cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πριγκιπάτο της Ουγγαρίας
Μετάβαση
Η αλλαγή από μια ιεραρχημένη κοινωνία φυλάρχων σε μια κρατική κοινωνία ήταν μια από τις πιο σημαντικές εξελίξεις αυτή την περίοδο. Αρχικά οι Μαγυάροι διατήρησαν έναν ημινομαδικό τρόπο ζωής, ασκώντας την εποχιακή μετακίνηση: μετανάστευαν κατά μήκος ενός ποταμού μεταξύ χειμερινών και καλοκαιρινών βοσκοτόπων, βρίσκοντας νερό για τα ζώα τους. Σύμφωνα με τη θεωρία του Γκιέρφιy που προέρχεται από τοπωνύμια, ο χειμερινός τόπος διαμονής του Αρπαντ -σαφώς μετά την κατάληψη της Παννονίας το 900- ήταν πιθανώς στο Árpádváros (πόλη του Αρπαντ), σήμερα συνοικία του Πετς, και ο θερινός - που επιβεβαιώνεται από τον Ανώνυμο. - στο Νησί Τσέπελ. Αργότερα ο νέος του θερινός τόπος ήταν στο Τσάλοκοζ, σύμφωνα με αυτή τη θεωρία ωστόσο η ακριβής τοποθεσία του πρώιμου κέντρου του κράτους του αμφισβητείται. Σύμφωνα με τον Γκιούλα Κρίστο το κέντρο βρισκόταν μεταξύ των ποταμών Δούναβη και Τίσα, αλλά τα αρχαιολογικά ευρήματα υποδηλώνουν τοποθεσία στην περιοχή του Άνω Τίσα.
Το Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν του Κωνσταντίνου Ζ', που γράφτηκε γύρω στο 950 μ.Χ., προσπαθεί να ορίσει επακριβώς ολόκληρη τη χώρα των Ούγγρων, ή Τουρκία. Ο Κωνσταντίνος περιέγραψε τους προηγούμενους κατοίκους της Ουγγαρίας (π.χ. τους Μοραβούς) και τους πρώιμους οικισμούς και γείτονες της Ουγγαρίας και εντόπισε ουγγρικούς ποταμούς (Τέμες, Mάρος, Kέρες, Tίσα, Τούτις). Ο Κωνσταντίνος είχε πολύ περισσότερες γνώσεις για τα ανατολικά μέρη της Ουγγαρίας. Επομένως, σύμφωνα με μια θεωρία, Τουρκία δεν σήμαινε τη χώρα ολόκληρης της ομοσπονδίας, αλλά ένα φυλετικό οικισμό και η πηγή της περιγραφής της Ουγγαρίας θα μπορούσε να ήταν ο Γκιούλα, η φυλή του οποίας κατοικούσε στους πέντε ποταμούς γύρω στο 950. Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση, βασισμένη κυρίως στην περιγραφή του Κωνσταντίνου, οι Ούγγροι άρχισαν να εποικίζουν πραγματικά τη δυτική Ουγγαρία (Υπερδουναβία) μόνο μετά το 950, επειδή το ανατολικό τμήμα της χώρας ήταν πιο κατάλληλο για ένα νομαδικό τρόπο ζωής.
Λόγω της αλλαγής των οικονομικών συνθηκών, των ανεπαρκών βοσκοτόπων για την υποστήριξη μιας νομαδικής κοινωνίας και της αδυναμίας μετακινήσεων ο ημινομαδικός τρόπος ζωής των Ούγγρων άρχισε να αλλάζει και έτσι υιοθέτησαν μια σταθερή ζωή και στράφηκαν στη γεωργία, αν και η αρχή αυτής της αλλαγής μπορεί να αναχθεί στον 8ο αιώνα. Η κοινωνία έγινε πιο ομοιογενής: οι ντόπιοι σλαβικοί και άλλοι πληθυσμοί συγχωνεύτηκαν με τους Ούγγρους. Οι Ούγγροι φύλαρχοι και οι φυλές τους δημιούργησαν οχυρά κέντρα στη χώρα και αργότερα τα κάστρα τους έγιναν κέντρα των κομητειών. Το όλο σύστημα των ουγγρικών χωριών αναπτύχθηκε το 10ο αιώνα.
Οι Φάις και Τάκσονυ, οι Μεγάλοι Πρίγκιπες των Ούγγρων, άρχισαν να μεταρρυθμίζουν τη δομή της εξουσίας. Κάλεσαν για πρώτη φορά χριστιανούς ιεραπόστολους και έχτισαν οχυρά. Ο Τάκσονυ κατήργησε το παλιό κέντρο του Ουγγρικού πριγκιπάτου (πιθανόν στον Άνω Τίσα) και αναζήτησε νέα στο Σέκεσφεχερβαρ και στο Έστεργκομ. Ο Τάκσονυ επανέφερε επίσης την παλιά στρατιωτική θητεία, άλλαξε τον οπλισμό του στρατού και εφάρμοσε μεγάλης κλίμακας οργανωμένες επανεγκαταστάσεις του ουγγρικού πληθυσμού.
Η εδραίωση του Ουγγρικού κράτους άρχισε επί της βασιλείας του Γκέζα.. Μετά τη Μάχη της Αρκαδιούπολης η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν ο κύριος εχθρός των Ούγγρων. Η βυζαντινή επέκταση απείλησε τους Ούγγρους, αφού η υποταγμένη Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία ήταν σύμμαχός τους εκείνη την εποχή. Η κατάσταση έγινε πιο δύσκολη για το πριγκιπάτο όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνήψαν συμμαχία το 972. Το 973 δώδεκα επιφανείς απεσταλμένοι των Μαγυάρων, τους οποίους πιθανότατα είχε διορίσει ο Γκέζα, συμμετείχαν στη Δίαιτα που συγκάλεσε ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Γκέζα δημιούργησε στενούς δεσμούς με την αυλή της Βαυαρίας, προσκαλώντας ιεραποστόλους και παντρεύοντας το γιο του με τη Γκιζέλα, κόρη του Δούκα Ερρίκου Β'. Ο Γκέζα της δυναστείας των Αρπαντ, Μέγας Πρίγκιπας των Ούγγρων, που κυβερνούσε μόνο μέρος της ενωμένης επικράτειας, κατ' όνομα άρχοντας και των επτά φυλών των Μαγυάρων, σκόπευε να ενσωματώσει την Ουγγαρία στη χριστιανική Δυτική Ευρώπη, ανοικοδομώντας το κράτος σύμφωνα με το δυτικό πολιτικό και κοινωνικό πρότυπο. Ο μεγαλύτερος γιος του Γκέζα, ο Άγιος Στέφανος (Ιστβάν, Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας) έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της Ουγγαρίας αφού νίκησε τον θείο του Κόπανι, που επίσης διεκδίκησε το θρόνο. Η ενοποίηση της Ουγγαρίας, η ίδρυση του χριστιανικού κράτους και η μετατροπή της σε ευρωπαϊκή φεουδαρχική μοναρχία ολοκληρώθηκε από τον Στέφανο.
Εκχριστιανισμός
Το νέο Ουγγρικό κράτος βρισκόταν στα σύνορα του Χριστιανικού κόσμου. Από το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα ο Χριστιανισμός άκμασε στην Ουγγαρία καθώς έφτασαν εκεί οι Καθολικοί ιεραπόστολοι από τη Γερμανία. Μεταξύ 945 και 963 οι κύριοι αξιωματούχοι του Πριγκιπάτου (ο Γκιούλα και ο Χόρκα) συμφώνησαν να ασπαστούν το Χριστιανισμό.. Το 973 ο Γκέζα Α΄ και όλη του η οικογένεια βαφτίστηκαν και συνήφθη μια επίσημη ειρήνη με τον Αυτοκράτορα Όθωνα Α'. Ωστόσο παρέμεινε ουσιαστικά ειδωλολάτρης ακόμη και μετά το βάπτισμά του: Ο Γκέζα είχε εκπαιδευτεί από τον πατέρα του Τάκσονυ ως παγανιστής πρίγκιπας.. Το πρώτο ουγγρικό μοναστήρι Βενεδικτίνων ιδρύθηκε το 996 από τον πρίγκιπα Γκέζα. Κατά τη βασιλεία του το έθνος αποκήρυξε οριστικά το νομαδικό τρόπο ζωής του και μέσα σε λίγες δεκαετίες από τη μάχη του Λέχφελντ έγινε χριστιανικό βασίλειο.
Οργάνωση του κράτους
Μέχρι το 907 (ή το 904), το Ουγγρικό κράτος βρισκόταν υπό δυαδική κυβέρνηση (ίσως υιοθετήθηκε από τους Χαζάρους). Η βασιλεία είχε διαιρεθεί μεταξύ του θρησκευτικού βασιλιά (ορισμένες πηγές αναφέρουν τους τίτλους «πρίγκιπας» ή «χάν» ), ή κέντε, και του στρατιωτικού ηγέτη, ή γκιούλα. Δεν είναι γνωστό ποιος από τους δύο ρόλους ανατέθηκε στον Αρπαντ και ποιος στον Κούρσαν. Ο Βυζαντινός Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αποκαλούσε τον Άρπαντ «ο μέγας Τουρκιάς άρχων» (ο μεγάλος πρίγκιπας της Τουρκίας) και όλοι οι πρίγκιπες του 10ου αιώνα που κυβέρνησαν τη χώρα είχαν αυτόν τον τίτλο Πιθανώς, μετά το θάνατο του κέντε Κούρσαν, αυτή η διαίρεση σταμάτησε και ο Αρπαντ έγινε ο μοναδικός κυρίαρχος του πριγκιπάτου. Σύμφωνα με το δυναστικό έθιμο το πριγκιπάτο κληρονομούσαν τα παλαιότερα μέλη της κυρίαρχης φυλής. Οι Μεγάλοι Πρίγκιπες της Ουγγαρίας πιθανότατα δεν είχαν ανώτερη εξουσία, γιατί κατά τις στρατιωτικές εκστρατείες προς τα δυτικά και προς τα νότια η αρχικά ισχυρή πριγκιπική τους εξουσία είχε μειωθεί. Επιπλέον οι πηγές δεν αναφέρονται σε Μεγάλους Πρίγκιπες του πρώτου μισού του 10ου αιώνα, εκτός από μία περίπτωση, όπου αναφέρουν τον Τάκσονυ ως «δούκα της Ουγγαρίας» (Taxis-dux, dux Tocsun) το 947. Ο ρόλος των στρατιωτικών ηγετών (Μπούλκσου, Λελ) έγινε πιο σημαντικός. Οι πρίγκιπες της δυναστείας του Αρπαντ έφεραν τουρκικά ονόματα όπως και η πλειοψηφία των ουγγρικών φυλών.
Πληθυσμός
Υπάρχουν διάφορες εκτιμήσεις για το μέγεθος του πληθυσμού της χώρας το 10ο αιώνα, που κυμαίνονται από 250.000 ως 1.500.000 το 900 μ.Χ. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις ότι οι Ούγγροι ευγενείς ζούσαν σε κάστρα το 10ο αιώνα. Η αρχαιολογία αποκάλυψε μόνο ένα οχυρωμένο κτίριο που χρονολογείται στα τέλη του 9ου αιώνα (το κάστρο του Μόσαπρουτς). Μόνο οι ανασκαφές κτιρίων του 11ου αιώνα δίνουν ορισμένα στοιχεία για την κατασκευή του κάστρου. Ωστόσο το αποτέλεσμα των ανασκαφών στο Μπόρσοντ υποδηλώνει ότι ίσως οι ιεράρχες και οι ευγενείς ζούσαν σε πέτρινα σπίτια ήδη από το 10ο αιώνα. Μουσουλμάνοι γεωγράφοι ανέφεραν ότι οι Ούγγροι ζούσαν σε σκηνές. Εκτός από σκηνές οι απλοί άνθρωποι ζούσαν σε καταλύματα-λάκκους, αν και υπάρχουν αρχαιολογικές αποδείξεις για την εμφάνιση σπιτιών πολύχωρων και από ξύλο και πέτρα.
Περαιτέρω θεωρίες
Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο λαός του πρίγκιπα Αρπαντ μιλούσε Τουρκική γλώσσα και οι Μαγυάροι βρίσκονταν στη Λεκάνη από το 680. Το κύριο επιχείρημά τους είναι ότι τα νεκροταφεία των νεοφερμένων είναι πολύ μικρά, γεγονός που δείχνει ότι ο πληθυσμός δεν ήταν αρκετά μεγάλος για να κάνει τα Ουγγρικά κυρίαρχη γλώσσα στη Λεκάνη. Ωστόσο φαίνεται ότι ο Αρπαντ ηγήθηκε της φυλής Megyer, πράγμα δύσκολο αν αυτή μιλούσε βουλγαρικά τούρκικα. Φυσικά, κατ' αρχήν οτιδήποτε μπορεί να συμβεί σε μια συμβίωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εδαφική εξέλιξη της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιστορία των Ούγγρων Κατηγορία:Πρώην πριγκιπάτα Κατηγορία:Πρώην συνομοσπονδίες Κατηγορία:Μεσαιωνική Ουγγαρία
Θειικό μαγνήσιο
thumb|right|155px|Ποσότητα άνυδρου θειικού μαγνησίου thumb|right|155px|[[Επσομίτης (ορυκτό ένυδρο θειικό μαγνήσιο)]] Το θειικό μαγνήσιο είναι ανόργανη χημική ένωση, και συγκεκριμένα ένα άλας του μαγνησίου, που περιέχει θείο και οξυγόνο, Ο χημικός τύπος του είναι MgSO4. Στη φύση απαντάται συχνά στην ένυδρη μορφή του ως το ορυκτό επσομίτης (MgSO4·7H2O), κοινώς γνωστό ως «Άλας Epsom». Τα άλατα θειικού μαγνησίου έχουν πάρει την ονομασία τους από την αγγλική πόλη Έπσομ (περιοχή Σάρρεϋ), καθώς για πρώτη φορά εξήχθησαν με απόσταξη του νερού των τοπικών πηγών. Η μονοένυδρη μορφή MgSO4·H2Ο βρίσκεται ως το ορυκτό κιζερίτης (kieserite), και η συνολική παγκόσμια ετήσια χρήση της, κυρίως στη γεωργία, στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ήταν 2,3 εκατομμύρια τόνοι.
Το άνυδρο θειικό μαγνήσιο χρησιμοποιείται ως ξηραντικό, καθώς είναι υγροσκοπικό, απορροφώντας υγρασία από τον αέρα με γρήγορο ρυθμό. Για τον ίδιο λόγο είναι δύσκολο να ζυγισθεί με ακρίβεια, οπότε η ένυδρη μορφή προτιμάται συχνά όταν παρασκευάζονται διαλύματα για θεραπευτικούς ή άλλους σκοπούς.
Τα άλατα Epsom είναι περισσότερο γνωστά ως συστατικό των αλάτων μπάνιου, αλλά καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα επιτρεπτών χρήσεων. Για παράδειγμα, οι αθλητές τα χρησιμοποιούν για να καταπραΰνουν πονεμένους μυς και είναι αποτελεσματικά στην αφαίρεση των παρωνυχίδων. Επίσης, προστίθεται στο χώμα στους λαχανόκηπους για να βελτιώσει τη σοδειά.
Φυσικές και χημικές ιδιότητες
Το θειικό μαγνήσιο είναι άοσμο λευκό κρυσταλλικό στερεό με μοριακό βάρος 120,366 το άνυδρο, 138,38 το μονόυδρο, 174,41 το τρίυδρο, 210,44 το πεντάυδρο, 228,46 το εξάυδρο και 246,47 το επτάυδρο.
Η πυκνότητα του άνυδρου MgSO4 είναι 2,66 γραμμάρια ανά cm3, του μονόυδρου είναι 2,445 g/cm3, του επτάυδρου 1,68 g/cm3 και του ενδεκάυδρου 1,512 g/cm3.
Οι θερμοκρασίες τήξεως και βρασμού του θειικού μαγνησίου δεν μπορούν να προσδιορισθούν, καθώς όταν θερμαίνεται αποσυντίθεται πρώτα: Το άνυδρο στους 1124°C, το μονόυδρο στους 200°C, το επτάυδρο στους 150°C και το ενδεκάυδρο στους 2°C.
Στην ιατρική
Το θειικό μαγνήσιο αποτελεί συνηθισμένο φαρμακευτικό παρασκεύασμα του μαγνησίου ως άλας του Epsom, για εξωτερική και εσωτερική χρήση. Επειδή πάντως στα καλλυντικά αναμιγνύεται συνήθως με λιπίδια σε γαλακτώματα, που εμποδίζουν τη διάλυσή του στο νερό, μελέτες δείχνουν ότι το μαγνήσιο δεν απορροφάται από το δέρμα και ότι η απορροφητικότητα είναι συνάρτηση του φορέα και ίσως της συγκεντρώσεως και της θερμοκρασίας. Το άλας του Epsom χρησιμοποιείται επίσης στα άλατα μπάνιου.
Σε λήψη από το στόμα το θειικό μαγνήσιο χρησιμοποιείται συχνά ως οσμωτικό καθαρτικό, ενώ αποτελεί το κυριότερο παρασκεύασμα για ενδοφλέβια χορήγηση μαγνησίου.
Η χορήγηση υπερβολικής δόσεως της ουσίας προκαλεί υπερμαγνησαιμία.
Στη γεωργία
Στην κηπουρική και σε άλλες γεωργικές εφαρμογές, το θειικό μαγνήσιο καταπολεμά την έλλειψη μαγνησίου ή θείου στο έδαφος. Το μόριο της χλωροφύλλης περιέχει μαγνήσιο, ενώ το θείο είναι σημαντικό μικροθρεπτικό συστατικό. Εφαρμόζεται συχνότερα σε φυτά σε γλάστρες ή σε φυτείες με μεγάλες ανάγκες σε μαγνήσιο, όπως η πατάτα, η τριανταφυλλιά, η ντοματιά, η λεμονιά, το καρότο και η πιπεριά (γένος Capsicum). Το πλεονέκτημα του θειικού μαγνησίου έναντι άλλων βελτιωτικών εδάφους (όπως ο δολομίτης) είναι η πολύ υψηλή διαλυτότητά του στο νερό, που επιτρέπει ακόμα και την απορρόφηση μέσω των φύλλων. Επιπλέον, τα διαλύματα του θειικού μαγνησίου είναι σχεδόν ουδέτερου pH, ενώ άλλα μαγνησιούχα είναι αλκαλικά και μεταβάλλουν σημαντικά την αλκαλικότητα του εδάφους.
Διάφορες χρήσεις
Το άνυδρο θειικό μαγνήσιο χρησιμοποιείται συχνά ως ξηραντικό στη σύνθεση οργανικών ενώσεων: Μία οργανική φάση κορέννυται με θειικό μαγνήσιο μέχρι που ννα μη σχηματίζει πλέον συσσωματώματα. Στη συνέχεια το ενυδατωμένο στερεό απομακρύνεται με διήθηση ή decantation. Κάποια άλλα ανόργανα θειικά άλατα, όπως το θειικό νάτριο και το θειικό ασβέστιο, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο.
Παραδοσιακά, το θειικό μαγνήσιο χρησιμοποιείται σε ποδόλουτρα, για την ανακούφιση πονεμένων ποδιών. Είναι επίσης παρόν σε μεταλλικά νερά. .
Το ένυδρο θειικό μαγνήσιο με 7 μόρια νερού (MgSO4·7H2O) προστίθεται για τη διατήρηση της συγκεντρώσεως μαγνησίου σε ενυδρεία θαλάσσιου νερού που περιέχουν μεγάλες ποσότητες κοραλλιών, καθώς εξαντλείται βαθμιαία από τη διαδικασία ασβεστοποιήσεώς τους. Σε ένα θαλάσσιο ενυδρείο με έλλειψη ιόντων μαγνησίου στο νερό του, τα επίπεδα ασβεστίου και το pH του νερού είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθούν, επειδή το μαγνήσιο αποτρέπει την αυθόρμητη καθίζηση των ιόντων ασβεστίου ως ανθρακικό ασβέστιο.
Το MgSO4 βρίσκει επίσης εφαρμογή ως ηλεκτρολύτης για τη σύνθεση θειικού χαλκού: Διάλυμα θειικού μαγνησίου ηλεκτρολύεται με άνοδο από χαλκό, οπότε σχηματίζεται θειικός χαλκός, υδροξείδιο του μαγνησίουe, και εκλύεται υδρογόνο:
Το θειικό μαγνήσιο χρησιμοποιείται και ως άλας ζυμώσεως στη ζυθοποιία, για τη ρύθμιση της περιεκτικότητας σε ιόντα του νερού της ζυμώσεως και για την ενίσχυση της δράσεως των ενζύμων ή μιας επιθυμητής γευστικής αποχρώσεως στη μπύρα.
Το ένυδρο θειικό μαγνήσιο
Σχεδόν όλες οι γνωστές ορυκτές μορφές του MgSO4 είναι ένυδρες. Ο επσομίτης είναι το ορυκτό «άλας του Epsom», ενώ το ορυκτό αλπερσίτης, που περιέχει επιπλέον και χαλκό, αναγνωρίσθηκε πρόσφατα. Αμφότερα τα ορυκτά αυτά περιέχουν την επτάυδρη μορφή του θειικού μαγνησίου, ενώ πρόσφατα ταυτοποιήθηκε στη Γη και ορυκτό με ενδεκάυδρη μορφή, ο μεριδιανιίτης (MgSO4·11H2O). Κατώτερες ένυδρες μορφές είναι ο εξαϋδρίτης και οι σπανιότεροι πενταϋδρίτης (5 μόρια νερού ανά μόριο MgSO4), σταρκυΐτης (4 μόρια νερού) και σανδερίτης (2 μόρια). Η μονοένυδρη μορφή MgSO4·H2Ο βρίσκεται ως το ορυκτό kieserite, συνηθισμένο σε εβαποριτικά αποθέματα. Το άνυδρο θειικό μαγνήσιο έχει αναφερθεί ότι απομονώθηκε σε καιόμενο εξορυγμένο γαιάνθρακα, αλλά δεν θεωρήθηκε ποτέ ορυκτό.
Το pH των διαλυμάτων ένυδρου θειικού μαγνησίου είναι κατά μέσο όρο 6,0 (5,5 ως 6,5).
Σύνθεση
Το επτάυδρο θειικό μαγνήσιο μπορεί να παραχθεί με την εξουδετέρωση θειικού οξέος με ανθρακικό μαγνήσιο ή με οξείδιο του μαγνησίου, αλλά αποκτάται συνήθως απευθείας από φυσικές πηγές (τα ορυκτά του).
Το άνυδρο θειικό μαγνήσιο μπορεί να παρασκευασθεί μόνο με την αφυδάτωση κάποιας ένυδρης μορφής του.
Σε άλλους πλανήτες
Ο μεριδιανιίτης (MgSO4·11H2O) πιστεύεται ότι απαντάται και στον πλανήτη Άρη. Επίσης, ανοιχτόχρωμες κηλίδες που κατέγραψε η διαστημική αποστολή DAWN, στον κρατήρα πρόσκρουσης Occator του νάνου πλανήτη 1 Δήμητρα (Σίρις), είναι περισσότερο συμβατές με ανακλάσεις φωτός από εξάυδρο θειικό μαγνήσιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θειικο μαγνησιον Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Τζοβάννι ντι Πάολο
Ο Τζοβάννι ντι Πάολο (Giovanni di Paolo, περ. 1403–1482) ήταν Ιταλός ζωγράφος, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς και ελκυστικούς της σχολής της Σιένας.
Λίγα είναι γνωστά για την ζωή του αλλά ένας αρκετά μεγάλος αριθμός έργων του έχει σωθεί –μικροί πίνακες θρησκευτικού θέματος. Πιθανώς να μαθήτευσε στον Taddeo di Bartolo, και σίγουρα επηρεάστηκε από τον Sassetta και πρωτίστως από τον Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο. Το ύφος του πάντως είναι εντελώς προσωπικό και ευχάριστο, με περίεργες, επιμήκεις μορφές σε παράξενα τοπία. Εικονογράφησε επίσης λειτουργικά βιβλία για μοναστήρια και τον «Παράδεισο» του Δάντη. Μετά από αιώνες αφάνειας, «ανακαλύφθηκε» από τον ιστορικό της τέχνης Bernard Berenson, που τον αποκάλεσε «Ελ Γκρέκο του Quattrocento».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Αγία Παρασκευή Χίου
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της Χίου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καρυών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ομηρούπολης, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι ημιορεινός οικισμός της Χίου. Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο του νησιού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει περίπου 14 χλμ. Δ. της πόλης της Χίου (μέσω Δαφνώνα).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρυών της Χίου. Το 1971 καταργήθηκε. Επανασυστάθηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ομηρούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ομηρούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Μπέορν Έστριτσον
Ο Μπέορν Έστριτσον, δαν.: Beorn Estrithson, (απεβ. το 1049) ήταν γιος του γιάρλ Ουλφ και της Έστριντ Σβένσντατερ, αδελφής του Κνούτου του Μεγάλου.
Βιογραφία
Εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου πολλοί από τους συγγενείς του κατείχαν υψηλές θέσεις. Κατείχε μία κομητεία στα σημερινά Ανατολικά Μίντλαντς.
Το 1047 ο εξάδελφος του Μπέορν, Σβεν Γκόντβινσον, έφυγε από την Αγγλία. Μαζί με τον Χάρολντ Β΄ Γκόντβινσον, ο Μπέορν επωφελήθηκε από την απουσία του Σβέν, με το να του απονεμηθεί ένα μερίδιο της γης του.
Όταν ο Σβέν επέστρεψε στην Αγγλία και προσπάθησε να εξασφαλίσει χάρη από τον βασιλιά, ο Μπέορν και ο Χάρολντ αρνήθηκαν να επιστρέψουν οποιαδήποτε γη. Με άλλους τρεις, ο Μπέορν ξεναγήθηκε στο Bosham από τον Σβεν, όπου τον αιχμαλώτισαν. Στάλθηκε με πλοίο στο Ντάρτμουθ, σκοτώθηκε, και το σώμα του θάφτηκε.
Ο Χάρολντ Β΄, ο αδελφός του Σβέν Γκόντβινσον, αργότερα ξαναέθαψε τον Μπέορν δίπλα στον θείο του, βασιλιά Κνουτο, στο Ολντ Μίνστερ του Γουίντσεστερ.
Ο Σίβαρντ, κόμης της Νορθούμπρια, εικάζεται ότι είναι ο γιος του Μπέορν.
Ο Μπέορν μπορεί να είχε έναν γιο. Το έπος Morkinskinna αφηγείται έναν Όσμουντ (Åsmund), ανιψιό του βασιλιά Σβέν Β΄ Έστριτσον της Δανίας, περιγράφοντάς τον ρητά ως γιο του αδελφού του βασιλιά Μπέορν, ωστόσο το έπος (saga) Χάραλντ Χάρντροντες, μέρος της Heimskringla, αποκαλεί τον ίδιο Όσμουντ γιο της αδελφής τού Σβεν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Αντρέι Νικολαΐδης
Ο Αντρέι Νικολαΐδης (γεννημένος το 1974, Σεράγεβο, Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβία ς ) είναι μυθιστοριογράφος, αρθρογράφος και πολιτικός σύμβουλος του Μαυροβουνίου. Το μυθιστόρημά του Sin (Ο γιος) κέρδισε το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2011. Η αγγλική μετάφραση δημοσιεύθηκε το 2013 από την Istros Books στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Άγιος Δημήτριος Χίου
Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός του δήμου Χίου, στο ομώνυμο νησί του Βορείου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 37 κατοίκους.
Αντρέι Νικολαΐδης
Από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Φεβρουάριο του 2014 ήταν σύμβουλος του Ράνκο Κριβοκαπίτς, ομιλητή του κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου.
Άγιος Δημήτριος Χίου
Γενικά στοιχεία
Αναφέρεται για πρώτη φορά αυτόνομα το 1991 ως οικισμός του δήμου Ομηρούπολης και στην απογραφή του ιδίου έτους διέθετε 17 μόνιμους κατοίκους. Μέχρι την διοικητική μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2011 υπαγόταν στο δημοτικό διαμέρισμα Βροντάδου του δήμου Ομηρούπολης. Έκτοτε ανήκει την τοπική κοινότητα Καρυών του διευρυμένου δήμου Χίου.
Αντρέι Νικολαΐδης
Βιογραφία
Ο Νικολαΐδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σεράγεβο, στην SR Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στη SFR Γιουγκοσλαβία σε μια μικτή Μαυροβούνια-Ελληνική οικογένεια. Το 1992, μετά την έξαρση των εθνικών συγκρούσεων στη Βοσνία, που σύντομα εξελίχθηκε σε έναν εξαντλητικό πόλεμο, η οικογένεια του Νικολαΐδη μετακόμισε στην πόλη του Μαυροβουνίου Ούλτσιν, την πατρίδα του πατέρα του, όπου κατέχει μία εξοχική κατοικία. Ένας ένθερμος υποστηρικτής της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου, αντιπολεμικός ακτιβιστής και υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως των μειονοτικών δικαιωμάτων, ο Νικολαΐδης αρχικά έγινε γνωστός για τις πολιτικές του απόψεις και τις δημόσιες διαμάχες, εμφανιζόμενος στην τοπική τηλεόραση και σε εφημερίδες με τα έντονα πολιτικά του σχόλια. Τα γραπτά του για την Monitor και τη Slobodna Bosna προκάλεσαν αντιπαράθεση και "έλαβε απειλές, συμπεριλαμβανομένων απειλών για το θάνατο, μετά τη δημοσίευση αρκετών άρθρων σχετικά με την "αντιμετώπιση του παρελθόντος." Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας στο Radio Antena M, ένας από τους ακροατές, ενώ ήταν στον αέρα, είπε ότι θα σκότωνε τον Νικολαΐδη. "
Άγιος Δημήτριος Χίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Αντρέι Νικολαΐδης
Βιογραφία
Ο Νικολαΐδης έχει δημοσιεύσει τέσσερα μυθιστορήματα στο Μαυροβούνιο και την Κροατία: Mimesis (Μίμηση)(Durieux, OKF, 2003), Sin (Ο γιος) (Durieux, 2006), Η άφιξη (Algoritam, 2009) και Μέχρι να έρθει το βασίλειο (Algoritam, 2012) καθώς και συλλογές διηγήσεων Ο Καθεδρικός ναός στο Σιάτλ, γιατί η Mira Furlan;, Μια σύντομη ιστορία της τρέλας και ένα βιβλίο πολιτιστικής θεωρίας "Homo Sucker: The Poetics of Apocalypse". Το 2012, δύο από τα μυθιστορήματά του («Η άφιξη» και «Ο γιος») δημοσιεύθηκαν στα Αγγλικά από τον βρετανό εκδότη Istros Books. Το 2014, μια γερμανική έκδοση του "Η άφιξη" (Die Ankunft), εκδόθηκε από την Voland & Quist. Το πρώτο του μυθιστόρημα "Μίμηση", που έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές, έγινε πολύ καλά δεκτό στην Κροατία, τη Βοσνία και μεταξύ φιλελεύθερων διανοούμενων του Μαυροβουνίου, όπου τα τοπικά ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης συγκρίνουν την έκφραση και τη στάση του με εκείνη του Τόμας Μπέρνχαρντ. Έγραψε στήλες για εκδόσεις, που ήταν υπέρ της ανεξαρτησίας του Μαυροβούνιου, όπως η καθημερινή εφημερίδα Νέα (Vijesti) , το εβδομαδιαίο περιοδικό Monitor (από το 2002 έως το 2009) και η εβδομαδιαία εφημερίδα  Λογοτεχνική λίστα του Μαυροβουνίου (Crnogorski književni), καθώς και το εβδομαδιαίο βοσνιακό περιοδικό ειδήσεων Δωρεάν Βοσνία  (Slobodna Bosna). Τώρα κατοικεί στο Ούλτσιν του Μαυροβουνίου.
Στις 15 Οκτωβρίου 2009, ανακοινώθηκε ότι ο Νικολαΐδης δέχτηκε μια θέση ως σύμβουλος του πολιτικού Ράνκο Κριβοκαπίτς, ο οποίος είναι ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου από το 2003 και είναι πρόεδρος του κόμματος SDP CG - κατώτερος εταίρος του κυβερνώντος συνασπισμού. Η ανακοίνωση ήρθε μερικές εβδομάδες αφότου ο Κριβοκαπίτς υποστήριξε δημοσίως τον Νικολαΐδη ενώ επέκρινε την τελική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Μαυροβουνίου στην Υπόθεση Κουστουρίτσα εναντίον Νικολαΐδης. Ο Νικολαΐδης παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2014.
Εμίρ Κουστουρίτσα
Στις 28 Μαΐου 2004, το πολύ φορτισμένο άρθρο του Νικολαΐδη με τίτλο "Dželatov šegrt" (Μαθητευόμενος του Εκτελεστή) δημοσιεύθηκε ως μέρος της τακτικής του στήλης στο εβδομαδιαίο περιοδικό Monitor. Σε αυτό, στράφηκε εναντίον του σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα, καταγγέλλοντάς τον, μεταξύ άλλων, ως ένα από τα «μεγαλύτερα αστέρια των μέσων μαζικής ενημέρωσης της εποχής, όταν η πολεμική προπαγάνδα του Μιλόσεβιτς  στήριζε ανθρώπους, που είχαν κάτι ηλίθιο, αλλά πατριωτικό να πουν και δημιούργησε ειδήσεις για ανθρώπους, που δεν ήταν ευαίσθητοι στον ανθρώπινο πόνο, τυφλοί στη δική τους ενοχή, και τελικά αρκετά ανόητοι για να πιστέψουν στη δική τους δικαιοσύνη.»
Στη συνέχεια, ο Νικολαΐδης μηνύθηκε από τον Κουστουρίτσα για δυσφήμηση. Μετά τη δίκη τον Νοέμβριο του 2004, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Osnovni sud) στην Ποντγκόριτσα υπό τον προεδρεύοντα δικαστή Έβιτσα Βουρούτοβιτς έδωσε στον Κουστουρίτσα αποζημίωση 5.000 ευρώ. Ωστόσο, μετά από έφεση, η απόφαση εναντίον του Νικολαΐδη είχε ακυρωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο (Viši sud) τον Δεκέμβριο του 2005 και η υπόθεση επιστράφηκε στο κατώτερο δικαστήριο για επανεκδίκαση.
Στα τέλη Νοεμβρίου 2007, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Osnovni sud) επιβεβαίωσε την προηγούμενη ετυμηγορία μετά από νέα δίκη. Ο Νικολαΐδης άσκησε εκ νέου έφεση για την απόφαση του πρωτοδικείου και η υπόθεση εκδικάστηκε για δεύτερη φορά από το Ανώτατο Δικαστήριο (Viši sud) τον Απρίλιο του 2008 και αυτή τη φορά επικύρωσε την απόφαση του πρωτοδικείου, διατάσσοντας τον Νικολαΐδη να πληρώσει την αποζημίωση. Σε αντίδραση στην ετυμηγορία, ο Νικολαΐδης έλαβε ατομική υποστήριξη από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, όπου ο ηθοποιός Εμίρ Χατζιχαφιζμπέγκοβιτς (Emir Hadžihafizbegović) και ο δημοσιογράφος Σέμσουντιν Σέκι Ράντοντσιτς (Šemsudin "Šeki" Radončić) συγκέντρωσαν κεφάλαια, για να πληρώσουν το πρόστιμο του Νικολαΐδη.
Δημοκρατία Σέρπσκα
Σε ένα άρθρο της 11ης Ιανουαρίου 2012 στον ιστότοπο της Analitika (portalanalitika.me) με τίτλο "Τι απομένει από τη Μεγάλη Σερβία", ο Νικολαΐδης έγραψε ότι "θα ήταν ένα πολιτιστικό βήμα προς τα εμπρός, αν είχαν εισαχθεί δυναμίτης και τουφέκια στην αίθουσα, όπου γιορτάστηκε πρόσφατα η 20η επέτειος της Δημοκρατίας Σρπσκα. "
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς
Νάτζουα Νίμρι
Η Νάγιουα Νίμρι Ουρουτικοετσέα (Najwa Nimri Urrutikoetxea, 14 Φεβρουαρίου του 1972) είναι Ισπανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια, Ιορδανικής καταγωγής. Είναι γνωστή για τον ρόλο της ως Zulema Zahir στην Ισπανική σειρά "Vis A Vis" (2015-2019) και για το ρόλο της ως Alicia Sierra στη σειρά "La Casa de Papel" (2019-2021). Το 2020 συμμετείχε στο Spin-Off της σειράς  Vis A Vis   με τίτλο   Vis A Vis: El Oasis . Έχει έναν γιο και ζει μόνιμα στη Μαδρίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές
Γροιλανδικές γενικές εκλογές 2021
Στις 6 Απριλίου 2021 διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές στη Γροιλανδία, παράλληλα με τοπικές εκλογές. Το αντιπολιτευόμενο κόμμα Κοινότητα των Ινουίτ κέρδισε τις εκλογές συγκεντρώνοντας ποσοστό της τάξης του 36%. Έτσι εκθρόνισε από την εξουσία για δεύτερη φορά μέσα σε 12 χρόνια το κόμμα Σιουμούτ, το οποίο κυβερνούσε την αυτόνομη περιοχή σχεδόν αδιαλείπτως από το 1979.
Ιστορικό
Το 2019 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, είχε προτείνει την αγορά της Γροιλανδίας από τη Δανία, εκφράζοντας ενδιαφέρον για τους φυσικούς πόρους της. Παρόλο πρόταση απορρίφθηκε αμέσως από την Κοπεγχάγη, αυτή αντικατροπτίζει το μεγάλο επενδυτικό ενδιαφέρον που υπάρχει σχετικά με την εξόρυξη των λεγόμενων Σπάνιων γαιών. Οι σπάνιες γαίες είναι απαραίτητα μέταλλα για την κατασκευή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, όπως κινητά, αλλά και για διάφορες πράσινες κατασκευές, όπως η τουρμπίνα των ανεμογεννητριών και η μπαταρία των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων. Ωστόσο, το κόμμα της κοινότητας των Ινουίτ έχει πει ότι θα μπλοκάρει κάθε σχέδιο για άνοιγμα ορυχείων, καθώς υποστηρίζει ότι μαζί με τις σπάνιες γαίες υπάρχουν και άλλες επικίνδυνες ραδιενεργές ύλες. Από την άλλη, το κόμμα Σιουμούτ, είναι θετικό προς το άνοιγμα τέτοιων ορυχείων, κυρίως λόγω του μεγάλου οικονομικού κέρδους που θα έχει από αυτά η Γροιλανδία. Το θέμα αυτό ήταν ένα από τα πιο κύρια που απασχόλησαν την τοπική κοινωνία κατά την προεκλογική περίοδο.
Πορεία προς τις πρόωρες κάλπες
Τον Νοέμβριο του 2020, ο πρωθυπουργός Κιμ Κίλσεν ηττήθηκε στις ηγετικές εκλογές του κόμματος Σιουμούτ, χάνοντας από τον Έρικ Τζένσεν. Ωστόσο, ο Κίλσεν δεν παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Η αυξανόμενη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο και η διαφωνία για το ορυχείο Κβανεφιέλντ οδήγησαν στους Δημοκρατικούς να αποχωρούν από την κυβέρνηση συνασπισμού, αφήνοντας τους Σιουμούτ και Νουνάτα Κιτορνάι με μόνο 12 από τις 31 έδρες στο Γροιλανδικό Κοινοβούλιο. Ο Κίλσεν απέτυχε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση συνασπισμού και το Κοινοβούλιο ψήφισε να πραγματοποιηθούν πρόωρες εκλογές.
Δημοσκοπήσεις
Έχουν διεξαχθεί τρεις δημοσκοπήσεις από το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Γροιλανδία Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Άτλας (αυτοκινητοβιομηχανία)
δεξιά|μικρογραφία|Μέρος του διαφημιστικού φυλλαδίου για το Atlas 1200 P/3. Περιέχει αναλυτικές πληροφορίες για το μοντέλο. Η Άτλας (δεν πρέπει να συγχέεται με πολλές άλλες εταιρείες με το ίδιο όνομα) ήταν μια ελληνική εταιρεία με έδρα στο Ρέντη, παραγωγής τρικύκλων φορτηγών και άλλων μεταλλικών κατασκευών. Την περίοδο 1967-1972, χρησιμοποιούσε (συχνά συναρμολογούμενους) κινητήρες Volkswagen, καθώς και άξονες της γερμανικής Ford. Οι καμπίνες ήταν κατασκευασμένες από υαλοενισχυμένες σύνθετες ίνες. Παρήγαγε δύο διαφορετικά μοντέλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Σαλγκοταριάνι ΒΤΚ
Η Σαλγκοταριάνι Μπαράτοκ Τόρνα Κλαμπ (Salgótarjáni Barátok Torna Club) είναι ουγγρικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Σαλγκοταριάν. Ιδρύθηκε το 1920 και συμμετείχε στο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας της χώρας το 1935-36 καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος Ουγγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Η δύση λάμπει!
«Η δύση λάμπει!» είναι βραβευμένη γερμανική ταινία μεγάλου μήκους του 1982 με πρωταγωνιστές τον Άρμιν Μίλερ-Σταλ και την Μπέατρις Κέσσλερ.
Πλοκή
Βρισκόμαστε προς τα τέλη του ψυχρού πολέμου. Ένας κατάσκοπος ονόματι «Καρλ» εργάζεται στο Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας της Ανατολικής Γερμανίας. Η νέα του αποστολή είναι να παραλάβει βιομηχανικά μυστικά της εταιρείας MMU που θα του προμηθεύσει ο πληροφοριοδότης «Χάιντς». Ο Κάρλ συναντάει τον Χάιντς στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου. Ο Χάιντς όμως είναι η Ντάγκμαρ, γυναίκα του πρώην βιομήχανου της εταιρίας MMU ο οποίος είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστήχημα. Η Ντάγκμαρ είναι πεπεισμένη ότι ο σύζυγός της είχε πέσει θύμα της δυτικογερμανικής μυστικής υπηρεσίας και από εκδίκηση μαρτυράει τα απόρρητα έγγραφα στην μυστική υπηρεσία της Ανατολικής Γερμανίας. Κάποιος όμως αντικαθιστά τα γνήσια με πλαστά αντίγραφα των εγγράφων, κάτι που ο Καρλ μυρίζεται. Ο Καρλ και η Ντάγκμαρ θα συνδεθούν όλο και περισσότερο, ενώ η κόρη της, Ίνα, επικροτεί τον δεσμό τους. Οι δύο πρωταγωνιστές θα χάσουν όλο και περισσότερο την πραγματική τους αποστολή. Ο Καρλ πέφτει σε ενέδρα αλλά κατορθώνει να ξεφύχει και εξαφανίζεται, ενώ η Ντάγκμαρ πεθαίνε σε αυτοκινιτιστικό δυστύχημα. Μένει μόνο η Ίνα, ως πιθανός συνδετικός σύνδεσμος με τον Καρλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982
Πιότρ Καφάροφ
Ο Πιότρ Ιβάνοβιτς Καφάροφ (ρωσ. Пётр Ива́нович Кафа́ров, 1817-1878), γνωστός ως μοναχός με το όνομα Παλλάδιος (Палла́дий), ήταν ένας από τους πρώτους Ρώσους σινολόγους. Υπήρξε επίσης λεξικογράφος, αρχιμανδρίτης και ιεραπόστολος.
Βιογραφία
Ο Καφάροφ γεννήθηκε στο Τσίστοπολ, στη σημερινή Δημοκρατία του Ταταρστάν της Ρωσίας, από πατέρα Ορθόδοξο ιερέα. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή (Σεμινάριο) του Καζάν και στην Ιερατική Ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως. Στη συνέχεια στάλθηκε στη ρωσική ιεραποστολή στην Κίνα.
Ο Καφάροφ, όπως και ο δάσκαλός του, ο Υάκινθος (Μπιτσούριν), ήταν Ορθόδοξος μοναχός, και ειδικότερα ιερομόναχος, με το όνομα Παλλάδιος. Κατά τη διαμονή του στην Κίνα ανεκάλυψε και εξέδωσε πολλά ανεκτίμητα χειρόγραφα, μεταξύ των οποίων τη Μυστική Ιστορία των Μογγόλων.
Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Παλλάδιος ήταν επικεφαλής της ρωσικής ορθόδοξης ιεραποστολής στην Κίνα, όπου διεξήγε εθνογραφικές και γλωσσολογικές έρευνες. Η έδρα του ήταν στο Πεκίνο. Επίσης, συνέγραψε μελέτες για τις θρησκείες της Κίνας, για τη Μογγολία, για τις σχέσεις της Κίνας με τη Ρωσία και άλλα έθνη, για το κινεζικό εμπόριο και τις οδούς του, και άλλα σχετικά έργα, με τα οποία έγινε διεθνώς γνωστός ως σινολόγος.
Επιπλέον, ο Καφάροφ συνέταξε ένα σινορωσικό λεξικό, το οποίο παραμένει γνωστό ως έργο αναφοράς ακόμα και σήμερα. Το λέξικό ήταν δίτομο, αλλά δεν το ολοκλήρωσε εξαιτίας του θανάτου του, και το αποτελείωσε ο Ρώσος επιστήμονας Π.Σ. Ποπόφ. Εκδόθηκε στην Κίνα από τη σχολή Tongwen Guan ως:
Στη Ρωσία εκδόθηκε το ίδιο έτος (1888).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σινολόγοι Κατηγορία:Λεξικογράφοι Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι μοναχοί Κατηγορία:Ρώσοι μοναχοί Κατηγορία:Ρώσοι ιεραπόστολοι Κατηγορία:Ρώσοι κληρικοί
Αίπος Χίου
Ο Αίπος είναι οικισμός του δήμου Χίου, στο ομώνυμο νησί του Βορείου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 7 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο Αίπος αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1991 και οφείλει την ονομασία του στο ομώνυμο βουνό της Χίου. Διοικητικά, ανήκε μέχρι το 2010 στον δήμο Ομηρούπολης, ενώ πλέον υπάγεται στον διευρυμένο δήμο Χίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Γεώργιος Αμαργιανάκης
Ο Γεώργιος Αμαργιανάκης (1938-2003) ήταν εθνομουσικολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Γεώργιος Αμαργιανάκης γεννήθηκε το 1938 στην Ανατολή Ιεράπετρας Κρήτης. Σπόυδασε βυζαντινή μουσική στο Ωδείο Αθηνών, Αρμονία στο Ωδείο Πειραιώς. Ήταν πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών και της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση και υπήρξε αποσπασμένος συντάκτης-μουσικός στο Κέντρο Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών από ο 1969 έως το 1983. Ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών ακολούθησε μεταπτυχικαές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης του οποίου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1977 με διατριβή η οποία είχε ως θέμα της τη μουσικολογική ανάλυση 56 στιχηρών ιδιόμελων του μηνός Σεπτεμβρίου σε ήχους Δεύτερο, Πλάγιο του Δευτέρου και Νενανώ από το χειρίγραφο Σινά 1230 του 1365 μ.Χ. Το 1983 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής της Εθνομουσικολογίας στη Φιλοσφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κρήτης και έτσι υπήρξε ο πρώτος καθηγητής Μουσικολογίας σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Το 1992 μετακλήθηκε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα Μουσικών Σπουδών, του οποίου εξελέγη και πρώτος πρόεδρος. Πέθανε στις 17 Ιουλίου 2003. Υπήρξε μέλος του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών του Ιδρύματος Έρευνας και Τεχνολογίας, από το 1986 με το πρόγραμμα για την Ελληνική Παραδοσιακή Μουσική και από το 1988 με πρόγραμμα Γ.Γ.Ε.Υ. με τίτλο ΘΑΛΗΤΑΣ (βάσει του Θαλήτα), η βιολιστική παράδοση στην κρητική δημοτική μουσική. Από το 1991, υπήρξε αντιπρόεδρος και από το 1994 πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων (Φοίβος Ανωγειανάκης). Από το 1977 ως το 1984 υπήρξε συνεργάτης του Γ΄ Προγράμματος της ΕΡΤ με περισσότερες από τριακόσιες ημίωρης διάρκειας εκπομπές για τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική. Από το 1986 υπήρξε διευθυντής της χορωδίας Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής του Δήμου Ηρακλείου και από το 1988 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Εθνομουσικολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Διάδρομος προσγείωσης Σερονέρα
Ο Διάδρομος προσγείωσης Σερονέρα (αγγλ.: Seronera Airstrip / σουαχ.: Uwanja mdogo wa Ndege wa Seronera) IATA: SEU και ICAO: HTSN, ένας από τους επτά της περιοχής είναι ένας βασικός διάδρομος προσγείωσης στο Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι (Serengeti National Park). Ο διάδρομος προορίζεται για ελαφρά αεροσκάφη τσάρτερ μέχρι βάρους ενός Aerocommander.
Ιστορία
Στις 1 Απριλίου 1961 δόθηκε άδεια στην East African Airways, εθνικό αερομεταφορέα Κένυας, Ουγκάντας και Τανζανίας, να εκτελεί δρομολόγια από και προς τη Σερονέρα με διάρκεια επτά χρόνων, οδηγώντας στην πρώτη αξιοποίηση του διαδρόμου για τακτικές επιβατικές πτήσεις.
Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί
Από τις παρελθούσες εταιρείες αναφέρεται η Caspair Ltd με έδρα το Ναϊρόμπι της Κένυα που προσέφερε αεροπορικές υπηρεσίες σε διάφορους προορισμούς στην Τανζανία, ανάμεσά τους και ο διάδρομος προσγείωσης της Σερονέρα μέχρι το 1985. Με τη σειρά τους οι East African Airways από το 1968, που προσέφεραν αεροπορικές υπηρεσίες με πτήσεις αεροσκαφών τύπου Dacota.
Δείτε επίσης
Σερονερα
Ωκεανός (Βενέζης)
Ο «Ωκεανός» είναι μυθιστόρημα (το τελευταίο που έγραψε) του λογοτέχνη Ηλία Βενέζη, που  εκδόθηκε το Πάσχα του 1956 από τις εκδόσεις «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», με θέμα  τη ζωή των ναυτικών και το πέρασμα του μεγάλου Ατλαντικού Ωκεάνου.
Στην πρώτη έκδοση, του 1956 κυκλοφόρησαν 4100 αντίτυπα.
Στη δεύτερη έκδοση του 1962  κυκλοφόρησαν 4500 αντίτυπα. Το κάλυμμα του εξωφύλου της έκδοσης αυτής, το φιλοτέχνησε ο εικαστικός Σπύρος Βασιλείου.
Ανατυπώσεις έγιναν ξανά το 1969, 1981, 1985, 1991, 2002, 2008. Συνολικά έχουν τυπωθεί 11.120 αντίτυπα του βιβλίου.
Το μυθιστόρημα, εμπνευσμένο από το ταξίδι του ίδιου του συγγραφέα, με το φορτηγό πλοίο «Κάπταιν Παπάζογλου», από την Ελλάδα στην Αμερική το 1953, είναι αφιερωμένο στο πλήρωμα του Λίμπερτυ «Κάπταιν Παπάζογλου» που μαζί περάσαμε τον Ατλαντικό, στους ναυτικούς των ελληνικών φορτηγών που ταξιδεύουν στους ωκεανούς και στις μητέρες και στις γυναίκες τους που τους περιμένουν.
Προδημοσίευση του κεφαλαίου 18 του έργου έγινε από το περιοδικό «Νέα Εστία», στο τεύχος της 1ης Μαϊου του 1956.
Από το προλογικό σημείωμα αυτής της δημοσίευσης διαβάζουμε: ''...Καθώς επεξηγεί ο ίδιος ο συγγραφέας του, ο Ωκεανός ο πραγματικός είναι εδώ σαν πρόσωπο που πρωταγωνιστεί. Και ο μύθος του βιβλίου είναι είναι η ζωή μιας ομάδας ανθρώπων του πληρώματος ενός ελληνικού φορτηγού στο ταξίδι του στον Ατλαντικό.''
Η υπόθεση του μυθιστορήματος
Ο αφηγητής του μυθιστορήματος (ο συγγραφέας) συναντά στο Λιβόρνο της Ιταλίας, το φορτηγό καράβι τύπου λίμπερτυ, το «Μαντώ» με σκοπό να ταξιδέψει με αυτό στην Αμερική. Το καράβι φορτωμένο κάρβουνο από το Νόρφολκ της Αγγλίας, ξεφορτώνει στο ιταλικό λιμάνι. Από το Λιβόρνο το καράβι θα φύγει άδειο για να φορτώσει μετάλλευμα στην Μπόνα (σημερινή Ανάμπα) της Αλγερίας και από εκεί θα διασχίσει τον μεγάλο Ατλαντικό Ωκεανό με προορισμό την Βαλτιμόρη της Αμερικής. Οι ναυτικοί του καραβιού και ο μεγάλος Ωκεανός είναι οι πρωταγωνιστές αυτού του βιβλίου. Η ζωή τους, οι επιθυμίες, οι πίκρες, οι φιλίες και οι έχθρες του μικρόκοσμου αυτού περιγράφονται με ενάργεια και λυρικότητα από τον Βενέζη, που κατορθώνει να δώσει ένα ολοκληρωμένο θαλασσινό μυθιστόρημα, αυτός ο πρώτος ουσιαστικά μυθιστοριογράφος που ιχνογράφησε τη ζωή των Ελλήνων ναυτικών. Χρησιμοποιώντας την περιηγητική τεχνική καθώς και την τεχνική του διηγήματος, δημιουργεί ένα μυθιστόρημα, που η εξωτερική φόρμα του είναι ασυνήθιστη για τα δεδομένα της εποχής.
Χωρίζει την εξιστόρηση σε 22 μικρά κεφάλαια, το καθένα στη φόρμα του διηγήματος και σαν προμετωπίδα σε αυτά, έχει βάλει την περίληψη του κάθε κεφαλαίου.
Έτσι έχουμε:
Ο Πέτρος Χάρης στην μελέτη του για τον Βενέζη, γράφει ότι ''...σε αυτό το βιβλίο ο Βενέζης θέλησε να κινηθεί σε νερά, που δεν του ήταν γνωστά. Εδώ ο Βενέζης έπρεπε να δοκιμάσει τους αφηγηματικούς του τρόπους απάνω σε καταστάσεις, που δεν του είναι οικείες – όσο τουλάχιστον τα θέματα των περισσοτέρων βιβλίων του-, εδώ είχε να βάλει σε αγώνα σκληρό τη συγκρατημένη λυρική του διάθεση και τη μαγεία του λόγου με το ταξίδι, που δεν τελειώνει και με την ομοιομορφία της μεγάλης θάλασσας που θανάσιμα εξαντλεί.''
Τελικά, ο ακαδημαϊκός πιστεύει, ότι ο Βενέζης κατάφερε να συνδυάσει σωστά τα επιμέρους στοιχεία – δηλαδή να παντρέψει την λυρική του διάθεση με την μονοτονία της ναυτικής πραγματικότητας και να δώσει ένα μυθιστόρημα, που ανεβάζει τα απλά, τα καθημερινά γεγονότα στο μύθο και τους δίνει πλάτος κι ομορφιά, κι ακόμη περισσότερο τον τόνο του παραμυθιού
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλίας Βενέζης
C.AR (αυτοκινητοβιομηχανία)
Το πρώτο έργο, το NP903Y που ενσωμάτωνε καινοτόμες εφαρμογές οδήγησε στο σπορ αυτοκίνητο Iaspis που δημιουργήθηκε το 1976. Το αυτοκίνητο παρουσιάστηκε στην  ετήσια Εμπορική έκθεση Θεσσαλονίκης, αλλά η παραγωγή του ακυρώθηκε λόγω υψηλού κόστους και των φτωχών προοπτικών της αγοράς. Ένα νέο, βελτιωμένο σπορ αυτοκίνητο, το Kalliston θα παρουσιαστεί το 1984, αλλά επίσης παρέμεινε πρωτότυπο. Η C.AR, στη συνέχεια, επικεντρώθηκε σε μια εντελώς νέα έννοια, την ανάπτυξη μικροαμαξιών με μηχανή Kubota 280 cc. H ανάπτυξη βασίζεται σε ένα παλαιότερο σχέδιο (1981)''. Οι δοκιμές κατασκευής αυτοκινήτων της C.AR ''πέτυχαν και το αυτοκίνητο είχε εισαχθεί το 1991. Με μήκος μόλις 2.25 m, με μέγιστη ταχύτητα 90 km/h και χωρητικότητας 4 ατόμων, το Baby-Car (η ονομασία του μοντέλου) θα ήταν, σύμφωνα με τον Κ. Αργυριάδη, ένα ιδανικό αυτοκίνητο πόλης. Η εταιρία είχε ήδη επενδύσει στην παραγωγή, όταν το έργο ακυρώθηκε λόγω οικονομικών περιορισμών, αναγκάζοντας την C.AR να κλείσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2016-17
Στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2016-17 συμμετείχαν οι έξι ομάδες της Β΄ κατηγορία 2016-17. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάς Φρενάρου.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι τέσσερις από τις έξι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε δύο ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι δύο νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι δύο ομάδες που προκρίθηκαν και οι δύο που πέρασαν χωρίς αγώνες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ολυμπιάς Φρενάρου και η Ολυμπιάδα Νεάπολης. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 5 Απριλίου 2017 στο Κίτιον στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάς Φρενάρου με σκορ 3-1 σετ (25-15, 26-28, 25-19, 25-21).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2016 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017
Διαλεκτό Καβάλας
Το Διαλεκτό (μέχρι το 1926 Μπεκλεμέ ή Μπεκλεμίς ) είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 107 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 130 μέτρων στην κοιλάδα του Νέστου, πάνω από την Εγνατία Οδό και κοντά στον οδικό άξονα Καβάλας-Ξάνθης.
Στο χωριό, όπως και στο γειτονικά χωριά, σώζονται αξιόλογα δείγματα βυζαντινής και οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Στο Διαλεκτό βρίσκεται ο δίκλιτος Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της ομώνυμης ενορίας μαζί και των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου αλλά και το Ιερό Εξωκκλήσιο Αγίας Μαρίνας πριν τη γέφυρα και στη Κρήνη το Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίου Παντελεήμονα.
Ζωρζ Ζιλ ντε λα Τουρέτ
Ο Ζωρλ ντε λα Τουρέτ (Georges Gilles de la Tourette, 30 Οκτωβρίου 1857 – 22 Μαΐου 1904) ήταν Γάλλος νευρολόγος. Ήταν ο πρώτος νευρολόγος επιστήμονας ο οποίος στο τέλος του 19ου αιώνα περιέγραψε με μεγάλη ακρίβεια τα συμπτώματα του «τικ» και από τότε η επιστημονική κοινότητα προτίμησε το όνομά του στη νόσο προς τιμή του. Σήμερα, όπως έχει καθιερωθεί στη νευρολογία, λέγεται σύνδρομο Τουρέτ και αφορά βαριές νευρολογικές κλινικές καταστάσεις των «τικ» και συνήθως συνδυάζεται με τη λεγόμενη δυσκινησία.
Σαμπερί
Το Σαμπερί (γαλλικά: Chambéry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Είναι η πρωτεύουσα του νομού και αποτελεί την ιστορική πρωτεύουσα της περιοχής της Σαβοΐας από τον 13ο αιώνα, όταν ο Αμεδαίος Ε΄ της Σαβοΐας έκανε την πόλη έδρα της κομητείας της Σαβοΐας. Έχει πληθυσμό 59.183 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο πολεοδομικού συγκροτήματος που συγκεντρώνει 224.811 κατοίκους (2016).
Μαζί με άλλες πόλεις των Άλπεων, το Σαμπερί συμμετέχει στην ένωση Αλπική πόλη της χρονιάς σε εφαρμογή της Σύμβασης των Άλπεων για την επίτευξη βιώσιμης ανάπτυξης στις Άλπεις. Το Σαμπερί ανακηρύχθηκε Αλπική πόλη του έτους 2006.
Τσαπερδόνα
Η Τσαπερδόνα ( Podarcis peloponnesiacus ) είναι ένα είδος σαύρας της οικογένειας Lacertidae. Είναι ένα ενδημικό είδος στην περιοχή της Πελοποννήσου και συγκεκριμένα στη νότια Ελλάδα. Οι φυσικοί του βιότοποι είναι η θαμνώδης βλάστηση μεσογειακού τύπου, οι βραχώδεις περιοχές, περιοχές καλλιεργήσιμης γης, βοσκοτόπια, φυτείες και αγροτικοί και οικιακοί κήποι.
Σαμπερί
Οι κάτοικοι ονομάζονται Σαμπεριέν.
Τσαπερδόνα
Κατηγορία:Ερπετά Κατηγορία:Σαύρια
Σαμπερί
Τοπωνυμία
Η πόλη αρχικά ήταν γνωστή ως Λεμένκουμ αλλά το όνομά της άλλαξε στο Μεσαίωνα, κατά την περίοδο που ο δούκας της Σαβοΐας ανήγειρε το κάστρο του. Αναφέρεται ως Camefriacum το 1016, Camberiaco το 1029, Cambariacum το 1036, και Cambariaco το 1044. Τον επόμενο αιώνα, το Cambariaco μετατράπηκε σε Chamberium (1233), τελικά έγινε Chamberi το 1603. Η αρχαία κατάληξη -(i)acum δηλώνει την περιοχή, την ιδιοκτησία κάποιου. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ερμηνεία της αρχικής ονομασίας, μία πιθανή εξήγηση είναι ότι πρόκειται για την «περιοχή του Cambarius» ή ότι προέρχεται από το γαλατικό Camborito, οχυρωμένη κελτική πόλη (oppidum) που σήμαινε «πέρασμα στην καμπή (του ποταμού)».
Στα γαλλοπροβηγκιανά, την παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής, γράφεται Shanbèri ή Chambèri.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Σαμπερί και στο βάθος η [[οροσειρά Μπελντόν]] Το Σαμπερί βρίσκεται στα δυτικά του νομού Σαβοΐας και είναι τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής Ρον-Αλπ, πλέον Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στη νοτιοανατολική Γαλλία. Είναι η πρωτεύουσα του νομού, με πληθυσμό 59.183 κατοίκους (2016) και το κέντρο πολεοδομικού συγκροτήματος που συγκεντρώνει 224.811 κατοίκους (2016).
Το Σαμπερί ιδρύθηκε στο σταυροδρόμι αρχαίων διαδρομών ανάμεσα στο Ντωφινέ, τη Βουργουνδία, την Ελβετία και την Ιταλία, σε μια μεγάλη κοιλάδα ανάμεσα στην οροσειρά των Μπωζ και την οροσειρά της Σαρτρέζ. Στα νότια της πόλης βρίσκεται η οροσειρά Μπελντόν.
Η πόλη εκτείνεται από τις πλαγιές των αμπελώνων της κοιλάδας της Σαβοΐας έως 9 περίπου χιλιόμετρα από τις όχθες της λίμνης του Μπουρζέ, της μεγαλύτερης φυσικής λίμνης στη Γαλλία. Η πόλη είναι ένας σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος, στο μέσο της γαλλο-ιταλικής σιδηροδρομικής γραμμής υψηλής ταχύτητας Τορίνο-Λυών.
Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Λες σε υψόμετρο 245 έως 560 μέτρα και έχει έκταση 20,99 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Χάρτης του νομού Σαβοΐας.
Κλίμα
Το Σαμπερί βρίσκεται ακριβώς στο όριο μεταξύ του υγρού υποτροπικού κλίματος και του ωκεάνιου κλίματος κατά την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Αυτό το εκπληκτικά ζεστό κλίμα οφείλεται στη μερική επιρροή της λίμνης Μπουρζέ, που βρίσκεται 9 χιλιόμετρα βορειοδυτικά. Οι χειμώνες είναι μέτρια κρύοι και υγροί, ενώ τα καλοκαίρια είναι μάλλον ζεστά. Το κλίμα είναι σχετικά ήπιο καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, αλλά λίγο δριμύτερο από ό, τι στο Αιξ-λε-Μπαιν.
Ιστορία
μικρογραφία|Το [[δουκάτο της Σαβοΐας γύρω στο 1700]] Η ιστορία του Σαμπερί συνδέεται στενά με τον Οίκο της Σαβοΐας. Ήταν η πρωτεύουσα της κομητείας της Σαβοΐας από το 1295 έως το 1410 και στη συνέχεια του δουκάτου της Σαβοΐας από το 1410 έως το 1563. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Σαβοΐα περιλάμβανε μια περιοχή που εκτείνονταν από το Μπουρ-αν-Μπρες στα δυτικά έως το Τορίνο στα ανατολικά και από βορρά προς νότο από τη Γενεύη έως τη Νίκαια. Για να απομονώσει τη Σαβοΐα από τις προκλήσεις της Γαλλίας, ο δούκας Εμμανουήλ Φιλιβέρτος μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Τορίνο το 1563 και, ως εκ τούτου, το Σαμπερί έχασε τη λάμψη του.