cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Χρονικό του Χρόνου
Το Χρονικό του Χρόνου του Στίβεν Χόκινγκ αποτελεί εκδοτικό φαινόμενο. Έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 40 γλώσσες, και έχουν πουληθεί εκατομμύρια αντίτυπά του σε ολόκληρο τον κόσμο. Θεωρείται πλέον ένα κλασσικό έργο. Όταν πρωτοεκδόθηκε, το 1988, οι ιδέες που αναλύονταν στις σελίδες του προέρχονταν από την πρώτη γραμμή της έρευνας του Σύμπαντος. Ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου ήταν: A Brief History of Time. Κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, σημειώθηκαν σημαντικές πρόοδοι στην τεχνολογία της παρατήρησης τόσο του μικρόκοσμου όσο και του μακρόκοσμου, έτσι η κοσμολογία και η θεωρητική φυσική εισήλθαν σε μια χρυσή εποχή. Ο Στήβεν Χώκινγκ ήταν από τους μεγαλύτερους επιστήμονες που συνέβαλαν σε αυτή την αναγέννηση. Στην τωρινή έκδοση του βιβλίου, ο συγγραφέας, περιλαμβάνει τις πιο πρόσφατες εξελίξεις του επιστημονικού τομέα, πολλές από τις οποίες έχει προβλέψει ο ίδιος.
Αναφορές
Χρονικό
1035
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1035 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Αριθμητική γραμμική άλγεβρα
Αριθμητική γραμμική άλγεβρα είναι κλάδος της αριθμητικής ανάλυσης, ο οποίος ασχολείται με τους αλγόριθμους για την εκτέλεση γραμμικών αλγεβρικών εξισώσεων, όπως πράξεις με πίνακες με την χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Οι αλγόριθμοι αριθμητικής γραμμικής άλγεβρας χρησιμοποιούνται από μηχανικούς σε προβλήματα επεξεργασίας εικόνας, επεξεργασία σημάτων, τηλεπικοινωνίες, επιστήμες των υλικών, προβλήματα εξόρυξης δεδομένων (data mining) κλπ.
Βιβλιοθήκες γραμμικής άλγεβρας
Σήμερα, αλγόριθμοι οι οποίοι λύνουν προβλήματα γραμμικής άλγεβρας, υπάρχουν διαθέσιμοι σε έτοιμες βιβλιοθήκες (υπάρχουν διαθέσιμες σε διάφορες γλώσσες προγραμματισμού) και είναι βελτιστοποιημένες. Ένας μηχανικός συνήθως χρησιμοποιεί έτοιμες βιβλιοθήκες οι οποίες είναι βελτιστοποιημένες και περιέχουν για πράξεις γραμμικής άλγεβρας και αποφεύγει τον προγραμματισμό αλγορίθμων γραμμικής άλγεβρας (αποφεύγοντας λάθη υλοποίησης του αλγορίθμου ή δημιουργία κώδικα μη βελτιστοποιημένο). Πολλές φορές προσπαθούμε να μετατρέψουμε ένα αριθμητικό πρόβλημα που κανονικά θα λυνόταν με βρόχους (loops) σε μια γλώσσα προγραμματισμού σε μορφή διανυσματική και να χρησιμοποιήσουμε έτοιμες βελτιστοποιημένες βιβλιοθήκες γραμμικής άλγεβρας.
Σουδανόφωνοι νέγροι
Ονομάζονται σουδανόφωνες ή σουδανικές οι εθνότητες των μαύρων Αφρικανών που καταλαμβάνουν
Γλωσσολογικά ανήκουν στη βόρεια Νιγηροκονγκολεζική οικογένεια (νότιες Νιγηρο-Κονγκολεζικές είναι οι γλώσσες Μπαντού), πιο σωστά Σουδανικές θα τις ονομάζαμε, μαύρες γλώσσες που μέσα σ' αυτές συμπεριλαμβάνονται και κάποιες σουδανικές φυλές με γλώσσες όμως της Αφρο-Ασιατικής οικογένειας, π.χ Χάουσα, Πελ. Σημαντικά παρακλάδια των σουδανικών εθνοτήτων, είναι κατά πρώτον οι Βολταϊκές φυλές, οι φυλές δηλαδή που κατοικούν στην Μπουρκίνα Φάσο, π.χ η φυλή Μόσι, και κατά δεύτερον οι λεγόμενοι παλαιο-σουδανικοί πληθυσμοί από τη Γουινέα μέχρι το Τσαντ.
Πάντως, κυρίως φυλετικά, ορίζονται περισσότερο ως σουδανικές (sudanic), οι φυλές Αζάντε, Μαγκμπέτου, Μπάντα, Λέντου, Λουγκμπάρα, Οκέμπου, Μάαντι και άλλες μικρότερες ομάδες, που καταλαμβάνουν τα εξής κράτη: Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Σουδάν (νοτιοδυτικό τμήμα), Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (βόρειο τμήμα), Ουγκάντα (βορειοδυτικό τμήμα).
Σουδανόφωνες ομάδες μπορούν να οριστούν και οι φυλές του Νειλωτικού κλάδου του Σουδάν, της Κένυας, της Ουγκάντας και της βόρειας Τανζανίας.
Ο γενικός όρος σουδάν [που στα Αραβικά σημαίνει μαύρος], χρησιμοποιείται σήμερα στην περιγραφή:
Γενικά αυτές οι εθνότητες διαφέρουν σε πολλά απ' τους Μπαντού, ακόμη και σε αρκετές περιπτώσεις εμφανίζουν μικρές διαφορές χαρακτηριστικών προσώπου σε σχέση με τους τελευταίους, με διαφορετικό μέτωπο, μύτη, ζυγωματικά.
Πηγές
Κατηγορία:Σουδάν Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Φυλακές Συγγρού
right|250px|thumb|Σχεδιάγραμμα των φυλακών Συγγρού.
Οι φυλακές Συγγρού ήταν πολεοδομικό συγκρότημα που κατασκευάσθηκε γύρω στο 1888 και προοριζόταν για σωφρονιστικό κατάστημα. Το μεγαλύτερο μέρος του κόστους της κατασκευής καλύφθηκε από τον ευεργέτη Ανδρέα Συγγρό και για το λόγο αυτό οι φυλακές έλαβαν τιμητικά το όνομά του. Σήμερα στη θέση τους βρίσκονται κτισμένες εργατικές (αρχικά προσφυγικές) πολυκατοικίες, πίσω από το Δημαρχείο Ταύρου.
Ιστορικό
Κατά τα πρώτα έτη της λειτουργίας τους, οι φυλακές χρησιμοποιούνταν για τον εγκλεισμό ποινικών εγκληματιών, ενώ στα χρόνια του μεσοπολέμου σε αυτές κλείσθηκαν αρκετοί κομμουνιστές, που θεωρούνταν εχθροί του αστικού καθεστώτος και διώκονταν. Το ίδιο συνέβη και τα χρόνια του εμφυλίου, στην τελευταία δε φάση του οποίου φιλοξένησαν και ανταρτόπληκτους. Τα κελιά των φυλακών ήταν μικρά και ανήλιαγα, οι δε συνθήκες κράτησης πολύ δυσχερείς για όσουν φυλακίζονταν εκεί, έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών (1944) οι φυλακές (εντός των οποίων κρατούνταν δωσίλογοι) αποτέλεσαν έναν από τους πρώτους στόχους του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα Κατηγορία:Δικαιοσύνη
Ligue Nationale de Basket (Ελβετία)
Η Ελβετική Λίγκα (γαλλικά: Ligue Nationale de Basket, LNBA) αποτελούσε τη διοργανώτρια αρχή των κορυφαίων πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης της χώρας. Διαιρούνταν σε δύο κατηγορίες, την πρώτη (Championnat LNA) και τη δεύτερη (Championnat LNB), ακολουθώντας το σύστημα ανόδου και υποβιβασμού μεταξύ των πρωταθλημάτων των δύο κατηγοριών. Η Ελβετική Λίγκα ήταν μέλος της ULEB, έως το 2015. Το 2016 διαλύθηκε, ενώ την ευθύνη διεξαγωγής των πρωταθλημάτων ανέλαβε η Ελβετική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Swiss Basketball).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελβετία
Δημήτριος Δημητρακάκης
Ο Δημήτριος Δημητρακάκης (1823-1888) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Χρημάτισε για πολλά χρόνια ανώτερος διοικητικός υπάλληλος, ενώ την δεκαετία του 1880 υπήρξε συνεχώς αντιπρόσωπος της επαρχίας Λακεδαίμονος.
Ήταν ένας από τους αρχαιότερους και γνωστότερους πολιτευτές. Είχε σχεδόν απέραντο μνημονικό στο οποίο είχε αποστηθίσει όλη την ανεκδοτική ιστορία της Ελληνικής πολιτικής.
Έχουν εκδοθεί απομνημονεύματά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Βουλευτές Λακεδαίμονος
Ντέρι
Η παλιά περιτειχισμένη πόλη βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Φόιλ, η οποία γεφυρώνεται από δύο οδικές γέφυρες και μία πεζογέφυρα. Η πόλη σήμερα εκτείνεται και στις δύο όχθες (Cityside στα δυτικά και Waterside στα ανατολικά). Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 83.652 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001, ενώ ολόκληρο το πολεοδομικό συγκρότημα είχε πληθυσμό 90.736 κατοίκους. Η διοικητική περιοχή περιλαμβάνει τόσο το Λιμάνι του Λόντονμπερι (Londonderry Port), όσο και το αεροδρόμιο (City of Derry Airport).
Το Ντέρι βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την κομητεία Ντόνεγκαλ, με την οποία έχει στενή σχέση για πολλούς αιώνες. Το πρόσωπο που κατά την παράδοση ίδρυσε τον αρχικό οικισμό είναι ο Saint Colmcille, ένας άγιος από το Tír Chonaill, το παλιό όνομα σχεδόν όλων των σημερινών κομητειών του Ντόνεγκαλ, στις οποίες ανήκε και η δυτική όχθη του Φόιλ πριν από το 1610.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οχυρωμένες πόλεις Κατηγορία:Πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Βόρεια Ιρλανδία
Ferrari
Η Ferrari (, επίσημη ονομασία: Ferrari S.p.A.) είναι ιταλική εταιρεία κατασκευής σπορ αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων. Στο παρελθόν ανήκε στον όμιλο της Fiat, αν και ήταν οικονομικά ανεξάρτητη, ενώ στις 3 Ιανουαρίου 2016 έγινε ανεξάρτητη. Η έδρα της είναι στο Μαρανέλλο κοντά στη Μόντενα, στην επαρχία Μόντενα της Ιταλίας. Η ιστορία της, τυπικά ξεκινάει με την ίδρυση της Auto Avio Costruzioni από τον Έντσο Φερράρι, η οποία κατασκεύασε το πρώτο της αυτοκίνητο το 1940. Ωστόσο, η ίδρυση της εταιρείας ως κατασκευάστρια αυτοκινήτων συνήθως αναγνωρίζεται το 1947, όταν κατασκευάστηκε το πρώτο αυτοκίνητο με την επίσημη ονομασία «Ferrari».
Η Ferrari είναι η πιο ισχυρή μάρκα ως αναγνωρίσιμο «σήμα» στον κόσμο, σύμφωνα με την Brand Finance. Το Μάιο του 2012, μία Ferrari 250 GTO του 1962 έγινε το πιο ακριβό αυτοκίνητο στην ιστορία, καθώς πωλήθηκε σε μια ιδιωτική συναλλαγή για ποσό $38.100.000 στον αμερικανό μεγιστάνα των επικοινωνιών Craig McCaw. Αργότερα, το 2018 αυτό το ρεκόρ καταρρίφθηκε από μία 250 GTO του 1964 που πουλήθηκε για $48.400.000 σε δημοπρασία στο Μοντερέι της Καλιφόρνια, ενώ πιστεύεται ότι σε άλλες ιδιωτικές συναλλαγές αντίστοιχες GTO έχουν αλλάξει χέρια έως και για $70.000.000.
Το έτος 2019 η Ferrari πούλησε 10.131 αυτοκίνητα παγκοσμίως (σημειώνοντας αύξηση κατά 9,5% ως προς το 2018) και σπάζοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της το φράγμα των 10.000 πωλήσεων.
Ιστορία
Τον Έντσο Φερράρι δεν τον απασχολούσε αρχικά η ιδέα παραγωγής αυτοκινήτων δρόμου, όταν ίδρυσε τη Scuderia Ferrari το 1929, με έδρα τη Μόντενα. Η ονομασία Scuderia Ferrari (κυριολεκτικά «Στάβλος Φερράρι») συνήθως χρησιμοποιείται για την αγωνιστική ομάδα της Ferrari. Ο Ferrari προετοίμαζε και χρησιμοποιούσε αγωνιστικά αυτοκίνητα της Alfa Romeo για αγώνες της εποχής. Το 1933 η Alfa Romeo αποσύρθηκε επίσημα σαν εργοστάσιο από τους αγώνες και η Scuderia Ferrari ανέλαβε στη θέση της. Η Scuderia απέκτησε τα αυτοκίνητα των Grand Prix με τις τελευταίες προδιαγραφές της Alfa Romeo και πήρε πολλούς διάσημους οδηγούς όπως οι Τάτσιο Νουβολάρι και Ατσίλε Βάρτσι. Το 1938 η Alfa Romeo επανήλθε στους αγώνες αυτοκινήτου, σχηματίζοντας την Alfa Corse στο Μιλάνο και προσέλαβε τον Έντσο Φερράρι ως διευθυντή του νέου αγωνιστικού τμήματος. Ως εκ τούτου, η Scuderia Ferrari διαλύθηκε.
Το Σεπτέμβριο του 1939 ο Έντσο Φερράρι αποχώρησε από την Alfa Romeo υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα χρησιμοποιήσει το όνομα Ferrari, σε συνδυασμό με αγώνες ή αγωνιστικά αυτοκίνητα, για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Λίγες μέρες αργότερα ίδρυσε την Auto Avio Costruzioni (AAC), με έδρα τις εγκαταστάσεις της παλαιάς Scuderia Ferrari. Η νέα εταιρεία φαινομενικά παρήγαγε εργαλειομηχανές και εξαρτήματα αεροσκαφών. Το 1940 η εταιρεία κατασκεύασε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο εμπεριέχοντας την ονομασία Ferrari, το Tipo 815, βασισμένο σε πλατφόρμα της Fiat. Ήταν το πρώτο αυτοκίνητο της εταιρείας και συμμετείχε στους αγώνες Mille Miglia, αλλά λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ελάχιστο ανταγωνισμό. Το 1943 το εργοστάσιο της Ferrari μεταφέρθηκε στο Μαρανέλλο, όπου και παραμένει από τότε. Το εργοστάσιο βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης για την κατασκευή αυτοκινήτων δρόμου.
200px|thumb|left|Ferrari 125 S. Το πρώτο επίσημα αυτοκίνητο της Ferrari με το όνομα «Ferrari» ήταν το 125 S του 1947, με κινητήρα 1.5 λίτρων V12. Ο Έντσο Φερράρι απρόθυμα κατασκεύαζε και πωλούσε τα αυτοκίνητα δρόμου με σκοπό να χρηματοδοτήσει τη Scuderia Ferrari. Το όνομα Scuderia Ferrari επανήλθε υποδηλώνωντας τα εργοστασιακά αγωνιστικά αυτοκίνητα, διακρίνοντάς τα έτσι από τα αυτοκίνητα δρόμου προς πώληση. Το 1960 η εταιρεία αναδιοργανώθηκε ως νομική μορφή με την επωνυμία SEFAC S.p.A. (Società Esercizio Fabbriche Automobili e Corse). Στις αρχές του 1969, η Fiat αγόρασε το 50 τοις εκατό των μετοχών της Ferrari. Αυτό ως αποτέλεσμα είχε την αύξηση των διαθέσιμων επενδυτικών κεφαλαίων, οπότε άρχισαν οι εργασίες ταυτόχρονα για την επέκταση του εργοστασίου που προορίζονται για τη μεταφορά της παραγωγής των κινητήρων Dino από το εργοστάσιο της Fiat στο Τορίνο στην Ferrari στο Μαρανέλλο, αν και τελικώς τα μοτέρ αυτά κατασκευάστηκαν όλα στο Τορίνο. Το νέο μοντέλο αύξησε την επενδυτική κλίμακα της Ferrari, δίνοντας ώθηση.
200px|thumb|left|[[Ferrari Enzo Ferrari.]] Το 1987, ο Έντσο Φερράρι επέβλεπε το λανσάρισμα της Ferrari F40, του τελευταίου νέου μοντέλου παραγωγής της Ferrari που θα παρουσιαζόταν πριν από το θάνατό του, το 1988, και αναμφισβήτητα ένα από τα πιο διάσημα supercars που κατασκευάστηκαν ποτέ. Την ίδια χρονιά, το 1988, το μερίδιο της Fiat στη Ferrari επεκτάθηκε στο 90 τοις εκατό. Το 1989 η εταιρεία μετονομάστηκε σε Ferrari S.p.A.
Από το 2002 έως το 2004, η Ferrari παρήγαγε την Enzo, το ταχύτερο και ισχυρότερο μοντέλο της εκείνο το διάστημα, το οποίο εισήχθη στην αγορά και ονομάστηκε προς τιμήν του ιδρυτή της εταιρείας, Ferrari Enzo Ferrari. Κανονικά θα έπρεπε να είχε ονομαστεί F60, συνεχίζοντας την ονοματολογία από τις Ferrari F40 και Ferrari F50, και αυτή ήταν η αρχική εντύπωση στον αυτοκινητιστικό Τύπο, αλλά η Ferrari ήταν τόσο ευχαριστημένη με την ιδέα για το όνομα αυτό που η ονομασία Enzo παρέμεινε. Αρχικά είχε προσφερθεί στους πιστούς και σταθερούς πελάτες, κάθε ένα από τα 399 (μείον την 400ή που δωρήθηκε στο Βατικανό για φιλανθρωπικούς σκοπούς) στην τιμή των $650.000 ανά αντίτυπο (ισοδύναμα τότε με £400.900).
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2012, συνολικά 964 αυτοκίνητα Ferrari (αξίας πάνω από $162 εκατ. που ισοδυναμεί με £99.950.000) παρακολούθησαν την εκδήλωση Ferrari Driving Days στην πίστα του Σίλβερστοουν (Silverstone Circuit) και παρέλασαν γύρω από την πίστα πραγματοποιώντας παγκόσμιο ρεκόρ.
Η διαδικασία της διάσπασης από την FCA ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2015, με την ίδρυση της Ferrari N.V. (μιας εταιρείας που έχει συσταθεί με έδρα στην Ολλανδία) ως τη νέα εταιρεία συμμετοχών του ομίλου της Ferrari και την μετέπειτα πώληση από την FCA του 10 τοις εκατό των μετοχών σε Αρχική Δημόσια Προσφορά και την ταυτόχρονη εισαγωγή των κοινών μετοχών στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE). Μέσα από τα υπόλοιπα βήματα του διαχωρισμού, το μερίδιο της FCA στην επιχείρηση της Ferrari διανεμήθηκε στους μετόχους της FCA, ενώ το 10 τοις εκατό συνέχισε να ανήκει στον Πιέρο Φερράρι. Η διάσπαση ολοκληρώθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2016, όταν και η Ferrari έγινε νομικά ανεξάρτητη.
Έμβλημα
200px|thumb|right|Ο Φραντσέσκο Μπαράκκα. Το εμπορικό σήμα της Ferrari, το οποίο είναι διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι το μαύρο καλπάζον άλογο (Cavallino Rampante) σε κίτρινη ασπίδα ή ορθογώνιο πλαίσιο (το κίτρινο είναι το κυρίαρχο χρώμα του οικόσημου της πόλης της Modena), με το κάτω μέρος των γραμμάτων S F για τη Scuderia Ferrari, με τρεις ρίγες, μία πράσινη, μία λευκή και μία κόκκινη, τα εθνικά χρώματα της Ιταλίας, στην κορυφή. Αυτό είναι το λογότυπο που εμφανίζεται σε όλα τα αγωνιστικά αυτοκίνητα της ομάδας.
Το ανορθωμένο καλπάζον άλογο, σύμβολο του θάρρους και της τόλμης, ήταν αρχικά το προσωπικό έμβλημα του Φραντσέσκο Μπαράκκα, του άσσου πιλότου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος το ζωγράφιζε στις πλευρές των αεροπλάνων του. Για το ακριβές χρώμα του αλόγου του Μπαράκκα υπάρχει ένα μικρό μυστήριο. Πιστεύεται ότι το αρχικό χρώμα του αλόγου ήταν το κόκκινο, ως έμβλημα του 2ου συντάγματος «Piemonte Reale Cavalleria», στο οποίο ανήκε ο Μπαράκκα, και ότι το πλέον διάσημο μαύρο άλογο χρησιμοποιήθηκε ως ένδειξη πένθους από τους συναδέλφους της μοίρας του μετά το θάνατό του.
Αγωνιστική παράδοση
300px|thumb|Ο Κίμι Ράικονεν με το μονοθέσιο F2007–056 (Γκραν Πρι Βραζιλίας, 2007).
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η εταιρεία έγινε γνωστή για τη συνεχόμενη συμμετοχή της στους αγώνες αυτοκινήτου και ειδικά στην Φόρμουλα 1, όπου γνώρισε μεγάλες επιτυχίες, ειδικά στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και το διάστημα 1999–2004. Η ομάδα κατέκτησε αρκετές φορές το Πρωτάθλημα κατασκευαστών και αρκετοί οδηγοί της το Πρωτάθλημα Οδηγών. Τα τελευταία της επιτεύγματα ήταν το 2007, οπότε ο Κίμι Ράικονεν κατέκτησε το πρωτάθλημα οδηγών και η εταιρεία το πρωτάθλημα κατασκευαστών.
Ο ίδιος ο Έντσο Φερράρι διατήρησε τον έλεγχο του αγωνιστικού τμήματος της εταιρείας μέχρι τον θάνατό του, το 1988, σε ηλικία 90 ετών.
Η εταιρεία παρέχει κινητήρες και σε άλλες ομάδες της Φόρμουλα 1, όπως για παράδειγμα στην Sauber:
thumb|300px|22 ιστορικά αγωνιστικά μοντέλα της Φερράρι (παραταγμένα στην πίστα του [[Νύρμπουργκρινγκ).]]
Ιστορικά μοντέλα
200px|thumb|right|Ferrari 250 GTO (1962). 200px|thumb|right|Ferrari 308 GTB (1975) κατασκευής 1984. 200px|thumb|right|[[Ferrari 288 GTO (1984).]] 200px|thumb|right|[[Ferrari F40 (1987).]] 200px|thumb|right|[[Ferrari F50 (1995) δίπλα σε F40 (1987) και άλλα μοντέλα της εταιρείας.]] 200px|thumb|right|[[Ferrari Enzo Ferrari (2002).]] 200px|thumb|right|[[Ferrari FXX (2005).]] 200px|thumb|right|[[Ferrari LaFerrari (2013).]]
Παρατίθενται τα μοντέλα της Εταιρείας έως σήμερα, χρονολογικά:
Πρόσφατα μοντέλα
200px|thumb|right|Ferrari F12 TRS (2014).
Κύρος και φήμη
Τα αυτοκίνητα της Φερράρι θεωρούνται από τα καλύτερα στον κόσμο, τόσο κατασκευαστικά, όσο οδηγικά και από πλευράς επιδόσεων και γίνονται αντικείμενο λατρείας από οπαδούς της αυτοκίνησης, καθώς και σύμβολα κοινωνικού στάτους, ευπορίας και εξειδικευμένου γούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Fiat Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
2131 Μαγιάλ
Ο Μαγιάλ (Mayall) είναι ένας μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (μέχρι και πέρα από το εσώτατο όριο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,72. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τον Αμερικανό αστρονόμο `Αρνολντ Ρ. Κλέμολα, που παρατηρούσε από το Όρος Χάμιλτον της Καλιφόρνια (Αστεροσκοπείο Λικ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Νίκολας Μαγιάλ (Nicholas Ulrich Mayall, 1906–1993).
Κατά το περιήλιο της τροχιάς του ο Μαγιάλ βρίσκεται εκτός της Κύριας Ζώνης και πλησιάζει την τροχιά του `Αρη. Ο Μαγιάλ είναι ένας από τους πολύ λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που συμπληρώνει μία περιφορά γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες. Αξιοσημείωτη είναι και η μεγάλη κλίση της τροχιάς του ως προς την εκλειπτική, σχεδόν 34°.
Δορυφόρος
Αναλύοντας την καμπύλη φωτός του Μαγιάλ που λήφθηκε στο χρονικό διάστημα από τις 30 Νοεμβρίου ως τις 16 Δεκεμβρίου 2009, οι B. Warner κ.ά. ανακοίνωσαν, στις 31 Δεκεμβρίου 2009, την ύπαρξη ενός σώματος που περιφέρεται γύρω του. Ο δορυφόρος αυτός περιφέρεται σε μέση απόσταση 12 περίπου χιλιομέτρων από τον Μαγιάλ μία φορά κάθε 23 ώρες και 29 λεπτά. Η διάμετρος του δορυφόρου εκτιμάται σε 2,1 χιλιόμετρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μαγιάλ εκτιμάται σε 7,77 ± 0,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,239 ± 0,031. Ο Μαγιάλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες 34 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, μία πολύ γρήγορη περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαγιαλ
Δήμος Κορώνειας Βοιωτίας
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 5 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορωνειας
Μονή Βαρσαμόνερου
Η Ιερά Μονή Βαρσαμόνερου είναι μοναστήρι των πρώτων αιώνων της Ενετοκρατίας από το οποίο όμως σώζεται σήμερα μόνο ο ναός. Υπάγεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα Βοριζίων. Απέχει από το Ηράκλειο 54 χιλιόμετρα.
Βόρειο κλίτος
Ο ναός είναι κατάγραφος και οι τοιχογραφίες του είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Η σημερινή εκκλησία είναι τρίκλιτη και έχει και νάρθηκα. Το παλαιότερο κλίτος είναι το βόρειο και είναι καθιερωμένο στην Παναγία. Σε ενετικά έγγραφα αναφέρεται με την ονομασία chiesa della Madonna di Varsamonero. Υπάρχουν επιγραφές των ετών 1332, 1404, 1407 κ.ά.
Νότιο κλίτος
Στο νότιο κλίτος αναφέρεται ως έτος τοιχογράφησης το 1400-1428. Το κλίτος αυτό είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη και στη νοτιοδυτική γωνία του διαμορφώθηκε ένα μικρότερο κλίτος, καθιερωμένο στον Άγιο Φανούριο. Αυτό κτίστηκε το 1426 και αναφέρεται το 1431 από τον Κρητικό ζωγράφο Κωνσταντίνο Ρίκο. Από τότε φαίνεται ότι επικράτησε το όνομα του Αγίου Φανουρίου και για το μοναστήρι. Ο εν λόγω άγιος εορτάζεται στην περιοχή ως τοπικός άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 27 Αυγούστου. Η μονή αναστηλώθηκε μετά το 1947 από το Νικόλαο Πλάτωνα.
Πηγές
Βαρ Βαρ
Μαντινέας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Μαντινέας (Μαντινεύς) είναι γνωστός ένας από τους 50 γιους του βασιλιά Λυκάονα της Αρκαδίας. Ο Μαντινεύς ίδρυσε την αρχαία πόλη Μαντίνεια στην Πελοπόννησο, μία πόλη που πήρε το όνομά του. Σε κάποιες πηγές ο Μαντινεύς αναφέρεται και με το όνομα Μαντίνους. Η πόλη που ίδρυσε ο Μαντινέας ονομαζόταν "Πτόλιν" στο σημερινό Γκορτσούλι Αρκαδίας σε έναν λόφο περίπου 1 χιλιόμετρο βόρεια από την μετέπειτα πόλη όπου βρέθηκε προϊστορικός οικισμόςμ από το 6.000 π.Χ.. Η Αντινόη αργότερα, εγγονή του Άλεος από την Τεγέα την μετέφερε στην σημερινή της θέση στον κάμπο νότια από τον λόφο.
Οίκος των Ρομανώφ
Ο Οίκος των Ρομανώφ (ορθή προφορά Ρομάνωφ, Дом Романовых) υπήρξε η κυβερνώσα δυναστεία του Βασιλείου της Ρωσίας και κατόπιν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για τρεις αιώνες. Πρώτος τσάρος του οίκου είναι ο Μιχαήλ Α', ο οποίος εξελέγη από τη «Μεγάλη Εθνοσυνέλευση» το 1613. Η δισεγγονή του Άννα Πετρόβνα παντρεύτηκε τον Κάρολο Φρειδερίκο δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ και έτσι η διαδοχή στο θρόνο της Ρωσίας συνεχίστηκε από τον Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Τελευταίος τσάρος από τον νέο αυτό Οίκο είναι ο Νικόλαος Β΄, που εκθρονίσθηκε από την Επανάσταση του Φεβρουαρίου το 1917 και εκτελέσθηκε τον επόμενο χρόνο.
Ο Δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ο οποίος ήταν ο ίδιος μέλος ενός κλάδου των Όλντενμπουργκ, παντρεύτηκε με ένα μέλος της οικογένειας Ρομανόφ στις αρχές του 18ου αιώνα και όλοι οι τσάροι Ρομανόφ, από τα μέσα αυτού του αιώνα έως την επανάσταση του 1917, κατάγονταν από το γάμο αυτό. Αν και είναι επίσημα γνωστός ως Οίκος των Ρομανόφ, οι απόγονοι των Ρομανόφ και Όλντενμπουργκ μερικές φορές αναφέρονται ως Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομανόφ.
Προέλευση
Μετά το θάνατο του Φιοντόρ, το στέμμα δόθηκε στον αντιβασιλέα Μπορίς Γκοντουνόφ. Φοβούμενος πως οι Ρομανόφ θα τον υπέσκαπταν, ο Μπορίς εξοβέλισε τα περισσότερα μέλη τους στις εσχατιές του βασιλείου (Αρκτικός Ωκεανός και Ουράλια), όπου πέθαναν από τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης. Ο αρχηγός εκείνη τη στιγμή της οικογένειας, Φιόντορ Νικίτιτς (πρώτος εξάδελφος του Κωδωνοκρούστη από τη μεριά της Αναστασίας), εξαναγκάσθηκε να μονάσει και άλλαξε το όνομά του σε Φιλάρετος. Έγινε Πατριάρχης της Μόσχας και πατέρας τού Μιχαήλ Α΄ της Ρωσίας, πρώτου μέλους των Ρομάνοφ που έγινε τσάρος.
Ανέλιξη στο θρόνο
thumb|220px|Εικόνα από [[χειρόγραφο βιβλίο του 1673. Το πλήθος παρακαλεί τη μητέρα του Μιχαήλ Ρομανόφ να επιτρέψει στο γιο της να αναλάβει Τσάρος.]]
Οι τύχες των Ρομανόφ άλλαξαν προς το τέλος των Αναστατώσεων: η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία επενέβη στα εσωτερικά της Ρωσίας με τους Ψευδοδημήτριους και αποκατέστησε τις βογιαρικές οικογένειες που είχαν πληγεί από τον Γκοντουνόφ, ώστε να αποκτήσει στηρίγματα στην τοπική αριστοκρατία. Έτσι ο πρώτος Ψευδοδημήτριος προήγαγε το μοναχό Φιλάρετο σε μητροπολίτη Ροστόφ και ο δεύτερος σε Πατριάρχη Μόσχας (1609). Παρ' όλα αυτά, τον επόμενο χρόνο ο πατριάρχης Φιλάρετος συγκρούσθηκε με τους κατακτητές και φυλακίσθηκε.
Όταν οι Πολωνοί εκδιώχθηκαν από τη Μόσχα το 1612, έγιναν βολιδοσκοπήσεις σε πολλούς βογιάρους με μακρινή ρουρικιδική καταγωγή να αναλάβουν το θρόνο. Κανείς δε δέχθηκε, βλέποντας ότι η χώρα είχε περιπέσει στο απόλυτο χάος και το στέμμα έμοιαζε με λαιμητόμο. Έτσι έγινε πρόταση στο μεγαλύτερο γιο του Φιλαρέτου, τον Μιχαήλ Ρομανόφ, ο οποίος ήταν μόλις δεκαέξι ετών και ζούσε με τη μητέρα του σε ένα μοναστήρι της Κοστρομά. Αρχικά ο Μιχαήλ αρνήθηκε, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη και ενθρονίσθηκε στις 22 Ιουλίου 1613. Έτσι ξεκίνησε η δυναστεία των Ρομανόφ, η οποία κυβέρνησε τη χώρα με σιδηρά πυγμή έως την ανατροπή της από τη Ρωσική Επανάσταση τρεις αιώνες αργότερα.
Εκτέλεση του Τσάρου και της οικογένειάς του
Τη νύχτα της 17 Ιουλίου 1918, αρχές των Μπολσεβίκων υπό τις διαταγές του Γιάκοβ Σβερντλόφ από τη Μόσχα και οδηγούμενοι από τον Φιλίπ Γκολοσσοκιν και τον Γιάκοβ Γιουρόβσκι, πυροβόλισαν τον Νικόλαο Β', την οικογένεια του και τέσσερις υπηρέτες στο κελάρι της Οικίας Ιπάτιεφ.
Ξύπνησαν την οικογένεια άρον άρον γύρω στης 1:30 π.μ. λέγοντας τους ότι θα τους μετακινήσουν σε μια νέα ασφαλέστερη τοποθεσία. Ντύθηκαν απλά, στα γρήγορα. Έπειτα τους πήραν από το σπίτι που έμεναν και πηγαίνοντας τους από την αυλή, μέσα από αρκετούς διαδρόμους και σκοτεινά δωμάτια. Φτάσανε σε ένα δωμάτιο στο τέλος ενός διαδρόμου που είχε μόνο μια ηλεκτρική λάμπα που φώτιζε αχνά. Ζήτησαν να τους φέρουν δύο καρέκλες για τα μικρά παιδιά να κάτσουν. Αργότερα άφησαν την οικογένεια για λίγα λεπτά. Ξαφνικά, μια ομάδα οπλισμένη οδηγούμενη από τον Γιουρόβσκι μπήκαν στο δωμάτιο. Ο Γιουρόβσκι διάβασε την απόφαση της Δούμας η οποία έλεγε ότι πρέπει να τους σκοτώσουν άμεσα. Ο Νικόλαος εντελώς αμήχανα ρώτησε τον Γιουρόβσκι, "Τι; Τι;" και ο Γιουρόβσκι του απάντησε, "Αυτό!" και τον πυροβόλησε στο στήθος. Έτσι ξεκίνησε η δολοφονία του Τσάρου και της οικογένειας του. Ο Τσάρος Νικόλαος Β', πυροβολήθηκε από τους υπόλοιπους ένοπλους, και έπεσε αμέσως νεκρός από πολλαπλά τραύματα. Το σκοτεινό δωμάτιο γέμισε με τοξικό καπνό και σκόνη από τους πυροβολισμούς, με αποτέλεσμα να πυροβολούν στα τυφλά, πετυχαίνοντας συχνά τους τοίχους δημιουργώντας περισσότερη σκόνη. Η Αλεξάνδρα πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον Ερμάκοβ και σκοτώθηκε, ακόμη μερικοί από τους ένοπλους τραυματίστηκαν μεταξύ τους. Οι ένοπλοι μπήκαν ξανά στο δωμάτιο όταν καθάρισε από τη σκόνη και τον καπνό διαπιστώνοντας ότι η υπόλοιπη αυτοκρατορική οικογένεια ήταν ακόμα ζωντανή και χωρίς να έχουν τραυματιστεί. Η Μαρία προσπάθησε να αποδράσει από την μπροστινή πόρτα του δωματίου η οποία ήταν καρφωμένη. Η φασαρία που έκανε καθώς προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα τράβηξε την προσοχή του μεθυσμένου στρατιωτικού επίτροπου Πίτερ Ερμάκοβ. Έτσι μερικοί από την οικογένεια πυροβολήθηκαν στα γρήγορα στο κεφάλι, αλλά οι υπόλοιποι, όπως ο νεαρός Τσαρέβιτς, δεν θα πεθάνουν ούτε από τους πολλαπλούς πυροβολισμούς από κοντινή απόσταση, ούτε και από τα καρφώματα από τις ξιφολόγχες. Στο τέλος όλοι πυροβολήθηκαν στο κεφάλι, ακόμα και μετά από αυτό δύο κορίτσια παρέμειναν ζωντανές για δέκα λεπτά, χρειάστηκε να τους χτυπήσουν με το κοντάκιο για να πεθάνουν. Αργότερα ανακάλυψαν ότι οι σφαίρες και οι ξιφολόγχες μπλοκαρίστηκαν από τα διαμάντια που είχαν ράψει εσωτερικά των παιδικών ρούχων. Τα πτώματα των Ρομανόφ από τότε είχαν μεταφερθεί και κρυφτεί πολλές φορές πριν τα πετάξουν σε έναν μη σημαδεμένο λάκκο όπου παρέμειναν μέχρι το καλοκαίρι του 1979 όπου ένας ερασιτέχνης ερευνητής βρήκε και έθαψε ξανά τα πτώματα και στη συνέχεια έκρυψε την ανακάλυψη του μέχρι την πτώση του κομμουνισμού. Το 1991 τα πτώματα ξεθάφτηκαν όπου και τους έγινε κρατική κηδεία υπό τη δημοκρατία της μετά-Σοβιετικής Ρωσίας, λίγα χρόνια αργότερα έγιναν εξετάσεις DNA και ερευνήθηκαν διάφορα εγκληματολογικά στοιχεία από τους Ρώσους και άλλους διεθνείς επιστήμονες ώστε να γίνει η ταυτοποίηση τους.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1940
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών του 1940 πραγματοποιήθηκε με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, στον οποίο ανήκε τότε το άθλημα. Πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για τέταρτη φορά στην ιστορία του. Εχαν προηγηθεί τα τοπικά πρωταθλήματα Αττικοβοιωτίας, Θεσσαλονίκης και Πατρών.
Οίκος των Ρομανώφ
Εκτέλεση του Τσάρου και της οικογένειάς του
Η Οικία Ιπάτιεφ είχε το ίδιο όνομα με το Μοναστήρι Ιπάτιεφ στην Καστρομα, όπου προσφέρθηκε στον Μιχαήλ Ρομανόφ το Ρωσικό Στέμμα το 1613. Στο σημείο που ήταν κάποτε η Οικία Ιπάτιεφ, χτίστηκε μια μεγάλη εκκλησία "πάνω στο αίμα" εις μνήμην τους.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1940
Προκριματικοί όμιλοι
Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικοβοιωτίας ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 1940 και μετείχαν 14 σύλλογοι, όλοι από την περιφέρεια πρωτευούσης. Οι αγώνες έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Στην προκριματική φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, από τους οποίους έπειτα από μονούς αγώνες ενός γύρου προκρίθηκαν οι τρεις πρώτες κάθε ομίλου για τον τελικό όμιλο των έξι.
Οίκος των Ρομανώφ
Εκτέλεση του Τσάρου και της οικογένειάς του
Το 2000,η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ανακοίνωσε την αγιοποίηση της οικογένειας για την «ταπεινότητα, την καρτερία και την πραότητα» τους. Ανακηρύχθηκαν ως παθοφόροι και όχι ως μάρτυρες.
Αμφισβητήσεις
thumb|Ο [[Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας)|Πέτρος Α' (1672-1725) θεωρείται ο σπουδαιότερος των Ρομανόφ και «πατέρας του ρωσικού έθνους».]]
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1940
Τελική φάση
Στην τελική φάση προκρίθηκαν οι τρεις πρώτοι σύλλογοι κάθε ομίλου και αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ.
Οίκος των Ρομανώφ
Αμφισβητήσεις
Με όρους αίματος, δηλαδή καταγωγή πρώτου βαθμού από αρσενικό Ρομανόφ ή άνοδος στο θρόνο ως χήρα Ρομανόφ, η δυναστεία θα έπρεπε να θεωρείται λήξασα το 1762 με το θάνατο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ. Ο ανιψιός της Καρλ Πέτερ Ούλριχ του Χόλσταϊν που τη διαδέχθηκε ως Πέτρος Γ', ήταν Ρομανόφ μόνο από τη μεριά της μητέρας του. Το όνομα της δυναστείας άλλαξε σε Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομανόφ, αλλά εξακολούθησε να χρησιμοποιείται μόνο το Ρομανόφ για λόγους κύρους, ώστε να φαίνεται ότι ο θρόνος παραμένει στην οικογένεια του πατέρα του ρωσικού έθνους Μεγάλου Πέτρου.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1940
Πανελλήνιο πρωτάθλημα
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη στην Αθήνα το τριήμερο 19 ως 21 Μαΐου 1940, με πρωταθλητή τον Πανελλήνιο Γ.Σ. Μετείχαν επτά Αθηναϊκές (Πανελλήνιος Γ.Σ., Παναθηναϊκός, Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας, Α.Ε. Εμποροϋπαλλήλων, Α.Ο. Νέοι Βύρωνος, Α.Ο. Νέας Σμύρνης, Α.Ο. Σπόρτιγκ) και τρεις Πατραϊκές ομάδες (Ένωση Αθλοπαιδιών Πατρών, Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών και Αστήρ Πατρών).
Αναφορές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1940
Αδελία Γη
Η Αδελία Γη είναι μια λωρίδα εδάφους της Ανταρκτικής. Καλύπτει μία επιφάνεια έκτασης περίπου 432.000 τ.χλμ. αλλά με μόνο 30 κατοίκους που είναι επιστήμονες και παρατηρητές. Αποτελεί μέρος των Αυστραλιανών και Ανταρκτικών Γαλλικών Εδαφών. Στεγάζει τις επιστημονικές βάσεις Ντυμόν Ντυρβίλ, στη νήσο Πετρέλ, και Κυβερνήτη-Σαρκό.
Οίκος των Ρομανώφ
Η καταγωγή των Ρομάνοφ από τους Ρουρικίδες
Οι Ρομάνοφ κατάγονται εκ θηλυγονίας από τους Ρουρικίδες ως εξής:
Αδελία Γη
Κλίμα
Το κλίμα της χαρακτηρίζεται από πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και χιονοθύελλες. Οι μέσες θερμοκρασίες στο Ντυμόν Ντυρβίλ, σε επίπεδο θαλάσσης κυμαίνονται κατά μέσο όρο από -1 έως +7 C κατά το καλοκαίρι (Ιανουάριος, Φεβρουάριος) και από -15 έως -20 βαθμούς κατά το χειμώνα.
Οίκος των Ρομανώφ
Γενεαλογία τσάρων Ρομανώφ
thumb|150px|right|Η σημαία του Οίκου των Ρομανώφ.
Αδελία Γη
Ιστορία
Ανακάλυψη και πρώτες κατοχές Ο κυβερνήτης της γαλλικής αποστολής στην Ανταρκτική, Ζυλ Ντυμόν Ντυρβίλ, ανακάλυψε αυτή την περιοχή το 1840 και της έδοσε το όνομα της γυναίκας του. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου η στρατηγική αξία της περιοχής έγινε πρόδηλη, πολλές χώρες εκ των οποίων η Γαλλία αντιμετώπισαν το ενδεχόμενο να δημιουργήσουν σ'αυτή την ήπειρο σταθμούς με σκοπό να στηρίξουν τις εδαφικές τους διεκδικήσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανταρκτικής Κατηγορία:Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη
Λα Μπαστίντ-Πραντίν
Το Λα Μπαστίντ-Πραντίν (γαλλικά: La Bastide-Pradines, οξιτανικά: La Bastida de Pradinas και La Bastida Pradinas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαστιντουά (γαλλικά: Bastidois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Φωτοτροπία
Η φωτοτροπία αποτελεί φαινόμενο κάπως ανάλογο του φωσφορισμού. Ανακαλύφθηκε από τον Μάρκβαλντ το 1899.
Περιγραφή
Το φαινόμενο της φωτοτροπίας συνίσταται στην αλλαγή του χρώματος ορισμένων κρυσταλλικών ενώσεων όταν αυτές φωτισθούν από ακτινοβολία την οποία απορροφούν. Όμως στο σκότος ή ακόμη ταχύτερα διά φωτισμού με ακτινοβολία που απορροφάται από το νέο χρώμα η ουσία αποκτά εκ νέου το αρχικό χρώμα.
Το 1908 ο Στομπ ανακάλυψε ένα τυπικό παράδειγμα φωτοτροπίας στη χημική ένωση τριφαινυλοφουλγίδιο. Αυτό είναι πορτοκαλόχρουν, αλλά όταν φωτιστεί με φως βραχέων κυμάτων καθίσταται υποκύανο. Επανέρχεται στο αρχικό του χρώμα γρήγορα σε επίδραση ερυθρού φωτός και βραδύτερα αν μείνει στο σκότος. Η θέρμανση απλά επιταχύνει την τελευταία αυτή μεταβολή.
Ο όρος φωτοτροπία δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον όρο φωτοτροπισμός που αφορά την ικανότητα των φυτών να προσανατολίζονται στο φως για την επιτυχέστερη φωτοσύνθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτοφυσικά φαινόμενα
1036
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1036 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Κτησιφών (πόλη)
Η Κτησιφών ήταν πόλη στην καρδιά της αρχαίας Βαβυλωνίας η οποία ιδρύθηκε κατά την ελληνιστική εποχή, ήταν για μια ολόκληρη χιλιετία η διάσημη πρωτεύουσα του Παρθικού βασιλείου των Αρσακιδών και της Περσικής Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Μεσοποταμίας κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Τίγρη απέναντι από την επί Τίγρητει Σελεύκεια και 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Βαγδάτης, τα ερείπια της βρίσκονται σήμερα στο Ιρακινό κυβερνείο της Βαγδάτης.
Η ίδρυση της πόλης
Υποστηρίζεται ότι, είτε κτίστηκε από τον Σέλευκο Α΄ (ταυτόχρονα με την ίδρυση της Σελεύκειας), είτε από κάποιον Κτησιφώντα, αμέσως μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ίσως η ονομασία της πόλης να υπήρξε εξέλιξη του παλαιότερου ελληνικού τύπου Θεσιφών ή Εθεσιφών. Κάτω από την Κτησιφώντα υπήρχε η παλαιότερη πόλη της Ώπιδος, όπου ο Μέγας Αλέξανδρος λέγεται ότι εξεφώνησε λόγο το 324 π.Χ. Εντούτοις στο βιβλίο του Έσδρα στην Παλαιά Διαθήκη, η πόλη απαντά με το εγχώριο όνομα Kasfia/Casphia (που ετυμολογικά συσχετίζεται με την Κασπία θάλασσα). Κατά την ελληνιστική περίοδο οι Σελευκίδες την έκαναν προάστιο της μεγαλούπολής τους Σελεύκειας. Ο ιστορικός Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης, αναφερόμενος στην αποστασία του σατράπη Μόλωνα από τον Σελευκίδη Αντίοχο Γ΄ (222 π.Χ.), προσθέτει ότι ο πρώτος επεχείρησε στην αρχή να καταλάβει την Σελεύκεια, αλλά ο Σελευκίδης στρατηγός Ζεύξις του ανέκοψε την πορεία. Στη συνέχεια ο στασιαστής κατέφυγε εἰς τὴν ἐν τῇ Κτησιφῶντι λεγομένῃ στρατοπεδείαν, πράγμα που αναδεικνύει τη σημασία της Σελευκιδικής Κτησιφώντος ως οχυρού της περιοχής. Κατά το 141 π.Χ. οι Πάρθοι κυρίευσαν την πόλη και την κατέστησαν θερινή πρωτεύουσά τους. Εξαίρεση απετέλεσε το διάστημα 131-129 π.Χ. που η πόλη ανακαταλήφθηκε από τον Αντίοχο Ζ΄ Σιδήτη. Γενικά οι Πάρθοι και στην συνέχεια οι Σασσανίδες Πέρσες κόσμησαν την πόλη, η οποία κατά τον 6ο αιώνα θεωρήθηκε η πολυπληθέστερη στον κόσμο.
Η Κτησιφών πρωτεύουσα των Πάρθων
Οι Πάρθοι βασιλείς της δυναστείας των Αρσακιδών μετέφεραν από τα πρώτα χρόνια στην Κτησιφώντα την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας τους από την Εκατόμπυλο όταν κατέκτησαν την πόλη, κατάλαβαν από την αρχή τη μεγάλη σημασία της Κτησιφώντος λόγω της θέσης της στο σταυροδρόμι για τους δρόμους του μεταξιού στην Κίνα. Ανακηρύχθηκε κατοικία και διοικητικό κέντρο των Πάρθων βασιλέων από την εποχή του βασιλιά Μιθριδάτη Α' ώς την πτώση της Παρθικής δυναστείας από την αυτοκρατορία των Σασσανιδών το 224 μ.Χ., αλλά λεηλατήθηκε πολλές φορές στο διάστημα αυτό από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Ο Τραϊανός κυρίευσε πρώτος την Κτησιφώντα το καλοκαίρι του 116 παίρνοντας σαν λάφυρα την ίδια την κόρη του βασιλιά Οσρόη Α' και τον χρυσό θρόνο των Πάρθων, έναν χρόνο αργότερα ο διάδοχος του Τραϊανού Αδριανός αναγκάστηκε να την εκκενώσει χάρη της ρωμαιο - παρθικής ειρήνης. Λεηλατήθηκε μέσα στον ίδιο αιώνα άλλες δυο φορές το 165 από τον Ρωμαίο στρατηγό Αβίδιο Κάσσιο και το 198 από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο, ο οποίος εξόρισε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πόλης στα σκλαβοπάζαρα την εποχή του Πάρθου βασιλιά Βολογέση Ε'. Η ιστορία της παρθικής Κτησιφώντος τελείωσε το 224 με την ήττα του τελευταίου Πάρθου βασιλιά Αρτάβανου Ε' από τον Αρδασίρ Α', ιδρυτή της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών Περσών.
Η Κτησιφών πρωτεύουσα των Σασσανιδών Περσών
thumb|250px|Τα ερείπια του ανακτόρου των Σασσανιδών το 1864. Ο βασιλιάς Αρδασίρ Α΄, ιδρυτής της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, μόλις ανέτρεψε την παρθική δυναστεία το 226 στέφθηκε στην Κτησιφώντα νέος Πέρσης βασιλιάς και στη συνέχεια ανακήρυξε την πόλη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του για τον ίδιο και τους διαδόχους του. Η Κτησιφών παρέμεινε πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών έως την πτώση της δυναστείας από τους Άραβες το 637 και τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας. Οι Σασσανίδες έκαναν την Κτησιφώντα μεγάλη μητρόπολη κτίζοντας πολλές δορυφορικές πόλεις ή προάστια κατά μήκος του ποταμού Τίγρη, και τη συνέδεσαν οδικά με όλες τις πόλεις της Περσίας με σύγχρονο οδικό δίκτυο, κάνοντάς της από το 570 ώς την πτώση της το 637 τη μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο.
Όταν ανέλαβαν τα ηνία του Ιράν οι Σασσανίδες, η Κτησιφών κατέστη λόγω του πλούτου και της θέσης της περισσότερο επιβλητική πόλη ακόμα και από τη Ρώμη, με αποτέλεσμα οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες να μην μπορούν πλέον να τη λεηλατούν συνέχεια όπως έκαναν την εποχή των Αρσακιδών, παρά μονάχα μια φορά από τον Γαλέριο. Το 295 μ.Χ. ο Γαλέριος σε μάχη ταπεινώθηκε έξω από την πόλη από τους Πέρσες, επιστρέφοντας όμως δριμύτερος επέτυχε σε βάρος τους επιβλητική νίκη το 296, σε ανάμνηση της οποίας έκτισε την περίφημη αψίδα του στη Θεσσαλονίκη. Μολονότι κατέλαβε την Κτησιφώντα την επέστρεψε στον Σασσανίδη βασιλιά Ναρσή σε αντάλλαγμα για την Αρμενία.
Ήδη κατά το 325 και το 410 μ.Χ., στην ελληνική παροικία της πόλης, πραγματοποιούνταν οι Σύνοδοι της Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής (Νεστοριανοί). Έξω από τα τείχη της σασσανιδικής πρωτεύουσας ο Βυζαντινός αυτοκράτωρ Ιουλιανός ο Παραβάτης σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Σαπώρη Β΄. Το 627 ο αυτοκράτωρ Ηράκλειος, μετά τη νίκη του στη Νινευή, κατέλαβε την Κτησιφώντα, την επέστρεψε όμως στους Πέρσες όταν αποδέχθηκαν τους όρους του νικητή.
Η πτώση στους Άραβες
Η πόλη καταστράφηκε το 637 μ.Χ. από τους Άραβες κατακτητές του Σαάντ ιμπν Αμπί Ουακκάς (Sa`d ibn Abi Waqqas), που όμως δεν πείραξαν τον πληθυσμό της, τα ανάκτορα κάηκαν και οι αμύθητοι βασιλικοί θησαυροί έπεσαν στα χέρια των Αράβων. Από τότε η πόλη άρχισε να παρακμάζει και όταν στις 30 Ιουλίου του 762 ιδρύθηκε από τον χαλίφη Αλ Μανσούρ η Βαγδάτη, η Κτησιφών κατέστη πόλη-φάντασμα.
Έξω από τα ερείπια της πόλης, οι Τούρκοι νίκησαν τα στρατεύματα της Βρετανικής αυτοκρατορίας τον Νοέμβριο του 1915, κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Κτησιφών θεωρείται ότι αποτέλεσε την έμπνευση για τη μυθιστορηματική πόλη Isbanir στο έργο Χίλιες και μία νύχτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παρθίας
2132 Ζούκοφ
Ο Ζούκοφ (Zhukov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,4. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του Ρώσου στρατάρχη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου Γκεόργκι Ζούκοφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ζούκοφ εκτιμάται σε 28,66 ± 3,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,059 ± 0,015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζουκοφ
Μάντιος
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Βλάσσης
Το επώνυμο και το αρσενικό όνομα Βλάσσης πιθανόν αναφέρεται στους:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα
Λα Μπαστίντ-Σολάζ
Το Λα Μπαστίντ-Σολάζ (γαλλικά: La Bastide-Solages, οξιτανικά: La Bastida de Solatge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σολαζουά (γαλλικά: Solageois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
1037
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1037 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Οσουί της Νορθουμβρίας
Ο Οσουί (Oswiu, 612 - 15 Φεβρουαρίου 670) βασιλιάς της Βερνικίας (642 - 670) ήταν γιος του Έθελφριθ της Βερνικίας και της Άχα της Ντέιρα, διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Όσβαλντ. Σε αντίθεση με τον αδελφό του αγωνίστηκε σε όλη την διάρκεια της ζωής του για να αποκτήσει απόλυτη εξουσία στην Ντέιρα το δεύτερο βασίλειο το οποίο μαζί με την Βερνικία αποτελούσε την μεσαιωνική Νορθουμβρία. Ο Οσουί και όλα τα αδέλφια του μεγάλωσαν στην αυλή του Σκωτσέζικου βασιλείου του Νταλ Ριάτα μετά την πτώση του πατέρα τους στην μάχη του ποταμού Ίντλ από τον Ρίντβαλντ της Ανατολικής Αγγλίας (616) ο οποίος τοποθέτησε νέο βασιλιά τον δυναστικό του αντίπαλο Έντουιν της Νορθουμβρίας. Ο Έντουιν έπεσε στην μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ με αντιπάλους τον Καντβαλλόν και τον Πέντα της Μερκίας (633), στην Βερνικία τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Οσουί Έανφριθ της Βερνικίας ο οποίος δολοφονήθηκε την επόμενη χρονιά από τον Καντβαλλόν (634). Ο επόμενος αδελφός τους Άγιος Όσβαλντ αντιμετώπισε αποφασιστικά τον Καντβαλλόν στην μάχη του Χίβενφιλντ και κυβέρνησε μέχρι τον δικό του τραγικό θάνατο και τον ακρωτηριασμό του από τον Πέντα της Μερκίας στην Μάχη του Μάζερφιλντ (5 Αυγούστου 642). Τον Πέντα διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Οσουί, στην μάχη του Βινβάεντ (655) ο Οσουί συνέτριψε και σκότωσε τον Πέντα από τότε έγινε ο ισχυρότερος βασιλιάς στην Βρετανία. Διεκδίκησε τον απόλυτο έλεγχο στην Ντέιρα και τοποθέτησε σε τρία χρόνια υποτελή βασιλιά τον μεγαλύτερο γιο του Άλφριθ. Είχε υπό την εξουσία του ολόκληρη την Μερκία μετά τον φόνο του Πέντα, καταγράφηκε σαν ένας από τους αυτοκρατορικούς πρώτους Σάξονες βασιλείς της Μεγάλης Βρετανίας με τον τίτλο "Βρετβάλντα". Ο Οσουί ήταν πιστός χριστιανός, διέδωσε την χριστιανική πίστη στους υπηκόους του και ίδρυσε έναν μεγάλο αριθμό από μοναστήρια όπως το αβαείο του Γκίλλινγκ και το αβαείο του Ουίτμπι. Ανατράφηκε με την Κέλτικη χριστιανική παράδοση η οποία είχε μεγάλες διαφορές από την Ρωμαϊκή χριστιανική παράδοση στην οποία ανήκαν οι Αγγλοσάξονες και πολλά μέλη της βασιλικής οικογένειας όπως η βασίλισσα Έανφλεντ. Ο Οσουί συγκάλεσε την Σύνοδο του Ουίτμπι για να λύσει τις θρησκευτικές διαφορές (664) η Σύνοδος κατέληξε τελικά στην υιοθέτηση της Ρωμαϊκής χριστιανικής λατρείας με ήττα του Οσουί. Ο Οσουί πέθανε σε ηλικία 58 ετών (670) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Έγκφριθ της Νορθουμβρίας.
Παιδική ηλικία
Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Οσουί γεννήθηκε γύρω στο 612 και ήταν το τρίτο παιδί τον γονέων του, εκτός από τους δυο μεγαλύτερους αδελφούς του Έανφιλντ και Όσβαλντ είχε πολλούς άλλους μικρότερους αδελφούς και μια αδελφή την Άμπα της Νορθουμβρίας. Η μητέρα του Άχα πριγκίπισσα της Ντέιρα ήταν η μοναδική σύζυγος του πατέρα του, καταγράφεται σαν μητέρα σε όλα τα αδέλφια του. Ο Οσουί μετά την άνοδο του στον θρόνο έγινε ανεπιθύμητος στην αριστοκρατία της Ντέιρα, είχαν δεχτεί τον Όσβαλντ λόγω της μητέρας του αλλά απέναντι στον Οσουί αντιστάθηκαν σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του. Την εποχή που γεννήθηκε ο Οσουί ο πατέρας του βρισκόταν στο κορυφαίο σημείο της εξουσίας του, κατέκτησε την Ντέιρα και σκότωσε τον προηγούμενο βασιλιά Έθελρικ της Ντέιρα (604), παντρεύτηκε την Άχα μέλος της βασιλικής οικογένειας της Ντέιρα και έστειλε εξορία τον αδελφό της Έντουιν της Νορθουμβρίας. Η εξουσία του βρισκόταν σε ολόκληρη την περιοχή από τους Πίκτους και την Σκωτία στον βορά μέχρι την Ουαλλία και την Μίντλαντς στον νότο. Οι μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες του Έθελφριθ διακόπησαν απότομα όταν ο εξόριστος κουνιάδος του Έντουιν σε συμμαχία με τον Ράεντβαλντ της Ανατολικής Αγγλίας τον νίκησαν και τον σκότωσαν στην μάχη του ποταμού Ίντλ. Οι γιοι του Έθελφριθ δραπέτευσαν στην χώρα των Γαλατών και των Πίκτων στην βόρεια Βρετανία και την Ιρλανδία, παρέμειναν εκεί μέχρι την πτώση του Έντουιν στην μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ (633). Οι γιοι του Έθελφριθ ασπάστηκαν τον χριστιανισμό και μεγάλωσαν σαν χριστιανοί. Ο Οσουί εξορίστηκε σε ηλικία 4 ετών και επανήλθε στην Νορθουμβρία στα 21 του με αποτέλεσμα να περάσει όλη την παιδική του ηλικία στην Γαλατική αυλή, ο Βέδας αναφέρει ότι μεγάλωσε με την Αρχαία Ιρλανδική γλώσσα και έγινε φανατικός οπαδός της Κέλτικης χριστιανικής πίστης.
Μετά την εκμάθηση της Σκωτσέζικης γλώσσας και την οικειοποίηση της χριστιανικής πίστης των οικοδεσποτών του ο Οσουί τους υπεράσπισε πολεμώντας στο πλευρό τους, συμμετείχε στον στρατό του βασιλιά της Νταλ Ριάτα και του Ίοτσαϊντ Μπουίντ γιου του Αεντάν-μακ-Γκαμπρέιν που έπεσε στην μαχη του Ντεγκσαστάν. Τα Ιρλανδικά χρονικά αναφέρουν ότι πολέμησε στο πλευρό του Κόνραντ Κέρρ βασιλιά της Νταλ Ριάτα και με πολλά άλλα μέλη της δυναστείας του Κένελ εν Γκαμπρέιν στην μάχη του Φίντ Εόιν. Ο Οσουί παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Ουί Νέιλ πριγκίπισσα από την δυναστεία του Κένελ εν Γκαμπρέιν, από τον γάμο γεννήθηκε ο Άλφριθ αλλά είναι άγνωστο αν γεννήθηκε όταν ο πατέρας του βρισκόταν ακόμα στην εξορία ή όταν είχε επιστρέψει στην Νορθουμβρία. Η ημερομηνία που ο Οσουί επέστρεψε στην Νορθουμβρία δεν έχει επιβεβαιωθεί, ο Βέδας αναφέρει ότι επέστρεψε μαζί με τα αδέλφια του αμέσως μετά τον φόνο του Έντουιν (633). Ο μεγαλύτερος αδελφός του Έανφριθ της Βερνικίας ανέβηκε στον θρόνο αλλά αποστάτησε από την χριστιανική πίστη και δολοφονήθηκε την επόμενη χρονιά από τον Καντβαλλόν (634), ο Καντβαλλόν δολοφονήθηκε αμέσως μετά από τον αδελφό τους Όσβαλντ που ανέβηκε στον θρόνο κληρονομώντας όλο το βασίλειο του πατέρα τους.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|Britain 802 es |thumb|right|250px|Τα Αγγλοσαξονικά βασίλεια τον 7ο αιώνα]] Ο Όσβαλντ σκοτώθηκε και τεμαχίστηκε στην Μάχη του Μάζερφιλντ εναντίον του Πέντα (5 Αυγούστου 642). Διάδοχος του θα έπρεπε να ήταν ο γιος του Έθελβαλντ ο οποίος ήταν ακόμα ανήλικος την εποχή που σκοτώθηκε ο πατέρας του γι'αυτό κληρονόμησε τον θρόνο ο Οσουί, ο οποίος επέβαλε την χριστιανική πίστη των Κελτών. Διέδωσε έντονα την χριστιανική πίστη υπό την επίδραση του επισκόπου Αιντάν του Λίντισφαρν μιας κορυφαίας εκκλησιαστικής φυσιογνωμίας από την Βερνικία. Ο Βέδας αναφέρει :
"Ο Οσουί ανέλαβε να κυβερνήσει σε κρίσιμη κατάσταση το βασίλειο μετά τον θάνατο του αδελφού του Όσβαλντ, ήταν νέος 30 ετών και κυβέρνησε 28 χρόνια με μεγάλες ταραχές και πολέμους. Είχε να αντιμετωπίσει σε τριπλό μέτωπο τον Πέντα της Μερκίας, την εξέγερση του γιου του Άλφριθ και του ανιψιού του Έθελβαλντ του γιου του αδελφού του που κυβέρνησε πριν από αυτόν".
Η πρώτη πράξη του Οσουί σαν βασιλιά της Βερνικίας ήταν να διεκδικήσει πλήρως την εξουσία στην Ντέιρα, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Έανφλεντ η οποία ήταν τότε εξόριστη στο Κεντ. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε την περίοδο 642 - 644.
Ο Οσουί παντρεύτηκε τρεις φορές με την δεύτερη σύζυγο του Έανφλεντ απέκτησε δυο γιους και δυο κόρες. Οι γιοι του ήταν οι Έγκφριθ της Νορθουμβρίας και Έλφγουιν της Ντέιρα, οι κόρες του ήταν η Όσθριθ και η Έλφλεντ του Γουίτμπι. Στην συνέχεια ακούγεται ότι παντρεύτηκε άλλες δυο φορές, τρίτη σύζυγος του ήταν πιθανότατα η Ιρλανδή πριγκίπισσα Φίν η οποία ήταν η μητέρα του Άλντφριθ της Νορθουμβρίας (πέθανε το 705), τελευταία του σύζυγος ήταν η Βρετανή πριγκίπισσα Ρίεινμελτ σύμφωνα με την "Βρετανική Ιστορία". Τα παιδιά του με την Ρίεινμελτ ήταν ίσως ο Έαλφριθ και η Έαλφλεντ. Το πρώτο μισό της βασιλείας του ο Οσουί βρισκόταν υπό την εξουσία του Πέντα της Μερκίας που ήταν κυρίαρχος βασιλιάς ολόκληρης της Βρετανίας την περίοδο 642 - 655 με τους περισσότερους βασιλείς υποτελείς του. Το μελλοντικό βασίλειο της Νορθουμβρίας βρισκόταν σε ολόκληρη την περίοδο της βασιλείας του διαιρεμένο σε δυο διακριτά βασίλεια : την Βερνικία και την Ντέιρα. Η βορειότερη Βερνικία η οποία βρισκόταν ανάμεσα στον ποταμό Τί και τον Φόρθ κυβερνήθηκε από τον ίδιο τον Οσουί, η νοτιότερη Ντέιρα κυβερνήθηκε αρχικά από ευγενείς του Οσουί και στην συνέχεια την έκανε δώρο στους γιους του. Την πρώτη δεκαετία της βασιλείας του η Ντέιρα κυβερνήθηκε σαν ανεξάρτητο βασίλειο υπό τον Οσουίν της Ντέιρα γιο του αποστάτη Όσρικ της Ντέιρα ο οποίος ανήκε στην αντίπαλη βασιλική δυναστεία της Ντέιρα. Ο Οσουί και ο Οσουίν ήρθαν σε σύγκρουση γύρω στο 651, ο Βέδας σύμφωνα με το γεγονός αναφέρει :