cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης
Στην περιστροφή
Αυτό δεν αποκλείει το μηχανισμό από το να χρησιμοποιείται, π.χ. σε προβολείς ταινίας για τη σταδιακή μεταφορά της ταινίας με αξιοπιστία (πολύ μεγάλη διάρκεια ζωής) και χαμηλό θόρυβο, δεδομένου ότι το φορτίο είναι πολύ μικρό. Συγκεκριμένα, το σύστημα οδηγεί μόνο αυτό το τμήμα της ταινίας που βρίσκεται εντός του διαδρόμου της προβολής, έτσι ώστε να επηρεάζεται μια πολύ μικρή μάζα (πλαστικό φιλμ μερικών εκατοστών πάχους), με χαμηλή τριβή και σε μέτρια ταχύτητα (2.4 m/s, 8.6 km/h).
Για να αποφευχθεί η εμφάνιση του ρυθμού μεταβολής της επιτάχυνσης που είναι εγγενής σε μια συσκευή μονού εκκεντροφόρου άξονα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια αντίστοιχη διπλού εκκεντροφόρου που είναι πιο ογκώδης και πιο ακριβή, αλλά και πιο αθόρυβη. Αυτή λειτουργεί με δύο έκκεντρα, ένα σε συνεχή περιστροφή και ένα άλλο που μετακινείται για ένα κλάσμα της πλήρους περιστροφής. Οι φωτογραφίες δείχνουν μια βηματική διαδρομή κατά μία έκτη και μία τρίτη περιστροφή, αντίστοιχα, ανά πλήρη περιστροφή του οδηγού εκκεντροφόρου. Σημειώστε ότι δύο από τους βραχίονες του βηματικού τροχού είναι πάντα σε επαφή με το διπλό εκκεντροφόρο, έτσι δεν υπάρχει κανένα ακτινικό διάκενο. Για τη λεπτομερή λειτουργία συσκευών διπλού εκκεντροφόρου, δείτε τις μεγεθυμένες φωτογραφίες.
Γενικά, συνδυασμένες επαφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αποφεύγεται η εμφάνιση σημαντικού μεγέθους του ρυθμού μεταβολής της επιτάχυνσης (και επίσης η φθορά και ο θόρυβος) σχετικά με ένα ενιαίο "ακόλουθο", π.χ., γλιστρώντας κατά μήκος μιας υποδοχής και έτσι αλλάζοντας το σημείο επαφής από τη μία πλευρά της υποδοχής στην άλλη, χρησιμοποιώντας δύο "ακόλουθους" που πάντα γλιστρούν κατά μήκος το ίδιο, στη μία πλευρά ο καθένας.
Σε ελαστικά παραμορφώσιμο υλικό
Δύναμη/επιτάχυνση που ενεργεί σε ελαστικά παραμορφώσιμη μάζα θα δημιουργήσει παραμόρφωση, η οποία εξαρτάται από τη δυσκαμψία και την επιτάχυνση που εφαρμόζεται. Αν η αλλαγή της δύναμης αυτής είναι αργή, ο ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης είναι μικρός, και η διάδοση της παραμόρφωσης μέσα από το σώμα μπορεί να θεωρηθεί ακαριαία σε σύγκριση με την αλλαγή στην επιτάχυνση. Το παραμορφωμένο σώμα ενεργεί σαν να ήταν σε μια οιονεί-στατική κατάσταση. Αυτό είναι το κοινό στοιχείο που μόνο μια μεταβαλλόμενη δύναμη, δηλαδή με μη-μηδενικό ρυθμό μεταβολής της επιτάχυνσης, μπορεί να προκαλέσει μηχανικά (ή σε ένα φορτισμένο σωματίδιο: ηλεκτρομαγνητική) κύματα που εξαπλώνονται. Έτσι, για μη μηδενικό έως υψηλό ρυθμό μεταβολής της επιτάχυνσης, θεωρούμε ένα ωστικό κύμα και τη διάδοσή του μέσω του σώματος. Η αριστερή εικόνα δείχνει την διάδοση της παραμόρφωσης ως ένα συμπιεστικό, επίπεδο κύμα μέσα σε ένα ελαστικά παραμορφώσιμο υλικό. Για γωνιακό ρυθμό μεταβολής της επιτάχυνσης, τα κύματα παραμόρφωσης διαδίδονται  κυκλικά και προκαλούν διατμητικές τάσεις, όπως φαίνεται στην εικόνα στα δεξιά, το οποίο μπορεί επίσης να διεγείρει άλλες μορφές δόνησης. Ως συνήθως με τα κύματα, πρέπει να εξεταστούν οι ανακλάσεις τους σε όλα τα όρια και τις μοτίβα συμβολής που προκύπτουν (είτε καταστρεπτική είτε ενισχυτική συμβολή), η οποία μπορεί να οδηγήσει σε υπέρβαση των ορίων δομικής ακεραιότητας. Ως μια πρόχειρη εκτίμηση, τα κύματα παραμόρφωσης οδηγούν σε δονήσεις ολόκληρης της συσκευής και γενικά, οι δονήσεις προκαλούν θόρυβο, φθορά και ειδικά σε περιπτώσεις συντονισμού, ακόμα και θραύση. αριστερά|μικρογραφία|Ιστός με συγκεντρωμένη μάζα στην κορυφή
Η εικόνα στα αριστερά δείχνει μια συγκεντρωμένη μάζα στην κορυφή που κάμπτει τον ελαστικό ιστό με το οποίο είναι συνδεδεμένη, προς τα αριστερά, όταν το μπλοκ στη βάση επιταχύνεται προς τα δεξιά. Όταν το μπλοκ σταματά να επιταχύνει, η κορυφή του ιστού θα ξεκινήσει μία ταλάντωση (με απόσβεση) κάτω από την επίδραση της δυσκαμψίας του ιστού. Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει, πως ένας μεγαλύτερος (περιοδικός) ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης μπορεί να διεγείρει ένα μεγαλύτερο εύρος ταλαντώσεων, επειδή οι όποιες μικρές ταλαντώσεις αποσβένονται πριν βγουν ενισχυμένες από άλλο ένα ωστικό κύμα. μικρογραφία|Ημιτονοειδές προφίλ επιτάχυνσης
Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι μια πιο απότομη κλίση της επιτάχυνσης, δηλαδή μεγαλύτερο ρυθμό μεταβολής της επιτάχυνσης, διεγείρει ισχυρότερες συνιστώσες του ωστικού κύματος με υψηλότερες συχνότητες, που ανήκουν σε υψηλότερους συντελεστές Fourier, και έτσι μια αυξημένη πιθανότητα διέγερσης συντονισμού.
Ως γενικός κανόνας, για τη μείωση του εύρους των τασικών κυμάτων που προκαλούν δονήσεις, οποιαδήποτε κίνηση μαζών πρέπει να διαμορφώνεται με τον περιορισμό του ρυθμού μεταβολής της επιτάχυνσης, δηλαδή κρατώντας την επιτάχυνση συνεχή και τις κλίσεις της όσο το δυνατόν πιο επίπεδες. Δεδομένου ότι πλέον οι περιγραφόμενες επιδράσεις σχεδόν δεν επιδέχονται αφηρημένα μοντέλα, οι διάφοροι προτεινόμενοι αλγόριθμοι για τη μείωση των δονήσεων περιλαμβάνουν ακόμη υψηλότερες παραγώγους, όπως το jounce, ή προτείνουν συνεχή καθεστώς, όχι μόνο για την επιτάχυνση αλλά και για το ρυθμό μεταβολής της επιτάχυνσης. Μια ιδέα είναι π.χ. η διαμόρφωση ημιτονοειδούς επιτάχυνσης και επιβράδυνσης με μηδενική επιτάχυνση στο ενδιάμεσο (δείτε το προφίλ στα δεξιά), κάνοντας την ταχύτητα να δείχνει ημιτονοειδής με σταθερή μέγιστη ταχύτητα επίσης. Ο ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης όμως θα παραμείνει ασυνεχές στα σημεία όπου η επιτάχυνση εισέρχεται και εξέρχεται από τις μηδενικές-φάσεις.
Στη χάραξη οδών και σιδηροδρόμων
μικρογραφία|Τόξο συναρμογής
Στην πραγματικότητα, το επίπεδο μίας σιδηροδρομικής γραμμής είναι κεκλιμένο κατά μήκος του καμπύλου τόξου και έτσι πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν και η κάθετη συνιστώσα της επιτάχυνσης που είναι αναγκαία για την ανύψωση του κέντρου μάζας της άμαξας, για την ελαχιστοποίηση της φθοράς στο επίχωμα και στις σιδηροτροχιές, και έτσι στην πράξη χρησιμοποιείται ένα ελαφρώς διαφορετικού σχήματος τόξο. Ένα τέτοιο παράδειγμα τόξου έχει κατοχυρωθεί ως «Τόξο της Βιέννης».
Οι τροχιές που ακολουθούν τα γνωστά «τραινάκα του ιλίγγου» στα ψυχαγωγικά θεματικά πάρκα είναι άλλη μία περίπτωση εμφάνισης αυτού του είδους σχεδιαστικών προβλημάτων π.χ. κατά την είσοδο ενός αμαξιδίου σε ένα κυκλικό βρόχο. Τα αμαξίδια σε αυτές τις περιπτώσεις υπόκεινται σε επιταχύνσεις έως και 4g και θα ήταν αδύνατο να κινηθούν μέσα σε κυκλικούς βρόχους χωρίς τη χρήση τόξων προσαρμογής, όπως είναι αδύνατο για ένα σώμα να κινηθεί ομαλά εντός μίας τροχιάς σχήματος οκτώ που να αποτελείται από δύο κύκλους. Κάθε τροχιά που ακολουθεί μία σιγμοειδή καμπύλη πρέπει να περιλαμβάνει τόξα προσαρμογής ώστε να είναι ελεγχόμενος ο ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης των σωμάτων που κινούνται εντός της.
Στα συστήματα ελέγχου
Στα συστήματα ελέγχου κίνησης όπου το ενδιαφέρον εστιάζεται στην κίνηση πάνω σε ευθεία γραμμή, το ζητούμενο είναι να μετακινηθεί ένα σώμα από ένα σταθερό σημείο σε ένα άλλο π.χ. η κίνηση μίας αμαξοστοιχίας ανάμεσα σε δύο σταθμούς πάνω σε ένα σιδηρόδρομο, η πλεύση ενός πορθμείου ανάμεσα σε δύο αγγυροβόλια κλπ. Συνεπώς, ένα σημαντικό κριτήριο σχεδίασης σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης να βρίσκεται υπό έλεγχο. Τυπικές εφαρμογές είναι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ανελκυστήρων, μηχανημάτων στις μηχανουργικές κατεργασίες κλπ. Είναι γνωστό ότι για τους περισσότερους επιβάτες ένας ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης των 2.0 m/s3 στην κατακόρυφη κίνηση ενός ανελκυστήρα, θεωρείται ανεκτός ενώ των 6.0 m/s3 ως απαράδεκτος και σε ένα νοσοκομειακό περιβάλλον συνιστάται η ένας ρυθμός μικρότερος των 0.7 m/s3. Σε κάθε περίπτωση, ο περιορισμός ρυθμού μεταβολής της επιτάχυνσης είναι απαραίτητος για την άνετη μετακίνηση. Στο διεθνές πρότυπο ISO 18 738 καθορίζεται το πώς μπορεί να μετρηθεί η ποιότητα κύλισης ενός ανελκυστήρα με κριτήριο το ρυθμό μεταβολής της επιτάχυνσης, την επιτάχυνση, τις δονήσεις και το θόρυβο αλλά δεν επιχειρείται ο προσδιορισμός των διαφορετικών επίπεδων ποιότητας της κύλισης ανελκυστήρων.
Για το συντομότερο χρόνο μετακίνησης παρουσία συγκεκριμένων ορίων ταχύτητας, επιτάχυνσης και ρυθμού μεταβολής της επιτάχυνσης, είναι αναγκαία μία (πολυωνυμική) συνάρτηση θέσης τρίτου βαθμού, όπου οι φάσεις αύξησης και μείωσης της ταχύτητας είναι δευτέρου βαθμού, όπως φαίνεται στο παρακάτω γράφημα: κέντρο|Η εικόνα παρουσιάζει ένα γράφημα της θέσης και των τριών πρώτων παραγώγων της, ως συναρτήσεις του χρόνου, παρουσία  περιορισμών στις μέγιστες τιμές που μπορούν να λάβουν όταν η κίνηση τελείται γραμμικά μεταξύ δύο σημείων, το οποίο βρίσκονται αρκετά μακριά μεταξύ τους. Η κίνηση του σώματος επομένως χαρακτηρίζεται από το πολύ επτά διακριτά στάδια (εφ' όσον τα όρια είναι τέτοια και η απόσταση των δύο σημείων μεταξύ τους είναι τέτοια που να το επιτρέπουν):
Η διάρκεια του τέταρτου σταδίου ή το αν θα παρουσιαστεί καθόλου εξαρτάται την απόσταση μεταξύ των δύο σημείων. Εάν αυτή είναι ίση με κάποια συγκεκριμένη οριακή τιμή, τότε το τέταρτο στάδιο δεν θα παρουσιαστεί και το σώμα θα λάβει τη μέγιστη οριακή ταχύτητα μόνο στιγμιαία. Εάν η απόσταση είναι μικρότερη από αυτήν την οριακή τιμή αλλά μεγαλύτερη από μία δεύτερη οριακή τιμή, το σώμα δε θα φτάσει τη μέγιστη οριακή ταχύτητα και η χρονική διάρκεια των σταδίων 2 και 6 θα μειωθεί ισόποσα. Εάν η απόσταση είναι ίση με τη δεύτερη οριακή τιμή, τότε τα στάδια 2 και 6 δεν θα εμφανιστούν. Εάν η απόσταση είναι μικρότερη από αυτήν την τιμή αλλά μεγαλύτερη από μία τρίτη οριακή τιμή, τότε τα στάδια 1,3,5 και 7 θα μειωθούν ισόποσα και το σώμα δεν θα φτάσει ποτέ τις οριακές επιταχύνσεις. Εάν η απόσταση είναι ακόμη μικρότερη, τότε το σώμα δεν θα φτάσει στον προορισμό με τους ισχύοντες περιορισμούς.
Υπάρχουν επίσης και άλλες στρατηγικές για το σχεδιασμό των χαρακτηριστικών μίας κίνησης, π. χ. ελαχιστοποίηση του τετραγώνου του ρυθμού μεταβολής της επιτάχυνσης για ένα δεδομένο χρόνο μετάβασης, που επιλέγονται για εφαρμογή σε μηχανήματα, μέσα μεταφοράς ανθρώπων, βαρούλκα, αυτοκινητοβιομηχανίες, ρομπότ και πολλά άλλα. Για κίνηση με ημιτονοειδή επιτάχυνση, ημιτονοειδή ταχύτητα και πεπερασμένο ρυθμό μεταβολής επιτάχυνσης βλ. παραπάνω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτάχυνση Κατηγορία:Κλασική μηχανική Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη Κατηγορία:Κινηματικές ιδιότητες
Ιδιοπαθής φλεγμονώδης εντερική νόσος
Τα συνήθη συμπτώματα περιλαμβάνουν την επίμονη διάρροια, το κοιλιακό άλγος, την αιμορραγία από το ορθό (αιματηρά κόπρανα), την απώλεια βάρους και την κούραση. Η διάγνωση της νόσου γίνεται μέσω ενδοσκόπησης (για τη νόσο του Κρον) ή της κολονοσκόπησης (για την ελκώδη κολίτιδα) σε συνδυασμό με απεικονιστικές μελέτες, όπως η ακτινογραφία αντίθεσης, η μαγνητική τομογραφία ή η αξονική τομογραφία. Μπορούν επίσης να εξεταστούν δείγματα κοπράνων για να αποκλειστεί κάποιου είδους λοίμωξη, και να πραγματοποιηθούν εξετάσεις αίματος για την επιβεβαίωση της διάγνωσης.
Τα ακριβή αίτια της νόσου δεν είναι γνωστά. Κάποιος παράγοντας ή ένας συνδυασμός παραγόντων - βακτήρια, ιοί, αντιγόνα - ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος να παράγει μια φλεγμονώδη αντίδραση στη γαστρεντερική οδό. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι κάποιος συνδυασμός κληρονομικών, γενετικών ή/και περιβαλλοντικών παραγόντων μπορεί να προκαλεί την ανάπτυξη της νόσου. Κάποιος ιστός του σώματος μπορεί επίσης να προκαλεί την αυτοάνοση αντίδραση.
Το 2015, υπολογίζεται ότι από τη νόσο είχαν προσβληθεί 11.2 εκ. άνθρωποι. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χρήση διαφόρων φαρμάκων, όπως αμινοσαλικυλικά (όπως σουλφασαλαζίνη), κορτικοστεροειδή (όπως πρεδνιζόνη), ανοσορρυθμιστικά, και βιολογικά/αντισώματα (όπως ινφλιξιμάμπη). Κάποιες φορές συνιστώνται εμβολιασμοί για την πρόληψη από τις λοιμώξεις. Σε σοβαρές μορφές της νόσου μπορεί να πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση κατεστραμμένων τμημάτων του γαστρεντερικού σωλήνα. Η πρόοδος ωστόσο της φαρμακευτικής αγωγής περιόρισε τις χειρουργικές επεμβάσεις σε σχέση με το παρελθόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλεγμονές
Μιχαήλ Καντακουζηνός (απεβ. 1264)
Ο Μιχαήλ Καντακουζηνός (αποβιώσας το 1264) ήταν μέγας κον(τ)όσταυλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο βασιλείας του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου.
Σύμφωνα με τον Παχυμέρη, ο συγκεκριμένος Μιχαήλ Καντακουζηνός ήταν μεταξύ των αξιωματικών οι οποίοι ευρίσκονταν υπό τις διαταγές του Ιωάννη Παλαιολόγου και που εστάλησαν από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ το 1263 σε εκστρατεία εναντίον του Μιχαήλ Β΄, Δεσπότη της Ηπείρου. Έπειτα από αυτή την εκστρατεία, ο Μιχαήλ Καντακουζηνός έλαβε τον τίτλο του μεγάλου κοντόσταυλου.
Το Χρονικόν του Μορέως αναφέρεται σε κάποιον Καντακουζηνό, του οποίου, ωστόσο, το όνομα είναι άγνωστο, και ο οποίος ήταν κεφαλή ή κυβερνήτης της βυζαντινής επαρχίας στην Πελοπόννησο το 1262. Ο συγκεκριμένος Καντακουζηνός απέστειλε αναφορές στις οποίες περιέγραφε τις επιδρομές που δεχόταν από τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, οι οποίες και οδήγησαν τον Μιχαήλ Η΄ στην αποστολή στρατευμάτων στην Πελοπόννησο ενάντια του Γουλιέλμου. Ήταν φημισμένος για την ανδρεία του ως στρατιώτης, με αποτέλεσμα ο θάνατός του κατά τις απαρχές της μάχης του Μακρυπλαγίου να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ψυχολογία των στρατευμάτων των Βυζαντινών, κάτι που οδήγησε και στην ήττα τους. Ο Ντόναλντ Νίκολ σημειώνει πως "είναι αρκετά δελεαστική η ταυτοποίηση αυτού του άγνωστης ταυτότητας Καντακουζηνού της Πελοποννήσου με τον Μιχαήλ Καντακουζηνό" ο οποίος εστάλη εναντίον του Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου, ωστόσο παραδέχεται πως υπάρχουν δυσκολίες προς αυτή την κατεύθυνση. Πάραυτα, η συγκεκριμένη ταυτότητα έχει υιοθετηθεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, από παλαιότερες ιστορικές πηγές.
Ο συγκεκριμένος Μιχαήλ θεωρείται, επίσης, πιθανό να ήταν ο πάππος του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, σύμφωνα με την αραγωνέζικη έκδοση του Χρονικού του Μορέως. Ο Νίκολ αναφέρει πως "ο πατέρας του μελλοντικού Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ ήταν ο ίδιος γνωστός ως Βυζαντινός κυβερνήτης της Πελοποννήσου".
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Ο μεγάλος διχασμός
Ο μεγάλος διχασμός (εναλλακτικοί τίτλοι Το καλοκαίρι της ελευθερίας και Οι διχασμένοι) είναι ελληνική δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου και σενάριο Χριστόφορου Ζήκα.
Πλοκή
Ο Νικόλας Ρούβης (Λαυρέντης Διανέλλος), ένας φτωχός αγρότης έχει δύο γιους. Ο ένας, ο Γιώργος (Γιάννης Φέρτης), σπουδάζει γιατρός με τα χρήματα που βγάζει από τη δουλειά ο άλλος, ο Ανέστης (Ανέστης Βλάχος). Ο νέος γιατρός επιστρέφει στο πατρικό του. Η Στέλλα Μπάρη (Χριστίνα Σύλβα), μοναχοκόρη ενός τσιφλικά, θέλει το γιατρό εκείνος όμως την απορρίπτει καθώς έχει δεσμό με μια φτωχιά κοπέλα. Η κόρη του τσιφλικά αρραβωνιάζεται τον αδελφό του γιατρού και συκοφαντεί τον γιατρό στον αρραβωνιαστικό της, στρέφοντάς τον εναντίον του. Ο πατέρας του γιατρού του συμπαρίσταται όπως και όλο το χωριό, και τελικά ο αδελφός του θα μεταστραφεί συνειδητοποιώντας πως ήταν υποχείριο της αρραβωνιαστικιάς του.
Παραγωγή
Είναι η τελευταία ταινία που γύρισε η Χριστίνα Σύλβα.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1967-1968 και, κόβοντας 46.504 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 74η θέση ανάμσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Αγρανάπαυση
Αγρανάπαυση ονομάζεται η προσωρινή διακοπή της καλλιέργειας ενός αγρού για να αποκτήσει ξανά την παραγωγικότητα του. Συνήθως διαρκεί ένα χρόνο και εξαρτάται από το είδος του εδάφους και τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν. Η αγρανάπαυση είναι περισσότερο αναγκαία στους αγρούς που εφαρμόζεται εντατική μονοκαλλιέργεια που έχει ως αποτέλεσμα την "κατανάλωση" των θρεπτικών συστατικών του εδάφους.
Κατηγορία:Γεωπονία Κατηγορία:Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων
Μίμος
O μίμος είναι ένας καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί αποκλειστικά χειρονομίες και σωματικές κινήσεις για την αφήγηση μίας ιστορίας, ενώ ο λόγος είτε απουσιάζει εντελώς, είτε χρησιμοποιείται για την παρουσίαση των δρώμενων.
Τον 20ο αιώνα, η τέχνη του μίμου ήρθε στο προσκήνιο από τον θεατρικό σκηνοθέτη Ζακ Κοπώ. Το 1923 ο Κοπώ, επηρεασμένος από την Κομέντια ντελ άρτε και το ιαπωνικό θέατρο Νο, πειραματίστηκε στην εκπαίδευση των ηθοποιών του, στο θέατρο Vieux-Colombier, με τη χρήση μάσκας, καθώς και με το σωματικό θέατρο, αναδύοντας έτσι την τέχνη του σωματικού μίμου, πρόγονο του σύγχρονου χειρονομιακού θεάτρου. Ο Ζακ Λεκόκ, με τις εκπαιδευτικές του μεθόδους, συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης τέχνης του μίμου και του σωματικού θεάτρου. Ο Μαρσέλ Μαρσώ, συνέβαλε στην αύξηση της δημοτικότητας της μιμικής τέχνης σε παγκόσμιο επίπεδο, με τον βουβό χαρακτήρα που δημιούργησε, τον Μπιπ. Ως αποτέλεσμα, η τέχνη του μίμου έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Γαλλίας από το 2017.
Ιστορία
Η τέχνη του μίμου έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα. Πρώτος υποκριτής της μιμικής τέχνης θεωρείται ο Τελέστης, ερμηνευτής του χορού στο έργο Επτά επί Θήβας του Aισχύλου που παρουσιάστηκε το 467 π.Χ, ο οποίος απομακρυνόμενος από τον χορό ερμήνευσε με ρυθμικές κινήσεις και χειρονομίες τα όσα απήγγειλε ο τελευταίος.
Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο μίμος έγινε το κυρίαρχο είδος δράματος, αν και οι αυτοκράτορες αντιμετώπισαν την τέχνη τους με διαφορετικό τρόπο· ο Τραϊανός απαγόρευσε τους καλλιτέχνες μίμους, ο Γάιος Καλιγούλας τους ευνόησε, ο Μάρκος Αυρήλιος έχριζε τους δημοφιλής μίμους ιερείς του Απόλλωνα, ενώ ο ίδιος ο Νέρων άσκησε την τέχνη του μίμου. Εκείνη την περίοδο, οι μίμοι προπονούνταν σαν αθλητές, έκαναν ασκήσεις αναπνοής, αυστηρή δίαιτα και θεωρούταν ινδάλματα και δημοφιλής αστέρες της εποχής. Η τέχνη των μίμων διακρίθηκε από τις άλλες δραματικές τέχνες της εποχής λόγω της απουσίας μάσκας και από την παρουσία τόσο ανδρών όσο και γυναικών ερμηνευτών.
Από τους Βυζαντινούς χρόνους και έπειτα η τέχνη του μίμου διασώθηκε λόγω των πλανόδιων θιάσων.
Στο μη-Δυτικό θέατρο
Ανάλογες παραστάσεις μίμων συναντώνται στις θεατρικές παραδόσεις άλλων πολιτισμών, κυρίως της Ανατολής.
Στη Νάτια Σάστρα (Nāṭya Śāstra), μια αρχαία σανσκριτική πραγματεία για το θέατρο του Μπαράτα Μούνι, αναφέρεται η βουβή παράσταση ή αλλιώς mukabhinaya. Στο Θέατρο Καθακάλι (Kathakali), οι ερμηνευτές διηγούνται ιστορίες από ινδικά έπη χρησιμοποιώντας μόνο εκφράσεις του προσώπου, χειρονομίες και σωματικές κινήσεις. Οι παραστάσεις συνοδεύονται από τραγούδια που αφηγούνται την ιστορία.
Στο αρχαίο Ιαπωνικό Θέατρο Γκιγκάκου (Gigaku), οι ερμηνευτές, φορώντας μάσκα, παρουσίαζαν αφηγήσεις από την θρησκευτική παράδοση μέσω παντομίμας, χορού και μουσικής. Το κοσμικό ιαπωνικό Θέατρο Νο επηρέασε σε μεγάλο βαθμό πολλούς από τους σύγχρονους καλλιτέχνες της μιμικής τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των Ζακ Κοπώ και Ζακ Λεκόκ όσον αφορά την χρήση μάσκας και της σωματικής απόδοσης των ερμηνευτών. Το σύγχρονο ιαπωνικό χοροθέατρο Μπούτο, που αναπτύχθηκε την δεκαετία του 60', έχει επηρεαστεί από τις τεχνικές της σωματικής μιμικής τέχνης και συγκεκριμένα τις τεχνικές που εισήγαγε ο Ετιέν Ντεκρού, τις οποίες αξιοποιούν πολλοί καλλιτέχνες του είδους.
Κατηγορία:Θέατρο Κατηγορία:Σιωπή
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Φλόσενμπεργκ
thumb|right|250px|Γενική άποψη του στρατοπέδου
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Φλόσενμπεργκ (γερμ. Konzentrationslager Flossenbürg) ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας, στον δήμο του Φλόσενμπεργκ της Βαυαρίας, κοντά στα τσεχικά σύνορα. Λειτούργησε από το 1938 μέχρι το 1945.
Στις 8 Απριλίου 1945 η SS άρχισε να εξαφανίζει τα αποδεικτικά στοιχεία της εξόντωσης. Στις 20 Απριλίου 1945 το Φλόσενμπεργκ εκκενώθηκε. Ο διοικητής, Μαξ Κέγκελ (Max Koegel) διέταξε πορεία θανάτου με κατεύθυνση το Νταχάου. Περίπου 1.600 φυλακισμένοι παρατήθηκαν, αφού ήταν πολύ αδύναμοι για την πορεία. Στις 23 Απριλίου 1945 έφτασε η 90ή Μεραρχία Πεζικού του 3ου Αμερικανικού Σώματος στον Δήμο του Φλόσενμπεργκ, τον οποίο κατέλαβε δίχως να αντιμετωπίσει αντίσταση. Από τους φυλακισμένους που είχαν αφεθεί στο στρατόπεδο πολλοί πέθαναν στις επόμενες εβδομάδες από τις κακουχίες κατά την κράτησή τους. Μετά το τέλος του πολέμου βρέθηκαν, κατά μήκος της πορείας θανάτου, περίπου 5.000 πτώματα.
Από το 1946 και μετά το στρατόπεδο μετατράπηκε σε μνημείο. Σε μέρος του παλιού στρατοπέδου χτίστηκε οικισμός, ο οποίος υπάρχει και σήμερα. Πρόκειται για το μέρος όπου πριν υπήρξαν οι στεγάσεις των φυλακισμένων. Άλλα μέρη του στρατοπέδου χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από την βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλοσενμπεργκ Κατηγορία:Βαυαρία
Αλιστράτη
Η Αλιστράτη είναι κωμόπολη στον νομό Σερρών, χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός. Αποτελεί αστικό πεδινό οικισμό ευρισκόμενη στα ανατολικά όρια του Νομού Σερρών, στην περιοχή της πρώην επαρχίας Φυλλίδας, κοντά στα όρια με τον Νομό Δράμας. Είναι γνωστή για το σπήλαιο Αλιστράτης και το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει 2.764 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη κωμόπολη της περιοχής και του Δήμου Νέας Ζίχνης, στον οποίο ανήκει διοικητικά από το 2011.
Η Αλιστράτη αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα από την 4/1/1920.
Με τον νόμο «Καποδίστρια» περί τοπικής αυτοδιοίκησης του 1997 αναβαθμίστηκε σε Δήμο και συμπεριέλαβε τις κοινότητες Αγιοχωρίου, Σκοπιάς, Μανδηλίου, Λευκοθέας και Σ.Σ. Αγγίστας. Με τον νόμο "Καλλικράτη" περί τοπικής αυτοδιοίκησης του 2009 ο Δήμος Αλιστράτης συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Νέας Ζίχνης.
Απέχει 52 χλμ. από τις Σέρρες, 20 από τη Δράμα και 48 από την Καβάλα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Αρχαιότητα
Η Αλιστράτη είναι κωμόπολη των νεότερων χρόνων, αν και στην περιοχή της, στην οποία κατοικούσαν θρακικά φύλα, όπως οι Ηδωνοί, βρέθηκαν αρχαιολογικά στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίου πολίσματος. Από το πόλισμα αυτό, το οποίο ανήκε στην αρχαία Ηδωνίδα, προέρχεται ελληνική επιγραφή που μνημονεύει τοπικό διονυσιακό σύλλογο («μύσται Βότρυος Διονύσου») και τον πρόεδρό του («μυστάρχη»), ο οποίος φέρει θρακικό και ρωμαϊκό όνομα. Η μαρτυρία θρακικού πληθυσμού στην επιγραφή επιτρέπει την εικασία ότι το πόλισμα παρουσιάζει συνεχή ζωή από την αρχαία ως τη ρωμαϊκή εποχή.
Νεότεροι χρόνοι
Η Αλιστράτη κτίστηκε από τους κατοίκους μιας αρχαίας πόλης της Αλεκτριούπολης. Αυτή η πόλη έζησε μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα ως μικρός οικισμός κοντά στην Ι. Μονή Αγίας Κυριακής.
Σχετικά με την ετυμολογία του ονόματος της Αλιστρατης υπάρχουν διάφορες απόψεις και σύμφωνα με μια από αυτές, η κωμόπολη Αλιστρατης κτίστηκε πανω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Αγίου Ευστρατίου και υποστηρίζεται ακόμη ότι το όνομα προέρχεται από το Άγιος Ευστράτιος – Αι Στρατής – Αγιστρατης – Αλιστρατης – Αλιστρατη. Κατά μια άλλη άποψη η λέξη Αλιστράτη προέρχεται από τον Αρχιστράτηγο (Μιχαήλ ή Γαβριήλ) – Αρχιστράτης – Αρχιστράτη – Αλιστράτη. Άλλα ούτε το Αγιστρατη ούτε το Αρχιστρατη φαίνονται να απαντούν σε επιγραφές, έγγραφα η κώδικες, ενώ αντίθετα συναντάμε τα ονόματα Αληστρατη και Αλεσταρτη, Αλιστρατιον και Αλεστριον. Μερικοί ξένοι ερευνητές θεωρούν το όνομα λατινικό από τη λέξη "ALISTRATE", που σημαίνει ανάμεσα στις οδούς.
Η κληρονομιά της σε κτίρια νεοκλασικής και μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής είναι ενδιαφέρουσα. Η πολιτεία με σχετικές διατάξεις έχει χαρακτηρίσει πέντε κτίρια της Αλιστράτης, ως διατηρητέα. Επίσης, αξιόλογος είναι ο ναός του Αγίου Αθανασίου του 1832, με το σωζόμενο χειροποίητο ξυλόγλυπτο τέμπλο και το καμπαναριό. Η Αλιστράτη έχει να επιδείξει πλούσια πνευματική παράδοση. Γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη λόγω της καίριας γεωγραφικής της θέσης ως διαμετακομιστικός κόμβος μεταξύ Σερρών, Δράμας και Καβάλας, και της καλλιέργειας - επεξεργασίας των καπνών της περιοχής.
Τον 19ο αιώνα υπήρξε εθνικό, θρησκευτικό και πνευματικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας, αφού εδώ λειτουργούσε η περίφημη «Αστική Σχολή Αλιστράτης», (από τις λίγες εκείνη τη περίοδο στην περιοχή που διέθετε δικό της τυπογραφείο), καθώς και η Κεντρική Ελληνική Σχολή, στην οποία διατέλεσε σχολάρχης (1841) ο Αλιστρατινός λόγιος Δημήτριος Καλαμβακίδης με καταγωγή από το Μελένικο. Η Αλιστράτη ήταν έδρα της Μητρόπολης Φιλίππων, Δράμας και Ζιχνών. Το 1825 ο Ελληνικός πληθυσμός της Δράμας αραιώνει πολύ. Έτσι η Μητρόπολη μεταφέρεται στην Αλιστράτη, όπου το τουρκικό στοιχείο είναι ελάχιστο έναντι του Ελληνικού. Η Αλιστράτη με τον συμπαγή ελληνικό πληθυσμό υπήρξε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το προπύργιο της αντίστασης του ελληνισμού κατά των σχεδίων και ενεργειών της Βουλγαρίας κυρίως μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου στα 1878 με την οποία δημιουργούνταν η Μεγάλη Βουλγαρία. Γι' αυτόν τον λόγο η έδρα της Μητρόπολης Δράμας μοιράζονταν η Δράμα με την Αλιστράτη. Με την άφιξη του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσόστομου στη Δράμα το 1902, οργανώθηκε συστηματικά η άμυνα των Ελλήνων κατά των σχεδίων και των ενεργειών του βουλγαρικού κομιτάτου για την προσάρτηση της περιοχής στη Βουλγαρία Το 1902 συστάθηκε η Επιτροπή Άμυνας της Αλιστράτης. Οι κάτοικοί της έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους και κατά των Βουλγαρικών κατοχών κατά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Απελευθερώθηκε από τη Βουλγάρική κατοχή κατά τον 2ο Βαλκανικό πόλεμο, την 1η Ιουλίου 1913 και ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος μαζί με την πόλη της Δράμας. Στη σημερινή εποχή η πλειοψηφία των κατοίκων ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τελευταία, όμως, παρατηρείται μια στροφή προς την αμπελουργία, στην οποία η Αλιστράτη είχε μακρά παράδοση.
Σε απόσταση 6 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης, στη θέση Πετρωτό, βρίσκεται το γνωστό σπήλαιο Αλιστράτης, που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Δίπλα από το σπήλαιο βρίσκεται το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη, το "Βράος", όπως το αποκαλούν οι κάτοικοι της περιοχής. Γιγάντιοι όγκοι από συμπαγή πετρώματα ορθώνονται ως πανύψηλα τοιχώματα ορίζοντας την πορεία του ποταμού και συνθέτοντας ένα θέαμα εκπληκτικό. Στα περίπου 15 χλμ του φαραγγιού και της κοιλάδας του Αγγίτη υπάρχυν σπήλαια που κατά το παρελθόν κατοικήθηκαν από ανθρώπους. Ευρήματα της ανθρώπινης εγκατάστασης αποτελούν τα βραχογραφήματα τα οποία απεικονίζουν ανθρώπινα πρόσωπα και ζώα. Η χρονολόγησή της θεωρείται ακόμη και σήμερα επισφαλής. Ο Αγγίτης ποταμός αποτελεί ιδανικό περιβάλλον για rafting. Στην Αλιστράτη μπορεί κανείς να επισκεφτεί την Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής αλλά και τα αρχαία ορυχεία που λειτουργούσαν την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εξορύσσονταν σίδηρος, χαλκός, χρυσός και διάφορα πετρώματα για τη βαφή των αγγείων. Στην Αλιστράτη λειτουργεί επίσης, ζωολογικός κήπος στο λόφο του Αγίου Κωνσταντίνου.
Τέλος στην Αλιστράτη εδρεύουν πολιτιστικά και αθλητικά σωματεία. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος έχει πλούσια δράση, ενώ ενεργός είναι και ο ποδοσφαιρικός σύλλογος «Μακεδονικός» ο οποίος ιδρύθηκε το 1946 αγωνίζεται εδώ και πολλά χρόνια στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Δράμας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Σερρών
Αντρέι Μαλάχοφ
Ο Αντρέι Νικολάεβιτς Μαλάχοφ (Ρωσικά: Андре́й Никола́евич Мала́хов) είναι Ρώσος παρουσιαστής, τηλεοπτική προσωπικότητα, ηθοποιός, γεννημένος 11 Ιανουαρίου του 1972.
Eurovision
Ο Μαλάχοφ παρουσίασε τους ημιτελικούς της Eurovision 2010, που πραγματοποιήθηκε στη Ρωσία με την Ρωσίδα μοντέλο Νατάλια Βοντιάνοβα. Τον τελικό παρουσίασε ο Ιβάν Ούργκαντ, με την Αλσού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009 Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι Τηλεπαρουσιαστές
Λος Άντζελες Γκάλαξι
Οι Λος Άντζελες Γκάλαξι (Αγγλικά: Los Angeles Galaxy, γνωστή και ως Ελ Έι Γκάλαξι, από τα αρχικά της πόλης που έχει έδρα) είναι αμερικάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα το προάστιο του Λος Άντζελες, Κάρσον, η οποία αγωνίζεται στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS). Αποτελεί μία από τις δέκα ομάδες-ιδρυτικά μέλη της MLS, καθώς αγωνίζεται στο πρωτάθλημα από τη δημιουργία του, το 1996, ενώ είναι και μία από τις πλέον επιτυχημένες στην ιστορία της διοργάνωσης, μαζί με την Ντι Σι Γιουνάιτεντ.
Έχει κατακτήσει το MLS Cup συνολικά τέσσερις φορές (2002, 2005, 2011, 2012), τέσσερις φορές το Supporters' Shield (1998, 2002, 2010, 2011), δύο φορές το Lamar Hunt U.S. Open Cup (2001, 2005), ενώ είναι μία από τις, μόλις, δύο ομάδες της MLS που να έχουν κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών της ΚΟΝΚΑΚΑΦ (το οποίο έχει, πλέον, αντικατασταθεί από το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ), με την συγκεκριμένη επιτυχία να λαμβάνει χώρα το 2000.
Αρχικά, η Γκάλαξι έδινε τις εντός έδρας αναμετρήσεις της στο Ρόουζ Μπόουλ στην Πασαντένα (Καλιφόρνια), ωστόσο, από το 2003 έχει μετακομίσει στο StubHub Center του Κάρσον, το οποίο μοιράζεται με την αντίπαλό της, Τσίβας ΗΠΑ. Τωρινός πρώτος προπονητής του συλλόγου, είναι ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός των ΗΠΑ, Μπρους Αρίνα. Η ομάδα έχει μεγάλη αντιπαλότητα με την Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς στο California Clásico, η οποία και θεωρείται από πολλούς ως η πλέον μακρόχρονη στην ιστορία του αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Τον Ιανουάριο του 2007, η ομάδα έκανε παγκόσμια αίσθηση αποκτώντας τον, τότε, αρχηγό της Εθνικής Αγγλίας, Ντέιβιντ Μπέκαμ από την Ρεάλ Μαδρίτης, ο οποίος και ήταν ο σημαντικότερος παίκτης που έπαιρνε μεταγραφή για την MLS, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της διοργάνωσης. Μια άλλη πολύ μεγάλη μεταγραφή ήταν ο Ρόμπι Κιν, ο οποίος είναι και ο νυν αρχηγός του συλλόγου. Τον Μάρτιο του 2018 απέκτησε τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Σύμβολα
Το αρχικό εμπορικό σήμα της ομάδας εμπεριείχε χρυσό, πράσινο και μαύρο, με την αναγραφή «Galaxy» που υπερκαλύφθηκε με ένα χρυσό στροβιλισμό, με στυλιζαρισμένο μαύρο περίγραμμα. Το λογότυπο άλλαξε το 2007, και πάλι για να συμπέσει με την άφιξη του Ντέιβιντ Μπέκαμ. Μπλε ασπίδα με χρυσό περίγραμμα, το όνομα της ομάδας «LA Galaxy» και ένα άστρο στην κορυφή.
Χρώματα
Τα σημερινά χρώματα της Λος Άντζελες Γκάλαξι είναι λευκό, μπλε και χρυσό. Η κύρια στολή της ομάδας είναι λευκή και η δευτερεύουσα στολή είναι μπλε. Τα χρώματα υιοθετήθηκαν για να συμπέσουν με την άφιξη του Ντέιβιντ Μπέκαμ στην ομάδα το 2007, στο πλαίσιο μιας γενικής άσκησης αλλαγής επωνυμίας, στην οποία ηγήθηκε ο γενικός διευθυντής Άλεξι Λάλας. Πριν από το 2007, η Γκάλαξι αγωνίστηκε με διάφορους χρωματικούς συνδυασμούς, που συνήθως περιλάμβαναν χρυσό, πράσινο και λευκό με μαύρους τόνους, και συχνά εμπεριείχε ένα εικονικό σχέδιο «πλαισίου» από τον αριστερό ώμο και πέρα από το στήθος. Η αρχική φανέλα, που χρησιμοποιήθηκε στην εναρκτήρια περίοδο του 1996, περιείχε μαύρα και πράσινα μισά, μαύρα μανίκια με χρυσές και κόκκινες διαγραμμίσεις, μαύρα σορτς και μαύρες κάλτσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκάλαξι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1995
Δύναμη (Πόλεμος των Άστρων)
Η Δύναμη (αγγλικά: Force) αποτελεί το βασικό θρησκευτικό και φιλοσοφικό δόγμα στον φανταστικό κόσμο του Πολέμου των Άστρων. Πρόκειται για ένα θεϊκής φύσης ενεργειακό πεδίο που δημιουργείται από την ζωή, διατρέχει τα πάντα και είναι υπεύθυνο για την αρμονία και ισορροπία στο Σύμπαν. Οι Τζεντάι σαν θεματοφύλακες της πίστης στην Δύναμη, έχουν την ικανότητα να έρχονται σε επαφή μαζί της και να πραγματοποιούν διάφορες υπερφυσικές ενέργειες. Η Δύναμη έχει αρκετά κοινά σημεία με διάφορες θρησκείες της Ανατολής, ενώ μεγάλη σημασία δίνεται και στην αέναη πάλη ανάμεσα στη «Φωτεινή» και τη «Σκοτεινή» πλευρά της.
Περιγραφή
Στην πρώτη τριλογία των ταινιών, η Δύναμη περιγράφεται από τον Δάσκαλο Τζεντάι Όμπι-Ουάν Κενόμπι ως "ένα ενεργειακό πεδίο που δημιουργεί κάθε ζωντανός οργανισμός, που περιβάλλει και διαπερνά όλα τα πλάσματα και κρατά τον γαλαξία ενωμένο". Μέσα στην σειρά, οι χαρακτήρες επιδεικνύουν διάφορες ικανότητες που πηγάζουν από τη Δύναμη.
Η Σκοτεινή Πλευρά της Δύναμης
Η Δύναμη έχει μια "Σκοτεινή Πλευρά", που βασίζεται με συναισθήματα όπως η οργή, η ζήλια, ο φόβος και το μίσος, αλλά οι Τζεντάι είναι δεσμευμένοι να χρησιμοποιούν την Δύναμη μόνο για ειρηνικούς σκοπούς. Οι κακοί της σειράς, οι Σιθ, χρησιμοποιούν την σκοτεινή πλευρά για ν' αποκτήσουν εξουσία. Η συμπονετική και ανιδιοτελής χρήση της Δύναμης από τους Τζεντάι ονομάζεται άτυπα ως "η φωτεινή πλευρά", αλλά για τους Τζεντάι η Δύναμη είναι η φωτεινή πλευρά, και η σκοτεινή πλευρά αυτή που την διαφθείρει.
Όπως φαίνεται στις ταινίες, η σκοτεινή πλευρά δίνει σε όποιον την χρησιμοποιεί δυνάμεις παρόμοιες με αυτές των Τζεντάι — τηλεπάθεια, ψυχοκίνηση και πρόγνωση — αλλά τραβά ενέργεια από το πάθος, μια ενέργεια που είναι εμπλουτισμένη από το έντονο συναίσθημα (γενικά από την οργή και τη λύσσα). Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο "Κεραυνός Δύναμης", που χρησιμοποιεί ο Παλπατίν, ή η τηλεκινητική ασφυξία, που χρησιμοποιεί ο Νταρθ Βέιντερ. Ενώ στην πρώτη ταινία η σκοτεινή πλευρά απεικονίζεται ως η ιδέα του κακού, στη δεύτερη τριλογία και στις νουβέλες εμφανίζεται να έχει πιο πολύπλοκη φύση, με το χαρακτηριστικό πως μπορεί να πηγάζει από όλα τα δυνατά συναισθήματα, θετικά και αρνητικά.
Οι Τζεντάι, ενώ αναγνωρίζουν τα δελεαστικά μονοπάτια της σκοτεινής πλευράς, ξέρουν πως η σκοτεινή πλευρά είναι κακή και υποστηρίζουν πως πρέπει να χρησιμοποιείται η Δύναμη με έντονο έλεγχο και περιορισμό που να περιορίζεται στην απολύτως αναγκαία δράση. Όπως έλεγε ο Γιόντα "Ένας Τζεντάι χρησιμοποιεί την Δύναμη για γνώση και άμυνα. Ποτέ για επίθεση".
Οι Σιθ βλέπουν την σκοτεινή πλευρά ως καλή, σύμφωνα με την άποψη του Τζορτζ Λούκας πως "οι περισσότεροι κακοί άνθρωποι πιστεύουν πως είναι καλοί". Αυτοί που ακολουθούν την σκοτεινή πλευρά υποστηρίζουν πως επιτρέπει σε κάποιον ν' αποκτήσει την πλήρη ισχύ της Δύναμης που δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν οι ακόλουθοι της φωτεινής πλευράς. Ο Παλπατίν υποστήριζε πως ο Νταρθ Πλέγκις είχε την ικανότητα να δημιουργεί ζωή από το τίποτα και σώζει ανθρώπους απ' τον θάνατο με φυσικά αίτια, αλλά λέει πως αυτή η δύναμη παραμένει μυστικό. Όμως, όταν η Πάντμε Αμιντάλα πέθανε, ούτε ο Νταρθ Σίντιους, ούτε ο Νταρθ Βέιντερ μπόρεσαν να την φέρουν πίσω· αυτό δείχνει την ματαιότητα της σκοτεινής πλευράς, που το μόνο διαρκές αποτέλεσμα που προκαλεί είναι να αυξάνει την δυστυχία, τον πόνο και την οδύνη.
Ο Τζορτζ Λούκας χρησιμοποιεί την "σκοτεινή πλευρά", και τους "δρόμους προς την σκοτεινή πλευρά", ως επινόημα για να δείξει πως η διάκριση μεταξύ καλού και κακού δεν είναι μια διάκριση μεταξύ "εμάς" και "των άλλων", αλλά μια εσωτερική μάχη σε κάθε άτομο, που καθρεφτίζει την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης και την δική μας ανταγωνιστική (αλλά και το ίδιο εξαναγκαστική) εσωτερική ώθηση προς την καλοσύνη από την μια, και την σκληρότητα από την άλλη.
Αναταραχές στη Δύναμη
Όσοι έχουν την ικανότητα και την προδιάθεση να αισθανθούν τη Δύναμη, συχνά αναφέρονται σε Αναταραχές στη Δύναμη. Μια και η Δύναμη είναι "ένα ενεργειακό πεδίο που δημιουργείται από κάθε τι ζωντανό", μια διαταραχή μπορεί να γίνει αισθητή όταν συμβαίνει ένας θάνατος ή μια οδύνη μαζικής κλίμακας. Μια αναταραχή (ή "δόνηση") μπορεί επίσης να γίνει αισθητή με τη παρουσία ενός πολύ δυνατού Τζεντάι ή Σιθ.
Όταν ο πλανήτης Άλντεραν καταστρέφεται στην Νέα Ελπίδα, ο Όμπι-Ουάν νιώθει "μια μεγάλη αναταραχή στη Δύναμη, σαν να φώναξαν με τρόμο εκατομμύρια φωνές, και μετά ξαφνικά σώπασαν". Επίσης, στην ίδια ταινία ο Νταρθ Βέιντερ παρατηρεί πως ένιωσε "μια δόνηση στη Δύναμη" που δεν είχε νοιώσει παρά στην παρουσία του παλιού του δασκάλου. Στο Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται, ο Παλπατίν λέει στον Νταρθ Βέιντερ πως ένιωσε μια αναταραχή στη Δύναμη με αποτέλεσμα να αντιληφθεί πως ο Λουκ Σκαϊγουώκερ αποτελεί απειλή γι' αυτόν. Στην Επίθεση των Κλώνων, ο Γιόντα νιώθει μια αναταραχή στη Δύναμη όταν ο Άνακιν, εξοργισμένος από τον θάνατο της μητέρας του, σφάζει μια φυλή από Άμμο-ανθρώπους.
Στην Επίθεση των Κλώνων, ο Γιόντα βλέπει μέσω της Δύναμης πως ο Όμπι-Ουάν και ο Άνακιν θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν τον Κόμη Dooku. Αμέσως διατάζει ένα πλοίο να τον πάρει στη σκηνή της μονομαχίας με στόχο να σώσει τους Τζεντάι. Ο Γιόντα φαίνεται σχεδόν εξουθενωμένος μετά τους μαζικούς θανάτους των Τζεντάι στην Εκδίκηση των Σιθ. Πέφτει στα γόνατα και πιάνει το στήθος του, λες και πονάει ο ίδιος· αυτό δείχνει την αλληλοσυνδεόμενη φύση της Δύναμης, ειδικά τον δεσμό της με τους Τζεντάι που σκοτώθηκαν. Στην Νέα Ελπίδα, ο Νταρθ Βέιντερ νιώθει τον Όμπι-Ουάν μέσο της διαδραστικότητός του με την Δύναμη, και στην Επιστροφή των Τζεντάι, ο Βέιντερ και ο Λουκ Σκαϊγουώκερ μπορούν να νιώσουν ο ένας τον άλλο.
Ο εκλεκτός
Μια αρχαία προφητεία των Τζεντάι προείπε την εμφάνιση ενός "εκλεκτού", διαποτισμένου από τη Δύναμη, και προορισμένου να την αλλάξει για πάντα. Πολλοί πιστεύανε πως ο Άνακιν Σκαϊγουώκερ ήταν ο εκλεκτός αν και ο Λουκ έφερε τον πατέρα του, τον Άνακιν, πίσω στη φωτεινή πλευρά Δύναμης. Ο Άνακιν Σκαϊγουώκερ ήτανε ο πιο δυνατός Τζεντάι όλων των εποχών, ήτανε πολύ πιθανόν να είχε γεννηθεί με τη θέληση της Δύναμης (παρθενογένεση). Ο Λούκας έχει πει σε συνεντεύξεις πως ο Λουκ Σκαϊγουώκερ ήτανε το ίδιο δυνατός όσο ό Άνακιν, αλλά δεν ήταν ο εκλεκτός γιατί ο Άνακιν ήταν αποτέλεσμα παρθενογένεσης και έκανε ακριβώς ότι έλεγε η προφητεία, δηλαδή να καταστρέψει τους δύο Σιθ: Παλπατἰν, και τον εαυτό του.
"Θρησκεία" Τζεντάι
Η Δύναμη σα μαγεία έχει δημοτικότητα ανάμεσα σε οποιοδήποτε οπαδό του Πολέμου των Άστρων σε σημείο που σε κάποιες χώρες (όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία) να υπάρχουνε χιλιάδες άτομα τα οποία στην ερώτηση περί θρησκεύματος επίσημης απογραφής, απαντούν ότι είναι ιππότες Τζεντάι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Star Wars
Star Wars
Γιάννης Σιδέρης
Ο Γιάννης Σιδέρης (1898 - 1975) υπήρξε Έλληνας ιστορικός του νεοελληνικού θεάτρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1938 ανέλαβε την πρωτοβουλία ίδρυσης του Θεατρικού Μουσείου και ήταν ο πρώτος έφορος του από το 1938 έως τον θάνατο του το 1975. Διατέλεσε για χρόνια καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση αλλά και σε δραματικές σχολές.
Ο Γιάννης Σιδέρης αφιέρωσε τη ζωή του στη συγκέντρωση εκθεσιακού υλικού, καθώς και στην καταγραφή της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Βλαντίμιρ Λένιν
Ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν (ρωσ. Влади́мир Ильи́ч Ленин, γεννηθείς Ουλιάνοφ (ρωσ. Ульянов), 22 Απριλίου 1870 – 21 Ιανουαρίου 1924) ήταν Ρώσος κομμουνιστής επαναστάτης, πολιτικός και πολιτικός θεωρητικός. Ήταν ηγέτης της Ρωσικής Επανάστασης και επικεφαλής της Ε.Σ.Σ.Δ. (1922-1924), ηγέτης της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του μπολσεβικικού κόμματος.
Λόγω της συμβολής του στην Οκτωβριανή επανάσταση, Σοβιετικοί αλλά και μη κομμουνιστές μελετητές ονομάζουν τον Λένιν σαν τον μεγαλύτερο επαναστάτη της ιστορίας.
Όνομα
Το πραγματικό όνομα του Λένιν ήταν Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ (ρωσ. Владимир Ильич Ульянов). Υπάρχουν πολλές θεωρίες για την προέλευση του επαναστατικού ψευδωνύμου Λένιν, το οποίο επισημοποιήθηκε ως επώνυμο μετά την επανάσταση. Ο πατέρας του Λένιν, σύμφωνα με επιστολή της αδερφής του που αποχαρακτηρίστηκε, ήταν Εβραίος ο οποίος έγινε χριστιανός για να αυξήσει τις μορφωτικές του προοπτικές και να μπορεί να εγκαταλείψει τα όρια εγκατάστασης όπου ζούσαν οι περισσότεροι ρωσοεβραίοι.
Μεταξύ άλλων, λέγεται πως ήθελε να παρουσιάσει την αντίθεσή του με τον Γκεόργκι Πλεχάνοφ που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Βόλγκιν, παρμένο από τον ποταμό Βόλγα. Έτσι, επέλεξε τον ποταμό Λένα, ο οποίος είναι μακρύτερος και ρέει στην αντίθετη κατεύθυνση, μιας και διαφωνούσαν σε ορισμένα θέματα οικονομικής κυρίως φύσης. Για λόγους καλύτερης επικοινωνίας μεταξύ των μελών, ο Λένιν είχε πολλά ψευδώνυμα με το Λένιν να είναι το δημοφιλέστερο από αυτά. Παράλληλα, η ανιψιά του Όλγα Ουλιάνοβα υποστηρίζει ότι ο Λένιν χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Λένιν για να μην χρησιμοποιήσει το Βόλγκιν, που το χρησιμοποιούσαν οι Πλεχάνοφ και άλλοι. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το Λένιν προέρχεται από το όνομα ενός χαρακτήρα σε βιβλίο του Τολστόι ή από το διαβατήριο ενός Κοζάκου που δεν βρισκόταν πια στην ζωή.
Τα πρώτα χρόνια
thumb|left|150px|Οικογένεια Ουλιάνοφ Ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν, γιος του Ιλιά Νικολάγεβιτς Ουλιάνοφ και της Μαρίας Αλεξαντρόβνα Ουλιάνοφ (το γένος Μπλανκ) γεννήθηκε στο Σιμπίρσκ (σημ. Ουλιάνοφσκ) στις όχθες του ποταμού Βόλγα, στις 10 / 22 Απριλίου 1870, το τρίτο από τα συνολικά έξι (6) παιδιά της οικογένειας Ουλιάνοφ.
Ο πατέρας του, καλμουχικής καταγωγής, ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος, διευθυντής και αργότερα επιθεωρητής των δημοτικών σχολείων του κυβερνείου του Σιμπίρσκ, και από το 1882 Σύμβουλος του Κράτους. Ο προβιβασμός του σε Σύμβουλο του Κράτους τον κατέτασσε αυτόματα -αν και στην πιο χαμηλή βαθμίδα - στην τάξη της Αριστοκρατίας, ενώ συνοδεύτηκε και με την απονομή του παρασήμου του Αγίου Βλαδιμήρου, 3ης τάξης. Η μητέρα του, προερχόταν από εύπορη οικογένεια, κόρη του δόκτορα Αλεξάντερ Μπλανκ. Οι περισσότεροι μελετητές της απώτερης καταγωγής του Λένιν, υποστηρίζουν ότι οι Μπλανκ, ήταν Εβραίοι που μεταστράφηκαν στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Ο μικρός Λένιν ήταν ένα παιδί που είχε χαρίσματα, και ήταν φιλομαθής από μικρός. Αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του στο λύκειο.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Αλέξανδρος Ουλιάνοφ, (γεννημένος το 1866) ήταν μέλος της Ναρόντναγια Βόλια (μιας επαναστατικής τρομοκρατικής οργάνωσης) και λόγω της συμμετοχής του στην ανεπιτυχή απόπειρα δολοφονίας κατά του τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄ εκτελέσθηκε (1887). Το γεγονός αυτό υπήρξε καθοριστικό στη ζωή του Λένιν. right|thumb|Βλαντίμιρ Λένιν, περίπου το 1887 Ο Λένιν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο του Σιμπίρσκ το 1887, όπου κέρδισε χρυσό μετάλλιο για τις επιδόσεις του. Παρά το γεγονός ότι ήταν παιδί μιας κάπως ευκατάστατης οικογένειας, ο ίδιος αλλά και τα αδέρφια του εντάχθηκαν στο ρωσικό επαναστατικό κίνημα. Καθοριστικό γεγονός για τον Λένιν ήταν και ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του, ο οποίος είχε απειληθεί λίγο πριν τον θάνατο του με πρόωρη συνταξιοδότηση από μια κυβέρνηση που φοβόταν όλο και περισσότερο την εξάπλωση της παιδείας.
Τον Αύγουστο του 1887 μπήκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου του Καζάν, αλλά αποβλήθηκε το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, λόγω της συμμετοχής του σε διαμαρτυρία φοιτητών. Το φθινόπωρο του 1889 έλαβε την άδεια να επιστρέψει στο Καζάν, όπου άρχισε τη συστηματική μελέτη του Καρλ Μαρξ και συνδέθηκε με μέλη του τοπικού μαρξιστικού κύκλου. Συνέχισε μόνος του τις σπουδές του και το 1891 πήρε άδεια εξάσκησης του νομικού επαγγέλματος.
Εισαγωγή στο Μαρξισμό
Το 1891 ο Λένιν πέρασε τις εξετάσεις της Νομικής του πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και το 1892 άρχισε την πρακτική εξάσκηση ως δικηγόρος στη Σαμάρα, όπου ανέλαβε την υπεράσπιση σε διάφορες δίκες. Τη ζωή του, εντούτοις, γέμιζαν κυρίως η μελέτη του μαρξισμού και η προσήλωσή του στην οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της Ρωσίας και στη συνέχεια ολόκληρου του κόσμου. Παράλληλα όσο σπούδαζε έκανε εντατικές μελέτες στην ιδεολογία του Μαρξ δημιουργώντας επαφές και με μαρξιστές από άλλες περιοχές της Ρωσίας.
Η μαρξιστική του δράση άρχισε κυρίως από το 1894, όταν έφτασε στην Αγία Πετρούπολη και ήρθε σε επαφή με τους μαρξιστικούς ομίλους της πόλης. Σ' αυτή την περίοδο ανήκουν τα πρώτα πολεμικά μανιφέστα του Λένιν, με τα οποία επιτέθηκε στο λαϊκό κόμμα και που διακινήθηκαν από χέρι σε χέρι με τη μορφή χειρογράφων. Αμέσως μετά, ο Λένιν άρχισε από τον Τύπο ένα θεωρητικό αγώνα ενάντια στους διαστρεβλωτές της μαρξιστικής θεωρίας.
Σοσιαλδημοκρατική περίοδος
thumb|left|200px|Ο Λένιν με μέλη της «Ένωσης για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης» thumb|right|150px|Η σύζυγος του Λένιν, Ναντέζντα Κρούπσκαγια Την άνοιξη του 1895 ο Λένιν μετέβη στην Ελβετία (όπου συνάντησε τον "πατριάρχη" του ρωσικού μαρξισμού Γκεόργκι Πλεχάνοφ), στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Με την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη, ο Λένιν ενοποίησε τους μαρξιστικούς κύκλους της πόλης σε ενιαία πολιτική οργάνωση, η οποία αργότερα έγινε γνωστή με το όνομα «Ένωση της Πάλης για τη Χειραφέτηση της Εργατικής Τάξης». Δύο μήνες αργότερα όμως η οργάνωση εξαρθρώθηκε και ο Λένιν μαζί με τους στενότερους συνεργάτες του συνελήφθησαν. Πέρασε το 1896 στη φυλακή και τον Φεβρουάριο του 1897 εξορίστηκε για τρία χρόνια στο χωριό Σουσένγσκογιε στην ανατολική Σιβηρία (ως τις 29 Ιανουαρίου του 1900).
Το 1898 παντρεύτηκε τη Ναντέζντα Κονσταντίνοβνα Κρούπσκαγια, συνεργάτιδά του στην εργατική Ένωση της Αγίας Πετρούπολης και πιστή σύντροφο για τα υπόλοιπα 26 χρόνια της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της εξορίας τελείωσε τη σημαντικότερη οικονομική εργασία του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία», βασισμένη σε έναν τεράστιο όγκο στατιστικού υλικού (1899).
Στις 16 Ιουλίου του 1900 ο Λένιν εγκατέλειψε τη Ρωσία, λόγω των διωγμών από την τσαρική αστυνομία, και μετέβη στη Γερμανία, όπου εξέδωσε την ανατρεπτική εφημερίδα Ίσκρα (Σπίθα), η οποία διανεμήθηκε παράνομα στη Ρωσία, με το σύνθημα «Από τη σπίθα στη φλόγα». Στόχος του ήταν να δώσει μια μαρξιστική ερμηνεία των προβλημάτων της επανάστασης και να διαμορφώσει ένα συγκεντρωτικό «υπόγειο» επαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό κίνημα, το οποίο ως καθοδηγητής του προλεταριάτου θα ξεκινούσε τον αγώνα εναντίον του τσαρικού καθεστώτος. Η ιδέα μιας συγκροτημένης κομματικής ηγεσίας στον αγώνα του προλεταριάτου σε όλες τις μορφές και τις εκδηλώσεις του, που είναι μια από τις κεντρικές αρχές του λενινισμού, συνδέεται με την αντίληψη της ηγεμονίας της εργατικής τάξης μέσα στη δημοκρατική μετεξέλιξη της χώρας. Αυτή η ιδέα βρήκε την άμεση έκφρασή της στο πρόγραμμα της δικτατορίας του προλεταριάτου όταν η ανάπτυξη της επαναστατικής κίνησης προετοίμασε τις συνθήκες για την επανάσταση του Οκτωβρίου.
Τον Απρίλιο του 1902 ο Λένιν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Μόναχο και να μεταβεί στο Λονδίνο, ενώ την άνοιξη του 1903 μετακινήθηκε στη Γενεύη.
Ηγέτης των Μπολσεβίκων
Το καλοκαίρι του 1903 ο Λένιν πήρε ενεργό μέρος στο 2ο συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, τις αρχές του οποίου είχε ασπαστεί από τα χρόνια της εξορίας του στη Σιβηρία. Το συνέδριο αυτό άρχισε τον Ιούλιο του 1903 στις Βρυξέλλες, αλλά μετά τις πρώτες του συνεδριάσεις υποχρεώθηκε να μεταφερθεί τον Αύγουστο στο Λονδίνο, λόγω των παρενοχλήσεων της βελγικής αστυνομίας. Το συνέδριο αυτό ενέκρινε το πρόγραμμα που επεξεργάστηκαν ο Πλεχάνοφ και ο Λένιν, όμως έληξε με την ιστορική διάσπαση του κόμματος σε Μπολσεβίκους, υπό την ηγεσία του Λένιν, και Μενσεβίκους. Οι διαφορές αφορούσαν την τακτική και τελικά το πρόγραμμα του κόμματος. Οι Μενσεβίκοι προσπάθησαν να εναρμονίσουν την πολιτική του ρωσικού προλεταριάτου με αυτήν της φιλελεύθερης αστικής τάξης. Ο Λένιν είδε στους αγρότες τον πιο στενό σύμμαχο του προλεταριάτου. Οι περιστασιακές συμφωνίες και οι στενότερες σχέσεις με τους Μενσεβίκους απέτυχαν να σταματήσουν τη σταθερή απομάκρυνση των δύο γραμμών —επαναστατικής και οπορτουνιστικής— προλεταριακής και αστικής. Ο αγώνας με τους Μενσεβίκους σφυρηλάτησε την πορεία που οδήγησε στην απόσχιση από τη Δεύτερη Διεθνή (1914), στην επανάσταση του Οκτωβρίου (1917) και στην αλλαγή του ονόματος του κόμματος από σοσιαλδημοκρατικό σε κομμουνιστικό (1918).