cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόλπος των Χανίων
μικρογραφία|Δορυφορική εικόνα του Κόλπου των Χανίων Ο Κόλπος των Χανίων είναι όρμος του Κρητικού Πελάγους στη βορειοδυτική Κρήτη. Στο κόλπο των Χανίων βρίσκεται και η Χερσόνησος του Ακρωτηρίου.
Αρχαία ιστορία
Στην προϊστορία, η ισχυρή πόλη της Κυδωνίας κατείχε τον κόλπο των Χανίων. Η περιοχή γύρω από τον κόλπο ήταν κέντρο πολιτισμού και τέχνης. Γύρω στο 74 π.Χ., η πόλη-κράτος της αρχαίας Κυδωνίας απέκρουσε μία επίθεση από τη Ρώμη σε μια ναυμαχία στον Κόλπο των Χανίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χανίων Χανίων Χανίων Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Γρηγόρης Κατωπόδης
Ο Γρηγόρης (Άκης) Κατωπόδης (Μεγανήσι, 1953) είναι Έλληνας μαθηματικός που διατελεί δήμαρχος Βύρωνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1953 στο Μεγανήσι και σε ηλικία 12 ετών εγκαταστάθηκε στον Βύρωνα. Σπούδασε στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως μαθηματικός.
Οργανώθηκε στο ΚΚΕ και στη συνέχεια στον Συνασπισμό και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν δημοτικός σύμβουλος Βύρωνα από το 1990 έως το 1994. Στις δημοτικές εκλογές του 2010 ήταν επικεφαλής του συνδυασμού «Στάση Βύρωνα» και επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 εξελέγη δήμαρχος Βύρωνα και ανανέωσε τη θητεία του στις εκλογές του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι Βύρωνα
Πλατωνικός έρωτας
μικρογραφία|Incipit Vita Nova - Dante and Beatrice, 1903, λάδι σε καμβά, (120x92 cm) σε στυλ προ-ραφαϊλίτη. Σε αυτόν τον πίνακα, ο Δέντς και η εμπνευσμένη μούσα του απεικονίζονται ως αφοσιωμένο ζευγάρι, αν και αυτό δεν συνέβη ποτέ στην πραγματικότητα. Οι κεφαλές και τα λουλούδια τους δημιουργούν μια μυστικιστική ατμόσφαιρα. Ο τρόπος με τον οποίο ο Δάντης κοιτάζει τη Βεατρίκη δείχνει ξεκάθαρα ότι είναι ερωτευμένος μαζί της, ενώ η Βεατρίκη εκπροσωπείται στην πράξη κοιτώντας ψηλά, σαν να λαμβάνει θεϊκό μήνυμα. Έργο του [[Τσέζαρε Σακκάτζι (Cesare Saccaggi) από την Τορτόνα.]] Ο πλατωνικός έρωτας ή πλατωνική αγάπη είναι όρος που χρησιμοποιείται για ένα είδος αγάπης το οποίο δεν είναι σεξουαλικό. Ονομάστηκε από τον Πλάτωνα, ο οποίος περιέγραψε στην πραγματικότητα ένα είδος αγάπης που επικεντρώνεται στις σχέσεις του ίδιου φύλου. Ο χαρακτηρισμός αυτός υπέστη μετασχηματισμό κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης (15ος-16ος αιώνας), για να πάρει τη σύγχρονη αίσθηση της μη σεξουαλικής ετεροφυλοφιλικής αγάπης.
Επισκόπηση
Ο πλατωνικός έρωτας με την αρχική έννοια του όρου (αγάπη επικεντρωμένη στις σχέσεις του ίδιου φύλου) εξετάζεται στο διάλογο του Πλάτωνα, το Συμπόσιο, το οποίο έχει ως αντικείμενο το θέμα της αγάπης ή του Έρωτα γενικά. Εξηγεί τις δυνατότητες του πως ξεκίνησε το αίσθημα της αγάπης και πώς εξελίχθηκε - τόσο σεξουαλικά όσο και μη σεξουαλικά. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ομιλία του Σωκράτη, που αφορούσε την ιδέα της πλατωνικής αγάπης που αποδίδεται στην προφήτισσα Διοτίμα, τον οποίο τον παρουσιάζει ως μέσο ανόδου προς την παρατήρηση του θεϊκού. Για τη Διοτίμα και τον Πλάτωνα γενικότερα, η πιο σωστή χρήση της αγάπης των ανθρωπίνων όντων είναι να κατευθύνει το μυαλό κάποιου με το θείο έρωτα.
Εν ολίγοις, με τον πραγματικό πλατωνικό έρωτα, το όμορφο ή υπέροχο άλλο άτομο εμπνέει το μυαλό και την ψυχή και κατευθύνει την προσοχή κάποιου στα πνευματικά πράγματα. Ο Σωκράτης, για το "Συμπόσιο" του Πλάτωνα, εξήγησε δύο τύπους αγάπης, το Σαρκικό Έρωτα και το Θείο Έρωτα. Ο Σαρκικός Έρωτας δεν είναι παρά απλή υλική έλξη προς ένα όμορφο σώμα για φυσική ευχαρίστηση και αναπαραγωγή. Ο Θείος Έρωτας αρχίζει το ταξίδι από τη φυσική έλξη δηλαδή την έλξη προς την όμορφη μορφή ή το σώμα, αλλά ξεπερνά σταδιακά την αγάπη για την Ανώτερη Ομορφιά. Αυτή η έννοια του Θείος Έρωτα αργότερα μετασχηματίζεται στον όρο πλατωνικός έρωτας.
Στον Μεσαίωνα προέκυψε ένα νέο ενδιαφέρον για τον Πλάτωνα, τη φιλοσοφία του και την άποψη του για την αγάπη. Αυτό προκλήθηκε από τον Γεώργιο Γεμιστό ή Πλήθων κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Φερράρας και της Φλωρεντίας το 1438-1439. Αργότερα το 1469 ο Μαρσίλιο Φιτσίνο πρότεινε μια θεωρία του νεο-πλατωνικού έρωτα στην οποία ορίζει τον έρωτα ως μια προσωπική ικανότητα ενός ατόμου που καθοδηγεί την ψυχή τους προς τις κοσμικές διαδικασίες και των υψηλών πνευματικών στόχων και τις ουράνιες ιδέες. (De Amore, Les Belles Lettres, 2012.)
Ο αγγλικός όρος χρονολογείται από το θεατρικό του Ουίλιαμ Ντάβεναντ The Platonic Lovers (παρουσιάστηκε το 1635): μια κριτική της φιλοσοφίας του πλατωνικού έρωτα που ήταν δημοφιλής στο δικαστήριο του Καρόλου Α. Προέρχεται από την ιδέα στο Συμπόσιο του Πλάτωνα για την αγάπη της ιδέας του καλού που βρίσκεται στη ρίζα όλων των αρετών και της αλήθειας. Για μια σύντομη περίοδο, o πλατωνικός έρωτας ήταν ένα μοντέρνο θέμα στο αγγλικό βασιλικό δικαστήριο, ειδικά στον κύκλο γύρω από τη βασίλισσα Ερριέττα Μαρία, τη σύζυγο του βασιλιά Καρόλου Α. Ο πλατωνικός έρωτας ήταν το θέμα κάποιων εορταστικών πάρτι μασκέ που διεξήχθησαν στην Καρολίνεια εποχή - αν και η μόδα σύντομα έπεσε κάτω από πιέσεις κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλία Κατηγορία:Αγάπη Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός
Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός (κατά κόσμον Δημήτριος Σαμαρτζής, Αθήνα, 4 Απριλίου 1935) είναι Έλληνας κληρικός, και θεολόγος, επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκαθήμενος της Αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1959. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του παρακολούθησε διαλέξεις για την ιατρική.
Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό και μετά την αποφοίτησή του το 1961 έγινε δεκτός ως αρχάριος στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά. Το 1962 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο και το 1965 ιερομόναχος.
Από το 1970 έως το 1971 βρισκόταν στην Ανατολική Αφρική ως μέλος ορθόδοξης ιεραποστολής.
Αργότερα διετέλεσε γραμματέας του Καθεδρικού Ναού των πρεσβυτέρων της μονής, δίδαξε στη μοναστηριακή σχολή «Abetion» στο Κάιρο και στη συνέχεια άνοιξαν μια κλινική για ιατρική περίθαλψη για τους Βεδουίνους.
Προσχολική Αγωγή
Με τον όρο Προσχολική Αγωγή περιγράφεται η γνωσιακή και κοινωνική εκπαίδευση που δίνεται στον άνθρωπο πριν την υποχρεωτική εκπαίδευση, την ηλικία δηλαδή των 5-6 ετών στις περισσότερες χώρες, και μπορεί να ξεκινά ήδη από την ηλικία των δυο ετών. Ωστόσο στην Ελλάδα η υποχρεωτική δίχρονη προσχολική αγωγή ξεκινά από την ηλικία των 4 ετών μετά τον νέο νόμο Γαβρόγλου Ν.4521-18.pdf, όπου έχουν ενταχθεί ήδη 298 από τους 325 δήμους της χώρας. Ιδρύματα που προσφέρουν Προσχολική Αγωγή είναι τα νηπιαγωγεία και οι παιδικοί σταθμοί.
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Το 1973 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Σινά. Ο Αρχιμανδρίτης Δαμιανός χειροτονήθηκε επίσκοπος και ανυψώθηκε στο βαθμό του αρχιεπισκόπου στις 23 Δεκεμβρίου 1973 από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενέδικτο.
Προσχολική Αγωγή
Σύμφωνα με τη σύγχρονη θεωρία της Παιδαγωγικής, τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού έχουν ζωτική σημασία για τη σωματική, διανοητική και κοινωνική του ανάπτυξη. Γι'αυτό, πρέπει να δοθεί σημασία στην καλλιέργεια των αισθήσεων του παιδιού και την απόκτηση εμπειριών που ενθαρρύνουν την εντύπωση, την έκφραση και την επικοινωνία. Σε αυτές τις βάσεις δημιουργήθηκε η Προσχολική Αγωγή, η οποία είναι η διαδικασία του προσανατολισμού του παιδιού σε ορισμένες αξίες, στάσεις, δεξιότητες και γνώσεις με σκοπό την κοινωνικοποίησή του. Η φοίτηση του παιδιού στα προσχολικά ιδρύματα προπαρασκευάζει επίσης τη φυσική μετάβασή του από την οικογενειακή ζωή στο σχολικό περιβάλλον, ενώ δίνει παράλληλα τη δυνατότητα να διαγνωστούν εγκαίρως ενδεχόμενες πνευματικές ή σωματικές διαταραχές στην εξέλιξή του, που βελτιώνονται ή και θεραπεύονται πιο εύκολα, όταν γίνεται η διάγνωση τους νωρίς.
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Επισκέφτηκε επανειλημμένα τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία με ειρηνικές επισκέψεις (το 1987 επισκέφτηκε τη Μόσχα και αργότερα το Κίεβο).
Προσχολική Αγωγή
Σήμερα, η αναγκαιότητα της Προσχολικής Αγωγής αναγνωρίζεται διεθνώς. Σύμφωνα με την UNESCO (1961) είναι ανάγκη να εξασφαλιστεί στο παιδί, από την πιο μικρή του ηλικία, εκπαίδευση κατάλληλη για την πνευματική, ηθική και σωματική του εξέλιξη. Όσο και αν η οικογένεια παραμένει το ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη του παιδιού, σήμερα έχει ανάγκη να βοηθηθεί, γιατί και με τις καλύτερες ακόμα προϋποθέσεις δεν μπορεί πια να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες του παιδιού για αγωγή και εκπαίδευση, όταν αυτό πλησιάζει την ηλικία των τεσσάρων ετών. Η Προσχολική Αγωγή έγινε επίσης κοινωνικό αίτημα όταν αυξήθηκε ο αριθμός των γυναικών που εργάζονται έξω από το σπίτι.
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Ένα από τα κύρια καθήκοντά του ως Αρχιεπίσκοπος Σινά ήταν να κάνει την πλούσια κληρονομιά της μονής προσιτή στους ευρύτερους κύκλους της επιστημονικής κοινότητας: τον Δεκέμβριο του 2001, στα μοναστήρια της Αρχιεπισκοπής Σινά διοργάνωσε εορτασμούς προς τιμή της 3300ης επετείου του Μωσαϊκού νόμου και της 2000ης επετείου του Χριστιανισμού, που τίμησαν με την παρουσία τους ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Βαρθολομαίος και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η πρωτοβουλία του για τις εν' εξέλιξη εργασίες σχετικά με την ψηφιακή επεξεργασία αρχαίων χειρογράφων της μοναστηριακής βιβλιοθήκης, την έκδοση καταλόγων μοναστηριακών αρχαιοτήτων κ.λπ.
Προσχολική Αγωγή
Η αρχή της ικανοποίησης των βασικών αναγκών του παιδιού αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την αποστολή της Προσχολικής Αγωγής. Το παιδί της προσχολικής ηλικίας χρειάζεται ποσότητα και ποιότητα εμπειριών για να μεγιστοποιήσει τις κάθε μορφής ικανότητές του, για να αποκαλύψει, να γνωρίσει και να αποδεχτεί τον εαυτό του και το κοινωνικό και φυσικό σύνολο που το περιβάλλει και να αναπτύξει δημιουργική σχέση αλληλεπίδρασης μαζί του. Η οικογένεια δεν είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ικανή να αντισταθμίσει τα οφέλη που προκύπτουν από τη συμβίωση των νηπίων.
Κατηγορία:Εκπαίδευση ανά βαθμίδες
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Από τις 3 Οκτωβρίου 2012 είναι ο αρχαιότερος ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ με επισκοπικό χειρισμό.
Βιβλιογραφία
Με τη συμμετοχή του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού γράφτηκαν πλήθος επιστημονικών και λαϊκών επιστημονικών δημοσιεύσεων για τον πολιτισμό της Μονής Σινά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Σινά
Μαντλίν Στόου
Η Μαντλίν Στόου (αγγ. Madeleine Stowe, 1958) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός γνωστή για τους ρόλους της στα Ο τελευταίος των Μοϊκανών, Revenge (την σειρά), Stakeout, Blink, 12 Monkeys, The General's Daughter and We Were Soldiers και Unlawful Entry.
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι γεννημένη στις 18 Αυγούστου 1958 στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, όμως μεγάλωσε στο Ιγκλ Ροκ ένα προάστιο του Λος Άντζελες. Έχει δανέζικες, γερμανικές και βρετανικές ρίζες από τον πατέρα της τον Ρόμπερτ Στόου και ρίζες μητρικές από την Κόστα Ρίκα. Η μητέρα της Μιρέγια (Μόρα) προέρχεται από οικογένεια πολιτικών της Κόστα Ρίκα ενώ ο πατέρας της από το Όρεγκον. Όταν ήταν 10 ξεκίνησε μαθήματα πιάνου όμως στη συνέχεια οταν έγινε 18 λόγω θανάτου του διδασκάλου της τα παράτησε. Ήθελε να γίνει πιανίστας. Ο πατέρας της υπέφερε από σκλήρυνση κατά πλάκας και το κληρονόμησε. Περιέγραφε το πιάνο σαν διαφυγή από την κοινωνικοποίηση.
Για 15 χρόνια εμφανιζόταν σε ταινίες μικρού μήκους και με μικρούς ρόλους στην τηλεόραση όπως το Stakeout (με το Ρίτσαρντ Ντρέυφους) και το Revenge (ταινία με τον Κέβιν Κόστνερ). Σιγά σιγά όμως άρχισε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές και πιο συχνά στην τηλεόραση και με πρωταγωνιστικούς ή κύριους ρόλους όπως στο Revenge (σειρά το ABC).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Another Part of Me
Το Another Part of Me είναι τραγούδι του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον, με παραγωγό τον Κουίνσι Τζόουνς και συμπαραγωγό τον Τζάκσον. Κυκλοφόρησε με το άλμπουμ Bad (1987) και για πρώτη φορά παρουσιάστηκε το 1986, στο Captain EO. Κυκλοφόρησε αργότερα ως το έκτο single του άλμπουμ, στις 11 Ιουλίου 1988, και εμφανίζεται στο βιντεοπαιχνίδι Michael Jackson's Moonwalker.
Όπως και τα τραγούδια Can You Feel It και We Are the World, οι στίχοι δίνουν έμφαση στην παγκόσμια ενότητα, αγάπη, προβολή και σε πιθανά θρησκευτικά θέματα.
Το τραγούδι εμφανίστηκε και στην ταινία Moonwalker, το 1988, και η μουσική του χρησιμοποιήθηκε ως έναρξη στο χορευτικό βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto: Episodes from Liberty City, στο Radio Station. Vice City FM.
Τον Ιούλιο του 2009, ένα μικρό κομμάτι του παρουσιάστηκε ως αφιέρωμα στον Τζάκσον από την Μαντόνα κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας περιοδείας της Sticky & Sweet Tour. Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης της, ένας χορευτής, με την εμφάνιση του Τζάκσον, χόρευε τις γνωστές χορευτικές κινήσεις του Τζάκσον.
Μουσικό βίντεο
Ένα επίσημο βίντεο κυκλοφόρησε το 1988, με διευθυντή τον Πάτρικ Κέλλι, με τον Τζάκσον να εκτελεί το τραγούδι κατά τη διάρκεια του Bad World Tour στις 14 Ιουλίου 1988, στο Γουέμπλεϊ.
Ζωντανές εμφανίσεις
Το Another Part Of Me εκτελέστηκε στο Bad World Tour (στο 2ο μέρος) με μια extra instrumental section στο τέλος, το οποίο ακουγόταν μόνο εν συντομία στο τέλος του single. Στις ΗΠΑ, εκτελέστηκε με την ίδια ταχύτητα όπως αρχικά αλλά με διαφορετικά όργανα. Στην Ευρώπη, εκτελέστηκε πιο γρήγορα από ότι το αρχικό single. Ένα snippet του τραγουδιού χρησιμοποιήθηκε στις συναυλίες για το This Is It, κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του Jam'', αλλά ακυρώθηκαν εξαιτίας του θανάτου του Τζάκσον.
Michael Jackson: The Experience
Το Another Part of Me είναι τραγούδι, το οποίο μπορείς να χορέψεις στο Michael Jackson: The Experience, αλλά μόνο στην έκδοση Wal-Mart ή HMV.
Κομμάτια
CD Side: DVD Side:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1988 Κατηγορία:Τραγούδια του 1986
Σταυροχώρι (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Σταυροχώρι αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σχολείο Τζορτζ Χέριοτ
Το Σχολείο Τζορτζ Χέριοτ (George Heriot's School) είναι σκωτσέζικο ανεξάρτητο σχολείο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Lauriston Place της Παλιάς Πόλης του Εδιμβούργου, με πάνω από 1.600 μαθητές, 155 άτομα διδακτικού προσωπικού και 80 άτομα μη διδακτικού προσωπικού. Ιδρύθηκε το 1628 ως Ίδρυμα Τζορτζ Χέριοτ, με κληροδότημα του βασιλικού χρυσοχόου Τζορτζ Χέριοτ, και άνοιξε το 1659.
Αρχιτεκτονική
Το σχολείο είναι πυργοειδές κτίριο το οποίο περιβάλλει ένα μεγάλο τετράπλευρο, και είναι κατασκευασμένο από αμμόλιθο. Στη θεμέλιο λίθο αναγράφεται η χρονολογία 1628. Η περίπλοκη διακόσμηση πάνω από κάθε παράθυρο είναι μοναδική (με μία διπλή εξαίρεση - αυτά που είναι σε κάθε πλευρά του πλεονάζοντος πλέον κεντρικού πύργου στο ισόγειο της δυτικής πλευράς του κτιρίου). Άγαλμα του ιδρυτή βρίσκεται σε κόγχη στη βόρεια πλευρά του τετραπλεύρου.
Το κύριο κτίριο ήταν το πρώτο μεγάλο κτίσμα που κατασκευάστηκε έξω από τα τείχη της πόλης του Εδιμβούργου. Βρίσκεται δίπλα από την Εκκλησία Γκρέιφριαρς, που κατασκευάστηκε το 1620, σε ανοιχτό χώρο κάτω από το Κάστρο του Εδιμβούργου που βρίσκεται βόρεια. Μέρος του τείχους της πόλης του 17ου αιώνα (το Τείχος Τέλφερ) χρησιμοποιείται ως τείχος του σχολείου. Όταν κατασκευάστηκε η μπροστινή πλευρά του κτιρίου αντίκριζε την είσοδο της Λαχαναγοράς. Αρχικά ήταν η μοναδική πρόσοψη με λεπτή πέτρα, με τις υπόλοιπες να έχουν χαλίκι, αλλά το 1833 και οι άλλες τρεις πλευρές αντικαταστάθηκαν με λεπτό τετραγωνισμένο λίθο Κραικγλέιθ. Αυτό έγινε μιας και οι άλλες προσόψεις ήταν περισσότερο εμφανείς με τη νέα είσοδο στο Lauriston Place. Οι εργασίες ανακαίνισης έγιναν από τον Αλεξάντερ Μπλακ, επιστάτη του σχολείου, ο οποίος στη συνέχεια σχεδίασε τα πρώτα ελεύθερα σχολεία Χέριοτ γύρω από την πόλη.
Η βόρεια πύλη στο Lauriston Place κατασκευάστηκε από τον Ουίλλιαμ Χένρυ Πλέιφερ και χρονολογείται από το 1829. Το εσωτερικό παρεκκλήσι σχεδιάστηκε από τον Τζέιμς Γκίλεσπι Γκρέιχαμ (1837) ο οποίος πιθανώς είχε την βοήθεια του Αύγουστου Πίτζιν. Οι σχολικές αίθουσες σχεδιάστηκαν από τον Ντόναλντ Γκάου το 1893 και διαθέτουν ξύλινη οροφή πάνω από τον ημιώροφο. Το τμήμα χημείας στα δυτικά του χώρου σχεδιάστηκε από τον Τζον Άντερσον το 1911. Το τμήμα φυσικής είναι του Τζον Τσέσσερ και χρονολογείται στο 1887 χρησιμοποιώντας τμήμα του παλαιού δημοτικού σχολείου του 1838 του Αλεξάντερ Μπλακ.
Ο χώρος αποτελείται από διάφορα κτίρια διαφόρων εποχών. Σε αυτά περιλαμβάνεται πτέρυγα που κατασκεύασαν οι Ράιντ και Φορμπς στο μεσοπόλεμο, πισίνα που πλέον δεν χρησιμοποιείται, και μνημείο από γρανίτη του Τζέιμς Νταν (1922) αφιερωμένο στους πρώην μαθητές και καθηγητές του σχολείου που σκοτώθηκαν στον Α΄ και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιστορία
thumb|left|upright|Άγαλμα του Τζορτζ Χέριοτ στο τετράπλευρο. Όταν απεβίωσε το 1624, ο Τζορτζ Χέριοτ κληροδότησε περίπου 25.000 λίρες Σκωτίας για την δημιουργία ενός «ιδρύματος» (όπως ονομαζόταν τότε τα φιλανθρωπικά σχολεία) για την φροντίδα των «φτωχών και χωρίς πατέρα παιδιών» (σκωτικά: puir, faitherless bairns) του Εδιμβούργου.
Η κατασκευή του Ιδρύματος Χέριοτ (όπως ονομαζόταν αρχικά) ξεκίνησε το 1628, ακριβώς έξω από τα τείχη της πόλης του Εδιμβούργου. Ολοκληρώθηκε την εποχή που οι Αγγλικές δυνάμεις του Όλιβερ Κρόμγουελ εισέβαλλαν στην Σκωτία κατά την διάρκεια του Τρίτου Αγγλικού Εμφύλιου Πολέμου. Τότε το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας, και τα άλογα σταβλιζόταν στο παρεκκλήσι.
Το ίδρυμα άνοιξε το 1659, με τριάντα άρρωστα παιδιά ως ενοίκους. Τα οικονομικά του βελτιώθηκαν, και εισήχθησαν και άλλοι μαθητές πέρα από ορφανά παιδιά όπως ήταν ο αρχικός σκοπός. Την δεκαετία του 1880, άρχισε η επιβολή διδάκτρων, ωστόσο μέχρι σήμερα παρέχει φιλανθρωπικές υπηρεσίες, και δωρεάν εκπαίδευση σε ορφανά παιδιά. Το 1846 υπήρξε εξέγερση στο ίδρυμα και 52 αγόρια αποβλήθηκαν.
thumb|300px|Η μπροστινή όψη του Ιδρύματος Χέριοτ.
Το 1837 το σχολείο χρηματοδότησε δέκα «ελεύθερα σχολεία» στο Εδιμβούργο, τα οποία εκπαίδευαν χιλιάδες μαθητές σε όλη την πόλη. Όλα τους έκλεισαν το 1885. Ένα από αυτά, το οποίο αντιγράφει αρχιτεκτονικά σε μεγάλο βαθμό το κυρίως κτήριο, βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Καουγκέιτ (και πλέον λειτουργεί ως ξενώνας του Στρατού της Σωτηρίας).
Το σχολείο επίσης χρηματοδότησε την ίδρυση ενός ιδρύματος το οποίο στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με το ινστιτούτο Βατ (που πήρε το όνομά του από τον Τζέιμς Βατ) την δεκαετία του 1870 για να σχηματιστεί το Κολλέγιο Χέριοτ-Βατ, πολυτεχνείο το οποίο μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο Χέριοτ-Βατ το 1966.
Το 1979 έγινε σχολείο μικτής εκπαίδευσης με την αποδοχή θηλέων μαθητριών, και πλέον έχει περίπου 1.600 μαθητές. Σήμερα, το σχολείο έχει τις καλύτερες επιδόσεις στις Ανώτατες εξετάσεις στο Εδιμβούργο.
thumb|200px|Ίδρυμα Χέριοτ, Εδιμβούργο από τον [[Χένρυ Φοξ Τάλμποτ, 1844.]]
Σχολάρχες
thumbnail|Ομάδα ράγκμπι Σέρβων μαθητών στο σχολείο Τζορτζ Χέριοτ το 1918 Χρονολογικός κατάλογος των σχολαρχών του σχολείου, με βάση το έτος που ανέλαβαν τα καθήκοντα τους.
Έπειτα, ο τίτλος του σχολάρχη άλλαξε σε αυτόν του Διευθυντή.
Εξωδιδακτικές δραστηριότητες
Το Σχολείο Τζορτζ Χέριοτ παρέχει πληθώρα εξωδιδακτικών δραστηριοτήτων στις οποίες συμμετέχουν οι μαθητές.
Γνωστοί απόφοιτοι
thumb|Ανάγλυφη παράσταση τάξης του 17ου αιώνα με έναν διδάσκαλο και δέκα μαθητές. Βρίσκεται στην κύρια είσοδο του σχολείου και αναγράφει DEVS NOBIS HAEC OTIA FECIT - «Ο Θεός μας έδωσε αυτή την αναψυχή».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εδιμβούργο Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα της Σκωτίας
Δαμοκράτης Σερβίλιος
Ο Δαμοκράτης υπήρξε ιατρός ο οποίος καταγόταν από την Αθήνα και έδρασε στη Ρώμη κατά τα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. Πρέπει να ήταν σύγχρονος του Ανδρόμαχου του Πρεσβύτερου, αρχιάτρου του αυτοκράτορα Νέρωνα. Πιθανότατα έλαβε το προσωνύμιο Σερβίλιος ως ιατρός μελών του Σερβιλίου οίκου.
Έργο
Έγραψε κυρίως φαρμακολογικά έργα σε ιαμβικούς στίχους εκ των οποίων μόνο αποσπάσματα έχουν διασωθεί. Μέχρι σήμερα παραδίδονται οι ακόλουθοι τίτλοι έργων του: Τα φαρμακολογικά έργα του Δαμοκράτη αποτελούν πηγή συχνών παραπομπών του Γαληνού ο οποίος έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση για αυτόν θεωρώντας ότι ήταν ἄριστος ἰατρὸς
Από το σύνολο των έργων του Δαμοκράτη, ο Πυθικός κατέχει ξεχωριστή και περίζηλη θέση στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής οδοντιατρικής και από το οποίο δυστυχώς έχουν διασωθεί μόλις τρία αποσπάσματα μέσω του Γαληνού. Η ονομασία Πυθικός προέρχεται από το πρόσωπο το οποίο έδωσε στον Δαμοκράτη και περιείχε αποκλειστικά φαρμακευτικές συνταγές για οδοντιατρικά και στοματολογικά προβλήματα.
Βιβλιογραφία
Κουτρούμπας Δ. Η Οδοντιατρική στον Αρχαίο Κόσμο. Ερευνητική Μονογραφία. Αθήνα: Ε.Κ.Π.Α. 2016 ISBNː978-960-93-8402-5
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Καλοχώρι-Παντείχι Εύβοιας
Το Καλοχώρι-Παντείχι είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας σε υψόμετρο 36 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στην ηπειρωτική Στερεά Ελλάδα και σε απόσταση (οδηγική) 13,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. της Χαλκίδας. Το Καλοχώρι-Παντείχι αποτελεί την τοπική κοινότητα Καλοχωρίου-Παντειχίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αυλίδας του Δήμου Χαλκιδέων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό έχει 922 κατοίκους. Το παλιό όνομα του Καλοχωρίου (από την τουρκοκρατία) ήταν Κριμπάτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
Θεόδωρος Ζαφειρίου
Η καταγωγή του ήταν από την Άμφισσα. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα. Διακρίθηκε περισσότερο στη μάχη της Αλαμάνας όπου προσπάθησε να διασώσει τον Α. Διάκο. Στη συνέχεια του Αγώνα πολέμησε και στη Πελοπόννησο. Πατέρας του ήταν ο Ζαφείρης Ζαφειρίου, επίσης αγωνιστής του 1821.
Μάργκαρετ Λίντσεϊ Χάγκινς
Η Μάργκαρετ Λίντσεϊ, Λαίδη Χάγκινς (Margaret Lindsay, Lady Huggins) (14 Αυγούστου 1848 στο Δουβλίνο - 24 Μαρτίου 1915 στο Λονδίνο), γεννηθείσα Margaret Lindsay Murray, ήταν μία Ιρλανδή-Αγγλίδα επιστημονική ερευνήτρια και αστρονόμος. Μαζί με τον σύζυγό της Ουίλιαμ Χάγκινς ήταν πρωτοπόρος στον τομέα της φασματοσκοπίας και συνέγραψε τον Atlas of Representative Stellar Spectra (1899).
Οικογένεια και τα πρώτα χρόνια
Η Margaret Lindsay Huggins ήταν μέλος μιας τετραμελούς οικογένειας, η Margaret, ο αδερφός της, ο Robert Douglas, ο πατέρας της, ο John Murray και η μητέρα της, Helen Lindsay. Ο πατέρας της, John, ήταν δικηγόρος, ο οποίος φοίτησε στην Ακαδημία του Εδιμβούργου. Ο μικρότερος κατά τρία χρόνια αδερφός της Margaret, Robert Douglas, φοίτησε στην Ακαδημία του Εδιμβούργου στην ηλικία των δώδεκα ετών και στη συνέχεια φοίτησε περαιτέρω στο Trinity College του Δουβλίνου τα τελευταία χρόνια. Το πατρικό της ήταν ένα αρχοντικό γεωργιανού στιλ, στη διεύθυνση 23 Longford Terrace στο Dun Laoghaire.
Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Λέσβου
Η Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου ή Μονή Υψηλού είναι ανδρώο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Λέσβου σε απόσταση περίπου 6 χλμ. Δ. από την Άντισσα, 37 χλμ. δυτικά από την Καλλονή και 76 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη της Μυτιλήνης. Είναι κτισμένη στην κορυφή του όρους Όρδυμνος σε υψόμετρο 634 μέτρα. Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο του οποίου η μνήμη τιμάται στις 8 Μαίου. Θεωρείται το αρχαιότερο μοναστήρι του νησιού και από το 1964 έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κτίστηκε την περίοδο του Βυζαντίου, πριν το 800, από τον Όσιο Θεοφάνη της Σιγριανής όπως μαρτυρείται σε Πατριαρχικό Γράμμα του 1331. Κατά τους υστεροβυζαντινούς χρόνους πιστεύεται ότι είχε εγκαταλειφθεί. Σύμφωνα με την παράδοση ονομαζόταν «Μονή Κόρακος» η οποία μετονομάστηκε σε «Μονή Ζήσυρα» την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Διασώζονται μόνο λίγα στοιχεία από τη βυζαντινή φάση της μονής ενώ θεωρείται ότι την περίοδο των ύστερων βυζαντινών χρόνων είχε εγκαταλειφθεί και ερημώσει. Ακμάζει ξανά στους μεταβυζαντινούς χρόνους, αλλά στη συνέχεια καταστράφηκε από φωτιά. Το υπάρχον καθολικό της κτίστηκε το 1832 και είναι ενταγμένο σε τυπικό μοναστηριακό συγκρότημα, που αναπτύσσεται περιμετρικά του καθολικού. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκευοφυλάκιο και η βιβλιοθήκη χειρογράφων της. αριστερά|μικρογραφία|265x265px|Το προαύλιο της Μονής Υψηλού
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αντίσσης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίηση του άρθρου 1 ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αντίσσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ερεσού - Αντίσσης του Δήμου Δυτικής Λέσβου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 19 μοναχοί.
Μάργκαρετ Λίντσεϊ Χάγκινς
Εκπαίδευση
Η πρώιμη εκπαίδευση της Margaret έγινε ιδιωτικά στο σπίτι της στο Δουβλίνο, όπου σπούδασε τέχνη, κλασικά κείμενα, λογοτεχνία, γλώσσες και μουσική. Πέρασε επίσης λίγο χρόνο σε σχολείο στο Μπράιτον της Αγγλίας. Η ακριβής τοποθεσία είναι άγνωστη, αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου το Μπράιτον είχε τουλάχιστον δύο ιδιωτικά οικοτροφεία για κορίτσια, κανένα από τα οποία δεν παραμένει στην αρχική του θέση σήμερα.
Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Λέσβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Λέσβος Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Μάργκαρετ Λίντσεϊ Χάγκινς
Εκπαίδευση
Παρά την επιτυχημένη καριέρα της στην Αστρονομία, η Mary δεν έλαβε επίσημη εκπαίδευση σε αυτόν τον τομέα. Αντ' αυτού, μελέτησε δημοφιλή βιβλία Αστρονομίας, συμπεριλαμβανομένων των "Περιγράμματα της Αστρονομίας" του Sir John Herschel Η Margaret ανέπτυξε επίσης έντονο ενδιαφέρον για τη φωτογραφία, την οποία μελέτησε στον ελεύθερο χρόνο της. κάτι που αργότερα θα έπαιζε ρόλο στην καριέρα της.
Το 1873, σε μια συνεχή προσπάθεια να αυτομορφωθεί, η Margaret διάβασε ένα αντίγραφο της έκδοσης του 19ου αιώνα Good Words. Αν και θρησκευτικό φυλλάδιο, δημοσίευε συχνά άρθρα για γενικά θέματα και την επιστήμη. Εδώ, η Μαργαρίτα βρήκε ένα άρθρο από την ομάδα Advancement of Science (now the British Science Association) σχετικά με την πρόσφατη εργασία που έκανε ο William Huggins στο φασματοσκόπιο και δημιούργησε ένα φασματοσκόπιο αφού εμπνεύστηκε από αυτό το άρθρο.
Το ενδιαφέρον και οι ικανότητες της Huggins στη φασματοσκοπία οδήγησε στην γνωριμία της από τον κατασκευαστή αστρονομικών οργάνων Howard Grubb στον αστρονόμο William Huggins, τον οποίο παντρεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1875 στην Εκκλησία των Ενοριών στο Monkstown του County Dublin. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η Margaret έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υποκίνηση του επιτυχημένου προγράμματος του William Huggins στη φωτογραφική έρευνα. Συνείσφερε στην <i id="mwTA">Encyclopædia Britannica</i> Elevenh Edition.
Οι London Times, στην ανακοίνωση για το θάνατο της Huggins, ανέφεραν ότι ο Richard Proctor αναφέρθηκε σε αυτήν ως « η Herschel του Φασματοσκόπιου». Στη διαθήκη της κληροδότησε στο Wellesley College και στο Αστεροσκοπείο Whitin του Κολλεγίου μέρος της συλλογής της αστρονομίας της, συμπεριλαμβανομένων και αγαπημένων αστρονομικών αντικειμένων.
Γάμος
Πριν από την πρώτη τους συνάντηση, η Μαργαρίτα ήταν ήδη ένθερμη θαυμάστρια του συζύγου της, Sir William Huggins. Ο Γουίλιαμ ήταν ένας αστρονομικός φασματοσκοπικός του οποίου η γραμμή εργασίας συνεργάστηκε άμεσα με τη Μαργαρίτα. Η σχέση τους περιγράφηκε  ως "μία από τις πιο επιτυχημένες σχέσεις συζύγων και συζύγων σε ολόκληρη την αστρονομία".
Μετά τον γάμο τους στις 8 Σεπτεμβρίου 1875, στην Εκκλησία της Ενορίας του Monkstown, το ζεύγος "της παρατήρησης των αστεριών" αφιερώθηκε στην έρευνά του και η εμπνευσμένη συντροφικότητά του οδήγησε σε μια σειρά αστρονομικών ευρημάτων. Η Margaret και ο William Huggins ήταν οι πρώτοι που "παρατήρησαν και αναγνώρισαν τη σειρά των γραμμών υδρογόνου στο φάσμα του αστεριού Vega." Οι αναλυτικές καταχωρήσεις των σημειωματάριων των ζευγαριών συνέβαλαν στην πρώτη δημοσίευσή τους το 1889, συζητώντας τις "μελέτες των φασμάτων των πλανητών". Ήταν επίσης μεταξύ εκείνων που "παρατήρησαν τη Nova του 1892, Nova Aurigae." Η Margarita ήταν συγκεκριμένα υπεύθυνη για τις οπτικές παρατηρήσεις, ενώ μαζί συνέλεξαν «φωτογραφικά φάσματα για αρκετές νύχτες».
Το έργο του ζευγαριού επηρέασε σημαντικά την καθημερινή τους ζωή. Το σπίτι τους λειτούργησε περισσότερο ως χώρος εργασίας, παρά ως χώρος για οποιουδήποτε είδους οικογενειακής ατμόσφαιρας, και δεν είχαν ποτέ παιδιά. Το 1903, η Margaret και ο William Huggins δημοσίευσαν το τελικό κομμάτι της κοινής τους επιστημονικής έρευνας για τα φάσματα ορισμένων ραδιενεργών ουσιών.
Επαγγελματική πορεία
Η Margaret Huggins έμαθε τις βασικές δεξιότητες της φωτογραφίας από νωρίς στη ζωή της και χρησιμοποίησε αυτές τις δεξιότητες για να βοηθήσει την έρευνά της στο παρατηρητήριο Tulse Hill. Το 1875, η Margaret και ο σύζυγός της William ξεκίνησαν φωτογραφικά πειράματα, τα οποία τεκμηριώθηκαν σχολαστικά σε τετράδια παρατηρητηρίων. Τα πρώτα πειράματά τους φωτογράφισαν τον Σείριο και την Αφροδίτη, και χρησιμοποίησαν διαφορετικές τεχνικές για να τους τραβήξουν, όπως τη χρήση υγρών και ξηρών πλακών. Η Margaret έκανε μεγάλες βελτιώσεις στον εξοπλισμό των παρατηρητηρίων και η Margaret και ο William ανέβηκαν γρήγορα στην πρώτη γραμμή της φασματοσκοπικής αστροφωτογραφίας.
Η Margaret δούλεψε μαζί με τον σύζυγό της William στο παρατηρητήριο Tulse Hill. Αρχικά, τεκμηριώνεται ότι είναι βοηθός, αλλά μετά από εκτεταμένη έρευνα σχετικά με τα παρατηρητήρια τους, αυτό αποδείχθηκε. Διεξήγαγε πολλά από τα ερευνητικά της έργα και ήταν συνεργατική βοηθός του William. Μετά το 1875, η Margaret και ο William ξεκίνησαν ένα σχολαστικό πρόγραμμα φωτογραφικών πειραμάτων. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, το ζευγάρι αφιερώθηκε σε δύο έργα· το πρώτο η προσπάθεια φωτογράφησης της ηλιακής κορώνας και το δεύτερο η εξέταση διαφορετικών νεφελωμάτων. Το δεύτερο έργο σηματοδότησε ένα ορόσημο για τη Margaret, ήταν η πρώτη φορά που θα αναφερόταν ως συν-συγγραφέας της εργασίας μαζί με τον William. Οι Huggins συνεργάστηκαν για τριάντα πέντε χρόνια ως ίσοι συνεργατικοί ερευνητικοί εταίροι.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Margaret Huggins πέθανε στις 24 Μαρτίου 1915 σε ηλικία 66 ετών. Αποτεφρώθηκε και η στάχτη της τοποθετήθηκε δίπλα στον William στο Green Crematorium του Golder. Η Margaret διήγγελλε στη διαθήκη της να ανεγερθεί ένα μνημείο στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, στο Λονδίνο, προς τιμήν του συζύγου της. Αυτό το μνημείο αποτελείται από ένα ζευγάρι μενταγιόν στα οποία είναι χαραγμένα "William Huggins, αστρονόμος 1824-1910" και στο άλλο "Margaret Lindsay Huggins, 1848-1915, η σύζυγός του και ο συνάδελφός του". Υπήρξε μια πλάκα που εδραιώθηκε το 1997 και σηματοδοτεί το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε στην οδό 23 Longford Terrace, Monkstown Dublin.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδοί αστρονόμοι Κατηγορία:Φασματοσκόποι
Δηλόνιξ η βασιλική
Η Δηλόνιξ η βασιλική (Delonix regia), γνωστή κυρίως ως ποϊντσιάνα, ποϊνσιάνα ή παγώνι, είναι ένα είδος ανθοφόρων φυτών στην οικογένεια των Φαβίδων (Fabaceae), υποοικογένεια Caesalpinioideae. Είναι γνωστή για τα φύλλα που μοιάζουν με φτέρη και τα επιδεικτικά της άνθη. Σε πολλές τροπικές περιοχές του κόσμου καλλιεργείται ως καλλωπιστικό δέντρο και στα Αγγλικά του έχει δοθεί η ονομασία «βασιλική ποϊντσιάνα» («royal poinciana») ή «επιδεικτικό» («flamboyant»). Είναι επίσης ένα από τα πολλά δέντρα που είναι γνωστά ως «φλογόδεντρα».
Το είδος αυτό είχε προηγουμένως τοποθετηθεί στο γένος Ποϊγκιανή (Poinciana), το οποίο ονοματίστηκε από τον Phillippe de Longvilliers de Poincy, που κατά τον 17ο αιώνα ήταν κυβερνήτης του Saint Christophe (Αγίου Χριστοφόρου). Είναι ένα μη nodulating όσπριο.
Περιγραφή
Τα άνθη της Delonix regia είναι μεγάλα, με τέσσερα απλωμένα κόκκινα ή πορτοκαλο-κόκκινα πέταλα, μήκους μέχρι 8 cm και ένα πέμπτο πέταλο σε όρθια θέση, που ονομάζεται το πρότυπο, το οποίο είναι ελαφρώς μεγαλύτερο και με κίτρινα και λευκά στίγματα. Εμφανίζονται σε κορύμβους (σύμπλεγμα ανθέων) κατά μήκος και στις άκρες των κλαδιών. Η φυσική ποικιλία flavida (Μπενγκάλι: Radhachura) έχει κίτρινα άνθη. Οι λοβοί είναι πράσινοι και χαλαροί, όταν είναι νεαροί και μετατρέπονται σε σκούρο καφέ χρώμα και ξυλώδη. Μπορούν να έχουν μήκος μέχρι 60 cm και πλάτος 5 cm. Οι σπόροι είναι μικροί, με βάρος περίπου 0,4 g κατά μέσο όρο. Τα φύλλα είναι σύνθετα, έχουν μια φτερωτή εμφάνιση, είναι χαρακτηριστικά απαλά, φωτεινά πράσινα και είναι διπλά πτεροειδή. Κάθε φύλλο έχει μήκος 30-50 cm, με 20 έως 40 ζεύγη κύρια φυλλάδια ή πτερύγια, που το καθένα χωρίζεται σε 10-20 ζεύγη από δευτερεύοντα φυλλάδια ή pinnules.
Διανομή και βιότοποι
Η Δηλόνιξ η βασιλική (Delonix regia), είναι ενδημική στα ξηρά φυλλοβόλα δάση της Μαδαγασκάρης, αλλά έχει εισαχθεί στις τροπικές και υπο-τροπικές περιοχές ολόκληρης της Γης. Στην άγρια φύση είναι υπό εξαφάνιση, αλλά αλλού, καλλιεργείται ευρέως.
Καλλιέργεια
Η βασιλική ποϊντσιάνα, απαιτεί ένα τροπικό ή σχεδόν τροπικό κλίμα, αλλά μπορεί να ανεχθεί την ξηρασία και τις αλμυρές συνθήκες. Προτιμά ανοικτά, ελεύθερα αποστραγγισμένα αμμώδη ή αργιλώδη εδάφη, εμπλουτισμένα με οργανική ύλη. Στο δέντρο δεν αρέσουν τα βαριά αργιλώδη εδάφη και ανθίζει περισσότερο αφειδώς, όταν διατηρούνται ελαφρώς ξηρά.
Εκτός από την καλλωπιστική αξία, είναι επίσης ένα χρήσιμο δέντρο σκιάς σε τροπικές συνθήκες, επειδή συνήθως αναπτύσσεται σε ένα μέτριο ύψος (ως επί το πλείστον 5 μέτρα, αλλά μπορεί να φτάσει σε μέγιστο ύψος τα 12 μέτρα) αλλά εξαπλώνεται ευρέως, και το πυκνό του φύλλωμα παρέχει πλήρη σκιά. Σε περιοχές με έντονη ξηρή περίοδο, ρίχνει τα φύλλα του κατά τη διάρκεια της ξηρασίας, αλλά σε άλλες περιοχές είναι σχεδόν αειθαλή.
Στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες, φυτρώνει στη Νότιο Φλόριντα, Κεντρική Φλόριντα και σποραδικά στην πεδιάδα του Ρίο Γκράντε στο Νότιο Τέξας. Είναι πολύ αγαπητό στην Καραϊβική και εμφανίζεται σε πολλούς πίνακες της Δομινίκα και του Πουέρτο Ρίκο. Μπορεί επίσης, να βρεθεί στις Μπαχάμες, Κούβα, Αϊτή, Χαβάη, Μεξικό (ειδικά στη χερσόνησο Γιουκατάν), Νικαράγουα, Αμερικανικές Παρθένους Νήσους, Γκουάμ, Καναρίους Νήσους, Ισραήλ και την Κοινοπολιτεία των Βoρείων Μαριάνων Νήσων, όπου είναι το επίσημο δέντρο των νησιών. Είναι το εθνικό λουλούδι στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις. Στο Μαυρίκιο και τη Ρεϋνιόν αναγγέλλει την έλευση του νέου έτους. Καλλιεργείται ευρέως στην Βόρεια Αυστραλία (στο παρελθόν, τα νότια άκρα περιορίζονται για στη Νοτιοανατολική Κουίνσλαντ, αν και τώρα φυτρώνει και ανθίζει επιτυχώς στο Σίδνεϊ με ανθοφόρα δέντρα να φαίνονται στα προάστια Petersham, Parramatta, Guildford, Warwick Farm και Kurmond), Χονγκ Κονγκ, Παραγουάη, Περού, Ισπανία στην Costa del Sol (νότιες ακτές της Ισπανίας) την ακτή της Βαλένσια και ολόκληρες τις Κανάριες Νήσους, Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες, Σρι Λάνκα και νότια Κίνα. Είναι το επίσημο δέντρο του Βιετνάμ, Tainan, Ταϊβάν· Σιαμέν, Φουτσιάν, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας· και Σαντόου, Γκουανγκντόνγκ, Κίνα. Το Εθνικό Πανεπιστήμιο Cheng Kung, που βρίσκεται στην Tainan, τοποθετούν την βασιλική ποϊντσιάνα στο έμβλημά τους. Αναπτύσσεται και σε ολόκληρη τη νότια Βραζιλία, με καλλωπιστικά δέντρα στο Ρίο Γκράντε ντο Σουλ (Canoas και Πόρτο Αλέγκρε).
Η βασιλική ποϊντσιάνα, θεωρείται ως εγκλιματισμένη σε πολλές από τις περιοχές όπου καλλιεργείται. Είναι ένα δημοφιλές δέντρο οδών στα προάστια της Μπρίσμπεϊν, Αυστραλία. Το δέντρο είναι επίσης στην Ινδία, όπου αναφέρεται ως «Gulmohar» ή «Gul Mohr». Στη Δυτική Βεγγάλη (Ινδία) και το Μπαγκλαντές ονομάζεται «Krishnachura».
Στο Βιετνάμ, αυτό το δέντρο ονομάζεται «Phượng vỹ» ουρά του φοίνικα και είναι ένα δημοφιλές αστικό δέντρο σε πολλά μέρη του Βιετνάμ. Η περίοδος ανθοφορίας του είναι Μάιος–Ιούλιος, η οποία συμπίπτει με το τέλος της σχολικής χρονιάς στο Βιετνάμ. Λόγω αυτού του χρονοδιαγράμματος, το άνθος της ποϊντσιάνας, μερικές φορές ονομάζεται «λουλούδι του μαθητή». Η πόλη Χάι Φονγκ, παρονομάζεται «Thành phố hoa phượng đỏ» («Πόλη του κόκκινου ποϊντσιάνα»).
Διάδοση
Η βασιλική ποϊντσιάνα συνήθως πολλαπλασιάζεται με σπόρους. Οι σπόροι συλλέγονται, μουλιάζονται σε χλιαρό νερό για τουλάχιστον 24 ώρες και φυτεύονται σε ζεστό, υγρό έδαφος σε μια ημι-σκιασμένη, προστατευμένη θέση. Αντί του μουλιάσματος, οι σπόροι μπορούν επίσης να «εγχαραχθούν» ή να «τσιμπηθούν» (με ένα μικρό ψαλίδι ή νυχοκόπτη) και να φυτευτούν αμέσως. Αυτές οι δύο μέθοδοι επιτρέπουν στην υγρασία να διαπεράσει το σκληρό εξωτερικό περίβλημα, διεγείροντας τη βλάστηση. Τα σπορόφυτα αναπτύσσονται γρήγορα και μπορούν σε λίγες εβδομάδες υπό ιδανικές συνθήκες, να φθάσουν τα 30 cm.
Λιγότερο συνηθισμένος, αλλά εξίσου αποτελεσματικός, είναι ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα ημι-σκληρού ξύλου. Κλάδοι, αποτελούμενοι από την τρέχουσα ή την ανάπτυξη της τελευταίας σεζόν, μπορούν να κοπούν σε τμήματα των 30 cm και φυτεύονται σε υγρό μείγμα γλάστρας. Αυτή η μέθοδος είναι πιο αργή από ό, τι ο πολλαπλασιασμός των σπόρων (τα μοσχεύματα διαρκούν μερικούς μήνες για να ριζώσουν) αλλά είναι η προτιμώμενη μέθοδος, που εξασφαλίζει τον αληθή σχηματισμό των νέων δέντρων. Ως εκ τούτου, τα μοσχεύματα είναι μια ιδιαίτερα κοινή μέθοδος πολλαπλασιασμού, για την σπανιότερη ποικιλία του δέντρου με την κιτρινη-ανθοφορία.
Εποχή ανθοφορίας
• 3
Πολιτιστική σημασία
Τα Φλογώδη δέντρα, η εικονική μπαλάντα από το Αυστραλιανό συγκρότημα ροκ μουσικής «Cold Chisel», λέγεται ότι έχουν εμπνευστεί από την υπερίσχυση των δέντρων ποϊντσιάνα, ωστόσο αυτό δεν είναι αληθές. Η αναφορά στα Φλογώδη δέντρα του τραγουδιού, ισχύει για το ιθαγενές στην Αυστραλία Δέντρο Φλόγα (Brachychiton acerifolius).
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
η βασιλική Κατηγορία:Χλωρίδα της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Δέντρα της Αφρικής Κατηγορία:Διακοσμητικά δέντρα Κατηγορία:Ευάλωτα φυτά Κατηγορία:Κυαμοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Νήσου των Χριστουγέννων Κατηγορία:Δέντρα του Ιλ ντε Σαιντ Κατηγορία:Διακοσμητικοί καρποί και σπόροι
Ξενοδοχείο Βίλινα Βλας
Το ξενοδοχείο Βίλινα Βλας βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από το Βίσεγκραντ, στην νοτιοανατολική Βοσνία και είναι γνωστό επειδή στη διάρκεια του Πολέμου στη Βοσνία σε αυτό κρατήθηκαν και έπεσαν θύματα βιασμού από Σερβοβόσνιους παραστρατιωτικούς δεκάδες Βόσνιες γυναίκες και νεαρά κορίτσια. Επίσης στους χώρους του ξενοδοχείου υπέστησαν βασανιστήρια και δολοφονήθηκαν και πολλοί Βόσνιοι άνδρες.
Το ξενοδοχείο ως χώρος κράτησης
Το ξενοδοχείο Βίλινα Βλας, που βρίσκεται στο χωριό Βισεγκράντσκα Μπάνια, τέσσερα χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Βίσεγκραντ, άρχισε να χρησιμοποιείται ως χώρος κράτησης στα τέλη Απριλίου 1992. Εκεί είχε το αρχηγείο του ο Σερβοβόσνιος Μίλαν Λούκιτς, επικεφαλής μιας τοπικής παραστρατιωτικής ομάδας.
Στο Βίλινα Βλας μεταφέρονταν από Σερβοβόσνιους αστυνομικούς και μέλη της παραστρατιωτικής σερβοβοσνιακής οργάνωσης Λευκοί Αετοί (Бели орлови, Beli orlovi) (η οργάνωση αυτή ήταν γνωστή και ως Εκδικητές - Осветници, Osvetnici), της οποίας επικεφαλής ήταν ο Βόισλαβ Σέσελι, καθώς και από άνδρες του Αρκάν, Βόσνιες γυναίκες και κορίτσια, μερικά από τα οποία δεν είχαν συμπληρώσει ακόμα τα δεκατέσσερα τους χρόνια και υφίσταντο βιασμούς και βασανιστήρια.
Η Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων των Ηνωμένων Εθνών (Επιτροπή Μπασσιουνί -Bassiouni Commission) είχε συλλέξει αναφορές και μαρτυρίες, τις οποίες υπέβαλλε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των ΟΗΕ, σύμφωνα με τις οποίες στο ξενοδοχείο Βίλινα Βλας, όπως και σε άλλα κτίρια στην ευρύτερη περιοχή, κρατήθηκαν και υπέστησαν βιασμούς κατά τρόπο συστηματικό Βόσνιες γυναίκες. Σύμφωνα με μια αναφορά περίπου 200 γυναίκες κρατήθηκαν και υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση στο ξενοδοχείο Βίλινα Βλας  Πολλές από τις γυναίκες που κρατήθηκαν στο  ξενοδοχείο Βίλινα Βλας δολοφονήθηκαν ενώ άλλες αυτοκτόνησαν ή έχασαν τα λογικά τους. Σύμφωνα με την Ένωση Γυναικών Θυμάτων πολέμου (Udruzenje Žene-Žrtve Rata), μια οργάνωση που βοηθά τις γυναίκες που επέζησαν από τον πόλεμο και αγωνίζεται για να έρθουν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη οι δράστες, λιγότερες από δέκα γυναίκες κατάφεραν να γλυτώσουν. Οι περισσότερες ή δολοφονήθηκαν ή αυτοκτόνησαν. Οι σοροί των θυμάτων δε βρέθηκαν και πιστεύεται ότι θάφτηκαν κρυφά και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν και ξαναθάφτηκαν σε άλλο σημείο.
Υπάρχουν αναφορές ότι ο επικεφαλής της αστυνομίας στην περιοχή, Ρούσκο Πέρισιτς, και ο διευθυντής του ξενοδοχείου Ντούσκο Άντριτς, συμμετείχαν στους βιασμούς. Κατά του Andrić δεν απαγγέλθηκαν ποτέ κατηγορίες.
Μετά το τέλος του πολέμου ο Μίλαν Λούκιτς κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία κρατουμένων στο ξενοδοχείο, δεν δικάστηκε όμως για τους βιασμούς αν και οι σχετικές κατηγορίες  ήταν στοιχειοθετημένες. Η πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Θυμάτων πολέμου, Μπακίρα Χάσεσιτς, άσκησε έντονη κριτική στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη για τον λόγο αυτό. Μια από τις γυναίκες που επέζησαν ανέφερε ότι είχε υποστεί βιασμό πολλές φορές στο ξενοδοχείο από τον ίδιο τον Λούκιτς. .
Μετά τον πόλεμο το ξενοδοχείο ξανάνοιξε και λειτουργεί (χωρίς να έχουν αλλάξει ούτε τα κρεβάτια στα δωμάτια) παρά τις αντιδράσεις των θυμάτων.
Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας
Οι Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας (ιαπωνικά: 日本国自衛隊) είναι οι ενοποιημένες στρατιωτικές δυνάμεις της Ιαπωνίας που ιδρύθηκαν το 1954 και εποπτεύονται από το Υπουργείο Άμυνας. Τα τελευταία χρόνια έχουν ασχοληθεί με διεθνείς ειρηνευτικές επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ. Οι πρόσφατες εντάσεις, ιδίως με τη Βόρεια Κορέα, έχουν αναζωπυρώσει τη συζήτηση σχετικά με το καθεστώς των Ιαπωνικών Δυνάμεων Αυτοάμυνας και τη σχέση τους με την ιαπωνική κοινωνία. Οι νέες στρατιωτικές κατευθυντήριες γραμμές, που ανακοινώθηκαν τον Δεκέμβριο του 2010, κατήυθυναν τις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας μακριά από το επίκεντρο του Ψυχρού Πολέμου στην πρώην Σοβιετική Ένωση, εστιάζοντας στην Κίνα, ιδίως όσον αφορά την εδαφική διαμάχη για τις νήσους Σενκάκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Ιαπωνίας
Σύνταξη (ασφάλεια)
Η σύνταξη είναι οικονομική αποζημίωση την οποία λαμβάνει κάποιο πρόσωπο συνήθως από κάποιο ασφαλιστικό ταμείο ή ασφαλιστική εταιρεία. Η σύνταξη μπορεί να είναι «πρόγραμμα καθορισμένων αποδοχών», όταν ένα σταθερό ποσό καταβάλλεται τακτικά σε ένα πρόσωπο ή ένα «πρόγραμμα καθορισμένων εισφορών», βάσει του οποίου αποταμιεύεται ένα σταθερό ποσό και στη συνέχεια καθίσταται διαθέσιμο στην ηλικία συνταξιοδότησης.
Οι όροι "πρόγραμμα συνταξιοδότησης" και "συνταξιοδότηση" τείνουν να αναφέρονται σε σύνταξη που χορηγείται κατά τη συνταξιοδότηση του ατόμου. Τα σχέδια συνταξιοδότησης μπορούν να δημιουργηθούν από εργοδότες, ασφαλιστικές εταιρείες, κυβερνήσεις ή ασφαλιστικά ταμεία.
Η συνήθης χρήση της έννοιας της σύνταξης είναι να περιγράψει τις αποδοχές που λαμβάνει ένα άτομο κατά τη συνταξιοδότησή του, συνήθως υπό προκαθορισμένους νομικούς ή συμβατικούς όρους. Ο δικαιούχος σύνταξης είναι γνωστός ως συνταξιούχος.
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικές υπηρεσίες
Αλέξανδρος (γιος του Ιβάν Σισμάν)
Ο Αλέξανδρος, Александър / Alexander, στη συνέχεια Iskender, οθωμανικά τουρκικά : اسكندر) (απεβ. το 1418), ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Iβάν Σισμάν τσάρου της Βουλγαρίας (βασ. 1371–1395). Ο Αλέξανδρος πιθανότατα έγινε συναυτοκράτορας από τον πατέρα του, πριν από την Οθωμανική κατάκτηση τού κράτους τού Τάρνοβο το 1395. Μετά την υποταγή τού βασιλείου τού Ιβάν Σισμάν και την εκτέλεσή του, ο Αλέξανδρος ασπάστηκε το Ισλάμ για να αποφύγει τη μοίρα τού πατέρα του. Έγινε κυβερνήτης της Σαμψούντας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1402. Ήταν επικεφαλής της Σμύρνης (Ιzmir) από το 1413, έως το 1418 που σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον ενός ντόπιου επαναστάτη,
Βιογραφία
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την πρώιμη ζωή του Αλεξάνδρου στις σύγχρονες πηγές. Πράγματι, ο μόνος υπαινιγμός για την ύπαρξή του σε μία βουλγαρική πηγή είναι μία ανώνυμη αναφορά στον Κανόνα Προσευχής του Εφραίμ στον Τσάρο, όπου αναφέρεται μόνο ως «γιος τού τσάρου». Δεν είναι βέβαιο, εάν ο Αλέξανδρος γεννήθηκε από την πρώτη σύζυγο του Iβάν Σισμάν, Kυρά Μαρία, ή από τη δεύτερη σύζυγό του, κόρη του Λαζάρου πρίγκιπα της Σερβίας (βασ. 1371–1389).
Λόγω τού ότι ήταν ο πρωτότοκος, ο Βούλγαρος ιστορικός Πέταρ Νίκοβ εικάζει, ότι κάποια στιγμή πριν από το 1395, ο Αλέξανδρος έγινε συγκυβερνήτης από τον πατέρα του Iβάν Σισμάν. Αυτό θα ήταν σύμφωνο με ένα έθιμο, που χρονολογείται από τη βασιλεία του Ιβάν Αλεξάνταρ (βασ. 1331–1371), πατέρα τού Ιβάν Σισμάν. Ο Αλέξανδρος είχε έναν μικρότερο αδελφό, τον Φρουζίν, ο οποίος, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο, ήταν ένθερμος αντίπαλος των Οθωμανών και Ούγγρος υπήκοος. Εκτός από τον Φρουζίν, ο Αλέξανδρος είχε άλλους αδελφούς και αδελφές, για τους οποίους σχεδόν τίποτε δεν είναι γνωστό.
Η μετέπειτα μοίρα του Αλέξανδρου είναι άγνωστη μέχρι το τέλος της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας το 1413, όταν ο Μωάμεθ Α' (βασ. 1413–1421) είχε καθιερωθεί ως ηγεμόνας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε ανακαταλάβει την περιοχή της Σμύρνης στην ανατολική ακτή του Αιγαίου. Μέχρι τότε, η Σμύρνη διοικούνταν από τον Τζιουνεΐτ, τον μπέη του Αϊδινίου, ο οποίος εξορίστηκε στον Δούναβη και έγινε κυβερνήτης της πρώην βουλγαρικής Νικόπολης. Ο Αλέξανδρος εγκαταστάθηκε ως ηγεμόνας της Σμύρνης στη θέση του Τζιουνεΐτ. Παρέμεινε επικεφαλής της πόλης μέχρι το 1418, όταν προσπάθησε να καταστείλει μία εξέγερση στα νότια της Σμύρνης με επικεφαλής τον οπαδό του σεΐχη Μπεντρεντίν, τον Μπορκλιουτζέ Mουσταφά. Ωστόσο, οι δυνάμεις του Αλεξάνδρου αποδείχθηκαν ανεπαρκείς για τον σκοπό αυτό. Ο στρατός του έπεσε σε ενέδρα σε ένα ορεινό φαράγγι και υπέστη μεγάλη ήττα, κατά την οποία σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Βούλγαρου ιστορικού Πλάμεν Πάβλοβ, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτη της Σμύρνης, ο Αλέξανδρος μπορεί να βρισκόταν σε ενεργή επαφή με τον πιθανό ετεροθαλή αδελφό του, τον μελλοντικό Πατριάρχη Ιωσήφ Β΄ της Κωνσταντινούπολης. Από το 1393 έως το 1416, ο Ιωσήφ Β΄ ήταν μητροπολίτης της Εφέσου, μίας άλλης πόλης στην ανατολική ακτή του Αιγαίου που βρίσκεται όχι μακριά από τη Σμύρνη. Ο Παβλόφ εικάζει, ότι η επιλογή του Ιωσήφ Β΄ ως πατριάρχη μπορεί να επηρεάστηκε από τους δεσμούς του με τον Μωάμεθ Α΄ μέσω του Αλεξάνδρου. Κατά τη γνώμη του Πάβλοβ, είναι επίσης πιθανό ότι η υποστήριξη τού Κωνσταντίνου Β΄ τιτουλάριου τσάρου της Βουλγαρίας προς τον Μωάμεθ Α΄ σχετιζόταν κατά κάποιο τρόπο με τη θέση τού -συγγενή του- Αλεξάνδρου ως Οθωμανού κυβερνήτη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλγαρική βασιλεία
Λιμπράζντ
Το Λιμπράζντ (Librazhd ή Librazhdi) είναι πόλη και δήμος του νομού Ελμπασάν στην ανατολική Αλβανία. Ο δήμος σχηματίστηκε στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Χοτολίστ, Λιμπράζντ, Λούνικ, Ορένια, Πόλις, Κέντρα Λιμπράζντ και Στεμπλέβα, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Λιμπράζντ. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 31.892 (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 793,36 χλμ.2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 6.937 κάτοικοι. Το Λιμπράζντ είναι η κοντινότερη πόλη στο Εθνικό Πάρκο Σέμπενικ-Γιαμπλάνιτσα.