cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάιμε Λορέντε
Καριέρα
Ο Λορέντε έπαιξε στη θεατρική παράσταση Equus, για την οποία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στην πρώτη έκδοση των βραβείων María Jesús Sirvent. Έχει επίσης παίξει σε διάφορες θεατρικές παραγωγές όπως τα El público, La vengadora de las mujeres, El secreto a voces και De fuera vendrá.
Το 2016, ο Λορέντε άρχισε να παίζει στη σειρά του Antena 3, El secreto de Puente Viejo ως Ελίας Μάτο. Το 2017, άρχισε να υποδύεται τον «Ντένβερ» στην τηλεοπτική σειρά La casa de papel, που προβλήθηκε επίσης εκείνη την εποχή στο Antena 3. Μετά την αγορά των δικαιωμάτων της σειράς από το Netflix, έγινε παγκοσμίως γνωστή, καθιστώντας την ως η πιο δημοφιλής Ισπανική σειρά στην ιστορία, που ανανεώθηκε για αρκετές ακόμη σεζόν και έκανε τους ηθοποιούς της, συμπεριλαμβανομένου του Λορέντε, διεθνή αστέρια. Η σειρά τελείωσε τον Δεκέμβριο του 2021 στην πέμπτη σεζόν της. Για την ερμηνεία του, ήταν υποψήφιος για το βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου για την τηλεόραση στα Βραβεία Ένωσης Ηθοποιών στην έκδοση 2018 και Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου για την τηλεόραση στην έκδοση 2019. Το 2018, υποδύθηκε τον Νάνο στην πρωτότυπη σειρά του Netflix, Élite κατά τις δύο πρώτες σεζόν. Το 2020, άρχισε να παίζει τον Ροντρίγκο Ντίαθ ντε Βιβάρ (Ελ Κιντ) στην ιστορική σειρά του Amazon Prime Video El Cid, η οποία διήρκεσε δύο σεζόν, αποτελώντας τον κύριο πρωταγωνιστή.
Την ίδια περίοδο που συμμετείχε στην προαναφερθείσα τηλεοπτική σειρά έπαιξε σε διάφορες ταινίες. Άρχισε να γυρίζει το Historias románticas (un poco) cabronas το 2016, το οποίο μεταδόθηκε το 2018, τη χρονιά που κυκλοφόρησε το Todos lo saben και το La sombra de la ley. Ένα χρόνο αργότερα, πρωταγωνίστησε στην πρωτότυπη ταινία του Netflix, ¿A quién te llevarías a una isla desierta?, μαζί με την τότε σύντροφό του, Μαρία Πεδράθα.
Το 2021, με το τέλος του La casa de papel, ανακοινώθηκαν διάφορα έργα στα οποία θα συμμετείχε όλο το 2022. Πρώτον, τα γυρίσματα της ταινίας τρόμου Tin & Tina, βασισμένη σε μια μικρού μήκους ταινία του 2013 σε σκηνοθεσία του Ρούμπιν Στέιν, επίσης σκηνοθέτη της ταινίας. Αργότερα, ένας άλλος πρωταγωνιστικός ρόλος για την ταινία 42 segundos με τον Άλβαρο Θερβάντες, η οποία πραγματεύεται πως η ισπανική ομάδα υδατοσφαίρισης κέρδισε ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, όπου υποδύεται τον Πέδρο Γκαρθία Αγουάδο. Τέλος, ανακοινώθηκε ένας ακόμη πρωταγωνιστικός ρόλος, αυτή τη φορά για μια τηλεοπτική σειρά για τον Άνχελ Κρίστο και την Μπάρμπαρα Ρέι, με τίτλο Cristo y Rey, όπου ο Λορέντε υποδύεται τον Κρίστο.
Τον Νοέμβριο του 2022, ξεκίνησε τα γυρίσματα της επερχόμενης πρωτότυπης σειράς του Netflix, Mano de Hierro μαζί με τους Τσίνο Νταρίν και Ναταλία ντε Μολίνα.
Συγγραφή
Εκτός από τις καριέρες του ως ηθοποιός και τραγουδιστής, ο Λορέντε είναι γνωστός συγγραφέας. Το 2019, δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο «A propósito de tu boca», μια συλλογή ποιημάτων που ξεκίνησε να γράφει στο γυμνάσιο.
Προσωπική ζωή
Στα γυρίσματα του La casa de papel γνώρισε την Μάρτα, υπεύθυνη γκαρνταρόμπας της σειράς, με την οποία ξεκίνησε σχέση στις αρχές του 2021. Τον Νοέμβριο του 2021 έγιναν γονείς ενός κοριτσιού ονόματι Αμάια. Τον Μάιο του 2023, γεννήθηκε ο γιος τους, Λούκα.
Παλιότερα, ήταν σε σχέση με την ηθοποιό Μαρία Πεδράθα, τη σύντροφό του στις πρώτες σεζόν του La casa de papel και του Élite μεταξύ του 2018 και τα τέλη του 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ράπερ
Σαλαμάνδρα Τίγρης
Η σαλαμάνδρα τίγρης (Ambystoma tigrinum) είναι είδος της Βόρειας Αμερικής. Η κοινή της ονομασία είναι ανατολική σαλαμάνδρα τίγρης, για να το διαφοροποιήσει από άλλα στενά συγγενικά είδη.
Περιγραφή
Οι σαλαμάνδρες τίγρεις αναπτύσσονται σε ένα τυπικό μήκος (15-20 εκατοστά) και το μέγιστο περίπου (36 εκατοστά) μήκος, και είναι ιδιαίτερα νεοτενές είδος όπως είναι και τα αξολότλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρόδηλα
Λιβέριος Ραβέννας
Ο Λιβέριος Ραβέννας (πέθανε το 200) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Ραβέννας κατά τον 2ο αιώνα. Θεωρείται ο ιδρυτής της Επισκοπής της Ραβέννας και ένας από τους πρώτους επισκόπους της.
Θεωρείται άγιος από την Καθολική εκκλησία, η οποία εορτάζει την μνήμη του στις 30 Δεκεμβρίου.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Ραβέννας
Βαλτάσαρ Κάρολος των Αστουριών
Ο Βαλτάσαρ Κάρολος (ισπαν. Balthasar Carlos, 17 Οκτωβρίου 1629 - 9 Οκτωβρίου 1646) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πρίγκιπας των Αστουριών (διάδοχος).
Βιογραφία
Η Ινές δε Θουνίγα υ Βελάσκο, σύζυγος του πρωθυπουργού Γασπάρ δε Γουθμάν, Κόμη του Ολιβάρες, ήταν κυρία επί των τιμών της Ελισάβετ και έγινε μία από τους τρεις αναδόχους του Βαλτάσαρ Καρόλου και γκουβερνάντα του. Το 1632 ορκίστηκε πρίγκιπας της Καστίλλης και Λεόν. Το 1644 απεβίωσε η μητέρα του Ελισάβετ.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Φύτεμα Ικαρίας
Το Φύτεμα είναι οικισμός στην Ικαρία και την Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Φύτεμα βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού και προς τα βόρεια παράλια του, σε υψόμετρο 15 μέτρα. Είναι δίπλα και βορειοανατολικά του Κάμπου ενώ απέχει περίπου 2 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Εύδηλο και 34 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Άγιο Κήρυκο. Στη δυτική του άκρη είναι ο αρχαιολογικός χώρος του Κάμπου με πυρήνα το Ωδείο, το υστερορρωμαϊκό υδραγωγείο και ένα πρωτοβυζαντινό κοσμικό κτίριο με το όνομα "Παλάτια". Σε νεοκλασικό κτήριο που οικοδομήθηκε το 1939 με εθελοντική εργασία κατοίκων του Κάμπου και οικονομική συνδρομή αποδήμων από την Αμερική και την Αυστραλία στεγάζονται ευρήματα από την βόρεια Ικαρία.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ευδήλου του τότε δήμου Ευδήλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Ευδήλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευδήλου του Δήμου Ικαρίας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 50 κάτοικοι ενώ το 2001 ήταν 43.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Φελίνο (Ιταλία)
Το Φελίνο (ιταλικά: Felino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Πολύκλειτος ο Νεότερος
Ο Πολύκλειτος (ο Νεότερος, 5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχιτέκτονας και γλύπτης με καταγωγή από το Άργος ή την Σικυώνα, ο οποίος υπήρξε ο αρχιτέκτονας του θεάτρου της Επιδαύρου και του κτηρίου της θόλου κοντά στο θέατρο. Η πόλη καταγωγής του είναι αβέβαιη, καθώς ο Παυσανίας τον περιγράφει ως Αργείο, ενώ ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ως Σικυώνιο, ενώ του πιστώνουν και οι 2 τα ίδια έργα. Ενδεχομένως, υπήρξε και ζωγράφος σύμφωνα με επίγραμμα της Ελληνικής ανθολογίας (3.267) χωρίς να είναι βέβαιο. Εξίσου αβέβαιο είναι και το εάν πρόκειται για τον αδερφό του γλύπτη Ναυκύδη, ή τον γιο του Πολύκλειτου του Πρεσβύτερου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Σάββας Βογιατζής
Ο Σάββας Βογιατζής ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928.
Καριέρα
Ο Βογιατζής έγινε παίκτης του Άρη το 1925 και συμμετείχε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα κατά την σεζόν 1925-26, πετυχαίνοντας ένα τέρμα και αποτελώντας μέλος της ενδεκάδας που κατέκτησε τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ με τον Ηρακλή, νικώντας με 4-1 στις 27 Ιουνίου 1926.
Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1927, οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν από τον Ηρακλή χάνοντας τον τίτλο για πρώτη φορά μετά το 1923, με τον Βογιατζή να είναι ένας από τους καλύτερους σκόρερ της ομάδας, πετυχαίνοντας τέσσερα τέρματα.
Την επόμενη χρονιά, σκόραρε έξι γκολ για το τοπικό πρωτάθλημα, συμβάλλοντας σημαντικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η τελική φάση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο επιθετικός έπαιξε στους δύο εκτός έδρας αγώνες του Άρη, ο οποίος νίκησε με 1-3 τον Ατρόμητο και ηττήθηκε με 3-2 από τον Εθνικό. Ο Βογιατζής σκόραρε το ένα από τα δύο τέρματα της ομάδας του στο δεύτερο ματς. Τελικά, οι "κίτρινοι" πανηγύρισαν τον τίτλο του πρώτου πρωταθλητή Ελλάδος, με τρεις νίκες και μία ήττα στην τελική φάση του πρωταθλήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Φιντέντσα
Η Φιντέντσα (ιταλικά: Fidenza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Πολύκλειτος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Πολύκλειτος μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω θέματα:
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 1999-00
Πηγές
1999 2000 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1999
Μαρία Λουκά
Η Μαρία Λουκά είναι πρώην πρωταθλήτρια και έπειτα προπονήτρια της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Απόφοιτος της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ), Εθνικής γυμναστικής ακαδημίας όπου πήρε μαθήματα διαιτησίας και ήταν η πρώτη γυναίκα διαιτητής αγώνων ποδοσφαίρου μέλος του συνδέσμου Πειραιά.
Αδελφές της είναι οι επίσης πρωταθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Σταματίνα και Λιλή. Ήταν παντρεμένη με τον πρωταθλητή του αθλήματος Νίκο Κωστόπουλο. Το 1970 πήρε το δίπλωμα διαιτητή ποδοσφαίρου με άριστα ανάμεσα σε 108 άνδρες συμφοιτητές της.
Γεννημένη στον Πειραιά ξεκίνησε την επιτραπέζια αντισφαίριση σε πολύ μικρή ηλικία, από το σχολείο και σε ηλικία εννέα ετών κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο. Έπαιξε για τους συλλόγους : Α.Ο. Προφήτης Ηλίας Πειραιά, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός.
Σε ατομικό επίπεδο ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στο απλό το 1967, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1987 και το 1988, δεύτερη το 1968, 1970, 1975 και το 1985. Στο διπλό γυναικών πρώτη το 1965 με συμπαίκτρια την Λουκία Σκριβάνου, στο 1967, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1984 και 1985 όλες με συμπαίκτρια την αδελφή της Σταματίνα, δεύτερη ήταν το 1963, 1968 και το 1986. Στο διπλό μεικτό ήταν πρώτη το 1974, 1975, 1976, 1979 όλες με συμπαίκτη τον τότε σύζυγό της Κωστόπουλο, και φιναλίστ το 1969, 1970, 1971 και το 1972.
Πρωταθλήτρια Ελλάδος σε συλλογικό επίπεδο ήταν το 1953, 1970, 1984, 1986 με τον Προφήτη Ηλία, το 1964, 1965, με τον Ολυμπιακό.
Στους προ-βαλκανικούς αγώνες του 1963 κατέκτησε το χάλκινο στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μαρκέλλα Θάνου. Χάλκινο κατέκτησε πάλι στους βαλκανικούς του 1967 στο διπλό με συμπαίκτρια την Παναγιώτα Κότσια. Με την ίδια συμπαίκτρια κατέκτησαν το αργυρό μετάλλιο στους πρώτους Μεσογειακούς αγώνες το 1968.
Μαζί με τις αδελφές της Σταματίνα και Λιλή είχαν δημιουργήσει το 1988 κέντρο εκμάθησης του αθλήματος στο 2ο δημοτικό σχολείο Ταύρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες προπονητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Αθλητές ΟΣΦΠ
Κάμπος Ροδόπης
O Κάμπος είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης το οποίο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, σε απόσταση 51 χλμ. (οδηγικά) Α.-ΒΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου), 63 χλμ. Α. από την Κομοτηνή και 63 χλμ. Β. από την Αλεξανδρούπολη. Το χωριό είναι χτισμένο στις πλαγιές του όρους Σάπκα σε υψόμετρο 580 μέτρα, βορειοδυτικά της κορυφής Χαράκωμα (υψόμετρο 1.065 μέτρα). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κέχρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη τοπική κοινότητα Κέχρου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Κέχρου του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 76 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κάμπος Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Δημοκρατία της Κεντρικής Λιθουανίας
Η Δημοκρατία της Κεντρικής Λιθουανίας (Republika Litwy Środkowej, Vidurio Lietuvos Respublika), κοινώς γνωστή ως Κεντρική Λιθουανία και Μέση Λιθουανία (Litwa Środkowa, Vidurinė Lietuva, Сярэдняя Літва), ήταν βραχύβιο κράτος-μαριονέτα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, που υπήρχε από το 1920 έως το 1922, χωρίς διεθνή αναγνώριση. Ιδρύθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1920, μετά την ανταρσία του Ζελιγκόφσκι, όταν στρατιώτες του Πολωνικού Στρατού, κυρίως της 1ης Λιθουανικής-Λευκορωσικής Μεραρχίας Πεζικού υπό τον Λούτσιαν Ζελιγκόφσκι, με πλήρη υποστήριξη από την πολωνική αεροπορία, ιππικό και πυροβολικό, επιτέθηκαν στη Λιθουανία. Ενσωματώθηκε στην Πολωνία στις 18 Απριλίου 1922.
Με επίκεντρο το Βίλνιους, την ιστορική πρωτεύουσα της Λιθουανίας, για 18 μήνες η οντότητα χρησίμευε ως ουδέτερο κράτος μεταξύ της Πολωνίας, από την οποία εξαρτιόταν, και της Λιθουανίας, η οποία διεκδίκησε την περιοχή. Αυτή η περιοχή ήταν ένα μέσο πίεσης στη Λιθουανία καθώς η Πολωνία προσπάθησε να ανταλλάξει τη λιθουανική πρωτεύουσα στη Λιθουανία σε αντάλλαγμα για την εξάρτηση της αναδυόμενης Λιθουανίας (πρόταση ένωσης μεταξύ των δύο κρατών) ή την παράδοση στην Πολωνία (πρόταση αυτονομίας της Λιθουανίας εντός της Πολωνίας σύνορα). Μετά από ποικίλες καθυστερήσεις, διεξήχθησαν αμφισβητούμενες εκλογές στις 8 Ιανουαρίου 1922 και η περιοχή προσαρτήθηκε στην Πολωνία. Αρχικά, η πολωνική κυβέρνηση αρνήθηκε ότι ήταν υπεύθυνη για την ενέργεια ψευδούς σημαίας, αλλά ο Πολωνός ηγέτης Γιούζεφ Πιουσούτσκι αναγνώρισε στη συνέχεια ότι διέταξε προσωπικά τον Ζελιγκόφσκι να προσποιηθεί ότι ενεργούσε ως αντάρτικος Πολωνός αξιωματικός.
Τα Πολωνο-Λιθουανικά σύνορα στο μεσοπόλεμο, ενώ αναγνωρίστηκαν από τη Διάσκεψη των Πρέσβεων της Αντάντ και την Κοινωνία των Εθνών, δεν αναγνωρίστηκαν από τη Δημοκρατία της Λιθουανίας με έδρα το Κάουνας μέχρι το πολωνικό τελεσίγραφο του 1938. Το 1931 ένα διεθνές δικαστήριο της Χάγης εξέδωσε τη δήλωση ότι η πολωνική κατάληψη της πόλης ήταν παραβίαση του διεθνούς δικαίου, αλλά χωρίς καμία πολιτική συνέπεια.
Ιστορία
Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, τα περισσότερα εδάφη που αποτελούσαν παλαιότερα το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας προσαρτήθηκαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορική κυβέρνηση ακολούθησε ολοένα και περισσότερο μια πολιτική εκρωσισμού των νεοαποκτηθέντων εδαφών, η οποία κλιμακώθηκε μετά την αποτυχημένη Ιανουαριανή Εξέγερση του 1864. Οι διακρίσεις σε βάρος των ντόπιων κατοίκων περιελάμβαναν περιορισμούς και άμεσες απαγορεύσεις στη χρήση των πολωνικών, λιθουανικών, λευκορωσικών και ουκρανικών γλωσσών. Αυτά τα μέτρα, ωστόσο, είχαν περιορισμένα αποτελέσματα στην προσπάθεια πολωνοποίησης που ανέλαβε η πολωνική πατριωτική ηγεσία της εκπαιδευτικής περιφέρειας του Βίλνιους. Μια παρόμοια προσπάθεια συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της Λιθουανικής Εθνικής Αναγέννησης του 19ου αιώνα, η οποία προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί τόσο από τις πολωνικές όσο και από τις ρωσικές επιρροές. δεξιά|μικρογραφία| Δίγλωσση Διακήρυξη του [[Γιούζεφ Πιουσούτσκι|Πιουσούτσκι προς τους κατοίκους του πρώην Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας (Απρίλιος 1919).]] Η εθνοτική σύνθεση της περιοχής αμφισβητείται εδώ και καιρό, αφού οι απογραφές από εκείνη την εποχή και τον τόπο συχνά θεωρούνται αναξιόπιστες. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1897, που είναι γνωστό ότι παραποιήθηκε σκόπιμα, ο πληθυσμός του Κυβερνείου Βίλνα κατανεμήθηκε ως εξής: Λευκορώσοι στο 56,1% (συμπεριλαμβανομένων των Ρωμαιοκαθολικών), Λιθουανοί στο 17,6%, Εβραίοι στο 12,7%, Πολωνοί στο 8,2%, Ρώσοι στο 4,9%, Γερμανοί στο 0,2%, Ουκρανοί στο 0,1%, Τάταροι στο 0,1% και «Άλλοι» στο 0,1%.
Η γερμανική απογραφή του 1916 της Περιφέρειας Βίλνιους (δημοσιεύτηκε το 1919), ωστόσο, ανέφερε εντυπωσιακά διαφορετικούς αριθμούς. Οι Πολωνοί στο 58,0%, οι Λιθουανοί στο 18,5%, οι Εβραίοι στο 14,7%, οι Λευκορώσοι στο 6,4%, οι Ρώσοι στο 1,2% και οι «Άλλοι» στο 1,2%.
Και οι δύο απογραφές είχαν αντιμετωπίσει δυσκολίες στην προσπάθεια κατηγοριοποίησης των θεμάτων τους. Οι εθνογράφοι στη δεκαετία του 1890 ήρθαν συχνά αντιμέτωποι με εκείνους που περιέγραφαν τους εαυτούς τους ως Λιθουανούς και Πολωνούς. Σύμφωνα με Γερμανό αναλυτή απογραφής, «Ο αντικειμενικός καθορισμός των συνθηκών εθνικότητας έρχεται αντιμέτωπος με τις μεγαλύτερες δυσκολίες».
Επακόλουθα
Μερικοί ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι αν η Πολωνία δεν είχε επικρατήσει στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, η Λιθουανία θα είχε εισβληθεί από τους Σοβιετικούς και δεν θα είχε ποτέ βιώσει δύο δεκαετίες ανεξαρτησίας. Κάτω από αυτό το σενάριο, παρά τη Σοβιετική-Λιθουανική Συνθήκη Ειρήνης του 1920, η Λιθουανία ήταν πολύ κοντά στην εισβολή των Σοβιετικών το καλοκαίρι του 1920 και την αναγκαστική ενσωμάτωση σε αυτό το κράτος, και μόνο η πολωνική νίκη εκτροχιάστηκε αυτό το σχέδιο.
Μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το 1939, το Βίλνιους και τα περίχωρά του μήκους έως και 30 χιλιόμετρα παραχωρήθηκαν στη Λιθουανία σύμφωνα με τη Συνθήκη αμοιβαίας συνδρομής Σοβιετικής Ένωσης-Λιθουανίας της 10ης Οκτωβρίου 1939 και το Βίλνιους έγινε ξανά πρωτεύουσα. της Λιθουανίας. Ωστόσο, το 1940, η Λιθουανία προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση, αναγκάζοντας τη χώρα να γίνει Λιθουανική ΣΣΔ. Από την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας το 1991, το καθεστώς της πόλης ως πρωτεύουσας της Λιθουανίας έχει αναγνωριστεί διεθνώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λιθουανίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Κράτη της περιόδου μετά την Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πρώην κράτη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1920 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1922
Ευμένεια
Με το όνομα Ευμένεια είναι γνωστές δυο πόλεις:
Φοντανελλάτο
Το Φοντανελλάτο (ιταλικά: Fontanellato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Γεώργιος Ρόκος
Βιογραφία
Αρχικά δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ, έχοντας ήδη αγωνιστική δράση στους κόλπους του ΠΑΚ κατά τα φοιτητικά του χρόνια στην Ιταλία. Ήταν μεταξύ άλλων μέλος της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ.
Εξελέγη βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1996 με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗ.Κ.ΚΙ.). Στις εκλογές του 2007 πολιτεύτηκε ξανά με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής.
Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών στις 10 Αυγούστου 2017, από ασθένεια των πνευμόνων (που αποδόθηκε στη σκόνη, λόγω της μακρόχρονης εργασία του στα κεραμικά) και κηδεύτηκε το απόγευμα της ίδιας ημέρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης
Τιτσίνο (ποταμός)
Ο ποταμός Τιτσίνο (ιταλ. Ticino, λομβ. Tesín, γαλλ. και γερμ. Tessin, λατ. Ticīnus) είναι ο σημαντικότερος αριστερός παραπόταμος του Πάδου. Από αυτόν ονομάσθηκε το ελβετικό Καντόνι του Τιτσίνο, από το οποίο διέρχεται στον άνω ρου του.
Ο Τιτσίνο είναι ο ένας από τους 4 μεγάλους ποταμούς που πηγάζουν από τον ορεινό όγκο του Αγίου Γοτθάρδου (οι άλλοι τρεις είναι ο Ροδανός, ο Ρόις και ο Ρήνος).
Ρους
Ο Τιτσίνο πηγάζει στην κορυφή της Κοιλάδας του Μπεντρέττο (Val Bedretto) στην Ελβετία, στα σύνορα των καντονίων του Βαλαί και του Τιτσίνο, και μόλις κάτω (βορειοανατολικά) από την ορεινή Διάβαση Νουφένεν (ιταλ. Passo della Novena, υψόμετρο 2.478 μέτρα), σε γεωγραφικές συντεταγμένες 46°29′11΄΄ Βόρειο πλάτος και 8°24′15΄΄ Ανατολικό μήκος. Τροφοδοτείται από τους Παγετώνες των Άλπεων και μετά την Κοιλάδα του Μπεντρέττο εισέρχεται στην Κοιλάδα Λεβεντίνα. Ο ρους του στρέφεται από τα ανατολικά προς τα νοτιοανατολικά και μετά, απότομα, προς τα δυτικά, όπου σχηματίζει τη μεγάλη μακρόστενη Λίμνη Ματζόρε (υψόμετρο 193 μέτρα), το άλλο άκρο της οποίας βρίσκεται στην Ιταλία: είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη της Ιταλίας και η μεγαλύτερη της νότιας Ελβετίας. Από εκεί ο Τιτσίνο συνεχίζει προς τα νότια και στο τέλος προς τα νοτιοανατολικά. Ο Τιτσίνο εκβάλλει στον Πάδο λίγα χιλιόμετρα αφού διέλθει από την πόλη Παβία, μετά από διαδομή μήκους 248 χιλιομέτρων περίπου, στην τοποθεσία Βακκαρίτσα, σε σημείο με γεωγραφικές συντεταγμένες 45°08′35΄΄ Β και 9°14′12΄΄ Α, και υψόμετρο 52 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Υδρολογικά δεδομένα
Στην Ελβετία έχουν κτισθεί φράγματα στον Τιτσίνο για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, ενώ στην Ιταλία τα νερά του χρησιμεύουν κυρίως για άρδευση. Η παροχή σε νερό του ποταμού παρουσιάζει πολύ μεγάλες διακυμάνσεις, με μέση παροχή στη συμβολή του με τον Πάδο 348 κυβ. μέτρα ανά δευτερόλεπτο, ελάχιστη 54 και μέγιστη 5.000 κυβ. μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Ιστορία
Ο θρυλικός Γαλάτης ηγέτης Βελλοβέσος λέγεται ότι είχε νικήσει τους Ετρούσκους στις όχθες του ποταμού περί το 600 π.Χ.. Στην καθαρή ιστορία, δίπλα στον Τιτσίνο διεξάχθηκε τον Νοέμβριο του 218 π.Χ. η ομώνυμη μάχη, η πρώτη του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, μεταξύ Καρχηδονίων και Ρωμαίων, καταλήγοντας σε νίκη των πρώτων.
Οικισμοί
thumb|right|255px|Ο ποταμός στα νότια του [[Αεροδρόμιο Μαλπένσα|Αεροδρομίου Μαλπένσα του Μιλάνου]] Στη στενή αλπική κοιλάδα του Μπεντρέττο ο ποταμός διασχίζει το χωριό Αλλ' Άκουα ή Αλλ' Άκουα Οσπίτσιο (All'Acqua Ospizio) σε υψόμετρο 1.614 μέτρα, που ονομάσθηκε έτσι από τον ξενώνα (ospizio) για τους ταξιδιώτες που υπήρχε εκεί πριν από αιώνες. Πιο κάτω ο ποταμός διέρχεται από το Ρόνκο (υψόμετρο 1.487 μέτρα) και το ίδιο το Μπεντρέττο (υψόμετρο 1.402 μέτρα), το μικρό χωριό που έδωσε το όνομά του στην κοιλάδα. Ακόμα χαμηλότερα, ο Τιτσίνο περνά από το Οσάσκο, όπου δέχεται από τα δεξιά τα νερά του Ρι ντι Κρισταλλίνα (= «Κρυστάλλινο ρυάκι»), και κατόπιν από το χωριό Φοντάνα. Συνεχίζει στην Κοιλάδα Λεβεντίνα (Valle Leventina), όπου διασχίζει το μεγάλο χωριό Αϊρόλο (υψόμετρο 1.175 μ.). Ο ρους του στην Ελβετία συναντά τέλος τις πόλεις Μπελλιντσόνα (υψόμετρο 240 μ.) και Λοκάρνο (στη Λίμνη Ματζόρε). Μετά τη λίμνη, στην Ιταλία, διέρχεται από το Σέστο Καλέντε, το Καστελλέττο σόπρα Τιτσίνο, το Βιτζεβάνο και την Παβία.
Παραπόταμοι
Με την εξαίρεση των ποταμιών που χύνονται στη ο Τιτσίνο έχει τους παρακάτω αξιόλογους παραποτάμους, όλους αριστερούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Λομβαρδίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Πεδεμοντίου Κατηγορία:Ποταμοί της Ελβετίας
Canal+
Το Canal+ είναι γαλλικό καλωδιακό τηλεοπτικό κανάλι που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1984. Ανήκει 100% στον Groupe Canal+, ο οποίος σε τη σειρά του ανήκει στη Vivendi. Το κανάλι μεταδίδει διάφορα είδη προγραμματισμού, ως επί το πλείστον κρυπτογραφημένα. Χωρίς κρυπτογράφηση προγραμματισμού μπορούν να προβληθούν δωρεάν στο Canal+ και δορυφορικά στο Canal+ Clair.
Το Canal+ υποστηρίζει την πρωτοβουλία Hybrid Broadcast Broadband TV (HbbTV, μια κοινοπραξία εταιρειών ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών και επιχειρήσεων του Διαδικτύου, συμπεριλαμβανομένων των SES, OpenTV και Institut für Rundfunktechnik), η οποία προωθεί και καθιερώνει ένα ανοικτό ευρωπαϊκό πρότυπο για τους υβριδικούς αποκωδικοποιητές λήψης των τηλεοπτικών και ευρυζωνικών εφαρμογών πολυμέσων με ένα μόνο περιβάλλον εργασίας χρήστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Παλμ Μπητς
Η Παλμ Μπητς (Palm Beach) είναι κωμόπολη στην ομώνυμη Κομητεία Παλμ Μπητς, στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Γειτονικές πόλεις είναι η Γουέστ Παλμ Μπητς και η Λέικ Γουόρθ. Κατά την απογραφή του 2010 η Παλμ Μπητς είχε μόνιμο πληθυσμό 8.348 κατοίκους. Το 2018 κατατάχθηκε ως ο 27ος πλουσιότερος οικισμός σε όλες τις ΗΠΑ.
Ιστορία
Το ναυάγιο του πλοίου «Προβιντένθια» αναφέρεται ως η αιτία για την προέλευση του ονόματος του οικισμού, που σημαίνει «Παραλία των φοινίκων»: Το πλοίο αυτό ταξίδευε από την Αβάνα στο Κάδιθ της Ισπανίας με ένα φορτίο καρύδες κοκοφοίνικα, που είχαν συλλεγεί στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο της Καραϊβικής, και ναυάγησε κοντά στη σημερινή Παλμ Μπητς. Πολλοί σπόροι από τις καρύδες φύτρωσαν στην ακτή του μελλοντικού οικισμού ή φυτεύθηκαν κατά μήκος της. Αναπτύχθηκε έτσι με τον καιρό μια πυκνή συστάδα κοκοφοινίκων στο μέρος που αργότερα ονομάσθηκε Παλμ Μπητς.
Προτού καθιερωθεί ως θέρετρο από τον Χένρυ Φλάγκλερ, η Παλμ Μπητς ήταν ένα αραιοκατοικημένο τμήμα της Λέικ Γουόρθ. Ο πυρήνας του οικισμού δημιουργήθηκε από τα δύο πολυτελή ξενοδοχεία του Φλάγκλερ: το Royal Poinciana Hotel (1894) και το Breakers Hotel (1896).
Τα οικόπεδα του Φλάγκλερ αγοράστηκαν από τους επωφελημένους από τη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της «Επίχρυσης εποχής» (Gilded Age, το αμερικανικό αντίστοιχο της Μπελ Επόκ) και το 1902 ο ίδιος ο Φλάγκλερ έκτισε ένα μέγαρο για τον ίδιο, το «Χουάιτχωλ», και βοήθησε στο να καθιερωθεί η χειμερινή σεζόν του Παλμ Μπητς διατηρώντας ευκαιρίες ψυχαγωγίας για τους φιλοξενούμενους. Η Παλμ Μπητς αναγνωρίσθηκε ως οικισμός το 1911.
Μια περιοχή γνωστή ως «Στυξ» (Styx) στέγαζε τους εργάτες που έκτιζαν τα παραπάνω και την κωμόπολη, ενώ αργότερα αγοράσθηκε από τον Έντουαρντ Ρ. Μπράντλεϋ και η εργατική τάξη μετακόμισε στη Γουέστ Παλμ Μπητς.
Γεωγραφία
thumb|center|755px|alt=Palm Beach|Το Παλμ Μπητς απλώνεται πέρα από τη λιμνοθάλασσα που μοιάζει με ποτάμι. Η Παλμ Μπητς είναι ο ανατολικότερος οικισμός στη Φλόριντα, με γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 26°43΄ Βόρειο και μήκος 80°02΄22 Δυτικό. Βρίσκεται πάνω σε ένα πολύ μακρόστενο επίπεδο νησί με μήκος 29 χιλιόμετρα, που απλώνεται ανάμεσα στον ανοικτό Ατλαντικό Ωκεανό και τη Λιμνοθάλασσα Λέικ Γουόρθ. Σε κανένα σημείο το νησί δεν ξεπερνά σε πλάτος το 1,2 χιλιόμετρο, ενώ σε κάποια μέρη έχει πλάτος μόλις 150 μέτρα. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του οικισμού είναι μόλις 2,1 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οικισμός έχει συνολική έκταση 27 km², από την οποία το 62,45% καλύπτεται από νερό. Είναι οικισμός της Μητροπολιτικής Περιοχής του Μαϊάμι.
Κλίμα
Κατά την ταξινόμηση Köppen η Παλμ Μπητς έχει κλίμα υγρής τροπικής/υποτροπικής σαβάνας, με καυτά υγρά καλοκαίρια και ζεστούς, ξηρότερους χειμώνες. Υπάρχει δηλαδή η λεγόμενη «εποχή των βροχών» των τροπικών και υποτροπικών περιοχών. Αυτή στην περίπτωση της Παλμ Μπητς διαρκεί από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε οι τροπικές καταρρακτώδεις βροχές είναι συνηθισμένες, όπως και οι καταιγίδες που δημιουργούνται από κατακόρυφα ρεύματα ανόδου θερμού αέρα. Οι μέσες μέγιστες θερμοκρασίες στην κωμόπολη το θέρος είναι 31 έως 34 °C και οι μέσες ελάχιστες 25 έως 28 °C. Πάνω από τις μισές ημέρες του καλοκαιριού περιλαμβάνουν μια καταιγίδα το απομεσήμερο και θαλάσσια αύρα που δροσίζει κάπως την υπόλοιπη ημέρα.
Ο χειμώνας φέρνει ηλιόλουστο και πολύ λιγότερο βροχερό καιρό, ενώ οι μέσες μέγιστες θερμοκρασίες είναι 24 έως 28 °C και οι μέσες ελάχιστες 19 έως 23 °C. Αυτή θεωρείται η κυριότερη τουριστική περίοδος στη περιοχή. Παρά το ότι η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1700 χιλιοστόμετρα (τετραπλάσια της Αθήνας), κάποιες φορές οι χειμώνες είναι τόσο ξηροί, ώστε να επιβάλλονται περιορισμοί στην κατανάλωση νερού. Οι ώρες ηλιοφάνειας είναι περισσότερες από 2900 κάθε χρόνο. Τροπικοί κυκλώνες περνούν περιστασιακά από την Παλμ Μπητς, με την πλέον πρόσφατη διέλευση με σοβαρές καταστροφές το 1928.
Συγκοινωνίες
Η Παλμ Μπητς εξυπηρετείται καλά από σιδηροδρομικό σταθμό (με τρένα τριών διαφορετικών εταιρειών) και το Διεθνές Αεροδρόμιο της Παλμ Μπητς, που βρίσκονται στην ηπειρωτική ακτή, στο Γουέστ Παλμ Μπητς. Μέσα στην πόλη όλες σχεδόν οι μετακινήσεις γίνονται με Ι.Χ. αυτοκίνητα και ταξί. Τα ποδήλατα είναι επίσης πολύ συνηθισμένα.
Αξιοθέατα
thumb|right|Το Μεγάλο [[Κεΐβη η πέντανδρος|Δέντρο Καπόκ τη νύχτα]]
Πρόσωπα
Πολλοί «πλούσιοι και διάσημοι» κατοίκησαν κατά καιρούς ή κατοικούν στην Παλμ Μπητς. Μεταξύ τους είναι και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
Παραπομπές
Παλμ Μπητς
Φοντεβίβο
Το Φοντεβίβο (ιταλικά: Fontevivo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν
thumb|right|Ο Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν το 1897 Ο Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν (Edmund Clarence Stedman, 8 Οκτωβρίου 1833 – 18 Ιανουαρίου 1908) ήταν Αμερικανός ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, διατριβογράφος, τραπεζίτης και επιστήμονας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν γεννήθηκε στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ στις 8 Οκτωβρίου 1833. Ο πατέρας του ταγματάρχης Έντμουντ Μπουρκ Στέντμαν πέθανε από φυματίωση δύο χρόνια αργότερα τον Δεκέμβριο του 1835. Μέχρι την επόμενη άνοιξη είχε μετακομίσει με την μητέρα του Ελίζαμπεθ Κλίμενταϊν Στέντμαν και τον μικρότερο αδελφό του στο Πλέινφιλντ του Νιου Τζέρσεϊ για να ζήσουν με τον εύπορο παππού του, Ντέιβιντ Λόου Ντοτζ. Ο Ντοτζ, Καλβινιστής και ειρηνιστής, ήταν αυστηρός, δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει τις οικονομίες του για να υποστηρίξει τα εγγόνια του, και συχνά τιμωρούσε τα αγόρια για κακή διαγωγή. Η κυρία Στέντμαν πώλησε ποιήματα και μυθιστορήματα σε περιοδικά όπως τα Graham's Magazine, Sartain's Magazine, The Knickerbocker και Godey's Lady's Book για να αποκτήσει εισοδήματα. Εν τέλει, τα παιδιά μετακόμισαν στον παππού από την πλευρά του πατέρα τους, Γκρίφιν Στέντμαν και τον αδελφό Τζέιμς στο Νόριτς του Κονέκτικατ.
Ο Στέντμαν σπούδασε για δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, έγινε δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη, ειδικότερα στις εφημερίδες Tribune και World, στην οποία υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής κατά τα πρώτα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία, σπούδασε νομική και για μικρό διάστημα υπήρξε προσωπικός γραμματέας του γενικού εισαγγελέα Έντουαρντ Μπέιτς στην Ουάσινγκτον. Ήταν επίσης μέλος του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης στην Γουόλ Στριτ από το 1865 έως το 1900. Το πρώτο του βιβλίο, Poems, Lyrical and Idyllic (Ποιήματα, Λυρικά και Ειδύλλια), εκδόθηκε το 1860, ενώ ακολούθησαν και επιτυχημένοι τόμοι παρόμοιου χαρακτήρα, αλλά και συλλογές των ποιημάτων του το 1873, το 1884 και το 1897. Τα μεγαλύτερά του ποιήματα είναι το Alice of Monmouth: an Idyl of the Great War (Αλίκη του Μονμάουθ: ένα Ειδύλλιο του Μεγάλου Πολέμου, 1864) και το The Blameless Prince (Ο Άψογος Πρίγκιπας, 1869), μια αλληγορία καλών πράξεων, που υποτίθεται πως επηρεάστηκε από τον βίο του Πρίγκιπα Αλβέρτου. Και τέλος μια περίτεχνη αναμνηστική ωδή στον Ναθάνιελ Χόθορν, η οποία αναγνώστηκε στην Αδελφότητα Φι Βήτα Κάπα του Χάρβαρντ το 1877.
Μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των μακρύτερων ποιημάτων του, ενώ ο λυρικός τόνος δεν απουσιάζει ποτέ από τα τραγούδια, τις μπαλάντες και τα κριτικά ή φανταστικά ποιήματα του. Ως επιμελητής εξέδωσε έναν τόμο του Cameos του Ουόλτερ Σάβατζ Λάντορ (με τον Τόμας Μπέιλι Άλντριτς, 1874), μια μεγάλη Βιβλιοθήκη (επιλεγμένων έργων) Αμερικανικής Λογοτεχνίας (με την Έλεν Μ. Χάτσινσον, 11 τομ., 1888–1890), μια Βικτοριανή Ανθολογία (Victorian Anthology, 1895) και μια Αμερικανική Ανθολογία (American Anthology, 1787-1899, 1900). Οι δύο τελευταίοι τόμοι λειτουργοών ως μια λεπτομερή και περιεκτική κριτική μελέτη στην πεζογραφία του συνόλου της αγγλικής ποίησης από το 1837 και της αμερικανικής ποίησης του 19ου αιώνα.
Η μελέτη αυτή δημοσιεύθηκε σε κεφάλαια στο Scribner's Monthly (το οποίο έκλεισε το 1881 και άνοιξε ξανά την ίδια χρονιά ως Century Magazine), και επανεκδόθηκε, με προσθήκες, σε τόμους με τίτλο Victorian Poets (Βικτοριανοί Ποιητές, 1875, που συνεχίστηκε μέχρι το Ιωβηλαίο έτος του 1887) και Ποιητές της Αμερικής (Poets of America, 1885). Τα δύο έργα αποτέλεσαν το πιο συμμετρικό σώμα λογοτεχνικής κριτικής που δημοσιεύθηκε μέχρι εκείνη την εποχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αξία τους αυξήθηκε στην πραγματεία The Nature and Elements of Poetry (Φύση και Στοιχεία της Ποίησης, Βοστώνη, 1892), ένα έργο εξαιρετικής κριτικής διορατικότητας και τεχνικής γνώσης.
Ο Στέντμαν επιμελήθηκε, μαζί με την Έλεν Μ. Χάτσινσον το έργο A Library of American Literature (Μια Βιβλιοθήκη Αμερικανικής Λογοτεχνίας, 11 τόμ., 1888–90), και μαζί με τον Τζορτζ Ε. Γούντμπερι, το Works of Edgar Allan Poe (Έργα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, 10 τόμ., 1895). Μετά το θάνατο του Τζέιμς Ράσελ Λόουελ, ο Στέντμαν απέκτησε ίσως την κυρίαρχη θέση μεταξύ των Αμερικανών ποιητών και κριτικών. Το 1876, ήταν ένας από τους ποιητές που χλευάστηκε από τον Μπέιαρντ Τέιλορ στην έμμετρη παρωδία του The Echo Club and Other Literary Diversions (Η συλλογική αντήχηση και άλλες λογοτεχνικές παρεκτροπές).
Λουδοβίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα (1878-1920)
Ο Λουδοβίκος, πορτογαλ. Luís (26 Ιανουαρίου 1878 - 26 Μαρτίου 1920) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ήταν τιτουλάριος αυτοκράτορας της Βραζιλίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκαστόν κόμη του Ε και της Ισαβέλλας των Αβίς-Μπραγκάνσα τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Βραζιλίας. Ο πρωτότοκος αδελφός του Πέτρος-Αλκάνταρα πρίγκιπας του Γκράο-Παρά είχε κάνει μοργανατικό γάμο και εξαιρέθηκε της διαδοχής.
Οικογένεια
Το 1908 νυμφεύτηκε τη Μαρία Πία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Αλφόνσου κόμη της Καζέρτα· είχε τέκνα:
Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν
Βιογραφικά στοιχεία
Πέρα από τα λογοτεχνικά του έργα, ο Στέντμαν πραγματοποίησε επιστημονικά και τεχνικά επιτεύγματα. Το 1879, πρότεινε την κατασκευή ενός άκαμπτου αερόπλοιου εμπνευσμένος από την ανατομία του ψαριού, με πλαίσιο από σωληνώσεις χάλυβα, ορειχάλκου ή χαλκού, και έλικα ελκτικής διάταξης τοποθετημένο στην πλώρη του σκάφους. Έπειτα άλλαξε τα σχέδιά του τοποθετώντας έναν κινητήρα με δύο έλικες κρεμάμενους κάτω από το πλαίσιο στήριξης. Το αερόπλοιο δεν κατασκευάστηκε ποτέ, αλλά το σχέδιο του αποτέλεσε προπομπό των πηδαλιουχούμενων αερόπλοιων των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα.
Βασίλης Παίων
Ο Βασίλης Παίων ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928.
Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν
Εργογραφία
thumb|A Victorian Anthology, 1895
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες
Βασίλης Παίων
Καριέρα
Ο Παίων εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Άρη το 1925, όντας μέλος της τρίτης, "χρυσής" ομάδας των "κίτρινων". Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1926-27, ο Άρης έχασε για πρώτη φορά τον τίτλο από τον Ηρακλή. Ο Παίων πέτυχε το μοναδικό του τέρμα με την φανέλα του Άρη στον αγώνα εναντίον του Άτλαντα, όπου οι "κίτρινοι" νίκησαν με 4-1. Τρεις εβδομάδες αργότερα, έπαιξε στον φιλικό αγώνα εναντίον της βουλγάρικης Σπορτ Κλουμπ, της οποίας ο Άρης επιβλήθηκε με 3-1.
Για το τοπικό πρωτάθλημα του 1928, ο Παίων αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός στην πρώτη ομάδα του Άρη η οποία κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, πριν υπερνικήσει το εμπόδιο του Ατρόμητου και του Εθνικού για την τελική φάση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Σελανγκόρ ΦΚ
Η Σελανγκόρ Φούτμπολ Κλαμπ (μαλαϊκά πλήρες όνομα: Kelab Bola Sepak Selangor), συνήθως αναφερόμενη ως Σελανγκόρ ΦΚ, είναι επαγγελματική μαλαισιανή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Σα Αλάμ, στο Σελανγκόρ, που αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία της Μαλαισίας. Ο σύλλογος έχει την προσωνυμία Κόκκινοι Γίγαντες. Ιδρύθηκε επίσημα το 1936 από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Σελανγκόρ (FAS), η ένωση έχτισε την ποδοσφαιρική της ανάπτυξη ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης με την Selangor Association Football League (SAFL - ιδρύθηκε το 1905) και σχηματίζοντας την επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα γνωστή ως Σελανγκόρ ΦΑ. Στις 2 Οκτωβρίου 2020, ο σύλλογος έκανε επίσημα την ιδιωτικοποίησή του υπό μία νέα οντότητα ως Selangor Football Club, αφού εγκρίθηκε επίσημα από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Μαλαισίας (FAM) στις 29 Σεπτεμβρίου 2020. Ο σύλλογος επί του παρόντος παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο MBPJ χωρητικότητας 25.000 μετά το αρχικό σπίτι του συλλόγου υποβλήθηκε σε πλήρη ανακαίνιση και ανοικοδόμηση για τρία χρόνια.
Η Σελανγκόρ ΦΚ είναι η πιο επιτυχημένη και πιο πολυβραβευμένη ομάδα στη Μαλαισία, όσον αφορά τις συνολικές διακρίσεις με 52 τρόπαια κορυφαίων προκριματικών και 61 τρόπαια συλλογικά. Εσωτερικά, έχει κερδίσει συνολικά 6 τίτλους πρωταθλήματος κορυφαίας κατηγορίας Μαλαισίας. Στις διοργανώσεις κυπέλλου, ο σύλλογος έχει από κοινού 5 καλύτερα Κύπελλα Μαλαισίας, ρεκόρ 33 Κυπέλλων Μαλαισίας και ρεκόρ 8 Φιλανθρωπικών Ασπίδων Μαλαισίας. Επιπλέον, ο σύλλογος έχει επίσης κερδίσει δύο τίτλους δεύτερης κατηγορίας, ένα τίτλο Πρέμιερ Λιγκ Μαλαισίας και ένα τίτλο Σεμι-Προ Λιγκ δεύτερης κατηγορίας και από το 1951 έως το 1973, 7 Κύπελλα FAM Μαλαισίας, όπου το Κύπελλο FAM Μαλαισίας ενεργούσε ως δευτερεύων διαγωνισμός κυπέλλου νοκ άουτ μεταξύ κρατικών ομάδων μετά το Κύπελλο Μαλαισίας.
Η Σελανγκόρ ήταν επίσης ο πρώτος σύλλογος της Μαλαισίας που προκρίθηκε και συμμετείχε σε ένα τουρνουά ασιατικών ηπειρωτικών συλλόγων, όπου ο σύλλογος τερμάτισε δεύτερος το 1967, την πρώτη έκδοση του πρωταθλήματος ασιατικής ηπειρωτικής ομάδας, που έγινε αργότερα μετονομάστηκε σε ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ το 2002.
Λομίν
Το Λομίν είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Αστάρα του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 549 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Λομίν και Βοβλάντα.
Σελανγκόρ ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαλαισίας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαλαισίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1936
Φορνόβο ντι Τάρο
Το Φορνόβο ντι Τάρο (ιταλικά: Fornovo di Taro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Λομίν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Φορνόβο ντι Τάρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Ζέσουφ
To Ζέσουφ (πολωνικά: Rzeszów, προφορά: [ˈʐɛʂuf], ουκρανικά: Ряшiв) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Πολωνία, πρωτεύουσα του βοϊβοδάτου Ποντκαρπάτσκιε. Το 2014 είχε 184.493 κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην νοτιοανατολική Πολωνία. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Βίσλοκ. Έλαβε δικαιώματα πόλης το 1354. Στην πόλη εδρεύουν αρκετά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και λειτουργεί διεθνές αεροδρόμιο.
Ιστορία
Η περιοχή του Ζέσουφ κατοικείται από τη νεολιθική εποχή. Στον 11ο-13ο αιώνα αναπτύχθηκε μεγάλος εμπορικός σταθμός, τον οποίο κατέλαβαν οι Ρουθηνιανοί τον 13ο αιώνα, με αποτέλεσμα οι προηγούμενοι κάτοικοι του οικισμού να μετεγκατασταθούν στην Κρακοβία. Το Ζέσουφ ανήκε στο πριγκιπάτο της Γαλικίας-Βολινίας μέχρι μετά το 1340, όταν πέρασε ξανά στην κατοχή των Πολωνών. Το 1354, ο βασιλιάς Καζίμηρος ο Μέγας της έδωσε δικαιώματα πόλης. Πρώτος ιδιοκτήτης της πόλης ήταν ο Γιαν Πάκοσλαβ. Η πόλη συνέχισε να είναι ιδιωτική μέχρι τον 18ο αιώνα.
Η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στη θέση της πάνω στις εμπορικές οδούς που συνέδεαν την Κρακοβία με τους Ρως και το Λούμπλιν με τη Σλοβακία και την Ουγγαρία. Το 1458 η πόλη δέχθηκε επίθεση από Τατάρους και Βλάχους και το 1502 πάλι από Τατάρους. Οι πρώτοι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη στα μέσα του 16ου αιώνα. Η περίοδος από τα μέσα του 16ου μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα θεωρείται η χρυσή εποχή της πόλης, όταν ανήκε στην οικογένεια Λιγκέζα. Τότε κατασκευάστηκαν δημόσια κτίρια, όπως το δημαρχείο και τα τείχη.
To 1638, το Ζέσουφ πέρασε στην κατοχή την ισχυρής και εύπορης οικογένειας Λουντομίρσκι, και έγινε το κέντρο της τεράστιας περιουσίας της. Αρχικά η πόλη άκμασε και το 1658 άνοιξε σε αυτή το πρώτο κολέγιο. Όμως, ως αποτέλεσμα πολέμων, πυρκαγιών, επιδημιών και περιορισμού των ελευθεριών των πολιτών, το Ζέσουφ άρχισε να παρακμάζει. Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, το Ζέσουφ αποτέλεσε τμήμα της αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Το 1844 εξαγόρασε την κυριαρχία της από την οικογένεια Λουντομίρσκι. Ακολούθησε η σιδηροδρομική σύνδεση της πόλης με το Λβιβ και η βιομηχανοποίηση της πόλης.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βρέθηκε ξανά στην Πολωνία. Το 1937 δημιουργήθηκε η Κεντρική Βιομηχανική Περιοχή, με την εγκατάσταση στρατιωτικής βιομηχανίας για την κατασκευή αεροσκαφών και αντιαεροπορικών όπλων. Πριν τον Β΄ΠΠ, στην πόλη κατοικούσαν περίπου 14.000 Εβραίοι, οι οποίοι αποτελούσαν πάνω από ένα τρίτο του πληθυσμού της Ζέσουφ. Η πόλη κατακτήθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα τις 9 Σεπτεμβρίου 1939, μετά από σκληρή μάχη. Στην πόλη δημιουργήθηκε γκέτο. Το Νοέμβριο του 1939, οι Γερμανοί εκτέλεσαν μια ομάδα διανοούμενων, ενώ άλλοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Περίπου 20.000 μεταφέρθηκαν από το γκέτο του Ζέσουφ στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ. Αρκετές χιλιάδες εκτελέστηκαν στο δάσος κοντά στο χωριό Ρούντνα. Ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Ζέσουφ τις 2 Αυγούστου 1944.
Μετά τη λήξη του πολέμου, το Ζέσουφ έγινε έδρα επαρχίας εντός της Πολωνίας, γνωρίζοντας δημογραφική, οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Το 1992 η πόλη έγινε έδρα ρωμαιοκαθολικής επισκοπής και το 2001 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Ζέσουφ.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ζέσουφ έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λβουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ρουθηνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Καρπαθίων
Επετειακή Ομάδα των 75 χρόνων του NBA
Το τριήμερο 19–21 Οκτωβρίου 2021 ειδικοί του NBA με την ευκαιρία των 75 χρόνων του πρωταθλήματος ψήφισαν τους 75 καλύτερους καλαθοσφαιριστές στην ιστορία του. Τελικά λόγω ισοβαθμίας προέκυψαν 76 καλαθοσφαιριστές. Σαράντα πέντε από τους εβδομήντα έξι παίκτες συγκεντρώθηκαν αργότερα στο Κλίβελαντ, κατά τη διάρκεια της τελετής του ημιχρόνου του All-Star Game του 2022.
thumb|Μέλη της ομάδας κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης
Παίκτες
Πόιντ γκαρντς
Σούτινγκ γκαρντς
Σμολ φόργουορντς
Πάουερ φόργουορντς
Σέντερς
thumb|Ο Μπιλ Ράσελ είναι ένας από τους τέσσερις μόνο παίκτες που επιλέχθηκαν σε όλες τις Επετειακές Ομάδες του NBA
Παράλληλα με την επιλογή της επετειακής ομάδας των 75 χρόνων του NBA έγινε η επιλογή των 15 κορυφαίων προπονητών στην ιστορία του πρωταθλήματος. Η λίστα καταρτίστηκε αποκλειστικά από μια ομάδα 43 νυν και πρώην προπονητές του NBA σε συνεργασία με την Εθνική Ένωση Προπονητών Μπάσκετ. Από τους 15 προπονητές, επιλέχθηκαν οκτώ μέλη των 10 κορυφαίων προπονητών στην ιστορία του NBA το 1996.
Προπονητές
thumb|right| Ο Φιλ Τζάκσον επιλέχθηκε σε δύο Επετειακές Ομάδες του NBA
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Ισικλί
Işıklı είναι ένα τουρκικό όνομα που σημαίνει κυριολεκτικά "φωτεινή" ή "με τα φώτα" το οποίο μπορεί να αναφέρεται στα εξής τοπωνύμια:
Λανγκιράνο
Το Λανγκιράνο (ιταλικά: Langhirano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
1113 Κάτια
Η Κάτια (Katja) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,251. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τη Σοβιετική αστρονόμο Πελαγία Σαζν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε πιθανότατα το όνομά της προς τιμή της Κάτια Ιόσκο, βοηθού στο αστεροσκοπείο από το οποίο έγινε η ανακάλυψη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κάτιας εκτιμάται σε 38,50 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2071. Η Κάτια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 28 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατια
Ενρίκε Άρσε
Ο Ενρίκε Χαβιέρ Άρσε Τέμπλε (ισπ.: Enrique Javier Arce Temple), γνωστός ως Ενρίκε Άρσε, γεννήθηκε στη Βαλένθια της Ισπανίας στις 8 Οκτωβρίου 1972  και είναι Ισπανός ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Κριστίνα Πένια (ισπ.: Cristina Peña) και έχει σχέση με την Ολυμπιονίκη Χέμα Μενγκάλ (ισπ.: Gemma Mengual).
Αναφορές
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Αμπελιά Θεσπρωτίας
Η Αμπελιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια  Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αμπελιά είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του υψώματος «Δάφνη» (508 μ.) και νότια της μικρής λίμνης Προντάνης, νοτιοδυτικά της Παραμυθιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 250. Aπέχει 25 χλμ. περίπου ΝΑ. της Ηγουμενίτσας.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αμπελιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 26,175 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Παντελεήμονας και Ράπι.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Δράγανη και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1937 υπήχθη στον νομό Θεσπρωτίας και το 1958 μετονομάστηκε σε Αμπελιά. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου.
Ιστορικά στοιχεία
Από την περιοχή της Αμπελιάς που, τότε, ονομαζόταν Δράγανη καταγόταν η μεγάλη οικογένεια των Μποτσαραίων. Μάλιστα, είχαν εγκατασταθεί στη θέση «Σούλθι» με τα κοπάδια τους. Το Σούλθι, με τους αλλεπάλληλους περιμετρικούς λόφους, ήταν ένα φυσικό οχυρό, που προσέφερε κάποια ασφάλεια από τους τουρκαλβανούς της περιοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Λεζινιάνο ντε' Μπάνι
Το Λεζινιάνο ντε' Μπάνι (ιταλικά: Lesignano de' Bagni) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Ωχρό σωμάτιο
thumb|Ανθρώπινη ωοθήκη με πλήρως ανεπτυγμένο ωχρό σωμάτιο Το ωχρό σωμάτιο (λατινικά: corpus luteum, σημαίνει «κίτρινο σώμα») είναι μια προσωρινή ενδοκρινής δομή στις γυναικείες ωοθήκες και εμπλέκεται στην παραγωγή σχετικά υψηλών επιπέδων προγεστερόνης και μέτριων επιπέδων οιστραδιόλης και αναστολίνης Α. Είναι τα υπολείμματα του ωοθυλακίου των ωοθηκών που απελευθέρωσαν ένα ώριμο ωάριο κατά τη διάρκεια μιας προηγούμενης ωορρηξίας.
Το ωχρό σωμάτιο χρωματίζεται ως αποτέλεσμα της συγκέντρωσης καροτενοειδών (συμπεριλαμβανομένης της λουτεΐνης) από τη διατροφή και εκκρίνει μια μέτρια ποσότητα οιστρογόνων που αναστέλλει την περαιτέρω απελευθέρωση της ορμόνης απελευθέρωσης γοναδοτροπίνης (GnRH) και επομένως την έκκριση της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνη (FSH). Ένα νέο ωχρό σωμάτιο αναπτύσσεται με κάθε εμμηνορροϊκό κύκλο.
Ανάπτυξη και δομή
Το ωχρό σωμάτιο αναπτύσσεται από ένα ωοθυλάκιο κατά τη διάρκεια της ωχρινικής φάσης του εμμηνορροϊκού κύκλου ή του οιστρικού κύκλου, μετά την απελευθέρωση ενός δευτερεύοντος ωαρίου από το ωοθυλάκιο κατά την ωορρηξία. Το ωοθυλάκιο σχηματίζει πρώτα ένα ερυθρό (αιμορραγικό) σώμα προτού γίνει ωχρό σωμάτιο, αλλά ο όρος αναφέρεται στην ορατή συλλογή αίματος, που φαίνεται μετά τη ρήξη του ωοθυλακίου, που εκκρίνει προγεστερόνη. Ενώ το ωοκύτταρο (αργότερα ο ζυγώτης αν συμβεί γονιμοποίηση) διασχίζει τη σάλπιγγα στη μήτρα, το ωχρό σωμάτιο παραμένει στην ωοθήκη.
Το ωχρό σωμάτιο είναι συνήθως πολύ μεγάλο σε σχέση με το μέγεθος της ωοθήκης. Στους ανθρώπους, το μέγεθος της δομής κυμαίνεται από λιγότερο από 2 cm έως 5 cm σε διάμετρο.