cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών
Επιλογή υποψηφίων
Η επιλογή των υποψηφίων γίνεται από τη Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών, η οποία επιλέγει και τους υποψηφίους για τα Νόμπελ Χημείας και Φυσικής. Κάθε χρόνο γίνονται προτάσεις για εκατοντάδες πρόσωπα, τα οποία βρίσκονται βέβαια στη ζωή, από ειδικούς. Οι προτάσεις αυτές υποβάλλονται σε μία επιτροπή αποτελούμενη από πέντε έως οκτώ μέλη. Όπως και για τα υπόλοιπα βραβεία όχι περισσότερα από τρία ζώντα πρόσωπα μπορούν να μοιραστούν το βραβείο. Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο της τάξης των 10 εκατομμυρίων σουηδικών κορόνων (περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ).
Τον Φεβρουάριο του 1995 αποφασίστηκε να διευρυνθούν τα όρια του βραβείου. Έτσι προσδιορίζεται πλέον σαν βραβείο στις κοινωνικές επιστήμες προκειμένου να συμπεριληφθούν επιτεύγματα σε τομείς όπως η πολιτική επιστήμη, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία. Επιπλέον η επιτροπή επιλογής βραβευθέντων εμπλουτίστηκε με δύο μέλη μη οικονομολόγους, ενώ μέχρι τότε αποτελούνταν από πέντε οικονομολόγους.
Συγκρούσεις
Όπως ήδη αναφέρθηκε ο Νόμπελ δεν ανέφερε ποτέ στη διαθήκη του την επιθυμία του για τη θέσπιση βραβείου για την οικονομία, ούτε όμως και το απαγόρευσε όπως είχε κάνει με τα μαθηματικά. Σχετικά με αυτό οι κληρονόμοι του Νόμπελ υποστηρίζουν ότι δεν τη θεωρούσε καθαρή επιστήμη και άξια να βραβεύεται με μία υψηλού κύρους διάκριση. Την άποψη αυτήν τη συμμερίζονται και άλλοι, κυρίως εκπρόσωποι κλάδων μη αμφισβητούμενης επιστημονικότητας (φυσική, χημεία). Κάποιοι μάλιστα φτάνουν στο σημείο να ζητήσουν την κατάργηση του βραβείου, ανάμεσά τους και ένας μακρινός εγγονός του Νόμπελ, ο Πίτερ Νόμπελ, δικηγόρος ασχολούμενος με θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Υποστηρίζεται επίσης ότι η βράβευση με το βραβείο αυτό μπορεί να εμπεριέχει πολιτικές σκοπιμότητες καθώς τα οικονομικά αποτελούν κοινωνική επιστήμη. Το ζήτημα πάντως δεν έχει ακόμη ξεκαθαριστεί.
Προλήψεις
Στα αξιοπερίεργα του βραβείου αυτού συγκαταλέγεται και η κακοτυχία που του αποδίδεται από ορισμένους προληπτικούς. Συγκεκριμένα έρχεται δεύτερο μετά το Νόμπελ Ειρήνης. Αφορμή για τις δοξασίες αυτές είναι τα ατυχή συμβάντα που συνέβησαν σε ορισμένους βραβευθέντες. Ο Γουίλιαμ Βίκρεϊ, ο οποίος τιμήθηκε με το Νόμπελ Οικονομίας το 1996, βρέθηκε νεκρός από καρδιακή προσβολή στο τιμόνι του αυτοκινήτου του, τρεις μέρες μετά την ανακοίνωση της βράβευσής του. Ο Ρόμπερτ Λούκας Τζούνιορ, ο οποίος τιμήθηκε με το βραβείο το 1995, έχασε μέσα από τα χέρια του το μισό χρηματικό βραβείο. Η σύζυγός του, με την οποία βρισκόταν σε διάσταση, εισέπραξε το μισό βραβείο στηριζόμενη σε συγκεκριμένο όρο του διαζυγίου τους. Ο Ρόμπερτ Μαντέλ, ο οποίος βραβεύτηκε το 1999, ήταν θερμός υποστηρικτής του ευρώ, για αυτό και εισέπραξε το βραβείο σε αυτό το νόμισμα. Δεν είχε υπολογίσει όμως καλά τα πράγματα και έτσι μετά από μία πτώση του ευρώ έχασε σημαντικό μέρος του βραβείου του. Κατάφερε να σώσει τα υπόλοιπα μετατρέποντάς τα σε δολάρια.
Βραβευθέντες
Ακολουθεί μία λίστα βραβευθέντων με το Βραβείο Νόμπελ στις Οικονομικές Επιστήμες από το 1969 έως σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οικονομικων Κατηγορία:Οικονομικά
Ηπειρωτικός Αγών
Ο Ηπειρωτικός Αγών είναι ημερήσια εφημερίδα των Ιωαννίνων, η αρχαιότερη της Ηπείρου και μία από τις παλιότερες στην Ελλάδα.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1924 από τον Ευθύμιο Τζάλλα και κυκλοφόρησε στα Ιωάννινα αρχικά με τον τίτλο «Κεραυνός». Την επόμενη χρονιά μετονομάστηκε σε «Ηπειρωτική Ηχώ», για να πάρει τελικά το 1927 τον τίτλο «Ηπειρωτικός Αγών», τον οποίο φέρει ως σήμερα.
Η εφημερίδα κυκλοφορεί έκτοτε καθημερινά και χωρίς διακοπή. Εξαίρεση αποτέλεσε το διάστημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε οι τοπικές εφημερίδες υποχρεώθηκαν να εκδώσουν για ένα διάστημα δύο ετών κοινό «Δελτίο Τύπου». Και ακόμα η περίοδος 1973 με 1974, όταν η στρατιωτική δικτατορία για ένα διάστημα ανέστειλε την έκδοση της εφημερίδας εξαιτίας αντικαθεστωτικών δημοσιευμάτων. Ο Ηπειρωτικός Αγών είναι μέλος του Συνδέσμου Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων.
1924-1968
Ο Ευθύμιος Τζάλλας υπήρξε διευθυντής για το διάστημα 1924-1968. Η εφημερίδα υπήρξε για πολλά χρόνια τετρασέλιδη μεγάλου σχήματος. Κυκλοφορούσε με το σύστημα των συνδρομητών, αλλά και σε σημεία πώλησης σε όλη την πόλη, σε καφενεία και καταστήματα. Ο Ευθύμιος Τζάλλας έχει, επίσης, εκδώσει και μια κυριακάτικη έκδοση με τίτλο ‘Κυριακάτικος Ηπειρωτικός Αγών’. Στη δεκαετία του 1960 στην εφημερίδα λειτουργούσε και το ‘Καλλιτεχνικό τυπογραφείο’ στο οποίο εκδόθηκε το λογοτεχνικό περιοδικό, η Ενδοχώρα. Σταδιακά στην ύλη της εφημερίδας προστίθεται το ένθετο των αθλητικών ειδήσεων Αθλητικός Ηπειρωτικός Αγών.
1968-1983
Οι δύο εξελίξεις που θα σημαδέψουν την πορεία της εφημερίδας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας είναι ο θάνατος του ιδρυτή της Ευθυμίου Τζάλλα στις 23 Σεπτεμβρίου του 1968 και η αναβάθμιση του τυπογραφείου της εφημερίδας στις αρχές του 1970. Ο θάνατος του Ευθυμίου Τζάλλα την ημέρα εκείνη, θλίβει την τοπική κοινωνία και τον πνευματικό κόσμο των Ιωαννίνων και σηματοδοτεί την ολοκλήρωση ενός σημαντικού κύκλου για την ιστορία του εντύπου, και παράλληλα την έναρξη ενός νέου. Την ευθύνη της εφημερίδας αναλαμβάνει ο γιος του, Ελευθέριος Τζάλλας, που ήδη από τα προηγούμενα χρόνια είχε ξεκινήσει την ενασχόλησή του με την εφημερίδα, από τη θέση του διευθυντή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Ηπειρωτικός Αγών αναβαθμίζει την εκτύπωση του με την αγορά κυλινδρικού πιεστηρίου και το σύστημα φωτοσύνθεσης για την προεκτύπωση.
1983-σήμερα
Το 1983 την έκδοση της εφημερίδας ανέλαβε η Λουκία Τζάλλα. Η εφημερίδα άρχισε να εκδίδεται σε μικρότερο σχήμα και να κυκλοφορεί σε 8 και 16 σελίδες. Το 2000 ο Ηπειρωτικός Αγών γιόρτασε τα 20.000 φύλλα καλώντας σε μία ειδική έκδοση παλιούς συνεργάτες, εργαζομένους, συνδρομητές και αναγνώστες να καταθέσουν τις αναμνήσεις τους από την ιστορία της εφημερίδας. Δυο ακόμη σπουδαίες διακρίσεις ήρθαν στην εφημερίδα τα τελευταία χρόνια. Στις 22 Μαρτίου 2004 απονεμήθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα τιμητική διάκριση από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας «Αθανασίου Μπότση» για την 77χρονη διαδρομή της στο χώρο της ενημέρωσης, της ποιότητα της ύλης και προβολή θεμάτων της περιφέρειας. Στις 22 Νοεμβρίου 2007 απονεμήθηκε στην εφημερίδα και συγκεκριμένα στους συντάκτες της Θύμιο Τζάλλα και Αλέκο Ράπτη το Κρατικό Βραβείο για το «Καλύτερο ρεπορτάζ» σε περιφερειακή εφημερίδα της χρονιάς 2006 για το άρθρο με τίτλο «5 συγκλονιστικές φωτογραφίες ξανά στο προσκήνιο».
Βιβλιογραφία
Λάζου, Μαρία - Άννα. Ο Ηπειρωτικός Αγών (1927-1983) και η ιστορία του περιφερειακού τύπου της Ηπείρου: μεταπτυχιακή εργασία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ιωάννινα, 2014. 207 σ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τα Ιωάννινα
Απόλυτη χρονολόγηση
Με τον γενικό όρο απόλυτη χρονολόγηση εννοείται στην αρχαιολογία μια σειρά τεχνικών που μας βοηθούν να εκτιμήσουμε την ηλικία των τέχνεργων, των υλικών, ή των αρχαιολογικών τόπων σε πραγματικά ημερολογιακά έτη. Η διαδικασία γίνεται είτε άμεσα ή μέσω διαδικασίας ισοζύγισης (βαθμονόμησης) με υλικά γνωστής ηλικίας. Τέτοιες τεχνικές στηρίζονται σε αρχές ανεξάρτητες από τις επιδράσεις των κατασκευαστών ή των χρηστών ενός αντικειμένου. Βλ. για παράδειγμα ραδιοχρονολόγηση. Χρησιμοποιούνται διάφορα ημερολόγια για την καταγραφή της απόλυτης χρονολόγησης. Ορισμένες επιστήμες προτιμούν το Π.Π. (προ παρόντος) και το παρόν επιστημονικά ορίζεται ως το 1950. Όσον αφορά στην αρχαιολογία, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α. χρησιμοποιούνται ως δείκτες χρονολόγησης το π.Χ. και το Π.Κ.Ε., που στηρίζονται στο Γρηγοριανό ημερολόγιο, αν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλα ημερολόγια για ιδιαίτερους πολιτισμούς σε άλλες περιοχές του κόσμου.
Κατηγορία:Μέθοδοι χρονολόγησης
Δίκη της Νυρεμβέργης
thumb|right|300px|Η αίθουσα της Δίκης κατά τις συνεδριάσεις, (από αριστερά προς τα δεξιά: οι κατηγορούμενοι και στο βάθος οι διερμηνείς, προ αυτών οι δικηγόροι τους και δεξιότερα οι υπάλληλοι, οι κατήγοροι και η έδρα των δικαστών) Με την ονομασία Δίκη της Νυρεμβέργης φέρεται η δίκη των Γερμανών ναζιστών εγκληματιών πολέμου που διενεργήθηκε από επί τούτω συγκροτημένο ομώνυμο Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, που συνεδρίασε στο δικαστικό μέγαρο της Νυρεμβέργης, από τις 20 Νοεμβρίου του 1945 μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1946, με κατηγορούμενους 24 μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος και οκτώ ναζιστικές οργανώσεις.
Σύσταση του Δικαστηρίου
Το Δικαστήριο που συστάθηκε ήταν αποτέλεσμα μιας συμφωνίας, την οποία υπέγραψαν οι Κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών στις 8 Αυγούστου 1945 στο Λονδίνο για την δίκη και πιθανή καταδίκη όλων των εγκληματιών πολέμου των προερχόμενων από τον Άξονα.
Στο Δικαστήριο συμμετείχε, επίσης, και η Γαλλία.
Τόπος εκδίκασης
Ως τόπος διεξαγωγής της δίκης αρχικά είχε προταθεί, από τους Σοβιετικούς, το Βερολίνο. Αυτό, όμως, ήταν πρακτικά αδύνατο, λόγω των καταστροφών που είχε υποστεί η πόλη. Τελικά, επελέγη η Νυρεμβέργη, στη περιοχή της Βαυαρίας της Γερμανίας, (μεταξύ των πόλεων Λουξεμβούργου και Βερολίνου), επειδή αφενός διέθετε Δικαστικό Μέγαρο μεγάλων διαστάσεων, το λεγόμενο "Μέλαθρον της Δικαιοσύνης", το οποίο είχε υποστεί ελάχιστες καταστροφές, που είχε και συμβολική σημασία ως γενέτειρα του εθνικοσοσιαλισμού, (εκεί διεξαγόταν, κάθε χρόνο, το Συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSDAP), αλλά και αφετέρου, οι Αμερικανοί και Βρετανοί προτιμούσαν την πόλη αυτή επειδή βρισκόταν ήδη στη δική τους ζώνη κατοχής.
Μέλη δικαστηρίου
Δημόσιοι Κατήγοροι επελέγησαν οι εξής:
Γλώσσα Γιαγκουόια
Η Γιαγκουόια (Γιεγκούγιε), ή Κοκουαϊγιακούα, είναι γλώσσα Ανγκάν της Παπούα Νέας Γουινέας. Οι διάλεκτοι παίρνουν τα ονόματά τους από τις πέντε εθνικότητες: Ιουαλακαμαλτζέ, Χικουάγιε, Χικούασε, Γκούασε, Χεκουανγκίλγιε (διάλεκτος Γιεκουανγκίλτζε).
Δίκη της Νυρεμβέργης
Διεθνής παραβίαση επί της σύνθεσης
Η παραπάνω σύνθεση του Δικαστηρίου τελέστηκε κατά παράβαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, με δεδομένο ότι οι ηττημένοι του πολέμου δικάστηκαν από δικαστές των νικητριών δυνάμεων και όχι από δικαστές προερχόμενους από χώρες που δεν είχαν άμεση ή έμμεση εμπλοκή στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως θα μπορούσαν να ήταν για παράδειγμα από τη Σουηδία, ή την Ελβετία.
Γλώσσα Γιαγκουόια
Παραπομπές
Γ
Δίκη της Νυρεμβέργης
Κατηγορητήριο
thumb|300px|right|Στιγμιότυπο από τη δίκη της Νυρεμβέργης. Στην πρώτη σειρά διακρίνονται οι [[Χέρμαν Γκαίριγκ, Ρούντολφ Ες, Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Βίλχελμ Κάιτελ. Στην δεύτερη σειρά, οι Καρλ Ντένιτς, Έριχ Ρέντερ, Μπάλντουρ φον Σίραχ και Φριτς Ζάουκελ]] Οι βασικές κατηγορίες, για τις οποίες θα λογοδοτούσαν οι υπόδικοι, ήταν:
Κατηγορούμενοι και Ετυμηγορία
Από τους 24 κατηγορούμενους καταδικάστηκαν οι 19: *12 σε θάνατο, εκ των οποίων οι 10 εκτελέστηκαν, ο Μάρτιν Μπόρμαν καταδικάστηκε ερήμην (σήμερα γνωρίζουμε ότι είχε σκοτωθεί την ίδια χρονιά πριν τη δίκη), και ο Χέρμαν Γκέριγκ αυτοκτόνησε το βράδυ πριν την εκτέλεσή του *3 σε ισόβια, εκ των οποίων 2 απελευθερώθηκαν μετά από 10 περίπου χρόνια λόγω προβλημάτων υγείας και πέθαναν λίγα χρόνια μετά, και ένας αυτοκτόνησε μέσα στη φυλακή *4 σε ποινές από 10 έως 20 χρόνια, εκ των οποίων 3 εξέτισαν όλη την ποινή τους (20, 20, και 10 χρόνια), και ένας (15 χρόνια) απελευθερώθηκε λόγω προβλημάτων υγείας και πέθανε δύο χρόνια μετά
—: δεν παραπέμφθηκε για τη συγκεκριμένη κατηγορία Α: αθώος για τη συγκεκριμένη κατηγορία Ε: ένοχος για τη συγκεκριμένη κατηγορία ΧΔ: δεν δικάστηκε
Οι θανατικές ποινές εκτελέσθηκαν σε ειδικά στημένη αγχόνη στις 16 Οκτωβρίου 1946. Οι Γάλλοι εκπρόσωποι πρότειναν την εκτέλεση δια τυφεκισμού, αυτό όμως δεν έγινε δεκτό από τον Μπιντλ και τους Σοβιετικούς, με το αιτιολογικό ότι οι κατηγορούμενοι είχαν προσβάλει το στρατιωτικό ήθος και δεν τους άρμοζε εκτέλεση που αρμόζει σε στρατιωτικούς. Οι καταδικασμένοι σε φυλάκιση μεταφέρθηκαν στη φυλακή του Σπάνταου.
Κατηγορούμενες οργανώσεις
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο εκτός από τα παραπάνω συγκεκριμένα πρόσωπα κηρύχθηκαν επίσης εγκληματικές και οκτώ γερμανικές οργανώσεις και ομάδες παρόλο που αυτές είχαν ήδη διαλυθεί. Αυτές ήταν:
Δίκες που προέκυψαν από τη διαδικασία
Οι Δίκες αυτές δεν εκδικάστηκαν από Διεθνές δικαστήριο, όπως η κύρια δίκη, αλλά την δίωξη εκκίνησαν και έφεραν σε πέρας οι ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νυρεμβεργης
Επισταλία
Γενικά με τον ναυτικό όρο στο πληθυντικό επισταλίες, (Demurrages), ή υπεραναμονή φόρτωσης χαρακτηρίζεται ο αμέσως μετά την παρέλευση του χρόνου σταλιών, συνεχιζόμενος χρόνος αναμονής ενός πλοίου σε καθορισμένο σημείο (λιμένα, εγκατάσταση, αγκυροβόλιο κλπ) για φόρτωση ή εκφόρτωση όπως έχει ορισθεί στο ναυλοσύμφωνο.
Οι επισταλίες απαντώνται μόνο στις θαλάσσιες μεταφορές και περισσότερο κατά τις εκφορτώσεις των πλοίων, όπου και συνηθίζεται, μετά την παρέλευση των σταλιών, τα πλοία να συνεχίζουν να παραμένουν στον λιμένα εκφόρτωσης, έστω κι αν δεν έχει συμφωνηθεί προηγουμένως. Πάντως αν ο χρόνος αναμονής φόρτωσης του πλοίου (σταλίες) δεν έχει καθοριστεί στο ναυλοσύμφωνο, είναι αδύνατος ο ακριβής προσδιορισμός του χρόνου των επισταλιών, κάνοντας χρήση του συνηθέστερου για το είδος του φορτίου και λειτουργία του συγκεκριμένου λιμένα (τοπικές συνθήκες και συνήθειες του λιμένα), τον λεγόμενο "εύλογο χρόνο". Έτσι προς αποφυγή στη πράξη τέτοιων αδυναμιών καλείται ο φορτωτής ή ο εκπρόσωπος αυτού για συμπληρωματικό προσδιορισμό του χρόνου υπεραναμονής.
Στον χρόνο των επισταλιών υπολογίζονται όλες οι ημέρες ανεξαρτήτως κωλύματος φόρτωσης, (επίσημες αργίες, απεργίες, ή άλλα γεγονότα), αντίθετα από τις σταλίες στις οποίες δεν υπολογίζονται αυτές. Για τον χρόνο της υπεραναμονής φόρτωσης οφείλεται πρόσθετη αμοιβή (πρόσθετος ναύλος) στον εκναυλωτή, συνηθέστερα υπολογιζόμενη με επιεική κρίση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυλαγορά Κατηγορία:Ναυλοσύμφωνα
Καλαμιά (συνοικία Γιαλούσας)
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με τον Αρχάγγελο, στα νοτιοανατολικά με τη Μελάναρκα και στα νότια με τον Άγιο Ανδρόνικο Καρπασίας. Το δυτικό και βόρειο μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιαλούσα
Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1828)
Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 16ης Νοεμβρίου 1828 ήταν μια συμφωνία μεταξύ των τριών μεγάλων Δυνάμεων (Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία), με την οποία ίδρυσε το εσωτερικά αυτόνομο, αλλά υποτελές ελληνικό κράτος υπό Οθωμανική επικυριαρχία.
Ως αποτέλεσμα του ελληνικού πολέμου της Ανεξαρτησίας, που άρχισε το 1821. Η παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων στην σύγκρουση μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου στην Ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827), η δημιουργία ενός κράτους στη νότια Ελλάδα είχε γίνει αναγκαία. Το 1827, η ελληνική Τρίτη Εθνική Συνέλευση ανέθεσε τη διακυβέρνηση του νέου έθνους στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1828. Παράλληλα με τις προσπάθειές του να θέσει τα θεμέλια για ένα σύγχρονο κράτος, ο Καποδίστριας ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με τις μεγάλες Δυνάμεις ως προς την έκταση και το συνταγματικό καθεστώς του νέου ελληνικού κράτους, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Πόρου των πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων τον Σεπτέμβριο του 1828.
Αν και οι πρέσβεις πρότειναν μια ευρεία εδαφική βάση για το νέο ελληνικό κράτος, το Νοέμβριο του 1828, αγνοώντας τις συστάσεις των πρεσβευτών, οι μεγάλες Δυνάμεις συμφώνησαν για το πρώτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο δημιουργείται ένα αυτόνομο ελληνικό κράτος, το οποίο θα είναι υποτελές στο Σουλτάνο και περιορίζεται στην Πελοπόννησο (Μοριάς) και τις Κυκλάδες. Αυτό άφησε έξω την Κεντρική Ελλάδα, την Κρήτη και άλλα νησιά που είχαν συμμετάσχει στην ελληνική επανάσταση και/ή ήταν υπό ελληνικό έλεγχο για κάποιο διάστημα.
Στην εκδήλωση, το Πρωτόκολλο τροποποιήθηκε στις 22 Μαρτίου 1829 με την υπογραφή του δεύτερου Πρωτόκολλου του Λονδίνου, το οποίο αποδέχθηκε τις συστάσεις της διάσκεψης του Πόρου σε μεγάλο βαθμό.
Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου (1801–1922) Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Λεζγκιστάν
Το Λεζγκιστάν ή Λέκια (Λεζγκικά: Леӄи Леӄи (lek'i)) μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ιστορία
Φέρεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί όπως ο Ηρόδοτος, ο Στράβων και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μιλούν για τους Λήγες (Λῆγαι) που κατοικούσαν στην Αλβανία του Καυκάσου. Οι Άραβες ιστορικοί του 9ου και 10ου αι. αναφέρουν το βασίλειο του Λακζ στο σημερινό νότιο Νταγκεστάν. Ο Αλ Μασουντί αναφέρει τους κατοίκους της περιοχής αυτής ως Λακζάμ (Λεζγκίν), που υπερασπίστηκαν τον σιρβανσάχ του Σιρβάν από τους εισβολείς από τον βορρά.
Πριν από τη ρωσική επανάσταση, ο όρος Λεζγκίν εφαρμοζόταν σε όλες τις εθνοτικές ομάδες που κατοικούσαν στη σημερινή ρωσική Δημοκρατία του Νταγκεστάν.
Πολιτική
Το εθνικιστικό κίνημα των Λεζγκίν «Σαντβάλ» (Ενότητα) ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1990 στο Ντερμπέντ, του Νταγκεστάν, στη Ρωσία (τότε Σοβιετική Ένωση). Απαιτούσε την ενοποίηση των Λεζγκίν (στο Αζερμπαϊτζάν και Νταγκεστάν), επειδή «δεν είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τον πολιτισμό τους υπό σοβιετική κυριαρχία».
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Λεζγκί
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Junior Eurovision
Η Ελλάδα έχει στείλει 6 συμμετοχές στον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού της Eurovision. Η πρώτη φορά που συμμετείχε στον διαγωνισμό ήταν το 2003.
Η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας ήταν το τραγούδι "Φίλοι Για Πάντα" που ερμηνεύτηκε από τον οκτάχρονο Νικόλα Γιαννόπουλο το 2003 στην Κοπεγχάγη της Δανίας κερδίζοντας την 8η θέση. Η καλύτερη συμμετοχή της χώρας ήταν το 2005, όταν ο Αλέξανδρος και η Κάλλη πήραν την 6η θέση για την Ελλάδα με το τραγούδι "Τώρα Είναι Η Σειρά Μας". Η χειρότερη συμμετοχή της Ελλάδας ήταν το 2007, όταν το συγκρότημα "Made In Greece" ήρθε στην 17η και τελευταία θέση με 14 βαθμούς.
2009
Τον Οκτώβριο του 2008, είχε αποκαλυφθεί ότι ο Ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας ΕΡΤ σκεφτόταν την αποχώρηση της χώρας από τον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού της Eurovision 2009 μετά από έξι χρόνια συμμετοχής εξ'αιτίας του χαμηλού βαθμού τηλεθέασης και της διαμαρτυρίας στο να χρησιμοποιούν παιδιά. Η ΕΡΤ αποχώρησε επίσημα στα τέλη Απριλίου του 2009 αναφέροντας ως παράγοντα την οικονομική κρίση της χώρας.
2014
Τον Ιανουάριο του 2014, αναφέρθηκε ότι η ΝΕΡΙΤ ενδιαφέρθηκε στο να πάρει μέρος στον διαγωνισμό, αναλαμβάνοντας έτσι πάνω από την τότε κλειστή ΕΡΤ. Αυτές οι φήμες αργότερα επιβεβαιώθηκαν ως ψευδείς.
2020
Τον Ιούνιο του 2020, η διοίκηση και οι Διεθνείς Σχέσεις της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης ΕΡΤ σκεφτόταν σοβαρά τη συμμετοχή και επιστροφή της χώρας στον παιδικό διαγωνισμό, κάτι το οποίο θα εντασσόταν σε μια συνολική προσπάθεια της εταιρείας, να αποκτήσει καινούριο πρόγραμμα μετά από μια δεκαετία περίπου, που λειτουργούσε χωρίς νέες παραγωγές. Λίγες μέρες μετά, ανακοινώθηκε ότι η χώρα δε θα επιστρέψει στον διαγωνισμό για άλλη μια φορά.
Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Οι διαγωνισμοί μεταδίδονται online σε όλο τον κόσμο μέσω της επίσημης ιστοσελίδας junioreurovision.tv του Junior Eurovision Song Contest και του YouTube. Το 2015 οι διαδικτυακές εκπομπές περιελάμβαναν σχολιασμό στα αγγλικά από τον συντάκτη junioreurovision.tv Luke Fisher και το βουλγάρικο νεαρό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2011 Ivan Ivanov. Ο ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, η ΕΡΤ, έστειλε τους δικούς του σχολιαστές σε κάθε διαγωνισμό για να δώσει σχόλια στην ελληνική γλώσσα. Οι εκπρόσωποι κλήθηκαν επίσης από τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για να ανακοινώσουν τα βραβεία από την Ελλάδα. Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις λεπτομέρειες για κάθε σχολιαστή και εκπρόσωπο από το 2003.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Οι παρακάτω πίνακες δείχνουν πέντε ταξινομήσεις στην ιστορία ψήφων στην Ελλάδα μέχρι τη πιο πρόσφατη συμμετοχή τους το 2008:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision
Βασιλόπουλο Ιωαννίνων
Το Βασιλόπουλο είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων το οποίο είναι κτισμένο στους πρόποδες του Κασιδιάρη σε υψόμετρο 570 μέτρα και κοντά στη δεξιά όχθη του ποταμού Καλαμά.
Σύμφωνα με την παράδοση, κατά τα ύστερα μεσαιωνικά χρόνια το χωριό βρισκόταν νοτιότερα, κοντά στο Δεσποτικό, αλλά οι κάτοικοί του μετακινήθηκαν στη σημερινή τοποθεσία λόγω κάποιου λιμού. Επί Τουρκοκρατίας ανήκε αρχικά στο οθωμανικό κράτος, μέχρι που αγοράστηκε το 1748 από τρεις Τσεπελοβίτες. Από τους κληρονόμους τους το αγόρασε αργότερα ο Αλή πασάς και το δώρισε στην αδελφή του Σαχνισά. Προς τα τέλη του 19ου αι. ανήκε στον εγγονό της τελευταίας Μαλήκ πασά, του οποίου η οικογένεια το πώλησε τελικά στους κατοίκους του χωριού το 1900. Απελευθερώθηκε μαζί με τα Ιωάννινα το 1913.
Διοικητικά το Βασιλόπουλο αποτελούσε στο παρελθόν χωριστό ΟΤΑ (Κοινότητα Βασιλοπούλου) μαζί με το γειτονικό Καστρί. Το 1999 εντάχθηκε στο Δήμο Ευρυμενών, από το 2011 υπάγεται στο Δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 85 κατοίκους ενώ το 2001 είχε 113.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Εμβέρ
Το όνομα Εμβέρ προέρχεται από το τούρκικο Ενβέρ (Enver), με μεταβολή του ν σε μ χάριν ευφωνίας, και αυτό από το αραβομουσουλμανικό όνομα κυρίως της γαλλόφωνης Βόρειας Αφρικής Ανουάρ, أنور (ʼanwar) «φωτεινότερος, λαμπρότερος», είναι δηλαδή σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα Αγλαΐα, Ηλέκτρα, Κλάρα, Ρωξάνη, Σβετλάνα, Φωτεινός/Φωτεινή κτλ.
Το όνομα απαντά επίσης στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας (Σερβία, Κόσοβο, Βοσνία, Μαυροβούνιο και Βόρεια Μακεδονία) και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (Ρωσία, Ουκρανία, Αζερμπαϊτζάν).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ανδρικά ονόματα Κατηγορία:Τουρκικά ονόματα Κατηγορία:Αλβανικά ονόματα
Νταγιό Ουπαμεκανό
Ο Νταγιοτσανκούγι Οσβάλντ Ουπαμεκανό (Dayotchanculle Oswald Upamecano, 27 Οκτωβρίου 1998) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Μπάγερν Μονάχου και της εθνικής ομάδας της Γαλλίας.
Ο Ουπαμεκανό πέρασε από τις ακαδημίες της Βαλανσιέν και το 2015 αποκτήθηκε από την Ρεντ Μπουλ Ζάλτσμπουργκ για 2,2 εκατομμύρια ευρώ και αγωνίστηκε πρώτα στη Λίφερινγκ για μία χρονιά. Το 2017 αποκτήθηκε από την ΡΜ Λειψία για 10 εκατομμύρια ευρώ. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιά για το Τσάμπιονς Λιγκ 2019-20, όπου η Λειψία έφτασε μέχρι τα ημιτελικά. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021 η Μπάγερν Μονάχου ανακοίνωσε την απόκτηση του ποδοσφαιριστή για 42,5 εκατομμύρια ευρώ, με την μεταγραφή να έχει ισχύ από την 1η Ιουλίου 2021.
Ο Ουπαμεκανό πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την εθνική ομάδα αντρών της Γαλλίας τις 5 Σεπτεμβρίου 2020, στον αγώνα ομίλου στο κύπελλο εθνών της UEFA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λίφερινγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΜ Λειψίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αυστρία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Τριαντάφυλλο στο στήθος
Τριαντάφυλλο στο στήθος (πρωτότυπος τίτλος The Rose Tattoo, δηλ. τατουάζ που εικονίζει τριαντάφυλλο) είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1951, ενώ έγινε και κινηματογραφική ταινία το 1955 με τον ίδιο τίτλο και με πρωταγωνιστές την Άννα Μανιάνι (Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου) και τον Μπαρτ Λάνκαστερ. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1956 από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.
Περίληψη του έργου
Το έργο τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του '50 και διηγείται την ιστορία της Σεραφίνα ντέλλε Ρόζε, μιας Ιταλοαμερικανίδας χήρας στη συνοικία των Ιταλών μεταναστών στη Λουιζιάνα της Αμερικής. Απλή, αλλά γεμάτη συναισθήματα, αποτραβιέται ωστόσο οικειοθελώς από τον έξω κόσμο μετά τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου και ορκίζεται πίστη στη μνήμη του και εγκράτεια, παρά την πληθωρικότητά της. Δουλεύει ως μοδίστρα, ενώ την ίδια συμπεριφορά και τρόπο ζωής επιβάλλει και στην κόρη της, τη δεκαπεντάχρονη Ρόζα. Ωστόσο, η Ρόζα είναι ερωτευμένη με έναν ναύτη, τον Τζακ Χάντερ, ο οποίος γνωρίζει τη μητέρα της και υπόσχεται ότι οι σκοποί του για την κόρη της είναι αγνοί.
Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν στη ζωή της Σεραφίνας εμφανίζεται ένας άγνωστος άντρας, ο Αλβάρο Μαντζακαβάλλο, οδηγός φορτηγού, με το ίδιο τατουάζ, σαν του άντρα της, ένα "τριαντάφυλλο στο στήθος". Η Σεραφίνα αντιστέκεται στις επιθυμίες της σάρκας, αλλά τελικά υποκύπτει όταν μαθαίνει πως ο μακαρίτης άνδρας της την απατούσε με την Εστέλλα Χοχενγκάρντεν.
Το έργο και η προσωπική ζωή του συγγραφέα
Ο Τένεσι Ουίλιαμς έγραψε το έργο αυτό κατά τη διάρκεια της πολύχρονης σχέσης του με τον Ιταλό μετανάστη Φρανκ Μέρλο κι είναι το μόνο του έργο με ευτυχή κατάληξη. Το έργο περιέχει πολλές προσωπικές νύξεις: ο Μέρλο ήταν οδηγός φορτηγού πριν εγκατασταθεί στο σπίτι του συγγραφέα, ενώ ακόμα υπάρχει κι η αφιέρωση «Στον Φρανκ, σε ανταπόδοση για τη Σικελία».
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Η πρώτη παραγωγή του έργου από το Εθνικό Θέατρο έκανε πρεμιέρα στις 8 Απριλίου 1971 σε μετάφραση Καίτης Ασπρέα-Σάγια και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Μέλη του θιάσου ήταν οι Μαίρη Αρώνη, Φωτεινή Μανέτα, Βάντα Καρακατσάνη, Ελένη Χαλκούση, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Ελένη Ζαφειρίου, Παντελής Ζερβός και Κάκια Παναγιώτου.
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20AS%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20WHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%28wdt%3AP1557%7C%28wdt%3AP144%2a%29%29%20wd%3AQ1219620%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20FILTER%28NOT%20EXISTS%20%7B%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%29%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0AORDER%20BY%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29 Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Τριαντάφυλλο Στο Στήθος"].
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20AS%20%3Fwd_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82Label%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20WHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%28wdt%3AP1557%7C%28wdt%3AP144%2a%29%29%20wd%3AQ1219620%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41%3B%0A%20%20%20%20p%3AP161%20_%3Ab16.%0A%20%20_%3Ab16%20ps%3AP161%20%3F%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82%3B%0A%20%20%20%20pq%3AP453%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82%2C%20wd%3AQ64569547.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP161%20%3F%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP453%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%7D%0AORDER%20BY%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29 Κατάλογος Ελληνίδων ηθοποιών που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Σεραφίνα].
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Τένεσι Ουίλιαμς
Υδροπτερύγιο
Με την ονομασία υδροπτερύγιο ή υδροολισθητήρας (hydrofoil), ονομάζεται μόνιμη ναυπηγική μεταλλική κατασκευή, συνήθως διπλή, που φέρουν στα ύφαλα ορισμένα ταχύπλοα σκάφη χαρακτηριζόμενα εξ αυτού υδροπτέρυγα.
Η ιδέα της ναυπηγικής αυτής εξέλιξης ξεκίνησε από τον προηγούμενο αιώνα όταν στην Αγγλία, τον Δεκέμβριο του 1869, κατοχυρώθηκε ευρεσιτεχνία στον Γάλλο εφευρέτη Εμμανουέλ Φαρκό ο οποίος υποστήριξε την άποψη ότι αν τα πλοία έφεραν στα ύφαλά τους ειδικά ανυψωτικά κεκλιμένα επίπεδα θα μπορούσαν ν΄ αναπτύξουν μεγαλύτερη ταχύτητα με την υφιστάμενη σ΄ αυτά ισχύ των μηχανών τους. Η ιδέα αυτή φαίνεται ν΄ απασχόλησε αργότερα και τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, τον εφευρέτη του τηλεφώνου, που το 1908 με τη βοήθεια ενός καναδού αεροναυπηγού, του Φρειδερίκου Μπόλντουιν άρχισαν να πειραματίζονται σε μια τέτοια εφαρμογή. Έτσι έντεκα χρόνια μετά στις 10 Σεπτεμβρίου του 1919 το πειραματικό σκάφος με το ελληνογενές όνομα "Υδρόδρομος" και με τα στοιχεία HD-4 Hydrodrome κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας στη θάλασσα με 70,86 κόμβους.
thumb|right|200px|Υδροπτέρυγο σκάφος με τμήμα των υδροπτερυγίων πάνω από την επιφάνεια του νερού Τελικά η ναυπηγική αυτή κατασκευή άρχισε να εφαρμόζεται σε ευρύτερη κλίμακα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πρώτα σε σιδερένια μικρά σκάφη και στη συνέχεια και σε πλαστικά όταν πλέον η είσοδος της τεχνολογίας των πολυμερών στη ναυπηγική πέτυχε αρκετά ελαφρές και ανθεκτικές κατασκευές, καθώς και η αύξηση της ισχύος των κινητηρίων μηχανών υπήρξε αλματώδης.
Κατηγορία:Ναυπηγική Κατηγορία:Πλοίο
Ηρώδης ο Αττικός
thumb|[[Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.]]
Ο Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης (Μαραθώνας 101/102 - Μαραθώνας 177/8 μ.Χ), ήταν περιώνυμος και βαθύπλουτος Αθηναίος ρήτορας και σοφιστής, ο γνωστότερος εκπρόσωπος της λεγόμενης Δεύτερης Σοφιστικής και μεγάλος ευεργέτης όχι μόνο της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Διετέλεσε φίλος αυτοκρατόρων, ανήλθε σε διάφορα ρωμαϊκά αξιώματα, έγινε μέλος της ρωμαϊκής Συγκλήτου και υπήρξε ο πρώτος Έλληνας «ύπατος στρατηγός» (consul ordinarius). Επίσης πιθανολογείται πως ήταν πρόγονος Ρωμαίου αυτοκράτορα. Ωστόσο, αν και ενσωματώθηκε πλήρως στα ανώτατα στρώματα της ρωμαϊκής κοινωνίας, πολιτισμικά παρέμεινε Έλληνας. Στα Λατινικά το πλήρες όνομά του ήταν Lucius Vibullius Hipparchus Tiberius Claudius Atticus Herodes (Λεύκιος Βιβούλλιος Ίππαρχος Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης).
Καταγωγή
Γεννήθηκε περί το 101 ή 102 μ.Χ. επί αυτοκράτορα Τραϊανού, σε αριστοκρατική οικογένεια της Αθήνας η οποία ισχυριζόταν πως καταγόταν από τον Κίμωνα, τον Μιλτιάδη και τον μυθικό ήρωα Αιακό. Τα μέλη της οικογένειας είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες επί της βασιλείας των αυτοκρατόρων Κλαυδίου ή Νέρωνα. Πατέρας του ήταν ο Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης, ή Τιβέριος Αττικός. Μητέρα του ήταν η Βιβουλλία Αλκία, η οποία ήταν ανιψιά του πατέρα του. Παππούς του, από την πλευρά του πατέρα του, ήταν ο Ίππαρχος, Αθηναίος με κολοσσιαία περιουσία ο οποίος όμως είχε πέσει στη δυσμένεια του αυτοκράτορα Δομιτιανού. Σύμφωνα με μία φήμη, η μεγάλη περιουσία του Τιβερίου οφειλόταν στην ανακάλυψη κρυμμένου αμύθητου θησαυρού, ωστόσο η αλήθεια ήταν ότι ο Ίππαρχος είχε καταφέρει να αποκρύψει μεγάλο μέρος της περιουσίας του κατά το διάστημα που δικαζόταν και έτσι τη διέσωσε από τη δήμευση. Όταν ο Δομιτιανός δολοφονήθηκε και τον διαδέχθηκε ο Νέρβας, ο γιος του Ίππαρχου πληροφόρησε τον αυτοκράτορα πως «ανακάλυψε» θησαυρό στο σπίτι του. Τότε ο Νέρβας του έδωσε την άδεια να τον χρησιμοποιήσει όπως αυτός ήθελε. Έτσι ο γιος του Τιβέριου, Ηρώδης, ήταν όχι απλά πολύ πλούσιος αλλά ίσως ο πλουσιότερος άνδρας στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας.
Είναι πιθανό πως ο Τραϊανός είχε αποδώσει στον Τιβέριο Αττικό τα διακριτικά του πραίτωρα (ornamenta praetoria), τον κατέστησε δηλαδή επίτιμο μέλος της ρωμαϊκής Συγκλήτου. Επί Αδριανού, χάρη στην εύνοια του αυτοκράτορα αυτού που αγαπούσε την Αθήνα, ο Τιβέριος έγινε και ουσιαστικά συγκλητικός και, το 133 μ.Χ., ο πρώτος ύπατος (consul suffectus) με καταγωγή από την κυρίως Ελλάδα. Όταν πέθανε, μαθεύτηκε πως στη διαθήκη του όριζε να δίνεται ετησίως ένα χρηματικό ποσό σε κάθε αθηναίο πολίτη. Αντί γι' αυτό όμως, ο γιος του Ηρώδης αποφάσισε να δώσει εφάπαξ σε κάθε πολίτη πέντε μνας. Επιπλέον, οι περισσότεροι Αθηναίοι δεν έλαβαν αυτά τα χρήματα, καθώς ο Ηρώδης παρουσίασε στοιχεία που έδειχναν ότι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους ήταν οφειλέτες του πατέρα του και του παππού του.
Τα πρώτα χρόνια
Για να σταδιοδρομήσει ένας Έλληνας ως συγκλητικός, έπρεπε να διαθέτει καλή γνώση της Λατινικής. Για τον σκοπό αυτό, ο πατέρας του έστειλε τον Ηρώδη, σε ηλικία 11 ή 12 ετών, να διαμείνει στη Ρώμη, στο σπίτι του Καλβίσιου Τουλλίου Ρούσου, θετού γιου του Δομίτιου Τουλλίου, ύπατου στρατηγού το 109 και παππού του μελλοντικού αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Έτσι όχι μόνο γνωρίστηκε με τα ανώτερα στρώματα της ρωμαϊκής αριστοκρατίας αλλά απέκτησε και τέλεια γνώση και προφορά της Λατινικής.
Χάρη στα μεγάλα πλούτη του πατέρα του, μπόρεσε να σπουδάσει κοντά στους πιο ονομαστούς φιλοσόφους και ρήτορες της εποχής του. Έτσι στους δασκάλους του Ηρώδη συγκαταλέγονται ο Θεαγένης ο Κνίδιος και ο Μουνάτιος από τις Τράλλεις οι οποίοι του δίδαξαν λογοτεχνία, και ο φιλόσοφος Λούκιος Καλβήνος Ταύρος από την Τύρο, ο οποίος τον μύησε στη πλατωνική φιλοσοφία. Ρητορική διδάχθηκε στην αρχή από τον Αθηναίο Σεκούνδο. Αργότερα, στη Σμύρνη, την εποχή που διατελούσε «επανορθωτής» των πόλεων της επαρχίας της Ασίας, διδάχθηκε ρητορική από μερικούς από τους πιο φημισμένους σοφιστές της εποχής του. Αυτοί ήταν ο κελτικής καταγωγής πολυμαθής Φαβωρίνος, ο Πολέμωνας (ο πιο ματαιόδοξος σοφιστής της εποχής του,  σφοδρός αντίπαλος του Φαβωρίνου), και ο Σκοπελιανός. Ο Σκοπελιανός του δίδαξε πώς να αυτοσχεδιάζει, να μιλάει δηλαδή στο ακροατήριό του χωρίς προετοιμασία, τεχνική που γοήτευε τον Ηρώδη.
Ο σοφιστής Φιλόστρατος ο Αθηναίος, στους Βίους σοφιστών, διασώζει έναν ανέκδοτο σχετικά με τον Ηρώδη και τον αυτοκράτορα Αδριανό: Όταν ο 17χρονος Ηρώδης παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκράτορα, την εποχή που εκείνος βρισκόταν στην Παννονία, για να εκφωνήσει λόγο. Στη μέση του λόγου του έχασε, εξαιτίας της επισημότητας της περίστασης, τον ειρμό του και, ντροπιασμένος όρμησε προς τον Δούναβη σαν να ήθελε να πνιγεί από τη ντροπή του. Κατά τον Φιλόστρατο, ήταν τόσο μεγάλη από τότε η επιθυμία του Ηρώδη να γίνει φημισμένος ρήτορας που αισθάνθηκε ότι του άξιζε μόνο ο θάνατος ως τιμωρία για την αποτυχία του. Είναι βέβαιο ότι ο Αδριανός απλώς θα διασκέδασε με το επεισόδιο καθώς σε λίγα χρόνια και ο Ηρώδης και ο πατέρας του θα απολάμβαναν την αυτοκρατορική εύνοια.
Γλώσσα Χαραούτι
Το Χαραούτι (Χαντότι) είναι Ρατζαστανική γλώσσα, που ομιλείται από περίπου τέσσερα εκατομμύρια άτομα στην  περιοχή Χαντότι του νοτιοδυτικού Ρατζαστάν και τις γειτονικές περιοχές στη Μάντια Πραντές.
Ηρώδης ο Αττικός
Άνοδος σε δημόσια αξιώματα
Ως γιος του πάμπλουτου Αττικού, ο Ηρώδης ανήλθε σε διάφορα υψηλά αξιώματα της Αθήνας γενόμενος «αγορανόμος». Λίγο αργότερα, με την ευκαιρία της πρώτης επίσκεψης του Αδριανού στην Αθήνα, οι Αθηναίοι, γνωρίζοντας τη φιλία του Ηρώδη με την αυτοκρατορική αυλή, τον αναγόρευσαν επώνυμο άρχοντα (125-6 ή 126-7 μ.Χ.). Χάρη στο αξίωμα αυτό, ο Ηρώδης κατέστη και ισόβιο μέλος του Άρειου Πάγου. Μετά την ανάληψη του αξιώματος του επώνυμου άρχοντα, ήταν έτοιμος να ξεκινήσει τη ρωμαϊκή πολιτική του σταδιοδρομία.
Έχοντας στενές σχέσεις με την αυτοκρατορική αυλή, επί αυτοκράτορα Αδριανού έγινε συγκλητικός, κοιαίστωρ (επιμελητής/ταμίας, quaestor principis) και είχε τη μέγιστη τιμή να συγκαταλεχθεί στους «φίλους» (inter amicos) του αυτοκράτορα. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεων του Αδριανού στην Ελλάδα, είναι πιθανό πως ο Ηρώδης με τον πατέρα του φιλοξένησαν τον αυτοκράτορα και τον συνόδευαν στις περιηγήσεις του. Το έτος 134-5 διετέλεσε άρχων (curator) των «ελεύθερων πόλεων» στο Κοινό της Ασίας (δυτική Μικρά Ασία) ή, κατ' άλλους, «επανορθωτὴς» (corrector). Επίσης διετέλεσε «αγωνοθέτης» των Παναθηναίων και των Πανελληνίων, «αρχιερεύς των σεβαστών» (δηλ. αρχιερέας της λατρείας των αυτοκρατόρων στο Κοινό της Ασίας) και ιερέας της λατρείας του Αυγούστου (sodalis Augustalis) και του Αδριανού (sodalis Hadrianalis). Επί Αντωνίνου Πίου, το 143 μ.Χ., αναγορεύθηκε για το έτος εκείνο «ύπατος στρατηγός» (consul ordinarius), το μέγιστο τιμητικό πολιτικό αξίωμα στο οποίο μπορούσε να ανέλθει Ρωμαίος συγκλητικός (μέχρι τότε συγκλητικοί από την κυρίως Ελλάδα είχαν φτάσει μόνο μέχρι το αξίωμα του consul suffectus).
Γλώσσα Χαραούτι
Έχει ονομαστικό δείκτη /nɛ/, ο οποίος είναι απών σε άλλες Ρατζαστανικές γλώσσες.
Ηρώδης ο Αττικός
Περιουσία - Δωρεές
Ο Ηρώδης επένδυσε τα χρήματά του αγοράζοντας αγροτικές εκτάσεις σε διάφορες περιοχές όπως ο Μαραθώνας, η Εύβοια, η Κόρινθος, το Γύθειο και η Θυρεάτιδα της Αρκαδίας. Κρίνοντας από τη θέση των περιοχών αυτών, φαίνεται πως τον ενδιέφερε η παραγωγή λαδιού και κρασιού. Είχε επίσης υπό την εκμετάλλευσή του τα λατομεία μαρμάρου της Πεντέλης, που του απέδιδαν σημαντικό κέρδος, καθώς το προϊόν τους ήταν περιζήτητο σε όλη τον ρωμαϊκό κόσμο. Με αυτές τις δραστηριότητες, αύξησε σημαντικά την περιουσία που κληρονόμησε από τον πατέρα του.
Ως άρχων των πόλεων στην Ασία μερίμνησε για την ευημερία τους και παρακάλεσε τον αυτοκράτορα να μην εγκαταλείψει την παρά τις όχθες του Σκαμάνδρου κτισμένη Αλεξάνδρεια Τρωάδα, τότε ρωμαϊκή αποικία, η οποία αποκαλούνταν και «Νέον Ίλιον», η οποία δεν διέθετε νερό. Ο Ηρώδης είχε υπολογίσει πως για τη κατασκευή των αναγκαίων έργων, τα οποία πιθανώς συμπεριλάμβαναν και υδραγωγείο, απαιτούνταν 3 εκατομμύρια δραχμές ή δηνάρια. Ο Αδριανός πράγματι ενέκρινε πρόθυμα το τεράστιο αυτό για την εποχή του ποσό. Ο Ηρώδης επέβλεψε ο ίδιος το έργο, πλην όμως η δαπάνη μέχρι αυτό να ολοκληρωθεί έφθασε τα επτά εκατομμύρια δραχμές. Αυτό είχε ως συνέπεια να διαμαρτυρηθούν οι πληρεξούσιοι (procuratores) της επαρχίας, οι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο των οικονομικών, παραπονούμενοι πως είναι άδικο να σπαταλάται ποσό που αντιστοιχούσε σε φόρους 500 πόλεων για τη κρήνη μιας. Έτσι ο Αδριανός αναγκάσθηκε να γράψει με πικρία στον Αττικό για τον γιο του Ηρώδη πως πράγματι είχε προβεί σε μεγάλη σπατάλη. Τότε ο Αττικός απάντησε στον αυτοκράτορα να διακόψει τη χορηγία και το υπόλοιπο ποσό πέραν του αρχικού προϋπολογισμού το κατέβαλε ο ίδιος, εξουσιοδοτώντας τον Ηρώδη να παρουσιάσει αυτή τη δωρεά στην πόλη.
Εκτελεστικό του 1823
Το Εκτελεστικό του 1823 (Απρίλιος 1823 – Οκτώβριος 1824) ήταν η δεύτερη κυβέρνηση της «Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδας».
Το «Εκτελεστικόν» σώμα προέκυψε ύστερα από την Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους, και την ψήφιση των μελών του από το «Βουλευτικόν» που συγκροτήθηκε επίσης μετά το τέλος της Εθνοσυνέλευσης.
Υπουργεία
Διονύσιο Τρουπάκη (Μούρτζινος), Χριστόφορο Περραιβό και Αναγνώστη Παπαγεωργίου Γεώργιο Κιβωτό (δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες), Ιωάννη Λαζάρου (παραιτήθηκε 22 Δεκεμβρίου 1823 χωρίς να αντικατασταθεί) - Ιωάννη Καλημέρη (παραιτήθηκε 7 Μαΐου 1824 χωρίς να αντικατασταθεί)
Γλώσσα Χαραούτι
Η σειρά των λέξεων είναι το τυπικό υποκείμενο–αντικείμενο–ρήμα. Χαρακτηριστικό του γνωρίσματος, σε αντίθεση με Χίντι, είναι η παρουσία ή η απουσία πρακτικού δείκτη σε τέλειο, ανάλογα με τη φύση του δείκτη αιτιατικής.
Ηρώδης ο Αττικός
Περιουσία - Δωρεές
Οι Αθηναίοι λαμβάνοντας υπόψη τη δράση, την παιδεία και ασφαλώς τον πλούτο του Ηρώδη τον εξέλεξαν «αγωνοθέτη» των Παναθηναίων. Και πράγματι ο Ηρώδης διεξήγαγε τη λειτουργία τους με πρωτοφανή λαμπρότητα και πολυτέλεια. Εκείνο δε που είχε προκαλέσει ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το ομοίωμα του πλοίου στο οποίο φέρονταν ο πέπλος της Αθηνάς που άλλοτε συρόταν με υποζύγια, και που με την επιμέλεια και τη χορηγία του Ηρώδη αυτή τη φορά ήταν πραγματικό πλοίο (ναυς) που φαινόταν να ολισθαίνει στη οδό των Παναθηναίων κινούμενο μόνο του από αφανή μηχανή. Εκτός από αυτό το θέαμα που κατέπληξε τους Αθηναίους, ο Ηρώδης έντυσε τους λαμβάνοντες μέρος στην εορτή εφήβους με λευκούς χιτώνες ενώ μέχρι τότε έφεραν μαύρους σε ανάμνηση μυθολογικού γεγονότος και δημόσιου πένθους. Γι' αυτές τις αλλαγές και την επιμέλεια που επέδειξε ο Ηρώδης οι Αθηναίοι τον τίμησαν με στέφανο. Τότε ο Ηρώδης υποσχέθηκε πως στην επόμενη εορτή των Παναθηναίων, δηλαδή μετά από τέσσερα χρόνια, θα υποδεχθεί όλους τους πολίτες και ξένους που θα έρχονταν στην εορτή καθώς και όλους τους αθλητές που θα λάμβαναν μέρος, μέσα σε μαρμάρινο στάδιο.
Πράγματι το 138 ή 139 μ.Χ. ο Ηρώδης εκπλήρωσε την υπόσχεσή του ανακαινίζοντας με μάρμαρο το γνωστό Παναθηναϊκό Στάδιο (αναμαρμαρώθηκε από τον Γεώργιο Αβέρωφ στους νεότερους χρόνους). Εκτός όμως των δωρεών και των έργων αυτών ο Ηρώδης έκανε ευεργεσίες και σε πολλές άλλες πόλεις. Με δαπάνη του χτίστηκε θέατρο στη Κόρινθο, στο δε ιερό του Ποσειδώνα στον Ισθμό αφιέρωσε κολοσσιαία αγάλματα του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης και σύμπλεγμα πολυτελέστατο που απεικόνιζε άρμα που έσερναν τέσσερα άλογα από χρυσό και ελεφαντοστό. Επίσης στους Δελφούς έκτισε εξέδρα στο στάδιο και στην Ολυμπία έκτισε κρήνη, η οποία έφερε το όνομα της συζύγου του καθώς και υδραγωγείο. Στις Θερμοπύλες κατασκεύασε μαρμάρινες ιαματικές κολυμβήθρες καθώς και άλλα πολλά έργα σε διάφορα μέρη.
Γλώσσα Χαραούτι
Παραπομπές
Χ
Ηρώδης ο Αττικός
Επεισόδιο στην αυλή του Μάρκου Αυρηλίου
thumb|Ο Πολυδευκίωνας, αγαπημένος μαθητής του Ηρώδη, σε αναθηματικό ανάγλυφο από τη βίλλα στη Μονή Λουκούς. [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο]] Το 172, έλαβε χώρα επεισόδιο το οποίο παραλίγο να στοιχίσει στον Ηρώδη τη ζωή του. Παρά τις λεπτομέρειες που παραδίδει ο Φιλόστρατος, το υπόβαθρο της υπόθεσης δεν έχει ξεδιαλυθεί. Επί Αντωνίνου Πίου και Μάρκου Αυρηλίου, η αριστοκρατική οικογένεια των Κουϊντιλίων, από τη ρωμαϊκή αποικία της Αλεξάνδρειας Τρωάδας, είχε ανέλθει στις ανώτερες βαθμίδες των ρωμαϊκών αξιωμάτων έχοντας επιτύχει τρία από τα μέλη της να αναγορευθούν ύπατοι. Φαίνεται πως δύο αδέλφια από την οικογένεια αυτή, άτομα με επιρροή τα οποία είχαν διατελέσει ειδικοί εντεταλμένοι του αυτοκράτορα στο Κοινό της Ασίας, έτρεφαν μίσος για τον Ηρώδη ο οποίος τους αντιπαθούσε και απολάμβανε να τους αποκαλεί, χλευαστικά, «Τρώες». Οι Κουϊντίλιοι ενθάρρυναν τους εχθρούς του Ηρώδη με αποτέλεσμα να διογκωθεί η εχθρότητα των Αθηναίων προς τον τελευταίο. Τότε ο Ηρώδης κατήγγειλε τους εχθρούς του, Δημόστρατο, Πραξαγόρα και Μαμερτίνο, στον ανθύπατο της επαρχίας για συνωμοσία εναντίον του. Εκείνοι όμως έκαναν έφεση στον ίδιο τον αυτοκράτορα και, όταν κατέφθασαν στη βάση του στο Σίρμιο ή το Καρμούντο της Παννονίας, κέρδισαν την εύνοια ολόκληρης της αυτοκρατορικής οικογένειας. Εν τω μεταξύ, κατέφθασε και ο Ηρώδης, ο οποίος είχε φέρει μαζί του, ως υπηρέτριες, δύο κόρες ενός από τους απελευθέρους του, του Αλκιμέδοντα. . Αυτές όμως, λίγο πριν τη δίκη, σκοτώθηκαν από κεραυνό ενώ κοιμόντουσαν. Το γεγονός συγκλόνισε βαθιά τον Ηρώδη και όταν αυτός, ταραγμένος όπως ήταν, εμφανίστηκε ενώπιον του αυτοκράτορα για να υπερασπιστεί την υπόθεσή του, έχασε την αυτοκυριαρχία του. Επιτέθηκε με φραστική βιαιότητα στον Μάρκο Αυρήλιο κατηγορώντας τον για αχαριστία και ότι επηρεάζεται εναντίον του από τη γυναίκα του και την τρίχρονη κόρη του. Ο διοικητής των πραιτωριανών, Βασσαίος Ρούφος, παρενέβη επισημαίνοντας πως από τα λόγια του ήταν ολοφάνερο πως ο Ηρώδης ήθελε να πεθάνει. Ο Ηρώδης του ανταπάντησε πως ένας ηλικιωμένος άνθρωπος δεν έχει τίποτα να φοβηθεί και έφυγε από την αίθουσα διακόπτοντας τον λόγο του. Ο Αυρήλιος δεν έδειξε να ταράζεται και συνέχισε την ακροαματική διαδικασία, ωστόσο κάποια στιγμή δεν άντεξε και ξέσπασε σε δάκρυα. Η συμπεριφορά αυτή του Ηρώδη κανονικά θα επέφερε σκληρή τιμωρία στον ίδιο και στο προσωπικό του. Τελικά οι απελεύθεροί του δέχθηκαν ελαφρές τιμωρίες ενώ ο Αλκιμέδοντας καμία, καθώς ο αυτοκράτορας συμμερίστηκε το πένθος του. Ο Φιλόστρατος, ο οποίος αφηγείται το επεισόδιο, δεν είναι βέβαιος για το τι συνέβη τελικά στον Ηρώδη. Αν και μετά το γεγονός, ο Ηρώδης διέμεινε για κάποιο διάστημα στο Ωρικόν της Ηπείρου, ο Φιλόστρατος αποκλείει την περίπτωση της εξορίας. Είναι πιθανό πως ο Μάρκος Αυρήλιος συμβούλευσε τον Ηρώδη να απομακρυνθεί, για κάποιο διάστημα, από την Αθήνα, μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα.
Ιδιωτική ζωή
Από την πρώτη του γυναίκα Αλκία, απέκτησε ένα γιο, τον Ηρωδιανό, ο οποίος πέθανε πρόωρα. Στη συνέχεια, ήλθε σε δεύτερο γάμο με τη Ρωμαία Αππία Άννια Ρήγιλλα, γόνο ιταλικής αριστοκρατικής οικογένειας. Κάποια από τα μέλη της οικογένειας αυτής δεν είδαν με καλό μάτι τον γάμο αυτό ο οποίος, το 160 μ.Χ., κατέληξε σε τραγωδία. Κατά τον Φιλόστρατο, η Ρήγιλλα πέθανε κατά τη διάρκεια πρόωρης γέννας (ήταν έγκυος 8 μηνών) που προκλήθηκε από κλωτσιά που της έδωσε ο Αλκιμέδοντας, με εντολή του συζύγου της, για ασήμαντο λόγο. Ο Ηρώδης την πένθησε με επιδεικτικό τρόπο που έφθασε τα όρια της χοντροκοπιάς, επισύροντας τα επικριτικά σχόλια συγχρόνων του, μεταξύ των οποίων ο Λουκιανός. Φαίνεται μάλιστα πως έκτισε το περίφημο Ωδείο των Αθηνών στη μνήμη της Ρηγίλλης. Ο αδελφός της Ρηγίλλης, Βραδούας, ύπατος στρατηγός εκείνη τη χρονιά, έφθασε στο σημείο να τον κατηγορήσει ως υπαίτιο του θανάτου της και τον προσήγαγε σε δίκη στη Ρώμη. Εκεί ο Ηρώδης αθωώθηκε, με τον Φιλόστρατο να αναφέρει πως ο Βραδούας δεν προσκόμισε κάποια ισχυρή απόδειξη, ενώ δεν καταδικάστηκε ούτε ο Αλκιμέδοντας. Η ιστορικός Sarah Pomeroy χαρακτηρίζει τη Ρήγιλλα κλασική περίπτωση θύματος συζυγικής βίας. Ωστόσο, αν και είναι βέβαιο πως ο Ηρώδης φερόταν βάναυσα στη γυναίκα του, για αρκετούς ιστορικούς σήμερα η κατηγορία αυτή δεν ευσταθεί. Παρ' όλα αυτά, και εξαιτίας της ιδιόρρυθμης και αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Ηρώδη, στην υπόθεση υπάρχουν αναπάντητες υποψίες.
Από τα παιδιά του, η Ελπινίκη, η Αθηναΐς και ο Ρήγιλλος, καθώς και τρεις από τους νεαρούς προστατευόμενούς του, οι Πολυδευκίων, Αχιλλεύς και Μέμνων, πέθαναν σε νεαρή ηλικία κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Για τις κόρες του, ο Φιλόστρατος αναφέρει πως τις πένθησε κι αυτές με υπερβολικό τρόπο. Στο τέλος, ο μόνος από τα παιδιά του που επέζησε ήταν ο Αττικός, ο οποίος έπασχε από διανοητική ασθένεια. .