cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νόρμαν Μέιλερ
Μυθιστορήματα
Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Μέιλερ συνέχισε να γράφει κυρίως μυθιστορήματα. Οι ακτές της Μπαρμπαριάς του 1951 ήταν μια σουρεαλιστική παραβολή για την πολιτική της αριστεράς κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και διαδραματιζόταν σ' ένα σπίτι του Μπρούκλιν. Το μυθιστόρημα του 1995 Το πάρκο των ελαφιών βασίστηκε στις εμπειρίες από τη δουλειά του ως σεναριογράφος στο Χόλυγουντ στις αρχές της δεκαετίας του '50. Το βιβλίο απορρίφθηκε αρχικά από έξι εκδότες λόγω του σεξουαλικού περιεχομένου του.
Δοκίμια
Στα μέσα της δεκαετίας του '50 έγινε γνωστός για τα εναλλακτικά δοκίμιά του. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της εφημερίδας The Village Voice το 1955. Στο βιβλίο Διαφημίσεις του εαυτού μου του 1959, ο Μέιλερ εξέτασε τη βία, την υστερία, το σεξ, το έγκλημα και τη σύγχυση στην αμερικάνικη κοινωνία, τόσο με ανταποκρίσεις όσο και με λογοτεχνικά δοκίμια. Έγραψε επίσης κριτικές και δοκίμια για την New York Review of Books και το περιοδικό Dissent.
Βιογραφίες
Οι βιογραφίες που έγραψε περιέλαβαν πρόσωπα όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ. Το θεατρικό του 1986 Strawhead, στο οποίο πρωταγωνίστησε η κόρη του Κέιτ, αναφερόταν στη Μέριλιν Μονρόε. Η βιογραφία του για τη Μέριλιν, που εκδόθηκε στα 1973, ήταν ιδιαίτερη αντιφατική: στο τελευταίο κεφάλαιο ο Μέιλερ υποστηρίζει ότι η Μέριλιν δολοφονήθηκε από πράκτορες του FBI και της CIA λόγω της υποτιθέμενης ερωτικής της σχέσης με τον Ρόμπερτ Κένεντι. Αργότερα παραδέχτηκε ότι αυτοί οι ισχυρισμοί "δεν ήταν καλή δημοσιογραφία".
Γνωστά έργα
Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι: Τα προεδρικά έγγραφα (1963), Ένα Αμερικάνικο όνειρο (1965), συνέχεια του μυθιστορήματος Γιατί είμαστε στο Βιετνάμ; του 1967, Οι στρατιές της νύχτας (1968), που τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, Το Μαϊάμι και η πολιορκία του Σικάγο (1968), Μια φωτιά στο φεγγάρι (1970), Μέριλιν (1973), Το τραγούδι του εκτελεστή (1979), βραβευμένο με Πούλιτζερ, Αρχαία δειλινά (1983).
Το 1968 τιμήθηκε με το Βραβείο Τζορτζ Πολκ για τις ανταποκρίσεις του στο περιοδικό Harper's.
Εκτός από μυθιστορήματα, ο Μέιλερ έγραψε μια θεατρική έκδοση του Πάρκου των ελαφιών, και κατά τα τέλη της δεκαετίας του '60 σκηνοθέτησε μια σειρά αυτοσχεδιαστικών πειραματικών φιλμ, παρόμοια με αυτά του Άντι Γουόρχολ. Μια από αυτές είναι το Μέιντστοουν του 1970, που περιλαμβάνει μια σκηνή βίαιου καυγά μεταξύ του Νόρμαν Κίνγκσλεϊ και του Ριπ Τορν, που δεν είναι σίγουρο ότι ήταν σκηνοθετημένος. Το 1987 διασκεύασε σε σενάριο και σκηνοθέτησε το μυθιστόρημά του Οι σκληροί δεν χορεύουν, με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Ο' Νιλ.
Ακτιβισμός
Κάποια από τα μη λογοτεχνικά έργα του Μέιλερ, όπως οι Στρατιές της νύχτας και τα Προεδρικά έγγραφα, έχουν πολιτικό χαρακτήρα. Κάλυψε δημοσιογραφικά τα συνέδρια του Ρεπουμπλικανικού και του Δημοκρατικού Κόμματος του 1960, 1964, 1968, 1972, 1992 και 1996. Το 1967 συνελήφθη για τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις κατά του πολέμου του Βιετνάμ, μια εμπειρία που περιγράφει στις Στρατιές της νύχτας. Δυο χρόνια αργότερα διεκδίκησε χωρίς επιτυχία το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τη θέση του υποψήφιου δήμαρχου της Νέας Υόρκης, με κεντρικό σύνθημα την απόσχιση της πόλης της Νέας Υόρκης από την ομώνυμη Πολιτεία και τη μετατροπή της σε 51η Πολιτεία των ΗΠΑ.
Το 1980 ο Μέιλερ τέθηκε επικεφαλής της εκστρατείας για την αποδοχή της αίτησης αναστολής του φυλακισμένου για ανθρωποκτονία Τζακ Άμποττ. Οι δυο τους άρχισαν να αλληλογραφούν το 1977, όταν ο Άμποττ διάβασε ότι ο Μέιλερ ετοίμαζε το βιβλίο Το τραγούδι του εκτελεστή σχετικά με την εκτέλεση του Γκάρι Γκίλμορ και προσφέρθηκε να δώσει στον Μέιλερ υλικό για τη ζωή και τις συνθήκες στη φυλακή. Ο Μέιλερ συμφώνησε και βοήθησε να εκδοθεί το βιβλίο Στην κοιλιά του κτήνους, που αποτελούνταν από τα γράμματα του Άμποτ προς τον Μέιλερ. Μόλις έξι βδομάδες μετά τη χορήγηση αναστολής ο Άμποττ δολοφόνησε άλλο ένα άτομο στη Νέα Υόρκη, και φυλακίστηκε ξανά για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Μέιλερ δέχτηκε κριτική για τη συνεργασία του με τον Άμποττ και την υποστήριξη της αναστολής του. Το 1992 δήλωσε ότι δεν ήταν ιδιαίτερα περήφανος για την ανάμειξή του σε αυτή την υπόθεση.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Μέιλερ παντρεύτηκε έξι φορές και απέκτησε οκτώ παιδιά από τους διάφορους γάμους του, ενώ υιοθέτησε ακόμα ένα. Για πολλά χρόνια έζησε στην παραλία του Κέιπ Κοντ στο Πρόβινσταουν της Μασσαχουσέτης. Όπως και άλλοι συγγραφείς της γενιάς του, ο Μέιλερ αντιμετώπιζε προβλήματα με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Gilmore Girls μαζί με το γιο του Στέφεν Μέιλερ. Το 2005 μαζί με τον άλλο του γιο Τζον Μπάφαλο Μέιλερ έγραψε το βιβλίο The Big Empty. Το 2007 ο εκδοτικός οίκος Random House κυκλοφόρησε το τελευταίο του μυθιστόρημα, Το κάστρο στο δάσος, που έχει σαν θέμα τα παιδικά χρόνια του Αδόλφου Χίτλερ.
Ο Νόρμαν Μέιλερ πέθανε από οξεία νεφρική ανεπάρκεια το πρωί της 10ης Νοεμβρίου του 2007, μετά από μια εγχείριση στους πνεύμονες στο νοσοκομείο Μάουντ Σάιναι του Μανχάτταν. Ήταν 84 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί βιογράφοι
Oracle Database
Το Oracle αποτελείται από ένα σύστημα κατανεμημένων διεργασιών. Υποστηρίζεται από διαφόρων τύπων servers, όπως π.χ. ο Apache. Το σύστημα διαχείρισης της βάσης μπορεί να φορτωθεί σε υπολογιστές που χρησιμοποιούν λειτουργικά συστήματα Linux, Windows, Solaris, κ.ά.
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Λίμνη Τασκαλούζα
Η Λίμνη Τασκαλούζα είναι μια τεχνητή λίμνη στη δυτική-κεντρική Αλαμπάμα, η οποία δημιουργήθηκε φράσσοντας τον North River. Κατασκευάσθηκε για να παρέχει νερό για τους κατοίκους της Τασκαλούζα και επίσης για βιομηχανική χρήση. Ολοκληρώθηκε το 1970 και κόστισε περίπου $7.725.000. Αφότου βρίσκεται λίγο βόρεια της Τασκαλούζα και του Νόρθπορτ, η λίμνη είναι επίσης πολύ δημοφιλής για δραστηριότητες αναψυχής.
Ιστορία
Η λίμνη Τασκαλούζα κατασκευάσθηκε για να ανταποκριθεί στον αυξανόμενο πληθυσμό της Τασκαλούζα, ο οποίος άρχισε να καταναλώνει περισσότερο νερό από ότι μπορούσαν να παράσχουν οι δύο τότε ταμιευτήρες του, η λίμνη Χάρρις και η λίμνη Νικόλ. Ένα φράγμα κατασκευάσθηκε στο Νορθ Ρίβερ, πλημμυρίζοντας την περιοχή που θα γινόταν η Λίμνη Τασκαλούζα. Σε σχέση με τις άλλες δύο λίμνες, η Λίμνη Τασκαλούζα έγινε η πιο άφθονη παροχής λίμνης, αφήνοντας την Λίμνη Χάρρις μόνο να διαχειρίζεται βιομηχανικό νερό και την Λίμνη Νικόλ ως απόθεμα υποστήριξης. Τρεχόντως, το νερό της Τασκαλούζα χρησιμοποιείται για ανθρώπινη κατανάλωση καθώς και για την παροχή ακατέργαστου βιομηχανικού ύδατος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Αλαμπάμα Κατηγορία:Λίμνες των Ηνωμένων Πολιτειών
Παγκάστη
Κατά την παράδοση, την Παγκάστη είχε λάβει ως πρότυπο ο Απελλής για την απεικόνιση σε έργο του της Αφροδίτης, την οποία και ερωτεύθηκε τόσο όπου κατά παραχώρηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου τελικά την νυμφεύθηκε. Σημειώνεται ότι ο Λουκιανός την ονομάζει Πακάτην.
Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, ο χαρακτήρας της Παγκάστης φαίνεται να είναι αντίγραφο της Καλλιξένης καθώς και εκείνη καταγόταν από τη Θεσσαλία και είχε αυλικό ρόλο κοντά στον Μακεδόνα βασιλιά. Επίσης, και για την Καλλιξένη έχει ειπωθεί ότι ήταν η πρώτη γυναίκα με την οποία είχε σεξουαλικές σχέσεις ο Αλέξανδρος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες εταίρες Κατηγορία:Αρχαίοι Λαρισαίοι Κατηγορία:Αυλικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Χένρι Τάσκα
Ο Χένρι Τάσκα (Henry Joseph Tasca, 23 Αυγούστου 1912 - 22 Αυγούστου 1979) ήταν Αμερικανός διπλωμάτης κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, καθώς και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Λονδίνου. Διετέλεσε πρέσβης στο Μαρόκο την περίοδο 1965 - 1969 και στη συνέχεια πρέσβης στην Ελλάδα μέχρι το 1974.
Αν και η αμερικανική κυβέρνηση σκεφτόταν να τον αντικαταστήσει από το πρεσβευτικό πόστο του στην Αθήνα, παρέμεινε ύστερα από παρέμβαση του Τομ Πάπας.
Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Αύγουστο του 1979 στη Λωζάννη. Σύμφωνα με τον γιο του για τον θάνατό του ευθυνόταν ο Χένρυ Κίσινγκερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μαρόκο
Abecedar
thumb|right|300px|Το αυθεντικό Αμπεσαντάρ των 38 σελίδων (και όχι των 158) που εκδόθηκε το [[1925 από την τότε ελληνική κυβέρνηση κάτω από τις πιέσεις της ΚτΕ και τα μεθοριακά επεισόδια στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα στην περιοχή της Δράμας (περιοχή Τάρλιτς) προκάλεσε σειρά αντιδράσεων όχι μόνο στο Αμύνταιο όπου κυκλοφόρησε, αλλά και στη Βουλγαρία που απαιτούσε κυριλλκή γραφή ακόμα και στη Σερβία που το θεώρησε Casus belli, λόγω της προώθησης των βουλγαρικών συμφερόντων στην περιοχή. Mετά από όλα αυτά, σύντομα αποσύρθηκε, για να επακολουθήσει το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ περί εθελουσίας ανταλλαγής πληθυσμών.]]
Το Abecedar (Αμπετσένταρ) ήταν αλφαβητάριο που τυπώθηκε για πρώτη φορά από την ελληνική κυβέρνηση το Μάιο του 1925 με σκοπό να χρησιμοποιηθεί στη διδασκαλία του σλαβόφωνου πληθυσμού της βόρειας Ελλάδας. Υπεβλήθη στην Κοινωνία των Εθνών ως δείγμα συμμόρφωσης της Ελλάδας προς την Συνθήκη των Σεβρών και του ελληνοβουλγαρικού πρωτοκόλλου Πολίτη-Καλφώφ του 1924, ενώ προηγουμένως η Βουλγαρία είχε δεσμευθεί βάσει της συνθήκης του Νεϊγύ (1919) για την προστασία των Ελλήνων στα εδάφη της.
Γενικά
Περιγράφηκε από τον Νικόλαο Ζαρίφη, στο Ελεύθερον Βήμα, ως αναγνωστικό για τα παιδιά των σλαβόφωνων της Ελλάδας που «τυπώθηκε με λατινικούς χαρακτήρες και συντάχθηκε στην μακεδονική διάλεκτο». Το έργο της σύνταξής του ανατέθηκε στον εθνολόγο και γλωσσολόγο Γεώργιο Σαγιαξή και στους φιλόλογους Ιωσήφ Λαζάρου και Παπαζαχαρίου. Η πρώτη έκδοσή του ήταν γραμμένη στο γλωσσικό μακεδονικό ιδίωμα που ομιλούνταν κυρίως στις περιοχές της Φλώρινας και του Μοναστηρίου (Μπίτολα), χρησιμοποιώντας λατινικούς χαρακτήρες. Σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές, η χρήση λατινικών χαρακτήρων θα διευκόλυνε την εκμάθηση. Κατά τον εξουσιοδοτημένο ειδικό γλωσσολόγο στην Γραμματεία της Κοινωνίας των Εθνών, ονόματι Ο' Μολόνι, τα κίνητρα για την επιλογή του λατινικού αλφαβήτου ήταν διαφορετικά και συνδέονταν με μια προσπάθεια μετριασμού της σλαβικής επιρροής στην περιοχή. Συνολικά, ο Ο' Μολόνι εξεθείασε την ελληνική πρωτοβουλία, την οποία αναγνώρισε ως ειλικρινή προσπάθεια σεβασμού της μειονότητας των σλαβόφωνων. Το αναγνωστικό προκάλεσε οξεία αντίδραση από την πλευρά της Βουλγαρίας και της Σερβίας, καθώς δεν είχε συνταχθεί στα βουλγαρικά ή τα σερβικά, ενώ συγχρόνως δεν ακολουθούσε το κυριλλικό αλφάβητο. Κατά τον λαογράφο Δημήτριο Βογαζλή, η στάση της βουλγαρικής και της σερβικής κυβέρνησης υπήρξε η αιτία της τελικής αποτυχίας στην προώθηση του Abecedar. Ο εκπρόσωπος της Βουλγαρίας στην Κοινωνία των Εθνών χαρακτήρισε το βιβλίο ακατανόητο, ενώ ο εκπρόσωπος της Ελλάδας, Βασίλης Δενδραμής, υπερασπίστηκε το αναγνωστικό χαρακτηρίζοντας τη σλαβομακεδονική γλώσσα ως ανεξάρτητη και διακριτή σε σχέση με την Βουλγαρική ή την Σερβική.
Το αναγνωστικό διανεμήθηκε πειραματικά τον Ιανουάριο του 1926, στην περιοχή του Αμύνταιου, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις, διαμαρτυρίες δασκάλων, ακόμα και καύση βιβλίων. Σλαβόφωνοι και ελληνόφωνοι κάτοικοι της περιοχής δημοσιοποίησαν ψήφισμα που στρεφόταν κατά της διδασκαλίας του αναγνωστικού στην εφημερίδα Εφημερίς των Βαλκανίων (2 Φεβρουαρίου 1926), το οποίο τηλεγραφήθηκε επίσης στον Έλληνα υπουργό εξωτερικών. Στις 6 Φεβρουαρίου 1926, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος συναντήθηκε με τον υπουργό εξωτερικών Λουκά Κανακάρη-Ρούφο και από κοινού αποφάσισαν την προώθηση του αναγνωστηρίου στα σχολεία. Ωστόσο, παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις, το εγχείρημα, εν τέλει, εγκαταλείφθηκε. Τα περισσότερα αντίτυπά του καταστράφηκαν αμέσως, ενώ ορισμένα από αυτά που διανεμήθηκαν στις προβλεπόμενες περιοχές καταστράφηκαν από τις τοπικές αστυνομικές αρχές.
Το Abecedar επανατυπώθηκε στο Περθ το 1993, από το Μακεδονικό Κέντρο Πληροφοριών, στα πλαίσια εκστρατείας του για την αναγνώριση εθνικής μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Το 2006, μία τρίτη έκδοση των 160 σελίδων τυπώθηκε στη Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία του πολιτικού κόμματος Ουράνιο Τόξο και υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Γραφείου για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (EBLUL). Περιέχει ακριβές αντίγραφο από το πρωτότυπο που εξέδωσε η ελληνική κυβέρνηση το 1925, καθώς και ένα σύγχρονο κυριλλικό αλφαβητάριο της γλώσσας, όπως αυτή διδάσκεται ανά τον κόσμο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλφαβητάρια Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Πάγκο Πάγκο
Η Πάγκο Πάγκο (αγγλικά: Pago Pago) είναι πρωτεύουσα της Αμερικανικής Σαμόα που βρίσκεται στη νότια ακτή της μεγαλύτερης νήσου Τουτουίλα της συστάδας των Σαμόων νήσων.
Η Πάγκο Πάγκο αποτελεί ένα από τους καλύτερους λιμένες των νοτίων θαλασσών και για το λόγο αυτό αποτελεί και σπουδαία ναυτική βάση των ΗΠΑ. Ο λιμένας Πάγκο Πάγκο είναι και περισσότερο γνωστός ιδιαίτερα στους ναυτικούς από τον ομώνυμο ισχυρό ραδιοφωνικό σταθμό μεγάλης εμβέλειας.
Το 1940 αριθμούσε 930 μόλις κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αμερικανικής Σαμόα Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ωκεανίας
Επαρχία Σαμψούντας
Η επαρχία Σαμψούντας είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Σινώπης και Ορντού. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 9.579 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.187.536 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Σαμψούντα, μια πόλη με πληθυσμό 725.111.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαμψούντας
Μανώλης Δραγώγιας
Ο Μανώλης Δραγώγιας (1933 - 2023) είναι Έλληνας ζωγράφος.right|thumb|300px|Τοπίο. Έργο του Μανώλη Δραγώγια
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκοπηγή της Κοζάνης το 1933. Το 1962 εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας, όπου σπούδασε ζωγραφική για δύο περίπου χρόνια στο εργαστήριο του Αλ. Γκεόργκυ. Εκεί ειδικεύεται στην τεχνική της σπάτουλας και δέχεται τις επιδράσεις του ιμπρεσιονισμού. Στη Γερμανία, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος αργότερα, συγκινείται και εμπνέεται από τα διδάγματα της Σχολής του Μονάχου. Το 1964, επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και διδάσκει στην ιδιωτική σχολή "Κοραής".
Η θεματογραφία του επικεντρώνεται στα τοπία με ποτάμια, λίμνες, θάλασσες και ακτές, καρνάγια και αρσανάδες και ψαρόβαρκες, αλλά και στην καθημερινότητα των ανθρώπων του χωριού και τα λαογραφικά συμβάντα. Εκπροσωπεί την τάση του ιμπρεσιονιστικού υπαιθρισμού, με εμφανείς επιρροές από τις θαλασσογραφίες του Ρώσου ζωγράφου Ιβάν Αϊβαζόφσκι (Ivan Aivazovski, 1817 - 1900) και από τον τοπιογράφο Ιβάν Σίσκιν (Ivan Shishkin, 1832 - 1898) στη ζωγραφική του δάσους.
Με εκθέσεις του σε όλη τη Μακεδονία, μέσα από τοπία της Κοζάνης, της Βέροιας, της Καστοριάς και της Χαλκιδικής ή τις προσωπογραφίες των ανθρώπων του χωριού και της θάλασσας, εκφράζει έντονα τα συναισθήματά του για το σκληρό αγώνα της ζωής στην ύπαιθρο. Στην απόδοση των ανθρώπινων μορφών χρησιμοποιεί ανθρωποκεντρικές φόρμες.
Έργα του Μανώλη Δραγώγια βρίσκονται στο Δημαρχείο και στο Λαογραφικό Μουσείο της Κοζάνης, όπως και σε άλλες δημόσιες ή ιδιωτικές συλλογές. Ανάμεσα στους πίνακες του περιλαμβάνονται: "11 Οκτωβρίου 1912" (που αναπαριστά την απελευθέρωση της Κοζάνης), "Ψαρόβαρκες αγκυροβολημένες", "Βάρκες στην αμμουδιά", "Σύνθεση με ψαρόβαρκα, βότσαλα και θάλασσα", "Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους" κ. ά.
Το 2010, ο Μανώλης Δραγώγιας τιμήθηκε από το Δήμο Κοζάνης με το αργυρό μετάλλιο της πόλης, με τη συμπλήρωση 55 χρόνων εικαστικής δημιουργίας.
Απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 2023
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Angel of Death (τραγούδι)
Το "Angel of Death" είναι το εναρκτήριο κομμάτι για το άλμπουμ Reign in Blood (1986) της Αμερικανικής thrash metal μπάντας Slayer. Οι στίχοι και η μουσική γράφτηκαν από τον κιθαρίστα των Slayer, Jeff Hanneman και βασίζονται στο Ναζιστή "γιατρό" Γιόζεφ Μένγκελε, ο οποίος πραγματοποίησε πειράματα σε ανθρώπους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το "Angel of Death" οδήγησε τη μπάντα στο να αντιμετωπίζει κατηγορίες για Ναζιστικές απόψεις και ρατσισμό σε όλη τους τη σταδιοδρομία.
Παρά τις αντιπαραθέσεις γύρω από το τραγούδι και τη συμβολή του στην καθυστέρηση της κυκλοφορίας του Reign In Blood, το "Angel of Death" εμφανίζεται σε όλα τα live άλμπουμ και τα DVD των Slayer και έχει ακουστεί σε αρκετές ταινίες. Το τραγούδι έλαβε καλά σχόλια από τους κριτικούς˙ ο Steve Huey του Allmusic το περιέγραψε ως ένα «κλασικό».
Σύνθεση και προέλευση
Ο κιθαρίστας των Slayer, Jeff Hanneman, έγραψε το "Angel of Death" μετά την ανάγνωση βιβλίων σχετικών με τον Ναζιστή γιατρό Γιόζεφ Μένγκελε, καθώς βρισκόταν σε περιοδεία με την μπάντα: "Θυμάμαι σταμάτησα σε κάποιο μέρος όπου αγόρασα δύο βιβλία για τον Μένγκελε. Σκέφτηκα, 'Αυτό πρέπει να είναι άρρωστα σκατά'. Έτσι, όταν ήρθε η ώρα να κάνουμε το δίσκο, αυτό το πράγμα ήταν ακόμα στο μυαλό μου από εκεί προήλθαν οι στίχοι για το 'Angel of Death'."
Αντιπαραθέσεις
Το στιχουργικό περιεχόμενο του "Angel of Death" ήταν μια από τις αιτίες που καθηστέρησε η κυκλοφορία του άλμπουμ των Slayer Reign in Blood το 1986. Η μπάντα υπέγραψε με την Def Jam Records της οποίας ο διανομέας, η Columbia Records, αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το δίσκο εξαιτίας των θεμάτων που έθιγαν οι στίχοι του και των ανησυχιών που προκλήθηκαν από το εξώφυλλο, το οποίο θεωρήθηκε ως "πολύ γραφικό". Το Reign in Blood διανεμήθηκε τελικά από την Geffen Records στις 7 Οκτωβρίου 1986. Ωστόσο, λόγω των παραπάνω διενέξεων, το Reign in Blood δεν εμφανίστηκε στο επίσημο πρόγραμμα κυκλοφορίας της Geffen Records.
Το "Angel of Death" προκάλεσε την οργή των επιζώντων του Ολοκαυτώματος και των οικογενειών τους, καθώς και του ευρύτερου κοινού. Η διαμάχη γύρω απ' το τραγούδι οδήγησαν σε κατηγορίες για υποστήριξη των Ναζί που έχουν ακολουθήσει τους Slayer σε όλη τους τη σταδιοδρομία. Ο κόσμος έλαβε το ενδιαφέρον του Hanneman για τη ναζιστική ιστορία και τη συλλογή του από Ναζί μετάλλια ως απόδειξη υποστήριξης – με το πιο πολύτιμο αντικείμενο να είναι ένας γερμανικός Σταυρός των Ιπποτών. Ο Hanneman αντέδρασε υποστηρίζοντας: "Ξέρω γιατί ο κόσμος το παρερμηνεύει – είναι επειδή έχουν αυτήν τη σπασμωδική αντίδραση σε αυτό. Όταν διαβάζουν τους στίχους, δεν υπάρχει τίποτα που να έβαλα στους στίχους που να λέει αναγκαστικά ότι αυτός ήταν κακός άνθρωπος, γιατί για μένα – καλά, δεν είναι προφανές; δεν είναι ανάγκη να σας το πω εγώ αυτό." Σύμφωνα με τον κιθαρίστα Kerry King: "Ναι, οι Slayer είναι Ναζιστές, φασίστες, κουμουνιστές—όλα αυτά τα αστεία σκατά. Και φυσικά δεχτήκαμε την περισσότερη πυρα γι' αυτό στη Γερμανία. Εγώ ήμουν πάντα, 'Διάβασε τους στίχους και πές μου τί είναι προσβλητικό με αυτούς. Μπορεί να το δείς σαν ένα ντοκιμαντέρ, ή νομίζεις πως οι Slayer κηρύσσουν τον γαμημένο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;' Οι άνθρωποι έχουν αυτή τη σκέψη στο κεφάλι τους—ειδικά στην Ευρώπη—και ποτέ δεν θα μπορέσεις να τους την αλλάξεις."
Το τραγούδι επέστησε κατηγορίες ρατσισμού αν και η μπάντα αρνήθηκε αυτούς τους ισχυρισμούς. Επιπλέον, ο παραγωγός του συγκροτήματος και στενός φίλος Rick Rubin έχει εβραϊκή καταγωγή, ο τραγουδιστής/μπασίστας τους Tom Araya είναι Χιλιανός, ο ντράμερ τους Dave Lombardo είναι Κουβανός, και ο King είχε κάνει μια guest εμφάνιση στο τραγούδι του εβραϊκού hip hop συγκροτήματος Beastie Boys "No Sleep till Brooklyn". Τα μέλη του συγκροτήματος ρωτούνται συχνά σχετικά με τις κατηγορίες σε συνεντεύξεις, και έχουν δηλώσει πολλές φορές ότι δεν ανέχονται τον ρατσισμό και πως απλώς ενδιαφέρονται για το θέμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια για το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Τραγούδια των Slayer
Bootstrap
Το Bootstrap είναι μια συλλογή εργαλείων ανοιχτού κώδικα (ελεύθερο λογισμικό) για τη δημιουργία ιστοσελίδων και διαδικτυακών εφαρμογών. Περιέχει HTML και CSS για τις μορφές τυπογραφίας, κουμπιά πλοήγησης και άλλων στοιχείων του περιβάλλοντος, καθώς και προαιρετικές επεκτάσεις JavaScript. Είναι το πιο δημοφιλές πρόγραμμα στο GitHub και έχει χρησιμοποιηθεί από τη NASA και το MSNBC, μεταξύ άλλων.
Προέλευση
Το Bootstrap αναπτύχθηκε από τον Mark Otto και τον Jacob Thornton στο Twitter ως ένα πλαίσιο για την ενθάρρυνση της συνέπειας στα εσωτερικά εργαλεία. Πριν το Bootstrap, διάφορες βιβλιοθήκες χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη της διεπαφής, η οποία οδήγησε σε αντιφάσεις και υψηλή φορολογική επιβάρυνση συντήρησης. Σύμφωνα με τον Twitter developer Mark Otto, για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων : "... πήρα μαζί μία σούπερ μικρή ομάδα προγραμματιστών για να σχεδιάσει και να κατασκευάσει ένα νέο εργαλείο εσωτερικής και είδα μια ευκαιρία να κάνουμε κάτι περισσότερο. Μέσω αυτής της διαδικασίας, είδαμε τους εαυτούς μας να χτίζουν κάτι πολύ πιο σημαντικό από οποιοδήποτε άλλο εσωτερικό εργαλείο. Μήνες αργότερα, καταλήξαμε σε μια πρώιμη έκδοση του Bootstrap ως έναν τρόπο για να καταγράψουμε και να μοιραστούμε κοινά πρότυπα σχεδιασμού και  περιουσιακών στοιχείων εντός της εταιρείας ».
Η πρώτη εγκατάσταση υπό πραγματικές συνθήκες συνέβη κατά τη διάρκεια της πρώτης Hackweek του Twitter ». Ο Mark Otto έδειξε σε κάποιους συναδέλφους πώς να επιταχύνουν την ανάπτυξη του έργου τους με τη βοήθεια της εργαλειοθήκης. Ως αποτέλεσμα, δεκάδες ομάδες έχουν μετακινηθεί στο πλαίσιο.
Χαρακτηριστικά
Το Bootstrap έχει σχετικά ελλιπή υποστήριξη για HTML5 και CSS, αλλά είναι συμβατό με όλους τους φυλλομετρητές (browsers). Βασικές πληροφορίες συμβατότητας των ιστοσελίδων ή εφαρμογές είναι διαθέσιμες για όλες τις συσκευές και τα προγράμματα περιήγησης. Υπάρχει μια έννοια της μερικής συμβατότητας που κάνει τα βασικά στοιχεία μιας ιστοσελίδας που διατίθενται για όλες τις συσκευές και τα προγράμματα περιήγησης. Για παράδειγμα, οι ιδιότητες πάνω στις οποίες θεσπίστηκε το CSS3 για στρογγυλεμένες γωνίες, κλίσεις και σκιές, χρησιμοποιούνται από το Bootstrap παρά την έλλειψη υποστήριξης από μεγάλα προγράμματα περιήγησης στο Web. Αυτά επεκτείνουν τη λειτουργικότητα του πακέτου εργαλείων, αλλά δεν απαιτούνται για τη χρήση του.
Από την έκδοση 2.0 υποστηρίζει επίσης ανταποκρίσιμο σχεδιασμό (responsive design). Αυτό σημαίνει ότι η διάταξη των ιστοσελίδων προσαρμόζεται δυναμικά, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά της συσκευής που χρησιμοποιείται (PC, tablet, κινητό τηλέφωνο).
Το Bootstrap είναι ανοικτού κώδικα και είναι διαθέσιμο στο GitHub. Οι προγραμματιστές ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στο έργο και να κάνουν τη δική τους συνεισφορά στην πλατφόρμα.
Δομή και λειτουργία
Προσαρμογές είναι δυνατές σε περιορισμένη έκταση μέσω ενός κεντρικού στυλ διαμόρφωσης. Η χρήση γλώσσας στυλ επιτρέπει τη χρήση για μεταβλητές, λειτουργίες και φορείς (operators), ένθετους επιλογείς, γνωστά και ως μείγματα mixin.
Από την έκδοση 2.0, η διαμόρφωση του Bootstrap έχει επίσης μία ειδική επιλογή "Προσαρμογή " στην τεκμηρίωση (documentation). Επιπλέον, ο σχεδιαστής του έργου επιλέγει σε μια φόρμα τα επιθυμητά συστατικά και τα προσαρμόζει, εάν είναι αναγκαίο, σε τιμές διαφόρων εναλλακτικών λύσεων για τις ανάγκες του. Στη συνέχεια δημιουργείται ένα πακέτο που περιλαμβάνει ήδη το προ-χτισμένο CSS στυλ.
Σύστημα πλέγματος(Grid System) και ανταποκρίσιμος σχεδιασμός (responsive design)
Το Bootstrap έρχεται σταθερό με 940 pixel πλάτος. Εναλλακτικά, ο προγραμματιστής μπορεί να χρησιμοποιήσει μία μεταβλητού πλάτους διάταξη. Και για τις δύο περιπτώσεις, η εργαλειοθήκη έχει τέσσερις παραλλαγές για χρήση των διαφόρων ψηφισμάτων και τύπους συσκευών κινητά τηλέφωνα, πορτρέτα και το τοπία, ταμπλέτες και υπολογιστές με χαμηλή και υψηλή ανάλυση. Κάθε παραλλαγή ρυθμίζει το πλάτος των στηλών.
Η κατανόηση του CSS στυλ
Το Bootstrap παρέχει ένα σύνολο στυλ που παρέχουν βασικούς ορισμούς στυλ για όλα τα βασικά στοιχεία HTML. Αυτά παρέχουν ενιαία, σύγχρονη εμφάνιση για πίνακες, μορφοποίηση κειμένου, καθώς και στοιχεία μιας φόρμας.
Επαναχρησιμοποιήσιμα συστατικά
Εκτός από τα βασικά HTML στοιχεία, το Bootstrap περιέχει και άλλα στοιχεία περιβάλλοντος που χρησιμοποιούνται συχνά. Αυτά περιλαμβάνουν κουμπιά με προηγμένα χαρακτηριστικά ( π.χ. ομαδοποίηση κουμπιών ή drop -down επιλογή, οριζόντιες και κάθετες καρτέλες, πλοήγηση, σελιδοποίηση, κ.λπ. ), ετικέτες, προηγμένες τυπογραφικές  δυνατότητες, εικονίδια, προειδοποιητικά μηνύματα και μια γραμμή προόδου.
JavaScript στοιχεία
Το Bootstrap έρχεται με πολλά συστατικά JavaScript σε μια μορφή jQuery plugin. Παρέχουν πρόσθετη διεπαφή χρήστη με στοιχεία όπως παράθυρα διαλόγου, επεξηγήσεις, και καρουσέλ. Μπορούν επίσης να επεκτείνουν τη λειτουργικότητα ορισμένων υφιστάμενων στοιχείων της διασύνδεσης, όπως για παράδειγμα μια αυτόματη πλήρη λειτουργία για πεδία εισαγωγής. Στην έκδοση 2.0, υποστηρίζονται τα ακόλουθα JavaScript plugins: Modal, Αναπτυσσόμενο, Scrollspy, Tab, Tooltip, Popover, Alert, Button, Collapse, Carousel και Typeahead.
Διατίθεται επίσης μια υλοποίηση του Bootstrap Twitter που χρησιμοποιεί το Dojo Toolkit. Λέγεται Dojo Bootstrap και είναι στα plugins του Bootstrap Twitter. Χρησιμοποιεί 100% κώδικα Dojo και έχει υποστήριξη για AMD (Asynchronous Module Definition).
Χρήση
Για να χρησιμοποιηθεί το Bootstrap σε μια σελίδα HTML, ο σχεδιαστής του έργου κάνει λήψη του στυλ CSS Bootstrap και περιλαμβάνει μια σύνδεση στο αρχείο HTML.
Αν ο προγραμματιστής θέλει να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία JavaScript, θα πρέπει να αναφέρονται μαζί με τη βιβλιοθήκη jQuery στο HTML έγγραφο.
Το ακόλουθο παράδειγμα δείχνει πώς λειτουργεί αυτό. Ο κώδικας HTML ορίζει μια απλή μορφή αναζήτησης και μια λίστα των αποτελεσμάτων σε μορφή πίνακα. Η σελίδα αποτελείται από στοιχεία πληροφοριών HTML 5 και CSS σύμφωνα με την τεκμηρίωση του Bootstrap. Το σχήμα δείχνει την αναπαράσταση του εγγράφου στον Mozilla Firefox 10.
<script src="http://ajax.googleapis.com/ajax/libs/jquery/1.7.2/jquery.min.js">
Αυτοκινητόδρομος Νίσι-Σέτο
μικρογραφία|Οδικό σήμα του Αυτοκινητόδρομου Νίσι-Σέτο. Ο Αυτοκινητόδρομος Νίσι-Σέτο (ιαπωνικά: 西瀬戸自動車道　Νίσισετο Τζιντόσα-Ντο), γνωστός και ως Σιμανάμι Κάιντο (ιαπωνικά: しまなみ海道), είναι αυτοκινητόδρομος στην Ιαπωνία που ενώνει το Ονομίτσι του νομού Χιροσίμα με το Ιμαμπάρι του νομού Έχιμε. Έχει μήκος 59.4 χιλιόμετρα και διασχίζει την Εσωτερική Θάλασσα του Σέτο περνώντας από τις εννέα νήσους Γκέγιο. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός αποτελεί έναν από τους τρεις κύριους οδικούς άξονες που συνδέουν τις νήσους Χόνσου και Σικόκου και είναι ο μόνος προσβάσιμος σε πεζούς και ποδηλάτες.
== Ο Αυτοκινητόδρομος == μικρογραφία|Χάρτης του αυτοκινητοδρόμου. Ο δρόμος αποτελείται από τρία τμήματα που ενώνουν το Νίσι-Σέτο Ονομίτσι με την Ικουτσιτζίμα-Κίτα, την Ικουτσιτζίμα-Μινάμι με την Οσίμα-Κίτα και την Οσίμα Μινάμι με το Ιμαμπάρι, και έχουν μήκος 18, 16.1 και 12.5 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Επιπλέον, συνδέεται άμεσα με τους δρόμους Ικούτσι-τζίμα (6.5 χιλιόμετρα) και Οσίμα (6.3 χιλιόμετρα), και συνολικά διασχίζουν έξι νησιά και επτά γέφυρες.
Ο δρόμος χρησιμεύει ως κύριος τρόπος μετακίνησης για τους κατοίκους της περιοχής ανάμεσα στις νήσους της εσωτερικής θάλασσας Σάτο και την κύρια νήσο Χόνσου. Κατά μήκος του υπάρχουν, σε κάθε γέφυρα, σταθμοί διοδίων η διάβαση των οποίων κοστίζει περίπου 500 Γιεν ανά σταθμό. Η διαδρομή είναι προσβάσιμη με υπεραστικές γραμμές λεωφορείων από και προς την Φουκουγιάμα και τη Χιροσίμα.
== Η ποδηλατική διαδρομή == Το Σιμανάμι Κάιντο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσα στους λάτρεις της ποδηλασίας καθώς διαθέτει ποδηλατική διαδρομή μήκους 60 χιλιομέτρων που επεκτείνεται παράλληλα με τον αυτοκινητόδρομο και αναδεικνύει το φυσικό και πολιτισμικό τοπίο της περιοχής. Όλες οι γέφυρες που περιλαμβάνονται στη διαδρομή είναι προσβάσιμες με ποδήλατα και με τα πόδια, εκτός από τη γέφυρα Σιν-Ονομίτσι, όπου προτίνεται η διάσχιση του στενού με φέρρυ μποτ. Ιδρύθηκε το 1999 και διασχίζεται είτε με τα πόδια, είτε με ποδήλατο και μοτοποδήλατα κάτω των 125 cc. Η ομαλή κλίση του δρόμου δίνει τη δυνατότητα ακόμα και σε ερασιτέχνες ποδηλάτες να ολοκληρώσουν το σύνολο της διαδρομής σε μία μέρα.
Τουρισμός
μικρογραφία|Μέρος της διαδρομής στη Μιτσικατζίμα. Από τη δημιουργία της διαδρομής ο τουρισμός της περιοχής αναπτύχθηκε ιδιαίτερα καθώς, χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο, επισκέπτονται την διαδρομή για να διασχίσουν την εσωτερική θάλασσα του Σέτο. Ωστόσο η διαδρομή διαθέτει και άλλα τουριστικά αξιοθέατα όπως το Μουσείο Χιραγιάμα που είναι αφιερωμένο στον γνωστό Ιάπωνα ζωγράφο Χιραγιάμα Ικούο καθώς και ο ναός Κοσάντζι. Υπάρχουν, επίσης, αρκετά σημεία για κάμπινγκ όπου οι επισκέπτες μπορούν να παρατείνουν τη διαμονή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ιαπωνίας
Νικολάε Γιόργκα
Ο Νικολάε Γιόργκα (17 Ιανουαρίου 1871 - 27 Νοεμβρίου 1940) είναι ένας από τους γνωστότερους Ρουμάνους ιστορικούς του 20ου αιώνα ενώ διετέλεσε και πρωθυπουργός της χώρας του.
Ζωή
Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1871 στο Μποτοσάνι της Μολδαβίας. Από μικρή ηλικία θα δείξει την μελλοντική του εξέλιξη: στην τρίτη τάξη του δημοτικού σχολείου στο Μποτοσάνι παραδίδει ένα μαθήμα ιστορίας, ενώ 14 ετών δημοσιεύει το πρώτο του άρθρο σε τοπική εφημερίδα. Το Σεπτέμβριου του 1888 εγγράφεται στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου του Ιασίου στο φιλολογικό τμήμα. Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του επόμενου έτους δίνει όλεςτις εξετάσεις των ετών Α΄έως Γ΄, ενώ το Δεκέμβριο του ίδιου έτους η διπλωματική του εργασία που αφορούσε στην ελληνική λογοτεχνία αξιολογείται με magna cum laude. To Μάρτιο του 1890 δίνει την πρώτη του διάλεξη, με τίτλο «Η ηθική στην τέχνη». Την ίδια χρονιά του δίνεται μια υποτροφία για σπουδές στη Γαλλία και στη Γερμανία : παρακολουθεί μαθήματα στην École Pratique des Hautes Études στο τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας. Ως θέμα της διπλωματικής του εργασίας διάλεξε τη Λατινική ποίηση στη Νέα Ιταλία του Sannazar και Vida. To 1893 βρέθηκε στο Βερολίνο και στη Λειψία,όπου υπέβαλε με επιτυχία τη διδακτορική του διατριβή με θέμα, ''Thomas III, Marquis de Saluces. Études Historiques''. Δυο χρόνια αργότερα διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου μέχρι το 1940. Τέλειος γνώστης των κλασικών γλωσσών, μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά, ιταλικά, ολλανδικά, νορβηγικά.
Ο πολιτικός Νικολάε Γιόργκα
Στις 28 Μαΐου 1907 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής. Το 1910 ίδρυσε δικό του κόμμα: το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα. Υπήρξε πρόεδρος της Βουλής στα τέλη του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου, πολλές φορές υπουργός,ενώ μεταξύ 1931 και 1932 διετέλσε πρωθυπουργός. Η δημοκρατική του στάση προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των λεγεωναρίων της Σιδηράς Φρουράς. Θα τον δολοφονήσουν τη νύχτα της 27ης προς 28ης Νοεμβρίου 1940.
Συγγραφικό έργο
Η εργογραφία του Γιόργκα είναι κολοσιαία: μεταξύ 1884 και 1940 εξέδωσε 1.400 τίτλους βιβλίων και συλλογές εγγράφων, καθώς και άρθρα σε 700 πειοδικά, ρουμανικά και ξένα, θεατρικά έργα, ποιήματα, προσωπογραφίες, περιγραφές ταξιδιών, σκέψεις, αναπολήσεις, πολιτικούς λόγους, εκδόσις συγγραφέων, προλόγους, που αριθμούν περίπου 20.000 λήμματα. Από θεματική άποψη καλύπτει τα εξής θέματα: παγκόσμια ιστορία, ιστορία των Ρουμάνων, βοηθήματα της ιστορίας, λογοτεχνία, εθνογραφία, λαογραφία, ιστορία της τέχνης, ιστορία της λογοτεχνίας, πολιτικοί λόγοι.
Πηγές
Φλορίν Μαρινέσκου, "Για την ελληνική έκδοση του έργου του Ν. IORGA, «Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο»-Βιβλιογραφικό δοκίμιο", Βυζαντινός Δόμος, τομ. 2 (1988), σελ. 115-123.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρουμάνοι ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί των οικονομικών Κατηγορία:Ρουμάνοι βιογράφοι
Μαριμπέλ Γουάρδια
Η Μαριμπέλ Γουάρδια ή Μαριμπέλ Γκουάρδια (Maribel Guardia) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [maɾiˈβel ˈɣwarðja], είναι κοσταρικανή ηθοποιός, που εργάζεται στο Μεξικό, και σήμερα ζει και κατοικεί στο Μεξικό, και πολιτογραφήθηκε ως μεξικανή.
Η Γουάρδια εκλέχτηκε Μις Κόστα Ρίκα το 1978, αντιπροσωπεύοντας τη χώρα της στο Μις Υφήλιος 1978, όπου επιλέχθηκε ως «Μις Φωτογένεια». Ο διαγωνισμός Μις Υφήλιος είχε πραγματοποιηθεί στο Ακαπούλκο και έλαβε προσφορές από την Televisa.
Η Γουάρδια μετακόμισε στο Μεξικό το 1980 και εμφανίστηκε στην πρώτη τηλεοπτική εκπομπή της.
Η Γουάρδια συμμετείχε σε πολλές τηλενουβέλες. Ηχογράφησε το πρώτο άλμπουμ της το 1988 ως τραγουδίστρια.
Η Γουάρδια έχει παίξει μαζί με σημαντικούς ηθοποιούς όπως ο Αντρές Γκαρσία, ο Σαούλ Λισάσο και ο Γιοάν Σεμπάστιαν. Εκτός από τις εργασίες της ως ηθοποιός και τραγουδίστρια, έχει επίσης εργαστεί ως μοντέλο για διάφορα ημερολόγια και περιοδικά, τα οποία πωλούνται στους θαυμαστές της.
Η Γουάρδια ζούσε πέντε χρόνια με τον Γιοάν Σεμπάστιαν και είχε ένα γιο μαζί του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσταρικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Κοσταρικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Κοσταρικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Κάφουε
Η Κάφουε (αγγλικά: Kafue) είναι πόλη της Επαρχίας Λουσάκα και της συνοικίας Κάφουε στη Ζάμπια. Έχει πληθυσμό 162.262 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 700 πόδια (200 μέτρα). Βρίσκεται νότια-κεντρικά της Ζάμπιας. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Κάφουε, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αποτελεί τη νότια είσοδο για το οροπέδιο της Ζάμπιας, στο οποίο βρίσκονται οι Λουσάκα, Κάμπουε και Κόππερμπελτ.
Πιερ Λουίτζι Νέρβι
Ο Πιερ Λουίτζι Νέρβι (ιταλικά: Pier Luigi Nervi) (21 Ιουνίου 1891 – 9 Ιανουαρίου, 1979) ήταν μηχανικός ιταλικής καταγωγής.
Βιογραφία
Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1913. Ο Νέρβι δίδαξε και ως καθηγητής μηχανολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης από το 1946 έως το 1961. Είναι ευρέως γνωστός για τη μελέτη του προσυμπιεσμένου σκυροδέματος και των ελαφρών τόξων για μεγάλες στέγες.
Μετά την αποφοίτησή του, ο Nέρβι μπήκε στη κοινότητα κατασκευαστών τσιμέντου. Πέρασε αρκετά χρόνια στον ιταλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1915-1918), όπου υπηρέτησε στο Σώμα των μηχανικών. Η εκπαίδευσή του ήταν πολύ κοντά σε αυτή που θα δεχόταν ένας Ιταλός φοιτητής αρχιτέκτονας-μηχανικός σήμερα.
Το έτος 1961-62 ο Νέρβι τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ με την ετήσια διάλεξη του (annual lectureship-Norton professor) η οποία είχε θέμα «Η αισθητική και τεχνολογία στην αρχιτεκτονική».
Έργο
Μετά από μια περίοδο εκπαίδευσης στο τεχνικό τμήμα μιας κατασκευαστικής εταιρίας, ο Νέρβι ίδρυσε δική του εταιρία το 1920 επιλέγοντας ως βάση της τεχνικής των κατασκευών του το προσυμπιεσμένο σκυρόδεμα. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του είναι τα εξής:
Η πρώτη σημαντική δουλειά του Νέρβι εκτός συνόρων ήταν η αίθουσα διασκέψεων του μεγάρου της UNESCO στο Παρίσι (1953-58) στην οποία συνεργάστηκε με τους Μαρσέλ Μπρόουερ και Μπέρναρντ Τσέρφους. Άλλα σημαντικά έργα του είναι η κατασκευή του ουρανοξύστη Πιρέλι στο Μιλάνο (1958), το μέγαρο αθλητισμού στη Ρώμη (1960) σε συνεργασία με τον Μαρτσέλο Πιατσεντίνι, η αίθουσα διαλέξεων στο Βατικανό (1971) και το Στάδιο Αρτέμιο Φράνκι το οποίο είναι γήπεδο της Φλωρεντίας.
Το πρώτο έργο του Νέρβι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι η γέφυρα λεωφορείων του Τζορτς Ουάσινγκτον. Σχεδίασε την οροφή η οποία αποτελείται από τριγωνικά κομμάτια κατάλληλα τοποθετημένα. Σήμερα τη χρησιμοποιούν ακόμη πάνω από 700 λεωφορεία.
Βραβεία
Ο Νέρβι έχει βραβευθεί από το Ινστιτούτο Δομικής Μηχανικής, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων και από το RIBA. Ακόμη βραβεύθηκε με το Frank P. Brown Medal από το Ινστιτούτο Φράνκλιν το 1957.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί μηχανικοί Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Αλιαξάντρ Κούλτσι
Ο Αλιαξάντρ Μικαλάεβιτς Κούλτσι (Аляксандр Мікалаевіч Кульчы, Александр Николаевич Кульчий) (γενν. 1 Νοεμβρίου 1973) είναι Λευκορώσος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές όλων των εποχών για την Εθνική Λευκορωσίας (102).
Εθνική ομάδα
Ο Κούλτσι έκανε την 100ή του συμμετοχή για την Εθνική Λευκορωσίας στις 7 Ιουνίου 2012, σε μία φιλική ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Λιθουανίας.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2020, διορίστηκε υπηρεσιακός προπονητής της Ντιναμό Μόσχας, μετά την παραίτηση του Κιρίλ Νοβίκοφ. Η Ντιναμό κέρδισε το μοναδικό παιχνίδι εναντίον της ΦΚ Κρασνοντάρ, το οποίο ήταν το μοναδικό παιχνίδι του Κούλτσι πριν προσληφθεί ο μόνιμος προπονητής Σάντρο Σβαρτς στις 14 Οκτωβρίου.
Διακρίσεις
Ατομικές
Ευγενία Ζωγράφου
Η Ευγενία Ζωγράφου (1878–1963) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος, θεατρική συγγραφέας και πεζογράφος.
δεξιά|Η Ευγενία Ζωγραφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1878 στο Ναύπλιο και πατέρας της ήταν ο Λυκούργος Ζωγράφος. Από νεαρή ηλικία μετακόμισε μαζί με την οικογένειά της στην Αθήνα όπου σπούδασε στο Παρθεναγωγείο της πόλης, δημοσιεύοντας παράλληλα το πρώτο της ποίημα με τίτλο Η Μπίλιω, μετά από παρακίνηση του Αριστομένη Προβελέγγιου. Στη συνέχεια δημοσίευσε διηγήματα, μελέτες, άρθρα και μελέτες, δοκίμια αλλά και μυθιστορήματα. Ήταν διευθύντρια του περιοδικού Ελληνική Επιθεώρησις και συνεργάστηκε και με τις εφημερίδες Σκριπ, Ακρόπολις, Άστυ, Εμπρός και Ατλαντίς μεταξύ άλλων. Στην εφημερίδα Ακρόπολις πραγματοποίησε το πρώτο εργατικό ρεπορτάζ στην Ελλάδα. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσοκόμα, ενώ από το 1921 έως το 1922, μετά από εντολή του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας υπήρξε διευθύντρια του στρατιωτικού περιοδικού Νίκη. Το όνομα της στο περιοδικό Ελληνική Επιθεώρησις εμφανίζεται για τελευταία φορά το 1946. Πέθανε το 1963.
Εργογραφία
Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της ήταν τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής
Το Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής (Μέρα25) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε το 2018. Ιδρυτής και γενικός γραμματέας του κόμματος είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης.
Αποτελεί μέλος του Κινήματος για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη (DiEM25), της Ευρωπαϊκής Άνοιξης και της Προοδευτικής Διεθνούς.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250px|Το λογότυπο του ΜέΡΑ25 - Συμμαχία για τη Ρήξη Το Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 2018, από τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη. Η παρουσίαση του κόμματος έγινε σε ειδική εκδήλωση στην Αθήνα.
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, προσχώρησε στο ΜέΡΑ25 η πρώην ευρωβουλευτής (εκλεγμένη με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), Σοφία Σακοράφα.
Στις ευρωεκλογές του 2019, το κόμμα έλαβε ποσοστό της τάξεως του 2,99% και δεν κατάφερε για λίγες ψήφους να εκλέξει ευρωβουλευτή. Παρ' όλα αυτά στις εθνικές εκλογές του ίδιου έτους κατάφερε να εξασφαλίσει την είσοδο του στη Βουλή με ποσοστό 3,44%, εκλέγοντας εννέα βουλευτές.
Τον Ιούνιο του 2021, πραγματοποιήθηκε το 1ο Διαβουλευτικό Συνέδριο του ΜέΡΑ25. Στο τέλος του συνεδρίου εγκρίθηκαν οι πολιτικές θέσεις του κόμματος και τα ψηφίσματα για θέματα της επικαιρότητας, ενώ διευρύνθηκαν μέσω κλήρωσης τα κομματικά όργανα. Τον Μάιο του 2022, διεξήχθη το δεύτερο μέρος του 1ου Διαβουλευτικού Συνεδρίου, όπου αποφασίστηκαν οι απαιτήσεις του κόμματος σε ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με άλλα κόμματα, ενόψει εκλογών. Παράλληλα, μαζί με τους Τζέρεμι Κόρμπιν και Ετζέ Τεμελκουράν, ανακοινώθηκε η δημιουργία ενός «νέου κινήματος αδεσμεύτων».
Απολογητική
Με τον όρο απολογητική μπορεί να εννοούνται:
Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής
Ιστορικό
Κατά την κοινοβουλευτική περίοδο 2019 -2023, αποχώρησαν από το κόμμα τρείς βουλευτές (Αδάμου, Αδαμοπούλου, Μπακαδήμα).
Ενόψει των εθνικών εκλογών του 2023, ανακοινώθηκε η σύμπραξη με την Λαϊκή Ενότητα - Ανυπότακτη Αριστερά και άλλες συλλογικότητες - προσωπικότητες υπό τον τίτλο «ΜέΡΑ25 - Συμμαχία για τη Ρήξη». Τελικά έλαβε 155.107 ψήφους και ποσοστό 2,63% μένοντας εκτός Βουλής. Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, το κόμμα πήρε 130.276 ψήφους και ποσοστό 2,50%, οπότε και έμεινε χωρίς βουλευτική εκπροσώπηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Αριστερά πολιτικά κόμματα
Μπαρόκ αρχιτεκτονική
right|thumb|300px|Ο κύριος βωμός στην εκκλησία του Wies Η μπαρόκ αρχιτεκτονική εμφανίζεται στις αρχές του 17ου αιώνα στην Ιταλία και γρήγορα εξαπλώνεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Δανείζεται το αισθητικό λεξιλόγιο της αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής και το χρησιμοποιεί με έναν πιο θεατρικό τρόπο, πιο ρητορικό και πιο επιδεικτικό, εκφράζοντας τον θρίαμβο της απολυταρχικής εξουσίας και της εκκλησίας. Νέες αρχιτεκτονικές αντιλήψεις για το χρώμα, το φως και τη σκιά χαρακτηρίζουν το μπαρόκ. Σε γενικές γραμμές η μπαρόκ αρχιτεκτονική χαρακτηρίζεται από την άφθονη και υπερβολική χρήση των υλικών, παιχνιδιών σκιάς και φωτός, καθώς και χρώματος. μικρογραφία|Ο θρόνος του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό
Πρόδρομοι του μπαρόκ
Το μπαρόκ συχνά ταυτίζεται με την Αντιμεταρρύθμιση, αν και υιοθετήθηκε επίσης και από την ελίτ των προτεσταντικών χωρών της Βόρειας Ευρώπης και των σλαβικών ορθόδοξων χωρών. Ωστόσο είναι γενικώς αποδεδειγμένο και αποδεκτό πως η μπαρόκ αρχιτεκτονική γεννήθηκε στη Ρώμη, και πως η γέννησή της είναι συνεπακόλουθη της γέννησης της Αδελφότητας του Ιησού, η οποία ιδρύθηκε με απώτερο στόχο να ενισχύσει την χαμένη επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας και να εκχριστιανίσει το Νέο Κόσμο.
Το τελευταίο δημιούργημα του Μιχαήλ Άγγελου, η βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό μπορεί να θεωρηθεί ως προάγγελος του μπαρόκ στην αρχιτεκτονική με τις κολοσσιαίες διαστάσεις της.
Αφθονία
Οι τοιχογραφίες στις οροφές φέρουν ένα άγγιγμα χρώματος. Πολύ συχνά αυτές "ανοίγουν" κατά κάποιο τρόπο τον χώρο, φέροντας ως σχέδιο τον ουρανό, και δίνοντας την εντύπωση ελευθερίας, απεραντοσύνης και μεγαλείου.
Θεατρικότητα
Το σχέδιο των πρώτων εκκλησιών μπαρόκ παραμένει "σοφό" και διατηρεί το σχήμα της κλασσικής βασιλικής. Αυτό που κάνει τις εκκλησίες "μπαρόκ" είναι το γεγονός πως η πρόσοψη τους αντιμετωπίζεται ως ένα προσκήνιο αρχαίου θεάτρου, με κίονες, κόγχες και κοιλώματα γεμάτα γλυπτά κτλ.
Ποτέ πριν -και πολύ σπάνια μετά- δεν είχαν κατασκευαστεί βωμοί εκκλησιών όπως ακριβώς μία θεατρική σκηνή, περιστοιχισμένη από κίονες, αγγέλους και αγίους, οι οποίοι είναι σαν σε θεατρική παράσταση. Βιβλικές σκηνές πάνω σε ένα κρεμασμένο πανί στην πίσω σκηνή, ο εκάστοτε προστάτης-άγιος της εκκλησίας σμιλευμένος στο προσκήνιο: τα πάντα θυμίζουν έντονα θεατρική σκηνή.
Ουρμπανισμός
Το μπαρόκ καινοτομεί πραγματικά στην ιδέα της πόλης. Η ιταλική Αναγέννηση είχε αρχίσει ήδη να επανεξετάζει τον ουρμπανισμό, την αστυφιλία δηλαδή, αλλά όλα αυτά στα στενά περιθώρια της μεσαιωνικής πόλης. Τον Μεσαίωνα οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν σε μικρά χωριά, στο ύπαιθρο, ενώ οι πόλεις ήταν λίγες και μικρές. Μόλις με τη δύση των μεσαιωνικών χρόνων η πόλη αποκτά περισσότερη σημασία και δύναμη. Το μπαρόκ αντιθέτως, ανοίγει την πόλη. Οραματίζεται την πόλη ως κέντρο όλων των εξουσιών. Όπως όλη η φύση του μπαρόκ, τα πάντα άρχισαν στη Ρώμη.right|thumb|240px|[[Βερσαλλίες, πρότυπο της μπαρόκ πόλης]]
Ιταλία
Το μπαρόκ εμφανίζεται στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, πρώτα στη Ρώμη, και αργότερα και στην υπόλοιπη Ιταλία. Πρωτοπόρος του ιταλικού μπαρόκ θεωρείται ο Κάρλο Μαντέρνο (Carlo Maderno) με την église Sainte-Suzanne, κατασκευασμένη μεταξύ 1585 και 1603. Ο δυναμικός ρυθμός των κιόνων, η κεντρική και περίπλοκη πρόσοψη, τα αγάλματα που είναι τοποθετημένα στις κόγχες και τις εσοχές θυμίζοντας έντονα αρχαίο θέατρο, όλα αυτά συνηγορούν στην πρώτη εμφάνιση του μπαρόκ.
Το πιο πετυχημένο παράδειγμα είναι η τραπεζοειδής προσέγγιση προς τη βασιλική του Αγίου Πέτρου που προσφέρει η πλατεία του Αγίου Πέτρου, σχεδιασμένη από τον Μπερνίνι. Θεωρείται το αριστούργημα της μπαρόκ θεατρικότητας. Δύο κιονοστοιχίες δίνουν το σχήμα της τεράστιας πλατείας, εκτεινόμενες από τη βασιλική ως τους δύο βραχίονες που βρίσκονται στην άκrη της πλατείας, υποδεχόμενες τα πλήθη. Το ελλειπτικό σχήμα είναι τυπικό του μπαρόκ. μικρογραφία|Η κάτοψη του ναού Σαντ' Ίβο Αλλά Σαπιέντζα στη Ρώμη. μικρογραφία|Ο ναός Σαντ' Ιβο Αλλά Σαπιέντζα με την αυλή με τις κιονοστοιχίες. Mία εξέχουσα προσωπικότητα του ιταλικού μπαρόκ είναι επίσης ο Φραντσέσκο Μπορομίνι, ο οποίος αποτελεί και εξαίρεση από τον κανόνα. Η αρχιτεκτονική του προβάλλει νεωτερισμούς, ιδιόμορφες κατασκευές και νέες τάσεις σε σχέση με τις συνηθέστερες πρακτικές της εποχής του οι οποίες είχαν αφετηρία  μία ανθρωπομορφική αρχιτεκτονική βασισμένη στον σχεδιασμό σύμφωνα με συγκεκριμένες αναλογίες (με συνηθέστερη μονάδα μέτρου τη διάμετρο της κολώνας). Από τα πιό χαρακτηριστικά έργα του στη Ρώμη, αποτελεί ο ναός Σαν Κάρλο Αλλέ Κουάτρο Φοντάνε και ο ναός Σαντ΄ 'Ιβο Αλλά Σαπιέντζα, ο οποίος ξεκίνησε μόλις πραγματοποιήθηκε ο πρώτος και ήταν και το αριστούργημά του.
Η εκκλησία του Σαντ' Ίβο Αλλά Σαπιέντζα έπρεπε να ανεγερθεί στην ανατολική άκρη της στενόμακρης αυλής με κιoνοστοιχίες του Τζάκομο ντέλλα Πόρτα. Σαν κάτοψη ο Μπορομίνι χρησιμοποιεί την γεωμετρία του ισόπλευρου τριγώνου, όπου μετασχηματίζεται στις ακμές και τις πλευρές του με κύρτα και κοίλα τμήματα ώστε να σχηματίσει τελικά δύο εξάγωνα όμοια με εκείνα του άστρου του Δαβίδ. Ο τρούλος του ναού χωρίζεται σε τομείς : Τη βάση με το τύμπανο του τρούλου εξαγωνικό, πολύ συμπαγές, ακολουθεί μία πυραμίδα κλιμακωτή που διαχωρίζεται από επιστεγείς αντηρίδες που ρόλος τους είναι να μεταφέρουν το φορτίο στο ενισχυμένο τύμπανο. Μετά ακολουθεί η στέψη της πυραμίδας με τύμπανο που εναλλάσσει κυρτά και κοίλα τμήματα και τέλος η κατάληξη της σύνθεσης με μία σπειροειδής απόληξη, μονολιθική και με πλαστικότητα, η οποία δεν συνάδει με κανένα στοιχείο είτε εσωτερικό, είτε εξωτερικό του ναού. Η περιστροφική εξέλιξή της φαίνεται να απελευθερώνει προς τα πάνω μία συγκεντρωμένη ενέργεια θυμίζοντας έντονα τον σπειροειδή μιναρέ του τζαμιού της Σαμάρα.
Γαλλία
thumb|left|250px|Το [[Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ|ανάκτορο Βω-λε-Βικόντ|εναλλ.=]] Οι Γάλλοι ονομάζουν "κλασική" την αρχιτεκτονική του αιώνα του Λουδοβίκου ΙΔ΄, δηλαδή του 17ου αιώνα, και απορρίπτουν την ονομασία "μπαρόκ". Αυτή η αντιπαράθεση μεταξύ ενός "λογικού" κλασικισμού α λα φρανσαίζ και ενός "υπερβολικού" μπαρόκ σε ιταλικό στυλ οφείλεται στην γενική θέληση που επικρατούσε στη Γαλλία τον 17ο αιώνα να αντικατασταθεί η Ρώμη με το Παρίσι ως κέντρο της ευρωπαϊκής πνευματικής και πολιτιστικής ζωής. Και πράγματι, είναι οι Βερσαλλίες και η αυλή του βασιλιά-ήλιου που παίρνουν τη θέση της Ρώμης ως κοιτίδα πολιτισμού και πρότυπο προς μίμηση για την υπόλοιπη Ευρώπη.
Η οριστική ρήξη έρχεται το 1665 όταν ο Λουδοβίκος απορρίπτει τα σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Μπερνίνι για τις κιονοστοιχίες του Λούβρου: ο πιο διάσημος και ο πιο περιζήτητος αρχιτέκτονας της Ευρώπης εκείνη την εποχή απορρίπτεται από τη γαλλική βασιλική αυλή. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η αρχιτεκτονική κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και του διαδόχου του Λουδοβίκου ΙΕ΄ δεν περιλαμβάνει τίποτε το μπαρόκ. Αντιθέτως, το γούστο για την μεγαλοπρέπεια, την προοπτική και την πολυτελή διακόσμηση φανερώνει αρκετά την επίδραση του μπαρόκ και στη Γαλλία. Μάλιστα πολλοί ιστορικοί της τέχνης θεωρούν πως η αρχιτεκτονική της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου στη Γαλλία ήταν αποκλειστικά και μόνο μπαρόκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα Μπαροκ
Barokas