cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζοζέ Μαρία Νέβες
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 2021, ο Χοσέ Μαρία Νέβες κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στον πρώτο γύρο της 17ης Οκτωβρίου, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν σε επίσημη ιστοσελίδα. κέρδισε το 51,5% των ψήφων, μια απόλυτη πλειοψηφία απαραίτητη για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο, σύμφωνα με αυτά τα αποτελέσματα που αφορούν το 97% των εκλογικών κέντρων.
Πρωθυπουργία
Έγινε πρωθυπουργός την 1η Φεβρουαρίου του 2001. Το 2005 επισκέφθηκε 8 πρωτεύουσες πολιτειών της Βραζιλίας και στις 22 Αυγούστου τον προσφώνησε ο Πρόεδρος της Βραζιλίας, Λούλα ντα Σίλβα.
Ο Νέβες αναγνώρισε τα καταστροφικά αποτελέσματα της δουλείας και της αποικιοκρατίας στην Αφρική. Ωστόσο, έχει δηλώσει ότι πρωταρχικά οι Αφρικανοί ηγέτες είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα της ηπείρου σήμερα και ότι "θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αναπτύξουν με σαφήνεια μια στρατηγική για το μέλλον της Αφρικής, που θα επωφελείται από όλες τις ανθρώπινες δυνατότητες και από τους φυσικούς πόρους."
Στις 27 Ιουνίου του 2008 ανακοινώθηκε ο σχηματισμός νέας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον ίδιο. Επρόκειτο για την πρώτη κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας με τις γυναίκες-υπουργούς να έχουν 8 επί συνόλου 15 υπουργείων.
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2011, το κυβερνών κόμμα του Νέβες κέρδισε σχεδόν 51% και 37 επί συνόλου 72 εδρών. Η αντιπολίτευση παραδέχτηκε την ήττα της στις εκλογές, καθώς πέτυχε ποσοστό γύρω στο 42% των ψήφων και 33 έδρες.
Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2016, αποχώρησε από την πρωθυπουργία έπειτα από 15 χρόνια και νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα.
Έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 2021, ορκίστηκε πρόεδρος στις 9 Νοεμβρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Πράσινου Ακρωτηρίου Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Τιγκρανασέν
μικρογραφία|Άποψη του Κάρκι Το Κάρκι (αζέρικα Kərki και στην τοπική Αρμενική γλώσσα Տիգրանաշեն) ή –κατά την αρμένικη κυβέρνηση– Τιγκρανασέν (Tigranashen) αποτελεί εξωτερικό έδαφος της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν, η οποία –αν και αυτόνομη– θεωρείται επίσης εξωτερικό έδαφος του Αζερμπαϊτζάν. Επισήμως ανήκει στο Ναχιτσεβάν, ωστόσο γεωγραφικά ανήκει στην Αρμένικη επαρχία παρά το όρος Αραράτ, γεγονός που το καθιστά ενκλάβιο της Αρμενίας, από το τέλος του πολέμου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ τον Μάιο του 1992. Το Κάρκι αποτελεί πέρασμα της κυριότερης αρτηρίας που συνδέει το βόρειο με το νότιο τμήμα της Αρμενίας, ενώ στις μέρες μας κατοικείται ως επί τω πλείστω από Αρμένιους καθώς και πρόσφυγες από το Αζερμπαϊτζάν. Το τριγωνικού σχήματος έδαφος καταλαμβάνει έκταση 19 χλμ2.
Το χωριό Νέο Κάρκι (Αζ. Yeni Kərki) βρίσκεται σε άλλο σημείο του Ναχιτσεβάν και κατοικείται κυρίως από πρόσφυγες του Κάρκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενκλάβια Κατηγορία:Εξκλάβια Κατηγορία:Ναχτσιβάν
Βασίλειο της Αγγλίας
Το Βασίλειο της Αγγλίας (Αγγλικά: Kingdom of England, Λατινικά: Regnum Anglorum) ήταν ανεξάρτητο κράτος στις Βρετανικές νήσους, βορειοδυτικά της Ευρώπης, από το 927 με την ενοποίηση των Αγγλοσαξονικών βασιλείων υπό τον Έθελσταν έως το 1707, όταν ενώθηκε με το Βασίλειο της Σκωτίας για να σχηματίσουν το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.
Νορμανδική περίοδος
Σταθμό στην ιστορία της Αγγλίας αποτέλεσε η κατάκτησή της από τον Νορμανδό Γουλιέλμο τον Κατακτητή, με τη συντριπτική νίκη του, το 1066, επί των Αγγλοσαξώνων στη μάχη του Χέιστινγκς. Η νορμανδική κατάκτηση εισήγαγε στην Αγγλία, μεταξύ άλλων, τη φεουδαρχία και τη ρομανική γλώσσα των κατακτητών, τα νορμανδικά. Από τότε άρχισαν να εισρέουν στο αγγλικό λεξιλόγιο πολλές λέξεις λατινικής προέλευσης, στοιχείο που διατηρείται μέχρι σήμερα στην αγγλική γλώσσα. Υπό τη διοίκηση των Νορμανδών, το βασίλειο αναδείχθηκε σταθερά σε ένα από τα ισχυρά κράτη της Δυτικής Ευρώπης. Μαζί με άλλα βασίλεια της Ευρώπης, η Αγγλία συμμετείχε στις σταυροφορίες, με γνωστότερο ηγέτη τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο.
Τον Ριχάρδο διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ιωάννης, ο οποίος εξέδωσε τη Μάγκνα Κάρτα. Τους επόμενους αιώνες, η Αγγλία ήταν αντίπαλος της Γαλλίας στον εξουθενωτικό εκατονταετή πόλεμο (1337-1453), ο οποίος ήταν και μια από τις αιτίες του συνακόλουθου πολέμου των δύο Ρόδων (1455-1485), μιας εμφύλιας σύγκρουσης μεταξύ δύο αριστοκρατικών οίκων, αυτών του Λάνκαστερ και της Υόρκης. Σε αυτήν τη σύγκρουση νικητής αναδείχθηκε τελικά ο Ερρίκος Τυδώρ, ο οποίος είχε δεσμούς με τους Λάνκαστερ και ήταν ο πρώτος βασιλιάς του οίκου των Τυδώρ.
Περίοδος των Τυδώρ
Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ερρίκος ο Η΄, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οποίου συνέβη το κομβικής σημασίας γεγονός της Μεταρρύθμισης. Ο ίδιος ο Ερρίκος ήρθε σε σύγκρουση με τον πάπα, και αυτοανακηρύχθηκε κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας, αποκλείοντας έτσι τον πάπα από την ανάμειξή του στα εκκλησιαστικά ζητήματα της Αγγλίας. Από την περίοδο της βασιλείας του ξεκινούν θρησκευτικές αναταραχές σχετιζόμενες με τη Μεταρρύθμιση, οι οποίες θα κλονίζουν συχνά το βασίλειο μέχρι τον 18ο αιώνα. Η σημαντικότερη διάδοχος του Ερρίκου είναι η Ελισάβετ Α΄, η οποία βασίλεψε για πολλά χρόνια και συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους μέχρι σήμερα μονάρχες της Βρετανίας. Η ελισαβετιανή περίοδος θεωρείται ως ο "χρυσός αιώνας" της Αγγλίας, με μεγάλη άνοδο των τεχνών, με κύριο εκπρόσωπο τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Περίοδος των Στιούαρτ
Το βασίλειο της Αγγλίας έπαψε να υφίσταται το 1707, καθώς με τις Πράξεις της Ένωσης του ίδιου έτους, τα βασίλεια της Αγγλίας και της Σκωτίας συγχωνεύθηκαν στο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.
Εμβλήματα
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βρετανικών Νησιών Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Κατηγορία:Αγγλοσαξονική Αγγλία
Ευημερισμός
Ευημερισμός ονομάζεται η φιλοσοφική θεωρία του Ευήμερου, Κυρηναϊκού φιλοσόφου του Γ΄ αιώνα π.Χ., η οποία αναπτύσσεται στο έργο του «Ιερά αναγραφή», από το οποίο σώζονται μόνο αποσπάσματα. Λέγεται ότι επεχείρησε εξερευνητικό ταξίδι στην Ερυθρά θάλασσα και τα μεσημβρινά παράλια της Ασίας. Στο βιβλίο του διηγείται το πως διαπλέοντας τον Ινδικό Ωκεανό βρέθηκε στο νησί των Παγχαίων. Εκεί βρήκε έναν ναό του Δία και μία χρυσή στήλη, όπου ήταν γραμμένες οι πράξεις του Ουρανού, του Κρόνου, και του Δία. Σύμφωνα με αυτά ο Ευήμερος υποστήριζε ότι οι θεοί ήταν αξιόλογοι άνθρωποι (βασιλιάδες) που η φήμη τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε έγιναν θρύλοι, και οι άνθρωποι τους ανύψωσαν σε θεούς.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για κάθε φιλοσοφική θεώρηση των θεών ως σπουδαίων ανθρώπων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλοσοφία της ιστορίας Κατηγορία:Μυθολογία Κατηγορία:Θρησκειολογία
Χρυσούλα Ζώγια
300px|right|thumb|Το Σπίτι με το Τριαντάφυλλο, η οικία-μουσείο της ζωγράφου Χρυσούλας Ζώγια στον Βόλο. Το εξωτερικό του σπιτιού είναι διακοσμημένο από την ίδια την ζωγράφο. Η Χρυσούλα Ζώγια (Βόλος, 1914 ή 1917 – Βόλος, 28 Απριλίου 1992) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.
Οι γονείς της κατάγονταν από το Πήλιο, ο πατέρας της καταγόταν από την Πορταριά και η μητέρα της, το γένος Οικονομίδου, καταγόταν από τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον αμοργιανό προσωπογράφο και αγιογράφο Νικήτα Γρύσπο, που τότε εκείνος δίδασκε στον Βόλο, και αργότερα κοντά στον ακαδημαϊκό ζωγράφο Σπυρίδωνα Βικάτο.
Τα πρώτα της έργα είναι προσωπογραφίες και σχέδια με εμφανή την επιρροή των δασκάλων της. Αργότερα, ταξίδεψε πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και πολλά έργα της απεικονίζουν τόπους που επισκέφθηκε η ίδια.
Ήταν πολύ γνωστή στην κοινωνία του Βόλου, αλλά και σε όλο το Πήλιο, το οποίο αγαπούσε ιδιαιτέρως. Σκίτσα της παρουσιάζονταν συχνά στις σελίδες των τοπικών εφημερίδων του Βόλου. Με τη διαθήκη της δώρισε το σπίτι της, γνωστό ως το Σπίτι με το Τριαντάφυλλο, με περίπου 250 έργα της και τα προσωπικά της είδη στον Δήμο Βόλου για να γίνει μουσείο–πινακοθήκη. Από το 1994, το Σπίτι με το Τριαντάφυλλο, που βρίσκεται στην γωνία των οδών Ανθίμου Γαζή και Βλαχάβα, είναι ανοιχτό στο κοινό.
Επίσης, η Ζώγια δώρισε πολλά έργα της, καθώς και φωτογραφίες της, στην Κοινότητα Πορταριάς και εκτίθενται πλέον στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Πορταριάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Πλουτώνιο-240
Το Πλουτώνιο-240 είναι ένα ισότοπο του μετάλλου πλουτωνίου παραγόμενο από την σύλληψη ενός νετρονίου. Όταν το 239Pu συλλάβει ένα νετρόνιο, υπάρχει πιθανότητα περίπου 62% με 73% να υποστεί σχάση· το υπόλοιπο της πιθανότητας (27% - 38%) παράγει 240Pu. Όσο περισσότερο παραμένει ένα στοιχείο που λειτουργεί ως πυρηνικό καύσιμο σε έναν αντιδραστήρα, τόσο μεγαλύτερη είναι ησχετική περιεκτικότητά του σε πλουτώνιο-240. Για τα όπλα, το καύσιμο πρέπει να διαθέτει την λιγότερη δυνατή ποσότητα από 240Pu, συχνά λιγότερο από 7% από το σύνολο του πλουτωνίου (αυτό επειδή το Pu-240 μερικές φορές υφίσταται αυθόρμητη σχάση, προκαλώντας πρόωρη έκρηξη του όπλου, αλλά αυτό επιτυγχάνεται με την επανεπεξεργασία του καυσίμου μετά από μόλις 90 ημέρες χρήσης). Τέτοια ταχεία ανακύκλωση καυσίμου δεν είναι ιδιαίτερα πρακτική για τους πολιτικούς ηλεκτροπαραγωγούς αντιδραστήρες και συνήθως πραγματοποιούνται μόνο σε ειδικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες παραγωγής όπλων πλουτωνίου. Το χρησιμοποιημένο πολιτικό καύσιμο του αντιδραστήρα ενέργειας έχει συνήθως κάτω από 70% 239Pu και περίπου 26% 240Pu, ενώ η υπόλοιπη ποσότητα αποτελείται από άλλα ισότοπα του πλουτωνίου, γεγονός που το καθιστά δύσκολο, αλλά όχι τεχνικά αδύνατο να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.
Το Pu-240 έχει μόνο το 1/3 περίπου της μεγάλης διατομής απορρόφησης νετρονίων από αυτήν του Pu-239, και σχεδόν πάντα μετατρέπεται στο ισότοπο 241Pu αντί να σχαστεί. Σε γενικές γραμμές, τα ισότοπα με περιττό μαζικό αριθμό είναι και πιο πιθανό να απορροφήσουν ένα νετρόνιο, και περισσότερο επιρρεπή στην σχάση από την απορρόφηση νετρονίων, από τα ισότοπα με άρτιο μαζικό αριθμό. Έτσι τα ισότοπα με άρτιο μαζικό αριθμό τείνουν να συσσωρεύονται, ειδικά σε ένα θερμικό αντιδραστήρα.
Δείτε επίσης
Ισότοπα του πλουτωνίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτινίδες Κατηγορία:Ισότοπα του πλουτωνίου
Αρχαία Επίδαυρος Αργολίδας
Η Αρχαία Επίδαυρος (παλαιά ονομασία: Παλαιά Επίδαυρος) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στην βορειοανατολική πλευρά του νομού, στις ακτές του Σαρωνικού κόλπου. Είναι χτισμένη γύρω από τον στενό όρμο που αποτελεί το λιμάνι της, στον οποίο καταλήγει μία μικρή πεδιάδα που καλύπτεται από πορτοκαλιές. Η Αρχαία Επίδαυρος είναι η ιστορική έδρα του δήμου Επιδαύρου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.618 κάτοικοι.
Αξιοθέατα
Η Αρχαία Επίδαυρος είναι διάσπαρτη από αρχαιότητες καθώς στον χώρο του σύγχρονου χωριού βρισκόταν η πόλη της Αρχαίας Επιδαύρου.Από την αρχαία πόλη της Επιδαύρου σήμερα σώζεται το Μικρό θέατρο Επιδαύρου το οποίο βρίσκεται στην χερσόνησο Νησί. Το θέατρο είναι αφιερωμένο στον θεό Διόνυσο και σύμφωνα με τις επιγραφές εκτιμάται ότι κατασκευάσθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Μετά από 23 αιώνες το 1971 άρχισε η ανασκαφή του ενώ ακόμη και σήμερα εκτελούνται εργασίες για την πλήρη αναστήλωσή του.
Δίπλα από το θέατρο και στον θαλάσσιο χώρο γύρω από το Νησί βρίσκονται ερείπια της αρχαίας πόλης τα οποία η αρχαιολογική σκαπάνη δεν έχει φέρει ακόμα στο φως. Στην κορυφή της χερσονήσου και στον προαύλιο χώρου της εκκλησίας της Παναγίας (Παναγίτσα του Νησιού το αποκαλούν οι ντόπιοι) είναι εμφανή τα ερείπια από το κάστρο της αρχαίας πόλης. Ακριβώς απέναντι από το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου βρίσκεται μυκηναϊκό νεκροταφείο με επτά θολωτούς τάφους ενώ σε μικρή απόσταση από αυτό, και με πρόσβαση από μονοπάτι που συνδέεται με την επαρχιακή οδό Κορίνθου-Θεάτρου, μπορεί κανείς να δει τα ερείπια του Αρχαίου Ναού της Αρτέμιδας.
Εκδηλώσεις
Από το καλοκαίρι του 1998 στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου πραγματοποιούνται οι εκδηλώσεις του Μουσικού Ιουλίου. Πρόκειται για περιορισμένες μουσικές εκδηλώσεις τις οποίες οργάνωνε ο Σύλλογος Φίλων της Μουσικής του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ενώ από το 2002 η οργάνωση των παραστάσεων πέρασε στο Ελληνικό Φεστιβάλ και παρουσιάζονται και θεατρικές παραστάσεις παράλληλα με τις παραστάσεις στο μεγάλο θέατρο της Επιδαύρου. Στο πλαίσιο του Μουσικού Ιουλίου κορυφαίες προσωπικότητες της εγχώριας και διεθνούς μουσικής σκηνής έχουν περάσει από την Μικρή Επίδαυρο. Παράλληλα με τις μουσικές παραστάσεις διοργανώνεται το Πανηγύρι του Αγροτουρισμού στο λιμάνι της Παλαιάς Επιδαύρου, μια έκθεση από προϊόντα της Επιδαύριας Γης.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος «Ασκληπιός» Παλαιάς Επιδαύρου είναι ο αθλητικός σύλλογος της Αρχαίας Επιδαύρου. Ιδρύθηκε επίσημα το 1959 και έκτοτε έχει διαγράψει σημαντική παρουσία στα αθλητικά δρώμενα της Αργολίδας, ενώ αποτελεί από τα πιο διακεκριμένα ποδοσφαιρικά σωματεία της Αργολίδας, έχοντας παρουσία και στα εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου.
Έχει κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αργολίδας (1977-78, 1982-83, 1990-91), ενώ τη σεζόν 1977-78 σημείωσε νταμπλ τίτλων, καθώς κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το κύπελλο Ε.Π.Σ. Αργολίδας, νικώντας στον τελικό με 1-0 τον Πανναυπλιακό.
Η πρώτη του παρουσία σε εθνικό πρωτάθλημα καταγράφεται τη σεζόν 1978-79, όποτε και συμμετείχε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τότε 3η τη τάξει κατηγορία. Τη σεζόν 1983-84 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, τότε 4η τη τάξει κατηγορία, στην οποία ως Δ΄ Εθνική πλέον συμμετείχε εκ νέου τις χρονιές 1991-92, 1992-93 και 1993-94
Τα επόμενα χρόνια η αγωνιστική του παρουσία περιορίστηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αργολίδας. Το καλοκαίρι του 2019 και ύστερα από 1 χρόνο αποχής από τα αγωνιστικά δρώμενα επέστρεψε στην αγωνιστική δράση και τα πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Αργολίδας.
Από τον Ασκληπιό Παλαιάς Επιδαύρου αναδείχθηκαν σημαντικοί ποδοσφαιριστές του ποδοσφαίρου της Αργολίδας, όπως ο τερματοφύλακας Κώστας Λαλιώτης μεταξύ άλλων, που αγωνίστηκε με επιτυχία στα πρωταθλήματα της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής κατηγορίας.
Πληθυσμός
Η Αρχαία Επίδαυρος έχει καταγράψει θετική αύξηση πληθυσμού σε σχεδόν όλες τις απογραφές απο το 1879 Μόνο το 1928 και το 1971 κατέγραψε σημαντικές αρνητικές μεταβολές.
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1926
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1926 ή Πανελλήνιοι κυνηγετικοί αγώνες ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που οργανώθηκε από τον Κυνηγετικό Σύνδεσμο Αθηνών. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Σκοπευτήριο Υμηττού στις 30 Μαΐου του 1926. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γ. Σινάνης με 88 επιτυχίες. Στους νικητές απονεμήθηκαν μετάλλια, κύπελλα και διπλώματα. Τα αποτελέσματα κρίθηκαν ικανοποιητικά λόγω του ότι για πρώτη φορά επιτεύχθηκαν τέτοια, στην Ελλάδα, στους 100 πήλινους δίσκους.
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι πέντε πρώτοι αθλητές. ¹Ο ολυμπιονίκης Αναστάσιος Μεταξάς ήταν εκτός συναγωνισμού.
Παραπομπές
1926 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1926
Μπρίτζιντ
Θεά της φωτιάς
Η Μπρίτζιντ σχετίζεται με τη φωτιά. Οι τρεις εκφάνσεις της είναι:
Η Μπρίτζιντ είναι η Θεά της Ιερής Φωτιάς του Κίλντερ (ιρλ. Cill Dara) και συχνά θεωρείται η Λευκή Κόρη της τριαδικής θεότητας. Εκχριστιανίστηκε σαν "θετή μητέρα" του Ιησού και ονομάστηκε Αγία Μπριγκίτ, κόρη του Δρυΐδη Ντουγκλ (ιρλ. Dougal).
Λόγω της Φλόγας της Έμπνευσης και της σχέσης της με τα δένδρα βελανιδιάς, θεωρείται προστάτρια των Δρυΐδων.
Λατρεία της Μπρίτζιντ
Στις 2 Φεβρουαρίου γινόταν η γιορτή Ίμπολκ (ιρλανδικά: Imbolc), προς τιμήν της Μπρίγκιντ, που αναγγέλλει τον ερχομό της άνοιξης μετά το χειμώνα της Κάλιαχ Βερ (ιρλανδικά: Cailleach Bheur). Το φίδι της Μπρίτζιντ έβγαινε από το λοφίσκο του, όπου βρισκόταν σε χειμερία νάρκη και η συμπεριφορά του καθόριζε τη διάρκεια που απέμενε για το τέλος του χειμώνα. Την περίοδο αυτή, η Μπρίγκιντ ενσαρκώνει τη νύφη, παρθένο ή αγνή κοπέλα και προστατεύει τις ετοιμόγεννες γυναίκες.
Παντελής Δαμασκόπουλος
Ο Παντελής Δαμασκόπουλος (1896 - 1944) ήταν μαθηματικός, νομικός, συνδικαλιστής και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, όπου έφτασε ως αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου.
Μπρίτζιντ
Λατρεία της Μπρίτζιντ
Η γιορτή Ίμπολκ είναι την ίδια μέρα με τη γιορτή της Αγίας Μπριγκίτ, ενώ ταυτίζεται με τη γιορτή της Υπαπαντής (Candlemas) και τη Μέρα της Μαρμότας στην Αμερική.
Παντελής Δαμασκόπουλος
Βιογραφία
Ο Παντελής Δαμασκόπουλος γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Πύργου Ηλείας το 1896. Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά στη Νομική.
Μπρίτζιντ
Πηγές
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας Κατηγορία:Θεότητες της υγείας Κατηγορία:Θεότητες της οικίας και της εστίας Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Παντελής Δαμασκόπουλος
Βιογραφία
Μετά τη μικρασιατική εκστρατεία, στην οποία πήρε μέρος, διορίστηκε στο υπουργείο Γεωργίας. Το 1924 δραστηριοποιήθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων και έγινε γραμματέας της Πανυπαλληλικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας. Το 1930 έγινε μέλος του ΚΚΕ και στο 6ο Συνέδριο (1935) εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου.
Από το 1930 μέχρι το 1936 ο Δαμασκόπουλος διώχθηκε κατ' επάναληψη από το επίσημο κράτος. Απολύθηκε έξι φορές από την υπηρεσία του, μηνύθηκε δεκαπέντε φορές και πέρασε δώδεκα δίκες. Σε καμιά, όμως, δεν δικάστηκε με βάση το Ιδιώνυμο, γιατί ποτέ δεν ενέπλεξε στη συνδικαλιστική του δράση το ΚΚΕ. Απολύθηκε οριστικά από την υπηρεσία του στις 6 Ιουνίου 1936, από την κυβέρνηση Μεταξά, γιατί αντιτάχτηκε στη διάλυση των δημοσιοϋπαλληλικών οργανώσεων.
Στη Δικτατορία Μεταξά
Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία, αναλαμβάνοντας υπεύθυνος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ. Τον Απρίλιο του 1938 η Ασφάλεια συνέλαβε την τριμελή γραμματεία του ΠΓ του ΚΚΕ, Βασίλη Νεφελούδη, Στέλιο Σκλάβαινα και Μήτσο Παρτσαλίδη, μαζί με αρκετά άλλα στελέχη του κόμματος. Οι συλλήψεις έγιναν κατόπιν προδοσίας και μάλιστα οι υποψίες στράφηκαν σε ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, που είχε περάσει στην υπηρεσία της Ασφάλειας. Ο Δαμασκόπουλος θεωρήθηκε υπεύθυνος αρχικά από τον Νίκο Πλουμπίδη, ο οποίος, ενώ ήταν προσωπικός του φίλος και νονός του γιου του, πίστεψε ότι έγινε χαφιές και έπεισε επί του θέματος τους Σιάντο-Θέο, γεγονός που, σύμφωνα με την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ το 1984, αποδείχθηκε ανακριβές, με αποτέλεσμα την αποκατάστασή του.
Ο Πλουμπίδης πίστευε, ακόμη και μετά τη δολοφονία του Δαμασκόπουλου, ότι δεν ήταν τόσο καθαρός ο Παντελής Δαμασκόπουλος.
Στις 24 Νοέμβρη 1938 το ΠΓ αποφάσισε τη διαγραφή του από το ΚΚΕ, η οποία επικυρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1939, με απόφαση της 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ ο ίδιος ήταν απών. Η διαγραφή του έγινε γιατί είχε δημιουργηθεί η βεβαιότητα στην ηγεσία του ΚΚΕ ότι είχε περάσει στην υπηρεσία της Ασφάλειας και είχε καταδώσει τους συντρόφους του, που συνελήφθησαν. Η απόφαση της διαγραφής του Δαμασκόπουλου δημοσιεύτηκε στον παράνομο Ριζοσπάστη της 12ης Μαρτίου 1939:
"Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ εγκρίνει ομόφωνα όλα τα μέτρα και τις μέθοδες που χρησιμοποίησε το Πολιτικό Γραφείο για την ανακάλυψη του αισχρού προβοκάτορα Π. Δαμασκόπουλου που στοίχισε τόσο ακριβά στο Κόμμα μας. Χαιρετίζει το γεγονός αυτό που αποτελεί μια από τις πιο σοβαρές νίκες του Κόμματος στην περίοδο της δικτατορίας... Στιγματίζει την ατιμωτική προδοτική πράξη του Σκλάβαινα-Μανωλέα που συνθηκολόγησαν με τη δικτατορία και καλεί ολόκληρο το Κόμμα να συσπειρωθεί γύρω από την κεντρική καθοδήγηση..."
Τελικά, συνελήφθη και ο ίδιος ο Δαμασκόπουλος από την Ασφάλεια τον Μάιο του 1939, όμως υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού και αφέθηκε ελεύθερος. Το καθεστώς έδωσε ευρεία δημοσιότητα στη δήλωση του Δαμασκόπουλου και την εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά. Μετά τη δήλωση μετανοίας και ενώ είχε απολυθεί πριν τρία χρόνια, επέστρεψε στην εργασία του στο υπουργείο Γεωργίας. Οι παλιοί του σύντροφοι διέκοψαν κάθε σχέση μαζί του και τον αντιμετώπιζαν όχι μόνο ως "δηλωσία", αλλά και ως "χαφιέ".
Αντίθετα, ο Νίκος Ζαχαριάδης και άλλα φυλακισμένα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ στην Κέρκυρα, δεν θεωρούσαν τον Δαμασκόπουλο ως τον χαφιέ που βρισκόταν στα ανώτατα κλιμάκια του ΚΚΕ, αλλά τον Δαμιανό Μάθεση.
Η δολοφονία του
Στην Κατοχή που ακολούθησε ζούσε με την οικογένειά του στην Αθήνα, χωρίς να αναπτύξει πολιτική δράση. Τον Νοέμβρη του 1941 συνελήφθη από τους Ιταλούς και ελευθερώθηκε μετά από λίγο. Τον Δεκέμβρη του 1942 διαγράφηκε από το κόμμα, με απόφαση της Β΄ Πανελλαδικής συνδιάσκεψης του ΚΚΕ. Το 1943 κλήθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ στο Καρπενήσι για να του ανατεθεί δουλειά στο ΕΑΜ και να εξεταστεί πάλι η υπόθεσή του. Παρέμεινε εννέα μήνες σε ελεύθερες περιοχές, ενταγμένος στο ΕΑΜ. Τελικά, όμως, τον Μάιο του 1944, με εντολή -σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες- της ηγεσίας εκτελέστηκε στο Καρπενήσι, ως προδότης του ΚΚΕ.
Η αποκατάσταση στο θέμα της προδοσίας
Το 1952 η υπόθεση της διαγραφής από το ΚΚΕ του Δαμασκόπουλου, μεταξύ άλλων, χρεώθηκε προσωπικά στον Νίκο Πλουμπίδη, καθώς ήταν και αυτός που τον είχε καταγγείλει ως "χαφιέ". Ο Ζαχαριάδης χαρακτήρισε τότε την υπόθεση ως τραγικό λάθος. Ύστερα από 40 χρόνια, στις 4 Δεκέμβρη 1984, δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη το πόρισμα της Επιτροπής Ελέγχου της ΚΕ του ΚΚΕ, που κατέληγε με τη διαπίστωση ότι: "Σύμφωνα με το από 10/4/81 πόρισμα της Κ.Ε. Ελέγχου, η κατηγορία κατά του Παντελή Δαμασκόπουλου για προδοσία αποδείχνεται ουσιαστικά αστήρικτη και θα πρέπει να θεωρηθεί σαν μη υπάρχουσα".
Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη και έναν γιο, τον Γιάννη, που ήταν στην ΕΠΟΝ στα χρόνια της Κατοχής. Ο Γιάννης Δαμασκόπουλος αγωνίστηκε από το 1945 για την αποκατάσταση της μνήμης του πατέρα του. Ο Νίκος Πλουμπίδης ήταν κουμπάρος του Παντελή Δαμασκόπουλου, είχε βαφτίσει τον γιο του, Γιάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Χριστούγεννα στην Ελλάδα
Τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα είναι μια πολύ σημαντική αργία για τους κατοίκους της Ελλάδας, όπως και των περισσότερων χριστιανικών χωρών. Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο πρώτος εορτασμός των Χριστουγέννων έγινε το 336 μ.Χ., και ο εορτασμός των Χριστουγέννων στην Ελλάδα άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά από τότε, με τον σημερινό εορτασμό να αποτελεί συνδυασμό τόσο αυτοφυών παραδόσεων όσο και μεταγενέστερων πολιτιστικών επιρροών από άλλες χώρες. Είναι ένας από τους σημαντικότερους εορτασμούς για τους Έλληνες, και μια περίοδος ξεκούρασης. Στην Ελλάδα τα χριστουγεννιάτικα δέντρα τοποθετούνται στα σπίτια συνήθως μεταξύ των τελών του Νοεμβρίου και των αρχών του Δεκεμβρίου στα περισσότερα σπίτια.
Ανεπίσημα οι γιορτές των Χριστουγέννων ξεκινούν στις αρχές Δεκεμβρίου και σταδιακά αποτελούν ένα αυξανόμενο μέρος της καθημερινότητας, φτάνοντας στο αποκορύφωμα τους στις 24 και 25 Δεκεμβρίου. Την παραμονή των Χριστουγέννων τα παιδιά, συνήθως μέχρι ηλικίας 12-13 ετών, λένε τα κάλαντα στους κατοίκους και λαμβάνουν κάποιο γλύκισμα ή κάποιο μικρό χρηματικό αντίτιμο σαν δώρο από τους ιδιοκτήτες των σπιτιών. Η παράδοση αυτή φαίνεται να ανάγεται στην αρχαία ελληνική εποχή, ενώ το περιεχόμενο των καλάντων διαφέρει αρκετά ανάλογα με τη περιοχή.
Όπως και σε άλλες χώρες, από τις 15 Νοεμβρίου ως τη μέρα των Χριστουγέννων υπάρχει περίοδος νηστείας, όπου επιτρέπονται τα ψάρια. Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι επίσης μια περίοδος όπου οι άνθρωποι κάνουν αρκετές αγορές και δώρα, κυρίως στα μικρότερα μέλη της οικογένειας. Παράλληλα είναι περίοδος ανάπαυσης για μεγάλο μέρος των ανθρώπων.
Έθιμα
Υπάρχουν διάφορα έθιμα στην Ελλάδα που λαμβάνουν χώρα στην ημέρα των Χριστουγέννων, εκ των οποίων μερικά θα περιγραφούν παρακάτω.
Το χριστουγεννιάτικο καράβι ήταν μια πρακτική που εισήχθη στην εποχή του Όθωνα και εφαρμόστηκε για πολλά χρόνια δεδομένου του ναυτικού χαρακτήρα των Ελλήνων. Η πρακτική αυτή αργότερα εγκαταλείφθηκε υπέρ του χριστουγεννιάτικου δένδρου.
Το έθιμο του χριστόξυλου τηρείται στην βόρεια Ελλάδα, την παραμονή των Χριστουγέννων, όπου ο νοικοκύρης επιλέγει το πιο όμορφο και γερό ξύλο από πεύκο ή ελιά και το πάει σπίτι του. Η νοικοκυρά καθαρίζει πλήρως το σπίτι και κλείνει την καμινάδα για να μην περάσουν οι καλικάντζαροι. Ο νοικοκύρης ανάβει τη φωτιά το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, και η οικογένεια προσπαθεί να το κρατήσει αναμμένο μέχρι την ημέρα των Φώτων, συμβολίζοντας το γεγονός ότι ο Χριστός ζεσταίνεται όσο είναι στη φάτνη του.
Στη Μακεδονία υπάρχει το έθιμο "Κολίντα-Μπάμπω" (σφάζουν γιαγιά) που συνηθίζεται στους νομούς Πέλλας και Ημαθίας. Οι κάτοικοι ανάβουν φωτιές και φωνάζουν την φράση Κολίντα Μπάμπω για να ενημερώσουν τους ανθρώπους για τη σφαγή του Ηρώδη για να προστατεύσουν τους ανθρώπους. Είναι ουσιαστικά κάλαντα που ψάλλονται στο μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας από νέους ή ηλικιωμένους που δέχονται σαν κέρασμα γλυκίσματα, κρασί, μελομακάρονα, καρύδια. Λαμβάνει χώρα το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου.
Στην Στερεά Ελλάδα υπάρχει ένα έθιμο που λαμβάνει χώρα τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, στην λεγόμενη «ανοιχτή ώρα». Η νοικοκυρά βάζει στο τζάκι ένα μεγάλο ξύλο και το παιδί, όχι οι παντρεμένοι, εύχονται κάτι, το οποίο μπορεί να γίνει. Τηρείται ιδιαίτερα στην δυτική Φθιώτιδα και στην ορεινή Δωρίδα, αλλά και στην υπόλοιπη Στερεά Ελλάδα.
Πριν τα Χριστούγεννα
μικρογραφία|Χριστουγεννιάτικο καντήλι. Στην Ελλάδα οι γιορτές για τα Χριστούγεννα αρχίζουν περί τα τέλη Νοεμβρίου, όταν και αρχίζουν σταδιακά οι πρώτοι στολισμοί στα σπίτια και στις πόλεις.
Παραμονή Χριστουγέννων
Η παραμονή των Χριστουγέννων χαρακτηρίζεται από διάφορα έθιμα. Τα παιδιά βγαίνουν έξω το πρωί και σε ομάδες ή μόνα τους χτυπάνε την πόρτα και λένε τα κάλαντα στα σπίτια και σε διάφορες επιχειρήσεις, κερδίζοντας σαν φιλοδώρημα ένα μικρό χρηματικό ποσό ή κάποιο γλύκισμα. Αν και υπάρχει έντονη διαφοροποίηση στους στίχους ανά περιοχή, υπάρχουν και τα λεγόμενα "πανελλήνια κάλαντα", μια εθνική έκδοση. Επίσης αντιπροσωπείες πολιτιστικών συνδέσμων ή παιδιών τραγουδούν τα κάλαντα στην πολιτική ηγεσία.
Στην Πελοπόννησο παλαιότερα οι άνθρωποι στα σπίτια έπλαθαν και έψηναν τα λαλάγγια της Μάνης, τις τηγανίδες. Η μητέρα και τα κορίτσια έπλαθαν το ζυμάρι σε χοντρό μακαρόνι και το δίπλωναν τεχνικά στα τέσσερα. Το έριχναν σε ένα τηγάνι με καυτό λάδι για να ψηθεί. Η πρώτη τηγανίδα, μεγάλη και στρογγυλή, με ένα σταυρό στη μέση, ήταν το κομμάτι του Χριστού, η δεύτερη ήταν το κομμάτι του σπιτιού. Όταν ψήνονταν τις έβαζαν σε μπουρέκια και σε λεκάνες. Όταν στραγγίξουν καλά, τις έβαζαν σε κοφίνι και τις κρεμούσαν σε ψηλό σημείο. Ψήναν όσες χρειάζονται για τα μέλη της οικογένειας. Στην Κέρκυρα την παραμονή των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς τα σπίτια διακοσμούνται με λαμπιόνια και από τις αρχές του Νοεμβρίου οι τοπικές φιλαρμονικές προετοιμάζονται για να τραγουδήσουν τα κάλαντα.
Προς τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων οι οικογένειες είτε πηγαίνουν στις λειτουργίες, είτε καταναλώνουν το καθιερωμένο γεύμα.
Ημέρα των Χριστουγέννων
μικρογραφία|Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην [[πλατεία Συντάγματος]] Η ημέρα των Χριστουγέννων είναι ημέρα ανάπαυσης και αργίας για τους Έλληνες. Συνήθως τρώγεται χοιρινό κρέας και άλλα πιάτα εκείνη την ημέρα.
Λοιπά στοιχεία
μικρογραφία|Χριστουγεννιάτικη εορτή σε ελληνικό σχολείο. Στα δεξιά μαθητές λένε τραγούδια για τα Χριστούγεννα, στα αριστερά οι μετέχοντες του θεατρικού. Η ελληνική οικονομία επηρεάζεται σημαντικά από την περίοδο των Χριστουγέννων. Σύμφωνα με έρευνα του 2022, για το 66% των ελλήνων καταναλωτών, οι εορτές των Χριστουγέννων είναι εξαιρετικά σημαντικές, και οι διακοπές συχνά προσφέρουν λόγω του τουρισμού σημαντική οικονομική ενίσχυση σε ορισμένες περιοχές. Επίσης, οι Έλληνες δαπανούν αρκετά χρήματα για δώρα, ιδίως σε μικρά παιδιά και ανίψια, αλλά και χρήματα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Ορισμένοι Έλληνες τείνουν να ταξιδεύουν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων. Επίσης δημιουργούνται πολλές προσωρινές θέσεις εργασίας.
Βασικό μέρος της οικονομίας του χωριού Ταξιάρχης στην Χαλκιδική είναι η παραγωγή φυσικών ελάτων για να κοπούν και να διατεθούν σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα.
Ακόμη, αποτελεί βασική περίοδο αργίας. Τα σχολεία είναι κλειστά από την τελευταία μέρα πριν τις 24 Δεκεμβρίου μέχρι την πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά την γιορτή του Αγίου Ιωάννη, και συνήθως γίνεται μια γιορτή τη τελευταία μέρα λειτουργίας των σχολείων.
Υπάρχουν αρκετά θεματικά πάρκα για τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα, όπως ο Μύλος των Ξωτικών στα Τρίκαλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστούγεννα στην Ελλάδα
Γκέτεμποργκ
thumb|right|250px|Όψη του Γκέτεμποργκ από το πάρκο διασκέδασης Λίσεμπεργκ Το Γκέτεμποργκ (σουηδικά: Göteborg, Γιετεμπόρι, μετάφραση: "Γοτθικό κάστρο") είναι πόλη και δήμος στη δυτική ακτή της Σουηδίας, στην Επαρχία της Βέστρα Γκέταλαντ (Västra Götaland, δηλαδή "Δυτική Χώρα των Γότθων"). Με 519.399 κατοίκους στην πόλη και 937.015 στην μητροπολιτική περιοχή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας μετά τη Στοκχόλμη και η έδρα της επαρχίας. Το Γκέτεμποργκ είναι η πρωτεύουσα της ιστορικής επαρχίας του Βέστεργκέντλαντ (Västergötland).
Ιστορία
Στις αρχές του 17ου αιώνα η Σουηδία έλεγχε μόνο ένα σημείο στη δυτική ακτογραμμή. Μία προσπάθεια το 1607 ίδρυσης μιας πόλης με το όνομα Γκέτεμποργκ στο κοντινό νησί Χίσινγκεν απέτυχε εξαιτίας του Πολέμου του Κάλμαρ, αλλά η δεύτερη προσπάθεια το 1621, από τον Βασιλιά Γουστάβο Αδόλφο (επίσημα γνωστό ως Γκούσταφ Β΄ Άντολφ ο Μέγας), ήταν επιτυχής. Μετά τους διαδοχικούς πολέμους, μέχρι το 1658, όλες οι δανέζικες ανατολικές επαρχίες παραχωρήθηκαν στη Σουηδία με τη Συνθήκη του Ροσκίλλε.
Στα ολλανδικά, σκωτσέζικα και γερμανικά – γλώσσες παραδοσιακά προσανατολισμένες στο εμπόριο και στα ναυτιλιακά – χρησιμοποιήθηκε ιστορικά το όνομα Gothenburg (με ποικίλες παραλλαγές) για την πόλη, ενώ η Γαλλική μορφή του ονόματος της πόλης είναι Gothembourg. Χωρίς να αντικατασταθούν αυτές οι μορφές, η χρήση της Σουηδικής Göteborg έχει διαδοθεί τα πιο πρόσφατα χρόνια και σε άλλες γλώσσες.
Πολιτική
Ο δήμος χωρίζεται σε 10 αυτοδιοικούμενα δημοτικά τμήματα, που φέρουν ευθύνη για τις υπηρεσίες πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης καθώς και τις κοινωνικές, ελεύθερου χρόνου και πολιτιστικές υπηρεσίες εντός των περιοχών τους. Σημείο φιλονικίας αποτελεί το γεγονός πως τα συμβούλια των δημοτικών αυτών τμημάτων δεν αντικατοπτρίζουν την τοπική πλειονότητα, αλλά ακολουθούν την πλειοψηφία στο Δημαρχείο για ολόκληρο τον δήμο. Στις εκλογές του 1998 τρία δημοτικά τμήματα – τα Άσκιμ, Τόρσλαντα και Έλφσμποργκ – οργάνωσαν τοπικά δημοψηφίσματα για τη δημιουργία δικών τους δήμων, αλλά οι αιτήσεις τους απορρίφθηκαν από τη σουηδική κυβέρνηση.
Γεωγραφία
Το Γκέτεμποργκ βρίσκεται στη δυτική ακτή του Κάττεγκατ, έναν βραχίονα της Βόρειας Θάλασσας, στην έξοδο του ποταμού και του Καναλιού Γκέτα. Η Μητροπολιτική Περιοχή του Γκέτεμποργκ (Στορ-Γκέτεμποργκ, Stor-Göteborg) εκτείνεται στους δήμους Άλε, Χέρρυντα, Κούγγελβ, Λέρουμ, Μένταλ, Πάρτιλλε, Στενουγγσούντ, Σέρν, Έκκερε στην Επαρχία Βέστρα Γκέταλαντ και Κούγγσμπάκκα στην Επαρχία Χάλλαντ.
Οικονομία
Λόγω της φυσικά πλεονεκτικής τοποθεσίας του το Γκέτεμποργκ διαθέτει την μεγαλύτερη και σημαντικότερη λιμενική εγκατάσταση στη Σκανδιναβία. Ανέκαθεν το εμπόριο και η ναυτιλία υπήρξαν σημαντικές επιχειρήσεις και ήδη τον 18ο αιώνα ήταν έδρα της Σουηδικής Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών. Η βιομηχανία αναπτύχθηκε σε σημαντικό βαθμό, και ως παραδείγματα συμπεριλαμβάνονται οι βιομηχανίες SKF, Βόλβο και Έρικσσον.
Αξιοθέατα
Το Γκέτεμποργκ διαθέτει μια ευρεία συλλογή πολιτιστικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένων θεάτρων και μουσείων. Το 1994 εγκαινιάστηκε ένα νέο κτήριο όπερας. Στα μουσεία συμπεριλαμβάνονται μουσεία τέχνης, σχεδίου και εργοχείρων, θαλάσσιας ιστορίας, φυσικής ιστορίας, επιστήμης, Ανατολικής Ινδίας κλπ., καθώς και το Μουσείο του Παγκόσμιου Πολιτισμού που εγκαινιάστηκε το 2004. Ο Βοτανικός Κήπος του Γκέτεμποργκ θεωρείται ένας από τους αξιοσημείωτους βοτανικούς κήπους στην Ευρώπη. Το πάρκο διασκέδασης Λίσεμπεργκ, που βρίσκεται στην πόλη, είναι το μεγαλύτερο της Σκαδιναβίας και ένας από τους πιο δημοφιλείς πόλους έλξης στη Σουηδία.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκέτεμποργκ έχει αδερφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Αναρχοσυνδικαλισμός
Ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι ένας κλάδος του επαναστατικού συνδικαλισμού ο οποίος εστιάζει στην οικονομική ένωση των εργατών, με σκοπό αρχικά να υπερασπίσουν και να διευρύνουν τα δικαιώματά τους και στη συνέχεια να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, το κράτος και την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (π.χ. γαίες, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις), με μία επαναστατική γενική απεργία. Τελικός στόχος είναι η εγκαθίδρυση του ελευθεριακού κομμουνισμού, μιας οριζόντια οργανωμένης, αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας με συνδικαλιστική δομή, που θα διαχειρίζεται την παραγωγή αγαθών και την παροχή υπηρεσιών εξασφαλίζοντας τη διανομή των προϊόντων στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.
Ο αναρχοσυνδικαλισμός αρνείται τη συμμετοχή σε κόμματα αστικού τύπου, καθώς και σε κοινοβουλευτικές ή άλλες κρατικές και πολιτικές δομές. Επίσης όμως αρνείται την ιδεολογική πάλη έξω από οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, βλέποντας τα εργατικά σωματεία ως τη μόνη δύναμη ικανή για επαναστατική κοινωνική αλλαγή που θα επιφέρει την εξάλειψη των ταξικών διαιρέσεων. Παρόλο που συμμετέχει στη διεκδίκηση μεταρρυθμιστικών αιτημάτων εκ μέρους των εργαζομένων, με στόχο την άμεση βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους, διαφέρει από τον ρεφορμισμό καθώς τελικός σκοπός των αναρχοσυνδικαλιστών είναι η πλήρης ανατροπή της οικονομίας της αγοράς και η εγκαθίδρυση μίας κολλεκτιβιστικής ή κομμουνιστικής κοινωνικής οργάνωσης.
Βασικές αρχές
thumb|250px|Αναρχοσυνδικαλιστική σημαία Οι βασικές αρχές του αναρχοσυνδικαλισμού είναι:
Η αρχή της εργατικής αλληλεγγύης συνεπάγεται πως οι αναρχοσυνδικαλιστές πιστεύουν ότι όλοι οι εργάτες, ανεξαρτήτως του φύλου, της εθνικής τους καταγωγής ή των ιδεολογικών και θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, βρίσκονται σε κοινή, μειονεκτική κοινωνική θέση σε σχέση με τους εργοδότες τους. Επιπλέον σημαίνει πως, εντός του καπιταλισμού, οποιαδήποτε κέρδη ή απώλειες κάποιων ομάδων εργαζομένων θα επηρεάσουν τελικά όλους τους εργάτες. Επομένως για να απελευθερωθούν όλοι οι εργάτες και να επέλθει η κοινωνική χειραφέτηση, πρέπει να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο στην ταξική τους μάχη.
Οι αναρχοσυνδικαλιστές πιστεύουν πως μόνο η άμεση δράση – η πολιτική πράξη που επικεντρώνεται στην άμεση επίτευξη ενός στόχου, αντίθετα από την έμμεση δράση, όπως η εκλογή ενός εκπροσώπου σε κυβερνητική θέση – θα επιτρέψει στους εργαζόμενους να απελευθερωθούν.
Η ανατροπή του καπιταλισμού για τους αναρχοσυνδικαλιστές θα επέλθει μέσα από τη γενική επαναστατική απεργία, κατά τη διάρκεια της οποίας η παραγωγή θα σταματήσει και οι εργάτες θα καταλάβουν τους επαγγελματικούς τους χώρους και θα τους διαχειριστούν χωρίς την παρουσία των εργοδοτών.
Οι αναρχοσυνδικαλιστές πιστεύουν πως οι επαναστατικές εργατικές οργανώσεις – οι ενώσεις εργαζομένων που παλεύουν εναντίον της μισθωτής εργασίας και της διαίρεσης μεταξύ εργατών και εργοδοτών, οι οποίες στην αναρχοσυνδικαλιστική θεωρία θα σχηματίσουν τελικά τη βάση της νέας, μετεπαναστατικής κοινωνίας – θα πρέπει να είναι αυτοδιαχειριζόμενες. Δεν πρέπει να έχουν αφεντικά ή «επιχειρηματικούς αντιπροσώπους». Αντιθέτως, οι ίδιοι οι εργάτες πρέπει να λαμβάνουν όλες τις αποφάσεις που επηρεάζουν τους ίδιους.
Ο Ρούντολφ Ρόκερ ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς φωνές στο αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα. Περιέγραψε μια θεωρία για την καταγωγή του κινήματος, τις επιδιώξεις του, και γιατί ήταν σημαντικό για το μέλλον του κινήματος στο φυλλάδιο του Αναρχοσυνδικαλισμός (Anarchosyndicalism) το 1938.
Ο Χούμπερτ Λαγκαρντέλ έγραψε πως ο Πιερ Ζοζέφ Προυντόν έθεσε τις θεμελιώδεις θεωρίες του αναρχοσυνδικαλισμού, μέσω της αποκήρυξης του καπιταλισμού και του κράτους, του χλευασμού της πολιτικής κυβέρνησης, της ιδέας του για ελεύθερες, αυτόνομες οικονομικά ομάδες, και της θέασης της πάλης, και όχι του πασιφισμού, ως πυρήνα της ανθρωπότητας.
Σε οικονομικό επίπεδο, σημαντικότερος θεωρητικός του αναρχοσυνδικαλισμού είναι ο ισπανός Ντιέγκο Αμπάντ ντε Σαντιγιάν, που μεταξύ άλλων εξέδωσε τα βιβλία «Η οικονομική οργάνωση της Επανάστασης», «Μετά την επανάσταση» και «Τακτικές και στρατηγικές: χθες, σήμερα και αύριο», όπου περιγράφεται το κολλεκτιβιστικό και κομμουνιστικό πρόγραμμα του αναρχοσυνδικαλισμού.
Ο Νόαμ Τσόμσκι έχει δηλώσει υποστηρικτής του αναρχοσυνδικαλισμού.
Ιστορικό και οργανώσεις
Ο αναρχοσυνδικαλισμός εμφανίστηκε ως διακριτή τάση του ελευθεριακού σοσιαλισμού κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ υπήρξε το επικρατέστερο αντικαπιταλιστικό ρεύμα του εργατικού κινήματος μέχρι να υπερκεραστεί από τον γραφειοκρατικό λενινισμό μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917. Μεγαλύτερες αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις ιστορικά υπήρξαν η γαλλική CGT («Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας») και η ισπανική CNT («Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας») με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη. Η πρώτη πέρασε στα χέρια των σοσιαλδημοκρατών μετά το 1914, αντίθετα με τη CNT που έπαιξε πολύ ενεργό ρόλο στον αντιφασιστικό αγώνα κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Κατά την Ισπανική Επανάσταση του 1936-1937, το αναρχοσυνδικαλιστικό πρόγραμμα εφαρμόστηκε σε μεγάλο βαθμό στην βιομηχανική περιοχή της Καταλονίας (Βαρκελώνη) και στην αγροτική περιοχή της Αραγονίας, οι οποίες ελέγχονταν από την CNT, η οποία την περίοδο εκείνη έφτανε η ίσως και να ξεπερνούσε τα 2.000.000 μέλη.
Η ισπανική CNT εξακολουθεί να δραστηριοποιείται σήμερα αλλά με εξαιρετικά μειωμένη δύναμη σε σχέση με το παρελθόν (περίπου 10.000 μέλη). Άλλα μεγάλα αναρχοσυνδικαλιστικά συνδικάτα είναι η CGT στην Ισπανία (με 60.000 μέλη), η SAC στη Σουηδία (με 7.500 μέλη το 2004) και η SKT στο Ομσκ της Σιβηρίας (με 5.000 μέλη). Άλλες αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις με αξιοσημείωτη δύναμη είναι η FAU στη Γερμανία, η USI-AIT στην Ιταλία, η CNT-f στη Γαλλία , η Solidaridad Obrera στην Ισπανία, κ.α. Σε επίπεδο Διεθνoύς αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης υπάρχει η ΑΙΤ (Διεθνής Ένωση Εργατών), που ιδρύθηκε το 1922 και σήμερα έχει δύναμη κυρίως στην Ισπανία, με κάποιες μικρότερες οργανώσεις στην Ευρώπη και τη νότια Αμερική να είναι επίσης ενταγμένες στην ΑΙΤ (ASI, COB, KRAS, FORA, SolFed, κ.α). Υπάρχουν επίσης οι IWW (Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου), που υποστηρίζουν μια μορφή οργάνωσης πολύ κοντινή στον αναρχοσυνδικαλισμό και δραστηριοποιούνται κυρίως στις Η.Π.Α (με 5.000 μέλη το 2005) και τη Μ. Βρετανία, με μικρότερους πυρήνες σε γερμανόφωνες χώρες. Κάποια αναρχοσυνδικαλιστικά συνδικάτα που δεν ανήκουν σε καμία Διεθνή (SAC, CGT, IWW, IP, CNT-f, USI-AIT, κ.α) ίδρυσαν τον Μάιο του 2007 τον R.B.C (Κόκκινος και Μαύρος Συντονισμός), που αποτελεί ένα δίκτυο αλληλεγγύης. Επίσης υπάρχουν και αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις και αναρχοσυνδικαλιστικά συνδικάτα που δεν είναι ενταγμένα στην ΑΙΤ η στον R.B.C (SKT, ASB, MASA, CNT-B, κ.α).
Ο Αναρχοσυνδικαλισμός στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα εμφανίστηκε μία ομάδα αναρχοσυνδικαλιστών περί το 1918 και ήταν δεύτερη δύναμη στα πρώτα συνέδρια της ΓΣΕΕ. Η ομάδα αυτή με μέλη της μεταξύ άλλων τον Σταύρο Κουχτσόγλου και τον Κώστα Σπέρα συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ όπου υποστήριξε ότι η ομοσπονδία πρέπει να κρατηθεί μακριά από τα πολιτικά-κοινοβουλευτικά ζητήματα, και υποστήριξαν την ενασχόληση της μόνο με ταξικά εργατικά ζητήματα η οποία όμως μειοψήφησε.
Κατά τη μεταπολίτευση εμφανίστηκε επίσης η Ομάδα Αναρχοσυνδικαλιστών που παραμένει άγνωστο το πότε ακριβώς και πώς οργανώθηκε. Έκδωσε μια σειρά από κείμενα και προκηρύξεις που αργότερα ανατυπώθηκαν σε μορφή μπροσούρας. Η Ομάδα Αναρχοσυνδικαλιστών φέρεται να διαλύθηκε περί το 1982-1983. Το 2003 ιδρύθηκε στην Αθήνα η Eλευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) με βάση τις αρχές του Αναρχοσυνδικαλισμού. Σήμερα διατηρεί ενώσεις στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη (2005) στα Γιάννενα (2009) και στο Ρέθυμνο (2017) και αποτελεί μια ένωση εργαζομένων και ανέργων που συγκροτείται ομοσπονδιακά βασιζόμενη σε τοπικές και κλαδικές ενώσεις, λειτουργώντας αντι-ιεραρχικά με συνελεύσεις και συνδιασκέψεις. Δραστηριοποιείται σε εργασιακούς χώρους και πρωτοβάθμια σωματεία (επισιτισμό, εκπαίδευση, εμποροϋπαλλήλους, φαρμακοϋπαλλήλους, βιβλιοϋπαλλήλους, κατασκευές, ανέργους), ενώ παράλληλα συνεργάζεται στενά με τα αναρχοσυνδικαλιστικά συνδικάτα και οργανώσεις του εξωτερικού. Συμμετέχει στο Μαυροκόκκινο Συντονισμό μαζί με SAC, CGT, IWW, IP, CNT-f, USI-AIT, και άλλες αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις αλλά διατηρεί καλές σχέσεις και με τις αναρχοσυνδικαλιστικές ομάδες που συμμετέχουν στην AIT. Τη περίοδο 2004-2009 έκδιδε την μηνιάτικη αναρχοσυνδικαλιστική εφημερίδα "Επί τα πρόσω". Από το 2011 εκδίδει σε άτακτα χρονικά διαστήματα το περιοδικό "Ελευθεριακός Συνδικαλισμός" και την ομώνυμη του εφημερίδα τοίχου. Από το 2011 επίσης και μέχρι σήμερα εκδίδει το "Ημερολόγιο των Εργαζομένων" με σκοπό την ενίσχυση "Ταμείου Αλληλοβοήθειας". Επίσης δημοσιεύει αφίσες, μπροσούρες, προκηρύξεις, ενημερωτικά φυλλάδια, περιοδικά έντυπα.
Το 2010 ιδρύθηκε η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία - Ροσινάντε.Οι ρίζες της ανιχνεύονται στην ομότιτλη εφημερίδα, η οποία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2009,έως και το 2016.Συγκροτείται τόσο σε τοπικό επίπεδο μέσω των περιφερειακών ενώσεων της(Αττικής ,Κρήτης, Κεντρικής Μακεδονίας, Θράκης και Δυτικής Ελλάδας)όσο και κλαδικό μέσω των εργασιακών κλαδικών ενώσεων (Υγείας, ΜΜΕ, Εκπαίδευσης, Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνίων, Τεχνών και θεαμάτων, Κατασκευών, καθώς και Διεπαγγελματική Ένωση). Πραγματοποιεί τακτικά πανελλαδικές συνδιασκέψεις και λειτουργεί στην βάση ενός φεντεραλιστικού, ομοσπονδιακού μοντέλου οργάνωσης. Τα μέλη της αναπτύσσουν συνδικαλιστική δράση συμμετέχοντας στα κλαδικά σωματεία εργαζομένων. Τα μέλη της οργάνωσης, παρεμβαίνουν εντός των Φοιτητικών Συλλόγων μέσω της συμμετοχής τους στα Ελευθεριακά Σχήματα, παλεύοντας για την μαζικοποίηση των Γενικών Συνελεύσεων υπό ταξικό πρίσμα, και τη δημιουργία ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών.
Αντιλαμβάνεται ως απαραίτητη τη μαζικοποίηση του κοινωνικού κινήματος, πέρα από ιδεολογικές αγκυλώσεις .Για αυτό το λόγο, δέχεται κριτική από ορισμένους αναρχικούς για τη συχνή της σύμπραξη με οργανώσεις που τοποθετούνται και εκτός του ελευθεριακού χώρου. Εναντιώνεται στη κρατική καταστολή και την καταπάτηση κοινωνικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, τον ρατσισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία, τη λεηλασία της φύσης, το μιλιταρισμό και τον εθνικισμό. Στόχος της η κοινωνική αυτοδιεύθυνση και η εργατική αυτοδιαχείριση, ο Ελευθεριακός Κομμουνισμός.
Αποτελεί διεθνιστική οργάνωση, συνεπώς αντιλαμβάνεται την κοινότητα των συμφερόντων της εργατικής τάξης ως ένα παγκόσμιας εμβέλειας ζήτημα. Για αυτό το λόγο διατηρεί συντροφικές σχέσεις και διαρκή επικοινωνία με άλλες μαζικές οργανώσεις του αναρχοσυνδικαλιστικού ρεύματος σε όλο το κόσμο.
Οι εκδόσεις της οργάνωσης "Καινά Δαιμόνια", έχουν κυκλοφορήσει αρκετούς τίτλους βιβλίων σχετικά με τον αναρχοσυνδικαλισμό και τις ελευθεριακές ιδέες, καθώς και την ομότιτλη θεωρητική επιθεώρηση. Από τον Δεκέμβριο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2020, το τμήμα Εκδόσεων και Θεωρητικής τεκμηρίωσης, έχει επιμεληθεί 6 τεύχη των "Καινών Δαιμονίων".
Από το 2017, διοργανώνει το φεστιβάλ Galopar, το οποίο λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο πλήθος πολιτικών εκδηλώσεων και πολιτιστικών δρώμενων.
Κριτική
Ο αναρχοσυνδικαλισμός έχει δεχθεί κατά καιρούς ποικιλόμορφη κριτική. Κάποιοιαναρχοκομμουνιστές ασκούν κριτική στον αναρχοσυνδικαλισμό ως ασυνεπή απέναντι στον αναρχισμό, καθώς θεωρούν πως τα εργατικά σωματεία αποτελούν θεσμό του καπιταλισμού και είναι ιεραρχικά οργανωμένα. Ορισμένοι μετααριστεροί συγγραφείς, κυρίως lifestyle όπως ο Μπομπ Μπλακ, υποστηρίζουν πως μια αναρχοσυνδικαλιστική επανάσταση θα αφήσει πίσω της καταπιεστικά κοινωνικά συστήματα (π.χ. την υποχρεωτική ατομική εργασία στο όνομα του κοινωνικού συμφέροντος) και ότι τα εργατικά συνδικάτα, στα οποία υποτίθεται πως θα βασιστεί η μετεπαναστατική δόμηση της κοινωνίας, ουσιαστικά θα καταλήξουν να αναπαράγουν τις κρατικές λειτουργίες. Επίσης κάποιοι χρεώνουν στον αναρχοσυνδικαλισμό τη συμμετοχή της CNT στη ρεπουμπλικανική κυβέρνηση της Μαδρίτης κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, ενώ κριτική ασκείται και στη συμμετοχή αναρχοσυνδικαλιστών σε διαπραγματεύσεις των συνδικάτων με το κράτος και τους εργοδότες.
Ο Φέραλ Φων (Feral Faun) υποστηρίζει στις Αστικές ρίζες του αναρχοσυνδικαλισμού πως ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι στην πραγματικότητα απλή προέκταση του φιλελευθερισμού στηριζόμενη σε καπιταλιστικές αρχές, όπως η ηθική της εργασίας και η πίστη στην ορθολογική «πρόοδο» ως αυτομάτως ωφέλιμη για το άτομο και την κοινωνία. Ο κοινωνικός οικολόγος Μάρεϊ Μπούκτσιν έχει επίσης ασκήσει κριτική στον αναρχοσυνδικαλισμό, θεωρώντας τον παρωχημένο και βασισμένο σε μία ξεπερασμένη, οικονομιστική αντίληψη η οποία θεωρεί τη βιομηχανική εργατική τάξη ως μοναδική ριζοσπαστική κοινωνική δύναμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Ιστορία του αναρχισμού Κατηγορία:Ιστορία των κοινωνικών κινημάτων
Τραχειά Αργολίδας
Η Τραχειά είναι χωριό του νομού Αργολίδας, του δήμου Επιδαύρου. Είναι χτισμένη στο εσωτερικό του νομού, ανάμεσα σε λόφους. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 143 κάτοικοι. Φημίζεται για την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, κυρίως τυριού, καθώς η περιοχή διαθέτει μεγάλο αριθμό τυροκομείων.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Τραχειάς έχει υποστεί μεγάλες αυξομειώσεις στο παρελθόν φτάνοντας το πιο υψηλό επίπεδο του το 1889 και το 1961. Απο το 1961 και έπειτα ο πληθυσμός της έχει μειωθεί σημαντικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Α.Ο. Διομήδης Άργους
Ο Αθλητικός Όμιλος Διομήδης Άργους είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη του Άργους. Ιδρύθηκε το 1976 και δραστηροποιείται κυρίως στο άθλημα της χειροσφαίρισης αλλά και σε άλλα αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, την καλαθοσφαίριση, την επιτραπέζια αντισφαίριση και τον στίβο.
Το όνομα του ομίλου, Διομήδης, προέρχεται από το όνομα του αρχαίου βασιλιά της πόλης του Άργους, ο οποίος έγινε γνωστός από τα ηρωικά κατορθώματά του στον πόλεμο της Τροίας εξαιτίας των οποίων χαρακτηρίστηκε από τον Όμηρο Άριστος των Αχαιών.
Έμβλημα του ομίλου ο αρχαίος λύκος με το στέμμα του βασιλιά Διομήδη. Ο λύκος αποτελεί αρχαίο και σύγχρονο έμβλημα της πόλης του Άργους που συναντάται σε αρχαία νομίσματα από την εποχή του μυθικού βασιλιά της πόλης Δαναού. Χρώματα του Διομήδη Άργους το πράσινο με το λευκό σε οριζόντιες ρίγες στη φανέλα.
Σπουδαία επιτυχία για το σύλλογο αποτελεί η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλλου θριάμβου χειροσφαίρισης ανδρών το 2012. Την ίδια χρονιά κέρδισε και το Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης ανδρών. Μάλιστα σημείωσε ένα πρωτοφανές ρεκόρ καθώς τερμάτισε αήττητος την κανονική περίοδο με 19 νίκες και μία ισοπαλία, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία της Α1 εθνικής κατηγορίας, που καθιερώθηκε την περίοδο 1989-90.