cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοπή
Το στρατιωτικό εργοστάσιο της ΚΟΠΗ
Το μεγάλο ομώνυμο στρατιωτικό εργοστάσιο της Κοπής είναι το μεγαλύτερο στρατιωτικό εργοστάσιο στην Ελλάδα παραγωγής αντικειμένων στρατιωτικού ιματισμού όπως στολές, χιτώνια, πουκάμισα, στρατιωτικά παλτά, μπότες και στρατιωτικές φούστες τσολιάδων. Βρίσκεται σε μια έκταση περίπου 40 στρεμμάτων ακριβώς στο σημείο διασταύρωσης των δήμων Πειραιά, Κερατσινίου και Δραπετσώνας στο οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ των δρόμων Αγίου Παντελεήμονος - Μεθώνης - Υπαπαντής - Μιαούλη, είναι κλειστός περιφραγμένος χώρος όπως όλα τα στρατόπεδα.
Το εργοστάσιο άρχισε να λειτουργεί το έτος 1909 με τίτλο Γενική Αποθήκη Υλικού Στρατού Πειραιά (ΓΑΥΣΠ) σε άλλο σημείο πολύ κοντά στο λιμάνι, στο σημείο αυτό μεταφέρθηκε το 1937 και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών άρχισαν να το γνωρίζουν σαν ΚΟΠΗ. Το στρατιωτικό εργοστάσιο έχει επίσημη ονομασία στρατόπεδο ΣΧΗ ΜΑΓΓΙΩΡΟΥ, σε αυτό στεγάζεται και το Χημείο Στρατού. Η περιοχή έγινε γνωστή απο την μάχη για την διάσωση της Κοπής όταν οι αντικατοχικές δυνάμεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ έδωσαν σκληρή μάχη για να σώσουν το εργοστάσιο από τα στρατεύματα της Ναζιστικής Γερμανίας που ήθελαν να το καταστρέψουν. Οι νεκροί από την μάχη διάσωσης της Κοπής καταγράφονται μαζί με τους νεκρούς της γειτονικής Μάχης της Ηλεκτρικής. Το εργοστάσιο της Κοπής λειτουργεί κανονικά μέχρι και σήμερα άσχετα με τις όποιες προτάσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια προκειμένου να σταματήσει η λειτουργία του.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1989-90
Διαδικασία διεξαγωγής
Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με πέντε ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις ακόμη γύρους (φάση των "16", προημιτελική φάση ομίλων και ημιτελικούς) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν εικοσιμία.
Προκριματική φάση
Έξω έμειναν οι "Μάντσεστερ Τζάιαντς" (Ηνωμένο Βασίλειο), "Μπούνταπεστ Χόνβεντ" (Ουγγαρία), "Βελς EVE" (Αυστρία), "Ντεν Μπος EBBC" (Ολλανδία) και "Νιάρδβικ UMFN" (Ισλανδία).
Κοπή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1989-90
Φάση των "16"
Εδώ αποκλείστηκαν ακόμη οκτώ σύλλογοι: Οι Μπάγερ Λεβερκούζεν, Απόλλων Λεμεσσού, "Τσουκούροβα Σανάγι" (Τουρκία), "Ουσικαουπούνκι'' (Φινλανδία), "Οβαρένσε" (Πορτογαλία), "Σεντερτέλιε" (Σουηδία), "ΤΣΣΚΑ Σόφιας" (Βουλγαρία) και "Ντυντελάνζ" (Λουξεμβούργο).
Ημιτελικοί
Η Ρεάλ τέθηκε αντιμέτωπη με τη λιθουανική Ζάλγκιρις, που έφτανε για δεύτερη συνεχή χρονιά στα ημιτελικά. Στον πρώτο αγώνα, στη Μαδρίτη, οι γηπεδούχοι πήραν μια αξιοσημείωτη διαφορά (93-80), την οποία μόλις διάσωσαν στο Κάουνας (89-77 η Ζάλγκιρις). Μεγάλες συγκινήσεις προσέφεραν και οι αναμετρήσεις του ΠΑΟΚ με τη Μπολόνια. Στο πρώτο παιχνίδι, επί ιταλικού εδάφους, οι παίκτες του Κώστα Πολίτη έλεγχαν τον ρυθμό των γηπεδούχων, έως και πέντε λεπτά πριν το τέλος. Όμως, ένα ξέσπασμα του πολύπειρου αρχηγού Ρομπέρτο Μπρουναμόντι της ΚΝΟΡ έφερε πραγματικό θρίαμβο για την ομάδα του (77-57). Στον επαναληπτικό της Θεσσαλονίκης ο ΠΑΟΚ προσπάθησε, αλλά στάθηκε αδύνατο να ανακόψει τον περίφημο αμερικανό "Σούγκαρ" (Μάικλ Ρέι Ρίτσαρντσον) που τότε λόγω της ευστοχίας του από τα 6,25 μ. αποκλήθηκε "τρίπονσον", ο οποίος με 35 πόντους (5 τρίποντα) περιόρισε τους έλληνες σε μια απλή νίκη γοήτρου (100-94).
Τελικός
Έτσι, επτά χρόνια μετά την επιτυχία της "Σκαβολίνι" στη Μαγιόρκα, η ΚΝΟΡ φέρνει ξανά το τρόπαιο στην Ιταλία.
Οι συνθέσεις.
Πηγές
1989 1990 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
Ήλιος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ήλιος αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εμπειρική σχέση
Στις θετικές επιστήμες εμπειρικές σχέσεις ή εξισώσεις ονομάζουμε τις εξισώσεις που προέρχονται από στατιστική εξομάλυνση πειραματικών δεδομένων. Αυτές υποτίθεται ότι δεν έχουν γενική ισχύ, αλλά ισχύουν μόνο για το συγκεκριμένο σύστημα από το οποίο προέκυψαν πειραματικά. Δεν αποτελούν θεωρητική εξήγηση του φαινομένου που εξετάστηκε αλλά απλή καταγραφή των πειραματικών δεδομένων. Ο όρος χρησιμοποιείται σε αντιπαράθεση με τον όρο "θεωρητικές σχέσεις" οι οποίες έχουν αποδειχθεί τόσο θεωρητικά, από πρώτες αρχές, όσο και πειραματικά, αποτελούν δηλαδή θεμελιώδεις φυσικούς νόμους.
Εμπειρικές εξισώσεις που έχουν ωστόσο καθιερωθεί σε τέτοιο μεγάλο βαθμό που η διαφοροποίηση τους από τους φυσικούς νόμους να είναι δυσδιάκριτη συναντάμε σε πολλές περιοχές της επιστήμης, για παράδειγμα στη μηχανική ρευστών στις σχέσεις που περιγράφουν τις τυρβώδεις ροές και στη μεταφορά θερμότητας με συναγωγή.
Κατηγορία:Εμπειρισμός Κατηγορία:Πηγές γνώσης Κατηγορία:Επιστημολογία Κατηγορία:Φιλοσοφία της επιστήμης Κατηγορία:Αιτιολόγηση
Γιώργος Παπασιδέρης (μουσικός)
Ο '''Γεώργιος Χ. Παπαϊσιδώρου ή Παπασιδέρης''' (Σαλαμίνα, 14 Σεπτεμβρίου 1902 – 8 Οκτωβρίου 1977) ήταν Έλληνας συνθέτης, τραγουδιστής και στιχουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1902. Ήταν το πέμπτο από τα εννέα παιδιά της οικογένειας του Χρήστου Παπαϊσιδώρου και της Αικατερίνης θυγ. Παναγιώτη Μπούνταλη. Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο και στη συνέχεια απασχολήθηκε σε βαριές εργασίες όπως: αγρότης, ναύτης σε εμπορικά καΐκια και καραγωγέας, έως ότου τον κέρδισε και δόθηκε εξ’ ολοκλήρου στο τραγούδι. Το 1923 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό.
Το 1928 ο συνεργάτης της «Columbia» Λαμπρούλιας συναντήθηκε με τον Παπασίδερη, ύστερα από μεσολάβηση του Σαλαμίνιου λαουτιέρη Σιδέρη Ανδριανού, επαγγελματία μουσικού από οικογένεια μουσικών, που ήταν κουμπάρος του Λαμπρούλια και φίλος αγαπητός του Παπασίδερη. Έκατσαν ώρες μαζί, συζήτησαν, τραγούδησαν. Ο έμπειρος Λαμπρούλιας ενθουσιάστηκε και του πρότεινε να συνεργαστεί με την «Columbia». Έτσι κι έγινε. Ο Γιώργος Παπασίδερης βρέθηκε να ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι σε ηλικία 26 ετών, το 1928. Αφού έγινε η ηχογράφηση η «μήτρα» μεταφέρθηκε στην Αγγλία όπου έγινε η αναπαραγωγή σε δίσκους 78 στροφών οι οποίοι ήλθαν στην Ελλάδα μετά από έξι μήνες, το 1929, οπότε κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος. Το τραγούδι αυτό ήταν αμανές και οι στίχοι του ήταν:
Από τότε μέχρι το 1972 τραγούδησε αδιάκοπα δεκάδες τραγούδια σε δίσκους. Στην αρχή ηχογράφησε ορισμένους αμανέδες, είδος τραγουδιού που όπως ξέρουμε απαιτεί ερμηνευτή με τεράστιες φωνητικές δυνατότητες. Επίσης, τραγούδησε δημοτικά, καθώς και ρεμπέτικα τραγούδια όπως των Μάθεση, Τούντα, Περιστέρη, Σκαρβέλη, Μπαρούση, Ψυριώτη. Την εποχή αυτή, αρχές του 1930 έπαιρνε απ’ την «Οdeon» 1.000 δραχμές για κάθε τραγούδι. Επειδή οι φωνητικές του δυνατότητες το επέτρεπαν πολλές φορές ηχογραφούσε πολλά τραγούδια σε μια μέρα. Έτσι κάποια φορά παρουσία του αδελφού του Δημήτρη ηχογράφησε σε μια μέρα τριάντα τραγούδια παίρνοντας το μυθικό, για την εποχή αυτή μεροκάματο, των τριάντα χιλιάδων δραχμών.
Στη διάρκεια της καριέρας του, πήγε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας από Ήπειρο, Θεσσαλία, Ρούμελη, Εύβοια, Αττική, Πελοπόννησο και σε αρκετά νησιά. Το 1972 πήγε στο Σικάγο της Αμερικής για ένα μήνα. Στη δισκογραφία εκτός από την «Columbia» συνεργάστηκε και με άλλες εταιρείες όπως: «Οdeon», «Parlophon», «His Master Voice», «Dore» και άλλες. Έχει ηχογραφήσει δεκάδες τραγούδια. Απ’ αυτά τα μισά περίπου είναι δικά του (στίχοι) και τα άλλα μισά παλιά δημοτικά τραγούδια (στίχοι και μουσική) που άλλα τραγούδησε όπως ήταν και άλλα συμπλήρωσε με στίχους του γιατί ήταν ξεκομμένα δίστιχα. Μάλιστα πολλά τα «διέσωσε» από την πιθανότητα να ξεχαστούν εντελώς, μέσω των ηχογραφήσεων του. Έχει γράψει επίσης στίχους για τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει άλλοι τραγουδιστές.
Ο Παπασίδερης «διέσωσε δεκάδες παλιά δημοτικά από βέβαιο θάνατο» και τα ξαναπαρήγαγε δίνοντάς τους «ζωήν αιώνιoν». Σε κάθε χωριό που πήγαινε και ιδιαίτερα στ’ απομακρυσμένα, επειδή δεν υπήρχαν ξενοδοχεία και ξενώνες για να μείνει, συνήθως τον φιλοξενούσαν άνθρωποι του τόπου που είχαν τη δυνατότητα. Τις ώρες της ανάπαυλας συζητούσε με τους ντόπιους και κατέγραφε παλιά τραγούδια ολόκληρα ή ελλιπή τα οποία ηχογραφούσε και διέσωζε. Στις περιοχές που πήγαινε να τραγουδήσει πολλές φορές έπρεπε να μείνει μέρες για τις εκεί γιορτές, γάμους κ.λ.π. Σ’ αυτά του τα ταξίδια τον συνόδευε πάντα σχεδόν η σύζυγός του, η οποία ήταν απαραίτητη για τη διαμονή και την εμψύχωση του στα μεγάλα γλέντια που διατηρούσε ζωντανά για μέρες ολόκληρες. Χαρακτηριστικό της δύναμης του είναι ότι πολλές φορές μετά από τριήμερα γλέντια, με ελάχιστη διακοπή 2-3 ωρών ανάμεσα στα 24ωρα, παράγγελνε άλλη ορχήστρα ξεκούραστη για να συνεχίσει άλλο τόσο «γλέντι», γιατί οι μουσικοί της πρώτης είχαν πάθει υπερκόπωση.
Ένα άλλο έργο που μας πρόσφερε ο Γιώργος Παπασίδερης είναι ότι μας έδωσε ταλέντα στη μουσική και το τραγούδι, που αλλιώς μπορεί να είχαν χαθεί. Στις περιοδείες που έκανε γνώριζε νέους μουσικούς και τραγουδιστές και σε όσους διέβλεπε ταλέντο τους έφερνε στην «Columbia» σαν συνεργάτες του, που ξεκινούσαν την καριέρα τους κάνοντας δίσκο μαζί του. Έτσι πολλοί απ’ αυτούς που βοήθησε ο Παπασίδερης στα πρώτα τους βήματα είναι σήμερα αναγνωρισμένοι και μερικοί κορυφαίοι στο είδος τους. Αναφέρουμε τον Γιώργο Κόρο, τον Γιάννη Βασιλόπουλο, τη Σοφία Κολλητήρη και την Τασία Βέρρα.
Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Γιάννη Βασιλόπουλου: «Δούλευα σε πανηγύρια, σε γάμους κ.λ.π. Μετά με είχε ακούσει σ’ ένα πανηγύρι στην Πάτρα και μ’ έφερε μετά στην Αθήνα και πρωτογραμμοφώνησα, ήταν ο πρώτος μου δίσκος με τον Παπασίδερη».
Στη Σαλαμίνα ο Γιώργος Παπασίδερης τραγουδούσε στα μεγάλα πανηγύρια της Παναγίας της Φανερωμένης στα μαγαζιά του Παναγιώτη Σκαλίθρα και Σωτήρη Παπασωτηρίου (Πούφη), της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στο Αιάντειο (Μούλκι) στα μαγαζιά του Βασίλη Βασιλείου (Σπανού) και στου Χρήστου Γαβριήλ (Κολωνάκη). Της Αγίας Μαρίνας στην Κακή – Βίγλα στο μαγαζί του Ντίνου Πούτου. Στο πανηγύρι της Φανερωμένης τραγούδησε ανελλιπώς επί 25 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με άριστους σολίστες, στο κλαρίνο με τους: Νίκο Καρακώστα, Κώστα Γιαούζο, Απόστολο Σταμέλο,Νίκο Ρέλλια, Γιώργο Ανεστόπουλο, Βασίλη Σαλέα τον παλιό, Χαράλαμπο Μαργέλη, Τάσο Χαλκιά, Βάϊο Μαλιάρα, Αντώνη Λαβίδα, Παναγιώτη Πέππα (από Θήβα), Παναγιώτη Κοκοντίνη, Γιάννη Βασιλόπουλο, Βασίλη Μπατζή, Πέτρο Καλύβα, Θανάση Σαλέα, Νίκο Ξηρό, Γιάννη Κυριακάτη, Θόδωρο Αγαπητό, Γιάννη Καραγιάννη, Κώστα Ανατσαλόπουλο, Γιώργο Καρακό. Στο βιολί με τους: Δημήτρη Σέμση (Σαλονικιό), Γιάννη Δραγάτση (Ογδοντάκη),Γιώργο Κόρο, Αλέκο Αραπάκη, Ιάκωβο Ηλία, Ανέστη Αρβανιτόπουλο, Θεμιστοκλή Αγγελή, Δημήτρη Λαβίδα, Παναγιώτη Σαρίκα, Γιώργο Αραπάκη.
Η φωνή του έμεινε αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου, γι’ αυτό και τραγουδούσε μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Η τελευταία φορά που τραγούδησε ήταν στα Τρίκαλα της Κορινθίας, την ημέρα του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) στο πανηγύρι. Μετά από 24 μέρες απεβίωσε, στις 8 Οκτωβρίου του 1977 από ανακοπή. Ο κορυφαίος του δημοτικού μας τραγουδιού άφησε την τελευταία του πνοή στο νησί που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε.
Από τον πλούτο της δισκογραφίας του Παπασίδερη, ενδεικτικά αναφέρονται παρακάτω 50 τραγούδια εκ των οποίων τα 20 είναι από τα πιο παλιά του, δηλ. πριν το 1935 και τα 30 είναι από τα πιο γνωστά.
Τα πρώτα τραγούδια
Τα πιο γνωστά
Ιερά Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Χίου
Η Ιερά Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Χίου είναι ένα Γυναικείο μοναστήρι στο νησί της Χίου.
Ιδρύθηκε το 1898 από τον ιδρυτή της Σκήτης Αγίων Πατέρων, Όσιο Παχώμιο της Χίου.
Ακολουθεί αυστηρό κανονισμό, απαγορεύεται ρητά η είσοδος σε άνδρες και ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Χίο Κατηγορία:Δήμος Χίου
Αμπού Χούμους
Η Αμπού Χούμους ή Αμπού Χόμος (αραβικά : أبو حمص) μια πόλη στο Κυβερνείο Μπεχέιρα της Αιγύπτου, διοικητικό κέντρο της Μαρκάζ Αμπού Χούμους.
Πήρε το όνομά της από έναν σεΐχη ο οποίος γεννήθηκε και θάφτηκε εδώ. Η Αμπού Χούμους εκτείνεται μεταξύ του δρόμου Καΐρου-Αλεξάνδρειας και το κανάλι Μαχνουντέγια. Το πλησιέστερο μεγάλο πολιτικό αεροδρόμιο είναι το διεθνές αεροδρόμιο της Αλεξάνδρειας. Απέχει 14 χλμ από την Νταμαχούρ και βρίσκεται σε υψόμετρο 7 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Στις 28 Ιουνίου 1911 στην περιοχή του Αμπού Χούμους έπεσε μετεωρίτης.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της Αμπού Χούμους ήταν 39.350 άτομα. Η δυναμική του πληθυσμού της πόλης με το χρόνο:
Ο πληθυσμός της Μαρκάζ Αμπού Χούμους, διοικητική υποδιαίρεση του κυβερνείου, εκτιμήθηκε σε 348.000 κατοίκους το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Ορκάδες
Οι Ορκάδες (αγγλικά: Orkney IPA, σκωτικά γαελικά: Arcaibh ) είναι αρχιπέλαγος, το οποίο βρίσκεται κοντά στις βόρειες ακτές της Σκωτίας, από τις οποίες απέχει μόλις 16 χιλιόμετρα, και νότια από τα νησιά Σέτλαντ. Το αρχιπέλαγος αποτελείται από περίπου 70 νησιά, από τα οποία κατοικούνται τα 19. Η συνολική έκταση των νησιών είναι περίπου 990 τ. χλμ. και ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 21.349 κατοίκους. Το μεγαλύτερο νησί είναι το Μέινλαντ (The Mainland), το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του συμπλέγματος και χωρίζει τα υπόλοιπα σε δύο ομάδες, τα βόρεια και τα νότια νησιά. Οι Ορκάδες ανήκουν πολιτικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ διοικητικά αποτελούν την ομώνυμη περιφέρεια (Orkney Islands). Γεωγραφικά ανήκουν στη Σκωτία. Το Κέρκγουολ (Kirkwall) (9.293 κάτοικοι το 2011), η μεγαλύτερη πόλη και διοικητικό κέντρο, βρίσκεται στο νησί Μέινλαντ.
Το αρχαίο όνομα Ορκάδες μαρτυρείται από τον 1ο π.Χ. αιώνα ή και νωρίτερα, ενώ τα νησιά κατοικούνται εδώ και τουλάχιστον 8.500 χρόνια. Αρχικά κατοικήθηκαν από φυλές της Μεσολιθικής και της Νεολιθικής περιόδου και στη συνέχεια από τους Πίκτους. Το 875 οι Ορκάδες καταλήφθηκαν και προσαρτήθηκαν στη Νορβηγία και εποικίστηκαν από Σκανδιναβούς. Το 1472 εξαιτίας της αδυναμίας εκπλήρωσης της προικώας συμφωνίας της Μαργαρίτας της Δανίας προς τον σύζυγό της Ιάκωβο Γ' της Σκωτίας, οι Ορκάδες προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σκωτίας. Στις Ορκάδες βρίσκονται μερικοί από τους παλαιότερους και καλύτερα διατηρημένους αρχαιολογικούς χώρους της Ευρώπης. Η Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ (Heart of Neolithic Orkney) στο νησί Μέινλαντ έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Η υποκείμενη γεωλογική βάση όλων των νησιών αποτελείται από βραχώδεις σχηματισμούς από ερυθρό ψαμμίτη. Το κλίμα είναι ήπιο και η εύφορη γη καλλιεργείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Η γεωργία αποτελεί τον σημαντικότερο τομέα της οικονομίας, ενώ η αξιοποίηση της αιολικής και της υδάτινης ενέργειας αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Οι κάτοικοι των νησιών χρησιμοποιούν μια ιδιαίτερη διάλεκτο και διατηρούν την πλούσια λαογραφική τους παράδοση. Στα νησιά υπάρχει αφθονία άγριας πανίδας, πλούσιας σε θαλάσσια είδη και πτηνά.
Ονομασία
thumb|Χάρτης των Ορκάδων και των Σέτλαντ του 1654. Οι χαρτογράφοι της εποχής χρησιμοποιούσαν ακόμη τα Λατινικά τοπωνύμια ("Orcades") Το αρχαίο όνομα του αρχιπελάγους είναι Ορκάδες. Η πρώτη σωζόμενη γραπτή αναφορά στις Ορκάδες βρίσκεται στα γραπτά του Έλληνα ιστορικού Διόδωρου Σικελιώτη. Ο Διόδωρος βασιζόμενος σε μια αναφορά του Πυθέα του Μασσαλιώτη, ο οποίος πιστεύεται ότι επισκέφθηκε τη Βρετανία μεταξύ του 322 και του 285 π.Χ., περιγράφει το σχήμα της ως τριγωνικό με τη βόρεια απόληξή της να έχει την ονομασία «Ορκάς». Αυτή η περιγραφή ίσως να αναφέρεται στη χερσόνησο Ντάνετ της ηπειρωτικής Σκωτίας, από όπου οι Ορκάδες είναι ορατές. Ο Λατίνος γεωγράφος Πομπώνιος Μέλας (Pomponius Mela), γύρω στο 43 μ.Χ., ονομάζει τα νησιά "Orcades", όπως ακριβώς και ο Τάκιτος (Publius ή Caius Cornelius Tacitus) το 98 μ.Χ. Ο Τάκιτος μάλιστα, ισχυρίζεται ότι ο πεθερός του, ο Ρωμαίος στρατηγός Αγρίκολας (Cnaeus Julius Agricola), ανακάλυψε και υπέταξε τα έως τότε άγνωστα νησιά, παρότι και ο Μέλας και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είχαν ήδη αναφερθεί στα νησιά. Η λέξη Orc αποδίδεται συνήθως ως ένα φυλετικό όνομα των Πίκτων, το οποίο σημαίνει «νεαρής ηλικίας χοίρος ή αγριόχοιρος». Το παλαιό ιρλανδοκελτικό όνομα των νησιών ήταν Insi Orc («νησί των χοίρων»). Η πρωτο-κελτική ρίζα *φorko-, μπορεί να σημαίνει είτε «χοίρος» είτε «σολομός», οπότε η εναλλακτική απόδοση μπορεί να είναι «νησί των σολομών». Το αρχιπέλαγος είναι γνωστό στα σύγχρονα Σκωτικά Γαελικά ως Arcaibh. Όταν οι Νορβηγοί Βίκινγκ έφτασαν στα νησιά απέδωσαν το orc ως orkn το οποίο στα Αρχαία Σκανδιναβικά σήμαινε «φώκια» και πρόσθεσαν την κατάληξη ey που σημαίνει «νησί». Κατ' αυτόν τον τρόπο το όνομα έγινε Orkneyjar, από το οποίο προήλθε ο συντετμημένος τύπος Orkney στα Αγγλικά.
Προϊστορία
thumb|left|upright|Ο [[Κύκλος του Μπρόντγκαρ (Ring of Brodgar)]] Ένα απανθρακωμένο κέλυφος φουντουκιού, το οποίο ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στη θέση Λόνγκχαου (Longhowe) του οικισμού Τάνκερνες (Tankerness) στο νησί Μέινλαντ το 2007, έχει χρονολογηθεί στο 6820-6660 π.Χ., αποτελώντας ένδειξη για την παρουσία νομαδικών φυλών της Μεσολιθικής περιόδου. Η παλαιότερη γνωστή μόνιμη εγκατάσταση βρίσκεται στην Κορυφή του Χάουαρ (Knap of Howar), ένα αγρόκτημα της Νεολιθικής περιόδου στο νησί Πάπα Γουέστρι (Papa Westray), το οποίο χρονολογείται στο 3500 π.Χ. Ο οικισμός Σκάρα Μπρέι (Skara Brae), η καλύτερα διατηρημένη εγκατάσταση της Νεολιθικής περιόδου στην Ευρώπη, πιστεύεται ότι κατοικήθηκε από το 3100 π.Χ. Λείψανα αυτής της περιόδου είναι ακόμη οι Ορθόλιθοι του Στένες (Standing Stones of Stenness), το ταφικό μνημείο Μέισοου (Maeshowe), ο Κύκλος του Μπρόντγκαρ (Ring of Brodgar) και άλλοι ορθόλιθοι. Πολλοί νεολιθικοί οικισμοί εγκαταλείφθηκαν περίπου το 2500 π.Χ., πιθανόν λόγω κλιματικών αλλαγών.
Κατά τη διάρκεια της Εποχής του Ορείχαλκου κτίσθηκαν λιγότερες μεγαλιθικές κατασκευές, αν και συνεχίστηκε η χρήση των μεγάλων τελετουργικών μονολιθικών κύκλων, καθώς η μεταλλοτεχνία άρχισε να εμφανίζεται σταδιακά στη Σκωτία, εισαγόμενη από την Ευρώπη, κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου. Από αυτήν την εποχή έχουν διασωθεί σχετικώς λίγες αρχαιολογικές θέσεις, μεταξύ αυτών ο εντυπωσιακός Τύμβος του Πλάμκεϊκ (Plumcake Mound) κοντά στον Κύκλο του Μπρόντγκαρ, το Τοφτς Νες (Tofts Ness) στο νησί Σάντι (Sanday) και τα λείψανα δύο οικιών στη νησίδα Χολμ οβ Φάρι (Holm of Faray).
Εποχή του Σιδήρου
thumb|Ο Πύργος του Μίντχαου (Midhowe Broch) στη δυτική ακτή του νησιού Ράουσι (Rousay) Οι ανασκαφές στο Κουόντερνες (Quanterness) έφεραν στο φως μια πέτρινη κατοικία κτισμένη το 700 π.Χ. περίπου, ενώ παρόμοια ευρήματα ανακαλύφθηκαν στο Μπιου (Bu) του νησιού Μέινλαντ και στο Λατομείο Πίιρογουολ (Pierowall Quarry) στο νησί Γουέστρι (Westray). Οι εντυπωσιακότερες κατασκευές της Εποχής του Σιδήρου στις Ορκάδες είναι τα ερείπια κυκλικών πύργων και των προσκείμενων σε αυτούς κατοικιών, όπως ο Πύργος του Μπάροουστον (Broch of Burroughston) και ο Πύργος του Γκέρνες (Broch of Gurness). Η φύση και η προέλευση αυτών των κτισμάτων δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί. Άλλα κτίσματα αυτής της περιόδου είναι οι κυκλικές κατοικίες, συνήθως σε συνάφεια με τοποθεσίες όπου παλαιότερα υπήρχαν κυκλικοί πύργοι και οι υπόγειες αποθήκες.
Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εισβολής στη Βρετανία ο «Βασιλιάς των Ορκάδων» ήταν ένας από τους 11 Βρετανούς αρχηγούς οι οποίοι λέγεται ότι υποτάχθηκαν στον αυτοκράτορα Κλαύδιο το 43 μ.Χ. στο Καμουλόντουνουμ (Camulodunum), το σημερινό Κόλτσεστερ (Colchester). Μετά την αποχώρηση του στόλου του Αγρίκολα, ο οποίος πιθανόν να αγκυροβόλησε στο νησί Σάπινσι (Shapinsay), η άμεση ρωμαϊκή επιρροή φαίνεται ότι εκδηλωνόταν περισσότερο με τη μορφή εμπορικών ανταλλαγών παρά με τη στρατιωτική κατοχή.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μεγάλη Ευκαιρία
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μεγάλη Ευκαιρία (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: Big Shot) είναι ένα Αμερικανικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον συγγραφέα Τζεφ Κίνι, το δέκατο έκτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου του 2021 από την Amulet Books και στην Ελλάδα στις 25 Νοεμβρίου του 2021. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Μια συνέχεια, Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκληρό Ροκ, κυκλοφόρησε το 2022.
Ορκάδες
Εποχή του Σιδήρου
Κατά την ύστερη Εποχή του Σιδήρου οι Ορκάδες αποτελούσαν μέρος του Βρυθονικού Βασιλείου των Πίκτων και παρόλο που τα αρχαιολογικά ευρήματα από αυτήν την περίοδο είναι λιγότερο εντυπωσιακά, υπάρχει κάθε λόγος να υποτεθεί ότι η εύφορη γη και η πλούσια θάλασσα τους προμήθευαν όλα όσα χρειάζονταν για μια άνετη ζωή. Οι Πίκτοι του Βασιλείου των Ορκάδων ήταν πολιτικά οργανωμένοι, ενώ στην έδρα του μεγάλου βασιλιά των Πίκτων στο Ινβερνές (Inverness) υπήρχε το 565 μ.Χ. εκπρόσωπος-άρχοντας των Ορκάδων στην βασιλική αυλή.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μεγάλη Ευκαιρία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Ορκάδες
Νορβηγικός έλεγχος
thumb|left|Σύμφωνα με το [[Έπος των Ορκάδων (Orkneyinga Saga), ο Χάραλντ Α' της Νορβηγίας (στα αριστερά) ανέλαβε τον έλεγχο των Ορκάδων το 875]] Κατά τη διάρκεια του τέλους του 8ου και των αρχών του 9ου αιώνα οι Ορκάδες και τα Σέτλαντ επικοίστηκαν από σημαντικό αριθμό Νορβηγών. Οι Βίκινγκ έκαναν τα νησιά ορμητήριο των εκστρατευτικών επιδρομών τους εναντίον της Νορβηγίας και των ακτών της ηπειρωτικής Σκωτίας και σε απάντηση ο βασιλιάς Χάραλντ Α' της Νορβηγίας προσάρτησε τα Βόρεια Νησιά στη Νορβηγία το 875. Τα νησιά δόθηκαν στον Ρόνβαλντ Όιστεϊνσον (Ragnvald Øysteinsson) ως αποζημίωση για τον θάνατο ενός γιου του σε μάχη στη Σκωτία και ο ίδιος έλαβε τον τίτλο του κόμη των Ορκάδων. Στη συνέχεια παραχώρησε την κομιτεία στον αδελφό του Σίγκουρντ Όιστεϊνσον (Sigurd Øysteinsson).
Κατά τα φεουδαλικά έθιμα της εποχής, από την εποχή του Θόρφιν και έπειτα οι Νορβηγοί κόμητες όφειλαν πίστη και υποταγή και προς τη Νορβηγία εξαιτίας των Ορκάδων και προς το Σκωτικό στέμμα μέσω του τίτλου τους ως κόμητες του Κέιθνες (Caithness). Κατά διαστήματα, από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα, οι Ορκάδες αποτέλεσαν μέρος του νορβηγικού Βασιλείου του Μαν και των νησιών (Kingdom of Mann and the Isles), του οποίου οι ηγέτες ήταν με τη σειρά τους υποτελείς στον Βασιλιά της Νορβηγίας. Το 1231 η αδιάκοπη αλυσίδα διαδοχής, η οποία είχε ξεκινήσει με τον Ρόνβαλντ Όιστεϊνσον το 875, τελείωσε με τη δολοφονία του Γιον Χάραλντσον (Jon Haraldsson), τριακοστού πρώτου νορβηγού κόμητα των Ορκάδων, στο Θέρσο (Thurso). Η κομητεία του Κέιθνες παραχωρήθηκε στον Μάγκνους, τον δευτερότοκο γιο του κόμη του Άνγκους, τον οποίο ο Χάακον Δ' της Νορβηγίας εγκατέστησε ως πρώτο σκώτο κόμη των Ορκάδων το 1236. Το 1290 ο θάνατος της πριγκίπισσας Μαργαρίτας στις Ορκάδες, καθ' οδόν προς την ηπειρωτική Σκωτία, προκάλεσε διαμάχη για τη διαδοχή η οποία κατέληξε στους Πολέμους της Σκωτικής Ανεξαρτησίας. Το 1379 η κομητεία πέρασε στην πατριά Σινκλέρ (Clan Sinclair), ο αρχηγός της οποίας κατείχε επίσης και τον τίτλο του βαρόνου του Κάστρου Ρόσλιν (Roslin Castle) κοντά στο Εδιμβούργο.
Τα ίχνη της παρουσίας των Βίκινγκ βρίσκονται παντού και περιλαμβάνουν τον οικισμό στη νησίδα Μπρο οβ Μπέρσι (Brough of Birsay), τη μεγάλη πλειοψηφία των τοπωνυμίων, και τις επιγραφές σε ρουνική γραφή στο Μέισοου, οι οποίες χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα.
Σκωτικός έλεγχος
thumb|200px|Ο Ιάκωβος Γ' της Σκωτίας και η Μαργαρίτα της Δανίας, ο αρραβώνας της οποίας οδήγησε στην προσάρτηση των Ορκάδων στη Σκωτία Το 1468 οι Ορκάδες δόθηκαν ως ενέχυρο από τον Χριστιανό Α' της Δανίας, με την ιδιότητά του ως βασιλιά της Νορβηγίας, για την αποπληρωμή της προίκας της κόρης του Μαργαρίτας της Δανίας η οποία μνηστεύθηκε τον Ιάκωβο Γ' της Σκωτίας. Η προικώα συμφωνία δεν κατέστη δυνατόν να τηρηθεί και κατ' αυτόν τον τρόπο τα νησιά πέρασαν στο Σκωτικό στέμμα.
Η ιστορία των Ορκάδων πριν από αυτήν την εποχή συνέπιπτε κατά μεγάλο μέρος με την ιστορία της κυβερνώσας αριστοκρατίας. Στο εξής οι απλοί άνθρωποι ξεχωρίζουν ολοένα και περισσότερο, καθώς η συρροή Σκώτων επιχειρηματιών βοήθησε να δημιουργηθεί μια διαφορετική και ανεξάρτητη κοινότητα, η οποία περιλάμβανε καλλιεργητές, αλιείς και εμπόρους οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν Κοινότητα των Ορκάδων (Comunitatis Orcadie) και οι οποίοι ολοένα και περισσότερο αποδείκνυαν την ικανότητά τους να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους έναντι των φεουδαρχών δεσποτών.
Από τον 16ο αιώνα και μετά, ή και νωρίτερα, αλιευτικά σκάφη από την ηπειρωτική Σκωτία και τις Κάτω Χώρες κυριάρχησαν στην αλιεία της ρέγγας. Υπάρχουν λίγες ενδείξεις για την ύπαρξη Ορκαδιανού αλιευτικού στόλου μέχρι τον 19ο αιώνα, όμως στη συνέχεια υπήρξε γοργή ανάπτυξη. Κατά τη δεκαετία του 1840 ο αριθμός των αλιευτικών σκαφών είχε ανέλθει στα 700 με το νησί Στρόνσι (Stronsay) και αργότερα το λιμάνι Στρόμνες (Stromness) στο νησί Μέινλαντ να αναλαμβάνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε αντίθεση με άλλα σκωτικά λιμάνια, η αλιεία λευκόψαρων (γάδων, βακαλάων, μερλούγγιων, κ.λπ.) δεν απέκτησε ποτέ ιδιαίτερη σημασία στις Ορκάδες.
Τον 17ο αιώνα οι Ορκάδιοι αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων της «Εταιρείας του Κόλπου του Χάντσον» στον Καναδά. Το δριμύ κλίμα των Ορκάδων και η υπόληψη την οποία είχαν κερδίσει οι Ορκάδιοι για τη σοβαρότητά τους στην εργασία και τις ικανότητές τους στον χειρισμό σκαφών, τους ανέδειξαν ως ιδεώδεις υποψήφιους για τις δοκιμασίες του καναδικού βορρά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η καύση φυκιών για παραγωγή σόδας έγινε για σύντομο χρονικό διάστημα ο στυλοβάτης της οικονομίας των νησιών. Για παράδειγμα, στο νησί Σάπινσι παράγονταν πάνω από 3.000 τόνοι καμμένων φυκιών το έτος, αποφέροντας 20.000 λίρες στην τοπική οικονομία.
Η βελτίωση των καλλιεργητικών μεθόδων η οποία ξεκίνησε τον 17ο αιώνα, είχε ως αποτέλεσμα την περίφραξη των κοινοτικών εκτάσεων και εντέλει, κατά τη διάρκεια της Βικτωριανής εποχής, οδήγησε στην εμφάνιση μεγάλων και σωστά διοικουμένων αγροκτημάτων, τα οποία χρησιμοποιούσαν ένα σύστημα αμειψισποράς με πέντε στάδια εναλλαγής καλλιεργειών και παρήγαν βόεια κρέατα εκλεκτής ποιότητος.
20ός αιώνας
Στην υδάτινη περιοχή, που ονομάζεται Σκάπα Φλόου (Scapa Flow), κατασκευάστηκε το 1914 ναυτική βάση του Βασιλικού Βρετανικού Ναυτικού (Royal Navy), η οποία έπαιξε καίριο ρόλο και στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την ανακωχή του 1918, 74 πλοία του Γερμανικού Στόλου Ανοικτής Θάλασσας (Hochseeflotte) μεταφέρθηκαν στο Σκάπα Φλόου, ενώ εκκρεμούσε η απόφαση η οποία θα καθόριζε την τύχη τους. Όμως, ο Γερμανός διοικητής ναύαρχος Λούντβιχ φον Ρόιτερ (Ludwig von Reuter) αποφάσισε να προκαλέσει την αυτοβύθισή τους, η οποία εκτελέστηκε στις 12 Ιουνίου 1919 προκαλώντας τη βύθιση 52 πλοίων. Τα περισσότερα από αυτά ανελκύσθηκαν την περίοδο 1921-1939, όσα όμως παρέμειναν ναυαγισμένα, αποτελούν σήμερα προσφιλείς τόπους επίσκεψης για όσους καταδύονται για αναψυχή.
Το πρόβλημα της μείωσης του πληθυσμού έλαβε σημαντικές διαστάσεις στα μεταπολεμικά χρόνια, αν και στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα υπήρξε κάποια ανάκαμψη και η ζωή στις Ορκάδες εστιάστηκε στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου και στην απάλειψη των κοινωνικών διαφορών.
Γεωγραφία
thumb|right|Τοπογραφικός, συγκοινωνιακός και τουριστικός χάρτης των Ορκάδων Οι Ορκάδες ορίζονται γεωγραφικά μεταξύ 58°41′ και 59°24′ Β και μεταξύ 2°22′ και 3°27′ Δ. Χωρίζονται από την ηπειρωτική Σκωτία από τη θαλάσσια δίοδο Πέντλαντ (Pentland Firth). Το νοτιότερο σημείο βρίσκεται στις βραχονησίδες Πέντλαντ (Pentland Skerries), καθώς το νησί Στρόμα (Stroma) ανήκει στην περιφέρεια Χάιλαντς (Highlands), και το βορειότερο στο νησί Βόρειο Ρονάλντσι (North Ronaldsay). Το ανατολικότερο σημείο βρίσκεται στο νησί Σάντι, ενώ το δυτικότερο στη βραχονησίδα Σουλ Στακ (Sule Stack).
Τα νησιά έχουν κυρίως χαμηλό υψόμετρο, με εξαίρεση μερικούς λόφους ψαμμόλιθου στα νησιά Χόι (Hoy) (εδώ βρίσκεται το υψηλότερο σημείο των νησιών, ο λόφος Γουόρντ (Ward Hill) με ύψος 481 μέτρα), Μέινλαντ (269 μέτρα) και Ράουσι (250 μέτρα). Χαρακτηριστικό, κυρίως των δυτικών ακτών, είναι οι απότομοι γκρεμοί, με μεγαλύτερο αυτόν που βρίσκεται στο νησί Χόι (350 μέτρα). Σχεδόν όλα τα νησιά έχουν λίμνες (loch), ενώ οι πηγές του νερού είναι απλώς ρυάκια τα οποία αποστραγγίζουν τις υψηλότερες περιοχές. Οι ακτογραμμές είναι διαμελισμένες και τα νησιά χωρίζονται μεταξύ τους από θαλάσσιους πορθμούς ή διόδους.
Τα παλιρροιακά ρεύματα στα ανοιχτά των νησιών είναι ταχύτατα και συχνά σχηματίζουν δίνες. Τα νησιά χαρακτηρίζονται από έλλειψη δέντρων, γεγονός το οποίο οφείλεται κατά ένα μέρος στους πολύ ισχυρούς ανέμους.
Το Μέινλαντ των Ορκάδων
thumb|left|Περιγραμματικός χάρτης των Ορκάδων Το Μέινλαντ (the Mainland = η κυρίως χώρα) είναι το μεγαλύτερο νησί των Ορκάδων. Και οι δύο μεγαλύτερες πόλεις των Ορκάδων, Κέρκγουολ (Kirkwall) και Στρόμνες (Stromness), βρίσκονται σε αυτό το νησί, το οποίο αποτελεί τον συγκοινωνιακό κόμβο των Ορκάδων, διαθέτοντας αεροπορική και ακτοπλοϊκή σύνδεση με πορθμεία, με τα υπόλοιπα νησιά και το υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο. Το νησί είναι το περισσότερο πυκνοκατοικημένο (75% του πληθυσμού των Ορκάδων) από τα υπόλοιπα και έχει πολλά εύφορα αγροκτήματα.
Τα υπόλοιπα νησιά κατατάσσονται ως Βόρεια και Νότια νησιά σχετικά με τη θέση τους όσον αφορά το Μέινλαντ. Εξαίρεση αποτελούν οι απομακρυσμένες βραχονησίδες Σουλ (Sule Skerry) και Στακ (Sule Stack ή Stack Skerry) οι οποίες παρότι βρίσκονται γύρω στα 60 χιλιόμετρα δυτικά του αρχιπελάγους, αποτελούν μέρος των Ορκάδων για διοικητικούς λόγους.
Τα Βόρεια νησιά
Η βόρεια ομάδα των νησιών είναι η περισσότερο εκτεταμένη και αποτελείται από μεγάλο αριθμό νησιών μεσαίου μεγέθους τα οποία επικοινωνούν με το Μέινλαντ ακτοπλοϊκώς και αεροπορικώς. Οι κύριες πηγές εισοδήματος για τους κατοίκους τους είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία και ο τουρισμός. Το επίθημα «a» ή «ay» στις ονομασίες των νησιών αντιπροσωπεύει το σκανδιναβικό ey, το οποίο σημαίνει «νησί». Εκείνα τα οποία έχουν στην ονομασία τους τη λέξη «holm» είναι βραχονησίδες.
Το βορειότερο νησί είναι το Βόρειο Ρονάλντσι (North Ronaldsay) το οποίο βρίσκεται 4 χιλιόμετρα μακριά από τον κοντινότερο γείτονά του, το νησί Σάντι (Sanday). Στα δυτικά βρίσκεται το Γουέστρι (Westray) με πληθυσμό 550 κατοίκους. Συνδέεται με πορθμείο και αεροπλάνο με το Πάπα Γουέστρι (Papa Westray), το οποίο είναι γνωστό και με την ονομασία «Πάπι» (Papay). Το Έιντι (Eday) βρίσκεται στο κέντρο του συμπλέγματος. Στο κέντρο του υπάρχει μεγάλη τυρφώδης έκταση και η κύρια ασχολία των κατοίκων του είναι η εξαγωγή τύρφης και η εξόρυξη ασβεστόλιθου.
Άλλα μικρότερα ακατοίκητα νησιά στα Βόρεια νησιά είναι τα: Καλφ οβ Έιντι (Calf of Eday), Ντάμσι (Damsay), Άινχαλο (Eynhallow), Φάρι (Faray), Χέλιαρ Χολμ (Helliar Holm), Χολμ οβ Φάρι (Holm of Faray), Χολμ οβ Χιούιπ (Holm of Huip), Χολμ οβ Πάπα (Holm of Papa), Χολμ οβ Σκόκνες (Holm of Scockness), Κίλι Χολμ (Kili Holm), Λίνγκα Χολμ (Linga Holm), Μακλ Γκριν Χολμ (Muckle Green Holm), Ρασκ Χολμ (Rusk Holm) και  Σουέιν Χολμ (Sweyn Holm).
Τα Νότια νησιά
thumb|Ο φάρος Χόι στο νησί Γκρέμσι Η νότια ομάδα των νησιών περιβάλλει το Σκάπα Φλόου. Το νησί Χόι (Hoy) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο των Ορκάδων και ο λόφος Γουόρντ στη βόρεια άκρη του είναι το υψηλότερο σημείο του αρχιπελάγους. Το Ολντ Μαν οβ Χόι (Old Man of Hoy) είναι γνωστός θαλάσσιος ορθόλιθος. Το νησί Μπούρι (Burray) βρίσκεται ανατολικά του Σκάπα Φλόου και συνδέεται με επίχωστο δρόμο με το νησί Νότιο Ρονάλντσι (South Ronaldsay) όπου υπάρχει η αρχαιολογική θέση της νεολιθικής περιόδου Τάφος των Αετών (Tomb of the Eagles). Τα νησιά Γκρέμσι (Graemsay) και Φλότα (Flotta) συνδέονται με πορθμείο με τα νησιά Μέινλαντ και Χόι. Το Φλότα είναι γνωστό για τον πετρελαϊκό τερματικό σταθμό του. Το Σάουθ Γουόλς (South Walls) έχει ένα κυκλικό αμυντικό πύργο του 19ου αιώνα και συνδέεται με γέφυρα με τη χερσόνησο Άιρε του νησιού Χόι. Τα νησιά Νότιο Ρονάλντσι, Μπούρι και Λαμπ Χολμ συνδέονται οδικώς με το Μέινλαντ μέσω των Φραγμάτων Τσόρτσιλ.
Home (τραγούδι του Κόμπι Μαρίμι)
Το "Home" είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από τον Ισραηλινό τραγουδιστή Κόμπι Μαρίμι. Εκπροσώπησε το στον  στο Τελ Αβίβ και ήρθε 23ο στον τελικό με 35 βαθμούς. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 10 Μαρτίου 2019
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Ορκάδες
Γεωλογία
thumb|right|upright|Ο θαλάσσιος ορθόλιθος Ολντ Μαν οβ Χόι thumb|left|Γεωλογικός χάρτης των Ορκάδων Το επιφανειακό πέτρωμα το οποίο επικρατεί είναι ο ερυθρός ψαμμίτης, κυρίως της Μέσης Δεβόνιας περιόδου
Όπως ακριβώς και στη γειτονική περιοχή του Κέιθνες της ηπειρωτικής Σκωτίας, αυτά τα πετρώματα στηρίζονται σε μεταμορφωσιγενή πετρώματα, όπως μπορεί να παρατηρηθεί στο Μέινλαντ, όπου μία στενή λωρίδα εκτίθεται μεταξύ του Στρόμνες και του Ίνγκανες (Inganess), και επίσης στο μικρό νησί Γκρέμσι. Τα μεταμορφωσιγενή πετρώματα αντιπροσωπεύονται από φαιούς γνεύσιους και γρανίτες
Βασαλτικά ηφαιστειογενή πετρώματα της Μέσης Δεβόνιας υποπεριόδου βρίσκονται στο δυτικό Χόι, στο Ντίρνες του ανατολικού Μέινλαντ και στο Σάπινσι. Δεν είναι βέβαιο ακόμη αν τα πετρώματα στο Χόι συσχετίζονται με αυτά των δύο άλλων περιοχών.
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις παγετωνικής δράσης στα πετρώματα των νησιών: κιμωλία, πυρόλιθοι, κ.λπ. Φερτές ύλες μέσω των παγετώνων από τον πυθμένα της Βόρειας θάλασσας βρίσκονται πάνω σε παλαιότερα πετρώματα: αφθονούν οι ογκόλιθοι από άργιλο, ενώ παγετωνικά κορήματα καλύπτουν σημαντικές εκτάσεις.
Κλίμα
Οι Ορκάδες έχουν ψυχρό εύκρατο κλίμα. Το κλίμα είναι αξιοσημείωτα ήπιο και σταθερό για ένα τόσο υψηλό γεωγραφικό πλάτος. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην επίδραση του Ρεύματος του Κόλπου (Gulf Stream). Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 6-8,5 °C, η μέση χειμερινή 2-7 °C και η μέση θερινή 9,5-13 °C.
Το μέσο ετήσιο ύψος βροχόπτωσης ποικίλει από 500-1.200 χιλιοστά, ενώ η μέση ετήσια ηλιοφάνεια είναι 1.000-1.450 ώρες. Οι άνεμοι είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του κλίματος, καθώς ακόμη και το καλοκαίρι φυσά μόνιμα θαλάσσια αύρα. Τον χειμώνα φυσούν συχνά ισχυροί άνεμοι, με μέσο όρο θυελλωδών ανέμων 52 ώρες ετησίως.
Για όσους επισκέπτονται τα νησιά το καλοκαίρι, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση η απουσία νύχτας. Την μακρύτερη ημέρα, στα τέλη Ιουνίου, ο ήλιος ανατέλλει στις 03:00 και δύει στις 21:29 GMT, ενώ το ολοκληρωτικό σκοτάδι είναι κάτι άγνωστο, αφού υπάρχει πάντοτε λυκόφως. Κατ' αντιστοιχία οι νύχτες του χειμώνα είναι κι αυτές μακρές. Την μικρότερη ημέρα, στα τέλη Δεκεμβρίου, ο ήλιος ανατέλλει στις 09:05 και δύει στις 15:16 GMT. Αυτήν την εποχή του χρόνου μπορεί να γίνει περιστασιακά ορατό το Βόρειο Σέλας στον βόρειο ορίζοντα.
Πολιτική
thumb|Ο Άλιστερ Κάρμαϊκλ σημερινός βουλευτής των Ορκάδων Οι Ορκάδες εκπροσωπούνται στη Βουλή των Κοινοτήτων ως τμήμα της εκλογικής περιφέρειας Ορκάδες και Σέτλαντ, η οποία εκλέγει ένα μέλος στο Κοινοβούλιο με το σύστημα της σχετικής πλειοψηφίας. Ο σημερινός βουλευτής είναι ο Άλιστερ Κάρμαϊκλ (Alistair Carmichael) των Ελεύθερων Δημοκρατών.
Για το Σκωτικό Κοινοβούλιο η εκλογική περιφέρεια των Ορκάδων εκλέγει ένα μέλος, επίσης με το σύστημα της σχετικής πλειοψηφίας. Ο σημερινός βουλευτής είναι ο Λίαμ ΜακΆρθουρ (Liam McArthur) που ανήκει επίσης στους Ελεύθερους Δημοκράτες. Πριν από αυτόν βουλευτής ήταν ο Τζιμ Γουάλας (Jim Wallace), τωρινό μέλος της Βουλής των Λόρδων, ο οποίος είχε χρηματήσει αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός.
Το (δημοτικό) Συμβούλιο των Ορκάδων αποτελείται από 21 μέλη, όλοι εκ των οποίων είναι ανεξάρτητοι, δηλαδή δεν ανήκουν σε κανένα πολιτικό κόμμα.
Η Κίνηση των Ορκάδων, ένα πολιτικό κόμμα το οποίο υποστήριζε την αποχώρηση των νησιών από την υπόλοιπη Σκωτία, έλαβε μέρος στις εκλογές του 1987 ως μέρος του συνασπισμού Κίνηση των Ορκάδων και των Σέτλαντ. Το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα επέλεξε να μη λάβει μέρος για να διευκολύνει την κατάληψη της βουλευτικής έδρας από την Κίνηση. Ο υποψήφιός της, Τζον Γκούντλαντ (John Goodlad) ήρθε 4ος με 3.095 ψήφους, το 14,5% των ψήφων, όμως η προσπάθεια δεν επαναλήφθηκε.
Οικονομία
Η αλιεία δεν έχει πλέον τη σπουδαιότητα του παρελθόντος. Παρ' όλα αυτά, το 2001 υπήρχαν ακόμη 345 άτομα τα οποία την εξασκούσαν, περίπου, δηλαδή, το 3,5% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Η σύγχρονη αλιευτική δραστηριότητα επικεντρώνεται στην αλιεία ρέγγας, λευκόψαρων, αστακών, καβουριών και άλλων οστρακόδερμων, και την ιχθυοκαλλιέργεια σολομών.
Στις μέρες μας οι παραδοσιακοί πρωτογενείς τομείς της οικονομίας εξάγουν βοδινό κρέας, τυρί, μπίρα, ψάρια και θαλασσινά. Στα πρόσφατα χρόνια υπάρχει ανάπτυξη σε άλλα οικονομικά πεδία, τα οποία περιλαμβάνουν τον τουρισμό, τη βιομηχανική παραγωγή τροφίμων και ποτών, την κατασκευή κοσμημάτων, πλεκτών και άλλων χειροτεχνημάτων, τις κατασκευές, και τη μεταφορά πετρελαίου μέσω του πετρελαϊκού τερματικού σταθμού στο νησί Φλότα. Το μεταπρατικό εμπόριο απασχολεί το 17,5% του συνόλου των εργαζομένων, ενώ οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες, την εκπαίδευση και την υγεία αποτελούν μεγάλο ποσοστό των απασχολούμενων, καθώς στον τριτογενή τομέα εργάζεται πάνω από το ένα τρίτο των κατοίκων (36%). Η ανεργία κυμαίνεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, καθώς φτάνει μόλις στο 1,4% του εργατικού δυναμικού.
Σύμφωνα με στοιχεία του 2007, το 55% των επιχειρήσεων είχαν σχέση με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη δασοκομία και την αλιεία, το 12% με τη βιομηχανία και τις κατασκευές, το 12% με το χοντρικό και το λιανικό εμπόριο και τις επισκευές, και το 5% με την παροχή υπηρεσιών στους τομείς της φιλοξενίας και της εστίασης. Ένα επιπλέον 5% είχε σχέση με τις δημόσιες υπηρεσίες. Το 70% των επιχειρήσεων απασχολούσε κάτω από 50 εργαζομένους.
thumb|right|Μηχανή μετατροπής κυματικής ενέργειας τύπου "Pelamis" στο Μπίλια Κρου του Μέινλαντ Οι Ορκάδες διαθέτουν σημαντικούς αιολικούς και υδάτινους ενεργειακούς πόρους και γι' αυτόν τον λόγο η αξιοποίηση των ανανεώσιμων αυτών πηγών ενέργειας έχει πρόσφατα έρθει στο προσκήνιο. Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Θαλάσσιας Ενέργειας (European Marine Energy Centre, EMEC), μια ερευνητική μονάδα η οποία χρηματοδοτείται από το Σκωτικό Κοινοβούλιο, έχει εγκαταστήσει ένα δοκιμαστικό σύστημα κυματικής ενέργειας στο Μπίλια Κρου (Billia Croo) στο Μέινλαντ των Ορκάδων και ένα δοκιμαστικό σύστημα παλιρροιακής ενέργειας στο νησί Έιντι. Η κατασκευή 4 ακόμη μικρότερων δοκιμαστικών συστημάτων χρηματοδοτήθηκε το 2009 από το Τμήμα Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (Department for Energy and Climate Change, DECC) της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου.
Αεροπορικές
thumb|left|Το αεροδρόμιο του Κέρκγουολ Το κύριο αεροδρόμιο στα νησιά είναι το Αεροδρόμιο του Κέρκγουολ. Υπάρχουν δρομολόγια προς την ηπειρωτική Σκωτία και συγκεκριμένα προς το Αμπερντήν, το Εδιμβούργο, τη Γλασκώβη και το Ινβερνές, και επίσης προς τα νησιά Σέτλαντ και τη θερινή περίοδο προς το Μπέργκεν της Νορβηγίας.
Το τοπικό συμβούλιο των νησιών συντηρεί αεροδρόμια και εκτελεί δρομολόγια προς τα περισσότερα από τα μεγαλύτερα νησιά, συμπεριλαμβανομένων των νησιών Στρόνσι, Έιντι, Βόρειο Ρονάλντσι, Γουέστρι, Πάπα Γουέστρι και Σάντι. Η συντομότερη τακτική αεροπορική διαδρομή στον κόσμο, είναι αυτή μεταξύ των νησιών Γουέστρι και Πάπα Γουέστρι για την οποία απαιτούνται μόλις δύο λεπτά, αλλά μπορεί να διαρκέσει λιγότερο από ένα λεπτό εάν ο άνεμος είναι ευνοϊκός.
Ακτοπλοϊκές
Στο τοπικό συμβούλιο των νησιών ανήκει η εταιρεία Orkney Ferries η οποία συνδέει όλα τα κατοικημένα νησιά του συμπλέγματος με το Μέινλαντ των Ορκάδων.
Γλώσσα, λαογραφία και λογοτεχνία
thumb|left|Ο Λίθος του Οντίν (The Odin Stone) Στην αρχή της καταγεγραμμένης ιστορίας τα νησιά κατοικούνταν από Πίκτους, η γλώσσα των οποίων ήταν βρυθονικά κελτικά. Η επιγραφή σε γραφή Όγκαμ πάνω στον πέτρινο δακτύλιο αδραχτιού του Μπάκουοϊ (Buckquoy spindle-whorl) μαρτυρά την ύπαρξη της Αρχαίας Ιρλανδικής στις Ορκάδες. Μετά την επικράτηση των Σκανδιναβών, σχεδόν όλα τα τοπωνύμια άλλαξαν σε δυτικά Σκανδιναβικά. Τα Σκανδιναβικά εξελίχθηκαν στη διάλεκτο Νορν (Norn), η οποία έφθινε συνεχώς μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, όταν και τελικά εξέλιπε. Τα Νορν αντικαταστάθηκαν από την Ορκαδιανή διάλεκτο των νησιωτικών Σκωτικών (Σκωτς). Η διάλεκτος αυτή βρίσκεται σε υποχώρηση λόγω της επιρροής της τηλεόρασης, της εκπαίδευσης και του μεγάλου αριθμού των εσωτερικών μεταναστών οι οποίοι έφτασαν στα νησιά. Παρά ταύτα, γίνονται προσπάθειες από μερικούς συγγραφείς και ραδιοπαρουσιαστές να αναζωογονήσουν τη χρήση της.
Οι γνωστότεροι λογοτέχνες από τις σύγχρονες Ορκάδες είναι ο ποιητής Έντουϊν Μιούιρ (Edwin Muir), ο ποιητής και συγγραφέας Τζορτζ Μακέι Μπράουν (George Mackay Brown) και ο συγγραφέας Έρικ Λίνκλεϊτερ (Eric Linklater).
Οι κάτοικοι
right|thumb|Ορκαδιανή μπάντα με γκάιντες σε εορταστική εκδήλωση στο Φίνστοουν (Finstown)
Οι γηγενείς κάτοικοι των Ορκάδων διατηρούν μια ιδιαίτερη ταυτότητα, με χαρακτηριστικά διαφορετικά από τους υπόλοιπους κατοίκους της Σκωτίας. Αν και η προσάρτηση της κομητείας των Ορκάδων έλαβε χώρα το 1472, πριν από περίπου πεντέμιση αιώνες, οι περισσότεροι Ορκάδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους πρώτα Ορκάδιους και μετά Σκώτους.
Όταν ένας Ορκάδιος μιλά για τη "Σκωτία", δεν εννοεί τις Ορκάδες ως μέρος τους, αλλά εννοεί τη χώρα η οποία βρίσκεται αμέσως νότια από τη θαλάσσια δίοδο Πέντλαντ (Pentland Firth). Όταν μιλά για την ηπειρωτική χώρα ("the mainland"), δεν εννοεί την ηπειρωτική Σκωτία, αλλά το νησί Μέινλαντ των Ορκάδων, το οποίο γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο οι ντόπιοι ονομάζουν πάντοτε με το άρθρο ("The Mainland"). Τα ταρτάν (tartan), οι πατριές (clans), οι γκάιντες (bagpipes) και τα παρόμοια είναι παραδόσεις των Σκωτικών Χάιλαντ και δεν αποτελούν μέρος της ντόπιας νησιωτικής κουλτούρας. Παρ' όλα αυτά έχουν καταγραφεί τουλάχιστον δύο ταρτάν τα οποία έχουν σχέση με τις Ορκάδες και ένα έχει σχεδιαστεί από κάτοικο του Σάντι για λογαριασμό του νησιού,  ενώ υπάρχουν και μπάντες με γκάιντες στις Ορκάδες.
Πανίδα και χλωρίδα
thumb|left|Μίκρωτος των Ορκάδων Στην ξηρά ο μίκρωτος των Ορκάδων (Microtus arvalis orcadensis) του νησιού Μέινλαντ, και ακόμη 4 υποείδη του κοινού μίκρωτου (Microtus arvalis), είναι ενδημικά είδη, ενώ είναι αξιοσημείωτο ότι το είδος απουσιάζει από την ηπειρωτική Βρετανία. Τα υπόλοιπα 4 υποείδη βρίσκονται στα νησιά Σάντι, Γουέστρι, Ράουσι και Νότιο Ρονάνλτσι.
thumb|Πρόβατο του Βόρειου Ρονάλντσι Το πρόβατο του Βόρειου Ρονάλντσι είναι μια ασυνήθιστη ράτσα οικόσιτου ζώου, το οποίο τρέφεται κατά ένα μεγάλο μέρος με φύκια, καθώς τίθεται υπό περιορισμό στο αλίπεδο του νησιού κατά το μεγαλύτερο διάστημα του έτους, έτσι ώστε να συντηρούνται οι περιορισμένοι βοσκότοποι της ενδοχώρας.
Οι παραλίες των νησιών είναι γνωστές για τα πολύχρωμα λουλούδια όπως τα τριπόλιο (ή αστέρας) (Aster tripolium), εαρινός υάκινθος (ή σκιλλοκρέμμυδο) (Scilla verna), χαλαβόχορτο (Armeria maritima), κοινή θαλασσολεβάντα (του γένους Limonium), καμπανορείκι (Erica cinerea) και κοινό ρείκι (Calluna vulgaris). Η σκωτική πρίμουλα (Primula scotica) βρίσκεται μόνο στις ακτές των Ορκάδων και κοντά στο Κέιθνες και το Σάδερλαντ.
Κυπριοαμερικανοί
Οι Κυπριοαμερικανοί είναι οι Αμερικανοί πολίτες που έχουν πλήρη ή μερική κυπριακή καταγωγή. Οι Κυπριοαμερικανοί, ανάλογα με την εθνοτική καταγωγή τους, ομιλούν (μαζί με τα αγγλικά) επίσης ελληνικά, τουρκικά, αραβικά ή αρμενικά. Η πλειοψηφία των Κυπριοαμερικανών (Ελληνοκύπριοι) είναι Χριστιανοί Ελληνορθόδοξοι και Μαρωνίτες, ενώ υπάρχουν και Σουνίτες Μουσουλμάνοι (Τουρκοκύπριοι).
Οι πρώτοι Κύπριοι μετανάστες στις ΗΠΑ κατάγονταν κυρίως από αγροτικές περιοχές. Οι Κυπριοαμερικανοί εγκαταστάθηκαν σε μεγάλα αστικά κέντρα, με τη μεγαλύτερη κυπριοαμερικανική κοινότητα να ζει στην Νέα Υόρκη. Στην πολιτεία της Νέας Υόρκης ζουν περίπου 2.587 Κυπριοαμερικανοί, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Σημαντικές Κυπριοαμερικανικές κοινότητες ζουν στο Νιου Τζέρσεϊ και τη Φλόριντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευραμερικανική κοινωνία
Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος
Ο Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος (Λιβάρτζι Αχαΐας, 1845 - Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1911) ήταν δικηγόρος και βουλευτής Καλαβρύτων και Αχαΐας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Λειβάρτζι Καλαβρύτων αλλά εγκαταστάθηκε νωρίς στην Πάτρα. Σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία, όπου εξέδωσε τις εφημερίδες «Πέλοπας», το 1874, και «Τοξότης», το 1876. Το 1883 διορίστηκε δημοτικός αστυνομικός αλλά τον επόμενο χρόνο παύθηκε.
Σπαλιαραίικα Αχαΐας
Τα Σπαλιαραίικα είναι οικισμός που υπάγεται στο νεοπαγή Δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1885 εκλέχτηκε βουλευτής Καλαβρύτων και στη συνέχεια, από το 1887 έως το 1910 βουλευτής Αχαΐας. Το 1907 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας χωρίς επιτυχία.
Σπαλιαραίικα Αχαΐας
Τοποθεσία
Ανήκουν στην τοπική κοινότητα Λουσικών ως τμήμα του πρώην Δήμου Ωλενίας. Βρίσκονται σε υψόμετρο 45 μέτρων. Εγγύς του χωριού βρίσκονται τα χωριά Άνω Αχαΐα, Λουσικά και Υψηλή Ράχη καθώς και ο μικρός ποταμός Σερδινή λίγο πριν εκβάλει στον ποταμό Πείρο.
Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου 1911 στην Αθήνα στον Ευαγγελισμό. Ο επικήδειος εκφωνήθηκε από τον Λουκά Ρούφο.
Σπαλιαραίικα Αχαΐας
Ιστορία
Στην περιοχή η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως ευρήματα από την εποχή του Μυκηναϊκού Πολιτισμού και ιδιαίτερα ένα μυκηναϊκό νεκροταφείο.
Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος
Σπαλιαραίικα Αχαΐας
Ιστορία
Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο των πρώτων οικιστών του, δηλ. την οικογένεια Σπαλιάρα. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες, οι πρώτοι του κάτοικοι είχαν αρκαδική καταγωγή. Στα 1901 απείχαν τέσσερις ώρες και τρία τέταρτα δρόμο από την Πάτρα καθώς και μιάμιση ώρα δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα δηλ. του τότε Δήμου Δύμης στον οποίον υπάγονταν.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 146 κατοίκους.
Διοικητική εξέλιξη
Με το ΦΕΚ 59Β της 17/06/1897 ο οικισμός προσαρτάται στον τότε Δήμο Δύμης με το όνομα Σπολιαρέϊκα. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Δύμης και προσαρτάται στην κοινότητα Άνω Αχαΐας. Με το ΦΕΚ 50Α της 03/04/1928 προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σουδενέϊκων (νυν Λουσικά). Την 16/10/1940 το παλιό όνομα του χωριού διορθώθηκε στο σημερινό. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφικά στοιχεία
Ο οικισμός πρωτοαναφέρεται στην απογραφή του 1896 με πληθυσμό 62 κατοίκους. Ενδεικτικά, η σύγχρονη δημογραφική εξέλιξη του χωριού είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Στην περιφέρεια του χωριού βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Ιωάννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Λάρισας.
Νομός Λάρισας   [ 279.305 ]
Δήμος Λάρισας
Ο δήμος Λάρισας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 126.076 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αγιάς
Ο δήμος Αγιάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.458 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αμπελώνος
Ο δήμος Αμπελώνος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.407 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αντιχασίων
Ο δήμος Αντιχασίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.951 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αρμενίου
Ο δήμος Αρμενίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.273 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: