cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Ουρανός
Συνέπειες
Η επιχείρηση Ουρανός εγκλώβισε 200.000 με 250.000 γερμανούς στρατιώτες σε μία περιοχή εκτεινόμενη 50 χλμ. από ανατολικά προς τα δυτικά και 40 χλμ. από τα βόρεια στα νότια. Στον θύλακα βρίσκονταν τέσσερα σώματα πεζικού, ένα σώμα πάντσερ που ανήκε στην Τέταρτη και την Έκτη Στρατιά, στοιχεία δύο ρουμάνικων μεραρχιών, ένα κροατικό σύνταγμα πεζικού και κάποιες εξειδικευμένες μονάδες. Στο εγκλωβισμένο υλικό συμπεριλαμβάνονταν περίπου 100 άρματα, 2.000 στοιχεία πυροβολικού και όλμων και 10.000 φορτηγά. Κατά την υποχώρηση τους προς το Στάλινγκραντ οι Γερμανοί άφησαν πίσω τους κράνη, όπλα, εξοπλισμό καθώς και βαρύ εξοπλισμό, ο οποίος είχε καταστραφεί και αφεθεί στις άκρες του δρόμου. Οι γέφυρες στο ποταμό Ντον είχαν μπλοκάρει από την κυκλοφορία, καθώς οι στρατιώτες του Άξονα μετακινούνταν βιαστικά προς τα ανατολικά μέσα στο κρύο, προσπαθώντας να διαφύγουν από τα σοβιετικά άρματα και το πεζικό και την επαπειλούμενη αποκοπή τους από το Στάλινγκραντ. Πολλοί τραυματίες του Άξονα ποδοπατήθηκαν και πολλοί από αυτούς που επιχείρησαν να διασχίσουν το παγωμένο ποτάμι πεζοί, έπεσαν μέσα και πνίγηκαν. Πεινασμένοι στρατιώτες συνωστίζονταν στα ρωσικά χωριά αναζητώντας τροφή, ενώ οι αποθήκες εφοδίων συχνά λεηλατούνταν για αναζήτηση κονσερβών. Οι τελευταίοι Γερμανοί διέσχισαν τον Ντον στις 24 Νοεμβρίου και ανατίναξαν τις γέφυρες.
Άγιος Λεωνίδας Επίσκοπος Αθηνών
Απολυτίκιο
Ποιμὴν ἱερώτατος, καὶ Ἱεράρχης σοφός, τῆς πόλεως γεγονός, τῶν Ἀθηνῶν τῆς κλεινῆς, Λεωνίδα μακάριε, ὅθεν ἱερατεύσας, τῷ Σωτήρι ὁσίως, ἤθλησας ὑπὲρ φύσιν, καὶ τὴν πλάνην καθεῖλες. Καὶ νῦν Πάτερ ἱκέτευε, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε
Κοντάκιο
'''Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.''' Ὡς Ἱεράρχης ἐνθεώτατος Πάτερ, μαρτυρικῶς τόν σόν ἐτέλεσας βίον, Ἱερομάρτυς Λεωνίδα ἔνδοξε· χαίρων γάρ ὑπήνεγκας, τῆς σαρκός τάς ὀδύνας· ὅθεν μεταβέβηκας, πρός οὐράνιον λῆξιν, ὑπέρ ἡμῶν πρεσβεύων πρός Χριστόν, τῶν ἐκτελούντων, τήν πάνσεπτον μνήμην σου.
Επιχείρηση Ουρανός
Συνέπειες
Εν τω μεταξύ, ο Κόκκινος Στρατός είχε ενισχύσει την εξωτερική περικύκλωση με την πρόθεση να καταστρέψει τις περικυκλωμένες μονάδες. Τα σοβιετικά στρατεύματα θα επιτίθονταν από τα ανατολικά και τα νότια, με σκοπό να διασπάσουν τις γερμανικές μονάδες σε μικρότερες ομάδες. Οι διαταγές δόθηκαν στις 24 Νοεμβρίου με την εντολή να εκτελεστούν χωρίς ευρύτερη ανασύνταξη και χωρίς μετακίνηση των εφεδρειών. Η εξωτερική περικύκλωση είχε έκταση κατ' εκτίμηση 320 χιλιόμετρα, αλλά όμως μόνο τα τρία τέταρτα καλύπτονταν από σοβιετικά στρατεύματα. Η απόσταση μεταξύ της εξωτερικής και της εσωτερικής περικύκλωσης ήταν περίπου 16 χιλιόμετρα. Η σοβιετική Ανώτατη Διοίκηση ξεκίνησε τη σχεδίαση της Επιχείρησης Κρόνος με σκοπό την καταστροφή της ιταλικής 8ης Στρατιάς και την αποκοπή των γερμανικών δυνάμεων στον Καύκασο. Η επιχείρηση ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει γύρω στις 10 Δεκεμβρίου.
Οι γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή είχαν διασπαστεί περαιτέρω, όταν ο Γερμανός στρατηγός Έριχ φον Μανστάιν ανέλαβε τη διοίκηση της νεοσχηματισμένης Ομάδας Στρατιών Ντον, που αποτελούνταν από την Τέταρτη Στρατιά Πάντσερ, την Έκτη Στρατιά και την Τρίτη και Τέταρτη Ρουμάνικη Στρατιά. Παρόλο που η κατάσταση για τους Γερμανούς ήταν δυσοίωνη, μετά το τέλος της επιχείρησης Ουρανός επικράτησε σχετική ηρεμία στο μέτωπο. Οι γερμανικές και οι σοβιετικές δυνάμεις σχεδίαζαν τις επόμενες κινήσεις τους.
Άγιος Λεωνίδας Επίσκοπος Αθηνών
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Αθηνών Λεωνιδας αθηνων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 3ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Επιχείρηση Ουρανός
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Ιωάννης Γρυπάρης (λογοτέχνης)
Ο Ιωάννης Γρυπάρης (Σίφνος, 17 Ιουλίου 1870 – Αθήνα, 13 Μαρτίου 1942) ήταν Έλληνας μεταφραστής, λογοτέχνης και εκπαιδευτικός, ενώ διετέλεσε επίσης στέλεχος του Υπουργείου Παιδείας και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Στα κατάλοιπα του λογοτέχνη, βρέθηκε ανέκδοτη δική του μετάφραση της ¨Πολιτείας του Πλάτωνος", σε δημοτικό λόγο. Από τα δέκα βιβλία της πλατωνικής Πολιτείας, τα επτά μόνο μπόρεσε να επεξεργαστεί, αλλά και έτσι η εργασία του είναι πολύτιμη. Την Πολιτεία του Πλάτωνος την είχε μεταφράσει και εκδώσει ο Γρυπάρης και το 1911 στη σειρά της βιβλιοθήκης  " Φέξη"  στην καθαρεύουσα, αλλά δεν ικανοποίησε πλήρως τον ποιητή.  Γι΄αυτό την ξανάκανε στην δημοτική, βελτιώνοντας την απόδοση του κλασσικού κειμένου.  Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, στην οποία ο Γρυπάρης κληροδότησε τα υπάρχοντά του, παραχώρησε τα χειρόγραφά του και έτσι εκδόθηκαν στη νέα σειρά " Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων" σε επιμέλεια του Ευάγγελου Παπανούτσου.
Συγκεντρωτικές εκδόσεις
220px|μικρογραφία|δεξιά|Σκαραβαίοι και τερρακόττες, 1928. Εξώφυλλο της πρώτης (και μοναδικής) συλλογής ποιημάτων που εξέδωσε ο Γρυπάρης όσο ζούσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νέα Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Παρνασσισμός Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Γήπεδο Παναιτωλικού
Το Γήπεδο Παναιτωλικού αποτελεί τη φυσική έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Παναιτωλικού Γυμναστικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου (Παναιτωλικός Γ.Φ.Σ). Βρίσκεται στη στην πόλη του Αγρινίου, στη βόρεια πλευρά της πόλης, πολύ κοντά στο παλαιό νοσοκομείο και πιο συγκεκριμένα στην οδό Προυσιωτίσσης.
Το Γήπεδο Παναιτωλικού Γ.Φ.Σ χτίστηκε το 1930, ενώ στις 14 Μαϊου 2011 άρχισαν νέες εργασίες για επέκταση του γηπέδου στη νότια πλευρά (1.400 θέσεις) και τοποθέτηση προβολέων, καθώς η ομάδα κέρδισε την άνοδο της στην Α΄ Εθνικη (Super League). Από το 2005 ξεκίνησαν στο γήπεδο εκτεταμένες επιδιορθώσεις και προσθήκες σύμφωνα με το σχέδιο της νέας διοίκησης της Π.Α.Ε. Παναιτωλικός Γ.Φ.Σ. Τοποθετήθηκαν πλαστικά καθίσματα, κατασκευάστηκε σκέπαστρο στη μεγάλη κερκίδα και ανακαινίστηκαν πλήρως όλοι οι χώροι του γηπέδου. Αυτή τη στιγμή η χωρητικότητα είναι 7.321 καθήμενοι θεατές. Στο χώρο του γηπέδου στεγάζονται επίσης τα γραφεία της ομάδας, μπουτίκ και καφετέρια.
Το γήπεδο ανήκει στον ερασιτέχνη Παναιτωλικό.
Το ρεκόρ προσέλευσης στο γήπεδο σημειώθηκε το 1977 σε έναν αγώνα του Παναιτωλικού εναντίον του Ολυμπιακού Πειραιώς, όταν 11.012 θεατές παρακολούθησαν τον αγώνα.
Πληροφορίες
Το γήπεδο έχει δύο κερκίδες στις πλευρές του αγωνιστικού χώρου. Χρησιμοποιείται ως γήπεδο ποδοσφαίρου από το 1930, όμως η πρώτη, μικρή, κερκίδα κατασκευάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '50. Η κύρια δυτική κερκίδα κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970. Παρ'αυτά τα χρόνια που ακολούθησαν δε πραγματοποιήθηκε σχεδόν τίποτα στο γήπεδο και αυτό άρχισε να δυσλειτουργεί. Αυτή ήταν η κατάσταση συνεχίστηκε έως το 2005, όταν η νέα διοίκηση αποφάσισε την ανακατασκευή του γηπέδου.
Οι εργασίες ξεκίνησαν μετά τον προβιβασμό του Παναιτωλικού στη Superleague με σκοπό την αύξηση της χωρητικότητας του γηπέδου κατά 1.400 θεατές περίπου στην κερκίδα της οδού Προυσιωτίσσης. Το γήπεδο του Παναιτωλικού έχει δηλαδή τρεις κερκίδες. Επίσης, προστέθηκε επιπλέον φωτισμός και ηλεκτρονικός πίνακας. Ο φωτισμός που παρέχεται ανέρχεται στα 1.600 λουξ ικανοποιώντας τις απαιτήσεις της διοργανώτριας του πρωταθλήματος αλλά και της UEFA.
Οξαλιδώδη
Τα Οξαλιδώδη (λατ. Oxalidales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο (μονοφυλετική ομάδα) των κυαμιδών (fabids) του κλάδου των ροδιδών (rosids). Περιλαμβάνει 7 οικογένειες, 60 γένη και 1845 είδη.
Συνήθως δενδρώδη ή θαμνώδη φυτά, πιο σπάνια αναρριχώμενα (στις οικογένειες Huaceae και Connaraceae) και ποώδη φυτά (κάποια φυτά από την οικογένεια των Οξαλιδοειδών και εντομοφάγο Cephalotus follicularis).
Σύστημα APG II
Σύμφωνα με το σύστημα APG II η τάξη των Οξαλιδώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:
Σύστημα APG IV
Στο σύστημα APG IV στην τάξη εντάχτηκε επίσης η οικογένεια Huaceae:
Πιο παλιά συστήματα
Στο σύστημα του Κρόνκουιστ οι περισσότερες από τις αναφερόμενες οικογένειες ανήκουν στην τάξη των Ροδώδων. Η οικογένεια των Οξαλιδοειδών σε αυτό το σύστημα περιλαμβάνεται στην τάξη των Γερανιώδων.
Σημασία για τον άνθρωπο
Óxalis tuberósa ή όκα καλλιεργείται στις χώρες των Άνδεων για τους βολβούς που είναι πλούσιοι με άμυλο και αντικαθιστούνε τις πατάτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οξαλιδώδη
Άμπανο Τέρμε
Η Άμπανο, ή Άβανον ή ορθότερα Θέρμες Άμπανο (ιταλ. Abano Terme), γνωστή ως το 1924 και ως Άμπανο Μπάνι (ιταλ. Abano Bagni), είναι μια από τις αξιολογότερες λουτροπόλεις της Ιταλίας. Βρίσκεται στη περιοχή της Πάδοβας, 10 χλμ. νοτιοδυτικά, στο νομό Βένετο, σε πολύ χαμηλό υψόμετρο. Η έκτασή της φθάνει τα 21 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της τους 19.000 κατοίκους (2001).
Ιστορία
Οι Θέρμες Άμπανο είναι ευρύτερα γνωστές από τα θερμά ιαματικά λουτρά που βρίσκονται εκεί και θεραπεύουν παντός είδους ρευματισμούς και αρθρίτιδες. Τα λουτρά αυτά φέρονται να ήταν γνωστά από την εποχή του Θεοδώριχου, (5ος αιώνας), Βασιλιά των Οστρογότθων με το όνομα "Άπονι", εξ ου και το σημερινό όνομα. Κατά τον 6ο αιώνα τα λουτρά αυτά καταστράφηκαν από τους Λομβαρδούς και έξι αιώνες αργότερα ανακατασκευάστηκαν την εποχή που η περιοχή αυτή ήταν αυτόνομη (12ος - 14ος αιώνας). Αργότερα περιήλθε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας (1405) μέχρι το 1797.
Αξιοθέατα
Τέλος οι Θέρμες Άμπανο θεωρούνται πατρίδα του Λατίνου ιστορικού Τίτου Λιβίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Βένετο Κατηγορία:Λουτρά
Κυρία του Έλτσε
thumb|285px|right| Η κεφαλή της Κυρίας του Έλτσε Με την ονομασία Κυρία του Έλτσε ή Κυρία της Ελίκης (ισπαν. Dama de Elche ή καταλ. Dama d'Elx) αναφέρεται πέτρινη προτομή που ανακαλύφθηκε τυχαία το 1897 στη L' Alcúdia, αρχαιολογικό χώρο εντός ιδιωτικού κτήματος, δύο χιλιόμετρα νότια από την πόλη Έλτσε (την αρχαία Ελίκη) στην κοινότητα της Βαλένθια της Ισπανίας. Αναπαριστά μία γυναίκα με δύο μυστηριώδεις τεράστιους κάθετους δίσκους στα πλευρά του προσώπου της. Πιστεύεται γενικώς ότι είναι έργο της ιβηρικής γλυπτικής από τον 4ο αιώνα π.Χ., παρ' ότι η τεχνική υποδεικνύει ισχυρές ελληνιστικές επιδράσεις. Σύμφωνα με την Encyclopedia of Religion η Κυρία του Έλτσε εικάζεται ότι συνδέεται απευθείας με την Τανίτ ή Τινίτ, τη θεά των Καρχηδονίων, που λατρευόταν από τους Καρχηδόνιους της Ιβηρίας.
Το γλυπτό
thumb|255px| Η Κυρία του Έλτσε Η προτομή ήταν πολύχρωμη όταν κατασκευάστηκε, ενώ ο όγκος είναι από ασβεστόλιθο. Θεωρείται συνήθως ότι παριστάνει μία γυναίκα με εξαιρετικά πολύπλοκη κόμμωση με μεγάλα τροχοειδή περιελίγματα (rodetes) στις πλευρές του προσώπου της. Το τριχωτό της κεφαλής είναι σκεπασμένο με καλύπτρα. Φέρει τριπλό περιδέραιο. Το άνοιγμα στο πίσω μέρος του γλυπτού υποδεικνύει ότι ίσως το χρησιμοποιούσαν ως νεκρική τεφροδόχο.
Υπάρχει μία παρόμοια γυναικεία προτομή, η «Κυρία του Γκουαρδαμάρ», με ύψος 50 εκατοστών, που χρονολογείται επίσης περί το 400 π.Χ. και ανακαλύφθηκε κομματιασμένη στον φοινικικό αρχαιολογικό χώρο Cabezo Lucero, στην πόλη Γουαρδαμάρ δελ Σεγούρα της ίδιας ισπανικής κοινότητας, το 1987. Η «Κυρία του Γκουαρδαμάρ» έχει παρόμοιες rodetes και περιδέραια. thumb|left|185px|Η Κυρία του Γκουαρδαμάρ
Παρ' ότι είναι προτομή, υπάρχει η θεωρία ότι η Κυρία του Έλτσε ήταν τμήμα ενός καθιστού αγάλματος όπως η «Κυρία του Μπάθα» ή και ενός όρθιου όπως η «Gran Dama Oferente» από το Θέρο δε λος Σάντος της επαρχίας Αλμπαθέτε: Τα περιδέραια μοιάζουν πολύ με αυτά της Κυρίας του Μπάθα, που ανακαλύφθηκε περίπου 210 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Έλτσε.
Οι τρεις μορφές εκτίθενται στην ίδια αίθουσα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας στη Μαδρίτη.
Ιστορία
Η Κυβέρνηση του Βισύ διαπραγματεύτηκε με το καθεστώς του Φράνκο την επιστροφή της Κυρίας του Έλτσε στην Ισπανία και στις 27 Ιουνίου 1941 το γλυπτό τοποθετήθηκε στο Μουσείο ντελ Πράδο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα.
Η ανακάλυψη της εμβληματικής αυτής προτομής δημιούργησε ενδιαφέρον του κοινού για τον προ-ρωμαϊκό ιβηρικό πολιτισμό. Το γλυπτό έχει εμφανιστεί σε ισπανικό χαρτονόμισμα της μιας πεσέτας του 1948 και αναφέρεται στο μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Γουίλιαμ Γκάντις The Recognitions (1955).
Η προτομή φιλοξενήθηκε προσωρινά για μία έκθεση από τις 18 Μαΐου μέχρι την 1η Νοεμβρίου 2006 στο Αρχαιολογικό και Ιστορικό Μουσείο του Έλτσε, όπου αντιπροσωπεύεται σήμερα από ένα ακριβές αντίγραφο.
175px|thumb|Ανακατασκευή των χρωμάτων της προτομής από τον Francisco Vives
Ισχυρισμοί απάτης
Το 1995 ο Τζων Μόφιτ (John F. Moffitt), ένας ιστορικός της τέχνης ειδικευμένος στη ζωγραφική, δημοσίευσε το βιβλίο Art Forgery: The Case of the Lady of Elche (Πλαστογραφία της τέχνης: Η περίπτωση της Κυρίας του `Ελτσε, University Press of Florida), όπου ισχυριζόταν ότι το γλυπτό ήταν έργο σύγχρονο της εποχής ανακαλύψεώς του, με ομοιότητες με τη συμβολιστική τέχνη της Μπελ Επόκ. Επιπλέον έκανε μία υπόθεση για την ταυτότητα του πλαστογράφου και αναθέτη του έργου: «ένας χειρουργός που κατοικούσε στην πόλη του Έλτσε», ο οποίος ήταν «καλά πληροφορημένος για την τότε κατάσταση των ιβηρικών σπουδών» και ιδιοκτήτης «της εύφορης αρχαιολογικής περιοχής La Alcúdia».
Στον σύγχρονο πολιτισμό
Ο Γάλλος καλλιτέχνης Τζέιμς Τισό βάσισε μορφές σε αρκετούς από τους πίνακές του περί το 1900 επάνω στην προσφάτως ανακαλυφθείσα Κυρία του Έλτσε.
Παραπομπές
Κυρια του Ελτσε Κατηγορία:Ιβηρική τέχνη Κυρια του Ελτσε
Παλαμάς Φθιώτιδας
thumb|right|Το Ηρώο, το μνημείο που ανεγέρθη στον Παλαμά για να τιμήσει τους αγωνιστές της επανάστασης thumb|Ο Άγιος Αθανάσιος, εκκλησία στην είσοδο του χωριού
Ο Παλαμάς είναι ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Παλαμάς βρίσκεται στα βόρεια του πρώην νομού, στις βόρειες πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 686 μέτρα και απέχει 26 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας του νομού, της Λαμίας. Ο Παλαμάς, μαζί με τον γειτονικό Νέο Παλαμά αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαμά που υπάγεται διοικητικά στην δημοτική ενότητα Δομοκού του διευρυμένου Δήμο Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 303 κατοίκους ενώ ως οικισμός 114. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείασς κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Λούκας φαν Λέιντεν
Ο Λούκας φαν Λέιντεν (φλαμανδικά: Lucas van Leyden (1494 - 8 Αυγούστου 1533) αναφερόμενος επίσης και ως Lucas Hugensz ή και Lucas Jacobsz, ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης. Ήταν ανάμεσα στους πρώτους Φλαμανδούς καλλιτέχνες που εισήγαγαν τη θεματολογία της καθημερινότητας στα έργα τους ενώ, εν γένει, θεωρείται ιδιαίτερα προικισμένος χαράκτης.
Βιογραφία
Όπως υπαγορεύει το όνομά του, ο Λούκας γεννήθηκε στο Λέιντεν, όπου και κυρίως δραστηριοποιήθηκε. Σχετικά με τη χρονολογία γέννησής του υπάρχει ασάφεια. Ο Κάρελ φαν Μάντερ στο βιογραφικό του βιβλίο Het Schilderboek (= το βιβλίο των ζωγράφων) αναφέρει ότι γεννήθηκε το 1494. Ωστόσο, αν η χρονολογία αυτή είναι πραγματική, το χαρακτικό του Ο Μωάμεθ και ο μοναχός Σέργιος, που χρονολογείται το 1508, θα πρέπει να είναι έργο ενός δεκατετράχρονου. Έτσι οι απόψεις είναι διχασμένες, αν όντως ο Λούκας ήταν ένα "παιδί - θαύμα" ή, όπως πιστεύουν ορισμένοι ιστορικοί της τέχνης, γεννήθηκε γύρω στο 1489. Τεκμηρίωση δεν υφίσταται για καμία από τις δύο αυτές χρονολογίες. Ο πατέρας του ονομαζόταν Χόιγκ Γιάκομπς (Huygh Jacobsz) ή Χόιγκ Γιάκομπζοον (Huygh Jacobszoon). Ο φαν Μάντερ χαρακτηρίζει τον Λούκας "ακούραστο καλλιτέχνη", που ως παιδί προκαλούσε τον θυμό της μητέρας του, καθώς συνέχιζε να εργάζεται πολλές ώρες μετά τον ερχομό της νύχτας, κάτι που αυτή του απαγόρευε σκεπτόμενη όχι μόνο το κόστος του κεριού, αλλά και επειδή ένιωθε ότι η πολλή μελέτη δεν έκανε καλό στις ευαισθησίες της υγείας του. Σύμφωνα πάντα με τον Μάντερ, ως νέο αγόρι συναναστρεφόταν μόνο με άλλους νέους καλλιτέχνες, ζωγράφους, υαλογράφους και χρυσοχόους. Αναφέρει, επίσης, ότι έλαβε ως αμοιβή ένα χρυσό φλορίνι για κάθε έτος της ηλικίας του (ήταν 12 ετών) από τον Heer van Lochorst (Γιόχαν φαν Λόκχορστ του Λέιντεν, απεβίωσε το 1510) για μια εικόνα με νερομπογιά του Αγίου Χουμπέρτους. Καθώς άρχισε να εργάζεται ως επαγγελματίας σε πολύ νεαρή ηλικία, παρά τον πρόωρο θάνατό του άφησε μεγάλο σε αριθμό έργο και πρέπει να ήταν πολύ εργατικός. Το 1514 ο Λούκας έγινε μέλος της Συντεχνίας των ζωγράφων του Λέιντεν. Φαίνεται ότι έκανε μερικά ταξίδια και καταγράφονται επισκέψεις του στην Αμβέρσα το 1521, το έτος δηλαδή που ο Άλμπρεχτ Ντύρερ πραγματοποίησε το ταξίδι του στις Κάτω Χώρες, και στο Μίντελμπουρχ το 1527, όπου συνάντησε τον Γιαν Μαμπούζε. Μια χωρίς διακοπές σειρά από χρονολογημένα χαρακτικά παρέχει τη δυνατότητα της παρακολούθησης της σταδιοδρομίας του ως χαράκτη και της χρονολόγησης των πινάκων του. Ο Ντύρερ ήταν ο καλλιτέχνης που τον επηρέασε περισσότερο, αλλά ο Λούκας ήταν λιγότερο "διανοητικός" στην προσέγγιση των θεμάτων του, τείνοντας να επικεντρώνεται στα λιγότερο πιστά χαρακτηριστικά του θέματός του και να ευχαριστείται με παρωδίες και μοτίβα της καθημερινότητας.
Ο Λούκας φαν Λέιντεν απεβίωσε το 1533 σε ηλικία μόλις 39 ετών από φυματίωση.
Έργα
Στις βασικές τεχνικές της ζωγραφικής ο Λούκας ήταν μαθητής του πατέρα του, δια χειρός του οποίου κανένα έργο δεν είναι γνωστό, και αργότερα του Κορνέλις Ένχεμπρεχτς (Cornelis Engebrechtsz). Δεν είναι γνωστό από ποιον διδάχτηκε χαρακτική, αλλά εκμεταλλεύτηκε τα έργα του Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, του οποίου τα μοτίβα έχουν υποστεί επανεπεξεργασία στα χαρακτικά του Λούκας και έγινε, σε πολύ μικρή ηλικία, πολύ επιδέξιος στην τέχνη αυτή: Το πρώτο γνωστό χαρακτικό του, (Ο Μωάμεθ και ο δολοφονημένος μοναχός) χρονολογείται από το 1508, δηλαδή όταν ήταν, ανεπιβεβαίωτα, μόνο 14 ετών, αλλά το έργο δεν εμφανίζει κανένα ίχνος ανωριμότητας ούτε στην έμπνευση ούτε στην τεχνική. Από την άλλη, είναι πιθανόν να έμαθε την τεχνική της εγκαυστικής χαρακτικής σε χαλκό από τον Ντύρερ, καθώς μετά από τη συνάντησή τους στην Αμβέρσα ο Λούκας έφτιαξε μερικά χαρακτικά με αυτή τη μέθοδο.
Ο Μαξ Φριντλέντερ δεν πιστοποιεί κανένα σαφές πρότυπο ή υφολογική εξέλιξη, κατά μέγα μέρος επειδή το έργο του Λούκας επισκιάστηκε από τις εσφαλμένες αποδόσεις έργων. Η Ελίζ Λώτον Σμιθ διακρίνει τέσσερα αδρά στάδια στην καλλιτεχνική εξέλιξη του Λούκας: Στα πρώιμα έργα του (1506 - 1512) οι μορφές δεν εμφανίζονται ολόσωμες αλλά κατά το ήμισυ, στην περίοδο 1512 - 1520 εξελίσσεται στην τοπιογραφία, κατά την περίοδο 1521 - 1525 είναι εμφανής η επιρροή της Σχολής της Αμβέρσας ενώ κατά την τελευταία περίοδο, 1525 - 1531 εμφανίζονται πολλές μορφές σε δασώδη τοπία, όπως στη "θεραπεία του τυφλού της Ιεριχούς".
Στην εποχή του ο Λούκας φαν Λέιντεν έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και ο Τζόρτζιο Βαζάρι (ο οποίος τον αποκαλεί "Λούκας φαν Χόλλαντ" (Lucas van Hollandt = ο Λούκας από την Ολλανδία) τον κατατάσσει ακόμη και υπεράνω του Ντύρερ. Σήμερα είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένος ως μια από τις σημαντικότερες μορφές στις γραφικές τέχνες, καθώς δημιούργησε χαρακτικά, χαρακτικά με εγκαυστική τεχνική και ξυλογραφίες, ενώ ήταν ιδιαίτερα ικανός στη σχεδίαση. Το κύρος του ως ζωγράφου δεν βρίσκεται σε τόσο υψηλή θέση, αλλά αναμφίβολα υπήρξε ένας από τους εξέχοντες Ολλανδούς δημιουργούς της εποχής του. Ήταν καινοτόμος ως προς τη θεματολογία της φλαμανδικής ζωγραφικής με θέματα της καθημερινότητας, όπως δείχνουν τα έργα του "Οι σκακιστές" (Πινακοθήκη του Βερολίνου), που στην πραγματικότητα απεικονίζει μια παραλλαγή του παιχνιδιού που αποκαλείται "courier" και "Οι χαρτοπαίκτες" (Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης Ουάσιγκτον), ενώ το διάσημο τρίπτυχό του "Η Υπέρτατη Κρίση" του 1526-27 (Μουσείο Λάκενχαλ, Λέιντεν) δείχνει σε ποιο επίπεδο μπορούσε να ανέλθει ως ζωγράφος θρησκευτικών θεμάτων: Παρουσιάζει "εύγλωττα" τη ζωηρή του φαντασία, το μεγάλο του ταλέντο στον επιχρωματισμό και την επιτήδεια χρήση του χρωστήρα.
Cambridge University Press
thumb|Τα κεντρικά γραφεία του Cambridge University Press στο [[Κέιμπριτζ]] Οι Εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (Cambridge University Press & Assessment) αποτελούν τμήμα του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Είναι ένας παγκόσμιος ακαδημαϊκός/επιστημονικός και εκπαιδευτικός εκδοτικός οίκος, με πωλήσεις σε όλο τον κόσμο, εκδοτικά κέντρα και γραφεία σε περισσότερες από 40 χώρες. Οι συγγραφείς των έργων που έχει εκδώσει έως τώρα προέρχονται από περισσότερες από εκατό διαφορετικές χώρες. Εκδίδει επίσης πάνω από 380 επιστημονικά ερευνητικά περιοδικά. Στα βιβλία του περιλαμβάνονται μονογραφίες, έργα αναφοράς, πανεπιστημιακά εκπαιδευτικά συγγράμματα και σχολικά βιβλία, όπως και εγχειρίδια διδασκαλίας και εκμαθήσεως της αγγλικής γλώσσας. Είναι ταυτοχρόνως ένας από τους κορυφαίους παρόχους εκπαιδευτικών αξιολογήσεων (assessments) και εξεταστικούς οργανισμούς στον κόσμο, παρέχοντας αξιολόγηση σε περισσότερους από οκτώ εκατομμύρια μαθητές σε περισσότερες από 170 χώρες κάθε χρόνο. Διαχειρίζεται αρκετούς τέτοιους οργανισμούς: Oxford, Cambridge and RSA Examinations (OCR), Cambridge Assessment International Education, Cambridge Assessment Admissions Testing και Cambridge Assessment English.
Ιστορία
thumb|Το κτήριο αποθηκών του Cambridge University Press στο Κέιμπριτζ Οι Εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ είναι ο παλαιότερος πανεπιστημιακός εκδοτικός οίκος στον κόσμο (με δεύτερο τον Oxford University Press). Προήλθε από το βασιλικό διάταγμα (litterae patentes) του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας το έτος 1534 που έδινε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το δικαίωμα να εκδίδει βιβλία. Γνωστες προσωπικότητες που είδαν βιβλία τους να εκδίδονται από τον οίκο είναι μεταξύ άλλων οι Τζον Μίλτον, Γουίλιαμ Χάρβεϋ, Ισαάκ Νεύτων, Μπέρτραντ Ράσελ και Στήβεν Χόκινγκ.
Η εκτύπωση βιβλίων άρχισε από το ίδρυμα όταν ο πρώτος Πανεπιστημιακός Τυπογράφος, ο Τόμας Τόμας, ίδρυσε τυπογραφείο το 1584. Τον Ιούλιο του 1697 ο Duke of Somerset δάνεισε 200 λίρες στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ «προς τους σκοπούς του εκδοτικού οίκου και του τυπογραφείου».
Το 1981 ο οίκος έκτισε ένα νέο κτήριο για τις αυξανόμενες ανάγκες του, το λεγόμενο «Edinburgh Building» με ενωμένη αποθήκη. Το 1986 οι Εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ αγόρασαν τον ιστορικό οίκο θρησκευτικών εκδόσεων Eyre & Spottiswoode, γεγονός που έδωσε στις Cambridge University Press τον παλαιό και μοναδικό τίτλο του «Εκδότου της Βασιλίσσης».
Το 2012 ο οίκος πώλησε το εκτυπωτικό τμήμα του στην εταιρεία «MPG Books Group» και από τότε χρησιμοποιεί άλλα τυπογραφεία σε όλο τον κόσμο για τις ανάγκες του.
Το 2021 οι Εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ συγχωνεύθηκαν με το Συνδικάτο Τοπικών Εξετάσεων του Πανεπιστημίου (University of Cambridge Local Examinations Syndicate), δημιουργώντας το νομικό πρόσωπο Cambridge University Press & Assessment.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδοτικοί οίκοι στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ
MarsDrive
Το Mars Drive είναι ένα διεθνές μη κερδοσκοπικό διαστημικό ίδρυμα με μέλη σε όλον τον κόσμο και παραρτήματα στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Αυστραλία και την Ασία. Ο σκοπός του είναι να προωθήσει την άμεση και ενεργό συμμετοχή του ευρέος κοινού στην εποίκηση και εξερεύνηση του διαστήματος.
Το Mars Drive οραματίζεται έναν «ένα διαστημικό πολιτισμό ο οποίος θα επεκτείνει τη ζωή προς τα έξω στο Σύμπαν». Η πρόθεσή του είναι να καταστήσει δυνατή τη γρήγορη εξάπλωση της ανθρωπότητας στο διάστημα, βρίσκοντας υποστηρικτές και βοηθώντας να συλλεχθούν κεφάλαια για την εξάπλωση της διαστημικής οικονομίας.
Προκειμένου να συντηρήσει τον δημόσιο, ιδιωτικό και μη κερδοσκοπικό διαστημικό τομέα, το Mars Drive αποσκοπεί στο να μεταφράσει την ευρείας κλίμακας υποστήριξη για διαστημική εξερεύνηση και εποίκηση σε χρηματοδότηση και παροχή υποτροφιών, περιορισμένων χρηματικών πακέτων (Έρευνα και Ανάπτυξη) και συγκέντρωση κεφαλαίων για ανάπτυξη διαστημικών υποδομών.
Τα προγράμματα προσέγγισης του κοινού του Mars Drive περιλαμβάνουν συμμετοχή στο Second Life και στο MySpace, και επίσης σε μία επιμορφωτική ιστοσελίδα για παιδιά που ονομάζεται Kids4Mars.
Σήμερα, το MarsDrive σχεδιάζει μια καινούρια διαστημική αποστολή στον Άρη. Ένα αρχικό προσχέδιο έχει ανακοινωθεί ήδη από το 2008. Ο πρώτος του σχεδιασμός αποστολής στον Άρη ήταν το "Mars for Less", το οποίο σχεδιάστηκε από τον Grant Bonin. Το Mars for Less ανασκοπήθηκε από επιστήμονες σε δημοσιεύσεις, όπως για παράδειγμα στο περιοδικό της Βρετανικής Διαπλανητικής Κοινότητας (Journal of the British Interplanetary Society) και στο περιοδικό «The Space Review». Το προσχέδιο επίσης παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Διαστημικής Ανάπτυξης (International Space Development Conference) στο Λος Άντζελες.
To MarsDrive, επίσης, παράγει παιχνίδια, τέχνη, κόμικς και animations που σχετίζονται με το διάστημα και με τον Άρη και αποσκοπούν στο να εγείρουν το ενδιαφέρον σχετικά με την εποίκηση του διαστήματος και του Άρη. Τα μέλη του συμμετέχουν σε συνέδρια όπως το Διεθνές Συνέδριο Διαστημικής Ανάπτυξης (ISDC- International Space Development Conference) ή το ετήσιο συνέδριο της Mars Society.
Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος
STS-122
Η πτήση STS-122 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει την προγραμματισμένη επόμενη αποστολή της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS).
Αρχικά η ημερομηνία εκτόξευσης της STS-122 είχε προγραμματιστεί για την 6η Δεκεμβρίου 2007, αλλά λόγω βλάβης των αισθητήρων ECO, η έναρξη αναβλήθηκε έως τις 9 Δεκεμβρίου. Έγινε και δεύτερη προσπάθεια εκτόξευσης, αλλά οι αισθητήρες παρουσίασαν και πάλι το ίδιο πρόβλημα, και η εκτόξευση διακόπηκε. Δοκιμαστικά που γίνανε στις 18 Δεκεμβρίου αποκάλυψαν την πιθανή αιτία της βλάβης, και μετά από εντατικές εργασίες επισκευής, η εκτόξευση έγινε στις 7 Φεβρουαρίου 2008.
Αυτή η πτήση είναι η 24η αποστολή διαστημικού λεωφορείου στον διαστημικό σταθμό ISS και τη 121η διαστημική πτήση διαστημικού λεωφορείου. Οι αρχικοί στόχοι της πτήσης STS-122 είναι η παράδοση της ευρωπαϊκής μονάδας Columbus στον διαστημικό σταθμό, καθώς και στην επαναφορά του αστροναύτη Daniel Tani της αποστολής Expedition 16 στη γη. Μετά την προσγείωσή του στις 28 Δεκεμβρίου 2007, το διαστημικό λεωφορείο θα προετοιμαστεί για την πτήση STS-125, την τελευταία αποστολή του Ατλαντίς πριν τελικά αποσυρθεί.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που προγραμματίζεται να επανδρώσει την πτήση: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-122), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Στην πτήση προς τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται ως νέο μέλος της 16ης αποστολής και ο αστροναύτης:
Φορτία προς μεταφορά
thumb|right|255px|Καλλιτεχνική απεικόνιση του [[ISS|διαστημικού σταθμού μετά από τις εργασίες της πτήσης STS-122, που δίνει έμφαση στην προσθήκη της εργαστηριακής ενότητας, του Columbus.]] thumb|255px|Η μονάδα Columbus στο [[Κέιπ Κανάβεραλ (πολεμική αεροπορική βάση)|Ακρωτήριο Κανάβεραλ.]] Η πτήση STS-122 θα μεταφέρει στο αμπάρι του διαστημικού λεωφορείου μια σειρά μονάδων επέκτασης του διαστημικού σταθμού. Την μονάδα επιστημονικών εργασιών Columbus, το εργαστήριο Biolab, το εργαστήριο εξερεύνησης ρευστών (FSL), ένα σύστημα συρταριών αποθήκευσης (EDR), καθώς και την ενότητα φυσιολογίας (EPM). Θα μεταφέρει επίσης το παρατηρητήριο ηλιακών φαινομένων (SOLAR), και τις κατασκευές δυνατότητας έκθεσης τεχνολογίας (EuTEF). Στην επιστροφή θα φέρει στην γη ένα γυροσκόπιο (CMG) που έχει χαλάσει από καιρό και ανταλλάχθηκε από το πλήρωμα της πτήσης STS-118. Τελικά, θα μεταφέρει και ένα DLA που πιθανώς να είναι χρήσιμο στην επισκευή του δεξιού αρμού ηλιακών συλλεκτών *Solar Alpha Rotary Joint που έχει πάθει κάποια βλάβη.
Εκτός αυτού, το Ατλαντίς θα μεταφέρει τρεις εναρκτήριες σημαίες που παρέχονται από τον οργανισμό NASCAR προς τιμή της 5ής επετείου του ράλυ αυτοκινήτων Daytona 500, που θα πραγματοποιηθεί για 50ή φορά στις 17 Φεβρουαρίου του 2008, και της 50ής επετείου της NASA την 1η Οκτωβρίου 2008. Όταν οι σημαίες επιστρέψουν πίσω στη γη, μια από αυτές θα τοποθετηθεί στη διεθνή πίστα αγώνων Daytona στη Φλόριντα, η δεύτερη θα απονεμηθεί στο νικητή των αγώνων Daytona 500 του 2008, ενώ την τρίτη σημαία θα την χρησιμοποιήσει η NASA κατά τις γιορταστικές εκδηλώσεις της επετείου της.
Προετοιμασίες για την πτήση
Η εξωτερική δεξαμενή (SSET-125) του Ατλαντίς έφθασε στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ στις 14 Σεπτεμβρίου 2007, μετά από ταξίδι μεταφοράς με τη φορτηγίδα από Michoud Assembly Facility στην Λουιζιάνα. Η εξωτερική δεξαμενή έπειτα μεταφέρθηκε στο στο Κτίριο Συναρμολόγησης Πυραύλων, το λεγόμενο VAB (αγγλ. Vehicle Assembly Building) για επιθεώρηση, και τροποποίηση του υποστηρίγματος του αγωγού τροφοδοσίας με υγρού οξυγόνου, πριν την συναρμολόγηση με τους ενισχυτικούς πυραύλους στερεών καυσίμων στις 17 Οκτωβρίου.
Την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου του 2007 άρχισε η συναρμολόγηση των ενισχυτικών πυραύλων στερεών καυσίμων, και οι τρεις κύριες μηχανές εγκαταστάθηκαν. Το Ατλαντίς πρόκειται να μεταφερθεί από την αίθουσα εργασιών και να πάει στο Κτίριο Συναρμολόγησης Πυραύλων στις 6 Νοεμβρίου 2007, την ημέρα που θα επιστρέψει το Ντισκάβερι από την αποστολή STS-120.
Κύρια σημεία της αποστολής
thumb|right|250px|Η μονάδα Columbus , προσαρμοσμένη στο αμπάρι του Ατλαντίς κατά την προετοιμασία της εκτόξευσης. thumb|right|250px|Το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς στην εξέδρα εκτοξεύσεων [[Συγκρότημα εκτοξεύσεων 39|LC-39A στις 10 Νοεμβρίου 2007.]] Η πτήση STS-122 ονομάζεται επίσης ISS Assembly Flight 1E, αφού με την παράδοση της μονάδας Columbus, μαζί με άλλα δευτερεύοντα τμήματα του εξοπλισμού, θα επεκτείνει σημαντικά τον διαστημικό σταθμό. Επίσης θα επαναφέρει στην γη ένα χαλασμένο γυροσκόπιο (αγγλ. Control Moment Gyroscope, CMG) που ανταλλάχθηκε από το πλήρωμα της πτήσης STS-118 και παραβρίσκεται στον διαστημικό σταθμό.
6 Δεκεμβρίου (προσπάθεια εκτόξευσης)
thumb|right|255px|Η θέση των αισθητήρων αποκοπής της εξωτερικής δεξαμενής LH2.
Η έναρξη αναβλήθηκε για 24 ώρες έως την Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου του 2007, ώρα 21:09 UTC και αργότερα για άλη μια μέρα, στις 8 Δεκεμβρίου.
Την Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου, η διεύθυνση αξιολόγησε την επιλογή να γίνει η πτήση, σύμφωνα με τον κώδικα διαστημικών πτήσεων. Το πρόβλημα παρουσιάζεται προφανώς στην καλωδίωση της εξωτερικής δεξαμενής, και ειδικά στους αισθητήρες ECO.
Κατά τη διάρκεια της άντλησης καυσίμων, έγιναν κάποια δοκιμαστικά των αισθητήρων ECO για να εξακριβωθεί η λειτουργία τους. Οι δύο αισθητήρες έδειξαν «άδεια δεξαμενή», ενώ οι οι άλλοι δύο έδειξαν «δεξαμενή γεμάτη». Υπό αυτές τις συνθήκες η αποστολή θα διέτρεχε κίνδυνο να μη μπορούν συγχρονιστούν οι μηχανές με τη στάθμη των καυσίμων.
Μετά από αυτό, εξετάστηκε η περίπτωση, εάν θα ήταν επιτρεπτή η εκτόξευση του Ατλαντίς με δύο αισθητήρες, και και την επιπρόσθετη βοήθεια του ελέγχου από το προσωπικό από την γη.
Η άλλη επιλογή θα περιελάμβανε την επισκευή ή την αντικατάσταση των αισθητήρων, οπότε αναγκαστικά, το Ατλαντίς θα πρέπει να μεταφερθεί στο κτήριο συναρμολόγησης πυραύλων, (αγγλ. Vehicle Assembly Building, VAB) με αποτέλεσμα την οριστική αναβολή της πτήσης.
Μετά από την νυκτερινή συνεδρίαση της διοικητικής ομάδας, ο διευθυντής Wayne Hale δήλωσε κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης Τύπου, ότι η ομάδα είχε συζητήσει τα ζητήματα επί μακρόν, και είχε αποφασίσει να προσπαθήσει μια εκτόξευση την Κυριακή. Τα κριτήρια της έναρξης θα άλλαζαν. Η τελική απόφαση θα γινόταν το Σάββατο.
9 Δεκεμβρίου (προσπάθεια εκτόξευσης)
Στις 10:55 GMT άρχισε ο εφοδιασμός με καύσιμα. Στις 11:51 GMT κατά την διάρκεια ενός δοκιμαστικού ένας αισθητήρας ECO παρουσίασε πάλι βλάβη. Η προσπάθεια έναρξης τερματίστηκε στις 12:25 10:55 GMT. Ενώ η NASA ανακοίνωσε ότι η εκτόξευση θα μπορούσε να γίνει στις 2 Ιανουαρίου του 2008 το νωρίτερο, ο υπεύθυνος Doug Lyons απέκλεισε την επαναφορά του διαστημοπλοίου στο κτίριο συναρμολόγησης, λέγοντας ότι η εξέδρα εκτόξευσης προσφέρει εκτενή πρόσβαση στα συστήματα για την έρευνα και επισκευή.
7 Φεβρουαρίου (πρώτη μέρα, εκτόξευση)
thumb|Η εκτόξευση της STS-122 Η τροφοδότηση με καύσιμα άρχισε στις 5:26 π.μ. EST, ενώ η εκτόξευση ήταν προγραμματισμένη για τις 2:45 μ.μ. EST. Οι αισθητήρες καυσίμων δούλεψαν κανονικά και χωρίς πρόβλημα, και έτσι στις 2:35 μ.μ., ο διευθυντής της εκτόξευσης Doug Lyons έδωσε την άδεια στο πλήρωμα του Ατλαντίς να επιβιβαστούν και να πάρουν θέση στο διαστημόπλοιο. Το Ατλαντίς εκτοξεύτηκε στην ώρα του, στις 2:45 μ.μ. EST (19:45 UTC), και η αποκοπή της κύριας μηχανής έγινε στις 19:54 UTC. Το διαστημόπλοιο μπήκε στην τροχιακή διαδρομή με στόχο το διεθνή διαστημικό σταθμό.
8 Φεβρουαρίου (δεύτερη ημέρα της πτήσης)
Το πλήρωμα του Ατλαντίς πέρασε την ημέρα εκτελώντας ποικίλες εργασίες με σκοπό να προετοιμάσουν το διαστημικό λεωφορείο για τον ελλιμενισμό το Σάββατο, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης της φωτογραφικής μηχανής, και την ανάπτυξη του δακτυλίου ελλιμενισμού.
STS-323
Σύμφωνα με το σωστικό πρόγραμμα STS-3xx, η πτήση STS-323 θα ενεργοποιηθεί σε περίπτωση που το Ατλαντίς πάθει κάποια βλάβη κατά τη διάρκεια της παρούσας πτήσης STS-122. Η σωστική πτήση είναι τροποποιημένη έκδοση της αποστολής STS-123. Το πλήρωμα που θα την επανδρώσει θα είναι τέσσερα μέλη του πληρώματος της STS-123.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2008
Μονή Παναγίας Δοβρά
Η Μονή Παναγίας Δοβρά κείται 5,5 χλμ. βορειοδυτικά του κέντρου της πόλης της Βέροιας στις ανατολικές υπώρειες της οροσειράς του Βερμίου και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. Η Μονή βρίσκεται σε κατάφυτη τοποθεσία, η οποία προσφέρει πανοραμική θέα προς την πεδιάδα της Κεντρικής Μακεδονίας, και το Καθολικό (κεντρικός ναός) της είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Η Μονή ιδρύθηκε πιθανώς τον 12ο αι. και λειτούργησε αδιαλείπτως μέχρι το 1822. Η ύπαρξη ενός βυζαντινού γλυπτού εντοιχισμένου στον νότιο τοίχο του Καθολικού, καθώς και η προέλευση από τη Μονή ενός ειληταρίου του 12ου αι. κατατεθειμένου στην Εθνική Βιβλιοθήκη Αθηνών ―το οποίο χαρακτηρίστηκε ως «τό κάλλιστον καί ἀρχαιότατον τῶν εἰληταρίων τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης»― αποτελούν τα πρωιμότερα εξακριβωμένα χρονικά όρια ίδρυσης της Μονής.
Το όνομα «Δοβρά» θεωρείται αβέβαιης ετυμολογίας. Η αρχική ονομασία της Μονής «Παναγία Κοκκομετριώτισσα» απαντά σε μεταβυζαντινή πηγή του 1643, η οποία αποτελεί την αρχαιότερη ιστορική μαρτυρία ύπαρξης της Μονής και περιέχει πληροφορίες περί αγοράς ενός βιβλίου, το οποίο «εἶναι τῆς παναγίας τοῖς κοκουμητριώτησσας τῆς λεγομένης τοβρά». Παραμένουν όμως άγνωστοι οι λόγοι και ο χρόνος κατά τον οποίον η αρχική ονομασία περιήλθε σε αχρηστία και εξέπεσε στην ισχύουσα ονομασία «Παναγία Δοβρά». Βάσει της πηγής του 1643 αποδεικνύεται ασφαλής η υπόθεση ότι η Μονή δανείστηκε το όνομα «Δοβρά» από το παρακείμενο ομώνυμο χωριό Τοβρά ή Δοβρά, το οποίο εξαλείφθηκε από τον χάρτη έπειτα από την ολοσχερή καταστροφή του από τους Οθωμανούς Τούρκους λόγω της συμμετοχής κατοίκων του χωριού στις πολεμικές επιχειρήσεις της Επανάστασης του Βερμίου το 1822.
Κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1822 η Μονή διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο ως ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και εθνικά κέντρα της Μακεδονίας, καθώς μετατράπηκε σε επαναστατική εστία. Η συνάντηση οπλαρχηγών των περιοχών Ημαθίας, Πέλλας, Κοζάνης, Ολύμπου και Καστοριάς στη Μονή την 20η Φεβρουαρίου 1822 οδήγησε στην ανακήρυξη του καταγόμενου από το χωριό Δοβρά και μυηθέντος στη Φιλική Εταιρεία Τάσου Καρατάσου (1764-1830), σε γενικό στρατιωτικό αρχηγό των επαναστατημένων δυνάμεων, που αριθμούσαν τις 5.000 οπλιτών, με στόχο την κατάληψη της Βέροιας. Έπειτα από την υποχώρηση των επαναστατών από τη Βέροια υπό την πίεση πολυάριθμου οθωμανικού τουρκικού στρατού που έφτασε στην πόλη παραμονές της επίθεσης την 21η Φεβρουαρίου 1822, οι επαναστάτες οχυρώθηκαν στη Μονή, απ' όπου ο Τάσος Καρατάσος μαζί με τον Ζαφειράκη Θεοδοσίου, τον Αγγελή Γάτσο και άλλους συμπολεμιστές τους αγωνίστηκαν επιτυχώς και σημείωσαν περιφανή νίκη εναντίον των Τούρκων στη Μάχη της Δοβράς (διήμερο 12-13 Μαρτίου 1822): οι απώλειες των υπό την τριανδρία Καρατάσου-Ζαφειράκη-Γάτσου επαναστατημένων περιορίστηκαν στους δεκατρείς νεκρούς και σαράντα τραυματίες, ενώ οι απώλειες του πολυαριθμότερου οθωμανικού αυτοκρατορικού στρατού, ο οποίος διοικείτο από τον Κεχαγιά Μπέη με τις ενισχύσεις του στρατάρχη του βιλαετίου Θεσσαλονίκης, Μεχμέτ Εμίν Πασά, έφτασαν τους χίλιους τριακόσιους νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Το τέλος της Μάχης της Δοβράς ακολούθησαν την επόμενη ημέρα η κατάληψη της Μονής από τον οθωμανικό αυτοκρατορικό στρατό, η λεηλασία, καταστροφή και πυρπόλησή της από τους Οθωμανούς Τούρκους, οι οποίοι προέβησαν σε φρικαλεότητες εναντίον των μοναχών της, απαγχονίζοντας μεταξύ άλλων τον ηγούμενο της Μονής, Γεράσιμο, στη Βέροια. Το σωζόμενο σήμερα Καθολικό της Μονής κτίσθηκε το 1844 σύμφωνα με σχετική κτητορική επιγραφή επάνω από τη θύρα εισόδου του ναού.
Στην έκταση της πρώην Μονής κτίσθηκε το 1947 ένα πρεβαντόριο, αποτέλεσμα της συνεργασίας της Διεθνούς Επιτροπής Ερυθρού Σταυρού και της Αποστολής της Ελβετικής Δωρεάς, χωρίς όμως ποτέ να λειτουργήσει. Μεταξύ 1950 και 1986 λειτούργησε υπό την εποπτεία του Βασιλικού Ιδρύματος Προνοίας η Παιδόπολη Βεροίας «Καλή Παναγιά» με σκοπό την περίθαλψη, παροχή εκπαίδευσης και προστασία απόρων και ορφανών παιδιών-θυμάτων του εμφυλίου πολέμου στις Βόρειες Επαρχίες κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες λειτουργίας της Παιδοπόλεως· κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες λειτουργίας της η κοινωνική προέλευση των εγγεγραμμένων παιδιών διαφοροποιήθηκε, με την Παιδόπολη να δέχεται πλέον παιδιά με σοβαρά κοινωνικά και οικογενειακά προβλήματα. Τα κτιριακά συγκροτήματα του ιδρύματος, καθώς και το εκπαιδευτικό πρόγραμμά του οργανώνονταν ως κατασκηνωτικού τύπου. Μετά το 1986, οπότε και η Παιδόπολη έπαυσε τη λειτουργία της, οι εγκαταστάσεις της εγκαταλείφθηκαν.
Το 1995 ως αποτέλεσμα πρωτοβουλίας του επιχωρίου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, Παντελεήμονος Καλπακίδη, η Μονή επανιδρύεται ως ανδρώα κοινοβιακή μονή, στην οποία εγκαταβιούν 18 μοναχοί. Εντός της έκτασης της Μονής λειτουργούν οι κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως, καθώς και το εκπαιδευτικό Κέντρο Βυζαντινών Τεχνών. Πρόσφατα έχουν ξεκινήσει οι εργασίες ανέγερσης ιερού ναού αφιερωμένου στον ιατρό Άγιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως, ιερά λείψανα του οποίου η Μονή φυλάσσει.
Από το 2022 λειτουργεί το Κειμηλιαρχείο της Μονής, στο οποίο εκτίθενται σημαντικά κειμήλια όπως το πετραχήλι και η ζώνη του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βέροιας Κατηγορία:Βέροια Παναγια Δοβρα
Δημήτριος Γολέμης
Ο Δημήτριος Γολέμης (Λευκάδα, 15 Νοεμβρίου 1874 - 9 Ιανουαρίου 1941 ) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου και Ολυμπιονίκης.
Συμμετείχε στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα, στα 800 μ και στα 1.500μ. . Στα 800μ τερμάτισε τρίτος με επίδοση 02:28.0 και στα 1500μ έκτος. Μετά του Ολυμπιακούς αγώνες πήρε μέρος και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1899 όπου ήταν πρώτος στα 800. με νέο πανελλήνιο ρεκόρ 2:15.2.
Διακρίσεις
Πανελλήνιο πρωτάθλημα
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου Α.Ο. Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1947
Η συνεργασία έγινε πραγματικότητα κάτω από τις πιέσεις του αμερικανικού παράγοντα, και ιδίως του «Διευθυντή του Γραφείου Υποθέσεων Εγγύς και Μέσης Ανατολής» του Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α, Λόι Χέντερσον, ο οποίος κατόρθωσε κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, το Σεπτέμβριο του 1947, και υπό την απειλή αναστολής της οικονομικής βοήθειας της χώρας του προς την Ελλάδα, να πείσει τους δυο πολιτικούς αρχηγούς να συνεργαστούν. Ο Κ. Τσαλδάρης υποχωρώντας έδωσε την Πρωθυπουργία στο Θ. Σοφούλη (αν και ήταν αρχηγός του δεύτερου σε ψήφους κόμματος της Βουλής) και η νέα Κυβέρνηση αντικατέστησε την προηγούμενη στις 7 Σεπτεμβρίου 1947. Την ικανοποίησή του για τη νέα Κυβέρνηση εξέφρασε και ο Υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α., Τζορτζ Μάρσαλ, σε δήλωσή του στις 15 Σεπτεμβρίου : «''Αυτή τη στιγμή, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας φανερώνει τον πόθο των νόμιμων πολιτικών κομμάτων να ξεπεράσουν τις κομματικές διαφορές και να συνεργαστούν για την ευημερία του ελληνικού έθνους. Ελπίζουμε ότι η συμφωνία αυτή προιωνίζει ένα λαμπρό μέλλον για τη συνεργασία και την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού στην αντιμετώπιση των σοβαρών εθνικών προβλημάτων του.» '' Ύστερα από πρωτοβουλία του Θ. Σοφούλη θα δημοσιευτεί στις 14 Σεπτεμβρίου 1947 το ψήφισμα "Περί αμνηστίας παραδιδομένων στασιαστών". Με βάση αυτό το ψήφισμα, όσοι συμμετέχοντες σε στασιαστικές πράξεις παραδίδονταν και αφοπλίζονταν αυτοβούλως κατά τη διάρκεια του επόμενου μήνα, θα αμνηστεύονταν αυτοδικαίως και θα απολύονταν άμεσα. Παρ' όλη την καλή πρόθεση του Σοφούλη, το ψήφισμα είχε ελάχιστο αντίκτυπο στους αντάρτες τους Δημοκρατικού στρατού, και μάλιστα το Κ.Κ.Ε. αποφάσισε να κλιμακώσει την αντιπαράθεση με την ίδρυση της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης.
Συγκεκριμένα, στις 24 Δεκεμβρίου 1947 ο ραδιοφωνικός σταθμός του Δ.Σ., ανακοίνωσε το σχηματισμό της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης», με πρόεδρο τον αρχηγό του Δ.Σ.Ε., Μάρκο Βαφειάδη. Η Κυβέρνηση τότε, έθεσε εκτός νόμου το Κ.Κ.Ε και το Ε.Α.Μ, καθώς και την εφημερίδα Ριζοσπάστης. Συγκεκριμένα, με τον Α.Ν. 509/1947, που δημοσιεύτηκε στις 27 Δεκεμβρίου, «Περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του πολιτεύματος, του κοινωνικού καθεστώτος και της προστασίας των ελευθεριών των πολιτών», αποφασίστηκε ότι «Το Κομμουνιστικόν Κόμμα Ελλάδος, το Εθνικόν Απελευθερωτικό Μέτωπον (ΕΑΜ) και η Εθνική Αλληλεγγύη προπαρασκευάσαντα και ενεργούντα την κατά της ακεραιότητας της Χώρας προδοτικήν ανταρσίαν διαλύονται.»'' Με την πάροδο του χρόνου, οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων που δε μετείχαν στην Κυβέρνηση, και κυρίως οι Σοφοκλής Βενιζέλος και Γεώργιος Παπανδρέου, άρχιζαν να πιέζουν για τη συμμετοχή τους, καταγγέλοντας τη συγκυβέρνηση των δυο κομμάτων εξουσίας, ως «Θανάσιμον κίνδυνον της πατρίδας» Ο Πρωθυπουργός υπέβαλλε την παραίτηση της Κυβέρνησης στις 12 Νοεμβρίου του 1948, και η νέα κυβερνητική κρίση που ξέσπασε δε διευθετήθηκε παρά έξι ημέρες αργότερα, με πρόχειρο τρόπο, (ανασχηματισμός του υπουργικού συμβουλίου), που προοιώνιζε την επόμενη κυβερνητική κρίση.
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
( από τις 7 έως τις 13 Σεπτεμβρίου 1947 είχε αναλάβει τα καθήκοντα του υπουργού προσωρινά, ο Δημήτριος Δίγκας)
Αναφορές
1947 09 1947 09 Κατηγορία:1947 Κατηγορία:1948 Κ
HDI-Arena
Η HDI-Arena (μέχρι το 2002 γνωστό και ως Niedersachsenstadion) είναι ένα ποδοσφαιρικό στάδιο στο Αννόβερο της Γερμανίας. Η ομάδα Αννόβερο 96 χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Το γήπεδο χτίστηκε το 1954 και έχει συνολική χωρητικότητα 48.933, περιλαμβάνοντας 1.241 business seats και 29 σουίτες. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 το στάδιο είχε την ονομασία FIFA WM Stadion Hannover.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, Γερμανία 2006
Το πρόγραμμα των αγώνων που έγιναν στην AWD-Arena κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 Κατηγορία:Αννόβερο 96 Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1974
Μηχανισμός Εντοπισμού Θυμάτων Χιονοστιβάδων
Ιστορία του Μ.Ε.ΘΥ.Χ
Το 1968 ο Δρ. Dr. John Lawton εφηύρε τον πρώτο Μ.Ε.ΘΥ.Χ στο αεροναυτικό εργαστήριο του πανεπιστημίου Cornell, στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Οι πρώτες μονάδες διατέθηκαν στην αγορά το 1971 με το εμπορικό όνομα “Skadi”. Οι μονάδες αυτές εξέπεμπαν στα 2.275 kHz, μετατρέποντας την ραδιοσυχνότητα σε ένα απλό ηχητικό σήμα που το ανθρώπινο αυτί μπορεί να ακούσει. Ακούγοντας το προοδευτικά αυξάνον εκπεμπόμενο σήμα, οι διασώστες ενετόπιζαν τα θύματα με την μέθοδο της "σχάρας".
Λειτουργία του Μ.Ε.ΘΥ.Χ.
300px|thumb|left|Χιονοστιβάδα στα Βαρδούσια
Πρόκειται για ένα πομποδέκτη που εκπέμπει στη συχνότητα των 457 kHz και έχει περιορισμένη εμβέλεια (με μέγιστη τα 100 μέτρα). Ο πρώτος κανόνας λειτουργίας του ΜΕΘΥΧ (εκ των ουκ άνευ) είναι ότι τόσο οι διασώστες όσο και τα θύματα πρέπει να φέρουν απάνω τους τέτοιους πομποδέκτες.
Ο ΜΕΘΥΧ τοποθετείται πάνω στο σώμα, πάντοτε καλά στερεωμένος με ιμάντες κάτω από τα ρούχα, έτσι ώστε η χιονοστιβάδα να μη τον αποσπάσει από το σώμα. Στη συνέχεια τίθεται σε λειτουργία ως πομπός, εκπέμποντας ένα σήμα στα 457 kHz.
Ακόμα και όταν η χιονοστιβάδα καλύψει το θύμα ο πομπός θα συνεχίσει να εκπέμπει το σήμα του προς διάφορες κατευθύνσεις, ανάλογα με τον αριθμό κεραιών που διαθέτει.
Οι διασώστες θέτουν τις δικές τους συσκευές σε λειτουργία δέκτη και, ακολουθώντας διάφορες διαδρομές πάνω στην επιφάνεια του χιονιού, οδηγούμενοι από το προοδευτικά αυξάνον σήμα του ΜΕΘΥΧ, εντοπίζουν το θύμα κάτω από το χιόνι.
Εμβέλεια του Μ.Ε.ΘΥ.Χ
Ως Μέγιστη Θεωρητική Εμβέλεια ορίζεται η μέγιστη δυνατή εμβέλεια δύο συσκευών, μεταξύ τους, τοποθετημένων σε οριζόντιο έδαφος, χωρίς καμία φυσική ή τεχνητή παρεμβολή μεταξύ τους, με τις κεραίες τους σε παράλληλη θέση και με τις μπαταρίες τους γεμάτες.
Ως Μέγιστη Πρακτική Εμβέλεια ορίζεται η ελάχιστη εμβέλεια δύο συσκευών μεταξύ τους, των οποίων οι κεραίες είναι σε κάθετη θέση. Κατά μέσον όρον ισούται με το 1/5 της ΜΘΕ, δηλαδή περίπου 10 με 20 μέτρα για την πλειονότητα των Μ.Ε.ΘΥ.Χ.
Κατά την διάσωση θα ληφθεί ως δεδομένη μόνο η Μέγιστη Πρακτική Εμβέλεια εις τρόπον ώστε να μην υπάρξουν κενά κατά τον σχεδιασμό και την εκτέλεση της διάσωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορειβασία
Αγία Ειρήνη Κύθνου
Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δήμου Κύθνου, της περιφερειακής ενότητας Κέας-Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγία Ειρήνη είναι παράλιος οικισμός στη βορειοανατολική Κύθνο. Βρίσκεται στον μυχό ορμίσκου κοντά στα Λουτρά, σε μέσο σταθικό υψόμετρο 5. Απέχει περίπου 6 χλμ. Β. της Χώρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κύθνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κύθνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύθνου.
Ιστορικά στοιχεία
Ολόκληρη η περιοχή κοντά στον οικισμό, ιδιαίτερα βόρεια των Λουτρών, έχει ανασκαφεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες και, έχουν έρθει στο φως λείψανα προϊστορικών οικισμών, πιθανότατα της Μεσολιθικής Περιόδου (9η-8η χιλιετία π.Χ.) Το μικρό, αλλά ασφαλέστατο, λιμανάκι του οικισμού γράφηκε στην ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας για τα αιματηρά γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί, τον Μάρτιο του 1862 και που έμειναν στην ιστορία ως Κυθνιακά. Τα γεγονότα αυτά υπήρξαν η απαρχή της έξωσης του Όθωνα από την Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κύθνου