cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκκένωση της Δουνκέρκης
26-27 Μαΐου
Στις 25 και 26 Μαΐου, η Λουτβάφε εστίασε την προσοχή της στους συμμαχικούς θύλακες που υπήρχαν στο Καλαί, στη Λιλ και στην Αμιένη και δεν επιτέθηκαν στη Δουνκέρκη. Το Καλαί, το οποίο βρισκόταν υπό τηνκατοχή του ΒΕΣ, παραδόθηκε στις 26 Μαΐου. Υπολείμματα της γαλλικής Πρώτης Στρατιάς, περικυκλωμένα στη Λιλ, πολέμησαν εναντίον επτά γερμανικών μεραρχιών, αρκετών από αυτές θωρακισμένων, αντέχοντας έως τις 31 Μαΐου, όταν οι εναπομείναντες 35.000 άνδρες αναγκάστηκαν να παραδοθούν όταν εξαντλήθηκαν τα τρόφιμα και τα πυρομαχικά τους. Οι Γερμανοί απέδωσαν τις προσήκουσες τιμές στους υπερασπιστές της Λιλ, σε αναγνώριση της γενναιότητας τους.
28 Μαΐου - 4 Ιουνίου
Ο Βελγικός Στρατός παραδόθηκε στις 28 Μαΐου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στα ανατολικά της Δουνκέρκης. Αρκετά βρετανικά τμήματα έσπευσαν να καλύψουν αυτή την πλευρά. Η Λουφτβάφε πραγματοποίησε λιγότερες εξόδους πετώντας πάνω από τη Δουνκέρκη στις 28 Μαΐου, στρέφοντας την προσοχή της στα βελγικά λιμάνια της Οστάνδης και του Νιουπόρ. Ο καιρός στη Δουνκέρκη δεν ήταν ευνοϊκός για κάθετες εφορμήσεις ή βομβαρδισμούς χαμηλού ύψους. Η RAF εξετέλεσε 11 περιπολίες και 321 εξόδους, ισχυριζόμενη ότι κατέστρεψε 23 γερμανικά αεροσκάφη, έχοντας απώλειες 13 μόνον αεροσκαφών. Στις 28 Μαΐου, 17.804 στρατιώτες έφθασαν σε βρετανικά λιμάνια.
Στις 29 Μαΐου διασώθηκαν 47.310 Βρετανοί στρατιώτες, όμως τα Στούκας της Λουφτβάφε εξανάγκασαν τη ναυτιλία σε βαρύ τίμημα. Το βρετανικό αντιτορπιλικό “HMS Grenade” βυθίστηκε ενώ το γαλλικό αντιτορπιλικό “Mistral” υπέστη σοβαρές ζημιές, ενώ τα αδελφά πλοία, καθένα φορτωμένο με 500 άντρες, υπέστησαν ζημιές και σχεδόν καταστράφηκαν. Τα βρετανικά αντιτορπιλικά “Jaguar” και “Verity” υπέστησαν σοβαρές ζημιές, αλλά διέφυγαν από το λιμάνι. Δύο αλιευτικά σκάφη βυθίστηκαν. Αργότερα, βυθίστηκε το επιβατικό ατμόπλοιο “SS  Fenella” με 600 άνδρες στην αποβάθρα, αλλά οι άνδρες κατάφεραν να κατεβούν. Το ατμόπλοιο “HMS  Crested Eagle” υπέστη άμεσο πλήγμα, το οποίο προκάλεσε πυρκαγιά και βυθίστηκε με σοβαρές απώλειες. Οι επιδρομείς κατέστρεψαν επίσης δύο μεταγωγικά τρένων, το “SS  Lorina” και το “SS  Normannia”. Από τις πέντε μεγάλες γερμανικές επιθέσεις, μόνο δύο αμφισβητήθηκαν από μαχητές της RAF. οι Βρετανοί έχασαν 16 μαχητικά σε εννέα περιπολίες. Οι γερμανικές απώλειες ανήλθαν σε 11 Ju 87 - Στούκας που καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές.
Στις 30 Μαΐου, ο Τσώρτσιλ έλαβε το μήνυμα ότι όλα τα βρετανικά τμήματα βρίσκονταν τώρα πίσω από τις αμυντικές γραμμές, μαζί με το μεγαλύτερο τμήμα από τη μισή γαλλική Πρώτη Στρατιά. Μέχρι τότε, η αμυντική περίμετρος βρισκόταν κατά μήκος μιας σειράς καναλιών, περίπου 7 μίλια (11 χλμ.) από την ακτή, σε ελώδη περιοχή, η οποία δεν ήταν κατάλληλη για άρματα μάχης. Με τις αποβάθρες στο λιμάνι να έχουν αχρηστευθεί από τις γερμανικές αεροπορικές επιθέσεις, ο ανώτερος αξιωματικός του ναυτικού πλοίαρχος (αργότερα ναύαρχος) Ουίλιαμ Τένναντ (William Tennant) διέταξε αρχικά τους άνδρες να διαφύγουν από τις παραλίες. Όταν αυτό αποδείχθηκε πολύ αργή διαδικασία, έστρεψε τους άνδρες που ανέμεναν εκκένωση σε δύο μεγάλους κυματοθραύστες από πέτρες και σκυρόδεμα, που βρίσκονταν ανατολικά και δυτικά του λιμένα και είχαν αποκληθεί “μώλοι”, καθώς και τις παραλίες. Αυτοί οι μώλοι δεν είχαν σχεδιαστεί για να αγκυροβολούν πλοία, αλλά παρόλα αυτά, η πλειονότητα των στρατευμάτων που διασώθηκαν από τη Δουνκέρκη απομακρύνθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Σχεδόν 200.000 άνδρες επιβιβάστηκαν σε πλοία από τον ανατολικό μώλο (που εκτεινόταν σχεδόν ένα μίλι στη θάλασσα) κατά την επόμενη εβδομάδα. Ο Τζέιμς Κάμπελ Κλούστον, πλοίαρχος στον ανατολικό μώλο, οργάνωνε και ρύθμιζε τη ροή των ανδρών κατά μήκος του μώλου στα πλοία που ανέμεναν. Για άλλη μια φορά, τα χαμηλά σύννεφα μείωσαν τη δραστηριότητα της Λουφτβάφε στο ελάχιστο. Πραγματοποιήθηκαν εννέα περιπολίες της RAF, χωρίς να αντιμετωπιστεί γερμανικός σχηματισμός. Την επόμενη μέρα, η Λουφτβάφε βύθισε μία ένα μεταφορικό σκάφος και προκάλεσε ζημιές σε 12 άλλα, καταγράφοντας 17 απώλειες αεροσκαφών. Οι Βρετανοί ισχυρίστηκαν 38 καταρρίψεις, αριθμός υπερβολικός. Η RAF και το "Fleet Air Arm” έχασαν 28 αεροσκάφη.
Από το σύνολο των 338.226 στρατιωτών, αρκετές εκατοντάδες ήταν άοπλοι Ινδοί ημιονηγοί, οι οποίοι είχαν αποσπαστεί από τον Στρατό της Ινδίας, αποτελώντας τέσσερις από τις έξι μονάδες μεταφοράς της “Force K-6”. Υπήρχαν επίσης Κύπριοι ημιονηγοί. Τρεις μονάδες εκκενώθηκαν με επιτυχία και μία συνελήφθη. Υπήρχε, επίσης, ένας μικρός αριθμός Γάλλων στρατιωτών από τη Σενεγάλ και το Μαρόκο.
Την επόμενη μέρα, επιβιβάστηκαν επιπλέον 53.823 άνδρες,  συμπεριλαμβανομένων των πρώτων Γάλλων στρατιωτών. Ο Λόρδος Γκορτ και 68.014 άνδρες επιβιβάστηκαν στις 31 Μαΐου, αφήνοντας στον Στρατηγό Χάρολντ Αλεξάντερ τη διοίκηση της οπισθοφυλακής. Άλλοι 64.429 στρατιώτες των Συμμάχων αναχώρησαν την 1η Ιουνίου, πριν οι αυξανόμενες αεροπορικές επιθέσεις παρεμποδίσουν τη συνέχιση της εκκένωσης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η βρετανική οπισθοφυλακή, δύναμης 4.000 ανδρών διέφυγε το βράδυ της 2-3 Ιουνίου. Επιπλέον 75.000 άνδρες από τα γαλλικά στρατεύματα αναχώρησαν τις νύχτες της 2ης και 4ης Ιουνίου, πριν η επιχείρηση ολοκληρωθεί. Το υπόλοιπο της οπισθοφυλακής, 40.000 Γάλλοι, παραδόθηκαν στις 4 Ιουνίου. [ Ο Καρτιέ αναφέρει χαρακτηριστικά "...αυτοί δεν πρόκειται να φύγουν." Ο Τσώρτσιλ δήλωσε στην ομιλία του «..θα πολεμήσουμε στις παραλίες...» στη Βουλή στις 4 Ιουνίου ότι η εκκένωση έγινε δυνατή μέσω των προσπαθειών της RAF.
Διαδρομές εκκένωσης
Τρεις διαδρομές διατέθηκαν στα σκάφη εκκένωσης. Η συντομότερη ήταν η Διαδρομή Z, απόστασης 39 ναυτικών μιλίων (72 χλμ.), αλλά συνεπαγόταν προσέγγιση στις γαλλικές ακτές και έτσι τα πλοία που τη χρησιμοποιούσαν υπέστησαν βομβαρδισμούς από τις παράκτιες πυροβολαρχίες, ιδιαίτερα τις ώρες που υπήρχε φως της ημέρας. Η διαδρομή ήταν ασφαλέστερη από επιφανειακές επιθέσεις, αλλά τα κοντινά ναρκοπέδια και οι αμμώδεις όχθες σήμαιναν ότι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κατά τη νύκτα. Η διαδρομή X, αν και η ασφαλέστερη από τις παράκτιες πυροβολαρχίες, διήνυε ένα ιδιαίτερα ναρκοθετημένο τμήμα της Μάγχης. Τα πλοία σε αυτήν τη διαδρομή έπρεπε να διανύσουν 55 ναυτικά μίλια (102 χλμ.) βόρεια της Δουνκέρκης, να προχωρήσουν μέσω του περάσματος Ruytingen και να κατευθυνθούν προς το σημείο “North Goodwin Lightship” πριν στραφούν νότια γύρω από το "Goodwin Sands” προς το Ντόβερ. Η μεγαλύτερη από τις τρεις ήταν η Διαδρομή Υ, απόστασης 87 ναυτικών μιλίων (161 χλμ.). Η χρήση αυτής της διαδρομής αύξανε τον χρόνο πλεύσης σε τέσσερις ώρες, διπλασιάζοντας τον απαιτούμενο χρόνο σε σχέση τη Διαδρομή Ζ. Αυτή η διαδρομή ακολουθούσε τις γαλλικές ακτές μέχρι το Μπρε Ντυν (Bray-Dunes) και στη συνέχεια στρεφόταν βορειοανατολικά μέχρι να φθάσει στο “Kwinte Buoy”. Εδώ, μετά από μια στροφή περίπου 135 μοιρών, τα πλοία έπλεαν δυτικά προς το Βόρειο “Goodwin Lightship” και κατευθύνονταν νότια γύρω από το “Goodwin Sands” προς το Ντόβερ. Τα πλοία που ακολουθούσαν τη Διαδρομή Υ ήταν πιο πιθανό να υποστούν επίθεση από γερμανικά σκάφη επιφανείας, υποβρύχια και τη Λουφτβάφε.
Σκάφη
Το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό παρείχε το αντιαεροπορικό καταδρομικό ‘’HMS Calcutta (D82)’’, 39 αντιτορπιλικά και πολλά άλλα σκάφη. Το Εμπορικό Ναυτικό προμήθευσε επιβατηγά, νοσοκομειακά και άλλα σκάφη. Βέλγιο, Ολλανδός, Καναδάς, Πολωνία, και Γαλλία παρείχαν επίσης σκάφη. Ο ναύαρχος Ράμσεϊ ρύθμισε τη δημιουργία και διανομή περίπου χιλίων αντιγράφων των τα απαιτουμένων διαγραμμάτων διαδρομής, είχε τοποθετήσει σημαντήρες γύρω από το “Goodwin Sands” και μέχρι τη Δουνκέρκη, και οργάνωσε τη ροή των σκαφών. Μεγαλύτερα σκάφη, όπως τα αντιτορπιλικά, μπορούσαν να μεταφέρουν περίπου 900 άνδρες ανά ταξίδι. Οι στρατιώτες ταξίδεψαν ως επί το πλείστον στα ανώτερα καταστρώματα επειδή φοβούνταν μήπως παγιδευτούν εάν το πλοίο βυθιζόταν. Μετά την απώλεια, στις 29 Μαΐου, 19 βρετανικών και γαλλικών πολεμικών πλοίων και τριών από τα μεγαλύτερα επιταγμένων σκαφών, ο Ναύαρχος απέσυρε τα οκτώ καλύτερα αντιτορπιλικά για χρήση σε μελλοντική άμυνα της χώρας.
Μικρά σκάφη
Μεγάλη ποικιλία μικρών σκαφών από όλη τη νότια Αγγλία ανέλαβαν υπηρεσία για να βοηθήσουν στην εκκένωση της Δουνκέρκης. Περιλάμβαναν ταχύπλοα, πλοία του Τάμεση, πορθμεία οχημάτων, σκάφη αναψυχής και πολλά άλλα είδη μικρών σκαφών. Το πιο χρήσιμο αποδείχθηκε ότι ήταν οι σωσίβιες λέμβοι, οι οποίες είχαν αρκετά καλή χωρητικότητα και ταχύτητα. Ορισμένα σκάφη επιτάχθηκαν χωρίς τη γνώση ή τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Οι υπάλληλοι του Υπουργείου Ναυτιλίας, συνοδευόμενοι από αξιωματικό του ναυτικού, διέτρεξαν τον Τάμεση για πιθανά σκάφη, τα ήλεγχαν για την αξιοπλοΐα τους και τα μετέφεραν προς το Σίρνες (Sheerness), όπου επρόκειτο να επανδρωθούν. Λόγω έλλειψης προσωπικού, πολλά μικρά σκάφη διέσχισαν τη Μάγχη με πολιτικά πληρώματα.
Το πρώτο από τα "μικρά σκάφη" έφθασε στη Δουνκέρκη στις 28 Μαΐου. Οι μεγάλες παραλίες με άμμο συνεπάγονταν ότι τα μεγάλα σκάφη δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν την ακτή, ενώ ακόμη και τα μικρά σκάφη έπρεπε να σταματήσουν περίπου 100 μέτρα από την ακτογραμμή και να περιμένουν τους στρατιώτες να επιβιβαστούν. Στις περισσότερες περιοχές στις παραλίες, οι στρατιώτες έκαναν ουρά με τις μονάδες τους και περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους να φύγουν. Αλλά κατά καιρούς, κάποιοι πανικοβλημένοι στρατιώτες έπρεπε να απειληθούν με όπλο όταν προσπαθούσαν να σπεύσουν στα σκάφη εκτός της καθορισμένης σειράς. Εκτός από την απλή επιβίβαση σεε πλοία, στρατιώτες στο Ντε Παν (De Panne) και στο Μπρε-Ντυν (Bray-Dunes) κατασκεύαζαν αυτοσχέδιες αποβάθρες οδηγώντας σειρές εγκαταλελειμμένων οχημάτων στην παραλία με χαμηλή παλίρροια, αγκυρώνοντάς τα με αμμόσακους και συνδέοντάς τα με ξύλινους πεζοδρόμους.
Ανάλυση
Πριν από την ολοκλήρωση της επιχείρησης, η πρόγνωση ήταν απελπιστική, με τον Τσώρτσιλ να προειδοποιεί τη Βουλή των Κοινοτήτων στις 28 Μαΐου να περιμένει «ειδήσεις σκληρές και βαριές». Στη συνέχεια, ο Τσώρτσιλ αναφέρθηκε στο αποτέλεσμα ως θαύμα, και ο βρετανικός Τύπος παρουσίασε την εκκένωση ως «καταστροφή που έγινε θρίαμβος» και τόσο επιτυχημένη, που ο Τσώρτσιλ έπρεπε να υπενθυμίσει στη χώρα, σε μια ομιλία προς τη Βουλή των Κοινοτήτων στις 4 Ιουνίου, ότι "οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην αποδώσουμε σε αυτήν την απελευθέρωση τα χαρακτηριστικά μιας νίκης. Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται από εκκενώσεις". Ο ιστορικός Άντριου Ρόμπερτς (Andrew Roberts) έκανε το σχόλιο ότι η σύγχυση σχετικά με την εκκένωση της Δουνκέρκης καταφαινεται στην εξιστόρηση δύο από τα καλύτερα βιβλία επί του θέματος, τα “Strange Defeat” (= περίεργη ήττα) και “Strange Victory” (= περίεργη νίκη).
Τρεις βρετανικές μεραρχίες και ένα πλήθος διοικητικού και εργατικού προσωπικού αποκόπηκαν στα νότια του Σομ από τον γερμανικό «αγώνα δρόμου προς τη θάλασσα». Στα τέλη Μαΐου, άλλα δύο τμήματα άρχισαν να μετακινούνται στη Γαλλία με την ελπίδα να δημιουργήσουν ένα δεύτερο ΒΕΣ. Η πλειονότητα των δυνάμεων της 51ης Ορεινής Μεραρχίας αναγκάστηκε να παραδοθεί στις 12 Ιουνίου, αλλά ένα σύνολο σχεδόν 192.000 συμμαχικού προσωπικού, 144.000 εκ των οποίων ήταν Βρετανοί, εκκενώθηκαν μέσω διαφόρων γαλλικών λιμένων από τις 15 ως τις 25 Ιουνίου με επιχείρηση από την κωδική ονομασία ‘’Επιχείρηση Ariel’’. Οι υπόλοιπες βρετανικές δυνάμεις της Δέκατης Στρατιάς ως Norman Force υποχώρησαν προς το Χερβούργο. Οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι στις 14 Ιουνίου και η Γαλλία παραδόθηκε οκτώ ημέρες αργότερα.
Το μεγαλύτερο μέρος από τους 100.000 Γάλλους στρατιώτες που κατάφεραν να διαφύγουν από τη Δουνκέρκη μεταφέρθηκαν γρήγορα και αποτελεσματικά σε στρατόπεδα σε διάφορα μέρη της νοτιοδυτικής Αγγλίας, όπου είχαν προσωρινά εγκατασταθεί πριν τον επαναπατρισμό τους. Βρετανικά πλοία μετέφεραν γαλλικά στρατεύματα στη Βρέστη, στο Χερβούργο και σε άλλα λιμάνια στη Νορμανδία και στη Βρετάνη , αν και μόνο το ήμισυ περίπου των επαναπατρισμένων στρατιωτών επανατοποθετήθηκαν σε μονάδες μάχης κατά των Γερμανών πριν από την παράδοση της Γαλλίας. Για πολλούς Γάλλους στρατιώτες, η εκκένωσητης Δουνκέρκης αντιπροσώπευε απλά μια καθυστέρηση λίγων εβδομάδων προτού σκοτωθούν ή συλληφθούν αιχμάλωτοι μετά την επιστροφή τους στη Γαλλία. Από τους Γάλλους στρατιώτες που διέφυγαν από τη Γαλλία τον Ιούνιο του 1940, περίπου 3.000 προσχώρησαν στον “στρατό των Ελεύθερων Γάλλων” του Σαρλ ντε Γκωλ στη Βρετανία. Στη Γαλλία, η μονομερής απόφαση της Βρετανίας να εκκενώσει τα στρατεύματά της μέσω Δουνκέρκης αντί να αντεπιτεθούν στο νότο και η σαφής προτίμηση του βρετανοκού Βασιλικού Ναυτικού την εκκένωση βρετανικών δυνάμεων εις βάρος των Γάλλων, οδήγησε σε σαφή δυσαρέσκεια. Σύμφωνα με τον Τσώρτσιλ, ο Γάλλος Ναύαρχος Φρανσουά Νταρλάν διέταξε αρχικά οι βρετανικές δυνάμεις να προτιμηθούν, αλλά στις 31 Μαΐου παρενέβη σε μια συνάντηση στο Παρίσι για να εκφέρει την άποψη ότι η εκκένωση πρέπει να προχωρήσει με ίσους όρους και ότι οι Βρετανοί θα αποτελούσαν την οπισθοφυλακή. Στην πραγματικότητα, οι 35.000 άνδρες που τελικά παραδόθηκαν αφού κάλυψαν τις τελικές εκκενώσεις ήταν ως επί το πλείστον Γάλλοι στρατιώτες της 2ης Ελαφράς Μηχανοκίνητης Μεραρχίας και της 68ης Μεραρχία Πεζικού. Η αντίστασή τους επέτρεψε την επέκταση της προσπάθειας εκκένωσης έως τις 4 Ιουνίου, ημερομηνία κατά την οποία μεταφέρθηκαν άλλοι 26.175 Γάλλοι στην Αγγλία.
Η εκκένωση παρουσιάστηκε στο γερμανικό κοινό ως συντριπτική και αποφασιστική γερμανική νίκη. Στις 5 Ιουνίου 1940, ο Χίτλερ δήλωσε: «Η Δουνκέρκη έπεσε! 40.000 Γάλλοι και Βρετανοί είναι τα απομεινάρια των πρώην μεγάλων στρατών. " "Αμέτρητες ποσότητες υλικού ήταν τα λάφυρά μας. Η μεγαλύτερη μάχη στην ιστορία του κόσμου έχει τελειώσει.(Πρωτότυπο γερμανικό κείμενο: "Dünkirchen ist gefallen! 40 000 Franzosen und Engländer sind als letzter Rest einstiger großer Armeen gefangen. Unübersehbares Material wurde erbeutet. Damit ist die größte Schlacht der Weltgeschichte beendet.") Η γερμανική Ανώτατη Διοίκηση της Βέρμαχτ (Oberkommando der Wehrmacht OKW), ανακοίνωσε το γεγονός ως "τη μεγαλύτερη μάχη εκμηδενισμού όλων των εποχών".
Απώλειες
Το BEF έχασε 68.000 στρατιώτες (νεκρούς, τραυματίες, αγνοούμενους ή αιχμαλώτους) από τις 10 Μαΐου μέχρι την ανακωχή της Γερμανίας με τη Γαλλία στις 22 Ιουνίου. 3.500 Βρετανοί σκοτώθηκαν και 13.053 τραυματίστηκαν. Όλος ο βαρύς εξοπλισμός έπρεπε να εγκαταλειφθεί. Στη Γαλλία εγκαταλείφθηκαν 2.472 πυροβόλα, 20.000 μοτοσικλέτες και σχεδόν 65.000 άλλα οχήματα. Εγκαταλείφθηκαν επίσης 416.000 - 423.000  τόνοι προμηθειών, περισσότεροι από 76.000 τόνοι πυρομαχικών και 165.000 τόνοι καυσίμων. Σχεδόν όλα τα 445 βρετανικά άρματα μάχης που είχαν σταλεί στη Γαλλία με το ΒΕΣ εγκαταλείφθηκαν.
Έξι βρετανικά και τρεις γαλλικά αντιτορπιλικά βυθίστηκαν, μαζί με εννέα άλλα μεγάλα πλοία. Επιπλέον, υπέστησαν ζημιές 19 αντιτορπιλικά. Πάνω από 200 βρετανικά και συμμαχικά σκάφη βυθίστηκαν, με παρόμοιο αριθμό να έχει υποστεί ζημιές. Οι σημαντικότερες απώλειες του Βασιλικού Ναυτικού στην επιχείρηση ήταν έξι αντιτορπιλικά:
Το Γαλλικό Ναυτικό έχασε τρία αντιτορπιλικά:
Η RAF έχασε 145 αεροσκάφη, εκ των οποίων τουλάχιστον 42 ήταν Spitfires, ενώ η Λουφτβάφε έχασε 156 αεροσκάφη σε επιχειρήσεις τις εννέα ημέρες της Επιχείρησης Dynamo, συμπεριλαμβανομένων 35 που καταστράφηκαν από πλοία του Βασιλικού Ναυτικού (συν 21 που υπέστησαν ζημίες) κατά τη διάρκεια των έξι ημερών από 27 Μαΐου έως 1 Ιουνίου. Για κάθε επτά στρατιώτες που διέφυγαν μέσω Δουνκέρκης, ένας άντρας συνελήφθη. Η πλειονότητα αυτών των αιχμαλώτων απεστάλησαν σε αναγκαστικές πορείες στη Γερμανία. Οι κρατούμενοι ανέφεραν βάναυση μεταχείριση από τους φρουρούς τους, συμπεριλαμβανομένων ξυλοδαρμών, λιμοκτονίας και δολοφονίας. Ένα άλλο παράπονο ήταν ότι οι Γερμανοί φρουροί κλωτσούσαν τους κουβάδες νερού που είχαν αφήσει στην άκρη του δρόμου οι Γάλλοι πολίτες για να πιουν οι αιχμάλωτοι.
Ωστόσο, πριν λήξει η επιχείρηση, ο Γκαίρινγκ είχε αναγκαστεί να ομολογήσει ότι "η Λουφτβάφε είναι ανίκανη να εκμηδενίσει μια Στρατιά".
Πολλοί από τους κρατούμενους βάδισαν στην πόλη Τρηρ, με την πορεία να διαρκεί έως και 20 ημέρες. Άλλοι βάδισαν προς τον ποταμό Σχέλντε και στάλθηκαν με φορτηγίδες στο Ρουρ. Στη συνέχεια, οι κρατούμενοι στάλθηκαν σιδηροδρομικώς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία. Η πλειονότητα (εκείνοι κάτω από την κατάταξη των σωματικών) στη συνέχεια εργάστηκαν στη γερμανική βιομηχανία και τη γεωργία για το υπόλοιπο του πολέμου. [146] Η μνήμη των ανδρών ΒΕΣ που σκοτώθηκαν ή συνελήφθησαν και ο τόπος ταφής τους δεν είναι γνωστός γιορτάζονται στο μνημείο της Δουνκέρκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Τζέρεμι Χαντ (Αμερικανός καλαθοσφαιριστής)
Ο Τζέρεμι Χαντ, γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1983 στο Μέμφις του Τενεσί, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Αφού αγωνίστηκε στην NBA D-League με τους Μπουτ Ντέρντέβιλς, συνέχισε στο πρωτάθλημα Πολωνίας με την Στάρογκραντ Γκντάνσκι για την σεζόν 2007-08. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Καϊζερσλάουτερν, πριν μεταγραφεί στους 99ers της Κολωνίας για την σεζόν 2008-09. Υπέγραψε στην πορτογαλική Φερπίντα Πόρτο το 2009, όπου είχε 12,3 πόντους, 3,5 ριμπάουντ και 3,3 ασίστ ανά αγώνα.
Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στον Άρη, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια. Με την φανέλα των "κίτρινων", αγωνίστηκε σε 38 αγώνες πετυχαίνοντας 205 πόντους.
Προκλής
Ο Προκλής ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης. Χρονικά κατατάσσεται στον 12ο αι. π.Χ., ενώ η γέννησή του χρονολογείται το 1104 π.Χ.
Ήταν γιος του Αριστόδημου, 4ου απογόνου του Ηρακλέους και της Αργείας, κόρης του Αυτεσίωνα. Είχε ένα δίδυμο αδελφό, τον Ευρυσθένη.
Ο Αριστόδημος κατά την κάθοδο των Δωριέων στην Πελοπόννησο κατέλαβε τη Λακωνία και μοίρασε την περιοχή που κατέκτησε στους δύο γιους του: ο Ευρυσθένης πήρε την περιοχή Λίμνες (μία κώμη από τις πέντε του κράτους των Λακεδαιμονίων) και ο Προκλής πήρε στην περιοχή της Πιτάνης (μια άλλη από τις πέντε κώμες). Όντας ακόμη ανήλικοι, πέθανε ο Αριστόδημος και έτσι επίτροπος των διδύμων ανέλαβε ο θείος τους (και αδελφός της Αργείας), ο Θήρας.
Γιος και διάδοχος του Προκλή ήταν ο Σόος και γιος και διάδοχος αυτού ο Ευρυπών, από τον οποίο πήρε και το όνομα της η δυναστεία των Ευρυποντιδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Κυβέρνηση Βενιζέλου
Με τον όρο Κυβέρνηση Βενιζέλου αναφέρονται οι κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου:
αλλά και οι κυβερνήσεις του Σοφοκλή Βενιζέλου:
58534 Λόγος
Ο 58534 Λόγος (58534 Logos) είναι ένα από τα κλασικά αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ (γνωστά και ως cubawano). Η ανακάλυψή του έγινε στις 4 Φεβρουαρίου του 1997, από το παρατηρητήριο στο Mauna Kea της Χαβάης, από τους C. A. Trujillo, J. Chen, D. C. Jewitt, και J. Luu. Το προσωρινό του όνομα ήταν 1997 CQ29. Ton Ιούνιο του 2006 έλαβε το όνομα 5854 Λόγος, από την ελληνική λέξη Λόγος, που χρησιμοποιείται ως όρος στη φιλοσοφία και στον γνωστικισμό.
Ο 58534 Λόγος, αν και μικρός σε διάμετρο (77 ± 18 χλμ.), έχει πολύ υψηλή λευκαύγεια (0.39 ± 0.17). Το αφήλιο της τροχιάς του είναι 7604.615 Gm (50.834 AU) και το περιήλιό της είναι 5975.722 Gm (39.945 AU). Η περίοδος περιφοράς του υπολογίζεται σε 305,8 έτη.
Ζωή
Μετά την ανακάλυψή του έλαβε το προσωρινό όνομα S/2001 (58534) 1, ενώ αργότερα έλαβε το όνομα (58534) Λόγος I Ζωή (58534 Logos I Zoe), από την ελληνική λέξη Ζωή. Περιφέρεται με τον Λόγος γύρω από ένα κοινό βαρύκεντρο με ημιάξονα τροχιάς 8010 ± 80 χλμ., σε 312 ± 3 ημέρες με εκκεντρότητα 0,45 ± 0,03. Η διάμετρός του εκτιμάται πως είναι 66 χλμ. και η μάζα του (0,15 ± 0,02) × 1018 kg.
Τροχιά
220px|μικρογραφία|αριστερά|Η Τροχιά του 58534 Λόγου (γκρι) σε σύγκριση με αυτή του [[Πλούτωνας (πλανήτης νάνος)|Πλούτωνα (πορτοκαλί) και του Ποσειδώνα (μπλε).]]
Αναφορές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Καραμήτσος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Καραμήτσος αναφέρονται:
Κωνσταντίνος Καλλιγάς
Ο Κωνσταντίνος Καλλιγάς (1928 - 3 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Βίος
Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα, με καταγωγή από την Κεφαλλονιά. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχε ήδη ξεκινήσει την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1946, σε ηλικία 18 ετών, στις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Τα Νέα», όπου και εργάσθηκε για 20 χρόνια, έως το 1966. Υπήρξε επίσης αρθρογράφος και συνεργάτης της εφημερίδας «Μακεδονία», καθώς και ανταποκριτής του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (ΡΙΚ).
Από το 1963 έως το 1965, στις κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου, διατέλεσε σύμβουλος προγράμματος της γενικής διεύθυνσης του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), με γενικό διευθυντή τον Αναστάσιο Πεπονή. Από το 1967 μέχρι το 1974 ήταν συνεργάτης της Διεύθυνσης Τύπου του Συμβουλίου της Ευρώπης, και η δράση του εκεί (δημοσιεύσεις αντιχουντικών κειμένων και προκηρύξεων) οδήγησε στην σύλληψη και φυλάκισή του για 10 μήνες από την δικτατορία των συνταγματαρχών.
Υπήρξε συγγραφέας των βιβλίων «Πανόραμα των Σύγχρονων Ιδεών», «Παλινόρθωση και Δικτατορία», «Πρώτη Μαρτίου 1935» κ.α. Τιμήθηκε με διάφορα δημοσιογραφικά βραβεία, καθώς και με τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Πέθανε από καρκίνο στις 3 Σεπτεμβρίου 1993, σε ηλικία 65 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα
Ποσάβινα
μικρογραφία|Χάρτης της Ποσάβινα (με ανοιχτό χρώμμα) Η Ποσάβινα (μτφ: περιοχή παρά τον Σάβα) (σερβικά: Посавина, βοσνιακά, κροατικά, σλοβένικα: Posavina), είναι γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει τη λεκάνη απορροής του ποταμού Σάβα ή τις περιοχές δίπλα και κοντά σε αυτόν. Η περιοχή σήμερα είναι μοιρασμένη ανάμεσα στη Σερβία, Κροατία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Σλοβενία και το Μαυροβούνιο. Ήταν η μεγαλύτερη γεωγραφική περιοχή και κοιλάδα της Γιουγκοσλαβίας.
Σήμερα δύο διοικητικές περιφέρειες φέρουν το όνομα της Ποσάβινα:
Αναφορές
Κατηγορία:Σάβος Κατηγορία:Γεωγραφία της Σερβίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Σλοβενίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Γεωγραφία της Κροατίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαυροβουνίου
Σεμέν Ορντού
Το Σεμέν είναι ορεινό χωριό της περιοχής Ορντού (Ordu, Κοτυώρων για τους Έλληνες) του Πόντου, 6 χλμ νοτιοανατολικά του Τσάμπασι, διάσημου τόπου παραθερισμού των Κοτυωριτών. Τον Σεπτέμβριο του 1917 εξαναγκάστηκε βίαια σε εγκατάλειψη απο τους Ρωμιούς κατοίκους του. Σήμερα είναι ένας μικρός κτηνοτροφικός οικισμός που κατοικείται μόνο κατά τους θερινούς μήνες. Η πλειονότητα των απογόνων των κατοίκων, που έφτασαν στην Ελλάδα, ζουν σήμερα στην Κατερίνη και τον Αρωνά Πιερίας καθώς και στα Πλατανάκια Σερρών και τον Ακροπόταμο Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε γύρω στα 1740-50 από κατοίκους του χωριού Δέσμαινα της περιοχής Κιουρτούν της Χαλδίας. Μια ομάδα 17 οικογενειών, (μεταξύ αυτών και η οικογένεια Καπαλίδη -[υπάρχει ακόμα βρύση που έχει επάνω της σκαλισμένες τις λέξεις "Οικισμός Καπαλάντων"]) αγόρασε την περιοχή του χωριού από τον Κούρδο τσιφλικά ιδιοκτήτη της μετά από έρευνα και επιλογή της τοποθεσίας. Ακολούθησε η μετεγκατάσταση και άλλων οικογενειών για να εξελιχθεί σε κεφαλοχώρι μιας ομάδας 9 χωριών που αποτέλεσαν την τοποθεσία γνωστή ως Γιαιλά γιουζή, που σημαίνει "τόπος παραθερισμού".
Γύρω στα 1850 άρχισε να κτίζεται ο, φημισμένος στην περιοχή, ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, από ντόπια πέτρα, ο οποίος αποπερατώθηκε στα 1864. Τα απομεινάρια του ναού στεγάζουν σήμερα έναν χώρο προσευχής για τις θρησκευτικές ανάγκες των μουσουλμάνων κατοίκων του χωριού. Από το 1870 λειτουργούσε ελληνικό επτατάξιο σχολείο και στην ακμή του είχε γύρω στους 850 κατοίκους. Γύρω στα 1875 δημιουργήθηκε Ευαγγελική (Προτεσταντική) κοινότητα, τα μέλη της οποίας έφτασαν γύρω στα 150 ενώ διατηρούσε και δικό της ναό καθώς και σχολείο. Οι κάτοικοι του Σεμέν κατά τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα και εξής μετέβαιναν για μόνιμη εγκατάσταση στις παραλιακές πόλεις της Ορντού, Φάτσας, Οινόης και αλλού, συγκροτώντας αντίστοιχους συνοικισμούς. Όσοι από αυτούς επιβίωσαν από τις τραγικές περιπέτειες των ετών 1917-1922 πέρασαν στην Ελλάδα είτε ως ανταλλάξιμοι Ορθόδοξοι είτε ως μη ανταλλάξιμοι Ευαγγελικοί.
Studio Ghibli
Το Studio Ghibli, Inc. (ιαπωνικά: 株式会社スタジオジブリ, Kabushiki-gaisha Sutajio Jiburi) είναι ιαπωνική εταιρεία παραγωγής anime και διανομής κινηματογραφικών ταινιών που εδρεύει στην πόλη Κογκανέι του Τόκιο (Ιαπωνία). Ιδρύθηκε στις 15 Ιουνίου του 1985 από τον σκηνοθέτη Χαγιάο Μιγιαζάκι, τον συνάδελφο και μέντορά του Ιζάο Τακαχάκα και τον πεπειραμένο παραγωγό Τοσίο Σουζούκι, μετά την επιτυχία της ταινίας Η Ναυσικά της κοιλάδας των ανέμων (1984) και με χρηματοδότηση από την εκδοτική εταιρεία Tokuma Shoten. Το Studio Ghibli παρήγαγε μερικές από τις πιο επιτυχημένες, τόσο εμπορικά όσο και καλλιτεχνικά, ταινίες κινουμένων σχεδίων παγκοσμίως.
Όνομα
Το όνομα του στούντιο εμπνεύστηκε ο Μιγιαζάκι. Αυτό, προήλθε από το προσωνύμιο που χρησιμοποιούσαν οι Ιταλοί για τα αναγνωριστικά αεροσκάφη της ερήμου, που με τη σειρά του προέρχονταν από μια λιβυκή λέξη για τον καυτό άνεμο που φυσάει πάνω από την έρημο Σαχάρα. Το σκεπτικό πίσω από την ονομασία αυτή ήταν ότι η εταιρεία θα προσπαθούσε να εμφυσήσει ένα νέο άνεμο στην ιαπωνική βιομηχανία των anime.
Η πρώτη ταινία του στούντιο Ghilbi είναι Το Κάστρο στον ουρανό (Laputa Caste in the sky).Στην Ελλάδα οι ταινίες οι οποίες προβλήθηκαν με ελληνική μεταγλώττιση είναι: Η Ναυσικά της κοιλάδας των ανέμων,Ταξίδι στην χώρα των θαυμάτων (Spirited Away) & Το Κινούμενο Κάστρο.
Παραγωγή
Ακολουθούν οι τίτλοι των ταινιών που δημιούργησε το Studio Ghibli.
Διανομή
Ακολουθούν οι τίτλοι των ταινιών που διανεμήθηκαν στην Ιαπωνία από το Studio Ghibli.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Studio Ghibli Κατηγορία:Εταιρείες παραγωγής ταινιών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1985 Κατηγορία:Ιαπωνικά στούντιο κινουμένων σχεδίων
Καρβοξυαμινομεθανικό οξύ
Το καρβοξυαμινομεθανικό οξύ ή καρβοξυαμινοφορμικό οξύ είναι ένα ασταθές μη πρωτεϊνικό αμινοξύ. Σε αυτό η αμινομάδα παρεμβάλλεται μεταξύ δυο (2) καρβοξυλίων.
Παραγωγή
1. Με επίδραση αμινομεθανικού οξέος σε αλομεθανικό οξύ:
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
1. Ιονισμός:
2. Εστεροποίηση:
3. Επίδραση αλκυλοαλογονιδίων:
4. Επίδραση ακυλοαλογονιδίων:
5. Αναγωγή με LiAlH4 ή NaBH4:
6. Επίδραση καρβενίων. Π.χ. μεθυλενίου: οξαοξιράνιο
7. Αυτοδιάσπαση:
Πηγές
Κατηγορία:Μη πρωτεϊνικά αμινοξέα
Πατριάρχης Άνθιμος Α΄
Ο Άνθιμος Α΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για λιγότερο από ένα χρόνο, από το 535 ως το 536.
Πριν την εκλογή του ήταν Μητροπολίτης Τραπεζούντος. Ήταν ευνοούμενος της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας, κατόπιν επιθυμίας της οποίας πείστηκαν πολλοί επίσκοποι και τον εξέλεξαν.
Πηγές
Ανθιμος Α Ανθιμος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
NGC 7619
Ο NGC 7619 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο. Μαζί με τον NGC 7626 είναι οι σημαντικότεροι και λαμπρότεροι γαλαξίες του Σμήνος του Πήγασου ενώ και οι δύο ανακαλύφθηκαν από τον Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 26 Σεπτεμβρίου 1785.
Η ακτινική ταχύτητα του NGC 7619 μετρήθηκε το 1929 και ήταν διπλάσια από οποιουδήποτε άλλου γαλαξία είχε μετρηθεί μέχρι τότε. Η μέτρηση αυτή ήταν σύμφωνη με αυτή που είχε προβλέψει ο Έντγουιν Χαμπλ (Edwin Hubble) που είχε αναπτύξει μια μαθηματική σχέση απόστασης-ταχύτητας η οποία αργότερα έγινε γνωστή ως ο Νόμος του Χαμπλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) 7619 71121 12523
Μονή Καμαριώτισσας
Η Μονή Καμαριώτισσας ήταν η δεύτερη, και οπωσδήποτε ιστορικά σημαντικότερη, μονή της Χάλκης.
Η μονή ήταν κτισμένη σε ένα διάσελο ανάμεσα σε δύο πευκόφυτους λόφους. Η απόκεντρη αυτή περιοχή είχε προσελκύσει από τα πρώτα βυζαντινά χρόνια μεμονωμένους αναχωρητές που ζούσαν είτε σε σκηνές (σκηνίτες) είτε σε μικρά κελιά, ακόμα και πάνω σε δέντρα κάποιοι. Οι μοναχοί αυτοί κάποια στιγμή συγκρότησαν ένα κοινόβιο. Αυτό συνέβη μάλλον τον 11ο αιώνα, όπως προκύπτει από τη μελέτη της σωζόμενης τοιχοποιίας.
Στη θέση του κοινόβιου, το 15ο αιώνα ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος ανέγειρε ναό και μονή του Προδρόμου. Τελικά, το συγκρότημα αυτό έμεινε γνωστό ως «Μονή της Θεοτόκου Καμαριώτισσας» από ένα μικρό ναό της Θεοτόκου, του οποίου η καμπάνα ήταν κρεμασμένη σε μια πετρόκτιστη καμάρα. Ο ναΐσκος συνδέεται με την πριγκίπισσα Μαρία Κομνηνή Παλαιολογίνα, κόρη του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Οι κάτοικοι αποκαλούσαν τη μονή και «Κουμαριώτισσα», από τις πολλές κουμαριές που την περιστοίχιζαν.
Το 1672 κάηκε η στέγη του ναού του Προδρόμου. Ανακαινιστής της μονής υπήρξε ο Νικούσιος Παναγιωτάκης, μεγάλος δραγουμάνος της Υψηλής Πύλης.
Στο κιόσκι της Καμαριώτισσας έγιναν πολλές συνάξεις Φιλικών, στα χρόνια της προετοιμασίας της επανάστασης του εικοσιένα, με συνέπεια η οικογένεια Υψηλάντη να στερηθεί την Καμαριώτισσα, την επιστασία της οποία ανέλαβε το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Από το 1831 στη μονή στεγάστηκε το Ελληνικό Φροντιστήριο, σχολή που ίδρυσαν δεκαπέντε Έλληνες έμποροι με τη συνδρομή του πατριάρχη Κωνστάντιου Α΄. Η «Ελληνεμπορική Σχολή», όπως έμεινε γνωστή, λειτούργησε ως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Άλλωστε το 1905 είχε υποστεί ζημιές από πυρκαγιά.
Το 1916 το κτίσμα κατέλαβε ετσιθελικά το υπουργείο Ναυτικών της Τουρκίας για να στεγάσει ναυτική σχολή. Όμως, το πατριαρχείο κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχό της κι εγκατέστησε εκεί την «Εθνική Στέγη»: ορφανοτροφείο θηλέων προσφύγων της μικρασιατικής καταστροφής.
Τελικά, το 1942 το Υπουργείο Ναυτικών κατέλαβε και πάλι τα κτίρια, αυτή τη φορά οριστικά, δημιουργώντας εκεί ναυτική ακαδημία. Τα κειμήλια της μονής, το τέμπλο και οι εικόνες μεταφέρθηκαν είτε στη μονή Αγίας Τριάδας, είτε στο πατριαρχείο. Ο ναός της Θεοτόκου μετατράπηκε σε αποθήκη.
Στη μονή ήταν θαμμένοι πολλοί Οικουμενικοί Πατριάρχες.
Πηγές
Καμαριωτισσας Κατηγορία:Χάλκη (Τουρκία) Κατηγορία:Ορφανοτροφεία στην Τουρκία
Ελένη της Ελλάδας
Η Ελένη της Ελλάδας και της Δανίας (2 Μαΐου 1896 - 28 Νοεμβρίου 1982) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Β' της Ρουμανίας και μητέρα του Μιχαήλ της Ρουμανίας.
Ελένη Γερασιμίδου
Η Ελένη Γερασιμίδου (Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 11 Δεκεμβρίου 1949) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός.
Ελένη της Ελλάδας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν το τρίτο παιδί και η πρώτη κόρη του Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας και της Σοφίας. Στις 10 Μαρτίου 1921, έγινε η πρώτη Πριγκίπισσα της Ελλάδας που παντρεύτηκε στην Αθήνα. Η τελετή έλαβε χώρα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών, όπου παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφό της, διάδοχο του ρουμανικού θρόνου τότε, Κάρολο.
Ελένη Γερασιμίδου
Βιογραφία
Η καταγωγή της είναι από τον Πόντο και αποφοίτησε από τη Δραματική σχολή του Ζίζου Χαρατσάρη, το 1973. Αδερφή της ήταν η επίσης ηθοποιός Νατάσα Γερασιμίδου, η οποία απεβίωσε στις 27 Αυγούστου 2002.
Εδώ και πολλά χρόνια, η Ελένη Γερασιμίδου είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Αντώνη Ξένο, με τον οποίο είχαν συμπρωταγωνιστήσει στο σήριαλ Εμείς κι Εμείς. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει μια κόρη, την Αγγελική, που ασχολείται με τη σκηνοθεσία και την υποκριτική.
Ελένη της Ελλάδας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο γάμος αυτός στην αρχή ήταν ευτυχισμένος, αλλά σύντομα η κατάσταση άλλαξε και έτσι στις 21 Ιουνίου 1928, ο γάμος διαλύθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρουμανίας για λόγους ασυμβατότητας.
Ελένη Γερασιμίδου
Βιογραφία
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, καθώς και του Ιανουαρίου του 2015, εξελέγη βουλευτής με το ΚΚΕ στην εκλογική περιφέρεια της Β' Θεσσαλονίκης. Επίσης, εξελέγη στις εκλογές του 2019 στην περιφέρεια Α' Ανατολικής Αττικής, ωστόσο παραιτήθηκε και την έδρα κατέλαβε ο Γιάννης Γκιόκας. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα στην Ανατολική Αττική, χωρίς να εκλεγεί.
Ελένη της Ελλάδας
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αφοσιώθηκε στη φροντίδα των τραυματιών. Για τις προσπάθειές της στη διάσωση Εβραίων της Ρουμανίας από τους Γερμανούς Ναζί, τιμήθηκε με τον τιμητικό τίτλο του Δίκαιου των Εθνών.
Ελένη Γερασιμίδου
Τηλεόραση
=== Ταινίες ===
Ελένη της Ελλάδας
Οικογένεια
Από τον γάμο της με τον Κάρολο της Ρουμανίας απέκτησε το μοναδικό της παιδί ένα γιό:
Η Ελένη απεβίωσε στην Λωζάνη, στις 28 Νοεμβρίου 1982.
Ελένη Γερασιμίδου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βουλευτές Α' Ανατολικής Αττικής
Ελένη της Ελλάδας
Τιμητικές διακρίσεις
Διακρίσεις ρουμανικής δυναστείας
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας Ελένη της Ελλάδας Ελένη της Ελλάδας Ελένη της Ελλάδας Ελένη της Ελλάδας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Πρωινός καφές
Ο Πρωινός Καφές ήταν πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή του ΑΝΤ1 την τηλεοπτική περίοδο 1989-2009. Έκανε πρεμιέρα την 1 Ιανουαρίου 1990 με παρουσιάστρια τη Νανά Παλαιτσάκη μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους, όταν τον ρόλο πήρε η Λουκία Παπαδάκη μέχρι τον Μάιο του 1991. Τότε ανέλαβε η Ρούλα Κορομηλά. Το 1994 η παρουσιάστρια «έσπασε» αναπάντεχα το συμβόλαιό της με τον ΑΝΤ1, για να πάει στο Mega και τον Πρωινό Καφέ ανέλαβε για έναν χρόνο η Πόπη Χατζηδημητρίου. Το 1995 παρουσιάστρια του Πρωινού Καφέ ανέλαβε η Ελένη Μενεγάκη για 10 χρόνια.
Από το 2005 και για 3 χρόνια παρουσιάστρια της εκπομπής ήταν η δημοσιογράφος Ελεονώρα Μελέτη. Το Σεπτέμβριο του 2008 ο ΑΝΤ1 ανάθεσε στην Κατερίνα Ζαρίφη και τον Νίκο Μουτσινά την παρουσίαση του Πρωινού Καφέ, όμως τον Μάρτιο του 2009 διακόπηκε από τον σταθμό η συνεργασία τους.
Την παρουσίαση ανέλαβαν προσωρινά ο Γιώργος Λιανός και η Δέσποινα Καμπούρη. Από την 21η Απριλίου 2009 παρουσίαζε την εκπομπή η Βίκυ Καγιά. Παρ' όλο που είχε κλείσει συμβόλαιο με το κανάλι για 2 χρόνια, στα μέσα του καλοκαιριού του 2009 έπαψε ξαφνικά να είναι η παρουσιάστρια της εκπομπής.
Οι τίτλοι αρχής της εκπομπής με το στριφογυριστό φλιτζάνι καφέ αποτέλεσαν ένα από τα χαρακτηριστικά μουσικά σήματα της ελληνικής τηλεόρασης - η μουσική τίτλων είναι του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου από το τραγούδι "Καλημέρα" που έγινε γνωστό το 1990 από την Αλέξια μέσα από την δισκογραφική δουλειά της "Έλα Μια Νύχτα".
Σταθερή παρουσία στον Πρωινό Καφέ σε ολόκληρο το χρονικό διάστημα των 20 ετών προβολής του, ήταν η αστρολόγος Λίτσα Πατέρα. Από την κουζίνα του Καφέ πέρασαν μερικοί από τους γνωστότερους Έλληνες μάγειρες όπως η Βέφα Αλεξιάδου, ο Γιάννης Γκελντής και η Μαρία Λόη. Σκηνοθέτης της εκπομπής τα πρώτα 19 χρόνια προβολής της ήταν ο Σταύρος Ζερβάκης, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2008 σκηνοθέτιδα είχε αναλάβει η Νατάσσα Ιωάννου. Το 2005 η Καλομοίρα, και για τρεις μήνες, ήταν συμπαρουσιάστρια της Ελεονώρας Μελέτη. Το Σεπτέμβριο του 2009 αποφασίστηκε από τον ΑΝΤ1 η οριστική διακοπή της προβολής της εκπομπής και η παρουσίαση μιας ενημερωτικής - ψυχαγωγικής εκπομπής με τίτλο 10 με 1 μαζί.
Ιστορικό
Το πρώτο επεισόδιο του Πρωινού Καφέ μεταδόθηκε τη δεύτερη μέρα λειτουργίας του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1, τη Δευτέρα 1η Ιανουαρίου του 1990, στις 08:00 το πρωί, σε ζωντανή μετάδοση από το καφέ του ξενοδοχείου InterContinental. Πρώτη παρουσιάστρια της εκπομπής υπήρξε η δημοσιογράφος του σταθμού Νανά Παλαιτσάκη, την αρχισυνταξία και τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Νίκος Μαστοράκης, ενώ την παραγωγή της εκπομπής είχε ο Στέλιος Αντωνιάδης μαζί με τη βοηθό του Πόπη Χατζηδημητρίου.
Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1995 ο Κώστας Καρράς υποδέχεται στο πλατό της εκπομπής τη νέα παρουσιάστρια Ελένη Μενεγάκη, που εκείνη την περίοδο πρωταγωνιστούσε μαζί του στην κωμική σειρά του σταθμού Πάτερ Ημών. Η Μενεγάκη αναλαμβάνει την παρουσία της εκπομπής χωρίς ωστόσο να σημειώσει ιδιαίτερη επιτυχία τη σεζόν 1995-1996. Από το 1997 όμως, ο Πρωινός Καφές αρχίζει να σημειώνει ανοδική πορεία στους πίνακες τηλεθέασης. Η Ελένη Μενεγάκη θα ήταν η μακροβιότερη παρουσιάστρια της εκπομπής, καθώς θα παραμείνει στο τιμόνι της για 10 χρόνια. Τον Δεκέμβριο του 2002 την παρουσίαση της εκπομπής θα αναλάβει προσωρινά ο Ανδρέας Μικρούτσικος, εξαιτίας της γέννησης του πρώτου παιδιού της Μενεγάκη. Τον Φεβρουάριο του 2005, και για τους επόμενους τρεις μήνες, η Ελένη Μενεγάκη απουσιάζει και πάλι από την εκπομπή για τη γέννηση του δεύτερου παιδιού της και την παρουσίαση θα αναλάβουν προσωρινά ο Μάκης Πουνέντης και η Γιώτα Τσιμπρικίδου. Την 1η Ιουλίου του 2005 η Ελένη Μενεγάκη θα εμφανιστεί για τελευταία φορά στον Πρωινό Καφέ. Το επόμενο χρονικό διάστημα γίνεται γνωστή η μεταγραφή της στην πρωινή ζώνη του τηλεοπτικού σταθμού Alpha TV.
Τον Αύγουστο του 2005 γίνεται γνωστό πως επικρατέστερα ονόματα για την παρουσίαση της εκπομπής τη σεζόν 2005-2006 είναι η Τζένη Ιωακειμίδου, η Σάντυ Κουτσοσταμάτη, η Μαρία Αραμπατζή και η Ελεονώρα Μελέτη. Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2005 ο Γιώργος Παπαδάκης υποδέχεται στο πλατό της εκπομπής την νέα παρουσιάστρια Ελεονώρα Μελέτη, που μέχρι πρότινος παρουσίαζε τα απογευματινά δελτία ειδήσεων του σταθμού. Η Μελέτη θα παραμείνει στην παρουσίαση της εκπομπής για τρεις σεζόν. Κατά τη διάρκεια της τρίτης της σεζόν στην εκπομπή, στις 16 Απριλίου του 2008, η Ελεονώρα Μελέτη ανακοινώνει πως αποχωρεί προσωρινά από την εκπομπή λόγω προβλήματος υγείας. Ωστόσο δεν επέστρεψε ξανά ποτέ. Την παρουσίαση αναλαμβάνει αμέσως ο μέχρι τότε συμπαρουσιαστής της εκπομπής Γιώργος Σατσίδης κλείνοντας τη σεζόν στις 27 Ιουνίου του 2008.
Δαφνιώτισσα Ηλείας
Η Δαφνιώτισσα είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 155 μέτρα.
Πρωινός καφές
Ιστορικό
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2008 την παρουσίαση της 19ης σεζόν της εκπομπής αναλαμβάνουν ο Νίκος Μουτσινάς και η Κατερίνα Ζαρίφη, με τον σταθμό να θέλει να αλλάξει το μέχρι τότε μοντέλο παρουσίασης του Πρωινού Καφέ. Η νέα μορφή της εκπομπής δεν βρίσκει ανταπόκριση και στις 5 Μαρτίου του 2009 ο τηλεοπτικός σταθμός ΑΝΤ1 ανακοινώνει τη διακοπή της συνεργασίας του με το δίδυμο. Στις 6 Μαρτίου του 2009 την παρουσίαση της εκπομπής αναλαμβάνουν ο Γιώργος Λιανός, συμπαρουσιαστής της Σοφίας Αλιμπέρτη στην εκπομπή Καλομελέτα κι έρχεται, και η Δέσποινα Καμπούρη, συνεργάτιδα του Θέμου Αναστασιάδη στην εκπομπή Όλα.
Δαφνιώτισσα Ηλείας
Γεωγραφία
Η Δαφνιώτισσα βρίσκεται νοτιοδυτικά της τεχνητής λίμνης Πηνειού, σε απόσταση 16 χλμ. ΒΑ. από την Αμαλιάδα (μέσω Χάβαρι), 21 χλμ. ΒΔ. από τον Πύργο. Είναι κτισμένη ανάμεσα στην Κεραμιδιά (Β.-ΒΑ.), τη Δάφνη (ΒΔ.) και το Κρυόνερο (ΝΔ.), σε έδαφος πεδινό - λοφώδες και έχει μεσογειακό κλίμα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία (καλλιέργεια ελιάς, σταφίδας, δημητριακών, κηπευτικών κ.ά.) και την κτηνοτροφία (εκτροφή προβάτων, χοίρων, πουλερικών). Ο ιερός ναός Κοίμησης της Θεοτόκου στην τοποθεσία "Παναγίτσα" έχει κηρυχθεί ως αρχαίο μνημείο για την εκκλησία της, η οποία είναι τρίκλιτη ξυλόστεγης βασιλική (βυζαντινής εποχής).
Πρωινός καφές
Ιστορικό
Το κανάλι ανακοινώνει πως το δεύτερο δίδυμο αποτελεί ουσιαστικά προσωρινούς αντικαταστάτες και πως σύντομα θα υπάρξει νέα παρουσιάστρια. Στις 23 Μαρτίου 2009 γίνεται γνωστό πως η νέα παρουσιάστρια της εκπομπής είναι η Βίκυ Καγιά. Η Καγιά εμφανίζεται για πρώτη φορά στην εκπομπή στις 21 Απριλίου και παραμένει στην παρουσίαση ως και τις 3 Ιουλίου. Την ίδια περίοδο γίνεται γνωστό πως υποψήφια παρουσιάστρια για τον Πρωινό Καφέ τη σεζόν 2009-2010 είναι η Ευγενία Μανωλίδου. Τον Σεπτέμβριο του 2009 ανακοινώνεται πως ο τηλεοπτικός σταθμός ΑΝΤ1 ολοκληρώνει την παραγωγή της εκπομπής μετά από 20 χρόνια.
Δαφνιώτισσα Ηλείας
Ονομασία - Ιστορία
Η Δαφνιώτισσα, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ονομαζόταν Μουζίκα, ανήκε στον καζά (επαρχία) της Γαστούνης και βρισκόταν σε διαφορετική από τη σημερινή τοποθεσία. Την περίοδο της Β' Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο αναφέρεται γραπτά να ανήκει στο 4ο Τερριτόριο Γαστούνης ως Dafniotissa. Στα μέσα του 19ου αιώνα συνενώθηκαν οι συνοικισμοί "Δαφνιώτισσα" και "Παλαιοχώρι" και μετακινήθηκαν στη σημερινή τοποθεσία. Το χωριό αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Δαφνουσίων. Το 1925 με το ΦΕΚ 144Α - 10/06/1925 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Δαφνιώτισσα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Δαφνιωτίσσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 155 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 281.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Πρωινός καφές
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικές ψυχαγωγικές τηλεοπτικές εκπομπές
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Ιανουάριος 1949
Η Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Ιανουάριος 1949 (Ιανουάριος - Απρίλιος 1949) προέκυψε μετά την συμφωνία όλων των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας, για μια κοινή κυβέρνηση, και αντικατέστησε την προηγούμενη κυβέρνηση του ίδιου Πρωθυπουργού.
Την 1η Φεβρουαρίου 1949 η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή (254 υπέρ σε σύνολο 304 παρόντων). Στις προγραμματικές δηλώσεις ο Πρωθυπουργός είπε μεταξύ άλλων, αναδεικνύοντας τον κύριο σκοπό και στόχο του κυβερνητικού έργου: «...Κύριε βουλευτές, καθ΄ ην στιγμήν το Έθνος σύσσωμο παλεύει κατά του εχθρού πλήττοντας ζωτικάς του δυνάμεις (…), ο δημοκρατικός πολιτικός κόσμος… με επίγνωσιν της υψίστης σημασίας της ιστορικής αυτής στιγμής ενώνει τας δυνάμεις του όπως συντάξει κοινόν μέτωπον παρά το πλευρόν των ηρωικώς μαχομένων ενόπλων δυνάμεων και των δεινώς χειμαζομένων πληθυσμών». Για τον σκοπό αυτό, στις 20 Ιανουαρίου 1949, ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία στρατηγός Αλέξανδρος Παπάγος -τότε αυλάρχης του βασιλιά Παύλου- ο οποίος ανέλαβε  την αρχιστρατηγία του «κατά Γην Στρατού». Στις 27 Ιανουαρίου τον στρατάρχη Παπάγο, πλαισίωσε και το «Πολεμικό συμβούλιο» στο οποίο μετείχαν, ο Πρωθυπουργός, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, οι Υπουργοί Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο υπουργός Εξωτερικών, ο Αρχιστράτηγος, ενώ χωρίς δικαίωμα ψήφου μετείχαν ο αρχηγός της «Αποστολής Ευρωπαϊκής Ανασυγκροτήσεως για την Ελλάδα», και οι αρχηγοί της Αμερικανικής και Βρετανικής στρατιωτικής αποστολής. Ο Παπάγος, με δεξί χέρι τον διοικητή του Α΄ Σώματος Στρατού, τον στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο, προχώρησε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των κομμουνιστών ανταρτών, πρώτα στην Πελοπόννησο (σχέδιο «Περιστερά») και μετά στη Ρούμελη και τη Θεσσαλία (σχέδιο «Πύραυλος»).
Τον Μάρτιο του 1949, θα ξεσπάσει το περίφημο σκάνδαλο του λαθρεμπορίου συναλλάγματος ,ένα οικονομικό σκάνδαλο με πολλές διακλαδώσεις στα ανώτερα στρώματα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, θα βρεθεί αναμεμειγμένος στο σκάνδαλο, σαν παραλήπτης σημαντικών χρηματικών ποσών (τελικά θα απαλλαχτεί των κατηγοριών με βούλευμα)- και πολλοί βουλευτές θα ζητήσουν την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση. Ο Μαρκεζίνης όμως, αρνείται να παραιτηθεί, και αντ' αυτού, παραιτείται η κυβέρνηση, προκειμένου να μπορέσει να τον αποπέμψει.
Αναφορές
1949 01 1949 01 Κ Κατηγορία:1949
Όττο Ντίτριχ
Ο Όττο Ντίτριχ (γερμ. Jacob Otto Dietrich, 1897 - 1952) ήταν "Obergruppenführer" (αντιστοιχεί με Αντιστράτηγο Α στη στρατιωτική ιεραρχία) της SS, επικεφαλής Τύπου του Γ΄ Ράιχ, γραμματέας του Υπουργείου Προπαγάνδας, του οποίου προΐστατο ο Γιόζεφ Γκέμπελς και έμπιστος του Χίτλερ.
Τα πρώτα χρόνια
Άρχισε να εργάζεται ως βοηθός ερευνητής στο Εμπορικό Επιμελητήριο του Έσσεν και αργότερα ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα του Έσσεν "Essen Nationalzeitung". Μετά το 1928 ως διευθυντής επιχειρήσεων στην απογευματινή εφημερίδα "Augsburger Zeitung". Νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του Δρ. Ράισμαν (Reismann), ιδιοκτήτη της εφημερίδας "Rheinische - Westfalische Zeitung", ατόμου με σημαντική επιρροή και, μέσω αυτού, απέκτησε σχέσεις με βιομηχάνους της Ρηνανίας, όπως ο Εμίλ Κίρντορφ (Emil Kirdorf) και ανέλαβε νομικός σύμβουλος σε μεγάλο τραστ χάλυβα.
Ένταξη στο Ναζιστικό κόμμα
Ο Ντίτριχ ήταν θερμός υποστηρικτής του Ναζιστικού Κόμματος και έγινε μέλος του σχεδόν μόλις αυτό ιδρύθηκε το 1919, αν και σύμφωνα με άλλες πηγές έγινε μέλος του το 1929 με αριθ. ταυτότητας μέλους 126 727.
Στον ρόλο του ως επικεφαλής του Τύπου στο Ράιχ, ο Ντίτριχ οργάνωσε τις μεγάλες προπαγανδιστικές εκστρατείες κατά την προεκλογική περίοδο του 1932, γενόμενος ο σταθερός συνοδός του Χίτλερ και διασχίζοντας συνεχώς απ' άκρου εις άκρον τη Γερμανία, είτε με αυτοκίνητο είτε με αεροπλάνο. Στάλθηκε από τον Χίτλερ στην περιοχή του Ρουρ, όπου κατάφερε να υπονομεύσει την ισχύ του Γκρέγκορ Στράσερ. Ο Ντίτριχ χρησιμοποίησε, επίσης, τις οικογενειακές του γνωριμίες για να μεσολαβεί ανάμεσα στο Ναζιστικό Κόμμα και τους μεγιστάνες της βιομηχανίας, όπως ο Φριτς Τύσσεν (Fritz Thyssen).
Στις 30 Απριλίου 1933 ο Ντίτριχ εξελέγη παμψηφεί Πρόεδρος της Ένωσης Γερμανικού Τύπου (RDP). Στις αρχές του 1934 ονομάστηκε Αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Τύπου του Ράιχ, που υπαγόταν στην Ένωση.
Το 1934 ήταν στο πλάι του Χίτλερ όταν αυτός επισκέφθηκε τον χώρο όπου κρατούνταν οι ιθύνοντες της SA - μεταξύ των οποίων και ο επικεφαλής της Ερνστ Ρεμ - και επακολούθησε η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών.
Το 1937 έγινε υφυπουργός στο Υπουργείο Προπαγάνδας του Γκέμπελς, διατηρώντας παράλληλα τη θέση του επικεφαλής Τύπου της Κυβέρνησης του Ράιχ. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στην "αναδιοργάνωση" του Τύπου της Ναζιστικής Γερμανίας και, κυρίως, σε ζητήματα πειθαρχίας του Τύπου στις κυβερνητικές θέσεις. Ήταν ο ιθύνων νους στην κατάστρωση του Νόμου περί εκδόσεων, με τον οποίο πρακτικά ευνουχίστηκε η ανεξαρτησία των εφημερίδων αλλά και των λοιπών εκδόσεων. Ο Ντίτριχ "μαγείρευε τα γερμανικά νέα σύμφωνα με τη συνταγή του Χίτλερ", πράγμα που έγινε ιδιαίτερα αισθητό μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: Για να είναι σίγουρος για την απόλυτη ευθυγράμμιση του Τύπου (εκδοτών και δημοσιογράφων) με τις επιταγές του, ο Ντίτριχ εξέδιδε καθημερινά κατευθυντήριες εγκυκλίους, σχετικά με το πώς πρέπει να παρουσιάζονται τα νέα από το μέτωπο, οι οποίες εγκύκλιοι είχαν προηγουμένως εγκριθεί από τον ίδιο τον Χίτλερ. Στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο παρουσιάζονταν μόνον οι νίκες των γερμανικών δυνάμεων και όλες οι ειδήσεις έπρεπε να διαπνέονται από θετικά και μόνον σχόλια.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου
Μια σημαντική κρίση που ξέσπασε ήταν αυτή του 1941, όταν ο γραμματέας και έμπιστος του Χίτλερ Ρούντολφ Ες "έκλεψε" ένα αεροπλάνο και προσγειώθηκε με αλεξίπτωτο στη Σκωτία, όπου αναγνωρίστηκε και συνελήφθη. Δεν είναι σαφές ποιο ήταν το κίνητρο του Ες, αλλά πιθανότατα ήθελε να συναντήσει υψηλά ιστάμενους Βρετανούς ιθύνοντες και να προτείνει τη σύναψη ειρήνης μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας. Ο Χίτλερ κόντεψε να πάθει νευρική κρίση όταν έμαθε το γεγονός και μουρμούριζε μόνος του "ο άνθρωπος πρέπει να τρελλάθηκε" ή "κάτι πρέπει να έπαθε ο Ες κι έχασε το μυαλό του...". Ο Ντίτριχ αρχικά ανακοίνωσε ότι επρόκειτο περί ατυχήματος πάνω από εχθρικό έδαφος, γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του προϊσταμένου του, Γκέμπελς, καθώς με κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εμφανίσει τον Ες ως προδότη στον υπόλοιπο κόσμο. Ο Ντίτριχ αναγκάστηκε να εκδώσει νέο ανακοινωθέν, στο οποίο τονιζόταν ότι ο Ες ήταν ισχυρά ειρηνιστής, η κίνησή του απέβλεπε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ των δύο χωρών και δεν ήταν δυνατό να θεωρηθεί προδότης "διότι δεν υπήρχε τίποτα να προδώσει".