cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπρονίσουαφ Μαλινόφσκι
Ζωή
Κατείχε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του σημαντικές θέσεις σε ακαδημαϊκά ιδρύματα το πανεπιστήμιο Κορνέλ, το πανεπιστήμιο Γέιλ, το πανεπιστήμιο του Λονδίνου και το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το οποίο τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα. Ήταν πολύγλωσσος - μιλούσε πολωνικά, ρωσικά, γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και αρκετές διαλέκτους ιθαγενών. Πέθανε στις 14 Μαΐου 1942, στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες Κατηγορία:Εθνολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κάμεν Λέντνικ
Το Κάμεν Λέντνικ (Камен Ледник) είναι ένα παγετώδες λιθοποτάμι στην οροσειρά Γιακούπιτσα στο κεντρικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας. Ο παγετώνας έχει συνολική έκταση 0,25 τ.χλμ. και είναι από τους μεγαλύτερους στα Βαλκάνια. Ως αποτέλεσμα των διεργασιών πήξης και τήξης των πάγων στα θρυμματισμένα βράχια δολομίτη, υπάρχουν μέρη και συμπαγή κομμάτια που κινούνται προς ένα τμήμα που υπερβαίνει τα 500 μ. και μετά σταδιακά κατεβαίνουν μέσα από επτά ακονόπετρες που σχηματίζουν τέσσερις ερπυσμούς στο τμήμα πάνω από την περιοχή της κύριας πηγής του Ποταμού Μπαμπούνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Βόρειας Μακεδονίας
Ίδρυμα Βιβλιοθηκονόμων και Επαγγελματιών της Πληροφόρησης
Το Ίδρυμα Βιβλιοθηκονόμων και Επαγγελματιών της Πληροφόρησης(αγγ: Chartered Institute of Library and Information Professionals (CILIP) ιδρύθηκε το 2002 με έδρα το Λονδίνο και εκπροσωπεί τους βιβλιοθηκονόμους και τους επιστήμονες της πληροφόρησης που δραστηριοποιούνται εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Διοικείται από το Συμβούλιο (CILIP Council), το οποίο συνίσταται από 12 Σύμβουλους (Councillors) και διαχειρίζεται τις υποθέσεις του Ιδρύματος. Επιπλέον, σε ετήσια συχνότητα πραγματοποιεί Γενική Συνέλευση (Annual General Meeting), κατά την οποία τα μέλη του έρχονται σε επαφή και λαμβάνουν αποφάσεις για μείζονα θέματα του Ιδρύματος.
Σκοπός
Το όραμα του CILIP, όπως δηλώνεται στην επίσημη ιστοσελίδα του, είναι η δημιουργία μιας κοινωνικά και οικονομικά ευήμερης κοινωνίας, η οποία υποστηρίζεται από την παιδεία, την πρόσβαση στην πληροφόρηση και τη διάδοση της γνώσης. Συγκεκριμένα, το CILIP υπάρχει για να προωθεί και να υποστηρίζει τα άτομα που εργάζονται για την υλοποίηση του οράματος της, καθώς και να αποτελεί την ηγετική φωνή για τους επαγγελματίες της πληροφόρησης και τους βιβλιοθηκονόμους, οι οποίοι εργάζονται για παρέχουν ενότητα μέσω κοινών αξιών και για την ανάπτυξη δεξιοτήτων και υπεροχής.
Νέα οργανωτική δομή
Την άνοιξη του 2010 με απόφαση του Συμβουλίου του CILIP (CILIP Council), διεξήχθη η έρευνα «Defining Our Professional Future», στην οποία απάντησαν περισσότερα από 3.500 άτομα, μέλη και μη, προκειμένου να διασαφηνιστούν οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις τους από το Ίδρυμα. Τον Ιούλιο του 2011 το Συμβούλιο καθιέρωσε νέα οργανωτική δομή, βασισμένη στα αποτελέσματα της έρευνας. Οι τρεις νέες κατευθύνσεις που προέκυψαν είναι:
Μέλη
Μεμονωμένα άτομα και οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στο χώρο της πληροφόρησης και επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο του CILIP μπορούν να ενταχθούν στο δυναμικό των μελών του. Το CILIP διοργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα και εκδίδει ενημερωτικό υλικό, το οποίο βοηθά τα μέλη της να εμπλουτίζουν διαρκώς τις γνώσεις τους και να εξελίσσονται επαγγελματικά. Η συμμετοχή στο CILIP προαπαιτεί την καταβολή συνδρομής, το ποσό της οποίας ορίζεται ανάλογα με το εισόδημα κάθε μέλους. Τα μέλη του CILIP απασχολούνται στους εξής τομείς:
Δράση
Το CILIP αξιολογεί εκπαιδευτικά προγράμματα σχετικά με τον τομέα της διαχείρισης των βιβλιοθηκών και της πληροφόρησης, τα οποία διατίθενται εντός του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά και σχετικές επιστήμες, προκειμένου να κρίνει εάν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των εργοδοτών. Παράλληλα, τάσσεται υπέρ της διαφορετικότητας και των ίσων ευκαιριών και κατά των προκαταλήψεων, υπερασπίζεται το έργο των επιστημόνων της πληροφόρησης και αποδίδει στα μέλη της διεθνώς αναγνωρισμένα προσόντα. Επιπλέον, προωθεί υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και επιδιώκει να αυξήσει το κύρος όσων εργάζονται στις βιβλιοθήκες και τον τομέα της πληροφόρησης γενικότερα. Επιπρόσθετα, εκδίδει το μηνιαίο περιοδικό CILIP Update magazine, σε έντυπη και ψηφιακή μορφή, το οποίο διατίθεται μόνο για τα μέλη του ιδρύματος. Ακόμη, εκδίδει τον ετήσιο οδηγό CILIP's Annual Buyers' Guide Directory, ο οποίος περιλαμβάνει υπηρεσίες και προϊόντα προμηθευτών.
Διεθνείς δραστηριότητες CILIP
Το CILIP επεκτείνει τη δράση του διεθνώς, προχωρώντας στις εξής διεθνείς δραστηριότητες και έργα:
CILIP's International Library and Information Job Exchange – Libex:
ανταλλαγή εργαζομένων στον τομέα της Πληροφόρησης από διαφορετικές χώρες.
CILIP's International Policy Statement:
δήλωση διεθνούς πολιτικής.
CILIP grants for IFLA World Library & Information Congress (WLIC):
επιχορηγήσεις σε μέλη για την παρακολούθηση του Συνεδρίου που διοργανώνει η Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Βιβλιοθηκών και Ιδρυμάτων (International Federation of Library Associations and Institutions - IFLA) (IFLA WLIC).
Travelling Librarian Award:
τιμητική διάκριση για μια αξιόλογη μελέτη για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
NGC 3816
Ο NGC 3816 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 270 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 9 Μαΐου 1864 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Λέοντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) 3816 36292 06656
Δημήτρης Ιωαννόπουλος
Ο Δημήτρης Ιωαννόπουλος (Δημήτριος Ιωαννόπουλος, 1904- 1η Απριλίου 1987) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Την περίοδο 1938 - 1945 διετέλεσε διευθυντής του θεατρικού τμήματος του ΕΙΡ και την περίοδο 1948 - 1960 ανταποκριτής του ΕΙΡ στην έδρα του ΟΗΕ. Επίσης διετέλεσε και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων
Από την Κατοχή ασχολήθηκε επίσης και με το χώρο του ελληνικού κινηματογράφου επίσης ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Κινηματογραφικά έργα με δική του σκηνοθεσία και σενάριο ήταν Η φωνή της καρδιάς (1943), από το οποίο και έγινε περισσότερο γνωστός. Σημειώνεται ότι αυτή η ταινία ήταν και η πρώτη παραγωγή της Φίνος Φιλμ, αλλά και μία από τις πρώτες ελληνικές μελοδραματικές παραγωγές με επαγγελματική σιγουριά. Άλλες ταινίες του ήταν Η βίλλα με τα νούφαρα (1945), Ο δρόμος με τις ακακίες (1954), Ο Φανούρης και το σόι του (1957 - μόνο σκηνοθεσία), Η μοίρα γράφει την ιστορία (1957), Μια του κλέφτη... (1960) και Στρατιώτες δίχως στολή (1960).
Πέθανε την 1η Απριλίου 1987.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Λίβηθρα
Τα Λίβηθρα ή Λείβηθρα ήταν η πόλη εκείνη κοντά στον Όλυμπο όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, είχε ταφεί ο Ορφέας από τις Μούσες. Ήταν το αγαπημένο μέρος των Μουσών για αυτό και το όνομα των νυμφών στα Αρχαία Ελληνικά ήταν Λιβηθρίδες.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι Μούσες συνέλεξαν τα κομμάτια από το σώμα του Ορφέα και τα έθαψαν στα Λίβηθρα, κάτω από τον Όλυμπο, όπου πουλιά τραγουδούσαν πάνω στον τάφο του. Η παράδοση αυτή αναφέρεται από τους Παυσανία, Στράβωνα, Απολλώνιο τον Ρόδιο κ.ά.
Στα Λίβηθρα υπήρχαν πηγές και μνημεία αφιερωμένα στον Ορφέα και τη λατρεία των Νυμφών.
Αρχαιολογικός χώρος και ακρόπολη
Η θέση της αρχαίας πόλης έχει εντοπιστεί σε αρχαιολογικό χώρο κοντά στον Όλυμπο, στη θέση Βάλτος του χωριού Λεπτοκαρυά. Στην περιοχή των Λιβήθρων έχει βρεθεί και νεκροταφείο της Εποχής του Χαλκού. Επίσης στην ίδια περιοχή, αλλά πάνω στον Όλυμπο, βρέθηκε αρχαίος ορεινός λιθόστρωτος δρόμος. .
Στα Λείβηθρα ανακαλύφθηκαν τείχη, τα οποία κτίστηκαν από τον βασιλιά Αρχέλαο της Μακεδονίας, στα τέλη του 5ου π. Χ. αιώνα. Ως τοπωνύμιο εκτείνεται από τον συνοικισμό Άγιος Νικόλαος (Παλιάμπελα-Πλατάνια) μέχρι τον ποταμό Ζηλιάνα, ενώ ο αρχαιολογικός χώρος των Λειβήθρων καταλαμβάνει έκταση 15 στρεμμάτων, όπου τα τελευταία χρόνια πραγματοποιούνται ανασκαφές. Θα μπορούσε να ειπωθεί, γενικά, ως προς την τοποθέτηση του αρχαιολογικού χώρου των Λειβήθρων, ότι η μεν πόλη "Λείβηθρα" εκτείνεται στα σημερινά "Αλώνια" της Σκοτίνας, η δε ακρόπολη "Λείβηθρα" στο τμήμα της παλαιάς Λεπτοκαρυάς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το νεκροταφείο των Λειβήθρων, η ακρόπολη του οχυρωματικού περιβάλλοντος. Τμήματα τειχών από αργολιθοδομή, δάπεδα εσωτερικών χώρων, εξωτερικά λιθόστρωτα,νομίσματα και ειδώλια είναι τα βασικά ευρήματα των ανασκαφών που βρίσκονται σε πρώτο στάδιο. Τέλος, αναφορές για τα Λείβηθρα κάνουν ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος για να ορίσει ακριβώς το μέρος που κατέβηκε η στρατιά του Ρωμαίου υπάτου Φιλίππου που βάδιζε κατά του Βασιλέα των Μακεδόνων Περσέα. Επίσης ο Στράβων αναφέρει ότι τα Λείβηθρα βρισκόταν κοντά στην κώμη Πίμπλεια της πόλης του Δίου και τέλος ο Παυσανίας μας διηγείται πως η πόλη αυτή κατεστράφη "υπό του Ζυός, χειμάρρου του Ολύμπου".
Στο βιωματικό πάρκο των Λειβήθρων τοποθετήθηκε το 2017 ο πρώτος απτικός χάρτης αρχαιολογικού χώρου, για τη διευκόλυνση των τυφλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Πιερίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Πιερική μυθολογία Κατηγορία:Όλυμπος
Επαμεινώνδας Πενθερουδάκης
Ο Επαμεινώνδας Πενθερουδάκης του Γεωργίου (1926 - 1996) ήταν στρατηγός του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ την περίοδο 1984 - 1986.
Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αντώνη Δροσογιάννη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1926 στην Επισκοπή Λαππαίων Ρεθύμνου. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) τον Μάρτιο του 1949 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Σχολή Πυροβολικού, το Κέντρο Συνεργασίας Αεροπορίας Στρατού, τη Σχολή Πεζικού, τη Σχολή Γενικής Μορφώσεως του ΓΕΣ, τη Στρατιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών και τη Σχολή Αξιωματικών Ψυχολογικού Πολέμου ΗΠΑ. Επίσης, αποφοίτησε από τη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας και ήταν πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Είχε πολεμική δράση στις τελικές μάχες του εμφυλίου πολέμου (Γράμμος - Βίτσι), ως διμοιρίτης τυφεκιοφόρων.
Στη συνέχεια υπηρέτησε σε πολλές επιτελικές θέσεις και διετέλεσε διοικητής Μοίρας Βαρέος Πυροβολικού, εκπαιδευτής στη Σχολή Πυροβολικού, καθηγητής στην Έδρα Ειδικών Επιχειρήσεων και Γενικής Τακτικής της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου και ακόλουθος Άμυνας στην ελληνική πρεσβεία στη Σόφια.
Στη συνέχεια διετέλεσε διευθυντής της Διεύθυνσης Πυροβολικού και επιτελάρχης του Δ΄ Σώματος Στρατού, διοικητής της ΧΙ Μεραρχίας Πεζικού, Α΄ υπαρχηγός ΓΕΣ και διοικητής του Β΄ και του Δ΄ Σώματος Στρατού.
Έγινε αρχηγός ΓΕΣ στις 19 Δεκεμβρίου 1984, παραμένοντας μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 1986.
Πέθανε σε ηλικία 70 ετών το 1996. Ήταν έγγαμος και είχε δύο παιδιά
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Κρητικοί
Ουμπέρτο Έκο
Από το 1975 κατείχε την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο. Ήταν συγγραφέας πολλών μελετών και δοκιμίων, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1965, ενώ το 1980 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα (Το όνομα του Ρόδου), που τιμήθηκε με το βραβείο Strega (1981), και το Medicis Etranger (βραβείο που δίνεται στον καλύτερο ξένο λογοτέχνη στη Γαλλία) το 1982.
Λέγεται ότι το επώνυμο Έκο είναι το αρκτικόλεξο των λατινικών λέξεων Ex Caelis Oblatus, που σημαίνει «θεϊκό δώρο».
Βιογραφία
Ο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε το 1932. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Έκο και η μητέρα του μετακόμισαν σε ένα χωριό στα βουνά του ιταλικού βορρά. Εκεί ο μικρός Ουμπέρτο παρακολουθούσε τις μάχες ανάμεσα στους φασίστες και στους παρτιζάνους με ανάμεικτα συναισθήματα - συνεπαρμένος μεν από τη δράση, αλλά και εν μέρει ευγνώμων που ήταν τόσο πολύ μικρός για να αναμειχθεί. Ο ίδιος θυμάται εκείνη την εποχή «''σαν ένα μικρό γουέστερν. Αυτοί οι λόφοι είναι στην μνήμη μου το θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, στις οποίες ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, στην ηλικία των 12 ετών''».
Μετά τις πιέσεις του πατέρα του, πήγε να σπουδάσει Νομική στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, αλλά εγκατέλειψε αυτόν τον τομέα και ακολούθησε σπουδές Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας. Έγινε διδάκτορας Φιλοσοφίας το 1954, ολοκληρώνοντας τη διατριβή του με θέμα τον Θωμά Ακινάτη. Αυτό το θέμα αποτέλεσε και το αντικείμενο του πρώτου του βιβλίου Ζητήματα αισθητικής στον Θωμά Ακινάτη. Στη διάρκεια των σπουδών του ο Έκο έπαψε να πιστεύει στον Θεό και εγκατέλειψε την Καθολική εκκλησία
Μετά τις σπουδές άρχισε την ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία και παράλληλα δέχθηκε τη θέση του Διευθυντή Πολιτιστικού Προγράμματος στην Κρατική Ιταλική Τηλεόραση (RAI). Αυτή η θέση του έδωσε την ευκαιρία να δει την κοινωνία μέσα από τα μάτια των ΜΜΕ, που τότε μονοπωλούνταν και ελέγχονταν από την κυβέρνηση.
Το 1959 ο Έκο έχασε τη δουλειά του στη RAI, γεγονός που δεν τον ενόχλησε ιδιαίτερα, γιατί έτσι βρήκε χρόνο για να ασχοληθεί περισσότερο με τη συγγραφή και τις διαλέξεις. Με το δεύτερο βιβλίο του (Τέχνη και κάλλος στην αισθητική του Μεσαίωνα) απέδειξε στον πατέρα του ότι βρήκε τον δρόμο του στη ζωή (και τη δουλειά που του ταίριαζε) μέσα από τη λογοτεχνία.
Τον ίδιο χρόνο έγινε γενικός επιμελητής του μη λογοτεχνικού τομέα του εκδοτικού οίκου Bompiani στο Μιλάνο και άρχισε να γράφει τη στήλη «Diario Minimo» («ελάχιστο ημερολόγιο») στην εφημερίδα Il Verri. Μέσα από τη στήλη αυτή οι απόψεις του για τη γλωσσολογία και την κοινωνική πραγματικότητα μπήκαν στα σπίτια των Ιταλών. Από τη στήλη αυτή άρχισε να εστιάζει το ενδιαφέρον του και να εκλεπτύνει τις απόψεις του στη σημειολογία. Με τα ακαδημαϊκά γραπτά του ο Έκο εστιάζει στη σημειολογία και στις επιπτώσεις της στην κοινωνία. Μελέτησε σε βάθος τις κοινωνίες από τον Μεσαίωνα έως σήμερα και τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις γλώσσες, στα σύμβολα και στην κοινωνική ανάπτυξη. Έγραψε δεκάδες δοκίμια (Πώς γίνεται μια διπλωματική εργασία, Μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας, Κήνσορες και θεράποντες (πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά «apocalittici e integrati»), Ο υπεράνθρωπος των μαζών, Θεωρία της σημειωτικής, Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, Πέντε ηθικά κείμενα, Δεύτερο ελάχιστο ημερολόγιο, Η ποιητική του Τζέιμς Τζόις, Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει κ.ά.), ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες. Ό,τι δεν είναι ατομικό και παίρνει πολιτικό χαρακτήρα (πολιτικό, με την έννοια της ενασχόλησης με τα κοινά, όχι κομματικό) ήταν αντικείμενο που τον ενδιέφερε και το μελετούσε. Τα αποτελέσματα των μελετών αυτών ήταν που δημοσίευε σε εφημερίδες και περιοδικά. Η ευρύτητα των θεμάτων με τα οποία ασχολήθηκε του χάρισαν το προσωνύμιο "tuttografo" (= παντογράφος)
Από το 1962 έως το τέλος του 1970 ο Έκο ανέπτυξε τη δική του θεωρία στη σημειολογία. Το 1965 εξελέγη καθηγητής Οπτικών Επικοινωνιών στη Φλωρεντία και το 1966 μετακόμισε στο Μιλάνο, όπου και έγινε καθηγητής της σημειολογίας στο εκεί πολυτεχνείο. Το ακαδημαϊκό του ενδιαφέρον άρχισε να στρέφεται στις πολιτιστικές μελέτες και άρχισε να ερευνά τον ρόλο της γλώσσας και της λογοτεχνίας στην κοινωνία, καθώς και την επίδραση της κοινωνίας στη λογοτεχνία και τη γλώσσα. Το 1971 το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια του προσέφερε τη θέση του Τακτικού Καθηγητή της Σημειολογίας. Το 1974 ο Έκο οργάνωσε τον Διεθνή Σύνδεσμο Σημειολογικών Μελετών.
Ο Έκο γνώριζε άπταιστα πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων αρχαία ελληνικά και λατινικά, τις οποίες χρησιμοποιούσε πολύ συχνά στα βιβλία του, επιστημονικά και λογοτεχνικά. Από την αρχή της καριέρας του έως τον θάνατό του κέρδισε πολλές τιμητικές διακρίσεις και είχε δεκάδες εκδοτικές επιτυχίες. Ζούσε με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους, άλλοτε στο σπίτι του στο Μιλάνο (ένα δαιδαλώδες διαμέρισμα με βιβλιοθήκη 30.000 βιβλίων ) και στο εξοχικό του στο Ρίμινι (ένα τεράστιο κτήμα του 17ου αιώνα, στο οποίο παλιά στεγαζόταν ένα σχολείο Ιησουιτών).
Ο Έκο ήταν έντονα πολιτικοποιημένος και αριστερός, με φανερή συμπάθεια στα αριστερά κόμματα. Παρόλα αυτά ποτέ δεν είχε ενταχθεί σε κάποιο κόμμα, δείγμα της αδογμάτιστης και αδούλωτης προσωπικότητάς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τορίνο Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί κριτικοί Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας
Αντάλμπερο του Λον
Ο Αντάλμπερο (γερμ.: Adalbero, γαλλ.: Adalberon, πέθανε στις 19 Ιουλίου 1030/31) ήταν ποιητής και χριστιανός επίσκοπος της Λαν στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς της βόρειας Γαλλίας. Προερχόταν από τον Οίκο του Αρντέν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ρέγκιναρ/Ρενιέ του Μπαστόν (Bastogne), γιου του Γκότσλιν κόμη του Αρντέν. Ο θείος του Αντάλμπερο ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρενς, ο μεγάλος θείος του Αντάλμπερο Α΄ ήταν επίσκοπος του Μετς και ο εξάδελφος του πατέρα του Αντάλμπερο Β΄ ήταν επίσκοπος του Βερντέν.
Σπούδασε στο Ρενς και έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Μετς. Το 977 έγινε επίσκοπος του Λoν. Ο χρονικογράφος Ρίχερ του Ρενς αναφέρει ότι το 977 η Έμμα των Μποζονιδών, σύζυγος του Λοθαρίου των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, τον κατηγόρησε για μοιχεία και το 981 ο γιος της Λουδοβίκος Ε΄ τον απέσπασε από το Λoν.
Το 988 ο Κάρολος, αδελφός του Λοθαρίου, εχθρός των Αρντέν, κατέλαβε το Λoν και φυλάκισε τον Αντάλμπερο. Αυτός απέδρασε και ζήτησε την προστασία του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας, φίλου των Αρντέν. Τελικά κέρδισε την εμπιστοσύνη του Καρόλου και του Αρνούλφου αρχιεπισκόπου του Ρενς (νόθου γιου του Λοθαρίου), έτσι αποκαταστάθηκε στην επισκοπή του. Το 991 παρέδωσε το Λoν, τον Κάρολο και τον Αρνούλφο στον Ούγο.
Μετά έλαβε μέρος σε εκκλησιαστικά ζητήματα και απεβίωσε το 1030/31.
Έργα του
Έγραψε το σατυρικό ποίημα Carmen ad Rotbertum regem (ένα τραγούδι για τον βασιλιά Ροβέρτο) σε μορφή διαλόγου για τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας (γιο του Ούγου), όπου συζητά εναντίον της σύγχρονης αναμόρφωσης επισκοπών και μονών. Εκφράζει την αποστροφή του για τον Οντίλο ηγούμενο του Κλινύ και τους ακολούθους του και την αντίθεσή του σε πρόσωπα ταπεινής καταγωγής που γίνονται επίσκοποι.
Είναι επίσης διάσημος στη Γαλλική ιστορία από ένα ποίημά του, στο οποίο αναφέρονται οι τρεις τάξεις της κοινωνίας: oratores (οι κληρικοί, η προσευχόμενη εκκλησία), bellatores (οι ευγενείς/στρατιωτικοί, η μαχόμενη εκκλησία) και laboratores (οι εργαζόμενοι, η εκκλησία του μόχθου). Η τρίτη τάξη υποστηρίζει τις δύο πρώτες και όλες αποτελούν το οικοδόμημα της ανθρωπότητας. Η ιδέα ενσωματώθηκε στις τρεις κοινωνικές τάξεις του Παλαιού Καθεστώτος της Γαλλίας.
Δευτερεύουσες Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Ομέρ Μπεριζικί
Ο Ομέρ Μπεριζικί (Omer Beriziky, γενν. στις 9 Σεπτεμβρίου 1950 ) είναι Μαλγάσιος πολιτικός και διπλωμάτης, Πρωθυπουργός της χώρας από τις 2 Νοεμβρίου 2011 ως τις 16 Απριλίου 2014.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βοεμάρ, στα βόρεια του νησιού και εργάστηκε ως καθηγητής Ιστορίας. Υπηρέτησε στις Βρυξέλλες ως πρεσβευτής της Μαδαγασκάρης στην ΕΕ και στο Βέλγιο από το 1995 ως το 2006. Μέλος του κόμματος LEADER Fanilo, Διορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 28 Οκτωβρίου 2011 έπειτα από πρόταση του Αλμπέρ Ζαφί, πρώην Προέδρου. Ανέλαβε Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Αντρί Ραζοελίνα. Η ορκωμοσία του Πρωθυπουργού έγινε στις 2 Νοεμβρίου 2011. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ροζέ Κολό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μαδαγασκάρης
Κυβερνήτης της Νεμπράσκα
Ο Κυβερνήτης της Νεμπράσκα φέρει την "υπέρτατη εκτελεστική εξουσία" στην Πολιτεία της Νεμπράσκα όπως προκύπτει από το τέταρτο άρθρο του Συντάγματος της Νεμπράσκα. Ο παρών Κυβερνήτης είναι ο Ντέιβ Χάινεμαν, ένας Ρεπουμπλικανός, που ανέλαβε το αξίωμα στις 20 Ιανουαρίου 2005 με την παραίτηση του Μάικ Γιόχανς (ο οποίος είχε διορισθεί Γραμματέας Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών). Κέρδισε μια πλήρη θητεία το 2006. Ο παρών Αναπληρωτής Κυβερνήτης είναι ο Ρικ Σίχι.
Οι Κυβερνήτες της Νεμπράσκα πρέπει να είναι τουλάχιστον 30 ετών και να είναι πολίτες και κάτοικοι της πολιτείας για πέντε χρόνια πριν την εκλογή. Πριν το 1966, ο κυβερνήτης εκλεγόταν για διετή θητεία. Το σύνταγμα της πολιτείας τροποποιήθηκε με ένα δημοψήφισμα το 1962έτσι ώστε με αφετηρία τις εκλογές του 1966, ο Κυβερνήτης θα εκλεγόταν για τετραετή θητεία· το 1966, τροποποιήθηκε περαιτέρω για να τοποθετηθεί ένα όριο θητείας δύο συνεχόμενων θητειών. Ο αναπληρωτής κυβερνήτης υπόκειται στους ίδιους περιορισμούς και αγωνίζεται στο ίδιο ψηφοδέλτιο με τον κυβερνήτη. Οι Κυβερνήτες περιορίζονται σε δύο συνεχόμενες θητείες αλλά δεν υπάρχει όριο στον συνολικό αριθμό θητεών που μπορεί κάποιος να υπηρετήσει.
Αν ο κυβερνήτης είναι ανίκανος να ασκήσει τα καθήκοντά του ή είναι εκτός της πολιτείας, ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης ενεργεί ως Κυβερνήτης· αν υπάρχει κενό ή μόνιμη ανικανότητα, ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης γίνεται Κυβερνήτης. Όμως αν και τα δύο αξιώματα είναι κενά, το επόμενο πρόσωπο στη γραμμή διαδοχής είναι ο Πρόεδρος του Νομοθετικού Σώματος της Νεμπράσκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Δυτική Σιβηρία
Η Δυτική Σιβηρία (Западная Сибирь) είναι μέρος της ευρύτερης Σιβηρίας. Εκτείνεται μεταξύ των Ουραλίων και του Γενισέι που χωρίζουν τη Σιβηρία σε δύο μέρη.
Μεγαλύτερες πόλεις
Η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Δυτικής Σιβηρίας είναι η πόλη του Νοβοσιμπίρσκ. Άλλες μεγάλες πόλεις περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Σιβηρίας
Λιμ (ποταμός)
μικρογραφία|Οι εκβολές του Λιμ στον Ντρίνα Ο Λιμ (σερβικά: Лим) είναι ποταμός ο οποίος ρέει σε απόσταση 220 χλμ. μέσα από την Αλβανία, το Μαυροβούνιο, τη Σερβία και τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (Σερβική Δημοκρατία) και εκβάλλει στον Ντρίνα.
Προέρχεται από τη Λίμνη Πλαβ στο Μαυροβούνιο, και εκβάλλει στον ποταμό Δρίνο μεταξύ Γκοράντζε και Βίσεγκραντ. Στον Λιμ χτίστηκαν δύο υδροηλεκτρικοί σταθμοί, στο Πότρετς (54 MW ) και στην Μπίστριτσα (104 MW ), μεταξύ των οποίων υπάρχει μια τεχνητή δεξαμενή η Λίμνη Ποτπέτσκο. Ο ίδιος ο ποταμός σχηματίζει μία σύνθετη κοιλάδα η οποία εναλλάξ μετατρέπεται από το φαράγγι στην κοιλάδα, η περιοχή γύρω από αυτό ονομάζεται Πολίμλιε. Είναι γνωστή για τα πολιτιστικά και ιστορικά μνημεία που χρονολογούνται από την εποχή των Νεμάνια και τον 12ο αιώνα.
Πηγάζει σαν μικρός χείμαρρος στα 999 μέτρα υψόμετρο στα σύνορα Μαυροβουνίου και Αλβανίας στο όρος Μαγκλίτς τρία χλμ. από την πηγή του ποταμού Τάρα που ακολουθεί αντίθετη κατεύθυνση. Μετά από λίγα χλμ. περνά στην Αλβανία και στο Προκλέτιε περνά πάλι στο Μαυροβούνιο όπου εκβάλει στη λίμνη Πλαβ. Από εκεί δεχόμενος τα νερά πολλών παραποτάμων περνά στη Σερβία και τέλος στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Αλβανίας Κατηγορία:Δρίνος
Σάββας Θεοδωρίδης
Ο Σάββας Θεοδωρίδης (Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 1935 - 17 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της ΠΑΕ Ολυμπιακός Πειραιώς ως επίτιμος πρόεδρος. Επιπλέον, είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του σωματείου και γενικός αρχηγός.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Αθλητική Ένωση Αμπελοκήπων και το 1953, ενώ αναμενόταν η απόκτησή του από τον Παναθηναϊκό, εντάχθηκε στον Ολυμπιακό. Αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας μέχρι το 1962.
Τίτλοι
Με τον Ολυμπιακό
Προσωπική ζωή
Ο Σάββας Θεοδωρίδης ήταν παιδί εύπορης οικογένειας, με πατέρα φαρμακοποιό. Ο ίδιος εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο στα 27 του χρόνια για να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε φαρμακοποιός και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Άμστερνταμ. Μιλούσε τρεις γλώσσες- αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.
Παντρεύτηκε δυο φορές και απέκτησε δυο γιους, τον Θεόδωρο (γενν. 1965) και τον Δημήτρη (γενν. 1979). Η πρώτη σύζυγος ονομαζόταν Αρετή Αργυροπούλου και ο γάμος έγινε στις 1 Ιουνίου 1963 στον ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ελένη Κόκκαλη, μετέπειτα σύζυγος του Σωκράτη Κόκκαλη.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Άγιος Σώστης Αρκαδίας
Ο οικισμός του Αγίου Σώστη Αρκαδίας βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης της Τρίπολης σε υψόμετρο 711 μέτρων. Ανήκει στην τοπική κοινότητα Σταδίου και στην Δημοτική Ενότητα Τεγέας. Πλέον έχει ενταχθεί στο δήμο Τρίπολης. Ο πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται σε 144 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2011.
Άλλες πληροφορίες
Η πληθυσμιακή μεταβολή του οικισμού Αγίου Σώστη Αρκαδίας κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την απογραφή του πληθυσμού είναι η εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Γκογιακόβιτσι (Μόικοβατς)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Μόικοβατς
Κεφαλάς Χανίων
Ο Κεφαλάς χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ο οικισμός είναι κτισμένος σε προνομιακή θέση έχοντας θέα τόσο στα Λευκά Όρη όσο και στη θάλασσα, ενώ κατέχει έντονο αρχιτεκτονικό χαρακτήρα αρκετά καλοδιατηρημένο. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πηγάδια κοινοτικά από την εποχή των Ενετών, ένας ανεμόμυλος αλλά και ένα οίκημα το οποίο θεωρείται τουρκικό διοικητήριο απομεινάρι της οθωμανικής κυριαρχίας.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού κατά μια εκδοχή προέρχεται από το γεγονός ότι παλαιότερα αποτελούσε κεφαλοχώρι ενώ κατά μια άλλη εκδοχή προέρχεται από τους Κεφαλάδες, οι οποίοι ήταν αριστοκράτες κατά τη Βυζαντινή περίοδο.
Οργάνωση
Το 1925 με τις αλλαγές στην τοπική αυτοδιοίκηση, ο Κάτω Κεφαλάς αποτέλεσε έδρα κοινότητας στην οποία προσχώρησαν ο Δράπανος, ο Επάνω Κεφαλάς, τα Σελλιά, η Λυκοτιναρά, η Σούρη και το Παλαιλώνι. 11 μήνες αργότερα η Σούρη, τα Σελλιά και η Λυκοτιναρά συγκρότησαν την κοινότητα Σελλίων. Το 1940 η κοινότητα μετονομάστηκε σε κοινότητα Κεφαλά ως το 1997 όπου και προσαρτήθηκε στο Δήμο Βάμου. Στην τελευταία απογραφή του πληθυσμού καταγράφηκαν 303 μόνιμοι κάτοικοι, κύρια ενασχόληση των οποίων είναι η κτηνοτροφία, η ελαιοκαλλιέργεια και η αμπελοκαλλιέργεια. Στην παραλία Ομπρός Γυαλός θα αναπτυχθεί καταδυτικό πάρκο.
Αθανάσιος Δημητρακόπουλος
Ο Αθανάσιος Δημητρακόπουλος (14 Μαΐου 1936 - 8 Ιουλίου 2022) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Κεφαλάς Χανίων
Ιστορία
Ο Κεφαλάς αποτελεί γενέτειρα του Καπετάν Μαθιού Μυλωνογιάννη. Ο Ματθαίος Μυλωνογιάννης κατάγεται από οικογένεια αγωνιστών του Αποκόρωνα. Γεννήθηκε το 1828 στον Κεφαλά και ήταν γιος του οπλαρχηγού Σταμάτη. Διέθετε ένα ατίθασο χαρακτήρα, που χαρακτήριζε την νιότη του, δίδοντας έτσι πολλές αφορμές στους Τούρκους της περιοχής να τον αναζητούν με σκοπό την εξόντωση του. Στην επανάσταση του 1858 έλαβε μέρος ως οπλαρχηγός στην ιδιαίτερή του επαρχία. Ο μεγάλος σηκωμός του Εξηνταέξι, δεν μπορούσε να βρει το καπετά Μαθιό ανενεργό. Πήρε ενεργό μέρος και βοήθησε τις επαναστατημένες περιοχές του τόπου του πολεμώντας μαζί με τον υπερήλικα πατέρα του Σταμάτη. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και επιχειρήσεις των δυτικών επαρχιών του νησιού με ιδιαίτερη επιτυχία στην μάχη της περιοχής Αλιγάνου της Μαλάξας. Έλαβε μέρος στη Μάχη του Καλονύκτη. Μετά την αποτυχία της επανάστασης του Εξηνταέξι, κατέφυγε στην Αθήνα μαζί με τους άλλους οπλαρχηγούς, για να κατέβει πάλι στην επανάσταση του 1878. Μάλιστα σε μάχη στο Τζιβαρά κατατρόπωσε τους αντιπάλους και τους καταδίωξε μέχρι το κόλπο της Σούδας, υπό τις επευφημίες των πληρωμάτων των ξένων καραβιών που είχαν ελλιμενιστεί εκεί. Μετά το τέλος της επανάστασης αυτής, κατέφυγε πάλι στην Αθήνα, για να κατέβει ξανά στην επανάσταση του 1896 -7 ως αρχηγός του Αποκόρωνα. Στην απελευθερωτική αυτή επανάσταση έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες των Χανιών και διακρίθηκε το 1897 στην πολιορκία της Καντάνου. Τιμήθηκε με τον «Σταυρό του Σωτήρος». Πέθανε το 1901 και κηδεύτηκε με τιμή στρατηγού «εν ενεργεία».
Αθανάσιος Δημητρακόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1936 στον Πλάτανο Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και άσκησε τη δικηγορία.
Ήταν βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΠΑΣΟΚ από το 1981 μέχρι το 1996, και διετέλεσε υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως από το Σεπτέμβριο του 1987 μέχρι τον Ιούνιο του 1988.
Κεφαλάς Χανίων
Ιστορία
Το χωριό όπως εξάλλου και όλη η Κρήτη πλήρωσε το φόρο αίματος που του αναλογούσε καθώς έλαβε μέρος σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους. Οι Κεφαλιανοί έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα και στην απελευθέρωση της Ηπείρου, ενώ πολλά παλικάρια θυσιάστηκαν στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Επιπλέον, ο Ελευθέριος Βενιζέλος εμπιστεύτηκε τους Χανιώτες στην επάνδρωση της κρητικής χωροφυλακής που αργότερα έμελλε να γράψει ιστορία στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Αθανάσιος Δημητρακόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά, ένα γιο και μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας
Κεφαλάς Χανίων
Ιστορία
Δείτε: Κοινότητα Κεφαλά
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Σταθμός Λευκοθέας Σερρών
Ο Σταθμός Λευκοθέας είναι πεδινό χωριό του νομού Σερρών. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νομού, στις νότιες παρυφές του Μενοίκιου όρους σε υψόμετρο 30 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Έως το 2009 αποτελούσε τμήμα του Δήμου Αλιστράτης. Έκτοτε ανήκει διοικητικά στον καλλικρατικό δήμο Νέας Ζίχνης. Από το χωριό διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκη - Κωνσταντινούπολη, ενώ σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται ο Αγγίτης ποταμός. Οι κάτοικοί του προέρχονται από τα χωριά Λευκοθέα και Κρυοπηγή, δύο ερειπωμένοι πλέον οικισμοί που βρίσκονται ψηλότερα και βορειότερα του σημερινού χωριού, και λίγοι από το Μανδήλι. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 248 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 295 κάτοικοι.
Ιστορικά στοιχεία
Δύο περίπου χιλιόμετρα δυτικά της Λευκοθέας, συγκεκριμένα στο λόφο «Κλίτσα», μαρτυρείται η ύπαρξη αρχαίου οικισμού, που ανήκε στη φυλετική περιοχή της Οδομαντικής. Στο λόφο σώζονται ερείπια κάστρου, ενώ στους γύρω λόφους βρέθηκαν αρχαίοι τάφοι (που περιείχαν νομίσματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου) και λίγο νοτιότερα διακρίνονταν τμήματα αρχαίου λιθόστρωτου δρόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Γκουαρίνο ντα Βερόνα
Ο  Γκουαρίνο ντα Βερόνα (ιταλικά: Guarino Veronese ή Guarino da Verona, 1374 - 14 Δεκεμβρίου 1460) ήταν Ιταλός λόγιος κι ελληνιστής, σπουδαίος εκπρόσωπος της ιταλικής ουμανιστικής παιδαγωγικής κι ιστορική μορφή στην πρώιμη Ιταλική Αναγέννηση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βερόνα της Ιταλίας, σπούδασε στην πόλη του και μετά στην Πάντοβα, όπου ευτύχησε να γίνει μαθητής του ονομαστού δασκάλου ρητορικής Giovanni Conversini. Περί το 1392 ήρθε στην Κωνσταντινούπολη, μελέτησε ελληνικά και για πέντε χρόνια ήταν μαθητής του Μανουήλ Χρυσολωρά, μαθαίνοντας άριστα τη γλώσσα και δημιουργώντας μια φιλία για το υπόλοιπο της ζωής του μεγάλου Έλληνα δασκάλου κι επηρεάζοντάς τον να μετακομίσει στην Ιταλία το 1397.
Όταν ξεκίνησε να επιστρέψει στην Ιταλία, είχε μαζί του δύο βαλίτσες με πολύτιμα ελληνικά χειρόγραφα, τα οποία συνέλεξε με πολύ κόπο κι έξοδα. Έχασε όμως τη μία σε ναυάγιο. Λέγεται ότι απ τη στεναχώρια του, τα μαλλιά του άσπρισαν εν μιά νυκτί. Μετά την άφιξή του στην Ιταλία, βιοποριζόταν ως δάσκαλος ελληνικών, πρώτα στη Βερόνα και αργότερα στη Βενετία. Εκεί ίδρυσε σχολή ρητορικής κι ελληνικών, όπου είχε μαθητή τον αργότερα περίφημο Βιτορίνο ντα Φέλτρε. Η φήμη του έφτασε στους ουμανιστές της Φλωρεντίας Πότζιο Μπρατσολίνι και Λεονάρντο Μπρούνι, που τον προσκάλεσαν στην πρωτεύουσα της Τοσκάνης να τους διδάξει ελληνική γραμματεία. Το 1419 άνοιξε σχολή και στην Πάντοβα. Το 1436, έγινε καθηγητής ελληνικών στη Φερράρα διδάσκοντας το μικρό γιο του Λεονέλλο, του μαρκησίου του Este.
Το παιδαγωγικό κλίμα των σχολών του Γκουαρίνο συνδύαζε την οικογενειακή εγκαρδιότητα και το πνεύμα συνεργασίας με ένα σαφές πρόγραμμα σπουδών ως αντικείμενο συστηματικής διδασκαλίας. Ο κύκλος των σπουδών είχε διαιρεθεί σε στοιχειώδεις γραμματικές και ρητορικές. Η μέθοδος διδασκαλίας στηριζόταν στην προοδευτική ανάγνωση των κλασικών κειμένων και ολοκληρωνόταν με συνεχή σχόλια και συζητήσεις, μέσα σε ατμόσφαιρα ελευθερίας που την πλούτιζαν η μουσική, το τραγούδι και οι γυμναστικές ασκήσεις. Η μέθοδος διδασκαλίας του ήταν φημισμένη για την αποτελεσματικότητά της και προσέλκυε πολλούς φοιτητές από την Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη, ακόμα κι από τη μακρινή Αγγλία. Πολλοί από αυτούς, όπως ο Vittorino da Feltre, αργότερα έγιναν γνωστοί λόγιοι μελετητές και υποστήριξαν φτωχούς φοιτητές με υποτροφίες από δικά του χρήματα. Το 1438 έγινε διερμηνέας για τους Έλληνες στη Σύνοδο της Φερράρας Φλωρεντίας. Επηρεάστηκε αποφασιστικά από τις ιδέες του νεοπλατωνιστή φιλοσόφου του Μυστρά Γεώργιου Πλήθωνα Γεμιστού. Πέθανε στη Φερράρα το 1460.
Τόσο αγάπησε το σεβαστό του δάσκαλό Μανουήλ Χροσολωρά, που κι ένα γιο του ακόμα ονόμασε Μανουήλ.
Κύρια έργα του είναι οι μεταφράσεις του Στράβωνα και μερικών από τους Βίους Παράλληλους του Πλούταρχου, το Περί Παίδων Αγωγής και πάλι του Πλούταρχου, μια επιτομή της ελληνικής γραμματικής του δασκάλου του Χρυσολωρά και μια σειρά σχολίων για τον Persius, τον Martial, τις Σάτιρες του Juvenal και σε μερικά από τα γραπτά του Αριστοτέλη και του Κικέρωνα. Η διάταξη του Studiolo του Palazzo Belfiore αποδίδεται επίσης σε αυτόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές
Φυσικής απάνθισμα
Στην αρχή είναι η αφιέρωση του Ρήγα στον Χριστόδουλο Κιρλιάνο, βαρώνο Λάνγγενφελδ, του οποίου ήταν κατά την μετάβαση στη Βιέννη το 1790 διερμηνέας και γραμματέας του. Μετά είναι ο πρόλογος του Ρήγα «Προς τους αναγνώστας», σελ. στ΄-θ΄, όπου τονίζει ότι αντί να μεμψιμοιρεί για την κατάσταση του Γένους του προσπάθησε να απανθίσει από γερμανικά και γαλλικά βιβλία «τα ουσιωδέστερα της φυσικής ιστορίας» σε απλή γλώσσα, σε «απλούν ύφος» όπως γράφει, με σκοπό να βοηθήσει «να αναλάβη το πεπτωκός Ελληνικόν γένος». Επίσης στη σελίδα ι΄ περιέχονται και δύο επιγράμματα, του Κωνσταντίνου Θετταλού και του εκδότη Γεωργίου Βεντότη (1757-1795).
Περιεχόμενα
Το βιβλίο συνολικά αποτελείται από 24 κεφάλαια και έχει 180 σελίδες.
Οπως έχουν δείξει οι πρόσφατες έρευνες του Δημητρίου Καραμπερόπουλου, το μεγαλύτερο μέρος είναι μετάφραση από τη Γαλλική Εγκυκλοπαιδεία των επιστημόνων Ντενί Ντιντερό και Ζαν λε Ρον Ντ' Αλαμπέρ που είχε αρχίσει να εκδίδεται το 1751 στη Γαλλία. Κατ' αυτόν τον τρόπο αποδεικνύεται ότι ο Ρήγας μεταφέρει τη σημαντική επιστημονική γνώση στον ελληνικό χώρο με το βιβλίο αυτό για την καταπολέμηση της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρήγας Βελεστινλής Κατηγορία:Βιβλία φυσικής
Μεγάλη Δούκισσα Βέρα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας
Η Βέρα Κωνσταντίνοβνα (ρωσ. Вера Константиновна, 16 Φεβρουαρίου 1854 - 11 Απριλίου 1912) από τον Οίκο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομανώφ ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας και της Αλεξάνδρας Ιωσήφοβνας, κόρης του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1874 τον Ευγένιο Δ΄ της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Λεό Ντελίμπ
Ο Λεό Ντελίμπ (Clément Philibert Léo Delibes, 21 Φεβρουαρίου 1836 - 16 Ιανουαρίου 1891) ήταν Γάλλος συνθέτης όπερας και μπαλλέτου. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα μπαλλέτα Coppélia και Sylvia και οι όπερες Le roi l'a dit και Lakmé. Κάποιοι μουσικολόγοι πιστεύουν ότι τα μπαλλέτα που περιλαμβάνονται στην όπερα του Σαρλ Γκουνό Faust στην πραγματικότητα συνετέθησαν από τον Ντελίμπ. Πέθανε στο Παρίσι στις 16 Ιανουαρίου 1891.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Ντελίμπ γεννήθηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-ντυ-Βαλ (Saint-Germain-du-Val) του Σαρτ (Sarthe) το 1836. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος και η μητέρα του ταλαντούχος ερασιτέχνης μουσικός. Ο παππούς του ήταν τραγουδιστής της όπερας. Μεγάλωσε κυρίως υπό την επίβλεψη της μητέρας του, καθώς ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα. Το 1871 ο Ντελίμπ νυμφεύτηκε την Λεοντίν Εστέλ Ντεναίν (Léontine Estelle Denain). Ο αδελφός του Μισέλ μετανάστευσε στην Ισπανία και ήταν ο παππούς του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ Ντελίμπ.
Το 1847 ο Ντελίμπ άρχισε να σπουδάζει σύνθεση στο Ωδείο του Παρισιού με καθηγητή τον Αντόλφ Αντάμ (Adolphe Adam). Ένα χρόνο αργότερα άρχισε να παίρνει μαθήματα φωνητικής, αν και τελικά ήταν πολύ καλύτερος ως εκτελεστής οργάνου παρά στη φωνητική. Διορίστηκε αρχικά ως "ακομπανιατέρ" στις πρόβες και διευθυντής χορωδίας στο Λυρικό Θέατρο (Théâtre Lyrique), στη συνέχεια δεύτερος διευθυντής χορωδίας στην Όπερα των Παρισίων, το 1864, και ως εκτελεστής οργάνου στην Σαιν-Πιέρ-ντε-Σαγιό (Saint-Pierre-de-Chaillot) κατά την περίοδο 1865 – 1871, ενώ άρχισε να ασχολείται με τη σύνθεση. Η πρώτη του οπερέτα είχε τον τίτλο Deux sous de charbon, ή Le suicide de Bigorneau (1856), την οποία συνέθεσε ως παραγγελία του Folies-Nouvelles.
Η σύνθεση της καντάτας Algers για τον Ναπολέοντα Γ΄ τράβηξε την προσοχή των κρατικών παραγόντων. Συνέπεια αυτού ήταν η συνεργασία του με τον Λεόν Μινκύς (Léon Minkus) συνθέτοντας τμήματα του μπαλέτου La source το 1866, κάτι που τον έφερε σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής μπαλέτου. Το 1867 συνέθεσε το ντιβερτιμέντο Le jardin animé στην αναβίωση του μπαλέτου Le corsaire των Ζοζέφ Μαζιλιέ (Joseph Mazilier) και Αντόλφ Αντάμ. Συνέθεσε, επίσης, μία λειτουργία (Missa Brevis) και συνέχισε συνθέτοντας μια οπερέτα ανά έτος, ενώ παράλληλα συνέθετε μουσική για το θέατρο, όπως χορούς και άριες για την θεατρική παράσταση του έργου του Ουγκώ Le roi s'amuse, το ίδιο έργο που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τον Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι.
Η πραγματική αναγνώριση και καθιέρωσή του ήλθαν το 1870, με την μεγάλη επιτυχία του μπαλέτου του Coppélia, που παραμένει η πλέον γνωστή και αντιπροσωπευτική του σύνθεση.
60η Στρατιά του Κόκκινου Στρατού
Στις 27 Ιανουαρίου 1945,Οι Σοβιετικοί στρατιώτες του 322ου τμήματος πεζικού της 60ής Στρατιάς του 1ου Ουκρανικού Μετώπου, με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη του Κόκκινου Στρατού Πάβελ Κουρότσκιν, απελευθέρωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης  Άουσβιτς Ι,Το απόγευμα της ίδιας μέρας απελευθέρωσαν το Άουσβιτς ΙΙ, το περίφημο στρατόπεδο Μπίρκεναου.
Κατηγορία:Ένοπλες Δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης
ΚΟΜΙΞ
thumb|right|Το πρώτο τεύχος του ΚΟΜΙΞ thumb|right|Το εκατοστό πανηγυρικό τεύχος του ΚΟΜΙΞ Το ΚΟΜΙΞ είναι ελληνικό μηνιαίο περιοδικό κόμικς που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 6 Ιουνίου 1988. Το ΚΟΜΙΞ ξεκίνησε με 32 σελίδες στα πρώτα τεύχη και σιγά σιγά αναπτυσσόταν, με αποτέλεσμα μέχρι το 2011 να έχει φτάσει τις 84 σελίδες και αρκετά τεύχη να ξεπερνούν τις 100. Τα τεύχη του περιοδικού Κόμιξ διαφημίστηκαν ως συλλεκτικά και τελικά έγιναν. Το πρώτο τεύχος είχε τον τίτλο Χαμένοι στις Άνδεις και ήταν δημιούργημα του σημαντικού δημιουργού Καρλ Μπαρκς. Αρχικά εκδιδόταν από την εταιρεία «Γενική Εκδοτική Αττικής ΕΠΕ», (τεύχη 1–104), από τις «Εκδόσεις Τερζόπουλος ΕΠΕ», (τεύχη 105–134), ενώ από τον Σεπτέμβριο του 1999 και μέχρι το Σεπτέμβριο του 2013 από την «ΝΕΑ ΑΚΤΙΝΑ Α.Ε.» (τεύχη 135–303). Στις 15 Ιουλίου 2014 ανακοινώθηκε η επανακυκλοφορία του περιοδικού στις 30 Ιουλίου 2014, από την Καθημερινή, ξαναρχίζοντας την αρίθμηση από το τεύχος 1.
Σχεδιαστές
Το περιοδικό εκδίδει σχεδόν πάντα ιστορίες με τους χαρακτήρες της Λιμνούπολης (Ντόναλντ Ντακ, Σκρουτζ Μακ Ντακ, Τζον Ρόμπαξ, Μάτζικα Ντε Σπελ, Κύρο Γρανάζη, Σκληρόκαρδο Χρυσοκούκη, Χιούη, Λιούη και Ντιούη και σπανιότερα του Μίκυ Σίτι (Μίκυ Μάους, Γκούφυ, Μίννι Μάους κλπ.) Ωστόσο δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους πρώτους, δημοσιεύοντας ιστορίες από τους πιο διάσημους σχεδιαστές τους. Ο «βασιλιάς των Ντακ» Καρλ Μπαρκς (δημιουργός των Σκρουτζ Μακ Ντακ,Γκαστόνε Γκάντερ, Γιαγιά Ντακ, Μουργολύκων κ.α.), ο οποίος κυριάρχησε στα 70 περίπου πρώτα τεύχη του περιοδικού, έδωσε την θέση του στον «ακαδημαϊκό» Ντον Ρόσα, τον γνωστό από το περιοδικό Μίκυ Μάους Ιταλό σχεδιαστή Ρομάνο Σκάρπα, τον Νταν Γίπες, τον Τζέφρυ Μπλουμ, τον γνωστό για τις ιστορίες των Μίκυ και Γκούφη Πωλ Μάρρυ, τον πρώτο σχεδιαστή του Μίκυ σε μορφή στριπ, Αλ Ταλιαφέρο, τον Τζακ Χάννα της "Hanna-Barbera", τον Βίκαρ, τον Μάρκο Ρότα,τον Ουίλλιαμ Βαν Χορν και τον γιο του, Νόελ, τα αδέρφια Μάου και Μπας Χέυμανς κ.α.
Ιστορίες
Τα πρώτα τεύχη με τις κλασσικές ιστορίες του Καρλ Μπαρκς προήλθαν από τα ασπρόμαυρα αμερικάνικα βιβλία Carl Barks Library που πρωτοεκδόθηκαν στις ΗΠΑ το 1984. Εκεί συγκεντρώθηκαν όλες οι ιστορίες του σχεδιαστή, επεξεργάσθηκαν σε ασπρόμαυρη μορφή και παρουσιάστηκαν σε τόμους. Σ' αυτές τις ιστορίες, στην Ελλάδα πια, μπήκε χρώμα, έγινε νέα απόδοση κειμένου και έτσι κάλυψαν ένα μεγάλο κενό: Παρουσίασαν στη νέα γενιά τις ιστορίες που εντυπωσίασαν τους γονείς τους όταν εκείνοι ήταν μικρά παιδιά και τους έκαναν να αγαπήσουν αυτό το είδος.
Τα περισσότερα από τα συλλεκτικά πρώτα τεύχη περιέχουν τις κλασσικές ιστορίες του Καρλ Μπαρκς, που δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο περιοδικό Γέλιο Και Χαρά. Το πρώτο τεύχος του περιοδικού Γέλιο Και Χαρά που κυκλοφόρησε την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 1954, με τίτλο Ο Μίκυ Μάους και ο Πλούτο Αιχμάλωτοι των Μυρμηγκιών (μια ιστορία του Μπιλ Ράιτ του 1937), αποτέλεσε για παράδειγμα, το #34 του περιοδικού Κόμιξ, με τίτλο Ο Μίκυ Εναντίον Γιγαντιαίων Μυρμηγκιών, 38 ολόκληρα χρόνια μετά. Και η αλήθεια είναι ότι ο Χρήστος Τερζόπουλος (παρών ήδη από το #1 του Μίκυ Μάους) και το επιτελείο του έδωσαν μια συλλεκτική διάσταση στο περιοδικό. Έτσι σταδιακά, με προσεγμένες επιλογές ιστοριών και πολλή φροντίδα σε όλα τα υπόλοιπα, το Κόμιξ έγινε σημείο αναφοράς στις περιοδικές εκδόσεις Ντίσνεϋ σε όλο τον κόσμο. Η ιστορία Χαμένοι στις Άνδεις δίκαια αποτέλεσε την εκκίνηση για το «πείραμα-Κόμιξ», ενώ η επανάληψη κάποιων ιστοριών μετά από μεγάλα χρονικά διαστήματα βοήθησε στο «συλλογικό ασυνείδητο». Π.χ. Τα λάφυρα του Πιζάρρο π.χ. (#24 Κόμιξ) ήταν η μετονομασία της ιστορίας του Μπαρκς το Χρυσάφι των Ίνκας (#3 Μίκυ Μάους, 1966), που ξαναδημοσιεύτηκε την δεκαετία του '70 στο ίδιο περιοδικό (#421 Μίκυ Μάους, 1974) και την δεκαετία του '80 στα Κλασικά (#75, 1985), οι ιστορίες του Κάρλ Μπαρκς Στην Αρχαία Περσία του 1950 (#17 Κόμιξ, #4 Γέλιο και Χαρά), Το Μεγάλο Τσίρκο (#4 Κόμιξ, #20 Γέλιο και Χαρά) ή Η Χρυσή Περικεφαλαία του 1952 (#100 Κόμιξ, #9 Γέλιο και Χαρά).
Στο περιοδικό φιλοξενήθηκαν επίσης ιστορίες του αμερικάνικου περιοδικού Groo the Wanderer και η ιστορία Space Circus με σχεδιαστή τον Sergio Aragones και στο κειμενο τον Mark Evanier.
Ειδικές Εκδόσεις
Για να αυξηθούν οι πωλήσεις του περιοδικού μέσω των συνδρομών, από το 1995 παρουσιάστηκαν κάποιες επιπλέον εκδόσεις. Αυτές αποτέλεσαν πρόσθετο υλικό σε κάθε νέα συνδρομή. Η πρώτη ειδική έκδοση έγινε τέλη Οκτωβρίου του 1995, με τον «Μίκυ Πυροσβέστη» του Φλόυντ Γκότφρεντσον. Μια ενδιαφέρουσα έκδοση 16 σελίδων, 27.8x19.5 cm, από την κλασική ιστορία στριπ (χειμώνας 1931) της Los Angeles Evening Herald. Η δεύτερη συνδρομητική έκδοση ήταν ένα περιοδικάκι 52 σελίδων, 13x17cm, με τίτλο Pluto Saves the Ship με συλλεκτική αξία, αφού η ιστορία αυτή ήταν και η πρώτη του Καρλ Μπαρκς στα στούντιο Ντίσνεϋ. Μετά από δύο χρόνια εκδόθηκε η σειρά Πάμκιν-3, που πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό Μίκυ την δεκαετία του '70 και ολοκληρώθηκε σε τρία περιοδικά (1999-2001). Σχεδιαστής της ο Πωλ Μάρρυ, ένας καλλιτέχνης που μπορούσε να καυχηθεί ότι δημιούργησε ιστορίες για τους περισσότερους ήρωες του Ντίσνεϋ. Στην πρώτη από τις τρεις ιστορίες "Πάμκιν-3", υπεύθυνος ήταν ο ίδιος ο Χρήστος Τερζόπουλος για την καλλιτεχνική γραφή στα «μπαλονάκια». Ακολούθησε μια ακόμη έξτρα έκδοση του περιοδικού Κόμιξ. Αυτή ήταν Τα Στριπ του Κόμιξ  που εμφανίστηκαν στην εφημερίδα Τα Νέα, που όμως απογοήτευσαν τους συλλέκτες.
Τον Δεκέμβριο του 1998, κλείνοντας τα δέκα χρόνια του περιοδικού, κυκλοφόρησε στα περίπτερα η πρώτη ανεξάρτητη έκδοση κάτω από τον τίτλο "«Κόμιξ»". Ονομάστηκε Carl Barks 10x10 και σ' αυτή την έκδοση παρουσιάστηκαν δέκα δεκασέλιδες ιστορίες του Μπαρκς της περιόδου 1943-44. Μια όμορφη και φροντισμένη έκδοση, μόνο όμως, για τους οπαδούς του καλλιτέχνη. Ιστορίες άνευρες, που εύκολα τις ξεχνούσες, αφού σύμφωνα με τα στούντιο Ντίσνεϋ, ο μεγάλος σχεδιαστής έπρεπε να περιορίσει την πλοκή σε δέκα σελίδες ανά ιστορία αντί των 26, 28 ή και 32 σελίδων που είχαν τα μνημειώδη έργα του.
Στις αρχές Νοεμβρίου του 2004, οι εκδόσεις "Νέα Ακτίνα", φιλοξένησαν στην Ελλάδα τον ίδιο τον Ντον Ρόσα με αφορμή το best seller έργο του "Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ". Ήταν μια ιστορία 12 κεφαλαίων που πρωτοπαρουσιάστηκε τμηματικά στο περιοδικό "Κόμιξ". Σήμερα πλέον, κάτω από όνομα του περιοδικού, κυκλοφορούν κατά καιρούς διάφορες άλλες εκδόσεις Ντίσνεϋ.
Παύση κυκλοφορίας του Περιοδικού
Το Σεπτέμβριο του 2013 (τεύχος #303,"Τα λάφυρα του Πειρατή") κυκλοφορεί το τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΚΟΜΙΞ, στο οποίο αφήνεται να εννοηθεί η παύση κυκλοφορίας του περιοδικού, έπειτα από 25 χρόνια και 3 μήνες κυκλοφορίας. Στην 5η σελίδα του τελευταίου τεύχους βρισκόταν η αποφώνηση "Επίλογος", από τους κύριους Χρήστο Τερζόπουλο και Ντέιβιντ Τερζόπουλο, ενώ στην 3η σελίδα του περιοδικού, δεν υπήρχε η στήλη "Στο επόμενο τεύχος".
Επανακυκλοφορία του Περιοδικού
Στις 15 Ιουλίου 2014 ανακοινώθηκε ότι το περιοδικό θα επανακυκλοφορούσε από την Καθημερινή στις 30 Ιουλίου 2014. Τελικά, το περιοδικό κυκλοφόρησε την 1η Αυγούστου, ξαναρχίζοντας την αρίθμηση από το τεύχος 1, με 100 σελίδες και τιμή €3,50. Το πρώτο τεύχος περιείχε την ιστορία «Μόμπυ Ντικ» των Φραντσέσκο Αρτιμπάνι και Πάολο Μοττούρα και την ιστορία «Σύγχρονος Ηρακλής» του Καρλ Μπαρκς.
Σαμ Τζόουνς (καλαθοσφαίριση)
Ο Σάμιουελ Τζόουνς (Samuel Jones, 24 Ιουνίου 1933 – 30 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ. Έχει το δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό πρωταθλημάτων του NBA από οποιονδήποτε παίκτη (10), πίσω από τον συμπαίκτη του Μπιλ Ράσελ (11).