cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2009
thumb|250px|82η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η 82η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 2009, έλαβε χώρα στις 7 Μαρτίου του 2010. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και μεταδόθηκαν στην αμερικανική τηλεόραση από το δίκτυο ABC. Την απονομή παρουσίασαν οι ηθοποιοί Άλεκ Μπάλντουιν και Στιβ Μάρτιν.
Το Ιούνιο του 2009 ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Σιντ Γκάνις ανακοίνωσε ότι οι υποψηδιότητες για το βραβείο Καλύτερης Ταινίας θα είναι 10 και όχι πέντε όπως ήταν στις προηγούμενες απονομές.
Νικήτης της βραδιάς το φιλμ The Hurt Locker με έξι βραβεία, συμπεριλαμβανομένων και των βραβείων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας για την Κάθριν Μπίγκελοου, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτης που κερδίζει το συγκεκριμένο βραβείο. Άλλοι νικητές οι ταινίες Avatar με 3 βραβεία και Μονάκριβη (Precious), Ψηλά στον Ουρανό (Up) και Crazy Heart με 2 βραβεία.
Υποψηφιότητες και Νικητές
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 2 Φεβρουαρίου 2010. Οι ταινίες με τις περισσότερες υποψηφιότητες ήταν οι Άβαταρ και The Hurt Locker με 9 υποψηφιότητες. Η απονομή έγινε στις 7 Μαρτίου του 2010.
Βραβεία
Ακολουθούν αναλυτικά όλες οι υποψηφιότητες ανά κατηγορία. Οι νικητές σημειώνονται με έντονη γραφή.
Περισσότερες Υποψηφιότητες και Βραβεία
Οι ταινίες με τις περισσότερες υποψηφιότητες:
Οι ταινίες με τα περισσότερα βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οσκαρ Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Αντώνιος-Ιωάννης Μελίκης
Ο Αντώνιος-Ιωάννης Μελίκης ήταν λόγιος από την Κέρκυρα που άκμασε κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Τα γνωστότερα από τα έργα του Αντώνιου-Ιωάννη Μελίκη είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροφιλόσοφοι Κατηγορία:Γερουσιαστές της Ιονίου Πολιτείας
Φεβρουάλια
Τα Φεβρουάλια ήταν αρχαία ρωμαϊκή εορτή που τελούνταν στο τελευταίο μήνα του ρωμαϊκού ημερολογίου, τον μήνα Φεμπρουάνους (Februanus) εξ ου και η ονομασία τους.
Οι εορτές αυτές είχαν χαρακτήρα θρησκευτικού εξαγνισμού όπου και προσφέρονταν ιδιαίτερες τιμές στους νεκρούς. Έναντι των εορτών αυτών υπήρχε κατά την ρωμαϊκή μυθολογία ο θεός Φέμπρουους (Februus) που αργότερα όμως φέρεται να ταυτίστηκε με τον Dis Pater που αποτελούσε ακριβώς την ιδεατή προσωποποίηση των καθαρτήριων τελετουργιών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Σαιντ-Ανιές (Ζυρά)
Το Σαιντ-Ανιές (γαλλικά: Sainte-Agnès) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαινταζενουά (γαλλικά: Saintagenois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Παρθένιος Μεταξόπουλος
Ο Παρθένιος Μεταξόπουλος (18ος αι.) ήταν λόγιος κληρικός και συγγραφέας από τον Πόντο, και συγκεκριμένα από την Τραπεζούντα. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Παύλος. Ως μοναχός ανήκε στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά. Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζουν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Πέρασμα του Πάνιξ
thumb|right|200px|Τα στρατεύματα του Σουβόροφ διασχίζουν τις Ελβετικές Άλπεις. Πίνακας του [[Βασίλι Σουρίκοβ]]
Το Πέρασμα του Πάνιξ ή Πέρασμα του Πάνιξερ (Ρομανσικά: Pass dil Veptga, Γερμανικά: Panixerpass) είναι ένα ορεινό μονοπάτι των Ελβετικών Άλπεων στο καντόνι του Γκραουμπύντεν.
Ήταν μια σημαντική ορεινή οδός που επέτρεπε τη ροή εμπορευμάτων από το καντόνι του Γκλάρους στην Ιταλία. Συνδέει το Έλμ (καντόνι Γκλαρούς) στην κοιλάδα του Σέρνφταλ με το Πίγκνιου (Πάνιξ) στην κοιλάδα του Βορντερχάιν (καντόνι του Γκραουμπύντεν). Βρίσκεται σε υψόμετρο 2407 μέτρων και δεν είναι διασχίσιμο με αυτοκίνητο.
Τον Οκτώβριο του 1799 ο Ρώσος στρατηγός Αλεξάντερ Σουβόροφ, εφαρμόζοντας τακτική (στρατηγική) υποχώρηση, χρησιμοποίησε το μονοπάτι για να διαφύγει από τα Γαλλικά Επαναστατικά στρατεύματα περνώντας στην Ιταλία και ανασυγκροτώντας μετέπειτα τα στρατεύματά του στην Αυστρία.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελβετίας Πανιξ
Ζαν Ραψομανίκης
Ο Ζαν Ραψομανίκης (Ιωάννης Ραψομανίκης) (1885-1937) ήταν Ελληνογάλλος ζωγράφος και σκιτσογράφος. Εργάστηκε κατά κύριο λόγο στην Ισπανία.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1885 στην Κέρκυρα, από Έλληνα πατέρα, αριστοκρατικής καταγωγής, και Γαλλίδα μητέρα. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισίου. Η απόφασή του να ασχοληθεί με τις Καλές Τέχνες είχε ως αποτέλεσμα να έρθει σε ρήξη με την οικογένειά του το 1903.
Σταδιοδρομία
Το 1911, μετά το τέλος των σπουδών του, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εργάστηκε σε διάφορα έντυπα ως σκιτσογράφος, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Rapsos.
Επιπλέον, το έργο του περιλαμβάνει προσωπογραφίες και τοπιογραφίες.
Τελευταία χρόνια
Με την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου εγκατέλειψε τη Βαρκελώνη για πολιτικούς λόγους και εγκαταστάθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν, όπου συνέχισε να εργάζεται ως το τέλος της ζωής του, το 1937. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί φιλοτέχνησε δύο προσωπογραφίες, του Φράνκο και του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Έφυγε από τη ζωή, το 1937, από καρκίνο και κηδεύτηκε στην ίδια πόλη.
Έργο
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συμμετείχε, τόσο σε ατομικές, όσο και σε ομαδικές εκθέσεις και έλαβε διακρίσεις στη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ισπανικής σκιτσογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Διονύσιος ο Μιλήσιος
Ο Διονύσιος ο Μιλήσιος ήταν αρχαίος Έλληνας σοφιστής και δάσκαλος της ρητορικής. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια και ήταν μαθητής και οπαδός του Ισαίου. Δίδαξε σε πολλές πόλεις ρητορική. Είχε λάβει την εύνοια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού χάρη της οποία υπήρξε μέλος του Αλεξανδρινού Μουσείου. Αργότερα όμως απώλεσε την εύνοια αυτή όπου και μετέβη στην Έφεσο.
Ο Φιλόστρατος στο έργο του "Βίοι σοφιστών" παράλληλα με τα βιογραφικά στοιχεία που παρέχει για τον Διονύσιο, έχει διασώσει και δείγμα λόγου του υπό τον τίτλο "Θρήνος επί Χαιρωνεία", που αναφέρεται στον φίλο του αυτοκράτορα. Ο Διονύσιος ο Μιλήσιος πέθανε στην Έφεσο και ετάφη στην αγορά της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι Κατηγορία:Έφεσος
Φασματοηλιογράφος
thumb|right|285px|[[Ηλιακή έκλαμψη φωτογραφημένη στο φως του ιονισμένου He από τον φασματοηλιογράφο άπω υπεριώδους του Εργαστηρίου Ερευνών του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού]] Ο φασματοηλιογράφος είναι αστρονομικό όργανο που παράγει φωτογραφικές εικόνες του Ήλιου σε ένα μόνο μήκος κύματος του φωτός, δηλαδή μονοχρωματικές εικόνες. Το μήκος κύματος συνήθως επιλέγεται να συμπίπτει με αυτό μιας φασματικής γραμμής κάποιου από τα χημικά στοιχεία που βρίσκονται στην ατμόσφαιρα ή στα επιφανειακά στρώματα του Ήλιου.
Το όργανο αυτό αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζορτζ Χέιλ και τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί-Αλεξάντρ Ντελάντρ κατά τη δεκαετία του 1890, ενώ βελτιώθηκε το 1932 από τον Αμερικανό ηλιακό αστρονόμο Ρόμπερτ Ρ. Μακμάθ ώστε να λαμβάνει σειρές φωτογραφιών σε κινηματογραφικό φιλμ και να δημιουργούνται ταινίες σε πολύ γρήγορη κίνηση, που δείχνουν την εξέλιξη ηλιακών φαινομένων.
Ο φασματοηλιογράφος αποτελείται από ένα πρίσμα ή φράγμα περιθλάσεως και μία στενή σχισμή από την οποία διέρχεται φως με ένα μήκος κύματος (ένας «μονοχρωμάτορας»). Το φως αυτό εστιάζεται πάνω σε ένα φωτογραφικό μέσο και τότε το σύστημα μετακινείται ώστε το μέσο να δεχθεί φως διαδοχικά από διαφορετικά τμήματα του δίσκου του Ήλιου, ώστε να σχηματισθεί στο ίδιο τετράγωνο του φιλμ μία πληρης ηλιακή εικόνα.
Σήμερα είναι δυνατό να παραχθούν τέτοιες εικόνες με τη χρήση φίλτρων πολύ στενής φασματικής περιοχής, ιδίως της H-α, αλλά οι φασματοηλιογράφοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήλιος Κατηγορία:Αστρονομικά όργανα
Ζακ Ρανσιέρ
Ο Ζακ Ρανσιέρ (γαλλ. Jacques Rancière), γεννημένος το 1940 στην Αλγερία, είναι Γάλλος φιλόσοφος και ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (St. Denis). Υπήρξε μαθητής του μαρξιστή φιλοσόφου Λουί Αλτουσέρ και έγινε ευρύτερα γνωστός για τη συγγραφή του βιβλίου Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο (1968). Ωστόσο, μετά τα γεγονότα του Γαλλικού Μάη του '68, αποστασιοποιήθηκε από τον Αλτουσέρ.
Στο έργο του ασχολείται κυρίως με την πολιτική, χρησιμοποιώντας παράλληλα επιχειρήματα από πεδία της Ιστορίας, της αισθητικής, της λογοτεχνικής κριτικής και της παιδαγωγικής.
Οι κυριότερες δημοσιεύσεις του είναι: La Nuit des proletaires (Fayagd, 1981), Le filosophe et ses pauvres (Fayard, 1983), La Mesentente.Politique et philosophie (Galieree, 1995), Aux bords du politique (Fabrique, 1998), Le Partage du sensible.Esthetique et politique (La Fabrique, 2000), La Fable cinematographique (Seuil, 2001), Le destin des images, (La Fabrique, 2003), Malaise dans l'esthetique (Galilee, 2004), La Haine de la democratie (La Fabrique, 2005), Politique de la litterature (Galilee, 2007).
Βίντεο
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί
Βασιλική Κληματίου
Ο ιερός ναός Βασιλικής Κληματίου, υπήρξε μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρίσκονταν στις παρυφές του Λυκαβηττού και ανακαλύφθηκε το 1888 μαζί με τάφους στην αυλή σπιτιού επί της οδού Τσακάλωφ αριθμός 26 στην Αθήνα. Το όνομα προέρχεται από την επιγραφή που βρέθηκε, και στην οποία αναφέρεται το όνομα του όσιου επισκόπου Κληματίου. Η επιγραφή βρίσκεται σήμερα στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών. Ο ναός βασιλικού ρυθμού χρονολογείτο από τις αρχές ή μέσα του 5ου αιώνα.
Πηγές
Κληματαριου
Δεροπολίτισσα
Η Δεροπολίτισσα είναι δημοφιλές ελληνικό πολυφωνικό δημοτικό τραγούδι της Δρόπολης. Τραγουδιέται και στην υπόλοιπη Βόρεια Ήπειρο, καθώς και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Θεματολογία
Το τραγούδι είναι ένα μοιρολόι το οποίο αναφέρεται στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και στους βίαιους εξισλαμισμούς και τις κακουχίες που υπέστη ο Ελληνισμός από τις οθωμανικές πολιτικές στην περιοχή. Οι ερευνητές του 19ου αιώνα, Παναγιώτης Αραβαντινός και Κωνσταντίνος Σάθας, πιστεύουν ότι αναφέρεται σε εξέγερση του 1565 και στις τραγικές συνέπειες που είχε η αποτυχία της. Κατά τους Ν. Παπαδόπουλο και Α. Μαμμόπουλο το τραγούδι χρονικά πρέπει να τοποθετηθεί στην περίοδο 1600-1700. Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές του τραγουδιού, όπως αυτές που παρουσιάζονται από τον Αραβαντινό, τον Α. Παπακώστα και τον Ν. Πατσέλη. Η Δεροπολίτισσα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον Αθανάσιο Πετρίδη (Νεοελληνικά Ανάλεκτα Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού, Α' 1870, σελ. 74-75), με μικρές παραλλαγές από το σημερινό τραγούδι.
Η Δεροπολίτισσα αποτελεί αντιπροσωπευτικό τραγούδι της Δρόπολης, περιοχής κοντά στο Αργυρόκαστρο. Τραγουδιέται όμως από όλες τις ελληνικές κοινότητες που ζουν στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Ηπείρου, αλλά και στην Ελλάδα, στο χωριό Κτίσματα, Πωγωνίου, κοντά στην ελληνοαλβανική μεθόριο.
Εκτέλεση
Το τραγούδι εκτελείται σε ρυθμό 3/4 των 4/4 (2-2) αλλά και των 5/8 και χορεύεται αντίστοιχα ως προς τους δύο πρώτους ρυθμούς ως συρτό "στα τρία" και "στα δύο". Η πρώτη φωνή (ο πάρτης) τραγουδάει την εκάστοτε μελωδούμενη φράση, ενώ η δεύτερη φωνή, το "ίσο", και το "κλώσμα" συνοδεύουν την χορωδιακή εκτέλεση.
Στίχοι
Οι τραγουδιστές σε δεύτερο πρόσωπο εκλιπαρούν μια νεαρή χριστιανή, κοπέλα από τη Δρόπολη, να μην ακολουθήσει το παράδειγμά τους, αλλά να διατηρήσει την πίστη της και να προσευχηθεί και για αυτούς στην εκκλησία. Τμήμα των στίχων έχει ως εξής: Μωρ' Δεροπολίτισσα, μωρ' καημένη μωρ' Δεροπολίτισσα, ζηλεμένη, βάλ' το φέσι σου στραβά σίντα πας στην εκκλησιά, με λαμπάδες με κεριά και με μοσχοθυμιατά. Και προσκύνα για τ' εμάς, για τ' εμάς τους Χριστιανούς, τι μας πλάκωσ' η Τουρκιά και μας σφάζουν σαν τ' αρνιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια
Τεθωρακισμένα (Ελλάδα)
Τα Τεθωρακισμένα (ΤΘ) ανήκουν στον κλάδο των Όπλων, και είναι το δεύτερο αρχαιότερο Όπλο του Ελληνικού Στρατού. Αποτελεί εξέλιξη του ιππικού.
Αποστολή
Αποστολή των τεθωρακισμένων μονάδων είναι η εμπλοκή και καταστροφή των εχθρικών δυνάμεων με την χρησιμοποίηση πυρός, κινήσεως και κρούσεως, σε συνδυασμό με τα άλλα όπλα. Το Όπλο αυτό αποτελεί ένα καλό συνδυασμό ευελιξίας (στο πεδίο της μάχης) και ισχύος πυρός.
Οι μονάδες αρμάτων έχουν τις παρακάτω ικανότητες :
Πλήρωμα
Το πλήρωμα ενός τεθωρακισμένου αποτελείται συνήθως από 4 άνδρες:
Εκπαίδευση
Για την εκπαίδευση τόσο των στρατιωτών όσο και των μονίμων αξιωματικών υπαξιωματικών χρησιμοποιούνται υπερσύγχρονα μέσα όπως  εξομοιωτές ώστε να δώσουν στον υποψήφιο αρματιστή μια πρώτη εικόνα και μια πρώτη εμπειρία οδηγήσεως κυρίως αλλά και βολών με το άρμα του. Έτσι επιτυγχάνεται ύψιστη ασφάλεια του προσωπικού καθώς τα πλείστα ατυχήματα γίνονται από απειρία καθώς επίσης και εξοικονόμηση χρημάτων, αν λάβουμε υπόψη ότι οι τιμές των βλημάτων κυμαίνονται μεταξύ 300 και 1000 λιρών Κύπρου. Στην Ελλάδα για το σκοπό αυτό έχει ιδρυθεί το Κέντρο Εκπαιδεύσεως τεθωρακισμένων (ΚΕΤΘ) στο οποίο εκπαιδεύεται εκτός από το ελληνικό στράτευμα και οι Κύπριοι μόνιμοι αξ/κοι υπα/ξκοι.
Στελέχη
Όπως προαναφέρθηκε τα μόνιμα στελέχη των τεθωρακισμένων τυγχάνουν εκπαιδεύσεως στην Ελλάδα, όχι μόνο με τα μέσα που διαθέτει ο ελληνικός στρατός και η Εθνική Φρουρά αλλά και με άλλα ξένα σύγχρονα.
Οπλίτες
Οι οπλίτες που επιλέγονται για τα τεθωρακισμένα μετά την κατάταξη τους στα κέντρα εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων, όπου τους παρέχεται η βασική στρατιωτική εκπαίδευση, ακολουθούν τον Β΄ Κύκλο εκπαιδεύσεως στα Ειδικά Κέντρα Εκπαιδεύσεως (ΕΚΕ). Τα ΕΚΕ της εθνικής φρουράς διεξάγονται στις μονάδες των τεθωρακισμένων όπου οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες λαμβάνουν εκτός από την εκπαίδευση τους στα άρματα και την εκπαίδευση ένοπλου στρατιώτη (μαχητές) κάτω από τα υψηλά πρότυπα της 20ής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας (ΧΧΤΘΜ) και την εις βάθος εκπαίδευση από τους εκπαιδευτές. Έτσι ο τεθωρακισμένος εκτός από πρότυπο αρματιστή είναι και πρότυπο ένοπλου στρατιώτη.
Μονάδες
Μονάδες των τεθωρακισμένων είναι οι ΕΜΑ (Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων) και οι ΕΑΝ (Επιλαρχία ΑΝαναγνωρίσεως). Στα νησιά του Αιγαίου οι αντίστοιχες μονάδες ονομάζονται ΕΑΡΜΕΘ (Επιλαρχία Αρμάτων ΕΘνοφυλακής) και ΕΑΝΕΘ (Επιλαρχία Αναγνωρίσεως ΕΘνοφυλακής). Στην Κύπρο, υπάρχουν μονάδες τεθωρακισμένων οπως η 5η ΕΜΑ, η 28 ΕΤΟΜΑ (Επιλαρχια Τεθωρακισμενων Οχημάτων Μάχης) με τα ρωσσικά BMP-3, την 27 και 26 ΕΜΑ ( Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων) με τα ρώσσικα T-80U οι οποίες υπάγονται στην 20η τεθωρακισμένη ταξιαρχία (XX TΘΤ), η οποία διαθέτει όλα τα υπερσύγχρονα μέσα, άρτια εκπαιδευμένο προσωπικό και είναι σε θέση και επιφυλακή να εκτελέσει ανά πάσα στιγμή την αποστολή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Σοφία Αψβούργων
Η Σοφία Φρανσίσκα Μαρία Ζερμέν Αψβούργα (Sophie Franziska Maria Germaine Habsburg) γνωστή και ως Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας (Erzherzogin Sophie von Österreich, 19 Ιανουαρίου 1959 -) είναι σχεδιάστρια, διακοσμήτρια, και πρώην μοντέλο, σύζυγος του Μαριάνο Χούγκο, Πρίγκιπα του Βίντις-Γκριτς και κόρη του Αρχιδούκα Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1959 στο Μπουλόν-Σερ-Σεν του Παρισιού και είναι το δεύτερο παιδί και κόρη του Αρχιδούκα Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας και της Ελένης, Κόμισσας του Τέρινγκ-Γιέττενμπαχ. Είναι εγγονή της Πριγκίπισσας Ελισάβετ της Ελλάδας και μέσω της μητέρας της, έχει συγγένεια με την βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας, τον Φίλιππο, Δούκα του Εδιμβούργου, τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ και την ηθοποιό Αικατερίνη Όξενμπεργκ.
Ως Σοφία Αψβούργων, μετακόμισε στην Ισπανία για να ακολουθήσει μια καριέρα ως μοντέλο και έγινε μια διεθνής jet set προσωπικότητα. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος μόδας στη Μαδρίτη, πριν από το γάμο της. Αργότερα ξεκίνησε καριέρα ως σχεδιάστρια τσαντών.
Στις 11 Φεβρουαρίου 1990 η Σοφία παντρεύτηκε τον Μαριάνο Χούγκο, Πρίγκιπα του Βίντις-Γκριτς στο Σάλτσμποργκ και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μάχη της Λέρου
Η Μάχη της Λέρου είναι ένα από τα σημαντικότερα πολεμικά γεγονότα που έλαβαν χώρα,κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, στην ανατολική Μεσόγειο. Ξεκίνησε με το βομβαρδισμό της Λέρου, από τη γερμανική αεροπορία, στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943 και κορυφώθηκε με την αποβίβαση χερσαίων γερμανικών δυνάμεων στο νησί στις 12 Νοεμβρίου του 1943. Μετά από μάχες τεσσάρων ημερών, η Λέρος καταλήφθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις στις 16 Νοεμβρίου. Ήταν η τελευταία νίκη των δυνάμεων του Άξονα.
Τα Δωδεκάνησα υπό ιταλική κατοχή
Το 1912, κατά τη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου οι ιταλικές δυνάμεις κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα. Στις 13 Μαΐου του 1912 η τουρκική φρουρά της Λέρου, που αποτελούνταν από μόλις 22 άτομα, παραδόθηκε στους Ιταλούς. Αν και με τη συμφωνία Βενιζέλου - Τιττόνι του 1919 όλα τα Δωδεκάνησα εκτός από τη Ρόδο δόθηκαν στην Ελλάδα, τελικά, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, η Συνθήκη της Λωζάνης επιβεβαίωσε την κατοχή των νησιών αυτών από τους Ιταλούς.
Η σημασία της Λέρου και ο ρόλος της Τουρκίας
Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τις ιταλικές δυνάμεις, που έγινε κατά τη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, αποσκοπούσε στην παρεμπόδιση των οθωμανικών δυνάμεων που κατευθύνονταν στη Λιβύη, η οποία ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής η Λέρος μετατράπηκε σε σημαντική ναυτική βάση των Ιταλών. Με τον τρόπο αυτό οι τελευταίοι επεδίωκαν να αποκτήσουν τον έλεγχο της Μεσογείου και να εμποδίσουν τα σχέδια της Αγγλίας για διείσδυση στη Μέση Ανατολή.
Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 η Ιταλία συνθηκολόγησε. Στις 11 Σεπτεμβρίου οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Ρόδο και κατόπιν, στις 3 Οκτωβρίου την Κω. Με την πτώση της Ρόδου και την παράλληλη κατάληψη της Καρπάθου δεν ήταν δυνατή πλέον η είσοδος των Βρετανών στο Αιγαίο. Επίσης η ύπαρξη γερμανικών βάσεων στην περιοχή έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια των συμμαχικών δυνάμεων στην Αίγυπτο και έτσι οι Σύμμαχοι αποφάσισαν ότι η Λέρος, που είχε οργανωθεί σε σημαντικό ιταλικό οχυρό, έπρεπε να διατηρηθεί οπωσδήποτε και να ανακαταληφθούν η Ρόδος και η Κως. Επιπλέον μια συμμαχική νίκη στην περιοχή θα έδειχνε ότι η Γερμανία δεν ήταν ανίκητη και θα έπειθε την Τουρκία να μπει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων.
Οι ιταλικές δυνάμεις στη Λέρο και ενίσχυση της άμυνας του νησιού από τους Βρετανούς
Η ιταλική φρουρά στο νησί αποτελούνταν από 5.500 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιναύαρχου Μασκέρπα.
Αναπτυγμένες περιμετρικά με αποστολή την προσβολή θαλάσσιων στόχων, ήταν 3 ιταλικές πυροβολαρχίες των 152 χλστ, 2 των 120 χλστ, 4 των 102 χλστ, μια των 90 χλστ και 14 των 76 χλστ. Υπήρχαν επίσης 87 αντιεροπορικά πυροβόλα και πολυβόλα, όμως τα περισσότερα από τα πολυβόλα ήταν παλιά και περιορισμένου βεληνεκούς, οι θέσεις τους δε ήταν ακάλυπτες και η παραλλαγή ελλιπής. Υπήρχαν ανθυποβρυχιακά δίκτυα και ναρκοπέδια που κάλυπταν τις θαλάσσιες προσβάσεις στο νησί, ήταν όμως ήδη γνωστά στους Γερμανούς και οι διαβιβάσεις δεν λειτουργούσαν επαρκώς εξαιτίας των γερμανικών βομβαρδισμών. Μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου του 1943 οι Βρετανοί είχαν αποβιβάσει στο νησί 3 τάγματα πεζικού, τα οποία, μαζί με ένα ακόμα τάγμα στη Σάμο, αποτελούσαν τη 234η Ταξιαρχία με διοικητή τον Ταξίαρχο Τίλνεϊ.
Το σχέδιο άμυνας του Ταξίαρχου ήταν κάθε τάγμα, σε συνεργασία με ιταλικές δυνάμεις, να αναλάβει ένα τμήμα της Λέρου (βόρειο, κεντρικό και νότιο). Επειδή δεν υπήρχε ισχυρή εφεδρεία, ο ταξίαρχος Τίλνεϊ ζήτησε την αποστολή στη Λέρο ενός ακόμα τάγματος. Τελικά στάλθηκε μόνο ένας λόχος από το βρετανικό τάγμα της Σάμου και για λόγους διατήρησης των ισορροπιών μεταξύ Βρετανίας και Ιταλίας, δεν στάλθηκε ο ελληνικός Ιερός Λόχος, που βρισκόταν επίσης στη Σάμο.
Οι γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή
Οι Γερμανοί, την παραμονή της επίθεσης στη Λέρο είχαν στα Δωδεκάνησα 357 αεροσκάφη. Σε αντίθεση όμως με την υπεροχή των Γερμανών στον αέρα, τα ναυτικά τους μέσα στην περιοχή ήταν φτωχά και περιορίζονταν σε τρία ιταλικά αντιτορπιλικά που είχαν αιχμαλωτιστεί, σε μερικά ανθυποβρυχιακά και κάποια ναρκαλιευτικά και σε 30 αποβατικά μικρής μεταφορικής ικανότητας. Στις χερσαίες δυνάμεις η κατάσταση ήταν καλύτερη, αφού σχηματίστηκε το Συγκρότημα Μάχης υπό το στρατηγό Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλερ, το οποίο περιελάμβανε 4 Τάγματα Πεζικού, ενισχυμένα με τμήματα ελαφρού Πυροβολικού και Μηχανικού. Υπήρχε επίσης ένα Τάγμα Καταδρομέων, ένας Λόχος Αλεξιπτωτιστών και ένας Λόχος Αμφίβιων Καταδρομέων της επίλεκτης Μεραρχίας «Μπράντενμπουργκ». Τέλος, μεταφέρθηκε και ένα τάγμα αλεξιπτωτιστών από την Ιταλία.
Η Μάχη της Λέρου
Η επίθεση κατά της Λέρου, που πήρε την ονομασία «Επιχείρηση Ταϊφούν», ορίστηκε για τις 12 Νοεμβρίου, ύστερα από πολλές αναβολές λόγω των επεμβάσεων του βρετανικού στρατού.
Όμως το τάγμα που επρόκειτο να αποβιβαστεί στα δυτικά δέχτηκε σφοδρά πυρά πυροβολικού και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κάλυμνο. Εξαιτίας της αποτυχίας των γερμανικών δυνάμεων να αποβιβαστούν στη δυτική πλευρά της Λέρου, δεν έγινε και η ρίψη αλεξιπτωτιστών στο κέντρο του νησιού, που θα συνέδεαν τα δύο προγεφυρώματα και οι Γερμανοί στρατιώτες στα ανατολικά αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν το σύνολο των δυνάμεων των αμυνόμενων.
Γύρω στις 06:30 το πρωί της 12ης Νοεμβρίου τα τρία γερμανικά τάγματα αποβιβάστηκαν στην ανατολική πλευρά της Λέρου. Ένα άλλο τάγμα στο Βορρά, δεχόμενο πυρά από τις ιταλικές πυροβολαρχίες της περιοχής αναγκάστηκε να καταφύγει στο Φαρμακονήσι. Ένα δεύτερο γερμανικό τάγμα, υπό τον ταγματάρχη φον Ζάλντερν, κατάφερε αρχικά να αποβιβαστεί στον όρμο του Κρυφού, και το απόγευμα της ίδιας μέρας και ύστερα από συνεχείς συγκρούσεις,να καταλάβει το ύψωμα Κλειδί, που έχει ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, καθώς συνδέει το βόρειο με το νότιο τμήμα της Λέρου. Στη νότια πλευρά του κόλπου των Αλίντων αποβιβάστηκε ο λόχος των Αμφίβιων Καταδρομέων «Μπραντενμπούργκερ», οι άνδρες του οποίου τελικά κατάφεραν να καταλάβουν κατά το ήμισυ τις εγκαταστάσεις της βαριάς πυροβολαρχίας «Λάγκο». Τέλος, γύρω στις 13:30 αλεξιπτωτιστές, των οποίων η πρωινή ρίψη είχε αναβληθεί λόγω της αποτυχημένης απόπειρας απόβασης στη δυτική πλευρά του νησιού, ερρίφθησαν στη Ράχη και με την κίνηση αυτή, που αιφνιδίασε τις ιταλικές δυνάμεις, κόπηκε η Λέρος στα δύο. μικρογραφία|δεξιά|300px|Αεροσκάφος [[Ju 52|Junkers Ju-52m της Luftwaffe το οποίο κατερρίφθη στις 13 Νοεμβρίου 1943 κατά τη διάρκεια της Μάχης της Λέρου]] Την επόμενη ημέρα, οι Αμφίβιοι Καταδρομείς «Μπραντενμπούργκερ» ενισχύθηκαν με ένα Λόχο Πεζικού και κατάφεραν να καταλάβουν το σύνολο της πυροβολαρχίας «Λάγκο». Επίσης το τάγμα, το οποίο την προηγουμένη δεν είχε μπορέσει να αποβιβαστεί στη δυτική πλευρά του νησιού, στην περιοχή Γούρνα, αποβιβάστηκε τελικά στην Άνω Ζύμη στην ανατολική Λέρο και ενίσχυσε το προγεφύρωμα στα βόρεια του κόλπου των Αλίντων. Τις μεταφορές αυτές των γερμανικών στρατευμάτων δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τα βρετανικά πλοία, καθώς στη διάρκεια της νύχτας ύστερα από επίθεση της γερμανικής αεροπορίας εναντίον μιας μοίρας του βρετανικού στόλου, βυθίστηκε ένα αντιτορπιλικό και η μοίρα αυτή αναγκάστηκε να απομακρυνθεί.
Στις 14 Νοεμβρίου, γύρω στις δύο το πρωί, ξεκίνησε βρετανική αντεπίθεση για την ανακατάληψη του Πιτυκίου, που όμως δεν απέδωσε καθώς οι Γερμανοί προέβαλαν ισχυρή άμυνα και τελικά οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, έχοντας υποστεί βαριές απώλειες. Αντίστοιχα αποκρούστηκε και η βρετανική επίθεση για την κατάληψη του Μεροβιγλίου. Πιο επιτυχής ήταν η βρετανική επίθεση κατά του Κλειδίου που οδήγησε στην ανακατάληψή του.
«Η απώλεια της Λέρου εκμηδένιζε προσωρινώς όλες τις ελπίδες μας στο Αιγαίο Πέλαγος.» Ουίνστον Τσόρτσιλ
Απώλειες
Στη διάρκεια των τεσσάρων ημερών που κράτησε η μάχη της Λέρου οι Βρετανοί είχαν 200 νεκρούς, οι Ιταλοί περίπου 230 και οι Γερμανοί 246. Επίσης υπήρξαν 280 τραυματίες Βρετανοί και 677 Γερμανοί, οι δε Γερμανοί είχαν και 162 αγνοούμενους. Ο αντιναύαρχος Μασκέρμπα και ο ναύαρχος Καμπιόνι συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στην Ιταλία όπου δικάστηκαν και εκτελέστηκαν τον Μάρτιο του 1944. Οι Γερμανοί, εκτός από τις προαναφερθείσες απώλειες σε στρατιώτες, έχασαν και 7 αποβατικά διαφόρων μεγεθών.
Πηγές
Λερου Μαχη Λερου Μαχη Κατηγορία:1943 Κατηγορία:Αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Δένδρα Εύβοιας
Τα Δένδρα είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 56 κατοίκους. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 250, στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Κοτυλαίων και νοτιοδυτικά της Κύμης. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην καλλιέργεια ελιών και σύκων.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Δένδρα ανήκουν στην περιοχή του Καστροβαλά. Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, το μικρό φέουδο της περιοχής που περιελάμβανε όλα τα χωριά βόρεια της γέφυρα της Σκοτεινής εκτός της Κύμης δόθηκε στον ιππότη Valois (Βαλουά). Το φέουδο αυτό λεγόταν "guaddam castellum castrum VALLA" και ονομάστηκε από τους ντόπιους «Καστροβαλά» για χάρη συντομίας. Η Ενετοκρατία στην περιοχή έληξε το 1470, με την κατάκτηση της Εύβοιας από τους Οθωμανούς.
Το χωριό μέχρι το 1954 λεγόταν Καρασαλιάνοι, από το όνομα του πρώτου οικιστή, ενός Τούρκου με το όνομα Καρασάλης. Το σημερινό του όνομα το οφείλει στην παρουσία μεγάλων βελανιδιών στην περιοχή του οικισμού. Το 1835 ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Κοτυλαίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ανδρωνιάνων. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Σαιν-Τιεμπώ
Το Σαιν-Τιεμπώ (γαλλικά: Saint-Thiébaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Δένδρα Εύβοιας
Ιστορικά στοιχεία
Μέχρι το 1959 στο χωριό λειτουργούσε σχολείο.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σαιν-Τιεμπώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Δένδρα Εύβοιας
Σημεία ενδιαφέροντος
Τα σπίτια του χωριού είναι πετρόκτιστα και χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Για τη στέγασή τους χρησιμοποιούν πέτρινες πλάκες. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο. Είναι πετρόκτιστος, κτισμένος το 1897, και ενδιαφέρον παρουσιάζει το καμπαναριό του. Κοντά στο κέντρο του χωριού βρίσκεται βρύση.
Αετός Φλώρινας
Ο Αετός είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας σε υψόμετρο 640 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Στον Αετό γίνεται το παραδοσιακό έθιμο "νύχτα της Φώτισης" στις 23 Δεκεμβρίου με φαντασμαγορικό άναμμα ξύλων από κάθε γειτονιά που συναγωνίζονται μεταξύ τους για τη μεγαλύτερη φωτιά. Στη συνέχεια ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι ανάβει με κρασί, τσιγαρίδες, λουκάνικα, κάστανα που διαρκεί κρατάει όσο καίει η φωτιά. Γίνεται επίσης "γιορτή της πιπεριάς", τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου, τιμώντας το πασίγνωστο προϊόν, αφού από το χωριό αυτό ξεκίνησε η καλλιέργειά του. Διοργανώνεται επίσης διήμερο οικοτουρισμού με επισκέψεις σε οινοποιεία, παραδοσιακή μουσική και εναλλακτικές δραστηριότητες στη μοναδική φύση της περιοχής.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 259Α-29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αετού. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αετού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμυνταίου του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 759 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αετού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 12,830 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Ναός Αγίας Φιλοθέης
Ο ναός της Αγίας Φιλοθέης είναι εκκλησία στη Φιλοθέη Αττικής.
Ο Ιερός Ναός Αγίας Φιλοθέης ανεγέρθη το έτος 1936 μετά την ανακάλυψη της Κρύπτης της Αγίας Φιλοθέης, τόπο προσευχής της Αγίας.
Επίσης βλέπε: Μετόχι Καλογρέζας.
Πηγές
Φιλοθεη Καλογρεζα
Πουρνάρι Φθιώτιδας
Το Πουρνάρι είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 208 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Πουρνάρι βρίσκεται προς τα βόρεια όρια του νομού με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση 8 χλμ. Β. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 47 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα και 25 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Φάρσαλα. Είναι κτισμένη στη νοτιοανατολικά άκρη του κάμπου της Καρδίτσας ενώ στην δυτική άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Στα βορειοδυτικά, σε απόσταση 3,5 με κατεύθυνση προς Σοφιάδα και ενώ παρεμβάλλεται η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας είναι ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Δομοκού.
Αξιοθέατα είναι η παλιά εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ και η χαρακτηρισμένη ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο εκκλησία της Αγίας Παρασκευής η οποία "χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 11ου αιώνα ή αρχές 12ου αιώνα και ως ζώνη προστασίας του ναού ορίζονται τα 150 μ. γύρω του". Στην τοποθεσία "Βαθύρεμα" υπάρχει Μαγούλα με λείψανα προϊστορικού οικισμού για αυτό και η περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Στα βορειοανατολικά βρίσκεται το φυσικό πάρκο "Γαλάτα - Κακάρα (Πουρναρίου - Γερακλίου - Δομοκού)".
Ιστορία
Σύμφωνα με αναφορές που υπάρχουν, το Πουρνάρι ιδρύθηκε πριν το 1800 από βοσκούς του γειτονικού κτηνοτροφικού κτήματος "Κουζλοπα". Σύμφωνα με μια άποψη το όνομά του προέρχεται από το θάμνο πουρνάρι (πρίνος) που αφθονεί στα υψώματα του διπλανού βουνού Φουρνά, ενώ με μια άλλη από το ρήμα "περνάω", επειδή τα παλιά χρόνια ήταν οδικό πέρασμα προς Λαμία - Δομοκό - Λάρισα και αντίστροφα. Υπήρχαν μάλιστα στη σημερινή τοποθεσία "Χάνια" (δυτικά του χωριού) αρκετά χάνια. Αρκετές τοποθεσίες γύρω από το χωριό (λόφος Αγίου Γεωργίου, Περιστεριά, Χάνι) υπήρξαν μέρος του μετώπου της Μάχης του Δομοκού στις 5 Μαΐου 1897 η οποία ήταν το τελευταίο επεισόδιο του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 στο μέτωπο της Θεσσαλίας.
Διοικητικά
Το Πουρνάρι αναφέρεται επίσημα, μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881), το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον ακατοίκητο Σταθμό Δομοκού αποτελούν την τοπική κοινότητα Πουρναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 280 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Οίκος των Βάσα
Ο Οίκος των Βάσα (σουηδικά: Βάσα (Vasa), πολωνικά: Βάζα (Waza)) είναι ένας δυναστικός Οίκος που είχε μέλη βασιλείς της Σουηδίας (1523-1654), της Ένωσης της Πολωνίας με το μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας (1587-1668) και έναν αυτοκράτορα της Ρωσίας (1610-1613). Στη Σουηδία διαδέχθηκε τον Οίκο του Όλντενμπουργκ και τους επτά βασιλείς των Βάσα διαδέχθηκαν οι Βίττελσμπαχ. Στην Πολωνία-Λιθουανία οι τρεις βασιλείς των Βάσα είχαν διαδεχθεί τον Οίκο των Γιαγκελλόνων. Στη Ρωσία ένας Βάσα ηγεμόνευσε μετά τον Οίκος των Ρουρικιδών και πριν τους Ρομάνοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασα Βασα
Αγαθοκλής των Συρακουσών
Ο Αγαθοκλής (361 π.Χ. - 289 π.Χ.) ήταν Τύραννος των Συρακουσών (317 π.Χ. - 289 π.Χ.) και βασιλιάς της Σικελίας (304 π.Χ. - 289 π.Χ.). Πέθανε το 289 π.Χ., σε ηλικία 72 ετών -κατ' άλλους, τον δηλητηρίασαν και κατ' άλλους, πέθανε από καρκίνο του στόματος. Υπήρξε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και ελάχιστα δημοφιλής μεταξύ των ιστορικών, γιατί οι περισσότεροι δέχονται ότι μετήλθε όλα τα μέσα για να ξεφύγει από τη μοίρα του απλού κεραμέα και να γίνει στρατηγός, τύραννος και βασιλιάς. Εντούτοις ακόμα και οι επικριτές του, του αναγνωρίζουν ότι ήταν ένας από τους τελευταίους σημαντικούς εκπροσώπους του ελληνικού κόσμου στην Κάτω Ιταλία και ότι κατάφερε να τη διοικήσει και να την κρατήσει ανεξάρτητη, σε μια εποχή μεταίχμιο μεταξύ του ελληνικού παρελθόντος και του ρωμαϊκού μέλλοντός της.
Παιδικά χρόνια
Ο πατέρας του Αγαθοκλή, ο Καρκίνος ήταν φυγάδας από το Ρήγιο και απλός κεραμέας. Είχε καταφύγει στις Θερμές της Ιμέρας, στη βορειοδυτική Σικελία, όπου και γεννήθηκε το 361 π.Χ. ο Αγαθοκλής. Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, που όμως γνωρίζει ότι στηρίζεται σε εχθρικές προς τον Αγαθοκλή πηγές, ο πατέρας του πήρε από ένα μαντείο κακούς οιωνούς για το νεογέννητο γιο του και αποφάσισε να εγκαταλείψει το βρέφος στο δρόμο. Η μητέρα του, κρυφά, την επόμενη νύχτα, πήρε το βρέφος και το πήγε στον αδελφό της, ο οποίος και το ανέθρεψε. Ο Αγαθοκλής πήρε το όνομα του παππού του, από το γένος της μητέρας του και του θείου του. Ο λόγος για τον οποίο χωρίστηκε η οικογένεια δεν είναι βέβαιος και ίσως ο πατέρας, όντας φυγάδας και σχετικά φτωχός, να μην μπορούσε να συντηρήσει το παιδί. Πάντως, 7 χρόνια αργότερα η οικογένεια (που είχε αποκτήσει ή ήδη είχε και άλλο γιο, τον Άντανδρο) συνενώθηκε και λίγα χρόνια αργότερα μετοίκησε στις Συρακούσες, φοβούμενη την αναταραχή που προκαλούσε η κινητικότητα των Καρχηδονίων στη δυτική Σικελία. Ένα επιπλέον κίνητρο για τη μετανάστευσή τους ήταν το γεγονός ότι οι Συρακούσες αντιμετώπιζαν λειψανδρία από τους εμφύλιους και τους εξωτερικούς πολέμους, οπότε ζητούσαν νέους αποίκους στους οποίους έδιναν αυτομάτως την ιδιότητα του πολίτη.
Εφηβικά και νεανικά χρόνια
Σύντομα ο πατέρας του Αγαθοκλή πεθαίνει –μάλλον από ασθένεια- και τα ορφανά αδέλφια αρχίζουν να εργάζονται ως κεραμοποιοί. Ο Αγαθοκλής είναι ιδιαίτερα εύρωστος και αποφασίζει να καταταγεί στο στρατό, όπου με την τόλμη του -αλλά πιθανόν και με τη γοητεία του- κατακτά γρήγορα το βαθμό του χιλίαρχου. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι στη στρατιωτική αναρρίχησή του τον βοήθησε η ερωτική αδυναμία ή εκτίμηση που έτρεφε προς αυτόν ο πάμπλουτος και με μεγάλη επιρροή στρατηγός των Συρακουσών Δάμας ή Δαμάσκων.
Διονύσιος ο Μάγνης
Ο Διονύσιος ο Μάγνης ήταν αρχαίος Έλληνας δάσκαλος της ρητορικής που δίδασκε σε πόλεις της αρχαίας Ιωνίας περί το 1ο αιώνα π.Χ..
Αγαθοκλής των Συρακουσών
Εφηβικά και νεανικά χρόνια
Όταν ο Δάμας πέθανε, πάντως, ο Αγαθοκλής παντρεύτηκε τη χήρα του, από την οποία απέκτησε αργότερα δύο παιδιά, και βρέθηκε -γύρω στο 333 π.Χ.- σε θέση μεγάλη επιρροής τόσο λόγω του βαθμού του, όσο και της σημαντικότατης πλέον περιουσίας του. Χρησιμοποίησε και τα δύο στοιχεία επανειλημμένα για να καταλάβει την εξουσία των Συρακουσών ως στρατηγός, αλλά οι Συρακούσιοι, είτε επειδή δεν εμπιστεύονταν τις δημοκρατικές του προθέσεις, είτε απεναντίας επειδή τον θεωρούσαν υπερβολικά δημοκράτη, ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτικοί. Μετά από μια νίκη του μάλιστα δεν του επέτρεψαν καν να μπει στην πόλη εκτός και αν ορκιζόταν -κάτι που έκανε- ότι δεν θα απειλούσε τη δημοκρατία. Ο ίδιος σταθερά υποστήριζε ότι ήταν οπαδός του δημοκρατικού κόμματος, αλλά οι επικριτές του, του καταλογίζουν ότι ουσιαστικά χρησιμοποίησε δημαγωγικά το λαό για το το όφελος του προσωπικού του κόμματος.
Διονύσιος ο Μάγνης
Περί του Διονυσίου του Μάγνητος αναφέρεται και ο Κικέρων ο οποίος και τον θεωρούσε κύριο εκπρόσωπο της ασιανής ρητορείας, όπου κάποια μαθήματά του φέρεται να είχε παρακολουθήσει αυτοπροσώπως όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, την περίοδο πριν να μεταβεί στη Ρόδο.
Αγαθοκλής των Συρακουσών
Στρατηγός με απόλυτη εξουσία
Εκείνα τα χρόνια πάντως στις Συρακούσες, μια πόλη περίπου 40.000 ανθρώπων, η δημοκρατία λειτουργούσε κάπως ανορθόδοξα, γιατί ουσιαστικά ο πολιτικός και στρατιωτικός έλεγχος βρισκόταν στα χέρια του Συμβουλίου των Εξακοσίων, που ήταν όλοι τους εκπρόσωποι της ολιγαρχίας, και που χειραγωγούνταν από τον Σώστρατο ή κατ΄άλλους Σωσίστρατο, στρατηγό με φιλοδοξίες, αδίστακτο και μεγάλη επιρροή. Αυτός, αλλά και εν γένει οι ολιγαρχικοί, ήταν οι βασικοί αντίπαλοι του Αγαθοκλή.
Διονύσιος ο Μάγνης
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Αγαθοκλής των Συρακουσών
Στρατηγός με απόλυτη εξουσία
Μετά την εξόντωση όλων των πολιτικών αντιπάλων του πήρε τη στρατηγία αλλά και την απόλυτη εξουσία, δηλώνοντας ότι θέλει να λογοδοτεί στο λαό μόνον για τα δικά του λάθη και ότι «αν μοιράζεται την εξουσία με άλλους, θα θεωρείται υπεύθυνος και για τα δικά τους σφάλματα».
Η πρώτη του ενέργεια ήταν ο αναδασμός της γης των ολιγαρχικών, την οποία κατάσχεσε και διένειμε σε ακτήμονες πολίτες. Η δεύτερη ήταν να χαρίσει τα χρέη όλων των πολιτών. Στη συνέχεια στράφηκε στην ανασυγκρότηση των οικονομικών της πόλης, στην παραγωγή όπλων και στη ναυπήγηση μεγάλου στόλου. Αυτή η κοινωνική πολιτική του ίσως εξηγεί και την έντονα επικριτική στάση όλων των ιστορικών του που, ανεξάρτητα πατρίδας, κατά κανόνα ανήκαν στους ολιγαρχικούς.
Πόλεμοι και Βασιλεία
Όταν ο Αγαθοκλής επιβλήθηκε στη Σικελία, πληροφορήθηκε ότι τα στρατεύματα της Αφρικής, υπακούοντας στους στρατηγούς τους, είχαν στασιάσει, είχαν σκοτώσει τους γιους του και είχαν συνθηκολογήσει με τους Καρχηδόνιους. Σύμφωνα με κάποιες πηγές οι στασιαστές είχαν μάλιστα τέτοιο μένος εναντίον του, που όταν ο ένας γιος του προσπάθησε να αποτρέψει την εκτέλεσή του προειδοποιώντας τους για τα αντίποινα που θα εφάρμοζε ο πατέρας του στις Συρακούσες -ότι θα εκτελούσε τις οικογένειές τους- εκείνοι του απάντησαν "ναι, αλλά τουλάχιστον τα δικά μας παιδιά θα ζήσουν ένα μήνα παραπάνω από τα δικά του."
Έξαλλος ο Αγαθοκλής εξόντωσε όλους τους συγγενείς των στασιαστών στρατηγών, αλλά και των απλών στρατιωτών. Η μεγάλη αυτή αιματοχυσία πυροδότησε νέα επανάσταση εναντίον του, της οποίας ηγείτο ο Δεινοκράτης. Ο Αγαθοκλής, για να μην έχει ανοιχτά δύο μέτωπα, παραχώρησε στους Καρχηδόνιους έξη πόλεις της Σικελίας και υπέγραψε ειρήνη, οπότε στη συνέχεια πολέμησε απερίσπαστος το Δεινοκράτη και τον νίκησε.
Παράλληλα με σύναψη γάμων δικών του και των παιδιών του προσπάθησε και επέτυχε να κρατήσει πολιτικές ισορροπίες, τόσο με τον Πτολεμαίο Α΄ της Αιγύπτου, όσο και με τον Πύρρο Α΄ της Ηπείρου. Στον τελευταίο, μαζί με την κόρη του Λάνασσα, έδωσε ως "προίκα" και την Κέρκυρα και σε αντιστάθμισμα νυμφεύτηκε ο ίδιος την προγονή του Πτολεμαίου Α΄, Θεοξένα. Αυτή ήταν κόρη της Βερενίκης Α΄ (συζύγου τού Πτολεμαίου Α΄) από προηγούμενο γάμο της.
Νομίσματα
μικρογραφία|250x250εσ|Νόμισμα των 50 [[λίτρα (νόμισμα)|λιτρών της περιόδου του Αγαθοκλή, τύπος Φιλίππειου, επιγραφή ΣΥΡΑΚΟΣΙΩΝ, 317-311 π.Χ.]] Τα νομίσματα της εποχής του Αγαθοκλή φανερώνουν κι εκείνα τις ουσιαστικές αλλαγές στη διοίκηση. Οταν έγινε τύραννος δεν έκοψε αμέσως νομίσματα με το όνομά του και κυκλοφορούσαν τα συνήθη, με την εγγραφή της λέξης "Συρακοσίων". Σύντομα προσέθεσε τη λέξη "Αγαθόκλειος" και το νόμισμα έφερε πια παράσταση της Νίκης. Μετά το 310 άρχισε να κόβει νομίσματα που έγραφαν "Αγαθοκλέος" και εικάζεται, ότι η χρήση της γενικής επέτεινε την κτητικότητα σε ό,τι αφορούσε τη Νίκη. Λίγο αργότερα αφαιρέθηκε η λέξη "Συρακοσίων" και μετά το 304 στα νομίσματα αναγραφόταν μόνον η φράση "Αγαθοκλέος Βασιλέος"
Δημοκρατία και θάνατος
Για πολλά χρόνια διοίκησε με ηρεμία, αλλά σε ηλικία 73 ετών έκρινε, ότι έπρεπε να εξουδετερώσει τους Καρχηδόνιους και άρχισε να ετοιμάζεται για εκστρατεία. Ενώ προετοιμαζόταν, αρρώστησε βαριά, από καρκίνο του στόματος ή από δηλητήριο. Καταλαβαίνοντας πάντως ότι πλησίαζε το τέλος, ανακοίνωσε, ότι προτίθεται να επαναφέρει τη δημοκρατία. Οι λόγοι δεν είναι σαφείς και ίσως να είχε ως κίνητρο να εκδικηθεί συγκεκριμένους απογόνους του ή να είχε επίγνωση, ότι το ζήτημα της διαδοχής θα εξέθετε τις Συρακούσες σε νέες περιπέτειες εμφυλίων. Πιθανόν να μην έκρινε κατάλληλο κανέναν συγγενή του για τόσο προσωπική μορφή διακυβέρνησης ή να πίστεψε εντέλει στη δημοκρατία.
Σύμφωνα με κάποιες πηγές ο Αγαθοκλής απεβίωσε από καρκίνο στόματος, ενώ σύμφωνα με άλλες τον δηλητηρίασαν αυλικοί, που ήθελαν να δοθεί το στέμμα στον εγγονό του Αρχάγαθο. Υπάρχει και η άποψη, ότι τον δηλητηρίασε ο ίδιος ο Αρχάγαθος.
Οικογένεια
Από τη δεύτερη σύζυγό του, που μάλλον λεγόταν Αλκεία, είχε τέκνα:
Τέλος έκανε τρίτο γάμο με τη Θεοξένα την Πρεσβύτερη, κόρη τού Φιλίππου ευγενούς Μακεδόνα και της Βερενίκης Α΄ και είχε τέκνα:
Πηγές-παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Σικελοί τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
Άρης Χωλόπουλος
Ο Άρης Χωλόπουλος, γεννημένος στις 26 Μαΐου 1971, είναι Έλληνας πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του σμολ φόργουορντ.
Καριέρα
Ο Χωλόπουλος ξεκίνησε να αγωνίζεται στα δώδεκα του χρόνια στον Γ.Σ. Κοζάνης και το 1986 συνέχισε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Στους "κυανόλευκους" παρέμεινε για δέκα χρόνια, μπαίνοντας στο φάιναλ-φορ του ελληνικού πρωταθλήματος τρεις φορές. Κορυφαία χρονιά υπήρξε το 1994-95, όταν ο Ηρακλής κατέλαβε την τέταρτη θέση στην κανονική περίοδο με είκοσι νίκες και έξι ήττες, κερδίζοντας όμως τον ΠΑΟΚ με μειονέκτημα έδρας στην σειρά των μικρών τελικών, κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη και κέρδισε την συμμετοχή του στην Ευρωλίγκα. Παράλληλα, συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας του 1994, όπου ο Ηρακλής ηττήθηκε με 63-51 από τον Ολυμπιακό.
Το καλοκαίρι του 1996, μεταγράφηκε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 21 παιχνίδια πρωταθλήματος με μέσο όρο 2,5 πόντων ανά αγώνα. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε το κύπελλο Κόρατς, όταν στις 3 Απριλίου 1997 ανέτρεψαν την εντός έδρας ήττα με 66-77 από την Τόφας Προύσας, κερδίζοντας στην Τουρκία με 70-88. Ο Χωλόπουλος αγωνίστηκε σε έντεκα αγώνες της διοργάνωσης με μέσο όρο 2,1 πόντων.
Έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα το 2000, αφού αγωνίστηκε στις ομάδες του Φίλιππου Θεσσαλονίκης και του Έσπερου Καλλιθέας.
Παράλληλα με την καριέρα του σε επίπεδο συλλόγων, φόρεσε την φανέλα των εθνικών ομάδων παίδων, εφήβων, νέων και ανδρών. Έπαιξε σε 12 αγώνες με την εθνική ανδρών με μέσο όρο 5,8 πόντων ανά παιχνίδι.
Συνέχισε στην προπονητική, αναλαμβάνοντας ως περιφερειακός προπονητής της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. από το 2001 ως το 2004, ενώ παράλληλα υπήρξε βοηθός προπονητή στην εθνική εφήβων το 2003 και στην εθνική γυναικών την επόμενη χρονιά.
Άγιος Γεώργιος (Καλογρέζα)
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρίσκεται στην Καλογρέζα, κοντά στον ναό της Αγίας Φιλοθέης. Είναι μισοερειπωμένη εκκλησία βασιλικού ρυθμού, μονόκλιτη και καπαροσκέπαστη. Έχουν διασωθεί μόνο λίγα λείψανα από τις αγιογραφίες.
Πηγές
Γεωργιος Καλογρεζα Καλογρεζα
Τορτόζα
Η Τορτόζα (Tortosa στα καταλανικά και τα ισπανικά) είναι μια πόλη της Καταλονίας στην Ισπανία. Είναι πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας του Κάτω Έβρου της επαρχίας της Ταραγόνα. Είναι επισκοπική έδρα και αποτελεί ένα σημαντικό αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Σύμφωνα με τα δημοτικά αρχεία του 2010, ο δήμος της Τορτόζα, μαζί με τη διπλανή Ροκέτας, είχε 36.574 κατοίκους.
Ιστορία
Στη σημερινή θέση της Τορτόζα υπήρξε πιθανότατα η πόλη της Ιμπέρα (Hibera), πρωτεύουσα της ιβηρικής Ιλερκαβόνια. Επί Ρωμαίων έφερε το όνομα Ντερτόζα (Dertosa) ενώ υπήρξε πρωτεύουσα του ομώνυμου μουσουλμανικού βασιλείου τάιφα (ως Turtusha) που ιδρύθηκε το 1035.
Κατακτήθηκε το 1148 από τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄, που την ενσωμάτωσε στην κομητεία της Βαρκελώνης.
Το 1149 έγινε η έδρα του γυναικείου ιπποτικού Τάγματος του Πέλεκυ που ιδρύθηκε προς τιμήν της ηρωικής μάχης που έδωσαν οι γυναίκες της πόλης ενάντια στους Μαυριτανούς.
Sea of Light
Sea of Light είναι ο τίτλος του 19ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Castle Records".
Τορτόζα
Ιστορία
Τον 19ο αιώνα αποτέλεσε σημαντικό κέντρο των Καρλιστών, ενώ την όποια ακμή έζησε στις αρχές του 20ού αιώνα έσβησε ο εμφύλιος πόλεμος, κατά τον οποίο και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς από τα στρατεύματα του Φράνκο.
Sea of Light
Ο δίσκος παραμένει ως σήμερα αναγνωρισμένος ως ένας από τους καλύτερους της νεότερης ιστορίας του συγκροτήματος από τους οπαδούς των Uriah Heep, αφού σηματοδοτεί την επιστροφή του ήχου του συγκροτήματος στο μουσικό ύφος του χαρντ ροκ το οποίο είχαν στη δεκαετία του '70 και στις αρχές αυτής του '80.
Τορτόζα
Σημεία ενδιαφέροντος
Η πόλη διατηρεί ένα σημαντικό αριθμό ιστορικών αρχιτεκτονικών μνημείων. Το κάστρο της πόλης (la Suda) είναι έργο του χαλίφη Αμπντεραμάν Γ’ και μετά τη χριστιανική κατάκτηση έγινε κατοικία τόσο της οικογένειας ευγενών Μονκάδα, όσο και των Ναϊτών Ιπποτών. Από το 1294 μετατράπηκε σε βασιλικό παλάτι. Μεγάλο μέρος των μεσαιωνικών κατασκευών καλύπτεται από μεταγενέστερες επεμβάσεις του 17ου και 18ου αιώνα, που πραγματοποιήθηκαν με σκοπό την οχύρωση των δύο λόφων της πόλης. Κατά την ανάβαση στο κάστρο γίνονται αντιληπτά απομεινάρια ενός μουσουλμανικού νεκροταφείου ενώ στο εσωτερικό του κάστρου διασώθηκε ένα στρώμα με στίχους από το Κοράνι.
Άλλες οχυρωματικές κατασκευές είναι το φρούριο Τενάλιες, οι οχυρώσεις του Σίτζα, το οχυρό του Δούκα της Ορλεάνης και τα τρία του 17ου αιώνα, όπως και μερικά κομμάτια τείχους και διάφοροι πύργοι διάσπαρτοι στην ευρύτερη περιοχή του δήμου.
Sea of Light
Τραγούδια
1. Against the Odds (Box, Lanzon) - 6:12
Τορτόζα
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο καθεδρικός της Σάντα Μαρία είναι γοτθικού ρυθμού και ολοκληρώθηκε το 1597.
Sea of Light
Τραγούδια
2. Sweet Sugar (Bolder) - 4:43
Τορτόζα
Σημεία ενδιαφέροντος
Επίσης, στη μέση της κοίτης του ποταμού Έβρου βρίσκεται ένα από τα λιγοστά εναπομείναντα μνημεία της εποχής της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, αφιερωμένο στους νεκρούς της Μάχης του Έβρου κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου.
Sea of Light
Τραγούδια
3. Time of Revelation (Box, Lanzon) - 4:02
Τορτόζα
Αδελφοποιημένες πόλεις
Από το 1968 η πόλη έχει αδελφοποιηθεί με πέντε άλλες πολεις, μια στην Ισπανία και τέσσερις στο εξωτερικό
Sea of Light
Τραγούδια
4. Mistress of All Time (Lanzon) - 5:33
Τορτόζα
Παραπομπές
Τορτοζα
Sea of Light
Τραγούδια
5. Universal Wheels (Box, Lanzon) - 5:39
6. Fear of Falling (Bolder) - 4:38
8. Logical Progression (Box, Lanzon) - 6:12
9. Love in Silence (Box, Lanzon) - 6:48
10. Words in the Distance (Box, Lanzon) - 4:46
11. Fires of Hell (Bolder) - 3:56
12. Dream On (Bolder) - 4:26
Θέσεις τσαρτ
Sea of Light (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 23 Αυγούστου 1995
Μέλη των Uriah Heep
Το "Sea of Light" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Θέμα συνειδήσεως (ταινία)
Το Θέμα συνειδήσεως είναι ελληνική δραματική ταινία του 1973, παραγωγής Φίνος Φιλμ, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο σε σενάριο Σταύρου Τσιώλη και σκηνοθεσία Πέτρου Λύκα.
Πλοκή
Ο νευροχειρουργός Γεραλής, κάνει μία εγχείρηση στον εγκέφαλο ενός ασθενούς με όγκο, ο οποίος όμως μετά την εγχείρηση μυστηριωδώς εξαφανίζεται.