cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Λουίζα της Ισπανίας, δούκισσα της Λούκκα
Εκδίωξη από το βασίλειο της Ετρουρίας
Ο Ναπολέων Βοναπάρτης κάλεσε τον Κάρολο Δ΄ και τον γιο του Φερδινάνδο Ζ΄ στο Μπαγιόν, με πρόφαση να τους συμφιλιώσει. Εν τω μεταξύ, η Μαρία Λουίζα μόλις είχε συνέλθει από ισχυρό πυρετό, ενώ ήταν σε άθλια κατάσταση, αφού ήταν άρρωστος και ο γιος της. Κλήθηκαν από τον Ναπολέοντα Α΄ όλοι οι συγγενείς της βασιλικής Ισπανικής οικογένειας να εγκαταλείψουν τη χώρα, κάτι που ανήμπορη για ταξίδι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Μία μικρή εξέγερση στη Μαδρίτη καταστάλθηκε από τον Στρατηγό Μυρά. Την εποχή εκείνη άρχισε η Μαρία Λουίζα να χάνει τη δημοτικότητά της στην Ισπανία, λόγω του ότι θεωρούσαν τη στάση της σαν αντιβασίλισσα της Ετρουρίας αιτία, που έκανε ο Ναπολέοντας επέμβαση στην Ισπανία. Ο Ναπολέοντας Α΄ ζήτησε από τον πατέρα της και τον αδελφό της να απαρνηθούν τα δικαιώματα τους στον Ισπανικό θρόνο και σαν αντάλλαγμα θα τους έδινε χρήματα και εκτάσεις γης σε Κομπιένη και Σαμπόρ. Η Μαρία Λουίζα προσπαθούσε να πείσει τον Ναπολέοντα Α΄ να την επαναφέρει στην Τοσκάνη ή την Πάρμα και αυτός της απάντησε ότι αυτή δεν μπορεί, στην κατάσταση που βρίσκεται, να αναλάβει τέτοιες βασιλικές ευθύνες. Αυτή διαβεβαίωσε ότι δεν έχει καμιά βλέψη για τον εαυτό της, παρά μόνο για τον μικρό γιο της.
Αιχμάλωτη του Ναπολέοντα Α΄
Ο Ναπολέων Α΄ έδωσε το βασίλειο της Ισπανίας στον αδελφό του, Ιωσήφ Βοναπάρτη καμι πίεσε όλη τη βασιλική οικογένεια να εγκαταλείψει τη χώρα. Η Μαρία Λουίζα ακολούθησε με τα παιδιά της ξεχωριστή διαδρομή, καταλήγοντας στην Κομπιένη. Χτυπημένη από πανώλη και έλλειψη χρημάτων, αναγκάστηκε να πουλήσει ακόμη και τα άλογά της και να διανύει τεράστιες αποστάσεις με τα πόδια. Ο Ναπολέων της έδωσε 12.000 φράγκα σαν πολεμική αποζημίωση, προκειμένου να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού της. Αυτή με ένα γράμμα της απάντησε, ότι δεν είναι απαραίτητο να πληρώνονται οι αιχμάλωτοι στις μετακινήσεις τους, αλλά δεν μπορούσε να μην δεχτεί το ποσό.
Της υποσχέθηκαν να επιστρέψει στα Ανάκτορα του Κολόρνο στην Πάρμα και βρισκόταν στη Νίκαια υπό επιτήρηση. Η Μαρία Λουίζα προσπάθησε να δραπετεύσει στην Αγγλία, αλλά η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και δύο συνεργάτες της εκτελέστηκαν. Τελικά στις 26 Ιουλίου στάλθηκε αιχμάλωτη σε ένα μοναστήρι στη Ρώμη και της δόθηκε αποζημίωση 2.500 φράγκα. Ο γιος της και όλη η περιουσία της βρισκόταν στα ασφαλέστερα χέρια του πατέρα της, Καρόλου Δ΄. Αυτή απαρνήθηκε για λογαριασμό των παιδιών της (1812 - 1820) τα δικαιώματά τους στον Ισπανικό θρόνο.
Στα απομνημονεύματα της γράφει, ότι για δυόμιση χρόνια στο μοναστήρι δεν της είχε επιτραπεί να μιλήσει, ούτε να γράψει σε κανέναν· δεν είχε καμιά επικοινωνία με τους γονείς και τον γιο της. Της επετράπη τελικά να δει τους γονείς της και τον γιο της τον Ιούνιο του 1812 μόνο για 20 λεπτά. Από εκεί και πέρα η αιχμαλωσία της έγινε σκληρότερη και ελευθερώθηκε (1814) με την πτώση του Ναπολέοντα Α΄, αφού είχε μείνει σε σκληρή αιχμαλωσία για περισσότερα από τέσσερα χρόνια.
Κυβερνήτης της Λούκκα
Ήλπιζε να ξαναπάρει το χαμένο της βασίλειο για λογαριασμό τού γιου της. Έφυγε με τους γονείς της από τη Ρώμη στο άκουσμα, ότι ο Ναπολέων Α΄ έρχεται από το νησί Έλβα και επανήλθε στη Ρώμη μετά την ολοκληρωτική πτώση του Ναπολέοντα Α΄ στη μάχη του Βατερλώ.
Στο συμβούλιο της Βιέννης, ο Μέττερνιχ και οι σύμμαχοί του αποφάσισαν να μη δώσουν την Πάρμα στη δυναστεία των Βουρβόνων-Ισπανίας, αλλά στη χήρα του Ναπολέοντα Α΄, Μαρία Λουίζα της Αυστρίας, ενώ θα επανερχόταν στον γιο της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας μετά τον θάνατο της Μαρίας Λουίζας της Αυστρίας. Η Μαρία Λουίζα της Ισπανίας παραπονέθηκε στον αδελφό της Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας και στον Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας. Τελικά της δόθηκε σαν αντάλλαγμα το μικρό βασίλειο της Λούκκα, όπου έφτασε τον Δεκέμβριο του 1817.
Ήταν ακόμη μόλις 35 χρονών και μετά από τόσες μακροχρόνιες περιπέτειες αποφάσισε -χωρίς αποτέλεσμα- να αναζητήσει νέο σύζυγο. Ανάμεσα σε αυτούς που απευθύνθηκε για σύζυγο ήταν και ο Κάρολος, Κόμης του Αρτουά, μέλλων βασιλιάς της Γαλλίας. Στη διακυβέρνηση της Λούκκα προσπάθησε να εξαλείψει όλα τα ίχνη, που άφησε η κακή διακυβέρνηση της προκατόχου της, Ελίζας Βοναπάρτη. Κυβέρνησε σύμφωνα με το πνεύμα του διαφωτισμού, καλλιέργησε τις τέχνες, τα γράμματα, διακόσμησε όλα τα κτίρια, έκανε μεγάλη σειρά δημόσιων έργων, δρόμους καθώς και ένα υδραγωγείο.
Στο πολιτικό επίπεδο, αν και συμφώνησε με τους όρους της Ιεράς Συμμαχίας να μη δεχτεί καμιά μορφή συντάγματος, η διακυβέρνησή της δεν ήταν ιδιαίτερα αυταρχική, όπως απαιτούσε ο Μέττερνιχ. Στις αρχές του 1824 αρρώστησε και πέθανε από καρκίνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1795 τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Α΄ της Ετρουρίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Ιταλίδες δούκισσες
Φούτμπολ Λιγκ Του
Η Λιγκ Του (αγγλικά: League Two) είναι η τέταρτη ποδοσφαιρική κατηγορία στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Ακόμη, αποτελεί την τρίτη κατά σειρά από τις τρεις κατηγορίες της Αγγλικής Φούτμπολ Λιγκ. Είναι επίσης γνωστή ως Sky Bet League 2, από την στιγμή που χορηγός της είναι η Sky Bet. Περιλαμβάνει 24 ομάδες.
Διαδικασία προβιβασμού
Οι τρεις πρώτες ομάδες της βαθμολογίας στην Λιγκ Του προβιβάζονται κατευθείαν στην Φούτμπολ Λιγκ Ουάν, ενώ οι ομάδες από την θέση 4 έως 7 μπαίνουν σε διαδικασία πλέι οφ με διπλούς ημιτελικούς και τους νικητές να αγωνίζονται σε τελικό με έπαθλο το τέταρτο εισιτήριο του προβιβασμού.
Υποβιβασμός
Οι 2 τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στην Κόνφερενς Πρέμιερ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αγγλίας Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Δ΄ επιπέδου Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου τέταρτης κατηγορίας στην Ευρώπη
Κάστρο του Κόλντιτς
thumb|300px|right|Το κάστρο του Κόλντιτς το 1945. Κάστρο του Κόλντιτς (γερμ. Schloss Colditz) ονομάζεται το κάστρο που δεσπόζει στη κορυφή του λόφου, πάνω από την ομώνυμη πόλη της Σαξωνίας. Αποτελεί το πιο φημισμένο κάστρο-στρατόπεδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και το πιο δημοφιλές αξιοθέατο της περιοχής.
Μεσαίωνας
Το κάστρο χτίστηκε το 1083 κατά εντολή του Ερρίκου Δ' του Γερμανού αυτοκράτορα, ενώ το 1158 δόθηκε για πρώτη φορά επίσημα ο τίτλος του Κόμη του Κόλντιτς από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα στον Θεόδημο Α΄. Το κάστρο ήταν αγαπημένος τόπος, για κυνήγι, πολλών Γερμανών αυτοκρατόρων και βασιλέων της Σαξωνίας. Το 1404 ο Θεόδημος Η΄ πούλησε το κάστρο για 15.000 ασημένια μάρκα στη δυναστεία των Ουεττίνων. Το 1430 οι Ουσίτες κατέλαβαν το κάστρο με επίθεση ενώ οι Σάξονες το ανέκτησαν το 1464 οπότε και το ανακατασκεύασαν. Το 1523 το κάστρο μετατράπηκε σε μεγάλο ζωολογικό πάρκο και για τον λόγο αυτό οι εκλέκτορες της Σαξωνίας ανέθεσαν την ανάπλαση του κάστρου στους αρχιτέκτονες Χανς Ίρμισχ (Hans Irmisch) και Πέτερ Κούμμερ (Peter Kummer), ενώ το 1583 το προσέφεραν ως δώρο σε μια πριγκίπισσα από τη Δανία. Το 1634 η Γερμανική αυτοκρατορία το κατέλαβε και ο Αύγουστος ο Δυνάστης το επέκτεινε το 1694, αυξάνοντας τα δωμάτια του σε 700.
Η σύγχρονη εποχή
Τη περίοδο 1706 με 1712 το κάστρο άλλαζε κατόχους συνεχώς, συνήθως μεταξύ Σουδητών και Σαξώνων. Ύστερα από τα μέσα του 18ου αιώνα το κάστρο χρησιμοποιούνταν για ανθρωπιστικούς σκοπούς. Το 1768 έγινε πτωχοκομείο, το 1828 έγινε ίδρυμα για διανοητικά ασθενείς, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο και ως φυλακές ασθενών αιχμαλώτων. Με την άνοδο του Εθνοσοσιαλιστικού κόμματος του Χίτλερ στην εξουσία, το 1933, το κάστρο έγινε φυλακή «ανεπιθύμητων» στοιχείων, όπως ομοφυλόφιλων, κομμουνιστών, Εβραίων και αθίγγανων. Η Ανώτατη Διοίκηση Ενόπλων Δυνάμεων (γερμ. Oberkommando der Wehrmacht) έδωσε την έγκριση να μετατραπεί το κάστρο σε φυλακή σύμφωνα με το άρθρο 48 της Συνθήκης της Γενεύης. Το 1939 το κάστρο μετατράπηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας για άτομα που ήταν εξέχουσας σημασίας, συγγενείς των σημαντικών προσωπικοτήτων των Συμμάχων, (γερμ. Prominente). Επίσης, στις φυλακές κρατούνταν και άτομα με ικανότητα στις αποδράσεις ή άτομα που θεωρούνταν εχθροί της Γερμανίας (γερμ. Deutschfeindlich). Η επίσημη ονομασία του κάστρου ήταν Oflag-IVc και υπαγόταν στη δικαιοδοσία του 4ου Στρατιωτικού Διαμερίσματος (γερμ. Wehrkreis IV). Τον Απρίλιο του 1945 τα αμερικανικά στρατεύματα κατέλαβαν τη πόλη και ύστερα από μια μάχη δυο ημερών κατάλαβαν και το κάστρο στις 16 του μήνα. Μετά τη διχοτόμηση της Γερμανίας, το κάστρο του Κόλντιτς πέρασε σε σοβιετικό έλεγχο και παρέμεινε ως φυλακή βαρυποινιτών και μη κομμουνιστών, ενώ μετά ξαναέγινε άσυλο για άτομα με διανοητικά προβλήματα.
Το κάστρο σήμερα
Από την 1 Αυγούστου 1996 το κρατίδιο της Σαξωνίας απομάκρυνε και τον τελευταίο τρόφιμο του κάστρου-φυλακή και προσέλαβε συνεργεία αναπαλαίωσης και ανάπλασης του τόπου. Το κάστρο μετατράπηκε σε μουσείο, με κύριο θέμα τις αποδράσεις των κρατούμενων, ειδικά κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα στο μουσείο-κάστρο δυο αίθουσες ανήκουν στον τοπικό σύλλογο προστασίας του μνημείου και μια αίθουσα, η αίθουσα της Κομαντατούρ (Kommandantur), του φρουραρχείου των Ναζί δηλαδή, έχει γίνει πλέον ξενώνας νεότητας και παραθεριστικό θέρετρο. Στο κάστρο υπάρχουν πολλά ομοιώματα αντικειμένων της φυλακής, της περιόδου 1939 - 1945, στολές αξιωματικών, το δωμάτιο με τον κρυφό ραδιοφωνικό πομπό των Βρετανών, το ανεμόπτερο που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί σε μια απόδραση ενώ έξω από το κάστρο μικροπωλητές και καταστήματα πουλούν αναμνηστικά που σχετίζονται με το κάστρο του Κόλντιτς.
Ο χώρος
Το κάστρο βρίσκεται στη κορυφή του λόφου της πόλης Κόλντιτς και η είσοδος του βρίσκεται νοτιοδυτικά. Για να φτάσει ο επισκέπτης τη πύλη, των εξωτερικών τειχών πρώτα, περνάει μια ξύλινη γέφυρα που βρίσκεται πάνω από μια ξερή τάφρο. Η κύρια αυτή πύλη, με την αψίδα και τα οικόσημα του κάστρου, θα οδηγήσει τον περιηγητή στο εξωτερικό προαύλιο, με τη βεράντα και το γρασίδι, το οποίο προστατεύεται και από τις τέσσερις πλευρές με ψηλά τείχη. Γύρω από το προαύλιο βρίσκονται τα δωμάτια των φρουρών, υπηρεσιακά και μη. Στα βορειοδυτικά του προαυλίου βρίσκεται η δεύτερη πύλη που οδηγεί κάτω από τις επάλξεις και σχηματίζει ένα μονοπάτι μαζί με τα εσωτερικά τείχη του κάστρου. Στο τέλος του μονοπατιού βρίσκονται τα φυλάκια και στα αριστερά, όπως τα αντικρίζει ο επισκέπτης, έχουμε την είσοδο για το εσωτερικό προαύλιο, διαστάσεων 30 επί 35 μέτρων. Τα κτίρια γύρω από το προαύλιο έχουν 25 μέτρα ύψος, τα χαμηλότερα. Τα πολυώροφα αυτά κτίρια αποτελούν τους χώρους διαμονής των κρατούμενων, το κελί απομόνωσης, τα αναρρωτήρια, το κυλικείο, η βιβλιοθήκη, το οδοντιατρείο, το μικρό θέατρο, το παρεκκλήσιο, την αποθήκη, τη κουζίνα και τα λουτρά. Γύρω από το κάστρο είχαν τοποθετηθεί συρματοπλέγματα, φρουροί και προβολείς ενώ μετά από ένα συγκεκριμένο διάστημα τοποθετήθηκαν και πολυβόλα.
Το κάστρο πηγή έμπνευσης
Το κάστρο του Κόλντιτς αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλά βιβλία και ταινίες, καθώς και για τηλεοπτικές σειρές, ενώ δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί ξεχωριστό αντικείμενο μελέτης για κάθε άτομο που ενδιαφέρεται για την ιστορία των κάστρων.
Στοιχεία για το κάστρο την περίοδο 1939-1945
Τη περίοδο 1939 έως 1945, το κάστρο μετατράπηκε σε φυλακή αξιωματικών των Συμμαχικών δυνάμεων. Το κάστρο αποτέλεσε τόπο κράτησης ικανότατων στις αποδράσεις προσώπων και ατόμων που είχαν συγγενικές σχέσεις με ηγέτες των Συμμάχων. Αυτά τα δυο στοιχεία κάνουν το κάστρο του Κόλντιτς, την περίοδο της εξουσίας των Ναζί, που ήταν φυλακή, πολύ σημαντικό. Οι πρώτοι αιχμάλωτοι ήταν 140 Πολωνοί αξιωματικοί που έφτασαν τον Οκτώβριο του 1940. Στις 5 Νοεμβρίου του 1940 αιχμαλωτίστηκαν τρεις Καναδοί αξιωματικοί. Δυο μέρες μετά έφτασαν έξι Βρετανοί αξιωματικοί, που είχαν αποπειραθεί να αποδράσουν από τις φυλακές του Λάουφεν. Τον Φεβρουάριο του 1941 200 Γάλλοι αξιωματικοί έφτασαν στο κάστρο. Έως το τέλος του 1941 το κάστρο είχε κρατούμενους 200 Γάλλους, 150 Πολωνούς, 50 Βρετανούς, 68 Ολλανδούς και 2 Γιουγκοσλάβους. thumb|right|Γάλλοι αξιωματικοί, αιχμάλωτοι στο κάστρο του Κόλντιτς
Η διασκέδαση και η ψυχαγωγία των κρατουμένων ήταν δική τους υπόθεση. Σχημάτισαν θεατρικές ομάδες, έπαιζαν αθλητικά παιχνίδια, οργάνωσαν τους πρώτους "ολυμπιακούς αγώνες φυλακών" τον Αύγουστο του 1941, αλληλοδιδάσκονταν στις γλώσσες, έπαιζαν χαρτιά, έπαιζαν μουσική. Ακόμη, υπήρχε στο κάστρο βιβλιοθήκη για να διαβάζουν βιβλία ενώ από τον Βρετανικό Ερυθρό Σταυρό που τους επισκεπτόταν μάθαιναν τα νέα του πολέμου και έπαιρναν προμήθειες. Πολλοί κρατούμενοι, επίσης, παρενοχλούσαν τους φρουρούς και τους περιγελούσαν.
Το Κόλντιτς ως φυλακή υψίστης ασφαλείας (γερμ. Sonderlager) είχε έναν ορισμένο τρόπο λειτουργίας. Οι σκοποί άλλαζαν ξαφνικά, δεν γνώριζαν από πριν ποιος θα φυλάξει και που, ενώ οι αλλαγές γινόντουσαν σε τακτικά διαστήματα. Γινόταν τρεις με τέσσερις καταμετρήσεις των κρατουμένων. Εάν κάποιος δεν παρουσιαζόταν, τότε ενημερωνόταν ο σιδηροδρομικός σταθμός της περιοχής, τα αστυνομικά τμήματα και η Νεολαία Χίτλερ για να συνδράμουν τους φρουρούς στο ανθρωποκυνηγητό.
Ακολουθεί ένας κατάλογος των επιφανών προσώπων που κρατήθηκαν ως αιχμάλωτοι αλλά και ένας κατάλογος των αποδράσεων και των αποπειρών που έγιναν.
Αποδράσεις και απόπειρες
Επειδή οι απόπειρες και οι αποδράσεις που έλαβαν χώρα στις φυλακές-κάστρο του Κόλντιτς ήταν πολλές, καθώς είχαν μαζευτεί εκεί όλοι οι αιχμάλωτοι που είχαν ικανότητες στην απόδραση, η παρακάτω λίστα αναφέρει ενδεικτικά μερικές αξιοσημείωτες. Αναφορικά οι αποδράσεις στα 6 χρόνια λειτουργίας των φυλακών έγιναν 350 με 400 αποδράσεις, από τις οποίες κατάφεραν να διαφύγουν 130 κρατούμενοι αλλά μόνο 12 Γάλλοι, 11 Βρετανοί,6 Ολλανδοί, ένας Πολωνός και ένας Βέλγος έφτασαν ζωντανοί στα εδάφη των Συμμάχων. Τα υλικά για τις αποδράσεις οι κρατούμενοι τα έβρισκαν από την τροφοδοσία του Ερυθρού Σταυρού, από δωροδοκίες φρουρών και από κλοπές στην αποθήκη των Ναζί. Επικοινωνούσαν δε με έναν ερασιτεχνικό ραδιοφωνικό πομπό, που κατασκεύασαν, με το Υπουργείο Πολέμου της Βρετανίας και το γραφείο ΜΙ9, υπεύθυνο για θέματα αποδράσεων. Τον πομπό είχαν κρύψει στο καμπαναριό της εκκλησίας.
Πηγές
Κ Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Σαξονία
Μικρό Πιστό Ροδόπης
Το Μικρό Πιστό είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 45 μέτρα.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Μικρό Πιστό βρίσκεται προς τα όρια του πρώην νομού με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, σε απόσταση 12 χλμ. Ν. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου), 24 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή και 47 χλμ. ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Είναι κτισμένο στην ανατολική άκρη του κάμπου Ροδόπης (Κομοτηνής) με χωράφια αρδεύσιμα επίπεδα και εύφορα, ανάμεσα στα χωριά Αρίσβη (Δ.), Σάπες (ΝΑ.), Αρριανά (Α.-ΒΑ.). Στη βόρεια και δυτική άκρη του χωριού περνάει ο ποταμός Φιλιουρής (ή Λίσσος) ενώ νότια, σε απόσταση περίπου 2,5 χλμ., η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης.
Το 1998, κοντά στο χωριό, πραγματοποιήθηκε ανασκαφή που αποκάλυψε εργαστήριο βυζαντινών εφυαλωμένων κεραμικών, το οποίο χρονολογήθηκε στον 13ο αιώνα και του οποίου το σήμα κατατεθέν ήταν ένας χαραγμένος οκτώπλευρος πλεκτός κόμπος, είτε ως ο κύριος είτε ως συμπληρωματικός διακοσμητικός. Βρέθηκε μεγάλος αριθμός ημιτελών και ολοκληρωμένων ειδών τα οποία μπορούν να ταξινομηθούν ως απλά μονοχρωματικά προϊόντα, είδη με εφαρμοσμένη βαμμένη διακόσμηση και προϊόντα από sgraffito, με το thelatter να είναι η μεγαλύτερη ομάδα.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μικρού Πιστού που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 433 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Μικρό Πιστό Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Εστανισλάου ντα Σίλβα
Ο Εστανισλάου ντα Σίλβα  (Estanislau da Conceicao Aleixo Maria da Silva, 1952-) είναι πολιτικός από το Ανατολικό Τιμόρ. Ανέλαβε πρωθυπουργός στις 19 Μαΐου του 2007 και αντικατέστησε το Ζοζέ Ράμος Όρτα, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος της χώρας. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τον Αύγουστο του 2007, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Σανάνα Γκουσμάο.
Πολιτική καριέρα
Έπειτα από την ανεξαρτησία του Ανατολικού Τιμόρ, το 2002, ο ντα Σίλβα διορίστηκε στο υπουργείο Γεωργίας και τον Ιούλιο του 2006 ορκίστηκε ο πρώτος αντιπρόεδρος του Τιμόρ Λέστε. Τον Μάρτιο του 2007 ανέλαβε υπουργός Άμυνας
Παραπομπές
Σιλβα
Θάνατοι το 1984
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1984
Πράσινοι Οικολόγοι
Οι Πράσινοι Οικολόγοι είναι ισπανικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στις 4 Ιουνίου 2011, όταν 35 ισπανικά πράσινα κόμματα συμφώνησαν να συγχωνευθούν στο «Equo». Ξεκίνησε ως ίδρυμα στις 24 Σεπτεμβρίου 2010 με στόχο να γίνει «ο σπόρος και η πηγή της συζήτησης για την πολιτική οικολογία και την κοινωνική ισότητα, δημιουργώντας ένα κοινωνικοπολιτικό κίνημα».
Ιστορικό
Οι πρώτες εκλογές που συμμετείχαν ήταν οι ισπανικές γενικές εκλογές του 2011, με 216.748 ψήφους (0,9%), καθιστώντας το το 9ο κόμμα με τη μεγαλύτερη υποστήριξη. Το κόμμα ήταν πέμπτο στη Μαδρίτη, ενώ πέτυχε εκπροσώπηση χάρη στον συνασπισμό «Δέσμευση» στη Βαλένθια, στον οποίο συμμετείχε.
Στις εθνικές εκλογές του 2015, το «Equo» μπήκε στη λίστα των Podemos εκλέγοντας τρεις βουλευτές.
Ενόψει των γενικών εκλογών του Νοεμβρίου του 2019, το «Equo» αποχώρησε από το Unidas Podemos και συμφώνησε για εκλογική συγχώνευση με το Más País. Διαφωνώντας με αυτή την απόφαση και πρόθυμος να μείνει με τους Unidas Podemos, ο ιδρυτής του κόμματος Juanxto López de Uralde αποχώρησε και ίδρυσε την Πράσινη Συμμαχία.
Το 2021, το κόμμα αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του σε Πράσινοι Οικολόγοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα στην Ισπανία
Irix
Το IRIX είναι ένα λειτουργικό σύστημα που αναπτύχθηκε από την εταιρεία Silicon Graphics Inc για να χρησιμοποιηθεί στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της (workstations και servers). Είναι βασισμένο στο λειτουργικό σύστημα UNIX System V με κάποιες επεκτάσεις από το BSD. Οι υπολογιστές που διαθέτουν αυτό το λειτουργικό σύστημα μπορούν να πετύχουν ιδιαίτερα υψηλά uptimes, δηλαδή να μείνουν ανοιχτοί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τέλος, το IRIX χρησιμοποιεί το σύστημα αρχείων XFS, το οποίο θεωρείται ότι είναι ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα αρχείων που χρησιμοποιούν την τεχνολογία journaling.
Η τρέχουσα έκδοση του IRIX είναι η 6.5, η οποία δόθηκε στο κοινό τον Μάιο του 1998. Από τότε έχουν βγει διάφορες υποεκδόσεις της μορφής 6.5.Χ.
Ιστορία
Το όνομα IRIX δεν είχε χρησιμοποιηθεί από την αρχική εμφάνιση αυτού του λειτουργικού συστήματος, αλλά μετά την έκδοση 3. Πριν από αυτό χρησιμοποιούνταν ονόματα όπως για παράδειγμα "4D1-2.2", τα οποία προέκυπταν από τον τύπο του υπολογιστή για το οποίο είχε σχεδιαστεί το λειτουργικό σύστημα (IRIS 4D) και από την έκδοση του λειτουργικού συστήματος.
Χαρακτηριστικά
Το IRIX 6 είναι συμβατό με τα λειτουργικά συστήματα UNIX System V Release 4, UNIX 95 και με το πρότυπο POSIX. Ήταν ένα από τα πρώτα λειτουργικά βασισμένα στο UNIX που παρείχε στον χρήστη γραφικό περιβάλλον. Χρησιμοποιήθηκε πολύ στην βιομηχανία παραγωγής κινουμένων σχεδίων και για απεικόνιση επιστημονικών αποτελεσμάτων, κυρίως διότι παρείχε σημαντική υποστήριξη για απεικόνιση γραφικών σε πραγματικό χρόνο.
Το IRIX χρησιμοποιεί το γραφικό περιβάλλον Indigo Magic Desktop με διαχειριστή παραθύρων τον 4Dwm.
Η Silicon Graphics εξέδωσε στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 ένα δελτίο τύπου με το οποίο ανακοίνωσε το τέλος παραγωγής των προϊόντων MIPS/IRIX. Η υποστήριξη του προϊόντος θα τερματιστεί τον Δεκέμβριο του 2013. Οι εναπομείναντες υπολογιστές της εταιρείας θα χρησιμοποιούν το λειτουργικό σύστημα Linux.
Αναφορές
Κατηγορία:Unix
Φαιός νάνος
thumb|250px|[[διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ: άξονας τετμημένων: φασματικός τύπος
άξονας τεταγμένων: Λαμπερότητα 0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες, II: Φωτεινοί γίγαντες, III: Γίγαντες, IV: Υπογίγαντες, V: Νάνοι, VI: Υπονάνοι, VII: Λευκοί νάνοι]] thumb|225px|Σύγκριση μεγέθους: (NASA) 1. [[Ήλιος 2. Φαιός νάνος 3. Δίας 4. Γη.]] Ένας φαιός (καφέ) νάνος (ή καστανός νάνος) δεν είναι ούτε πλανήτης ούτε αστέρας. Χαρακτηρίζεται ως υποαστρικό σώμα και αποτελεί κατά κάποιο τρόπο έναν «αποτυχημένο αστέρα». Λόγω της πολύ μικρής του μάζας, η θερμοκρασία και η πίεση στον πυρήνα του δεν είναι αρκετά υψηλές ώστε να ξεκινήσουν ή να διατηρήσουν τις θερμοπυρηνικές αντιδράσεις. Αλλά σε αντίθεση με τους πλανήτες, ακτινοβολεί λίγο μέσω της δικής του θερμότητας. Ένας φαιός νάνος θα μπορούσε για κάποια εποχή να είχε ξεκινήσει αντιδράσεις θερμοπυρηνικής σύντηξης, αλλά να μην είχε φτάσει ποτέ σε μια σταθερή κατάσταση, με αποτέλεσμα τελικά να σβήσει.
Χαρακτηριστικά
Η ανακάλυψη ενός φαιού νάνου που περιβάλλεται από έναν πρωτοπλανητικό δίσκο αφήνει να εννοηθεί ότι ο σχηματισμός των πλανητών, φυσικά υποπροϊόντα του σχηματισμού αστέρων, είναι εφικτός και γύρω από φαιούς νάνους.
Θερμοκρασία
Ένας φαιός νάνος χαρακτηρίζεται ψυχρός όταν έχει επιφανειακή θερμοκρασία 1.000 °C και θερμός με θερμοκρασία τουλάχιστον 2.000 °C. Η θερμότητα που εκπέμπει ένας φαιός νάνος δεν είναι πλέον παρά το κατάλοιπο του σχηματισμού του (σώμα τέτοιου τύπου δεν παράγει ενέργεια). Ένας νέος φαιός νάνος είναι επομένως κάπως θερμός, αργότερα όμως στη διάρκεια της ύπαρξης του η θερμοκρασία του θα μειωθεί αργά. Οι νέοι φαιοί νάνοι έχουν επιφανειακές θερμοκρασίες ίδιες με αυτές των πιο γηραιών αστέρων μικρής μάζας και σχεδόν δεν διαφοροποιούνται από αυτούς. Μόνο αφού περάσουν μερικά δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια έτη (εξαρτάται από τη μάζα του φαιού νάνου), οι νάνοι αυτοί θα αποκτήσουν θερμοκρασία ίση με αυτήν των ψυχρότερων αστέρων, δηλαδή γύρω στους 1.800 °Κ (1.500 °C). Όταν οι φαιοί νάνοι έχουν ηλικία αρκετών δισεκατομμυρίων ετών, έχουν επιφανειακή θερμοκρασία που κυμαίνεται από 400 °Κ έως 1.000 °Κ (120 °C έως 700 °C).
Παρατήρηση και ανακάλυψη
Οι φαιοί νάνοι δεν παρατηρούνται εύκολα, εφόσον εκπέμπουν μόνο μικρή ποσότητα υπέρυθρης ακτινοβολίας. Οι επιστήμονες μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη τους μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουράνια σώματα Κατηγορία:Είδη αστέρων
Ανανί
Ο Προφήτης Ανανί έζησε στα χρόνια του βασιλιά Ιούδα (955 π.Χ.). Ο βασιλιάς Ασά με τη βοήθεια του Θεού, είχε στην αρχή αποκρούσει νικηφόρα την εναντίον του επιδρομή του βασιλιά της Συρίας. Κατόπιν όμως ο Ασά συνθηκολόγησε με τον βασιλιά της Συρίας και του έστειλε χρυσό και ασήμι, για να τον βοηθήσει στον πόλεμο εναντίον του βασιλείου του Ισραήλ. Τότε ο Προφήτης Ανανί, παρουσιάστηκε στον Ασά και του έκανε δριμύτατη παρατήρηση. Ο Ασά οργισμένος, φυλάκισε τον Προφήτη. Τελικά όμως αυτός απεβίωσε ειρηνικά.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Προφήτη Ανανί στις 27 Μαρτίου.
Τριὰς τρίπους σός, Ἀνανὶ Θεοπρόπε, Δι' ἧς τὸ μέλλον προὔλεγες πρὸ τοῦ τέλους.
Πηγές-Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
1064 Αίθουσα
Η Αίθουσα (Aethusa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,532. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιθουσα
Εκλογές στο Μπαχρέιν
Εκλογές στο Μπαχρέιν διεξάγονται από το 1972. Το κοινοβούλιο αποτελείται από δύο σώματα: το Συμβουλευτικό Συμβούλιο, με 40 μέλη, που διορίζονται από τον βασιλιά και το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων ή Αίθουσα των Αντιπροσώπων (Majlis an-nuwab), που είναι η Κάτω Βουλή, επίσης με 40 μέλη, τα οποία εκλέγονται άμεσα για τετραετή θητεία.
2010
Εκλογές διεξήχθησαν στις 23 Οκτωβρίου (αποφασίστηκαν 40 έδρες) και στις 30 Οκτωβρίου 2010 (για άλλες 9 έδρες). Τις έδρες διεκδίκησαν συνολικά 127 υποψήφιοι, ανάμεσα στους οποίους ήταν και 8 γυναίκες. Καθώς τα πολιτικά κόμματα είναι απαγορευμένα, στις εκλογές έλαβαν μέρος πολιτικές ενώσεις. Στις εκλογές δεν επιτράπηκε η παρουσία διεθνών παρατηρητών, παρά μόνο 292 παρατηρητών από το Μπαχρέιν, με την προσέλευση στις κάλπες να διαμορφώνεται στο 67,7%. Η αντιπολίτευση (Αλ Γουεφάκ) κέρδισε 18 έδρες επί συνόλου 40 εδρών στον πρώτο γύρο και για πρώτη φορά οι Σιίτες και οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι κατέλαβαν τις περισσότερες έδρες. Το κόμμα Αλ Ασαλάχ κέρδισε 3 έδρες, το Αλ Μενμπάρ άλλες 2, ενώ εξελέγησαν και 17 ανεξάρτητοι. Στις 31 Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός Σεΐχης Χαλίφα ιμπν Σουλμάν αλ Χαλίφα παραιτήθηκε και την ίδια ημέρα έλαβε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης.
'''Συμβούλιο Αντιπροσώπων του Μπαχρέιν, 23 Οκτωβρίου και 30 Οκτωβρίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top width=500|Υποψήφιοι/Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες
2001
Ο Εθνικός Χάρτης Δράσης του Μπαχρέιν είναι ένα έγγραφο που υποβλήθηκε από τον βασιλιά Χαμάντ ιμπν Ισά Αλ Χαλίφα του Μπαχρέιν το 2001, προκειμένου να τερματιστεί η λαϊκή εξέγερση της δεκαετίας του 1990 και να επιστρέψει η χώρα στη συνταγματική εξουσία. Εγκρίθηκε σε εθνικό δημοψήφισμα στις 14-15 Φεβρουαρίου 2001, στο οποίο το 98,4% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ του εγγράφου. Το ποσοστό συμμετοχής στο δημοψήφισμα ήταν 90,2%.
Κινεζικό ημερολόγιο
thumb|Ένας συνδυασμός ημερολόγιου, σε Γρηγοριανό σύστημα (κάτω) και με κινεζικα ζωδια (πάνω) Το Κινεζικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό-ηλιακό ημερολόγιο. Σήμερα στην Κίνα για τις καθημερινές δραστηριότητες χρησιμοποιείται το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ενώ το Κινεζικό ημερολόγιο χρησιμοποιείται για τον καθορισμό των παραδοσιακών εορτών όπως το Κινέζικο νέο έτος και στην αστρολογία.
Η παράδοση λέει ότι το ημερολόγιο αναπτύχθηκε από τον πρώτο αυτοκράτορα, Χουάνγκ Ντί (Huang Di) ή Κίτρινο Αυτοκράτορα (περίπου 2698-2599 π.Χ.). Ο τέταρτος αυτοκράτορας, Γιάο (Yao) πρόσθεσε τον εμβόλιμο μήνα όπως και πάλι αναφέρει η παράδοση.
Το Κινέζικο ημερολόγιο υπήρχε ήδη από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ., όπως φαίνεται από αρχαιολογικά ευρήματα (τελετουργικά κόκαλα), με 12 μήνες το χρόνο και περιστασιακά 13 ή 14 μήνες για διόρθωση.
Από το 840 π.Χ. είναι δυνατή ακριβής αντιστοίχιση των ημερομηνιών που αναφέρονται σε ιστορικά στοιχεία.
Άλλα παραδοσιακά ημερολόγια της Ανατολικής Ασίας (Κορεάτικο, Βιετναμέζικο, Θιβετιανό) είναι παρόμοια ή ίδια με το Κινέζικο ημερολόγιο, έχοντας επηρεαστεί από αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κίνας Κατηγορία:Ημερολόγια
Τζαγκανάθα Σάμρατ
Ο Παντίτα Τζαγκανάθα Σάμρατ (1652-1744) ήταν Ινδός αστρονόμος και μαθηματικός, που υπηρέτησε στην αυλή του Τζάι Σινγκ Β΄ και ήταν επίσης ο γκουρού του.
Ο Τζαγκανάθ, του οποίου το όνομα του πατέρα του ήταν Γκανέσα, ενώ ο παππούς του ονομαζόταν Βιθάλα ήταν από Βεδική οικογένεια που καταγόταν αρχικά από τη Μαχαράστρα.
Με πρόταση του Τζάι Σινγκ, έμαθε αραβικά και περσικά, προκειμένου να σπουδάσει Ισλαμική αστρονομία. Καθώς έμαθε άπταιστα αυτές τις γλώσσες, μετέφρασε κείμενα σε αυτές τις γλώσσες στα Σανσκριτικά. Οι μεταφράσεις αυτές περιλαμβάνουν:
Ο Τζαγκανάθα έκρινε ότι όταν η θεωρία και η παρατήρηση διέφεραν, η παρατήρηση ήταν η αληθινή πραμάνα και υπερίσχυε της θεωρίας. Ενώ ο ίδιος χρησιμοποίησε και περίγραψε μια σειρά από αστρονομικά όργανα, τα τηλεσκόπια δεν ήταν ένα από αυτά.
Όθων ντε Τουρναί
Ο Όθων συμμετείχε στην Δ' Σταυροφορία με τον στρατό του Σαμπλίτη ή του Βιλλεαρδουίνου γι' αυτό άλλωστε μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου και τη δημιουργία του Πριγκιπάτου της Αχαΐας τιμήθηκε με τιμάρια. Το Ελληνικό χρονικόν του Μορέως αναφέρει :
Το Γαλλικό χρονικό αναφέρει ότι του δόθηκαν τιμάρια στο Grite ή στο Colovrate, το Αραγωνικό αναφέρει ότι η βαρωνία δόθηκε στον Γοδεφρείδο, γιος του, στην περιοχή του κάστρου της Κλοκίνας. Άλλη εκδοχή λέει ότι ο Όθων έχτισε το κάστρο Καλοβράτ για προσωπική του οικία και να ελέγχει το φέουδο του και από αυτό πήραν τα σημερινά Καλάβρυτα το όνομα τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία των Καλαβρύτων
Αδελφοί Πετρακόπουλοι
Οι αδελφοί Πετρακόπουλοι ήταν αγωνιστές του αγώνα του 1821.
Πρόκειται για τους Αναγνώστη και Γιάννη. Η καταγωγή τους ήταν από τα Λαγκάδια της επαρχίας Καρύταινας.
Χρημάτισαν στρατιωτικοί και οι δύο και υπήρξαν καλοί αγωνιστές. Βρέθηκαν παντού με τον Κολοκοτρώνη και αργότερα με τον Κανέλλο Δεληγιάννη. Πολέμησαν και στο Μεσολόγγι και μαζί με τον Γενναίο Κολοκοτρώνη πήγαν και στην εκστρατεία των Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Νίκη Λάρισας
Η Νίκη είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Η Νίκη βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, δυτικά της λίμνης Κάρλα σε υψόμετρο 55 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 28 χλμ. ΝΑ. από την Λάρισα και 26 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Νίκαια (έδρα του δήμου). Γνωστό και ως «Χατζομπάσι» έως το 1918 το χωριό ήταν μεταξύ των παρακάρλιων οικισμών. Στην απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 277 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Προ Λιγκ
Η Προ Λιγκ (αγγλικά: Pro League) είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση που εδρεύει στο Βέλγιο και ιδρύθηκε το 1974 η οποία περιλαμβάνει επαγγελματικά ποδοσφαιρικά σωματεία που αγωνίζονται στην Πρώτη Κατηγορία Α και στην Πρώτη Κατηγορία Β. Η Προ Λιγκ έχει ως στόχο να αναπτύξει και να προωθήσει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στο Βέλγιο και να εξασφαλίσει την ποιότητα του προϊόντος (ποδοσφαιρικό θέαμα). Το 1997, ήταν ένας από τους ιδρυτές της ένωσης Ευρωπαϊκών Λιγκών Ποδοσφαίρου (EPFL).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Βέλγιο
1065 Αμουνδσενία
Η Αμουνδσενία (Amundsenia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,957. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Νορβηγού εξερευνητή Ρόαλντ Άμουνδσεν.
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, κατά το περιήλιό της η Αμουνδσενία βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο από ότι ο πλανήτης Άρης στο δικό του αφήλιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αμουνδσενίας είναι πιθανώς περίπου 30 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Αμουνδσενία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 45,6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμουνδσενια
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
Ο Ερυθρός Αστέρας (σερβικά: СД Црвена Звезда - SD Crvena Zvezda, ) είναι αθλητικός σύλλογος της Σερβίας που εδρεύει στο Βελιγράδι.
Χρώματα του είναι το κόκκινο και το άσπρο. Έχει 37 τμήματα σε 27 διαφορετικά αθλήματα.
Ο αθλητικός σύλλογος του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου έχει κατακτήσει εκατοντάδες τίτλους, μεταξύ των οποίων 3 διεθνή και 8 ευρωπαϊκά τρόπαια. Οι αθλητές του Ερυθρού Αστέρα έχουν κερδίσει 42 ολυμπιακά μετάλλια, μεταξύ των οποίων 8 χρυσά, 23 ασημένια και 11 χάλκινα.
Ο Ερυθρός Αστέρας βάση τίτλων αποτελεί τον πιο επιτυχημένο αθλητικό σύλλογο στη Σερβία και έναν εκ των τεσσάρων πιο επιτυχημένων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 4 Μαρτίου 1945 από το τότε καθεστώς της χώρας, στη θέση της ομάδας ΣΚ Γιουγκοσλάβια που διαλύθηκε.
Το 1991 η ποδοσφαιρική ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης, αντιμετωπίζοντας στον τελικό που έγινε στο Μπάρι της Ιταλίας, την γαλλική Μαρσέιγ. Οι οπαδοί του έχουν αδελφοποιηθεί με αυτούς του Ολυμπιακού Πειραιώς και με αυτούς της Σπαρτάκ Μόσχας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945 Κατηγορία:Σερβικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Ίκσκιλε
Το Ίκσκιλε (λετονικά: Ikšķile, γερμανικά: Üxküll (Ύξκυλ)) είναι μια πόλη της Λετονίας. Έχει πληθυσμό 7.062 κατοίκων το 2016 και μια έκταση της τάξεως των 2,2 τ.χλμ.
Ετυμολογία
Η ονομασία Ikšķile (ή Uexküll) προέρχεται από το λιβονικό üks kül (στα εσθονικά: üks küla, στα φινλανδικά: yksi kylä). Το Ükskül - Ύξκυλ (üks = ένα, kül = χωριό) σημαίνει «ένα χωριό».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Βιταλιάνο Ποζέλι
Ο Βιταλιάνο Ποζέλι (ιταλ. Vitaliano Poselli) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας που γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1838 στο Καστιλιόνε (Castiglione) της Σικελίας. Αρχικά μετέβη στη Ρώμη, όπου άρχισε τις μελέτες του στην αρχιτεκτονική. Εκεί του προσφέρθηκε η πρώτη εργασία του το 1867 από έναν καθολικό ιερέα, τον Don Bosco. Αφορούσε την ανέγερση της εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου (Santo Stefano) στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ποζέλι στάλθηκε το 1886 στη Θεσσαλονίκη από την Οθωμανική κυβέρνηση για να χτιστεί η Δημόσια Προπαρασκευαστική Σχολή («Idadie») της πόλης. Το 1888 παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στην πόλη. Συνεργάστηκε με τις Οθωμανικές αρχές και δημιούργησε τα σημαντικότερα δημόσια κτήρια. Συγχρόνως, οι ξένες αντιπροσωπείες και οι αποστολές, καθώς επίσης και οι πλούσιοι έμποροι και οι τραπεζίτες, τον επιφόρτισαν με τη δημιουργία διάφορων κοινοτικών, εμπορικών αλλά και ιδιωτικών κτηρίων. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι το Γενί Τζαμί, η Βίλλα Αλλατίνι, το Διοικητήριο, η Καθολική και η Αρμενική εκκλησία, η Τράπεζα Θεσσαλονίκης (Στοά Μαλακοπή), το Γ΄ Σώμα Στρατού, καθώς και η συναγωγή Μπετ Σαούλ, η οποία ανατινάχτηκε από το γερμανικό στρατό το καλοκαίρι του 1943. Τιμήθηκε για την εργασία του από το σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β', από το βασιλέα της Ιταλίας Βιττόριο Εμανουέλε Β' και από την καθολική εκκλησία. μικρογραφία|H μαρμάρινη επιγραφή με το όνομα του Βιταλιάνο Ποζέλι στο [[Γενί Τζαμί Θεσσαλονίκης|Γενί Τζαμί]] Ο Βιταλιάνο Ποζέλι πέθανε το 1918. Αρκετοί από τους απογόνους του ζουν ακόμη στη Θεσσαλονίκη.
Έργα του
Το κτήριο της Φιλοσοφικής Σχολή, χτίστηκε αρχικά για να στεγάσει την Σχολή Ιδιαδέ (Προπαρασκευαστική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, η Σχολή χρησιμοποιήθηκε από το 1913 ως το 1927 ως στρατιωτικό νοσοκομείο και μετά παραχωρήθηκε στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, που μετεγκαταστάθηκε στο κτίριο από την πρώτη του έδρα, στη βίλα Αλλατίνι. Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ήταν ο εμπνευστής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ οι Αλέξανδρος Δελμούζος, Γεώργιος Σκληρός και Μανόλης Τριανταφυλλίδης  ήταν από τους βασικούς συντελεστές του. Το κτίριο πήρε την τελική του μορφή, που διατηρεί ως σήμερα, το 1932. Τις περισσότερες επεμβάσεις ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Α. Δραγούμης, Ι. Δημητριάδης και Αναστάσιος Μεταξάς. Το Γενί Τζαμί (Νέο Τζαμί), είναι το τελευταίο τζαμί της Θεσσαλονίκης και αποτελούσε το Τζαμί των Ντονμέ, δηλαδή το λατρευτικό χώρο των Ντονμέδω ν, των εξισλαμισμένων Εβραίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η αρχιτεκτονική του είναι ένα μίγμα ανατολίτικων, αναγεννησιακών, βυζαντινών, ισλαμικών και μπαρόκ στοιχείων με αρκετές νεοκλασικές επιρροές. Κατά την περίοδο 1925-1962 στεγάστηκε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Σήμερα λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Η βίλα κατασκευάστηκε για λογαριασμό της Φανής Ουζιέλ, σύζυγο του Μωυσή Μορπούργο, γιό της Ραχήλ Αλλατίνη. Το 1952 αγοράστηκε από τον Νίκο Ζαρντινίδη, πολιτικό, υπουργό, ευρωβουλευτή, καθώς και ιδιοκτήτη της αντιπροσωπείας της FIAT. Εκείνη την περίοδο στη βίλα φιλοξενήθηκε ο πρόεδρος της αυτοκινητοβιομηχανίας Τζιάνι Ανέλι. Στη συνέχεια, το 2001 στο κτίριο στεγάστηκε το κέντρο τέχνης Villarte, έπειτα το Ωδείο Βορείου Ελλάδος, ενώ από το 2015 η έπαυλη ανήκει στον Ιβάν Σαββίδη. Η βίλα αποτελεί ένα ενδιαφέρον δείγμα εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής με στοιχεία Art Nouveau.
Πηγές
Κολώνας Β. & Παπαματθαιάκη Λ. (1980) "Ο αρχιτέκτονας Vitaliano Poselli", Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη
Έργα του Βιταλιάνο Ποζέλι στη Θεσσαλονίκη
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Δημήτριος Δεληγιάννης
Ο Δημήτριος Δεληγιάννης (γενν. το 1873, Στεμνίτσα - άγνωστη ημερομηνία θανάτου) ήταν Έλληνας μαραθωνοδρόμος. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Ήταν ένας από τους 17 αθλητές που ξεκίνησαν τον αγώνα μαραθωνίου. Τερμάτισε στην έκτη θέση μεταξύ των εννέα αθλητών που ολοκλήρωναν τον αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
1066 Λομπελία
Η Λομπελία (Lobelia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,359. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γένος φυτών.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λομπελίας εκτιμάται σε 10 περίπου χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λομπελια
Τόνι Μόρρισον
Η Τόνι Μόρρισον (Toni Morrison 18 Φεβρουαρίου 1931-6 Αυγούστου 2019) ήταν αμερικανίδα λογοτέχνιδα, βραβευμένη με τα βραβεία Νόμπελ το 1993 και Πούλιτζερ.
Βίος
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου το 1931 στο Λορέιν του Οχάιο και βαφτίστηκε Chloe Anthony Wofford. Ήταν το δεύτερο απο τα τέσσερα παιδια της οικογένειας της. Οι γονείς της, Ράμα Γούφορντ και Τζωρτζ Γούφορντ, ήταν μετανάστες από τον αγροτικό νότο (Αλαμπάμα). Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον απο νωρίς για την λογοτεχνία, και σπούδασε ανθρωπολογία στα πανεπιστήμια Howard και Cornell από το οποίο έλαβε το μεταπτυχιακό της με θέμα την αυτοκτονία στα έργα των Γουίλιαμ Φώκνερ και Βιρτζίνια Γουλφ, τα οποία ακολούθησε μια ακαδημαϊκή καριέρα στα Texas Southern University ως καθηγήτριας αγγλικών, στο Howard University διδάσκουσα αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία, Yale, και απο το 1989 στο Princeton University, όπου διδάσκει Αφροαμερικανικές σπουδές και δημιουργική γραφή.
Έχει δουλέψει σαν κριτικός, έχει δώσει πολυάριθμες διαλέξεις με ειδικότητα στην Αφρο-αμερικάνικη κουλτούρα. Ξεκίνησε την καριέρα της ως συγγραφέας το 1970 όπου κέρδισε πολύ καλές κριτικές και την αγάπη του κοινού για την επική της δύναμη, τους διαλόγους και την ποιητική και εκφραστική της απεικόνιση της Μαύρης Αμερικής. Για πολλά χρόνια δούλεψε σαν στέλεχος του εκδοτικού οίκου Random House. Είναι μέλος απο το 1981 του American Academy of Arts and Letters, και έχει πάρει πολλές διακρίσεις μεταξύ των οποίων το βραβείο Πούλιτζερ το 1988 για το αριστούργημά της Η αγαπημένη (Beloved) και το Νόμπελ το 1993.
Έφυγε από τη ζωή στις 5 Αυγούστου 2019. Σε ανακοίνωση τους, η οικογένεια και ο εκδότης της (Knopf) επιβεβαίωσαν ότι απεβίωσε, το βράδυ της Δευτέρας 4 Αυγούστου 2019, ενώ νοσηλευόταν στο Montefiore Medical Center της Νέας Υόρκης μετά από μια σύντομη ασθένεια.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αφροαμερικανοί φεμινιστές
Κωνσταντίνος Καρατζάς
Ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος Καρατζάς (1799-1860) ήταν ο δεύτερος γιος του ηγεμόνα της Βλαχίας Ιωάννη Καρατζά (1754-1844).
Η οικογένεια Καρατζά έχει καταβολές από το Βυζάντιο και αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικότερες και πλέον διακεκριμένες περιπτώσεις φαναριώτικων οίκων.
Ο Κωνσταντίνος Ι. Καρατζάς γεννήθηκε το 1799 στην Κωνσταντινούπολη. Το 1819 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και τον Ιούλιο του 1821 αποβιβάστηκε στο Νεόκαστρο της Πελοποννήσου μεταφέροντας πολεμοφόδια και χρήματα, καθώς και ξένους αξιωματικούς. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1821 εκλέγεται στην εθνική βουλή στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου.
Η πρώτη σύζυγος του Κωνσταντίνου Ι. Καρατζά ονομαζόταν Αδελαΐδα Κόντο-Ντάντολο (1814-1890), απόγονος οικογένειας Δόγηδων της Βενετίας, με την οποία απέκτησε έναν γιο τον πρίγκιπα Ιωάννη (Ιωάννης-Κωνσταντίνος-Αλέξανδρος-Όθων) (1835-1894).
Η δεύτερη σύζυγος του Κωνσταντίνου Ι. Καρατζά ήταν η Αικατερίνη Ταμπακοπούλου (Catherine Tabacopoulo), απόγονος της ιστορικής οικογένειας των Ταμπακόπουλων της Βυτίνας, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον πρίγκιπα Γεώργιο (1850-1871) και μία κόρη την πριγκίπισσα Μαρία (1854-1910). Ο Κωνσταντίνος Καρατζάς πέθανε στη Χάγη το 1860.
Συγγενείς του Κωνσταντίνου Καρατζά ήταν οι Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Δημήτριος Υψηλάντης, Σπυρίδων Τρικούπης και ο γιος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κολίνος-Κωνσταντίνος.
Ο εγγονός του Κωνσταντίνου Ι. Καρατζά, Κωνσταντίνος (Constantin Karadja) (1889-1950), ήταν διπλωμάτης της Ρουμανίας και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου διέσωσε 51.000 Εβραίους (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) από απέλαση και εξόντωση στα ναζιστικά στρατόπεδα και το 2005 έλαβε τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών» από το Γιαντ Βασσέμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Καρατζά
Φέανορ
Ο Φέανορ (Fëanor) είναι φανταστικός χαρακτήρας από τον μυθικό κόσμο του Τόλκιν. Είναι Ξωτικό,της φυλής των Νόλντορ. Πατέρας του είναι ο Φίνγουε, βασιλιάς των Νόλντορ, και μητέρα του η Μίριελ. Συχνά αναφέρεται ως ο πιο χαρισματικός από τα παιδιά του Ιλούβαταρ.
Η Ζωή στο Βάλινορ
Ο Φέανορ γεννήθηκε το 1169 της Εποχής των Δέντρων(ΕτΔ) στο Τίριον, στην πόλη των Νόλντορ στο Βάλινορ. Η μητέρα του Μίριελ του έδωσε το όνομα Φέανορ που σημαίνει Πνεύμα της Φωτιάς. Λίγο μετά την γέννηση του, η Μίριελ αναλώθηκε πνευματικά και σωματικά και είπε στον Φίνγουε πως πόθησε να απελευθερωθεί από τους μόχθους της ζωής. Έπειτα από λίγο καιρό το πνεύμα της έφυγε από το σώμα της και πέρασε στα δώματα του Μάντος. Από τότε ο Φίνγουε, έδωσε όλη του την αγάπη στον Φέανορ.
Ο Φέανορ μεγάλωνε γρήγορα.Ήταν ψηλός,με μαύρα μαλλιά και λαμπερά ματιά. Ως χαρακτήρας ήταν ηγετικός, και στην επιδίωξη των στόχων του ήταν θερμός και σταθερός. Από όλους τους Νόλντορ ήταν ο πιο επιδέξιος στα χέρια και ο πιο οξυδερκής στο νου. Επινόησε το δικό του αλφάβητο, που πήρε το όνομα του και ανακάλυψε πως μπορεί να φτιάχνει πετράδια. Ο Φέανορ έμαθε πολλά από τον Μάχταν σχετικά με την κατασκευή πραγμάτων από μέταλλο και πέτρα. Ο ίδιος ο Μάχταν ήταν μαθητής του Βάλα Άουλε. Σε σχετικά νεαρή ηλικία ο Φέανορ παντρεύτηκε τη Νέρντανελ, κόρη του Μάχταν,με την όποια απέκτησε εφτά γιους. Τον Μαέδρος, τον Μάγκλορ, τον Κέλεγκορμ, τον Καράνθιρ, τον Κουρούφιν,και τους δίδυμους Άμροντ και Άμρας. Μερικά χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Φίνγουε ξαναπαντρεύτηκε, αυτή την φορά με την Ίντις. Αυτή δεν ήταν Νόλντορ, αλλά καταγόταν από τους Βάνυαρ. Με την Ίντις απέκτησε τέσσερα παιδιά, την Φίντις, τον Φινγκόλφιν, την Ίριμε και τον Φινάρφιν. Ο Φέανορ δεν χάρηκε με το γάμο του πατέρα του και δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα την Ίντις και τα παιδιά της. Δεν τους έδινε πολύ σημασία και ζούσε χώρια από αυτούς εξερευνώντας την χώρα του Άμαν.
Η Κατασκευή των Σίλμαριλ
Για αρκετά χρόνια ο Φέανορ συνέχισε να δουλεύει χαρούμενα, παρέα με τους γιους του και τους τεχνίτες των Νόλντορ. Και αρκετές φορές ήταν καλεσμένοι στο παλάτι του Άουλε. Ήρθε όμως η εποχή που ο Μέλκορ,ο μεγάλος εχθρός των Βάλαρ, ολοκλήρωσε την ποινή της φυλάκισης του. Και οδηγήθηκε μπροστά στους θρόνους των Βάλαρ, από τους οποίους πήρε άφεση. Κέρδισε λοιπόν ξανά την ελευθερία του, αλλά ήταν περιορισμένος μέσα στο Άμαν. Λίγο καιρό αργότερα, ο Φέανορ έφτιαξε τα Σίλμαριλ, το πιο ξακουστό έργο των Ξωτικών. Ο Φέανορ είχε φτάσει στο απόγειο της δύναμης του και σκέφτηκε πως θα θα γινόταν το φως των Δέντρων να παρέμενε άφθαρτο. Βάζοντας όλη του τη τέχνη και την δεξιοσύνη κατάφερε να πετύχει αυτόν τον άθλο. Τα τρία Σίλμαριλ που δημιούργησε είχαν το σχήμα μεγάλων πετραδιών. Έμοιαζαν σαν κρύσταλλα και ήταν τόσο ανθεκτικά που καμία δύναμη μέσα στην Άρντα δεν μπορούσε να τα σπάσει ή να τα καταστρέψει. Την εσωτερική φλόγα τους ο Φέανορ την δημιούργησε από το ανάμεικτο φως των Δέντρων του Βάλινορ. Όλοι όσοι είδαν τα Σίλμαριλ γέμισαν θαυμασμό και παίνευαν τον Φέανορ. Και η Βάρντα τα καθάγιασε, ώστε ούτε σάρκα θνητή, ούτε χέρια ακάθαρτα, ούτε οποιονδήποτε κακοποιό πλάσμα να μπορεί να τα αγγίξει χωρίς να καεί και να καρβουνιάσει το χέρι του. Και ο Μάντος προφήτεψε ότι η μοίρα της Άρντα είναι κλεισμένη μέσα τους. Ο Μέλκορ όμως τα πόθησε για τον εαυτό του και έβαλε στόχο να τα αποκτήσει και να καταστρέψει τον Φέανορ.
Η Αναταραχή των Νόλντορ
Ο Μέλκορ προσποιήθηκε φιλία στους Νόλντορ και τους βοηθούσε και τους έδινε συμβουλές σε αρκετά θέματα. Ο Φέανορ όμως δεν τον εμπιστεύονταν και δεν ζητούσε συμβουλές από κανέναν, εκτός από τον πατέρα του και την γυναίκα του. Παράλληλα άρχισε να τρέφει μια άπληστη αγάπη για τα Σίλμαριλ,και τα φορούσε στο μέτωπο του μόνο σε μεγάλες γιορτές και τις υπόλοιπες ώρες τα φύλαγε στο θησαυροφυλάκιο του και άφηνε μόνο την οικογένεια του να τα δει. Ο Μέλκορ συνέχιζε να παραπλανεί τους Νόλντορ,μιλώντας τους για τις χώρες της Μέσης Γης και τα δικά τους βασίλεια που θα μπορούσαν να ιδρύσουν εκεί. Επίσης τους μίλησε και για τον ερχομό των Δευτερογέννητων,των Ανθρώπων. Και ψιθυριζόταν ανάμεσα στους Νόλντορ ότι οι Βάλαρ τους κρατούσαν στο Άμαν αιχμάλωτους για να έρθουν οι άνθρωποι και να τους υποκαταστήσουν στα βασίλεια της Μέσης Γης.Η φλόγα της επιθυμίας για ελεύθερα και πλατύτερα βασίλεια έκαιγε πιο δυνατά στην ενθουσιώδη καρδιά του Φέανορ. Και ο Μέλκορ χαιρόταν διότι αυτός ήταν ο στόχος του.Ο Φέανορ ποτέ δεν είχε καλές σχέσεις με τον ετεροθαλή αδερφό του τον Φινγκόλφιν, και τώρα που ήταν και οι δυο μεγάλοι πρίγκιπες ζήλευαν ο ένας τον άλλον. Τότε ο Μέλκορ βρήκε την ευκαιρία να διαδώσει καινούργια ψέμματα,ότι ο Φέανορ ήθελε να διώξει τους γιους της Ίντις από το Τίριον και ότι αυτοί ήθελαν να σφετεριστούν την βασιλεία του Φίνγουε και να αρπάξουν τα πρωτοτόκια του Φέανορ για την διαδοχή του θρόνου.Και όταν είδε ο Μέλκορ ότι τα ψέμματα του έπιαναν τόπο,και ότι η περηφάνια και ο θυμός των Νόλντορ είχε μεγαλώσει,τους μίλησε για όπλα. Και ο Φέανορ έφτιαξε ένα κρυφό σιδηρουργείο που ούτε ο Μέλκορ δεν το πήρε είδηση. Σύντομα ο Φέανορ άρχισε να μιλάει ανοιχτά κατά των Βάλαρ και να διακηρύσσει ότι θα έφευγε από το Βάλινορ,να πάει στην Μέση Γη και θα έσωζε τους Νόλντορ από την αιχμαλωσία αν τον ακολουθούσαν. Τότε ξέσπασε μεγάλη ταραχή στο Τίριον και ο Φίνγουε συγκάλεσε συμβούλιο. Εκεί ο Φινγκόλφιν συμβούλεψε τον πατέρα του να συγκρατήσει την έπαρση του Φέανορ, και του θύμησε ότι παλιά ο ίδιος ο Φίνγουε παρότρυνε τους Νόλντορ να πάνε στο Βάλινορ. Και ότι αν μετάνοιωνε γι'αυτό έχει τον ίδιο και τον Φινάρφιν να τιμήσουν τα΄λόγια του.