cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης
Κτηριακές εγκαταστάσεις
Αρχικά ο Σεβαστόπουλος είχε δώσει χάνι στην περιοχή Φασουλά και οίκημα στην περιοχή Νάρλήκιοϊ. Πυρκαγιά στα 1778 αποτεφρώνει το κτίριο της σχολής και ο Ιωάννης Κανάς το ξαναέκτισε το σχολείο προσφέροντας χίλιες λίρες. Λόγω της πυρκαγιάς του 1842 το κτήριο αποτεφρώνεται και τα μαθήματα μεταφέρονται στα κελιά της ναού της Αγίας Φωτεινής. Το νέο κτήριο της σχολής αποπερατώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1845 Αργότερα το σχολείο επεκτίνεται με δύο νέες πτέρυγες, η μία με δαπάνες του Ιωάννη Μαρτζέλλα και οι άλλες εξ ιδίων πόρων της σχολής.Η προσέλευση ακόμα περισσότερων Ελλήνων από το νέο Ελληνικό κράτος και τις λοιπές επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Σμύρνη έκαναν επιτακτική την ανάγκη για δημιουργία και άλλων παραρτημάτων της: έτσι δημιουργήθηκε δημοτικό σχολείο στη συνοικία της Αγίας Αικατερίνης, στα Φασουλά και στα Σχοινάδικα. Στο παλιό κτήριο της Ευαγγελικής Σχολής έμειναν τα τμήματα της Μέσης Εκπαίδευσης η Βιβλιοθήκη και το Μουσείο της Σχολής. Στη συνέχεια ανεγέρθηκε στον κήπο Κιουπετζόγλου νέο κτήριο, η αποπεράτωση του οποίου ολοκληρώθηκε το 1922 αλλά δεν στέγασε τελικά την Ευαγγελική Σχολή.
Οργάνωση-διοίκηση
Πρώτος διευθυντής ήταν ο ιερέας Ιερόθεος Δενδρινός μέχρι το 1780. Η θητεία του ήταν ισόβια και αυτός θα όριζε τον διάδοχό του. Τυπική ήταν η επικύρωηση από τους εφόρους του σχολείου. Οι έφοροι αρχικώς ήταν τέσσερις με τριετή θητεία, ενώ μεριμνούσαν για την περιουσία του σχολείου. Ο κατά καιρούς πρόξενος της Αγγλίας επόπτευε την οικονομική διαχείριση. όσο ο διευθυντής ήταν φορέας κύρους η γνώμη του υπερίσχυε, όμως σταδιακά αύξανε η επιρροή των εφόρων και συχνές ήταν οι μεταξύ εφόρων και διευθυντή ή καθηγητών διαφωνίες που έφταναν μέχρι και της απομάκρυνσης κάποιων διευθυντών ή μελών του διδακτικού προσωπικού. (π.χ. ο διευθυντής Νεοκλής Παπάζογλους ή ο καθηγητής Εμμ. Δούκας).Η σταδιακή επικράτηση των εφόρων αποτυπώθηκε όταν στα 1837 η διεύθυνση της σχολής ανατέθηκε στον έφορο Κυριάκο Φαρδή.
Η ένταξη στη βρετανική προστασία και οι αμφισβητήσεις του καθεστώτος
Ο Παντελής Σεβαστόπουλος-που ήταν βρετανός υπήκοος - θα το ενισχύσει με δωρέες ενώ το έθεσε υπό την προστασία του Άγγλου προξένου της Σμύρνης και της Levant Company. Η βρετανική προστασία καθυστέρησε να αναγνωριστεί από την οθωμανική κυβέρνηση και τελικά αυτό έγινε με σουλτανικό βεράτι με ημερομηνία 29 Οκτωβρίου 1810 με αφορμή τις διενέξεις γύρω από τα σχολικά πράγματα της Σμύρνης. Ως έτος ίδρυσης της σχολής η ίδια η σχολή αναγνωρίση αυτό το της υπαγωγής της υπό αγγλική προστασία, ενώ ο Ματθαίος Παρανίκας-ιστορικός της σχολής-το έτος 1717. Η ένταξη στην αγγλική προστασία δεν γνωρίζουμε αν προκάλεσε την διαφωνία των Σμυρναίων, αν και θεωρείτο σωτήριο το καθεστώς αυτό. Στα 1891-1892 ετέθη ζήτημα ευθείας παρέμβασης διοικητικά της σχολής όταν ο Άγγλος πρόξενος διώρισε τέσσερις νέους εφόρους, άγγλους υπηκόους, τον Ηλία Ηλιάδη, Ιωάννη Δημητρακόπουλο, Θεμιστοκλή Φραγκιά και Τζων Δάλλα. Αφορμή για τα γεγονότα ήταν οι κατηγορίες που δημοσιεύθηκαν από την εφημεριδα Αμάλθεια σε βάρος του διευθυντή Στεργιογλίδη (ανάξιος,στερούμενος πτυχίου πανεπιστημίου). Το 1892 οι έφοροι της Σχολής αποφασίζουν να τροποποιήσουν χωρίς σοβαρό λόγο τον κανονισμό του 1872. Επειδή όμως η μεταρρύθμιση αυτή του κανονισμού είχε γίνει χωρίς να ενημερωθεί προηγουμένως ο Άγγλος πρόξενος και κυρίως η απάλειψη από αυτόν κάθε προηγούμενης άμεσης αναφοράς στην αγγλική προστασία, θορύβησε τον Άγγλο πρόξενο που έσπευσε να ζητήσει εξηγησεις. Η εφημερίδα Αμάλθεια κατηγορύσε τους εφόρους πως παραβίαζαν την βούληση του ιδρυτή της Σχολής και πως επιδιωκόταν η υπαγωγή της Σχολής στον Μητρόπολίτη Σμύρνης.
Στα 1892 ο γενικός διοικητής Σμύρνης ασκεί προφορικά πιέσεις στον Άγγλο γενικό πρόξενο Frederic Holmwood για να αποποιηθεί το Αγγλικό προξενείο το δικαίωμα του να ασκεί προστασία επί της Σχολής. Όμως αναζητώντας τα έγγραφα που το πιστοποιούσαν αυτό ο άγγλος πρόξενος δεν βρήκε κάτι αφού το 1820 το προξενικό οίκημα είχε κατασταρφεί σε πυρκαγιά. Όμως ανάλογα έγγραφα υπήρχαν στο αρχείο της Σχολής. Οι πιέσεις των Οθωμανικών αρχών σχετικά με την Ευαγγελική σχολή δεν ήταν άσχετες με το προνομιακό καθεστώς των χριστιανών που μεταξύ άλλων αφορούσε και τα σχολεία. Την αμφισβήτηση του δικαιώματος του Αγγλικού προξενείου στήριξαν στο ότι οι Έλληνες κάτοικοι της Σμύρνης ήταν Οθωμανοί υπήκοοι,η Σχολή ανήκε στη δικαιοδοσία της ελληνικής μητρόπλης και είχε επομένως καθεστώς Εθνικής Σχολής για Οθωμανούς υπηκόους, ενώ οι μαθητές της Σχολής ήταν Οθωμανοί υπήκοοι με ελάχιστες εξαιρέσεις. Τέλος οι χορηγίες για τη λειτουργία της προέρχονταν από Οθωμανούς υπηκόους. Όμως κατά την περίοδο των πιέσεων από το γενικό διοικητή για την άρση της αγγλικής προστσίας, το ελληνικό προξενείο της Σμύρνης επανειλημμένα παρακαλεί το Αγγλικό προξενείο να μην υποκύψει στις πίεσεις των τοπικών αρχών ή της Μητρόπολης. «Η αδυναμία του ελληνικού κράτους να προστατεύσει την Ευαγγελική καθιστούσε την αγγλική Προστασία αναγκαία,για να μη μετατραπεί η Σχολή σε οθωμανικό ίδρυμα.» Τελικά στις 20 Οκτωβρίου/10 Νοεμβρίου 1895 ο υπουργός Εξωτερικών Ahmed Tewfik bin Ismail Hakki αναγνώρισε την αγγλική προστασία επί της Σχολής.
Πρόγραμμα μαθημάτων-διδακτικό προσωπικό
Σχετικά με το πρόγραμμα των μαθημάτων που διδάσκονταν στην πρώιμη περίοδο δεν γνωρίζουμε επειδή προγράμματα μας σώθηκαν μόνο από το 1838 και εξής. Τα διασκόμενα μαθήματα ήταν περιορισμένα επειδή και το διδακτικό προσωπικό ήταν περιορισμένο. Δύο με τρία άτομα, σπανίως περισσότερα, και τα μαθήματα πρέπει να ήταν τα κοινά γράμματα, τα ελληνικά και το Ευαγγέλιο Ο σχολάρχης Αβράμιος Καισαρέας Ομηρόλης ένωσε όλους τους μαθητές και τους χώρισε με βάση το επίπεδό τους. Κάλεσε τον Νικόλαο Χορτάκη για να διδάξει μαθηματικά και φιλοσοφία, επίσης εισήγαγε τη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας και της αγγλικής από τον αμερικανό ιερέα Ιωσήφ Μπρούερ. Στα 1830 διδάσκονται Ευριπίδης, Αριστοφάνης, Όμηρος, Πίνδαρος, ρητορική, άλγεβρα, επιτομή αστρονομίας, φυσική και εμπειρική ψυχολογία. Επίσης ο Ομηρόλης σύστησε Αλληλοδιδακτικό σχολείο εντός της σχολής, το πρώτο στην περιοχή, με διευθυντή του τον Ελλαδίτη Αλέξανδρο Λαζάρου.
Το 1842 η Σχολή πυρπολήθηκε εν μέρει. Το 1845, οι Έφοροι (όπως ονομάζονταν οι πρώην Επίτροποι) της ανακαινισμένης Σχολής καλούν από την Ελλάδα ως νέο σχολάρχη τον Γεώργιο Χρυσοβέργη, μετά από σύσταση του Κωνστ. Οικονόμου. Αυτός αποδέχεται αλλά επειδή η πρόσκληση είχε προκαλέσει τις υποψίες των Τούρκων, για λόγους ασφαλείας καθυστερεί την άφιξή του στη Σμύρνη και επισκέπτεται πρώτα τον Πατριάρχη ώστε να έχει την έγκρισή του. Ο Χρυσοβέργης συνέταξε νέο κανονισμό της Σχολής, και τη χώρισε σε δύο τμήματα, το "Ελληνικόν" με 3 τάξεις και το "Γυμνάσιον" με 4 τάξεις. Έκτοτε η Ευαγγελική Σχολή ονομαζόταν Γυμνάσιο.
Οι μαθητές
Από το 1743 κατά το ιδρυτικό της Σχολής παρεχόταν δωρέαν διδασκαλία δι'όλους τους προσερχομένους Χριστιανούς, ενώ από το 1872 δεν επιβάλλονταν περιορισμοί με βάση το θρήσκευμα. Οι μόνοι ξένοι υπήκοοι ήταν Αρμένιοι και Εβραίοι και Έλληνες με ξένη υπηκόοτητα (γαλλική, αγγλική,ιταλική)
Οι οικονομικοί πόροι της Σχολής
Κατά την πέριοδο 1747-1892 είχαν κληροδοτηθεί υπέρ της Σχολής κληροδοτήματα αξίας 60.337 τουρκικών λιρών από ξένους υπηκόους και κληροδοτήματα αξίας 2.231 τουρκικών λιρών από Οθωμανούς υπηκόους
Βιβλιοθήκη και Μουσείο της Σχολής
Η Βιβλιοθήκη περιέλαμβανε 35.000 τόμους σε πολλές γλώσσες, ακόμα και για τυφλούς και 180 σπάνια χειρόγραφα Το Αρχαιολογικό Μουσειο είχε 3.000 αντικείμενα: 1514 πύλινα, 157 γυάλινα, 192 σταθμά, 270 επιγραφες. Επίσης υπήρχε νομισματική συλλογή από 15.000 νομίσματα.
Η σχολή από το 1900 έως το 1922
Η Ευαγγελική Σχολή από το 1909 είχε διαιρεθεί σε πεντατάξιογυμνάσιο και τετρατάξια Εμπορική Σχολή. Το 1910 ιδρύθηκε και το τριετούς φοιτησης Διδασκαλείο. Λόγω των διωγμών που εξαπέλυσε το νεοτουρκικό κομιτάτο Ένωσις και πρόοδος το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε να κηρύξει την Εκκλησία εν διωγμώ και μεταξύ άλλων έκλεισε και τα σχολεία. Έτσι στα μέσα Ιουνίου 1914 έκλεισε και η Ευαγγελική Σχολή. Με την ένταξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παρά τω πλευρώ των Κεντριών Δυάμεων ο βαλής της Σμύρνης ανέθεσε τη διοίκηση της Σχολής στη Δημογεροντία ενώ το 1915 με νόμο υπήχθη στο Τουρκικό Υπουργειο Παιδείας. Επίσης απαγορεύθηκε να είναι διδακτικό και διευθυντικό προσωπικό Έλληνες υπήκοοι. Σύμφωνα με έκθεση της Δημογεροντίας Σμύρνης η Σχολή στα 1915 αντιμετώπιζε σειρά προβλημάτων, πέραν του διοικητικού καθεστώτος της λόγωτων μέτρων εναντίον των ελλήνων υπηκόων: σχολαστική και αμέθοδος διδασκαλία, η διδακτική ανεπάρκεια του προσωπικού, πειθαρχικά ζητήματα των μαθητών, επεμβάσεις του τούρκου επιθεωρητή της Σχολής στη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας, απαίτηση των τουρκικών αρχών να έχουν οι διδάσκαλοι της τουρκικής δίπλωμα τουρκικού πανεπιστημίου, αδυναμία λειτουργίας της αίθουσας του Χημείου, τους αμφιθεάτρου των Φυσικών, του Φυσιογραφικού Μουσείου, της Βιβλιοθήκης και του Μουσείου. Μετά την ανακωχή του Μούδρου η Εφορεία ανέλαβε την διεύθυνση της Σχολής εκ νέου. Ζήτησε την απομάκρυνση του Στυλιανόπουλου, διευθυντή διορισμένου από την απερχόμενη Δημογεροντία επικαλούμενη σειρά παρατυπιών εκ μέρους του: ενασχόληση με εμπορικές εργασίες προς ζημίαν της Σχολής, ανάρμοστη συμπεριφορά προς τους μαθητές, πώληση βιβλίων της Σχολής ως άχρηστου χαρτιού, διδασκαλία ενόργανης μουσικής αντί χρηματικού πόσου ερήμην της σχολής. Το πραγματικό άιτιο όμως της ρίξης με τον Στυλιανόπουλο ήταν ήταν η επιθυμία του να εισάγει νεωτερισμούς. Υπέρ της απομάκρυνσης του Στυλιανόπουλου ήταν και ο Χρυσόστομος Σμύρνης Η Σχολή εξακολουθεί να μισθοδοτεί τους καθηγητές εκείνους που λόγω υπηκοότητας είχαν απελαθεί προκαλώντας την αγανάκτηση εκείνων που εξακολουθούσαν να εργάζονται. Εξαρτήματα της Σχολης ήταν το Κιουπετζόγλειο, το Σοφίειο στην οδό Ρόδων και το Δημοτικό στη συνοικία Φασουλά. Επίσης είχε τη συντήρηση και των σχολών Ιωάννου Θεολόγου στην Άνω Συνοικία και του Τιμίου Προδρόμου στα Σχοινάδικα. Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που αντιμετώπισε η Σχολή ήταν ο ολοένα και αυξανόμενος αριθμός των μαθητών: έτσι είχε 14 αίθουσες, 17 τμήματα με 50 έως 70 μαθητές το καθένα.
Η ακτινοβολία της σχολής
Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν στην αύξηση του κύρους της παλαιάς εκείνης Σχολής και την εξάπλωση της φήμης της. Εκείνο όμως που συνέβαλε κυρίως στις υψηλές της επιδόσεις ήταν το προσωπικό της Σχολής. Καθηγητές εκλέγονταν οι διαπρεπέστεροι λόγιοι, παιδαγωγοί, επιστήμονες και ενθουσιώδεις λειτουργοί της παιδείας. Χάρις στο διδακτικό προσωπικό αποφοιτούσαν νέοι με ολοκληρωμένη και τέλεια μόρφωση. Σε αυτήν φοίτησαν ο Αδάμ. Κοραής, ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο εθνομάρτυρας Γρηγόριος ο Ε', Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, ο ποιητής Ηλίας Τανταλίδης, ο Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης, ο ιστορικός Παύλος Καρολίδης, ο αρχιστράτηγος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, ο λογογράφος Στέφανος Ξένος, ο ποιητής Στέλιος Σπεράντζας, ο εφοπλιστής Αριστοτέλης Ωνάσης, ο μουσικός και ακαδημαϊκός Μανώλης Καλομοίρης. Αλλά και αναρίθμητοι άλλοι που αναδείχτηκαν ως λόγιοι, επιστήμονες, κληρικοί, καλλιτέχνες και επιχειρηματίες.
Επανίδρυση της Σχολής
Το 1934 ιδρύθηκε στη Νέα Σμύρνη πλήρες Γυμνάσιο που τον επόμενο χρόνο ονομάστηκε Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης σε ανάμνηση της παλαιάς ιστορικής Σχολής.
Το 1934 εγκαταστάθηκε σε μισθωμένο οίκημα στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης. Τα εγκαίνια έγιναν το 1935 με μεγάλη επισημότητα. Τότε έγινε και η αποκάλυψη της επιγραφής «Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης 1717-1934 ». Τα εγκαίνια αυτά ήταν ουσιαστικά το πανηγυρικό γεγονός της επανίδρυσης της Ευαγγελικής Σχολής που αποτέλεσε το δημόσιο γυμνάσιο της Νέας Σμύρνης μέχρι το 1971 όταν ιδρύθηκε η νέα Πρότυπος Ευαγγελική Σχολή, η οποία και συνεχίζει μέχρι σήμερα το έργο της Ευαγγελικής Σχολής, δρώντας και προσφέροντας στην κοινωνία όλης της Ελλάδας. Τώρα η σχολή στεγάζεται στο διδακτήριό της στην Άνω Νέα Σμύρνη (Λέσβου 4).
Τόσο οι καθηγητές, όσο και οι μαθητές της Σχολής φέρουν το προσωνύμιο Ευαγγελικανοί /-νές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία στη Σμύρνη Κατηγορία:Εκπαιδευτήρια στη Νέα Σμύρνη Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Φίλιππος Γεωργάκης Παλαιολόγος
Ο Φίλιππος Παλαιολόγος, γνωστός και με την προσωνυμία Γεωργάκης, ήταν στραντιότι-μισθοφόρος στην υπηρεσία της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου με καταγωγή την οικογένεια των Παλαιολόγων.
Ο Φίλιππος γεννήθηκε στην Πελοπόννησο όπου μετά την πτώση του Δεσποτάτου του Μυστρά στον Μωριά εκτός Οθωμανικής κατοχής έμειναν τα λιμάνια-κτήσεις της Ενετικής Δημοκρατίας. Οι Ενετοί αναζητούσαν μισθοφόρους στον χριστιανικό, πρώην Βυζαντινό, πληθυσμό και τους στράτευσαν στα σώματα των στραντιότι. Ο Φίλιππος στρατεύτηκε στους στρατιότι και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, πήρε μέρος στον πόλεμο στο Φριούλι, στην κατάληψη της Τρεβίζο και αλλού.
Ο Φίλιππος είχε τον ευγενή τίτλο του Καβαλιέρ, δηλαδή ήταν ιππότης. Η Ενετική δημοκρατία για τις υπηρεσίες του του παραχώρησε φέουδο στην Κύπρο όπου εγκαταστάθηκε και το επέκτεινε μετά τον γάμο του με την Φιορέντζα Πίπη. Με την Φιορέντζα απέκτησαν τρεις γιους, τον Αννίβα, τον Αλέξανδρο, και τον Ματθαίο. Ήταν γιος, άγνωστου ονόματος, Παλαιολόγου που είχε παντρευτεί την Κυπρία Καρόλα Ποδοκάθαρου, μητέρα του Φιλίππου, που εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κύπρο και ήταν ο γενάρχης του εκεί οίκου των Παλαιολόγων.
Ντεμπενταβάν
Το Ντεμπενταβάν ή Ντεμπεταβάν (αρμενικά: Դեբետավան, παλαιότερα γνωστό ως Λαλβάρ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 658 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Στάθης Αγγελόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1965 στην Αθήνα. Είναι γιος του γνωστού λαϊκού τραγουδιστή Μανώλη Αγγελόπουλου και της επίσης τραγουδίστριας Άννας Βασιλείου. Άρχισε να τραγουδάει επαγγελματικά το 1983 ενώ ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε τρία χρόνια αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Σημαία πλοίου
Με τον όρο σημαία πλοίου (flag ship) ονομάζεται η σημαία εθνικότητας (National flag) υπό την οποία φέρεται ένα πλοίο, δηλαδή της Χώρας στο νηολόγιο της οποίας φέρεται εγγεγραμμένο το πλοίο. Η σημαία του πλοίου είναι ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό του, γιατί καθορίζει το δίκαιο από το οποίο διέπεται το πλοίο και το πλήρωμα τόσο κατά το εσωτερικό όσο και κατά το Διεθνές Δίκαιο και τούτο επειδή το πλοίο θεωρείται πλωτό τμήμα του εδάφους της Χώρας που φέρει τη σημαία.
Σημειώσεις
Στα πολεμικά πλοία φέρονται επίσης τα διακριτικά ανωτάτων διοικητών ναυάρχων κλπ οι λεγόμενοι "επισείοντες" και μόνο καθ΄ ον χρόνο επιβαίνουν αυτοί.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Σπουδή Op. 10, No. 12 (Σοπέν)
Η Σπουδή Op. 10, No. 12, σε Ντο ελάσσονα, είναι μία σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, η οποία γράφτηκε το 1831. Πρώτη φορά δημοσιεύτηκε το 1833, μαζί με τις άλλες Opus 10, σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία. Πρόκειται για την τελευταία από το πρώτο σετ των σπουδών του Σοπέν. Η συγκεκριμένη σπουδή είναι αφιερωμένη στον Φραντς Λιστ.
Η σπουδή γράφτηκε κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Ρωσικού Πολέμου του 1831, με τον Σοπέν να επηρεάζεται από τα γεγονότα. Η συγκεκριμένη σπουδή, σε αντίθεση με τις πρώτες του, διακατέχεται από εκφραστικότητα και ρομαντισμό. Μία μέση εκτέλεση της σπουδής διαρκεί λίγο λιγότερο από 3 λεπτά. Είναι επίσης γνωστή και ως Revolutionary ή ο Βομβαρδισμός της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
10 12 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1831
Ελβετικά δημοψηφίσματα (2015)
Δημοψηφίσματα Μαρτίου
Δύο δημοψηφίσματα διεξήχθησαν στις 8 Μαρτίου. Η πρωτοβουλία για την οικογένεια ήταν η πρόταση να εξαιρεθούν από το φόρο εισοδήματος τα επιδόματα τέκνου και παιδείας, ενώ η δεύτερη πρωτοβουλία ήταν να τεθεί σε δημοψήφισμα η πρόταση για την εισαγωγή ενός φόρου στην μη ανανεώσιμη ενέργεια, με το υψηλότερο κόστος για την ενεργειακή κατανάλωση να αντισταθμίζεται από την κατάργηση του ΦΠΑ. Η πρωτοβουλία για την οικογένεια ξεκίνησε από το Χριστιανοδημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα η ενεργειακή πρωτοβουλία άρχισε από το Κόμμα Οικολόγων Φιλελευθέρων. Η ελβετική κυβέρνηση πρότεινε την απόρριψη αμφότερων των πρωτοβουλιών, όπως και έγινε.
Η πρόταση για την ενέργεια είχε το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα για μία πρωτοβουλία από το 1929.
Παραπομπές
2015
Σελήνιο
Το σελήνιο (λατινικά: selenium) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο Se και ατομικό αριθμό 34. Είναι ένα αμέταλλο με ιδιότητες που είναι ενδιάμεσες μεταξύ των διπλανών χαλκογόνων στο περιοδικό σύστημα στοιχείων, δηλαδή ενδιάμεσες με τις αντίστοιχες του θείου και τελλουρίου. Σπάνια βρίσκεται ως ελεύθερο στοιχείο στη φύση, αλλά και ως (σχετικά) καθαρές ορυκτές ενώσεις του. Η ονομασία του (διεθνώς) προέρχεται από την ελληνική λέξη Σελήνη, δηλαδή την αρχαία ονομασία του φυσικού δορυφόρου της Γης και της ομώνυμης θεάς του, κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία. Ανακαλύφθηκε το 1817 από τον Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους (Jöns Jacob Berzelius), που σημείωσε επιπλέον την ομοιότητα του νέου (για τότε) στοιχείου με το τελλούριο, που είχε ανακαλυφθεί νωρίτερα, και του οποίου η ονομασία προέρχεται από τη λατινική λέξη «tellur», που στα ελληνικά σημαίνει «Γη».
Το σελήνιο βρίσκεται ως πρόσμειξη σε ορυκτά θειούχων μετάλλων, όπου αντικαθιστά μερικώς το θείο. Εμπορικά, το σελήνιο παράγεται ως ένα παραπροϊόν της επεξεργασίας αυτών των ορυκτών, περισσότερο συχνά κατά την παραγωγή του χαλκού. Είναι γνωστά κάποια ορυκτά που είναι καθαρές σεληνιούχες ή σεληνικές ενώσεις, αλλά είναι σπάνια. Οι κύριες σύγχρονες εμπορικές εφαρμογές του σεληνίου είναι στην υαλουργία και σε βαφές. Ακόμη το σελήνιο, ως ένας ημιαγωγός, χρησιμοποιείται σε φωτοκύτταρα. Κάποιες παλαιότερες εφαρμογές του σε ηλεκτρονικά είδη ήταν κάποτε σημαντικές, αλλά στις περισσότερες από αυτές αντικαταστάθηκε, πλέον, από ανάλογες συσκευές που περιέχουν πυρίτιο, ως ημιαγωγό, αντί για σελήνιο. Το σελήνιο συνεχίζει να χρησιμοποιείται σε λίγους τύπους προστατευτικών από υπέρταση συνεχούς ηλεκτρικού ρεύματος, σε δοσολογία διατροφής των βρεφών και σε έναν τύπο φθορίζουσας κβαντικής τελείας.
Τα άλατα του σεληνίου είναι τοξικά σε μεγάλες ποσότητες, αλλά ιχνοποσότητες αυτών είναι αναγκαίες για την κυτταρική λειτουργία πολλών οργανισμών, που συμπεριλαμβάνουν όλα τα ζώα (και τους ανθρώπους) και γι' αυτό αποτελεί συστατικό πολλών πολυβιταμινούχων και άλλων διαιτητικών συμπληρωμάτων, που συμπεριλαμβάνουν και κάποια που προορίζονται για βρέφη. Το σελήνιο είναι ένα συστατικό των αντιοξειδωτικών ενζύμων υπεροξειδάση της γλουταθειόνης και αναγωγάση της θειορεδοξίνης, που εμμέσως μειώνουν τις συγκεντρώσεις ορισμένων οξειδωμένων μορίων στα ζώα και σε κάποια φυτά. Επίσης, το σελήνιο βρίσκεται σε τρεις (3) δεϊωδινάσες, που είναι ένζυμα που μετατρέπουν μια ορμόνη του θυροειδούς σε μια άλλη. Η αναγκαιότητα του σεληνίου στα φυτά διαφέρει από είδος σε είδος, με κάποια φυτά να χρειάζονται σχετικά μεγάλες ποσότητες σεληνίου, ενώ άλλα φαινομενικά δε χρειάζονται καθόλου.
Συναντάται σε τέσσερις αλομορφές: τριγωνικό σελήνιο (Se3), μονοκλινές σελήνιο (Se8), ρομβοεδρικό σελήνιο (Se6) και άμορφο σελήνιο (a-Se).
Κεντρική Κίνα
μικρογραφία|Χάρτης της Κεντρικής Κίνας. μικρογραφία|Με πράσινο, η οικονομική περιοχή της Κεντρικής Κίνας. Η Κεντρική Κίνα είναι γεωγραφική και χαλαρά καθορισμένη πολιτιστική περιοχή η οποία καταλαμβάνει τις επαρχίες Χενάν, Χουπέι και Χουνάν. Μερικές φορές συμπεριλαμβάνεται και η επαρχία Τσιανγκσί. Η Κεντρική Κίνα ανήκει σήμερα στην Νότια Κεντρική Κίνα που διοικεί η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Στο πλαίσιο του Σχεδίου Ανάπτυξης της Κεντρικής Κίνας το οποίο ενέκρινε το Συμβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 2004, οι γύρω επαρχίες Σανσί και Ανχουέι ορίζονται επίσης ως μέρη των αναπτυξιακών ζωνών της Κεντρικής Κίνας.
Σελήνιο
Φυσική παρουσία
Στη φύση, το σελήνιο βρίσκεται (πιο συνήθως) σε έναν αριθμό ανόργανων, που περιέχουν (σε σχετικά χημικά καθαρή μορφή) σεληνούχες, σεληνικές ή και σεληνώδεις ενώσεις, αλλά και πάλι αυτά τα ορυκτά είναι σπάνια. Το συνηθισμένο ορυκτό σεληνίτης, παρά το όνομά του, δεν είναι σεληνιούχο ορυκτό ούτε περιέχει καθόλου σελήνιο. Περιέχει κυρίως γύψο (δηλαδή ένυδρο θειικό ασβέστιο, CaSO4), αλλά απλά και η ονομασία αυτού του ορυκτού προήλθε από το ελληνικό όνομα του φυσικού δορυφόρου της Γης, και μάλιστα αρκετά πριν ανακαλυφθεί και ονομαστεί το στοιχείο σελήνιο. Το πιο συνηθισμένο είναι να βρεθεί σελήνιο ως πρόσμειξη σε θειούχα ή θειικά ορυκτά πολλών μετάλλων.
Κεντρική Κίνα
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας
Σελήνιο
Φυσική παρουσία
Σε ζωντανούς οργανισμούς, το σελήνιο βρίσκεται στα αμινοξέα σεληνομεθειονίνη, σεληνοκυστεΐνη και μεθυλοσεληνοκυστεΐνη. Σε αυτές τις ενώσεις το σελήνιο παίζει ένα ρόλο ανάλογο με αυτό του θείου (στα αντίστοιχα θειούχα αμινοξέα). Μια άλλη φυσικά υπάρχουσα οργανοσεληνιούχα ένωση είναι το διμεθυλοσεληνίδιο (Me2Se).
Αρκετά εδάφη είναι «πλούσια» σε σελήνιο και το σελήνιο μπορεί να βιοσυγκεντρωθεί από συγκεκριμένα φυτά. Στα εδάφη το σελήνιο βρίσκεται σε ευδιάλυτες μορφές, όπως τα σεληνικά (άλατα, που είναι ανάλογα με τα θειικά), που ξεπλύνονται και παρασέρνονται εύκολα στα ποτάμια .Το ωκεάνιο νερό περιέχει σημαντικές ποσότητες σεληνίου. Ανθρωπογενείς πηγές σεληνίου περιλαμβάνουν την καύση γαιάνθρακα και η εκμετάλλευση θειούχων ορυκτών (όπου το σελήνιο υπάρχει ως πρόσμειξη).
Ιστορία
Το σελήνιο ανακαλύφθηκε το 1817 από τους Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους (Jöns Jacob Berzelius) και Γιόχαν Γκόττλεμπ Γκαν
(Johan Gottlieb Gahn). Οι δυο (αυτοί) χημικοί είχαν ένα χημικό εργοστάσιο, κοντά στο Γκρίψχολμ της Σουηδίας, όπου παρήγαγαν θειικό οξύ, με τη διεργασία μολύβδινου θαλάμου. Χρησιμοποιούσαν σιδηροπυρίτη από το ορυχείο Φάλουν, ο οποίος άφηνε ένα κόκκινο υπόλειμμα στους μολύβδινους θαλάμους, το οποίο θεωρούσαν (τότε) ότι ήταν μια ένωση του αρσενικού, αλλά έτσι η χρήση σιδηροπυρίτη για την παραγωγή θειικού οξέος διακόπτονταν. Οι Μπερτσέλιους και Γκαν ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το σιδηροπυρίτη τους, αλλά παρατήρησαν ότι το κόκκινο υπόλειμμα έβγαζε μια οσμή χρένου όταν καίγονταν. Η οσμή αυτή δεν ήταν καθόλου τυπική για μια ένωση του αρσενικού, όπως θεωρούσαν ότι ήταν, αλλά μάλλον για ένωση του τελλουρίου. Έτσι, στην πρώτη του επιστολή προς τον Αλεξάντερ Μαρκέτ (Alexander Marcet), ο Μπερτσέλιους δήλωσε ότι το υπόλειμμα ήταν ένωση του τελλουρίου. Ωστόσο, επειδή έλλειπαν οι ενώσεις του τελλουρίου από τα κοιτάσματα του ορυχείου Φάλουν, ο Μπερτσέλιους αποφάσισε τελικά να αναλύσει εκ νέου (πιο προσεκτικά) το κόκκινο υπόλειμμα και το το 1818 έγραψε μια δεύτερη επιστολή στο Μαρκέτ, περιγράφοντας ότι ανακάλυψε ένα νέο (για τότε) χημικό στοιχείο, παρόμοιο (χημικά) με το θείο και το τελλούριο. Εξαιτίας της ομοιότητας με το τελλούριο, του οποίου η ονομασία προέρχεται από το λατινικό tellur, που σημαίνει Γη, ο Μπερτσέλιους ονόμασε το νέο (για τότε) χημικό στοιχείο από το ελληνικό όνομα για τη Σελήνη.
Βέρνερ φον Ζίμενς (Ernst Werner von Siemens) κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1870. Το σελήνιο χρησιμοποιήθηκε στο φωτόφωνο (photophone) που αναπτύχθηκε από τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ (Alexander Graham Bell) το 1879. Το (γκρι) σελήνιο μεταδίδει το ηλεκτρικό ρεύμα ανάλογα με την ποσότητα του φωτός που πέφτει στην επιφάνειά του. Το φαινόμενο χρησιμοποιήθηκε για το σχεδιασμό φωτόμετρων και παρόμοιων συσκευών. Οι ημιαγωγικές ιδιότητες του σεληνίου βρήκαν και πολλές εφαρμογές σε ηλεκτρονικές συσκευές. Η ανάπτυξη των ανορθωτών σεληνίου άρχισε από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, αντικαθιστώντας τους ανορθωτές οξειδίου του χαλκού (CuO), εξαιτίας των ανώτερων ιδιοτήτων των σεληνίου στον τομέα αυτό , Οι ανορθωτές σεληνίου χρησιμοποιήθηκαν σε εμπορικές εφαρμογές μέχρι τη δεκαετία του 1970, οπότε αντικαταστάθηκαν, με τη σειρά τους, από τους φθηνότερους και πιο αποτελεσματικούς ανορθωτές πυριτίου.
Το σελήνιο έγινε αντικείμενο ιατρικής προσοχής αργότερα, όταν έγινε αντιληπτή η τοξικότητά του στους ανθρώπους, αρχικά στους εργαζόμενους στις βιομηχανίες που το χρησιμοποιούσαν. Το σελήνιο επίσης αναγνωρίστηκε ως σημαντική κτηνιατρική τοξίνη, γεγονός που παρατηρήθηκε σε ζώα που έφαγαν φυτά πλούσια σε σελήνιο. Το 1954, ανακαλύφθηκαν οι πρώτες ενδείξεις για τις ειδικές βιολογικές λειτουργίες του σεληνίου σε μικροοργανισμούς. Η αναγκαιότητά του για τη ζωή των θηλαστικών ανακαλύφθηκε το 1957. Κατά τη δεκαετία του 1970 αποδείχθηκε η παρουσία του σε δυο ανεξάρτητα σύνολα ενζύμων. Αυτή η ανακάλυψη ακολουθήθηκε από την ανακάλυψη της σεληνοκυστεΐνης, ενός πρωτεϊνικού αμινοξέος. Κατά τη δεκαετία του 1980 αποδείχθηκε ότι η σεληνοκυστεΐνη αντιστοιχούσε στο κωδόνιο UGA. Η αποκωδικοποίηση του μηχανισμού έγινε πρώτα σε βακτήρια και έπειτα σε θηλαστικά.
Βλαντίμιρ Β΄ Γιαροσλάβιτς
Ο Βλαντίμιρ Β΄ Γιαροσλάβιτς, ουκραν. Володимир Ярославич (άκμασε 1187-1199) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας )1187-89, 89-98/9).
Σελήνιο
Παραγωγή
Το σελήνιο συνήθως παράγεται από σεληνιούχες ενώσεις του που συνυπάρχουν σε πολλά θειούχα μεταλλεύματα, όπως αυτά του χαλκού, του νικελίου και του μολύβδου. Ο ηλεκτρολυτικός καθαρισμός μετάλλων είναι ιδιαίτερα βολικός για την παραγωγή σεληνίου, ως παραπροϊόν, που λαμβάνεται από το λασπώδες υπόλειμμα στην άνοδο των (ηλεκτρολυτικών) μονάδων καθαρισμού χαλκού. Μια άλλη πηγή σεληνίου αποτελεί το υπόλειμμα στους μολύβδινους θαλάμους παραγωγής θειικού οξέος, αλλά το πρόβλημα είναι ότι αυτή η μέθοδος δε χρησιμοποιείται πια για την παραγωγή του θειικού οξέος. Αυτά τα λασπώδη υπολείμματα μπορούν να υποστούν επεξεργασία με έναν αριθμό τρόπων με τους οποίους μπορεί να ληφθεί σελήνιο από αυτά (τα υπολείμματα). Ωστόσο, το περισσότερο στοιχειακό σελήνιο παράγεται ως παραπροϊόν του καθαρισμού του χαλκού ή παραγωγής θειικού οξέος. Από την εφεύρεση της εκχύλισης και της ηλεκτροεξαγωγής για την παραγωγή του χαλκού, η μέθοδος αυτή κερδίζει ένα αυξανόμενο μερίδιο της παγκόσμιας παραγωγής χαλκού .Το γεγονός αυτό αλλάζει τη διαθεσιμότητα του σεληνίου επειδή έτσι συγκριτικά μικρό ποσοστό του σελήνιου που περιέχεται στο μετάλλευμα παραμένει συνδεδεμένο με το χαλκό.
Βλαντίμιρ Β΄ Γιαροσλάβιτς
Βογραφία
Ήταν γιος τού Γιαροσλάβ του νουνεχούς (osmomysl) και της Όλγας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιούρι Α΄ του μακρόχειρος (dolgoruky) μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Από τη φύση του ήταν έκλυτος. Έζησε άσωτη ζωή, που δεν έφερε πολιτικό αποτέλεσμα. Συγκρουόταν με τον νόθο αδελφό του Ολέγκ, πράγμα που προκάλεσε την παρέμβαση του Ρόμαν Β΄ του μεγάλου πρίγκιπα της Βολινίας και τού Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας, έτσι η διακυβέρνησή του στη Γαλικία ήταν με δυσχέρειες. Μόνο η προστασία τού Βσέβολοντ Γ΄ του πολύτεκνου πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ (εξαδέλφου τού πάππου του) τού εξασφάλιζε πολιτική σταθερότητα.
Σελήνιο
Παραγωγή
Η βιομηχανική παραγωγή σεληνίου συνήθως περιλαμβάνει την εξόρυξη διοξειδίου του σεληνίου (SeO2) από τις διεργασίες καθαρισμού του χαλκού. Η συνηθισμένη παραγωγή αρχίζει με την οξείδωση με ανθρακικό νάτριο (Na2CO3) για την παραγωγή διοξειδίου του σεληνίου. Στη συνέχεια, το διοξείδιο του σεληνίου αναμιγνύεται με νερό και το διάλυμα οξυνίζεται για να σχηματιστεί σεληνώδες οξύ (H2SeO3). Μετά, στο διάλυμα σεληνώδους οξέως διοχετεύονται φυσαλίδες διοξειδίου του θείου (SO2), που ανάγουν το σεληνώδες οξύ σε στοιχειακό σελήνιο.
Βλαντίμιρ Β΄ Γιαροσλάβιτς
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1166 τη Μπολεσλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Σβιατοσλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Σελήνιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμέταλλα Κατηγορία:Χαλκογόνα
Βλαντίμιρ Β΄ Γιαροσλάβιτς
Οικογένεια
Έπειτα -πριν το 1189- ο Βλαντίμιρ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με μία αγνώστου ονόματος γυναίκα, σύζυγο ιερέα και είχε τέκνα:
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1957-58
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1957-58 ήταν το τρίτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη φορά η Ρεάλ Μαδρίτης κερδίζοντας στον τελικό τη ΑΚ Μίλαν με σκορ 3-2 στην παράταση. Ο τελικός διςξήχθη στις 28 Μαΐου στο Στάδιο Χέιζελ των Βρυξελλών και τον παρακολούθησαν 69.000 θεατές. Η διοργάνωση του 1967-58 σημαδεύτηκε από την αεροπορική τραγωδία του Μονάχου στην οποία έχασαν την ζωή τους οκτώ ποδοσφαίριστές της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το αεροπλάνο συνετρίβη λίγο μετά την απογείωση του από το αεροδρόμιο του Μονάχου και αιτία της συντριβής του ήταν η έντονη χιονόπτωση που επικρατούσε στην περιοχή. Η αποστολή της ομάδας επέστρεφε από το Βελιγράδι οπού είχε αποσπάσει ισόπαλο αποτέλεσμα 3-3 απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα, και σε συνδυασμό με την νίκη της με 2-1 στο Μάντσεστερ είχε εξασφαλίσει την πρόκριση της στα ημιτελικά.
Προκριματική φάση
Σημειώσεις <references group="σ."/>
Πρώτος γύρος
Σημειώσεις <references group="σ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1957 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1958
Μπερνταβάν
Το Μπερνταβάν (αρμενικά: Բերդավան) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 3,278 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς
Αιγαίων (δορυφόρος)
Ο Αιγαίων (αγγλικά: Aegaeon) είναι μικρός φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου και ο μικρότερος του Ηλιακού μας συστήματος με ακτίνα 0,25 χιλιόμετρα.
Ο Αιγαίων βρίσκεται στην εσωτερική άκρη του δακτυλίου G, σε ένα τόξο υλικών, και η τροχιά του επηρεάζεται από τον Μίμα, με τον οποίο βρίσκεται σε τροχιακή αντήχηση 7:6, με αποτέλεσμα ο Αιγαίων να παραμένει πάντα μέσα στο τόξο υλικών. Τις 27 Ιανουαρίου 2010, το Κασσίνι-Χόιχενς κατάφερε να φωτογραφήσει τον Αιγαίων από απόσταση 15.000 χιλιομέτρων. Η φωτογραφία είχε ανάλυση περίπου 100 μέτρα ανά pixel και έδειξε ότι ο Αιγαίων έχει επίμηκες σφαιροειδές σχήμα, με μήκος 1,2-1,6 χιλιόμετρα, και πλάτος 200-300 μέτρα. Αυτό το μέγεθος υποδεικνύει ότι ο Αιγαίων είναι πολύ πιο σκοτεινός από τα άλλα φεγγάρια που περιφέρονται εντός της τροχιάς του Τιτάνα.
Ανακάλυψη και Ονομασία
300px|thumb|left|Τρεις φωτογραφίες σε διάστημα δέκα λεπτών της φωτεινής καμπύλης του δακτυλίου G του Κρόνου, με τον Αιγαίοντα να εμφανίζεται μέσα του. Αυτές είναι οι εικόνες ανακάλυψης του Αγαίοντα. Ανακαλύφτηκε στις 3 Μαρτίου 2009 από φωτογραφίες που λήφθηκαν στις 15 Αυγούστου 2008 από το Κασσίνι-Χόιχενς και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2008 S 1. Ανακοινώθηκε από την επικεφαλής της αποστολής και Αμερικανίδα αστρονόμο Κάρολιν Πόρκο. Ονομάστηκε Αιγαίων, ο οποίος ήταν ένας από τους Εκατόγχειρες κατά την Ελληνική μυθολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Θερμιδομετρία
Θερμιδομετρία ονομάζεται η μέτρηση της ποσότητας της θερμότητας που εκλύεται ή απορροφάται κατά τις θερμικές μεταβολές των σωμάτων και ειδικότερα η μέτρηση της ειδικής θερμότητας αυτών.
Η Θερμιδομετρία θεωρεί τη θερμότητα ως φυσικό σταθμητό μέγεθος όπου και χρησιμοποιεί ορισμένες θερμικές μονάδες που ορίζονται με βάση τη μεταβολή της θερμοκρασίας των διαφόρων σωμάτων και ιδίως του νερού όταν αυτό θερμαίνεται ή ψύχεται. Οι μονάδες αυτές είναι η θερμίδα και τα παράγωγά της.
Η μέτρηση των ποσοτήτων της θερμότητας και γενικά η Θερμιδομετρία στηρίζεται σε δύο βασικές αρχές:
Οι θερμιδομετρικές εργασίες γίνονται με ειδικές συσκευές που ονομάζονται θερμιδόμετρα. Από τις μεθόδους που ακολουθούνται για τις θερμιδομετρικές μετρήσεις, άλλες στηρίζονται στη θερμοκρασιακή μεταβολή και άλλες σε θερμικές μεταβολές όπως είναι η τήξη, η καύση ή η εξαέρωση κ.λπ. Γενικά όμως παρατηρούνται τρεις κυρίως ομάδες μεθόδων: Ειδική περίπτωση αποτελεί η ηλεκτρική θερμιδομετρία που βασίζεται στο φαινόμενο Πελτιέ (Peltier).
Η πλέον βασική δυσχέρεια στη Θερμιδομετρία είναι οι "παρασιτικές" θερμικές συναλλαγές που παρατηρούνται μεταξύ του συστήματος έρευνας και του περιβάλλοντος λόγω ακτινοβολίας, ή αγωγής ή μεταφοράς. Για τον περιορισμό αυτών γίνεται χρήση ανακλαστικών τοιχωμάτων και μονωτικών. Συνηθέστερα, εφόσον είναι δυνατόν, οι μετρήσεις πραγματοποιούνται στο κενό, ενώ το εξωτερικό περίβλημα διατηρείται στην ίδια θερμοκρασία με το σύστημα.
Κατηγορία:Θερμότητα
Ισθμός της Ιεράπετρας
thumb|250px|Ο ισθμός της Ιεράπετρας, στο κέντρο του χάρτη. Ο ισθμός της Ιεράπετρας είναι ισθμός της Κρήτης με πλάτος 12 χιλιομέτρων στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου. Είναι το στενότερο τμήμα της Κρήτης και διαχωρίζει το Κρητικό από το Λιβυκό πέλαγος. Στο στενότερο σημείο του ισθμού, βρίσκονται βόρεια ο οικισμός της Παχείας Άμμου στον κόλπο του Μιραμπέλου και νότια η πόλη της Ιεράπετρας στον ομώνυμο όρμο.
Το μέγιστο πλάτος της νήσου, είναι 60 χιλιόμετρα από το ακρωτήριο Σταυρός ή Δίον έως το ακρωτήριο Λίθινο ή Κεφάλι, στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου.
Παραπομπές
Ιεραπετρα Κατηγορία:Νομός Λασιθίου Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Ευθανασία
Με τον όρο ευθανασία νοείται σήμερα, η θανάτωση ενός πάσχοντος ανθρώπου από κάποιο άλλο άτομο, για τον οποίο εξέλιπε κάθε ελπίδα θεραπείας και ο οποίος βρίσκεται σε απελπιστική σωματική κατάσταση. Ο πάσχων άνθρωπος πρέπει να είναι πνευματικά διαυγής και η ευθανασία να τελεστεί ύστερα από δική του απαίτηση ή κατ' απαίτηση των στενών συγγενών του σε περίπτωση, που ο ασθενής αδυνατεί για οποιονδήποτε λόγο να εκφράσει τη βούλησή του. Η πρόθεση αυτού, που τελεί την ευθανασία, είναι ο οίκτος και η αγάπη, που νοιώθει για τον βαριά πάσχοντα άνθρωπο. Τα κίνητρα της ευθανασίας είναι πάντα ανθρωπιστικά. Αν εμπλέκονται άλλα κίνητρα όπως οικονομικά ή ωφελιμιστικά, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ευθανασία.
Ορισμός
Η λέξη ευθανασία παράγεται από τις λέξεις «ευ» και «θάνατος». Έτσι, κατ' ουσία η λέξη ευθανασία σημαίνει τον καλό θάνατο, τον ανώδυνο θάνατο ή την πρόκληση του ανώδυνου θανάτου, για να τερματιστεί η ζωή ασθενών, που υποφέρουν από ανίατες ασθένειες και υφίστανται αφόρητο πόνο και ταλαιπωρία.
Στην Αρχαία Ελλάδα ο όρος ευθανασία, που προέρχεται από το ρήμα «εὐθανατῶ, -έω», σήμαινε τον ήρεμο, ανώδυνο θάνατο αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις τον ηρωικό θάνατο στο πεδίο της μάχης.
Είδη ευθανασίας
Ως προς τον τρόπο διενέργειας της ευθανασίας αυτή διακρίνεται σε ενεργητική και παθητική.
Με την παθητική ευθανασία ο γιατρός ή οι βοηθοί του δεν χορηγούν κάποια θανατηφόρα ουσία στον ασθενή αλλά ο θάνατος επέρχεται με τη διακοπή υποστηρικτικών μηχανημάτων, με τη μη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής στον ασθενή. Στη σύγχρονη ιατρική πρακτική η παθητική ευθανασία χρησιμοποιείται από τους γιατρούς, όταν η συνεχιζόμενη θεραπεία με τα τρέχοντα δεδομένα της ιατρικής επιστήμης δεν πρόκειται να επιφέρει θετικά αποτελέσματα για την υγεία του ασθενούς.
Η παθητική ευθανασία διακρίνεται σε πέντε υποκατηγορίες:
Ως προς την συναίνεση του ασθενούς η ευθανασία διακρίνεται σε εκούσια, μη εκούσια και ακούσια.
Με τον όρο εκούσια ευθανασία ο γιατρός ή οι βοηθοί του τελούν την ευθανασία στον ασθενή, αφού ο τελευταίος έχει δώσει την συγκατάθεσή σ' αυτήν την ενέργεια. Συνήθως γίνεται από εγγεγραμμένη δήλωση της βούλησης του ασθενούς, για να υπάρχει νομική κάλυψη για όσους θα διαπράξουν την ευθανασία.
Με την μη εκούσια ευθανασία ο ασθενής θανατώνεται από τρίτο πρόσωπο, ο οποίος δεν γνωρίζει την πραγματική επιθυμία του ασθενούς είτε επειδή ο ασθενής αδυνατεί να την εκφράσει είτε γιατί το τρίτο άτομο δεν ενδιαφέρεται να μάθει την πραγματική επιθυμία του ασθενούς.
Η ακούσια ευθανασία κατ' ουσία είναι δολοφονική ενέργεια και καταδικαστέα, αφού θανατώνεται ένας ασθενής χωρίς τη θέλησή του.
Τέλος, υπάρχει και το είδος της ευγονικής ευθανασίας, που εφαρμόζεται σε νεογνά, που πάσχουν από σοβαρές σωματικές και πνευματικές ασθένειες, όπως το σύνδρομο Down. Οι υποστηρικτές της ευγονικής θεωρούν ότι η παράταση της ζωής τέτοιων ασθενών έχει σοβαρές οικονομικές, ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις για τα ίδια τα άτομα και τις οικογένειές τους.
Ιστορική αναδρομή
Στην Αρχαία Σπάρτη τα νεογέννητα μωρά παραπέμπονταν σε μία επιτροπή, που έλεγχε την κατάσταση της υγείας τους και εφόσον είχαν κάποια ασθένεια τα εναπόθεταν στον Καιάδα, για να πεθάνουν. Αυτά τα σημεία, που άφηναν τα μωρά στον Ταΰγετο ονομάζονταν Αποθέτες. Αυτό το είδος ευθανασίας ονομάζεται σήμερα ευγονική. Στην Πολιτεία του Πλάτωνα επίσης γίνεται αναφορά σε περιπτώσεις όπου η πόλη-κράτος επέβαλε την ευθανασία στα μέλη της ανεξαρτήτου ηλικίας, όταν έπασχαν από κάποια ανίατη ασθένεια, για να απαλλαγούν από τα βάσανα και τους πόνους. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα στην ιδανική πολιτεία δεν έχουν θέση οι μη υγιείς. Είναι καλύτερο και για την πόλη και για τους ίδιους να εγκαταλείπονται να πεθάνουν.
Στο νησί της Τζιας υπήρχε ο νόμος της Ιουλίδας σύμφωνα με τον οποίον οι κάτοικοι, όταν γίνονταν 60 ετών έπρεπε να πιούν κώνειο, για να πεθάνουν. Επίσης, στην Κω είχε θεσπιστεί νόμος σύμφωνα με τον οποίο επιτρεπόταν στους ηλικιωμένους, που το επιθυμούσαν, να πιούν δηλητήριο, για να πεθάνουν. Υπέρ της ευθανασίας στην Ρωμαϊκή περίοδο ήταν οι στωικοί φιλόσοφοι.
Ο Ιπποκράτης ήταν εντελώς αντίθετος με την ευθανασία. Στον όρκο του Ιπποκράτη ορκίζονται οι γιατροί να μη δώσουν κάποιο φάρμακο θανατηφόρο σε όσους ασθενείς τυχόν τους το ζητήσουν ούτε να συμβουλεύσουν κάποιον να πάρει ένα τέτοιο είδος φαρμάκου.
Ο Άγγλος φιλόσοφος Τόμας Μορ στο έργο του Ουτοπία αναφέρει ότι πρέπει να τελείται ευθανασία σε ασθενείς, που πάσχουν από ανίατη ασθένεια για ανθρωπιστικούς λόγους. Ήταν επηρεασμένος από αντίστοιχες αντιλήψεις των στωικών, των επικούρειων φιλοσόφων καθώς και αντιλήψεων του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.
Ο όρος ευθανασία δημιουργήθηκε απ' τον Άγγλο φιλόσοφο Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon), ο οποίος έγραψε ότι «το έργο της ιατρικής είναι η αποκατάσταση της υγείας και η καταπράυνση των πόνων, όχι μόνο όταν η καταπράυνση αυτή μπορεί να οδηγήσει στη θεραπεία, αλλά και όταν μπορεί να εξασφαλίσει έναν εύκολο και γαλήνιο θάνατο». Η θέση αυτή έφερε στο προσκήνιο πολλές διαμάχες που έγιναν οξύτερες τα τελευταία χρόνια. Αρχικά η θέση αυτή στάθηκε αντιμέτωπη στη χριστιανική διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία μόνον ο Θεός είναι ο χορηγός της ζωής, και αφού ο πόνος έχει κάποια αξία για τη σωτηρία της ψυχής, σε κανένα δεν επιτρέπεται να συντομεύσει τους πόνους.
Ο Άρθουρ Σοπενάουερ, οι Φρίντριχ Νίτσε και άλλοι νεότεροι φιλόσοφοι θεωρούσαν ότι οι άνθρωποι, που πάσχουν από ανίατη ασθένεια έχουν το δικαίωμα να τερματίσουν τη ζωή τους, γιατί η ανίατη ασθένεια καταστρέφει κάθε ευχαρίστηση και κοινωνική χρησιμότητα. Ο Ερνστ Χένκελ ήταν υπέρμαχος της ευθανασίας και υποστήριζε τις αντίστοιχες πρακτικές των αρχαίων Σπαρτιατών. Υποστήριξε ότι όσοι Γερμανοί έπασχαν από ανίατη ασθένεια έπρεπε να θανατωθούν με ανώδυνο τρόπο. Υπέρμαχος της ευθανασίας ήταν και ο Φρόιντ. Μάλιστα επειδή αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας ζήτησε από τον γιατρό του να τον βοηθήσει να πεθάνει.
Το 1920 ο Άλφρεντ Χος και ο Καρλ Μπάιντινγκ εξέδωσαν μία μελέτη υπέρ της χορήγησης ευθανασίας υπό ορισμένες προϋποθέσεις σε όποιον ασθενή το ζητήσει ο ίδιος. Η ναζιστική Γερμανία υιοθέτησε τέτοιες αντιλήψεις υπέρ της ευθανασίας. Μέχρι το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου 300.000 άτομα θανατώθηκαν στη Γερμανία για «ανθρωπιστικούς λόγους».
Στον 20ο αιώνα η ραγδαία ανάπτυξη της ιατρικής βελτίωσε την ποιότητα ζωής των ανθρώπων, αύξησε το προσδόκιμο επιβίωσης, μείωσε την παιδική θνησιμότητα και αντιμετώπισε αποτελεσματικά ασθένειες, που παλαιότερα θεωρούνταν ανίατες. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας με επιχειρήματα τον οίκτο προς τον άνθρωπο που υποφέρει, το δικαίωμα του ανθρώπου να επιλέγει τον τερματισμό της ζωής του με αξιοπρέπεια. Και πάλι όμως στους ισχυρισμούς αυτούς προκύπτει το ερώτημα αν ο άνθρωπος, ειδικός ή όχι, έχει δικαίωμα να επιβουλεύεται τη ζωή του συνανθρώπου του και να του δώσει ένα τέλος εύκολο και γαλήνιο.
Τις τελευταίες δεκαετίες οι προσπάθειες για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας έχουν ενισχυθεί λόγω της αποδοχής και της νομιμοποίησης των αμβλώσεων σε πολλές χώρες. Οι υπέρμαχοι της ευθανασίας αντλούν παρόμοια επιχειρήματα, που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές των αμβλώσεων.
Στην κτηνιατρική
Στην κτηνιατρική, ευθανασία είναι η γρήγορη κι ανώδυνη εκτέλεση των κατοικίδιων ζώων, που πρόκειται να πεθάνουν και δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να επιβιώσουν. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος για την πραγματοποίηση της ευθανασίας είναι οι ενδοφλέβιες ενέσεις χλωροφορμίου, χλωράλης σε πυκνό διάλυμα βαρβιτουρικών ή κορεσμένου διαλύματος θειικού μαγνησίου.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Ιατρική δεοντολογία Κατηγορία:Αυτοκτονία Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου
Τζούλι Κρίστι
Η Τζούλι Κρίστι (αγγλ. Julie Christie, γεννημένη στις 14 Απριλίου 1940 ή 1941) είναι Βρετανίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1965 Ντάρλινγκ (Darling). Η ηθοποιός αποτέλεσε σύμβολο της αγγλικής ποπ κουλτούρας κατά τη δεκαετία του 1960 και πρωταγωνίστησε σε μια σειρά επιτυχημένων ταινιών όπως: Μπίλι, ο Ψεύτης (Billy, Liar, 1963), Δόκτωρ Ζιβάγκο (Doctor Zhivago, 1965), Μακριά απ'το Αγριεμένο Πλήθος (Far From the Madding Crowd, 1967), Η Έντιμος Κυρία και ο Χαρτοπαίκτης (McCabe & Mrs. Miller, 1971) και Shampoo (1975).
Τα πρώτα χρόνια
Η Τζούλι Φράνσις Κρίστι γεννήθηκε το 1940 ή 1941 στο Άσαμ της Ινδίας, τότε αποικία της Μ. Βρετανίας, από τον Φρανκ Σαιντ Τζον Κρίστι, ο οποίος είχε φυτεία τσαγιού στις Ινδίες και τη Ρόζμαρι Ράμστεν, μια Ουαλή ζωγράφο και παιδική φίλη του Ρίτσαρντ Μπάρτον. Έχει κι έναν αδελφό τον Κλάιβ Κρίστι. Οι γονείς της χώρισαν όταν η Κρίστι ήταν παιδί κι αυτή με τη μητέρα της γύρισαν στην Ουαλία όπου πέρασε μέρος των παιδικών της χρόνων. Αργότερα στάλθηκε εσώκλειστη σε κολλέγιο που διοικούνταν από καλόγριες στο Λονδίνο, αλλά το ύφος του σχολείου δεν ταίριαζε στο ελεύθερο πνεύμα της Κρίστι. Η Τζούλι Κρίστι, φθάνοντας στην ενηλικίωση κι έχοντας ήδη τα ερεθίσματα για να γίνει ηθοποιός, γράφτηκε στο London's Central School of Speech Training.
Πρώτα βήματα ως ηθοποιός
Το ντεμπούτο της ήρθε από τη μικρή οθόνη και τη σειρά Ανδρομέδα το 1961. Η επιτυχία της σειράς κι η ομορφιά της έκαναν τους παραγωγούς του Τζέιμς Μποντ να την σκεφτούν για την πρώτη ταινία του Μποντ, τη Δόκτωρ Νο. . Ο ρόλος πήγε τελικά στην Ούρσουλα Άντρες. Την επόμενη χρονιά έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με ένα μικρό ρόλο στην ταινία Ανώνυμοι απατεώνες και το 1963 έγινε το σύμβολο του νέου αγγλικού σινεμά του 1960, διαπρέποντας στον ρόλο της Λιζ στην ταινία του Τζον Σλέσιντζερ Μπίλι, ο Ψεύτης. Ο σκηνοθέτης είχε αναθέσει αρχικά τον ρόλο σε άλλη ηθοποιό και η Κρίστι πήρε τη θέση της όταν εκείνη αρρώστησε. . Η ταινία θεωρείται μέχρι και σήμερα αριστούργημα του αγγλικού σινεμά και σηματοδότησε την πρώτη από τις τρεις συνεργασίες της Κρίστι με τον Σλέσιντζερ.
right|205px|thumb|Η Τζούλι Κρίστι σε στιγμιότυπο της ταινίας [[Δόκτωρ Ζιβάγκο (ταινία)|Δόκτωρ Ζιβάγκο του Ντέιβιντ Λην (1965)]] Το 1965 η Τζούλι Κρίστι ήταν το μεγάλο ανερχόμενο όνομα του κινηματογράφου, καθώς όλοι μιλούσαν για το ταλέντο της και συμμετείχε σε δυο πολύ σημαντικές ταινίες της χρονιάς το Ντάρλινγκ, δεύτερη ταινία με τον Σλέσιντζερ και το Δόκτωρ Ζιβάγκο του Ντέιβιντ Λιν, σκηνοθέτη των Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι και Ο Λόρενς της Αραβίας. Οι ρόλοι αυτοί της απέφεραν πολλά βραβεία, με αποκορύφωμα το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της ως κακομαθημένη Νταϊάνα Σκοτ στην ταινία Ντάρλινγκ. Ο ρόλος της στην ταινία Δόκτωρ Ζιβάγκο είναι ο διασημότερός της μέχρι σήμερα και η ταινία βρίσκεται στην όγδοη θέση με τις εμπορικότερες όλων των εποχών.
Το 1966 συνεργάζεται με τον Γάλλο σκηνοθέτη Φρανσουά Τρυφό σε μια λιγότερο συμβατική ταινία, το Φαρενάιτ 451, ενώ το 1967 επιστρέφει στο δράμα εποχής ερμηνεύοντας την Μπαθσίμπα, ηρωίδα του Τόμας Χάρντι στη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του βιβλίου του Μακριά απ'το αγριεμένο πλήθος. Η ταινία αυτή αποτελεί την τρίτη συνεργασία της με τον Τζον Σλέσιντζερ και στα γυρίσματά της συνάπτει δεσμό με το συμπρωταγωνιστή της Τέρενς Σταμπ. Το 1968, όντας στο μεταίχμιο της σταδιοδρομίας της, παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Πετούλια, ενώ την ίδια χρονιά γνωρίζει τον Γουόρεν Μπίτι και τον ερωτεύεται.
Η σχέση της με τον Μπίτι έβαλε τέλος στην πρώτη φάση της σταδιοδρομίας της, καθώς η Κρίστι αποσύρθηκε όντας αφοσιωμένη σε αυτόν κι άρχιζε να απορρίπτει σημαντικούς ρόλους σε ταινίες όπως: Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν, Η Άννα των χιλίων ημερών και Νικόλαος και Αλεξάνδρα, ταινίες που χάρισαν στις πρωταγωνίστριές τους υποψηφιότητα για Όσκαρ,.
Δεκαετία του 1970
Μετά από διετή απουσία η Κρίστι επιστρέφει το 1971 με δυο ταινίες: Ο Μεσάζων, ταινία του Τζόζεφ Λόουζι, όπου συμπρωταγωνιστεί με τον Άλαν Μπέιτς και την ταινία Η Έντιμος Κυρία και ο χαρτοπαίκτης, που εκτός το γεγονός ότι σημαδεύει την πρώτη της συνεργασία με τον Γουόρεν Μπίτι και το σκηνοθέτη Ρόμπερτ Άλτμαν, της χαρίζει και τη δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ, το οποίο χάνει από τη Τζέιν Φόντα για την ταινία Εξαφάνιση.
Από εδώ και στο εξής οι εμφανίσεις της λιγοστεύουν όλο και περισσότερο. Το 1973 εμφανίζεται με το Ντόναλντ Σάδερλαντ στην καλτ ταινία μυστηρίου του Νίκολας Ρόουγκ Μετά τα μεσάνυχτα. Την ίδια χρονιά εμφανίζεται στο θέατρο στο Μπρόντγουέι στο Θείο Βάνια του Τσέχοφ. Το 1974 τελειώνει το δεσμό της με τον Γουόρεν Μπίτι, αλλά το 1975 εμφανίζεται στο πλάι του στην ταινία Shampoo. Το 1976 κάνει μιά σύντομη εμφάνιση ως ο εαυτός της στην κλασσική ταινία του Άλτμαν Nashville. Το 1977 εμφανίζεται στην ταινία τρόμου του Ντόναλντ Κάμελ Η επανάσταση των ρομπότ και το 1978 πραγματοποιεί την τελευταία της εμφάνιση στο πλευρό του Μπίτι στην ταινία Ας Περιμένει ο Παράδεισος, ριμέικ της ταινίας του 1941 Ο αόρατος κύριος Τζόρνταν. Μετά από αυτή επιστρέφει μόνιμα στην Αγγλία, αποσύρεται για πολύ καιρό κι οι εμφανίσεις τις είναι πλέον σποραδικές. Το 1979 ξεκινά μια σχέση με τον δημοσιογράφο Ντάνιελ Κάμπελ, με τον οποίο είναι μαζί μέχρι και σήμερα και τον οποίο παντρεύτηκε το 2008.
Η δεκαετία του 1970 χαρακτηρίζεται, όπως κι εκείνη του 1960, από απόρριψη σεναρίων, όπως εκείνα των ταινιών Τσάιναταουν και Ο Νονός. Ήταν να ξανασυνεργαστεί με τον Σλέσιντζερ το 1976 στην ταινία Ανθρωποκυνηγητό και να συνεργαστεί για πρώτη φορά με τον Αλ Πατσίνο ο οποίος τη χαρακτήρισε ως «την πιό ποιητική ηθοποιό», αλλά τα σχέδια τους ναυάγησαν και οι αντίστοιχοι ρόλοι πήγαν στον Ντάστιν Χόφμαν και τη Μάρτε Κέλερ. Επίσης επρόκειτο να παίξει στις ταινίες Άγκαθα (1977) και Επάγγελμα: Ζιγκολό (1980).
Από τη δεκαετία του 80 μέχρι σήμερα
Έχοντας αποσυρθεί στην Ουαλία την δεκαετία του 80 η Κρίστι κάνει σποραδικές εμφανίσεις σε ταινίες, με πιο σημαντική ίσως την ταινία Κάψα και σκόνη του Τζέιμς Άιβορι του 1983, παρόλο που οι σκηνοθέτες ακόμα τη ζητούν. Κι αυτή τη δεκαετία απέρριψε σημαντικούς ρόλους στις ταινίες Ετυμηγορία του Σίντνεϊ Λουμέτ και Οι Κόκκινοι του Γουόρεν Μπίτι.
Κάνει δυναμική επανεμφάνιση το 1996 παίζοντας τη Γερτρούδη στον Άμλετ του Κένεθ Μπράνα και το 1997 προτείνεται για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για τρίτη φορά, για την ταινία του Άλαν Ράντολφ Συζυγικά παραστρατήματα. Η ερμηνεία της βραβεύεται από τους κριτικούς της Νέας Υόρκης αλλά τη βραδιά των όσκαρ χάνει από την Έλεν Χαντ για το Καλύτερα δε γίνεται. Τα επόμενα χρόνια συμμετέχει σε δεύτερους ρόλους σε ταινίες όπως: Τροία, Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ κ.α. Και το 2007, όντας ηλικιωμένη πλέον, πρωταγωνιστεί μετά από επίμονες προσπάθειες της σκηνοθέτιδος Σάρα Πόλεϊ να την πείσει, στην ταινία Υστερόγραφο μιας Σχέσης, όπου ερμηνεύει μια ηλικιωμένη γυναίκα που πάσχει από τη νόσο Αλτσχάιμερ. . Ακολουθούν διθυραμβικές κριτικές και τα βραβεία των ενώσεων κριτικών το ένα μετά το άλλο, καθώς και η Χρυσή Σφαίρα, προτείνεται για τέταρτη φορά για όσκαρ, αλλά το χάνει από τη Μαριόν Κοτιγιάρ για την ταινία Ζωή σαν Τριαντάφυλλο. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε και τον για χρόνια σύντροφό της δημοσιογράφο Ντάνκαν Κάμπελ.