cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία
Οι δυνάμεις του Άξονα
right|thumb|300px|Άρμα τύπου Tiger I κάπου στη Σικελία. Αύγουστος 1943 Την άμυνα της Σικελίας έχει αναλάβει ο στρατηγός Αλφρέντο Γκουτσόνι (Alfredo Guzzoni), ο οποίος διαθέτει περίπου 200.000 - 300.000 Ιταλούς και 30.000 Γερμανούς Οι παράκτιες δυνάμεις ανέρχονται σε έξι μεραρχίες "άθλια εξοπλισμένες" και απλωμένες σε μέτωπο 100 χλμ. Τέσσερις μεραρχίες άμεσης επέμβασης δεν διαθέτουν παρά μόνο μερικά παλαιά γαλλικά άρματα - λεία πολέμου και παραχωρημένα από τους Γερμανούς στη μεραρχία "Λιβόρνο". Από την άλλη, οι Γερμανοί διαθέτουν δύο μεραρχίες, από τις οποίες η μεν 60ή Αρμάτων διαθέτει μόνο 46 ελαφρά άρματα και η Μεραρχία Χέρμαν Γκέρινγκ 90, από τα οποία όμως 17 είναι τύπου Tiger, αλλά διαθέτει μόνο 2 τάγματα πεζικού. Επιπλέον, ο Γκουτσόνι είναι μόνο κατ' όνομα διοικητής των γερμανικών μονάδων, καθώς αυτές δέχονται διαταγές απευθείας από το Στρατάρχη Άλμπερτ Κέσσελρινγκ, στον οποίο έχει ανατεθεί η άμυνα της Ιταλίας από γερμανικής πλευράς. Η διοίκηση των γερμανικών μονάδων στην πραγματικότητα ασκείται από τον υφιστάμενο του Κέσσελρινγκ και σύνδεσμό του υποστράτηγο Φριντολίν φον Ζένγκερ ουντ Έττερλιν (Fridolin von Senger und Etterlin) Ο Μουσολίνι είχε εκμυστηρευτεί στον Γερμανό στρατάρχη, στη συνάντησή τους τον Μάιο του 1943, ότι θεωρούσε περισσότερο πιθανή μια απόβαση των Συμμάχων στη Νότια Γαλλία, για να αλλάξει γνώμη και να δώσει μια διάλεξη στο Ναύαρχο Καρλ Ντένιτς στις 13 Μαΐου σχετικά με την υπεράσπιση της Σικελίας και της Σαρδηνίας, θεωρώντας μάλιστα πιθανότερη μια απόβαση στη Σικελία. Αντίθετα, οι στρατηγοί της ιταλικής ανώτατης διοίκησης θεωρούσαν πιθανότερο τόπο απόβασης τη Σαρδηνία, με κυριότερο τον αποσυρθέντα γηραιό στρατάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο (Pietro Badoglio), τον οποίο χρησιμοποιούσαν ως σύμβουλο. Η βασική όμως απογύμνωση της άμυνας του νησιού προήλθε από τον ίδιο τον Χίτλερ: Πέφτοντας στην παγίδα της εξαπάτησης από την "Επιχείρηση Κιμάς" έστειλε ισχυρές δυνάμεις στην Ελλάδα.
Τις παραμονές της απόβασης οι δυνάμεις του Άξονα εμφανίζουν την εξής κατανομή: Το Ιταλικό σώμα της Δύσης σταθμεύει κοντά στο Παλέρμο, το Ανατολικό κοντά στις Συρακούσες, η 4η Μεραρχία "Λιβόρνο" κοντά στη Λικάτα και η Μεραρχία αρμάτων Χέρμαν Γκέρινγκ στα υψώματα πίσω από τη Γέλα. Το βασικό τμήμα της 15ης Μεραρχίας Πάντσερ Γρεναδιέρων βρίσκεται στα δυτικά.
Στις 26 Ιουνίου οι Γκουτζόνι και Κέσσελρινγκ είχαν μια τελευταία συνάντηση. Σε αυτήν ο Γερμανός αναπτύσσει το αμυντικό δόγμα του στον Ιταλό: Τα στατικά στρατεύματα πρέπει να αμυνθούν επί τόπου, ενώ οι ταχυμεταφερόμενες μονάδες έπρεπε να επιτεθούν αμέσως μόλις εκδηλωνόταν η απόβαση. Οι γερμανικές μονάδες θα ακολουθούσαν την αντεπίθεση για να την ολοκληρώσουν. Η άποψη του Κέσσελρινγκ ήταν ότι οι Σύμμαχοι θα αποβιβάζονταν σε πολλές διαφορετικές ακτές ταυτόχρονα. Έπρεπε λοιπόν να επέμβουν πριν προλάβουν οι αποβιβαζόμενες μονάδες να συνενωθούν και να αλληλοκαλυφθούν. Τις ημέρες που προηγούνται της απόβασης ο Γκουτσόνι λαμβάνει μηνύματα που τον πληροφορούν για τις συμμαχικές κινήσεις. Στις 9 Ιουλίου το βράδυ δίνει εντολή κόκκινου συναγερμού σε όλες τις μονάδες. Δίνει, επίσης, εντολές υπονόμευσης των σημαντικών λιμένων.
Αερομεταφερόμενες μονάδες
right|thumb|300px|Αμερικανικό ανεμοπλάνο τύπου Waco έχει προσγειωθεί ανώμαλα στη Σικελία Ελάχιστα λεπτά μετά τα μεσάνυκτα της 9ης Ιουλίου άρχισαν να εκτελούνται οι πρώτες αεραποβάσεις Αμερικανών και Βρετανών. Οι αμερικανικές δυνάμεις περιλάμβαναν το 505ο Σύνταγμα της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας και έπεσαν στα ανατολικά του Πόντε Ολίβο 8 χλμ. από την ακτή της Γέλας. Εδώ σημειώνεται ένα σημαντικό σφάλμα απειρίας: Ένα ανυπόμονο συμμαχικό σκάφος αρχίζει να βάλει κατά του σχηματισμού, παρασύροντας και άλλα, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν την κατάρριψη φίλιων αεροσκαφών και την απομάκρυνση των αλεξιπτωτιστών που επρόκειτο να πέσουν από τα πεδία προσεδάφισής τους. Είκοσι τρία αεροσκάφη από τα συνολικά 144 μεταγωγικά αλεξιπτωτιστών καταρρίφθηκαν ενώ οι αλεξιπτωτιστές είχαν 318 νεκρούς και τραυματίες από τα φίλια πυρά. Αντίθετα, οι Βρετανοί έρριψαν τους ανιχνευτές του 21ου Ανεξάρτητου λόχου αλεξιπτωτιστών για να σημαδέψουν τη γέφυρα "Ponte Grande" του ποταμού Anape νότια των Συρακουσών. Η διμοιρία των ανιχνευτών κράτησε τη γέφυρα αντέχοντας σε όλες τις αντεπιθέσεις. Ο ήχος της μάχης έφθασε μέχρι τη βάση του ιταλικού 75ου Συντάγματος Πεζικού της Μεραρχίας "Νάπολι" που κατέφθασε με μερικά πυροβόλα και ανάγκασε τους Βρετανούς να παραδοθούν, ελάχιστο χρόνο πριν την άφιξη της 5ης Μεραρχίας Πεζικού που είχε αποβιβαστεί στην ακτή 11 χλμ. νοτιότερα.
Η βρετανική 1η αερομεταφερόμενη ταξιαρχία επρόκειτο να προσεδαφιστεί με ανεμόπτερα τύπου "Horsa" σε άλλες ζώνες του εσωτερικού, αλλά οι άνεμοι δεν βοήθησαν καθόλου: Έπνεαν με ταχύτητα 70 km/h με συνέπεια να εκτρέψουν τα ανεμόπτερα, ενώ οι Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές διεσπάρησαν μεταξύ Γέλας και Συρακουσών. Η συγκέντρωσή τους χρειάστηκε τέσσερις ημέρες, ενώ οι Βρετανοί δεν ήταν πιο τυχεροί: 12 από τα 147 ανεμόπτερα προσγειώθηκαν στις ζώνες - στόχους, ενώ 69 κατέπεσαν στη θάλασσα. Όσες όμως αερομεταφερόμενες μονάδες κατάφεραν να προσγειωθούν και να συγκεντρωθούν άρχισαν αμέσως δράση, επιτιθέμενες σε περιπόλους και διασπείροντας σύγχυση και πανικό στα εχθρικά μετόπισθεν. Εν τούτοις, δε θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει "μεγάλη επιτυχία" την επιχείρηση αεραπόβασης.
Αμφίβιες μονάδες
left|thumb|300px|10 Ιουλίου 1943, πρωί: Οι Σύμμαχοι αποβιβάζονται στη Σικελία Τη νύκτα της 9ης προς 10η Ιουλίου η αρμάδα του Συμμαχικού στόλου προσεγγίζει τις ακτές όπου θα γίνει η απόβαση. Ο καιρός δεν βοηθά ιδιαίτερα, καθώς πνέουν ισχυροί άνεμοι και η θάλασσα είναι ταραγμένη. Για τους άνδρες των αποβατικών δυνάμεων, οι περισσότεροι των οποίων δεν έχουν πολεμική εμπειρία, αυτό αποτελεί ένα ακόμη εμπόδιο. Από την άλλη, βοηθά στον εφησυχασμό των αμυνομένων, οι οποίοι δεν υποπτεύονται ότι με τέτοιο καιρό μπορεί να επιχειρηθεί απόβαση. Οι συνθήκες είναι περισσότερο άσχημες στον αμερικανικό τομέα και περισσότερο ευνοϊκές στον βρετανικό. Μολονότι οι Σύμμαχοι ανησυχούν, το σχέδιο εκτελείται. Σε είκοσι έξι παραλίες της Σικελίας αποβιβάζονται, τις πρώτες πρωινές ώρες της 10ης Ιουλίου, οι προσχεδιασμένες δυνάμεις (οι Αμερικανοί στα δυτικά, οι Βρετανοί με τους Καναδούς στα ανατολικά) σε συνολικό μέτωπο 170 χιλιομέτρων. Η έκταση αυτή καθιστούσε την επιχείρηση τη μεγαλύτερη αποβατική επιχείρηση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τόσο σε έκταση όσο και σε δυνάμεις που αποβιβάστηκαν με την πρώτη ημέρα. Από την άλλη και παρά τις πομπώδεις διακηρύξεις του Μουσολίνι ("Αν ο εχθρός αποβιβαστεί στην Ιταλία, θα εξοντωθεί ως τον τελευταίο άνδρα στη γραμμή της άμμου, εκεί όπου τελειώνει η θάλασσα και αρχίζει η ξηρά. Αν καταλάβει μερικές σπιθαμές γης στην πατρίδα μας, θα βρίσκεται εκεί σε θέση οριζόντια, όχι κάθετη και για πάντα."), η ιταλική διοίκηση δεν έχει προβλέψει τη διεξαγωγή μαχών στις παραλίες.
Η μάχη γενικεύεται
right|thumb|300px|Ιταλοί στρατιώτες παραδίδονται στις συμμαχικές δυνάμεις. Σικελία, 1943 Ορισμένες από τις μονάδες απόβασης συνάντησαν ισχυρή αντίσταση, άλλες σχεδόν καμία. Οι μονάδες που αποβιβάστηκαν κοντά στο Σκολίτι (Scoglitti) πρακτικά δε συνάντησαν αντίσταση, η 1η Μεραρχία Πεζικού συνάντησε αρχικά σφοδρή αντίσταση στα περισσότερα σημεία που αποβιβάστηκε. Η 3η Μεραρχία συνάντησε μόνο σποραδική αντίσταση. Έτσι, σε λιγότερες από δύο ημέρες, η 15η Ομάδα στρατιών έχει καταφέρει να αποβιβάσει 80.000 άνδρες, 7.000 οχήματα, 300 άρματα και 900 πυροβόλα, μαζί με επαρκείς ποσότητες εφοδίων για τη συντήρηση ανδρών και οπλισμού.
Στις 11 Ιουλίου επεμβαίνουν, καθυστερημένα λόγω του δύσβατου της περιοχής, οι Γερμανοί. Εμφανίζονται τα πρώτα άρματα τύπου "Τίγρης" και προκαλούν πανικό στους επιτιθέμενους Αμερικανούς, καθώς αυτοί δεν διαθέτουν τα μέσα για να τα αντιμετωπίσουν. Κάποιες μικρές ομάδες ξαναμπαίνουν στα αποβατικά, έτοιμες να εγκαταλείψουν τη μάχη. Την κατάσταση σώζει το πυροβολικό του καταδρομικού USS Savannah, που αρχίζει να βάλει εναντίον των αρμάτων. Το μιμούνται σύντομα το καταδρομικό USS Boise και τα αντιτορπιλικά USS Jeffers, USS Butler, USS Glennon, τα οποία καταστρέφουν κάπου 10 άρματα και προκαλούν την αποχώρηση των υπόλοιπων. Σχεδόν ταυτόχρονα διαλύεται και η πρωινή ομίχλη, η οποία παρεμπόδιζε τις πτήσεις των συμμαχικών αεροσκαφών. Ύστερα από αυτή την αποτυχία, οι γερμανικές δυνάμεις αποσύρονται στο εσωτερικό του νησιού.
Στις 15 του μήνα η γραμμή της παραλίας μεταξύ των κωμοπόλεων Εμπέντοκλε και Αουγκούστα είναι υπό πλήρη συμμαχική κυριαρχία. Οι αντεπιθέσεις δε λείπουν αλλά αντιμετωπίζονται σχετικά εύκολα, καθώς η υπεροπλία των Συμμάχων είναι εμφανής. Ωστόσο, αν οι γερμανικές δυνάμεις αποσύρονται από τα μέτωπα της 7ης Αμερικανικής Στρατιάς, παρατάσσονται απέναντι στην 8η Βρετανική: Δύο θωρακισμένες μεραρχίες, η Χέρμαν Γκέρινγκ και η 15η, ενισχυμένες με δύο συντάγματα από την 1η Μεραρχία Αλεξιπτωτιστών (1. Fallschirmjäger Division) στις 20 Ιουλίου καταφέρνουν να ανακόψουν την προέλαση της 8ης Στρατιάς, καθηλώνοντάς τη μέχρι τις 4 Αυγούστου.
Η αμερικανική στρατιά, όμως, προελαύνει ταχύτατα: Στις 20 Ιουλίου καταλαμβάνεται η Έννα, στις 21 υπερφαλαγγίζει τον Ακράγαντα, και στις 22 ο Πάττον μπαίνει, επικεφαλής μιας πομπής οχημάτων, στο Παλέρμο. Το δυτικό τμήμα της Σικελίας καταλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από την 82η αερομεταφερόμενη μεραρχία και οι Αμερικανοί εισέρχονται στο ναύσταθμο του Τράπανι. Η μόνη περιοχή που εξακολουθεί να είναι κάτω από την κυριαρχία των γερμανοϊταλικών δυνάμεων είναι η βορειοανατολική γωνία του νησιού, στην οποία δεσπόζει το ηφαίστειο της Αίτνας.
Ο Χίτλερ στέλνει στη Σικελία τον μονόχειρα στρατηγό Χανς-Βάλεντιν Χούμπε (Hans-Valentin Hube), ο οποίος έχει διαταγές "να υπερασπίσει τη Σικελία σπιθαμή προς σπιθαμή". Η σκέψη εγκατάλειψης του νησιού αντιμετωπίζεται από την OKW, αλλά ο Ναύαρχος Ντένιτς είναι κατηγορηματικά αντίθετος στην εγκατάλειψη ενός από τα πλέον στρατηγικά, για τη ναυσιπλοΐα, σημεία της Μεσογείου. Η Μεσσήνη είναι ακόμη υπό την κατοχή των δυνάμεων του Άξονα και οι Σύμμαχοι εξαπολύουν επίθεση από τρεις κατευθύνσεις στις 3 Αυγούστου. Οι μάχες είναι σκληρές, διεξάγονται σε τραχύ, ξηρό και ορεινό έδαφος υπό θερμοκρασία 40 βαθμών. Οι αμυνόμενοι μάχονται αποφασιστικά, αλλά η από αέρος συμμαχική υπεροχή είναι συντριπτική και δεν τους αφήνει καμία ελπίδα. Στις 6 Αυγούστου η 8η βρετανική στρατιά προελαύνει από την Κατάνη και φθάνει στην Ταορμίνα στις 14 Αυγούστου. Οι Αμερικανοί στο μεταξύ καταλαμβάνουν την περιοχή των κωμοπόλεων Τροΐνα, Νικόσια και Ραντάτσο. Η Μεσσήνη είναι πλέον αποκλεισμένη από ξηρά και αέρα. Επικοινωνεί μόνο δια θαλάσσης με την ηπειρωτική Ιταλία, αλλά τα συμμαχικά αεροσκάφη έχουν ήδη βυθίσει τρία από τα τέσσερα πορθμεία της γραμμής. Δεν απομένει τίποτε άλλο στους Γκουτσόνι και Χούμπε από το να εκκενώσουν τη Σικελία. Η εκκένωση αυτή αρχίζει από τις 9 Αυγούστου: Κάθε νύχτα κάθε είδους διαθέσιμο πλωτό μέσο διασχίζει το στενό της Μεσσήνης μεταφέροντας άνδρες, οπλισμό και οχήματα στην Καλαβρία. Στις 17 του μήνα ο Πάττον εισέρχεται επιτέλους στη Μεσσήνη αλλά είναι πλέον αργά: 40.000 Γερμανοί και 62.000 Ιταλοί στρατιώτες έχουν περαιωθεί στην Καλαβρία με μικρές απώλειες. Η αποχώρηση των δυνάμεων αυτών χαρακτηρίζεται ως σημαντικό συμμαχικό σφάλμα, μια χαμένη ευκαιρία να στερήσουν ένα στρατό 100.000 ανδρών από τις δυνάμεις του Άξονα, οι οποίες ήδη αντιμετωπίζουν (κυρίως οι Γερμανοί) σημαντική αιμορραγία σε έμψυχο υλικό.
Συνέπειες
Εκτός από τις καθαρά στρατιωτικές - τακτικές συνέπειες, η κατάληψη της Σικελίας επιτάχυνε τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία: Στις 24 Ιουλίου 1943, ύστερα από τρία χρόνια απραξίας, συνήλθε το Μέγα Φασιστικό Συμβούλιο (ιταλ. Gran Consiglio del Fascismo), το οποίο, ύστερα από ολονύκτια συνεδρίαση και ψήφισμα που υπέβαλε προς έγκριση ο Ντίνο Γκράντι (Dino Grandi) οδήγησε στην πτώση και σύλληψη του Μπενίτο Μουσολίνι στις 25 Ιουλίου. Τον αντικατέστησε ο Στρατάρχης Πιέτρο Μπαντόλιο. Η κατάρρευση του Μουσολινικού καθεστώτος επέφερε σημαντικές μεταβολές στην ευρωπαϊκό χάρτη της εποχής: Η Ιταλία αργότερα ζήτησε συνθηκολόγηση, με αποτέλεσμα να καταληφθεί από τους Γερμανούς. Αυτοί αντιμετώπισαν τις συμμαχικές δυνάμεις που αποβιβάστηκαν στην Ιταλία.
Οι στρατιωτικές συνέπειες ήταν, επίσης, σημαντικές: Η ναυσιπλοΐα έγινε πολύ πιο ελεύθερη στη Μεσόγειο για το Συμμαχικό στόλο (όπως σωστά είχε επισημάνει ο Ναύαρχος Ντένιτς) ενώ οι Σύμμαχοι διέθεταν πλέον το κατάλληλο εφαλτήριο για απόβαση στην Ιταλία, εκστρατεία που πραγματοποιήθηκε λίγο αργότερα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:1943 Κατηγορία:Ιστορία της Σικελίας
Ιωάννης Βασιλούδης
Ο Ιωάννης Βασιλούδης (γεν. Γιαννιτσά, 1943) είναι Έλληνας νευροχειρουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Γιαννιτσά, Πέλλας το 1943 όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε το 1967. Μεταξύ των ετών 1967-1974 υπηρέτησε διαδοχικά στο 401 ΓΣΝΑ και στην ΕΛΔΥΚ. Ειδικεύθηκε στην Νευροχειρουργική στο Λονδίνο Αγγλίας μεταξύ των ετών 1975-1979. Το 1980 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από την Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Από τον Ιανουάριο 1980 μέχρι και τον Ιούλιο του 1988 εργάσθηκε ως Διευθυντής της Νευροχειρουργικής Κλινικής του 417 ΝΙΜΙΤΣ την οποία ίδρυσε, οργάνωσε και εξόπλισε. Από το 1989 και μέχρι σήμερα εργάζεται στον Ιδιωτικό Τομέα, διαδοχικά στα Νοσοκομεία «Απολλώνιο Θεραπευτήριο», «Υγεία», και «Ιατρικό Κέντρο Αθηνών». Το 2007 επελέγη Αναπληρωτής Καθηγητής Νευροχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1982 ανακοίνωσε τα πρώτα αποτελέσματα της χειρουργικής αντιμετώπισης της κήλης αυχενικού μεσοσπονδυλίου δίσκου με μεθόδους μικροχειρουργικής και λίγο αργότερα αυτά της μικροχειρουργικής αντιμετώπισης ραγέντων ανευρυσμάτων εγκεφάλου. To 1983 παρουσίασε στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Νευροχειρουργικής (Μόναχο), τις πρώτες περιπτώσεις ασθενών με σπαστική τετραπάρεση απότοκη κήλης αυχενικού μεσοσπονδυλίου δίσκου και τα αποτελέσματα της χειρουργικής αντιμετώπισής τους. Το 1989 διοργάνωσε το 1ο Διεθνές Συμπόσιο Μικροχειρουργικής στην Αθήνα με τη συμμετοχή (ως ομιλητών) 10 διεθνούς φήμης Νευροχειρουργών. Το 1991 ανακοίνωσε τα πρώτα περιστατικά της εφαρμογής της Στερεοτακτικής Βιοψίας Εγκεφάλου στην Αθήνα. Το 1994 ανακοίνωσε μαζί με τον νευροακτινολόγο κ. Παν. Βλαχόπουλο, την πρώτη περίπτωση ασθενούς με ραγέν ανεύρυσμα εγκεφάλου που αντιμετωπίσθηκε με την μέθοδο του εμβολισμού στην Ελλάδα.
Συγγραφικό έργο
Έχει συγγράψει 86 επιστημονικές εργασίες εκ των οποίων οι 38 δημοσιεύθηκαν σε αγγλόφωνα ιατρικά περιοδικά υψηλού κύρους. Παρατίθενται ορισμένες εκ των εργασιών:
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί Κατηγορία:Έλληνες νευροχειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Εταιρεία Ευρετηριαστών Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας
Η Εταιρεία Ευρετηριαστών Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας (αγγλ.Australian and New Zealand Society of Indexers - ANZSI) ιδρύθηκε το 1976 και αποτελεί τον οργανισμό που εκπροσωπεί τους Ευρετηριαστές που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και προωθεί τα συμφέροντα τους. Αρχικά ιδρύθηκε υπό την επωνυμία Αυστραλιανή Εταιρεία Ευρετηριαστών (Australian Society of Indexers - AusSI), με σκοπό να αντικαταστήσει την Εταιρεία Ευρετηριαστών Αυστραλίας (Society of Indexers in Australia), η οποία αποτελούσε μέλος της Εταιρείας Ευρετηριαστών Ηνωμένου Βασιλείου (Society of Indexers of the United Kingdom).
Διοίκηση
Τα ανώτερα στελέχη της ANZSI εκλέγονται σε ετήσια βάση και είναι ο Πρόεδρος (President), ο Αντιπρόεδρος (Vice-President), ο Γραμματέας (Secretary) και ο Ταμίας (Treasurer). Το κυβερνών όργανο της ένωσης είναι το Συμβούλιο (Council), το οποίο σε συνεργασία με τις Επιτροπές (Committees) που συστήνει, διαχειρίζονται τις υποθέσεις της ANZSI και φροντίζουν για την ορθή λειτουργία της.
Μέλη
Άτομα, ιδρύματα και οργανισμοί που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στον τομέα της Ευρετηρίασης εντός των γεωγραφικών πλαισίων της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας και επιθυμούν να ενισχύσουν το έργο της Εταιρείας, μπορούν να ενταχθούν στο δυναμικό των μελών της, κατόπιν καταβολής ετήσιας συνδρομής. Τα μέλη της ανέρχονται στα 230 και διακρίνονται στις εξής κατηγορίες:
Δράση
Η ANZSI δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα των ανεξάρτητων Ευρετηριαστών και των οργανισμών που στηρίζουν το έργο τους και δραστηριοποιούνται εντός της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Προχωρά σε ποικίλες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες σχετικές με την Ευρετηρίαση, συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων, συνεδρίων, σεμιναρίων και εργαστηρίων, τα οποία διευρύνουν το γνωστικό πεδίο των μελών τους και συμβάλλουν στην επαγγελματική τους εξέλιξη. Επιπρόσθετα, η ANZSI παρέχει ένα ευρύ φάσμα προϊόντων και υπηρεσιών πληροφόρησης, ευκαιρίες δικτύωσης και διατηρεί έναν κατάλογο των εγγεγραμμένων Ευρετηριαστών. Παράλληλα, προωθεί το έργο των μελών της, απονέμει τιμητικές βραβεύσεις ως αναγνώριση των επιτευγμάτων τους και παρέχει πληροφόρηση για τις νέες μεθόδους και τεχνολογίες. Επιπλέον, αναπτύσσει και διαθέτει τη λίστα «Indexers Available», μέσω της οποίας εκδότες και συγγραφείς μπορούν να εντοπίσουν έναν Ευρετηριαστή.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματικές ενώσεις
Λεονάρντο Ζαρντίμ
Ο Ζοζέ Λεονάρντο Νούνες Άλβες Σόουζα Ζαρντίμ, ή απλά Λεονάρντο Ζαρντίμ γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1974 στην Βαρκελώνη Ανζοατέγκουης στη Βενεζουέλα και είναι Πορτογάλος προπονητής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος στη Βενεζουέλα από Πορτογάλους γονείς οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στη χώρα, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ επέστρεψε στην Πορτογαλία σε πολύ νεαρή ηλικία, με σκοπό να μείνει μόνιμα στο νησί της Μαδέρα. Το 2001, στην νεαρή ηλικία των 27 ετών, ξεκίνησε την καριέρα του αρχικά ως διαχειριστής, και αργότερα δουλεύοντας ως βοηθός προπονητή, στο τοπικό κλαμπ Καμάτσα, για δύο χρόνια.
Εν συνεχεία, ο Ζαρντίμ, προβιβάστηκε σε προπονητή στην τρίτη κατηγορία της Πορτογαλίας, παίρνοντας μετεγγραφή στην Τσάβες, ομάδα της ίδιας κατηγορίας, στη μέση της σεζόν 2007–08, και οδήγησε τους «Βόρειους» σε προβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας, στην πρώτη του ολοκληρωμένη χρονιά.
Το καλοκαίρι του 2009 μετεγγράφηκε στη Μπέιρα-Μαρ, πετυχαίνοντας ακόμα έναν προβιβασμό, αυτή τη φορά στην κορυφαία κατηγορία. Ο Ζαρντίμ απολύθηκε στη μέση της επόμενης σεζόν, λόγω μιας σειράς συνεχόμενων κακών αποτελεσμάτων, παρ' όλο που η ομάδα του Αβέιρο τελικά κατάφερε να διατηρήσει την παρουσία της στην κορυφαία κατηγορία.
Το Μάιο του 2011 ο Ζαρντίμ αντικατέστησε τον Ντομίνγκος Πασιένσια στον πάγκο της Μπράγκα, την οποία οδήγησε στην τρίτη θέση την πρώτη του κιόλας χρονιά, καταγράφοντας ένα ρεκόρ 15 συνεχόμενων νικών στο πρωτάθλημα.
Στις 5 Ιουνίου 2012 συμφώνησε να μετεγγραφεί στον Ολυμπιακό, υπογράφοντας συμβόλαιο για δύο χρόνια, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο προπονητή της ομάδας, Ερνέστο Βαλβέρδε. Στις 19 Ιανουαρίου 2013 ο Ζαρντίμ συμφώνησε να αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό. Ο λόγος ήταν η κακή αγωνιστική εικόνα της ομάδας, παρά την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα και την πρόκριση στους 32 του Europa League.
Στις 10 Μαίου του 2013, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ ανέλαβε πόστο προπονητή στην πρώτη ομάδα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην οποία παραμένει μέχρι και το 2014.
To καλοκαίρι του 2014, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ ανέλαβε χρέη προπονητή της γαλλικής ομάδας Μονακό, από την οποία απολύθηκε τον Οκτώβριο του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Βενεζουελάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Μπέιρα Μαρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΓΝ Τσάβες Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιγκ 1
Τζιν Γουάιλντερ
μικρογραφία|260x260εσ|Με την Κάρολ Κέιν στο Ο πιο μεγάλος εραστής του κόσμου (1977) μικρογραφία|309x309εσ|Με την Γκίλντα Ράντνερ στην ταινία Στοιχειωμένος μήνας του μέλιτος (1986) Ο Ζερόμ Ζίλμπερμαν (Jerome Silberman, πιο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Τζιν Γουάιλντερ, αγγλικά: Gene Wilder, 11 Ιουνίου 1933 - 29 Αυγούστου 2016) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, κωμικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας.
Σπουδές
Γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1933 στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν στις ΗΠΑ. Ο πατέρας του ήταν ρωσοεβραίος μετανάστης που εμπορευόταν αλκοόλ ενώ η μητέρα του, επίσης ρωσικής καταγωγής, έπασχε από ρευματικό πυρετό απ' όταν ο Γουάιλντερ ήταν έξι ετών. Ένας γιατρός του είχε πει ότι θα ήταν καλό να την κάνει «να γελάει». Η μητέρα του πέθανε 17 χρόνια αργότερα.
Φοίτησε στο Washington High School στο Μιλγουόκι, όπου λάτρεψε το θέατρο όταν πήρε μέρος σε μια παράσταση βασισμένη στο έργο Ο Θάνατος του Εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ. Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας και Θεατρικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και κατόπιν έγινε δεκτός στη σχολή υποκριτικής στο Bristol Old Vic Theatre School στο Μπρίστολ στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ το 1958 πήρε πλήρη υποτροφία σπουδών από το HB Studio.
Τηλεόραση-Κινηματογράφος-Θέατρο
Ο Wilder ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο του Μπρόντγουεϊ ενώ η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε στην θρυλική ταινία Μπόνι και Κλάιντ του Άρθουρ Πεν όπου ενσάρκωσε τον τρομοκρατημένο νεκροθάφτη που απαγάγει το ζευγάρι του τίτλου. Ο πρώτος σημαντικός ρόλος του ήταν ως Leopold Bloom στην ταινία Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί που κέρδισε το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου. Αυτή ήταν η πρώτη από μια σειρά σημαντικών συνεργασιών με τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Μελ Μπρουκς, ο οποίος συνεργάστηκε μαζί του τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 και ο οποίος τον προτιμούσε ως πρωταγωνιστή χάρη στην υστερία και την τρέλα που μετά βίας συγκρατούσε ο Ουάιλντερ. Οι ρόλοι που ερμήνευσε σε διάφορες κωμωδίες του Μπρουκς θεωρούνται κλασικοί όπως κλασική θεωρείται και η ταινία Ο Γουίλι Γουόνκα και το Εργαστάσιο Σοκολάτας.
Το 1972 συνεργάστηκε με τον Γούντι Άλεν, ο οποίος θα του εξασφαλίσει ρόλο στο αλησμόνητο Όλα όσα θα θέλατε να μάθετε για το σεξ ενώ το 1974 θα κερδίσει έναν ρόλο την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή στην ταινία του Μελ Μπρουκς Μπότες, Σπιρούνια και Καυτές Σέλες.
Κολοσσιαία στιγμή στην καριέρα του ο Φρανκενστάιν Τζούνιορ, ταινία που γράφει ο ίδιος ο Τζιν Γουάιλντερ μαζί με τον φίλο του Μελ Μπρουκς, ενώ κράτησε τόσο τον πρωταγωνιστικό ρόλο όσο και τον σκηνοθετικό, κάτι που τον εκτόξευσε στην παγκόσμια κωμική δόξα.
Ο Τζιν Γουάιλντερ κατόπιν έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες, το The Adventure of Sherlock Holmes' Smarter Brother και το The World's Greatest Lover, πριν πρωταγωνιστήσει στο πλευρό του Ρίτσαρντ Πράιορ στο Silver Streak, μια μνημειώδη συνεργασία που έφερε το νέο κωμικό δίδυμο σε άλλες τέσσερις ταινίες.
Τεράστια επιτυχία γνώρισε και η ταινία που έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Γουάιλντερ, The Woman in Red. Τη δεκαετία του ’90, έπειτα από μια σειρά από ταινίες που πάτωσαν εισπρακτικά και τα προβλήματα υγείας που άρχισαν να εμφανίζονται σταδιακά, ο Τζιν Γουάιλντερ αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό υποκριτική δράση.
Κέρδισε ένα Βραβεία Έμμυ το 2003 για τη συμμετοχή του ως γκεστ σταρ στην τηλεοπτική σειρά Will and Grace. Ήταν δύο φορές υποψήφιος για Βραβείο Όσκαρ, για τον ρόλο του στους Παραγωγούς αλλά και για το σενάριο της παρωδίας Φρανκενστάιν Τζούνιορ, το οποίο είχε συνυπογράψει με τον Μπρουκς.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος τέσσερις φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαίρη Μέρσιερ και ο γάμος τους διήρκεσε περίπου πέντε χρόνια, η δεύτερη σύντροφός του ήταν η Μαίρη Τζόαν Σουτζ η οποία είχε ένα παιδί που ο ηθοποιός υιοθέτησε. Η τρίτη σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Γκίλντα Ράντνερ (παντρεύτηκαν το 1984), η οποία όμως πέθανε από καρκίνο των ωοθηκών το 1989. Το 1991 παντρεύτηκε για τέταρτη και τελευταία φορά, με την Κάρεν Γουέμπ.
Ο Ουάιλντερ συμμετείχε πολύ ενεργά σε εκστρατείες ενημέρωσης για τον καρκίνο των ωοθηκών αφότου η τρίτη σύζυγός του πέθανε από την ασθένεια το 1989. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Ουάιλντερ οδηγήθηκε στη δημιουργία του ιδρύματος Gilda Radner Ovarian Cancer Detection Center στο Λος Άντζελες.
Πέθανε στις 28 Αυγούστου 2016 στο Στάμφορντ του Κονέκτικατ μετά από επιπλοκές της νόσου Αλτσχάιμερ που αντιμετώπιζε. Είχε επίσης διαγνωστεί με το λέμφωμα non-Hodgkin το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Προγκρές Μ-54
Το Προγκρές Μ-54 (η NASA το ονόμασε Progress 19 ή 19P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Προγκρές που εκτοξεύτηκε το 2005 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, νερό και οξυγόνο για το πλήρωμα, επιστημονικό εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας καθώς και αναμεταδότη για τον δορυφόρο RadioSkaf. Ο δορυφόρος αυτός συναρμολογήθηκε στον σταθμό με βάση μία παλιά διαστημική στολή Orlan. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν της έκδοσης Πρόγκρες-Μ και είχε αριθμό σειράς 354.
Αποστολή
Το Προγκρές Μ-54 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 8 Σεπτεμβρίου 2005 (13:07:54 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 10 Σεπτεμβρίου (14:42:03 GMT) όπου και παρέμεινε για έξι μήνες, μέχρι τις 3 Μαρτίου 2006 (13:05:00 GMT). Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό περίπου μία ώρα αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2005
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2008
right|160px| To Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2008 ήταν η 57η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Τζούντο, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζούντο. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Pavilhão Atlântico, στη Λισαβόνα, της Πορτογαλίας μεταξύ 11 και 13 Απριλίου 2008. Σε αυτό το διαγωνισμό συμμετήχαν 307 αθλητές από 46 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2008 Κατηγορία:Λισαβόνα
Πάουλ Μπόνατς
Ο Πάουλ Μπόνατς (Paul Bonatz), γερμανικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Σολν στη Λωρραίνη της Γαλλίας, η οποία τότε ανήκε στη Γερμανία (6 Δεκεμβρίου 1877 - 20 Δεκεμβρίου 1956). Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1956 σε ηλικία 79 ετών.
Ο Γερμανός αρχιτέκτονας αποφοίτησε από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μόναχου το 1900 και εργάστηκε ως βοηθός του Θεοντορ Φίσερ στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης (1902-1906). Όταν ο Φίσερ μετακόμισε στο Μόναχο (1908), ο Μπόνατς ορίστηκε ως διάδοχός του και αποδέχτηκε την θέση του αρχιτεκτονικού συμβούλου, αλλά διαφοροποιήθηκε από αυτόν όταν δεν ενστερνίστηκε το Εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα των Ναζί.
Μαζί με τον Φριτς Τοτ έκανε συνεργασίες εξέχουσας σημασίας, δημιούργησε τις νευραλγικές γέφυρες για τον Αυτοκινητόδρομο (Autobahn), πληθώρα άλλων γεφυρών, όπως και τον Σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου. Έδειξε καθαρά την προτίμηση του στη ρομανική αρχιτεκτονική αλλά σε μια πιο απλοποιημένη μορφή, η οποία και διαφαίνεται σε έργα του, όπως στον σχεδιασμό του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Στουτγάρδης και στο Μουσείο Τέχνης της Βασιλείας το 1936.
Το 1911 κέρδισε τον διαγωνισμό για την ανοικοδόμηση του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού της Στουτγάρδης, ένα από τα διασημότερα κτίρια του, του οποίου οι εργασίες διήρκεσαν από το 1913 μέχρι το 1927. Ένα άλλο κτίριο μεγίστης σημασίας είναι η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Τύμπινγκεν, η οποία χτίστηκε το 1910-1912. Ο Μπόνατς επίσης συμμετείχε στην τελική φάση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού του κτιρίου του τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Σόφιας στη Βουλγαρία. Το οικοδόμημα κατασκευάστηκε το 1924-1930 και ήταν ως επί το πλείστον σχέδιο του Βούλγαρου αρχιτέκτονα Γκεόργκι Οβτσάροφ.
Το ταλέντο και οι ικανότητες του Μπόνατς εκτιμήθηκαν δεόντως από την τότε πολιτική διακυβέρνηση, αλλά δεν αξιοποιήθηκαν λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων, καθώς κρίθηκε αναξιόπιστος. Έδειξε καθαρά την αποστροφή του προς την αναδιαμόρφωση από τον Πάουλ Τροστ της πλατείας Königsplatz στο Μόναχο (έργο του Καρλ φον Φίσερ), πράξη η οποία κρίθηκε ως πολιτικό λάθος, μιας και ο Τροστ ήταν αρχιτεκτονικός σύμβουλος και πολύ καλός φίλος του Αδόλφου Χίτλερ. Η ελευθερία του λόγου και έκφρασης του Μπόνατς ήταν αυτές που τον οδήγησαν δύο φορές στην ανάκριση του από την αστυνομία, η οποία τον κατηγόρησε ότι βοηθούσε τον εβραϊκό κόσμο με το να είναι φανερά πολιτικά αντίθετος με την πολιτική του Χίτλερ.
Ο Μπόνατς ανήκε στην κατηγορία των αρχιτεκτόνων, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν από τους Εθνικοσοσιαλιστές, καθώς υποστήριζαν το συντηρητικό, εθνικιστικό και ιστορικό αρχιτεκτονικό στυλ προγενέστερων αρχιτεκτόνων όπως ο Θεοντορ Φίσερ, Χάινριχ Τέσενο και ο Χέρμαν Μπεστελμέιερ. Δεδομένου ότι το κίνημα των Ναζί επιτέθηκε σε οτιδήποτε νεωτεριστικό και μοντέρνο στυλ της τότε εποχής, επειδή αποτελούσε υπόδειγμα μπολσεβικισμού, ο Φρίντριχ Τόμας εξέφρασε δημόσια την επίσημη αποδοχή της ομάδας στο Τρίτο Ράιχ και ο κύριος εκφραστής της αρχιτεκτονικής των Ναζί, ο Πολ Σούλτς-Νάουμπουργκ, εξέφρασε την έγκριση της εθνικής άποψης, αποκαλώντας τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Στουτγάρδης "ένα πέτρινο κτίριο, ένα μοντέρνο τεχνικό κτίριο, ως το καλύτερο δείγμα του μοντερνισμού".
Μια διαφωνία του με τον Χίτλερ σχετικά με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του Σιδηροδρομικού Σταθμού του Μονάχου τον ανάγκασε να ταξιδέψει στην Τουρκία το 1943. Στην Άγκυρα κατασκεύασε πάρα πολλά έργα από το 1943 μέχρι το 1956, στα οποία περιλαμβάνεται ένα συγκρότημα κατοικιών με πάνω από 400 μονάδες και η μετατροπή του Εκθεσιακού Κέντρου της Άγκυρας στην Λυρική Σκηνή της Άγκυρας. Το 1954 επέστρεψε πάλι στη Γερμανία για την ανακατασκευή της Στουτγάρδης και του Ντίσελντορφ.
Στις 25 Νοεμβρίου του 2009, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός της Στουτγάρδης πήρε υποψηφιότητα από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Κερά Ηρακλείου
Η Κερά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Αποτελείται από δύο οικισμούς: την (Κάτω) Κερά, που σήμερα έχει 18 κατοίκους και την Άνω (Απάνω) Κερά, με 98 κατοίκους το 2001. Στο ίδιο Δημοτικό διαμέρισμα υπήχθη και η Μονή Καρδιωτίσσης. Απέχει από το Ηράκλειο περίπου 50 χιλιόμετρα και 25 χιλιόμετρα από το Λιμάνι Χερσονήσου.
Είναι το τελευταίο ορεινό χωριό του Δήμου σε υψόμετρο 680 μ. στα σύνορα με το Οροπέδιο Λασιθίου και βρίσκεται μέσα στην κατάρρυτη και κατάφυτη κοιλάδα (ρυάκι της Παναγίας). Οι κάτοικοι παλαιότερα ήταν μυλωνάδες, ενώ σήμερα ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια. Κοντά στο χωριό υπάρχει και μεταλλείο σιδήρου.
Κοινότητα Κεράς
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κεράς περιλαμβάνει και τον οικισμό Άνω Κερά και την Μονή Καρδιωτίσσης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 110 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Βασιλάκη.
Κοινοτάρχες Κεράς
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κεράς.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός έλαβε την ονομασία του από το Μοναστήρι της Κεράς Καρδιώτισσας, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια. Στη θέση του υψώματος Καρφί και στο ύψωμα Παπούρα (υψόμετρο 1.026 μ.) έχουν βρεθεί λείψανα προελληνικών πόλεων. Λόγω της θέσης του, παλαιότερα αναφέρεται με το όνομα Μηνυτής, επειδή στη θέση αυτή οι σκοποί εμήνυαν την παρουσία του εχθρού. Στα νεότερα χρόνια στην κατωφέρεια από τον Άγιο Γεώργιο Ασφεντάμη μέχρι το Κάτω Χωριό Κεράς βρίσκονταν 35 νερόμυλοι που κινούνταν με τα άφθονα πηγαία ύδατα της περιοχής. Εκεί αλέθονταν τα σιτηρά της επαρχίας Λασιθίου.
Πάνω από την Κερά δεσπόζει το Καρφί, Μινωικό Ιερό Κορυφής της Υστερομινωικής περιόδου. Επίσης, από εδώ διέρχεται και το περίφημο ευρωπαϊκό φυσιολατρικό μονοπάτι Ε4. Ένα ακόμα περιπατητικό μονοπάτι ενώνει την Κερά με τις Γωνιές μέσα από το φαράγγι της Ρόζας.
Ο οικισμός αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 με την ονομασία  Mesomuri mettocchio με 83 κατοίκους.
Βιβλιογραφία
Κερα Κερα
Suntan
To Suntan είναι ελληνικό δραματικό, αισθηματικό θρίλερ του 2016, σε σκηνοθεσία Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με Σύλλα Τζουμέρκα. Πρωταγωνιστούν οι Μάκης Παπαδημητρίου, Έλλη Τρίγκου, Ντίμι Χαρτ, Milou Van Groesen, Marcus Collen, Χαρά Κότσαλη και Παύλος Ορκόπουλος.
Παραγωγή
Η ταινία δεν τοποθετείται απλώς στην Αντίπαρο, γυρίστηκε κι εκεί, τον Αύγουστο του 2014. Πρεμιέρα έκανε στις 2 Φεβρουαρίου του 2016, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ, αποσπώντας καλές κριτικές, ειδικότερα από το Variety. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου του 2016.
Κριτικές
Οι κριτικές γενικότερα που έλαβε το έργο ήταν πολύ καλές. Ενώ καλές κριτικές έλαβαν και οι πρωταγωνιστές του έργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Οντολογικό επιχείρημα
Οι εκδοχές του επιχειρήματος
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα μοναδικό οντολογικό επιχείρημα αλλά μια ομάδα επιχειρημάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί από διαφορετικούς φιλοσόφους. Συχνά προτιμάται ωστόσο να αναφερόμαστε σε ένα επιχείρημα που εμφανίζεται όμως με διαφορετικές εκδοχές. Οι ρίζες τους βρίσκονται στο έργο του χριστιανού θεολόγου Ανσέλμου του Καντέρμπερι που πρώτος διατύπωσε το οντολογικό επιχείρημα στο Προσλόγιο (11ος αι.). Στην κλασική διατύπωσή του έχει ως εξής : ο Θεός είναι εξ ορισμού το τελειότερο ον που μπορεί να συλλάβει ο νους. Αν υποθέσουμε πως δεν υπάρχει, τότε εφόσον η ύπαρξη είναι ανώτερη της ανυπαρξίας, μπορούμε να φανταστούμε ένα ον ανώτερο του Θεού. Συνεπώς η αρχική υπόθεση πως ο Θεός δεν υπάρχει πρέπει να είναι ψευδής. Μια αναδιατύπωση του οντολογικού επιχειρήματος επιχείρησε ο Καρτέσιος το 17ο αιώνα στο έργο του Στοχασμοί περί της Πρώτης Φιλοσοφίας (1641). Ο Καρτέσιος πιθανότατα δεν είχε διαβάσει το Προσλόγιο, θα πρέπει ωστόσο να γνώριζε την κριτική του Θωμά Ακινάτη πάνω στο οντολογικό επιχείρημα του Ανσέλμου.
Κριτική και υποστήριξη
Πρώτος άσκησε κριτική ο βενεδικτίνος μοναχός Γκαουνίλο, σύγχρονος του Ανσέλμου, ο οποίος ισχυρίστηκε πως το επιχείρημα αποτυγχάνει καθώς ο ίδιος λογικός συλλογισμός θα ήταν υπέρ της ύπαρξης πραγμάτων που προφανώς δεν υπάρχουν, χρησιμοποιώντας ειδικότερα το παράδειγμα ενός «εξαφανισμένου νησιού». Κατά τον Καντ, η απόρριψη του επιχειρήματος βασίζεται στη θέση πως η ύπαρξη δεν είναι αληθινή ιδιότητα που μπορεί να αποδοθεί, αλλά προϋπόθεση για την απόδοση ιδιοτήτων. Ο Σοπενάουερ εξέλαβε το οντολογικό επιχείρημα ως ένα «γοητευτικό αστείο». Το οντολογικό επιχείρημα έτυχε σθεναρής κριτικής τόσο από υπέρμαχους της θρησκείας όπως ο Θωμάς Ακινάτης, όσο και από άθεους όπως ο Μπέρτραντ Ράσελ και ο Ρίτσαρντ Ντόκινς. Αν και απορρίπτεται από την πλειονότητα των σύγχρονων φιλοσόφων, υποστηρίχτηκε από ορισμένους, μεταξύ των οποίων ο Άλβιν Πλάντινγκα, ο Τσαρλς Χάρτσορν και ο Νόρμαν Μάλκολμ, στα πλαίσια της τροπικής (modal) λογικής .Κριτική στο οντολογικό επιχείρημα άσκησαν και Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών όπως οι Κωνσταντίνος Παπαπέτρου και Στυλιανός Παπαδόπουλος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Θεϊστικά επιχειρήματα
Gottesbeweis
Νυχτερινό Δελτίο
Το Νυχτερινό Δελτίο είναι μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη, το οποίο εκδόθηκε το 1995. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα με ήρωα τον αστυνόμο Κώστα Χαρίτο. Αντικείμενο του μυθιστορήματος είναι η εξιχνίαση μιας διπλής δολοφονίας Αλβανών μεταναστών, μέσα από την οποία αποκαλύπτεται η ύπαρξη μιας σπείρας εμπορίας βρεφών και μεταμοσχεύσεων.
Υπόθεση
Μέσα σε ένα χαμόσπιτο επί της οδού Καραδήμα στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, ένα ζευγάρι Αλβανών δολοφονείται. Μέσω των περιγραφών μιας γειτόνισσας, η αστυνομία συλλαμβάνει έναν Αλβανό, ο οποίος αναγνωρίζεται ως ο άνθρωπος που περιδιάβαινε το σπίτι κατά τις τελευταίες ημέρες. Αν και αρχικά αρνείται κάθε εμπλοκή με το φόνο, ισχυριζόμενος μόνο συμπάθεια προς την κοπέλα, τελικά ομολογεί την πράξη του μετά από παρότρυνση του Θανάση, ενός αρχιφύλακα που υπηρετεί στο τμήμα Ανθρωποκτονιών της Ασφάλειας Αττικής και είναι υφιστάμενος του αστυνόμου Χαρίτου.
Ο Χαρίτος προσπαθεί να "ψαρέψει" την Καραγιώργη και αναθέτει στον Θανάση, προς τον οποίο η Καραγιώργη δείχνει μια υποβόσκουσα συμπάθεια, να της προτείνει να βγουν και να της αποσπάσει στοιχεία. Ο Θανάσης αρχικά αρνείται, αλλά τελικώς δέχεται την αποστολή αυτή. Το ίδιο βράδυ, η Καραγιώργη εντοπίζεται δολοφονημένη, με τη βάση ενός προβολέα στο χώρο του μακιγιάζ του Hellas Channel, ενώ ο εντοπισμός της καλύπτεται ζωντανά από το νυχτερινό δελτίο του σταθμού.
Ο Χαρίτος καταφτάνει στο studio του Hellas Channel και επιπλήττει βαριά τον εκφωνητή ειδήσεων Παύλο Σπεράντζα. Ο Σπεράντζας δεν ασχολείται με τον Χαρίτο τονίζοντας τη δημοσιογραφική επιτυχία του σταθμού του, αποκαλύπτοντας την ελευθερία κινήσεων που είχε η Καραγιώργη και συμβουλεύοντάς τον να μιλήσει με τη Μάρθα Κωσταράκου, η οποία είναι επιφορτισμένη με το ιατρικό ρεπορτάζ. Ακολούθως ο Χαρίτος επισκέπτεται το γραφείο του Κυριάκου Ντελόπουλου, ιδιοκτήτη του Hellas Channel, ο οποίος τον επιπλήττει με τη σειρά του για τον τρόπο με τον οποίο απευθύνθηκε στο Σπεράντζα και του δηλώνει την απαίτηση να έχει κατά προτεραιότητα ενημέρωση για την πορεία των ερευνών.
Στο σπίτι της Καραγιώργη, ο Χαρίτος βρίσκει μεταξύ άλλων κάποια απειλητικά σημειώματα, τα οποία υπογράφονται από κάποιον "Ν." και απευθύνονται στην Καραγιώργη, καθώς επίσης και τη φωτογραφία της Καραγιώργη πλάι σε έναν άντρα, του οποίου το πρόσωπο έχει μουντζουρωθεί. Προκειμένου να αποκτήσει μια καλύτερη εικόνα για την Καραγιώργη, ο Χαρίτος καλεί για ανάκριση τους συναδέλφους της δημοσιογράφους. Ο Μένης Σωτηρόπουλος την περιγράφει σαν μια αδίστακτη δημοσιογράφο, που δε δίσταζε για το οτιδήποτε μπρος στην επαγγελματική επιτυχία. Παράλληλα, τονίζει το γεγονός ότι η Καραγιώργη δε σύναπτε σταθερούς ερωτικούς δεσμούς, προτιμώντας βραχύβιες σχέσεις με άνδρες με οικονομική και πολιτική επιφάνεια. Σε κάθε περίπτωση, ο Σωτηρόπουλος αναγνωρίζει ότι η Καραγιώργη ήταν καλή δημοσιογράφος.
Η Μάρθα Κωσταράκου ενημερώνει τον Χαρίτο σχετικά με την πορεία της Καραγιώργη στο χώρο. Η Καραγιώργη αρχικά επιμελείτο το ιατρικό ρεπορτάζ, ωστόσο γρήγορα ανελίχθηκε στο αστυνομικό, εκμεταλλευόμενη την ερωτική της σχέση με τον Νέστορα Πετράτο, διευθυτή ειδήσεων του Hellas Channel,  και η ικανότητά της αναγνωρίζεται από την Κωσταράκου, αν και η τελευταία θα είχε κάθε λόγο να τη μισεί, μιας και υποσκελίστηκε από την Καραγιώργη. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο για τη σχέση μεταξύ της Καραγιώργη και της Κωσταράκου είναι πως λίγες ώρες πριν το φόνο της, η Καραγιώργη τηλεφώνησε στην Κωσταράκου και της ζήτησε τη συνέχιση της έρευνάς της, αν εκείνη πάθαινε κάτι. Η Κωσταράκου, τέλος, αναγνωρίζει τον Πετράτο ως τον μουντζουρωμένο φωτογραφικό σύντροφο της Καραγιώργη.
Η αδελφή της Γιάννας Καραγιώργη, Μίνα Αντωνακάκη δίνει ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες για τη σχέση της αδελφής της με τον Πετράτο, περιγράφοντάς την ως μια σχέση συμφέροντος. Όταν η Καραγιώργη, μέσω της υπόθεσης Κολάκογλου, απέκτησε πλήρη ελευθερία κινήσεων, διέκοψε τη σχέση της με τον Πετράτο. Στη συζήτηση μεταξύ της Αντωνακάκη και του Χαρίτου εμπλέκεται η Άννα, κόρη της Μίνας, η οποία σκιαγραφεί τη νεκτρή θεία της ως ένα άτομο παθολογικά φιλόδοξο.
Επιστρέφοντας στο σπίτι του, ο Χαρίτος βρίσκει το Θανάση να τον περιμένει, για να τονενημερώσει ότι, υπακούοντας στην εντολή του, βγήκε με την Καραγιώργη το βράδυ της δολοφονίας της. Ο Θανάσης προσπαθεί να αποποιηθεί όλων των ευθυνών του, πριν τελικώς παραδεχτεί ότι αφ’ ενός δε συνάντησαν κανένα γνωστό τους, αφ’ ετέρου δεν κατάφερε να αποσπάσει κάποια πληροφορία για την υπόθεση των παιδιών.
Κατά το δελτίο ειδήσεων της ιδιας ημέρας, το Hellas Channel παρουσιάζει τον Πέτρο Κολάκογλου κατά τη μεταγωγή του στις φυλακές. Ο Κολάκογλου είχε καταδικαστεί για παιδοφιλία, κατόπιν της καταγγελίας των γονέων δύο κοριτσιών και μετά από έρευνα της Καραγιώργη. Το βίντεο δείχνει τον Κολάκογλου να απειλεί ευθέως την Καραγιώργη ως υπεύθυνη για την καταδίκη του. Το Hellas Channel πρακτικά υποδεικνύει τον Κολάκογλου ως δολοφόνο, τονίζοντας ότι αποφυλακίστηκε πριν από λίγο καιρό. Αμέσως ο Χαρίτος ζητά συνάντηση με τον Πετράτο, τονίζοντάς τον άστοχο χειρισμό της δημοσιοποίησης του φόνου της Καραγιώργη από το Hellas Channel και ανταπαντώντας στον Πετράτο ότι, εκτός του Κολάκογλου, είναι κι ο ίδιος ένας θεωρητικά ύποπτος για το φόνο, με βάση το ερωτικό του παρελθόν με την Καραγιώργη και τα απειλητικά γράμματα του «Ν.». Ο Πετράτος αντιδρά πολύ έντονα, όμως ο Χαρίτος τον «καθυσηχάζει» λέγοντάς το ότι πρόκειται για μια απλή ανταλλαγή στοιχείων, ωστόσο για το Χαρίτο ο Πετράτος είναι ο υπ’ αριθμόν 1 ύποπτος.
Ο Γκίκας αποτρέπει, σχεδόν απαγορεύει στο Χαρίτο να εμπλέξει περισσότερο τον Πετράτο, επιβάλλοντάς του τη σύλληψη του Κολάκογλου. Ο Χαρίτος επιμένει ότι ο Κολάκογλου, παρά την απειλή του, δεν είναι επαρκής ύποπτος, λόγω του ότι δύσκολα θα εισερχόταν σε έναν χώρο με κίνδυνο να αναγνωριστεί και ότι, ακόμα κι αν τελικά εισερχόταν, θα φρόντιζε να έχει μαζί του ένα φονικό εργαλείο, μη αρκούμενος στην «τυχαία» εύρεση της βάσης του προβολέα. Εντούτοις, ο Χαρίτος πραγματοποιεί έφοδο στην κατοικία του Κολάκογλου. Εκεί ενημερώνεται από τη μητέρα του ότι ο Κολάκογλου είναι εξαφανισμένος από τη μέρα του φόνου. Επιστρέφοντας στο γραφείο του, βρίσκει το Σωτηρόπουλο, ο οποίος του αναπτύσσει τη δική του θεωρία σχετικά με την ενοχή του Κολάκογλου. Σύμφωνα με το Σωτηρόπουλο, το φοροτεχνικό γραφείο του Κολάκογλου τελεί πλέον υπό τη διεύθυνση των γονέων των κοριτσιών, για την ασέλγεια επί των οποίων καταδικάστηκε ο Κολάκογλου, γεγονός που θέτει εν αμφιβόλω την ακεραιότητα της κατηγορίας και παρουσιάζει τον Κολάκογλου ως θύμα μιας σκευωρίας και όχι σαν επικίνδυνο παιδόφιλο. Παράλληλα, ο Σωτηρόπουλος αποκαλύπτει στο Χαρίτο ότι η απόδοση του φόνου της Καραγιώργη στον Κολάκογλου είναι εφεύρημα του Πετράτου, στην απέλπιδα προσπάθειά του να διατηρήσει το πόστο του, υποψήφια για το οποίο ήταν η Καραγιώργη. Αυτό για το Χαρίτο αποτελεί ένα ακόμα λόγο υπέρ της ενοχής του Πετράτου.
Την επόμενη μέρα, ο Βλασόπουλος ενημερώνει το Χαρίτο ότι ο Πετράτος εθεάθη μετά το φόνο της Καραγιώργη σε ένα δημοσιογραφικό στέκι και ότι η Καραγιώργη ενημέρωσε μόλις λίγες ώρες πριν το νυχτερινό δελτίο της ημέρας εκείνης για την πρόθεσή της να «βγάλει» το θέμα της στον αέρα. Ωστόσο, ο Πετράτος και ο Ντελόπουλος διαμαρτύρονται στο Γκίκα σχετικά με την αντιμετώπιση που λαμβάνει ο Πετράτος από το Χαρίτο, έτσι ο τελευταίος μεταβαίνει στο Hellas Channel, για να δώσει εξηγήσεις. Εκεί, ο Χαρίτος αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανικανότητας να εντοπίσει τον Πετράτο, όμως κατά τη διάρκεια της συνάντησης ενημερώνεται τηλεφωνικά ότι βρέθηκε στραγγαλισμένη στο σπίτι της η Μάρθα Κωσταράκου.
Σε αντίθεση με το σπίτι της Καραγιώργη, που είναι σε άριστη κατάσταση, το σπίτι της Κωσταράκου είναι πολύ ακατάστατο, γεγονός που υποδεικνύει ότι ο δολοφόνος της αναζήτησε κάποιο στοιχείο. Σύμφωνα, με τον ιατροδικαστή Μαρκίδη, πιθανόν ο δολοφόνος των Καραγιώργη και Κωσταράκου να είναι το ίδιο πρόσωπο.Η πόρτα του σπιτιού της Κωσταράκου δεν είχε παραβιαστεί, αλλά είχε μείνει μισάνοιχτη, συνεπώς η ίδια η Κωσταράκου άνοιξε στο δολοφόνο της. Ο Πετράτος είναι ξανά ύποπτος για το Χαρίτο, ο οποίος εκθέτει στο Γκίκα τις σκέψεις του: η Κωσταράκου δε θα άνοιγε ποτέ την πόρτα της στον Κολάκογλου, όμως θα την άνοιγε στον Πετράτο. Μήπως η Κωσταράκου διέθετε στοιχεία ότι ο Πετράτος είναι ο δολοφόνος και τον εκβίαζε και ο Πετράτος, αφού τη σκότωσε, έψαξε εξονυχιστικά στο σπίτι της για να εντοπίσει τα στοιχεία αυτά; Εντούτοις, οι έρευνες για τον Κολάκογλου δεν πρέπει να σταματήσουν.
Η έρευνα του Χαρίτου στην πολυκατοικία του Πετράτου αποκαλύπτει ότι τα ωράρια του Πετράτου είναι «συμβατά» με το φόνο της Κωσταράκου και ότι κατά την ώρα του φόνου, το τζιπ του δεν ήταν στο πάρκινγκ. Μάλιστα, δίπλα από το τζιπ, ο Χαρίτος εντοπίζει ένα κομμάτι σύρμα, όμοιο με αυτό που έκοψε τη ζωή της Κωσταράκου. Οι ενδείξεις για την ενοχή του Πετράτου πληθαίνουν, όμως δεν υπάρχει καμία απτή απόδειξη.
Στο δελτίο ειδήσεων της ημέρας, ο Σπεράντζας φιλοξενεί τον Πετράτο, ο οποίος κατηγορεί την αστυνομία για τη μη σύλληψη ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου, όπως χαρακτηρίζει τον Κολάκογλου. Ο Χαρίτος προσκαλείται στο γραφείο του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως, όπου επιπλήττεται για την αδυναμία της ανεύρεσης του Κολάκογλου. Κι ενώ ο, παρών στη συνομιλία και φίλος του Υπουργού Ντελόπουλος, προσπαθεί να αφαιρέσει από τον Χαρίτο την έρευνα, ο Χαρίτος αναφέρει την ύπαρξη του σύρματος δίπλα στο τζιπ του Πετράτου.
Την επόμενη μέρα, ο Χαρίτος έρχεται αντιμέτωπος με δύο ευχάριστες ειδήσεις. Πρώτον, ο Θανάσης του αναφέρει τον εντοπισμό του Κολάκογλου σε ένα μπαρ στο Μεταξουργείο. Δεύτερο, δέχεται την επίσκεψη της Άννας Αντωνακάκη, η οποία του παραδίδει έναν φάκελο, τον οποίο είχε παραλάβει από τη θεία της με σκοπό να τον διαβιβάσει στην Κωσταράκου, αν της συνέβαινε κάτι. Καθώς η Άννα αποχωρεί, συναντιέται με το Θανάση, ο οποίος παρατηρεί αποσβολωμένος την ομοιότητά της με τη νεκρή θεία της. Ο Χαρίτος ανοίγει το φάκελο και βρίσκει: Για το Χαρίτο, ο φόνος της Καραγιώργη σχετίζεται με το περιεχόμενο αυτού του φακέλου, απομακρυνόμενος από την περίπτωση του Πετράτου. Για το Γκίκα, η οποιαδήποτε εμπλοκή του Πυλαρινού, ενός επιχειρηματία με τεράστιο εκτόπισμα, είναι πρόβλημα. Για τον Πυλαρινό, υπάρχει κάποιος που μπορεί να δώσει πληροφορίες…
Ο Λάμπρος Ζήσης, παλιός αγωνιστής της Αριστεράς κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας, της γερμανικής κατοχής, του εμφυλίου πολέμου και της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, ενημερώνει το Χαρίτο ότι ο Πυλαρινός ήταν άνθρωπος – βιτρίνα της παλιάς κυβέρνησης της Τσεχοσλοβακίας για την άντληση συναλλάγματος από την Ελλάδα. Μετά την καθεστωτική αλλαγή του 1989, ο Πυλαρινός βρέθηκε κάτοχος μιας επιτυχημένης επιχείρησης, για την οποία οι νέοι κυβερνήτες της Τσεχοσλοβακίας δεν είχαν κανένα στοιχείο. Για τον Ζήση, ο Πυλαρινός δεν μπορεί να είναι μπλεγμένος σε ύποπτες υποθέσεις, όμως, μελετώντας το φάκελο της Καραγιώργη, υποδεικνύει το Δήμο Σοβατζή, μεσαίο στέλεχος του παλιού Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας, ως οργανωτή μιας παράνομης δράσης, υπό τη σκέπη της νόμιμης και άμεμπτης εταιρίας του Πυλαρινού.