cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόδωρος Μοψουεστίας
Ο Θεόδωρος Μοψουεστίας στη συνείδηση της Εκκλησίας
Όταν πέθανε ο Θεόδωρος Μοψουεστίας βρισκόταν αποδεκτός εντός των κόλπων της Εκκλησίας, όμως όταν εκδηλώθηκε η νεστοριανική έριδα και διαπιστώθηκε η θεολογική εξάρτηση του Νεστορίου και από τον Θεόδωρο άρχισε η πολεμική σε βάρος του. Ο Θεόδωρος αναθεματίστηκε στη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο και στην Ε Οικουμενική Μετά την Γ'Οικουμενική ο Κύριλλος Αλεξανδρείας εξέφρασε κατηγορίες κατά των διδασκαλιών του Θεοδώρου μέσα από το έργο του Κατά Διοδώρου και Θεοδώρου (αποσπάσματα μας σώζονται) Στην Σύνοδος της Χαλκηδόνας δεν κατηγορήθηκε προσωπικώς ο Θεόδωρος, μάλιστα διαβάστηκε εγκώμιο για το πρόσωπό του από τον Ίβα Εδέσσης. Όμως στην Ε Οικουμενική υπήρξε καταδίκη τόσο των συγγραμμάτων και της χριστολογίας όσο και του ιδίου του Θεόδωρου,  αφού όπως σημείωσε και ο ίδιος ο Ιουστιανιανός σε επιστολή του προς τη σύνοδο, ''οι Νεστοριανοί θέλουν να επιβάλουν την αίρεσή τους στην Εκκλησία. Αλλά επειδή δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον Νεστόριο γι' αυτόν τιν σκοπό, εισήγαγαν γρήγορα τις πλάνες αυτές διά του Θεόδωρου Μοψουεστίας, του διδασκάλου του Νεστορίου[...] σας προετρέπουμε να στρέψετε την προσοχή σας στα ασεβή βιβλία του Θεοδώρου και ιδιαίτερα στο Ιουδαϊκό του σύμβολο πίστεως[...]''. Η δήλωση της Συνόδου είναι επίσης χαρακτηριστική, ...είδαμε πως οι οπαδοί του Νεστορίου προσπαθούσαν να εισαγάγουν την ασέβειά τους ...διά μέσου του ασεβούς Θεοδώρου..και διά μέσου των ασεβών βιβλίων του.[...] καταδικάζουμε και αναθεματίζουμε μαζί με όλους τους άλλους αιρετικούς που έχουν καταδικαστεί και αναθεματιστεί από τις τέσσερις άγιες συνόδους και από την Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, τον Θεόδωρο που ήταν επίσκοπος Μοψουεστίας,και τα ασεβή βιβλία του. Ο Ιουστιανιανός έκρινε πως ο Θεόδωρος έπρεπε να καταδικασθεί επειδή προέβαλε την εξωτερική ένωση του Ιησού-ανθρώπου με τον Λόγο και δεχόταν πως ο Ιησούς ήταν μεταβλητός ως προς την ανάστασή του. Έτσι τον συμπεριέλαβε στα Τρία Κεφάλαια (οι άλλοι δύο ήταν Ίβας Εδέσσης και ο Θεοδώρητος Κύρρου),όλα νεστοριανικής απόχρωσης.
Τα γνωρίσματα του Θεόδωρου Μοψουεστίας ως συγγραφέα
Δεν υπήρξε ικανός χειριστής του λόγου αν και μαθητής του Λιβάνιου. Απουσιάζουν ρυθμικά στοιχεία από τα κείμενά του. Το ύφος του είναι ατημέλητο και παρουσιάζει πλατιασμούς.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεστοριανισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Λονγκ Άιλαντ άις τι
thumb|Λονγκ Άιλαντ άις τι σερβιρισμένο σε μπαρ Ένα παγωμένο τσάι Λονγκ Άιλαντ ή Long Island ice tea είναι είδος κοκτέιλ που συνήθως παρασκευάζεται με βότκα, τεκίλα, ελαφρύ ρούμι, λικέρ πορτοκάλι, τζιν και λίγη κόλα, που δίνει στο ποτό την ίδια κεχριμπαρένια απόχρωση με το παγωμένο τσάι.
Το ποτό έχει πολύ υψηλότερη συγκέντρωση αλκοόλ (περίπου 22 τοις εκατό) από τα περισσότερα κοκτέιλ λόγω της σχετικά μικρής ποσότητας μη αλκοολούχων συστατικών.
Προέλευση
Υπάρχουν δύο ανταγωνιστικές ιστορίες προέλευσης για το παγωμένο τσάι του Λονγκ Άιλαντ, μία από το Λονγκ Άιλαντ του Τενεσί και μία από το Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης.
Ο Ρόμπερτ «Ρόουζμπαντ» Μπατ ισχυρίζεται ότι εφηύρε το Λονγκ Άιλαντ άις τι ως συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό για τη δημιουργία ενός νέου μικτού ποτού με λικέρ πορτοκάλι το 1972 ενώ εργαζόταν στο Oak Beach Inn στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης.
Ενώ ορισμένες πηγές λένε ότι υπήρχε μια συνταγή για το παγωμένο τσάι του Λονγκ Άιλαντ στην έκδοση του 1961 του New Picture Cook Book της Betty Crocker, δεν μπορεί πραγματικά να βρεθεί τέτοια συνταγή εκεί.
Ανάλυση
Το κοκτέιλ έχει επικριθεί για τον μεγάλο αριθμό συστατικών του, γεγονός που καθιστά δύσκολη την προετοιμασία του σε πολυσύχναστα μπαρ. Θεωρείται το αγαπημένο των φοιτητών πανεπιστημίου στις Ηνωμένες Πολιτείες και, ως εκ τούτου, έχει δημιουργήσει αρνητικούς συνειρμούς ως «μια πράξη μιξολογικής θηριωδίας που ευνοείται από φοιτητές», σύμφωνα με τα λόγια ενός κριτικού τροφίμων.
Το ποτό έχει ανάμεικτη υποδοχή από τους μπάρμαν, με κάποιους να προτιμούν το ποτό και άλλους να το αντιπαθούν. Ωστόσο, η ποικιλία των οινοπνευματωδών ποτών που απαιτούνται για την προετοιμασία του ποτού σημαίνει επίσης ότι μπορεί κανείς να προετοιμάσει πολλά άλλα είδη κοκτέιλ αν έχει ήδη τα συστατικά για ένα Λονγκ Άιλαντ.
Ντολμέν
μικρογραφία|380x380εσ|Το ντολμέν Κρυκυνό, στο νομό [[Μορμπιάν, στη Γαλλία]] μικρογραφία|Ντολμέν στην Ιρλανδία (Poulnabrone dolmen) Το ντολμέν είναι τύπος μεγαλιθικού μνημείου, που αποτελείται από δύο ή περισσότερα κάθετα μενίρ, που στηρίζουν μία ή περισσότερες μεγάλες επίπεδες οριζόντιες λίθινες πλάκες και σχηματίζουν τους τοίχους ενός νεκρικού θαλάμου. Τα περισσότερα χρονολογούνται από τη Νεολιθική περίοδο (4000-3000 π.Χ.) και μερικές φορές είναι σκεπασμένα με γη ή μικρότερες πέτρες και σχηματίζουν έναν τύμβο. Μικρότερες πέτρες μπορεί να είναι σφηνωμένες μεταξύ της οριζόντιας πλάκας και των ογκολίθων υποστήριξης ώστε να επιτευχθεί επίπεδη εμφάνιση. Σε πολλές περιπτώσεις, ο τύμβος δεν υπάρχει πλέον, αφήνοντας άθικτη μόνο την πέτρινη κατασκευή.
Παραμένει ασαφές πότε, γιατί και από ποιον έγιναν τα πρώτα ντολμέν. Τα παλαιότερα γνωστά βρίσκονται στη Δυτική Ευρώπη, και χρονολογούνται από πριν από 7.000 χρόνια. Οι αρχαιολόγοι δεν γνωρίζουν ακόμη ποιοι ανήγειραν αυτά τα ντολμέν, γεγονός που καθιστά δύσκολο να καταλάβουμε γιατί τα έκαναν. Γενικά όλα θεωρούνται τάφοι ή νεκρικοί θάλαμοι, παρά την απουσία σαφών αποδείξεων γι’ αυτό. Ανθρώπινα ίχνη, που μερικές φορές συνοδεύονται από κτερίσματα, έχουν εντοπιστεί μέσα ή κοντά στα ντολμέν, τα οποία είναι επιστημονικά χρονολογημένα με Ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14. Ωστόσο, ήταν αδύνατο να αποδειχθεί ότι αυτά τα απομεινάρια χρονολογούνται από τη στιγμή που οι πέτρες αρχικά τοποθετήθηκαν στη θέση τους.
Ετυμολογία
Η γαλλική λέξη dolmen προήλθε από την κελτική λέξη taol/tol που σημαίνει τραπέζι και men/maen που σημαίνει πέτρα,λίθος.
Τοποθεσία
Ντολμέν έχουν βρεθεί στην Ευρώπη, από την Ιρλανδία έως τον Καύκασο, με τα περισσότερα στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού. Επίσης στην Ασία, κυρίως στην Ινδία, και στη Βόρεια Αφρική. Υπάρχουν ακόμη και στην Ελλάδα, τα Μεγαλιθικά μνημεία της Θράκης, αλλά είναι ανεξερεύνητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Βρετάνη
Μάι Τάι
thumb|Μάι Τάι Το Μάι Τάι είναι ένα κοκτέιλ από ρούμι, λικέρ Κουρασάο, σουμάδα και χυμό λάιμ. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά κοκτέιλ στην κουλτούρα του Τίκι.
Ιστορία
Ο Βίκτορ Μπέρτζερον ισχυρίστηκε ότι εφηύρε το Μάι Τάι το 1944 στο εστιατόριό του, Trader Vic's, στο Όκλαντ της Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ο πρόδρομος του Trader Vic, Donn Beach, ισχυρίστηκε ότι το δημιούργησε για πρώτη φορά το 1933, αν και ένας επί σειρά ετών συνάδελφος είπε ότι το Beach στην πραγματικότητα ισχυριζόταν απλώς ότι το Μάι Τάι βασίστηκε στο κοκτέιλ QB Cooler που είχε δημιουργήσει. Η συνταγή του Don the Beachcomber είναι πιο περίπλοκη από αυτή του Vic και ορισμένοι πιστεύουν ότι έχει αρκετά διαφορετική γεύση. Άλλοι πιστεύουν ότι, παρά τη διαφορά στα συστατικά, έχουν αρκετά παρόμοια γεύση.
Συνταγή
Οι περισσότερες τρέχουσες συνταγές για το Μάι Τάι που βασίζονται στη συνταγή του Trader Vic του 1944 περιλαμβάνουν ρούμι, χυμό λάιμ, σουμάδα και λικέρ πορτοκάλι (συνήθως κουρασάο). Οι παραλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν την προσθήκη χυμού αμαρέτο, μπίτερ, γρεναδίνης, πορτοκαλιού, ανανά και γκρέιπφρουτ και ούτω καθεξής. Αυτή η μεγάλη ποικιλία στα συστατικά που χρησιμοποιούνται υπάρχει επειδή η Trader Vic's κράτησε μυστική τη συνταγή για σχεδόν 30 χρόνια, αναγκάζοντας τους ανταγωνιστές να μαντέψουν τα συστατικά για να ικανοποιήσουν τους πελάτες. Διάφορα βιβλία από τον Βίκτορ Μπέρτζερον περιγράφουν τη χρήση ρούμι από την Τζαμάικα καθώς και από τη Μαρτινίκα. Μερικές φορές προστίθενται υπερβολικά βαριά ρούμια για να γίνουν πιο δυνατές εκδόσεις.
Πολιτισμός
Το Μάι Τάι έγινε πολύ δημοφιλές τη δεκαετία του 1950-1960 και πολλά εστιατόρια, ιδιαίτερα εστιατόρια ή μπαρ με θέμα την πολυνησία (τίκι), το σέρβιραν. Το Μάι Τάι εμφανίστηκε επίσης στην ταινία του 1961 του Έλβις Πρίσλεϊ Blue Hawaii.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοκτέιλ
Ιαματικές Πηγές Ηραίας
Οι Ιαματικές Πηγές Αρκαδίας είναι χωριό του Δήμου Γορτυνίας χτισμένο στην Κάτω Ηραία του πρώην Δήμου Ηραίας και ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Λουτρών Ηραίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας του Νομού Αρκαδίας. Χτισμένο σε καταπράσινο και πυκνό περιβάλλον, οι Ιαματικές Πηγές Ηραίας είναι σήμερα σημαντικό κέντρο ιαματικού τουρισμού. Το παλιό όνομα του χωριού ήταν "Λουτρά" λόγω των Ιαματικών νερών τις περιοχής.
Υδροθεραπευτήριο Ιαματικών Πηγών
Από την αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή για τα ιαματικά νερά της και ειδικότερα κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, καθώς ήταν ήταν από τα πρώτα που αξιοποιήθηκαν στην Ελλάδα τον εικοστό αιώνα. Οι ιαματικές πηγές των Λουτρών είναι θειούχες και με  εξαιρετική ποιότητα νερών. Στο χωριό υπάρχει σύγχρονο ανακαινισμένο Υδροθεραπευτήριο το οποίο λειτουργεί με αυτεπιστασία του Δήμου από τις 15 Ιουνίου έως τις 15 Οκτωβρίου. Διαθέτει υποδομή για φιλοξενία αρκετών επισκεπτών και με άριστη ποιότητα υπηρεσιών. Ο ανακαινισμένος χώρος τους διαθέτει 20 υπερπολυτελείς καμπίνες, με 20 μπανιέρες, εκ των οποίων οι τρεις είναι για υδρομασάζ. Τα θειούχα νερά των πηγών θεωρούνται ενδεδειγμένα ιατρικά, με αποδεδειγμένες θεραπευτικές ιδιότητες. Θεωρούνται από τις σημαντικότερες ιαματικές πηγές στην Ελλάδα. Το υδροθεραπευτήριο είναι το παλιότερο στην ελληνική επικράτεια και λειτουργεί με βασιλικό διάταγμα από τις 4/7/1900. Οι κλιματολογικές συνθήκες του απόλυτα καθαρού φυσικού περιβάλλοντος δίνουν στην περιοχή πολλαπλά προνόμια. Ο καθαρός αέρας, οι ευωδίες της φύσης, το πλούσιο οξυγόνο από τα βουνά της Γορτυνίας δημιουργούν συνθήκες απόλυτης χαλάρωσης, που σε συνδυασμό με τις θεραπευτικές ιδιότητες των ιαματικών λουτρών καθιστούν τις Ιαματικές Πηγές Ηραίας μοναδικές.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή βρισκόταν κατά την αρχαιότητα η πόλη Ηραία, μία από τις σημαντικότερες της Αρκαδίας. Οι κατοικοί της λάτρευαν τον θεό Διόνυσο και διατηρούσαν καλές σχέσεις με τους γείτονές τους. Μετά τη διάλυση της Αρκαδικής Ομοσπονδίας (6οςαιώνας π.Χ.), η πόλη συνδέθηκε πολιτικά με τη Σπάρτη. Για τον λόγο αυτόν        οι Αρκάδες την πυρπόλησαν το 369 π.Χ. Το 240 π.Χ. η Ηραία έγινε μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας και έκτοτε περιέπεσε στην αφάνεια.
Γεωγραφικά στοιχεία
Οι Ιαματικές Πηγές Ηραίας απέχουν 90 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, 37 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα και 37 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια. Αλλοι κοντινοί οικισμοί είναι το ιστορικό Παλόυμπα που απέχουν 12 χιλιόμετρα και η Ανδρίτσαινα που απέχουν 25 χιλιόμετρα. Το χωριό διασχίζει η επαρχιακή οδός Δημητσάνας - Γέφυρας Μπερτσιάς ενώ συνδέεται οδικά άμεσα με τους οικισμούς: Λιοδώρα με δρόμο 2 χιλιομέτρων, με τα Λουτρά(Καλύβια) με δρόμο 1,5 χιλιομέτρων, με το Αγιονέρι με δρόμο 1,5 χιλιομέτρων, και με τον Παρνασσό με χωματόδρομο 3,5 χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Φουρνούδια Σερρών
Τα Φουρνούδια ή Δωδεκάσπιτα είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Εμμανουήλ Παππά της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε απόσταση 500 μέτρων ανατολικά του χωριού Χρυσό Σερρών, σε δρόμο που οδηγούσε στον παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό Χρυσού.
Στον οικισμό εγκαταστάθηκαν οικογένειες προσφύγων της Μικράς Ασίας και το 1928 αριθμούσε πληθυσμό 48 κατοίκων. Όπως προκύπτει από τις ονομασίες του οικισμού, καθώς και από αεροφωτογραφίες της περιόδου 1946-1960, αποτελούνταν από 12 σπίτια, που επειδή ήταν πολύ χαμηλά, έμοιαζαν με φούρνους.
Ο οικισμός καταργήθηκε το 1940 και σήμερα δεν σώζονται ορατά ερείπια.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.054004" longitude="23.659803" zoom="9" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.659803,         41.054004        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Άντζελα του Λίχτενσταϊν
Η Άντζελα του Λίχτενσταϊν (Angela von und zu Liechtenstein, γεννημένη ως Άντζελα Γκιζέλα Μπράουν Angela Gisela Brown, 3 Φεβρουαρίου 1958 -) είναι η σύζυγος του Μαξιμιλιανού του Λίχτενσταϊν.
Είναι το πρώτο πρόσωπο αφρικανικής καταγωγής, που παντρεύεται σε μια ευρωπαϊκή δυναστεία, όπου ο γάμος έχει επικυρωθεί από τον μονάρχη.
Βιογραφία
Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών της σπουδών στη Νέα Υόρκη, η Άντζελα σπούδασε μόδα στο Parsons School of Design, όπου αποφοίτησε και έλαβε το βραβείο Oscar de la Renta. Ήταν στυλίστρια για τρία χρόνια και δημιούργησε τη δική της ετικέτα μόδας, με το όνομα "A. Brown", έχοντας δημιουργήσει μια εταιρεία με συνεργάτες στο Χονγκ Κονγκ. Η πριγκίπισσα τελικά εργάστηκε ως Creative Director της επωνυμίας μόδας Adrienne Vittadini μέχρι το Σεπτέμβριο του 1999.
Ο γάμος τελέστηκε στις 29 Ιανουαρίου 2000 στην εκκλησία του St. Vincent Ferrer στη Νέα Υόρκη. Το ζευγάρι απέκτησε ένα παιδί:
Ο γάμος ήταν πρωτοποριακός, φέρνοντας ένα άτομο αφροαμερικανικής καταγωγής σε μία από τις λίγες οικογένειες, που εξακολουθούν να βασιλεύουν στην Ευρώπη. Για να τελεστεί ο γάμος, πρώτα έλαβε την συγκατάθεση και την πλήρη υποστήριξη του βασιλεύοντος πρίγκιπα και πατέρα τού γαμπρού, που παρέστη επίσης στο γάμο.
Ενώ ορισμένα μέλη της δυναστείας λέγεται, ότι είναι συγκλονισμένα και εξέτασαν τον διαφυλετικό γάμο ως «το τέλος μιας εποχής», άλλοι λέγεται, ότι έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους.
Η Άντζελα συμμετέχει, μερικές φορές με τον γιο της, σε τελετουργικές εκδηλώσεις του Πριγκιπάτου.
Μάχη του Δομοκού
Η μάχη του Δομοκού (5 Μαΐου 1897) ήταν το τελευταίο επεισόδιο του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 στο μέτωπο της Θεσσαλίας. Έληξε με νίκη του τουρκικού στρατού, γεγονός που επιτάχυνε την επίτευξη ανακωχής μεταξύ των δυο εμπολέμων πλευρών.
Άντζελα του Λίχτενσταϊν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Μάχη του Δομοκού
Μετά την ήττα στα Φάρσαλα και την υποχώρηση του στρατού, οι ελληνικές δυνάμεις (κουρασμένοι από τις μάχες και την πεζοπορία στρατιώτες που στην διάρκεια της διαδρομής πέταξαν τους σάκους με τις αποσκευές τους (γυλιούς) για να ελαττώσουν το βάρος που μετέφεραν) έφτασαν στον Δομοκό, το πρωί της 24ης Απριλίου 1897. Ο Δομοκός, φύσει αμυντική τοποθεσία, θα μπορούσε να οχυρωθεί πολύ καλύτερα, δεδομένου και του χρόνου που είχε το ελληνικό επιτελείο για αυτό, μια που οι Τούρκοι, δεν έκαναν την επίθεσή τους παρά στις 5 Μαΐου.
Όταν τα χαράματα της 5ης Μαΐου φάνηκαν οι τουρκικές φάλαγγες που πλησίαζαν από τον κεντρικό δρόμο Φαρσάλων - Δομοκού η ελληνική διάταξη είχε ως εξής:
Την νύχτα της 5ης προς 6η Μαΐου, ο Διάδοχος βλέποντας τον κίνδυνο να υπερφαλαγγιστεί η δεξιά πλευρά αποφάσισε την υποχώρηση των στρατευμάτων και την ανασύνταξη στην διάβαση Δερβέν Φούρκα (σημ. Καλαμάκι) στις πλαγιές της Όθρυος. Το πρωί της 6ης Μαΐου παρατάχτηκαν εκατέρωθεν της διάβασης η Ι και η ΙΙ ελληνικές ταξιαρχίες για να υποχωρήσουν ωστόσο γρήγορα μπροστά στα προελαύνοντα τουρκικά στρατεύματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλίας Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)
Αρσένιος Ερημίτης
Ο Αρσενιος Ερημίτης ήταν ασκητής που έζησε στα τέλη του 4ου αι. και μέχρι το 445.
Βίος
Ο Αρσένιος Ερημίτης γεννήθηκε από εύπορη οικογένεια στην Ρώμη και μετά από επιμελημένη παιδεία που έλαβε ακολούθησε σταδιοδρομία στην αυοκρατορική αυλή ως αξιωματικός. Ο Θεοδόσιος Α΄ τον κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη ως δάσκαλο των παιδιών του Αρκάδιου και Ονώριου Εγκατέλειψε τη θέση του στα ανάκτορα και έγινε ασκητής στην Σκήτη δυτικά της αρχής του Δέλτα του Νείλου. Εκεί γνώρισε ανάμεσα στους άλλους και τον Ευάγριο Ποντικό. Οι επιδρομές των Λίβυων Μαζίκων τον έκαναν να καταφύγει στην Τρώη και στην Κάνωπο κοντά στην Αλεξάνδρεια. Γύρισε πάλι στην Τρώη όπου πέθανε γύρωστα 445.
Έργα
Στα Αποφθέγματα Πατέρων σώζονται 44 λόγια-διηγήσεις του. Επίσης του αποδίδονται συντομότατα οικοδομητικά έργα Διδασκαλία και παραίνεσις και Εις τον πειραστήν νομικόν. Στα γεωργιανά μας σώθηκε Επιστολή με θεματολογία ανάλογη των αποφθεγμάτων του που μας έχουν σωθεί. Τέλος, σύντομα ερμηνευτικά σχόλια ππυ έχουμε σε Σειρές και αφορούν τους Ψαλμούς, τον Λουκά και τις Πράξεις, αλλά και το 35 σειρών επίγραμμα στον Δαβίδ δεν έχει εξακριβωθεί η αυθεντικότητά τους.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μοναχοί
Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Ο Μπόγκισλαβ ΣΤ΄, γερμαν. Bogislaw VI (π. 1350 - 7 Μαρτίου 1393) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκς της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βάρτισλαβ ΣΤ΄.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπάρνιμ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Σοφίας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ κυρίου τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε.
Ο Μπάρνιμ Δ΄ ήταν, από κοινού με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπόγκισλαβ Ε΄ και τον μικρότερο αδελφό του Βάρτισλαβ Ε΄, δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Το 1365 ο Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του, μαζί με τον αδελφό του Βάρτισλαβ ΣΤ΄. Ήταν ανήλικοι και επίτροπος έγινε ο θείος τους Μπόγκισλαβ Ε΄. Τότε δημιουργήθηκαν διαφωνίες με αυτόν, που εξελίχθηκαν σε εμφύλιο. Με την παρέμβαση τού Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας η Πομερανία-Βόλγκαστ διαιρέθηκε: ο θείος τους Μπόγκισλαβ Ε΄ έλαβε το Στολπ, οι δύο αδελφοί έλαβαν το κυρίως Βόλγκαστ (δυτικά τού ποταμού Σβίνε) και ο θείος τους Βάρτισλαβ Ε΄ το Νόιστεττιν (ανατολικά τού Σβίνε). Η συμφωνία έγινε στο Άνκλαμ το 1368. Ο Μπόγκισλαβ Ε΄ απεβίωσε το 1374.
Οι δύο αδελφοί άρχισαν επιδρομές στα εδάφη τού Αλβέρτου της Σουηδίας (από τον Οίκο τού Μεκλεμβούργου), ώσπου το 1368 ο Βάρτισλαβ ΣΤ΄ συνελήφθη με μερικούς από τους ιππότες του στο Ντάμγκαρτεν. Ο Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ πλήρωσε 1300 μάρκα για την απελευθέρωσή του.
Οικογένεια
Το 1389 έκανε δεύτερο γάμο, με την Αγνή των Γουέλφων, κόρη τού Μάγκνους Β΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
Πηγές
Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzogshauses, in: Veröffentlichungen der landesgeschichtlichen Forschungsstelle für Pommern, series 1, vol. 5, Leon Saunier, Stettin, 1937, pp. 88–89, 96–97.
Παραπομπές
Μπόγκισλαβ ΕΣΤ
Κοινότητα Καβουσίου
565x565px|δεξιά|πλαίσιο|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.Η Κοινότητα Καβουσίου είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Καβούσι. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους ορεινούς οικισμούς Δρακαλεύρι και Τσαμάντης στα όρη της Θρυπτής και τους οικισμούς Μέλισσες και Παναγία στην κοιλάδα της Αύγου. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Συνολικά, η Κοινότητα Καβουσίου έχει 563 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαρία Χαλκιαδάκη.
Η κοινότητα εκτείνεται από την παραλία του Θόλου μέσω της Μαλαύρας, του Πλατάνου, του όρους Καψά, του όρους Κλήρος, περαιτέρω προς το όρος Αφέντη, στη συνέχεια μέσω του βορειοδυτικού άκρου της κοιλάδος της Θρυπτής (Σαλονίκιας) και σε ένα τμήμα του φαραγγιού Χα, εν συνεχεία στήν θέση Καμίνια και αργότερα ακολουθώντας και πάλι το ρέμα σχεδόν μέχρι το αλιευτικό λιμάνι ανατολικά της Παχείας Άμμου. Στην Κοινότητα Καβουσίου υπάγεται και η νησίδα Κονίδα, πού βρίσκεται στα βόρεια της Παχείας Άμμου.
Η Κοινότητα Καβουσίου συνορεύει (δεξιόστροφα από τα βόρεια) με τις Κοινότητες Λάστρου και Χρυσοπηγής (Επαρχία και Δήμος Σητείας), με την Κοινότητα Ορεινού (Επαρχία Σητείας, Δήμος Ιεράπετρας) και με τις Κοινότητες Κάτω Χωρίου και Παχείας Άμμου (Επαρχία και Δήμος Ιεράπετρας).
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καβουσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Σταμάτιος Παπάζης
Ο Σταμάτιος Παπάζης του Δημητρίου (Σοχός Θεσσαλονίκης, 1892 - 23 Δεκεμβρίου 1953) ήταν Έλληνας κτηματίας και πολιτικός από τη Θεσσαλονίκη. Υπηρέτησε ως βουλευτής μέχρι το θάνατό του, που συνέβη εν μέσω της θητείας του μετά την τελευταία εκλογή του, το 1952.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε στο Πυροβολικό στη Δράμα και ως λοχίας πήρε μέρος στη Μάχη του Σκρα, φθάνοντας στο βαθμό του ανθυπολοχαγού. Ασθένησε και νοσηλεύτηκε στο εξωτερικό, για να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη το 1925. Πολιτικά υποστήριξε την αντιβενιζελική παράταξη. Εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά το 1926 με το Συνεργατικόν Αγροτικόν Κόμμα, το 1935 με τα Συμπράττοντα Κυβερνητικά Κόμματα και με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1946 με 8.856 ψήφους,, του 1950 και του 1951 (στις τελευταίες καταλαμβάνοντας την έδρα του Παπάγου). Για τελευταία φορά επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Πέθανε από συγκοπή καρδιάς στο σπίτι του στη συμπρωτεύουσα και κηδεύτηκε με εκπροσώπηση της κυβέρνησης, από τον υφυπουργό Συγκοινωνιών Καραθόδωρο. Για την πλήρωση της έδρας του έγινε αναπληρωματική εκλογή τον Ιανουάριο του 1954 με νικητή τον Μιχαήλ Μαυρογορδάτο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Γεώργιος Κορωναίος
Ο '''Γεώργιος Ν. Κορωναίος''' (1899 - 1980) ήταν Έλληνας καθηγητής και πρύτανης του ΕΜΠ και υπηρεσιακός υπουργός.
Βιογραφία
Το 1930 και επί οκταετία διετέλεσε διευθυντής Δημοσίων Έργων του Υπουργείου Αεροπορίας και από το 1938 ως το 1941 γενικός γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών. Η πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1939 ως καθηγητής στο ΕΜΠ και αργότερα έγινε πρύτανης του ιδρύματος (αρχές δεκαετίας του ' 50). Κατά την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Θεοτόκη υπηρέτησε ως υπουργός Οικισμού και Ανοικοδομήσεως από τις 6 Ιανουαρίου 1950 ως τις 23 Μαρτίου 1950. Επίσης, διετέλεσε υπουργός Δημοσίων Έργων από τις 11 Οκτωβρίου ως τις 19 Νοεμβρίου 1952 στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Δημ. Κιουσόπουλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικισμού και Ανοικοδομήσεως
Εκλογική περιφέρεια Λευκάδας
Η εκλογική περιφέρεια Λευκάδας είναι μία από τις τέσσερις εκλογικές περιφέρειες οι οποίες ανήκουν στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και περιλαμβάνει τον νομό Λευκάδας. Αποτελείται από τους δήμους Λευκάδας και Μεγανησίου. Eκλέγει έναν βουλευτή στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι σε αυτήν ανέρχονται σε 28.876.
Παραπομπές
Λευκαδας
Γαγγλιοεκτομή
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νευροχειρουργική Κατηγορία:Χειρουργικές επεμβάσεις
Αγκύλη
Η Αγκύλη ή Αγκυλή ή Ανκυλή (Ἀγκύλη ή Ἀγκυλή ή Ἀνκυλή), (ο δήμος: Αγκύλης ή Αγκυλής ή Ανκυλής) ήταν το όνομα, αρχαίων οικισμών - πόλεων και δήμων της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας), που ήταν διαμοιρασμένη σε δύο κυρίως οικισμούς, με δύο αντίστοιχους δήμους του άστεως, με ονομασίες αντίστοιχα, “Καθύπερθεν Αγκύλη” (Άνω Αγκύλη) και “Υπένερθεν Αγκύλη” (Κάτω Αγκύλη).
Τοποθεσία των αρχαίων δήμων
Οι δύο δήμοι της Αγκύλης, ήταν δήμοι του Άστεως. Η Αγκύλη βρισκόταν ανατολικά της αρχαίας Αθήνας και γειτνίαζε με το δήμο της Αγρυλής στα νότια. Η τοποθεσία των δήμων δεν έχει επακριβώς ταυτισθεί με κάποια σημερινή περιοχή, αλλά θεωρείται ότι βρισκόταν στους πρόποδες του Υμηττού και σύμφωνα με τον John S. Traill και οι δυο δήμοι είναι βορειοανατολικά του Αρδηττού.
Η Αγκύλη διακρινόταν σε δύο οικισμούς: την Καθύπερθεν Αγκύλη (Άνω Αγκύλη, Upper Ankyle) και την Υπένερθεν Αγκύλη (Κάτω Αγκύλη Lower Ankyle).
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος βρισκόταν στην περιοχή όπου ήταν ο Άστριφος.Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 135-136: [...] "Αγκύλη, ο δημότης Άγκυλεύς• εύρηται εις τινας των αρχαίων επιγραφών της συλλογής Βοικίου Αγκυλήθεν και Αγκυλέες και Αγκυδείς• τον δήμον τούτον κάνεις των δημογράφων δεν αναφέρει• είδομέν αυτόν εις τας επιγραφάς του Βοικίου και εις τινας εκ της συλλογής του Πιτάκη. Ήμην εις απορίαν περί του δήμου τούτου, έως ου εύρον εις τον Σχολιαστήν του Ησυχίου εν λέξει Αγκύλη, το αναφερόμενον τούτο εις την ανέκδοτον γραμματικήν του Αρκαδίου «Αγκύλη και Αγρύλη δήμοι Άττικης• ες ου δηλούται ότι η Αγκύλη ήτον δημος ως και η Αγρύλη• βεβαιωθείς όθεν την ύπαρξιν δήμου, έπρεπε να εύρω και τον τόπον. Και βοηθεία Στεφάνου του Ερρίκου εν λέξει Αγκύλη αναπληρούντος εκ του Βατικανικού ανεκδότου αντιγράφου το κολοβωμένως περιφερόμενον του Αρποκρατίωνος ούτω. «Τρικέφαλος• Ισαίος εν τω προς Ευκλείδην μικρόν άνω του Τρικεφάλου παρά την Εστίαν οδόν• το πλήρες εστί του Τρικεφάλου Ερμού. Τούτον δε φησί Φιλόχορος εν γ' Ευκλείδην αναθήναι Αγκύλησιν». Οι Αθηναίοι είνε γνωστόν, ότι είχον εν τω Κεραμεικώ τον Τρικέφαλον εις τριοδίαν κατά την συνήθειαν των Ελλήνων μία των τριών οδών ήτον η Εστία• εκ τούτου γίνεται δήλον, ότι οι παλαιοί Αθηναίοι είχον ονόματα εις τας οδούς εντός και εκτός της πόλεως• ο Αρποκρατίων λέγει ότι ο Ευκλείδης κατά τον Φιλόχορον ανέθηκεν εν Αγκύλη τον Τρικέφαλον Ερμήν. Τόπος άλλος παρά τον Κεραμεικόν δεν δύναται νά φέρη την Αγκύλην, ειμή ο Άστριφος. Αγκύλη και Άστριφος είνε δύο λέξεις αντιθέτου σημασίας• τούτο συνέβη και εις άλλους δήμους• οι Επιεικίδαι ωνομάσθησαν εν τη απαιδευσία Κακουργιάνοι, η Αχάρνη Μαινίδιον, ο Ευώνυμος Διόνυσος• ο νυν λεγόμενος Άστριφος είνε πλησίον του Κεραμεικού πέραν των νυν Ελαιοτριβείων, τόπος εύκαρπος• η ανακάλυψις της Αγκύλης οφείλεται εις τα μνημονευθέντα ανέκδοτα συγγράμματα, και εις την φιλολογίαν των φίλων της Ελληνικής φιλοπονίας ερευνητών". [...]
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Οι δήμοι, η ύπαρξη των οποίων επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, είχαν την εξής συμμετοχή στη αρχαία Βουλή:
Ως δυο ξεχωριστοί δήμοι αρχικά της Αιγηίδας φυλής, ο δήμος “Καθύπερθεν Αγκύλης” (Άνω Αγκύλης) και ο δήμος της “Υπένερθεν Αγκύλης” (Κάτω Αγκύλης) συμμετείχαν με 1 βουλευτή αντίστοιχα ο καθένας στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.).
Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο ένας εκ των δύο δήμων, αυτός της “Υπένερθεν Αγκύλης” (Κάτω Αγκύλης) μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Αντιγονίδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Με 1 βουλευτή αντιπροσωπευόταν και ο δήμος “Καθύπερθεν Αγκύλης” (Άνω Αγκύλης) που παρέμεινε στην Αιγηίδα φυλή. Την ίδια εκπροσώπηση, με 1 βουλευτή ο καθένας, είχαν οι δύο δήμοι και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος της “Υπένερθεν Αγκύλης” (Κάτω Αγκύλης) επανήλθε στην Αιγηίδα φυλή, για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων και για τους δυο δήμους.
Οι κάτοικοι της Αγκύλης
Ο δημότης της αρχαίας Αγκύλης ονομαζόταν Αγκυλεύς ή αναφερόταν με τη λέξη «Αγκυλήθεν», δηλαδή προέρχεται από την Αγκύλη.
Τον τρίτο αιώνα, κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, οι δυο δήμοι περιελάμβαναν προσοδοφόρες εκτάσεις.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές II² 2776, IG II² 2362, Αγκυλ και Ανκυλ Attica (IG I-III).
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Bonding
Η μέθοδος Βonding στην Αισθητική Οδοντιατρική αφορά στην συγκόλληση πολυμερών υλικών (συνθέτων ρητινών) στις πρόσθιες επιφάνειες των δοντιών, με σκοπό την αισθητική βελτίωση της παρουσίας του χαμόγελου. Πρόκειται για διαδικασία παρόμοια με τη συγκόλληση λευκών σφραγισμάτων στα δόντια, μόνο που εδώ γίνεται συνήθως κάλυψη όλης της ορατής επιφάνειας του δοντιού με σκοπό την αισθητική βελτίωση και όχι την αποκατάσταση τερηδονικής βλάβης ή άλλων παθολογικών καταστάσεων.
Πλεονεκτήματα
Βασικό πλεονέκτημα της μεθόδου Bonding είναι η ταχύτητα ολοκλήρωσης της θεραπείας, καθότι δεν εμπλέκεται οδοντοτεχνικό εργαστήριο αλλά όλες οι φάσεις ολοκληρώνονται από τον οδοντίατρο, άμεσα, συνήθως σε μια συνεδρία. Επίσης, η μέθοδος είναι εξαιρετικά συντηρητική γιατί δεν απαιτείται κανένα τρόχισμα των δοντιών εκτός αν απαιτείται από το συγκεκριμένο πρόβλημα των δοντιών. Άλλο πλεονέκτημα αποτελεί το μειωμένο κόστος σε σχέση με άλλες τεχνικές που γίνονται για τον ίδιο σκοπό, όπως οι όψεις πορσελάνης.
Μειονεκτήματα
Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για τις αποκαταστάσεις Bonding έχουν μειωμένη αντοχή σε σχέση με τα φυσικά δόντια και πρέπει να γίνονται σε επιλεγμένα περιστατικά. Επίσης, μειονέκτημα είναι ότι δυσχρωμούν μαι χάνουν τις αισθητικές τους ιδιότητες μετά από μερικά χρόνια. Από ερευνητικές εργασίες μακροβιότητας θεωρείται ότι οι αποκαταστάσεις Bonding έχουν ένα μέσο χρόνο ζωής περίπου 7 χρόνια.
Εφαρμογές
Η μέθοδος Bonding συνήθως εφαρμόζεται για να αντιμετωπιστούν περιπτώσεις όπως:
Πηγές
Κατηγορία:Οδοντιατρική
Θαλασσογραφία (ζωγραφική)
μικρογραφία|398x398εσ|Η καταιγίδα στη θάλασσα της Γαλιλαίας, 1633, [[Ρέμπραντ]] Η θαλασσογραφία είναι είδος των παραστατικών τεχνών (ζωγραφική, σχέδιο, χαρακτική και γλυπτική) που απεικονίζει ή αντλεί την κύρια έμπνευση από τη θάλασσα και τα πλοία. Ο όρος συχνά καλύπτει σκηνές σε ποτάμια και εκβολές ποταμών, σκηνές παραλιών, θέματα που μπορούν να σχεδιαστούν ή να ζωγραφιστούν από την ξηρά.
Τα πλοία και η θάλασσα απεικονίζονταν στην τέχνη από την αρχαιότητα, αλλά η θαλασσογραφία άρχισε να γίνεται ξεχωριστό είδος, με εξειδικευμένους καλλιτέχνες, προς το τέλος του Μεσαίωνα. Με την ανάπτυξη της τοπιογραφίας κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, τα θαλασσινά τοπία έγιναν σημαντικό στοιχείο της, αλλά οι καθαρές θαλασσογραφίες ήταν σπάνιες μέχρι αργότερα.
Η θαλασσογραφία – ως ιδιαίτερο είδος ξεχωριστό από την τοπιογραφία – εμφανίστηκε με τη ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής του 17ου αιώνα, αντανακλώντας τη σημασία του υπερπόντιου εμπορίου και της ναυτικής δύναμης της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Με τον Ρομαντισμό, η θάλασσα και οι ακτές εντάχθηκαν στα θέματα πολλών τοπιογράφων και εμφανίστηκαν για πρώτη φορά θαλασσογραφίες που δεν περιλαμβάνουν πλοία.
Έως τον 17ο αιώνα
μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Οδυσσέας και οι Σειρήνες. Λεπτομέρεια από αττικό ερυθρόμορφο αγγείο, περ. 480-470 π.Χ]]
Αρχαιότητα
Πλοία εμφανίζονται στην τέχνη από τους αρχαιότατους χρόνους. Τα πρώτα γνωστά έργα που απεικονίζουν θαλάσσια θέματα είναι βραχογραφίες από το 12.000 π.Χ. που δείχνουν πλεούμενα στο Εθνικό Πάρκο του Γκομπουστάν, στις όχθες της Κασπίας Θάλασσας. Βραχογραφίες και σκαλιστά αντικείμενα που απεικονίζουν πλοία έχουν βρεθεί σε πολλά νησιά του Αιγαίου καθώς και στην ηπειρωτική Ελλάδα και χρονολογούνται από το 4.000 π.Χ.
Στην αρχαία αιγυπτιακή τέχνη, άνθρωποι και θεοί εμφανίζονται σε ποτάμιες φορτηγίδες. Νωπογραφίες σε αιγυπτιακούς τάφους δείχνουν συχνά σκηνές κυνηγιού πουλιών με βάρκες στο δέλτα του Νείλου και τα ταφικά αντικείμενα περιλαμβάνουν μοντέλα σκαφών και των πληρωμάτων τους για χρήση στη μετά θάνατον ζωή. Πλοία εμφανίζονται επίσης στην αρχαία ελληνική αγγειογραφία, ειδικά όταν σχετίζονται με αφηγηματικό πλαίσιο, καθώς και σε νομίσματα, αν και με ελάχιστη προσπάθεια για σκηνικό θαλασσογραφίας. Όπως και στην αιγυπτιακή ζωγραφική, η επιφάνεια του νερού υποδεικνύεται από μια σειρά παράλληλων κυματιστών γραμμών. Η αρχαία ρωμαϊκή τέχνη παρουσιάζει επίσης κάποιες τοιχογραφίες με απόψεις λιμανιών.
Μεσαίωνας-16ος αιώνας
μικρογραφία|250x250εσ|Νορμανδικό πλοίο στην [[ταπισερί της Μπαγιέ του 11ου αιώνα]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το ψηφιδωτό Πλοιάριο του [[Τζόττο (1305-1313)]] Ελάχιστες είναι οι θαλασσογραφίες από την Ύστερη Αρχαιότητα έως το τέλος του Μεσαίωνα, τα θαλάσσια θέματα εμφανίζονταν όταν απαιτούνταν για αφηγηματικούς σκοπούς και δεν αποτελούσαν ιδιαίτερο είδος. Θαλάσσια στιγμιότυπα στη μεσαιωνική τέχνη περιλαμβάνονται στην ταπισερί της Μπαγιέ του 11ου αιώνα, που απεικονίζει την κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς. Το πλοίο λειτούργησε ως σύμβολο της εκκλησίας, όπως στο ψηφιδωτό Πλοιάριο του Τζόττο πάνω από την είσοδο της Βασιλικής του Παλαιού Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, αλλά τέτοιες αναπαραστάσεις έχουν σχετικά μικρό ενδιαφέρον. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Κόνραντ Βιτς, Η θαυμαστή ψαριά (1444)]] μικρογραφία|250x250εσ|[[Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου,1558]] Κατά τον 15ο αιώνα σε εικονογραφημένα χειρόγραφα και σε Βιβλία των Ωρών εμφανίστηκαν πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις τόσο της θάλασσας όσο και των πλοίων, που χρησιμοποιήθηκαν για εικονογραφήσεις πολέμων, μυθιστοριών και σκηνών αυλικής ζωής καθώς και θρησκευτικές σκηνές καλλιτεχνών όπως ο Ζαν Φουκέ και ο Σίμον Μπένινγκ. Η ιταλική τέχνη της Αναγέννησης παρουσίαζε ναυτικές σκηνές όταν χρειαζόταν, αλλά εκτός από τον Βενετό καλλιτέχνη Βιττόρε Καρπάτσο, με σκηνές από ενετικά κανάλια και αποβάθρες, και τον Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο υπήρχαν λίγοι καλλιτέχνες σ' αυτόν ή τον επόμενο αιώνα που ενδιαφέρθηκαν για το θέμα.
Στις γερμανόφωνες χώρες, Η θαυμαστή ψαριά (1444) του Κόνραντ Βιτς είναι ο πρώτος πίνακας που παρουσιάζει μια αναγνωρίσιμη τοποθεσία, τη λίμνη της Γενεύης. Η πρώτη απεικόνιση ναυμαχίας είναι μια τεράστια ξυλογραφία (548 x 800 mm) της ναυμαχίας του Ζόγκλου το 1499 μεταξύ των Ενετών και των Τούρκων.
Κατά τον 16ο αιώνα, υπάρχουν απεικονίσεις ναυτικών τοπίων στα έργα του Πίτερ Μπρίγκελ πρεσβύτερου και του Γιόος ντε Μόμπερ αλλά όχι σαν ιδιαίτερο είδος.
17ος αιώνας - Ολλανδική Θαλασσογραφία
μικρογραφία|250x250εσ|[[Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, Ταραγμένη θάλασσα στην προκυμαία, δεκαετία 1650]] Οι καλλιτέχνες που ανέπτυξαν και διέδωσαν τη θαλασσογραφία ως ιδιαίτερο είδος είναι αρκετοί από τους ζωγράφους της ολλανδικής Χρυσής Εποχής του 17ου αιώνα. Η Ολλανδική Δημοκρατία βασιζόταν στην αλιεία και το θαλάσσιο εμπόριο αποκομίζοντας τον εξαιρετικό της πλούτο, είχε εμπλακεί σε ναυτικούς πολέμους και διασχιζόταν από πολλά ποτάμια και κανάλια. Μέχρι το 1650, το 95% των πλοίων που περνούσαν από τη Βόρεια Θάλασσα στη Βαλτική ήταν ολλανδικά. Έτσι, το είδος της θαλασσογραφίας ήταν εξαιρετικά δημοφιλές. μικρογραφία|250x250εσ|[[Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο πρεσβύτερος, Η παράδοση του Prince Royal, περ.1666-1670]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ|Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ, Ολλανδικά πλοία επιτίθενται σε ισπανικές γαλέρες στα ανοιχτά της φλαμανδικής ακτής τον Οκτώβριο του 1602 (1617)]] Μετά τους προδρόμους, που ήταν ο Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ, ο Γιαν Πορσέλις, ο Σίμον ντε Φλίχερ, ο Άνταμ Βίλλερτς και οι αδελφοί Ματάις και Πάουλ Μπριλ, οι μεγάλοι Ολλανδοί θαλασσογράφοι είναι ο Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο πρεσβύτερος και ο Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο νεότερος, οι οποίοι εγκατέλειψαν οριστικά την Ολλανδία για το Λονδίνο το 1672, αφήνοντας ως κορυφαίο καλλιτέχνη στο Άμστερνταμ τον Λούντολφ Μπακχάουζεν, ειδικευμένο στην απεικόνιση τρικυμιών. Διακρίθηκαν επίσης ο Γιαν φαν Χόγιεν, που ζωγράφισε ποτάμια και κανάλια και ο Γιαν φαν ντε Καπέλλε, με ήρεμα έργα και απόψεις λιμανιών. Πολύ σημαντικός θαλασσογράφος είναι ο Γιάκομπ φαν Ράουσντελ.
Ο Ρέινιερ Νόομς, ο οποίος ήταν ναυτικός και υπέγραφε τα έργα του ως Ζέερμαν (ναυτικός), ειδικεύτηκε σε σκηνές ναυμαχιών που δόθηκαν από τον στόλο της χώρας του κατά τη διάρκεια του Ολλανδικού πολέμου της ανεξαρτησίας και του Αγγλο-Ολλανδικού πολέμου. Οι απεικονίσεις του είναι τόσο ακριβείς ώστε οι ρυθμίσεις, τα συγκεκριμένα σκάφη και οι δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στα λιμάνια και στα πλοία μπορούν να εντοπιστούν επακριβώς. Ζωγράφισε επίσης αρκετές σκηνές εργασιών συντήρησης και επισκευών σε ναυπηγείο, οι οποίες είναι ασυνήθιστες και έχουν ιστορικό ενδιαφέρον. Ο Άμπραχαμ Στορκ και ο Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν εξειδικεύθηκαν επίσης στη θαλασσογραφία.
Η παράδοση της θαλασσογραφίας συνεχίστηκε στο φλαμανδικό τμήμα της Ολλανδίας, με κορυφαίο καλλιτέχνη τον Μποναβεντούρα Πέιτερς Ι και τον 19ο αιώνα με τον Γιόχαν Γιόνγκιντ. Η ολλανδική τεχνοτροπία μεταλαμπαδεύτηκε από καλλιτέχνες που μετανάστευσαν και αναπτύχθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ανάπτυξη σε άλλες χώρες
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Φραντσέσκο Γκουάρντι, Το Μεγάλο Κανάλι και η γέφυρα του Ριάλτο, 1765]] μικρογραφία|250x250εσ|[[Κλωντ Λορραίν, Λιμάνι με την αποβίβαση της Κλεοπάτρας στην Ταρσό (1642)]] Στην Ιταλία, οι τρικυμίες του Τυρρηνικού πελάγους ενέπνευσαν τον Σαλβατόρ Ρόζα. Η Δημοκρατία της Βενετίας και η ποτάμια αρχιτεκτονική της ιστορικής της πρωτεύουσας επιφύλαξαν ένα ανεξάρτητο κεφάλαιο στη σκηνή της θαλασσογραφίας κυρίως με τον Καναλέτο και τον Φραντσέσκο Γκουάρντι αλλά οι Ιταλοί ζωγράφοι γενικά δεν ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για το θέμα. μικρογραφία|250x250εσ|[[Κλωντ Ζοζέφ Βερνέ, Το ναυάγιο, 1772]] Στη Γαλλία, πολλοί ήταν οι ζωγράφοι που απεικόνισαν τη θάλασσα στα έργα τους, αρχικά, τον 17ο αιώνα, ο Κλωντ Λορραίν. Στη συνέχεια, κατά τον 18ο αιώνα, ο Αντριάν Μανγκλάρ και ο μαθητής του Κλωντ Ζοζέφ Βερνέ, που απεικόνισε σφοδρές καταιγίδες. Συνεχιστές τους ήταν ο Ζαν-Φρανσουά Υ με απόψεις των θαλάσσιων λιμανιών της Γαλλίας και ο Λουί Αμπρουάζ Γκαρνερέ που ήταν και ναυτικός. Τον 19ο αιώνα, θαλασσινά τοπία απέδωσαν o Τεοντόρ Γκυντέν, κορυφαίος ζωγράφος ναυμαχιών, και ο Λουί-Φιλίπ Κρεπέν ως επίσημοι ζωγράφοι του Γαλλικού ναυτικού, ο Εζέν Ιζαμπέ που απεικόνισε ναυάγια και τυφώνες, ο Γκυστάβ Κουρμπέ και ο Εζέν Λεπουατβέν απεικονίζοντας τους απόκρημνους θαλάσσιους βράχους της Ετρετά, ο Φελίξ Ζιέμ, ο πρόδρομος του ιμπρεσσιονισμού Εζέν Μπουντέν. Θαλασσογραφίες περιλαμβάνονται στο έργο του Εντουάρ Μανέ,Το λιμάνι της Βουλώνης στο φεγγαρόφωτο Λούβρο, και των ιμπρεσιονιστών, ιδιαίτερα στους Κλωντ Μονέ και Αλφρέντ Σισλέ. Με το θέμα ασχολήθηκαν επίσης ο Πωλ Σινιάκ, ο Αλμπέρ Μαρκέ και ο Ζωρζ Μπρακ της εποχής φωβ, κλ.
Ο Δανός Κρίστιαν Μόλστεντ (Christian Mølsted) απεικόνισε ηρωικές ναυμαχίες. μικρογραφία|250x250εσ|[[Ιβάν Αϊβαζόφσκι, Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη, 1881, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη]] Στην Αγγλία, η άφιξη το 1673 των Ολλανδών ζωγράφων Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε και του γιου του, έφερε την ανάπτυξη του είδους στη χώρα. Στην αγγλική σχολή πρέπει να αναφερθούν ο Ουίλιαμ Χότζες που μεταξύ 1772 και 1775 συνόδευσε τον Τζέιμς Κουκ στον Ειρηνικό ως καλλιτέχνης της αποστολής, ο Τζον Κόνσταμπλ, οι πολυάριθμες θαλασσογραφίες του Ουίλλιαμ Τέρνερ, ο Τζέημς Μπάτερσγουορθ, ο Αμερικανός Γουίνσλοου Χόμερ κ.α.
Στη Γερμανία, την εποχή του ρομαντισμού ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ απεικόνισε συχνά θαλασσινά τοπία και αργότερα ο εξπρεσιονιστής Έμιλ Νόλντε χρησιμοποίησε συχνά στα θέματά του τη θάλασσα.
Στην Ισπανία, ο Χοακίν Σορόγια χρησιμοποίησε στα θαλασσινά του θέματα έντονα, ζωντανά και φωτεινά χρώματα.
Ελλάδα
μικρογραφία|250x250εσ|[[Κωνσταντίνος Βολανάκης, Το λιμάνι του Βόλου, 1875, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη]] Η θαλασσογραφία στην ελληνική ζωγραφική αναπτύχθηκε κατά τον 19ο αιώνα από αρκετούς ζωγράφους της Σχολής του Μονάχου, όπως οι Νικόλαος Γύζης, Νικηφόρος Λύτρας, Θεόδωρος Βρυζάκης, Πολυχρόνης Λεμπέσης, Νικόλαος Βώκος οι οποίοι χρησιμοποίησαν τη θάλασσα ως βάθος και φόντο στις ιστορικές και ηθογραφικές συνθέσεις τους. Εξαίρεση αυτού του κανόνα αποτελούν ο κυριότερος Έλληνας θαλασσογράφος Κωνσταντίνος Βολανάκης, ο μαθητής του Βασίλειος Χατζής, ο Γεώργιος Ροϊλός και ο Ιωάννης Αλταμούρας.
Τον 20ό αιώνα, ο Κωνσταντίνος Παρθένης, ο Κωνσταντίνος Μαλέας, ο Νικόλαος Λύτρας, φιλοτέχνησαν μικρές θαλασσογραφίες. Από τη γενιά του '30, με τη θαλασσογραφία ασχολήθηκαν ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας στις Ύδρες του και ο Σπύρος Βασιλείου με αναφορές στο Γαλαξίδι και την Ερέτρια. Μεταπολεμικά, ο Παναγιώτης Τέτσης, ο Πάρις Πρέκας, στα έργα του οποίου εμφανίζεται επίσης και ο ανθρώπινος μόχθος και ο Κώστας Τσόκλης, του οποίου οι θαλασσινές δημιουργίες ανασυνθέτουν με ψευδαισθητικά ευρήματα την ατμόσφαιρα, δίνοντας την αίσθηση του θαλασσινού τοπίου.
Κριτική στον Χριστιανισμό
Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος αναδείχτηκε ως ο κύριος κριτικός, με το βιβλίο «Κατά Χριστιανών» στο οποίο ισχυριζόταν πως ο Χριστιανισμός βασιζόταν πάνω σε ψεύτικες προφητείες που δεν είχαν ακόμη πραγματοποιηθεί. Μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι φωνές εναντίον του Χριστιανισμού καταπιέστηκαν και εξαφανίστηκαν από κυβερνητικές και εκκλησιαστικές αρχές. Μια χιλιετία αργότερα, η προτεσταντική μεταρρύθμιση οδήγησε σε ένα θεμελιώδη διχασμό τη χριστιανοσύνη και οι κριτικές φωνές εναντίον του χριστιανισμού ξανάρχισαν. Με την επιστημονική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό, ο Χριστιανισμός βίωσε επιπλέον επιθέσεις από τους Βολταίρο, Ντέιβιντ Χιουμ, Τόμας Πέιν και τον βαρόνο του Χόλμπαχ. Τα κεντρικά ζητήματα σε αυτές τις κριτικές ήταν η ιστορική ακρίβεια της Βίβλου και η διαφθορά των χριστιανικών αρχών. Άλλοι φιλόσοφοι, όπως ο Iμμάνουελ Καντ, ξεκίνησαν τις πρώτες συστηματικές επιθέσεις κατά της Χριστιανικής Θεολογίας, προσπαθώντας να ανατρέψουν τα επιχειρήματα υπέρ του Θεϊσμού. Τους σύγχρονους καιρούς ο χριστιανισμός έχει δεχτεί κριτική από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών κινημάτων και ιδεολογιών. Με τη Γαλλική Επανάσταση, εμφανίστηκε ένας αριθμός πολιτικών και φιλοσόφων που κριτίκαραν τα παραδοσιακά χριστιανικά δόγματα. Μετά τη γαλλική Επανάσταση, φιλελεύθεροι και κομμουνιστές φιλόσοφοι, όπως ο Τζον Στιουάρτ Μιλ και ο Καρλ Μαρξ, κριτίκαραν το Χριστιανικό δόγμα ότι ήταν αντιδημοκρατικό. Ο Φρειδερίκος Νίτσε υποστήριξε πως το χριστιανικό δόγμα προωθεί μια νοοτροπία σκλάβου η οποία καταπιέζει τις επιθυμίες που εμπεριέχονται στην ανθρώπινη θέληση. Επίσης σύγχρονα εργατικά μαρξιστικά κινήματα όπως οι Μπολσεβίκοι τα οποία στην πλειονότητά τους επεδίωξαν να θεσπίσουν τον αθεϊσμό, άσκησαν και αυτά με τη σειρά τους κριτική στις Χριστιανικές ιδέες.
Οι επίσημες απαντήσεις των Χριστιανών στην κριτική ανήκουν στο πλαίσιο της λεγόμενης χριστιανικής απολογητικής. Ο Θωμάς ο Ακινάτης και ο Αυγουστίνος Ιππώνος είναι οι πιο γνωστοί χριστιανοί απολογητές. Μέρος της σύγχρονης απολογητικής είναι πως ο Χριστιανισμός είναι η βάση του σύγχρονου κοσμικού πολιτισμού. Σύμφωνα με τον Peter Harrison, ο Χριστιανισμός έπαιξε έναν σημαντικό θετικό ρόλο στην ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης στη Δύση.
Κριτική για τις παραλλαγές του κειμένου της Βίβλου
Στην πλειάδα των εκδόσεων της Βίβλου, υπάρχουν αρκετές παραλλαγές. Αυτές οι παραλλαγές αφορούν ορθογραφικά και συντακτικά λάθη, αλλαγή σειράς λέξεων και χρήση παλιότερων μορφών ορισμένων λέξεων. Σε μια προσπάθεια να βρεθεί το αρχικό κείμενο των βιβλίων της Καινής Διαθήκης, ορισμένοι κριτικοί έχουν εντοπίσει ορισμένα κομμάτια τα οποία μάλλον είναι κατοπινές προσθήκες. Σε αυτές τις προσθήκες συμπεριλαμβάνονται το τέλος του κατά Μάρκον ευαγγελίου, η ιστορία στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο όπου μια γυναίκα θα σκοτωνόταν δια λιθοβολισμού και ο Ιησούς την έσωσε λέγοντας Ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω, όπως και το Ιωάννειο κόμμα ώστε να αλλάξει μορφή το συγκεκριμένο χωρίο.
Οι Κερτ και Βαρβάρα Άλαντ σύγκριναν τον αριθμό των παραλλαγών που υπήρχαν ανάμεσα σε διάφορες εκδόσεις της Καινής Διαθήκης (αφαιρώντας τα ορθογραφικά λάθη) και βρήκαν 62,9% συμφωνία (4999/7947). Συμπέραναν πως τα 2/3 της Καινής διαθήκης δεν έχουν σημαντικές διαφορές, αριθμός μεγαλύτερος από ότι εκτιμάτο πιο πριν. Στις Πράξεις Αποστόλων, στα Ευαγγέλια και την Αποκάλυψη, η συμφωνία είναι μικρότερη, ενώ στις Επιστολές μεγαλύτερη.
Με την ανακάλυψη της Εβραϊκής Βίβλου ανάμεσα στα Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας το 1947 ενισχύθηκαν οι αμφιβολίες για τη γνησιότητα του Μεσορετικού κειμένου που είναι η βάση για τις περισσότερες αγγλικές μεταφράσεις.
Εσωτερικές αντιφάσεις της Βίβλου
Το ερώτημα των εσωτερικών αντιφάσεων αφορούν τη συνοχή του κειμένου της Βίβλου σχετικά με ημέρες, αριθμούς και αλληλουχία γεγονότων που αφορούν το ίδιο γεγονός. Η αναζήτηση απάντησης για τις αντιφάσεις οδήγησαν σε διάφορες υποθέσεις όπως την υπόθεση ντοκιμαντέρ (σύμφωνα με την οποία τα τέσσερα ευαγγέλια είναι γραμμένα από τέσσερις ανεξάρτητες μεταξύ τους πηγές, οι οποίες ενώθηκαν σε ένα βιβλίο σε κατοπινά στάδια από διάφορους εκδότες), την υπόθεση δυο πηγών (Τα ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά βασίζονται στο ευαγγέλιο του Μάρκου μαζί με την προφορική παράδοση της εποχής που αφορούσε τις πράξεις του Ιησού) και την εκτίμηση πως οι ποιμαντικές επιστολές δεν είναι γραμμένες από τον Παύλο. Σε αντίθεση με την πιο πάνω κριτική, υπάρχει η θέση πως τα κείμενα είναι συνεπή, προερχόμενα από μία πηγή, αλλά τα ευαγγέλια είναι γραμμένα από τέσσερις διαφορετικούς μάρτυρες και οι ποιμενικές επιστολές γραμμένες από τον Απόστολο Παύλο.
Οι υποστηρικτές του αλάθητου της Βίβλου ισχυρίζονται ότι η Βίβλος δεν γράφτηκε κατ ευθείαν από τον Θεό, αλλά από ξεχωριστούς ανθρώπους με διαφορετική προσωπικότητα και λογοτεχνικό ύφος και τα κείμενα είναι γραμμένα με Θεία έμπνευση η οποία οδήγησε τους συγγραφείς να γράψουν το μήνυμα του δια μέσω της γλώσσας τους και της προσωπικότητας τους.
Ο Ιησούς δεν εκπλήρωσε τις προφητείες
δεξιά|μικρογραφία|God reveals himself to [[Abraham in scripture and he is seen here with three angels. By Giovanni Battista Tiepolo.]]
Εκατοντάδες χρόνια πριν την έλευση του Ιησού, οι εβραϊκές προφητείες έγραφαν για τον Μεσσία ο οποίος θα ερχόταν και απελευθέρωνε τους Ιουδαίους. Ο Ιουδαϊσμός ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς δεν εκπλήρωσε αυτές τις προφητείες. Άλλοι σκεπτικοί συνήθως ισχυρίζονται πως οι προφητείες είναι ασαφής γενικολογίες ή προφητείες που δεν εκπληρώθηκαν- ορισμένες μάλιστα κατέληξαν ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα. Άλλοι επίσης ισχυρίζονται πως τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης επηρέασαν την αφήγηση της Καινής Διαθήκης. Χριστιανοί απολογητές ισχυρίζονται ότι οι Ιησούς εκπλήρωσε αυτές τις προφητείες, οι οποίες είναι σχεδόν αδύνατο να εκπληρωθούν από καθαρή τύχη. Πολλοί Χριστιανοί περιμένουν τη Δεύτερα Παρουσία για να εκπληρώσει όλες τις μεσσιανικές προφητείες, όπως την Τελική Κρίση, την Ανάσταση Νεκρών και την εγκατάσταση της Βασιλείας των Ουρανών επί της Γης.
Οι χριστιανοί απολογητές αντιμετωπίζουν αυτό το επιχείρημα λέγοντας ότι οι προφητείες αυτές θα εκπληρωθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία, όπως λένε προφητείες στο βιβλίο της Αποκαλύψεως της Καινής Διαθήκης.
Ο ραβίνος θεολόγος του 16ου αιώνα Ισαάκ Μπεν Αβραάμ, συνέγραψε το βιβλίο Chizzuk Emunah στο οποίο προσπαθούσε να καταρρίψει την ιδέα ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας. Με συστηματική μελέτη ανίχνευσε αρκετές ασυνέπειες και αντιφάσεις της Καινής με την παλαιά Διαθήκη. Επιπλέον κατέκρινε Χριστιανικά έθιμα, όπως την κυριακάτικη αργία. Αν και το έργο γράφτηκε για Εβραίους, να τους προστατέψει από το να αλλαξοπιστήσουν προς τον Χριστιανισμό, το βιβλίο διαδόθηκε και στους χριστιανούς, Το Chizzuk Emunah χαρακτηρίστηκε ως αριστούργημα από τον Βολταίρο.
Από την άλλη, ο Μπλεζ Πασκάλ, πίστευε πως οι προφητείες ήταν η ισχυρότερη απόδειξη πως ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας. Ο Απολογητής Τζοζ ΜακΝταγουελ (Josh McDowell) εξηγεί πως οι προφητείες που εκπλήρωσε ο Ιησούς αφορούν την καταγωγή του, τον τόπο γέννησης του, την παρθενογένεση, τα θαύματα, τον τρόπο θανάτου και την ανάσταση του. Ισχυρίζεται πως ακόμα και η χρονική στιγμή εμφάνισης του Μεσσία είχε προφητευτεί.