cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρλ Λιούις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Ματέο Γκαρθία
Ο Ματέο Εζεκιέλ Γκαρθία (ισπανικά: Mateo Ezequiel Garcia, γενν. 10 Σεπτεμβρίου 1996) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Μεξικανική Άτλας.
Αργεντινή
Ο Γκαρθία γεννήθηκε στην Κόρδοβα της Αργεντινής και αγωνίστηκε στα τμήματα υποδομής της Ινστιτούτο Ατλέτικο Σεντράλ Κόρδοβα. Έπαιξε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα στις 6 Ιουνίου 2014 εναντίον της Ντεφένσα ι Χουστίσια για το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας της Αργεντινής.
Ευρώπη
Μετά από δύο χρονιά, μεταγράφηκε στην ισπανική Λας Πάλμας έναντι 440.000 δολαρίων. Αγωνίστηκε για πρώτη εναντίον της Σεβίλλης στις 10 Σεπτεμβρίου 2016, και σκόραρε στις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους απέναντι στην Ουέσκα για το Copa del Rey.
Τον Ιούλιο του 2017 δόθηκε δανεικός στην Οσασούνα και τον Ιανουάριο του 2018 στην Αλκορκόν.
Το καλοκαίρι του 2018, δόθηκε και πάλι δανεικός, αυτή τη φορά στον Άρη, για ένα χρόνο. Στον ένα χρόνο παραμονής του στην Ελλάδα, πέτυχε δέκα γκολ για το πρωτάθλημα και άλλο ένα για το κύπελλο, σε 32 ματς συνολικά.
Τον Οκτώβριο του 2020 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και τον Άρη, υπογράφοντας για τέσσερα χρόνια, με την μεταγραφή να ανέρχεται στα 1,3 εκατομμύρια. Στις δύο επόμενες σεζόν με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, έχει παίξει σε 72 αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας πέντε γκολ.
Ρόβινι
thumb|250px|Άποψη του Ρόβινι από το βόρειο λιμάνι Το Ρόβινι ή Ρόβιν (κροατικά: Rovinj, ιταλικά: Rovigno) είναι παραθαλάσσια πόλη στην Κροατία. Η πόλη βρίσκεται στην χερσόνησο της Ιστρίας, στις ανατολικές ακτές της βόρειας Αδριατικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 14.294 κατοίκους. Είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός. Η πόλη σήμερα βρίσκεται σε μια χερσόνησο η οποία δημιουργήθηκε το 1763, όταν το νησί στο οποίο βρίσκεται η παλαιά πόλη ενώθηκε με τη στεριά.
Ιστορία
Στο Ρόβινι υπήρχε οικισμός Ιλλυρίων μέχρι την κατάκτησή του από τους Ρωμαίους. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας ονομαζόταν αρχικά Αρουπίνιο ή Μονς Ρουμπινέους και στη συνέχεια Ρυγίνιο και Ρουβίνιο. Σύμφωνα με τον χρονογράφο Μπενούσι, το Ρόβινι ιδρύθηκε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. με τις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ.. Έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια του Βασιλείου των Φράγκων, οι οποίοι το προσάρτησαν στο πατριαρχείο της Ακουιληίας. Η πρώτη αναφορά στη πόλη γίνεται τον 8ο αιώνα μ.Χ. Τον 10ο και τον 11ο αιώνα ανήκε σε διάφορους φεουδάρχες. Το 1188 υπέγραψε σύμφωνο εμπορικής συνεργασίας με το Ντουμπρόβνικ, την κυριάρχη δύναμη της εποχής.
Ύστερα από πολυετείς συγκρούσεις με γειτονικές πόλεις, το Ρόβινι συμφώνησε το 1283 να γίνει βρεθεί υπό την εξουσία της Βενετίας ώστε να μπορεί να προστατευθεί από διάφορες εξωτερικές απειλές. Κατά τη διάρκεια της ενετοκρατίας, που διήρκησε μέχρι το 1797, το Ρόβινι ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Δημοκρατίας της Βενετίας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου η πόλη οχυρώθηκε με δύο σειρές τειχών και κατασκευάστηκαν τρεις πύλες. Τμήμα των οχυρώσεων είναι ορατό μέχρι σήμερα. Κοντά στην αποβάθρα φαίνεται μία από τις πύλες, η Καμάρα του Μπάλντι, που χρονολογείται από το 1680, και ένας πύργος ρολογιού της ύστερης αναγέννησης. Το 1677 ολοκληρώθηκε το καμπαναριό της Αγίας Ευθυμίας στα πρότυπα του καμπαναριού του Αγίου Μάρκου. Στη πόλη άνθησε ως κέντρο ναυπήγησης και θαλάσσιου εμπορείου μέχρι που παραγκωνίστηκε από την Τεργέστη και τη Ριέκα. Το 1763, λόγω της διαρκούς επέκτασης της πόλης το κανάλι ανάμεσα στο νησί και την ενδοχώρα μπαζώθηκε.
Μετά τη πτώση της Βενετίας το 1797, το Ρόβινι έγινε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια έγινε τμήμα του βασιλείου της Ιταλίας μέχρι το 1947, όταν πέρασε στη κατοχή της Γιουγκοσλαβίας, ως τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας με τη συνθήκη ειρήνης του Παρισιού. Τις 25 Ιουνίου 1991, μετά την ανεξαρτητοποιήση της Κροατίας, έγινε τμήμα της Κροατίας.
Αξιοθέατα
thumb|250px|Η παλαιά πόλη όπως φαίνεται από τη καμπαναριό της αγίας Ευθυμίας thumb|250px|Παραλία Μύλοι
Η παλαιά πόλη του Ρόβινι βρίσκεται πάνω σε μια χερσόνησο που μέχρι το 1763 ήταν νησί και αποτελεί το αρχικό πυρήνα της πόλης. Λόγω της ένδειας χώρου, τα σπίτια και οι δρόμοι είναι στενοί και οι πλατείες μικρές. Χαρακτηριστικές είναι οι καμινάδες των κτιρίων. Η παλαιά πόλη αποτελεί από το 1963 μνημείο πολιτισμού. Πάνω από τη παλαιά πόλη δεσπόζει η βασιλική της αγίας Ευθυμίας, ένας τρίκλυτος μπαρόκ ναός ο οποίος κατασκευάστηκε τη περίοδο 1725-1736. Δίπλα στο ναό βρίσκεται το καμπαναριό ύψους 60 μέτρων, με ένα άγαλμα της αγίας Ευθυμίας στη κορυφή του. Ο ναός δεσπόζει πάνω από τη πόλη. Δίπλα βρίσκεται το παρεκκλήσι το αγίου Γεωργίου, που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα μ.Χ.
Το δημαρχείο της πόλης στεγάζεται σε ένα παλάτι πραιτοριανών που χρονολογείται από το 1308. Στη κεντρική πλατεία βρίσκεται ο πύργος του ρολογιού, οποίος χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Στη πόλη επίσης βρίσκεται ένα μοναστήρι των Φραγκισκανών. Ο κύριος ναός είναι μπαρόκ αρχιτεκτονικής κατασκευαστήκε τη περίοδο 1702-1710. Στο μοναστήρι υπάρχει βιβλιοθήκη με 12.000 βιβλία.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ρόβινι έχει αδελφοποιηθεί με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Κάλαν Έλιοτ
Ο Κάλαν Έλιοτ (αγγλικά: Callan Elliot, γενν. στις 7 Ιουλίου 1999) είναι Νεοζηλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Wellington phoenix FC.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Έλιοτ γεννημένος στη Σκωτία και μετανάστευσε στη Νέα Ζηλανδία ως μικρό παιδί, όπου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Τάσμαν Γιουνάιτεντ, υπό την καθοδήγηση του συμπαίκτη του Πολ Άιφιλ, κάνοντας το ντεμπούτο του ως αλλαγή εναντίον των πρωτοπόρων του Πρωταθλήματος Νέας Ζηλανδίας, Όκλαντ Σίτι, στις 15 Ιανουαρίου 2017. Ο Έλιοτ ήταν βασικός παίκτης τη σεζόν 2017–18, όπου οι εμφανίσεις του τράβηξαν την προσοχή της ομάδας της A-League, Ουέλινγκτον Φίνιξ.
Ουέλινγκτον Φίνιξ
Ο Έλιοτ υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ουέλινγκτον Φίνιξ στις αρχές της επόμενης σεζόν και έκανε το ντεμπούτο του ως αλλαγή σε μια νίκη με 8-2 επί της Σέντραλ Κόουστ Μάρινερς στις 10 Μαρτίου 2019.
Ξάνθη
Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Έλιοτ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Ξάνθη, με προπονητή τον Αυστραλό Τόνι Πόποβιτς.
Εθνική ομάδα
Ο Έλιοτ έχει αγωνιστεί με τις εθνικές Ζηλανδίας U20 και U23.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Ζηλανδίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τάσμαν Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέλινγκτον Φίνιξ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Νιου Μπράνσγουικ
''Αυτο το λήμμα αφορά την επαρχία του Καναδά. Για την πόλη στο Νιου Τζέρσεϊ, δείτε: Νιου Μπράνσγουικ (Νιου Τζέρσεϊ).'' 200px|right|thumb|Συνοπτικός πολιτικός χάρτης του Νιου Μπράνσγουικ Το Νιου Μπράνσγουικ ή Νέα Βρουνσβίκη (αγγλικά: New Brunswick IPA, γαλλικά: Nouveau-Brunswick) είναι επαρχία του Καναδά στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού.
Το Νιου Μπράνσγουικ έχει έκταση 72.908 τ.χλμ. που ισοδυναμεί στο 0,7% περίπου της έκτασης όλου του Καναδά και κατοικείται από 782.078 κατοίκους (εκτιμήσεις 2021 ) και αντιπροσωπεύει το 2,1% του πληθυσμού της χώρας που στην πλειονότητα τους είναι αγγλόφωνοι, ενώ υπάρχει μία σημαντική μειονότητα (περίπου 35%) των κατοίκων που είναι γαλλόφωνοι Ακαδιανοί.
Γεωγραφία
left|200px|thumb|Η γέφυρα «Ζ.Σ. Βαν Χορν» (J.C. Van Horne) πάνω από τον ποταμό Ρεστιγκούς (Restigouche) ενώνει το Κάμπελτον του Νιου Μπράνσγουικ με το Κεμπέκ Το Νιου Μπράνσγουικ δυτικά και νότια συνορεύει με την αμερικανική πολιτεία του Μέιν. Βορειοδυτικά συνορεύει με τη Χερσόνησο της Γκασπεζίας (Γκασπεζί) του Κεμπέκ, και βορειοανατολικά βρέχεται από τον Κόλπο της Ζέστης (γαλλ.: Baie des Chaleurs). Ανατολικά βρέχεται από τον Ατλαντικό, και συνδέεται με τη Νέα Σκωτία με τον στενό Ισθμό του Τσιγκνέτο (αγγλ.: Isthmus of Chignecto). Νοτιοανατολικά βρέχεται από τα νερά του Κόλπου του Φάντυ.
Η επαρχία χαρακτηρίζεται από χαμηλούς λόφους και βουνά, που αποτελούν μέρος της οροσειράς των Αππαλαχίων. Το 80% του εδάφους του Νιου Μπράνσγουικ καλύπτεται από δάση. Την επαρχία διασχίζουν πολλά ποτάμια, τα οποία είναι πλούσια σε σολωμό.
Τα κυριότερα αστικά κέντρα της επαρχίας βρίσκονται στα νότια: το Σεντ Τζον (Saint John, Saint-Jean, 58.341 κάτοικοι), το Μόνκτον (Moncton, 108.620 κάτοικοι), και η πρωτεύουσα Φρέντρικτον (Fredericton, Frédéricton, 59.405 κάτοικοι) σύμφωνα με την απογραφή του 2016. . Στα νότια της επαρχίας βρίσκονται και οι μικρές πόλεις Σάκβιλ (Sackville, 2.963 κάτοικοι), Άγιος Στέφανος (St. Stephen, 3.233 κάτοικοι), Σάσεξ (Sussex, 5.298 κάτοικοι). Στα βόρεια της επαρχίας βρίσκονται τα μικρά αστικά κέντρα Μέγας Καταρράκτης (Grand Falls/Grand-Sault, 4.221 κάτοικοι), Κάμπελτον (Cambelton, 10.716 κάτοικοι), Έντμουνστον (Edmunston, 12.086 κάτοικοι), Μπάθερστ (Bathurst, 15.557 κάτοικοι), Καρακέτ (Caraquet, 3.108 κάτοικοι), Σιπαγκάν (Shippagan, 2.130 κάτοικοι), Τρακαντί (Tracadie, 3.184 κάτοικοι) και Μιραμισί (Miramichi, 17.537 κάτοικοι).
Ιστορία
300px|right|thumb|Οι ακτές του [[Κόλπος Φάντυ|Κόλπου του Φάντυ διακρίνονται για την εντυπωσιακή άνοδο και πτώση της στάθμης της θάλασσας. Στην εικόνα παρουσιάζεται η ακτή κατά την περίοδο της πλημμυρίδας (αριστερά) και της άμπωτης (δεξιά)]] Πριν από την άφιξη Ευρωπαίων εποίκων, την περιοχή του σημερινού Νιου Μπράνσγουικ όριζαν οι αυτόχθονες φυλές Μίκμακ, Μαλισίτ (Maliseet) και Πασαμακόντι (Passamaquoddy), με κυριότερη την πρώτη.
Ο πρώτος Ευρωπαίος που εξερεύνησε την περιοχή ήταν ο Γάλλος θαλασσοπόρος Ζακ Καρτιέ, το 1534. Από το 1604, Γάλλοι έποικοι άρχισαν να εγκαθίστανται στα νότια της επαρχία γύρω από τον Κόλπο Φάντυ, αλλά και βόρεια γύρω από το σημερινό Μπάθαρστ, για να δημιουργήσουν την αποικία της Ακαδίας.
Κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, «Πιστοί στο Στέμμα» άποικοι (αγγλ. Loyalists) από τη Νέα Αγγλία μετακινήθηκαν βόρεια και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του σημερινού Αγίου Ιωάννη. Η αποικιακή διοίκηση της Νέας Σκωτίας εκτίμησε ότι τα εδάφη πέρα από τον Ισθμό του Τσιγκνέκτο ήταν πολύ απόμακρα για τον αποτελεσματικό έλεγχό τους, και έτσι, στις 16 Αυγούστου του 1784, δημιούργησε επισήμως την αποικία του Νιου Μπράνσγουικ. Την ίδια περίπου εποχή, πολλοί από τους διωγμένους Ακαδιανούς επέστρεψαν στο Νιου Μπράνσγουικ, αλλά εγκαταστάθηκαν στα ΒΑ παράλια της επαρχίας προκειμένου να είναι μακριά από τους βρετανούς αποίκους. Το 1838, το Νιου Μπράνσγουικ και η γειτονική αμερικανική πολιτεία του Μέιν έφτασαν στα πρόθυρα του πολέμου για συνοριακές διαφορές. Τελικά, η συνοριακή γραμμή καθορίστηκε με συμφωνία το 1842. Το 1867, η κυβέρνηση του Νιου Μπράνσγουικ συνυπέγραψε την ιδρυτική πράξη της Καναδικής Συνομοσπονδίας, προς απογοήτευση της πλειονότητας των κατοίκων οι οποίοι επιθυμούσαν να παραμείνουν αποικία του Ηνωμένου Βασιλείου.
200px|right|thumb|Η σημερινή σημαία του Νιου Μπράνσγουικ, έγινε επίσημη το 1965. Φέρει τον αγγλικό λέοντα και το ιστιοφόρο που κοσμούσαν και τον θυρεό της αποικίας του Νιου Μπράνσγουικ το 1868 Καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αι., έποικοι από τη Βρετανία και την Ιρλανδία συνέχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή. Στον Άγιο Ιωάννη και στο Μιραμισί αναπτύχθηκε πολύ η ναυπηγική. Η υλοτομία και η γεωργία ήταν δύο άλλοι τομείς της οικονομίας που γνώρισαν μεγάλη άνθηση κατά τον 19ο αι. Μετά την ίδρυση της Καναδικής Συνομοσπονδίας, οι σχέσεις του Καναδά με τις ΗΠΑ επιδεινώθηκαν με αποτέλεσμα να περιοριστούν οι εξαγωγές προϊόντων από το Νιου Μπράνσγουικ προς τη γειτονική Νέα Αγγλία. Μόνο στις αρχές του 20ού αι., η οικονομία του Νιου Μπράνσγουικ μπήκε και πάλι σε ανοδική πορεία, κυρίως με την ανάπτυξη της χαρτοβιομηχανίας.
Οι Ακαδιανοί, αν και αποτελούσαν σημαντική μερίδα του πληθυσμού, εντούτοις παρέμεναν πάντα στο περιθώριο των εξελίξεων. Η κατάσταση άλλαξε το 1960 με την εκλογή του Λουί Ρομπισώ (Louis Robichaud) στην πρωθυπουργία της επαρχίας. Το 1969, το Νιου Μπράνσγουικ αναγνώρισε και τα γαλλικά ως επίσημη γλώσσα.
Οικονομία
200px|right|thumb|Το Αυτοκρατορικό Θέατρο (New Brunswick Imperial Theatre) στον Άγιο Ιωάννη του Νιου Μπράνσγουικ. Δείγμα της βρετανικής αποικιακής αρχιτεκτονικής του 19ου αι. Η οικονομία του Νιου Μπράνσγουικ βασίζεται σε πολλούς τομείς. Ο πρωτογενής τομέας περιλαμβάνει σύγχρονη γεωργία, υλοτομία στα πλούσια δάση της περιοχής, μεταλλεία στο Βόρειο Νιέυ Μπράνσγουικ (Μπάθαρστ) και σημαντικό αλιευτικό στόλο. Στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη λειτουργούν μεγάλα εργοστάσια, όπως διυλιστήρια και ναυπηγεία. Το Φρέντρικτον είναι σημαντικό διοικητικό κέντρο, ενώ το Μόνκτον αποτελεί σημαντικό εμπορικό κόμβο. Τα τελευταία χρόνια, σημαντική ανάπτυξη έχει σημειώσει και ο τομέας του τουρισμού.
Στην οικονομική ζωή της επαρχίας επικρατούν δύο οικογενειακοί όμιλοι επιχειρήσεων, ο όμιλος Irving με διυλιστήρια, πρατήρια διανομής καυσίμων, εργοστάσια επεξεργασίας ξύλου, κ.λπ., και ο όμιλος McCain που ειδικεύεται στο εμπόριο προτηγανισμένης πατάτας σε όλον τον κόσμο.
Δημογραφικά στοιχεία
Οι σημερινοί κάτοικοι του Νιου Μπράνσγουικ είναι στην πλειονότητα (~60%) αγγλόφωνοι απόγονοι εποίκων από τη Βρετανία και την Ιρλανδία. Οι γαλλόφωνοι αποτελούν περίπου το 30% του πληθυσμού και κατοικούν κυρίως στην Ακαδιανή χερσόνησο και στα ΒΑ της επαρχίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2001, οι αυτόχθονες (κυρίως Μίκμακ) αποτελούν μόνον το 3,31% του πληθυσμού του Νιου Μπράνσγουικ. Στο Νιου Μπράνσγουικ κατοικούν και 950 άτομα ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα με την απογραφή του 2016.
Οι κάτοικοι του Νιου Μπράνσγουικ είναι στην πλειονότητα χριστιανοί καθολικοί (53%) και διαμαρτυρόμενοι (36%) στο θρήσκευμα.
Κατά την πενταετία 1996–2001, ο πληθυσμός της επαρχίας παρουσίασε μείωση κατά 1,2%, η οποία αποδίδεται κυρίως στην οικονομική ύφεση που χτύπησε τον πρωτογενή τομέα (απαγόρευση της αλιείας μπακαλιάρου, πτώση των τιμών της ξυλείας και των μεταλλευμάτων, κ.λπ.)
Αξιοθέατα
right|200px|thumb|Το Ακρωτήριο του Θυμού (Cape Enrage) στο Νιου Μπράνσγουικ Η επαρχία του Νιου Μπράνσγουικ διακρίνεται για τα φυσικά της κάλλη. Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση της επαρχίας προσπαθεί να αναπτύξει τον τουρισμό στην περιοχή με την προβολή των εντυπωσιακών παραλιών στον Κόλπο του Φάντυ, της βρετανικής αποικιακής ιστορίας και της γαλλόφωνης (ακαδιανής) πολιτιστικής παράδοσης.
200px|left|thumb|Η μακρύτερη στον κόσμο σκεπαστή γέφυρα βρίσκεται στο Χάρτλαντ του Νιου Μπράνσγουικ Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να θαυμάσει τους φάρους στις ακτές του Ατλαντικού και τις παλιές σκεπαστές γέφυρες που ενώνουν τις όχθες πολλών ποταμών. Μπορεί ακόμα να φάει άφθονα ψάρια, κάβουρες, αστακούς και θαλασσινά, καθώς και να δοκιμάσει το ψάρεμα του σολωμού στον ποταμό Μιραμισί.
Διοίκηση
Από τις 8 Σεπτεμβρίου 2019 Αντικυβερνήτρια είναι η Μπρέντα Μάρφι. Πρωθυπουργός (Premier) είναι από τις 9 Νοεμβρίου 2018 ο Μπλεν Χιγκς (Blaine Higgs).
Δήμος Πεντέλης
Ο Δήμος Πεντέλης βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Βορείου Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής, αποτελούμενος από την Παλαιά Πεντέλη, τη Νέα Πεντέλη και τα Μελίσσια που αποτελούν την έδρα του, με προσανατολισμό προς το Πεντελικό όρος.
Συστάθηκε το 2011 με πρώτο δήμαρχο μετά τις εκλογές του 2010 τον Δημήτριο Στεργίου - Καψάλη. Ο συνολικός πληθυσμός του ανέρχεται σε 34.934 άτομα και η έκτασή του σε 28.878 τ.χλμ και έχει υψόμετρο 290-640 μέτρα. Ο Στεργίου-Καψάλης επανεξελέγη Δήμαρχος και στις εκλογές του 2014.
Στις εκλογές του 2019 Δήμαρχος Πεντέλης εξελέγη η Δήμητρα Κεχαγιά.
Ιστορικά
Σήμερα, η Πεντέλη αποτελεί κηπούπολη, 17 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου της Αθήνας, που περιβάλλεται από τους ορεινούς όγκους και τα καμμένα πευκοδάση του Πεντελικού Όρους. Περιλαμβάνει τις δημοτικές κοινότητες Μελισσίων, Νέας Πεντέλης και Πεντέλης. Έχει έκταση 29.498 χιλιομέτρων και εξαπλώνεται γύρω από τους νοτιοδυτικούς, προσβάσιμους λοφίσκους του βουνού, γνωστούς ως λόφους πατήματος, κουφού και δέσης. Η περιοχή καταλαμβάνει 3.000 στρέμματα θεσμοθετημένης οικιστικής έκτασης, ενώ ασκούνται παράλληλα συνεχείς πιέσεις για πολεοδόμηση αρκετών ζωνών που βρίσκονται στα διοικητικά της όρια. Στην Πεντέλη υπάγονται εκτός από τις δασικές εκτάσεις και αρκετά λατομεία επιφανειακής εξόρυξης.
Ο Δήμος Πεντέλης αποτελεί το οικιστικό τέρμα στο βορειοανατολικό άκρο της μητροπολιτικής πρωτεύουσας, οριοθετώντας το λεκανοπέδιο των Αθηνών στα νοτιοδυτικά από την πεδιάδα του Μαραθώνος στα βορειοανατολικά και την πεδιάδα της Μεσογαίας στα νοτιοανατολικά.
Η ιστορία της Πεντέλης χάνεται στα βάθη της Αττικής. Το παράδοξο έγκειται στο γεγονός ότι το βουνό πήρε το όνομά του από την πόλη που εγκαταστάθηκε σε αυτό, αντί να συμβεί το αντίστροφο.
Το σημερινό Πεντελικό όρος ονομαζόταν Βριλησσός και στους νότιους πρόποδές του εγκαταστάθηκε η ιερά μονή Πεντέλης. Η ευρύτερη περιοχή και η μεγαλύτερη έκταση του βουνού ανήκε στη μονή και στον ιδιοκτήτη της, τον Άγιο Τιμόθεο. Περιμετρικά του ναού άρχισαν να οικοδομούνται παραδοσιακοί οικισμοί, ορισμένοι από τους οποίους ακόμη και σήμερα είναι εκτός σχεδίου πόλεως. Το ιστορικό κέντρο του αρχαίου Δήμου Πεντέλης τοποθετείται στην Πλατεία του Πεντελικού, γνωστή ως Αγία Τριάδα, που αποτελεί εκδρομικό προορισμό. Οι πλατείες και οι οικισμοί είναι διάσπαρτοι και διακόπτονται από τα πλούσια πεντελικά δάση.
Ο νότιος γειτονικός Δήμος των Βριλησσίων δανείστηκε το όνομα του από το Ρέμα Πεντέλης-Χαλανδρίου που φέρει το όνομα Βριλησσός και διασχίζει την περιοχή, όνομα που προήλθε από την παλαιά ονομασία του όρους Πεντέλη από όπου και πηγάζει, και η περιοχή στους πρόποδες του όρους όπως και το ίδιο το όρος, δανείστηκε την ονομασία του Αρχαίου Δήμου, Πεντέλη. Δυτικά του αρχαίου και του μετέπειτα σύγχρονου οικισμού της Πεντέλης βρίσκεται ο οικισμός που κατοικήθηκε αργότερα, η Νέα Πεντέλη, και ακόμα πιο δυτικά η περιοχή των Μελισσίων.
Κοινοτάρχες Πεντέλης
Από το 1934 ως το 2010 η Πεντέλη αποτελούσε ανεξάρτητη κοινότητα, με προέδρους τους:
Project Gutenberg
Το Project Gutenberg (συντ. PG) είναι μια εθελοντική προσπάθεια ψηφιοποίησης, αρχειοθέτησης και διανομής πολιτισμικών έργων. Ξεκίνησε το 1971, και είναι σήμερα η αρχαιότερη ψηφιακή βιβλιοθήκη. Τα περισσότερα από τα θέματα της συλλογής του είναι τα πλήρη κείμενα βιβλίων δημόσιας κυριότητας. Το εγχείρημα αποδίδει όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα τα κείμενα σε ελεύθερα format (.txt), που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιονδήποτε υπολογιστή.
Βασική αρχή
αριστερά|μικρογραφία Το κεντρικό σύνθημα που επιλέχθηκε " Ας σπάσουμε τους τοίχους  της άγνοιας και της αγραμματοσύνης " έχει σαν κύριο στόχο να  κάνει προσιτά τα γράμματα και τη λογοτεχνική κληρονομιά,  έργο που είχε ξεκινήσει η Δημόσια Βιβλιοθήκη  στις αρχές του 20ου αιώνα - Ο κύριος στόχος του Project Gutenberg είναι να παρέχει  δωρεάν πρόσβαση σε όλους στην λογοτεχνία και να διευρύνει το κοινό (συνήθως αποτελείται από φοιτητές και καθηγητές).
Όλα τα κείμενα του Project Gutenberg μπορούν να αποκτηθούν και να αναδιανεμηθούν από τους αναγνώστες χωρίς κόστος. Το Project Gutenberg έχει κατατεθεί με την ονομασία  "Project Gutenberg" και η εμπορική χρήση των ηλεκτρονικών  κειμένων  απαιτείται  την καταβολή τέλους στο Έργο Gutenberg.
Ιστορικό
Ο Michael Hart το 1971 δημιούργησε το πρώτο ηλεκτρονικό βιβλίο πληκτρολογώντας τη “Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας” των ΗΠΑ που ήταν και του πρώτο ψηφιακό  αρχείο του Project Gutenberg. Ο Michael Hart, που ήταν τότε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις, χρησιμοποίησε τον κεντρικό υπολογιστή του Materials Research Lab του πανεπιστημίου, Ο αρχικός στόχος ήταν η ψηφιοποίηση 10 000 βιβλίων μέχρι το τέλος του 20ου αι. στα αγγλικά. Αργότερα το Project Gutenberg επεκτάθηκε με την ψηφιοποίηση  ξένων βιβλίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Ναός Αγίας Αικατερίνης (Πλάκα)
Ο ναός της Αγίας Αικατερίνης είναι βυζαντινός ναός κτισμένος τον 11ο αιώνα ο οποίος βρίσκεται στην Πλάκα της Αθήνας. Είναι τετρακίονος σταυροειδής εγγεγραμμένος και έχει αθηναϊκό τρούλο. Στο παρελθόν υπήρξε μετόχι της μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Η σημερινή μορφή του ναού προέκυψε μετά από εργασίες αποκατάστασης και επέκτασης κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα. Οι εργασίες αποκατάστασης που έλαβαν χώρα στο δεύτερο τέταρτο του 19ου αιώνα είναι από τα παλαιότερα έργα αποκατάστασης βυζαντινού μνημείου στα πλαίσια του ελληνικού κράτους.
Ιστορία
thumb|left|250px|Οι ρωμαϊκοί κίονες κοντά στην Αγία Αικατερίνη Ο ναός βρίσκεται στην πλατεία Αγίας Αικατερίνης, κοντά στο μνημείο Λυσικράτους. Στην άκρη της πλατείας σώζονται δύο κίονες της ρωμαϊκής εποχής, τμήμα περιστύλιου ή αιθρίου. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Τραυλό, στη θέση του ναού βρισκόταν παλαιοχριστιανική βασιλική, η οποία με τη σειρά της φαίνεται ότι κτίστηκε στη θέση ναού αφιερωμένου στην Άρτεμη. Κατά την αρχαιότητα κοντά βρίσκονται επίσης τα λουτρά του Ανδριανού και ίσως το Πρυτανείο. Ο σημερινός ναός κτίστηκε στο δεύτερο τέταρτο του 11ου αιώνα σύμφωνα με τον Πίτερ Μέγκο, χρονολόγηση που συμφωνεί με τις εκτιμήσεις του Χαράλαμπου Μπούρα και του Νίκου Νικονάνου. Σύμφωνα με την αφιερωτική επιγραφή στον κίονα της Αγίας Τράπεζας ήταν αρχικά αφιερωμένη στους αγίους Θεοδώρους.
Ο ναός φαίνεται στη συνέχεια να εγκαταλείφθηκε. Στις 19 Φεβρουαρίου 1767 ο μητροπολίτης Αθηνών Βαρθολομαίος με τη συγκατάθεση των προυχόντων της Αθήνας δώρισε το ναό στη μονή της Αγίας Αικατερίνης του όρους Σινά, με αποτέλεσμα να γίνει μετόχι της μονής. Ο πρωτοσύγκελος της μονής Ιωνάς επισκεύασε το ναό και τον αφιέρωσε την αγία Αικατερίνη. Οι Σιναΐτες αγόρασαν επίσης παρακείμενες εκτάσεις εμβαδού περίπου τεσσάρων στρεμμάτων. Ο χώρος χρησιμοποιούνταν από τους Σιναΐτες κατά την παραμονή τους στην Αθήνα. Ο ναός υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 ή και από σεισμό το 1837. Το μετόχι έπρεπε να διαλυθεί βάση νόμου το 1834, όμως πέντε χρόνια αργότερα εξακολουθούσε να υφίσταται.
Καθώς ο κοντινός ναός της Παναγίας Κανδήλη εγκαταλείφθηκε το 1839 και οι ενορίτες έπρεπε να πάνε να εκκλησιαστούν στη Σωτήρα Κοττάκη, η οποία όμως βρισκόταν μακριά, ζητήθηκε από τους πιστούς να εκκλησιάζονται στο ναό της Αγίας Αικατερίνης, αίτημα με το οποίο συμφώνησε ο δήμος, η κεντρική διοίκηση και ο επισκόπος Αθηνών. Το αίτημα εγκρίθηκε από το δημοτικό συμβούλιο το 1840 και ο ναός δόθηκε στους ενορίτες, παρά τις αντιδράσεις της μονής. Ο αρχιτέκτονας της πόλης Λωράντ επιθεώρησε το ναό το καλοκαίρι του 1840 με στόχο την επισκευή του και ανέφερε ότι βρισκόταν σε κακή κατάσταση διατήρησης. Τον Ιανουάριο 1841 συστάθηκε έπειτα από εκλογές πενταμελής επιτροπή για την επισκευή του ναού, της οποίας μέλος ήταν ο Μακρυγιάννης, ο οποίος κατοικούσε κοντά στο ναό. Οι εργασίες πιθανότατα είχαν ολοκληρωθεί πριν το 1850 με δαπάνες των ενοριτών.
Ο ναός επεκτάθηκε πριν το 1870, όπως προκύπτει από φωτογραφία της εποχής, με προσθήκη περίστωου στη βόρεια, δυτική και νότια πλευρά, ώστε να στεγάσει τον αυξανόμενο αριθμό των εκκλησιαζόμενων. Το 1880 το κωδωνοστάσιο είχε μεταφερθεί από την απόληξη της δυτικής κεραίας στη νοτιοδυτική γωνία του περιστώου και από μονόλοβο έγινε δίλοβο. Επίσης ο ναός επιχρίστηκε, καλύπτοντας τη βυζαντινή τοιχοποιία. Την ίδια περίοδο διαμορφώθηκε και ο κήπος στην πλατεία με τη φύτευση φοινίκων.
Το 1889 το μετόχι πουλήθηκε στη μητρόπολη Αθηνών στο μισό της αξίας του. Την περίοδο 1917-1927 ανακατασκευάστηκε ο τρούλος, ο οποίος έγινε ψηλότερος, παραμορφώνοντας το μνημείο σύμφωνα με τον Γεώργιο Σωτηρίου. Την ανακατασκευή του τρούλου είχε αναλάβει ο μηχανικός Φίλιππος Οικονόμου. Παράλληλα αφαιρέθηκαν τα επιχρίσματα από την εξωτερική τοιχοποιία. Το περίστωο έλαβε τη σημερινή του μορφή την περίοδο 1950-1953. Μετά το σεισμό του 1999, έγιναν εργασίες στεγάνωσης του τρούλου και αντικατάσταση κεραμιδιών.
Περιγραφή
thumb|200px|Το εσωτερικό του ναού Ο ναός είναι σύνθετος τετρακίονος σταυροειδής εγγεγραμμένος, από τους παλαιότερους του είδους στην Αθήνα. Ο τρούλος είναι αθηναϊκού τύπου και σήμερα είναι ανακατασκευασμένος, όπως και η δυτική κεραία. Η στέγαση του κεντρικού τμήματος του ναού αρχικά έμοιαζε με σταυρό. Στα ανατολικά ο ναός έχει τρεις αψίδες. Η τοιχοποιία του ανατολικού τμήματος είναι πλινθοπερίβλητη με κουφικά στοιχεία και αργολιθοδομή στο κάτω μέρος, χαρακτηριστική της βυζαντινής εποχής. Στη μεσαία αψίδα βρίσκεται τρίλοβο παράθυρο. Οι άλλες δύο αψίδες έχουν μονόλοβα παράθυρα. Η δυτική, νότια και βόρεια πλευρά φέρουν επεκτάσεις του 19ου αιώνα.
Ο ναός έχει ιερό με μικρό ύψος και νάρθηκα. Η αγία Τράπεζα εδράζεται πάνω σε κίονα της κλασσικής εποχής με επιγραφή. Το τέμπλο του ναού είναι νεότερο και βρίσκεται ανάμεσα στους ανατολικούς κίονες. Έχει έξι εικόνες με αργυρή επένδυση έργο αθηναϊκών εργαστηρίων αργυροχοίιας των αρχών του 20ού αιώνα. Η εικόνα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης του 17ου αιώνα στο τέμπλο είναι λαϊκής τεχνοτροπίας. Επίσης στο ναό βρίσκονται αξιόλογες φορητές εικόνες, όπως ο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, χρονολογούμενη από τον 15ο αιώνα, δείγμα της Κρητικής Σχολής, η εικόνα της ένθρονου Αγίας Αικατερίνης σε ξύλινο προσκυνητάριο, της εποχής της Τουρκοκρατίας και ο Άγιος Σπυρίδων, του 18ου αιώνα, δείγμα της Επτανησιακής Σχολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αικατερινη Κατηγορία:Πλάκα
Ντέιβιντ Μπόλιερ
Ο Ντέιβιντ Μπόλιερ (David Bollier) είναι Αμερικανός συγγραφέας και ακτιβιστής που μελετά και προάγει τα Κοινά. Στο βιβλίο του «Κοινά, μια σύντομη εισαγωγή» από τον εκδοτικό οίκο Angelus Novus, παρουσιάζει τα κοινά σαν ένα τρόπο ανάπτυξης και προόδου του ανθρώπου καθώς παράγουν αξία ενισχύοντας την ανάπτυξη κουλτούρας, παραδόσεων, σχέσεων και κοινωνικών πρακτικών. Εκτός από τα παραδοσιακά όπως είναι οι φυσικοί πόροι, ξεχωρίζει τα κοινωνικά κοινά και αναφέρει ότι η τάση των ανθρώπων για συνεργασία οδηγεί στην παραγωγή καινοτόμων κοινωνικών και αστικών κοινών όπου προάγονται η ηθική, οι κοινωνικές και μακροχρόνιες σχέσεις.
Ο Ντέιβιντ Μπόλιερ υποστηρίζει ότι μπορεί να υπάρξει αρμονία μεταξύ αγοράς και κοινών με την καλλιέργεια ξεχωριστής κουλτούρας του κοινωνείν (commοning) - των ανθρώπινων πρακτικών και των μορφών συνεργασίας που παράγουν τα κοινά, καθώς τα κοινά εξαρτώνται σε κάποιο βαθμό από το κράτος και την αγορά. Η εύρεση της χρυσής τομής έχει πολλές δυσκολίες ενώ είναι σημαντικός ο διαχωρισμός της αγοράς από τον καπιταλισμό καθώς όπως εξηγεί, οι αγορές μπορεί να λογοδοτούν στην κοινωνία και άρα να λειτουργούν προς όφελος αυτής και να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από το κεφάλαιο. Πολλοί από τους κοινούς πόρους είναι μεγάλοι (πόροι κοινής δεξαμενής), όπως οι εθνικοί δρυμοί και η ατμόσφαιρα που απαιτείται από τα κράτη να τους φροντίζουν καθώς είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί ένας μεγάλος πόρος με τον ίδιο τρόπο που διαχειρίζεται ένα μικρό κοινό σε ένα χωριό. Τα κοινά κρατικής επιστασίας είναι ένας τρόπος διαχείρισης ενός μεγάλου πόρου κοινής δεξαμενής και υποδηλώνει τον σημαντικό ρόλο που παίζει το κράτος στην άσκηση του κοινωνείν. Στο βιβλίο του παρουσιάζει τακτικές για τη στήριξη των κοινών από τα κράτη, υποστηρίζοντας ότι το κράτος πρέπει να λειτουργεί ως εντολοδόχος των κοινωνών προστατεύοντας την κοινή περιουσία από περιφράξεις ώστε να είναι προσβάσιμη από όλους με δίκαιους κανόνες.
Κοινόχρηστη χρήση ως διεθνές κίνημα
Ο Ντέιβιντ Μπόλιερ (David Bollier) πιστεύει ότι υπάρχει ένα διεθνές κίνημα που τώρα αναπτύσσεται και θεωρεί την κοινόχρηστη χρήση ως ένα όραμα και ένα πλαίσιο για την αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας και της καθημερινής ζωής. Εγχειρήματα κοινόχρηστης χρήσης βρίσκουμε αρκετά στην Ευρώπη, ειδικά στην Ιταλία και Γερμανία, όπου υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για τα κοινά. Επίσης, το κίνημα αποκτά αρκετούς υποστηρικτές και στον παγκόσμιο νότο όπως και τα κινήματα των αυτοχθόνων, τους ακτήμονες αγρότες του Via Campesino, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ και εκπροσώπους του αναπτυσσόμενου κόσμου.
Ακόμη παρατηρείται αύξηση των «διεθνικών φυλών», συμμετοχή στα κοινά από ομάδες ατόμων που ξεκινούν από τη βάση και που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες, της συμμετοχής, της ένταξης, της δικαιοσύνης, της καινοτομίας. Αυτές οι ομάδες περιλαμβάνουν: Το κίνημα Αλληλέγγυας Οικονομίας, το κίνημα των ακτημόνων εργατών / Via Campesino, ακτιβιστές εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης, το κίνημα Transition Town, τους χρήστες του Creative Commons, τους βικιπέδιανς, το κίνημα Occupy, το κίνημα των Ανοικτών Εκπαιδευτικών Πόρων, τις εκδόσεις ανοικτής πρόσβασης, ακτιβιστές για το νερό, το ελεύθερο λογισμικό, τα κόμματα των πειρατών.
Τα κινήματα αυτά, δείχνουν ένα μεγάλο βαθμό ενεργητικότητας και καινοτομίας. Το σημαντικό είναι ότι πλέον αρχίζουν να επικοινωνούν και να συνεργάζονται μεταξύ τους και είναι αναγκαία η συνεργασία για να γίνει η αρχή ενός παγκόσμιου κινήματος, ενός χαλαρού οργανωμένου κινήματος των κινημάτων. Ο Μπόλιερ θεωρεί ότι τα κοινά θα γίνουν το εστιακό πεδίο για όλη αυτήν την ενέργεια γιατί διαθέτουν πολλά πλεονεκτήματα.
Η κοινόχρηστη χρήση αποτελεί μια νέα κοσμοθεωρία και ευαισθησία με χαρακτηριστικά το οικουμενικό πνεύμα και την ανάλυση. Είναι ανοικτή και προσβάσιμη σε διαφορετικές κουλτούρες και κοινωνίες, έχει μια σεβάσμια νόμιμη ιστορία από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Μάγκνα Κάρτα μέχρι την Κάρτα του Φόρεστ. Τα κοινά συγκροτούν ένα νέο και σοβαρό διανοητικό πλαίσιο αλλά και μια συζήτηση που καθιστά δυνατή την κριτική της αγοράς και την ισχυροποίηση της συνεργασία και της κοινότητας. Επίσης, περιλαμβάνουν πολλά παραδείγματα επιτυχημένων λειτουργικών μοντέλων για τον εφοδιασμό και την ενδυνάμωση όσων ανταγωνίζονται την Αγορά και το Κράτος. Και τέλος, η ενασχόληση με τα κοινά, ενεργοποιεί την φαντασία μας και κυρίως την ανθρωπιά μας για να λύσουμε σημαντικά κοινωνικά προβλήματα και να συμμετέχουμε ενεργά στην οικοδόμηση ενός νέου κόσμου.
Μπόλιερ και τα κοινά των αυτοχθόνων
Στο βιβλίο του ο Μπόλιερ αναφέρεται επίσης στα κοινά των αυτοχθόνων λαών. Περουβιανοί, αυτόχθονες δημιούργησαν ‘το Πάρκο Πατάτας’ θέλοντας όλες οι φυλές των Άνδεων να διαχειρίζονται τη μεγάλη βιοποικιλότητα της ντόπιας πατάτας. Ωστόσο, κατάφεραν να απομακρύνουν τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και να κηρύξουν επίσημα την περιοχή ως Περιοχή Γηγενούς Βιοπολιτισμικής Κληρονομιάς. Από την άλλη, οι Αβοριγίνες της Αυστραλίας προσπαθούν να προστατέψουν τους ιερούς τους τόπους και την πολιτισμική τους κληρονομιά από τις εταιρικές περιφράξεις των κοινών παραδοσιακής γνώσης. Επίσης, στη Νοτιοανατολική Ασία και στη Μαδαγασκάρη, πολυεθνικές εταιρείες προσπαθούν να αποκτήσουν τη γνώση των αυτοχθόνων και να την εκμεταλλευτούν αποκτώντας πατέντες για γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες ή γενετική γνώση και φάρμακα, ένα είδος περίφραξης που αναφέρεται ως και βιοπειρατεία. Ωστόσο, στην Ινδία έχει δημιουργηθεί, για την προστασία αυτών των ιδιωτικοποιήσεων, μια ψηφιακή βιβλιοθήκη παραδοσιακής ιατρικής γνώσης. Ενώ, στη Νότια Αφρική μια ομάδα δικηγόρων με την ονομασία Natural Justice ανέπτυξαν τα βιοπολιτισμικά κοινοτικά πρωτόκολλα ΒΚΠ για τη διαχείριση των φυσικών τους πόρων και των αποφάσεων που παίρνονται με βασικό σκοπό να προστατευτούν από την εκμετάλλευση των εταιρειών.
Μπόλιερ και η ανάδυση των ψηφιακών κοινών
Ο Ντέιβιντ Μπόλιερ (David Bollier), θεωρεί ότι οι ψηφιακοί κοινωνοί του Διαδικτύου έχοντας αποκτήσει πλέον γνώσεις σχετικά με την ευκολία χειρισμού των ψηφιακών κοινών − είτε αυτή αφορά στη δημιουργία μίας απλής ιστοσελίδας είτε στο να λαμβάνει κανείς μέρος σε μια online κοινότητα − προήγαγαν μέσω της ενεργού συμμετοχής τους την κοινωνική συνεργασία και τον διαμοιρασμό ερευνητικών μελετών, ταινιών, βιβλίων, φωτογραφικών αρχείων και ούτω καθεξής. Οι ψηφιακοί κοινωνοί αγνόησαν τη λογική των «περιφράξεων» της ιδιοκτησίας, όπως απαιτείται στη συμβατική αγορά και αναζήτησαν μέσα από νέες κοινωνικές πρακτικές και θεσμικούς κανόνες, δεξαμενές κοινής γνώσης και δημιουργικότητας.
Πιο συγκεκριμένα, από το 1994, χρονιά στην οποία ο Παγκόσμιος Ιστός έγινε ευρέως διαθέσιμος, έως τις μέρες μας, καινούργια είδη δημιουργικής παραγωγής έκαναν την εμφάνισή τους, τα οποία δεν βασίζονταν ούτε στην αγορά, ούτε ελέγχονταν από το κράτος. Το πρώτο βήμα πραγματοποιήθηκε με την ανάδυση του ελεύθερου λογισμικού, γνωστού και ως λογισμικού ανοικτού κώδικα, στο οποίο περιλαμβάνονταν η Perl, το Sendmail, ο Apache και το Linux. Σύντομα, στα επιτυχημένα αυτά δίκτυα, ήρθε να προστεθεί η κατακόρυφη άνοδος των χρηστών της μπλογκόσφαιρας, της κοινωνικής δικτύωσης και της Wikipedia. Σημειώνεται ότι χωρίς την ύπαρξη των αδειών Creative Commons, πολλές από αυτές τις καινοτομίες που βασίζονταν στα κοινά, θα ήταν αδύνατο να υπάρξουν. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μικρά κοινά − τα οποία ομολογουμένως δεν είναι ακόμη ευρέως διαδεδομένα και εστιάζουν σε φυσικούς πόρους − τα ψηφιακά κοινά ανεξαρτητοποιήθηκαν και ισχυροποιήθηκαν σε υπερθετικό βαθμό στον κυβερνοχώρο. Το γεγονός αυτό «ανάγκασε» τον Μπόλιερ να μιλά για «ξέσπασμα» μίας παγκόσμιας πολιτισμικής επανάστασης, τα αποτελέσματα της οποίας και η μετασχηματιστική της ισχύ βρίσκονται ακόμα σε πλήρη εξέλιξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές
Εμίλιο Μπουτραγκένιο
Ο Εμίλιο Μπουτραγκένιο Σάντος (ισπανικά : Emilio Butragueño Santos, προφορά της Ισπανίας: [eˈmiljo βutɾaˈɣeɲo ˈsantos], γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1963) είναι Ισπανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Ισπανούς του αθλήματος όλων των εποχών.
Βιογραφία
Το 1981 ο Μπουτραγκένιο  εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Ρεάλ Μαδρίτης, αγωνίστηκε πρώτα στη δεύτερη ομάδα, προτού του δοθεί η ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο στις 5 Φεβρουαρίου 1984 εναντίον της Κάδιθ ΚΦ: σκόραρε δύο φορές και βοήθησε για το τρίτο γκολ στη νίκη με 3–2 εκτός έδρας, ενώ η Ρεάλ έχανε με 0–2. Στις 12 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους έκανε το ντεμπούτο του στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, πετυχαίνοντας χατ τρικ στο 6–1 επί της Άντερλεχτ για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (μετά από ήττα 0–3 στις Βρυξέλλες).
Τον Ιούνιο του 1995 έχοντας χάσει τη θέση του (μόνο οκτώ παιχνίδια και ένα γκολ, καθώς η Ρεάλ κέρδισε ένα ακόμα πρωτάθλημα), κυρίως λόγω της εμφάνισης του 17χρονου Ραούλ, υπέγραψε για την Σελάγια στο Μεξικό και, τον πρώτο του χρόνο, η ομάδα έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος. Μετά από τρεις χρονιές αποφάσισε τελικά να αποσυρθεί από την ενεργό δράση τον Απρίλιο του 1998. Δεν έλαβε ποτέ κόκκινη κάρτα καθ'όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Αγωνίστηκε 69 φορές για την Ισπανία και σημείωσε 26 τέρματα. Το ντεμπούτο του ήρθε στις 17 Οκτωβρίου 1984 απέναντι στην Ουαλία σε προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Επιλέχθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, όπου έπαιξε σημαντικό ρόλο, σημειώνοντας τέσσερα γκολ σε ένα αγώνα καθώς η Ισπανία νίκησε τη Δανία 5–1 στην φάση του γύρου των "16". Αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης με 5 τέρματα. Συμμετείχε επίσης στη διοργάνωση του 1990 στην Ιταλία (τέσσερα παιχνίδια, χωρίς γκολ).
Στις 19 Οκτωβρίου 2004, αντικατέστησε τον πρώην συμπαίκτη του στη Ρεάλ Μαδρίτης Χόρχε Βαλντάνο ως διευθυντής ποδοσφαίρου του συλλόγου και μέχρι το τέλος της χρονιάς 2005–06, διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος. Επιλέχθηκε στη λίστα FIFA 100 με τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ρεάλ Μαδρίτης
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος
μικρογραφία|260x260εσ|Από τα σκηνικά της ταινίας Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος (Ιταλικά: Il buono, il brutto e il cattivo) είναι ένα ιταλικό σπαγκέτι γουέστερν παραγωγής 1966, σκηνοθετημένο από τον Σέρτζιο Λεόνε, με πρωταγωνιστές τον Κλιντ Ίστγουντ, τον Λι Βαν Κλιφ και τον Ίλαϊ Γουάλας στους αντίστοιχους ρόλους. Το σενάριο γράφτηκε από τους Έιτζ & Σκαρπέλι, Λουτσιάνο Βιντσεντζόνι και τον Λεόνε, βασισμένο σε ιστορία του Βιντσεντσόνι και του Λεόνε. Ο υπεύθυνος φωτογραφίας Τονίνο Ντέλι Κόλι ήταν υπεύθυνος για την widescreen προοπτική της εικόνας και ο Ένιο Μορικόνε συνέθεσε την διάσημη μουσική της ταινίας. Είναι η τρίτη ταινία της Τριλογίας των Δολαρίων, μετά το Για μια χούφτα δολάρια (1964) και το Μονομαχία στο Ελ Πάσο (1965). Το σενάριο περιστρέφεται γύρω από τρεις τυχοδιώκτες πιστολέρο που αναζητούν ένα σεντούκι χρυσού της Συνομοσπονδίας, μέσα στο χάος της βίας των μαχών του Εμφύλιου Πολέμου και τα στρατόπεδα αιχμαλώτων. Η ταινία ήταν μια συμπαραγωγή κινηματογραφικών εταιρειών από τη Δυτική Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία.
Πλοκή
Εν τω μεταξύ, ο Τούκο στην έρημο πέφτει σε άλλη ομάδα κυνηγών επικηρυγμένων, που ενώ ετοιμάζονται να τον αιχμαλωτίσουν, επεμβαίνει ο Ξανθούλης («Ο Καλός», Κλιντ Ίστγουντ), ένα μυστηριώδης μοναχικός πιστολέρο που προκαλεί τους κυνηγούς σε μονομαχία, την οποία κερδίζει εύκολα με την ταχύτητά του στο τράβηγμα. Αν και ο Τούκο στην αρχή είναι χαρούμενος, στην συνέχεια εξοργίζεται όταν ο Ξανθούλης τον παραδίνει στην αρχές για να πάρει την ανταμοιβή των $2.000. Λίγες ώρες αργότερα, ενώ ο Τούκο περιμένει την εκτέλεση του, ο Ξανθούλης αιφνιδιάζει τις αρχές και ελευθερώνει τον Τούκο πυροβολώντας την αγχόνη˙ αργότερα μοιράζουν τα λεφτά της αμοιβής, αποκαλύπτοντας το κερδοφόρο τους σχέδιο. Η αμοιβή για τον Τούκο αυξάνεται σε $3.000, και οι δύο επαναλαμβάνουν την ίδια διαδικασία ώσπου ο Ξανθούλης, κουρασμένος από τα αδιάκοπα παράπονα του Τούκο σχετικά με το μοίρασμα των κερδών, εγκαταλείπει τον Τούκο στην έρημο, κρατώντας όλα τα λεφτά. Ο εκνευρισμένος Τούκο καταφέρνει τα φτάσει σε άλλη πόλη και παίρνει ένα ρεβόλβερ. Σε μια άλλη πόλη ο Τούκο παίρνει στο πλευρό του τρεις παράνομους για να σκοτώσουν τον Ξανθούλη. Ενώ οι τρεις μπαίνουν στο δωμάτιο του Ξανθούλη, εκείνος τους σκοτώνει αλλά, προς έκπληξη του, ο Τούκο τον αιφνιδιάζει σκαρφαλώνοντας στο πίσω παράθυρο, την ώρα που μαίνεται μια συμπλοκή στρατευμάτων της Ένωσης και της Συνομοσπονδίας. Ο Τούκο ετοιμάζεται να σκοτώσει τον Ξανθούλη φτιάχνοντας αγχόνη και βάζοντας τον Ξανθούλη να την βάλει στον εαυτό του, αλλά εκείνη την στιγμή μια κανονιά χτυπά το ξενοδοχείο και κατεδαφίζει το δωμάτιο, επιτρέποντας στον Ξανθούλη να ξεφύγει.
Μετά από μια ασταμάτητη καταδίωξη, ο Τούκο αιχμαλωτίζει τον Ξανθούλη την ώρα που ο τελευταίος χρησιμοποιεί το ίδιο κόλπο με άλλο συνεργάτη (ο Τούκο δεν αφήνει τον Ξανθούλη να πυροβολήσει την αγχόνη και ο άτυχος «Κοντοπίθαρος» απαγχονίζεται) και τον οδηγεί προς την έρημο. Όταν ο Ξανθούλης θα καταρρεύσει από αφυδάτωση και θερμοπληξία, ο Τούκο ετοιμάζεται να τον σκοτώσει αλλά σταματά όταν εμφανίζεται προς αυτούς μια αφηνιασμένη νοσοκομειακή άμαξα. Ενώ ο Τούκο πλιατσικολογεί τους νεκρούς στρατιώτες ανακαλύπτει τον Μπιλ Κάρσον ετοιμοθάνατο. Ο Κάρσον του ζητάει νερό, και σε αντάλλαγμα του λέει πως τα $200,000 του κλεμμένου χρυσού της Συνομοσπονδίας βρίσκονται σ’ έναν τάφο στο κοιμητήριο του Θλιμμένου Λόφου αλλά πέφτει αναίσθητος πριν να πει το όνομα του τάφου. Όταν ο Τούκο γυρίζει με το νερό, βλέπει τον Κάρσον νεκρό και τον Ξανθούλη πεσμένο κάτω από την άμαξα. Πριν να χάσει τις αισθήσεις του, ο Ξανθούλης λέει πως ο Κάρσον του είπε το όνομα του τάφου, έτσι τώρα ο Τούκο και ο Ξανθούλης ξέρουν το μισό του μυστικού της τοποθεσίας, αλλά κανένας δεν μπορεί να πάρει το χρυσό χωρίς τη βοήθεια του άλλου. Ο Τούκο μεταφέρει τον Ξανθούλη (και οι δύο είναι μεταμφιεσμένοι σε στρατιώτες της Συνομοσπονδίας) σε μια καθολική ιεραποστολή που διευθύνει ο μεγάλος αδελφός του Τούκο, ο πατήρ Πάμπλο. Μόλις ο Ξανθούλης αναρρώνει, ξεκινούν με την μεταμφίεση τους. Άθελα τους πέφτουν σε ομάδα στρατιωτών της Ένωσης (τους οποίους μπερδεύουν με στρατιώτες της Συνομοσπονδίας επειδή είχαν μαζέψει πολλή σκόνη στις στολές τους). Αιχμαλωτίζονται και μεταφέρονται σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων της Ένωσης.
Στο στρατόπεδο, ο δεκανέας Γουάλας κάνει την αναφορά. Ο Τούκο απαντά στο Μπιλ Κάρσον, τραβώντας πάνω του την προσοχή του Αγγελομάτη, που τώρα είναι μεταμφιεσμένος σε λοχία της Ένωσης. Ο Αγγελομάτης βάζει τον Γουάλας να σπάσει στο ξύλο τον Τούκο για να μαρτυρήσει την τοποθεσία του χρυσού, αλλά ο Τούκο ομολογεί επίσης πως μόνο ο Ξανθούλης ξέρει το όνομα του τάφου. Πεπεισμένος πως ο Ξανθούλης είναι πολύ έξυπνος για να μαρτυρήσει το όνομα, ο Αγγελομάτης του προτείνει να πάρει την θέση του Τούκο στην συμφωνία για το χρυσάφι. Ο Ξανθούλης συμφωνεί και ξεκινά με τον Αγγελομάτη και την συμμορία του. Λίγο αργότερα, ο Τούκο, ενώ μεταφέρεται με τρένο στον τόπο εκτέλεσης του, δραπετεύει σκοτώνοντας τον δεκανέα Γουάλας.
Η συμμορία του Αγγελομάτη, με τον Ξανθούλη, φτάνουν σε μια πόλη που εκκενώνεται εξαιτίας του βομβαρδισμού της από βαρύ πυροβολικό. Ο Τούκο, τριγυρνώντας άσκοπα στα ερείπια της ίδιας πόλης, πέφτει σε ενέδρα του κυνηγού επικηρυγμένων που τραυμάτισε στην αρχή της ταινίας (Αλ Μούλοκ), ενώ κάνει μπάνιο σε ένα εγκαταλειμμένο κτίριο. Παρά την έκπληξη, ο Τούκο σκοτώνει τον κυνηγό. Ακούγοντας τους πυροβολισμούς, ο Ξανθούλης βρίσκει τον Τούκο και του λέει την εμπλοκή του Αγγελομάτη. Οι δυο τους ανανεώνουν την παλιά συνεργασία τους, και σκοτώνουν στα ερείπια της πόλης όλη τη συμμορία του Αγγελομάτη. Ο Αγγελομάτης όμως ξεφεύγει, αφήνοντας σημείωμα: «Θα τα πούμε αργότερα, ηλίθιοι».
Ο Τούκο και ο Ξανθούλης βρίσκουν τον δρόμο προς το κοιμητήριο του Θλιμμένου Λόφου, αλλά αυτός είναι μπλοκαρισμένος από μεγάλες δυνάμεις Βορείων και Νοτίων, που χωρίζονται μόνο από μια στενή γέφυρα. Κάθε πλευρά θέλει την γέφυρα, αλλά και οι δύο πλευρές έχουν διαταγές να μην την καταστρέψουν. Σκεπτόμενοι πως αν η γέφυρα καταστραφεί «αυτοί οι ηλίθιοι θα πάνε κάπου αλλού να πολεμήσουν», ο Ξανθούλης και ο Τούκο υπονομεύουν την γέφυρα με δυναμίτη. Κατά τη διαδικασία, οι δυο τους ανταλλάζουν τα μυστικά τους: Ο Τούκο αποκαλύπτει πως το χρυσάφι βρίσκεται στο κοιμητήριο του Θλιμμένου Λόφου και ο Ξανθούλης λέει πως το όνομα του τάφου είναι Αρτς Στάντον. Οι δυο τους ανατινάζουν την γέφυρα, και όταν το επόμενο πρωί οι δυο στρατοί έχουν φύγει, συνεχίζουν το δρόμο τους. Ο Τούκο εγκαταλείπει τον Ξανθούλη (που είχε σταματήσει για να φροντίσει έναν ετοιμοθάνατο στρατιώτη των Νοτίων), για να πάρει μόνος του όλο το χρυσάφι. Βρίσκει τον τάφο του Αρτς Στάντον, αλλά ενώ αρχίζει να σκάβει, εμφανίζεται ο Ξανθούλης σημαδεύοντας τον με το περίστροφό του και κρατώντας ένα φτυάρι. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και οι δυο τους αιφνιδιάζονται από τον Αγγελομάτη, που τους έχει σε σημείο σκόπευσης. Ο Ξανθούλης κλωτσάει τον τάφο του Στάντον, αποκαλύπτοντας μόνο τον σκελετό του αποθανόντος. Φανερώνοντας πως μόνο εκείνος ξέρει το πραγματικό όνομα του τάφου, ο Ξανθούλης το γράφει σε μια πέτρα, που αφήνει στη μέση του κοιμητηρίου και λέει στον Τούκο και τον Αγγελομάτη πως ''«Διακόσιες χιλιάδες δολάρια είναι πολλά λεφτά. Πρέπει να τα κερδίσουμε με την αξία μας»''.
Οι τρεις τους κοιτάζουν ο ένας τον άλλο στο κυκλικό κέντρο του κοιμητηρίου, υπολογίζοντας τις συνεργασίες και τους κινδύνους σε αυτή την τριπλή αντιπαράθεση, πριν να τραβήξουν τα περίστροφα τους. Πρώτος τραβάει ο Αγγελομάτης, αλλά ο Ξανθούλης τον πυροβολεί. Πεσμένος ο Αγγελομάτης σημαδεύει τον Ξανθούλη, αλλά δέχεται ακόμα μια σφαίρα, που τον ρίχνει νεκρό σ’ έναν ανοιχτό, αχρησιμοποίητο τάφο. Ο Τούκο προσπαθεί να πυροβολήσει κι αυτός τον Αγγελομάτη, αλλά ανακαλύπτει πως ο Ξανθούλης έβγαλε τις σφαίρες απ΄ το όπλο του την προηγούμενη νύχτα. Ο Ξανθούλης οδηγεί τον Τούκο στον τάφο που γράφει «Άγνωστος» δίπλα απ’ αυτόν του Αρτς Στάντον. Ο Τούκο σκάβοντας βρίσκει μέσα οκτώ σακιά χρυσού, αλλά όταν γυρίζει στον Ξανθούλη, βλέπει μπροστά του μια αγχόνη. Θέλοντας να εκδικηθεί όσα του έκανε ο Τούκο, ο Ξανθούλης τον βάζει να σταθεί σ' έναν ασταθή σταυρό και βάζει την θηλιά στον λαιμό του, δένοντας τα χέρια του. Στη συνέχεια παίρνει το μερίδιο του από το χρυσάφι, και αφήνει τον Τούκο με το άλλο μισό. Ενώ ο Τούκο φωνάζει ζητώντας έλεος, εμφανίζεται στον ορίζοντα η σιλουέτα του Ξανθούλη, στοχεύοντας τον με το τουφέκι του. Με ένα πυροβολισμό κόβει το σχοινί, ρίχνοντας τον Τούκο με τα μούτρα στις σακούλες/μερίδιό του στον θησαυρό. Χαμογελώντας ο Ξανθούλης, φεύγει μακριά. Ο Τούκο που έχει το χρυσάφι αλλά είναι ακόμα δεμένος και δεν έχει άλογο, σε έξαλλη κατάσταση τον βρίζει φωνάζοντας του: ''«Ρε Ξανθέ! Ξέρεις τι είσαι; Ακόμα ένας σιχαμερός γιος σκύλας!»''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Λεόνε Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ιταλικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σέρτζιο Λεόνε
Pin Me Down
Το "Pin Me Down" είναι το μόνο άλμπουμ των Pin Me Down. Το συγκρότημα είναι side project του κιθαρίστα των Bloc Party, Russell Lissack. Κυκλοφόρησε στις 19 Ιουλίου του 2010. Παραγωγή στο άλμπουμ έκανε ο Alex Elena. Το κομμάτι "Cryptic" είχε κυκλοφορήσει 2 χρόνια πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ και το "Time Crisis" κυκλοφόρησε στις αρχές της χρονιάς. Μάνατζερ της μπάντας ήταν ο Robt Ptak, γνωστός για το συγκρότημά του, Size 14. Τραγουδίστρια ήταν η Milena Mepris, η οποία είχε συνεργαστεί με τον Ptak στο συγκρότημα Artificial Joy.
BBC Brasil
Το BBC Brasil (BBC Βραζιλία) είναι ραδιοφωνικός σταθμός και διαδικτυακός ιστότοπος του BBC World Service στην Πορτογαλική γλώσσα και απευθύνεται στη Βραζιλία και στη Λατινική Αμερική. Η υπηρεσία παρέχει ειδήσεις από όλο τον κόσμο στα Πορτογαλικά. Επιπλέον η υπηρεσία είναι και ειδησεογραφικό πρακτορείο. Η έδρα της υπηρεσίας είναι στο Λονδίνο. Η υπηρεσία συνεργάζεται και με το πρακτορείο Reuters.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:BBC World Service
Aermacchi M-346
Το Aermacchi M-346 είναι ένα υποηχητικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος, Ιταλικής κατασκευής. Το αεροσκάφος βασίζεται στην απόπειρα μεταξύ της Aermacchi και της Ρωσικής Yakovlev για την κοινή ανάπτυξη και προώθηση του Yak-130.
Ανάπτυξη
Το 1993 η Aermacchi υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Yakovlev για την κοινή ανάπτυξη του νέου εκπαιδευτικού αεροσκάφους που η Yakovlev ανέπτυσε για τη Ρωσική Πολεμική Αεροπορία. Η πρώτη πτήση του αεροσκάφους έγινε το 1996 και τον επόμενο χρόνο μεταφέρθηκε στην Ιταλία για αξιολόγηση, ώστε να αντικαταστήσει τα MB-339.
Εκείνη την περίοδο το αεροσκάφος έφερε την ονομασία Yak/AEM-130. Το 2000 η συνεργασία μεταξύ των δύο εταιριών τερματίστηκε εξαιτίας διαφορών και η κάθε εταιρία συνέχισε να αναπτύσει το αεροσκάφος ανεξάρτητα. Η Aermacchi διατήρησε το δικαίωμα προώθησης του αεροσκάφους παγκοσμίως, εκτός από τη Ρωσία και την Κοινοπολιτεία των Ανεξαρτήτων πρώην Σοβιετικών Χωρών. Η ρωσική έκδοση προωθούνταν από τη Yakovlev και τη Sokol, κάτω από διαφορετικό χρονοδιάγραμμα.