cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλιματική αλλαγή στην Ελλάδα
Τουρισμός
Ο τομέας του τουρισμού αναμένεται να επηρεαστεί από την κλιματική αλλαγή. Δεδομένου ότι θα υπάρξουν περισσότερα κύματα θερμότητας το καλοκαίρι, όλα τα κτίρια θα καταναλώνουν περισσότερη ενέργεια για ψύξη και πολλές περιοχές (κυρίως νησιά) θα αντιμετωπίσουν προβλήματα παροχής νερού. Σε πολλές περιοχές της χώρας η αύξηση της θερμοκρασίας πιθανότατα να οδηγήσει σε επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου. Παράλληλα, η μείωση του αριθμού των κρύων ημερών του χειμώνα θα μειώσει το κόστος θέρμανσης στις τουριστικές εγκαταστάσεις σε χειμερινούς προορισμούς.Τα χιονοδρομικά κέντρα θα αντιμετωπίσουν μεγαλύτερη πίεση, κυρίως εκείνα που βρίσκονται σε χαμηλά υψόμετρα και ειδικά στο νότο. Σύμφωνα με το ευρωπαϊκό ερευνητικό έργο PESETA, εκτιμάται ότι, σε περίπτωση μέσης αύξησης θερμοκρασίας 2,5 βαθμών Κελσίου, θα υπάρξει μείωση κατά 1% των διανυκτερεύσεων στη χώρα, και απώλεια εσόδων 825 εκατομμυρίων ευρώ για την τουριστική βιομηχανία ετησίως. Τέλος, θα υπάρξουν πολύ σημαντικά προβλήματα σε αρχαιολογικούς χώρους που εκτίθενται στα στοιχεία, ειδικά εκείνοι που βρίσκονται σε δασικές περιοχές ή σε απότομες πλαγιές και είναι ευάλωτοι στη διάβρωση και στις πυρκαγιές.
Γεωργικές δραστηριότητες
Το κλίμα της Ελλάδας θα γίνει ξηρότερο λόγω της μείωσης των βροχοπτώσεων κατά 20-30% το καλοκαίρι και κατά 10% το χειμώνα. Περίοδοι χωρίς βροχόπτωση θα είναι περισσότερες, το έλλειμμα υγρασίας θα αυξηθεί έως και 12% και θα εμφανιστεί αυξημένη τάση μετατροπής του εδάφους σε ξηρά στο 60% της αρόσιμης γης. Οι οινοπαραγωγικές περιοχές που θα αντιμετωπίσουν προβλήματα κατά την 20ετή περίοδο 2046-2065 θα βρίσκονται κυρίως στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα (επειδή θα έχουν τη μεγαλύτερη μείωση των βροχοπτώσεων και σημαντική αύξηση του ελλείμματος υγρασίας). Αντίθετα, η αμπελουργία θα ευνοηθεί προσωρινά στις ορεινές περιοχές της χώρας, στα δυτικά και στα βόρεια της Θεσσαλίας. Συγκεκριμένες ποικιλίες που μέχρι τώρα μεγάλωναν πιο νότια θα μπορούν τώρα να αναπτυχθούν εκεί. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα η αύξηση του αριθμού των καυτών ημερών, μαζί με τη μείωση των βροχοπτώσεων, θα ακυρώσει τυχόν ευνοϊκές συνθήκες, καθώς οι αμπελώνες θα χρειαστούν αυξημένη άρδευση. Τέλος, η αύξηση της θερμοκρασίας μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα του κρασιού που παράγεται σε ολόκληρη τη χώρα, διότι η συγκομιδή θα γίνεται νωρίτερα.
Μεταβολή των ακτών
Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Kλιματική Aλλαγή (2007), μέχρι τα τέλη του αιώνα τα επίπεδα της θάλασσας αναμένεται να αυξηθούν κατά 20 έως 59 εκατοστά. Συνολικά, υπάρχει ο κίνδυνος η άνοδος της στάθμης της θάλασσας να οδηγήσει στην απώλεια 3,5% της επιφάνειας γης της χώρας. Εκτιμάται ότι αυτό μπορεί να έχει κόστος ισοδύναμο με το 2% του ΑΕΠ.
Υγεία
Εκτός από τις οικονομικές και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, η κλιματική αλλαγή θα έχει επίσης αναπόφευκτες συνέπειες στη δημόσια υγεία, και ιδιαίτερα στις ευπαθείς ομάδες. Όσοι μένουν σε αστικές περιοχές θα αντιμετωπίσουν ένα θερμικό κύμα, λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας, κάτι το οποίο θα οδηγήσει σε αυξημένη κατανάλωση ενέργειας για ψύξη. Μελέτες έχουν δείξει ότι για κάθε 1 βαθμό Κελσίου αύξησης θερμοκρασίας πάνω από 34 βαθμούς, η ημερήσια θνησιμότητα αυξάνεται κατά περίπου 3%. Μετά το 2046, η Ελλάδα θα έχει 15-20 περισσότερες θερμότερες μέρες. Με ημερήσιες θερμοκρασίες υψηλότερες από 42 βαθμούς, η ημερήσια θνησιμότητα λόγω αναπνευστικών και καρδιακών παθήσεων αναμένεται να αυξηθεί κατά 10% και 18% αντίστοιχα.
Παραπομπές
Ελλαδα Κατηγορία:Κλίμα στην Ελλάδα
Κοκολάτα Αργοστολίου Κεφαλληνίας
Στην Κεφαλλονιά υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κοκολάτα Σάμης
Τα Κοκολάτα είναι χωριό της Κεφαλονιάς με υψόμετρο 80 μέτρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αργοστολίου του ομώνυμου νομού. Βρίσκονται περίπου 3 χιλιόμετρα έξω από το Αργοστόλι, την πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς. Έχει 176 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και περίπου 80 σπίτια. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, καθώς και με οικοδομικές εργασίες. Στο χωριό έχουν ανασκαφεί τάφοι Μυκηναϊκής περιόδου, στους οποίους βρέθηκαν σκεύη της εποχής. Τα ευρήματα αυτά εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου. Τα Κοκολάτα βρίσκονται κοντά στα Κομποθεκράτα όπου είναι της ίδιας περιφέρειας. Σχεδόν δίπλα από το χωριό βρίσκεται το φρούριο του Αγίου Γεωργίου ή "Κάστρο" όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι. Ο σεισμός του 1953 κατέστρεψε κυριολεκτικά όλο το χωριό, αλλά παρ' όλα αυτά οι κάτοικοι το ξανά έχτισαν όλο από την αρχή, και σήμερα έχουν μείνει κατεστραμμένα μόνο κάποια παλιά σπίτια στα οποία έχει πέσει η σκεπή και κάποια κομμάτια από τους τοίχους τους.
Στα Κοκολάτα λειτουργούσε δημοτικό σχολείο, το κτίριο του οποίου τώρα χρησιμοποιείται για τις εκδηλώσεις του Μελισσοκομικού συνεταιρισμού Κεφαλλονιάς και Ιθάκης. Στα Κοκολάτα υπάρχει και εκκλησία, αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή. Αυτή είναι μια ορθόδοξη εκκλησία η οποία έχει ένα μεγάλο προαύλιο με 3 άσπρα πέτρινα παγκάκια και 2 μικρά δεντράκια. Στο χωριό ρέουν ρυάκια, κυρίως τον χειμώνα. Τέλος, τα Κοκολάτα είναι ένα από τα παλαιότερα χωριά της Κεφαλληνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Κάτω Καλύβια (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Κάτω Καλύβια αναφέρονται τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Διάλεκτος Νταλιάν
Η διάλεκτος Νταλιάν (Κινέζικα: 大连话, Πινγίν: dalian hua, Ρομάτζι: Dairen-ben) είναι διάλεκτος της Κινεζικής γλώσσας, που ομιλείται στην Χερσόνησο Λιαοντόνγκ, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Νταλιάν και μέρη του Νταντόνγκ και Γινγκκόου. Η διάλεκτος Νταλιάν μοιράζεται πολλές ομοιότητες με την διάλεκτο Τσινγκντάο που ομιλείται στη Χερσόνησο Σάοντονγκ (χερσόνησος Τζιαοντόνγκ), σε όλη το στενό Μποχάι, εξ ου και η ονομασία Μανδαρινικά Τζιάο Λιάο (胶辽官话). Η διάλεκτο Νταλιάν είναι αξιοσημείωτη μεταξύ των Κινεζικών διαλέκτων για τα δάνεια από τα ιαπωνικά και τα ρωσικά, αντανακλώντας την ιστορία της ξένης κατοχής.
Αναφορές
Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας
Ίππαλος ο Κυβερνήτης
thumb|300px|Ο Ίππαλος αναφέρεται ονομαστικά στον [[Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης|Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης ως ο πρώτος που ανακάλυψε την διαδρομή από την Ερυθρά θάλασσα προς την Ινδική χερσόνησο μέσω του Ινδικού ωκεανού]] Ο Ίππαλος ο Κυβερνήτης ήταν αρχαίος Έλληνας θαλασσοπόρος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μετεωρολόγος του 1ου π.Χ. αιώνα. Τον αναφέρουν οι Στράβων, Κλαύδιος Πτολεμαίος και Πλίνιος.
Επιγραφές του 78 π.Χ. που αναφέρουν τον Καλλίμαχο επιστράτηγο της Θηβαΐδας με τον ίδιο τίτλο και επί της Ερυθράς καθορίζουν και τους χρόνους που έδρασε ο Ίππαλος ως πολύ σημαντική προσωπικότητα στην εποχή του. Φαίνεται ότι είχε αναλάβει πολλά ταξίδια μεταξύ Αιγύπτου, Ερυθράς, Αραβίας και Ινδιών με πολύ ενδιαφέρουσες χαρτογραφήσεις, γεωγραφικές και μετεωρολογικές παρατηρήσεις ιδιαίτερα στον Ινδικό ωκεανό.
Είναι ο πρώτος που παρατήρησε και ανακάλυψε τη διεύθυνση των περιοδικών ανέμων του Ινδικού ωκεανού (των Μουσώνων) που πνέουν το μισό χρόνο με κατεύθυνση από ΝΔ. προς ΒΑ. και κατά το έτερο ήμισυ από ΒΑ. προς ΝΔ. Εξ αυτού του γεγονότος οι άνεμοι αυτοί και πρωτονομάσθηκαν «Ιππάλιοι άνεμοι». Επίσης σ΄ αυτόν οφείλεται το άνοιγμα (ξεκίνημα) νέας θαλάσσιας εμπορικής οδού Αιγύπτου-Ινδιών, από τις ακτές της Αραβίας απ΄ ευθείας Ινδία διότι είναι ο πρώτος που τόλμησε να πλεύσει ανοικτά τον ωκεανό στηριζόμενος στις παρατηρήσεις του, αντί να ακολουθήσει τη μέχρι τότε ακολουθούμενη Ακτοπλοΐα. Έτσι τα πλοία άρχισαν να ακολουθούν τη δική του και πρώτη ωκεανοπλοΐα ακολουθώντας τους Μουσώνες πλέοντα ταχύτερα και ασφαλέστερα.
Ο Πτολεμαίος αναφέρει ένα μεγάλο πέλαγος του Ινδικού ωκεανού ως Ιππάλιο πέλαγος.
Ο Ίππαλος επίσης χαρτογράφησε με σχετική ακρίβεια τις ακτές και τις θέσεις όλων των εμπορικών λιμένων της Ερυθράς, της εποχής του, και αναφέρεται ονομαστικά στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης ως ο πρώτος που ανακάλυψε την διαδρομή από την Ερυθρά θάλασσα προς την Ινδική χερσόνησο μέσω του Ινδικού ωκεανού.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μετεωρολόγοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες θαλασσοπόροι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες χαρτογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ
Ο Αλεξάντρ Σεργκέφιεβιτς Γκριμπογέντοφ (Александр Сергеевич Грибоедов, 15 Ιανουαρίου 1795 - 11 Φεβρουαρίου 1829) ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας, γνωστός για το έργο του «Συμφορά από το πολύ μυαλό» ''«Горе от ума») στο οποίο σατιρίζει τις αντιλήψεις της ρωσικής αριστοκρατίας της εποχής του.
Ο Γκριμπογέντωφ ήταν γόνος οικογένειας ευγενών και έλαβε την πληρέστερη μόρφωση που μπορούσε να λάβει νέος της τάξης του και της εποχής του. Γνώριζε τις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, έμαθε ελληνικά και λατινικά καθώς και ανατολικές γλώσσες. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας νομικά και φιλολογία καθώς και στοιχεία φυσικών επιστημών. Ήταν γνώστης και της μουσικής, έπαιζε πιάνο και συνέθετε μουσικά κομμάτια.
Ύστερα από τη στρατιωτική θητεία του, διορίστηκε υπάλληλος του υπουργείο Εξωτερικών και με αυτήν την ιδιότητα υπηρέτησε στην Τεχεράνη. Εκεί σκοτώθηκε από τον όχλο, που μανιασμένος εισέβαλλε στο κτίριο της Ρωσικής αποστολής επειδή έδωσαν άσυλο σε τρία πρόσωπα αρμενικής καταγωγής που δραπέτευσαν από τα βασιλικά χαρέμια.
Την κωμωδία με την οποία έγινε γνωστός, «Το πολύ μυαλό βλάφτει», ή «Συμφορά από το πολύ μυαλό» την έγραψε το 1823. Το έργο δημοσιεύτηκε το 1833 λογοκριμένο. Το αυτούσιο κείμενο δεν δημοσιεύτηκε παρά το 1862. Όλα αυτά τα χρόνια κυκλοφορούσε χειρόγραφο, από χέρι σε χέρι, και παρόλα αυτά ήταν από τα διαβασμένα έργα της ρωσικής λογοτεχνίας.
Ένας νέος της αριστοκρατίας, αφού έλειψε στο εξωτερικό για τρία χρόνια, γυρίζοντας βρίσκει την αγαπημένη του να τον έχει ξεχάσει και να ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν άνθρωπο ανύπαρκτης ποιότητας. Ο περίγυρος του Τσάτσκι – του ήρωα – είναι το περιβάλλον της κοσμικής Πετρούπολης, ένα περιβάλλον όμως γεμάτο κενότητα, ματαιοδοξία, επαρχιωτισμό, με λίγα λόγια οπισθοδρομικό σε σχέση με τον φιλελεύθερο νέο. Ο νέος – μην μπορώντας να προσαρμοστεί σε αυτό το περιβάλλον, εγκαταλείπει τη Μόσχα και πάλι για το εξωτερικό. Η αξία του έργου έγκειται στον χαρισματικό και άψογο τεχνικά τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας φωτίζει αυτά τα διάφορα πρόσωπα – σύμβολα της ρωσικής ζωής.
Όπως έγραψε αργότερα ο Γκοντσαρώφ: «σαν το φως του ήλιου σε μια σταγόνα νερό, καθρεφτίστηκε όλη η παλιά Μόσχα, το πανόραμά της, το πνεύμα της, η ιστορική στιγμή, τα ήθη.»
Στην Ελλάδα
Η ραδιοφωνική διασκευή του έργου έγινε το 1980 από το «Θέατρο της Τετάρτης». ], σε μετάφραση Γιάννη Μότσιου.
Στο θέατρο ανέβηκε το 1986 από τον Λευτέρη Βογιατζή, στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων», σε μετάφραση του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου.
Το έργο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, το 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Παλαιά Πόλη Χεβρώνος
Η  Παλαιά Πόλη της Χεβρώνας  (העיר העתיקה של חברון) ή   Παλαιά Πόλη του Αλ Χαλίλ  (البلدة القديمة الخليل)· είναι το ιστορικό κέντρο της πόλης της Χεβρώνας  στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη.
Η Χεβρών της αρχαιότητας πιστεύεται από τους αρχαιολόγους ότι αρχικά χτίστηκε, στο Τελ Ρουμεϊντά, το οποίο απέχει περίπου 200 μέτρα δυτικά της σημερινής Παλαιάς Πόλεως και ήταν χαναανική πόλη. Η σημερινή Παλαιά Πόλη κατοικήθηκε στην ελληνική ή ρωμαϊκή εποχή (περίπου 3ος έως 1ος αι. π.Χ.). Έγινε το κέντρο της συνολικής τοποθεσίας της Χεβρώνας κατά τη διάρκεια του χαλιφάτου των Αββασιδών(που ξεκίνησε περίπου το 750 μ.Χ.).
Το 2017 αναγνωρίστηκε από την «Επιτροπή Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς» της Unesco ως «προστατευόμενη ζώνη», λόγω της ιστορικής και πολιτιστικής της αξίας. Η κίνηση αυτή προκάλεσε την αντίδραση των Ισραηλινών καθώς στο σκεπτικό της απόφασης η πόλη χαρακτηρίζεται ισλαμική.
Η Παλαιά Πόλη είναι χτισμένη γύρω από το Σπήλαιο των Πατριαρχών, που οι Μουσουλμάνοι τον ονομάζουν «Τέμενος του Ιμπραήμ» - τον παραδοσιακό τόπο ταφής των Βιβλικών Πατριαρχών και Μητριαρχών, και λατρεύεται από Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Παλαιστίνη Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο Κατηγορία:Αραβική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Παλαιστίνη
Κλουμπ Ατλέτικο Νουέβα Σικάγο
Η Κλουμπ Ατλέτικο Νουέβα Σικάγο είναι ένας αργεντινικός, ποδοσφαιρικός σύλλογος, από το Μπουένος Άιρες. Ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1911. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Nueva Chicago, χωρητικότητας 28500 θεατών. Συμμετέχει στην Primera B. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής 2 φορές την ερασιτεχνική περίοδο (1919 και 1930) και 3 φορές την επαγγελματική περίοδο (1981, 2001 και 2006).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911 Κατηγορία:Νουέβα Σικάγο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες του Μπουένος Άιρες Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
2386 Νικόνοφ
Ο Νικόνοφ (Nikonov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,20. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστρονόμου Βλαντίμιρ Μπαρίσοβιτς Νικόνοφ (Владимир Борисович Никонов).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νικόνοφ εκτιμάται σε 12,65 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,146 ± 0,029. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Νικόνοφ γύρω από τον εαυτό του.
Νίκος Μεϊμάρης
Ο Νίκος Μεϊμάρης (Καισαριανή 3 Ιανουαρίου 1927 - Αθήνα 20 Δεκεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας συνθέτης του λαϊκού τραγουδιού.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Καισαριανή. Το σημαντικότερο απ' τα τραγούδια τα οποία έγραψε και το οποίο εκανε πολύ μεγάλη επιτυχία είναι Οι γλάροι. Σχεδόν όλα τα τραγούδια τα οποία έγραψε ο Μεϊμάρης τα ερμήνευσε ο Πάνος Γαβαλάς. Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου του 2013 σε ηλικία 86 ετών νοσηλευόμενος στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός και την επόμενη μέρα κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Καισαριανής. Ο Γαβαλάς γνωρίστηκε με το Μεϊμάρη επειδή είχαν στο ίδιο σημείο της Καισαριανής ο 1ος τσαγκάρικο κι ο 2ος κουρείο και τα τραγούδια τα οποία έγραψε προήλθαν από αυτή την καθημερινή επαφή των 2 αντρών.
Μεϊμάρης Νίκος
The Good, the Bad & the Live
Το The Good, the Bad & the Live είναι συλλογή έξι δίσκων βινυλίου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Metallica, η οποία κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου του 1990. Περιλαμβάνει έξι ΕΡ των Metallica που κυκλοφόρησαν από το 1984 μέχρι το 1990 και εκδόθηκε κατά την επέτειο των 6½ χρόνων του συγκροτήματος.
Part 1 - Jump in the Fire
1. Jump in the Fire (Hetfield, Ulrich, Mustaine) - 4:40
3. Phantom Lord (Live) (Hetfield, Ulrich, Mustaine) - 4:52
Part 2 - Creeping Death
1. 1. Creeping Death' (Hetfield, Ulrich, Hammett, Burton)'' - 6:36
2. Am I Evil? (Harris, Tatler) - 7:49
3. Blitzkrieg (Jones, Sirotto, Ross) - 3:35
Part 3 - The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited
1. Helpless (Harris, Tatler) - 6:39
2. The Small Hours (Mortimer) - 6:43
3. The Wait (Coleman, Walker, Glover, Ferguson) - 4:55
4. Crash Course in Brain Surgery (Shelley, Bourge, Phillips) - 3:10
Part 4 - Harvester of Sorrow
1. Harvester of Sorrow (Live) (Hetfield, Ulrich) - 6:19
2. Breadfan (Bourge / Phillips / Shelley) - 5:44
3. The Prince (Harris/Tatler) - 4:26
Part 5 - One
1. One (Hetfield, Ulrich) - 7:24
2. For Whom the Bell Tolls (Live) (Hetfield, Burton, Ulrich) - 4:48
3. Welcome Home (Sanitarium) (Live) (Hetfield, Hammett, Ulrich) - 6:06
Part 6 - The Six and a Half Year Anniversary E.P.
1. Harvester of Sorrow (Live) (Hetfield, Ulrich) - 6:19
2. One (Live) (Hetfield, Ulrich) - 7:10
3. Breadfan (Live) (Bourge / Phillips / Shelley) - 4:15
4. Last Caress (Live) (Danzig) - 1:35
Θέσεις τσαρτ
The Good, the Bad & the Live (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 7 Μαΐου 1990
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι ηχογραφήσεις του The Good, the Bad & the Live πραγματοποιήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Τζέιμς Χέτφιλντ - κιθάρα, φωνητικά
Κερκ Χάμμετ - κιθάρα
Κλιφ Μπάρτον - μπάσο
Τζέισον Νιούστεντ - μπάσο
Λαρς Ούλριχ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Compilation άλμπουμ των Metallica Κατηγορία:Άλμπουμ του 1990
Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων Ερμιόνης
Η Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων Ερμιόνης βρίσκεται στο κέντρο του νότιου Ερμιονικού κόλπου μόλις ένα χιλιόμετρο περίπου από την παραλία, στους πρόποδες του λόφου των Αγίων Θεοδώρων και απέχει από την Ερμιόνη περίπου τρία χιλιόμετρα. Ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης. Είναι βυζαντινή γυναικεία μονή αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους και εορτάζει δύο φορές τον χρόνο την μνήμη των Αγίων Αναργύρων, την 1η Ιουλίου τους Ρωμαίους και την 1η Νοεμβρίου τους Ασιάτες μαζί με την μητέρα τους Θεοδότη.
Πληροφορίες για την ιστορία της Μονής
αριστερά|μικρογραφία|153x153px|Η εικόνα των Ασιατών Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, με την μητέρα τους Θεοδότη! Ο χρόνος ιδρύσεως της Μονής παραμένει άγνωστος γιατί δεν υπάρχουν γραπτές πηγές ή άλλα σταθερά αρχαιολογικά τεκμήρια που να επιβεβαιώνουν την ακριβή χρονολογία της ιδρύσεώς της. Ύστερα από έρευνα και μελέτη ο επίκουρος καθηγητής της Μορφολογίας της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Ε.Μ.Π. κ. Γ. Προκοπίου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το σημερινό Καθολικό της Μονής θα πρέπει να ιδρύθηκε γύρω στο 1500 μ.Χ. χωρίς να αποκλείει την πιθανότητα να είχε ιδρυθεί η Μονή για πρώτη φορά στον 11ο με 12ο αιώνα και να επισκευάσθηκε τον 14ο μ.Χ. αιώνα.
Πληροφορίες για την Ιστορία της Ιεράς μονής αντλούμε από δύο παλαιότερες γραπτές πηγές. Η πρώτη πηγή είναι η επιγραφή στο ξυλόγλυπτο τέμπλο του Καθολικού: "1711 ΙΟΥΝΙΟΥ 10. Ετελιόθι το παρόν ΗΓΟΥΜΕΝΕΥΟΝΤΟΣ του ΠΑΝΟΣΙΩΤΑΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΑΓΟΡΑΤΟΥ". Η δεύτερη γραπτή πηγή είναι το "Σιγίλλιον" του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου του Γ΄ "δι΄ου επικυρούται η σταυροπηγιακή αξία του εν τη επαρχία Ναυπλίου και Άργους και μεταξύ των χωρίων Κρανίδι και Καστρί κειμένου μοναστηρίου των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (του έτους 1720).
Το Σιγίλλιο υπογεγραμμένο και από τους τότε συνοδικούς μητροπολίτες του Οικουμενικού θρόνου, μεταξύ αυτών και ο Ναυπλίου και Άργους Μελέτιος αναφέρει ανάμεσα στα άλλα ότι το Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων "προ χρόνων ήδη πολλών υπήρξε πατριαρχικόν Σταυροπήγιον, καθώς φαίνεται και εν τοις ιεροίς κώδιξι της καθ' ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας, και τη τοιαύτη σταυροπηγιακή φιλοτιμία διετέλεσε μέχρι ου νυν ελεύθερον πάντη (τελείως) και ασύδοτον (μη φορολογούμενον) και ακαταπάτητον". Στη συνέχεια επαναφέρει το μοναστήρι στην παλαιά του Σταυροπηγιακή θέση. Αφορίζει και καταράται πάντα "οποίας αν είη τάξεως" που θα βλάψει στο μέλλον τη Μονή και τελειώνει: "Όθεν εις ένδειξιν και διηνεκή παράστασιν και ασφάλειαν της σταυροπηγιακής ελευθερίας του ρηθέντος μοναστηρίου εγένετο και το παρόν ημέτρον πατριαρχικόν συνοδικόν σιγιλιώδες εν μεμβράναις γράμμα και επεδόθη αυτώ εν έτει αψκυω (1720) μηνί Φεβρουαρίω Ίν(δικτιών) ος ιγης".
Η προσφορά της Μονής κατά την περίοδο της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης στην Ερμιόνη
Μετά την κήρυξη της Επαναστάσεως του 1821 η Ιερά Μονή πρόσφερε τα εκκλησιαστικά σκεύη που διέθετε στην Επαναστατική Κυβέρνηση για τον Αγώνα. Βοήθησε οικονομικά στρατιωτικά αγήματα και φιλοξένησε στο μοναστηριακό συγκρότημα στρατιωτικές φρουρές. Από τον Οκτώβριο του 1822 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1823 όταν η Ερμιόνη υπήρξε έδρα της Επαναστατικής Κυβερνήσεως, το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε ως χώρος φιλοξενίας, οι δε οικονομικές προσφορές για έκτακτες δαπάνες του Αγώνα της Ελευθερίας της πατρίδος και κυρίως για την συντήρηση των στρατευμάτων, που στάθμευαν στην περιοχή, ήταν «ηγεμονικές».
Το βυζαντινό αυτό μοναστήρι με τη συμβολή του Ηγουμένου Μακάριου Χατζή από το 1807 προσέφερε σημαντικό έργο και αποτέλεσε το επίκεντρο της ζωής των κατοίκων της επαρχίας της Ερμιονίδος (Κάτω Ναχαγιέ). Λειτουργούσε ως πνευματικό εργαστήριο αρμονικής καλλιέργειας του εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος και υπήρξε ασφαλές καταφύγιο των παρεπιδημούντων αγωνιστών της Επαναστάσεως, των φτωχών, των ασθενών, των οδοιπόρων, Φιλελλήνων, πληρεξουσίων, πολιτικών προσώπων και οικογενειών ή συγγενικών προσώπων οπλαρχηγών. Στις αίθουσές του και τα κελιά φιλοξενήθηκαν οι ναυτικοί πληρεξούσιοι των νησιών και πραγματοποιήθηκαν συνεδριάσεις εθνικού ενδιαφέροντος, οι οποίες έπαιξαν ρόλο στις αποφάσεις της Γ΄ «κατ’ επανάληψη» Εθνοσυνελεύσεως στην Ερμιόνη. Ο Ηγούμενος είχε την οικονομική στήριξη του μετέπειτα πρωθυπουργού, Υδραίου Δημητρίου Βούλγαρη, ο οποίος είχε την «Περιβόλα» του (εξοχική έπαυλη) νότια του Μοναστηριού και με τον δικό του τρόπο ενίσχυε την Ερμιόνη και συμμετείχε μόνο στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, σε ηλικία 25 ετών.
Συγκεντρώθηκαν στο Ιερό Καθίδρυμα οι απεσταλμένοι των Σπετσιωτών και Ψαριανών μαζί με οκτώ Υδραίους, κατά την διάρκεια των διαβουλεύσεων, με σκοπό να επιλέξουν τον νέο τόπο συνέχισης και επανάληψης των εργασιών της Γ΄ Εθνοσυνελεύσεως ανάμεσα στην Ερμιόνη και στην Αίγινα. Από τους Υδραίους, ο Γεώργιος Κουντουριώτης μαζί με όλους τους ναυτικούς προσπάθησαν να συντονιστούν και να πάρουν θέση από κοινού για την κατάσταση, όπως είχε διαμορφωθεί. Ήθελαν να απομακρύνουν από τα πράγματα τους Ποριώτες, γιατί είχαν συνδεθεί με τους ολιγαρχικούς της Πελοποννήσου και οι εκπρόσωποι των νησιών επείγονταν να αποφασίσουν με ποιους πληρεξούσιους του Έθνους θα συμπορευθούν, ώστε να συγκροτηθεί ταχύτερα η Συνέλευση. Έπειτα από τη συνεδρίαση των απεσταλμένων των τριών νησιών στο Μοναστήρι, λήφθηκε η απόφαση οι πληρεξούσιοι να πάνε στην Αίγινα και να ενημερώσουν και τους συντονιστές της Ερμιόνης. Ωστόσο επειδή οι πληρεξούσιοι στην Ερμιόνη ήταν περισσότεροι, αποφάσισαν ομόφωνα οι νησιώτες να ενταχθούν στην Συνέλευση που ετοιμαζόταν άμεσα στην Ερμιόνη, αφού η κατάσταση στην Αίγινα ήταν συγκεχυμένη. Την 10η Ιανουαρίου 1827 οι Υδραίοι εξέλεξαν έξι πληρεξούσιους, οι οποίοι θα μετέβαιναν στην Ερμιόνη μαζί με τον Γεώργιο Κουντουριώτη. Η Γ. Εφημερίδα της Ελλάδας ή της ολιγαρχίας κήρυξε παράνομη την εκλογή των πληρεξουσίων της Ύδρας, η ενέργεια δε αυτή των Υδραίων ήταν καθοριστικής σημασίας, αφού ματαιώθηκαν οι μηχανορραφίες των συγκεντρωμένων ολιγαρχικών στην Αίγινα και δόθηκε το έναυσμα για την συγκρότηση της Εθνοσυνελεύσεως στην Ερμιόνη.
Από τα τέλη του Δεκεμβρίου του 1826, πριν την έναρξη των εργασιών της Συνελεύσεως στην Ερμιόνη, οι πληρεξούσιοι της Ύδρας και των Σπετσών που είχαν συγκεντρωθεί και διέμεναν στο Μοναστήρι, έστειλαν μήνυμα στους πληρεξούσιους όλης της Ελλάδος και τους προέτρεπαν να σπεύσουν το ταχύτερο δυνατόν στην Ερμιόνη, επισημαίνοντας την αδήριτη ανάγκη να προχωρήσει η Εθνοσυνέλευση στην Ερμιόνη για το καλό της πατρίδος. Οι πληρεξούσιοι της Ύδρας, των Σπετσών και των Ψαρών, που φιλοξενούνταν στον χώρο του Μοναστηριού, κατά την διάρκεια των εργασιών της Γ΄ Εθνοσυνελεύσεως στην Ερμιόνη, συνεδρίαζαν κατά τον ελεύθερο χρόνο τους και υπέβαλαν τα αιτήματά τους στην Γενική Συνέλευση. Στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση «κατ’ επανάληψη» στην Ερμιόνη είχε επιλεγεί πληρεξούσιος Ύδρας ο θείος του Δημήτριου Βούλγαρη, Φρατζέσκος Βούλγαρης, ο οποίος είχε διατελέσει επίτροπος του ανήλικου ανηψιού του Δημητρίου, όταν πέθανε ο πατέρας του Γεώργιος, που ήταν δημογέροντας και διοικητής της Ύδρας.
Αυτήν την περίοδο του Αγώνα, μετά από την νίκη των Ελλήνων στην Αράχωβα (18-24 Νοεμβρίου 1826), στις ανατολικές πλευρές του Παρνασσού πολεμώντας ο Νικηταράς με τον Καραϊσκάκη τους Τούρκους αρρώστησε με πλευρίτη. Μεταφέρθηκε αρχικά από τέσσερις άνδρες στη σπηλιά του Οδυσσέα για θεραπεία. Βλέποντας όμως ότι ήταν αδύνατον να θεραπευθεί χωρίς φάρμακα και ιατρική περίθαλψη, με τη βοήθεια 15 ανδρών επιβιβάστηκε σε πλοιάριο στα Άσπρα Σπίτια, κάτω από το Δίστομο, και μέσω Λουτρακίου έφθασε στο Άργος. Έγινε δεκτός από τον Υψηλάντη στο Ναύπλιο και νοσηλεύτηκε από τον φιλέλληνα γιατρό Μπαλλή. Μετά την θεραπεία του μετέβη στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, όπου φιλοξενούνταν η οικογένεια του Νικηταρά. Η διαμονή του Νικηταρά στο Μοναστήρι για την αποθεραπεία του, μαρτυρείται από την επιστολή που έστειλε στις 27 Ιανουαρίου 1827 στον Δημήτριο Τσώκρη, ζητώντας την συμβολή του στο έργο της φρουραρχίας στην Εθνοσυνέλευση που ετοιμαζόταν να λάβει χώρα στην Ερμιόνη. Του αναφέρει ότι είχε φθάσει στη Ιερά Μονή την 25η Ιανουαρίου 1827 και επειδή βρισκόταν στο στάδιο της ανάρρωσης, δεν μπορούσε να εκτελέσει τα καθήκοντά του. Την ίδια ημέρα έστειλε επιστολή στον Δημήτριο Τσώκρη και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και του ζητά να ενημερωθεί για τον Νικηταρά με το εσώκλειστο γράμμα που του επισυνάπτει και του τονίζει ότι είναι ανάγκη άμεσα να φθάσει στην Ερμιόνη με σαράντα στρατιώτες, για να βοηθήσει. Κατά την πρώτη προκαταρκτική συνεδρίαση της Συνελεύσεως στην Ερμιόνη, την 18η Ιανουαρίου 1827, υπό την προεδρία του πληρεξούσιου Γεωργίου Ζώη, ο Νικηταράς είχε εκλεγεί φρούραρχος της Φρουράς Ερμιόνης, η οποία αποτελείτο από 400 άνδρες. Επίσης συζητήθηκε το θέμα των πόρων, για να εξοικονομηθούν τα έξοδα της Συνελεύσεως και η τροφοδοσία των ανδρών της φρουράς. Η πρόταση ήταν να πωληθούν οι πρόσοδοι της επαρχίας Ερμιονίδος και τμήματος της Τροιζηνίας.
Στην Ιερά Μονή φιλοξενήθηκαν και οι πέντε Ιεράρχες-Σύνεδροι της Συνελεύσεως, ο Κορίνθου Κύριλλος, ο Βρεσθένης Θεοδώρητος, ο Τριπόλεως Δανιήλ, ο Ρέοντος (Κυνουρίας) Διονύσιος και ο Ανδρούσης (Μεσσηνίας) Ιωσήφ. Ο δε Ανδρούσης Ιωσήφ υπήρξε ο πρώτος Υπουργός Θρησκείας (Παιδείας), από τον Ιανουάριο του 1822, με απόφαση της Α΄ Εθνοσυνελεύσεως, μέχρι τον Μάϊο του 1824. Μετά την αποβίβαση του Ιμπραήμ στην Μεθώνη κινδύνευσε η ζωή του και κατέφυγε στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων μαζί με τον αδερφό του. Ο Ανδρούσης Ιωσήφ γνώριζε τον τόπο ως Υπουργός Θρησκείας, αφού στην Ερμιόνη φιλοξενήθηκε η «προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος» από την 1η Οκτωβρίου 1822 μέχρι την 9η Φεβρουαρίου 1823. Ο Επίσκοπος-Υπουργός είχε φιλοξενηθεί για τρεις μήνες στο Μοναστήρι και μάλιστα κατά την διάρκεια της παραμονής του στην περιοχή της Ερμιονίδος, φέρεται να είχε αγαστή συνεργασία με τον Ηγούμενο Μακάριο, αφού ως Υπουργός συνέβαλε στην ανασυγκρότηση του κράτους και η Ιερά Μονή ενίσχυσε τον Αγώνα με τις «ηγεμονικές» οικονομικές προσφορές. Από το 1825-1828 ο Ιωσήφ ευρισκόμενος στην Ερμιονίδα ως άτυπος Τοποτηρητής της επαρχίας, με την ευκαιρία της Γ΄ Εθνοσυνελεύσεως στην Ερμιόνη το 1827, επισκεπτόταν το μοναστήρι συμμετέχοντας στις συνεδριάσεις της Εθνοσυνελεύσεως.
Η Ιερά Μονή μετά την Επανάσταση
Το 1833 επί αντιβασιλείας του Όθωνα με εισήγηση του Θεόκλητου Φαρμακίδη αποφασίζεται με διάταγμα της 7ης Οκτωβρίου 1833 να καταργηθούν όσα μοναστήρια έχουν λιγότερους από έξι μοναχούς. Έτσι στις αρχές του 1834, ύστερα από εσφαλμένες πληροφορίες, με βασιλικό διάταγμα διαλύεται και αρχίζει η εκποίηση της κινητής και ακίνητης περιουσίας της και η αγορά της από μοναχούς, ιδιώτες και το δημόσιο. Ο διορατικός και δραστήριος ηγούμενος Γρηγόριος Μαρτζέλος αγόρασε "πολλά Μοναστηριακά είδη κατόπιν δημοπρασίας", αξίας 2271 δραχμών, για τις οποίες έμεινε εγγυητής ο Δημήτριος Γ. Βούλγαρης.
Πρώτοι που αντέδρασαν στη διάλυση της Μονής ήταν ο ηγούμενος και οι μοναχοί της. Σε αναφορά τους προς "την Ιεράν Σύνοδον του Βασιλείου της Ελλάδος" της 14ης Φεβρουαρίου 1835 παρακαλούν να ανασταλεί η διαταγή διάλυσης της Μονής "καθ΄ ότι αύτη είχε τον προσήκοντα αριθμόν των έξ μοναχών". Αίτηση υποβάλλουν επίσης την 22α Φεβρουαρίου 1835 κάτοικοι της Ερμιόνης και ζητούν την αναστολή της διαλύσεώς της. Ο δήμαρχος Ερμιόνης και οι δημογέροντες του Μάσητος βεβαιώνουν "προς το επαρχείον Ερμιονίδος" ότι "εις την Μονήν υπήρχον από της αφίξεώς της Α.Μ. έξ μοναχοί". Ο έπαρχος Ερμιονίδος απευθυνόμενος εκ Σπετσών (έδρα του επαρχείου) προς τη Νομαρχία Αργολίδος και Κορινθίας στις 19 Απριλίου 1835 αναφέρει ότι "οι κάτοικοι των πέριξ πόλεων θα λυπηθούν πολύ από την διάλυσιν". Ο Νομάρχης Αργολίδο-Κορινθίας με έγγραφό του στις 15 Μαΐου 1835 "προς την επί των εκκλησιαστικών Βασιλικήν Γραμματείαν της Επικρατείας" συνηγορεί να διατηρηθεί η Μονή "δια το σέβας και την ευλάβειαν των περί αυτήν κατοίκων και την λαμπρότητα του Ναού αυτής".
Τέλος στις 3 Ιουνίου 1835 η Ιερά Σύνοδος γνωμοδοτεί: α) να διατηρηθεί προσωρινώς "η περί ής ο λόγος Μονή των Αγίων Αναργύρων" και β) "να μη υπάγη έκτος μοναχός εξ άλλης Μονής διαλελυμένης ή μη". Με αυτή τη γνωμοδότηση της Ιεράς Συνόδου, ο Νομάρχης διατάσσει "να αποδοθώσι προς την Μονήν άπαντα τα εκποιηθέντα εκ της περιουσίας κατά την διάλυσίν αυτής".
Με το από 19/31 Ιουλίου 1835 βασιλικό διάταγμα περιφρουρείται η διατήρηση της Μονής. Ο ηγούμενος Γρηγόριος Μαρτζέλος αγωνίζεται να ανακτήσει η Μονή όσα κτήματα είχαν πωληθεί σε ιδιώτες και όσα είχε πωλήσει το δημόσιο και κατά των καταπατητών. Κινεί αγωγή κατά του δημάρχου Ερμιόνης γιατί κατέλαβε "αυθαιρέτως" το όρος Μουζάκι (κτήμα της Μονής) και κινείται δικαστικά κατά ιδιώτη ο οποίος "ιδιοποιείται 70 ελαιόδεντρα της Μονής".
Με την πάροδο όμως του χρόνου και την έλλειψη μοναχών τον Οκτώβριο του 1851 κατά διαταγήν της Ιεράς Συνόδου "ενούται" με την κοινοβιακή μονή του Προφήτη Ηλία της Ύδρας και γίνεται μετόχι της. Δεκατρία χρόνια παρέμεινε μετόχι και τον Φεβρουάριο του 1863 πατέρες του Προφήτη Ηλία ζητούν από τον Επίσκοπο Ύδρας και Σπετσών Νεόφυτο την άδεια να συνεχίσουν τη μοναχική τους ζωή στη Μονή των Αγίων Αναργύρων αφού αποκτήσει αυτή την ανεξαρτησία της.
Έτσι την 3η Ιανουαρίου 1864 με "Συνοδική απόφαση" η Μονή κηρύσσεται ανεξάρτητη με ηγούμενο τον Δωρόθεο Δακουτρέ, του οποίου η ηγουμενία θεωρείται μία από τις πιο λαμπρές περιόδους της Μονής. Το 1946 γυναικεία αδελφότητα εγκαθίσταται στη Μονή με πρώτη ηγουμένη τη Θέκλα Καψοπούλου. Μέχρι σήμερα η αδελφότητα της Ιεράς Μονής με ηγουμένη την Καλλινίκη Κωνσταντακοπούλου διακονεί στην πνευματική λειτουργία της Μονής αλλά και τη συντήρησή της.
Οι τοιχογραφίες του Καθολικού
αριστερά|μικρογραφία|Η Πλατυτέρα στην κόγχη του Ιερού Βήματος Στις επιφάνειες όλων των τοίχων υπάρχουν τοιχογραφίες (έργα του 17ου αιώνα) από το ύψος 1.00 ή 1.60 και πάνω, διότι οι τοίχοι είναι γκρεμισμένοι (πλέον είναι επιχρισμένοι με μαρμαροκονία) λόγω υγρασίας προερχόμενη από τις πηγές των ιαματικών νερών, η οποία απορροφάται από τα θεμέλια του ναού και προχωράει προς την οροφή και στο κονίαμα και από την διείσδυση νερών της βροχής στις οροφές. Για να αντιμετωπιστεί η είσοδος της υγρασίας στην τοιχοδομή του μνημείου έπρεπε να απομονωθούν τα νερά της πηγής από το κτίριο του ναού.
Στο παρελθόν ανοίχτηκε γύρω από το ναό μια τάφρος και κατασκευάστηκαν και τρεις σκάλες εξωτερικές που οδηγούν στην είσοδο του ναού. Όμως το βάθος της τάφρου δεν ήταν ικανό να συγκρατήσει τα νερά και στο κέντρο της ανοίχθηκε ένας δίαυλος βάθους 1.00μ. και πλάτους 0,60εκ. που συγκεντρώνονται τα νερά της πηγής και της βροχής και οδηγούνται στον κήπο πίσω από τον ναό.
Οι τοιχογραφίες έχουν διασωθεί σε σχεδόν κακή κατάσταση. Μετά την φωτογράφηση όλων των τμημάτων, την μακροφωτογράφηση των φθορών και των αλάτων και τον έλεγχο όλων των σημείων άρχισαν οι εργασίες συντήρησης. Υπάρχουν υπολείμματα φωτοστεφάνων ολόσωμων Αγίων και στηθαίοι Άγιοι που ήταν ολόσωμοι αλλά οι διάφορες επιδιορθώσεις της τοιχοποιΐας κατέστρεψαν τα υπόλοιπα τμήματα των σωμάτων των Αγίων. Ο καθαρισμός των τοιχογραφιών απέδωσε ένα αποτέλεσμα, που δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Έγιναν εργασίες στερέωσης και σταθεροποίησης. Έγινε αισθητική αποκατάσταση του έργου με κονίαμα σε ουδέτερο τόνο και γραμμικό ρετούς ώστε να εναρμονίζεται με το γενικότερο αισθητικό σύνολο του μνημείου.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τους Αγιογράφους. Έκδηλη είναι η τεχνική και τεχνοτροπία του Θεοφάνη του Κρητός. Αυτό διαπιστώνεται από τις άπειρες ομοιότητες στα εικονογραφικά θέματα, στο σχέδιο αλλά και στο χρώμα με εκείνα του Θεοφάνη στα μοναστήρια του Άθω. Η συντήρηση των τοιχογραφιών ξεκίνησε το 1978 κατά τους θερινούς μήνες και ολοκληρώθηκε το έτος 1989. Συγχρόνως ολοκληρώθηκαν και οι εργασίες συντήρησης του ξυλόγλυπτου επίχρυσου τέμπλου και όλων των φορητών εικόνων, έργα του 17ου και 18ου αιώνα.
Τα ιαματικά νερά της Μονής
μικρογραφία|243x243εσ|Η πηγή των ιαματικών νερών Η φύση έχει προικήσει τη Μονή των Αγίων Αναργύρων με ένα θείο δώρο, το ιαματικό νερό που συγκεντρώνεται σε μικρή δεξαμενή στη Ν.Δ. γωνία της μεγάλης αυλής. Είναι παράδοξο πως επικράτησε η παράδοση ότι η Μονή κτίστηκε πάνω σε αρχαίο ναό του Ασκληπιού. Ο Παυσανίας που αναφέρει τόσους ναούς στην αρχαία Ερμιόνη, δεν θα παρέλειπε ναό του Ασκληπιού με ιαματικά νερά, εάν φυσικά υπήρχε. Η παράδοση επικράτησε από τη θεωρία ότι τον ειδωλολατρικό γιατρό Ασκληπιό τον διαδέχτηκαν μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού οι χριστιανοί γιατροί Άγιοι Ανάργυροι.
Ωστόσο η διδάκτωρ οφθαλμίατρος κ. Σεβαστή Χαβιάρα-Καραχάλιου σε μελέτη της στο περιοδικό "Ιατρολογοτεχνική Στέγη" του έτους 1986, παραδέχεται ότι στην περιοχή των Αγίων Αναργύρων θα υπήρχε στα πολύ παλιά χρόνια Υδροθεραπευτήριο αφιερωμένο στον Κλύμενο, θεότητα που ταυτίστηκε με τον Ασκληπιό.
Για την εκμετάλλευση των ιαματικών νερών εκδήλωσαν ενδιαφέρον τόσο η Μονή όσο και ιδιώτες. Το 1875 η "Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων" που είχε σκοπό την οργάνωση εκθέσεων για την προβολή των Ελληνικών γεωργικών και βιομηχανικών πρϊόντων, ζητά από τον ηγούμενο Δωρόθεο Δακουτρέ να στείλει 3-4 φιάλες από τα νερά της Μονής "προς έκθεσιν" στην Γ΄ Ολυμπιακή έκθεση και "προς εξέτασιν των εν αυτοίς εμπεριεχομένων συστατικών, υπό ειδημόνων χημικών και εξεύρεσιν των αληθών θεραπευτικών αυτώ στοιχείων επί του ανθρωπίνου οργανισμού". Ο ηγούμενος έστειλε την ποσότητα που του ζητήθηκε με τον δήμαρχο Ερμιόνης, όμως αποτέλεσμα της αναλύσεως δεν υπάρχει στο αρχείο της Μονής. Έγιναν κατά καιρούς τρεις χημικές αναλύσεις. Η δε Ιερά Μονή θέλησε κατά καιρούς να εκμεταλλευθεί την ιαματική ιδιότητα του νερού. Ωστόσο η ιστορία της εκμεταλλεύσεως έληξε και η παράδοση λέει ότι σε κάποια περίοδο των διαπραγματεύσεων το νερό στέρεψε εμποδίζοντας οι Άγιοι έτσι την σχεδιαζόμενη πράξη.
Γκαλερί
πλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|210x210pxπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|208x208pxπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|211x211pxπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|273x273px
πλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|241x241pxπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|175x175pxπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|175x175pxπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|184x184εσπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|182x182px
πλαίσιο|χωρίς-πλαίσιοπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|218x218εσπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|190x190εσπλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο|184x184εσ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αργολίδα
Κωνική φιάλη
right|thumb|150px|Κωνική φιάλη Η κωνική φιάλη (ή φιάλη Erlenmeyer) είναι μέρος του εργαστηριακού εξοπλισμού ενός εργαστηρίου χημείας. Είναι γυάλινο κωνικό αντικείμενο με λαιμό που προεξέχει στην κορυφή της για να επιτρέπει το κράτημα της φιάλης από αυτόν. Το σχήμα της επιτρέπει την εύκολη ανάδευση του διαλύματος που περιέχει, κάτι που γίνεται κρατώντας την φιάλη από τον λαιμό και περιστρέφοντας ελαφρά.
Η φιάλη συνήθως έχει σημειωμένες ενδείξεις όγκου στην μία πλευρά για να μπορεί ο χρήστης να ελέγχει χοντρικά την ποσότητα του υγρού που περιέχει. Ο υπολογισμός της ποσότητας με βάση τις ενδείξεις της κωνικής φιάλης δεν είναι ακριβής. Στην περίπτωση που απαιτείται μεγαλύτερη ακρίβεια στην ποσότητα του υγρού μεταφέρεται υγρό σε αυτή με δοχεία ακριβείας όπως ο ογκομετρικός κύλινδρος ή κάποιο σιφώνιο το οποίο συλλέγει την ποσότητα του υγρού με την βοήθεια ειδικής τρόμπας.
Η κωνική φιάλη χρησιμοποιείται κυρίως σε εργαστήρια χημείας και βιολογίας, αλλά συναντάται επίσης σε ιατρικά εργαστήρια, σε σχολικά εργαστήρια σε φαρμακευτικά εργαστήρια αλλά και ως οικιακό σκεύος για μαγειρική χρήση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου χημείας
Βραχιόσαυρος
Ο Βραχιόσαυρος (Brachiosaurus) είναι είδος τεράστιου φυτοφάγου δεινόσαυρου, που έζησε κατά την Ύστερη Ιουρασική περίοδο. Το όνομά του σημαίνει "ερπετό με μεγάλους βραχίονες" (βραχίονας+σαύρα). Ήταν ένα από τα ελάχιστα σαυρόποδα που μπορούσαν να κρατήσουν όρθιο το λαιμό τους, για να φτάνουν και να τρέφονται ακόμα και από τα ψηλότερα κωνοφόρα. Ο δεινόσαυρος ανακαλύφθηκε το 1903 στο Κολοράντο των ΗΠΑ από τον Αμερικανό παλαιοντολόγο και κυνηγό απολιθωμάτων Έλμερ Σ. Ριγκς. Σήμερα είναι γνωστό ένα είδος του γένους, το Brachiosaurus altithorax.
Όνομα
Το όνομα Βραχιόσαυρος αποτελείται από τα συνθετικά βραχίονας και σαύρα. Ονομάστηκε έτσι χάρις στα ασυνήθιστα μεγάλα μπροστινά άκρα του. Μία άλλη σπανιότερη μορφή του ονόματος στα ελληνικά είναι το Βραχιονόσαυρος.
Περιγραφή
Το μέγεθος του βραχιόσαυρου δεν είναι επακριβώς γνωστό. Τα περισσότερα που ξέρουμε για αυτόν και το μέγεθός του τα γνωρίζουμε από το συγγενικό είδος Τζιραφατιτάνα, ο οποίος αρχικά θεωρούταν μέλος του γένους Βραχιόσαυρος. Γενικά, υπολογίζεται ότι ζυγίζει 28-48 τόνους. Για να υποστηρίζει αυτό το βάρος είχε τεράστια πόδια σαν κολόνες, όμοια με αυτά του ελέφαντα. Αντίθετα με ορισμένες απεικονίσεις του (κυρίως σε ταινίες όπως το Τζουράσικ Παρκ ο Βραχιόσαυρος μάλλον δεν θα μπορούσε να σηκωθεί στα πίσω του πόδια, κυρίως λόγω του τεράστιου βάρους του και του σχετικά μικρού μεγέθους των πίσω ποδιών του. Το μήκος του υπολογίζεται στα 23-25 μέτρα, και το ύψος του στα 9-10 μέτρα. Με τέτοιο μέγεθος, μάλλον κανένα σαρκοφάγο δε θα μπορούσε να τον απειλήσει. Ένα από τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά του ήταν το λοφίο του, που χρησιμοποιούνταν μάλλον ή για επίδειξη ή για να ενισχύει τον ήχο από τα καλέσματά του. μικρογραφία|Το μέγεθος του Βραχιόσαυρου σε σχέση με τον άνθρωπο
Συγγενείς
Κατηγορία:Βραχιοσαυρίδες
Κάλβιν Κλάιν
Ο Κάλβιν Ρίτσαρντ Κλάιν (Calvin Richard Klein, 19 Νοεμβρίου 1942) είναι Αμερικανός σχεδιαστής μόδας, ιδρυτής της εταιρείας Calvin Klein.
Η εταιρεία ρούχων Calvin Klein, που ιδρύθηκε από τον Κλάιν και τον παιδικό του φίλο Μπάρι Κ. Σβαρτς το 1968, εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα, αλλά διοικείται από την εξαγορά της το 2003 από την PVH Corp.. Με την επωνυμία «Calvin Klein», ρούχα που περιλαμβάνουν εσώρουχα για γυναίκες, άνδρες και παιδιά, καθώς και παπούτσια, αξεσουάρ, αρώματα, κοσμήματα, ρολόγια και είδη σπιτιού, πωλούνται παγκοσμίως μέσω των δικών της καταστημάτων, ηλεκτρονικών καταστημάτων και λιανοπωλητών ανά τον κόσμο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1942 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του είχε μεταναστεύσει στη Νέα Υόρκη από την Ουγγαρία, ενώ η μητέρα του γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από μετανάστες από τη Γαλικία και το Μπούχενλαντ της Αυστροουγγαρίας (σημερινή Ουκρανία).
Ο Κλάιν παντρεύτηκε την Τζέιν Σέντερ, σχεδιάστρια υφασμάτων, το 1964. Έχουν μια κόρη, την τηλεοπτική παραγωγό Μάρσι Κλάιν, η οποία είναι περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στο Saturday Night Live του NBC και στο 30 Rock. Το ζευγάρι χώρισε το 1974. Τον Σεπτέμβριο του 1986 παντρεύτηκε τη βοηθό του, Κέλι Ρέκτορ. Αφότου χώρισαν το 1996, πήραν διαζύγιο τον Απρίλιο του 2006 μετά από 20 χρόνια γάμου. Στη συνέχεια, είχε σχέση με τον ηθοποιό πορνογραφικών ταινιών, Νίκολας Γκρούμπερ.
Είναι υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, έχοντας δώσει από το 1980 πάνω από 250.000 δολάρια σε υποψηφίους.
Το 1981, το 1983 και το 1993 έλαβε βραβείο από το Αμερικανικό Συμβούλιο Σχεδιαστών Μόδας (CFDA). Το 1991 έλαβε το βραβείο Golden Plate της American Academy of Achievement's.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί ουκρανικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα ουγγρικής καταγωγής
Γέφυρα του Αδάμ
thumb|right|200px|Η Γέφυρα του Αδάμ από ψηλά. Η Γέφυρα του Αδάμ, γνωστή και ως Γέφυρα του Ράμα ή Ράμα Σέτου, δεν πρόκειται για πραγματική γέφυρα αλλά μια στενή λωρίδα ξηράς, ισθμού, και αβαθών που δημιουργείται από μια σειρά από βραχονησίδες και αμμώδη αβαθή μεταξύ των νησιών Πάμπαν (ή νησί Ράμεσβαραμ, από το όνομα της ομώνυμης πόλης του νησιού), στα νοτιοανατολικά της πολιτείας Ταμίλ Ναντού στην Ινδία, μέχρι το νησί Μανάρ, στη βορειοδυτική Σρι Λάνκα. Γεωλογικές μελέτες έχουν δείξει πως η ζώνη αυτή στο παρελθόν αποτελούσε μια ενιαία λωρίδα γης που ένωνε την Ινδία με τη Σρι Λάνκα.
Η πρώτη αναφορά στη Γέφυρα γίνεται στο έπος Ραμαγιάνα. Εκεί οφείλει και το όνομα Γέφυρα του Ράμα, καθώς, σύμφωνα με το έπος, η γέφυρα δημιουργήθηκε από τον στρατό πιθήκων του Ράμα, τους Βανάρα, για να φτάσει στην πόλη Λάνκα, όπου αναζητούσε την σύζυγό του Σίτα. Στη Δύση έγινε για πρώτη φορά γνωστή από το βιβλίο του Πέρση γεωγράφου Ιμπν Κορνταντμπέχ του 9ου αιώνα, Kitāb al Masālik w’al Mamālik (Βιβλίο των Οδών και των Βασιλείων). Από τη Γέφυρα έχει πάρει και το όνομά της η θάλασσα μεταξύ της Ινδίας και της Σρι Λάνκα, που ονομάζεται Sethusamudram (Θάλασσα της Γέφυρας). Η αναφορά της ως Γέφυρα του Αδάμ γίνεται από νεότερους χάρτες, των αρχών του 19ου αιώνα. Το όνομα προέρχεται από μια ισλαμική παράδοση που θέλει τον Αδάμ να χρησιμοποιεί το πέρασμα αυτό για να προσεγγίσει την περιοχή του ομώνυμου όρους Αδάμ, (ή Κορυφή του Αδάμ), στη Σρι Λάνκα, μετά την έξωσή του από τον Παράδεισο
200px|left|thumb|Χάρτης της περιοχής Το μικρό βάθος των νερών στην περιοχή, έκανε πάντα δύσκολη την πλεύση των μεγάλων πλοίων από εκείνο το σημείο. Τα πλοία αυτά πρέπει να ταξιδέψουν γύρω από τη Σρι Λάνκα. Το 2001, η κυβέρνηση της Ινδίας πρότεινε ένα σχέδιο πολλών εκατομμυρίων δολλαρίων για την κατασκευή ενός καναλιού σε όλη την περιοχή του κόλπου του Παλκ, το οποίο θα κόβει στα δύο τη Γέφυρα του Αδάμ. Ενάντια σε αυτό το σχέδιο έχουν υπάρξει πολλές αντιδράσεις, για θρησκευτικούς, οικονομικούς και περιβαλλοντολογικούς λόγους.
Η Γέφυρα του Αδάμ αποτελούσε στο παρελθόν τη μεγαλύτερη φυσική λωρίδα γης που συνέδεε δύο νησιά (κάτι που περιγράφεται από τον λατινικό όρο Tombolo). Διασπάστηκε σε μικρότερα μέρη μετά την άνοδο της θάλασσας κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν. Για τον διαχωρισμό αυτό έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες, που αφορούν δραστηριότητες του φλοιού, φυσικές καθιζήσεις ή την ύπαρξη μιας ακτογραμμής που συνέδεε την Ινδία με τη Σρι Λάνκα. Σύμφωνα με πρόσφατες χαρτογραφήσεις της περιοχής, που βασίζονται σε δορυφορικές φωτογραφίες, η Γέφυρα αποτελείται από 103 υφάλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ινδίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Σρι Λάνκα Κατηγορία:Ισθμοί
Σταμάτης Βελλίδης
Ο Σταμάτης Βελλίδης (Κορνοφωλιά Έβρου, 1928 - Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2021 ) ήταν στρατηγός εν αποστρατεία του ελληνικού Στρατού Ξηράς που διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ (1986 - 1989) και αρχηγός ΓΕΕΘΑ (1989 - 1990). Μετά την αποστρατεία του, έγινε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ). Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του υπουργού Εθνικής Άμυνας Γιάννη Χαραλαμπόπουλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1928 στο χωριό Κορνοφωλιά του νομού Έβρου, κοντά στο Σουφλί. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορα στρατιωτικά σχολεία, στη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Είναι επίσης πτυχιούχος της Σχολής Τεχνικών Αξιωματικών Μηχανικού (ΣΤΕΑΜΧ) και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών).
Υπηρέτησε ως επιτελής και διευθυντής επιτελικών γραφείων διάφορων Μονάδων και Σχηματισμών, καθώς και του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, διευθυντής της Διεύθυνσης Μελετών του ΓΕΣ, διευθυντής Δ΄ Κλάδου ΓΕΣ, διοικητής της ΧΙ Μεραρχίας Πεζικού, διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού και γενικός επιθεωρητής Στρατού.
Διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ από το Δεκέμβριο του 1986 ως τον Ιούλιο του 1989, και αρχηγός ΓΕΕΘΑ από τον Ιούλιο του 1989 ως τον Μάιο του 1990, οπότε αποστρατεύτηκε.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αρχηγός ΓΕΣ, κινητοποίησε αποτελεσματικά τον Στρατό Ξηράς κατά την κρίση του 1987 με την Τουρκία, έχοντας ως άμεσους συνεργάτες τον Α΄ υπαρχηγό ΓΕΣ και γενικό επιθεωρητή Στρατού αντιστράτηγο Μιλτιάδη Λάσκαρη, και τον διευθυντή Ειδικών Δυνάμεων υποστράτηγο Δημήτριο Λαυρεντάκη.
Το 1993 ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στον Έβρο, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Διετέλεσε στη συνέχεια πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ) από το 1993 ως το 1997.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
Βαγγέλης Περπινιάδης
Ο Βαγγέλης Περπινιάδης (Νίκαια Αττικής, 1 Σεπτεμβρίου 1927 - Χαϊδάρι, 12 Μαΐου 2003) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και μπουζουξής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νίκαια το 1927 - πατέρας του ήταν ο γνωστός ρεμπέτης Στελλάκης Περπινιάδης. Άρχισε να ψέλνει από μικρός στην Οσία Ξένη της Νίκαιας, θέλοντας να ακολουθήσει τον ιερατικό κλάδο, όμως γρήγορα τον κέρδισε το τραγούδι. Μαθητής ακόμα άρχισε να παίζει μπουζούκι και να τραγουδά. Το 1947 πρωτοεμφανίστηκε στη συναυλία ταλέντων του Μίμη Τραϊφόρου, ερμηνεύοντας δυο τραγούδια της Σοφίας Βέμπο. Η πρώτη του ηχογράφηση, το 1953, ήταν το τραγούδι "Σουρουπώνει" του Κώστα Καπλάνη, όπου τραγούδησε σαν δεύτερη φωνή κοντά στην Άννα Χρυσάφη. Το πρώτο δικό του τραγούδι που ηχογράφησε ήταν το "Κλάψτε με φίλοι κλάψτε με", τρία χρόνια αργότερα.
Η μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1960 με "Τα νέα της Αλεξάντρας", τραγούδι που ακούγεται μέχρι και τις μέρες μας. Το 1963 άρχισε τραγουδά με τη Ρία Νόρμα, με την οποία έκαναν έναν από τα δημοφιλέστερα ντουέτα της εποχής. Το 1966 τραγούδησαν έντεχνες συνθέσεις του Χρήστου Λεοντή, απ' τις οποίες έγιναν επιτυχία τα τραγούδια "Που να χωρέσει τ' όνειρο" και "Θα 'ρθει το βράδυ βροχερό".