cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντριου Κάουφμαν
Βίος
Ο Άντριου Κάουφμαν γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια και μεγάλωσε στη Γενεύη, της Ελβετίας, όπου έμαθε να μιλά καλά τη γαλλική γλώσσα. Ο πατέρας του ήταν ανταποκριτής της New York Herald Tribune. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης κρίσης ζούσε στην Γουάσινγκτον DC, όπου ο πατέρας του εργαζόταν για την εφημερίδα The Washington Post. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου ως πρόεδρος της "Ορειβατικής Λέσχης του Χάρβαρντ" έκανε τις πρώτες του αναρριχήσεις στις παγωμένες πλαγιές και τα βράχια του όρους Γουάσινγκτον στο Νιου Χαμπσάιρ, ανοίγοντας με τον Πούτναμ τη διαδρομή «Damnation Gully». Χρόνια αργότερα έγινε θρύλος για την αντοχή του στη μεταφορά σακιδίου. Φοιτητής ακόμα ανέβηκε στο όρος Μπέικερ στην πολιτεία της Γουάσινγκτον, το 1946, στη βόρεια κόψη του Σουένζι, στην οροσειρά Ντόουσον και στο όρος Σεντ Ελίας, στην Αλάσκα με τους Μπέτι Κάουφμαν, Ντι Μόλεναρ, Κορνέλιους Μόλεναρ, Μέιναρντ Μίλερ, Γουίλιαμ Λατάντι και Μπέντζαμιν Φέρις. Προσπάθησε να καταταγεί στη διάρκεια του Β' Π.Π. αλλά κρίθηκε ακατάλληλος για υπηρεσία εξαιτίας ιατρικού προβλήματος, αν και αυτό δεν τον εμπόδισε τις επόμενες δεκαετίες να σκαρφαλώνει σε μεγάλα υψόμετρα με κακές καιρικές συνθήκες. Τότε προσλήφθηκε στο Φόρεϊν Όφις με κύριο καθήκον την παρακολούθηση της "θερμής γραμμής" με τη Μόσχα στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου και την ανάλυση της γαλλικής πολιτικής. Έγραψε ακριβές και εκτεταμένο υπόμνημα για τις συνέπειες της επιστροφής του Σαρλ ντε Γκολ στην πολιτική. Υπηρέτησε στην Άγκυρα, το Παρίσι, από όπου και ξεκίνησε για το Γκασερμπρούμ Α΄, την Καλκούτα και την Τενγκουτσιγκάλπα, στην Ονδούρα. Τα τελευταία χρόνια της υπηρεσίας του εργάστηκε για τις σχέσεις ΗΠΑ-ΕΣΣΔ.
Ορειβασία
Το πάθος σε όλη τη ζωή του ήταν η ορειβασία. Στη δεκαετία 1940 και 1950 ο Κάουφμαν αναρριχήθηκε στα Βραχώδη όρη του Καναδά και στις Άνδεις στη Νότια Αμερική, συμμετέχοντας σε αποστολές που πέτυχαν αρκετές πρώτες αναβάσεις. Στον ορειβατικό κόσμο ήταν γνωστός ως ορειβάτης ασυνήθιστης δύναμης και φυσικής κατάστασης, απρόθυμος να εγκαταλείψει ακόμη και κάτω από χείριστες συνθήκες
Στη δεκαετία του 1960 και του 1970 ασχολήθηκε με ευκολότερες διαδρομές στα Καναδικά Βραχώδη όρη και αναρρίχηση στα βράχια της περιοχής της Γουάσινγκτον. Ήταν διευθυντής και αντιπρόεδρος της Αμερικανικής Αλπινιστικής Λέσχης, τιμητικό μέλος της Ιμαλαϊκής Λέσχης της Ινδίας και του γαλλικού Οργανισμού Υψηλού Βουνού.
Εργογραφία
Μαζί με τον Γουΐλιαμ Πούτναμ ο Κάουφμαν έγραψε δύο βιβλία:
Θάνατος
Ο Κάουφμαν πέθανε από τη νόσο του Πάρκινσον σε ηλικία 82 ετών.
Αβίντια (Βουδισμός)
Η αβίντια ή αβίτζα (σανσκρ. avidyā = «άγνοια», γλώσσα πάλι avijjā) στον Βουδισμό είναι η κατώτερη ή πρώτη από τις 12 βαθμίδες της αλυσίδας της διαδοχικής γεννήσεως (πρατίτια-σαμουτπάντα). Στη βαθμίδα αυτή βρίσκεται ένα ον τη στιγμή που αποκτά ατομικότητα και ξαναγεννιέται. Στη φάση αυτή υπάρχει η άγνοια ή παρανόηση των τεσσάρων ευγενών αληθειών (με τη γνώση και την εφαρμογή των οποίων αποφεύγει κάποιος τη μετεμψύχωση). Υπάρχει επίσης άγνοια της φύσεως του ανθρώπου, της μετεμψυχώσεως και της νιρβάνα.
Άντριου Κάουφμαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ορειβάτες
Αβίντια (Βουδισμός)
Στην άγνοια αυτών των αληθειών οφείλονται τα βάσανα (klisas) ή οι ανεπιθύμητες ροπές και πράξεις, όπως το μίσος, η πλεονεξία, η αλαζονεία-κομπασμός, η αναποφασιστικότητα και η οκνηρία. Αυτή ακριβώς η άγνοια είναι που υποδουλώνει τον άνθρωπο στη μετεμψύχωση.
Η αβίντια εμφανίζεται ως βασικό θέμα στα πλαίσια δύο δογμάτων σχετικών με τη φύση της πραγματικότητας σε διάφορες βουδιστικές παραδόσεις. Το πρώτο είναι το δόγμα αναττά ή ανατμάν, περί της ανυπαρξίας του «εαυτού». Στην αβίντια έχουμε άγνοια ή παρανοήσεις σχετικώς με τον εαυτό μας, ο οποίος κατά τον βουδισμό δεν υπάρχει. Το δεύτερο είναι το δόγμα της προσωρινότητας ανίκα, με άγνοια ή παρανοήσεις σχετικώς με τη «μονιμότητα», ενώ η φύση της πραγματικότητας στον βουδισμό είναι η προσωρινότητα των πάντων.
Πηγές
Αβιντια
Ιωδοκυκλοπροπάνιο
Το κυκλοπροπυλοϊωδίδιο ή ιωδοκυκλοπροπάνιο έχει χημικό τύπο είναι C3H5I και σύντομο συντακτικό 40 px. Ανήκει στα κυκλοαλκυλοαλογονίδια, δηλαδή στα μονοϊσοκυκλικά κορεσμένα οργανομονοαλογονίδια. Έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης:
Κυκλοπροπάνια
«Κυκλοπροπάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τριμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση γωνίας δεσμού  που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο. Ύστερα από ενεργειακή ανάλυση των πιθανών δομών - μοριακών μοντέλων με κβαντομηχανικές μεθόδους προέκυψε ως πιθανότερη η εκδοχή του sp2 υβριδισμού και της δημιουργίας δύο μοριακών τροχιακών τριών κέντρων (των τριών ατόμων C), σ (2sp2-2sp2-2sp2) και π (2p-2p-2p), με 3 ηλεκτρόνια ανά μοριακό τροχιακό, ώστε να χρησιμοποιηθούν τα 6 διαθέσιμα ηλεκτρόνια των 3 ατόμων C (τα άλλα 6 χρησιμοποούνται για τους 6 σ δεσμούς με τα 6 άτομα υδρογόνου ή και τα αλκύλια). Αντί δηλαδή των κλασσικών 3 ομοιοπολικών δεσμών δύο κέντρων μεταξύ των ατόμων C, υπάρχουν 2 ομοιοπολικοί δεσμοί τριών κέντρων. 300 px Εξαιτίας αυτού του γεγονότος προκύπτει η λεγόμενη «ενέργεια τάσης δεσμών» που συνυπολογίζει την ενέργεια παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας (κατά Baeyer), που οφείλεται στη διαφορά γωνίας από την κανονική, και την ενέργεια στρέψης (κατά Piltzer), που οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος να στρέψει τους δεσμούς του και να πάρει διαμόρρφωση αποφυγής των απώσεων τύπου Van der Waals, που αναπτύσσονται από την προσέγγιση αλληλοαπωθούμενων ατόμων και ομάδων αυτών. Ενώ λοιπόν το ισομερές προπένιο έχει θερμότητα ολικής καύσης 1.971 kcal/mole το κυκλοπροπάνιο έχει 2.088 kcal/mole. Το ΔQ = 117 kJ/mole αντιστοιχεί ακριβώς στην επιπλέον ενέργεια που παγιδεύει η ιδιάζουσα δομή του τριμελή δατυλίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπροπάνια να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,3. Το μόριο του κυκλοπροπυλοϊωδίδιου διαφέρει από του κυκλοπροπάνιου στο ότι έχει ένα άτομο ιωδίου αντί ενός ατόμου υδρογόνου.
Με φωτοχημική ιωδίωση κυκλοπροπανίου
Με φωτοχημική ιωδίωση υποκατάστασης υδρογόνου, στο κυκλοπροπάνιο που έχει 6 ισότμα άτομα υδρογόνου για φωτοχημική αντικατάσταση από ιώδιο, προκύπτει μόνο κυκλοπροπυλοϊωδίδιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 30 px
Υποκατάσταση του υδροξυλίου σε κυκλοπροπανόλη
1. Με επίδραση υδροϊωδίου (HI) σε κυκλοπροπανόλη : 40 px 30 px
2. Η υποκατάσταση του υδροξυλίου (OH) ιώδιο (I) στην κυκλοπροπανόλη μπορεί να γίνει και με τριϊωδιούχο φωσφόρο (PI3) : \mathrm{3} 40 px  30 px
Από κυκλοπροπένιο
Με υδροϊωδίωση κυκλοπροπενίου παράγεται κυκλοπροπυλοϊωδίδιο : 40 px 30 px
Από κυκλοπροπυλοβρωμίδιο
Με υποκατάσταση βρωμίου από ιώδιο σε κυκλοπροπυλοβρωμίδιο :
30 px  30 px
Προσθήκη αλογόνου
Με επίδραση αλογόνου είναι δυνατό να γίνει 1,3-προσθηκοδιάσπαση, οπότε παράγεται κυρίως 1-ιωδο-1,3-διαλοπροπάνιο 40px
Καταλυτική 1,3-υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση - Παράγεται κυρίως προπυλοϊωδίδιο: 40px
Υδραλογόνωση-1,3
Με υδραλογόνο (ΗΧ) - Παράγεται κυρίως 1-αλο-1-ϊωδοπροπάνιο: 40px
Υδροξυαλογόνωση-1,3
Με υπαλογονώδες οξύ (HOX) - Παράγεται τελικά κυρίως 3-αλοπροπανάλη, μέσω 3-αλο-1-ϊωδοπροπανόλης-1 και 3-αλοπροπεν-1-όλης-1. 40px
Ενυδάτωση-1,3
Με επίδραση θειικού οξέως σε κυκλοπροπάνιo παράγεται τελικά κυρίως προπανάλη: 40px
Διυδροξυλίωση-1,3
Με επίδραση υπεροξείδιο του υδρογόνου σε κυκλοπροπάνιo, παρουσία καρβονικών οξέων παράγεται τελικά κυρίως 3-υδροξυπροπανάλη: 40px
Παραγωγή αλκοόλης
Υδρόλυση με διάλυμα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) προς κυκλοπροπανόλη : 40px 40 px
Παραγωγή αιθέρα
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλμεθυλαιθέρα (CH3OR) : 40px 40 px
Παραγωγή κυκλοαλκινίου
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς κυκλοαλκίνιο. Π.χ. : 40px 60 px
Παραγωγή νιτριλίου
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς κυκλοπροπυλομεθανονιτρίλιο (CH3CN) : 40px 40 px
Μουχαράμ
Ο Μουχαράμ (ٱلْمُحَرَّم ) είναι ο πρώτος μήνας του ισλαμικού ημερολογίου. Είναι ένας από τους τέσσερις ιερούς μήνες του χρόνου, που απαγορεύεται ο πόλεμος. Θεωρείται ότι είναι ο δεύτερος ιερότερος μήνας μετά το Ραμαζάνι.
Ιωδοκυκλοπροπάνιο
Πηγές
Κατηγορία:Κυκλοαλκυλοαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου Κατηγορία:Κυκλοπροπάνια
Μουχαράμ
Η δέκατη ημέρα του Μουχαράμ, γνωστή ως Ημέρα της Ασούρα, έχει ιδιαίτερη σημασία για τους μουσουλμάνους τόσο τους σιίτες όσο και τους σουνίτες. Τόσο για τους Σουνίτες όσο και για τους Σιίτες Μουσουλμάνους, τα βάσανα και το μαρτύριο του Χουσεΐν έγιναν σύμβολο θυσίας στον αγώνα για το σωστό ενάντια στο λάθος και για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια ενάντια στην αδικία και το ψέμα. μικρογραφία Οι Σιίτες θρηνούν για το μαρτύριο του Χουσεΐν απέχοντας από χαρμόσυνα γεγονότα. Πραγματοποιούν εκδηλώσεις μνήμης, για να εκφράσουν συμπόνοια για τον Ιμάμ Χουσεΐν και να τιμήσουν τους μάρτυρες με προσευχή, ανάγνωση ικεσιών και πραγματοποιώντας φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Πολλοί επιλέγουν να τρώνε με φειδώ, αλλά αυτή η πρακτική διαφέρει από τη νηστεία. Μερικοί (εκτός από τα παιδιά, τους ηλικιωμένους ή τους άρρωστους) δεν τρώνε ούτε πίνουν, αποφεύγουν τη διασκέδαση μέχρι το zawal (απόγευμα) ως μέρος του πένθους τους για τον Χουσεΐν. Είναι μια συμβολική χειρονομία μνήμης και αλληλεγγύης για τα βάσανα, που υπέστησαν ο Ιμάμ Χουσεΐν και οι σύντροφοί του. Επιπλέον, υπάρχει ένα σημαντικό βιβλίο ζιγιαράτ, η Ζιγιαράτ Ασούρα για τον Χουσεΐν. Στον Σιϊσμό, είναι δημοφιλές να γίνεται ανάγνωση αυτού του βιβλίου αυτήν την ημερομηνία.
Μουχαράμ και Ασούρα
Ο μήνας Μουχαράμ είναι ένας από τους τέσσερις ιερούς μήνες, που αναφέρονται στο Κοράνι (αν και δεν αναφέρεται ονομαστικά), μαζί με τον έβδομο μήνα Ρατζάμπ και τον ενδέκατο και δωδέκατο μήνα του Dhu al-Qi'dah και του Dhu al- Hijjah, αντίστοιχα, αμέσως πριν από το Μουχαράμ. Τους ιερούς αυτούς μήνες απαγορεύεται ο πόλεμος. Πριν από την έλευση του Ισλάμ, οι Κουραϊσίτες και οι Άραβες απαγόρευαν επίσης τον πόλεμο κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών. μικρογραφία Πριν από το Ισλάμ, οι Άραβες νήστευαν επίσης τη δέκατη μέρα του Μουχαράμ. Αυτή η ημέρα είχε επίσης ιδιαίτερη σημασία σε άλλες σημιτικές θρησκείες όπως ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός. Ο Μωάμεθ νήστεψε επίσης πολλές φορές αυτήν την ημέρα πριν από την προφητεία του και μετά τη μετανάστευση του στη Μεδίνα και διέταξε επίσης τους Μουσουλμάνους να νηστεύουν αυτήν την ημέρα και την ένατη και την ενδέκατη ημέρα επίσης. Αλλά η νηστεία ήταν προαιρετική αφού η νηστεία του Ραμαζανιού έγινε υποχρεωτική. Σύμφωνα με αφήγηση του Αμπού Χουράιρα ο Προφήτης Μωάμεθ είπε: «Η πιο ενάρετη νηστεία μετά τον μήνα του Ραμαζανιού είναι (στον) μήνα του Αλλάχ Αλ-Μουχαράμ».
Μουχαράμ και Ασούρα στους Μουσουλμάνους
Η Ασούρα, που κυριολεκτικά σημαίνει «Δέκατος» στα αραβικά, αναφέρεται στη δέκατη ημέρα του Μουχαράμ.
Σύμφωνα με τους σουνίτες μουσουλμάνους, η νηστεία κατά την Ασούρα, τη δέκατη ημέρα του ισλαμικού μήνα Μουχαράμ ήταν μια πρακτική, που καθιερώθηκε από τον Μωάμεθ στις πρώτες ημέρες του Ισλάμ, η οποία γίνεται για τον εορτασμό του χωρισμού της Ερυθράς Θάλασσας από τον Μωυσή.
Στο σιιτικό Ισλάμ, ο Μουχαράμ είναι μήνας μνήμης. Η Ασούρα είναι πολύ γνωστή στη σιιτική παράδοση λόγω της ιστορικής της σημασίας και του πένθους της για το Σαχαντάτ (Shahadat) (μαρτύριο) του Χουσεΐν ιμπν Αλί, εγγονού του Μωάμεθ. Οι Σιίτες Μουσουλμάνοι αρχίζουν το πένθος από την πρώτη νύχτα του Μουχαράμ και συνεχίζουν για δέκα νύχτες, κορυφώνοντας τη 10η Μουχαράμ, γνωστή ως Ημέρα της Ασούρα. Οι τελευταίες ημέρες μέχρι και την Ημέρα της Ασούρα είναι οι πιο σημαντικές, επειδή αυτές ήταν οι ημέρες κατά τις οποίες ο Χουσεΐν και η οικογένειά του και οι οπαδοί του (συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των παιδιών και των ηλικιωμένων) στερήθηκαν νερό από την 7η και στις 10 του μήνα, ο Χουσεΐν και 72 από τους οπαδούς του σκοτώθηκαν από τον στρατό του Γιαζίντ Α' στη μάχη της Καρμπάλα με εντολή του Γιαζίντ. Τα επιζώντα μέλη της οικογένειας του Χουσεΐν και εκείνα των οπαδών του αιχμαλωτίστηκαν, οδηγήθηκαν στη Δαμασκό και φυλακίστηκαν εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιιτικό Ισλάμ Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία Κατηγορία:Ισλάμ Κατηγορία:Ισλαμικό ημερολόγιο
Κλασικό λεξικό της Οξφόρδης
Το Κλασικό λεξικό της Οξφόρδης (αγγλικά: Oxford Classical Dictionary ή OCD ως συντομογραφία) είναι αγγλικό εγκυκλοπαιδικό επίτομο λεξικό σχετικά με την κλασική αρχαιότητα και τους πολιτισμούς της, και θεωρείται ως ένα από τα κύρια έργα αναφοράς για την μελέτη της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης. Εκδόθηκε για πρώτη φορά από τον εκδοτικό οίκο Oxford University Press το 1949, και κατόπιν το 1970, 1996, και 2012. Το έργο διαθέτει πάνω από 6.700 λήμματα, καλύπτοντας την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, την γεωγραφία, θρησκεία, και τις σημαντικές προσωπικότητές τους. Στη συγγραφή των λημμάτων συμμετείχαν σημαντικοί επιστήμονες, όπως οι Τζων Τσάντγουικ, καθώς και ο Νίκολας Χάμοντ, ο οποίος υπήρξε και ο επιμελητής της 2ης έκδοσης.
Από την 3η έκδοση του λεξικού το 1996 και έπειτα, τα περιεχόμενά του ψηφιοποιήθηκαν και διατέθηκαν σε οπτικό δίσκο καθώς και διαδικτυακά μέσω συνδρομής. Επίσης από το 1998 άρχισε να εκδίδεται ως ανεξάρτητο συνοδευτικό έργο το Oxford Companion to Classical Civilization, το οποίο αποτελείται από επιλεγμένα άρθρα του κλασικού λεξικού (περίπου το 1/10, 600 με 700) και είναι εικονογραφημένο.
Εκδόσεις
Oxford Classical Dictionary Oxford Companion to Classical Civilization
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεξικά Κλασικο λεξικο Οξφορδης
Μαλθάκη
Η Μαλθάκη (β' ήμισυ του 1ου π.Χ.) ήταν από τη Σαμάρεια και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Έγινε η 4η σύζυγος του Ηρώδη Α΄ της Ιουδαίας. Απέκτησαν δύο γιους και μία κόρη.
Η Μαλθάκη απεβίωσε το 4 π.Χ. στη Ρώμη, όταν μπροστά της οι δύο γιοί της διαφωνούσαν για τη διαθήκη του πατέρα τους ενώπιον του Αυτοκράτορα Αυγούστου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε (ως 4η σύζυγος) τον Ηρώδη Α΄ τον Μεγάλο, βασιλιά της Ιουδαίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαίοι Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Τα μυστικά της Εδέμ
Τα Μυστικά της Εδέμ είναι τίτλος ελληνικής καθημερινής δραματικής τηλεοπτικής σειράς που έκανε πρεμιέρα στον τηλεοπτικό σταθμό Mega στις 21 Σεπτεμβρίου του 2008. Το σενάριο της σειράς έγραψαν η Έλενα Ακρίτα, ο Γιώργος Κυρίτσης και ο Κωνσταντίνος Γανώσης. Η σειρά προβλήθηκε για τέσσερις τηλεοπτικές σεζόν από το ίδιο κανάλι ενώ αποτελείται στο σύνολο της από 625 επεισόδια.
Στο τέλος της σειράς ο Λουκάς είναι παντρεμένος με τη Νόρα, η Δάφνη είναι μαζί με τον Νικόλα και το παιδί τους και η Εύα παντρεύεται τον Λευτέρη.
Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2011 και είχε μέσο όρο τηλεθέασης 47,6%.
Η σειρά στο εξωτερικό
Τα Μυστικά της Εδέμ γνωρίζουν επιτυχία και εκτός των ελληνικών συνόρων. Η σειρά έχει προβληθεί στη Βουλγαρία, στην Ουγγαρία, στη Ρουμανία, στο Καζακστάν, στην Αρμενία, ενώ τη μετέδιδε και το δίκτυο FARSI1 που εκπέμπει σε Ντουμπάι, Ιράν, Ιράκ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Αφγανιστάν. Συνοπτικά:
Τηλεοπτική μεταφορά της σειράς στην Τουρκία
Η σειρά Cennetin Sirlari ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 2011 σε 47 επεισόδια με διάρκεια 100 λεπτών το καθένα.
Παραπομπές
Μυστικά της Εδέμ Κατηγορία:Ελληνικές σαπουνόπερες
Σάλτσα σόγιας
200px|right|thumb|[[Γουασάμπι σε σάλτσα σόγιας, έτοιμο για μίξη με σούσι.]] Η σάλτσα σόγιας παράγεται από τη ζύμωση σόγιας σε καλούπι μαζί με ψητούς κόκκους δημητριακών, νερό και αλάτι. Είναι ένα παραδοσιακό συστατικό στην Ανατολική και Νοτιοανατολική ασιατική κουζίνα και σε πιο πρόσφατες εποχές χρησιμοποιείται σε προπαρασκευασμένες τροφές.
Η Σάλτσα σόγιας έχει μια ευδιάκριτη βασική γεύση λόγω των φυσικών οξέων όπως το όξινο γλουταμινικό νάτριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σάλτσες Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα Κατηγορία:Ζυμωμένα τρόφιμα
Σεραφίν Θουμπίρι
Ο Σεραφίν Λιθόαιν Βιδόντο (Ισπανικά: Serafín Lizoain Vidondo, γεννημένος στις 20 Απριλίου 1964 στην Παμπλόνα της Ισπανίας) γνωστός ως Σεραφίν Θουμπίρι (Ισπανικά: Serafín Zubiri) είναι τραγουδιστής, συνθέτης και παίκτης πιάνου.
Βιογραφία
Ο Θουμπίρι είναι ένας τυφλός τραγουδιστής και πιανίστας που έχει εκπροσωπήσει δύο φορές την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Equus έως το 1987. Το 1992, ηχογράφησε το ισπανικό soundtrack για την ταινία της Disney, Η Πεντάμορφη και το Τέρας. Την ίδια χρονιά, πήγε στη Σουηδική πόλη Μάλμε για να εκπροσωπήσει την Televisión Española (TVE) στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1992 με τη μπαλάντα "Todo esto es la música". Το 2000, κέρδισε το Eurocanción 2000, έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε η TVE, και έτσι εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2000 στη Στοκχόλμη, με το τραγούδι "Colgado de un sueño" της Chema Purón.
Εργάστηκε επίσης στο ραδιόφωνο και φιλοξένησε το πρόγραμμα Disabled Unlimited (τοπική τηλεόραση στην Παμπλόνα). Πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρτα Σάντσεθ στο μουσικό έργο που ονομάζεται La magia de Broadway, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Teatro Lara στη Μαδρίτη τον Οκτώβριο του 2000. Το 2005, διορίστηκε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τυφλών Αθλητισμού (IBSA). Το 2007, συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή Mira quién baila, την ισπανική έκδοση του Dancing With the Stars (όπου ήταν δεύτερος). Στις 14 Απριλίου 2008, εντάχθηκε στην Αργεντινική έκδοση της ίδιας παράστασης. Έχει επίσης δείξει τις ικανότητές του σε άλλα διεθνή franchise αυτής της παράστασης. Το 2013 αγωνίστηκε στην ισπανική έκδοση του Splash!, μεταδόθηκε στο Antena 3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Τυφλοί μουσικοί Κατηγορία:Ισπανοί πιανίστες Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1992 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2000
Αβίσπα
Η αβίσπα (Abispa) είναι γένος υμενόπτερων εντόμων, που ανήκει στην υποοικογένεια ευμενίνες (παλαιότερα οικογένεια «ευμενίδες»). Οι αβίσπες είναι μεγάλες σφήκες της Αυστραλασίας, που ζουν συνήθως μοναχικά.
Οι αβίσπες αποθέτουν κάθε φορά ένα μόνο αβγό μέσα στη φωλιά τους, την οποία κτίζουν με λάσπη ή μέσα σε βλαστούς διάφορων φυτών. Μαζί με το αβγό, η σφήκα τοποθετεί μια λεία της (συνήθως ένα άλλο έντομο ή κάμπια εντόμου), ώστε να χρησιμεύσει ως τροφή της προνύμφης της αβίσπας, όταν η τελευταία εκκολαφθεί από το αβγό.
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται τα ακόλουθα 6 είδη αβίσπας:
Πηγές
Αβισπα Αβισπα
374
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 374 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 374 (CCCLXΧΙ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Εκοϊτίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1127 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 374 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Σλοβακίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 της Σλοβακίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Σλοβακίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Σλοβακίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σλοβακικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Slovenská Basketbalová Asociácia).
Μάχη του Τελ Ελ Κεμπίρ
Η μάχη έγινε στο Τελ Ελ Κεμπίρ, μια περιοχή 80 χλμ. βορειοανατολικά του Καΐρου, στις 13 Σεπτεμβρίου του 1882, ανάμεσα σε βρετανικές δυνάμεις, υπό τον Γκαρνέτ Γουόλσλεϋ και τους Αιγύπτιους επαναστάτες του Συνταγματάρχη Αχμέντ Άραμπι. Με τη νίκη τους οι Βρετανοί, προστάτευσαν τα οικονομικά τους οφέλη στη χώρα και κυρίως την κυριαρχία τους στη Διώρυγα του Σουέζ.
Δυνάμεις και Απώλειες
Οι Αιγύπτιοι αριθμούσαν περί τους 15.000 στρατιώτες και 60 κανόνια. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν με 18.500 στρατό, αποτελούμενο από δραγώνους και μέρος της Σκωτσέζικης Ταξιαρχίας, ενώ διέθεταν και 70 κανόνια. thumb|left
Η μάχη
Ο αιγυπτιακός στρατός οχυρώθηκε στα αρχαία ερείπια της Ηλιούπολης, αλλά οι στρατιώτες ήταν κουρασμένοι και η άμυνά τους μηδαμινή, εξαιτίας της βιασύνης τους. Έτσι, οι Βρετανοί κατάφεραν να τους πλησιάσουν γρήγορα και μετά από μία ώρα μάχης σώμα με σώμα, να νικήσουν, με ελάχιστες απώλειες.
Απώλειες
Οι βρετανικές δυνάμεις είχαν 57 νεκρούς, 380 τραυματίες και 22 αγνοούμενους. Αντιθέτως, ο αιγυπτιακός στρατός είχε 1.396 απώλειες και 681 τραυματίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας Κατηγορία:Μάχες βρετανικού στρατού
Νίκαια (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Νίκαια ήταν μία Ναϊάδα, θυγατέρα του ποτάμιου θεού Σαγγαρίου και της θεάς Κυβέλης. Παρότι η Νίκαια ήταν ωραιότατη, απεχθανόταν τον έρωτα και αγαπούσε μόνο το κυνήγι. Κάποτε ο βοσκός `Υμνος από τη Φρυγία ερωτεύθηκε τη Νίκαια. Η Νίκαια όμως όχι μόνο απέκρουσε τον έρωτά του, αλλά και τον σκότωσε για να μη την ενοχλεί. Τότε ο θεός Έρως οργίσθηκε για τη βίαιη αυτή πράξη και ενέπνευσε σφοδρό πόθο για τη Νίκαια στον ίδιο τον θεό Διόνυσο. Αλλά η Νίκαια απέκρουσε ακόμα και τον Διόνυσο. Ο θεός μπόρεσε να την κατακτήσει μόνο όταν τη μέθυσε, μετατρέποντας σε κρασί το νερό κάποιας πηγής. Από την ένωσή τους γεννήθηκε η Τελετή. Η Νίκαια ήθελε στην αρχή να αυτοκτονήσει, αλλά τελικώς συμφιλιώθηκε με τον Διόνυσο και απέκτησαν μαζί ένα ακόμα παιδί, τον Σάτυρο. Προς τιμή της ο Διόνυσος ίδρυσε την πόλη Νίκαια στη Μικρά Ασία.
Πηγές
Νικαια Κατηγορία:Βιθυνία Νίκαια
Νικόμαχος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Νικόμαχος είναι γνωστός ένας πανάρχαιος Μεσσήνιος θεραπευτής θεός, γιος του Μαχάονα και αδελφός του Γοργάσου. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον Νικόμαχο ως απώτατο πρόγονο του φιλοσόφου Αριστοτέλη (του οποίου ο πατέρας και ο γιος ονομάζονταν επίσης «Νικόμαχος»). Η τοπική αυτή θεότητα φαίνεται ότι λατρευόταν μάλλον κυρίως στις Φαρές της Μεσσηνίας.
Γεώργιος Αινιάν
Ο Γεώργιος Οικονόμου ή Αναγνώστου ή Αναγνωστόπουλος (που το μετονομάσε το επώνυμό του ο πατέρας του σε Αινιάν (1788 - 9 Ιανουαρίου 1848) ήταν Έλληνας πολιτικός και λόγιος από το Πατρατζίκι (τη σημερινή Υπάτη) που ήταν ενεργός μετά τα χρόνια της επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στο Μαυρίλο το 1788 και πέθανε στην Αθήνα το 1848.
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο Ζαχαρίας Αινιάν, ιερέας και διδάσκαλος, ο οποίος αρχικά λεγόταν Οικονόμου ή Αναγνώστου ή Αναγνωστόπουλος, αλλά άλλαξε το επίθετό του σε Αινιάν, από τους αρχαίους κατοίκους της περιοχής, τους Αινιάνες. Στις αρχές του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη με την οικογένειά του (μαζί με τα παιδιά του Γεώργιο, Δημήτριο και Χριστόδουλο Αινιάν) όπου εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος. Συνδέθηκε με τους Φαναριώτες και το 1818 έγινε Φιλικός. Το σπίτι των Αινιάνων ήταν τόπος συγκεντρώσεως των Φιλικών. Ο Γεώργιος λοιπόν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Παπαφλέσσα, τον Χριστόφορο Περραιβό, τον Ηλ. Χρυσοσπάθη, τον Αναγνωσταρά και άλλους Φιλικούς. Εκεί σχεδιάστηκε και η μύηση του Μουρούζη.
Ο Γεώργιος είχε σπουδάσει στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και εργάστηκε ως δάσκαλος των παιδιών του Μεγάλου Διερμηνέα Δημ. Μουρούζη. Έχοντας μυηθεί και αυτός στη Φιλική Εταιρεία το 1818, επέστρεψε αργότερα στη Φθιώτιδα και εργάστηκε στην προετοιμασία της επανάστασης.
Το Νοέμβριο του 1821 πήρε μέρος στον Άρειο Πάγο, το κυβερνητικό όργανο της προσωρινής διοίκησης της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας. Στη συνέχεια, το Δεκέμβριο του 1821, πήρε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως πληρεξούσιος της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος. Τον Απρίλιο του 1823 ήταν πληρεξούσιος στη Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους και τρία χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 1826 πήρε μέρος στη Γ' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, αλλά δεν φαίνεται ως πληρεξούσιος τον επόμενο χρόνο ούτε στην Ερμιόνη, ούτε στην Τροιζήνα όπου έγινε η συνέχεια της Γ' Εθνοσυνέλευσης. Το 1824 πήρε μέρος στην Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό.
Είχε σημαντική δραστηριότητα με διάφορες θέσεις στη διοίκηση του Ελληνικού κράτους. Ήταν Γενικός Έφορος των στρατευμάτων της Στερεάς. Είχε υπηρετήσει ως υπουργός της αστυνομίας και επικεφαλής ενός μικρού σώματος πολεμιστών στην Ναύπακτο. Κατά τη διοίκηση του Καποδίστρια ήταν γερουσιαστής, ενώ αργότερα, επί Όθωνα, ήταν σύμβουλος Επικρατείας.
Τον Απρίλιο του 1827 έγραψε και εκφώνησε λόγο στην κηδεία του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Αδελφός του Γεωργίου Αινιάν ήταν ο Δ. Αινιάν, βιογράφος του Καραϊσκάκη.
Στη Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους, το καλοκαίρι του 1829, ήταν ξανά πληρεξούσιος της Υπάτης μαζί με τον Δημήτριο Κοντογιάννη. Το 1833, με την παράδοση της Εύβοιας από τους Τούρκους, διορίστηκε πρώτος νομάρχης Χαλκίδας, ένας από τους δέκα πρώτους Νομάρχες του ελληνικού κράτους.
Ήταν πολυγραφότατος και έγραψε πολλές μελέτες οι οποίες δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά.
Απεβίωσε στις 9 Ιανουαρίου (22 με το νέο ημερολόγιο) του 1848.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Νομάρχες Ευβοίας Κατηγορία:Έλληνες μινίστροι της Αστυνομίας Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Μεσσιανισμός
Με τον όρο Μεσσιανισμός χαρακτηρίζεται γενικότερα το σύνολο των παραδόσεων που ανέπτυξαν διάφοροι λαοί, οι οποίες και αποτέλεσαν ή συνεχίζουν να αποτελούν πίστη για την έλευση κάποιου Λυτρωτή - με την έννοια του Μεσσία -, ως απεσταλμένου από τον Θεό της πίστεώς τους, που θα τους απαλλάξει από διάφορα δεινά. Κατά άλλον ορισμό, ο οποίος περιλαμβάνει και μη θρησκευτικές εκδοχές, μεσσιανισμός είναι η πίστη ότι μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχει με κάποιον τρόπο εκλεγεί για να εκπληρώσει κάποιο σκοπό.
Τέτοιες αντιλήψεις απαντώνται συνηθέστερα από θρησκευτικούς συγγραφείς - ερευνητές που άλλοτε προσδιορίζουν σαφώς τον χρόνο της έλευσης του αναμενόμενου Μεσσία και άλλοτε, τις περισσότερες φορές, με συγκεχυμένο προσδιορισμό με αοριστίες και αλληγορίες, π.χ. ο Μαχντί για τους Μουσουλμάνους, ο Μαιτρέγια για τους Βουδιστές, ο Σαοσιάντ των οπαδών του Ζωροάστρη ως και ο Κάλκι των Ινδουιστών. Σύγχρονοι διανοητές, όπως ο Ζακ Ντεριντά και ο Βάλτερ Μπέγιαμιν, έχουν επεκτείνει την έννοια του μεσσιανισμού έξω από τα θρησκευτικά του όρια.
Ιστορία του όρου
Ειδικότερα ο Μεσσιανισμός αναπτύχθηκε από Εβραίους συγγραφείς που ομιλούν σε μεγάλη έκταση για τον Μεσσία ως αναμενόμενο Σωτήρα που θα αποκαταστήσει το ιουδαϊκό έθνος. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στον Σωτήρα Δία όχι όμως σε μεσολάβηση ενός Μεσσία.
Μετά την ενανθρώπιση του Ιησού Χριστού, που συνέβη επί τούτου στο γεωγραφικό χώρο που διέμεναν οι Εβραίοι, αφενός μεν οι «πιστεύσαντες» - Χριστιανοί - έπαψαν να πιστεύουν σε άλλο Μεσσία, οι δε όμως  “μη πιστεύσαντες” Εβραίοι διατήρησαν τις αντιλήψεις αυτές των προγόνων τους και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να εμμένουν σε παρόμοιες παραδόσεις αναμένοντας την έλευση του Μεσσία.
Ξύπνα Βασίλη (ταινία)
Το Ξύπνα Βασίλη είναι μια ελληνική κωμική, σατιρική ταινία του 1969, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία - σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη. Το σενάριο διασκευάστηκε από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά.
Πλοκή
Ο Βασίλης Βασιλάκης (Γιώργος Κωνσταντίνου) είναι ένας χαμηλόμισθος υπάλληλος ενός εκδοτικού οίκου. Εντούτοις, οι πεποιθήσεις του είναι ιδιαίτερα συντηρητικές και δείχνει υπερβολικό σεβασμό στην προϊσταμένη του, κα Φαρλάκου (Τασσώ Καββαδία). Για τον λόγο αυτό, έρχεται συχνά σε αντιπαράθεση με το συνάδελφό του Μάνο Αποστόλου (Αλέκος Αλεξανδράκης), ο οποίος έχει εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις. Εξάλλου, ο Βασίλης προσπαθεί να λύσει το οικονομικό του πρόβλημα αγοράζοντας λαχεία, όμως δεν έχει τύχη. Ο ποιητής Τιμολέων Φανφάρας (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο και χαίρει της εκτίμησης της κας Φαρλάκου και του Βασίλη, όχι όμως και του Μάνου. Έτσι ο Μάνος, ο οποίος αρθρογραφεί σε μια φιλοαριστερή εφημερίδα, καταφέρεται εναντίον του ποιητή με περιφρονητικούς χαρακτηρισμούς. Αυτό έχει ως συνέπεια την απόλυσή του. Η Ντίνα (Έλενα Ναθαναήλ), αδερφή του Βασίλη, μαζί με τη μητέρα τους (Ελένη Ζαφειρίου), καταφθάνουν από το χωριό στην Αθήνα μετά από ένα επεισόδιο που είχε η Ντίνα με τον κοινοτάρχη. Με αφορμή αυτό το περιστατικό, ο Βασίλης ανακαλύπτει προς φρίκη του ότι η αδελφή του έχει αριστερή δραστηριότητα. Εξοργίζεται, δε, ακόμα περισσότερο όταν μαθαίνει ότι η Ντίνα έχει συνάψει δεσμό με το Μάνο και σκοπεύει να τον παντρευτεί.
Ο Βασίλης μένει στο φρενοκομείο για κάποια χρόνια, με μοναδικό επισκέπτη τον Περικλή (Γιώργος Τσιτσόπουλος), έναν φίλο του, καθώς η αδερφή του και ο γαμπρός του πλέον ασχολούνται με επενδύσεις και απλά του στέλνουν χρήματα για τα έξοδά του. Στον κόσμο έχουν πει ότι μετανάστευσε στην Αργεντινή γιατί κληρονόμησε κάποιον πλούσιο θείο του, καθώς θέλουν να αποκρύψουν πού βρίσκεται στην πραγματικότητα.
Μετά την αποθεραπεία του, ο Βασίλης επισκέπτεται την αδερφή του και τον γαμπρό του, που έχουν αλλάξει εντελώς τρόπο ζωής. Τους πετυχαίνει να διοργανώνουν μια δεξίωση, και μετά τις ανεπιτυχείς προσπάθειές τους να τον απομακρύνουν με προσχήματα από το χώρο της εκδήλωσης που θα συγκεντρωθούν οι καλεσμένοι, μαθαίνει πως η γιορτή γίνεται προς τιμήν του ποιητή Φανφάρα, επειδή μεσολάβησε για τη σύναψη της συνεργασίας, καθώς και ότι ο Μάνος έχει γίνει συνέταιρος πλέον με την κυρία Φαρλάκου. Το σοκ που παθαίνει είναι τόσο ισχυρό, που επαναφέρει μέσα του την ταυτοπροσωπία με τον κόκορα.
Ιστορική και κοινωνική ερμηνεία της ταινίας
Το συγκεκριμένο έργο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα Θεάτρου του Κέντρου και έκφραση προσωπικής ιδεολογικής πίστης του συγγραφέα του. Έχει σαν στόχο του τα δύο άκρα, την Δεξιά και την Αριστερά, χωρίς όμως να είναι και δίκαιος στην μοιρασιά της κριτικής του. Έτσι από τη μια είναι ο εθνικόφρων, συντηρητικός και υποταγμένος Βασίλης, κι από την άλλη ο σοσιαλιστής, κομμουνιστής, επαναστάτης Μάνος. Ο κεντρικός προβληματισμός της ταινίας είναι «αν η αλλαγή της οικονομικής και κοινωνικής θέσης ενός ατόμου συνεπάγεται αναγκαστικά και την ιδεολογική του μετατόπιση». Η οικονομική ανάπτυξη της δεκαετίας του 1960 προκαλεί κοινωνικούς μετασχηματισμούς, κοινωνική κινητικότητα, που δεν αφήνει ανεπηρέαστους και αρκετούς οπαδούς της αριστεράς, «οι οποίοι προσπαθούν να συμβιβάσουν, με διάφορα ιδεολογήματα, τα προνόμια της νέας ταξικής τους θέσης με τη διακηρυγμένη πολιτική τους ταυτότητα». Έτσι, αν και ο Δημήτρης Ψαθάς θέλει να κρατήσει ίσες αποστάσεις και ενώ ειρωνεύεται τον αντικομμουνισμό του ατάλαντου και υπερτιμημένου ποιητή Φανφάρα-μέσα από τους στίχους του ποιήματός του Το κόκκινο τυρί- αποκτά αντικομμουνιστική χροιά το έργο του με την πλοκή και την αφηγηματική έκβαση που δίνει.
Παραγωγή
Είχε προηγηθεί η θεατρική παράσταση του ομότιτλου έργου του Ψαθά τη σεζόν 1965-66 με πρωταγωνιστή τον Ντίνο Ηλιόπουλο στο ρόλο του Βασίλη.
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 13 Απριλίου 1969. Κόβοντας 201.084 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 35η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 10 Οκτωβρίου 2006.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Φαράχ Παχλαβί
Η Φαράχ Παχλαβί (, 14 Οκτωβρίου 1938) είναι η χήρα του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί και αυτοκράτειρα του Ιράν.
Η Φαράχ γεννήθηκε σε μια ευημερούσα οικογένεια, της οποίας η περιουσία αφανίστηκε μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα της.
Ενώ σπούδαζε αρχιτεκτονική στο Παρίσι, γνωρίστηκε με τον Σάχη στην Πρεσβεία του Ιράν και παντρεύτηκαν τον Δεκέμβριο του 1959. Ο Σάχης, από τους δυο πρώτους του γάμους, δεν είχε αποκτήσει ακόμα έναν γιο, απαραίτητο για τη διαδοχή, οπότε υπήρξε μεγάλη χαρά με τη γέννηση του Πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί.
Η Φαράχ έπειτα είχε την ελευθερία να επιδιώκει ενδιαφέροντα εκτός των οικιακών καθηκόντων, αν και δεν της επιτράπηκε πολιτικός ρόλος. Εργάστηκε για πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις και ίδρυσε το πρώτο πανεπιστήμιο αμερικανικού τύπου του Ιράν, επιτρέποντας σε περισσότερες γυναίκες να γίνουν φοιτήτριες. Διευκόλυνε επίσης την αγορά ιρανικών αρχαιοτήτων από μουσεία στο εξωτερικό.
Μέχρι το 1978, υπήρχαν σαφή σημάδια επικείμενης επανάστασης και το αυτοκρατορικό ζεύγος έφυγε από τη χώρα τον Ιανουάριο του 1979 υπό απειλή θανατικής ποινής. Για το λόγο αυτό, οι περισσότερες χώρες δίσταζαν να τις φιλοξενήσουν, με εξαίρεση τον Πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ στην Αίγυπτο. Ωστόσο, η υγεία του Σάχη έφθινε και πέθανε τον Ιούλιο του 1980. Ως χήρα, η Φαράχ συνέχισε το φιλανθρωπικό της έργο, μοιράζοντας το χρόνο της μεταξύ Ουάσιγκτον και Παρισιού.
Παιδική ηλικία
αριστερά|μικρογραφία| Φαράχ Ντίμπα, με Ιρανούς προσκόπους στο [[Παρίσι]] Η Φαράχ Ντίμπα γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1938 στην Τεχεράνη από μια οικογένεια ανώτερης τάξης. Ήταν η μοναχοκόρη του καπετάνιου Σοχράμπ Ντίμπα (1899–1948) και της συζύγου του, Φαριντέχ Γκότμπι (1920-2000). Η οικογένεια του πατέρα της Φαράχ είναι ιρανικής αζερικής καταγωγής. Στα απομνημονεύματά της, γράφει ότι η οικογένεια της μητέρας της ήταν καταγωγής Γκιλάκων, από το Λαχιτζάν στις ακτές της Κασπίας.
Η Φαράχ έγραψε επίσης ότι είχε στενό δεσμό με τον πατέρα της και ο απροσδόκητος θάνατός του το 1948 την επηρέασε βαθιά. Η νεαρή οικογένεια βρισκόταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Σε αυτές τις συνθήκες, αναγκάστηκαν να μετακινηθούν από τη μεγάλη οικογενειακή βίλα τους στη βόρεια Τεχεράνη σε ένα κοινό διαμέρισμα με έναν από τους αδελφούς της Φαριντέχ Γκότμπι.
Εκπαίδευση και δέσμευση
αριστερά|μικρογραφία|195x195εσ| Επίσημη φωτογραφία αρραβώνων της Φαράχ Η νεαρή Φαράχ ξεκίνησε την εκπαίδευσή της στην Ιταλική Σχολή της Τεχεράνης και μετά στη Γαλλική Σχολή Ζαν ντ' Αρκ μέχρι την ηλικία των δεκαέξι ετών και αργότερα στο Λύκειο Ραζή. Ήταν ικανή αθλήτρια στα εφηβικά της χρόνια και έγινε αρχηγός της ομάδας μπάσκετ του σχολείου της. Μετά το τέλος των σπουδών της, ακολούθησε σπουδές στην αρχιτεκτονική στο Παρίσι, όπου ήταν μαθήτρια του Αλμπέρ Μπεσόν.
Πολλοί Ιρανοί φοιτητές, που σπούδαζαν στο εξωτερικό, εξαρτώνταν από κρατικές υποτροφίες. Ως εκ τούτου, όταν ο Σάχης, ως αρχηγός του κράτους, πραγματοποίησε επίσημες επισκέψεις σε ξένες χώρες, συναντιόταν συχνά με μια επιλογή Ιρανών φοιτητών εκεί. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας συνάντησης το 1959 στην Ιρανική Πρεσβεία στο Παρίσι, η Φαράχ Ντίμπα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στον Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί.
Αφού επέστρεψε στην Τεχεράνη το καλοκαίρι του 1959, ξεκίνησαν ένα προσεκτικά "χορογραφημένο" φλερτ, ενορχηστρωμένο εν μέρει από την κόρη του Σάχη, πριγκίπισσα Σαχνάζ. Το ζευγάρι ανακοίνωσε τη δέσμευσή τους στις 23 Νοεμβρίου 1959.
Γάμος και οικογένεια
μικρογραφία| Η Φαράχ με την οικογένειά της το 1978 αριστερά|μικρογραφία| Ο Μοχάμαντ Ρεζά στέφει την Φαράχ, 26 Οκτωβρίου 1967 Η Φαράχ Ντίμπα παντρεύτηκε τον Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά στις 20 Δεκεμβρίου 1959, σε ηλικία 21 ετών. Η νεαρή Βασίλισσα του Ιράν (όπως ήταν η προσφώνησή της εκείνη την εποχή) ήταν το αντικείμενο μεγάλης περιέργειας και ο γάμος της έλαβε παγκόσμια προσοχή από τον Τύπο. Το νυφικό της ήταν σχεδιασμένο από τον Yves Saint Laurent, τότε σχεδιαστής στον οίκο Ντιόρ, και φορούσε τη διαμαντένια τιάρα Νουρ-ολ-Αΐν.
Μετά τους εορτασμούς για τον αυτοκρατορικό γάμο, η επιτυχία αυτής της ένωσης εξαρτιόταν από την ικανότητα της βασίλισσας να φέρει στον κόσμο έναν άνδρα κληρονόμο. Παρόλο που είχε προηγουμένως παντρευτεί δύο φορές, οι προηγούμενοι γάμοι του Σάχη του έδωσαν μόνο μια κόρη η οποία δεν μπορούσε να κληρονομήσει το θρόνο. Η πίεση για τη νεαρή βασίλισσα ήταν οξεία. Ο ίδιος ο Σάχης ήταν πολύ ανήσυχος να αποκτήσει άνδρα κληρονόμο, όπως και τα μέλη της κυβέρνησής του. Επιπλέον, ήταν γνωστό ότι η διάλυση του προηγούμενου γάμου του Σάχη με τη βασίλισσα Σοράγια οφειλόταν στην υπογονιμότητά της.
Το ζευγάρι είχε τέσσερα παιδιά:
Ως βασίλισσα και αυτοκράτειρα
μικρογραφία| αριστερά|μικρογραφία| Η Φαράχ εργάζεται στο γραφείο της στην [[Τεχεράνη τη δεκαετία του '70.]] Mετά τη γέννηση του Πρίγκιπα, η βασίλισσα ήταν ελεύθερη να αφιερώσει περισσότερο χρόνο της σε άλλες δραστηριότητες. Ο Μοχάμεντ Ρεζά προτιμούσε τις ψηλές γυναίκες και η Φαράχ ήταν ψηλότερη από τον σύζυγό της, γεγονός που τον οδήγησε να φορά παπούτσια με ενίσχυση για να συγκαλύψει αυτό το γεγονός. Συνήθως όταν φωτογραφιζόταν το αυτοκρατορικό ζευγάρι, ο ένας ή και οι δύο κάθονταν σε καρέκλα ή εναλλακτικά ο Σάχης και η σύζυγός του φωτογραφίζονταν σε σκάλα με τον Μοχάμεντ Ρεζά να στέκεται κάποια σκαλιά παραπάνω.
Η βασίλισσα αρχικά περιορίστηκε σε έναν τελετουργικό ρόλο. Το 1961 κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη Γαλλία, η γαλλόφιλη Φαράχ έγινε φίλη με τον Γάλλο υπουργό Πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ οδηγώντας την να οργανώσει την ανταλλαγή πολιτιστικών αντικειμένων μεταξύ γαλλικών και ιρανικών γκαλερί τέχνης και μουσείων, ένα εμπόριο που συνεχίστηκε μέχρι την ισλαμική επανάσταση του 1979.
Η Φαράχ και ο Μοχάμεντ Ρεζά μιλούσαν συνήθως γαλλικά και όχι φαρσί στα παιδιά τους.
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της στα εγκαίνια διαφόρων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ιδρυμάτων υγειονομικής περίθαλψης. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, αυτή η θέση άλλαξε. Η βασίλισσα συμμετείχε πολύ πιο ενεργά σε κυβερνητικές υποθέσεις, όταν αφορούσαν θέματα, που την ενδιέφεραν. Χρησιμοποίησε την εγγύτητά της και την επιρροή της με τον σύζυγό της, τον Σάχη, για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση και να εστιάσει την προσοχή ιδιαίτερα στους τομείς των δικαιωμάτων των γυναικών και της πολιτιστικής ανάπτυξης.
Οι ανησυχίες της Φαράχ ήταν η εκπαίδευση, η υγεία, ο πολιτισμός και τα κοινωνικά θέματα, με την πολιτική να αποκλείεται από τις αρμοδιότητές της. Ωστόσο, η πολιτικά ισχυρή δίδυμη αδελφή του Μοχάμεντ Ρεζά, πριγκίπισσα Ασράφ, έβλεπε την Φαράχ ως αντίπαλο. Η αναντιπαλότητα με την πριγκίπισσα Ασράφ οδήγησε τη Φαράχ να πιέσει τον άντρα της να μειώσει την επιρροή της στην Αυλή. μικρογραφία| Η αυτοκράτειρα Φαράχ μετά τη στέψη της Μία από τις κύριες πρωτοβουλίες της Αυτοκράτειρας Φαράχ ήταν η ίδρυση του Πανεπιστημίου του Σιράζ, το οποίο προοριζόταν να βελτιώσει την εκπαίδευση των Ιρανών γυναικών και ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο αμερικανικού τύπου στο Ιράν. αριστερά|μικρογραφία|278x278εσ| Η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Μπέτι Φορντ (αριστερά) με τη Φαράχ Παχλαβί, 1975
Συνεισφορές στην τέχνη και τον πολιτισμό
αριστερά|μικρογραφία| Η Φαράχ επισκέπτεται ένα ορφανοτροφείο. Από την αρχή της βασιλείας της, η αυτοκράτειρα ενδιαφέρθηκε για την προώθηση του πολιτισμού και των τεχνών στο Ιράν. Μέσω της υποστήριξής της, δημιουργήθηκαν και καλλιεργήθηκαν πολυάριθμοι οργανισμοί για να προωθήσει τη φιλοδοξία της να φέρει την ιστορική και σύγχρονη ιρανική τέχνη σε εξέχουσα θέση τόσο στο Ιράν όσο και στον δυτικό κόσμο.
Εκτός από τις δικές της προσπάθειες, η αυτοκράτειρα προσπάθησε να επιτύχει αυτόν τον στόχο με τη βοήθεια διαφόρων ιδρυμάτων και συμβούλων. Η πιο αναγνωρισμένη προσπάθειά της να υποστηρίξει τις παραστατικές τέχνες ήταν η προστασία της στο Φεστιβάλ Τεχνών Σιράζ. Αυτή η περιστασιακά αμφιλεγόμενη εκδήλωση διεξήχθη κάθε χρόνο από το 1967 έως το 1977 και περιελάμβανε ζωντανές παραστάσεις από Ιρανούς και Δυτικούς καλλιτέχνες.
Ιρανική Επανάσταση
Στο Ιράν, στις αρχές του 1978, ορισμένοι παράγοντες συνέβαλαν, ώστε η εσωτερική δυσαρέσκεια με την Αυτοκρατορική Κυβέρνηση να γίνει πιο έντονη.
Καθώς το έτος έφτανε στο τέλος του, η πολιτική κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω. Οι ταραχές αυξήθηκαν, με αποκορύφωμα τον Ιανουάριο του 1979. Η κυβέρνηση θέσπισε στρατιωτικό νόμο στις περισσότερες μεγάλες ιρανικές πόλεις και η χώρα ήταν στα πρόθυρα μιας ανοιχτής επανάστασης.
Ως απάντηση στις βίαιες διαμαρτυρίες, ο Μοχάμεντ Ρεζά και η Φαράχ αποφάσισαν να φύγουν από τη χώρα. Και οι δύο αναχώρησαν από το Ιράν με αεροσκάφος στις 16 Ιανουαρίου 1979.
Μετά την έξοδο από το Ιράν
Το ζήτημα του πού θα πάνε ο Σάχης και η σύζυγός του μετά την έξοδο από το Ιράν αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων, ακόμη και μεταξύ του μονάρχη και των συμβούλων του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Ρεζά είχε διατηρήσει στενές σχέσεις με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου, Ανουάρ Σαντάτ, και η Φαράχ είχε αναπτύξει στενή φιλία με τη σύζυγο του Προέδρου. Ο Αιγύπτιος Πρόεδρος εξέδωσε πρόσκληση στο Αυτοκρατορικό Ζεύγος για άσυλο στην Αίγυπτο, την οποία δέχτηκαν.
Λόγω της πολιτικής κατάστασης που εξελισσόταν στο Ιράν, πολλές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είχαν φιλικές επαφές με την Ιρανική Μοναρχία πριν από την επανάσταση, είδαν την παρουσία του Σάχη στα σύνορά τους ως ευθύνη. Η επαναστατική κυβέρνηση στο Ιράν διέταξε τη σύλληψη (και αργότερα θανάτωση) τόσο του Σάχη όσο και της συζύγου του. Η νέα ιρανική κυβέρνηση απαίτησε έντονα την έκδοσή τους αρκετές φορές.
Το αυτοκρατορικό ζευγάρι γνώριζε τον πιθανό κίνδυνο, που η παρουσία τους έφερε στους οικοδεσπότες τους. Σε απάντηση, έφυγαν από την Αίγυπτο, ξεκινώντας μια 14μηνη αναζήτηση για μόνιμο άσυλο και ένα ταξίδι που τους οδήγησε σε πολλές χώρες. Μετά την Αίγυπτο, ταξίδεψαν στο Μαρόκο, όπου ήταν σύντομα οι φιλοξενούμενοι του Βασιλιά Χασάν Β '.
Μετά το Μαρόκο, ο Σάχης και η αυτοκράτειρα βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στις Μπαχάμες. Μετά τη λήξη και μη ανανέωση της βίζας τους στις Μπαχάμες, έκαναν έκκληση στο Μεξικό, η οποία έγινε δεκτή, και ενοικίασαν μια βίλα στην Κουερναβάκα κοντά στην Πόλη του Μεξικού.
Αφού έφυγε από την Αίγυπτο, η υγεία του Σάχη άρχισε να επιδεινώνεται λόγω μιας μακροχρόνιας μάχης με λέμφωμα. Η σοβαρότητα αυτής της ασθένειας έφερε σύντομα το εξόριστο αυτοκρατορικό ζευγάρι στις Ηνωμένες Πολιτείες για αναζήτηση ιατρικής περίθαλψης. Η παρουσία του ζευγαριού στις Ηνωμένες Πολιτείες πυροδότησε περαιτέρω τις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ της Ουάσιγκτον και των επαναστατών στην Τεχεράνη. Η διαμονή του Σάχη στις ΗΠΑ, αν και για ιατρικούς σκοπούς, έγινε το σημείο εκκίνησης για νέες εχθροπραξίες μεταξύ των δύο εθνών. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν τελικά στην επίθεση και την κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη σε αυτό που έγινε γνωστό ως Κρίση των Ομήρων του Ιράν.
Υπό αυτές τις δύσκολες συνθήκες, δεν δόθηκε άδεια στον Σάχη και την αυτοκράτειρα να παραμείνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λίγο μετά τη βασική ιατρική φροντίδα, το ζευγάρι αναχώρησε και πάλι για τη Λατινική Αμερική, αν και αυτή τη φορά ο προορισμός ήταν το νησί Κονταδόρα στον Παναμά.
Μέχρι τώρα, τόσο ο Σάχης όσο και η αυτοκράτειρα είδαν την κυβέρνηση Τζίμι Κάρτερ με κάποια αντιπάθεια ως απάντηση στην έλλειψη υποστήριξης και αρχικά χάρηκαν που θα έφευγαν. Ωστόσο, προέκυψε ότι η κυβέρνηση του Παναμά επιδίωκε να συλλάβει τον Σάχη και να τον εκδώσει στο Ιράν. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Σάχης και η αυτοκράτειρα κάλεσαν εκ νέου τον Πρόεδρο Σαντάτ για να επιστρέψουν στην Αίγυπτο. Το αίτημά τους έγινε δεκτό και επέστρεψαν στην Αίγυπτο τον Μάρτιο του 1980, όπου παρέμειναν μέχρι το θάνατο του Σάχη τέσσερις μήνες αργότερα στις 27 Ιουλίου 1980.
Ζωή στην εξορία
μικρογραφία| Η Φαράχ Παχλαβί στην [[Ουάσινγκτον το 2016]] Μετά το θάνατο του Σάχη, η Φαράχ παρέμεινε στην Αίγυπτο για σχεδόν δύο χρόνια. Ήταν αντιβασίλισσα από τις 27 Ιουλίου έως 31 Οκτωβρίου 1980. Λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του Προέδρου Σαντάτ τον Οκτώβριο του 1981, αυτή και η οικογένειά της έφυγαν από την Αίγυπτο. Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν την ενημέρωσε ότι ήταν ευπρόσδεκτη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Φαράχ παρακολούθησε την κηδεία του Προέδρου Ρόναλντ Ρήγκαν στις 11 Ιουνίου 2004 στην Ουάσιγκτον.
Εγγόνια
Έχει σήμερα τρεις εγγονές από τον γιο της, Ρεζά Παχλαβί, Πρίγκιπα του Ιράν, και της συζύγου του, Γιασμίν.
Έχει επίσης μια εγγονή από τον αείμνηστο γιο της, Αλί Ρεζά Παχλαβί, και της συντρόφου του, Ραχά Ντιντεβάρ.
μικρογραφία|214x214εσ| Η αυτοκράτειρα το 1962
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Πέρσες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιρανοί Σιίτες Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Δυναστεία των Παχλαβί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Ευστάθιος Αλωνεύτης
Ο Ευστάθιος (Στάθης) Αλωνεύτης είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται για το ΑΠΟΕΛ στη θέση του μέσου. Άρχισε την καριέρα του στην Ομόνοια Λευκωσίας.
Το 2005, πήρε μετεγγραφή στη Λάρισα. Από εκεί αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό. Πήρε μετεγγραφή στην Ένερτζι Κότμπους, ομάδα της Μπουντεσλίγκα και έγινε ο πρώτος Κύπριος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Μπουντεσλίγκα. Έμεινε εκεί 1 χρονιά και συμμετείχε σε 14 αγώνες (τις πλείστες φορές σαν αλλαγή). Τον Ιούνιο του 2008, επέστρεψε στη Ομόνοια όπου και έμεινε μέχρι την λήξη της περιόδου 2011. Λίγο πριν τη λήξη της μεταγραφικής περιόδου, υπόγραψε ξανά στην Ομόνοια συμβόλαιο για 2 χρόνια. Στις 8 Ιουνίου του 2012 υπέγραψε 3 χρόνια συμβόλαιο με τον ΑΠΟΕΛ.
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 08/2013 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ενεργκί Κότμπους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Νεκροί του Πολυτεχνείου
thumb|right|300px|Η πρώτη λίστα με τους καταγεγραμμένους νεκρούς της εξέγερσης όπως δόθηκε από τον προϊστάμενο της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών Δημήτρη Καψάσκη. Αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών που είχαν [[Νεκροψία|νεκροτομηθεί ως το απόγευμα της Κυριακής 18 Νοεμβρίου 1973.]]
Με τον όρο νεκροί του Πολυτεχνείου, αναφέρονται τα θύματα από τα σώματα ασφαλείας, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Οι εκτιμήσεις για τους νεκρούς διαφέρουν, με τις αρχικές καταγραφές να αναφέρουν από 11 έως 59 νεκρούς ενώ έγιναν και ατεκμηρίωτες αναφορές για εκατοντάδες νεκρούς.
Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, αναφέρει 40 νεκρούς εκ των οποίων 24 επώνυμοι και 16 ανώνυμοι, και τουλάχιστον 2.000 τραυματίες.
Αρχικές εκτιμήσεις
Ένα χρόνο μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου, ο δημοσιογράφος Γρηγόριος Παπαδάτος υπέβαλε στον εισαγγελέα, Δημήτρη Τσεβά, ένα κατάλογο 59 ονομάτων, κατάλογος ο οποίος είχε λάθη καθώς δεν ανέφερε επιβεβαιωμένους νεκρούς αλλά παρουσίαζε τραυματίες ως νεκρούς. Στις 9 Οκτωβρίου του 1974, το πρώην μέλος της ΚΥΠ, Δημήτρης Πίμπας, ανέφερε πως υπήρχαν ομαδικοί τάφοι με τουλάχιστον 450 νεκρούς. Με εντολή του τότε Δήμαρχου Ζωγράφου, Δημήτρη Μπέη, έγιναν ανασκαφές στο βορειοανατολικό τμήμα του κοιμητηρίου ζωγράφου, των οποίων τα αποτελέσματα δεν έγιναν ποτέ γνωστά.
Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Το Μάιο του 1975, ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας.