cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινωνικό άγχος
Θεραπεία
Πέραν της ιατρικής βοήθειας, οι άνθρωποι που πάσχουν από κοινωνικό άγχος μπορούν να κάνουν διάφορα πράγματα από μόνοι τους για να διαχειριστούν τις καταστάσεις που τους αγχώνουν. Η συνειδητή διατήρηση της βλεμματικής επαφής με έναν περαστικό ή η προσφορά ενός κομπλιμέντου θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη ικανοτήτων αντιμετώπισης των κοινωνικών καταστάσεων αν και στην αρχή μπορεί να είναι δύσκολα ή οδυνηρά. Η αλλαγή της δίαιτας μπορεί επίσης να ωφελήσει· η κατανάλωση λιγότερης καφεΐνης μπορεί να βοηθήσει με μερικά απ' τα συμπτώματα, γιατί είναι διεγερτικό που αυξάνει τον ρυθμό της καρδιάς.
Φόβος για πιθανή επικοινωνία
Το κοινωνικό άγχος προκαλεί φόβο για πιθανή μελλοντική επαφή ο οποίος μπορεί να περιγραφεί ως ένα "εσωτερικό συναίσθημα δυσφορίας" και προκαλεί αναποτελεσματική επικοινωνία στη διάρκεια μιας κοινωνικής ή δημόσιας περίστασης. "Ο φόβος για προσδοκούμενη επικοινωνία είναι ο φόβος ή το άγχος που έχει να κάνει είτε με αληθινή είτε με αναμενόμενη επικοινωνία με ένα άλλο πρόσωπο". Οι άνθρωποι με αυτισμό έχουν επίσης επικοινωνιακά προβλήματα. Όμως, το κοινωνικό άγχος και ο αυτισμός είναι πολύ διαφορετικά. Οι πρώτοι ερευνητές της επικοινωνίας περιέγραψαν τις σωματικές αισθήσεις που νιώθουμε όταν δίνουμε μια δημόσια ομιλία ως "βαθιά δυσφορία"· οι ασθενείς με κοινωνικό άγχος τυπικά εμφανίζουν αμηχανία, επιθέσεις πανικού με υπερένταση και αυτοσυναίσθηση η οποία βλάπτει τον λόγο τους. Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη απ' τους Robin and Mills, τα παιδιά με κοινωνικό άγχος εμφανίζουν προβλήματα στην κοινωνική αντίληψη της οπτικής γωνίας των άλλων, έχουν λιγότερες δεξιότητες στην επίλυση προβλημάτων και χρησιμοποιούν λιγότερο διαπροσωπικές λύσεις. Αυτό θίγει ένα πρόβλημα των ανθρώπων με κοινωνικό άγχος, το να ζητούν βοήθεια για τα προβλήματά τους. Τα αισθήματα αμηχανίας, κατωτερότητας και ντροπής που προκαλούνται απ 'το κοινωνικό άγχος τους αποτρέπουν από την αναζήτηση βοήθειας. Το κοινωνικό άγχος μπορεί να επιφέρει διάφορα προβλήματα στην διαδικασία εκμάθησης της γλώσσας. Ένας αγχωμένος μαθητής τείνει να αποφεύγει να απαντάει σε ερωτήσεις και δεν συμμετέχει στην τάξη, γιατί νιώθει ότι αν απαντήσει, μπορεί να πει το λάθος πράγμα με λάθος τρόπο και να γελοιοποιηθεί.
Ο φόβος για μελλοντική επικοινωνία αυξάνεται όταν ο συνεργάτης είναι άγνωστος,. Αντίθετα, ο φόβος μειώνεται αν κάποιος είναι εξωστρεφής, έχει καλό αυτοέλεγχο, υψηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης και είναι πρόθυμος να αποκαλύψει πληροφορίες για τον εαυτό του. Όλα αυτά βοηθούν να μειωθεί ο φόβος της προσδοκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαταραχές άγχους
Τα χέρια πάνω από την πόλη
Τα Χέρια πάνω από την Πόλη (Ιταλικά: Le mani sulla città) είναι μια δραματική πολιτική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1963 σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι και σενάριο των Φρανσίσκο Ρόσι, Ραφαέλε Λα Κάπρια και Έντσο Φορσέλλα. Πρωταγωνιστούν οι Ροντ Στάιγκερ, Σάλβο Ραντόνε και Γκουίντο Αλμπέρτι.
Η ταινία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1963.
Πλοκή
Νάπολη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά της πόλης καταρρέει μια παλιά πολυκατοικία, λόγω των εργασιών στο γειτονικό εργοτάξιο, με αποτέλεσμα να υπάρξουν νεκροί και τραυματίες. Υπεύθυνος αυτής της καταστροφής θεωρείται ο εργολάβος Εντοάρντο Νοτόλα, δημοτικός σύμβουλος της δεξιάς παράταξης που διοικεί την πόλη. Αρχίζουν οι δικαστικές έρευνες στις οποίες εμπλέκεται άμεσα ο Νοτόλα, για να διαπιστωθούν οι αιτίες και να αποδοθούν οι ευθύνες, όμως τα έγγραφα και οι τυπικές διαδικασίες που τον αφορούν αποδεικνύονται όλα σύννομα και τελικά κανείς δεν διώκεται. Καθώς το όνομα του εργολάβου έχει «λερωθεί», το κόμμα στο οποίο ανήκει, τον αποσύρει από τη λίστα των επερχόμενων εκλογών. Όμως ο Νοτόλα αποδεικνύεται ότι είναι ένας αδίστακτος επιχειρηματίας που δεν θέλει να χάσει την εξουσία και τα προνόμια που του παρέχει η θέση του στο Δήμο και χρησιμοποιεί όσα μέσα διαθέτει, θεμιτά και αθέμιτα, για να επανεκλεγεί. Αλλάζοντας πολιτικό κόμμα, μετακινούμενος πολιτικά στο κέντρο, όχι μόνον θα καταφέρει να επανεκλεγεί, αλλά θα παραμείνει και στη θέση εξουσίας που κατείχε, συνεχίζοντας να κερδοσκοπεί στο τομέα των οικοδομών με την κατασκευαστική του εταιρεία.
Κριτικές
Ο ιστότοπος Time Out σημειώνει στη κριτική του για την ταινία:
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 89%, με βάση 65 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νάπολη Κατηγορία:Ιταλικές πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1831)
Τους μήνες που ακολούθησαν την δολοφονία του Καποδίστρια, και εν όψει των διαδικασιών για την σύγκληση της Ε΄ Εθνοσυνέλευσης,  «το Άργος, (ο τόπος που είχε οριστεί να συγκληθεί η Εθνοσυνέλευση) επαράσταινε μάλλον στρατόπεδον παρά τόπον Εθνικής Συνελεύσεως».
Η αντιπολίτευση στον Καποδίστρια, κέντρο της οποίας ήταν η Ύδρα, έστειλε αρχές Οκτωβρίου στο Ναύπλιο επιτροπή (η επιτροπή απαρτιζόταν από τον Ανδρέα Μιαούλη, τον Θρασύβουλο ΖαΊμη και τον Σπυρίδωνα Τρικούπη) προκειμένου να συνεννοηθεί με την Γερουσία για την διάδοχη κατάσταση.
Η Γερουσία όμως και πίσω από αυτήν ο Αυγουστίνος Καποδίστριας που ουσιαστικά έλεγχε την Γερουσία και ήταν ο αρχηγός του Καποδιστριακού κόμματος, την απέπεμψε, με αποτέλεσμα να οξυνθούν τα πνεύματα ακόμα περισσότερο, και η εκλογή των πληρεξουσίων που θα λάμβαναν μέρος στην Εθνοσυνέλευση, να μετατραπεί σε πολιτική διαμάχη, για το ποια πλευρά θα κυριαρχήσει. Η Εθνοσυνέλευση - με τα στρατεύματα των δυο παρατάξεων (Συνταγματικοί και Καποδιστριακοί) να είναι έτοιμα να ανοίξουν πυρ - άρχισε τις εργασίες της στις 8 Δεκεμβρίου 1831 στον χώρο του Ι. Ν. της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Άργους. Την ίδια ημέρα, με το Β' Ψήφισμά της, ανακοινώνει την παύση των δυο μελών της Διοικητικής Επιτροπής και την μεταβίβαση των εκτελεστικών (νομοτελεστικών, όπως λεγόταν τότε) εξουσιών σε μονομελές όργανο, τον «Πρόεδρο της Κυβερνήσεως», Αυγουστίνο Καποδίστρια.
Αμέσως μετά την έκδοση αυτού του ψηφίσματος, άρχισαν οι εχθροπραξίες. Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο Νικόλαος Κασομούλης : ''«Ούτε από την Τριπολιτσάν (ότε διεδόθη τω 1825 η είδηση της αφίξεως του Ιμβραήμ πασά) δεν έφευγεν ούτως ο κόσμος· από τον φόβον, άγεληδον τρέχοντες εις τας πεδιάδας παρίστανον το ελεεινότερον θέαμα. Πληρεξούσιοι με τα παπούτσια εις τα χέρια άλλος εδώθεν άλλος εκείθεν φεύγοντες και ούτοι, έως το εσπέρας δεν εμεινεν κανένας, έκτος των έμπολέμων»'' Σε λίγες μέρες η παράταξη των Συνταγματικών, με τον Ιωάννη Κωλέττη επικεφαλής, αναχώρησε από τον Ναύπλιο, με προορισμό την Κόρινθο, όπου και συνέστησε δική της κυβέρνηση, την «Κυβέρνηση της Περαχώρας».
Παραπομπές
1831 Κατηγορία:1831
Πλατεία του Αγίου Πέτρου
thumb|upright=1.35|Η Πλατεία του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό Η Πλατεία του Αγίου Πέτρου (ιταλ. Piazza San Pietro, λατιν. Forum Sancti Petri) είναι μία μεγάλη πλατεία που βρίσκεται ακριβώς μπροστά από τον επιβλητικό ομώνυμο ναό, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, το ανεξάρτητο παπικό κράτος μέσα στην πόλη της Ρώμης.
Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται ένας αιγυπτιακός οβελίσκος που υψώθηκε στη σημερινή του θέση το 1586. Ο Ιταλός αρχιτέκτονας και γλύπτης Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι σχεδίασε την πλατεία σχεδόν εκατό χρόνια αργότερα, μαζί με τις πλατιές κιονοστοιχίες που πλαισιώνουν την πλατεία και αποτελούνται από συνολικά 284 κίονες τοσκανικού ρυθμού (Ρόμπερτ Φυρνώ - Τζόρνταν, Ιστορία της Αρχιτεκτονικής, σ. 266) και ύψους 15 μέτρων, σε τετραπλή σειρά, οι οποίες αγκαλιάζουν τους επισκέπτες συμβολίζοντας τις αγκάλες της Μητέρας Εκκλησίας. Υπάρχει επίσης ένα γρανιτένιο σιντριβάνι του Μπερνίνι, εργο του 1675, και συμμετρικά ως προς αυτό ένα άλλο συντριβάνι, σχεδιασμένο από τον Κάρλο Μαντέρνο το 1613. Στην πλατεία εγκαταστάθηκε το 2019 το γλυπτό Angels Unawares, αφιερωμένο στους ανά τον κόσμο μετανάστες και πρόσφυγες, με πρωτοβουλία του Πάπα Φραγκίσκου.
Η Πλατεία του Αγίου Πέτρου έχει μέγιστο πλάτος 240 μέτρων, ενώ το μέγιστο μήκος της φτάνει τα 340 μέτρα.
Ιστορία
Ο ανοικτός χώρος μπροστά στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου αναδιαμορφώθηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι από το 1656 ως το 1667, υπό την καθοδήγηση του Πάπα Αλέξανδρο Ζ΄, ως ένα κατάλληλο προαύλιο του ναού, σχεδιασμένο «έτσι ώστε ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός ανθρώπων να μπορούν να δουν τον Πάπα να δίνει την ευλογία του, είτε από το μέσο της προσόψεως του ναού, είτε από ένα παράθυρο του Ανακτόρου του Βατικανού» (Norwich 1975, σελ. 175). Ο Μπερνίνι προηγουμένως είχε εργασθεί στο εσωτερικό της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου επί δεκαετίες. Για να περικλείσει τον χώρο μπροστά στον ναό, προτίμησε μία κιονοστοιχία σε τοσκανικό ρυθμό, τον απλούστερο στο κλασικό «λεξιλόγιο», έτσι ώστε να αποφύγει τον ανταγωνισμό με την ανακτορική πρόσοψη του Κάρλο Μαντέρνο, αλλά εφάρμοσε το σχέδιο σε μία χωρίς προηγούμενο κολοσσιαία κλίμακα, προκειμένου να περικλείσει όλο τον χώρο και να δημιουργήσει μία αίσθηση δέους.
Υπήρχαν πολλοί περιορισμοί από προϋπάρχουσες δομές. Οι ογκώδεις επεκτάσεις του Ανακτόρου του Βατικανού συμπίεζαν τον χώρο στα δεξιά της προσόψεως του ναού: οι δομές αυτές έπρεπε να κρυφθούν χωρίς να εμποδίζουν τη θέα από και προς τα παπικά διαμερίσματα του ανακτόρου. Προϋπήρχαν επίσης ο οβελίσκος και το γρανιτένιο συντριβάνι του Μαντέρνο στη μία πλευρά. Ο Μπερνίνι κατέστησε το συντριβάνι τη μία από τις εστίες του ovato tondo, δηλαδή του προσεγγιστικά ελλειψοειδούς-ωοειδούς σχήματος της κεντρικής πλατείας.
Οι κιονοστοιχίες
thumb|Οι κιονοστοιχίες της Πλατείας του Αγίου Πέτρου Οι τεράστιες τοσκανικές κιονοστοιχίες αποτελούνται από 248 κίονες και 88 πίλαστρα, με 140 αγάλματα αγίων να διακοσμούν το επιστέγασμα, και τον θυρεό του Πάπα Αλεξάνδρου Ζ΄. Πλαισιώνουν το τραπεζοειδές προαύλιο της βασιλικής και το πλάτους 240 μέτρων ελλειψοειδές τμήμα της πλατείας. Οι κιονοστοιχίες καθορίζουν τα όρια της Πλατείας του Αγίου Πέτρου. Το ελλειψοειδές κέντρο της πλατείας, που δημιουργεί αντίθεση με το τραπεζοειδές, περιβάλλει τον επισκέπτη με «τις αγκάλες της Μητρός Εκκλησίας», κατά την έκφραση του ίδιου του Μπερνίνι. Στη νότια πλευρά της πλατείας οι κιονοστοιχίες ορίζουν και «επισημοποιούν» τον χώρο, με τους Κήπους Μπαρμπερίνι να υψώνουν ακόμα έναν ορίζοντα πεύκων. Στη βόρεια πλευρά η κιονοστοιχία σποκρύπτει διάφορες κτηριακές δομές του Βατικανού, με μόνο τους ανώτερους ορόφους του Ανακτόρου του Βατικανού να φαίνονται από την πλατεία.
Ο οβελίσκος
Στο κέντρο της πλατείας ορθώνεται ένας αιγυπτιακός οβελίσκος από κόκκινο γρανίτη με ύψος 25,36 μέτρα. Υποστηρίζεται από μπρούτζινους λέοντες και με τον θυρεό της οικογένειας Chigi και τον σταυρό στην κορυφή το σύνολο φθάνει σε ύψος τα 41 μέτρα. Ο οβελίσκος αυτός είναι πανάρχαιος: υψώθηκε αρχικώς στην Ηλιούπολιν της Αιγύπτου από έναν άγνωστο φαραώ της 5ης Δυναστείας (περ. 2494 – 2345 π.Χ.). Κατά τους 44 αιώνες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα μετακινήθηκε με επιτυχία τρεις φορές.
thumb|Ο οβελίσκος της Πλατείας του Αγίου Πέτρου Ο Αυτοκράτορας Αύγουστος (περ. 63 π.Χ. – 14 μ.Χ.) διέταξε τη μεταφορά του οβελίσκου στην Ιουλιανή Αγορά (φόρουμ) της Αλεξανδρείας, όπου παρέμεινε μέχρι το 37 μ.Χ., οπότε ο Καλιγούλας κατεδάφισε την Αγορά και μετέφερε τον οβελίσκο στη Ρώμη. Διέταξε και τοποθετήθηκε στο Ιπποδρόμιο του Νέρωνα, στο οποίο μαρτύρησε ο Απόστολος Πέτρος. Τέλος, μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση το 1586 από τον αρχιτέκτονα και μηχανικό Ντομένικο Φοντάνα με εντολή του Πάπα Σίξτου Ε΄. Το μηχανικό αυτό επίτευγμα για την εποχή (ο οβελίσκος ζυγίζει 322 τόνους) απαθανατίσθηκε σε μία σειρά χαρακτικών. Ο οβελίσκος του Βατικανού είναι ο μοναδικός στη Ρώμη που δεν γκρεμίστηκε από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Λεγόταν (θρύλος του Μεσαίωνα) ότι στη βάση ή στην επίχρυση σφαίρα στην κορυφή του οβελίσκου υπήρχε στάχτη του Καίσαρα, ενώ στην κορυφή του λέγεται ότι βρίσκονται κομμάτια από τον Τίμιο Σταυρό.
Πλακόστρωση
Η πλακόστρωση διακοσμείται από ακτινωτές γραμμές, που διασπούν τη μονοτονία της. Το 1817 τοποθετήθηκαν στρογγυλοί λίθοι που σημειώνουν το άκρο της σκιάς του οβελίσκου το μεσημέρι όταν ο ήλιος εισερχόταν στο κάθε ζώδιο, μετατρέποντας έτσι τον οβελίσκο στον γνώμονα ενός γιγαντιαίου ηλιακού ρολογιού. Κάτω είναι μία άποψη της Πλατείας του Αγίου Πέτρου όπως φαίνεται από τον τρούλο του ναού.
center|thumb|755px| Η θέα της Πλατείας και της Ρώμης από τον τρούλο της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου (Ιούνιος 2007)
Μαργαρίτα Ντάγκλας
Η Μαργαρίτα Ντάγκλας, κόμισσα του Λέννοξ (Margaret Douglas, 8 Οκτωβρίου 1515 - 7 Μαρτίου 1578) ήταν κόρη της βασίλισσας της Σκωτίας Μαργαρίτα Τυδώρ από τον δεύτερο γάμο της με τον Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας, 6ο κόμη του Άνγκους. Στην νεότητα της ήταν ευνοούμενη του θείου της Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας αλλά προκάλεσε δυο φορές την οργή του Άγγλου βασιλιά. Την πρώτη φορά λόγω της παράνομης σχέσης της με τον λόρδο Τόμας Χάουαρντ που πέθανε στον Πύργο του Λονδίνου (1537), την δεύτερη με τον ανιψιό του Τόμας Κάρολο Χάουαρντ τον αδελφό της συζύγου του Ερρίκου Η΄ Αικατερίνης Χάουαρντ (1540). Η Μαργαρίτα Ντάγκλας παντρεύτηκε στις 6 Ιουλίου 1544 τον Ματθαίο Στιούαρτ, 4ο κόμη του Λέννοξ έναν σημαντικό Σκωτσέζο ευγενή από τον Οίκο των Στιούαρτ. Ο γιος τους Ερρίκος Στιούαρτ, 1ος δούκας του Όλμπανυ θα παντρευτεί την Μαρία Α΄ της Σκωτίας και θα είναι ο πατέρας του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας του πρώτου βασιλιά που θα ενώσει τα στέμματα των δυο χωρών.
Πρώτα χρόνια
Η Μαργαρίτα γεννήθηκε στο κάστρο του Αρμπότλ στην Νορθουμβρία, η μητέρα της δραπέτευσε από την Σκωτία όταν ο πατέρας της αντιμετώπιζε δυσκολίες στην χώρα. Ο Άνγκους απειλήθηκε από τον Ιάκωβο Ε΄ της Σκωτίας τον Οκτώβριο του 1528 και έστειλε την Μαργαρίτα να διασχίσει τον ποταμό Τουίντ για να καταλήξει στο Αγγλικό κάστρο του Νόρχαμ. Μετά από μια στάση στο κάστρο του Μπέργουικ ενώθηκε με την νοσοκόμα της Ιζομπέλ Χοππάρ και κατέληξε στο νοικοκυριό του νονού της καρδιναλίου Τόμας Ουόλσεϊ (1473 - 1530). Μετά τον θάνατο του Ουόλσεϊ (1530) η Μαργαρίτα προσκλήθηκε στα βασιλικά ανάκτορα του Μπωλιέ που ήταν η κατοικία της πριγκίπισσας Μαρίας. Λόγω της μεγάλης συγγένειας που είχε με το Αγγλικό στέμμα η Μαρία ανατράφηκε κρυφά στην Αγγλική αυλή και είχε στενές σχέσεις με την ξαδέλφη της Μαρία Α΄ της Αγγλίας, η φιλία θα τις ακολουθήσει μέχρι το τέλος. Τα Χριστούγεννα του 1530, 1531, 1532 στα ανάκτορα του Γκρίνουιτς ο Ερρίκος Η΄ έδωσε στην Μαργαρίτα το ποσό των 10 μάρκων. Όταν εγκαταστάθηκε η αυλή της Άννας Μπολέυν η Μαργαρίτα διορίστηκε "κυρία σε αναμονή", συνάντησε τον Τόμας Χάουαρντ και ξεκίνησε η παράνομη σχέση τους. Ο Τόμας Χάουαρντ ήταν γιος του Τόμας Χάουαρντ, 2ου δούκα του Νόρφολκ και της δεύτερης συζύγου του Αγνής Τίλνει.
Στα τέλη του 1535 ο Τόμας και η Μαργαρίτα έπεσαν σε σφοδρό έρωτα και αρραβωνιάστηκαν μυστικά. Ο Ερρίκος Η΄ στράφηκε τον Μάιο του 1536 εναντίον της Άννας Μπολέυν, στις αρχές του Ιουλίου όταν έμαθε την παράνομη σχέση της Μαργαρίτας με τον Χάουαρντ εξοργίστηκε. Ο Ερρίκος Η΄ κήρυξε τις κόρες του Μαρία και Ελισάβετ νόθες αφήνοντας την Μαργαρίτα πολύ ψηλά στην σειρά διαδοχής αλλά ήταν πολιτικά εξοργιστικό να προχωρήσει σε γάμο με έναν ισχυρό ευγενή συγγενή της πρώην βασίλισσας. Το Κοινοβούλιο στις 18 Ιουλίου 1536 καταδίκασε σε θάνατο τον Τόμας Χάουαρντ και απαγόρευσε τον γάμο οποιουδήποτε μέλους της βασιλικής οικογένειας χωρίς την άδεια του βασιλιά. Ο Τόμας δεν εκτελέστηκε παρέμεινε αιχμάλωτος στον Πύργο αφού αναγκάστηκε να διακόψει την σχέση του με την Μαργαρίτα, πέθανε εκεί στις 31 Οκτωβρίου 1537. Η Μαργαρίτα αρρώστησε στον Πύργο του Λονδίνου και ο βασιλιάς της έδωσε την άδεια να πάει στο κάστρο της Σιών υπό την επίβλεψη των ηγουμένων, ελευθερώθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1537.
Γάμος με τον Ματθαίο Στιούαρτ
thumb|right|250px|Ο τάφος της Μαργαρίτας Ντάγκλας Το 1539 η Μαρία και η δούκισσα του Ρίτσμοντ προσκλήθηκαν να χαιρετήσουν την σύζυγο του Ερρίκου Η΄ Άννα της Κλέβης στα ανάκτορα του Γκρίνουϊτς και να την μεταφέρουν στον βασιλιά αλλά ο Ερρίκος το αρνήθηκε και προτίμησε να την συναντήσει στο Ρότσεστερ. Η Μαργαρίτα για δεύτερη φορά προκάλεσε την οργή του βασιλιά (1540) με νέα παράνομη σχέση με τον Κάρολο Χάουαρντ ετεροθαλή ανιψιό του προηγούμενου ερωμένου της Τόμας και αδελφό της πέμπτης συζύγου του Ερρίκου Η΄ Αικατερίνης Χάουαρντ. Η Μαργαρίτα ήταν μια από τις μάρτυρες του τελευταίου γάμου του Ερρίκου Η΄ με την Αικατερίνη Παρ στην αυλή του Χάμπτον (1543) έγινε μια από τις συνοδούς της. Η Κατερίνα και η Μαργαρίτα ήταν συνδεδεμένες με στενή φιλία και ήταν μαζί στην αυλή από την δεκαετία του 1520. Η Μαργαρίτα Στιούαρτ παντρεύτηκε τον εξόριστο Σκωτσέζο ευγενή Ματθαίο Στιούαρτ, 4ο κόμη του Λέννοξ που έγινε αργότερα αντιβασιλιάς της Σκωτίας (1570 - 1571). Από τον γάμο επέζησαν δυο γιοι : ο λόρδος του Ντάρνλεϊ που παντρεύτηκε την βασίλισσα της Σκωτίας Μαρία, κόρη του Ιακώβου Ε΄ και ο Κάρολος Στιούαρτ, 1ος κόμης του Λέννοξ που παντρεύτηκε (1574) την Ελισάβετ Κάβεντις κόρη του Σερ Γουίλιαμ Κάβεντις και της Μπες του Χάρντγουικ. Τα εγγόνια της Μαργαρίτας και του Ματθαίου ήταν ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας και η Λαίδη Άρμπελλα Στιούαρτ.
Τον Ιούνιο του 1548 στην διάρκεια του πολέμου η Μαργαρίτα δέχτηκε γράμμα από τον πατέρα της ότι ο ετεροθαλής αδελφός της Τζωρτζ Ντάγκλας και άλλα μέλη της οικογένειας αιχμαλωτίστηκαν στα ανάκτορα του Νταλκέιθ. Ο Άνγκους είχε την ελπίδα ότι η κόρη του και ο σύζυγος της θα μεσολαβήσουν για να έχουν ευνοϊκή μεταχείριση οι αιχμάλωτοι, ο κόμης του Λέννοξ μεταβίβασε το γράμμα στον δούκα του Σόμερσετ προκειμένου να παραχωρήσει την απαιτούμενη βοήθεια. Η Μαργαρίτα έγραψε γράμμα στον πατέρα της τον Μάρτιο του 1549 και παραπονέθηκε ότι ο σύζυγος της απέφευγε να την συναντήσει, του ζητούσε να μεσολαβήσει σε μια πιο ειλικρινή σχέση μεταξύ τους. Την εποχή της Μαρίας Α΄ της Αγγλίας η Λαίδη Μαργαρίτα είχε δωμάτια στο παλάτι του Ουεστμίνστερ, τον Νοέμβριο του 1533 η βασίλισσα είπε στον πρέσβη της Σιμόν Ρενάρντ (1513 - 1573) ότι η Μαργαρίτα θα ήταν μια καλή επιλογή για να την διαδεχτεί. Η Μαργαρίτα θρήνησε έντονα την Μαρία στην ταφική της πομπή τον Δεκέμβριο του 1558. Με την άνοδο στον θρόνο της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας η Μαργαρίτα μετακινήθηκε στο Γιορκσάιρ μετατρέποντας την οικία της σε Καθολικό κέντρο, αργότερα πάντρεψε τον μεγαλύτερο γιο της με την Μαρία της Σκωτίας αποκτώντας δικαιώματα στον Αγγλικό θρόνο. Η βασίλισσα Ελισάβετ έντονα δυσαρεστημένη από τον γάμο έστειλε την Μαργαρίτα στον Πύργο του Λονδίνου (1566) αλλά μετά τον φόνο του Ντάρνλεϊ ελευθερώθηκε (1567). Η Μαρία αρχικά αποκήρυξε την νύφη της Μαρία της Σκωτίας αλλά αργότερα συμφιλιώθηκε μαζί της, ο σύζυγος της έγινε αντιβασιλιάς της Σκωτίας αλλά δολοφονήθηκε (1571). Το 1574 προκάλεσε ξανά την οργή της Ελισάβετ όταν αποφάσισε να παντρέψει τον μικρότερο γιο της Κάρολο με την Ελισάβετ Κάβεντις θετή κόρη του κόμη του Σρούσμπερυ, αιχμαλωτίστηκε ξανά στον Πύργο του Λονδίνου αλλά συγχωρέθηκε με τον θανάτου του Καρόλου (1576). Η πολιτική της Μαργαρίτας είχε σημαντική συμβολή στην άνοδο του εγγονού της αργότερα στον θρόνο της Αγγλίας.
Θάνατος
Μετά τον πρόωρο θάνατο του μικρότερου γιου της ζήτησε την βοήθεια από την εγγονή της Άρμπελλα αλλά δεν έζησε ακόμα πολύ. Λίγες μέρες πριν τον θάνατο της είχε έναν δείπνο με τον Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ο Κόμη του Λέστερ, κυκλοφόρησαν φήμες ότι δηλητηριάστηκε αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις. Η Μαργαρίτα πέθανε πολύ χρεωμένη αλλά η κηδεία της με εντολή της Ελισάβετ ήταν πλούσια, τάφηκε μαζί με τον γιο της Κάρολο στην νότια πλευρά του παρεκκλησίου του Ερρίκου Ζ΄. Ο εγγονός της οικοδόμησε στην θέση του τάφου της μνημείο, ανέθεσε την κατασκευή του στον πρώην υπηρέτη του Τόμας Φόουλερ. Το ομοίωμα της κατασκευάστηκε από αλάβαστρο, φορά ένα Γαλλικό καπέλο και έναν κόκκινο μανδύα πάνω από ένα φόρεμα σε μπλε και χρυσό. Το "κόσμημα του Λέννοξ" είναι το πιο διάσημο αριστούργημα που κατασκευάστηκε από την Μαργαρίτα την δεκαετία του 1570 αλλά η ακριβής ημερομηνία της κατασκευής είναι άγνωστη και θέμα αμφισβητήσεων. Το κόσμημα έφερε η απόγονος της Βασίλισσα Βικτώρια στην συλλογή της, θεωρείται "ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της βασιλικής συλλογής" και βρίσκεται στα ανάκτορα του Χόλυρουντ.
Τέχνη
Η Μαργαρίτα έμεινε γνωστή σε πολλά ποιήματα που περιγράφουν τις σχέσεις της με τον ερωμένο της Τόμας Χόουαρντ, τις στενές της φίλες Μαρί Σέλτον και δούκισσα του Ρίτσμοντ, τον Ερρίκο του Χάουαρντ, κόμη του Σάρρεϋ και τον Τόμας Ουάιατ. Είναι πρωταγωνίστρια στην σειρά της Ντόροθυ Ντάννεττ (1923 - 2001) "Τα χρονικά του Λίμοντ", εμφανίζεται και σε δυο μυθιστορήματα της Φιλίπα Γκρέγκορι (γεν. 1954) : "Το άλλο κορίτσι του Μπολέυν" και "η κληρονομιά του Μπολέυν".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ
Ανταρκτική
Η Ανταρκτική είναι η νοτιότερη ήπειρος της Γης στην οποία βρίσκεται ο γεωγραφικός Νότιος Πόλος. Βρίσκεται στην Ανταρκτική περιοχή του Νοτίου Ημισφαιρίου, σχεδόν εξ ολοκλήρου νοτίως του Ανταρκτικού Κύκλου, και περιβάλλεται από τον Νότιο ωκεανό. Με έκταση 14,0 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ήπειρος του πλανήτη μετά την Ασία, την Αφρική, τη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική. Για σύγκριση, η Ανταρκτική έχει το διπλάσιο μέγεθος της Αυστραλίας. Περίπου το 98% της επιφάνειας της Ανταρκτικής είναι καλυμμένη από πάγο, με μέσο πάχος τουλάχιστον 1,9 χιλιόμετρα.
Η Ανταρκτική είναι, κατά μέσο όρο, η πιο κρύα, η ξηρότερη, και η πιο ανεμώδης ήπειρος, ενώ έχει και το υψηλότερο μέσο υψόμετρο από όλες τις άλλες ηπείρους. Η Ανταρκτική θεωρείται έρημος, με ετήσιες κατακρημνίσεις μόλις 200mm κατά μήκος των ακτών, και πολύ λιγότερο στην ενδοχώρα. Η θερμοκρασία στην Ανταρκτική έχει φτάσει έως -93,2 °C. Δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι, κατοικούν όμως από 1.000 έως 5.000 άνθρωποι σε όλη τη διάρκεια του χρόνου σε ερευνητικούς σταθμούς που υπάρχουν διάσπαρτοι στην ήπειρο. Μόνο προσαρμοσμένοι στο κρύο οργανισμοί μπορούν να ζήσουν στην Ανταρκτική, μεταξύ των οποίων πολλά είδη φυκών, ζώων (για παράδειγμα ακάρεα, νηματώδη, πιγκουίνοι, φώκιες και βραδύπορα), βακτήρια, μύκητες, φυτά και πρώτιστα. Η βλάστηση, όπου εμφανίζεται, είναι τύπου τούνδρας.
Η πρώτη επιβεβαιωμένη θέαση της ηπείρου είναι κοινώς αποδεκτό ότι συνέβη το 1820 από τη ρωσική αποστολή του Φάμπιαν Γκότλιμπ φον Μπέλινγκσχαουζεν και του Μιχαήλ Λαζάρεφ στο Βοστόκ και το Μίρνι, αν και υπήρχαν μύθοι και υποθέσεις για μία Terra Australis («Νότια Γη») από την αρχαιότητα. Η ήπειρος ωστόσο έμεινε εν γένει παραμελημένη για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα, εξαιτίας του εχθρικού περιβάλλοντος, της έλλειψης πόρων και της απομόνωσης. Η Συνθήκη της Ανταρκτικής υπογράφηκε το 1959 από 12 κράτη, και μέχρι τώρα την έχουν υπογράψει 53. Η συνθήκη απαγορεύει στρατιωτικές δραστηριότητες και εξόρυξη ορυκτών, πυρηνικές εκρήξεις και διάθεση πυρηνικών αποβλήτων, ενώ υποστηρίζει την επιστημονική έρευνα και προστατεύει την οικοζώνη της ηπείρου. Συνεχιζόμενα πειράματα διεξάγονται από πάνω από 4.000 επιστήμονες από διάφορες χώρες.
Ετυμολογία
Η πρώτη επίσημη χρήση του ονόματος «Ανταρκτική» ως όνομα για την ήπειρο τη δεκαετία του 1890 αποδίδεται στον Βρετανό χαρτογράφο Τζον Τζορτζ Μπαρτόλομιου. Το όνομα Ανταρκτική (Antarctica, όπως χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη του εμφάνιση) προέρχεται από την ελληνική σύνθετη λέξη ανταρκτική, θηλυκό του ανταρκτικός, που σημαίνει «αντίθετα από τον Αρκτικό».
Ιστορία εξερεύνησης
Η πίστη για την ύπαρξη μιας Terra Australis, μιας τεράστιας ηπείρου στον άπω νότο της υδρογείου ώστε να «εξισορροπεί» τις βόρειες ηπείρους της Ευρώπης, της Ασίας και της Βορείου Αμερικής, υπάρχει από τα χρόνια του Πτολεμαίου (1ος αιώνας μ.Χ.), ο οποίος πρότεινε την ιδέα προκειμένου να διατηρηθεί η συμμετρία όλων των γνωστών μαζών γης του κόσμου. Ακόμη και στα τέλη του 17ου αιώνα, και αφού είχε διαπιστωθεί ότι η Νότια Αμερική και η Αυστραλία δεν ήταν τμήματα της θρυλούμενης «Ανταρκτικής», οι γεωγράφοι πίστευαν ότι η ήπειρος ήταν πολύ μεγαλύτερη από το πραγματικό της μέγεθος.
Οι ευρωπαϊκοί χάρτες εξακολουθούσαν να δείχνουν αυτή την υποθετική γη μέχρι που τα πλοία του Τζέιμς Κουκ, HMS Resolution και Adventure διέσχισαν τον Ανταρκτικό Κύκλο στις 17 Ιανουαρίου του 1773, τον Δεκέμβριο του 1773 και ξανά τον Ιανουάριο του 1774. Ο Κουκ έφτασε σε απόσταση 121 χλμ. από τις ακτές τις Ανταρκτικής, πριν οπισθοχωρήσει ενόψει του πάγου τον Ιανουάριο του 1773. Η πρώτη επιβεβαιωμένη θέαση της Ανταρκτικής μπορεί να εντοπιστεί στα πληρώματα τριών διαφορετικών πλοίων. Σύμφωνα με διάφορους οργανισμούς (το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF) των ΗΠΑ, τη NASA, το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Ντιέγκο, και άλλες πηγές), πλοία τριών καπετάνιων αντίκρισαν την Ανταρκτική το 1820: του Φάμπιαν Γκότλιμπ φον Μπέλινγκσχαουζεν (εσθονικής καταγωγής πλοίαρχος του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Ναυτικού), του Έντουαρντ Μπράνσφιλντ (ιρλανδικής καταγωγής πλοίαρχος του Βασιλικού Ναυτικού) και του Ναθάνιελ Πάλμερ (αμερικανός κυνηγός φώκιας από το Στόνινγκτον του Κονέκτικατ). Ο φον Μπέλινγκσχαουζεν είδε την Ανταρκτική στις 27 Ιανουαρίου 1820, τρεις μέρες πριν αντικρίσει γη ο Μπράνσφιλντ, και δέκα μήνες πριν τη δει ο Πάλμερ, τον Νοέμβριο του 1820. Εκείνη την ημέρα η αποστολή της οποίας ηγούνταν ο φον Μπέλινγκσχαουζεν και ο Μιχαήλ Λαζάρεφ στα πλοία Βοστόκ και Μίρνι έφτασε σε απόσταση 32 χλμ. από την ηπειρωτική χώρα της Ανταρκτικής και αντίκρισε πεδία πάγου. Η πρώτη καταγεγραμμένη απόβαση στην ηπειρωτική Ανταρκτική έγινε από τον Αμερικανό κυνηγό φώκιας Τζον Ντέιβις στη Δυτική Ανταρκτική στις 7 Φεβρουαρίου 1821, αν και κάποιοι ιστορικοί το αμφισβητούν.
Στις 22 Ιανουαρίου 1840, δύο μέρες μετά την ανακάλυψη της ακτής δυτικά των Νήσων Μπάλενι, κάποια μέλη του πληρώματος της αποστολής του 1837-1840 του Ζυλ Ντυμόν ντ' Ουρβίλ αποβιβάστηκαν στην υψηλότερη νησίδα μιας συστάδας βραχονησίδων περίπου 4 χλμ. από το Ακρωτήριο Γκεοντεζί (Geodesie, γαιωδαισία) στην ακτή της Αδελίας Γης όπου πήραν δείγματα ορυκτών, φυκών και ζώων.
Τον Δεκέμβριο του 1839, ως μέρος της Εξερευνητικής Αποστολής των Ηνωμένων Πολιτειών του 1838-1842 που διενεργήθηκε από το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Exploring Expedition αναφέρεται κάποιες φορές και ως «Ex. Ex.» ή «the Wilkes Expedition»), μία αποστολή απέπλευσε από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας με προορισμό τον Ανταρκτικό ωκεανό, όπως ήταν τότε γνωστός, και ανέφεραν την ανακάλυψη μιας «Ανταρκτικής ηπείρου δυτικά των Νήσων Μπαλένι» στις 25 Ιανουαρίου του 1840. Το τμήμα αυτό της Ανταρκτικής ονομάστηκε αργότερα «Γη του Γουίλκες».
Ο εξερευνητής Τζέιμς Κλαρκ Ρος διέσχισε τη Θάλασσα Ρος και ανακάλυψε τη Νήσο Ρος (αμφότερα ονομάστηκαν προς τιμήν του) το 1841. Έπλευσε κατά μήκος ενός τεράστιου τείχους πάγου που αργότερα ονομάστηκε Παγοκρηπίδα Ρος. Τα όρη Έρεβος και Τρόμος ονομάστηκαν από τα δύο πλοία της αποστολής του: HMS Erebus και Terror. Ο Μερκάτορ Κούπερ αποβιβάστηκε στην Ανατολική Ανταρκτική στις 26 Ιανουαρίου 1853.
Κατά την Αποστολή Νιμρόντ, της οποίας ηγούνταν ο Έρνεστ Σάκλετον, το 1907, ομάδες υπό την καθοδήγηση του Έντζουορθ Ντέιβιντ έγιναν οι πρώτοι που ανέβηκαν στο όρος Έρεβος και έφτασαν στον Νότιο Μαγνητικό Πόλο. Ο Ντάγκλας Μόσον, ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία της ομάδας του Μαγνητικού Πόλου στην επικίνδυνη επιστροφή της, ηγήθηκε και σε διάφορες άλλες αποστολές μέχρι να αποσυρθεί το 1931.
Ο Σάκλετον και τρία ακόμη μέλη της αποστολής του, στο διάστημα Δεκεμβρίου 1908 – Φεβρουαρίου 1909, έγιναν οι πρώτοι που διέσχισαν την Παγοκρηπίδα Ρος, οι πρώτοι που διέσχισαν την Υπερανταρκτική Οροσειρά (μέσω του Παγετώνα Μπίαρντμορ, και οι πρώτοι που πάτησαν στο Υψίπεδο του Νοτίου Πόλου. Μία αποστολή υπό την ηγεσία του Νορβηγού πολικού εξερευνητή Ρόαλντ Αμούνδσεν από το πλοίο Φραμ έγινε η πρώτη που προσέγγισε τον γεωγραφικό Νότιο Πόλο στις 14 Δεκεμβρίου 1911, χρησιμοποιώντας μία διαδρομή από τον Κόλπο των Φαλαινών και διασχίζοντας τον Παγετώνα Άξελ Χάιμπεργκ. Ένα μήνα αργότερα, η καταδικασμένη αποστολή του Σκοτ έφτασε στον πόλο.
Ο Ρίτσαρντ Ε. Μπερντ ηγήθηκε διαφόρων αποστολών στην Ανταρκτική με αεροπλάνο, τις δεκαετίας του 1930 και του 1940. Έγινε πρωτοπόρος στις μηχανοκίνητες μεταφορές στην ήπειρο, ενώ έκανε και εκτεταμένες βιολογικές και γεωλογικές έρευνες. Ωστόσο μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1956 δεν ξαναπάτησε κανείς στον Νότιο Πόλο, οπότε μία ομάδα του Αμερικανικού Ναυτικού υπό την ηγεσία του υποναύαρχου Τζορτζ Τζ. Ντούφεκ προσγειώθηκε εκεί επιτυχώς με αεροσκάφος.
Ο πρώτος άνθρωπος που έπλευσε μόνος του μέχρι την Ανταρκτική ήταν ο Νεοζηλανδός Ντέιβιντ Χένρι Λιούις, με το δεκάμετρο ατσαλένιο ιστιοφόρο του Ice Bird.
Γεωγραφία
thumb|300px|Χάρτης της Ανταρκτικής.
Ευρισκόμενη ασύμμετρα γύρω από τον Νότιο Πόλο και κατά κύριο λόγο νοτίως του Ανταρκτικού κύκλου, η Ανταρκτική είναι η νοτιότερη ήπειρος του πλανήτη και περιβρέχεται από τον Νότιο Ωκεανό. Εναλλακτικά μπορεί να θεωρηθεί ότι περιβρέχεται από τον νότιο Ειρηνικό, νότιο Ατλαντικό και νότιο Ινδικό ωκεανό, ή από το νότιο τμήμα του Παγκόσμιου Ωκεανού. Έχει έκταση πάνω από 14.000.000 τ. χλμ., όντας έτσι η πέμπτη μεγαλύτερη ήπειρος, περίπου 1,3 φορές μεγαλύτερη από την Ευρώπη. Η ακτογραμμή της έχει μήκος 17.968 χλμ. και χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο από σχηματισμούς πάγου, όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα:
Η Ανταρκτική χωρίζεται στα δύο από τα Υπερανταρκτικά Όρη κοντά στο λαιμό μεταξύ της Θάλασσας Ρος και και της Θάλασσας Ουέντελ. Το τμήμα δυτικά της θάλασσας Ουέντελ και ανατολικά της Θάλασσας Ρος ονομάζεται Δυτική Ανταρκτική και το υπόλοιπο Ανατολική Ανταρκτική, επειδή χοντρικά αντιστοιχούν στο δυτικό και το ανατολικό ημισφαίριο σε σχέση με τον μεσημβρινό του Γκρήνουιτς. thumb|left|Υψομετρικός χάρτης της Ανταρκτικής.
Η Δυτική Ανταρκτική καλύπτεται από το Παγοκάλυμμα της Δυτικής Ανταρκτικής. Το παγοκάλυμμα έχει προκαλέσει πρόσφατα το ενδιαφέρον λόγω της ρεαλιστικής, αν και μικρής, πιθανότητας κατάρρευσής του. Αν καταρρεύσει, η στάθμη των ωκεανών θα ανέβαινε κατά μερικά μέτρα σε σχετικά γεωλογικώς μικρή περίοδο χρόνου, πιθανώς σε μερικούς αιώνες. Αρκετές ροές πάγου, που αποτελούν το 10% του στρώματος πάγου, ρέουν προς μία από τις πολλές παγοκρηπίδες.
Το Βίνσον Μασίφ, η υψηλότερη κορυφή της Ανταρκτικής με υψόμετρο 4.892 μέτρα, βρίσκεται στα Όρη Έλσγουορθ. Η Ανταρκτική έχει πολλά άλλα βουνά, και στην ήπειρο και στα γύρω νησιά. Στη Θάλασσα Ρος, το Όρος Έρεβος είναι το νοτιότερο ενεργό ηφαίστειο του πλανήτη. Ένα άλλο πολύ γνωστό ηφαίστειο βρίσκεται στο Νησί Ντεσέπσιον, το οποίο είναι γνωστό για τη γιγάντια έκρηξή του το 1970. Τα τελευταία χρόνια έχουν παρατηρηθεί ελάσσονες εκρήξεις και συχνή ροή λάβας. Υπάρχουν και άλλα εν δυνάμει ενεργά ηφαίστεια. Το 2004 βρέθηκε από Αμερικανούς και Καναδούς ερευνητές ένα υποθαλάσσιο ηφαίστειο στην Ανταρκτική Χερσόνησο. Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι αυτό το ηφαίστειο ενδέχεται να είναι ακόμη ενεργό.
Στην Ανταρκτική βρίσκονται πάνω από 70 λίμνες στη βάση του ηπειρωτικού παγοκαλύμματος. Η Λίμνη Βοστόκ, η οποία ανακαλύφθηκε κάτω από τον ρωσικό Σταθμό Βοστόκ το 1996, είναι η μεγαλύτερη από τις υποπαγετώνιες λίμνες. Παλαιότερα πιστεύονταν ότι η λίμνη ήταν στεγανή για 500.000 έως ένα εκατομμύριο χρόνια, όμως πρόσφατες έρευνες υποδεικνύουν ότι αρκετά συχνά υπάρχουν μεγάλες ροές νερού από τη μία λίμνη στην άλλη.
Υπάρχουν κάποια στοιχεία, με τη μορφή πυρήνων πάγου που εξορύχτηκαν από 400 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του νερού, για το ότι η Λίμνη Βοστόκ ενδεχομένως περιέχει μικροβιακή ζωή. Η παγωμένη επιφάνεια της λίμνης έχει ομοιότητες με τον δορυφόρο του Δία, Ευρώπη. Αν ανακαλυφθεί ζωή στη Λίμνη Βοστόκ, θα ενισχύσει θέση για την πιθανότητα ζωής στην Ευρώπη. Το 2008, η ΝΑΣΑ ξεκίνησε αποστολή στη Λίμνη Ούντερζέε, ψάχνοντας για εξτρεμόφιλα στα υψηλής αλκαλικότητας νερά της. Αν βρεθούν τέτοιοι οργανισμοί, θα ενισχύσουν περαιτέρω τη θέση για πιθανότητα εξωγήινης ζωής σε εξαιρετικά ψυχρά, πλούσια σε μεθάνιο περιβάλλοντα. Στην Ανταρκτική έχει σημειωθεί η χαμηλότερη θερμοκρασία στον πλανήτη με -93,2 °C, πολύ χαμηλότερα και από αυτή που καταγράφηκε στο Οϊμιάκον της Σιβηρίας με -67,7 °C (το ρεκόρ στο βόρειο ημισφαίριο).
Γεωλογία
thumb|left|Υποπαγετώνια [[τοπογραφία και βαθυμετρία του βραχώδους υποστρώματος που βρίσκεται κάτω από το ανταρκτικό παγοκάλυμμα.]]
Γεωλογική ιστορία και παλαιοντολογία
Πριν από πάνω από 170 εκατομμύρια χρόνια, η Ανταρκτική ήταν τμήμα της υπερηπείρου Γκοντβάνα. Η Γκοντβάνα σταδιακά διασπάστηκε και η Ανταρκτική, με τη σημερινή της μορφή, σχηματίστηκε πριν περίπου 25 εκατομμύρια χρόνια. Η Ανταρκτική δεν ήταν πάντα ψυχρή, ξηρή και καλυμμένη με πάγο. Σε αρκετά σημεία της ιστορίας της βρίσκονταν βορειότερα, και είχε τροπικό ή εύκρατο κλίμα, ήταν καλυμμένη με δάση και κατοικούνταν από διάφορες αρχαίες μορφές ζωής.
Παλαιοζωική Περίοδος (540–250 Ma)
Κατά την Κάμβρια περίοδο, η Γκοντβάνα είχε εύκρατο κλίμα. Η Δυτική Ανταρκτική βρίσκονταν εν μέρη στο Βόρειο Ημισφαίριο, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εναποτέθηκαν μεγάλες ποσότητες ασβεστόλιθων, ψαμμιτών, και σχιστόλιθων. Η Ανατολική Ανταρκτική βρίσκονταν στον ισημερινό, όπου στον θαλάσσιο πυθμένα των τροπικών θαλασσών ανθούσαν τα ασπόνδυλα και οι τριλοβίτες. Στην αρχή της Δεβόνιας περιόδου (416 Ma), η Γκοντβάνα βρίσκονταν σε νοτιότερο γεωγραφικό πλάτος και το κλίμα ήταν ψυχρότερο, ωστόσο είναι γνωστά απολιθώματα φυτών από αυτή την περίοδο. Σε αυτό που είναι σήμερα τα όρη Έλσγουορθ, Χόρλικ και Πενασκόλα εναποτέθηκε άμμος και λάσπη. Η δημιουργία παγετώνων ξεκίνησε στο τέλος της Δεβόνιας περιόδου (360Ma), καθώς το κέντρο της Γκοντβάνα πλησίασε περισσότερο τον Νότιο Πόλο και το κλίμα ψύχρανε, αν και παρέμεινε κάποια χλωρίδα. Κατά την Πέρμια περίοδο, στη χλωρίδα κυριαρχούσαν φυτά σαν φτέρες όπως το Glossopteris, το οποίο αναπτύσσονταν σε βάλτους. Με τον καιρό τέτοιοι βάλτοι μετασχηματίστηκαν σε αποθέματα γαιάνθρακα στα Υπερανταρκτικά Όρη. Προς το τέλος της Πέρμιας περιόδου, η συνεχιζόμενη θέρμανση έκανε το κλίμα ξηρό και θερμό στο μεγαλύτερο μέρος της Γκοντβάνα.
Μεσοζωική περίοδος (250–65 Ma)
Ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης θέρμανσης του κλίματος οι πολικοί πάγοι έλιωσαν και το μεγαλύτερο μέρος της Γκοντβάνα μετατράπηκε σε έρημο. Στην Ανατολική Ανταρκτική, εγκαθιδύθηκαν τα πτεριδοσπερματόφυτα, ενώ την ίδια περίοδο εναποτέθηκαν μεγάλες ποσότητες ψαμμίτη και σχιστόλιθου. Τα συναψιδωτά, κοινώς γνωστά ως θηλαστικόμορφα ερπετά, ήταν κοινά στην Ανταρκτική κατά την ύστερη Πέρμια και πρώιμη Τριαδική, όπως το Lystrosaurus. Η Ανταρκτική Χερσόνησος άρχισε να σχηματίζεται κατά τη διάρκεια της Ιουράσιας περιόδου (206–146Ma), και τα νησιά αναδύθηκαν σταδιακά από τον ωκεανό. Τα δέντρα του γένους Ginko και αυτά της τάξης Cycadales αυθονούσαν αυτή την περίοδο. Στη Δυτική Ανταρκτική, κυριαρχούσαν τα δάση κωνοφόρων σε όλη τη διάρκεια της Κρητιδικής περιόδου (146–65Ma), αν και οι νότιες οξιές (Nothofagus) άρχισαν να καταλαμβάνουν την περιοχή προς το τέλος της περιόδου. Οι αμμωνίτες ήταν κοινοί στις θάλασσες γύρω από την Ανταρκτική, ενώ υπήρχαν και δεινόσαυροι, αν και μόνο τρία γένη δεινοσαύρων έχουν περιγραφεί μέχρι σήμερα (Cryolophosaurus και Glacialisaurus από τον Σχηματισμό Χάνσον, και Antarctopelta). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε η Γκοντβάνα να διασπάται.
Διάσπαση της Γκοντβάνα (160–23 Ma)
Η ψύξη της Ανταρκτικής έγινε σταδιακά, καθώς η μετακίνηση των ηπείρων άλλαξε τα ωκεάνια ρεύματα από τα κατά μήκος (ισημερινός προς πόλους) τα οποία εξίσωσαν τη θερμοκρασία σε κατά πλάτος ρεύματα που διατηρούσαν, και όξυναν τις θερμοκρασιακές διαφορές.
Η Αφρική χωρίστηκε από την Ανταρκτική περίπου 160 Ma, ακολουθούμενη από την Ινδική υποήπειρο, στην πρώιμη Κρητιδική (περίπου 125Ma). Γύρω στα 65Ma, η Ανταρκτική (ακόμη συνδεδεμένη με την Αυστραλία) είχε ακόμη τροπικό έως υποτροπικό κλίμα, καθώς και μαρσιποφόρα πανίδα. Περί τα 40 Ma, η Αυστραλία και η Νέα Γουινέα αποχωρίστηκαν από την Ανταρκτική, και έτσι τα κατά πλάτος ρεύματα απομόνωσαν την Ανταρκτική από την Αυστραλία, και άρχισε να εμφανίζεται ο πρώτος πάγος. Κατά το γεγονός μαζικής εξαφάνισης Ηώκαινου-Ολιγόκαινου 34Ma πριν, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα έχει βρεθεί ότι ήταν στα 760 ppm και με πτωτική πορεία από το επίπεδο των χιλιάδων ppm που ήταν πριν. Γύρω στα 23 Ma, άνοιξε το Πέρασμα Ντρέικ μεταξύ Ανταρκτικής και Νοτίου Αμερικής, που είχε σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση του Ανταρκτικού Περιπολικού Ρεύματος, το οποίο απομόνωσε εντελώς την ήπειρο. Μοντέλα των αλλαγών που έγιναν υποδεικνύουν ότι τα μειούμενα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα έγιναν πιο ραγδαία. Ο πάγος άρχισε να απλώνεται, αντικαθιστώντας τα δάση που μέχρι τότε κάλυπταν την ήπειρο. Από τα 15 Ma πριν, η ήπειρος είναι κατά κύριο λόγο καλυμμένη με πάγο, ενώ το Ανταρκτικό παγοκάλυμμα έφτασε τη σημερινή του έκταση γύρω στα 6 Ma πριν.
Νεογενής περίοδος (23–0,05 mya )
Το 1986, ο Πίτερ Γουέμπ και ομάδα παλαιοντολόγων του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο ανακάλυψαν τα κατάλοιπα ενός εκτεταμένου εύκρατου δάσους το οποίο άνθισε 640 χιλιόμετρα από τον Νότιο Πόλο 3 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Γεωλογία της σημερινής Ανταρκτικής
Γεωλογικά, η Δυτική Ανταρκτική μοιάζει αρκετά με την οροσειρά των Άνδεων. Η Ανταρκτική Χερσόνησος σχηματίστηκε από την ανύψωση και τον μεταμορφισμό των ιζημάτων του θαλάσσιου πυθμένα κατά την ύστερη Παλαιοζωική και την πρώιμη Μεσοζωική περίοδο. Η ανύψωση των ιζημάτων συνοδεύτηκε από εκρηξιγενείς παρεισδύσεις και ηφαιστειότητα. Τα πιο κοινά πετρώματα της Δυτικής Ανταρκτικής είναι οι ηφαιστειογενείς ανδεσίτης και ρυολίτης που σχηματίστηκαν κατά την Ιουράσια περίοδο. Υπάρχουν επίσης στοιχεία ηφαιστειακής δραστηριότητας, ακόμη και μετά τον σχηματισμό του παγοκαλύμματος, στη Γη Μαρί Μπέρντ και στη Νήσο Αλεξάντερ. Η μόνη ανώμαλη περιοχή στη Δυτική Ανταρκτική είναι τα Όρη Έλσγουορθ, όπου η στρωματογραφία μοιάζει περισσότερο με την ανατολική πλευρά της ηπείρου.
Η Ανατολική Ανταρκτική ποικίλλει γεωλογικώς, χρονολογούμενη από το Προκάμβριο, ενώ κάποια πετρώματα σχηματίστηκαν πάνω από 3 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Αποτελείται από μεταμορφωσιγενές και εκρηξιγενές υπόβαθρο το οποίο είναι η βάση της ηπειρωτικής ασπίδας. Στην κορυφή αυτής της βάσης βρίσκονται διάφορα σύγχρονα πετρώματα όπως ψαμμίτες, ασβεστόλιθοι, γαιάνθρακες και σχιστόλιθοι οι οποίοι αποτέθηκαν κατά τη Δεβόνια και Ιουράσια περίοδο και σχημάτισαν τα Υπερανταρκτικά Όρη. Στις παράκτιες περιοχές όπως η Οροσειρά Σάκλετον και η Γη Βικτώριας εμφανίστηκαν κάποια ρήγματα.
Ο κύριος ορυκτός πόρος που είναι γνωστός στην ήπειρο είναι ο γαιάνθρακας. Καταγράφηκε πρώτη φορά κοντά στον Παγετώνα Μπίαρντμορ από τον Φρανκ Γουάιλντ στα πλαίσια της αποστολής Νίμροντ, και πλέον, χαμηλής ποιότητας γαιάνθρακας βρίσκεται κατά μήκος τμημάτων των Υπαρανταρκτικών Όρεων. Τα Όρη του Πρίγκηπα Κάρολου περιέχουν σημαντικά αποθέματα σιδηρομεταλλεύματος. Οι πολυτιμότεροι πόροι της Ανταρκτικής βρίσκονται στις γύρω θαλάσσια περιοχή, καθώς το 1973 βρέθηκαν στη Θάλασσα Ρος πετρελαϊκά πεδία και πεδία φυσικού αερίου. Η εκμετάλλευση όλων των ορυκτών πόρων απαγορεύεται μέχρι το 2048 από το Πρωτόκολλο Περιβαλλοντικής Προστασίας στην Ανταρκτική Συνθήκη.
Κλίμα
Η Ανταρκτική είναι η ψυχρότερη ήπειρος της Γης. Η χαμηλότερη φυσική θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ήταν –93,2 °C σε μια ράχη ανάμεσα στα όρη Φούτζι και Άργος στο Ανατολικό Οροπέδιο της Ανταρκτικής στις 10 Αυγούστου 2010, όπως βρέθηκε με ανάλυση δορυφορικών δεδομένων. Η προηγούμενη χαμηλότερο φυσική καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν −89,2 °C στον ρωσικό Σταθμό Βοστόκ στην Ανταρκτική στις 21 Ιουλίου 1983. Για σύγκριση, αυτή η θερμοκρασία είναι κατά 11°C ψυχρότερη από τη θερμοκρασία εξάχνωσης του ξηρού πάγου. Η Ανταρκτική είναι παγωμένη έρημος με λίγες βροχοπτώσεις, στον δε Νότιο Πόλο το ύψος βροχοπτώσεων είναι χαμηλότερο από 10 cm τον χρόνο, κατά μέσο όρο. Οι θερμοκρασίες φτάνουν ένα ελάχιστο μεταξύ -80 °C και -90 °C στο εσωτερικό τον χειμώνα και μέγιστο μεταξύ 5 °C και 15 °C κοντά στις ακτές το καλοκαίρι. Ο κίνδυνος ηλιακών εγκαυμάτων είναι σημαντικός κίνδυνος, καθώς η επιφάνεια του χιονιού αντανακλά σχεδόν όλη την υπεριώδη ακτινοβολία που πέφτει πάνω της.
thumb|left|Η επιφάνεια του χιονιού κοντά στον [[Σταθμός Κονκόρντια|Σταθμό Κονκόρντια είναι η τυπική που συναντάται στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της ηπείρου.]]
Η Ανατολική Ανταρκτική είναι ψυχρότερη από τη Δυτική, εξαιτίας του μεγαλύτερου υψομέτρου της. Τα καιρικά μέτωπα σπανίως διεισδύουν βαθιά μέσα στην ήπειρο, αφήνοντας το κέντρο ψυχρό και ξηρό. Παρά την έλλειψη βροχοπτώσεων πάνω από το κεντρικό τμήμα της ηπείρου, ο πάγος εκεί διατηρείται για εκτεταμένες χρονικές περιόδους. Στο παράκτιο τμήμα, οι έντονες χιονοπτώσεις δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, όπου έχουν καταγραφεί χιονοπτώσεις έως και 1,22 μέτρα σε 48 ώρες.
Στις άκρες της ηπείρου, ισχυροί καταβατικοί άνεμοι κοντά στο πολικό υψίπεδο πνέουν συχνά με θυελλώδη ένταση. Στο εσωτερικό, ωστόσο, οι ταχύτητες του ανέμου είναι συνήθως μέτριες. Κατά το καλοκαίρι, κατά τις καθαρές ημέρες στον Νότιο Πόλο, φτάνει στην επιφάνεια περισσότερη ηλιακή ακτινοβολία από ότι στον ισημερινό εξαιτίας της εικοσιτετράωρης ηλιοφάνειας κάθε μέρα στον Πόλο.
Η Ανταρκτική είναι ψυχρότερη από την Αρκτική για δύο λόγους. Πρώτον, το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου βρίσκεται σε υψόμετρο πάνω από 3 χλμ. από τη στάθμη της θάλασσας, και η θερμοκρασία μειώνεται με το υψόμετρο. Δεύτερον, ο Αρκτικός ωκεανός καλύπτει τη ζώνη του Βορείου Πόλου, και η σχετική θερμότητα του ωκεανού μεταφέρεται μέσω του επιπλέοντος πάγου και δεν επιτρέπει στη θερμοκρασία των αρκτικών περιοχών να φτάσει στις ακραίες τιμές που είναι τυπικές για τη χερσαία επιφάνεια της Ανταρκτικής. Δεδομένου του γεωγραφικού πλάτους, μεγάλες περίοδοι συνεχούς νύχτας ή συνεχούς ημέρας δημιουργούν κλίμα πολύ διαφορετικό από αυτό του υπόλοιπου πλανήτη, καθόλου οικείο για το ανθρώπινο είδος.
Το νότιο σέλας, το οποίο δημιουργείται από ηλιακούς ανέμους γεμάτους πλάσμα, οι οποίοι περνάν από τη Γη, παρατηρείται στον νυχτερινό ουρανό κοντά στον Νότιο Πόλο. Άλλο ένα μοναδικό θέαμα είναι η διαμαντόσκονη, ένα νέφος στο επίπεδο του εδάφους που αποτελείται από μικροσκοπικούς παγοκρυστάλλους. Εν γένει σχηματίζεται σε κατά τα άλλα αίθριο ή σχεδόν αίθριο ουρανό, έτσι κάποιες φορές αποκαλείται κατακρήμνιση καθαρού ουρανού. Το παρήλιο, ένα συχνό ατμοσφαιρικό οπτικό φαινόμενο, είναι μία λαμπρή κηλίδα που εμφανίζεται παραπλεύρως του αληθινού ήλιου.
Πληθυσμός
thumb|Ο «επίσημος» [[Νότιος Πόλος, στον Σταθμό Νοτίου Πόλου Αμούδσεν-Σκοτ.]]
Μερικές κυβερνήσεις διατηρούν μόνιμους επανδρωμένους ερευνητικούς σταθμούς σε όλη την ήπειρο. Ο αριθμός των ανθρώπων που διεξάγουν και υποστηρίζουν την επιστημονική έρευνα και άλλες εργασίες στην ήπειρο και τα κοντινά νησιά ποικίλλει από 1.000 τον χειμώνα έως περίπου 5.000 το καλοκαίρι. Πολλοί από τους σταθμούς μένουν επανδρωμένοι όλο τον χρόνο, με το προσωπικό που ξεχειμωνιάζει τυπικά να έρχεται για μονοετείς αποστολές. Ένας ορθόδοξος ναός, η Αγία Τριάδα, κατασκευάστηκε το 2004 στο ρωσικό Σταθμό Μπέλινγκσχαουζεν, μένει επίσης επανδρωμένος όλο τον χρόνο από έναν ή δύο ιερείς.
Το πρώτο παιδί που γεννήθηκε στη νότια πολική περιοχή ήταν η Νορβηγίδα Σολβέιγ Γκούνμπγιορκ Γιάκομπσεν, η οποία γεννήθηκε στο Γκρίτβιγκεν στις 8 Οκτωβρίου 1913, και η γέννησή της καταχωρήθηκε από τον Βρετανό ειρηνοδίκη της Νότιας Γεωργίας. Ήταν κόρη του Φρίντθγιοφ Γιάκομπσεν, του βοηθού διαχειριστή του φαλαινοθηρικού σταθμού, και της Κλάρα Ολέτε Γιάκομπσεν. Ο Γιάκομπσεν έφτασε στο νησί το 1904 και έγινε διαχειριστής του Γκρίτβικεν, από το 1914 έως το 1921, ενώ δύο από τα παιδιά του γεννήθηκαν στο νησί.
Ο Εμίλιο Μάρκος Πάλμα ήταν το πρώτο άτομο που γεννήθηκε νοτίως του 60ού νότιου παράλληλου (το όριο της ηπείρου σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ανταρκτικής), καθώς και ο πρώτος που γεννήθηκε στην ηπειρωτική χώρα της Ανταρκτικής, το 1978 στη Βάση Εσπεράνζα, στην άκρη της Ανταρκτικής Χερσονήσου. Οι γονείς του είχαν σταλθεί μαζί με άλλες επτά οικογένειες από την κυβέρνηση της Αργεντινής ώστε να εξακριβωθεί αν η ήπειρος προσφέρονταν για οικογενειακή ζωή. Το 1984, ο Χουάν Πάμπλο Καμάτσο γεννήθηκε στο Σταθμό Φρέι Μοντάλβα, όντας έτσι ο πρώτος Χιλιανός που γεννήθηκε στην Ανταρκτική. Αρκετές βάσεις πλέον έχουν οικογένειες με παιδιά που πηγαίνουν σχολείο εκεί. Το 2009, έντεκα παιδιά γεννήθηκαν στην Ανταρκτική, οκτώ από τα οποία στην αργεντίνικη βάση Εσπεράνζα και τρία στον χιλιανό Σταθμό Φρέι Μοντάλβα.
Βιοποικιλία
thumb|left|upright|[[Αυτοκρατορικός πιγκουίνος στη Θάλασσα Ρος, Ανταρκτική.]]
Υπάρχει ποικιλία θαλάσσιων ζώων που βασίζονται διατροφικά, άμεσα ή έμμεσα, στο φυτοπλαγκτόν. Μερικά από αυτό είναι πιγκουίνοι, γαλάζιες φάλαινες, όρκες, γιγάντια καλαμάρια και ωταρίδες. Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος είναι ο μόνος πιγκουίνος που αναπαράγεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα στην Ανταρκτική, ενώ ο αδέλιος πιγκουίνος αναπαράγεται νοτιότερα από κάθε άλλο πιγκουίνο. Ο πιγκουίνος Eudyptes chrysocome έχει διακριτά πούπουλα γύρω από τα μάτια, δίνοντας την εντύπωση περίτεχνων βλεφαρίδων. Οι βασιλικοί πιγκουίνοι, οι πιγκουίνοι τζεντού και οι γενειοφόροι πιγκουίνοι επίσης αναπαράγονται στην Ανταρκτική.
Η ωταρίδα Arctocephalus gazella κυνηγήθηκε εκτεταμένα κατά τον 18ο και 19ο αιώνα για το δέρμα της από βρετανούς και αμερικανούς. Η φώκια ουέντελ, «αληθινή φώκια», που ονομάστηκε προς τιμήν του Σερ Τζέιμς Ουέντελ, διοικητή βρετανικών αποστολών κυνηγιού φώκιας στη Θάλασσα Ουέντελ. Το ανταρκτικό κριλ, το οποίο συγκεντρώνεται σε μεγάλα κοπάδια, είναι το ακρογωνιαίο είδος του οικοσυστήματος του Νοτίου Ωκεανού και αποτελεί την τροφή για φάλαινες, φώκιες, φώκιες λεοπαρδάλεις, τριχωτές φώκες, καλαμάρια, παγόψαρα, πιγκουίνους, άλμπατρος και πολλά άλλα πτηνά.
Μία απογραφή της θαλάσσιας ζωής που έγινε κατά το Διεθνές Πολικό Έτος και η οποία απασχόλησε περίπου 500 ερευνητές, εκδόθηκε το 2010. Η έρευνα ήταν μέρος της παγκόσμιας Απογραφής της Θαλάσσιας Ζωής (Census of Marine Life, CoML) και αποκάλυψε αρκετά αξιοσημείωτα ευρήματα. Πάνω από 235 θαλάσσιοι οργανισμοί ζουν και στις δύο πολικές περιοχές έχοντας γεφυρώσει απόσταση 12.000 χλμ. Κάποια μεγάλα ζώα, όπως κάποια κητώδη και πτηνά κάνουν το ταξίδι μεταξύ των δύο πολικών περιοχών κάθε χρόνο. Πιο εκπληκτικό είναι το ότι μικρά ζώα όπως σκουλήκια της λάσπης, θαλάσσια αγγούρια, και θαλάσσια σαλιγκάρια βρίσκονται και στους δύο πολικούς ωκεανούς. Διάφοροι παράγοντες μπορεί να βοηθούν την κατανομή τους: οι σχετικά ομοιόμορφες θερμοκρασίες σε μεγάλα βάθη στους ωκεανούς στους πόλους και στον ισημερινό όπου διαφέρουν κατά λιγότερο από 5°C, και τα κύρια συστήματα ρευμάτων ή θερμοαλατική κυκλοφορία, τα οποία μεταφέρουν αυγά και προνύμφες.
thumb|Περίπου 400 είδη μυκήτων που σχηματίζουν [[λειχήνα είναι γνωστό ότι υπάρχουν στην Ανταρκτική.]]
Το κλίμα της Ανταρκτικής δεν επιτρέπει εκτεταμένη βλάστηση. Ο συνδυασμός πολύ χαμηλής θερμοκρασίας, κακής ποιότητας χώματος, έλλειψης υγρασίας και έλλειψης ηλιοφάνειας, εμποδίζει την ανάπτυξη των φυτών. Ως αποτέλεσμα, η ποικιλία της φυτικής ζωής είναι μικρή και περιορισμένη σε κατανομή. Εξαιρώντας οργανισμούς που δεν είναι φυτά (φύκη και μύκητες, συμπεριλαμβανομένων και των ειδών που σχηματίζουν λειχήνα), η χλωρίδα της ηπείρου αποτελείται κατά κύριο λόγο από βρυόφυτα (υπάρχουν περίπου 100 είδη βρύων και 25 είδη ηπατικών), με δύο μόνο είδη ανθοφόρων φυτών, αμφότερα στην Ανταρκτική Χερσόνησο: Deschampsia antarctica και Colobanthus quitensis. Η ανάπτυξη εν γένει λαμβάνει χώρα το καλοκαίρι, και μόνο για λίγες εβδομάδες το μέγιστο.