cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδελαΐδα του Βαλουά
Η Αδέλα των Βαλουά, (Γαλλική γλώσσα : Adele, 1012 - 1089) ήταν κόρη του κόμη των περιοχών Βαλουά, Μοντιντιέ, Βεξάν, Αμιάν & Ταρντενουά. Με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Βερμαντουά και μετά του Μπλουά. Ήταν κόρη του Ραλφ Δ΄ του Βαλουά κόμη των περιοχών Βαλουά, Μοντιντιέ, Βεξάν, Αμιάν & Ταρντενουά και της Αδέλας, κόμισσας του Μπαρ-συρ-Ωμπ & Βιτρύ-αν-Περουά. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερβέρτο Δ΄ των Καρολιδών κόμη του Βερμαντουά και είχε τέκνα:
Το 1080 απεβίωσε ο Ερβέρτος Δ΄ και η Αδέλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Θεοβάλδο Γ΄, κόμη του Μπλουά, του Μω & της Τρουά. Για τον Θεοβάλδο Γ΄ ήταν ο 2ος γάμος, από τον 1ο γάμο είχε γιο τον Στέφανο κόμη του Μπλουά. Η Αδέλα είχε τέκνα:
Γκιόργκι Γκαχάρια
Ο Γκιόργκι Γκαχάρια (γεωργιανά: გიორგი გახარია, 19 Μαρτίου 1975 - ) είναι Γεωργιανός πολιτικός, πρωθυπουργός της Γεωργίας από τις 8 Σεπτεμβρίου 2019 ως τις 18 Φεβρουαρίου 2021. Στις 13 Νοεμβρίου 2017 ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας. Τον Μάιο του 2019 διορίστηκε γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2019 επιλέχθηκε για πρωθυπουργός της χώρας.
Σπουδές
Το 1992-1994 ο Γκαχάρια σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ιβάνε Τζαβακισβίλι στην Τιφλίδα, στο Τμήμα Ιστορίας. Το 1994-1999 σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, από όπου έλαβε μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες. Το 2002-2004 έκανε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 2006-2009 ήταν λέκτορας Εφαρμοσμένης Βιοτεχνολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Επιχειρηματική δραστηριότητα
Από τον Μάιο 2004 έως τον Νοέμβριο 2008 ο Γκαχάρια εργάστηκε ως γενικός διευθυντής στην εταιρεία SFK Group. Από τον Νοέμβριο 2008 έως τον Φεβρουάριο 2013 εργάστηκε ως διευθυντής στο τμήμα Germany GR & Business Development της εταιρείας Lufthansa Service Holding AG. (LSG, Frankfurt am Main), στα παραρτήματά της στην Ανατολική Ευρώπη και στη Ρωσία.
Πολιτική καριέρα
Ο Γκαχάρια ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα τον Μάρτιο του 2013, όταν έγινε ο συνήγορος επιχειρήσεων της Γεωργίας, υπηρετώντας ως τον Ιούλιο του 2016. Από τον Δεκέμβριο του 2014 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Γκαχάρια ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών και από τις 27 Νοεμβρίου 2016 μέχρι τις 13 Νοεμβρίου 2017 ήταν υπουργός Οικονομικών και Βιώσιμης Ανάπτυξης της Γεωργίας. Στις 13 Νοεμβρίου 2017 έγινε υπουργός Εσωτερικών, θέση στην οποία διορίστηκε από τον τότε πρωθυπουργό της χώρας. Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του ως πρωθυπουργού, στις 8 Σεπτεμβρίου 2019 το κόμμα του Γκαχάρια κέρδισε την κοινοβουλευτική ψήφο εμπιστοσύνης με 98 ψήφους υπέρ και χωρίς αρνητικές ψήφους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γεωργίας
Καλαμουρίδα Ικαρίας
Η Καλαμουρίδα είναι τοποθεσία αλλά και μικρός συνοικισμός στην Ικαρία και την Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας ο οποίος βρίσκεται προς τα βόρεια παράλια του νησιού, σε υψόμετρο 53 μέτρα. Είναι ανάμεσα στο Γιαλισκάρι (Δ.) και το Αυλάκι (Α.) ενώ απέχει περίπου 38 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Άγιο Κήρυκο και 7 χλμ. Δ. από τον Εύδηλο. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Φραντάτου του τότε δήμου Ευδήλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Φραντάτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευδήλου του Δήμου Ικαρίας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι και το 2001 ήταν 6.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Μάρτιν Χάιρερ
Ο Sir Μάρτιν Χάιρερ KBE FRS ( γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1975 ) είναι Αυστρο-Βρετανός μαθηματικός που εργάζεται στον τομέα της στοχαστικής ανάλυσης, ιδίως των στοχαστικών μερικών διαφορικών εξισώσεων. Είναι καθηγητής Μαθηματικών στην EPFL ("Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης") και στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου. Στο παρελθόν κατείχε θέσεις στο Πανεπιστήμιο του Ουόρικ και στο Ινστιτούτο Courant του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Το 2014 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Φιλντς, μία από τις υψηλότερες διακρίσεις που μπορεί να επιτύχει ένας μαθηματικός. Το 2020 κέρδισε το Βραβείο Breakthrough στα Μαθηματικά 2021.
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Χάιρερ γεννήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας. Φοίτησε στο κολλέγιο Κλαπαρέντ της Γενεύης, όπου πήρε το απολυτήριο λυκείου το 1994. Συμμετείχε σε έναν σχολικό επιστημονικό διαγωνισμό με λογισμικό επεξεργασίας ήχου που εξελίχθηκε στο Amadeus, και αργότερα συνέχισε να συντηρεί το λογισμικό εκτός από την επιστημονική του εργασία- συνέχισε να χρησιμοποιείται ευρέως από το 2020. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, όπου πήρε το πτυχίο του στα Μαθηματικά τον Ιούλιο του 1998, το μεταπτυχιακό του στη Φυσική τον Οκτώβριο του 1998 και το διδακτορικό του στη Φυσική υπό την επίβλεψη του Jean-Pierre Eckmann τον Νοέμβριο του 2001 .
Έρευνα
Ο Χάιρερ δραστηριοποιείται στον τομέα των στοχαστικών μερικών διαφορικών εξισώσεων ειδικότερα, και στη στοχαστική ανάλυση και τη στοχαστική δυναμική γενικότερα. Εργάστηκε πάνω σε παραλλαγές του θεωρήματος του Χέρμαντερ, στη συστηματοποίηση της κατασκευής συναρτήσεων Lyapunov για στοχαστικά συστήματα, στην ανάπτυξη μιας γενικής θεωρίας της Εργοδικότητας για μη Μάρκοφ συστήματα, στην Ανάλυση πολλαπλής κλίμακας, στη θεωρία της ομογενοποίησης, στη θεωρία της δειγματοληψίας διαδρομών και τη θεωρία ανώμαλων διαδρομώνν και, το 2014, στη θεωρία του για τις δομές κανονικότητας.
Με την επωνυμία HairerSoft, ανέπτυξε λογισμικό λογισμικό για Macintosh.
Προσωπική ζωή
Ο Χάιρερ έχει αυστριακή και βρετανική υπηκοότητα, μιλάει γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά και παντρεύτηκε τη συνάδελφό του μαθηματικό Λι Χουε Μέι το 2003. Ο Πατέρας του είναι ο Ερνστ Χάιρερ, μαθηματικός στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.
Αστέρι της Ινδίας
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Φωτογραφία της Κόκκινης Σημαίας, χρησιμοποιούμενη στη Βρετανική Ινδία σε διεθνείς οργανισμούς Το Αστέρι της Ινδίας μπορεί να αναφέρεται σε μια ομάδα σημαιών που χρησιμοποιήθηκαν κατά την περίοδο της Βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδική υποήπειρο. Η Βρετανική Ινδία είχε μια ποικιλία σημαιών για διαφορετικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της. Οι σημαίες περιελάμβαναν την σημαία της Ένωσης με τα διακριτικά του Τάγματος του Άστρου της Ινδίας, ή της Κόκκινης ή της Μπλε Σημαίας με την επικάλυψη του Αστεριού της Ινδίας. Η επίσημη κρατική σημαία για χρήση στο έδαφος ήταν η σημαία της Ένωσης του Ηνωμένου Βασιλείου και ήταν η σημαία που κατεβάστηκε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας το 1947.
Ενώ η Μπλε Σημαία χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς και ναυτικούς σκοπούς, η Κόκκινη Σημαία χρησιμοποιήθηκε για την εκπροσώπηση της Ινδίας στις περισσότερες διεθνείς εκδηλώσεις. Το αστέρι της Ινδίας είχε ένα ηλιοβασίλεμα με τα λόγια το Φως του Ουρανού είναι ο Οδηγός Μας γύρω από αυτό και ήταν το σήμα του Τάγματος του Άστρου της Ινδίας. Υπήρχε επίσης μια μπλε κρατική (κυβερνητική) σημαία.
Οι σημαίες Αστεριού της Ινδίας αντικαταστάθηκαν από την Τιράνγκα (Ινδική Τρικολόρ) μετά την ανεξαρτησία στις 15 Αυγούστου 1947 στο ανεξάρτητο Ντομίνιον της Ινδίας, και από τη σημαία του Πακιστάν στο ανεξάρτητο Ντομίνιον του Πακιστάν, που χρησιμοποίησε το αστέρι ως βάση για το εθνόσημό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες της Ινδίας
Γλώσσα Ντάνο
Η Ντάνο (Άνω Ασάρο) είναι Παπούα γλώσσα που ομιλείται από περίπου 30.000 άτομα στην επαρχία Γκορόκα της Επαρχίας Ανατολικών Υψιπέδων της Παπούα Νέας Γουινέας. Είναι διανεογουινεακή γλώσσα και γράφεται με το λατινικό αλφάβητο.
Παραπομπές
Ν
Μαρία Αιμιλία του Ζολί
Η Μαρία Αιμιλία Θηρεσία ντε Ζολύ ντε Σουάν (Marie Émilie Thérèse de Joly de Choin: 2 Αυγούστου 1670 - 1732) ήταν Γαλλίδα κυρία επί των τιμών, ερωμένη κι αργότερα μοργανατική σύζυγος του Λουδοβίκου του Μεγάλου Δελφίνου. Ως μοργανατική σύζυγος, δεν έφερε τον τίτλο "Δελφίνη της Γαλλίας".
Οικογένεια
Η Μαρί Αιμιλί Τερέζ γεννήθηκε στο Μπουρ-αν-Πρες από τον Πιέρ ντε Ζολύ ντε Σουάν, βασιλικού αντιπροσώπου του Μπουρ-αν-Πρες, και την Κυρία ντ' Υρ ντ' Αιγκμπον. Ήταν μια κυρία επί των τιμών της αγαπημένης κόρης του βασιλιά, Μαρίας Άννας των Βουρβόνων. Η Αιμιλία θεωρήθηκε μη ελκυστική αλλά πνευματώδης.
Ο Πρίγκιπας Λουδοβίκος την ερωτεύτηκε μετά το θάνατο της συζύγου του το 1690. Έκανε σχέση με τον Λουδοβίκο, παράλληλα με τη σχέση της με τον κόμη Φρανσουά Αλφόνς ντε Κλερμόν-Σαστ. Φημολογήθηκε ότι η Αιμιλία κι εκείνος σχεδίαζαν να κατακτήσουν το θρόνο κάνοντας ένα παιδί μαζί, το οποίο θα παρουσίαζαν ως παιδί του Λουδοβίκου. Όταν αυτά τα σχέδια ανακαλύφθηκαν, αφού η αλληλογραφία μεταξύ της Αιμιλίας και του Φρανσουά Αλφόνς παρουσιάστηκε στο βασιλιά, και οι δυο τους εξορίστηκαν από το δικαστήριο.
Ωστόσο, η σχέση της με τον Λουδοβίκο δεν τελείωσε.
Γάμος
Η Αιμιλία παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο μυστικά το 1694. Καμία λεπτομέρεια δεν είναι γνωστή για την τελετή, αλλά στις 19 Ιουλίου 1694, ο Λουδοβίκος την ανέφερε ως νόμιμη σύζυγό του σε μια επιστολή προς τη σύζυγο του πατέρα του, Φραγκίσκη του Μαιντενόν. Ωστόσο, η Αιμιλία δεν απέκτησε τον τίτλο της Δελφίνης, αλλά συνέχισε να αναφέρεται επισήμως ως Κυρία ντε Σουάν (Mademoiselle de Choin). Ο γάμος δεν αναγγέλθηκε επίσημα ούτε αναγνωρίστηκε και δεν συμμετείχε στη ζωή του βασιλείου.
Η Αιμιλία κατοικούσε στο ανάκτορο του Μεντόν, όπου συναντήθηκε με τη μοργανατική σύζυγο του βασιλιά, Μαρκησία ντε Μαιντενόν, με την οποία τα πήγανε πολύ καλά. Της επιτράπηκε να κάθεται σε μια καρέκλα παρουσία μελών του βασιλικού οίκου και να απευθύνεται με το απλό τους όνομα και όχι με τους πλήρεις τίτλους τους, αλλά ντυνόταν απλά, δεν επωφελήθηκε από το γάμο και δεν συμμετείχε στην πολιτική.
Έγκυος την εποχή του μυστικού γάμου της, γέννησε ένα γιο που στάλθηκε στην ύπαιθρο και πέθανε στην ηλικία των δύο ετών το 1697 χωρίς να λάβει επίσημο όνομα. Δεν έκαναν άλλα παιδιά.
Μετέπειτα ζωή και θάνατος
Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου το 1711, συνταξιοδοτήθηκε. Ο Λουδοβίκος της άφησε μια περιουσία στη διαθήκη του, αλλά εκείνη την έσκισε λέγοντας ότι όταν ήταν ζωντανός, χρειαζόταν μόνον εκείνον και μετά το θάνατό του μόνο ένα μικρό εισόδημα. Η Αιμιλία έλαβε σύνταξη από τον μονάρχη και αφιερώθηκε στην φιλανθρωπία, χωρίς να συμμετέχει στην κοινωνική ζωή. Πέθανε στο Παρίσι, "παγκοσμίως σεβαστή για τις αρετές της".
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών 1999−2000
Το πρωτάθλημα Α2 κατηγορίας πόλο ανδρών της περιόδου 1999−2000 διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. (έχοντας στο ρόστερ του τον 1ο σκόρερ του πρωταθλήματος Μαντζουρίδη Χρήστο καθώς και τον 3ο σκόρερ Λαζαρίδη Μιχάλη )ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Άρη Νίκαιας.
Πηγές
1999 2000 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1999
Ασιατική Εταιρεία του Μπανγκλαντές
Η Ασιατική Εταιρεία του Μπαγκλαντές, ιδρύθηκε ως η Ασιατική Εταιρεία του Πακιστάν στη Ντάκα το 1952 και μετονομάστηκε το 1972. Ο Αχμέντ Χασάν Ντανί, αξιοσημείωτος ιστορικός και αρχαιολόγος του Πακιστάν, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση αυτής της εταιρείας. Βοηθήθηκε από τον Μουχαμάντ Σαχιντουλάχ, Βεγγαλέζο γλωσσολόγο. Η Εταιρεία στεγάζεται στην τοποθεσία Νιμτάλι της Παλαιάς Ντάκα.
Εκδόσεις
Οι εκδόσεις της εταιρείας περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπανγκλαντές
Αγία Μόνη Κυθήρων
Η Αγία Μόνη είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μητάτων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Μόνη είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα των Κυθήρων, στους πρόποδες της κορυφής «Διγενής» και πάνω από τον όρμο Διακόφτι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του αεροδρομίου των Κυθήρων και, στην ουσία, ταυτίζεται με τη θέση του φερώνυμου μοναστηριού (βλ. αξιοθέατα). Απέχει περίπου 25 χλμ. ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναφέρεται από το 1889 ως Μονή Αγία (νομός Αργολίδος & Κορινθίας). Με την ίδια ονομασία πέρασε το 1899 στην επαρχία Λακωνικής και το 1909 στην επαρχία Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1929 μετονομάστηκε σε Μονή Αγίας Μόνης και πέρασε στη δικαιοδοσία του νομού Αττικής και Βοιωτίας. Το 1943 πήρε τη σημερινή της ονομασία, Αγία Μόνη, και υπήχθη στον νομό Ατικής. Με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 αποσπάστηκε από τον νομό Πειραιώς και προσαρτήθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μητάτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Μουσείο Αμερικής της Μαδρίτης
δεξιά|300 px|μικρογραφία|Άποψη του Μουσείου Αμερικής στη Μαδρίτη Το Μουσείο Αμερικής (στα ισπανικά Museo de America) της Μαδρίτης είναι ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα στην Ισπανική πρωτεύουσα. Σχεδιάσθηκε το 1941 και περιλαμβάνει περισσότερα από 20.000 εκθέματα, τα οποία προέρχονται όχι μόνο από τις πρώην ισπανικές κτήσεις αλλά από το σύνολο των παλαιών χωρών της Αμερικανικής ηπείρου. Το Μουσείο εδρεύει στη Λεωφόρο Reyes Catolicos 6 της Μαδρίτης και το εισιτήριο (ενηλίκων) τιμάται στα 3 ευρώ.
Η έκθεση του μουσείου μοιράζεται σε δυο ορόφους και είναι δομημένη με βάση διαφορετικές θεματικές ενότητες. Στον πρώτο όροφο ο επισκέπτης πληροφορείται τα γενικά στοιχεία της Αμερικής όσον αφορά στην αντίληψη των Ευρωπαίων για αυτήν, αλλά και στην πραγματική κατάσταση και τις κοινωνίες των λαών της και στο δεύτερο όροφο ενημερώνεται για το θρησκευτικό τους προσανατολισμό και την μεταξύ τους επαφή, μέσα από την εξελικτική τους πορεία. Μεταξύ των εκθεμάτων υπάρχουν γλυπτά, υφαντά, μουσικά όργανα, οικιακά σκεύη, αγροτικά εργαλεία, κοσμήματα, όπλα, ζωγραφιές, κεραμικά είδη, ειδώλια κλπ σε διάφορα σημεία υπάρχουν ενημερωτικές προβολές και φωτογραφικό υλικό, πέρα από τις αναπαραστάσεις φυσικού μεγέθους που αφορούν σε σκηνές της καθημερινής ζωής όπως η απομίμηση της καλύβας (οικία των ιθαγενών Japuru) ενώ στο χώρο υποδοχής λειτουργούν παιδότοπος και βιβλιοθήκη.
Κορυφαία εκθέματα της έκθεσης αποτελούν το αγαλματίδιο του Casiques από το θησαυρό των Quimbaya της Κολομβίας (περ. 1.000 μ.Χ.), η πύλινη τεφροδόχος των Μάγιας (600 – 900 μ.Χ.), το κάλυμμα κεφαλής των ινδιάνων Karaja της Βραζιλίας, η μούμια των Paracas του Περού (400 π.Χ. – 100 μ.Χ.), το χρωματιστό κράνος των ινδιάνων Tlingit της Νότιας Αλάσκα, ο κώδικας του Tudela των Αζτέκων (περ. 1553 μ.Χ.), ο ορειχάλκινος τελετουργικός πέλεκυς των Ίνκας (1200 – 1530 μ.Χ.), η μάσκα του (μάγου – ιερέα) Σαμάνου της φυλής Tapirare της Βραζιλίας και ο γυναικείος χιτώνας huipil της Γουατεμάλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμερικης Μουσειο Αμερικης Μουσειο Κατηγορία:Μουσεία στη Μαδρίτη
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών 2000−01
Το πρωτάθλημα Α2 κατηγορίας πόλο ανδρών της περιόδου 2000-01 διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του  Νηρέα Χαλανδρίου που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Α.Ο. Παλαιό Φάληρο.
Πηγές
2000 2001 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2001
Κολεκτιβοποίηση
Κολεκτιβοποίηση ήταν πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης προκειμένου να ενθαρρύνει την παραδοσιακή γεωργία στο εσωτερικό της χώρας ως πηγή οικονομικού πλούτου αλλά και για να αποδυναμώσει τους εύπορους αγρότες. Υπό αυτό το καθεστώς, οι αγρότες ήταν υποχρεωμένοι να παραχωρούν την καλλιεργήσιμη έκταση γης τους στο κράτος και να καλλιεργούν και να εργάζονται σε μεγαλύτερες συλλογικές γεωργικές εκτάσεις. Ουσιαστικός σκοπός αυτής της πολιτικής ήταν η γρήγορη εκβιομηχάνιση της Σοβιετικής Ένωσης προκειμένου να αντεπεξέλθει στις πολεμικές ανάγκες της εποχής. Θεμελιωτής αυτής της πολιτικής ήταν ο Ιωσήφ Στάλιν.
NGC 669
Ο NGC 669 είναι σπειροειδής γαλαξίας με ενεργό γαλαξιακό πυρήνα ο οποίος απέχει 200 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον. Ανακαλύφθηκε από τον αστονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 28 Νοεμβρίου 1883 και ανήκει στπ σμήνος γαλαξιών Abell 262.
Κολεκτιβοποίηση
Ιστορία
μικρογραφία Χρόνιες ελλείψεις σε τρόφιμα και λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια σε ελλειπή κρατική βοήθεια στην εργατική τάξη ενθάρρυναν τον Στάλιν και τους υποστηρικτές του να εγκαταλείψει η Σοβιετική Ένωση την αγορά ως μέσο διανομής και διάθεσης τροφίμων. Ο Στάλιν, βλέποντας άλλες μεθόδους για διανομή τροφίμων από γειτονικές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης (Ουράλια όρη, Δυτική Σιβηρία) τον χειμώνα του 1927-1928, κατάφερε και έπεισε την ηγεσία του κόμματος του να εισάγουν νέα μέθοδο για παραγωγή και διάθεση τροφίμων στον λαό. Αυτή η νέα μέθοδος βασιζόταν στην λογική ότι η κεντρική διάθεση τροφίμων από το κράτος θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματική μακροπρόθεσμα για να καταπολεμηθούν οι πολύ συχνές για την εποχή ελλείψεις τροφίμων. Ο ίδιος ο Στάλιν αλλά και μέλη του κόμματος του είδαν την Κολεκτιβοποίηση ως μια λύση σε δύο κύρια ζητήματα: Παρόλα αυτά, υπήρχαν κάποιοι που δεν συμφώνησαν με τις αλλαγές. Για παράδειγμα, μόλις ο Στάλιν χαμήλωσε τις τιμές του ψωμιού, πολλοί αγρότες που αναγκάζονταν να πωλήσουν ψωμί στο κράτος ανταποκρίθηκαν με την Απεργία του Ψωμιού. Δηλαδή αποφάσισαν να σταματήσουν να παράγουν και να πωλούν ψωμί το καλοκαίρι και περίμεναν μέχρι την άνοιξη να το πωλήσουν, διότι τότε αυξάνονταν η τιμή του ψωμιού. Έτσι, δημιουργήθηκε για άλλη μια φορά, έλλειμμα στην παραγωγή κάποιου αγαθού. Κατά αυτό τον τρόπο, φανερώθηκε στον λαό ότι ακόμη και το σύστημα που ήταν δομημένο για να τον προστατέψει τον απογοήτευσε. Ύστερα από αυτήν την καταστροφή, σταμάτησαν να είναι εθελοντικά τα οικόπεδα κολεκτιβοποίησης. Ο Στάλιν και η κυβέρνηση του ανάγκαζαν πολλά νοικοκυριά να δουλέψουν σε δημόσιες εκτάσεις, με προπαγάνδα ή με βία. αριστερά|μικρογραφία|258x258εσ Ακόμη το πρόβλημα των Κούλακς παρέμενε. Για να αντιμετωπίσει αυτήν την απειλή, ο Στάλιν έκανε ανακοίνωση στην οποία χαρακτήρισε τις παλαιές του κινήσεις: είπε ότι δεν έπρεπε να επιβάλλει σε όλους να πάνε σε δημόσιες εκτάσεις και ότι ο καθένας είχε δικαίωμα προσωπικής γης. Αυτά όμως ήταν κόλπα δημοσιότητας, γιατί ύστερα από την ανακοίνωση αυξήθηκαν τρομερά οι φόροι ιδιωτικών εκτάσεων που δεν συνέφερε για κανέναν να έχει ιδιωτική γη. Ακόμη και ύστερα από αυτό, οι Κούλακς παρέμεναν, οπότε η ηγεσία του Στάλιν άρχισε τις βίαιες συγκρούσεις. Οποιοσδήποτε ήταν Κούλακ έπρεπε να φυλακιστεί ή να εξοριστεί ή ακόμη και να σκοτωθεί.
NGC 669
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κατηγορία:Τρίγωνον (αστερισμός) 0669 06560 01248
Κολεκτιβοποίηση
Ιστορία
Μόλις καταργήθηκε ο νόμος Συγκεκριμένης Σίτισης για όλους, τότε σταμάτησαν να υπάρχουν τα προβλήματα. Πλέον δεν έπρεπε όλες οι πόλεις να καταναλώνουν και να παράγουν τις ίδιες ποσότητες φαγητού και η κυβέρνηση εξομάλυνε τα πράγματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κοινωνικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτικός πολιτισμός
Βελούχι Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Βελούχι Ευρυτανίας
Το Βελούχι είναι οικισμός της της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου
Το Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου (ιαπωνικά: 国境の南、太陽の西) είναι σύντομο μυθιστόρημα του Ιάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι.
Βελούχι Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου
Τίτλος
Το Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου είναι ένα τραγούδι για το Μεξικό. Τι βρίσκεται όμως στα δυτικά του ήλιου; Ο Σιμαμότο αναφέρει: «Προσπαθήστε να φανταστείτε ότι είστε ένας αγρότης, που ζει ολομόναχος στην τούνδρα της Σιβηρίας. Μέρα με τη μέρα οργώνετε τα χωράφια σας. Όσο βλέπει το μάτι, τίποτα. Στα βόρεια, ο ορίζοντας, στα ανατολικά, ο ορίζοντας, στα νότια, στα δυτικά, το ίδιο. Κάθε πρωί, όταν ο ήλιος ανατέλλει στα ανατολικά, βγαίνετε να δουλέψετε στα χωράφια. Όταν είναι ακριβώς πάνω από το κεφάλι σας, κάνετε διάλειμμα για μεσημεριανό. Όταν βυθίζεται στη δύση, πάτε σπίτι για ύπνο».
Κύριοι χαρακτήρες
Χατζίμε
Ο Χατζίμε μεγάλωσε σε μια μικρή οικογένεια. Θα μπορούσε να ονομαστεί η ελάχιστη οικογενειακή μονάδα, καθώς ο Χατζίμε ήταν μοναχοπαίδι. Όντας μοναχοπαίδι, σε μια κοινωνία όπου τα δύο παιδιά είναι ο κανόνας, νιώθει κατώτερος. Το πιο ανυπόφορο προκατάληψη που βιώνει από τους άλλους. Πολλοί πιστεύουν ότι το να μην έχει κανείς αδέρφια σημαίνει ότι είναι κακομαθημένος, ασθενικός και εξαιρετικά εγωιστής. Αυτές οι κατηγορίες τον εκνευρίζουν, αλλά βαθιά μέσα του φοβάται ότι είναι αληθινές. Προσπαθεί να μείνει αόρατος και να αγνοήσει αυτές τις αδυναμίες, αλλά κάποιος βρίσκεται πάντα να επισημαίνει την έλλειψη αδελφών. Χωρίς φιλίες, στα παιδικά του χρόνια κυριαρχούν η μοναξιά και η απομόνωση. Η ειρήνη του Χατζίμε δεν μένει αλώβητη ούτε και κατά τα πανεπιστημιακά του χρόνια, όπου το περιβάλλον της πανεπιστημιούπολης κάνει τον κόσμο ακόμη πιο εχθρικό απέναντί του. Ο ίδιος αντιτάσσεται στην οικονομική φούσκα του μεταπολεμικού ιαπωνικού καπιταλισμού. Ωστόσο, αργότερα, με τη βοήθεια κεφαλαίων από τον πεθερό του, ανοίγει ένα τζαζ κλαμπ και σύμφωνα με την επιθυμία του ευεργέτη του, επενδύει τα κέρδη του στο χρηματιστήριο και σε ακίνητα και γρήγορα γίνεται πλούσιος. Αν και γίνεται ένας επιτυχημένος, έχοντας δημιουργήσει και οικογένεια, νιώθει ότι κάτι του λείπει. Παραμένει ανεκπλήρωτος και πιστεύει ότι η αιτία μπορεί να είναι κάτι που είχε χάσει στην παιδική του ηλικία.
Σιμαμότο
Η Σιμαμότο εμφανίζεται ενώ ο Χατζίμε νιώθει κατώτερος ως μοναχοπαίδι. Είναι 12 χρονών όταν γνωρίζονται και εκείνη ήταν σαν αχτίδα ήλιου που έγγιξε την καρδιά του Χατζίμε. Η Σιμαμότο ήταν ένα πολύ όμορφο κορίτσι, αλλά η πολιομυελίτιδα την έκανε χωλή, παρόλο που ο Χατζίμε εξακολουθούσε να πιστεύει ότι ήταν πολύ όμορφη και διαφορετική από τους άλλους. Ο μοναχικός Χατζίμε γνωρίζει τη Σιμαμότο, η οποία επίσης προέρχεται από οικογένεια με ένα παιδί και διαπιστώνει ότι υπάρχαν πολλά κοινά σημεία μεταξύ τους. Σύντομα γίνονται καλοί φίλοι που μπορούν να μοιράζονται τα μυστικά τους. Περνούν τα απογεύματα στο σαλόνι ακούγοντας Λιστ και Νατ Κινγκ Κόουλ στο νέο στερεοφωνικό του πατέρα της Σιμαμότο και μιλούν με μια προεφηβική απλότητα που εκ των υστέρων γίνεται ερωτική. Η Σιμαμότο σώζει τον Χατζίμε και του προσφέρει υποστήριξη στον αφόρητο απομονωμένο κόσμο της. Για τον Χατζίμε, η ύπαρξη της Σιμαμότο είναι το τέλος της μοναξιάς. Οι δυο τους χωρίζουν όταν αρχίζουν το γυμνάσιο και μετακομίζουν σε διαφορετικές περιοχές. Δραματικά, συναντιούνται ξανά στα 36 τους χρόνια. Ο Χατζίμε εκτοξεύεται στο παρελθόν ανεπιφύλακτα, αλλά η Σιμαμότο τον αφήνει ξαφνικά χωρίς λέξη αφού περνούν μια νύχτα μαζί. Η Σιμαμότο είναι μια όμορφη, έντονη και μυστηριώδης γυναίκα. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για τη μετέπειτα ζωή της, εκτός από το ότι είχε ένα μωρό που πέθανε σε βρεφική ηλικία. Είναι ανύπαντρη, δεν εργάζεται, αλλά έχει μια πολύ αξιοπρεπή ποιότητα ζωής.
Η Γιουκίκο παντρεύεται τον Χατζίμε στα 30 της. Αλλά ο Χατζίμε σπάνια την αναφέρει στα 6 χρόνια του γάμου ως σύζυγο, μέχρι που συναντά ξανά τη Σιμαμότο στα 36 του. Ο συγγραφέας την αναφέρει ελάχιστα. Η σιλουέτα της Γιουκίκο διαμορφώνεται ξεκάθαρα και παίζει ζωτικό ρόλο στο τέλος της ιστορίας, όταν τονίζει ότι ο Χατζίμε είναι εγωκεντρικός και νοιάζεται μόνο για τα δικά του συναισθήματα ενώ αγνοεί τα συναισθήματα των άλλων. Επιπλέον, ενεργεί ως παραδοσιακή σύζυγος που πάντα ακούει τον σύζυγό της, αλλά ξαφνικά βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση στο τέλος και δίνει διαλέξεις στον σύζυγο για το πώς να βελτιωθεί. Είναι το άτομο που μπορεί να αγαπήσει και να φωτίσει τους άλλους ερωτευμένους, και μόνο η αγάπη της δεν είναι καταστροφική σε αυτό το μυθιστόρημα. Η προδοσία του συζύγου της τη γεμίζει απελπισία, ωστόσο επιστρέφει στην αγάπη και ανοίγει την καρδιά της για να δεχτεί τον άντρα της.
Ιστορικό
Ο Μουρακάμι έγραψε το μυθιστόρημα το 1992 ενώ ήταν επισκέπτης στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Η αγγλική μετάφραση, από τον Φίλιπ Γκέιμπριελ, κυκλοφόρησε το 1999. Στα ελληνικά, το μυθιστόρημα έχει μεταφραστεί από τον Βασίλη Κιμούλη και κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.
Μέρος του τίτλου, «Νότια των συνόρων», αναφέρεται στο τραγούδι "South of the Border" όπως το τραγούδησε ο Νατ Κινγκ Κόουλ. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο Κόουλ ηχογράφησε ποτέ αυτό το τραγούδι. Το άλλο μισό αναφέρεται σε ένα σύνδρομο Ινουίτ ονομάζεται Piblokto ή αρκτική (ή σιβηρική) υστερία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Πασάι
Το Πασάι (φιλιππινεζικά: Pasay) είναι μία από τις πόλεις της μητροπολιτικής περιοχής της Μανίλα (Metro Manila), της Εθνικής Περιφέρειας της Πρωτεύουσας των Φιλιππίνων. Συνορεύει στα βόρεια με την πόλη της Μανίλα, με το Μακάτι στα βορειοανατολικά, με το Ταγκουίγκ προς τα ανατολικά και με το Παρανιάκουε προς το νότο. Λόγω της θέσης του ακριβώς νότια της πόλης της Μανίλα, το Πασάι γρήγορα έγινε μια αστική πόλη κατά τη διάρκεια της περιόδου του αμερικανικού αποικισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις των Φιλιππίνων
Kaitlyn
Καριέρα στο ΝΧΤ
Η Μπρόουν ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο φυσικής κατάστασης του σώματος. Το 2007 κέρδισε την Εθνική Επιτροπή Μυικής Δύναμης ( NP ) του John Sherman Classing Building & Fitness Championship καταφέροωντας να φτάσει μέχρι και την 5η θέση.
Επίσης η Μπρόουν το 2010 κατάφερε να κερδίσει στο NXT την τρίτη σεζόν καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να γίνει στο ευρή κοινό μια από τις πιόοθρυλικές και μεγαλύτερες παλαίστριες στην ιστορία του WWE.
Στο ΝΧΤ της 3ης σεζόν η Κέιτλεν νίκησε σε έναν αγώνα την Naomi και λίγο αργότερα ανακοινώθηκε ότι η Κέιτλεν ήταν η θυληκή ιηκήτρια παλαίστρια της τρίτης σεζόν του ΝΧΤ.
Επίσης η Kaitlyn με τηνNaomi ήτανε φίλες από την αρχή της σεζόν μέχρι και την τελευταία. Η Kaitlyn έκανε το ντεμπούτο της το 2006 στην ηλικία των 19 μόλις ετών στο Body Fitness. Το 2007 η Μπόουνιν κέρδισε την Εθνική Επιτροπή Μυϊκής Δύναμης ( NPC) του John Sherman Classic Bodybuilding η οποία ήρθε 5η στο Arnold Classic η οποία ήτανε στη 1η πεντάδα στην Musclemania. Το 2009 η Kaitlyn εμφανίστηκε στο περιοδικό Flex.
Πορεία προς το WWE
Τον Ιούλιο του 2010 η Μπρόουν υπέγραψε ενα συμβόλαιο με το WWE. Τον Ιανουάριο του 2013 κέρδισε στο WWE Divas  μικρογραφία|Η Kaitlyn ως νικήτρια στο NXT Season 3 Championship καταφέρνοντας να κρατήσει το τίτλο για πέντε μήνες. Έκανε το ντεμπούτο της με το όνομά της ως Celeste που συμμετείχε σε έναν διαγωνισμό του FCW η οποία άλλαξε το όνομά της σε Ρίκι Βόουνγκιν όπου έκανε το ντεμπούτο της στο FCW σε έναν αγώνα με την Naomi και την AJ. Λίγο αργότερα σε έναν πάλι αγώνα συνεργάστηκε με την Naomi και μαζί κατάφεραν να κερδίσουν τις δύο βασίλισσες του FCW την AJ και την Aksana.
Τον Οκτώβριο του 2013 η Μπόνιν έκανε το ντεμπούτο της ως χαρακτήρας στο παιχνίδι WWE 2K14.
Τον Σεπτέμβριο του 2010 η Μπόουνιν έκανε το ντεμπούτο της στο NXT SEASON 3 καταφέρνοντας να νικήσει την AJ και τον Primo σε έναν αγώνα. Η Vickie Guerrero επίσης ήτανε η προπονήτρια της Μπόουνιν στο NXT.
Λίγο καιρό πριν φύγει απο το WWE και αφοσιωθεί με την προσωπική της ζωή αλλά και τον γάμο της με τον PJ, η Μπόουνιν έχασε από την Summer Rae και την AJ με την Tamina στους δύο τελευταίους της αγώνες.
Η Μπόουνιν αργότερα παντρεύτηκε τον PJ Braun στις 20 Ιουνίου του 2014. Τον Νοέμβριο του 2012 η Kaitlyn συνελήφθη στο Grand Rapids Michigan για μια απλήρωτη επιτάχυνση εισητηρίων και απελευθερώθηκε με καταβολή ενός ομολόγου $ 315.
Ο αγαπημένος της παλαιστής τον οποίο έχει σαν είδωλό της ειναι ο Goldberg.
Η Μπόουνιν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να σπάσει ρεκόρ στο WWE ως μια θρυλική παλαίστρια πράγμα που την κάνει να είναι μία από της καλύτερες ξεπερνώντας με κάθε τρόπο κάθε άλλη ντίβα στο WWE. Η Μπόουνιν αναγνωρίζεται μία από της μεγαλήτερες και καλύτερες παλαίστριες στην ιστορία του WWE και θεωρείται ως μια θρυλική παλαίστρια, ενώ είναι η πέμπτη παλαίστρια της πρώτης γενιάς στον κόσμο αλλά και στην ιστορία του WWE.
Η Κaitlyn έχει καταφέρει να διεκδηκήσει το γυναικείο προτάθλημα 3 ολόκληρες φορές αλλά και να κερδίσει την τρίτη σεζόν του ΝΧΤ το 2010 κάτι το οποίο την κάνει ξεχωριστεί γυναίκα όπου το 2013 ήταν η πέμπτη παλαίστρια της χρονίας ανάμεσα σε πολλές άλλες.
Πρωταθλήματα
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Στιλίχων
Ο Φλάβιος Στιλίχων (επίσης Στηλίχων, Στελίχων, λατινικά: Flavius Stilicho, 359 – 22 Αυγούστου 408) ήταν στρατηγός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της οποίας για ένα διάστημα διηύθυνε τις τύχες.
Επί Θεοδοσίου Α΄
Γιος ενός Ρωμαίου στρατιώτη βανδαλικής καταγωγής και μιας Ρωμαίας γυναίκας από την επαρχία, κατετάγη στον ρωμαϊκό στρατό και ανέβηκε τις βαθμίδες του κατά την διάρκεια της βασιλείας του Θεοδοσίου Α΄ ο οποίος κυβερνούσε την εποχή εκείνη το ανατολικό μόνο τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 383 ο Θεοδόσιος έστειλε τον Στιλίχωνα στον Σασσανίδη βασιλιά της Περσίας Σαπώρη Γ’ στην Κτησιφώντα, για να διαπραγματευθεί τον διαμελισμό της Αρμενίας. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη μετά την επιτυχία των διαπραγματεύσεων, ο Στιλίχων προήχθη σε comes stabuli (κόμης τοῦ στάβλου, κοντόσταβλος) και αργότερα σε στρατηγό (magister militum). Αναγνωρίζοντας τις ικανότητές του ο Θεοδόσιος και θέλοντας να εξασφαλίσει την αφοσίωσή του, του έδωσε ως σύζυγο την ανεψιά του Σερήνα.
Το 394 ο Στιλίχων διακρίθηκε ιδιαίτερα στην μάχη του ποταμού Φρίγκιντους (στην σημερινή Σλοβενία) κατά την οποία ο Θεοδόσιος κατανίκησε τους διεκδικητές της εξουσίας στην Δύση και έγινε ο τελευταίος μονοκράτωρ. Λίγο πριν πεθάνει το 395, ο Θεοδόσιος όρισε τον Στηλίχωνα επίτροπο του ανήλικου γιου του Ονώριου, στον οποίο κληροδότησε το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας ενώ το ανατολικό κληροδοτήθηκε στον άλλο του γιο, τον επίσης ανήλικο Αρκάδιο.
Επί Ονωρίου
Κατά τον ιστορικό Ζώσιμο Στιλίχων και Ρουφίνος ήταν διεφθαρμένοι στο έπακρον, και πλούτησαν υπέρμετρα δωροδοκούμενοι για δικαστικές και άλλες αποφάσεις. Οι δε βασιλείς τίποτε δεν καταλάβαιναν απ’ όσα γίνονταν αλλά έκαναν ό,τι τους υπαγόρευαν ο Στιλίχων και ο Ρουφίνος, οι οποίοι αλληλοϋποβλέπονταν.
Το 395 οι Ούννοι επέδραμαν στην Μικρά Ασία και λεηλατούσαν επαρχίες της. Επωφελούμενος από το γεγονός αυτό, ο Αλάριχος, ηγεμόνας των Βησιγότθων της Κάτω Μοισίας και στρατιωτικός αξιωματούχος της αυτοκρατορίας, αποστάτησε και επέδραμε στην Θράκη. Ο Ρουφίνος πήγε στο στρατόπεδό του και καυχήθηκε μετά στον αυτοκράτορα ότι έπεισε τον Αλάριχο να αποσυρθεί, στην πραγματικότητα όμως τον συμβούλευσε να στραφεί κατά της νότιας Ελλάδος. Γενική πεποίθηση στην Κωνσταντινούπολη ήταν ότι ο Αλάριχος ενεργούσε από την αρχή εν συνεννοήσει με τον Ρουφίνο, ο οποίος είχε μεγάλες φιλοδοξίες.
Εν τω μεταξύ ο Στιλίχων, με τα τμήματα του στρατού της ανατολής που είχαν συμμετάσχει στην μάχη του Φρίγκιντους, κινήθηκε κατά του Αλάριχου και έφτασε ώς την Θεσσαλονίκη. Αλλά ο Αρκάδιος (δηλ. ο Ρουφίνος) τον διέταξε να μη προχωρήσει άλλο και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ιταλία. Την διοίκηση του στρατού ανέλαβε ο Γότθος Γαϊνάς, ο οποίος, μόλις επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη διέταξε να θανατωθεί ο Ρουφίνος. Παντοδύναμος υπουργός του Αρκάδιου έγινε τώρα ο ευνούχος Ευτρόπιος, «κυριεύων Αρκαδίου καθάπερ βοσκήματος».
Ο Αλάριχος στράφηκε όντως προς νότον και επί δύο χρόνια λεηλατούσε και κατέστρεφε την Ελλάδα. Το 397 ο Στιλίχων αποβιβάστηκε ξαφνικά στην Πελοπόννησο, άρχισε τις επιχειρήσεις κατά των Βησιγότθων και τους ανάγκασε να καταφύγουν σε ορεινά μέρη. Αλλά, κατά Ζώσιμον, αντί να φροντίσει να τους εκμηδενίσει παραδόθηκε στις ακολασίες και ο Αλάριχος διέφυγε στην Ήπειρο, όπου συνέχισε τις λεηλασίες και την καταπίεση. Εκεί του ήρθε πρόταση από τον Στηλίχωνα να συνεργήσει στην απόσπαση του Ιλλυρικού, δηλαδή της Ελλάδος και της δυτικής Βαλκανικής, από το ανατολικό κράτος. Ο Αλάριχος πληροφόρησε για την πρόταση αυτή την Κωνσταντινούπολη, που φρόντισε να ματαιώσει τα σχέδια του Στιλίχωνα διορίζοντας τον Αλάριχο γενικό αρχηγό του Ιλλυρικού.
Την ίδια χρονιά αποστάτησε ο Γίλδων, στρατηγός της Αφρικής, η οποία αποτελούσε τον σιτοβολώνα της δυτικής αυτοκρατορίας και την οποία θέλησε ο Γίλδων να υπαγάγει στην ανατολική. Ο Στιλίχων έστειλε εναντίον του τον αδελφό του Γίλδωνα Mascezel (Masceldelus, Μασκέλδηλος), ο οποίος κατέστειλε την εξέγερση, δολοφονήθηκε όμως κατά την επιστροφή του στην Ιταλία από τον Στιλίχωνα.
Το 398 ο Στιλίχων διεξήγαγε πόλεμο στην Βρετανία εναντίον Σαξόνων, Πίκτων και Σκώτων και πάντρεψε την κόρη του Μαρία με τον Ονώριο. Το 400 έγινε ύπατος.
Την εποχή αυτή η διπλωματία της Κωνσταντινούπολης υποκίνησε εισβολή του Αλάριχου στην Ιταλία. Ο Στιλίχων έσπευσε στο Μιλάνο και έσωσε τον πολιορκούμενο από τους Βησιγότθους Ονώριο. Το Πάσχα του 402 ο Στιλίχων νίκησε τον Αλάριχο επιτιθέμενος αιφνιδιαστικά κατά του στρατοπέδου του στην Πολλεντία. Για τη νίκη του αυτή τέλεσε θρίαμβο, που ήταν ο τελευταίος που έγινε στη Ρώμη. Το 403 στη Βερόνα ο Στιλίχων νίκησε πάλι τον Αλάριχο, που μόλις σώθηκε δια της φυγής και αναγκάστηκε να δεχτεί εκεχειρία και να επιστρέψει στο Ιλλυρικό. Το 405 μια μεγάλη απειλή εμφανίστηκε στο βορρά της Ιταλίας, όταν εισέβαλαν Αλανοί, Σουηβοί και Βάνδαλοι υπό τον Οστρογότθο Ραδάγαισο. Ο Στιλίχων συγκέντρωσε με δυσκολία 30.000 άντρες, από τους οποίους πολλοί ήταν δούλοι και βάρβαροι, και νίκησε τους εισβολείς το 406 στους Φαιζούλους (σημ. Φιέζολε της Φλωρεντίας).
Η πτώση
Οι στρατιωτικές ανάγκες της Δυτικής Αυτοκρατορίας σε διάφορα άλλα μέτωπα, είχαν αφήσει αφύλακτο τον Ρήνο, τον οποίο φρουρούσε «μόνο η πίστη των Γερμανών και ο αρχαίος τρόμος που ενέπνεε το όνομα της Ρώμης» κατά Γίββωνα. Στις 31 Δεκεμβρίου του 406 νέα μεγάλα πλήθη Αλανών, Βουργουνδών, Σουηβών και Βανδάλων πέρασαν τον παγωμένο Ρήνο, ερήμωσαν την Γαλατία και προκάλεσαν εξεγέρσεις.
Σοβαρότερη από αυτές ήταν η ανταρσία του Κωνσταντίνου, στρατηγού στην Βρετανία, ο οποίος εισέβαλε κι αυτός στην Γαλατία. Ο Στιλίχων έστειλε εναντίον του τον Γότθο Σάρο, ο οποίος όμως, παρά τις αρχικές επιτυχίες του, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο Στιλίχων επέλεξε ως νέα γραμμή άμυνάς του κατά του Κωνσταντίνου τις Άλπεις.
Τότε ο Αλάριχος αξίωσε ένα μεγάλο ποσόν, είτε ως πληρωμή του για την φημολογούμενη συνεργασία με τον Στιλίχωνα εναντίον του ανατολικού κράτους και τις σχετικές προετοιμασίες, είτε εκβιάζοντας απλώς. Απειλούσε νέα εισβολή στην Ιταλία. Η Σύγκλητος ήθελε πόλεμο αλλά ο Στιλίχων κατόρθωσε να πείσει τους συγκλητικούς να υποκύψουν στις απαιτήσεις του Αλάριχου –πράγμα που δεν του συγχώρησαν. Ένας από αυτούς, ο Λαμπάδιος, είπε: «Δεν είναι ειρήνη αυτό αλλά σύμφωνο δουλείας». Οι εισβολές των βαρβάρων, οι ανταρσίες των στρατηγών, οι πάντοτε τεταμένες σχέσεις του με την Κωνσταντινούπολη και οι φήμες ότι σχεδίαζε να εγκαταστήσει τον γιο του Ευχέριο στον θρόνο της ανατολής, επέφεραν την πτώση του, παρά το ότι στις αρχές του 408, μετά τον θάνατο της Μαρίας, ο Ονώριος παντρεύτηκε και την δεύτερη κόρη του Στιλίχωνα Θερμαντία. Όταν ο Αρκάδιος πέθανε τον Μάιο του 408, οι φήμες για την επιβουλή του θρόνου της ανατολής από τον Στιλίχωνα επιτάθηκαν και οι αντίπαλοί του στην αυλή με επί κεφαλής τον αξιωματούχο Ολύμπιο υποκίνησαν στάση του στρατού στο Τικίνουμ (Παβία) κατά την οποία εσφάγησαν οι αξιωματικοί του Στιλίχωνα. Ο Στιλίχων αποσύρθηκε στην Ραβέννα όπου συνελήφθη κατά διαταγήν του Ονώριου και στις 22 Αυγούστου του 408 αποκεφαλίστηκε. Λίγο αργότερα θανατώθηκε και ο γιος του Ευχέριος.
Παρά τα όσα λέει εναντίον του ο Ζώσιμος, και πέρα από τους υπέρ αυτού πανηγυρικούς του φίλου του ποιητή Κλαυδιανού, ο Στιλίχων ήταν ικανότατος στρατηγός και πολιτικός – «ο τελευταίος των Ρωμαίων στρατηγών» κατά Γίβωννα, αν και γερμανικής καταγωγής. Μετά τον θάνατό του η Ιταλία βρέθηκε ανυπεράπιστη. Αμέσως (Σεπτέμβριος του 408) ο Αλάριχος επήλθε κατά της Ρώμης. Την πολιόρκησε επί δύο χρόνια και στις 24 Αυγούστου του 410 την κατέλαβε. Ακολούθησε δεινή λεηλασία και αιχμαλωσία επί τρεις μέρες και ύστερα ο Αλάριχος στράφηκε σε άλλες περιοχές της Ιταλίας όπου και πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Η κατάληψη της Ρώμης για πρώτη φορά μετά από οκτώ αιώνες, ήταν γεγονός κεφαλαιώδους σημασίας (αν και πρωτεύουσα του κράτους ήταν τότε η Ραβέννα) και υπήρξε το προανάκρουσμα της πτώσης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι Κατηγορία:Κόμητες των δομεστίκων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Μερκεδόνιος
Ο mensis Mercedonius ή Mercedinus  (λατινικά σημαίνει «μήνας Εργασίας»), επίσης γνωστό ως Interkalaris ή Intercalaris (λατινικά σημαίνει «ενδιάμεσος»), ήταν ο εμβόλιμος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου. Το δίσεκτο έτος που προέκυπτε ήταν είτε με 377, είτε με 378 ημέρες. Θεωρητικά συνέβαινε κάθε δύο (ή περιστασιακά τρία) χρόνια, αλλά μερικές φορές ο μήνας αποφεύχθηκε ή χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους αρχιερείς για πολιτικούς λόγους, ανεξάρτητα από την κατάσταση του ηλιακού έτους. Ο Μercedonius εξαλείφθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα, όταν εισήγαγε το Ιουλιανό ημερολόγιο το 46 π.Χ.
Ιστορία
Αυτός ο μήνας, που καθιερώθηκε -σύμφωνα με τη ρωμαϊκή παράδοση- από τον Nουμά Πομπίλιο, υποτίθεται ότι εισαγόταν κάθε δύο (ή τρία χρόνια), για να ευθυγραμμιστεί το συμβατικό ρωμαϊκό έτος των 355 ημερών με το ηλιακό έτος.
Η απόφαση για την εισαγωγή του ενδιάμεσου μήνα λαμβανόταν από τον μέγιστο αρχιερέα (pontifex maximus), και θεωρείται ότι βασίστηκε σε παρατηρήσεις, για να εξασφαλιστεί η καλύτερη δυνατή αντιστοιχία με τις εποχές. Δυστυχώς, ο μέγιστος αρχιερέας, ο οποίος κανονικά θα ήταν ενεργός πολιτικός, χειραγωγούσε συχνά την απόφαση και άλλοτε επέτρεπε στους φίλους πολιτικούς να παραμείνουν στη θέση τους περισσότερο, ενώ άλλοτε εξανάγκαζε τους εχθρούς αξιωματούχους να φύγουν νωρίς. Μία τέτοια απρόβλεπτη παρεμβολή σήμαινε, ότι οι ημερομηνίες μετά τον μήνα Φεβρουάριο δεν μπορούσαν να είναι γνωστές εκ των προτέρων, και επιπλέον, οι Ρωμαίοι πολίτες που ζούσαν εκτός Ρώμης, συχνά δεν γνώριζαν την τρέχουσα ημερομηνία.
Ο μήνας εξαλείφθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα, όταν εισήγαγε το Ιουλιανό ημερολόγιο το 46 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
Ζωολογικός Κήπος της Βαρσοβίας
Ο Ζωολογικός Κήπος της Βαρσοβίας (Miejski Ogród Zoologiczny w Warszawie) είναι επιστημονικός ζωολογικός κήπος που βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Βιστούλα, στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ο ζωολογικός κήπος καλύπτει έκταση περίπου 40 εκταρίων στο κέντρο της Βαρσοβίας και δέχεται περίπου 1.000.000 επισκέπτες ετησίως, καθιστώντας τον έναν από τους πιο πολυσύχναστους ζωολογικούς κήπους στην Ευρώπη. Φιλοξενεί πάνω από 11.000 ζώα που αντιπροσωπεύουν περισσότερα από 500 είδη.
Ο ζωολογικός κήπος είναι διαπιστευμένο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων (ΕΕΖΚΕ) και της Παγκόσμιας Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων (ΠΕΖΚΕ).
Ο ζωολογικός κήπος της Βαρσοβίας χρησίμευσε ως κρυψώνα για Εβραίους και δραπέτες από το Γκέτο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι φύλακες του ζωολογικού κήπου, Γιαν και Αντονίνα Ζαμπίνσκι, υπεύθυνοι για τη διάσωση εκατοντάδων Εβραίων στους χώρους του ζωολογικού κήπου, έλαβαν τελικά τον τίτλο των Δικαίων των Εθνών για τη συμβολή, την προσπάθεια και την καλή θέλησή τους. Αυτά τα γεγονότα καταγράφηκαν στο μυθιστόρημα Η Γυναίκα του Ζωολογικού Κήπου (The Zookeeper's Wife) της Νταϊάν Άκερμαν και στην πολεμική δραματική ταινία του 2017 με πρωταγωνίστρια την Τζέσικα Τσάστεϊν.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|248x248εσ| Ο Γιαν Ζαμπίνσκι με ένα λιοντάρι, άγνωστη ημερομηνία
Εγκατάσταση
Ο Βενάντι Μπουρντζίνσκι πέθανε από οξεία πνευμονία πριν από τα τέλη του 1928 και ο Γιαν Ζαμπίνσκι διορίστηκε διευθυντής. Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζαμπίνσκι επέβλεψε τη δημιουργία πολλών εκθεμάτων, όπως το σπίτι των πιθήκων, το σπίτι των ελεφάντων, τα περιβόλια για τις αντιλόπες, μια λίμνη για φώκιες και τον αχυρώνα των καμηλοπάρδαλων. Διετέλεσε διευθυντής του ζωολογικού κήπου μέχρι το 1939, διορίστηκε εκ νέου το 1949 και συνέχισε στη θέση του μέχρι το 1951
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία|271x271εσ| Σπίτι των [[Ασπόνδυλο|ασπόνδυλων]] μικρογραφία| Μια λιμνούλα στο ζωολογικό κήπο της Βαρσοβίας Ο ζωολογικός κήπος βομβαρδίστηκε τακτικά τον Σεπτέμβριο του 1939 και πολλά ζώα πέθαναν από τις βόμβες, τις σφαίρες (π.χ. πίθηκοι) ή τους πυραύλους (π.χ. ένας ελέφαντας, μια καμηλοπάρδαλη). Μετά την παράδοση της Βαρσοβίας στους Γερμανούς, τα περισσότερα από τα «πολύτιμα» είδη ζώων (στα μάτια του Γερμανού εκπροσώπου Λουτς Χεκ) μεταφέρθηκαν στο καταφύγιο Schorfeide στη Γερμανία, ενώ άλλα, που περιγράφονται ως «μη πολύτιμα» πυροβολήθηκαν, και ο ζωολογικός κήπος έκλεισε. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γιαν Ζαμπίνσκι, ο διευθυντής, μαζί με τη σύζυγό του, Αντονίαν και τον γιο τους, Ρϊσαρντ, έσωσαν περισσότερους από 300 Εβραίους από το Ολοκαύτωμα. Ο Γιαν Ζαμπίνσκι τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944 και συνελήφθη αιχμάλωτος. Όταν επέστρεψε, τα ζώα άρχισαν να εισάγονται ξανά στον ζωολογικό κήπο, ο οποίος άνοιξε ξανά το 1949.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρσοβια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία Κατηγορία:Πάρκα στη Βαρσοβία
Α΄ Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 1996-97
Πηγές
1996 1997 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1996 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1997
Τζότζο
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 44ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στις 8 Σεπτεμβρίου 2019, όπου και κέρδισε το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ. Η προβολή της ταινίας στις Η.ΠΑ. ένα μήνα μετά συνοδεύτηκε από θετικές ως επί το πλείστον κριτικές, αν κι υπήρξαν κάποια αρνητικά σχόλια για τον κωμικό τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τους Ναζί.
Η ταινία επελέγη από το National Board of Review και από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως μια από τις δέκα καλύτερες για το 2019. Έλαβε 6 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Β´ Γυναικείου Ρόλου και βραβεύτηκε εν τέλει με Όσκαρ Διασκευής Σεναρίου. Ήταν επίσης υποψήφιο για δυο Χρυσές Σφαίρες.
Πλοκή
Το 1944, ενώ η Γερμανία του Χίτλερ βρίσκεται πολύ κοντά στην ήττα της από τους Συμμάχους, ο δεκάχρονος Γιοχάνες Τζότζο Μπέτσλερ (Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις), ξεκινά την ενασχόλησή του με την Νεολαία Χίτλερ. Ο μικρός Τζότζο έχει ως είδωλό του τον Χίτλερ και όταν είναι μόνος του φαντάζεται τον εαυτό του να συνομιλεί με το όραμα (Τάικα Γουαϊτίτι) του μεγάλου Φύρερ και να παίρνει συμβουλές από εκείνον πάνω σε ένα σωρό φασιστικές αντιλήψεις για τη ζωή. Ο Τζότζο δε βλέπει την ώρα να ξεκινήσει το σαββατοκύριακο στη Νεολαία Χίτλερ, όπου όλα τα μικρά γερμανόπουλα θα εκπαιδευτούν προκειμένου να γίνουν άνδρες. Η θητεία του Τζότζο στη Νεολαία Χίτλερ, θα λήξει όμως άδοξα, όταν ως μέρος της εκπαίδευσής του τον βάλουν να σκοτώσει ένα κουνέλι προκειμένου να σκληραγωγηθεί. Ο μικρός Τζότζο έντρομος θα το βάλει στα πόδια και θα δεχτεί τις αποδοκιμασίες των ομοϊδεατών του, οι οποίοι θα τον αρχίσουν να τον αποκαλούν περιπαιχτικά κουνέλι. Γυρίζοντας τότε απογοητευμένος στο σπίτι του, ο Τζότζο προσγειώνεται απότομα στην πραγματικότητα όταν ανακαλύπτει ότι η προοδευτική του μητέρα, Ρόζι (Σκάρλετ Γιόχανσον), προσφέρει καταφύγιο στη σοφίτα στην Έλσα (Τομαζίν Μακέντζι), μια Εβραία έφηβη. Ο Τζότζο τότε καλείται να ακολουθήσει μια στάση ζωής. Από τη μια πλευρά έχει τις φασιστικές ιδέες που του έχουν δηλητηριάζει το μυαλό κι από την άλλη την πραγματική του και ευαίσθητη φύση. Αποφασίζει λοιπόν να γνωρίσει την Έλσα γι' αυτό που είναι πραγματικά.
Ανάκτορο Σλάισχαϊμ
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Αεροφωτογραφία του ανακτόρου Σλάισχαϊμ.
Το ανάκτορο Σλάισχαϊμ (Schloss Schleißheim) περιλαμβάνει τρία μεμονωμένα ανάκτορα σε ένα μεγάλο μπαρόκ πάρκο στο χωριό Άνω Σλάισχαϊμ (Oberschleißheim), ένα προάστιο του Μονάχου, στη Βαυαρία της Γερμανίας. Το ανάκτορο ήταν μια θερινή κατοικία των Βαυαρών ηγεμόνων του Οίκου των Βίτελσμπαχ. δεξιά|μικρογραφία|600x600εσ| Σχέδιο οικοπέδου του εδάφους
1. Παλαιό ανάκτορο Σλάισχαϊμ
μικρογραφία|350x350εσ| Παλιό Παλάτι Σλάισχαϊμ από τα ανατολικά. Η ιστορία του ανακτόρου Σλάισχαϊμ ξεκίνησε με ένα αναγεννησιακό εξοχικό σπίτι (1598) και ερημητήριο, που ιδρύθηκε από τον Γουλιέλμο Ε΄ κοντά στο ανάκτορο Ντάχαου. Η κεντρική πύλη και ο πύργος του ρολογιού μεταξύ των δύο αυλών χρονολογούνται από την πρώτη οικοδομική περίοδο. Η εσωτερική αυλή ονομάζεται Aυλή του Μαξιμιλιανού (Maximilianshof), η εξωτερική Αυλή του Γουλιέλμου (Wilhelmshof). Υπό τον γιο του Γουλιέλμου, Μαξιμιλιανό Α', τα κτίρια επεκτάθηκαν μεταξύ 1617 και 1623 από τον Χάινριχ Σον και τον Χανς Κρούμπερ για να σχηματίσουν το λεγόμενο Παλαιό Ανάκτορο. Αυτό το σχέδιο είναι τυπολογικά παρόμοιο με το κάστρο του Λάουφτσορν στο Όμπεραχινγκ που ξεκίνησε από τον αδελφό του Mαξιμιλιανού Α΄, τον Aλβέρτο ΣΤ΄ τον προηγούμενο χρόνο. Και εκεί μία ελεύθερη σκάλα οδηγεί στον πρώτο όροφο, ο οποίος χρησιμοποιείται ως μέγαρο. Το κτίριο, το οποίο σχεδιάστηκε στο στυλ του Aντρέα Παλάντιο στα τέλη της Αναγέννησης, ολοκληρώθηκε το 1623.
Τα δωμάτια διακοσμήθηκαν από τον Πέτερ Κάντιντ. Ο γιος και διάδοχος του Μαξιμιλιανού Φερδινάνδος-Μαρία απεβίωσε εδώ το 1679. Μετά από βαριές καταστροφές στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ανάκτορο με τα ευρύχωρα κτίριά του ανακατασκευάστηκε. Το μεγαλύτερο μέρος από τα γύψινα του παρεκκλησίου του Γουλιέλμου (Wilhelmskapelle) έχει διατηρηθεί. Το Παλαιό Ανάκτορο Σλάισχαϊμ φιλοξενεί σήμερα δύο εκθέσεις, η μία για τον θρησκευτικό πολιτισμό και η άλλη για την ιστορία της Πρωσίας. Η Μεγάλη Αίθουσα στη μέση του κεντρικού κτηρίου λειτουργεί σήμερα ως φουαγιέ για τα μουσεία.
Στον κήπο του Παλαιού Ανακτόρου βρίσκεται ένα μνημείο της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας της Βαυαρίας, που υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο αεροδρόμιο δίπλα στους χώρους του ανακτόρου.
2. Ανάκτορο Λούστχαϊμ
Στη συνέχεια, ο Eνρίκο Τσουκάλι έκτισε το Ανάκτορο Λούστχαϊμ ως βίλα στον κήπο σε ιταλικό στιλ το 1684–1688 για τον Mαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ και την πρώτη του σύζυγο, τη Mαρία-Αντωνία πριγκίπισσα της Αυστρίας.
Το Λούστχαϊμ βρίσκεται σε ένα κυκλικό νησί και αποτελεί -κατά μία άοψη- το τέλος των μπαρόκ αυλικών κήπων. Η κάτοψη του μεγάρου, που θυμίζει στυλιζαρισμένο Η: στο κεντρικό κτίριο υπάρχουν δύο πτέρυγες που προεξέχουν. Το πλινθόκτιστο και σοβατισμένο κτίριο είναι διώροφο, στο μεσαίο τμήμα δεσπόζει ένα πανόραμα (belvedere), το οποίο προσφέρει ευρεία θέα στη γύρω ύπαιθρο. Το κέντρο του ανακτόρου είναι η μεγάλη αίθουσα στο μεσαίο τμήμα, η οποία πλαισιώνεται πλευρικά από τα διαμερίσματα του εκλέκτορος και της εκλέκτορος. Τα δωμάτια στον επάνω όροφο ήταν για τους υπηρέτες, ενώ το υπόγειο περιείχε την κουζίνα και τα βοηθητικά δωμάτια.
Στο εσωτερικό δεσπόζει η μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων στη μέση του κτιρίου. Οι τοιχογραφίες έγιναν από τους Γιόχαν Άντον Γκουμπ, Φραντσέσκο Ρόζα και Γιόχαν-Αντρέα Τρούμπιλo.
Το ανάκτορο κάποτε αποτελούσε το κεντρικό σημείο ενός ημικυκλίου από στρογγυλά κτίρια. Δύο περίπτερα εξακολουθούν να υπάρχουν: στα νότια του Λούστχαϊμ είναι το παρεκκλήσιο Ρενάτους, που ανεγέρθηκε το 1686 από τον Τσουκάλι στο νότιο περίπτερο. Το βόρειο περίπτερο στεγάζει τον διακοσμημένο στάβλο, που κτίστηκε για τα αγαπημένα άλογα του εκλέκτορα Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ.
3. Νέο παλάτι Σλάισχαϊμ
δεξιά|μικρογραφία|179x179εσ| Μεγάλη Σκάλα δεξιά|μικρογραφία|160x160εσ| [[Άτλας (αρχιτεκτονική)|Άτλαντες ως διακόσμηση του Γκάρτενζααλ.]] αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ| Νέο Ανάκτορο Σλάισχαϊμ από τα δυτικά κατά τους χειμερινούς μήνες. αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ| Άποψη του Νέου Ανακτόρου και των μπαρόκ κήπων του από τα δυτικά τους καλοκαιρινούς μήνες αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ| Το Νέο Ανάκτορο από τα δυτικά.