cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στη Γαλλία
1981
Στις προεδρικές εκλογές του 1981 στις 10 Μαΐου (2ος γύρος) ο Φρανσουά Μιτεράν εξελέγη με ποσοστό 51,76% ως ο πρώτος σοσιαλιστής πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, επικρατώντας του Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν, ο οποίος κέρδισε το 48,24% των ψήφων.
1988
Ο Μιτεράν επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 54% έναντι 45,9 για τον Ζακ Σιράκ στον 2ο γύρο των εκλογών που έγιναν στις 8 Μαΐου 1988.
Σινδάσβινθ
Ο Σινδάσβινθ ή Σινδάσουινθ, Chindaswinth, επίσης γράφεται Chindasuinth, Chindaswind, Chindasuinto, Chindasvindo, ή Khindaswinth, λατινικά: Chintasvintus, Cindasvintus· (c. 563 – 30 Σεπτεμβρίου 653) ήταν Βησιγότθος bασιλιάς της Ισπανίας, από το 646 έως το τέλος του. Διαδέχθηκε τον Τούλγα, από τον οποίο πήρε τον θρόνο με πραξικόπημα. Είχε επιλεγεί από τους ευγενείς και χρίστηκε από τους επισκόπους στις 30 Απριλίου 642.
Εκλογές στη Γαλλία
1995
Στις 23 Απριλίου και 7 Μαΐου 1995 διενεργήθηκαν προεδρικές εκλογές, στις οποίες ο Ζακ Σιράκ του Συναγερμού για τη Δημοκρατία αναδείχθηκε νικητής, με ποσοστό 52,6% έναντι 47,3 για τον Λιονέλ Ζοσπέν.
Σινδάσβινθ
Βιογραφία
Παρά τη μεγάλη του ηλικία (ήταν ήδη 79 ετών), απόμαχος των εκστρατειών τού Λιουβιγκέλδ και των θρησκευτικών εξεγέρσεων μετά την αναγκαστική μεταστροφή από τον Αρειανισμό, ο τυραννικός και σκληρός χαρακτήρας του έκανε τον κλήρο και τους ευγενείς να τού υποτάσσονται από φόβο εκτέλεσης και εξορίας. Ενίσχυσε τον έλεγχό του προλαμβάνοντας μία υποτιθέμενη εξέγερση: σε σύντομο χρονικό διάστημα εκτέλεσε πάνω από 200 Γότθους από τις πιο ευγενείς οικογένειες, και 500 ακόμη από τους μικροευγενείς. Επιπλέον, κανόνισε την εξορία πολλών πιθανών αντιπάλων και τη δήμευση της περιουσίας τους. Όλα αυτά έλαβαν χώρα πριν πραγματικά συμβεί οποιαδήποτε εξέγερση και χωρίς καμία έρευνα ή δίκη ή, εν προκειμένω, πραγματική πεποίθηση ότι μία εξέγερση εκκρεμούσε.
Εκλογές στη Γαλλία
2002
Στις προεδρικές εκλογές του 2002, κέρδισε στον 2ο γύρο στις 5 Μαΐου ο Ζακ Σιράκ με ποσοστό 82,2% έναντι 17,8% για τον ακροδεξιό Ζαν-Μαρί Λε Πεν. Η θητεία του Προέδρου μειώθηκε στα 5 χρόνια.
Σινδάσβινθ
Βιογραφία
Η Ζ΄ Σύνοδος του Τολέδου, που πραγματοποιήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 646, συναίνεσε και υποστήριξε τις ενέργειές του, αυστηροποιώντας τις τιμωρίες που επιβάλλονταν σε όσους ξεσηκώθηκαν εναντίον τού ηγεμόνα και τις επέκτεινε ακόμη και στα μέλη του κλήρου. μικρογραφία| Ο Σινδάσβινθ κρατά τον νόμο, όπως απεικονίζεται στον [[Codex Vigilanus του 10ου αι.]] Καταπνίγοντας κάθε αντίθεση, έφερε ειρήνη στο βασίλειο και έναν βαθμό τάξης που δεν ήταν γνωστός προηγουμένως. Για να συνεχίσει τη διαδοχή του, έβαλε τον γιο του Ρεκέσβινθ, μετά από προτροπή του Μπραούλιo της Σαραγόσα, να στεφθεί συμβασιλιάς στις 20 Ιανουαρίου 649 και προσπάθησε να εγκαθιδρύσει, όπως πολλοί πριν, μία κληρονομική μοναρχία. Ο συνεργάτης-γιος του ήταν από τότε ο πραγματικός ηγεμόνας των Βησιγότθων, προεδρεύοντας στο όνομα τού πατέρα του μέχρι το 653, το έτος του θανάτου του Σινδάσβινθ.
Παρά τη σφοδρή φύση των πολιτικών δραστηριοτήτων, ο Σινδάσβινθ καταγράφεται στα θρησκευτικά χρονικά ως μεγάλος ευεργέτης της Εκκλησίας, δωρίζοντας πολλά εδάφη και παραχωρώντας προνόμια σε κληρικούς. Βελτίωσε τις δημόσιες περιουσίες με τα κατασχεθέντα αγαθά των αποστερημένων ευγενών, καθώς και μέσω βελτιωμένων μεθόδων φορολογίας. Στον στρατιωτικό στίβο, ανέλαβε εκστρατείες κατά των επαναστατημένων Βάσκων και Λουζιτανών.
Εκλογές στη Γαλλία
2007
Οι προεδρικές εκλογές του 2007 έγιναν σε δύο γύρους, στις 22 Απριλίου και στις 6 Μαΐου, και ανέδειξαν νικητή τον Νικολά Σαρκοζί, υποψήφιο με το δεξιό κόμμα Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα. Η θητεία του Σαρκοζί ξεκίνησε στις 16 Μαΐου και διήρκεσε πέντε χρόνια. Και στους δύο γύρους των εκλογών παρατηρήθηκε αυξημένη συμμετοχή.
2012
Στις προεδρικές εκλογές του 2012 έγινε εκλογή του Φρανσουά Ολλάντ στη θέση του Πρόεδρου της Γαλλίας με θητεία πέντε ετών. Ο πρώτος γύρος από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές διεξήχθη στις 22 Απριλίου, ενώ ο δεύτερος γύρος έγινε στις 6 Μαΐου 2012. Στον πρώτο γύρο, έγινε επιλογή των Φρανσουά Ολλάντ και του ήδη προέδρου Νικολά Σαρκοζί, οι οποίοι ήταν οι υποψήφιοι στο δεύτερο γύρο. Στο δεύτερο γύρο το μεγαλύτερο ποσοστό (51,64%) πήρε ο Φρανσουά Ολλάντ, ο οποίος εκλέχθηκε πρόεδρος, ενώ ο Νικολά Σαρκοζί πήρε 48,36%.
Σινδάσβινθ
Βιογραφία
Δημοσίευσε πολλούς νόμους, που αφορούσαν αστικές υποθέσεις. Με τη βοήθεια του Μπραούλιο επισκόπου της Σαραγόσα, ξεκίνησε την εκπόνηση ενός εδαφικού κώδικα δικαίου, που κάλυπτε τόσο τον γοτθικό, όσο και τον ισπανορωμαϊκό πληθυσμό. Ένα προσχέδιο αυτού του έργου, το Βιβλίο Νομοθετημάτων (Liber Iudiciorum), κυκλοφόρησε το 2ο έτος της βασιλείας του. Υπέστη τελειοποίηση σε όλο το υπόλοιπο διάστημα εξουσίας του και ολοκληρώθηκε από τον γιο του το 654. Το 643 ή το 644 αντικατέστησε τόσο τη Σύνοψη του Αλάριχ, που χρησιμοποιούσαν οι ιθαγενείς όσο και τον Κώδικα του Λεοβίγκιλδ που χρησιμοποιούσαν οι Γότθοι.
Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Γκίμπον, κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του, μουσουλμάνοι επιδρομείς άρχισαν να παρενοχλούν την Ιβηρική: «Ήδη από την εποχή του Οθμάν ιμπν Αφάν (644–656), οι πειρατικές μοίρες τους είχαν ρημάξει τις ακτές της Ανδαλουσίας». Ωστόσο αυτή η ανάγνωση θέτει ένα πρόβλημα, που είναι δύσκολο να ξεπεραστεί: οι Μουσουλμάνοι Ρασιντούν εξακολουθούσαν να αγωνίζονται να κατακτήσουν την Τριπολιτανία στη σημερινή Λιβύη. Ο Σινδάνβινθ πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, όπως έκαναν τόσοι πολλοί μεσαιωνικοί μονάρχες, σε πράξεις ευσέβειας για χάρη της αθανασίας της ψυχής του. Ανέθεσε στον Άγιο Φρουκτουόζο να κτίσει το μοναστήρι του SΣαν Ρομάν δε Ορνίχα στον Δούρo, με σκοπό να στεγάσει τον τάφο του. Τα λείψανά του αναπαύονται εκεί δίπλα σε εκείνα της συζύγου του, Ρικιμπέργκας. Ωστόσο ο Ευγένιος Β' επίσκοπος του Τολέδου, έδωσε μία κρίση για τη ζωή αυτού του βασιλιά, γράφοντας την ακόλουθη επιγραφή:
Εκλογές στη Γαλλία
Προηγούμενες βουλευτικές εκλογές
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 1789, 1791, 1792, 1795, 1797, 1798, 1799, Μάιο και Αύγουστο του 1815, 1816, 1817, 1819, 1820, 1824, 1827, 1830, 1831, 1834, 1837, 1839, 1842, 1846, 1848, 1849, 1852, 1857, 1863, 1869, 1871, 1876, 1877, 1881, 1885, 1889, 1893, 1898, 1902, 1906, 1910, 1914, 1919, 1924, 1928, 1932, 1936, 1945, Ιούνιο και Νοέμβριο του 1946, 1951, 1956, 1958, 1962, 1967, 1968, 1973, 1978, 1981, 1986, 1988, 1993, 1997, 2002, 2007, 2012, 2017 και 2022.
Σινδάσβινθ
Υστεροφημία
Τον Σινδάσβινθ διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Ρεκέσβινθ, ο οποίος συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις του. Ένας μικρότερος γιος, ο Θεοδοφρέδ, τυφλώθηκε από τον Βάμπα.
Εκλογές στη Γαλλία
Πρόσφατες (2020)
Γερουσιαστικές εκλογές διεξήχθησαν στις 27 Σεπτεμβρίου 2020 για να επιλεγούν 172 από τις 348 έδρες στη Γερουσία της Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία. Οι εκλογές ήταν μια μέτρια νίκη για την κεντροδεξιά των Ρεπουμπλικάνων. Το οικολογικό κόμμα Οικολόγοι της Ευρώπης – Οι Πράσινοι έλαβαν έδρες στην Άνω Βουλή, ενώ το κεντρώο κόμμα του Εμανουέλ Μακρόν La République En Marche! διατήρησε τη θέση του, παρά τις απώλειες στις δημοτικές εκλογές του 2020 νωρίτερα μέσα στο έτος. Οι ακροδεξιοί (Εθνικός Συναγερμός) διατήρησαν τη μία έδρα τους και οι Κορσικανοί εθνικιστές κέρδισαν επίσης την πρώτη τους έδρα.
Σινδάσβινθ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Εκλογές στη Γαλλία
2011
Στις εκλογές του 2011 το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που βρισκόταν τότε στην αντιπολίτευση και άλλα κεντροαριστερά κόμματα κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στην Άνω Βουλή για πρώτη φορά στην ιστορία της Πέμπτης Δημοκρατίας.
2014
Οι έμμεσες εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Γαλλικής Γερουσίας διεξήχθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου 2014. Οι γερουσιαστές εξελέγησαν κυρίως από δημοτικούς άρχοντες και ο αριθμός των εδρών προκαθορίστηκε στις 348. Ο συνασπισμός υπό το UMP επανήλθε στην πλειοψηφία, ανακτώντας τον έλεγχο της Γερουσίας έπειτα από 3 χρόνια.
2017
Στις εκλογές Γερουσίας στις 24 Σεπτεμβρίου 2017 ανανεώθηκαν οι 170 έδρες από τις συνολικά 348 στη Γαλλική Γερουσία. Οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν συνολικά 146 έδρες, 78 οι Σοσιαλιστές και 49 η Ένωση Κεντρώων.
Δημοψηφίσματα
Δημοψηφίσματα έχουν διενεργηθεί τα έτη 1793, 1795, 1800, 1802, 1804, 1815, 1851, 1852, 1870, 1945, Μάιο και Οκτώβριο του 1946, 1958, 1961, 1962, Απρίλιο και Οκτώβριο του 1962, 1969, 1972, 1988, 1992, 2000 και 2005.
2000
Με συνταγματικό δημοψήφισμα στις 24 Σεπτεμβρίου 2000 οι πολίτες ενέκριναν με ποσοστό 73,2% όσων ψήφισαν, την μείωση της προεδρικής θητείας από τα 7 στα 5 χρόνια. Η συμμετοχή ήταν μόλις 30,2%.
Παραπομπές
*
Σωκράτης Δημητριάδης
Ο Σωκράτης Δημητριάδης (1931 - 2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Δράμας από το 1983 έως το 1990 και νομάρχης Έβρου και Δράμας λίγο αργότερα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλλίφυτο και ακολούθησε νομικές σπουδές. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο ΠΑΣΟΚ του οποίου ήταν ιδρυτικό μέλος και διατέλεσε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του κινήματος.
Εξελέγη για πρώτη φορά από τον πρώτο γύρο το 1982 επικρατώντας του Αναστασίου Μακρή με ποσοστό 51,4% και επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο το 1986 με ποσοστό 51,51%. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος και το 1990 καταφέρνοντας να προκριθεί στον δεύτερο γύρο, όπου ηττήθηκε από τον Μαργαρίτη Τζίμα, ο οποίος έλαβε 51,7% έναντι 48,2 για τον Σωκράτη Δημητριάδη. Επί δημαρχίας του συντελέστηκαν έργα στην πόλη, όπως η αλλαγή του αποχετευτικού δικτύου, η δεντροφύτευση και η ανάπλαση της περιοχής Αγίας Βαρβάρας.
Διορίστηκε Νομάρχης Έβρου το 1993 και υπηρέτησε εκεί έως το 1994. Το 1994 εξελέγη ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Δράμας. Κατά τη θητεία του συνετέλεσε στην εδραίωση των ελληνοβουλγαρικών σχέσεων. Το 2006 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Γκότσε Ντέλτσεφ.
Πέθανε σε ηλικία 77 ετών στις 13 Οκτωβρίου 2008 και κηδεύτηκε από τον ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Δράμας. Το όνομά του δόθηκε στο θεατράκι της Αγίας Βαρβάρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου
Φατμά Αλιγιέ Τοπούζ
Η Φατμά Αλιγιέ Τοπούζ (9 Οκτωβρίου 1862 - 13 Ιουλίου 1936), γνωστή συνήθως ως Φατμά Αλιγιέ ή Φατμά Αλιγιέ Χανίμ, ήταν Τουρκάλα μυθιστοριογράφος, αρθρογράφος, δατριβογράφος, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και ανθρωπιστής. Εάν και η Τουρκάλα συγγραφέας Ζαφέρ Χανίμ είχε εκδόσει νωρίτερα, το 1877 ένα μυθιστόρημα,  και επειδή αυτό παρέμεινε το μοναδικό που εξέδωσε, η Φατμά Αλιγιέ Χανίμ με τα πέντε μυθιστορήματά της, πιστώνεται από τους λογοτεχνικούς κύκλους ως η πρώτη γυναίκα μυθιστοριογράφος στην Τουρκική λογοτεχνία και στον Ισλαμικό κόσμο.
Πρώτα χρόνια
Η Φατμά Αλιγιέ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 9 Οκτωβρίου 1862. Ήταν το δεύτερο παιδί του κορυφαίου Οθωμανού δημόσιου υπάλληλου και διάσημου ιστορικού Αχμέτ Τζεβντέτ Πασά (1822-1895)  και της συζύγου του, Αντιβιγιέ Ραμπιά Χανίμ. Είχε δύο αδέρφια: έναν αδερφό, τον Αλί Σεντάτ και μία αδερφή, την Εμινέ Σεμιγιέ (1864).
Λόγω της θέσης του πατέρα της, ο οποίος ήταν Βαλής (διοικητής επαρχίας) στην Αίγυπτο και αργότερα στην Ελλάδα, πέρασε τρία χρόνια, από το 1866 έως το 1868 στο Χαλέπι και έξι μήνες το 1875 στα Ιωάννινα. Το 1878 έμεινε μαζί με την οικογένειά της εννέα μήνες στη Δαμασκό, όπου διορίστηκε ο πατέρας της.
Η Φατμά Αλιγιέ έλαβε ανεπίσημη εκπαίδευση κατ' οίκον, καθώς, εκείνη την εποχή, δεν ήταν σύνηθες να εγγράφονται τα κορίτσια σε επίσημα σχολεία, εάν και δεν υπήρχε επίσημη απαγόρευση αναφορικά με την εκπαίδευση των γυναικών. Λόγω της διανοητικής περιέργειάς της απέκτησε ένα υψηλό επίπεδο γλωσσικής επάρκειας στα Αραβικά και στα Γαλλικά.
Το 1879, όταν ήταν δεκαεπτά ετών, ο πάτερας της της έκανε προξενιό με τον κολλίγα (Οθωμανικά Τουρκικά: Kolağası‎) Μεχμέτ Φαϊκ Μπέι, προσωπικό βοηθό του Σουλτάνου Αμπντούλ-Χαμίντ ΙΙ και ανηψιό του Γκαζί Οσμάν Πασά, του ήρωα της Πολιορκίας της Πλέβνα (1877). Γέννησε τέσσερις κόρες: την Χατιτζέ (το 1889), της Αϊσέ (το 1884), τη Νιμέτ (το 1900) και τη Ζουμπεϊντέ Ισμέτ (το 1901).
Ο σύζυγός της ήταν ένα άτομο λιγότερο πνευματικά προικισμένο από την ίδια, και κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών του γάμου τους, δεν της επέτρεπε να διαβάζει μυθιστορήματα σε ξένες γλώσσες.
Συγγραφική καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο της στη λογοτεχνία το 1889 με τη μετάφραση του μυθιστορήματος του Τζορτζ Ονέ "Volonté" από τα γαλλικά στα τουρκικά υπό τον τίτλο "Μεράμ" με άδεια του συζύγου της, δέκα χρόνια μετά τον γάμο τους. Το βιβλίο εκδόθηκε υπό το ψευδώνυμο "Bir Hanim" (Μπιρ Χανίμ - "Μια Κυρία"). Ο διάσημος συγγραφέρας Αχμέτ Μιτζάντ Εφέντι εντυπωσιάστηκε τόσο από την ίδια, που την αποκάλεσε κόρη του επί τιμή στην Εφημερίδα Tercüman-ı Hakikat (Ο ερμηνευτής της Αλήθειας). Η Φατμά Αλιγιέ προσέλκυσε επίσης και την προσοχή του πατέρα της, ώστε να τη συμβουλέψει και να ανταλλάξει ιδέες μαζί της. Μετά την πρώτη της μετάφραση, χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο " Mütercime-i Meram" ( Η γυναίκα μεταφράστρια του Volonté) στις επόμενες μεταφράσεις της..
Το 1894, συνέγραψε το μυθιστόρημα " Hayal ve Hakikat" ("Όνειρο και Αλήθεια") μαζί με τον Αχμέτ Μιτχάτ Εφέντι. Αυτή έγραψε τα εδάφια για την ηρωίδα, ενώ ο Αχμέτ Μιτχάτ έγραψε τα εδάφια για τον ανδρικό χαρακτήρα. Το έργο υπεγράφηκε ως "Bir Kadın ve Ahmet Mithat" (Μια Γυναίκα και ο Αχμέτ Μιτχάτ). Μετά από αυτό το μυθιστόρημα, οι δύο συγγραφείς αντάλλαξαν γράμματα για πολύ καιρό μεταξύ τους, τα οποία αργότερα δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Tercüman-ı Hakikat.
Η Φατμά Αλιγιέ δημοσίευσε το πρώτο της μυθοστόρημα Muzaharat ("Χρήσιμες Πληροφορίες") το 1892 με το αληθινό όνομά της, στο οποίο προσπάθησε να ανασκευάσει την πεποίθηση ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να ξεχάσει την πρώτη της αγάπη. Ήταν το πρώτο μυθιστόρημα σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το οποίο συνέγραψε γυναίκα. Το βιβλίο επανεκδόθηκε το 1908.
Το δεύτερό της μυθιστόρημα Udi  ("Η Παίκτρια Λαούτου), εκδόθηκε το 1899, απεικονίζει μια γυναίκα, παίκτρια λαούτου, την οποία η Φατμά Αλιγιέ συνάντησε στο Χαλέπι. Σε αυτό το μυθιστόρημα, περιγράφει σε απλή γλώσσα την ιστορία ζωής της Μπεντιά, η οποία έκανε έναν δυστυχισμένο γάμο.  Ο διάσημος μυθιστοριογράφος Ρεσάτ Νουρί Γκιουντέκιν αναφέρεται στο Udi ως ένα από τα πιο σημαντικά έργα, που του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον στη λογοτεχνία.
Τα άλλα μυθιστορήματά της είναι το Raf'et (1898), to Enin (1910) και το Levaih-i Hayat ("Σκηνές από τη Ζωή"). Στα έργα της υπερθεμάτισε τον γάμο, την αρμονία μεταξύ των συζύγων, την αγάπη και τη φροντίδα και τη σημασία του έρωτα σε αντιπαραβολή με το προξενιό. Επιπλέον, ανήγαγε το άτομο ως κεντρικό θέμα, δημιουργώντας ανεξάρτητες ηρωίδες οι οποίες στηρίζονταν στις δυνάμεις τους, και εργάζονται και κερδίζουν τα δικά τους χρήματα, χωρίς την ανάγκη κάποιου άντρα.
Το 1893, το κύρος της αυξήθηκε έπειτα από τη δημοσίευση του βιβλίου του Αχμέτ Μιτχάτ In 1893, Bir Muharrire-i Osmaniye'nin Neşeti¨("Η Γέννηση μιας Οθωμανής Γυναίκας Συγγραφέα"), το οποίο αποτελούταν από τα γράμματα της Φατμά Αλιγιέ. Σε αυτά τα γράμματα, εκφράζει τον αδιάκοπο ενθουσιασμό της για τη μάθηση.
Η πραγματεία της Nisvan-ı İslâm μεταφράστηκε στα Γαλλικά υπό τον τίτλο  Les femmes muselmannes, καθώς επίσης και στα Αραβικά, και το μυθιστόρημα Udi στα Γαλλικά. Μία κριτική για την ιδια, που δημοσιεύτηκε σε μια γαλλική εφημερίδα, σχετικά με ένα βιβλίο με τίτλο " Women of East and West" ("Γυναίκες της Ανατολής και της Δύσης") από τον Γάλλο Émile Julliard, προσέλκυσε μεγάλη προσοχή στο Παρίσι. Αναγνωρισμένη και σε διεθνές επίπεδο, η δουλειά της εκτέθηκε στη βιβλιοθήκη της Παγκόσμιας Κολομβιανής Έκθεσης του 1893 στο Σικάγο των ΗΠΑ  και  περιλήφθηκε στον καταλόγο της Βιβλιοθήκης των Γυναικών. Παρά την αναγνωρισιμότητά της μέχρι τη Δεύτερη Συνταγματική Περίοδο, πέρασε στη ληθη με το πέρασμα του χρόνου.
Το 1914, εξέδωσε το βιβλίο Ahmed Cevdet Paşa ve Zamanı (" Ο Αχμέτ Τζεβντέτ Πασά και η εποχή του") για να αμυνθεί τον πατέρα της ενάντια σε πολιτικές επιθέσεις. Στο έργο αυτό, είχε ως στόχο να παρουσιάσει την πολιτική σκηνή μετά τη Δεύτερη Συνταγματική Περίοδο. Η διαμάχη του, ωστόσο, με την επίσημη ιστορική διατριβή, είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του βιβλίου από τη βιβλιογραφία.
Ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών
Πέρα από το λογοτεχνικό της έργο, έγραψε για δεκατρία χρόνια μεταξύ 1895 και 1908 στήλες στο περιοδικό Hanımlara Mahsus Gazete ("Η Εφημερίδα των Γυναικών") σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών, χωρίς να παραμερίσει τις συντηρητικές της απόψεις. Η αδερφή της Εμινέ Σεμιγιέ Ονάσια (1864-1944), μία από τις πρώτες Τουρκάλες φεμινίστριες,  ήταν επίσης ανάμεσα στις γυναίκες της διανόησης η οποία ανήκε και στο εκδοτικό προσωπικό του περιοδικού που εκδιδόταν δύο φορές την εβδομάδα.
Στο βιβλίο Nisvan-ı İslam ("Γυναίκες του Ισλάμ"), που εκδόθηκε το 1896, η Φατμά Αλιγιέ εξήγησε την κατάσταση των μουσουλμάνων γυναικών στον δυτικό κόσμο. Όπως αναφέρεται στις στήλες της στο περιοδικό, στο βιβλίο αυτό αμύνθηκε τις συντηρητικές παραδόσεις ενάντια στους σύγχρονους χαρακτήρες που δημιούργησε τα μυθιστορήματά της.
Ανθρωπιστής
Η Φατμά Αλιγιέ έγινε επίσης η πρώτη γυναίκα μέλος του "Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyeti" (Οθωμανικό Ερυθρό Σταυρό). Επιπλέον, εργάστηκε για τη "Müdafaa-i Milliye Osmanlı Kadınlar Heyeti" (Επιτροπή Οθωμανών Γυναικών για την Εθνική Άμυνα), η οποία ιδρύθηκε μετά τον Ιταλο-Τουρκικό Πόλεμο και τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1910.
Τελευταία χρόνια
Η νεότερη κόρη της, Ζουμπεϊντέ Ισμέτ προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό και έφυγε από την Τουρκία για να γίνει μοναχή της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Η Φατμά Αλιγιέ ταξίδεψε αρκετές φορές κατά τη δεκαετία του 1920 στη Γαλλία για αναζήτηση της κόρης της καθώς και για δικούς της λόγους υγείας. Το 1928 έχασε τον σύζιγό της, Η Φατμά Αλιγιέ υιοθέτησε το οικογενειακό όνομα "Τοπούζ" μετά την εισαγωγή του Νόμου για το Επώνυμο στην Τουρκία, ο οποίος ψηφίστηκε στις 23 Ιουνίου 1934. Έχοντας ζήσει τα τελευταία της χρόνια σε κακή κατάσταση υγείας και σε οικονομική δυσπραγία, απεβίωσε στις 13 Ιουλίου 1936 στην Κωνσταντινούπολη. Τάφηκε στο Νεκροταφείο Φεκίρκοϊ.
Αναγνώριση και διαμάχη
μικρογραφία|250x250εσ|Οπίσθια όψη του τραπεζογραμματίου 50 λιρών (2009) Αν και η Ζαφέρ Χανίμ έγραψε το μυθιστότημα Aşk-ı Vatan ("Αγάπη της Μητέρας Πατρίδας") το 1877, χρόνια πριν την Φατμά Αλιγιέ Χανίμ, δεν της αποδίδεται ο τίτλος της πρώτης Τουρκάλας συγγραφέα, λόγω του ότι ήταν το μοναδικό δημοσιευμένο έργο της.
Το ποτραίτο της Φατμά Αλιγιέ απεικονίζεται στην οπίσθια όψη του τραπεζογραμματίου των 50 Τουρκικών λιρών που εκδόθηκε το 2009. Ωστόσο, η απόφαση της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας να την επιλέξει ως την πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με αυτό τον τρόπο, και ως την πρώτη Τουρκάλα συγγραφέα, δημιούργησε μεγάλη διαμάχη μεταξύ των Τούρκων ανθρώπων των γραμμάτων και των ιστορικών. Οι κριτικοί συμφωνούσαν ότι γυναίκες συγγραφείς όπως η Χαλιντέ Εντίπ Αντιβάρ ή η Αφέτ Ινάν ήταν περισσότερο κατάλληλες να κοσμούν ένα τραπεζογραμμάτιο με το πορτραίτο του Ατατούρκ στο εμπρόσθιο μέρος του τραπεζογραμματίου από ότι είναι η Φατμά Αλιγιέ, η οποία ανέπτυξε τις ιδέες της για τα διακιώματα των γυναικών στο πλαίσιο της σαρίας (Ισλαμικός νόμος) και η οποία αντιτέθηκε στις μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί Κατηγορία:Τούρκοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι ανθρωπιστές Κατηγορία:Τούρκοι φεμινιστές
Για αυτήν είμαι η Έυα
Για αυτήν είμαι η Έυα (Ισπανικά: Por ella soy Eva) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2012. Βασισμένη στην Κολομβιανή τηλενουβέλα του 2006 En los tacones de Eva ("Στα τακούνια της Εύας").
Πρωταγωνιστούν Λουσέρο, Χάιμε Καμίλ, Πάτι Ναβιδάδ και Χεσούς Οτσόα.
Υπόθεση
Ο Χουάν Κάρλος είναι ένας πολυάσχολος άνθρωπος που εργάζεται στην Grupo Imperio. Είναι γυναικάς και αισθάνεται ότι απολαμβάνει μόνο τη συντροφιά των γυναικών. Αλλά όταν η Ελένα, μια ανύπαντρη μητέρα ενός γιου και πρώην υπάλληλος της Grupo Imperio, μπαίνει στη ζωή του, αρχίζει να έχει συναισθήματα για την Ελένα, κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ πριν.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
ΦΚΜ Τιργκόβιστε
Η ΦΚΜ Τιργκόβιστε (ρουμανικά: FCM Târgoviște) είναι μια ρουμανική ποδοσφαιρική ομάδα από την Τιργκόβιστε. Ιδρύθηκε το 1950. Αγωνίζεται στη Liga III. Έχει αγωνιστεί 9 συνεχόμενες σεζόν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας.
Διακρίσεις
Liga II:
Liga III:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας Κατηγορία:ΦΚΜ Τιργκόβιστε
Διεθνής Γεωγραφική Ένωση
Η Διεθνής Γεωγραφική Ένωση (ΔΓΕ), (αγγλικά International Geographical Union IGU, και γαλλικά Union Géographique Internationale UGI) αποτελεί μία παγκόσμια επιστημονική ένωση, μη κυβερνητικού και κερδοσκοπικού χαρακτήρα, των γεωγράφων σχεδόν όλων των χωρών του κόσμου. Πριν την ίδρυσή της είχε προηγηθεί ένα Διεθνές Γεωγραφικό Συνέδριο στην Αμβέρσα το 1871. Μετά από διάφορες συνόδους του ίδιου φορέα θεσπίστηκε η ίδρυση μόνιμου οργανισμού με τον τίτλο "Διεθνής Γεωγραφική Ένωση" με έδρα τις Βρυξέλλες το 1922 υπό την αιγίδα του Πρίγκιπα Βοναπάρτη που ανέλαβε και πρώτος πρόεδρος.
Στην Ένωση αυτή συμμετέχουν σήμερα περίπου 90 χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Τα μέλη-χώρες συμμετέχουν ισότιμα χωρίς καμία διάκριση φυλετική, θρησκευτική κ.λπ. και ανεξάρτητα του είδους του πολιτεύματος εκάστης. Στην Ένωση μπορούν να συμμετέχουν και επιτροπές χωρών μη μελών, ως παρατηρητές.
Στόχοι
Σύμφωνα με το καταστατικό, (κεφάλαιο 1ο), κύριοι στόχοι της Ένωσης είναι οι ακόλουθοι επτά:
Όργανα
Κύρια όργανα της Ένωσης είναι
Επίσημη γλώσσα
Επίσημες γλώσσες της Ένωσης είναι η αγγλική και η γαλλική όπως και φέρεται στο σύνθετο λογότυπο του οργανισμού IGU / UGI.
Συνέδρια
Σύμφωνα με το κεφάλαιο 9 του καταστατικού κάθε 4 χρόνια διοργανώνεται Διεθνές Γεωγραφικό Συνέδριο, το τελευταίο έγινε το 2008. Μετά τη λήξη του κάθε συνεδρίου η οργανωτική επιτροπή υποβάλλει σχετική έκθεση στην Εκτελεστική Επιτροπή.
Εκτός των Διεθνών Συνεδρίων διοργανώνονται και πλήθος άλλων διασκέψεων με εθνικό χαρακτήρα σε διάφορες χώρες.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία Γεωγραφική
Γεώργιος Χριστοφόρου
Ο Γεώργιος Χριστοφόρου (Νεοφύτου) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Μέσα Γειτονιάς την περίοδο 1986-1996.
Πολιτική διαδρομή
Διεκδίκησε και κέρδισε τη θέση του Δημάρχου Μέσα Γειτονιάς στις Δημοτικές εκλογές του 1986. Είχε την υποστήριξη του ΑΚΕΛ. Ήταν ο πρώτος δήμαρχος του Δήμου Μέσα Γειτονιάς. Επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Μέσα Γειτονιάς
Δημοκράτες (Βραζιλία)
Οι Δημοκράτες (Πορτογαλικά: Democratas) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Ιδρύθηκε το 1985 με διάσπαση από το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κόμμα και αρχική ονομασία Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου (Partido da Frente Liberal, PFL), και το 2007 μετονομάστηκε στη σημερινή του ονομασία.
Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου
αριστερά|μικρογραφία|100x100εσ|Λογότυπο του ΚτΦΜ Ο 30ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, ο Τζοάο Φιγκερέιντο, προτού λήξει η θητεία του, ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Πάολο Μαλούφ, του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κόμματος (ΔΚΚ), στις προεδρικές εκλογές του 1985 για να τον διαδεχθεί. Αυτή η απόφαση δίχασε τα μέλη του ΔΚΚ, επειδή για μερικούς η επιλογή του μιλιταριστή Μαλούφ ήταν απαράδεκτη. Μία ομάδα του ΔΚΚ διασπάστηκε και σχημάτισε το Φιλελεύθερο Μέτωπο, που μαζί με το Κόμμα του Βραζιλιάνικου Δημοκρατικού Κινήματος σχημάτισαν την «Δημοκρατική Συμμαχία» και υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Τανκρέντο Νέβες. Η εκλογή του Προέδρου, στις 15 Ιανουαρίου 1985, έγινε με έμμεσο εκλογικό σύστημα, με εκλέκτορες, παρόλο που το κίνημα «Αμέσως Τώρα!», που είχε προηγηθεί, διεκδίκησε αλλαγή του έμμεσου σε άμεσο εκλογικό σύστημα (χωρίς εκλέκτορες). Ο Τανκρέντο Νέβες κέρδισε συγκεντρώνοντας το 72,73% (480 από 660) των ψήφων. Το Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου (ΚτΦΜ) ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Ιανουαρίου 1985. Ο εκλεγμένος Πρόεδρος, ο Τανκρέντο Νέβες, αρρώστησε βαριά, και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην τελετή της ορκωμοσίας του, στις 15 Μαρτίου 1985, για να αναλάβει καθήκοντα. Αντί αυτού, ο εκλεγμένος Αντιπρόεδρος, ο Ζοζέ Σάρνεϊ, τον αντικατέστησε εκείνη την ημέρα και έγινε ο 31ος Πρόεδρος της Βραζιλίας. Το Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου εγγράφηκε στους επίσημους καταλόγους του ΑΔΕ στις 11 Σεπτεμβρίου 1986, με ειδικό αριθμό κόμματος: «25».
«Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος»
Στις προεδρικές εκλογές του 1994, το ΚτΦΜ συμμετείχε ως μέρος της Συμμαχίας «Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος», που κέρδισε στις εκλογές, συγκεντρώνοντας πάνω από 34 εκατομμύρια ψήφους (54,27%). Ο Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο, του ΚΒΣΔ, έγινε ο 34ος Πρόεδρος της Βραζιλίας και ο Μάρκο Μασιέλ, του ΚτΦΜ έγινε Αντιπρόεδρος. Η κυβέρνηση του Καρντόσο συνέχισε με την υλοποίηση του «Πραγματικού Σχεδίου», που τέθηκε σε ισχύ για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υπερπληθωρισμού και κερδοσκοπίας. Στις προεδρικές εκλογές του 1998 η Συμμαχία διεκδίκησε επανεκλογή των δύο υποψηφίων της, των Καρντόσο και Μασιέλ, και κέρδισε συγκεντρώνοντας πάνω από 35 εκατομμύρια ψήφους. Η κυβέρνηση του Καρντόσο, κατά την διάρκεια της οκταετούς θητείας της (1995-2002), κατάφερε να ρίξει τον πληθωρισμό από 22,41% σε 12,53% και να βελτιώσει το κατά κεφαλήν εισόδημα και τον ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ. μικρογραφία|Στη μέση ο επί πολλά χρόνια πρόεδρος του ΚτΦΜ, ο Ζορζ Μπορνχάουσεν. 2006. Στις προεδρικές εκλογές του 2002, το ΚτΦΜ προγραμμάτιζε να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Ροζάνα Σάρνεϊ, της κόρης του πρώην Προέδρου Ζοζέ Σάρνεϊ, η οποία όμως αναγκάστηκε να αποσυρθεί όταν κατηγορήθηκε για σκάνδαλο διαφθοράς. Αυτή η αποτυχία προκάλεσε προστριβές στις σχέσεις του ΚτΦΜ με τους τουκάνους, με αποτέλεσμα το ΚτΦΜ να μην υποστήριξει τον Ζοζέ Σέρα, τον υποψήφιό τους. Μετά τη νίκη του Λούλα ντα Σίλβα στις εκλογές, ο οποίος έγινε ο 35ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, το κόμμα πέρασε στην αντιπολίτευση. Στις εκλογές του 2006 το ΚτΦΜ συμμάχησε και πάλι με το ΚΒΣΔ. Η συμμαχία τους, «Για μια Καλή Βραζιλία», έχασε από τον ντα Σίλβα και το Κόμμα Εργαζομένων.
Δημοκράτες
μικρογραφία|Από το συνέδριο για τη μετονομασία του κόμματος, 2007 Το 2007 το ΚτΦΜ μετονομάστηκε σε Δημοκράτες, ώστε να φαίνεται η πορεία της εξέλιξής του στο πλαίσιο των εθνικών κομμάτων και να ανανεωθεί η εικόνα του για το εκλογικό σώμα. Η απόφαση ήταν το αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού που διήρκεσε τρία χρόνια, και βασίστηκε σε έρευνες και συμβουλευτικές υπηρεσίες. Η αλλαγή ονόματος και εικόνας συνοδεύτηκε από αλλαγές στην ηγεσία και τη σύσταση του κόμματος. Ο επί πολλά χρόνια πρόεδρος του ΚτΦΜ Ζορζ Μπορνχάουζεν αντικαταστάθηκε από τον κατά πολύ νεότερό του, τον Ροντρίγκο Μάια, έναν ομοσπονδιακό βουλευτή του Ρίο ντε Τζανέιρο. Η αντιπολίτευση του κόμματος στο Βραζιλιάνικο Κογκρέσο εντάθηκε, καθώς χρειάστηκε να ταχθούν εντελώς κατά ορισμένων προτάσεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όπως ο προσωρινός φόρος στις οικονομικές συναλλαγές (CPMF) και ορισμένες φορολογικές μεταρρυθμίσεις που εισήχθηκαν με προεδρικό διάταγμα. Τον ίδιο χρόνο, οι Δημοκράτες ζήτησαν να καθαιρεθεί ο Ρενάν Καλέιρος, ο τότε πρόεδρος της Γερουσίας, ο οποίος κατηγορήθηκε για διαφθορά και τελικά παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο.
Από το 2002 και μετά, οι επιδόσεις του κόμματος στις εκλογές είχαν μία φθίνουσα τάση, που φάνηκε και μετά τις εκλογές του 2010. Η δημοτικότητα του κόμματος είχε πέσει σχεδόν στο μισό, και έχασε αρκετές έδρες στο Κογκρέσο. Ο πρώην Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας και επί πολλά χρόνια πρόεδρος του κόμματος, ο Μάρκο Μασιέλ, απέτυχε να επανεκλεγεί στη Γερουσία. Μία παράταξη του κόμματος εξέφρασε δυσαρέσκεια για την γραμμή συστηματικής αντιπολίτευσης που είχε υιοθετήσει το κόμμα στο Κογκρέσο από τότε που ανέβηκαν οι «Λουλαϊστές» στην κυβέρνηση. Η κατάσταση επιδεινώθηκε τον Μάρτιο του 2011, όταν ο Ζοζέ Αγκριπίνο Μάιο έγινε ο νέος πρόεδρος των Δημοκρατών. Την ίδια εβδομάδα, η δυσαρεστημένη παράταξη με αρχηγό τον Ζιλμπέρτο Κασάμπ διασπάστηκε και ίδρυσε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Με τη διάσπαση οι Δημοκράτες έχασαν τον Κυβερνήτη Ραιμούντο Κολόμπο, περίπου 10 βουλευτές και έναν γερουσιαστή.
Για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του Βραζιλιάνικου λαού, και να προσελκύσουν ψηφοφόρους και νέα μέλη, οι Δημοκράτες εξέτασαν διάφορα σενάρια. Ίσως να μετονομάσουν το κόμμα σε «Κέντρο» ή σε «Κίνημα Δημοκρατικής Ενότητας». Ή ίσως να συγχωνευτούν με το Σοσιαλδημοκρατικό και το Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα και να σχηματίσουν μία «φιλελεύθερη σοσιαλιστική ένωση» με την επωνυμία «Φιλελεύθερο Κοινωνικό Κόμμα» ή «Δημοκρατικό Κέντρο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνικα πολιτικά κόμματα
Ντε Βαλέρ
Ο Ντε Βαλέρ ήταν Τσεχοσλοβάκος προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος κάθισε στον πάγκο της εθνικής ομάδας της Αιγύπτου, της Βικτόρια Ζίσκοφ και του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1932.
Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων
thumb|right|Το ξύλινο chalet του χιονοδρομικού. thumb|right|Πανοραμική άποψη από το chalet προς το βουνό. To Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων ή Χιονοδρομικό κέντρο Χελμού βρίσκεται στο όρος Χελμός, κοντά στα Καλάβρυτα. Διαθέτει έντεκα πίστες διαφόρων βαθμών δυσκολίας, που βρίσκονται σε υψόμετρο μεταξύ 2.330 μέτρων και 1.700 μέτρων.
Τοπολογία και ονομαστικά στοιχεία
Ο Χελμός αποτελεί οροσειρά της βόρειας Πελοποννήσου εκτεινόμενη σε ένα μεγάλο μέρος της Αχαΐας και ένα μικρότερο του Νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της άλλοτε Επαρχίας των Καλαβρύτων και η υψηλότερη κορφή του αγγίζει τα 2.355 μέτρα.
Ντε Βαλέρ
Καριέρα στην Ελλάδα
Το 1931 διοργανώθηκε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος ως εθνική κατηγορία, με τους "κίτρινους" να τερματίζουν στη δεύτερη θέση, ισοβαθμώντας με τον Παναθηναϊκό. Εκείνη την χρονιά ο Ντε Βαλέρ, βαδίζοντας στα πρότυπα των συλλόγων του εξωτερικού, συγκρότησε τέσσερις ομάδες στον σύλλογο, με σύνολο 57 ποδοσφαιριστών.
Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων
Τοπολογία και ονομαστικά στοιχεία
Πήρε την ονομασία του από την ίδια τη φύση του βουνού καθώς το χειμώνα αποτελεί το “χιονισμένο βουνό”. Αποκαλείται και «Αροάνια Όρη», ονομασία γνωστή ήδη από τους αρχαίους Έλληνες, χάρη στον ποταμό Αροάνιο, που πηγάζει από τις πλαγιές του, σε μία εξαιρετικής ομορφιάς περιοχή κοντά στο χωριό Πλανητέρο.
Το χιονοδρομικό κέντρο βρίσκεται στην βορινή πλευρά του κεντρικού όγκου του Χελμού, ενώ η βάση του απέχει -μέσω του τοπικού οδικού δικτύου- περίπου 14 χιλιόμετρα από την πόλη των Καλαβρύτων.
Ντε Βαλέρ
Καριέρα στην Ελλάδα
Μετά το τέλος της σεζόν 1931-32 ο σύλλογος δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του προπονητή, λόγω των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε.
Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων
Μυθολογικά στοιχεία
Τα μυθικά Ύδατα της Στυγός είναι γνωστά και αναφέρονται σε πολλούς αρχαίους μύθους. Πρώτα από όλα, θεωρούνταν πως το ποτάμι διέτρεχε τον κάτω κόσμο και ο Παυσανίας το είχε αποκαλέσει θανατηφόρο για τους θνητούς. Η Ίριδα σαν αγγελιοφόρος του Δία ήταν η μόνη που μπορούσε να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στους δύο κόσμους μεταφέροντας το «ιερό ύδωρ» στους Θεούς.
Στα νερά της Στυγός έλουσε η Νηρηίδα Θέτιδα το γιο της Αχιλλέα για να παραμείνει αθάνατος αφήνοντας τον με ένα μόνο τρωτό σημείο, την φτέρνα από όπου τον κράταγε.
Στα Ύδατα της Στυγός ορκίζονταν οι Θεοί παίρνοντας τον πιο ιερό τους όρκο. Όποιος τον παρέβαινε δεν συμμετείχε πλέον στα συμβούλια τους αλλά ούτε μπορούσε να απολαύσει το νέκταρ και την αμβροσία για δέκα ολόκληρα χρόνια.
Τέλος στα Ύδατα της Στυγός ορκίστηκε ο Ήλιος, με σκοπό να πραγματοποιεί τις επιθυμίες του γιου του Φαέθοντα. Έτσι λοιπόν όταν ο Φαέθοντας του ζήτησε να οδηγήσει το άρμα του, αυτός δεν μπορούσε να αρνηθεί, με αποτέλεσμα ο αδέξιος και άπειρος νέος να προκαλέσει το θάνατό του.
Ιστορία
thumb|right|Φωτογραφία από την κορυφή. Η δημιουργία του Χιονοδρομικού Κέντρου Καλαβρύτων ήταν μια ιδέα του Πάνου Πόλκα, ο οποίος υπηρέτησε δήμαρχος Καλαβρύτων από το 1974 ως το 1990, με στόχο την προώθηση της ανάπτυξης της περιοχής με βάση τον τουρισμό. Το όρος του Χελμού αποτελούσε ανέκαθεν πόλο έλξης για τους λάτρεις της ορειβασίας και της χιονοδρομίας και η ιδέα είχε προοπτικές, όμως αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό. Έτσι, ο Πόλκας δημιούργησε την πρώτη δημοτική επιχείρηση στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, με σκοπό την εκμετάλλευση του έργου. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων άνοιξε τις «πύλες» του για το κοινό το χειμώνα του 1988. Το 2002 το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων πήρε το όνομα του δημιουργού του Πάνου Πόλκα, με σκοπό να τιμηθεί ο ίδιος έπειτα και από τον ξαφνικό του θάνατο.
Μέσω οδικού δικτύου
Από Αθήνα: Η μεταξύ τους απόσταση είναι 188 χλμ. Διαδρομή με κατεύθυνση προς Πάτρα μέσω της Ολυμπίας Οδού, κατόπιν στροφή στην έξοδο για Καλάβρυτα, που βρίσκεται στο ύψος της Τράπεζας (Πούντας) Διακοπτού, και στη συνέχεια πορεία προς τα Καλάβρυτα (απόσταση 33 χλμ. από την έξοδο) και από εκεί για το Χιονοδρομικό.
Από Πάτρα: Η μεταξύ τους απόσταση είναι 73 χλμ. μέσω Χαλανδρίτσας (Ε.Ο. Πατρών-Καλαβρύτων) και 88 χλμ. μέσω Ολυμπίας Οδού.
Η απόσταση μεταξύ Καλαβρύτων και Χιονοδρομικού Κέντρου είναι περίπου 14 χλμ.
Πρόσβαση μέσω Ski Bus Τόσο από Αθήνα αλλά και τόσο από την Πάτρα πραγματοποιούνται δρομολόγια με συχνές στάσεις και σε κομβικά σημεία, ώστε να εξυπηρετούν μεγαλύτερο ποσοστό κατοίκων των δύο μεγάλων πόλεων από όπου ξεκινούν. Τα δρομολόγια πραγματοποιούνται από σύγχρονα ταξιδιωτικά γραφεία και από καταστήματα χιονοδρομίας.
Μέσω Οδοντωτού
Στα Καλάβρυτα μπορεί ο επισκέπτης να φτάσει και μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου με την χρήση του Οδοντωτού Σιδηρόδρομου από το Διακοπτό μέσα από μια ειδυλλιακή διαδρομή στο φαράγγι του Βουραϊκού.
Πίστες και δραστηριότητες
thumb|right|Πίστα του χιονοδρομικού.
Chalet 1750 και Βαθειά Λάκκα
Το ξύλινο σαλέ διαθέτει καφετέρια (κατά περιπτώσεις και μπαρ) και εστιατόριο, ενώ βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το πάρκινγκ και με θέα στις χιονισμένες πλαγιές. Η καντίνα της «Βαθειάς Λάκκας» είναι προσβάσιμη μόνο με τον αναβατήρα «Αχιλλέα», όπου σερβίρονται ζεστά ροφήματα και φρέσκα σνακ.
Κατάστημα ενοικιάσεων
Το κατάστημα βρίσκεται στο κάτω μέρος του χιονοδρομικού, ακριβώς δίπλα από τα εκδοτήρια εισιτηρίων και τον τριθέσιο αναβατήρα «Αχιλλέα», όπου μπορεί ο επισκέπτης να νοικιάσει αθλητικό εξοπλισμό για σκι κ.λπ. ενώ εκεί διατίθεται και ειδικός χώρος για την φύλαξη προσωπικών ειδών. Δίπλα ακριβώς από το κατάστημα είναι όλες τις σχολές ski και snowboard.
Άλλα στοιχεία και υποδομές
Στο χιονοδρομικό κέντρο υπάρχουν συνολικά 8 αναβατήρες και 14 πίστες που περιλαμβάνουν όλα τα επίπεδα δυσκολίας, συνολικού μήκους 25 χλμ. Στην βάση υπάρχει επίσης ιατρείο.
Σημείωση
Αναλυτική Καθημερινή Ενημέρωση για το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, του Χιονοδρομικού Κέντρου Καλαβρύτων: Kalavrita-ski.gr.
Καλαβρυτων Χιονοδρομικο Κεντρο Καλαβρυτων
Πράξεις της Ένωσης 1707
Το Νομοσχέδιο για την Ένωση του 1707, που ψηφίστηκε από τα κοινοβούλια της Σκωτίας και της Αγγλίας, προέβλεπε την ένωση των δύο βασιλείων σε ένα, και άρα τη δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας. Ψηφίστηκε πρώτα στο κοινοβούλιο της Αγγλίας το 1706, ως "Νομοσχέδιο για την Ένωση με τη Σκωτία", ενώ το 1707 ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο της Σκωτίας ως "Νομοσχέδιο για την Ένωση με την Αγγλία".
Διαδικασία
Η Συνθήκη της Ένωσης αποτελούταν από 25 άρθρα, εκ των οποίων τα 15 είναι οικονομικού χαρακτήρα. Στη Σκωτία, το Κοινοβούλιο ψήφισε χωριστά το κάθε άρθρο και κάποιες ρήτρες συζητήθηκαν λεπτομερέστερα στις εξειδικευμένες επιτροπές. Το άρθρο 1 της συμφωνίας, που αναφέρονται με τη συγχώνευση των δύο χωρών σε μια ένωση ψηφίστηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1706, με 116 υπέρ και 83 ψήφους κατά. Για να μειώσει την αντίσταση της Εκκλησίας της Σκωτίας, το Κοινοβούλιο της Σκωτίας πέρασε έναν επιπλέον νόμο που χορήγησε προτεραιότητα σε αυτήν όσον αφορά τα θρησκευτικά θέματα. Η σύμβαση στο σύνολό της υπερψηφίστηκε στις 16 Φεβρουάριο του 1707 με 110 - 69 ψήφους. Η Union Jack, η νέα σημαία, είναι αποτέλεσμα των συμφωνιών της Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας
Στιχάριο
Περιγραφή
Είναι ποδήρης χιτώνας με φαρδιά μανίκια. Φοριέται εσωτερικά. Το χρώμα του είναι συνήθως λευκό, σύμβολο της αγνότητας και της πνευματικής χαράς. Συμβολίζει επίσης τη φωτεινή περιβολή των Αγγέλων, το φως του Θεού, τη σάρκα του Χριστού και το καθαρό και αμόλυντο της ιερατικής τάξης. Εάν έχει κόκκινο χρώμα, σημαίνει το πάθος του Χριστού και ότι ο ενανθρωπήσας Λόγος έχυσε για το λαό του το αίμα του. Οι «ποταμοί» που υπάρχουν μόνον στο αρχιερατικό στιχάριο δηλώνουν τα χαρίσματα της διδασκαλίας, ακόμη δε και τους κρουνούς του αίματος του Χριστού.
Κατά την ένδυση του στιχαρίου και των άλλων αμφίων λέγεται ο στίχος: «''Αγαλλιάσσεται η ψυχή μου επί τω Κυρίω· ενέδυσε γαρ με ιμάτιον σωτηρίου, και χιτώνα ευφροσύνης περιέβαλέ με· ως νυμφίω περιέθηκέ μοι μίτραν, και ως νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμω· πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν''».
Κατηγορία:Άμφια
Ζντένεκ Σβέρακ
Ο Ζντένεκ Σβέρακ (τσεχικά: Zdeněk Svěrák, Πράγα 28 Μαρτίου 1936) είναι Τσέχος ηθοποιός, κωμικός και σεναριογράφος. Αποτελεί μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες της Τσεχίας, στον χώρο της ψυχαγωγίας. Είναι πατέρας του γνωστού Τσέχου σκηνοθέτη, Γιαν Σβέρακ.
Βιογραφία
Ο Σβέρακ γεννήθηκε στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας (σημερινή Τσεχία), στις 28 Μαρτίου του 1936. Το 1958, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου, όπου σπούδασε Τσεχική Φιλολογία και Τσεχική λογοτεχνία. Έτσι, άρχισε να γράφει άρθρα σε περιοδικά, μικρές παιδικές ιστορίες και σενάριο για την τηλεόραση. Επίσης, εργάστηκε και στο ραδιόφωνο. Το 1966, ίδρυσε μαζί με τον φίλο του, Λάντισλαβ Μόλιακ, το θέατρο The Theater of Jára Cimrman, το οποίο συνεχίζει τη λειτουργία έως και σήμερα, το οποίο επικεντρώνεται στην έρευνα της ζωής και του θανάτου, σπουδαίων Τσέχων. Ένα χρόνο πριν, το 1965, είχε αποκτήσει τον γιο του και τον κατοπινό γνωστό σκηνοθέτη Γιαν Σβεράκ.
To 1968, έκανε το ντεμπούτο το στον κινηματογράφο ως ηθοποιός σε ένα έργο του Γίρι Μένζελ, το Zločin v šantánu. Συνολικά, συμμετείχε σε 51 ταινίες, με την πιο πρόσφατη να είναι του 2014, στην οποία συμμετείχε ως αφηγητής. Ωστόσο, έχει εμφανιστεί και σε τηλεοπτικές σειρές και σε τηλεταινίες. Ως ηθοποιός, βραβεύθηκε δις, μία το 1997, στο Pilsen Film Festival, ως Καλύτερος ηθοποιός και το 2007, στο Tallinn Black Nights Film Festival, πάλι ως Καλύτερος Ηθοποιός. To 1989, υπήρξε και μέλος της επιτροπής του 39ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Ως σεναριογράφος επίσης γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ενώ του πιστώνονται έως τώρα, συνολικά, 41 σενάρια. Ωστόσο, το 1970, στο θέατρο που ίδρυσε με τον Μόλιακ, έκανε πρεμιέρα, ο δημοφιλής φανταστικός τους χαρακτήρας Γιάρα Κίμρμαν. Τα σενάρια του έχουν προταθεί αρκετές φορές για βραβεία. Μία από τις πιο γνωστές δουλειές του είναι 'ΤΤ'Ο μικρός Κόλυα'' (1996), ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον γιο του. Το σενάριο γράφτηκε από τον Ζντένεκ, ο οποίος πρωταγωνίστησε κιόλας. Η ταινία αυτή βραβεύθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ συμμετείχε και σε μερικά ευρωπαϊκά φεστιβάλ, παρόλα αυτά, μέσω αυτού του σεναρίου έλαβε από το Czech Lions, το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου.
Αν και προερχόταν από αντικομμουνιστική οικογένεια, το 1961, γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχοσλοβακίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Τσέχοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Τσέχοι ποιητές Κατηγορία:Τσέχοι ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κομμουνιστές Κατηγορία:Σκηνοθέτες θεάτρου
Σιλήμνα Ηλείας
H Σιλήμνα είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας, ο οποίος αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στην δήμο Ανδρίτσαινας-Κρεστένων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Μυρώνια, τον Άγιο Βλάση, το Ράμα και το Κλήμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μυρωνίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
1700 Ζβέζνταρα
Ο Ζβέζνταρα (Zvezdara) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,425. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Σέρβο αστρονόμο Πέταρ Τζούρκοβιτς, που παρατηρούσε από το Βελιγράδι, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη συνοικία και λόφο της πόλης, στην οποία είναι κτισμένο το Αστεροσκοπείο του Βελιγραδίου (και αυτή με τη σειρά της από τη σερβική λέξη για το αστεροσκοπείο, από τη σλαβική ρίζα zvezd = άστρο).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ζβέζνταρα εκτιμάται σε 20,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0425 ± 0,005. Ο Ζβέζνταρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 7 λεπτά.
Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων
Το Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων βρίσκεται στη νότια πλευρά της πόλης των Τρικάλων και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα επαρχιακά στάδια. Το στάδιο είναι έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Α.Ο. Τρίκαλα. Αποτελείται από δύο εξέδρες (στη νότια και βόρεια πλευρά) και ένα μόνο πέταλο στην ανατολική του πλευρά. Η νότια εξέδρα είναι σκεπαστή .Από το 2019-20 το στάδιο ανακαινίστηκε σε εργασίες που περιλαμβάνουν την   ανακατασκευής του χλοοτάπητα, εγκατάσταση νέων καθισμάτων στις κερκίδες της βόρειας πλευράς , τη σύνδεση των αποδυτηρίων με φυσικό αέριο, εγκατάσταση συστήματος πυροπροστασίας, συντήρηση στο στάδιο όπως για παράδειγμα σε κιγκλιδώματα, στις σκάλες κ.τ.λ. , κατασκευή χώρων υγιεινής κάτω από τις κερκίδες για την εξυπηρέτηση των αθλητών του στίβου.Και τέλος ο  νέος τάπητας (ταρτάν) του σταδίου.
Εγκαταστάσεις
Στις εγκαταστάσεις του χώρου του σταδίου περιλαμβάνονται:
Γεγονότα
Το στάδιο έχει φιλοξενήσει το διεθνές meeting στίβου Τσικλητήρεια το 2003, καθώς και πανελλήνια πρωταθλήματα στίβου ανδρών-γυναικών και νέων. Επίσης, φιλοξενεί φεστιβάλ και συναυλίες. Η μεγαλύτερη προσέλευση θεατών που έχει καταγραφεί ήταν το 1972, όταν 18.231 θεατές παρακολούθησαν τον ποδοσφαιρικό αγώνα ΑΟ Τρίκαλα-Παναθηναϊκός (1-2).
Πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στα Τρίκαλα Κατηγορία:Α.Ο. Τρίκαλα
Επίσκοπος Κίτρους Ιωάννης
Ο επίσκοπος Κίτρους Ιωάννης υπήρξε Έλληνας λόγιος του 13ου αιώνα.
thumb|left|280px|Χειρόγραφο του έργου «Ἀποκρίσεις πρὸς Κωνσταντῖνον ἀρχιεπίσκοπον Δυραχίου τὸν Καβάσιλαν» (1600, Βρετανική Βιβλιοθήκη) Δεν είναι πολλά γνωστά για την ζωή του. Ξέρουμε ότι ήταν σύγχρονος του Θεοδώρου Βαλσαμών και διετέλεσε επίσκοπος Κίτρους περί το 1198-1204. Εικάζεται ότι εκδιώχθηκε από τους Λατίνους.
Έγραψε περί εθίμων και δογμάτων των Λατίνων, το οποίο μνημονεύει ο Αλλάτιος. Συνέγραψε επίσης το έργο «Ἀποκρίσεις πρὸς Κωνσταντῖνον ἀρχιεπίσκοπον Δυραχίου τὸν Καβάσιλαν», το οποίο δημοσιεύτηκε στην Patrologia Graeca και στο «Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων». Ο Ματθαίος Βλάσταρις περιέλαβε μέρος αυτών των κειμένων στο «Σύνταγμα κατὰ στοιχεῖον».
Toyota Mega Cruiser
Το Toyota Mega Cruiser ήταν ένα μεγάλο SUV αυτοκίνητο της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Toyota, που παρήχθη μεταξύ του 1995 και του 2002. Υπήρξε το βαρύτερο SUV μοντέλο στην ιστορία της Toyota, με το βάρος του να πλησιάζει τους 3 τόνους. Η εξωτερική εμφάνισή του, θύμιζε έντονα το αμερικανικό Hummer H1. Όπως και το Hummer H1, το Mega Cruiser είχε εξελιχθεί για στρατιωτική χρήση και, στα πλαίσια αυτά, χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά πεζοναυτών, αλλά επίσης και οβιδοβόλων και πυραύλων εδάφους - αέρος.
Το Mega Cruiser ήταν διαθέσιμο αποκλειστικά στην Ιαπωνία και, κατά συνέπεια, παρήχθη μόνο σε δεξιοτίμονη έκδοση. Εκτός από το στρατό, χρησιμοποιήθηκε επίσης και από την αστυνομία και την πυροσβεστική, ενώ ένας περιορισμένος αριθμός αυτοκινήτων διατέθηκε και στο κοινό, για ιδιωτική χρήση.
Τεχνικά στοιχεία
Το Mega Cruiser ήταν διαθέσιμο με έναν τετρακύλινδρο σε σειρά (I4) 16-βάλβιδο πετρελαιοκινητήρα 4.1 λίτρων / 4.104 cm³ με υπερσυμπιεστή. Η ισχύς ήταν 157 hp (116 kW) στις 3.400 στροφές το λεπτό και η ροπή 380 N·m στις 2.800 στροφές το λεπτό.
Επιπλέον, διέθετε τετρακίνηση με τρία διαφορικά και δυνατότητα κλειδώματος και τετραδιεύθυνση, με αποτέλεσμα τις εξαιρετικές δυνατότητες σε εκτός δρόμου διαδρομές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Mega Cruiser Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Περίλαος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Περίλαος είναι γνωστός ένας Σάμιος πρίγκιπας, γιος του Αγκαίου, βασιλιά των Σαμίων Λελέγων, και της Σαμίας,θυγατέρας του ποτάμιου θεού Μαιάνδρου. Αδέλφια του Περιλάου ήταν ο Ένουδος, ο Σάμος, ο Αλίθερσος και η Παρθενόπη.
Κερασούλα Τρικάλων
Η Κερασούλα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Κερασούλα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών, στις πλαγιές του όρους Χάσια σε υψόμετρο 720 μέτρα ενώ απέχει περίπου 38 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου), 13 χλμ. ΝΔ. από την Δεσκάτη και 45 χλμ. Β. από τα Τρίκαλα. Οι λιγοστοί κατοίκοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.
Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, ως Κερασιά Σίνου το 1883 ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον δήμο Τυμφαίων. Το 1940 διορθώθηκε σε Σίνα Κερασιά και το 1940 σε Κερασούλα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Ασπροκκλησιά και το Ψήλωμα αποτελούν την κοινότητα Ασπροκκλησιάς που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Χασίων του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 30 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Μοχάμεντ Σιά Αλ Σουντανί
Ο Μοχάμεντ Σιά Αλ Σουντανί (Mohammed Shia' Sabbar al-Sudani', محمد شياع السوداني  ) είναι Ιρακινός πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός του Ιράκ από τις 13 Οκτωβρίου 2022. Διετέλεσε υπουργός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιράκ στο Συμβούλιο Υπουργών του πρωθυπουργού Νουρί αλ Μαλίκι από το 2010 έως τον Οκτώβριο του 2014 Διετέλεσε Κυβερνήτης της επαρχίας Μαϊσάν μεταξύ 2009 και 2010.
Πρώτα χρόνια
Ο Σουντανί γεννήθηκε στη Βαγδάτη το 1970. Είναι παντρεμένος και έχει τέσσερις γιους. Είναι κάτοχος διδακτορικού από το Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης στη Γεωργική Επιστήμη και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διαχείριση Έργων. Σε ηλικία 10 ετών είδε τον πατέρα του και άλλα πέντε μέλη της οικογένειάς του να εκτελούνται επειδή ήταν μέλη του Ισλαμικού Κόμματος Νταβά. Ο Σουντανί έλαβε μέρος επίσης στις εξεγέρσεις του 1991 που ξεκίνησαν μετά το τέλος του ΠΠολέμου του Κόλπου. Το 1997 διορίστηκε στο Γεωργικό Γραφείο της Μαϊσάν στο οποίο ήταν ο επικεφαλής του τμήματος γεωργίας της πόλης Kumait, ο επικεφαλής του τμήματος γεωργίας της πόλης Ali Al-Sharqi, ο επικεφαλής του τμήματος γεωργικής παραγωγής και ο επόπτης μηχανικός στο Εθνικό Ερευνητικό Πρόγραμμα με την Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.