cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιτροπή Δοκιμών Ηνωμένων Πολιτειών
Ίδρυση και πρώτες ημέρες (1792-1873)
Το 1864, με το μεταλλικό νικέλιο, που χρησιμοποιήθηκε στα λεπτά, ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου Τζέιμς Πολκλός ζήτησε από τη διοίκηση του ίδιου έτους να προτείνει ένα υποκατάστατο του χαλκού-νικελίου που χρησιμοποιείται στα λεπτά. Τα μέλη ενέκριναν το γαλλικό χαλκό (95% χαλκό και 5% κασσίτερο ή ψευδάργυρο) ως μέταλλο που θα χρησιμοποιηθεί στα λεπτά και ένα προτεινόμενο τεμάχιο δύο λεπτών. Η Πόλοκ έστειλε τα αποτελέσματα στον υπουργό Οικονομικών Σαλμόν Π. Χασέ, ο οποίος τα διαβίβασε (και σχεδίασε νομοθεσία) στον γερουσιαστή του Maine William, πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών της Γερουσίας. Ο Νόμος του 1864 υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν στις 22 Απριλίου 1864.
Χρόνια αργότερα (1873-1949)
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|"Είναι προφανές ότι μερικά από τα νομίσματα αυτής της παράδοσης είναι χωρίς τη νομική ανοχή." Απόσπασμα από την έκθεση της Επιτροπής Δοκιμασίας του 1921 που περιγράφει λεπτομερώς τα προβλήματα με τα τεταρτημόρια 1920-D, μερικά από τα οποία χτυπήθηκαν με ασήμι που ήταν πολύ ωραία. μικρογραφία|Η Αμερική έλαβε τεράστιες ποσότητες ξένου χρυσού ως αποπληρωμή του χρέους κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή η φωτογραφία του 1916 δείχνει έναν αναλυτή στο Γραφείο Δοκιμών των Ηνωμένων Πολιτειών στη Νέα Υόρκη που διενεργεί μέρος της διαδικασίας ηλεκτρόλυσης. Ο νόμος περί νομισμάτων του 1873 αναθεώρησε τους νόμους για τα νομίσματα και το Νομισματοκοπείο και αποσύρθηκε πολλές ονομαστικές αξίες, συμπεριλαμβανομένου του τεμαχίου δύο λεπτών. Η πράξη άλλαξε επίσης τους υπαλλήλους που έπρεπε να υπηρετήσουν στην Επιτροπή Προσδιορισμού: Η πράξη απαιτούσε επίσης από το Νομισματοκοπείο να παραμερίσει ένα από τα χίλια χρυσά νομίσματα που χτυπήθηκαν και ένα από τα δύο χίλια αργυρά νομίσματα για την ανάλυση. Παρείχε τη διαδικασία για την τοποθέτηση των κερμάτων στην άκρη, τη στεγανοποίησή τους σε φακέλους και τη διάθεσή τους σε μια πυξίδα που θα ανοίξουν οι επίτροποι δοκιμών.
Η Επιτροπή Προσδιορισμού 1881 διαπίστωσε ότι περίπου 3.000 ασημένια δολάρια που χτυπήθηκαν στο Νομισματοκοπείο του Carson City (1881-CC) είχαν χτυπήσει σε .892 ασήμι παρά το νόμιμα επιβαλλόμενο .900. Δεν είναι σαφές εάν το Υπουργείο Οικονομικών έκανε κάποια μέτρα για να προσπαθήσει να ανακτήσει τα εκδοθέντα κομμάτια. Η επιτροπή του 1885 ανίχνευσε ένα μόνο δολάριο αργύρου που ήταν 1,51 κόκκους (0,098 g) κάτω από τις προδιαγραφές, με την επιτρεπόμενη ανοχή να είναι 1,50 κόκκοι (0,097 g). Το 1921, η Επιτροπή Δοκιμασίας διαπίστωσε ότι κάποια νομίσματα που χτυπήθηκαν στο Νομισματοκοπείο του Ντένβερ χτυπήθηκαν σε .905 ή .906 ασήμι, πάνω από το νόμιμο .900 περισσότερο από την επιτρεπόμενη ανοχή. Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι πλινθώματα που είχαν απορριφθεί και προορίζονταν για τήξη χρησιμοποιήθηκαν αντί για κέρματα.
Το ισχυρό κιβώτιο αποτελούνταν από ξύλο τριανταφυλλιάς με διαστάσεις, τετράγωνο 0,9 μ., Ευρωπαϊκού έργου και σφραγίζονταν με βαριά λουκέτα. Δεν γεμίστηκε από τα κέρματα που είχαν διατεθεί για την επιτροπή ανάλυσης του 1934, εκ των οποίων τα 759 είχαν συνολική ονομαστική αξία 12.050 δολαρίων. Αυτό είχε αυξηθεί από το 1940 σε 79.847 νομίσματα, όλο το ασήμι όπως τα χρυσά νομίσματα δεν χτυπήθηκαν πλέον, και μέχρι το 1941, πολλά κρατημένα νομίσματα δεν μπορούσαν να διατηρηθούν στην πυξίδα, αντί να τοποθετηθούν σε κιβώτια συσκευασίας, ξεχειλίζουν με σφραγισμένους φακέλους. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, περισσότερα από δέκα εκατομμύρια νομίσματα χτυπούσαν κάθε μέρα στη Φιλαδέλφεια. Το 1947, το Κογκρέσο μείωσε τον αριθμό των ασημένιων νομισμάτων που έπρεπε να τεθούν εκτός ανάλυσης από έναν στους 2.000 έως έναν στους 10.000. Αυτό έγινε με την παρότρυνση του Υπουργείου Οικονομικών, καθώς έπρεπε να αποθηκεύσει τόσα πολλά κέρματα ανάλυσης ήταν ένα βάρος για το νομισματοκοπείο, και θεώρησε ότι ο αριθμός των κερμάτων που διαθέτει η Επιτροπή θα ήταν ακόμα επαρκής.
Τελευταία χρόνια και κατάργηση (1950-1980)
Μέχρι τη δεκαετία του 1950, υπήρξε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ των νομισματολόγον που διορίστηκαν ως αναλυτές. Οι υποψήφιοι δεν έλαβαν αποζημίωση, αλλά το ραντεβού ήταν αριστοκρατικό και μετέφερε μαζί του ένα πολύτιμο μετάλλιο δοκιμής. Η διαδικασία άλλαξε έτσι ώστε ο Διευθυντής Νομισμάτων να υποβάλει τα ονόματα περισσότερων ατόμων από ό, τι θα διοριζόταν πραγματικά στον Λευκό Οίκο, όπου έγιναν οι τελικές επιλογές. Έχει παραμείνει δυνατό για τον διευθυντή να ζητήσει ιδιαίτερη προσοχή για ορισμένα άτομα. Οι μεταγενέστερες υποψηφιότητες εξετάστηκαν επίσης από το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών και από την Εσωτερική Υπηρεσία Εσόδων. Ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου έλαβε υποψηφιότητες από τον νομοθέτη, πολιτικούς οργανισμούς, κυβερνητικούς αξιωματούχους και μέλη του κοινού.
Το 1971, για πρώτη φορά, η Επιτροπή Προσδιορισμού δεν είχε ασημένια νομίσματα για δοκιμή. Κανένας δεν χτυπήθηκε από το Νομισματοκοπείο για κυκλοφορία το 1970. Παρά το γεγονός ότι τα μισά δολάρια του Kennedy είχαν χτυπηθεί το 1970, ήταν μόνο για συλλέκτες και δεν είχαν τεθεί εκτός ανάλυσης. Οι Επίτροποι θα μπορούσαν αντ 'αυτού να δοκιμάσουν 21.975 dime και 11.098 τεταρτημόρια, όλα κατασκευασμένα από χαλκό-νικέλιο επιστρωμένα, αν και το Associated Press, αναφερόμενος στην Επιτροπή Προσδιορισμού του 1973, το έθεσε, "η ανακάλυψη ενός κέρματος δεν έχει συμβεί εδώ και χρόνια". Μόνο ένα από κάθε 100.000 επιστρωμένα ή ασημένια αντικείμενα τοποθετήθηκε στην άκρη για την Επιτροπή Δοκιμασίας και μόνο ένας στους 200.000 δισεκατομμύρια. Στη συνάντηση του 1974 ανακαλύφθηκε ένα δολάριο χαλκού-νικελίου Αϊζενχάουερ το οποίο ζύγιζε 15 κόκκους (0,97 g) κάτω από τις προδιαγραφές. Μετά από αναφορά στους κανόνες, το κέρμα θεωρήθηκε ελάχιστα εντός των κατευθυντήριων γραμμών. Ο αριθμητικός Τσαρλς Λόγκαν, στο άρθρο του του 1979 σχετικά με το επικείμενο τέλος της επιτροπής δοκιμών, δήλωσε ότι το περιστατικό αυτό έδειξε "το βασικό πρόβλημα με την ετήσια δίκη." Πρώτον, τα μέλη δεν ήταν ακριβώς σίγουρα πως έγινε η δουλειά τους ή ποιες είναι οι απαιτήσεις Δεύτερον, δεν ήθελαν πραγματικά να αναφέρουν ένα λάθος στο νόμισμα και τέλος, ακόμη και αν το νόμισμα ενός δολαρίου είχε βρεθεί ελαττωματικό, [θα είχε] ελάχιστες συνέπειες, εκτός από το ότι θα επέτρεπε μεγαλύτερη επαγρύπνηση στο Νομισματοκοπείο ».
αριστερά|μικρογραφία|Επίμηκες νόμισμα για τον Leonard W. Stark, έμπορο νομισμάτων και επίτροπο δοκιμών του 1963 Στις αρχές του 1977, ο εξερχόμενος διευθυντής νομισματοκοπείου Μάρι Μπρούκς έστειλε έναν κατάλογο 117 υποψηφίων στον νέο πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ, από τον οποίο αναμενόταν να επιλεγούν περίπου δύο ή τρεις δωδεκάδες ονόματα. Ο Κάρτερ αρνήθηκε να προβεί σε δημόσιους διορισμούς, αισθάνθηκε ότι δεν υπήρχε ανάγκη για την Επιτροπή Δοκιμασίας, δεδομένου ότι το Νομισματοκοπείο εκτέλεσε το ίδιο έργο μέσω τακτικών εσωτερικών ελέγχων και ότι τα 2.500 δολάρια που διανεμήθηκαν κάθε χρόνο ήταν κακή χρήση των χρημάτων των φορολογουμένων. Μόνο τα μέλη της κυβέρνησης υπηρέτησαν στην Επιτροπή Δοκιμασίας το 1977-1980. Παρόλα αυτά, εκατοντάδες νομισματολόγοι υπέβαλαν αίτηση για την επιτροπή του 1978. Ο Κάρτερ δεν έκανε ραντεβού εκείνο το έτος. Τα μόνα μέλη ήταν αυτά που ορίζονται από το νόμο.
Η συνάντηση του 1979, στην οποία συμμετείχαν τα μέλη της επιτροπής που ήταν υπάλληλοι της κυβέρνησης και η διευθύντρια του νομισματοκοπείου Στέλλα Χάκελ Σίμς, πραγματοποιήθηκε οκτώ ημέρες αργά στις 22 Φεβρουαρίου, λόγω διαφωνιών προγραμματισμού. Τον Ιούνιο του 1979, το πρόγραμμα Προκαταρκτικής Αναδιοργάνωσης του Καρτερ συνέστησε την κατάργηση της Επιτροπής Δοκιμασίας και δύο άλλων μικρών οργανισμών. Η έκθεση εκτιμά ότι η ύπαρξη επιτροπής δοκιμών κοστίζει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση περίπου 20.000 δολάρια και ότι η εργασία έγινε καλύτερα από τους κατασκευαστές μηχανημάτων αυτόματης πώλησης για να αποφευχθεί η εμπλοκή των μηχανημάτων τους. Τον Αύγουστο, ο αρθρογράφος Τζάκ Άντερσον θεωρεί την Επιτροπή ως παράδειγμα δαπανηρών δαπανών στην Ουάσινγκτον, χαρακτηρίζοντας τις δραστηριότητές της "πριν από περισσότερο από μια δεκαετία η κυβέρνηση σταμάτησε να βάζει χρυσά ή ασήμι στα νομίσματά της - αλλά η επιτροπή συνεχίζει να πραγματοποιεί την ετήσια συνάντησή της "Οι επίτροποι μετρούν τις ποσότητες μη ανθρακούχων μετάλλων στα νομίσματα των ΗΠΑ και κερδίζουν ένα μετάλλιο για να τιμήσουν τις δραστηριότητές τους, κάτι που η άχρηστη άσκηση κοστίζει στους φορολογούμενους περίπου 20.000 δολάρια ετησίως". Όπως το έφερε ο συλλέκτης νομισμάτων και ο αρθρογράφος Gary Palmer το 1979, "ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για το αν το βάρος ενός τετραμερούς χαλκού-νικελίου είναι από ένα σιτάρι ή δύο;"
Λειτουργίες και δραστηριότητες
Το Κογκρέσο το 1828 είχε απαιτήσει να ελέγχονται τα βάρη που τηρούνται από τον Διευθυντή Νομισμάτων για ακρίβεια παρουσία των Επιτρόπων ανάλυσης κάθε χρόνο. Με το νόμο που ψηφίστηκε το 1911, η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να επιθεωρήσει τα βάρη και τις ισορροπίες που χρησιμοποιήθηκαν για την ανίχνευση στο Νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας και να αναφέρει την ακρίβειά τους. Αυτό περιελάμβανε το επίσημο βάρος της κυβέρνησης που είχε εισαχθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Σύμφωνα με μια περιγραφή της συνάντησης του 1948, τα αργυρά νομίσματα που επιλέχθηκαν για τον προσδιορισμό τοποθετήθηκαν αρχικά μεταξύ των χαλύβδινων κυλίνδρων μέχρις ότου το πάχος μειώθηκε σε 0,0001 ίντσες (0,0025 mm) και στη συνέχεια ψιλώθηκαν σε λεπτά κομμάτια και διαλύθηκαν σε νιτρικό οξύ. Η λεπτότητα του αργύρου στο κέρμα θα μπορούσε να προσδιοριστεί από την ποσότητα του διαλύματος άλατος που απαιτείται για να καταβυθιστεί όλο το άργυρο στο υγρό. Ο νομισματικός Φράνσις Πεσολάνο-Φιλος περιέγραψε το έργο της Επιτροπής Προσδιορισμού: Η επιτροπή λειτουργούσε σύμφωνα με τους κανόνες που υιοθετήθηκαν για πρώτη φορά από την επιτροπή του 1856 και στη συνέχεια μεταβιβάστηκε κάθε χρόνο και τροποποιήσιμο από οποιαδήποτε Επιτροπή Δοκιμασίας, αν και στην πράξη έγιναν ελάχιστες αλλαγές. Σύμφωνα με τους κανόνες, ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου κάλεσε τους επιτρόπους της αποτίμησης να διατάξει, στη συνέχεια εισήγαγε τον ομοσπονδιακό δικαστή, ο οποίος ήταν αυτοδικαίως μέλος, ο οποίος προέδρευε στις συναντήσεις. Αν ο δικαστής απουσίαζε, τα μέλη εξέλεξαν έναν πρόεδρο. Ο πρόεδρος χώρισε τα μέλη στις επιτροπές. Αν υπήρχε αλλαγή αξιωματικών σε νομισματοκοπείο, οι επίτροποι εξέτασαν τα νομίσματα πριν και μετά. Αφού οι επιτροπές ολοκλήρωσαν το έργο τους, τα μέλη συνενώθηκαν εκ νέου για να αναφέρουν τα ευρήματά τους και να ψηφίσουν για την έκθεσή τους.
Κάθε Επιτροπή Δοκιμής πέρασε το νόμισμα που κλήθηκε να εξετάσει. Εάν βρέθηκαν τεμάχια διαφορετικά από το πρότυπο, αυτό σημειώθηκε επίσης. Η Επιτροπή Δοκιμής του 1885 ανέφερε το ένα ασήμι νόμισμα, το οποίο προήλθε από το νομισματοκοπείο του Κάρσον Σίτι, αλλά προέτρεψε τον πρόεδρο να μην προβεί σε καμία ενέργεια, σημειώνοντας ότι το νόμισμα ήταν λιγοστό σε ποσότητα πολύ μικρή για να μετρηθεί από τις κλίμακες στο Κάρσον Σίτι.
Τα υπόλοιπα νομισμάτων που χρησιμοποιήθηκαν στην ανάλυση λειώθηκαν από το νομισματοκοπείο. Εκείνα που διατέθηκαν για την Επιτροπή Δοκιμασίας που δεν χρησιμοποιήθηκαν τέθηκαν σε κυκλοφορία από τη Φιλαδέλφεια και δεν σημαδεύτηκαν ή διακρίθηκαν καθ 'οιονδήποτε τρόπο. Υπήρχαν χιλιάδες κέρματα για την επιτροπή, εκ των οποίων μόνο λίγα αναλύθηκαν. Οι Επίτροποι συχνά αγόρασαν μερικά από τα υπόλοιπα κομμάτια ως σουβενίρ, αν και τα αναμνηστικά κέρματα δεν μπορούσαν να αγοραστούν αν το Κογκρέσο είχε δώσει το αποκλειστικό δικαίωμα να τα πουλήσει σε έναν οργανισμό χορηγών - αντιθέτως καταστράφηκαν.
Μετάλλια
αριστερά|μικρογραφία|1879 Μετάλλιο αποτίμησης που απεικονίζει τον καθυστερημένο Διευθυντή του Νομισματοκοπείου Henry Linderman. Σχέδιο εμπρόσθιας όψης από τον William Barber. Τα μετάλλια της επιτροπής ανάλυσης χτυπήθηκαν από μια ποικιλία μετάλλων, συμπεριλαμβανομένου του χαλκού, του αργύρου, του χαλκού και του κασσίτερου. Τα πρώτα μετάλλια της Επιτροπής Δοκιμασίας χτυπήθηκαν το 1860 υπό τη διεύθυνση του Διευθυντή Νομισματοκοπείου James Ross Snowden. Ο αρχικός σκοπός για την απονομή medals δεν ήταν κυρίως η παροχή αναμνηστικών στοιχείων στους επιτρόπους της δοκιμής, αλλά η διαφήμιση των δυνατοτήτων που χτύπησε το μετάλλιο. Το γενέθλιο έθιμο εξαφανίστηκε όταν ο Σνόουντεν έφυγε από το γραφείο το 1861.
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|1976 Μετάλλιο δοκιμής απεικονίζοντας τον υπουργό Οικονομικών William E. Simon. Σχέδιο εμπρόσθιας όψης από τον Frank Gasparro. Όλα τα μετάλλια της Επιτροπής Δοκιμασίας είναι εξαιρετικά σπάνια. Εκτός από το μετάλλιο του 1977, κανένας δεν πιστεύεται ότι έχει εκδοθεί σε ποσότητα μεγαλύτερη από 200 και στα περισσότερα χρόνια λιγότεροι από 50 χτυπήθηκαν. Επιπρόσθετα αντίγραφα αρκετών θεμάτων του 19ου αιώνα είναι γνωστό ότι έχουν χτυπηθεί παράνομα. Το Νομισματοκοπείο τελείωσε τέτοιες πρακτικές στις αρχές του 20ού αιώνα. Η εμπρόσθια όψη του τεύχους του 1909, που απεικονίζει τον υπουργό Οικονομικών George Cortelyou, επαναχρησιμοποιήθηκε ως είσοδος του Cortelyou στη σειρά νομισμάτων της νομισματοκοπίας που τιμούσε τους γραμματείς του Υπουργείου Οικονομικών. Τα πιό πρόσφατα κομμάτια χτυπήθηκαν με ένα κενό ανάστροφο, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1960 χρησιμοποιήθηκε ο αντίστροφος σχεδιασμός από το τεύχος της Επιτροπής Δοκιμασίας με το εμπρόσθιο Cortelyou και ένας άγνωστος αριθμός που πωλήθηκε στο κοινό. Οι αναβολές λέγεται ότι είναι λιγότερο ευδιάκριτες από τις πρωτότυπες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών
Sportime
Ιστορία
Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την 21 Φεβρουαρίου 1994 με γενικό διευθυντή τον Χάρη Ξύδη. Η μορφή και η δομή της εφημερίδας έφερε την καινοτομία στον χώρο των έντυπων φύλλων κι έφτασε να πουλάει εξαψήφια σε αριθμό φύλλα. Μεγαλύτερες καινοτομίες της εφημερίδας είναι πως είχε το μέγεθος και σχήμα πολιτικών εφημερίδων κι έγραφε για όλες τις ομάδες και τα σπορ, χωρίς να παίρνει το μέρος κάποιας ομάδας. Η εφημερίδα Sportime ήταν η πρώτη που κλήρωσε σε διαγωνισμό δύο μηχανές Harley Davidson.
Στις 2 Απριλίου 2008 ήταν το τελευταίο φύλλο που εξέδωσε η εφημερίδα. Έτσι έκλεισε ο πρώτος κύκλος της εφημερίδας. Υπεύθυνος έκδοσης και πρώτος εκδότης αυτής ήταν ο Μιχάλης Ανδρουλιδάκης, όπου με αποτυχημένες επενδυτικές ενέργειες (TEMPO, κατασκευαστική εταιρία STABILTON, «Εξουσία», κλωστήρια ΜΑΚΛΩ κλπ) έφτασε να χρωστάει στις τράπεζες Πειραιώς 6,7 δισεκατομμύρια δρχ. και Αγροτική 1,2 δισεκατομμύρια δρχ.
Στις 22 Ιουνίου 2017, η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε με εκδότη τον Περικλή Γκιόλια, ενώ διευθυντής είναι ο Γεράσιμος Μανωλίδης ο οποίος παράλληλα έχει την επιμέλεια της ομότιτλης διαδικτυακής σελίδας η οποία επανήλθε σε λειτουργία από τις 27 Μαρτίου του 2018. Από τις 12 Ιουλίου του 2021 η έντυπη έκδοση της εφημερίδας διατίθεται δωρεάν σε ηλεκτρονική PDF μορφή βάσει εγγραφής με διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην ιστοσελίδα από όπου και προβάλλεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εφημερίδες
Αμμούδι Ηρακλείου
Το Αμμούδι είναι χωριό της κοινότητας Αχλάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γαζίου, του δήμου Μαλεβιζίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Γεωγραφία
Το Αμμούδι είναι πεδινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στην ευρύτερη τουριστική περιοχή της Αγίας Πελαγίας, πάνω από τον βόρειο μυχό του όρμου Ροδιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 115. Απέχει 22 χλμ. περίπου ΒΔ. του Ηρακλείου (μέσω Αλικαρνασσού).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Αχλάδας του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Γαζίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαλεβιζίου.
Πηγές
Κατηγορία: Δήμος Μαλεβιζίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Μοναστήρι του Ρόιττε
Το Μοναστήρι του Ρόιττε είναι πρώην Ρωμαιοκαθολική Φραγκισκανή θρησκευτική κοινότητα και η συνδεδεμένη εκκλησία της στην εμπορική πόλη  Ρόιτ στο Αυστριακό Τιρόλο, περίπου 100 χλμ. (60 μίλια) δυτικά του Ίνσμπρουκ. Η εκκλησία και το μοναστικό συγκρότημα του οποίου είναι μέρος απολαμβάνουν καθεστώς προστατευόμενου μνημείου σύμφωνα με την αυστριακή νομοθεσία. Οι τελευταίοι Φραγκισκανοί εγκατέλειψαν τη μονή στα τέλη του 2014, ωστόσο, ως μέρος μιας γενικότερης περικοπής, μετά από αρκετές δεκαετίες μείωσης των αριθμών που εμφανίστηκαν ως δόκιμοι μοναχοί.
Ιστορία
Ο θεμέλιος λίθος της εγκατάστασης των Φραγκισκανών τέθηκε στις 15 Μαρτίου 1628 παρουσία του Αρχιδούκα Λεόπολντ της Αυστρίας και της συζύγου του, γεννημένης Claudia de 'Medici. Το πολιτικό πλαίσιο προήλθε από την αντεπίθεση της Καθολικής Εκκλησίας ενώπιον της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα. Στους Φραγκισκανούς δόθηκε επίσης η γειτονική Εκκλησία της Αγίας Άννας για το ποιμαντικό τους έργο. Το μοναστήρι ολοκληρώθηκε το 1630. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 1632 τόσο τα συμβατικά κτήρια όσο και η εκκλησία υπέστησαν ζημιές και λεηλατήθηκαν από Σουηδούς στρατιώτες ως μέρος της καταστροφής, που σχετίζεται με τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Το 1703 και πάλι το 1846 το συγκρότημα κάηκε, αλλά και στις δύο περιπτώσεις ξαναχτίστηκε με οικονομική υποστήριξη από την τοπική κοινότητα. Κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, η μονή φιλοξενεί ένα κέντρο θεολογικής μελέτης των Φραγκισκανών. Μεταξύ 1775 και 1782 οι Φραγκισκανοί παρείχαν στρατιωτικούς ιερείς για το Κάστρο Ίρενμπεργκ. Από το 1820 έως το 1861 το Ρόιτ λειτούργησε ως κοινότητα για δόκιμους.
Η αλλαγή του πληθυσμού στην περιοχή προκάλεσε την μοναστική εκκλησία στο Ρόιτ να προσλάβει τον δικό της ιερέα πλήρους απασχόλησης το 1945. Προκειμένου να παρασχεθεί μια τοποθεσία για τις ενοριακές συναντήσεις, το "Paulusheim" χτίστηκε μεταξύ 1959 και 1961, και στη συνέχεια, η εκκλησία ανακαινίστηκε σταδιακά κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το καμπαναριό αντικαταστάθηκε το 1976, και μεταξύ 1977 και 2000 το Ρόιτ φιλοξένησε και πάλι δόκιμους για τους Φραγκισκανούς της επαρχίας Τιρόλo.
Μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα είχαν απομείνει μόνο τέσσερις Φραγκισκανοί, αφιερώνοντας τον χρόνο τους κυρίως σε εργασία στο νοσοκομείο και στην ποιμαντική φροντίδα στην ενορία. Στις 8 Οκτωβρίου 2013 ελήφθη ανακοίνωση ότι το Μοναστήρι Ρόιτ θα έκλεινε τον Σεπτέμβριο του 2014.
Εκκλησία της Αγίας Άννας
Η εκκλησία, με το λιτό σχεδιασμό των Φραγκισκανών, βρίσκεται παράλληλα με τον δρόμο και είναι ενσωματωμένη στα άλλα κτήρια της μονής. Η γοτθική χορωδία υποστηρίζεται από ένα μπαρόκ κλίτος κάτω από μια τετράρριχτη στέγη. Ο πύργος βρίσκεται στη νότια πλευρά της χορωδίας, εν μέρει επικαλύπτεται στο κτήριο της μονής. Διαθέτει τοξωτά παράθυρα και συμπληρώνεται με ένα θόλο σε σχήμα κρεμμυδιού, χαρακτηριστικό των εκκλησιών στην περιοχή. Το κεντρικό κλίτος και η χορωδία φωτίζονται επίσης από στρογγυλά παράθυρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ευρώπη Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικά μοναστήρια στην Ευρώπη
Οικονομία της Ουγγαρίας
Η οικονομία της Ουγγαρίας είναι μια μικτή οικονομία υψηλού εισοδήματος και η 10η πιο πολύπλοκη οικονομία χώρας στον κόσμο σύμφωνα με τον Δείκτη Οικονομικής Πολυπλοκότητας. Η Ουγγαρία, μέλος του ΟΟΣΑ, είναι κράτος με πολύ υψηλό δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Η Ουγγαρία έχει την 13η χαμηλότερη εισοδηματική ανισότητα στον κόσμο. Η ουγγρική οικονομία είναι η 57η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο (σύμφωνα με το ΔΝΤ) και το ΑΕΠ της φτάνει τα 265.037 δισεκατομμύρια δολάρια. Επίσης η Ουγγαρία κατατάσσεται 49η στον κόσμο στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ μετρημένο σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Η Ουγγαρία έχει μια οικονομία της αγοράς επικεντρωμένη στις εξαγωγές και με βαριά έμφαση στο εξωτερικό εμπόριο. Η Ουγγαρία είναι η 35η μεγαλύτερη εξαγωγική οικονομία στον κόσμο. Το 2015 η Ουγγαρία εξήγαγε πάνω από 100 δισεκατομμύρια δολάρια εμπορευμάτων και είχε εμπορικό πλεόνασμα 9.003 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το 79% του εμπορίου ήταν με μέλη της ΕΕ, ενώ το υπόλοιπο 21% ήταν με κράτη εκτός ΕΕ. Η παραγωγική χωρητικότητα της Ουγγαρίας είναι πάνω από 80% ιδιόκτητη. Τα φορολογικά έσοδα της Ουγγαρίας ισοδυναμούν με το 39.1% του ΑΕΠ. Τα φορολογικά έσοδα τροφοδοτούν το ουγγρικό κράτος πρόνοιας. Από την πλευρά των δαπανών, η κατανάλωση των νοικοκυριών είναι το κύριο συστατικό του ΑΕΠ και αποτελεί το 50% του συνολικού ΑΕΠ. Ο ακαθάριστος πάγιος σχηματισμός κεφαλαίου αποτελεί το 22% του ουγγρικού ΑΕΠ και οι δημόσιες δαπάνες αποτελούν το 20% του ΑΕΠ. Το 2009 η Ουγγαρία αναγκάστηκε να ζητήσει δάνειο ύψους περίπου 9 δισεκατομμυρίων ευρώ από το ΔΝΤ, για να ξεπεράσει τις οικονομικές δυσκολίες.
Η Ουγγαρία συνεχίζει να είναι ένα από τα κορυφαία κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης για την προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων: το 2015 η εισροή άμεσων ξένων επενδύσεων στη χώρα ήταν 119.8 δισ. δολάρια, ενώ η Ουγγαρία επενδύει πάνω από 50 δισεκατομμύρια δολάρια στο εξωτερικό. Από το 2015, οι βασικοί εμπορικοί εταίροι της Ουγγαρίας ήταν η Γερμανία, η Αυστρία, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Πολωνία και η Τσεχία. Οι σημαντικότερες βιομηχανίες της Ουγγαρίας είναι η επεξεργασία τροφίμων, η παραγωγή φαρμακευτικών προϊόντων, η παραγωγή αυτοκινήτων, η πληροφορική, τα χημικά, η μεταλλουργία, η παραγωγή μηχανημάτων, η παραγωγή ηλεκτρικών συσκευών και ο τουρισμός. Το 2014 η Ουγγαρία καλωσόρισε 12.1 εκατομμύρια διεθνούς τουρίστες. Η Ουγγαρία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός ηλεκτρονικών συσκευών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Η παραγωγή και έρευνα στον τομέα των ηλεκτρονικών συσκευών είναι μια από τις κινητήριες δυνάμεις της καινοτομίας και της οικονομικής ανάπτυξης στην Ουγγαρία. Τα τελευταία 20 χρόνια η Ουγγαρία έχει γίνει σημαντικό κέντρο στους τομείς της κινητής τεχνολογίας και της ασφάλειας πληροφοριακών συστημάτων. Τον Ιανουάριο του 2017 το ποσοστό απασχόλησης στην οικονομία ήταν 68.7%. Η κατανομή των θέσεων εργασίας εμφανίζει τα χαρακτηριστικά της μεταβιομηχανικής οικονομίας: το 63.2% του εργατικού δυναμικού εργαζόταν στον τομέα των υπηρεσιών, το 29.7% του εργατικού δυναμικού εργαζόταν στην βιομηχανία και το 7.1% του εργατικού δυναμικού εργαζόταν στη γεωργία. Τον Σεπτέμβριο-Νοέμβριο του 2017 το ποσοστό ανεργίας στην Ουγγαρία ήταν 3.8%, έχοντας υποχωρήσει από το 11% κατά την οικονομική κρίση 2007-08. Η Ουγγαρία μετέχει στην ευρωπαϊκή κοινή αγορά, η οποία εξυπηρετεί πάνω από 508 εκατομμύρια καταναλωτές. Πολλές εγχώριες εμπορικές πολιτικές ορίζονται με συμφωνίες ανάμεσα στα κράτη της ΕΕ και την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Στο Χρηματιστήριο της Βουδαπέστης είναι εισηγμένες μεγάλες ουγγρικές εταιρείες. Γνωστές ουγγρικές εταιρείες είναι οι εξής: MOL Group, OTP Bank, Gedeon Richter Plc., Magyar Telekom, CIG Pannonia, FHB Bank, Zwack Unicum. Στην Ουγγαρία εδρεύουν πολλές εξειδικευμένες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα προμηθευτές αυτοκινητοβιομηχανιών και νεοφυής επιχειρήσεις τεχνολογίας μεταξύ άλλων.
Η Βουδαπέστη είναι η οικονομική και επιχειρηματική πρωτεύουσα της Ουγγαρίας. Η Βουδαπέστη είναι σημαντικός οικονομικός κόμβος και παγκόσμια πόλη σύμφωνα με το Δίκτυο Ερευνών για τη Παγκοσμιοποίηση και τις Παγκόσμιες Πόλεις. Είναι η δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη αστική οικονομία στην Ευρώπη: το 2014 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της πόλης αυξήθηκε κατά 2.4% και το ποσοστό απασχόλησης αυξήθηκε κατά 4.7%. Η Βουδαπέστη είναι η κύρια πόλη της Ουγγαρίας όσον αφορά την επιχειρηματικότητα. Η Βουδαπέστη συνεισφέρει κατά 39% στο εθνικό εισόδημα. Το 2015, το ακαθάριστο μητροπολιτικό προϊόν της Βουδαπέστης ξεπέρασε τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Βουδαπέστη είναι μία από τις μεγαλύτερες περιφερειακές οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Βουδαπέστη είναι μια από τις 100 μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου όσον αφορά το ΑΕΠ, σύμφωνα με την PricewaterhouseCoopers. Σύμφωνα με την κατάταξη της ανταγωνιστικότητας των πόλεων ανά τον κόσμο της Μονάδας Πληροφοριών του Εκόνομιστ (Economist Intelligence Unit) η Βουδαπέστη κατατάσσεται υψηλότερα από πόλεις όπως το Τελ Αβίβ, η Λισαβόνα, η Μόσχα και το Γιοχάνεσμπουργκ.
Νόμισμα της Ουγγαρίας είναι το φιορίνι (HUF), παρόλο που η χώρα πληρεί όλα τα κριτήρια του Μάαστριχτ εκτός από αυτό του δημοσίου χρέους. Ωστόσο η αναλογία του ουγγρικού δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ ήταν 66.4% το 2019 (αρκετά κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ). Η Ουγγρική Εθνική Τράπεζα ιδρύθηκε το 1924, έξι χρόνια μετά την διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Η Ουγγρική Εθνική Τράπεζα επικεντρώνεται στην σταθερότητα των τιμών στοχεύοντας να κρατήσει τα επίπεδα του πληθωρισμού στο 3%.
Η ουγγρική οικονομία πριν από τη μετάβαση
Η ουγγρική οικονομία πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προσανατολίστηκε κυρίως στη γεωργία και στη βιομηχανία μικρής κλίμακας. Η στρατηγική θέση της Ουγγαρίας στην Ευρώπη και η σχετικά υψηλή έλλειψη φυσικών πόρων έχουν επίσης υπαγορεύσει την παραδοσιακή εξάρτηση από το εξωτερικό εμπόριο. Για παράδειγμα, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αυτοκινήτων, Magomobil (κατασκευαστής του Magosix), παρήγαγε συνολικά μερικές χιλιάδες μονάδες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας άρχισε να επεκτείνεται ραγδαία, μέχρι το 1928 έγινε η σημαντικότερη βιομηχανία στο εξωτερικό εμπόριο της Ουγγαρίας που εξήγαγε κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα αξίας άνω των 60 εκατομμυρίων φιορινιών εκείνο το έτος. Εταιρείες όπως η MÁVAG εξήγαγαν ατμομηχανές στην Ινδία και την Νότια Αμερική, όπως η ατμομηχανή αριθ. Το 601 που ήταν η μεγαλύτερη και ισχυρότερη στην Ευρώπη εκείνη την εποχή.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1940, η κομμουνιστική κυβέρνηση άρχισε να εθνικοποιεί τη βιομηχανία. Αρχικά, μόνο τα εργοστάσια με περισσότερους από 100 εργαζόμενους εθνικοποιήθηκαν, ενώ αργότερα, αυτό το όριο μειώθηκε σε μόνο 10. Στη γεωργία, η κυβέρνηση ξεκίνησε ένα επιτυχημένο πρόγραμμα κολλεκτιβοποίησης. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, όλο και περισσότερα νέα εργοστάσια κατασκευάστηκαν. Αυτή η ταχεία και αναγκαστική εκβιομηχάνιση ακολούθησε το τυπικό σταλινικό πρότυπο σε μια προσπάθεια να ενθαρρυνθεί μια πιο αυτάρκης οικονομία. Η περισσότερη οικονομική δραστηριότητα διεξήχθη από κρατικές επιχειρήσεις ή συνεταιρισμούς και κρατικές εκμεταλλεύσεις. Το 1968, η σταλινική πολιτική αυτάρκειας αντικαταστάθηκε από τον Νέο Οικονομικό Μηχανισμό, που άνοιξε εκ νέου την Ουγγαρία στο εξωτερικό εμπόριο, έδωσε περιορισμένη ελευθερία στη λειτουργία της αγοράς και επέτρεψε σε έναν περιορισμένο αριθμό μικρών επιχειρήσεων να δραστηριοποιηθούν στον τομέα των υπηρεσιών.
Αν και η Ουγγαρία απολάμβανε μια από τις πιο φιλελεύθερες και οικονομικά προηγμένες οικονομίες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, τόσο η γεωργία όσο και η βιομηχανία άρχισαν να υποφέρουν από έλλειψη επενδύσεων στη δεκαετία του 1970 και το καθαρό εξωτερικό χρέος της Ουγγαρίας αυξήθηκε σημαντικά - από 1 δισεκατομμύριο δολάρια το 1973 σε 15 δισεκατομμύρια δολάρια το 1993, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις επιδοτήσεις των καταναλωτών και στις μη κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις. Ενόψει της οικονομικής στασιμότητας, η Ουγγαρία επέλεξε να ελευθερώσει την οικονομίας της περαιτέρω ψηφίζοντας έναν νόμο περί κοινοπραξιών, θεσπίζοντας φόρο εισοδήματος και προσχωρώντας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και στην Παγκόσμια Τράπεζα. Μέχρι το 1988, η Ουγγαρία είχε αναπτύξει ένα τραπεζικό σύστημα δύο επιπέδων και είχε θεσπίσει σημαντική εταιρική νομοθεσία που άνοιγε το δρόμο για φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις με γνώμονα την αγορά των μετα-κομμουνιστικών ετών.
Παραπομπές
Ουγγαρια
Ποσόστωση Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ
Η Ποσόστωση Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ είναι ένας τύπος που χρησιμοποιείται σε ορισμένα εκλογικά συστήματα που βασίζονται στην αναλογική εκπροσώπηση με προτιμησιακή ψηφοφορία. Με εφαρμογή του τύπου προκύπτει ένας συντελεστής, που είναι το όριο (ο αριθμός ψήφων) που πρέπει να συγκεντρώσει ο υποψήφιος ή το κόμμα για να ανακηρυχθεί εκλεγμένος/ο. Η μέθοδος είναι ονομασμένη προς τιμήν του Ελβετού καθηγητή φυσικής και μαθηματικών Έντουαρντ Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ (1833-1910).
Τύπος
Η ποσόστωση Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ υπολογίζεται ως εξής:
όπου:
Παράδειγμα εφαρμογής σε μεταφερόμενη μονοσταυρία
Ακολουθεί ένα παράδειγμα του πώς λειτουργεί η ποσόστωση Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ σε εκλογές με σύστημα μεταφερόμενης μονοσταυρίας. Έστω μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία πρέπει να καλυφθούν 2 έδρες και υπάρχουν 3 υποψήφιοι: ο Φώτης, η Μαργαρίτα και ο Παντελής. Υπάρχουν 100 ψηφοφόροι οι οποίοι ψηφίζουν με σειρά προτίμησης, ως εξής: Εφόσον οι ψήφοι είναι 100 και οι έδρες 2, με ποσόστωση Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ προκύπτει:
Αρχίζει η καταμέτρηση, και οι ψήφοι 1ης προτίμησης για κάθε υποψήφιο είναι:
Ο Φώτης έχει πάνω από 33 ψήφους. Επομένως, έχει φτάσει το όριο και έχει εκλεγεί. Έχει πλεόνασμα ίσο με 11⅔ ψήφους. Αυτό το πλεόνασμα μεταφέρεται στην Μαργαρίτα (επειδή ήταν η 2η προτίμηση), οπότε προκύπτει:
Τώρα η Μαργαρίτα έχει φθάσει το όριο οπότε ανακηρύσσεται εκλεγμένη. Οι δύο νικητές είναι ο Φώτης και η Μαργαρίτα.
Σύγκριση της ποσόστωσης Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ με την ποσόστωση Ντρουπ
Έστω μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία πρέπει να καλυφθούν 7 έδρες και υπάρχουν 8 υποψήφιοι, σε δύο κόμματα: οι Φώτης, Μαργαρίτα, Παντελής και Παρασκευή είναι μέλη του κόμματος Άλφα. Οι Ερμής, Ευτυχία, Ζωσιμάς και Μάρθα είναι μέλη του κόμματος Βήτα. Υπάρχουν 104 ψηφοφόροι και ψηφίζουν ως εξής: Οι υποψήφιοι του κόμματος Άλφα έχουν συγκεντρώσει περισσότερες ψήφους πρώτης προτίμησης. Το κόμμα Άλφα συγκέντρωσε τους 53 από τους 104 ψήφους και έχει την πλειοψηφία. Ακολουθεί ανάλυση των αποτελεσμάτων των εκλογών, πρώτα με ποσόστωση Ντρουπ και μετά με Χάγκενμπαχ Μπίσοφ. Φαίνεται πως με την Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ ευνοείται η υποψήφια του κόμματος Άλφα, επειδή αυτό συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους, ενώ η Ντρουπ ευνοεί την υποψήφια Μάρθα που συγκέντρωσε περισσότερες ψήφους από την Παρασκευή.
Καταμέτρηση με ποσόστωση Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ
Οι εκλεγμένοι υποψήφιοι είναι οι Φώτης, Μαργαρίτα, Παντελής και Παρασκευή (από το κόμμα Άλφα) και οι Ερμής, Ευτυχία και Ζωσιμάς (από το κόμμα Βήτα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
Κάστρο του Τικότσιν
Το Κάστρο του Τικότσιν είναι κάστρο του 15ου αιώνα που βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Νάρεφ στο Τικότσιν της Πολωνίας. Καταστράφηκε τον 18ο αιώνα και η ανοικοδόμησή του ξεκίνησε το 2002.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|256x256εσ| Πανοπλία παρέλασης του Βασιλιά Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου, κατασκευασμένη στη [[Νυρεμβέργη από τον Κουνς Λόχνερ τη δεκαετία του 1550. ]] Το κάστρο – που τότε βρισκόταν σε μια συνοριακή περιοχή στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας – χτίστηκε το 1433 για τον Λιθουανό ευγενή Γιόνας Γκοστάουτας, βοεβόδα του Τράκαϊ και του Βίλνιους, αντικαθιστώντας το αρχικό ξύλινο φρούριο. Στη δεκαετία του 1560, μετά το θάνατο του τελευταίου μέλους της οικογένειας Γκοστάουτας, το κάστρο έγινε ιδιοκτησία του Βασιλιά Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου της Πολωνίας, ο οποίος το επέκτεινε. Την επίβλεψη της κατασκευής είχε ο Χίομπ Μπρέφτους, στρατιωτικός μηχανικός και βασιλικός αρχιτέκτονας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου, η κατασκευή χρησίμευσε ως βασιλική κατοικία με εντυπωσιακό θησαυροφυλάκιο και βιβλιοθήκη, καθώς και ως το κύριο οπλοστάσιο του στέμματος. Το 1611-1632 το κάστρο ξαναχτίστηκε και περικυκλώθηκε με προμαχώνες από τον Κσίστοφ Βιεσιοουόφσκι, σταρόστα του Τικότσιν.
Κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού του 1655, ο στρατός της οικογένειας Ραντζίβιουου κατέλαβε το κάστρο. Στις 31 Δεκεμβρίου 1655, όταν το κάστρο πολιορκήθηκε από τα στρατεύματα της Συνομοσπονδίας του Τισόφτσε, πέθανε εδώ ο Γιάνους Ραντζίβιουου, ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ο οποίος θεωρούνταν από κάποιους ως προδότης. Τελικά, το κάστρο καταλήφθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1657.
Τα επόμενα χρόνια, το κάστρο και τα γύρω εδάφη δωρίστηκαν στον Στέφαν Τσαρνιέτσκι ως ανταμοιβή για τη συμβολή του στον πόλεμο. Ο νέος ιδιοκτήτης ξαναέχτισε το κάστρο μετά το 1698. Το Νοέμβριο του 1705 πραγματοποιήθηκε εδώ η συνάντηση μεταξύ του βασιλιά Αυγούστου Β΄ του Δυνατού και του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης ιδρύθηκε το Τάγμα του Λευκού Αετού από τον Βασιλιά της Πολωνίας.
Το 1734, το κάστρο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Από τότε, κανένα κατοικημένο κτίριο δεν άρχισε να ερειπώνεται. Το 1771 τα ερείπια του κάστρου καταστράφηκαν από πλημμύρα και το 1914, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το υλικό από τους υπόλοιπους τοίχους χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς στρατιώτες για την κατασκευή δρόμων. δεξιά|μικρογραφία| Εσωτερική αυλή Με βάση τα διατηρημένα σχέδια του φρουρίου, που βρέθηκαν στα αρχεία της Αγίας Πετρούπολης, το οικιστικό τμήμα του κάστρου έχει αποκατασταθεί (δυτική πτέρυγα σε στυλ ύστερο γοτθικού ρυθμού). Το αρχικό κάστρο χτίστηκε σε σχέδιο τραπεζοειδούς με αυλή και τέσσερις κυλινδρικούς πύργους στις γωνίες. Το συγκρότημα περιβαλλόταν με οχυρώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Κατοικίες Πολωνών μοναρχών Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία Κατηγορία:Κάστρα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας
Φασούλα
Με την ονομασία Φασούλα είναι γνωστά τα χωριά:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ο Φον Κέμπελεν και η εφεύρεσή του
Ο Φον Κέμπελεν και η εφεύρεσή του (πρωτότυπος τίτλος: Von Kempelen and his discovery) είναι διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό The Flag of Our Union στις 14 Απριλίου 1849.
Με ύφος δημοσιογραφικού άρθρου, ο αφηγητής περιγράφει την εκπληκτική εφεύρεση του Φον Κέμπελεν, την εκπλήρωση του αρχαίου ονείρου όλων των αλχημιστών, τη μετατροπή των μετάλλων σε χρυσό. Ο φον Κέμπελεν κατάφερε να πραγματοποιήσει τη μετατροπή χρησιμοποιώντας επιστημονική μέθοδο και παρήγαγε καθαρό χρυσό από μόλυβδο.
Το διήγημα ήταν μια φάρσα, η χρήση ονομάτων επιστημόνων και τίτλων εφημερίδων το έκανε να φαίνεται ρεαλιστικό και με τις λεπτομέρειες που αναφέρει προϋποθέτει ότι ο αναγνώστης έχει βασικές γνώσεις για το θέμα το οποίο αναπτύσσει.
Δημοσιογραφική φάρσα
Το άρθρο παρουσιάστηκε ως πραγματική είδηση ​​και αρχικά δεν αναφέρθηκε ότι ο συγγραφέας ήταν ο Πόε. Το ενδιαφέρον του κόσμου για τον χρυσό ήταν έντονο εκείνη την εποχή, πολλοί ήταν εκείνοι που πήγαιναν στην Καλιφόρνια αναζητώντας χρυσάφι που είχε πρόσφατα ανακαλυφθεί εκεί. Η ιστορία είναι φανταστική, αν και αυτό δεν αναφέρεται πουθενά.
Υπόθεση
Το διήγημα έχει τη μορφή δημοσιογραφικού άρθρου ή επιστημονικής διάλεξης, όπου ο αφηγητής αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη εφεύρεση του Γερμανοαμερικανού επιστήμονα Φον Κέμπελεν. Γράφει για να διευκρινίσει ορισμένες «παρεξηγήσεις» σχετικά με τον αείμνηστο πλέον επιστήμονα και τα επιστημονικά επιτεύγματά του, όπως οι αναγνώστες γνωρίζουν και από τη λεπτομερέστατη μελέτη του Φρανσουά Αραγκό και άλλα συγγράμματα. Δεν αναφέρεται ρητά ποιος είναι ο αφηγητής, αλλά βάσει των σημειώσεων που έχουν εισαχθεί στο κείμενο από τον εκδότη πρόκειται για έναν κ. Πόε.
Στο πρώτο μέρος του διηγήματος περιγράφεται ότι ο χημικός Φον Κέμπελεν, με βάση ένα κείμενο του Βρετανού επιστήμονα Χάμφρι Ντέιβι, κατάφερε να τελειοποιήσει μια εφεύρεση. Αναφέρεται επίσης στην πιθανότητα επαλήθευσης της ανακάλυψης από άλλους καθώς και οι πιθανότητες επανάληψης και εμπορικής εκμετάλλευσης στο μέλλον.
Στο δεύτερο μέρος εξηγείται για ποια εφεύρεση πρόκειται. Ο αφηγητής – που έχει γνωρίσει προσωπικά τον Φον Κέμπελεν – περιγράφει πως αρχικά ήταν φτωχός. Ωστόσο, όταν εγκαταστάθηκε στη Βρέμη κατάφερε να αγοράσει ένα αρχοντικό, το οποίο τράβηξε την προσοχή και σύντομα ο Φον Κέμπελεν οδηγήθηκε στο δικαστήριο, κατηγορούμενος για απάτη. Τίποτε όμως δεν μπόρεσε να αποδειχθεί και αφέθηκε ελεύθερος. Μετά την αποφυλάκισή του όμως η αστυνομία παρακολουθούσε αυστηρά τις κινήσεις του ως ύποπτο κοπής πλαστών νομισμάτων και έτσι ανακάλυψε ότι έφευγε συχνά από το σπίτι του, ακολουθώντας πάντα τον ίδιο δρόμο. Κατάφερνε να χάνεται μέσα στα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης, αλλά τελικά τον συνέλαβαν σε ένα μυστικό εργαστήριο. Εκεί, μεταξύ άλλων, βρέθηκαν γυάλινες φιάλες με υγρό μόλυβδο και διάφορα αντιδραστήρια. Κάτω από το κρεβάτι βρέθηκε ένα κιβώτιο γεμάτο με μεγάλη ποσότητα από κομμάτια ορείχαλκου ακανόνιστου σχήματος, τα οποία αργότερα, μετά από ανάλυση, αποκαλύφθηκε ότι ήταν καθαρός χρυσός. Γράφει ότι δεν χρειάζεται να ανατρέξει στις λεπτομέρειες της ομολογίας και της απελευθέρωσης του Φον Κέμπελεν, γιατί αυτές είναι γνωστές στο κοινό. Έτσι ήταν σαφές ότι ο Φον Κέμπελεν είχε βρει μια μέθοδο για να μετατρέπει τον μόλυβδο σε χρυσό (ούτε λίγο ούτε πολύ, ακριβώς όπως η Φιλοσοφική Λίθος).
Συμπερασματικά, υπάρχουν εικασίες για τις συνέπειες της εφεύρεσης – μεταξύ άλλων σχετικά με τους εργαζόμενους στα ορυχεία χρυσού στην Αμερική και την τιμή του αργύρου. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η εφεύρεση – αν και δεν έχει ακόμη επαναληφθεί – σήμαινε σημαντική αύξηση της τιμής του μολύβδου στην Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Ραν (Ορν)
Το Ραν (γαλλικά: Rânes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ραναί (γαλλικά: Rânais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Η Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν (Adelheid von Sachsen-Meiningen, 13 Αυγούστου 1792 - 2 Δεκεμβρίου 1849) ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η Αδελαΐδα, πρωτεύουσα της Νότιας Αυστραλίας, ονομάστηκε προς τιμήν της.
Πρώιμα χρόνια
Η Αδελαΐδα Αμαλία Λουίζα Θηρεσία Καρολίνα γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1792 στο Μάινινγκεν της Θουριγγίας. Ήταν κόρη του Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Λουίζας Ελεονώρας, κόρης του Χριστιανού Αλβέρτου του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ.
Στις 11 Ιουλίου 1818 στο Παλάτι Κιού τελέστηκαν οι διπλοί γάμοι, της Αδελαΐδας με τον Γουλιέλμο, Δούκα του Κλάρενς, και της Βικτωρίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ με τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ και του Στράθερν.
Η Αδελαΐδα στις 27 Μαρτίου 1819, διανύοντας τον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης, γέννησε πρόωρα μια κόρη, την Καρλόττα, όμως το μωρό έζησε μόνο λίγες ώρες. Την ίδια χρονιά μένει πάλι έγκυος, ωστόσο ο Γουλιέλμος θέλησε ο μελλοντικός του κληρονόμος να γεννηθεί σε βρετανικό έδαφος, όμως η Αδελαΐδα απέβαλε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στις 5 Σεπτεμβρίου 1819. Στις 10 Δεκεμβρίου 1820 γεννήθηκε η Ελισάβετ αν και φαινόταν δυνατή, πέθανε στις 4 Μαρτίου 1821 από μια φλεγμονή στα έντερα, ενώ στις 8 Απριλίου 1822 θα γεννήσει δίδυμα αγόρια αλλά δυστυχώς ήταν ήδη νεκρά. Υπάρχουν εικασίες ότι η Αδελαΐδα είχε μια πιθανή σύντομη εγκυμοσύνη που μπορεί να είχε συμβεί μέσα στο ίδιο έτος. Τελικά ο Γουλιέλμος και η Αδελαΐδα δεν είχαν επιζώντα παιδιά.
Η Αλεξανδρινή Βικτωρία του Κεντ (μετέπειτα Βασίλισσα Βικτωρία) έγινε γνωστή ως κληρονόμος του Γουλιέλμου, δεδομένου ότι η Αδελαΐδα δεν είχε άλλες εγκυμοσύνες.
Η Βασίλισσα Βικτωρία έδωσε στην πρωτότοκη κόρη της, Βικτωρία, το δεύτερο όνομα Αδελαΐδα προς τιμήν της θείας της Αδελαΐδας καθώς ήταν και νονά της κόρη της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Σύζυγοι Βρετανών μοναρχών Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Μάινινγκεν Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ κατηγορία:Βασίλισσες του Ανόβερου
Ισαβέλλα του Ουρζέλ
Η Ισαβέλλα, αραγων. Isabel (απεβ. 1071) από τον Οίκο της Βαρκελώνης έγινε με τον γάμο της βασίλισσα της Αραγωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ερμενγκόλ Γ΄ κόμη του Ουρζέλ και της Αδελαΐδας της Μπεσαλού.
Αναφέρεται στη διαθήκη του αδελφού της Ερμενγκόλ Δ΄. Έκανε γάμο με τον Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας & Παμπλόνας και απέκτησαν έναν γιο, που διαδέχθηκε τον πατέρα του. Έπειτα το 1070 το ζεύγος χώρισε και ο καθένας έκανε δεύτερο γάμο.
Οικογένεια
Το 1070 διαζεύχθηκαν και η Ισαβέλλα έκανε δεύτερο γάμο ίσως με τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Σερδάνυα.
Αλεξέι Ναβάλνι
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Ναβάλνι είναι ρωσικής και ουκρανικής καταγωγής. Ο πατέρας του είναι από τη Ζαλλισία, ένα χωριό κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία, στην περιφέρεια Κιέβου, στην Ουκρανία. Ο Ναβάλνι μεγάλωσε στο Όμπνινσκ, περίπου 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μόσχας, αλλά πέρασε τα παιδικά του καλοκαίρια με τη γιαγιά του στην Ουκρανία, αποκτώντας επάρκεια στην ουκρανική γλώσσα. Οι γονείς του, Ανατόλι Ναβάλνι και Λουντμίλα Ναβαλνάγια, έχουν μια βιοτεχνία καλαθοπλεκτικής, το οποίο διευθύνουν από το 1994, στο χωριό Κομπιάκοβο της περιφέρειας Βόλογκντα.
Ο Ναβάλνι αποφοίτησε από το γυμνάσιο Καλινίνετς το 1993, και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Φιλίας των Λαών της Ρωσίας το 1998 με πτυχίο νομικής. Στη συνέχεια σπούδασε κινητές αξίες και χρηματαγορές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο υπό την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αποφοιτώντας το 2001. Το 2010 έλαβε υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Νήσος Κορπορέισον
Η νήσος Κορπορέισον (αγγλικά: Corporation Island) είναι ακατοίκητο νησί στον ποταμό Τάμεση στην περιοχή του Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση με την γέφυρα του Ρϊτσμοντ και είναι πλησιέστερο από την όχθη του Τουίκεναμ. Δεν είναι κατοικημένο, και στην επιφάνεια του διαθέτει πυκνές συστάδες ιτιών και λεύκων. Στο νησί διαβιούν διάφορα είδη πτηνών όπως ερωδιοί.
Αλεξέι Ναβάλνι
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Από το 1998, ο Ναβάλνι εργάστηκε ως δικηγόρος σε διάφορες ρωσικές εταιρείες. ​​Το 2009, έγινε δικηγόρος και μέλος του δικηγορικού επιμελητηρίου της Περιφέρειας Κίροφ (αριθ. μητρώου 43/547). Το 2010, λόγω της μετακόμισής του στη Μόσχα, έπαψε να είναι μέλος του δικηγορικού επιμελητηρίου της περιφέρειας Κίροφ και έγινε μέλος του δικηγορικού επιμελητηρίου της Μόσχας (αριθμ. μητρώου 77/9991). Τον Νοέμβριο του 2013, μετά την έναρξη ισχύος της απόφασης στην υπόθεση Κίροβλες, ο Ναβάλνι στερήθηκε την ιδιότητα του δικηγόρου.
Γιάμπλοκο
Το 2000, μετά την ανακοίνωση ενός νέου νόμου που θα αύξανε το εκλογικό όριο για τις εκλογές της Κρατικής Δούμας, ο Ναβάλνι εντάχθηκε στο Ρωσικό Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα Γιάμπλοκο. Σύμφωνα με τον Ναβάλνι, ο νόμος ήταν φωτογραφικός κατά του Γιάμπλοκο και της Ένωσης Δεξιών Δυνάμεων και αποφάσισε να ενταχθεί, παρόλο που δεν ήταν "μεγάλος θαυμαστής" καμίας οργάνωσης. Το 2001, καταχωρήθηκε ως μέλος του κόμματος. Το 2002, εξελέγη στο περιφερειακό συμβούλιο της τοπικής ένωσης της Μόσχας του Γιάμπλοκο. Το 2003, ηγήθηκε της τοπικής ένωσης της Μόσχας της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος για τις κοινοβουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο.Τον Απρίλιο του 2004, ο Ναβάλνι έγινε Επιτελάρχης του τμήματος του Γιάμπλοκο στη Μόσχα, στο οποίο παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007. Επίσης το 2004 έγινε Αναπληρωτής Αρχηγός του τμήματος του κόμματος στη Μόσχα. Από το 2006 έως το 2007 ήταν μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου του κόμματος.
Νήσος Κορπορέισον
Σε κοντινή απόσταση, στην κατεύθυνση προς την σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ και απέναντι από την οικία του Άσγκιλ, υπάρχουν 2 μικρές νησίδες οι οποίες είναι γνωστές ως οι νησίδες Φλάουερποτ (Flowerpot islands, νησιά γλάστρες) οι οποίες είναι κυρίως άγονες με εξαίρεση τα λίγα δέντρα που διαθέτουν στο κέντρο τους. Αποτελούσαν τμήμα μεγαλύτερου νησιού το οποίο διαιρέθηκε μετά από εργασίες διαχωρισμού τους το 1776.
Αλεξέι Ναβάλνι
Γιάμπλοκο
Τον Αύγουστο του 2005, ο Ναβάλνι εντάχθηκε στο Κοινωνικό Συμβούλιο της Κεντρικής Διοικητικής Περιφέρειας της Μόσχας, που δημιουργήθηκε πριν από τις εκλογές για τη Δούμα της πόλης της Μόσχας που διεξήχθησαν αργότερα το ίδιο έτος, στις οποίες έλαβε μέρος ως υποψήφιος. Τον Νοέμβριο, ήταν ένας από τους εμπνευστές του Δημόσιου Επιμελητηρίου Νέων, με σκοπό να βοηθήσει νεότερους πολιτικούς να συμμετάσχουν σε νομοθετικές πρωτοβουλίες. Ταυτόχρονα, το 2005, ο Ναβάλνι ξεκίνησε ένα άλλο κοινωνικό κίνημα νέων, με το όνομα «Ναι! – Δημοκρατική Εναλλακτική» και το οποίο δεν συνδέθηκε με το Γιάμπλοκο, ούτε με κανένα άλλο πολιτικό κόμμα. Στο πλαίσιο του κινήματος, ο Ναβάλνι συμμετείχε σε μια σειρά από δράσεις. Συγκεκριμένα, ήταν ένας από τους διοργανωτές των πολιτικών συζητήσεων που διοικούνταν από το κίνημα, οι οποίες σύντομα είχαν απήχηση στα μέσα ενημέρωσης. Ο Ναβάλνι οργάνωσε επίσης τηλεοπτικές συζητήσεις μέσω του κρατικού καναλιού της Μόσχας TV Center, με δύο από τα αρχικά επεισόδια να έδειξαν υψηλές τηλεθεάσεις, αλλά η εκπομπή ακυρώθηκε ξαφνικά. Σύμφωνα με τον Ναβάλνι, οι αρχές απαγόρευσαν σε ορισμένα άτομα να λαμβάνουν τηλεοπτική δημοσιότητα.
Συμμετοχή της Κροατίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Κροατία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η όγδοη συνεχόμενη εμφάνιση της χώρας στους αγώνες.
Αλεξέι Ναβάλνι
Γιάμπλοκο
Στα τέλη του 2006, ο Ναβάλνι προσέφυγε στο Δημαρχείο της Μόσχας, ζητώντας του να δώσει άδεια για τη διεξαγωγή της εθνικιστικής ρωσικής πορείας του 2006. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι το Γιάμπλοκο καταδίκασε «οποιοδήποτε εθνικό ή φυλετικό μίσος και κάθε ξενοφοβία» και κάλεσε την αστυνομία να αντιταχθεί σε «οποιεσδήποτε φασιστικές, ναζιστικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις».
Συμμετοχή της Κροατίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Παραπομπές
Κροατία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Νήσος Κορπορέισον
Το 1873 η νήσος Κορπορέισον και τα νησιά Φλάουερποτ αγοράστηκαν από τις αρχές του Ρίτσμοντ για το ποσό των 200 λιρών από το αγγλικό στέμα του οποίου προηγουμένως αποτελούσαν ιδιοκτησία. Η νήσος Κορπορέισον ονομαζόταν παλαιότερα Μπούλρας Μπεντ (Bulrush Bed, κρεβάτι των βούρλων), μετονομάστηκε όμως σε Κορπορέισον (Corporation, με την έννοια του δημοτικού συμβουλίου) το 1890 ως ανάμνηση της αναγωγής του Ρίτσμοντ σε δήμο κατά το ίδιο έτος.
Αλεξέι Ναβάλνι
Γιάμπλοκο
Τον Σεπτέμβριο του 2013 συμμετείχε στις δημαρχικές εκλογές της Μόσχας με την υποστήριξη του Κόμματος Λαϊκής Ελευθερίας. Στις εκλογές κέρδισε το 27% των ψήφων και βγήκε δεύτερος μετά τον τρέχοντα δήμαρχο Σεργκέι Σομπιάνιν. Ο Ναβάλνι και οι σύμμαχοι του επέμεναν ότι ο πραγματικός αριθμός ψήφων του Ναβάλνι ήταν υψηλότερος και ότι οι αρχές προέβησαν σε νοθεία για να αποτρέψουν επαναληπτική εκλογή.
Ο Ναβάλνι έγινε γνωστός μέσα από το ιστολόγιο του στο LiveJournal, αλλά αργότερα έγινε μέλος του YouTube όπου έχει 2.9 εκατομμύρια συνδρομητές, ενώ συμμετέχει και στο Twitter όπου έχει πάνω από 2.1 εκατομμύρια ακολούθους. Έχει χρησιμοποιήσει το ιστολόγιο του και τους λογαριασμούς του σε YouTube και Twitter για να δημοσιεύσει βίντεο και έγγραφα για τη διαφθορά από Ρώσους αξιωματούχους, να διοργανώσει διαμαρτυρίες και να προωθήσει τις υποψηφιότητες του στις εκλογές. Είναι ενεργός στα μέσα ενημέρωσης: το 2011, σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη, αποκάλεσε το κυβερνών κόμμα της Ρωσίας, Ενωμένη Ρωσία, "κόμμα απατεώνων και κλεφτών", σύνθημα το οποίο κέρδισε σημαντική απήχηση στο ρωσικό λαό. Το 2011, ίδρυσε το Ίδρυμα κατά της διαφθοράς.