cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδριατική Θάλασσα
Πρώιμοι νεότεροι χρόνοι
thumb|right|Ναυμαχία του Λίσα/Βις, 1811 Το 1648 η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχασε τις αξιώσεις της επί των πρώην Ιταλικών της εδαφών με την τυπική κατάργηση του Βασιλείου της Ιταλίας. Εντούτοις η μοναδική της έξοδος στην Αδριατική Θάλασσα, το Δουκάτο της Φερράρας, είχε ήδη χαθεί προς τα Παπικά Κράτη. Οι τελευταίες εδαφικές αλλαγές του 17ου αιώνα προκλήθηκαν από τον Πόλεμο του Μοριά ή Έκτο Βενετοτουρκικό Πόλεμο, όταν το 1699 η Βενετία διεύρυνε λίγο τις κτήσεις της στη Δαλματία. Το 1797 η Δημοκρατία της Βενετίας καταλύθηκε μετά τη Γαλλική κατάκτηση. Τα Ενετικά εδάφη παραδόθηκαν στην Αυστρία και κυβερνήθηκαν για λίγο ως τμήμα του Αρχιδουκάτου της Αυστρίας. Τα εδάφη αυτά επιστράφηκαν στη Γαλλία μετά τη Συνθήκη του Πρεσβούργου το 1805, όταν η περιοχή της κοιλάδας του Πάδου έγινε αναπόσπαστο τμήμα του νέου Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας. Το νέο βασίλειο περιελάμβανε τα εδάφη της Εμίλια-Ρομάνια, αποκλείοντας έτσι το Παπικό Κράτος από τις ακτές της Αδριατικής. Όμως η Τεργέστη, η Ίστρια και η Δαλματία συνενώθηκαν σε ένα σύνολο ξεχωριστών επαρχιών της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, τις Ιλλυρικές Επαρχίες, που δημιουργήθηκαν το 1809 με τη Συνθήκη του Σενμπρούν και σήμαναν τον τερματισμό τόσο της Ενετικής κυριαρχίας στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής όσο και της Δημοκρατίας της Ραγούζας. Η Αδριατική Θάλασσα ήταν ήσσονος σημασίας θέατρο στους Ναπολεόντειους Πολέμους. Στην Αδριατική Εκστρατεία (1807–1814) ενεπλάκη το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό αμφισβητώντας τον έλεγχο της Αδριατικής από τις συνδυασμένες ναυτικές δυνάμεις της Γαλλίας, της Ιταλίας και του Βασιλείου της Νάπολης. Κατά την εκστρατεία αυτή το Βρετανικό Ναυτικό κατέλαβε το Βις και εγκατέστησε εκεί τη βάση του. Η εκστρατεία κλιμακώθηκε με τη Μάχη του Λίσα το 1811 και έληξε με την κατάληψη από τα Βρετανικά και τα Αυστριακά στρατεύματα των παραλιακών πόλεων στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής που κατείχαν οι Γάλλοι. Λίγες μέρες πριν από τη Μάχη του Βατερλώ το Συνέδριο της Βιέννης παραχώρησε τις Ιλλυρικές Επαρχίες (που εκτείνονταν από τον Κόλπο της Τεργέστης μέχρι τον Κόλπο του Κότορ) στην Αυστρία. Το Συνέδριο της Βιέννης δημιούργησε επίσης το Βασίλειο της Λομβαρδίας και της Βενετίας, που περιελάμβανε την πόλη της Βενετίας, τις γύρω ακτές και σημαντικό τμήμα της ενδοχώρας και ελεγχόταν από την Αυστρία. Στη νότια Ιταλική χερσόνησο ιδρύθηκε το 1816 το Βασίλειο των Δύο Σικελιών από την ενοποίηση των βασιλείων της Νεάπολης και της Σικελίας.
Νεότεροι χρόνοι
thumb|left|Ναυμαχία του Λίσα/Βις, 1866 Η διαδικασία της Ιταλικής ενοποίησης κορυφώθηκε με το Δεύτερο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1859), που είχε ως αποτέλεσμα το Βασίλειο της Σαρδηνίας να προσαρτήσει όλα τα εδάφη κατά μήκος των δυτικών ακτών της Αδριατικής νότια της Βενετίας το 1860 και να ιδρύσει στη θέση του το 1861 το Βασίλειο της Ιταλίας. Το Βασίλειο της Ιταλίας επεκτάθηκε το 1866 καταλαμβάνοντας τη Βενετία, αλλά το ναυτικό του ηττήθηκε στην Αδριατική κοντά στο Βις. Μετά τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867 και τον Κροατικοουγγρικό Διακανονισμό του 1868 επανακαθορίστηκε ο έλεγχος του μεγαλύτερου μέρους των ανατολικών ακτών της Αδριατικής. Το Σισλεϊθανικό (Αυστριακό) τμήμα της Αυστροουγγαρίας εκτεινόταν από τον Κόλπο της Τεργέστης μέχρι τον Κόλπο του Κότορ, με την εξαίρεση μιας Κροατικής Ζώνης. Ιδιαίτερο καθεστώς παραχωρήθηκε στο Φιούμε (σημερινή Ριέκα), ως ξεχωριστό τμήμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Τα υπόλοιπα εδάφη έγιναν τμήμα του Βασιλείου Κροατίας-Σλαβονίας, που με τη σειρά του ήταν επίσης στο Τρανσλεϊθανικό τμήμα της δυαδικής μοναρχίας. Η ακτογραμμή της Αδριατικής που ελεγχόταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία περιορίστηκε από το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, με την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου, που έλεγχε τις ακτές νότια του Κόλπου του Κότορ μέχρι τον Ποταμό Μπούνα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε όλα τα εδάφη της κατά μήκος της Αδριατικής μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και την επακόλουθη Συνθήκη του Λονδίνου (1913), που ίδρυσε την ανεξάρτητη Αλβανία.
Μετά το Μεσοπόλεμο
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Αδριατική υπήρξε περιορισμένη ναυτική δραστηριότητα, αρχίζοντας με την Ιταλική εισβολή στην Αλβανία και την κοινή εισβολή του άξονα στη Γιουγκοσλαβία.. Η τελευταία οδήγησε στην κατάληψη μεγάλου τμήματος της Δαλματίας και σχεδόν όλων των νησιών της ανατολικής Αδριατικής από την Ιταλία και στην ίδρυση δύο κρατών-μαριονετών, του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (1941-1945) και του Βασιλείου του Μαυροβουνίου (1941-1944), που έλεγχαν τις υπόλοιπες ακτές πρώην Γιουγκοσλαβικές ακτές της Αδριατικής. Το 1947, μετά την Ανακωχή μεταξύ Ιταλίας και Συμμαχικών δυνάμεων και τον τερματισμό του πολέμου, η Ιταλία (πλέον δημοκρατία) και οι Σύμμαχοι υπέγραψαν τη Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία. Η συνθήκη ανέτρεψε όλες τις πολεμικές προσαρτήσεις, εγγυήθηκε την ανεξαρτησία της Αλβανίας, δημιούργησε την Ελεύθερη Περιοχή της Τεργέστης ως πόλη-κράτος και έδωσε στην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία τις Σλοβενικές ακτές, καθώς και την Ίστρια, τα νησιά Κρες, Λάστοβο και Παλαγκρούζα και τις πόλεις Ζαντάρ και Ριέκα. Η Ελεύθερη Περιοχή της Τεργέστης διχοτομήθηκε το 1954: η ίδια η Τεργέστη και η περιοχή βορείως αυτής τέθηκαν υπό Ιταλικό έλεγχο, ενώ η υπόλοιπη υπό Γιουγκοσλαβικό. Αυτή η διευθέτηση οριστικοποιήθηκε με το Σύμφωνο του Όζιμο του 1975.
Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο η Αδριατική έγινε η νοτιότερη πλευρά του Σιδηρού αραπετάσματος, καθώς η Ιταλία συμμετείχε στο ΝΑΤΟ, ενώ το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εγκατέστησε βάσεις στην Αλβανία. Μετά την πτώση του Κομμουνισμού η Γιουγκοσλαβία διασπάστηκε: η Σλοβενία και η Κροατία ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους το 1991 και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ακολούθησε το 1992, ενώ το Μαυροβούνιο παρέμεινε σε ομοσπονδία με τη Σερβία, που ονομαζόταν επίσημα Σερβία και Μαυροβούνιο. Ο Πόλεμος της Κροατίας που ακολούθησε περιελάμβανε περιορισμένες ναυτικές επιχειρήσεις και αποκλεισμό των ακτών της Κροατίας από το Γιουγκοσλαβικό Ναυτικό, που κατέληξε στη Μάχη των Δαλματικών καναλιών και την εν συνεχεία αποχώρηση των Γιουγκοσλαβικών σκαφών. Το Μαυροβούνιο κήρυξε την ανεξαρτησία του το 2006, αποκλείοντας ουσιαστικά τη Σερβία από τη θάλασσα. Την ίδια περίοδο η Αδριατική Θάλασσα έγινε θέατρο αρκετών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, όπως ο αποκλεισμός της Γιουγκοσλαβίας (1992-1993), η επέμβαση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (1992-2004) και ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας (1999).
Σύνορα
Η Ιταλία και η Γιουγκοσλαβία συμφώνησαν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας τους στην Αδριατική το 1968, με μία πρόσθετη συμφωνία που υπογράφτηκε το 1975 μετά το Σύμφωνο του Όζιμο. Το σύνορο που συμφωνήθηκε το 1968 εκτείνεται σε 353 ναυτικά μίλια (654 χλμ.) και συνίσταται από 43 σημεία που συνδέονται με ευθείες γραμμές ή κυκλικά τόξα. Το πρόσθετο σύνορο που συμφωνήθηκε το 1975 συνίσταται από 5 σημεία που συνεχίζουν από ένα τερματικό σημείο της γραμμής του 1968. Όλα τα διάδοχα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας αποδέχθηκαν τις συμφωνίες. Στις νοτιότερες περιοχές της Αδριατικής το σύνορο δεν καθορίστηκε για να μην προκαταλάβει τη θέση του τριεθνούς με το σύνορο της Αλβανικής υφαλοκρηπίδας, που δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Πριν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας η Αλβανία, η Ιταλία και η Γιουγκοσλαβία αρχικά ανακήρυξαν χωρικά ύδατα 15 ναυτικών μιλίων, που στη συνέχεια μειώθηκαν στο διεθνώς πρότυπο των 12. Η Αλβανία και η Ιταλία καθόρισαν τα θαλάσσια σύνορά τους το 1992 σύμφωνα με την αρχή της ίσης απόστασης. Μετά την ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ η Αδριατική έγινε εσωτερική θάλασσα της ΕΕ. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας ορίζει την Αδριατική ως κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα.
Αδριατική Ευρωπεριφέρεια
Το 2006 θεσμοθετήθηκε στην Πούλα η Αδριατική Ευρωπεριφέρεια για να προωθήσει τη διαπεριφερειακή και διακρατική συνεργασία στην περιοχή της Αδριατικής Θάλασσας και να λειτουργήσει ως πλαίσιό της για να βοηθήσει στην επίλυση θεμάτων περιφερειακής σημασίας. Η Αδριατική Ευρωπεριφέρεια αποτελείται από 23 μέλη: τις περιφέρειες Απουλία, Μολίζε, Αμπρούτσο, Μάρκε, Εμίλια-Ρομάνια, Βένετο και Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια της Ιταλίας, το δήμο Ιζόλα της Σλοβενίας, τους νομούς Ιστριας, Πριμόριε-Γκόρσκι Κόταρ, Λίκα-Σένι, Ζαντάρ, Σίμπενικ-Κνιν, Σπλιτ-Δαλματίας και Ντουμπρόβνικ-Νερέτβα της Κροατίας, το καντόνι Ερζεγοβίνης-Νερέτβα της Βοσνίας, τους δήμους Κότορ και Τίβατ του Μαυροβουνίου, τους νομούς Φιέρ, Αυλώνα, Τιράνων, Σκόδρας, Δυρραχίου και Λεζ της Αλβανίας και τις Ελληνικές περιφερειακές ενότητες Θεσπρωτίας και Κέρκυρας.
Διενέξεις
Η Κροατία και η Σλοβενία άρχισαν το 1992 διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό θαλάσσιων συνόρων στον Κόλπο του Πιράν, αλλά απέτυχαν να συμφωνήσουν, προκαλώντας μια διένεξη. Και οι δύο χώρες ανακήρυξαν επίσης τις οικονομικές τους ζώνες, που εν μέρει επικαλύπτονται. Η αίτηση της Κροατίας να γίνει μέλος της ΕΕ δεν έγινε αρχικά δεκτή εν αναμονή της επίλυσης των μεθοριακών διαφορών της με τη Σλοβενία. Αυτή η διένεξη με τη Σλοβενία τελικά διευθετήθηκε με συμφωνία να αποδεχθούν την απόφαση επιτροπής διεθνούς διαιτησίας, συσταθείσας μέσω του ΟΗΕ, επιτρέποντας στην Κροατία να προωθήσει την ένταξή της στην ΕΕ. Εκτός από τη δυσκολία ένταξή της στην ΕΕ, ακόμη και πριν το διακανονισμό της η διένεξη αυτή δεν έχει προκαλέσει σοβαρά πρακτικά προβλήματα.
Αλιεία
Η αλιευτική παραγωγή της Αδριατικής Θάλασσας κατανέμεται μεταξύ των χωρών της λεκάνης. Το 2000 το ονομαστικό - βάσει του βάρους ζώντων - σύνολο αλιευμάτων όλων των αλιευτικών πεδίων της Αδριατικής έφθασε τους 110.000 τόνους. Η υπεραλίευση είναι αναγνωρισμένο πρόβλημα - 450 είδη ψαριών ζουν στην Αδριατική Θάλασσα, περιλαμβανομένων 120 ειδών που απειλούνται από την υπερβολική εμπορική αλιεία, πρόβλημα που επιδεινώνεται από τη ρύπανση και την παγκόσμια θέρμανση. Υπεραλιευόμενα είδη είναι η συναγρίδα, ο κόκκινος σκορπιός, η πεσκαντρίτσα, το χριστόψαρο, ο γλαυκοκαρχαρίας, ο ακανθίας, ο κέφαλος, ο νορβηγικός αστακός, καθώς και ο μπακαλιάρος και οι σαρδέλες. Επίσης από τα αλιευτικά δίχτυα θανατώνονται χελώνες και ρινοδέλφινα. Η εξάντληση των αλιευτικών αποθεμάτων και η Οικολογική και Αλιευτική Ζώνη Προστασίας της Κροατίας (ZERP) οδήγησαν σε αλληλοκατηγορίες για υπεραλίευση μεταξύ Ιταλών και Κροατών ψαράδων. Η ZERP θεσπίστηκε το 2003, αλλά η εφαρμογή της για τα κράτη μέλη της ΕΕ ανεστάλη το 2004. Η εξάντληση των αλιευτικών αποθεμάτων αντιμετωπίζεται μέσω νέας αλιευτικής πολιτικής της ΕΕ, που είχε προγραμματιστεί να τεθεί σε ισχύ το 2013, όταν η Κροατία εντάχθηκε στην ΕΕ και να αποκαταστήσει τα αποθέματα σε βιώσιμα επίπεδα το 2015.
Ο μεγαλύτερος όγκος αλίευσης γίνεται στην Ιταλία, όπου ο συνολικός όγκος παραγωγής το 2007 ήταν 465.637 τόνοι. Το 2003 το 28,8% του όγκου της Ιταλικής αλιευτικής παραγωγής προερχόταν από τη Βόρεια και Κεντρική Αδριατική και το 24,5% από την Απουλία (από τη Νότια Αδριατική και το Ιόνιο). Στα Ιταλικά αλιευτικά πεδία, περιλαμβανομένων εκείνων εκτός της Αδριατικής, απασχολούνταν 60.700 στον πρωτογενή τομέα, περιλαμβανομένης της ιχθυοκαλλιέργειας (που αποτελεί το 40% της συνολικής αλιευτικής παραγωγής). Η ακαθάριστη αξία της συνολικής αλιευτικής παραγωγής το 2002 ήταν $1,9 δις.
thumb|Ψαρόβαρκα στην Κροατία Το 2007 η παραγωγή της Κροατίας σε βάρος ζώντων έφθανε τους 53.083 τόνους. Το 2006 η συνολική Κροατική αλιευτική παραγωγή ήταν 37.800 τόνοι αλιευμάτων και 14.200 τόνοι από ιχθυοκαλλιέργεια. Στην Κροατική αλιεία απασχολούντο περίπου 20.000. Το 2006 τα αλιεύματα στα νερά της Κροατίας αποτελείτο από σαρδέλες (44,8%), γαύρο (31,3%), τόνο, άλλα πελαγικά ψάρια (4,8%), μπακαλιάρο (2,4%), κέφαλο (2,1%), άλλα βενθοπελαγικά ψάρια (8,3%), οστρακόδερμα (κυρίως αστακό και νορβηγικό αστακό(0,8%), οστρακοειδή (κυρίως στρείδια και μύδια) (0,3%), σουπιές (0,6%), καλαμάρια (0,2%) και χταπόδια και άλλα κεφαλόποδα (1,6%). Η παραγωγή ιχθυοκαλλιέργειας της Κροατίας αποτελείτο από τόνο (47,2%), στρείδια και μύδια (28,2% συνολικά), λαβράκι και τσιπούρα (24,6% συνολικά).
Το 2007 η Αλβανική αλιευτική παραγωγή ανερχόταν σε 7.505 τόνους, περιλαμβανομένης της ιχθυοκαλλιέργειας, που έφθανε τους 1.970 τόνους το 2006. Το ίδιο διάστημα η Σλοβενική αλιευτική παραγωγή ήταν 2.500 τόνοι, με 55% του όγκου της προερχόμενο από ιχθυοκαλλιέργεια, το υψηλότερο ποσοστό στην Αδριατική. Τέλος η αλιευτική παραγωγή του Μαυροβουνίου ήταν 911 τόνοι το 2006, με μόνο 11 τόνους από ιχθυοκαλλιέργεια. Το 2007 ο όγκος αλιευτικής παραγωγής της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ήταν 9.625 τόνοι και της Σλοβενίας 2.463 τόνοι.
Τουρισμός
Όλες οι χώρες κατά μήκος των ακτών της Αδριατικής, εκτός από την Αλβανία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, συμμετέχουν στο πρόγραμμα πιστοποίησης Γαλάζιων Σημαιών για παραλίες και μαρίνες που πληρούν αυστηρές προδιαγραφές ποιότητας, όπως περιβαλλοντική προστασία, ποιότητα νερών και κριτήρια ασφάλειας και υπηρεσιών. Με στοιχεία του Ιανουαρίου 2012 Γαλάζιες Σημαίες είχαν απονεμηθεί σε 103 Ιταλικές παραλίες και 29 μαρίνες της Αδριατικής, 116 και 19 αντίστοιχα Κροατικές, 7 και 2 Σλοβενικές και 16 παραλίες του Μαυροβουνίου. Ο τουρισμός της Αδριατικής είναι σημαντική πηγή εισοδήματος για τις χώρες αυτές, ιδιαίτερα στην Κροατία και το Μαυροβούνιο, όπου το τουριστικό εισόδημα που προέρχεται από τις ακτές της Αδριατικής αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών εσόδων. Η άμεση συμβολή των ταξιδιών και του τουρισμού στο ΑΕΠ της Κροατίας ήταν 5,1% το 2011, ενώ η συνολική συμβολή εκτιμάτο σε 12,8% του ΑΕΠ. Για το Μαυροβούνιο η άμεση συμβολή του τουρισμού στο ΑΕΠ είναι 8,1% και η συνολική σε 17,2%. Ο τουρισμός στην Αδριατική της Κροατίας έχει πρόσφατα παρουσιάσει μεγαλύτερη ανάπτυξη από ότι σε άλλες περιοχές γύρω από την Αδριατική.
Μεταφορές
thumb|right|Το [[Τεργέστη|Λιμάνι της Τεργέστης, το μεγαλύτερο εμπορευματικό λιμάνι της Αδριατικής]] thumb|right|Το [[Ριέκα|Λιμάνι της Ριέκας, το μεγαλύτερο εμπορευματικό λιμάνι της Κροατίας]] thumb|right|Το [[Δυρράχιο|Λιμάνι του Δυρραχίου]] Υπάρχουν πάνω από δεκαεννέα λιμάνια στην Αδριατική Θάλασσα(σε τέσσερις διαφορετικές χώρες) με διακίνηση εμπορευμάτων πάνω από ένα εκατομμύριο τόνων ετησίως. Μεταξύ αυτών τα μεγαλύτερα εμπορευματικά λιμάνια είναι της Τεργέστης (το μεγαλύτερο της Αδριατικής στην Ιταλία), της Βενετίας, της Ραβέννας, του Κόπερ (το μεγαλύτερο της Σλοβενίας), της Ριέκας (το μεγαλύτερο της Κροατίας) και του Μπρίντιζι. Τα μεγαλύτερα επιβατικά λιμάνια στην Αδριατική είναι του Σπλιτ (το μεγαλύτερο της Κροατίας) και της Ανκόνας (το μεγαλύτερο Ιταλικό λιμάνι στην Αδριατική). Το μεγαλύτερο λιμάνι στο Μαυροβούνιο είναι εκείνο του Μπαρ. Το 2010 τα λιμάνια Τεργέστης, Βενετίας, Ραβέννας, Κόπερ και Ριέκας της Βόρειας Αδριατικής ίδρυσαν το Σύνδεσμο Λιμανιών Βόρειας Αδριατικής για να βελτιώσουν τη θέση τους στα μεταφορικά συστήματα της ΕΕ.
Πετρέλαιο και φυσικό αέριο
Φυσικό αέριο αντλείται μέσω αρκετών προγραμμάτων, περιλαμβανομένης μιας κοινοπραξίας των εταιρειών Eni (Ιταλική) και INA (Κροατική), που λειτουργεί δύο πλατφόρμες - η μία στα Κροατικά ύδατα που αντλεί φυσικό αέριο από έξη φρέατα και η άλλη (που άρχισε να λειτουργεί το 2011) στα Ιταλικά. Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Αδριατικής ανακαλύφθηκαν τη δεκαετία του 1970, αλλά η εκμετάλλευσή τους άρχισε το 1996. Το 2008 η ΙΝΑ αντλούσε αέριο 14,58 εκατομμυρίων ισοδύναμων βαρελιών πετρελαίου την ημέρα. Περίπου 100 πλατφόρμες ανοιχτά των ακτών βρίσκονται στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια, μαζί με 17 στη Βόρεια Αδριατική. Η Eni εκτιμάει ότι τα δικαιώματά της στην Αδριατική Θάλασσα περιλαμβάνουν τουλάχιστον 40 δις κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, προσθέτοντας ότι μπορεί να φτάνουν ακόμη και τα 100 δις κ.μ. Οι εκτιμήσεις όμως της INA είναι 50% χαμηλότερες από εκείνες της Eni. Το φυσικό αέριο ανακαλύφθηκε στη Βόρεια Αδριατική σε βάθος περίπου 5.400 μέτρων και η ανακάλυψη αξιολογήθηκε ως μη βιώσιμη λόγω, βάθους, θέσης και ποιότητας.
Τη δεκαετία του 2000 εντάθηκαν οι ερευνητικές εργασίες για την ανακάλυψη αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στη Μέση και νότια λεκάνη της Αδριατικής και στο τέλος της δεκαετίας ανακαλύφθηκαν τέτοια αποθέματα νοτιοανατολικά του Μπάρι - τα κοιτάσματα Μπρίντιζι-Ροβέστι και Τζιόβε. Έρευνες εκτιμούν αποθέματα 3 δις βαρελιών πετρελαίου και 57 δις κυβικών μέτρων αερίου. Την ανακάλυψη ακολούθησαν περαιτέρω έρευνες ανοικτά των Κροατικών ακτών. Τον Ιανουάριο του 2012 η INA άρχισε έρευνες για πετρέλαιο ανοικτά του Ντουμπρόβνικ, σηματοδοτώντας την επανέναρξη της έρευνας για πετρέλαιο κατά μήκος των ανατολικών ακτών της Αδριατικής, μετά τη διακοπή ερευνών, που είχαν ξεκινήσει στα τέλη της δεκαετίας του 1980 γύρω από το νησί Μπρατς, λόγω της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και του Πολέμου της Κροατίας. Το Μαυροβούνιο αναμένεται επίσης να αναζητήσει πετρέλαιο ανοιχτά των ακτών του. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2012 είχαν γίνει 200 ερευνητικές γεωτρήσεις ανοικτά των Κροατικών ακτών, από τις οποίες οι 170 στη λεκάνη της Βόρειας Αδριατικής.
Ο Διαδριατικός Αγωγός Φυσικού Αερίου, που θα διέλθει από την Αδριατική Θάλασσα, είναι ένας υπό κατασκευή αγωγός με σκοπό την μεταφορά φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα του Αζερμπαϊτζάν. Θα περνά από την ελληνοτουρκική μεθόριο στη Θράκη και διασχίζοντας την Βόρεια Ελλάδα, θα περνά στην Αλβανία και στην συνέχεια υποθαλάσσια της Αδριατικής Θάλασσας στην Ιταλία. Από την Ιταλία, θα μπορεί να τροφοδοτεί και τις αγορές της Δυτικής Ευρώπης.
Διάφορα
Ο βοριάς της Αδριατικής (κοινώς μπόρα) και οι αιφνίδιοι δυνατοί άνεμοι που φέρουν βροχή (κοινώς μπουρίνια), είναι πραγματικοί κίνδυνοι για τη ναυσιπλοΐα το χειμώνα. Ακόμη, αξιοσημείωτοι είναι ο σιρόκος (νότιος άνεμος από την Αφρική), ο οποίος φέρνει βροχή το χειμώνα, και ο μαΐστρος (δυτικός-βορειοδυτικός άνεμος), ο οποίος φυσά το καλοκαίρι και βοηθά στη βελτίωση του καιρού.
Η παλιρροιακή δραστηριότητα είναι μικρή. Το αμφιδρομικό σημείο είναι λίγο πιο έξω από τη βορειοδυτική ακτή, κοντά στην Ανκόνα.
Και οι δύο ακτές είναι δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί και πολλοί θεωρούν τη θάλασσα αυτή ως την ομορφότερη στον κόσμο.
thumb|center|600px|Άποψη της Αδριατικής θάλασσας (Κροατία)
Νεζινιάν-λ'Εβέκ
Το Νεζινιάν-λ'Εβέκ (γαλλικά: Nézignan-l'Évêque, οξιτανικά: Nesinhan de l'Avesque) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νεζινιαναί (γαλλικά: Nézignanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Τουρκική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Τουρκική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (τουρκικά: Türkiye Futbol Federasyonu, TFF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Τουρκία. Εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Τουρκίας.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Τουρκικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Τουρκία Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
2806 Γκρατς
Ο Γκρατς (Graz) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από την αυστριακή πόλη Γκρατς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκρατς είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκρατς
Καθεδρικός Ναός του Καρς
Ο Καθεδρικός Ναός του Καρς, επίσης γνωστός ως Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων (Կարսի Սուրբ Առաքելոց եկեղեցի, Karsi Surb Arakelots' yekeghets'i, Aziz Havariler Kilisesi ή «Εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων», τουρκικά: 12 Havariler Kilisesi), είναι πρώην αρμενική αποστολική εκκλησία στο Καρς, στα ανατολικά της Τουρκίας. Ανεγερθείσα στα μέσα του 10ου αιώνα από τον Αρμένιο Βαγρατίδη Βασιλέα Αμπάς Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 928-953), μετατράπηκε σε τζαμί το 1579. Κατά τον 19ο αιώνα και κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα μετατράπηκε σε ρωσικό ορθόδοξο και μετέπειτα αρμενικό καθεδρικό ναό. Το 1993 μετατράπηκε εκ νέου σε τζαμί, γνωστό ως Κιουμπέτ Τζαμί (Kümbet Camii, μτφ. «θολωτό τζαμί»). Σήμερα, αποτελεί τμήμα ευρύτερου ισλαμικού συγκροτήματος, το οποίο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το Εβλιγιά Τζαμί, το μεγαλύτερο τζαμί του Καρς.
Περιγραφή
Ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στους πρόποδες του Φρουρίου του Καρς.
Οι ιστορικοί Στεπανός Ασογίκ, Σαμουήλ του Ανί και Μχιτάρ του Αϊριβάνκ αναφέρουν τη συγκεκριμένη εκκλησία ως καθεδρικό ναό. Ωστόσο, εντός αρμενικών κειμένων χρονολογούμενων από τον 19ο αιώνα ξεκίνησε να αναφέρεται ως Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων.
Αρχιτεκτονική
Πρόκειται για κεντρικά σχεδιασμένο θολωτό τετράκογχο οικοδόμημα, του οποίου η μορφή αντιγράφει εκείνη της, χρονολογούμενης από τον 7ο αιώνα, Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή της Μασταρά. Η κύρια είσοδος της εκκλησίας βρίσκεται στη δυτική πλευρά της, ενώ, παράλληλα, διαθέτει δύο επιπλέον πύλες, στη νότια και τη βόρεια πλευρά της. «Ο εσωτερικός σχεδιασμός της αντικατοπτρίζεται από το εξωτερικό μέγεθός της. Τέσσερις αψίδες ορθώνονται από ένα κεντρικό τετράγωνο διαστήλιο, το οποίο και επιστεγάζεται από έναν κυκλικό θόλο. Στο εξωτερικό της, οι ορθές γωνίες του τετραγώνου μεταξύ των κογχών προεξέχουν, περίπου, τρία μέτρα πέρα των πλευρών αψίδων, ενώ, από την εσωτερική πλευρά της εκκλησίας, η συγκεκριμένη μορφή αντικατοπτρίζεται από την παρουσία τεσσάρων διεδρικών γωνιών, εκ των οποίων η καθεμία επιστεγάζεται από ένα ημιχώνιο.»
«Επί των αξόνων μεταξύ δώδεκα αψίδων του τυμπάνου υπάρχουν δώδεκα εικονιστικά ανάγλυφα σε όρθια στάση. Τα τελευταία είναι φιλοτεχνημένα σε αρκετά πρωτόγονη μορφή. Σύμφωνα με τον Ζαν-Μισέλ Τιερί, οι συγκεκριμένες ανάγλυφες μορφές αναπαριστούν τους δώδεκα αποστόλους, των οποίων η λατρεία προήλθε από το Βυζάντιο κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 10ου και 11ου αιώνα.»
Πρώιμη ιστορία
Η εκκλησία δεν διαθέτει ουδεμία σωζόμενη κτιριακή επιγραφή, με αποτέλεσμα η ακριβής ημερομηνία ανέγερσής της να παραμένει άγνωστη. Πιθανολογείται πως τυχόν επιγραφές αφαιρέθηκαν κατά τη διάρκεια των ύστερων αιώνων από Μουσουλμάνους. Ωστόσο, πηγή χρονολογούμενη στον 11ο αιώνα αναφέρει πως ο καθεδρικός ναός ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Βασιλέα Αμπάς, ο οποίος βασίλευσε στη Βαγρατιδική Αρμενία μεταξύ του 928 και του 958. Το Καρς αποτέλεσε την πρωτεύουσα των Βαγρατιδών κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου. Ο Στεπανός Ασογίκ, ιστορικός του 11ου αιώνα, αναφέρει πως ο βασιλέας Αμπάς «ανήγειρε τον ιερό καθεδρικό ναό της πόλεως του Καρς χρησιμοποιώντας ογκόλιθους, καθώς και ψαμμίτη, οι οποίοι γυαλίζονταν με την χρήση ατσαλιού: [η εκκλησία] επιστεγαζόταν από κυκλικό θόλο, του οποίου ο διάκοσμος έμοιαζε με τον θόλο των ουρανών», καθώς και πως η εργασίες ανέγερσης του καθεδρικού ναού είχαν ολοκληρωθεί προ της περιόδου θητείας του Καθολικού Ανανία Α΄ (Ανανία του Μοκ) [943-967]. Από την πλευρά τους, οι χρονικογράφοι Σαμουήλ του Ανί (12ος αιώνας) και Μχιτάρ του Αϊριβάνκ (13ος αιώνας) αναφέρουν την περίοδο μεταξύ 931-932 ως την ημερομηνία έναρξης της ανέγερσης της εκκλησίας.
Εγκατάλειψη και μετατροπή σε τζαμί
Πιθανολογείται πως η εκκλησία εγκαταλείφθηκε έπειτα από την κατάληψη του Καρς από τους Σελτζούκους, το 1064-1065. Πιστεύεται πως η εκκλησία ήταν «εν μέρει καλυμμένη από χώμα» κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Έπειτα από την κατάληψη μεγάλου μέρους των εδαφών της Αρμενίας, συμπεριλαμβανομένου του Καρς, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί το 1579 από τον Μουσταφά Πασά. Αναφορά σε κτίριο υπό την ονομασία Σουλεϊμάν Εφέντι Τζαμί γίνεται από τον Τούρκο περιηγητή του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπί, το οποίο πιστεύεται πως πρόκειται για τον Καθεδρικό Ναό του Καρς.
19ος και αρχές 20ού αιώνα
Έπειτα από τη ρωσική κατάληψη του Καρς το 1877, μετατράπηκε σε ρωσική ορθόδοξη εκκλησία. «Προστώα ανεγέρθηκαν εμπρός της δυτικής, βόρειας και νότιας πύλης, των οποίων η αρχική κατασκευή κατεστράφη. Ένα σκευοφυλάκιο ανεγέρθηκε στην ανατολική πλευρά, το οποίο και κάλυπτε το σύνολο της προσόψεως, ενώ, στο εσωτερικό του κτιρίου, ένα εικονοστάσιο ανεγέρθηκε.»
Κατά τα ύστερα στάδια της Εκστρατείας του Καυκάσου, στο πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έπειτα από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον επακόλουθο εμφύλιο πόλεμο, τα ρωσικά στρατεύματα μαζικά εγκατέλειψαν την περιοχή του Καυκάσου. Τον Απρίλιο του 1918, οι Τούρκοι κατέλαβαν το Καρς και η εκκλησία εκ νέου μετατράπηκε σε τζαμί. Σύμφωνα με την Ανακωχή του Μούδρου, οι Τούρκοι υποχρεούνταν να υποχωρήσουν στα σύνορά τους της προπολεμικής περιόδου. Το 1919, η Δημοκρατία της Αρμενίας έθεσε υπό τον έλεγχό της την πόλη και η εκκλησία εκ νέου μετατράπηκε σε αρμενική εκκλησία.
Μετά το 1920
Λειτούργησε ως Μουσείο του Καρς μεταξύ του 1964 και του 1978. Έπειτα από την μετακίνηση του μουσείου σε νέα τοποθεσία, το μνημείο παρέμεινε εγκαταλειμμένο έως το 1993, όταν και μετατράπηκε σε τζαμί υπό την ονομασία Κιουμπέτ Τζαμί και παραχωρήθηκε στην Προεδρία Θρησκευτικών Υποθέσεων. Από την πλευρά του, το The Economist ανέφερε την επαναλειτουργία του τζαμιού ως παράδειγμα ξερίζωμα της αρμενικής πολιτισμικής κληρονομιάς στην Τουρκία. Σύμφωνα με τον Σ. Πίτερ Κόου, το 1998, «το αρχικό αρμενικό υψηλό βήμα με το ψηλό ρωσικό χρονολογούμενο από τον 19ο αιώνα εικονοστάσιο [ήσαν] ακόμη στη θέση τους.»
Το 2005, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του, ο Δήμαρχος του Καρς, Ναΐφ Αλιμπέγιογλου αναφέρθηκε σε σχέδια αναπαλαίωσης του καθεδρικού ναού, προσθέτοντας, παράλληλα, πως έπειτα από τις συγκεκριμένες εργασίες «ένα πολιτισμικό κέντρο ή ένα μουσείο θα ήταν κατά πολύ καταλληλότερο.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Αρμενικές Αποστολικές εκκλησίες
IYDU
Αρχές
IYDU φιλοξενεί μια σειρά εκδηλώσεων για τις οργανώσεις-μέλη κάθε έτος, που περιλαμβάνει ένα φόρουμ Ελευθερίας (στα μέσα του έτους), μια ετήσια συνάντηση του Συμβουλίου, καθώς και εκπαιδευτικές επισκέψεις στο εξωτερικό. Ομιλητές στις εκδηλώσεις IYDU έχουν συμπεριλάβει νυν και πρώην επικεφαλής του κράτους και άλλες εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες από την κεντροδεξιά οικογένεια. Οι συμμετέχοντες σε συνέδρια IYDU έχουν προχωρήσει να γίνουν υπουργοί, βουλευτές, ανώτεροι σύμβουλοι, και οι ηγέτες της βιομηχανίας τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεξιά πολιτικά κόμματα
1645
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1645 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ηλίας Βασιλάς
Ο '''Ηλίας Β. Βασιλάς''' (Πρέβεζα, 1906 - Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας φιλόλογος και συγγραφέας, γνωστός για τις έρευνές του σε θέματα σχετικά με τη νεότερη ιστορία της Πρέβεζας.
Βιογραφία
thumb|140 px|left|Ηλίας Β. Βασιλάς. Φωτογραφία του 1981 Ήταν ένα από τα πέντε παιδιά του Βασιλείου και της Μαρίας Βασιλά. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1929 και πήρε το πτυχίο του την 13.12.1929. Υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης από το 1933 μέχρι το 1969, αρχικά σε πόλεις της Δυτικής Ελλάδας και μεταπολεμικά στην Αττική και την Κορινθία. Συνταξιοδοτήθηκε το 1969.
Απέδωσε στη νεοελληνική γλώσσα αρκετά έργα του Αισχύλου και παρουσίασε μελέτες για την πατρίδα του, την Πρέβεζα, σχετικές με την ιστορία, τα μνημεία, τα έθιμα και προσωπικότητες της πόλης, οι οποίες στην πλειονότητά τους καλύπτουν χρονικά τις περιόδους της Ενετοκρατίας (1684-1701 και 1718-1797), τη σύντομη Γαλλική κατοχή της Πρέβεζας (1797-1798) και την τουρκοκρατία.
Οι μελέτες του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και σε ανάτυπα. Στη Νέα Εστία το 1930, στην Ηχώ του Ιονίου (εκδότης Φώτιος Κονιδάρης) μεταξύ 1952-1966, στην Ηπειρωτική Εστία (Μιχαήλ Μάνου και Δημοσθένη Κόκκινου) μεταξύ 1953-1982, στην ετήσια έκδοση Ηπειρωτικό Ημερολόγιο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, στο πρώτο και μοναδικό τεύχος των Χρονικών της Πρέβεζας του Συλλόγου των Πρεβεζάνων της Αθήνας, το 1959. Έγραψε, επίσης, πολλά κείμενα στις εφημερίδες: Βήμα Πρεβέζης (έκδοση του Νικήτα Τσουτσάνη) την περίοδο 1953-1959, Αγών Πρεβέζης (Γιάννης Τάλλαρος) μεταξύ 1955-1966, Εθνικός Κήρυξ Πρεβέζης και Πρέβεζα (Θανάσης Τσόκας), Ο Τύπος (Ιωάννης Μουστάκης), Πρεβεζάνικα Νέα (Σπύρος Τσόκας), Ηπειρωτικόν Μέλλον (Αθανάσιος Γκογκώνης) και Φωνή της Πρεβέζης (Χάρης Πάτσης).
Το 2012 εκδόθηκαν τα Άπαντα του Ηλία Βασιλά από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας (τον Δήμο Πρέβεζας ως νομικό πρόσωπο με το οποίο συνενώθηκε η Βιβλιοθήκη μετά το 2011) και το Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις, έκδοση στην οποία έχουν συγκεντρωθεί όλες οι δημοσιευμένες εργασίες του, με εξαίρεση τις μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων. Κριτικές της έκδοσης δημοσιεύθηκαν από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές Κώστα Κόμη, Μαρίνα Βρέλλη-Ζάχου και Γιάννη Ρέντζο.
Στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πρέβεζας έγινε πρόταση το 2012 για ίδρυση και λειτουργία πρεβεζάνικου δημοτικού λαϊκού πανεπιστημίου, στο όνομα του Ηλία Β. Βασιλά.
NBA 1958-59
H αγωνιστική περίοδος 1958-59 ήταν η 13η στην ιστορία του NBA. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 8 ομάδες και έδωσαν 72 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μπόστον Σέλτικς επικράτησαν των Μινεάπολις Λέικερς με 4-0 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο για δεύτερη φορά στην ιστορία τους.
Αυτό ήταν το πρώτο από τα οκτώ συνεχόμενα πρωταθλήματα που θα κατακτούσαν οι Σέλτικς έως και το 1966. Ήταν επίσης η πρώτη από τις πολλές σειρές τελικών αγώνων ανάμεσα στις δύο ομάδες κατά τις επόμενες δεκαετίες και η αρχή της μεγαλύτερης αντιπαλότητας στο NBA.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους, ριμπάουντ και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
LT
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων LT η lt (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ελ-τι) μπορεί να αναφέρεται σε:
Υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων
thumb|upright=1.5|Το USS George Washington (SSBN-598), του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
thumb|upright=1.5|Σοβιετικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων κλάσης Delta II
To Υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων(πυρηνικά υποβρύχια) είναι ένα υποβρύχιο εξοπλισμένο για να εκτοξέυει βαλλιστικούς πυραύλους (SLBM) ​​με πυρηνικές κεφαλές. Τα υποβρύχια αυτά έγιναν ένα σημαντικό οπλικό σύστημα κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, λόγω της μεγάλης ικανότητας τους για πυρηνική αποτροπή. Μπορούν να εκτοξέυσουν πυραύλους από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους στόχους τους, και η χρήση της τεχνολογίας Stealth τα καθιστά πολύ δύσκολο να ανιχνευθούν. Η ανάπτυξή τους κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση/Ρωσία, με μικρότερους αριθμούς σε υπηρεσία για τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα και την Ινδία. Σχεδόν όλα τα υποβρύχια που έχουν κατασκευαστεί χρησιμοποιούν πυρηνική πρόωση, εκτός των Σοβιετικών κλάσης Zulu και Golf που έιχαν κινητήρες ντίζελ.
Σκοπός
Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν διαφορετικό σκοπό από τα επιθετικά υποβρύχια και τα υποβρύχια πυραύλων cruise. Ενώ τα επιθετικά υποβρύχια ειδικεύονται στη μάχη με άλλα πολεμικά σκάφη (συμπεριλαμβανομένων των υποβρυχίων του εχθρού και την εμπορική ναυτιλία), και τα υποβρύχια πυραύλων cruise έχουν σχεδιαστεί για επίθεση σε μεγάλα πολεμικά πλοία και τακτικούς στόχους στην ξηρά, η κύρια αποστολή των βαλλιστικών πυραύλων είναι η πυρηνική αποτροπή. Ως εκ τούτου, το προφίλ της αποστολής ενός υποβρυχίου βαλλιστικών πυραύλων επικεντρώνεται στο να παραμείνει απαρατήρητο, παρά να καταδιώκει επιθετικά άλλα σκάφη. Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν σχεδιαστεί για stealth, για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους με κάθε κόστος. Χρησιμοποιούν σχεδιαστικά χαρακτηριστικά για μείωση των ήχων, όπως ανηχοϊκές πλάκες στις επιφάνειες του σκαριού τους, προσεκτικά σχεδιασμένα συστήματα πρόωσης, καθώς και μηχανημάτων που τοποθετούνται στα σημεία απόσβεσης των κραδασμών.
Οπλισμός
Είναι εξοπλισμένα με πυρηνικές κεφαλές και χρησιμεύουν ως το τρίτο μέρος της πυρηνικής τριάδας. Η αφάνεια και η κινητικότητα των υποβρυχίων προσφέρουν τόσο ένα αξιόπιστο μέσο αποτροπής απέναντι σε μια επίθεση (διατηρώντας την απειλή ενός δεύτερου χτυπήματος), και μια ικανότητα πρώτου πλήγματος έκπληξη - ιδιαίτερα δεδομένου της εμβέλειας των όπλων που μεταφέρουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποβρύχια
Ευστάθεια ατμόσφαιρας
Ακόμη συνθήκη εξαιρετικής ευστάθειας αποτελεί η παρά την επιφάνεια της Γης αναστροφή θερμοκρασίας ή θερμοκρασιακή αναστροφή, κατά την οποία ο ψυχρότερος αέρας, (κατά συνέπεια και ο βαρύτερος) βρίσκεται παρά την επιφάνεια και ο θερμότερος υπεράνω αυτού. Τούτο βεβαίως με την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν αίτια που να επιφέρουν κατακόρυφη ανάμιξη του ψυχρού και θερμού αέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Μάχη του Ιβάνκοβατς
Η Μάχη του Ιβάνκοβατς (σερβικά : Бој на Иванковцу) είναι μία μάχη της πρώτης σερβικής επανάστασης που έγινε σε λόφο στην Τσούπρια, στη δεξιά όχθη του Μοράβα. Εκεί στις 18 Αυγούστου 1805 συγκρούστηκαν οι Σέρβοι επαναστάτες με τον Οθωμανικό στρατό.
Η μάχη Ιβάνκοβατς ήταν η πρώτη σύγκρουση των Σέρβων επαναστατών με τον Οθωμανικό αυτοκρατορικό στρατό. Μέχρι τότε οι μάχες ήταν με το στρατό της κυβέρνησης του σφετεριστή Νταχί. Αυτή η νίκη ανέβασε το ηθικό σε όλους τους Σέρβους του Πασαλικίου. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα στην περιοχή της μάχης κατασκευάστηκε μνημείο.
Τα γεγονότα πριν την μάχη
Μέχρι τον Ιούλιο 1805 οι επαναστάτες είχαν απωθηθεί από τους Τούρκους από την επαρχία (νεχαγιέ) του Βελιγράδιου. Για να καταστείλει την εξέγερση η υψηλή πύλη στα τέλη Ιουλίου έστειλε από την Νις τον Χαφίς Πασά με περίπου 15.000 στρατιώτες. Οι στρατιώτες αυτοί είχαν συγκεντρώθηκαν σε λόφο κοντά στην Τσούπρια για να κατευθυνθούν προς το Βελιγράδι. Οι επαναστάτες ανέμεναν επίθεση των Τούρκων στην κατεύθυνση προς το Βελιγράδι και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Ο Καραγιώργης Πέτροβιτς με την πρώτη ομάδα των επαναστατών, 4000-5000 άντρες, ήταν στο λόφο Γιακόντινα, στην αριστερή όχθη του Βελίκα Μοράβα. Από εκεί ήταν σε θέση να υπερασπιστούν τον κύριο δρόμο προς Τσούπρια - Γιαγκόντινα - Μπατοτσίνα - Γκρότσκα - Βελιγράδι. Η δεύτερη ομάδα των περίπου 2.000 επαναστατών με επικεφαλής τον Μιλένκο Στοΐκοβιτς και τον Πέταρ Ντόμπρνιακ, βρίσκονταν στο Ιβάνκοβατς για να υπερασπιστούν τον δρόμο προς τον ποταμό Μοράβα.
Η μάχη
Ο Χαφίς Πασάς βλέποντας τις κινήσεις των Σέρβων αποφάσισε να επιτεθεί στο Ιβάνκοβατς. Οι επαναστάτες εκεί είχαν ήδη φτιάξει δύο τάφρους με περιφράγματα ενώ η δυτική πλαγιά είχε δύο οχυρώσεις.
Ο Χαφίς πασά επιτέθηκε στις 18 Αυγούστου το πρωί. Η μάχη ήταν σκληρή και οι δύο πλευρές είχαν βαριές απώλειες. Την νύχτα οι Σέρβοι μην αντέχοντας την ορμή των Τούρκων εγκατέλειψαν τις πρώτες οχυρώσεις και υποχώρησαν στο κύριο οχυρό. Το βράδυ έφτασαν οι άντρες του Καραγιώργη όπου απώθησαν τους Οθωμανούς αποκομίζοντας πλούσια λεία.
Θάνατος Χαφίς Πασά
Ορισμένες ιστορικές πηγές λένε οτι ο Χαφίζ Πασά πέθανε από τα τραύματα του κατά την μάχη. Άλλες πηγές μιλούν για τον Στεφάν Στεφάνοβιτς πού έχοντας πάρει άδεια από τον Καραγιώργη έριξε έναν πυροβολισμό από κανόνι προς τους Οθωμανούς. Η βολή στη συνέχεια έπεσε στα πόδια του Τούρκου διοικητή τραυματίζοντας τον. Την επόμενη μέρα ο Πασάς πέθανε στο δρόμο προς την Νις.
Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι τουρκικές πηγές λένε ότι το καταφύγιο ξαφνικά χτύπησε ένας πυροβολισμός αναγκάζοντας την απόσυρση των Οθωμανών στην Νις.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της πρώτης Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες Σερβικού στρατού
Μοντανιάκ (Ερώ)
Το Μοντανιάκ (γαλλικά: Montagnac, οξιτανικά: Montanhac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντανιακουά (γαλλικά: Montagnacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ανθέμιο
Το ανθέμιον, όρος προερχόμενος από το άνθος = λουλούδι στην αρχαία Ελληνική γλώσσα, είναι σχηματοποιημένο άνθος που χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό θέμα. Πρόκειται για κλασική διακόσμηση που χρησιμοποιεί τα φύλλα του αγιοκλήματος ή άλλων φυτών και χρησιμοποιείται σε ζωφόρους ή ως στοιχείο διακοσμητικής απόκρυψης ατελειών στις άκρες μιας στέγης, ή σε σημεία ένωσης οικοδομικών στοιχείων.
Ο συνηθέστερος τύπος αρχαιοελληνικού ανθέμιου προσομοιάζει στα άνθη του αγιοκλήματος, αλλά χρησιμοποιείται επίσης ευρέως και ο τύπος που προσομοιάζει στα φύλλα του φοίνικα. Οι παραπάνω τύποι απαντώνται στην κλασική Ελληνική και Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική και συναφή ρεύματα τέχνης, όπως ο Κλασικισμός, ο Νεοκλασικισμός κ.λπ..
Πηγές
• "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica” τομ.9ος, σελ.152.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Διακοσμητικά
Κυριάκος Λ. Παπαδόπουλος
Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος είναι Έλληνας μουσικός, συνθέτης και παραγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα στις 18 Αύγουστου 1971. Ξεκίνησε μαθήματα μουσικής, πιάνου από 7 ετών και συνέχισε με μαθήματα μουσικής, κινηματογράφου και σύνθεσης. Το 1988 ξεκίνησε να δουλεύει ως μουσικός, ενώ από το 1995 ασχολείται πλέον επαγγελματικά σαν συνθέτης, μουσικός και παραγωγός. Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι με τίτλο «Στάσου» από τον Σταμάτη Γονίδη το οποίο ήταν και η πρώτη του μεγάλη επιτυχία.
Συνέχισε την καριέρα του με πάρα πολλές συνεργασίες και πολλές επιτυχίες με όλα τα μεγαλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, όπως οι: Σταμάτης Γονίδης, Νίκος Κουρκούλης, Πασχάλης Τερζής, Γιάννης Πλούταρχος, Νατάσα Θεοδωρίδου, Αντώνης Ρέμος, Άννα Βίσση, Γιάννης Βαρδής, Πέγκυ Ζήνα, Νίκος Βέρτης, Γιώργος Μαργαρίτης, Γιώργος Νταλάρας, Δημήτρης Μπάσης, Κατερίνα Στανίση, Άντζελα Δημητρίου, Γιάννης Κότσιρας και πολλοί άλλοι.
Πολλά από τα τραγούδια του έχουν διασκευαστεί και έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες στην Τουρκία από τους Ferhat Gocer, Ebru Yaşar, Ziynet Sali, Οzcan Deniz, Murat Basaran, Gulben Ergen, Goknur Onour, Sinan Akçıl, Kutsi, Serdar Ortaç, Merve Deniz, Cenk Eren, Barbaros, Sonat Bağcan, Keremcem, Zen, Elveda. Ομοίως στο Ισραήλ (Εγιάλ Γκολάν, Nasrin, Moshik Afia, Sarit Hadad), τη Βουλγαρία κ.ά. Μεταξύ του 1995 και 2009 εξέδωσε πάνω από 600 τραγούδια και έχει βραβευτεί πάνω από 50 φορές, με χρυσούς και πλατινένιους δίσκους, ενώ το 2001 η μουσική του έντυνε την διαφήμιση της μπίρας «Άλφα». Το 2008 η σύνθεση του για το σάουντρακ του σίριαλ Μαύρα μεσάνυχτα έγινε επίσης μεγάλη επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
1823 Γκλίζε
Ο Γκλίζε (Gliese) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,515. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Βίλχελμ Γκλίζε, γνωστού από τον ομώνυμο κατάλογο γειτονικών αστέρων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκλίζε είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκλιζε
1646
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λίμνη Κερκίνη
Η Κερκίνη είναι μια τεχνητή λίμνη που σχηματίστηκε το 1932 με τη δημιουργία φράγματος στον ποταμό Στρυμόνα. Το 1982, λόγω της μείωσης της χωρητικότητας της λίμνης εξαιτίας των φερτών υλών από τον Στρυμόνα, κατασκευάστηκε νέο φράγμα. Η έκταση της λίμνης ποικίλλει από 54.250 έως 72.110 στρέμματα ανάλογα με την εποχή.
Απέχει 35 χλμ. από Σέρρες και 80 χλμ. από Θεσσαλονίκη.
Συνορεύει με τα χωριά Λιθότοπος, Κερκίνη κ.τλ. μικρογραφία|αριστερά|Ψαρόβαρκες στη λίμνη Κερκίνη
Δημιουργία της λίμνης
Η Κερκίνη δημιουργήθηκε το 1932, όταν έγινε το φράγμα στην περιοχή του Λιθότοπου, Στρυμόνα και αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν μέρος αποθήκευσης νερού για την άρδευση της πεδιάδας του Νομού. Θαυμασμό προκαλούν τα παραποτάμια δάση, τα νούφαρα, και η ποικιλία των ψαριών που αποτελούν και πηγή εισοδήματος για πολλούς κατοίκους της περιοχής. Η λίμνη τροφοδοτείται με νερό κυρίως από τον Στρυμόνα και λιγότερο από τους Κερκινίτη και Κρούσια.
Οικολογία
Η Κερκίνη προστατεύεται από τη σύμβαση Ραμσάρ και αποτελεί περιοχή του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φύση 2000» ή «Natura 2000». Στην περιοχή της Κερκίνης συναντούμε πολλά είδη θηλαστικών όπως το τσακάλι, το λύκο, την αγριόγατα, τη βίδρα, τη νυφίτσα, το ζαρκάδι, το λαγό, το αγριογούρουνο κ.λ.π. Υπάρχουν 10 είδη αμφίβιων και περίπου 20 είδη ερπετών. Η ιχθυοπανίδα είναι επίσης πλούσια αφού υπάρχουν 30 είδη ψαριών με κυριότερα τα χέλια και τα γριβάδια. Στην περιοχή γύρω από τη λίμνη έχουν καταγραφεί περίπου 300 είδη πουλιών. Ο αργυροπελεκάνος και η λαγγόνα που ζουν εκεί είναι μοναδικά στον κόσμο είδη, απειλούμενα με εξαφάνιση. Υπάρχουν και πολλά σπάνια αρπακτικά όπως ο χρυσαετός, ο βασιλαετός, ο πετρίτης, ενώ η περιοχή αποτελεί μοναδικό πεδίο έρευνας σχετικά με τους υγρότοπους και τη διαχείριση τους.
Τουριστική ανάπτυξη
Τα τελευταία χρόνια η Κερκίνη γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και με την ελεγχόμενη αξιοποίησή της βοηθά και στην ενίσχυση των εισοδημάτων των κατοίκων της περιοχής. Οι σημαντικότερες απειλές για τη λίμνη, εκτός από τις φερτές ύλες του Στρυμόνα, είναι η ρύπανση του Στρυμόνα, η παράνομη υλοτόμηση, η παράνομη αλιεία, το παράνομο κυνήγι, οι επισκέψεις στις αποικίες των πουλιών που έχουν αρνητικές συνέπειες στην αναπαραγωγή τους και η ανύψωση αναχωμάτων που συντελεί στην ελάττωση των ειδών των ψαριών. Στη λίμνη ζει και ο μεγαλύτερος πληθυσμός βουβαλιών στην Ελλάδα: υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 4000. Η λίμνη και η περιοχή γύρω από αυτή προσφέρεται για περιβαλλοντική εκπαίδευση και αποτελεί ιδανικό μέρος για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού ώστε να συγκεντρώνει πλήθος ανθρώπων που αγαπούν τις ειδικές μορφές τουρισμού και την οικολογία.
Εθνικό Πάρκο Κερκίνης
Ο πυρήνας του Πάρκου περιλαμβάνει τη λίμνη Κερκίνη και τον ποταμό Στρυμόνα, από τη λίμνη ως τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Εντός του πυρήνα υπάρχουν ζώνες υψηλής προστασίας. Μία ευρεία περιφερειακή ζώνη περικλείει τα βουνά Μπέλλες, τα Κρούσσια όρη και Μαυροβούνι και περιοχές νότια και ανατολικά από τη λίμνη.
Το κλίμα της περιοχής είναι γενικά ηπειρωτικό, με όχι πολύ ζεστό καλοκαίρι και με ψυχρό χειμώνα. Η ύπαρξη της λίμνης μετριάζει κάπως τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα. Δροσερή είναι η άνοιξη, όπως και το φθινόπωρο, εποχές με ηλιοφάνεια αλλά και με αρκετές βροχές.
Υπάρχουν δύο δρόμοι προσέγγισης στο Πάρκο. Ο ένας είναι από τις Σέρρες προς το χωριό Λιθότοπος ή προς Σιδηρόκαστρο - Νέο Πετρίτσι - Βυρώνεια - Κερκίνη. Ο άλλος έρχεται από το Κιλκίς, μέσω Δοϊράνης και Καστανούσσας. Από τη Θεσσαλονίκη, η προσέγγιση του Πάρκου γίνεται από τον δρόμο προς Στρυμωνικό και Λιθότοπο.
Ιδανική εποχή για επίσκεψη στο Πάρκο είναι οι μήνες Μάιος - Ιούνιος, οπότε τα περισσότερα πουλιά της λίμνης έχουν γεννήσει και μεγαλώνουν τα μικρά τους. Μπορεί να δει κανείς τότε διάφορα είδη ερωδιών, λαγγόνες, καλαμοκανάδες και πολλά άλλα, καθώς και πολλές φωλιές πελαργών. Είναι επίσης ιδανική εποχή για επίσκεψη στο όρος Κερκίνη, με τα πολλά δάση και τα σπάνια αγριολούλουδα. Το φθινόπωρο, τους μήνες Οκτώβριο-Νοέμβριο, κατεβαίνουν στο Πάρκο υδρόβια πουλιά από τη βορειοανατολική Ευρώπη, κοπάδια από διάφορα είδη πάπιας, κύκνοι, βουτηχτάρια, κ.α. Μερικές φορές το χειμώνα, αν το κρύο είναι δυνατό στις βορειότερες χώρες, μπορεί να δει κανείς χιλιάδες πουλιά που έρχονται να ξεχειμωνιάσουν στο Πάρκο.
Συλλογή φωτογραφιών
Κατηγορία:Νομός Σερρών Κερκίνη Κερκίνη Κατηγορία:Υγροβιότοποι
2807 Καρλ Μαρξ
Ο Καρλ Μαρξ (Karl Marx) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του ομώνυμου φιλοσόφου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Καρλ Μαρξ εκτιμάται σε 40 χιλιόμετρα περίπου, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Καρλ Μαρξ Κατηγορία:Καρλ Μαρξ
Παναθηναϊκός αμφορέας (Αρχαιολογικό Μουσείο Χάλλε αρ. 560)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας που φιλοξενείται στη αρχαιολογική συλλογή του Πανεπιστημίου της Χάλλε με αριθμό καταλόγου 560, είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αθήνα.
Περιγραφή
Βρέθηκε εντελώς θρυμματισμένος και ανασυγκολλήθηκε. Αν και λείπουν μεγάλα μέρη του αγγείου, η αρχική του μορφή έχει αποκατασταθεί με σιγουριά, και ομοιάζει με τον αμφορέα Bourgon. Ο λαιμός είναι άκοσμος χωρίς ανθέμια. Οι λαβές είναι χοντρότερες και μεγαλύτερες. Διασώθηκε το στόμιο, λαιμός, χέρια και ο πόδας του βάζου. Από την πρόσθια όψη σώθηκε μόνο ένα τμήμα με το σώμα της Αθηνάς, και άλλα κομμάτια του αγγείου χωρίς την αγγειογραφία. Διακρίνουμε την αιγίδα της Αθηνάς που είναι πλαισιωμένο με μαιάνδρους και διακοσμημένο με λέπια και σταυρουδάκια. Η όπισθεν αγγειογραφία περιέχει τρεις δρομείς προς τα δεξιά. Έχουν ανασηκωμένο τον αριστερό αγκώνα και το δεξί γόνατο. Διακρίνουμε το επάνω σώμα του πρώτου δρομέα μέχρι το στήθος, και τα πόδια του. Από τον δεύτερο επίσης το επάνω μέρος του σώματος και μέρος του ποδιού του. Από τον τρίτο δρομέα διακρίνεται σχεδόν όλο το σώμα. Οι σιλουέτες των σωμάτων είναι χαραγμένες στον πηλό μετά το ψήσιμο. Τα πρόσωπα είναι αρχαϊκού ρυθμού με μεγάλους αμυγδαλωτούς οφθαλμούς. Η κόμη είναι δεμένη κότσο. Δύο από τους αθλητές είναι γενειοφόροι, ενώ ο τρίτος είναι άμουσος. Ένα μέρος της επιγραφής «...ΔΡΟΝ» ίσως αρχικά να ήταν «ΣΤΑΔΙΟΝ ΑΝΡΟΝ» ή «ΔΙΑΥΛΟΣ ΑΝΔΡΟΝ».
Ερμηνεία
Ο αμφορέας ήταν έπαθλο των Παναθηναίων. Λόγω των μεγάλων φθορών που έχει υποστεί τόσο το βάζο όσο και η επιφάνειά του, η επιγραφή του δεν έχει σωθεί. Συγκαταλέγεται όμως με μεγάλη πιθανότητα στους επίσημους παναθηναϊκούς αμφορείς, διότι το σχήμα και το μέγεθος είναι ακριβώς ίδιο με αυτό των εξακριβωμένων παναθηναϊκών Αμφορέων, αλλά και διότι η όπισθεν αγωνιστική επιγραφή του δεν συναντάται σε κανέναν από τους υπόλοιπους γνωστούς ψευδοπαναθηναϊκούς αμφορείς.
Ιστορική τοποθέτηση
Το αγγείο έχει αρκετές ομοιότητες με τον αμφορέα Bourgon, τον αρχαιότερο σωζόμενο Παναθηναϊκό Αμφορέα. Η αγγειογραφική του διακόσμηση πάντως δείχνει ότι είναι καλλιτεχνικά μεταγενέστερός του. Χρονολογείται περί το 560 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας 560
Φλορανσάκ
Το Φλορανσάκ (γαλλικά: Florensac, οξιτανικά: Florençac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φλορανσακουά (γαλλικά: Florensacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
ET
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων ET ή Et (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-τι) μπορεί να αναφέρεται:
Ως E.T.
Λεβεντοχώρι
Η ονομασία Λεβεντοχώρι μπορεί να αναφέρεται στους οικισμούς:
Ιρίδιο
Το χημικό στοιχείο ιρίδιο (iridium) είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 77 και σχετική ατομική μάζα 192,217. Το χημικό του σύμβολο είναι «Ir» και ανήκει στην ομάδα 9 του περιοδικού πίνακα, στην περίοδο 6, στον τομέα d, και στην 3η κύρια σειρά των στοιχείων μετάπτωσης. Έχει θερμοκρασία τήξης 2466 °C και θερμοκρασία βρασμού 4428 °C. Πήρε το όνομά του από τα έντονα χρώματα που είχαν τα άλατά του, σε συνδυασμό και με την Ίριδα, τη θεά του ουράνιου τόξου των αρχαίων Ελλήνων.
Από άποψη χημικής συμπεριφοράς, ανήκει στην «ομάδα του λευκόχρυσου», PGMs, Platinum Group Metals.
Το ιρίδιο θεωρείται ευγενές μέταλλο μαζί με το ρουθήνιο, το ρόδιο, το παλλάδιο, τον άργυρο, το όσμιο, το λευκόχρυσο και το χρυσό.
Ανακαλύφθηκε το 1803 στο Λονδίνο από τον Άγγλο χημικό Τένναντ στα αδιάλυτα κατάλοιπα της κατεργασίας του λευκόχρυσου.