cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρλέν Ντίτριχ
Επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Το Μαρόκο ακολουθήθηκε από το Κατάσκοπος Χ-27 (1931), μια τεράστια επιτυχία με την Ντίτριχ να ενσαρκώνει έναν κατάσκοπο, τύπου Μάτα Χάρι. Το Σαγκάη Εξπρές (1932) ήταν η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του Στέρνμπεργκ και της Ντίτριχ και έγινε η ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις για το 1932. Η Ντίτριχ και ο Στέρνμπεργκ συνεργάστηκαν ξανά στη ρομαντική ταινία Blonde Venus (1932). Η Ντίτριχ εργάστηκε χωρίς τον Στέρνμπεργκ για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια στο ρομαντικό δράμα Song of Songs (1933), ενσαρκώνοντας μια Γερμανίδα χωρικό,υπό τη σκηνοθεσία του Ρούμπεν Μαμούλιαν. Οι δυο τελευταίες ταινίες της Ντίτριχ και του Στέρνμπεργκ The Scarlet Empress (1934) και The Devil Is a Woman (1935) ήταν οι ταινίες με τα χαμηλότερα κέρδη. Η Ντίτριχ αργότερα υπογράμμισε ότι ήταν στα καλύτερά της στην ταινία The Devil Is a Woman.
Η πρώτη ταινία της Ντίτριχ μετά το τέλος της συνεργασίας της με τον Στέρνμπεργκ ήταν η ταινία Desire (1936) του Φρανκ Μπόρτζαγκ, μια εμπορική επιτυχία που έδωσε στην Ντίτριχ μια ευκαιρία να δοκιμαστεί στη ρομαντική κωμωδία. Το επόμενο έργο της, I Loved a Soldier (1936), κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία όταν η ταινία παρέμεινε για αρκετές εβδομάδες στο στάδιο της παραγωγής εξαιτίας σεναριακών προβλημάτων, δημιουργώντας σύγχυση και καταλήγοντας στην απόλυση του σκηνοθέτη Ερνστ Λούμπιτς.
Αναγέννηση
Το 1939, με την παρότρυνση του Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ, δέχτηκε την προσφορά του παραγωγού Τζόε Πάστερνακ για να παίξει ρόλους διαφορετικού ύφους στις πρώτες ταινίες της μετά από αποχή δύο ετών : τον ρόλο της καουμπόισας Φρέντσι στην κωμωδία Σαρξ και διάβολος, μαζί με τον Τζέιμς Στιούαρτ. Αυτός ήταν ένας λιγότερο καλοπληρωμένος ρόλος από εκείνους στους οποίους ήταν συνηθισμένη. Ο εν λόγω ρόλος αναγέννησε την καριέρα της και το "See What the Boys in the Back Room Will Have", τραγούδι που εισήγαγε στη σειρά, έγινε επιτυχία όταν το ηχογράφησε για την εταιρεία Decca. Ενσάρκωσε παρόμοιους ρόλους στην ταινία Επτά Αμαρτωλοί (1940) και The Spoilers (1942), και στις δυο ταινίες μαζί με τον Τζον Γουέιν.
Ενώ η Ντίτριχ δεν απέκτησε ποτέ πλήρως την προηγούμενη τηλεοπτική της επιτυχία, συνέχισε να συμμετέχει σε κινηματογραφικές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων διακεκριμένων σκηνοθετών όπως ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο Φριτζ Λανγκ, ο Όρσον Ουέλς και ο Μπίλυ Γουάιλντερ σε ταινίες όπως Φλόγα και πάθος (1948), Πονεμένο Ρομάντζο (1950), Rancho Notorious (1952), Μάρτυρας Κατηγορίας (1957) και Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Ντίτριχ ήταν γνωστή για τις ισχυρές πολιτικές πεποιθήσεις της και την ικανότητά της να τις μεταδίδει. Σε συνεντεύξεις, η Ντίτριχ δήλωνε ότι εκπρόσωποι του ναζιστικού κόμματος την είχαν πλησιάσει για να επιστρέψει στη Γερμανία αλλά ότι είχε απορρίψει την πρότασή τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Ντίτριχ δημιούργησε ένα φιλανθρωπικό οργανισμό μαζί με τον Μπίλυ Γουάιλντερ και αρκετούς άλλους Γερμανούς προκειμένου να βοηθήσουν τους Ιησουίτες να διαφύγουν από τη Γερμανία. Το 1937 ο μισθός της από την ταινία Knight Without Armor ($450,000) διατέθηκε προς βοήθεια των προσφύγων. Το 1939 έγινε αμερικανίδα υπήκοος και απαρνήθηκε τη γερμανική της υπηκοότητα. Τον Δεκέμβριο του 1941, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήχθησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Ντίτριχ έγινε μια από τις πρώτες διασημότητες που βοήθησαν στην πώληση πολεμικών ομολόγων. Έκανε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Ιανουάριο του 1942 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943 και αναφέρεται ότι πούλησε περισσότερα ομόλογα από κάθε άλλο κινηματογραφικό αστέρα.
Κατά τη διάρκεια δυο περιοδειών της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1944 και το 1945, έκανε παραστάσεις για τα συμμαχικά στρατεύματα στην Αλγερία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία και έπειτα εμφανίστηκε στη Γερμανία με τους στρατηγούς Τζέιμς Γκέβιν και Τζορτζ Πάττον. Όταν ρωτήθηκε γιατί το είχε κάνει αυτό, εκτός από τον προφανή κίνδυνο ότι βρισκόταν ελάχιστα μόλις χιλιόμετρα από τα γερμανικά σύνορα, απάντησε "aus Anstand"—"από ευπρέπεια". Ο Γουάιλντερ αργότερα παρατήρησε ότι η ίδια βρέθηκε στην πρώτη γραμμή περισσότερο καιρό από τον Αιζενχάουερ. Η παράστασή της, με τον Ντάνυ Τόμας ως εναρκτήριο σόου, περιλάμβανε τραγούδια από τις ταινίες της, παραστάσεις από τα μουσικά της σόου (μια ικανότητα που είχε αρχικά αποκτήσει από τις σκηνικές της εμφανίσεις στο Βερολίνο τη δεκαετία του 1920) και ένα νούμερο, το οποίο της το είχε διδάξει ο Όρσον Γουέλς, στενός φιλός της. Η Ντίτριχ είχε ενημερώσει το κοινό ότι μπορούσε να διαβάσει τη σκέψη και τους είχε ζητήσει να επικεντρωθούν σε αυτό που σκέφτονταν. Στη συνέχεια πήγε μπροστά σε έναν στρατιώτη και του είπε ειλικρινά : "Λοιπόν, σκεφτείτε κάτι άλλο, δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό!" Η αμερικανική εκκλησία δημοσίευσε έγγραφα που αντιτάσσονταν σε αυτό το νούμερο του σόου της Ντίτριχ.
Το 1944 το υποκατάστημα Morals Operations του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών ξεκίνησε το πρόγραμμα Musak, που περιλάμβανε μουσικές εκπομπές οι οποίες αποσκοπούσαν στην αποδυνάμωση των εχθρικών στρατιωτών. Η Ντίτριχ, η μοναδική καλλιτέχνης που γνώριζε ότι οι ηχογραφήσεις της θα ήταν για χρήση από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών, ηχογράφησε αρκετά τραγούδια στη γερμανική γλώσσα για τον σκοπό αυτό, συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιού "Lili Marleen". Ο στρατηγός Ουίλιαμ Ντόνοβαν, επικεφαλής του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών, έγραψε στην Ντίτριχ : "Είμαι βαθιά ευγνώμων για τη γενναιοδωρία σας στην παραγωγή αυτών των ηχογραφήσεων για εμάς".
Με το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη, η Ντίτριχ επανενώθηκε με την αδερφή της Ελίζαμπεθ καθώς και με τον σύζυγο και το παιδί της τελευταίας. Κατοικούσαν στη γερμανική πόλη του Μπέλσεν καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου, πραγματοποιώντας κινηματογραφικές προβολές στις οποίες σύχναζαν οι ναζί αξιωματικοί και οι αξιωματούχοι που επέβλεπαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η μητέρα της Ντίτριχ παρέμεινε στο Βερολίνο κατά τη διάρκεια του πολέμου ; ο σύζυγός της μετακόμισε σε ένα ράντσο στην κοιλάδα Σαν Φερνάντο της Καλιφόρνια. Η Ντίτριχ φρόντισε την αδερφή της και τον σύζυγο της αδερφής της, στους οποίους προσέφερε καταφύγιο εξαιτίας μιας πιθανής δίωξής τους ως συνεργατών των ναζί. Η Ντίτριχ αργότερα δεν ανέφερε πουθενά την ύπαρξη της αδερφής της και του ανιψιού της, αποκηρύσσοντάς τους πλήρως και ισχυριζόμενη ότι υπήρξε μοναχοπαίδι.
Η Ντίτριχ έλαβε το Μετάλλιο της Ελευθερίας τον Νοέμβριο του 1947. Η ίδια δήλωσε ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά της. Της απονεμήθηκε επίσης το Τάγμα του Φοίνικα από τη γαλλική κυβέρνηση για το έργο της κατά τον πόλεμο.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε σε ηλικία 21 ετών (το 1923) το βοηθό σκηνοθέτη Ρούντολφ Σίμπερ με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Οι πολλές της σχέσεις τόσο με άντρες όσο και με γυναίκες ήταν κοινό μυστικό, αλλά αντί να καταστρέψουν την καριέρα της φαινόταν να την ενισχύουν. Η υιοθέτηση παντελονιών και άλλων ανδρικών ρούχων βοήθησε να ξεκινήσει ένα αμερικανικό στυλ μόδας που παρέμεινε στον 21ο αιώνα.
Ακίνητη περιουσία
Στις 24 Οκτωβρίου 1993 το μεγαλύτερο μέρος της ακίνητης περιουσίας της Ντίτριχ πουλήθηκε στο Stiftung Deutsche Kinemathek - εφόσον οι οργανισμοί των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έδειξαν ενδιαφέρον - που έγινε ο πυρήνας της έκθεσης του Μουσείου Κινηματογράφου του Βερολίνου. Η συλλογή περιλαμβάνει: πάνω από 3.000 είδη ρουχισμού από τη δεκαετία του 1920 έως τη δεκαετία του 1990, συμπεριλαμβανομένων των κουστουμιών από ταινίες και σκηνικά καθώς και πάνω από χίλια αντικείμενα από την προσωπική συλλογή της Ντίτριχ, 15,000 φωτογραφίες από τους Σέσιλ Μπίτον, Χορστ Π. Χορστ, Τζορτζ Χάρελ, Λορντ Σνόουντον και Έντουαρντ Στάιχεν, 300.000 σελίδες από έγγραφα, συμπεριλαμβανομένης της αλληλογραφίας της με τον Μπερτ Μπάκαρα, τον Γιουλ Μπρίνερ, τον Μορίς Σεβαλιέ, τον Νόελ Κάουαρντ, τον Ζαν Γκαμπέν, τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, τον Καρλ Λάγκερφελντ, τη Νάνσυ και τον Ρόναλντ Ρίγκαν, τον Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, τον Γιόσεφ φον Στέρνμπερν, τον Όρσον Γουέλς και τον Μπίλι Γουάιλντερ, καθώς επίσης και άλλα κομμάτια όπως αφίσες ταινιών και ακουστικές ηχογραφήσεις.
Το περιεχόμενο του διαμερίσματος της Ντίτριχ στο Μανχάταν, μαζί με άλλα προσωπικά της αντικείμενα όπως χρυσαφικά και ρούχα, πουλήθηκαν σε μια δημόσια δημοπρασία στο Λος Άντζελες την 1η Νοεμβρίου 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραδιόφωνο Η Ντίτριχ εμφανίστηκε σε αρκετά σόου του ραδιοφωνικού σταθμού των Ενόπλων Δυνάμεων όπως στο The Army Hour και στο Command Performance κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το 1952 είχε τη δική της εκπομπή στο αμερικάνικο ABC, που ονομαζόταν Cafe Istanbul. Το 1953-54 πρωταγωνίστησε σε 38 επεισόδια στη σειρά Time for Love στο CBS (που έκανε πρεμιέρα στις 15 Ιανουαρίου 1953). Ηχογράφησε 94 σύντομες εισαγωγές "Η Ντίτριχ μιλά για την Αγάπη και τη Ζωή", για την εκπομπή Monitor του NBC το 1958. Η Ντίτριχ έδωσε πολλές ραδιοφωνικές συνεντεύξεις παγκοσμίως κατά την περιοδεία των συναυλιών της. Το 1960 η συναυλία της στο Άμστερνταμ προβλήθηκε ζωντανά στο Ολλανδικό ραδιόφωνο. Η εμφάνισή της στο Παρίσι το 1962 προβλήθηκε και αυτή ζωντανά.
Προσωπικά έργα Βιογραφίες
Άνθρωπος του Βιτρούβιου
thumb|250px|Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου [[Λεονάρντο ντα Βίντσι έτος: 1487]] Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου είναι διάσημο σχέδιο με συνοδευτικές σημειώσεις του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που φτιάχτηκε περίπου το 1490 σε ένα από τα ημερολόγιά του. Απεικονίζει μία  φιγούρα σε δύο αλληλοκαλυπτόμενες θέσεις με τα μέλη του ανεπτυγμένα και συγχρόνως εγγεγραμμένη σε ένα κύκλο και ένα τετράγωνο. Το σχέδιο και το κείμενο συχνά ονομάζονται Κανόνας των Αναλογιών.
Σύμφωνα με τις σημειώσεις του ντα Βίντσι στο συνοδευτικό κείμενο, οι οποίες είναι γραμμένες με καθρεπτιζόμενη γραφή, το σχέδιο έγινε ως μελέτη των αναλογιών του (ανδρικού) ανθρώπινου σώματος όπως περιγράφεται σε μια πραγματεία του Ρωμαίου αρχιτέκτονα Βιτρούβιου, που είχε γράψει για το ανθρώπινο σώμα:
Φαίνεται ότι ο ντα Βίντσι δημιούργησε το σχέδιο βασιζόμενος στο De Architectura 3.1.3 του Βιτρούβιου που γράφει:
Μία άλλη πηγή έμπνευσης για τον Βιτρούβιο Άντρα του ντα Βίντσι ήταν και ο Παγκόσμιος Άνθρωπος της Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν η οποία σίγουρα θα ήταν και εκείνη εξοικειωμένη με το έργο του Βιτρούβιου.
Η επαναφορά των ανακαλύψεων των μαθηματικών αναλογιών του ανθρώπινου σώματος τον 15ο αιώνα από τον ντα Βίντσι και άλλους θεωρείται ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα που οδήγησαν στην Ιταλική Αναγέννηση. Το σχέδιο του ντα Βίντσι συνδυάζει μια προσεκτική ανάγνωση του αρχαίου κειμένου με τις δικές του παρατηρήσεις σε αληθινά ανθρώπινα σώματα. Κατά το σχεδιασμό του κύκλου και του τετραγώνου πολύ σωστά παρατήρησε ότι το τετράγωνο δεν μπορεί να έχει το ίδιο κέντρο με τον κύκλο, στον ομφαλό, αλλά κάπου χαμηλότερα στην ανατομία. Αυτή η ρύθμιση είναι μια καινοτομία στο σχέδιο του ντα Βίντσι και το ξεχωρίζει από προγενέστερες απεικονίσεις.
Το ίδιο το σχέδιο συχνά χρησιμοποιείται ως ένα υπονοούμενο σύμβολο της ουσιώδους συμμετρίας του ανθρώπινου σώματος, και κατά προέκταση του Σύμπαντος ως συνόλου.
Μπορεί να παρατηρηθεί από την εξέταση του σχεδίου ότι ο συνδυασμός των θέσεων των χεριών και των ποδιών μπορεί να δημιουργήσει δεκαέξι διαφορετικές στάσεις. Η στάση με τα χέρια εκτεταμένα μακριά και τα πόδια ενωμένα είναι εγγεγραμμένη στο τετράγωνο. Η στάση με τα χέρια ελαφρώς υψωμένα και τα πόδια ανοικτά εγγράφεται στον κύκλο. Αυτό εικονογραφεί το θεώρημα ότι κατά την εναλλαγή μεταξύ των δύο στάσεων, το φαινόμενο κέντρο της φιγούρας φαίνεται να κινείται, αλλά στην πραγματικότητα ο ομφαλός της φιγούρας που είναι το πραγματικό κέντρο της βαρύτητας παραμένει ακίνητος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινο σώμα Κατηγορία:Λεονάρντο ντα Βίντσι
Γκαστόν του Νεμούρ
O Γκαστόν, γαλλ. Gaston (10 Δεκεμβρίου 1489 - 11 Απριλίου 1512) από τον Οίκο του Γκραγύ, γνωστός και ως ο κεραυνός της Ιταλίας, ήταν Γάλλος στρατιωτικός διοικητής, που έμεινε γνωστός κυρίως για την εξαίρετη εξάμηνη εκστρατεία του το 1511-12, κατά τον Πόλεμο της Ένωσης τού Καμμπραί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μαζέρ της κομητείας της Φουά και ήταν ο μόνος γιος τού Ιωάννη υποκόμη τού Ναρμπόν και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης τού Καρόλου δούκα της Ορλεάνης. Η Μαρία ήταν αδελφή τού Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλάς. Ο Γκαστόν είχε μία μεγαλύτερη αδελφή, την Ζερμαίν, που παντρεύτηκε τρεις φορές· την πρώτη με τον Φερδινάνδο Β΄ Τραστάμαρα της Αραγωνίας.
Το 1511 ο Γκαστόν έφθασε στην Ιταλία ως νέος διοικητής, σε ηλικία 21 ετών. Η παρουσία του και η ενεργητικότητά του επέτειναν την σύγκρουση σε υψηλότερα επίπεδα δράσης. Οι Γαλλικές δυνάμεις είχαν καταλάβει τη Μπολόνια στις 13 Μαΐου 1511, πολιορκήθηκαν όμως από τις συνδυασμένες Παπικές και Ισπανικές δυνάμεις, υπό τις διαταγές τού Ραμόν δε Καρδόνα αντιβασιλιά της Νάπολης.
Τον Οκτώβριο τού 1511 ο Πάπας Ιούλιος Β΄ έφτιαξε την Ιερά Ένωση με τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και τη Βενετία. Ο σκοπός της δηλώθηκε, ότι ήταν να ανακτήσει τα εδάφη, που είχαν απωλεσθεί από το Παπικό κράτος· αυτό σήμαινε να εκδιωχθούν οι Γάλλοι από την Ιταλία. Έτσι ο Γκαστόν τώρα αντιμετώπιζε μία εισβολή Ελβετών από τον βορρά, τους Παπικούς & Αραγωνέζους από τον νότο και τη Βενετία από τα ανατολικά. Οι Ελβετοί κατέλαβαν τη Μπελλιντσόνα τον Δεκέμβριο τού 1511, αλλά ο Γκαστόν απέφυγε να τους επιτεθεί, φοβούμενος πως αν άφηνε το Μιλάνο, ο λαός θα εξεγειρόταν πίσω του. Προτίμησε να ενισχύσει τη Μπολόνια, στην οποία είχε εκ νέου επιτεθεί ο στρατός τού Ιουλίου Β΄. Οι Ελβετοί, που δεν μπόρεσαν να τραβήξουν τον Γκαστόν έξω σε μάχη, αποσύρθηκαν με την έλευση τού χειμώνα. Τον Φεβρουάριο τού 1512 ο Γκαστόν άφησε το Μιλάνο για να ανακουφίσει τη Μπρέσια από την επίθεση των Βενετών και τους νίκησε. Λέγεται, ότι όταν ο Ιούλιος Β΄ έμαθε την ήττα, ξερίζωνε τα γένια του· ωστόσο ο Καρδόνα είχε στο μεταξύ ανακαταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ρομάνα.
Ο στρατός τού Γκαστόν βάδισε νότια μέσα από τα χιόνια για να φθάσει στη Ραβέννα απροσδόκητα και να την πολιορκήσει. Ο Καρδόνα στην Ίμολα στρατοπέδευσε τον στρατό του σε ελώδες έδαφος πριν τη Ραβέννα. Ο Γκαστόν είχε 23.000 στρατιώτες -8.500 από τους οποίους ήταν Γερμανοί λογχοφόροι- και 54 πυροβόλα· ο Καρδόνα είχε περί τους 16.000 στρατιώτες και 30 πυροβόλα, επίσης η φρουρά της Ραβέννας θα ήταν 5.000 άνδρες. Ο πρώτος έστειλε επίσημη πρόσκληση για μάχη στον δεύτερο, που πρόθυμα τη δέχθηκε.
Η μάχη της Ραβέννας
Η αποφασιστική μάχη της Ραβέννας έγινε στις 11 Απριλίου 1512. Οι Ισπανοί είχαν πίσω τους τον ποταμό Ρόνκο και είχαν μία σχετική σιγουριά από εμπρός, ένεκα των δυνατών χαρακωμάτων και εμποδίων, που είχε προετοιμάσει ο διάσημος μηχανικός Πέδρο Ναβάρρο. Ο Γκαστόν άφησε 2.000 θα επιβλέπουν τη Ραβέννα και μετακίνησε τους υπόλοιπους στρατιώτες του εναντίον τού Καρδόνα. Ο Γαλλικός στρατός διέσχισε τον χείμαρρο μεταξύ Ραβέννας και τού Ισπανικού στρατοπέδου χωρίς να προσβληθεί, έφτιαξε ένα ημικύκλιο γύρω από τα χαρακώματα και άρχισε να βάλλει τις ισπανικές θέσεις από τις πλευρές. Ο βαρύς βομβαρδισμός δεν δυσκόλεψε το καλά προστατευμένο ισπανικό πεζικό, αλλά το ιππικό δεν άντεχε και επιτέθηκε στους Γάλλους χωρίς διαταγές. Οι Γάλλοι αντεπιτέθηκαν. Ακολούθησε αιματηρός αγώνας μίας ώρας μεταξύ των λογχοφόρων και των Ισπανών στα χαρακώματα. Τότε δύο κανόνια, που ο Γκαστόν είχε στείλει πίσω από τις ισπανικές γραμμές, άνοιξαν πυρ και προξένησαν πανωλεθρία στα μετόπισθεν τού εχθρού. Οι Ισπανοί αποσύρθηκαν και έπαθαν τρομακτικές απώλειες. Κατά την καταδίωξή τους ο Γκαστόν οδήγησε ένα σώμα ιππικού εναντίον μίας ισπανικής μονάδας πεζικού, που υποχωρούσε. Όμως το άλογό του σκόνταψε, ο Γκαστόν έπεσε, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε. Οι Γαλλικές απώλειες ήταν 9.000, ενώ οι Ισπανοί έχασαν σχεδόν όλο τον στρατό τους· ο Πέτρο Ναβάρρο αιχμαλωτίστηκε.
Αν και η γαλλική νίκη στη Ραβέννα επέτρεψε την κατάληψη της Ραβέννας και άλλων σημαντικών πόλεων στην περιοχή, η απώλεια τού Γκαστόν και περισσότερου από το 1/3 τού στρατού του εξασθένησε μοιραία τη Γαλλική δύναμη στη βόρειο Ιταλία. Όταν οι Ελβετοί επέστρεψαν και ενώθηκαν με τους Βενετούς, βάδισαν εναντίον τού Μιλάνου. Ο νέος Γάλλος διοικητής Λα Πολίς και ο αποθαρρυμένος στρατός του έφυγαν τον Ιούνιο πίσω στο Ντωφινέ.
Ειρωνικά, ο Φερδινάνδος β΄ της Αραγωνίας, τού οποίου ο Γκαστόν πολέμησε τις δυνάμεις του στη Ραβέννα, νυμφεύτηκε την αδελφή εκείνου Ζερμαίν ντε Φουά. Τώρα κληρονόμησε την αξίωση τού Γκαστόν στο βασίλειο της Ναβάρρας, έναντι στον Οίκο ντ' Αλμπρέ που κυβερνούσε. Ο Φερδινάνδος Β΄ εισέβαλε στη Ναβάρρα και μπόρεσε να κατακτήσει όλο τα ισπανικά εδάφη της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά Κατηγορία:Δούκισσες του Νεμούρ
Τρίβια (μυθολογία)
Στη Ρωμαϊκή μυθολογία ή Τρίβια (Trivia) ήταν θεότητα της μαγείας. Στην Ελληνική μυθολογία αντίστοιχη θεότητα είναι η Εκάτη.
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Γκαστόν Ντεσάν
Ο Γκαστόν Ντεσάν (γαλ. Gaston Deschamps, Melle 1861 - Παρίσι 1931) ήταν Γάλλος αρχαιολόγος, περιηγητής και συγγραφέας.
Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στην École normale supérieure (Paris) και το 1885 διορίσθηκε στη Γαλλική Σχολή Αθηνών για μια τριετία. Οι αρχαιολογικές αποστολές στη Μικρά Ασία, στην Αμοργό και στην κοιλάδα του Σπερχειού, στις οποίες συμμετείχε μαζί με άλλους συναδέλφους του, ήταν επιτυχείς.
Όταν επέστρεψε στη Γαλλία δίδαξε στο Collège de France και στη συνέχεια στη Journal des Débats. Μετά την αποχώρηση του Ανατόλ Φρανς (1893) ανέλαβε τη στήλη Vie Littéraire της εφημερίδας Le Temps.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μιντιλογλίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μιντιλογλίου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Μιντιλόγλι, κωμόπολη και προάστιο της Πάτρας, στην παραλιακή θέση Τσαούση. Ως σταθμός άνοιξε στις 15/12/1888 και έκλεισε το 2011. Επαναλειτούργησε στις 29 Φεβρουαρίου 2020 εξυπηρετούμενος από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στην Πάτρα και την Κάτω Αχαΐα του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας. Εξυπηρετεί μεγάλο τμήμα του οικιστικού ιστού της Παραλίας Πατρών, όπως λ.χ. τις συνοικίες Εγγλέζικα και Μουρτάς, το Μιντιλόγλι και τα Ροΐτικα.
Παραπομπές
Μιντιλόγλι Μιντιλόγλι Μιντιλόγλι
Αινιάνες
200px|right|thumb|Τα κράτη της κοιλάδας του Σπερχειού κατά την αρχαιότητα Οι Αινιάνες ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο εγκατεστημένο στην δυτική πλευρά της κοιλάδας του Σπερχειού. Μοιράζονταν την κοιλάδα του Σπερχειού με τους Μαλιείς, οι οποίοι κατείχαν την ανατολική πλευρά της κοιλάδας. Βόρεια συνόρευαν με τους Δόλοπες και νότια με τους Οιταίους, με τους οποίους βρίσκονταν συχνά σε συμμαχία. Οι Αινιάνες προέρχονταν από την περιοχή της Θεσσαλίας απ' όπου εκτοπίστηκαν τον 11ο αιώνα π.Χ. από τους Θεσσαλούς και εγκαταστάθηκαν νοτιότερα, στην κοιλάδα του Σπερχειού. Η κύρια πόλη τους ήταν η Υπάτη, κτισμένη στους πρόποδες της Οίτης.
Οι Αινιάνες συμμετείχαν στο Αμφικτυονικό Συνέδριο των Δελφών με δύο ψήφους. Στα τέλη του 7ου αιώνα ήταν στενοί σύμμαχοι των Θεσσαλών. Στους Περσικούς πολέμους οι Αινιάνες κράτησαν κοινή στάση με τους Θεσσαλούς και δεν πρόβαλλαν αντίσταση στους Πέρσες. Στον Λαμιακό πόλεμο φαίνεται να συμμετείχαν στην ομοσπονδία των ελληνικών πόλεων κατά των Μακεδόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Επαρχίες της Αλγερίας
Η Αλγερία χωρίζεται σε 48 βιλάγιες (επαρχίες) και 1541 μπαλαντίγιες (δήμοι, στα γαλλικά: commune). Η πρωτεύουσα της μπαλαντίγια, νταΐρας, ή επαρχίας (που είναι και η μεγαλύτερη πόλη αυτών) δίνει πάντα σε αυτές τις οντότητες το όνομά τους. Ακόμη και το Αλγέρι, η πρωτεύουσα της χώρας, έδωσε το όνομά του (El Djazayar) στη χώρα.
Σύμφωνα με το αλγερινό σύνταγμα, μία βιλάγια είναι μια εδαφική συλλογικότητα η οποία απολαμβάνει οικονομική και διπλωματική ελευθερία. Η APW, ή «Λαϊκό Επαρχιακό Κοινοβούλιο (Αssemblée Populaire Wilayale, στα γαλλικά) είναι η πολιτική οντότητα που κυβερνά την επαρχία, με επικεφαλής τον κυβερνήτη Βαλή, ο οποίος έχει επιλεγεί από τον αλγερινό πρόεδρο για να χειριστεί τις αποφάσεις του APW. Το APW έχει επίσης πρόεδρο, ο οποίος εκλέγεται από τα μέλη του APW, τα οποία εκλέγονται από τους Αλγερινούς πολίτες.
Κατάλογος
δεξιά|Χάρτης των επαρχιών της Αλγερίας Ο νόμος αριθ. 84-09 της 4ης Φεβρουαρίου 1984 σχετικά με την οργάνωση της αλγερινής επικράτειας και όπως ενημερώθηκε και συμπληρώθηκε με τον νόμο αριθ. JO της 7ης Φεβρουαρίου 1984, όρισε τον αριθμό των επαρχιών της Αλγερίας σε 48 και καθόρισε τον κατάλογο των δήμων ή «κοινοτήτων» κάθε επαρχίας.
2019-2020
Στις 26 Νοεμβρίου 2019, το υπουργικό συμβούλιο της Αλγερίας ψήφισε νομοσχέδιο για την προσθήκη 10 ακόμη επαρχιών, χωρίζοντας ορισμένες από τις μεγαλύτερες επαρχίες στο νότο της Αλγερίας σε μικρότερες επαρχίες. Έτσι προστέθηκαν οι ακόλουθες επαρχίες:
1974-1983
Οι 15 νομοί αναδιοργανώθηκαν για να σχηματίσουν 31 επαρχίες: 1 Αντράρ 2 Σλεφ 3 Λαγκουάτ 4 Ουμ ελ-Μπουαγκί 5 Μπατνά 6 Μπετζάγια 7 Μπίσκρα 8 Μπεσάρ 9 Μπλιντά 10 Μπουιρά 11 Ταμανγκασέτ 12 Τεμπέσα 13 Τλεμσέν 14 Τιαρέτ 15 Τιζί Ουζού 16 Αλγέρι 17 Ντζελφά 18 Τζιτζέλ 19 Σετίφ 20 Σαϊντά 21 Σκικντά 22 Σιντί Μπελ Αμπές 23 Άναμπα 24 Γκουελμά 25 Κωνσταντίνη 26 Μεντέα 27 Μοσταγκανέμ 28 Μ'Σιλά 29 Μάσκαρα 30 Ουάργκλα 31 Οράν
1957-1974
δεξιά|240px Αμέσως μετά την ανεξαρτησία, η Αλγερία διατήρησε τους 15 πρώην γαλλικούς νομούς της, οι οποίοι μετονομάστηκαν σε βιλάγιες (επαρχίες) το 1968, ως επί το πλείστον με ορισμένες αλλαγές ονόματος:
1954-1962
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο υιοθέτησε ένα οργανωτικό σύστημα διαιρούμενο με 6 αριθμημένες βιλάγιες:
Μαλούνι Θεσπρωτίας
Το Μαλούνι είναι ελληνικό ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 15 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες και 60 χλμ. από τα Ιωάννινα, παρά τους πρόποδες του ομώνυμου όρους, επί της δεξιάς όχθης του Θυάμιδος. Πρόκειται για χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 411 κατοίκους, διαθέτοντας δημοτικό σχολείο και τηλεφωνείο. Το 2001 το χωριό αριθμούσε 110 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Πρώτο θεώρημα διαμέσων
right|thumb|Διάμεσος \mathrm{AM} του τριγώνου που αντιστοιχεί στην κορυφή \mathrm{A} (και \mathrm{M} το μέσο της ). Στην γεωμετρία, το πρώτο θεώρημα διαμέσων (ή θεώρημα Απολλωνίου) ονομάζεται το θεώρημα που σχετίζει τα τετράγωνα των πλευρών ενός τριγώνου και το τετράγωνο της διαμέσου. Πιο συγκεκριμένα,
Θεώρημα: Σε ένα τρίγωνο με διάμεσο την \mathrm{AM}, ισχύει ότι
Το θεώρημα αποτελεί ειδική περίπτωση του θεωρήματος Stewart.
Απόδειξη
right|thumb|Σχήμα απόδειξης πρώτου θεωρήματος διαμέσων.
Χρησιμοποιώντας τον νόμο των συνημιτόνων στο τρίγωνο έχουμε ότι
Χρησιμοποιώντας τον νόμο των συνημιτόνων στο τρίγωνο έχουμε ότι καθώς, αφού \mathrm{M} το μέσο του.
Προσθέτοντας τις εξισώσεις και, λαμβάνουμε ότι Χρησιμοποιώντας ότι λαμβάνουμε την ζητούμενη σχέση. \square
Συνέπειες
Τα μήκη των διαμέσων ενός τριγώνου δίνονται από
Το Πυθαγόρειο θεώρημα προκύπτει ως συνέπεια του πρώτου θεωρήματος διαμέσων αφού, και επομένως
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρία
Κοινή άλεση
Η κοινή άλεση είναι εκσυγχρονισμένη μέθοδος έκθλιψης του ελαιοκάρπου, όπου η συλλεγμένη ημερήσια ποσότητα του καρπού από κάθε παραγωγό, αφού παραληφθεί μεμονωμένα από τους υπεύθυνους του ελαιοτριβείου ζυγιστεί και ληφθεί δείγμα, αναμειγνύεται με τις υπόλοιπες ημερήσιες συγκομιδές όλων των ελαιοπαραγωγών, σε όλα τα επόμενα στάδια παραγωγής. Έτσι με άμεση και αποδοτικότερη επεξεργασία που πραγματοποιείται εντός 24ώρου, η ποσότητα ελαιολάδου που θα παραχθεί, θα διατηρήσει αναλλοίωτα τα φυσικά, φυσικοχημικά και οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του και παράλληλα θα προκύψουν πολλαπλά οφέλη τόσο για τον ελαιοπαραγωγό και το ελαιοτριβείο όσο και για το περιβάλλον, καθώς επιτυγχάνεται καλύτερη ποιότητα ελαιολάδου, καλύτερη τιμή πώλησης λόγω χαμηλής περιεκτικότητας σε οξέα,  μείωση στο κόστος παραγωγής και στις εργατοώρες που απαιτούνται, αύξηση στον αριθμό εξυπηρέτησης ελαιοπαραγωγών και μείωση στον χρόνο αναμονής τους, εξοικονόμηση ενέργειας, μείωση στον όγκο των υγρών αποβλήτων εφόσον η λειτουργία του ελαιοτριβείου είναι σταθερή και συνεχόμενη.
Στάδια παραγωγής
Κατά την παράδοση και την επεξεργασία του ελαιοκάρπου ακολουθούνται τα παρακάτω στάδια παραγωγής:
Η μέθοδός Κοινής άλεσης η οποία κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στα περισσότερα συνεταιριστικά εγχειρήματα επεξεργασίας του ελαιοκάρπου, ξεκίνησε σε χώρες όπως Ισπανία και Ιταλία, ενώ στην Ελλάδα εφαρμόζεται ευρύτερα σε περιοχές όπως Λακωνία, Κρήτη και Λέσβο.
Πηγές
Κατηγορία:Βιομηχανία τροφίμων
Αδελαΐδα του Μωριέν
Η Αδελαΐδα της Σαβοΐας ή Αδελαΐδα του Μωριέν (Adelaide de Savoie, 1100 – 18 Νοεμβρίου 1154) δεύτερη σύζυγος αλλά πρώτη βασίλισσα του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας ήταν κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Σαβοΐας και της Γκιζέλας της Βουργουνδίας, ανιψιά του Κάλλιστου Β΄ που την επισκέφθηκε μια φορά στην αυλή της. Ο πατέρας της πέθανε (1103) και η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε τον Ρενιέ μαρκήσιο του Μομφερράτου.
Βασίλισσα των Φράγκων
Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκο τον Παχύ στο Παρίσι στις 3 Αυγούστου 1114, έκανε μαζί του 8 παιδιά από τα ο οποία ο δεύτερος Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο των Φράγκων. Η Αδελαΐδα ήταν από τις πιο δραστήριες βασίλισσες του μεσαίωνα, το όνομα της εμφανίζεται σε 45 βασιλικά διατάγματα κατά την διάρκεια που ήταν βασιλιάς ο σύζυγος της Λουδοβίκος ΣΤ΄, ίδρυσε μαζί με τον σύζυγο της το μοναστήρι της Μονμάρτρης στα βόρεια προάστια του Παρισιού, σε αυτό αποσύρθηκε έναν χρόνο πριν τον θάνατο της (1153).
Θρύλοι σχετικοί με την Αδελαΐδα
Μετά τον θάνατο του συζύγου της δεν αποσύρθηκε όπως οι περισσότερες βασίλισσες στην εποχή της αλλά παντρεύτηκε ξανά τον Ματθαίο Α΄ του Μοντμόρενσι με τον οποίο έκανε ένα παιδί και παρέμεινε παρούσα σε όλες τις δραστηριότητες της Φραγκικής αυλής. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Πέτρου στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, ο τάφος της καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Η Αδελαΐδα παριστάνεται σαν μια από τις δυο βασίλισσες που περιγράφονται σε έναν απαρχαιωμένο μύθο του Γουλιέλμου Ντουγκντάλ στον οποίο κάποια βασίλισσα σε μια κονταρομαχία ερωτεύθηκε έναν νέο ευγενή τον Γουλιέλμο του Αλμπίνι αλλά αυτός αφοσιωμένος στην Αδελίζα του Λουβέν αρνήθηκε να γίνει ο εραστής της. Η ζηλιάρα Αδελαΐδα τον παρέσυρε σε παγίδα ρίχνοντας τον στα νύχια ενός αγριεμένου λιονταριού, αλλά εκείνος το σκότωσε με γυμνά χέρια.
Oικογένεια
Με τον βασιλιά της Φράγκων Λουδοβίκο ΣΤ' απέκτησαν :
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Δορυφόροι Γαλιλαίου
thumb|right|200px|Από πάνω προς τα κάτω: Ιώ, Ευρώπη, Γανυμήδης και Καλλιστώ Δορυφόροι του Γαλιλαίου ή φεγγάρια του Γαλιλαίου ονομάζονται οι τέσσερις μεγαλύτεροι φυσικοί δορυφόροι του πλανήτη Δία (με τη σειρά του μεγέθους τους) Γανυμήδης,Καλλιστώ, Ιώ, και Ευρώπη, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν από τον Γαλιλαίο Γαλιλέι το 1610.
Το ιστορικό της ανακάλυψης
Τον Ιούνιο του 1609 ο ιταλός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας Γαλιλαίος Γαλιλέι έστρεψε προς τον ουρανό για πρώτη φορά τον μικρό του οπτικό σωλήνα που είχε κατασκευάσει με βάση τις πληροφορίες που είχε πάρει από έναν γνωστό του στην Ολλανδία. Ήταν ένα όργανο απλούστατο στη σύλληψη, με δύο μικρούς φακούς στερεωμένους στο εσωτερικό ενός σωλήνα μήκους μικρότερου του ενός μέτρου.
Κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό με το απλό εκείνο όργανο, και παρόλη την θαμπάδα της εικόνας που αποκαλύφθηκε στα μάτια του, ο Γαλιλαίος κατόρθωσε να αντικρίσει μία πληθώρα άστρων που ήσαν αόρατα με γυμνό μάτι διαπιστώνοντας έτσι ότι η ζώνη του Γαλαξία μας αποτελείται στην πραγματικότητα από χιλιάδες ή και εκατομμύρια ακόμη άστρα τα οποία λόγω των μεγάλων τους αποστάσεων μοιάζουν να σχηματίζουν την αμυδρά φωτισμένη Γαλαξία Οδό των αρχαίων Ελλήνων που οι Ρωμαίοι ονόμαζαν Via Lactea (δρόμο από γάλα). Ο απλός εκείνος οπτικός σωλήνας έγινε γνωστός με την ονομασία τηλεσκόπιο, ένας προσδιορισμός που προτάθηκε για πρώτη φορά το 1612 από τον Έλληνα μαθηματικό Ιωάννη Διμιζιάνι, που εκτελούσε χρέη γραμματέως σ’ έναν Ιταλό καρδινάλιο, αν και ο όρος δεν καθιερώθηκε παρά αρκετές δεκαετίες αργότερα.
Μερικούς μήνες μετά τις πρώτες του παρατηρήσεις τα μάτια του Γαλιλαίου άστραψαν και πάλι όταν έστρεψε ένα άλλο τηλεσκόπιο, 10 φορές μεγαλύτερης ισχύος από το πρώτο του, προς το μέρος του λαμπρού πλανήτη Δία που ήταν γνωστός από την αρχαιότητα. Το βράδυ της 7ης Ιανουαρίου 1610, τα μάτια του Γαλιλαίου αντίκρισαν τρία φωτεινά σημάδια να περιβάλουν τον Δία σαν εξαπτέρυγα ενώ τις αμέσως επόμενες ημέρες τα παρατήρησε να αλλάζουν συνεχώς θέση. Στις 11 Ιανουαρίου ένα τέταρτο αντικείμενο προστέθηκε στα άλλα τρία και τότε ήταν που κατάλαβε ότι επρόκειτο για δορυφόρους που περιφέρονταν γύρω από τον Δία. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώθηκε και πρακτικά η Κοπερνίκεια άποψη ενός ηλιοκεντρικού συστήματος (που πρώτος είχε προτείνει ο Αρίσταρχος ο Σάμιος) και το γεγονός ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του Σύμπαντος.
Ονομασία
Ο Γαλιλαίος περιέλαβε τις λεπτομέρειες των αστρονομικών αυτών παρατηρήσεων στο βιβλίο του Sidereus Nuncius (= «Αστρικός αγγελιοφόρος») που εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1610. Στο βιβλίο του αυτό ο Γαλιλαίος αναφέρονταν στους νέο-ανακαλυφθέντες δορυφόρους του Δία ως Sidea Medicea (άστρα των Μεδίκων) προς τιμήν του Κόζιμο Β’, Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης, που ανήκε στην ισχυρότατη οικογένεια των Μεδίκων, υπήρξε μαθητής του Γαλιλαίου και μετέπειτα εργοδότης του. Η ονομασία όμως αυτή δεν κράτησε πολύ, αφού ο Γερμανός αστρονόμος Σίμων Μάγερ (1573-1624), που υποστήριζε ότι είχε παρατηρήσει τους δορυφόρους του Δία από τον Νοέμβριο του 1609, τους έδωσε τα ονόματα προσώπων που συνδέονται με τις μυθολογικές ιστορίες του Δία, όπως είχε άλλωστε εισηγηθεί προηγουμένως και ο Γιοχάνες Κέπλερ (1571-1630). Έτσι οι τέσσερις αυτοί μεγαλύτεροι δορυφόροι του Δία βαφτίστηκαν το 1614 με τα ονόματα που είναι γνωστοί σήμερα, Ιώ, Ευρώπη, Γανυμήδης και Καλλιστώ, αν και πολλές φορές συλλογικά αναφέρονται ακόμη ως δορυφόροι του Γαλιλαίου.
Εξερεύνηση
Παρ' όλο όμως που έτσι τους δόθηκε μία πιο κλασσική και όμορφη ονομασία επί αιώνες μετά την ανακάλυψή τους οι πλανήτες του Γαλιλαίου δεν έπαψαν, στα περισσότερα τουλάχιστον τηλεσκόπια, να φαίνονται ως απλά φωτεινά σημεία που περιφέρονταν γύρω από τον Δία, αν και οι δύο απ’ αυτούς, ο Γανυμήδης (5.268 χλμ.) και η Καλλιστώ (4.806 χλμ.), είναι ίσοι ή μεγαλύτεροι από τον πλανήτη Ερμή (4.878 χλμ.) και τον νάνο πλανήτη Πλούτωνα (2.324 χλμ.). Έτσι οι πρώτες πραγματικές προσωπογραφίες των δορυφόρων του Δία καταγράφηκαν αιώνες μετά την ανακάλυψή τους χάρη στις φωτογραφικές μηχανές των διαστημικών συσκευών Βόγιατζερ 1 και Βόγιατζερ 2 οι οποίες προσπέρασαν το δορυφορικό σύστημα του Δία τον Μάρτιο και τον Ιούλιο του 1979. Η πραγματική όμως μελέτη και διερεύνησή τους άρχισε μερικά χρόνια αργότερα από μία διαστημοσυσκευή που πήρε το όνομα του ανθρώπου που τους ανακάλυψε.
Στις 14 Απριλίου 2023, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA: European Space Agency) εκτόξευσε το διαστημόπλοιο Jupiter Icy Moons Explorer (JUICE) για την εξερεύνηση 3 δορυφόρων του Δία, τον Γανυμήδη, την Ευρώπη και την Καλλιστώ.
Η διαστημική συσκευή Γαλιλαίος
Με βάρος πάνω από δύο τόνους και κόστος 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων, περιλάμβανε προηγμένα όργανα παρατήρησης, με τα οποία έχει ήδη αποστείλει πληθώρα πληροφοριών για τον γιγάντιο πλανήτη και τους δορυφόρους του. Στα 6 χρόνια που χρειάστηκε για να φτάσει στον τελικό του προορισμό πέρασε προηγουμένως από την Αφροδίτη (τον Φεβρουάριο του 1990), το σύστημα Γης-Σελήνης (τον Δεκέμβριο του 1990 και τον Δεκέμβριο του 1992), και τους αστεροειδείς 951 Γκάσπρα (τον Οκτώβριο του 1991) και 243 Ίδη (τον Αύγουστο του 1993).
Χρυσές Σφαίρες του 2011
Η 69η απονομή των Χρυσών Σφαιρών μεταδόθηκε ζωντανά από τον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό NBC στις 15 Ιανουαρίου 2012. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Μπέβερλι Χίλτον, στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια και οικοδεσπότης ήταν για τρίτη φορά ο Ρίκι Τζερβές. Η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων έγινε στις 15 Δεκεμβρίου 2011 από τους Γούντι Χάρελσον, Σοφία Βεργάρα, Τζεράρντ Μπάτλερ και Ρασίντα Τζόουνς.
Το τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς Σέσιλ Ντε Μιλ δόθηκε στον Μόργκαν Φρίμαν.
Η Μούμια Επιστρέφει
Η ταινία Η Μούμια Επιστρέφει (αγγλικά: The Mummy Returns) είναι μια κινηματογραφική ταινία παραγωγής της Universal Pictures. Είναι μια αμερικανική ταινία είδους τρόμου, παραγωγής 2001, και είναι συνέχεια της ταινίας Η Μούμια του 1999 σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σόμμερς, με τον ίδιο να επιστρέφει στο πόστο του σκηνοθέτη, και τους Μπρένταν Φρέιζερ, Ρεΐτσελ Βαΐς, Τζον Χάννα και τον Άρνολντ Βοσλόου να επαναλαμβάνουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους που είχαν στην προηγούμενη ταινία.
Οιταίοι
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Δορυφόροι Γαλιλαίου
Η διαστημική συσκευή Γαλιλαίος
Μετά από την περιπετειώδη του διαδρομή ο Γαλιλαίος έφτασε τελικά στο δορυφορικό σύστημα του Δία τον Δεκέμβριο του 1995 και η πρώτη του δουλειά ήταν να εκτοξεύσει έναν μικρότερο βολιστήρα, ο οποίος εισχώρησε στο εσωτερικό των εξωτερικών νεφών του γιγάντιου πλανήτη. Με τη βοήθεια ενός αλεξιπτώτου η πτώση του ελαττώθηκε αρκετά ώστε τα διάφορα όργανά του να μπορέσουν να μας στείλουν επί 59 λεπτά πολύτιμες πληροφορίες για τις συνθήκες που επικρατούν στην ατμόσφαιρα του Δία, στην οποία εισχώρησε σε βάθος 200 χιλιομέτρων. Πληροφορίες που μελετήθηκαν επισταμένα από τους επιστήμονες για την εξαγωγή συμπερασμάτων που αφορούν όχι μόνο το Δία αλλά και τις ατμόσφαιρες των άλλων γιγάντιων πλανητών.
Χρυσές Σφαίρες του 2011
Νικητές της βραδιάς αναδείχτηκαν οι ταινίες The Artist με τρία βραβεία, ανάμεσά τους και Καλύτερης Ταινίας στην κατηγορία Κωμωδία/Μιούζικαλ, και Οι Απόγονοι (The Descendants) με δύο βραβεία, συμπεριλαβμανομένου και του βραβείου Καλύτερης Ταινίας στην κατηγορία Δράμα.
Δορυφόροι Γαλιλαίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλιλαιου
Χρυσές Σφαίρες του 2011
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Χρυσές Σφαίρες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2012
Η Μούμια Επιστρέφει
Μετά την επιτυχία της αρχικής ταινίας του 1999, η Universal Pictures έδωσε εντολή για την ανάπτυξη μιας δεύτερης ταινίας. Όπως και στην προηγούμενη ταινία, έτσι και σε αυτήν τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Μαρακές, Μαρόκο, καθώς και σε στούντιο στη Μεγάλη Βρετανία. Τα οπτικά εφέ δημιουργήθηκαν από το στούντιο της Industrial Light & Magic, όπως επίσης και οι εικόνες που παρήχθησαν από τον υπολογιστή, ενώ την μουσική συνέθεσε ο Άλαν Σιλβέστρι.
Περίληψη
Δέκα έτη μετά τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας, το πτώμα - μούμια του Ίμχοτεπ καταλήγει σε ένα μουσείο στο Λονδίνο, όπου εκεί κάποιοί πιστοί του θα τον αναστήσουν. Έτσι ο ίδιος θα αρχίσει να σκορπά τον τρόμο από εδώ και από εκεί. Έτσι ο Ρικ και η Έβελιν θα προσπαθήσουν να τον σταματήσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαρόκο Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Σλοβενίας
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Σλοβενίας (σλοβενικά: 1. Slovenska Košarkarska Liga), γνωστή ως Liga Nova KBM για εμπορικούς λόγους, είναι το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης στη Σλοβενία. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Σλοβενίας (KZS).
Ιστορία
Το πρωτάθλημα ιδρύθηκε το 1991, με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας από τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Έως τότε, τα πρωταθλήματα της χώρας βρίσκονταν στο δεύτερο ή στο τρίτο επίπεδο του συστήματος πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης της Γιουγκοσλαβίας.
Χορηγίες
Το διάστημα 2009–2016, κύριος χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η Telemach, δίνοντας στο πρωτάθλημα την ονομασία «Liga Telemach». Από το 2016 μέχρι το 2019 και από το 2021 μέχρι σήμερα, η Nova KBM αποτελεί τον κύριο χορηγό του πρωταθλήματος, το οποίο ονομάζεται «Liga Nova KBM».
Ισπανική γρίπη
μικρογραφία|δεξιά|Στρατιώτες από το [[Φορτ Ρίλεϊ, Κάνσας, ασθενείς από ισπανική γρίπη.]] Η Ισπανική γρίπη ήταν πανδημία γρίπης η οποία εκδηλώθηκε το 1918 και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο από 17 έως 50 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η εξάπλωσή της
Τα πρώτα κρούσματα της εκδηλώθηκαν στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1918 ανάμεσα στα βρετανικά συντάγματα που στάθμευαν στη Ρουέν και στο Βιμερέ. Καθώς μετακινούνταν τα στρατεύματα μετακινείτο και η ασθένεια. Έτσι τον Μάιο επεκτάθηκε σε όλη τη Γαλλία και στην Ιταλία, στη Μεγάλη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη Γερμανία εισήλθε με τους αιχμαλώτους που είχαν συλληφθεί.
Στις 10 Ιουλίου του 1918 160.000 κρούσματα έπληξαν το Βερολίνο. Στη Μεγάλη Βρετανία η γρίπη προκάλεσε τον θάνατο 220.000 ανθρώπων, στις Ηνωμένες Πολιτείες σημειώθηκαν πάνω από 550.000 θάνατοι, ενώ στην Ιαπωνία περί τα 250.000 θύματα και στις Ινδίες τα πέντε εκατομμύρια.
Η ισπανική γρίπη στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το πρώτο κρούσμα εντοπίστηκε στην Πάτρα. Από τις Ελληνικές περιοχές που επλήγησαν, περισσότερο ήταν η Σκύρος, όπου πέθαναν πάνω από 1.000 κάτοικοι, το ένα τρίτο του πληθυσμού της. Στην Αθήνα η γρίπη προκάλεσε τον θάνατο 1.668 ανθρώπων, στη Θεσσαλονίκη άλλων 5.284 ανθρώπων, ενώ στην Πάτρα οι νεκροί ξεπέρασαν τους 800. Η Δυτική Μακεδονία κατέγραψε 4.336 νεκρούς.
Διαχείριση δημόσιας υγείας
Ενώ υπήρχαν συστήματα προειδοποίησης για μολυσματικές εξαπλώσεις το 1918, δεν περιελάμβαναν τη γρίπη, οδηγώντας σε καθυστερημένη ανταπόκριση. Ωστόσο λήφθηκαν μέτρα. Καταγράφηκαν θαλάσσιες καραντίνες σε νησιά όπως η Ισλανδία, η Αυστραλία και η Αμερικανική Σαμόα, σώζοντας πολλές ζωές. Εισήχθησαν μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, για παράδειγμα το κλείσιμο σχολείων, θεάτρων και χώρων λατρείας, τον περιορισμό δημόσιων συγκοινωνιών και την απαγόρευση μαζικών συγκεντρώσεων. Καταγράφηκε η χρήση μάσκας σε ορισμένα μέρη, όπως η Ιαπωνία. Υπήρχε παρ'όλα αυτά κάποια αντίσταση στη χρήση τους, όπως φαίνεται από την ομάδα κατά των μασκών του Σαν Φρανσίσκο. Εμβόλια αναπτύχθηκαν επίσης, αλλά επειδή βασίστηκαν σε βακτήρια και όχι στον πραγματικό ιό, θα μπορούσαν να βοηθήσουν μόνο σε δευτερογενείς λοιμώξεις. Μια μεταγενέστερη μελέτη διαπίστωσε ότι μέτρα όπως η απαγόρευση μαζικών συγκεντρώσεων και η υποχρεωτική χρήση μάσκας θα μπορούσαν να μειώσουν το ποσοστό θανάτου έως και 50 τοις εκατό, αλλά αυτό εξαρτάται από την επιβολή τους νωρίς στο ξέσπασμα και από το να μη γινόταν η άρση τους πρόωρα.
Ανασύσταση στο εργαστήριο
Δυστυχώς πάλι επιστήμονες των ΗΠΑ παρήγαγαν στο εργαστήριο ιό που διαφέρει μόνον κατά το 3% από τον ιό της πανδημίας, ανασυνδυάζοντας διάφορα στελέχη ιών της γρίπης των πτηνών, προκειμένου να γίνει εφικτή η αναγέννηση του ιού από τα γενετικά συστατικά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανδημίες
Πτολεμαίος ΙΓ΄ Θεός Φιλοπάτωρ
Ο Πτολεμαίος ΙΓ' Θεός Φιλοπάτωρ (62 π.Χ. – 13 Ιανουαρίου 47 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου και ένα από τα τελευταία μέλη της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Ήταν γιος του βασιλιά Πτολεμαίου ΙΒ' Αυλητή και άγνωστης μητέρας, κατά μια εκδοχή της Κλεοπάτρας Ε' Τρύφαινας. Συμβασίλεψε με τη μεγαλύτερη αδελφή του, Κλεοπάτρα Ζ' κατά την περίοδο 51 – 47 π.Χ..
Η Πολιτική Κατάσταση
Μετά το θάνατο του Πτολεμαίου ΙΒ' το 51 π.Χ., ξεκίνησε η βασιλεία της μεγαλύτερης εν ζωή θυγατέρας του, της Κλεοπάτρας Ζ', με την οποία έμελε να λάβει τέλος η Δυναστεία των Πτολεμαίων, μετά από τρεις αιώνες κυριαρχίας στη γη της Αιγύπτου. Όταν η Κλεοπάτρα ανέβηκε στο θρόνο, το βασίλειό της ήδη έμοιαζε να έχει φτάσει στη δύση του: οι σημαντικότερες επαρχίες του, η Κοίλη Συρία, η Κυρήνη, η Κύπρος, ήδη είχαν χαθεί. Η δημοτικότητα του βασιλικού οίκου επίσης ποτέ δεν είχε υπάρξει χαμηλότερη, καθώς πλέον οι Ρωμαίοι επενέβαιναν απρόσκοπτα στα εσωτερικά του κράτους, το οποίο είχε μεταλλαχθεί σε ανεπίσημη ρωμαϊκή επαρχία. Όλα έδειχναν πως οι Πτολεμαίοι θα έσβηναν άδοξα όπως οι Σελευκίδες λίγα χρόνια νωρίτερα.
Η Κλεοπάτρα ανέβηκε στο θρόνο της Αιγύπτου σε ηλικία δεκαεπτά ή δεκαοχτώ ετών. Σύμφωνα με τη συνήθεια του οίκου των Πτολεμαίων, η διαθήκη του πατέρα της όριζε να συμβασιλεύσει με το μεγαλύτερο από τους δύο άρρενες αδελφούς της, που τότε ήταν μόλις εννέα ή δέκα ετών, και που μας είναι γνωστός με το όνομα Πτολεμαίος ΙΓ'. Εντούτοις, χαρακτηριστική είναι η λεπτομέρεια πως καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας της, ακόμη και έπειτα, όταν συμβασίλεψε με το δεύτερο αδελφό της, κανένα άλλο πρόσωπο δεν εμφανίστηκε στα νομίσματα της χώρας παρά μόνο το δικό της, με την επιγραφή “Κλεοπάτρας Βασιλίσσης”.
Τα υπόλοιπα πρόσωπα που απέκτησαν εξουσία την εποχή αυτή ήταν ο ευνούχος Ποθίνος, ο παιδαγωγός του νεαρού Πτολεμαίου, ο Θεόδοτος από τη Χίο, και ο στρατηγός Αχίλας, που είχε αιγυπτιακή (έστω κατά το ήμισυ) καταγωγή. Στη χώρα υπήρχαν ακόμη τα στρατεύματα που άφησε ο Γαβίνιος, που τα συγκροτούσαν κυρίως Γαλάτες και Γερμανοί. Οι τελευταίοι άρχισαν να μονιμοποιούν την παρουσία τους στη χώρα, πραγματοποιώντας μικτούς γάμους με ντόπιες γυναίκες, είτε αιγυπτιακής είτε ελληνικής καταγωγής. Μάλιστα όταν, στα πλαίσια της ταραγμένης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στη Ρώμη – την εποχή εκείνη το δημοκρατικό πολίτευμα στη Ρώμη ήταν μόλις δύο ανάσες προτού παραδώσει τη θέση του στη μοναρχία – τα στρατεύματα αυτά κλήθηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, οι αρχηγοί τους φρόντισαν να θανατώσουν τους απεσταλμένους που μετέφεραν τη διαταγή.
Επέμβαση του Καίσαρα
Καθώς μεγάλωνε η πείρα και η φιλοδοξία της Κλεοπάτρας, σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με τους αυλικούς του παλατιού, τον Ποθίνο, το Θεόδοτο και τον Αχίλα. Την κατηγόρησαν πως συνωμοτούσε κατά της ζωής του αδελφού της και τελικά πέτυχαν την εκδίωξή της από την Αλεξάνδρεια. Τότε εκείνη, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, συγκέντρωσε τον προσωπικό της στρατό, ανάμεσα στους Άραβες πέρα από τα ανατολικά σύνορα και ετοιμάστηκε να προελάσει κατά της Αιγύπτου. Οι αυλικοί και ο νεαρός βασιλιάς ετοιμάστηκαν να τη σταματήσουν κοντά στο Πελούσιο.
Όμως την ίδια εποχή που ο εμφύλιος ξεσπούσε στην Αίγυπτο, ένας άλλος εμφύλιος καθόριζε τις τύχες της Ρώμης: ο Ιούλιος Καίσαρ υποχρέωσε σε ήττα τον Πομπηίο στη Μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ. Ο Πομπηίος, ελπίζοντας στην υποστήριξη της Αιγύπτου, τη δύσκολη ώρα της πτώσης του αποφάσισε να βρει εκεί καταφύγιο. Έπλευσε όχι στην Αλεξάνδρεια, αλλά στην ακτή κοντά στο στρατόπεδο του Πτολεμαίου. Εκεί δεν βρήκε τίποτα άλλο παρά μόνο το θάνατο: μέσα στη μικρή λέμβο που τον μετέφερε από το πλοίο στην ακτή, ο αξιωματικός Σεπτίμιος, με τη διαταγή του Αχίλα που επίσης ήταν παρόν στη βάρκα, δολοφόνησε τον Ρωμαίο στρατιωτικό, υπό το βλέμμα του Πτολεμαίου που παρακολουθούσε τα πάντα από την ακτή. Ήταν Σεπτέμβριος του 48 π.Χ. Με την πράξη του αυτή, ο περίγυρος του Πτολεμαίου ήλπιζε αναμφίβολα να δείξει σημάδια καλής θέλησης προς τον Καίσαρα, ώστε να τον αποτρέψει από το να εισβάλει στην Αίγυπτο.
Ωστόσο το μόνο που κατάφερε ήταν να στραφεί αυτή του η πράξη εναντίον όλων τους. Ο Καίσαρ, που ακολουθούσε τον Πομπηίο από απόσταση, κατέφθασε στα αιγυπτιακά νερά ελάχιστες μέρες αργότερα από τη δολοφονία του αντιπάλου του. Ο Θεόδοτος τον συνάντησε στο πλοίο του και του επέδειξε το κεφάλι του εχθρού του. Εντούτοις, αντί να φύγει, ο Καίσαρ οργισμένος όχι μόνο δεν έπλευσε μακριά, αλλά αποφάσισε να καταλάβει την πρωτεύουσα των Πτολεμαίων με τη δύναμη που είχε φέρει μαζί του. Αποβιβάστηκε στην Αλεξάνδρεια, παρέλασε στους δρόμους κρατώντας ψηλά τα εμβλήματα της Ρώμης και εγκαταστάθηκε στο παλάτι. Ο λαός δεν έμεινε βέβαια ασυγκίνητος από το γεγονός. Αντίθετα, σύντομα ξέσπασαν ταραχές στους δρόμους και δολοφονίες στρατιωτών του Καίσαρα που τυχόν απομακρύνονταν στα στενά της πόλης.
Με το βασιλικό ζεύγος να βρίσκεται μακριά από την πόλη, και συγκεκριμένα στα σύνορα όντας παραταγμένοι ο ένας εναντίον του άλλου, ο Καίσαρ αντιπροσωπεύοντας τη Ρώμη, διεκδίκησε το δικαίωμα να διευθετήσει το ζήτημα. Κάλεσε και τους δύο ενωπίων του, με την απαίτηση να διαλύσουν πρώτα το στρατό τους. Ο μεν Ποθίνος πήρε το νεαρό Πτολεμαίο και επέστρεψε στην πόλη, αφήνοντας όμως το στρατό του σε αναμονή υπό τη διοίκηση του Αχίλα. Η Κλεοπάτρα είχε να αντιμετωπίσει τότε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς θα μπορούσε να φτάσει ενωπίων του Καίσαρα χωρίς να τη δολοφονήσουν οι εχθροί της στη διαδρομή; Για το λόγο αυτό, ο έμπιστός της, Απολλόδωρος από τη Σικελία, τη μετέφερε με βάρκα στην πόλη και την έβαλε κρυφά στα διαμερίσματα του Καίσαρα τυλιγμένη σε ένα χαλί. Ο θρύλος θέλει τον Καίσαρα να βρήκε την κίνηση αυτή τόσο χαριτωμένη που, υπό το έκπληκτο βλέμμα των αντιπάλων της, την έκανε ερωμένη του άντρα που θα έκρινε τις τύχες τους.
Τελικά ο Καίσαρ διακήρυξε δημόσια τη συμφιλίωση των δύο αδελφών και τους ανακήρυξε για άλλη μια φορά συμβασιλείς σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα τους. Ωστόσο στην πόλη, η δυσαρέσκεια προς την ανοικτή επέμβαση της Ρώμης συνεχιζόταν υποδαυλιζόμενη από τον Ποθίνο και τον Αχίλα, που είχαν ακόμη στην κατοχή τους τη διοίκηση ολόκληρου στρατού. Ο στρατός αυτός αποτελούταν από 20.000 άνδρες, σημαντικό ποσοστό των οποίων ήταν πεπειραμένοι στρατιώτες ή είχαν εκπαιδευτεί με το ρωμαϊκό τρόπο. Εκτός από τους Γερμανούς και Γαλάτες του Γαβίνιου, περιελάμβανε μεγάλο αριθμό προσφύγων και φυγάδων σκλάβων από την Ιταλία και τη Δύση, αλλά και συμμοριτών και πειρατών από τη Μικρά Ασία και τη Συρία, απομεινάρια του στρατού που διέλυσε κάποια χρόνια πριν ο Πομπηίος. Η κακομεταχείριση δύο απεσταλμένων του – ο ένας θανατώθηκε και ο άλλος μόλις που γλίτωσε – σήμαινε πως ο Καίσαρ είχε στα χέρια του νέο πόλεμο, ο οποίος έμεινε γνωστός ως “Αλεξανδρινός Πόλεμος”. Διαμέσου της Συρίας στρατεύματα βρίσκονταν προς το παρόν καθ’ οδόν να τον βοηθήσουν, αλλά μέχρι να φτάσουν ο Καίσαρ βρέθηκε σε δυσμενή θέση, γιατί η δύναμη που είχε στα χέρια του ήταν κατά πολύ μικρότερη.
Ένοπλη Σύγκρουση
Αυτό που μπορούσε να κάνει ήταν να ταμπουρώσει στρατιώτες κάπου κοντά στο μεγάλο λιμένα ώστε να κρατήσει τον εχθρό στη θάλασσα, αλλά δεν ήταν δυνατόν να επιβιβάσει στρατό στα πλοία χωρίς να τους κατανικήσει ο εχθρός. Κατάφερε ωστόσο να μην αποκοπούν οι επικοινωνίες του καίγοντας τον αλεξανδρινό στόλο που ήταν αγκυροβολημένος στο μεγάλο λιμένα. Σε αυτή την περίσταση έπιασαν φωτιά κάποιες αποθήκες όπου και φυλασσόταν πάπυρος. Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος αναφέρει πως 40.000 πολύτιμοι τόμοι έγιναν στάχτη. Έτσι δημιουργήθηκε η εντύπωση στις μετέπειτα γενεές πως τη χρονική αυτή στιγμή κάηκε η Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.