cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιόργκι Ντουντζιέρσκι
Προσωπική ζωή
Έχοντας μείνει χωρίς σπίτι και κατοικία φιλοξενούνταν σε σπίτια φίλων του σε άλλες πόλεις ωσότου έληξε η κοινωνική ασφάλιση του και κατέληξε στο πτωχοκομείο στην Futog όπου πέθανε το 1983.
Καρτ Ποστάλ (τηλεοπτική σειρά)
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Καρτ Ποστάλ (αποσαφήνιση).
Το Καρτ Ποστάλ είναι ελληνική, δραματική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΡΤ1 τη σεζόν 2021-2022.
Το σενάριο της σειράς βασίζεται στο μυθιστόρημα Οι Καρτ Ποσταλ της Βικτόριας Χίσλοπ. Την τηλεοπτική διασκευή του σεναρίου ανέλαβαν μαζί με την δημιουργό, ο Νίκος Απειρανθίτης, η Αλεξάνδρα Κατσαρού, η Δώρα Μασκλαβάνου και ο Παναγιώτης Χριστόπουλος. Την σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Γιώργος Παπαβασιλείου. Πρωταγωνιστής της είναι ο Ανδρέας Κωνσταντίνου.
Η μίνι κοινωνική σειρά έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 2 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2021 με εβδομαδιαία προβολή.
Πλοκή
Ο Τζόζεφ (Ιωσήφ) Μαρκάτος είναι ένας διεθνούς φήμης αρχαιολόγος, ο οποίος εγκαταλείπει για το καλοκαίρι το Λονδίνο και επισκέπτεται την Κρήτη για ανασκαφές. Ο εσωστρεφής αρχαιολόγος σχεδίασε να κάνει πρόταση γάμου στην κοπέλα του, τη Σάρα στην πατρίδα του. Η νεαρή κοπέλα δεν έφτασε στην Κρήτη, με τον Τζόζεφ να παρουσιάζεται καταρρακωμένος. Ξεκινάει ένα μοναχικό ταξίδι στο νησί, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εσωτερικό του εαυτό. Στην πορεία εμφανίζονται ντόπιοι κάτοικοι στην ζωή του. Κάποιοι την αλλάζουν, άλλοι όχι. Αποκαρδιωμένος, αποφασίζει να στέλνει καρτ ποστάλ από κάθε του ταξίδι στην Κρήτη, στο διαμέρισμα που ζούσε η Σάρα, χωρίς να γνωρίζει ότι το σπίτι έχει νοικιαστεί και τα γράμματα παραλαμβάνονται από την Έλι, την νέα ένοικο του σπιτιού.
Διανομή
Οι ηθοποιοί της σειράς με σειρά εμφάνισης.
Τάγμα «Θανάσης Ζήκος»
Το Τάγμα Θανάσης Ζήκος (Batalioni "Thanas Ziko" '' ), ήταν ένα αντάρτικο τάγμα του Αλβανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού, που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες της Μειονότητας στην Αλβανία,  κατοίκους των ελληνικών χωριών της περιοχής του Αργυροκάστρου. Το Τάγμα ιδρύθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1943. Το καλοκαίρι του 1944, έγινε μέρος της ΧΙΧ Ταξιαρχίας Κρούσης του Αλβανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού.
Ο Θανάσης Ζήκος, στον οποίο οφείλει το τάγμα την ονομασία του, ήταν Έλληνας μειονοτικός και κομμουνιστής από τη Σωπική Αργυροκάστρου.
Το ιστορικό και ο σχηματισμός
Μετά την ιταλική εισβολή στην Αλβανία, το Αλβανικό Βασίλειο έγινε προτεκτοράτο του Βασιλείου της Ιταλίας. Οι Ιταλοί χρησιμοποίησαν την αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα ως πρόσχημα για την κήρυξη του πολέμου στην Ελλάδα. Παρόλο που η φασιστική Ιταλία ηττήθηκε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, τάχιστα ακολούθησε η γερμανική εκστρατεία και εισβολή τον Απρίλιο του 1941, και από τα μέσα του Μαΐου, η Ελλάδα ήταν υπό κοινή κατοχή από τρεις δυνάμεις του Άξονα: τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία. Μετά τη δημιουργία του Αλβανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, η αλβανική αντιστασιακή δραστηριότητα στην περιοχή του Αργυροκάστρου αυξήθηκε. Η Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία υποστήριξε την αντίσταση κατά του Άξονα, και ένα ξεχωριστό τάγμα από αντάρτες  ελληνικής καταγωγής ιδρύθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1943. Στα αρχικά στάδια της οργάνωσης του τάγματος συνεισέφεραν και Έλληνες στελέχη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Το ίδιο έτος, το τάγμα φέρεται να συμμετείχε στις εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ εντός ελληνικού εδάφους.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός του Μπάντεν-Μπάντεν
Ο Φερδινάνδος-Μαξιμιλιανός, γερμ. Ferdinand-Maximilian (23 Σεπτεμβρίου 1625 - 4 Νοεμβρίου 1669) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν διάδοχος του Μπάντεν-Μπάντεν.
Βιογρααφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Αικατερίνης-Ούρσουλας των Χόεντσολερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου πρίγκιπα του Χόεντσολερν-Χέχινγκεν.
Το 1669 απεβίωσε στη Χαϊδελβέργη σε ηλικία 44 ετών. Το 1677 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος-Γουλιέλμος ως μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1653 τη Λουίζα της Σαβοΐας, κόρη του Θωμά-Φραγκίσκου πρίγκιπα του Καρινιάνο και είχε τέκνο:
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του Ανατολικού Τιμόρ (1999)
Στις 30 Αυγούστου 1999 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του Ανατολικού Τιμόρ. Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε ύστερα από αίτημα του προέδρου της Ινδονησίας Β. Τ. Χαμπίμπι στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Κόφι Ανάν στις 27 Ιανουαρίου 1999, ώστε τα Ηνωμένα Έθνη να διεξάγουν δημοψήφισμα, σύμφωνα με το οποίο η Ινδονησιακή επαρχία θα έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα σε μεγαλύτερη αυτονομία εντός της Ινδονησίας ή σε ανεξαρτησία της.
Φόντο
Κατά τους προηγούμενους μήνες, ο Πρόεδρος Χαμπίμπι είχε κάνει διάφορες δημόσιες δηλώσεις, όπου ανέφερε ότι το κόστος της διατήρησης των νομισματικών επιδοτήσεων για την υποστήριξη της επαρχίας δεν ήταν ισορροπημένο από κάθε μετρήσιμο όφελος για την Ινδονησία. Λόγω αυτής της δυσμενούς ανάλυσης κόστους-οφέλους, η πιο λογική απόφαση για την επαρχία, η οποία δεν ήταν μέρος των αρχικών ορίων της Ινδονησίας του 1945, θα λάμβαναν δημοκρατική επιλογή για το αν θέλουν να παραμείνουν στην Ινδονησία ή όχι. Η επιλογή αυτή συνάδει επίσης με το πρόγραμμα γενικού εκδημοκρατισμού του Χαμπίμπι αμέσως μετά την περίοδο του Σουχάρτο.
Εν συνεχεία τα Ηνωμένα Έθνη διοργάνωσαν συνάντηση μεταξύ της κυβέρνησης της Ινδονησίας και της πορτογαλικής κυβέρνησης (ως η προηγούμενη αποικιακή αρχή πάνω από το Ανατολικό Τιμόρ). Στις 5 Μαΐου του 1999, οι συνομιλίες αυτές είχαν ως αποτέλεσμα τη "Συμφωνία μεταξύ της Δημοκρατίας της Ινδονησίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας για το θέμα του Ανατολικού Τιμόρ" η οποία διευκρίνιζε τις λεπτομέρειες του ζητούμενου δημοψηφίσματος. Το δημοψήφισμα θα πραγματοποιείτο για να αποφασιστεί εάν το Ανατολικό Τιμόρ θα παρέμενε μέρος της Ινδονησίας ως Ειδική Αυτόνομη Περιοχή ή αν θα αποσχιζόταν από την Ινδονησία. Το δημοψήφισμα οργανώθηκε και παρακολουθήθηκε από την Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στο Ανατολικό Τιμόρ ενώ 450.000 άτομα εγγράφησαν για να ψηφίσουν, συμπεριλαμβανομένων 13.000 ατόμων εκτός του Ανατολικού Τιμόρ.
Προτεινόμενη ειδική αυτονομία
Η συμφωνία μεταξύ της Ινδονησίας και της πορτογαλικής κυβέρνησης περιλάμβανε ένα "Συνταγματικό Πλαίσιο για την ειδική αυτονομία για το Ανατολικό Τιμόρ" ως ένα παράρτημα. Το πλαίσιο θα δημιουργούσε μια "Ειδική Αυτόνομη Περιοχή του Ανατολικού Τιμόρ" (ΕΑΠΑΤ) εντός του ενιαίου κράτους της Δημοκρατίας της Ινδονησίας.
Τα θεσμικά όργανα της ΕΑΠΑΤ θα περιλαμβάνουν ένα εκτελεστικό όργανο που θα αποτελείται από έναν κυβερνήτη (που εκλέγονται από το νομοθέτη της ΕΑΠΑΤ) και ένα γνωμοδοτικό συμβούλιο, ένα νομοθετικό σώμα, το Περιφερειακό Συμβούλιο των Αντιπροσώπων του Λαού, ένα ανεξάρτητο δικαστικό σώμα, συμπεριλαμβανομένων των Δικαστηρίων του Πρωτοδικείου, του Εφετείου, του Τελικού Εφετείου και της Εισαγγελίας, και μια περιφερειακή αστυνομική δύναμη.
Η Ινδονησιακή κυβέρνηση θα διατηρήσει τον έλεγχο της άμυνας, της νομοθεσίας για την απασχόληση, την οικονομική και τη δημοσιονομική πολιτική και τις εξωτερικές σχέσεις, ενώ οι Ινδονησιακοί νόμοι θα έχουν συνέχεια στο έδαφος. Η αυτόνομη κυβέρνηση θα είχε αρμοδιότητα για όλα τα θέματα που δεν προορίζονται για την Κυβέρνηση της Ινδονησίας, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να εκδώσει εθνόσημο ως σύμβολο της ταυτότητας. Θα είναι σε θέση να ορίσει τα πρόσωπα ως "ταυτότητα Ανατολικού Τιμόρ" και θα μπορούσε να περιορίσει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας γης για άτομα χωρίς αυτή την ταυτότητα. Ένα παραδοσιακός αστικός κώδικας θα μπορούσε επίσης να έχει εγκριθεί. Η ΕΑΠΑΤ θα μπορούσε να συνάπτει συμφωνίες με αστικές και περιφερειακές κυβερνήσεις για οικονομικούς, πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς. Η ΕΑΠΑΤ θα έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σε πολιτιστικές και αθλητικές οργανώσεις, όπου άλλοι μη κρατικοί φορείς συμμετέχουν.
Αποτελέσματα
Οι ψηφοφόροι είχαν να επιλέξουν μια από τις ακόλουθες επιλογές:
Αντιδράσεις
Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων βίαιες ταραχές ξέσπασαν με αποτέλεσμα να πεθάνονυ περίπου 1.400 πολίτες. Δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών (InterFET), αποτελούμενες κυρίως από προσωπικό των Αυστραλιανών Δυνάμεων Ασφαλείας, αναπτύχθηκαν στο Ανατολικό Τιμόρ μετά αρκετή καθυστέρηση.
Η Ινδονησιακή κυβέρνηση αποδέχθηκε το αποτέλεσμα στις 19 Οκτωβρίου 1999, καταργώντας τους νόμους που προσαρτούσαν επίσημα το Ανατολικό Τιμόρ στην Ινδονησία. Τα Ηνωμένα Έθνη ενέκριναν ψήφισμα για την ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών στο Ανατολικό Τιμόρ (ΠΔΗΕΑΤ) που οδήγησε στην τελική ανεξαρτησία του το Μάιο του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδονησίας Κατηγορία:Ιστορία του Ανατολικού Τιμόρ
Νομοθεσία πνευματικής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα θεμελιώδης νόμος για την πνευματική ιδιοκτησία ή πνευματικά δικαιώματα είναι ο νόμος 2121/1993 (ΦΕΚ Α'25, 4/3/93) ο οποίος, εμπνεόμενος από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Διανοητικής Ιδιοκτησίας, αναθεωρεί την προηγούμενη νομοθεσία του 1920(2387/1920) και συμμορφώνεται με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε δραστικά σε πολλές διατάξεις του με το άρθρο 8 του νόμου 2557/1997 (ΦΕΚ Α'271/1997) σε εφαρμογή των Οδηγιών 93/83/ΕΟΚ και 93/98/ΕΟΚ, για να τροποποιηθεί και συμπληρωθεί εκ νέου εντέλει με τον σήμερα ισχύοντα νόμο 4212/2013 (ΦΕΚ Α 257/3.12.2013), με τον οποίο ενσωματώθηκε στην Ελληνική νομοθεσία η Οδηγίας 2011/77/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2011 και η Οδηγία 2012/28/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 2012 στο ελληνικό δίκαιο.
Ιστορικό
Στην Ελλάδα η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας άργησε να έρθει. Ο Ποινικός Νόμος του 1835 προέβλεπε στο άρθρο 432 ιδιαίτερο ποινικό αδίκημα για όποιον αναπαρήγε ή έθετε σε κυκλοφορία. Παράλληλα το άρθρο 371 του ίδιου νόμου, που προέβλεπε το αδίκημα της κλοπής, όριζε ότι κλοπή είναι η αφαίρεση ξένων κινητών πραγμάτων. Οι διατάξεις αυτές απείχαν όμως πολύ από το να παρέχουν μια ολοκληρωμένη και αποτελεσματική προστασία στους δημιουργούς. Ακολούθησε 75 χρόνια μετά ο νόμος ΓΥΠΓ΄/1909 «περί συγγραφικών δικαιωμάτων των θεατρικών έργων». Ο πρώτος πλήρης νόμος περί πνευματικής ιδιοκτησίας ήταν ο 2387/1920, ενώ το ίδιο έτος η Ελλάδα προσχώρησε στη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης του 1886. Ο νόμος του 1920 προέβλεπε την προστασία των έργων όσο ζούσε ο δημιουργός και για 50 χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο 2387/1920 τροποποιήθηκε κατ’ επανάληψιν για να ανταποκριθεί σε νεώτερες ανάγκες, και αντικαταστάθηκε τελικά πλήρως από τον ν. 2121/1993, ο οποίος έφερε αρκετές καινοτομίες στο σύστημα προστασίας. Η προστασία παρέμεινε αρχικά 50 χρόνια post mortem auctoris, για να παραταθεί το 1997 στα 70. Παράλληλα από τις αρχές της δεκαετίας του 90 έχει αρχίσει η εναρμόνιση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας του δικαίου της πνευματικής ιδιοκτησίας με την έκδοση αλλεπάλληλων οδηγιών, οι οποίες ρυθμίζουν κατά ενιαίο τρόπο για όλα τα κράτη-μέλη αρκετές πτυχές της πνευματικής ιδιοκτησίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1924
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1924 ήταν διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του ΣΕΓΑΣ. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στην Αθήνα στις 28 και 29 Απριλίου και στις 2 Μαΐου του 1924.
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης ήταν μέρος των Πανελληνίων Αθλητικών Αγώνων του ΣΕΓΑΣ, στους οποίους περιλαμβάνονταν επίσης τα πανελλήνια πρωταθλήματα στίβου, μπάσκετ, άρσης βαρών, βόλεϊ και σκοποβολής.
Βαθμολογία δεν υπήρχε και πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε με βάση τα μετάλλια ο Πανελλήνιος Γ.Σ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1924 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Μαγδαληνή της Γαλλίας
Η Μαγδαληνή, γαλλικά: Madeleine (1 Δεκεμβρίου 1443 - 21 Ιανουαρίου 1495) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βιάνα. Έγινε αντιβασίλισσα της Ναβάρας κατά την ανηλικότητα των τέκνων της (1479-94).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τουρ και αρχικά είχε μνηστευθεί με τον Λαδίσλαο Ε΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ουγγαρίας, αλλά αυτός -ενώ προετοιμαζόταν για τον γάμο- απεβίωσε 17 ετών αιφνίδια. Διαδόθηκε η φήμη ότι τον δηλητηρίασαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι,αλλά τον 20ό αιώνα αποκαλύφθηκε ότι η αιτία του τέλους του ήταν η λευχαιμία.
Τελικά παντρεύτηκε τον διάδοχο της Ναβάρρας, γιο της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσα της Ναβάρρας. Όμως ο σύζυγός της απεβίωσε το 1470, ο πεθερός της Γκαστόν Δ΄ κόμης του Φουά το 1472 και η πεθερά της το 1479. Έτσι ο γιος της Μαγδαληνής, ο Φραγκίσκος-Φοίβος, κληρονόμησε την κομητεία του Φουά όταν ήταν 5 ετών και μετά το βασίλειο της Ναβάρρας 12 ετών. Τότε η Μαγδαληνή ανέλαβε την αντιβασιλεία, ως το 1483 που ο γιος της απεβίωσε 17 ετών. Τον διαδέχθηκε η κόρη της Αικατερίνη, στην οποία η Μαγδαληνή συνέχισε να είναι αντιβασίλισσα, ως το 1494. Κατά την αντιβασιλεία της πιέστηκε να πολεμήσει τον Ιωάννη των Φουά, υποκόμη του Ναρμπόν, αδελφό του άνδρα της, όταν διεκδίκησε τη Ναβάρα ως ο άρρην κληρονόμος του Φραγκίσκου-Φοίβου. Το 1494 την πήρε όμηρο ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, γαμπρός του Ιωάννη.
Η Μαγδαληνή απεβίωσε το 1495 στην Παμπλόνα και το τέλος της προκάλεσε νέες συγκρούσεις. Το 1498 απεβίωσε ο ανιψιός της Κάρολος Η΄ της Γαλλίας και το 1522 η αδελφή του Άννα της Γαλλίας: οι τρεις τους ήταν οι τελευταίοι απόγονοι του κύριου κλάδου των Βαλουά. Τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας (βασ. 1498-1515) διαδέχθηκε ο κλάδος των Βαλουά-Ανγκουλέμ και μετά ο Ερρίκος Δ΄, απόγονος της Μαγδαληνής.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1461 τον Γκαστόν των Φουά-Γκραγύ πρίγκιπα της Βιάνα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κλεισορρεύματα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Κλεισορρεύματα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας.
Γενικά στοιχεία
Τα Κλεισορρεύματα βρίσκονται στα νότια της λίμνης Λυσιμαχίας σε υψόμετρο 40 μέτρα. Απέχουν περίπου 13 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Αγρίνιο, νοτιοανατολικά από το χωριό περνάει η ΕΟ Αντιρρίου - Αγρινίου ενώ συνορεύει δυτικά με το Μπρέσιακο και ανατολικά με τον Άγιο Γεώργιο. Η παλιά τους ονομασία είναι Μπρέσακο και έτσι αναφέρεται το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ωλενείας. Το 1927 μετονομάζεται σε Κλεισόρεμα και το 1940 διορθώνεται σε Κλεισορρεύματα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και το Μπρέσιακο αποτελούν την κοινότητα Κλεισορρευμάτων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγγελοκάστρου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 288 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Société Générale
Η Société Générale είναι γαλλική εταιρεία πολυεθνικών τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών που εδρεύει στο Παρίσι. Η εταιρεία αποτελεί μια παγκόσμια τράπεζα και διαθέτει τμήματα που υποστηρίζουν τα γαλλικά δίκτυα, την παγκόσμια τραπεζική συναλλαγών, τη διεθνή λιανική τραπεζική, τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, την εταιρική και επενδυτική τραπεζική, την ιδιωτική τραπεζική, τη διαχείριση περιουσιακών στοιχείων και τις υπηρεσίες αξιών.
Η Société Générale είναι η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της Γαλλίας με βάση το συνολικό ενεργητικό, η έκτη μεγαλύτερη στην Ευρώπη ή η δέκατη ένατη με με βάση την κεφαλαιοποίηση αγοράς. Η εταιρεία αποτελεί συστατικό στοιχείο του δείκτη μετοχών της Euro Stoxx 50.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας
Δαλμάτος
Ο Δαλμάτος (-438) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ηγέτες του μοναχισμού.
Βίος
Ο Δαλμάτος ή Δαλμάτιος καταγόταν από τη Μικρά Ασία και υπηρέτησε ως στρατιωτικός επί αυτοκράτορα Θεοδόσιου Α'. Σε νεαρή ηλικία παραιτήθηκε από τον στρατό, δώρησε την περιουσία του στην σύζυγό του και στα παιδιά του και μαζί με τον γιο του εκάρη μοναχός στη μονή που ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη ο Ισαάκιος και έμεινε γνωστή με το όνομά του ως μονή Δαλμάτου ή Δαλματών, της πρώτης μονής στην βυζαντινή πρωτεύουσα, που βρισκόταν στο αγρόκτημα του Σατουρνίνου,συγκλητικού. Αργότερα έγινε ηγούμενος (το 396). Όταν ο Θεοδόσιος Β´ αρνήθηκε να αποδεχθεί τις αποφάσεις της Πρώτης Σύνοδου της Εφέσου και να δεχτεί τους εκπροσώπους της, ο Δαλματός, ο επονομασθείς και «πατέρας των μοναχών της πρωτεύουσας»,  επικεφαλής ομάδας κληρικών και πιστών μετέβη στον αυτοκράτορα και τον έπεισε για την ορθοδοξία των αποφάσων της Συνόδου. Για την συμβολή του αυτή ονομάσθηκε Αρχιμανδρίτης και Έξαρχος για τις μονές της Κωνσταντινούπολης. Πέθανε το 438. Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Αυγούστου,μαζί με εκείνη του γιου του Φαύστου και του προκατόχου του Ισαακίου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Άμυρος (αρχαία πόλη)
μικρογραφία|350x350εσ| Χάρτης που δείχνει τις κύριες πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας. Η Άμυρος βρίσκεται στα ανατολικά του κέντρου, ακριβώς στα σύνορα της Μαγνησίας. Η Άμυρος ήταν μία πόλη-κράτος (πόλις) στην Αρχαία Θεσσαλία, στο δυτικό τμήμα της Μαγνησίας, στον ποταμό Άμυρο που εκβάλει στη λίμνη Κάρλα. Αναφέρεται από τον Ησίοδο ως η «Άμυρος που φέρει αμπέλια». Η γύρω περιοχή ονομάζεται Αμυρικό πεδίο από τον Πολύβιο. Οι σύγχρονοι μελετητές εντοπίζουν τη θέση της Άμυρου σε ένα μέρος που ονομάζεται Παλαιόκαστρο, στο σύγχρονο χωριό Γερακάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Οριέντιος
Ο Οριέντιος (-439) ήταν Λατίνος ποιητής και χριστιανός επίσκοπος.
Βίος
Ο Οριέντιος καταγόταν από την Ισπανία. Έζησε και δραστηριοποίηθηκε στη Γαλλία στο πρώτο μισό του 5ου αι. μ.Χ. Χειροτονήθηκε επίσκοπος Auch (Augusta Ausciorum).
Ποιητικό έργο
Μας έχει σωθεί ποίημά του με τίτλο Commonotirium (Μνημόνιο-Υπόμνημα), γραμμένο σε 518 ελεγειακά δίστιχα που χωρίζεται σε δύο μέρη. Σε αυτό το ποίημα αποτυπώνει το όλο κλίμα που επικρατούσε στη Γαλλία κατά την κάθοδο των βαρβαρικών φυλών και προτρέπει τους Χριστιανούς να συνεχίσουν να αγωνίζονται. Ο χαρακτήρας του είναι κυρίως κηρυγματικός, με μικρή ποιητική αξία και ανύπαρκτο θεολογικό περιεχόμενο. Στηρίζεται στην Αγία Γραφή και στους Λακτάντιο και Ιλάριο. Θεωρείται απίθανο να συντάχθηκαν από αυτόν τα άλλα πέντε ποιήματα που περιέχονται σε χειρόγραφο που παραδίδει το Commonotirium.
Ανάκτορο της Καρλσρούης
μικρογραφία|300x300εσ| Αεροφωτογραφία του ανακτόρου της Καρλσρούης.
Εθνική Γαλλίας (ράγκμπι γιούνιον ανδρών)
Η εθνική ομάδα ράγκμπι γιούνιον της Γαλλίας, γνωστή ως Les Bleus ή Les Tricolores, είναι η ομάδα που αντιπροσωπεύει τη Γαλλία σε διεθνείς διοργανώσεις ράγκμπι γιούνιον. Άλλες ομάδες που αντιπροσωπεύουν τη Γαλλία σε διεθνείς διοργανώσεις ράγκμπι γιούνιον είναι η ομάδα κάτω των 20 ετών, η ομάδα των γυναικών κλπ. Συγκεντρώνει τους καλύτερους παίκτες στη Γαλλία, με διοικητικό σώμα στο παρελθόν την U.S.F.S.A. (1906-1919) και έπειτα τη Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι (FFR).
Ανάκτορο της Καρλσρούης
Το Κάστρο-Ανάκτορο της Καρλσρούης (Karlsruher Schloss) κτίστηκε το 1715 για τον Κάρολο Γ' Γουλιέλμο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ μετά από μια διαμάχη με τους πολίτες της προηγούμενης πρωτεύουσάς του, Ντούρλαχ. Η πόλη της Καρλσρούης από τότε αναπτύχθηκε γύρω του. Το κτίριο φιλοξενεί τώρα το κεντρικό μουσείo του Κρατικού Μουσείου του Μπάντεν (Badisches Landesmuseum).
Εθνική Γαλλίας (ράγκμπι γιούνιον ανδρών)
Η Γαλλία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι το 1900 και δύο ασημένια μετάλλια το 1920 και το 1924. Το 1910, η Γαλλία είχε δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση μεταξύ της Ιρλανδίας, της Αγγλίας, της Σκωτίας και την Ουαλίας, η οποία επί τη ευκαιρία ονομάστηκε Πρωτάθλημα Πέντε Εθνών και αναμετρώνταν στο διεθνές ράγκμπι ενάντια σε αυτές τις ομάδες. Βελτίωσε τις επιδόσεις της στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και κέρδισε την πρώτη από τις 25 νίκες της στο τουρνουά το 1954. Το 1968, η Γαλλία κατέκτησε το πρώτο της Γκραν Σλαμ (ακολούθησαν ακόμη οκτώ μέχρι το 2010).
Ανάκτορο της Καρλσρούης
Ιστορία
Το πρώτο κτίριο κατασκευάστηκε από τον Γιάκομπ-Φρήντριχ φον Μπάτσεντορφ. Η πόλη σχεδιάστηκε με τον πύργο του ανακτόρου (Schloss) στο κέντρο, και 32 δρόμους ακτινωτά από αυτήν σαν ακτίνες σε τροχό ή νευρώσεις σε βεντάλια, έτσι ώστε το παρωνύμιο της Καρλσρούης στα γερμανικά να είναι η "πόλη της βεντάλιας" (Fächerstadt).
Αρχικά μερικώς κατασκευασμένο από ξύλο, το ανάκτορο έπρεπε να ξανακτιστεί το 1746, χρησιμοποιώντας πέτρα. Ο Κάρολος-Φρειδερίκος, μάργραβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ εκείνη την εποχή, ο οποίος τελικά έγινε ο Κάρολος-Φρειδερίκος, μέγας δούκας του Μπάντεν, στη συνέχεια έκανε αλλαγές στο παλάτι με τους Μπαλτάσαρ Νόιμαν και Φρήντριχ φον Κέσλαου μέχρι το 1770, προσθέτοντας μεγαλύτερα παράθυρα και πόρτες, περίπτερα και πτέρυγες. Το 1785 ο Βίλχελμ-Γιερεμίας Μύλερ έκανε τον πύργο, προσθέτοντας έναν τρούλο.
Εθνική Γαλλίας (ράγκμπι γιούνιον ανδρών)
Η Γαλλία, τρεις φορές φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου και με τη νικηφόρα περιοδεία στη Νότια Αφρική το 1958, είναι μια από τις καλύτερες ομάδες ράγκμπι στον κόσμο και είναι φημισμένη για τον τρόπο παιχνιδιού της, ο οποίος είναι πολύ δημοφιλής στους οπαδούς του αθλήματος στη Γαλλία και στο εξωτερικό, ο οποίος αναφέρεται ως Beau jeu ή French flair. Αυτή η ομάδα έχει μετρήσει πολλούς ταλαντούχους παίκτες όπως οι Σερζ Μπλανκό, Ζαν-Πιερ Ριβ, Φιλίπ Σελά, Ζαν Πρατ, Τζο Μαζό και Αντρέ Μπονιφάς, που αποτελούν από τους πλέον φημισμένους διεθνείς παίκτες. Στις 20 Μαρτίου του 2017, κατέλαβε την έκτη θέση στην κατάταξη των εθνικών ομάδων. Η καλύτερη θέση που κατέλαβε ήταν η δεύτερη το 2007.
Ανάκτορο της Καρλσρούης
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια των Επαναστάσεων του 1848, ο Λεοπόλδος, μέγας δούκας του Μπάντεν, εκδιώχθηκε το 1849 για κάποιο χρονικό διάστημα. Το 1918 ο τελευταίος μονάρχης, ο Φρειδερίκος Β', μέγας δούκας του Μπάντεν, έπρεπε να φύγει. Η πρώην κατοικία των ηγεμόνων του Μπάντεν χρησιμοποιείται τώρα ως Κρατικό Μουσείο του Μπάντεν.
Μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του ανακτόρου, μετατράπηκε σε ερείπια από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά γρήγορα ξανακτίστηκε μετά τον πόλεμο.
Εθνική Γαλλίας (ράγκμπι γιούνιον ανδρών)
1906-1914: εκμάθηση
Ο πρώτος επίσημος αγώνας της Γαλλίας υπό την U.S.F.S.A. πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1906 αντιμετώπισε τους Originals (μελλοντικά All Blacks από τη Νέα Ζηλανδία), σε περιοδεία στην Ευρώπη. Αυτός ο αγώνας, που αναφέρεται από τον Λουί Ντεντέ διεξήχθη στο Παρκ ντε Πρενς μπροστά σε 3.000 θεατές και τελείωσε με νίκη της Νέας Ζηλανδίας 38 έναντι 8. Ο Ανρί Αμάντ έχει την τιμή να είναι αρχηγός στο πρώτο παιχνίδι της ομάδας ράγκμπι. Αυτή η ομάδα περιλάμβανε επίσης έναν Άγγλο, τον Ουίλιαμ Κράιτσον και έναν Αμερικανό, τον Άλαν Μουρ.
Ανάκτορο της Καρλσρούης
Ιστορία
κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ| Πανόραμα της Καρλσρούης από τον πύργο του ανακτόρου, κοιτάζοντας νότια. Το Πανεπιστήμιο βρίσκεται στα αριστερά, η Αγορά στο κέντρο, και το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο στα δεξιά. Σημειώστε τις πτέρυγες του παλατιού που ευθυγραμμίζονται με τους δρόμους, ακτινωτά έξω από το κέντρο της πόλης (δηλ. τον πύργο του ανακτόρου).
Εθνική Γαλλίας (ράγκμπι γιούνιον ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον
Ανάκτορο της Καρλσρούης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανάκτορα στη Γερμανία
NGC 3949
Ο NGC 3949 είναι σπειροειδής γαλαξίας χωρίς κεντρική «ράβδο» ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Απέχει περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών Μ109, λαμπρότερο μέλος της οποίας είναι ο γαλαξίας Μεσιέ 109.
Υπερκαινοφανής
Ο μοναδικός υπερκαινοφανής που έχει εντοπιστεί στον NGC 3949 ήταν ο τύπου ΙΙ SN 2000db.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3949 06869 37290
Καστελνόβο νε' Μόντι
Το Καστελνόβο νε' Μόντι (ιταλικά: Castelnovo ne' Monti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Αμεντέο Αμαντέι
Ο Αμεντέο Αμαντέι (Amedeo Amadei, 26 Ιουλίου 1921 - 24 Νοεμβρίου 2013) ήταν Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Μετά το θάνατό του το 2013, ήταν ένα από τα έντεκα μέλη που εισήχθησαν στο Hall of Fame της Ρόμα. Ένας δυναμικός επιθετικός, θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Ιταλούς επιθετικούς όλων των εποχών, ήταν γνωστός για το παραγωγικό του σκοράρισμα, την ακροβατική ικανότητα στον αέρα και το ακριβές βολέ. Λόγω της σπουδαιότητας του για τη Ρόμα καθ 'όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ήταν γνωστός με αγάπη από τους οπαδούς ως ο «όγδοος Βασιλιάς της Ρώμης».
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Αμαντέι γεννήθηκε στο Φρασκάτι, κοντά στη Ρώμη, ο γιος ενός αρτοποιού. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 2 Μαΐου 1937 με τη Ρόμα, σε ηλικία 15 ετών και 280 ημερών (το νεότερο ντεμπούτο στην ιστορία της Σέριε Α, που ισοφαρίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από τον Πιέτρο Πελέγκρι). Μια εβδομάδα αργότερα, σκόραρε στην ήττα με 5-1 από τη Λουκέζε Λιμπερτάς 1905 στις 9 Μαΐου 1937, γίνοντας ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία της Σέριε Α, ένα ρεκόρ που κατέχει μέχρι σήμερα. Έπαιξε επίσης στη Σέριε Β με την Αταλάντα, την Ίντερ και τη Νάπολι. Κέρδισε ένα πρωτάθλημα με τη Ρόμα τη σεζόν 1941-42, το οποίο ήταν το πρώτο πρωτάθλημα του συλλόγου. Με τη Ρόμα αγωνίστηκε σε 386 αγώνες και σημείωσε 101 γκολ. Συνολικά, σε όλη τη σταδιοδρομία του αγωνίστηκε σε 423 αγώνες και σκόραρε 174 γκολ.
Προπονητική σταδιοδρομία
Μετά την ποδοσφαιρική συνταξιοδότηση του το 1956, εργάστηκε ως προπονητής για τη Νάπολι, τον τελευταίο του σύλλογο ως ποδοσφαιριστής. Αργότερα, προπόνησε τη Λουκέζε Λιμπερτάς και την Εθνική γυναικών Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής γυναικών Ιταλίας
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Παράρτημα Κέρκυρας
Το Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης είναι ένα από τα τέσσερα υπάρχοντα παραρτήματα της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών και αποτελεί μουσείο τέχνης.
Η ιστορία του Παραρτήματος
Το Παράρτημα ιδρύθηκε το 1993 και η μόνιμη έκθεσή του εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 2007. Η έκθεση φιλοξενεί περίπου 180 έργα που επιλέχθηκαν από τις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης Αθηνών. Η συλλογή καλύπτει την περίοδο από τον 18ο έως τα τέλη του 20ού αιώνα και σε αυτήν εκπροσωπούνται οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες της νεοελληνικής ζωγραφικής. Βρίσκεται στην περιοχή της Κάτω Κορακιάνας,14 χλμ από την Κέρκυρα και στεγάζεται σε ένα από τα κτίρια του ιστορικού κτιριακού συγκροτήματος Καστέλλο, το Καστελλίνο.
Το κτίριο και η ιστορία του
Το ιστορικό κτιριακό συγκρότημα Καστέλλο καλύπτει έκταση 84 στρεμμάτων και αποτελείται από πολλά διαφορετικά κτίσματα: το Καστέλλο, το Καστελλίνο, το Καστελλέτο και άλλα τέσσερα βοηθητικά κτίρια. Είναι προϊόν αναπαλαίωσης του μεσαιωνικού πύργου (γύρω στο 1600) που λέγεται ότι υπήρχε και ανήκε στην παλαιά κερκυραϊκή οικογένεια Πολυλά. Η αναπαλαίωση του κτιρίου ξεκίνησε το 1890, με τη φροντίδα του Ιταλού βαρώνου Λούκα Μιμπέλι από το Λιβόρνο και ολοκληρώθηκε το 1900. Ο Μιμπέλι αναπαλαίωσε το κτίριο σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια που ανακάλυψε στα αρχεία της Βενετίας και χάρισε στην περιοχή ένα ιδιαίτερο δείγμα αρχιτεκτονικής γοτθικού ρυθμού. Η βίλλα Μιμπέλι από τις αρχές έως τα μέσα του 20ού αιώνα φιλοξένησε στους πολυτελείς χώρους της σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, πολιτικούς, βασιλιάδες, αυτοκράτορες. Από τη βίλλα πέρασαν ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος Ιωσήφ, ο Κάιζερ της Γερμανίας Γουλιέλμος Β΄, ο βασιλιάς της Ιταλίας Βιττόριο Εμμανουήλ, ο βασιλιάς της Ελλάδας Γεώργιος Α΄, η βασίλισσα Ελισάβετ (Σίσσυ) της Αυστρίας, ο Ιωάννης Μεταξάς και άλλοι.
Λουδοβίκος Γουλιέλμος του Μπάντεν-Μπάντεν
Ο Λουδοβίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Ludwig-Wilhelm (8 Απριλίου 1655 - 4 Ιανουαρίου 1707) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Μπάτεν (1677-1707). Έγινε διοικητής του Αυστριακού στρατού και νίκησε πολλές φορές τους Οθωμανούς· έλαβε το προσωνύμιο "Τουρκικός".
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Παράρτημα Κέρκυρας
Το κτίριο και η ιστορία του
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 τη βίλλα μίσθωσε για μία 25ετία ο Κερκυραίος επιχειρηματίας Σπύρος Μπούας, οπότε και την μετονόμασε σε Καστέλλο και έκτισε το Καστελλέτο και το Καστελλίνο, όπου σήμερα στεγάζεται το παράρτημα της Πινακοθήκης. Το Καστέλλο λειτούργησε ως πολυτελέστατο ξενοδοχείο έως το 1982. Τότε, πέρασε στα χέρια της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου και το 1992, μέρη του, το Καστελλίνο και το Καστελλέτο, παραχωρήθηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου και ανακαινίστηκαν υπό την επίβλεψη του βουλευτή Κέρκυρας και πρώην πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη.
Λουδοβίκος Γουλιέλμος του Μπάντεν-Μπάντεν
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Φερδινάνδου-Μαξιμιλιανού διαδόχου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Λουίζας της Σαβοΐας, κόρης του Θωμά-Φραγκίσκου πρίγκιπα του Καρινιάνο.
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Παράρτημα Κέρκυρας
Στόχοι
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Πινακοθήκης της Αθήνας «Ο θεσμικός ρόλος της Εθνικής Πινακοθήκης είναι η συλλογή, διαφύλαξη, συντήρηση, μελέτη και έκθεση έργων τέχνης, με σκοπό την αισθητική καλλιέργεια του κοινού, τη δια βίου εκπαίδευση μέσα από την τέχνη και την ψυχαγωγία που αυτή προσφέρει, αλλά και την αυτογνωσία των Ελλήνων με τη βοήθεια της ιστορίας της τέχνης, η οποία εκφράζει σε συμβολικό επίπεδο τον εθνικό βίο».
Λουδοβίκος Γουλιέλμος του Μπάντεν-Μπάντεν
Βιογραφία
Το 1707 απεβίωσε στο ανάκτορο Ράστατ σε ηλικία 52 ετών και τάφηκε στο Στίφτσκίρχε. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Λουδοβίκος-Γεώργιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1690 τη Σίβυλλα των Ασκάνια, κόρη του Ιουλίου-Φραγκίσκου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε (επιζόντα) τέκνα:
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Παράρτημα Κέρκυρας
Δράσεις
Στο Παράρτημα πραγματοποιούνται καθημερινά εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης με στόχο την επαφή των παιδιών με τα θέματα, τα υλικά, τους καλλιτέχνες της έκθεσης, την εξοικείωσή τους με τις τάσεις της νεοελληνικής τέχνης, την ενεργό συμμετοχή, την παρατήρηση και τη συζήτηση γύρω από τα έργα. Μέσα από την περιήγηση και τις δημιουργικές δραστηριότητες που ακολουθούν, στόχος είναι η επίσκεψη στο μουσείο να γίνει μία εποικοδομητική εμπειρία.
Επίσης στο Παράρτημα πραγματοποιούνται, έπειτα από συνεννόηση, ξεναγήσεις για μεμονωμένους επισκέπτες αλλά και για οργανωμένες ομάδες ενηλίκων, όπως πολιτιστικοί σύλλογοι, όμιλοι, ομάδες εργαζομένων.
Το Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης επιθυμεί, μέσα από τη διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων, διαλέξεων, ημερίδων, περιοδικών εκθέσεων, συναντήσεων με εκπαιδευτικούς, δημιουργικών εργαστηρίων, σε συνεργασία με φορείς και ιδρύματα της Κέρκυρας, να γίνει ένας τόπος συνάντησης, δημιουργικού προβληματισμού και αισθητικής απόλαυσης των έργων, τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες του νησιού.
Μόνιμη Έκθεση και Συλλογή
Η μόνιμη έκθεση καλύπτει το χρονικό διάστημα από τον 18ο έως τις μέρες μας και φιλοξενεί έργα από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της νεοελληνικής ζωγραφικής. Ρεύματα που επηρέασαν τη δημιουργία των Ελλήνων καλλιτεχνών ήταν: ο ακαδημαϊσμός της Σχολής του Μονάχου, η ρομαντική τοπιογραφία που γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και συνεχίστηκε τον 19ο αιώνα, ο γαλλικός ρεαλισμός στοιχεία του οποίου ανιχνεύονται στην ελληνική ηθογραφία, ο οριενταλισμός, ο ιμπρεσιονισμός και τα γαλλικά μεταϊμπρεσιονιστικά ρεύματα (Φωβισμός και Ναμπί), ο μοντερνισμός, η άμορφη τέχνη και η αφαίρεση, η ποπ άρτ. Τέλος, οι πειραματισμοί των καλλιτεχνών της δεκαετίας του ’70 πάνω στη μορφή του έργου τέχνης οδήγησαν στην έξοδο του έργου τέχνης προς τον χώρο, γεγονός που έδωσε στο έργο τέχνης νέες λειτουργίες με πολλαπλές σημασίες. Η στάση αυτή των καλλιτεχνών απέναντι στα έργα τους διαμορφώθηκε μέσα σε μία δεκαετία έντονης αμφισβήτησης και μεγάλων πολιτικών αναταραχών σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι χρονικές περίοδοι και τα αντίστοιχα ρεύματά τους διανέμονται στους τρεις ορόφους του Παραρτήματος.
Ισόγειο
Στο ισόγειο του Παραρτήματος μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τον πρώτο διάλογο μεταξύ βυζαντινής ζωγραφικής παράδοσης και επτανησιακής θρησκευτικής ζωγραφικής μέσα από έργα του εργαστηρίου του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, του Παναγιώτη Δοξαρά και του γιού του Νικολάου. Στον τομέα της αστικής προσωπογραφίας παρουσιάζονται έργα του Νικολάου Κουτούζη, του Νικολάου Καντούνη, του Παύλου Προσαλέντη, του Γεωργίου Άβλιχου, του Φραντσέσκο Πίτζε, του Διονυσίου Καλλιβωκά, του Νικολάου Κουνελάκη, του Περικλή Χέλμη και του Χαράλαμπου Παχή. Η ιστορική ζωγραφική εκπροσωπείται, στην έκθεση, από τον Θεόδωρο Βρυζάκη, τον Διονύσιο Τσόκο, τον Διονύσιο Βέγια (Βέγο), ενώ η τοπιογραφία στην πρώιμη μορφή της, από τον Πίτζε και τον Χαράλαμπο Παχή.
Η συλλογή μετρά, επίσης, αριθμό έργων των εκπροσώπων της Σχολής του Μονάχου: Νικηφόρος Λύτρας, Νικόλαος Γύζης, Γεώργιος Ιακωβίδης, Κωνσταντίνος Βολανάκης, Πολυχρόνης Λεμπέσης, Συμεών Σαββίδης, Ιωάννης Δούκας, Νικόλαος Ξυδιάς, Δημήτριος Γερανιώτης, Ιάκωβος Ρίζος και Περικλής Πανταζής. Τα έργα αυτών αποτελούν δείγματα ηθογραφίας και ορισμένα από αυτά, οριενταλισμού, καθώς επίσης και αστικής προσωπογραφίας -στην ώριμη πλέον μορφή της και νεκρής φύσης.
Τέλος, στην τοπιογραφία παρουσιάζονται τα πρώτα ιμπρεσιονιστικά σκιρτήματα μέσα από τους πίνακες του Ιωάννη Αλταμούρα, του Κωνσταντίνου Βολανάκη, του Θεόδωρου Ράλλη, του Γεωργίου Ιακωβίδη, του Βικέντιου Μποκατσιάμπη, του Παύλου Ροδοκανάκη, του Πάνου Αραβαντινού, του Γιώργου Σαμαρτζή, του Στέλιου Μηλιάδη, του Γεωργίου Ροϊλού, του Νικολάου Οθωναίου, της Θάλειας Φλωρά-Καραβία, του Μάρκου Ζαβιτζιάνου, του Εμμανουήλ Ζαΐρη και του Οδυσσέα Φωκά.
1ος όροφος
Οι πρώτες απόπειρες των ελλήνων ζωγράφων για μία υποκειμενική ερμηνεία και καταγραφή του ορατού κόσμου παρουσιάζονται στον πρώτο όροφο του μουσείου. Στην περίοδο που καλύπτει η συλλογή της Πινακοθήκης εδώ (1900-1922), αντιστοιχούν μοντερνιστικοί πίνακες στους οποίους ο ιμπρεσιονισμός εμφανίζεται περισσότερο ως μία νατουραλιστική ερμηνεία του πραγματικού, καθώς στην Ελλάδα δεν εκδηλώθηκαν όλες οι τάσεις του ευρωπαϊκού μοντερνισμού. Καλλιτέχνες που παρουσιάζονται στον όροφο είναι ο Κωνσταντίνος Μαλέας, ο Κωνσταντίνος Παρθένης, ο Νικόλαος Λύτρας, ο Μιχάλης Οικονόμου, ο Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης, η Σοφία Λασκαρίδου, ο Γιάννης Αβραμίδης, ο Σπύρος Παπαλουκάς και ο Περικλής Λύτρας.
Στη συνέχεια, ο όροφος φιλοξενεί έργα της Γενιάς του '30, της περιόδου του Μεσοπολέμου. Παρουσιάζονται έργα του Κωνσταντίνου Παρθένη, του Γιάννη Τσαρούχη, του Γιάννη Μόραλη, του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, του Δημήτρη Γαλάνη, του Φώτη Κόντογλου, του Θεόφιλου (Χατζημιχαήλ), του Γεράσιμου Στέρη, του Νίκου Εγγονόπουλου, του Περικλή Βυζάντιου, του Μίμη Βιτσώρη, του Σπύρου Παπαλουκά και του γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου.
Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να δει και άλλα έργα καλλιτεχνών που ανήκουν στη Γενιά του '30 αλλά και επιγόνων τους, στη συνέχεια του ορόφου. Η περίοδος είναι αυτή των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων, δηλαδή έχει ως αφετηρία τις αρχές της δεκαετίας του 1950. Παρουσιάζονται πίνακες του Γιώργου Μπουζιάνη και του Θεόφραστου Τριανταφυλλίδη, Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, του Γιάννη Τσαρούχη, του Γιάννη Σπυρόπουλου, του Γιάννη Μόραλη, του Αλέκου Φασιανού, του Δημήτρη Μυταρά, του Νίκου Νικολάου, της Τίτσας Χρυσοχοΐδη, του Γιώργου Σικελιώτη και των γλυπτών Κλεάρχου Λουκόπουλου, της Άλεξ Μυλωνά και του Γεράσιμου Σκλάβου.
Τα τελευταία έργα του ορόφου που χρονολογούνται από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και μετά, δείχνουν την πορεία των Ελλήνων καλλιτεχνών, μέσα από πειραματισμούς, προς την αφαίρεση. Παρουσιάζονται έργα της Γιάννας Περσάκη, του Θανάση Τσίγκου, του Γιάννη Γαΐτη, του Xceron(Ξέρον)(Γιάννης Ξηροκώστας), του Γιώργου Μαυροΐδη και του Αλέκου Φασιανού. Εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα έχει το ξεχωριστό έργο του Πάνου Σαραφιανού. Η αφαίρεση εκπροσωπείται από τον Αλέκο Κοντόπουλο, τον Βλάση Κανιάρη, τον Νίκο Κεσσανλή, τον Κώστα Τσόκλη, τον Θεόδωρο Στάμο, καθώς επίσης και από έργα των γλυπτών Φρόσως Ευθυμιάδη-Μενεγάκη και Γιάννη Αβραμίδη.
2ος όροφος
Ο δεύτερος όροφος εμπεριέχει δείγματα και φωνές της ελληνικής σύγχρονης τέχνης. Μέσα από τις επιλογές αυτές γίνονται φανεροί οι κεντρικοί προβληματισμοί των καλλιτεχνών, των ιστορικών και κριτικών της τέχνης από την δεκαετία του 1960 και μετά. Ο επισκέπτης μπορεί να δει έργα και εγκαταστάσεις καλλιτεχνών όπως ο Λάζαρος Λαμέρας, ο Δανιήλ, ο Αχιλλέας Απέργης, ο Σταύρος Μπονάτσος, ο Παύλος (Παύλος Σάμιος), ο Κωνσταντίνος Ξενάκης, ο Δημήτρης Κωνσταντίνου, ο Μίμης Κοντός, ο Θεόδωρος Χίος, η Όπυ Ζούνη, η Μπία Ντάβου, ο Βαλέριος Καλούτσης, ο Γιώργος Λαζόγκας, ο Βασίλης Σκυλάκος, ο Τάκις, ο Αλέξης Ακριθάκης, ο Νίκος Παραλής, ο Χρόνης Μπότσογλου, ο Γιάννης Βαλαβανίδης, ο Γρηγόρης Σεμιτέκολο, ο Στάθης Λογοθέτης, ο Θόδωρος, ο Δημήτρης Ράτσικας, ο Νίκος Κεσσανλής, ο Μανώλης Πολυμέρης, ο Τάσος Μαντζαβίνος, ο Γιώργος Ρόρρης, ο Παναγιώτης Τέτσης, ο Μανώλης Ζαχαριουδάκης, ο Μιχάλης Μανουσάκης, ο Χρήστος Μπόκορος, ο Πάνος Χαραλάμπους, ο Μάριος Σπηλιόπουλος, ο Νίκος Αλεξίου, ο Παντελής Χανδρής, ο Θανάσης Μακρής και ο Θανάσης Σπηλιόπουλος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Καβριάγκο
Το Καβριάγκο (ιταλικά: Cavriago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Ντολφ Σέις
Ο Άντολφ Σέις (Adolph Schayes, 19 Μαΐου 1928 – 10 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής στην Εθνική Καλαθοσφαιρική Ομοσπονδία (NBA). Ένας από τους πρώτους μεγάλους παίκτες στη ιστορία του ΝΒΑ και από τους καλύτερους πάουερ φόργουορντ όλων των εποχών, ήταν κορυφαίος σκόρερ (ο πρώτος που ξεπέρασε τους 15.000 πόντους, ενώ ήταν πρώτος σκόρερ στη βραχύβια μέχρι τότε ιστορία του πρωταθλήματος από την 1η Δεκεμβρίου 1957 μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου 1963 ) και ριμπάουντερ στη δεκαετία του 1950. Επελέγη 12 φορές στην πρώτη και δεύτερη ομάδα του πρωταθλήματος και 12 φορές All-Star NBA. Κέρδισε ένα πρωτάθλημα NBA με τους Σίρακιους Νάσιοναλς (ομάδα με την οποία αγωνίστηκε σε όλη την καριέρα του) το 1955. Συμπεριλήφθηκε στις επετειακές επιλογές των 50 και 75 χρόνων του πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Ανδόρα ΚΦ
Η Ανδόρα Κλουμπ ντε Φούτμπολ (Andorra Club de Fútbol) είναι ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Ανδόρα, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας. Ιδρύθηκε το 1957, συμμετέχει στην Τερθέρα Ντιβιζιόν και παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Estadio Juan Antonio Endeiza, χωρητικότητας 3.000 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957 Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957
Γενημάκια Φωκίδας
Τα Γενημάκια είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Παρνασσίδας στο νομό Φωκίδας και βρίσκεται στα ανατολικά παράλια του κόλπου της Ιτέας. Απέχει 29 χλμ. ΝΑ. της Ιτέας 17 χλμ. ΝΔ. της Δεσφίνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Δεσφίνας που υπάγεται στο Δήμο Δελφών και έχει πληθυσμό 15 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Δεσφίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Παραλίες της Φωκίδας
Είμαστε δυο
Το "Είμαστε δυο" είναι ένα τραγούδι του Έλληνα συνθέτη και πολιτικού Μίκη Θεοδωράκη.
Ιστορικό
Το "Είμαστε δυο" ήταν ένα από τα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης για το εξέχον στέλεχος της ελληνικής αριστεράς Ανδρέα Λεντάκη (1935-1997) προς τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Την εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974), αυτό το τραγούδι, του οποίου το θέμα ήταν τα βασανιστήρια και ο περιορισμός στην απομόνωση ενός πολιτικού κρατουμένου, έγινε σύμβολο στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας των ελληνικών αριστερών πολιτικών ομάδων.
Το τραγούδι ακούγεται και στην κωμωδία των Ντίνου Κατσουρίδη και Πάνου Γλυκοφρύδη Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας (1976), σε μια γνωστή σκηνή, όπου ο Θανάσης Βέγγος ακούει ενθουσιασμένος απαγορευμένα τραγούδια του Θεοδωράκη οδηγώντας το φορτηγό του, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι είναι ανοιχτό το μεγάφωνο.
Ηχογραφήσεις και διασκευές
Η πρώτη ηχογραφημένη εκτέλεση του τραγουδιού έγινε από τον Αντώνη Καλογιάννη το 1968 για τον δίσκο Τα τραγούδια του Αντρέα, ενώ με τον ίδιο τραγουδιστή ακούγεται και στον δίσκο Θεοδωράκης Διευθύνει Θεοδωράκη Νο 2 του 1974. Την ίδια χρονιά, το τραγούδι κυκλοφορεί με τη φωνή της Μαρίας Δουράκη στον δίσκο Επιλογή, ενώ έναν χρόνο αρχότερα περιλαμβάνεται στον δίσκο του Τάκη Βούη Και τώρα τραγουδάμε. Μια ορχηστρική ηχογράφηση του κομματιού ακούγεται στον δίσκο του 1976 Θεοδωράκης ‎– Οι μεγάλες λαϊκες επιτυχίες. ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και στον δίσκο Θεοδωράκης τραγουδά Θεοδωράκη με τη φωνή του ίδιου του συνθέτη. Μέσα στα επόμενα χρόνια, θα ακολουθήσουν δεκάδες διασκευές.
Μια γαλλική διασκευή του "Είμαστε δυο" με τίτλο "Nous sommes deux", έγινε δημοφιλής από τον Ζωρζ Μουστακί τη δεκαετία του 1970, ενώ μια άλλη γαλλική διασκευή με τίτλο "A chaque fois j'y crois" ερμήνευσε η Νταλιντά το 1977.
Το "Nous sommes deux" του Μουστακί ακούγεται στο ομώνυμο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη που γυρίστηκε για τη γαλλική τηλεόραση το 1970 και στο σάουντρακ της ταινίας Σαλβαδόρ (Salvador) του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1968 Κατηγορία:Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη Κατηγορία:Επαναστατικά τραγούδια
Μπρέσιακο Αιτωλοακαρνανίας
Γενικά στοιχεία
Το Μπρέσιακο βρίσκεται στα νότια της λίμνης Λυσιμαχίας σε υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχει 15 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Αγρίνιο και συνορεύει ανατολικά με τα Κλεισορρεύματα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κλεισορρευμάτων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και τα Κλεισορρεύματα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κλεισορρευμάτων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγγελοκάστρου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 64 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ιζαάκ Χουρού Ντόκο
Ο Ιζαάκ Χουρού Ντόκο (επίσης γνωστός ως Ιζαάκ, 20 Νοεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1985) είναι Εθνικός Ήρωας της Ινδονησίας. Ο τίτλος χορηγήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2006.
Βιογραφία
Ο Ντόκο γεννήθηκε στο Σάμπου, στο Κούπανγκ στο Τιμόρ, στις 20 Νοεμβρίου 1913. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε ολλανδικά σχολεία σε Κούπανγκ πριν μετακινηθεί στο Μπαντούνγκ της Δυτικής Ιάβας, για να σπουδάσει σε σχολείο για εκπαιδευτικούς. Εκεί γνώρισε τον Χέρμαν Γιοχάνες, με τους οποίους ίδρυσε την οργάνωση Τιμόρσε Γιόνγκερεν (Νέοι Τιμορέζοι).
Κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής, μετά την ανατροπή της ολλανδικής αποικιακής κυβέρνησης, ο Ντόκο έγραψε εκτενώς για την κατάσταση του Τιμορέζικου λαού. Επίσης αντιπροσώπευσε το λαό του σε μια ηγούμενη από τους Ιαπωνέζους τοπική αυτοδιοίκηση. Στις 17 Αυγούστου 1945, μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό, η Ινδονησία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Κατά την επακόλουθη επανάσταση ο Ντόκο οργάνωσε την Τιμορέζικη νεολαία σε ένοπλο αγώνα ενάντια στην εισβολή των ολλανδικών δυνάμεων.
Αφού οι Ολλανδοί αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Ινδονησίας το 1949, ο Ντόκο οργάνωσε το Δημοκρατικό Κόμμα της Ινδονησίας (Partai Demokrasi Indonesia) και μίλησε εκτενώς κατά του σχηματισμού ενός ανεξάρτητου Κράτους της Ανατολικής Ινδονησίας. Επίσης, βοήθησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ουνταγιάνα στο Ντενπασάρ του Μπαλί, και το Πανεπιστήμιο Νούσα Τσεντάνα στο Κούπανγκ. Υπηρέτησε ως σχολικός επόπτης στο Τιμόρ από τη δεκαετία του 1950 και εργάστηκε στη κατασκευή εκπαιδευτικών υποδομών στην περιοχή. Για αυτό, έζησε οκτώ μήνες στην Αυστραλία το 1958, μαθαίνοντας για τα διαφορετικά σχολικά συστήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Στη δεκαετία του 1970, ήταν ο επικεφαλής του γραφείου Τιμόρ του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.
Ο Ντόκο που πέθανε στις 29 Ιουλίου του 1985. Στις 3 Νοεμβρίου 2006 του απενεμήθη ο τίτλος του Εθνικού Ήρωα της Ινδονησίας από τον Πρόεδρο Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο. Ένα δρόμος στο Κούπανγκ ονομάζεται προς τιμήν του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εθνικοί ήρωες της Ινδονησίας
Φάμπρικο
Το Φάμπρικο (ιταλικά: Fabbrico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Κορρέτζο (Ιταλία)
Το Κορρέτζο (ιταλικά: Correggio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Τριττύα
Η τριττύς ή τριττύα ή τριτύς ή τρικτύς ή τριπτύς (ἡ τριττύς) ήταν θεσμός και διοικητική υποδιαίρεση της φυλής. Οι φυλές ως διοικητική οργάνωση δημιουργήθηκαν, από τους Ίωνες, αρχικά στην Αρχαία Αθήνα, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας. Ο θεσμός της τριττύος, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη με τη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη.