cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θικ Κουάνγκ Ντουκ
Σταδιοδρομία
Μετά την επιστροφή του από την Καμπότζη επίβλεψε την κατασκευή 17 ακόμα βουδιστικών ναών στο νότιο Βιετνάμ. Μετά την περίοδο κατασκευής των μονών, ο Ντουκ διορίστηκε προεδρεύων του συμβουλίου σχετικά με τις εθιμοτυπικές τελετουργίες των βιετναμέζων μοναχών, και ως επίσκοπος της παγόδας Φουόκ Χοά (Phuoc Hoa) η οποία ήταν και η αρχική έδρα του συνδέσμου βουδιστικών σπουδών στο Βιετνάμ. Μετά την μεταφορά της έδρας σε παγόδα της Σαϊγκόν ο Ντουκ παραιτήθηκε.
Θρησκευτικές αναταραχές
Στο νότιο Βιετνάμ της εποχής εκείνης οι Βουδιστές αποτελούσαν το 70 με 90 τοις εκατό του πληθυσμού, ενώ ο πρόεδρος Ντιέμ ήταν μέλος της καθολικής μειονότητας, απόρροια του γαλλικού αποικιοκρατισμού κατά το παρελθόν, και εφάρμοζε διακρίσεις ανοικτά και συστηματικά κατά του βουδισμού σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής ενώ ευνοούσε τους καθολικούς. Τα φαινόμενα προσηλυτισμού προς τον καθολικισμό ήταν συχνά όπως και οι καταστροφές βουδιστικών ναών με την κυβέρνηση να αγνοεί τα συμβάντα αυτά επιδεικτικά.
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ήταν ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας στην χώρα και είχε απολάμβανε πλήθος φοροαπαλλαγών ενώ τα εδάφη της εξαιρούνταν από τις όποιες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις. Η σημαία του Βατικανού ανέμιζε σε όλα τα δημόσια συμβάντα στο νότιο Βιετνάμ, και ο Ντιέμ αφιέρωσε την χώρα στην Παρθένο Μαρία το 1959.
Το γεγονός που έκαναν τους βουδιστές να εξεγερθούν ήταν η απαγόρευση από την πολιτεία της ανάρτησης της βουδιστικής σημαίας στους βουδιστικούς ναούς, μέτρο που ανακοινώθηκε την ημερομηνία γενεθλίων του Βούδα. Οργανώθηκαν ογκώδεις διαμαρτυρίες και πορείες βουδιστών, και οι κυβερνητικές δυνάμεις αντέδρασαν πυροβολώντας στα πλήθη και σκοτώνοντας 9 άτομα. Ο Ντιέμ απέφυγε την ευθύνη κατηγορώντας τους βορειοβιετναμέζους Βιετκόνγκ για τρομοκρατία και πως οι κυβερνητικές δυνάμεις ήταν εκεί για να προστατεύσουν τον κόσμο.
Αυτοπυρπόληση
Στις 11 Ιουνίου του 1963, σε κεντρικό σημείο της Σαϊγκόν και στα πλαίσια πορείας διαμαρτυρίας των βουδιστών για τις διακρίσεις εναντίον τους, ο Ντουκ εμφανίστηκε βγαίνοντας από αυτοκίνητο μαζί με άλλους δύο μοναχούς. Ο ένας από τους μοναχούς τοποθέτησε ένα μαξιλάρι πάνω στο δρόμο, ενώ ο άλλος άνοιξε το πορτ μπαγκάζ και έβγαλε ένα μεγάλο μπιτόνι βενζίνης. Ο Ντουκ κατόπιν κάθισε ήρεμα πάνω στο μαξιλάρι στην μέση του δρόμου και άρχισε να διαλογίζεται. Ο μοναχός που είχε το μπιτόνι άρχισε να περιλούζει τον Ντουκ με την βενζίνη και κατόπιν απομακρύνθηκε, άναψε ένα σπίρτο, και το πέταξε στο ίχνος της βενζίνης που οδηγούσε στον Ντουκ. Ο Ντουκ άρχισε αμέσως να καίγεται και να βγαίνει μαύρος καπνός. Καθώς καιγόταν δεν κινήθηκε ούτε και φώναξε, και παρέμεινε στην καθιστή στάση.
Τα τελευταία λόγια του ο Ντουκ τα είχε γράψει σε γράμμα λίγο πριν τον θάνατο του: "Πριν κλείσω τα μάτια μου και μετακινηθώ προς το όραμα του Βούδα, απευθύνω παράκληση με σεβασμό προς τον Πρόεδρο να αισθανθεί συμπόνοια προς τους ανθρώπους του έθνους και να προχωρήσει σε θρησκευτική ισότητα για την διατήρηση της ισχύος της μητέρας πατρίδος αιωνίως. Καλώ τους σεβάσμιους, αιδεσιμότατους, μέλη της σάνγκα και τους απλούς Βουδιστές να οργανωθούν με πνεύμα συμπαράστασης και να κάνουν θυσίες για την προστασία του Βουδισμού." Το κοινό παρακολουθούσε σιωπηλά, και ακόμα και οι αστυνομικοί που είχαν εντολές να απομακρύνουν το κοινό παρέμειναν ακίνητοι. Παράλληλα ένας μοναχός κρατώντας μεγάφωνο έλεγε στα Αγγλικά και στα Βιετναμέζικα "Ένας Βουδιστής ιερέας καίγεται μέχρι θανάτου. Ένας Βουδιστής ιερέας γίνεται μάρτυρας. Μετά από περίπου 10 λεπτά, το σώμα του Ντουκ κατέρρευσε στον δρόμο από την φθορά της φωτιάς και περισυνελέγη από τους υπόλοιπους μοναχούς.
Αντίδραση
Το συμβάν έκανε χιλιάδες Βουδιστές να βγουν στους δρόμους διαδηλώνοντας, η σορός του Ντουκ εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ οι αστυνομικές δυνάμεις επενέβησαν για να περιορίσουν την κοσμοσυρροή. Η κηδεία του Ντουκ έγινε λίγες ημέρες μετά, στις 15 Ιουνίου του 1963. Οι κυβερνητικές εφημερίδες στο νότιο Βιετνάμ αρχικά αντέδρασαν επιτιθέμενες τόσο στους δημοσιογράφους που κάλυψαν το γεγονός όσο και στους Βουδιστές, ισχυριζόμενες πως επρόκειτο για κομμουνιστική πλεκτάνη και πως οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι που κάλυψαν το γεγονός το έκαναν ως αντάλλαγμα για σεξουαλικές υπηρεσίες νεαρών κοριτσιών.
Οι φωτογραφίες του συμβάντος κυκλοφόρησαν ευρέως σε όλο τον κόσμο και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων διεθνώς. Το συμβάν αυτό θεωρείται πως συνέβαλε καθοριστικά στην μετέπειτα κατάρρευση του καθεστώτος του Ντιέμ, τον οποίο οι ΗΠΑ έβρισκαν πλέον ιδιαίτερα δύσκολο να υποστηρίξουν μετά την γενική κατακραυγή. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος Τζον Κέννεντι ανέφερε σχετικά με την φωτογραφία πως καμιά φωτογραφία στην ιστορία δεν προκάλεσε τόσο συναίσθημα παγκοσμίως όσο η συγκεκριμένη.
Στην Ευρώπη οι φωτογραφίες όπου καίγονταν ο Ντιέμ πωλούνταν στους δρόμους ως καρτ ποστάλ κατά την δεκαετία του 1960, ενώ οι αρχές της κομμουνιστικής Κίνας διένειμαν στον πληθυσμό εκατομμύρια αντίτυπα ως απόδειξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Το σώμα του Ντουκ επανααποτεφρώθηκε για τους σκοπούς της κηδείας, όμως η καρδιά του παρέμεινε άθικτη και δεν κάηκε. Φυλάχτηκε ως ιερό κειμήλιο και ως σύμβολο συμπόνοιας, ενώ θεωρείται από τους Βουδιστές ως μποντισάτβα (πεφωτισμένος) και αναφέρεται επίσης και ως Μπο Τατ Θικ Κουάνγκ Ντουκ
Αφιερώματα
Η φωτογραφία του καιγόμενου Θικ Κουάνγκ Ντουκ, χρησιμοποιήθηκε από το αμερικανικό συγκρότημα σκληρού ροκ Rage Against the Machine ως εξώφυλλο του ομώνυμου ντεμπούτου άλμπουμ τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουδιστές μοναχοί Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ Κατηγορία:Βιετναμέζοι Κατηγορία:Βιντεοσκοπημένες αυτοκτονίες
Κοινότητα Ανθής Σερρών
Η κοινότητα Ανθής ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Νιγρίτας.
Συστάθηκε το 1947, ενώ μέχρι τότε ήταν μέρος του Δήμου Νιγρίτης. Αρχικά ονομαζόταν κοινότητα Φυτοκίου και το 1956, μετονομάστηκε σε Κοινότητα Ανθής. Διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιές κοινότητες της Ελλάδας
Λότι
Το λότι  (loti, πληθυντικός: μαλότι - maloti) είναι το νόμισμα του Βασιλείου του Λεσότο. Υποδιαιρείται σε 100 λιζέντε ( lisente ή sente). Αυτό έχει ίδια αξία με το Ραντ της Νότιας Αφρικής σε αναλογία 1:1 και στο Λεσότο και τα δύο γίνονται δεκτά στις συναλλαγές. Το λότι τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1966 και το 1980 κόπηκαν τα πρώτα νομίσμστα για να αντικαταστήσουν το ραντ, ως τότε νόμιμο νόμισμα.
Κέρματα
Το 1980 εισήχθησαν κέρματα με ημερομηνία 1979 σε ονομαστικές αξίες του 1 και των 2, 5, 10, 25 και 50 λισέντε όπως επίσης και του 1 λότι. Το 1996 κυκλοφόρησαν κέρματα των 2 και 5 μαλότι και ακολουθήθηκαν από αυτά των 20 λισέντε το 1998.
Κέρματα σε κυκλοφορία:
Τραπεζογραμμάτια
Το 1980 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια με ημερομηνία 1979 σε ονομαστικές αξίες των 2, 5 και 10 μαλότι. Ακολούθησε η κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων των 20 και 50 μαλότι το 1981, καθώς επίσης των 100 και 200 μαλότι το 1994.
Τραπεζογραμμάτια σε κυκλοφορία
Μπέλος Βουκάνοβιτς
Ο Μπέλος Βουκάνοβιτς (σερβικά : Белош) (περ. 1141-1163), ήταν Σέρβος πρίγκιπας και η ευγενείς tου Ουγγρικού βασιλείου, υπηρέτησε ως αντιβασιλέας της Ουγγαρίας το 1141 - 1146 μαζί με την αδελφή του Ελένη, η βασίλισσα σύζυγος του βασιλιά Μπέλα Β΄. Υπηρέτησε ως ηγεμόνας της Κροατίας το 1142-1158 και εν συντομία το 1163. Ως μέλος της Σερβικής δυναστείας Βουκάνοβιτς ήταν Μεγάλος Ζουπάνος του Μεγάλου Πριγκιπάτου της Σερβίας το 1162. Έζησε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου όπου Σερβία και Ουγγαρία είχαν συμμαχία προς την αυξανόμενη απειλή από τους Βυζαντινούς.
Ο Μπέλος ήταν ο μεσαίος γιος του Ούρος Α΄ και της Άννας Διγένησσας. Διαδέχτηκε στον θρόνο της Ράσκας τον αδελφό του Ούρος Β΄ Πρίμισλαβ.
Όταν πέθανε ο Μπέλα Β΄της Ουγγαρίας στις 13 Φεβρουαρίου 1141 ο Μπέλος με την αδελφή του Ελένη έγιναν αντιβασιλείς επειδή ο κληρονόμος ήταν ακόμα ανήλικος μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1146. Σε 1145 έλαβε τον τίτλο του Κόμη Παλατινου, ο υψηλότερος τίτλος του Βασιλείου. Την ίδια εποχή ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός επιτέθηκε στην Ουγγαρία, ωστόσο ο Μπέλος κατάφερε να υπερασπιστεί την χώρα επιτυχώς.
Έπειτα έλαβε τον τίτλο του Ban (ηγεμόνα) της Κροατίας και της Δαλματίας, αντιβασιλέας στην Κροατία το 1142. Το 1154, βοηθά τον ηγεμόνα της Βοσνίας να κατακτήσει το Μπρανίσεβο από τους Βυζαντινούς.
Το 1158 εγκαταλείπει την Ουγγαρία και επιστρέφει στη Σερβία και το 1162 έγινε μέγας Ζουπάνος για να παραχωρήσει τον θρόνο μερικούς μήνες αργότερα στον άλλο αδελφό του Ντέσα. Επέστρεψε στην Κροατία ως ηγεμόνας της.
Παντρεύτηκε την κόρη του του Ρώσου ηγεμόνα Βλαντιμίρ Ντολγκορούγκοβ το 1150 κι ίδρυσε ένα μοναστήρι το Μπάναστορ στην σημερινή Ουγγαρία. Μετά από 1163 δεν υπάρχουν πλέον αναφορές στο όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σερβίας Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας Κατηγορία:Δυναστεία των Βουκάνοβιτς Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Αντώνιος Σπηλιωτόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1869 στην Πάτρα. Η καταγωγή της οικογενείας του ήταν από την Αρκαδία.
Ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ακρόπολις. Το 1896 συμμετείχε στην Κρητική Επανάσταση, όπου και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τούρκους. Το 1902 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα Κράτος.
Παντρεύτηκε την τρίτη ξαδέρφη του, Αγγελική Σπηλιωτοπούλου. Απεβίωσε το 1944.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας-Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Λέσβου
Ντιμίτρι Μιχαλάς
Ο Ντιμίτρι Μιχαλάς του Μανουήλ (Dimitri Manuel Mihalas, 20 Μαρτίου 1939 – 21 Νοεμβρίου 2013) ήταν Αμερικανός αστροφυσικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες από γονείς ελληνικής καταγωγής. Πήρε το πτυχίο του στη φυσική και στην αστρονομία με άριστα από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος `Αντζελες (UCLA) σε ηλικία 20 ετών (Ιούνιος 1959). Στη συνέχεια, μέσα σε ένα έτος πήρε Μάστερ από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια και τρία χρόνια αργότερα το διδακτορικό του από το ίδιο ίδρυμα, το περίφημο «Καλτέκ». Επίσης στη μικρή σχετικώς ηλικία των 42 ετών εκλέχθηκε μέλος της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Η σταδιοδρομία του ως καθηγητή άρχισε από το Τμήμα Αστροφυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Το μεγαλύτερο όμως μέρος της πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο και στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στην Ουρμπάνα-Σαμπέιν.
Ερευνητικά, σημαντική υπήρξε η συνεισφορά του Μιχαλά στο πεδίο της υδροδυναμικής της ακτινοβολίας, ενώ ανέπτυξε γενικότερα νέες μεθοδολογίες στην αστροφυσική που έδωσαν αποτελέσματα μεγάλης σημασίας. Εξάλλου, υπήρξε ίσως ο κορυφαίος ειδικός παγκοσμίως επί δεκαετίες και στα πεδία της μεταφοράς ακτινοβολίας και της ποσοτικής αστρονομικής φασματοσκοπίας. Επίσης, υπήρξε πρωτοπόρος στην υπολογιστική φυσική.
Ο Μιχαλάς υπέφερε από διπολική διαταραχή και είχε γράψει αρκετά δοκίμια πάνω στο πρόβλημά του αυτό. Πέθανε κατά τη διάρκεια του ύπνου του στο σπίτι του στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού σε ηλικία 74 ετών. Σύμφωνα με την επιθυμία του, το σώμα του δωρήθηκε μετά τον θάνατό του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού και η βιβλιοθήκη του στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Νέου Μεξικού.
Διακρίσεις
Ο Μιχαλάς ήταν μέλος της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως (επιτροπές 12 και 36) και της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας.
Βιβλία και δημοσιεύσεις
Επιστημονικά βιβλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Χριστουγεννιάτικα έλατα 2 (ταινία)
Χριστουγεννιάτικα έλατα 2 (Ρωσικά: Ёлки 2), είναι ρωσική ταινία του 2011 στο είδος κωμωδία.
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, πολλά πράγματα συνέβησαν, αλλά θα έρθει η μέρα που θα βάλει τα πάντα στη θέση τους. Αυτή είναι η συνέχεια της πρώτης γιορτινής ταινίας και φυσικά η συνέχεια στην ιστορία που συνέβη στη ζωή των χαρακτήρων στην ταινία Χριστουγεννιάτικα έλατα. Περισσότερες ανατροπές, περισσότερο γέλιο!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ρωσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
1758
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1758 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κοινότητα Θερμών Σερρών
Η κοινότητα Θερμών ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Νιγρίτας.
Συστάθηκε το 1932, ενώ μέχρι τότε ήταν μέρος της κοινότητας Νιγρίτης. Στη συνέχεια μετονομάστηκε αρχικά σε κοινότητα Τερπνής. Για ένα μικρό διάστημα την περίοδο 1941-42 εντάχθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης αλλά στη συνέχεια επανήλθε στον νομό Σερρών. Διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιές κοινότητες της Ελλάδας
Αλαίν-Φουρνιέ
Ο Αλαίν-Φουρνιέ (Alain-Fournier, πραγματικό όνομα: Henri-Alban Fournier, 3 Οκτωβρίου 1886 - 22 Σεπτεμβρίου 1914) ήταν Γάλλος συγγραφέας, γνωστός από το μοναδικό του μυθιστόρημα Le Grand Meaulnes (Ο Μεγάλος Μωλν).
Γιος εκπαιδευτικών σπούδαζε στο Παρίσι όταν μια μέρα συνάντησε μια κοπέλλα, την Υβόν ντε Κιεβρεκούρ, με την οποία είχε μιαν απλή συνομιλία και την οποία δεν ξαναείδε παρά μετά από οκτώ χρόνια, παντρεμένη και με παιδιά. Η συνάντηση αυτή είχε καθοριστική σημασία για την ζωή του. Ερωτεύτηκε την Υβόν και την έκανε ηρωίδα του μυθιστορήματός του (με το όνομα Υβόν ντε Γκαλαί).
Το 1907 έκανε την στρατιωτική του θητεία, και όταν απολύθηκε άρχισε να γράφει στις λογοτεχνικές στήλες παρισινών εντύπων. Σχετίστηκε με συγγραφείς και έγινε γραμματέας του πολιτικού Καζιμίρ-Περιέ. Τότε έγραψε τον Μεγάλο Μωλν ο οποίος εκδόθηκε τέλη Οκτωβρίου του 1913.
Ο Μεγάλος Μώλν
Ο Μεγάλος Μωλν είναι ένα μυθιστόρημα εφηβείας που περιγράφει μεσα σε μιαν ονειρική ατμόσφαιρα το κυνήγι του ανέφικτου. Θεωρείται έργο κλασσικό της γαλλικής λογοτεχνίας, από τα καλύτερα του 20ου αιώνα. Μεταφράσεις του έργου στα ελληνικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Γραμμή 1 (Μετρό Θεσσαλονίκης)
Η Γραμμή 1 του Μετρό Θεσσαλονίκης (γνωστή και ως Βασική Γραμμή), είναι μια υπό-κατασκευή υπόγεια γραμμή μετρό στην Θεσσαλονίκη, η οποία συνδέει τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης με την Νέα Ελβετία (και έπειτα θα συνεχίζει στο Αμαξοστάσιο της Πυλαίας). Η γραμμή είναι προγραμματισμένη να ξεκινήσει τη λειτουργία της στις αρχές του 2024.
Από τους 13 σταθμούς της γραμμής, οι 11 ανήκουν και στην Γραμμή 2, καθώς έχουν κοινές σήραγγες.
Το κόστος κατασκευής της γραμμής ανέρχεται στα 1,05 δισεκατομμύρια ευρώ.
Σταθμοί
300px|thumb|Τοπογραφικός χάρτης της γραμμής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετρό Θεσσαλονίκης
Κάζα Πία ΑΚ
Η Κάζα Πία ΑΚ είναι ένας αθλητικός σύλλογος. Ιδρύθηκε το 1920 και έχει βάση τη Λισαβόνα, Πορτογαλία. Διαθέτει τμήμα σε Ποδόσφαιρο, Ποδόσφαιρο σάλας, Χειροσφαίριση, Καράτε, Γυμναστική, Weightlifting, Χόκεϊ, Επιτραπέζια αντισφαίριση, Πάλη και Sport fishing.
Έδρα της ποδοσφαιρικήες ομάδας είναι το Estádio Pina Manique, χωρητικότητας 5000 θεατών. Συμμετέχει στην Portuguese Third Division. Η ομάδα είχε 4 ποδοσφαιριστές στο πρώτο παιχνίδι της Εθνικής Πορτογαλίας, στη Μαδρίτη, στις 18 Δεκεμβρίου 1921. Η ομάδα συμμετείχε στην Πριμέιρα Λίγκα τη σεζόν 1938-39, αλλά τερμάτησε στην όγδοη και τελευταία θέση και διαβαθμίστηκε στην Segunda Divisão την επόμενη περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Δορδόνη (νομός)
Γεωγραφία
Ο νομός βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της διοικητικής περιοχής Νέας Ακουιτανίας και περιβάλλεται από  έξι  νομούς : Ωτ-Βιέν, Κορέζ, Λοτ, Λοτ-ε-Γκαρόν, Ζιρόντ και Σαράντ, που όλοι ανήκουν στην ίδια διοικητική περιοχή. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος νομός της μητροπολιτικής Γαλλίας σε έκταση. Με το 40% της επιφάνειάς του δασική έκταση, αποτελεί επίσης τον τρίτο μεγαλύτερο δασικό νομό στη Γαλλία, με 418 000 εκτάρια. Τα μεγάλα δάση, τα λιβάδια, οι πολυάριθμοι λόφοι, οι κοιλάδες, οι αμπελώνες, οι βράχοι, τα ρέματα, τα φαράγγια και οι σπηλιές παρέχουν στο νομό ποικίλα τοπία.
Το βόρειο τμήμα του νομού είναι μέρος του περιφερειακού φυσικού πάρκου Περιγκόρ-Λιμουζέν.
Ιστορία
Η Δορδόνη είναι ένας από τους αρχικά 83 (σήμερα 101) νομούς που δημιουργήθηκαν στις 4 Μαρτίου 1790 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Δημιουργήθηκε στα εδάφη της έως τότε παλαιάς επαρχίας Περιγκόρ. Όμως, η ιστορία της είναι πολύ παλιότερη.
Προϊστορική εποχή
Στην περιοχή της Δορδόνης κατοικούσαν άνθρωποι από την προϊστορική εποχή και ολόκληρη η περιοχή είναι γνωστή ως «λίκνο της ανθρωπότητας», λόγω του πλούτου των προϊστορικών σπηλαίων. Το πιο γνωστό είναι το σπήλαιο Λασκώ, του οποίου οι απεικονίσεις των ρινόκερων, αλόγων, ελαφιών και άλλων ζώων (αλλά όχι ανθρώπων) χρονολογούνται περίπου 17.000 χρόνια π.Χ..
Στη μικρή πόλη Λεζ Εϊζί ντε Ταγιάκ βρίσκεται το κέντρο προϊστορικών σπουδών, καθώς και το πρόσφατα ανακατασκευασμένο Μουσείο Προϊστορίας. Κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Βεζέρ, οι αρχαιολογικές έρευνες του 19ου αιώνα ανέδειξαν μια ασυνήθιστα πλούσια σειρά προϊστορικών χώρων που χρονολογούνται από 40.000 χρόνια. Η κοιλάδα κατέχει μία από τις θέσεις της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, περιλαμβάνοντας 147 προϊστορικές τοποθεσίες που χρονολογούνται από την παλαιολιθική εποχή και 25 διακοσμημένες σπηλιές.
Μεσαίωνας
Αναγέννηση-Θρησκευτικοί πόλεμοι
Οικονομία
μικρογραφία|Τα διαμερίσματα Η έλλειψη μεταλλευμάτων και πρώτων υλών στην περιοχή δεν επέτρεψε, όπως στη Βόρεια και Ανατολική Γαλλία, την εγκατάσταση σημαντικών βιομηχανικών κέντρων, έτσι, οι περισσότερες από τις δραστηριότητες επικεντρώθηκαν στην εκμετάλλευση της γης.
Με δασική έκταση 4.080 τετραγωνικών χιλιομέτρων, χωρισμένη μεταξύ 90.000 ιδιοκτητών, το δάσος καταλαμβάνει το 44% της περιοχής του νομού. Ο τομέας της ξυλείας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος βιομηχανικός τομέας εργατικής απασχόλησης στη Δορδόνη.
Στην περιοχή του Περιγκέ και του Σαρλά υπάρχουν σημαντικές βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων: τρούφες, πουλερικά, φουά γκρα, μανιτάρια, φρούτα. Αυτή η βιομηχανία, η οποία επικεντρώνεται περισσότερο στην ποιότητα από την ποσότητα, συμβάλλει σημαντικά στην γαστρονομική φήμη της Δορδόνης. Επίσης, στην περιοχή του Μπερζεράκ υπάρχουν βιομηχανίες: για κονσερβοποιημένα λαχανικά, μαρμελάδες, κομπόστες και κρέμα κάστανου (28% της γαλλικής παραγωγής), κονσερβοποιημένα κρέατα και φουά γκρα, μπισκότα, αλευρόμυλοι και αποστακτήρια.
Η αφθονία των υδάτων και των δασών και ο μεγάλος αριθμός των δερμάτων που παράγεται από την αναπτυγμένη κτηνοτροφία βοήθησαν στην ανάπτυξη της βιομηχανίας δέρματος. Ήδη, από τις αρχές του 19ου αιώνα, υπήρχαν περίπου τριάντα βυρσοδεψεία μεταξύ Λιμόζ και Περιγκέ.
Η αμπελοκαλλιέργεια με τους αμπελώνες του Μπερζεράκ, του Μονμπαζιγιάκ και του Πεσαρμάν προσφέρει επίσης πολλές θέσεις εργασίας και συγχρόνως αποτελεί ένα πραγματικό τουριστικό αξιοθέατο.
Με καλλιέργειες κυρίως στα νοτιοανατολικά του νομού, 200 καπνοπαραγωγοί προμηθεύουν το 15% της εθνικής παραγωγής. Στα δάση κυριαρχούν οι καστανιές, οι βαλανιδιές και οι καρυδιές, ο νομός παράγει το 1/3  περίπου της γαλλικής παραγωγής καρυδιών.
Το 2012 ο τουρισμός αντιπροσώπευε το 21% του ΑΕΠ του νομού, με μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης, ιδιαίτερα στους επισκέπτες που αγαπούν τη γαλλική γαστρονομία.
Σε βιομηχανικό επίπεδο, 3.271 επιχειρήσεις σε όλο το νομό απασχολούν περίπου 23.800 άτομα.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Τοιχογραφία από το [[σπήλαιο Λασκώ|εναλλ.=]] Στα νοτιοανατολικά του νομού βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Βεζέρ, μια από τις παλαιότερες που κατοικήθηκαν από ανθρώπους, με την υψηλότερη πυκνότητα προϊστορικών τοποθεσιών. Γύρω από την περιοχή του χωριού Ειζύ ντε Ταγιάκ υπάρχει μια σειρά από προϊστορικές «κατοικίες», κυρίως σπήλαια, τα οποία περιλαμβάνουν ορισμένα από τα πλέον σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα της Μέσης και Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου. Τα ευρήματα αυτά περιλαμβάνουν μερικά σπήλαια με πολλές τοιχογραφίες στα τοιχώματά τους (πλάγια φατνώματα) και, μαζί με τα άλλα ευρήματα αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1979. Το πιο περίτεχνο σπήλαιο είναι το περίφημο σπήλαιο Λασκώ. Σημαντικός είναι επίσης ο αρχαιολογικός χώρος του σπηλαίου Αμπρί ντε λα Μαντλέν.
Πολλά ρωμαϊκά ερείπια βρίσκονται στο Περιγκέ, πολλά από τα οποία έχουν αποκατασταθεί, και φανερώνουν ότι η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο. Κυριότερο είναι η αρένα, που εξακολουθεί να είναι ορατή μέσα σε ένα δημόσιο πάρκο κοντά στο κέντρο της πόλης.
Διάσπαρτοι σε όλο το νομό υψώνονται περισσότεροι από 1200 πύργοι, πολλοί του 13ου και 14ου αιώνα και γραφικές μεσαιωνικές πόλεις, όπως η πρωτεύουσα Περιγκέ, το Σαρλά και το Μπραντόμ και μεσαιωνικά χωριά, που έχουν ταξινομηθεί στα «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Νέας Ακουιτανίας
Κοινότητα Τερπνής
Η κοινότητα Τερπνής ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Νιγρίτας.
Συστάθηκε το 1920 αρχικά με την ονομασία Κοινότητα Τσερπίστης. Στη συνέχεια μετονομάστηκε αρχικά σε κοινότητα Τερπνής. Για ένα μικρό διάστημα την περίοδο 1941-42 εντάχθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης αλλά στη συνέχεια επανήλθε στον νομό Σερρών. Διατηρήθηκε μέχρι το 1998, οπότε καταργήθηκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιές κοινότητες της Ελλάδας
Σκάρλετ Γιόχανσον
Η Σκάρλετ Γιόχανσον (αγγλικά: Scarlett Johansson, Νέα Υόρκη, 22 Νοεμβρίου 1984) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο και τραγουδίστρια.
Η Γιόχανσον έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της στο Ζητούνται Γονείς (North, 1994) και αργότερα έλαβε υποψηφιότητα για Independent Spirit Award Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο Manny & Lo (1996). Έγινε περισσότερο γνωστή με τους ρόλους της στις ταινίες Ο Γητευτής των Αλόγων (The Horse Whisperer, 1998) και Φαντάσματα Εφηβείας (Ghost World, 2001). Μεταφέρθηκε σε ηλικιωμένους ρόλους με την ερμηνεία της στις ταινίες Το Κορίτσι Με Το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι (Girl with a Pearl Earring, 2003) και Χαμένοι στη Μετάφραση (Lost in Translation, 2003) της Σοφία Κόπολα, για την οποία κέρδισε το βραβείο BAFTA Καλύτερης Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο. Και οι δύο ταινίες της έδωσαν υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα.
Ο ρόλος της στην ταινία Μοναχικές Καρδιές (A Love Song for Bobby Long, 2004) χάρισε στην Τζοχάνσον μια τρίτη υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου. Η Γιόχανσον, επίσης, πήρε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για το Match Point (2005) και άλλη μια για Α' Γυναικείου Ρόλου για το Ιστορία Γάμου (2019). Πρωταγωνίστησε σε δύο ακόμα ταινίες του Άλεν: Scoop (ταινία, 2006) (2006) και Vicky Cristina Barcelona (2008). Η Τζοχάνσον εμφανίστηκε σε άλλα επιτυχημένα φιλμ, όπως The Prestige (2006), Νanny Diaries (2007), Η άλλη ερωμένη του βασιλιά (2008), Iron Man 2 (2010), Οι Εκδικητές (2012), Δικός της (2013), Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα (2014), Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron (2015), Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος (2016), Χαίρε, Καίσαρ! (2016), Το Φάντασμα στο Κέλυφος (2017), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (2018), Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019), Ιστορία Γάμου (2019), Τζότζο (2019),  Black Widow (2021). Επίσης, δάνεισε την φωνή της στις ταινίες The SpongeBob SquarePants Movie (2004), Το βιβλίο της ζούγκλας (2016) και Τραγούδα! (2016).
Το 2020 έγινε η δωδέκατη ηθοποιός η οποία έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ την ίδια χρονιά, μία για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου για το Ιστορία Γάμου (2019) και μία για Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για το Τζότζο (2019)
Προσωπική ζωή
Η Σκάρλετ Γιόχανσον γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1984 στη Νέα Υόρκη. Ο Δανός πατέρας της ήταν εργολάβος στο Μανχάταν, ενώ η μητέρα της ήταν νοικοκυρά και φρόντιζε τη Σκάρλετ και τα αλλά τέσσερα αδέρφια της. Η οικογένειά της δεν είχε καμία σχέση με τον κόσμο του θεάτρου και του θεάματος και, όπως ήταν φυσικό, η επαγγελματική της εμπλοκή στον χώρο αυτόν αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη. Η πρώτη της επαφή με τον κινηματογράφο ήρθε σε ηλικία επτά ετών, όταν πήρε μέρος σε μια τηλεοπτική σειρά. Ήταν πολύ φιλόδοξη και μεγάλη θαυμάστρια των Τζούντι Γκάρλαντ και Ρόζαλιντ Ράσελ.
Στα οκτώ της η μητέρα της της επέτρεψε να παρακολουθεί τα πάντα στην τηλεόραση. Μια από τις πρώτες ταινίες που είδε και η οποία την συνεπήρε ήταν το «The Silence Of The Lambs». Ήταν η περίοδος που η Σκάρλετ άρχισε να επισκέπτεται τις διαφημιστικές εταιρίες και να περνάει από άπειρες οντισιόν. Καθώς οι γονείς της έβλεπαν την αγάπη της για την υποκριτική, την έγραψαν στο Lee Strasberg Theatre Institute for Young People. Τα μαθήματα εκεί τα ολοκλήρωσε στα έντεκά της και αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της την άνοιξη του 2002 στο Professional Children's School του Μανχάταν.
Η Γιόχανσον μεγάλωσε με δυσκολίες και η ίδια έχει δηλώσει ότι όταν ήταν μικρή η οικογένειά της ζούσε από τα συσσίτια: «Η οικογένειά μου συντηρούνταν από τα κοινωνικά προγράμματα που μας παρείχαν φαγητό» είχε δηλώσει σε συνέντευξη της, τονίζοντας ότι «στην Αμερική, η πείνα των παιδιών είναι πραγματικό πρόβλημα που συχνά παραβλέπεται, όμως όλοι μαζί μπορούμε να το διορθώσουμε»
Η Γιόχανσον παντρεύτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008 τον Καναδό ηθοποιό Ράιαν Ρέινολντς σε μια τελετή στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Το ζευγάρι έζησε μαζί για 2 χρόνια στο Λος Άντζελες προτού χωρίσουν τον Δεκέμβριο του 2010.
Τον Νοέμβριο του 2012, η Γιόχανσον  ξεκίνησε να βγαίνει με τον Γάλλο δημοσιογράφο Romain Dauriac, και αρραβωνιάστηκαν τον Σεπτέμβριο του 2013. Το ζευγάρι μοίραζε το χρόνο του ανάμεσα στην Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Το 2014,η ηθοποιός γέννησε το πρώτο της παιδί, την Ρόουζ Ντόροθι Ντοριάκ. Η Γιόχανσον και ο Ντοριάκ παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στο Philipsburg. Το διαζύγιο του γάμου τους ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 και επιβεβαιώθηκε τον Δεκέμβριο του 2017 όταν η διάσημη ηθοποιός ήταν σε σχέση με τον Αμερικανό κωμικό και κειμενογράφο δημοφιλούς σατιρικής εκπομπής «Saturday Night Live», Colin Jost.
Η Σκάρλετ Γιόχανσον αρραβωνιάστηκε τον σύντροφό της Κόλιν Τζοστ στις 19 Μαΐου του 2019 και παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 2020. Τον Αύγουστο του 2021 γέννησε το δεύτερο της παιδί, τον Κόσμο.
Βράβευση ως "Η πιο ακριβοπληρωμένη γυναίκα ηθοποιός όλων των εποχών"
Η Γιόχανσον είναι στην κορυφή της κατάταξης Forbes 2016 με τους πιο χρυσοφόρους αστέρες του κινηματογράφου, κερδίζοντας 1,2 δισεκατομμύριο δολάρια από τα εισιτήρια για τις ταινίες που είχαν το όνομά της. Ακόμη η Γιόχανσον συμπεριλήφθηκε στη δεκάδα των κινηματογραφικών σταρ με τις υψηλότερες αμοιβές όλων των εποχών σύμφωνα με το Box Office Mojo, ενώ είναι και η μοναδική γυναίκα ηθοποιός που έχει καταφέρει να ενταχθεί στην πρώτη δεκάδα των πιο ακριβοπληρωμένων σταρ. Έτσι η λίστα που δημοσίευσε το Box Office Mojo την ανακηρύσσει ως την πιο κερδοφόρα σταρ όλων των εποχών.
Στη διάρκεια της καριέρας της, η ηθοποιός έχει εμφανιστεί σε 37 ταινίες, οι οποίες της έχουν αποφέρει έσοδα ύψους 3,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων μόνο στις ΗΠΑ, παρόλο που είναι κατά δεκαετίες νεότερη από τους υπόλοιπους πιο ακριβοπληρωμένους σταρ στη λίστα, καθιερώνοντας την στον τομέα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ
Μαρσίλιο Φιτσίνο
Ο Μαρσίλιο Φιτσίνο (Marsilio Ficino, σε λατινική απόδοση Marsilius Ficinus, 19 Οκτωβρίου 1433 – 1 Οκτωβρίου 1499) ήταν ένας από τους ουμανιστές (ανθρωπιστές) φιλοσόφους που άσκησαν τη μεγαλύτερη επίδραση στην πρώιμη ιταλική Αναγέννηση, καθώς βρισκόταν σε επαφή με κάθε σημαντικό διανοούμενο και συγγραφέα των ημερών του. Αναζωογόνησε τον νεοπλατωνισμό και υπήρξε ο πρώτος μεταφραστής όλων των σωζόμενων έργων του Πλάτωνος στη λατινική γλώσσα. Υπήρξε επίσης ερμηνευτής και σχολιαστής των έργων αυτών. Η Πλατωνική Ακαδημία του στη Φλωρεντία, μία απόπειρα για αναβίωση της ομώνυμης πλατωνικής σχολής, είχε τεράστια επίδραση στη γενική κατεύθυνση της ιταλικής Αναγεννήσεως και στη μετέπειτα ανάπτυξη της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φιτσίνο γεννήθηκε στη μικρή πόλη Φιλίνε Βαλντάρνο κοντά στη Φλωρεντία. Ο πατέρας του, ο Ντιοτιφέτσι ντ' Ανιόλο, ήταν γιατρός υπό την προστασία του Κόζιμο των Μεδίκων (του πρεσβύτερου), ο οποίος πήρε τον Μαρσίλιο στο σπίτι του και αργότερα τον έκανε δάσκαλο του εγγονού του, του Λαυρεντίου του Μεγαλοπρεπούς.
Κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της εκκλησιαστικής Συνόδου της Φλωρεντίας από το 1438-1439, κατά τις αποτυχημένες προσπάθειες για την επούλωση του Σχίσματος, ο Κόζιμο και ο κύκλος διανοουμένων του είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον νεοπλατωνικό φιλόσοφο Γεώργιο Γεμιστό ή Πλήθωνα, οι συζητήσεις με τον οποίο πάνω στον Πλάτωνα και τους αλεξανδρινούς μυστικιστές συνάρπασαν τους μορφωμένους κύκλους της φλωρεντινής κοινωνίας τόσο πολύ, ώστε τον ονόμασαν «Δεύτερο Πλάτωνα». Το 1459 ο Ιωάννης Αργυρόπουλος δίδασκε ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία στη Φλωρεντία και ο Φιτσίνο έγινε μαθητής του.
Ο Φιτσίνο επιλέχθηκε ως επικεφαλής-σχολάρχης, όταν ο Κόζιμο απεφάσισε να επανιδρύσει την πλατωνική Ακαδημία. Τότε ο Φιτσίνο πραγματοποίησε την κλασική μετάφραση των πλατωνικών έργων από την αρχαία ελληνική στη λατινική γλώσσα (εκδόθηκε το 1484) και επίσης μία μετάφραση συλλογής ελληνιστικών κειμένων που είχε ανακαλύψει ο μοναχός Λεονάρδος της Πιστόια, τα λεγόμενα «Ερμητικά», καθώς και των έργων πολλών νεοπλατωνικών φιλοσόφων, όπως των Πορφυρίου, Ιαμβλίχου, Πλωτίνου, Πρόκλου και άλλων. Ο Φιτσίνο προσπάθησε να επιτύχει μία σύνθεση του Χριστιανισμού με τον πλατωνισμό.
Ανάμεσα στους πολλούς μαθητές του Φιτσίνο συγκαταλέγονται ο Τζοβάννι Πίκο ντέλλα Μιράντολα και ο Φραντσέσκο Καττάνι ντα Ντιατσέτο, ο οποίος θεωρήθηκε από τον Φιτσίνο ο διάδοχός του ως επικεφαλής της Πλατωνικής Ακαδημίας της Φλωρεντίας. Ο Τζιοβάννι ντι Μπάρντο Κόρσι, μαθητής του Ντιατσέτο, συνέταξε μία σύντομη βιογραφία του Φιτσίνο το 1506.
Ο Φιτσίνο, που είχε διδαχθεί την ιατρική από τον πατέρα του, χειροτονήθηκε ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1473, σε ηλικία 40 ετών. Φαίνεται ότι ήταν χορτοφάγος.
Ο Μαρσίλιο Φιτσίνο πέθανε στη Βίλα των Μεδίκων στο Καρέτζι, έδρα της Πλατωνικής Ακαδημίας της Φλωρεντίας. Το 1521 η μνήμη του τιμήθηκε με μία προτομή που φιλοτεχνήθηκε από τον Αντρέα Φερρούτσι, η οποία βρίσκεται στη νότια πλευρά του καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας (Santa Maria del Fiore).
Το έργο του
thumb|250px|right|Τούτη η λέπτομέρεια από το έργο του [[Ντομένικο Γκιρλαντάιο Ο Ζαχαρίας στον Ναό (1486–1490) απεικονίζει τους: Μαρσίλιο Φιτσίνο, Κριστοφόρο Λαντίνο, Πολιτιανό και Δ. Χαλκοκονδύλη. Τοιχογραφία στη Santa Maria Novella, Παρεκκλήσιο Tornabuoni, Φλωρεντία.]] Το βασικό πρωτογενές έργο του Μαρσίλιο Φιτσίνο υπήρξε η πραγματεία του επί της αθανασίας της ψυχής (Theologia Platonica de immortalitate animae, γνωστό απλούστερα ως η Πλατωνική Θεολογία του Φιτσίνο). Πάνω στον ενθουσιασμό του για κάθε επανανακάλυψη από τον αρχαίο κόσμο, ο Φιτσίνο έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τις τεχνικές της αστρολογίας, πράγμα που του προκάλεσε προβλήματα στις σχέσεις του με την Εκκλησία: Το 1489 κατηγορήθηκε για μαγεία ενώπιον του Πάπα Ιννοκέντιου Η΄ και χρειάσθηκε ισχυρή υπεράσπιση ώστε να μη καταδικασθεί για αίρεση.
Γράφοντας το 1492 ο Φιτσίνο διεκήρυξε: «Αυτός ο αιώνας, καθώς ένας χρυσός αιώνας, έχει αποκαταστήσει στο φως τις ελευθέριες τέχνες, οι οποίες είχαν σχεδόν εκλείψει: τη γραμματική, την ποίηση, τη ρητορική, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την αρχιτεκτονική, τη music ... αυτός ο αιώνας φαίνεται να έχει τελειοποιήσει την αστρολογία.»
Οι επιστολές του, που εκτείνονται χρονικά από το 1474 ως το 1494, διασώθηκαν και έχουν εκδοθεί. Συνέγραψε επίσης το De amore (1484) και το επιδραστικό De vita libri tres (= «Τρία βιβλία περί της ζωής», 1489), που δίνει πολλές παράδοξες ιατρικές και αστρολογικές συμβουλές της εποχής του για τη διατήρηση της υγείας και του σθένους, υιοθετώντας παράλληλα τη νεοπλατωνική άποψη σχετικά με την ψυχή του κόσμου και την ολοκλήρωσή της με την ανθρώπινη ψυχή. Μία μεταφορά για αυτή τη διαδικασία είναι η αστρολογία του Φιτσίνο.
Στο Βιβλίο της ζωής ο Φιτσίνο περιγράφει τους συνδέσμους μεταξύ της συμπεριφοράς και των συνεπειών της. Ομιλεί για ένα κατάλογο πραγμάτων που κυβερνούν το πεπρωμένο ενός ανθρώπου.
Ο Φιτσίνο εισήγαγε τον όρο και την έννοια του «πλατωνικού έρωτος» στη Δύση. Αρχικώς ο όρος εμφανίζεται σε μία επιστολή του προς τον Αλαμάννο Ντονάτι το 1476, αλλά αναπτύχθηκε πλήρως αργότερα σε όλο το έργο του, κυρίως στο De amore. Υπόδειγμα αυτού του «έρωτα» για τον Φιτσίνο είναι η φιλία του με τον ποιητή Τζιοβάννι Καβαλκάντι (1444-1509), ο οποίος είναι το βασικό πρόσωπο στο σχόλιό του στο Συμπόσιον, και στον οποίο είναι αφιερωμένο το De amore.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές Κατηγορία:Ιταλοί αστρολόγοι
Φαιδύμη
Η Φαιδύμη ή Φαιδίμα ή Φαιδυμία ήταν κόρη τού Οτάνη, ενός Πέρση ευγενή, που αναφέρεται στο έργο Ιστορία τού Ηροδότου.
Παντρεύτηκε με τη σειρά τους: τον Καμβύση Β΄, τον αδελφό του Βαρδίγια (ψευδο-Σμέρδη ή Γαυμάτα) και τον 3ο εξάδελφό τους Δαρείο Α΄. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησε παιδιά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Κριστιάν ντ' Οριολά
Ο Κριστιάν ντ' Οριολά (Christian D'Oriola) ήταν δις ολυμπιονίκης και τετράκις παγκόσμιος πρωταθλητής στην ξιφασκία. Θεωρείται ο μεγαλύτερος Γάλλος ξιφομάχος.
Γεννήθηκε στο Περπινιάν στις 3 Οκτωβρίου του 1928. Η πρώτη του επαφή με τα ξίφη ήταν από πολύ μικρή ηλικία, παίζοντας με τα σπαθιά του πατέρα του. Η πρώτη του παγκόσμια επιτυχία ήρθε το 1947 και ήταν η κατάκτηση του παγκοσμίου πρωταθλήματος. Θα ακολουθήσουν άλλοι 3 παγκόσμιοι τίτλοι (1949, 1953 και 1954).
Η ολυμπιακή σταδιοδρομία του ξεκίνησε το 1948 στο Λονδίνο, με το αργυρό μετάλλιο στο ατομικό φλερέ και το χρυσό στο αντίστοιχο ομαδικό αγώνισμα (με τους Μπουνιόλ, Μπουχάν, Λατάστ, Νετέρ και Μπονέν) νικώντας την ιταλική ομάδα. Το 1951 η ασθένειά του τον κρατά εκτός αγώνων σχεδόν για μια διετία. Το 1952 με την επιστροφή του θριάμβευσε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι με ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο ατομικό φλερέ με 8 νίκες έπειτα από συγκλονιστική αναμέτρηση με τον Ιταλό Μανγκιαρότι και συνετέλεσε για μία ακόμη φορά στη γαλλική νίκη στο ομαδικό.
Η επόμενη Ολυμπιάδα του, στη Μελβούρνη το 1956, θα φέρει ένα ακόμα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο ατομικό φλερέ. Η Γαλλία όμως δεν κέρδισε αυτή τη φορά στο ομαδικό καθώς έχασε από την ιταλική ομάδα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, ο Οριολά αποκλείστηκε από τον τελικό.
Συνολικά, ο Οριολά κατέκτησε συνολικά 6 ολυμπιακά μετάλλια, μεγάλο ρεκόρ για Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε ηλικία 42 ετών έγινε πρωταθλητής Γαλλίας στη σπάθη το 1970. Ο πρώτος ξάδερφός του είναι επίσης αθλητής της ξιφασκίας. Ο ντ' Οριολά πέθανε στις 29 Οκτωβρίου του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οριολα Οριολα Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
ΓΝ Σεσίμπρα
thumb|205px
Η ΓΝ Σεσίμπρα είναι ένας πορτογαλικός, αθλητικός σύλλογος. Ιδρύθηκε στις 10 Αυγούστου 1947. Είναι περισσότερο γνωστός για τα τμήματα ποδοσφαίρου και Rink Hockey. Η ομάδα προήλθε από την ενοποίηση 3 ομάδων: União Futebol Sesimbra, Vitória Futebol Club και Ases Futebol Clube.
Η ποδοσφαιρική ομάδα συμμετέχει στην Portuguese Third Division. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Vila Amália, χωρητικότητας 2850 θεατών.
Η ομάδα Rink Hockey έχει κατακτήσει 1 CERS Cup, το ευρωπαϊκό κύπελλο την περίοδο, 1980-81.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πορτογαλίας
Καυτανζόγλειο Εθνικό Στάδιο
Το Καυτανζόγλειο Εθνικό Στάδιο βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και έχει χωρητικότητα 27.560 θεατές.
Δωρεά
Η ανέγερση ξεκίνησε το 1956 με δωρεά του ιδρύματος «Λυσίμαχος Καυτανζόγλου». Ο Λυσίμαχος Καυτανζόγλου ήταν διακεκριμένος διπλωμάτης και νομικός παλαιάς οικογένειας της Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας του, Λύσανδρος Καυτανζόγλου (1811-1885), θεωρείται από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχιτέκτονες. Σχεδίασε δεκάδες σημαντικά κτίρια, κυρίως στην πόλη της Αθήνας, με σημαντικότερα το κτίριο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και το Αρσάκειο.
Ο παππούς του, Ιωάννης Γούτας Καυτανζόγλου, ήταν μέλος και χρηματοδότης της Φιλικής Εταιρίας. Η περηφάνια του Λυσίμαχου Καυτανζόγλου για τον παππού του τον ώθησε να αφήσει την περιουσία του για την ανέγερση μνημείου στην πόλη της Θεσσαλονίκης, για να τιμηθεί η μνήμη όσων αγωνίστηκαν και έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία της Ελλάδας, από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης του 1453 έως την Ελληνική επανάσταση του 1821 και τον Μακεδονικό Αγώνα.
Εγκαίνια
Τα εγκαίνια του Καυτανζογλείου Εθνικού Σταδίου έγιναν στις 27 Οκτωβρίου του 1960 από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, παρουσία της ελληνικής βασιλικής οικογένειας και κλιμακίου υπουργών. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κήρυξε την έναρξη της λειτουργίας του σταδίου και παρακάλεσε τον ολυμπιονίκη διάδοχο Κωνσταντίνο Β΄ να παραδώσει στους εκπροσώπους της αθλητικής νεολαίας της Βορείου Ελλάδας την σημαία της Ελλάδας. Τα εγκαίνια του Καυτανζογλείου Εθνικού Σταδίου ήταν εντυπωσιακά, με επιδείξεις γυμναστικής από τους σπουδαστές της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, τους αθλητές της εθνικής ομάδας στίβου και τους αθλητές των σωματείων της Θεσσαλονίκης, ενώ διεξήχθη και ποδοσφαιρικός αγώνας επίδειξης διάρκειας 15 λεπτών, ανάμεσα στην Εθνική Ελλάδας και τη Μικτή Θεσσαλονίκης.
Διοργανώσεις
Τα χρόνια που ακολούθησαν, το Καυτανζόγλειο Εθνικό Στάδιο φιλοξένησε πολλές σπουδαίες διεθνείς οργανώσεις, κυρίως στίβου.
Ο πρώτος επίσημος ποδοσφαιρικός αγώνας διεξήχθη στις 6 Νοεμβρίου του 1960, στα πλαίσια της 8ης αγωνιστικής της Α΄ Εθνικής 1960-1961, Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης - Ηρακλής Θεσσαλονίκης: 1-2 (τυπικά γηπεδούχος ήταν ο πρώτος), ενώ το πρώτο τέρμα σημείωσε ο ποδοσφαιριστής του Θερμαϊκού Θεσσαλονίκης Ξυλάς στο 2ο λεπτό της αναμέτρησης.
Μέχρι το 1982 ήταν το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα στάδιο της Ελλάδας, δεδομένου ότι η χωρητικότητά του ξεπερνούσε τις 45.000 θέσεις. Το 2000 έγινε μια μικρή ανακαίνιση με τοποθέτηση πλαστικών καθισμάτων και έτσι η χωρητικότητα του μειώθηκε στις 28.200 θέσεις. Από το 2002 μέχρι το 2004 το στάδιο ήταν κλειστό λόγω εργασιών ανακαίνισης και εκσυγχρονισμού, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ποδοσφαιρικούς αγώνες στο πλαίσιο των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Έτσι αποτέλεσε, μαζί με το Παγκρήτιο, το Παμπελοποννησιακό και το Πανθεσσαλικό, μία από τις αθλητικές εγκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν εκτός Αττικής.
Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης
Η ομάδα ποδοσφαίρου του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης το χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα από το 1960, ενώ κατά καιρούς έχει χρησιμοποιηθεί ως αγωνιστική έδρα και από τις υπόλοιπες ομάδες της Θεσσαλονίκης. Τα τελευταία χρόνια διοργανώνεται στο Καυτανζόγλειο το ετήσιο Ολυμπιακό Μίτινγκ Στίβου. Βρίσκεται αρκετά κοντά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και την Τριανδρία Θεσσαλονίκης, ενώ είναι αρκετά εύκολη η πρόσβαση σ' αυτό.
Το ρεκόρ εισιτηρίων στο Καυτανζόγλειο Εθνικό Στάδιο είναι 47.458, και είχαν διατεθεί σε αγώνα για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970, Ελλάδα - Ελβετία: 4-1, στις 15 Οκτωβρίου 1969. Επρόκειτο για τον πρώτο εντός Ελλάδας ποδοσφαιρικό αγώνα που μεταδόθηκε σε ζωντανή μετάδοση από την δημόσια τηλεόραση.
Διεθνείς και εθνικές διοργανώσεις
Το Καυτανζόγλειο Εθνικό Στάδιο είχε επιλεγεί από την UEFA το 1973 ώστε να φιλοξενήσει τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης 1972-1973 της χρονιάς εκείνης, όπου η Μίλαν νίκησε με σκορ 1-0 την Λιντς. Επίσης, διεξήχθησαν δύο τελικοί Κυπέλλου Ελλάδας (Άρης Θεσσαλονίκης - Π.Α.Ο.Κ.: 1-0 το 1970 και Ολυμπιακός Πειραιώς - Άρης Θεσσαλονίκης: 2-0 το 2008), ενώ διεξήχθησαν αγώνες για το ποδοσφαιρικό τουρνουά των Μεσογειακών Αγώνων του 1991 και των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ανάμεσά τους ο μικρός τελικός για το χάλκινο μετάλλιο (Ιταλία - Ιράκ 1-0).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ηρακλής Θεσσαλονίκης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
1759
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1759 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ανδρέας Φαρμακόπουλος
Ο '''Ανδρέας Π. Φαρμακόπουλος''' ήταν Έλληνας νομάρχης.
Βιογραφικά στοιχεία
Επί της κυβερνήσεως Στέφανου Σκουλούδη, διορίστηκε νομάρχης Δράμας & Καβάλας την 1.4.1916 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 73/1916), θέση την οποία υπηρέτησε μέχρι την 20.7.1916 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 153/1916). Διαδέχθηκε τον Αντώνιο Σπηλιωτόπουλο. Πριν διοριστεί νομάρχης Δράμας & Καβάλας είχε υπηρετήσει ως νομάρχης Φθιώτιδας & Φωκίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας-Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Φθιώτιδος και Φωκίδος
Πολιορκία του Παρισιού (1870-71)
Παρασκήνιο
Τον Αύγουστο του 1870, η 3η Στρατιά της Πρωσίας υπό τον πρίγκιπα Φρειδερίκο της Πρωσίας (μετέπειτα Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄), κινούνταν προς το Παρίσι. Η στρατιά ανακλήθηκε ώστε να αντιμετωπίσει τις γαλλικές δυνάμεις που συνοδευόταν από το Ναπολέοντα Γ΄. Οι δυνάμεις αυτές συγκρούστηκαν στη Μάχη του Σεντάν, και έτσι η οδός προς το Παρίσι ήταν ελεύθερη. Ηγούμενος προσωπικά των πρωσικών δυνάμεων, ο βασιλιάς Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας, μαζί με τον επιτελάρχη του Χέλμουτ φον Μόλτκε, ανέλαβε την 3η Στρατιά και τη νέα πρωσική Στρατιά του Μωζ υπό τον πρίγκιπα Αλβέρτο της Σαξονίας, προελαύνοντας θεωρητικά χωρίς αντίσταση προς το Παρίσι. Στο Παρίσι, ο Κυβερνήτης και ο επικεφαλής της άμυνας της πόλης, Στρατηγός Λουί-Ζυλ Τροσύ, συγκέντρωσε δύναμη 60.000 τακτικών στρατιωτών οι οποίοι είχαν καταφέρει να διαφύγουν από το Σεντάν υπό τον Ζοζέφ Βινουά ή επρόκειτο για εφέδρους. Μαζί με 90.000 Εθνοφρουρούς (Mobiles), ένα τάγμα 13.000 ναυτών και 350.000 μελών της Εθνικής Φρουράς, οι υπερασπιστές του Παρισιού υπολογιζόταν συνολικά σε 513.000. Ωστόσο, οι υποχρεωτικά στρατολογημένοι Εθνικοί Φρουροί ήταν ανεκπαίδευτοι.
Πολιορκία
Τα πρωσικά στρατεύματα έφτασαν πολύ γρήγορα στο Παρίσι, και στις 15 Σεπτεμβρίου ο Μόλτκε εξέδωσε διαταγές για πολιορκία της πόλης. Ο στρατός του πρίγκιπα Αλβέρτου περιέκλεισε το Παρίσι από βορρά χωρίς αντίσταση, ενώ ο πρίγκιπας Φρειδερίκος κινήθηκε από τη νότια πλευρά. Στις 17 Σεπτεμβρίου δύναμη υπό τον Βινουά επιτέθηκε στον στρατό του Φρειδερίκου κοντά στο Βιλνέβ-Σαιν-Ζορζ σε μια προσπάθεια να περισώσει μια αποθήκη προμηθειών, αλλά τελικά απομακρύνθηκε από τα πυρά του πυροβολικού. Ο σιδηρόδρομος προς την Ορλεάνη κόπηκε και την 18η του Σεπτεμβρίου οι Βερσαλλίες καταλήφθηκαν, λειτουργώντας έκτοτε ως έδρα για την 3η Στρατιά και για τον ίδιο τον Γουλιέλμο. Μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου η περικύκλωση είχε ολοκληρωθεί και η πολιορκία ξεκίνησε επίσημα. Υπεύθυνος για την εκτέλεση της πολιορκίας ήταν ο στρατηγός φον Μπλούμενταλ.
Ο καγκελάριος της Πρωσίας Όττο φον Μπίσμαρκ πρότεινε τον βομβαρδισμό του Παρισιού ώστε να διασφαλίσει την ταχεία παράδοση της πόλης και να καταστήσει όλες τις προσπάθειες των Γάλλων να απελευθερώσουν την πόλη χωρίς νόημα, αλλά η ανώτατη στρατιωτική διοίκηση των Γερμανών, με επικεφαλής τον βασιλιά της Πρωσίας, απέρριψε την πρόταση υποστηρίζοντας τον στρατηγό φον Μπλούμενταλ, ο οποίος ισχυριζόταν πως ο βομβαρδισμός θα επηρέαζε αμάχους, θα παραβίαζε τους κανόνες του πολέμου και θα έστρεφε την κοινή γνώμη εναντίον των Γερμανών, χωρίς να επιταχύνει την τελική επικράτηση. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι μια γρήγορη παράδοση των Γάλλων θα άφηνε τα νέα γαλλικά στρατεύματα ανέγγιχτα και θα επέτρεπε στη Γαλλία να συνεχίσει τον πόλεμο σε μικρό διάστημα. Τα νέα γαλλικά στρατεύματα θα έπρεπε πρώτα να αφανιστούν και το Παρίσι θα έπρεπε να λιμοκτονήσει για να παραδοθεί. thumb|Λόχος Γάλλων Εθνοφρουρών Ο Τροσύ είχε ελάχιστη εμπιστοσύνη στην ικανότητα των Εθνοφρουρών, που αποτελούσαν τη μισή δύναμη που υπερασπιζόταν την πόλη. Έτσι, αντί να πραγματοποιήσει μια σημαντική προσπάθεια για να αποτρέψει την πολιορκία των Γερμανών, ο Τροσύ ήλπιζε ότι ο Μόλτκε θα προσπαθούσε να καταλάβει την πόλη με έφοδο, και οι Γάλλοι θα μπορούσαν στη συνέχεια να στηριχθούν στην άμυνα της πόλης. Αυτή αποτελούνταν από το 33 χιλιομέτρων τείχος Τιέρ και έναν δακτύλιο δεκαέξι απομονωμένων οχυρών, που είχαν κατασκευαστεί την δεκαετία του 1840. Ο Μόλτκε δεν είχε πρόθεση να επιτεθεί στην πόλη και αυτό έγινε σαφές λίγο μετά την έναρξη της πολιορκίας. Ο Τροσύ άλλαξε τα σχέδιά του και επέτρεψε στον Βινουά να κάνει μια επίδειξη κατά των Πρώσων δυτικά του Σηκουάνα. Στις 30 Σεπτεμβρίου ο Βινουά επιτέθηκε στο Σεβιλύ με 20.000 στρατιώτες αλλά αποτράπηκε από τη 3η Στρατιά. Έπειτα στις 13 Οκτωβρίου το Β΄ Βαυαρικό Σώμα οδηγήθηκε μέσω του Σατιγιόν, αλλά οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να αποσυρθούν απέναντι στο πρωσικό πυροβολικό.
thumb|left|200px|«Ο Πόλεμος: Άμυνα του Παρισιού—Σπουδαστές πηγαίνουν να επανδρώσουν τα οχυρά». Από την εφημερίδα [[Illustrated London News της 1ης Οκτωβρίου 1870. Ίσως μια από τις πλέον εικονικές σκηνές του Γαλλοπρωσικού Πολέμου.]]