cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλάους Έμπνερ
Βιογραφία
Στα φοιτητικά του χρόνια και μετά δημιούργησε διάφορα λογοτεχνικά κείμενα, λυρική ποίηση, και ραδιοφωνικές αποδόσεις φιλολογικών έργων. Δημοσίευσε τα έργα του αυτά κυρίως συνήθως σε φιλολογικά και πολιτιστικά περιοδικά. Μερικά από τα ποιήματά του τα γράφει στην καταλανική γλώσσα.
Ο Κλάους Έμπνερ ζει και εργάζεται στη Βιέννη, και είναι μέλος των ομίλων συγγραφέων Grazer Autorenversammlung (GAV) και Österreichischer Schriftstellerverband (ÖSV).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές Κατηγορία:Αυστριακοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί μεταφραστές Κατηγορία:Αυστριακοί δοκιμιογράφοι
Άντρια του Χουμ
Ο Άντρια/Ανδρέας, σερβ.: Андрија (άκμασε 1203 - απεβ. π. 1250) από τον Οίκο των Βουκάνοβιτς ήταν πρίγκιπας του Χουμ (Ζαχούμλιε) το 1216-18 και περί το 1250.
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Μίροσλαβ Ζάβιντοβιτς πρίγκιπα του Χουμ, αδελφού του Στεφάνου Νεμάνια. Οι κτήσεις του διαιρέθηκαν μεταξύ του Στεφάνου του Πρωτόστεπτου, γιου τού Στεφάνου Νεμάνια, που έλαβε τα νοτιότερα μέρη του Χουμ και τού Άντρια, που έλαβε την ακτή Στον και το Πόποβο Πόλιε. Ο Πέταρ, αδελφός του Άντρια, αποσύρθηκε στα βορειότερα μέρη.
Ο ιστορικός Φάϊν συμπεραίνει ότι έπειτα από το τέλος του 1198, ο Ούγγρος δούκας Ανδρέας προσπάθησε να καταλάβει το Χουμ και κατόρθωσε να νικήσει μερικούς Σέρβους στο Χουμ περί το 1198, αποκτώντας έτσι το μέρος του Χουμ που βρίσκεται βορειοδυτικά του Νέρετβα· δεν είναι σίγουρο αν ποτέ απέκτησε τον πραγματικό έλεγχο. Έπειτα ο δούκας Ανδρέας είτε εκτοπίστηκε από την περιοχή αυτή από τον Πέταρ -γιο του Μίροσλαβ που τον υποστήριξαν οι τοπικοί ευγενείς- είτε αναγκάστηκε να αποσύρει τους άνδρες του από την περιοχή, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος μεταξύ τού δούκα Ανδρέα και του αδελφού του βασιλιά Ίμρε το 1203. Έτσι ο Πέταρ απλά ανέλαβε τον έλεγχο του δυτικού Χουμ έπειτα από την απόσυρση εκείνου· αν και ο Μάβρο Ορμπίνι έχει άλλη εκδοχή.
Μετά ο Πέταρ, υποστηριζόμενος από διάφορους τοπικούς ευγενείς, εκτόπισε τον αδελφό του Άντρια, που είχε διαδεχθεί τον πατέρα τους στο ανατολικό Χουμ, από τα εδάφη του. Έπειτα ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος, εξάδελφος του Άντρια, παρενέβη υπέρ τού -και στο όνομα τού- Άντρια και με την υποστήριξη μερικών ευγενών του Χουμ ανέκτησε το Χουμ προς τον Νέρετβα, πιθανά περί το 1216. Έπειτα από τη νίκη ο Στέφανος διόρισε τον Άντρια ως υποχείριο πρίγκιπα του Χουμ, αλλά έπειτα -επειδή ένοιωσε αρκετά ισχυρός, ή επειδή νόμισε ότι η διευθέτηση αυτή δεν θα πετύχαινε με το να προσδέσει το Χουμ στη Ράσκια- έβγαλε τον Άντρια από κυβερνήτη και τον άφησε μόνο με την περιοχή του Πόποβο και τις ακτές του Χουμ. Στη θέση του εγκατέστησε εκεί δικό του κυβερνήτη, πιθανόν τον γιο του Στέφανο Ράντοσλαβ. Ο Πέταρ, που κατείχε την περιοχή μεταξύ των ποταμών Νέρετβα και Τσρέτινα, απέκτησε τις κτήσεις τού Άντρια περί το 1218.
Το 1250 ο Άντρια υποσχέθηκε στη Δημοκρατία της Ραγούσας, η οποία είχε χάσει τον προστάτη της Ματέι Νίνοσλαβ μπάνο της Βοσνίας, ότι δεν θα συμμετείχε σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο μεταξύ της Ραγούσας και της Σερβίας και επίσης υποσχέθηκε να υποδεχθεί καλά τους πρόσφυγες της Ραγούσας στο Χουμ. Την εποχή αυτή ο Άντρια αναγνώρισε την υπεροχή του Στεφάνου Ούρου Α΄ της Σερβίας και τον είχε επικυρίαρχό του. Έτσι είναι παράξενο, που έκανε υποχωρήσεις ενάντια στα Σερβικά συμφέροντα. Φαίνεται ότι προετοίμαζε μία παύση εξάρτησης από τη Σερβία, η οποία πράγματι έγινε από τον γιο του Ράντοσλαβ, που το 1254 αποκαλείτο υποτελής της Ουγγαρίας.
Ίδρυσε μία εκκλησία στο Μέτσουρεσιε, σημερινή Άντριεβιτσα. Η σφραγίδα του παριστά έναν αετό, όχι όμως δικέφαλο όπως χρησιμοποιούσε ο πατέρας του.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ζαχλουμία Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς
Νεκροταφείο Ανάστασης Πειραιά
Το Νεκροταφείο της Ανάστασης του Πειραιά βρίσκεται στο τέλος της οδού Αναπαύσεως στο Κερατσίνι. Μετά την έναρξη λειτουργίας του νέου νεκροταφείου στο Σχιστό, η λειτουργία του έχει σταματήσει, με εξαίρεση την ταφή νεκρών σε υφιστάμενους οικογενειακούς τάφους.
Το πρώτο νεκροταφείο του Πειραιά ήταν γύρω από τον ναό του Αγίου Διονυσίου, αλλά προς το τέλος του 19ου αιώνα η πόλη του Πειραιά είχε μεγαλώσει αρκετά και υπήρχε ανάγκη για νέο νεκροταφείο. Το 1889 ο δήμος Πειραιά αποφάσισε την αγορά γηπέδου για δημοτικό νεκροταφείο στην περιοχή Ευγένεια, με συνολική επιφάνεια 48.452 στρεμμάτων. Η περιτοίχισή του και η κατασκευή δρόμου σύνδεσης με την πόλη του Πειραιά δημοπρατήθηκε το 1890, ενώ η κύρια είσοδος κατασκευάστηκε το 1892 και ο θάλαμος νεκροψίας μεταξύ 1893-1894. Τότε εγκρίθηκε και η ανέγερση του ναού της Ανάστασης και η εικονογράφησή του από τον αγιογράφο Παντελή Ζωγράφο. Το νεκροταφείο εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 1904, αν και άρχισε να λειτουργεί το 1909.
Το νεκροταφείο έχει σημαντικό αριθμό ταφικών μνημείων, ανάμεσα στα οποία και η «Κλαίουσα κόρη» του γλύπτη Φιλιππότη, έργα του γλύπτη Θωμόπουλου και του Δημήτρη Πικιώνη.
Κατηγορία:Νεκροταφεία στην Ελλάδα
Τζωρτζ Φράνσις Χιλλ
Ο σερ Τζωρτζ Φράνσις Χιλλ (αγγλ. Sir George Francis Hill, 1867–1948) υπήρξε Βρετανός βιβλιοθηκάριος του Βρετανικού Μουσείου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1867 στην Ινδία. Παππούς του ήταν ο Μικάια Χιλλ, και πατέρας του ο Σάμιουελ Τζων Χιλλ. Σχολείο πήγε στο Κολέγιο του Έλθαμ και συνέχισε τη μόρφωσή του στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και στο Κολλέγιο Μέρτον της Οξφόρδης. Σπούδασε κλασική φιλολογία και νομισματολογία.
Διορίστηκε στο Βρετανικό Μουσείο το 1893 στο τμήμα νομισμάτων και μεταλλείων, όπου ασχολήθηκε με την μελέτη των αρχαίων ελληνικών νομισμάτων. Πήρε προαγωγή και το 1931 διορίστηκε Διευθυντής και Πρύτανης Βιβλιοθηκάριος του Βρετανικού Μουσείου. Πλούτισε τη συλλογή του Βρετανικού Μουσείου με την αγορά του Σιναϊτικού Κώδικα και με την συλλογή του Γεώργιου Ευμορφόπουλου. Παντρεύτηκε το 1924 την Μαίρη Πωλ από την Ρώμη.
Τιμήθηκε με τον ιπποτικό τίτλο του σερ το 1933. Πήρε σύνταξη το 1936 και απεβίωσε στο Λονδίνο το 1948.
Δημοσιεύσεις
Δημοσίευσε το 1897 τον πρώτο τόμο του καταλόγου των ελληνικών νομισμάτων. Δημοσίευσε επίσης πολλούς καταλόγους του Βρετανικού Μουσείου. Ήταν εκδότης του περιοδικού Journal of Hellenic Studies.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομισματολόγοι Κατηγορία:Βρετανικό Μουσείο
Λόρε Γκρανιέβιτς
Η Λόρε Γκρανιέβιτς (Lore Graniewicz, 5 Μαΐου 1991 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Το 2012 έκανε το ντεμπούτο της στη σειρά La rosa de Guadalupe και το 2015 έπαιξε στην τηλενουβέλα Amores con trampa. Το 2018 πρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα Hijas de la luna.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956
Νοκ-άουτ
right|240px|thumb|Το [[Βασιλικό Εκθεσιακό Κτίριο|Royal Exhibition Building, έδρα του μπασκετικού τουρνουά, είναι αναμφίβολα ένα από τα ομορφότερα κτήρια που έχουν φιλοξενήσει τους Αγώνες. Από το 2004, περιλαμβάνεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.]] right|200px|thumb|Ο [[Μπιλ Ράσελ (φωτό 2011), πρώτος σκόρερ των ΗΠΑ στη διοργάνωση με 18,8 πόντους ανά αγώνα. Αν και είχε πρόσφατα υπογράψει συμβόλαιο στο NBA με τους Σέλτικς, απέφευγε να αγωνιστεί για να μην αποκλειστεί απ' την εθνική ομάδα, βάσει των τότε κανονισμών. Έγινε επαγγελματίας αμέσως μετά τους Αγώνες και αναδείχθηκε σε θρύλο του αθλήματος, κατακτώντας 11 φορές τον τίτλο του ΝΒΑ.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Μελβούρνη
CH3NO2
Ο μοριακός τύπος CH3NO2, με μοριακή μάζα 61,04, αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1 και
μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα 13 ισομερή:
Άλλα ισομερή
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Α.Ε.Κ. (άρση βαρών)
Το τμήμα Άρσης Βαρών - Powerlifting της ΑΕΚ ιδρύθηκε το 2016. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Powerlifting Ανδρών, 1 πρωτάθλημα Powerlifting Εφήβων και 1 πρωτάθλημα Powerlifting Παίδων.
Ατομικές Διακρίσεις
14η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Δυναμικού Τριάθλου το 2017 (Παναγιώτης Περέντης).
Χρυσό μετάλιο στο Open στην Πανελλήνια Λίγκα Δυναμικού Τριάθλου το 2018 (Νίκος Σαλίβερος).
Χρυσό μετάλιο στο Squat στην Πανελλήνια Λίγκα Δυναμικού Τριάθλου το 2018 (Νίκος Σαλίβερος).
Χρυσό μετάλιο στο Deadlift στην Πανελλήνια Λίγκα Δυναμικού Τριάθλου το 2018 (Νίκος Σαλίβερος).
Χάλκινο μετάλιο στον Πάγκο στην Πανελλήνια Λίγκα Δυναμικού Τριάθλου το 2018 (Νίκος Σαλίβερος).
Χρυσό μετάλιο στην Άρση Θανάτου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Δυναμικού Τριάθλου το 2019 (Ροβέρτος Παπαναστασίου).
Χρυσό μετάλιο στην Άρση Θανάτου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Powerlifting το 2019 (Παναγιώτης Περέντης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρση βαρων Α.Ε.Κ.
Περικλής Αλ. Αργυρόπουλος
Ο Περικλής Αργυρόπουλος του Αλεξάνδρου (Αθήνα, 21 Μαρτίου 1881 - 20 Αυγούστου 1966 ) ήταν Έλληνας νομικός και διπλωμάτης, που καταγόταν από την οικογένεια Αργυρόπουλου. Διετέλεσε βουλευτής με διάφορα κόμματα, με τελευταίο την ΕΔΑ, και κατ' επανάληψη υπουργός. Συνέγραψε αρκετά έργα και υπήρξε εκπρόσωπος της Ελλάδας σε διεθνή συνέδρια.
Πούντα Πάρου
Η Πούντα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη δυτική Πάρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 240 κατοίκους. Η Πούντα διαθέτει μικρό λιμένα από τον υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με την Αντίπαρο απέναντι. Η απόσταση μεταξύ των δύο είναι ένα μίλι και η διαδρομή διαρκεί περίπου 7 λεπτά. Ανάμεσα στην Πούντα και στην Αντίπαρο βρίσκεται το Ρευματονήσι. Η Πούντα απέχει 9 χιλιόμετρα από την Παροικιά. Η Πούντα αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1961.
Περικλής Αλ. Αργυρόπουλος
Οικογενειακή καταγωγή
Οι γονείς του ήταν Φαναριώτες. Ο πατέρας του Αλέξανδρος ήταν γιος του καθηγητή Περικλή Αργυρόπουλου, και εγγονός του Μεγάλου Διερμηνέα της Υψηλής Πύλης, Ιάκωβου Αργυρόπουλου. Η μητέρα του, το γένος Σούτσου, ήταν εγγονή του Μιχαήλ Βόδα Σούτσου, επίσης Μεγάλου Διερμηνέα της Υψηλής Πύλης. Ο πατέρας της μητέρας του ήταν ο Ιωάννης Σούτσος, πρέσβης του βασιλέα Όθωνα στην Αγία Πετρούπολη. Μητέρα της μητέρας του ήταν η Αικατερίνη Ομπρέσκωφ, δισέγγονη του στρατάρχη Σεραμέτιεφ, νικητή του Καρόλου 12ου της Σουηδίας.
Πούντα Πάρου
Νότια του λιμανιού βρίσκεται η παραλία της Πούντας, μια μεγάλη αμμουδερή παραλία, όπου λειτουργεί μικρός αριθμός χώρων εστίασης και υπάρχει η δυνατότητα ενοικίασης εξοπλισμού ιστιοσανίδας, κάιτ-σέρφινγκ ή άλλου εξοπλισμού. Η παραλία είναι δημοφιλής προορισμός για θαλάσσια σπορ. Παραλία με το ίδιο όνομα υπάρχει και στην ανατολική Πάρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πάρου Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Περικλής Αλ. Αργυρόπουλος
Η συμμετοχή στον Μακεδονικό Αγώνα
Με διαβατήριο δημοσιογράφου έφτασε στη Μακεδονία στις 18 Απριλίου 1904. Εκεί πραγματοποίησε επαφές με παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας: τον υποπρόξενο Φίλιππο Κοντογούρη, τον γενικό πρόξενο Ευγενειάδη, τον Ίωνα Δραγούμη, τον Γάλλο πρόξενο, τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.
Διοικητική διπλωματική δράση
Το 1912 διορίστηκε Νομάρχης Θεσσαλονίκης και έγινε ο πρώτος στο αξίωμα αυτό για την ελεύθερη συμπρωτεύουσα. Το 1916 πήρε μέρος στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης. Διετέλεσε πρεσβευτής σε πολλές χώρες της Σκανδιναβικής Χερσονήσου, καθώς και στο Κάιρο, το Παρίσι, το Αλγέρι και την Κωνσταντινούπολη. Ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Γεωργίου Κονδύλη, από τις 26 Αυγούστου 1926 έως τις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου
Εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1928 με το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα του Γ. Κονδύλη και επανεξελέγη στις εκλογές του 1932 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928 ανέλαβε υπουργός Ναυτικών την περίοδο 4 Ιουλίου 1928-7 Ιουνίου 1929, και εν συνεχεία υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 7 Ιουνίου-6 Ιουλίου 1929 στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Ιουνίου 1929, προσωρινός υπουργός Εσωτερικών από τις 3 Ιουλίου 1929 και για 3 ημέρες, υπουργός Εσωτερικών από τις 6 Ιουλίου 1929-31 Δεκεμβρίου 1929. Στην επόμενη κυβέρνηση, μετά την παραίτησή του από υπουργός Εσωτερικών, διετέλεσε υπουργός Ναυτικών την περίοδο 22 Δεκεμβρίου 1930-26 Μαΐου 1932.
Ο Αργυρόπουλος ανέλαβε Γενικός Διοικητής Νήσων Αιγαίου στην κυβέρνηση Τσουδερού την περίοδο 25 Απριλίου 1941-2 Ιουνίου 1941.
Στις εκλογές του 1963 εξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με την ΕΔΑ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Σοφία Αργυροπούλου (1882-1969) και όταν διαζεύχθηκε, έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Μαυροκορδάτου.
Τιμοφέι Σαπρόνοφ
Ο Τιμοφέι Βλαντιμίροβιτς Σαπρόνοφ (Ρωσικά: Тимофе́й Влади́мирович Сапро́нов, 1887 – 28 Σεπτεμβρίου 1937) ήταν Ρώσος επαναστάτης, Παλαιός Μπολσεβίκος και σοσιαλιστής αγωνιστής.
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Σαπρόνοφ γεννήθηκε στην Μοστάουσκα, του Κυβερνείου Τούλα από οικογένεια Ρώσων. Ενώ εργαζόταν ως βαφέας ο Σαπρόνοφ προσχώρησε στην Μπολσεβίκικη μερίδα του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος το 1912. Συμμετείχε στην Ρωσική Επανάσταση και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο στο Επαρχιακό Σοβιέτ Μόσχας. Ο Σαπρόνοφ ήταν αριστερός κομμουνιστής της ομάδας Μπουχάριν το 1918. Λίγο αργότερα, με άλλους αριστερούς του Κομμουνιστικού Κόμματος Μόσχας, τον Βλαντιμίρ Σμιρνόφ και τον Βαλεριάν Ομπολένσκι-Οσίνσκι, ίδρυσαν την εσωκομματική ομάδα, γνωστή ως Ομάδα Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού, η οποία παρουσίασε τα επιχειρήματά της στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος το 1919, ότι “το κόμμα δεν πρέπει να επιβάλει την θέλησή του στα σοβιέτ”. Ωστόσο, έλαβε μόνο έναν ασήμαντο αριθμό ψήφων και καταγγέλθηκε ως ημι-συνδικαλιστική από τον Βλαντιμίρ Λένιν.
Οι της ομάδας του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού συνέχισαν να κάνουν καμπάνια κατά των γραφειοκρατικών μεθόδων του κόμματος στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 σαν μέρος της λεγόμενης αντιπολίτευσης του 1923. Παρά το γεγονός αυτό, ο Σαπρόνοφ παρέμεινε μια ηγετική φυσιογνωμία του κόμματος και πρόεδρος της Επιτροπής Δημοσίων Έργων, μέλος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής και ήταν από αυτούς που μετέφεραν το φέρετρο του Λένιν στην κηδεία του. Αυτός, μαζί με τους Οσίνσκι, Σμιρνόφ και Ντρομπνίς, υπέγραψαν την Διακήρυξη των 46 και αργότερα προσχώρησαν στην Αριστερή Αντιπολίτευση, αν και σαν ξεχωριστή ομάδα θεωρούνταν υπερ-αριστεροί μέσα σε αυτήν. Ο Σαπρόνοφ βοήθησε να μπουν τα θεμέλια για την Ενωμένη Αντιπολίτευση της Τροτσκιστικής και της Ζινοβιεφικής φράξιας το 1926, όμως αυτός και οι πρώην οπαδοί της ομάδας του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού παρέμειναν υπερ-αριστεροί, δηλώνοντας στην Διακήρυξη της Ομάδας των 15 ότι η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν πλέον εργατικό κράτος και ότι ο καπιταλισμός είχε παλινορθωθεί. Επίσης “αρνούνταν την ανάγκη υπεράσπισης της Σοβιετικής Ένωσης” σύμφωνα με την ομιλία του Λέοντος Τρότσκι στην Επιτροπή Dewey.
Ο Σαπρόνοφ διαγράφηκε από το κόμμα στο 15ο Συνέδριο του Κόμματος τον Δεκέμβριο του 1927 μαζί με τους υπόλοιπους της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και απελάθηκε στην Κριμαία. Οι συνθήκες της συνθηκολόγησής του στον Ιωσήφ Στάλιν το 1928 παραμένουν ασαφείς, όμως τον συνέλαβαν εκ νέου το 1932 και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του στην φυλακή, κυρίως στο περιβόητο απομονωτήριο Βερκνεουράλσκ. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Σεπτεμβρίου 1937 και εκτελέστηκε την ίδια ημέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Σταθμός Μουριών Κιλκίς
Ο Σταθμός Μουριών είναι μεγάλο ημιορεινό χωριό, της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς στη Μακεδονία.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σταθμός Μουριών βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, βορειοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης. Είναι κτισμένος στους νότιους πρόποδες του Μπέλλες σε υψόμετρο 206 μέτρα, δίπλα στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης, ανάμεσα στην Αλεξάνδρα (νοτιοδυτικά) και την Αγία Παρασκευή. Απέχει 30 χλμ. βόρεια από το Κιλκίς και 78 χλμ. βόρεια από τη Θεσσαλονίκη. Στο χωριό στεγάζεται το υποθυκοφυλακέίο Μουριών ενώ στα βόρειά του είναι ο καταρράκτης Μπέλλες, που με τα νερά του τροφοδοτεί το δίκτυο ύδρευσης της περιοχής.
Η παλιά ονομασία του χωριού, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Σιδηροδρομικός Σταθμός Ακίντζαλη και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ακίντζαλη (Μουριές). Μετονομάστηκε σε Σιδηροδρομικό Σταθμό Μουριών το 1926 και το όνομά του διορθώθηκε σε Σταθμός Μουριών το 1951 ενώ το 1997 ορίστηκε έδρα του δήμου Μουριών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αλεξάνδρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σταθμού Μουριών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μουριών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1.040 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2012
Βαθμολογία Συλλόγων
* Βαθμολογήθηκαν συνολικά 102 σωματεία.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2012 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Καλυδνές νήσοι
Πρόκειται για το σύμπλεγμα των νησιών της Καλύμνου. Η ονομασία Καλυδνές νήσοι προέρχεται από τον Όμηρο, όπου αναφέρει ότι συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο με 30 πλοία και με αρχηγούς τον Φείδιππο και τον Άντιφο.
Μάλιστα, από το σύμπλεγμα των νησιών της Καλύμνου, φαίνεται κολύμπησαν τα δύο φίδια ονόματι Όρκις (ή Πόρκις) και Χαρίβοια, που κατά τον μύθο, έπνιξαν τον Λαοκόοντα και τους δύο γιους του στην Τροία.
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Λίππι)
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι έργο του αναγεννησιακού Ιταλού καλλιτέχνη Φιλίππο Λίππι. Φιλοτεχνήθηκε για το παλάτι των Μεδίκων. Φιλοξενείται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.
Περιγραφή
Το τρίπτυχο εικονίζει την παρθένο Μαρία. Ο άγγελος Γαβριήλ γονατίζει μπροστά στην Παναγία που διαβάζει. Η χείρα του πανάχραντου πέμπει μια ακτίνα φωτός, ενώ η αγία περιστερά φτερουγίζει.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες Κατηγορία:Πίνακες της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου
Μαντείο των Δελφών
Το Μαντείο των Δελφών ήταν το γνωστότερο μαντείο της Αρχαίας Ελλάδας και του τότε γνωστού κόσμου. Βρίσκεται στους δύο αετούς, έναν προς την Ανατολή και έναν προς τη Δύση, συναντήθηκαν στους Δελφούς. Ήταν αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα. Η Πυθία ήταν το διάμεσο, με το οποίο επικοινωνούσε ο θεός, και έδινε τους χρησμούς, που καταγράφονταν και ερμηνεύονταν από τους ιερείς.
Ίδρυση
Στην ίδια περιοχή ενδέχεται να προϋπήρχε λατρευτικό κέντρο, στο οποίο τιμούσαν τη θεά Γη ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή. Οι ανασκαφές στο ιερό της Αθηνάς Προναίας έχουν αποκαλύψει μυκηναϊκά ειδώλια τα οποία έχουν κατά καιρούς συσχετιστεί με τη λατρεία αυτή. . Η ίδρυση του μαντείου θεωρείται ότι οφειλόταν στην ύπαρξη ενός χάσματος, από το οποίο έβγαιναν αέρια, τα οποία, εισπνεόμενα, έκανε να περνούν οι άνθρωποι σε μια κατάσταση έκστασης. Σύμφωνα με τον μύθο, μάλιστα, την ιδιότητα αυτή ανακάλυψε ένα κατσίκι, το οποίο πλησίασε στο χάσμα και άρχισε στη συνέχεια να συμπεριφέρεται περίεργα. Ο βοσκός, παρατηρώντας το, πλησίασε κι αυτός και στη συνέχεια άρχισε να προφέρει ακατάληπτα λόγια. Σύμφωνα με μια νεώτερη έρευνα η ύπαρξη χάσματος αμφισβητείται ενώ υποστηρίζεται ότι η συμπεριφορά της κατσίκας και όλη η μαντική διαδικασία της Πυθίας βασιζόταν στις φαρμακολογικές ιδιότητες των φύλλων ροδοδάφνης (Nerium oleander). Σύμφωνα με τη μυθολογία, φύλακας της Κασταλίας πηγής, που επίσης συνδεόταν με τη χρησμοδοτική ικανότητα του μαντείου, ήταν ο δράκος Πύθωνας, τον οποίο σκότωσε ο Απόλλων με το τόξο και τα βέλη του. Αυτή η πράξη σήμανε την ήττα των προηγούμενων λατρειών. Έκτοτε η λατρεία του Απόλλωνα κυριάρχησε. Η μεταστροφή αυτή τοποθετείται στην Υπομυκηναϊκή ή πρώιμη Γεωμετρική περίοδο. Στην Ιλιάδα αναφέρεται ήδη σαν ένας πλούσιος και ιερός χώρος.
Η μαντική τέχνη και η μετάβαση από τις Θρίες στην Πυθία
Με την έναρξη της λειτουργίας του ιερού του Απόλλωνα στους Δελφούς εξαπλώθηκε η φήμη πως ο θεός Απόλλωνας κατοικούσε μέσα στο ιερό του φυτό, τη δάφνη, και πως μέσα από το θρόισμα των φύλλων του φυτού προφήτευε δίνοντας χρησμούς για τα μελλούμενα. Σύμφωνα με την παράδοση και τη μυθολογία, τη μαντική τέχνη φαίνεται πως δίδαξαν στον θεό Απόλλωνα οι Θρίες, τρεις φτερωτές νύμφες και κόρες του Δία, όταν ο θεός έτυχε να βόσκει τα βόδια του στον Παρνασσό. Είναι πιθανόν οι Θρίες να διατηρούσαν κληρομαντείο στην περιοχή του Παρνασσού, που δεν αποκλείεται να αποτέλεσε μια πρώτη μορφή κατά μίμηση του οποίου φτιάχτηκε και ιδρύθηκε το Μαντείο των Δελφών. Σε αυτό το μαντείο χρησιμοποιούνταν η κλήρωση στη διαδικασία της χρησμοδοσίας. Οι κλήροι ρίχνονταν σε ένα δοχείο, από όπου επιλέγονταν ένας ή περισσότεροι και τα συμπεράσματα προέκυπταν από το σχήμα και το χρώμα τους, το οποίο φαίνεται να είχε ιδιαίτερη σημασία.
Στο χώρο των Δελφών, φαίνεται πως είχαν λειτουργήσει κατά σειρά τριών ειδών μαντεία: Το χθόνιο, που χρησμοδοτούσε μέσω της εγκοίμησης, το κληρομαντείο και εν τέλει το απολλώνιο μέσω της δάφνης. Ωστόσο, από τότε που η λατρεία του Απόλλωνα συνδυάστηκε με αυτή του Διονύσου, ο οποίος λατρευόταν από τους οπαδούς του μέσα σε κατάσταση έκστασης, παραφοράς και ιερής μανίας, υιοθετήθηκε ένας νέος τύπος χρησμοδότησης. Ο Απόλλων προφήτευε πια μέσω της Πυθίας, που λειτουργούσε ως δίαυλος και φερέφωνο του θεού. Με το μάσημα φύλλων δάφνης καθώς και με την επίδραση ατμών και άλλων αναθυμιάσεων που έρχονταν από το άνοιγμα στα άδυτα του Μαντείου, η Πυθία έδινε τους θεϊκούς χρησμούς μέσα σε μια κατάσταση εκστατικής και ιερής μέθης. Η Πυθία καθόταν πάνω σε έναν ψηλό, επίχρυσο τρίποδα, επάνω από το χάσμα του ναού. Αρχικά, οι γυναίκες που αναλάμβαναν το ρόλο της ιέρειας Πυθίας ήταν νέες, όμορφες και παρθένες. Ωστόσο, μετά την απαγωγή και τη διαφθορά μια νεαρής Πυθίας από τον Εχεκράτη τον Θεσσαλό που την ερωτεύτηκε και την έκλεψε, ο θεσμός αυτός άλλαξε. Επέλεγαν πια για το ρόλο αυτό μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας, άνω των πενήντα ετών. Οι Πυθίες μεγαλύτερης ηλικίας εξακολουθούσαν να ντύνονται σαν νεαρές κόρες και να στολίζονται με κοσμήματα. Κατά την παράδοση, πρώτη Πυθία υπήρξε η Φημονόη.
Τελετουργικό χρησμοδοσίας
thumb|left|210px|Τελετουργικό στην Κασταλία πηγή. Οι επισκέπτες που ζητούσαν χρησμό από την Πυθία ονομάζονταν θεοπρόποι και κατά το τελετουργικό του Μαντείου έπρεπε να καθαριστούν αρχικά με νερό από την Κασταλία πηγή, πληρώνοντας έναν ορισμένο αντίτιμο, το λεγόμενο πελανόν, που δεν ήταν ίδιο για όλους, ενώ έπρεπε να προσφέρουν και θυσία στο ναό του Απόλλωνα, συνήθως ένα κατσίκι. Το ζώο έπρεπε να μην είχε κάποιο ελάττωμα, ενώ απαραίτητος οιωνός για να μπορέσει η Πυθία να δώσει χρησμό, ήταν να αρχίσει το ζώο να τρέμει. Για το λόγο αυτό κατάβρεχαν το θύμα με κρύο νερό. Σύμφωνα με μια νεώτερη έρευνα η συμπεριφορά της κατσίκας εξηγείται από τις φαρμακολογικές ιδιότητες των φύλλων ροδοδάφνης (Nerium oleander), εκχύλισμα των οποίων δινόταν δοκιμαστικά στην κατσίκα πριν το πιει η Πυθία. Ανάμεσα στους θεοπρόπους υπήρχε μια ιεράρχηση, σχετικά με το ποιος προηγούνταν στη χρησμοδοσία. Οι πρώτοι που δικαιούνταν να λάβουν χρησμό ήταν οι κάτοικοι των Δελφών. Ακολουθούσαν όσοι είχαν τιμηθεί από του Δελφούς με το προνόμιο της προμαντείας και έπειτα οι υπόλοιποι. Μέσα στις δύο τελευταίες ομάδες, η σειρά κανονιζόταν με κλήρο.
Παρόμοιες τελετουργίες κάθαρσης ακολουθούσε και η Πυθία. Ύστερα από κάποια τυπική διαδικασία, κατέβαινε στο λεγόμενο άδυτον, κάτω από το σηκό του ναού του Απόλλωνα, όπου άκουγε την ερώτηση από τους ιερείς που βρίσκονταν σε έναν διπλανό μικρό χώρο που ονομαζόταν οίκος. Στη συνέχεια έπεφτε σε έκσταση ενώ οι ιερείς κατέγραφαν και ερμήνευαν τα λόγια που πρόφερε. Την επιμέλεια του Μαντείου είχαν πέντε άνδρες, κάθε ένας από τους οποίους ανήκε σε μια από πέντε μεγάλες οικογένειες των Δελφών που ονομάζονταν Δευκαλιωνίδες. Αυτοί ονομάζονταν όσιοι, ενώ ο επικεφαλής τους προφήτης.
Οι χρησμοί και η σημασία τους στον Αρχαίο Ελληνικό κόσμο
Αρχικά οι χρησμοί δίνονταν μόνο μια φορά το χρόνο, την 7η του μήνα Βύσιου, γενέθλια ημέρα του Απόλλωνα. Με την αύξηση της επισκεψιμότητας του Μαντείου, οι χρησμοί δίνονταν την 7η κάθε μήνα, εκτός από τους χειμερινούς, καθώς τότε, σύμφωνα με τον μύθο, ο Απόλλωνας έφευγε από τους Δελφούς και πήγαινε στους Υπερβορείους. Οι χρησμοί αυτοί, που η φύση τους μας έγινε γνωστή τόσο από επιγραφές όσο και από τα έργα αρχαίων συγγραφέων όπως ο Ηρόδοτος, αποτελούσαν για τον Ελληνικό κόσμο της εποχής νόμο, κάνοντας το Μαντείο ένα είδος ρυθμιστή για πολύ σημαντικά θέματα όπως πόλεμοι ή αποικισμοί, δίνοντάς του έτσι τεράστια δύναμη. Οι νόμοι για παράδειγμα της Σπάρτης, εισήχθησαν από τον Λυκούργο με το κύρος του Μαντείου, ενώ οι αποικίες στην Κάτω Ιταλία ή τον Εύξεινο Πόντο ιδρύονταν αφού οι πόλεις το συμβουλεύονταν. Την περίοδο του 7ου και 6ου π.Χ. αιώνα, με την αύξηση της ανάγκης για νέες αποικίες το Μαντείο των Δελφών γνωρίζει και τη μεγαλύτερή του ακμή. Αυτές τιμούσαν τον Απόλλωνα σαν Αρχηγέτη, ενώ αρκετές έπαιρναν το όνομα Απολλωνία.
Οι χρησμοί τις παλαιότερες εποχές ήταν γνωστοί για το διφορούμενο νόημά τους. Αρκετές ήταν οι φορές που το Μαντείο δεν κρατούσε αμερόληπτη στάση, αλλά έπαιρνε απροκάλυπτα το μέρος μιας παράταξης, όπως για παράδειγμα στον Πελοποννησιακό πόλεμο που πήρε το μέρος των Λακεδαιμονίων. Επίσης, κατά τους Περσικούς Πολέμους είχε κατηγορηθεί για φιλοπερσική στάση. Όμως, οι υπηρεσίες του δίνονταν προς όλους, άσχετα με την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στις περιοχές τους. Το Μαντείο είχε απήχηση και εκτός ελληνικού κόσμου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι σημαντικοί ηγεμόνες της Μικράς Ασίας, όπως ο Μίδας, ο Γύγης, ο Αλυάττης και ο Κροίσος παραδέχτηκαν την υπεροχή του έναντι άλλων μαντείων, το συμβουλεύτηκαν σε σημαντικές στιγμές της καριέρας τους και στη συνέχεια το αντάμειψαν με πλουσιότατα δώρα.
Βιβλιογραφία
Δελφικά παραγγέλματα Ψάλτη, Α., "Το Μαντείο των Δελφών και ο Αποικισμός", στο Η Ευρώπη της Ελλάδας, Αποικίες και Νομίσματα από τη συλλογή της Alpha Bank, Αθήνα 2014, 54-60.
Oracle grec
Παροχή υπηρεσιών
Η παροχή υπηρεσιών είναι οικονομικός όρος που αναφέρεται με τον χαρακτήρα του αγαθού που παρέχεται από επιχειρήσεις τριτογενούς παραγωγής, δηλαδή από επιχειρήσεις που δεν προσφέρουν κάποιο υλικό προϊόν, πρωτογενές ή μεταποιημένο π.χ. αγροτικό, βιοτεχνικό ή βιομηχανικό προϊόν, αλλά παρέχουν στους πελάτες τους υπηρεσίες.
Τέτοιες υπηρεσίες ενδεικτικά είναι οι παρεχόμενες από ελεύθερους επαγγελματίες καθώς και οι επιχειρησιακά οργανωμένες π.χ. διαφημιστικές, εκπαιδευτικές, οικοδομικές, τροφοδοσίας και καθαρισμού, κτηματομεσιτικές, μεταφορικές, τουριστικές, τραπεζικές υπηρεσίες, υγείας κλπ., όπως επίσης και όλο το εμπόριο διανομής αγαθών χονδρικού και λιανικού εμπορίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αγαθά
Τζον Στόκτον
Ο Τζον Χιούστον Στόκτον (αγγλικά: John Houston Stockton, γεννήθηκε 26 Μαρτίου 1962) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε σε όλη του τη σταδιοδρομία του ως πόιντ γκαρντ με τους Γιούτα Τζαζ στο ΝΒΑ, από το 1984 έως το 2003. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών.
Βιογραφία
Ο Στόκτον αποφάσισε να μείνει στο Σποκάν (όπου γεννήθηκε) και να παίξει μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο Γκονζάγκα. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς του για τους Μπούλντογκς το 1984, είχε κατά μέσο όρο 20,9 πόντους ανά παιχνίδι, σκοράροντας 57 % στο γήπεδο. Οι Ζαγκς κατέγραψαν επίδοση 17–11, το καλύτερο σε 17 χρόνια, και ο Στόκτον ηγήθηκε του Αθλητικής Περιφέρειας της Δυτικής Ακτής σε σκοράρισμα, ασίστ και κλεψίματα. Για την απόδοσή του, ονομάστηκε παίκτης της χρονιάς του WCAC.
Οι Γιούτα Τζαζ επέλεξαν τον Στόκτον με την 16η συνολική επιλογή στο ντραφτ του ΝΒΑ του 1984. Την επόμενη χρονιά, επέλεξαν τον Καρλ Μαλόουν και κατά τη διάρκεια των χρόνων τους μαζί στο ΝΒΑ, οι δύο τους θα γίνονταν ο πιο σταθερά παραγωγικός συνδυασμός γκαρντ-φόργουορντ. Το περίφημο πικ εν ρολ που έπαιζαν μεταξύ τους για 18 χρόνια έχει μείνει στην ιστορία. Τις δύο πρώτες σεζόν της καριέρας του, ο Στόκτον έπαιξε πίσω από τον νυν αρχικό γκαρντ, Ρίκι Γκριν, ανησυχώντας ότι θα διαρκέσει μόνο μία σεζόν η καριέρα του στο ΝΒΑ. Την επόμενη σεζόν, ο χρόνος παιχνιδιού του αυξήθηκε στα 23,6 λεπτά ανά αγώνα, όπως και το σκοράρισμα και οι ασίστ του (7,7 πόντοι και 7,4 ασίστ ανά αγώνα).
Την επόμενη χρονιά γίνεται βασικός αλλά η ομάδα δεν καταφέρνει να προχωρήσει στα πλέι οφ χάνοντας στον πρώτο γύρο από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς με 3–2. Το 1987–88 ο Στόκτον κατέρριψε το ρεκόρ ασίστ σε μία σεζόν με 1.128, κατά μέσο όρο 13,8 ασίστ ανά παιχνίδι, ξεκινώντας σειρά ρεκόρ με εννέα συνεχόμενους τίτλους πρώτου στις ασίστ της κανονικής περιόδου. Παρόλο που οι ικανότητές του αυτές ήταν το κύριο στοιχείο που τον έβαλε στον χάρτη του ΝΒΑ, εξελίχθηκε σε πλήρη παίκτη. Κατέλαβε την τρίτη θέση σε κλεψίματα (2,95 ανά παιχνίδι) και τέταρτη σε ποσοστό ευστοχίας (57,4 %) την ίδια χρονιά. Επίσης, είχε κατά μέσο όρο 14,7 πόντους ανά παιχνίδι, σχεδόν διπλασιάζοντας την απόδοσή του από την προηγούμενη σεζόν. Στο δεύτερο γύρο των πλέι οφ αντιμέτωποι με τους Λος Άντζελες Λέικερς έχασαν με 4–3. Στο πέμπτο παιχνίδι (17 Μαΐου 1988), οι Τζαζ έχασαν με 111–109, αλλά ο Στόκτον μοίρασε 24 ασίστ, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ των πλέι οφ του Μάτζικ Τζόνσον που παραμένει. Το 1989–90, κατέρριψε το δικό του ρεκόρ ασίστ σε κανονική περίοδο, συγκεντρώνοντας 1.134 και μέσο όρο ρεκόρ NBA, 14,5 ανά παιχνίδι, ενώ έχει και μέσο όρο 17,2 πόντους. Το 1993–94 ανέβηκε στην τρίτη θέση των ασίστ όλων των εποχών ξεπερνώντας τις 9.000.
Έκλεισε την καριέρα του τη σεζόν 2002–03 σε ηλικία 41 ετών συμπληρώνοντας 1.504 αγώνες, τρίτος όλων των εποχών μετά τους Ρόμπερτ Πάρις και Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ (τα επόμενα χρόνια έπεσε στην πέμπτη θέση ). Έχασε μόλις 22 αγώνες κανονικής περιόδου σε 19 χρόνια. Κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες ασίστ (15.806) και κλεψίματα (3.265) καριέρας στο ΝΒΑ. Συνολικά είχε μέσο όρο καριέρας 13,1 πόντους, 10,5 ασίστ, 2,2 κλεψίματα σε 19 σεζόν. Οι συχνά μακρινές και ριψοκίνδυνες πάσες του τον έφεραν σε υψηλή θέση στον κατάλογο των λαθών, τρίτος όλων των εποχών. Αγωνίστηκε στα πλέι οφ σε όλες τις σεζόν της καριέρας του, χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει πρωτάθλημα, ενώ με την εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και 1996 κατάφερε να κερδίσει δύο χρυσά μετάλλια. Στον τελικό του 1996 στην Ατλάντα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία (93–69) είχε 4 πόντους και 7 ασίστ. Είναι πρώην All-Star παίκτης 10 φορές (1989-1997 και 2000), πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα το 1993 και εντάχθηκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 2009, ενώ το 2010 εισήχθη για δεύτερη φορά ως μέλος της Ολυμπιακής ομάδας του 1992, γνωστής και ως Ντριμ Τιμ. Επίσης συμπεριλήφθηκε στους 50 καλύτερους του NBA στην επετειακή επιλογή του 1996. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωσης 75 χρόνων ιστορίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Γουλιέλμος Αδόλφος του Βιντ
Οικογένεια
thumb|left|Ο Πρίγκηπας και η Πριγκίπισσα του Βιντ με τα παιδιά τους κατά το 1890. Ο Γουλιέλμος Αδόλφος Μαξιμιλιανός Κάρολος ήταν γιος του Χέρμαν του Βιντ και της Μαρίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (αδερφής του Αδόλφου του Λουξεμβούργου). Ανέλαβε την ηγεμονία του Πριγκιπάτου του Βιντ με τον θάνατο του πατέρα του το 1864.
Παντρεύτηκε το 1871 την Μαρία της Οράγγης-Νάσσαου, Πριγκίπισσα των Κάτω Χωρών (1841-1910), κόρη του Φρειδερίκου της Ολλανδίας και της Λουίζας της Πρωσίας, εγγονής του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά:
Στρατιωτική Θητεία
Ο πρίγκηπας του Βιντ ήταν υπολοχαγός της ΙΙ Μεραρχίας του Πρωσικού Στρατού στη διάρκεια του Αυστροπρωσικού Πολέμου το 1866. Προήχθη σε ταγματάρχη το 1869, ενώ συμμετείχε στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870. Ανήλθε στο αξίωμα του στρατηγού του πεζικού το 1893. Ο πρίγκηπας ήταν αυτοκρατορικός επίτροπος και ταυτόχρονα γενικός επιθεωρητής των στρατιωτικών νοσοκομείων του εθελοντικού προσωπικού του Πρωσικού Στρατού την περίοδο μεταξύ 1893 και 1897.
Πολιτική
Ο πρίγκηπας του Βιντ ήταν φανατικός υποστηρικτής της απόκτησης γερμανικών αποικιών, ενώ ήταν πρόεδρος του γερμανικού συνδέσμου κατά της δουλείας μεταξύ 1891 και 1892. Χρηματοδότησε επιχειρήσεις εξερεύνησης στην Αφρική και έγινε από το 1897 μέλος του Αποικιακού Συμβουλίου (Kolonialrat). Υπήρξε επίσης υποστηρικτής του Γερμανικού Ναυτικού, ενώ ανέλαβε την ηγεσία του Flottenverein από το 1898 ως το 1901.
Όντας μέλος της Βουλής των Ευγενών της Πρωσίας από το 1878, διατέλεσε πρόεδρος αυτής από το 1897 έως το 1904. Ανέλαβε ταυτόχρονα το ίδιο αξίωμα σε διάφορες επαρχιακές συνελεύσεις στην περιοχή της Ρηνανίας από το 1875 ως το 1901.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Πίνδαρος
Ο Πίνδαρος (522 π.Χ. - 443 π.Χ.) υπήρξε λυρικός ποιητής της Αρχαίας Ελλάδας.
Βιογραφία
μικρογραφία|Προτομή του Πινδάρου στη [[Θήβα]] Γεννήθηκε το 522 ή το 518 π.Χ. στις Κυνός Κεφαλές, συνοικισμό της Θήβας. Ήταν γιος του Δαίφαντου και της Κλεοδίκης. Τα έθιμα και οι παραδόσεις της οικογένειάς του άφησαν το αποτύπωμά τους στην ποίησή του και παίζουν σημαντικό ρόλο στην αποτίμηση των σχέσεων του ποιητή με τους συγχρόνους του. Η φυλή των Αιγιδών βαθιά ριζωμένη γενεαλογικά στον μύθου του Αιγέα, ανήκε στο Κάδμειο στοιχείο της πόλης των Θηβών, δηλαδή στην πρεσβύτερη ευγενική τάξη της πόλης που αναζητούσε την προγονική της κληρονομιά στις ημέρες του ιδρυτή των Θηβών Κάδμου.
Ο ίδιος αναφέρει ότι η γέννησή του συνέπεσε με τη γιορτή των Πυθίων (Vita Ambrosiana, frgm. 193), αλλά δεν είναι σίγουρο αν πρόκειται για τα Πύθια του 522 ή του 518 π.Χ. Άγνωστη είναι και η χρονολογία θανάτου του. Από τη χρονολόγηση του τελευταίου σωζόμενου ποιήματος οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι πέθανε γύρω στο 446 π.Χ. Ολοκλήρωσε την ποιητική του εκπαίδευση τόσο στη Θήβα όσο και στην Αθήνα.
Εξαιτίας της φήμης του, το σπίτι του έγινε ένα από τα αξιοθέατα των αρχαίων Θηβών και ο Αρριανός αναφέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, ως ένδειξη τιμής προς τον ποιητή, το εξαίρεσε από την καταστροφή με την οποία τιμώρησε το 335 π.Χ. την υπόλοιπη πόλη, καθώς ο Πίνδαρος είχε συνθέσει εγκώμια για τον Αλέξανδρο Α΄ της Μακεδονίας.
Ο Πίνδαρος ασχολήθηκε με τη χορική λυρική ποίηση. Από τα σωζόμενα έργα του το μεγαλύτερο όγκο αποτελούν τα Επινίκια, χορωδιακά άσματα που ψάλλονταν στην πατρίδα του νικητή κατά τον εορτασμό της επιτυχίας του ή ακόμα και στον χώρο διεξαγωγής των αγώνων.
Έργα
Ο Πίνδαρος έγραψε χορικές αρκετών τύπων. Σύμφωνα με τους βιογράφους της ύστερης αρχαιότητας αυτές οι ωδές ταξινομήθηκαν από τους λόγιους της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας σε είδη:
Από αυτό το εκτενές corpus μόνον οι επινίκιες ωδές έχουν διασωθεί πλήρεις. Οι υπόλοιπες είναι γνωστές μόνον από παραπομπές άλλων συγγραφέων ή σπαράγματα παπύρων που ανακαλύφθηκαν στην Αίγυπτο.
Πλήρη μετάφραση του πινδαρικού έργου με πλούσια σχόλια εκπόνησε ο Παναγής Λεκατσάς (Πίνδαρος, μετάφραση και ερμηνευτικά, 2η έκδοση, Δίφρος, Αθήνα, 1960).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Αρμενοχώρι (Κύπρος)
Τοποθεσία
Το Αρμενοχώρι βρίσκεται 10 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 290 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Τύχωνα, στα νοτιοδυτικά με τη Μουτταγιάκα, στα δυτικά με τα Φοινικάρια, στα βόρεια με το Πραστειό Κελλακίου και στα ανατολικά με την Παρεκκλησιά.
Ιστορία
Αρχικοί κάτοικοι του χωριού ήταν Αρμένιοι. Την περίοδο της Φραγκοκρατίας, όταν στην Κύπρο έδρευε το Τάγμα των Ιωαννιτών, το Αρμενοχώρι περιλαμβανόταν στα χωριά της Μεγάλης Κομμανταρίας.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας το χωριό κατοίκησαν Τουρκοκύπριοι, χωρίς να είναι γνωστό πώς και γιατί επήλθε η αλλαγή στη σύνθεση του πληθυσμού. Μέχρι τη δεκαετία του 1940 στο χωριό κατοικούσαν και μερικοί Ελληνοκύπριοι, οι οποίοι όμως το εγκατέλειψαν πριν το 1960.
Την περίοδο των δικοινοτικών διαταραχών (1963-64) το Αρμενοχώρι λειτούργησε σαν κέντρο υποδοχής Τουρκοκυπρίων από το κοντινό χωριό Μαθικολώνη. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του Αρμενοχωρίου μετεγκαταστάθηκαν στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου, στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμού. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στο Δίκωμο.
Στο Αρμενοχώρι εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. Σήμερα το χωριό έχει αναπτυχθεί τουριστικά και έχουν οικοδομηθεί καινούριες κατοικίες.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1973. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή του 1974 και η ανταλλαγή πληθυσμών. Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν και στο χωριό εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Οι τελευταίες απογραφές δείχνουν μια αυξητική τάση του πληθυσμού. Το χωριό έχει αναπτυχθεί τουριστικά και έχουν οικοδομηθεί καινούριες κατοικίες.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αρμενοχωρίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
490 π.Χ.
6ος αιώνας π.Χ. | 5ος αιώνας π.Χ. | 4ος αιώνας π.Χ. 491 π.Χ. | 490 π.Χ. | 489 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
656 Μπηγκλ
Ο Μπηγκλ (Beagle) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,00. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το όνομα του πλοίου με το οποίο πραγματοποίησε ο Κάρολος Δαρβίνος το μεγάλο ταξίδι του στα νησιά Γκαλαπάγκος και αλλού. Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή κλίση της τροχιάς του Μπηγκλ ως προς την εκλειπτική, μόλις 31 λεπτά της μοίρας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπηγκλ εκτιμάται σε 53,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0625. Ο Μπηγκλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπηγκλ
Μετεωρισμός
Ο μετεωρισμός ή τυμπανίτις είναι σύμπτωμα ασθένειας του πεπτικού συστήματος που εκδηλώνεται στην συσσώρευση αερίων στο έντερο, κυρίως στο παχύ έντερο, σπάνια στο στομάχι και σπανιότερα στην κοιλιακή χώρα (περιτόναιο).
Προέλευση
Υποβοηθείται συνήθως από ατονία των κοιλιακών μυών, με συνέπεια τα αέρια που προκύπτουν κατά την χώνευση αντί να προωθούνται προς την φυσική τους έξοδο, να συνωστίζονται στο πεπτικό σύστημα, και από εκεί να περνούν μέσω της πεπτικής μεμβράνης στο αίμα ή και στην κοιλιακή χώρα.
Θεραπεία
Η θεραπεία γίνεται ανάλογα με την ένδειξη. Από φαρμακευτικής πλευράς η θεραπεία μπορεί να συνοδεύεται από σπασμολυτικά, προκινητικά, γαστροαναλγητικά ή άλλα φάρμακα.
Κατηγορία:Παθήσεις του γαστρεντερικού
Εισαγωγή αγαθών
Εισαγωγή ενός αγαθού θεωρείται η απόκτηση και μεταφορά προϊόντων που καταλήγουν στη δικαιοδοσία, ειδικά μέσω εθνικών συνόρων, από μια εξωτερική πηγή. Το μέρος που εισάγει το αγαθό λέγεται εισαγωγέας. Μια εισαγωγή στην χώρα που το δέχεται, είναι εξαγωγή από τη χώρα που το στέλνει. Οι εισαγωγές και εξαγωγές είναι οι καθοριστικές οικονομικές συναλλαγές του διεθνούς εμπορίου.
Κατηγορία:Εμπόριο Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο
Ολιμπίκ Αλές
Η Ολιμπίκ Αλές είναι μια γαλλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την κοινότητα Αλές. Ιδρύθηκε το 1923. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Pierre Pibarot, χωρητικότητας 10000 θεατών. Συμμετέχει στην Division d'Honneur Régionale, την έβδομη κατηγορία Γαλλίας. Παλαιότερα, η ομάδα συμμετείχε 6 περιόδους στη Λιγκ 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολιμπίκ Αλές Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Νιτρομεθάνιο
Ονοματολογία
Η ονομασία «νιτρομεθάνιο» θεωρεί ότι η ένωση είναι υποκατεστημένο μεθάνιο, δηλαδή μεθάνιο, ένα άτομο υδρογόνου του οποίου, έχει αντικατασταθεί από μια νιτροομάδα (-NO2).
Βιομηχανική
Το νιτρομεθάνιο παράγεται βιομηχανικά με επίδραση νιτρικού οξέος σε προπάνιο στους 350–450 °C. Αυτή είναι μια εξωθερμική χημική αντίδραση, που παράγει βιομηχανικά ένα μίγμα από τα ακόλουθα νιτροαλκάνια: νιτρομεθάνιο, νιτραιθάνιο, 1-νιτροπροπάνιο και 2-νιτροπροπάνιο. Η αντίδραση προχωρά με αντίδραση ελευθέρων ριζών, που περιλαμβάνουν και τις αλκοξυ- (RO●) ελεύθερες ρίζες, που παράγονται με ομόλυση των αντίστοιχων νιτρωδών εστέρων. Αυτές οι αλκοξυ- ελεύθερες ρίζες είναι υπεύθυνες για αντιδράσεις διάσπασης δεσμών C-C, γεγονός που εξηγεί το σχηματισμό και νιτροαλκανίων με μικρότερο αριθμό ατόμων άνθρακα από το προπάνιο.
Με νίτρωση μεθανίου
Με επίδραση νιτρικού οξέος σε μεθάνιο, στην αέρια κατάσταση, παράγεται νιτρομεθάνιο :
Με επίδραση νιτρώδους αργύρου σε μεθυλαλογονίδια
Με επίδραση νιτρώδους αργύρου σε μεθυλαλογονίδιο, παράγεται νιτρομεθάνιο :
Με οξείδωση μεθαναμίνης
Με οξείδωση μεθαναμίνης από υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) ή καρβονικό υπεροξύ (RCO3H), παράγεται νιτρομεθάνιο :
ή
Από χλωραιθανικό οξύ
Με επίδραση νιτρώδους νατρίου σε χλωραιθανικό νάτριο, παράγεται νιτρομεθάνιο :
Ταυτομερείωση
Το νιτρομεθάνιο έχει μία ταυτομερή μορφή, το «μεθανονιτρονικό οξύ» (CH2=NOOH) :
Όξινη συμπεριφορά
Το νιτρομεθάνιο έχει όξινη συμπεριφορά, οπότε αντιδρά με βάσεις :
Συμπύκνωση Μίχαελ
Το νιτρομεθάνιο αντιδρά σε βασικό περιβάλλον με καρβονλικές ενώσεις, δίνοντας τη γνωστή συμπύκνωση Μίχαελ. Π.χ. με μεθανάλη δίνει 2-νιτρο-1-αιθανόλη :
Αναγωγή
ή
Επίδραση νιτρώδους οξέος
Το νιτρομεθάνιο με επίδραση νιτρώδους οξέος δίνει μεθανονιτρολικό οξύ :
Εφαρμογές
Η κύρια χρήση του νιτρομεθανίου είναι ως ένας σταθεροποιητής για χλωριομένους διαλύτες, που χρησιμοποιούνται σε στεγνοκαθαριστήρια, επεξεργασία ημιαγωγών και απογράσσωση. Ακόμη, χρησιμοποιήθηκε πολύ επιτυχημένα ως ένας διαλύτης, ή παράγοντας που βοηθά τη διάλυση, για ακρυλικά μονομερή, όπως τα κυανακρυλικά (πιο γνωστά στο κοινό ως «σούπερ-κόλλα», super glue).
Παράγωγα
Σε οργανικές συνθέσεις το νιτρομεθάνιο παίρνει μέρος ως μέσο παροχής ομάδας ενός (1) ατόμου άνθρακα. . Η οξύτητά του επιτρέπει την αποπρωτονίωση, επιτρέποντας αντιδράσεις ανάλογες με αυτές των καρβονυλικών ενώσεων. Έτσι, με χρήση βάσης ως καταλύτη, το νιτρομεθάνιο δίνει αντιδράσεις 1,2-προσθήκης σε αλδεΰδες, που εξειδικευμένα ονομάζπνται «νιτραλδολικες αντιδράσεις». Κάποια σημαντικά παράγωγα του νιτρομεθανίου συμπεριλαμβάνουν τα εντομοκτόνα χλωροπικρίνη (CCl3NO2 και τρι(υδροξυμεθυλο)νιτρομεθάνιο (HOCH2)3CNO2), πιο γνωστό με την εμπειρική ονομασία «τρις».
Ως καύσιμο
Το νιτρομεθάνιο χρησιμοποιείται ως καύσιμο αγώνων μηχανοκινήτων, πυραύλων και τηλεκατευθυνόμενων μοντέλων αυτοκινήτων και αεροσκαφών. Όταν χρησιμοποιείται για τη χρήση αυτή, συνήθως αναφέρεται η παρουσία του στα σχετικά προϊόντα με την ονομασία «νίτρο» (nitro). Το γεγονός ότι η ίδια η ένωση εμπεριέχει οξυγόνο, το κάνει να μπορεί να καεί, ακόμη και σε μίγματα φτωχότερα σε ατμοσφαιρικό οξυγόνο:
Συγκρίνοντας το νιτρομεθάνιο με τη βενζίνη ως καύσιμο, η ποσότητα αέρα που απαιτείται για να καούν 0,45 χιλιόγραμμα βενζίνγης είναι 6,7 χιλιόγραμμα, ενώ για την καύση ίδιας ποσότητας νιτρομεθανίου απαιτούνται μόλις 0,77 χιλιόγραμμα αέρα. Επειδή δε οι κύλινδροι ενός κινητήρα εσωτερικής καύσης μπορούν να περιέχουν μια περιορισμένη ποσότητα αέρα ανά ανάφλεξη, αυτό σημαίνει ότι σε κάθε (στροφή του κινητήρα και) ανάφλεξη μπορεί να καεί 8,7 φορές μεγαλύτερη ποσότητα νιτρομεθανίου, απ' ότι βενζίνης. Βέβαια, το νιτρομεθάνιο έχει μικρότερη ενεργειακή πυκνότητα, αφού αποδίδει μόλις 11,3 MJ/kg, έναντι 42–44 MJ/kg της βενζίνης. Επειδή όμως σε κάθε ανάφλρξη στους κυλίνδρους καίγεται μεγαλύτερη ποσότητα νιτρομεθανίου απ' ότι βενζίνης, η τελική ανάλυση δίνει ότι το νιτρομεθάνιο παράγει τελικά 2,3 φορές περισσότερη ισχύ όταν καίγεται με μια δεδομένη ποσότητα οξυγόνου, σε σύγκριση πάντα με τη βενζίνη.
Το νιτρομεθάνιο είναι ακόμη «μονοπροωθητικό», δηλαδή μπορεί να καεί ακόμη και χωρίς την παρουσία εξωτερικής πηγής οξυγονου:
Το νιτρομεθάνιο έχει μια στρωτή ταχύτητα καύσης, που μετρήθηκε 0,5 m/s, κάπως υψηλότερη απ' αυτήν της βενζίνης, κάνοντάς το ιδανικό καύσιμο για χρήση σε υψηλόστροφους κινητήρες. Επίσης παράχει κάπως υψηλότερη θερμοκρασία καύσης, της τάξης των 2.400 °C. Ακόμη, η υψηλή θερμότητα εξαέρωσής του, 0,56 MJ/kg, σε συνδυασμό με τη (σχετικά) υψηλή ρευστότητα του καυσίμου προσφέρει σημαντική ψύξη του εισερχόμενου φορτίου καύσης (περίπου τη διπλάσια σε σύγκριση με τη μεθανόλη), οδηγώντας σε λογικά χαμηλότερες θερμοκρασίες λειτουργίας του κινητήρα.
Όταν χρησιμοποιούνται «πλούσια» μίγματα καυσίμου - αέρα παράγονται μονοξείδιο του άνθρακα και υδρογόνο, ως προϊόντα καύσης. Αυτά τα αέρια συχνά αναφλέγονται λίγο μετά την εξάτμιση του οχήματος, με κάπως θεαματικά αποτελέσματα. Αυτό βέβαια είναι αρκετά συνηθισμένο κατά την ανάφλεξη πλουσίων μιγμάτων καυσίμων - αέρα, γενικότερα. Τα πολύ πλούσια μίγματα είναι απαραίτητα για να μειώνεται η θερμοκρασία στα θερμά τμήματα των θαλάμων καύσης, ώστε να αποφεύγεται η ανεπιθύμητη προανάφλεξη και προεκτόνωση του καυσίμου (τα γνωστά «πειράκια»). Οι λειτουργικές λεπτομέρειες εξαρτώνται από τα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε μίγμτος καυσίμου - οξειδωτικού και κινητήρα.
Μια μικρή ποσότητα υδραζίνης αναμιγνύεται μερικές φορές με το νιτρομεθάνιο, για να αυξήσει ακόμη περισσότερο την απόδοση ισχύος. Το νιτρομεθάνιο σχηματίζει με την υδραζίνη ένα εκρηκτικό άλας που είναι επίσης μονοπροωθητικό. Η χρήση αυτού του ασταθούς μίγματος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, γι' αυτό και απαγορεύεται η χρήση του ως καύσιμο μοντέλων.
Εκρηκτικές ιδιότητες
Το νιτρομεθάνιο δεν ήταν γνωστό ότι είναι ένα ισχυρό εκρηκτικό, μέχρι που έγινε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, την 1η Ιουνίου του 1958, οπότε ένα βυτιοφόρο βαγόνι που μετέφερε νιτρομεθάνιο ανατινάχτηκε. Μετά από αυτό έγιναν σχετικά πειράματα, από τα οποία έγινε γνωστό ότι το νιτρομεθάνιο είναι ένα πιο ενεργητικό ισχυρό εκρηκτικό σε σύγκριση με το 2,4,6-τρινιτροτολουόλιο (TNT), αν και το TNT έχει μεγαλύτερη ταχύτητα εκτόνωσης και είναι πιο «θραυστικό». Και τα δυο εκρηκτικά είναι (σχετικά) φτωχά σε οξυγόνο κι έτσι ενισχύεται η εκρηκτική ικανότητά τους αν αναμιχθούν με ένα οξειδωτικό, όπως το νιτρικό αμμώνιο. Το καθαρό νιτρομεθάνιο είναι ένα (σχετικά) μη ευαίσθητο εκρηκτικό, με VoD = 6.400 m/s, αλλά ακόμη κι έτσι, είναι χρήσιμο να προστίθενται ειδικοί αναστολείς, ώστε να μειώνεται ο κίνδυνος έκρηξης κατά τη χρήση του. Η έκρηξη στο βαγόνι θεωρήθηκε ότι ήταν απλά αποτέλεσμα αδιαβατικής συμπίεσης, δηλαδή ένας συνηθισμένος κίνδυνος για υγρά εκρηκτικά. Αυτό συμβαίνει όταν ένα τέτοιο υγρό εμπεριέχει φυσαλίδες αέρα που συμπιέζονται (κάποια στιγμή) και υπερθερμένοντα, οπότε ξαφνικά αυξάνεται απότομα η πίεση που ασκούν. Θεωρήθηκε ότι ένας χειριστής έκλεισε απότομα μια βαλβίδα, δημιουργώντας, χωρίς βέβαια να το θελει, ένα κύμα πίεσης.