cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βεγγαλικό γλωσσικό κίνημα
Συνεχιζόμενη αναταραχή
μικρογραφία|Το συλλαλητήριο της 22ης Φεβρουαρίου μετά τη τζανάζα στην Ιατρική Σχολή της Ντάκα. Τη νύχτα της 23ης Φεβρουαρίου, οι φοιτητές του Ιατρικού Κολλεγίου της Ντάκα εργάστηκαν για την κατασκευή ενός μνημείου των μαρτύρων (Σαχίντ Σμριτιστόμπο). Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε την αυγή της 24ης Φεβρουαρίου. Έφερε μια χειρόγραφη πινακίδα με την σημείωση Σαχίντ Σμριτιστόμπο. Εγκαινιάστηκε από τον πατέρα του αποθανόντα ακτιβιστή Σοφιούρ Ραχμάν. Το μνημείο επιβίωσε δύο μέρες, καθώς καταστράφηκε στις 26 Φεβρουαρίου από την αστυνομία. Στις 25 Φεβρουαρίου, οι βιομηχανικοί εργάτες του Ναραγιανγκάντζ διεξήγαγαν γενική απεργία. Στις 29 Φεβρουαρίου ακολούθησε διαμαρτυρία όπου οι συμμετέχοντες ενεπλάκησαν σε σοβαρές μάχες με την αστυνομία.
Η κυβέρνηση λογόκρινε τις ειδήσεις και απέκρυψε τα ακριβή γεγονότα για τα ατυχήματα κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Τα περισσότερα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν τους Ινδουιστές και τους κομμουνιστές ως υπεύθυνους για την ενθάρρυνση της διαταραχής και τη φοιτητική αναταραχή. Οι οικογένειες των Αμπούλ Μπαρκάτ και Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ προσπάθησαν να κατηγορήσουν την αστυνομία για φόνο, αλλά η αστυνομία αρνήθηκε τις κατηγορίες. Η κυβέρνηση δημοσίευσε έκθεση στις 8 Απριλίου, η οποία απέτυχε να δείξει κάποια ιδιαίτερη δικαιολογία για τους πυροβολισμούς εναντίον φοιτητών από την αστυνομία. Όταν η συντακτική συνέλευση συνήλθε εκ νέου στις 14 Απριλίου, οι διαδικασίες διακόπηκαν από τα μέλη του Μουσουλμανικού Συνδέμσου, όταν οι νομοθέτες από την Ανατολική Βεγγάλη προσπάθησαν να εγείρουν το γλωσσικό ζήτημα.
Ενωμένο Μέτωπο, 1954
Το Ενωμένο Μέτωπο διέταξε τη δημιουργία της Βεγγαλικής Ακαδημίας για την προώθηση, ανάπτυξη και διατήρηση της λογοτεχνίας και κληρονομιάς των βεγγαλικών. Ωστόσο, το Ενωμένο Μέτωπο δεν έμεινε για πολύ στην εξουσία, επειδή ο Γενικός Διοικητής Γκουλάμ Μουχαμάντ ακύρωσε την κυβέρνηση και ανέλαβε την θέση του κυβερνήτη στις 30 Μαΐου 1954. Το Ενωμένο Μέτωπο επανήλθε στην εξουσία στις 6 Ιουνίου 1955, αφού το καθεστώς κυβερνήτη έληξε. Ο Σύνδεσμος Αουάμι δεν συμμετείχε στη νέα κυβέρνηση.
Μετά την επιστροφή του Ενιαίου Μετώπου στην εξουσία, η επέτειος της 21ης Φεβρουαρίου 1956 εορτάστηκε για πρώτη φορά σε χωρίς ταραχές. Η κυβέρνηση στήριξε ένα σημαντικό έργο για την κατασκευή νέου Σαχίντ Μινάρ. Η συνεδρία της συντακτικής συνέλευσης διεκόπη για πέντε λεπτά ως ένδειξη τιμής για τους φοιτητές που σκοτώθηκαν από τους πυροβολισμούς της αστυνομίας. Οι τοπικοί ηγέτες διοργάνωσαν συλλαλητήρια και όλα τα δημόσια γραφεία και επιχειρήσεις παρέμειναν κλειστά.
Συνταγματική μεταρρύθμιση
Ωστόσο, η στρατιωτική κυβέρνηση του Αγιούμπ Χαν προσπάθησε να επαναφέρει τα Ούρντου ως η μόνη εθνική γλώσσα. Στις 6 Ιανουαρίου 1959, το στρατιωτικό καθεστώς εξέδωσε επίσημη δήλωση ανανεώνοντας την επίσημη στάση στήριξης της συνταγματικής πολιτικής των δύο επίσημων γλωσσών, όπως ορίστηκε το 1956.
Ασσάμ
Έξω από την Ανατολική Βεγγάλη, διεξήχθησαν διαδηλώσεις υπέρ της παραχώρησης επίσημου καθεστώς στα βεγγαλικά, στην Ινδική πολιτεία Ασσάμ. Στις 19 Μαΐου 1961, 11 Βεγγαλέζοι σκοτώθηκαν από αστυνομικά πυρά στον αστυνομικό σταθμό του Σιλτσάρ στο Ασσάμ ενώ διαδήλωναν υπέρ της απόφασης για την αναγνώριση της βεγγαλικής από την πολιτεία. Στη συνέχεια, οι αρχές παραχώρησαν στα βεγγαλικά καθεστώς ημιεπίσημης γλώσσας στις τρεις βεγγαλόγλωσσες επαρχίες του Ασσάμ (Κοιλάδα Μπαράκ).
Ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές
μικρογραφία|Το δεύτερο Σαχίντ Μινάρ (μνημείο μαρτύρων) ολοκληρώθηκε το 1963 Αν και το ζήτημα της επίσημης γλώσσας λύθηκε το 1956, το στρατιωτικό καθεστώς του Αγιούμπ Χαν προωθούσε τα συμφέροντα του Δυτικού Πακιστάν σε βάρος του Ανατολικού. Αν και αποτελούσε την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας, το Ανατολικό Πακιστάν συνέχισε να υποεκπροσωπείται στις πολιτικές και στρατιωτικές υπηρεσίες, λαμβάνοντας λιγότερη κρατική χρηματοδότηση και παροχές από τη κυβέρνηση. Αυτό οφείλεται κυρίως στην απουσία εκπροσώπησης στη κυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους. Ωθούμενη από τις περιφερειακές οικονομικές ανισορροπίες, τα γεωγραφικά χάσματα μεγάλωσαν και η υποστήριξη για τον βεγγαλικό εθνικιστικό Σύνδεσμο Αουάμι αυξήθηκε, το οποίο επικαλέστηκε το κίνημα των έξι σημείων για μεγαλύτερη επαρχιακή αυτονομία. Ένα αίτημα ήταν η μετονομασία του Ανατολικού Πακιστάν σε Μπαγκλαντές (Γη/Χώρα της Βεγγάλης), το οποίο αίτημα στη συνέχεια οδήγησε στον Απελευθερωτικό Πόλεμο του 1971.
Μπαγκλαντές
δεξιά|μικρογραφία|Το Σαχίντ Μινάρ ή Μαρτυρικό μνημείο βρίσκεται κοντά στο μνημείο για το Ιατρικό Κολέγιο της Ντάκα και τιμά εκείνους που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στις 21 Φεβρουαρίου 1952 Το γλωσσικό κίνημα είχε σημαντικές πολιτιστικές επιπτώσεις στην βεγγαλική κοινωνία. Αποτέλεσε έμπνευση για την δημιουργία εκδηλώσεων για την προώθηση της βεγγαλικής γλώσσας, λογοτεχνίας και πολιτισμού. Η 21η Φεβρουαρίου εορτάζεται ως Ημέρα του Γλωσσικού Κινήματος ή Σοχίντ Ντιμπός (ημέρα μαρτύρων). Είναι σημαντική εθνική εορτή για το Μπαγκλαντές. Κάθε Φεβρουάριο λαμβάνει χώρα η Έκθεση Βιβλίου Εκουσέι, τιμώντας το κίνημα. Το Εκουσέι Παντάκ είναι ένα από τα υψηλότερα πολιτικά βραβεία στο Μπαγκλαντές και απονέμεται ετησίως, εις μνήμην των ανθρώπων που θυσιάστηκαν για το κίνημα. Τραγούδια όπως το Εκουσέρ Γκάαν του Αμπντούλ Γκαφάρ Τσοντχουρί, με μουσική του Σαχίντ Αλτάφ Μαχμούντ, καθώς και θεατρικά έργα, έργα τέχνης και ποίησης έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην παρακίνηση των ανθρώπων κατά τη διάρκεια του κινήματος. Μετά τα γεγονότα του Φεβρουαρίου του 1952, γράφτηκαν ποιήματα, τραγούδια, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ταινίες, κινούμενα σχέδια και δημιουργήθηκαν ζωγραφικοί πίνακες για να συλλάβουν το κίνημα από ποικίλες απόψεις. Οι αξιοσημείωτες καλλιτεχνικές απεικονίσεις περιλαμβάνουν τα ποιήματα Μπορνομάλα, Αμάρ Ντουχίνι Μπορνομάλα και Φεβρουάριος 1969 από τον Σαμσούρ Ραχμάν, η ταινία Τζιμπόν Θεκέ Νέγια του Ζαχίρ Ραχμάν, το θεατρικό έργο Κομπόρ από τον Μουνιέρ Τσοντχουρί και τα μυθιστορήματα Εκουσέι Φεμπρουγιαρί από τον Ραϊχάν και το Αρτονάντ του Σάουκατ Οσμάν.
Δύο χρόνια μετά τη καταστροφή του πρώτου μνημείου από την αστυνομία, το νέο Σαχίντ Μινάρ (Μνημείο των Μαρτύρων) κατασκευάστηκε το 1954 προς τιμήν των διαδηλωτών που έχασαν τη ζωή τους. Η εργασία σε ένα μεγαλύτερο μνημείο εκπονήθηκε από τον αρχιτέκτονα Χαμιντούρ Ραχμάν το 1957 με την υποστήριξη του Ενωμένου Μετώπου. Το μοντέλο του Χαμιντούρ Ραχμάν αποτελείται από ένα μεγάλο συγκρότημα στην αυλή του ξενώνα του Ιατρικού Κολεγίου της Ντάκα. Το σχέδιο περιλαμβάνει μια κυκλική στήλη που συμβολίζει μια μητέρα με τους μακαρίτες γιους της στο προσκήνιο. Αν και η επιβολή στρατιωτικού νόμου το 1958 διέκοψε την εργασία κατασκευής, το μνημείο ολοκληρώθηκε και εγκαινιάστηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1963 από την Χασίνα Μπεγκάμ, μητέρα του Αμπούλ Μπαρκάτ. Ο στρατός του Πακιστάν κατεδάφισε το μνημείο κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Πολέμου του Μπανγκλαντές το 1971, αλλά η κυβέρνηση του Μπαγκλαντές αποκατέστησε τις ζημιές το 1973. Επίσης, το Ekushey Television είναι το πρώτο ιδιωτικό κανάλι στο Μπανγκλαντές. Το όνομα του προέρχεται από τα γεγονότα της 21ης Φεβρουαρίου.
Ινδία
Η ημέρα εορτάζεται και στις Ινδικές πολιτείες Δυτική Βεγγάλη και Τρίπουρα, αποτίοντας φόρο τιμής στους αφανείς ήρωες. Επιπλέον, οι Βεγγαλέζοι στην Ινδία και στο εξωτερικό γιορτάζουν την ημέρα για τη θυσία ανθρώπινων ζωών για την μητρική τους γλώσσα.
Παγκοσμίως
Το Μπανγκλαντές απέστειλε πρόταση στην Ουνέσκο για την ανακήρυξη της 21ης Φεβρουαρίου ως Διεθνή Ημέρα Μητρικής Γλώσσας. Η πρόταση υποστηρίχθηκε ομόφωνα κατά την 30η Γενική Διάσκεψη της Ουνέσκο, η οποία έλαβε χώρα στις 17 Νοεμβρίου 1999.
Τραγούδια
μικρογραφία|Άγαλμα προς τιμήν της 21ης Φεβρουαρίου στο Μπανγκλαντές. Το πρώτο τραγούδι για το γεγονός μετά τη διαμαρτυρία της 21ης Φεβρουαρίου συντέθηκε από τον Αμπντούλ Γκαφάρ Τσοντχουρί. Από τότε, το τραγούδι έχει γίνει πολύ δημοφιλής. Μετά την αναγνώριση της 21ης Φεβρουαρίου ως Διεθνής Ημέρα Μητρικών Γλωσσών, το τραγούδι έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο. Το τραγούδι έχει ήδη μεταφραστεί στα σουηδικά και τα ιαπωνικά. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του BBC, το τραγούδι ήταν το τρίτο δημοφιλέστερο μεταξύ επιλεγμένων τραγουδιών.
Αντιδράσεις στο Δυτικό Πακιστάν
Στο Ανατολικό Πακιστάν, πολλοί συγγραφείς πιστεύουν ότι το κίνημα βασίστηκε στον εθνικισμό. Ωστόσο, οι πολιτιστικές διαφορές των δύο πτερύγων του Πακιστάν παρατηρούνται στο κίνημα. Στο δυτικό Πακιστάν το κίνημα θεωρήθηκε ως σχίσμα κατά του εθνικού συμφέροντος του Πακιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Μίλων Αλεξανδρείας
Ίδρυση
Ο Μίλων ιδρύθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από τον Κ. Οικονομίδη και στο πρώτο Δ.Σ. μετείχαν επίσης οι: Ευ. Σιρδάρης, Στ. Πλατίδης, Αντ. Ονιάνοβιτς, Γ. Καλούμενος, Γ. Καλίδης, Α. και Κ. Κλέσης, Κ. Δρομοκαΐτης, Αγ. Ορφανίδης, Β. Σαλάπας και Π. Σαράντης. Είχε χαρακτήρα γυμναστικό και δημιούργησε γυμναστήριο με αποδυτήρια και λουτρά κοντά στο ναό του Αγ. Σάββα της πόλης, σε χώρο που του παραχωρήθηκε από τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο Δ΄.
Δραστηριότητες
Οι αθλητές του συλλόγου πραγματοποιούσαν γυμναστικές επιδείξεις σε όργανα της ενόργανης γυμναστικής: μονόζυγο, δίζυγο, κρίκους καθώς και στην αναρρίχηση. Αναφέρονται οι αθλητές: αδελφοί Κλέση, Καλογιάννης, Ρούσος, Παπαδόπουλος, Βέργος. Μια από τις σημαντικότερες δραστηριότητες του Μίλωνα ήταν η διοργάνωση "Παναιγύπτιων Αγώνων" που έλαβαν μέρος αθλητές από την Αλεξάνδρεια και το Κάιρο.
Το 1910 το γυμναστήριο του Μίλωνα μεταφέρθηκε στην περιοχή Σάτμπι, σε έκταση που παραχωρήθηκε από το Δήμο της πόλης. Την περίοδο αυτή εκτός από το γυμναστικό και το αθλητικό (στίβος), διατηρούσε επίσης τμήματα: ξιφασκίας, τένις και σκοποβολής, για την οποία είχε δημιουργήσει Σκοπευτήριο. Μεταξύ των αθλητών του αναφέρονται οι: Γ. Λιας, Αντώνιος Μπενάκης και Αλέξανδρος Μπενάκης. Την περίοδο αυτή πρόεδρος ήταν ο Ευ. Σιρδάρης, αντιπρόεδρος ο Β. Σαράντης, γεν. γραμματέας ο Π. Σαββίδης, ειδ. γραμματέας ο Κ. Ματσούκης, ταμίας ο Ιω. Σαριδάκης, έφορος ο Τ. Μυρίσης και σύμβουλοι οι: Α. Οικονομίδης, Ι. Λάζαρης, Ι. Ανδρικόπουλος, Κ. Παππάς, Γ. Αρχοντούλης, Γ. Μαυροκέφαλος.
Παρακμή και διάλυση
Η ίδρυση το 1905 του Ομίλου Φιλάθλων Αλεξανδρείας είχε ως αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των Ελλήνων αθλητών, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του Μίλωνα. Ως το 1912 ήταν ενεργό σωματείο και το Μάρτιο έλαβε μέρος στους Πανελλήνιους Αγώνες στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στους οποίους πήρε χρυσό μετάλλιο ο αθλητής του Λουγγής στα 110 μ. εμπ. με χρόνο 17΄΄2/5. Το ξέσπασμα των βαλκανικών πολέμων το φθινόπωρο του 1912 οδήγησε στη διάλυση του.
Επανίδρυση
Το 1931 ο σύλλογος ιδρύθηκε ξανά με πρωτοβουλία των Α. Καπώνη, Γ. Ζαράφτη, Ε. Λαλαΐτη, Ν. Πατρικίου, Δ. Κοντόπουλο. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι κυρίες Μ. Ευαγγελίδου, Ι. Ζαράφτη, Ε. Αντωνιάδου, Ε. Λαλαΐτου, Ν. Κοντοπούλου. Στη νέα του περίοδο καλλιέργησε διάφορα σπορ και ανέδειξε μεταξύ άλλων σε διάφορα αθλήματα:
Η δράση του ανακόπηκε με το ξέσπασμα του β΄ παγκοσμίου πολέμου. Επανέλαβε τη δράση του το 1945 με επικεφάλής τον Ν. Γιαμώδη και τον Α. Κόκκινο, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία ως τα μέσα της δεκαετίας του '50.
Αναφορές
Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιγύπτου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1873 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης
Κάστρο
Το κάστρο (από τα castrum) είναι οχυρωμένη κατασκευή η οποία χτιζόταν στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή κατά τον Μεσαίωνα, από τους ευγενείς της εποχής οι οποίοι τo χρησιμοποιούσαν ως την κατοικία τους. Δεν πρέπει να συγχέεται με το παλάτι, το οποίο δεν είναι οχυρωμένο, ή με το φρούριο, το οποίο δεν ήταν απαραίτητα κατοικία κάποιου ευγενούς, αν και υπάρχουν αρκετές κατασκευαστικές ομοιότητες με το τελευταίο. Κατά τη διάρκεια των περίπου 900 ετών στην οποία χτιζόταν κάστρα, αυτά απέκτησαν πολλές μορφές και χαρακτηριστικά, αν και μερικά όπως η περικύκλωση από οχυρωμένους τοίχους και η ύπαρξη σχισμών στους τοίχους για τα όπλα των αμυνόμενων ήταν κοινά χαρακτηριστικά.
Βέβαια, κάστρα αναφέρονται και στις αρχαίες εποχές, και ειδικά στον ελληνικό χώρο συναντώνται από τη μυκηναϊκή εποχή (αρχαιότερη πηγή τα Ομηρικά Έπη) ως "πτολίεθρα" (οχυρωμένες ακροπόλεις, εντός των περιτειχισμένων πόλεων). Αυτή η τακτική οχύρωσης πόλεων, και ειδικά του τμήματος της πόλης στο οποίο κατοικούσαν οι άρχοντες ως τελευταία γραμμή άμυνας, συνεχίστηκε από τους μυκηναϊκούς χρόνους μέχρι και τον 18ο αιώνα.
Μεσαίωνας
thumb|Το κάστρο Ινβεράρεϊ στην [[Σκωτία, χτισμένο τον 17ο αιώνα]] Ως Ευρωπαϊκή καινοτομία, τα κάστρα εμφανίστηκαν τον 9ο και 10ο αιώνα, μετά την πτώση της Καρολίγγειας δυναστείας, και την περιοχή της που αναδιανεμήθηκε ανάμεσα σε ανεξάρτητους λόρδους και πρίγκιπες. Οι ευγενείς αυτοί έκτισαν τα κάστρα ως μέσο ελέγχου της περιοχής γύρω τους, ως βάσης απ' όπου μπορούσαν να εκτελέσουν επιδρομές καθώς και να προστατευτούν από εχθρούς. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν ως κέντρα διαχείρισης και σύμβολα ισχύος. Τα αστικά κάστρα χρησιμοποιούνταν για να ελέγξουν τον τοπικό πληθυσμό και τις σημαντικές εμπορικές διόδους, και αυτά της υπαίθρου ήταν τοποθετημένα κοντά σε περιοχές οι οποίες ήταν σημαντικές για την κοινότητα, όπως μύλοι και καλλιέργειες.
Πολλά κάστρα αρχικά χτίστηκαν με χρήση λάσπης και ξύλου, αλλά τα κύρια αμυντικά σημεία τους αργότερα αντικαταστάθηκαν με πέτρα. Τα πρώιμα κάστρα, συχνά εκμεταλλεύονταν τα φυσικά χαρακτηριστικά του μέρους όπου κτίζονταν, δεν είχαν οχυρωματικούς πύργους και στηρίζονταν για την κυρίως άμυνα τους σε ένα κεντρικό οχυρό. Στα τέλη του 12ου και αρχές του 13ου αιώνα άρχισαν να κτίζονται οι πρώτοι πύργοι, με έμφαση στην επιθετική ισχύ τους. Πολλά νέα κάστρα είχαν πολύγωνο σχήμα, με αλλεπάλληλες γραμμές αμυντικών τειχών, των οποίων το ύψος ήταν διαρρυθμισμένο έτσι ώστε όλα τα τείχη να έχουν ελεύθερο πεδίο βολής την ίδια στιγμή, μεγιστοποιώντας την δύναμη πυρός του κάστρου, χαρακτηριστικό που εμπνεύστηκε από τα οχυρά των Σταυροφοριών. Επίσης η κατασκευή τάφρων γύρω από το κάστρο, πέρα από την αμυντική λειτουργία τους προσέδιδαν και κύρος στον ιδιοκτήτη του κάστρου.
Νεότερη εποχή
Αν και η πυρίτιδα χρησιμοποιήθηκε στην Ευρώπη από τον 14ο αιώνα, δεν ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να απειλήσει τα κάστρα, μέχρι την έλευση του 15ου αιώνα με την έλευση του βαρέος πυροβολικού των κανονιών, τα οποία μπορούσαν να διαπεράσουν τις οχυρώσεις κάνοντάς τα ιδιαίτερα ευάλωτα. Ενώ τα κάστρα συνέχισαν να χτίζονται μέχρι και τον 16ο αιώνα, ουσιαστικά παρήκμασαν γρήγορα και εγκαταλείφθηκαν χωρίς να διαδραματίζουν πλέον τον κεντρικό ρόλο που κάποτε είχαν. Από τον 18ο αιώνα όμως και αργότερα, υπήρξε ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για τα κάστρα, με την κατασκευή κάστρων τα οποία δεν είχαν πλέον αμυντικό σκοπό αλλά καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική αξία, ως μέρος της ρομαντικής αναγέννησης της Γοτθικής αρχιτεκτονικής.
Ελλαδικός χώρος
Στην Ελλάδα διάσημα είναι το κάστρο των Ιπποτών της Ρόδου χτισμένου τον 14ο αιώνα, το κάστρο της Ναυπάκτου στα τέλη του 15ου αιώνα, και αυτό της Μονεμβασιάς του 13ου αιώνα, και στην Κύπρο το κάστρο της Αμμοχώστου του 14ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοιχοποιία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1993
Το 79ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1993 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1993.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη", στις 24 Οκτωβρίου. Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα δεκάθλου και 20 χλμ βάδην (δεν έγιναν τα 50 χλμ) αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 55 σύλλογοι.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1993 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Οστεοαρθρίτιδα του γόνατος
Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος αναφέρεται στην φθορά του αρθρικού χόνδρου στο γόνατο. Η οστεοαρθρίτιδα είναι η εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων που με την πάροδο του χρόνου φθείρονται οι επιφάνειες από μηχανική τριβή. Είναι ένα φυσιολογικό βιολογικό φαινόμενο εκδηλούμενο με την πάροδο της ηλικίας, συνήθως μετα τα 45, αλλά επιβαρύνεται από την καταπόνηση, την παχυσαρκία και την κληρονομική προδιάθεση. Οι βλάβες των μηνίσκων από τη φθορά του χρόνου ή τους καθημερινούς μικροτραυματισμούς λέγεται εκφύλιση μηνίσκων ή εκφυλιστική ρήξη μηνίσκων. Η λειτουργία των μηνίσκων είναι σαν αμορτισέρ ενός αυτοκινήτου που αφοροφάναι τους κραδασμούς και προστατεύουν τον αρθρικό χόνδρο. Η πορεία της οστεαρθρίτιδας του γόνατος συνήθως είναι εκφυλιστική ρήξη των μηνίσκων, άρα παύουν να προστατεύουν τόσο καλά τον αρθρικό χονδρό ο οποίος αρχίζει και φθείρεται. Όταν έχει φαγωθεί πλήρως ο αρθρίκος χόνδρος τότε αρχίζει και φθείρεται το από κάτω οστό το οποίο είναι και πιο ευαίσθητο προκαλώντας έντονο πόνο.
Κλινική εικόνα
Τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος είναι πόνος εμπρός στην επιγονατίδα, πόνος στο έσω μεσάρθριο διάστημα, πόνος πίσω στην ιγνυακή κοιλότητα και ενίοτε πόνος στις γάμπες. Ένα δεύτερο σύμπτωμα είναι η δυσκαμψία δηλαδή η δυσκολία του γόνατος να ανοίξει και να κλείσει πλήρως. Έτσι ο ασθενής πονάει στο γόνατο, δεν μπορεί να γονατίσει εύκολα και να κάνει βαθύ κάθισμα, και δυσκολεύεται σε καθημερινές δραστηριότητες όπως το περπάτημα και ανεβοκατεβαίνοντας τα σκαλιά. Ο πόνος χειροτερεύει προς το τέλος της ημέρας και μπορεί να ξυπνάει τον ασθενή από τον πόνο στα γόνατα. Το γόνατο συνήθως είναι πρησμένο και ο έντονος πόνος μπορεί να προκαλέσει και αστάθεια.
Διάγνωση
Η διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας γίνεται με την κλινική εξέταση, τις απλές ακτινογραφίες και σπάνια τη μαγνητική τομογραφία. Η οστεοαρθρίτιδα έχει τρία στάδια. Το πρώτο στάδιο έχει ήπια ενοχλήματα και η ακτινογραφία γόνατος δεν δείχνει τίποτα. Το δεύτερο στάδιο έχει σημαντικά ενοχλήματα και η ακτινογραφία δείχνει στένωση έσω μεσαρθρίου, οστεόφυτα και σκλήρυνση υποχονδρίου οστού. Στο τρίτο στάδιο τα ενοχλήματα είναι πάρα πολλά και η ακτινογραφία δείχνει μεγάλες φθορές ακόμα και στα οστά του γόνατος. thumb|Οστεοαρθρίτιδα του γόνατος, ακτινογραφίες|350px
Θεραπεία
Πραγματική ριζική θεραπεία της οστεοαρθρίτιδος δεν υπάρχει ακόμα. Η θεραπεία της οστεοαρθρίτιδος γίνεται ανάλογα με τα συμπτώματα του ασθενούς και πόσο προχωρημένη είναι η φθορά του αρθρικού χόνδρου. Τα σύγχρονα διαθέσιμα θεραπευτικά μέτρα για την οστεοαρθρίτιδα, σήμερα είναι τα εξής:
Διεθνείς κλινικές οδηγίες
Οι διεθνείς κλινικές οδηγίες για την οστεοαρθρίτιδα του γόνατος συστήνουν για τη συντηρητική αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος ελεγχόμενη άσκηση με φορτίο, αεροβική άσκηση, έλεγχο του σωματικού βάρους και σε κάθε περίπτωση αποφυγή της ακινησίας. Μπορείτε να δείτε τις κλινικές οδηγίες στους παρακάτω συνδέσμους:
Υπουργείο υγείας Ηνωμένου Βασιλείου
Ίδρυμα για την αρθρίτιδα εδώ
Ενημέρωση ασθενών
Υπάρχουν πολλοί μύθοι γύρω απο την οστεοαρθρίτιδα, όπως οτι θέλει να μη φορτίζεται η άρθρωση, οτι πρέπει να κάνει κανείς μόνο κολύμβηση κλπ. Μπορεί κανείς να διαβάσει χρήσιμες οδηγίες για την καταπολέμηση των μύθων όπως εδώ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρθροπάθειες Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
Κωνσταντίνος Ουμβερτόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Ουμβερτόπουλος († 1112) ήταν Βυζαντινός στρατηγός, νορμανδικής καταγωγής, στενός συνεργάτης του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού.
Βιογραφία
Ανήκε στην δεύτερη γενιά των Φράγκων μισθοφόρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας: πιστεύεται πως ήταν υιός του Υμπέρ ντε Ωτβίλ, πατρίκιου, στρατηγού και δομέστικου των Νούμερων προς το 1050, καθώς και ανιψιός του Ρομπέρ Γκισκάρ. Ο Κωνσταντίνος ήταν αξιωματικός υπό τον Νικηφόρο Βοτανειάτη, του οποίου και διοίκησε τα φράγκικα τάγματα. Νυμφεύθηκε με Βυζαντινή γόνο σημαντικής οικογένειας και αφομοιώθηκε στην πολιτική και στρατιωτική ζωή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας: κατά την περίοδο της εξέγερσης του Αλέξιου, κατείχε τον υψηλόβαθμο τίτλο του πρωτονωβελίσσιμου ή εκείνον του σεβαστού.
Ο Αλέξιος πέτυχε να τον πείσει να συμμετάσχει στο πραξικόπημα του 1081. Πλέον, ήταν ένας εκ των κυριότερων στρατιωτικών διοικητών του βασιλέα. Ήταν διοικητής των στρατευμάτων των Φράγκων μισθοφόρων στην μάχη του Δυρραχίου (15 Οκτωβρίου 1081), η οποία ολοκληρώθηκε με την συντριβή των στρατευμάτων του Αλέξιου από τους Νορμανδούς του Ροβέρτου Γυϊσκάρδου. Κατά το φθινόπωρο του 1086, μετά την ήττα στην Μπελατιόβα από τους Πετσενέγους, ήταν στον Κωνσταντίνο Ουμβερτόπουλο, τότε κυβερνήτη της Κυζίκου, που ο Αλέξιος ανέθεσε να βαδίσει με τα φράγκικα στρατεύματά του εναντίον της Αδριανούπολης, προκειμένου να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο, μαζί με τον Τατίκιο. Παρέμεινε κυβερνήτης της πόλης μετά την αποχώρηση των Πετσενέγων. Ήταν ένας εκ των πολλών Βυζαντινών υψηλόβαθμων αξιωματούχων, οι οποίοι κατάγονταν από την Δυτική Ευρώπη, κάτι που καταδεικνύει και την εμπιστοσύνη που έδειχνε ο Αλέξιος στους Δυτικούς οι οποίοι ευρίσκονταν στην υπηρεσία του.
Ηγήθηκε των ίδιων αυτών στρατευμάτων τον Απρίλιο του 1091 στην μάχη του Λεβουνίου, όπου και οι Βυζαντινοί νίκησαν τους Πετσενέγους. Λίγο καιρό αργότερα, συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του Αλεξίου, χωρίς, ωστόσο, να είναι γνωστά τα βαθύτερα αίτια της πράξης του αυτής. Πιθανότερο θεωρείται να εκτιμούσε πως οι υπηρεσίες του προς την Αυτοκρατορία δεν είχαν ανταμειφθεί σε ικανοποιητικό βαθμό. Υπέστη, τότε, τον « θρίαμβο της διαπόμπευσης » (γένι και μαλλιά ξυρισμένα εντός του ιπποδρόμου), ωστόσο σύντομα έλαβε συγχώρεση για την πράξη του αυτή: έλαβε μέρος στην σύνοδο των Βλαχερνών, έλαβε εκ νέου υψηλό αξίωμα, ενώ έλαβε τον τίτλο του σεβαστού το 1094 ως επιστέγασμα της μακράς θητείας του στην υπηρεσία των Βυζαντινών.
Βεκκιέττα
Ο Λορέντσο ντι Πιέτρο (Lorenzo di Pietro (1410 - 6 Ιουνίου 1480, γνωστός ως Βεκκιέττα Vecchietta), ήταν Ιταλός ζωγράφος της Σχολής της Σιένα, γλύπτης, χρυσοχόος και αρχιτέκτονας της Αναγέννησης. Είναι ένας από τους καλλιτέχνες τους οποίους έχει περιλάβει ο Βαζάρι στο έργο του Le Vite delle più eccellenti Pittori, scultori, ed architettori.
Πιστεύεται ότι ο Vecchietta ήταν μαθητής των Σασσέττα (Sassetta), Ταντέο ντι Μπάρτολο και Γιάκοπο ντελλα Κουέρτσια. Αργότερα στη ζωή του ήταν ο Δάσκαλος των Φραντσέσκο ντι Τζόρτζο και Νερότσο ντι Μπαρτολομέο ντε' Λάντι.
"Pittor dello Spedale"
δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ| Βωμός του [[Καθεδρικός ναός της Σιένα|καθεδρικού ναού της Σιένα με χάλκινο κιβώριο από τον Βεκκιέττα.]] δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Τοιχογραφίες του Βαπτιστηρίου του [[Καθεδρικός ναός της Σιένα|καθεδρικού ναού της Σιένα, ξαναζωγραφίστηκε ουσιαστικά τον 19ο αιώνα.]] Ο Βεκκιέττα γεννήθηκε στη Σιένα. Μεγάλο μέρος της εργασίας του μπορεί να βρεθεί εκεί, ειδικά στο Νοσοκομείο της Σάντα Μαρία ντέλλα Σκάλα, γεγονός που του προσέδωσε ένα ακόμη όνομα: pittor dello spedale (ή "ζωγράφος του νοσοκομείου").
Για το Pellegrinaio (αίθουσα των προσκυνητών) στο νοσοκομείο, ο Βεκκιέττα ζωγράφισε μια σειρά τοιχογραφιών, μαζί με τους Ντομένικο ντι Μπάρτολο και Πριάμο ντέλλα Κουέρτσα (Priamo della Quercia), συμπεριλαμβανομένων των Η ίδρυση του Νοσοκομείου και Το όραμα της Αγίας Σορόρε, που απεικονίζουν το όνειρο της μητέρας του υποδηματοποιού Σορόρε, μυθικού ιδρυτή του Νοσοκομείου.
Αργότερα, γύρω στο 1444, δημιούργησε το Cappella del Sacro Chiodo, επίσης γνωστό ως το Old Sacristy, διακοσμημένο με δικά του έργα. Οι τοιχογραφίες περιλάμβαναν σκηνές του Ευαγγελισμού, της Γέννησης και της Τελευταίας Κρίσης, και την Αλληγορία της Σκάλας που απεικονίζει παιδιά να ανεβαίνουν στον ουρανό. Για τον υψηλό βωμό της Εκκλησίας της Santissima Annunziata, μέσα στο συγκρότημα του Νοσοκομείου, δημιούργησε μια χάλκινη μορφή του Αναστηθέντος Χριστού (υπογεγραμμένη και χρονολογημένη στο 1476), η οποία δείχνει την επιρροή του Ντονατέλλο.
Το Arliquiera, ένα ζωγραφισμένο κιβώτιο για ιερά λείψανα, ζωγραφίστηκε από τον Βεκκιέττα και τοποθετήθηκε στο Παλαιό Ιερό της Σάντα Μαρία ντέλλα Σκάλα το 1445. Βρίσκεται τώρα στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης της Σιένα.
Άλλα έργα στη Σιένα
Ένα τεράστιο χάλκινο κιβώριο, που δημιουργήθηκε από τον Βεκκιέττα για το Νοσοκομείο της Σάντα Μαρία ντέλλα Σκάλα (περ. 1467-72), μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό της Σιένα το 1506. Σύμφωνα με τον Βαζάρι, "Αυτό το χυτό αντικείμενο, το οποίο είναι αξιοθαύμαστο, απέκτησε πολύ μεγάλη φήμη λόγω της αναλογίας και της χάριτος που εμφανίζει σε όλα τα τμήματά του. Και όποιος παρατηρήσει αυτό το έργο μπορεί να δει ότι ο σχεδιασμός είναι καλός και ότι ο τεχνίτης ήταν άνθρωπος με κρίση και πρακτική ικανότητα. " Μεταξύ 1447 και 1450, ολοκληρώθηκε μια σειρά τοιχογραφιών για το Βαπτιστήριο του Σαν Τζιοβάνι στον Καθεδρικό Ναό της Σιένα, που εκτελέστηκε από τον Βεκκιέττα και τους μαθητές του. Περιλαμβάνουν απεικονίσεις Ευαγγελιστών, Προφητών και Σιμπύλων, τα Τέσσερα Άρθρα της Θρησκείας και η Κοίμηση της Κοίμησης. Οι τοιχογραφίες βάφτηκαν ουσιαστικά στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Βεκκιέττα ζωγράφισε επίσης δύο σκηνές στον τοίχο της αψίδας: Η Μαστίγωση και Ο Δρόμος προς τον Γολγοθά.
Στο Παλάτσο Σαρατσίνι δημιούργησε ένα γλυπτό του Αγίου Μαρτίνου. Ένα χάλκινο ταφικό άγαλμα του Μαριανους Σοκκίνους του πρεβύτερου (Marianus Soccinus the Elder), ενός διάσημου νομικού της Σιένα) για την εκκλησία του Σαν Ντομένικο στεγάζεται στο Ουφίτσι της Φλωρεντίας . Για το Loggia della Mercanzia, ο Βεκκιέττα δημιούργησε γλυπτό σε φυσικό μέγεθος του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου (περ. 458-1460), το οποίο ο Βαζάρι επαίνεσε ως «σφυρήλατο με άψογη χάρη και εκτελέστηκε με εξαιρετική γνώση». Ο Βεκκιέττα δημιούργησε επίσης ένα ασημένιο άγαλμα της Αγίας Αικατερίνης της Σιένα κατά τον χρόνο της αγιοποίησής της το 1461. Αυτό το έργο εξαφανίστηκε μετά την πολιορκία της Σιένα το 1555.
Εργασίες σε άλλες περιοχές
Έξω από τη Σιένα, το κύριο έργο του Βεκκιέττα είναι ένας πίνακας της Κοίμησης της Θεοτόκου (1451) στην εκκλησία της Πιέντσα, που δημιουργήθηκε για τον Πάπα Πίο Β΄II. Το Ουφίτσι στη Φλωρεντία, εκτός από το χάλκινο άγαλμα του Μαριάνους, που ήλθε από τη Σιένα, διαθέτει ένα πάνελ που απεικονίζει την Παναγία που δημιουργήθηκε από τον Βεκκιέττα.
Ο Βεκκιέττα απεβίωσε στη Σιένα στις 6 Ιουνίου 1480.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Φίλιππος Βέροιας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Αθλητικός Σύλλογος Φίλιππος Βέροιας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Βέροιας, στην Ημαθία, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1962 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Αντλεί το όνομά του από τον Βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο Β'.
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου, που σήμερα παραμένει ανενεργό, διέθετε τη νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου «Δημήτριος Βικέλας» στο Μακροχώρι Ημαθίας.
Ίδρυση και διακρισεις σε τοπικό επίπεδο
Ο Φίλιππος Βέροιας αποτελεί ένα από τα παλαιότερα σωματεία της Κεντρικής Μακεδονίας (εκτός της Θεσσαλονίκης) που ασχολήθηκαν με το άθλημα της καλαθοσφαίρισης. Το ανδρικό τμήμα δημιουργήθηκε το 1962, προτού καν ξεκινήσει τη λειτουργία της η τότε Τοπική Επιτροπή της Ε.Ο.Κ. για την Κεντροδυτική Μακεδονία (πρόδρομος της σημερινής Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής Μακεδονίας, μέλος της οποίας σήμερα αποτελεί ο Φίλιππος).
Το γυναικείο τμήμα του συλλόγου έχει διακριθεί στο παρελθόν σε τοπικό επίπεδο, έχοντας κατακτήσει έξι φορές τον τίτλο του Πρωταθλητή στην Α' Κατηγορία Γυναικών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Κεντρικής Μακεδονίας και συγκεκριμένα κατά τα έτη: 1991-92·1992-93·1993-94·1996-97·2001-02·2008-09.
Θητείες στη Β' Εθνική
Κατά την αγωνιστική περίοδο 1989-90 ο Φίλιππος συμμετείχε στην πρώτη διοργάνωση του Πρωταθλήματος της Β' Εθνικής Κατηγορίας (η οποία σήμερα δεν υφίσταται πια), με προπονητή τον Δημήτρη Γκίμα. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη της χρονιάς βρέθηκε στην 7η θέση.
Α.Ο. Άρης Ρεθύμνου
Ο Αθλητικός Όμιλος Άρης Ρεθύμνου είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Ρέθυμνο του νομού Ρεθύμνης στην Κρήτη. Αποτελεί το αρχαιότερο αθλητικό σωματείο του νομού Ρεθύμνης με επίσημο έτος ίδρυσης το 1928. Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στα εθνικά πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής και Δ' Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Μισιρίων, στα Μισίρια Ρεθύμνου.
Φίλιππος Βέροιας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Θητείες στη Β' Εθνική
Τη χρονιά 1997-98 διαγωνίστηκε και πάλι στη Β' Εθνική Κατηγορία, η οποίο εκείνη τη χρονιά έγινε η τρίτη σε σημαντικότητα Εθνική Κατηγορία μετά τη δημιουργία της Α2 Εθνικής. Την ίδια περίοδο ο Φίλιππος έλαβε για πρώτη φορά μέρος στο Κύπελλο Ελλάδος: στην πρεμιέρα απέκλεισε το Φ.Ο. Καρδίτσας με σκορ 51-44, για να ηττηθεί με τη σειρά του στη 2η Αγωνιστική της Β' Φάσης από την Ηλιούπολη με σκορ 35-71.
Την αγωνιστική περίοδο 2002-03, μετά την κατάκτηση του Πρωταθλήματος της Κεντρικής Μακεδονίας την προηγούμενη άνοιξη, ο Φίλιππος συμμετείχε και στην τελευταία διοργάνωση του Πρωταθλήματος της Β' Εθνικής. Στα πλαίσια του Ομίλου Βορρά αντιμετώπισε 11 αντιπάλους, χωρίς να καταφέρει να διακριθεί. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη βρέθηκε στη 12η και τελευταία θέση, με απολογισμό 2 νίκες, 19 ήττες και ένα μηδενισμό. Κατά συνέπεια υποβιβάστηκε στο οικείο του τοπικό πρωτάθλημα μετά την ολοκλήρωση των αγωνιστικών του υποχρεώσεων.
Α.Ο. Άρης Ρεθύμνου
Ιστορία
Έχει κατακτήσει 11 φορές το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου και 7 φορές το κύπελλο Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στα 2 πρωταθλήματα της προσωρινής Γ' Εθνικής κατηγορίας τις χρονιές 1965-66 και 1966-67. Την πρώτη χρονιά τερμάτισε τελευταίος στην 10η θέση του 1ου ομίλου με αντιπάλους τους Εργοτέλη Ηρακλείου, ΠΑΟ Σαφράμπολη, Ηρόδοτο Ηρακλείου, τον συντοπίτη Ρεθυμνιακό, Ολυμπιακό Λουτρακίου, Πανναυπλιακό, Παμμεσηνιακό, Πειραϊκό Ν. Φαλήρου Πειραιά και Τάλω Χανίων. Τη δεύτερη χρονιά τερμάτισε στην 7η θέση σε σύνολο 9 ομάδων με αντιπάλους τους ΑΕΚ Φαλήρου, τους συντοπίτες Ρεθυμνιακό και Ατρόμητο, Πειραϊκό Ν. Φαλήρου Πειραιά, Ηρακλή Νικαίας, Ηρόδοτο και ΠΟΑ Ηρακλείου και Τάλω Χανίων. Τις χρονιές 1979-80 και 1981-82 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, κατηγορία πρόδρομος της Γ' Εθνικής. Τις χρονιές 1983-84, 1986-87, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1996-97, 1999-00 και 2003-04 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας.
Φίλιππος Βέροιας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Επιστροφή στο Πρωτάθλημα Κεντρικής Μακεδονίας (2003 - 2008)
Την αγωνιστική περίοδο 2003-04 ο Φίλιππος διαγωνίστηκε εκ νέου στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. στο οποίο δήλωσαν συμμετοχή 11 σύλλογοι. Η ομάδα της Βέροιας συγκέντρωσε στη διάρκεια της χρονιάς 15 νίκες και 5 ήττες, όσες και ο Αρχέλαος Κατερίνης. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη, βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων, ο Φίλιππος βρέθηκε στην 4η θέση, ενώ ο Αρχέλαος τοποθετήθηκε μία θέση υψηλότερα.
Α.Ο. Άρης Ρεθύμνου
Ιστορία
Τις χρονιές 2014 και 2016 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου (2014 και 2016), χάνοντας αμφότερα την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία. Το 2016 κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου, συμπληρώνοντας συνολικά 11 κατακτήσεις.
Φίλιππος Βέροιας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Επιστροφή στο Πρωτάθλημα Κεντρικής Μακεδονίας (2003 - 2008)
Την επόμενη χρονιά, 2004-05, το γυναικείο Πρωτάθλημα διοργανώθηκε με διαφορετικό τρόπο, με τις ομάδες να μοιράζονται σε δύο εξαμελείς Ομίλους. Στο πλαίσιο της Α' Φάσης ο Φίλιππος πρώτευσε στον Όμιλό του, έχοντας σημειώσει 10 νίκες και καμία ήττα. Ακολούθησε διαδικασία Play-offs στην οποία ο Φίλιππος διασταυρώθηκε στα Ημιτελικά με τον Α.Ο.Κ. Γουμένισσας. Σημειώνοντας δύο διαδοχικές νίκες, με σκορ 66-35 και 31-54, η ομάδα της Βέροιας πέρασε στον Μεγάλο Τελικό. Εκεί υπέστη ήττα με ευρεία διαφορά, 60-24, από τον Πιερικό Κατερίνης.
Α.Ο. Άρης Ρεθύμνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Φίλιππος Βέροιας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Επιστροφή στο Πρωτάθλημα Κεντρικής Μακεδονίας (2003 - 2008)
Την περίοδο 2005-06 το Πρωτάθλημα διοργανώθηκε και πάλι σε δύο Ομίλους, πενταμελείς αυτή τη φορά. Μετά από 8 αγώνες, ο Φίλιππος είχε υποστεί μόνο μία ήττα. Την ίδια επίδοση είχε και ο Φ.Ο. Αριδαίας, ο οποίος βάσει των επόμενων κριτηρίων κατάταξης άφησε τον Φίλιππο στη 2η θέση της τελικής κατάταξης. Οι δύο πρώτοι κάθε Ομίλου προκρίθηκαν στα Play-offs που διοργανώθηκαν υπό τη μορφή μίνι Πρωταθλήματος, όπου όλοι αναμετρήθηκαν μεταξύ τους δύο φορές. Με απολογισμό 2 νίκες και 4 ήττες, ο Φίλιππος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για τη χρονιά αυτή στην 3η θέση του Πρωταθλήματος Κεντρικής Μακεδονίας.
Την επόμενη χρονιά, 2006-07, η διεξαγωγή του Πρωταθλήματος απλοποιήθηκε. Επτά ομάδες συνέθεσαν ένα κοινό Όμιλο, χωρίς να προβλέπεται διαδικασία Play-offs. Η ομάδα της Βέροιας συνέλεξε 6 νίκες και 6 ήττες, με αποτέλεσμα να καταταγεί στην 4η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2007-08, συμμετοχή στο Πρωτάθλημα δήλωσαν πάλι επτά ομάδες που συγκρότησαν έναν κοινό Όμιλο. Ο Φίλιππος συγκέντρωσε 10 νίκες και 2 ήττες, με αποτέλεσμα να βρεθεί στη 2η θέση της τελικής βαθμολογίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Ο.Κ. Βέροιας με μία νίκη περισσότερη.
Τη χρονιά 2008-09 το Πρωτάθλημα δεν χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερη ανταγωνιστικότητα εφόσον συμμετείχαν σε αυτό μόλις πέντε σύλλογοι. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Κεντρικής Μακεδονίας διεκδίκησαν ο Φίλιππος Βέροιας και ο Πιερικός Αρχέλαος που είχαν συγκεντρώσει από 7 νίκες και 1 ήττα ο καθένας. Βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων την κατάκτηση της κορυφής πανηγύρισε ο Φίλιππος.
Άνοδος στην Α2 Εθνική και διάλυση
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10, στα πλαίσια του Πρωταθλήματος του Ομίλου Βορρά της Α2 Εθνικής, η ομάδα της Βέροιας συνέλεξε μόλις 1 νίκη σε 26 συνολικά αγώνες. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη βρέθηκε στη 14η και τελευταία θέση με συνέπεια να υποβιβαστεί εκ νέου στο τοπικό Πρωτάθλημα. Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος Γυναικών, στον οποίο συμμετείχε για δεύτερη φορά, ο Φίλιππος αγωνίστηκε μόνο στην Α' Φάση γνωρίζοντας την ήττα από την ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης με σκορ 33-60. Προπονητής της ομάδας τη χρονιά αυτή ήταν ο Παναγιώτης Τρανίδης.
Το ίδιο καλοκαίρι το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Φιλίππου Βέροιας διαλύθηκε και έκτοτε δεν έχει συμμετάσχει ούτε σε εθνικό ούτε σε τοπικό πρωτάθλημα.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Από το καλοκαίρι του 2010 μέχρι την άνοιξη του 2019, το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Φιλίππου Βέροιας παρέμεινε ανενεργό.
Τμήματα υποδομής
Το Τμήμα Νεανίδων του συλλόγου έχει κατακτήσει δύο φορές το αντίστοιχο Πρωτάθλημα που διοργανώνει σε τοπικό επίπεδο η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής Μακεδονίας και συγκεκριμένα κατά τα έτη 1991-92 και 1993-94.
Το Τμήμα Κορασίδων έχει διακριθεί σε τρεις περιστάσεις σε τοπικό επίπεδο και ειδικότερα τις χρονιές 1985-86, 1989-90 και 1990-91.
Αντεργκράουντ
Ο όρος αντεργκράουντ προέρχεται από την αγγλική λέξη underground και σημαίνει το υπό το έδαφος, το υπόγειο (λ.χ. «υπόγειος σιδηρόδρομος»). Στον χώρο της πολιτικής δράσεως, δηλώνει την (συνήθως ένοπλη) παρανομία ή την αντίσταση κατά του κατακτητή σε περίπτωση ξένης κατοχής (λ.χ. οι Γάλλοι «Μακί» κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου).
Στον χώρο της κουλτούρας, το αντεργκράουντ ταυτίζεται με κάθε πολιτιστική έκφραση που κινείται συνειδητά κάτω από τον φλοιό της εκάστοτε κυρίαρχης κουλτούρας (mainstream), κάθε ιδιόρρυθμη και εναλλακτική έκφραση. Πολλές φορές ταυτίζεται με την λεγόμενη Αντικουλτούρα (Counter-Culture).
Το Αντεργκράουντ στην μουσική, την τέχνη και την έντυπη έκφραση έφτασε στην μεγαλύτερη έως σήμερα ακμή του κατά την διάρκεια των δεκαετιών του ’60 και ’70 και ειδικότερα με τα κινήματα των χίπις και του πανκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Οι παράνομοι (ταινία, 1958)
Οι παράνομοι είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1958, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Νίκου Κούνδουρου. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τίτος Βανδής, Πέτρος Φυσσούν, Ανέστης Βλάχος, Νέλλη Αγγελίδου και Γιώργος Οικονόμου.
Πλοκή
Μετά το τέλος του Εμφυλίου, τρεις άνδρες φυγοδικούν. Σκοτώνουν έναν πλούσιο αγρότη που είχε προδώσει τον ένα από αυτούς, τον Πέτρο Καζάκο, του παίρνουν τα λεφτά και εξαναγκάζουν τη γυναίκα του να τους ακολουθήσει για να μην τους προδώσει. Ο δεύτερος από την παρέα των τριών είναι ο επαναστάτης Κοσμάς, ο οποίος παραδέχεται ότι έχει καταστρέψει τη ζωή του και θέλει απλώς είναι να μείνει στην ησυχία του. Ο τρίτος, ο νεαρός αγρότης Αργύρης, ο οποίος σκότωσε τον αδελφό του για κτηματικές διαφορές. Όταν οι τρεις φυγάδες ανακαλύπτουν ότι τους έχει περικυκλώσει η χωροφυλακή, αποφασίζουν να κατέβουν από το βουνό προς τη θάλασσα με σκοπό να περάσουν στην απέναντι όχθη. Όταν ξεμένουν από νερό, οι φυγάδες χάνουν το κουράγιο τους και αρχίζουν να γίνονται καχύποπτοι ο ένας για τον άλλον. Όταν συναντούν μια ομάδα περιπλανώμενων μουσικών, αυτοί τους αναγνωρίζουν κι έτσι, όταν τελικά βρίσκουν ένα καΐκι, είναι πολύ αργά για να δραπετεύσουν, καθώς είναι περικυκλωμένοι από χωροφύλακες. Ο Κοσμάς προτείνει στον Πέτρο να πάρει το κορίτσι και να φύγουν, ενώ ο ίδιος μένει πίσω και σκοτώνεται, δίνοντας έτσι στους υπόλοιπους ευκαιρία να γλιτώσουν.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Στην ταινία υπάρχει μία σκηνή όπου ένας από τους παράνομους σκοτώνεται από τους χωροφύλακες καθώς τρέχει προς το μέρος τους με σκοπό να παραδοθεί. Η λογοκρισία της εποχής έκρινε πως η σκηνή αυτή έθιγε την εικόνα της χωροφυλακής και τη συνέπειά της. Ζητήθηκε από τον Κούνδουρο να την αφαιρέσει, εκείνος όμως αρνήθηκε και τελικά η ταινία μία εβδομάδα μετά την προβολή της απαγορεύθηκε.
Ο Νίκος Κούνδουρος είχε πει για την ταινία:"«Οι παράνομοι είναι η ταινία της οργής. Η αντίσταση είχε πνιγεί, οι τρόποι έκφρασης των αγωνιστών είχαν καταργηθεί κάτω από τη βία ενός αστυνομικού κράτους. Θέλησα να αποτίσω ένα φόρο τιμής στον αντάρτη των βουνών, στον ταπεινωμένο στον εξευτελισμένο, στον αγνοημένο, στην καλύτερη περίπτωση, Έλληνα, που κράτησε ψηλά τη Ρωμιοσύνη»."Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Μαΐου 1958. Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1959, όπου έλαβε θετικά σχόλια από κριτικούς και κοινό, ενώ την επόμενη χρονιά προβλήθηκε από το BBC. Από κριτική του Μάριου Πλωρίτη στην εφημερίδα Ελευθερία:"«Το μεγαλύτερο χάρισμα του Νίκου Κούνδουρου είναι η πλαστική κινηματογραφική ματιά του… Και στην ταινία ετούτη, περισσότερο από κάθε άλλην, η Εικόνα είναι το μεγαλύτερο στοιχείο Ενεργητικού…Παρασύρεται πολύ συχνά από την Εικόνα και παραμελεί το δράμα. Κι ωστόσο, μ’ όλα τα ελαττώματά τους οι Παράνομοι έχουν (εκτός από οπτικές) και αρετές που δικαιώνουν την πεποίθησή μας ότι ο Κούνδουρος είναι από τους ελάχιστους προικισμένους σκηνοθέτες μας»."
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Κούνδουρου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Φέουδο
Το φέουδο, που ετυμολογικά προέρχεται από το παλαιοφραγκικό "fehu" (= βοοειδή), εκ του λατινικού "feudum", με τη σημασία κινητών αγαθών, ήταν τρόπος κατοχής και ιδιοκτησίας γης (γαιοκτησίας) που αναπτύχθηκε ως κυρίαρχος θεσμός του λεγόμενου φεουδαλισμού, που αποτελούσε με τη σειρά του πολιτικό και κοινωνικό σύστημα ιδιοκτησία γης κατά τον Μεσαίωνα.
Το φέουδο έφερε επίσης τον χαρακτήρα της "εισφοράς", ή του "οικονομικού ανταλλάγματος", ή του κληρονομικού "τίτλου" επί αμοιβής, που δινόταν συνηθέστερα μετά από ιδιαίτερη πανηγυρική τελετή "φόρου τιμής" και "όρκου υποτέλειας" στον ηγεμόνα. Τα φέουδα που διατηρήθηκαν μέχρι τον 13ο αιώνα, ήταν μεγάλες εκτάσεις που περιελάμβαναν καλλιεργήσιμα εδάφη, χωριά ακόμα και πόλεις με δικαίωμα της εκμετάλλευσης αυτών και απόδοσης προσόδων. Οι δε κάτοχοι των φέουδων ήταν ιππότες και ευγενείς που ασκώντας εξουσία επ΄ αυτών κλήθηκαν, πολύ αργότερα, από νομομαθείς του 17ου αιώνα, φεουδάρχες, την δε άσκηση εξουσίας τους φεουδαρχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεουδαρχία Κατηγορία:Εμπράγματο Δίκαιο
Φαδρίκε Αλφόνσος του Άρο
O Φαδρίκε-Αλφόνσος, ισπαν. Fadrique-Alfonso (1334 - 1358) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν μάγιστρος του Τάγματος του Αγ. Ιακώβου (Santiago) το διάστημα 1342-58.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος από τα (επιζήσαντα) νόθα τέκνα του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης και της ερωμένης του Ελεονόρας δε Γουθμάν, κόρης του Πέδρο Νούνιεθ δε Γουθμάν.
Ήταν δίδυμος με τον Ερρίκο Β΄ της Καστίλης (ιδρυτή του κλάδου Τραστάμαρα). Όσο ζούσε ο πατέρας τους, είχαν ευεργεσίες και με την υποστήριξή του ο Φαδρίκε-Αλφόνσος έγινε 25ος μάγιστρος του πολεμικού μοναστικού Τάγματος του Αγ. Ιακώβου (Σαντιάγο), διαδεχόμενος τον θείο του Αλόνσο Μελένδεθ δε Γουθμάν.
Μόλις ο Αλφόνσος ΙΑ΄ απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Πέτρος της Καστίλης από τη νόμιμη σύζυγό του Μαρία, κόρη του Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας. Ο Πέτρος Α΄ και η μητέρα του προσπάθησαν να εκτοπίσουν την Ελεονόρα και τους τέσσερις γιους της. Όταν εκτελέστηκε η Ελεονόρα το 1351, οι γιοί της εξεγέρθηκαν, αλλά στο τέλος επιτεύχθηκε συμφιλίωση. Ο Φαδρίκος-Αλφόνσος εστάλη στη Γαλλία για να συνοδεύσει τη Λευκή, κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν, μέλλουσα σύζυγο του Πέτρου.
Το 1354 διορίστηκε θεματοφύλακας (adelantado) του συνόρου με την Πορτογαλία. Με τον αδελφό του Ερρίκο άρχισε να συνωμοτεί. Στην εξέγερση του Τολέδο ήρθε με 700 στρατιώτες. O Πέτρος τον καλόπιασε και τον κάλεσε στη Σεβίλη, τάχα για τη συμβουλή του. Εκεί ο Φαδρίκε-Αλφόνσος αντιλήφθηκε την πλεκτάνη εις βάρος του και έσπευσε να διαφύγει, αλλά οι στρατιώτες του Πέτρου τον είχαν απομονώσει από τους συνοδούς του και τον χτύπησαν θανάσιμα. Ο ιστορικός της εποχής Πέρο Λόπεθ δε Αγιάλα αναφέρει ότι ο Πέτρος τον έφερε ετοιμοθάνατο μπροστά του για να τον δει να πεθαίνει, ενώ άλλος αναφέρει ότι τον σκότωσε ο ίδιος ο Πέτρος. Αλλά ο Πέρο Λόπεθ ήταν υπάλληλος του Ερρίκου Β΄ και ο χαρακτηρισμός του Πέτρου ως αδίστακτου και ανηλεή φονέα είναι μάλλον μεροληπτικός.
Οικογένεια
Ως μάγιστρος μοναστικού τάγματος υποτίθεται, ότι έπρεπε να μείνει άγαμος· ωστόσο απέκτησε φυσικά τέκνα, που έφεραν το επώνυμο Ενρίκεθ.
Από μία γυναίκα (ίσως την Εβραία Παλόμα των Σεφαρδιτών) είχε τέκνο: Από την Ελεονόρα δε Ανγκούλο υ Κόρδοβα είχε:
Αναφορές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Σαμ Έλιοτ
Ο Σάμιουελ Πακ Έλιοτ, ευρέως γνωστός ως Σαμ Έλιοτ (9 Αυγούστου 1944) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι αποδέκτης πολλών διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και ενός Βραβείου National Board of Review, ενώ έχει προταθεί για ένα Όσκαρ, δύο Χρυσές Σφαίρες και δύο Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης.
Ο Έλιοτ είναι γνωστός για το χαρακτηριστικό πλούσιο μουστάκι του και τη βαθιά φωνή του. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα με μικρές εμφανίσεις στα Ο δρόμος για τη Δύση (1967), Οι δύο ληστές (1969), τον πέμπτο κύκλο της τηλεοπτικής σειράς Επικίνδυνες αποστολές και ως γκεστ στο γουέστερν Gunsmoke (1972) και τις τηλεοπτικές ταινίες Murder in Texas (1981) και The Shadow Riders (1982). Πρωταγωνίστησε στην ταινία Οι βάτραχοι (1972), ενώ η κινηματογραφική του επιτυχία ήταν στο δράμα Lifeguard (1976). Στη συνέχεια εμφανίστηκε στα Γρήγορος ή νεκρός (1987) και Conagher (1991), το τελευταίο από τα οποία του χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού σε Μίνι Σειρά ή Τηλεοπτική Ταινία. Έλαβε τη δεύτερη του Χρυσή Σφαίρα και τις πρώτες υποψηφιότητες για Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για το Κορίτσια της Άγριας Δύσης (1995). Άλλοι τίτλοι ταινιών από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 περιλαμβάνουν το ιστορικό δράμα Gettysburg (1993) και το γουέστερν Σύγκρουση στον πράσινο βάλτο (επίσης 1993). Το 1998 έπαιξε τον Ξένο στην ταινία Ο μεγάλος Λεμπόφσκι.
Στη δεκαετία του 2000, ο Έλιοτ εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους στο δράμα Ήμασταν κάποτε στρατιώτες (2002) και στις ταινίες με υπερήρωες Hulk (2003) και Ghost Rider (2007). Το 2015, έπαιξε ως guest στη σειρά Justified, η οποία του χάρισε ένα τηλεοπτικό βραβείο Επιλογής Κριτικών, και το 2016 άρχισε να πρωταγωνιστεί στη σειρά του Netflix Το ράντσο. Στη συνέχεια είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική κωμωδία Ο ήρωας (2017). Την επόμενη χρονιά, ο Έλιοτ επιλέχθηκε για το μουσικό δράμα Ένα αστέρι γεννιέται (2018), για το οποίο ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου, Βραβείο Επιλογής Κριτικών Β΄ Ανδρικού Ρόλου, Βραβείο Screen Actors Guild για εξαιρετική ερμηνεία από άνδρα ηθοποιός σε δεύτερο ρόλο και κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Κριτικής. Ο Έλιοτ πρωταγωνίστησε στην αμερικανική δραματική μίνι σειρά 1883 (2021–2022), για την οποία κέρδισε Βραβείο Screen Actors Guild για την εξαιρετική ερμηνεία άνδρα ηθοποιού σε μίνι σειρά ή τηλεοπτική ταινία.
Τα πρώτα χρόνια
δεξιά|μικρογραφία| Φωτογραφία της επετηρίδας του κολεγίου του Έλιοτ, 1965 Ο Σάμιουελ Παρκ Έλιοτ γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1944, στο νοσοκομείο Sutter Memorial στο Σακραμέντο της Καλιφόρνιας. Μητέρα του ήταν η Γκλιν Μέιμι (το γένος Σπαρκς), πρωταθλήτρια καταδύσεων του Τέξας στο λύκειο και αργότερα προπονήτριας και καθηγήτριας λυκείου και πατέρας του ο Χένρι Νέλσον Έλιοτ, ο οποίος εργάστηκε ως ειδικός για τον έλεγχο των θηρευτών στο Υπουργείο Εσωτερικών. Οι γονείς του κατάγονταν απότο Ελ Πάσο του Τέξας και ο Έλιοτ έχει έναν πρόγονο που υπηρέτησε ως γιατρός στη μάχη του Σαν Τζασίντο. Μετακόμισε από την Καλιφόρνια στο Πόρτλαντ του Όρεγκον με την οικογένειά του όταν ήταν 13 ετών.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Έλιοτ μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να ακολουθήσει καριέρα υποκριτικής, κάτι που ο πατέρας του τον είχε εμποδίσει να κάνει, προτρέποντάς τον να τελειώσει το κολέγιο. Ο Έλιοτ εργάστηκε σε οικοδομή ενώ σπούδαζε υποκριτική και υπηρέτησε στην 146η πτέρυγα αερομεταφορών της Εθνικής Φρουράς της Καλιφόρνιας (η Φρουρά του Χόλιγουντ).
Οι πρώτες δουλειές
δεξιά|μικρογραφία| Ο Έλιοτ με την Τζούλιετ Μιλς στην τηλεοπτική σειρά Once an Eagle (1976) Ο Έλιοτ ξεκίνησε την καριέρα του ως καρατερίστας. Η εμφάνισή του, η φωνή και η συμπεριφορά του ταίριαζαν πολύ στα γουέστερν. Το 1969, κέρδισε την πρώτη του τηλεοπτική συμμετοχή στη σειρά Judd for the Defense στο επεισόδιο "The Crystal Maze".