cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόφενχαϊμ 1899
Ίδρυση
Το σημερινό σωματείο δημιουργήθηκε το 1945 από τη συγχώνευση του αθλητικού συλλόγου Turnverein Hoffenheim (που είχε ιδρυθεί την 1η Ιουλίου 1899) και του ποδοσφαιρικού συλλόγου Fußballverein Hoffenheim (που είχε ιδρυθεί το 1921). Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90, η Χόφενχαϊμ ήταν μια τοπική ερασιτεχνική ομάδα, που αγωνιζόταν στο όγδοο επίπεδο του γερμανικού ποδοσφαίρου στην A-Liga της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Σταδιακά άρχισε να προοδεύει και το 1996 είχε ανεβεί στο πέμπτο επίπεδο, στην Verbandsliga Nordbaden.
Η εποχή Χοπ
Στα 1990 ο πάμπλουτος επιχειρηματίας Ντίτμαρ Χοπ (Dietmar Hopp) επέστρεψε στο σωματείο που έπαιζε ως έφηβος, όχι όμως ως παίκτης ή προπονητής αλλά ως χρηματοδότης. Ο Χοπ, συνιδρυτής της εταιρίας λογισμικού SAP, επένδυσε χρήματα στο σωματείο. Η εμπλοκή του είχε άμεσα αποτελέσματα. Το 2000 η Χόφενχαϊμ πήρε τον τίτλο της Verbandsliga και ανέβηκε στην τέταρτη κατηγορία, την Oberliga Baden-Württemberg. Το 2001 τερμάτισε ξανά πρώτη και ανέβηκε στον νότιο όμιλο της τρίτης κατηγορίας, την Regionalliga Süd, όπου τερμάτισε 13η την πρώτη σεζόν, 5η ως 7η τις επόμενες τρεις σεζόν και 4η το 2005–06.
Το 2005 έγιναν ενέργειες να συγχωνευτεί με την Αστόρια Βάλντορφ (FC Astoria Walldorf) και τη Σαντχάουζεν (SV Sandhausen) και να δημιουργηθεί ένας δυνατός σύλλογος με την επωνυμία: FC Heidelberg 06. Οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν, λόγω των αντιδράσεων των δύο άλλων σωματείων και κυρίως για το αν η έδρα της νέας ομάδας θα ήταν η Χαϊδελβέργη (όπως ήθελε ο Χοπ) ή το Έπελχαϊμ (όπως ήθελαν οι παράγοντες των άλλων σωματείων).
Στην Μπούντεσλιγκα
Το 2006 ο σύλλογος για να βελτιώσει την ομάδα πήρε ποδοσφαιριστές με εμπειρία στην Μπούντεσλιγκα, με πιο γνωστούς τους Γιόχεν Σάιτς (Jochen Seitz) και Τόμισλαβ Μάριτς (Tomislav Marić). Επίσης, προσέλαβε με συμβόλαιο πέντε ετών τον προπονητή Ραλφ Ράνγκνικ (Ralf Rangnick), πρώην προπονητή ομάδων της Μπούντεσλιγκα, όπως: Ουλμ, Στουτγκάρδη, Αννόβερο και Σάλκε.
Το πείραμα πέτυχε και την σεζόν 2006-07 η ομάδα τερμάτισε 2η και ανέβηκε στην δεύτερη εθνική κατηγορία, την ''2. Bundesliga'', ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά τερμάτισε 2η και ανέβηκε στην Μπούντεσλιγκα.
Τα μυστικά του Ράνγκνικ είναι απλά:
Στάδιο
Το 2006 αποφασίστηκε να χτιστεί νέο στάδιο 30.000 θέσεων στο Σίνσχαϊμ, συμβατό με την εξέλιξη που είχε ο σύλλογος. Έτσι ξεκίνησε η κατασκευή του «Ράιν-Νέκαρ Αρένα» (Rhein-Neckar-Arena) το οποίο ήταν έτοιμο να υποδεχτεί τον σύλλογο τον Ιανουάριο του 2009.
Προσωρινά αγωνίστηκε στο Καρλ Μπένζ Στάντιον (Carl-Benz-Stadion) στο Μάνχαϊμ, όπου συγκέντρωνε κατά μέσο όρο 26.022 θεατές. Στις 31 Ιανουαρίου του 2009 έδωσε τον πρώτο της αγώνα στη νεόχτιστη Ραιν-Νέκαρ Αρένα.
Τωρινή Ομάδα
Η πρώτη ομάδα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χόφενχαϊμ Χόφενχαϊμ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899
Κοινό Ηπειρωτών
thumb|300px|right|Αργυρό Νόμισμα του Κοινού των Ηπειρωτών (ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ). Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων thumb|right|300px|Το Μικρό θέατρο, Ωδείον της Κασσώπης thumb|Θέατρο στά αρχαία Γίτανα, 2010|300px|right thumb|Ψηφιδωτό με τον δεκαεξάκτινο Μακεδονικό ήλιο στα αρχαία Γίτανα, 2010|300px|right thumb|300px|right|Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης.JPG
Το Κοινό Ηπειρωτών (αρχαία ελληνικά: Κοινὸν Ἀπειρωτᾶν) ήταν εθελοντική συμμαχία σε επίπεδο ομοσπονδίας των ετερογενών πόλεων-κρατών της Ηπείρου της ελληνιστικής περιόδου. Η εθελοντική αυτή συμμαχία διήρκεσε μεταξύ 231 π.Χ.-168 π.Χ, δηλαδή από το τέλος της ετήσιας βασιλείας της Δηιδάμειας, κόρης του Πύρρου ΙΙ έως της κατάληψη της Ηπείρου από τους Ρωμαίους υπό τον Αιμίλιο Παύλο το 168 π.Χ. ΔΕΝ πρέπει να γίνεται σύγχυση του Κοινού των Ηπειρωτών (Κοινὸν Ἀπειρωτᾶν) (231-168 π.Χ.) με το προγενέστερο όμοιο ομοσπονδιακό σχήμα, δημιούργημα της Μυρτάλης - Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου που ονομάσθηκε "Ηπειρωτική Συμμαχία" ή "Συμμαχία των Ηπειρωτών" (336-328 π.Χ.). Σε αμφότερες τις ομοσπονδίες είχαμε εθελοντική σύμπτυξη Μολοσσών, με Χάονες, Θεσπρωτούς και αποικίες Ηλείων (Πανδοσία, Βουχέτιον, Ελάτρεια, και Βατίαι),αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Η αρχαία Ηπειρος και οι Φυλές των Ηπειρωτών
Ως γνωστό η αρχαία Ήπειρος περιλάμβανε την γεωγραφική έκταση από το σημερινό Elbasan της Αλβανίας μέχρι τη σημερινή Πρέβεζα, και ανατολικά μέχρι το πέρας των Αθαμανικών ορέων (Τζουμέρκα) και των Ορέων του Βάλτου (Αμφιλοχία). και Στον τεράστιο αυτό χώρο ('Απειρος γαία = 'Ηπειρος, δωρική διέλεκτος) κατοικούσαν αρκετές αυτόχθονες Ηπειρωτικές φυλές, με παρόμοια πολιτιστικά χαρακτηριστικά, γλώσσα, θρησκεία, οργάνωση, εμπόριο, οικονομική ζωή, κλπ. Αργότερα δημιουργήθηκαν και πόλεις από φυλές Ηλείων αποίκων.
Οι αυτόχθονες Ηπειρωτικές φυλές ανήκουν στά Βόρεια Δωρικά φύλα και έχουν καταγραφεί τουλάχιστον δεκαέξι από αυτές(βλέπε πίνακα). Γνωστές αυτόχθονες Ηπειρωτικές πόλεις στό σημερινό γεωγραφικό χώρο της Αλβανίας ήταν:
Αρχαίες αυτόχθονες Ηπειρωτικές πόλεις (όχι αποικίες) στο σημερινό γεωγραφικό χώρο της Ελληνικής Ηπείρου ήταν:
'''Α. Στό Νομό Ιωαννίνων:''' '''
Β. Στό Νομό Θεσπρωτίας:''' Υπάρχουν 4 αρχαίες πόλεις
'''Γ. Στό Νομό Πρέβεζας:''' Υπάρχουν οι εξής αρχαίες πόλεις (και η Ρωμαϊκή Νικόπολη) Οι Ηλειακές αποικίες σταδιακά αφομοιώθηκαν στο Ηπειρωτικό σκηνικό. Ο Στράβων στα Γεωγραφικά γράφει: «Εγγύς της Κιχύρου πολίχνην Βουχέτιον Κασσωπαίων μικρόν υπέρ της θαλάσσης όν και Ελάτρια και Πανδοσία και Βατία εν μεσογαία καθήκει δε αυτών η χώρα μέχρι του κόλπου».
'''Δ. Στό Νομό Αρτας:''' Πολλές από τις αρχαίες Ηπειρωτικές πόλεις δεν έχουν ακόμα ταυτοποιηθεί γεωγραφικά και φυσικά δεν έχουν ανασκαφεί και δεν έχουν αναδειχθεί. Ως εκ τούτου δεν είναι εύκολα επισκέψιμες. Βέβαια τα τελευταία χρόνια ανασκάφηκαν αρκετές και είναι επισκέψιμες.
Το Βασίλειο των Μολοσσών - Βασίλειο της Ηπείρου
Η σπουδαιότερη και μεγαλύτερη φυλή από αυτές των Ηπειρωτών ήταν οι Μολοσσοί.Εξουσιάζετο από το λεγόμενο Βασίλειο των Αιακιδών. Υπολογίζεται ότι άλλαξε περίπου 22 βασιλιάδες, με πρώτο τον μυθικό ήρωα Αχιλλέα και τελευταία την Δηιδάμεια το 231 π.Χ. Πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο του Κοινού των Μολοσσών ήταν η Δωδώνη, όπου και το περίφημο Μαντείοτης Δωδώνης, η οποία αρχικώς υπήρξε το θρησκευτικό, πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο του Κοινού των Μολοσσών. Το 297 π.Χ., αρχηγός του Κοινού των Μολοσσών έγινε ο περίφημος βασιλιάς Πύρρος Ι, γνωστός και με το προσωνύμιο, ο Αετός της Ηπείρου( (318 π.Χ. - 272 π.Χ.). Όταν η Κέρκυρα κατακτήθηκε από τους Συρακουσίους του τυράννου Αγαθοκλέους, προσφέρθηκε στον βασιλιά Πύρρο Ι, ως προίκα για το γάμο του (τον πρώτο μιας σειράς που ακολούθησε) με τη Λάνασσα, κόρη του Αγαθοκλή. . Το νησί Κέρκυρα έγινε τότε και αυτό τμήμα του Κοινού των Μολοσσών. Την ίδια εποχή πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε και ο Κερκυραϊκός οικισμός της Κασσιόπης για να χρησιμεύσει ως βάση για τις εκστρατείες του Πύρρου ι στην Ιταλία. Το νησί της Κέρκυρας παρέμεινε στη συμμαχία των Μολοσσών μέχρι το 255 π.Χ. όταν και έγινε ανεξάρτητο μετά το θάνατο του γιου και διαδόχου του Πύρρου Ι, Αλέξανδρου Β' σύζυγου της Ολυμπιάδας ΙΙ. Στη Δωδώνη βρέθηκαν από ανασκαφές αρχεία της ζωής εκείνη την εποχή. Σύμφωνα με αυτά όλα τα μέλη του Κοινού των Μολοσσών είχαν κοινή υπηκοότητα ενώ η διάλεκτος που ομιλείτο δεν ήταν η κορινθιακή δωρική, αλλά μάλλον η βορειο-δυτική δωρική. Απόδειξη της ύπαρξης του Κοινού των Μολοσσών έχουμε από επιγραφή που χρονολογείται το 370 π.Χ., όταν βασιλιάς των Μολοσσών ήταν ο Νεοπτόλεμος Β'. Ανώτατη αρχή του κρατικού μηχανισμού αποτελούσε η στρατηγία. Ο στρατηγός ανώτατος άρχων εκούσιος, ο οποίος φαίνεται ότι εκλεγόταν και δεύτερη φορά. Τη στρατηγία άσκησαν άντρες μεγάλου κύρους. Υπήρχαν η Εκκλησία των Ηπειρωτών, που εξέλεγε τους άρχοντες, αποφάσιζε για εσωεξωτερικά ζητήματα (πολιτική), για πόλεμο ή ειρήνη, αποστολή πρέσβεων, φοροαπαλλαγές, αλλά είχε και δικαστική εξουσία. Δε γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των μελών της Εκκλησίας. Συμμετείχαν τα σημαντικότερα στελέχη του Κοινού των Μολοσσών ή οι ενήλικες που μπορούσαν να πολεμήσουν ή εκπρόσωποι των πόλεων στις οποίες γίνονταν οι συνελεύσεις. Ένας σημαντικός παράγων, ο γραμματέας και ένας δεύτερος επώνυμος άρχων έδινε το όνομά του στο έτος αρχής του, ο οποίος δραστηριοποιούνταν στα οικονομικά και στο αρχείο. Η έδρα του κοινού ήταν το «βουλευτήριο» στο ιερό της Δωδώνης. Επίσης συνεδρίαζαν στη Φοινίκη της Χαονίας, η οποία συγχωνεύθηκε αργότερα στο Κοινό των Ηπειρωτών. Τελικά οι Μολοσσοί αποδυναμώθηκαν ως φυλή, παρήκμασαν, και την σύντομη βασιλεία της Δηιδάμειας μέχρι τη δολοφονία της, ακολούθησε το Κοινό των Ηπειρωτών,.
Το Κοινό των Ηπειρωτών
Μετά τη δολοφονία της Δηιδάμειας, οι Ηπειρώτες ανακήρυξαν ομοσπονδιακή δημοκρατία αντικαθιστώντας τη χαλαρή Ηπειρωτική Συμμαχία των Μολοσσών, με μια πιο διευρυμένη μορφή, το «Κοινό των Ηπειρωτών». Η Συμμαχία των Μολοσσών ή Άπειρος συνυπήρχε μαζί με τη βασιλεία των Αιακιδών. Το Κοινό Ηπειρωτών πλέον δεν συνοδεύεται από παράλληλη εξουσία. Γι αυτό και στερούμεθα ονομάτων ηγετών. Είναι ένα ριζοσπαστικό αυτόνομο όργανο που ασκεί εξουσία στους Ηπειρώτες και περιλαμβάνει πλέον όλα τα φύλα, π.χ. Μολοσσούς, Θεσπρωτούς, αλλά και Ηλείους αποίκους. Είναι όργανο απολύτως δημοκρατικό με πυραμιδοειδή εξουσία και κορυφή ενιαύσια που υπακούει στη διευρυμένη βάση της. Η οργάνωσή του στηρίζεται στη συνένωση περισσότερων μικρών φυλών, ομάδων που συνθέτουν Ομοσπονδιακό Οργανισμό. Είναι συγκεντρωτικό κράτος αρμόδιο για την άσκηση έσω εξωτερικής πολιτικής, υπεύθυνο επίσης για την οικονομική και τελωνειακή διαχείριση, παραγωγή νομίσματος και τη χορηγία πολιτείας. Δεν είχε συγκεκριμμένη έδρα αλλά μετέφερε την έδρα συνεδριάσεων και αποφάσεων από την Πασσαρώνα, στήν Ελέα, στήν Κασσώπη, την Αμβρακία, κλπ
Τότε η Ήπειρος βρισκόταν σε ύψιστο κίνδυνο: Νότια την πολιορκούσαν οι Αιτωλοί, βόρεια οι Ιλλυριοί, το χειρότερο όμως ήταν η εμφάνιση του κινδύνου από τη Δύση, οι Ρωμαίοι. Τα όρια της Ηπείρου συρρικνώθηκαν καθώς δείχνει ο κατάλογος θεαροδόκων των Δελφών, που χρονολογείται στο τέλος του 3ου αι. π. Χ. Αναφέρονται ξεχωριστά το Άργος, Αμφιλοχικό, η Αμβρακία, η οποία δεν ανήκει στο Κοινό των Ηπειρωτών αλλά έγινε μέλος της Αιτωλικής συμπολιτείας το 223 ή 222 π. Χ., η Κασσώπη, οι Αθαμάνες, η Αρχαία Φοινίκη της Χαονίας, η Αμαντία και το Δυρράχιο. Πολλά έθνη - φυλές έμειναν αρχικά έξω από το Κοινό. Σύμφωνα με επιγραφές από τη Δωδώνη το όνομα του κράτους είναι «Κοινό των Ηπειρωτών» ή «Απειρωτάν». Το συμβούλιό τους, η «Συνέλευση των Ηπειρωτών» ονομάζεται επίσης «Δήμος των Απειρωτάν», «Εκκλησία του Δήμου», και consilium Απειρωτάν. Υπάρχει και ο όρος Απειρώται = Συνέλευση των Ηπειρωτών. Το 230/229 π. Χ., στην Ιλλυρία, με το θάνατο του Άγρωνα βασίλευσε η χήρα του, Τεύτα, που επιτρόπευε τον ανήλικο γιο της, Πίννη. Με ισχυρό Ιλλυρικό στρατό τόλμησε να χτυπήσει και να κυριεύσει ακόμη και τη Φοινίκη. Κατόπιν επιτέθηκε και κατά της Ηπειρωτικής πόλης του Πύρρου Α΄, Αντιγόνειας (Τεπελένι). Οι Ηπειρώτες ενοχλήθηκαν. Με τη βοήθεια του Κοινού των Αιτωλών και του Αχαϊκού Κοινού πέτυχαν μία συνθήκη με τους Ιλλυριούς και επέβαλλαν υποχώρηση από τα εδάφη που είχαν κατακτήσει.
Δομή και λειτουργία του Κοινού των Ηπειρωτών
Πιθανολογείται ότι η διοικητική έδρα του Κοινού Ηπειρωτών ήταν στή Δωδώνη. Ομως, στα Γίτανα της Θεσπρωτίας βρέθηκε το ελληνιστικό αρχείο της πόλης, με τα σφραγίσματα των εγγράφων, περίπου 3 000 τον αριθμό, με υψηλή αρχαιολογική σημασία. Άλλη αρχοντία είναι αυτή των προστατών, οι οποίοι προέρχονται ανά ένα από τα μεγάλα έθνη και εκπροσωπούν άλλους μικρότερους προστάτες μικρότερων εθνών. Οι προστάτες αυτοί παραδίδονται φιλολογικά και επιγραμματικά και έχουν πολλές αρμοδιότητες. Το όνομά τους αναγράφεται αμέσως μετά το όνομα του στρατηγού. Η κύρια μέριμνα τους είναι η προστασία των κατοίκων των περιοχών τους. Σε επιγραφή του Ροδοτοπίου ονομάζεται ο προστάτης των Μολοσσών, ως προστάτης μικρότερων κοινών, των Ατεράργων, θέλει να τους ενώσει με το κοινό ενός άλλου έθνους. Υπάρχει έντονος πολιτικός βίος σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου αλλά και μέσα στις μικρότερες κοινωνικές ομάδες. Πέριξ της Ηπείρου υπήρχαν και μικρότερα Κοινά τα οποία είχαν σε λειτουργία τους δικούς τους θεσμούς: κοινότης Βυλλιόνων (Βύλλις), το Κοινό των Βαλαϊτών με δικό τους άρχοντα, το Κοινό των Πρασέβων (στο Βουθρωτό). Αυτό που κατάφερε βασικά το Κοινό Ηπειρωτών ήταν να συγχωνεύσει αυτόχθονα Ηπειρωτικά φύλα ορεσιβίων (π.χ. Αθαμάνες, Χάονες, Τυμφαίοι),με παραλιακά ηπειρωτικά φύλα,όπως Θεσπρωτοί, Κασσωπαίοι, Αμβρακιώτες (Η Αμβρακία, σήμερα Αρτα, στην αρχαιότητα ήταν παραλιακή! Ο σημερινός κάμπος εσπεριδοειδών και ακτινιδίων, είναι προσχώσεις του Αράχθου. Στις ανασκαφές της Αρχαίας Αμβρακίας βρέθηκαν κατασκευές λιμένος), και με αποίκους εξ Ηλείας (π.χ. Ελατριείς, Βατίοι, Βουθρωτοίοι, και Πανδόσιοι). Στην κορυφή της εξουσίας βρισκόταν ο «Στρατηγός» με ετήσια εξουσία που εκλεγόταν από την «Ἐκκλησία», δηλ. τη συνέλευση των Ηπειρωτών. Άλλοι άρχοντες ήταν ο «Γραμματέας του Συνεδρίου» και οι  «Προστάτες»  των Ηπειρωτών. Το «Συνέδριον» ήταν ένα είδος βουλής που συνεδρίαζε στο Βουλευτήριο της Δωδώνης και πιστοποιούσε τις αποφάσεις της «Εκκλησίας».Επέβαλε κοινό νόμισμα, κοινή νομοθεσία, κοινή γλώσσα, και κοινές εμπορικές σχέσεις.
Το άδοξο τέλος του Κοινού Ηπειρωτών
Η εξωτερική πολιτική του Κοινού των Ηπειρωτών παρουσιάζει ποικίλες διακυμάνσεις. Το 233 έως 231 π. Χ., με την ίδρυσή του, συμμάχησε με τους Αιτωλούς. Οι Ακαρνάνες αναγκάσθηκαν να στραφούν στους Μακεδόνες γιά προστασία και ταυτόχρονα συμμαχούν και με τους Ιλλυριούς, ο βασιλεύς των οποίων Άγρων έστειλε σε μια πόλη τους, την Μεδεώνα (κοντά στό Αγρίνιο), 5.000 Ιλλυριούς οι οποίοι το 231 π.Χ. εξώθησαν τους Αιτωλούς. Αλλά τα πράγματα ήταν επικίνδυνα γιατί οι Ιλλυριοί μπορούσαν να καταστρέψουν όλη την Ήπειρο. Αποτελούσαν ορεσίβιο πολεμικό φύλο και ήταν πάντα ετοιμοπόλεμοι. Η πολιτική του Κοινού Ηπειρωτών παρακολουθούσε τις εξωτερικές καταστάσεις και τις ανάγκες του τια προσήρμοζε ανάλογα. Είχε έτσι ένα περιστασιακό και συγκυριακό χαρακτήρα οργάνωσης και στρατηγικής. Οι Ηπειρώτες τού Κοινού Ηπειρωτών συμμάχησαν με την Ιλλυρή βασίλισσα Τεύτα, η οποία δραστηριοποιήθηκε με μικρά πλοία και έγινε η κυριότερη πειρατίνα της περιοχής. Επέδραμε και ενοχλούσε τους Ιταλούς εμπόρους με αποτέλεσμα να οργιστούν οι Ρωμαίοι και να στραφούν εναντίον της Ιλλυρίας. Ξέσπασε ο Α' Ιλλυρικός πόλεμος, ένας πόλεμος δύσκολος για τους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι πειραματίστηκαν, δεν διέθεταν εμπειρία σε πολέμους έξω από την Ιταλία, αλλά απέκτησαν εμπειρία. Αυτό ωφέλησε το Κοινό των Ηπειρωτών. Ετσι επιβίωσε σχετικά ειρηνικά και ευημέρησε, γιά 63 χρόνια, θεωρείται μεγάλο διάστημα, ώσπου οι Ρωμαίοι οργανώθηκαν και αποφάσισαν να πάρουν εκδίκηση γιά τις επιθέσεις του Πύρρου Ι. Ετσι το πείραμα Κοινό Ηπειρωτών κατέρρευσε με την επέλαση των λεγεώνων του Αιμίλιου Παύλου το 168 π.Χ.. Καταστράφηκαν 70 πόλεις και 150.000 Ηπειρώτες οδηγήθηκαν δούλοι στή Νότια Ιταλία και στή Ρώμη. Ετσι το πρώτο πείραμα εκούσιας Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας στην Ευρώπη, έλαβε τέλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά κράτη αρχαίας ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Αρχαία Ήπειρος
Αντονιάτσο Ρομάνο
μικρογραφία| Ευαγγελισμός από τον Αντονιάτσο Ρομάνο, στην εκκλησία της [[Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα|Santa Maria sopra Minerva, Ρώμη .]] Ο Αντονιάτσο Ρομάνο (Antoniazzo Romano, πραγματικό όνομα: Αντόνιο ντι Μπενεντέττο Άκουλο ντελι Άκουιλι, (Antonio di Benedetto Aquilo degli Aquili), περ. 1430 – περ. 1510) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Πρώιμης Αναγέννησης, ηγετική προσωπικότητα της Ρωμαϊκής σχολής κατά την τελευταία περίοδο του 15ου αιώνα. «Απέκτησε ειδικότητα να ζωγραφίζει ή να ερμηνεύει παλαιότερες εικόνες, ή να δημιουργεί νέες εικόνες λατρείας με αρχαϊκό ύφος», ιδιαίτερα χρησιμοποιώντας πολύ συχνά χρυσαφένιο φόντο, κάτι που ήταν ασυνήθιστο εκείνη την περίοδο.
Βιογραφία
μικρογραφία| Γέννηση, στα τέλη του 1480 Ο Αντονιάτσο Ρομάνο γεννήθηκε στο Κολόννα (Colonna), Rione (διοικητικό διαμέρισμα) της Ρώμης.
Αρχικά επηρεάστηκε από τον διακοσμητικό τρόπο των Μενότσο Γκοτσόλιi και Φρα Αντζέλικο, καθώς και από τους ζωγράφους του Λατίου. Το πρώτο καταγεγραμμένο έργο του χρονολογείται το 1461, ένα αντίγραφο της θαυματουργής Παναγίας Βρεφοκρατούσας του Αγίου Λουκά στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε της Ρώμης, για τον αρχιτέκτονα του Πέζαρο, Αλεσσάντρο Σφόρτσα.
Από το 1464 εργάστηκε για την παπική αυλή, δημιουργώντας αρχικά ένα τρίπτυχο της Παναγίας Βρεφοκρατούσας με τους Αγίους στο Ριέτι. Το 1467 ολοκλήρωσε τη διακόσμηση του ταφικού παρεκκλησίου του Καρδινάλιου Βησσαρίωνος στην εκκλησία της Σάντι Απόστολι, που βρίσκεται όχι μακριά από το σπίτι όπου γεννήθηκε. Στο κέντρο της διακόσμησης υπήρχε μια εικόνα της Παναγίας, σήμερα στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, ένα αντίγραφο της βυζαντινής εικόνας στη Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν, την εκκλησία των Ελλήνων στη Ρώμη. Αυτή η εικόνα στο Σάντι Απόστολι είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα της σημαντικής παραγωγής Παρθένων του Αντονιάτσο, που γενικά προήλθε από βυζαντινά μοντέλα: ήταν πράγματι πολύ περιζήτητος αντιγραφέας. Αργότερα εργάστηκε σε μια σειρά τοιχογραφιών στη Μονή Tor de 'Specchi στη Ρώμη, με ιστορίες για τη ζωή της S. Francesca Romana και για τη διακόσμηση των δημόσιων αιθουσών του Παλάτσο Βενέτσια. μικρογραφία| Παναγία Βρεφοκρατούσα με [[πορτρέτο δωρητή, γ. 1480]] Το 1470 η Αντονιάτσο εργάστηκε στη διακόσμηση του παλατιού του Βατικανού με καλλιτέχνες όπως οι Περουτζίνο, Μελότσο ντα Φορλί και ο Ντομένικο Γκιρλαντάιο. Μέσω της επιρροής τους, οι μορφές του απέκτησαν πιο ήπιες εκφράσεις και τα ενδύματά τους ήταν διανθισμένα με διακοσμητικά μοτίβα, διατηρώντας πάντοτε πολλά μεσαιωνικά χαρακτηριστικά.
Στη Santa Maria sopra Minerva ζωγράφισε, για λογαριασμό του ναού, έναν περίφημο Ευαγγελισμό (1500). Ο πίνακας δείχνει τον Δομινικανό Καρδινάλιο Χουάν ντε Τορκουεμάδα (Juan de Torquemada) (1468) που παρουσιάζει φτωχά κορίτσια προικισμένα από τη Συντεχνία του Ευαγγελισμού. Ο Καρδινάλιος Τορκουεμάδα ίδρυσε αυτό τη συντεχνία, η οποία ήταν αφιερωμένη στην Παναγία.
Στα χρόνια μεταξύ του 1475 και του 1480, η παραγωγή των εικόνων Αγίας Τράπεζας και των πάνελ με εικόνες της Παναγίας αυξήθηκε ως αποτέλεσμα της ενθάρρυνσης της λατρείας της Παναγίας από τον Πάπα Σίξτο Δ΄. Τα μετέπειτα έργα του δείχνουν αυξανόμενο μανιερισμό στα χαρακτηριστικά τους, τα οποία αργότερα έγιναν αντικείμενο μίμησης από διάφορους ζωγράφους, των οποίων τα έργα είχαν αποδοθεί συχνά στον Αντονιάτσο.
Ο Αντονιάτσο Ρομάνο ήταν ένας από τους τρεις ιδρυτές της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά (Accademia di San Luca), της συντεχνίας ζωγράφων και εκονογράφων στη Ρώμη, και υπέγραψε το καταστατικό το 1478.
Τμήμα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας με τον Δωρητή από το Μουσείο Καλών Τεχνών του Χιούστον του Τέξας επιλέχθηκε ως το αριστούργημα τέχνης Χριστουγεννιάτικη σφραγίδα από τηνΤαχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ για το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Ερρίκος Στιούαρτ, 1ος δούκας του Όλμπανυ
Ο Χένρυ Στιούαρτ, 1ος Δούκας του Ώλμπανυ ή Λόρδος Ντάρνλεϋ (7 Δεκεμβρίου 1545 - 10 Φεβρουαρίου 1567) βασιλικός σύζυγος της Σκωτίας (1565 - 1567) με τον γάμο του με τη Μαρία Α΄ της Σκωτίας ήταν μεγαλύτερος γιος του Μάθιου Στιούαρτ, 4ου Κόμη του Λέννοξ, και της Μάργκαρετ Ντάγκλας. Ο πιο διαδεδομένος τίτλος με τον οποίο έμεινε γνωστός ήταν Λόρδος Ντάρνλεϋ. Ο Χένρυ ήταν ο δεύτερος αλλά ο μεγαλύτερος γιος των γονέων του που επέζησε. Οι εκ μητρός παππούδες του ήταν ο Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας, 6ος Κόμης του Άνγκους, και η Μαργαρίτα Τυδώρ, κόρη του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας και χήρα του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας. Ήταν πρώτος ξάδελφος εξ αγχιστείας και δεύτερος σύζυγος της Μαρίας Α΄ με την οποία απέκτησε τον Ιάκωβο που διαδέχθηκε τη μητέρα του στον θρόνο της Σκωτίας ως Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας και την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας στον θρόνο της Αγγλίας ως Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Χένρυ Στιούαρτ γεννήθηκε στη Ληντς στη δυτική ακτή του Γιόρκσιρ το 1545 αλλά η ημερομηνία είναι αβέβαιη επειδή οι γονείς του δεν ήταν μαζί στις αρχές του 1545 και ένα γράμμα τον Μάρτιο του 1566 από τη Μαρία της Σκωτίας δείχνει ότι ήταν 19 ετών, γι' αυτό η πιθανότερη ημερομηνία είναι το 1546. Σαν απόγονος δυο βασιλικών οίκος με καταγωγή από τον Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας και τον Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας ήταν γόνος δυο μεγάλων βασιλικών Οίκων των Τυδώρ και των Στιούαρτ, οι διεκδικήσεις του στον θρόνο της Σκωτίας και της Αγγλίας θα του κοστίσουν τη ζωή του. Ο πατέρας του Μάθιου Στιούαρτ κατηγορήθηκε για προδοσία επειδή υποστήριξε του Άγγλους στον πόλεμο με τη Μαρία του Γκιζ, μητέρα και αντιβασίλισσα της Μαρίας της Σκωτίας, και τον αντιβασιλέα Τζέημς Χάμιλτον, Κόμη του Άρραν. Τα οικογενειακά του κτήματα κατασχέθηκαν και οδηγήθηκε σε εξορία στην Αγγλία 22 χρόνια, επέστρεψε στη Σκωτία το 1564. Η μητέρα του Μάργκαρετ Ντάγκλας, Κόμισσα του Λέννοξ, εγκατέλειψε τη Σκωτία το 1528.
Ο νεαρός Χένρυ ήταν ανήσυχος για την καταγωγή και την κληρονομιά του, γνώριζε Λατινικά, Γαελικά, Αγγλικά, Γαλλικά και δέχτηκε εκπαίδευση που ταίριαζε στη βασιλική του καταγωγή, ήταν πολύ καλός στο τραγούδι, τον χορό και έπαιζε λαούτο. Ο Σκώτος εκπαιδευτικός Τζον Έλντερ ήταν δάσκαλος του και φανατικός οπαδός της Άγγλο-Σκωτικής ένωσης μέσω του γάμου της Βασίλισσας Μαρίας με τον πρίγκιπα Εδουάρδο, οι συμβουλές του στον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας καθορίστηκαν με τη Συνθήκη του Κοκκινοσκέλη. Άλλος ένας σημαντικός δάσκαλος του νεαρού Χένρυ ήταν ο Άρθουρ Λάλλαρτ που αργότερα θα ανακριθεί στο Λονδίνο και θα πάει στη Σκωτία το 1562. Ο Χένρυ ήταν σκληρός, αθλητικός τύπος εκπαιδευμένος στην ιππασία, τον ελεύθερο χρόνο του τον περνούσε στο κυνήγι και το χόκεϊ. Ο νεανικός του χαρακτήρας φάνηκε σε ένα γράμμα του στη Μαρία Α΄ τον Μάρτιο του 1554 από τη γενέτειρα του στο οποίο εύχεται "κάθε τρίχα της κεφαλής του να τον βοηθήσει να γίνει ένας σκληρός στρατιώτης".
Η κρίση του Λέννοξ
Η "κρίση του Λέννοξ" (1558 - 1563) ήταν πολιτική κίνηση που προήλθε από τις πολιτικές φιλοδοξίες των Λέννοξ, ο Μάθιου Στιούαρτ, 4ος Κόμης του Λέννοξ, ήταν τρίτος στη σειρά διαδοχής στον θρόνο της Σκωτίας. Η σύζυγος του Μάργκαρετ Ντάγκλας, Κόμισσα του Λέννοξ, ήταν ανιψιά του Ερρίκου Η΄ και εγγονή του Ερρίκου Ζ΄ κάτι που την έκανε τρίτη σε σειρά διαδοχής στον θρόνο της Αγγλίας μετά τη Βασίλισσα Μαρία της Σκωτίας και τον γιο της με τον Ντάρνλεϋ στην περίπτωση που η Βασίλισσα Ελισάβετ για λόγους νομιμότητας δεν μπορούσε να κληρονομήσει τον θρόνο. Η οικογένεια των Λέννοξ παρουσιάζεται σαν εναλλακτική λύση για τον θρόνο της Αγγλίας αφού οι απόγονοι του Ερρίκου δεν διατηρήθηκαν πολύ, σαν Καθολικοί ήταν απειλή για την Προτεσταντική Αγγλία ειδικά από την εποχή που η 26χρονη Ελισάβετ ανέβηκε στον θρόνο (1558).[9] Η Ελισάβετ ήταν πολύ έξυπνη και μορφωμένη αλλά έπρεπε να το αποδείξει αφού ο γάμος των γονιών της δεν είχε αναγνωριστεί από την Καθολική εκκλησία, πολλοί την έβλεπαν παράνομη και προτιμούσαν για βασιλιά τον Ντάρνλεϋ. Το αποτέλεσμα ήταν πολλές συνωμοσίες, ίντριγκες και κατασκοπείες με στόχο την ανάληψη της εξουσίας στη βασιλική αυλή.
Όταν ο Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας πέθανε τον Ιούλιο του 1559, ο αδελφός του Κόμη του Λέννοξ Τζον, 5ος Κόμης του Ωμπινύ πήρε μεγάλη θέση στη Γαλλική αυλή από τη νέα Βασίλισσα Μαρία της Σκωτίας. Ο Ωμπινύ τακτοποίησε το ταξίδι του Ντάρνλεϋ στη Γαλλική αυλή για να συγχαρεί τη Βασίλισσα Μαρία και τον νεαρό Φραγκίσκο Β΄ της Γαλλίας για το γάμο τους και να ζητήσει την αποκατάσταση του στο Λέννοξ. Η Μαρία δεν τον αποκατέστησε αλλά έδωσε στον Ντάρνλεϋ 1.000 κορώνες και πρόσκληση να παραβρεθεί στη στέψη της. Τα σχέδια του Λέννοξ ήταν να καλέσουν απ' ευθείας τη Μαρία χωρίς την παρέμβαση της Ελισάβετ και της Μαρίας του Γκίζ. Ο απεσταλμένος του Κόμη του Λέννοξ, Νέσμπιτ, βρέθηκε σε κατάσταση απελπισίας όχι μονάχα επειδή έπρεπε να παραδώσει τον Ντάρνλεϋ και τον αδελφό του Τσαρλς ως ομήρους για την αποκατάσταση του αλλά έπρεπε να αναδείξει και τα κληρονομικά δικαιώματα του Ντάρνλεϋ στους θρόνους της Αγγλίας και της Σκωτίας. Ο Ωμπινύ κατηγορήθηκε ότι ενώ υποστήριξε τα δικαιώματα της Μαρίας στον θρόνο της Αγγλίας έκρυψε το ότι ο Ντάρνλεϋ είχε πιο ισχυρά κληρονομικά δικαιώματα από την Ελισάβετ. Ο Λέννοξ έστειλε τον Νέσμπιτ να παρακολουθήσει τον Ντάρνλεϋ και τον δάσκαλο του Τζον Έλντερ. Το 1559 ο Άγγλος απεσταλμένος στο Παρίσι Σερ Νίκολας Θρόκμορτον (1515 - 1571) προειδοποίησε τη Μαρία ότι ο Έλντερ ήταν "τόσο επικίνδυνος για τα θέματα της Αγγλίας όσο κανείς δεν μπορεί να φανταστεί". Ο Λόρδος Ντάρνλεϋ ήταν ο επόμενος διεκδικητής για τον θρόνο της Αγγλίας μετά τη Βασίλισσα των Σκώτων και την ηλικιωμένη μητέρα της, ήταν άντρας και Καθολικός γι' αυτό έγινε ο εκλεκτός των εχθρών της Ελισάβετ. Ο Παγκέτ έγραψε τον Μάρτιο του 1550 για τους βάσιμους φόβους του να ανεβάσουν οι Καθολικοί στον θρόνο της Αγγλίας τον Ντάρνλεϋ μετά τον θάνατο της Ελισάβετ.
Ευνοϊκή μεταχείριση των Λέννοξ από την Ελισάβετ
thumb|right|250px|Ο Λόρδος Ντάρνλεϋ σε ηλικία 10 ετών. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου η θέση της Ελισάβετ βελτιώθηκε σημαντικά. Ο Φράνσις Γιάξλεϋ, ένας διάσημος Καθολικός κατάσκοπος, ήταν υπάλληλος του Ουίλλιαμ Σέσιλ από το 1549 και ταξίδευσε στη Γαλλία για λογαριασμό του. Ο Γιάξλεϋ τοποθέτησε τη Μέιμπελ Φόρτεσκιου και άλλες κυρίες σαν υπηρέτριες στην οικία των Λέννοξ τον Νοέμβριο του 1560. Οι Κόμισσες του Λέννοξ είχαν απασχολήσει τον Γιάξλεϋ, όταν ανακρίθηκε τον Φεβρουάριο του 1562 στον Πύργο του Λονδίνου αποκάλυψε ότι γνώριζε σημαντικές πληροφορίες για τη βασιλική αυλή της Αγγλίας από τον Ισπανό πρέσβη, ο πρέσβης είχε εμπιστευτεί στον ίδιο και στον Χιου Άλλεν πληροφορίες για τους Λέννοξ και τον Ντάρνλεϋ. Ο Γιάξλεϋ παραδέχτηκε ότι οι αποστολές του είχαν στόχο τον γάμο ανάμεσα στη Βασίλισσα της Σκωτίας και στον Λόρδο Ντάρνλεϋ, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του Ντάρνλεϋ τον έκαναν πιο επιθυμητό σε σχέση με τον Κόμη του Άρραν. Αν και η απειλή της οικογένειας του Λέννοξ ποτέ δεν σταμάτησε να υπάρχει η Ελισάβετ δεν τους καταδίκασε για προδοσία όταν έγινε η σύλληψη τους (1562) ούτε προχώρησε σε ενέργειες για να διαγράψει όλα τα κληρονομικά τους δικαιώματα στην Αγγλία. Η Ελισάβετ κατά βάθος φοβόταν ότι οι έρευνες θα στραφούν και απέναντι στην ίδια και έπρεπε να εξασφαλίσει τη διαδοχή της στον θρόνο της Αγγλίας αφού η ίδια δεν είχε απογόνους. Η οικογένεια του Λέννοξ ελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 1563, σε ελάχιστους μήνες ο Ντάρνλεϋ και η μητέρα του δέχτηκαν ευνοϊκή μεταχείριση στην Αγγλική αυλή αν και η Ελισάβετ δεν είχε ζητήσει ποτέ από τον Κόμη να τη συνοδεύσει. Η Σάρα Μακώλεϋ σημειώνει τρεις λόγους για την άνοδο της οικογένειας του Λέννοξ στη βασιλική αυλή:
"Η άνοδος των Λέννοξ στη βασιλική αυλή ήταν μια χρήσιμη κίνηση για τρεις λόγους. Πρώτον, η Βασίλισσα Ελισάβετ διακήρυξε ότι οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου δεν έχουν καμιά σχέση με τις δικές της εντολές. Δεύτερον η εύνοια στους Λέννοξ ήταν τάση προσέγγισης με τους Άγγλους καθολικούς όπως ο Ισπανός πρέσβης που είχε προβλέψει ότι η Ελισάβετ θα ορίσει διάδοχο της τον Ντάρνλεϋ, οι υποθέσεις αυτές ευνοούσαν τις ανησυχίες της Μαρίας. Τρίτον και σπουδαιότερο, η άνοδος των Λέννοξ στη βασιλική αυλή της Αγγλίας στάθηκε σαν εμπόδιο ανάμεσα στις βασίλισσες της Σκωτίας και της Αγγλίας. Η βρετανική κληρονομιά του Ντάρνλεϋ ήταν το μέσο γι' αυτή την πολιτική, η αποκατάσταση των τίτλων του πατέρα του στη Σκωτία ήταν μέρος της πολιτικής σε μια εποχή που ο καταστροφικός γάμος που ακολούθησε με τη Μαρία ήταν απρόβλεπτος".
Γάμος με τη βασίλισσα της Σκωτίας
Ο Ντάρνλεϋ εγκατέλειψε το Λονδίνο στις 3 Φεβρουαρίου 1565 και έφτασε στο Εδιμβούργο στις 12 Φεβρουαρίου, στις 17 του μήνα συνάντησε τη Μαρία στο Φάιφ. Ο Τζέιμς Μέλβιλ αναφέρει "η Μεγαλειότητα της εντυπωσιάστηκε μαζί του, ήταν ο πιο ψηλός άντρας με τις καλύτερες αναλογίες που είχε δει". Επισκέφτηκε σύντομα τον πατέρα του στο Ντάνκελντ και στις 24 Φεβρουαρίου επέστρεψε στην αυλή της Μαρίας στο Χόλυρουντ, την επόμενη μέρα άκουσε το κήρυγμα του Τζον Νοξ και χόρεψε γκαγιάρ με τη Μαρία, από τότε μπήκε στη συνοδεία της. Ο Ντάρνλεϋ ήταν πρώτος ετεροθαλής ξάδελφος με τη Μαρία μέσω διαφορετικών γάμων της γιαγιάς τους Μαργαρίτας Τυδώρ με αποτέλεσμα να έχουν και οι δυο δικαιώματα στον θρόνο της Αγγλίας, ο Ντάρνλεϋ επιπλέον ανήκε στον Οίκο των Στιούαρτ και ήταν απόγονος του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας.
Σαν προμήνυμα για τον γάμο ο Ντάρνλεϋ έγινε Λόρδος του Άρντμανοχ και Κόμης του Ρος στις 15 Μαΐου 1565 στο Κάστρο του Στέρλινγκ, τον ακολούθησε μια συνοδεία 15 ευγενών ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ο Σερ Ρόμπερτ Στιούαρτ του Στράθντον, ετεροθαλής αδελφός της Μαρίας, ο Ρόμπερτ Ντράμμοντ του Κάρνοκ και ο Τζέημς Στιούαρτ του Κάστρου του Ντάουν. Στην Αγγλία το βασιλικό συμβούλιο που συγκλήθηκε στις 4 Ιουνίου 1565 τόνισε τους κινδύνους του γάμου, αποφάσισαν να χαλαρώσουν τη δυσαρέσκεια τους απέναντι στη Λαίδη Κάθριν Γκρέυ (1540 - 1568), μια από τις αντιπάλους της Μαρίας Στιούαρτ για τον θρόνο της Αγγλίας και νεότερη αδελφή της Τζέην Γκρέυ. Η Μαρία έστειλε τον Τζον Χέυ να μιλήσει στην Ελισάβετ, η Ελισάβετ ζήτησε την επιστροφή του Ντάρνλεϋ δίνοντας στον Τζον Χέυ μια μικρή ικανοποίηση. Στις 22 Ιουλίου ο Ντάρνλεϋ πήρε τον τίτλο του Δούκα του Ώλμπανυ, μια διακήρυξη στις 28 Ιουλίου στη Διασταύρωση του Εδιμβούργου είχε μαζί τα ονόματα του Βασιλιά και της Βασίλισσας των Σκώτων με τον Ντάρνλεϋ να είναι ίσος ή και ανώτερος από τη Μαρία. Η διακήρυξη επιβεβαιώθηκε με μια ασημένια σφραγίδα που κυκλοφόρησε με τα ονόματα του Χένρυ και της Μαρίας. Ο γάμος έγινε στις 29 Ιουλίου 1565 σύμφωνα με το καθολικό τελετουργικό στο παρεκκλήσι του Χόλυρουντ αλλά αρνήθηκε να συνοδεύσει τη Μαρία στη γαμήλια τελετή που ακολούθησε.
Αποξένωση με τη Μαρία
thumb|right|250px|Ο Λόρδος Ντάρνλεϋ και η Μαρία Στιούαρτ (1565). Μετά τον γάμο η Μαρία δυσαρεστήθηκε έντονα από τον οξύθυμο και επιθετικό χαρακτήρα του Ντάρνλεϋ, ο Χένρυ ήταν μισητός στους υπόλοιπους ευγενείς και την κατάσταση του χειροτέρευσε το πάθος του με το ποτό. Η Μαρία αρνήθηκε να παραχωρήσει στον Ντάρνλεϋ το συζυγικό δικαίωμα συμβασιλείας και να τον αναγνωρίσει διάδοχο της στον θρόνο της Σκωτίας σε περίπτωση που θα πέθαινε πριν τον ίδιο άτεκνη. Τον Αύγουστο του 1565 σε λιγότερο από έναν μήνα μετά τον γάμο ο Ουίλλιαμ Σεσίλ έμαθε ότι η οικογένεια των Λέννοξ εξορίστηκε από την αυλή της Σκωτίας λόγω της συμπεριφοράς του Ντάρνλεϋ.
Ο γραμματέας της Μαρίας Ντέιβιντ Ρίτσιο δολοφονήθηκε στις 9 Μαρτίου 1566 με 56 μαχαιριές από συνωμοσία με αρχηγό τον Χένρυ και προτεστάντες ευγενείς παρουσία της 7 μηνών εγκύου Μαρίας ενώ κυκλοφορούσαν φήμες ότι το παιδί ήταν δικό του. Ο διπλωμάτης Τόμας Ράντολφ και ο Κόμης του Μπέντφορντ σημειώνουν ότι η δολοφονία του Ρίτσιο ήταν μέρος του σχεδίου του Ντάρνλεϋ να πιέσει τη Μαρία να του παραχωρήσει το συζυγικό δικαίωμα συμβασιλείας. Ο Χένρυ έκανε συμφωνία με τους συμμάχους του να τον υποστηρίξουν στο Κοινοβούλιο στις διεκδικήσεις του για το συζυγικό δικαίωμα συμβασιλείας και σε αντάλλαγμα να τους παραχωρήσει εδάφη και τίτλους. Ο Ισπανός απεσταλμένος στο Παρίσι ανέφερε όταν άκουσε τα νέα της δολοφονίας ότι ο Ντάρνλεϋ "δολοφόνησε τη σύζυγο του και κυρίευσε το βασίλειο", ο ίδιος ο Ντάρνλεϋ ωστόσο στις 20 Μαρτίου διακήρυξε ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον φόνο, η Μαρία εμπιστεύτηκε ξανά τον σύζυγο της. Στις 27 Μαρτίου ο Κόμης του Μόρτον και ο Λόρδος Ράθβεν που ήταν παρόντες στη δολοφονία του Ρίτσιο και είχαν δραπετεύσει στην Αγγλία έγραψαν στον Σέσιλ ότι ο Ντάρνλεϋ οργάνωσε τον φόνο λόγω της έντονης λογομαχίας και του μίσους του με τον Ρίτσιο.
Η γέννηση του γιου του
Ο γιος της Μαρίας και του Ντάρνλεϋ γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1566 στο Κάστρο του Εδιμβούργου και βαπτίστηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1566 σε Καθολική τελετή στο κάστρο του Στέρλινγκ με το όνομα Κάρολος Ιάκωβος. Οι νονοί του ήταν ο Κάρολος Θ΄ της Γαλλίας, η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας και ο Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας. Η Μαρία απαγόρευσε στον αρχιεπίσκοπο του Αγίου Ανδρέα που τον έλεγε "χοντρό ιερέα" να φτύσει στον στόμα του μωρού σύμφωνα με το έθιμο. Η ψυχαγωγία που ακολούθησε επινοήθηκε από τον Γάλλο Μπαστιάν Παγκέζ με άντρες ντυμένους σάτυρους και με αθλητικές ουρές, οι Άγγλοι καλεσμένοι ένιωσαν προσβολή ευχαριστώντας τους σάτυρους που "στράφηκαν εναντίον τους". Μετά τη γέννηση του Ιακώβου η διαδοχή του θρόνου είχε εξασφαλιστεί, στα τέλη του 1566 και στις αρχές του 1567 ο Ντάρνλεϋ και η Μαρία είχαν συμφιλιωθεί. Ο Χένρυ με την άσχημη συμπεριφορά του παρ' όλα αυτά απομάκρυνε από κοντά του πολλούς ευγενείς που είχαν στόχο να γίνουν οπαδοί του ενώ η επιμονή του να πάρει το συζυγικό δικαίωμα συμβασιλείας ήταν πάντοτε αιτία οικογενειακής σύγκρουσης.
Το τέλος
thumb|right|200px|Ο θυρεός του Λόρδου Ντάρνλεϋ πριν τον γάμο του με τη Μαρία.
Ο Ντάρνλεϋ δολοφονήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1567 περίπου 8 μήνες μετά τη γέννηση του μικρού Ιακώβου, το σώμα του βρέθηκε στην κατοικία του στον οπωρώνα του Κερκ στο Εδιμβούργο. Τις τελευταίες βδομάδες πριν από τον θάνατο του ο Ντάρνλεϋ βρισκόταν σε ανάκαμψη από ευλογιά που του είχε παραμορφώσει το πρόσωπο και το σώμα του. Έμενε με την οικογένεια του στη Γλασκώβη αλλά η Μαρία τον μετέφερε στο Κερκ σε διώροφο σπίτι μέσα στην εκκλησία και σε μικρή απόσταση από το Χόλυρουντ, ο στόχος της ήταν να τον μεταφέρει στη βασιλική αυλή. Την ημέρα της δολοφονίας του η Μαρία παρακολουθούσε τον γάμο ενός από τους πιο στενούς της υπηρέτες του Μπαστάν Παγκέζ, τη νύχτα της 10ης Φεβρουαρίου στις 2 το βράδυ ακούστηκαν στην κατοικία του δυο εκρήξεις. Οι εκρήξεις προήλθαν από δυο βαρέλια με μπαρούτι που τοποθετήθηκαν κάτω από το υπνοδωμάτιο του, το σώμα του ίδιου όπως και του υπηρέτη του Ουίλλιαμ Τέιλορ βρέθηκαν στον κήπο, ο ίδιος ήταν ντυμένος μόνο με το νυχτικό του κάτι που δείχνει τη βιασύνη του για να βγει από το υπνοδωμάτιο. Τα σώματα δεν είχαν σημάδια τραυματισμού από την έκρηξη, αυτό οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι δυο άντρες δολοφονήθηκαν με στραγγαλισμό αμέσως μετά την έκρηξη. Οι υποψίες για τη δολοφονία μεταφέρθηκαν στον Τζέημς Χέπμπορν, Κόμη του Μπόθγουελ, στον εφημέριο Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας που βρέθηκαν τα παπούτσια του στη σκηνή και την ίδια τη Μαρία. Ο Μπόθγουελ είχε στενές σχέσεις με τη βασίλισσα και σχέδια για τον θρόνο ενώ σύμφωνα με φήμες είχαν σεξουαλικές σχέσεις, αυτό οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η δολοφονία έγινε από τον ίδιο με βασιλική έγκριση. Η Μαρία είχε στόχο να καθαιρέσει τον Ντάρνλεϋ αν και δεν εκδήλωσε τους στόχους της για διαζύγιο.
Η επόμενη ημέρα
Αμέσως μετά τον φόνο του Ντάρνλεϋ ο Μπόθγουελ και η Μαρία έφυγαν μαζί από το Εδιμβούργο. Οι φήμες που κυκλοφόρησαν στη συνέχεια βασίστηκαν σε δυο υποθέσεις: στην πρώτη η Μαρία απήχθη και βιάστηκε από τον Μπόθγουελ, στη δεύτερη έφυγε μαζί του με τη θέληση της κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η δολοφονία του Ντάρνλεϋ ήταν προσχεδιασμένη μαζί της. Η Μαρία αργότερα απέβαλε τα δίδυμα που είχε αποκτήσει με τον Μπόθγουελ. Οι φήμες σχετικά με την ενοχή της Μαρίας για τον θάνατο του συζύγου της στράφηκαν στο ότι δεν έκανε τίποτα για να τον προστατέψει και οδήγησαν στην απώλεια του θρόνου της. Τα "γράμματα της κασετίνας" που περιείχαν δυο υποσχέσεις γάμου της Μαρίας στον Μπόθγουελ και ένα ποίημα αγάπης ήταν αποδεικτικά στοιχεία για την ενοχή της, τα γράμματα βρέθηκαν στο Εδιμβούργο από τον Τζέημς Ντάγκλας, 4ο Κόμη του Μόρτον. Ο Μόρτον πριν την εκτέλεση του (1581) είχε δηλώσει ότι γνώριζε για τη συνωμοσία και ότι ο Μπόθγουελ και ο Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας ήταν οι πρωταγωνιστές της εκτέλεσης του Ντάρνλεϋ.
Ο Γουίλιαμ Μπλάκαντερ από την οικογένεια Μπλάκαντερ ένας στρατιώτης στις υπηρεσίες του Μπόθγουελ που δεν συμμετείχε στον γάμο ήταν ο πρώτος ύποπτος για τον φόνο. Ο Μπλάκαντερ υπεβλήθη σε δοκιμή στην οποία κρίθηκε ένοχος, κρεμάστηκε, καρατομήθηκε και τα κομμάτια του καρφώθηκαν στις πύλες διαφορετικών σκωτσέζικων πόλεων. Ο Μπόθγουελ και η Μαρία υποβλήθηκαν στη συνέχεια και οι ίδιοι σε δοκιμή, ο Μπόθγουελ κρίθηκε εύκολα αθώος το ίδιο και η Μαρία αν και η δική της δοκιμή καθυστέρησε αρκετά. Η Μαρία έζησε από τότε στην Αγγλία αιχμάλωτη της βασίλισσας Ελισάβετ μέχρι την εποχή που κρίθηκε ένοχη για τη συμμετοχή της στη "Συνωμοσία του Μπαμπίνγκτον" στην οποία καταδικάστηκε σε θάνατο για προδοσία και αποκεφαλίστηκε.
Έρευνες για το κρανίο του
Ο Ντάρνλεϋ τάφηκε στον βασιλικό θάλαμο του αβαείου του Χόλυρουντ (1567) μαζί με άλλους διακεκριμένους βασιλείς πως ο Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας, ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας, η Μαγδαληνή της Γαλλίας και ο Ιάκωβος Ε΄ της Σκωτίας. Ο τάφος ανοίχτηκε (1668) από τα πλήθη αλλά τα σώματα παρέμειναν άθικτα, ο Σκώτος συγγραφέας Χιούγκο Άρνοτ (1749 - 1786) επισκέφτηκε τον θάλαμο (1776) και είπε ότι είδε τη σορό του Ντάρνλεϋ. Τη διετία 1776 - 1778 ο τάφος λεηλατήθηκε και το κρανίο του Ντάρνλεϋ κλάπηκε. Το 1928 ένα έγγραφο που δημοσιοποιήθηκε από τον Καρλ Πίρσον (1857 - 1936) περιγράφει τις λεπτομέρειες για την αναζήτηση του κρανίου του Λόρδου Ντάρνλεϋ, το έγγραφο εξετάζει την πιθανότητα να βρίσκεται το κρανίο στο Βασιλικό Χειρουργικό Μουσείο. Το κρανίο που εξετάζεται να ανήκει στον Λόρδο Ντάρνλεϋ πουλήθηκε στο μουσείο το 1869, το όνομα του πρώην ιδιοκτήτη του ιχνηλατείται το 1793 σε έναν μεγάλο κατάλογο συλλεκτών στο Μουσείο Αρχαιοτήτων της Σκωτίας που βρίσκεται στο Εδιμβούργο.
Ο Καρλ Πίρσον με διάφορες μεθόδους ραδιοχρονολόγησης προσπαθεί να συγκρίνει τις διαστάσεις του κρανίου με τις προσωπογραφίες του, το κρανίο καταστράφηκε την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Νοέμβριο του 1898 το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου αγόρασε ένα κρανίο από την αγορά στη γέφυρα του Άλαν, είχε τυπωμένη πάνω τη φράση "το κρανίο του Λόρδου Ντάρνλεϋ που βρέθηκε στο Κερκ". Το κρανίο αποτελούσε τμήμα μιας μεγάλης συλλογής του Αλεξάντερ Πάτερσον ενός γιατρού και συλλέκτη αρχαιοτήτων. Ο Πάτερσον είχε στη κατοχή του πολλά πολύτιμα αντικείμενα όπως το κλειδί του Κάστρου του Λοχ Λήβεν, ένα κομμάτι από επιστολή του Γουίλιαμ Γουάλας και ένα θραύσμα από το φέρετρο του Ροβέρτου Μπρους. Με αίτημα του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου (2016) άρχισε η έρευνα σχετικά με το ποιο από τα δυο κρανία ανήκε στον Ντάρνλεϋ. Η Έμμα Πράις από το Πανεπιστήμιο του Νταντί δημιούργησε ένα μοντέλο του κρανίου που υπήρχε στο Βασιλικό Χειρουργικό Μουσείο το οποίο εξέταζε ο Πίρσον και έκανε αναλυτικές μετρήσεις και στα δυο κρανία σε σχέση με την προσωπογραφία του Λόρδου. Τα τελικά αποτελέσματα απέρριψαν το κρανίο του Εδιμβούργου ενώ έδωσαν μεγάλες πιθανότητες στο κρανίο του Βασιλικού Χειρουργικού Μουσείου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1565 την εξαδέλφη του Μαρία Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας, και είχε τέκνο:
Ήταν εξαδέλφια, καθώς ο Ιάκωβος Ε΄ της Σκωτίας ήταν ετεροθαλής αδελφός της Μάργκαρετ Ντάγκλας, μητέρας του Χένρυ Στιούαρτ, μέσω της μητέρας τους ήταν Μαργαρίτας Τυδώρ. Η Μαρία Α΄ ήταν η τελευταία απόγονος του πρεσβύτερου κλάδου των Στιούαρτ, ενώ ο Χένρυ ανήκε στον νεότερο κλάδο των Στιούαρτ-Ντάρνλεϋ. Επειδή η μητέρα του Μάργκαρετ Ντάγκλας ήταν ανιψιά του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, ο οποίος δεν είχε εγγόνια, ο γιος του Χένρυ, ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας διαδέχθηκε τα παιδιά του Ερρίκου Η΄ και έγινε και βασιλιάς της Αγγλίας ως Ιάκωβος Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Όλμπανυ Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Αξίνα
thumb|right|350px|Αξίνα Η αξίνα είναι εργαλείο για την χειρωνακτική επεξεργασία του εδάφους. Έχει δύο μυτερές ή μια μυτερή και μια πλατιά άκρη που είναι κάθετες στο κοντάρι.
Περιγραφή
Η κεφαλή της αξίνας είναι βαριά μεταλλική, σχήματος τόξου. Το κοντάρι είναι συνήθως ξύλινο, ή εναλλακτικά χρησιμοποιείται και μεταλλικός σωλήνας ή σωλήνας υαλοβάμβακα για κοντάρι. Το μήκος του κονταριού κυμαίνεται από 20-30 εκ. μέχρι και δύο μέτρα.
Η αξίνα χρησιμοποιείται για την επεξεργασία του εδάφους. Με το μυτερό ή το πλατύ άκρο ανοίγουμε τρύπες στην σκληρή και πετρώδη γη ή την χρησιμοποιούμε σαν μοχλό για να αποσπάσουμε πέτρες και άλλα αντικείμενα που εμποδίζουν στην εργασία. Δεν είναι όμως καθεαυτού εργαλείο μοχλού, αφού το μέταλλο δεν είναι ανθεκτικό σε μεγάλη πίεση και μπορεί να σπάσει.
Η αξίνα χρησιμοποιείται μαζί με το φτυάρι εκσκαφής, το φτυάρι και την καρότσα.
Κατηγορία:Εργαλεία χειρός
Κοινότητα Λουτρακίου Ηρακλείου
Η Κοινότητα Λουτρακίου είναι κοινότητα του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 396Α - 06/11/1926 με την απόσπαση του οικισμού Άνω Λουτράκι από την κοινότητα Κορφών και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάτω Λουτράκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 143 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ελευθέριο Καλλέργη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο
Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο (πορτογαλικά: Ribeira Grande de Santiago) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 164 τ.χλμ. και πληθυσμό 9.679 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πόλη Βέλια.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και νοτιοδυτικά του νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 164 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δωδέκατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ και το Ριμπέιρα Γκράντε.
Ενορίες
Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο συμπεριλαμβάνει 2 ενορίες:
Δημογραφία
Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο έχει πληθυσμό 9.679 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 59 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δέκατος έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο και το Ριμπέιρα Μπράβα.
Παραπομπές
ρ Ριμπειρα Γκραντε
Best of Cream
Best of Cream είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του ροκ συγκροτήματος Cream, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1969 μέσω της εταιρείας "Atco".
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια ηχογραφημένα από το 1966 μέχρι το 1968 και είναι η μοναδική κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες στην οποία υπάρχει η στούντιο εκτέλεση του τραγουδιού "Spoonful", αφού στην αμερικανική έκδοση του δίσκου "Fresh Cream" είχε αντικατασταθεί από το "I Feel Free".
Το "Best of Cream" γνώρισε μεγάλη επιτυχία ανεβαίνοντας στο # 3 των αμερικανικών τσαρτ και το # 6 των αντίστοιχων βρετανικών, ενώ βραβεύθηκε ως χρυσός. Παρ' όλα αυτά η τελευταία του έκδοση έγινε το 1977 από την "RSO / Polydor" και δεν έχει τυπωθεί από τότε.
Τραγούδια
1. Sunshine of Your Love (Clapton, Bruce, Brown) - 4:08
2. Badge (Clapton, Harrison) - 2:45
3. Crossroads (Johnson) - 4:13
4. White Room (Bruce, Brown) - 3:04
5. SWLABR (Bruce, Brown) - 2:31
6. Born Under A Bad Sign (Jones, Bell) - 3:08
7. Spoonful (Dixon) - 6:30
8. Tales of Brave Ulysses (Clapton, Sharp) - 2:50
9. Strange Brew (Clapton, Pappalardi, Collins) - 2:45
10. I Feel Free (Bruce, Brown) - 2:51
Θέσεις τσαρτ
Best of Cream (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 7 Ιουλίου 1969
Βραβεία
Best of Cream (άλμπουμ)
Τα μέλη των Cream
Το Best of Cream ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Cream Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Πραγματική πλάνη
Η πραγματική πλάνη είναι νομικός όρος που συναντάται στον κλάδο του Ποινικού Δικαίου. Με τον όρο "πραγματική πλάνη" δηλώνεται η άγνοια των περιστατικών που συνιστούν μία αξιόποινη πράξη από εκείνον που την τελεί.
Η πραγματική πλάνη ως λόγος που αίρει τον καταλογισμό της πράξεως
Η πραγματική πλάνη αποτελεί λόγο άρσεως του καταλογισμού της αξιόποινης πράξης που τελέσθηκε. Εφόσον γίνει δεκτό από τη δικαστική αρχή (εισαγγελέα, δικαστικό συμβούλιο, δικαστήριο) ότι υφίσταται πραγματική πλάνη, η πράξη δεν καταλογίζεται στον υπαίτιο και γίνεται δεκτό ότι αυτός δεν ενέργησε με δόλο ή αμέλεια, οπότε απαλλάσσεται από την κατηγορία. Σχετικώς, το άρθρο 30 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα έχει ως εξής: "1. Η πράξη δεν καταλογίζεται στο δράστη, αν αυτός κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης αγνοεί τα περιστατικά που τη συνιστούν. Αν όμως η άγνοια αυτών των περιστατικών μπορεί να αποδοθεί σε αμέλεια του υπαιτίου, η πράξη του καταλογίζεται ως έγκλημα από αμέλεια. 2. Επίσης δεν καταλογίζονται στο δράστη τα περιστατικά που κατά το νόμο επαυξάνουν το αξιόποινο της πράξης του αν τα αγνοούσε".
Πηγές
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Ακασβάνι
Το Ακασβάνι (Ākāśavāni, आकाशवाणी) είναι λέξη Σανσκριτικής προέλευσης που σημαίνει "ουράνια ανακοίνωση" ή "φωνή από τον ουρανό/παράδεισο".
Οι συνθετικές λέξεις είναι οι εξής:
Το "ακασβάνι" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του ραδιοφώνου από τον Μ.Β. Γκοπαλασουάμι αφού δημιούργησε τον πρώτο ιδιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό της Ινδίας στην κατοικία του, τον Βιτάλ Βιχάρ το 1936. Το Πανινδικό Ραδιόφωνο, ο δημόσιος φορέας ραδιοφώνου της χώρας, υιοθέτησε το Ακασβάνι ως όνομα μετάδοσης το 1956, αφού θεώρησαν ότι ήταν πιο κατάλληλος όρος για ραδιοφωνικές μεταδόσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας
Ελληνοαυστραλοί
right|250px|thumb|Ελληνοαυστραλοί στη [[Μελβούρνη κατά τη διάρκεια της παρέλασης Ημέρα της Αυστραλίας.]] Ελληνοαυστραλοί ονομάζονται πολίτες της Αυστραλίας, οι οποίοι έχουν ελληνική καταγωγή. Η μετανάστευση των Ελλήνων στην Αυστραλία έχει μεταβληθεί με τα χρόνια. Αυτή η μεταναστευτική κίνηση θεωρείται ως μια από τις πιο αξιόλογες και μεγαλύτερες, ειδικά κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, οπότε έφθασε στην κορύφωσή της. Η Αυστραλία φιλοξενεί μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο.
Οι Έλληνες είναι η έβδομη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στην Αυστραλία, μετά από την ομάδα η οποία δηλώνουν την καταγωγή τους απλά ως "Αυστραλίας". Στην απογραφή του 2006, 365.147 άτομα δήλωσαν ότι έχουν ελληνική καταγωγή, είτε αποκλειστικά είτε σε συνδυασμό με άλλη εθνοτική ομάδα. Η απογραφή του 2006 κατέγραψε 125.849 άτομα ελληνικής καταγωγής που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και 21,149 που γεννήθηκαν στην Κύπρο,  αν και δεν είναι σαφές πόσα από τα άτομα αυτά είναι Ελληνοκύπριοι.
Ιστορία
Οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες που έφθασαν στην Αυστραλία ήταν επτά ναυτικοί που είχαν καταδικαστεί για πειρατεία από βρετανικό ναυτικό δικαστήριο το 1829. Επρόκειτο για ναυτικούς από την Ύδρα που το 1827, στη διάρκεια της Επανάστασης, είχαν επιτεθεί σε βρετανικό πλοίο που μετέφερε εφόδια στην Αίγυπτο. Το 1836 τους δόθηκε αμνηστία και οι πέντε επέστρεψαν στην Ελλάδα. Παρέμειναν στην Αυστραλία ο (Υδραίος στην καταγωγή) Γκίκας Βούλγαρης, που είχε παντρευτεί την Ιρλανδή Μέρι Λάονς (Mary Lyons), και ο Αντώνης Μανώλης που έκανε αγροτικές εργασίες. Η πρώτη Ελληνίδα που εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία ήταν η Αικατερίνη Πλέσσου (Aikaterine Plessos) ή Πλέσσα από την Ήπειρο, η οποία είχε παντρευτεί Βρετανό στρατιωτικό στη δεκαετία του 1820. Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχαν στην Αυστραλία αρκετοί Έλληνες ώστε το 1898 ιδρύθηκε η πρώτη Ορθόδοξη Κοινότητα στη Νέα Νότια Ουαλία. Το 1899, σε συνεργασία με τους αραβόφωνους ορθοδόξους, ιδρύθηκε ο πρώτος χριστιανικός ναός στο νότιο ημισφαίριο, η Αγία Τριάδα. Ο πρώτος ορθόδοξος ιερέας ήταν ο Σεραφείμ Φωκάς από τη Μάδυτο. . Το 2012, με πρωτοβουλία της Ελληνικής Ομογένειας της Καμπέρα, αναδείχθηκε το μνήμα του Βούλγαρη, με την τοποθέτηση νέας μαρμάρινης πλάκας, με την επιγραφή "Σε παντοτινή μνήμη του πρωτοπόρου εποίκου Γκίκα Βούλγαρη".
Παραπομπές
*