cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουκουρέστι
Οικονομία
Υπάρχουν στο Βουκουρέστι διεθνείς αλυσίδες σουπερμάρκετ, όπως Carrefour, Cora και Metro. Η πόλη διανύει μια περίοδο άνθησης του λιανικού εμπορίου, με σουπερμάρκετ και υπερμάρκετ να ανοίγουν κάθε χρόνο. Το Βουκουρέστι διαθέτει πολλές μάρκες πολυτελείας, όπως Louis Vuitton, Hermes, Gucci, Armani, Hugo Boss, Prada, Calvin Klein, Rolex, Burberry και πολλές άλλες. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έχουν κατασκευασθεί μολ και μεγάλα εμπορικά κέντρα όπως τα AFI Palace Cotroceni, Sun Plaza, Băneasa Shopping City, Plaza Romania, Unirea Shopping Center και Liberty Center. Υπάρχουν παραδοσιακές εμπορικές στοές και αγορές, όπως εκείνη στο Ομπορ.
Μεταφορές
Το εκτενές σύστημα δημόσιων συγκοινωνιών του Βουκουρεστίου είναι το μεγαλύτερο στη Ρουμανία και ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Αποτελείται από το μετρό του Βουκουρεστίου, που το λειτουργεί η Metrorex καθώς επίσης από ένα σύστημα μεταφορών επιφάνειας που οργανώνεται από STB (Societatea de Transport București) και αποτελείται από λεωφορεία, τραμ, τρόλεϊ και τρένα. Επιπλέον, υπάρχει ένα ιδιωτικό σύστημα ταξί και μικρών λεωφορείων.
Η πόλη έχει δύο διεθνή αεροδρόμια. Βασικός σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο Γκάρα ντε Νορντ, αλλά υπάρχουν άλλοι πέντε μικρότεροι.
Πολιτισμός
Το Βουκουρέστι έχει μια αναπτυσσόμενη πολιτιστική ζωή, σε τομείς όπως οι εικαστικές, οι παραστατικές τέχνες του θεάματος και η νυχτερινή ζωή. Σε αντίθεση με άλλα μέρη της Ρουμανίας, όπως η Μαύρη Θάλασσα και η Τρανσυλβανία, η πολιτιστική ζωή του Βουκουρεστίου δεν έχει συγκεκριμένο στυλ αλλά περιλαμβάνει στοιχεία της Ρουμανικής και της παγκόσμιας κουλτούρας
Αξιοθέατα
thumb|180px|left|Το άγαλμα του [[Ίων Λούκα Καρατζιάλε|Ίωνα Λούκα Καρατζιάλε κοντά στο Ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ]] Το Βουκουρέστι έχει αξιοθέατα κτίρια και μνημεία. Το επιφανέστερο ίσως από αυτά είναι το Παλάτι της Βουλής, χτισμένο τη δεκαετία του 1980, επί της ηγεσίας του Κομμουνιστή δικτάτορα Νικολάε Τσαουσέσκου. Το μεγαλύτερο κτίριο Βουλής στον κόσμο, στεγάζει το Ρουμανικό Κοινοβούλιο (τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία) καθώς και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα συνεδριακά κέντρα στον κόσμο.
Άλλο αξιοθέατο στο Βουκουρέστι είναι η Arcul de Triumf (Αψίδα του Θριάμβου), χτισμένη στη σημερινή μορφή της το 1935 με πρότυπο την Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι της Γαλλίας. Νεότερο αξιοθέατο της πόλης είναι το Μνημείο της Αναγέννησης, μια στυλιζαρισμένη μαρμάρινη στήλη, που αποκαλύφθηκε το 2005 για να τιμήσει τη μνήμη των θυμάτων της Ρουμανικής Επανάστασης του 1989, που ανέτρεψε τον Κομμουνισμό. Το αφηρημένο μνημείο προκάλεσε αντιπαραθέσεις, όταν έγιναν τα αποκαλυπτήριά του και βαφτίστηκε με ονόματα όπως "η ελιά στην οδοντογλυφίδα", ("măslina-n scobitoare"), καθώς πολλοί υποστήριξαν ότι δεν ταίριαζε με τον περιβάλλοντα χώρο του και πίστευαν ότι η επιλογή του βασιζόταν σε πολιτικούς λόγους.
Το κτίριο του Ρουμανικού Αθήναιου θεωρείται σύμβολο του Ρουμανικού πολιτισμού και από το 2007 είναι στον κατάλογο των τόπων Ευρωπαϊκής Κληρονομιάς. μικρογραφία|Έκθεμα από Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Το Ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ είναι πολυόροφο ξενοδοχείο πέντε αστέρων κοντά στην Πλατεία του Πανεπιστημίου και είναι επίσης αξιοθέατο της πόλης. Είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε κάθε δωμάτιό του έχει μοναδική πανοραμική θέα της πόλης. Άλλοι πολιτιστικοί χώροι είναι το Εθνικό Μουσείο Τέχνης, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας "Grigore Antipa", το Αγροτικό Μουσείο της Ρουμανίας (Muzeul țăranului Român), το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο και το Στρατιωτικό Μουσείο.
Ο Καθεδρικός Ναός της Σωτηρίας του Ρουμανικού Λαού στο Βουκουρέστι που αποτελεί τον ψηλότερο και μεγαλύτερο Ορθόδοξο Χριστιανικό ναό στον κόσμο εγκαινιάστηκε στις 25 Νοεμβρίου 2018. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Ανάληψη του Χριστού και τον Απόστολο Ανδρέα.
Εικαστικές τέχνες
left|thumb|270x270px|Εθνικό Μουσείο Τέχνης Όσον αφορά τις εικαστικές τέχνες, η πόλη έχει μουσεία τόσο για την κλασική, όσο και για τη σύγχρονη Ρουμανική τέχνη, καθώς και επιλεγμένα διεθνή έργα. Το Εθνικό Μουσείο Τέχνης είναι ίσως το πιο γνωστό από τα μουσεία του Βουκουρεστίου. Στεγάζεται στα βασιλικά ανάκτορα και διαθέτει συλλογές μεσαιωνικής και νεότερης Ρουμανικής τέχνης, μεταξύ αυτών έργα του γλύπτη Κονσταντίν Μπρανκούζι, καθώς και μια διεθνή συλλογή δημιουργημένη από τη Ρουμανική βασιλική οικογένεια.
Άλλα, μικρότερα μουσεία, περιέχουν εξειδικευμένες συλλογές. Το Μουσείο Ζαμπακιάν, που στεγάζεται στην πρώην κατοικία του Κρικόρ Χ. Ζαμπακιάν, περιέχει έργα διάσημων Ρουμάνων καθώς και ξένων καλλιτεχνών, όπως οι Πωλ Σεζάν, Ευγένιος Ντελακρουά, Ανρί Ματίς, Καμίλ Πισαρό και Πάμπλο Πικάσο.
Το Μουσείο Γκεόργκε Ταταρέσκου περιέχει προσωπογραφίες εξόριστων Ρουμάνων επαναστατών, όπως οι Γκεόργκε Μαγκέρου, Στέφαν Γκολέσκου, Νικολάε Μπαλτσέσκου και αλληγορικές συνθέσεις με επαναστατικά (Αναγέννηση της Ρουμανίας, 1849) και πατριωτικά (Η Ένωση των Πριγκιπάτων, 1857) θέματα.
Το Μουσείο Τεοντόρ Παλάντι στεγάζεται σε μία από τις παλιότερες σωζώμενες εμπορικές κατοικίες του Βουκουρεστίου και περιλαμβάνει έργα του Ρουμάνου ζωγράφου Τεοντόρ Παλάντι καθώς και έπιπλα Ευρωπαϊκά και από την Ανατολή. thumb|right|270px| Αίθουσα του θρόνου στα βασιλικά ανάκτορα, που στεγάζουν σήμερα το Εθνικό Μουσείο Τέχνης Το Μουσείο Συλλογών Τέχνης περιέχει τις συλλογές Ρουμάνων συλλεκτών όπως ο Κρικόρ Ζαμπακιάν και ο Τεοντόρ Παλάντι.
Πέραν από τις πινακοθήκες και τα μουσεία κλασικής τέχνης της πόλης, για τη σύγχρονη τέχνη υπάρχει επίσης το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (MNAC), που στεγάζεται σε πτέρυγα στο Παλάτι της Βουλής, άνοιξε το 2004 και περιέχει Ρουμανική και ξένη σύγχρονη τέχνη. Το MNAC διευθύνει επίσης το Kalinderu MediaLab, σχετικό με τα πολυμέσα και την πειραματική τέχνη. Υπάρχουν επίσης ιδιωτικές αίθουσες τέχνης σε όλο το κέντρο της πόλης.
Το μέγαρο της Εθνικής Τράπεζας της Ρουμανίας στεγάζει την εθνική νομισματική συλλογή. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν χαρτονομίσματα, νομίσματα, έγγραφα, φωτογραφίες, χάρτες, ράβδους αργύρου και χρυσού, χρυσά νομίσματα, σφραγίδες και μήτρες. Το κτίριο κατασκευάσθηκε μεταξύ 1884 και 1890. Το θησαυροφυλάκιο περιέχει αξιόλογες μαρμάρινες διακοσμήσεις.
Παραστατικές τέχνες
Οι παραστατικές τέχνες είναι ένα από τα ισχυρότερα πολιτιστικά στοιχεία του Βουκουρεστίου. Η πιο διάσημη συμφωνική ορχήστρα είναι η Εθνική Ραδιοφωνική Ορχήστρα της Ρουμανίας. Ένα από τα σημαντικότερα κτίρια είναι το νεοκλασικό Ρουμανικό Αθήναιο (1852), που φιλοξενεί συναυλίες κλασσικής μουσικής, το Φεστιβάλ Γκεόργκε Ενέσκου και στεγάζει τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Γκεόργκε Ενέσκου.
Το Βουκουρέστι έχει τη Ρουμανική Εθνική Όπερα καθώς και το Θέατρο Ί. Λ. Καρατζιάλε. Άλλο ονομαστό θέατρο στο Βουκουρέστι είναι το Κρατικό Εβραϊκό Θέατρο, που ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις με πρωταγωνίστρια την παγκοσμίου φήμης Ρουμανοεβραία ηθοποιό Μάγια Μόργκενστερν. Μικρότερα θέατρα σε όλη την πόλη ασχολούνται με συγκεκριμένα είδη, όπως το Θέατρο Κωμωδίας, το Θέατρο Νοτάρα, το Θέατρο Μπουλάντρα, το Θέατρο Οντεόν και το θέατρο επιθεώρησης του Κονσταντίν Τανάσε.
Μουσική και νυχτερινή ζωή
Δεν υπάρχει κεντρική ζώνη νυχτερινής ζωής, με τα κέντρα διασκέδασης διεσπαρμένα σε όλη την πόλη, με πυρήνες στο Λίπτσανι και στο Ρέτζιε. Η πόλη διαθέτει μερικά από τα καλύτερα κλαμπ ηλεκτρονικής μουσικής στην Ευρώπη, όπως τα Kristal Glam Club και Studio Martin. Άλλοι αξιόλογοι χώροι είναι οι Gaia, Bamboo, Fratelli, Kulturhaus και Fabrica.
Πολιτιστικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ
thumb|left|220px|Ρουμανικό Αθήναιο Υπάρχουν αρκετά πολιτιστικά φεστιβάλ στο Βουκουρέστι όλο τον χρόνο, αλλά τα περισσότερα τους καλοκαιρινούς μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο. Η Εθνική Όπερα διοργανώνει το Διεθνές Φεστιβάλ Όπερας κάθε χρόνο τον Μάιο και τον Ιούνιο, όπου συμμετέχουν σύνολα και ορχήστρες από όλο τον κόσμο.
Η Εταιρεία του Ρουμανικού Αθήναιου διοργανώνει το Φεστιβάλ Γκεόργκε Ενέσκου σε διάφορα σημεία της πόλης τον Σεπτέμβριο κάθε δύο χρόνια (μονά). Το Αγροτικό Ρουμανικό Μουσείο και το Μουσείο Χωριού διοργανώνουν όλο τον χρόνο εκδηλώσεις που προβάλλουν τη Ρουμανική λαϊκή τέχνη.
Το 2005 το Βουκουρέστι ήταν η πρώτη πόλη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, που φιλοξένησε τη διεθνή CowParade, με αποτέλεσμα δεκάδες διακοσμημένα γλυπτά-αγελάδες να τοποθετηθούν σε όλη την πόλη. thumb|right|300px|Συναυλία της Φιλαρμονικής Γκεόργκε Ενέσκου
Ορόντης ποταμός
Ο Ορόντης (αραβ.: العاصي, Ναχρ-αλ-Ααζί, τουρκ.: Asi Nehri, Αζι-Νεχρί) είναι ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος ποταμός της Συρίας με συνολικό μήκος ρου περίπου τα 400 χλμ. Στη περιοχή του Ορόντη, που αποτελεί και ένα φυσικό πέρασμα με ανάπτυξη σπουδαίων πεδίων έχουν γίνει πολλές ιστορικές μάχες. Επίσης ο ίδιος ο ποταμός αποτέλεσε φυσικό σύνορο κατά διάφορες ιστορικές εποχές τόσο από τους Αιγυπτίους μέχρι και τους Σταυροφόρους και Βυζαντινούς, καλούμενος τότε από τους Ενετούς Φαρφάρ. Αν και ο ποταμός λόγω του ισχυρού ρεύματός του είναι δεν είναι ακόμη και σήμερα πλωτός, αποτελεί βασικό οικονομικό παράγοντα στη γεωργική ανάπτυξη της περιοχής.
Ονομασίες
Στην αρχαιότητα φερόταν με το όνομα Τυφών από τον γίγαντα Τυφώνα ή Τυφωέα, για τον οποίο υπήρχε ο μύθος ότι κεραυνοβολήθηκε από τον Δία από τον οποίο και άλλαξε στη συνέχεια το όνομά του. Επίσης λεγόταν και Αξιός, Δράκων και Λάδων. Αιτία αυτών των ονομάτων θεωρείται το πολύ ορμητικό ρεύμα, το οποίο ακόμη και σήμερα είναι απρόσιτο σε ποταμοπλοΐα, πέρα από το ύψος της Αντιόχειας.
Ρους
Ο Ορόντης πηγάζει από τον Αντιλίβανο, κοντά στην αρχαία Ηλιούπολη (Μπάαλμπεκ), στην ανατολική πλευρά της Κοιλάδας Μπεκάα. Εκεί ρέει βόρεια, παράλληλα με την ακτογραμμή και τις οροσειρές Λίβανο και Αντιλίβανο. Κατευθύνεται προς βορρά, περνώντας από τις πόλεις Χομς και Χάμα. Σύμφωνα με τον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα, ο Ορόντης έρρεε υπογείως για μια απόσταση περίπου 8 χιλιομέτρων ανάμεσα στην Απάμεια και στην Αντιόχεια, όμως στην πραγματικότητα βρίσκεται μέσα σε ένα πολύ στενό και δυσπρόσιτο φαράγγι. Από την Αντιόχεια, (σημερινή Antakya), την οποία και παραρρέει, δεχόμενος προηγουμένως δύο παραποτάμους, τους Αφρή και Καρά-σου (ο Αφρή είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Ορόντη), συνεχίζει με αντίθετη κατεύθυνση, από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά. και τελικά εκβάλλει στη Μεσόγειο, νότια της Σελεύκειας, (σημερινή Σαμαντάγκ), στην τουρκική επαρχία Χατάι.
Το μήκος του ποταμού στον Λίβανο είναι 35 χιλιόμετρα, στη Συρία 325 χιλιόμετρα και στην Τουρκία 88 χιλιόμετρα. Οι Μπάζζα και Νατζίμπ υπολόγισαν ότι το μήκος του ποταμού στη Συρία είναι 336 χιλιόμετρα. Ο ποταμός σχηματίζει τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας σε μήκος 31 χιλιομέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Λιβάνου Κατηγορία:Ποταμοί της Συρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Βουκουρέστι
Πολιτιστικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ
Το 2004 το Βουκουρέστι επιβλήθηκε στον κύκλο των σημαντικών φεστιβάλ της Ανατολικής Ευρώπης με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βουκουρεστίου, ευρέως αναγνωρισμένο στην Ευρώπη, με τιμητικούς προσκεκλημένους μεγάλα ονόματα του διεθνούς κινηματογράφου: Αντρέι Κοντσαλόφσκι, Ντάνις Τάνοβιτς, Νικήτα Μιχαλκόφ, Ρούτγκερ Χάουερ, Γέρζι Σκολιμόφσκι, Γιαν Χάρλαν, Ράντου Μιχιλεάνου και πολλοί άλλοι.
Από το 2005 το Βουκουρέστι έχει τη δική του σύγχρονη Μπιενάλε.
Παραδοσιακός πολιτισμός
thumb|left|250px|Ξύλινη εκκλησία του Τιμισένι στο Μουσείο Χωριού Ο παραδοσιακός Ρουμανικός πολιτισμός εξακολουθεί να έχει σημαντική επιρροή σε τέχνες όπως το θέατρο, ο κινηματογράφος και η μουσική. Το Βουκουρέστι έχει δύο διεθνώς γνωστά εθνογραφικά μουσεία, το Ρουμανικό Αγροτικό Μουσείο και το υπαίθριο Μουσείο Χωριού.
Το Εθνικό Μουσείο Χωριού Ντιμίτριε Γκούστι, στο Πάρκο Χεραστράου, περιλαμβάνει 272 αυθεντικά κτίσματα και αγροκτήματα από όλη τη Ρουμανία.
Το Ρουμανικό Αγροτικό Μουσείο ανακηρύχτηκε Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς το 1996. Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, το μουσείο έχει και εκθέτει πολλές συλλογές αντικειμένων και μνημείων υλικού και πνευματικού πολιτισμού. Το Ρουμανικό Αγροτικό Μουσείο διαθέτει μια από τις πλουσιότερες συλλογές αγροτικών αντικειμένων στη Ρουμανία, με την κληρονομιά του να αριθμεί περίπου 90.000 εκθέματα, κατανεμημένα σε διάφορες συλλογές: κεραμικά, ενδυμασίες, υφάσματα, ξύλινα αντικείμενα, θρησκευτικά αντικείμενα, έθιμα, κ.α. Αλλο σημαντικό μουσείο στο Βουκουρέστι είναι το Μουσείο Ρουμανικής Ιστορίας, συλλογή αντικειμένων που περιγράφουν τη Ρουμανική ιστορία και τον πολιτισμό της προϊστορικής περιόδου, της εποχής των Δακών, των μεσαιωνικών και των νεότερων χρόνων.
Θρησκευτική ζωή
Το Βουκουρέστι είναι η έδρα του Πατριάρχη της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μιας από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες σε κοινωνία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Οι Ορθόδοξοι πιστοί θεωρούν πολιούχο της πόλης τον Δημήτριο Βασαράβοφ.
Η πόλη είναι το κέντρο και άλλων θρησκευτικών θεσμών της Ρουμανίας, όπως η Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Βουκουρεστίου, που ιδρύθηκε το 1883, και η Ρουμανική Ανατολική Καθολική επαρχία του Βασιλείου του Μεγάλου, που ιδρύθηκε το 2014.
Αρχιτεκτονική
Το κέντρο της πόλης είναι ένα μείγμα κτιρίων μεσαιωνικών, νεοκλασικών και αρ νουβό, καθώς και κτιρίων 'νεορουμανικών', που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ού αιώνα, και ενός συνόλου νεότερων κτιρίων από τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Η κατά κύριο λόγο χρηστική αρχιτεκτονική της Κομμουνιστικής περιόδου είναι κυρίαρχη στα περισσότερα νότια προάστια. Την εικόνα συμπληρώνουν νεόκτιστες σύγχρονες κατασκευές, όπως ουρανοξύστες και κτίρια γραφείων.
Η αρχιτεκτονική στην ιστορία
thumb|left|[[Ναός Σταυροπόλεως (Βουκουρέστι)|Ναού Σταυροπόλεως ]] thumb|Εσωτερική άποψη της Εθνικής Στρατιωτικής Λέσχης Το μεγαλύτερο μέρος της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής της πόλης που είχε διασωθεί μέχρι τα νεότερα χρόνια καταστράφηκε από την Κομμουνιστική "συστηματοποίηση", πυρκαγιές και στρατιωτικές επιδρομές. Διατηρούνται μερικά μεσαιωνικά και αναγεννησιακά κτίρια, τα πιο αξιόλογα στην περιοχή Λίπτσανι, όπως το Πανδοχείο του Μανούκ (Hanul lui Manuc) και τα ερείπια της Παλιάς Αυλής (Curtea Veche), καθώς στα τέλη του Μεσαίωνα η περιοχή αυτή αποτελούσε την εμπορική καρδιά του Βουκουρεστίου. Μετά το 1970 παρήκμασε αστικά και πολλά ιστορικά κτίρια ερειπώθηκαν. Το 2005 η περιοχή Λίπτσανι πεζοδρομήθηκε και πλέον βρίσκεται υπό αποκατάσταση.
Στο κέντρο της πόλης έχει διατηρηθεί αρχιτεκτονική του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα του μεσοπόλεμου, που συχνά θεωρείται η "χρυσή εποχή" της αρχιτεκτονικής του Βουκουρεστίου. Την περίοδο εκείνη η πόλη αυξήθηκε σε μέγεθος και πλούτο, προσπαθώντας να μιμηθεί άλλες μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπως το Παρίσι. Η αρχιτεκτονική της εποχής ανήκει κυρίως σε ένα ρεύμα Μοντέρνας (ορθολογικής) Αρχιτεκτονικής, με επικεφαλής τους Χόρια Κρεάνγκα και Μαρτσέλ Ιάντσου.
Στη Ρουμανία οι νεωτερικές τάσεις στην αρχιτεκτονική γλώσσα συνέπεσαν με την ανάγκη ανάδειξης και επιβεβαίωσης της εθνικής πολιτιστικής ταυτότητας. Το κίνημα της αρ νουβό εκφράστηκε μέσω του νέου αρχιτεκτονικού ύφους, που ξεκίνησε ο Ιον Μίντσου και υιοθέτησαν άλλοι διάσημοι αρχιτέκτονες, που αξιοποιούν σημαντικές αναφορές στη Ρουμανική λαϊκή και μεσαιωνική εκκλησιαστική αρχιτεκτονική (για παράδειγμα το Ανάκτορο Μογκοσοάια, ο Ναός Σταυροπόλεως ή η εξαλειφθείσα εκκλησία του Μοναστηριού Βικιρέστι) και σε Ρουμανικά λαϊκά μοτίβα.
Δύο αξιόλογα κτίρια από την εποχή αυτή είναι το Ανάκτορο Κρετσουλέσκου, που στεγάζει πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανώτερη Εκπσίδευση της UNESCO, και το Ανάκτορο Κοτροτσένι, κατοικία του Ρουμάνου Προέδρου. Πολλές κατασκευές μεγάλης κλίμακας, όπως ο Γκάρα ντε Νορντ, ο πιο πολυσύχναστος σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης, το κεντρικό κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας της Ρουμανίας και το Τηλεφωνικό Μέγαρο χρονολογούνται από την εποχή αυτή. Τη δεκαετία του 2000 αποκαταστάθηκαν ιστορικά κτίρια στο κέντρο της πόλης. Σε μερικές περιοχές κατοικίας, ιδιαίτερα σε κεντρικές και βόρειες συνοικίες υψηλών εισοδημάτων, υπάρχουν βίλες του 1900, οι περισσότερες από τις οποίες αποκαταστάθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Κομμουνιστική αρχιτεκτονική
Το μεγαλύτερο μέρος της αρχιτεκτονικής του Βουκουρεστίου αποτελείται από κτίρια που κατασκευάσθηκαν κατά την Κομμουνιστική περίοδο αντικαθιστώντας την ιστορική αρχιτεκτονική με πυκνοκατοικούμενες πολυκατοικίες - σημαντικά τμήματα του ιστορικού κέντρου του Βουκουρεστίου κατεδαφίστηκαν για να κατασκευασθεί ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια στον κόσμο, το Παλάτι της Βουλής (τότε ονομαζόταν επίσημα Οίκος της Δημοκρατίας). Με το πρόγραμμα συστηματοποίησης του Νικολάε Τσαουσέσκου χτίστηκαν νέα κτίρια σε πρώην ιστορικές περιοχές, που ισοπεδώθηκαν και κατόπιν ανοικοδομήθηκαν εκ νέου.
Ένα από τα μοναδικά παραδείγματα αυτού του είδους αρχιτεκτονικής είναι το Centrul Civic (Αστικό Κέντρο), που αντικατέστησε το μεγαλύτερο τμήμα του ιστορικού κέντρου του Βουκουρεστίου με γιγαντιαία χρηστικά κτίρια, κυρίως με προσόψεις από μάρμαρο ή τραβερτίνη, εμπνευσμένα από την αρχιτεκτονική της Βόρειας Κορέας. Η αρχιτεκτονική της Κομμουνιστικής περιόδου υπάρχει επίσης στις περιοχές κατοικίας του Βουκουρεστίου, κυρίως στα blocuri, πυκνοκατοικούμενες πολυκατοικίες που στεγάζουν την πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης.
Σύγχρονη αρχιτεκτονική
thumb|left|220px|Έδρα της Ένωσης Ρουμάνων Αρχιτεκτόνων, ασυνήθιστος συνδυασμός νέου και παλιού Μετά την πτώση του Κομμουνισμού το 1989 αρκετά κτίρια της Κομμουνιστικής περιόδου έχουν ανακαινιστεί, εκσυγχρονιστεί και χρησιμοποιούνται για άλλες χρήσεις. Το καλύτερο ίσως παράδειγμα είναι η μετατροπή απαρχαιωμένων συγκροτημάτων λιανικής πώλησης σε μολ και εμπορικά κέντρα. Αυτές οι γιγαντιαίες κυκλικές αίθουσες, που ονομάζονταν ανεπίσημα αρένες πείνας, λόγω της έλλειψης τροφίμων τη δεκαετία του 1980, κατασκευάστηκαν την περίοδο του Τσαουσέσκου για να λειτουργήσουν ως αγορές προϊόντων και εστιατόρια, αν και οι περισσότερες παρέμειναν ημιτελείς τον καιρό της Επανάστασης.
Σύγχρονα μολ όπως τα Unirea Shopping Center, Bucharest Mall, Plaza Romania και City Mall προέκυψαν σε προϋπάρχουσες κατασκευές, πρώην αρένες πείνας. Άλλο παράδειγμα είναι η μετατροπή μεγάλης χρηστικής κατασκευής του Centrul Civic σε Marriott Hotel. Η διαδικασία αυτή επιταχύνθηκε μετά το 2000, όταν η πόλη βίωσε μια εκρηκτική ανάπτυξη των ακινήτων και πολλά κτίρια της Κομμουνιστικής περιόδου στο κέντρο της πόλης κατέστησαν προνομιούχα ακίνητα λόγω της θέσης τους. Πολλές πολυκατοικίες της Κομμουνιστικής περιόδου έχουν επίσης ανακαινιστεί για τη βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος.
Η πιο πρόσφατη συμβολή στην αρχιτεκτονική του Βουκουρεστίου έγινε μετά την πτώση του Κομμουνισμού, ιδιαίτερα μετά το 2000, οπότε η πόλη έζησε μια περίοδο αστικής ανάπλασης - και αρχιτεκτονικής ανανέωσης - παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη της Ρουμανίας. Τα κτίρια της εποχής αυτής είναι κατά το πλείστον από γυαλί και χάλυβα και συνήθως έχουν πάνω από δέκα ορόφους. Παραδείγματα είναι μολ (όπως το Bucharest Mall, μετατροπή και επέκταση εγκαταλειμμένου κτιρίου), κτίρια γραφείων, κεντρικά καταστήματα τραπεζών, κ.α.
Το 2005 υπήρχαν υπό κατασκευή κτίρια γραφείων, ιδιαίτερα στα βόρεια και ανατολικά τμήματα της πόλης. Εξάλλου υπάρχει μια τάση προσθήκης σύγχρονων πτερύγων και προσόψεων σε ιστορικά κτίρια, με σημαντικότερο παράδειγμα το Κτίριο της Ένωσης Αρχιτεκτόνων Βουκουρεστίου, που είναι μια σύγχρονη κατασκευή από γυαλί και χάλυβα χτισμένη σε μια ιστορική πρόσοψη από πέτρα. Το 2013 ο ορίζοντας του Βουκουρεστίου εμπλουτίστηκε με ένα κτίριο γραφείων ύψους 137 μέτρων (Ουρανοξύστης του Floreasca City Center), το ψηλότερο κτίριο της Ρουμανίας. Παρά την κατακόρυφη αυτή ανοικοδόμηση οι Ρουμάνοι αρχιτέκτονες αποφεύγουν να σχεδιάζουν υψηλά κτίρια, λόγω της σεισμικότητας.
Εκτός από κτίρια για επιχειρήσεις και ιδρύματα, είναι υπό εξέλιξη οικιστικά συγκροτήματα, πολλά από τα οποία αποτελούνται από πολυόροφα κτίρια γραφείων και προαστιακές οικιστικές ενότητες. Αυτό επικρατεί περισσότερο στο βόρειο Βουκουρέστι, που είναι λιγότερο πυκνοκατοικημένο και στεγάζει πολίτες μεσαίας και ανώτερης τάξης, λόγω των πολιτικών αστικής ανάπλασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας  Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Αλ Μουχάρακ Σ.Κ.
Η Αλ Μουχάρακ Σπορτς Κλαμπ (نادي المحرق الرياضي) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Μπαχρέιν, που εδρεύει στη Μουχάρακ. Είναι ένα από τα παλαιότερα αθλητικά σωματεία στην περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου. Έχει κερδίσει 34 τίτλους του Πρωταθλήματος Μπαχρέιν. Η Αλ Μουχάρακ Σ.Κ. συμμετέχει επίσης σε αθλήματα εκτός από το ποδόσφαιρο, όπως η καλαθοσφαίριση και η πετοσφαίριση. Ιστορικά, η ομάδα ποδοσφαίρου της Αλ Μουχάρακ περιλαμβάνει τους περισσότερους παίκτες της Εθνικής Μπαχρέιν. Η Αλ Μουχάρακ είναι ένας από τους μεγαλύτερους συλλόγους στην ποδοσφαιρική ιστορία του Μπαχρέιν, αν όχι ο μεγαλύτερος. Η ομάδα έχει επίσης 5 τίτλους Κυπέλλου Διαδόχου του Θρόνου του Μπαχρέιν, το ρεκόρ κατακτήσεων. Η Αλ Μουχάρακ έχει κερδίσει 33 φορές, μέχρι το 2020, το Κύπελλο Μπαχρέιν (ρεκόρ)
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η Αλ Μουχάρακ μετά την κατάκτηση του [[Τσάμπιονς Λιγκ Κυπέλλου του Κόλπου.]] Η Αλ Μουχάρακ ιδρύθηκε το 1928. Η ομάδα έχει παράξει μερικά από τα αστέρια της εθνικής ομάδας, όπως ο αρχηγός της Εθνικής Μπαχρέιν, Μοχάμεντ Σαλμίν, ο Ράσιντ Αλ Ντοσαρί, ο τερματοφύλακας Άλι Χάσαν, ο Άλι Άμερ και ο Εμπαχίμ Αλ Μισχάς.
Η Αλ Μουχάρακ έχει φέρει ξένους επαγγελματίες σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως ο Βραζιλιάνος επιθετικός Ρίκο, ο Βόσνιος Άντναν Σάραϊλιτς, ο Βραζιλιάνος Ζουλιάνο ντε Παόλα και ο Μαροκινός Ζαμάλ Έμπραρο. Ο Ρίκο κέρδισε το βραβείο του κορυφαίου σκόρερ του πρωταθλήματος το 2008 με 19 γκολ.
Το 2008, ήταν μια τέλεια σεζόν για την Αλ Μουχάρακ, καθώς ολοκλήρωσε τη σεζόν με τέσσερις τίτλους (Πρωτάθλημα Μπαγκρέιν, Κύπελλο Μπαχρέιν, Κύπελλο Πρίγκιπα και το ΑΦΚ Καπ). Η Αλ Μουχάρακ Σ.Κ. έγινε η πρώτη ομάδα του Μπαχρέιν που κατέκτησε ηπειρωτική διοργάνωση.
Στις 10 Ιουνίου 2012, η Αλ Μουχάρακ κέρδισε για πρώτη φορά το Τσάμπιονς Λιγκ Κυπέλλου του Κόλπου.
Τίτλοι
Ποδόσφαιρο
Μαυρόγυπας
Ο Μαυρόγυπας είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό, ένας από τους γύπες που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Aegypius monachus και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Ονοματολογία
Το όνομα του γένους προέρχεται από την ελληνική μυθολογία. Ο Αιγυπιός (Aegypius), και ο Νεόφρων (Neophron), υπήρξαν τα τραγικά πρόσωπα της ιστορίας μιας παράνομης ερωτικής σχέσης με τη μητέρα τού δευτέρου Τιμάνδρα και, της τελικής μεταμόρφωσης όλων σε πτηνά από τον Δία.
Η λατινική λέξη monachus στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής «μοναχός, καλόγερος» και, σχετίζεται με τη χαρακτηριστική μορφολογία του πάνω μέρους του σώματος του πτηνού, που μοιάζει με πανωφόρι Καθολικού μοναχού.
Η ελληνική λαϊκή ονομασία του σχετίζεται, επίσης, με το χρώμα του πτερώματος του πτηνού, μόνο που δεν είναι ακριβώς μαύρο. Πιθανότατα, η κατά Κανέλλη ονομασία, οφείλεται στη διάθεση να δειχτεί η έντονη αντίθεση με το χρώμα τού άλλου μεγάλου γύπα της ελληνικής πανίδας, τού όρνιου.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο, ως Vultur Monachus (Αραβία, 1766). Η μεταφορά του στο γένος Aegypius, έγινε το 1809 από τον Γάλλο ζωολόγο Μ. Σαβινί (Marie Jules César Lelorgne de Savigny 1777 – 1851).
Ο μαυρόγυπας ανήκει στους Γύπες του Παλαιού Κόσμου για να υπάρχει διαχωρισμός από τους αντίστοιχους του Νέου Κόσμου. Όμως, τα γένη αυτών των δύο ομάδων είναι φυλογενετικά απομακρυσμένα μεταξύ τους και ο συγκεκριμένος διαχωρισμός είναι περισσότερο συμβατικός παρά ουσιαστικός. Τα μέλη των δύο κατηγοριών υπήρξαν διαδεδομένα τόσο στον Παλαιό Κόσμο όσο και στη Βόρεια Αμερική, κατά τη διάρκεια του Νεογενούς. Οι γύπες του Παλαιού Κόσμου αποτελούν, πιθανώς, πολυφυλετική ομάδα μέσα στην οικογένεια Accipitridae, με τον ασπροπάρη, γυπαετό και γυποϊέρακα να αποτελούν ξεχωριστά taxa. .
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|450px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους A. monachus Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό) Πράσινο με ? = Πιθανές θέσεις αναπαραγωγής Πράσινο με R = Απελευθέρωση σε εξέλιξη Μπλε = Περιοχές διαχείμασης (με διαγράμμιση = Σπανιότερη διαχείμαση) Σκούρο γκρι = Παλαιότερες περιοχές αναπαραγωγής με σταδιακή εκμηδένιση μετά το 1800, περίπου Σκούρο γκρι με ? = Αβέβαιες πρώην περιοχές αναπαραγωγής (σημ. ο χάρτης είναι ελλιπής ως προς τις θέσεις διαχείμασης στην Αραβική Χερσόνησο)
Ο μαυρόγυπας είναι ευρασιατικό είδος, με τα δυτικά όρια της εξάπλωσής του να είναι στην Ιβηρική Χερσόνησο. Ακολουθεί μια ζώνη ασυνέχειας στην Ελλάδα, την Τουρκία και όλη την κεντρική Μέση Ανατολή. Κατόπιν η ζώνη συνεχίζεται μέσα από το Αφγανιστάν προς τη Β. Ινδία, για να καταλήξει στην Κ. Ασία, τη Μογγολία και την Κορέα, όπου και βρίσκονται τα προς ανατολάς όριά της.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Γενικά, ο μαυρόγυπας είναι εξαιρετικά σπάνιος και διάσπαρτος μέσα στα όρια κατανομής του, ειδικά στο ευρωπαϊκό τμήμα. Κατά τα άλλα, πρόκειται για επιδημητικό αναπαραγόμενο είδος, εκτός από εκείνα τα μέρη του φάσματος κατανομής, όπου οι σκληροί χειμώνες προκαλούν περιορισμένη υψομετρική μετανάστευση.
Ειδικότερα, στη Ν. Ευρώπη οι ενήλικες είναι επιδημητικοί, ενώ στην Κ. Ασία μερικώς μεταναστευτικοί ακολουθώντας, συχνά, τους ιθαγενείς νομάδες και τα κοπάδια τους. Τα περισσότερα πουλιά αφήνουν την Μογγολία και άλλες βόρειες αναπαραγωγικές επικράτειες, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, για τη ΒΑ. Αφρική και τη Μέση Ανατολή, μέσω της Β. Ινδίας και της Κορέας. Άλλοι πληθυσμοί φθάνουν στην Αραβία και τη Ν. Κίνα. Στην ευρύτερη περιοχή του Νεπάλ απαντά μέχρι τα 2.900 μ., αλλά κατά τη μετανάστευση έχει παρατηρηθεί στα 4.900 μ.
Τα νεαρά άτομα μπορούν να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις σε ξηρά ενδιαιτήματα για να αντιμετωπίσουν τις ισχυρές χιονοπτώσεις ή αντίθετα, τις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Αυστρία, τη Λεττονία και τη Λευκορωσία, την Αίγυπτο, την Ιορδανία και το Ομάν, το Μπανγκλαντές, την Ταϊλάνδη και την Ιαπωνία.
Βιότοπος
Ο μαυρόγυπας είναι ένα είδος που αρέσκεται να συχνάζει σε ξηρές λοφώδεις, ημιορεινές περιοχές, κυρίως άνυδρα ημι-ανοικτά οικοσυστήματα, όπως τα απομακρυσμένα λιβάδια, στέπες και οροπέδια μεγάλων υψομέτρων, που χαρακτηρίζονται από περιορισμένη ανθρώπινη όχληση. Επίσης, σε μεγάλα πεδινά δάση με βραχώδεις εξάρσεις.
Στην ευρωπαϊκή επικράτειά τους -μαζί με τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή-, παρατηρούνται από τα 100 έως τα 2.000 μέτρα (στην Ισπανία, από τα 300-1.400 μ.), ενώ στην ασιατική συνήθως βρίσκονται σε μεγαλύτερα υψόμετρα. Δύο ιδιαίτερα ενδιαιτήματα βρέθηκαν στην Κίνα και το Θιβέτ. Εκεί, συχνάζουν είτε σε ορεινά δάση και θαμνώδεις εκτάσεις από 800 έως 3.800 μέτρα, είτε σε άγονα ή ημι-άνυδρα αλπικά λιβάδια στα 3.800 έως 4.500 μέτρα.
Μορφολογία
δεξιά|μικρογραφία|533x533εσ|Ενήλικος μαυρόηυπας σε αιχμαλωσία Ο μαυρόγυπας είναι ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός γύπας σε συνολικές διαστάσεις -ο γυπαετός είναι λίγο μεγαλύτερος σε μήκος σώματος- και ένα από τα μεγαλύτερα αρπακτικά πτηνά παγκοσμίως, ενώ αποτελεί, πιθανότατα, το βαρύτερο πτηνό χωρίς απώλεια πτητικής ικανότητας. Επίσης, διαθέτει το μεγαλύτερο ράμφος από οποιοδήποτε αρπακτικό πτηνό στην υφήλιο, χαρακτηριστικό που ενισχύεται από το σχετικά μέτριο κρανίο. Ο γύπας των Ιμαλαΐων (Gyps himalayensis) θεωρείται ότι είναι αναλόγου μεγέθους με τον μαυρόγυπα ή ελαφρώς μακρύτερος στο σώμα, ωστόσο αυτό ισχύει κατά μέσον όρο, καθότι οι μεγάλοι μαυρόγυπες είναι μεγαλύτεροι από τους μεγάλους γύπες των Ιμαλαΐων. Με εξαίρεση κάποιες περιορισμένες γενετικές «παραλλαγές», το μέγεθος του σώματος αυξάνεται από τα δυτικά προς τα ανατολικά, με τους πληθυσμούς στην ΝΔ. Ευρώπη (Ισπανία και Ν. Γαλλία) να είναι, κατά μέσον όρο, περίπου 10% μικρότεροι από τους πληθυσμούς στην Κ. Ασία (Μαντζουρία, Μογγολία και Β. Κίνα). Ο μαυρόγυπας έχει χαρακτηριστικό σκουρόχρωμο παρουσιαστικό και δύσκολα συγχέεται με τους άλλους γύπες. Ολόκληρο το σώμα είναι σκούρο καφέ με εξαίρεση το χλωμό κεφάλι στα ενήλικα άτομα, το οποίο καλύπτεται από λεπτά πτίλα. Μάλιστα, ο κάλαμος κάποιων πρωτευόντων ερετικών φτερών είναι, πράγματι, μαύρος. Το ράμφος είναι γκρι-μπλε και η ίριδα σκούρα καφέ. Τα ρουθούνια είναι κυκλικά (σχιστά στο όρνιο). Το κεφάλι καλύπτεται στο πίσω μέρος από χαρακτηριστική καστανόμαυρη χαίτη (τραχηλιά), ενώ κάποια οπίσθια τμήματα του τραχήλου και των παρειών είναι γαλαζωπά. Το κήρωμα των ενηλίκων, η βάση του ράμφους και ο οφθαλμικός δακτύλιος έχουν ανοικτό κυανό προς μωβ χρώμα. Οι ταρσοί και τα πόδια των ενηλίκων παρουσιάζουν ποικιλοχρωμία, από γκριζομπλέ έως ρόζ και ανοικτοκίτρινα. thumb|400x400px| Το χαρακτηριστικό κεφάλι του ενήλικου μαυρόγυπα Οι πτέρυγες είναι πολύ μεγάλες, πλατιές και σε σχήμα ορθογώνιου παραλληλόγραμμου (barn-door wings). Τα πρωτεύοντα ερετικά φτερά, όπως σε όλους τους γύπες, κρατούνται σαφώς ανοικτά μεταξύ τους κατά την πτήση και, δίνουν την εντύπωση «δακτύλων» (συνήθως 7 «δάκτυλα» διακρίνονται ), ενώ στην εμπρόσθια παρατήρηση κρατούνται ελαφρά κυρτά προς τα πάνω, λιγότερο όμως από ό, τι στο όρνιο. Η ουρά είναι σχετικά κοντή και σφηνοειδής, αλλά με το πέρασμα των ετών «στρογγυλοποιείται».
Τροφή
Όπως όλοι οι γύπες, ο μαυρόγυπας τρώει κυρίως θνησιμαία (ψοφίμια), από μεγάλα θηλαστικά, μέχρι ψάρια και ερπετά. Στο Θιβέτ, ανάμεσα στα πτώματα από άγρια και οικόσιτα γιάκ, γαζέλες, λαγούς, μαρμότες και πρόβατα, περιλαμβάνονται ακόμη και εκείνα ανθρώπων, από τις ντόπιες μεταθανάτιες τελετές (καύση νεκρών, κ.ο.κ). Σπανιότερα, έχει παρατηρηθεί να επιτίθεται σε σαύρες ή χελώνες, χρησιμοποιώντας την τακτική του γυπαετού, προσπαθεί δηλαδή να σπάσει το καβούκι τους, πετώντας τις από μεγάλο ύψος.
Ηθολογία
Ο μαυρόγυπας είναι, σε μεγάλο βαθμό, μοναχικό πτηνό, που παρατηρείται να γυροπετά μόνο του, ή το πολύ σε ζεύγη, πολύ πιο συχνά από ό, τι οι περισσότεροι άλλοι γύπες του Παλαιού Κόσμου. Στους χώρους σίτισης, παρά ταύτα, μικρές ομάδες συναθροίζονται, που μπορεί να περιλαμβάνουν κατ'εξαίρεση 12 γύπες, με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έως 30 -σε πολύ παλιές αναφορές.
Πτήση
Οι μαυρόγυπες, όπως και άλλα μεγάλα αρπακτικά πτηνά, πετάνε με άνετο, «ανέξοδο» τρόπο, εκμεταλλευόμενοι τα ανοδικά θερμικά ρεύματα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η πτήση είναι τόσο άνετη, που έχει χαρακτηριστεί ότι συμβαίνει σε «αργή κίνηση» (slow motion) (sic). Οι πολύ μεγάλες πτέρυγες εμφανίζονται να έχουν 2,5 φορές το ολικό μήκος του σώματος, ενώ η σκουρόχρωμη φιγούρα του πτηνού θυμίζει πιο πολύ αετό (με εξαίρεση το πολύ μεγάλο μέγεθος).
Γυροπετούν συχνά και, όταν χρειαστεί να φτεροκοπήσουν, οι κινήσεις τους είναι αργές και «βαθιές», με έμφαση στην κάτω κίνηση των πτερύγων. Η αερολίσθηση πραγματοποιείται με τις άκρες των πτερύγων ελαφρώς κεκλιμένες προς τα κάτω, ενώ το σώμα και το κεφάλι «κρέμονται». Επίσης, οι μυτερές άκρες των δευτερευόντων ερετικών προσδίδουν «πριονωτή» εμφάνιση στο οπίσθιο τμήμα των πτερύγων. Η ουρά μπορεί να ανυψώνεται πριν την προσγείωση.
Φυσιολογία
Οι μαυρόγυπες μπορούν να φθάσουν σε εξαιρετικά μεγάλα ύψη -στα επίπεδα της τροπόσφαιρας- εκεί όπου, άλλα πτηνά θα συναντούσαν προβλήματα με το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα τους. Όμως οι μαυρόγυπες, φέρουν μία ειδική αιμοσφαιρίνη στο αίμα τους (haemoglobin alphaD), η οποία έχει υψηλή ικανότητα πρόσληψης οξυγόνου, με αποτέλεσμα να μην επηρεάζεται η αναπνευστική τους λειτουργία από τη χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση. . thumb|right|350px|Μαυρόγυπας σε πτήση (κοιλιακή όψη)
Αναπαραγωγή
Οι μαυρόγυπες αναπαράγονται μοναχικά ή σε αραιές αποικίες, σε φωλιές που σπάνια βρίσκονται στο ίδιο δέντρο ή βράχο, σε αντίθεση με άλλους γύπες του Παλαιού Κόσμου που συχνά φωλιάζουν σε πιο πυκνές αποικίες. Στην Ισπανία, οι φωλιές έχουν βρεθεί σε απόσταση, από τα 30 μέτρα μέχρι τα 2 χιλιόμετρα, μεταξύ τους. Φωλιάζουν συνήθως σε ψηλά βουνά και μεγάλα δάση, σχεδόν πάντοτε σε δένδρα ή –πολύ περιστασιακά- σε γείσα βράχων.
Η αναπαραγωγική περίοδος διαρκεί από το Φεβρουάριο μέχρι τον Αύγουστο ή το Σεπτέμβριο, και η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ. Η φωλιά (eyrie) είναι πολύ μεγάλη σε διαστάσεις, με μήκος 1,45 - 2 μέτρα και 1-3 μέτρα, βάθος, η οποία αυξάνεται συνεχώς σε μέγεθος, όσο ένα ζευγάρι τη χρησιμοποιεί κατ’ επανάληψιν και, συχνά, επιστρώνεται με κοπριά ζώων και δέρματα ζώων. Οι φωλιές μπορεί να βρίσκονται από 1,5 έως και 12 μέτρα από το έδαφος, πάνω σε ένα μεγάλο δέντρο όπως μία βελανιδιά, ένα κέδρο ή ένα πεύκο, σπανιότερα στα βράχια.
Η γέννα αποτελείται συνήθως μόνο από ένα (1) αβγό, αν και 2 αβγά μπορούν να παρατηρηθούν σπάνια, διαστάσεων 90 Χ 69,7 χιλιοστών. Η επώαση πραγματοποιείται και από τους δύο εταίρους για 50 έως 62 ημέρες, με μέσο όρο 50 έως 56 ημέρες. Ο νεοσσός είναι ισχυρά φωλεόφιλος και χρήζει της άμεσης προστασίας των γονέων. Το πρώτο πτέρωμα αποκτάται στις 104-120 ημέρες, ενώ η εξάρτηση από τους γονείς μπορεί να συνεχιστεί για ακόμη 2 μήνες. Ράδιο-δορυφορική παρακολούθηση έχει δείξει ότι η ανεξαρτησία του από τους γονείς, αποκτάται περίπου 5,5 με 7 μήνες μετά την εκκόλαψη (δηλαδή 2-3 μήνες μετά την ανάπτυξη του πρώτου πτερώματος).
Η επιτυχία της ωοτοκίας στους μαυρόγυπες είναι σχετικά υψηλή, με περίπου το 90% των αυγών να εμφανίζουν επιτυχή εκκόλαψη και περισσότερα από τα μισά πουλιά, με ηλικία ενός έτους και άνω, να επιβιώνουν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Οι γονείς είναι εξαιρετικά αφοσιωμένοι στα μικρά τους, προστατεύουν τη φωλιά και, αναλαμβάνουν τη σίτισή τους σε βάρδιες.
Προσδόκιμο ζωής
Ο μαυρόγυπας μπορεί να ζήσει έως και 39 χρόνια, αν και τα 20 χρόνια ή λιγότερο, είναι ίσως η πιο συχνή ηλικία που μπορούν να φθάσει, χωρίς ιδιαίτερους θηρευτές -πλην του ανθρώπου.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι πληθυσμοί του μαυρόγυπα έχουν μειωθεί δραματικά στο μεγαλύτερο μέρος της παλαιάς επικράτειάς του, κατά τα τελευταία 200 χρόνια, κυρίως λόγω κατανάλωσης δηλητηριασμένων δολωμάτων (στρυχνίνη), που τοποθετούνται για τη θανάτωση άλλων ζώων. Επίσης, πράγμα πιο φυσιολογικό, η καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής έχει μειώσει την απανταχού ποσότητα των, διαθεσίμων για τη διατροφή του, θνησιμαίων. Επί του παρόντος, καταγράφεται ως Σχεδόν Απειλούμενο (ΝΤ), αυτό όμως αποτελεί μέσον όρο για τα διάφορα κράτη, διότι υπάρχουν εθνικοί πληθυσμοί στα όρια της εξαφάνισης. Εκτός από τις δηλητηριάσεις, η παγίδευση και το παράνομο κυνήγι, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένα στην Κίνα και τη Ρωσία δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Ενήλικος μαυρόγυπας εν πτήσει στο [[Όρος Κάρμηλος, στο Ισραήλ]] Η μεγαλύτερη, όμως, απειλή για το είδος -που αγαπάει την απομόνωση-, είναι η οικιστική ανάπτυξη και η καταστροφή των ενδιαιτημάτων του. Ακόμη γίνεται συλλογή ή και καταστροφή των αυγών του από ασυνείδητους «συλλέκτες», σε φωλιές με εύκολη πρόσβαση. . Το πρόβλημα υπήρξε πολύ μεγαλύτερο στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί από πολλές χώρες (Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία, Πολωνία, Σλοβακία, Αλβανία, Μολδαβία, Ρουμανία) και από όλη την περιοχή αναπαραγωγής του στη βορειοδυτική Αφρική (Μαρόκο και Αλγερία). Μάλλον, επίσης, δεν φωλιάζει πλέον στο Ισραήλ. Πιο πρόσφατα, εντατικά μέτρα προστασίας και τακτικά συστήματα τροφοδοσίας επέτρεψαν κάποιες τοπικές ανακτήσεις σε αριθμούς, ιδίως στην Ισπανία, όπου ο αριθμός αυξήθηκε σε περίπου 1.000 ζευγάρια το 1992 μετά από μια πτώση νωρίτερα σε 200 ζεύγη το 1970. Αυτή η αποικία, έχει εξαπλωθεί τώρα και στην Πορτογαλία.
Αλλού στην Ευρώπη, πολύ μικρός αλλά αριθμός ατόμων φαίνεται ότι βρίσκεται στη Βουλγαρία και, σε εξέλιξη, στη Γαλλία. Τάσεις για αυξητικούς μικρούς πληθυσμούς στην Ουκρανία (Κριμαία) και την Ευρωπαϊκή Ρωσία, και κάποιους άλλους ασιατικούς πληθυσμούς, δεν είναι καλά καταγεγραμμένες. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, εξακολουθεί να απειλείται από την παράνομη σύλληψη για ζωολογικούς κήπους, καθώς και στο Θιβέτ από ποντικοφάρμακα. Είναι τακτικός χειμερινός επισκέπτης στις παράκτιες περιοχές του Πακιστάν σε μικρούς αριθμούς. Στο γύρισμα του 21ου αιώνα, ο παγκόσμιος πληθυσμός του μαυρόγυπα εκτιμάται σε, μόλις, 4500-5000 άτομα.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Παλαιότερα, ο μαυρόγυπας ήταν αρκετά διαδεδομένος φθάνοντας μέχρι και στην Πελοπόννησο, αλλά και στα Κύθηρα, τη Ρόδο, τη Λευκάδα και την Κρήτη. Ωστόσο, μετά από τη μεταπολεμική δραματική μείωση που υπέστη, σήμερα, όλος σχεδόν ο πληθυσμός του ζει και αναπαράγεται στον Έβρο.
Κατά τη δωδεκαετία 1994-2005, η αναπαραγωγική επιτυχία ήταν στο 72% (πτερωμένοι νεοσσοί ανά επωάζοντα ζευγάρια), περίπου. Εκτός από την έμμεση (δευτερογενή) δηλητηρίαση, επί πλέον απειλή αποτελούν τα αιολικά πάρκα, σε περιοχές αναζήτησης τροφής, καθότι οι αλλαγές στη χρήση της γης υποβαθμίζει (μαζί με τον ενσταβλισμό των ζώων) τον οικότοπο τροφοληψίας.
Όλα τα παραπάνω και, κυρίως, επειδή οι μαυρόγυπες της Ελλάδας αποτελούν τους τελευταίους στη ΝΑ. Ευρώπη, έχουν οδηγήσει στον χαρακτηρισμό του είδους, ειδικά για τον ελλαδικό χώρο, ως Ε1 (Κινδυνεύον –Endangered [D]).
Μέτρα διαχείρισης
Οι μαυρόγυπες, ιδιαίτερα ευαίσθητοι κατά την περίοδο της αναπαραγωγής (πολύμηνος αναπαραγωγικός κύκλος), χρειάζονται ειδικά μέτρα διαχείρισης, όπως λεπτομερή πληθυσμιακή απογραφή, προστασία των χώρων φωλιάσματος, εγκατάσταση ταϊστρών κ.ο.κ. Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται αυστηρός έλεγχος στη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων και βελτίωση των πληθυσμών οπληφόρων θηλαστικών που, ο μαυρόγυπας, χρησιμοποιεί ως τροφή μετά τον θάνατό τους. Επίσης, η ορθή χωροθέτηση των αιολικών πάρκων, ώστε να μειωθούν οι προσκρούσεις με τις ανεμογεννήτριες και τα συνοδά με αυτές έργα.
Πρέπει να αναφερθεί η εξαιρετική προσπάθεια που έχει καταβληθεί και, συνεχίζεται να καταβάλλεται στην περιοχή τής Δαδιάς Έβρου, που αποτελεί πρότυπο διατήρησης του είδους, μέσω συστηματικής τροφοδοσίας, παρατήρησης και καταγραφής του πληθυσμού. Το είδος και το δάσος Δαδιάς, προστατεύονται νομικά (Παρ. 1 απόφασης 414985/1985 ΥΠΓΕ) ) Επίσης, σημαντικό τμήμα των χώρων τροφοληψίας απαντά σε περιοχές του Δικτύου ΖΕΠ/Natura 2000.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, ο Μαυρόγυπας απαντάται και με τις ονομασίες Μαύρο όρνιο, Λυκόρνιο (Παρνασσός), Σκανίτης (Κύπρος) και Καρτάλι (Έβρος).
Σημειώσεις
i. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι το γένος Aegypius, ανήκει στην ξεχωριστή υποοικογένεια Γυπίνες (Aegypiinae]], που περιλαμβάνει τους Γύπες του Παλαιού Κόσμου. Όμως, δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή στοιχεία για την τεκμηρίωση αυτής της ταξινόμησης, γι’αυτό ακολουθείται η κατά Howard & Moore και ITIS άποψη, που αποτελούν τις εγκυρότερες επιστημονικές πηγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Ιμαμκουλουμπεϊλί (Μπαρντά)
Το Ιμαμκουλουμπεϊλί (επίσης, Ιμαμκουλουμπεϊλή) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Μπαρντά του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 624 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαρντά Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Εθνόσημο της Ινδονησίας
200px|right|thumb|Το εθνόσημο της Ινδονησίας. Το κύριο σημείο του εθνοσήμου της Ινδονησίας είναι ένα Garuda (μυθικός χρυσός αετός) με έναν θυρεό (ο θυρεός αποτελείται από έναν ταύρο, αριστερά και πάνω, ένα δέντρο δεξιά και πάνω, ένα βαμβάκι αριστερά κάτω και μια αλυσίδα δεξιά κάτω) στο στήθος του και μια περγαμηνή στα πόδια του. Στα πόδια του πουλιού βρίσκονται σε περγαμηνή οι λέξεις του εθνικού ρητού της χώρας, «Bhinneka Tunggal lka», που στη γλώσσα της Ιάβας σημαίνει «(Αν και είμαι) σε κομμάτια, όμως είμαι ενιαίος». Οι φτερούγες του πουλιού είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να αντιστοιχούν στους αριθμούς της ημερομηνίας ανεξαρτησίας της Ινδονησίας: 17 Αυγούστου 1945. Έτσι, υπάρχουν 17 φτερά σε κάθε φτερούγα, 8 στην ουρά, 19 στη βάση της ουράς (κάτω από το θυρεό) και 45 πάνω στο λαιμό του πτηνού. Η αρχή στη φυσική φιλοσοφία (Pancasila), σχεδιασμένη από το Sultan Hamid II του Pontianak, παριστάνεται στο θυρεό του εθνοσήμου. Καθιερώθηκε την 11 Φεβρουαρίου 1950.
Αναφορές
Ινδονησια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ινδονησίας
Ιωάννης Κολοκοτρώνης (αρματωλός)
Βιογραφία
Ο Γιάννης Κολοκοτρώνης μαζί με άλλους Κολοκοτρωναίους από την Αρκαδία πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1766-1770. Εκεί σκοτώθηκαν και οι δύο αδελφοί του. Δύο χρόνια μετά, το 1772 σε ηλικία εξήντα χρονών και παραπάνω πήγε στο Νησί, όπου τον πρόδωσε κάποιος στους Τούρκους. Οι Τούρκοι τον πιάσαν, τον πήγαν στην Ανδρούσα και τον θανάτωσαν με φρικτό τρόπο. Του έκοψαν το χέρι και τα δύο πόδια, και κατόπιν τον κρέμασαν.
Πηγές
Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Κλέφτες Ιωαννης
Άνταμ Γκόντιερ
Ο Άνταμ Γκόντιερ (Adam Wade Gontier, 25 Μαΐου 1978) είναι Καναδός μουσικός, τραγουδιστής και στιχουργός. Ήταν ο βασικός τραγουδιστής, κιθαρίστας και στιχουργός του καναδικού συγκροτήματος Three Days Grace. Στις 9 Ιανουαρίου 2013 έφυγε από το συγκρότημα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Peterborough, Οντάριο του Καναδά τον Μάιο του 1978 και μεγάλωσε στο Markham, με τη μητέρα του Πατρίτσια, και τον πατέρα του Γκόρτνον. Μετά το χωρισμό των γονιών του ο Άνταμ μετακόμισε στο Peterborough όπου αρχικά παρακολούθησε στο Ινστιτούτο Adam Scott Collegiate Vocational. Το 1995 μετακόμισε στο Norwood και παρακολούθησε στο District High School. Στο Norwood ήταν εκεί που συνάντησε τον πρώην συνάδελφό του Brad Walst.
Αξιοσημείωτες δουλειές και συνεργασίες
Πέρα από τους Three Days Grace ο Άνταμ είχε γράψει και συνεργαστεί με πολλούς στιχουργούς, μουσικούς και μπάντες. Μερικές από τις συνεργασίες του ήταν με τους Daughtry, Ian Thornley, Max Martin, Shaun Morgan, Ben Burnley, Art of Dying, Before The Curtain και συνάδελφους μουσικούς και παλιούς φίλους Kevin Brown Grainne Ryan και Kim Brown.
Επίσης συμμετείχε σε μερικά άλλα άλμπουμ. Έκανε τα φωνητικά και τη μουσική παραγωγή στο "I Don't Care" των Apocalyptica στο άλμπουμ Worlds Collide το 2007.
Το 2006 ήταν μέλος του ροκ σούπεργκουπ Dirty Band along με τους Geddy Lee, Alex Lifeson, Jeff Burrows, Ian Thornley και Care Failure, κάνοντας το "I Fought the Law", ως το σάουντρακ του Trailer Park Boys.
Το 2009 δούλεψε με τους Daughtry στο δεύτερο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο Leave This Town. Το τραγούδι, "Back Again" δεν κατάφερε να είναι μέρος του άλμπουμ.
Στις 9 Ιανουαρίου 2013, ανακοινώθηκε ότι αποχωρεί από τους Three Days Grace για λόγους υγείας, αργότερα επικαλέσθηκε ότι "ήταν ώρα να πάει παρακάτω". Επίσης είπε ότι τελευταία "η μουσική δεν έβγαινε από την καρδιά του. Σε μία πρόσφατη συνάντηση στο "Noise Critic Magazine" έγραφε, "Τα προβλήματα στην υγεία του Γκόντιερ σιγά σιγά εξαφανίζονται από τότε που έφυγε από την μπάντα, και πλέον έχει αρχίσει να συγκεντρώνεται σε ένα καινούργιο πρότζεκτ. Η αλλαγή ήταν καταλυτική για την πορεία της υγείας του."
Βραβεία
Έχει κερδίσει δύο βραβεία ΒΜΙ pop awards όπως επίσης και στο Billboard ως "Rock Single Of The Year". Ο Michael Bell του παρέδωσε το "Big Time Award", στο "Wire Awards" το 2012. Το βραβείο που κέρδισε από τους συναδέλφους του ο Ronnie Hawkins, ο οποίος ως ανταπόδοση, το έδωσε στον Άνταμ.
Προσωπική Ζωή
Είναι νονός μίας κοπέλας με το όνομα Roo. Παντρεύτηκε την Naomi Faith Brewer, με την οποία είχε σχέση στο λύκειο, τον Μάιο του 2004. Έχουν δουλέψει μαζί, έχουν γράψει μαζί ένα αριθμό κομματιών συμπεριλαμβανομένων αυτών του Άνταμ Try To Catch Up With The World, Lost Your Shot, όπως επίσης και το μεγάλο χιτ των Three Days Grace mega, Never Too Late. Ο ξάδερφός του, Cale Gontier, είναι ο μπασίστας του Καναδικού συγκροτήματος Art of Dying.
Το 2005, πήγε για αποτοξίνωση στο CAMH (Centre for Addiction and Mental Health) στο Toronto, όπου και έγραψε πολλά τραγούδια όπως το "One-X", το "Never Too Late", το οποίο έγραψε μαζί με την γυναίκα του, Naomi Faith Brewer. Και οι δύο έγραψαν το βίντεο για το τραγούδι, και επίσης η Naomi εμφανίζεται σε αυτό. Όσο ήταν στο CAMH στο Toronto, ο Gontier έγραψε τα "Pain", "Animal I Have Become", "Over and Over", και "Gone Forever". Όσο ήταν ακόμα νηφάλιος κυκλοφόρησε ένα δράμα-ντοκιμαντέρ για τον εθισμό του το Behind the Pain το οποίο δημοσιεύθηκε το 2007.
Σόλο Καριέρα
Ο Άνταμ συνεργάστηκε το τον τραγουδιστή και στιχουργό Martin Sexton κατά τη διάρκεια του τουρ του "Fall Like Rain" το 2012, παρέχοντας ανοιχτή υποστήριξη ως σόλο καλλιτέχνης. Επίσης συνεργάστηκε με τους Citizen Cope για λίγα σόου ως σόλο καλλιτέχνης.
Συνέχισε να κάνει σόου και συναυλίες ως σόλο καλλιτέχνης. Μερικά τραγούδια έχουν κυκλοφορήσει αλλά όχι σαν σινγκλς όπως τα "It's All in Your Hands", "Take Me With You", "Too Drunk to Drive" (στίχοι από Casey Marshall), "Until the End", "No Regrets", "A Beast in Me (Over and Over It Turns on Me)", και "We Will Never Forget". Πρόσφατα ως σόλο τραγούδησε τα "I Will Stay", "Try to Catch Up With the World", and "Lost Your Shot" με στο 2011 και 2012.
Τον Ιανουάριο του 2013 σε μία συνέντευξη στο Loudwire, ξεκίνησε να δουλεύει ένα σόλο άλμπουμ, και περίμενε να το κυκλοφορήσει στο κοντινό μέλλον (τέλη 2013 αρχές 2014).
Ο Γκόντιερ και η μπάντα του για πρώτη φορά εμφανίστηκαν στις 19 Απριλίου 2013 στην Oklahoma ως μέρος του τουρ Ink Life Tour.
Στις 11 Μαΐου 2013 κυκλοφορεί επίσημα η ακουστική μορφή και βίντεο του τραγουδιού "Give Me a Reason" από το άλμπουμ Transit of Venus, το οποίο, σύμφωνα με ισχυρισμούς, θα είναι η τελική φωνητική εμφάνιση από το χρόνο του με τους Three Days Grace.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Μεταφρασμένα λήμματα που δεν μεταφέρθηκαν οι πηγές τους
Επίθεση στο Περλ Χάρμπορ
thumb|Άποψη του Περλ Χάρμπορ και της νησίδας Φορντ όπου έγινε η επίθεση του 1941.|εναλλ.= Η ιαπωνική αεροπορική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ πραγματοποιήθηκε νωρίς το πρωί στις 7 Δεκεμβρίου 1941, κατά της αμερικανικής Ναυτικής, Στρατιωτικής και Αεροπορικής Βάσης του Περλ Χάρμπορ, λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Χονολουλού, επί της νότιας ακτής της νήσου Οάχου, των νήσων της Χαβάης, όπως αυτή είχε στο μεταξύ διαμορφωθεί και αναπτυχθεί την εποχή εκείνη. Η επίθεση εξαπολύθηκε από την πολεμική αεροπορία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού εναντίον του Αμερικανικού Στόλου του Ειρηνικού, που βρισκόταν αγκυροβολημένος εκεί, επιφέροντας τεράστιες απώλειες στις ΗΠΑ (με περίπου 2.400 νεκρούς, πολλούς τραυματίες και ζημιές σε πολλά πολεμικά πλοία). Το γεγονός αυτό καθαυτό έθεσε τέλος στη μέχρι τότε εσωστρέφεια και ουδετερότητα των ΗΠΑ, που ήταν και η επικρατέστερη θέση της αμερικανικής κοινής γνώμης, οδηγώντας τη χώρα στην ενεργό εμπλοκή της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Την επόμενη μέρα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ στον ιστορικό του λόγο χαρακτήρισε την 7η Δεκεμβρίου «ημέρα ντροπής» (για τις ΗΠΑ), συνεχίζοντας με την κήρυξη του πολέμου εναντίον της Ιαπωνίας και στις 11 Δεκεμβρίου, κατ΄ ακολουθία εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας. Σημειώνεται ότι αμέσως μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, οι Ιάπωνες κατέλαβαν τη νήσο Γουαίηκ, τη νήσο Γκουάμ και το Χονγκ Κονγκ.