cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ριζότο
Βασική προετοιμασία
Το ρύζι, πρωτίστως μαγειρεύεται εν συντομία σε ένα soffritto από κρεμμύδι και βούτυρο ή ελαιόλαδο, ώστε να επικαλυφθεί ο κάθε κόκκος με μια λεπτή μεμβράνη λίπους που ονομάζεται tostatura· εν συνεχεία, προστίθεται λευκό ή κόκκινο κρασί, που θα πρέπει να απορροφηθεί από τους κόκκους. Όταν έχει εξατμιστεί, η θερμότητα αυξάνεται στη μέση υψηλή και προστίθεται σταδιακά σε μικρές ποσότητες, πολύ ζεστός ζωμός, ενώ ανακατεύεται απαλά και σχεδόν συνεχόμενα: η ανάδευση χαλαρώνει τα μόρια του αμύλου από το εξωτερικό των κόκκων του ρυζιού εντός του περιβάλλοντος υγρού, δημιουργώντας έτσι, μια ομαλή κρεμώδη υφή υγρού. Σε εκείνο το σημείο απομακρύνεται από τη φωτιά για την mantecatura, όταν κύβοι από κρύο βούτυρο, αναδεύονται έντονα, για να κάνουν την υφή όσο το δυνατόν πιο κρεμώδη και πιο λεία. Μπορεί να αφαιρεθεί από τη φωτιά λίγα λεπτά νωρίτερα και να αφεθεί να μαγειρευτεί από την υπολειπόμενη υπάρχουσα θερμότητά του.
Το σωστά μαγειρεμένο ριζότο είναι πλούσιο και κρεμώδες, αλλά πάντα με κάποια αντίσταση στο δάγκωμα: αλ ντέντε και με ξεχωριστούς κόκκους. Η παραδοσιακή υφή είναι αρκετά ρευστή ή all'onda ("κυματιστή ή που ρέει κατά κύματα"). Προσφέρεται σε πλατιά πιάτα και θα πρέπει να εξαπλώνεται εύκολα προς τα έξω, αλλά να μην διαθέτει πλεονάζον υδατικό υγρό γύρω από την περίμετρό του. Θα πρέπει να καταναλωθεί μονομιάς, καθώς θα συνεχίζει να μαγειρεύεται στην δική του θερμότητα και μπορεί να γίνει πάρα πολύ ξηρό με πάρα πολύ μαλακούς κόκκους.
Ιταλικές περιφερειακές παραλλαγές
Το ρυζότο μπορεί να παρασκευαστεί χρησιμοποιώντας πολλά είδη ζωμού—λαχανικών, κρέατος, πουλερικών, θαλασσινών και οσπρίων και μπορούν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά είδη κρασιού. Υπάρχει ακόμη και ένα Ιταλικό ριζότο φράουλας.
Υποσημειώσεις
<references group="Υποσημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα Αγγλικά)
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ρύζι Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
979
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλατείας Λαυρίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλατείας Λαυρίου ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, της οποίας αποτελούσε αφετηρία. Βρισκόταν στην Αθήνα και η ονομασία του οφειλόταν στην παρακείμενη ομώνυμη πλατεία. Η πλατεία Λαυρίου διαμορφώθηκε μαζί με τον σταθμό και ονομάστηκε έτσι επειδή ο παρακείμενος σταθμός θ' αποτελούσε την αφετηρία του δικτύου των Σιδηροδρόμων Αττικής (προς Στροφύλι και Λαύριο). Ουσιαστικά η πλατεία και ο σταθμός κατασκευάστηκαν και ονομάστηκαν ταυτοχρόνως. Εγκαινιάστηκε το 1889 και έκλεισε το 1926. Διέθετε περιστροφική πλάκα.
Ο σταθμός πλατείας Λαυρίου αναφερόταν σε ορισμένες ενδείξεις με την ονομασία «Ομόνοια», λόγω της εγγύτητάς του με την πλατεία Ομονοίας. Επίσης, σε άλλες ενδείξεις ο σταθμός αναφερόταν με την ονομασία «Αθήνα», θεωρούμενος ως κεντρικός σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής για την Αθήνα. Μετά την επέκταση της γραμμής των Ελληνικών Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων από την Ομόνοια προς την Κηφισιά το 1957, ο σταθμός Ομονοίας του μετρό θεωρείται ότι παρέχει την εξυπηρέτηση που παρείχε στη διάρκεια της λειτουργίας του ο σταθμός πλατείας Λαυρίου, όσον αφορά τη διαδρομή Ομονοίας - Κηφισιάς.
Από το 1926 ο σταθμός χρησιμοποιείται ως στάση των γραμμών λεωφορείων 022, 035, 500, 608 και 622 και του τρόλλεϊ 6.
Παραπομπές
Πλατεια Λαυριου Πλατεια Λαυριου Πλατεια Λαυριου Πλατεια Λαυριου
Εθνόσημο της Υπερδνειστερίας
right|200px|thumb|Το εθνόσημο της Υπερδνειστερίας thumb|200px|Το σοβιετικό σοσιαλιστικό εθνόσημο της Μολδαβίας 1940-1991
Το εθνόσημο της Υπερδνειστερίας είναι έκδοση του εθνοσήμου της πάλαι ποτέ σοβιετικής σοσιαλιστικής αυτόνομης δημοκρατίας της Μολδαβίας
Γνωστή περισσότερο με τον όρο Τρανσνίστρια (Transnistria), το επίσημο ακρωνύμιό της αντικαθίσταται στο πανό από το αρχικό κείμενο της σοβιετικής εποχής Pridnestróvskaia Moldávskaia Respública, μολδαβικά: Република Молдовеняскэ Нистрянэ, ρωσικά Приднестровская Молдавская Республика, ουκρανικά Придністровська Молдавська Республіка, ПМР) σύμφωνα με το Σύνταγμα της Υπερδνειστερίας. Η βραχυγραφία είναι PMR στα μολδαβικά και εμφανίζεται εκατέρωθεν ως ПМР, καθώς το ακρωνύμιο είναι το ίδιο τόσο στα ρωσικά όσο και στα ουκρανικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υπερδνειστερία Κατηγορία:Υπερδνειστερία
Radio One (άλμπουμ)
Radio One είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου και CD, το Νοέμβριο του 1988 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τρεις μήνες αργότερα στην Ευρώπη, μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rykodisc Records".
Ο δίσκος αποτελείται από κομμάτια που ηχογραφήθηκαν από το ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο "BBC", από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1967. Ανέβηκε στο Top-30 των βρετανικών τσαρτ και βραβεύθηκε ως ασημένιος, με πωλήσεις που ξεπερνούν τις 60.000 αντίτυπα.
Θέσεις τσαρτ
Radio One (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1988
Βραβεία
Radio One (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τα μέλη των Experience
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Radio One" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
Αλαλκομενές
200px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας Οι Αλαλκομενές ήταν αρχαία πόλη της Βοιωτίας, χτισμένη στα νοτιοδυτικά της λίμνης Κωπαΐδας, κοντά στις αρχαίες βοιωτικές πόλεις Κορώνεια και Αλίαρτο. Το όνομά της η πόλη το οφείλει στον Βοιωτό ήρωα Αλαλκομενέα. Στις Αλαλκομενές υπήρχε σημαντικός ναός της θεάς Αθηνάς καθώς σύμφωνα με μία τοπική παράδοση η Αθηνά είχε γεννηθεί εκεί. Σήμερα στην θέση των αρχαίων Αλαλκομενών υπάρχει μικρός οικισμός με το ίδιο όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Alalcoménée
976
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 976 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κεφαλοχώρι Ημαθίας
Το Κεφαλοχώρι είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ημαθίας στην Κεντρική Μακεδονία.
Γενικά στοιχεία
Το Κεφαλοχώρι βρίσκεται στην πεδιάδα του Αλιάκμονα σε υψόμετρο 19 μέτρα. Απέχει περίπου 10 χλμ. ΝΔ. από την Αλεξάνδρεια (έδρα του δήμου) και 58 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Θεσσαλονίκη. Στη νότια άκρη του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός, νοτιότερα ο Αλιάκμονας, δίπλα και νοτιοδυτικά είναι το Ραψομανίκι, βόρεια η Επισκοπή και βορειοανατολικά ο Λουτρός. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ναούσης, Βεροίας και Καμπανίας. Ιστορικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά της περιοχής του Ρουμλουκίου.
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918, με την παλιά ονομασία από την Τουρκοκρατία, ως Ποζαρίτες να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ξεχασμένης. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Κεφαλοχώρι και το 1960 με το ΦΕΚ 96Α - 06/07/1960 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Κεφαλοχωρίου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αντιγονίδων του Δήμου Αλεξάνδρειας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 604 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Εύμηλος ο Κορίνθιος
Ο Εύμηλος ο Κορίνθιος ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής, μέλος της μεγάλης Δωρικής οικογένειας των Βακχιαδών, που έζησε τον 8ο αιώνα π.Χ. και είχε λάβει μέρος στους αγώνες των Ίσθμιων. Ο Εύμηλος το 757 π.Χ. ακολούθησε τον Αρχία και εγκαταστάθηκε στην νεοσύστατη πόλη των Συρακουσών. Πρόσφατα, ο Martin West τον θεωρεί μεταγενέστερο (περί το 600 μ.Χ.).
Ο Εύμηλος συνέθεσε το ποίημα «Τιτανομαχία», το οποίο είχε υπόψη του ο Ησίοδος κατά τη συγγραφή της «Θεογονίας» του. Επίσης, αποδίδονται στον Εύμηλο διάφορα ιστορικά έπη που χάθηκαν. Το σπουδαιότερο από αυτά ήταν τα «Κορινθιακά», θρύλοι και ιστορικές πληροφορίες της γενέτειράς του. Τα άλλα επιγράφονταν:
Το «προσόδιον» ήταν ο τιμημένος ύμνος της μεσσηνιακής ανεξαρτησίας που ψαλλόταν σε πομπή στη Δήλο. Μικρό απόσπασμα σώζεται στον Παυσανία (4.33.2). Ο Παυσανίας μάλιστα αναφέρει (2.1.1) ότι ο πατέρας του ποιητή ονομαζόταν Αμφίλυτος και θεωρεί ότι το «προσόδιον» ήταν το μοναδικό γνήσιο έργο του Ευμήλου.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Κορίνθιοι
2456 Παλαμήδης
Ο Παλαμήδης (Palamedes) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,441. Ανακαλύφθηκε το 1966 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από τον μυθικό Παλαμήδη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Παλαμήδη εκτιμάται σε 91,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0304. Ο Παλαμήδης περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 14 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Παλαμηδης
977
Θάνατοι
Πέτρος Φωκάς, Βυζαντινός στρατηγός, στρατοπεδάρχης, και δομέστικος των Σχολών Κατηγορία:Έτη
Πορτογαλικές προεδρικές εκλογές 2021
Στις 24 Ιανουαρίου 2021 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στην Πορτογαλία για την εκλογή του προέδρου της χώρας.
Ο Πρόεδρος Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα, ο οποίος διεκδίκησε την επανεκλογή του για μία δεύτερη θητεία, και ακόμα έξι υποψήφιοι συμμετείχαν στην προεδρική εκλογή. Ο Μαρτσέλο ντε Σόουζα επανεξελέγη Πρόεδρος με το 60,70% των ψήφων.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Πορτογαλικό Σύνταγμα ο Πρόεδρος αντιπροσωπεύει την Δημοκρατία της Πορτογαλίας, εγγυάται την εθνική ανεξαρτησία, την ενότητα του κράτους και την καλή λειτουργία των οργάνων του, και είναι αυτεπάγγελτα ο Ανώτατος Διοικητής των Ένοπλων Δυνάμεων της χώρας. Δεν έχει νομοθετική εξουσία, αφού αυτή ασκείται αποκλειστικά από το Πορτογαλικό Κοινοβούλιο, αλλά ασκεί επιρροή και αν χρειαστεί μπορεί να διαλύσει το Κοινοβούλιο και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Ο Πρόεδρος εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Η θητεία του Προέδρου είναι ανανεώσιμη για μία μοναδική φορά, δηλαδή κανείς δεν μπορεί να διατελέσει πάνω από δύο θητείες σε αυτήν την θέση. Η εκλογή γίνεται με πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων, δηλαδή ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία (πάνω από 50% των ψήφων) ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί κανένας νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο συμμετέχουν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιου του πρώτου.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Πορτογαλίας, ηλικίας άνω των 18 ετών. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν οι πολίτες ηλικίας άνω των 35 ετών, υπό την προϋπόθεση να προσκομίσουν στο Συνταγματικό Δικαστήριο 7.500-15.000 υπογραφές ψηφοφόρων τουλάχιστον ένα μήνα πριν την ημέρα της εκλογής.
Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα
Ο Πρόεδρος ντε Σόουζα διεκδικεί την επανεκλογή του για μία δεύτερη θητεία. Έχει εργαστεί ως δικηγόρος, καθηγητής πανεπιστημίου, δημοσιογράφος και πολιτικός σχολιαστής.
Αντρέ Βεντούρα
Ο Αντρέ Βεντούρα είναι δικηγόρος. Πιστεύει ότι θα προκριθεί στον δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής και θα αναμετρηθεί με τον ντε Σόουζα.
Δημοσκοπήσεις
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι σταθερά προηγείται ο Πρόεδρος Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα.
Δημοσκόπηση ικανοποίησης
Από το 2016 μέχρι σήμερα έχουν διεξαχθεί πολυάριθμες δημοσκοπήσεις στις οποίες οι εκλογείς ρωτήθηκαν αν είναι ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση.
Τηλεμαχίες
Την περίοδο 2-9 Ιανουαρίου 2021 διεξήχθησαν 15 τηλεοπτικές συζητήσεις (debate) με προσκεκλημένους τους προεδρικούς υποψήφιους. Ο Πρόεδρος ντε Σόουζα εμφανίστηκε σε ντιμπέιτ με την Μαρίζα Ματίας (2 Ιανουρίου), με τον Τιάγκο Μάγιαν Γκονσάλες (3 Ιανουαρίου), με τον Ζοάο Φερέιρα (4 Ιανουαρίου), με τον Αντρέ Βεντούρα (6 Ιανουαρίου), με τον Βιτορίνο Σίλβα (7 Ιανουαρίου) και με την Άννα Γκόμες (9 Ιανουαρίου). Στο ντιμπέιτ της 12ης Ιανουαρίου συμμετείχαν όλοι (και οι 7) υποψήφιοι. Το ντιμπέιτ του ντε Σόουζα με τον Βεντούρα στις 6 Ιανουαρίου είχε την μεγαλύτερη ακροαματικότητα, γύρω στο 1,8 εκατομμύρια τηλεθεατές (20,9%}.
Αποτελέσματα
μικρογραφία|397x397εσ|Τα ποσοστά ψήφων που έλαβαν οι υποψήφιοι ανά νομό.
Παραπομπές
2021 Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Χλεμούτσι
Το Χλεμούτσι ή Χλουμούτσι ή Κλερμόν ή Καστέλ Τορνέζε ήταν τo σημαντικότερο κάστρο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Βρίσκεται στο χωριό Κάστρο της Ηλείας. Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1220 και του 1223 κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας από το Γοδεφρείδο Β' Βιλλεαρδουίνο στην Ηλεία και προστάτευε και την Ανδραβίδα, αλλά και το επίνειο της, τη Γλαρέντζα (Κυλλήνη).
Το αρχικό όνομα του κάστρου ήταν Clermont, όπως το ονόμαζαν οι Γάλλοι ιδιοκτήτες του. Οι Έλληνες το ονόμασαν Χλουμούτσι όπως φαίνεται στο Χρονικό του Μορέως ή Χλεμούτσι, η ονομασία που έφτασε σε εμάς σήμερα. Κατά την εποχή της βενετσιάνικης κυριαρχίας ονομάστηκε Castel Tornese, επειδή οι Βενετσιάνοι θεωρούσαν ότι εκεί γινόταν η κοπή των νομισμάτων του πριγκιπάτου της Αχαΐας, των τορνεζίων.
Η θέση του Χλεμουτσίου
Το Χλεμούτσι βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο ύψους περίπου 220 μέτρων, σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα (περίπου 2-2,5 χλμ), στο δυτικότερο ακρωτήριο της Πελοποννήσου με θέα στο Ιόνιο Πέλαγος, απέναντι από τη Ζάκυνθο, στην ίδια ευρύτερη περιοχή με το λιμάνι και το κάστρο της Γλαρέντζας (σε απόσταση 5-6 χλμ.) και την Ανδραβίδα (κάπου στα 12-13 χλμ), την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Οι διάδοχοι των Βελλεαρδουίνων
Όταν πέθανε ο πρίγκιπας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος (1278) τον πριγκιπικό τίτλο κληρονόμησε σύμφωνα με την Συνθήκη του Βιτέρμπο (1267) ο Βασιλιάς της Νεαπόλεως Κάρολος ο Ανδεγαυός. Το Χλεμούσι ωστόσο κληρονόμησε η σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ Άννα Αγγελίνα της Ηπείρου που κράτησε επιπλέον την κληρονομική βαρονία της Καλαμάτας στην Μεσσηνία. Ο νέος της σύζυγος Νικόλαος Β΄ του Σαιντ-Ομέρ που ήταν άρχοντας του ημίσεως των Θηβών κληρονόμησε τα πιο εύφορα εδάφη στην Πελοπόννησο, αυτό ανησύχησε τον Κάρολο. Με νέα Συνθήκη (25 Σεπτεμβρίου 1281) παραχωρήθηκαν στο Χλεμούτσι και στην Καλαμάτα το ήμισυ των εδαφών του θανόντος Λεονάρδου του Βερολί με κτήματα στην Ηλεία, την Μεσσηνία και την Ιταλία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1290 ο Θωμάς Κομνηνός Δούκας γιος και διάδοχος του Δεσπότη της Ηπείρου Νικηφόρου Α΄ Κομνηνού Δούκα κρατήθηκε αιχμάλωτος στο κάστρο ως τιμωρία για την συμπεριφορά του πατέρα του. Οι Ανδεγαυοί βασιλείς της Νεαπόλεως απέκτησαν υπό τον έλεγχο τους το πριγκιπάτο (1278). Η μοναδική επιζήσασα κόρη του Γουλιέλμου Β΄ Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου διεκδίκησε την κληρονομιά του πατέρα της, απέκτησε ένα τμήμα από αυτή το Χλεμούσι και την Καλαμάτα που κατείχε η μητέρα της (1311). Τον Φεβρουάριο του 1314 πάντρεψε την μοναδική της κόρη Ισαβέλλα ντε Σαμπράν με τον Ισπανό πρίγκιπα Φερδινάνδο της Μαγιόρκας στον οποίο έδωσε και τα δικαιώματα διαδοχής. Ο Ανδεγαβός βάιλος της Αχαΐας εξοργίστηκε για την πράξη αυτή, συνέλαβε την Μαργαρίτα και την φυλάκισε στο Χλεμούσι όπου πέθανε τον Μάρτιο του 1315. Ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας στρατοπέδευσε τον Ιούνιο του 1315 στην Γλαρέντζα για να διεκδικήσει την κληρονομιά του από τον Ανδεγαυό κυρίαρχο Λουδοβίκο της Βουργουνδίας, κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα της Ηλείας αλλά τον Ιούλιο του 1316 έπεσε στην Μάχη της Μανωλάδας. Τα στρατεύματα του Φερδινάνδου από την Μαγιόρκα αναγκάστηκαν μετά από αυτό να παραδόσουν τις κατακτήσεις του Φερδινάνδου στην Ηλεία και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος κατέλαβε το Χλεμούσι και την Γλαρέντζα και προσπάθησε να επεκτείνει την εξουσία του στον Μωριά εις βάρος του τελευταίου Γενοβέζου πρίγκιπα της Αχαΐας Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρία.
Νεότερα χρόνια
μικρογραφία|Χλεμούτσι εκπαιδευτική επίσκεψη 2002 Το κάστρο κατέχει σήμερα η 6η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, είναι ορατό και προβάσιμο με αυτοκίνητο από την γειτονική Κυλλήνη Ηλείας. Ως εργασίες συντήρησης του κάστρου, αναφέρονται μικρής κλίμακας επισκευές κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Οι ιδιαίτερα περιορισμένες επεμβάσεις είχαν σαν αποτέλεσμα τη διατήρηση των αρχιτεκτονικών στοιχείων του 13ου αι., ώστε το κάστρο να είναι σήμερα ένα σημαντικό δείγμα κατασκευών της εποχής της Φραγκοκρατίας. Στην δεκαετία  του  1970  επαναφέρεται  εν  μέρει  η  πύλη  εισόδου  στον  εσωτερικό 39 περίβολο καθώς και τα ανοίγματα της αίθουσας Α1-Α2. Συγχρόνως επισκευάστηκε μερικώς και  ο  θόλος  της  αίθουσας  Α4 προκειμένου  να  μην καταρρεύσουν οι τοίχοι που βρίσκονται στο πλάι. Με τη χρηματοδότηση του Γ' Κ.Π.Σ. (ΠΕΠ Δυτ. Ελλάδος και πρόγραμμα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ) συνεχίστηκαν, από το 2000 και ολοκληρώθηκαν, το 2009, οι εργασίες που αφορούσαν στη διαμόρφωση και στον εξοπλισμό των αιθουσών Α5, Ν, Α1I1 ως μουσειακών χώρων, στη στερέωση-αποκατάσταση της εισόδου και των πυλών του εσωτερικού περιβόλου, στη διαμόρφωση του αύλειου χώρου του μουσείου και στη χάραξη διαδρομών επισκεπτών, καθώς και στη μετατροπή της αίθουσας Α6 σε αρχαιολογική αποθήκη, χώρο μελέτης και εργαστήριο συντήρησης. Το 2008 ολοκληρώθηκε η μόνιμη έκθεση στο χώρο του κάστρου, ενώ τα έργα για την Αίθουσα Α1 πραγματοποιήθηκαν από το 2012-2013, ενώ το 2013-2014 έγιναν έργα συντήρησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία Κατηγορία:Δήμος Κάστρου-Κυλλήνης
Βαλεντίνα Γκερασίνα
Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πήλινου στόχου και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής κατέκτησε συνολικά έξι χρυσά μετάλλια (το 1963, 1966 και το 1967 στο ατομικό, και το 1976, 1977 και το 1978 στο ομαδικό), τρία αργυρά (1965, 1968, 1971 ) και πέντε χάλκινα (1964, 1967, 1970, 1975, 1976).
Το 1978 της απονεμήθηκε το Τιμητικό Δίπλωμα Αθλητισμού της ΕΣΣΔ για το αγώνισμα του τραπ. Μετά το τέλος της καριέρας της, ασχολήθηκε με την προπονητική. Ήταν αθλήτρια της Κυνηγετικής Κοινωνίας του Στρατού της Μόσχας. Γεννήθηκε και ζει στη Μόσχα.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Ιησούς του Ναυή (βιβλίο)
Με το όνομα Ιησούς του Ναυή φέρεται το έκτο βιβλίο, τόσο του εβραϊκού Τανάκ, όσο και της Παλαιάς διαθήκης. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν το βιβλίο αυτό ως συνέχεια της Πεντατεύχου, έτσι ώστε να ομιλούν για Εξάτευχο.
Συγγραφέας
Συγγραφέας του βιβλίου αυτού στο μεγαλύτερο μέρος του, κατά πεποίθηση, φέρεται ο ίδιος ο Ιησούς του Ναυή, εκτός βέβαια των διαλαμβανομένων στο θάνατό του και κάποια μεταγενέστερα γεγονότα, όπως τη κατάληψη της πόλης Δαβίρ, τα αναφερόμενα στον Οζά, κ.ά., που φαίνεται να συμπλήρωσαν γραμματείς του. Η συγγραφή από τον Ιησού, ολοκληρώθηκε περίπου το 1450 π.Χ..
Όνομασία
Το βιβλίο αυτό οι Εβραίοι το ονομάζουν "Σέφερ Γιοσούα". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν, Ιησούς του Ναυή, επειδή είναι το κυρίαρχο πρόσωπο του βιβλίου αυτού που εξιστορεί όλα τα γεγονότα των Ισραηλιτών από τον θάνατο του Μωυσή μέχρι λίγο μετά τον θάνατο του φερόμενου ως συγγραφέα.
Κεφάλαια
Το βιβλίο του Ιησού του Ναυή θεωρείται, από τους θεολόγους, ως "ιστορικό" βιβλίο που αναφέρεται σε θεμελιώδη γεγονότα που παραθέτονται με μια αλληλουχία ενοτήτων. Το όλο κείμενο χωρίζεται σε 24 επιμέρους κεφάλαια με αρχαία ελληνική αρίθμηση, από το Κεφάλαιο Α΄ μέχρι το Κεφάλαιο ΚΔ΄.
Παρά ταύτα πολλοί θεολόγοι (χριστιανοί) θεωρούν ότι μπορεί να διακριθεί σε τρια κύρια μέρη. Στο πρώτο μέρος, που περιλαμβάνει την κατάληψη της Γης της Επαγγελίας με ταυτόχρονη εξόντωση άλλων λαών, στο δεύτερο μέρος που εκτίθεται η διανομή των εδαφών στις 12 Φυλές του Ισραήλ, και στο τρίτο που ως επίλογος περιλαμβάνει τις τελευταίες υποθήκες του Ιησού του Ναυή.
Γεγονότα
Τα κυριότερα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο "Ιησούς του Ναυή" είναι κατά σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Μπιορν Έρικσον
Ο Μπιορν Έρικσον, ημιμυθικός βασιλιάς της Σουηδίας (882 - 932) ήταν ο πατέρας του Όλαφ Β΄ Μπιόρνσον και του Ερρίκου του Νικηφόρου πρώτου ιστορικού βασιλιά της Σουηδίας και σύμφωνα με τα Σάγκας του Χάραλντ Χορφάγκρε και τα Σάγκας του Ερβαράρ παππούς του Στίρμπιορν του ισχυρού. Τα ίδια Σάγκας αναφέρουν ότι ο Μπιορν Έρικσον ήταν γιος του Έρικ Άνουντσον που πολέμησε με τον πρώτο Νορβηγό βασιλιά Χάραλντ Χορφάγκρε, διαδέχθηκε τον πατέρα του Άνουντ της Ουψάλα και τον θείο του Μπγερν πο Χέγεν, τα χρονικά αναφέρουν :
"Ο βασιλιάς Όλαντ είχε έναν γιο τον Έρικ που διαδέχθηκε στον θρόνο της Ουψάλα τον πατέρα του, ήταν ένας πλούσιος βασιλιάς και στις μέρες του ο Χάραλντ Χορφάγκρε έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας, ο πρώτος βασιλιάς που ένωσε την χώρα με το στέμμα του. Ο Έρικ της Ουψάλα είχε έναν γιο τον Μπιορν που ανέβηκε στον θρόνο μετά τον πατέρα του και βασίλευσε για πολύ χρόνο. Ο Έρικ ήταν ο πατέρας του Ερρίκου του Νικηφόρου και του Όλαφ, παππούς του Στίρμπιορν του ισχυρού". Τα Σάγκας αργότερα αναφέρουν ότι κυβέρνησε 50 χρόνια
"Ο πατέρας μου ήταν για πολύ καιρό μαζί με τον βασιλιά Μπιορν από τον οποίο έμαθε τις τακτικές και τις μεθόδους του, στην εποχή του το βασίλειο της Σουηδίας βρισκόταν σε μεγάλη δύναμη, ήταν εξαιρετικά αγαπητός και κοινωνικός με τους φίλους του". Όταν πέθανε ο Μπιορν οι γιοι του Όλαφ και Έρικ εκλέχτηκαν βασιλείς της Σουηδίας, ο Έρικ θα αποκληρώσει τον ανιψιό του Στίρμπιορν. Ο Αδάμ της Βρέμης ωστόσο αναγνωρίζει τον Έμουντ Έρικσον σαν τον προκάτοχο του Ερρίκου του Νικηφόρου, όπως φαίνεται οι Σουηδοί είχαν ένα σύστημα συμβασιλείας και ο Έμουντ Έρικσον ήταν συμβασιλέας του Μπιορν Έρικσον, το όνομα του Μπιορν μεταφράζεται στα Σουηδικά σε "αρκούδα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Ήμι-μυθικοί βασιλείς της Σουηδίας
Δήμος Νεζερών
Ο Δήμος Νεζερών υπήρξε δήμος παλαιότερης διοικητικής διαίρεσης στην Ελλάδα, αυτής του 1836.
Τοποθεσία
Ήταν ορεινός δήμος του τότε Νομού Αχαιοήλιδος, στην ενδοχώρα της Αχαΐας, στην Πελοπόννησο. Εκτεινόταν στη βόρεια και βορειοανατολική πλευρά του Ερυμάνθου και σε μέρος πρόβουνων νοτίως του Παναχαϊκού, που βρίσκονται ακριβώς έναντι και εγγύς του Ερυμάνθου, στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, ενώ καταλάμβανε και ένα μικρό μέρος που γειτνιάζει με αυτή.
Ονομασία
Η ονομασία του δήμου και το τοπωνύμιο «Νεζερά» εν γένει, αναφέρεται ότι προήλθε από την ονομασία του σλάβικου φύλου των Εζεριτών.
Ο δημότης ονομαζόταν Νεζερίτης. Ονομασία που επιβιώνει και ως επώνυμο στις μέρες μας.
Ιστορία
Συστάθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 8/4/1835 (Β.Δ. 22ης Ιανουαρίου), σχετικό με τη Διοικητική Διαίρεση του 1836.
Περιλάμβανε τους οικισμούς: Άγιος Δημήτριος, Δενδρά, Καλάνιστρα, Κομπηγάδι, Λακκώματα, Λόπεσι, Πλάτανος, Σποδιάναις, Συκιές, καθώς και τον Κάλανο που ορίστηκε έδρα του. Επίσης, περιελάμβανε τα μοναστήρια Χρυσοποδαριτίσσης και Ευαγγελιστρίας.
Στην περιφέρειά του ανήκε γεωγραφικά και η Ρίκαβα παρότι δεν είχε εκείνη την περίοδο την μορφή επισήμως αναγνωρισμένου οικισμού.
Ήταν δήμος τάξης Γ΄ με πληθυσμό που ανερχόταν σε 1.495 κάτοικους. Δήμαρχός του υπήρξε ο Γεώργιος Γιαννόπουλος ενώ εισπράκτορας ήταν ο Χ.Π. Νικολάου.
Λειτούργησε μέχρι το 1840, που, με το Βασιλικό Διάταγμα στις 27/11/1840 Περί συγχωνεύσεων δήμων (Φ.Ε.Κ. 5/8-3-1841), καταργήθηκε ως Δήμος και τα εδάφη του, με το Β.Δ. της 22 Ιανουαρίου/3 Φεβρουαρίου του 1841, ενσωματώθηκαν στον τότε Δήμο Φαρών.
Τη χρονική περίοδο 1835-1836 ανήκε διοικητικά στην Επαρχία Κυναίθης (Καλαβρύτων) του τότε Νομού Αχαιοήλιδος, σύμφωνα με την διοικητική διαίρεση που ήταν σε ισχύ από το 1833, ενώ, με την διαίρεση του 1836 και την κατάργηση του νομαρχιακού συστήματος, ο δήμος την περίοδο 1836-1841 ανήκε διοικητικά στην Επαρχία Καλαβρύτων της τότε Διοικήσεως Κυλληνίας (Κυναίθης) και με την κατάργησή του το 1841 τα εδάφη του προσαρτήθηκαν στον τότε Δήμο Φαρών της Επαρχίας Πατρών που ανήκε στην τότε Διοίκηση Αχαΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ν Δ Δ
Όλαφ Β΄ Μπιόρνσον
Ο Όλαφ Β΄ Μπιόρνσον ήταν σύμφωνα με τα Σάγκας του Ερβαράρ και τα Σάγκας του Χάραλντ Χορφάγκρε ημιμυθικός βασιλιάς της Σουηδίας την περίοδο (περί το 970 - περί το 975). Ο Όλαφ ήταν γιος του ημιμυθικού βασιλιά της Σουηδίας Μπιορν Έρικσον, μετά τον θάνατο του πατέρα του συμβασίλευσε μαζί με τον αδελφό του Ερρίκο τον Νικηφόρο τον πρώτο ιστορικό βασιλιά της Σουηδίας. Με την σύζυγο του Ίνγκεμποργκ Θράντσνταττερ απέκτησε τον Στίρμπιορν τον Ισχυρό και την Γκύριντ της Σουηδίας σύζυγο του Χάραλντ Α΄ της Δανίας. Ο Όλαφ πέθανε δηλητηριασθείς από ένα γεύμα, ο αδελφός του Ερρίκος αντί να ανακηρύξει διάδοχο του τον γιο του Στίρμπιορν τον Ισχυρό προτίμησε τον αγέννητο γιο του Όλαφ Σκότκονουνγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Ήμι-μυθικοί βασιλείς της Σουηδίας
Χανασίρ
Η Χανασίρ ή Χαναζίρ (خناصر) ή Χανασέρ είναι μια πόλη, που βρίσκεται στην Αλ Σαφίρα της Συρίας. Είναι μια από τις είκοσι τέσσερις πόλεις και χωριά, που βρίσκονται στην κοιλάδα Χανασίρ, μια περιοχή με πληθυσμό 11.000 κατοίκων.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η Χανασίρ είναι το διοικητικό κέντρο του [[ναχιγιέ Χανασίρ και του διαμερίσματος Αλ Σαφίρα.]] Η πόλη αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ως "Χενεσέρι". Η ετυμολογία της Χανασίρ δεν υπάρχει στα αραμαϊκά και μια αραβική ετυμολογία είναι απίθανη (μια ατεκμηρίωτη εκδοζή είναι ο όρος "Khinsar", που σημαίνει "μικρό δάχτυλο"). Μια ακκαδική ετυμολογία είναι επίσης πιθανή, με την ονομασία να προέρχεται από τη λέξη "Hunsiru", μια παραλλαγή της λέξης "Humsiru", που σημαίνει αρουραίος ή ποντίκι.
Κατά τη βυζαντινή εποχή, η πόλη ήταν γνωστή ως Ανασάρθα, περιβαλλόμενη εντός προμαχώνων στη δυτική Συρία. Ο Ιωάννης Μαλάλας καταγράφει ότι ήταν κάστρον (οχυρωμένος οικισμός στην κορυφή του λόφου), που χαρακτηρίστηκε πόλις από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α'. Ένα κανάτ, το οποίο χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους, που χρησίμευε ως πηγή νερού για το χωριό, παρέμεινε λειτουργικό μέχρι τον 20ο αιώνα.
980
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 980 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Χανασίρ
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Robert L. France, τα ερείπια της βυζαντινής εποχής της Ανασάρθας "είναι ορατά στο δρόμο, σε νεόκτιστα τείχη και μέσα σε κατοικίες" στην Χανασίρ στις μέρες μας. Η Ανασάρθα και τα γύρω χωριά της απολάμβαναν μια περίοδο ευημερίας μεταξύ των τελών του 4ου αιώνα και των αρχών του 6ου αιώνα. Η συντριπτική πλειονότητα των κατοικιών και των εκκλησιών, που ανακαλύφθηκαν σε αυτήν την περιοχή, είναι εκείνης της περιόδου. Η ίδια η εκκλησία στην Ανασάρθα χρονολογείται από το 426. Ο επίσκοπος Μάρας έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 και ο διάδοχός του, Κύρος, υπέγραψε την επιστολή, που έστειλαν οι επίσκοποι της επαρχίας το 458 στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α ' τον Θράκα για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτερίου της Αλεξάνδρειας. Ένας άλλος επίσκοπος έχτισε ένα "καταφύγιο" στο γειτονικό Μπουζ αλ Χανζίρ το 506-507.
980
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χανασίρ
Σύγχρονη εποχή
Στις αρχές του 20ού αιώνα, Κιρκάσιοι μετανάστες από την Μανμπίτζ βορειοανατολικά του Χαλεπίου, εγκαταστάθηκαν στην Χανασίρ χρησιμοποιώντας παλιά οικοδομικά υλικά από την περιοχή για να αποκαταστήσουν την πόλη.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2016, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε ότι το Iσλαμικό Κράτος είχε καταλάβει την πόλη, η οποία βρισκόταν κατά μήκος ενός μεγάλου δρόμου και οδού προμήθειας προς την πόλη του Χαλεπίου. Δύο ημέρες αργότερα, ο Συριακός Στρατός κατάφερε να ανακτήσει την πόλη από το Ισλαμικό Κράτος.
Αρχαιολογία
Η Ανασάρθα είναι ο τόπος ενός αριθμού επιγραφών σε πέτρα. Για παράδειγμα, υπάρχει μια επιγραφή του 425, που σηματοδοτεί τον τόπο ταφής της βασίλισσας Μαβίας, ηγέτιδας της φυλετικής συνομοσπονδίας Τανούκ, η οποία ξεκίνησε μια εξέγερση ενάντια στη ρωμαϊκή κυριαρχία στα τέλη του 4ου αιώνα.
Οι οικοδομικές εργασίες συνεχίστηκαν στην Ανασάρθα τον έβδομο αιώνα και επιγραφές, που βρέθηκαν εκεί, παρέχουν στοιχεία για τη ρωμαϊκή αντίσταση στις περσικές εισβολές.
Κλίμα
Με οριακό ξηρό περιβάλλον, η περίοδος βροχών στη Χανασίρ πέφτει μεταξύ Οκτωβρίου και Μαΐου με μέση ετήσια βροχόπτωση 210 χιλιοστά. Η μεταβλητότητα μεταξύ ετών είναι υψηλή, με το 50% των ετών μεταξύ 1929 και 2004 να λαμβάνει πάνω από 200 χιλιοστά και το 25% να λαμβάνει πάνω από 250 χιλιοστά.
Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι οι θερμότεροι μήνες με μέση ημερήσια μέγιστη θερμοκρασία τους 37 βαθμούς Κελσίου. Η χαμηλότερη μέση ημερήσια ελάχιστη θερμοκρασία είναι 23 βαθμοί Κελσίου τον Ιανουάριο. Ενώ η θερμοκρασία μπορεί να πέσει υπό του μηδενός τη νύχτα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, σχεδόν ποτέ δεν παραμένει τόσο χαμηλή καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Οικονομία
Όπως και οι υπόλοιποι χωρικοί της κοιλάδας Χανασίρ, όσοι ζουν στην πόλη αντλούν το εισόδημά τους από διάφορες πηγές, με την πλειοψηφία να εργάζεται είτε ως γεωργοί, βοσκοί ή εργάτες της γης. Οι γεωργοί αποκομίζουν κατά κεφαλήν εισόδημα 1,30 έως 2 δολάρια την ημέρα. Περίπου το 40% των κατοίκων της κοιλάδας Χανασίρ είναι γεωργοί και αυτό το τμήμα του πληθυσμού περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη ομάδα ιδιοκτητών γης στην περιοχή. Οι κτηνοτρόφοι και οι βοσκοί μεταναστεύουν, κερδίζοντας ένα κατά κεφαλήν εισόδημα από 1 έως 1,50 δολάριο την ημέρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Ευφρατησία
Ιστορία
Κάποια στιγμή μεταξύ 330 και 350 μ.Χ., πιθανότατα το 341, εγκαθιδρύθηκε η ρωμαϊκή επαρχία Ευφρατησία από εδάφη της Κοίλης Συρίας, κατά μήκος της δυτικής όχθης του ποταμού Ευφράτη.
Παρέμεινε εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά τη διάσπασή της το 395 από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄.
Η επαρχία συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο της Βερόνα, που χρονολογείται περίπου το 314.
Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος της Ρωμαιοκαθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας φέρεται ότι μαρτύρησαν στην πόλη Ρεσάφα (Συριούπολη) της Ευφρατησίας και η πόλη ονομάστηκε αργότερα Σεργιόπολις. Άλλες πόλεις στην επαρχία ήταν οι Ζεύγμα και Σαμόσατα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Αρχαία Συρία Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Δημήτριος Στεφανόπουλος
Ο Δημήτριος Στεφανόπουλος (Πάτρα 1885 - 1973) ήταν Έλληνας νομικός στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του δικαστικού Σπυρίδωνος Στεφανόπουλου. Στα νεανικά του χρόνια και το 1910 είχε λάβει μέρος στους Πανελλήνιους αγώνες σκοποβολής, τα Α΄ ελευθέρια όπως ονομάστηκαν, όπου ήταν από τους διακριθέντες με 23 επιτυχίες και 107 βαθμούς κέρδισε το έπαθλο που ήταν μια «διόπτρα εντός θήκης».
Ήταν παντρεμένος με τη Βρισηΐδα Φιλοπούλου, κόρη του δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Φιλόπουλου και της Καλλιόπης Πράτσικα, μέλους της οικογενείας Πράτσικα, και γιος του ήταν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος.
Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε στην Πάτρα ως δικηγόρος. Στους βαλκανικούς πολέμους πολέμησε με το 12ο σύνταγμα πεζικού όπου είχε καταταχτεί.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και από το 1920 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής. Διετέλεσε υπουργός αγορανομίας (1935) και υπουργός εφοδιασμού (1946) στην Κυβέρνηση Τσαλδάρη Απριλίου 1946.
Απεβίωσε στην Πάτρα στις 11 Νοεμβρίου 1973.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αγορανομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Οικογένεια Πράτσικα
Νικάνορας Ιωαννίνων
Ο Νικάνωρ ή Νικάνορας είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 720 μέτρα.
Γεωγραφία - αξιοθέατα
Ο Νικάνορας βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Σμόλικας και στα ανατολικά της ΕΟ Κοζάνης - Ιωαννίνων. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα σε πυκνόφυτες βελανιδιές και εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου. Η παλιά του ονομασία ήταν Κορτίνιστα και συμπεριλαμβάνεται στα Μαστοροχώρια. Απέχει 75 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 13 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Πάνω από το χωριό βρίσκονται οι κορυφές Κρεββατιά (1.280 μ.) και Κλέφτης (1.847 μ. στα Δ.-ΒΔ.) κατάφυτες από δάση βελανιδιάς, μαύρης πεύκης και ελάτης, όπου έγιναν πολλές μάχες τόσο στον Ελληνοϊταλικό όσο και στον Εμφύλιο Πόλεμο.
Ιερά Μονή Οσίου Νικάνορα
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι η μονή του Οσίου Νικάνορα που βρίσκεται στα Β.-ΒΔ. του χωριού, σε απόσταση 4 περίπου χλμ. και σε υψόμετρο 850 μέτρων. Είναι κτισμένος στην κορυφή απόκρημνου βράχου σε πλαγιά του όρους Κλέφτης. Η κτίση της χρονολογείται από το 1816, αν και προϋπήρχαν ερείπια παλαιάς μονής, η οποία κατά τον λαογράφο Αραβαντινό χτίστηκε τον 17ο αιώνα και ήταν γνωστή ως Μονή Βράνιστας. Είναι αφιερωμένη στον Μακεδόνα θεραπευτή Νικάνορα, ιδρυτή της Μονής Ζάβορδας Γρεβενών, όταν οι κάτοικοι της περιοχής το 1815 σώθηκαν από μεγάλη επιδημία πανούκλας. Ο Όσιος Νικάνωρ εορτάζει στις 7 Αυγούστου κάθε χρόνο στον υπαίθριο χώρο κάτω από το μοναστήρι πραγματοποιείται ολοήμερο πανηγύρι με τη συμμετοχή πολλών κατοίκων της περιοχής.
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε επίσημα με τη παλιά ονομασία του Κορτίνιστα (ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919) και έδρα τον οικισμό. Το 1927 μετονομάστηκε σε Νικάνορας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Νικάνορος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Γκρισέλντα Μπλάνκο
Η Γκρισέλντα Μπλάνκο Ρεστρέπο (Griselda Blanco Restrepo) (14 Φεβρουαρίου 1943 – 3 Σεπτεμβρίου 2012), γνωστή ως Μαύρη Χήρα ή Νονά της Κοκαΐνης, ήταν Κολομβιανή βαρόνη ναρκωτικών και εξέχουσα προσωπικότητα του εμπόριου ναρκωτικών με βάση την κοκαΐνη και του υπόκοσμου του Μαϊάμι της Φλόριντα από τη δεκαετία του 1970 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και έχει επίσης υποστηριχθεί από ορισμένους ότι ήταν μέρος του Καρτέλ Μεντεγίν. Πυροβολήθηκε από άγνωστο και απεβίωσε στις 3 Σεπτεμβρίου 2012, σε ηλικία 69 ετών.
Επιχείρηση ναρκωτικών
Η Γκρισέλντα Μπλάνκο ήταν εξέχουσα φιγούρα στο εμπόριο ναρκωτικών από την Κολομβία μέχρι το Μαϊάμι, τη Νέα Υόρκη και την Καλιφόρνια.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, μετανάστευσε παράνομα στις Ηνωμένες Πολιτείες με πλαστά διαβατήρια και εγκαταστάθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Εκεί, ίδρυσε μια μεγάλη επιχείρηση κοκαΐνης και τον Απρίλιο του 1975 κατηγορήθηκε για οργάνωση και εμπορία ναρκωτικών μαζί με 30 υφισταμένους της. Κατέφυγε στην Κολομβία πριν προλάβει να συλληφθεί, αλλά επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε στο Μαϊάμι στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Η επιστροφή της συνέπεσε λίγο πολύ με την έναρξη πολύ βίαιων, δημοσίων συγκρούσεων που περιλάμβαναν εκατοντάδες δολοφονίες ετησίως, οι οποίες συνέβαλαν στην υψηλή εγκληματικότητα που σάρωσε την πόλη του Μαϊάμι τη δεκαετία του 1980. Ο αγώνας των αρχών επιβολής του νόμου για τον τερματισμό της εισροής κοκαΐνης στο Μαϊάμι οδήγησε στη δημιουργία της CENTAC 26 (Κεντρική Τακτική Μονάδα), μια κοινή επιχείρηση μεταξύ του αστυνομικού τμήματος του Μαϊάμι και της Υπηρεσίας Καταπολέμησης Ναρκωτικών (DEA) κατά των ναρκωτικών.
Η Μπλάνκο συμμετείχε στη βία που σχετίζεται με τα ναρκωτικά, γνωστή ως Πόλεμος των Ναρκωτικών του Μαϊάμι ή Πόλεμος των Καουμπόι της Κοκαΐνης που μάστιζε το Μαϊάμι στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αυτή ήταν μια περίοδος όπου η κοκαΐνη διακινούνταν περισσότερο από την κάνναβη.
Το δίκτυο διανομής, το οποίο εκτεινόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, επέφερε κέρδος 80 εκατομμυρίων δολαρίων το μήνα.
Σύλληψη
Στις 17 Φεβρουαρίου 1985, η Μπλάνκο συνελήφθη στο σπίτι της από την Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών (DEA) και κατηγορήθηκε για συνωμοσία για την παρασκευή, εισαγωγή και διανομή κοκαΐνης. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε δίκη στο ομοσπονδιακό δικαστήριο της Νέας Υόρκης, όπου κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια.
Ενώ εξέτιε την ποινή της, κατηγορήθηκε για τρεις φόνους πρώτου βαθμού από την πολιτεία της Φλόριντα. Η εισαγγελία έκανε συμφωνία με έναν από τους πιο έμπιστους δολοφόνους της Μπλάνκο, τον Χόρχε Αγιάλα, ο οποίος συμφώνησε να καταθέσει εναντίον της. Ωστόσο, η υπόθεση κατέρρευσε λόγω τεχνικών στοιχείων που σχετίζονταν με ένα τηλεφωνικό σεξουαλικό σκάνδαλο μεταξύ του Αγιάλα και δύο γυναικών γραμματέων, οι οποίες εργάζονταν στο γραφείο του κρατικού εισαγγελέα. Το 1998, η Μπλάνκο ομολόγησε την ενοχή της σε τρεις κατηγορίες για φόνο δεύτερου βαθμού και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση. Το 2002, η Μπλάνκο υπέστη καρδιακή προσβολή στη φυλακή.
Το 2004 αφέθηκε ελεύθερη και απελάθηκε στο Μεντεγίν. Πριν από τη δολοφονία της το 2012, εθεάθη για τελευταία φορά τον Μάιο του 2007 στο αεροδρόμιο της Μπογκοτά.
Θάνατος
Το βράδυ της 3ης Σεπτεμβρίου 2012, η Μπλάνκο αγόρασε κρέας αξίας 150 δολαρίων από ένα κρεοπωλείο στη γωνία της 29ης οδού στο Μεντεγίν. Έξω από το κατάστημα, δέχθηκε επίθεση και πυροβολήθηκε στον ώμο και στο κεφάλι από άγνωστο μοτοσικλετιστή και απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών.
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος σύζυγος της Μπλάνκο ήταν ο Κάρλος Τρουχίγιο με τον οποίο απέκτησε τρεις γιους, τον Ντίξον, τον Ουμπέρ και τον Οσβάλντο, όλοι τους με κακή μόρφωση.
Η Μπλάνκο απέκτησε τον μικρότερο γιο της, Μάικλ Κορλεόνε Μπλάνκο, με τον τρίτο σύζυγό της, Ντάριο Σεπουλβέντα. Ο Σεπουλβέντα την εγκατέλειψε το 1983 και επέστρεψε στην Κολομβία απάγοντας τον Μάικλ, όταν αυτός και η Μπλάνκο διαφώνησαν για το ποιος θα είχε την επιμέλεια. Η Μπλάνκο πλήρωσε για να δολοφονηθεί ο Σεπουλβέντα στην Κολομβία και ο γιος της επέστρεψε σε αυτήν στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τους Miami New Times, ''ο πατέρας και τα μεγαλύτερα αδέρφια του Μάικλ σκοτώθηκαν πριν ενηλικιωθεί. Η μητέρα του ήταν στη φυλακή και τα περισσότερα από τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια μεγάλωσε με την γιαγιά του και τους νόμιμους κηδεμόνες του.'' Το 2012, ο Μάικλ τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό μετά τη σύλληψή του τον Μάιο για δύο κακουργήματα, διακίνηση κοκαΐνης και συνωμοσία για διακίνηση κοκαΐνης. Το 2018, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ Investigation Discovery, για να αφηγηθεί τα μοναχικά παιδικά του χρόνια. Το 2019, εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ Cartel Crew, το οποίο ακολουθεί τους απογόνους των βαρόντων ναρκωτικών. Διαχειρίζεται επίσης μια μάρκα ρούχων, την «Puro Blanco».
Σύμφωνα με τον Μάικλ, η μητέρα του έγινε αναγεννημένη Χριστιανή.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η Μπλάνκο έχει παρουσιαστεί σε πολλά ντοκιμαντέρ, σειρές, ταινίες και τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων πολλών προσεχών έργων, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλες γυναίκες Κατηγορία:Κολομβιανοί εγκληματίες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1936
Οι Πανελλήνιοι Γυναικείοι Αγώνες 1936 διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο το διήμερο 6 και 7 Ιουνίου 1936 ταυτόχρονα με τη διεξαγωγή του πανελληνίου πρωταθλήματος δεκάθλου και 3.000μ στιπλ ανδρών και του προολυμπιακού μαραθωνίου δρόμου. Νικητής αναδείχθηκε ξανά ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.
Παραλειπόμενα
Την εσπέρα της πρώτης ημέρας των αγώνων ο Κύπριος Νικόλαος Λανίτης, πατέρας των δύο σπουδαίων πρωταθλητριών Δόμνας και Ισμηνης Λανίτου, σε ομιλία του στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός" ανέπτυξε την κοινωνική σημασία, το περιεχόμενο και την αξία του γυναικείου αθλητισμού σε μια προσπάθεια να διευρύνει το ενδιαφέρον των πολιτών για τη γυναικεία άθληση.
Στο αγωνιστικό κομμάτι κυριάρχησαν οι αδελφές Λανίτου και ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου στο ομαδικό αλλά γενικά σημειώθηκαν πτωχά ρεκόρ και υπήρξε πολύ μικρή συμμετοχή αθλητριών από τρεις μόνο συλλόγους.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1936 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν
Ο Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν (Arayik Harutyunyan, αρμενικά Արայիկ Հարությունյան, ρωσικά Араик Арутюнян) είναι ο σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας του Αρτσάχ, πρώην Ναγκόρνο-Καραμπάχ, από τις 21 Μαΐου 2020. Προηγουμένως ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός από το 2007 οπότε διορίστηκε έπειτα από πρόταση του προέδρου του μη αναγνωρισμένου κράτους, Μπάκο Σαχακιάν, ως την κατάργηση του αξιώματος, στις 25 Σεπτεμβρίου 2017.
Πρώτα χρόνια
Η καριέρα του ξεκίνησε ως διευθυντής Τράπεζας σε ένα από τα παραρτήματα των τραπεζών της Αρμενίας, στο Στεπάνακερτ. Εν συνεχεία ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις και η κάθοδός του στην πολιτική έλαβε χώρα το 2004 με την υποστήριξη ενός υποψηφίου για το αξίωμα του δημάρχου του Στεπάνακερτ, ο οποίος όμως ηττήθηκε στις εκλογές.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2005 ο Χαρουτγιουνιάν ίδρυσε το κόμμα "Ελεύθερη Μητέρα Πατρίδα", που αποτελούνταν από νεαρούς επιχειρηματίες. Κέρδισε 10 επί συνόλου 33 εδρών στο Κοινοβούλιο. Στο νεοεκλεγέν Κοινοβούλιο ο Αραγίκ ανέλαβε σε ειδική επιτροπή, για τα Οικονομικά.
Πρωθυπουργία
Το 2007 έγινε πρωθυπουργός. Το κοινοβούλιο ενέκρινε ομόφωνα τον διορισμό του στην πρωθυπουργία στις 14 Σεπτεμβρίου 2007, με 32 ψήφους επί 32 παρόντων βουλευτών. Στον πρώτο του λόγο υποσχέθηκε οικονομικά, θεσμικά και κοινωνικά μέτρα, για τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Επίσης, έθεσε άμεση προτεραιότητα την πάταξη της διαφθοράς και του προστατευτισμού. . Έπειτα από δημοψήφισμα το σύνταγμα άλλαξε το 2017 και η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε, καθώς το πολίτευμα έγινε από ημιπροεδρική σε προεδρική δημοκρατία.
Ο Χαρουτγιουνιάν παρέμεινε στην κυβέρνηση Σαχακιάν και διορίστηκε υπουργός Προεδρίας.
Πρόεδρος
Έλαβε μέρος και κέρδισε τις γενικές εκλογές του 2020 και έγινε ο 4ος πρόεδρος του Αρτσάχ. Στη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της προεδρίας του, υπέγραψε τη μεταφορά της έδρας της Συνέλευσης του Αρτσάχ από το Στεπανακέρτ στην πόλη Σούσι ενώ με άλλη απόφαση που υπέγραψε, η φοίτηση σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη δημοκρατία του Αρτσάχ έγινε δωρεάν.
Παραπομπές
Χαρουτγιουνιαν Αραγικ Χαρουτγιουνιαν Αραγικ
982
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 982 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ηνίοχος (άγαλμα Δελφών)
Το άγαλμα του Ηνίοχου αποτελεί το σωζόμενο τμήμα χάλκινου συμπλέγματος που είχε αφιερωθεί στο ιερό από τους Δεινομενίδες, δυναστική οικογένεια της Γέλα ς στη Σικελία. Βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών και αποτελεί ίσως το γνωστότερο έκθεμά του και ένα από τα σημαντικότερα γλυπτά της αρχαίας ελληνικής τέχνης της πρώιμης κλασικής εποχής. Η δημιουργία του χρονικά τοποθετείται αμέσως μετά τους Περσικούς πολέμους, ενώ ως δημιουργός του έχει προταθεί ο Πυθαγόρας από το Ρήγιο ή, κατ' άλλους, ο Κάλαμις ή ο Κριτίας.
Περιγραφή
μικρογραφία|αριστερά|Το άγαλμα του Ηνίοχου Το συγκεκριμένο έργο ανήκει στο στάδιο της μετάβασης από την αρχαϊκή στην κλασική τέχνη. Αποτελούσε μέρος ενός μεγάλου αφιερώματος το οποίο περιλάμβανε τέθριππο και τουλάχιστον μια δεύτερη μορφή, πιθανότατα ο νεαρός ιπποκόμος. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι ιπποκόμοι ήταν δύο, εκατέρωθεν του άρματος. Κοντά του βρέθηκαν δύο πίσω πόδια αλόγων, μια ουρά, κομμάτια από το ζυγό του άρματος και ένα παιδικό χέρι με απομεινάρια ηνίων. Το έργο αφιερώθηκε γύρω στο 470 π.Χ. από τον τύραννο της Γέλας, Πολύζαλο, γιο του Δεινομένη και αδελφό των Ιέρωνα, Γέλωνα και Θρασύβουλου με σκοπό να τιμήσει τη νίκη του στο αγώνισμα της αρματοδρομίας στα Πύθια του 478 ή 474 π.Χ. . Έχει διατυπωθεί η άποψη, όμως, ότι στην πραγματικότητα ο Πολύζαλος ανέθεσε το σύμπλεγμα όχι για τη δική του νίκη, αλλά για αυτήν του αδελφού του, Ιέρωνα, το 470 π.Χ. Ο Ιέρωνας είχε νικήσει και στους Ολυμπιακούς αγώνες και σε ανάμνηση της νίκης του αυτής ανατέθηκε στην Ολυμπία ένα αντίστοιχο τέθριππο με ηνίοχο. Ο Ηνίοχος των Δελφών έχει ύψος 1,80 μ. Φαίνεται πως εικονίζεται ως έφηβος από ευγενική γενιά της εποχής του. Φοράει τον τυπικό μακρύ χιτώνα, την ξύστιν, που φτάνει έως τα σφυρά του. Ένας πλατύς ζωστήρας σφίγγει το χιτώνα ψηλά πάνω από τη μέση, και ένας ιμάντας σταυρώνει στο πίσω μέρος, κάτω από τις μασχάλες. Είναι ο αναλαβός, που συγκρατεί το ρούχο για να μη φουσκώσει από τον άνεμο κατά το τρέξιμο. Οι βαθιές κατακόρυφες πτυχώσεις στο κάτω μέρος του χιτώνα του τονίζουν την στερεή κορμοστασιά του, θυμίζοντας παράλληλα ραβδώσεις ιωνικής κολώνας. Στο πάνω μέρος του κορμιού ωστόσο, οι πτυχώσεις είναι κυματιστές, λοξές ή καμπύλες. Την αντίθεση αυτή στη απεικόνιση του ενδύματος ακολουθεί και η αντίρροπη στάση του σώματος, έτσι ώστε το άγαλμα να μην παρουσιάζει καμία ακαμψία, αλλά να δείχνει απόλυτα κινητικό και σχεδόν αληθινό. Ολόκληρο το άγαλμα είναι σαν να ζωντανεύει από μια βαθμιαία στροφή προς τα δεξιά που αρχίζει από τη στέρεη στάση των ποδιών και προχωρεί διαδοχικά περνώντας από τους γοφούς, το στήθος και το κεφάλι για να καταλήξει στο βλέμμα. Τα χέρια προτεταμένα κρατούσαν τα χαλινάρια και τα μακριά λεπτά δάχτυλά του έσφιγγαν εκτός από τα ηνία και ένα κυλινδρικό αντικείμενο, το κεντρί. Δεν απεικονίζεται κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλιώς η κίνησή του θα ήταν πιο έντονη, αλλά στο τέλος – μετά τη νίκη του – όταν ήρεμος και γεμάτος ευτυχία πραγματοποιεί μέσα στον ιππόδρομο το γύρο του θριάμβου. Τα μάτια του από καφέ και μαύρους λίθους μας μαγνητίζουν και αποδίδουν αυτό που οι Έλληνες της κλασικής περιόδου ονόμαζαν ήθος και ισορροπία. Πίσω από τα μισάνοιχτα, σαρκώδη χείλη αχνοφαίνονται τέσσερα ασημένια δόντια. Η κίνηση είναι στιγμιαία, αλλά και αιώνια. Παρά τη μεγάλη νίκη δεν υπάρχουν αλαλαγμοί, αλλά μια ήρεμη εσωτερική δύναμη. Στο πρόσωπο και το σώμα δεν είναι χαραγμένα χαρακτηριστικά αλαζονείας, αλλά μιας ήρεμης αυτοπεποίθησης.
Ιστορικό
Κατά το μεγάλο σεισμό του 373 π.Χ., η σφοδρή πτώση βράχων και χωμάτων στην πλατεία του ναού προκάλεσε την καταστροφή του αρχαϊκού ναού και καταπλάκωσε τα έργα τέχνης που υπήρχαν εκεί, ανάμεσά τους και το άγαλμα του Ηνίοχου. Κρυμμένο και προφυλαγμένο κάτω από τα χώματα που το σκέπαζαν για αιώνες, κατόρθωσε να διαφύγει τη σύληση από τις κατά καιρούς επιδρομές ή τη συστηματική αφαίρεση γλυπτών από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες ή τον αφανισμό που υπήρξε η κοινή μοίρα όλων σχεδόν των χάλκινων έργων του ιερού κατά τα μεταγενέστερα χρόνια. Η γαλλική ανασκαφή των Δελφών, το 1896 τον έφερε ξανά στο φως, σχεδόν ανέπαφο, με την πράσινη πατίνα που τον προστάτευσε από τη διάβρωση. Η ανακάλυψή του, όπως είναι λογικό, συνοδεύτηκε από μεγάλο ενθουσιασμό, καθώς ήταν τότε το μοναδικό χάλκινο άγαλμα της κλασικής εποχής σε μεγάλο μέγεθος. Μαζί με τα χάλκινα τμήματα του αναθήματος βρέθηκε και τμήμα του λίθινου βάθρου του, στο οποίο σώζεται ένα δίστιχο απόσπασμα της έμμετρης αφιερωματικής επιγραφής του. Ως προς τον καλλιτέχνη του έργου και τη σχολή στην οποία ανήκει, υπάρχει μεγάλη διχογνωμία ανάμεσα στους ερευνητές. Πιθανότατα είναι έργο του Πυθαγόρα του Σάμιου, μεγάλου χαλκοπλάστη, εξόριστου στα χρόνια των Δεινομενιδών στο Ρήγιο της Καλαβρίας. Σύμφωνα με τις πηγές, οι μορφές του Πυθαγόρα χαρακτηρίζονται από ρυθμό, συμμετρία και ιδιαίτερη μέριμνα στην απόδοση λεπτομερειών.Έχουν διατυπωθεί όμως και απόψεις υπέρ του Κριτία ή του Κάλαμη.