cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Σκροπολίθας
Προπονητής καλαθοσφαίρισης
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής, και ανέλαβε την περίοδο 1992-93 τη γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Παναθηναίκού. Πέρασε από τον πάγκο των Α.Σ.Κεφαλονιά 2006-08, Ε.Α. Πατρών 2008-09, Εθνική ενόπλων 2009-, Με την εθνική ενόπλων έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας το 2009 , το 2011 κατέκτησε την 2η θέση στο πρωτάθλημα χωρών του ΝΑΤΟ και τη 2η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ΣΙΣΜ το 2012. Το καλοκαίρι του 2012 συμφώνησε με την Αθλητική Γυμναστική Ένωση Ζακύνθου και ανέλαβε να καθοδηγήσει το νησιώτικο συγκρότημα στην παρθενική του συμμετοχή στη Γ' Εθνική.--87.203.89.198 14:30, 8 Αυγούστου 2012 (UTC).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Α.Γ.Ε. Ζακύνθου
Λούκα Κατσέλη
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Απριλίου 1952 και μητέρα της ήταν η ηθοποιός Αλέκα Κατσέλη, πατέρας της ο σκηνοθέτης Πέλος Κατσέλης και αδελφή της η πρώην βουλευτής και ηθοποιός Νόρα Κατσέλη. Ήταν παντρεμένη με τον Γεράσιμο Αρσένη και έχει 2 παιδιά. Σήμερα είναι Ομότιμη Καθηγήτρια Οικονομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας στην Κύπρο, Γενική Διευθύντρια της Ένωσης Δικαιούχων Έργων Μουσικής (ΕΔΕΜ), Αντιπρόεδρος του διεθνούς Οργανισμού African Capacity Building Foundation (ACBF) και σύμβουλος επιχειρήσεων και οργανισμών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος Διεθνούς Οικονομικής και Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Πρίνστον (1978, με διάκριση) και κάτοχος δύο Μεταπτυχιακών διπλωμάτων ειδίκευσης του ιδίου Πανεπιστημίου στη Διεθνή Οικονομική (MA, 1976) και στην Οικονομική Πολιτική (MPA, 1974). Έλαβε το πτυχίο της στις Οικονομικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Σμιθ των ΗΠΑ με διάκριση το 1972. Στη συνέχεια εξελέγη επίκουρη και αναπληρώτρια καθηγήτρια Οικονομικών στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης και στη Σχολή Οργάνωσης και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Γέιλ των ΗΠΑ τη περίοδο 1977-1985. Το 2017 ανακηρύχθηκε Επίτιμη Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Πατρών. Υπηρέτησε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μπίρκμπεκ του Λονδίνου το 1986 και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών μεταξύ 1986 και 1987. Το 1987 εξελέγη καθηγήτρια του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Με την επιστροφή της στην Ελλάδα, διετέλεσε Επιστημονική Διευθύντρια του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) από το 1982 έως το 1986, Ειδική Οικονομική Σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, Ειδική Σύμβουλος του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων μεταξύ 1996 και 1997 και μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων κατά τις περιόδους 1993-1996 και 1982-1984.
Στις εκλογές του 2007, εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2009 εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 2012. Στην Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου που σχηματίσθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2009 ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας έως τις 7 Σεπτεμβρίου 2010, οπότε μετακινείται ως Υπουργός στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στο Υπουργείο Εργασίας παραμένει έως τις 17 Ιουνίου 2011.
Σε διεθνές επίπεδο, έχει διατλέσει Διευθύντρια του Κέντρου Ανάπτυξης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ, 2003-2007), μέλος και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Αναπτυξιακής Πολιτικής (CDP) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (1996-1999) και σύμβουλος σε πολλούς έγκριτους διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Τράπεζα, o Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM) και ο ΟΗΕ.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1983-1986), μέλος της επταμελούς «Επιτροπής Σοφών» για την Αναθεώρηση της Κοινωνικής Χάρτας της Ευρώπης (1995-1997), μέλος του Συμβουλευτικού Σώματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για «την Επιστήμη, Τεχνολογία, Κοινωνική Συνοχή στην Ευρύτερη Ηπειρωτική Ευρώπη» (1991-1992) και Σύμβουλος σε διάφορες Διευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επίσης, έχει υπηρετήσει στη Μολδαβία ως Ειδική Οικονομική Εμπειρογνώμων του Προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης "Support to the DCFTA Process in the Republic of Moldova"  και υπήρξε μέλος της Συντακτικής Ομάδας της 5ης Ευρωπαϊκής Έκθεσης για την Ανάπτυξη (ERD) με θέμα τις προοπτικές  χρηματοδότησης της αναπτυξιακής διαδικασίας μετά το 2015.
Έχει συγγράψει βιβλία και δημοσιεύσει περισσότερα από 40 άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά στα γνωστικά αντικείμενα της διεθνούς και μακροοικονομικής πολιτικής, επενδυτικής και εμπορικής πολιτικής, αναπτυξιακής συνεργασίας και μεταναστευτικής πολιτικής.
Έχει λάβει αρκετές διακρίσεις και βραβεία, όπως το Sidney Cohen Prize for Economics (1971), Phi Beta Kappa (1972), Princeton University Fellowship (1972-1974 και 1976-1977), Alexander Onassis Fellowship (1974-1976), Outstanding PhD Dissertation Award (1979), Junior Faculty Fellowship Yale University (1979-1980), Concilium Faculty Research Award (1979), German Marshall Fund Fellowship (1982-1984), Research Support by the Ford Foundation, the A.P. Sloan Foundation and CEPR (1986-1988).​
Πολιτική σταδιοδρομία
Ως υπουργός, προώθησε σημαντικά νομοσχέδια και πρωτοβουλίες, όπως ο νόμος 3869/2010 για τη ρύθμιση οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων (Νόμος Κατσέλη), ο νόμος 3816/2010 για τη ρύθμιση επιχειρηματικών και επαγγελματικών οφειλών προς πιστωτικά ιδρύματα, την άρση του καμποτάζ, την ανατιμολόγηση φαρμάκων, την δημιουργία του ΓΕΜΗ και την απλούστευση των διαδικασιών ίδρυσης επιχειρήσεων, ενώ επί υπουργείας της ιδρύθηκε το  Εθνικό Ταμείο Ανάπτυξης Α.Ε. (ΕΤΕΑΝ Α.Ε.) και τρία άλλα Ταμεία ανακυκλούμενων δανείων για την στήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης (Jeremie, Jessica, Εξοικονομώ κατ’ Οίκον).
Με τον ανασχηματισμό της 7 Σεπτεμβρίου 2010 τοποθετήθηκε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης , θέση που διατήρησε έως τον Ιούνιο 2011. Στο διάστημα αυτό, προώθησε τον θεσμό των ειδικών επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων (νόμος 3899/2010) και το θεσμικό πλαίσιο για την κοινωνική οικονομία και επιχειρηματικότητα. Στις 20 Οκτωβρίου 2011 διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ επειδή αρνήθηκε να ψηφίσει το άρθρο 37 για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και διαπραγματεύσεων. Στις 4 Νοεμβρίου 2011, κατά την διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης ψήφισε υπέρ της ανανέωσης της εντολής της κυβέρνησης και επανεντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ.
Η άρνησή της να υπογράψει τους όρους της δανειακής σύμβασης και του δεύτερου μνημονίου τον Φεβρουάριο του 2012 οδήγησε στη δεύτερη διαγραφή της και οριστική απομάκρυνσή της από το ΠΑΣΟΚ.
Στις 14 Μαρτίου 2012 μαζί με τον Χάρη Καστανίδη και άλλους πέντε διαγραφέντες βουλευτές δημιούργησε το κόμμα Κοινωνική Συμφωνία το οποίο έλαβε μέρος στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 λαμβάνοντας 0,96% των εγκύρων ψηφοδελτίων.
Το Μάρτιο του 2015 εξελέγη Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, και λίγο αργότερα Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, θέσεις στις οποίες παρέμεινε έως τον Νοέμβριο 2016.
Από το 2018 είναι συμπρόεδρος με τον πρώην Πρωθυπουργό της Δανίας Poul Nyrup Rasmussen της Ανεξάρτητης Επιτροπής που συνέστησε η Προοδευτική Συμμαχία του Ευρωπαϊκού Κόμματος Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και η οποία συνέγραψε την Έκθεση με τίτλο «Ευημερία για όλους σε μια Βιώσιμη Ευρώπη»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Άντυ Στιούαρτ
Ο Άντριου Σιούατρντ (αγγλ.: Andrew "Andy" Stewart, 30 Δεκεμβρίου 1933 - 11 Οκτωβρίου 1993) ήταν Σκωτσέζος τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθκε το 1933 στη Γλασκώβη της Σκωτίας. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος σε σχολείο. Σε ηλικία 5 ετών, η οικογένειά του μετακόμησε στο Περθ και ένα χρόνο μετά, στπ Άρμπροθ, όπου τέλειωσε το γυμνάσι και πήγε σε δραματική σχολή.
Δισκογραφία
Σινκγλς DVD
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι μουσικοί Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές
Σελλοί
Οι Σελλοί, ήταν αρχαίο Ελληνικό φύλο της Ηπείρου. Ήταν κάτοικοι της αρχαίας Ελλοπίας, περιοχής κοντά στη Δωδώνη.
Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Σέλλοι κατοικούσαν στην Δωδώνη όπου ήταν και οι ιερείς του μαντείου της Δωδώνης και μάλιστα τους αναφέρει ως «Χαμοκοίταμνοι ανυφτοπόδες» και αυτό γιατί οι Σέλλοι ιερείς του Μαντείου δεν έπλεναν τα πόδια τους για να έρχονται σε επαφή με τη Γη (Γαία) και να αντλούν τη μαντική δύναμη που ήταν απαραίτητη για την ερμηνεία των χρησμών. Οι Σέλλοι ή Ελλοί ή Έλλοπες έζησαν έναν κατακλυσμό σύμφωνα με τον Αριστοτέλη μεταξύ Δωδώνης και Αχελώου, όπου ζούσαν εκεί με τους Γραίκους οι μετέπειτα Έλληνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Αρχαίοι Ηπειρώτες Κατηγορία:Αρχαία Δωδώνη
Ντόλλυ Γουλανδρή
Η Ντόλλυ Γουλανδρή (πατρικό όνομα Αικατερίνη Κουμάνταρου, 1921 - 15 Φεβρουαρίου 2008) ήταν πρόεδρος του ιδρύματος Γουλανδρή και ιδρύτρια του Μουσείου Κυκλαδικής Tέχνης στην Αθήνα.
Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1921 και ήταν κόρη του Ιωάννη Κουμάνταρου, γόνου γνωστής οικογένειας εφοπλιστών, και της Φλώρας Νομικού. Από το 1960 άρχισε να δημιουργεί συλλογή αρχαίων αντικειμένων, την οποία και δώρισε στο ίδρυμα Γουλανδρή που ιδρύθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας της το 1985. Το ίδρυμα Γουλανδρή σκοπό έχει την μελέτη, την διάδοση και την προβολή του πολιτισμού του Αιγαίου. Επίσης, ίδρυσε το 1986 το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το οποίο σήμερα φιλοξενεί περισσότερα από 3.000 αντικείμενα. Για την προσφορά της στον πολιτισμό τιμήθηκε το 2003 από τον Σύνδεσμο Ελληνίδων Επιστημόνων με το βραβείο ΥΠΑΤΙΑ.
Απεβίωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2008 στην Αθήνα. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στον ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στην οδό Σκουφά και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Για τον θάνατό της ο υπουργός πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης δήλωσε χαρακτηριστικά: ''«Ο ελληνικός πολιτισμός έχασε μια σημαντική προσωπικότητα. Η Ντόλλυ Γουλανδρή δημιούργησε ένα από τα πλέον σύγχρονα και σημαντικά Μουσεία της Ελλάδας»''. Ήταν παντρεμένη με τον Νίκο Γουλανδρή και μαζί απέκτησαν ένα παιδί, τον Πέτρο Γουλανδρή.
Νίκος Παπαγιαννόπουλος
Ο Αντιστράτηγος Νίκος Παπαγιαννόπουλος (γενν. το 1956) ήταν αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας από τον Οκτώβριο του 2011 ως τον Απρίλιο του 2014.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο χωριό Καταφύγιο Αιτωλοακαρνανίας (Καταφύγιο Ναυπακτίας) το 1956. Κατετάγη στο Σώμα της πρώην Αστυνομίας Πόλεων το 1975. Aποφοίτησε πρώτος από τη Σχολή Αξιωματικών το 1982. Φοίτησε στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας κατά το εκπαιδευτικό έτος 2000-2001.
Είναι ο πιο ακαδημαϊκά καταρτισμένος Αρχηγός της ΕΛΑΣ εδώ και πολλά χρόνια, καθώς πέραν της αποφοίτησής του από διάφορες αστυνομικές σχολές, έχει άλλα τρία πανεπιστημιακά πτυχία:
Καριέρα
Υπηρέτησε ως Αξιωματικός στη Διεύθυνση Άμεσης Δράσης Αττικής και στη Διεύθυνση Οργάνωσης - Νομοθεσίας του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διατέλεσε Διευθυντής από το 2006 έως το 2009 με το βαθμό του Ταξιάρχου και Υποστρατήγου. Τον Μάρτιο του 2009 ως Υποστράτηγος τοποθετήθηκε Προϊστάμενος του Κλάδου Οργάνωσης & Ανθρωπίνου Δυναμικού του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας.
Στις 5 Νοεμβρίου του 2009 προήχθη στο βαθμό του Αντιστρατήγου και τοποθετήθηκε στη θέση του Προϊσταμένου Επιτελείου του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας. Στις 17 Οκτωβρίου του 2011 με απόφαση του Κυβερνητικού Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας.
Κατάλογος έργων του Ωγκύστ Ροντέν
Η σελίδα αυτή περιέχει ένα κατάλογο έργων του Ωγκύστ Ροντέν. Οπωσδήποτε είναι ατελής κατάλογος. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι πολλά έργα δημιουργήθηκαν σε περισσότερες από μία μορφές από διάφορα υλικά (χαλκός, γύψος, μάρμαρο) και ότι πολλές εκδοχές βρίσκονται στα μουσεία όλου του κόσμου.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Γιώργος Πατριαρχέας
Ο '''Γιώργος Σ. Πατριαρχέας''' (1908 - 1999) ήταν Έλληνας ποιητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και το 1949 ξεκινά την προσπάθεια μεταγραφής των ποιημάτων του κορυφαίου των συμβολιστών ποιητών Στεφάν Μαλαρμέ, την οποία θα συνεχίσει ακολούθως στην Αθήνα, όταν απελαύνεται το 1957, παράλληλα με την έκδοση των ποιητικών του συλλογών. Τελικά η μετάφραση των ποιημάτων του Μαλαρμέ εκδίδεται το 1975 και επανεκδίδεται το 1992 από τον Χ.Α. Δάρρα των εκδόσεων Ιδεόγραμμα. Χαρακτηριστική για το συγκεκριμένο έργο είναι η ρήση του ποιητή Ανδρέα Καραντώνη πως "ο Γ.Σ.Π είναι μια Χίμαιρα, όπως μια εξαίσια και ανεπανάληπτη Χίμαιρα είναι και ο Στ. Μαλαρμέ. Και πως είναι εύλογη η περιέργεια να δει κανείς πώς μια Χίμαιρα θα μετεμψυχώσει και θα λεκτικοποιήσει σε μιάν άλλη γλώσσα μιαν άλλη Χίμαιρα..."(1). Ο ποιητής πέθανε, όπως έζησε, αθόρυβα, σάμπως να ήθελε να επισφραγίσει την ίδια του την ποίηση με την έσχατη πράξη κατάδυσης στο τίποτα. Κεντρική μέριμνα του έργου του υπήρξε ακριβώς η ψηλάφηση του τίποτα, μια ψηλάφηση κυριολεκτική, κατά την οποία κάθε λέξη αναλογεί σε μια αίσθηση και κάθε στίχος σε μια πλήρη συγγυμνασία των αισθήσεων. Όμως, με επιμονή και σεμνότητα πέτυχε να κατεργαστεί αυτή τη μηδενική ποιότητα του σημερινού κόσμου και να την μετουσιώσει σε λόγο, να τη διαυγάσει και να την αρθρώσει σε εύκοσμο και ευάγωγο σύνολο, κτήμα εσαεί της ελληνικής παράδοσης (2).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Γκούσταβ Σέμπες
Ο Γκούσταβ Σέμπες (ουγγρική γλώσσα: Sebes Gusztáv, πραγματικό επίθετο Σάρενπεκ, 22 Ιανουαρίου 1906 - 30 Ιανουαρίου 1986), ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Μαζί με τον Μπέλα Γκούτμαν και τον Μάρτον Μπούκοβι αποτέλεσαν ένα λαμπρό τρίγωνο εκπροσώπων της σπουδαίας ουγγρικής σχολής ποδοσφαίρου και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εισαγωγή στο ποδόσφαιρο του συστήματος τακτικής 4-2-4. Υπήρξε επίσης ο άνθρωπος που καθοδήγησε τη θρυλική Αρανιτσάπατ ("Χρυσή Ομάδα" στα ουγγρικά), την εθνική Ουγγαρίας δηλαδή, που σημάδεψε τη δεκαετία του 1950 και έμεινε στην ιστορία ως μεγάλη βασίλισσα δίχως στέμμα, στο άτυχο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954.
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΤΚ Βουδαπέστης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντιόσγκιορι ΒΤΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάσας ΣΚ
Δημήτρης Μαρωνίτης
Ο Δημήτρης Μαρωνίτης, αναφερόμενος συχνότερα ως '''Δ. Ν. Μαρωνίτης''' (Θεσσαλονίκη, 22 Απριλίου 1929 - Αθήνα, 12 Ιουλίου 2016), ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου, κλασικός φιλόλογος, κριτικός της νέας ελληνικής λογοτεχνίας, μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και δοκιμιογράφος.
Σπουδές
Ο Δημήτρης Μαρωνίτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Πειραματικό Σχολείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1939-1947) και συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1947-1951). Ως φοιτητής παρακολούθησε παραδόσεις και φροντιστήρια των καθηγητών Ν. Ανδριώτη, Ι. Θ. Κακριδή, Α. Βακαλόπουλου, Κ. Βουρβέρη, Στ. Καψωμένου, Εμμ. Κριαρά, Στ. Κυριακίδη, Α. Ξυγγόπουλου, Ε. Πελεκίδη και Λ. Πολίτη. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας (1952-1954), εργάστηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης· στην αρχή ως έκτακτος και μετά ως τακτικός βοηθός του δασκάλου του Ι. Θ. Κακριδή στην Α΄ έδρα Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας (1955-1962). Δίδαξε επίσης ως εκπαιδευτικός φιλόλογος με μειωμένο πρόγραμμα στο γαλλικό Δελασάλ και στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης (1956-1963).
Συμπλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο πανεπιστήμιο του Μάιντς (Mainz) της Γερμανίας με υποτροφία του ιδρύματος Alexander von Humboldt (1958-1960). Παρακολούθησε και πήρε ενεργό μέρος σε φροντιστήρια των καθηγητών Βάλτερ Μαργκ (Walter Marg), εκδότη του αρχαιογνωστικού περιοδικού Gnomon την περίοδο 1954-1977, Αντρέας Τίρφελντερ (Andreas Thierfelder), Βάλτερ Πόρτσικ (Walter Porzig) και Έριχ Ραϊτσενστάιν (Erich Reitzenstein). Πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1962 από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και δίδαξε Αρχαία Ελληνική Φιλολογία ως εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή (1965-Ιανουάριος 1968).
Δημόσια παρουσία
Στο ίδιο διάστημα πήρε ενεργό μέρος, ως μέλος της Συντακτικής Επιτροπής και υπεύθυνος κατά τον νόμο, στην προετοιμασία και έκδοση του περιοδικού Φιλόλογος του Συλλόγου Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπήρξε επίσης μέλος της Συντακτικής Επιτροπής των περιοδικών ἡΣυνέχεια (Νοέμβριος 1972-Νοέμβριος 1973) και Ο Πολίτης (Μάιος 1976-Σεπτέμβριος 1977).
Τον Ιανουάριο του 1968 ο Δημήτρης Μαρωνίτης (μαζί με άλλους 53 καθηγητές) απολύθηκε από το πανεπιστήμιο για τα πολιτικά του φρονήματα από τη στρατιωτική χούντα. Κατά τη διάρκεια της επταετίας, η δράση του ενοχλούσε το στρατιωτικό καθεστώς, με αποτέλεσμα συχνά να φιλοξενείται στα κρατητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας: πρώτη σύλληψη το 1969 και εγκλεισμός του στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, δεύτερη σύλληψη το 1971 και εγκλεισμός του σε πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, τρίτη σύλληψη το 1973 και εγκλεισμός του για οκτώ μήνες στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Η μεταπολίτευση τον βρίσκει ειδικό σύμβουλο στο Υπουργείο Παιδείας σε θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης (1974-1976). Τον Νοέμβριο του 1974 επανήλθε ως εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης του Α.Π.Θ., ενώ τον Μάιο του 1979 εκλέχθηκε καθηγητής στην Α΄ έδρα Κλασικής Φιλολογίας, θέση την οποία υπηρέτησε μέχρι το 1996, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια της Γερμανίας, Αυστρίας, Κύπρου και των ΗΠΑ, ενώ έδωσε διαλέξεις σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής.
Διετέλεσε επίσης:
Ηρόδοτος
Το 1962 δημοσιεύτηκε η διδακτορική διατριβή του Μαρωνίτη στον Ηρόδοτο. Στο έργο αυτό εξετάζει πώς τοποθετούνται οι λέξεις σε μια πρόταση με βάση ένα είδος υπερβατού (του λεγόμενου «ηροδότειου σχήματος»), το οποίο εμφανίζεται στον πρώιμο αρχαιοελληνικό πεζό λόγο. Έμφαση δίνεται στην υφολογική μικροσκόπηση της ρητορικότητας της ηροδότειας γλώσσας, καθώς επίσης στην ανίχνευση της σχέσης ανάμεσα στον γραπτό και στον προφορικό λόγο, για την οποία ο Μαρωνίτης θα μιλήσει συστηματικά αργότερα στην κριτική του πορεία.
Το 1964 ο Μαρωνίτης δημοσίευσε τη διατριβή του για Υφηγεσία στον Ηρόδοτο, η οποία την ίδια χρονιά ενσωματώθηκε σε νέα έκδοση για το Πρώτο Βιβλίο (Κλειώ) των Ιστοριών του Ηροδότου με Πρόλογο του Ι. Θ. Κακριδή. Με εκτενή Εισαγωγή 130 περίπου πυκνοτυπωμένων σελίδων και σχόλια ο Μαρωνίτης διαλέγεται με τη γερμανόφωνη κυρίως κριτική της ηροδότειας ιστοριογραφίας, υπομνηματίζει το αρχαίο κείμενο και το μεταφράζει στη δημοτική, προσφέροντας ένα έργο που αξιοποιείται μέχρι σήμερα στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία. Στην Εισαγωγή διερευνά τα γενικά χαρακτηριστικά της ηροδότειας αφήγησης και εκθέτει τις πηγές και τη μεθοδολογία του Ηροδότου, αναδεικνύοντας τον αδιαίρετα δισυπόστατο χαρακτήρα του έργου ως λογοτεχνική αφήγηση και καθαρή ιστορία, που αποτελεί όχι απλώς την ιδιοτυπία του αλλά και το βαθύτερο πνευματικό του υπόβαθρο.
Όμηρος
Το 1965 δημοσίευσε αναλυτική βιβλιοκρισία, στα γερμανικά, για το ομηρικό βιβλίο του Giuseppe Broccia με λεπτομερείς παρατηρήσεις στην Ε΄ και Ζ΄ ραψωδία της Ιλιάδας.
Το 1973 κυκλοφόρησε το πιο γνωστό του έργο για την ομηρική Οδύσσεια με πυρηνικό θέμα την Αναζήτηση και τον Νόστο του Οδυσσέα. Συνταγμένη η μελέτη μέσα στη δικτατορία, «κάτω από συνθήκες δύσθυμες, από ανάγκη φυγής σε έναν κόσμο πλασματικό, ο οποίος όμως έχει τέτοιους νόμους και τρόπους που ταυτόχρονα μας ελέγχουν και μας παρηγορούν» (Εισαγωγή, σελ. 11), αποτελεί επεξεργασμένη σύνθεση τεσσάρων προηγούμενων, δημοσιευμένων μελετημάτων (1965-1970). Μέρος των μελετημάτων αυτών κρίθηκε από τους J. B. Hainsworth και Gabriel Germain. Το ολοκληρωμένο έργο επανεκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Κέδρο εννέα φορές, και το 2014 από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη) σε μονοτονικό.
Ο Μαρωνίτης στο έργο του αυτό υποδεικνύει ότι το έπος της Οδύσσειας συντίθεται, με τρόπο αντιθετικό, πάνω σε δύο κύρια θέματα: στον νόστο του Οδυσσέα, που αποτελεί τη δεδομένη και αισιόδοξη έκβαση του έργου, και στην αναζήτηση του ήρωα, η οποία συνιστά την αντίρροπη απαισιόδοξη γραμμή. «Η αναζήτηση του ήρωα πραγματοποιείται [...] ''σε δύο επίπεδα: α) στον εξωτερικό χώρο, και β) σε έναν χώρο εσωτερικότερο. Στο πρώτο επίπεδο τίθεται το βασικό ερώτημα "πού είναι ο Οδυσσέας"· στο δεύτερο "ποιος είναι ο Οδυσσέας"''» (σελ. 17). Σε δημοτικό λόγο, που δεν ήταν καθόλου αυτονόητος για πανεπιστημιακό σύγγραμμα της εποχής, το ομηρικό βιβλίο του Μαρωνίτη διαλέγεται εξαντλητικά με τη διεθνή βιβλιογραφία σε δυσεπίλυτα ομηρικά προβλήματα, συνδυάζοντας την επιστημονική αρτιότητα με την απόλαυση της ανάγνωσης. Στις δυαδικές αντιθέσεις (της αναζήτησης και του νόστου) εντοπίζονται δομές βάθους («σημειωτικού-δομιστικού» τύπου) στον φιλολογικό του στοχασμό, που θα γνωρίσει ποικίλες ερμηνευτικές τροπές στα επόμενα έργα του.
Το 1999 δημοσίευσε τα «Ομηρικά μεγαθέματα», που στο μεγαλύτερο μέρος τους ήταν μαθήματα στο πανεπιστήμιο, εισηγήσεις σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια και δημοσιεύσεις σε τόμους και περιοδικά για τον Όμηρο. Η τελευταία, εμπλουτισμένη με τέσσερις διαλέξεις, έκδοση του 2005 περιλαμβάνει συνολικά 14 μελέτες, συνταγμένες από το 1978 μέχρι το 2004.
Ο Μαρωνίτης στα «Ὁμηρικά μεγαθέματα» αναλύει καταρχήν τις διαλεκτικές σχέσεις που συντηρούνται στα δύο ομηρικά έπη –δειγματοληπτικά στη λυρική ποίηση (με ένα μυθολογικό ποίημα του Αλκαίου), και στο δράμα (με τον σοφόκλειο Αίαντα)– ως προς τρεις, συνθετικής εμβέλειας, θεματικούς άξονες, που τους ονομάζει «μεγαθέματα»: τον (ιλιαδικό) «πόλεμο» και τις τροπές του (παράδειγμα η οδυσσειακή μνηστηροφονία), την «ομιλία» (εταιρική-συζυγική-παρασυζυγική) με τη φθίνουσα και ανιούσα εξέλιξή της από την Ιλιάδα στην Οδύσσεια, και τον «νόστο», κυρίως τον νεκρώσιμο, ο οποίος στην Ιλιάδα συμμαχεί, κάποτε, με τον πόλεμο με τα παραδείγματα του Σαρπηδόνα και του Έκτορα. Το πυκνό δίκτυο των τριών «μεγαθεμάτων» εξετάζεται σε τρία επίπεδα: το μυθολογικό, το ποιητολογικό και το ανθρωπολογικό. Δύο μελετήματα της έκδοσης (για την πρώτη πλαστή διήγηση του Οδυσσέα και τις «διακειμενικές» σχέσεις της Ιλιάδας και Οδύσσειας) τα είχε εισηγηθεί παλαιότερα ο Μαρωνίτης σε συνέδρια το 1981 στη Γερμανία και το 1983 στη Γαλλία.
Στη δεύτερη έκδοση των «Ομηρικών μεγαθεμάτων» το 2005 προστέθηκαν τέσσερα μελετήματα για τις μεταμορφώσεις-παραμορφώσεις και τους εξωραϊσμούς στα δύο ομηρικά έπη, τις σχέσεις Οδυσσέα και Απόλλωνα ως προς τον μουσικό και τον φονικό τους ρόλο, τα φονικά άθλα και έπαθλα (τυχαία: με το παραισθητικό κυνηγητό του Έκτορα από τον Αχιλλέα, και εμπρόθετα, με τον συλλογικό φόνο των μνηστήρων), καθώς επίσης τις αντιθετικές, και συνάμα ομοιωματικές, σχέσεις εταίρων και μνηστήρων στην Οδύσσεια.
Τα «Ομηρικά μεγαθέματα» μεταφράστηκαν το 2004 στην αγγλική γλώσσα και κρίθηκαν από τον James Holoka. Δύο, μεταφρασμένα στα αγγλικά, δοκίμια του βιβλίου έχει συμπεριλάβει και ο Αμερικανός κριτικός λογοτεχνίας Χάρολντ Μπλουμ (Harold Bloom) σε δύο τόμους που έχει εκδώσει για τoν Όμηρο, και για την Ιλιάδα.
Τo 2005 εμφανίστηκαν τα 24 «Επιλεγόμενα στην ομηρική Οδύσσεια», αποδεσμευμένα από τα αυτόνομα 24 τεύχη της μεταφρασμένης Οδύσσειας που είχε προηγηθεί. Όπως αναφέρεται στα Προλεγόμενα της έκδοσης (σελ. 7-8), η σύνταξη των Επιλεγομένων, ανά ραψωδία, μοιράζεται στα τρία: το πρώτο μέρος, με αφορμή τα δεδομένα της συγκεκριμένης ραψωδίας, επιμένει σε θεματικούς άξονες που διαπερνούν τα μέρη και το όλο της επικής αφήγησης· το μεσαίο αναζητεί τη ραψωδική πλοκή σε σχέση με τον εξελισσόμενο μύθο του έπους, ενώ το τρίτο μέρος εντοπίζει και ερμηνεύει τρόπους και εφαρμογές της αφηγηματικής τέχνης και τεχνικής. Οι εν λόγω τρόποι και εφαρμογές είναι τέσσερις: η πρώτη σχετίζεται με τον χρόνο της αφήγησης και εκφράζεται με το ζεύγος «δράση-αδράνεια». Η δεύτερη αφορά σε ειδικότερες λειτουργίες δραματοποίησης του επικού μύθου, η τρίτη αναφέρεται στη μυθοποίηση θεμάτων που ανάγονται στην επική παράδοση και η τέταρτη στον τρόπο με τον οποίο ο ποιητής διαχειρίζεται τις επαναλήψεις μοτίβων και θεμάτων.
Ζητήματα, εξάλλου, μυθοποίησης, σχέσεων ειδικότερα μύθου και πλοκής, διαπραγματεύτηκε ο Μαρωνίτης σε ξενόγλωσση εισήγησή του σε συνέδριο στη Γαλλία, που δημοσιεύτηκε το 2002, με αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ανάλυσης το μικροσκοπικής κλίμακας επεισόδιο της Ίρου πυγμής στη 18η ραψωδία της Οδύσσειας.
Το 2007, στο πλαίσιο του ερευνητικού και συγγραφικού προγράμματος «Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση», ο Μαρωνίτης συνέταξε, σε συνεργασία με τον Λάμπρο Πόλκα, διαταξικό, σχολικό εγχειρίδιο για την Αρχαϊκή επική ποίηση. Στον τόμο (που είναι διαθέσιμος σήμερα στο διαδίκτυο, μαζί με τα άλλα 6 έργα του προγράμματος ) περιλαμβάνονται στοιχεία: για την ομηρική αφήγηση (τον μύθο και την πλοκή, την τέχνη και την τεχνική της ομηρικής αφήγησης, τη μορφή και τον ρόλο του αοιδού, τις εξωτερικές και εσωτερικές διηγήσεις και τους Μεγάλους Απολόγους), για τον ποιητικό ρόλο των θεών (στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια), καθώς επίσης έννοιες και αρχές της ομηρικής αρεταλογίας (την αρετή, την αιδώ και τον έλεον, την άτη, τη φιλότητα και το κλέος).
Έπος και δράμα
Το 2014 δημοσιεύτηκαν σε έναν τόμο οκτώ μελέτες για την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και τέσσερις που ρίχνουν γέφυρα ανάμεσα στο έπος και στο δράμα. Όλες αρχικά συντάχθηκαν για να ακουστούν το διάστημα 1995 έως 2014 και μετά δημοσιεύτηκαν σε πρακτικά συνεδρίων και περιοδικά.
Δύο από τα δοκίμια του Πρώτου Μέρους («Επική τραγωδία» και «Η σιωπή του Πατρόκλου...») επικεντρώνονται στις σχέσεις Αχιλλέα και Πατρόκλου, τις οποίες ο Μαρωνίτης ερμηνεύει κυρίως με το τέχνημα της αναπλήρωσης «αντ' αυτού» (όπως ο ίδιος το ονομάζει, σελ. 19): στην Ιλιάδα ο Πάτροκλος μάχεται, στην αρχή, αντί του Αχιλλέα αλλά και, μετά, ως Αχιλλέας (φορώντας την πανοπλία του). Με την εξόντωσή του ωστόσο από τον Έκτορα ο αγαπημένος φίλος αναπληρώνει και αναβάλλει τον θάνατο του «ωκύμορου» Αχιλλέα, που θα συμβεί έξω από το ιλιαδικό έπος. Το ζεύγος «αγαθόν-κακόν» («Ιλιαδικός πόλεμος») συμπληρώνει τη σύλληψη της Ιλιάδας ως «επικής τραγωδίας», ενώ το ζεύγος «μνήμη-λήθη» («Η μηχανή της ποίησης») αναδεικνύει τη μνημονική λειτουργία του αρχαϊκού έπους, που σκοπεύει στην καβαφική «νάρκης τοῦ ἄλγους δοκιμές, ἐν Φαντασίᾳ καὶ Λόγῳ».
Επίσης, ο Μαρωνίτης, ελέγχοντας τον ολοκληρωτικό οφθαλμοκεντρισμό, που υποτίθεται πως κληροδοτήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες, σχολιάζει παρομοιώσεις της Ιλιάδας και της Οδύσσειας και επισημαίνει πως ο ποιητής συντάσσει το έπος του παράγοντας καθ' οδόν ακροαματικές εικόνες, τις οποίες προσλαμβάνει και τις μετασχηματίζει κάθε φορά με τον δικό του τρόπο ο εναλλασσόμενος ακροατής («Ακροαματικές εικόνες στα ομηρικά έπη», σελ. 69). Οι φονικές ικεσίες (με τα παραδείγματα των ιλιαδικών ηρώων Aδράστου και Λυκάονα) και οι μεταφονικές του Πριάμου στον Αχιλλέα και των Λειώδη και Φήμιου στον Οδυσσέα στην Οδύσσεια («Φόνος και ικεσία στα ομηρικά έπη»), μαζί με δύο δοκίμια που προβληματοποιούν τη σχέση του φιλέταιρου Οδυσσέα και των νήπιων εταίρων («Ένα σκάνδαλο της Οδύσσειας») μέσω της εκδοχής του φαντασιακού νόστου («Τόποι και τρόποι του νόστου») ολοκληρώνουν σε σχήμα κύκλου το Πρώτο Μέρος του τόμου. Με το τέχνημα «αντ' αυτού», στην Οδύσσεια τώρα, χάνονται, αντί του Οδυσσέα, οι εταίροι, που πληρώνουν μάλιστα το τίμημα της αφροσύνης του κυρίου τους στον Κύκλωπα. Ωστόσο, ο ποιητής τους επιτρέπει να φαντασιώνονται σε κάποια στιγμή και αυτοί τον νόστο τους (ραψ. κ 414-420). Φαντάστηκαν με της ψυχής τα μάτια πως ήταν σαν να γύρισαν στην ακριβή πατρίδα, στην πόλη τη δική τους της τραχιάς Ιθάκης, όπου γεννήθηκαν και ανατράφηκαν. […] «Με τον δικό σου νόστο, του Διός κλωνάρι, τόση η χαρά που νιώσαμε σάμπως οι ίδιοι στην Ιθάκη να γυρίσαμε στην πατρική μας γη». (ραψ. κ 415-420). Στο Δεύτερο Μέρος του τόμου προηγείται (στο «Ομηρικές γυναίκες στο αρχαίο δράμα») η ανάκλαση του άνισου επικού φορτίου δύο κορυφαίων γυναικών στην αττική τραγωδία: της Ελένης (στον αισχυλικό Αγαμέμνονα και στις ευριπιδικές τραγωδίες Τρωάδες, Ορέστης, Ελένη), και της Κλυταιμνήστρας (στις αισχυλικές τραγωδίες Αγαμέμνων και Χοηφόροι, στη σοφόκλεια Ηλέκτρα, στις ευριπιδικές Ηλέκτρα και Ιφιγένεια εν Αυλίδι, και εν μέρει στις Ευμενίδες του Αισχύλου). Ακολουθούν η σύγκριση του Οδυσσέα με τον Οιδίποδα ως προς το ξενικό τους μητρώο («Δύο παράξενοι ξένοι: Οδυσσεύς-Οιδίπους») και δύο δοκίμια για τον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή. Στο πρώτο («Οιδίπους επί Κολωνώ: μια διφορούμενη τραγωδία») ο Μαρωνίτης αναδεικνύει ως κυρίαρχο διφορούμενο θέμα του δράματος το δίλημμα της ενοχής και της αθωότητας του Οιδίποδα, ενώ στο δεύτερο («Πάθος-καθαρμός-εξιλέωση»), συζητώντας το αξεδιάλυτο δίχτυ της εμπλοκής του τραγικού ήρωα στην «ενεργητική συμπεριφορά και παθητική συμφορά», δείχνει πώς, στο τέλος, ο Οιδίπους, «προορισμένος μετά τον θάνατό του να αφηρωιστεί, λίγο πριν τον θάνατό του εξανθρωπίζεται αποκαθαίροντας τα σωματικά του πάθη».
Μερικά από τα προηγούμενα θέματα τα έχει συζητήσει και σε προηγούμενα βιβλία του. Ωστόσο, τώρα δοκιμάζει μια νέα οπτική γωνία προσέγγισης. Ο υπότιτλος του τόμου «από το χθες στο αύριο» υποδηλώνει το ενοποιητικό του χαρακτηριστικό: ότι βρισκόμαστε στο σήμερα. Τα κεφάλαια του δεν οργανώνονται τόσο γύρω από τα γνωστά «μεγαθέματα» των δύο ομηρικών επών, αλλά αναφέρονται σε γενικότερα ζητήματα που δίνουν νόημα στην καθημερινή ζωή: τότε και τώρα. Γι' αυτό, στον «ασημείωτο» αυτόν τόμο έχουν φύγει οι αρχικές σημειώσεις και οι βιβλιογραφικές αναφορές. Η διαπραγμάτευση εξάλλου διαχρονικών θεμάτων όπως η ξενότητα, το κακό, ο φόνος, το πένθος, η ενοχή, ο καθαρμός, κ.ά, αναδεικνύουν, αφενός, αμφισημίες και αινίγματα σε έργα κλασικά, που παραμένουν εσαεί ανοιχτά σε ερμηνείες, και, αφετέρου, γίνονται το έναυσμα για σκέψεις που υπερβαίνουν το αρχαιοελληνικό, μυθολογικό ή λογoτεχνικό, υπόστρωμα, και ταξιδεύουν τον αναγνώστη, αλλού, σε άλλα κείμενα, ελλήνων και ξένων συγγραφέων αλλά και σε ιστορίες ζωής.
Τιμώντας την προσφορά του Δημήτρη Μαρωνίτη στην επιστήμη της κλασικής φιλολογίας οι συνάδελφοί του στο Α.Π.Θ. Α. Ρεγκάκος και Ι. Ν. Καζάζης εξέδωσαν το 1999 ξενόγλωσσο αφιερωματικό τόμο με κείμενα Ελλήνων, Ευρωπαίων και Αμερικανών ερευνητών.
Μεταφραστικό Έργο
Ο Δημήτρης Μαρωνίτης, υπερβαίνοντας προκαταλήψεις που θέλουν τον επιστήμονα αποκλειστικά προσηλωμένο στα στενά όρια του αντικειμένου του, ασχολήθηκε συστηματικά με τη μετάφραση αρχαιοελληνικών κειμένων στη νεοελληνική γλώσσα (καθιερώνοντας τον όρο «ενδογλωσσική μετάφραση»). Μετέφρασε κλασικούς συγγραφείς και τοποθετήθηκε για τη διαδικασία και την αξία της ενδογλωσσικής μετάφρασης στο σχολείο, στην παιδεία και στον δημόσιο χώρο γενικότερα, με γραφτά τα οποία, ωστόσο, δεν είναι μέχρι σήμερα συγκεντρωμένα σε κάποιον τόμο. Τα μεταφραστικά του ερεθίσματα τα απέδιδε στους δασκάλους του (στο Γυμνάσιο του Πειραματικού Σχολείου της Θεσσαλονίκης), στον πρώτο δάσκαλό του (στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης), Ι. Θ. Κακριδή, στον δεύτερο δάσκαλό του (στη Γερμανία) Βάλτερ Μαργκ και στον τρίτο δάσκαλό του, τον Λίνο Πολίτη. Ο τελευταίος μάλιστα τον παρακίνησε να συντάξει μια νέα μετάφραση της ομηρικής Οδύσσειας σε γλώσσα πιο σύγχρονη από αυτήν των Καζαντζάκη-Κακριδή. Η πρώτη του, ωστόσο, μεταφραστική δοκιμασία, όπως ήδη αναφέρθηκε, σχετίζεται με τον Ηρόδοτο, μέσα στη δεκαετία του '60, όταν μετέφρασε το πρώτο βιβλίο της Ιστορίας του Ηροδότου και ύστερα τις νουβέλες του Αλικαρνασσέα ιστορικού.
Οδύσσεια
Το 1977 ο Μαρωνίτης θα δοκιμάσει στο περιοδικό ο Πολίτης  να εφαρμόσει το αίτημα του Λίνου Πολίτη, θέτοντας το ζήτημα για μια μετάφραση που θα εγκλιματίζεται στο σχολικό περιβάλλον (της τότε Α΄ Γυμνασίου) και θα «παρακολουθεί τις διακυμάνσεις της σύγχρονης γλώσσας και της σύγχρονης ποιητικής, με κίνηση που να περνά από το παρελθόν στο παρόν και όχι με παλινδρόμηση από το παρόν στο παρελθόν». Συμπλήρωνε τότε χαρακτηριστικά (σσ. 38-39): «Έφτασε ίσως ο καιρός να δοκιμαστεί και η μεταγραφή της Οδύσσειας σε ελεύθερο (εννοώ αστιχούργητο) ποιητικό λόγο, όπου ο ρυθμός δεν θα επιβάλλεται, αλλά θα υποβάλλεται στη γλώσσα, ανάλογα με τις περιστάσεις». Στο άρθρο στον Πολίτη παρουσίασε ένα πρώτο μεταφραστικό δείγμα από την πρώτη ραψωδία της Οδύσσειας (α 1-155).
Από το 1991 αρχίζει ο μεταφραστικός μαραθώνιος της Οδύσσειας σε τεύχη με το αρχαίο κείμενο, τη μετάφραση και τα Επιλεγόμενα. Το τελευταίο τεύχος της ραψωδίας ω εκδίδεται το 2001. Τα ξεχωριστά τεύχη θα εκδοθούν αρχικά σε δύο τόμους, ενώ το 2006 θα προκύψει η οριστική έκδοση σε έναν τόμο. Η μετάφραση συνδυάζει τη φιλολογική πειθαρχία με τη λογοτεχνική ελευθερία που απαιτείται για να αποδοθεί το πρωτότυπο όσο γίνεται πιο πιστά, δίχως ο λόγος να χάνει τη ζωντάνια του και ο αναγνώστης την απόλαυση του κειμένου. Ο παραδοσιακός δεκαπεντασύλλαβος στίχος αντικαθίσταται από τον σταθερό και εναλλασσόμενο ρυθμό του πρωτοτύπου, συναρμόζοντας τη ζωντάνια της λαϊκής αφήγησης με την κατακτημένη σοφία της σύγχρονης ποιητικής γλώσσας.
Για την απόδοση της Οδύσσειας ο Μαρωνίτης επιλέγει τον ελεύθερο στίχο, δηλαδή έναν στίχο πεζολογικό, ο οποίος ωστόσο έχει εσωτερικό ρυθμό, καθώς ενσωματώνει ποικίλα μετρικά σχήματα που εμφανίζονται διάσπαρτα στο μετάφρασμα. Με τον τρόπο αυτό, αναδεικνύει τόσο την ποιητική χροιά όσο και την αφηγηματικότητα του ομηρικού κειμένου, καθώς ο ελεύθερος στίχος έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς στην νεοελληνική ποίηση αλλά συγχρόνως «μοιάζει πιο κατάλληλος για ένα σύγχρονο κοινό συνηθισμένο στην ανάγνωση αφηγημάτων». Επιπλέον, είναι ένας στίχος που υπηρετεί την δυνατότητα των επών να παρασταθούν, και έτσι ο Μαρωνίτης «προσπαθεί να συστήσει έναν ανανεωμένο δίαυλο επικοινωνίας με το σύγχρονο κοινό».
Ως προς το δίλημμα της φιλολογικής και λογοτεχνικής μετάφρασης, ο Μαρωνίτης επισημαίνει: «''η μετάφραση αυτή μάλλον παρακάμπτει παρά διαπερνά τις συμπληγάδες της φιλολογίας και της λογοτεχνίας. Η παρακαμπτήριος προϋποθέτει ότι ίσως υπάρχει κάποιος μονόδρομος πριν από το δίστρατο της φιλολογικής και της λογοτεχνικής μετάφρασης, που συνεχίζεται πέραν αυτού ­ένα είδος υπόγειας διάβασης''».
Το διάστημα 1991-93 εκδόθηκαν επιλεγμένες μεταφράσεις ραψωδιών της Οδύσσειας (α, ε, ζ, η, θ, και ι) σε εικονογραφημένους τόμους με υδατογραφίες του ζωγράφου Κώστα Τσόκλη.
Το 1993, φιλοξενούμενοι σε αφιερωματικό τόμο, δημοσιεύτηκαν με εισαγωγή οι πρώτοι 88 στίχοι του «Ομηρικού ύμνου» προς τη θεά Δήμητρα («Ύμνος στη Δήμητρα»).
Το 1998 κυκλοφόρησε σε CD, με τη φωνή του Μαρωνίτη, ηχογραφημένη η μεταφρασμένη Τηλεμάχεια (ραψ. α-δ), ενώ οι 24 ραψωδίες της μεταφρασμένης Οδύσσειας παρουσιάστηκαν την περίοδο 16/10/2015 έως 15/04/2016 σε σκηνικό αναλόγιο του Εθνικού Θεάτρου από 24 ηθοποιούς πρωταγωνίστριες (με έναν άνδρα παρτενέρ).
Το 1994 ο Μαρωνίτης μεταφράζει και άλλα κείμενα (την ιλιαδική, συζυγική ομιλία Έκτορος και Ανδρομάχης, απόσπασμα της Σαπφούς για τους γάμους του Έκτορα και της Ανδρομάχης και ένα στάσιμο από τον σοφόκλειο Αίαντα). Οι μεταφράσεις αυτές, όπως ο ίδιος αναφέρει, του ανοίγουν καλύτερα την αυλαία της ομηρικής Οδύσσειας, μέσω των διαφορών περισσότερο, αναδεικνύοντας τη σύγκρουση των δύο «μεγαθεμάτων» (της ομιλίας και του πολέμου) στο έπος, στη λυρική ποίηση και στο δράμα.
Ησίοδος
Από το συγγενές μεταφραστικό ρεπερτόριο δεν θα λείψει ο Ησίοδος. Μεταφρασμένα, επιλεκτικά τμήματα του ησιόδειου έργου κυκλοφόρησαν σε δύο διαφορετικές εκδόσεις, το 1995 και το 2009. Στην πρώτη έκδοση η καταφυγή στον Ασκραίο ποιητή ομολογείται από τον Μαρωνίτη πως ήταν απαραίτητη (Πρόλογος, σσ. 9-10) «ως δεύτερη φωνή, διαφορετική, σχεδόν σε όλα της, για να συνεχιστεί η μετάφραση της Οδύσσειας, [...] όπως, για να ακουστεί πιο καθαρή η φωνή του Σολωμού, της πρέπει ο αντίλαλος από τη φωνή του Κάλβου». Εδώ ο μεταφραστής, κινούμενος στην περιοχή μιας πραγματιστικής γλώσσας, δημιουργεί ένα κλίμα μυστικού ρεαλισμού, με πεζότητα, αφαιρετικότητα, βαριά υποβολή και συντακτική τόλμη, με αποτέλεσμα όλα τα φοβερά και τα αποτρόπαια της κοσμογονικής τερατουργίας να γίνονται γεγονότα μιας υπερχρονικής καθημερινότητας, σκηνές ενός απόκοσμου πρωτογονισμού.
Η δεύτερη, συμπληρωμένη και αναθεωρημένη, έκδοση συγχρονίστηκε, μετά από 14 χρόνια, με τη μετάφραση της Ιλιάδας και προέκυψε (Σημείωση) «από την ενστικτώδη αναζήτηση μιας δεύτερης, ισόχρονης και ισότιμης, φωνής, διάφορης στον τρόπο και στον τόνο της από την ομηρική – εντονότερα σημαδεμένης από το όνομα και το πρόσωπο του ποιητή». Τα μεταφρασμένα τμήματα της έκδοσης δίνονται στον επόμενο πίνακα:
Στα Επιλεγόμενα της έκδοσης δίνονται, με οικονομημένο και εμπεριστατωμένο τρόπο, στοιχεία για τον μουσόληπτο βοσκό, ποιητή της Άσκρας και την ιδεολογία του, τα θέματα και τις ενότητες καθενός έργου, τις μεταξύ τους σχέσεις, τις επιδράσεις και την πρόσληψη.
Οι παρομοιώσεις
Το 2003, μετά την ολοκλήρωση της μετάφρασης της Οδύσσειας, εμφανίστηκαν, σε χειροποίητο χαρτί και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, οι 24 οδυσσειακές παρομοιώσεις. Το μεταφραστικό αυτό εγχείρημα δείχνει την επιμονή του Μαρωνίτη να αναδεικνύει τον έσχατο προορισμό του έπους, την ακροαματική / αναγνωστική τέρψη, διαμεσολαβημένη από την εικονοποιία. Όπως έχει γράψει για το έργο αυτό εικαστικός ακαδημαϊκός, οι 24 μεταφρασμένες παρομοιώσεις της ομηρικής Οδύσσειας αποτελούν «εικόνες του λόγου, αζωγράφιστες». Ο αναγνώστης καλείται να απολαύσει είτε τον συνδυασμό απόμακρων και ανοίκειων καταστάσεων με τον οικείο και καθημερινό του ομηρικού κόσμου, είτε το αντίστροφο: τη σύγκριση οικείων καθημερινών στιγμιοτύπων με το απόκοσμο και ανοίκειο. Συνεκτικός ιστός των 24 παρομοιώσεων είναι ο Ερμής: στην 1η παρομοίωση του τόμου πετάει στο πέλαγος όμοιος με γλάρο, που ψάρια αρπάζει από τους άγριους κόλπους της ατρύγητης θαλάσσης, για να φέρει στην Καλυψώ τη θεϊκή εντολή της απελευθέρωσης του Οδυσσέα, ενώ στην τελευταία, την 24η παρομοίωση σέρνει σε μονοπάτια σκοτεινά και μουχλιασμένα τις ψυχές των μνηστήρων, που σαν τις νυχτερίδες τρίζοντας πετούν στο βάθος μιας σπηλιάς.
Το 2012 μεταφρασμένα κείμενα της Οδύσσειας πλαισίωσαν έκδοση με εικαστικές αναπαραστάσεις του ζωγράφου Δημοσθένη Κοκκινίδη. Την ίδια χρονιά, μετά την ολοκλήρωση της μετάφρασης της Ιλιάδας, οι 24 οδυσσειακές παρομοιώσεις βρήκαν το συναγωνιστικό ταίρι τους στις 24+2 της Ιλιάδας. Κατά τα γραφόμενα στον Πρόλογο της έκδοσης (σελ. 11) οι παρομοιώσεις τώρα δεν αναφέρονται στο συνολικό απόθεμα του έπους, όπως ίσχυσε με την Οδύσσεια, αλλά εστιάζουν «''σε δίδυμα πολεμικά επεισόδια (στον φόνο του Πάτροκλου από τον Έκτορα και στον φόνο του Έκτορα από τον Αχιλλέα), τα οποία και ρυθμίζουν την ηθική του ιλιαδικού πολέμου σε τρεις διαδοχικές βαθμίδες: τη φονική εμπάθεια, την πένθιμη περιπάθεια και την αμοιβαία συμπάθεια. Ο αναγνώστης προσκαλείται, με οδηγό τις 24+2 παρομοιώσεις, να αναγνωρίσει εξ επαφής την ένταση ανάμεσα στην αφηγηματική αίσθηση και στην εικονική παραίσθηση''».
Το 2016 επανεκδόθηκε το Επίμετρο από τις 24 οδυσσειακές παρομοιώσεις, με τίτλο «Επί του περιεχομένου», αποτελώντας το τελευταίο βιβλιάριο που δημοσίευσε εν ζωή ο Μαρωνίτης.
Ιλιάδα
Η έκδοση της μετάφρασης της Ιλιάδας εμφανίστηκε αρχικά σε δύο ξεχωριστούς τόμους (Α: 2009) και (Β: 2010), και αργότερα, το 2012, σε έναν τόμο, στον οποίο συμπεριλήφθηκε και ο «Νεών κατάλογος / κατάλογος των πλοίων» της δεύτερης ιλιαδικής ραψωδίας (στ. 494-877), που απουσίαζε από τον πρώτο. Αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, στις μεταφραστικές του αρχές, στα Επιλεγόμενα, στον τύπο «υποθέσεων», ο Μαρωνίτης χαρακτηρίζει την Ιλιάδα έπος «εξ επαφής»: υποχρεώνει τον μεταφραστή να στηριχθεί στην αίσθηση της αφής, η οποία συναρπάζει όλες τις άλλες αισθήσεις χωρίς να τις ακυρώνει, σε αντίθεση προς την Οδύσσεια που είναι έπος της ακοής. Η διαφορά αυτή, γράφει, οφείλεται στον εξαρχής δραματικό χαρακτήρα της Ιλιάδας και στον παροντικό της τρόπο, σε αντίθεση προς τον διηγητικό χαρακτήρα και τον παρελθοντολογικό τρόπο της Οδύσσειας. Οι διαφορές αυτές ανακλώνται στον αφηγηματικό ιστό των δύο επών. Η αφήγηση στην Ιλιάδα είναι «επιδρομική» (που εισβάλλει από το παρελθόν στο παρόν, παραμένοντας ουσιαστικά και απολογιστικά ασυντέλεστη και μετέωρη), σε σχέση με την οδυσσειακή αφήγηση, που είναι κυρίως «αναδρομική» και «απολογιστική».
Σε συνεντεύξεις του ο Μαρωνίτης ανέφερε ότι για δύο πράγματα προσπάθησε στη μετάφραση της Ιλιάδας. Πρώτα, να υπάρχει ταπεινοφροσύνη, αφιλοδοξία: να αποσύρεται δηλαδή, όσο γίνεται, το πρόσωπο του μεταφραστή και να προβάλλεται το μεταφραστικό αποτέλεσμα. Να μη φωνάζει η μετάφραση «εγώ είμαι που την έκανα», σαν να γίνεται από μόνη της, σαν να έχει καταλήξει εκεί σιγά σιγά. Αλλά να δημιουργείται μια υποχώρηση του μεταφραστή έναντι του μεταφράσματος. Ύστερα, προσπάθησε να μη φαίνεται στο τελικό αποτέλεσμα ο μόχθος που έχει καταβληθεί. Να υπάρχει αποφόρτιση του μεταφραστικού μόχθου, ώστε το βάρος να πέφτει στο μετάφρασμα. Οι κριτικοί, από την άλλη μεριά, παρατηρούν ότι ο «μεταφραστικός λόγος οργανώνεται αδιάλειπτα ως δύσκολη σύνθεση διαλεκτικών αντιθέσεων ανάμεσα στο οικείο και στο στυλιστικά σεσημασμένο, την υπολογισμένη αμεσότητα και τη φορμαλιστική περιωπή.» Επίσης, ότι η μετάφραση, υιοθετώντας το ποιητικό λεξιλόγιο και τον ρυθμό των κλασικών της μεταπαλαμικής και μεταπολεμικής νεοελληνικής λογοτεχνίας, προσαρμόζεται στην εποχή μας, χωρίς όμως παραχωρήσεις στο επιφανειακό και ευμετάβλητο Zeitgeist / πνεύμα της εποχής και στην εύκολη «επικαιροποίηση», όπως συμβαίνει με πολλές σύγχρονες ξένες μεταφράσεις.
Οι 24 ραψωδίες της μεταφρασμένης Ιλιάδας παρουσιάστηκαν σε σκηνική εκδοχή από 24 ηθοποιούς πρωταγωνίστριες στο Εθνικό Θέατρο την περίοδο 14/10/2010 έως 31/03/2011, με επίλογο του Δ. Ν. Μαρωνίτη (5/04/2011). Επίσης, ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθηνός μετέφερε τη μεταφρασμένη Ιλιάδα του Μαρωνίτη στο θέατρο, πρώτα στις 4 έως 8 Ιουνίου 2013, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στην Αθήνα και στη συνέχεια σε πόλεις της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό.
Τραγωδία
Το 2012 δημοσιεύτηκε ο μεταφρασμένος Αίας, που παραστάθηκε το καλοκαίρι του 2015 στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Ωστόσο, μεταφρασμένα τμήματα του Αίαντα είχαν δημοσιευτεί αρκετά νωρίς, το 1986, με εισαγωγικές θέσεις υπεράσπισης της μετάφρασης της τραγωδίας γενικότερα με όρους αρνητικούς και θετικούς.
Το 2015 δημοσιεύτηκε η σοφόκλεια Αντιγόνη. Παραστάθηκε και αυτή στην Επίδαυρο, το καλοκαίρι του 2016, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού.
Για την ενδογλωσσική μετάφραση
Οι θέσεις του Δημήτρη Μαρωνίτη για την τιμή της ενδογλωσσικής μετάφρασης εκφράστηκαν με άρθρα του, διαλέξεις σε σεμινάρια και εισηγήσεις σε συνέδρια, μεγάλο μέρος των οποίων προοριζόταν για τον εκπαιδευτικό κόσμο.
Το 1976, αναλύοντας τους δύο τύπους προβολής και υποδοχής της κλασικής γραμματείας στην εκπαίδευση, τον δογματικό και τον ιστορικό, κατέληγε πως ειδικές συνθήκες στις τάξεις του Γυμνασίου επέβαλαν τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μόνο από μετάφραση: η οργάνωση ενός ορθολογικού, ισόρροπου και δημοκρατικού εκπαιδευτικού προγράμματος, που να καλύπτει αναλόγως όλους τους βασικούς τομείς της παιδείας του μικρού μαθητή, καθιστούσε αναγκαία την παροχή της ανθρωπιστικής αγωγής με κατάλληλα μεταφρασμένα κείμενα.
Το 1992, σε δημοσιευμένη ομιλία του, τοποθετούσε τις μεταφραστικές του αρχές στην Οδύσσεια πέρα από το δίλημμα της φιλολογικής και λογοτεχνικής μετάφρασης, καταφεύγοντας άλλοτε στον θησαυρό της προσωπικής νεοελληνικής ποίησης (Ερωτόκριτο, Ερωφίλη, Σολωμό, Κάλβο), άλλοτε στον Καβάφη και στον Σεφέρη, και άλλοτε σε νεότερους ποιητές. Με τις επιλογές αυτές έλεγε πως ήθελε ο μεταφραστικός λόγος να αποκτήσει ανάλογο με τον πρωτότυπο γλωσσικό βάθος· όμως τα σήματα της γλωσσικής αυτής προοπτικής να μην τραβούν συνεχώς τη μετάφραση προς τα πίσω, αλλά να ενσωματώνονται και να συγχωνεύονται με το σύγχρονο ποιητικό μας ιδίωμα.
Το 1993, αναδημοσιεύοντας επιφυλλίδες από την εφημερίδα Το Βήμα, σύστηνε τον υβριδικό χαρακτήρα της σχολικής μετάφρασης. Εισηγοὐνταν, εξάλλου, την κατάργηση της γραπτής μορφής της ως της μόνης ορθής εκδοχής, η οποία μάλιστα στηρίζεται στην αποστήθιση και στην αντιγραφή, και αντιπρότεινε, με τρία παραδείγματα από τα προοίμια της αρχαίας ελληνικής Ιστοριογραφίας, τον προφορικό, εναλλακτικό και προσωρινό της χαρακτήρα, ως προσπάθεια να ανασυνταχθεί σε νεοελληνικό λόγο το νόημα του μικροκειμένου.
Το 1997, σε διεθνές συνέδριο, ασκούσε κριτική στην ενδογλωσσική ιδεοληψία σύμφωνα με την οποία το γλωσσικό παρελθόν διεκδικεί τον τίτλου του «ισχυρού», ενώ το γλωσσικό παρόν τον τίτλο του «ασθενούς», δείχνοντας πώς αυτή διατρέχει την ενδογλωσσική, μεταφραστική θεωρία και πρακτική, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η μεταφρασιμότητα της ισχυρότερης (αρχαίας ελληνικής) από την ασθενέστερη (νεοελληνική). Πρότασή του: η υιοθέτηση της αρχής της μεταφραστικής ισοτιμίας, όπου το σθένος της «ισχυρής» (αρχαίας) γλώσσας συμβάλλεται με το σθένος της «ασθενούς» (νεοελληνικής) στην ίδια στάθμη.
Το 2001, ανακεφαλαιώνοντας τις προηγούμενες θέσεις του, έδειχνε πώς στην ενδογλωσσική, μεταφραστική δοκιμή, μέσω της συνεύρεσης της μεταφραζόμενης και μεταφραστικής γλώσσας, προκύπτει, κατά κάποιον τρόπο, μια τρίτη, που ενεργοποιεί τα εν δυνάμει στοιχεία τους, τα οποία άλλως πως παραμένουν ενεργά.
Το 2002 σε διεθνές συνέδριο επεσήμανε την αναγωγή της μετάφρασης «από τα ελληνικά στα ελληνικά» στα κλασικά χρόνια και υποδείκνυε σταθμούς της μεταφραστικής πράξης και θεωρίας με σημείο αναφοράς την αρχαία κλασική γραμματεία.
Το 2008, σε δημοσιευμένη εισήγησή του σε διημερίδα για εκπαιδευτικούς, εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους συντασσόταν υπέρ της μεταφρασιμότητας των αρχαίων ελληνικών κειμένων: α. τα κλασικά κείμενα με τη μετάφραση αφυπνίζονται και επανέρχονται σε φάση εγρήγορσης· β. αποκαλύπτουν τον καταγωγικό τους χαρακτήρα (ιστορικό, γραμματολογικό και λογοτεχνικό)· γ. η μεταφορά τους από το παρελθόν στο παρόν λειτουργεί ως καταλύτης της πραγματικής (ελεγκτικής και ελεγχόμενης) αξίας τους σε όλα τα κρίσιμα πεδία της σύγχρονης κουλτούρας· δ. η ενδογλωσσική μετάφραση τοποθετεί τις σχέσεις αρχαίου και νέου ελληνισμού σε νηφάλια βάση, στον βαθμό που δεν θεωρεί αγεφύρωτη την απόσταση μεταξύ τους, ενώ απορρίπτει την κηδεμονία της νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας από την αρχαία. «Αντ' αυτού, η συνάντησή τους, η τριβή τους, ηλεκτρίζει τις δύο συμβαλλόμενες γλώσσες και λογοτεχνίες και ενεργοποιεί τον λανθάνοντα μαγνητισμό τους» (σελ. 43).