cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουρούμ
Οι Έλληνες της Τσάλκας
Η μαζική μετανάστευση των Ελλήνων στον Καύκασο ξεκίνησε από τον 18ο έως τις αρχές του 20ου αιώνα, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κυρίως από την περιοχή του Πόντου λόγω του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1828-29 αφού η προέλαση του ρωσικού στρατού προς το Ερζερούμ και την Αργυρούπολη προκάλεσε ενθουσιασμό στον ελληνικό πληθυσμό που πολέμησε στο πλευρό των Ρώσων κατά των Οθωμανών. Ο πόλεμος αυτός τερματίστηκε με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, ακολούθησε η αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή, αναγκάζοντας ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων να ακολουθήσει το ρωσικό στρατό, που φοβόταν τα αντίποινα από την πλευρά των Οθωμανών. Η αυτοκρατορική κυβέρνηση και ειδικότερα ο τσάρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ο Νικόλαος Α΄ με απόφασή του, μετά από εισήγηση του στρατηγού Ιβάν Πασκέβιτς, τους εγκατέστησε στην περιοχή της Τσάλκας στο οροπέδιο Τριαλέτι, όπου ίδρυσαν ελληνικά χωριά. Ίδρυσαν επίσης τρία χωριά στην περιοχή της Γκομαρέτι. Αναφέρονται κυρίως ως Τουρκόφωνοι Έλληνες του Καυκάσου, ως Τσαλκαλίδες λόγω της εγκατάστασης τους στη γεωργιανή πόλη της Τσάλκας, όπου επί της Σοβιετικής Ένωσης αποτελούσαν τη μεγαλύτερη αναγνωρισμένη ελληνική κοινότητα. Είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που ακολουθούν το Ιουλιανό ημερολόγιο, το λεγόμενο παλαιό ημερολόγιο. Σύμφωνα με τον Αντρέι Ποπόφ, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα εκατοντάδες οικογένειες τουρκόφωνων Ελλήνων Ορθόδοξων από Ερζερούμ, Γκιουμούσχανε και Αρτβίν μετανάστευσαν στο Νότιο τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Τσάλκας, στη σημερινή Γεωργία. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής κατοικούσαν σε πάνω από 20 χωριά της Τσάλκας και στις άλλες πόλεις όπως η Ντμανίσι, Τέτρι-Τσκάρο, Μαρνεούλι και της Αχαλτσίχε. Το 1926 υπήρχαν 24.000 Έλληνες που ζούσαν στην Τσάλκα από τους οποίους οι 20.000 ήταν Τουρκόφωνοι.
Ονόματα και Επώνυμα
Οι Ουρούμ στην πλειοψηφία τους έχουν αρχαία ελληνικά ονόματα, βυζαντινά και λίγα με ξενική προέλευση, κυρίως ρωσική. Τα επώνυμα όμως, ιδίως οι καταλήξεις είχαν τροποποιηθεί με την εγκατάσταση τους σ' αυτήν την περιοχή με συνοπτικές διαδικασίες. Οι περισσότεροι Ουρούμ κράτησαν τα επώνυμα και η μόνη αλλαγή έγινε με την προσθήκη της κατάληξης -εφ και -οφ. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός του εκρωσισμού των κάτοικων που επιχειρήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία και της ευκολότερης ενσωμάτωσης τους στην καινούργια κοινωνία. Με την εγκατάσταση των Ουρούμ στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το Ελληνικό Κράτος αναγνώρισε την Ελληνική καταγωγή των Ουρούμ και με διάφορα εσωτερικά νομοθετήματα όπως ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας και η Συνθήκη της Αγκύρας και Λωζάνης τους απονέμει την ελληνική ιθαγένεια.
Διάλεκτος και μετανάστευση
Η διάλεκτος που ομιλείται από τους Έλληνες της Τσάλκας είναι παρόμοια με τη διάλεκτο των Μεσκέτιανων - Αχισκα Τούρκων της Ανατολικής Τουρκίας, η οποία προέρχεται από τις περιοχές Καρς, Αρντάχαν και Αρτβίν. Η τουρκική διάλεκτος των Μεσκέτιανων - Αχισκα έχει επίσης δανειστεί από άλλες γλώσσες (συμπεριλαμβανομένων των Αζερμπαϊτζάν, της Γεωργίας, Καζακστάν, Κιργιζικά, Ρωσικά και Ουζμπεκιστάν) με τους οποίους οι Τούρκοι της Μεσκέτης - Αχισκα ήλθαν σε επαφή κατά τη Ρωσική και Σοβιετική κυριαρχία. Ωστόσο, ορισμένοι γλωσσολόγοι όπως ο Νικολάι Μπασκάκοφ την κατατάσσουν ως μια ξεχωριστή γλώσσα λόγω διαφορών στη φωνητική, το λεξιλόγιο και τη γραμματική. Οι Έλληνες της Τσάλκας ονομάζουν τη γλώσσα τους ως Bizim dilja (Η γλώσσα μας). Η γλώσσα αυτή επηρεάστηκε και από τη ρώσικη γλώσσα με αποτέλεσμα πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται να είναι ρωσικές. Η έρευνα που έγινε από τον ιστορικό Αϊράτ Αλκάεφ στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, έδειξε ότι το 36% των ερωτηθέντων θεωρούσαν την ελληνική γλώσσα ως μητρική τους γλώσσα, παρά την έλλειψη γνώσης της Ελληνικής γλώσσας και το 96% των ερωτηθέντων εξέφρασαν την επιθυμία τους να μάθουν τα Ελληνικά. Οι Ουρούμ δεν είναι πλέον η μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην Τσάλκα. Ο πληθυσμός τους που το έτος 1979 αριθμούσε 30.811 χιλιάδες μειώθηκε μόλις σε 1.292 χιλιάδες το έτος 2014. Πολλοί μετανάστευσαν στην Ελλάδα και στο Κρασνοντάρ της Ρωσίας, Άμπινσκ, Σότσι, Γκελέντζικ και επίσης στην περιοχή της Σταυρούπολης της Ρωσίας.
Ουρούμ σήμερα
Σήμερα οι Ουρούμ που δεν μετανάστευσαν στην Ελλάδα διαμένουν κυρίως στη Ρωσία κυρίως στο βόρειο Καύκασο (περιοχή του Εσσεντουκί, Σταυρούπολη, Κρασνοντάρ, Μαϊκόπ), στην Ουκρανία κυρίως στην περιοχή του Ντόνετσκ ενώ στη Γεωργία κυρίως στις περιοχές της Τσαλκας, του Τέτρι - Τσκάρο και του Ντμανίσι. Στην Ουκρανία αναγνωρίζονται ως ελληνική εθνική μειονότητα.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Η Τέχνη του Πολέμου
right|thumb|Η αρχή της Τέχνης του Πολέμου από ένα κλασικό βιβλίο μπαμπού από τα χρόνια του αυτοκράτορα Κιανλόγκ Η Τέχνη του Πολέμου (κινέζικα: 孫子兵法, πινγίν: Σουν Ζι Μπινγκ Φα) είναι μια κινεζική στρατιωτική πραγματεία που γράφτηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ. από τον Σουν Τσου. Αποτελείται από 13 κεφάλαια, καθένα από τα οποία καταπιάνεται με μια πτυχή του πολέμου, έχει χαρακτηριστεί ως καθοριστικό έργο για τις στρατιωτικές στρατηγικές και τακτικές της εποχής του.
Η Τέχνη του Πολέμου είναι επίσης ένα από τα αρχαιότερα βιβλία στρατιωτικής στρατηγικής στον κόσμο. Είναι το πρώτο κι ένα από τα πιο επίτυχημένα έργα για τη στρατηγική και άσκησε τεράστια επιρροή στην Ανατολική και Δυτική στρατιωτική σκέψη, επιχειρηματικές τακτικές αλλά ακόμα και σε άλλους τομείς. Ο Σουν Τσου ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την σημασία της θέσης στην στρατηγική και ότι η θέση επηρεάζεται και από αντικειμενικές συνθήκες στο φυσικό περιβάλλον και από τις υποκειμενικές απόψεις των ανταγωνιστικών δρώντων σε αυτό το περιβάλλον. Δίδαξε ότι η στρατηγική δεν ήταν ένας σχεδιασμός με την έννοια της εφαρμογής ενός καταλόγου ενεργειών αλλά μάλλον απαιτεί κατάλληλη και ταχεία ανταπόκριση σε μεταβαλλόμενες συνθήκες. Οι σχεδιασμοί φέρνουν αποτελέσματα σε ένα ελεγχόμενο αλλά ανταγωνιστικό περιβάλλον και αντιμαχόμενοι σχεδιασμοί συγκρούονται δημιουργώντας συνθήκες τις οποίες κανείς δεν είχε σχεδιάσει.
Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή γλώσσα το 1782 από τον Γάλλο Ιησουίτη Ζαν Ζοζέφ Μαρί Αμιό και είχε πιθανόν επηρεάσει τον Ναπολέοντα, ακόμα και το σχεδιασμό της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου. Ηγέτες τόσο διαφορετικοί όπως ο Μάο Τσετούνγκ, ο στρατηγός Βο Νγκιέν Γκιάπ και ο στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ ισχυρίστηκαν ότι άντλησαν έμπνευση από το έργο.
Η τέχνη του πολέμου έχει επίσης εφαρμοστεί σε επιχειρηματικές και διευθυντικές στρατηγικές.
Κατηγορία:Κινεζική φιλοσοφία Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας Κατηγορία:Στρατηγική Κατηγορία:Στρατός Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή
Αντουάν Κουαζεβό
Ο Αντουάν Κουαζεβό (γαλλικά: Antoine Coysevox), γεννήθηκε στη Λυών στις 29 Σεπτεμβρίου 1640 και πέθανε στο Παρίσι στις 10 Οκτωβρίου 1720, ήταν Γάλλος γλύπτης.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Αλληγορία του [[Γαρούνας|Γαρούνα, Βερσαλλίες (1686)]] Ο Αντουάν Κουαζεβό γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1640 στη Λυών. Ήταν γιος γλύπτη, από οικογένεια που είχε μεταναστεύσει από τη Φρανς-Κοντέ, στην ισπανική κυριαρχία εκείνη την εποχή. Έκανε το πρώτο του έργο γλυπτικής της Παναγίας σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών. αριστερά|μικρογραφία|Ανδριάντας του Αντουάν Κουαζεβό στο [[Μουσείο του Λούβρου, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Το 1637 πήγε στο Παρίσι και μαθήτευσε στο εργαστήριο του γλύπτη Λουί Λεραμπέρ. Εκπαιδεύτηκε περαιτέρω κάνοντας αντίγραφα σε μάρμαρο ρωμαϊκών γλυπτών. Το 1666, παντρεύτηκε τη Μαργκερίτ, ανιψιά του Λεραμπέρ, η οποία πέθανε ένα χρόνο μετά το γάμο. Το 1679 παντρεύτηκε την Κλωντ Μπουρντίκτ.
Ο Κουαζεβό ανέβηκε σταθερά στην καλλιτεχνική ιεραρχία. Έγινε καθηγητής στη Βασιλική Ακαδημία το 1678, και στη συνέχεια διευθυντής της το 1702, με ετήσια σύνταξη τεσσάρων χιλιάδων λιβρών. Από αυτή τη θέση, καθοδήγησε την εκπαίδευση μιας γενιάς Γάλλων γλυπτών, μεταξύ των οποίων τους ανιψιούς του Νικολά Κουστού (1659-1733) και Γκυγιώμ Κουστού (1677–1746), που αναδείχθηκαν σε σημαντικές μορφές της γαλλικής γλυπτικής στις αρχές του 18ου αιώνα.
Ο Αντουάν Κουαζεβό πέθανε στο Παρίσι στις 10 Οκτωβρίου 1720.
Έργα
μικρογραφία|250x250εσ|Η Δόξα, κάστρο του Μαρλί, 1702, μεταφέρθηκε στους [[Κήπος του Κεραμεικού|κήπους του Κεραμεικού το 1719 ]] Ο Αντουάν Κουαζεβό φιλοτέχνησε πολλά έργα, τα περισσότερα από τα οποία σήμερα βρίσκονται στο Λούβρο. Αντίγραφα των έφιππων αγαλμάτων Η Δόξα και Ο Ερμής βρίσκονται στην είσοδο του κήπου του Κεραμεικού.
αριστερά|μικρογραφία|Επιτάφιο μνημείο του [[Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ|Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ στον Άγιο Ευστάθιο, Παρίσι]]
Υπήρξε ο επίσημος γλύπτης των αγαλμάτων του Λουδοβίκου ΙΔ΄, που τον απεικόνισε σε διάφορες εποχές της ζωής του, σε προτομές, σε δημόσια μνημεία.
Η τέχνη του προαναγγέλλει τον 18ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
1192
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1192 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φρούριο Ρουσόκαστρο
Το Φρούριο Ρουσόκαστρο (μτφ: Κόκκινο κάστρο) (βουλγαρικά: Крепост Русόкастро) είναι βυζαντινό κάστρο στη Βουλγαρία 20 χλμ. βορειοδυτικά του Μπουργκάς. Βρίσκεται στην κορυφή λόφου δίπλα στο χωριό "Ρουσόκαστρο" και τον ποταμό με το ίδιο όνομα, στις ακτές του Εύξεινου πόντου.
Χτίστηκε από τους Βυζαντινούς τον 5ο περίπου αιώνα, πινακίδα του 6ου αιώνα αναφέρει διοικητή του τον Ιουστίνο εγγονό του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Το όνομα Ρουσόκαστρο χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τον άραβα γεωγράφο Ελ Ιντρίσι στο έργο του "Γεωγραφία του κόσμου" και από τότε καθιερώθηκε αυτή η ονομασία.
Μέσα στο κάστρο υπήρξε μοναστήρι του 5ου ή 6ου αιώνα όπου σήμερα έχουν ανεβρεθεί τα ερείπια του ναού του Αγίου Γεωργίου και από το 2007 ανεγέρθηκε νέος. Στους βράχους του φρουρίου υπάρχει το Σπήλαιο Ρουσίνα Ντούπκα που χρησιμοποιήθηκε σαν ιερό από την αρχαιότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Απελευθέρωση των Μακεδόνων κομμουνιστών
thumb|right|290px|Η [[Ακροναυπλία]] Η απελευθέρωση των Μακεδόνων κομμουνιστών, έλαβε χώρα την 1η Ιουλίου 1941(ή 30 Ιουνίου) από την Βέρμαχτ,ύστερα από παρέμβαση της Βουλγαρίας, μέλος του άξονα και μια από τις τρεις δυνάμεις κατοχής της ελληνικής επικράτειας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η αποφυλάκιση έγινε προκειμένου να βοηθηθεί η βουλγαρική αυτονομιστική δραστηριότητα στη Μακεδονία, βασιζόμενη στο ψήφισμα του 6ου συνεδρίου του ΚΚΕ το 1924 σχετικά με την ανεξαρτησία της Μακεδονίας. Είχε αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα, καθώς οι περισσότεροι αποφυλακισμένοι συμμετείχαν στην αντίσταση ως μέλη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Τουλάχιστον πέντε από τους είκοσι εφτά εκτελέστηκαν αργότερα από τις δυνάμεις κατοχής.
Οι συνθήκες αποφυλάκισης
Οι βουλγαρικές αρχές, με κίνητρο τον προσεταιρισμό των Σλαβόφωνων της Μακεδονίας, προσπάθησαν να παρουσιάσουν ότι οι Μακεδόνες με βουλγαρική συνείδηση ήταν η πολυπληθέστερη ομάδα της Μακεδονίας. Με αποδεικτικό μέσο την απλή δήλωση βουλγαρικής ιδιότητας, κανονίστηκε η απελευθέρωση 27 κομμουνιστών από τους εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους που είχαν παραδοθεί από την ελληνική κυβέρνηση στις γερμανικές αρχές. Μερικοί από τους κρατούμενους απλώς γνώριζαν τη γλώσσα ή κάποιες λέξεις της. Σύμφωνα με τον Γιάννη Ιωαννίδη, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ την εποχή αυτή και έγκλειστο στην Ακροναυπλία, η απελευθέρωση ρυθμίστηκε από τον ίδιο και άλλα στελέχη του ΚΚΕ. Αυτοί που απελευθερώθηκαν από τις φυλακές της Ακροναυπλίας με επέμβαση της τότε βουλγαρικής κυβέρνησης ήταν οι εξής.
Οι αποφυλακισμένοι
Να σημειωθεί ότι αρκετοί εξ' αυτών δεν ήταν σλαβόφωνοι αλλά ήξεραν τη γλώσσα ή απλά παρουσιάστηκαν ως τέτοιοι (π.χ Τζήμας, Λαζαρίδης, Σκουπακίδης ). Οι περισσότεροι από τους σλαβόφωνους, ήταν ελληνικής συνείδησης.
Αντιδράσεις από τις Ελληνικές και κατοχικές αρχές
Οι ελληνικές αρχές, μόλις πληροφορήθηκαν το γεγονός, ήρθαν σε επαφή με τις κατοχικές δυνάμεις ζητώντας εκ νέου την σύλληψη των 27. Σε επιστολή του στις 27-8-1941 το ελληνικό Υπουργείο Δημόσιας Τάξης προς τους Ιταλούς ζητούσε πληροφόρηση για το αν έχουν ληφθεί εντολές για την σύλληψή τους, ώστε να εκδόσει εντάλματα. Στις 9-9-1941 η κυβέρνηση Τσολάκογλου απέστειλε ρηματική διακοίνωση στον Γερμανό επιτετραμμένο, Άλτενμπουργκ, στο οποίο ζητούσε τη σύλληψή τους. Μετά από συνεννοήσεις μεταξύ Γερμανών και Ιταλών, ο Άλτενμπουργκ στις 15-9-1941 γνωστοποίησε την αποδοχή του αιτήματος της κατοχικής κυβέρνησης. Μερικοί από τους αποφυλακισθέντες συνελήφθησαν εκ νέου και κλείστηκαν πάλι σε φυλακές. Αποδείκτηκε τελικά ανώφελη η απόφαση της Βουλγαρίας να απελευθερώσει τους Σλαβομακεδόνες Κομμουνιστές για να τους καταστήσει κήρυκες των ιδεών της.
Η μετέπειτα δράση τους
Ο Ιωάννης Κολιόπουλος υποστηρίζει πως η απελευθέρωσή τους εξυπηρέτησε τα συμφέροντα της Βουλγαρίας στην περιοχή αλλά δεν αναφέρονται σχέσεις των αποφυλακισθέντων με τις κατοχικές δυνάμεις εκτός από τον Δέλιο Παπανεδέλκο όπου αναφέρεται ότι ήταν (ή είχε υπάρξει) στέλεχος το 1942 στην Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης. Σε νεότερες μελέτες των καθηγητών Στράτου Δορδανά και Αθανασίου Καλλιανιώτη, αναφέρεται ότι δεν αποδείχθηκε καμία σχέση των απελευθερωθέντων με τις κατοχικές δυνάμεις. Επιπροσθέτως πέντε ή έξι από αυτούς εκτελέστηκαν από τους κατακτητές, ενώ η πλειοψηφία των υπόλοιπων εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση και πολέμησε τις κατοχικές δυνάμεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ελληνοβουλγαρικές σχέσεις
Καπόνι με ρύζι
Tο καπόνι με ρύζι (chapon au riz), γνωστό και ως κοτόπουλο με ρύζι (poularde au riz) είναι φαγητό της Γαλλικής κουζίνας το οποίο αποτελείται από ποσέ ή σιγομαγειρεμένο καπόνι ή κοτόπουλο, σερβιρισμένο με ρύζι και μαγειρεμένο εντός του ζωμού του κοτόπουλου. Μερικές φορές, συγκρίνεται με το πιλάφι.
Σε μερικές εκδοχές της συνταγής, το ρύζι και το κοτόπουλο μαγειρεύονται μαζί. Σε άλλες, για να μαγειρευτεί το ρύζι χρησιμοποιείται ο ζωμός ή οι χυμοί ενός ήδη μαγειρεμένου κοτόπουλου.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητά με ρύζι Κατηγορία:Φαγητά με κοτόπουλο
Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου
To Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου (αγγλικά: Academy Award for Best Actor) είναι ένα από τα βραβεία Όσκαρ που απονέμονται ετησίως από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Το βραβείο απονέμεται προς αναγνώριση της εξαιρετικής ερμηνείας ενός ηθοποιού στο χώρο του κινηματογράφου. Μέχρι και το 1976 το βραβείο αποκαλούνταν από την ακαδημία Βραβείο Αξίας για Ανδρική Ερμηνεία, αν κι από τη γέννηση του θεσμού το 1929 χρησιμοποιόταν ευρέως ο όρος Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού και κατ' επέκταση Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Οι υποψηφιότητες γι' αυτό το βραβείο καθορίζονται αποκλειστικά από ηθοποιούς που είναι μέλη της Ακαδημίας, ενώ οι νικητές εκλέγονται από όλα τα μέλη της Ακαδημίας.
1195
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1195 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χριστίνα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ
Η Χριστίνα, γερμ.: Christine von Mecklenburg-Güstrow (14 Αυγούστου 1663 - 3 Αυγούστου 1749) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Στόλμπεργκ-Γκέντερν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκύστρο, ως κόρη του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ και της Mαγδαληνής-Σίβυλλας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Από τα δέκα αδέλφια της, οκτώ επέζησαν της ενηλικίωσης, τα εξής: Μαρία σύζυγος του δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς· Μαγδαληνή· Σοφία σύζυγος του δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς· Κάρολος διάδοχος· Χέντβιχ σύζυγος του δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Τσέρμπιχ· Λουίζα σύζυγος του βασιλιά της Δανίας-Νορβηγίας· Eλισάβετ σύζυγος του δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Σπρέμπεργκ· και Aυγούστα.
Η Βικτώρια του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν 5η απόγονός της.
Οικογένεια
Στο Γκύστροβ στις 14 Μαΐου 1683 η Χριστίνα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Χριστιανό κόμη του Στόλμπεργκ-Γκέντερν (1652–1710) ως η δεύτερη σύζυγός του. Μεταξύ 1684 και 1705 είχε 19 εγκυμοσύνες, από τις οποίες 4 ήταν δίδυμα, δηλ. συνολικά έκανε 23 παιδιά. Από αυτά, μόνο 11 επιβίωσαν πέρα από την ενηλικίωση:
Βαμβακιές Ευρυτανίας
Οι Βαμβακιές είναι ημιορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας, το οποίο είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Χελιδώνα σε υψόμετρο 460 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Βαμβακιές βρίσκονται στα όρια του νομού με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας, στις δυτικές όχθες του Κρικελιώτη και στα νοτιοδυτικά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών. Απέχουν 35 χλμ. ΝΑ. από το Καρπενήσι, 63 χλμ. ΒΔ. το Αγρίνιο και 1,5 χλμ. ΝΔ. από την Αγία Βλαχέρνα. Ως οικισμός αναγνωρίστηκαν το 1940 και προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Αγίας Βλαχέρνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Βλαχέρνα και τα Αμπέλια, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίας Βλαχέρνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 56 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Νευρογλωσσολογία
Η νευρογλωσσολογία ή νευροψυχολογία της γλώσσας είναι η μελέτη των νευρικών μηχανισμών του ανθρώπινου εγκεφάλου που είναι υπεύθυνοι για την κατανόηση, παραγωγή και απόκτηση της γλώσσας. Όντας ένας διεπιστημονικός τομέας, η νευρογλωσσολογία αντλεί τη μεθοδολογία και την θεωρία της απο διάφορα επιστημονικά πεδία όπως τη νεύροεπιστήμη, τη γλωσσολογία, την γνωσιακή επιστήμη, τη νευροβιολογία, τη νευροψυχολογία, τις επικοινωνιακές διαταραχές και την επιστήμη της πληροφορικής. Προσελκύει ερευνητές με διάφορα υπόβαθρα και έτσι χρησιμοποιεί μία μεγάλη ποικιλία πειραματικών τεχνικών καθώς και ποικίλες θεωρητικές προσεγγίσεις. Μεγάλο μέρος της εργασίας της νευρογλωσσολογίας ενημερώνεται από ψυχογλωσσολογικά μοντέλα καθώς και μοντέλα της θεωρητικής γλωσσολογίας, και εστιάζει να ερευνήσει πως είναι δυνατόν ο εγκέφαλος να εφαρμόσει τις διεργασίες που η θεωρητική γλωσσολογία και η ψυχογλωσσολογία προτείνουν ότι είναι υπεύθυνες για την παραγωγή και κατανόηση της γλώσσας. Οι νευρογλωσσολόγοι μελετούν τους φυσιολογικούς μηχανισμούς με τους οποίους ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τα γλωσσικά δεδομένα, και αξιολογεί τις γλωσσολογικές και ψυχογλωσσολογικές θεωρίες χρησιμοποιώντας την αφασιολογία, την ηλεκτροφυσιολογία, την αποτύπωση του εγκεφάλου και υπολογιστικά μοντέλα.
Fox Life
Το Fox Life είναι ένα κανάλι που ανήκει στη Fox Networks Group. Το Fox Life ξεκίνησε από την Ιταλία, αλλά έχει αποκτήσει φανατικό κοινό σε πάνω 35 χώρες όπου έχει παρουσία, μπαίνοντας σε περισσότερα από 25 εκατομμύρια σπίτια σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιαπωνία, η Κορέα, η Ιταλία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Γερμανία, η Ισπανία, η Λατινική Αμερική, η Πολωνία, η Ρωσία, η Βουλγαρία, η Τουρκία, η Μάλτα και η Κύπρος.
Οι πιο διάσημες και πολυβραβευμένες ξένες σειρές παίζουν σε πρώτη προβολή, 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα. Το πρόγραμμα του Fox Life, στις χώρες που έχει παρουσία, αποτελείται από διεθνείς και τοπικές παραγωγές σειρών με στόχο την ψυχαγωγία υψηλού επιπέδου σεβόμενο πάντα τις ανάγκες του κοινού. Κωμωδίες, κοινωνικές, δραματικές και αισθηματικές σειρές πρώτης προβολής, reality & lifestyle shows καθώς και σειρές μυστηρίου και περιπέτειες συνιστούν το πρόγραμμά του καναλιού. Περιλαμβάνοντας τα πιο επιτυχημένα τηλεοπτικά προγράμματα διεθνώς, το Fox Life θεωρείται ένα από τα αγαπημένα κανάλια γυναικών, αλλά και ανδρών, στις χώρες που εκπέμπει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Μαίρη Παπακωνσταντίνου
thumb|300px|Προτομή του Γρηγόριου Ξενόπουλου, έργο της γλύπτριας Μαίρης Παπακωνσταντίνου Η Μαίρη Παπακωνσταντίνου (1933- 23/11/2020) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια, η οποία γεννήθηκε στη Χίο το 1933. Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας με καθηγητή τον Μιχάλη Τόμπρο, απ’ όπου αποφοίτησε το 1956. Συνέχισε τις σπουδές της στην Ιστορία της Τέχνης στην Πολυτεχνική Σχολή Καλών Τεχνών (Polytechnic School of Fine Arts) του Λονδίνου, κοντά στον G. Deely.
Η Παπακωνσταντίνου καλλιεργούσε στα έργα της έναν αφηρημένο εξπρεσιονισμό, με ιδιαίτερη έμφαση στον αυθορμητισμό της έκφρασης, όπου η πραγματικότητα παραμορφώνεται με σκοπό να υποδηλώσει τα συναισθήματα και την ατομικότητα της καλλιτέχνιδας. Έργα της υπάρχουν στο Λευκό Οίκο των Η.Π.Α., στο Μουσείο της πόλης Βρότσλαβ της Πολωνίας, στην Ακαδημία Salgo – Magiore της Ιταλίας, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές και δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το έργο της Μαίρης Παπακωνσταντίνου έχει αναγνωριστεί διεθνώς και έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις, όπως με το χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας Τεχνών, Γραμμάτων και Επιστημών της Ιταλίας (Academia Italia delle Arti, delle Lettere e le Science) το 1978, το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Ζωγράφων – Γλυπτριών – Χαρακτριών (Παρίσι, 1969), το Γκραν Πρι ντε Μπεντόρ (Κορσική, 1970), το Δίπλωμα της Διεθνούς Ένωσης Καλών Τεχνών Μόντε Κάρλο κ. ά. Το 1990, τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση με το Βραβείο των Γυναικών της Ευρώπης (Prix des Femmes d’ Europe). Eίναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Καλών Τεχνών (I.A.G.).
Το έτος 2007 και στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 170 χρόνια από την ίδρυση του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ιατρικής Σχολής (1837), πραγματοποιήθηκε έκθεση της Μαίρης Παπακωνσταντίνου με 31 γλυπτά της και με θέμα «Μητρότης». Το Μάρτιο του 2009, οργανώθηκε έκθεση της γλύπτριας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο, με 21 έργα της από μάρμαρο και με θέμα «Η αρπαγή της Ευρώπης», που διηγούνταν την ερωτική ιστορία της Ευρώπης και του Δία.
Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 23 Νοεμβρίου 2020.
Ανάμεσα στα έργα υπαίθριας γλυπτικής της Μαίρης Παπακωνσταντίνου, που κοσμούν δημόσιους χώρους στην Αθήνα, περιλαμβάνονται:
Άλλα γλυπτά σε δημόσιους χώρους στη γενέτειρά της Χίο και σ’ άλλες πόλεις της Ελλάδας, μεταξύ άλλων, είναι:
Super Mario Bros. 2
Το Super Mario Bros. 2 είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που αναπτύχθηκε από την Nintendo και κυκλοφόρησε στις 10 Οκτωβρίου 1988, για το Nintendo Entertainment System ως συνέχεια του αρχικού Super Mario Bros.. Το παιχνίδι συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Super Mario All-Stars για το SNES που κυκλοφόρησε το 1993. Επίσης επανακυκλοφόρησε στο Wii για το Virtual Console, στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στις 25 του Μάη του 2007, στις ΗΠΑ στις 2 Ιουλίου 2007 και στην Ιαπωνία στις 10 Αυγούστου 2007.
μικρογραφία|Σκηνή από το παιχνίδι Το Super Mario Bros. 2 αρχικά προτάθηκε ως ένα demo για μια κατακόρυφη κύλιση, δύο παικτών, το παιχνίδι συνεργατική δράση που απορρίφθηκε. Είχε ως βασικό στόχο να είναι η συνέχεια του Super Mario Bros., αλλά και μια ριζική αναχώρηση από το προηγούμενο παιχνίδι Mario, κατά τη χρονική στιγμή, το gameplay της σειράς Mario δεν είχε ακόμη σημαντικά τυποποιηθεί. Το πρωτότυπο Super Mario Bros. η ίδια είχε ήδη μια ριζικά διαφορετική συνέχεια του αρχικού παιχνιδιού arcade Super Mario Bros., και αυτό το νέο sequel προτάθηκε ως ένα μείγμα του παιχνιδιού και των δύο αυτών δύο επιτυχημένων παιχνιδιών Mario. Οι λόγοι για τη διάλυση του αρχικού πρωτοτύπου που περιλαμβάνονται τους τεχνικούς περιορισμούς του υλικού NES γεγονός που καθιστά δύσκολο να παράγει ένα γυαλισμένο παιχνίδι το οποίο να διαθέτει έναν κατακόρυφο προσανατολισμό και χαρακτηριστικά multiplayer σχεδιάστηκαν για το έργο. Αποφασίστηκε να προστεθούν περισσότερα στοιχεία παιχνιδιών Mario, όπως οριζόντια επίπεδα, αν και πολλοί κατακόρυφα επίπεδα διατηρήθηκαν στο τελικό σχέδιο. Δεδομένου ότι το παιχνίδι είχε περάσει από κάποια ανάπτυξη, η Nintendo δημιούργησε το παιχνίδι Yume KOJO: Doki Doki panic για το Family Computer Disk System κατά τη διάρκεια της συμφωνίας της με την εταιρία Fuji Television. Το παιχνίδι άλλαξε, ώστε να ταιριάζει με το θέμα από τους διασημότερους χαρακτήρες της Nintendo και την περιπέτεια τους.
Όταν η Nintendo της Αμερικής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ιαπωνικό Super Mario Bros. 2 ήταν πάρα πολύ δύσκολο, επέλεξαν να μετατρέψουν το Yume Kojo: Doki Doki panic σε ένα sequel του Super Mario Bros.. έξω από την Ιαπωνία. Το παιχνίδι έγινε μια εμπορική επιτυχία, και τελικά το παιχνίδι έγινε αρκετά ευνοϊκά δεκτό ώστε να κυκλοφορήσει στην Ιαπωνία για το Family Computer Disc System ως το Super Mario USA. Μετά την επιτυχή εκτέλεση των πωλήσεων, το Super Mario Bros. 2 έκτοτε θεωρείται ένα κλασικό Super Mario Bros. παιχνίδι σε όλο τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας), και έκτοτε έχει κυκλοφορήσει σε πολλές επανεκτελέσεις, συμπεριλαμβανομένων του ότι είναι ένα από τα Mario παιχνίδια στο Super Mario All-Stars, και καθώς έχει το δικό του remake για το Game Boy Advance ως το Super Mario Advance.
Τρόπος παιχνιδιού
Το παιχνίδι είναι ένα side-scrolling παιχνίδι πλατφόρμας. Στην αρχή κάθε σταδίου, ο παίκτης έχει την επιλογή να ελέγχει έναν από τους τέσσερις πρωταγωνιστές: τον Mario, τον Luigi, τον Toad και την Princess Peach. Κάθε χαρακτήρας έχει διαφορετικά πλεονεκτήματα: ο Mario τρέχει πιο γρήγορα, ο Luigi μπορεί να πηδάει πιο ψηλά, ο Toad μπορεί να τρέχει και να κόβει τα λαχανικά με μεγαλύτερη ταχύτητα αλλά πηδάει πιο χαμηλά και η Peach έχει την ικανότητα να αιωρείται για ένα σύντομο χρονικό διάστημα μετά το πήδημα, αν και είναι η πιο αργή στο τρέξιμο και στο σήκωμα αντικειμένων από το έδαφος. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν το ύψος του άλματος τους σκύβοντας λίγο πριν το άλμα.
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα και επόμενα παιχνίδια Mario, οι εχθροί δεν μπορούν να νικηθούν με άλματα. Αντ' αυτού, ο παίκτης πρέπει να ρίξει αντικείμενα στους εχθρούς, όπως τα λαχανικά βγαλμένα από το έδαφος. Γίνεται να ανέβεις σε ορισμένους αντιπάλους να τους ρίξεις, καθώς και διάφορα επίπεδα διαθέτουν μπλοκ που σημειώνονται με τη λέξη «POW», στα οποία όταν ανέβεις και τα ρίξεις σκοτώνονται όλοι οι εχθροί που εμφανίζονται στην οθόνη κατά την πρόσκρουση, παρόμοιο με εκείνο του Mario Bros.
Το παιχνίδι διαθέτει έναν μετρητή ζωής, τον τότε ασυνήθιστο χαρακτηριστικό της σειράς. Ο παίκτης ξεκινά κάθε σκηνή με δύο σημεία της υγείας, εκπροσωπούμενη από τις καρδιές και κόκκινα εξάγωνα (σε επανεκτελέσεις Super Mario Bros. 2, είναι σε σχήμα καρδιάς), και μπορεί να αυξήσει τον αριθμό των σημείων υγείας μέσα στον μετρητή μαζεύοντας καρδιά δοχεία ή τα μανιτάρια. Υγεία μπορεί να αναπληρώνεται με κυμαινόμενες καρδιές, οι οποίες εμφανίζονται μετά από ένα ορισμένο αριθμό των αντιπάλων έχουν ηττηθεί. Το αστέρι του αήττητου από την το προηγούμενο παιχνίδι επανεμφανίζεται, με τον παίκτη να πρέπει να συλλέξει πέντε ζεύγη των κερασιών για να το αποκτήσει.
Κάθε στάδιο περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα κρυφά φιάλες των λαμπτήρων τζίνι ή φίλτρα. Όταν βγάζονται και ρίχνονται, δημιουργούν μια πόρτα Sub -Space, ένα εναλλακτικό κόσμο στον οποίο τα κέρματα συλλέγονται αντί των λαχανικών όταν βγαλμένα. Τα health bars ή μανιτάρια που χρησιμοποιούνται για την αύξηση του μετρητή υγείας μπορούν επίσης να βρεθούν εδώ. Ο παίκτης βγαίνει αυτόματα Sub -Space μετά από λίγα δευτερόλεπτα. Τα κέρματα που συλλέγονται χρησιμοποιούνται σε ένα μηχάνημα μίνι - παιχνίδι που παίζεται μεταξύ των σταδίων. Αυτό το mini-game είναι το κύριο μέσο για την εξασφάλιση πρόσθετων ζωές. Εκτός από τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην υπο - χώρους, είναι ορισμένες από αυτές χρησιμοποιούνται επίσης ως ζώνη στημόνι. Αυτές περιλαμβάνουν τη χρήση των αγγείων όπως σωλήνες.
Yume Kōjō: Doki Doki panic
Ενώ τα δύο παιδιά διαβάζουν μια ιστορία, ένα τερατώδες χέρι εμφανίζεται ξαφνικά μέσα από τις σελίδες και να τα απαγάγει. Όταν η υπόλοιπη οικογένεια άκουσε τις κραυγές τους για βοήθεια, πήδηξε στην ιστορία για να τους σώσει.
Super Mario Bros. 2
Ο Mario, ο Luigi, ο Toad και η Princess Peach πρέπει να απελευθερώσουν την ονειροχώρα γνωστή ως Subcon από έναν χαρακτήρα γνωστό ως Wart.
1197
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1197 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Super Mario Bros. 2
Ανάπτυξη
Αρχικά, η Nintendo της Ιαπωνίας έκδωσε το Super Mario Bros. 2 για το ιαπωνικό Famicom Disk System το 1986. Οπτικά, ήταν σαν το Super Mario Bros., με την ίδια βασική μορφή παιχνιδιού, αλλά με εντελώς διαφορετικό level design που δημιουργούσε μια υψηλότερη ρύθμιση δυσκολίας. Ωστόσο, η Nintendo της Αμερικής αντιπάθησε το ιαπωνικό Super Mario Bros. 2, καθώς το αξιολόγησε ως απογοητευτικά δύσκολο και ουσιαστικά μια τροποποίηση του Super Mario Bros.. Δεδομένου ότι δεν ήθελε να διακινδυνεύσει τη δημοτικότητα της σειράς, ακύρωσαν το λανσάρισμα στις ΗΠΑ και τελικώς αποφάσισαν να αναθεωρήσουν Yume KOJO: Doki Doki panic σε Super Mario Bros. 2, όπως αρχικά προορίζονταν.
1197
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Super Mario Bros. 2
Ανάπτυξη
Το Yume Kōjō: Doki Doki panic αρχικά ξεκίνησε ως ένα πρωτότυπο του Super Mario Bros. 2. Στο πρωτότυπο τόνισαν κάθετη κύλιση στα επίπεδα και ρίχνοντας μπλοκ. Αξίζει να σημειωθεί ότι, αρχικά προοριζόταν να είναι ένα συνεργατικό παιχνίδι δύο παικτών που επέτρεπε στους παίκτες να πετάνε ο ένας τον άλλον στο επίπεδο. Το gameplay δεν θεωρήθηκε αρκετά διασκεδαστικό κατά τη χρονική στιγμή και απορρίφθηκε αργότερα, ο Tanabe έλαβε οδηγίες να χρησιμοποιήσει τις μασκότ του Yume Kōjō σε ένα παιχνίδι, το οποίο επέκτεινε το gameplay και μετετράπη στο Yume Kōjō: Doki Doki panic.
Ο τίτλος Yume Koujou: Doki Doki panic κυριολεκτικά μεταφράζεται ως "Εργοστάσιο ονείρων: Καρδιά χτυπάει πανικοβλημένα", όπου "doki doki" είναι μια ιαπωνική ονοματολογία σχετικά με την καρδιά να χτυπά γρήγορα. Ο τίτλος και ο χαρακτήρας του παιχνιδιού ήταν εμπνευσμένος από μια συνεργασία άδειας μεταξύ της Nintendo και της Fuji Television για την προώθηση του τηλεοπτικού οργανισμού Yume Kojo στην εκδήλωση του 1987, η οποία παρουσίασε αρκετές από τις τελευταίες τηλεοπτικές εκπομπές και άλλα προϊόντα κατά τη χρονική στιγμή. Το παιχνίδι διαθέτει τις μασκότ του φεστιβάλ Yume Kōjō - μια οικογένεια που αποτελείται από τα αδέλφια Imajin και Lina και τους γονείς τους, Papa και Mama - ως πρωταγωνιστές. Το υπόλοιπο των χαρακτήρων, συμπεριλαμβανομένων κύριος κακοποιός, Mamu, είναι δημιουργίες από την Nintendo για το παιχνίδι. Το Yume Kōjō: Doki Doki panic λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα βιβλίο με αραβικό περιβάλλον. Όλοι οι τέσσερις χαρακτήρες είναι playable, και το παιχνίδι δεν έχει ολοκληρώνεται πλήρως μέχρι ο παίκτης να τελειώσει όλα τα επίπεδα με κάθε πρωταγωνιστή. Στην αμερικανική εκδοχή του Super Mario Bros. 2, οι Mario, ο Luigi, η Princess Peach, και ο Toad πήραν την θέση των Imajin, Mama, Lina, Papa, αντίστοιχα, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που ο Mario και Luigi είχαν σημαντικά διαφορετικά ύψη στα άλματα. Μάλιστα, ο Σιγκέρου Μιγιαμότο είχε την ιδέα της προσθήκης μιας ιδιότητα σαν «φτερούγισμα» στα πόδια του Luigi, για να δικαιολογήσει την αυξημένη ικανότητα στα άλματα που είχε η Mama από Yume Koujou: Doki Doki panic. Επειδή το αρχικό πρωτότυπο του Tanabe ήδη περιείχε χαρακτηριστικά Mario, έτσι και το Yume Kojo: Doki Doki Panic διαθέτει φυσικά πολλά στοιχεία από το σύμπαν του Mario, όπως τα αστέρια, τα κέρματα και τα ηχητικά εφέ άλματος και τα POW blocks. Για το Super Mario Bros. 2 προστέθηκε η ικανότητα τρεξίματος με το κουμπί B. Επιπλέον, το soundtrack του παιχνιδιού αποτελείται από την πρωτότυπη σύνθεση του αρχικού Super Mario Bros. και χρειάστηκαν μόνο λίγες αλλαγές και νέες συνθέσεις σε όλη τη μετατροπή.
Η δυτική εκδοχή του Super Mario Bros. 2 σημείωσε τέτοια επιτυχία που τελικά κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το 1992, υπό τον τίτλο Super Mario USA. Η Nintendo συνέχισε να κυκλοφορεί τα δύο παιχνίδια με τον τίτλο Super Mario Bros. 2, στις αντίστοιχες περιοχές τους, συμπεριλαμβανομένων των πρόσφατων κυκλοφοριών του Virtual Console, καθώς επίσης και στην επανέκδοση τους στο Super Mario All Stars για το SNES.
BS Super Mario USA Power Challenge
Τον Μάρτιο/Απρίλιο του 1996, η Nintendo (σε συνεργασία με το δορυφορικό ραδιοφωνικό σταθμό St.GIGA) κυκλοφόρησε μια Gaiden έκδοση στο παιχνίδι για το Satellaview, με γραφικές βελτιώσεις παρόμοιες με το Super Mario All-Stars. Αυτό το νέο παιχνίδι με τίτλο BS Super Mario USA Power Challenge (ＢＳスーパーマリオＵＳＡ パワーチャレンジBī Essu Sūpā Mario USA Pawā Charenji) όπως όλοι οι τίτλοι του Satellaview κυκλοφόρησε επεισοδιακά σε μια σειρά εβδομαδιαίων όγκων. Το BS Super Mario USA Power Challenge δεν κυκλοφόρησε ποτέ εκτός Ιαπωνίας όπως όλοι οι υπόλοιποι τίτλοι Satellaview. Το παιχνίδι υπάρχει σήμερα μόνο σε ROM μορφή και μεταφέρεται σε απευθείας σύνδεση από τους λάτρεις της εξομοίωσης Satellaview.
Super Mario Advance
Το 2001, το Super Mario Bros. 2 έλαβε άλλη έκδοση, αυτή τη φορά με βάση το remake All-Stars, ως μέρος των Super Mario Advance, το οποίο περιείχε επίσης μια νέα έκδοση του Mario Bros., το Super Mario Advance, που αναπτύχθηκε από το τμήμα Ανάλυσης και Ανάπτυξης της Nintendo Entertainment, ήταν ένας τίτλος λανσαρίσματος για το Game Boy Advance. Η Super Mario Advance έκδοση του Super Mario Bros. 2 περιλαμβάνει αρκετά νέα χαρακτηριστικά, όπως την προσθήκη του εχθρού Robirdo (ένα ρομποτικό Birdo που αποτελεί boss του τρίτου κόσμου, αντικαθιστώντας το Mouser), η προσθήκη του Yoshi's Challenge (στο οποίο οι παίκτες μπορούν να ξαναπαίξουν τα επίπεδα για την αναζήτηση Yoshi eggs), και ένα νέο σύστημα βαθμολογίας, για πρώτη φορά στο παιχνίδι. Βελτιώσεις γραφικών και ήχου προστέθηκαν επίσης με τη μορφή της διευρυμένων sprites, combos, ψηφιακή φωνή που λειτουργεί, και τέτοιες μικρές στυλιστικές και αισθητικές αλλαγές, όπως ένα αλλαγμένο default health bar, την σειρά των bosses, το υπόβαθρο, το μέγεθος της καρδιάς, η Princess Toadstool που μετονομάστηκε στο πλέον ισχύον "Princess Peach" και η προσθήκη ενός ήχου για να ανακοινώνει τα Stars.
Υποδοχή
Το Super Mario Bros. 2 πώλησε δέκα εκατομμύρια αντίτυπα και ήταν το τρίτο υψηλότερο σε πωλήσεις παιχνίδι που κυκλοφόρησε ποτέ για το Nintendo Entertainment System. Το Nintendo Power αναφέρεται στο Super Mario Bros. 2 ως το όγδοο καλύτερο βιντεοπαιχνίδι του Nintendo Entertainment System, να σημειωθεί ότι παρά το γεγονός ότι δεν ήταν αρχικά ένα παιχνίδι Mario, ήταν σε θέση να σταθεί με τις δικές του ικανότητες και το μοναδικό του παίρνει μορφή το σήμα κατατεθέν της σειράς. Το Super Mario Bros. 2 κατετάγη ως το 108ο από τα 200 «καλύτερα παιχνίδια της εποχής του» από την Electronic Gaming Monthly. Η GamesRadar το κατέταξε ως το 10ο καλύτερο παιχνίδι NES που έγινε ποτέ. Το προσωπικό το κατέδειξε μαζί με άλλα παιχνίδια 8-bit για την ύπαρξη μεγαλύτερης βελτίωσης της σειράς αντίθετα με τα παιχνίδια του 2012 ( τα οποία έκαναν μόνο μικρές βελτιώσεις).
Κληρονομιά
Πολλά στοιχεία στο Το Super Mario Bros. 2 έχουν διατηρηθεί στις επόμενες συνέχειες και στις σχετικές σειρές. Το παιχνίδι πρόσθεσε τη δυνατότητα να γίνεται μέχρι και εκτίναξη στους εχθρούς και αντικείμενα, μια κίνηση που έχει γίνει μέρος του μόνιμου ρεπερτορίου Mario, που εμφανίζεται σε άλλα παιχνίδια Mario, συμπεριλαμβανομένων των Super Mario Bros. 3, Donkey Kong (Game Boy), Super Mario World, Super Mario Land 2: 6 Golden Coins, Super Mario 64, Super Mario Sunshine, Mario vs. Donkey Kong, New Super Mario Bros., Super Paper Mario, New Super Mario Bros. Wii, Super Mario Galaxy, Super Mario Galaxy 2 και New Super Mario Bros. U. Το παιχνίδι Super Mario 3D World για το Wii U διαθέτει τους ίδιους playable χαρακτήρες με τις ίδιες βασικές φυσικές ικανότητες από το Super Mario Bros. 2.
Η σειρά New Super Mario Bros. περιλαμβάνει, επίσης, στοιχεία και ιδέες που είχαν προταθεί αρχικά για το πρωτότυπο αυτού του παιχνιδιού. Τα στοιχεία multi-player που είχαν προταθεί αρχικά, ενώ τελικά χρησιμοποιήθηκαν στο New Super Mario Bros. Wii για την κονσόλα Nintendo Wii, όπου έως και τέσσερις παίκτες μπορούν να παίξουν ανταγωνιστικά ή συνεργατικά. Αυτό το παιχνίδι περιλαμβάνει τα ανταγωνιστικά στοιχεία από το πρωτότυπο Mario Bros, με το platforming του Super Mario Bros.. Η κατακόρυφη κύλιση στα επίπεδα multiplayer είναι συχνή σε αυτό το παιχνίδι, αλλά και στα υπόλοιπα παιχνίδια της σειράς που ακολούθησαν μετά την έκδοση για το Wii.
Πολλοί χαρακτήρες του Super Mario Bros. 2 έχουν αφομοιωθεί στο ευρύτερο σύμπαν του Mario καθώς, όπως οι Birdo, Pokey, Bob-omb και Shy Guy. Αυτό είναι το πρώτο παιχνίδι όπου οι Princess Peach και Toad είναι playable χαρακτήρες. Επιπλέον, η Princess Peach συνέχισε να πρωταγωνιστεί στην κατηγορία των μεταγενέστερων παιχνιδιών του Mario, όπως το Super Princess Peach, ενώ ο Toad αποτελεί βοηθητικό ρόλο σε μεταγενέστερα παιχνίδια του Mario και έχει πρωταγωνιστήσει σε παιχνίδια όπως το Warrio's Woods και το New Super Mario Bros. Wii. Αυτό είναι επίσης το πρώτο παιχνίδι όπου ο Luigi έλαβε την εμφάνιση που έχει σήμερα. Κυρίως, είναι εμφανώς ψηλότερος από τον Mario. Στη σειρά Super Smash Bros, η Princess Peach δεν έχει μόνο τη δυνατότητα να κόβει και να ρίχνει λαχανικά, αλλά μπορεί επίσης να επιπλέει στον αέρα, τόσο με τον ίδιο τρόπο, όπως και σε αυτό το παιχνίδι. Το Super Smash Bros Melee έχει ένα στάδιο που ονομάζεται Mushroom Kingdom II, το οποίο βασίζεται στο Super Mario Bros. 2, αν και οι εικόνες είναι πιο παρόμοιες με την έκδοση στο Super Mario All-Stars. Το στάδιο έχει επίσης χαρακτήρες με 2-D sprites, συμπεριλαμβανομένων των Pidget και Birdo. Η τηλεοπτική σειρά Super Mario Bros. Super Show, που παράγεται από την DiC Entertainment, έχει χαρακτηριστικά τμήματα με κινούμενα σχέδια που χαρακτηρίζουν τους χαρακτήρες από το Super Mario Bros. 2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Mario Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1988 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2007 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια side-scrolling Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo EAD
Επαρχία του Ροβίγκο
Η επαρχία του Ροβίγκο (ιταλικά: Provincia di Rovigo) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.789 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 246.537 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Ροβίγκο (Rovigo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 50 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες της Βερόνας, της Βενετίας και της Πάντοβας, δυτικά με την Λομβαρδία (επαρχία της Μάντοβας) και νότια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Φερράρας). Τέλος, βρέχεται ανατολικά από την Αδριατική θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροβιγκο
Βαράγγειος Φρουρά
Η Βαράγγειος Φρουρά, σύγχρονη ονομασία του Τάγματος των Βαράγγων ή Βαραγγίων ήταν μια επίλεκτη μονάδα του Βυζαντινού στρατού, από τον 9ο μέχρι τον 14ο αιώνα, τα μέλη των οποίων υπηρετούσαν ως προσωπική φρουρά των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Η σύνθεσή τους αποτελούνταν κυρίως από Γερμανικά φύλα, κυρίως Σκανδιναβούς (το Τάγμα συστάθηκε περίπου 200 χρόνια μέσα στην περίοδο των Βίκινγς) και Αγγλοσάξονες από την Αγγλία.
Η Φρουρά συστάθηκε αρχικά από τον Βασίλειο Β΄ τον Βουλγαροκτόνο το 988, μετά τον εκχριστιανισμό των Ρως από τον Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου. Ο Βλαδίμηρος αφού είχε καταφέρει να σφετεριστεί την εξουσία στο Κίεβο με τη βοήθεια Βαράγγων πολεμιστών, έστειλε 6.000 άνδρες στον Βασίλειο, λόγω συμφωνίας στρατιωτικής βοήθειας.
Ο Βασίλειος Β΄ όντας δύσπιστος προς τους Βυζαντινούς φρουρούς, των οποίων η υπακοή άλλαζε συχνά με μοιραίες συνέπειες και σε συνδυασμό με την αποδεδειγμένη υπακοή των Βαράγγων, που είχαν στο παρελθόν υπηρετήσει το Βυζάντιο, οδήγησε τον αυτοκράτορα να τους προσλάβει ως την προσωπική του φρουρά. Κατά τη διάρκεια των χρόνων, νέες προσλήψεις από Σουηδία, Δανία, Νορβηγία και Ισλανδία διατήρησαν μια σκανδιναβική απόχρωση στο Τάγμα μέχρι και το τέλος του 11ου αιώνα.
Ιστορία
Από το 911, οι Βάραγγοι αναφέρονται ως μισθοφόροι πολεμιστές των Βυζαντινών. Περίπου 700 Βάραγγοι υπηρετούσαν μαζί με Δαλματούς ως πεζοναύτες στο Βυζαντινό ναυτικό και στις εκστρατείες εναντίον του μουσουλμανικού εμιράτου της Κρήτης το 902 και ως δύναμη 629 ανδρών που γύρισαν στην Κρήτη το 949 με τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο. Μια μονάδα από 415 Βαράγγους πήρε μέρος στην Ιταλική εκστρατεία του 936. Είναι καταγεγραμμένο επίσης ότι ανάμεσα στους άνδρες που πολέμησαν κατά των Αράβων στη Συρία το 955, βρίσκονταν και Βάραγγοι. Εκείνη την περίοδο οι Βάραγγοι μισθοφόροι υπήρχαν στη Μεγάλη Εταιρεία.
Το 988 ο Βασίλειος Β΄, ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τον Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου για να υπερασπιστεί τον θρόνο του. Σύμφωνα με τη συνθήκη που είχε υπογράψει ο πατέρας του μετά την πολιορκία του Δορόστολο το 971, ο Βλαδίμηρος έστειλε 6000 άνδρες στον Βασίλειο. Σε αντάλλαγμα ο Βλαδίμηρος πήρε την αδερφή του Βασιλείου, Άννα την Πορφυρογέννητη, για σύζυγο. Το χέρι της Άννας θεωρήθηκε τόσο μεγάλο έπαθλο, που ο Βλαδίμηρος έγινε χριστιανός για να την παντρευτεί και οδήγησε στον εκχριστιανισμό των Ρως. <!-- προς μετάφραση
In 989 these Varangians, led by Basil II himself, landed at Chrysopolis to defeat the rebel general Bardas Phokas. On the field of battle, Phokas died of a stroke in full view of his opponent; upon the death of their leader, Phokas' troops turned and fled. The brutality of the Varangians was noted when they pursued the fleeing army and "cheerfully hacked them to pieces".
These men formed the nucleus of the Varangian Guard, which saw extensive service in southern Italy in the eleventh century, as the Normans and Lombards worked to extinguish Byzantine authority there. In 1018, Basil II received a request from his catepan of Italy, Basil Boioannes, for reinforcements to put down the Lombard revolt of Melus of Bari. A detachment of the Varangian Guard was sent and in the Battle of Cannae, the Byzantines achieved a decisive victory.
The Varangians also participated in the partial reconquest of Sicily from the Arabs under George Maniakes in 1038. Here, they fought alongside Normans recently arrived in Italy seeking adventure and Lombards from Byzantine-held Apulia. A prominent member of the Guard at this time was Harald Hardrada, later King of Norway as Harald III (1046 to 1066). However, when Maniakes ostracised the Lombards by publicly humiliating their leader, Arduin, the Lombards deserted and the Normans and Varangians followed them.
Not long after, the catepan Michael Doukeianos had a force of Varangians stationed at Bari. On 16 March 1041 they were called up to fight the Normans near Venosa and many drowned in the subsequent retreat across the Ofanto. In September Exaugustus Boioannes was sent to Italy with only a small contingent of Varangians to replace the disgraced Doukeianos. On 3 September 1041 they were defeated in battle by the Normans.
Many of the last catepans were sent from Constantinople with Varangian units. In 1047 John Raphael was sent to Bari with a contingent of Varangians, but the Bariots refused to receive his troops and he spent his term at Otranto. Twenty years later, in 1067, the last Byzantine catepan in southern Italy, Mabrica, arrived with Varangian auxiliaries and took Brindisi and Taranto. At the disastrous Battle of Manzikert in 1071, virtually all the Emperor’s Guards fell around him.
Composed primarily of Scandinavians for the first 100 years, the guard began to see increased inclusion of Anglo-Saxons after the successful invasion of England by the Normans. In 1088 a large number of Anglo-Saxons and Danes emigrated to the Byzantine Empire by way of the Mediterranean. One source has more than 5,000 of them arriving in 235 ships. Those who did not enter imperial service settled on the Black Sea coast, building and garrisoning the town of Civetot for Alexios I. Those who did became so vital to the Varangians that the Guard was commonly called the Englinbarrangoi (Anglo-Varangians) from that point. In this capacity they fought in Sicily against the Normans under Robert Guiscard, who unsuccessfully sought to invade the lower Balkans as well.
Writing about the unit as it was in 1080, the chronicler and princess Anna Komnene refers to these "axe-bearing barbarians" as being "from Thule", likely a reference to the British Isles or Scandinavia. Likewise, the Byzantine civil-servant, soldier and historian John Kinnamos calls these "axe-bearers" which guarded the Emperor "the British nation, which has been in service to the Romans' Emperors from a long time back". Kinnamos was writing in the later 12th century, indicating perhaps that the more Dane and Saxon composition of the guard continued to the point of the Fourth Crusade.
The Varangians relied on a long axe as their main weapon, although they were often skilled swordsmen or archers as well. In some sources, such as Anna Komnene's The Alexiad, they are described as mounted; both Vikings and elite Anglo-Saxon warriors routinely used horses for strategic mobility even though they normally fought on foot. The guard was stationed primarily around Constantinople, and may have been barracked in the Bucoleon palace complex. The guard also accompanied armies into the field, and Byzantine chroniclers (as well as several notable Western European and Arab chroniclers) often note their battlefield prowess, especially in comparison to the local barbarian peoples. They were vital to the Byzantine victory under the emperor John II Komnenos at the Battle of Beroia in 1122. The Varangians hacked their way through the enemy's circle of Pecheneg wagons, collapsing the Pecheneg position and causing a general rout in their camp.
The Varangians were described by 11th-century Byzantine historian Michael Psellus as thus: “The whole group carry shields and brandish on their shoulders a certain single-edged, heavy-iron weapon", which is understood to have been the daneaxe (many Byzantine writers referred to them as "axe-bearing barbarians", pelekyphoroi barbaroi, rather than as Varangians). A mistranslation of the Greek text however has led some to refer to the weapon as a rhomphaia, which most likely occurred as a product of Atticism in Byzantine literature.
They were prominent in the defence of Constantinople during the Fourth Crusade. Of the role of the guard, then composed of the English and Danes, it is said that "the fighting was very violent and there was hand to hand fight with axes and swords, the assailants mounted the walls and prisoners were taken on both sides". The latest mention of Varangian guard is in the Greek version of the Chronicle of the Morea, which state this unit escorted the Prince of Achaia away to prison after the Battle of Pelagonia in 1259; historian D. J. Geanakoplos suggests they were reconstituted by Theodore I Laskaris to strengthen his claim as the rightful Emperor. People identified as Varangians were to be found in Constantinople around 1400. -->
Οι ρουνικές λίθοι
Υπάρχει μεγάλος αριθμός από ρουνικές λίθους σε όλη τη Σκανδιναβική χερσόνησο. Πολλές χρονολογούνται στην περίοδο των Βίκινγς, αλλά υπάρχουν και αρκετές που σχετίζονται με το Τάγμα των Βαράγγων. Αυτές οι ρουνικές λίθοι των Βαράγγων κατασκευάστηκαν ως μνημείο για πολλούς πολεμιστές που σκοτώθηκαν ενώ βρίσκονταν σε αποστολές και ταξίδια τους στην Ελλάδα και στην Ανατολή (σημερινή Ουκρανία και Ρωσία) καθώς και στη Μέση Ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας‎ Κατηγορία:Μισθοφορικοί σχηματισμοί
Συμπαθητικό νευρικό σύστημα
Δράση
Η διέγερση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος προετοιμάζει τον οργανισμό απέναντι σε κάθε κατάσταση που απειλεί την ομοιόστασή του. Έτσι ο οργανισμός είναι έτοιμος να δώσει μία απάντηση μάχης ή φυγής.
Σε κάθε όργανο έχει ξεχωριστή δράση:
Ανατομικές ιδιαιτερότητες
Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι το συμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι τελείως αυτόνομο: έχει στενή σχέση με το ζωτικό νευρικό σύστημα και πρέπει να θεωρείται ενιαίο σύνολο μαζί του. Αυτό γιατί τα φυτικά κέντρα βρίσκονται μέσα στον εγκέφαλο και στον νωτιαίο μυελό.
Βιβλιογραφία
Συμπαθητι