cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόνορ Λαμπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πενσυλβάνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ορναίν
Ο ποταμός Ορναίν (γαλλικά: L'Ornain) είναι ποταμός στη βορειοανατολική Γαλλία, στην περιοχή Γκραντ Εστ. Είναι παραπόταμος του ποταμού Σω, πηγάζει βόρεια της κοινότητας Γκραν στο νομό Βοζ και συμβάλλει στον ποταμό Σω στη δεξιά όχθη στην κοινότητα Ετρεπί, στο νομό Μαρν.
Γεωγραφικά στοιχεία
Διασχίζει το νομό Μεζ και βγαίνει από το νομό στο Ρανκούρ-συρ-Ορναίν, εισέρχεται στο νομό Μαρν στην κοινότητα Αλιανσέλ και εκβάλλει στον ποταμό Σω, στη δεξιά του όχθη, στο Ετρεπί.
Έχει μήκος 116,2 χιλιόμετρα και ακολουθώντας πρώτα μια κατεύθυνση από νότια προς βόρεια, η πορεία του στρέφεται και τελικά συμβάλλει στον Σω σε ανατολική-δυτική κατεύθυνση.
Είναι, μαζί με τον ποταμό Σω, ένας από τους δύο κύριους ποταμούς που διασχίζουν το νότιο τμήμα του οροπεδίου Μπαρουά στο νομό Μεζ.
Σε μεγάλο τμήμα του ρέει παράλληλα με το κανάλι Μάρνη-Ρήνου. Χάρτης του νομού Μεζ με τον ποταμό Ορναίν στο νότο του.
Νομοί και κύριες κοινότητες
Ο ποταμός διασχίζει 39 κοινότητες σε 3 νομούς.
Αλιεία
Ο ποταμός προσφέρεται για ψάρεμα με πολλά είδη ψαριών, κυριότερο την πέστροφα.
Η κοιλάδα του Ορναίν
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Ορναίν στο Λινί-αν-Μπαρουά Η κοιλάδα του ποταμού, η οποία βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στο νότιο τμήμα του νομού Μεζ, συγκεντρώνει στο μεσαίο τμήμα της τις κύριες πόλεις της νότιας περιοχής: Λινί-αν-Μπαρουά, την πρωτεύουσα Μπαρ-λε-Ντυκ και το Ρεβινί-συρ-Ορναίν.
Η κοιλάδα αυτή αποτελεί επίσης σημαντικό άξονα επικοινωνίας, καθώς τη διασχίζει το σιδηροδρομικό δίκτυο Παρίσι-Στρασβούργο. Το κανάλι Μάρνη-Ρήνου διέρχεται επίσης μέσω αυτής της κοιλάδας.
Περιλαμβάνει επίσης πολλές βιομηχανίες :
Η κοιλάδα κατοικήθηκε πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση από τη γαλατική φυλή των Λεύκων. Δύο οχυρά (oppida) υπήρχαν στα υψώματα της περιοχής, το κυριότερο είναι στο Μποβιόλ, που στα χρόνια της ρωμαϊκής ειρήνης μεταφέρθηκε χαμηλότερα στην κοιλάδα και δημιούργησε το Νάσιουμ, πρωτεύουσα των Λεύκων, σημερινό Ναι-ω-Φορζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Τραμπιλένο
Το Τραμπιλένο (ιταλικά: Trambileno) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Σμαύλο
Το Σμαύλο, σήμερα στα τουρκικά Γκιόλγιακα (Gölyaka), είναι οικισμός της περιοχής της Πανόρμου της Μικράς Ασίας στην Τουρκία. Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Κους (Δασκυλίτις λίμνη), σε απόσταση 27 χιλιομέτρων από την Πάνορμο, σε κοντινή απόσταση από την αρχαία Κύζικο. Σήμερα έχει 232 κατοίκους (2021) και ανήκει στην επαρχία του Μπαλικεσίρ.
Ιστορικό
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο οικισμός είχε ελληνορθόδοξο πληθυσμό και ανήκε στην Μητρόπολη Κυζίκου. Ήταν ένα από τα 40 χωριά που αποτελούσαν την μητρόπολη. Την περίοδο 1914-15 οι έλληνες χριστιανοί κάτοικοι της Σμαύλου υπέστησαν διωγμούς και λεηλασίες. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 οι έλληνες εκδιώχθηκαν, όσοι επέζησαν εγκαταστάθηκαν στην Μακεδονία, σε περιοχές της Θεσσαλονίκης και της Καστοριάς. Στον οικισμό εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι Πομάκοι. Το 1954 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Γκιόλγιακα επειδή βρίσκεται στις όχθες της λίμνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Μπαλικεσίρ Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Ελισάβετ της Πορτογαλίας
Βασίλισσα της Πορτογαλίας
thumb|250px|left|Η βασίλισσα Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, έργο του Χοσέ Χυλ ντι Κάστρο, Μουσείο του Σαν Φραντσίσκο, [[Σαντιάγο.]] Ο γάμος της με τον βασιλιά Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας κανονίστηκε το 1281, όταν ήταν 10 ετών. Έλαβε τις πόλεις Όμπιδος, Αμπράντες και Πόρτο ντε Μος ως προίκα. Ο γάμος έγινε το 1288, όταν ο βασιλιάς ήταν 26 ετών και η Ελισάβετ 17. Ο Διονύσιος ήταν ποιητής και πολιτικός, είχε φυτέψει ένα μεγάλο πευκοδάσος κοντά στη Λεϊρία για να αποτρέψει τη διάβρωση του εδάφους που απειλούσε την περιοχή και τον αποκαλούσαν "ο βασιλιάς αγρότης (rei lavrador)". Η Ελισάβετ ακολουθούσε ήσυχα τα καθημερινά θρησκευτικά καθήκοντα της πίστης της και ήταν αφοσιωμένη στους πένητες και στους ασθενείς. Αυτή η ζωή προκάλεσε τη μομφή από πολλούς γύρω της, τελικά όμως οι προσευχές της και η υπομονή της επέτυχαν να πείσουν τον άνδρα της, που διήγε αμαρτωλή ζωή. Ενδιαφερόταν ενεργά για την πολιτική τής Πορτογαλίας και ήταν αποφασιστική συμφιλιωτής κατά τις διαπραγματεύσεις που αφορούσαν τη "Συμφωνία του Αλκανίσες". Αυτή υπογράφτηκε από τον Διονύσιο και τον Σάντσο Δ΄ της Καστίλης (1297) και ρύθμιζε τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών. Το 1304 η βασίλισσα και ο Διονύσιος επέστρεψαν στην Ισπανία για τη διαιτησία μεταξύ του Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης (γιου του Σάντσο Δ΄) και του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας, αδελφού της Ελισάβετ. Ο Διονύσιος και η Ελισάβετ απέκτησαν δύο παιδιά:
Στον εμφύλιο πόλεμο (1322-1324) μεταξύ του συζύγου της και του γιου της, η Ελισάβετ μεσολάβησε υπέρ του γιου τους. Ο πρίγκιπας λοιπόν είχε μνησικακήσει για τον πατέρα του, κατηγορώντας τον ότι ο Διονύσιος έδειχνε εύνοια στον νόθο γιο του Αλφόνσο Σάντσες. Όταν ο βασιλιάς αποκρούστηκε από την Αλενκέρ, που υποστήριζε τον Αλφόνσο (Δ΄), η βασίλισσα τον πρόλαβε από το να σκοτώσει τον γιο του. Όπως λέει ο θρύλος η Ελισάβετ, καβάλα σε ένα μουλάρι, στάθηκε μεταξύ των δύο αντιπάλων στρατών στο πεδίο του Αλβαλάντε με σκοπό να αποτρέψει τη μάχη. Η ειρήνη επήλθε (1324) όταν εξορίστηκε ο νόθος γιος και ο πρίγκιπας ορκίστηκε πίστη στον πατέρα του.
Βασιλομήτωρ
thumb|250px|left|Η βασίλισσα Ισαβέλλα ανεβασμένη σε ένα μουλάρι προσπαθεί να αποτρέψει την μάχη στο πεδίο του Αλβαλάντε Μετά τον θάνατο του Διονυσίου (1325) η Ελισάβετ αποσύρθηκε στο "μοναστήρι των Καρμηλιτών" ή το "μοναστήρι της Σάντα Κλάρα" που ιδρύθηκε στην Κοΐμπρα (1314). Ενώθηκε με το "Γ΄ Τάγμα του Αγίου Φραγκίσκου" και ζώντας στην αφάνεια αφοσιώθηκε σε όλη την υπόλοιπη ζωή της στην βοήθεια των φτωχών και των ασθενών. Στην μεγάλη πείνα που ξέσπασε στην Κοΐμπρα (1293) δώρισε μεγάλες ποσότητες από αλεύρι στους κατοίκους. Τα φορέματα της ήταν ταπεινά, στις ομιλίες της κρατούσε χαμηλούς τόνους, προίκιζε τα φτωχά κορίτσια και βοηθούσε να εκπαιδευτούν τα παιδιά των φτωχών ευγενών. Έγινε δωρήτρια σε πολλά νοσοκομεία στην Κοΐμπρα, την Σανταρέμ και την Λεϊρία όπως και σε πολλά θρησκευτικά τάγματα. Μεσολάβησε για άλλη μια φορά σε ρόλο ειρηνοποιού όταν τα στρατεύματα του γιου της Αλφόνσου Δ΄ προχώρησε σε εκστρατεία στο Βασίλειο της Καστίλης, ο Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης είχε παντρευτεί την κόρη του Μαρία της Πορτογαλίας και την κακομεταχειριζόταν.
Παρά την μεγάλη ηλικία και την ασθένεια της η Ισαβέλλα μπήκε στο πεδίο της μάχης, διέκοψε την σύγκρουση και έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στους δύο βασιλείς. Οι προσπάθειες αυτές έφεραν και την τελική της σωματική κατάπτωση, αρρώστησε από πυρετό και πέθανε στο "κάστρο του Εστρεμόζ" (4 Ιουλίου 1336). Οι επιτυχημένες προσπάθειες που έκανε για την σύναψη ειρήνης σε πολλές περιπτώσεις της έδωσαν τον τίτλο της "ειρηνοποιού". Άν και ο τάφος του συζύγου της βρισκόταν στο Οντιβέλας, η Ελισάβετ τάφηκε στην μονή της Σάντα Κλάρα στην Κοΐμπρα σε μία εκπληκτική Γοτθική σαρκοφάγο. Τον 17ο αιώνα χάρη στις συχνές πλημμύρες του ποταμού Μοντέγκο τα οστά της μετακινήθηκαν στην Μονή Σάντα Κλάρα-α-Νόβα επίσης στην Κοΐμπρα, η σορός της μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσι σε μια σαρκοφάγο από ασήμι και κρυστάλλι.
Αγιοποίηση
Η Αγιοποίηση της προτάθηκε το 1526 και ολοκληρώθηκε από τον πάπα Ουρβανό Η΄ (25 Μαΐου 1625), η μνήμη τις εορτάζεται στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο στις 4 Ιουλίου. Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄ μετακίνησε την εορτή της στις 8 Ιουλίου ώστε να μην συμπίπτει με την εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (1694). Ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ κατήργησε την συγκεκριμένη γιορτή (1955). H εορτή της άλλαξε χαρακτήρα από "Β΄ Τάξης" σε "Γ΄ Τάξης" (1962) με την αναβίωση του ημερολογίου η εορτή της αποκαταστάθηκε στις 4 Ιουλίου και διατηρείται στο Φραγκισκιανό ημερολόγιο των Αγίων. Από την εποχή που ιδρύθηκε η Επισκοπή της Τενερίφης στα Κανάρια Νησιά η Αγία Ελισάβετ έγινε συν-πολιούχος της επισκοπής με παπική βούλα που εξέδωσε ο Πάπας Πίος Ζ΄. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η εορτή της μεταφέρθηκε στις 5 Ιουλίου επειδή στις 4 Ιουλίου υπήρχε η εορτή της Αμερικάνικης Ανεξαρτησίας. Η Αγία Ελισάβετ απεικονίζεται συνήθως με ένα φόρεμα με ένα περιστέρι ή κλαδί ελιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας
École normale supérieure
Η École normale supérieure (Normale Sup, Normale, ENS, ENS-Paris, ENS-Ulm ή Ulm) είναι ένα από τα πιο αναγνωρισμένα γαλλικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (grande école).
Η κεντρική πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στην οδό Ulm, στο 5ο διαμέρισμα του Παρισιού. Οι άλλες πανεπιστημιουπόλεις του βρίσκονται στη λεωφόρο Jourdanon (Παρίσι) και στα προάστια του Μονρούζ, και διαθέτει βιολογική εγκατάσταση στο Foljuif.
Υπάρχουν δύο άλλες école normale supérieure στη Γαλλία :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκραντ εκόλ Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
Τρε Βίλλε
Το Τρε Βίλλε (ιταλικά: Tre Ville) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βαλνταόνε
Το Βαλνταόνε (ιταλικά: Valdaone) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Επαρχία Βράτσα
Η Επαρχία Βράτσα (βουλγαρικά: Област Враца) είναι βουλγαρική επαρχία η οποία βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, μεταξύ του ποταμού Δούναβη στα βόρεια και της οροσειράς του Αίμου στα νότια. Πήρε το όνομά της από την κύρια πόλη της - την Βράτσα. Από το 2016, η επαρχία έχει πληθυσμό 170.367 κατοίκους,  σε επικράτεια 3.619,7 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Σέρτζι Ρομπέρτο
Ο Σέρτζι Ρομπέρτο (Sergi Roberto, 7 Φεβρουαρίου 1992) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Μπαρτσελόνα και την εθνική ομάδα της Ισπανίας. Μπορεί να αγωνιστεί επίσης ως αμυντικός, αμυντικός μέσος και πλάγιος μέσος.
Ο Σέρτζι Ρομπέρτο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Ισπανίας το 2016 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει άλλες 6 συμμετοχές με το εθνόσημο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Βαλφλοριάνα
Η Βαλφλοριάνα (ιταλικά: Valfloriana) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Αμπέλια Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αμπέλια
Τα Αμπέλια είναι πεδινός οικισμός της Νέας Σελεύκειας στην περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμούσε 89 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Τα Αμπέλια είναι κτισμένα σε υψόμετρο 20 μέτρων και βρίσκονται στην βόρεια είσοδο της Ηγουμενίτσας και νότια της Νέας Σελεύκειας. Μέσα από αυτόν περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητας Σελεύκειας, έχοντας πληθυσμό 104 κατοίκων. Από το 2010, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Νέα Σελεύκεια αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέας Σελεύκειας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηγουμενίτσας του δήμου Ηγουμενίτσας.
Σημείωση
Στην Θεσπρωτία, κοντά στο χωριό Λάκκα υπήρχε ο συνώνυμος οικισμός Αμπέλια (πρώην Βρέστα) που καταργήθηκε το 1981. Επιπλέον στον δήμο Σουλίου υπάρχει ο παρώνυμος οικισμός Αμπελιά.
Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή Φλωρεντίας
thumb|right|Ο [[Καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας, έδρα της Αρχιεπισκοπής Φλωρεντίας]] Η Αρχιεπισκοπή Φλωρεντίας (λατ. Archidioecesis Florentina) είναι μητρόπολη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ιταλία. Κατά την παράδοση ιδρύθηκε τον 1ο ήδη αιώνα μ.Χ.. Η επισκοπή υπαγόταν απευθείας στην Αγία Έδρα μέχρι το 1420. Αρχικώς απλή επισκοπή, αναβαθμίσθηκε σε αρχιεπισκοπή στις 10 Μαΐου 1419 από τον Πάπα Μαρτίνο Ε΄.
Η εκκλησιαστική επαρχία της Φλωρεντίας περιλαμβάνει τις επισκοπές του Αρέτσο-Κορτόνα-Σανσεπόλκρο, του Φιέζολε, της Πιστόια, του Πράτο και του Σαν Μινιάτο. Με τα σημερινά της όρια καλύπτει έκταση 2.205 τ.χλμ. και πληθυσμό 830.580 Ρωμαιοκαθολικών (98,7% επί του συνόλου των κατοίκων) το 2017. Περιλαμβάνει 296 ενορίες και στο δυναμικό της υπάγονται 575 ιερείς και 69 διάκονοι (το 2017).
Η έδρα του εκάστοτε αρχιεπισκόπου Φλωρεντίας είναι ο Καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας (Βασιλική της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε) στη Φλωρεντία. Αρχιεπίσκοπος από τον Σεπτέμβριο του 2008 μέχρι σήμερα είναι ο Καρδινάλιος Τζουζέππε Μπετόρι.
Ιστορία
Κατά την παράδοση η Επισκοπή Φλωρεντίας ιδρύθηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ., σύμφωνα με τον χρονικογράφο του 14ου αιώνα Τζοβάννι Βιλλάνι, που τοποθετεί εδώ τον «Άγιο Φροντίνο», υποτίθεται έναν από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους του Χριστού και ακόλουθο του Πέτρου, κατά τη βασιλεία του Νέρωνα.
Στις 29 Ιουλίου 1322 ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ εκχώρησε στον εκάστοτε Πάπα το δικαίωμα να ορίζει και να επιβεβαιώνει τους επισκόπους της Φλωρεντίας.
Τον 14ο αιώνα η Φλωρεντία κτυπήθηκε σκληρά, πρώτα από λιμό το 1347 (οπότε περίπου 4.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα) και μετά από λοιμό το 1348-1349, με την πανούκλα να αφήνει περίπου εκατό χιλιάδες νεκρούς. Στην εισαγωγή του στο Δεκαήμερο, ο Βοκάκιος παρέχει λεπτομέρειες του πώς οι άνθρωποι έτρεχαν στις εκκλησιές για βοήθεια από τον Θεό και κολλούσαν έτσι την αρρώστια, όπως και σχετικά με την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού και την αλλοίωση των ανθρώπινων συναισθημάτων.
Η Σύνοδος της Φλωρεντίας
Το 1438 η εκκλησιαστική Σύνοδος της Βασιλείας διασπάσθηκε σε δύο μέρη: το πρώτο παρέμεινε στη Βασιλεία και εξέλεξε τον δικό του Πάπα (τον Φήλικα Ε΄), ενώ το δεύτερο μετακόμισε στη Φερράρα, από όπου όμως αναγκάσθηκε να φύγει σύντομα εξαιτίας εμφανίσεως της πανούκλας. Οι συμμετέχοντες συγκλήθηκαν και πάλι τον Ιανουάριο του 1439 στη Φλωρεντία από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄ και έμειναν έτσι στην Ιστορία ως η Σύνοδος της Φλωρεντίας, η οποία πάντως μετεγκαταστάθηκε και πάλι το 1443, αυτή τη φορά στη Ρώμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλωρεντιας Αρχιεπισκο
Βαλλάρσα
Η Βαλλάρσα (ιταλικά: Vallarsa) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βαρθολομαίος της Αραγονίας
Ο Βαρθολομαίος, ισπαν. Bartolomeo (άκμασε ) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν σενεσάλης της Σικελίας, κόμης της Καμμαράτα και κύριος πολλών περιοχών.
Βιογραφία
Το 1380 διαδέχθηκε τον πατέρα του στην κομητεία της Καμαράτα με τα κάστρα Μόττα Σαντ Άγκατα και Πίετρα ντ' Αμίκο. Αντιτέθηκε στη διαδοχή της Σικελίας από τον Μαρτίνο Α΄ το 1390. Το επόμενο έτος σε συγκέντρωση βαρόνων στο Καστρονόβο διορίστηκε σενεσάλης της Σικελίας. Το ίδιο έτος έγινε κύριος των Φικάρρα, Ρατσούγια, Λιμπρίτσι, Γκαλάτι, Καλαταμπιάνο, Ολιβέρι, Πιράινο, Σαντ Άντζελο ντι Μπρόλο, Τορτόριτσι, Τσουππαρντίνο και Νάζο (με το κάστρο τού Κάπο ντ' Ορλάντο). Το 1393 εξεγέρθηκε ένοπλα, αλλά το 1396, με τη μεσολάβηση τού Γουλιέλμου Βεντιμίλια, υποτάχθηκε.
Το επόμενο έτος εξεγέρθηκε πάλι μαζί με τον Γουλιέλμο Ραϊμόνδο δε Μονκάδα και τον Αντώνιο ντε Βεντιμίλια κόμη τού Κολλαζάνο. Όταν ο Μαρτίνος Α΄ και ο πάπας τελικά συμφώνησαν, ο Βαρθολομαίος διέφυγε εξόριστος στην Αυλή τού Λαδισλάου της Νάπολης. Το 1400 εξόπλισε έναν στολίσκο σε μία προσπάθεια να επιστρέψει στη Σικελία, αλλά ηττήθηκε και επέστρεψε στην εξορία.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Γλώσσα Παρά Αράρα
Η γλώσσα Παρά Αράρα (ISO 639-3: aap, Ethnologue: aap, Glottolog: para1310 ) είναι γλώσσα της γλωσσικής οικογενείας Καρίμπαν με χρήση στην περιοχή Παρά της Βραζιλίας. Χρησιμοποιείται από 340 ομιλητές σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010, και για την γραφή της χρησιμοποιείται η λατινική γραφή. Σύμφωνα με μελέτη του 2010 οι ομιλητές αλλάζουν κάποιες λέξεις όταν απευθύνονται στα ζώα, με διαφοροποιήσεις ανάλογα με το είδος του ζώου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Βραζιλίας
Βαλλελάγκι
Το Βαλλελάγκι (ιταλικά: Vallelaghi) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βερμίλιο (Ιταλία)
Το Βερμίλιο (ιταλικά: Vermiglio) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Νεοέλληνες
Παραπομπές
Νεοέλληνες
Γκυ Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Ο Γκυ Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (1312 - 12 Μαρτίου 1336) Μαργράβος του Ναμύρ (1335 - 1336) και μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη Α΄ του Ναμύρ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά. Διαδέχθηκε στο Ναμύρ τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ που πέθανε πρόωρα στις 2 Απριλίου 1335. Με συμβουλές του μικρότερου αδελφού του Ροβέρτου αναγνώρισε κυρίαρχο τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας, συμμετείχε σε μάχες των Άγγλων εναντίον των Σκωτσέζων αλλά αιχμαλωτίστηκε από τον Ιωάννη Ραντόλφ, 3ο κόμη του Μοράι. Μετά την καταβολή των λίτρων και την απελευθέρωση του τραυματίστηκε θανάσιμα σε ένα τουρνουά στην Φλάνδρα και πέθανε, δεν είχε απογόνους και τον διαδέχθηκε ο τέταρτος αδελφός του Φίλιππος Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ Κατηγορία:Κόμητες του Ναμύρ
Ρόζαμουντ Κλίφορντ
Η Ρόζαμουντ Κλίφορντ, η οποία φημιζόταν για την ομορφιά της, ήταν ερωμένη του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας.
Ζωή
Η Ρόζαμουντ πιστεύεται ότι ήταν η κόρη του λόρδου Ουόλτερ ντε Κλίφορντ και της συζύγου του Μαργαρίτας. Η Ρόζαμουντ είχε δύο αδελφές, την Άμις και τη Λούσι και τρεις αδελφούς, τον Ουόλτερ (πέθανε το 1221), τον Ριχάρδο και τον Τζίλμπερτ. Το όνομά της, "Ρόζαμουντ", μπορεί να προέρχεται από τη λατινική φράση rosa mundi, που σημαίνει "ρόδο του κόσμου."
Στην παράδοση
Η παραδοσιακή ιστορία αναφέρει ότι ο βασιλιάς Ερρίκος την έκανε ερωμένη του. Για να μην το μάθει η σύζυγός του, Ελεονώρα της Ακουιτανίας, την έκρυψε σε έναν λαβύρινθο. Οι φήμες φτάνουν στα αυτιά της βασίλισσας Ελεονώρας, η οποία αποφάσισε να μπει στον λαβύρινθο, όπου ανακάλυψε την αντίζηλό της και την ανάγκασε να επιλέξει ανάμεσα στο στιλέτο και στο δηλητήριο. Η Ρόζαμουντ επέλεξε το δεύτερο και πέθανε.
Η Ρόζαμουντ Κλίφορντ θεωρείται από τις πιο ωραίες γυναίκες του δωδέκατου αιώνα και ενέπνευσε μπαλάντες, ποιήματα, ιστορίες και πίνακες ζωγραφικής.
Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάνα
Η Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν (οθωμανικά τούρκικα: آیشه سلطان حمیدی, τούρκικα: Hamide Ayşe Sultan, 2 Νοεμβρίου 1887 - 10 Αυγούστου 1960) ήταν Οθωμανή πριγκίπισσα, κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Τιριμουτζγκάν Σουλτάνα.
Είναι γνωστή από τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων της με όνομα "Ο πατέρας μου, Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ" το 1960.
Βιογραφία
Η Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1887 στο Παλάτι Γιλντίζ και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της Μιουσφικά Καντινεφέντι. Ήταν το δέκατο παιδί και έκτη κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, αλλά το μόνο παιδί της μητέρας της. Στην εκθρόνιση του πατέρα της το 1909, η Χαμιντέ ακολούθησε τους γονείς της στην εξορία στη Θεσσαλονίκη.
Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παντρεύτηκε σε ηλικία 24 ετών τον Αχμέτ Ναμί Μπέη στις 9 Αυγούστου 1911 στο Παλάτι Μπεμπέκ μαζί απέκτησαν δυο γιους, τον Σουλτανζαδέ Ομέρ Ναμί Μπέη και τον Σουλτανζαδέ Οσμάν Ναμί Μπέη. Αλλά αργότερα χώρισε στις 10 Φεβρουαρίου 1921 και στη συνέχεια ξαναπαντρεύτηκε τον Μεχμέτ Αλί Ραούφ Μπέη στις 3 Απριλίου 1921 σε ηλικία 34 ετών στο Νισαντασί μαζί απέκτησαν το μοναδικό του παιδί ένα γιο, τον Σουλτανζαδέ Αμπντούλ Χαμίτ Ραούφ Μπέη.
Κατά την εκδίωξη της αυτοκρατορικής οικογένειας το 1924 άφησε την Τουρκία και έμεινε στο Παρίσι. Η μητέρα της, από την άλλη πλευρά, επέλεξε να παραμείνει στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να μην δουν η μία την άλλη για περίπου είκοσι οκτώ χρόνια, μέχρι την επιστροφή της Χαμιντέ από την εξορία το 1952.
Απομνημονεύματα
Η Χαμιντέ έγραψε τα απομνημονεύματά της στην Κωνσταντινούπολη, μετά την επιστροφή της από την εξορία, ολοκληρώνοντας τα το 1955. Η Χαμιντέ Σουλτάνα στα μεγάλα τμήματα των απομνημονευμάτων της στηρίχθηκε στη μνήμη της μητέρας της, καθώς οι δυο τους έζησαν μαζί μετά την επιστροφή της Χαμιντέ στην Τουρκία. Το έργο αρχικά εμφανίστηκε σε σειριακή μορφή στο δημοφιλές τουρκικό περιοδικό Χαγιάτ ("Hayat") στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ακολουθούμενο από τη δημοσίευσή του ως βιβλίο στην Κωνσταντινούπολη το 1960, λίγο πριν από το θάνατο της Χαμιντέ.
Κατά τη δημοσίευσή του, το μεγαλύτερο αξιοθέατο του βιβλίου έγκειται στις αναμνήσεις της Χαμιντέ για τους διάσημους γονείς της. Αναγνωρίζοντας το αυτό, η ίδια ονόμασε τα απομνημονεύματά της "Ο πατέρας μου, Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ" (Τουρκ. Babam Sultan Abdul Hamid). Σε αυτό δημιούργησε μια προσωπική άποψη για τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ένα είδος προσωπικής δικαίωσης για να εξουδετερώσει αυτό που είδε ως στρεβλή δημόσια εικόνα του αμφιλεγόμενου ηγέτη του οποίου τα τριάντα τρία χρόνια της βασιλείας κατέληξαν σε εκθρόνιση και διασυρμό.
Η Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάνα πέθανε στις 10 Αυγούστου 1960 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 73 ετών και θάφτηκε στο αυτοκρατορικό μαυσωλείο, δίπλα στο Παλάτι Γιλντίζ. Η μητέρα της πέθανε έναν χρόνο αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γκάμπιζα
Η Γκάμπιζα (επίσης γνωστή ως Γκαμπιέτα ή Γκαμπέτα) είναι το πνεύμα της φωτιάς στη λιθουανική μυθολογία. Είναι η προστάτιδα του σπιτιού και της οικογένειας. Το όνομά της προέρχεται από το γκάουμπτι (για κάλυψη, για προστασία) ή από την Αγία Αγάθη ( Гафия, Gafiya). Η Γκάμπιζα αναφέρεται μόνο σε μια λίστα λιθουανών θεών από τον χριστιανό θεολόγο Γιαν Λαζίκι στην πραγματεία του για την ειδωλολατρία (που δημοσιεύθηκε το 1615). Εμφανίζεται στη λιθουανική λαογραφία.
Η Γκάμπιζα θα μπορούσε να πάρει ζωόμορφες μορφές γάτας, πελαργού ή κόκορα, ή θα μπορούσε να εμφανιστεί ως γυναίκα ντυμένη με κόκκινο χρώμα. Η Γκάμπιζα ήταν πολύ σεβαστή και την φρόντιζε σαν ένα ζωντανό πλάσμα. Οι άνθρωποι τάιζαν τη Γκάμπιζα προσφέροντας της ψωμί και αλάτι. Η φωτιά έπρεπε να κοιμηθεί - οι γυναίκες κάλυπταν τα κάρβουνα με στάχτη κάθε βράδυ, έτσι ώστε η φωτιά να μην περιπλανιέται. Ακριβώς όπως η Γκάμπιζα ήταν η προστάτιδα του σπιτιού, η μητέρα του νοικοκυριού ήταν η προστάτιδα της φωτιάς. Μερικές φορές ένα μπολ με καθαρό νερό έμεινε κοντά στην εστία, ώστε η Γκάμπιζα να μπορεί να πλυθεί. Αν θύμωνε, η Γκάμπιζα θα "πήγαινε βόλτα" καίγοντας το σπίτι. Πολλές λαογραφίες περιγράφουν την κακή μοίρα εκείνων που προσβάλλουν τη Γκάμπιζα, σκοντάφτοντας, φτύνοντας ή ουρώντας πάνω της.
Η Μάτκα Γκάμπια είναι η λιθουανική θεά του σπιτιού, εστία και προστάτης της φροντίδας τους. Πιθανότατα προέρχεται από την Γκάμπιζα.
Βινιόλα-Φαλέζινα
Η Βινιόλα-Φαλέζινα (ιταλικά: Vignola-Falesina) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Ντάλμα Μαραντόνα
Η Ντάλμα Μαραντόνα (2 Απριλίου 1987-), είναι Αργεντίνα ηθοποιός και κόρη του πασίγνωστου ποδοσφαιριστή Ντιέγκο Μαραντόνα.
Βίλλα Λαγκαρίνα
Η Βίλλα Λαγκαρίνα (ιταλικά: Villa Lagarina) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βίλλε ντ'Αναούνια
Το Βίλλε ντ'Αναούνια (ιταλικά: Ville d'Anaunia) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Κεντρίγια Βιντγιαλάγια
Τα Κεντρίγια Βιντγιαλάγια ("κεντρικά σχολεία") είναι σύστημα κεντρικών κυβερνητικών σχολείων στην Ινδία που έχουν συσταθεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης Ανθρώπινου δυναμικού. Περιλαμβάνει πάνω από 1.183 σχολεία στην Ινδία (31 Μαρτίου 2018) και τρία στο εξωτερικό. Είναι μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες σχολείων παγκοσμίως.
Ιστορία
<div href="./Kendriya_Vidyalaya#cite_note-KVS-1" style="counter-reset: mw-Ref 1;"> Ένα ενιαίο πρόγραμμα σπουδών που ακολουθείται από τα σχολεία σε όλη την Ινδία. Παρέχοντας κοινό αναλυτικό πρόγραμμα και σύστημα εκπαίδευσης, τα Κεντρίγια Βιντγιαλάγια έχουν στόχο να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά δημοσίων υπαλλήλων δεν θα αντιμετωπίσουν ελλείψεις όταν οι γονείς τους μεταφέρονται από ένα σημείο σε άλλο. Τα σχολεία λειτουργούν για περισσότερα από 50 χρόνια.
Διοίκηση
Το Κεντρίγια Βιντγιαλάγια Σάνγκσθαν (Κεντρικός Σχολικός Οργανισμός) επιβλέπει τη λειτουργία των σχολείων με έδρα το Νέο Δελχί.
Η διοίκηση του σώματος βασίζεται σε επίπεδα. Ο πρόεδρος του οργανισμού είναι πάντα ο Υπουργός με το χαρτοφυλάκιο της Ανάπτυξης Ανθρώπινων Πόρων της Κυβέρνησης της Ινδίας. Ο αναπληρωτής πρόεδρος είναι ο υπουργός επικρατείας Ανθρώπινων Πόρων. Κάθε μεμονωμένο σχολείο διοικείται από ένα διευθυντή και υποδιευθυντή.
Το Βιντγιαλάγια διαθέτει επίσης διάφορες επιτροπές για την ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών και τη συντήρηση της σχολικής ένωσης και συστήματος.
Η πιο σημαντική είναι η Διευθυντική Επιτροπή των Βιντγιαλάγια, η οποία είναι η επικεφαλής των επιτροπών.
Θέσεις
δεξιά|μικρογραφία|Κτίριο του Κεντρικού Σχολικού Οργανισμού, Δελχί
<div href="./Kendriya_Vidyalaya#cite_note-2" style="counter-reset: mw-Ref 1;"> υπήρχαν 1,183 σχολεία ονόματι τα Kendriya Vidyalayas. Τα Κεντρίγια Βιντγιαλάγια είναι μια από τις μεγαλύτερες σχολικές αλυσίδες στον κόσμο με 1.137 σχολεία στην Ινδία και τρία στο εξωτερικό.
<div href="./Kendriya_Vidyalaya#cite_note-3" style="counter-reset: mw-Ref 1;"> Συνολικά 1,227,951 φοιτητές και 56,445 οι εργαζόμενοι για τα ρολά. Συνολικά, έως τις 31 Μαρτίου 2017, υπήρχαν 1.227.951 μαθητές και 56.445 άτομα προσωπικό. Οι θέσεις αυτές κατανέμονται σε 25 περιφέρειες, με την καθεμία να διευθύνεται από αναπληρωτή επιίτροπο.
Τα τρία Κεντρίγια Βιντγιαλάγια εκτός Ινδίας είναι στο Κατμαντού, στη Μόσχα και Τεχεράνη. Προορίζονται για τα παιδιά της Ινδικής πρεσβείας και άλλους υπαλλήλους της κυβέρνησης της Ινδίας που υπηρετούν εκεί.
Ένα σχολείο στο Τσιμαλάχα του Μπουτάν μεταφέρθηκε στη κυβέρνηση του Μπουτάν, παύοντας να είναι Κεντρίγια Βιντγιαλάγια το 1989, καθώς ένα από τα σημαντικότερα ινδομπουτανικά έργα (Εργοστάσιο Ενέργειας Τσούχα Χιντάλ) είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Τότε οι εργαζόμενοι της ινδικής κυβέρνησης άρχισαν να επαναπατρίζονται σταδιακά.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Συλλαλητήριο μαθητών του Κεντρίγια Βιντγιαλάγια Όλα τα σχολεία μοιράζονται κοινό πρόγραμμα σπουδών και προσφέρουν δίγλωσση εκπαίδευση, στα Αγγλικά και Χίντι. Είναι συνεκπαιδευτικό.
Τα Σανσκριτικά διδάσκονται ως υποχρεωτικό μάθημα από την 6η έως την 8η τάξη και ως προαιρετικό μάθημα μέχρι την 12η τάξη. Οι μαθητές της 6ης-8ης τάξης μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα γερμανικής γλώσσας μέχρι τον Νοέμβριο του 2014, όταν το πρόγραμμα διακόπηκε. Αλλά επανήλθε και διδάσκεται σε κάποια από τα σχολεία μέχρι τη 10η τάξη. Στη Μόσχα οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν τα γαλλικά ή ρωσικά ως τρίτη ή δεύτερη γλώσσα.
<div href="./Kendriya_Vidyalaya#cite_note-5" style="counter-reset: mw-Ref 2;"> Τα δίδακτρα χρεώνονται για τα αγόρια από την τάξη ΙΧ προς τα εμπρός, και οι μαθητές πρέπει να πληρώσει το σχολείο ταμείο ανάπτυξης (Vidyalaya Vikas Nidhi), με τα έσοδα που δαπανώνται για την ανάπτυξη του συγκεκριμένου σχολείου. Τα αγόρια χρεώνονται με δίδακτρα από την 9η τάξη και μετά, και οι μαθητές πρέπει να πληρώσουν το ταμείο ανάπτυξης του σχολείου (Βιντγιαλάγια Βικάς Νίντι), με τα συγκεντρωμένα λεφτά να περνούν στο σχολείο τους. Μαθητές από σχεδιασμένες φυλές και κάστες, καθώς και παιδιά εργαζομένων των σχολείων απαλλάσσονται από τη πληρωμή διδάκτρων. Τα κορίτσια που είναι το μόνο παιδί των γονιών τους απαλλάσσονται από τη πληρωμή διδάκτρων από την 6η τάξη και έπειτα.
<div href="./Kendriya_Vidyalaya#cite_note-6" style="counter-reset: mw-Ref 1;"> Όλα τα μέλη του κοινοβουλίου που θα μπορούσε να προτείνει έως και έξι μαθητές από την περιφέρεια για την εισαγωγή σε ένα Kendriya Vidyalaya. Όλα τα μέλη του κοινοβουλίου μπορούσαν να προτείνουν έως έξι μαθητές από την εκλογική περιφέρειά τους για εγγραφή στο Κεντρίγια Βιντγιαλάγια. Από το ακαδημαϊκό έτος 2016-17, η ποσόστωση αυξήθηκε σε 10 μαθητές.
<div href="./Kendriya_Vidyalaya#cite_note-7" style="counter-reset: mw-Ref 1;"> Η Ποιότητα Συμβουλίου, της Ινδίας (QCI) έχει διαπιστευθεί δύο KV σχολεία, KV RK Puram και KV IIT Powai.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη σχολών
Ζαγκούρουφ
Το Ζαγκούρουφ (πολωνικά: Zagórów, Hinterberg) είναι πόλη του Πόβιατ Σουούπτσα, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.873 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Ανακτήθηκε από τους Πολωνούς το 1807, ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας, πέρασε στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας το 1815. Πολωνοί αντάρτες δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης το 1863, και μια μάχη δόθηκε στο κοντινό χωριό Μισάκουφ. Ως μέρος της αντιπολωνικής καταστολής μετά την πεσμένη εξέγερση, η τσαρική διοίκηση αφαίρεσε τα προνόμια πόλης από το Ζαγκούρουφ το 1869. Τα προνόμια πόλης αποκαταστάθηκαν το 1919, μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας. Στο μεσοπόλεμο η τοπική οικονομία αναβίωσε.
Το 1940, οι Γερμανοί ανάγκασαν τους 600 Εβραίους του Ζαγκούρουφ να μείνουν σε ένα γκέτο και στη συνέχεια εγκατέστησαν εκατοντάδες Εβραίους από άλλες τοποθεσίες στο γκέτο, χωρίς χρήματα, θέσεις εργασίας ή μέρη για να ζήσουν. Πάνω από 2.000 Εβραίοι βρίσκονταν τώρα στο γκέτο, 10 έως 15 άτομα ανά δωμάτιο. Το 1941, κάποιοι στάλθηκαν σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στα αλατωρυχεία κοντά στο Ινοβρότσουαφ. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1941, όλοι οι Εβραίοι που βρίσκονταν ακόμα στο γκέτο μεταφέρθηκαν στο δάσος του Καζίμιες Μπισκούπι, όπου δολοφονήθηκαν. Οι μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων τεκμηριώνουν τη φρικτή μέρα όπου οι Γερμανοί πειραματίζονταν με μεθόδους μαζικής δολοφονίας. Μόνο λίγοι Εβραίοι του Ζαγκούρουφ επέζησαν του πολέμου. Μετά τον πόλεμο η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Βολάνο (Ιταλία)
Το Βολάνο (ιταλικά: Volano) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βίλλε ντι Φιέμμε
Το Βίλλε ντι Φιέμμε (ιταλικά: Ville di Fiemme) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ιερός Ναός Ταξιάρχη (Μονοίτσια Νάξου)
μικρογραφία|Η αψίδα του Ιερού Ο Ναός του Ταξιάρχη είναι βυζαντινή εκκλησία, η οποία βρίσκεται κοντά (περίπου 300 μ.) και δυτικά στον μικρό, σχεδόν εγκαταλελειμμένο οικισμό των Μονοικίων Νάξου, γνωστό και ως τα Μονοίτσια (σημερινή ονομασία Ράχη).
Η εκκλησία βρίσκεται περίπου 800 μέτρα, βορειότερα του χωριού Χαλκί (αναφερόμενο και ως Χαλκείον ή Τραγαία) της σημερινής Δημοτικής Ενότητας Δρυμαλίας και, παλαιότερα, του πρώην Δήμου Δρυμαλίας, το οποίο υπάγεται σήμερα στον Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Νάξου, που αναφέρεται από τους κατοίκους της και ως ο Μυστράς του Αιγαίου.
Ιστορία
Ο ναός του Ταξιάρχη αρχικά ανήκε στον τύπο της τρίκλιτης καμαροσκέπαστης βασιλικής. Η διατηρούμενη αψίδα του σημερινού νοτίου κλίτους είναι η κεντρική αψίδα της τρίκλιτης βασιλικής, δεδομένου ότι το αρχικό νότιο κλίτος έχει καταστραφεί. Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται σε εκτεταμένες επεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν στο μνημείο μετά το 12ο αιώνα όταν το νότιο κλίτος κατέρρευσε και απομονώθηκε από τον υπόλοιπο ναό με την κατασκευή νέου τοίχου κατά μήκος της νότιας τοξοστοιχίας. Με τον τρόπο αυτό, η τρίκλιτη βασιλική μετατράπηκε σε δίκλιτο ναό. Πάνω σε αυτόν τον τοίχο εδράζεται η νέα καμάρα του κεντρικού κλίτους σε αντικατάσταση της αρχικής ημικατεστραμμένης. Παραστάδες, ανά δύο στην ανατολική και δυτική πλευρά του κεντρικού κλίτους που γεφυρώνονται με ημικυκλικά τόξα (σφενδόνια), ενισχύουν το νέο θόλο και χωρίζουν το κεντρικό κλίτος σε τρία περίπου ίσα μέρη.
Λείψανα από το νότιο και δυτικό τοίχο του κλίτους αποκαλύφθηκαν κατά την ανασκαφική διερεύνηση που πραγματοποιήθηκε. Η έρευνα έδειξε ότι στο στρώμα καταστροφής στο εσωτερικό του νοτίου κλίτους κατασκευάστηκαν τάφοι. Ταφές δίχως αξιόλογα ευρήματα εντοπίστηκαν στα βόρεια, στα δυτικά και στο εσωτερικό του ναού. Στην τελευταία οικοδομική φάση του ναού, μετά την κατάρρευση της καμάρας του βορείου κλίτους, τοιχίστηκαν πρόχειρα τα τόξα της βόρειας τοξοστοιχίας και ο ναός περιορίστηκε στο κεντρικό κλίτος.
Από τον τοιχογραφικό διάκοσμο του ναού, ιδιαίτερα σημαντική είναι η παράσταση Θεοφάνειας που αποκαλύφθηκε μετά τις εργασίες συντήρησης στο τεταρτοσφαίριο της αψίδας του ιερού και η οποία μαζί με τους μετωπικούς αποστόλους στον ημικύλινδρο της αψίδας ανήκει στην αρχική φάση του μνημείου, που ανάγεται στην πρώτη χιλιετία. Στο ημικύλινδρο διακρίνεται και δεύτερο στρώμα τοιχογράφησης, ενώ με τη δεύτερη φάση του ναού σχετίζονται οι παραστάσεις που αποκαλύφθηκαν στο μεταγενέστερο νότιο τοίχο του ναού.
Αποκατάσταση του βυζαντινού μνημείου
Οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του βυζαντινού μνημείου πραγματοποιήθηκαν στο χρονικό διάστημα μεταξύ 2013-2015, στο πλαίσιο του υποέργου: «Αποκατάσταση Ι.Ν. Ταξιάρχη Μονοικίων» του έργου: «Στερέωση – συντήρηση βυζαντινών μνημείων Νάξου», τα οποία ήταν ενταγμένα στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Κρήτη και Νήσοι Αιγαίου 2007-2013». Οι εργασίες ξεκίνησαν μεταξύ του 2013-2014, από την 2η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, υπό τη διεύθυνση της Αικατερίνης Δελλαπόρτα και ολοκληρώθηκαν από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων το 2015, υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Αθανασούλη.
Επισκέψεις στο χώρο του μνημείου
Ο ναός τα έτη 2017-2018 ήταν ανοιχτός για το κοινό τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, υπό την επίβλεψη εθελοντών του Πολιτιστικού Συλλόγου Τραγαίας και σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων. Το ίδιο διάστημα ήταν ανοιχτός και ο γειτονικός ναός του Αγίου Γεωργίου Διασορίτη (περίπου 10 λεπτά με τα πόδια απόσταση). Από το 2019 ο ναός είναι ανοιχτός για το κοινό με τη φροντίδα της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων. Η πρόσβαση είναι δυνατή με πεζοπορία 300 μ. περίπου από το χωριό Ράχη ή 900 μ. από το Χαλκί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Νάξο
Αλεξάνδρα Πίστολκορς
Η Αλεξάνδρα Αλεξάντροβνα φον Πίστολκορς (το γένος Τανέγιεβα, 8 Νοεμβρίου 1888 - 25 Μαρτίου 1963) ήταν η μικρότερη κόρη του διακεκριμένου Ρώσου συνθέτη Αλεξάντερ Τανέγιεφ και της αδελφής της Άννα Βυρούμποβα. Ο σύζυγός της ήταν ο Αλεξάντερ Ερίκοβιτς φον Πίστολκορς, ο οποίος ήταν ο γιος του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας. Όπως και η αδερφή της, η Αλεξάνδρα ήταν για ένα διάστημα οπαδός λάτρης του στάρετς Γκριγκόρι Ρασπούτιν.
Ιστορικό
μικρογραφία| Η Αλεξάνδρα το 1908 με την αδερφή της, [[Άννα Βύρουμποβα]] Η Αλεξάνδρα Τανέεβα ήταν το τρίτο και μικρότερο παιδί του Αλεξάντερ Τανέγιεφ, Αρχικαγκελάριος της Αυτού Μεγαλειότητας και διακεκριμένος συνθέτης. Η μητέρα της, η κόμισσα Ναντέζα Τολστόι, ήταν απόγονος του στρατηγού πρίγκιπα Μιχάηλ Ιλλαριόνοβιτς Γκολένισεφ-Κουτούζοφ. Το ψευδώνυμο της Αλεξάνδρας ήταν Σάνα.
«Η Σάνα ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα με ένα μικρό πορσελάνινο πρόσωπο και παρήγαγε τη γοητευτική εντύπωση ενός κακομαθημένου και εγωκεντρικού παιδιού», θυμάται η τραγουδίστρια Αλεξάντρα Μπέλινγκ.
Η Αλεξάνδρα παντρεύτηκε τον Αλεξάντερ Πίστολκορς, έναν πρώην αξιωματικό της Λάιφ Γκαρντ, ο οποίος φημιζόταν για τη σκληρότητα του στην εξάλειψη της εξέγερσης μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905. Το ζευγάρι είχε τρεις κόρες: Τατιάνα, Όλγα και Αλεξάνδρα (γεννήθηκαν το 1910, το 1912 και το 1914). Η Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα Νικολάεβνα της Ρωσίας ήταν η νονά για την μεγαλύτερη κόρη, την Τατιάνα. Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Νικολάεβνα της Ρωσίας ήταν η νονά της μεσαίας κόρης, της Όλγας.
Σχέση με το Ρασπούτιν
αριστερά|μικρογραφία| Μια έγκυος Αλεξάνδρα Πίστολκορς, στέκεται στα αριστερά και ο σύζυγός της Αλεξάντερ Πίστολκορς, δεύτερος από τα αριστερά, φωτογραφίζονται με τον [[Γκριγκόρι Ρασπούτιν και άλλους θαυμαστές στο διαμέρισμά του το 1914. Η αδερφή της Αλεξάνδρας Άννα Βύρουμποβα βρίσκεται στην πίσω σειρά, στέκεται τέταρτη από αριστερά. ]] Η Αλεξάνδρα και ο σύζυγός της εμφανίστηκαν σε ένα ευρέως κυκλοφορούμενο πορτρέτο του Ρασπούτιν με τους θαυμαστές του, το οποίο τραβήχτηκε στο διαμέρισμά του στην Αγία Πετρούπολη το 1914. Αρχικά, ο σταρέτς ήταν συχνά επισκέπτης των Πίστολκορς στο σπίτι τους και η Αλεξάνδρα γνώρισε τον Ρασπούτιν σε πολλούς από τους φίλους και τους συγγενείς της. Αργότερα, επειδή η πεθερά της Αλεξάνδρας, η Όλγα, μισούσε τον Ρασπούτιν, το νεαρό ζευγάρι έπρεπε να συναντιέται με τον Ρασπούτιν στο σπίτι της αδερφής της Άννα, αν και η Αλεξάνδρα ήταν συχνός επισκέπτης στο διαμέρισμα του Ρασπούτιν χωρίς τον σύζυγό της.
Η Αλεξάνδρα ήταν μία από τις πολλές γυναίκες της κοινωνίας που έγιναν οπαδοί του Ρασπούτιν. Του έστειλε επίσης τηλεγραφήματα, ζητώντας τις προσευχές ή τη βοήθειά του. Ο Ρασπούτιν έπεισε μερικές από τις γυναίκες οπαδούς του "ότι δεν πρέπει να ομολογήσουν την αμαρτία της μοιχείας, καθώς αυτό θα προκαλούσε σύγχυση στους εξομολογητές τους, οι οποίοι δεν θα το καταλάβαιναν."
Η νύφη της Αλεξάνδρας, Μαριάν Πιστόλκορς, εμπλέκεται από ορισμένους ιστορικούς ως μία από τους συνωμότες στη δολοφονία του Ρασπούτιν τον Δεκέμβριο του 1916.
Η ζωή μετά την επανάσταση
Ανήσυχοι από την επιδείνωση της πολιτικής κατάστασης, η Αλεξάνδρα και ο Αλέξανδρος Πιστοχλκόρ εγκατέλειψαν τη Ρωσία για το Ελσίνκι της Φινλανδίας το 1916. Η οικογένεια Πίστολκορς είχε κτήματα στη Βαλτική, μεταξύ των οποίων ένα κάστρο στη Λετονία, όπου ζούσαν μετά τη Ρωσική Επανάσταση. Η αδερφή της Αλεξάνδρας, Άννα Βύρουμποβα, μετακόμισε αργότερα στη Φινλανδία, όπου έγινε καλόγρια μετά την Επανάσταση.
Η κόρη τους, η Όλγα Ραμέλ (1912-2011), εγκαταστάθηκε αργότερα στη Σουηδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φίλιππος Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Ο Φίλιππος Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (1319 - Σεπτέμβριος 1337), Μαργράβος του Ναμύρ (1336 - 1337) και μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ ήταν τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά. Διαδέχθηκε στο Ναμύρ τον δεύτερο αδελφό του Γκυ Β΄, ο τρίτος Ερρίκος είχε πεθάνει πρόωρα (1333). Ο Φίλιππος Γ΄ βρισκόταν στη Σουηδία στην αυλή της αδελφής του Λευκής του Ναμύρ, από εκεί ταξίδευσε με τον γαμπρό του Ερρίκο Β΄ του Βιαντέν στους Αγίους Τόπους μέσω της Κύπρου. Ο Φίλιππος σύμφωνα με τη διαθήκη του (23 Ιουνίου 1336) κληροδότησε την περιουσία του στη μονή του Σαιν Άλμπαν. Στον δρόμο όταν έφτασε στην Αμμόχωστο ο ίδιος και οι άντρες του έδειξαν τόσο κακή συμπεριφορά που οι πολίτες της Αμμόχωστου τους θανάτωσαν όλους, η ταφή του έγινε στην εκκλησία των Φραγκισκιανών της Αμμοχώστου. Τον Φίλιππο διαδέχθηκε στην Κομητεία του Ναμύρ ο επόμενος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ Κατηγορία:Κόμητες του Ναμύρ
Διπόταμα Δράμας
Τα Διπόταμα είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - ιστορία
Τα Διπόταμα βρίσκονται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία στις νότιες πλαγιές της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 630 μέτρα. Απέχει 62 χιλιόμετρα ΒΑ. από τη Δράμα και 23 χιλιόμετρα ΒΑ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου) ενώ στα ανατολικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Αρκουδόρεμα. Η παλιά ονομασία από την τουρκοκρατία ήταν Κατούν και οι Μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 75 οικογένειες προσφύγων (297 άτομα).
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1920 με την ονομασία Κατούν στο ΦΕΚ 42Α - 20/02/1920 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Διπόταμα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πρασινάδα και τη Σίλλη αποτελούν την τοπική κοινότητα Σίλης, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Τζιάνο ντι Φιέμμε
Το Τζιάνο ντι Φιέμμε (ιταλικά: Ziano di Fiemme) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Υπογεγραμμένη
Η υπογεγραμμένη είναι διακριτικό που χρησιμοποιούνταν στις αρχαίες Ελληνικές διαλέκτους. Σημειωνόταν με ένα μικρό ιώτα (ι) κάτω από το ήτα ⟨η⟩, ωμέγα ⟨ω⟩ και άλφα ⟨α⟩ (δηλαδή μόνο σε μακρά φωνήεντα (η, ω) και στο διχρονο "α"). Αντιπροσωπεύει την προηγούμενη παρουσία ενός ιώτα [ι] μετά το φωνήεν, σχηματίζοντας ένα λεγόμενο "μακρύ δίφθογγο". Τέτοιες δίφθογγοι ήταν (δηλ. ηι, ωι, αι) -φωνολογικά διαφορετικοί από τους αντίστοιχους "βραχείς" διφθόγγους (δηλ. ει, οι, ᾰι) - ήταν χαρακτηριστικό της αρχαίας ελληνικής στην προκλασική και κλασική εποχή. Χαρακτηριστικό είναι το ότι η υπογεγραμμένη μετατρέπεται σε προσγεγραμμένη όταν είναι σε φωνήεν σε αρχή λέξεως (π.χ. Ξενοφών, βιβλίο 2, παράγραφος 30: "Ἧι δ' ἡμέρᾳ", αντί "ᾟ δ' ἡμέρᾳ").
Παραδείγματα
220x220px|μικρογραφία|Η λέξη "ωδή" στη δοτική με υπογεγραμμένη|εναλλ.=|καθόλου 220x220px|μικρογραφία|Χωρίς υπογεγραμμένη|εναλλ.=|καθόλου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικό αλφάβητο Κατηγορία:Ελληνική γραμματική Κατηγορία:Διακριτικά σημάδια
Φρειδερίκος της Λούνα
Ο Φρειδερίκος ντα Λούνα, (ισπανική γλώσσα Fadrique, περί το 1401 – 29 Μαΐου 1438) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόμης της Λούνας στη Σαραγόσα και κύριος της Σεγόρβε. Έγινε ναύαρχος της Αραγωνίας-Σικελίας. Ήταν ο μόνος νόθος γιος τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας και της ερωμένης του Τάρσια Ριτσάνι, που ο πατέρας του είχε αναγνωρίσει. Το 1403 ο Φρειδερίκος και η αδελφή του Γιολάντα (η μόνη νόθη κόρη τού Μαρτίνου Α΄ από άλλη ερωμένη του) έγιναν προστατευόμενοι τού Μαρτίνου της Αραγωνίας (πατέρα τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας). Ο βασιλικός σύμβουλος Φρανσέσκ ντε Κασασάχα διατάχθηκε να μεταφέρει τα δύο παιδιά στη Βαρκελώνη για να τα φροντίσει. Η γιαγιά τους Μαρία δε Λούνα (σύζυγος τού Μαρτίνου της Αραγωνίας) ανέλαβε την ανατροφή και τη μόρφωσή τους. Αν και ήταν νόθα, ήταν τα μόνα εγγόνια τους, η Μαρία δε Λούνα απεβίωσε το 1406.
Προοπτικές διαδοχής
Το 1409 ο πατέρας τους απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πατέρας του Μαρτίνος της Αραγωνίας (ως Β΄ της Σικελίας). Οι δύο αδελφοί του πατέρα τους είχαν αποβιώσει πρόωρα. Έτσι ο Φρειδερίκος έγινε ο μόνος άρρην απόγονος τού Μαρτίνου της Αραγωνίας, ο οποίος ήταν πολύ στοργικός απέναντί του, ήξερε ότι ως νόθος, ο εγγονός του είχε ισχνή πιθανότητα διαδοχής. Πλησιέστερος άρρην συγγενής ήταν ο Ιάκωβος Β΄ κόμης τού Ουρζέλ, 2ος εξάδελφος τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας. Ο Μαρτίνος της Αραγωνίας ήθελε να τον διαδεχθεί ο Φρειδερίκος, τουλάχιστον στη Σικελία. Ζήτησε τη νομιμοποίησή του από τον πάπα, αλλά ο βασιλιάς απεβίωσε το 1410. Επειδή δεν είχε καθοριστεί ο διάδοχος, ακολούθησε μεσοβασιλεία. Το 1412 ο Φερδινάνδος των Τραστάμαρα, εξάδελφος τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας, έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας-Σικελίας σύμφωνα με τον συμβιβασμό τού Κάσπε. Οι ευγενείς της Σικελίας προτιμούσαν τον Φρειδερίκο, αλλά η πρότασή τους για μία ανεξάρτητη Σικελία απορρίφθηκε.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Φρειδερίκος έγινε κόμης της Λούνας και ναύαρχος. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία στη νήσο Ντγιέρμπα της Τυνησίας υπό τη διοίκηση τού Πέτρου, δούκα τού Αλμπουρκέρκε (4ου γιου τού Φερδινάνδου Α΄) το 1425. Επίσης συνόδευσε τον στρατό τού Αλφόνσου (Ε΄) (1ου γιου τού Φερδινάνδου Α΄), όταν εισέβαλε στην Καστίλη για την απελευθέρωση του Ερρίκου, δούκα της Βιγιένα (3ου γιου τού Φερδινάνδου Α΄). Στη δεκαετία τού 1430 ο Φρειδερίκος ανακίνησε το δικαίωμα διαδοχής του με αποτέλεσμα να φυλακιστεί. Οι κτήσεις του, όπως η κομητεία της Λούνας και η πόλη τού Σεγόρβε, κατασχέθηκαν και απεβίωσε εγκάθειρκτος 37 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Έλενα Ντέμπο
Η Έλενα Βλαντίμιροβνα Ντέμπο (ρωσ. Елена Владимировна Дембо, γενν. 8 Δεκεμβρίου 1983, Πένζα) είναι Ρωσικής καταγωγής Ελληνίδα συγγραφέας, εκπαιδεύτρια και διεθνής μαιτρ στο σκάκι. Κατατάσσεται από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία στη λίστα των 100 καλύτερων σκακιστριών στον κόσμο της, με βαθμολογία ΕΛΟ 2470. Πήρε τον τίτλο της γκρανμαίτρ γυναικών στην ηλικία των 17 ετών και τον τίτλο της διεθνούς μαιτρ όταν έγινε 19 ετών.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ντέμπο γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1983 στην Πένζα της Ρωσίας. Η μητέρα της, Ναντέζντα Φόκινα, είχε τιμηθεί με Μάστερ του Αθλητισμού στο σκάκι από την ΕΣΣΔ, ήταν γλωσσολόγος, δημοσιογράφος και εκπαιδεύτρια στο σκάκι. Στο παρελθόν κέρδισε χρυσά και αργυρά μετάλλια στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα της ΕΣΣΔ και το 1967 έγινε Πρωταθλήτρια Ρωσίας (κάτω των 20 ετών). Έπαιξε επίσης με την ομάδα του Ισραήλ στην Σκακιστική Ολυμπιάδα το 1992 στη Μανίλα, Φιλιππίνες. Ο πατέρας της Ντέμπο είναι επαγγελματίας πιανίστας, που αποφοίτησε από τη Μουσική Ακαδημία του Λένινγκραντ, είναι επίσης προπονητής σκακιού, δημοσιογράφος και ψυχολόγος. Διατελεί προπονητής της από τότε που ήταν τριών ετών.
Όταν η Ντέμπο έγινε επτά ετών, η οικογένειά της μετοίκησε στο Ισραήλ. Έμεινε εκεί μέχρι το 2001, χρονιά που μετοίκησε στην Ουγγαρία. Στο τέλος του 2003 μετοίκησε στην Αθήνα όπου παρέμεινε οριστικά.
Σκακιστική καριέρα
Όταν ήταν δυόμισι ετών άρχισε να μελετά σκάκι και σε ηλικία τριών ετών και εννέα μηνών, έπαιξε για πρώτη φορά σε σκακιστικό τουρνουά μεταξύ αγοριών κάτω των δώδεκα ετών, το οποίο της επέτρεψε να βαθμολογηθεί ως σκακίστρια. Κατά την παραμονή της στο Ισραήλ η Ντεμπό πήρε πέντε πρωταθλήματα σκακιού (κάτω των 10 ετών έως και κάτω των 20 ετών). Όταν ζούσε στην Ουγγαρία μεταξύ 2001 και 2003, κέρδισε το Ουγγρικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών.
Στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της έχει εργασθεί ως προπονήτρια στο σκάκι, καθώς οι γονείς της δημιούργησαν μια σκακιστική ακαδημία όπου παρακολούθησαν μαθήματα περισσότεροι από εκατό μαθητές από τριάντα και πλέον χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ρωσία, η Ουγγαρία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, το Ισραήλ, η Κίνα, η Ινδία, η Μαλαισία, το Μπρουνέι, η Συρία, το Κουβέιτ και η Ιρλανδία. Το επίπεδο των μαθητών τους ξεκινά από αρχάριους και φτάνει μέχρι βαθμολόγηση ΕΛΟ 2500.