cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οκτωβριανή Επανάσταση
Η Οκτωβριανή Επανάσταση (Октя́брьская револю́ция), επίσημα γνωστή στη Σοβιετική λογοτεχνία ως Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (Вели́кая Октя́брьская социалисти́ческая револю́ция, Velikaya Oktyabr'skaya sotsialističeskaya revolyutsiya), γνωστή και ως Κόκκινος Οκτώβριος, Οκτωβριανή Εξέγερση, Μπολσεβικική Επανάσταση, ήταν ένοπλη εξέγερση των στρατιωτών, των εργατών και των αγροτών πρώτα της Αγίας Πετρούπολης και κατόπιν και της υπόλοιπης Ρωσίας, που καθοδηγήθηκε από το κόμμα των Μπολσεβίκων και τον ηγέτη του κόμματος, Βλαντιμίρ Λένιν.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση έδωσε τέλος στο αστικό - δημοκρατικό καθεστώς της Φεβρουαριανής επανάστασης και της κυβέρνησης Κερένσκι και εγκαθίδρυσε την δικτατορία του προλεταριάτου μέσω των Σοβιέτ και του μετέπειτα Κομμουνιστικού κόμματος.
Η ένοπλη σύγκρουση - αν και εντελώς αναίμακτη - έλαβε χώρα στις 25 Οκτωβρίου/7 Νοεμβρίου του 1917.
Χρονικό
Ακολούθησε την Φεβρουαριανή Επανάσταση του ίδιου έτους, η οποία ανέτρεψε την Τσαρική απόλυτη μοναρχία και δημιούργησε μια προσωρινή κυβέρνηση μετά από τη μεταφορά της εξουσίας ανακηρυγμένη από τον Μέγα Δούκα Μιχαήλ, αδελφό του Τσάρου Νικολάου Β΄, ο οποίος αρνήθηκε να αναλάβει την εξουσία αφού ανετράπη ο Τσάρος. Εκείνη την εποχή, οι εργάτες των πόλεων άρχισαν να οργανώνονται σε συμβούλια (σοβιέτ) ενώ οι επαναστάτες ασκούσαν κριτική στην προσωρινή κυβέρνηση και τις ενέργειές της. Μετά την δεύτερη σύνοδο του Κογκρέσου των Σοβιέτ, το τότε κυβερνών σώμα, εξέλεξε μέλη των Μπολσεβίκων και άλλες αριστερές ομάδες όπως οι Αριστεροί Σοσιαλιστές Επαναστάτες σε σημαντικά αξιώματα στη νέα κυβέρνηση. Αυτό δημιούργησε αμέσως την Ρωσική Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Σοβιετική Δημοκρατία, το πρώτο αυτοανακηρυγμένο σοσιαλιστικό κράτος του κόσμου. Στις 17 Ιουλίου, ο Τσάρος και η οικογένειά του εκτελέστηκαν.
Η επανάσταση οδηγήθηκε από τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι χρησιμοποίησαν την επιρροή τους στο Σοβιέτ του Πέτρογκραντ για να οργανώσουν τις ένοπλες δυνάμεις. Οι Μπολσεβίκοι Κόκκινοι Φρουροί υπό την Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή άρχισαν την κατοχή των κυβερνητικών κτιρίων στις 7 Νοεμβρίου 1917 (Νέο Ημερολόγιο). Την επόμενη ημέρα, τα Χειμερινά Ανάκτορα (η έδρα της κυβέρνησης βρισκόταν στο Πέτρογκραντ καθώς ήταν πρωτεύουσα της Ρωσίας εκείνη την εποχή) κατελήφθησαν.
Οι εκλογές για την Συντακτική Συνέλευση έλαβαν χώρα στις 12 Νοεμβρίου 1917. Σε αντίθεση με τη πλειοψηφία τους στα Σοβιέτ, οι Μπολσεβίκοι έλαβαν μόνο 175 έδρες στο νομοθετικό σώμα των 715 εδρών, όπου κατετάχθησαν δεύτεροι πίσω από το Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα, το οποίο κέρδισε 370 έδρες, αν και το Σοσιαλεπαναστατικό κόμμα είχε πλέον πάψει να υπάρχει ως πλήρες κόμμα εκείνη την εποχή, καθώς οι Αριστεροί Σοσιαλεπαναστάτες είχαν συνασπιστεί με τους Μπολσεβίκους από τον Οκτώβριο του 1917 έως τον Μάρτιο του 1918. Η Συντακτική Συνέλευση συνήλθε για πρώτη φορά στις 28 Νοεμβρίου 1917, αλλά η σύγκληση της αναβλήθηκε μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 1918 από τους Μπολσεβίκους. Στην πρώτη και μόνη μέρα της σε συνεδρία, η Συντακτική Συνέλευση συγκρούστηκε με τα Σοβιέτ και απέρριψε τα Σοβιετικά διατάγματα περί ειρήνης και γης, με αποτέλεσμα τη διάλυση της Συνέλευσης από διάταγμα του Συνεδρίου του Σοβιέτ την επόμενη ημέρα.
Καθώς η επανάσταση δεν αναγνωρίστηκε παγκοσμίως, ακολούθησαν οι μάχες του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου (1917–22) και η δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης το 1922.
Κληρονομιά
Ο όρος "Κόκκινος Οκτώβριος" (Красный Октябрь, Krasnyy Oktyabr) έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τα γεγονότα του μήνα. Το όνομα έχει υιοθετηθεί από ένα χαλυβουργείο που έγινε γνωστό από τη Μάχη του Στάλινγκραντ, μια Μοσχοβίτικη βιομηχανία γλυκών που είναι αρκετά γνωστή στη Ρωσία και ένα φανταστικό σοβιετικό υποβρύχιο.
Ο αμερικάνος δημοσιογράφος Τζον Ριντ έγραψε το βιβλίο Δέκα Ημέρες που Συγκλόνησαν τον Κόσμο. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1919 και δίνει μια πρώτη έκθεση των γεγονότων. Ο Ριντ πέθανε το 1920, λίγο μετά το τέλος του βιβλίου.
Ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς έγραψε τη Συμφωνία αρ. 2 σε Β μείζων, Op. 14 και έδωσε υπότιτλο "Στον Οκτώβριο", για τη 10η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Η συμφωνία εκτελέστηκε για πρώτη φορά από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λένινγκραντ και την Ακαδημία Χορωδία Καπέλα υπό τη διεύθυνση του Νικολάι Μάλκο στις 5 Νοεμβρίου 1927.
Η ταινία Οκτώβριος: Δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο των Σεργκέι Αϊζενστάιν και Γκριγκόρι Αλεξάντροφ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 20 Ιανουαρίου 1928 στην ΕΣΣΔ και στις 2 Νοεμβρίου 1928 στη Νέα Υόρκη. Η ταινία περιγράφει και δοξάζει την επανάσταση και δημιουργήθηκε για να τιμήσει την εκδήλωση.
Η 7η Νοεμβρίου, επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης, ήταν η επίσημη εθνική αργία της Σοβιετικής Ένωσης από το 1918 και μετά. Εξακολουθεί να είναι δημόσια αργία στη Λευκορωσία και στην αποσχισθείσα περιοχή της Υπερδνειστερίας.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 σηματοδοτεί επίσης την έναρξη της πρώτης κομμουνιστικής κυβέρνησης στη Ρωσία και επομένως το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος μεγάλης κλίμακας στην παγκόσμια ιστορία. Μετά από αυτό η Ρωσία έγινε η Ρωσική ΣΟΣΔ και αργότερα αποτέλεσε μέρος της ΕΣΣΔ, η οποία διαλύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν
Λα Καπέλ-Μπλες
Το Λα Καπέλ-Μπλες (γαλλικά: La Capelle-Bleys, οξιτανικά: La Capèla Blèis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καπελουά (γαλλικά: Capellois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ύρτακος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ύρτακος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έζησαν σε μεγάλη ηλικία τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ύρτακος υπήρξε ο δεύτερος σύζυγος της κόρης του Μέροπα ή του βασιλιά Τεύκρου Αρίσβης (ο πρώτος δεν ήταν άλλος από τον βασιλιά της Τροίας Πρίαμο), όπως αναφέρεται στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Γ΄ 12, 5). Ο Ύρτακος αναφέρεται και στην Ιλιάδα (ραψωδία Ν, στίχοι 759, 771). Ο γιος του Άσιος πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο, όπως και οι εγγονοί του Αδάμας και Φαίνοπας. Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα (ΙΧ 177) αποδίνει ένα δεύτερο γιο στον Ύρτακο, τον Νίσο, από τη Νύμφη Ίδα. Πιθανότατα το όνομα είναι κρητικό, αφού υπήρχε αρχαία πόλη «Ύρτακος» ή «Υρτακίνα» στη νοτιοδυτική Κρήτη.
Πηγές
Υρτακος
Σαΐντ Αλτινόρντου
Ο Σαΐντ Αλτινόρντου (τουρκικά: Said Altınordu, γεννήθηκε ως Σαΐντ Μπέι (Said Bey), 24 Ιουλίου 1912 - 17 Νοεμβρίου 1978), ήταν Τούρκος διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε σε ένα σύλλογο σε όλη τη σταδιοδρομία του και ήταν και εξακολουθεί να είναι ένας από τους συμβολικούς ποδοσφαιριστές στη Σμύρνη, μαζί με τον Βαχάπ Οζάλταϊ της Αλτάι ΣΚ και τον Φουάτ Γκιοζτεπέ της Γκεζτεπέ ΣΚ. Η ταύτισή του με την Αλτινόρντου ΣΚ τον οδήγησε να επιλέξει το επίσημο όνομα του συλλόγου ως επώνυμό του, σύμφωνα με το Νόμος Επιθέτου της Τουρκίας που θεσπίστηκε το 1934.
Ο Αλτινόρντου αγωνίστηκε στην Αλτινόρντου ΣΚ σε όλη του τη σταδιοδρομία και έκανε 4 συμμετοχές για την Εθνική Τουρκίας μεταξύ 1932 και 1937. Κέρδισε 6 τίτλους Φούτμπολ Λιγκ Σμύρνης με την ομάδα και είναι ευρέως αποδεκτός από την Αλτινόρντου Φ.Κ. ως ο θρυλικός παίκτης του συλλόγου. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας της Τουρκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Γενικά ο Αλτινόρντου αναφέρεται ότι έπαιζε κυρίως ως αμυντικός, αλλά είχε επίσης ικανότητες σκόρερ που τον οδήγησαν να πετύχει 29 γκολ κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, όπου κατάφερε να αναδειχθεί ο πρώτος σκόρερ της Πρώτης Κατηγορίας Τουρκίας του 1937 με 13 γκολ. Μετά την εκπροσώπησή του της Αλτινόρντου ΣΚ μεταξύ 1932 και 1937, δεν υπήρξε κλήση άλλου παίκτη της Αλτινόρντου ΣΚ στην Εθνική Τουρκίας για 78 χρόνια, έως ότου κλήθηκε ο Τσαγλάρ Σογιουντζού το 2016.
Κληρονομιά
Ο Αλτινόρντου ήταν το πρότυπο του Μετίν Οκτάι, του εμβληματικού παίκτη της Γαλατασαράι ΣΚ και Τούρκου διεθνή. Οι εγκαταστάσεις ακαδημίας της Αλτινόρντου ΣΚ πήραν το όνομά τους από τον Σαΐντ Αλτινόρντου. Το 2016, ένα από τα 15 πρόσφατα ακτοπλοϊκά πλοία της Σμύρνης πήρε το όνομά του από τον Αλτινόρντου, ύστερα από δημοσκόπηση στο διαδίκτυο.
Ένα άγαλμα του Αλτινόρντου τοποθετήθηκε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό Αλσαντσάκ στη Σμύρνη, στο πλαίσιο της 91ης επετείου της Αλτινόρντου ΣΚ στις 27 Δεκεμβρίου 2014. Το άγαλμα παρουσιάζει τη στιγμή που ο Αλτινόρντου έκανε το νικητήριο σουτ εναντίον της Εσκισεχίρ Ντεμιρσπόρ στον ημιτελικό αγώνα του Πρωταθλήματος Τουρκίας 1935. Ο αγώνας ολοκληρώθηκε με 3-2 υπέρ της Αλτινόρντου ΣΚ, ο οποίος διεξήχθη στις 4 Σεπτεμβρίου 1935, στο Στάδιο Ταξίμ.
Αν και υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ των συλλόγων τους, οι Αλτινόρντου και Βαχάπ Οζάλταϊ, ο θρύλος της Αλτάι ΣΚ, ήταν οι καλύτεροι φίλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλτινορντού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
1098
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1098 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φιλίπ Παολί
Ο Φιλίπ Παολί (γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1995 στην Βηρυτό) είναι Λιβανέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της δεύτερης ομάδας της Ολιμπίκ Λυών.
Καριέρα
Είναι απόφοιτος της ποδοσφαιρικής ακαδημίας Ατλετικό ΣΚ του Λιβάνου. Εκπαιδεύτηκε, επίσης, στον στίβο, άθλημα στο οποίο σημείωσε αρκετές νίκες σε εθνικό επίπεδο στην ηλικιακή κατηγορία των νέων. Σε ηλικία 17 ετών, ο Φιλίπ Παολί κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό τεχνικό του Λιβάνου, Τέο Μπύκερ, στην Εθνική Λιβάνου για μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Αυστραλία στις 6 Σεπτεμβρίου 2012, αναμέτρηση στην οποία εισήλθε ως αλλαγή στο 59ο λεπτό Εντάχθηκε στην ομάδα U-19 της Ολιμπίκ Λυών στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2012, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στον Λίβανο προκειμένου να ολοκληρώσει τις εκεί σπουδές του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιβανέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λιβάνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Λιβανέζοι αθλητές του στίβου
Ζεύς ΙΙ (πετρελαιοφόρο)
Το Ζεύς ΙΙ / Α-375 είναι πετρελαιοφόρο. Ναυπηγήθηκε στα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. Σκαραμαγκά. Έχει χωρητικότητα 1200 τόνους και βρίσκεται εν ενεργεία από από τις 17 Μαρτίου 1989 υπό ελληνική σημαία.
Κατηγορία:Ελληνικά πετρελαιοφόρα
Κάστρο Μασγιάφ
Το Κάστρο Μασγιάφ (αραβικά : قلعة مصياف ) είναι κάστρο στη Συρία. βρίσκεται στην πόλη της Μασγιάφ στο κυβερνείο της Χάμα, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Ορόντη, περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά της Χάμα. Χτίστηκε για την προστασία των εμπορικών δρόμων σε πόλεις της ενδοχώρας. Το ίδιο το κάστρο βρίσκεται σε ένα πλάτωμα περίπου 20 μέτρα πάνω από τη γύρω πεδιάδα. Η ακρόπολη έγινε διάσημη ως το φρούριο από το οποίο Ρασίντ αντ-Ντιν Σιμάν, γνωστός και ως ο γέρος του Βουνού έμενε εκεί. Ήταν ηγέτης της συριακής πτέρυγας της αίρεσης των Ασασίνων κατά την περίοδο των Σταυροφοριών.
Ιστορία του κάστρου
Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα χαμηλότερα στρώματα και τα θεμέλια του κάστρου είναι βυζαντινής προέλευσης. Αργότερα προστέθηκαν νέα τείχη ή ανακατασκευάστηκε από τους Νιζαρίτες Ισμαηλίτες, Μαμελούκους και Οθωμανούς. Το κάστρο κατελήφθη από τους Ασασίνους και αργότερα επανοχυρώθηκε από τον Ρασίντ αντ-Ντιν Σιμάν. Το Μασγιάφ και τη γύρω πόλη λειτουργούσε ως πρωτεύουσα του εμιράτου των Νιζαριτών από τα μέσα του 12ου αιώνα μέχρι και το τέλος του 13ου αιώνα. Ο Σαλαντίν το πολιόρκησε τον Μάιο του 1176, αλλά η πολιορκία δεν κράτησε πολύ και συνήψε ανακωχή.
Το 1260 το κάστρο παραδόθηκε στους Μογγόλους. Αργότερα το ίδιος έτος, τον Σεπτέμβριο, οι Νιζαρίτες συμμάχησαν με τους Μαμελούκους, έδιωξαν τους Μογγόλους έξω από τη Συρία και κατέλαβαν εκ νέου το κάστρο. Οι Μαμελούκοι με τον Μπαϊμπάρ κατέλαβαν το κάστρο το Φεβρουάριο του 1270. Το 1830, Αιγυπτιακός στρατός με επικεφαλής τον Ιμπραήμ πασά πολιόρκησε το κάστρο και του προξένησε μεγάλες ζημιές.
Σήμερα πραγματοποιείται αποκατάσταση που χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα Υποστήριξης Ιστορικών Πόλεων. Η αποκατάσταση ξεκίνησε το 2000.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 / άνδρες
Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της 21ης Ολυμπιάδας διοργανώθηκε στο Μόντρεαλ (Καναδάς) από τις 18 έως τις 27 Ιουλίου 1976. Όλες οι αναμετρήσεις διεξήχθησαν στο γήπεδο καλαθοσφαίρισης του αθλητικού κέντρου Ετιέν Ντεμαρτώ εκτός από τον τελικό, ο οποίος φιλοξενήθηκε στο μεγαλύτερο Φόρουμ.
Αν και ο αριθμός των ομάδων μειώθηκε στις 12, το σύστημα διεξαγωγής παρέμεινε ίδιο με των προηγούμενων διοργανώσεων: Αρχικά οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους. Κάθε θέση στον όμιλο οδηγούσε σε προκαθορισμένη νοκ-άουτ διασταύρωση με ομάδα του άλλου ομίλου κι αυτή με τη σειρά της στον αγώνα για την τελική κατάταξη. Νικήτριες αναδείχθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες (8ο χρυσό), ολοκληρώνοντας τη διοργάνωση αήττητες. Δεύτερη τερμάτισε η Γιουγκοσλαβία και τρίτη η Σοβιετική Ένωση. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Εντ Παλουμπίνσκας (Αυστραλία) με μέσο όρο 31,3 πόντων ανά αγώνα.
Συμμετέχοντες
Η FIBA παραχώρησε αυτοδίκαιη συμμετοχή στη διοργανώτρια χώρα και την πρώτη τριάδα των Αγώνων του Μονάχου. Από ένα εισιτήριο δόθηκε στις ηπειρωτικές ζώνες για να το παραχωρήσουν μέσω των διοργανώσεών τους, ενώ τα τρία τελευταία δόθηκαν στους νικητές του Προ-ολυμπιακού Τουρνουά που διοργανώθηκε στον Καναδά λίγο πριν από την έναρξη των Αγώνων. Πιο συγκεκριμένα:
Αποχωρήσεις
Στις αρχές του 1976, η εθνική ομάδα ράγκμπι της Νέας Ζηλανδίας πραγματοποίησε περιοδεία στη Νότια Αφρική, παραβιάζοντας το εμπάργκο που είχε επιβληθεί στην τελευταία λόγω του απροκάλυπτα ρατσιστικού καθεστώτος της (απαρτχάιντ). Αρκετές χώρες απαίτησαν τότε απ' τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να αποκλείσει τη Νέα Ζηλανδία από τους Ολυμπιακούς. Η ΔΟΕ απάντησε αρνητικά, με αποτέλεσμα το μποϊκοτάζ των Αγώνων του Μόντρεαλ από 28 κράτη. Στο ανδρικό μπασκετικό τουρνουά, αυτό σήμαινε την αποχώρηση δύο ομάδων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών
Αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη
Το αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη στην Ύδρα είναι παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.
Ιστορικό
Κατασκευάστηκε για λογαριασμό του Λάζαρου Κουντουριώτη στα τέλη του 18ου αιώνα και αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό δείγμα αρχιτεκτονικής. Έχει δύο ορόφους (ισόγειο - α΄ όροφος) και ένα υπόγειο και δεσπόζει στην δεξιά πλευρά του όρμου της Ύδρας. Το αρχοντικό κληρονομήθηκε από τον γιο του Λάζαρου, Παντελή Κουντουριώτη, διατηρώντας το ως μόνιμη κατοικία. Το 1979 ο δισέγγονός του Λάζαρου, Παντελής Λ. Κουντουριώτης, το δώρισε στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος με τον όρο να λειτουργήσει ως μουσείο. Την μελέτη αποκατάστασης του αρχοντικού πραγματοποίησε ο αρχιτέκτονας Αλέκος Καλλιγάς. Το 1999 πραγματοποιήθηκε η μετατροπή του αρχοντικού σε μουσείου, η οποία χρηματοδοτήθηκε από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα "Τουρισμός - Πολιτισμός".
Το τελευταίο άνοιξε τις πύλες του το 2001 ως παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.
Εκθέματα
Στο ισόγειο του αρχοντικού διατηρούνται αντικείμενα που περιήλθαν στο Μουσείο από την δωρεά του Παντελή Λ. Κουντουριώτη και περιέχει αρκετές ολόσωμες ελαιογραφίες και προσωπογραφίες μελών της οικογένειας Κουντουριώτη, φιλοτεχνημένες από τους Ανδρέα Κριεζή, Διονύσιο Τσόκο, Περικλή Βυζάντιο κ.α., καθώς και έπιπλα, φωτογραφίες, γραφεία και προσωπικά αντικείμενα αυτών. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται η λαογραφική συλλογή με παραδοσιακές ενδυμασίες, κεντήματα, ξυλόγλυπτα, κοσμήματα και κεραμικά.
Στις τρεις αίθουσες του υπογείου φιλοξενούνται έργα των ζωγράφων Περικλή και Ντίκου Βυζάντιου, τα οποία δωρήθηκαν από την κόρη του Περικλή, Μαριλένα Λιακοπούλου, και τον γιό της, Αλέξανδρο Λιακόπουλο. Ο Περικλής Βυζάντιος ήταν παντρεμένος με την Ευφροσύνη Σκουμπουρδή, δισεγγονή της Μαρίας Λαζάρου Κουντουριώτη και του Δημήτριου Βούλγαρη. Η συλλογή έργων έχει υδραϊκή θεματολογία (1951 - 1971).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Ύδρα
NGC 5966
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Βοώτης (αστερισμός) 5966 55552 09923
Κρίστιανσουντ
thumb|right|100px|Έμβλημα. Το Κρίστιανσουντ (νορβηγικά: Kristiansund) είναι πόλη και δήμος στη βορειοδυτική ακτή της Νορβηγίας, στην περιοχή Nordmøre του νομού Møre og Romsdal. Ανακηρύχθηκε επίσημα πόλη-δήμος το 1742. Η πόλη έχει 22.661 κατοίκους και το μεγαλύτερο μέρος της είναι αναπτυγμένο επάνω σε τρία νησιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κριστιανσουντ
Kristiansund
Κορινθιακό κράνος
Το Κορινθιακό κράνος εμφανίζεται για πρώτη φορά στα τέλη του  8ου αι. π.Χ. και είναι γνωστό μέχρι σήμερα ως το κατεξοχήν αρχαίο ελληνικό πολεμικό κράνος. Γνώρισε μεγάλη διάδοση και πέρα από τα γεωγραφικά σύνορα της αρχαίας Ελλάδας.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το κράνος αυτό έχει την καταγωγή του από την Κόρινθο, αν και ήταν διαδεδομένο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Αναφέρεται επίσης σε λατρευτικό δρώμενο όπου νεαρά κορίτσια σκοτώνονταν σε κάποιο αγώνισμα. Όσες πέθαναν τις στόλιζαν με κορινθιακό κράνος και ελληνική πανοπλία.
'''[4.180.2] ὁρτῇ δὲ ἐνιαυσίῃ Ἀθηναίης αἱ παρθένοι αὐτῶν δίχα διαστᾶσαι μάχονται πρὸς ἀλλήλας λίθοισί τε καὶ ξύλοισι, τῇ αὐθιγενέϊ θεῷ λέγουσαι τὰ πάτρια ἀποτελέειν, τὴν Ἀθηναίην καλέομεν. τὰς δὲ ἀποθνῃσκούσας τῶν παρθένων ἐκ τῶν τρωμάτων ψευδοπαρθένους καλέουσι. '''[4.180.3] πρὶν δὲ ἀνεῖναι αὐτὰς μάχεσθαι, τάδε ποιεῦσι· κοινῇ παρθένον τὴν καλλιστεύουσαν ἑκάστοτε κοσμήσαντες κυνέῃ τε Κορινθίῃ καὶ πανοπλίῃ Ἑλληνικῇ καὶ ἐπ᾽ ἅρμα ἀναβιβάσαντες περιάγουσι τὴν [λίμνην] κύκλῳ.
Τέχνη της κατασκευής
Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. Πιθανότατα κατασκευάζονταν είτε σφυρήλατα είτε χυτεύονταν  σε καλούπι, το μέταλλο που χρησιμοποιούταν ήταν μπρoύτζος (κρατέρωμα), και έχοντας βάρος 1-2 κιλά. Ο τύπος αυτός είχε υποστεί μεταβάσεις ανά τους αιώνες από την πρώιμη απλοϊκή μέχρι την βελτιωμένη ανατομική με οπές για καλύτερη ακουστικότητα. Όσον αφορά την διακόσμηση τους, τα ευρήματα, οι αγγειογραφίες αλλά και οι σωζόμενες γραφές μας υποδεικνύουν ότι τοποθετούσαν λοφία από τρίχες αλόγου στο πάνω μέρος του κράνους. Επίσης παρατηρούμε ανάγλυφες και εγχάρακτες διακοσμήσεις, όπως: φρύδια, άνθη, ζώα, μυθολογικά πλάσματα κλπ.
Δείτε επίσης
Χαλκιδικό κράνος Βοιωτικό κράνος Αττικό κράνος Περικεφαλαία
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράνη (τέχνεργα)
Αλφόνσος του Πουατιέ
Ο Αλφόνσος, κόμης του Πουατιέ και της Τουλούζης (Alphonse de Poitiers, 11 Νοεμβρίου 1220 – 21 Αυγούστου 1271), ήταν γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου H΄ του Λέοντα και της Λευκής της Καστίλης, αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ΄ του Αγίου και του Καρόλου Α΄ της Σικελίας-Νάπολης).
Γάμος του Αλφόνσου με την Ιωάννα της Τουλούζης
Το 1229 η μητέρα του Αλφόνσου, η Λευκή της Καστίλης υποχρέωσε τον Ραϋμόνδο Ζ΄ κόμη της Τουλούζης να υπογράψει τη Συνθήκη των Παρισίων, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να δηλώσει την υποταγή του στον γιο της Λουδοβίκο Θ'. Η κόρη και διάδοχος του Ραϋμόνδου, η Ιωάννα της Τουλούζης παντρεύτηκε σύμφωνα με την ίδια συνθήκη τον Αλφόνσο. Η συνθήκη των Παρισίων ήταν το τέλος της Αλβιγηνής Σταυροφορίας και ένας από τους όρους της ήταν, ότι κάποιος αδελφός του βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ θα παντρευτεί την κόρη του Ραϋμόνδου, η οποία θα διαδεχόταν τον πατέρα της στην κομητεία της Τουλούζης, επειδή ο Ραϋμόνδος Ζ΄ δεν είχε ο ίδιος γιους. Ο γάμος έγινε το 1237 και το ζεύγος του Αλφόνσου και της Μαρίας κληρονόμησε την κομητεία της Τουλούζης με το τέλος τού πεθερού του Ραϊμόνδου το 1249.
Συμμετοχή του Αλφόνσου στην Ζ΄ Σταυροφορία
Ο Αλφόνσος συμμετείχε σε δύο Σταυροφορίες, στην Ζ΄ Σταυροφορία (1247) και στην Η΄ Σταυροφορία (1270), στο πλευρό του αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου του Αγίου. Στην Ζ΄ Σταυροφορία έφτασε με μεγάλη δύναμη στρατού στη Δαμιέτη στις 24 Οκτωβρίου 1249 η οποία είχε ήδη καταληφθεί από τους Σταυροφόρους. Αναγκάστηκε να διακόψει αιφνίδια τη συμμετοχή του στη Σταυροφορία και να επιστρέψει στην Τουλούζη στις 10 Αυγούστου/1250, όταν έμαθε ότι ο πεθερός του Ραϊμόνδος πέθανε προκειμένου να εξασφαλίσει την κληρονομιά του. Υπήρχε αντίσταση εκ μέρους των τοπικών ευγενών η οποία κατεστάλη από τη μητέρα του και βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλη, η Τουλούζη στη συνέχεια προσαρτήθηκε στις κτήσεις του.
Αντιβασιλιάς της Γαλλίας
Το 1252, με το θάνατο της μητέρας του, Λευκής της Καστίλλης, ανέλαβε την αντιβασιλεία με τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο τον Ανδεγαυό μέχρι την επιστροφή του αδελφού τους Λουδοβίκου από εκστρατεία. Κάνοντας διαπραγματεύσεις την περίοδο εκείνη με τον Γάλλο βασιλιά Ερρίκο Γ΄, κατέληξαν το 1249 στη Συνθήκη των Παρισίων, σύμφωνα με την οποία ο Άγγλος βασιλιάς όφειλε να αποσυρθεί από περιοχές της Γαλλικής γης (π.χ. Νορμανδία, Ανζού, Πουατιέ) και αυτοί με τη σειρά τους θα απέσυραν την υποστήριξη τους προς τους Άγγλους επαναστάτες. Το μεγαλύτερο διάστημα βρισκόταν στο Παρίσι, την κομητεία του στην Τουλούζη την κυβερνούσε μέσω των βαρόνων εκπροσώπων του. Το κύριο έργο του ήταν η οργάνωση των επαρχιών με νόμους και κεντρική διοίκηση, που είχε ως απώτερο στόχο την εν συνεχεία ένωσή τους με το Γαλλικό στέμμα. Με τον «Αλφονσίνιο» κώδικα νόμων προστάτευε τις μεσαίες τάξεις από τις αυθαίρετες εκμεταλλεύσεις των ισχυρών. Άσκησε μια επιτυχή επιρροή στον νότο σε πείσμα του αυταρχικού και φιλάργυρου χαρακτήρα του. Το 1249, πραγματοποίησε στο Πουατιέ την πρώτη «έξωση των Ιουδαίων».
Συμμετοχή στην Η' Σταυροφορία και θάνατος
Συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' στην αποτυχημένη Η΄ Σταυροφορία, πέθανε στο ταξίδι της επιστροφής στη Γαλλία στις 21 Αυγούστου/1271 στη Σαβόνα της Ιταλίας χωρίς απογόνους. Η σύζυγος του Ιωάννα πέθανε μόλις 4 μέρες αργότερα εκφράζοντας την επιθυμία στη διαθήκη της να παραχωρηθεί η κομητεία στον κοντινότερο άρρενα συγγενή από τη δική της οικογένεια κάτι που το Γαλλικό κοινοβούλιο απέρριψε το 1274. Το Κοινοβούλιο αποφάσισε το 1283 την ένωση της Τουλούζης με το Γαλλικό στέμμα αλλά τελικά η περιοχή παραχωρήθηκε σύμφωνα με τη διαθήκη του ίδιου του Αλφόνσου στον πάπα παραμένοντας παπικό έδαφος μέχρι το 1791.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1237 την Ιωάννα, κόρη του Ραϋμόνδου Ζ΄ κόμη της Τουλούζης· δεν απέκτησαν τέκνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Παντελής Λ. Κουντουριώτης
Για τον συνονόματο πάππο του δείτε Παντελής Λ. Κουντουριώτης ο πρεσβύτερος.
Ο '''Παντελής Λ. Κουντουριώτης''' ο νεότερος (1900 - 1978) υπήρξε ευεργέτης της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Λάζαρου Κουντουριώτη, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού & κυβερνήτη της Αμφιτρίτης, και της Δέσποινας Ακακίου. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Παντελή Κουντουριώτη και δισέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη. Κατοικούσε μεταξύ Αθήνας και Ύδρας, όπου είχε στην ιδιοκτησία του το Αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος και πρόεδρος της Αδελφότητος των Υδραίων Αθηνών (1954 - 1978).
Μαζί με την σύζυγό του, Ευφροσύνη Γούτου, δώρισε το Αρχοντικό Κουντουριώτη στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος με τον όρο να λειτουργήσει ως μουσείο.
Θεόδωρος Αγαλλιανός
Ο Θεόδωρος Αγαλλιανός ήταν λόγιος κληρικός που έζησε στην Κωνσταντινούπολη και άκμασε το 1453, την εποχή που αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος.
Είχε τα αξιώματα του δικαιοφύλλακα του κλήρου, του Παλατίου και ήταν οφφικιάλις, και οικονόμος της Αγίας Σοφίας. Ήταν άνδρας σοφός, υμνογράφος και εμπειρότατος στην εκκλησιαστική μουσική.
Ο Αγαλλιανός έγραψε διάφορα ποιήματα που φανερώνουν τις ανθενωτικές του ιδέες. Ως αυτόπτης μάρτυρας των δεινών που υπέστησαν το 1453 από τους Οθωμανούς οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και των περιχώρων της, ο Αγαλλιανός συνέγραψε σχετικό έργο, με τον τίτλο: «Χρονικόν σημείωμα περί των υπό των Τούρκων επενεχθέντων κακών».
Πολλοί λόγοι και επιστολές του Αγαλλιανού διασώζονται σε χειρόγραφα στις βιβλιοθήκες της Οξφόρδης στην Αγγλία και του Εσκοριάλ στην Ισπανία. Ο λόγιος και φιλόσοφος Γεώργιος Αμιρούτζης έγραψε «Επιστολές» στον Θεόδωρο Αγαλλιανό σχετικά με το έργο (βιβλίο) του τελευταίου Επί της Θείας Προνοίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί Αγαλλιανος Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Βαλτοτόπι Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Βαλτοτόπι Σερρών
Το Βαλτοτόπι είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 40 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βαλτοτόπι παλαιότερα ονομαζόταν Δάμποβο. Ορισμένοι κάτοικοι προ των Βαλκανικών πολέμων του 1912-13, ασπάστηκαν την Εξαρχία, αλλά η πλειοψηφία διατήρησε την Ελληνική της συνείδηση. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες που ήρθαν κυρίως από το χωριό Κίζδερβεντ της Μ. Ασίας. Οι κάτοικοι του Κίζδερβέντ μιλούσαν ένα περίεργο ιδίωμα και γι αυτό τους ονόμαζαν "τρακατρούκες". Οι τρακατρούκες είναι Έλληνες Μακεδόνες από την Αχρίδα, οι οποίοι μετακινήθηκαν βίαια προς τη Μικρά Ασία, κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, λόγω των συνεχών επαναστάσεων των κατοίκων της Αχρίδας.
Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού καθώς επίσης και οι ετεροδημότες που κατάγονται από το Βαλτοτόπι ασχολούνται ενεργά με την ομάδα του χωριού η οποία ονομάζεται Αστέρας Βαλτοτοπίου με έτος ίδρυσης το 1958. Η ομάδα εκτός από το αθλητικό σκέλος ασχολείται και με την πολιτιστική ανάπτυξη του οικισμού. Με πολιτιστικά θέματα ασχολείται και ο πολιτιστικός σύλλογος του Βαλτοτοπίου.
Κυρίαρχη πρόκληση του οικισμού αποτελεί σήμερα η αναστροφή της μείωσης του πληθυσμού, μείωση η οποία δεν συντελείται μόνο στο Βαλτοτόπι αλλά και στους περισσότερους μικρομεσαίους οικισμούς του Δήμου Παιονίας με εξαίρεση ορισμένους όπως ο Ευρωπός. Σημαντικός παράγοντας της μείωσης του πληθυσμού του οικισμού είναι η μετακίνηση των νεότερων κατοίκων προς τις όμορες πόλεις. Αν και ο οικισμός βρίσκεται στον κεντρικό άξονα Χαλκηδόνας - Αξιούπολης και η απόσταση του από την Θεσσαλονίκη είναι μικρή, η έλλειψη κεντρικών λειτουργιών και εξυπηρετήσεων είναι αποτρεπτικός παράγοντας εγκατάστασης νέων κατοίκων και παραμονής των υφιστάμενων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αξιούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Αγαλλίς
Η Αγαλλίς ήταν αρχαία Ελληνίδα γραμματικός και φιλόλογος από την Κέρκυρα, η οποία έζησε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ.. Σώζονται ερμηνευτικές σημειώσεις της πάνω σε ομηρικά ζητήματα. Κατά τον Αθήναιο συγκεκριμένα, η Αγαλλίς έγραψε ότι η Ναυσικά, η κόρη του βασιλιά των Φαιάκων Αλκινόου στην Οδύσσεια, ήταν η πρώτη που εφεύρε και έπαιξε «το παιχνίδι της σφαίρας» (τόπι). Ορισμένοι πάντως, ξεκινώντας από δύο χωρία του «Λεξικού της Σούδας», υποθέτουν ότι ο Αθήναιος εννοεί κάποια «Αναγαλλίδα» στο απόσπασμα αυτό.
Ο «σχολιαστής» του Ομήρου και ο Ευστάθιος αναφέρουν αμφότεροι κάποιον γραμματικό με το όνομα «Αγαλλίας», επίσης Κερκυραίο και ομηρικό σχολιαστή, που μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο με την Αγαλλίδα, ή ίσως ο πατέρας της.
Κανένα από τα έργα της Αγαλλίδος δεν σώθηκε.
Αττικό κράνος
thumb|right|200px|Τελετουργικό κράνος αττικού ρυθμού. Νότιος Ιταλία, περ. 300 π.Χ.
Το αττικό κράνος έλκει την καταγωγή του από την κλασική Ελλάδα και γνώρισε μεγάλη διάδοση στην Ιταλία της ελληνιστικής εποχής και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Αγαλλίς
Πηγές
Αγαλλις
Αττικό κράνος
Το σχήμα του έμοιαζε με αυτό του χαλκιδικού κράνους, αν εξαιρέσουμε το ότι άφηνε απροστάτευτη την μύτη. Στην Ελλάδα δεν γνώρισε την ίδια επιτυχία όπως το κορινθιακό κράνος ή το φρυγικό κράνος. Στην τέχνη επικράτησε ως το κατεξοχήν κράνος των αρχαίων στρατηγών, αυτοκρατόρων και πραιτοριανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράνη (τέχνεργα)
Αρχοντικό Παύλου Κουντουριώτη
Το αρχοντικό Παύλου Κουντουριώτη πρόκειται για διατηρητέο ιστορικό κτίριο στην Ύδρα και σήμερα ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο σκοπεύει να το μετατρέψει σε μουσείο της οικογένειας Κουντουριώτη και της βυζαντινής & μεταβυζαντινής Τέχνης και Ιστορίας της Ύδρας.
Ιστορικό
Κατασκευάστηκε για λογαριασμό του Γεωργίου Κουντουριώτη, πλοιοκτήτη και πρωθυπουργού, στα δυτικά του λιμανιού της Ύδρας και φιλοξένησε την οικογένεια του τελευταίου. Με την πάροδο του χρόνου, λόγω του κόστους συντήρησης, ο ένας όροφος της οικίας εγκαταλείφθηκε. Στις αρχές του 20ού αιώνα ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, πρόεδρος της Δημοκρατίας και εγγονός του Γεωργίου, πραγματοποίησε εκτεταμένες επισκευές στο αρχοντικό, καθώς επισκεπτόταν συχνά το πατρογονικό του νησί. Ο τάφος του Παύλου Κουντουριώτη βρίσκεται λίγα μέτρα κάτω από το αρχοντικό. Το 1991 οι απόγονοί του πώλησαν το κτήριο μαζί με την επίπλωση και τα οικογενειακά αντικείμενα στο Υπουργείο Πολιτισμού με σκοπό να μετατραπεί σε μουσείο.
Παραπομπές
Κουντουριωτη
1096
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1096 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οικογένεια Σαχίνη
Η οικογένεια Σαχίνη είναι παλιά οικογένεια της Ύδρας που αποτελεί κλάδο της οικογένειας των Κιοσσέδων.
Ιστορικό
Γενάρχης της οικογένειας είναι ο Δημήτρης Κιοσσές - Σαχίνης, γιος του Αντωνίου Κιοσσέ, προκρίτου Ύδρας. Το Σαχίνης αποτελεί παραφθορά του παρωνυμίου Σαχίν (σαΐνι, εκ του τουρκικού sahin = γεράκι), το οποίο του δόθηκε καθώς λάμβανε μέρος με ιδιόκτητο ταχύπλοο πλοίο στην διεκπεραίωση της αλληλογραφίας.
Μέλη
Κατηγορία:Ιστορικές οικογένειες της Ύδρας
Αντίμαχος
Το όνομα Αντίμαχος μπορεί να αναφέρεται σε ιστορικά ή μυθολογικά πρόσωπα:
Ιστορία
Με το όνομα Αντίμαχος είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα:
Μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αντίμαχος είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μπαζιλούτσο
Το Μπαζιλούτσο (Basiluzzo) είναι ακατοίκητο ηφαιστειογενές νησί του Αρχιπελάγους των Αιολίδων, με έκταση μόλις 0,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Πιστεύεται ότι οι Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδας το ονόμαζαν Ικεσία, το ίδιο όμως υποστηρίζεται και για τη γειτονική Παναρέα.
Σύμφωνα με τους γεωλόγους, το Μπαζιλούτσο αποτελείται από ρυόλιθο που ξεκίνησε να δημιουργείται από εναποθέσεις λάβας πριν από περίπου 54.000 χρόνια - επομένως είναι το νεότερο νησί των Αιολίδων. Ίχνη ηφαιστειακής δραστηριότητας (απελευθέρωση αερίων) εντοπίζονται μέχρι και σήμερα στον πυθμένα ΝΑ του νησιού.
Πάνω στο νησί αλλά και σε σημεία που σήμερα σκεπάζονται από θάλασσα, έχουν ανακαλυφθεί δομές που μαρτυρούν ανθρώπινη εγκατάσταση κατά την αρχαιότητα: απομεινάρια ενός μικρού λιμανιού, τείχος, μωσαϊκά και μια σκάλα χαραγμένη πάνω στο βράχο που οδηγεί στο υψηλότερο σημείο του νησιού. Το πιο πιθανό είναι πως εκεί είχε την έπαυλή του κάποιος εύπορος Ρωμαίος κατά την αυτοκρατορική περίοδο.
Αργότερα (πιθανά ως το 19ο αι.) στο νησί υπήρξαν υποτυπώδεις γεωργικές εκμεταλλεύσεις από κατοίκους του Στρόμπολι και της Παναρέα, που στις μέρες μας έχουν εγκαταλειφθεί. Από αυτήν την περίοδο έχουν απομείνει λίγα ερείπεια.
Κατηγορία:Αιολίδες Νήσοι
Νικάνωρ
Με το όνομα Νικάνωρ μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Ερλ Χάινς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πίτσμπουργκ από γονείς μουσικούς. Ο πατέρας του έπαιζε κόρνο και η μητέρα του εκκλησιαστικό όργανο. Σε νεαρή ηλικία ξεκίνησε να εξασκείται στο όργανο της τρομπέτας, ωστόσο αργότερα αφοσιώθηκε στο πιάνο. Η επαγγλεματική του σταδιοδρομία άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Το 1923 εγκαταστάθηκε στο Σικάγο, που αποτελούσε την εποχή εκείνη το κέντρο της τζαζ μουσικής σκηνής. Εκεί συμμετείχε στις ορχήστρες των Erskine Tate και Caroll Dikerson, ενώ το 1926 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Λούις Άρμστρονγκ, ο οποίος θαύμαζε το πρωτότυπο ύφος του Χάινς. Μαζί ηχογράφησαν αρκετούς δίσκους, ενώ ο Χάινς υπήρξε επίσης μέλος της μεγάλης ορχήστρας του Άρμστρονγκ Louis Armstrong's Hot Five.
Στη δεκαετία του 1930, ο Χάινς ηγήθηκε της προσωπικής του μεγάλης ορχήστρας, με την οποία εμφανίστηκε σε μουσικά κέντρα, στο Σικάγο και τη Νέα Υόρκη, ενώ περιόδευσε και στην Ευρώπη, στα τέλη της δεκαετίας. Στις ορχήστρες του, συμμετείχαν αρκετοί νεωτεριστές - την εποχή εκείνη - μουσικοί, όπως ο Τσάρλι Πάρκερ και ο Ντίζι Γκιλέσπι. Το 1948, αναγκάστηκε να διαλύσει την ορχήστρα του για οικονομικούς λόγους και για τα επόμενα τρία χρόνια υπήρξε μέλος της ορχήστρας All Stars του Λούις Άρμστρονγκ. Μετά την αποχώρησή του, ηγήθηκε μικρότερων μουσικών σχημάτων καθώς και μίας ορχήστρας ντίξιλαντ. Αν και η φήμη του είχε υποχωρήσει σημαντικά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60, στη συνέχεια επανήλθε στα μουσικά δρώμενα, κυρίως χάρη σε μία σειρά συναυλιών που έδωσε στη Νέα Υόρκη το 1964, οι οποίες συνοδεύτηκαν από πολύ θετικές κριτικές. Περιόδευσε στην Ασία και την Αυστραλία ενώ συνέχισε να δίνει συναυλίες μέχρι τις αρχές του 1980.
Πέθανε το 1983 στο Ώκλαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες
Καβάτσι
Το Καβάτσι είναι ένα από τα πιο ενεργά υποβρύχια ηφαίστεια στο νοτιοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Βρίσκεται νότια της νήσου Βανγκούνου στις Νήσους Σολομώντα. Το όνομά του προέρχεται μια θαλάσσια θεά της ομάδας νησιών της Νέας Γεωργίας και αναφέρεται επίσης σε τοπικό επίπεδο ως Rejo te Kavachi (Ο φούρνος του Καβάτσι). Το ηφαίστειο έχει αναδυθεί και στη συνέχεια έχει πάλι έρθει στην επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό έχει συμβεί τουλάχιστον οκτώ φορές από την έκρηξη του καταγράφηκε (για πρώτη φορά) το 1939.
Τον Μάιο του 2000, μια διεθνής ερευνητική ομάδα του CSIRO, με ερευνητικό σκάφος FRANKLIN, διόρθωσαν τη θέση του ηφαιστείου, με συντεταγμένες 8° 59.65'S, 157° 58.23'E. Εκείνη την εποχή ο εξαερισμός του ηφαιστείου ήταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ωστόσο συχνές εκρήξεις είχαν εκτοξεύσει τηγμένη λάβα μέχρι και 70 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και θειώδες λοφία ατμού έως 500 μέτρα. Η ομάδα χαρτογράφησε ένα σχεδόν κωνικό κομμάτι να αναδύεται από 1.100 μ. βάθος, με το ηφαίστειο να έχει βασική διάμετρο περίπου 8 χιλιόμετρα.
Όταν το ηφαίστειο εξερράγη το 2003, μια δεκαπεντάμετρη, σε ύψος, νήσος σχηματίστηκε πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά εξαφανίστηκε αμέσως μετά. Πρόσθετες εκρηκτικές δραστηριότητα παρατηρήθηκαν και αναφέρθηκαν το Μάρτιο του 2004 και τον Απρίλιο του 2007.
Κατηγορία:Γεωγραφία των νήσων Σολομώντα Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Μικρή Μυζήθρα Ζακύνθου
Η Μικρή Μυζήθρα είναι βραχονησίδα του Ιονίου στη Ζάκυνθο. Μαζί με τη Μεγάλη Μυζήθρα (που είναι μεγαλύτερη σε μέγεθος και ενώνεται με την ακτή) αποτελούν συνέχεια απότομου γκρεμού και ονομάζονται μαζί Μυζήθρες ή Κοτρώνια ή Πυργάκια ή Λαμπάδο. Πρόκειται για δύο κωνικούς πανύψηλους και ολόλευκοι βράχοι, που βρίσκονται νοτιοανατολικά από το φάρο του Κεριού. To όνομά τους το έχουν πάρει από τη μυζήθρα, λευκό τυρί που παρασκευάζεται στη Ζάκυνθο. Προσεγγίζονται μόνο μέσω της θάλασσας είτε με ιδιωτικό σκάφος είτε με πλοίο που κάνει θαλάσσιες εκδρομές. Η γύρω θαλάσσια περιοχή έχει ισχυρά ρεύματα ενώ εκεί κοντά είναι και το «Πηγάδι των Οινουσών», το σημείο με το μεγαλύτερο βάθος στη Μεσόγειο (4.500 μέτρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Ζακύνθου Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ένα τραγούδι για τον Αργύρη
Σύνοψη
10 Ιουνίου 1944. Δίστομο. Ένα μικρό χωριό, ένα βήμα από την θάλασσα, στο δρόμο από την Αθήνα προς τους Δελφούς. Στις 10 Ιουνίου του 1944,  ο μικρός Αργύρης σχεδόν τεσσάρων χρονών, επιζεί μιας κτηνώδους σφαγής των  Γερμανικών Δυνάμεων Κατοχής: «Μέτρο Εξιλέωσης» μιας ναζιστικής μεραρχίας ως  αντίποινα για μία επίθεση ανταρτών εναντίον των Γερμανών στην περιοχή. Σε λιγότερο από δύο ώρες σκοτώνονται 218 κάτοικοι του χωριού – γυναίκες, άντρες, γέροι και βρέφη. Ο Αργύρης χάνει τους γονείς του και άλλους 30 συγγενείς. Ο μικρός Αργύρης, γλυτώνει από τύχη και περνά τα επόμενα χρόνια σε  ορφανοτροφεία στην Αθήνα, μαζί με άλλα παιδιά θύματα του πολέμου. Μία μέρα, εμφανίζεται μία αποστολή του Ερυθρού Σταυρού και διαλέγει κάποια παιδιά να   κάνουν μια καινούρια αρχή σε άλλη χώρα. Ο Αργύρης θέλει οπωσδήποτε να πάει μαζί τους. Έτσι βρίσκεται στην Ελβετία, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι στο  Τρόγκεν, όπου μεγαλώνει μακριά από την πατρίδα του αλλά και από τη δυστυχία   που επικρατεί στην μεταπολεμική Ελλάδα. Χρόνια αργότερα κάνει τη διδακτορική του διατριβή στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ΕΤΗ) στα Μαθηματικά και την Αστροφυσική. Σύντομα αρχίζει να διδάσκει στα λύκεια της Ζυρίχης, μεταφράζει Έλληνες ποιητές στα γερμανικά, και για κάποια χρόνια εργάζεται ως βοηθός στην αναπτυξιακή βοήθεια του Ελβετικού Σώματος Βοήθειας για τα θύματα καταστροφών στη Σομαλία, το Νεπάλ και την Ινδονησία. Όταν επιστρέφει στην Ευρώπη, πραγματοποιεί τακτικά ταξίδια μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας και η παραμονή στην παλιά του πατρίδα γίνεται κάθε φορά όλο και πιο μακροχρόνια. Ο Αργύρης Σφουντούρης περίπου 75 χρονών σήμερα, είναι ένας άνδρας με συναρπαστική γοητεία και μελαγχολική ευθυμία. Έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του με τα γεγονότα που συνέβησαν όταν ήταν μικρό παιδί. Την τραυματική αυτή εμπειρία του, δεν προσπάθησε να την ξεπεράσει και να «κλείσει» το κεφάλαιο με τις παιδικές του αναμνήσεις, αλλά αγωνίστηκε να μάθει να ζει με αυτές και να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Ελπίδα του είναι τέτοια γεγονότα να μην επαναληφθούν ποτέ
Βραβεία
Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ελβετικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1992–93 (υδατοσφαίριση)
Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1992–93 (αγγλικά: LEN European Cup 1992–93) ήταν η 6η περίοδος του κορυφαίου πρωταθλήματος γυναικείας υδατοσφαίρισης της Ευρώπης που διοργανώθηκε από την LEN.
Το τουρνουά διοργανώθηκε το 1993. Ο τελικός παίχτηκε μεταξύ της Ιταλικής Οριτζόντε Κατάνια και της Ουγγρικής Σέντες. Η Σέντες νίκησε την Οριτζόντε Κατάνια με 6-5 και κέρδισε τον 1ο τίτλο στην ιστορία της.
Προκαταρκτικός γύρος
Ο Προκαταρκτικός γύρος διεξήχθη σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων μεταξύ 13 και 17 Ιανουαρίου του 1993. Οι δύο πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην Τελική φάση.
;ος όμιλος
Οι αγώνες του ομίλου πραγματοποιήθηκαν στις εγκαταστάσεις της ΚΕ Μεντιτεράνι στο Bégur στη Βαρκελώνη. Πηγή:
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
(Δ) Διοργανώτρια ομάδα.
Οι αγώνες του ομίλου πραγματοποιήθηκαν στο Κόσιτσε. Πηγή:
Οι αγώνες του ομίλου πραγματοποιήθηκαν στο Παπαστράτειο Κολυμβητήριο στον Πειραιά. Πηγή:
Τελική φάση
Η Τελική φάση διεξήχθη σε δύο ομίλους των τριών ομάδων 10-14 Φεβρουαρίου στη πόλη Σέντες της Ουγγαρίας.
1ος όμιλος
Πηγή:
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
2ος όμιλος
Πηγή:
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
Ημιτελικοί
Πηγή:
Πέμπτη θέση
Πηγή:
Τρίτη θέση
Πηγή:
Τελικός
Πηγή:
Τελική κατάταξη
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1992–93 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1992 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1993
Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου Αθηνών
Το Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου Αθηνών ανήκει στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών «Σπύρος Λούης» (OAKA) που βρίσκεται στο Μαρούσι. Το Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου κατασκεύαστηκε το 1991 σε έκταση 70 στρεμμάτων, ως εγκατάσταση που χρησιμοποιήθηκε στους Μεσογειακούς Αγώνες της Αθήνας. Ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004
Περιλαμβάνει το ανοικτό κολυμβητήριο, χωρητικότητας 11.500 θεατών, στο οποίο διεξάγονται τα αγωνίσματα της Κολύμβησης και Υδατοσφαίρισης και το κλειστό κολυμβητήριο για τα αγωνίσματα της Κολύμβησης, Συγχρονισμένης Κολύμβησης και Καταδύσεων. Η πισίνα της συγχρονισμένης κολύμβησης έχει χωρητικότητα 5.300 θεατών, ενώ αυτή της κατάδυσης 6.200 θεατών.
Το ανοικτό κολυμβητήριο ήταν αντικείμενο ισχυρής κριτικής κατά τη διάρκεια προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων. Είχε σχεδιαστεί η τοποθέτηση οροφής για να προστατεύσει θεατές και αθλητές από τον ήλιο, το σχέδιο όμως αυτό εγκαταλείφθηκε αργότερα, αφήνωντας τους αθλητές και τους περισσότερους θεατές έκθετους στο ηλιακό φως. Παρ' αυτά η εγκατάσταση έλαβε την έγκριση της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κολύμβησης.
Τον Ιουνίου του 2021 διοργανώθηκε το παγκόσμιο πρωτάθλημα Fina womens water polo league, όπως και το πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθηνων Ολυμπιακο Κεντρο Υγρου Στιβου Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Υγρου Στιβου Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1991
Το 77ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1991 διεξήχθη στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο   μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1991.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη", στις 13 Οκτωβρίου. Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα δεκάθλου και βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 56 σύλλογοι.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1991 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Κορώνα muraria
μικρογραφία| Προσωποποίηση της [[Τύχη (μυθολογία)|θεάς Τύχης, που απεικονίζεται με την κορώνα muraria βασισμένο σε έργο του Ευτυχίδη της Σικυώνας . ]] Η κορώνα muraria (λατινικά: corona muralis), που ονομάζεται επίσης κορώνα turrita όταν εμφανίζονταν στυλιζαρισμένοι πύργοι, ήταν η κορώνα που χρησιμοποιούσαν ως τιμή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν το μεγαλύτερο σύμβολο της στρατιωτικής αξίας και ανήκε στον πρώτο άνθρωπο που είχε αναρριχηθεί στις οχυρώσεις μιας εχθρικής πόλης.
Χαρακτηριστικά της κορώνας muraria
Η κορώνα ήταν φτιαγμένη από χρυσό, με τη μορφή οδοντωτών τοίχων και πυργίσκων. Ήταν μια από τις σημαντικότερες στρατιωτικές τιμές και ανατέμνονταν μόνο μετά από προσεκτική έρευνα για να ανακαλυφθεί ποιος είχε την υπεροχή στην αναρρίχηση τοίχων.
Η κορώνα πήρε τον συμβολισμό της ελληνιστικής εποχής με τον οποίο συμβολισμό χρησιμοποιήθηκε για να απεικονισθεί η θεά Τύχη που φορούσε την κορώνα muraria, όπου ήταν η προσωποποίηση της τύχης μιας πόλης, παρόμοια με τη ρωμαϊκή θεά Φορτούνα. Η κορώνα muraria ήταν επίσης χαρακτηριστικό γνώρισμα της θεάς Κυβέλης. Ωστόσο, αυτή η κορώνα ήταν από ξύλο.
Ο νεαρός Publius Cornelius Scipio Emiliano, ο μελλοντικός καταστροφέας της Καρχηδόνας, κέρδισε την κορώνα muraria κατά τη διάρκεια στρατιωτικής εκστρατείας στην Ισπανία.
Εραλδική
Η κορώνα muraria είχε μεγάλη τύχη στην εραλδική, όπου έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς σαν οικόσημα πόλης. Σε αυτές τις παραστάσεις η κορώνα φαίνεται να αντιπροσωπεύει τα τυπικά τείχη ενός κάστρου ή μιας μεσαιωνικής πόλης. Ακόμη και σήμερα, η κορώνα muraria χρησιμοποιείται στην αστική και διοικητική εραλδική σκηνή πολλών χωρών.
Η κορώνα muraria χρησιμοποιείται ακόμα στην ιταλική εραλδική πολιτεία για να συμβολίσει την κορώνα του δήμου, ασημένια και χωρίς πύργους, που εκπροσωπείται στα οικόσημα των ιταλικών δήμων ή την κορώνα της πόλης, επιχρυσωμένη με οκτώ πύργους (εκ των οποίων πέντε είναι ορατοί) κρατώντας τον τίτλο της πόλης. Η κορώνα εμφανιζόταν τότε στα οικόσημα των σωμάτων του ιταλικού στρατού και εκείνου της Πολεμικής Αεροπορίας.
Η κορώνα turrita είναι τελικά ένα εικονογραφικό χαρακτηριστικό της Italia turrita, μια συμβολική προσωποποίηση του έθνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής Κατηγορία:Εραλδική Κατηγορία:Ρωμαϊκός στρατός
Στέρλινγκ Χέιντεν
μικρογραφία|260x260εσ|Ο Χέιντεν (αριστερά) με τον [[Πίτερ Σέλλερς|Πίτερ Σέλερς στην ταινία S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα του Στάνλεϊ Κούμπρικ (1964)]] Ο Στέρλινγκ Γουόλτερ Χέιντεν (αγγλικά: Sterling Relyea Walter) (26 Μαρτίου 1916 - 23 Μαΐου 1986) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, ναυτικός, διακκεκριμένος αξιωματικός των Πεζοναυτών και πράκτορας της OSS (Στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφορίων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου). Υπήρξε κορυφαίος ηθοποιός για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, κυρίως σε ταινίες γουέστερν και φιλμ νουάρ σε όλη τη δεκαετία του 1950, όπως Η ζούγκλα της Ασφάλτου του Τζον Χιούστον (1950), Τζόνι Γκιτάρ του Νίκολας Ρέι (1954), και Το χρήμα της οργής του Στάνλεϊ Κιούμπρικ (1956). Αργότερα πρωταγωνίστησε σε διάσημες ταινίες όπως το S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα ή Πώς έμαθα να πάψω να ανησυχώ και να αγαπώ τη βόμβα (1964) και Ο νονός του Φράνσις Φορντ Κόπολα (1972).
Πρώτα χρόνια
Ο Στέρλινγκ Ρέλυα Γουόλτερ γεννήθηκε στο Upper Montclair  του Νιου Τζέρσεϊ στις 26 Μαρτίου 1916 και ήταν γιος του Τζορτζ και της Φράνσις Γουόλτερ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, υιοθετήθηκε σε ηλικία εννέα ετών από τον Τζέιμς Χέιντεν και άλλαξε το όνομα του σε Στέρλινγκ Γουόλτερ Χέιντεν. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο Νιού Χάμσαϊρ, την Μασαχουσέτη, την Πενσυλβάνια, την Ουάσινγκτον και το Μέιν, όπου και σπούδασε στη Σχολή Wassookeag του Ντέξτερ.
Ο Χέιντεν ήταν τυχοδιώκτης και άνθρωπος της δράσης, χωρίς να ζηλέψει τίποτα από τους χαρακτήρες που υποδύθηκε αργότερα στις κινηματογραφικές ταινίες. Σε ηλικία 17 ετών, αγόρασε μια βάρκα για να δει τον κόσμο και έγινε ψαράς στα μεγάλα λιμάνια της Νέας Γης. Αργότερα, υπηρέτησε ως ναύτης σε σκούνα, γυρίζοντας τον κόσμο πολλές φορές.
Πρώιμη καριέρα
Τη δεκαετία του 1940, ο Χέιντεν θα αρχίσει να εργάζεται ως μοντέλο και σύντομα θα υπογράψει συμβόλαιο με την Paramount Pictures. Στην πρώτη του ταινία, θα συναντούσε την πρώτη σύζυγο του Μαντλίν Κάρολ, την οποία ερωτεύτηκε και αργότερα θα παντρευόταν. Αλλά μετά από μερικές ταινίες, έφυγε από το Χόλυγουντ για να υπηρετήσει ως μυστικός πράκτορας υπό τον Γουίλιαμ Ντόνοβαν στο OSS. Ο Χέιντεν στρατολογήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ με το όνομα Τζον Χάμιλτον (δεν χρησιμοποιήσε ποτέ το πραγματικό του όνομα). Η στρατιωτική θητεία του στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο περιλαμβάναν μεταξύ άλλων τεχνικές συμβουλές σε Γιουγκοσλάβους αντάρτες και ως αλεξιπτωτιστής στην Κροατία. Έλαβε το Αργυρό Αστέρι για την σημαντική συνεισφορά του στη Γιουγκοσλαβία του στρατάρχη Τίτο.