cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος εφημερίδων λοιπής Ελλάδας
Ο κατάλογος εφημερίδων λοιπής Ελλάδας περιέχει μια λίστα με τις εφημερίδες που κυκλοφορούν στην Ελλάδα εκτός των περιοχών της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης. Η ταξινόμηση γίνεται κατά αλφαβητική σειρά.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατάλογοι ελληνικών εφημερίδων
Κάτω Μύλος
Ο Κάτω Μύλος είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Κάτω Μύλος βρίσκεται στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 790 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με την Ποταμίτισσα και το Πελένδρι, στα βορειοανατολικά με τον Αγρό και στα νότια και ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη.
Ιστορία
Η δημιουργία του χωριού έγινε το 1692. Τη χρονιά εκείνη επικρατούσε μια θανατηφόρα επιδημία στην Κύπρο. Στην περιοχή του Κάτω Μύλου λειτουργούσαν δύο νερόμυλοι, ο πάνω και ο κάτω μύλος. Οι νερόμυλοι αυτοί βρίσκονταν στις όχθες του ποταμού Λιμνάτη. Κοντά στην περιοχή υπήρχε ένα χωριό με το όνομα Αλωνάτζια. Λόγω της επιδημίας οι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν. Μερικοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που βρισκόταν ο κάτω μύλος, όπου αναπτύχθηκε ένας οικισμός, ο οποίος ονομάστηκε Κάτω Μύλος.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1973 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Κάτω Μύλου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Ανεμώνη
Η ανεμώνη ή ανεμώνα είναι αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο φυτό, ανήκει δε στην οικογένεια των Βατραχιοειδών ή Ρανουγκουλίδων της τάξης των Βατραχιωδών.
Είναι εξαπλωμένη σε ολόκληρο τον κόσμο, είτε ως αυτοφυής είτε ως καλλιεργούμενη, αλλά βασικά βρίσκεται στις δασικές εκτάσεις και τα λιβάδια των βόρειων και εύκρατων περιοχών. Η ονομασία ανεμώνη προέρχεται από τη λέξη άνεμος εξ αιτίας της υπόθεσης που έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες ότι τα φυτά αυτά άνθιζαν μόνον όταν φυσούσε άνεμος.
Από τα αυτοφυή είδη αρκετά είναι δηλητηριώδη. Η ανεμώνη, όμως τρώγεται εάν βραστεί στους 100 βαθμούς ή εάν τσιγαριστεί μαζί με μισό κιλό κρεμμύδι. Επίσης είναι γέμιση για παραδοσιακή πίτα του Ουζμπεκιστάν.
Είδη
Στην Ελλάδα αυτοφυή απαντούν τα παρακάτω έξι είδη ανεμώνης: Επίσης, στο γένος Ανεμώνη υπήρχε παλαιότερα η Ανεμώνη η πουλσατίλη (Anemone pulsatilla - Pulsatilla vulgaris), σήμερα Πουλσατίλλη του Χάλλερ (Pulsatilla halleri subsp. rhodopaea). Ονομάζεται και ανεμώνη της Λαμπρής. Έχει τριχωτούς και μεταξωτούς βλαστούς και βρίσκεται σε περιοχές της κεντρικής Ευρώπης. Έχει πολυάριθμα μικρά φυλλαράκια σχισμένα σε ταινίες και μεγαλύτερα φτερωτά φύλλα. Καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό σε διάφορες χρωματικές παραλλαγές.
Τέλος, αλλά είδη ανεμώνης είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/search/results/taxon?ws=portal%2Ftaxon%2Ffind&query=Anemone&form_build_id=form-oZd_lGnJcTqdCYpJPOcaedZnHiDjdOc7BOP04IarOwc&form_id=cdm_dataportal_search_taxon_form&search%5BdoTaxaByCommonNames%5D=1&search%5BdoMisappliedNames%5D=1&search%5BdoSynonyms%5D=1&search%5BdoTaxa%5D=1&search%5BpageNumber%5D=0&search%5BpageSize%5D=25 Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Βατραχιοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Άνθη Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Προγκρές Μ-51
Το Προγκρές Μ-51 (η NASA το ονόμασε Progress 16 ή 16P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Προγκρές που εκτοξεύτηκε το 2004 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, νερό και οξυγόνο για το πλήρωμα καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν της έκδοσης Προγκρές-Μ και είχε αριθμό σειράς 351.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 23 Δεκεμβρίου 2004 (22:19:34 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 25 Δεκεμβρίου (23:57:45 GMT) και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου 2005 (16:06:30 GMT) οπότε και αποσυνδέθηκε για να απελευθερωθεί η θύρα για το επόμενο σκάφος ανεφοδιασμού, το Προγκρές Μ-52.
Στο διάστημα από την αποσύνδεση του μέχρι και την καταστροφή του στην ατμόσφαιρα, το Προγκρές Μ-51 πραγματοποίησε σειρά δοκιμών. Τελικά καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 9 Μαρτίου 2005 (16:17:00 GMT), πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2004
Ντίνα Μάγερ
Η Ντίνα Μάγερ (αγγλικά: Dina Meyer), (22 Δεκεμβρίου 1968) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Πρώτα χρόνια
Γεννήμενη στο Κουίνς της Νέας Υόρκης από γονείς εβραικης καταγωγής, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Νέας Υόρκης, στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Λονγκ Αιλαντ και στη Σορβόννη,στο Παρίσι.
Καριέρα
Η Μάγερ ξεκίνησε την καριέρα της εμφανιζόμενη σε έναν βασικό ρόλο στη νεανική σειρά Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς (1993-94), προτού πάρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο απέναντι στον Κιάνου Ριβς στην ταινία Τζόνι Μνημόνικ του 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελίζα
Η Ελίζα Τόφολι (Elisa Toffoli, 19 Δεκεμβρίου 1977), γνωστή ως Ελίζα, είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες
Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο
thumb|250px|Το Καζίνο του Σαν Ρέμο όπου φιλοξενήθηκε ο διαγωνισμός Το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο είναι διαγωνισμός τραγουδιού της Ιταλίας, που διεξάγεται από το 1951 στο Σαν Ρέμο. Θεωρείται ο προπομπός του Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision.
Για κάποια χρόνια (από το 1953 ως το 1971, με εξαίρεση το 1956), κάθε τραγούδι παρουσιαζόταν δύο φορές από τους ερμηνευτές. Επιπλέον, από το 1956 ως το 1966, το 1972 έως το 1997, το 2015 και μετά το νικητήριο τραγούδι οριζόταν ως η ιταλική συμμετοχή για την Eurovision.
2021
Το 71ο Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Άριστον του Σανρέμο από τις 2 έως τις 6 Μαρτίου 2021. Οι Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς και Ακίλε Λάουρο ήταν προσκεκλημένοι της εκδήλωσης
Όπως και το 2019, ο διαγωνισμός είχε δύο κύριες κατηγορίες: μια κατηγορία διάσημων καλλιτεχνών που αποτελείται από 26 τραγουδιστές και μια κατηγορία νέων καλλιτεχνών αποτελούμενη από 8 τραγουδιστές. .
Τον διαγωνισμό κέρδισαν οι Måneskin με το τραγούδι Zitti e buoni στο τμήμα των διάσημων καλλιτεχνών και από τον Gaudiano με το τραγούδι Polvere da sparo για το τμήμα των νέων καλλιτεχνών. Ως εκ τούτου, οι Måneskin κέρδισαν το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021, με αποτέλεσμα να στεφθούν νικητές και να επαναφέρουν στην Ιταλία τη νίκη του ευρωπαϊκού φεστιβάλ τραγουδιού 31 χρόνια μετά το τελευταίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας
Πυριμιδίνη
Η πυριμιδίνη είναι μία από τους δύο τύπους βάσεων, ετεροκυκλικής αρωματικής οργανικής ένωσης, που βρίσκονται στα νουκλεϊκά οξέα και έχουν δομή απλού δακτυλίου, όπως είναι η κυτοσίνη και η θυμίνη και η ουρακίλη.
Οι πυριμιδίνες σχηματίζουν πάντα ζεύγη με τις πουρίνες στους δύο κλώνους του DNA, εξασφαλίζοντας έτσι ένα μόριο με παράλληλες πλευρές. Σημειώνεται πως η κυτοσίνη και η θυμίνη περιλαμβάνονται στο DNA, ενώ το RNA περιέχει μόνο κυτοσίνη και ουρακίλη.
* Κατηγορία:C4
Καμόνι
Το Καμόνι (κινιαρουάντα: Kamonyi) ή Ρουκόμα (Rukoma) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Νότια Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Καμόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νότια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Φθιώτιδες Θήβες
Οι Φθιώτιδες Θήβες ή Θεσσαλικές Θήβες είναι το όνομα δύο αρχαίων πόλεων της Θεσσαλίας η οποίες βρίσκονται σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Η πρώτη βρίσκεται βόρεια του χωριού Μικροθήβες Μαγνησίας και ήκμασε κατά την ελληνιστική περίοδο, ενώ η δεύτερη, ονομαζόμενη και Χριστιανικές Θήβες, ήκμασε κατά την παλαιοχριστιανική (πρωτοβυζαντινή) περίοδο, μέχρι και τον 7ο αι. και βρίσκεται μέσα στη Νέα Αγχίαλο.
Ιστορία
Οι ελληνιστικές Φθιώτιδες Θήβες δημιουργήθηκαν από κατοίκους της Φυλάκης και της Πυράσου, πιθανώς κατά το δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ., κοντά στις σημερινές Μικροθήβες. Έγιναν ηγέτιδα πόλη της Αχαΐας Φθιώτιδας και άκμασαν ως το κύριο λιμάνι στον Παγασητικό κόλπο μέχρι την ίδρυση της Δημητριάδας γύρω στο 293 π.Χ. Η πόλη προσχώρησε στην Αιτωλική Συμπολιτεία κατά το 2ο μισό του 3ου αι. π.Χ. Οι ελληνιστικές Φθιώτιδες Θήβες καταστράφηκαν από τα στρατεύματα του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου Ε', το 217 π.Χ. ο οποίος στη συνέχεια ανοικοδόμησε την πόλη, αυτή τη φορά με Μακεδόνες αποίκους, και τη μετονόμασε σε Φιλιππούπολη.
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι Φθιώτιδες Θήβες μεταφέρθηκαν στην παραθαλάσσια περιοχή που βρίσκεται σήμερα η Νέα Αγχίαλος, πολύ κοντά στην Πύρασο, αν και η αρχική θέση δεν εγκαταλείφθηκε εντελώς. Στα χρόνια του Χριστιανισμού το όνομα γίνεται Θήβες που, για διάκριση από τις ελληνιστικές Θήβες, γίνεται Θεσσαλικές ή Χριστιανικές Θήβες. Η νέα πόλη γρήγορα αναπτύχθηκε σε σημαντικό χριστιανικό κέντρο. Πυρπολήθηκε και καταστράφηκε στα μισά του 7ου αιώνα, κατά την εποχή των σλαβικών μετακινήσεων στον ελλαδικό χώρο.
Αρχαιολογικά ευρήματα Χριστιανικών Θηβών
Από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής, θεωρούνται οι πολλές βασιλικές που ανέδειξε η αρχαιολογική σκαπάνη και οι οποίες τοποθετούνται χρονολογικά στον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των κατασκευών είναι τα ενδιαφέροντα ψηφιδωτά δάπεδα τα οποία, χάρη στις προσπάθειες των αρχαιολόγων, διατηρούνται και σήμερα σε άριστη κατάσταση. Η αποκάλυψη τμήματος του αρχαίου τείχους, το μήκος του οποίου υπολογίζεται σε 2 χιλιόμετρα περίπου, περικλείοντας μια έκταση 250.000 τετραγωνικών μέτρων, δείχνει το μέγεθος των Φθιώτιδων Θηβών αλλά και τη σπουδαιότητά της κατά την αρχαιότητα.
Μέχρι σήμερα έχουν προσδιοριστεί 10 σημαντικά μνημεία της αρχαίας πόλης:
Αλλά και έξω από τα τείχη υπάρχουν σημαντικά κτίρια: η κοιμητηριακή βασιλική (βασιλική Δ'), άλλη βασιλική, 5η κατά σειρά, έπαυλη του 3ου-4ου αι. κοντά στη θάλασσα, λουτρό και εκτεταμένα ψηφιδωτά δάπεδα ανατολικά του τείχους, άλλη οδός με καταστήματα ΝΑ του τείχους, νεκροταφεία με θολωτούς τάφους λαξευμένους στις πλευρές του λόφου ή υπόγειους θαλαμοειδείς με λάρνακες - σαρκοφάγους από τραχίτη, χρονολογούμενους από τον 3ο έως τον 6ο αιώνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ποικιλόμορφα ψηφιδωτά δάπεδα με την ενδιαφέρουσα τεχνική τους. Αυτά συντελούν στη θεώρηση του αρχαιολογικού χώρου της Νέας Αγχιάλου ως χαρακτηριστικού χώρου για τη σπουδή του διακοσμητικού αυτού είδους.
Τα παραπάνω ευρήματα στους αρχαιολογικούς χώρους κατά μήκος του δρόμου που διασχίζει τη Ν. Αγχίαλο και οδηγεί στο Βόλο, πίσω από την αγορά, έξω από το τείχος, στο δυτικό άκρο της Νέας Αγχιάλου και στην οδό Σταυρίδη προς τους λαχανόκηπους, στα νότια.
Βασιλική Α' - Αγ. Δημητρίου
Η Βασιλική του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται νοτιοανατολικά της σημερινής αγοράς δίπλα στο δρόμο. Η ανασκαφή άρχισε το 1924 και τελείωσε το 1928. Η τρίκλιτη βασιλική έχει νάρθηκα, αίθριο και πρόκτισμα. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η διαμόρφωση του αιθρίου και των εκατέρωθεν προκτισμάτων, βαπτιστηρίων και σκευοφυλακίου. Τα δάπεδα είναι είναι στρωμένα με μαρμάρινες και σχιστόλιθες πλάκες και ψηφιδωτό με μεγάλες ψηφίδες. Επισημαίνεται ο πλουσιότατος γλυπτός αρχιτεκτονικός διάκοσμος, χαρακτηριζόμενος από υψηλή ποιότητα. Συμπληρωματικές ανασκαφές (1972-1973) αποκάλυψαν τον περίβολο και πρόκτισμα βόρεια, ανατολικά και νότια. Από την ψηφιδωτή επιγραφή ΑΓΙΕ ΔΗΜΗΤΡΙΑΙ, στο δάπεδο του αύλειου δίκου του βαπτιστηρίου, το συγκρότημα χαρακτηρίζεται πλέον ως βασιλική του Αγίου Δημητρίου και χρονολογείται στο 2ο μισό του 5ου αιώνα.
Στον ίδιο χώρο υπάρχουν:
Βασιλική Β' - Επισκόπου Ελπιδίου
Η Βασιλική του Εισκόπου Ελπιδίου βρίσκεται δίπλα στην Εθνική Οδό προς Βόλο κάτω από την ακρόπολη και πάνω από το λιμανάκι. Είναι τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα, αίθριο και προκτίσματα. Ανασκάφτηκε το 1928-1929. Συμπληρωματικές ανασκαφές έγιναν το 1960-1972. Το Ιερό Βήμα διασώθηκε σε καλή κατάσταση με σύνθρονο σε σχήμα Π, το εγκαίνιο σε σχήμα σταυρού και ο στυλοβάτης του φράγματος με τμήματα θωρακίων και κιόνων. Η αρχική φάση του μνημείου χρονολογείται στα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ., φαίνεται όμως ότι έχουν γίνει επισκευές, όπως μαρτυρεί η επιγραφή που βρέθηκε στο αίθριο και αναφέρει ως δωρητή το διάκονο Στέφανο. Στην ίδια επιγραφή αναφέρεται και το όνομα του Επισκόπου Ελπιδίου (1ο μισό του 6ου αιώνα), από την οποία χαρακτηρίζεται και η βασιλική.
Βασιλική Γ' - Αρχιερέως Πέτρου
Η Βασιλική του Αρχιερέως Πέτρου βρίσκεται πίσω από την αγορά δίπλα στην Εθνική οδό προς Αλμυρό και καταλαμβάνει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο και πλουσιότερο απ' όλα τα μνημεία που έχουν ανακαλυφθεί στη Νέα Αγχίαλο. Βρίσκεται κοντά στο νότιο τμήμα του τείχους. Ανασκάφτηκε περιοδικά από το 1929 έως το 1954 από τον Γ. Σωτηρίου. Η ανασκαφή επαναλήφθηκε το 1969 και συνεχίστηκε από τον Π. Λαζαρίδη. Πρόκειται για τρεις επάλληλες βασιλικές. Η πρώτη χρονολογείται στα μέσα ή στο 2ο μισό του 4ου αιώνα μ.Χ., η δεύτερη στα μέσα ή στο 2ο μισό του 5ου αιώνα και η τρίτη στην εποχή του Ιουστινιανού του Α' (532). Οι τρεις επάλληλες βασιλικές, μαζί με τα προκτίσματα, καταλαμβάνουν χώρο 7.000 τμ κι έχουν κτιστεί πάνω σε Μυκηναϊκά και υστερορωμαϊκά ερείπια. Πλουσιότατος είναι ο διάκοσμος του μνημείου σε μαρμάρινα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά μέλη, εντοίχια, ψηφιδωτά και τοιχογραφίες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα δάπεδα της πρώτης και τρίτης βασιλικής για την υψηλή τους ποιότητα και την ποικιλία του θεματολογίου. Από το όνομα του Αρχιερέως Πέτρου, που αναγράφτηκε σε ανακαινιστική επιγραφή του νότιου κλίτους της τελευταίας βασιλικής, χαρακτηρίστηκε όλο το συγκρότημα "Βασιλική του Αρχιερέως Πέτρου".
Βασιλική Δ'
Η Κοιμητηριακή Βασιλική ή Βασιλική Δ', βρίσκεται έξω από το τείχος, στο δυτικό άκρο της Νέας Αγχιάλου. Είναι τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα, αίθριο και προκτίσματα. Χαρακτηριστικά είναι τα τετράγωνα διαμερίσματα που δημιουργούνται δύο μακρές πλευρές του μνημείου στα δύο άκρα του νάρθηκα, καθώς και οι υπόγειοι καμαροσκέπαστοι τάφοι. Ανασκάφτηκε το 1934-1936. Συμπληρωματικές ανασκαφές έγιναν το 1972 αποκαλύπτοντας τη μνημειακή κρήνη στο αίθριο, τη θέση του άμβωνα και άλλα προκτίσματα. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ψηφιδωτά δάπεδα με διάκοσμο γεωμετρικών σχεδίων, ζώων, πρηνών κα. Η βασιλική χρονολογείται μεταξύ του 5ου-6ου αιώνα μ.Χ.
Βασιλική Ε'
Βρίσκεται έξω από τα τείχη και χρονολογείται στον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ. Υπόκαυστο στα 100μ. νοτιοανατολικά της βασιλικής Μαρτυρίου με ψηφιδωτά δάπεδα. Κτίριο παλαιοχριστιανικής εποχής, πιθανόν βασιλική στη βορειοανατολική καμπή του τείχους με ψηφιδωτά δάπεδα.
Βασιλική ΣΤ'
Κατά την ανασκαφική έρευνα, το 1978 και 1981, αποκαλύφθηκε η ένατη κατά σειρά βασιλική στο κέντρο της πόλης. Βρίσκεται δίπλα στο αστυνομικό Τμήμα της Νέας Αγχιάλου. Από τη βασιλική αυτή ανασκάφτηκαν τμήμα της αψίδας και των κλιτών, τα δάπεδα των οποίων είναι στρωμένα με ψηφιδωτά δάπεδα και μαρμαροθετήματα. Χρονολογείται πιθανότατα στα μέσα του 5ου αιώνα.
Βασιλική Μαρτυρίου
300px|right|thumb|Ψηφιδωτό από τη Βασιλική Μαρτυρίου Η Βασιλική Μαρτυρίου βρίσκεται στη οδό Σταυρίδη προς τους Λαχανόκηπους στα νότια της Νέας Αγχιάλου. Ανασκάφτηκε κατά τα έτη 1978-1981 και είναι έξω από τα τείχη της αρχαίας πόλης. Είναι τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα, κτισμένη πάνω στα ερείπια αρχαιοτέρων κτιρίων, πιθανόν του 4ου αιώνα π.Χ. Στο Ιερό της βασιλικής διασώθηκε η κτιστή βάση της Αγίας Τράπεζας, το κιβωτιόσχημο εγκαίνιο και τμήμα του σύνθρονου. Χαρακτηριστικοί είναι οι οκτάπλευροι κιονίσκοι του φράγματος του Πρεσβυτερίου. Το βόρειο κλίτος και ο νάρθηκας είναι στρωμένοι με ψηφιδωτά, με πλούσια θεματογραφία στο διάκοσμο. Από επιγραφή σε θωράκιο του φράγματος του Πρεσβυτερίου ΥΠΕΡ ΕΥΧΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ, ονομάστηκε η βασιλική του Μαρτυρίου. Επιγραφή της κέντησης του ψηφιδωτού μπροστά από τη βασίλειο πύλη χρονολογεί τη βασιλική στα 431 μ.Χ.
Τρίκλιτος Ναΐσκος
Αποκαλύφθηκε το 1982 σε ιδιωτικό οικόπεδο. Χρονολογείται στους πρώτους παλαιοχριστιανικούς αιώνες, 3ο-4ο αιώνα μ.Χ., πριν από το κτίσιμο των μεγάλων βασιλικών, και θα χρησίμευε για τις θρησκευτικές ανάγκες των λίγων ακόμη χριστιανών των Φθιωτίδων Θηβών.
Βαπτιστήριο
Το 1983, νότια του αιθρίου της Βασιλικής του Αρχιερέως Πέτρου, ανακαλύφθηκε το Βαπτιστήριο που από το σχέδιο και τις διαστάσεις του θεωρείται μοναδικό στον Ελλαδικό χώρο. Το Βαπτιστήριο ανατολικά είναι τετράγωνο και περιβάλλει υπερυψωμένο κυκλικό στυλοβάτη στον οποίο πατούσαν 8 κίονες. Στο κέντρο υπάρχει οκτάγωνη κολυμβήθρα και εντυπωσιακά μαρμαροθετήματα στο πάτωμα. Επιγραφή στο κατώφλι της δυτικής πυλίδας του κυκλικού στυλοβάτη αναφέρει ότι ο κατασκευαστής ή δωρητής της στρώσης αυτής ήταν ο Πολυχρόνιος "Υπέρ Ευχής". Δυτικά του φωτιστηρίου υπάρχει τρίκλιτος "εξώτερος"¨οίκος.
Με μεγάλη πιθανότητα, το βαπτιστήριο θεωρείται σύγχρονο της πρώτης βασιλικής του Αρχιερέως Πέτρου. Το λεγόμενο Επισκοπικό Μέγαρο βρίσκεται στα 100 μ. δυτικά της βασιλικής του Αγίου Δημητρίου. Ανακαλύφθηκε στα 1937, 1939 και 1954 από τον Γ. Σωτηρίου, το 1972 ήρθαν στο φως από τον Π. Λαζαρίδη κι άλλα τμήματα του κτιρίου. Ήταν διόρωφο και είχε σημαντικό γλυπτό διάκοσμο. Ανήκει στους υστερορωμαϊκούς χρόνους, συντηρήθηκε δε και χρησιμοποιήθηκε ως τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Συγκρότημα Δημοσίων Κτιρίων
Η αποκάλυψη άρχισε το 1956 από τον Γ. Σωτηρίου και συνεχίστηκε από τον Π. Λαζαρίδη στα χρόνια 1960-1968 και 1987. Επισημάνθηκαν 8 οικοδομικές φάσεις. Πρόκειται για δημόσιο συγκρότητμα αγοράς ή νοσοκομείου ή κάποιου άλλου προορισμού, που χρησιμποιήθηκε για πολλούς αιώνες. Μέσα στο χώρο του συγκροτήματος, λουτρικό κτίριο με ψηφιδωτό δάπεδο σε μια αίθουσα που μπορεί να χρονολογηθεί στο 2ο π.Χ αιώνα. Από τμήματα του τείχους της αρχαίας πόλης των Φθιωτίδων Θηβών πύργους, πύλες που βρέθηκαν ή επισημάνθηκαν σποραδικά, έγινε δυνατή η σχεδιαστική αποτύπωση και ο καθορισμός της πορείας και της έκτασής του.
Το τείχος διακρίνεται σε χερσαίο και θαλάσσιο. Περιέβαλε την Ακρόπολη της ομηρικής Πυράσου, το λιμάνι και μεγάλη έκταση της αρχαίας πόλης. Το μήκος του ήταν 250.000 τμ αλλά η πόλη εκτεινόταν κι έξω από τον περίγυρο οχύρωσης.
Πολυτελής Έπαυλη
300px|right|thumb|Πολυτελής Έπαυλη Είναι πολυτελούς κατασκευής οικοδόμημα του 6ου μ.Χ. αιώνα. Περιλαμβάνει εντυπωσιακό ψηφιδωτό δάπεδο, το οποίο δεν έχει ακόμη καθαριστεί στο σύνολό του, αλλά και πλήθος γλυπτών στα δωμάτια και στους εξωτερικούς χώρους. Όπως όλα δείχνουν, το οικοδόμημα αναπτυσσόταν γύρω από μια κιονοστήρικτη αυλή, στρωμένη με μαρμάρινες πλάκες, ενώ μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί πεσμένα επτά τμήματα από κορμούς αράβδωτων κιόνων, τρία ιωνικά κιονόκρανα και επτά επιθήματα με σχηματοποιημένα φύλλα του φυτού άκανθα. Επίσης βρέθηκε μεγάλος αριθμός χάλκινων νομισμάτων, τα περισσότερα από τα οποία είναι του Ιουστινιανού Νομισματοκοπείου Θεσσαλονίκης, ενώ σε μικρή απόσταση από την έπαυλη αποκαλύφθηκε νεκροταφείο με κεραμοσκεπείς και πλακοσκεπείς τάφους, καθώς και πολλά κτερίσματα: χάλκινες πόρπες, βραχιόλια, χάντρες, ενώτια, θραύσματα λύχνων, οινοχόων, αμφορέων και όστρακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μαγνησία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία Κατηγορία:Νέα Αγχίαλος
Αδένιον
Το Αδένιον (Adenium) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών στην οικογένεια των Αποκυνίδων (Apocynaceae) και περιγράφηκε για πρώτη φορά ως γένος το 1819. Είναι εγγενές στην Αφρική και στην Αραβική Χερσόνησο.
Καλλιέργεια και χρήσεις
Το Αδένιον το εύσαρκον (Adenium obesum) καλλιεργείται ως φυτό εσωτερικού χώρου σε περιοχές με εύκρατο κλίμα. Έχουν αναπτυχθεί πολυάριθμα υβρίδια. Τα Αδένια εκτιμώνται για τα πολύχρωμα άνθη τους, αλλά και για τα ασυνήθη, παχύκορμα (caudices). Δύνανται να καλλιεργηθούν για πολλά χρόνια σε γλάστρα και χρησιμοποιούνται συνήθως για μπονσάι.
Ο χυμός (sap) των ειδών Α. το βοημιανόν (Adenium boehmianum), Α. το πολυανθές (Α. multiflorum) και Α. το εύσαρκον (Α. obesum), περιέχει τοξικές καρδιακές γλυκοσίδες και χρησιμοποιείται ως δηλητήριο βελών σε ολόκληρη την Αφρική, για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων.
Γεράσιμος Αποστολάτος
Ο '''Γεράσιμος Κ. Αποστολάτος''' (Αργοστόλι, 1924 - 16 Μαρτίου 2005) ήταν Έλληνας πρωτοπόρος των δημοσίων σχέσεων, βουλευτής και υφυπουργός. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Μεγαλόσταυρο της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Αδένιον
Ταξινόμηση
Το γένος Αδένιον θα μπορούσε να περιέχει έως και δώδεκα είδη. Αυτά θεωρούνται από άλλους συγγραφείς υποείδη ή ποικιλίες. Μια ταξινόμηση κατά τα τέλη του 20ού αιώνα από τον Plazier, αναγνωρίζει πέντε είδη.
Γεράσιμος Αποστολάτος
Βιογραφία
Την περίοδο της κατοχής διετέλεσε μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Αφύπνισις» που εξέδιδε το καλοκαίρι του 1944 η δωσιλογική «Πατριωτική Οργάνωσις Κεφαλληνίας» (ΠΟΚ).
Αδένιον
Κοινές ονομασίες
Το Αδένιον το εύσαρκον (Adenium obesum) είναι επίσης γνωστό και ως το ρόδο της ερήμου. Στις Φιλιππίνες, λόγω της ομοιότητάς του με το σχετικό γένος Πλουμέρια και το γεγονός ότι εισήχθη στις Φιλιππίνες από το Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη, το φυτό επίσης ονομάζεται «Μπανγκόκ kalachuchi».
Γεράσιμος Αποστολάτος
Βιογραφία
Ήταν πτυχιούχος Εμπορικών και Οικονομικών επιστημών.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήταν πρόεδρος του συντονιστικού του Εθνικού Συνδέσμου Σπουδαστών ΑΣΟΕΕ.
Αδένιον
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Γεράσιμος Αποστολάτος
Βιογραφία
Ίδρυσε το πρώτο γραφείο Δημοσίων Σχέσεων στην Ελλάδα και ξεκίνησε να εκδίδει (1961) το ετήσιο περιοδικό "Οδηγός Δημοσίων Υπηρεσιών". Το 1952 ανέλαβε διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος.
Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1977 στην Α΄ Αθηνών. .
Αδένιον
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποκυνοειδή Κατηγορία:Φυτά που χρησιμοποιούνται για μπονσάι Κατηγορία:Αδένιουμ Κατηγορία:Φυτά Caudiciform
Γεράσιμος Αποστολάτος
Βιογραφία
Υπηρέτησε ως υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980 και στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.
Το 1986 ίδρυσε την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας, της οποίας υπήρξε πρώτος πρόεδρος. Από το 1990 ως το 1993 ήταν πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών
6ix9ine
Ο Daniel Hernandez (γεννημένος στις 8 Μαΐου 1996), γνωστός επαγγελματικά ως 6ix9ine (στυλιζαρισμένa 6IX9INE προηγουμένως Tekashi69), είναι Μεξικανός τράπερ. Η μουσική του καριέρα καλύπτεται γύρω από το επιθετικό είδος τραπ που προβάλει, καθώς η αμφιλεγόμενη εικόνα του χαρακτηρίζεται γύρω από τα περίεργα μαλλιά, τα εκτενή τατουάζ, τα νομικά προβλήματα και τις δημόσιες διαφωνίες που έχει με άλλες διασημότητες.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μπρούκλιν, ο 6ix9ine έγινε ευρέως αναγνωρισμένος το 2017, αφού εξέδωσε το πρώτο του κομμάτι "Gummo", το οποίο έγινε διεθνής επιτυχία και έφτασε 12ο στα Billboard Hot 100 και στην συνέχεια πιστοποιήθηκε και έγινε platinum. Μετά απο ένα χρόνο ο 6ix9ine εξέδωσε άλλα 3 singles τα οποία πάλι μπήκαν στα Billboard Hot 100 και εξασφάλισαν την 4η θέση στο Billboard 200. Μετά από μερικούς μήνες το single "Fefe" το οποίο περιλάμβανε την τραγουδίστρια, ράπερ και στιχουργό Nicki Minaj και τον παραγωγό Murda Beatz πήρε την 3η θέση στο Βillboard 100, και ήταν το καλύτερο του single από το πρώτο του album "Dummy Boy".
Ο ρατσιστικος δημόσιος χαρακτήρας και τα νομικά προβλήματα του 6ix9ine τράβηξαν την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Έχει γίνει το κύριο θέμα αμφισβήτησης με τη συμπεριφορά και της κόντρες του με άλλες διασημότητες στα social media. Το 2015 δήλωσε ένοχος στην χρήση ανήλικου παιδιού σε σεξουαλική παράσταση και του δόθηκαν 4 χρόνια αναστολής υπό επιτήρηση και εκτέλεση 1000 ωρών κοινωνικής εργασίας. Το 2018 συνελήφθη για εκβιασμούς, χρήση όπλων και ναρκωτικών, κατά τα οποία δήλωσε ένοχος το 2019 και είναι πιθανόν να είχε εκτίσει 47 χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο το Μάιο του 2020 επέστρεψε με Instagram live που έφτασε τα 2 εκατομμύρια και αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ και με νέο τραγούδι με όνομα Gooba το οποίο έσπασε και αυτό παγκόσμιο ρεκόρ αφού έγινε το hip-hop κομμάτι με τα πιο πολλά views σε 24 ώρες έχοντας 43.5 εκατομμύρια τις πρώτες 24 ώρες. Ακόμη, για να βγει από τη φυλακή 'έδωσε' άτομα από τη συμμορία του ωστόσο σύμφωνα με τα λεγόμενα του τον είχαν απαγάγει, του έκλεψαν εκατομμύρια, κοιμήθηκαν με τη μάνα του παιδιού του και απείλησαν αυτόν και τη μητέρα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ
Μαίρη Τρέιβερς
Η Μαίρη Τρέιβερς (Mary Allin Travers, 9 Νοεμβρίου 1936 – 16 Σεπτεμβρίου 2009) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, μέλος του συγκροτήματος της φολκ Peter, Paul and Mary, μαζί με τους Πίτερ Γιάροου (Peter Yarrow) και Νόελ "Πολ" Στούκι (Noel "Paul" Stookey). Οι Peter, Paul and Mary ήταν ένα από τα πλέον επιτυχημένα μουσικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960.
Πρώτα χρόνια και μόρφωση
Γεννήθηκε στο Λουίσβιλ του Κεντάκι και οι γονείς της ήταν δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Γκρίνουιτς Βίλατζ το 1938, στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Η Μαίρη φοίτησε στο σχολείο του Λιτλ Ρεντ Χάους μέχρι την 11η τάξη, οπότε και το εγκατέλειψε για να αφοσιωθεί στο τραγούδι.
Μουσική καριέρα
Ενώ ήταν ακόμα στο Γυμνάσιο έκανε φωνητικά για το συγκρότημα The Song Swappers. Η Τρέιβερς θεωρούσε ότι είχε το τραγούδι ως χόμπι, ωστόσο οι άλλοι μουσικοί την ενθάρρυναν να τραγουδήσει και επαγγελματικά. Έπαιξε επίσης ως ηθοποιός στο θεατρικό μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ The Next President.
Το συγκρότημα (τρίο) που την έκανε διάσημη συστάθηκε το 1961, με κοινό μάνατζερ τον Άλμπερτ Γκρόσμαν,, ο οποίος συνεργαζόταν και με τον Μπομπ Ντίλαν. Έτσι, έκαναν επιτυχία με το τραγούδι του Ντίλαν Don't Think Twice Its Alright και βοήθησαν στο να ανεβεί το άλμπουμ Freewheelin του Ντίλαν στο Top 30 (στις 30 καλύτερες επιτυχίες). (Κυκλοφόρησε 4 μήνες νωρίτερα.) Το 1962 κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος και αμέσως έκανε επιτυχία με τραγούδια όπως If I Had a Hammer και Lemon Tree. Το πρώτο μάλιστα κέρδισε και βραβείο Γκράμι για το καλύτερο ηχογράφημα φολκ μουσικής και για την καλύτερη ερμηνεία από συγκρότημα με φωνητικά.
Το επόμενό τους άλμπουμ, με τίτλο Moving, περιελάμβανε την επιτυχία Puff (The Magic Dragon), το οποίο θεωρήθηκε ότι υμνούσε τη μαριχουάνα. Ειδικότερα το If I Had a Hammer έγινε ο ύμνος για την ισότητα ανάμεσα στις φυλές, όπως ήταν το τραγούδι του Ντίλαν Blowin' in the Wind. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1970 και εν συνεχεία η Τρέιβερς ακολούθησε σόλο καριέρα, ηχογραφώντας πέντε άλμπουμς: "Mary" (1971), "Morning Glory" (1972), "All My Choices" (1973), "Circles" (1974) και "It's in Everyone of Us" (1978). Το συγκρότημα επανασυστάθηκε το 1978, έκανε πολλές περιοδείες και κυκλοφόρησε αρκετά άλμπουμ. Το 1999 το συγκρότημα εισήχθη στο Vocal Group Hall of Fame.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Η τραγουδίστρια έκανε τρεις γάμους, τον πρώτο το 1958 (διαζύγιο το 1960), έναν δεύτερο με τον Μπάρι Φαϊνστάιν (1963-1968) και έναν τρίτο με τον Τζέραλντ Τέιλορ (1969-1975), οι οποίοι κατέληξαν σε διαζύγιο. Το 1991 έκανε και τέταρτο γάμο με τον επιχειρηματία Ίθαν Ρόμπινς. Από τους προηγούμενους γάμους της απέκτησε δύο κόρες.
Το 2005 διαγνώστηκε ότι η Τρέιβερς έπασχε από λευχαιμία. Υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών, η οποία ήταν φαινομενικά επιτυχής. Ωστόσο, η καλλιτέχνις απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στο νοσοκομείο του Ντάνμπερι, στο Κονέκτικατ, από επιπλοκές που προήλθαν έπειτα από χημειοθεραπεία, στις 16 Σεπτεμβρίου του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1962-63
Την περίοδο 1962-63 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Τότεναμ Χότσπερ κερδίζοντας στον τελικό την Ατλέτικο Μαδρίτης.
Προκριματικός γύρος
1 Κέρδισε σε πλέι-οφ με σκορ 2–1.
Πρώτος γύρος
2 Κέρδισε σε πλέι-οφ με σκορ 3–1.
Προημιτελικά
3 Κέρδισε σε πλέι-οφ με σκορ 3–1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Χόλσταϊν-Γκόττορπ ή Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ είναι η ιστοριογραφική ονομασία, καθώς και σύγχρονη συντομευμένη ονομασία, για τα τμήματα των δουκάτων του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν, επίσης γνωστό ως Δουκικό Χόλσταϊν, τα οποία κυβερνιόνταν από τους δούκες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Άλλα τμήμα των δουκάτων κυβερνιόνταν από τους βασιλείς της Δανίας. Τα εδάφη του Γκόττορπ βρίσκονταν στη θέση της σημερινής Δανίας και της Γερμανίας. Κυρίως έδρα των δουκών ήταν το Κάστρο του Γκόττορπ στην πόλη του Σλέσβιχ του δουκάτου του Σλέσβιχ. Αποτελεί, επίσης, το όνομα της δουκικής οικογένειας, η οποία πέτυχε να αναριχηθεί σε αριθμό ευρωπαϊκών θρόνων. Για τον λόγο αυτό, οι γενεαλόγοι και οι ιστορικοί χρησιμοποιούν σε ορισμένες περιπτώσεις το όνομα των Χόλσταϊν-Γκόττορπ για συγγενικές δυναστείες άλλων χωρών.τ
Ο επίσημος τίτλος που έφεραν οι ηγεμόνες αυτοί ήταν "Δούκας του Σλέσβιχ, Χόλσταϊν, Ντίτμαρσχεν και Στόρμαρν", ωστόσο ο τίτλος αυτός χρησιμοποιούνταν και από τους συγγενείς τους, τους βασιλείς της Δανίας, καθώς και τα παρακλάδια της οικογένειάς τους, καθώς αποτελούσε κοινή ιδιοκτησία όλων των μελών του οίκου αυτού. Το παρακλάδι των Γκόττορπ διατηρούσε την Landeshoheit (εξουσία) επί του δουκάτου του Χόλσταϊν εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κι επί του δουκάτου του Σλέσβιχ εντός του Βασιλείου της Δανίας. Η ονομασία Χόλσταϊν-Γκόττορπ χρησιμοποιείται για λόγους διευκόλυνσης στη θέση της τεχνικά ακριβέστερης "Δούκας του Σλέσβιχ και Χόλσταϊν στο Γκόττορπ".
Ο παλαιότερος των δουκικών τίτλων ήταν αυτός του Σλέσβιχ, ο οποίος είχε εγκριθεί υπό τη μορφή φέουδου προς βασιλικό συγγενή από την αντιβασιλέα Βασίλισσα Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας στη θέση του γιου της Όλαφ Β΄ της Δανίας το 1386. Οι βασιλείς της Δανίας είδαν να τους παραχωρείται το Χόλσταϊν ως αυτοκρατορικό φέουδο από τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ το 1474.
Ιστορία
Το 1544, το αποκαλούμενο "δουκάτο του ενός τρίτου" παραχωρήθηκε στον Αδόλφο, τρίτο γιο του Βασιλέα Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και νεαρότερο ετεροθαλή αδερφό του Βασιλέα Χριστιανού Γ΄ της Δανίας. Έτσι, ο επιζήσας Οίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ αποτελεί παρακλάδι του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Οι Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ μοιράζονταν τη δύσκολη διακυβέρνηση του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν με τους Βασιλείς της Δανίας. Ως εκ τούτου, στις περισσότερες των περιπτώσεων ήσαν σύμμαχοι (ουσιαστικά υποτελείς) τους Σουηδών, εχθρών των Δανών. Η μακρόχρονη αυτή συμμαχία επικυρώθηκε από σειρά δυναστικών γάμων: η Χριστίνα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ νυμφεύθηκε τον Κάρολο Θ΄ της Σουηδίας, η Εδβίγη-Ελεονώρα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ νυμφεύθηκε τον Κάρολο Ι΄ Γουσταύο, ο Δούκας Φρειδερίκος Δ΄ νυμφεύθηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας, ενώ τέλος ο Αδόλφος-Φρειδερίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ αναρριχήθηκε στον σουηδικό θρόνο το 1751, ιδρύοντας τη δυναστεία των Χόλσταϊν-Γκόττορπ της Σουηδίας (κυβέρνησε μεταξύ 1751–1818).
Μέσω της Συνθήκης του Ροσκίλντε (1658) και της Συνθήκης της Κοπεγχάγης (1660), η Δανία απελευθέρωσε το Γκόττορπ από το φεουδαρχικό καταστατικό του και αναγνώρισε την εξουσία των δουκών του επί τμημάτων του δουκάτου του Σλέσβιχ που βρίσκονταν εντός του Γκόττορπ. Στην πραγματικότητα, οι κτήσεις αυτές του Σλέσβιχ είχαν, ήδη, σημαντική αυτονομία για διάστημα άνω του ενός αιώνα. Παρά το γεγονός ότι το δουκάτο του Χόλσταϊν παρέμενε, επισήμως, φέουδο της Αυτοκρατορίας, στην πραγματικότητα και μέσω σχετικών συμφώνων οι δούκες του συγκυβερνούσαν και τα δυο δουκάτα με τους με τον επίσημο ηγεμόνα τους, τον βασιλέα της Δανίας.
Το ζήτημα του Γκόττορπ
Στη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πόλεμου, το δουκάτο συντάχθηκε με το μέρος της Σουηδίας και ηττήθηκε αφότου τα δανικά στρατεύματα κατέλαβαν τα βόρεια τμήματα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Φρέντερικσμποργκ του 1720, η σουηδική υποστήριξη προς το Γκόττορπ έπαψε να υφίσταται, καθιστώντας αδύνατο για τους δούκες να επανακτήσουν τα χαμένα τους εδάφη του Σλέσβιχ και να επεκτείνουν την έριδά τους με τον βασιλέα της Δανίας. Μετά τη συνθήκη ειρήνης του 1721, ο Δούκας Κάρολος-Φρειδερίκος διέφυγε στην αυλή του Πέτρου του Μέγα στη Ρωσία, και για ορισμένο διάστημα οι Ρώσοι δολοπλοκούσαν για την επιστροφή στον Κάρολο-Φρειδερίκο των εδαφών του στο Σλέσβιχ. Ο ίδιος ο Κάρολος-Φρειδερίκος ήταν νυμφευμένος με την Μεγάλη Δούκισσα Άννα, την κόρη του Πέτρου. Οι διάδοχοι του Πέτρου εγκατέλειψαν την πολιτική του της στήριξης των δουκών του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ωστόσο, από τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο Κάρολος-Πέτρος-Ούλριχ, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία του Χόλσταϊν-Γκόττορπ το 1739, ενώ έγινε διάδοχος του ρωσικού θρόνου με την αναρρίχηση της άτεκνης θείας του, Ελισάβετ, το 1741.
Ο Κάρολος-Πέτρος-Ούλριχ, ο οποίος αναρριχήθηκε στον ρωσικό θρόνο ως Πέτρος Γ΄ το 1762, ήταν αποφασισμένος να καταλάβει το Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν από το Βασίλειο της Δανίας και της Νορβηγίας. Όταν έγινε αυτοκράτορας το 1762, υπέγραψε άμεσα μία γενναιόδωρη συνθήκη ειρήνης με την Πρωσία και απέσυρε τη Ρωσία από τον Επταετή Πόλεμο με στόχο να επικεντρωθεί πλήρως σε μια επίθεση ενάντια στη Δανία. Η κίνηση αυτή εξόργισε τη ρωσική κοινή γνώμη, καθώς θεωρήθηκε ως προδοσία των θυσιών που είχε καταβάλει η Ρωσία στη διάρκεια αυτού του πολέμου, καθώς και την τοποθέτηση σε κίνδυνο των εθνικών συμφερόντων. Το ίδιο αυτό χρονικό διάστημα, ο δανικός στρατός είχε κινηθεί ταχέως μέσω των συνόρων με κατεύθυνση το Μέκλενμπουργκ, με στόχο να καταστήσει αδύνατη την εισβολή στο Χόλσταϊν, ενώ ήταν έτοιμος για μάχη. Οι δύο στρατοί βρίσκονταν σε μεταξύ τους απόσταση μικρότερη των 30 χιλιομέτρων όταν έφτασαν, ξαφνικά, νέα στον ρωσικό στρατό από την Αγία Πετρούπολη, σύμφωνα με τα οποία ο αυτοκράτορας της Ρωσίας είχε ανατραπεί από τη σύζυγό του, η οποία είχε πλέον αναρριχηθεί στον θρόνο ως Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄. Μία από τις πρώτες της κινήσεις ήταν να θέσει ένα τέρμα στον πόλεμο με τη Δανία και να επαναφέρει τις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών σε κανονικά επίπεδα.
Ο γιος του Πέτρου Γ΄, Παύλος, ο νέος Δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ήταν ανήλικος υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του, της αυτοκράτειρας. Το 1773, συμφώνησε να παραχωρήσει τις εδαφικές διεκδικήσεις του γιου της στις περιοχές του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, οι οποίες βρίσκονταν ακόμη υπό δανική κατοχή, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα τις γερμανικές κομητείες του Όλντενμπουργκ και του Ντέλμενχορστ, οι οποίες αναβαθμίστηκαν το 1776 στο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το δουκάτο παραχωρήθηκε στον ξάδερφο του πάππου του Παύλου, τον ηλικιωμένο Πρίγκιπα-Επίσκοπο του Λύμπεκ, επικεφαλής ενός νεαρότερου παρακλαδιού του Οίκου του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Με αυτό τον τρόπο τέθηκε ένα τέλος στο ζήτημα του Γκόττορπ, το οποίο είχε αποτελέσει πηγή αρκετών διαμαχών μεταξύ των δυνάμεων του Βορρά.
Ο Οίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ αναρριχήθηκε σε αριθμό ευρωπαϊκών θρόνων. Η δυναστική πολιτική των δουκών του Χόλσταϊν-Γκόττορπ οδήγησε στο νεαρότερο παρακλάδι του, τη σουηδική δυναστεία, να κυβερνήσει τη Σουηδία από το 1751 έως το 1818 και τη Νορβηγία από το 1814 έως το 1818. Το 1863, ο συγγενής Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ — καταγόταν από τον βασιλέα Χριστιανό Γ΄ της Δανίας — κατέστη Βασιλιάς της Δανίας και της Ελλάδος και, από το 1905, της Νορβηγίας.
Το παρακλάδι του Λύμπεκ κατέστη αρχικά δούκας και αργότερα μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ (από το 1773 έως το 1918), ενώ το μεγαλύτερο παρακλάδι κυβέρνησε τη Ρωσία για μικρό διάστημα το 1762 και στη συνέχεια από το 1796 έως το 1917 (ενώ το διάστημα μεταξύ 1762-1796 κυβερνιόταν από τη χήρα και μητέρα του).
Δούκες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Δούκες του Σλέσβιχ και Χόλσταϊν στο Γκόττορπ:
Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ στο Κίελ:
Τιτουλάριοι Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ στην Αγία Πετρούπολη (Οίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομάνοβ):
Μία άποψη είναι ότι διάδοχος είναι ο μη-δυναστικός γιος του Μέγα Δούκα Ντμίτρι, μοναχογιού του Μέγα Δούκα Πάβελ, ο ίδιος νεαρότερος αδερφός του Αλέξανδρου Γ΄. Ο διάδοχος αυτός είναι μη-δυναστικός με τη ρωσική έννοια του όρου, ωστόσο ο δανικός κλάδος του Οίκου του Όλντενμπουργκ δεν έχει επίσημη απαγόρευση απέναντι στους άνισους κοινωνικά γάμους, ενώ το Σλέσβιχ, όπου το (κάποτε ανεξάρτητο) Schloss Gottorf βρίσκεται, δεν υπήρξε ποτέ τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή βρέθηκε υπό την εξουσία της. Οι διάδοχοι αυτοί κατοικούν στις ΗΠΑ και δεν έχουν δημοσιοποιήσει κάποιο αίτημα για ανάκτηση των τίτλων αυτών.
Ο Πρίγκιπας Ντμίτρι Πάβλοβιτς Ρομανόφσκι-Ιλίνσκι δεν έχει άρρενες απογόνους. Ο μόνος άρρεν διάδοχός του, ο αδερφός του Πρίγκιπας Μιχαήλ Ρομανόφσκι-Ιλίνσκι, επίσης δεν έχει κάποιον άρρεν απόγονο, ενώ δεν υπάρχουν άλλοι άρρενες διάδοχοι εντός του δυναστικού κλάδου των Ρομανόφσκι-Ιλίνσκι ώστε να κληρονομήσουν τη θεωρητική αυτή διεκδίκηση επί του Δουκάτου.
Μία άλλη άποψη είναι ότι προς τα τέλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αποτελούσε αρχή του γερμανικού πριγκιπικού νόμου ότι μέλη όλων των πριγκιπικών οικογενειών που διέθεταν το καταστατικό του Reichsstand ήσαν υποχρεωμένα στη σύναψη ebenburtig ώστε να μεταδοθούν τα δυναστικά δικαιώματα στους απογόνους τους. Εφόσον απόγονοι του γάμου του Μέγα Δούκα Ντμίτρι με την Ωντρέ Εμερί θεωρούνται μη-επιλέξιμοι για τη διαδοχή στη δουκική διεκδίκηση του Χόλσταϊν, δεν είναι ακόμη σαφές ποιος, εάν υπάρχει κάποιος, εκ των διάφορων αρρένων κλάδων που κατάγεται από τους Αυτοκρατορικούς Ρομανόφ είναι επιλέξιμος. Εφόσον γάμοι στην εξορία με Ρωσίδες πριγκίπισσες ή κόμισες πληρούν τα γαμήλια κριτήρια, ενδέχεται να υφίστανται ακόμη άρρενες διάδοχοι. Εάν, ωστόσο, όσοι γάμοι θεωρούνται μοργανατικοί με βάση τα Ρωσικά Αυτοκρατορικά κριτήρια θεωρούνται, επίσης, μη-δυναστικοί για τη διαδοχή του Γκόττορπ, ο γενεαλογικά μεγαλύτερος ηλικιακά δυνάστης των Χόλσταϊν-Γκόττορπ θα ήταν ο Άντον-Γκούντερ, Δούκας του Όλντενμπουργκ, νυν επικεφαλής του κλάδου που κατάγεται από τον Χριστιανό-Αύγουστο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, του νεαρότερου αδερφού του Δούκα Φρειδερίκου Δ΄. Ήδη, διαθέτει διεκδίκηση επί του τίτλου του Όλντενμπουργκ. Σε κάθε περίπτωση, ο βασιλιάς της Δανίας διέθετε εξουσία επί των δουκάτων και προσέφερε οικονομική υποστήριξη στους νεαρότερους κλάδους των Σλέσβιχ-Χόλσταϊν εντός του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Η διεκδίκηση επί του Χόλσταϊν που κληρονόμησε ο Αυτοκράτορας Παύλος Α΄ από τον Πέτρο Β΄ ανταλλάχθηκε το 1773 με το δουκάτο του Όλντενμπουργκ το οποίο ανήκε στον Δανό βασιλέα (τα εναπομείναντα δικαιώματα διαδοχής του διατηρούνται), οι ηγεμόνες του οποίου έχασαν την εκεί εξουσία τους το 1918. Ο βασιλέας Χριστιανός Θ΄ της Δανίας έχασε το Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν στη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου του Σλέσβιχ το 1864, ως αποτέλεσμα του οποίου και τα δύο δουκάτα ενσωματώθηκαν εντός του βασιλείου της Πρωσίας και αργότερα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Δανοί μονάρχες συνέχισαν να χρησιμοποιούν, προσποιητά, τους παραδοσιακούς τους δουκικούς τίτλους μέχρι τον θάνατο του βασιλέα Φρειδερίκου Θ΄ της Δανίας το 1972. Το 1920, το Βόρειο Σλέσβιχ επιστράφηκε στη Δανία μετά από σχετικό δημοψήφισμα, ενώ το υπόλοιπο τμήμα των πρώην δουκάτων εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας Κατηγορία:Ιστορία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ταυρωνίτης Χανίων
Ιστορία
Ο Ταυρωνίτης αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 ως Tavronitti, με 77 κατοίκους, αλλά δεν αναφέρεται στις άλλες ενετικές απογραφές, ούτε στις τουρκικές απογραφές. Η επόμενη αναφορά του γίνεται το 1920, όταν αναφέρεται ως αγροτικός δήμος Ταυρωνίτη, τον οποίο αποτελούσαν οι οικισμοί Δέμπλα, Κανέβα και Πλάκα, αλλά δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1928. Ο Ταυρωνίτης γίνεται έδρα κοινότητας το 1929, η οποία περιλάμβανε επίσης τα χωριά Δέμπλα και Πλάκα.
Στις 20 Μαΐου 1941, από αυτό το χωριό άρχισε η γερμανική επιδρομή στη Μάχη της Κρήτης. Οι Γερμανοί κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα μικρό προγεφύρωμα στα ανατολικά του Ταυρωνίτη ποταμού και έπειτα κατέλαβαν το αεροδρόμιο του Μάλεμε και το Ύψωμα 107.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ταυρωνίτης έχει πάρει το όνομά του από έναν ταύρο που πήγε να περάσει τον ορμητικό ποταμό και πνίγηκε.
Πληθυσμός
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Η τοπική κοινότητα Ταυρωνίτη είχε 973 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (Ταυρωνίτης: 888, Δέμπλα: 85)
Γέφυρες
thumb|250px|Η παλιά γέφυρα του Ταυρωνίτου Στο χωριό βρίσκονται τρεις γέφυρες, κατασκευασμένες σε χρονικό διάστημα σχεδόν 100 ετών. Η παλαιότερη, μεταλλική, γέφυρα κατασκευάστηκε επί Κρητικής Πολιτείας το 1901, έργο πνοής για την εποχή, συνέδεσε την πόλη των Χανίων και την επαρχία της Κυδωνίας με τις επαρχίες Κισσάμου και Σελίνου. Λόγω του μεγάλου πλάτους του ποταμού Ταυρωνίτη (150 μ.) δεν μπορούσε να κτιστεί πέτρινη και γι’αυτό έγινε σιδερένια. Σχεδιάστηκε από τον μηχανικό Μιχάλη Σαββάκη. Τα σίδερα μεταφέρθηκαν από τη Γερμανία. Είχε ξύλινο οδόστρωμα πλάτους 3,5 μ. και πεζοδρόμια στα δύο πλάγια πλάτους 60 εκ. Η γέφυρα χαρακτηρίστηκε νεότερο ιστορικό μνημείο για τη σημασία της στη Μάχη της Κρήτης (βρίσκεται στα όρια του αεροδρομίου του Μάλεμε) και της μετέπειτα περιόδου της Γερμανικής Κατοχής. Μέρος κατέρρευσε από τους βομβαρδισμούς και αναστηλώθηκε πρόχειρα από τους Γερμανούς. Αργότερα το 1997-8 λόγω της φυσικής φθοράς και της διάβρωσης των ορμητικών νερών, το πληγωμένο μέρος κατέρρευσε και πάλι. Το 2000, από τον τότε Δήμο Βουκολιών έγινε πλήρης αποκατάσταση όλης της γέφυρας στην αρχική μορφή της έτσι ώστε σήμερα να μπορεί να προσφέρεται για χρήση από πεζούς και ποδηλάτες.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά Κατηγορία:Δήμος Βουκολιών Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Κινηματογράφος του Λάος
Ο κινηματογράφος στο Λάος εμφανίστηκε αργότερα από ό,τι στο γειτονικό Βιετνάμ και την Καμπότζη.
Ιστορικό
Μετά την αποικιοκρατία και τον εμφύλιο πόλεμο, ο κινηματογράφος δεν θεωρήθηκε προτεραιότητα. Μέχρι το 1989, το Τμήμα Κινηματογράφου του Υπουργείου Πολιτισμού είχε μονοπώλιο στην παραγωγή ταινιών. Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που δημιουργήθηκε μετά την κατάργηση της μοναρχίας είναι το «Gun Voice from the Plain of Jars», σε σκηνοθεσία του Σομτσίθ Φολσένα το 1983, αλλά η κυκλοφορία της εμποδίστηκε εξαιτίας της λογοκρισίας. Μετά το 1989, επετράπη σε πολλές κρατικές εταιρείες να λειτουργήσουν, αλλά η επιτυχία ήταν περιορισμένη. Στην πραγματικότητα, γράφοντας το 1995, ο Σομ Οκ Σουθιπόν ισχυρίστηκε ότι «ο κινηματογράφος στο Λάος βασικά δεν υπάρχει».
Τον 21ο αιώνα, η κυβέρνηση επέτρεψε συμπαραγωγές με ξένες εταιρείες, οι οποίες δημιούργησαν αποτελεσματικά τον σύγχρονο λαοτιανό κινηματογράφο. Το 2008, η «Sabaidee Luang Prabang» ήταν η πρώτη εμπορική ταινία που γυρίστηκε στο Λάος από το 1975. Σκηνοθετήθηκε από τον Ταϊλανδό σκηνοθέτη Σακτσάι Ντινάν μαζί με την Ανουσόν Σιρισάκντα, μια τοπική Καμποτζιανή που είχε εργαστεί στον κυβερνητικό κινηματογράφο. Μετά από αυτήν την εμπειρία, ο Σιρισάκντα αισθάνθηκε ότι ήταν σε θέση να σκηνοθετήσει χωρίς ξένη υποστήριξη και το 2010 σκηνοθέτησε το «For the Sake of Love».
Ακολούθησαν και άλλοι σκηνοθέτες από το Λάος, όπως ο Πανουμάς Ντισάτθα με το «Hak-Am-Lam» (2013) και ο Ανισάι Κέουλα, εκπαιδεύομενος στην Ταϊλάνδη, με το «At the End» (2012). Η ταινία του Κέουλα χαρακτηρίστηκε ως «ένα βίαιο θρίλερ που ώθησε στα όρια αυτών που η κυβέρνηση του Λάος θα ανέχονταν τελικά στο κινηματογράφο». Ένας τοπικός κριτικός έγραψε, ότι η ταινία είχε «Νυχτερινά κέντρα, πολυτελή αυτοκίνητα, κάπνισμα, πιοτό, άντρες που φορούν σκουλαρίκια, κυνηγητικά αυτοκινήτων και βία όπλων - που συνήθως δεν απεικονίζονται στα μέσα ενημέρωσης του Λάος λόγω αυστηρής λογοκρισίας». Ωστόσο, αφού ένα πρώτο προσχέδιο του σεναρίου δεν πέρασε από την λογοκρισία, έγινε δεκτό ένα δεύτερο προσχέδιο και η ταινία ήταν επιτυχής στο box office.
Οι συμπαραγωγές ντοκιμαντέρ ήταν επιτυχημένες. Το ντοκιμαντέρ «Blood Road» (2017) δημιουργήθηκε με τη βοήθεια της κυβέρνησης του Λάος. Χρονολογώντας το ταξίδι μιας αμερικανικής και βιετναμέζικης ομάδας ορεινής ποδηλασίας που διασχίσε πάνω από 1.200 μίλια (1.900 χλμ.) και κατά μήκος της διαδρομής του Χο Τσι Μινχ στην τοποθεσία όπου ο πατέρας τους, ένας πιλότος μαχητικών F-4 της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, δολοφονήθηκε στο Λάος 40 χρόνια νωρίτερα. Το ντοκιμαντέρ κερδίσε πολλά βραβεία, μετξύ αλλών και βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ Έμμυ το 2018.
Ωστόσο, ο σκηνοθέτης που έκανε τον Λαοτιανό κινηματογράφο αξιοσημείωτο πέρα από το χώρα ήταν η Μάτι Ντο. Ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτης του Λάος. Γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εκπαιδεύτηκε στην Ιταλία, επέστρεψε στο Λάος ως μέρος μιας συμφωνίας μετεγκατάστασης που προσέφερε στον σύζυγό της μια εταιρεία παραγωγής. Έκανε το ντεμπούτο της το 2012 με την ταινία «Chanthaly», η οποία ήταν η πρώτη ταινία τρόμου που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε εξ ολοκλήρου στο Λάος. Η δεύτερη ταινία της, «Dearest Sister» (2016) επιλέχθηκε για να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ των Καννών 2014. Η ταινία της «The Long» (2019) συμμετείχε επίσης σε διεθνή φεστιβάλ.
Λουάνγκ Πραμπάνγκ
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λουάνγκ Πραμπάνγκ (LPFF), είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, που ιδρύθηκε το 2010 και φιλοξενεί ένα ετήσιο φεστιβάλ ταινιών στο Λουάνγκ Πραμπάνγκ του Λάος. Οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ λειτουργούν αποκλειστικά από χώρες μέλη του ASEAN. Επιπλέον, ο οργανισμός υποστηρίζει διάφορες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, διαγωνισμούς και μικρές επιχορηγήσεις για κινηματογραφιστές από το Λάος και την ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους.
Βιεντιανάλε
Το Βιεντιανάλε ήταν ένα φεστιβάλ κινηματογράφου που πραγματοποιούνταν κάθε χρόνο στο Βιεντιάν από το 2009 έως το 2018. Το φεστιβάλ περιλάμβανε ένα ανταγωνιστικό τμήμα μικρού μήκους για τους δημιουργούς ταινιών του Λάος και φιλοξένησε προβολές δημοφιλών διεθνών ταινιών.
Ντόναλντ Μπουντρό
Ο '''Ντόναλντ Τζ. Μπουντρό' (αγγλ. Donald Joshef Boudreaux'') είναι Αμερικανός οικονομολόγος, συγγραφέας και καθηγητής. Είναι γνωστός δημοσίως ως φιλελεύθερος-ελευθεριακός.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του και εκπαίδευση
Ο Μπουντρό γεννήθηκε το 1958. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Auburn το 1986 και η διατριβή του είχε θέμα «Contracting, Organization, and Monetary Instability: Studies in the Theory of the Firm.». Έλαβε πτυχίο νομικής από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια το 1992.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Ο Μπουντρό ήταν Επίκουρος Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο George Mason από το 1985 έως το 1989. Διετέλεσε Αναπληρωτής Καθηγητής της Νομικής και Οικονομικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Clemson από 1992 έως το 1997 και Πρόεδρος του Ιδρύματος Εκπαίδευσης Οικονομικών Επιστημών από το 1997 έως το 2001. Τώρα είναι Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο George Mason, στο οποίο υπηρέτησε και ως πρόεδρος του Οικονομικού Τμήματος το διάστημα 2001-2009.
Κατά τη διάρκεια του εαρινού εξαμήνου του 1996 ήταν Επισκέπτης Ερευνητής στο Δίκαιο και Οικονομία της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Cornell. Ο Μπουντρό συνεργάζεται τώρα και με το Ινστιτούτο Cato, μία δεξαμενή σκέψης της Ουάσιγκτον.