cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία
Το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία (ονομασία της πρόσοψης στα γαλλικά: Hôtel Grande Bretagne) είναι ξενοδοχείο πολυτελείας. Βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στη βόρεια πλευρά της Πλατείας Συντάγματος, στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βασιλέως Γεωργίου. Βρίσκεται διαγώνια από τη Βουλή των Ελλήνων και σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την Ακρόπολη. Το ξενοδοχείο είναι μέλος της αλυσίδας ξενοδοχείων The Luxury Collection.
Ιστορία
Το ξενοδοχείο ιδρύθηκε το 1866 από τον Σάββα Κέντρο που είχε καταγωγή από την Ήπειρο και αρχικά εγκαταστάθηκε σε κτήριο επί των οδών Σταδίου και Καραγιώργη Σερβίας. Πρώτος του πελάτης θεωρείται ότι ήταν ο Μπενιζέλος Ρούφος. Το 1874 η ξενοδοχειακή επιχείρηση μετεγκαταστάθηκε στο μέγαρο Αντώνη Δημητρίου που είχε ανεγερθεί το 1842 και στο οποίο στεγάζεται μέχρι και σήμερα. Το 1878 εισήλθε στο μετοχικό σχήμα ο Ευστάθιος Λάμψας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Αθήνα
Ατομική ακτίνα
Η ατομική ακτίνα καθορίζει το μέγεθος του ατόμου. Αν θεωρήσουμε το άτομο ως σφαίρα, τότε η ατομική ακτίνα είναι η μέση απόσταση των ηλεκτρονίων της εξωτερικής στιβάδας από το κέντρο του πυρήνα. Επειδή όμως τα όρια των ηλεκτρονιακών νεφών δεν είναι σαφή (πιθανότητα εύρεσης του ηλεκτρονίου),είναι αδύνατον να προσδιοριστεί με ακρίβεια η ατομική ακτίνα.
Παραδείγματα
Η ατομική ακτίνα παίζει σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά ενός χημικού στοιχείου, γιατί καθορίζει την ελκτική δύναμη που ασκεί ο θετικά φορτισμένος πυρήνας στα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας του ατόμου.
Από ποιους παράγοντες εξαρτάται η ατομική ακτίνα;
Οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η ατομική ακτίνα είναι οι εξής:
Αύξηση του κύριου κβαντικού αριθμού n των ηλεκτρονίων της εξωτερικής στιβάδας (nεξ.) σημαίνει προσθήκη νέων ηλεκτρονιακών στιβάδων και επομένως αύξηση της ατομικής ακτίνας. Όσο αυξάνεται το δραστικό πυρηνικό φορτίο Ζ*, τόσο αυξάνεται η εκλκτική δύναμη του πυρήνα στα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας, άρα ελαττώνεται η ατομική ακτίνα.
Από τους δύο παράγοντες (n και Ζ*) μεγαλύτερη επίδραση στην ατομική ακτίνα έχει ο κύριος κβαντικός αριθμός των ηλεκτρονίων της εξωτερικής στιβάδας (nεξ.).
Πώς μεταβάλλεται η ατομική ακτίνα των χημικών στοιχείων σε σχέση με τη θέση τους στον Περιοδικό Πινακα
Η ατομική ακτίνα είναι μία ομαλά μεταβαλλόμενη περιοδική ιδιότητα των χημικών στοιχείων.
Σε μία ομάδα του Π.Π. η ατομική ακτίνα αυξάνεται από πάνω προς τα κάτω. Τα χημικά στοιχεία μίας ομάδας του Π.Π. έχουν περίπου το ίδιο δραστικό πυρηνικό φορτίο (Ζ*). Καθώς προχωράμε από πάνω προς τα κάτω σε μία ομάδα του Π.Π., αυξάνεται ο κύριος κβαντικός αριθμός των ηλεκτρονίων της εξωτερικής στιβάδας (nεξ.), δηλαδή προστίθενται νέες ηλεκτρονιακές στιβάδες. Έτσι, αυξάνεται η μέση απόσταση των ηλεκτρονίων της εξωτερικής στιβάδας από τον πυρήνα, οπότε ελαττώνεται η ελκτική δύναμη του πυρήνα στα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας, με αποτέλεσμα η ατομική ακτίνα να αυξάνεται.
Παραδείγματα
3Li  <   11Na   <   19K   <   37Rb   <   55Cs
nεξ.=2  nεξ.=3   nεξ.=4   nεξ.=5   nεξ.=6
9F < 17Cl < 35Br < 53I
nεξ.=2 nεξ.=3 nεξ.=4 nεξ.=5
Τα χημικά στοιχεία μίας περιόδου του Π.Π. έχουν τον ίδιο κύριο κβαντικό αριθμό n για τα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας (έχουν τον ίδιο αριθμό στιβάδων). Καθώς προχωράμε από αριστερά προς τα δεξιά σε μία περίοδο του Π.Π., αυξάνεται ο ατομικός αριθμός Ζ των χημικών στοιχείων, άρα αυξάνεται και το δραστικό πυρηνικό φορτίο Ζ* των ατόμων. Έτσι, προς την κατεύθυνση αυτή αυξάνεται η ελκτική δύναμη του πυρήνα στα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας, με αποτέλεσμα η ατομική ακτίνα να ελαττώνεται.
Τα στοιχεία μετάπτωσης παρουσιάζουν μικρές αποκλίσεις κατά τη μεταβολή της ατομικής τους ακτίνας. Αυτό συμβαίνει γιατί σε μία σειρά στοιχείων μετάπτωσης (χημικά στοιχεία που ανήκουν στην ίδια περίοδο), καθώς προχωράμε προς τα δεξιά, τα επιπλέον ηλεκτρόνια προστίθενται στην εσωτερική (n-1)d υποστιβάδα, οπότε επηρεάζεται ελάχιστα η ατομική ακτίνα.
Στην αρχή μίας σειράς στοιχείων μετάπτωσης η αύξηση του Ζ συνοδεύεται με μικρή ελάττωση της ατομικής ακτίνας (π.χ. Sc > Ti > V), ενώ προς το τέλος της κάθε σειράς παρατηρείται μικρή αύξηση των ατομικών ακτίνων (π.χ. Ni < Cu < Zn).
''Η ατομική ακτίνα μεταβάλλεται περιοδικά σε συνάρτηση με τον ατομικό αριθμό (Ζ). Όπως προκύπτει από το διάγραμμα, όταν αλλάζει περίοδος, η ατομική ακτίνα αυξάνεται απότομα, επειδή αυξάνεται η τιμή του nεξ. (προστίθεται μία νέα στιβάδα) και το Ζ* ελαττώνεται απότομα.''
Κατηγορία:Άτομα
70 Πανοπαία
Η Πανοπαία (Panopaea) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,11. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και πήρε το όνομα μιας Νύμφης της ελληνικής μυθολογίας. Η Πανοπαία ήταν ο 14ος και τελευταίος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε από τον συγκεκριμένο αστρονόμο. Το όνομα προτάθηκε στον Γκόλντσμιντ από τον τότε πρόεδρο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας, αιδεσιμότατο Ρόμπερτ Μέιν (1808-1878).
Η τροχιά της Πανοπαίας είναι παρόμοια με εκείνες των αστεροειδών της Οικογένειας της Ευνομίας. Ωστόσο, η Πανοπαία είναι ένας σκουρόχρωμος ανθρακούχος αστεροειδής, σε αντίθεση με τα τύπου S μέλη της οικογένειας αυτής. Η τροχιά της Πανοπαίας την θέτει σε ένα μέσο συντονισμό με τους γιγάντιους πλανήτες Δία και Κρόνο. Ο υπολογιζόμενος χρόνος Λιαπούνωφ για την Πανοπαία είναι 24 χιλιάδες γήινα έτη, με τη χαοτική τροχιά της να μεταβάλλεται απρόσμενα σε παρόμοιες χρονικές κλίμακες εξαιτίας των βαρυτικών διαταραχών των πλανητών.
Πανοπαια
Πόρσια (δορυφόρος)
Η Πόρσια (αγγλικά: Portia) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από την Πόρσια, η οποία ήταν η ηρωίδα του Σαίξπηρ στο έργο "Ο Έμπορος της Βενετίας". Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XII (Uranus XII, δηλαδή ο δωδέκατος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η Πόρσια είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εσωτερικός δορυφόρος του Ουρανού, μετά τον Πακ, και ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες που λήφθηκαν από το Βόγιατζερ 2 στις 3 Ιανουαρίου 1986. Στις φωτογραφίες αυτές φαίνεται ως ένα επιμηκυμένο σώμα και το χρώμα της επιφάνειά της είναι γκρι. Έχει διάμετρο περίπου 140 χιλιομέτρων και γεωμετρική λευκαύγεια 0,08. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1986 U 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Πολιτικό κόμμα
Με την έννοια του πολιτικού κόμματος αναφερόμαστε σε μια ομάδα ατόμων που οργανώνονται με σκοπό να αποκτήσουν την κυβερνητική εξουσία. Έτσι, τα στοιχεία που συνθέτουν το κόμμα, σύμφωνα με τον ορισμό του, είναι η επιδίωξη κατάκτησης της εξουσίας, ένας βαθμός οργάνωσης και η ύπαρξη εξωκοινοβουλευτικής υποστήριξης.
Στο πλαίσιο ενός πολυκομματικού συστήματος, τα πολιτικά κόμματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να καλύψουν θέσεις λήψης αποφάσεων. Συμβάλλουν στη μορφοποίηση της πολιτικής βούλησης και υπό αυτήν την οπτική αποτελούν σημαντικό πυλώνα του δημοκρατικού και συνταγματικού κράτους. Σε ένα μονοκομματικό σύστημα, η δομή και η λειτουργία του κόμματος μεταβάλλεται. Σε αυτήν την περίπτωση, το κόμμα συνήθως προσαποκτά ολοκληρωτικό χαρακτήρα.
Ορισμός
Η έννοια του πολιτικού κόμματος ορίζεται συμβατικά με δύο τρόπους. Ο πρώτος ορισμός θεμελιώνεται στην ιδεολογία και τις κοινές πολιτικές πεποιθήσεις. Σύμφωνα με τον Benjamin Constant, ένα πολιτικό κόμμα ορίζεται ως «συνάντηση ατόμων με κοινό πολιτικό πρίσμα». Ωστόσο, πολλά πολιτικά κόμματα δεν έχουν θεμελιακό χαρακτηριστικό τους την ιδεολογία ή τη χάραξη πολιτικών. Για παράδειγμα, δεν σπανίζουν τα πολιτικά κόμματα που έχουν πελατειακά και πατερναλιστικά χαρακτηριστικά και αποτελούν εργαλείο για την προώθηση της καριέρας ενός πολιτικού.
Ο δεύτερος ορισμός, θεσμικού χαρακτήρα, θεωρεί το κόμμα αναπόσπαστο στοιχείο του δημοκρατικού παιχνιδιού.
Τα πολιτικά κόμματα διακρίνονται από άλλες πολιτικές ομάδες και συλλόγους, όπως οι ομάδες συμφερόντων, κυρίως από το γεγονός ότι τα κόμματα επικεντρώνονται στην εκλογή υποψηφίων, και άρα έχουν το βλέμμα στραμμένο στην εξουσία, ενώ οι ομάδες συμφερόντων επικεντρώνονται στην προώθηση μιας πολιτικής ατζέντας. Αυτό σχετίζεται και με άλλα χαρακτηριστικά που μερικές φορές διακρίνουν κόμματα από άλλους πολιτικούς οργανισμούς, όπως μεγαλύτερη συμμετοχή, μεγαλύτερη σταθερότητα με την πάροδο του χρόνου και βαθύτερη σύνδεση με το εκλογικό σώμα.
Εσμεράλδα
Η Εσμεράλδα, γεννημένη Αγνή, είναι φανταστικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος του Βίκτωρ Ουγκώ, Η Παναγία των Παρισίων, το 1831. Είναι μια νεαρή Γαλλίδα τσιγγάνα (στο τέλος του βιβλίου αποκαλύπτεται ότι η βιολογική της μητέρα ήταν Γαλλίδα). Συχνά ελκύει άνδρες με τους δελεαστικούς χορούς της, και σπάνια εκθειάζεται χωρίς την έξυπνη κατσίκα της Τζαλί. Είναι περίπου 16 ετών και έχει αγνή και γενναιόδωρη καρδιά.
Ιστορικό του χαρακτήρα
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η Αγνή-πλέον ονόματι Εσμεράλδα, το οποίο αναφέρεται στον πολύτιμο λίθο σμαράγδι (emerald) που φοράει στο λαιμό-ζει ευτυχισμένη ανάμεσα στους τσιγγάνους στο Παρίσι. Εργάζεται ως δημόσια χορεύτρια. Το κατοικίδιό της, η κατσίκα Τζαλί, παρουσιάζει διάφορα κόλπα με ντέφι, ένα μαγικό τρικ το οποίο θα χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη δικαστηρίου ότι η Εσμεράλδα είναι μάγισσα.
Ο Κλαύδιος Φρολό στέλνει τον υιοθετημένο γιο του Κουασιμόδο να απαγάγει την Εσμεράλδα από τους δρόμους. Η Εσμεράλδα σώζεται από τον αξιωματικό Φοίβο ντε Σατοπέρ, με τον οποίον απευθείας ερωτεύεται σε σημείο ψύχωσης. Αργότερα εκείνη τη νύχτα, ο Κλοπέν Τρουϊγιεφού, ο βασιλιάς των Τρουάντ, ετοιμάζεται να εκτελέσει έναν ποιητή ονόματι Πιερ Γκρενγκουάρ για την παραβίαση της επικράτειας των Τρουάντ, που είναι γνωστή ως Το Δικαστήριο των Θαυμάτων. Όντας συμπονετική η Εσμεράλδα, δέχεται να τον παντρευτεί, για να του σώσει τη ζωή.
Όταν ο Κουασιμόδος καταδικάζεται στον κυφώνα για την απόπειρα απαγωγής, το άτομο που τον λυπάται και του σερβίρει νερό είναι το θύμα του, η Εσμεράλδα. Λόγω αυτού, την ερωτεύεται βαθιά, ακόμη και αν αηδιάζεται και εκείνη από την ασχήμια του, τον αφήνει να της φιλήσει το χέρι. Εκεί, η Πακέτ, πλέον γνωστή ως Αδελφή Γκιουντούλ, αναχωρήτρια, καταριέται την Εσμεράλδα, λέγοντας ότι εκείνη και οι υπόλοιποι τσιγγάνοι έφαγαν το χαμένο της παιδί.
Δύο μήνες αργότερα, η Εσμεράλδα περπατά στο δρόμο όταν η Φλερ-ντε-Λι, η αρραβωνιαστικιά του Φοίβου, και οι πλούσιες αριστοκράτισσες φίλες της, εντοπίζουν την τσιγγάνα από το σπίτι Γκοντελοριέ. Η Φλερ-ντε-Λι ζηλεύει την ομορφιά της Εσμεράλδα και παριστάνει ότι δεν τη βλέπει, αλλά οι φίλες της Φλερ καλούν την Εσμεράλδα από περιέργεια. Όταν η Εσμεράλδα μπαίνει στο δωμάτιο, εμφανίζεται ταραχή-οι πλούσιες νεαρές γυναίκες, οι οποίες όλες φαίνονται ισοδύναμα όμορφες όταν συγκρίνονται μεταξύ τους, είναι άχαρες συγκριτικά με την Εσμεράλδα. Ξέροντας ότι η ομορφιά της Εσμεράλδα ξεπερνά κατά πολύ τη δική τους ομορφιά, οι αριστοκράτισσες κοροϊδεύουν τα ρούχα της αντ' αυτού. Ο Φοίβος προσπαθεί να κάνει την Εσμεράλδα να νιώσει καλύτερα, αλλά η Φλερ τραβάει την τσάντα της Εσμεράλδα και την ανοίγει. Κομμάτια ξύλου με γράμματα γραμμένα πάνω πέφτουν κάτω, και η Τζαλί μετακινεί τα γράμματα, για να σχηματίσει τη λέξη "Φοίβος". Η Φλερ, συνειδητοποιώντας ότι έχει ανταγωνισμό, αποκαλεί την Εσμεράλδα μάγισσα και λιποθυμά. Η Εσμεράλδα το βάζει στα πόδια, και ο Φοίβος την ακολουθεί.
Αργότερα τον ίδιο μήνα, η Εσμεράλδα συναντιέται με το Φοίβο και του δηλώνει τον έρωτά της για εκείνον. Ο Φοίβος βρίσκει την ευκαιρία να τη φιλήσει ενώ μιλάει, και παριστάνει ότι την αγαπά. Ρωτά την Εσμεράλδα ποιο είναι το νόημα του γάμου (δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει την αρραβωνιαστικιά του Φλερ-ντε-Λι, απλώς θέλει να κάνει σεξ με την Εσμεράλδα), το οποίο πληγώνει την κοπέλα. Ο Φοίβος βλέποντας την αντίδραση του κοριτσιού, παριστάνει τον λυπημένο και λέει στην Εσμεράλδα ότι πρέπει να σταματήσει να τον αγαπά. Έπειτα η Εσμεράλδα λέει ότι τον αγαπά πραγματικά και ότι θα κάνει ό, τι της ζητήσει. Ο Φοίβος αρχίζει να ξεκουμπώνει την μπλούζα της Εσμεράλδα και την φιλά ξανά. Ο Φρολό, ο οποίος παρακολουθούσε πίσω από μία πόρτα, εισβάλλει μέσα στο δωμάτιο σε έκρηξη ζήλειας, μαχαιρώνει το Φοίβο, και το σκάει. Η Εσμεράλδα λιποθυμά με το που βλέπει το Φρολό, και όταν επανέρχεται, βρίσκει τον εαυτό της κατηγορούμενο για φόνο, λόγω κακής επικοινωνίας κάνει την επιτροπή να πιστέψει ότι ο Φοίβος είναι στ' αλήθεια νεκρός. Η Εσμεράλδα υποστηρίζει την αθωότητά της, αλλά όταν απειλείται ότι θα της συνθλίψουν το πόδι με μέγγενη, ομολογεί. Το δικαστήριο την καταδικάζει σε θάνατο για δολοφονία και μαγεία (το δικαστήριο είδε το μαγικό κόλπο της Τζαλί), και φυλακίζεται σε κελί. Ο Φρολό την επισκέπτεται, και η Εσμεράλδα κρύβεται στη γωνία (πριν από αυτό το κομμάτι του βιβλίου, οι αναγνώστες γνωρίζουν ότι λάγνα ψύχωση του Φρολό με το κορίτσι τον οδήγησαν στη δημόσια καταγγελία και στο να την παρακολουθεί κρυφά). Ο Φρολό λέει στην Εσμεράλδα για την εσωτερική του διαμάχη, και της δίνει ένα τελεσίγραφο: να του δωθεί ολοκληρωτικά ή να αντιμετωπίσει το θάνατο. Η Εσμεράλδα, απωθείται από το γεγονός ότι ο Φρολό θα την έβλαπτε σε τέτοιο βαθμό για τον εγωισμό του, αρνείται. Ο Φρολό, βαθιά εκνευρισμένος, εγκαταλείπει την πόλη. Την επόμενη μέρα, λεπτά αργότερα προτού κρεμαστεί, ο Κουασιμόδος φτάνει δραματικά από την Παναγία των Παρισίων, αρπάζει την Εσμεράλδα, και τρέχει πίσω φωνάζοντας "Άσυλο!".
Ενώ μένει στο κελί της Παναγίας των Παρισίων, σιγά-σιγά γίνεται φιλική με τον Κουασιμόδο και είναι ικανή να κοιτάξει πέρα από τη δύσμορφη εμφάνισή του. Ο Κουασιμόδος της κάνει ένα δυνατό σφύριγμα, ένα από τα λίγα πράγματα που μπορεί πλέον να ακούσει, και της λέει να το χρησιμοποιήσει όποτε χρειαστεί βοήθεια. Μια ημέρα, η Εσμεράλδα εντοπίζει τον Φοίβο να περνάει μπροστά από τον καθεδρικό ναό. Ζητάει από τον Κουασιμόδο να ακολουθήσει τον αξιωματικό, αλλά όταν ο Κουασιμόδος βρίσκει που είναι ο Φοίβος, βλέπει τον Φοίβο να φεύγει από το σπίτι της αρραβωνιαστικιάς του. Ο Κουασιμόδος του λέει ότι η Εσμεράλδα θέλει να τον δει: Ο Φοίβος, νομίζοντας ότι η Εσμεράλδα είναι νεκρή, πιστεύει ότι ο Κουασιμόδος είναι ο διάβολος που τον καλεί στην Εσμεράλδα στην Κόλαση, και φεύγει τρομοκρατημένος. Ο Κουασιμόδος επιστρέφει και της λέει ότι δε βρήκε το Φοίβο.
Για εβδομάδες η Εσμεράλδα και ο Κουασιμόδος ζουν μια ήσυχη ζωή, παρόλο που ο Φρολό κρύβεται σε μία από τις ιδιωτικές του κάμαρες σκεπτόμενος για το τι να κάνει μετά. Το κορίτσι ξυπνάει έντρομο μέχρι που ο Φρολό την ακινητοποιεί στο κρεβάτι με το κορμί του και προσπαθεί να τη βιάσει. Ανήμπορη να τον αντιμετωπίσει, η Εσμεράλδα αρπάζει τη σφυρίχτρα και τη φυσάει. Προτού ο Φρολό συνειδητοποιήσει την κίνησή της, ο Κουασιμόδος τον αρπάζει, τον ρίχνει στον τοίχο, και τον χτυπάει με σκοπό να τον σκοτώσει. Προτού ο Κουασιμόδος τελειώσει, ο Φρολό σκοντάφτει στο σεληνόφως που χύνεται από ένα μακρινό παράθυρο. Ο Κουασιμόδος βλέπει τον επιτιθέμενο της Εσμεράλδα, και τον αφήνει κατ' έκπληξη. Ο Φρολό αφρίζει από οργή, και λέει στην Εσμεράλδα ότι αν δεν την έχει αυτός, τότε κανείς δεν μπορεί, προτού αφήσει τον καθεδρικό ναό.
Ο Φρολό βρίσκει τον Γκρενγκουάρ και τον πληροφορεί ότι το γαλλικό κοινοβούλιο ψήφισε να διαγράψουν την Εσμεράλδα από το άσυλο, και προτίθεται να διατάξει τους στρατιώτες να επιτευχθεί δια της βίας το έργο. Ο Γκρενγκουάρ απρόθυμα συμφωνεί να σώσει το κορίτσι και διατυπώνει ένα σχέδιο με το Φρολό. Την επόμενη νύχτα ο Γκρενγκουάρ οδηγεί όλους τους παριζιάνους τσιγγάνους στην Παναγία των Παρισίων, για να σώσουν την Εσμεράλδα. Αντιδρώντας εσφαλμένα σε αυτήν την επίθεση, ο Κουασιμόδος αντεπιτίθεται και χρησιμοποιεί την άμυνα της Παναγίας των Παρισίων, για να πολεμήσει τους τσιγγάνους, πιστεύοντας ότι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να καταδώσουν την Εσμεράλδα. Τα νέα φτάνουν σύντομα στον Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, και στέλνει στρατιώτες (συμπεριλαμβανομένου του Φοίβου) να δώσουν ένα τέλος στα επεισόδια και να κρεμάσουν την Εσμεράλδα. Φτάνουν στην Παναγία των Παρισίων, για να σώσουν τον Κουασιμόδο, ο οποίος είναι μόνος και αδυνατεί να αποτρέψει τους τσιγγάνους από την καταστροφή της Γκαλερί των Βασιλέων. Οι τσιγγάνοι σφάζονται από τους άνδρες του βασιλιά, ενώ ο Κουασιμόδος (που δεν έχει αντιληφθεί ότι οι στρατιώτες θέλουν να κρεμάσουν την Εσμεράλδα) τρέχει στο δωμάτιο της Εσμεράλδα. Πανικοβάλλεται όταν δεν τη βρίσκει πουθενά.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο Γκρενγκουάρ και ένας άγνωστος με μανδύα μπαίνουν μέσα στην Παναγία των Παρισίων και βρίσκουν την Εσμεράλδα να προσπαθεί να το σκάσει από τον καθεδρικό ναό (φοβόταν ότι οι στρατιώτες προσπαθούσαν να την πάρουν όταν άκουσε τη μάχη). Όταν ο Γκρενγκουάρ προσφέρεται να σώσει το κορίτσι, συμφωνεί και πηγαίνει με τους δύο άνδρες. Οι τρεις τους μπαίνουν σε μια γειτονική βάρκα και πηγαίνουν κάτω από το Σηκουάνα, και λιποθυμά όταν ακούει πολλούς ανθρώπους να εύχονται το θάνατό της.
Όταν η Εσμεράλδα ξυπνά, βλέπει ότι ο Γκρενγκουάρ λείπει, και ο άγνωστος είναι ο Φρολό. Ο Φρολό για μια ακόμη φορά θέτει στην Εσμεράλδα δίλημμα: να μείνει μαζί του ή να οδηγηθεί στους στρατιώτες. Το κορίτσι ζητά να εκτελεσθεί. Θυμωμένος, ο Φρολό την οδηγεί στα χέρια της Γκιουντούλ (Πακέτ). Εκεί, οι δύο γυναίκες συνειδητοποιούν ότι η Εσμεράλδα είναι η χαμένη κόρη της Γκιουντούλ. Οι φύλακες φτάνουν και η Γκιουντούλ τους εκλιπαρεί να δείξουν και στις δύο ελεημοσύνη. Η Γκιουντούλ ακολουθεί τους φύλακες στο ικρίωμα, κλωτσώντας τους και δαγκώνοντάς τους κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Ένας φύλακας ρίχνει την Γκιουντούλ στο έδαφος: τη χτυπά στο κεφάλι και πεθαίνει.
Πίσω στην Παναγία των Παρισίων, ο Κουασιμόδος ψάχνει μανιωδών τη φίλη του. Πηγαίνει στην κορυφή του βόρειου πύργου και βρίσκει το Φρολό εκεί. Ο Κουασιμόδος παρατηρεί την παραφροσύνη του Φρολό και ακολουθεί το βλέμμα του, όπου βλέπει την Εσμεράλδα με ένα λευκό φόρεμα, να κρέμεται από το ικρίωμα ενώ πεθαίνει.
Προσαρμογές
Πολλές κινηματογραφικές προσαρμογές της Παναγίας των Παρισίων έχουν εκτελεσθεί, που παίρνουν διάφορους βαθμούς ελευθερίας με το μυθιστόρημα και το χαρακτήρα. Για παράδειγμα, στις περισσότερες ταινίες, η σεξουαλική σκηνή μεταξύ του Φοίβου και της Εσμεράλδα δεν παρουσιάζεται τόσο έντονη, αν όχι καθόλου.
Στην εκδοχή της Disney, η Εσμεράλδα παρουσιάζεται ευγενική, συμπονετική, ανεξάρτητη και έξυπνη τσιγγάνα, που προτίθεται να βοηθήσει όσους χρειάζονται. Η μεγαλύτερη ευχή της Εσμεράλδα είναι να δει άτομα στο περιθώριο όπως ο Κουασιμόδος και άλλοι τσιγγάνοι να τους αποδεχτεί η κοινωνία και να τους συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι.
Ζωντανή κινηματογραφική μορφή της Εσμεράλδα είναι σε ανάπτυξη.
Συνήθως, κάθε προσαρμογή παρουσιάζει την Εσμεράλδα ως νέα, αλλά μεγαλύτερη γυναίκα, και όχι ως μια δεκαεξάχρονη όπως στο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκώ. Ανάμεσα στις ηθοποιούς που την υποδύθηκαν με τα χρόνια είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Αεροδρόμιο Πηγής
Το Αεροδρόμιο Πηγής υπήρξε στρατιωτικό αεροδρόμιο, που λειτούργησε τον Απρίλιο του 1941, ανατολικά του Ρεθύμνου, κοντά στο χωριό Πηγή και αποτέλεσε στρατηγικό στόχο των Γερμανών κατά τη Μάχη της Κρήτης. Η υπόθεση χωροθέτησης αεροδρομίου στο Ρέθυμνο τοποθετείται το 1934 με διερεύνηση τοποθεσιών στα Μυσίρια και στον Πηγιανό Κάμπο. Λίγο πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αγγλοι έπεισαν τους κατοίκους να παραχωρήσουν γη για να κατασκευαστεί στρατιωτικό αεροδρόμιο. Η κατασκευή πραγαματοποιήθηκε με απαίτηση δέσμευσης γης γύρω από το αεροδρόμιο με καμία μορφή δέσμευσης για τα μελλοντικά του σχέδια. Δέν είχε γίνει απαλλοτρίωση των εκτάσεων γης.
Το αεροδρόμιο στοχοποίησε ο Γερμανικός στρατός το 1941. όταν οι Γερμανοί αποφάσισαν να εισβάλλουν στην Κρήτη από τον αέρα με την μεγάλη επιχείρηση «Ερμής» ή Operation Mercury. Οι Γερμανοί ήθελαν να καταλάβουν το αεροδρόμιο-Πηγής Ρεθύμνου γιατί κάτι τέτοιο θα τους εξασφάλιζε τη δυνατότητα να προσγειωθούν τα αεροσκάφη τους στην Κρήτη και να αποβιβάσουν στρατό, βαρέα όπλα και οχήματα.
Οι υπερασπιστές του αεροδρομίου κατέρριψαν περίπου 9 αεροσκάφη με τα πολυβόλα τους. Το ύψωμα Α στο διπλανό Λόφο έχει μείνει στην ιστορία λόγω των πληγμάτων που κατάφεραν στους Γερμανούς από το σημείο αυτό οι υπερασπιστές του αεροδρομίου. Μεταπολεμικά, το αεροδρόμιο εγκαταλείφθηκε. Επιστράφηκε η δέσμευση της γης γύρω από το αεροδρόμιο στους ιδιοκτήτες. Κάποιο τμήμα του χρησιμοποιήθηκε από τα αεροπλάνα ψεκασμών μέχρι την κατασκευή του ΒΟΑΚ.
Επίσης επί Γερμανικής Κατοχής λειτούργησε εμπορικό αεροδρόμιο στους Αρμένους.
Μετεμφυλιακά, το 1952, ανακινήθηκε θέμα αεροδρομίου στον Λατζιμά.
Το 1965 εξετάσθηκε από το ΝΑΤΟ η δημιουργία εκπαιδευτικού πυραυλικού κέντρου στον Λατζιμά σε συνδυασμό με πολιτικό αεροδρόμιο.
Στις 23 Ιουλίου 1987 το νομαρχιακό συμβούλιο Ρεθύμνου, με απόφαση του, πρότεινε ένταξη στο ΜΟΠ Κρήτης, του αεροδρομίου Ρεθύμνου, με 800 εκατομμύρια δραχμές στην περιοχή "Λατζιμάς" και με τη συνδρομή του τότε βουλευτή Ρεθύμνου και διατελέσαντος υφυπουργού Δημοσίων Έργων, Γεωργίου Περράκη. Τελικά, το έργο δεν εκτελέστηκε, λόγω της μη αποδέσμευσης των απαραίτητων εκτάσεων για τον αεροσταθμό, μέσω απαλλοτριώσεων.
Υπήρξε και πρόταση για κατασκευή τουριστικού αεροδρομίου στον Ψηλορείτη.
Πηγές
Πηγης
Homo erectus
Ο Homo erectus (Άνθρωπος ο όρθιος στα Λατινικά) είναι ένα εκλιπών είδος του γένους Homo. Έζησε στην Αφρική και εξαπλώθηκε μέχρι την Κίνα και την Ιάβα από το τέλος της Πλειόκαινου εποχής, μέχρι την ύστερη Πλειστόκαινο εποχή 1,8 με 1,3 εκατομμύρια χρόνια πριν. Αν και υπάρχουν διαφωνίες στο θέμα της ταξινόμησης, της καταγωγής και τους απογόνους του H. erectus, υπάρχουν δύο μεγάλες υποθέσεις: είτε ο erectus είναι το ίδιο είδος με τον Homo ergaster, και κατά ακολουθία άμεσος πρόγονος των ύστερων ανθρωπίδων σαν τον Homo heidelbergensis, τον Homo neanderthalensis, και τον Homo sapiens, είτε αποτελεί ένα ξεχωριστό Ασιατικό είδος ανεξάρτητο από τον Αφρικανικό ergaster.
Σχετικά με τη μορφολογία του ο Homo erectus, η κρανιακή του χωρητικότητα κυμαίνεται από 750 cm3 στις πιο πρώιμες μορφές εώς 1.250cm3 στις νεότερες μορφές, δηλαδή παρατηρείται αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου σε σχέση με τον πρόγονό του Homo habilis. Επίσης, διαθέτει πιο ομαλό κρανιακό θόλο, μεγαλύτερο πλάτος χαμηλά στο κρανίο, παχιά κρανιακά οστά, οβελιαίο τόξο κοινό, μεγάλα υπερόφρυα τόξα, πλατιά ρινικά οστά, προγναθισμό, βαριά κάτω γνάθο χωρίς πηγούνι και μεγάλα δόντια. Χαρακτηριστικά του γνωρίσματα είναι η όρθια στάση και η δίποδη βάδιση. Ο Homo erectus χρησιμοποιεί για πρώτη φορά την "τεχνική του μαλακού σφυριού", ενώ σύμφωνα με τα ευρήματα φέρεται να χρησιμοποιούσε τόσο οστέινα όσο και ξύλινα εργαλεία. Υπάρχουν αποδείξεις οργανωμένου κυνηγιού μικρών και μεγάλων ζώων, τα οποία αποτελούσαν το κύριο συστατικό της διατροφής του. Κατοικούσε σε σπηλιές στις οποίες έχτιζε στέγες. Η μεγαλύτερη όμως καινοτομία του Homo erectus είναι η χρήση της φωτιάς. Αφού λοιπόν υπερνίκησε το φόβο της φωτιάς, άρχισε να τη χρησιμοποιεί για να ψήνει την τροφή του και να χαράσει ζώνες φωτός και ζεστασιάς στον τόπο κατοικίας του, παρέχοντας παράλληλα σχετική προστασία στον ίδιο και την οικογένειά του από αρπακτικά σαρκοφάγα ζώα. Η αξιοποίηση της φωτιάς φαίνεται να άλλαξε τις καθημερινές του συνήθειες και ίσως έμμεσα να οδήγησε στη μεταβολή της δομής του εγκεφάλου και στην αύξηση της ικανότητας για μάθηση και επικοινωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη Κατηγορία:Προϊστορικά πρωτεύοντα
Καμάρες Αχαΐας
Οι Καμάρες είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Κοινοτάρχες
Πρόεδροι της κοινότητας Καμαρών διετέλεσαν οι: ...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Λεπτή κόκκινη γραμμή
Η φράση Λεπτή κόκκινη γραμμή χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το έσχατο όριο μιας υποχώρησης.
Η φράση χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τον ηρωισμό των ανδρών του βρετανικού 93ου Συντάγματος Πεζικού κατά τη Μάχη της Μπαλακλάβας, στις 25 Οκτωβρίου του 1854, κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Εκείνη τη μέρα το 93ο Σύνταγμα και μια δύναμη Βασιλικών Πεζοναυτών και Οθωμανών στρατιωτών, υπό τη διοίκηση του σερ Κόλιν Κάμπελ, αντιμετώπισαν επίθεση 400 ουσάρων της 6ης Ταξιαρχίας Ουσάρων του ρωσικού ιππικού. Το 93ο Σύνταγμα ήταν η μοναδική οργανωμένη δύναμη που μπορούσε να αντιμετωπίσει τους Ρώσους ουσάρους που είχαν ως στόχο το στρατόπεδο της Μπαλακλάβας, όπου βρισκόταν αποδιοργανωμένοι περί τους 20.000 άνδρες (Βρετανοί, Γάλλοι και Οθωμανοί). Ο Κάμπελ διέταξε τους άνδρες του να παραταχθούν σε βάθος δύο ανδρών, αντί του συνηθισμένου τεσσάρων, επειδή έπρεπε να καλυφθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέτωπο. Το σκωτσέζικο απόσπασμα περίμενε να πλησιάσουν οι Ρώσοι ιππείς και στη συνέχεια άνοιξε ομαδικό πυρ, προκαλώντας σοβαρές απώλειες. Ο Ρώσος διοικητής, πιστεύοντας πως η παρουσία του εχθρικού αποσπάσματος αποτελεί αντιπερισπασμό, σήμανε υποχώρηση.
Ο ανταποκριτής των "Times" Ουίλιαμ Ράσελ, έγραψε αργότερα ότι δε μπορούσε να δει τίποτα άλλο μεταξύ των Ρώσων που επέλαυναν και του στρατοπέδου, παρά μόνο μια λεπτή κόκκινη γραμμή από ατσάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές φράσεις
Μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας
Το Μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας - Vagonetto, είναι ένας χώρος γνωριμίας με την ιστορία της εξόρυξης του βωξίτη. Παλαιότερα ήταν στοά εξόρυξης, 200 μέτρα κάτω από τη γη. Βρίσκεται στο 51ο χλμ. της Εθνικής οδού Λαμίας-Άμφισσας, νότια της Γραβιάς Φωκίδας, στις εγκαταστάσεις της EB-European Bauxites S.A. και λειτουργεί από το 2003.
Η επίσκεψη ξεκινά με μια βόλτα στον υπαίθριο χώρο του πάρκου, όπου εκτίθενται μηχανήματα που χρησιμoπoιούνταν κυρίως σε υπόγειες εξορύξεις και μετά στη Στοά 850, το υπόγειο τούνελ εξόρυξης βωξίτη.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωλογικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Φωκίδας Φωκιδας
292 Λουδοβίκα
Η Λουδοβίκα (Ludovica) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,5. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λουδοβίκας υπολογίζεται σε 33 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 50 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2,7 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,265 (από δεδομένα του IRAS). Η Λουδοβίκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 56 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, ενώ η μέγιστη σε -34 βαθμούς C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουδοβικα
Προσόμοιο τροπάριο
Προσόμοιον ονομάζεται σε ένα σύνολο τροπαρίων τα τροπάρια εκτός τού πρώτου, που ακολουθούν το μέλος τού πρώτου από αυτά, το οποίο έχει ιδιαίτερη (δική του) μελωδική γραμμή και ονομάζεται αυτόμελο. Π.χ. στο Κοντάκιο ο πρώτος οίκος είναι αυτόμελο και οι υπόλοιποι προσόμοιοι αυτού.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει στον ειρμό (πρώτη στροφή) σε κάθε ωδή τού Κανόνα, όπου ο ειρμός έχει δικό του μέλος, ενώ οι υπόλοιπες στροφές (τροπάρια) της ωδής ακολουθούν πιστά το μέλος τού ειρμού.
Στα Λειτουργικά βιβλία, χειρόγραφα ή έντυπα δηλώνεται πάντοτε ο Ήχος και το αυτόμελο: "Προσόμοιον, Ήχος ..., προς το ...".
Το σύστημα αυτόμελο-προσόμοια έχουμε συνήθως στα Στιχηρά και τα Απόστιχα, δηλ. τροπάρια που άδονται μετά τους τελευταίους στίχους Ψαλμών, στην αρχή και το τέλος αντίστοιχα ακολουθιών, όπως είναι ο Εσπερινός και ο Όρθρος. Το πλήθος των τροπαρίων εξαρτάται από το μέγεθος της εορτής, που μπορεί Κανόνας της να είναι εις δ΄ ή εις ς΄ ή εις η΄ ωδές, όπως ορίζει το Τυπικό της Εκκλησίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία Κατηγορία:Λειτουργική
Νέα Μάλγαρα
Τα Νέα Μάλγαρα είναι κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης, η οποία βρίσκεται 25 χλμ. δυτικά της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στη δυτική όχθη του Αξιού και στην ανατολική όχθη του Λουδία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.404 κατοίκους, αποτελεί το μοναδικό οικισμό της Δημοτικής Κοινότητας Νέων Μαλγάρων, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αξιού, του Δήμου Δέλτα και είναι ενωμένος οικιστικά με Κύμινα
Η Κοινότητα είχε συσταθεί στις 9 Ιουλίου 1918 και καταργήθηκε το 1997. Στη συνέχεια προσαρτήθηκε στον Δήμο Αξιού και με το Πρόγραμμα Καλλικράτης στον Δήμο Δέλτα.
Ο οικισμός δημιουργήθηκε το 1909 με την ονομασία Κοκμούς, όπου εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι πρόσφυγες από τη Βοσνία. Το 1913 με την απελευθέρωση της Μακεδονίας και τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων εγκαταστάθηκαν στο χωριό πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Μετά τη συνθήκη της Λωζάνης οι Βόσνιοι διέφυγαν στην Τουρκία και στον οικισμό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη (κυρίως Μάλγαρα).
Τα Νέα Μάλγαρα βρίσκονται σε μικρή απόσταση από το δέλτα του Αξιού και το Εθνικό Πάρκο Αλιάκμονα - Αξιού. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια ρυζιού και μυδιών. Κάθε Σεπτέμβρη πραγματοποιούνται οι Γιορτές Ρυζιού.
Μαλιά
Η Μαλιά ή Μαλλιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Μαλιά βρίσκεται 34 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων Επαρχίας Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 650 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νοτιοδυτικά συνορεύει με τη Δορά, στα δυτικά με τη Γεροβάσα-Τρόζενα, στα βόρεια με το Άρσος και τη Βάσα Κοιλανίου, στα ανατολικά με την Κισσούσα και στα νοτιοανατολικά με την Πάχνα.
Ονομασία
Η επικρατέστερη εκδοχή για την ονομασία του χωριού αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από την αρχαία ελληνική πόλη της Μικράς Ασίας, Μαλλός. Είναι πιθανόν οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού να κατάγονταν από την πόλη αυτή.
Ιστορία
Στην περιοχή έχουν ανευρεθεί αρχαία αντικείμενα τα οποία μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής από τα αρχαία χρόνια. Τα μεσαιωνικά χρόνια η Μαλιά ήταν φέουδο μιας αριστοκρατικής οικογένειας. Ο Φλώριος Βουστρώνιος αναφέρει ότι η Μαλιά ήταν φέουδο που μεταξύ του 1464 και 1468 άνηκε στον Τζιαν Πέρες Φαπρίκες. Μετά την κατάκτηση της Κύπρου από τους Τούρκους, το χωριό εποικίστηκε από Τούρκους.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1960. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, η Μαλιά ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή κατοικούσαν σε αυτό και Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι, με τους Τουρκοκύπριος να αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία.
Λόγω των δικοινοτικών διαταραχών, το 1963 περίπου 300 Τουρκοκύπριοι από γειτονικά χωριά (Πραστιό, Γεροβάσα και Κίδασι) εγκαταστάθηκαν στη Μαλιά. Το 1964, μετά από επίθεση που δέχθηκαν από ελληνοκυπριακές δυνάμεις και τον θάνατο εφτά Τουρκοκυπρίων, οι Τουρκοκύπριοι του χωριού μαζί με τους Τουρκοκύπριους που είχαν έρθει το 1963 από τα γειτονικά χωριά, ( συνολικά περίπου 1000 άτομα), εγκατέλειψαν το χωριό και διασκορπίστηκαν σε άλλα χωριά με τουρκοκυπριακό πληθυσμό (Αυδήμου, Καντού, Επισκοπή, Κάτω Πολεμίδια, Αλέκτορα, Παραμάλι, Μαρί, Πλατανίστεια, Βρέτσια και Σουσκιού. Το 1968, πολλοί Τουρκοκύπριοι από την Μαλιά επέστρεψαν στο χωριό τους.
Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, ολόκληρος ο τουρκοκυπριακός πληθυσμός της Μαλιάς εγκατέλειψε το χωριό, πηγαίνοντας στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου. Παρέμειναν εκεί έως τον Φεβρουάριο του 1975, όταν μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμών. Εγκαταστάθηκαν στο Πραστειό Λευκωσίας.
Στη Μαλιά παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της. Επιπρόσθετα, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της χώρας. Μετά το 1982 ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε μεγάλη μείωση λόγω αστυφυλίας.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Μαλιάς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Οινοποιείο ΚΕΟ
Στη Μαλιά υπήρχαν και υπάρχουν μεγάλοι αμπελώνες. Στο χωριό βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα οινοποιεία της Κύπρου. Το οινοποιείο ανήκει στην ΚΕΟ. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1927. Το οινοποιείο αναπαλαιώθηκε το 1996 και εξοπλίστηκε με σύγχρονες εγκαταστάσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Εμομαλί Ραχμόν
Ο Εμομαλί Ραχμόν (Περσικά:امامعلی رحمان, Εμομαλί Ραχμόν, Эмомалии Раҳмон, πρώην Εμομάλι Σαρίφοβιτς Ραχμόνοφ, Эмомалӣ Шарифович Раҳмонов, 5 Οκτωβρίου 1952) είναι ο δεύτερος πρόεδρος του Τατζικιστάν, αρχηγός κράτους από το 1992 και πρόεδρος από το 1994.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1952 στην πόλη Ντανγάρα, ως Εμομαλί Ραχμόνοφ και κατάγεται από τοπική αγροτική οικογένεια. Παντρεύτηκε την Αζίζμο Αζαντουλάγιεβα (Azizmo Asadullayeva) και έχουν 7 κόρες και 2 γιούς. Διέφυγε δολοφονικής απόπειρας το 1997 στο Χουτζάντ, ενώ εναντίον της κυβέρνησής του έγιναν δύο απόπειρες πραξικοπήματος, το 1997 και το 1998. Ανήκει στους Ζωροάστρες.
Πολιτική άνοδος
Το 1990 εξελέγη βουλευτής στο Ανώτατο Σοβιέτ της ΣΣΔ Τατζικιστάν. Έτσι, εξελέγη Πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, το 1992 και Πρόεδρος στις 6 Νοεμβρίου 1994. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 16 Νοεμβρίου 1994 και επανεξελέγη (με το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού του Τατζικιστάν) στις 6 Νοεμβρίου 1999 για επταετή θητεία, με 97% των ψήφων,
Επανεκλογές
Στις 22 Ιουνίου 2003, κέρδισε ένα δημοψήφισμα, με βάση το οποίο του επετράπη να διεκδικήσει άλλες δύο θητείες στο αξίωμα του Προέδρου μετά το 2006. Ο Ραχμόνοφ επανεξελέγη στις 6 Νοεμβρίου 2006 στην προεδρία της χώρας με περίπου 79% των ψήφων, στις εκλογές που μποϋκοτάρισε η αντιπολίτευση λόγω εκτεταμένης νοθείας. Ο κύριος αντίπαλος του Ραχμόνοφ, ο Ολιμζόν Μπομπόγεφ, του Οικονομικού Μεταρρυθμιστικού Κόμματος, έλαβε το 7,2% των ψήφων. Η συμμετοχή ανήλθε στο 91%. Το 2010 το κόμμα του κέρδισε και τις βουλευτικές εκλογές, στις οποίες υπήρξαν καταγγελίες για νοθεία, κάτι που τονίστηκε και από τον ΟΑΣΕ.
Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2013, ο Ραχμόν επανεξελέγη για ακόμα μία επταετή θητεία, με ποσοστό γύρω στο 83%.
Ο Ραχμόν κέρδισε επανεκλογή επικρατώντας και στις προεδρικές εκλογές του 2020, κερδίζοντας ποσοστό άνω του 90% των ψήφων.
Αλλαγή επωνύμου
Ο Εμομαλί Ραχμόν αφαίρεσε το ρωσικό «οφ», τα δύο τελευταία γράμματα του επιθέτου του, στο πλαίσιο προσπάθειας για να αναβιώσει η κληρονομιά των Περσών στο Τατζικιστάν. Τον Απρίλιο του 2007 ανακοινώθηκε ότι οι ξένοι εταίροι είχαν ενημερωθεί για την αλλαγή του ονόματος σε Ραχμόν από Ραχμόνοφ. Η ανακοίνωση για την αλλαγή έγινε από τον ίδιο τον Πρόεδρο, το Μάρτιο του 2007.
Στο Τατζικιστάν οι κάτοικοι ομιλούν τη διάλεκτο Φαρσί, αλλά οι περισσότεροι είχαν προσθέσει ρωσικές καταλήξεις στα επίθετά τους όπως «οφ» ή «εφ» επί τσαρικού και σοβιετικού καθεστώτος. Ο Ραχμόν ενθάρρυνε και άλλους Τατζίκους να αφαιρέσουν τις σλαβικές καταλήξεις από τα ονόματά τους. Η αφαίρεση των καταλήξεων αυτών συνοδεύτηκε από μία σταδιακή επανεμφάνιση τοπικών διαλέκτων και πολιτισμών έπειτα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Παραπομπές
Ραχμον Ραχμον
Κιαραμόντε Γκούλφι
Το Κιαραμόντε Γκούλφι (ιταλικά: Chiaramonte Gulfi, σικελικά: Ciaramunti) είναι ιταλική κωμόπολη της επαρχίας της Ραγκούζας στη Σικελία, με 8.137 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Κιαραμόντε Γκούλφι είναι χτισμένο σε ένα λόφο, 15 χλμ. βόρεια από τη Ραγκούζα, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 668 μ. ενώ το μέγιστο υψόμετρο στα όρια του δήμου φθάνει τα 906 μ. στο όρος Αρτσιμπέσι. Η πόλη ονομάζεται ακόμη και το Μπαλκόνι της Σικελίας, για την πανοραμική του θέση, με θέα που εκτείνεται από τη Γέλα (Δυτικά), έως την Αίτνα (Βορειοανατολικά), από την κοιλάδα του Ίπαρι και τις πόλεις της (Κόμιζο, Βιτόρια, Ακάτε), τις κορυφογραμμές των Ερέι μέχρι το Καλτατζιρόνε, τη Μεσόγειο θάλασσα και  τα όρη Ιμπλέι.
Ο δήμος Κιαραμόντε Γκούλφι είναι 5ος σε έκταση στην επαρχία της Ραγκούζα (126 τ.χλμ.) και καλύπτει μια περιοχή που εκτείνεται από όρη Ιμπλέι μέχρι την πεδιάδα της Βιτόρια. Τα υδάτινα ρεύματα του δήμου είναι χειμαρρώδη, εκτός από τον ποταμό Ντιρίλο, ο οποίος σηματοδοτεί τα σύνορα με την επαρχία της Κατάνια.
Η προέλευση του ονόματος
Το όνομα Κιαραμόντε Γκούλφι (ιταλικά: Chiaramonte Gulfi, σικελικά: Ciaramunti) ανάγεται στον κόμη Μανφρέντι Κιαραμόντε, που χρίστηκε κόμης της Μόντικα το 1296 από τον Φρειδερίκο Γ΄, βασιλιά της Αραγονίας και ίδρυσε την πόλη, στην οποία έδωσε το όνομα της από τον Οίκο του, μετά την καταστροφή του Γκούλφι (ιταλικά: Gulfi) από τους Ανδεγαυούς το 1299. Το Κιαραμόντε, που χτίστηκε γύρω στο 1300, κατοικήθηκε αμέσως από τους λίγους κατοίκους που επέζησαν από τη σφαγή. Σήμερα οι πολίτες ονομάζονται Κιαραμουντάνι (ιταλικά: Ciaramuntàni). Το όνομα του αρχαίου κέντρου των Γκούλφι, θα προστεθεί στην επίσημη ονομασία του δήμου το 1881, σε ανάμνηση της αρχαίας καταγωγής της περιοχής. Σχεδόν όλα τα αρχαία τοπωνύμια έχουν χαθεί. Το παλιό τοπωνύμιο "Πόρτα ντι λα κάτσα" (ιταλικά: Porta di la chaza), που αντικαταστάθηκε από το νέο "Άρκο ντελ Ανουντσιάτα"(ιταλικά: Arco dell'Annunziata, μτφ: Αψίδα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου), και το τοπωνύμιο "βία ντελα μουράλια" (ιταλικά: via della muraglia, μτφ: οδός των τειχών), εξακολουθούν να καταδεικνύουν ένα περιορισμένο τμήμα του αρχαίου τείχους.
Ιστορία
Στην περιοχή υπάρχουν πολλοί οχυρωμένοι οικισμοί (φρούρια) από την εποχή του χαλκού και του σιδήρου, υπάρχουν υπολείμματα ελληνικών οικισμών της αρχαϊκής και ελληνιστική εποχής, καθώς και ευρήματα που ανάγονται στην εποχή της ρωμαϊκής και βυζαντινής κυριαρχίας αλλά και στον Μεσαίωνα.
Η πόλη ιδρύθηκε με το όνομα Άκριλλαι από τους Συρακούσιους τον 7ο αιώνα π.Χ.. Καταστράφηκε από τους Καρχηδονίους το 406.π.Χ. και στο σημείο εκείνο κατατροπώθηκαν οι Συρακούσιοι από τις δυνάμεις του Ρωμαίου ύπατου Μάρκου Κλαύδιου Μαρκέλλου το 213.π.Χ. Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση πήρε το όνομα Άκριλλαι (λατ. Acrillae). Στα όρια του δήμου υπάρχει επίσης ένας ελληνιστικός οικισμός, που ανακαλύφθηκε στη θέση Σκορναβάκε (ιταλικά: Scornavacche), και χαρακτηρίζεται από την εξειδίκευση στην παραγωγή κεραμικών. Ο οικισμός, που ιδρύθηκε επίσης από τους Συρακούσιους κατά μήκος του ποταμού Ντιρίλο (ιταλικά: Dirillο), καταστράφηκε από τους Καρχηδονίους για πρώτη φορά το 406 π.Χ., και για δεύτερη φορά, μετά την ανοικοδόμησή του από τον Τιμολέοντα, το 280. π.Χ. Τα ευρήματα φυλάσσονται στο αρχαιολογικό Μουσείο της Ραγκούζας.
Η Άκριλλαι καταστράφηκε από τους Άραβες του χαλίφη Άσαντ ιμπν αλ Φουράτ το 827 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της ανατολικής πλευράς του νησιού. Οι κάτοικοι ίδρυσαν ένα νέο οικισμό στις πλαγιές του όρους Αρτσιμπέσι, που πήρε το όνομα Γκούλφι (ιταλικά: Gulfi), που σημαίνει στα αραβικά ευχάριστη γη. αριστερά|μικρογραφία|Η αψίδα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, 14ος αιώνας Ο Ρουγκέρο της Λαούρια κατά τη διάρκεια του Σικελικού Εσπερινού πολιόρκησε και κατέκτησε το Γκούλφι για λογαριασμό των Ανδεγαυών το 1299: Ο οικισμός καταστράφηκε εντελώς και διαπράχτηκε σφαγή. Ο Μανφρέντι Κιαραμόντε, που είχε χριστεί κόμης της Μόντικας από τον βασιλιά της Αραγονίας, Φρειδερίκο Γ΄ το 1296, μεταφέρθηκε με τους επιζώντες σε μια θέση υψηλότερη και πιο οχυρωμένη, που ονομάστηκε "Μπάλιο" (ιταλικά: Baglio), γύρω από την οποία χτίστηκαν τα πρώτα σπίτια, που περιβάλλονται από τείχη και μέσα σε αυτά έχτισε το κάστρο.
Το Κιαραμόντε το 1366 αριθμούσε 200 οικογένειες, και ο οικισμός εκτεινόταν στο εσωτερικό των τειχών. Σε 1593, ο οικισμός επεκτάθηκε πέρα από τα τείχη, κυρίως με τις γειτονιές της "Μπούργκο" (297 σπίτια) και "Σαλβατόρε (Σωτήρας)" (258). Μέσα από τα τείχη, η πιο αρχαία συνοικία ("Baglio") αποτελούνταν από 278 σπίτια και Κιαραμόντε είχε 5.711 κατοίκους.
Ο σεισμός του 1693, που έπληξε την περιοχή μεταξύ της Κατάνιας και της Μάλτας, κατέστρεψε σχεδόν εξ ολοκλήρου τον οικισμό και το κάστρο του. Η αποκατάσταση έλαβε χώρα την ίδια περίοδο, στο μεσαίωνα. Τον 18ο αιώνα οι παλιές συνοικίες του Κιαραμόντε εξαφανίστηκαν εξαιτίας του φαινόμενου του καθαγιασμού (ιταλικά: sacralizzazione) και η περιοχή χωρίστηκε σε 4 συνοικίες, με ονόματα αγίων. Σε διεξοδική του μελέτη, ο Τζιάνι Μοράντο δείχνει ότι το 1748 σχεδόν το ήμισυ των περιουσιακών στοιχείων του Κιαραμόντε ήταν στα χέρια 176 ανθρώπων της εκκλησίας, έναντι ενός πληθυσμού 5.972 κοσμικών.
Γλώσσες και διάλεκτοι
Εκτός από την επίσημη γλώσσα, τα ιταλικά, στο Κιαραμόντε Γκούλφι, μιλάνε και τη σικελική γλώσσα.
Οικονομία
μικρογραφία|Η συγκομιδή της ελιάς στην ύπαιθρο του Κιαραμόντε Γκούλφι. Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η γεωργία, τόσο με τη μορφή της άμεσης παραγωγής, όσο και με αυτή της μεταποίησης των προϊόντων. Η παραγωγή αποτελείται κυρίως από λαχανικά, αμύγδαλα και ελιές. Εκτρέφονται χοίροι και από την επεξεργασία του χοιρινού κρέατος παράγονται παραδοσιακά αλλαντικά (ιδίως λουκάνικα).
Αμπελουργία
Τα επιτραπέζια σταφύλια που παράγονται στο έδαφος του Κιαραμόντε Γκούλφι ανήκουν στα Επιτραπέζια Σταφύλια του Ματζαρόνε, στα οποία έχει απονεμηθεί το σήμα προέλευσης ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη), ενώ τα σταφύλια που προορίζονται για οινοποίηση χρησιμοποιούνται επίσης, για την παραγωγή του Τσερασουόλο ντι Βιτόρια, το οποίο είναι ένα κρασί με Ονομασία Ελεγχόμενης και Εγγυημένης Προέλευσης.
Ελαιόλαδο
Το έδαφος του Κιαραμόντε Γκούλφι είναι επίσης πλούσιο σε ελαιώνες και ελαιοτριβεία. Το ελαιόλαδο της περιοχής έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία, επιβεβαιώνοντας ότι είναι ένα από τα καλύτερα λάδια του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ραγκούζας
Ρωμύλος
Ο Ρωμύλος (λατιν.: Romulus) ήταν ο θρυλικός ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της Ρώμης. Διάφορες παραδόσεις αποδίδουν την ίδρυση πολλών από τους παλαιότερους νομικούς, πολιτικούς, θρησκευτικούς και κοινωνικούς θεσμούς της Ρώμης στον Ρωμύλο και τους συγχρόνους του. Αν και πολλές από αυτές τις παραδόσεις ενσωματώνουν στοιχεία λαογραφίας, και δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό μία ιστορική μορφή κρύβεται πίσω από τον μυθικό Ρωμύλο, τα γεγονότα και οι θεσμοί που του αποδίδονται, ήταν κεντρικά στους μύθους γύρω από την καταγωγή και τις πολιτιστικές παραδόσεις της Ρώμης.
μικρογραφία|300εσ|Ο Φαύστουλος και η Άκκα Λαρεντία βρίσκουν τα δίδυμα παιδιά Ρώμο και Ρωμύλο να τα θηλάζει μία λύκαινα.
Τι αναφέρει η παράδοση
Οι μύθοι σχετικά με τον Ρωμύλο περιλαμβάνουν πολλά ξεχωριστά επεισόδια και φιγούρες, συμπεριλαμβανομένης της θαυματουργής γέννησης και της νεανικής ζωής τού Ρωμύλου και τού δίδυμου αδελφού του, Ρώμου. της δολοφονίας του Ρώμου και η ίδρυση της Ρώμης, η αρπαγή των Σαβίνων γυναικών και ο επακόλουθος πόλεμος με τους Σαβίνους, μια περίοδος κοινής διακυβέρνησης με τον Τίτο Τάτιο, η ίδρυση διάφορων ρωμαϊκών θεσμών· ο θάνατος ή η αποθέωση του Ρωμύλου και η διαδοχή του Nουμά Πομπίλιο.
Ρωμύλος και Ρέμος
Σύμφωνα με τη ρωμαϊκή μυθολογία, ο Ρωμύλος και ο Ρέμος ήταν γιοι της Ρέας Σιλβίας από τον θεό Άρη. Ο παππούς τους από τη μητέρα ήταν ο Νουμίτωρ, ο νόμιμος βασιλιάς της Άλμπα Λόνγκα, μέσω του οποίου τα δίδυμα κατάγοντο τόσο από τον Τρωικό ήρωα Αινεία, όσο και από τον Λατίνο, τον βασιλιά του Λατίου.
Πριν από τη γέννηση των διδύμων, ο θρόνος του Nουμίτορος είχε σφετεριστεί από τον αδελφό του, Aμούλιο, ο οποίος δολοφόνησε τον γιο ή τους γιους τού Nουμίτορος και καταδίκασε τη Ρέα Σιλβία σε αέναη παρθενία, αφιερώνοντάς την ως Εστιάδα. Όταν η Ρέα έμεινε έγκυος, ισχυρίστηκε ότι την είχε επισκεφθεί ο θεός Άρης. Ο Αμούλιος τη φυλάκισε και μετά τη γέννηση των διδύμων διέταξε να τα ρίξουν στον Τίβερη. Αλλά καθώς το ποτάμι είχε φουσκώσει από τη βροχή, οι υπηρέτες που είχαν επιφορτιστεί με την απόρριψη των βρεφών δεν μπορούσαν να φτάσουν στις όχθες του και έτσι άφησαν τα δίδυμα κάτω από μία συκιά στους πρόποδες του λόφου Παλατίνου.
Στην παραδοσιακή αφήγηση, μία λύκαινα ανέλαβε στα δίδυμα και τα θήλαζε, μέχρι που βρέθηκαν από τον βοσκό του βασιλιά, Φαύστουλο, και τη σύζυγό του Άκκα Λαρεντία. Τα αδέλφια ενηλικιώθηκαν μεταξύ των βοσκών και των λαών των λόφων. Αφού ενεπλάκη σε μία σύγκρουση μεταξύ των οπαδών τού Aμούλιου και εκείνων του παππού τους Νουμίτορος, ο Φαύστυλος τους είπε για την καταγωγή τους. Με τη βοήθεια των φίλων τους παρέσυραν τον Aμούλιο σε ενέδρα και τον σκότωσαν, αποκαθιστώντας τον πάππο τους στον θρόνο. Οι πρίγκιπες ξεκίνησαν τότε να ιδρύσουν μια δική τους πόλη.
Επέστρεψαν στους λόφους με θέα στον Τίβερη, τον τόπο όπου είχαν εκτεθεί ως βρέφη. Δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε ποιον λόφο θα στεγαζόταν η νέα πόλη. Όταν ένας οιωνός για την επίλυση της διαμάχης απέτυχε να δώσει σαφή ένδειξη, η σύγκρουση κλιμακώθηκε και ο Ρωμύλος ή ένας από τους οπαδούς του σκότωσαν τον Ρώμο. Σε μία παραλλαγή τού μύθου, οι οιωνοί ευνόησαν τον Ρωμύλο, ο οποίος προχώρησε σε ένα τετράγωνο αυλάκι γύρω από τον Παλατίνο Λόφο για να οριοθετήσει τα τείχη της μελλοντικής πόλης. Όταν ο Ρέμος πήδηξε χλευαστικά πάνω από τα «τείχη» για να δείξει πόσο ανεπαρκή ήταν απέναντι στους εισβολείς, ο Ρωμύλος τον κτύπησε με θυμό. Σε μία άλλη παραλλαγή, ο Ρώμος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μίας μάχης, μαζί με τον Φαύστουλο.
Ίδρυση της πόλης
Η ίδρυση της Ρώμης εορταζόταν κάθε χρόνο στις 21 Απριλίου, με το φεστιβάλ των Παλιλίων. Η πρώτη πράξη του Ρωμύλου ήταν να οχυρώσει τον Παλατίνο, κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε μία θυσία στους θεούς. Καθόρισε τα όρια της πόλης με ένα αυλάκι που όργωσε, έκανε άλλη μια θυσία και με τους οπαδούς του άρχισαν να εργάζονται για να κτίσουν την ίδια την πόλη. Ο Ρωμύλος ζήτησε τη σύμφωνη γνώμη του λαού, για να γίνει βασιλιάς του. Με τη βοήθεια τού Nουμίτορος απευθύνθηκε σε αυτούς και έλαβε την έγκρισή τους. Ο Ρωμύλος δέχθηκε το στέμμα, αφού θυσίασε και προσευχήθηκε στον Δία και αφού έλαβε ευνοϊκούς οιωνούς.
Ο Ρωμύλος χώρισε τον πληθυσμό σε τρεις φυλές, γνωστές ως Ramnes, Titienses και Luceres, για φορολογικούς και στρατιωτικούς σκοπούς. Σε κάθε φυλή προήδρευε ένας αξιωματούχος γνωστός ως τριβούνος, και χωριζόταν περαιτέρω σε δέκα curia (κουρίες, τμήματα) καθεμία από τις οποίες προεδρευόταν από έναν αξιωματούχο γνωστό ως curio. Ο Ρωμύλος παραχώρησε επίσης ένα μέρος γης σε κάθε κουρία, προς όφελος του λαού. Τίποτε δεν είναι γνωστό για τον τρόπο, με τον οποίο φορολογούντο οι φυλές και οι κουρίες, αλλά για τη στρατιωτική εισφορά κάθε κουρία ήταν υπεύθυνη για την παροχή εκατό πεζών, μίας μονάδας γνωστής ως εκατονταρχίας (centurio), και δέκα ιππέων. Κάθε φυλή τού Ρωμύλου παρείχε έτσι περίπου χίλιους πεζούς και μία εκατονταρχία ιππικού. Συνολικά οι τριακόσιοι ιππείς έγιναν γνωστοί ως oι ταχείς (celeres) και σχημάτισαν τη βασιλική σωματοφυλακή.
Για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη της πόλης, ο Ρωμύλος απαγόρευσε τη βρεφοκτονία και ίδρυσε ένα άσυλο για φυγάδες στον λόφο του Καπιτωλίου. Εδώ, οι ελεύθεροι και οι σκλάβοι μπορούσαν να διεκδικήσουν προστασία και να ζητήσουν τη ρωμαϊκή υπηκοότητα.