cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαν ντε Μπρος
Εκατονταετής πόλεμος
Το 1428 ο ντε Μπρος συμμετείχε σε μια εξέγερση, ωστόσο σύντομα οι εξεγερμένοι αποκλείστηκαν. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο βασιλιάς χρειαζόταν απεγνωσμένα στρατηγούς, τους δόθηκε χάρη.
Ο ντε Μπρος ήταν μεταξύ των Γάλλων ηγετών που προσπάθησαν να αποκρούσουν την αγγλική προέλαση, ωστόσο απέτυχαν και το 1429 οι Άγγλοι έφτασαν στην Ορλεάνη. Η Ιωάννα της Λωρραίνης προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να τη στείλει στην πολιορκημένη Ορλεάνη και με την υποστήριξη και παρότρυνση του ντε Μπρος, ο βασιλιάς πείστηκε και την έστειλε υπό τη συνοδεία του ντε Μπρος και του Λουί ντε Κυλάν, επικεφαλής στρατευμάτων που ενώθηκαν με τον κύριο γαλλικό στρατό. Υπό την ηγεσία της Ιωάννας της Λωρραίνης, οι Γάλλοι κέρδισαν την πολιορκία της Ορλεάνης. Λόγω των υπηρεσιών του, ο ντε Μπρος έλαβε τιμητική θέση στη στέψη του βασιλιά στη Ρενς, στις 17 Ιουλίου 1429.
Στις 24 Μαΐου 1430 η Ιωάννα της Λωρραίνης αιχμαλωτίστηκε. Ο ντε Μπρος προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να τη σώσει, χωρίς αποτέλεσμα. Με δυσκολία κατάφερε και συγκέντρωσε ένα στρατό 4.000 ανδρών, στον οποίο τάχθηκε επικεφαλής ο ίδιος και οι Ζαν Ποτόν ντε Σεντράιγ και Λα Ιρ. Απελευθέρωσαν την Κομπιένη, ωστόσο η Ιωάννα δεν ήταν πλέον στην πόλη. Είχε μεταφερθεί στη Ρουέν, όπου κάηκε στις 30 Μαΐου 1431. Ο Ντε Μπρος προσπάθησε να εκδικηθεί τον θάνατό της με την κατάληψη της Ρουέν, ωστόσο το σχέδιό του απέτυχε. Έλαβε μέρος και σε άλλες μάχες κατά των Άγγλων μέχρι το 1432, οπότε και επέστρεψε στο Μπουσάκ.
Μεταγενέστερη ζωή και θάνατος
Κατά την άφιξή του στο Μπουσάκ, ο ντε Μπρος πληροφορήθηκε τον θάνατο της γυναίκας του. Συντετριμμένος, δεν έφυγε ποτέ ξανά για το υπόλοιπο της ζωής του. Πέθανε τον Ιούνιο του 1433. Το κόστος συντήρησης των στρατευμάτων που ανέλαβε ο Ζαν ντε Μπρος είχε επιβαρύνει τα οικονομικά του σε σημείο να τον καταστρέψει. Λόγω των μεγάλων χρεών που είχε τη στιγμή του θανάτου του, οι δανειστές του απείλησαν ότι θα τον αφορίσουν μετά θάνατον και θα διασπείρουν τα λείψανά του (συνήθης κύρωση της εποχής για τους νεκρούς που πέθαναν χωρίς να έχουν πληρώσει τα χρέη τους). Ωστόσο, ο βασιλιάς θυμήθηκε τις καλές υπηρεσίες του στρατάρχη, συγκέντρωσε αρκετά χρήματα, εξόφλησε τα χρέη και το σώμα του ντε Μπρος αφέθηκε στο αβαείο του Πρεμπενουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί
Πελτοφόρος
Η Πελτοφόρος (Peltophorum), είναι ένα γένος από 5-15 είδη ανθοφόρων φυτών της οικογένειας των Χεδρωπών (Leguminosae) ή Κυαμοειδών (Fabaceae), στην υποοικογένεια Caesalpinioideae. Το γένος είναι εγγενές σε ορισμένες τροπικές περιοχές σε όλο τον κόσμο. Τα είδη αυτά είναι μεσαία προς μεγάλα δέντρα τα οποία αναπτύσσονται σε ύψος 15-25 m (και σπανίως τα 50 m).
Οι Μπλάτερ (Blatter) και Μίλαρντ (Millard) (1937) δηλώνουν: "Η γενόσημη ονομασία Peltophorum σημαίνει "πέλτη-φέρων" (από την αρχαία Ελληνική λέξη ΄πέλτη΄ [pĕltē] "μικρή και ελαφρά ασπίδα, χωρίς γύρο, σχήματος μηνοειδούς, συνήθως πλεκτή από κλωνάρια ιτιάς που καλυπτόταν με γίδινο δέρμα, αιγίς") και αναφέρεται στο ασπιδόμορφο (peltate) στίγμα (stigma)."
Είδη
Τα παρακάτω είδη είναι αποδεκτά από «Τον Κατάλογο των Φυτών» («The Plant List»): • 2
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Κυαμοειδή
Κυνοκεφαλία
Το χαρακτηριστικό της κυνοκεφαλίας είναι ένα ευρέως διαπιστωμένο μυθικό φαινόμενο που υπάρχει σε πολλές διαφορετικές μορφές και πλαίσια. Η λέξη κυνοκεφαλία ή κυνοκέφαλος υπονοεί την αναφορά σε ένα ανθρώπινο σώμα με κεφάλι σκύλου. Συχνά, τέτοια πλάσματα έχουν επίσης ανθρώπινη νοημοσύνη. Τα κυνοκέφαλα αυτά όντα είναι γνωστά στη μυθολογία και το θρύλο από πολλά μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της αρχαίας Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κίνας. Περαιτέρω αναφορές προέρχονται από τη μεσαιωνική Ανατολή και την Ευρώπη. Στο σύγχρονο λαϊκό πολιτισμό οι κυνοκέφαλοι συναντώνται επίσης ως χαρακτήρες σε βιβλία, κόμικς και εικονογραφημένα μυθιστορήματα. Η κυνοκεφαλία γενικά διακρίνεται από τη λυκανθρωπία και τα σκυλιά που μπορούν να μιλούν.
Αρχαία Ελλάδα και Αίγυπτος
left|thumb|Ο [[Άνουβις (μουσείο του Λούβρου)]] Η κυνοκεφαλία ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες από τις απεικονίσεις των Αιγύπτιων θεών, Ντουαμουτέφ (Υιός του Ώρους), Ουπουαούτ (Εκείνος που ανοίγει τους δρόμους) και Άνουβι (ο Αιγύπτιος θεός των νεκρών). Η ελληνική λέξη "κυνοκέφαλοι" προσδιορίζει επίσης έναν ιερό αιγυπτιακό μπαμπουίνο με το πρόσωπο ενός σκύλου.
Αναφορές κυνοκέφαλων φυλών μπορούν επίσης να εντοπιστούν στην ελληνική αρχαιότητα. Τον πέμπτο αιώνα π.Χ., ο Έλληνας ιατρός Κτησίας, στα Ινδικά του, έγραψε μια αναλυτική αναφορά για την ύπαρξη κυνοκέφαλων στην Ινδία. Ομοίως, ο Έλληνας ταξιδιώτης Μεγασθένης ισχυριζόταν ότι γνώριζε για κυνοκέφαλους ανθρώπους στην Ινδία που ζούσαν στα βουνά, επικοινωνούσαν με το γαύγισμα, φορούσαν τα δέρματα άγριων ζώων και ζούσαν με το κυνήγι. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ισχυρισμούς από τους αρχαίους Λίβυους ότι τέτοιου είδους πλάσματα κατοικούσαν στα ανατολικά των εδαφών τους, καθώς και ακέφαλοι άνθρωποι και διάφορες άλλες παρατυπίες.
Η καλύτερη εκτίμηση για τον τόπο όπου έλαβε χώρα η μάχη μεταξύ των Αργοναυτών και των Κυνοκέφαλων είναι η σημερινή Βόρεια Σερβία ή η Νότια Ουγγαρία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Ζώα στην θρησκεία Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή
Σονάτα για πιάνο No. 2 (Μπετόβεν)
Η '''Σονάτα για Πιάνο Νο. 2 σε Λα μείζονα, Op. 2, No. 2, (αγγλικά: Piano Sonata No. 2, γερμανικά: Klaviersonate Nr. 2''') είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη το 1976 και αφιερωμένη στον Γιόζεφ Χάυντν. Η σονάτα αποτελείται από τέσσερα μέρη: I. Allegro vivace 2/4, II. Largo appassionato 3/4 σε Ρε μείζονα, ΙΙΙ Scherzo: Allegretto 3/4 σε Λα μείζονα, Λα ελάσσονα, Λα μείζονα και IV. Rondo: Grazioso. O Ντόναλτ Τόβεϊ έγραψε: «Η δεύτερη σονάτα είναι άψογη στην εκτέλεση και εντελώς πέρα από το εύρος των Haydn και Mozart στην αρμονική και δραματική σκέψη, με εξαίρεση το φινάλε».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονάτα 02 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα μείζονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε μαθητές ή δασκάλους
Προοδευτική πανεγκεφαλίτιδα της ερυθράς
Η προοδευτική πανεγκεφαλίτιδα της ερυθράς (ΠΠΕ) είναι μια νευρολογική πάθηση, η οποία μπορεί να εμφανιστεί σε ένα παιδί με συγγενή ερυθρά. Είναι μια αργή ιογενής λοίμωξη του εγκεφάλου που χαρακτηρίζεται από χρόνια εγκεφαλίτιδα και συνήθως εκδηλώνεται μεταξύ 8-19 ετών. Πιστεύεται ότι οφείλεται σε επιμονή ή επανενεργοποίηση της λοίμωξης από τον ιό της ερυθράς.
Αιτία
Αναπτύσσεται 6 μήνες έως 4 χρόνια μετά την πρωτογενή λοίμωξη της ερυθράς, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια συγγενής ερυθρά. Σε παιδιά με συγγενή λοίμωξη από ερυθρά οι διαταραχές παραμένουν σταθερές. Πιστεύεται ότι δεν συμβαίνει νευρολογική επιδείνωση μετά τα πρώτα χρόνια της ζωής.
Η εξέλιξη της νόσου μπορεί να χωριστεί σε δύο στάδια:
Διάγνωση
Η διάγνωση εξετάζεται όταν ένα παιδί με συγγενή ερυθρά αναπτύσσει προοδευτική σπαστικότητα, αταξία, πνευματική επιδείνωση και επιληπτικές κρίσεις. Η δοκιμή περιλαμβάνει τουλάχιστον εξέταση εγκεφαλονωτιαίου υγρού και ορολογία. Εμφανίζονται αυξημένες ολικές πρωτεΐνες και σφαιρίνη εγκεφαλονωτιαίου υγρού και αυξημένη συγκέντρωση αντισωμάτων ερυθράς σε εγκεφαλονωτιαίο υγρό και ορό. Η αξονική τομογραφία μπορεί να εμφανίσει κοιλιακή διόγκωση λόγω εγκεφαλικής ατροφίας και ασθένειας λευκής ουσίας. Η βιοψία του εγκεφάλου μπορεί να είναι απαραίτητη για τον αποκλεισμό άλλων αιτιών εγκεφαλίτιδας ή εγκεφαλοπάθειας. Ο ιός της ερυθράς δεν μπορεί συνήθως να ανακτηθεί με ιική καλλιέργεια ή ανοσοϊστολογικές δοκιμές.
Επίπτωση
Η προοδευτική πανεγκεφαλίτιδα της ερυθράς είναι πολύ σπάνια και παρόμοια με την υποξεία σκληρυντική παρεγκεφαλίδα, αλλά χωρίς ενδοκυτταρικά έγκλειστα σώματα. Μόνο 20 ασθενείς έχουν βρεθεί από τότε που αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1974.
Μπάλσας (ποταμός)
Ο ποταμός Μπάλσας (ισπαν. Río Balsas), γνωστός τοπικά και ως Μεσκάλα (Mezcala) ή Ατογιάκ (Atoyac), είναι μεγάλος ποταμός του νοτιο-κεντρικού Μεξικού, με μήκος 771 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Σύμφωνα με την απογραφή του 1980, στις όχθες του Μπάλσας ζούσαν 47.000 άνθρωποι σε 37 διαφορετικούς οικισμούς και 6 δήμους. Οι Νάουα αποτελούν το 47% αυτού του πληθυσμού, ενώ το υπόλοιπο ανήκει σε άλλες φυλές (που ομιλούν 4 διαφορετικές γλώσσες). Ο πληθυσμός αυτός αυξήθηκε σε περίπου 60.000 κατά τη δεκαετία του 1990. Οι φυλές αυτές παρά το ότι διατηρούν τον ξεχωριστό χαρακτήρα τους, εμφανίζουν στενές γλωσσικές και πολιτισμικές σχέσεις.
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|Η λεκάνη του Μπάλσας Ο άνω ρους του ποταμού απλώνεται στις Πολιτείες Πουέμπλα, Μορέλος, Μεξικού, καθώς και στην ορεινή ζώνη της Γκερέρο.
Ακόμα και αν θεωρηθούν ενιαίοι ποταμοί τα συστήματα Νάσας-Αγουαναβάλ και Γριχάλβα-Ουσουμασίντα, ο Μπάλσας παραμένει ο έκτος μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός του Μεξικού. Δημιουργείται από τη συμβολή των ποταμών Σαν Μαρτίν και Ζαουαπάν, στην Πολιτεία Πουέμπλα, όπου και ονομάζεται Ατογιάκ. Από εκεί ρέει προς τα νοτιοδυτικά και μετά προς τα δυτικά, μέσα στην Πολιτεία Γκερέρο. Οι εκβολές του στον Ειρηνικό Ωκεανό βρίσκονται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 17°56′24″ Β πλάτος και 102°08′16″ Α μήκος.
Το κλίμα της λεκάνης του Μπάλσας ποικίλλει από εύκρατο έως υποτροπικό, με μέσες ετήσιες θερμοκρασίες από 12,5 έως 28 °C. Η βροχόπτωση είναι έντονα εποχική, με το 90% περίπου να εντοπίζεται από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο. Στις χαμηλότερες περιοχές της κοιλάδας ανέρχεται σε 546 mm, ενώ στα ορεινά του άνω ρου (περιοχή λιμνών) σε 1000 έως 1600 mm.
Η ανάπτυξη της λεκάνης του ποταμού
thumb|left|Ο ποταμός στο Κογιούκα ντε Καταλάν Σημαντική για την οικονομική ανάπτυξη της λεκάνης του Μπάλσας και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ιθαγενών υπήρξε η ανέγερση φραγμάτων, με σκοπό την άρδευση, την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας και την πρόληψη πλημμυρών. Επτά υδροηλεκτρικά προγράμματα εφαρμόσθηκαν στον ποταμό, τα δύο μεγαλύτερα από τα οποία είναι τα Λα Βιλίτα και Ελ Ινφιερνίλο. Επιπλέον υπάρχει το Σχέδιο Κάρλος Ραμίρες Ουλόα (Ελ Καράκολ) στην Πολιτεία Γκερέρο.
Το Συμβούλιο Ποταμού
Εδώ και πολλές δεκαετίες η διαχείριση των υδάτων του Μπάλσας υπήρξε αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής από τις κυβερνήσεις του Μεξικού. Η Επιτροπή Τεπαλκατεπέκ (Tepalcatepec) συστάθηκε το 1947 υπό το Υπουργείο Υδάτινων Πόρων για την ανάπτυξη του ποταμού. Το 1960 η επιτροπή αυτή υπάχθηκε στην Επιτροπή Ποταμού Μπάλσας. Μεταξύ των θεμάτων που την απασχολούσαν ήταν ο σχεδιασμός, ο προγραμματισμός, ο συντονισμός και η εφαρμογή προγραμμάτων για την άρδευση, τον έλεγχο των πλημμυρών και την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας (συνεργαζόμενη με την Ομοσπονδιακή Ηλεκτρική Επιτροπή του Μεξικού), καλύπτοντας τόσο την αγροτική, όσο και την αστική ανάπτυξη, καθώς και θέματα υγείας και συγκοινωνιών. Μετά την ψήφιση νέου νόμου για τα νερά, αναπτύχθηκε ένα «Master Plan» το 1975, που κάλυπτε 13 υδρολογικές περιοχές της χώρας (102 υποπεριοχές). Στα πλαίσιά του συστάθηκαν Συμβούλια για τις λεκάνες ποταμών, 25 από τα οποία υπάρχουν και σήμερα (με την τροποποίηση του Εθνικού Νόμου Υδάτων το 2004, μετονομάσθηκαν σε Οργανισμούς Λεκάνης Ποταμών). Το Συμβούλιο του Ρίο Μπάλσας συστάθηκε στις 29 Μαρτίου 1999 στην ομώνυμη διοικητική περιοχή.
Φράγματα
Δύο φράγματα στον ποταμό Μπάλσας χρησιμεύουν στην άρδευση και στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, τα Λα Βιλίτα και Ελ Ινφιερνίλο (αμφότερα στη Μιτσοακάν). Επιπλέον, τα νερά που αποθηκεύει το φράγμα πάνω από την Τιέρα Καλιέντε χρησιμοποιούνται για την άρδευση καλλιεργειών βαμβακιού και ρυζιού.
Το Φράγμα Ελ Ινφιερνίλο (El Infiernillo) είναι λιθόρριπτο στενού κεντρικού πυρήνα με ύψος 148,5 μέτρα. Βρίσκεται περί τα 320 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πόλης του Μεξικού. Το μήκος της στεφάνης του είναι 344 μέτρα, ενώ το πλάτος του στη βάση ανέρχεται στα 570 μέτρα. Ο ταμιευτήρας του έχει χωρητικότητα 7,09 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη υδροηλεκτρική κατασκευή στο Μεξικό.
Το Φράγμα Λα Βιλίτα είναι χωμάτινο-λιθόρριπτο με μήκος στεφάνης 320 μέτρα, ύψος 60 μέτρα και δυνατότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με μέγιστη ισχύ 300 MW. Αυτό υπήρξε το πρώτο φράγμα που κατασκευάσθηκε στον ποταμό Μπάλσας. Απέχει μόλις 15 χιλιόμετρα από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Αμφότερα τα φράγματα άντεξαν καλά τους 5 σεισμούς, με μεγέθη έως 8,1 βαθμών Ρίχτερ, που συνέβησαν μετά την κατασκευή τους.
Μεταφορά νερού
Εφαρμόσθηκε ένα σχέδιο για την παροχέτευση ποσοτήτων νερού από τη λεκάνη του Μπάλσας στη λεκάνη του ποταμού Λέρμα και την Κοιλάδα του Μεξικού. Σκοπός του ήταν η ικανοποίηση των αυξανόμενων αναγκών σε πόσιμο νερό της Πόλης του Μεξικού, η οποία απέχει περί τα 130 χιλιόμετρα από το πλησιέστερο προς αυτή σημείο της λεκάνης του Μπάλσας. Τέτοιες μεταφορές υδάτινων πόρων αναμένεται να προκαλέσουν αντιδικίες μεταξύ των δήμων της λεκάνης του Μπάλσας στο μέλλον.
Η «εξημέρωση» του καλαμποκιού
Η Κοιλάδα του Μπάλσας είναι γνωστή ως το λίκνο της πρώτης καλλιέργειας καλαμποκιού στην (προ-)ιστορία της ανθρωπότητας.
Στιούαρτ Γκρέιντζερ
μικρογραφία|338x338εσ|Με την [[Άβα Γκάρντνερ το 1950]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τη σύζυγό του, [[Τζιν Σίμονς, το 1955]] Ο Στιούαρτ Γκρέιντζερ (αγγλικά: Stewart Grager, γεννηθείς ως James Lablache Stewart, Κένσινγκτον, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, 6 Μαΐου 1913 – Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, 16 Αυγούστου 1993) ήταν Βρετανός ηθοποιός του σινεμά, ο οποίος ερμήνευε, κυρίως, ηρωικούς και αισθηματικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το διάστημα των δεκαετιών του ’40 έως του ’60 ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής, χάρις, βασικά στη συμμετοχή του στα μελοδράματα Gainsborough.
Μπάλσας (ποταμός)
Η «εξημέρωση» του καλαμποκιού
Αρχικώς ο αρχαιολόγος Ρίτσαρντ Μακνίς (Richard MacNeish, 1918-2001) κατέδειξε τη σημασία της Κοιλάδας του Τεουακάν, μέρος της οποίας ανήκει στη λεκάνη του Μπάλσας, για την εξημέρωση του καλαμποκιού, όταν ανακάλυψε περισσότερα από 10 χιλιάδες στελέχη του γένους του σημερινού φυτού (Zea) στο Σπήλαιο Κοχκατλάν (Coxcatlan). Αργότερα, το 1989, η χρονολογησή τους πριν την 3η χιλιετία π.Χ. επιβεβαιώθηκε με ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14. Σε αυτούς ελέγχθηκαν δείγματα καλαμποκιού από τα σπήλαια Σαν Μάρκος και Κοχκατλάν κοντά στην Τεουακάν. Οι αρχαιότερες χρονολογίες ήταν περί το 4700 π.Χ. (μη βαθμονομημένη) και το 3600 π.Χ. (βαθμονομημένη).
Στιούαρτ Γκρέιντζερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Μπάλσας (ποταμός)
Η «εξημέρωση» του καλαμποκιού
Χαμηλότερα στον ρου του ποταμού Μπάλσας, στην Πολιτεία Γκερέρο, υπάρχουν επίσης πολύ πρώιμες ενδείξεις καλλιέργειας καλαμποκιού στην κοιλάδα, που προσέλκυσαν αργότερα την προσοχή.
Πιο πρόσφατες έρευνες υποστηρίζουν την άποψη ότι η κοιλάδα του Μπάλσας υπήρξε το πρώτο μέρος στη Γη όπου «εξημερώθηκε» το καλαμπόκι, περί το 7000 π.Χ..
Η λεγόμενη «τεοσίντε του Μπάλσας» (γένος φυτού ζέα), που σήμερα θεωρείται η άμεση πρόγονος του σήμερα καλλιεργούμενου καλαμποκιού, φύτρωνε κυρίως στο μεσαίο τμήμα της κοιλάδας του ποταμού εκείνα τα χρόνια. Κατά το παρελθόν ίσως να φύτρωνε σε άλλα μέρη της λεκάνης του ποταμού, καθώς υποδεικνύουν παλαιοκλιματολογικές μελέτες. Ειδικότερα, το Καταφύγιο Xihuatoxtla στην κοιλάδα της Ιγούαλα παρέχει το καλύτερο έδαφος.
Οι πρόσφατες συζητήσεις μεταξύ των επιστημόνων επικεντρώνονται κυρίως στο πού ακριβώς στην κοιλάδα του ποταμού φύτρωνε κατά το παρελθόν αυτό το είδος τεοσίντε (Zea mays ssp. parviglumis), την εποχή που εξημερώθηκε το καλαμπόκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαλσας
Σονάτα για πιάνο No. 1 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για πιάνο No. 1 σε Φα ελάσσονα, '''οp. 2 No. 1''' (Sonate Nr. 1 f-moll, op. 2 No. 1) είναι σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν για σόλο πιάνο, γραμμένη το 1795. Ήταν αφιερωμένη, μαζί με τις άλλες δυο σονάτες του opus 2 του νεαρού συνθέτη (τις Σονάτες για πιάνο No. 2 και Νο. 3). Το opus 2 τυπώθηκε στη Βιέννη το 1796.
Μία τυπική εκτέλεση της σύνθεσης διαρκεί περίπου 17 με 20 λεπτά. Είναι χωρισμένη σε τέσσερα μέρη: Έχει επισημανθεί ότι η σύνθεση φέρει σε ορισμένα σημεία την επίδραση του Γιόζεφ Χάυντν. Όπως έχει παρατηρηθεί από τον Άγγλο μουσικολόγο, συνθέτη και οργανίστα Μπάρυ Κούπερ, στις τρεις σονάτες του opus 2, πέρα από τον Χάυντν, ανιχνεύεται μικρή επιρροή από τις σονάτες του Μότσαρτ, περισσότερο όμως είναι επηρεασμένες από τα έργα του Μούτσιο Κλεμέντι. Παραταύτα, οι συνθέσεις του opus φέρουν αδιαμφισβήτητα τα ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητας του Μπετόβεν, έχουν αυστηρή μορφή σονάτας και ξεφεύγουν από τα προγενέστερα, πρώιμα πιανιστικά έργα του, στις ελεύθερες φόρμες της φαντασίας και των παραλλαγών (βαριατσιόνες).
H σονάτα δομείται στην ανοδική εξέλιξη ενός μοτίβου βασισμένου σε μια απλή τρίτη και σε ένα λυρικό θέμα, μεταπηδώντας από ελλάσονα σε μείζονα. Η μαεστρία του νεαρού Μπετόβεν σε ορισμένα σημεία της σύνθεσης δείχνει αδυναμίες ανάπτυξης, που ωστόσο η σημασία τους υποχωρεί καθώς το έργο προχωρά με έντονο πάθος και ορμή προς το φινάλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονάτα 01 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε μαθητές ή δασκάλους Κατηγορία:Συνθέσεις του 1795
Σονάτα για πιάνο No. 3 (Μπετόβεν)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονάτα 03 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε μαθητές ή δασκάλους
Τρούμσε
Το Τρούμσε (νορβηγικά: Tromsø, βόρεια σααμικά: Romsa, γλώσσα Κβεν Tromssa, σουηδικά: Tromsö) είναι δήμος στη βόρεια Νορβηγία. Διοικητικό κέντρο του δήμου είναι η ομώνυμη πόλη.
Το Τρούμσε βρίσκεται στη Βόρεια Νορβηγία. Ο δήμος, με 2.521 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης, είναι ο 21ος σε έκταση από τους 356 δήμους της Νορβηγίας. Με πληθυσμό 76.974 το Τρούμσε είναι ο 12ος πολυπληθέστερος δήμος της Νορβηγίας. Η πυκνότητα πληθυσμού του δήμου είναι 31,1 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και ο πληθυσμός του έχει αυξηθεί κατά 14,4% σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετή περίοδο. Είναι η μεγαλύτερη αστική περιοχή της Βόρειας Νορβηγίας και η τρίτη μεγαλύτερη βόρεια του Αρκτικού Κύκλου σε όλο τον κόσμο (μετά το Μούρμανσκ και το Νορίλσκ, και οι δύο στη Ρωσία). Το μεγαλύτερο μέρος του Τρούμσε, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου της πόλης, βρίσκεται στο νησί Τρούμσεγια, 350 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Το 2017 η πόλη του Τρούμσε είχε πληθυσμό περίπου 65.000 κατοίκους, μοιρασμένους στο Τρούμσεγια και τμήματα του Κβάλεγια και στην ηπειρωτική χώρα. Το Τρούμσεγια συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με τη Γέφυρα Τρούμσε και τη Σήραγγα Τρουμσεϊσούντ (Tromsøysund) και με το νησί Κβάλεγια με τη Γέφυρα Σάντνεσουντ.
Ο δήμος είναι θερμότερος από τους περισσότερους οικισμούς του ίδιου γεωγραφικού πλάτους, ηπιότερος ακόμη και από μέρη πολύ νοτιότερα στον Κόλπο Χάντσον στον Καναδά και στη Ρωσική Άπω Ανατολή, λόγω της επίδρασης του Ρεύματος του Κόλπου, του οποίου το ρεύμα ζεστού νερού επιτρέπει τόσο σχετικά ήπιους χειμώνες όσο και ανάπτυξη δέντρων παρά το μεγάλο γεωγραφικό πλάτος. Η θαλάσσια εγγύτητα προκαλεί βαρομετρικά χαμηλά με αποτέλεσμα πυκνές χιονοπτώσεις το χειμώνα.
Το κέντρο της πόλης περιέχει το μεγαλύτερο αριθμό παλιών ξύλινων σπιτιών στη Βόρεια Νορβηγία, το παλαιότερο που χρονολογείται από το 1789. Το Τρούμσε είναι πολιτιστικός κόμβος για την περιοχή, με πολλά φεστιβάλ το καλοκαίρι. Ο Τόρμπγερν Μπρούντλαντ και ο Σβέιν Μπέργκε του ηλεκτρονικού δίδυμου Ρέικσοπ και η Λένε Μάρλιν μεγάλωσαν και ξεκίνησαν την καριέρα τους στο Τρούμσε. Ο γνωστός ηλεκτρονικός μουσικός Γκέιρ Γένσεν προέρχεται επίσης από το Τρούμσε. Εδώ βρίσκονται τα βορειότερα πανεπιστήμια, βοτανικός κήπος, ποδοσφαιρικός σύλλογος και πλανητάριο.
Ονόματα και ετυμολογία
Το όνομα του νησιού στα Σααμικά, Romsa, θεωρείται ότι είναι δάνειο από τα Νορδικά - αλλά σύμφωνα με τους φωνητικούς κανόνες της Σααμικής γλώσσας το αρχικό t έχει εξαφανιστεί από το όνομα. Ωστόσο μια εναλλακτική μορφή - Tromsa - είναι σε άτυπη χρήση. Υπάρχει μια θεωρία που υποστηρίζει ότι το νορβηγικό όνομα Tromsø προέρχεται από το όνομα στα Σααμικά, αν και αυτή η θεωρία στερείται εξήγησης για την έννοια του Romsa. Μια κοινή παρεξήγηση είναι ότι το όνομα του Τρούμσε στα Σααμικά είναι Romssa με διπλό "s". Αυτή, ωστόσο, είναι η αιτιατική και γενική πτώση του ουσιαστικού που χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, όταν γράφεται "Δήμος Τρούμσε" (Romssa Suohkan). Στα Φινλανδικά, ωστόσο, η λέξη γράφεται με ένα "s": Tromssa.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικήθηκε από το τέλος της Εποχής των Παγετώνων. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο Τένσβικα, λίγο έξω από τα όρια της πόλης, έχουν αποκαλύψει αντικείμενα και ερείπια κτιρίων που εκτιμάται ότι είναι 9.000 ως 10.000 ετών.
Μεσαίωνας: ένα μεθοριακό οχυρό
Η πλούσια Αρχαία Νορδική και Σααμική κληρονομιά της περιοχής είναι καλά τεκμηριωμένες. Ο Βίκινγκ φύλαρχος Oταρ θεωρείται ότι τη δεκαετία του 890 είχε κατοικήσει τα νοτιότερα άκρα του σημερινού δήμου Τρούμσε. Περιέγραψε τον εαυτό του ότι ζούσε "βορειότερα από όλους τους Νορβηγούς", καθώς οι περιοχές βόρεια από αυτήν κατοικούντο από τους Σαάμι. [10] Μια ισλανδική πηγή (Rimbegla) του 12ου αιώνα περιγράφει επίσης το φιόρδ Μάλανγκεν στα νότια του σημερινού δήμου Τρούμσε ως το σύνορο μεταξύ των παράκτιων οικισμών των Βίκινγκ και των Σαάμι εκείνη την περίοδο του Μεσαίωνα. Υπήρχε επίσης εκτεταμένος οικισμός των Σαάμι στην ακτή νότια αυτού του «συνόρου», καθώς και διάσπαρτοι οικισμοί των Βίκινγκ βόρεια του Μάλανγκεν - για παράδειγμα στη νότια Κβάλεγια έχουν βρεθεί λείψανα της Εποχής του Σιδήρου τόσο των Σαάμι όσο και των Βίκινγκ (0–1050 μ.Χ.). .
Η πρώτη εκκλησία στο νησί Τρούμσεγια ιδρύθηκε το 1252. Η Ecclesia Sanctae Mariae de Trums juxta paganos ("Εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Τρουμς κοντά στους Ειδωλολάτρες" - οι ονομαζόμενοι "ειδωλολάτρες" ήταν οι Σαάμι), χτίστηκε κατά τη βασιλεία του Χάακον Χάακονσον. Εκείνη την εποχή ήταν η βορειότερη εκκλησία στον κόσμο. Την ίδια εποχή χτίστηκε ένα χωμάτινος προμαχώνας για την προστασία της περιοχής από επιδρομές από την Καρελία και τη Ρωσία.
Το Τρούμσε δεν ήταν απλώς ένα νορβηγικό φυλάκιο σε μια περιοχή που κατοικείτο κυρίως από Σαάμι, αλλά και μια παραμεθόρια πόλη προς τη Ρωσία. Το κράτος του Νόβγκοροντ είχε το δικαίωμα να φορολογεί τους Σαάμι κατά μήκος των ακτών του Λίνγκεν και στην ενδοχώρα στον ποταμό Σκίμποτν ή πιθανώς στον ποταμό Μόλσελβ, ενώ η Νορβηγία επιτρεπόταν να φορολογεί περιοχές ανατολικά έως και τη Χερσόνησο Κόλα. Κατά τα επόμενα πεντακόσια χρόνια τα σύνορα της Νορβηγίας με τη Ρωσία και τα όρια της νορβηγικής εποίκισης θα ωθούνταν ανατολικά προς το Σερ-Βάρανγκερ, κάνοντας το Τρούμσε να χάσει το χαρακτήρα του ως «παραμεθόριας πόλης».
18ος και 19ος αιώνας: το "Παρίσι του Βορρά"
Κατά το 17ο αιώνα, ενώ η Δανία–Νορβηγία παγίωνε τις αξιώσεις της για τις βόρειες ακτές της Σκανδιναβίας, χτίστηκε και ένα οχυρό, το Skansen. Παρόλο που στέγαζε μόνο 80 άτομα, ο Βασιλιάς Χριστιανός Ζ΄ παραχώρησε στο Τρούμσε το προνόμιο της πόλης το 1794. Αυτό συνέπεσε με, και ήταν άμεση συνέπειά της, την κατάργηση του επί αιώνες μονοπωλίου της πόλης του Μπέργκεν στο εμπόριο μπακαλιάρου. Το Τρούμσε γρήγορα αυξήθηκε σε σημασία. Η Επισκοπή του Χολόγκαλαντ ιδρλύθηκε το 1804, με πρώτο επίσκοπο το Ματίας Μπόνσακ Κρόγκ. Η πόλη έγινε δήμος την 1η Ιανουαρίου 1838.
Η αλιεία στην ανοικτή θάλασσα της Αρκτικής, από τη Νόβαγια Ζεμλιά ως τον Καναδά, ξεκίνησε γύρω στο 1820. Μέχρι το 1850 το Τρούμσε ήταν το σημαντικότερο κέντρο της, ξεπερνώντας το πρώην κέντρο του Χάμερφεστ και το εμπόριο της έφτανε από το Αρχάγγελσκ ως το Μπορντώ.
Το 1848 η σχολή κατάρτισης εκπαιδευτικών μεταφέρθηκε επίσης από το Τρόντενες (κοντά στο σημερινό Χάρσταντ) στο Τρούμσε, με μέρος της αποστολής του να εκπαιδεύει φιλόλογους για τους Σαάμι - υπήρχε μια ποσόστωση που εξασφάλιζε πρόσβαση στους Σαάμι. Ακολούθησαν το Μουσείο του Τρούμσε το 1872 και η Ζυθοποιία Μακ το 1877.
Το 19ο αιώνα το Τρούμσε έγινε γνωστό ως "Παρίσι του Βορρά". Το πώς δημιουργήθηκε αυτό το ψευδώνυμο είναι αβέβαιο, αλλά ο λόγος θεωρείται γενικά ότι οι άνθρωποι στο Τρούμσε φαίνονταν πολύ πιο εξελιγμένοι από ό, τι συνήθως περίμεναν οι επισκέπτες από το Νότο.
Πρώτο μισό του 20ου αιώνα: εξερευνήσεις και πόλεμος
Όταν η Γερμανία εισέβαλε στη Νορβηγία το 1940 το Τρούμσε υπήρξε για λίγο έδρα της Νορβηγικής κυβέρνησης. Ο Στρατηγός Καρλ Γκούσταβ Φλέισερ έφτασε εκεί στις 10 Απριλίου 1940 μετά από πτήση υπό δυσμενέστατες συνθήκες. Από το Τρούμσε εξέδωσε εντολές για πλήρη πολιτική και στρατιωτική κινητοποίηση και κήρυξε τη Βόρεια Νορβηγία θέατρο πολέμου. Το στρατηγικό σχέδιό του ήταν πρώτα να εξουδετερώσει τις Γερμανικές δυνάμεις στο Νάρβικ και στη συνέχεια να μεταφέρει τη μεραρχία του στο Νόρντλαντ για να αντιμετωπίσει μια γερμανική προέλαση από το Τρέντελαγκ. Οι Γερμανοί κατέλαβαν τελικά ολόκληρη τη Νορβηγία, αφού είχε αποσυρθεί η Συμμαχική υποστήριξη, αν και αντιμετώπισαν λυσσαλέα αντίσταση από το Τάγμα Aλτα στο Νάρβικ. Το Τρούμσε πέρασε αλώβητο τον πόλεμο, αν και το γερμανικό θωρηκτό Tirpitz βυθίστηκε από βομβαρδιστικά Avro Lancaster της RAF ανοιχτά του νησιού Τρούμσεγια στις 12 Νοεμβρίου 1944, σκοτώνοντας περίπου 1.000 Γερμανούς ναυτικούς. . Στο τέλος του πολέμου η πόλη δέχτηκε χιλιάδες πρόσφυγες από την περιφέρεια Φίνμαρκ και τις βόρειες περιοχές του Tρομς - περιοχές που είχαν καταστραφεί από Γερμανικές δυνάμεις, που χρησιμοποιούσαν τακτικές καμένης γης εν αναμονή  επίθεσης του Κόκκινου Στρατού.
Μεταπολεμική επέκταση
Η επέκταση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ταχεία. Οι αγροτικοί δήμοι Τρόμσεϊσουντ και Ούλσφιορδ και το μεγαλύτερο μέρος του Χίλεσεϊ συγχωνεύθηκαν με το Τρούμσε την 1η Ιανουαρίου 1964, δημιουργώντας το σημερινό δήμο και σχεδόν τριπλασίασαν τον πληθυσμό του Τρούμσε - από 12.430 σε 32.664. Επιπλέον η αύξηση του πληθυσμού ήταν έντονη, μερικές φορές περισσότερο από 1.000 ετησίως. Ο πληθυσμός του δήμου Τρούμσε σήμερα είναι 68.239 και η αστική περιοχή του η ένατη πιο πολυπληθέστερη της Νορβηγίας, με πληθυσμό 58.486.
Μια σημαντική εξέλιξη ήταν το 1964 η λειτουργία του Αεροδρομίου του Τρούμσε, που βρίσκεται στο μεγάλο νησί, και το 1972 το Πανεπιστημίου του, τότε ένα από τα τέσσερα πανεπιστήμια της Νορβηγίας και το μοναδικό που εξυπηρετούσε το (βόρειο) μισό της χώρας. Μια τοπική σχολή εκπαιδευτικών ενσωματώθηκε τελικά στο πανεπιστήμιο. Το Νορβηγικό Πολικό Ινστιτούτο μεταφέρθηκε στο Τρούμσε από το Όσλο το 1998. Πιο πρόσφατα το πανεπιστήμιο επεκτάθηκε περαιτέρω μέσω δύο συγχωνεύσεων, πρώτα με το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Τρούμσε το 2009 και στη συνέχεια με το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Φίνμαρκ το 2013.
Θυρεός
Ο θυρεός του Τρόμσο καθιερώθηκε το 1870. [28] Είναι ένας τάρανδος σε γαλάζιο φόντο. Συχνά στέφεται με κορώνα με πέντε ή τέσσερις πυργίσκους. Η δημοτική αρχή χρησιμοποιεί επί του παρόντος μια στυλιζαρισμένη απόδοση που σχεδιάστηκε από το Χάλβαρντ Τρέτεμπεργκ (1898–1987) και εγκρίθηκε με βασιλικό ψήφισμα στις 24 Σεπτεμβρίου 1941.
Γεωγραφία
Το Τρούμσε είναι ο όγδοος μεγαλύτερος δήμος της Νορβηγίας με πληθυσμό 71.590 και το κέντρο της ένατης μεγαλύτερης αστικής περιοχής, με πληθυσμό περίπου 65.000. Η πόλη φιλοξενεί το βορειότερο πανεπιστήμιο του κόσμου και επίσης το βορειότερο βοτανικό κήπο και πλανητάριο.
Το κέντρο της πόλης βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού Τρούμσεγια - πάνω από 300 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου με συντεταγμένες 69 ° 40′33 ″ Β και 18 ° 55′10 ″ Α. Οι προαστιακές περιοχές περιλαμβάνουν το Κρόκεν, το Τρομσντάλεν (στην ηπειρωτική χώρα, ανατολικά του Τρούμσεγια), το υπόλοιπο νησί Τρούμσεγια και το ανατολικό τμήμα του Κβάλεγια, δυτικά του Τρούμσεγια. Η Γέφυρα του Τρούμσε και η Σήραγγα Τρόμσεϊσουντ διασχίζουν τον πορθμό Τρομσεϊσιούντετ, συνδέοντας οδικώς την ηπειρωτική χώρα με το Τρούμσεγια. Στη δυτική πλευρά της πόλης η Γέφυρα Σάντνεσουντ συνδέει τα νησιά Τρούμσεγια και Κβάλεγια.
Υπάρχουν πολλά ψηλά βουνά μέσα στο δήμο, όπως τα Χαμπέροκεν, Γεχκεβάρι, Στόρε Μπλόμαν, Στόρε Φορνεστίντεν και Τρομσνταλστίντεν. Οι Αλπεις Λίνγκεν βρίσκονται κατά μήκος των δημοτικών συνόρων Τρούμσε-Λίνγκεν. Υπάρχουν πολλά νησιά στο δήμο, όπως τα  Χιλέσεγια, Κβάλεγια, Ρεμπενέσεγια, Ρινγκβάσεγια, Σομάρεγια και Τρούμσεγια. Υπάρχουν επίσης πολλά φιόρδ στο Τρούμσε, όπως τα Μπαλσφιόρντεν, Καλντφιόρντεν, Μάλανγκεν και Ουλσφιόρντεν.
Κλίμα
Το Τρούμσε έχει κλίμα υποαρκτικό (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Dfc), καθώς οι θερμοκρασίες του χειμώνα είναι αρκετά κρύες για να πληρούν τις προϋποθέσεις του και η θερινή περίοδος είναι μικρή. Ωστόσο η ποσότητα και η κατανομή των κατακρημνίσεων, με μέγιστο το φθινόπωρο και στις αρχές του χειμώνα, καθώς και η έλλειψη μόνιμα παγωμένου εδάφους δεν είναι χαρακτηριστικές των υποαρκτικών περιοχών. Λόγω της ελεύθερης από πάγο Νορβηγικής Θάλασσας και των ήπιων δυτικών ανέμων που φθάνουν στις ακτές οι χειμερινές θερμοκρασίες στο Τρούμσε μετριάζονται και είναι εξαιρετικά ήπιες για το γεωγραφικό του πλάτος.
Το Τρούμσε έχει τη φήμη ότι συγκεντρώνει πολύ χιόνι το χειμώνα, αλλά στους δρόμους της πόλης επικρατεί συχνά πάγος, ειδικά το πρώτο μισό του χειμώνα. Η κατανομή της χιονόπτωσης στο Τρούμσε είναι αρκετά ασταθής και ποικίλλει σημαντικά ανά έτος. Το λειώσιμο του χιονιού από τη βροχή τις πολικές νύχτες στα μέσα του χειμώνα δεν είναι ασυνήθιστο και ακολουθείται συχνά από ψυχρούς θυελλώδεις ανέμους της Αρκτικής, που δημιουργούν επικίνδυνες συνθήκες οδήγησης και περπατήματος στον πάγο. Είναι σύνηθες να βλέπουμε τους κατοίκους του Τρούμσε να περπατούν με καρφιά στα παπούτσια τους και σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα χρησιμοποιούν ελαστικά με καρφιά. Το ρεκόρ όλων των εποχών για το ύψος χιονιού σημειώθηκε στις 29 Απριλίου 1997, όταν ο μετεωρολογικός σταθμός στην κορυφή του Τρούμσεγια κατέγραψε 240 εκατοστά χιονιού στο έδαφος. Σε ένα μέσο χειμώνα το Τρούμσε έχει 160 ημέρες με τουλάχιστον 25 εκατοστά χιόνι στο έδαφος (με βάση το μέσο όρο 1970-2000 στο μετεωρολογικό σταθμό στην κορυφή του νησιού, 100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας).
Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ είναι −18.4 ° C το Φεβρουάριο του 1966. Αυτή είναι εξαιρετικά ήπια για μια τοποθεσία τόσο πολύ βόρεια, καθώς είναι περίπου ίδια με την αντίστοιχη για ολόκληρη την πολιτεία της Φλόριντα - περίπου 40 μοίρες γεωγραφικό πλάτος νοτιότερα. Ωστόσο στο αεροδρόμιο, επίσης στην πόλη, η χαμηλότερη καταγραφή -20,1 ° C το Φεβρουάριο του 1985. Παρά το γεγονός ότι είναι 10 μοίρες βορειότερα από την πρωτεύουσα Όσλο οι χειμερινές θερμοκρασίες είναι πολύ παρόμοιες. Ο "Ήλιος του μεσονυχτίου" βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα από τις 19 Μαΐου ως τις 27 Ιουλίου (71 ημέρες) και η περίοδος με συνεχή νύχτα (πολική νύχτα) διαρκεί λιγότερο, από τις 28 Νοεμβρίου ως τις 14 Ιανουαρίου (48 ημέρες).
Τα τελευταία χρόνια σημειώνεται αύξηση της θερμοκρασίας και δεν έχει σημειωθεί ολονύκτιος παγετός τον Ιούνιο από το 1997.
Φως και σκοτάδι
Ο ήλιος του μεσονυχτίου εμφανίζεται από τις 18 Μαΐου ως τις 26 Ιουλίου, αλλά τα βουνά εμποδίζουν τη θέα του για μερικές ημέρες, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί κανείς να τον δει από τις 21 Μαΐου έως τις 21 Ιουλίου. Λόγω του μεγάλου γεωγραφικού πλάτους του Τρούμσε το λυκόφως είναι μεγάλο, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει αληθινή νύχτα μεταξύ 27 Μαρτίου και 17 Σεπτεμβρίου.
Ο ήλιος παραμένει κάτω από τον ορίζοντα κατά τη διάρκεια της πολικής νύχτας από περίπου τις 26 Νοεμβρίου ως τις 15 Ιανουαρίου, αλλά λόγω των βουνών, ο ήλιος δεν είναι ορατός από τις 21 Νοεμβρίου ως τις 21 Ιανουαρίου. Η επιστροφή του ήλιου είναι μια ευκαιρία για γιορτή. Ωστόσο, λόγω του λυκόφωτος, υπάρχει κάποιο φως της ημέρας για μερικές ώρες ακόμη και γύρω στο μεσοδιάστημα, συχνά με γαλάζιο φως, επιτρέποντας φυσιολογικούς κύκλους ημέρας / νύχτας κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Οι νύχτες μικραίνουν γρήγορα. Στις 21 Φεβρουαρίου ο ήλιος βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα από τις 7:45 π.μ. ως τις 4:10 μ.μ. και την 1η Απριλίου βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα από τις 5:50 π.μ. ως τις 7:50 μ.μ. (θερινή ώρα). Ωστόσο αν κάποιος συμπεριλάβει το αστρονομικό λυκόφως ως "όχι νύχτα", τότε το Τρούμσε έχει μόνο 13 ώρες και 32 λεπτά νύχτα κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο.
Είναι δυνατόν να παρατηρηθεί το βόρειο σέλας από το Τρούμσε, καθώς η βόρεια Νορβηγία βρίσκεται στη ζώνη του σέλαος. Δεδομένου ότι το καλοκαίρι είναι συνεχώς φωτεινό, το σέλας δεν είναι ορατό από τα τέλη Απριλίου ως τα μέσα Αυγούστου. Επιπλέον, λόγω της παράκτιας τοποθεσίας, στο Τρούμσε επικρατεί συχνά συννεφιά, που εμποδίζει την παρατήρηση του σέλαος, ακόμη και αν υπάρχει.
Οικισμοί
Ο Δήμος του Τρούμσε περιλαμβάνει τους οικισμούς:
Αστικό τοπίο
Το συμπαγές κέντρο της πόλης έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ιστορικών ξύλινων σπιτιών βόρεια του Τρόντχαϊμ, που συνυπάρχουν με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Τα σπίτια χρονολογούνται από το 1789 ως το 1904, όταν η κατασκευή ξύλινων σπιτιών απαγορεύτηκε στο κέντρο της πόλης, όπως και σε πολλές άλλες νορβηγικές πόλεις. Το παλαιότερο σπίτι στο Τρούμσε είναι το Skansen, χτισμένο το 1789 στα ερείπια ενός χωμάτινου οχυρού του 13ου αιώνα. Το Πολικό Μουσείο, Polarmuseet, που στεγάζεται σε ένα κτίριο της αποβάθρας του 1837, παρουσιάζει το παρελθόν του Τρούμσε ως θηραλιευτικού κέντρου της Αρκτικής και σημείου εκκίνησης για τις εκεί εξερευνητικές αποστολές. Ο Καθεδρικός Ναός του Τρούμσε, ο μοναδικός ξύλινος καθεδρικός της Νορβηγίας, που χτίστηκε το 1861, βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, όπως και η μικρή καθολική εκκλησία Vår Frue ("Παναγία"). Ο παλαιότερος κινηματογράφος της Βόρειας Ευρώπης που χρησιμοποιείται ακόμη, το Verdensteatret, χτίστηκε το 1915–16. Ο κινηματογράφος έχει μεγάλες τοιχογραφίες, έργο του τοπικού καλλιτέχνη Σβέρε Μακ το 1921, που απεικονίζουν σκηνές από νορβηγικές λαϊκές παραδόσεις και παραμύθια.
Ο Αρκτικός Καθεδρικός Ναός, μια σύγχρονη εκκλησία που χτίστηκε το 1965, βρίσκεται στην ηπειρωτική χώρα, απέναντι από το θορυβώδες κέντρο της πόλης. Η εκκλησία, στην πραγματικότητα ενοριακή εκκλησία και όχι καθεδρικός, σχεδιάστηκε από τον Γιαν Ινγκε Χόβιγκ. Το ενυδρείο και κέντρο εμπειριών Polaria από το 1998 βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια νότια από το κέντρο της πόλης. Το Μουσείο του Τρούμσε είναι ένα πανεπιστημιακό μουσείο, που παρουσιάζει τον πολιτισμό και τη φύση της Βόρειας Νορβηγίας. Το μουσείο περιλαμβάνει επίσης τον Αρκτικοαλπικό βοτανικό κήπο, το βορειότερο βοτανικό κήπο του κόσμου. Ένα τελεφερίκ ανεβαίνει στο βουνό Στόρστεϊνεν, 420 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με πανοραμική θέα του Τρούμσε. Το βουνό Τρομσνταλστίντεν, υψομ. 1.238 μέτρα, στην ηπειρωτική χώρα, που εντοπίζεται εύκολα από το κέντρο της πόλης, είναι επίσης σημαντικό τοπόσημο. Στην κορυφή του Tρόμσεγια βρίσκεται η λίμνη Πρέστβανετ.
Oικονομία
Το Τρούμσε είναι το μεγαλύτερο αλιευτικό λιμάνι αλιείας της Νορβηγίας και το Πανεπιστήμιο του Τρούμσε είναι κέντρο έρευνας για την Αρκτική. Ο τουρισμός αναδύθηκε ως εναλλακτικός οικονομικός πόρος αφότου η Τζοάνα Λούμλεϊ παρουσίασε την πόλη στην εκπομπή του BBC «Η Τζοάνα Λούμλεϊ στη Χώρα του Βόρειου Σέλαος».
Δημογραφικά
Περισσότερες από 100 εθνικότητες εκπροσωπούνται στον πληθυσμό. Μεταξύ των πιο σημαντικών μειονοτήτων είναι οι Σαάμι, οι Ρώσοι και οι Φινλανδοί, τόσο οι ντόπιοι Kβεν (απόγονοι Φινλανδών μεταναστών του 19ου αιώνα) όσο και πρόσφατοι μετανάστες από τη Φινλανδία. Το βορειότερο τζαμί του κόσμου βρίσκεται στο Τρούμσε. Η Καθολική εκκλησία της Παναγίας είναι η έδρα του βορειότερου Καθολικού Επισκόπου, που ηγείται της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Τρούμσε. Αν και ο τοπικός πληθυσμός Καθολικών είναι μόνο 350 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφθηκε αυτή τη μικρή εκκλησία και έμεινε ως επισκέπτης του επισκόπου το 1989.
Πληθυσμός Σαάμι
Όπως αναφέρθηκε στην ενότητα "Ιστορία" η περιοχή Τρούμσε υπήρξε επί μακρόν πατρίδα του πολιτισμού των Σαάμι. Η αφομοίωση των Παράκτιων Σαάμι, ωστόσο, είχε ως αποτέλεσμα ο τοπικός πολιτισμό τους να γίνεται όλο και πιο αόρατος στην περιοχή του Τρούμσε κατά τον 20ο αιώνα. Τη δεκαετία του 1970, ωστόσο, σημειώθηκε μια αναζωογόνηση του πολιτισμού και της ταυτότητας των Σαάμι, που επίσης έγινε αισθητή στο Τρούμσε. Έχουν γίνει προσπάθειες για την αντιμετώπιση της παρακμής της γλώσσας των Σαάμι μέσω της ίδρυσης ενός κέντρου Σααμικής γλώσσας στο Ούλσφιορδ.
Η πόλη του Τρούμσε έχει γενικά επιδείξει θετική στάση απέναντι στον πολιτισμό των αυτόχθονων μειονοτήτων. Για παράδειγμα ο δήμος έχει καθιερώσει την Ημέρα του Λαού των Σαάμι, οι πινακίδες στο Πανεπιστήμιο είναι δίγλωσσες και όταν η πόλη έθεσε υποψηφιότητα για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το Σααμικό όνομα του Τρούμσε, Romsa, συμπεριλήφθηκε στον προτεινόμενο λογότυπο για την εκδήλωση μαζί με ένα παραδοσιακό σύμβολο των Σαάμι ως το κύριο οπτικό στοιχείο της.
Γλωσσική διαμάχη του 2011
Το 2011 ο ρόλος του πολιτισμού των Σαάμι στο Τρούμσε έγινε αντικείμενο διαμάχης. Το Δημοτικό Συμβούλιο είχε υποβάλει πρόταση για συμμετοχή του Τρούμσε στη Διοικητική Περιοχή της γλώσσας Σαάμι. Αυτό θα συνεπαγόταν την παροχή ίσου χώρου σε επιλεγμένα Σααμικά τοπωνύμια στις οδικές πινακίδες, θα επέτρεπες στους ομιλητές της Σαάμι να επικοινωνούν στη γλώσσα τους με τις τοπικές αρχές και να παρέχονται από το Κοινοβούλιο των Σαάμι στους υπαλλήλους του να μάθουν τη Σαάμι. Πολιτικά κόμματα, όπως το Κόμμα Προόδου, το Φιλελεύθερο και το Συντηρητικό, αντιτάχθηκαν στην απόφαση και την έκαναν μέρος της προεκλογικής τους εκστρατείας για να απορριφθεί, υποστηρίζοντας ότι, ως «νορβηγική πόλη», το Τρούμσε δεν ήταν υποχρεωμένο να αναγράφει Σααμικά τοπωνύμια μαζί με νορβηγικά, ή να κάνετε τη Σαμική επίσημη γλώσσα μαζί με τη Νορβηγική. Τα κόμματα που αντιτίθενται σε μεγαλύτερο ρόλο του πολιτισμού Σαάμι στο Τρούμσε κέρδισαν τις εκλογές και απέρριψαν την πρόταση. Υποστηρίχθηκε ότι το ζήτημα έχει «χωρίσει» τους κατοίκους του Τρούμσε μεταξύ εκείνων που θεωρούν τον πολιτισμό των Σαάμι ότι ανήκει φυσικά εκεί και εκείνων που το βλέπουν ως ξένο στην περιοχή. Κατά την προεκλογική εκστρατεία και στη συνέχεια οι φιλο-Σαάμι πολιτικοί δέχθηκαν απειλές και οι άνθρωποι που φορούσαν παραδοσιακά ρούχα των Σαάμι ισχυρίζονται ότι έχουν υποστεί λεκτική κακοποίηση. Τον Ιούνιο του 2013 ωστόσο ο δήμος συνήψε συμφωνία συνεργασίας με το Κοινοβούλιο των Σαάμι, που αποσκοπεί στην ενίσχυση της εκπαίδευσης της γλώσσας και του πολιτισμού τους στο Τρούμσε.
Πολιτισμός
Όντας η μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Νορβηγίας, το Τρούμσε είναι το πολιτιστικό κέντρο της περιοχής του. Έτυχε κάποιας διεθνούς δημοσιότητας όταν στις 11 Ιουνίου 2005 φιλοξένησε μία από τις έξι συναυλίες  46664, με σκοπό να αναδείξουν το ζήτημα του AIDS στη διεθνή ατζέντα.
Πολλές πολιτιστικές δραστηριότητες πραγματοποιούνται στο Kulturhuset (σπίτι πολιτισμού), συμπεριλαμβανομένων συναυλιών της Νορβηγικής Αρκτικής Φιλαρμονικής και έργων του θιάσου επαγγελματικού θεάτρου του Τρούμσε, Hålogaland Teater. Το νέο κτίριο του θεάτρου εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 2005. Η πόλη έχει πολλά μουσεία. Τα μεγαλύτερα είναι η Πινακοθήκη της Βόρειας Νορβηγίας (Nordnorsk Kunstmuseum) και η Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης του Τρούμσε (Tromsø Kunstforening) Η σκηνή techno του Τρούμσε είναι η προέλευση πολλών από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες ηλεκτρονικής μουσικής της Νορβηγίας και η πόλη ήταν πρωτοπόρα στα πρώτα στάδια της house και της techno μουσικής στη Νορβηγία από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το διεθνώς αναγνωρισμένο δίδυμο Röyksopp και ο ambient ηλεκτρονικός μουσικός Γκέιρ Γένσεν, γνωστός ως Biosphere, είναι οι πιο διάσημοι στο εξωτερικό.
Η δισκογραφική εταιρεία Beatservice Records και το Insomnia Festival αποδεικνύουν ότι το Τρούμσε εξακολουθεί να ηγείται της χώρας στην ανάπτυξη και προώθηση του είδους.
Οι τοπικές εφημερίδες είναι η Bladet Tromsø και η Nordlys.
Το Αρκτικό Συμβούλιο (υψηλόβαθμο διακυβερνητικό φόρουμ που ασχολείται με θέματα που αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις και οι αυτόχθονες λαοί της Αρκτικής. Οι οκτώ χώρες με κυριαρχία στα εδάφη πέραν του Αρκτικού Κύκλου αποτελούν τα μέλη του συμβουλίου: Καναδάς, Δανία, Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Ρωσία, Σουηδία και Ηνωμένες Πολιτείες. Εκτός αυτών υπάρχουν ορισμένα κράτη-παρατηρητές) έχει την έδρα του στο Τρούμσε.
Φεστιβάλ και εκδηλώσεις
Τόσο το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τρούμσε όσο και το Nordlysfestivalen (Φεστιβάλ Βόρειου Σέλάος), ένα φεστιβάλ κλασικής μουσικής, διοργανώνονται τον Ιανουάριο. Το τέλος αυτού του μήνα σηματοδοτείται από την Ημέρα του Ήλιου (Soldagen), όταν ο ήλιος εμφανίζεται τελικά πάνω από τον ορίζοντα μετά την Πολική Νύχτα, που γιορτάζεται, κυρίως από τα παιδιά. Η Παγκόσμια Ημέρα των Σαάμι γιορτάζεται στο Πανεπιστήμιο του Τρούμσε και στο δημαρχείο στις 6 Φεβρουαρίου κάθε χρόνο. Το Λατινοαμερικάνικο Φεστιβάλ του Τρούμσε, No Siesta Fiesta, πραγματοποιείται στα τέλη Φεβρουαρίου. Ξεκίνησε το 2007 και παρουσιάζει τα «καλύτερα της Λατινικής Αμερικής» στη Βόρεια Νορβηγία με ταινίες, χορό, μουσική, τέχνη, σεμινάρια, συζητήσεις, αγορές και μια παρέλαση Σάμπα στους δρόμους. Κάθε φθινόπωρο διοργανώνεται το Φεστιβάλ Αϋπνίας για ηλεκτρονική μουσική. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σημαντικά φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής και techno στη Νορβηγία.
Το Υπαίθριο Φεστιβάλ Μπούκτα του Τρούμσε, που πραγματοποιείται τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, είναι ένα δημοφιλές μουσικό φεστιβάλ. Είναι κυρίως ένα φεστιβάλ ροκ, αλλά και άλλων ειδών σύγχρονης μουσικής. Το φεστιβάλ πραγματοποιείται στο Telegrafbukta, ένα πάρκο στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού Tρούμσεγια. Άλλες δημοφιλείς πολιτιστικές καλοκαιρινές εκδηλώσεις μεταξύ του πληθυσμού του Τρούμσε είναι τα φεστιβάλ Κάρλσεϊ και Ρίντου Ρίτζοτ Riddu Riddu, και τα δύο πραγματοποιούνται στην περιοχή γύρω από την πόλη.
Αθλητισμός
Το Τρούμσε έχει πολλούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους, εκ των οποίων οι τρεις πιο σημαντικοί είναι ο Tromsø IL, που παίζει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νορβηγίας και είναι η βορειότερη ποδοσφαιρική ομάδα του κόσμου Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, η I.F. Fløya στη Δεύτερη Κατηγορία (γυναίκες) και η Tromsdalen U.I.L., που παίζει στη Δεύτερη Κατηγορία. Κάθε χρόνο τον Ιούνιο διοργανώνεται ο Μαραθώνιος του Ηλιου του Μεσονυχτίου του Τρούμσε και πρόσφατα επίσης ένα Ημιμαραθώνιος της Πολικής Νύχτας τον Ιανουάριο. Η πόλη φιλοξενεί πολλές ομάδες στην κορυφαία κατηγορία διάφορων αθλημάτων, όπως η Tromsø Storm στο μπάσκετ, η BK Tromsø στο βόλεϊ και η Tromsø Volley στο βόλεϊ γυναικών. Ο παλαιότερος αθλητικός σύλλογος του Τρούμσε είναι ο Tromsø Turnforening, γυμναστικός σύλλογος, που ιδρύθηκε 1862 και ήταν το λίκνο του προαναφερθέντος ποδοσφαιρικού συλλόγου Tromsø IL.
Το Τρούμσε επιλέχθηκε από την Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της Νορβηγίας ως υποψήφιο της χώρας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018. Αυτό θα έκανε το Τρούμσε την πρώτη πόλη βόρεια του Αρκτικού Κύκλου που θα φιλοξενούσε τους αγώνες. Υπήρχαν σχέδια για τη χρήση πλοίων ως χωριό των μέσων ενημέρωσης. Τον Οκτώβριο του 2008 η ΕΟΕ απέσυρε την υποψηφιότητα του Τρούμσε, επικαλούμενη υπερβολικό κόστος. [82] Από το νότιο ως το βόρειο άκρο του νησιού Tρούμσεγια, υπάρχει μια διαδρομή σκι αντοχής με επιδαπέδιο φωτισμό. Μια πίστα κατάβασης σκι βρίσκεται επίσης στο νησί, κοντά στο πανεπιστήμιο. Την άνοιξη του 2010 λειτούργησε το πρώτο παγοδρόμιο της πόλης και φιλοξενεί την Tromsø Hockey, που παίζει στο Σουηδικό Πρφτάθλημα Χόκεϋ επί πάγου. Το Τρούμσε έχει επίσης τη βορειότερη ομάδας τένις της Νορβηγίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρομσε
Ώλεσουντ
Το Ώλεσουντ (νορβηγικά: Ålesund) είναι δήμος της Περιφέρειας Μέρε Ογκ Ρόμσνταλ της Νορβηγίας. Είναι κέντρο της ομώνυμης μητροπολιτικής περιοχής και ανήκει στην ιστορική περιοχή Σούνμερε. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται στα νησιά Χέισα, Ασπεγια και Νέρβεγια με νεότερες επεκτάσεις στο νησί Ουκσένεγια, ενώ το ακραίο τμήμα της αστικής περιοχής εκτείνεται ακόμη και στο νησί Σούλα του γειτονικού ομώνυμου δήμου. Η πόλη είναι η κύρια έδρα της Νορβηγικής Παράκτιας Διοίκησης καθώς και η τοποθεσία του Περιφερειακού Δικαστηρίου του Σούνμερε.
Στα Νορβηγικά το Ώλεσουντ θεωρείται by, μπορεί να μεταφραστεί ως πόλη. Το Ώλεσουντ είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας. Η πόλη με έκταση 28,22 τετραγωνικών χιλιομέτρων έχει πληθυσμό (2018) 52.626 και πυκνότητα πληθυσμού 1.865 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Περίπου 21,24 τετραγωνικά χιλιόμετρα της πόλης με πληθυσμό 44.070 βρίσκεται στον ομώνυμο δήμο, ενώ τα υπόλοιπα 6,98 τετραγωνικά χιλιόμετρα με πληθυσμό 8,556 βρίσκονται στο Δήμο Σούλα.
Η πόλη έχει ασυνήθιστα ομοιόμορφη αρχιτεκτονική, με τα περισσότερα από τα κτίρια έχουν χτιστεί μεταξύ 1904 και 1907. Το Jugendstilsenteret είναι ένα εθνικό κέντρο τεκμηρίωσης, όπου οι επισκέπτες μπορούν να μάθουν περισσότερα για την πυρκαγιά της πόλης, την ανοικοδόμησή της και το ρυθμό Αρ Νουβό. Το Ώλεσουντ στο Δίκτυο Αρ Νουβό, ένα ευρωπαϊκό δίκτυο συνεργασίας που δημιουργήθηκε το 1999 για τη μελέτη, την προστασία και την ανάπτυξη της Αρ Νουβό. [3]
Ο όρος «Μικρό Λονδίνο» αναφερόταν συχνά στην κοινότητα κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Νορβηγίας, λόγω της δράσης της Νορβηγικής αντίστασης που έλαβε χώρα εδώ. Μεταξύ άλλων η πόλη ήταν κέντρο για τις πτήσεις προς τη Σκωτία και την Αγγλία.
Γενικές πληροφορίες
Το 1793 στο λιμάνι του Ώλεσουντ παραχωρήθηκαν περιορισμένα και το 1824 πλήρη δικαιώματα ladested (πόλης-αγοράς). Το 1835 το Ώλεσουντ είχε 482 κατοίκους. Την 1η Ιανουαρίου 1838 τέθηκε σε ισχύ ο νέος νόμος formannskapsdistrikt, που παρείχε περιορισμένη τοπική αυτοδιοίκηση σε όλες τις ενορίες της Νορβηγίας. Ετσι τότε το μικρό ladested του Ώλεσουντ έγινε ένας μικρός δήμος με το δικό του συμβούλιο. Περιβαλλόταν από το μεγάλο αγροτικό δήμο Μπόργκουντ. Το 1848 αναβαθμίστηκε σε καθεστώς kjøpstad, πιο σημαντικής πόλης-αγοράς.
Την 1η Ιανουαρίου 1875 μέρος του δήμου Μπόργκουντ (πληθυσμός: 902) προσαρτήθηκε στην πόλη του Ώλεσουντ και ένα άλλο μέρος του (πληθυσμός: 1.148) το 1922. Κατά τη δεκαετία του 1960 έγιναν πολλές δημοτικές συγχωνεύσεις σε όλη τη Νορβηγία με τις προτάσεις της Επιτροπής Σέι. Την 1η Ιανουαρίου 1968 το μεγαλύτερο μέρος του γειτονικού δήμου Μπόργκουντ (πληθυσμός: 20.132) συγχωνεύτηκε με την πόλη του Ώλεσουντ. Αυτή η συγχώνευση αύξησε σημαντικά την έκταση του δήμου και υπερδιπλασίασε τον πληθυσμό του, σε συνολικά 38.589. Την 1η Ιανουαρίου 1977 το νησί Σούλα και μερικά μικρά νησάκια (πληθυσμός: 6.302) διαχωρίστηκαν από το Ώλεσουντ για να σχηματίσουν το νέο Δήμο Σούλα.
Την 1η Ιανουαρίου 2020 ο δήμος Ώλεσουντ διευρύνθηκε πολύ όταν οι δήμοι Χάραμ, Σκόντγε, Σάντεϊ και Ερσκογκ συγχωνεύθηκαν με το  Ώλεσουντ για να σχηματίσουν το μεγάλο ομώνυμο δήμο.
Τοπωνύμιο
Ένα μέρος της πόλης ήταν αρχικά γνωστό ως Κάουπανγκεν Μπόργκουντ. Η Αρχαία Νορδική λέξη kaupang σημαίνει "αγορά" ή "πόλη", επομένως η πόλη-αγορά του Μπόργκουντ. Η Αρχαία Νορδική μορφή του ονόματος ήταν Álasund. Το πρώτο συνθετικό της (πιθανώς) είναι η γενική πληθυντικού του áll που σημαίνει "χέλι" και το δεύτερο είναι το sund, που σημαίνει "στενό" ή "ήχος". Πριν από το 1921 το όνομα γραφόταν Aalesund.
Εμβλημα
Το έμβλημα καθιερώθηκε την 1η Απριλίου 1898. Τα κόκκινο και ασημένιο έμβλημα δείχνουν ένα αλιευτικό σκάφος στα νερά με τρία ψάρια να κολυμπούν και συμβολίζει τη σημασία της αλιείας για το Ώλεσουντ. Ο τύπος του πλοίου ήταν χαρακτηριστικός των πλοίων του 18ου και του 19ου αιώνα και προέρχεται από ένα σχέδιο του 1762, στο οποίο προστέθηκαν τα κύματα και τρία ψάρια.
Το έμβλημα εμφανίζεται στο άλμπουμ Kaffe Hag με το σκάφος να πλέει προς τα δεξιά αντί προς τα αριστερά.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση ο Γκάνγκερολφ (έξω από τη Νορβηγία γνωστότερος ως Ρόλλο), ο ιδρυτής το 10ου αιώνα της δυναστείας των δουκών της Νορμανδίας, καταγόταν από την κοινότητα Γκίσκε, βορειοδυτικά του σημερινού Ώλεσουντ. Υπάρχουν τουλάχιστον τρία αγάλματα του Ρόλλο: στο δημοτικό πάρκο του Ώλεσουντ, στην πόλη Ρουέν της Γαλλίας και στο Φάργκο της Βόρειας Ντακότα, στις Ηνωμένες Πολιτείες.