cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε
Κατάκτηση της Γκόα
Ο Σουλτάνος Γιουσούφ Αντίλ Σαχ επιτέθηκε αλλά ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε αρνήθηκε να προχωρήσει σε συνθήκη μαζί του και εγκατέλειψε την πόλη τον Αύγουστο. Ο στρατός του διασκορπίστηκε και ακολούθησε μια εξέγερση στα ανάκτορα του στην Κόχι, τα γεγονότα αυτά τον εμπόδισαν να ανακαταλάβουν την Γκόα και αποσύρθηκε. Την ίδια εποχή έφτασε στη Μαλάκα νέος ισχυρός στόλος από την Πορτογαλία υπό την ηγεσία του Ντιόγκο Μέντες ντι Βασκονσέλος, ήταν αντίπαλος διεκδικητής της περιοχής. Τρεις μήνες αργότερα (25 Νοεμβρίου 1510) ο Αφόνσο επιτέθηκε ξανά με νέο στόλο στην Γκόα. Ο Ντιόγκο Μέντες ντι Βασκονσέλος κλήθηκε να τον υπερασπιστεί με ενισχύσεις από τη Μαλάκα και άλλους 300 άντρες από την Κανούρ, την επόμενη μέρα κατέλαβε την Γκόα, ο Γιουσούφ Αντίλ Σαχ και οι Οθωμανοί σύμμαχοι του παραδόθηκαν (10 Δεκεμβρίου 1510). Η εκτίμηση είναι ότι σκοτώθηκαν 6.000 - 9.000 Μουσουλμάνοι, άλλοι σε οδομαχίες στα στενά της πόλης και άλλοι πνίγηκαν σε προσπάθεια να δραπετεύσουν. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε κέρδισε αυτή τη φορά την υποστήριξη του Ινδουιστικού πληθυσμού της Γκόα αλλά απογοητεύτηκε με τις απαιτήσεις του Τιμοτζί που απαιτούσε να διοριστεί κυβερνήτης. Ο Τιμοτζί αποζημιώθηκε με τη θέση του κυβερνήτη του μουσουλμανικού και Ινδουιστικού πληθυσμού της πόλης επειδή γνώριζε τα τοπικά έθιμα, συμφώνησε επιπλέον να μειώσει την ετήσια φορολογία.
Διοίκηση της Γκόα
thumb|300px|right|Κοπή νομισμάτων στην [[Γκόα (1510)]] Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ίδρυσε στην Γκόα το πρώτο νομισματοκοπείο αφού οι τοπικοί έμποροι διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη του νομίσματος, βρήκε με αυτόν τον τρόπο την ευκαιρία να εδραιώσει την κυριαρχία του. Το νέο νόμισμα κόπηκε με πρότυπο τα τοπικά νομίσματα που κυκλοφορούσαν, είχε έναν σταυρό στη μια όψη και τη σφαίρα του βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ στην άλλη. Αργότερα ιδρύθηκε και δεύτερο νομισματοκοπείο στη Μαλάκα (1511). Ο Αλμπουκέρκε ίδρυσε κατόπιν το "Βασιλικό νοσοκομείο της Γκόα" και την "εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης". Όταν άκουσε ότι οι γιατροί του νοσοκομείου παίρνουν τεράστιες αμοιβές από τους ασθενείς τους κάλεσε και τους είπε : "Ζητάτε μεγάλες αμοιβές από τους υπηρέτες του βασιλιά χωρίς να γνωρίζετε από τι πάσχουν, θα σας μάθω σύντομα εγώ". Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε συγκέντρωσε όλους τους εργάτες και τους διέταξε να δουλεύουν νυχθημερόν στην οικοδόμηση των τειχών της πόλης μέχρι την ολοκλήρωση τους. Η Γκόα έγινε η πρωτεύουσα της Πορτογαλικής Ινδικής Αυτοκρατορίας, πολλά ισχυρά γειτονικά κράτη όπως ο Σουλτάνος του Γκουτζαράτ και ο Ζαμορίν του Κοχικόδε του έστειλαν απεσταλμένους για την αναζήτηση συμμαχίας. Ο Αλμπουκέρκε έβαλε κατόπιν στόχο να ενισχύσει το Πορτογαλικό εμπόριο, πούλησε Περσικά άλογα σε Ινδουιστές πρίγκιπες με αντάλλαγμα την υποστήριξη τους.
Εκστρατεία στη Μαλάκα
Ο Ρούι Αραούζο ένας Πορτογάλος που ζούσε από το 1509 φυλακισμένος στη Μαλάκα έστειλε τον Φεβρουάριο του 1511 επιστολή στον Αλόνσο, του έδινε οδηγίες για τις οχυρώσεις της πόλης και ζητούσε την απελευθέρωση τους. Ο Αλόνσο ντι Αλμπουκέρκε έδειξε την επιστολή στον Ντιόγκο Μέντες ντι Βασκονσέλος και αποφάσισαν να επιτεθούν με ενωμένο στόλο. Τον Απρίλιο του 1511 συγκεντρώθηκαν στην Γκόα 900 Πορτογάλοι και 200 Ινδουιστές έμποροι με 18 πλοία. Απέπλευσαν για την κατάληψη της Μαλάκας, στη διαδρομή ξέσπασαν μεγάλες διαφωνίες αφού ο Ντιόγκο Μέντες ντι Βασκονσέλος απαιτούσε την αρχηγία για τον εαυτό του. Μετά την κατάκτηση της Μαλάκας ο Αφόνσο έστειλε επιστολή στον Πορτογάλο βασιλιά με την οποία διαμαρτυρήθηκε για τη συμπεριφορά του ντι Βασκονσέλος, του εξήγησε επίσης ότι οι διαφωνίες θα κάνουν κακό στους Πορτογάλους της Ινδίας. Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος συμμετείχε την ίδια εποχή στην αποτυχημένη αποστολή του Ντιόγκο Λόπες ντι Σεκέιρα (1509). Οι Πορτογάλοι απέπλευσαν για τα Στενά της Μαλάκας, ήταν η πλουσιότερη από όλες τις πόλεις που ήθελαν να καταλάβουν μέχρι τότε. Ο φαρμακοποιός Τομέ Πίρες (1465 - 1540) την περιγράφει σαν εξαιρετικά πλούσια και σημείο συγκέντρωσης των εμπόρων από όλα τα μέρη του κόσμου. Η Μαλάκα ήταν ωστόσο πόλη με ξύλινα σπίτια, ελάχιστα ήταν κατασκευασμένα από πέτρα, την υπερασπιζόταν μία δύναμη 20.000 ανδρών με 2.000 μηχανήματα πυροβολικού. Η μεγαλύτερη αδυναμία της πόλης ήταν η μεγάλη δυσφορία των εμπόρων της απέναντι στον Σουλτάνο Μαχμούτ Σαχ που ευνοούσε σημαντικά τους Μουσουλμάνους.
Κατάκτηση της Μαλάκας
thumb|250px|right|Ο ρινόκερος του Ντύρερ (1515) Ο Αφόνσο πλησίασε την πόλη, τα πλοία του ήταν διακοσμημένα με τα Πορτογαλικά σύμβολα και άρχισαν να πυροβολούν με τα κανόνια. Ανακήρυξε τον εαυτό του άρχοντα των ωκεανών, ζήτησε από τον Σουλτάνο να του ανοίξει τις πύλες, να ελευθερώσει όλους τους αιχμαλώτους και να του πληρώσει τις αποζημιώσεις. Ο Σουλτάνος απελευθέρωσε τους αιχμαλώτους αλλά αυτό δεν τον ηρέμησε, ο Αφόνσο κατέστρεψε με τα όπλα του τα πλοία στο λιμάνι και δύο παράκτια κτίρια. Η πόλη ήταν χωρισμένη στα δύο με τον ποταμό της Μαλάκας, το στρατηγικό σημείο ήταν η γέφυρα πάνω από τον ποταμό, οι Πορτογάλοι συγκεντρώθηκαν και άρχισαν να πολεμούν σκληρά ενώ οι αντίπαλοι τους έριχναν δηλητηριώδη βέλη (25 Ιουλίου 1511), το απόγευμα κατέλαβαν τη γέφυρα. Μετά από πολύ αναμονή περιμένοντας τον Σουλτάνο να παραδοθεί εξόπλισαν μια Τζόγκα που τους παρέδωσαν οι Κινέζοι έμποροι, τη γέμισαν με άντρες, όπλα και προμήθειες. Υπό τη διοίκηση του πλοηγού Αντόνιο ντι Αμπρέου (1480-1514) ο Πορτογαλικός στόλος έφτασε στο ψηλότερο σημείο της γέφυρας, ο Σουλτάνος εμφανίστηκε με έναν στρατό από ελέφαντες, μετά από μια σκληρή μάχη οι Μουσουλμάνοι διασκορπίστηκαν και ο Σουλτάνος δραπέτευσε.
Οι έμποροι πλησίασαν τους Πορτογάλους και ζήτησαν την προστασία τους, τους έδωσαν Πορτογαλικά σύμβολα να τα τοποθετήσουν σε κατάλληλα σημεία ώστε να μην τους ενοχλήσουν. Οι Πορτογάλοι έκαναν την τελική επίθεση (15 Αυγούστου 1511) αλλά ο Σουλτάνος είχε δραπετεύσει, ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε κατέστρεψε την πόλη αλλά δεν πείραξε τους εμπόρους αναγνωρίζοντας τα σύμβολα. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε οργάνωσε αμέσως την άμυνα της Μαλάκας, οικοδομώντας ένα ισχυρό φρούριο χρησιμοποιώντας λίθους από το μουσουλμανικό τζαμί και τα γειτονικά κοιμητήρια. Οι εργασίες προχώρησαν σκληρά παρά την ανυπόφορη ζέστη και την Ελονοσία, ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1511, η πύλη του που υπάρχει μέχρι και σήμερα έμεινε γνωστή σαν "η διάσημη". Ο Αφόνσο κατασκεύασε μια μεγάλη αναμνηστική λίθο στην οποία χάραξε τα ονόματα των επιφανέστερων Πορτογάλων που συμμετείχαν στην κατάκτηση της Μαλάκας. Για να αποφύγει τη σύγκρουση σχετικά με τη σειρά την οποία θα έγραφε τα ονόματα τοποθέτησε την πλευρά με τα ονόματα στραμμένη στον τοίχο για να μην είναι ορατή. Στην μπροστινή πλευρά έγραψε τη φράση "ο λίθος που οι οικοδόμοι απέρριψαν" (Προφητεία του Δαυίδ, Ψαλμοί 118:22-23). O Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε οργάνωσε αμέσως την πόλη με Πορτογαλική διοίκηση τοποθετώντας ξανά τον Ρούι ντι Αραούζο ως μεσάζων, έκοψε νομίσματα και οργάνωσε τις Τζόγκες ώστε να ήταν κατάλληλες κάθε στιγμή για αποστολές. Ένας διάσημος Γιαπωνέζος έμπορος που κατηγορήθηκε για επαφές με τον εξόριστο Σουλτάνο στην Κίνα εκτελέστηκε από τον Αφόνσο. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε οργάνωσε κατόπιν την αποστολή ορφανών Πορτογαλίδων κορασίδων στην Πορτογαλική Μαλάκα.
Αποστολές σε Ινδονησία
thumb|400px|right|Οι Πορτογαλικές εξερευνήσεις Ο Αφόνσο έφυγε κατόπιν από τη Μαλάκα με το παλιό διάσημο πλοίο "Φλορ ντε λα Μαρ" (20 Νοεμβρίου 1511) το οποίο τον είχε βοηθήσει να κατακτήσει την πόλη. Το πλοίο ήταν σε άσχημη κατάσταση αλλά ο Αφόνσο εκμεταλλεύτηκε τη μεγάλη του χωρητικότητα για να το γεμίσει με πολλά λάφυρα που είχε κερδίσει από τις κατακτήσεις. Ο στόχος του ήταν να κάνει επίδειξη των λαφύρων στον Πορτογάλο βασιλιά και να του παραδώσει τις προσφορές που του είχε κάνει η Ταϊλάνδη. Στο ταξίδι το πλοίο έπεσε σε μεγάλη τρικυμία και βυθίστηκε, ο Αφόνσο γλύτωσε τη ζωή του την τελευταία στιγμή. Οι Μουσουλμάνοι και οι Γκουτζαράτι έμποροι δραπέτευσαν από την πόλη, ο Αφόνσο εξουσιοδότησε πολλούς εμπόρους από τη νοτιοανατολική Ασία ειδικά Κινέζους σε διπλωματικές αποστολές, ο στόχος του ήταν το εμπόριο. Ο Ρουί Νούνες ντα Κούνια απεστάλη στη Μιανμάρ, ο βασιλιάς της Μιανμάρ ανταπέδωσε με μία φιλική αποστολή στο Κόχι (1514). Ακολούθησε άλλη αποστολή στη Σουμάτρα, οι βασιλείς του νησιού αναγνώρισαν την ανωτερότητα του Αφόνσο και του δήλωσαν υποτέλεια. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε γνώριζε τις φιλοδοξίες της Ταϊλάνδης στη Μαλάκα και έστειλε διπλωματική αποστολή με τον Ντουάρτε Φερνάντες, επέστρεψε με μία Κινέζικη Τζόγκα. Ο Ντουάρτε Φερνάντες ήταν ένας από τους πρώτους Πορτογάλους που είχαν συλληφθεί από τους Μουσουλμάνους στη Μαλάκα, ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης του έδωσε πολλά δώρα για τον Αφόνσο και τον βασιλιά της Πορτογαλίας.
Τον Νοέμβριο του 1511 ενώ είχε εδραιώσει την εξουσία του στη Μαλάκα ο Αφόνσο έμαθε σχετικά με την τοποθεσία των μυστικών "νησιών μπαχαρικών" και έστειλε τρία πλοία, αρχηγός ο έμπιστος Αντόνιο ντι Αμπρέου με αναπληρωτή τον Φρανκίσκο Σερράο. Οι έμπειροι Ινδονήσιοι ναυτικοί τους βοήθησαν να περάσουν από την Ιάβα, τις Μικρές Σούνδες και τη νήσο Αμπόν, έφτασαν στις νήσους Μπάντα στις αρχές του 1512. Παρέμειναν έναν μήνα και γέμισαν τις αποσκευές τους με μπαχαρικά και γαρύφαλλα. Ο Αντόνιο ντι Αμπρέου εξέπλευσε προς το Άμπον, ο Σερράο στις Μολούκες αλλά ναυάγησε κοντά στη Σεράμ. Ο Σουλτάνος του Τερνάτε Αμπού Λάις είδε μια μεγάλη ευκαιρία να εξασφαλίσει συμμαχία με έναν πανίσχυρο ξένο ηγεμόμα, τους μετέφερε στην Τερνάτε (1512) όπου τους επέτρεψε να οικοδομήσουν το "κάστρο του Ιωάννη του Βαπτιστή της Τερνάτε" (1522).
Αποστολές σε Κίνα
thumb|250px|right|Απομίμηση του πλοίου "Φλορ ντε λα Μαρ" στο ναυτικό Μουσείο της Μαλάκας Ο Χόρχε Άλβαρες εξέπλευσε για την Κίνα στις αρχές του 1513 υπό τις διαταγές του Αφόνσο, αποβιβάστηκε στον νησί Λίντιν. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε έστειλε αμέσως μετά τον Ραφαήλ Περεστρέλο για εμπορικές σχέσεις με τη Δυναστεία των Μινγκ, ο Περεστρέλο πήγε τρεις φορές στην Κουανγκτσόου (1513, 1515, 1516) και έκλεισε εμπορικές συνθήκες με Κινέζους εμπόρους. Οι αποστολές αυτές μαζί με εκείνες του Τομέ Πίρες και του Φερνάο Πίρες ντε Αντράντε αποτελούν τις πρώτες διπλωματικές επαφές ανάμεσα στους Ευρωπαίους και τους Κινέζους. Οι καλές σχέσεις κατέρρευσαν με τον θάνατο του Κινέζου αυτοκράτορα (19 Απριλίου 1521), οι αυλικοί κατόπιν απέρριψαν την αποστολή της Πορτογαλίας και την κακομεταχειρίστηκαν, έστειλαν επιστολές στους Πορτογάλους της Μαλάκας ζητώντας τη βοήθεια τους. Οι Πορτογάλοι αναγκάστηκαν τελικά να εγκαταλείψουν τη Μαλάκα, επέστρεψε ο πρώην Σουλτάνος που στην εξορία του ήταν υποτελής της δυναστείας των Μινγκ στην Κίνα. Οι σχέσεις των Πορτογάλων με τους Κινέζους βελτιώθηκαν ξανά τη δεκαετία του 1540, μια αντιπροσωπεία Πορτογάλων εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μακάου στη νότια Κίνα (1557) με τη σύμφωνη γνώμη της αυλής των Μινγκ. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε έφυγε για το Κοχί, δεν μπορούσε να πάει στην Γκόα επειδή αντιμετώπισε μια σειρά από εξεγέρσεις υπό την ηγεσία του Σουλτάνου του Μπίτζαμπουρ Ισμαίλ Αντίλ Σαχ με τον Ρασούλ Χαν και τους υπόλοιπους αυλικούς του. Την εποχή που ο Αφόνσο απουσίαζε από τη Μαλάκα πολλοί Πορτογάλοι που δεν επιθυμούσαν την κατάκτηση της Γκόα έστειλαν επιστολή στον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ με την οποία του τόνιζαν ότι καλύτερη επιλογή θα ήταν να φύγουν.
Επιστροφή σε Κοχί και Γκόα
Ο Αφόνσο περίμενε μέχρι την εποχή που έφτασαν νέες ενισχύσεις από την Πορτογαλία υπό την ηγεσία του ανεψιού του Γκαρσία ντι Νορένια και του Χόρχε ντι Μέλο. Την εποχή που βρισκόταν στην Κοχί ο ντι Αλμπουκέρκε ίδρυσε σχολείο, έστειλε επιστολή στον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ και του είπε ότι βρήκε μια μεγάλη συλλογή βιβλίων με τα οποία θα μπορούσε να διδάξει κατανοητά τα παιδιά των Πορτογάλων και όσων προσηλυτίστηκαν στον χριστιανισμό. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ετοιμάστηκε να κάνει την τελική επίθεση για την ανακατάληψη της Γκόα (10 Σεπτεμβρίου 1512) με 14 πλοία και 1700 στρατιώτες, διέταξε να σκάψουν χαντάκια γύρω από την πόλη ώστε να την κατακτήσουν εύκολα. Τη νύχτα πριν από την τελική επίθεση ο Ρασούλ Χαν παραδόθηκε, ο Αφόνσο ζήτησε να του παραδώσει όλα τα όπλα του, τα άλογα του και οι λιποτάκτες να φύγουν. Πολλοί λιποτάκτες είχαν ενωθεί με τον Ρασούλ Χαν τον Μάιο του 1510 που δραπέτευσε από την Γκόα, οι υπόλοιποι στην τελευταία πολιορκία. Ο Ρασούλ Χαν του ζήτησε να τους χαρίσει τη ζωή, ο Αφόνσο συμφώνησε και εγκατέλειψε την Γκόα, η ζωή χαρίστηκε στους λιποτάκτες αλλά ο Αφόνσο τους ακρωτηρίασε με φρίκη. Ο πιο διάσημος από αυτούς Φερνάο Λόπες μεταφέρθηκε στην Πορτογαλία, από εκεί δραπέτευσε στην Αγία Ελένη όπου έζησε πολλά χρόνια σαν Ροβινσώνας Κρούσος, η Γκόα έγινε από τότε η πιο πλούσια πόλη στην Πορτογαλική Ινδία.
Εκστρατεία στην Ερυθρά Θάλασσα
thumb|300px|right|Χάρτης του Ινδικού Κόλπου (1502) Τον Δεκέμβριο του 1512 έφτασε στην Γκόα ο Ματέους ως απεσταλμένος της αντιβασίλισσας Ελένης της Αιθιοπίας στον Πορτογάλο βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ με στόχο τη συνεργασία τους εναντίον των μουσουλμάνων. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές σαν απεσταλμένο του Ιωάννη του Πρεσβύτερου. Ο Εμμανουήλ Α΄ ανήγγειλε την άφιξη του στον πάπα Λέων Ι΄. Ο Ματέους αντιμετωπίστηκε με μίσος από τους αντιπάλους του Αφόνσο, ο ίδιος τον έστειλε για προστασία στην Πορτογαλία όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τον βασιλιά. Τον Φεβρουάριο του 1512 ενώ ο Ματέους βρισκόταν στην Πορτογαλία ο Αφόνσο εξέπλευσε στην Ερυθρά Θάλασσα με 1000 Πορτογάλους και 400 Ινδούς ώστε να εξασφαλίσει τον Πορτογαλικό έλεγχο. Η Σοκότρα αποδείχτηκε εκείνη την εποχή ανεπαρκής για τον έλεγχο του κόλπου, όπως τον είχε διαβεβαιώσει ο Ματέους η καλύτερη Πορτογαλική βάση θα μπορούσε να ήταν η Μασάουα, γι΄αυτό έβαλε στόχο να την κατακτήσει. Ο Αφόνσο γνώριζε ότι οι Μαμελούκοι ετοιμάζουν τον στόλο τους στο Σουέζ και αποφάσισε να προχωρήσει πριν φτάσουν ενισχύσεις στο Άντεν, ξεκίνησε την πολιορκία της πόλης.
Η Άντεν ήταν μια πόλη καλά οχυρωμένη αλλά με τη σκληρή επίθεση έσπασαν τα τείχη, μετά από μισή μέρα σκληρής μάχης ο Αφόνσο οπισθοχώρησε. Διέσχισε την Ερυθρά θάλασσα μέσω της Μπαμπ ελ Μαντέμπ, ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που ακολούθησε αυτή τη διαδρομή, επιχείρησε να πάει στην Τζέντα αλλά οι άνεμοι τον ανάγκασαν να καταφύγει στην Καμαράν, οι άντρες του υπέφεραν από ασθένειες και έλλειψη νερού και οπισθοχώρησε. Τον Αύγουστο του 1513 μετά από μία δεύτερη αποτυχημένη εκστρατεία στην Άντεν επέστρεψε στην Ινδία απογοητευμένος. Ο στόχος του ήταν να καταστρέψει ολοκληρωτικά την Αίγυπτο, έστειλε επιστολή στον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ και του πρότεινε να εκτρέψουν τον Νείλο ώστε να γίνει η χώρα άγονη. Μία άλλη πρόταση του στον βασιλιά ήταν να κλέψουν τα κόκαλα του προφήτη Μωάμεθ και να τα χρησιμοποιήσουν σαν απειλή μέχρι να εγκαταλείψουν οι Μουσουλμάνοι τους Άγιους Τόπους. Η επιχείρηση στο Σουέζ απέτυχε αλλά ο στόλος του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ήταν ο χριστιανικός στόλος που τρομοκράτησε τους μουσουλμάνους στο Κάϊρο όσο κανένας άλλος. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε διέκοψε τις εχθρότητες ανάμεσα στους Πορτογάλους και τον Ζαμορίν της Κοχικόδε που είχαν διατηρηθεί από την εποχή της σφαγής των Πορτογάλων στην Κοχικόδε (1502). Στην αυλή της Κοχικόδε ξέσπασαν συγκρούσεις και ο Ζαμορίν δολοφονήθηκε, ο νέος Σουλτάνος τοποθετήθηκε υπό τις οδηγίες του ντι Αλμπουκέρκε. Στις συνομιλίες που ακολούθησαν οι Πορτογάλοι έχτισαν ένα κάστρο στην Κοχικόδε, απέκτησαν το δικαίωμα να εμπορεύονται πιπέρι και τζίντζερ σε χαμηλές τιμές και να έχουν στη διάθεση τους πολλά προϊόντα σαν ετήσιο φόρο. Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε αμέσως μετά υπό τις εντολές του διάσημου αρχιτέκτονα Τομάς Φερνάντες.
Διοίκηση της Γκόα
Μετά τη σύναψη ειρήνης ο Αφόνσο αφοσιώθηκε στη διακυβέρνηση της Γκόα (1514), έστειλε αποστολές στους Ινδούς κυβερνήτες και παρότρυνε τους Πορτογάλους να παντρευτούν Ινδές. Την εποχή εκείνη απαγορευόταν στις Πορτογάλες γυναίκες να κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια, γι΄αυτό ο Αφόνσο αναγνώρισε ότι η Πορτογαλική παρουσία στην Ινδία θα μπορούσε να διατηρηθεί μόνο με μεικτούς γάμους. Ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ εξέδωσε διάταγμα με το οποίο όχι μόνο ζητούσε τους μεικτούς γάμους αλλά καθόριζε και την απαλλαγή τους από τους φόρους του Στέμματος. Οι μεικτοί γάμοι ξεκίνησαν εκτεταμένα, ο ίδιος ο Αφόνσο εμπιστεύτηκε τη διοίκηση στον τοπικό πληθυσμό και διατήρησε τα τοπικά έθιμα. Ο Εμμανουήλ Α΄ έστειλε τον Μάρτιο του 1514 μια μεγαλοπρεπή και εξωτική αποστολή στον πάπα Λέων Ι΄, έκανε παρέλαση στους δρόμους της Ρώμης επιδεικνύοντας τα απίστευτα πλούτη και τα εξωτικά ζώα που υπήρχαν στις Ινδίες. Η φήμη του Πορτογάλου βασιλιά έφτασε στο αποκορύφωμα της θέτοντας τα θεμέλια για την ίδρυση της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε έστειλε στις αρχές του 1514 αποστολή στον Σουλτάνο του Γκουτζαράτ Μουζάφαρ Σαχ Β΄, του ζήτησε την άδεια να οικοδομήσει ένα κάστρο στο Ινδικό Ντιού. Η αποστολή επέστρεψε χωρίς αποτέλεσμα αλλά αντάλλαξαν με τον Σουλτάνο δώρα, ανάμεσα τους και έναν ρινόκερο. Ο Αφόνσο έστειλε το ζώο μαζί με τον φύλακα του στον Πορτογάλο βασιλιά. Ο Εμμανουήλ Α΄ έστειλε τον διάσημο ρινόκερο που πήρε το όνομα "Ρινόκερος του Ντύρερ" χάρη στον ζωγράφο Άλμπρεχτ Ντύρερ που τον αποθανάτισε στον πάπα Λέων Ι΄. Ο "Ρινόκερος του Ντύρερ" ήταν ο πρώτος ρινόκερος που είδαν οι Ευρωπαίοι από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Δεύτερη κατάκτηση της Ορμούζ (1515)
thumb|250px|right|Το Πορτογαλικό κάστρο στην Κοχικόδε Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε δέχτηκε απεσταλμένους του Σάχη Ισμαήλ Α΄ στην Κανούρ (1513), ο Σάχης έστειλε επίσης απεσταλμένους στην Γκουτζαράτ, την Ορμούζ και την Μπίτζαμπουρ. Οι απεσταλμένοι του πάπα στον Μπίτζαμπουρ κάλεσαν τον Αφόνσο να στείλει αποστολή στην αυλή του Σάχη στην Περσία. Ο Μιγκέλ Φερέιρα πήγε μέσω της Ορμούζ στην Ταμπρίζ για να διαπραγματευτεί με τον Σάχη, συζήτησε μαζί του σχετικά με την οργάνωση μιας συμμαχικής εκστρατείας απέναντι στους Μαμελούκους. Την ίδια εποχή ο ντι Αλμπουκέρκε αποφάσισε να κατακτήσει την Ορμούζ στην οποία οι Πορτογάλοι είχαν οπισθοχωρήσει (1507), έμαθε ότι ο νέος βασιλιάς ήταν φοβισμένος, ανίσχυρος και υποτελής του Πέρση βεζίρη. Τον Μάρτιο του 1515 ο Αφόνσο ζήτησε να συναντηθεί με τον νέο βασιλιά παρουσία του βεζίρη, εκεί τον θανάτωσε με ολόκληρη τη συνοδεία του, το νησί Ορμούζ έγινε υποτελές στην Πορτογαλική αυτοκρατορία. Η Ορμούζ παρέμεινε στους Πορτογάλους μέχρι την εποχή που τους έδιωξαν οι Πέρσες σε συνεργασία με τους Βρετανούς (1622). Στην Ορμούζ συνάντησε τον Μιγκέλ Φερέιρα που επέστρεψε από τον Σάχη της Περσίας με πολλά δώρα, όρισε τον Αφόνσο επικυρίαρχο στην Περσία.
Ο Αφόνσο ντι Αλμποτκέρκε παρέμεινε στην Ορμούζ, δέχτηκε πολλούς απεσταλμένους και έκτισε νέο κάστρο μέχρι την εποχή που αρρώστησε στις αρχές του 1515. Τον Νοέμβριο του 1515 αποφάσισε να επιστρέψει στην Γκόα αλλά πέθανε στο ταξίδι. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε πέθανε με μεγάλη πικρία για τους αντιπάλους του στην Πορτογαλική αυλή που εκείνη την εποχή επιχειρούσαν να τον ανατρέψουν, δεν δίσταζαν να τον συκοφαντήσουν στον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ ότι ήθελε να σφετεριστεί την εξουσία στην Πορτογαλική Ινδία. Στο ταξίδι ενώ βρισκόταν στον Περσικό Κόλπο έμαθε ότι φτάνει μια ναυτική αποστολή από την Πορτογαλία με στόχο να τον αντικαταστήσει με τον μεγάλο του αντίπαλο Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία. Η συνωμοσία των εχθρών του αποκαλύφτηκε, ο ίδιος έντονα θλιμμένος από τη συμπεριφορά τους δήλωσε "ο τάφος μου είναι οι αμαρτίες μου απέναντι στον βασιλιά, τον αγάπησα σε βαθμό ασθένειας τόσο τον ίδιο όσο και όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν". Αισθανόμενος ότι πλησιάζει ο θάνατος του αποφάσισε να παραδώσει τον βαθμό του Τάγματος του Σαντιάγκο στο οποίο ήταν μέλος και να οργανώσει τη διοίκηση του Ορμούζ, όρισε το Συμβούλιο που θα τον διαδεχτεί. Ο Αφόνσο έγραψε κατόπιν επιστολή στον Εμμανουήλ Α΄ στον οποίο του τόνισε την πίστη του μέχρι την τελευταία στιγμή, τον παρακάλεσε να προσέχει τον γιο του και να του "αποδόσει όλες τις πρέπουσες τιμές".
Θάνατος
Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε πέθανε πριν το πλοίο του αντικρίσει την Γκόα (16 Δεκεμβρίου 1515), στην πόλη "έπεσε έντονη θλίψη" όταν έμαθαν τον θάνατο του, ξεχύθηκε όλος ο κόσμος με δάδες για να αντικρίσουν τη σορό του. Η σορός του Αφόνσο τάφηκε όπως είχε ορίσει σύμφωνα με τη διαθήκη του στην εκκλησία της "Κυρίας μας του Λόφου" στην Γκόα που είχε οικοδομήσει ο ίδιος (1513) για να ευχαριστήσει την Παναγία που του επέτρεψε να δραπετεύσει από τα νησιά Καμαράν. Οι Ινδοί της Γκόα συγκεντρώθηκαν να τον θρηνήσουν μαζί με τους Πορτογάλους επειδή "ήταν αγαπητός από όλους" και "ο θεός τον χρειαζόταν για τον πόλεμο γι΄αυτό τον πήρε κοντά του". Ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ συνέχισε την ίδια πολιτική στην Πορτογαλία αγνοώντας ότι ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε είχε πεθάνει. Όταν έμαθε ότι ο Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου ετοιμάζει έναν εντυπωσιακό στρατό στη Σουέζ για να κατακτήσει την Ορμούζ έστειλε επιστολή τον Μάρτιο του 1516 να προετοιμάσουν την άμυνα τους με αρχηγό τον Αφόνσο ώστε να αντιμετωπίσουν τους Μαμελούκους. Οργάνωσε νέο Πορτογαλικό στόλο με στόχο την αποστολή στην Ασία και με εντολή να είναι αρχηγός του ο Αφόνσο. Λίγο αργότερα έμαθε ότι ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε είχε πεθάνει μερικούς μήνες πριν, ήταν πλέον αργά να ανακαλέσει την εντολή του. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Λισαβώνα 51 χρόνια αργότερα (1566), ο τάφος του καταστράφηκε από μεγάλο σεισμό (1755) και ξανακτίστηκε.
Θρύλοι
thumb|250px|right|Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε, έργο του 19ου αιώνα Ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ έντονα πεπεισμένος για την πίστη του Αφόνσο στον ίδιο και τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει έδωσε στον γιο του όλες τις "πρέπουσες τιμές", τον μετονόμασε σε "Αφόνσο" για να τιμήσει τον πατέρα του. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ήταν φανατικός συγγραφέας, έγραψε πολλές επιστολές στο βασιλιά με τις οποίες του εξηγούσε αναλυτικά την κατάσταση που επικρατούσε στην Ινδία. Ο γιος του συγκέντρωσε όλες τις επιστολές του πατέρα του σε ένα μεγάλο τόμο με τον τίτλο "Σημειώσεις του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε" (1557), επανεκδόθηκε 17 χρόνια αργότερα (1776), σε αυτές περιγράφεται ως εξής :
"Ο Αφόνσος ήταν ένας άντρας με μέτριο ύψος, μακρύ πρόσωπο και μεγάλη μύτη, πολύ συνετός άντρας, κομψός στη συμπεριφορά του και με μεγάλη μόρφωση. Στάθηκε πολύ ικανός στις διπλωματικές του σχέσεις με τους Μουσουλμάνους, τον αγάπησαν όλοι ακόμα και οι εχθροί του κάτι πολύ σπάνιο για τους καπετάνιους στην εποχή του, ήταν τέλος πολύ γενναίος και τον ευνόησε σημαντικά η τύχη".
Τα κατορθώματα του Αφόνσο περιγράφονται στο περίφημο επικό ποίημα του Λουίς δε Καμόες, "Οι Λουσιάδες", πέρα από τους ύμνους ο ποιητής τονίζει τη σκληρή κυριαρχία των ανδρών στην εποχή του. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε περιγράφεται από τον σύγχρονο ποιητή Φερνάντο Πεσσόα στο έργο του "Μήνυμα". Ο Πεσσόα σχετίζει τα τμήματα του Πορτογαλικού οικοσήμου με μεγάλους άντρες της Πορτογαλικής ιστορίας, ο Αφόνσο βρίσκεται στη μία πλευρά του γρύπα που στη κορυφή του βρίσκεται ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος, στην άλλη πλευρά του γρύπα βρίσκεται στην κορυφή ο Ιωάννης Β΄ της Πορτογαλίας. Μια ποικιλία από Μάνγκο που μετέφερε από την Ινδία πήρε το όνομα του προς τιμήν του.
Κατακτήσεις
Τα "Νησιά των Μπαχαρικών" ήταν το όνειρο των Ευρωπαίων από την αρχαιότητα. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρεται από τον 2ο αιώνα π.χ. για τη Μαλαϊκή Χερσόνησο σαν "Χερσόνησο της Αύρας" για την οποία πίστευαν ότι υπάρχει Χρυσός σε αφθονία. Οι Ινδοί έμποροι αναφερόντουσαν στον ανατολικό Ειρηνικό με τον τίτλο "Γή χρυσού", υπήρχαν όλα τα πολύτιμα μέταλλα, Κασσίτερος και αρωματικά βότανα από τα πλούσια δάση. Δεν κατάφερε ποτέ κανένας μεγάλος άντρας να φτάσει εκεί ούτε από τη Ρώμη αλλά ούτε και ο Αλέξανδρος ο Μέγας, το κατόρθωσε ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε. Όταν ανακάλυψε το Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος (1511) αποφάσισε να κατακτήσει τη Μαλάκα, έστειλε μια αποστολή με τον Αντόνιο ντι Αμπρέου και τον Φρανκίσκο Σερράο να εξερευνήσουν περισσότερο την Ινδονησία. Η Πορτογαλική αποστολή ήταν η πρώτη που ανακάλυψε τα "νησιά των Μπαχαρικών", μαζί με αυτά όλους τους εμπορικούς δρόμους γύρω από την Ινδία. Ο Αλφόνσο ντι Αλμπουκέρκε κάλυψε επάξια το κενό που άφησε ο Χριστόφορος Κολόμβος στην Ανατολή. Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος σε λίγα χρόνια ακολουθώντας τους δρόμους του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ανακάλυψε τις Φιλιππίνες για λογαριασμό της Ισπανίας, το αποτέλεσμα ήταν να ακολουθήσει η παπική Συνθήκη της Σαραγόσα.
Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε έστειλε άλλη μια αποστολή στα νότια που ανακάλυψε το νησί Τιμόρ νότια από την Ωκεανία και την Παπούα Νέα Γουινέα (1512). Ακολούθησε νέα Πορτογαλική αποστολή υπό τον Χόρχε ντι Μενέζες (1526) που έδωσε στο νησί το όνομα "Νησί των Παπούα". Με τις επιτυχείς διπλωματικές του δραστηριότητες ο Αφόνσο άνοιξε όλους τους εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ευρώπη και την Κίνα. Ο Χόρχε ντι Αλμπουκέρκε ένας Πορτογάλος αξιωματούχος από τη Μαλάκα έστειλε στην Κίνα τον υπάλληλο του Χόρχε Άλβαρες με ένα πλοίο γεμάτο με Πιπέρι από τη Σουμάτρα. Ο Χόρχε Άλβαρες έφτασε στο Ταμάο ένα νησάκι κάτω από τον ποταμό Πηρλ, ήταν ο πρώτος Πορτογάλος που έφτασε στην Κίνα και ο πρώτος Ευρωπαίος που μπήκε στο Χονγκ Κονγκ. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε έστειλε σαν αντιβασιλιάς στην Κίνα τον Ραφαέλ Περεστρέλο προκειμένου να δημιουργήσει εμπορικές σχέσεις με τη δυναστεία των Μινγκ που κυβερνούσε την Κίνα. Στην αναφορά του ο Ραφαέλ Περεστρέλο έγραψε "είναι πολύ καλός και φιλικός λαός, οι Πορτογάλοι θα μπορέσουν να έχουν άριστες σχέσεις μαζί τους". Σε αντίθεση με τις αρχικές φιλικές σχέσεις ανάμεσα στους δύο λαούς θα δημιουργηθούν αργότερα μεγάλες δυσκολίες. Οι προσπάθειες των Πορτογάλων να δημιουργήσουν δεσμούς με την Κίνα θα φέρουν σύντομα αποτελέσματα με τον εποικισμό του Μακάου, θα είναι η βάση από την οποία οι Κινέζοι και οι Πορτογάλοι θα έχουν στενούς εμπορικούς δεσμούς περισσότερο από 500 χρόνια. Η μακρόχρονη αυτοκρατορία στην ιστορία που διατηρήθηκε 500 χρόνια έληξε με την παραχώρηση του Μακάου στην Κίνα. Ο Αλφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ήταν τέλος ο πρώτος Ευρωπαίος που πήγε στην Ταϊλάνδη και ξεκίνησε εμπορικές σχέσεις με τους κατοίκους της.
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογάλοι εξερευνητές Κατηγορία:Ναυτιλιακή ιστορία της Πορτογαλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Πορτογαλικής Ινδίας
Κάρλος Γαρδέλ
Ο Κάρλος Γαρδέλ (Carlos Gardel, Τουλούζ, Γαλλία 11 Δεκεμβρίου 1890 – 24 Ιουνίου 1935) ήταν εξαιρετικά διάσημος Αργεντινός τραγουδιστής του τάγκο κατά το διάστημα του μεσοπολέμου. Ο θάνατός του σε αεροπορικό δυστύχημα στο απόγειο της καριέρας του δημιούργησε την εικόνα του τραγικού ήρωα και στις δύο πλευρές του Ρίο ντε λα Πλάτα. Για πολλούς θαυμαστές του, ο Γαρδέλ ήταν η προσωποποίηση της ψυχής του τάγκο, ένα μουσικό και χορευτικό είδος που αναπτύχθηκε στις γειτονιές του Μπουένος Άιρες γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ο Γαρδέλ ήταν βαρύτονος, με αλάνθαστη μουσικότητα και δραματική έκφραση, και δημιούργησε μικρά αριστουργήματα μέσα από τις εκατοντάδες τρίλεπτων τανγκό που ηχογράφησε στη ζωή του. Μαζί με τον μακρόχρονο συνεργάτη του, τον στιχουργό Αλφρέδο Λε Πέρα, ο Γαρδέλ επίσης έγραψε αρκετά κλασικά τάγκο, όπως το Mi Buenos Aires querido, Amores de Estudiante, Soledad, Volver, Por una cabeza και El día que me quieras.
Ο Γαρδέλ ξεκίνησε την καριέρα του τραγουδώντας σε μπαρ και ιδιωτικές συγκεντρώσεις και το 1911 σχημάτισε ντουέτο με τον Φρανσίσκο Μαρτίνο, και αργότερα με τον Χοσέ Ρατσάνο (το οποίο κράτησε μέχρι το 1925), τραγουδώντας ένα ευρύ ρεπερτόριο. Ο Γαρδέλ εφηύρε το tango-canción το 1917 με το τραγούδι Mi Noche Triste, σύνθεση των Πασκουάλ Κοντούρσι και Σαμουέλ Καστριότα, το οποίο πούλησε 100.000 δίσκους και ήταν επιτυχία σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Περιόδευσε σε Αργεντινή, Ουρουγουάη, Χιλή, Βραζιλία, Πουέρτο Ρίκο, Βενεζουέλα, Κολομβία και εμφανίστηκε στη Βαρκελώνη, τη Μαδρίτη, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Πούλησε 70.000 δίσκους τους πρώτους τρεις μήνες κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Παρίσι το 1928. Όταν η δημοτικότητά του αυξήθηκε, γύρισε και ταινίες με την Paramount στη Γαλλία και τις ΗΠΑ, οι οποίες ουσιαστικά συνέβαλαν στην εικόνα που είχε ως είδωλο.
Όταν ο Γαρδέλ και ο συνεργάτης του Λε Πέρα σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα στο Μεδεγίν (Κολομβία) το 1935, εκατομμύρια θαυμαστές του σε όλη τη Λατινική Αμερική θρήνησαν. Πλήθη κόσμου προσήλθαν για να αποτίσουν φόρο τιμής καθώς η σορός του τραγουδιστή ταξίδεψε μέσω Κολομβίας, Νέας Υόρκης και Ρίο ντε Τζανέιρο στο Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη) όπου ζούσε η μητέρα του. Εκεί τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, όπου προσήλθαν χιλιάδες Ουρουγουανοί. Μετά από δύο μέρες η σορός μεταφέρθηκε στον τελικό της προορισμό, το κοιμητήριο La Chacarita στο Μπουένος Άιρες.
Ο Γαρδέλ μνημονεύεται ακόμη από το Μπουένος Άιρες μέχρι το Τόκιο, και πολλοί λένε ότι "τραγουδάει κάθε μέρα και καλύτερα". Θαυμαστές του τοποθετούν αναμμένο τσιγάρο στα δάχτυλα του αγάλματός του - σε φυσικό μέγεθος - που διακοσμεί τον τάφο του. Μία από τις αγαπημένες φράσεις του Γαρδέλ, Veinte años no es nada (Είκοσι χρόνια δεν είναι τίποτα) έγινε πολύ γνωστή ρήση σε όλη τη Λατινική Αμερική.
thumb|bright|180px
Τόπος γέννησης
Αναφορικά με το πού γεννήθηκε ο Γαρδέλ, υπάρχουν δύο βασικές θεωρίες.
Η μία ισχυρίζεται ότι ο Γαρδέλ γεννήθηκε στην Ουρουγουάη, στη μικρή πόλη Βάγε Εδέν, στην επαρχία Τακουαρεμπό. Αυτή η άποψη βασίζεται σε ένα έγγραφο, συνεντεύξεις σε εφημερίδες και την προφορική παράδοση.
Βάσει μιας άλλης θεωρίας, ο Γαρδέλ γεννήθηκε ως Σαρλ Ρομιάλ Γκαρντέ (Charles Romuald Gardès) στην Τουλούζη, στη Γαλλία, από άγνωστο πατέρα και με μητέρα την Μπερτ Γκαρντέ (1865-1943), η οποία τον πήγε στην Αργεντινή όταν εκείνος ήταν 27 μηνών. Ένα τέτοιο γαλλικό πιστοποιητικό γέννησης υπάρχει· λέγεται ότι το πρωτότυπο έχει στην κατοχή του ο Πορτορικανός Γκίλμπερτ Μάμερι, ειδικός σε θέματα Γαρδέλ. Το άλλο έγγραφο στο οποίο στηρίζεται αυτή η θεωρία είναι η διαθήκη του Γαρδέλ, την οποία έγραψε ο ίδιος και στην οποία επιβεβαιώνει ότι γεννήθηκε στη Τουλούζη.
Η διαφωνία εξακολουθεί να προκαλεί έντονες συζητήσεις στην Ουρουγουάη, την Αργεντινή και τη Γαλλία, αν και οι ειδικοί τείνουν προς τη θεωρία περί γέννησης στη Γαλλία.
Trivia
Υποτίθεται ότι το 1915 ο Κάρλος Γαρδέλ τραυματίστηκε αφού τον πυροβόλησε ο πατέρας του Τσε Γκεβάρα, Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς, μετά από καβγά στο μπαρ Palais de Glace στη Ρεκολέτα (περιοχή του Μπουένος Άιρες), παρόλο που διαφορετικές εκδοχές λένε ότι πυροβολήθηκε στο στήθος ή στο πόδι και μια τρίτη λέει ο Γκεβάρα που τον πυροβόλησε δεν ήταν ο πατέρας του Τσε, αλλά ο Ροβέρτο Γκεβάρα, παιδί της υψηλής κοινωνίας που αναμιγνυόταν συχνά σε καβγάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγκο Κατηγορία:Αργεντινοί μουσικοί Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές
Έλληνες της Ρωσίας
Οι Έλληνες ήταν παρόντες στη σημερινή Νότια Ρωσία από τον 6ο αιώνα π.Χ. όσοι έποικοι αφομοιώθηκαν στους αυτόχθονες πληθυσμούς. Η συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών μειονοτήτων της σύγχρονης Ρωσίας είναι απόγονοι μεσαιωνικών Ελλήνων προσφύγων, εμπόρων και μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων αγροτών, ανθρακωρύχων, στρατιωτών και εκκλησιαστών/υπαλλήλων γραφείου) από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Ανατολική Θράκη και τους Έλληνες του Πόντου από την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και την Ανατολική Ανατολία που εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Νότια Ρωσία και στον Νότιο Καύκασο σε διάφορα κύματα μεταξύ του 15ου αιώνα και του δεύτερου Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1828–29. Όπως και κατά την διάρκεια της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ).
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας του 2002, υπήρξαν 97.827 άνθρωποι που δήλωσαν Έλληνες βάσει της εθνικής τους ταυτότητας. Η ελληνική διασπορά στη Ρωσία είναι μια από τις παλαιότερες ελληνικές διασπορές στον κόσμο. Σύμφωνα με την πανρωσική απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2021, 53.972 κάτοικοι της Ρωσικής Ομοσπονδίας δήλωσαν τους εαυτούς τους Έλληνες.
Ιστορικές και γενικές πληροφορίες
Οι περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, που αργότερα έγιναν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αποικίστηκαν από Έλληνες στην εποχή της πρώιμης αρχαιότητας.
Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, τα ρωσικά εδάφη ήταν σε επαφή με τον ελληνικό πληθυσμό της νότιας ακτής της Κριμαίας υπαγόμενο στο Βυζάντιο, από το οποίο υιοθετήθηκε η Ορθοδοξία από τη Ρωσία.
Οι σύγχρονοι Έλληνες της Αζοφικής είναι οι απόγονοι του ελληνικού πληθυσμού της Κριμαίας. Ωστόσο, οι περισσότεροι σύγχρονοι Έλληνες της Ρωσίας είναι απόγονοι Ελλήνων προσφύγων και εποίκων κατά τη διάρκεια της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν χριστιανικοί λαοί (συμπεριλαμβανομένων Αρμενίων και Ασσυρίων), λόγω διακρίσεων και διώξεων, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το έδαφός της. Μετά το 1812, Πόντιοι εγκαταστάθηκαν ενεργά στη Ρωσική Υπερκαυκασία, δημιουργώντας ένα είδος υποεθνικής ομάδας που ονομαζόταν Έλληνες της Τσάλκας ή Ουρουμ. Αφού όλοι τους είναι ποντιακής καταγωγής, ανεξάρτητα από τη χώρα διαμονής, χρησιμοποιείται ευρέως ο όρος Έλληνες του Πόντου.
Για την πλειονότητα των Ποντίων (ελληνόφωνων) και των Αζοφικών (τουρκόφωνων, αλλά και ορθοδόξων) Ελλήνων κατά την ύπαρξη της ΕΣΣΔ, η ρωσική γλώσσα έγινε μητρική, αν και σε οικιακή χρήση, οι εκπρόσωποι της παλαιότερης γενιάς διατήρησαν τις γλώσσες των περιοχών καταγωγής, η ποντιακή διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας ή οι κριμαιοταταρικές διάλεκτοι.
Η περίοδος στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 χαρακτηρίστηκε από μαζική μετανάστευση Σοβιετικών Ελλήνων στην Ελλάδα, η οποία επηρέασε ιδιαίτερα τις ελληνικές κοινότητες του Καζακστάν και της Σοβιετικής Κεντρικής Ασίας. Όμως η οικονομική κρίση στην Ελλάδα οδήγησε σε αντιστροφή αυτής της ροής. Η επιστροφή της μετανάστευσης οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική κρίση που ξεκίνησε να βιώνει η Ελλάδα από τα τέλη του 2009.
Τσαρική Ρωσία
Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης τον 15ο αιώνα, σημειώθηκε έξοδος Ελλήνων προς την Ιταλία και τη Δύση αλλά κυρίως προς την ομοχριστιανική Ορθόδοξη Ρωσία. Μεταξύ της πτώσης της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας στους Οθωμανούς το 1461 και του δεύτερου Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1828-29 υπήρξαν πολλά κύματα προσφύγων Ελληνοποντίων από τις ανατολικές παράκτιες περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, τις Ποντιακές Άλπεις και την Ανατολική Ανατολία μέχρι τη νότια Ρωσία και Γεωργία (δείτε επίσης Έλληνες στη Γεωργία και Έλληνες του Καυκάσου). Μαζί με τον γάμο της Ελληνίδας πριγκίπισσας Σοφίας Παλαιολόγου και του τσάρου Ιβάν Γ' της Ρωσίας, αυτό παρείχε ένα ιστορικό προηγούμενο για τη μοσχοβίτικη πολιτική θεωρία της Τρίτης Ρώμης, θέτοντας τη Μόσχα ως τον νόμιμο διάδοχο της Ρώμης και του Βυζαντίου.
Οι Έλληνες συνέχισαν να μεταναστεύουν τους επόμενους αιώνες. Πολλοί αναζήτησαν προστασία σε μια χώρα με πολιτισμό και θρησκεία που σχετίζονται με τη δική τους. Έλληνες κληρικοί, στρατιώτες και διπλωμάτες βρήκαν δουλειά στη Ρωσία και την Ουκρανία, ενώ οι Έλληνες έμποροι ήρθαν για να κάνουν χρήση των προνομίων που τους παρασχέθηκαν στο οθωμανικό-ρωσικό εμπόριο.
Υπό την Αικατερίνη της Μεγάλης, οι ρωσικοί στρατοί έφτασαν στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και ακολούθησε η ίδρυση της Οδησσού διευκολύνοντας σημαντικά την εγκατάσταση Ελλήνων, πολλές χιλιάδες από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στα νότια της αυτοκρατορίας υπό αυτήν την αυτοκράτειρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου 1828-29 κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της ρωσικής κατοχής στην Θεοδοσιούπολη και την Αργυρούπολη πολλές χιλιάδες Έλληνες Πόντιοι των ορεινών περιοχών της Ανατολικής Ανατολίας υποδέχτηκε και συνεργάστηκε με τον εισβολέα ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό. Ακολούθησαν τους Ρώσους πίσω στη νότια Ρωσία και τη Γεωργία μετά την αποχώρηση από τη βορειοανατολική Ανατολία και επανεγκαταστάθηκαν από τις ρωσικές αρχές στη νότια Γεωργία και στη νότια Ρωσία. Αυτοί οι Έλληνες αναφέρονται συχνά ως Έλληνες της Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης
Υπήρξαν αρκετοί αξιόλογοι Έλληνες από τη Ρωσία όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, διπλωμάτης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας που έγινε ο πρώτος αρχηγός του κράτους της Ελλάδας, και ο ζωγράφος Άρχιππος Κουγιουμτζής
Οι σταλινικές διώξεις εναντίον των Ελλήνων
Τα πράγματα άλλαξαν τη δεκαετία του 1930, όταν ο Στάλιν συμπεριέλαβε τους Έλληνες στις ομάδες που διώχθηκαν και εκτοπίστηκαν. Τα ελληνικά σχολεία έκλεισαν. Οι δημοσιεύσεις στα ελληνικά απαγορεύτηκαν και μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού εκκενώθηκε ξαφνικά από τα σπίτια του και στάλθηκε εξορία στο Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν και τη Σιβηρία. Πολλοί φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν ως «εχθροί του λαού».
Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953, οι εξόριστοι Έλληνες είχαν περισσότερες ελευθερίες. Κάποιοι επέστρεψαν στα παλιά τους σπίτια, όπου δυσκολεύτηκαν να διεκδικήσουν την κατασχεθείσα περιουσία τους. Πολλοί είχαν προβλήματα να φύγουν από τη Σιβηρία και την Κεντρική Ασία επειδή δεν είχαν τα απαραίτητα έγγραφα. Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες εθνοτικές ομάδες, είχαν αρνηθεί να αποδεχτούν τη σοβιετική εθνικότητα και δεν είχαν δώσει ποτέ τα ελληνικά διαβατήρια.
Από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης προσπαθούν να μεταναστεύσουν, ιδιαίτερα εκείνοι της Κεντρικής Ασίας και της Γεωργίας. Οι Σοβιετικοί Έλληνες είχαν παραδοσιακά εξιδανικεύσει την Ελλάδα ως ένα είδος παραδείσου, αλλά πολλοί από αυτούς που μετανάστευσαν δυσκολεύτηκαν να προσαρμοστούν σε μια νέα ζωή στην Ελλάδα. Πολλοί Έλληνες Πόντιοι ζουν σήμερα στην Θεσσαλονίκη, Ελλάδα και Κύπρο.
Δημογραφικά στοιχεία πληθυσμού
δεξιά|229x229εσ|Εγκατάσταση Ελλήνων στη Νότια Ομοσπονδιακή Περιφέρεια και την Ομοσπονδιακή Περιφέρεια Βορείου Καυκάσου κατά αστικούς και αγροτικούς οικισμούς σε %, απογραφή 2010
Σύμφωνα με το βιβλίο αναφοράς Αλφαβητικός κατάλογος των λαών που ζουν στη Ρωσική Αυτοκρατορία, σύμφωνα με τα στοιχεία για το 1889, στη Ρωσική Αυτοκρατορία ζούσαν 60.000 Έλληνες.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1989, 358.068 Έλληνες ζούσαν στην ΕΣΣΔ, εκ των οποίων οι 91.699 Έλληνες ζούσαν στη Ρωσία.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, 97.827 Έλληνες ζούσαν στη Ρωσία, εκ των οποίων οι 70.736 (72,3%) ζούσαν στη Νότια Ομοσπονδιακή Περιφέρεια. Τα μέρη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ελλήνων στη σύγχρονη Ρωσία είναι οι περιοχές της Σταυρούπολης (34.078) και του Κρασνοντάρ (30.540).
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, 85.640 Έλληνες ζούσαν στη Ρωσία, οι οποίοι αντιστοιχούσαν στο 15,3% του πληθυσμού στην περιοχή πρεντγκόρνι και το 5,4% στην αστική περιοχή Γιεσεντούκι της επικράτειας της Σταυρούπολης.
Σύμφωνα με την πανρωσική απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2021, 53.972 (0,04%) κάτοικοι της Ρωσικής Ομοσπονδίας δήλωσαν τους εαυτούς τους ως Έλληνες.
Βιτιάζεβο
Το πρώτο χωριό που ίδρυσαν οι Πόντιοι στο νότιο ρωσικό κομμάτι της Μαύρης θάλασσας είναι παραλιακό χωρίο Βιτιάζεβο που βρίσκεται δυτικά από την Ανάπα. Το χωριό ιδρύθηκε το 1862. Σήμερα ο πληθυσμός του είναι 6.500 άτομα. 60% περίπου είναι Πόντιοι. Κάποιοι προέρχονται από την Οινόη. Διατηρείται και η ποντιακή διάλεκτος, αλλά χάνεται σιγά-σιγά.
Ο κόσμος ασχολείται με τουρισμό (ξενοδοχεία) και οινοποιία. Η παραλία του χωριού ονομάζεται σ’ όλες τις γλώσσες «ΠΑΡΑΛΙΑ» και πολλά ξενοδοχεία έχουν ελληνικά ονόματα.
Καμπαρντίνκα
Παραθαλάσσιο χωριό ανατολικά από το Νοβοροσίσκ. Ιδρύθηκε σαν ρωσικό φρούριο το 1836. Το 1869 με ανταλλαγή πληθυσμών οι ντόπιοι Τσερκέζοι στάλθηκαν στην Τουρκία και από τον Πόντο καλέσανε Έλληνες. Πρώτα ήρθαν 5-6 οικογένειες, μετά περισσότεροι. Η καταγωγή τους είναι από κάποια χωριά της Τραπεζούντας.
Σήμερα διαμένουν 7.500 άτομα από τα οποία 2.500 είναι Πόντιοι. Η δεύτερη και τρίτη ηλικία μιλάει ποντιακά. Στα χρόνια του ’90 ήρθαν πολλοί Έλληνες από τη Γεωργία (Σουχούμι, Ντμανίσι) και μερικοί τουρκόφωνοι από την Τσάλκα Γεωργίας. Ο κόσμος ασχολείται με τον τουρισμό.
Πρασόβιβκα
Χωριό ανατολικά από το Γκελεντζίκ. Βρίσκεται στα βουνά, 5 χλμ. από τη θάλασσα. Ιδρύθηκε το 1866 από Πόντιους. Σήμερα μείνανε λίγοι, επειδή σχεδόν όλοι μετακομίσανε για βιοποριστικούς λόγους στο κοντινό Γκελεντζίκ.
Κράσναγια Πολιάνα
Ορεινό χωριό 40 χλμ. βόρεια από το Σότσι. Ιδρύθηκε από Τσερκέζους. Το 1878 εγκαταστάθηκαν Πόντιοι (36 οικογένειες) που ήρθαν από την περιφέρεια Σταυρούπολης. Αργότερα από τους Πόντιους ιδρύθηκαν και γειτονικά χωριά Λεσνόε και Γκολιτσίνο. Σήμερα θεωρείται από τα πιο ακριβά χειμερινά κέντρα της Ρωσίας (σκι). O πληθυσμός σήμερα ανέρχεται σε 4.000 από τους οποίους περίπου 50% είναι Πόντιοι. Διατηρείται η ποντιακή διάλεκτος (δεύτερη και τρίτη ηλικία). Έχει πολλά ξενοδοχεία. Φημίζεται για το μέλι της.
Στο Σότσι έγιναν το 2014 οι χειμερινοί Ολυμπιακοί αγώνες. Πανάκριβα ακίνητα της περιοχής αγοράζονται από τους πάμπλουτους Μοσχοβίτες.
Μερτσάνσκογιε
Μεταξύ Νοβοροσίσκ και Κρασνοντάρ, ανατολικά από την πόλη Κριμσκ. Ιδρύθηκε το 1864 από Πόντιους. Ο κόσμος ασχολείται με αγροτική οικονομία. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται σε περίπου 1.500 άτομα. 40% είναι Πόντιοι. Κάποτε ζούσαν μόνο Πόντιοι και λίγοι Ρώσοι που μιλούσαν ποντιακά. Τώρα σιγά-σιγά ο κόσμος μεταναστεύει σε μεγάλες πόλεις.
Γενικά στοιχεία
Αυτά είναι τα πιο γνωστά. Υπάρχουν και άλλα που δεν ιδρύθηκαν από Έλληνες, αλλά έχουν ή είχαν αρκετό ποντιακό στοιχείο: Νιζεμπακάνσκι (κοντά στο Κριμκ), Νόβοκριμσκ.
Κοντά στην πόλη Αμαρβίρ υπάρχει χωριό Τρεσέλκογιε, όπου από το 1950 άρχισαν να μεταναστεύουν Πόντιοι από τη Γεωργία. Τώρα έχει αρκετά μεγάλο ποντιακό στοιχείο.
Πληθυσμός στις πόλεις
5.000 Πόντιοι μένουν τώρα στο Νοβοροσίσκ. Υπάρχει και περιοχή που μέχρι τώρα ονομάζεται ανεπίσημα Τραπεζούντα όπου εγκαταστάθηκαν οι Τραπεζουνταίοι Πόντιοι και Αρμένιοι στις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα εκεί υπάρχει εστιατόριο με όνομα "Τραπεζούντα". Στην πόλη λειτουργεί Ελληνικό Γενικό Προξενείο. Από το Νοβοροσίσκ κατάγεται ο Βλαδίμηρος Κοκκινάκης που ήταν από τους γνωστούς πιλότους της Σοβιετικής Ένωσης στα χρόνια 1930-1950. Στο κέντρο υπάρχει το μνημείο του.
Στην πόλη Άντλερ ανατολικά από το Σότσι υπάρχει μεγάλη ελληνική κοινότητα με 4.000 Πόντιους.
Στην πόλη Κριμσκ διαμένουν σήμερα 3.000 Πόντιοι.
Στο Κρασνοντάρ κάποτε υπήρξε έντονο ποντιακό και ελληνικό στοιχείο, πολλοί Έλληνες έμποροι, αλλά στα χρόνια των σταλινικών διωγμών σχεδόν όλοι εξαφανίστηκαν. Σήμερα υπάρχουν περίπου 2.000 Πόντιοι, αλλά σχεδόν όλοι δεν είναι ντόπιοι. Διατηρούνται μερικά ελληνικά κτίρια: kτίριο παλιού ελληνικού σχολείου και ελληνικής κοινότητας (κτίριο Νικηφοράκη), κτίριο στην κεντρική οδό όπου ήταν το πρώτο στην πόλη κατάστημα μουσικών οργάνων των αδελφών Σαραντίδη, οίκος Φωτιάδη, ξενοδοχείο Ακρίτα, λουτρά Αδαμούλη (και σήμερα λειτουργούν ως λουτρά).
Αξιοσημείωτοι Έλληνες της Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης
thumb|right|140px| [[Βλαδίμηρος Κοκκινάκης]]
thumb|right|140px| [[Αχιλλέας Αλφεράκης]]
Κολιώ
Η Κολιώ (γαλλικά: Colihaut) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Είναι η πρωτεύουσα του Αγίου Πέτρου. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και νοτιοδυτικά του Αγίου Πέτρου. Έχει πληθυσμό 773 κατοίκων (2001).
Γεωγραφία
Η Κολιώ βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και νοτιοδυτικά του Αγίου Πέτρου. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ντουμπλάνκ και βορειοδυτικά της Σαλισμπουρί.
Χαμαιλέοντας
right|250px|thumb
Οι χαμαιλέοντες (οικογένεια Chamaeleonidae) είναι μια διακριτή και εξαιρετικά εξειδικευμένη ομάδα σαυρών με περισσότερα από 160 είδη. Έχουν πολύ μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και πολλά είδη έχουν την ικανότητα να αλλάζουν χρώμα.
Διακρίνονται από τα πόδια τους, τις πολύ εκτεταμένες, εξαιρετικά τροποποιημένες και γρήγορα εξωθούμενες γλώσσες τους, το κουνιστό βάδισμα τους και τα λοφία ή κέρατα στο φρύδι και το ρύγχος τους.λλ
Οι χαμαιλέοντες είναι προσαρμοσμένοι για αναρρίχηση και οπτικό κυνήγι μέλισσας Ζαμπουάουα. Ζουν σε ζεστά ενδιαιτήματα που κυμαίνονται από δάση βροχής μέχρι και ερήμους, με διάφορα είδη που απαντώνται στην Αφρική, τη Μαδαγασκάρη, τη νότια Ευρώπη και τη νότια Ασία μέχρι τη Σρι Λάνκα. Έχουν επίσης εισαχθεί στη Χαβάη, την Καλιφόρνια και τη Φλόριντα και συχνά διατηρούνται ως κατοικίδια ζώα.
Στην Ελλάδα απαντώνται δύο είδη χαμαιλέοντα: ο Μεσογειακός χαμαιλέοντας (Chamaeleo chamaeleon) που συναντάται πλέον μόνο στη Σάμο, ενώ παλαιότερα εντοπιζόταν επιπλέον στην Κρήτη και τη Χίο, και ο Αφρικανικός χαμαιλέοντας (Chamaeleo africanus), που εντοπίζεται στο νομό Μεσσηνίαςο οποίος ξεγλιστραει και πιθανολογείται ότι έφτασε στον ελλαδικό χώρο από αρχαία Ελληνική εισαγωγή.
Ετυμολογία
Η αγγλική λέξη χαμαιλέοντας είναι απλοποιημένη ορθογραφία της Λατινικής Chamaeleon, ενός δάνειου του ελληνικού "χαμαιλέων", μιας ένωσης του χαμαί "επί του εδάφους"  και λέων "λιοντάρι". Η ελληνική λέξη κυριολεκτικά σημαίνει «λιοντάρι του εδάφους».
Αλλαγή του Χρώματος
Ορισμένα είδη χαμαιλέοντα είναι σε θέση να αλλάζουν το χρώμα του δέρματος τους. Τα διαφορετικά είδη χαμαιλέοντα είναι σε θέση να διαφοροποιούν το χρώμα και το μοτίβο τους μέσω συνδυασμών ροζ, μπλε, κόκκινου, πορτοκαλί, πράσινου, μαύρου, καφέ, γαλάζιου, κίτρινου, τιρκουάζ και μοβ. Οι χαμαιλέοντες αλλάζουν χρώμα μεταβάλλοντας το διάστημα μεταξύ των κρυστάλλων γουανίνης, το οποίο αλλάζει το μήκος κύματος του φωτός που αντανακλάται στους κρυστάλλους που αλλάζει το χρώμα του δέρματος.
Η αλλαγή χρώματος στους χαμαιλέοντες έχει λειτουργίες παραλλαγής, αλλά πιο συχνά στην κοινωνική σηματοδότηση και σε αντιδράσεις στη θερμοκρασία και άλλες συνθήκες. Η σχετική σημασία αυτών των λειτουργιών ποικίλλει ανάλογα με τις περιστάσεις, καθώς και τα είδη. Η αλλαγή χρώματος σηματοδοτεί τη φυσιολογική κατάσταση και τις προθέσεις των χαμαιλεόντων σε άλλα άτομα. Οι χαμαιλέοντες τείνουν να δείχνουν φωτεινότερα χρώματα όταν επιδεικνύουν επιθετικότητα σε άλλους χαμαιλέοντες και πιο σκούρα χρώματα όταν υποβάλλουν ή "παραιτούνται". Ορισμένα είδη, ιδιαίτερα εκείνα της Μαδαγασκάρης και κάποια αφρικανικά γένη σε βιότοπους τροπικών δασών, έχουν μπλε φθορισμό στα φύματα του κρανίου τους, που προέρχονται από οστά και ενδεχομένως έχουν σηματοδοτικό ρόλο.
Περιγραφή
Ο χαμαιλέοντας διαθέτει μακριά συλληπτήρια ουρά, εξογκωμένα μάτια κινούμενα ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Διαφέρουν σημαντικά ως προς το μέγεθος και τη δομή του σώματος, με μέγιστο συνολικό μήκος που κυμαίνεται από 15 mm σε 68.5 cm. Πολλά έχουν στο κεφάλι ή διακόσμηση του προσώπου, όπως ρινικές προεξοχές ή κέρατο. Στο πόδι διακρίνονται δύο δάχτυλα, που ομαδοποιούνται σε δύο δέσμες. Τα δάχτυλα των ποδιών σε κάθε δεσμίδα δεσμεύονται σε μια επίπεδη ομάδα δύο ή τριών, δίνοντας σε κάθε πόδι μια εμφάνιση σαν λαβίδες. Επιπλέον, κάθε πόδι είναι εξοπλισμένο με ένα απότομο νύχι που βοηθάει στην αναρρίχηση στα δέντρα.
Τροφή
Όλοι οι χαμαιλέοντες είναι κυρίως εντομοφάγοι και τρέφονται με την μεγάλη τους γλώσσα από το στόμα για να συλλάβει το θήραμα, το οποίο βρίσκεται σε κάποια απόσταση. Η τεράστια και κολλώδης γλώσσα του τον βοηθά να πιάνει έντομα. Μένει ακίνητος περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εκτινάξει τη γλώσσα του, όπου ένα άτυχο έντομο θα κολλήσει πάνω της. Ο χαμαιλέοντας τρέφεται με διάφορα έντομα και έχει την ικανότητα να γαντζώνεται εύκολα πάνω σε κλαδιά. Αν απειληθεί, μένει ακίνητος για να παραπλανήσει τον εχθρό του. Βρίσκεται συνήθως πάνω στα δέντρα, έτσι, τις περισσότερες φορές είναι πράσινος. Δεν χρειάζεται να πίνει νερό γιατί πίνει τους χυμούς από τα έντομα που τρώει. Πιστεύεται ότι η γλώσσα τους είναι μία και μισή έως δύο φορές το μήκος του σώματός τους.