cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιλοσοφία της επιστήμης
Το ξυράφι του Όκκαμ
Θεωρείστε την πανταχού παρούσα κατάσταση δύο θεωριών Α και Β, όπου η Α είναι η βασικότερη εκδοχή της θεωρίας σύμφωνα με την οποία ερμηνεύονται τα δεδομένα, και η Β είναι μία επαυξημένη εκδοχή της Α με πρόσθετα στοιχεία που αφενός δε βελτιώνουν την πρόταση, αφετέρου δε βλάπτουν την ερμηνεία των δεδομένων. Η βασική αρχή του Ξυραφιού του Όκαμ μας συμβουλεύει να "ξυρίσουμε" τα πρόσθετα στοιχεία της Β, γεγονός που μας οδηγεί στη πιο βασική εκδοχή, αυτή της θεωρίας Α.
Επειδή για οποιαδήποτε θεωρία, υπάρχει άπειρος αριθμός παραλλαγών οι οποίες ερμηνεύουν με την ίδια συνέπεια τα τρέχοντα γεγονότα, η χρήση του Ξυραφιού του Όκαμ γίνεται ανεκδήλωτα και υπονοείται σε κάθε έκφανση της επιστημονικής έρευνας. Σαν παράδειγμα, θεωρήστε τη διάσημη θεωρία του Νεύτωνα που υποστηρίζει πως "για κάθε δράση υπάρχει μία ίση και αντίθετη αντίδραση". Μία εναλλακτική θεωρία θα μπορούσε να είναι αυτή που δηλώνει πως "για κάθε δράση υπάρχει μία ίση και αντίθετη αντίδραση, εκτός από την 18η του Ιανουαρίου του 2055 οπότε η αντίδραση θα είναι της μισής έντασης". Αυτή η φαινομενικά παράλογη προσθήκη παραβιάζει την αρχή του Ξυραφιού του Όκαμ επειδή αποτελεί μία ανώφελη προσθήκη. Στην ουσία, χωρίς έναν κανόνα όπως αυτόν της αρχής του Ξυραφιού του Όκαμ, δε θα υπήρχε ποτέ φιλοσοφική ή πρακτική αιτιολόγηση για τους επιστήμονες, τέτοια ώστε να προωθήσουν οποιαδήποτε θεωρία πέραν των άπειρων ανταγωνιστών της και η επιστήμη δε θα είχε καμία προγνωστική ισχύ.
Μία δυσκολία που εμφανίζεται από το Ξυράφι του Όκαμ είναι ότι δεν καθορίζει, και ούτε είναι πάντα προφανές, ποια θεωρία είναι η απλούστερη. Επίσης, το Ξυράφι του Όκαμ δεν εκφράζει κάτι παραπάνω από μια αισθητική προτίμηση στην απλότητα. Επομένως είναι δύσκολο να προσδώσει στα διανοήματα αυστηρότητα, ως προς την εφαρμογή του. Υπάρχουν σχετικές μαθηματικές προσεγγίσεις όπως η ανάλυση του Μπαίης (Bayesian analysis) και η θεωρία της πληροφορίας, που επιζητούν να ποσοτικοποιήσουν την απλότητα. Μιας τέτοια προσέγγιση αποτελεί ο συμπερασμός της θεωρίας του μηνύματος ελαχίστου μήκους.
Το Ξυράφι του Όκαμ δε δηλώνει ότι η απλούστερη εκδοχή πρέπει να χρησιμοποιείται ανεξάρτητα από την ικανότητα της να εξηγήσει σκοπέλους στην επιστημονική έρευνα, εξαιρέσεις, ή άλλα υπό κρίση φαινόμενα. Η αρχή της διαψευσιμότητας απαιτεί για κάθε εξαίρεση που μπορεί να αναπαραχθεί αξιόπιστα, να ακυρώνει την απλούστερη θεωρία, και ότι η επομένως απλούστερη εκδοχή που θα μπορεί να ενσωματώσει την εξαίρεση ως μέλος της θεωρίας θα πρέπει να προτιμάται από την πρώτη. Σύμφωνα με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, "ο απώτερος στόχος όλων των θεωριών είναι να κάνει τα ανεπίδεκτα μείωσης βασικά στοιχεία κάθε θεωρίας, όσο το δυνατόν απλούστερα και λιγότερα δυνατόν, χωρίς να χρειάζεται να παραδοθεί στην επαρκή αναπαραγωγή ενός σημείου αναφοράς της εμπειρίας".
Το επιστημονικό αδιάψευστο
Ένα κρίσιμο ερώτημα στην επιστήμη είναι, το σε ποιο βαθμό το σύνολο επιστημονικής γνώσης μπορεί να ληφθεί ως ενδεικτικό του τι είναι στην πραγματικότητα 'αληθές' σχετικά με τον φυσικό κόσμο στον οποίο ζούμε. Η αποδοχή της γνώσης ως απόλυτα αληθούς και αδιαμφισβήτητης (με την έννοια της θεολογίας ή της ιδεολογίας) ονομάζεται επιστημονισμός.
Εντούτοις, είναι σύνηθες για μέλη του κοινού, να έχουν αντίθετη άποψη για την επιστήμη — πολλοί λαϊκοί πιστεύουν ότι οι επιστήμονες δημιουργούν ισχυρισμούς μη διαψευσιμότητας. Η επιστήμη υπηρετεί τη διαδικασία της συναινετικής λήψης αποφάσεων με την οποία άνθρωποι με διάφορες ηθικές και δεοντολογικές απόψεις, θα έρθουν σε συμφωνία στο 'τι είναι αληθινό'. Τόσο σε εγκόσμιες όσο και σε τεχνολογικές κοινωνίες, χωρίς να υπάρχει κάποια ισχυρή αντίληψη της πραγματικότητας με δεδομένα που βασίζονται σε ηθικά, δεοντολογικά ή θρησκευτικά ερείσματα, η επιστήμη υπηρετεί ως το πρωτεύον κριτήριο για τις αντιπαραθέσεις. Αυτό οδηγεί στην κατάχρηση του επιστημονικού διαλόγου από πολιτικά ή εμπορικά μέσα.
Σκεφτείτε την μεγάλη ανομοιότητα ανάμεσα στο πως εργάζονται οι επιστήμονες και στο πώς η αντίληψη των εργασιών τους κατευθύνει καμπάνιες για να επιμορφώσει τον λαϊκό κόσμο για τον επιστημονικό σκεπτικισμό και τις επιστημονικές μεθόδους.
Κριτική της επιστήμης
Ο Πολ Φεγεράμπεντ υποστήριξε πως δεν υπάρχει καμία περιγραφή επιστημονικής μεθόδου τόσο ευρεία ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει όλες τις προσεγγίσεις και τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται από επιστήμονες. Ο Φεγεράμπεντ ήταν αντίθετος με την τυποποιημένη επιστημονική μέθοδο, με το επιχείρημα ότι κάθε τέτοια μέθοδος θα έπνιγε και θα καθήλωνε την επιστημονική πρόοδο. Ο ισχυρισμός του ήταν ότι: Η μόνη αρχή που δεν εμποδίζει την πρόοδο είναι το "όλα παίζουν" (the only principle that does not inhibit progress is: anything goes).
Κοινωνιολογία και ανθρωπολογία της επιστήμης
Μια σημαντική εξέλιξη των τελευταίων δεκαετιών είναι η μελέτη της δημιουργίας, της δομής και της εξέλιξης των επιστημονικών κοινοτήτων από κοινωνιολόγους και ανθρωπολόγους στους οποίους συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι: Michel Callon, Elihu Gerson, Μπρούνο Λατούρ, John Law, Susan Leigh Star, Anslem Strauss, Lucy Suchman. Ιδιαίτερα σημαντική είναι από αυτή τη σκοπιά η κονστρουκτιβιστική θεωρία δικτύου-δρώντων, βασισμένη στο έργο του Λατούρ. Εδώ, η κύρια προσέγγιση στη φιλοσοφία της επιστήμης είναι η μελέτη του τρόπου με τον οποίο οι επιστημονικές κοινότητες λειτουργούν στην πραγματικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημολογία
Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής
Ο Λαυρέντιος των Μεδίκων (Lorenzo dei Medici, 1 Ιανουαρίου 1449 – 8 Απριλίου 1492) ήταν ηγέτης της Φλωρεντίας από το 1469 ως το θάνατο του, ο τρίτος από τον οίκο των Μεδίκων. Υπήρξε προστάτης των τεχνών, ποιητής και ουμανιστής, καθώς επίσης και ένας από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς της Ιταλικής Αναγέννησης.
Για αυτούς τους λόγους ο Λορέντσο έγινε το αντικείμενο της συνωμοσίας των Πάτσι (1478), κατά την οποία δολοφονήθηκε ο αδελφός του Τζουλιάνο, ενώ ο ίδιος κατάφερε να διασωθεί. Η αποτυχία της συνωμοσίας προκάλεσε την οργή του Πάπα, του βασιλιά της Νάπολης Φεράντε ντ'Αραγκόνα και όλων εκείνων που φοβόντουσαν τη συνεχή ενδυνάμωση της οικογένειας των Μεδίκων στη Φλωρεντία. Ακολούθησαν δύο χρόνια πολέμου ενάντια στη Φλωρεντία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μεγάλωσε η φήμη του Λορέντσο τόσο μέσα στην πόλη όσο και στο εξωτερικό, λόγω των διπλωματικών του ικανοτήτων αφού κατάφερε να κομματιάσει τη συμμαχία ενάντια στη Φλωρεντία, αλλά κι επειδή κατάφερε να διατηρήσει ενωμένες τις διαφορετικές δυνάμεις της Δημοκρατίας της πόλης του.
Από τη δεκαετία του 1480 είχε γίνει ρυθμιστής της πολιτικής ζωής σ'ολόκληρη την Ιταλία και οι ξένοι μονάρχες τον θεωρούσαν άρχοντα της πόλης. Ο Λορέντσο συνέδεσε το όνομά του με το μεγαλείο της Αναγέννησης στη Φλωρεντία, αφού συναναστρεφόταν με διανοούμενους του διαμετρήματος του Φιτσίνο, του Πίκο ντέλλα Μιράντολα, του Πολιτσιάνο, αλλά και με καλλιτέχνες όπως ο Μποτιτσέλλι και ο νεαρός ακόμα Μιχαήλ Άγγελος. Παρακολούθησε μικρός μαθήματα ελληνικών από τον Κωνσταντινουπολίτη Ιωάννη Αργυρόπουλο, ενώ σαν άρχοντα αργότερα κάλεσε στο Φλωρεντινο σπουδαστήριο και στην έδρα των ελληνικών το λόγιο από τη Θεσσαλονίκη Ανδρόνικο Κάλλιστο κι έπειτα τον Αθηναίο Δημήτριο Χαλκοκονδύλη.
Μετά το θάνατό του το 1492, ο λαός της Φλωρεντίας εξέλεξε τον άπειρο γιο του Πιέρο που σύντομα έχασε τον έλεγχο. Ο λαός εξεγέρθηκε κι εκδίωξε τους Μεδίκους για να παραδώσει την εξουσία στα χέρια του μοναχού Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα. Χωρίς τις διπλωματικές κινήσεις του Λορέντσο, η αντιπαλότητα των αρχόντων της υπόλοιπης Ιταλίας επέτρεψε στον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας να έρθει στην Ιταλία. Αυτό σήμανε και την έναρξη των γαλλο-ισπανικών πολέμων του 16ου αιώνα.
Η νεότητα
Όταν γεννήθηκε ο Λορέντσο, την 1η Ιανουαρίου 1449 (το 1448 σύμφωνα με το παλιό ημερολόγιο της Φλωρεντίας), η οικογένεια των Μεδίκων είχε αποκτήσει μεγάλη πολιτική δύναμη μέσα στη Δημοκρατία της Φλωρεντίας και μπορούσε να ελέγχει τις λειτουργίες του κράτους. Ο παππούς του, Κόζιμο, κατάφερε, χαρή στη μεγάλη περιουσία της τράπεζάς του, να συνδεθεί με πολλούς πολιτικούς της πόλης. Το 1434, μετά από μόλις ένα χρόνο εξορίας στη Βενετία ο Κόζιμο επέστρεψε στη Φλωρεντία και εξόρισε τους Άλμπιτσι. Ακολουθώντας το μοντέλο που είχε υιοθετήσει στην αρχαιότητα ο Οκταβιανός Αύγουστος, διατήρησε τη δημοκρατική οργάνωση της πόλης δίνοντας σε ανθρώπους της εμπιστοσύνης του σημαντικές θέσεις, ενώ ο ίδιος επίσημα αποτραβήχτηκε στην ιδιωτική του ζωή. Στην ουσία όμως η εξουσία παρέμεινε στα χέρια του Κόζιμο. .
Μόρφωση
Ως γιος του Πέτρου του Ποδάγρα και της Λουκρητίας Τορναμπουόνι μορφώθηκε πάνω στις αρχές του ουμανισμού και προετοιμάστηκε ως πολιτικός με πολύ φροντίδα από τον παππού του Κόζιμο. Το 1457 η μόρφωση του πέρασε στα χέρια σημαντικών δασκάλων όπως στους ουμανιστές Κριστόφορο Λαντίνο και Ιωάννη Αργυρόπουλο, όσον αφορά τη μελέτη του Ομήρου, στον Μαρσίλιο Φιτσίνο για τη νεοπλατωνική φιλοσοφία και στον Αντόνιο Σκουαρτσαλούπι για το χορό. Ο νεαρός Λορέντσο έδειξε από νωρίς το ενδιαφέρον του για την Νεοπλατωνική Ακαδημία, και ήδη από 12 ετών συνήθιζε να συμμετέχει στις συζητήσεις που γινόντουσαν στη Βίλα των Μεδίκων στο Καρέτζι. . Στην εμφάνιση δεν ήταν ιδιαίτερα προικισμένος. Σε αντιθεση με τον όμορφο αδερφό του Τζουλιάνο, ο φίλος του Νικολό Βαλόρι τον περέγραψε ως πιο γήινο με τα λόγια "η φύση του φέρθηκε σα μητριά, αλλά σα μάνα στην εξυπνάδα. Ήταν μελαμψός, με μαύρα μάτια κ μαλλιά, όχι ελκυστικός και το πρόσωπό του απέπνεε αξιοπρέπεια και σεβασμό. "
Βενετία και Μιλάνο (1465)
Πριν ξεκινήσει να ασχολείται με την πολιτική ζωή της Φλωρεντίας, ο πατέρας του Πιέρο τού εμπιστεύτηκε διπλωματικές αποστολές στο Μιλάνο και τη Βενετία, όπου βρίσκονταν δύο καταστήματα της τράπεζας των Μεδίκων, για να τον προετοιμάσει να τον διαδεχτεί. Ο μικρός Λορέντσο μπόρεσε έτσι να αποκτήσει μια γενική ιδέα των πολιτικών πραγμάτων στην Ιταλία. Στις 17 Απριλίου 1465 γνώρισε στην Πίζα τον Φρειδερίκο Α΄ της Νάπολης, ο οποίος κατευθυνόταν στο Μιλάνο για τον γάμο του αδελφού του Αλφόνσο με την Ιππόλιτα Μαρία Σφόρτσα. Ο Λορέντσο, αν και είχε αναπτύξει φιλία με τον Φρειδερίκο Α΄, αναγκάστηκε να αναχωρήσει από την Τοσκάνη με κατεύθυνση τη Βενετία, ακολουθώντας μια διαδρομή που του επέτρεψε να γνωρίσει από κοντά τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της εποχής: στη Μπολόνια γνώρισε τον Τζοβάννι Μπεντιβόλιο, ενώ στη Φερράρα τον υποδέχτηκε ο Μπόρσο ντ'Έστε. Συνέχισε προς τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, όπου παρουσιάστηκε στον δόγη Κριστόφορο Μόρο. Μετά τη Βενετία συνέχισε το ταξίδι του στο Μιλάνο, όπου γνώρισε τον Φραντσέσκο Σφόρτσα, φίλο και σύμμαχο του παππού του Κόζιμο. Η διαμονή στο Μιλάνο είχε μικρή διάρκεια. Ο Λορέντσο επέστρεψε στη Φλωρεντία για να συνοδέψει τους φίλους του Αλφόνσο και Ιππόλιτα Μαρία Σφόρτσα, που ήταν τώρα πια νεόνυμφοι, στο ταξίδι τους στο Βασίλειο της Νάπολης.
Ρώμη και Νάπολη (1466)
Ο Λορέντσο, το 1466, αναχώρησε και πάλι αυτή τη φορά για τη Ρώμη, όπου βρισκόταν ένα άλλο κατάστημα της τράπεζας των Μεδίκων το οποίο διηύθηνε ο Τζοβάννι Τορναμπουόνι (αδερφός της μητέρας του Λορέντσο Λουκρητίας). Ξεκινώντας απ'τη Ρώμη έφτασε, μέσω της Αππίας Οδού, στη Γκαέτα όπου τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές ο βασιλιάς Φεράντε ντ'Αραγκόνα. Κατά τη συνάντηση με τον Φεράντε μπόρεσε και του ανέπτυξε ορισμένα από τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Μέδικοι. . Αν και επέστρεψε στη Φλωρεντία ικανοποιημένος από το ταξίδι του, η κατάσταση στην πόλη δεν άφηνε περιθώρια για εφησυχασμό.
Στις αρχές του 1469 (στα 19 του) κέρδισε την πρωτιά σε αγώνες έφιππης μονομαχίας. Αν και κάποιοι θεώρησαν χαριστικό το αποτέλεσμα σε μια εκδήλωση που διοργάνωνε η οικογένειά του, άλλοι γιόρτασαν για τη γενναιότητά του κι ο ποιητής Λουίτζι Πούλτσι έγραψε θριαμβευτικό ποίημα.
Γάμος
Με προξενιό για στρατηγικούς σκοπούς νυμφεύτηκε την Κλαρίσα Ορσίνι (Clarice Orsini) από τη Νάπολη στις 7 Φεβρουαρίου 1469 στα χαρτιά κι από κοντά στη Φλωρεντία στις 4 Ιουνίου 1469. Η Κλαρίσα ήταν κόρη του κόμη Τζιάκομο Ορσίνι. Επρόκειτο να αποκτήσουν μαζί 10 παιδιά.
Στην εξουσία
Στις 2 Δεκεμβρίου 1469 πέθανε ο πατέρας του Πιέρο από ασθένεια στα 53 του, κι ο Λορέντσο ως πρωτότοκος γιος θεωρήθηκε ο καταλληλότερος από το ανώτατο συμβούλιο της πόλης(τη σινιορία) να τον διαδεχθεί. Ήταν μόλις 20 χρονών αλλά με τη βοήθεια της έξυπνης μητέρας του Κλαρίτσε, που αρχικά ήταν ο πιο έμπιστος σύμβουλός τος, ανέλαβε με αυτοπεποίθηση. Όπως κι παππούς κι ο πατέρας του, κυβέρνησε έξυπνα με ενδιάμεσους, μένοντας στο παρασκήνιο αλλά διατηρώντας τις λεπτές ισορροπίες και χρησιμοποιώντας σχέσεις εξάρτησης, συναλλαγές και στρατηγικούς γάμους. Με τη σχεδόν απεριόριστη δύναμη που του 'διναν τα κεφάλαια της τράπεζας των Μεδίκων, καθόριζε τις εξελίξεις, αφήνοντας στους πολίτες ελάχιστα όρια για πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικές πρωτοβουλίες. Αυτό έφερε δυσαρέσκεια σε αντιπαλες οικογένειες ευγενών που έβλεπαν να χάνουν τα προνόμιά τους, και δημιούργησαν μακροχρόνιες αντιπάθειες κι αντιπάλους της οικογενειας των Μεδίκων. Μία απ' αυτές ήταν κι οι Πάτσι που έμελλε να του κάνουν μεγάλη ζημιά.
Προστάτης των τεχνών και των γραμμάτων
Ο Λορέντσο έγραφε κι ο ίδιος ποιήματα με αισιόδοξο τόνο, αν κι αναγνωρίζει με μελαγχολία το εύθραυστο κι ασταθές της ζωής ειδικά στα τελευταία χρόνια του. Η αγάπη, οι γιορτές και το φως χαρακτηρίζουν τους στίχους του.
Ο παππούς του είχε αρχίσει μεγάλη συλλογή χειρογράφων, ανάμεσά τους και αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που αρχικα ονομάστηκε Βιβλιοθήκη των Μεδίκων αλλά σήμερα είναι γνωστή ως Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη, επειδή ο Λορέντσο τη μεγάλωσε σημαντικά. Οι απεσταλμένοι του στην Ανατολή, επίσημα για εμπορικούς σκοπούς, ερεύνησαν μοναστήρια και παλιά μέγαρα για κλασικά έργα, κι ο Λορέντσο δημιούργησε εργαστήρι αντιγραφής για να στείλει αντίγραφα κι αλλού στην Ευρώπη. Απεσταλμένοι του υπήρξαν κι οι Έλληνες Ιανός Λάσκαρις και Μάρκος Μουσούρος. Ο Λάσκαρις ήταν μάλιστα από το 1486 διευθυντής της Λαυρεντιανής Βιβλιοθήκης και τη βελτίωσε σημαντικά. Στην πόλη όπου δίδαξε παλιότερα ο Μανουήλ Χρυσολωράς κι ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός, ο Λορέντσο στήριξε την ανάπτυξη του ουμανισμού με τον κύκλο λογίων του, έχοντας ανάμεσά τους το Μαρσίλιο Φιτσίνο, τον Άντζελο Πολιτσιάνο, το Τζοβάννι Πίκο ντελλα Μιράντολα αλλά και τους έλληνες Δημήτριο Χαλκοκονδύλη, Ιανό Λάσκαρι και Μάρκο Μουσούρο. Μελέτησαν τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους κι επιχείρησαν να συγκεράσουν κάποιες ιδέες του Πλάτωνα με αυτές του Χριστιανισμού αναζητώντας την κοινή αλήθεια.
Για την ανάκτηση χειρογράφων και το πολύτιμο για τη Φλωρεντία εμπόριο με την Ανατολή, ο Λορέντσο διατήρησε φιλικούς δεσμούς με το Μωάμεθ Β' και τους Οθωμανούς.
Πραξικόπημα (1478)
Η δυσαρέσκεια των αντιπάλων του όμως παραμόνευε και του 'στησε καρτέρι. Την Κυριακή του Πάσχα 26 Απριλίου 1478, μία ομάδα συνομωτών με επικεφαλής τους Τζιρόλαμο Ριάριο, Φραντσέσκο ντε Πάτσι και Φραντσέσκο Σαλβιάτι (τον επίσκοπο της Πίζα), επιτέθηκε με μαχαίρια στο Λορέντσο και τον αδερφό του συγκυβερνήτη Τζουλιάνο στον καθεδρικό της πόλης Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε. Ο επίσκοπος Σαλβιάτι μάλιστα, όπως αποκαλύφθηκε ύστερα έδρασε με τη συγκατάθεση του πάπα Σιξτου Δ. Ο Τζουλιάνο μαχαιρώθηκε μοιραία, ενώ ο Λορέντσο τραυματίστηκε στον ώμο, αφού τον υπερασπίστηκε θαρραλέα ο Πολιτσιάνο. Η επίθεση προκάλεσε σοκ στη Φλωρεντινή κοινωνία που αντέδρασε άμεσα και βίαια λύντσαρε το Σαλβιάτι και μερικά μέλη της οικογένειας Πάτσι που θεωρήθηκε (σωστά) υπεύθυνη για τη δολοπλοκία.
Σαν αποτέλεσμα κατηγορήθηκε ο Πάπας Σιξτος Δ', που αρνήθηκε τις κατηγορίες κι άρχισε μια μακρόχρονη διαμάχη που τελικά έφερε κι ένα προσωρινό πόλεμο. Ο πάπας αφόρισε το Λορέντσο κι επέβαλλε επιτίμιο(απαγόρευση συμμετοχής σε θ.Λειτουργία κι άλλα μυστήρια) σε όλους τους Φλωρεντινούς. Στρατεύματα του βασιλιά της Νάπολης Φερδινάνδου Α' υπο εντολή του πάπα εισέβαλαν στα εδάφη της Φλωρεντίας, αλλά τελικά δεν κατάφεραν τίποτα ιδιαίτερο. Ο Λορέντσο ζήτησε βοήθεια από τους παραδοσιακούς συμμάχους του στη Μπολόνια και το Μιλάνο, αλλά δεν έλαβε κατι χειροπιαστό. Ωστόσο με επιδέξιες διπλωματικές κινήσεις, ακόμα και μια στρατηγική ολιγόμηνη αιχμαλωσία στη Νάπολη, εξουδετέρωσε τις αντίπαλες συμμαχίες και τελικά βγήκε πιο ενισχυμένος κι αγαπητός από τους Φλωρεντινούς.
Θάνατος κι αποτελέσματα
Ο Λορέντσο έπασχε από ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα), την ίδια ασθένεια που είχε και ο πατέρας του, και η υγεία του άρχισε να φθίνει στα τέλη της δεκαετίας του 1480. Επισκεπτόταν συχνά ιαματικά λουτρά, όπως του συνιστούσαν οι γιατροί, αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Τον Ιούνιο του 1488 περνούσε μία ακόμα περίοδο ασθένειας και βρισκόταν εκτός Φλωρεντίας για θεραπεία, όταν ξαφνικά αρρώστησε από φυματίωση η αγαπημένη σύζυγός του Κλαρίσα και πέθανε, σε ηλικία μόλις 37 χρονών. Ο ίδιος δεν πρόλαβε ούτε την κηδεία της και απότομα έμεινε χήρος.
Την άνοιξη του 1492 χειροτέρεψε απότομα η υγεία του, από ένα έλκος στα νεφρά που είχε υποτιμηθεί τον προηγούμενο χρόνο και πέθανε τη νύχτα της 8ης Απριλίου 1492 στη βίλα του στο Καρέτζι, σε ηλικία 43 ετών. Κοντά του ήταν εκτός από την οικογένειά του και ο Δομινικανός μοναχός Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα, που έμμελε να πάρει την εξουσία της πόλης στα χέρια του το 1494. Ετάφη δίπλα στον αδερφό του Τζουλιάνο Α΄, στον ναό Σαν Λορέντσο της Φλωρεντίας.
Είχε κοφέψει μεγάλα ποσά για καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, έργα τέχνης και φιλανθρωπίες, που τελικά αποδυνάμωσαν πολύ την τράπεζα και το ταμείο του Οίκου των Μεδίκων. Ωστόσο είπε χαρακτηριστικά "Δε μετανιώνω, διότι αντί να στοιβάζω θησαυρούς, ευεργέτησα την πόλη μας και επένδυσα σε καλούς σκοπούς"
Την εξουσία ανέλαβε ο 20χρονος πρωτότοκος γιος του Πέτρος Α΄ ο Άτυχος. Συνολικά απέκτησε με την Κλαρίσα 3 γιους, από τους οποίους δύο έγιναν κυβερνήτες της Φλωρεντίας και ένας πάπας, και 3 κόρες, από τις οποίες η 1η έγινε μητέρα δύο καρδιναλίων και γιαγιά ενός πάπα, η 2η παντρεύτηκε τον γιο ενός πάπα και η 3η έγινε μητέρα ενός καρδινάλιου. Ακόμη υιοθέτησε το -εκτός γάμου- παιδί τού αδελφού του Τζουλιάνο Α΄:
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1469 την Κλαρίσα Ορσίνι, κόρη του Τζάκοπο Ορσίνι κυρίου του Μοντεροτόντο και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Λαυρεντιος Μεδικ Λαυρεντιος Μεδικ Λαυρεντιος Μεγαλοπρ
Τζαμί Σουλτάν Μεχμέτ (Άρτα)
Το Τζαμί Σουλτάν Μεχμέτ ή Σουλεϊμάν Αγά Τζαμισί ήταν ένα μνημείο Οθωμανικής περιόδου στην Άρτα και βρισκόταν στο εσωτερικό του κάστρου της πόλης.
Ιστορία
Τα τζαμιά της περιοχής της Άρτας ήταν 8 από τα οποία το Φεϋζούλ τζαμί, το Τζαμί Σουλτάν Μεχμέτ, το Τζαμί Σουλτάνου Βαγιαζήτ, το Τζαμί Κιλίτς Μπέη, το Τζαμί του Τεκέ και το Τζαμί των Μπέηδων βρίσκοταν εντός της πόλης ενώ το Τζαμί Φαίκ Πασά και το Τζαμί στα Ρόκκα βρισκόταν έξω από την Άρτα.
Το τζαμί Σουλτάν Μεχμέτ είχε δύο ορόφους, σκεπή με κεραμίδια και ο μιναρές ήταν διακοσμημένος με πολύχρωμες πέτρες. Η ακριβής περίοδος κτίσης δεν είναι γνωστή όμως εικάζεται ότι ήταν της ίδιας εποχής με εκείνης του τζαμιού του Φαΐκ Πασά. Η κατασκευή στο υψηλότερο σημείο εντός του κάστρου καθιστούσε το τζαμί ορατό σε μεγάλη απόσταση. Η επιλογή της συγκεκριμένης θέσης είχε συμβολικό χαρακτήρα και ήταν μία ένδειξη ισχύος προς τον χριστιανικό πληθυσμό της πόλης. Κοντά στο τζαμί, στο εσωτερικό του κάστρου, υπήρχαν οικίες, ένας στρατώνας και φυλακές ενώ στην πύλη είχε οργανωθεί ιμαρέτ το οποίο πρόσφερε δωρεάν σίτιση στους φτωχούς. Σύμφωνα με προφορικές πληροφορίες που συνέλεξε ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, μητροπολίτης Άρτας από κάποιον Οθωμανό κάτοικο της Άρτας, η ανέγερση του τζαμιού ξεκίνησε κατ' εντολή του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄, ο οποίος όταν πληροφορήθηκε την ανέγερση του τεμένους του Φαΐκ Πασά, ζήτησε να κατασκευαστεί ένα νέο μεγαλοπρεπές τζαμί και να αφιερωθεί στο ονομά του αλλά δεν έμεινε ικανοποιημένος από το αρχικό αποτέλεσμα και διέταξε την διακοπή των εργασιών. Τελικά το έργο ολοκληρώθηκε από τον ακόλουθο του Φαΐκ Πασά, τον Σουλεϊμάν αγά Σελιατάρη. Το τζαμί είχε στην κατοχή του, γεωργικές εκτάσεις στα χωριά Βίγλα και Στρογγυλή και λάμβανε τα έσοδα από την εκμετάλλευσή τους. Ο μητροπολίτης Άρτας μας πληροφορεί επίσης ότι το τζαμί είχε κατασκευαστεί πάνω στα θεμέλια χριστιανικού ναού, από τον οποίο ελήφθησαν υλικά, γεγονός που πιστοποιούσε η ύπαρξη χριστιανικών συμβόλων στις πλάκες του τεμένους.
Μετά την απελευθέρωσης της πόλης, στις 24 Ιουνίου 1881, άρχισε σταδιακά η αναδιαμόρφωση του αστικού τοπίου με την απομάκρυνση όλων εκείνων των στοιχείων που θύμιζαν το Οθωμανικό παρελθόν. Το τζαμί του Σουλτάν Μεχμέτ πιθανολογείται ότι ήταν ένα από τα πρώτα οθωμανικά μνημεία που μπήκαν στο στόχαστρο λόγω της συμβολικής του θέσης στο εσωτερικό του κάστρου ενώ το μεγαλύτερο μέρος από τα υπόλοιπα μνημεία οθωμανικής τεχνοτροπίας αφέθηκαν στην τύχη τους και κατέρρευσαν μετά την φυγή των μουσουλμάνων πολιτών της Άρτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Άρτα
Χίλλις Μόστερτ
Ο Χίλλις Μόστερτ (φλαμανδικά: Gillis Mostaert), 1528 – 28 Δεκεμβρίου 1598, ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής της Αναγεννησιακής περιόδου, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα κατά το δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα. Ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης και ασχολήθηκε με πολλά είδη ζωγραφικής, όπως τοπιογραφία, ζωγραφική της καθημερινότητας και ιστορικά θέματα. Συνεργαζόταν τακτικά με κορυφαίους καλλιτέχνες της Αμβέρσας.
Βιογραφία
Ο Χίλλις Μοστερτ γεννήθηκε στο Χουλστ (σήμερα στη Νότια Ολλανδία). Σύμφωνα με τον πρώιμο βιογράφο Κάρελ φαν Μάντερ, ο Χίλλις ήταν γιος ενός κοινού ζωγράφου, δίδυμος αδελφός του, επίσης ζωγράφου, Φρανς Μόστερτ και εγγονός του ζωγράφου Γιαν Μόστερτ. Ενώ ο αδελφός του Φρανς έγινε μαθητής του τοπιογράφου Χέρρι μετ ντε Μπλες, ο Χίλλις σπούδασε τοπιογραφία με τον Γιαν Μαντάιν. Ο φαν Μάντερ αναφέρει ότι και οι δύο αδελφοί έγιναν μέλη στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1555. Εν τούτοις, καθώς ο Φρανς δέχτηκε καταγεγραμμένο μαθητή το 1553, είναι πιθανότερο ο Φρανς να είχε γίνει "Δάσκαλος" στη Συντεχνία ενωρίτερα από τη χρονολογία που αναφέρει ο φαν Μάντερ.
Ο Χίλλις νυμφεύτηκε την Μαργκαρέτα Μπες το 1563 και το ζευγάρι απέκτησε έξι παιδιά. Έχαιρε μεγάλου σεβασμού από τους συναδέλφους του ζωγράφους. Οι ζωγράφοι Πίτερ Μπάλτεν και Κρισπάιν φαν ντεν Μπρουκ έγιναν ανάδοχοι των παιδιών του που γεννήθηκαν το 1571 και το 1578. Απογραφές συλλογών έργων τέχνης εκείνης της περιόδου δείχνουν ότι διέθετε πάτρονες ανάμεσα σε πλούσιους ιδιώτες, καθώς οι συλλογές αυτές περιείχαν πολλούς ακριβούς πίνακές του.
Απεβίωσε στην Αμβέρσα. Πιστεύεται ότι κατά την εποχή του θανάτου του ήταν βαριά χρεωμένος και ότι τα υπάρχοντα του εργαστηρίου του πωλήθηκαν ή διανεμήθηκαν στους πιστωτές, προκειμένου να εξοφληθούν τα χρέη του.
Έργο
Δεν είναι πολλά τα έργα που μπορούν να αποδοθούν στον Χίλλις με βεβαιότητα, καθώς ο ίδιο έχει υπογράψει ελάχιστα. Πιθανότατα διέθετε μεγάλο εργαστήριο, με σημαντική παραγωγή έργων. Φαίνεται ότι εργαζόταν κατά κύριο λόγο για ιδιώτες πελάτες, τους οποίους προμήθευε με πίνακες ποικίλων θεμάτων, στα οποία περιλαμβάνονταν σκηνές από την αγορά, από πανηγύρεις και χωριά, τις τέσσερις εποχές (βλ. φωτοθήκη), χειμερινά τοπία, σκηνές πολέμων, σκηνές με φωτιές της Κόλασης, θρησκευτικά θέματα, παραβολές και αλληγορίες.
Πιστεύεται ότι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της τοπιογραφίας και της ζωγραφικής της καθημερινότητας στην Αμβέρσα, που χαρακτηρίζεται από την απεικόνιση πολλών μικρών μορφών. Σε αυτόν αποδίδεται η εισαγωγή του μανιεριστικού ύφους στις σκηνές της καθημερινότητας, που αναπαριστούν ανθρώπινες μορφές και ήταν τυπικό των μανιεριστών της Αμβέρσας της Σχολής του Φρανς Φλόρις.
Δραστηριοποιήθηκε, επίσης, ως μιμητής του Ιερώνυμου Μπος, δημιουργώντας ποικίλες παραλλαγές της Αλληγορίας για τις κοσμικές και ιερατικές καταχρήσεις (ή Το κάρο με τον σανό) (στο Ρέικσμουζεουμ, δανεισμένος στο Μουσείο Catharijneconvent της Ουτρέχτης). Για τις δημιουργίες του αυτές αντλούσε την έμπνευσή του από μια από τις πέντε ταπισερί, σε σχέδιο του Μπος, που είχαν υφανθεί για λογαριασμό του Καρδιναλίου Γκρανβέλ στις Βρυξέλλες το 1556. Πρόκειται για αλληγορικό πίνακα, που σατιρίζει τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η "μάχη" για τον σανό αντιπροσωπεύει την απληστία που οδηγεί σε συγκρούσεις, στη δυστυχία, στον θάνατο και την καταστροφή. Κατά τον 16ο αιώνα η έκφραση "όλα είναι σανός" σήμαινε "όλα είναι μάταια". Ο Μόστερτ ζωγραφίζει μοναχούς και άλλους ιερατικούς αξιωματούχους κοντά στο κάρο με τον σανό. Στον πίνακα απεικονίζονται τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα: λαιμαργία, οκνηρία, φθόνος, πλεονεξία, υπερηφάνεια, οργή και λαγνεία. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος στο αριστερό άκρο έχει αποκοιμηθεί σε ένα σακί σανό, που αντιπροσωπεύει την οκνηρία.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα σύνθεση που αποδίδεται στον Μόστερτ είναι η Αναπαράσταση των Θείων Παθών στην κεντρική πλατεία της Αμβέρσας (πίνακας γνωστός και ως Ίδε ο Άνθρωπος), που σήμερα βρίσκεται στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας και παλαιότερα πιστευόταν ότι απεικόνιζε την αναπαράσταση των θείων παθών στην κεντρική πλατεία της Αμβέρσας, αλλά μπορεί, επίσης, να είναι μια αλληγορία της σκηνής "Ίδε ο Άνθρωπος", στην οποία ο Πόντιος Πιλάτος δείχνει τον Ιησού στο πλήθος. Στον πίνακα απεικονίζεται το γοτθικού στυλ Δημαρχείο της Αμβέρσας, πριν αντικατασταθεί από το σημερινό, σε αναγεννησιακό στυλ, κατά τη δεκαετία του 1560.
Ο Μόστερτ θεωρείται ο επινοητής των πινάκων με βιβλικές σκηνές, που περιβάλλονται από όλες τις πλευρές από μικρότερες σκηνές σε "γκριζάιγ" (μονοχρωμία), ζωγραφισμένων σε ξύλο. Παράδειγμα αποτελεί Η βάπτιση του Χριστού (σήμερα στο Fondation Custodia). Ο Μόστερτ άρχισε να φιλοτεχνεί αυτούς τους σύνθετους πίνακες από τη δεκαετία του 1570 και ύστερα. Οι πίνακές του σε αυτό το στυλ παλαιότερα είχαν συχνά και εσφαλμένα αποδοθεί στον Φρανς Φράνκεν τον νεότερο, ο οποίος ζωγράφισε παρόμοιους πίνακες κατά τη δεκαετία του 1620.
Τον ζητούσαν ως ζωγράφο "σταφάζ" (πληθύσμωση σύνθεσης με ανθρώπινες μορφές ή ζώα) και ζωγράφισε τις μορφές σε τοπία που είχαν συνθέσει συνάδελφοί του στην Αμβέρσα, όπως οι Κορνέλις φαν Ντάλεμ (στον οποίο σύστησε ως μαθητή τον Μπαρτολομέους Σπράνγκερ), Μάρτεν φαν Κλέφε και Γιάκομπ Χρίμμερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Έγκλεστον, Δομινίκα
Το Έγκλεστον (αγγλικά: Eggleston) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Γεώργιο. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας. Έχει πολύ μικρό πληθυσμό.
Γεωγραφία
Το Έγκλεστον βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας. Βρίσκεται κοντά στη Ροζό, πρωτεύουσα της Δομινίκας.
Δείτε επίσης
εγτκλεστον εγτκλεστον
Επιτροπή Μπαρόζο
Η Επιτροπή Μπαρόζο ήταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή από τις 22 Νοεμβρίου του 2004, μέχρι και το 2014.
Πρόεδρός της ήταν ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Το 2007, η Επιτροπή απέκτησε δύο νέα μέλη, όταν η Ρουμανία και η Βουλγαρία οι οποίες προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πρόεδρος
Ο Πρόεδρος ήταν ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Διαδέχθηκε τον πρώην τον Ιταλό πρωθυπουργό Ρομάνο Πρόντι ο οποίος υπηρέτησε από το 1999. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και διορίστηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Ιούνιο του 2004 στο πλαίσιο της νίκης της ομάδας του ΕΛΚ-ΕΔ στις ευρωεκλογές του 2004. Μερικοί από τους δεδηλωμένους στόχους Μπαρόζο είναι να αντιμετωπίσει την απάθεια των ψηφοφόρων και τον ευρωσκεπτικισμό, ορατές κατά τη διάρκεια αυτών των εκλογών, να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να αναπτύξουν μια «αμυντική ταυτότητα».
Πρώτο Κολέγιο
Τα Κράτη - Μέλη όρισαν από έναν Επίτροπο. Ήταν η πρώτη Επιτροπή όπου τα μεγαλύτερα κράτη-μέλη δεν έχουν δύο Επιτρόπους και το πρώτο πλήρες Επιτροπής μετά τη διεύρυνση του 2004.
Από το 2004 υπήρχαν 25 μέλη, αυξάνοντας σε 27 από το 2007. Υπήρχαν 9 γυναίκες στο σώμα από τις 3 Μαρτίου του 2008 και δεν υπάρχουν εθνικές μειονότητες, Μπαρόζο είχε δηλώσει ότι επιθυμούσε περισσότερες γυναίκες στην Επιτροπή του, από ότι σε προηγούμενες Επιτροπές, και θα χρησιμοποιήσει την επιρροή του έναντι των εθνικών κεφαλαίων για να κερδίσει αυτό.
Τα περισσότερα μέλη της ήταν πρώην υπουργοί με δεσμούς με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτός από τον πρόεδρο Μπαρόζο, ο Σίιμ Κάλας και ο Vladimír Špidla ήταν πρώην πρωθυπουργοί κρατών-μελών της Ένωσης. Η Βίβιαν Ρέντινγκ, ήταν η μόνη Επίτροπος με προϋπηρεσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Πολιτικά, οι Επίτροποι, προέρχονταν από όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά κόμματα: Ευρωπαϊκό Κόμμα των Φιλελευθέρων Δημοκρατών και Μεταρρυθμιστών (8 Επίτροποι), του Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (8 Επίτροποι) και από το Κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (6 Επίτροποι). Επιπλέον, υπήρχαν 4 ανεξάρτητοι και 1 Επίτροπος της Συμμαχίας για την Ευρώπη των Εθνών. Μάλιστα, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο είχε επαινεθεί για την εξισορρόπηση των χαρτοφυλακίων μεταξύ των χωρών, όπως μεταξύ μικρών και μεγάλων, νέων και παλαιών. Πριν από το 2007 υπήρχαν μόνο 7 Φιλελεύθεροι και 3 ανεξάρτητοι.
Δεύτερο Κολέγιο
Η δεύτερη Επιτροπή Μπαρόζο εξελέγη από το Κοινοβούλιο στις 9 Φεβρουαρίου 2010, μετά την εξασφάλιση παραχωρήσεων του Προέδρου Μπαρόζο και την εξασφάλιση της αντικατάστασης του Βούλγαρου ορισθέντα. Είχαν στήριξη από όλους, εκτός από τους Πρασίνους-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά-Βορειοευρωπαϊκή Πράσινη Αριστερά και τους Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές.
Στο νέο σώμα περιλαμβάνεται ο Ύπατος Εκπρόσωπος για πρώτη φορά, λόγω των αλλαγών του προέκυψαν από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Ως εκ τούτου, η Ύπατη Εκπρόσωπος, η Κάθριν Άστον, τοποθετήθηκε αυτοδικαίως Πρώτη Αντιπρόεδρος.
Έτσι ώστε να επέλθει ισορροπία στο Κολέγιο, και με βάση τις έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι περισσότεροι Επίτροποι, προέρχονται από την κεντροδεξιά με 13 από το ΕΛΚ, 7 από ALDE και 7 από την κεντροαριστερά PES. 13 Επίτροποι, συμπεριλαμβανομένων όλων των αντιπροέδρων παραμένουν στις θέσεις τους, από την προηγούμενη Επιτροπή Μπαρόζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαρόζο
Ο Γάμος Του Καλύτερού Μου Φίλου
Ο Γάμος Του Καλύτερού Μου Φίλου (αγγλικά: My Best Friend's Wedding) είναι αμερικανική αισθηματική κωμωδία παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Πι Τζέι Χόγκαν. Πρωταγωνιστούν οι Τζούλια Ρόμπερτς, Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ, Κάμερον Ντίαζ και Ρούπερτ Έβερετ. Όταν ο κολλητός της Τζούλιαν, Μάικλ, της λέει ότι παντρεύεται, η ίδια συνειδητοποιεί ότι τον αγαπάει και αποφασίζει να πάει να τον βρει και να σταματήσει το γάμο.
Πλοκή
Η Τζούλιαν Πότερ, μια 27χρονη κριτικός φαγητού από τη Νέα Υόρκη, λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον κολλητό της φίλο Μάικλ Ο' Νιλ. Στο κολέγιο, οι δύο φίλοι είχαν κάνει συμφωνία ότι αν κανένας τους μέχρι τα 28 τους χρόνια δεν είχε παντρευτεί, θα παντρεύονταν μεταξύ τους. Τέσσερις ημέρες πριν κλείσει τα 28, ο Μάικλ της λέει ότι πρόκειται να παντρευτεί την Κίμπερλυ Γουάλας, μια 20χρονη φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, που προέρχεται από πλούσια οικογένεια.
Η Τζουλιαν, κάνοντας μια τελευταία προσπάθεια να χωρίσει το ζευγάρι, πηγαίνει στην εταιρία του πατέρα της Κίμπερλυ και γράφει ένα e-mail, από το προσωπικό e-mail του πρώτου, ο οποίος ζητάει δήθεν από τον εργοδότη του Μαικλ να τον αποδεσμεύσει από την θέση που εργάζεται για να εργαστεί στην δική του εταιρία, σαν παράκληση του ίδιου και της Κίμπερλυ. Η Τζούλιαν δεν το στέλνει και το αποθηκεύει στα πρόχειρα ενώ παράλληλα δοκιμάζει τη βέρα του γάμου. Φεύγει από το γραφείο αλλά την ίδια στιγμή ο πεθερός του Μάικλ ζητά από τη γραμματέα του να στείλει όλα τα e-mail που υπάρχουν στα πρόχειρα. Η Τζούλιαν παλεύει να μπει στα γραφεία με τον Μάικλ το βράδυ αλλά δεν τα καταφέρνει ενώ ο Μάικλ της λέει πως αν είναι τόσο σημαντικό αυτό που θέλει να κάνει θα βρουν τρόπο να μπουν. Κι ενώ γυρνούν στο ξενοδοχείο, ο Μάικλ λαμβάνει στην αλληλογραφία του απάντηση από τον εργοδότη του που του μεταφέρει το e-mail που έφτασε σε εκείνον και τον προειδοποιεί για το τι γυναίκα πρόκειται να παντρευτεί. Εκείνος λέει στην Τζούλιαν να φύγει και εκείνη κάθεται έξω από την πόρτα του δωματίου του περιμένοντας. Μετά από λίγο βγαίνει ο Μάικλ και της ανακοινώνει ότι χώρισε με την Κίμπερλυ, αφού εκείνη δεν ήξερε τίποτα για το e-mail και αρνήθηκε τα πάντα. Έπειτα λέει στη Τζούλιαν να τον αφήσει μόνο του και πως ίσως φύγουν μαζί για κάποιο διάστημα.
Στο πρωινό του γάμου,όλα δείχνουν τελικά να μην έχουν ακυρωθεί. Η Τζούλιαν πηγαίνει στον χώρο των ετοιμασιών και βρίσκει τον Μάικλ, ο οποίος της λέει ότι η Κίμπερλυ δεν ακύρωσε τίποτα αλλά εκείνος έχει αποφασίσει να μην παντρευτεί. Παρ' όλα αυτά ζητάει από την Τζούλιαν να δει αν η Κίμπερλυ είναι καλά. Εκείνη μιλάει με την Κίμπερλυ και της εξηγεί πως ο Μάικλ ίσως μετάνιωσε για το γάμο και θέλει κάτι διαφορετικό. Εκείνη όμως επιμένει να το προσπαθήσουν και στέλνει τη Τζούλιαν να κάνει μια τελευταία προσπάθεια να τον μεταπείσει, κάτι που τελικά γίνεται και ο Μάικλ ανακοινώνει στη Τζούλιαν ότι θα παντρευτεί. Εκείνη το λέει στην Κίμπερλυ και αυτή πέφτει στην αγκαλιά της. Ύστερα από λίγο,η Τζούλιαν ομολογεί την αγάπη της στον Μάικλ, ζητώντας του να παντρευτεί αυτήν και τον φιλάει. Η Κίμπερλυ τους βλέπει και αρχίζει να τρέχει. Ο Μάικλ αρχίζει να την κυνηγά και η Τζούλιαν να τρέχει πίσω από τον Μάικλ.Σταματούν στον σταθμό του τρένου, όπου η Τζούλιαν βρίσκει τελικά τον Μάικλ μόνο του, χωρίς να χει βρει την Κίμπερλυ και τον παρηγορεί ενώ παράλληλα του ομολογεί όλο το σχέδιο με το e-mail που έστησε για να χωρίσει το ζευγάρι. Ο Μάικλ μένει άφωνος αλλά παράλληλα εκτιμάει πόσο τον αγαπάει τελικά η καλύτερη του φίλη. Χωρίζονται για να βρουν την Κίμπερλυ και η Τζούλιαν μαθαίνει από την ξαδέρφη της Κίμπερλυ ότι την είδαν σε ένα στάδιο. Πηγαίνει στις τουαλέτες όπου και την βρίσκει να κλαίει, Η Κίμπερλυ βγαίνει από το μπάνιο και μπροστά σε πολλές γυναίκες που παρακολουθούν τον καυγά λέει στη Τζούλιαν ότι είναι διπρόσωπη και δεν θα της χαρίσει τον άντρα που αγαπάει. Η Τζούλιαν παραδέχεται ότι θέλησε να τον κλέψει και έκανε πολλά άσχημα πράγματα αλλά έχασε και θα θελε πολύ να συνοδεύσει την Κίμπερλυ στην εκκλησία και να παντρευτεί με τον καλύτερό της φίλο. Αγκαλιάζονται και ο γάμος γίνεται με την Τζούλιαν πρώτη παράνυμφο. Στο πάρτι μετά το γάμο, η Τζούλιαν βγάζει ένα μικρό λόγο για το ζευγάρι και λέει πως είχε ένα παράξενο όνειρο, όπου κάποιος παρανοϊκός θέλησε να χωρίσει το ζευγάρι αλλά μετά ξύπνησε και κατάλαβε πως ο κόσμος είναι όπως θα έπρεπε και ο καλύτερός της φίλος παντρεύτηκε την καλύτερη γυναίκα. Στη συνέχεια τους χαρίζει το αγαπημένο τραγούδι που είχε με τον Μάικλ παλιά. Το ζευγάρι αποχωρεί και η Τζούλιαν κυνηγάει να χαιρετίσει τον Μάικλ ενώ τελικά ο ίδιος την προλαβαίνει και την αγκαλιάζει. Στο τέλος η Τζούλιαν κάθεται μόνη στο τραπέζι του γάμου και τηλεφωνεί ο φίλος της Τζώρτζ που της περιγράφει τι κάνει η Τζούλιαν την ώρα που του μιλάει και την κατευθύνει ώσπου τον βρίσκει μέσα στο πλήθος και εκείνος την παίρνει να χορέψουν παρηγορώντας την ότι όλα θα πάνε καλά.
Εισπρακτική/Καλλιτεχνική Επιτυχία
Με προϋπολογισμό 38 εκατομμύρια δολάρια, Ο Γάμος Του Καλύτερου Μου Φίλου έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 21,6 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στις ΗΠΑ έφτασαν τα 127,1 εκατομμύρια δολάρια και τα 172,1 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 299,2 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 8η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 1997 κα η 9η παγκοσμίως.
753 Τιφλίς
Η Τιφλίς (Tiflis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,044. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την πρωτεύουσα της Γεωργίας, την Τιφλίδα.
Ο Γάμος Του Καλύτερού Μου Φίλου
Παραλειπόμενα
Ο ρόλος της Τζούλιαν είχε αρχικά προταθεί στην Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, αλλά δεν μπορούσε να τον δεχτεί λόγω των υποχρεώσεών της στη σειρά "Sex and the City", έτσι κατέληξε στη Τζούλια Ρόμπερτς. Το αρχικό φινάλε ήθελε την Τζούλιαν, να γνωρίζει έναν άνδρα (που υποδυόταν ο Τζον Κορμπέτ) μετά το γάμο. Το τέλος αυτό δεν πήγε καλά στις δοκιμαστικές προβολές και έτσι γυρίστηκε νέο φινάλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures
753 Τιφλίς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιφλις
Επίπεδο πτήσης
Γενικά τα επίπεδα πτήσης αποτελούν διεθνή τυποποιημένα πρότυπα που έχει θεσπίσει ο ICAO που δίδονται σε πόδια (ή μέτρα, που ακολουθούν κυρίως χώρες της Ασίας) δια 100, π.χ. ύψος 33.000 πόδια είναι το επίπεδο πτήσης 330. Τα επίπεδα πτήσης δίδονται πάντα με τριψήφιο αριθμό προ του οποίου δίδεται το χαρακτηριστικό αγγλικό δίγραμμα FL. Έτσι το παραπάνω παράδειγμα προφέρεται Εφ-Ελ-θρι-θρι-ζίρο (FL 330).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αεροπορία Κατηγορία:Έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας Κατηγορία:Αεροπορική ορολογία
Πυθαγόρας (αποσαφήνιση)
Αναφορές σε πρόσωπα:
Άλλες αναφορές:
Σπλιτ
Το Σπλιτ (κροατικά: Split, αρχ. ελλ.: Ασπάλαθος, λατινικά: Spalatum Σπάλατουμ, ιταλικά: Spalato Σπάλατο) είναι πόλη της Δαλματίας στην Κροατία και άλλοτε σημαντικό λιμάνι της Γιουγκοσλαβίας. Το κλίμα της πόλης είναι μεσογειακό. Έχει πληθυσμό 188.694 κατοίκους. Η πόλη αποτελεί το δεύτερο σπουδαιότερο λιμάνι της Κροατίας. Επίσης, είναι βιομηχανικό και ναυπηγικό κέντρο καθώς και πολυσύχναστο τουριστικό θέρετρο.
thumb|310px|Σπλιτ thumb|400px|Σπλιτ
Η ίδρυση των ανακτόρων του Διοκλητιανού
Η ίδρυση του Σπλιτ σχετίζεται με το Παλάτι του Διοκλητιανού, οι Αρχαίοι Έλληνες ωστόσο εποίκησαν την περιοχή πολλούς αιώνες πριν, ίδρυσαν την Ασπάλαθο. Η Ασπάλαθος ήταν αποικία της Ίσσας, της σύγχρονης πόλης Βις που την ίδρυσαν έποικοι από τις Συρακούσες. Η ακριβής χρονιά που ιδρύθηκε η Ασπάλαθος δεν είναι γνωστή, πιθανότατα τον 3ο - 2ο αιώνα π.Χ. Οι Έλληνες άποικοι έζησαν με το εμπόριο με τις γειτονικές Ιλλυρικές φυλές, ιδιαίτερα τους Δαλματούς. Μετά τους Ιλλυρικούς πολέμους (229 π.Χ. - 219 π.Χ.) σε μικρή απόσταση από την Ασπάλαθο ιδρύθηκε η πόλη Σαλώνα, έγινε η πρωτεύουσα της Ρωμαικής επαρχίας της Δαλματίας, το όνομα της γειτονικής Ελληνικής αποικίας Ασπάλαθος άλλαξε σε Σπαλάτουμ. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός αφού μόλις γλίτωσε το θάνατο από ασθένεια αποφάσισε να αποσυρθεί από την πολιτική (305). Ο Αυτοκράτορας έδωσε εντολή να ξεκινήσουν εργασίες για ένα ανάκτορο όπου θα αποσυρόταν κοντά στη γενέτειρά του και καθώς ήταν από την πόλη Διόκλεια διάλεξε για τη θέση του το λιμάνι κοντά στα Σάλωνα. Οι εργασίες για το ανάκτορο άρχισαν το 293 ενόψει της απόσυρσής του από την πολιτική. Το ανάκτορο χτίστηκε ως συμπαγής κατασκευή, περισσότερο ως Ρωμαϊκό στρατιωτικό φρούριο. Έχει όψη στη θάλασσα στη νότια πλευρά του, με τα τείχη του 170 ως 200 μέτρα σε μήκος και 15 ως 20 μέτρα ψηλά, περικλείοντας μια περιοχή 38 στρεμμάτων. Ουσιαστική ήταν η υδροδότηση του ανακτόρου από ένα υδραγωγείο από τις Πηγές Γιάντρο.
Αυτό το πλουσιότατο ανάκτορο και τα περίχωρά του κατοικούντο κατά καιρούς από πληθυσμό 8.000 ως 10.000 κατοίκων, που απαιτούσε πάρκα και χώρους αναψυχής, που ο Διοκλητιανός ίδρυσε στο λόφο Μάριαν. Το ανάκτορο τέλειωσε το 305, ακριβώς τη στιγμή για να δεχθεί τον ιδιοκτήτη του, που αποσύρθηκε ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα, όντας ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας που οικειοθελώς εγκατέλειψε το αξίωμά του. Λίγα χρόνια αργότερα μια ομάδα Ρωμαίων Συγκλητικών ήρθε στο ανάκτορο του Διοκλητιανού, ζητώντας από τον πρώην αυτοκράτορα να επιστρέψει στη Ρώμη και να βοηθήσει την Αυτοκρατορία να ξεπεράσει αυξανόμενα πολιτικά προβλήματα. Ο Διοκλητιανός αρνήθηκε και ενώ τους έδειχνε τον κήπο του, τους είπε ότι δεν μπορούσε να αφήσει τον όμορφο κήπο του, που είχε δημιουργήσει με τα ίδια του τα χέρια. Αυτή του η χειρονομία έδειχνε ότι έμενε σταθερός στο λόγο του να αφήσει την πολιτική ζωή ύστερα από 21 χρόνια διοίκησης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476, το Σπαλάτουμ έγινε τμήμα της Ανατολικής Ρωμαϊκής, γνωστής και ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μεγάλωνε πολύ αργά ως πόλη-δορυφόρος των πολύ μεγαλύτερων Σαλώνων. Σήμερα το ανάκτορο αποτελεί τον ενδότερο πυρήνα της πόλης, ακόμη κατοικούμενο, με πλήθος καταστημάτων, αγορών, πλατειών με έναν αρχαίο Καθεδρικό του Αγίου Ντούγιε (πρώην μαυσωλείο του Διοκλητιανού) χωμένο στους διαδρόμους και τα πατώματα του παλιού ανακτόρου. Ως τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχε ποικίλη αλλά σημαντική πολιτική αυτονομία.
Μεσαίωνας
Την περίοδο 475-480 φιλοξενήθηκε στο παλάτι ο Ιούλιος Νέπως, ο τελευταίος αυτοκράτορας στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Οστρογότθοι κατέκτησαν τα Σαλώνα με την υπόλοιπη Δαλματία (493) αλλά ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ την ανέκτησε (535-536). Οι Παννονοί Άβαροι κατέλαβαν και κατέστρεψαν τη Σαλώνα (639), οι Ρωμαίοι που επέζησαν δραπέτευσαν στα γειτονικά νησιά. Στις Δαλματικές ακτές εγκαταστάθηκαν Νότιοι Σλάβοι Κροάτες που ήταν υποτελείς στον Χαχάνο των Αβάρων. Οι Σαλωνίτες ανέκτησαν το 300ετές Παλάτι του Διοκλητιανού υπό την ηγεσία του Σεβήρου του Μεγάλου (650) που ήταν ασφαλές από τις Σλαβικές επιδρομές. Ο αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ τους επέτρεψε με διάταγμα να εγκατασταθούν στο Παλάτι αφού την ίδια εποχή ήταν σύμμαχοι των Βυζαντινών εναντίον των Άβαρων. Ο ναός του Διός στο Σπλιτ αφιερώθηκε στην Παναγία, τα οστά του πολιούχου Αγίου Δόμνιου διασώθηκαν από τα ερείπια των Σαλώνων και τοποθετήθηκαν στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Δόμνιου σαν έδρα του αρχιεπισκόπου των Σαλώνων. Μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204) το Σπλιτ παρέμεινε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, το διοικούσε αρχικά το Εξαρχάτο της Ραβέννας και κατόπιν η Ζαντάρ (751). Στο εσωτερικό δημιουργήθηκε ωστόσο το Δουκάτο της Κροατίας, την ίδια εποχή δημιουργήθηκε στους κατοίκους μια ανεξάρτητη διάλεκτος η Δαλματική που διαχωρίστηκε από τα Λατινικά. Ο Τόμισλαβ ίδρυσε το Βασίλειο της Κροατίας (925) στα εσωτερικά του Σπλιτ με πρωτεύουσα τη Νιν, ήταν σύμμαχος του Βυζαντινού αυτοκράτορα απέναντι στον Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας. Η άνοδος της αντίπαλης επισκοπής του Νιν οδήγησε τον επίσκοπο Γρηγόριο σε προσπάθειες να επιβάλει τη Σλαβική γλώσσα στις θρησκευτικές τελετές. η Σύνοδος του Σπλιτ ωστόσο (925) απαγόρευσε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα εκτός από τα Ελληνικά και τα Λατινικά. Το Καμπαναριό του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Δομνίου κατασκευάστηκε και έγινε το σύμβολο της πόλης (1100), ο Άγιος Δόμνιος καθιερώθηκε ως ο Προστάτης και πολιούχος άγιος του Σπλιτ.
Η Μεσαιωνική περίοδος στη Δαλματική επαρχία του Σπλιτ σημαδεύεται από τη μειούμενη ισχύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και από τον αγώνα των γειτονικών δυνάμεων, της Βενετικής Δημοκρατίας, του Βασιλείου της Κροατίας και (αργότερα) του Βασιλείου της Ουγγαρίας να καλύψουν το κενό εξουσίας. Η άφιξη των Κροατών τον 7ο αιώνα επηρέασε βαθειά την περιοχή. Η ενδοχώρα και τα νησιά κατοικήθηκαν κατά κύριο λόγο από Κροάτες, που άρχισαν να επηρεάζουν την ίδια την πόλη. Το πρώιμο Μεσαιωνικό Κροατικό κράτος (αργότερα Βασίλειο της Κροατίας) ίδρυσε γειτονικές παραλιακές πόλεις (όπως το Ζίμπενικ) και περιέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της ενδοχώρας. Το Σπλιτ απέκτησε έναν αυξανόμενο Κροατικό χαρακτήρα, που είναι ορατός στην αρχιτεκτονική ( ιδιαίτερα των εκκλησιών ) στην πόλη και τα περίχωρά της. Ο Ρωμανικός πληθυσμός της πόλης αναμειγνυόταν όλο και περισσότερο με τις γύρω μάζες. Η πόλη ενσωματώθηκε για πρώτη φορά πλήρως στο κράτος από τον Πέτρο Κρέζιμιρ Δ΄ το 1069 και πάλι το 1075 από το Δημήτριο Ζβόνιμιρ. Στο βορρά η Βενετική Δημοκρατία άρχισε να επηρεάζει τη Δαλματική περιοχή από το 10ο αιώνα, χρησιμοποιώντας την αυξανόμενη οικονομική της επιρροή για να αποκτήσει τον έλεγχο στα νησιά και τις παραλιακές πόλεις. Είχε τον έλεγχο της πόλης επί αρκετά διαστήματα, λόγω κυρίως της προσωρινής αδυναμίας του Κροατικού και του Ουγγρικού κράτους. Με την παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το Βασίλειο της Κροατίας είχε ντε φάκτο κυριαρχία επί της πόλης, παραχωρώντας της σημαντική αυτονομία λόγω του φεουδαρχικού χαρακτήρα του κράτους. Το 1102 η Κροατία εξαναγκάστηκε σε μια προσωπική ένωση με το Βασίλειο της Ουγγαρίας από τον Βασιλιά του Κόλομαν. Η πόλη εντούτοις διατήρησε το σημαντικό βαθμό ανεξαρτησίας της και το 1312 εξέδωσε δικούς της νόμους και νόμισμα.
Ενετοκρατία
Τον 9ο και τον 10ο αιώνα επιτέθηκαν στο Σπλιτ οι Ναρεντίνοι, μια νότια Σλαβική φυλή που αναγνώριζαν σαν κυρίαρχο τους τον βασιλιά της Κροατίας. Η πόλη συμμάχησε με τη Δημοκρατία της Βενετίας, ο Δόγης Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο σε μια εντυπωσιακή ναυτική εκστρατεία υπέταξε τους Ναρεντίνους (998). Ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β´ παραχώρησε στον Δόγη Ορσεόλο τον τίτλο του Δούκα της Δαλματίας. Αργότερα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας επανάκτησε τον έλεγχο της Δαλματίας (1019), ο τίτλος του "Δούκα της Δαλματίας" φαίνεται ότι αποσύρθηκε από τους Βενετούς δόγηδες. Ο Κροάτης βασιλιάς Πέταρ Κρεσίμιρ Δ΄ κατέκτησε πολλές Δαλματικές πόλεις και νησιά και επεκτάθηκε μέχρι νότια στη Νερέτβα. Οι παραλιακές πόλεις της Δαλματίας που είχαν διατηρήσει την ανεξαρτησία τους δέχτηκαν την υποταγή τους στον βασιλιά της Κροατίας. Με τον θάνατο του βασιλιά της Κροατίας Στεφάνου Β΄ ξέσπασε κρίση διαδοχής στο βασίλειο, ο Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας βρήκε την ευκαιρία να επέμβει. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και ανέκτησε το παλαιό Θέμα Δαλματίας. Ο Αλέξιος Α΄ ασχολήθηκε αργότερα με την Α΄ Σταυροφορία και παραχώρησε τη διοίκηση της Δαλματίας στον Δόγη της Βενετίας. Ο Κολομάν της Ουγγαρίας αφού κατέκτησε το βασίλειο της Κροατίας (1105) διέλυσε τη συμμαχία του με τη Δημοκρατία της Βενετίας και επιτέθηκε στις παραλιακές πόλεις της Δαλματίας. Η Ζαντάρ, το Σπλιτ, και η Τρόγκιρ αποφάσισαν να παραδοθούν αφού πρώτα ζήτησαν από τον Ούγγρο βασιλιά να σεβαστεί τα δικαιώματα τους, ο Κολομάν το δέχτηκε. Οι πόλεις είχαν τοπική αυτονομία, δεν πλήρωναν φόρους, μπορούσαν να διαλέξουν τους δικούς τους κόμητες και αρχιεπισκόπους που τους επικύρωνε ο Ούγγρος βασιλιάς και επέλεγαν τον αρχιδικαστή τους. Τα κέρδη του εμπορίου τα μοίραζαν ο κόμης, ο αρχιεπίσκοπος και ο βασιλιάς, δεν μπορούσε να εισέλθει κανένας ξένος στην πόλη χωρίς την άδεια των κατοίκων. Τα δικαιώματα σεβάστηκαν οι βασιλείς της Ουγγαρίας αλλά υπήρχαν πολλά περιστατικά παραβιάσεων και βίας. Με τον θάνατο του Κολομάν (1116) ο Δόγης Ορντελάφο Φαλιέρ επέστρεψε από τη Σταυροφορία και κατέλαβε πολλές Δαλματικές πόλεις όπως η Βιογκράντ και η Σίμπενικ. Ο Βενετός Δόγης ηττήθηκε και έπεσε σε μάχη όταν έκανε αντεπίθεση ο Στέφανος Β΄ της Ουγγαρίας (1117), το Σπλιτ επανήλθε στην Ουγγρική κυριαρχία. Ο νέος Δόγης Ντομένικο Μικιέλ νίκησε ξανά σε αντεπίθεση τους Ούγγρους (1118) και επανάφερε τους Δαλματούς υπό Βενετική κυριαρχία. Την εποχή που ο Δόγης είχε εμπλακεί σε πόλεμο με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ο Στέφανος Β΄ αντεπιτέθηκε, κατέκτησε το Σπλιτ και το Τρόγκιρ χωρίς αντίσταση.