cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντίσωμα
Φυσικά αντισώματα
Οι άνθρωποι και τα ανώτερα πρωτεύοντα θηλαστικά παράγουν επίσης φυσικά αντισώματα τα οποία είναι παρόντα στον ορό πριν από μια ιική μόλυνση. Φυσικά αντισώματα χαρακτηρίζονται τα αντισώματα τα οποία έχουν παραχθεί χωρίς μια προηγούμενη λοίμωξη, εμβολιασμό ή οποιαδήποτε άλλη έκθεση σε ξένο αντιγόνο ή παθητική ανοσία. Αυτά τα αντισώματα μπορούν να ενεργοποιήσουν την κλασική οδό του συμπληρώματος οδηγώντας σε λύση των γνωστών ιικών μορίων πολύ πριν το ανοσοποιητικό σύστημα αναπτύξει την καθιερωμένη απάντηση. Πολλά φυσικά αντισώματα στρέφονται ενάντια στον δισακχαρίτη γαλακτόζη ο οποίος βρίσκεται σε γλυκοπρωτεΐνες στην επιφάνεια κυττάρων και παράγεται σε απάντηση της παραγωγής γλυκόζης από βακτήρια που βρίσκονται στα ανθρώπινα σπλάχνα. Η απόρριψη ενός μεταμοσχευμένου οργάνου θεωρείται ότι είναι ως ένα μέρος το αποτέλεσμα των φυσικών αντισωμάτων που κυκλοφορούν στον ορό του υποδοχέα τα οποία συνδέονται με αντιγόνα γαλακτόζης του δότη.
Πηγή
<!-- === Πηγές ===
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοσολογία Κατηγορία:Ανοσοποιητικό σύστημα Κατηγορία:Γλυκοπρωτεΐνες
Τεχνητή πέτρα
Τεχνητή πέτρα ονομάζεται το οικοδομικό υλικό το οποίο αντικαθιστά την φυσική πέτρα στις επιφάνειες συνήθως εξωτερικών αλλά και εσωτερικών τοίχων.
Οι τεχνητές πέτρες παράγονται με ελαφροβαρή αδρανή έτσι ώστε να έχουν μικρό βάρος σε σχέση με τις φυσικές πέτρες. Το χαμηλότερο βάρος, το μικρότερο κόστος και η ποικιλία προϊόντων είναι σημαντικά πλεονεκτήματα που έχουν κάνει δημοφιλή τη χρήση των υλικών αυτών.
Παραγωγή
Για την παραγωγή των τεχνητών πετρών χρησιμοποιούνται πλαστικά καλούπια. Στα καλούπια αυτά χύνεται μείγμα τσιμέντου και αδρανών υλικών για το σχηματισμό των πετρών. Το διαφορετικό σχήμα των καλουπιών επιτρέπει την κατασκευή πολλών παρόμοιων πετρών ώστε το τελικό αποτέλεσμα να πλησιάζει την εικόνα των φυσικών πετρών και να μην είναι αναπαραγωγή ενός μόνο σχήματος. Μετά το πήξιμο του τσιμέντου, οι τεχνητές πέτρες αφαιρούνται από τα καλούπια.
Προϊόντα
Οι τεχνητές πέτρες έχουν πάχος 2-4 cm περίπου και κάθε κατασκευαστής προσφέρει ποικιλία σχεδίων. Τα γενικά χαρακτηριστικά τους είναι συνήθως αντιγραμμένα από τη φύση και τις παραγόμενες φυσικές πέτρες. Τα σχέδια μπορεί να είναι τετραγωνισμένες πέτρες ή ανώμαλου σχήματος ή στρογγυλεμένες, ακόμη και απομίμηση τούβλων. Κάθε σχέδιο μπορεί να παράγεται σε ένα ή περισσότερους χρωματισμούς. Οι κατασκευαστές φροντίζουν ώστε η πίσω πλευρά των πετρών να είναι ιδιαίτερα ανώμαλη για να γίνεται καλύτερη η πρόσφυση τους με τις κόλλες.
Εφαρμογή
Οι τεχνητές πέτρες τοποθετούνται σε κάθετες επιφάνειες (τοίχους) με τη βοήθεια ειδικών κολλών (κόλλες πλακιδίων). Οι τεχνητές πέτρες έχουν μικρό βάρος που οφείλεται στο γεγονός ότι είναι φτιαγμένες από ελαφροβαρή υλικά και στο ότι έχουν μικρό πάχος. Λόγω λοιπόν του μικρού βάρους τους και της χρήσης ισχυρών κολλών πλακιδίων, επιτυγχάνεται πολύ καλή πρόσφυσή τους στους τοίχους.
Ονόματα
Στη διεθνή πρακτική, στην αγγλική γλώσσα, για τις τεχνητές πέτρες χρησιμοποιούνται οι όροι articial stones, stone veneer, stacked stone veneer, manufactured stone.
Ιστορία
Οι τεχνητές πέτρες άρχισαν να κατασκευάζονται στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στις ΗΠΑ. Τα πρώτα προϊόντα φαινόταν τεχνητά, αλλά η εξέλιξη της τεχνολογίας των κατασκευαστών έχει δημιουργήσει πέτρες οι οποίες είναι πολύ δύσκολο να διακριθούν από τις φυσικές. Στην Ελλάδα η παραγωγή τεχνητών πετρών άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και επεκτάθηκε σημαντικά κατά τη δεκαετία του 1990 .Τη δεκαετία του 2000 δόθηκε μεγάλη βαρύτητα στον αυτοματισμό παραγωγής τεχνητών πετρωμάτων για να επιτευχθεί η μέγιστη ποιότητα και συρρικνωθεί το κόστος παραγωγής. .
Αναφορές
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Κράταιγος ο μονόγυνος
μικρογραφία|Κράταιγος ο μονόγυνος (Crataegus monogyna), Περιοχή [[Στεμνίτσα ς, Αρκαδία, Πελοπόννησος, 03-10-2021]] O Κράταιγος ο μονόγυνος (Crataegus monogyna) με κοινή ονομασία θαμνομουρτζιά, τρικουκιά, ανήκει στην οικογένεια Ροδίδες (Rosaceae). Κατανέμεται σ’ όλη την Ευρώπη, Δυτική Ασία και ΒΔ Αφρική και αποτελεί είδος κοινό στην Ελλάδα σε υψόμετρο μέχρι 1600 μ. Είναι φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό ακανθωτό δένδρο (αγκάθια 1-3cm), ύψους 2-10μ. Τα φύλλα είναι λεία, σφηνοειδή στη βάση με 3 έως 5 λοβούς. Τα άνθη είναι λευκά, εύοσμα με διάμετρο 8-15 mm. Ανθίζει τοn Μάιο-Ιούνιο.Οι καρποί ωριμάζουν το φθινόπωρο, είναι σφαιρικοί, ερυθροί και μικροί μέχρι 1 cm.
Τεχνητή πέτρα
Αναφορές
Κατηγορία:Τεχνητά πετρώματα
Κράταιγος ο μονόγυνος
Πηγές
Αραμπατζής Θ. 1998, Θάμνοι και Δέντρα στην Ελλάδα (Τόμος Ι).
Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I), Diatheo
Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 2, Cambridge University Press
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.greekflora.gr/el/flowers/1849/Crataegus-monogyna
http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/35e4c9b7-b3b1-46cb-8b8a-08cab031b5cb
https://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=453324&size=medium http://mediplantepirus.med.uoi.gr/pharmacology/plant_details.php?id=97
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Αμυγδαλοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας
Φολκσκάμμερ
Το Φολκσκάμμερ (γερμανικά: Volkskammer, γερμανική προφορά ˈfɔlkskamɐ φολκσκάμα, Λαϊκό Επιμελητήριο) ήταν το νομοθετικό σώμα της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, κοινώς γνωστή και με την ονομασία Ανατολική Γερμανία.
Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξης του, το Φολκσκάμμερ ήταν μέρος ενός διθάλαμου κοινοβουλίου. Το άλλο μέρος ονομαζόταν Επιμελητήριο των Κρατιδίων (Länderkammer). Το 1952, τα πέντε κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας αντικαταστάθηκαν με 14 επαρχίες και το Επιμελητήριο καταργήθηκε το 1958. Συνταγματικά, το Φολκσκάμμερ ήταν το ανώτερο όργανο κρατικής εξουσίας στη ΛΔΓ. Τα συντάγματα της χώρας του έδιναν μεγάλες εξουσίες παραγωγής νομοθετικού έργου. Όλες οι εξουσίες (και η δικαστική) ήταν θεωρητικά υπεύθυνες σε αυτό. Το 1960, το Επιμελητήριο διόριζε το Συμβούλιο του Κράτους, το Συμβούλιο των Υπουργών και το Συμβούλιο Άμυνας.
Στη πράξη, το Επιμελητήριο ήταν διακοσμητικό σώμα: ήταν κυρίως επιφορτισμένο με τη νομική επικύρωση των αποφάσεων που λάμβανε το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας και το Πολιτικό Γραφείο του. Αυτό το μοντέλο κοινοβουλευτισμού εφαρμοζόταν και στα περισσότερα κομμουνιστικά νομοθετικά σώματα. Όλα τα κόμματα έπρεπε να σεβαστούν τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και τον ηγετικό ρόλο του ΕΣΚ. Έτσι, μέχρι την Ειρηνική Επάνασταση (στα τέλη του 1989), όλα τα μέτρα περνούσαν ομόφωνα.
Διαδικασία εκλογής
Από την ίδρυση του το 1949 μέχρι τις πρώτες (και τελευταίες) ελεύθερες εκλογές τον Μάρτιο του 1990, όλα τα μέλη του Φολκσκάμμερ εξελέγονταν από μια ενιαία λίστα του Εθνικού Μετώπου, μια εκλογική συμμαχία/λαϊκό μέτωπο υπό την κυριαρχία του ΕΣΚ. Επίσης, αρκετές έδρες δίνονταν σε διάφορους οργανισμούς που συνδέονταν με το ΕΣΚ, όπως η Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία.
Τα μέλη του επιμελητηρίου εκλέγονταν σε πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες εκπροσωπούνταν από 4 έως 8 βουλευτές η καθεμία. Για να εκλεγεί, ένας υποψήφιος έπρεπε να λάβει τις μισές έγκυρες ψήφους των ψηφοφόρων της εκλογικές περιφέρειας τους. Ωστόσο, αν ο αριθμός των εκλεγμένων βουλευτών δεν λάβει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να καλυφθούν όλες οι έδρες, τότε εντός 90 ημερών θα έπρεπε να λάβει χώρα επαναληπτική εκλογή. Εάν ο αριθμός των βουλευτών που λαμβάνουν την πλειοψηφία των ψήφων ξεπερνούσε τις έδρες που δίνονταν για την εκλογική περιφέρειά τους, η σειρά των υποψηφίων στον εκλογικό κατάλογο καθόριζε ποιοι θα μπουν στο κοινοβούλιο. Οι υποψήφιοι που αποτύχαιναν να εκλεγούν στο κοινοβούλιο λόγω αυτού του κανόνα μπορούσαν ακόμη να μπουν στο κοινοβούλιο αν κάποιος βουλευτής παραιτούνταν από την έδρα του.
Το ψηφοδέλτιο είχε μια λίστα υποψηφίων. Οι ψηφοφόροι έπαιρναν το ψηφοδέλτιο και μετά το έριχναν στη κάλπη. Αυτοί που ήθελαν να ψηφίσουν υποψήφιους της αντιπολίτευσης ψήφιζαν σε ξεχωριστή κάλπη χωρίς μυστικότητα. Οι έδρες καθορίζονταν με ποσοστώσεις και όχι με τα πραγματικά ποσοστά. Το ΕΣΚ, το οποίο είχε τους περισσότερους υποψήφιους, προκαθόριζε την σύνθεση του Φολκσκάμμερ.
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει μια επισκόπηση των επίσημων αποτελεσμάτων για τις κοινοβουλευτικές εκλογές προ του 1990, μαζί με την επακόλουθη κατάνομή των κοινοβουλευτικών εδρών.
1 Παράρτημα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας στη ΛΔΓ.
Το 1976, το Φολκσκάμμερ μετακόμισε σε κτίριο ειδικού σκοπού, το Παλάτι της Δημοκρατίας (Παλάστ ντερ Ρεπουμπλίκ). Πριν το άνοιγμα του παλατιού, το Φολκσκάμμερ συνεδρίαζε στο Λάνγκενμπεκ-Βίρχοφ-Χάους στο δημοτικό διαμέρισμα Μίττε του Βερολίνου.
Αρχικά, οι ψηφοφόροι στο Ανατολικό Βερολίνο δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στις εκλογές για το Φολκσκάμμερ. Συγκεκριμένα, είχαν εκπροσώπηση, αλλά εκπροσωπούνταν από εμμέσως εκλεγμένους βουλευτές χωρίς δικαίωμα ψήφου. Το 1979, ο νόμος άλλαξε και το Ανατολικό Βερολίνο πλέον εκπροσωπούταν από 66 άμεσα εκλεγμένους βουλευτές με πλήρη δικαιώματα ψήφου.
μικρογραφία|Διαδηλωτής έξω από το Φολκσκάμμερ, Ιανουάριος 1990. μικρογραφία|Το ψηφοδέλτιο των εκλογών του 1990 (το κείμενο σημαίνει "δείγμα")
Πρόεδροι του Λαϊκού Επιμελητηρίου
Στο μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης του, ο επικεφαλής της προεδρίας του Λαϊκού Επιμελητηρίου ήταν μη-Κομμουνιστής. Το μόνο μέλος του ΕΣΚΓ που κατείχε τον τίτλο ήταν ο Χορστ Ζίντερμαν. Αυτό γινόταν με σκοπό να φαίνεται ότι η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας διέθετε συνασπισμό. Ο πρόεδρος του Λαϊκού Επιμελητηρίου ήταν το τρίτο μεγαλύτερο κρατικό αξίωμα στη ΛΔΓ (μετά τον πρόεδρο του Συμβουλίου των Υπουργών και τον πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου). Έτσι ήταν ανεπίσημος αντιπρόεδρος της ΛΔΓ.
Η τελευταία πρόεδρος του Λαϊκού Επιμελητηρίου, η Ζαμπίνε Μπέργκμαν-Πολ, ήταν επίσης η μεταβατική αρχηγός κράτους στους τελευταίους έξι μήνες ύπαρξης της Ανατολικής Γερμανίας, επειδή το Κρατικό Συμβούλιο είχε καταργηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική στην Ανατολική Γερμανία
Θεόφιλος Ερωτικός
Ο Θεόφιλος Ερωτικός (άκμασε 1034-42) ήταν ένας Ρωμαίος στρατηγός του 11ου αιώνα και κυβερνήτης στη Σερβία και την Κύπρο, όπου ηγήθηκε μίας σύντομης εξέγερσης το 1042, με το τέλος του Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτη.
Βιογραφία
Γύρω στο 1034, σύμφωνα με τον Ιωάννη Σκυλίτζη, οι Σέρβοι αποκήρυξαν τη Ρωμαϊκή κυριαρχία: ο Στέφαν Βόισλαβ, ένας Σέρβος άρχοντας που κατείχε τη Ζέτα και τον Στον, οργάνωσε μία εξέγερση, ενώ οι Ρωμαίοι τακτοποιούσαν τη διαδοχή του θρόνου (τον Ρωμανό Γ΄ Αργυρό, 1ο σύζυγο της Ζωής, διαδέχθηκε ο 2ος σύζυγός της Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγών). Ο Βόισλαβ ηττήθηκε και φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και οι κτήσεις του αποδόθηκαν στον έλεγχο του Θεοφίλου, ο οποίος είχε τον τίτλο τού «στρατηγού της Σερβίας». Ο Βόισλαβ όμως κατόρθωσε να διαφύγει από τη φυλακή του στη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα και αφού επέστρεψε στη Σερβία, οργάνωσε μία άλλη εξέγερση στα τέλη του 1037 ή στις αρχές του 1038, με στόχο τους υπέρ-της-Ρωμαϊκής Σερβίας άρχοντες στις γειτονικές περιοχές της Διόκλειας: την Τραβουνία και τη Ζαχλουμία. Ο Βόισλαβ κατάφερε να εκδιώξει τον Θεόφιλο και ανακηρύχθηκε «πρίγκιπας των Σέρβων».
Ωστόσο ο Ερωτικός διορίστηκε στρατηγός (κυβερνήτης) της Κύπρου και το 1042, μετά το τέλος του Μιχαήλ Ε΄ και την αναταραχή στην Αυτοκρατορική κυβέρνηση, αποφάσισε να επωφεληθεί από την κατάσταση: υποκίνησε τον τοπικό πληθυσμό να εξεγερθεί, ειδικά ενάντια στους τοπικούς κριτές (ανώτερους φορολογικούς και δικαστικούς αξιωματούχους), οι οποίοι κατηγορήθηκαν για υπερβολική φορολογία και δολοφονήθηκαν από τους αντάρτες. Ο νέος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος (3ος σύζυγος της Ζωής), έστειλε έναν στόλο στην Κύπρο υπό τον Κωνσταντίνο Τσάγη, ο οποίος γρήγορα κατέστειλε την εξέγερση και συνέλαβε τον Θεόφιλο. Ο επαναστάτης μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρήλασε στον Ιππόδρομο επάνω σε άλογο, ντυμένος με γυναικεία ρούχα. Μετά από αυτή τη δημόσια ταπείνωση, τα κτήματα και η περιουσία του κατασχέθηκαν, αλλά ο ίδιος ο Θεόφιλος ελευθερώθηκε.
Πέτρους Κρίστους
Ο Πέτρους Κρίστους (Petrus Christus, περ. 1410/1420 - 1475/1476) ήταν πρώιμος Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε στη Μπρυζ από το 1444, όπου, μαζί με τον Χανς Μέμλινγκ έγινε ηγετική φυσιογνωμία μετά τον θάνατο του Γιαν βαν Άικ. Επηρεάστηκε από τους βαν Άικ και Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και είναι γνωστός για τις καινοτομίες του στη γραμμική προοπτική, όπως και για τη λεπτολόγο τεχνική του, που μοιάζει να έχει προέλθει από τις μικρογραφίες και τις εικονογραφήσεις χειρογράφων. Σήμερα του αποδίδονται με βεβαιότητα περίπου 30 έργα. Στα πλέον γνωστά περιλαμβάνονται το Πορτρέτο ενός Καρτουσιανού Μοναχού (1446) και το Πορτρέτο νεαρής κοπέλας (1470, Βερολίνο. Και τα δύο είναι ιδιαίτερα καινοτόμα, καθώς εμφανίζουν τις κεντρικές μορφές σε πολύ λεπτομερές βάθος και όχι σε απλό φόντο.
Ο Κρίστους παρέμενε άγνωστος επί αιώνες και η σημαντικότητά του ως ζωγράφου αναδείχτηκε από τους σύγχρονους ιστορικούς τέχνης. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι μετά βίας τον αναφέρει στις βιογραφίες του των ζωγράφων, που συνέγραψε κατά την περίοδο της Αναγέννησης, ενώ τα σχεδόν σύγχρονά του αρχεία απλώς τον αναφέρουν ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Στις αρχές προς μέσα του 19ου αιώνα, ο Γκούσταφ Βάαγκεν (Gustav Friedrich Waagen), που τον αναφέρει με το «γαλλικό» όνομα «Pierre Christophsen» και ο Γιόχαν Ντάβιντ Πάσσαφαντ (Johann David Passavant) συνετέλεσαν σημαντικά στην αποκάλυψη βιογραφικών στοιχείων του Κρίστους και στην απόδοση καλλιτεχνικών δημιουργιών σε αυτόν.
Βίος
Ο Κρίστους απέκτησε την ιδιότητα του πολίτη της Μπρυζ το 1444, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του βαν Άικ, εκμεταλλευόμενος το διάταγμα που εξέδωσε ο Φίλιππος Γ΄ ο Καλός σχετικά με τα άτομα που του χρωστούσαν ύστερα από την επανάσταση της Μπρυζ του 1436 - 1438. Αν ήταν ενεργός μαθητής του βαν Άικ το 1441, θα μπορούσε να έχει αποκτήσει την «υπηκοότητα» αυτή αυτόματα, ύστερα από τη δοκιμαστική περίοδο ενός έτους και μιας ημέρας. Ο Κρίστους μπορεί να ήταν ο διάδοχος του βαν Άικ στο εργαστήριο της Μπρυζ, αλλά πιθανόν δεν ήταν μαθητής του. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι, αν και επί μακρόν είχε θεωρηθεί ότι βρισκόταν στη σκιά του προκατόχου του, ο Κρίστους ήταν ανεξάρτητος ζωγράφος του οποίου η εργασίες δείχνουν σημαντικές επιρροές από τους, μεταξύ άλλων, Ντίρικ Μπάουτς, Ρομπέρ Καμπέν και Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν. Είναι άγνωστο αν ο Κρίστους επισκέφθηκε την Ιταλία και γνωστοποίησε το στυλ και τεχνικά επιτεύγματα της βορειοευρωπαϊκής ζωγραφικής απευθείας στον Αντονέλλο ντα Μεσσίνα και άλλους Ιταλούς καλλιτέχνες, είναι όμως γνωστό ότι πίνακές του αγοράστηκαν από Ιταλούς. Ένα έγγραφο στο οποίο πιστοποιείται η παρουσία ενός «Piero da Bruggia» (Πέτρου της Μπρυζ;) στο Μιλάνο πιθανόν υποδεικνύει ότι επισκέφθηκε την πόλη το ίδιο διάστημα με τον Αντονέλλο και ίσως οι δύο καλλιτέχνες να συναντήθηκαν. Η συνάντηση αυτή ίσως «ευθύνεται» για τις αξιοσημείωτες ομοιότητες που εμφανίζει το πορτρέτο ενός άνδρα που αποδίδεται στον Κρίστους (Μουσείο της Κομητείας του Λος Άντζελες) με πολλά από τα πορτρέτα του Αντονέλλο, περιλαμβανομένης και της αυτοπροσωπογραφίας στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου. Εξηγεί, επίσης, πώς οι Ιταλοί καλλιτέχνες έμαθαν σχετικά με τα ελαιοχρώματα και πώς οι βορειοευρωπαίοι σχετικά με τη γραμμική προοπτική. Ο Αντονέλλο, μαζί με τον Τζιοβάνι Μπελλίνι ήταν από τους πρώτους Ιταλούς ζωγράφους που χρησιμοποίησαν ελαιοχρώματα, όπως οι Ολλανδοί σύγχρονοί τους. Η δημιουργία του Κρίστους «Η Παρθένος και το Βρέφος επί θρόνου με τους Αγίους Φραγκίσκο και Ιερώνυμο» (Φρανκφούρτη, ίσως 1457 - το τρίτο ψηφίο είναι μη αναγνώσιμο) είναι το πρώτο έργο βορειοευρωπαϊκής ζωγραφικής που εμφανίζει ακριβή γραμμική προοπτική.
Η σύνθεση μιας «Αποκαθήλωσης» (σήμερα βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης) είναι εμφανώς η πηγή έμπνευσης για ένα μαρμάρινο ανάγλυφο που δημιούργησε ο Αντονέλλο Γκατζίνι (Antonello Gagini) στον καθεδρικό ναό του Παλέρμο, ώστε έχει υποδειχτεί ότι ο πίνακας του Κρίστους έχει δημιουργηθεί κατά παραγγελίαν Ιταλού πελάτη.
Μια όψιμη εργασία του, το «πορτρέτο νεαρής κοπέλας» συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα της πρώιμης ολλανδικής ζωγραφικής, σηματοδοτώντας νέα εξέλιξη στην ολλανδική κατασκευή πορτρέτων: Δεν απεικονίζει πλέον το (καθιστό) πρόσωπο σε ουδέτερο φόντο, αλλά σε συμπαγή χώρο που ορίζεται από τους τοίχους του βάθους. Ο Κρίστους ήδη είχε τελειοποιήσει αυτή τη μορφή σε δύο πορτρέτα που ζωγράφισε το 1446. Η άγνωστη γυναίκα, της οποίας η πανέμορφη ενδυμασία υποδεικνύει ότι πιθανόν είναι Γαλλίδα, ακτινοβολεί μια αύρα διακριτικότητας και ευγένειας, ενώ εμφανίζεται κάπως εξωπραγματική με το κομψό στυλιζάρισμα της μορφής της.
Ο Κρίστους απεβίωσε στη Μπρυζ το 1475 ή το 1476. Ο Χανς Μέμλινγκ τον διαδέχθηκε ως ο επόμενος μεγάλος ζωγράφος της Μπρυζ.
Έργο
Ο Κρίστους δημιούργησε τουλάχιστον έξι ενυπόγραφα και χρονολογημένα έργα, τα οποία αποτελούν τη βάση για την απόδοση σε αυτόν και άλλων έργων. Αυτά είναι: «Πορτρέτο του Edward Grymeston» (δανεισμένο στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, 1446) το «πορτρέτο Καρτουσιανού μοναχού» (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης, 1446), ο αποκαλούμενος «Ο Άγιος Ελίγιος στο εργαστήριό του» (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Συλλογή Robert Lehman, 1449), «Η Παρθένος περιθάλπουσα το Βρέφος» (σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten) 1449), οι αποκαλούμενες «Πτέρυγες του πολυπτύχου του Βερολίνου» (περιλαμβάνει τον «Ευαγγελισμό» τη «Γέννηση» και την «Κρίση», Gemäldegalerie, 1452) και «Η Παρθένος και το Βρέφος επί θρόνου με τους Αγίους Φραγκίσκο και Ιερώνυμο» (Φρανκφούρτη, ίσως 1457 - το τρίτο ψηφίο είναι μη αναγνώσιμο). Επιπλέον, ένα ζεύγος πινάκων στο Groeningemuseum της Μπρυζ (Ευαγγελισμός και Γέννηση) φέρουν χρονολογία 1452 αλλά η αυθεντικότητά τους είναι αμφισβητούμενη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
918
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 918 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπενί Χαμάντ
Το Αλ Κάλα του Μπενί Χαμάντ (Αραβικά: قلعة بني حماد) είναι τα ερείπια ενός αρχαίου οχυρού στην Αλγερία, το οποίο αποτελεί από το 1980 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Βρίσκεται στα βουνά βορειοανατολικά της Μ'Σίλα, περίπου 225 χλμ νοτιοανατολικά του Αλγερίου.
Πάρκο τσέπης
Τα Πάρκα Τσέπης δεν στοχεύουν στην εξυπηρέτηση μιας ολόκληρης πόλης, αλλά συνδέονται άμεσα με την γειτονιά που τα φιλοξενεί καλύπτοντας τις ανάγκες της ή συνδέονται σε ένα ευρύτερο λειτουργικό δίκτυο Πάρκων Τσέπης, μέσω πεζοδρόμων, «πράσινων» διαδρομών και ποδηλατοδρόμων, παρέχοντας εύκολη πρόσβαση και χρήση σε όλους τους ενδεχόμενους χρήστες. Εξαιτίας του ευκαιριακού σχηματισμού τους ενδέχεται να έχουν θεματικό χαρακτήρα εξυπηρετώντας καλύτερα συγκεκριμένες χρήσεις και τμήμα του κοινωνικού συνόλου (π.χ. ως μέρος ξεκούρασης, παιχνιδιού, αθλητισμού, πολιτιστικών δρώμενων).
Μπενί Χαμάντ
Ο χώρος γύρω από τον πύργο υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Χαμαμιδών. Ο πύργος, καθώς και ένα τείχος 7 χιλιομέτρων, χτίστηκε το 1007, όταν ιδρύθηκε η πόλη. Η πόλη λεηλατήθηκε και καταστράφηκε το 1152 από τη Δυναστεία των Αλμοχάδων.
Πάρκο τσέπης
Η δράση τους για την επίτευξη της συνολικής ευημερίας του τόπου είναι πολυποίκιλη καθώς συνεισφέρει στην πολεοδομική, περιβαλλοντική, εικαστική, οικονομική και κοινωνική αναβάθμιση των αστικών κέντρων.
Μπενί Χαμάντ
Άλλο αξιοσημείωτο κτίσμα της πόλης αποτέλεσε το τεράστιο τζαμί της.
Πάρκο τσέπης
Πάρκα Τσέπης και Πολεοδομία
Βασική λειτουργία των Πάρκων Τσέπης είναι η μετατροπή ασχεδίαστων, μη λειτουργικών και προβληματικών τμημάτων γης σε ζωτικούς χώρους. Η τελική μορφή τους βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία τόσο με τις υποδομές των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς όσο και με το συνεχές σύστημα δόμησης της περιοχής που φιλοξενούνται ώστε να μην αποτελούν ένα ξένο σώμα αυτής. Η πρόσβασή τους από τους επισκέπτες είναι ευδιάκριτη, παρέχουν κατάλληλο φωτισμό και καλή ορατότητα με αποτέλεσμα να συνδράμουν στην διατήρηση της ασφάλειας στην πόλη και στην αποφυγή δημιουργίας αστικών γκέτο.
Δήμος Κοιλάδας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Κοιλάδας υπήρξε δήμος του νομού Λάρισας, του οποίου το δυτικό τμήμα καταλάμβανε. Ο δήμος αποτελείτο από 7 δημοτικά διαμερίσματα, είχε έκταση 162,3 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 3.302 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του δήμου ήταν η Κοιλάδα.
Πάρκο τσέπης
Πάρκα Τσέπης και Περιβάλλον
Εξαιτίας του μικρού τους μεγέθους, τα Πάρκα Τσέπης δεν έχουν πρωταρχικό στόχο την περιβαλλοντική αναβάθμιση αν και η συνδρομή τους ως μηχανισμός βελτίωσης του μικροκλίματος της γειτονιάς και ειδικότερα του μετριασμού της θερμικής νησίδας, είναι αρκετά καθοριστική. Οι χώροι πρασίνου που δημιουργούνται, μειώνουν τους αστικούς θορύβους, φιλτράρουν τον αέρα από σκόνη και ρύπους, και αποτελούν χώρους φιλοξενίας πουλιών και μικρών ζώων που τείνουν να εκλείψουν από το αστικό περιβάλλον.
Πάρκα Τσέπης και Τέχνη
Ένα από τα φυσικά χαρακτηριστικά των Πάρκων Τσέπης είναι η ύπαρξη «τυφλών τοίχων» που προκύπτουν από τα κτίρια που τα περικλείουν. Η εκμετάλλευσή τους αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία προώθησης εικαστικών δράσεων εκφρασμένων μέσα από τις τέχνες του δρόμου (όπως οι μεγάλων διαστάσεων τοιχογραφίες και τα γκράφιτι) καθώς και βελτίωσης της αισθητικής του αστικού χώρου.
Δήμος Κοιλάδας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Κατόπιν της εφαρμογής του Προγράμματος Καλλικράτης, το 2011, αποτελεί δημοτική ενότητα του διευρυμένου Δήμου Λαρισαίων, της Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Πάρκο τσέπης
Πάρκα Τσέπης και Οικονομία
Η συμβολή των Πάρκων Τσέπης στον οικονομικό τομέα είναι εξίσου σημαντική. Παρόλο που το απαιτούμενο κεφάλαιο για την δημιουργία τους και τη συντήρησή τους είναι χαμηλό, συνδράμουν στην συνολική αναβάθμιση της περιοχής με αποτέλεσμα να προσελκύουν μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών και επιχειρήσεων ενισχύοντας την τοπική επιχειρηματικότητα και αυξάνοντας τις αξίες των ακινήτων της γειτονιάς.
Δήμος Κοιλάδας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Πάρκο τσέπης
Πάρκα Τσέπης και Κοινωνία
Τα Πάρκα Τσέπης ως αστικά κοινά αγαθά, σηματοδοτούν τη δημιουργία κοινωνικών πυρήνων που αντανακλούν τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες των ανθρώπων στους οποίους απευθύνονται. Συμβάλλουν στην δημιουργία κοινωνικού κεφαλαίου μέσω της συναναστροφής, της οικειότητας και της ασφάλειας που μπορούν να προσφέρουν στους χρήστες. Η δυνατότητα τους να υποστηρίζουν πλήθος εναλλακτικών χρήσεων, αποπνέει στον χρήστη ευελιξία και ελευθερία δράσης δημιουργώντας ένα σημείο συνάντησης και αλληλεπίδρασης μεταξύ των κατοίκων και του χώρου. Όπως αποδεικνύει και η διεθνής εμπειρία, ο σχεδιασμός, η υλοποίηση και η συντήρησή τους μπορεί να ανατεθεί αποκλειστικά σε ενδιαφερόμενους ιδιώτες, κοινωνικές ομάδες και κινηματικές πρωτοβουλίες χωρίς να απορρίπτεται η συμμετοχή του κράτους και των επιχειρήσεων εφόσον αυτή δρα επικουρικά και όχι επεμβατικά.
Δήμος Κοιλάδας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Πάρκο τσέπης
Πηγές
Κατηγορία:Πάρκα Κατηγορία:Πολιτική Οικονομία Κατηγορία:Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία
Μπρεμερχάφεν
Το Μπρεμερχάφεν (γερμανικά: Bremerhaven,, κυριολεκτικά: στο λιμάνι της Βρέμης, κάτω γερμανικά: Bremerhoben) είναι μια πόλη η οποία βρίσκεται στο λιμάνι της Ελεύθερης Χανσεατικής Πόλης της Βρέμης που αποτελεί κρατίδιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αποτελεί ένα θύλακα στο κρατίδιο της Κάτω Σαξωνίας και βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Βέζερ την ανατολική όχθη της, απέναντι από την πόλη Νόρντεναμ. Αν και είναι μια σχετικά νέα πόλη, έχει μια μακρά ιστορία ως εμπορικό λιμάνι και σήμερα είναι ένα από τα πιο σημαντικά γερμανικά λιμάνια, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στο εμπόριο της Γερμανίας. thumb|1000px|Πανοραμική άποψη του Μπρεμερχάφεν
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1827, αλλά οικισμοί, όπως το Λέχε, υπήρχαν στην περιοχή ήδη από το 12ο αιώνα, όπως και το Γκίστεντορφ, το οποίο αναφέρεται σε έγγραφα του ένατου αιώνα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βρέμης
Κάστρο της Αγίας Μαύρας
Το κάστρο της Αγίας Μαύρας είναι φρούριο στο βορειοανατολικό άκρο του ελληνικού νησιού της Λευκάδας. Το κάστρο ξεκίνησε ως μια μικρή οχύρωση περί το 1300 για τον έλεγχο της πρόσβασης στο νησί, πριν επεκταθεί και γίνει μια περιτειχισμένη πόλη και πρωτεύουσα του νησιού στις αρχές του 15ου αιώνα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία το κατέλαβε το 1479, και έναν αιώνα αργότερα το αναδιαμόρφωσε και το διεύρυνε, δίνοντάς του σε μεγάλο βαθμό το σημερινό του σχήμα. Μια μεγάλη πόλη αναπτύχθηκε έξω από τα τείχη του κάστρου τη δεκαετία του 1670.
Το φρούριο καταλήφθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας το 1684 μετά από σύντομη πολιορκία. Υπό τους Ενετούς, το κάστρο μετατράπηκε σε καθαρά στρατιωτική εγκατάσταση. Η περιτειχισμένη πόλη και τα περίχωρα που γειτνίαζαν με τα τείχη γκρεμίστηκαν για αμυντικούς λόγους και η πρωτεύουσα μετακόμισε στο ίδιο το νησί, στη θέση της σημερινής πόλης της Λευκάδας. Το φρούριο εκσυγχρονίστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, αλλά εγκαταλείφθηκε για λίγο από τους Βενετούς το 1715-1716, κατά τον τελευταίο πόλεμο της Δημοκρατίας με τους Οθωμανούς. Το φρούριο, όπως και το νησί, άλλαξε χέρια μεταξύ Γάλλων, Ρώσων, της Επτανήσου Πολιτείας και των Γάλλων ξανά το 1797-1810, πριν καταληφθεί από τους Βρετανούς, οι οποίοι το έλεγχαν μέχρι την παραχώρηση των Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα το 1864.
Μεσαίωνας
Ευρισκόμενο σε μια μακρόστενη αμμοθίνα που προβάλλει προς την κοντινή ακτή της Ηπείρου, το κάστρο είναι στρατηγικά τοποθετημένο για να προστατεύει τις προσεγγίσεις στο νησί από την ηπειρωτική χώρα. Το πρώτο κάστρο πιθανότατα ανεγέρθηκε σε αυτή τη θέση γύρω στο 1300 από τον Ιωάννη Ορσίνι, τον παλατινό κόμη της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου, ο οποίος κατέλαβε τη Λευκάδα (τότε γνωστή ως Αγία Μαύρα) το 1295 από τον πεθερό του, Δεσπότη της Ηπείρου Νικηφόρο Α΄ Κομνηνό Δούκα. Αυτή η πρώτη οχύρωση ήταν πιθανότατα στη βορειοανατολική γωνία του σημερινού κάστρου. Η οικογένεια Ορσίνι έχασε τη Λευκάδα το 1331 από τον Γκωτιέ Στ΄ του Μπριέν, ο οποίος το 1343 παραχώρησε το castrum Sancte Maure και το νησί στον Ενετό Γκρατσιάνο Τζόρτζιο. Το 1360/62, ο Λεονάρδος Α΄ Τόκκος κατέλαβε τη Λευκάδα, αποκτώντας τον τίτλο του δούκα. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος (β. 1376–1429) έκανε το κάστρο πρωτεύουσα των περιοχών του, που εκτός από την κομητεία της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου περιελάμβανε επίσης μεγάλο μέρος της ηπειρώτικης χώρας και διεύρυνε την οχυρωμένη πόλη. Παρ 'όλα αυτά, ο οικισμός φαίνεται να έχει επεκταθεί πέρα από τα τείχη και στις δύο πλευρές του κάστρου.
Το 1413, ο Πρίγκιπας της Αχαΐας, Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας, εξαπέλυσε επίθεση στη Λευκάδα και το κάστρο της με Αλβανούς μισθοφόρους, αλλά ηττήθηκε με τη βοήθεια της Δημοκρατίας της Βενετίας. Οι Οθωμανοί εισέβαλαν στο νησί το 1430, ωθώντας τους Τόκους να σκεφτούν να το παραχωρήσουν στους Ενετούς, αλλά το νησί παρέμεινε υπό την κυριαρχία των Τόκκων μέχρι να καταληφθεί από τους Οθωμανούς το 1479.
Οθωμανική περίοδος
thumb|250px|left|Το αγγλικό λιμάνι του κάστρου Οι Βενετοί κατέλαβαν σύντομα το νησί το 1502–03, κατά τη διάρκεια του Β΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου, αλλά το επέστρεψαν στους Οθωμανούς στον τελικό ειρηνευτικό διακανονισμό. Υπό Τουρκοκρατία, η πόλη μέσα στο κάστρο (γνωστή ως Aya Mavra ( ايامورة, από τα Ελληνικά Αγία Μαύρα ) ήταν η πρωτεύουσα του νησιού. Ένα μητρώο που συντάχθηκε το 1523–1536 αναφέρει ότι η πόλη περιλάμβανε 194 νοικοκυριά, δηλαδή περίπου 1.000 κατοίκους, όλοι τους Έλληνες Χριστιανοί, και ότι η φρουρά αριθμούσε 111 στρατιώτες και 9 πυροβολιτές. Η έλλειψη νερού οδήγησε στην κατασκευή ενός μεγάλου υδραγωγείου μήκους τριών χιλιομέτρων από το εσωτερικό του νησιού στην πόλη το 1564. Φέρνοντας νερό στην περιτειχισμένη πόλη καθώς και στην πολύ μεγαλύτερη - περίπου 700-800 σπίτια - ανοιχτή πόλη που είχε μεγαλώσει γύρω της, ήταν από τα πιο σημαντικά έργα της οθωμανικής πολιτικής αρχιτεκτονικής στα δυτικά Βαλκάνια. Στην κορυφή του υδραγωγείου υπήρχε ένα μονοπάτι που ήταν η μόνη πρόσβαση στο νησί, εκτός από τη θάλασσα.
Ενετική περίοδος
Το κάστρο κατακτήθηκε από τους Βενετούς μετά από πολιορκία δεκαέξι ημερών το 1684, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Μορέα. Ο Ενετός διοικητής, Φραντσέσκο Μοροζίνι, εκκένωσε την περιτειχισμένη πόλη και γκρέμισε τόσο αυτήν όσο και τα δύο προάστια ακριβώς έξω από τα τείχη, μετατρέποντάς τα σε προμαχώνα του κάστρου. Η πρωτεύουσα του νησιού μετακινήθηκε στο εναπομείναν προάστιο, στη θέση της σύγχρονης πόλης της Λευκάδας. Οι Βενετοί εκσυγχρόνισαν το κάστρο μέχρι το 1713, αφαιρώντας τα ερείπια της μεσαιωνικής ακρόπολης. Οι ανατολικές επάλξεις, που αντίκριζαν την τουρκοκρατούμενη ηπειρωτική χώρα, ενισχύθηκαν και βελτιώθηκαν με την προσθήκη δύο προμαχώνων, και δύο αποκομμένων οχυρώσεων και επιπλέον προτειχίσματα χτίστηκαν στα πλευρά του φρουρίου.
Κατά τη διάρκεια του Έβδομου Βενετοτουρκικού Πολέμου, μετά την ταχεία οθωμανική επανάκτηση του Μορέα το 1715, οι Βενετοί εγκατέλειψαν αρχικά τη Λευκάδα για να επικεντρώσουν τους πόρους τους στην άμυνα της Κέρκυρας. Το κάστρο εγκαταλείφθηκε και εν μέρει κατεδαφίστηκε, αλλά αφού η Πολιορκία της Κέρκυρας κατέληξε σε βενετική νίκη, το νησί ξανακατελήφθη και οι οχυρώσεις αποκαταστάθηκαν. Μετά από μία τοπική εξέγερση των Ελλήνων το 1769, οι οχυρώσεις επισκευάστηκαν.
Σύγχρονη περίοδος
μικρογραφία|250x250εσ| Η ανατολική τάφρος του κάστρου (βλέποντας στην ηπειρωτική χώρα) σήμερα (2014), με εμφανείς τις ερειπωμένες προβλήτες της ξύλινης γέφυρας πρόσβασης Μετά την Πτώση της Δημοκρατίας της Βενετίας το 1797, η Λευκάδα, όπως και τα άλλα Βενετικά Επτάνησα, καταλήφθηκε από τους Γάλλους, οι οποίοι την κράτησαν μέχρι που μια Ρωσοτουρκική αποστολή υπό τον Ουσάκοφ την κατέλαβε το 1799. Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, ο οποίος ποθούσε την κατοχή των Ιονίων Νήσων, πολιόρκησε τη Λευκάδα το 1807, αλλά οι τοπικές ρωσικές και ελληνικές δυνάμεις της Επτανήσου Πολιτείας υπερασπίστηκαν με επιτυχία το φρούριο. Ηγαλλική κυριαρχία αποκαταστάθηκε το 1807, μετά τη Συνθήκη του Τιλσίτ, αλλά το 1810, οι Βρετανοί κατέλαβαν το νησί.
Κατά τη διάρκεια της επόμενης περιόδου, του βρετανικού προτεκτοράτου, το κάστρο φυλασσόταν από βρετανικά στρατεύματα, τα οποία ανέλαβαν κάποιο εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεών του. Μετά την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα το 1864, το κάστρο φυλασσόταν από τον ελληνικό στρατό μέχρι το 1922, όταν στεγάστηκαν εκεί Μικρασιάτες πρόσφυγες. Το φρούριο τελικά εγκαταλείφθηκε και το 1938 τα περισσότερα κτίρια εντός των τειχών κατεδαφίστηκαν.
Κάμπος Νεμούτας Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κάμπος
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ηλεία το: Κάμπος Ηλείας
Ο Κάμπος Νεμούτας είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 351 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδία ς και ανατολικά του ποταμού Ερύμανθου. Απέχει περίπου 41 χλμ. δυτικά του Πύργου, 25 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και μόλις 500 μ. από τη Νεμούτα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Νεμούτας του τότε δήμου Φολόης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Νεμούτα, τη Βίλλια και τα Τσαπαραίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεμούτας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φολόης του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 20 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Ντινατζπούρ
Το Ντινατζπούρ (βεγγαλικά: προφέρεται /d̪inadʒpur/, দিনাজপুর) είναι πόλη που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Μπαγκλαντές. Ιδρύθηκε το 1786. Βρίσκεται 413 χλμ. βορειοδυτικά της Ντάκα στο Μπαγκλαντές. Βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 25°37′, 88°40′, στην ανατολική όχθη του ποταμού Πουναρμπάμπα. Οριοθετείται στα βόρεια από το Σουιχάρι, Καταπάρα, Μπάνγκι Μπετσαπάρα και Πολχάτ, την Κόσμπα στα νότια, ανατολικά από τη Σεϊχουπούρα και από το ποτάμι Πουναρμπάμπα στα δυτικά.
Αλφαβητισμός
Το ποσοστό αλφαβητισμού στην πόλη είναι 56.5%, το οποίο είναι αρκετά υψηλό σε σχέση με άλλες πόλεις στο βόρειο τμήμα του Μπαγκλαντές. Η πρόοδος της εκπαίδευσης έχει σημαδευτεί από σταδιακή και σταθερή αύξηση του ποσοστού των εγγραμάτων.
Εκπαίδευση
Τα τελευταία 25 χρόνια, το Ντινατζπούρ έχει αποκτήσει εξέχοντα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα οποία χρηματοδοτούνται από τη Κυβέρνηση. Έχουν ως εξής:
Το Ιατρικό Κολλέγιο Μ. Αμπντούρ Ραχίμ είναι ένα από τα ιατρικά κολέγια της πόλης που χρηματοδοτούνται από τη κυβέρνηση. Σήμερα διαθέτει πενταετή πρόγραμμα μαζί με μονοετής υποχρεωτική πρακτική άσκηση.
Δήμος Ντινατζπούρ
Αρχικά, μετά την ίδρυση του το 1856, ο δήμος Ντινατζπούρ κυβερνόταν από μια αστική επιτροπή η οποία προεδρευόταν από τον Αναπληρωτή Δικαστή. Ήταν ένας από τους πρώτους 40 δήμους της Βεγγάλης. Αργότερα το 1868, το "Κέντρο Πόλης" ανέθεσε τον Πρόεδρος του δήμου, ο οποίος αντικατέστησε τον Αναπληρωτή Δικαστή και του έδωσε μια παρόμοια κατάταξη ως Επαρχιακό Ειρηνοδίκη. Ο κ. Πάτερσον διορίστηκε ο πρώτος Πρόεδρος του δήμο Ντινατζπούρ το 1869. Τώρα πρόεδρος είναι ο Σουέντ Τζαχανγκίρ Αλάμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
920
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 920 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
25 (αριθμός)
Το 25 (είκοσι πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 24 και πριν από το 26. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 25 συμβολίζεται ως XXV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΕ ή κε΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Ασχήμια
Η ασχήμια είναι ιδιότητα ενός ατόμου ή ενός αντικειμένου που είναι μη ευχάριστο στην όψη με πολλές κρεατοελιές. Το να είναι κάποιος άσχημος σημαίνει να είναι αισθητικά μη ελκυστικός, απωθητικός ή προσβλητικός. Υπάρχουν πολλοί όροι που συνδέονται με άτομα που δεν είναι ελκυστικά ή αισθητικά ανεπιθύμητα, συμπεριλαμβανομένης του εκφοβισμού, ενώ υπάρχουν και πιο ανεπίσημοι όροι, όπως "πανάσχημος" και άλλοι. Μια άλλη μέτρηση της ασχήμιας χρησιμοποιεί μια αριθμητική κλίμακα ελκυστικότητας, όπου το 1 είναι το πιο άσχημο και το 10 είναι το πιο ελκυστικό, όπου τα πιο μη ελκυστικά άτομα θα περιγραφούν ως "1", "2" και "3".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινη εμφάνιση Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις
Μητροφάνης Κριτόπουλος
Ο Μητροφάνης Κριτόπουλος ήταν μια σπουδαία πνευματική προσωπικότητα του 17ου αιώνα, ο οποίος διετέλεσε Πατριάρχης Αλεξανδρείας κατά τα έτη 1636-1639.
Βίος
Γεννήθηκε στη Βέροια το 1589. Εκάρη μοναχός στο Άγιο Όρος και κατόπιν εντάχθηκε στον κλήρο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις τον έστειλε για σπουδές στην Αγγλία και στη Γερμανία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης επί επτά έτη (1617-1624) ως υπότροφος του βασιλιά της Αγγλίας Ιακώβου Α΄. Κατά την παραμονή του στη Δύση γνώρισε τον αγγλικανισμό και τις διάφορες τάσεις του προτεσταντισμού, ενώ έκανε εκεί γνωστή την Ορθοδοξία. Στην επιστροφή του παρέμεινε για ένα χρόνο στη Βενετία, όπου παρέδωσε μαθήματα σε ελληνόπουλα της εκεί Ελληνικής παροικίας. Επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια το 1630 μέσω Κωνσταντινούπολης και τρία χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μέμφεως και Αιγύπτου από τον Πατριάρχη Γεράσιμο Σπαρταλώτη. Μετά το θάνατό του, το 1636, εξελέγη Πατριάρχης.
Πέθανε το 1639. Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Τα τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 26ης Ολυμπιάδας έλαβαν χώρα στην Ατλάντα των ΗΠΑ μεταξύ 20 Ιουλίου - 4 Αυγούστου 1996. Συμμετείχαν δώδεκα ανδρικές και δώδεκα γυναικείες εθνικές ομάδες (14ο και 6ο τουρνουά αντίστοιχα).
Οι αναμετρήσεις διεξήχθησαν σε δύο γήπεδα. Ξεκίνησαν στο κλειστό γυμναστήριο του Κολλεγίου Μόρχαουζ, χωρητικότητας 6.000 θεατών, και ολοκληρώθηκαν στο αχανές Τζόρτζια Ντομ, ένα γήπεδο αμερικανικού ποδοσφαίρου που είχε χωριστεί σε δύο μέρη - στο ένα φιλοξενήθηκε η καλαθοσφαίριση, στο άλλο η ρυθμική γυμναστική και η χειροσφαίριση.
Νικήτριες και στις δύο κατηγορίες αναδείχθηκαν οι ομάδες των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα αξιοσημείωτα της διοργάνωσης, το πρώτο μετάλλιο της Ωκεανίας στην ιστορία των ολυμπιακών τουρνουά καλαθοσφαίρισης και η πέμπτη συνεχόμενη συμμετοχή του Βραζιλιάνου Οσκάρ Σμιτ.
Κατάταξη ομάδων
1996 Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1996
Εθνόσημο της Ουγγαρίας
thumb|right|100px Το σύγχρονο εθνόσημο της Ουγγαρίας καθιερώθηκε τον Ιούλιο του 1990, έπειτα από την πτώση του κομμουνισμού στη χώρα. Αν και η Ουγγαρία είναι δημοκρατία, ο θυρεός περιβάλλεται από το στέμμα του Βασιλέα Στεφάνου του Αγίου.
Το εθνόσημο ήταν σε χρήση και πρώτα, χωρίς και με το βασιλικό στέμμα του Αγίου Στεφάνου. Πολλά από τα στοιχεία του θυρεού ανάγουν χρονικά στο Μεσαίωνα.
Οι ασημένιες γραμμές αντιπροσωπεύουν, όπως υποστηρίζεται συνήθως, τους 4 ποταμούς (Δούναβη, Ντράβα, Τίσα και Σάβα) και οι λόφοι συμβολίζουν τις τρεις βουνοκορφές (Μάτρα, Τάτρα και Φάτρα). Ωστόσο, η θεωρία αυτή δεν είναι ιστορικά αποδεδειγμένη.
Το εθνόσημο επίσης έχει το διπλό πατριαρχικό σταυρό στη δεξιά πλευρά, όπως και το Εθνόσημο της Σλοβακίας.
Origin (βιβλίο)
Το Origin είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας μυστηρίου-θρίλερ του 2017 από τον Αμερικανό συγγραφέα Νταν Μπράουν. Και την πέμπτη έκδοση στη σειρά του Ρόμπερτ Λάγκτον, ακολουθώντας τα βιβλία Άγγελοι και Δαίμονες, τον Κώδικα Ντα Βίντσι, το χαμένο σύμβολο και το Inferno. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου 2017 από την Doubleday και στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2017 από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Εθνόσημο της Ουγγαρίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ουγγαρίας Ουγγαρια
Origin (βιβλίο)
Υπόθεση
Ο δισεκατομμυριούχος εφευρέτης, μελλοντολόγος και αθεϊστής Έντμοντ Κιρς παρευρίσκεται σε μια συνάντηση στην Καταλονία της Ισπανίας με τρεις ιερωμένους, έναν από κάθε μια από τις μεγαλύτερες θρησκείες του κόσμου: ο Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Αντόνιο Βαλδεσπίνο, ο Εβραίος ραβίνος Γκιεχούντα Κοβές και ο μουσουλμάνος ιμάμης Σαιντ Αλ-Φαντλ. Τους ενημερώνει ότι έχει κάνει μια επαναστατική ανακάλυψη και ότι σχεδιάζει να την κοινοποιήσει μέσα σε ένα μήνα. Τους παρουσιάζει από υποτιθέμενο σεβασμό, παρά τη γνωστή του αντιπάθεια προς την οργανωμένη θρησκεία, την οποία κατηγορεί για τον θάνατο της μητέρας του. Η ανακάλυψη τρομάζει τους τρεις. Ανακαλύπτουν αργότερα ότι θα τη δημοσιοποιούσε μόνο τρεις μέρες αργότερα, κάτι που ώθησε τον Βαλδεσπίνο να του αφήσει ένα φωνητικό μήνυμα ζητώντας να σταματήσει ή να διακινδυνεύσει να δυσφημιστεί.
Παρ 'όλα αυτά, ο Κιρς ακολουθεί το σχέδιο του, με μια αποκλειστική εκδήλωση στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο. Μεταξύ των παρόντων ο πρώην δάσκαλος του Κιρς, Ρόμπερτ Λάνγκτον, και η επιμελητής του Γκούγκενχαϊμ Άμπρα Βιδάλ, η οποία βοήθησε στη διοργάνωση της εκδήλωσης και είναι η αρραβωνιαστικιά του μελλοντικού βασιλιά της Ισπανίας, πρίγκιπα Χουλιάν. Πριν από την εκδήλωση, οι επισκέπτες λαμβάνουν ένα ακουστικό μέσω του οποίου επικοινωνούν με έναν ξεναγό που ονομάζεται Ουίνστον, ο οποίος αποκαλύπτει στον Λάνγκτον ότι είναι στην πραγματικότητα μια τεχνητή νοημοσύνη που δημιουργήθηκε από τον Κιρς. Ο Ουίνστον οδηγεί τον Λάνγκτον σε μια ιδιωτική συνάντηση με τον Κιρς, ο οποίος αποκαλύπτει ότι η παρουσίασή του θα δώσει τις απαντήσεις σε δύο από τα πιο σημαντικά ερωτήματα της ζωής: "Από πού προερχόμαστε;" και "Πού πηγαίνουμε;" μικρογραφία|Νταν Μπράουν (Συγγραφέας)
Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, η οποία διεξάγεται σε ένα ειδικό θόλο που φαινόταν σαν ένα υπαίθριο λιβάδι και μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο, ο Κιρς, μετά από ένα πρόλογο με μια καταγραφή διάλεξης του Λάνγκτον, αποκαλύπτει ότι η πρόθεσή του είναι να τερματιστεί η εποχή της θρησκείας και να αρχίσει η εποχή της επιστήμης. Πριν από την αποκάλυψη, ο Κιρς πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τον Λουίς Άβιλα, πρώην ναυάρχο που έχασε την πίστη του μετά από τον θάνατο της οικογένειάς του σε βομβιστική επίθεση, και ο οποίος ΄είχε γίνει μέλος στην αμφιλεγόμενη Παλμαριανή Καθολική Εκκλησία. Η δολοφονία ανατέθηκε στον Άβιλα από κάποιον που ονομαζόταν Αντιβασιλέας, ισχυριζόμενος ότι ήταν με την Παλμαριανή εκκλησία. Ο Άβιλα αργότερα αποκαλύπτεται ότι έχει ήδη σκοτώσει τους Αλ-Φαντ και Κοβες. Ο Λάνγκτον προειδοποιείται από τον Ουίνστον και προσπαθεί να προσεγγίσει τη Βιδάλ, αλλά δεν μπορεί να σταματήσει τη δολοφονία του
Ενώ ο Άβιλα δραπετεύει, ο Λάνγκτον συναντά την Άμπρα. Προειδοποιώντας ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον Χουλιάν (δεδομένου ότι το αίτημα της τελευταίας στιγμής να βάλει τον Άβιλα στον κατάλογο των προσκεκλημένων προήλθε από το παλάτι), ξεφεύγουν από την ισπανική βασιλική φρουρά της Άμπρα και εγκαταλείπουν το μουσείο. Αποφασίζοντας να απελευθερώσουν την ανακάλυψη του Κιρς, κλέβουν το τηλέφωνο του Κιρς και ακολουθούν τις οδηγίες από το Ουίνστον σε μια γέφυρα, όπου παίρνουν ένα ταξί για το νερό σε ένα αεροδρόμιο. Ο Ουίνστον παρέχει το προσωπικό αεροσκάφος του Κιρς που πετάει από το Μπιλμπάο στη Βαρκελώνη. Η Άμπρα αποκαλύπτει ότι η παρουσίαση προστατεύεται από έναν κωδικό 47 χαρακτήρων, μια γραμμή από το αγαπημένο ποίημα του Κιρς. Αν και δεν γνωρίζει ποιο ποίημα επιλέχθηκε, η Άμπρα και ο Λάνγκτον συνάγουν ότι μπορεί να βρεθεί στο σπίτι του Κιρς στον τελευταίο όροφο του θρυλικού Κάζα Μίλα του Αντονι Γκαουντί.
Εν τω μεταξύ, οι τρεις δολοφονίες έχουν προκαλέσει αναστάτωση σε ειδήσεις καλωδιακής τηλεόρασης και σε κοινωνικά μέσα ενημέρωσης, η οποία τροφοδοτείται από πληροφορίες που διαρρέουν από μια ανώνυμη πηγή που ονομάζεται Monte@iglesia.org. Όταν η λέξη της συνάντησης στην Καταλονία εξαπλώνεται, η υποψία πέφτει στο Βαλδεσπίνο ως ο μόνος επιζών. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο Βαλδεσπίνο ξεγλυστρά με τον Χουλιάν από τους χώρους του παλατιού, αφήνοντας τα τηλέφωνά τους πίσω. Για να σώσει τα προσχήματα η διευθύντρια δημοσίων σχέσεων του παλατιού Μόνικα Μαρτίν θέτει τον Ντιέγκο Γκάρθα, της ισπανικής βασιλικής φρουράς της Άμπρα υπό κράτηση για υποψία για τις δολοφονίες και ισχυρίζεται ότι ο Λάνγκτον απήγαγε την Άμπρα, αν και παραδέχεται ότι πραγματικά υποπτεύεται τον Βαλδεσπίνο λόγω ενός κειμένου που βρέθηκε στο τηλέφωνό του.
Φτάνοντας στη Βαρκελώνη, ο Λάνγκτον και η Άμπρα χρησιμοποιούν το Tesla Model X του Κιρς για να μπουν στο Κάζα Μίλα. Ενώ ψάχνει για το ποίημα, ο Λάνγκτον μαθαίνει ότι ο Κιρς πέθαινε από τον καρκίνο του παγκρέατος, καθιστώντας απαραίτητη την απελευθέρωση της παρουσίασης. Παρόλο που για πρώτη φορά σκέφτεται το ποίημα του Φριντριχ Νιτσε, σύντομα βρίσκει ένα κιβώτιο που υποτίθεται ότι περιέχει ένα βιβλίο των πλήρων έργων του καλλιτέχνη Γουιλιαμ Μπλεικ, ο οποίος ήταν επίσης ποιητής ειδικευμένος στις προφητείες. Το κουτί είναι άδειο, εκτός από ένα δελτίο που δηλώνει ότι ο Κιρς δώρισε το βιβλίο στη Σαγκράδα Φαμιλια, αφήνοντας το ανοιχτό σε μια συγκεκριμένη σελίδα. Σύντομα η αστυνομία φτάνει και, όπως η Άμπρα προσπαθεί να εξηγήσει ότι δεν είχε απαχθεί, το τηλέφωνο του Κιρς καταστρέφεται στο χάος. Οι φρουροί της Άμπρα φτάνουν σε ένα ελικόπτερο και την παίρνουν μαζί με τον Λάνγκτον για ασφάλεια. Ο Λάνγκτον διαβεβαιώνει την Άμπρα ότι μπορεί να βρει τη φυσική θέση του Ουίνστον και κάνει τους φύλακες να τους μεταφέρουν στη Σαγκραδα Φαμιλια υπό την απειλή της απόλυσης.
Ο Άβιλα αποκαλύπτει σιγά-σιγά ότι καταστράφηκε μετά τον θάνατο της οικογένειάς του. Ο θεραπευτής του τον μετέφερε στην Παλμαριανή Εκκλησία, όπου ο "Πάπας" τον πείθει να εκδικηθεί την οικογένειά του. Ο Άβιλα αρχίζει να κυνηγάει τους Λάνγκτον και Βιδάλ, απελπισμένος να μην αφήσει την ανακάλυψη του Κιρς να γίνει δημόσια.
Γκίσεν
Το Γκίσεν (γερμανικά: Gießen) είναι πόλη στο κέντρο της Έσσης στη Γερμανία επί του ποταμού Λαν, νότια του Κάσσελ και βόρεια της Φρανκφούρτης. Το Γκίσεν είναι πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας Γκίσεν και έχει 75.000 κατοίκους.
Origin (βιβλίο)
Υπόθεση
Φτάνοντας στη Σαγκράδα Φαμίλια, οι δυο συνοδεύονται στο βιβλίο του Μπλέϊκ που είχε δωρίσει ο Κιρς, από τον Πατέρα Μπενιά. Το βιβλίο είναι ανοιχτό στην τελική σκηνή των τεσσάρων ζωνών. Μαθαίνουν ότι ο κωδικός είναι "Οι σκοτεινές θρησκείες αναχώρησαν και (&) η γλυκιά επιστήμη βασιλεύει", με τη λέξη «et» αντικαθιστώντας το σύμβολο &. Με τις εντολές του Αντιβασιλέα ο Άβιλα φτάνει, σκοτώνοντας τους φρουρούς και πηγαίνοντας μετά στους άλλους. Κατά τη διάρκεια της μάχης στις ανοιχτές σκάλες ο Άβιλα πέφτει και πεθαίνει, ενώ ο Λάνγκτον χτυπήθηκε χωρίς να το έχει αντιληφθεί. Παρά τις διαμαρτυρίες της Άμπρα, ο τραυματίας Λάνγκτον αποφασίζει να συνεχίσουν και ξεφεύγουν από την αστυνομία με ελικόπτερο.
Γκίσεν
Το 1607 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Γκίσεν ως ανταγωνιστικό σε αυτό της γειτονικής πόλης Μάρμπουργκ που απέχει περίπου 30 χλμ. Ο χημικός Γιούστους φον Λίμπιχ (γερμ.Justus von Liebig) δίδαξε εκεί από το 1824 έως το 1852 και από το 1879 έως το 1888 ο Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν.
Origin (βιβλίο)
Υπόθεση
Χρησιμοποιώντας έναν πίνακα που ο Ουίνστον του είχε δείξει στο Γκούγκενχαϊμ, ο Λάνγκτον βρίσκει τη φυσική θέση του Ουίνστον στο Supercomputing Centre της Βαρκελώνης το οποίο, ειρωνικά, βρίσκεται μέσα σε μια παλιά εκκλησία. Φτάνουν στην πηγή, μια τεράστια συσκευή που ονομάζεται E-Wave, εισάγει τον κωδικό πρόσβασης και στις 3:00 πμ, όπως πιστεύει ο Ουίνστον ότι ο Κιρς θα ήθελε, αρχίζει η παρουσίαση. Μπροστά σε εκατοντάδες εκατομμύρια θεατών, ο Κιρς εξηγεί ότι μίλησε για το περίφημο πείραμα Miller-Urey και το συνδύασε με διάφορα άλλα στοιχεία χρησιμοποιώντας τους νόμους της φυσικής και της εντροπίας, μαζί με την ικανότητα του E-Wave να ψηφιακά επιταχύνει την πρόοδο του χρόνου, δημιούργησε αβιογένεση (δημιουργία ζωντανών οργανισμών από μη έμβια ύλη). Αυτή είναι η απόδειξη του Κιρς ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε από φυσικά γεγονότα και όχι από τον θεό. Στη συνέχεια αποκαλύπτει ότι σε περίπου πενήντα χρόνια η ανθρωπότητα και η τεχνολογία θα συγχωνευθούν, ελπίζοντας ότι θα δημιουργήσουν ένα ουτοπικό μέλλον απαλλαγμένο από θρησκευτικές συγκρούσεις. (Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την παρουσίαση του Κιρς στους τρεις θρησκευτικούς ηγέτες, ο οποίος κατέληξε σε μια αποκαλυπτική σημείωση.) Η παρουσίαση αναστατώνει όλο τον κόσμο και δημιουργεί ευρεία συζήτηση. Η Άμπρα επιστρέφει στο παλάτι και ο Λάνγκτον και ο Γκαρθα απαλλάσσονται από όλες τις κατηγορίες. Ο Ουίνστον αποκαλύπτει ότι σύμφωνα με τη βούληση του Κιρς, θα διαγραφεί από μόνος του στις 13:00 την επόμενη μέρα.
Γκίσεν
Το 1977 ο δήμος του Γκίσεν και ο δήμος του Βέτσλαρ (15 χλμ. μακριά) ενώθηκαν υπό το όνομα Stadt Lahn (Πόλη του Λαν) και σκοπό της δημιουργίας μιας μεγαλούπολης. Το πείραμα απέτυχε λόγου ότι οι πολίτες και τον δυο πόλεων αισθανόντουσαν "ριγμένοι". Δυο χρόνια μετά ο δήμος καταργήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Έσσης