cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερλ Χερντ
Ο Ερλ Χερντ (αγγλικά: Earl Hurd, 14 Σεπτεμβρίου 1880 - 28 Σεπτεμβρίου 1940) ήταν Αμερικανός πρωτοπόρος ανιμέιτορ και σκηνοθέτης. Είναι γνωστός για τη δημιουργία του Bobby Bumps, μία βωβή σειρά μικρών κινουμένων σχεδίων, την οποία τη σκηνοθετούσε, κάνοντας και την παραγωγή παράλληλα. Η σειρά ήταν της Bray Productions. Ο Χερντ και Τζον Ράντολφ Μπρέι συνεισέφεραν στην εξέλιξη της τέχνης των κινουμένων σχεδίων, αφού εφηύραν το cel, ένα είδος ζελατίνης, που εξυπηρετούσε για τα σχέδια. Η πατέντα του πιστώθηκε το 1914.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γρηγορία Ηρακλείου
Η  Γρηγορία (ή Γρηγοριά) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στις νότιες υπώρειες του Ψηλορείτη. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Καμάρες, Μαγαρικάρι και Λαγολιό. Δυτικά έχει το όρος Κάρταλος (702μ)) ενώ ανάμεσά τους βρίσκεται και ο εγκατελειμένος οικισμός Τεμενέλι. Η απόστασή της από το Ηράκλειο είναι 74 χιλιόμετρα. Ναοί στο χωριό είναι αυτοί του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αντωνίου. Λειτουργεί περιφερειακό ιατρείο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια και την κτηνοτροφία. Παράγονται γαλακτοκομικά προϊόντα και λάδι. Ιδιέταιρο ενδοιαφέρον παρουσιάζει το κάστρο του κουλε 1 χλμ ανατολικά του οικισμού καθώς και η πηγή τεμενέλι 300 μέτρα δυτικά.
Κοινότητα Γρηγορίας
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Γρηγορίας έχει 173 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Κοινοτάρχες Γρηγορίας
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γρηγορίας.
Ιστορικά στοιχεία
Γληγοριά – Ληγοριά - Λιγωριά
Πρώτη γραπτή  μνεία του οικισμού γίνεται σε έγγραφο του νοτάριου του Χάνδακα Μιχαήλ Μαρά χρονολογούμενο στις 2 Μαΐου 1549[1]. Στο έγγραφο αναφέρεται ο Ιωάννης Βατιανός του Φανουρίου με την ιδιότητα του κουράτορα του «χωρίου Γληγοριάς».
Ο οικισμός καταγράφεται ως Gligoria σε όλες τις βενετσιάνικες απογραφές. Από τον Francesco Barozzi το 1577, τον Pietro Castrofilaca το 1583 με 186 κατοίκους και τον Francesco Basilicata το 1630. Με την εσφαλμένη γραφή Gligokia αναφέρουν τον οικισμό στους χάρτες τους οι Nicolaus Visscher (1638), Vicenzo Coronelli (1689) και Georg Mattheus Seutter (1725 περίπου).
Από το 1920 αποτελεί έδρα ομώνυμης κοινότητας, με 297 κατοίκους το 1920 και 303 το 1928. Από το 1940 ως σήμερα καταγράφεται ως Γρηγοριά. Το 1940 με 433 κατοίκους, το 1951 με 478, το 1961 με 425, το 1971 με 348, το 1981 με 332, το 1991 με 394 και το 2001 με 214 κατοίκους. Το 1998 εντάχθηκε στον «καποδιστριακό» Δήμο Τυμπακίου και από το 2011 στον «καλλικρατικό» Δήμο Φαιστού.
Ένας πληροφορητής μου, ο 80χρονος Γληγοριανός Στυλιανός Χελιδώνης, επέμενε στην γραφή  Γρηγοριά και υποστηρίζει την ετυμολογία του οικισμού από τον «ήρωα Γρήγο, που έμενε στο Καμαραϊκό Σπήλαιο». Έτσι τους δίδαξε, είπε, ο δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο.
Ο Σπανάκης ετυμολογεί το όνομα Γληγοριά από την ιδιωματική λέξη ογλήγορος, ογλήγορα, αντίστοιχο του αρχαίου ελληνικού εγρήγορος[4]. Ο Τωμαδάκης το θεωρεί αγιώνυμο, επίθετο της Παναγίας. Γρηγοριά = Γρηγορούσα (Παναγία)[5]. Σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου με ημερομηνία 21-3-1391, το οποίο δεν φαίνεται να έχει υπόψη του ο Τωμαδάκης και πιθανόν να έχει σχέση με τη Γληγοριά, γίνεται αναφορά σε κάποιον Marcus de Medio, ο οποίος έχει στην κατοχή του μια serventeria Latina στην Agiagligoria[6]. Στο Αγιολόγιο όμως της Ορθοδόξου Εκκλησίας[7] δεν αναφέρεται αγία με αυτό το όνομα, ούτε υπάρχει στον οικισμό (παλιό και νέο) εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία. Σε καμία εξάλλου περίπτωση το έγγραφο δεν ταυτίζει ρητά την Agiagligoria με τη Γληγοριά.
Ωστόσο η  γραφή Gligoria των βενετσιάνικων απογραφών δεν είναι βέβαιο ότι αποδίδει την εκφορά του τοπωνυμίου ως Γληγοριά, επειδή στην ιταλική η συλλαβή gli αποδίδει το παχύ κρητικό λι. Τη σύγχυση αυτή συναντούμε και στην απόδοση του ονόματος του οικισμού Λίσταρος  της επαρχίας Καινουργίου, που αποδίδεται από τον Castrofilaca και τον Basilicata ως Glistaro (και όχι ως Listaro). Πιθανότατα, επομένως, πίσω από τη γραφή Gligoria να αποδίδεται το όνομα Ληγοριά. Αν υποθέσουμε ότι οι Οθωμανοί χρησιμοποίησαν τους βενετσιάνικους καταλόγους για τις ανάγκες της δικής του απογραφής, μετέγραψαν το όνομα του οικισμού ως Gligorya, καθιερώνοντας έτσι την παρουσία του αρχικού Γ (Γ-Ληγοριά). Ο τρόπος αυτός ονοματοθεσίας δεν είναι βέβαια συνηθισμένος, ωστόσο δεν είναι αδύνατος. Στον ίδιο οικισμό το επίσημο κράτος τροποποίησε και καθιέρωσε όχι μόνο στη δημόσια διοίκηση αλλά και στους νεώτερους των κατοίκων, σε λιγότερα από 25 χρόνια, τον τύπο Γρηγοριά (με ρ).
Σ’ αυτή την περίπτωση μια πιθανή εικασία για την προέλευση του τοπωνυμίου είναι η παραγωγή του από τις λέξεις ολίγη + ωριά (< οράω, -ώ) > Ολιγωριά > Λιγωριά, η περιοχή με λίγη, περιορισμένη θέα, χαρακτηρισμός που ανταποκρίνεται στην γεωγραφική θέση του οικισμού. Ανάλογο τοπωνύμιο προσδιοριστικό, αυτή τη φορά, της καλή θέας συναντούμε στον διπλανό οικισμό, το Μαγαρικάρι. Εκεί καταγράψαμε το τοπωνύμιο Καλή Ωριά, η (στη gαλή ν-Ωριά). Προς αυτή την ετυμολογική ερμηνεία συνηγορεί μάλλον η ύπαρξη του ίδιου τοπωνυμίου, στη Γληγοριά, της εδαφικής περιφέρειας των Ανωγείων. Αφορά σε μια περιοχή στο μέσον της  κλιτής ενός λόφου, η οποία έχει περιορισμένο ορίζοντα και «βλέπει» προς το μεγαλύτερο ρυάκι του ορεινού όγκου των Ανωγείων.
Ώστε να στέκει ο Κάρταλλος στη Γληγορjιά -  Ληγορjιά ᾽πό πέρα,
ως τοτεσάς θα σ’ αγαπώ, άσπρη μου περιστέρα[8]. [1]Τόνια Μαρμαρέλη – Μανόλης Γ. Δρακάκης, Μιχαήλ Μαράς, νοτάριος Χάνδακα, Κατάστιχο 149, τομ Β (2005), Γ (2006), Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο 2005, τόμ. Β΄, σελ. 108, έγγρ. 111
[2] : Δ. Δημητριάδης – Διονυσία Δασκάλου, ''Κώδικας των Θυσιών. Ονόματα και δημευμένες περιουσίες των Χριστιανών αγωνιστών της Ανατολικής Κρήτης κατά την Επανάσταση του 1821'', Ηράκλειο 2003, σελ. 109
[3] Κατίνα Τσατσαρωνάκη, Μια έκθεσις ωμοτήτων του 1866, Κρητικά Χρονικά  Η (1954), σελ. 26
[4] Στέργιος Σπανάκης, Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, 1991, τόμ. Α΄, σελ. 229
[5] Νικόλαος Τωμαδάκης, Εκκλησιαστικά τοπωνύμια και ονόματα, Κρητολογία ΙΙΙ (1978), σελ. 41
[6] Santschi 1976, σελ. 307, έγγρ. 1383
[7] Σωφρόνιος Ευστρατιάδης, Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, 1935
[8]Ανδρέας Λενακάκης, Δημοτικά τραγούδια στη Μεσαρά, Αντίλαλος, 2007, σελ. 213. Στο δίστιχο συχνά χρησιμοποιείται και ο τύπος στη Ληγορjιά.
Παραπομπές
Γρηγορια Γρηγορια Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Τα Παιδιά του Πειραιά
«Τα Παιδιά του Πειραιά» είναι ελληνικό τραγούδι, από τα πλέον γνωστά παγκοσμίως, σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκι. Η πρώτη ερμηνεία του έγινε από την Πόλυ Πάνου και αργότερα έγινε γνωστό με την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη για τις ανάγκες της ταινίας Ποτέ την Κυριακή σε σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασσέν με πρωταγωνίστρια την Μελίνα Μερκούρη. Το τραγούδι κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το 1960, το πρώτο βραβείο τραγουδιού που δινότανε σε ξενόγλωσσο τραγούδι. Το τραγούδι προωθήθηκε για πρώτη φορά μέσα από την ταινία τον Οκτώβριο του 1960 από την United Artists Records. Το τραγούδι αυτό έχει ερμηνευθεί από πάρα πολλούς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο και έχει κερδίσει αρκετές διακρίσεις παγκοσμίως.
Ιστορικό
«Τα παιδιά του Πειραιά» γράφτηκαν από τον Μάνο Χατζιδάκι, με την βοήθεια του Γ. Ζαμπέτα. Στην αυθεντική ελληνική τους έκδοση οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν και αυτοί από τον Μάνο Χατζιδάκι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τον πήγαινε στο στούντιο να ηχογραφήσει τα τραγούδια για την ταινία και παρουσιάστηκαν για την ταινία Ποτέ την Κυριακή από την Μελίνα Μερκούρη. Οι στίχοι στα ελληνικά (όσο και η γερμανική, ιταλική και γαλλική μετάφρασή τους) αναφέρονται στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα της ταινίας, την Ίλια. Η Ίλια είναι μια ευτυχισμένη γυναίκα που απολαμβάνει τις χαρές της ζωής, των κατοίκων και της πόλης που ζει, του Πειραιά. Κερδίζει τα λεφτά της σαν εκδιδόμενη γυναίκα, αλλά κάποια μέρα συναντά έναν άνδρα ο οποίος είναι πλήρης και αυτός με τις χαρές της ζωής όπως και αυτή.
Το 1960, το τραγούδι είναι υποψήφιο και τελικά κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, το πρώτο σε αυτή την κατηγορία από το 1934 που η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών θέσπισε αυτή την κατηγορία.
Ηχογραφήσεις
Το τραγούδι έχει ηχογραφηθεί σε πληθώρα γλωσσών από την στιγμή που κυκλοφόρησε:
Το τραγούδι και ο συνθέτης
Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν έχανε ευκαιρία να απαξιώσει το τραγούδι αυτό. Είχε αρνητική άποψη για αυτό το τραγούδι.
Είναι δε γνωστό το περιστατικό πως και το ίδιο το Όσκαρ δεν το είχε σε εκτίμηση. Λέγεται πως στα μέσα της δεκαετίας του 1970 το πέταξε στα σκουπίδια και το βρήκε εντελώς τυχαία η οικιακή βοηθός του μαζί με την αδερφή του συνθέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια βραβευμένα με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Τραγούδια του 1960 Κατηγορία:Τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι
Δήμος Έδεσσας
thumb|250px|Τοπογραφικός χάρτης του Καλλικρατικού Δήμου Έδεσσας. Ο Δήμος Έδεσσας είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των δύο προϋπαρχόντων Καποδιστριακών Δήμων Έδεσσας και Βεγορίτιδας. Η έκταση του Δήμου είναι 605,5 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 28.814 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (29.799 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου, ορίστηκε η ομώνυμη Έδεσσα.
Ο Δήμος Έδεσσας βραβεύθηκε από τα "Best City Awards" με χρυσό βραβείο τον Οκτώβριο του 2016 μετά από 4 χρόνια αναπλάσεων όπου άλλαξαν ριζικά το πρόσωπο της πόλης. Ο Δήμος Έδεσσας βραβεύθηκε από τα "Best City Awards" με χρυσό βραβείο τον Οκτώβριο του 2017 μετά από την ολοκλήρωση ανάπλασης της περιοχής της τοπικής κοινότητας Εκκλησιοχωρίου.
Δημοτικές ενότητες και οικισμοί
Ο Δήμος Έδεσσας διαιρείται σε 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 συνενωμένους δήμους Έδεσσας και Βεγορίτιδας. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «τοπικές κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα δημοτικά διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές τοπικές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες και ο πληθυσμός (απογραφή 2011) του Δήμου Έδεσσας είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
Εθνική Δανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Δανίας (δανικά: Danmarks fodboldlandshold) εκπροσωπεί τη Δανία σε ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Δανικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας αποτέλεσε το χρυσό μετάλλιο στο Euro 1992.
Ιστορία
Η Δανία ήταν από τις πρώτες χώρες της Ευρώπης που ανέπτυξαν το ποδόσφαιρο. Πολλές παιδικές ομάδες της χώρας θεωρούνται από τις παλαιότερες στον κόσμο. Αλλά, η εμμονή των Δανών με τις αρετές του ερασιτεχνικού αθλητισμού δεν τους επέτρεψε να ανταγωνίζονται χώρες, οι οποίες ανέπτυξαν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Ως ερασιτέχνες, οι Δανοί πέτυχαν μεγάλες επιτυχίες στις Θερινές Ολυμπιάδες - κατέλαβαν τη δεύτερη θέση το 1908, το 1912 και το 1960, ενώ επίσης κατέκτησαν την τρίτη θέση το 1948. Στη Δανία υπήρχαν αρκετοί καλοί ποδοσφαιριστές, όπως ο Νιλς Μίντελμπιου, ο οποίος ήταν παίκτης της Τσέλσι.
Η περίοδος μεταξύ των παγκοσμίων πολέμων ήταν αποτυχημένη για την εθνική Δανίας, αλλά η πρόκριση στην τελική φάση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1948 και του 1960 έδωσε ελπίδες για αναγέννηση. Αλλά, δεν υπήρξε πρόοδος εξαιτίας του ερασιτεχνικού στάτους των ομάδων και εξαιτίας της απαγόρευσης συμμετοχής στην εθνική Δανίας παικτών που έπαιζαν σε ξένες ομάδες.
Κατά τη δεκαετία του 1970, πολλοί Δανοί ποδοσφαιριστές υπό τη διοίκηση του κατόχου της Χρυσής Μπάλας 1977, Άλαν Σίμονσεν, συνέχισαν την καριέρα τους στο εξωτερικό. Η αναίρεση της απαγόρευσης συμμετοχής, στην εθνική Δανίας, ποδοσφαιριστών που παίζουν σε ξένες ομάδες είχε θετικά αποτελέσματα. Οι Μίκαελ Λάουντρουπ, Πρέμπεν Έλκερ-Λάρσεν, Όλσεν Ίεσπερ, Μόρτεν Όλσεν και Σιούρεν Λέρμπιου, οι οποίοι έπαιζαν σε άλλες ευρωπαϊκές ομάδες, αποτέλεσαν τον πυρήνα του «Δυναμίτη της Δανίας», δηλ. της εθνικής της δεκαετίας του 1980. Το 1984, η Δανία έφθασε στον ημιτελικό του Euro 1984, ενώ αργότερα προκρίθηκε στη δεύτερη φάση του Mundial 1986.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 αναδιοργανώθηκε το εθνικό πρωτάθλημα και εμφανίστηκε μια νέα γενιά ποδοσφαιριστών, όπως ο Μίκαελ και ο Μπράιαν Λάουντρουπ. Το 1992, η εθνική Δανίας κατέκτησε το Euro 1992, αν και πέρασε στην τελική φάση της διοργάνωσης λόγω αποκλεισμού, για πολιτικούς λόγους, της εθνικής Γιουγκοσλαβίας. Το 1995, η εθνική Δανίας κατέκτησε το Κύπελλο Βασιλιά Φαχντ 1995. Η εθνική Δανίας έφθασε μέχρι τους προημιτελικούς του Mundial 1998, όπου ηττήθηκε από την εθνική Βραζιλίας.
Αλλά, οι επιτυχίες της εθνικής Δανίας έληξαν εκεί. Τα αδέρφια Λάουντρουπ έφυγαν από την εθνική και η νέα εθνική Δανίας απέτυχε παταγωδώς στο Euro 2000, κατά το οποίο έχασε όλους τους αγώνες στον όμιλο της, χωρίς να πετύχει τέρμα. Στο Mundial 2002, αφού πήρε την πρώτη θέση στον όμιλο της, η εθνική Δανίας δέχθηκε μεγάλη ήττα από την εθνική Αγγλίας με σκορ 0:3. Στο Euro 2004, η εθνική Δανίας έλαβε τη δεύτερη θέση στον όμιλο, αλλά ηττήθηκε από την εθνική Τσεχίας με σκορ 0:3 στην επόμενη φάση.
Επίσης δεν κατάφερε να περάσει από τα προκριματικά για το Euro 2008, αφού κατέλαβε την τέταρτη θέση στον Όμιλο ΣΤ, μετά τις εθνικές Ισπανίας, Σουηδίας και Βόρειας Ιρλανδίας. Κατά τη διάρκεια του εντός έδρας αγώνα με την εθνική Σουηδίας, στο 88ο λεπτό, ενώ το σκορ ήταν 3:3, ένας από τους οπαδούς της εθνικής Δανίας επιτέθηκε στον διαιτητή επειδή ο τελευταίος δεν έδωσε πέναλτι στους γηπεδούχους. Η ΟΥΕΦΑ αποφάσισε να τιμωρήσει την εθνική Δανίας με τεχνική ήττα και την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Δανίας με αποζημίωση.
thumb|250px|Οπαδοί της εθνικής Δανίας παρακολουθούν τον αγώνα της εθνικής τους απέναντι στην εθνική Σουηδίας για το Euro 2004
Κατά τη διάρκεια των προκριματικών αγώνων για το Mundial 2010, η εθνική Δανίας ήρθε ισόπαλη με την εθνική Ουγγαρίας, αλλά νίκησε αργότερα την εθνική Πορτογαλίας με σκορ 3:2, πετυχαίνοντας τρία τέρματα στα τελευταία δέκα λεπτά του αγώνα. Η εθνική Δανίας πέρασε τους προκριματικούς αγώνες με επιτυχία και προκρίθηκε αυτόματα στην τελική φάση της διοργάνωσης.
Στην τελική φάση του Mundial, η εθνική Δανίας ηττήθηκε από την εθνική Ολλανδίας με σκορ 0:2, νίκησε την εθνική Καμερούν με σκορ 2:1, αλλά ηττήθηκε από την εθνική Ιαπωνίας με σκορ 1:3. Τελικά, η εθνική Δανίας κατέλαβε την τρίτη θέση και αποκλείστηκε από τη διοργάνωση.
Τρέχουσα σύνθεση
Το ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2018.
Συμμετοχές και τέρματα μέχρι 16 Ιουνίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Δανίας (ποδόσφαιρο)
Άγιος Βιγίλιος (ποταμός)
Ο Άγιος Βιγίλιος (ιταλικά Rio di San Vigilio, γερμανικά St. Vigilbach, λαντίνο Rü d'Al Plan) είναι μικρός ποταμός της βορειοανατολικής Ιταλίας στην περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Πηγάζει από τις Άλπεις, έχει μήκος 23 χιλιόμετρα και χύνεται στον ποταμό Rio Gadera του οποίου είναι ο κυριότερος παραπόταμος. Η λεκάνη απορροής του καταλαμβάνει επιφάνεια 100 τετραγωνικών χλμ. και αποτελείται κυρίως από πετρώματα δολομίτη και γκρίζου ασβεστόλιθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της επαρχίας Μπολτσάνο
Αεροδρόμιο του Άλμποργκ
Το Αεροδρόμιο Άλμποργκ (Aalborg Lufthavn, IATA: AAL, ICAO: EKYT) είναι πολιτικό και στρατιωτικό αεροδρόμιο κοντά στη πόλη Νουρέσαντυ και σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων από το κέντρο της Άλμποργκ. Εξυπηρετεί την ευρύτερη περιοχή της Άλμποργκ, που αποτελεί το τρίτο πολυπληθέστρο πολεοδομικό συγκρότημα στη Δανία.
Πάνος Καπώνης
Ο Πάνος Καπώνης (25 Μαρτίου 1947) είναι Έλληνας ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και δικηγόρος.
Αεροδρόμιο του Άλμποργκ
Ιστορικό
Βρίσκεται σε ύψος 3 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας, ενώ έχει δύο διάδρόμους προσγείωσης-απογείωσης. Στο αεροδρόμιο έχει την έδρα της η δανική αεροπορική εταιρία "North Flying", ενώ και η "Greenland Express" χρησιμοποιεί το αεροδρόμιο ως μία από τις βάσεις της. Το 2019, αναμένεται η σύνδεση του αεροδρομίου με τον προαστιακό σιδηρόδρομο του Άλμποργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλμοργκ Κατηγορία:Πολεμική αεροπορία της Δανίας Κατηγορία:Άλμποργκ
Πάνος Καπώνης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 25 Μαρτίου του 1947. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στα Παπαστράτεια Εκπαιδευτήρια Αγρινίου, σπούδασε στα Πανεπιστήμια Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης και Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και σκηνοθεσία θεάτρου & κινηματογράφου στην Αθήνα. Είναι Δικηγόρος (http://caponis.gr) και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και του Ινστιτούτου Συνεταιριστικών Μελετών & Ερευνών.
Την περίοδο 1985-1989 διατέλεσε Ειδικός Νομικός Σύμβουλος στο Υπουργείο Γεωργίας & ΥΠΕΧΩΔΕ σε θέματα δασικού περιβάλλοντος. Συμμετείχε στις συζητήσεις της «Επιτροπής Φαρμάκου» του Υπ. Εμπορίου.[2] Μέχρι πρόσφατα δίδασκε ως επισκέπτης καθηγητής Φαρμακευτικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Πατρών (Τμήμα Φαρμακευτικής). Από το 1980 και επίσημα από το 1988 ήταν έμμισθος νομικός σύμβουλος της Ομοσπονδίας Συνεταιρισμών Φαρμακοποιών Ελλάδος (ΟΣΦΕ). Μετείχε και μετέχει σε πολλά επιστημονικά πανελλήνια συνέδρια, φόρουμ και ημερίδες ως εισηγητής και ομιλητής. Μελέτες και άρθρα του νομικού περιεχομένου έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε έγκριτα νομικά και κλαδικά περιοδικά και λογοτεχνικά του έργα σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Παράλληλα είναι συγγραφέας νομικών πανεπιστημιακών συγγραμμάτων των φαρμακευτικών τμημάτων των Πανεπιστημίων Πατρών, Αριστοτελείου Θεσσαλονίκης & Ε.Κ.Π. Αθηνών και συνεργάτης επιστημονικών περιοδικών. Το 2015 μετείχε, ως ειδικός επιστήμων στην Ομάδα Κωδικοποίησης της Φαρμακευτικής Νομοθεσίας του Υπουργείου Υγείας. (Αποφ. Υπ. Υγείας Αθήνα, Αθήνα, A1β/Γ.Π.οικ.: 87240/13 /11 / 2015) [6Κ2Μ465ΦΥΟ-Ρ26], η οποία ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Το 2019 εκδόθηκαν τα επικαιροποιημένα πανεπιστημιακά συγγράμματα "ΝΕΟ ΦΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ" "ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ" 4η έκδοση από τις εκδόσεις "Νομική Βιβλιοθήκη" και το 2021 εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΠΑΡΙΣΙΑΝΟΥ ΑΕ η 2η έκδοση του συγγράμματος "ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ" (φαρμακοποιοί- φαρμακεία-φαρμακευτικοί σύλλογο & ΠΦΣ).
Ο Πάνος Καπώνης (http://logos.caponis.gr) είναι ένας από τους πρώτους ποιητές της Γενιάς του '70 Νεοελληνική λογοτεχνία, "...ένας από τους πρωταγωνιστές της γενιάς των ποιητών που εμφανίστηκαν λίγο πριν ή λίγο μετά της αρχές της δεκαετίας του 1970", όπως έγραψε το 2012 γι' αυτόν ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος στο περιοδικό "Τα Ποιητικά". Ο δε Αλέξης Ζήρας στο Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Πατάκης), επισημαίνει ότι (ο Καπώνης) είναι ένας ''«από τους συνεπέστερους στο αρχικό πνεύμα της αμφισβήτησης στη νεότερη ποιητική θεματογραφία. Εικόνες καθημερινού σπαραγμού και εφιάλτη από τη ζωή των πόλεων. Ο χαρακτήρας της ελληνικής beat ποίησης, που εντοπίζεται στον Βασίλη Στεριάδη, στον Λευτέρη Πούλιο, στον Γιάννη Κοντό, στη Νατάσα Χατζιδάκι, εξακολουθεί στον Καπώνη να διατηρείται στην ίδια περίπου πυκνότητα και τραχύτητα με εκείνον του αρχικού (1970) φρονήματος για τη ζωή, αλλά και στη χρήση της γλώσσας»''. Ακόμη πρόσφατα, ο καθηγητής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Θεοδόσης Πυλαρινός έγραψε [Νέα Ευθύνη 25/2014] : "ο Πάνος Καπώνης είναι ο ποιητής της Γενιάς του '70, που από ιδιοσυστασία κατέγραψε τόσο πειστικά τη διαταραχή της ισορροπίας και τις αντιφάσεις της μεταδικτατορικής πραγματικότητας". Πρωτοεμφανίσθηκε στα γράμματα με την «Ποιητική Ανθολογία Νέων» το 1968, το περιοδικό «Λωτός» (1969) και την Ποιητική Αντι-Ανθολογία του Δημήτρη Ιατρόπουλου (1971). Το 1968 μαζί με τους Δημήτρη Ποταμίτη, Έλενα Στριγγάρη, Τάκη Σπηλιάκο, Δημήτρη Ιατρόπουλο, Θωμά Γκόρπα και μερικούς άλλους νέους ποιητές, είχαν συστήσει την λογοτεχνική ομάδα "Σύγχρονη Πνευματική Συντροφιά". Ποιήματα, διηγήματα και κριτικές του, έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε λογοτεχνικά περιοδικά στην Ελλάδα, Κύπρο και ΗΠΑ και σε διάφορες ανθολογίες. Συνιδρυτής του Λογοτεχνικού Σωματείου "Κοινωνία των Δεκάτων" στο οποίο υπήρξε επί σειρά ετών Γεν. Γραμματέας, συμμετείχε παράλληλα στην συντακτική ομάδα του λογοτεχνικού περιοδικού (δε)κατα. Διατέλεσε επίσης Γεν. Γραμματέας της Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Υπήρξε τακτικός συνεργάτης των λογοτεχνικών περιοδικών "(δε)κατα", «Παρουσία», Οροπέδιο" και "Poetix" δημοσιεύει ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια και κριτικές βιβλίου. Από το 2012 συνεργάστηκε με το ποιητικό περιοδικό «Κουκούτσι». Ποιήματα και δοκίμια του έχουν επίσης δημοσιευθεί σε εφημερίδες και στα λογοτεχνικά περιοδικά «Λωτός», «Κούρος», «Τραμ», «Σήμα», «Το Δέντρο», «(δε)κατα», «poetix», «Οδός Πανός», «Εμβόλιμον», «Πόρφυρας», «Κουκούτσι», «Τα Ποιητικά», «Φρέαρ»,& πρόσφατα «Νέα Ευθύνη», «Χάρτης», «Διάστιχο» κ. α. Το 2017 εκδόθηκε από τις εκδόσεις  «Παρουσία» το πρώτο του μυθιστόρημα «Η ΥΒΡΙΣ» και το 2023 το 2ο μυθιστόρημα του «Η ΙΩΑΝΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤ' ΑΣΠΡΑ» από τις εκδόσεις "Παρισιάνου ΑΕ" .Το 2021 (Οκτώβριος) εκδόθηκε η τελευταία του ποιητική συλλογή "ΠΥΡΗΝΕΣ ΥΕΤΟΥ" από τις εκδόσεις Γκοβόστη και τον Ιανουάριο 2023 η μονογραφία στην σειρά "Γενιά του '70" ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΧΥΤΗΡΗΣ από τις ίδιες εκδόσεις, όπως και η μονογραφία στην ίδια σειρά του Αλέκου Φλωράκη για τον ίδιο με τίτλο ΠΑΝΟΣ ΚΑΠΩΝΗΣ. Τελευταία αρθρογραφεί σε διάφορες ιστοσελίδες ειδησεογραφικού & ποικίλλου περιεχομένου (Πρώτο Θέμα, ι Πόρτα κ.α.).
Έχει δυο γιους, τον Δημοσθένη και τον Φίλιππο από τον γάμο του με την Ευαγγελινή Κατρίτση-Κουντάνη και δύο εγγονούς τον Οδυσσέα και τον Αλέξανδρο αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Μπα Μαμαντού Μπαρέ
Ο Μπα Μαμαντού Μπαρέ (Ba Mamadou Mbaré, ορθότερη προφορά: Εμπαρέ, 1946-2013) ήταν Μαυριτανός πολιτικός, πρόεδρος της Μαυριτανίας από τον Απρίλιο του 2009 ως τον Αύγουστο του ιδίου έτους. Ως πρόεδρος της Γερουσίας, διαδέχθηκε τον Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ στο αξίωμα του προσωρινού προέδρου του Ανωτάτου Συμβουλίου του Κράτους.
Πρώτα χρόνια και πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε το 1946 στο Βαλί Ντιαντάνγκ (Waly Diantang), ένα χωριό που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Μαυριτανίας, στα σύνορα με τη Σενεγάλη. Πολύ συχνά ήταν σε ρήξη με τον πρόεδρο Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια. Στη συνέχεια ανέλαβε πρόεδρος της Γερουσίας ως το 2009.
Συμφωνία 2009
Στις 4 Ιουνίου του 2009 συμφωνήθηκε ανάμεσα στους στρατιωτικούς και στην αντιπολίτευση να μεταφερθούν οι εκλογές από τον Ιούνιο για τον Ιούλιο και να σταματήσει την εκστρατεία του ο Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ. Επίσης, με βάση την ίδια συμφωνία ο ανατραπείς πρόεδρος Αμπνταλαχί διόρισε νέο υπουργικό συμβούλιο με πρωθυπουργό ξανά τον Λαγκντάφ. Την ίδια ημέρα η στρατιωτική χούντα μετονομάστηκε από Ανώτατο Συμβούλιο του Κράτους σε Ανώτερο Συμβούλιο για την Εθνική Άμυνα και στις 27 Ιουνίου ο Αμπνταλαχί παραιτήθηκε και επίσημα. Ο Μπαρέ θα παραμείνει ως την ορκωμοσία του νικητή των προεδρικών εκλογών, οι οποίες θα γίνουν στις 18 Ιουλίου.
Πρόεδρος
Το 2008 εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα από τον Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ και ανατράπηκε ο πρόεδρος Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί. Ο Αμπντέλ Αζίζ παραιτήθηκε από όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά αξιώματα στις 15 Απριλίου του 2009 προκειμένου να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που διεξάγονται στις 6 Ιουνίου. Ο Μπαρέ διαδέχθηκε τον Αμπντέλ Αζίζ προσωρινά και έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Μαυριτανίας. Τον διαδέχθηκε ο νικητής των προεδρικών εκλογών του 2009, Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ.
Ο Μπαρέ απεβίωσε στις 10 Ιανουαρίου 2013.
Παραπομπές
Μπαρε
Αμπντούλ Τζελίλ Ατζαγκούν
Ο Αμπντούλ Τζελίλ Ατζαγκούν (γεννημένος στις 10 Φεβρουαρίου 1993 στο Λάγκος ) είναι Νιγηριανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για λογαριασμό της Αλ Χουσέϊν.
Συλλογική Καριέρα
Ο Ατζαγκούν προέρχεται από τις ακαδημίες της νιγηριανής Ντόλφινς ΦΚ.
Στις 28 Αυγούστου 2013, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την απόκτηση του Ατζαγκούν, με τον παίκτη να υπογράφει συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών με τον σύλλογο. Στο ντεμπούτο του με τον Παναθηναϊκό, πέτυχε και το πρώτο του τέρμα με τα χρώματα της νέας του ομάδας απέναντι στον Α.Ο. Πλατανιά.
Διεθνής Καριέρα
Ήταν μέλος της ομάδας της Νιγηρίας η οποία ήρθε δεύτερη στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-17 του 2009 το οποίο και φιλοξένησε, ενώ πέτυχε και δύο τέρματα. Έχει αγωνιστεί, επίσης σε δύο εκδόσεις του Αφρικανικού Κυπέλλου Νέων με την Εθνική Νιγηρίας U-20. Ήταν αρχηγός της ομάδας το 2013 η οποία ήρθε στη τρίτη θέση της προκριματικής φάσης για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 του 2013 που διεξήχθην στην Τουρκία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντόλφινς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κ20 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Έφεση
Έφεση είναι το ένδικο μέσο που ασκεί ο διάδικος που ηττήθηκε ολικώς ή μερικώς στην πρωτοβάθμια δίκη, προκειμένου να δικασθεί εκ νέου η υπόθεσή που τον αφορά από ανώτερο δικαστήριο.
Το ένδικο μέσο της εφέσεως εμφανίζεται στην ελληνική αρχαιότητα και μαρτυρεί την αποκρυστάλλωση ενός σοβαρού δικαιοδοτικού συστήματος στις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη.
Το δικαίωμα εφέσεως ως πτυχή θεμελιώδους δικαιώματος
Το δικαίωμα εφέσεως κατά των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί πτυχή θεμελιώδους δικαιώματος, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 20§1 του Συντάγματος της Ελλάδας, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο άρθρο 14§1 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων.
Ανέκκλητες αποφάσεις
Κατ' εξαίρεση, ο Νόμος μπορεί να ορίζει ότι ορισμένες αποφάσεις δικαστηρίων δεν μπορούν να προσβληθούν με έφεση. Αυτές οι αποφάσεις λέγονται "ανέκκλητες". Ο σκοπός του νομοθέτη να μην επιτρέψει την άσκηση εφέσεως κατά ορισμένων αποφάσεων γίνεται σε περιπτώσεις που η δικαστική απόφαση πιθανολογείται ως ορθή λόγω της σπουδαιότητας του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται της υποθέσεως σε πρώτο βαθμό ή σε περιπτώσεις που η ανατροπή της πρωτόδικης αποφάσεως με την αποδοχή της εφέσεως δεν θα επιφέρει σοβαρές συνέπειες στον διάδικο που τυχόν θα νικούσε στον δεύτερο βαθμό. Ο χαρακτηρισμός μιας κατηγορίας αποφάσεων ως "ανεκκλήτων" από διάταξη νόμου συνιστά περιορισμό συνταγματικού δικαιώματος, καταρχήν ανεκτό, αφού το δικαίωμα έννομης προστασίας τελεί υπό γενική επιφύλαξη νόμου. Βεβαίως, για να είναι επιτρεπτός αυτός ο περιορισμός και τελικώς σύμφωνη με το Σύνταγμα η νομοθετική απαγόρευση ασκήσεως εφέσεως κατά ορισμένης κατηγορίας δικαστικών αποφάσεων πρέπει να πληρούνται οι όροι του συστήματος "περιορισμού των περιορισμών": δηλαδή ο περιορισμός να είναι σύμφωνος με την αρχή της αναλογικότητας, να μην προσβάλλεται ο πυρήνας του δικαιώματος, ο περιορισμός να επιβάλλεται για λόγους γενικού συμφέροντος κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο Κατηγορία:Νομικοί όροι
Λατινισμός Χέπμπορν
To σύστημα Χέπμπορν είναι μια μέθοδος μεταγραφής των ιαπωνικών σε λατινικό αλφάβητο. Πήρε το όνομά του από τον Τζέιμς Κέρτις Χέπμπορν, ο οποίος το χρησιμοποίησε για να περιγράψει τους ήχους της ιαπωνικής γλώσσας στα αγγλικά. Οριστικοποιήθηκε στην τρίτη έκδοση του Ιαπωνικού-Αγγλικού λεξικού του, το 1886. Το σύστημα μεταγραφής προωθήθηκε το 1885 από μια ομάδα ακαδημαϊκών, αποκαλούμενη «σύλλογος λατινοποίησης» (Romanization Club, ιαπωνικά: 羅馬字会, Χέπμπορν: Rōmajikai). Μια βελτιωμένη εκδοχή του συστήματος προώθησε ο «σύλλογος για την διάδοση λατινικής γραφής» (Romaji-Hirome-kai) το 1908 και ονομάστηκε «κλασσικό στυλ λατινικής γραφής» (ιαπωνικά: 標準式ローマ字, Χέπμπορν: Hyōjun-shiki Rōmaji). Αυτό το σύστημα είναι το επικρατέστερο στην Ιαπωνία.
Αν και δεν αποτελεί επίσημα εγκεκριμένη μέθοδο, η αρχική και η αναθεωρημένη εκδοχή του συστήματος Χέπμπορν παραμένουν οι μέθοδοι μεταγραφής των ιαπωνικών που χρησιμοποιούνται περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Θεωρούνται οι καλύτερες μέθοδοι μεταφοράς της ιαπωνικής προφοράς για τους λαούς της Δύσης. Τα Χέπμπορν είναι βασισμένα στην αγγλική και την ιταλική φωνολογία, επομένως ένας Άγγλος ομιλητής, ή κάποιος του οποίου η γλώσσα έχει λατινικές ρίζες, χωρίς οικειότητα με την ιαπωνική γλώσσα, θα μπορέσει να προφέρει με μεγαλύτερη ευκολία και ακρίβεια μία ιαπωνική λέξη στο σύστημα Χέπμπορν, παρά σε άλλα συστήματα μεταγραφής, όπως το Nihon-shiki ή το επίσημο σύστημα λατινικής μεταγραφής Kurnei-shiki.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Ιαπωνική γλώσσα
Πριγκίπισσα (σκάκι)
Ιστορία
Η πριγκίπισσα είναι ένα από τα πιο απλά κομμάτια που εμφανίζονται στις σκακιέρες και ως τέτοιο έχει μια μακρά ιστορία με πολλά ονόματα, όπως μεταξύ άλλων:
Το όνομα αρχιεπίσκοπος δόθηκε από τον Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα στην παραλλαγή του σκακιού του Καπαμπλάνκα, όπου αρχικά το κομμάτι αυτό λεγόταν καγκελάριος, αλλά αργότερα το όνομα καγκελάριος δόθηκε στον συνδυασμό πύργου και ίππου. Και τα δύο από αυτά ονόματα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναφέρονται σε κάποιον υψηλότερο βαθμό από αυτόν του επισκόπου (με τον οποίο αντιστοιχεί ο αξιωματικός), αλλά το όνομα αρχιεπίσκοπος είναι προφανέστερο για τους περισσότερους ανθρώπους και έτσι έγινε πιο δημοφιλές. Στην πραγματικότητα, το όνομα αρχιεπίσκοπος έχει χρησιμοποιηθεί και για άλλα παρόμοια κομμάτια, όπως για παράδειγμα ο συνδυασμός πρίγκιπα με αξιωματικό. Μια παρόμοια προσέγγιση έκανε και ο Christian Freeling, που εφηύρε το μεγάλο σκάκι, ο οποίος ονόμασε το κομμάτι καρδινάλιο (cardinal). Και τα δύο ονόματα αρχιεπίσκοπος και καρδινάλιος είναι αρκετά δημοφιλή για τον συνδυασμό αξιωματικού και ίππου.
Το όνομα πριγκίπισσα χρησιμοποιείται ευρύτερα στα σκακιστικά προβλήματα. Κατ' αναλογία με την βασίλισσα, η οποία είναι συνδυασμός πύργου και αξιωματικού, αποφασίστηκε ότι οι τρεις βασικοί συνδυασμοί των τριών απλών κομματιών (πύργος, ίππος και αξιωματικός) θα πρέπει να αντιστοιχούν όλοι σε κάποιο θηλυκό βασιλικό όνομα. Δεδομένου ότι ο συνδυασμός πύργου και ίππου φάνηκε να είναι προφανώς ισχυρότερος από τον συνδυασμό αξιωματικού και ίππου (καθώς ο πύργος είναι ισχυρότερος από τον αξιωματικό), το όνομα πριγκίπισσα χρησιμοποιήθηκε για τον συνδυασμό αξιωματικού και ίππου και έτσι ο συνδυασμός πύργου και ίππου ονομάστηκε αυτοκράτειρα. Ωστόσο, ο συνδυασμός αξιωματικού και ίππου μπορεί από μόνος του να επιτύχει το ματ (αν και όχι κατ' ανάγκη) σε έναν μοναχικό βασιλιά (με τον βασιλιά σε μια γωνιά και την πριγκίπισσα δύο τετράγωνα διαγώνια από αυτόν), ενώ ο συνδυασμός πύργου και ίππου δεν μπορεί.
Η πριγκίπισσα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Τουρκικό μεγάλο σκάκι, μια μεσαιωνική παραλλαγή του Μεγάλου σκακιού, όπου ονομαζόταν βεζίρης (vizir, που δεν πρέπει να συγχέεται με το κομμάτι που σήμερα αναφέρεται συχνότερα ως wazir και πρόκειται για το βεζίρη). Εισήχθη στη Δύση από το 1617 με την παραλλαγή του Πιέτρο Καρρέρα, στην οποία ονομαζόταν κένταυρος (centaur), και από τότε έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές σκακιστικές παραλλαγές.
Αξία
Ο Ραλφ Μπέτζα (που εφηύρε το Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς, όπου η πριγκίπισσα χρησιμοποιείται σε έναν από αυτούς) έδωσε στην πριγκίπισσα περίπου επτά βαθμούς, ανάμεσα στον πύργο και την βασίλισσα. Σημειώνει επίσης ότι πρόκειται για μια «ασθενής βασίλισσα» και η αξία της είναι αυξημένη, διότι μπορεί να κινηθεί προς 12 διαφορετικές κατευθύνσεις, έναντι των 8 που μπορεί να κινηθεί η βασίλισσα.
Οι μελέτες που έγιναν με αυτόματο παίξιμο σε ηλεκτρονικό υπολογιστή δείχνουν ότι ένα μόνο πιόνι είναι αρκετό για να αντισταθμίσει τη διαφορά μεταξύ μιας βασίλισσας και μιας πριγκίπισσας σε σκακιέρα 8×8 (υπονοώντας ότι η πριγκίπισσα έχει οκτώ βαθμούς και εννέα η βασίλισσα), επίσης ότι σε σκακιέρα 10×8 η πριγκίπισσα μαζί με ένα πιόνι έχουν ένα ελαφρύ πλεονέκτημα έναντι της βασίλισσας. Αυτό είναι κάπως περίεργο, καθώς η διαφορά αξίας των κομματιών που έχουν οι συνδυασμοί (πλην του κοινού αξιωματικού, υπάρχει πύργος έναντι ίππου) είναι πιο κοντά σε αυτή των δύο πιονιών, υπονοώντας μια ασυνήθιστα μεγάλη συνεργασία μεταξύ αξιωματικού και ίππου στην κίνηση.
Φινάλε με πριγκίπισσα
Αν και το φινάλε του πύργου εναντίον πριγκίπισσας είναι συνήθως ισόπαλο, το ίδιο συμβαίνει και σε αυτό της βασίλισσας εναντίον πριγκίπισσας. Ο βασιλιάς με πριγκίπισσα εναντίον ενός μοναχικού βασιλιάς είναι νικηφόρο φινάλε για την πλευρά της πριγκίπισσας, καθώς το ματ μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε 17 κινήσεις. Σε σύγκριση με άλλα κομμάτια, η βασίλισσα χρειάζεται τουλάχιστον 9 - 10 κινήσεις και ο πύργος 16.
Στο διάγραμμα δεξιά, παίζουν τα λευκά και κάνουν ματ σε δύο κινήσεις.
Λύση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανορθόδοξοι πεσσοί
Μια γυναίκα εξομολογείται
Το Μια γυναίκα εξομολογείται (A Woman Under the Influence) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1974 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζον Κασσαβέτη. Η ιστορία έχει ως θέμα μια γυναίκα (Τζίνα Ρόουλαντς) της οποίας η ασυνήθιστη συμπεριφορά οδηγεί σε σύγκρουση με τον σύζυγό της (Πίτερ Φολκ) και την οικογένειά της. Η ταινία έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, Α' Γυναικείου Ρόλου και Καλύτερης Σκηνοθεσίας.
Το 1990, επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική», μια από τις πρώτες πενήντα ταινίες που τιμήθηκαν τόσο.
Πλοκή
Η Μέιμπελ Λονγκέτι, μια νοικοκυρά και μητέρα από το Λος Άντζελες, στέλνει τα τρία της παιδιά να περάσουν τη νύχτα με την πεθερά της αλλά διστάζει εξαιρετικά να το κάνει. Η ίδια είναι αλκοολική και επιδεικνύει περίεργη συμπεριφορά. Εκείνο το βράδυ, συναντά έναν άντρα σε ένα μπαρ και περνά τη νύχτα μαζί του. Ξυπνάει το επόμενο πρωί φαινομενικά μπερδεμένη και μαλώνει για λίγο μαζί του πριν φύγει. Ο σύζυγός της, ο εργολάβος Νικ, μαλώνει με το συνεργείο του για να τους φέρει στο σπίτι του, λέγοντας ότι ντρέπεται για την «τρελή» γυναίκα του. Φτιάχνει σε όλους σπαγκέτι, για το οποίο ο Νικ φαίνεται περίεργα επικριτικός. Το γεύμα είναι επιφανειακά ευχάριστο, και μετά χαλάει όταν ο Νικ χτυπά τη Μέιμπελ για να φλερτάρει και να χορέψει με τους άντρες.
Οι περίεργοι τρόποι και η όλο και πιο περίεργη συμπεριφορά της Μέιμπελ συνεχίζουν να αποτελούν πηγή ανησυχίας για τον Νικ. Διοργανώνει ένα πάρτι γενεθλίων, αλλά ένας από τους γονείς του παιδιού ενοχλείται από τη συμπεριφορά της και διστάζει να αφήσει τα παιδιά του μόνα μαζί της, ρωτώντας την αν πίνει. Όταν ο Νικ έρχεται σπίτι, τσακώνεται με τον πατέρα του παιδιού, ο οποίος στη συνέχεια φεύγει με τα παιδιά του. Ο Νικ χαστουκίζει επίσης θυμωμένος τη Μέιμπελ μπροστά στα παιδιά. Φέρνει έναν γιατρό για να αξιολογήσει την ψυχική της υγεία. Η Μέιμπελ θυμώνει ολοένα και πιο πολύ και ο Νικ μάχεται τον γιατρό όταν προσπαθεί να την ναρκώσει. Πεπεισμένος ότι έχει γίνει απειλή για τον εαυτό της και τους άλλους, ο γιατρός τη θεσμοθετεί.
Ο Νικ επιστρέφει στη δουλειά και ενοχλείται από το ενδιαφέρον των εργαζομένων για την κατάσταση της Μέιμπελ. Μπαίνει σε καυγά με έναν εργάτη ονόματι Έντι, ο οποίος πέφτει από έναν λόφο και τραυματίζεται σοβαρά. Παίρνει τα παιδιά από το σχολείο στη μέση της ημέρας για να πάνε στην παραλία και τους επιτρέπει να πιουν την μπύρα του, αποδεικνύοντας ότι είναι εξίσου ακατάλληλος γονέας.
Παραγωγή
Ο Κασσαβέτης εμπνεύστηκε να γράψει το σενάριο της ταινίας όταν η σύζυγός του Τζίνα Ρόουλαντς εξέφρασε την επιθυμία να εμφανιστεί σε ένα έργο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες γυναίκες. Το ολοκληρωμένο σενάριό του ήταν τόσο έντονο και συναισθηματικό που ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να το εκτελεί οκτώ φορές την εβδομάδα, γι' αυτό αποφάσισε να το προσαρμόσει για τον κινηματογράφο. Όταν προσπάθησε να συγκεντρώσει χρηματοδότηση για την ταινία του είπαν «Κανείς δεν θέλει να δει μια τρελή, μεσήλικη κοπέλα».
Ελλείψει χρηματοδότησης στο στούντιο, ο Κασσαβέτης υποθήκευσε το σπίτι του και δανείστηκε από την οικογένεια και τους φίλους, ένας από τους οποίους ήταν ο Πίτερ Φολκ, που του άρεσε το σενάριο τόσο πολύ που επένδυσε 500.000 δολάρια στην ταινία. Το συνεργείο αποτελούνταν από επαγγελματίες και φοιτητές από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, όπου ο Κασσαβέτης υπηρετούσε ως ο πρώτος «σκηνοθέτης» στο Κέντρο Προηγμένων Κινηματογραφικών Σπουδών τους. Δουλεύοντας με περιορισμένο προϋπολογισμό τον ανάγκασε να γυρίσει σκηνές σε ένα πραγματικό σπίτι κοντά στη λεωφόρο Χόλυγουντ και η Ρόουλαντς ήταν υπεύθυνη για το δικό της χτένισμα και μακιγιάζ.
Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Κασσαβέτης δεν μπόρεσε να βρει διανομέα, έτσι κάλεσε προσωπικά τους ιδιοκτήτες των κινηματογραφικών αιθουσών και τους ζήτησε να προβάλουν την ταινία. Σύμφωνα με τον φοιτητή Τζεφ Λίπσκι, ο οποίος προσλήφθηκε για να βοηθήσει στη διανομή της ταινίας, «Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία των κινηματογραφικών ταινιών που μια ανεξάρτητη ταινία διανεμήθηκε χωρίς τη χρήση ενός εθνικού συστήματος υποδιανομέων». Έγινε κράτηση σε οίκους τέχνης και προβλήθηκε σε πανεπιστημιουπόλεις, όπου ο Κασσαβέτης και ο Φαλκ το συζήτησαν με το κοινό. Προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν, όπου η Ρόουλαντς κέρδισε το βραβείο της Καλύτερης Ηθοποιού και ο Κασσαβέτης κέρδισε το Βραβείο Ασημένιο Κοχύλι (Καλύτερη Σκηνοθεσία) και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, όπου τράβηξε την προσοχή κριτικών κινηματογράφου όπως ο Ρεξ Ριντ. Όταν ο Ρίτσαρντ Ντρέιφους εμφανίστηκε στο The Mike Douglas Show με τον Πίτερ Φολκ, περιέγραψε την ταινία ως «την πιο απίστευτη, ανησυχητική, τρομακτική, λαμπερή, σκοτεινή, θλιβερή, καταθλιπτική ταινία» και πρόσθεσε «Τρελάθηκα. Πήγα σπίτι και έκανα εμετό», κάτι που ώθησε το περίεργο κοινό να αναζητήσει την ταινία η οποία ήταν ικανή να αρρωστήσει τον Ντρέιφους (ο οποίος είναι και ο ίδιος διπολικός).
Κριτικές
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 91% με βάση 32 κριτικές, με μέσο όρο βαθμολογίας 8,1/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Ηλεκτρισμένος από τις ερμηνείες από την Τζίνα Ρόουλαντς και τον Πίτερ Φολκ, το Μια γυναίκα εξομολογείται βρίσκει τον πρωτοπόρο ανεξάρτητο σκηνοθέτη Τζον Κασσαβέτη να εργάζεται στην καλλιτεχνική του ακμή».
Η Νόρα Σάιρ των New York Times παρατήρησε "Η μις Ρόουλαντς εξαπολύει έναν εξαιρετικό χαρακτηρισμό. . . . Το στυλ ερμηνείας της ηθοποιού μερικές φορές δείχνει μια συγγένεια με αυτό της πρώιμης Κιμ Στάνλεϊ ή της πρόσφατης Τζοάν Γούντγουορντ, αλλά οι νότες της απόγνωσης είναι εμφατικά δικές της...Ο Πίτερ Φολκ δίνει μια ανεπανάληπτη παράσταση...και τα παιδιά είναι πολύ καλά σκηνοθετημένα. Αλλά η ταινία δεν χρειαζόταν να έχει διάρκεια 2 ώρες και 35 λεπτά: υπάρχουν πάρα πολλές κουβέντες, που δεν αποκαλύπτουν πραγματικά τον χαρακτήρα. Ωστόσο, οι πιο τρομακτικές σκηνές είναι εξαιρετικά συναρπαστικές, και αυτή είναι μια στοχαστική ταινία που προκαλεί σοβαρές συζητήσεις."
Ο Ρότζερ Ίμπερτ από τους Chicago Sun-Times βαθμολόγησε την ταινία με τέσσερα στα τέσσερα αστέρια και την χαρακτήρισε «τρομερά περίπλοκη, περίπλοκη και συναρπαστική – μια αποκάλυψη». Και πρόσθεσε: «Οι χαρακτήρες είναι μεγαλύτεροι από τη ζωή (αν και όχι λιγότερο πειστικοί εξαιτίας αυτού) και οι έρωτες και οι οργή τους, οι τσακωμοί και οι στιγμές τρυφερότητας τους, υπάρχουν σε εξαντλητικά επίπεδα συναισθημάτων. [. . . ] Ο Κασσαβέτης είναι πιο δυνατός ως συγγραφέας και σκηνοθέτης στο να δημιουργεί συγκεκριμένους χαρακτήρες και στη συνέχεια να μένει μαζί τους σε μεγάλες, επίπονες, ασυμβίβαστες σκηνές μέχρι να τους γνωρίσουμε αρκετά καλά για να τους διαβάσουμε, να προβλέψουμε τι θα κάνουν στη συνέχεια και ακόμη και να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε γιατί ." Αργότερα ο Ίμπερτ πρόσθεσε την ταινία στη λίστα του "Great Movies", στην οποία αποκάλεσε την ταινία "ίσως τη σπουδαιότερη από τις ταινίες του Κασσαβέτη".
Το Time Out London έγραψε: «Η λαμπρότητα της ταινίας έγκειται στη συμπαθητική και χιουμοριστική της έκθεση της κοινωνικής δομής. Η Ρόουλαντς δυστυχώς ξεπερνά κατά καιρούς τη μανιακή ψύχωση και καταρρέει σε ένα μελοδραματικό ύφος που δεν είναι πειστικό και αντιπαθητικό. αλλά ο Φολκ είναι πειστικά τρελός ως σύζυγος. και το αποτέλεσμα είναι μια εκπληκτική, ψυχαναγκαστική ταινία, σκηνοθετημένη με μια ενέργεια που κροτάζει»
Το TV Guide βαθμολόγησε την ταινία με τέσσερα στα τέσσερα αστέρια, χαρακτηρίζοντάς την «σκληρό μυαλό» και «συγκινητική» και «ένα διορατικό δοκίμιο για τη σεξουαλική πολιτική».
Στη δημοσκόπηση της Sight and Sound το 2012 για τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, η ταινία κατέλαβε την 59η θέση στη δημοσκόπηση των σκηνοθετών και την 144η στη δημοσκόπηση των κριτικών. Το 2015, το BBC ανακήρυξε το A Woman Under the Influence την 31η καλύτερη αμερικανική ταινία που έγινε ποτέ.
Η Πωλίν Κάελ του New Yorker, ωστόσο, καταδίκασε την ταινία ως «διδακτική απεικόνιση της εκδοχής της παραφροσύνης του Ρόναλντ Ντέιβιντ Λέινγκ ». Ο Στάνλεϊ Κάουφμαν της Νέας Δημοκρατίας έκανε επίσης την ταινία στην κριτική του το 1974. Έγραψε: «Για μένα αυτή η ταινία είναι εντελώς χωρίς ενδιαφέρον ή αξία». Ο Τζον Σάιμον αποκάλεσε την ταινία «Φοβερή».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Μέριλ Ντε Μάρις
Ο Μέριλ Ντε Μάρις (αγγλικά: Merrill De Maris, 26 Φεβρουαρίου 1898 - 31 Δεκεμβρίου 1948) ήταν Αμερικανός σχεδιαστής κόμικς που εργάστηκε στη Disney για το King Features Syndicate. Επίσης, βοήθησε αρκετά τον Φλόιντ Γκόντφρεντσον, στο σχεδιασμό, αρχικών σχεδίων του Μίκι Μάους. Μαζί σχεδίασαν τον Φαντομά Μπολτ, τον επιθεωρητή Ο'Χάρα, αλλά και τον Ντετέκτιβ Κέισι. Οι δύο του έδωσαν το πλήρες όνομα του χαρακτήρα της Μίννι Μάους, Μινέρβα στην ιστορία κόμικ The Gleam. Επίσης, βοήθησε και τον Καρλ Μπαρκς, σε μία από τις ιστορίες του Ντόναλντ Ντακ, με όνομα Too Many Pets. Εκτός αυτών, συμμετείχε και στην πρώτη κινηματογραφική παραγωγή της Disney, Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχεδιαστές κόμιξ
Black Ice
Black Ice είναι ο τίτλος του 14ου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου του 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".
Ιστορία του δίσκου
Μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Stiff Upper Lip" το 2001, οι AC/DC έκαναν ένα διάλειμμα δύο ετών από τις ζωντανές εμφανίσεις, επανερχόμενοι το 2003 με την ένταξη τους στο Rock and Roll Hall of Fame.
Η ηχογράφηση του νέου άλμπουμ καθυστέρησε λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισε το συγκρότημα με την εύρεση της κατάλληλης συμφωνίας με κάποια δισκογραφική εταιρεία, αφού από την "Atlantic" με την οποία συνεργάζονταν για σχεδόν ολόκληρη την καριέρα τους, μετέβησαν στη "Sony Music" και από εκεί στην "Epic" για να καταλήξουν στην "Columbia".
Την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Μπρένταν Ο'Μπράιεν μετά από πρόταση του προέδρου της "Columbia", Στιβ Μπαρνέτ. Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν στις 3 Μαρτίου 2008 στο "The Warehouse Studio" του Βανκούβερ και ολοκληρώθηκαν σχεδόν δύο μήνες αργότερα. Ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν "Runaway Train" αλλά απορρίφθηκε λόγω της χρήσης του συγκεκριμένου τίτλου από καλλιτέχνες όπως ο Έλτον Τζον, ο Έρικ Κλάπτον, κ.α..
Η "Columbia" ανακοίνωσε ότι το "Black Ice" θα κυκλοφορούσε στη Βόρεια Αμερική στις 20 Οκτωβρίου 2008 και στις 28 Αυγούστου του ίδιου έτους κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ από τον δίσκο με τίτλο "Rock 'n' Roll Train". Ακολούθησε το "Big Jack" και το "Anything Goes", ενώ το "Money Made" κυκλοφόρησε στις 1 Ιουνίου 2009 στην Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν μέτριες προς καλές, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,9 / 5, η "The Guardian" 3/5, το "IGN" 7,2 / 10, το "Rolling Stone" 3,5 / 5, το "PopMatters" 8/10 και η "The Observer" 4/5.
Το "Black Ice" σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ σε 29 χώρες και ήταν το δεύτερο άλμπουμ σε πωλήσεις για το 2008. Μέσα σε διάστημα δύο μηνών, ο δίσκος είχε πουλήσει πάνω από έξι εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ την ημέρα της έκδοσης του πούλησε 193.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την πρώτη του εβδομάδα ο αριθμός των αντιτύπων έφθασε τις 784.000 και μέχρι το τέλος της χρονιάς είχε αγγίξει τα δύο εκατομμύρια και βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιος δίσκος. Στον Καναδά, το "Black Ice" πούλησε 119.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του και 110.000 στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ στη Γερμανία οι πωλήσεις του δίσκου ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο για να βραβευθεί τελικά ως πενταπλά πλατινένιος.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου 2008 και ολοκληρώθηκε στις 28 Ιουνίου 2010, με το συγκρότημα να δίνει συνολικά 168 συναυλίες. Από το νέο δίσκο συμπεριλήφθηκαν στο set list τα τραγούδια "Rock 'N Roll Train", "Big Jack", "Black Ice", "War Machine" και "Anything Goes".
Η περιοδεία πέρασε από τη Βόρεια Αμερική, και στη συνέχεια την Ευρώπη, για να επιστρέψουν και πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν μεταβούν στη Βραζιλία και την Αργεντινή στα τέλη του 2009. Ακολούθησαν 14 ζωντανές εμφανίσεις στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία πριν συνεχίσουν με τρεις εμφανίσεις στην Ιαπωνία και με πέντε συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ολοκληρωθεί η περιοδεία με 19 συναυλίες στην Ευρώπη.
Τραγούδια
1. Rock 'n' Roll Train (A. Young, M. Young) - 4:21
2. Skies on Fire (A. Young, M. Young) - 3:34
3. Big Jack (A. Young, M. Young) - 3:57
4. Anything Goes (A. Young, M. Young) - 3:22
5. War Machine (A. Young, M. Young) - 3:09
6. Smash 'n' Grab (A. Young, M. Young) - 4:06
9. Decibel (A. Young, M. Young) - 3:34
10. Stormy May Day (A. Young, M. Young) - 3:10
11. She Likes Rock 'n' Roll (A. Young, M. Young) - 3:53
12. Money Made (A. Young, M. Young) - 4:15
13. Rock 'n' Roll Dream (A. Young, M. Young) - 4:41
14. Rocking All the Way (A. Young, M. Young) - 3:22
Βραβεία
Black Ice (άλμπουμ)
Αυστραλία (ARIA Certification) : 5 x πλατινένιος
Αργεντινή (CAPIF Certification) : 2 x πλατινένιος
Αυστρία (IFPI Certification) : 3 x πλατινένιος
Βέλγιο (BEA Certification) : 2 x πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification) : 4 x πλατινένιος
Δανία (IFPI Certification) : Πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification) : 3 x πλατινένιος
Γερμανία (BVMI Certification) : 5 x πλατινένιος