cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαχ Σουτζά Ντουρανί
Εξορία
Κατά τη διάρκεια της εξορίας του, ο Σουτζά ικανοποίησε τη βιαιότητά του κόβοντας μύτες, αυτιά, γλώσσες, πέη και όρχεις των αυλοκόλακων και των δούλων του όταν τον δυσαρεστούσαν ακόμη και στο ελάχιστο. Όταν ο Αμερικανός τυχοδιώκτης δρ. Τζοσάια Χάρλαν επισκέφθηκε το ανάκτορο του Σουτζά στην εξορία του κατέγραψε πως έλειπαν μέρη του σώματος από όλους τους αυλικούς και τους δούλους του, οι οποίοι τον δυσαρέστησαν. Όλοι αυτοί ήταν δουλικά προσηλωμένοι, παρά την κακομεταχείριση, στον αφέντη τους, ενώ ο Χάρλαν σημείωσε πως υπήρχε «ομάδα μουγκών, ευνούχων και κουφών στην υπηρεσία του πρώην βασιλιά». Όταν ο Σουτζά πήγε για πικνίκ με τις τέσσερις συζύγους του, ο άνεμος διέλυσε τη σκηνή του. Για το γεγονός αυτό κατηγόρησε έναν άνδρα, ο οποίος δεν είχε αυτιά. Τον ανάγκασε να ευνουχιστεί ως μέρος της τιμωρίας του για το ελλιπές στήσιμο της σκηνής μπροστά στο έντρομο βλέμμα του Χάρλαν. Ο μεγάλος βεζίρης του Σουτζά, Μουλάχ Σακούρ άφησε τα μαλλιά του να μακρύνουν τόσο ώστε να μη φαίνονται τα κομμένα αυτιά του. Ο Χάρλαν ανέφερε πως ήταν τυχερός μιας και το υπόλοιπο σώμα του ήταν άθικτο. Παρ' όλα αυτά, ή ίσως επειδή ήταν ακρωτηριασμένος, ο μεγάλος βεζίρης του Σουτζά είχε μεγάλη ευχαρίστηση να ακρωτηριάζει τους άλλους και πάντα υποκινούσε τον αφέντη του να ακρωτηριάζει κάποιον άλλον. Ο Χάρλαν παρατήρησε ότι όλοι οι άνδρες γύρω από τη Σουτζά είχαν τουλάχιστον ένα μέρος του σώματός τους ακρωτηριασμένο, αν όχι περισσότερα, και όλοι φαινόταν εξαιρετικά φοβισμένοι προς τον αφέντη τους, ο οποίος ήταν ικανός να εξοργιστεί κάθε φορά που δυσαρεστούνταν με αποτέλεσμα τους ακρωτηριασμούς των σωμάτων. Ο Χάρλαν συγχαίρει τη «χάρη και την αξιοπρέπεια της συμπεριφοράς της Υψηλότητας», παρατηρώντας την αίσθηση της δύναμης που σχεδίαζε, αλλά και ότι «τα χρόνια απογοήτευσης δημιούργησαν στο πρόσωπο του πρώην Βασιλιά ένα βλέμμα μελαγχολίας και παραίτησης». Ο Χάρλαν, ένας άνδρας χωρίς επαρκή στρατιωτική εμπειρία και γνώση του Παστούν, πρότεινε να καθοδηγήσει μια εισβολή στο Αφγανιστάν για να αποκαταστήσει την Σουτζά, μια προσφορά που οδήγησε τον πρώην μονάρχη να προκαλέσει «μια ποιητική έκρηξη στο όνομα της Καμπούλ» και στους κήπους της, με φρούτα και με μουσική του κορυφώθηκε ως «Η Καμπούλ ονομάζεται Στέμμα του Αέρα. Προσεύχομαι για την κατοχή εκείνων των απολαύσεων που η μόνη μου χώρα μπορεί να προσφέρει». Όταν ο Χάρλαν του έταζε ό,τι ήθελε για να αποδεχθεί την προσφορά του ή όχι, ο Σουτζά συμφώνησε. Ο Χάρλαν προσέλαβε έναν ράπτη για να ράψει μια αμερικανική σημαία, την οποία ο Χάρλαν είχε στη Λουντιάνα, και άρχισε να προσλαμβάνει μισθοφόρους για την εισβολή στο Αφγανιστάν, υποδηλώνοντας ότι εργαζόταν για την αμερικανική κυβέρνηση (κάτι που δεν ίσχυε). Ο Χάρλαν τελικά απογοητεύτηκε από τον Σουτζά, γράφοντας ότι δεν τον θεωρούσε ως «νόμιμο μοναρχία, θύμα των προδοτικών πρακτικών», αλλά μάλλον ως «τυφλό τύραννο, άκαμπτο στις διαθέσεις, εκδικητικό στις δικές του εχθρότητες, χωρίς ελπίδα στις προσκολλήσεις του, τις θλίψεις του. Θυμόταν τις κακοτυχίες του μόνο για σκοπούς εκδίκησης».
Αποκατάσταση στην εξουσία
Το 1838 έλαβε την υποστήριξη των Βρετανών και του Σιχ Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ ώστε να αποσπάσει βίαια την εξουσία του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν. Ο Τζορτζ Έντεν, 1ος Κόμης του Όκλαντ, θεωρούσε πως οι περισσότεροι Αφγανοί θα υποδεχόταν με ευχαρίστηση την επιστροφή του Σουτζά ως του νόμιμου ηγέτη τους, αλλά για την ακρίβεια μέχρι το 1838, οι περισσότεροι κάτοικοι του Αφγανιστάν δεν τον θυμούνταν, και όσοι τον θυμούνταν τον θεωρούσαν βίαιο και τυραννικό ηγέτη τον οποίον μισούσαν απολύτως. Κατά τη διάρκεια προέλασης προς την Καμπούλ, το κύριο βρετανικό στρατόπεδο δέχθηκε επίθεση από δύναμη Γαζήδων, εκ των οποίων οι 50 αιχμαλωτίστηκαν. Όταν οι αιχμάλωτοι βρέθηκαν μπροστά στον Σουτζά, ένας από αυτούς χρησιμοποίησε ένα μαχαίρι το οποίο έκρυβε στις ρόμπες του για να σκοτώσε έναν από τους πρεσβευτές του Σουτζά, προκαλώντας την οργή του Σουτζά ο οποίος διέταξε τον αποκεφαλισμό 50 αιχμαλώτων σε αυτό το σημείο. Ο Βρετανός ιστορικός Σερ Τζον Ουίλλιαμ Κέι έγραψε για τη «αχαλίνωτη βιαιότητα» της μαζικής εκτέλεσης καθώς και οι 50 αιχμάλωτοι αποκεφαλίστηκαν ενέτειναν την εκστρατεία, αναφέροντας πως οι «οξείς λυγμοί» των αιχμαλώτων που περίμεναν την εκτέλεσή τους ήταν ο «πένθιμος θρήνος» της «ανίερης πολιτικής» για την αποκατάσταση του Σουτζά. Ο Σουτζά αποκαταστάθηκε στον θρόνο από τους Βρετανούς στις 7 Αυγούστου 1839, 30 χρόνια μετά την εκθρόνισή του, αλλά δεν παρέμεινε στην εξουσία μετά την αποχώρηση των Βρετανών. Μετά την αποκατάστασή του, ο Σουτζά ανακοίνωσε ότι θεωρούσε τον λαό του ως «σκυλιά» που έπρεπε να διδαχθούν να είναι υπάκουοι στον κύριό τους, και πέρασε τον χρόνο του, απαιτώντας αιματηρή εκδίκηση για εκείνους τους Αφγανούς που ένιωθε ότι τον είχαν προδώσει, κάνοντάς τον εξαιρετικά μη δημοφιλή στον λαό του. Κλείστηκε στο οχυρό Μπάλα Χισάρ στην Καμπούλ και όταν αποχώρησε από αυτό δολοφονήθηκε από τον Σουτζά ουντ-Νταουλά, μετά από επιμονή του Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν στις 5 Απριλίου 1842.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
ISA
200px|right|thumb| Πέντε υποδοχείς 16-bit καρτών επέκτασης και μία 8-bit (η μικρότερη σε μήκος) όλες ISA σε μητρική κάρτα.
Ο ISA (Industry Standard Architecture) είναι ένας παρωχημένος τύπος διαύλου ηλεκτρονικών υπολογιστών για την προσθήκη καρτών επέκτασης. Για παράδειγμα μια υποδοχή ISA μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προσθήκη μιας κάρτας γραφικών, μιας κάρτας δικτύου ή μιας επιπλέον σειριακής θύρας. Η υποδοχή ISA ενσωματώθηκε στην πρώτη γενιά των ΙΒΜ συμβατών ηλεκτρονικών υπολογιστών με μικροεπεξεργαστή 8088 της Intel.
Η γνήσια 8-bit έκδοση της ISA θύρας παρουσιάστηκε το 1981 αλλά η τεχνολογία δεν έγινε ευρέως γνωστή μέχρι το 1984, όταν ανακοινώθηκε η 16-bit έκδοση. Από μερικούς ανταγωνιστικούς κατασκευαστές χρησιμοποιήθηκαν οι τεχνολογίες των MCA και VLB, αλλά η θύρα ISA παρέμεινε ο πιο κοινός δίαυλος επέκτασης κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990. Παρόλα αυτά προς το τέλος του 20ου αιώνα, οι θύρες ISA άρχισαν να αντικαθιστώνται από τις ανώτερες σε ταχύτητα θύρες PCI και AGP. Σήμερα, οι περισσότεροι κατασκευαστές μητρικών καρτών χρησιμοποιούν για επέκταση θύρες PCI, και PCI Express.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητρική κάρτα
Γεώργιος Ι. Οικονομίδης
Ο Γεώργιος Οικονομίδης του Ιωάννη (1854-1933) ήταν Έλληνας ευπατρίδης πολιτικός από την Ήπειρο.
Ήταν γιος του Ιωάννη Οικονομίδη του Γεωργίου, Γερουσιαστή της Πελοποννησιακής Γερουσίας.
μικρογραφία|[[Αδαμάντιος Πεπελάσης: ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ (1981)]]
Βιογραφικό
μικρογραφία|Χειρόγραφη αφιέρωση στο εγγονό του [[Κωνσταντίνος Ν. Παπαδημητρίου|Κωνσταντίνο Ν. Παπαδημητρίου. (Αρχές 20ου αιώνα) - Αρχείο ΕΒΕ]] Γεννήθηκε στην Άρτα το 1854. Αποφοίτησε με άριστα από την Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων.
Οι γονείς του ήταν, ο Ιωάννης Οικονομίδης και η Ελένη Μπότσαρη, κόρη του ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Μάρκου Μπότσαρη της ομώνυμης οικογένειας των Μποτσαραίων στην Άρτα.
Ήταν πατέρας του Βουλευτή Άρτας & Πρεβέζης & Λευκάδος Κωνσταντίνου Γ. Οικονομίδη (1881-1950), παππούς του Βουλευτή Άρτας Κωνσταντίνου Ν. Παπαδημητρίου (1914-2006) και προ-παππούς του Βουλευτή Άρτας Ελευθερίου Κ. Παπαδημητρίου.
Διατηρούσε στενή προσωπική φιλία με τον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εκλέχθηκε έξι φορές δήμαρχος Θεοδωρίας Άρτας (περιοχής των ορεινών Τζουμέρκων) επί 17 έτη και κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής Άρτας, στις εκλογές της 16ης Απριλίου 1895, στις εκλογές της 20ης Φεβρουαρίου 1905, στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 και στις εκλογές της 11ης Μαρτίου 1912.
Η εξαγορά του Βουργαρελίου
Μετά την απελευθέρωση της Άρτας το 1881 δημιουργήθηκε το λεγόμενο αγροτικό ζήτημα, που αφορούσε στην ιδιοκτησία και κατοχή των πρώην τουρκικών γαιών.
Ο Γεώργιος Οικονομίδης εξιστορεί:
"Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή της Άρτας πλήν της πόλεως, της κτηματικής περιοχής αυτής και 14 χωριών απετέλει εν τεράστιον "τσιφλίκιον" που ανήκεν στον Κωνσταντίνο Καραπάνο. Οι αγρότες ουδέν δικαίωμα κυριότητας επί των αγρών των είχον, υπεχρεουντο δε να καταβάλουν εις τον τιμαριούχον το 1/3 της παραγωγής των. Με την απελευθέρωσιν της περιοχής οι κάτοικοι ήλπισαν οτι με την έθνική των ελευθερίαν, θα αποκτών αυτομάτως και την οικονομικήν και δε θα επλήρωνον πλέον το γεώμορον εις τον φεουδάρχη".
Όμως, αυτό δε συνέβη για τους λόγους και τις αιτίες που αναφέρονται στο βιβλίο. "Οι αγρόται, υπακούοντες εις τας συστάσεις της εν Αθήναις επιτροπής και εις τον ηγέτην Γεώργιο Παχύν, ηρνόυντο να καταβάλουν το γεώμορον. Συνέπεια τούτο εσήμειώθησαν στάσεις και συμπλοκές (1882) εις διάφορα χωρία, συνελήφθη δε και εφυλακίσθη και ο Γ. Παχύς, μετ' εμού. Δυστυχώς, η τότε Κυβέρνησις Κουμουνδούρου, εδικαίωσε τους τιμαριουχους και το αγροτικό ζήτημα έμεινεν επί πολλά έτη άλυτον".
"Την 4ην όθεν Οκτωβρίου του 1884 συνετάχθη υπό τον συμβολαιογράφο Άρτας Βάλλα το υπ'αριθμ. 2701 συμβόλαιο αγοραπωλησίας Βουργαρελίου.[...] το ποσό της αξίας των ούτω διακατεχομένων κτημάτων εις δραχμάς 272.770 εφ ων άνελογήθη το ποσόν των δύο χιλιάδων λιρών και ούτως εχρεώθη έκαστος με το ανάλογον της αξίας των κτημάτων του".
Δημιουργήθηκαν όμως πολλά προβλήματα για την εκτέλεση της ως άνω πράξης.
Εν τω μεταξύ το έτος 1888, "εν τελεία άγνοία πάντων ημών, μη διανοουμένων ουδέ κατ' όναρ το τοιούτον (άγνοια των κατοίκων), ο Κων/νος Καραπάνος διενήργει εν Κωνσταντινούπολη την αγοράν των διά της αγοραπωλησίας Βουργαρελίου δικαιώματων του Αβραάμ Πασά ως και των χωρίων Μήγερις, Μπούγας και πολλών άλλων εν τω Νομώ Άρτης, όπερ και επραγματοποίησε την 15ην Σεπτεμβρίου του έτους 1888 διά του υπ.αριθμ. 12793 πωλητηρίου συμβολαίου της Ελληνικής Πρεσβείας Κωνσταντινούπολης".
"Μετά μήνα δε έδεχόμην τον δικαστικό κλητήρα με επιταγάς ως πληρεξούσιος Βουργαρελίου η να καταβάλω αμέσως τω Καραπάνω 3.400 λίρας ή να τω παραδώσω το Βουργαρέλιον ως πρότερον τσιφλίκι του, άλλως θα ενεργεί μετά παρέλευσιν μηνός την έξωσιν μας αναγκαστικώς". Ο Οικονομίδης απάντησε στον Καραπάνο και του συνέστησε να υπαναχωρήσει "άλλως να αντιτάξω αυταπαρνήτως απεγνωσμένην στασιαστικήν αντίδρασην υπέρ των χωρικών, ωθών τα πράγματα μέχρι των άκρων".
Ο Γεώργιος Οικονομίδης πραγματοποίησε εκείνη την περίοδο 1888 - 1889, αρκετά ταξίδια στην Αθήνα και τον "Νοέμβριο 1889 μέσω της μεσολάβησης του Χαρίλαου Τρικούπη, πέτυχε τη σύναψη δανείου 98.587 δραχμών μεταξύ Βουργαρελίου και της Ηπειρωτικής Τράπεζας".
Όπως αναφέρει αναλυτικά στο βιβλίο του ο Οικονομίδης, το ζήτημα εξαγοράς ήταν πολύπλοκο και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να επιλυθεί.
Τελικά, τα ζητήματα της μεγάλης ιδιοκτησίας και των εθνικών γαιών, λύθηκαν οριστικά με την αγροτική μεταρρύθμιση του Ελευθερίου Βενιζέλου, η οποία εξαγγέλθηκε το 1917, άρχισε να εφαρμόζεται όμως μετά το 1922 και την έλευση των προσφύγων και ολοκληρώθηκε το 1932.
Γενικές πληροφορίες
Για το σπίτι των Μποτσαραίων στην Άρτα (κουτζέκι τοῦ τσιφλικίου τοῦ Βουργαρελίου) παρέχει πληροφορίες στο βιβλίο του ο Γεώργιος Οικονομίδης όπως και ο συγγραφέας Γιάννης Καλπούζος στο βιβλίο του "Ιμαρετ".
Κατά την ομαδική σφαγή από της κατοχικές δυνάμεις, την 15η και 16η Αυγούστου 1943 στο Κομμένο Άρτας, εκ των απογόνων του Γεωργίου Οικονομίδη εξετελέσθηκαν οι Γεώργιος Σιμεντζής και η κόρη του Παναγιώτα και εκ της οικογενείας της Θεοδοσίας Λάμπρου Ζορμπά εξετελέσθηκαν άπαντες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του 19ου αιώνα
Πολιορκία των Σαλώνων
Η Πολιορκία στα Σάλωνα ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1821 με σκοπό την απελευθέρωση των Σαλώνων. Διήρκεσε από την αρχή της Επανάστασης ως τις 10 Απριλίου του ίδιου έτους 1821.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Οπλαρχηγός (κλέφτης και εν-συνεχεία αρματολός Στερεάς) της επαρχίας Σαλώνων ήταν ο Πανουργιάς, ο οποίος, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, όταν πολιορκήθηκε ο Αλής (1820) και ειδοποιημένος από επιστολή του Παπαφλέσσα, έφυγε από τα Ιωάννινα (όπου ήταν έγκλειστος επί 3ετία) και ήλθε στα Σάλωνα. Στις 24 Μαρτίου, όταν έμαθε ότι επαναστάτησε η Αχαΐα, ο Πανουργιάς βρισκόταν μαζί με τους 60 αρματολούς του (άριστα εκπαιδευμένους και πειθαρχημένος, με εμφάνιση τακτικού στρατιωτικού σώματος) στην Μονή του Προφήτη Ηλία, μιάμιση ώρα έξω από τα Σάλωνα. Εκεί κάλεσε τους προεστούς της πόλης και των χωριών και έκανε γενική συνέλευση στο Γαλαξείδι, στην οποία ομόφωνα αποφασίστηκε να επιτεθούν στους Τούρκους. Στη συνάντηση εκείνη, κατόπιν πρόσκλησης του Ι. Παπαδιαμαντόπουλου (απεσταλμένου του Π.Π. Γερμανού), προσήλθαν, μεταξύ άλλων, οι Οδυσσέας Ανδρούτσος, Γιάννης Γκούρας και Κόντος, ο Δεσπότης Ησαΐας Σαλώνων κ.α. Ο Πανουργιάς έλαβε, επί αποδείξει του, 14.000 γρόσια με σκοπό να καλύψει τα έξοδα της στρατολόγησης μαχητών. Διέταξε τον γαμπρό του και υποπλαρχηγό Θανάση Μανίκα να στρατολογήσει στα Βλαχοχώρια όλους όσους μπορούσαν να κρατήσουν όπλο. Έστειλε και τον εξάδερφό του, Γιάννη Γκούρα στον Άγιο Γεώργιο να στρατολογήσει και αυτός και να συνεννοηθεί με τους κατοίκους του Γαλαξειδίου.
Αφού συνεννοήθηκαν, ξεκίνησαν την νύχτα της 26ης Μαρτίου, ξημερώθηκαν στα Σάλωνα και πολιόρκησαν το φρούριο υπό την αρχηγία του Πανουργιά. Οι Τούρκοι που είχαν υποπτευθεί την εξέγερση των Ελλήνων είχαν προλάβει και κλείστηκαν στο φρούριο με όλα τα γυναικόπαιδα, και με τους πρόσφυγες από τη Βοστίτσα που είχαν καταφύγει εκεί από την Πελοπόννησο. Μεταξύ αυτών ήταν και 600 ένοπλοι.
Οι Τούρκοι ήταν δυνατοί, αλλά και οι Έλληνες επιτέθηκαν με ορμή, ώστε κυρίευσαν την πρώτη κιόλας μέρα τα αποθέματα του νερού. Οι πολιορκημένοι αναγκάστηκαν από έλλειψη νερού να εξορμήσουν στις 8 Απριλίου με σκοπό να κυριεύσουν μια κοντινή πηγή, αλλά απέτυχαν και φονεύθηκαν 13, μεταξύ των οποίων και ο ανδρείος Χάιδας.
Μετά από στενότατη πολιορκία, οι Τούρκοι στερούμενοι τροφών και νερού αναγκάστηκαν μετά από 14 ημέρες στις 10 Απριλίου να παραδοθούν, αφού πρωτύτερα συμφώνησαν να μην τους πειράξουν. Βγήκαν και παρέδωσαν τα όπλα τους στον Πανουργιά που τα παρέλαβε καθιστός μπροστά στην Πύλη. Όσοι ήθελαν και ένοιωθαν ασφαλείς παρέμειναν στα σπίτια τους, ενώ οι άλλοι όλοι διασκορπίστηκαν στα χωριά.
Το φρούριο των Σαλώνων ήταν το πρώτο που κατέλαβαν οι Έλληνες στην Επανάσταση του 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Ιστορία της Φωκίδας
Ευαγγέλιο του Βίττεκιντ
Το Ευαγγέλιο του Βίττεκιντ (λατινικά: Codex Wittekindeus) είναι εικονογραφημένη χειρόγραφη περγαμηνή που γράφτηκε στην σχολή γραφής και εικονογράφησης της Μονής της Φούλντα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της Οθωνικής εικονογραφίας. Φυλάσσεται στην Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου με τον αύξοντα αριθμό ''Codex Theol. Lat. fol. 1''.
Περιγραφή
Το ευαγγέλιο αποτελείται από 127 φύλλα περγαμηνής με πανέμορφες εικονογραφίες, οι οποίες σύμφωνα με την συνήθεια της εποχής προηγούνται των αντίστοιχων κεφαλαίων του ευαγγελίου. Στις εικόνες αυτές γίνεται χρήση του πολύτιμου και εξαιρετικά σπάνιου πορφυρού χρώματος. Είναι δεμένο με δερμάτινο εξώφυλλο και περιέχει επίσης τέσσερις σελίδες από ελεφαντόδοντο. Αρχικά ήταν στολισμένο με χρυσές σφυρήλατες διακοσμήσεις, πολύτιμους λίθους, και οκτώ εικόνες αγίων.
Ιστορία του χειρόγραφου
Το εικονογραφημένο χειρόγραφο βρίσκονταν αρχικά στην Μητρόπολη του Μαγδεβούργου και αργότερα μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσι της κρύπτης του Βίττεκιντ της Σαξονίας στην Μονή Ένγκερ. Από εκεί τον 17ο αιώνα δωρίστηκε στον μεγάλο Πρίγκηπα Εκλέκτορα (Kurfürst) Φρίντριχ Βίλχελμ (Friedrich Wilhelm) του Βρανδεμβούργου και από το 1661 στόλισε την συλλογή της Αυτοκρατορικής Βιβλιοθήκης της Κολωνίας παρά τον Σπρε.
Πηγές
Κατηγορία:Χειρόγραφα
Ζαν ντε Λιεζ
Ο Ζαν ντε Λιεζ (γαλλικά: Jean de Liège ή Hennequin de Liège, θαν. 1381) ήταν Γάλλος γλύπτης της γοτθικής τεχνοτροπίας, φλαμανδικής καταγωγής. Διακρίθηκε κυρίως για την κατασκευή ταφικών μνημείων για τη βασιλική οικογένεια της Γαλλίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Το παλαιότερο έργο που μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα στον Ζαν ντε Λιεζ, ο οποίος απαντάται σε έγγραφα μεταξύ των ετών 1361 και 1381, είναι η κεφαλή από το ταφικό μνημείο που κατασκευάστηκε το 1364 για την πριγκίπισσα Μπόννη της Γαλλίας, κόρη του Καρόλου Ε΄, η οποία απεβίωσε το 1361 σε ηλικία μόλις ενός ή δύο ετών. Η κεφαλή, που σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Μέιερ φαν ντεν Μπεργκ στην Αμβέρσα, μαρτυρά ένα ύφος, ήδη ώριμο, το οποίο βασίζεται στην προσεκτική παρατήρηση της ανατομίας και μια τάση απόδοσης των ιδιαίτερων χαρακτηριστών του εικονιζόμενου προσώπου. Τα έργα αυτά αποκαλούνται από τους ιστορικούς της τέχνης «ψευδοπορτραίτα».
thumb|right|200px|«Ταφικό Μνημείο της Φιλίππης του Αινώ» (δεξιά), περ. 1369, Αββαείο του Ουέστμινστερ, Λονδίνο, Αγγλία Γρήγορα η φήμη του καλλιτέχνη μεγάλωσε. Πληροφορούμαστε ότι το 1364 εργάστηκε για τον Βασιλιά της Γαλλίας, προσφέροντας στην κατασκευή της μεγάλης σκάλας του Λούβρου, όντας υπεύθυνος για τα αγάλματα του βασιλικού ζεύγους.
Ανάμεσα στα πιο σημαντικά και αντιπροσωπευτικά ταφικά μνημεία του Ζαν ντε Λιεζ είναι εκείνο της Φιλίππης του Αινώ, Βασίλισσας της Αγγλίας, συζύγου του Εδουάρδου Γ', η οποία απεβίωσε το 1369. Βρίσκεται μέχρι τις μέρες μας σε άριστη κατάσταση διατήρησης στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
thumb|left|200px|«Ταφικό Μνημείο του Καρόλου Ζ' και της Ιωάννας του Εβρέ», 1372, [[Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, Γαλλία]] Συγκριτικά, τα ομοιώματα των τάφων που περιέχουν τα ζωτικά όργανα του Καρόλου Δ' και της Ιωάννας του Εβρέ, χρονολογημένα το 1372, είναι κατώτερης ποιότητας και πιθανόν να αποτελούν προϊόντα του εργαστηρίου του. Ίσως αυτό να συνδέεται με το είδος ταφής που επέλεξε ο Κάρολος. Μετά τον θάνατό του, τμήματα των λειψάνων του τοποθετήθηκαν προς ανάπαυση σε τρία διαφορετικά μέρη. Αν και το σώμα του τοποθετήθηκε στη Βασιλική του Σαιν-Ντενί, οι Δομινικανοί του Παρισιού παρέλαβαν την καρδιά του και τα υπόλοιπα όργανά του μεταφέρθηκαν στο Αββαείο του Μομπουϊσόν (έξω από το Παρίσι). Λίγο πριν τον θάνατό της το 1371, η τρίτη σύζυγός του, Ιωάννα, ξεκίνησε να σκέφτεται θετικά για αυτή την πρακτική. Καθώς η πρακτική εξαπλώθηκε, αυτό σήμαινε περισσότερες παραγγελίες για τους γλύπτες. Τα ομοιώματα του Μομπουϊσόν, σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου, κείτονται σε μία μαύρη πλάκα με επίχρυσες επιγραφές, στήλες και θόλους. Το αριστερό χέρι καθενός αναπαύεται στο στήθος, ενώ το δεξί κρατά ένα σάκο με εντόσθια, προκειμένου να είναι εμφανές τι περιέχει το μνήμα.
Προς το τέλος της ζωής του φιλοτέχνησε το μνημείο της πριγκίπισσας Μαρίας της Γαλλίας (1327-1341) και της αδερφής της, Λευκής της Γαλλίας (1328-1393) για το Σαιν-Ντενί. Το έργο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης με εξαίρεση μια κεφαλή που φυλάσσεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης.
Τα έργα του Ζαν ντε Λιεζ μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε ότι επρόκειτο για έναν αναγνωρισμένο αυλικό καλλιτέχνη του οποίου η καταγεγραμμένη καριέρα εκτείνεται από το 1361 μέχρι τον θάνατό του, το 1381. Το γεγονός ότι αναλάμβανε τόσο σημαντικές παραγγελίες μας δίνει μια ιδέα για το μέγεθος της εκτίμησης που έτρεφαν προς τις ικανότητές του οι Καπέτοι μονάρχες της Γαλλίας και πόσο μεγάλη ήταν η ζήτηση για το έργο του, ακόμη και κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου ανάμεσα στη Γαλλία και την Αγγλία. Η απογραφή της περιουσίας του μετά τον θάνατό του μαρτυρά το μεγάλο μέγεθος των απολαβών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Φλαμανδοί γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες γοτθικού ρυθμού
Εθνική Μαρόκου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μαρόκου εκπροσωπεί το Μαρόκο στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Βασιλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου του Μαρόκου (FRMF). Έδρα της ομάδας είναι το Κομπλεξέ Σπορτίφ Μουλέ-Αμπνταλά στo Ραμπάτ και το Σταντ Μοαμέντ Β΄ στην Καζαμπλάνκα. Μερικές φορές χρησιμοποιεί και το Σταντ ντε Μαρακές στο Μαρακές.
Η πρώτη της συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν το 1970 στο Μουντιάλ του Μεξικού. Έχει κερδίσει το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 1976. Ήταν η πρώτη Αφρικανική και Αραβική ομάδα που κέρδισε σε όμιλο στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 τερμάτισε πάνω από Πορτογαλία, Πολωνία και Αγγλία. Ήταν επίσης, η πρώτη αφρικανική ομάδα που προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο, αλλά έχασε από τη φιναλίστ Γερμανία με 1–0 το 1986. Είναι επίσης η πρώτη αραβική ομάδα που προκρίθηκε στα προημιτελικά του παγκόσμιου κυπέλλου, το 2022 κερδίζοντας την Ισπανία με 3–0 στα πέναλτι αλλά και η πρώτη αφρικανική και αραβική ομάδα που φτάνει στα ημιτελικά κερδίζοντας τη Πορτογαλία με 1–0.
Ικαρία (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ικαρία μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Μπουσπόρν
Το Μπουσπόρν (Μπούσμπορν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Κυβέρνηση της Σερβίας
Η Κυβέρνηση της Σερβίας (σερβικά: Влада Србије / Vlada Srbije), επισήμως Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σερβίας (Влада Републике Србије / Vlada Republike Srbije), αποτελέι την εκτελεστική εξουσία στη Σερβία. Οι υποθέσεις της κυβέρνησης αποφασίζονται στο Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο ηγείται ο Πρωθυπουργός.Ο Πρόεδρος της Σερβίας ως αρχηγός του κράτους με σημαντικές αρμοδιότητες μπορεί να επεμβαίνει αποφασιστικά στις αποφάσεις της κυβέρνησης που αφορούν την άμυνα και την εξωτερική πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ηλεκτροσπασμοθεραπεία
Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία ευρύτερα γνωστή ως θεραπεία με ηλεκτροσόκ ή ECT είναι είδος ψυχιατρικής θεραπείας.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις που οι φαρμακευτικές και ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις αντενδείκνυνται ή δεν είναι αποτελεσματικές. (π.χ. ηλικιωμένοι, εγκυμοσύνη, σοβαρή ψυχοπαθολογία που συνοδεύεται από υψηλή αυτοκτονικότητα ή πλήρη ψυχοκινητική αναστολή). Σήμερα, η μέθοδος πραγματοποιείται υπό την επίδραση αναισθησίας, μυοχάλασης και συνεχούς οξυγόνωσης (συμμετέχει αναισθησιολόγος) σε εξειδικευμένα κέντρα και είναι ανώδυνη και ασφαλής. Έχει υψηλή αποτελεσματικότητα και ελάχιστες ανεπιθύμητες ενέργειες (με συχνότερη την παροδική διαταραχή της μνήμης). Συνήθως πραγματοποιούνται 6-12 συνεδρίες (2-3 ανά εβδομάδα). Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία αποφεύγεται να εφαρμόζεται σε ασθενείς με πρόσφατο έμφραγμα του μυοκαρδίου, πρόσφατη εγκεφαλική αιμορραγία, ασταθές αγγειακό ανεύρυσμα ή αγγειακή δυσπλασία, αυξημένη ενδοκράνια πίεση (π.χ. όγκος εγκεφάλου), αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς, φαιοχρωμοκύττωμα ή σωματική κατάσταση που μπορεί να καθιστά επικίνδυνη τη χορήγηση γενικής αναισθησίας (π.χ. πνευμονοπάθεια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχιατρική
Γιαν φαν Κλέεφ
Ο Γιαν φαν Κλέεφ (φλαμανδικά: Jan van Cleef γνωστός και ως Jan van Cleve, 6 Ιανουαρίου 1646 - 18 Δεκεμβρίου 1716) ήταν γεννημένος στην Ολλανδία Φλαμανδός ζωγράφος.
Βίος και έργο
Ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης έργων με θρησκευτικά θέματα, που αναλάμβανε για λογαριασμό ιερών ναών και μονών στη Φλάνδρα και τη Βραβάντη, στις οποίες υπάρχει πληθώρα έργων του. Το ύφος του ήταν περισσότερο ιταλικό παρά φλαμανδικό. Ως αριστούργημά του θεωρείται ο πίνακας "Καλόγριες βοηθούν κατά τον λοιμό" βρίσκεται στη Μονή των Μαύρων Καλογραιών στη Γάνδη, όπου απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών.
Πηγές - Παραπομπές
Στο παρόν λήμμα έχει ενσωματωθεί κείμενο από την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια' που βρίσκεται στη Βικιθήκη.
Φρειδερίκος ΦιτςΚλάρενς
Ο Φρειδερίκος ΦιτςΚλάρενς, αγγλ. Frederick FitzClarence (9 Δεκεμβρίου 179 - 30 Οκτωβρίου 1854) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν συνταγματάρχης του Βρετανικού στρατού.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος από τους νόθους γιους τού Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας και της ερωμένης του Δωροθέας Τζόρνταν, ηθοποιού, κόρης του Φράνσις Μπλάνντ, εργαζόμενου στο θέατρο.
Αργότερα το 1852 έγινε διοικητής του στρατού της Βομβάης. Δύο έτη μετά απεβίωσε εν υπηρεσία σε ηλικία 55 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1821 την Αυγούστα Μπόυλ, κόρη του Γεωργίου Μπόυλ κόμη της Γλασκώβης και είχε τέκνο:
Εθνική Μαρόκου Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μαρόκου Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Μαρόκου για ποδοσφαιριστές κάτω των 20 ετών. Ελέγχεται από την Fédération Royale Marocaine de Football. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών και στο African U-20 Championship. Στο African U-20 Championship έχει 6 συμμετοχές στην τελική φάση: το 1997 κατέκτησε το τουρνουά, το 1987 και το 2005 έφτασε στα ημιτελικά και τις χρονιές 1979, 1983 και 1985 έφτασε μέχρι το δεύτερο γύρο. Στο Παγκόσμιο κύπελλο έχει 3 συμμετοχές (1979, 1997, 2005). Το 2005 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και το 1997 μέχρι τα προημιτελικά.
Φρειδερίκος ΦιτςΚλάρενς
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Εθνική Μαρόκου Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Κατηγορία:Εθνική Μαρόκου (ποδόσφαιρο) Μαροκο
Μωαβίας Α΄
Ο Μωαβίας Α΄ (608 – 680) (εξελληνισμένη απόδοση του Μουαουίγια ιμπν Αμπί Σουφυάν, αραβικά: معاوية ابن أبي سفيان), ήταν ο πρώτος χαλίφης της δυναστείας των Ομεϋαδών ή Ομαγιαδών.
Ο Μωαβίας διακρίθηκε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, έγινε στρατηγός του αραβικού στρατού, κατακτητής και κυβερνήτης της επαρχίας της Συρίας, ο πρώτος ναύαρχος των Αράβων και τέλος χαλίφης και ιδρυτής της δυναστείας που θα διαρκέσει μέχρι το 750 μ.Χ.
Επί χαλιφείας του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, όντας διοικητής της Συρίας (θέση που ανέλαβε από το 640), ο Μωαβίας ανέλαβε την αρχηγία της φατρίας των Ομαγιάδων εναντίον της χασιμιτικής φατρίας του Αλή, μια που ήταν και ο γιος του προσωπικού εχθρού και διώκτη του Μωάμεθ, Αμπού Σουφυάν. Ο Μωαβίας συναντήθηκε με τα στρατεύματα του Αλή στο Σιφφίν, μια πόλη κοντά στον Ευφράτη, το 657. Η μάχη δεν έδωσε λύση στην έριδα των δύο φατριών. Μετά από 6 μήνες τα συριακά στρατεύματα ανακήρυξαν χαλίφη τον Μωαβία. Στη καινούρια του πρωτεύουσα, τη Δαμασκό έχτισε πολλά τζαμιά, δημόσια οικήματα και το πρώτο ανάκτορο των χαλιφών. Επίσης, δημιούργησε την κληρονομική μοναρχία - για πρώτη φορά στην αραβική αυτοκρατορία - φροντίζοντας να ορίσει διάδοχό του, το γιό του Γιαζίντ τον Α' και να ζητήσει από τους αξιωματούχους του, να δηλώσουν από πριν την υποταγή τους στον μελλοντικό μονάρχη.
Επί της χαλιφείας του Ομάρ, με την επιμονή του Μωαβία, κυβερνήτη της Δαμασκού, δημιουργήθηκε ο πρώτος αραβικός στόλος και αυτός ανακηρύχθηκε ο πρώτος διοικητής του. Το 648 πρωτοεισέβαλλε στην Κύπρο και συγκεκριμένα στη πόλη της Σαλαμίνας, το 649 λεηλάτησε τα νησιά της Ρόδου και της Κω και το 650 κατέλαβε το συριακό νησί της Αράδου. Το 677 υπέγραψε με τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Δ', 30ετή ανακωχή. Πέθανε το 680 και στο θρόνο ανέβηκε ο πρωτότοκος γιος του, Γιεζίντ ο Α'.
Πριν το Ισλάμ
Το πλήρες όνομά του, κατά τη συνήθεια των Αράβων ήταν Μουαουίγια ο γιος του Αμπού Σουφυάν, (που ήταν) γιος του Χαρμπ, (που ήταν) γιος του Ουμαγιά, (που ήταν) γιος του Αμπντούλ Σαμς, (που ήταν) γιος του Άμπντι Μανάφ (που ήταν) γιος του Κουσάι, σύμφωνα με τη γενεαλογία που παραθέτει ο Άραβας ιστορικός Ιμπν Καθίρ.
Μητέρα του ήταν η Χιντ μπιντ Ούτμπα, μάλλον κακής φήμης στη κοινωνία της Μέκκας, μια που την κατηγορούσαν για μοιχεία καθώς και για το οξύθυμο του χαρακτήρα τους, αλλά επίσης και μια φανατική εχθρός του Μωάμεθ. Πρωτοστατούσε στις εκδηλώσεις εχθρότητας απέναντι στο πρόσωπο του και μάλιστα, σε μια πράξη βαρβαρότητας, έβρασε και έφαγε το συκώτι του σκοτωμένου στη μάχη της Ουχούντ, Χάμζα, θείου του προφήτη. Η Χιντ ταπεινωμένη, θα προσηλυτιζόταν στο Ισλάμ τη μέρα που ο Μωάμεθ νικητής έμπαινε στη Μέκκα και κατέστρεφε τα είδωλα της Κάαμπα.
Αμπού Σουφυάν
Ο πατέρας του, ο Αμπού Σουφυάν ήταν συγγενής του Προφήτη καθώς και θετός αδελφός του, καθώς και οι δυο ανατράφηκαν στην έρημο από την ίδια γυναίκα, τη Χαλιμά, με διαφορά μερικών ετών. Θεωρούνταν καλός ποιητής και όταν πέθανε ο Χαρμπ, ο αρχηγός της πατριάς των Ουμαγιάδων, ο Αμπου Σουφυάν έγινε ο αρχηγός. Τότε παντρεύτηκε ανάμεσα σε άλλες γυναίκες, την κόρη του Ουτμπά, Χιντ, επίσης αρχηγού της πατριάς των Αμπντου Σαμς. Ο Αμπού Σουφυάν, λόγω και της εγγύτητας των ηλικιών ήταν παιδικός φίλος του Μωάμεθ εκτός από συγγενής, αλλά η πορεία του Μωάμεθ, τους έκανε να ψυχρανθούν και στο τέλος να γίνουν εχθροί. Όταν το καραβάνι του Αμπού Σουφυάν γύριζε φορτωμένο εμπορεύματα και χρήματα από τη Συρία, ο Μωάμεθ διέταξε να επιδράμουν εναντίον του, και στην περιοχή αυτή έγινε η πρώτη μάχη μεταξύ Μουσουλμάνων και Κουραϊσιτών, Η μάχη του Μπαντρ. Στην επόμενη μάχη που δόθηκε ο Αμπού Σουφυάν σαν αρχηγός του στρατού των Κουραϊσιτών, οι γιοί του και η γυναίκα του η Χιντ βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης στο Ουχούντ, και αργότερα και στη ανεπιτυχή πολιορκία της Μεδίνας κατά τη λεγόμενη Μάχη της Τάφρου. Τελικά, το 630 και πριν ο Μωάμεθ κατακτήσει τη Μέκκα ο Αμπού Σουφυάν δήλωσε μουσουλμάνος με το συνηθισμένο τυπικό της εποχής, παραδεχόμενος δηλαδή τη μοναδικότητα του Θεού και τη μοναδικότητα του Μωάμεθ, αν και με δυσκολία. Μια ‘’αποκάλυψη’’ που έστειλε ο Θεός στον Μωάμεθ μετά τη νίκη στη Χουναϊν, πρόσθεσε και τους νέο προσηλυτισθέντες σε αυτούς που δικαιούνταν μερίδιο από τα λάφυρα και έτσι χάρισε στον Αμπού Σουφυάν 100 καμήλες και στους γιούς του Μωαβία και Ζαγίντ από άλλες  εκατό στον καθένα τους.
Ο Μωαβίας έγινε τελικά γαμπρός του προφήτη Μωάμεθ, αφού ο δεύτερος είχε παντρευτεί την αδερφή του πρώτου, Ουμ Χαμπίμπαχ μπίντ Αμπού Σουφυάν, και όσο ζούσε ο προφήτης υπήρξε και γραμματέας του (κατέγραφε τις «αποκαλύψεις» του Θεού).
Διοικητής της Συρίας
Στην επόμενη περίοδο –του Αμπού Μπακρ – συμμετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Συρο –Παλαιστίνης, στην αρχή, υπό την αρχηγία του μεγαλύτερου αδερφού του, Γιαζίντ ιμπν Αμπού Σουφυάν, στρατηγού του Αμπού Μπακρ. Μετά το θάνατο του αδερφού του Γιαζίντ από τη πανώλη του 640,ο Μωαβίας διορίστηκε κυβερνήτης της Δαμασκού, από τον Ομάρ. Καθώς οι κυβερνήτες των άλλων πόλεων γερνούσαν και πέθαιναν, σιγά-σιγά ήρθαν και αυτές κάτω από τη διοίκηση του Μωαβία. Όταν ο Οθμάν έγινε χαλίφης, ο Μωαβίας αναγνωρίστηκε και επίσημα κυβερνήτης της Συρίας το 645 καθώς και της Παλαιστίνης και της Ιορδανίας από τον συγγενή του, που πολλές κατηγορήθηκε για φαβοριτισμό. Σύντομα, επηρεασμένος από τον Βυζαντινό πολιτισμό της περιοχής, υιοθέτησε αρκετά στοιχεία του πολιτισμού αυτού και μάλιστα στο ντύσιμο, στις συνήθειές του και στο σπίτι του, κάτι που ήρθε σε έντονη αντίθεση με το σπαρτιάτικο στυλ ζωής των υπόλοιπων Αράβων. Ζούσε στο παλάτι που χτίστηκε ειδικά για αυτόν, το Κασρ αλ Χάντρα, το οποίο το περιστοίχισε φρουρούς και το γέμισε με σκλάβους και σκλάβες. Χρησιμοποίησε πολλούς χριστιανούς σε ανώτερα κυβερνητικά αξιώματα, όπως φοροεισπράκτορες, γραμματείς και γιατρούς.
Η σύγκρουση με τον Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ
Ταυτόγχρονα με την άνοδο του στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας, άρχισαν και οι διαμαρτυρίες για πλουτισμό, διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας. Οι φωνές αυτές βέβαια, δεν περιορίζονταν στον Μωαβία αλλά επεκτείνονταν σε όλη τη διακυβέρνηση και τα πρόσωπα της διοίκησης του χαλίφη Οθμάν. Μετά τη δολοφονία του Οθμάν, η θέση του Μωαβία ισχυροποιήθηκε ακόμα περισσότερο. Οι Κουραϊσίτες και οι υποστηρικτές τους, του ανέθεσαν να εκδικηθεί το θάνατο του συγγενή του άλλωστε, χαλίφη και κατ’ επέκταση του έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για να αναλάβει τη πλήρη εξουσία μετά τον Οθμάν. Και πράγματι έτσι έγινε.
Όταν ο Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, ανακήρυξε τον εαυτό του χαλίφη, και ζήτησε τη δήλωση υποταγής του Μωαβία σε αυτόν, ο Μωαβίας αρνήθηκε να το κάνει. Ο Άλι ετοίμασε στρατό για να εισβάλλει στη Συρία και να αναγκάσει με τη δύναμη των όπλων, τον Μωαβία να υποταχθεί. Οι δυο στρατοί τελικά συναντήθηκαν στο Σιφφίν, δίπλα στο ποταμό Ευφράτη αλλά κανείς δεν κατάφερε να νικήσει τον άλλο. Έτσι, αποφασίστηκε να μην συνεχίσουν να πολεμάνε αλλά να διαπραγματευθούν εν ευθέτω χρόνω, με σύμβουλο και οδηγητή την σοφία του Κορανίου. Ορίστηκαν δυο διαπραγματευτές, και μετά από 6 μήνες συνήλθαν στην πόλη Νταουμάτ αλ Ζαντάλ, για να δώσουν την ετυμηγορία τους. Εκεί, τελικά, απλώς διατρανώθηκε σε όλους η απόφαση του Μωαβία να μην εγκαταλείψει την εξουσία και τη δυνατότητα να γίνει ο επόμενος χαλίφης. Τελικά υπήρχε ένας άτυπος συμβιβασμός αφού στον Μωαβία κατοχυρώθηκε η Συρία, η Αίγυπτος και το δυτικό κομμμάτι της σημερινής Σαουδικής Αραβίας ενώ στον Άλι το Ιράκ και το ανατολικό κομμάτι της Σαουδικής Αραβίας. .
Μόλις ο Μωαβίας έμαθε για το δολοφονία του Αλί, υιοθέτησε τον χαλιφικό τίτλο του ‘’Αρχηγού των Πιστών’’ και ζήτησε και πήρε όρκο υποταγής από τους Άραβες της Συρίας. Αμέσως μετά, βάδισε επικεφαλής 60.000 αντρών προς τη Κούφα, εναντίον του γιού του Άλι που από τη πλευρά του είχε πάρει τον όρκο υποταγής στο χαλίφη από τους Άραβες του Ιράκ, και ετοιμάστηκε να πολεμήσει τον Χασάν ιμπν Αλί και τους 40.000 άντρες που αυτός διοικούσε. Ο Χασάν αποφάσισε να μην πολεμήσει. Δήλωσε την υποταγή του στον Μωαβία ξεσηκώνοντας τους Χαριτζίτες του στρατοπέδου του, που του επιτέθηκαν. Εκείνος ξέφυγε και διέφυγε στις φυλές του Ραμπάχ και του Χαμαντάν στην Μανταϊν (πρώην Κτησιφών) που του πρόσφεραν καταφύγιο και προστασία. Όταν έφτασε ο απεσταλμένος του Μωαβία, ο Χασάν απαιτώντας ορισμένους όρους μικρής σημασίας για τον Μωαβία, (ζήτησε 5000 ντιράμ ετησίως για την οικονομική του υποστήριξη, ζήτησε να του παραχωρείται ο φόρος που μάζευε το χαλιφάτο από τις περιοχές του Αχβάζ και της Περσίας και τρίτο, ζήτησε από τον Μωαβία να αφεθούν ελεύθεροι οι μουσουλμάνοι να εκλέξουν όποιον χαλίφη επιθυμούν αυτοί μετά το θάνατο του Μωαβία) υπέγραψε τη δήλωση υποταγής την οποία ο Μωαβίας παρέλαβε σε μια επίσημη τελετή μέσα στο μεγάλο τζαμί της Κούφας. Η δήλωση υπογράφηκε το 663.
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Μωαβία
Το 664 τελικά, ο Μωαβίας αναγνωρίστηκε χαλίφης από όλους τους Άραβες. Διαχειρίστηκε την εξουσία συνολικά 40 χρόνια, από τα οποία τα 20 τελευταία σαν χαλίφης
Το 647 εμφανίστηκε και πάλι ο βυζαντινός στρατός στην Μικρά Ασία. Οι Άραβες νίκησαν και έσπρωξαν πίσω τον βυζαντινό στρατό και μάλιστα κατάφεραν να φτάσουν στην Αρμενία μέχρι το Ταμπαριστάν και ένωσαν αυτά τα εδάφη, με αυτά των ομοφύλων τους που βρίσκονταν από την άλλη πλευρά- τη δυτική-της Κασπίας θάλασσας. Ένα σώμα στρατού, κατευθύνθηκε βόρεια, έφτασε μέχρι την Τιφλίδα και τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Εκεί έγιναν για πολύ καιρό εχθροπραξίες με τους Βυζαντινούς αλλά οι Άραβες του Μωαβία με τη συνδρομή και του νεότευκτου στόλους τους, απώθησαν τους Βυζαντινούς μέχρι το Βόσπορο. Ο Μωαβίας μάλιστα έφτασε μέχρι τα τείχη της Κωνσταντινούπολης το 670 όπου προσπάθησε ανεπιτυχώς να την κατακτήσει. Επιστρέφοντας πέρασε από το Αμόριο, και κατέστρεψε πολλές στρατιωτικές βάσεις των Βυζαντινών.
Στην Αφρική, οι Βέρβεροι στασίαζαν συχνά και το 663 οι Άραβες ανέλαβαν εκστρατεία εναντίον τους. To 672 ο στρατηγός του Αμρ, Οκμπα, ίδρυσε τη πόλη Καϊρουάν στα νότια της Τυνησίας, και την έκανε πρωτεύουσα της βόρειας Αφρικής.
Κατά τα πρώτα χρόνια της χαλιφείας του η Χεράτ και η Καμπούλ στασίασαν καθώς και η Γάζνα, η Μπαλχ, η Κανταχάρ και άλλες. Καταπολέμησε αποφασιστικά τις εξεγέρσεις και μάλιστα ένας από τους ανιψιούς του, γιος του Ζιγιάντ, το 676 πέρασε τον Ωξο ποταμό και κατέκτησε τη Μπουχάρα. Το 678 ένας από τους γιούς του χαλίφη Οθμάν ιμπν Αφφάν απώθησε τις ορδές των Τούρκων που άρχισαν να εμφανίζονται στη περιοχή και κατέκτησε τη Σαμαρκάνδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομεϋάδες χαλίφηδες Κατηγορία:Άραβες στρατηγοί Κατηγορία:7ος αιώνας
Δήμος Ηγουμενίτσας
μικρογραφία|[[Ηγουμενίτσα]] μικρογραφία|[[Λαδοχώρι Θεσπρωτίας|Λαδοχώρι]] μικρογραφία|[[Γραικοχώρι Θεσπρωτίας|Γραικοχώρι]] μικρογραφία|[[Νέα Σελεύκεια Θεσπρωτίας|Νέα Σελεύκεια]] μικρογραφία|[[Σύβοτα Θεσπρωτίας|Σύβοτα]] μικρογραφία|[[Καραβοστάσι Θεσπρωτίας|Καραβοστάσι]] Ο Δήμος Ηγουμενίτσας  είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας και υπάγεται στην Περιφέρεια Ηπείρου, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας. Συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από τη συνένωση των προϋπαρχόντων, από το 1999, με το Σχέδιο «Καποδίστριας», Δήμων Ηγουμενίτσης, Μαργαριτίου, Παραποτάμου, Συβότων και της Κοινότητας Πέρδικας. Πρωτεύουσά του είναι η Ηγουμενίτσα και ο πληθυσμός του είναι 26.389 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Δημοτικές εκλογές
Στις δημοτικές εκλογές του 2019 ο ήδη δήμαρχος, Ιωάννης Λώλος, επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας 53%.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.494504" longitude="20.276642" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Μπουλάνζ
Το Μπουλάνζ (Μπόλλινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Κέιλορ Νάβας
Ο Κέιλορ Αντόνιο Νάβας Γκαμπόα (ισπανικά: Keylor Antonio Navas Gamboa, 15 Δεκεμβρίου 1986) είναι Κοσταρικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην Νότιγχαμ Φόρεστ και την Εθνική της Κόστα Ρίκα.
Καριέρα με συλλόγους
Γεννημένος στο Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ, ο Νάβας έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη Δεπορτίβο Σαπρίσα, στις 6 Νοέμβρίου του 2005 σε έναν αγώνα ενάντια στην Ασοσιασιόν Δεπορτίβο Καρμελίτα. Τις τελευταίες δύο σεζόν του με τη Σαπρίσα ήταν ο βασικός τερματοφύλακας και συνολικά κατά τη διάρκεια της παραμονής του κατέκτησε επτά τίτλους, συμπεριλαμβανομένων έξι πρωταθλημάτων.
Τον Ιούλιο του 2010 ο Νάβας υπέγραψε συμβόλαιο με την ισπανική Αλμπαθέτε. Έπαιξε σε όλα τα παιχνίδια εκτός από έξι, όμως η ομάδα του τελείωσε τελευταία και υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία.
Την επόμενη σεζόν ο Νάβας συμμετείχε στη Λα Λίγκα, καθώς δόθηκε δανεικός στη Λεβάντε.Ήταν ο δεύτερος τερματοφύλακας και έπαιξε μόνο στην τελευταία αγωνιστική, στις 13 Μαΐου 2012, στη νίκη με 3-0 επί της Αθλέτικ Μπιλμπάο που σφράγισε την πρόκριση της ομάδας του για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Γιουρόπα Λιγκ. Στη συνέχεια πήρε μόνιμη μεταγραφή και ύστερα από ακόμα μια σεζόν ως αναπληρωματικός το 2013-2014 έγινε βασικός.
Στις 3 Αυγούστου 2014 η Ρεάλ Μαδρίτης ανακοίνωσε την απόκτηση του Νάβας, καταβάλλοντας την ρητρα των 10 εκατομμυρίων ευρώ. Με τη νέα του ομάδα υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 6 ετών.
Τον Σεπτέμβριο του 2019 έγινε παίκτης της Παρί Σεν Ζερμέν.
Στις 31 Ιανουαρίου του 2023 υπέγραψε σε σύλλογο της Πρέμιερ Λιγκ για πρώτη φορά στην καριέρα του, με την Νότιγχαμ Φόρεστ να ανακοινώνει την απόκτηση του με τη μορφή εξάμηνου δανεισμού από την Παρί Σεν Ζερμέν.
Διεθνής καριέρα
Ο Νάβας εμφανίστηκε με τους Λος Τίκος σε δύο συνεχόμενα CONCACAF Γκολντ Καπ και το 2009 ψηφίσθηκε καλύτερος τερματοφύλακας της διοργάνωσης καθώς βοήθησε τη χώρα του να φθάσει στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Συμμετείχε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014 στη Βραζιλία και δέχτηκε μόνο ένα γκολ στη φάση των ομίλων, στη νίκη ενάντια στην Ουρουγουάη καθώς η Κόστα Ρίκα πέρασε πρώτη στον όμιλο της στη φάση των 16. Στις 29 Ιουνίου, στον αγώνα ενάντια στην Ελλάδα, ψηφίσθηκε ως ο καλύτερος παίκτης του αγώνα χάρη στις εντυπωσιακές αποκρούσεις του και, καθώς ο αγώνας πήγε στα πέναλτι, στην απόκρουση του τελευταίου χυπήματος του παλιού συμπαίκτη του Φάνη Γκέκα. Με την πρόκριση αυτή η Κόστα Ρίκα προκρίθηκε στα προημιτελικά της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσταρικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Σαπρίσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2009 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Πολιορκία του Λιδωρικίου
Η πολιορκία του Λιδωρικίου ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του '21 με σκοπό την απελευθέρωση του Λιδωρικιού, η οποία έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1821.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Ο καπετάνιος Σκαλτσάς, και οι πρόκριτοι Αναγνώστης Λιδωρίκης, Παπά-Γεώργιος Πολίτης, και άλλοι επαρχιώτες ύψωσαν την σημαία της επανάστασης και με τους ήχους τυμπάνων μπήκαν στο Λιδωρίκι. Οι Τούρκοι πολιορκήθηκαν στα σπίτια τους και αντιστάθηκαν. Μετά από δύο ημέρες, και αφού σκοτώθηκαν μερικοί από αυτούς, αναγκάστηκαν να καταθέσουν τα όπλα και να παραδοθούν.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Ιστορία της Φωκίδας
1854
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1854 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Πολιορκία του Χάνδακα (1645-1669)
Η Πολιορκία του Χάνδακα υπήρξε η τελευταία μάχη των Βενετών στον Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο, την προσπάθειά τους να διατηρήσουν την Κρήτη, που κατείχαν από το 1211. Η πολιορκία του Χάνδακα, του σημερινού Ηρακλείου, ξεκίνησε τον Μάιο του 1648 με την άφιξη του οθωμανικού στόλου και την απόβαση των Οθωμανών έξω από την πόλη. Διοικητής τους ήταν ο μετέπειτα Βεζίρης Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ πασάς, ενώ διοικητής των πολιορκημένων ο Φραντσέσκο Μοροζίνι, μετέπειτα κατακτητής του Μωρέα και Δόγης. Οι Οθωμανοί χρησιμοποίησαν πυροβολικό προκειμένου να διασπάσουν τα τείχη της πόλης, χωρίς αποτέλεσμα. Σε απάντηση της πολιορκίας οι Βενετοί επιχείρησαν να αποκλείσουν τα Δαρδανέλλια, καθώς και να κάνουν απόβαση στην περιοχή του Χάνδακα, όμως και οι δυο προσπάθειες απέτυχαν.
Την ίδια τύχη είχε και μια εκστρατεία των Γάλλων να απελευθερώσουν την πόλη το 1669, που κατέληξε σε καταστροφή με την ανατίναξη μάλιστα της Γαλλικής υποναυαρχίδας από ατύχημα. Κατόπιν αυτών ο Μοροζίνι μη έχοντας επιλογή διαπραγματεύτηκε την παράδοση της πόλης, την οποία αποδέχθηκαν οι Οθωμανοί, επιτρέποντας στο σύνολο των υπερασπιστών της πόλης που είχαν απομείνει -περίπου 3.600- να αποχωρήσουν με κάποια από τα υπάρχοντά τους. Ο πληθυσμός, στον οποίο δόθηκε περιθώριο δώδεκα ημερών καλού καιρού για να ετοιμαστεί, επιβιβάστηκε σε πλοία με κατεύθυνση τα νησιά του Ιονίου, τα οποία κατείχαν τότε οι Ενετοί, στα οποία ωστόσο λίγοι από τους πρώην κατοίκους του Χάνδακα έφτασαν. Ο Μοροζίνι κατηγορήθηκε για την εγκατάλειψη της πόλης, ωστόσο αθωώθηκε ύστερα από σύντομη δίκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάχες των Βενετοτουρκικών πολέμων Κατηγορία:Βασίλειο της Κάντια Χάνδακας Κατηγορία:Ηράκλειο Κατηγορία:17ος αιώνας
Κανουάν
Το Κανουάν (αγγλικά: Canouan) είναι ένα νησί στην Καραϊβική, και ειδικότερα το τρίτο μεγαλύτερο νησί του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων. Έχει έκταση 13 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.200 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Τσάρλσταουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Αγίου Βικέντιου και Γρεναδίνων
Ουγγρικό αντοπενγκό
Το αντοπενγκό (στα ελληνικά: "φορολογικό πενγκό"), ήταν προσωρινή μονάδα του Ουγγρικού νομίσματος μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου του 1946, όταν εισήχθη για να προσπαθήσει να σταθεροποιήσει το πενγκό, και τις 31 Ιουλίου 1946, όταν και αντικαταστάθηκε από το φιορίνι. Αρχικά το αντοπενγκό ήταν μόνο μια λογιστική μονάδα που χρησιμοποιούταν από την κυβέρνηση και τις εμπορικές τράπεζες, και αργότερα, τα ομόλογα και τα γραμμάτια εκφρασμένα σε αντοπενγκό επίσης εκδόθηκαν για το κοινό, και αντικατέστησαν τα χαρτονομίσματα σε κυλοφορία. Το σύμβολο του χαρτονομίσματος ήταν AP.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Ουγγαρίας
Ζιβίνιτσε (Ντέρβεντα)
Το Ζιβίνιτσε (σερβικά κυριλλικά: Живинице) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 357 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Seventh Star
Seventh Star είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της "Warner Bros." στην Αμερική.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε με την επωνυμία "Black Sabbath featuring Tony Iommi", αφού προοριζόταν για προσωπικός δίσκος του κιθαρίστα Τόνι Αϊόμι αλλά μετά από πιέσεις της εταιρείας "Warner Bros." και του μάνατζερ του συγκροτήματος, κυκλοφόρησε σαν δίσκος των Black Sabbath.
Το "The Seventh Star" επανεκδόθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2010 στη Μεγάλη Βρετανία σε μορφή διπλού CD, με το δεύτερο μέρος της έκδοσης να περιλαμβάνει την ηχογράφηση της ζωντανής εμφάνισης του συγκροτήματος στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου στις 2 Ιουνίου 1986, με τον Ρέι Γκίλεν στα φωνητικά.
Ιστορία του δίσκου
Μετά την αποχώρηση και του Γκίζερ Μπάτλερ το 1984, ο Τόνι Αϊόμι παρέμεινε το μόνο ιδρυτικό μέλος των Black Sabbath το οποίο συνέχιζε με το συγκρότημα. Το 1985 ηχογράφησε το "The Seventh Star" με τον πρώην μπασίστα των Deep Purple, Γκλεν Χιούζ στα φωνητικά, με σκοπό να αποτελέσει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο. Ο ήχος του άλμπουμ απέχει αρκετά από το κλασικό στυλ του συγκροτήματος παρουσιάζοντας ένα χαρντ ροκ ύφος με αρκετά στοιχεία από μπλουζ. Η αλλαγή της επωνυμίας ήταν απόφαση της τελευταίας στιγμής η οποία πάρθηκε από το συγκρότημα μετά από έντονες πιέσεις που δέχτηκαν, αφού η εταιρεία δεν πίστευε ότι θα γνώριζαν ανάλογη επιτυχία.
Οι κριτικές τις οποίες έχει λάβει το άλμπουμ είναι μέτριες, με το "AllMusic" να του δίνει τρία αστέρια και το "metal.de" 6/ 10. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος των Black Sabbath ο οποίος δεν κατάφερε να μπει στο Top-20 της πατρίδας τους, φτάνοντας μόλις ως το # 27. Μικρή ήταν η επιτυχία του και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού όπου έφθασε στο # 78 του Billboard και το # 66 στον Καναδά, τις χαμηλότερες θέσεις που γνώρισε το συγκρότημα μέχρι τότε.
Τραγούδια
1. In for the Kill (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 3:48
2. No STranger to Love (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 4:28
4. Sphinx (The Guardian) (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 1:12
5. Seventh Star (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 5:20
6. Danger Zone (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 4:23
7. Heart Like A Wheel (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 6:35
8. Angry Heart (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 3:06
9. In Memory... (Iommi, Hughes, Nicholls, Glixman) - 2:35
Θέσεις τσαρτ
The Seventh Star (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 28 Ιανουαρίου 1986
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το The Seventh Star ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Μιχαήλ Ευλάμπιος
Ο Μιχαήλ Ευλάμπιος (1874 - Φεβρουάριος 1955) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός.