cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμίνες
Οι αμίνες είναι οι αζωτούχες οργανικές ενώσεις με μία τουλάχιστον αμινομάδα, δηλαδή -NR2, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι υδρογόνο, αλογόνα, υποκατεστημένα ή μη υδροκαρβύλια και ορισμένες άλλες μονοσθενείς ομάδες, ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Η αμινομάδα μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από την αντικατάσταση ενός τουλάχιστον ατόμου υδρογόνου αμμωνίας από ένα τουλάχιστον υδροκαρβύλιο (ή υποκατεστημένο παράγωγο αυτών με χαρακτηριστικές ομάδες «κατώτερες» από την αμινομάδα). Ανάλογα με τον αριθμό των υδρογόνων της αμμωνίας που έχουν αντικατασταθεί από υδροκαρβύλια οι αμίνες διακρίνονται σε πρωτοταγείς, δευτεροταγείς και τριτοταγείς. Αντίθετα όμως από άλλες οργανικές ενώσεις (όπως π.χ. αλκοόλες, ο τελευταίος χαρακτηρισμός (πρωτοταγής κ.τ.λ.), αναφέρεται στη συνδεσμολογία του ατόμου του αζώτου, και όχι του άνθρακα. . Τα αμινοξέα που περιέχουν μία τουλάχιστον αμινομάδα και έχουν ορισμένες ιδιότητες των αμινών, αλλά δεν ανήκουν (επίσημα) σ' αυτές, αλλά στα καρβοξυλικά οξέα, γιατί η καρβοξυλομάδα που περιέχουν θεωρείται «ανώτερη» χαρακτηριστική ομάδα από την αμινομάδα. Υπάρχουν ακόμη ανόργανα παράγωγα της αμμωνίας, ή ανόργανες αμίνες, που επίσης ονομάζονται «αμίνες», όπως π.χ. η χλωραμίνη NH2Cl, αλλά δεν περιλαμβάνονται στις οργανικές αμίνες, στις οποίες αναφέρεται αυτό το λήμμα. Οι ιμίνες διαφέρουν από τις αμίνες στο ότι σ' αυτές (τις ιμίνες) το άζωτο ενώνεται με ένα άτομο άνθρακα με διπλό δεσμό. Τα αμίδια πάλι, διαφέρουν στο ότι η αμινομάδα τους ενώνεται άμεσα με καρβονύλιο, γεγονός που μεταβάλλει τις ιδιότητες αρκετά ώστε να αποτελούν διαφορετική κατηγορία ενώσεων. Δυο ομάδες -NH2 δεν μπορούν να είναι ενωμένες με το ίδιο άτομο άνθρακα (τουλάχιστον όχι σε σταθερή ένωση), αλλά δυο ομάδες R2N- ή και RHN- (όπου τα R παριστάνουν εδώ υδροκαρβύλια, όχι απαραίτητα ίδια), δίνουν τις σχετικά σταθερές «gem-διαμίνες». Οι πρωτοταγείς και οι δευτεροταγείς αμίνες με α- διπλό δεσμό ισομερειώνονται στις ταυτομερείς τους ιμίνες, αλλά οι τριτοταγείς σμίνες με α- διπλό δεσμό, οι «εναμίνες», είναι σταθερές όπως και οι ενολαιθέρες.
Ταξινόμηση των αμινών
Μια πρώτη διάκριση αμινών γίνεται ανάλογα τον αριθμό των αμινομάδων τους:
Κιρκάδιος ρυθμός
Προέλευση
Πλέον είναι γνωστό ότι το μοριακό κιρκάδιο ρολόι μπορεί να αφορά και ένα μόνο κύτταρο, είναι δηλαδή κυτταρική ιδιότητα. Ταυτόχρονα, τα διάφορα κύτταρα ενός οργανισμού μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους, δίνοντας έτσι ένα συγχρονισμένο αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα είναι η περιοδική απελευθέρωση διάφορων ορμονών.
Η σημασία του ρυθμού στα ζώα
Η κιρκάδια ρυθμικότητα είναι παρούσα στα μοτίβα ύπνου και σίτισης των ζώων, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Επίσης, υπάρχουν μοτίβα που αφορούν τη θερμοκρασία του πυρήνα του σώματος, την εγκεφαλική δραστηριότητα, την παραγωγή ορμονών, την κυτταρική αναγέννηση και άλλες βιολογικές λειτουργίες. Ακόμη, ο φωτοπεριοδισμός (η φυσιολογική αντίδραση των οργανισμών στη χρονική διάρκεια της μέρας ή της νύχτας) είναι ζωτικής σημασίας τόσο για τα ζώα όσο και για τα φυτά, και το κιρκάδιο σύστημα παίζει σημαντικό ρόλο στη μέτρηση και την ερμηνεία της διάρκειας της μέρας. Αν και όχι το μοναδικό, το πιο σημαντικό περιβαλλοντικό στοιχείο για τη ρύθμιση της φυσιολογίας και της συμπεριφοράς ανάλογα με την εποχή είναι η φωτοπερίοδος (η διάρκεια της ημέρας, η διάρκεια ύπαρξης ηλιακού φωτός). Η έγκαιρη πρόβλεψη των καιρικών συνθηκών, της διαθεσιμότητας της τροφής και άλλων παραμέτρων που μεταβάλλονται ανάλογα με την εποχή είναι κρίσιμης σημασίας για την επιβίωση πολλών ειδών. Έτσι, λοιπόν ρυθμίζεται η συμπεριφορά των ζώων (π.χ. η αναπαραγωγή) και εξηγούνται φαινόμενα, όπως η μετανάστευση και η χειμερία νάρκη.
Ο αντίκτυπος της διαταραχής του κιρκάδιου ρυθμού
Μεταλλάξεις ή διαγραφές των υπεύθυνων (για τη λειτουργία του κιρκάδιου κύκλου) γονιδίων σε ποντίκια έχουν δείξει τη σημασία του βιολογικού ρολογιού στην εξασφάλιση του κατάλληλου timing για τις κυτταρικές/μεταβολικές διεργασίες. Τα συγκεκριμένα ποντίκια εμφάνισαν υπερφαγία, παχυσαρκία και διαταραχή στον μεταβολισμό της γλυκόζης, που προδιαθέτει στην εμφάνιση διαβήτη. Ωστόσο δεν είναι ξεκάθαρο εάν υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του πολυμορφισμού των γονιδίων του κιρκάδιου ρολογιού και της προδιάθεσης για εμφάνιση μεταβολικού συνδρόμου.
Ο αντίκτυπος της εναλλαγής μέρας-νύχτας (ή φωτός-σκότους)
Ο κιρκάδιος ρυθμός είναι στενά συνδεδεμένος με τον κύκλο μέρα-νύχτα (ή φως-σκοτάδι). Ζώα, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, τα οποία κρατιούνται σε απόλυτο σκοτάδι για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τελικά αναπτύσσουν έναν free-running ρυθμό, έναν ρυθμό δηλαδή που δεν είναι προσαρμοσμένος ούτε στον 24ωρο κύκλο της φύσης ούτε σε κάποιον άλλο τεχνητό κύκλο. Ο κύκλος ύπνου αυτών των ζώων δεν εξαρτάται από το εάν η «ημέρα» τους είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη από 24 ώρες. Εντελώς τυφλά θηλαστικά, που ζούνε κάτω από το έδαφος (όπως π.χ. ο τυφλοπόντικας), έχουν την ικανότητα να διατηρούν τον ενδογενή ρυθμό τους, παρά την απουσία εξωτερικών ερεθισμάτων. Αν και δεν έχουν όραση, διαθέτουν μάτια με φωτοϋποδοχείς (για την ανίχνευση του φωτός), ενώ περιοδικά βγαίνουν και στην επιφάνεια της γης.
Αρκτικά ζώα
Νορβηγοί επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Tromsø έχουν αποδείξει ότι μερικά αρκτικά ζώα παρουσιάζουν κιρκάδιους ρυθμούς μόνο μέρες του έτους κατά τις οποίες υπάρχει ανατολή και δύση του ηλίου σε καθημερινή βάση. Σε μια μελέτη σχετιζόμενη με τους ταράνδους, που ζούνε στον 70ό βόρειο παράλληλο, αποδείχτηκε ότι παρουσιάζουν κιρκάδιους ρυθμούς το φθινόπωρο, τον χειμώνα και την άνοιξη, αλλά όχι το καλοκαίρι, ενώ οι τάρανδοι που ζούνε στον 78ο βόρειο παράλληλο παρουσιάζουν τέτοιους ρυθμούς μόνο το φθινόπωρο και την άνοιξη. Οι ερευνητές υποπτεύονται ότι και άλλα ζώα επίσης σταματούν να έχουν κιρκάδιους ρυθμούς υπό την επίδραση της συνεχούς ηλιοφάνειας το καλοκαίρι και της συνεχούς νύχτας το χειμώνα.
Αμίνες
Ταξινόμηση των αμινών
Η άμεση επαφή με ένα αρωματικό σύστημα περιορίζει δραστικά την αλκαλικότητα των αρωματικών αμινών, ανάλογα και με την παρουσία ή μη και άλλων υποκαταστατών. Επίσης, η παρουσία άμεσα συνδεμένης αμινομάδας επιρεάζει άμεσα και τη δραστικότητα του αρωματικού συστήματος, την οποία αυξάνει μερικώς, γιατί το άζωτο αφενώς περιέχει ένα μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων, οπότε λειτουργεί ως «δότης ηλεκτρονίων» στο αρωματικό σύστημα, δηλαδή υπρρχει θετικό συζυγιακό φαινόμενο (+R), αλλά είναι ηλεκτραρνητικότερο από τον άνθρακα και επομένως συνυπάρχει αρνητικό επαγωγικό αφαινόμενο (-I). Σε περίπτωαη αντίδρασης αρωματικής ηλεκτρονιόφιλης υποκατάστασης παράγονται ορθο- και παρα- αρωματικά διπαράγωγα.
Λεόνα Παραμίνσκι
Η Λεόνα Παραμίνσκι (κροατικά: Leona Paraminski, 22 Αυγούστου 1979) είναι Κροάτισσα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Βρμπόβετς, κοντά στο Ζάγκρεμπ, μέρος της Γιουγκοσλαβίας. Λόγω οικογενείας, κατά την παιδική της ηλικία ταξίδευε πολύ στη Γερμανία. Ήδη από μικρή ηλικία άρχισε να της αρέσουν οι τέχνες και τα αθλήματα. Μόλις τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση εντάχθηκε σε θεατρικό σχήμα. Ο πρώτος της ρόλος εκεί, ήταν της Σταχτοπούτας. Σε αυτήν την περίοδο της ζωή της, παράλληλα, τραγούδαγε και σε μία χορωδία, ενώ ασχολιόταν και με τον χορό, συνδυάζοντας μοντέρνο και κλασικό τραγούδι. Επίσης λόγω της αγάπης της για τα αθλήματα ασχολιόταν και με το καράτε και το τένις.
Αμίνες
Ταξινόμηση των αμινών
Μια διάκριση αμινών γίνεται σνάλογα με τον αριθμό των ατόμων υδρογόνου της αμμωνίας που έχουν αντικατασταθεί από ανθρακούχες ομάδες:
Κιρκάδιος ρυθμός
Η σημασία του ρυθμού στα φυτά
Οι κιρκάδιοι ρυθμοί του φυτού το πληροφορούν για το τι εποχή είναι και για το πότε είναι η καλύτερη περίοδος να ανθίσει, ώστε να προσελκύσει τους επικονιαστές. Συμπεριφορές των φυτών που προδίδουν την ύπαρξη ρυθμών είναι η κίνηση των φύλλων, η ανάπτυξη, η βλάστηση, η ανταλλαγή αερίων διά των στομάτων, η φωτοσυνθετική δραστηριότητα, η απελευθέρωση αρωμάτων και πολλές άλλες. Οι κιρκάδιοι ρυθμοί δημιουργούνται ενδογενώς και είναι σχετικά σταθεροί εντός ενός εύρους περιβαλλοντικών θερμοκρασιών. Η πρόβλεψη των περιβαλλοντικών αλλαγών επιτρέπει τις κατάλληλες μεταβολές στη φυσιολογία του φυτού, προσδίδοντάς του έτσι ένα προσαρμοστικό πλεονέκτημα. Η καλύτερη κατανόηση των κιρκάδιων ρυθμών των φυτών προσφέρει μεγάλη βοήθεια στη γεωργία.
Λεόνα Παραμίνσκι
Όταν πια έφτασε στην ηλικία των 18, γράφτηκε στην Δραματική Ακαδημία, του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Ενόσω σπούδασε ακόμα εκεί, κέρδισε το βραβείο F.R.K.A. Καλύτερης Γυναίκες Ηθοποιού, για τον ρόλο της στην ταινία Vinko na krovu. Το 1999 έκανε και την πρώτη της εμφάνιση σε μεγάλου μήκους ταινία, την Bogorodica, την οποία σκηνοθέτησε ο Νίβεν Χίτρετς. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 2001. Το 2002 έλαβε το σημαντικότερο κροατικό βραβείο, το Golden Arena Καλύτερης Γυναίκας Ηθοποίου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα, για τον ρόλο της στην ταινία Prezimiti u Riu, η οποία σκηνοθετήθηκε από τον Ντάβορ Ζμέγκατς. Άλλες δημοφιλείς ταινίες που έχει πρωταγωνιστήσει είναι το Četverored (1999), το Nebo, sateliti (2001), το Polagana predaja (2001), το Družba Isusova (2004), το Sex, Drink and Bloodshed (2004) και το Pravo čudo (2007).
Αμίνες
Μέθοδοι παρασκευής
Οι αμίνες παράγονται με τις παρακάτω μεθόδους:
Λεόνα Παραμίνσκι
Από τότε η Παραμίνσκι έχει πρωταγωνιστήσει σε πάνω από 30 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Πολλές φορές πλέον εμφανίζεται και στο θέατρο ερμηνεύοντας συνήθως δυναμικές γυναίκες. Η Παραμίνσκι έχει επίσης βραβευθεί με τρία διεθνή βραβεία, Καλύτερης Ηθοποιού, μέσω ενός compilation μικρών ταινιών του σκηνοθέτη Ντάλιμπορ Μάτανιτς. Κατά καιρούς έχει υπάρξει και οικοδέσποινα τηλεοπτικών εκπομπών και διαφόρων καλλιτεχνικών φεστιβάλ. Ασχολείται επίσης με τη φιλανθρωπία. Η Παραμίνσκι, είναι μέλος του Κροατικού Εθνικού Θεάτρου. Το 2012, παντρεύτηκε τον Τιμ Κομλιένοβιτς.
Κιρκάδιος ρυθμός
Το βιολογικό ρολόι στα θηλαστικά
Το κύριο κιρκάδιο ρολόι στα θηλαστικά εντοπίζεται στον υπερχιασματικό πυρήνα του υποθαλάμου. Καταστροφή του πυρήνα αυτού έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη απώλεια του φυσιολογικού κύκλου ύπνου-αφύπνισης. Ο υπερχιασματικός πυρήνας λαμβάνει πληροφορίες για τη φωτεινότητα του περιβάλλοντος από τα μάτια. Πιο συγκεκριμένα, ειδικά γαγγλιακά κύτταρα του αμφιβληστροειδή, που περιέχουν τη φωτοχρωστική μελανοψίνη, παράγουν σήματα, τα οποία πορεύονται στην αμφιβληστροειδοϋποθαλαμική οδό και καταλήγουν στον υπερχιασματικό πυρήνα. Από εκεί η πληροφορία μεταβιβάζεται στην επίφυση, η οποία απαντά με την έκκριση της ορμόνης μελατονίνης.
Λεόνα Παραμίνσκι
Παραπομπές
<References/>
Αμίνες
Χημικές αντιδράσεις
center|Amide formation center|Nitrous acid reaction
Λεόνα Παραμίνσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ηθοποιοί
Αμίνες
Χρήσεις των αμινών
Οι αμίνες συναντώνται σε πολλές βιολογικές λειτουργίες. Μία μεγάλη κατηγορία νευροδιαβιβαστών είναι αμίνες και είναι γνωστές ως κατεχολαμίνες. Χαρακτηριστική ένωση αυτής της κατηγορίας είναι η αδρεναλίνη. Πολλές αμίνες έχουν εθιστική δράση στους οργανισμούς και μία μεγάλη κατηγορία τέτοιων ενώσεων αποτελούν ναρκωτικές ουσίες, όπως η αμφεταμίνη. Λόγω της έντονης δράσης τους στον οργανισμό κάποιες χρησιμοποιούνται ως φαρμακευτικές ουσίες, ως ηρεμιστικά ή αντιαλλεργιογόνα.
Κιρκάδιος ρυθμός
Βιολογικοί δείκτες
Οι τρεις κλασικοί βιολογικοί δείκτες για τον έλεγχο του κιρκάδιου ρυθμού ενός θηλαστικού είναι:
Αμίνες
Πηγές
Κατηγορία:Βιοχημεία
Κιρκάδιος ρυθμός
Κύκλοι μεγαλύτερης διάρκειας
Ο Nathaniel Kleitman το 1938 και οι Derk-Jan Dijk & Charles Czeisler τη δεκαετία του 90 πραγματοποίησαν πειράματα, στα οποία υποχρέωναν τους ανθρώπους σε κύκλους ύπνου-αφύπνισης των 28 ωρών. Όσον αφορά τις συνθήκες, υπήρχε συνεχής αμυδρός φωτισμός, ενώ απουσίαζε οτιδήποτε θα μπορούσε να προδώσει στοιχεία του εξωτερικού-φυσικού περιβάλλοντος για πάνω από ένα μήνα. Από τις μελέτες αυτές εξάχθηκαν πολλά χρήσιμα συμπεράσματα.
Ανθρώπινη υγεία
Μια σειρά μελετών έχει δείξει πως ο ύπνος μικρής διάρκειας κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν έχει καμία επίδραση στους κιρκάδιους ρυθμούς, αλλά αντιθέτως μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα και να μειώσει το άγχος.
Ο συγχρονισμός της ιατρικής θεραπευτικής αγωγής με το βιολογικό ρολόι του ασθενούς μπορεί να αυξήσει την αποτελεσματικότητα και να μειώσει την τοξικότητα και τις ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου.
Είναι δυνατόν να προκύψουν προβλήματα υγείας από τη διαταραχή του κιρκάδιου ρυθμού. Επίσης, οι κιρκάδιοι ρυθμοί παίζουν ρόλο στο δικτυωτό ενεργοποιητικό σύστημα, που είναι σημαντικό για τη διατήρηση ενός επιπέδου συνείδησης. Η ανατροπή του φυσιολογικού κύκλου ύπνου-αφύπνισης μπορεί να είναι ένδειξη ουραιμίας, αζωθαιμίας ή οξείας νεφρικής ανεπάρκειας.
Πιλότοι
Εξαιτίας της φύσης της εργασίας τους, οι πιλότοι (οι οποίοι μέσα σε μια μέρα μπορεί να διασχίζουν αρκετές ζώνες ώρας και αρκετές περιοχές όπου άλλοτε κυριαρχεί το φως και άλλοτε το σκοτάδι, και μπορεί να περνούν πολλές ώρες ξυπνητοί, τόσο τη μέρα όσο και τη νύχτα) συχνά δεν έχουν τη δυνατότητα να διατηρήσουν τα φυσιολογικά μοτίβα ύπνου σύμφωνα με τους ανθρώπινους κιρκάδιους ρυθμούς κι έτσι οδηγούνται στην ανάπτυξη κόπωσης.
Αναφορές
Κατηγορία:Φυσιολογία Κατηγορία:Ύπνος
Χόκεϊ σάλας
Το Χόκεϊ σάλας είναι μια ομάδα αγωνισμάτων χόκεϊ. Περιλαμβάνει 5 παραλλαγές. Οι 3 είναι είδος του Χόκεϊ επί πάγου και οι άλλες δύο είναι είδος Μπάντι. Όλες οι παραλλαγές διεξάγονται σε στεγνή, επίπεδη επιφάνεια όπως το γήπεδο ενός κλειστού γυμναστηρίου ή ενός σταδίου καλαθοσφαίρισης.
Π.Α.Ο. Ηρακλής Ελευσίνας
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Ελευσίνας «ο Ηρακλής» είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Ελευσίνα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928, χρώματα του συλλόγου το πράσινο και το λευκό και έμβλημά του το τριφύλλι. Ο σύλλογος ανήκει στην Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, αγωνιζόμενος στις διοργανώσεις της, ενώ παλαιότερα άνηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Στο παρελθόν είχε αγωνιστεί στη Γ΄ Εθνική και στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Ελευσίνας.
Ιστορία
Ο Ηρακλής Ελευσίνας ιδρύθηκε το 1928 στην Ελευσίνα από Μικρασιάτες πρόσφυγες. Αποτέλεσε απόγονος του προγενέστερου συλλόγου «Μικρασιατική Ένωση Ελευσίνας», πρώτη προσφυγική ομάδα της περιοχής που υπήρχε από το 1925. Το όνομα του συλλόγου παραπέμπει στον ομώνυμο ήρωα της Ελληνικής μυθολογίας και δόθηκε από τον Ηρακλή Γιογιό, ένας εκ των ιδρυτών του συλλόγου.
Κατόπιν, συνέχισε να αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και το 2003 ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, με τον Ηρακλή Ελευσίνας να εντάσσεται και να αποτελεί ιδρυτικό της σωματείο. Από τη σεζόν 2003-2004 αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Το 2018 κατέκτησε το Κύπελλο της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής στην παρθενική του συμμετοχή στον τελικό της διοργάνωσης, επικρατώντας του Μανδραϊκού. Τη σεζόν 2018-2019 συμμετείχε ως Κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής στο Κύπελλο Ελλάδας, όπου συνάντησε τον Κυπελλούχο της Ε.Π.Σ. Λασιθίου Ο.Φ. Ιεράπετρας, ομάδα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας και αποκλείστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μανόλης Αναγνωστάκης
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη, 10 Μαρτίου 1925 – Αθήνα, 23 Ιουνίου 2005) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε ιατρική. Αδελφή του ήταν η θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη. Καταγόταν από το χωριό Ρούστικα Ρεθύμνης, όπου σώζεται το σπίτι του πατέρα του Ανέστη και του θείου του Χρήστου, σπουδαίων Θεσσαλονικέων ιατρών, των οποίων ο πατέρας τους Εμμανουήλ Ανεστ. Αναγνωστάκης ήταν δάσκαλος Ρουστίκων και εισαγγελέας εφετων. Ο έτερος παππούς του Ιωάννης Κασιμάτης ήταν βουλευτής του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Την περίοδο 1955-1956 ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη και κατόπιν άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Ήταν ενταγμένος για κάποια χρόνια στο ΚΚΕ και μετά τη διάσπαση του, το 1968, εντάχθηκε στην πτέρυγα του ΚΚΕ εσωτερικού. Κατά την επταετή Χούντα ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση, ενώ το 1984 υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ Εσωτερικού.
Δημοσίευσε κείμενά του για πρώτη φορά στο περιοδικό Πειραϊκά Γράμματα (1942) και αργότερα στο φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα (1944), του οποίου υπήρξε και αρχισυντάκτης για μία περίοδο. Ποιήματά του, καθώς και κριτικές δημοσιεύτηκαν αργότερα σε αρκετά περιοδικά. Την περίοδο 1959-1961 εξέδιδε το περιοδικό Κριτική, ενώ υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των Δεκαοκτώ κειμένων (1970), των Νέων Κειμένων και του περιοδικού Η Συνέχεια (1973).
Το 1986 του απονεμήθηκε το Α΄ Βραβείο ποίησης για το έργο του «Τα Ποιήματα 1941-1971» και το 2002 το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας από τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία, ενώ το 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου και ο Μιχάλης Γρηγορίου έχουν μελοποιήσει αρκετά ποιήματά του, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ιταλικά.
Δισκογραφία (σε στίχους του ποιητή)
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης διαβάζει Αναγνωστάκη, σειρά Διόνυσος – Ελληνικά Ποιήματα, 1977
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά
Βάτσλαφ Νιζίνσκι
Ο Βάτσλαφ (ή Βάσλαβ) Φομίτς Νιζίνσκι (Вацлав Фомич Нижинский, Wacław Niżyński· 12 Μαρτίου 1889/90, Κίεβο - 8 Απριλίου 1950, Λονδίνο) ήταν Ρώσος χορευτής πολωνικής καταγωγής και χορογράφος. Αναφέρεται ως ο μεγαλύτερος χορευτής όλων των εποχών.
Βίος
Ο Νιζίνσκι γεννήθηκε στο Κίεβο και σπούδασε χορό στην αυτοκρατορική σχολή χορού στην Αγία Πετρούπολη. Η γνωριμία του το 1909 με τον Σέργιο Ντιαγκίλεφ, χορογράφο, ιδρυτή και διευθυντή των αυτοκρατορικών μπαλέτων της Αγίας Πετρούπολης, απογείωσε την καριέρα του. Εμφανίστηκε στο Παρίσι σε πρωταγωνιστικό ρόλο με την Άννα Πάβλοβα και δεν άργησε να αναγνωριστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους νεότερους εκπροσώπους της τέχνης του. Δεξιοτέχνης στο είδος του και βαθύς γνώστης του χορού μπορούσε να εκτελέσει en pointe, κάτι σπάνιο για άρρενες χορευτές της εποχής του. Άλλη σημαντική ικανότητά του ως χορευτή είναι το γεγονός ότι εκτελούσε άλματα που φαινομενικά αψηφούσαν τη βαρύτητα. Με τα ρωσικά μπαλέτα έλαβε μέρος σε μεγάλες περιοδείες, ωστόσο η σταδιοδρομία του έληξε το 1919, σε ηλικία 29 ετών, όταν ασθένησε από σχιζοφρένεια. Ο Νιζίνσκι έζησε αρκετό χρόνο σε διάφορα ψυχιατρεία, έως ότου το 1947 μετακόμισε στο Λονδίνο όπου η σύζυγός του, Ουγγαρέζα χορεύτρια Ρομόλα ντε Πούλτσκι τον φρόντισε ως τον θάνατό του το 1950.
Χορογραφίες
Μια από τις πιο σημαντικές δημιουργίες του υπήρξε το Φάντασμα του Ρόδου. Σημαντική επίσης υπήρξε η χορογραφία του στην ορχηστρική απόδοση του ποιήματος του Μαλαρμέ Το απόγευμα ενός φαύνου (1912) και στην επεισοδιακή παρουσίαση του έργου Η ιεροτελεστία της άνοιξης (1913) που τον ανέδειξαν ως εμπνευσμένο χορογράφο. Άλλες σημαντικές ερμηνείες του θεωρούνται Οι Πεταλούδες, η Ζιζέλ, η Λίμνη των Κύκνων, Η Ωραία Κοιμωμένη, το Δάφνις και Χλόη, Ο Μενεστρέλος και Ο γαλάζιος θεός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι χορευτές Κατηγορία:Ρώσοι χορογράφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Ερρίκος της Λωρραίνης-Βωντεμόν
Ο Ερρίκος (απεβ. 20 Οκτωβρίου 1505) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Βωντεμόν, ήταν επίσκοπος του Τερουάν και διοικητής του Βωντεμόν κατά την απουσία του αδελφού του, κόμη της περιοχής.
Βιογραφία
Ήταν μικρότερος γιος του Αντωνίου κόμη του Βωντεμόν και της Μαρίας, κόρης τού Ιωάννη Ζ΄ κόμη τού Αρκούρ.
Σπούδασε θεολογία στο Παρίσι και έγινε επίσκοπος της Τερουάν (1456). Έγινε διοικητής της κομητείας του Βωντεμόν, όταν ο μεγάλος του αδελφός Φρειδερίκος Β΄ κόμης τού Βωντεμόν βρισκόταν σε εκστρατεία στην Καταλονία με τον Ιωάννη Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Ως επίσκοπος του Μετς είχε διαμάχη με τους κατοίκους (1484), που λύθηκε με την επέμβαση του Φρειδερίκου Γ΄ των Αψβούργων.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βωντεμόν Κατηγορία:Επίσκοποι του Μετς
Ντάνιελ Μπελ
Ο Ντάνιελ Μπελ (αγγλ. Daniel Bell) (10 Μαϊου 1919 – 25 Ιανουαρίου 2011) υπήρξε Αμερικανός κοινωνιολόγος, συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Είναι γνωστός για τη συμβολή του στη μελέτη της μετα-βιομηχανικής κοινωνίας. Το πιο γνωστό έργο του είναι Το Τέλος της Ιδεολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Αχμέτ Ναζίφ
Ο Αχμέτ Ναζίφ (8 Ιουλίου 1952) είναι Αιγύπτιος πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 14 Ιουλίου 2004 έως τις 29 Ιανουαρίου 2011. Ήταν ο νεότερος σε ηλικία πρωθυπουργός στη χώρα του από την ίδρυση της δημοκρατίας.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια στις 8 Ιουλίου του 1952. Αποφοίτησε από το σχολείο αρρένων της Ελ Νασρ της Αλεξάνδρειας. Έκανε σπουδές ηλεκτρονικής και τηλεπικοινωνιών στο πανεπιστήμιο του Καΐρου. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο στο Computer Engineering (Μηχανικός Υπολογιστών) από το πανεπιστήμιο Μακ Τζιλ του Καναδά. Είναι παντρεμένος και έχει 2 γιους.
Πολιτική καριέρα
Υπηρέτησε ως υπουργός Τηλεπικοινωνιών στην κυβέρνηση του προκατόχου του, Ατέφ Εμπέιντ. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ στις 9 Ιουλίου του 2004. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2005 η κυβέρνησή του παραιτήθηκε λόγω εκλογών και παρέμεινε υπηρεσιακός ως το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, οπότε σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση. Στις 29 Ιανουαρίου 2011 ο Μουμπάρακ έπαυσε τον Ναζίφ από τα καθήκοντά του, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει το εντελώς έκρυθμο κλίμα που έχει δημιουργηθεί στη χώρα από τις 23 Ιανουαρίου, με αλλεπάλληλες αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις. Μετά από διάταγμα του Αιγύπτιου προέδρου, νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο υπουργός Αεροπορίας, πτέραρχος Αχμέντ Σαφίκ.
Καταδίκη
Τον Ιούλιο του 2015 ο Ναζίφ καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών για διαφθορά, έπειτα από έφεση σε προηγούμενη καταδίκη του, που ήταν σε ποινή φυλάκισης 3 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αιγύπτου
Μανουέλ Αθάνια
Ο Μανουέλ Αθάνια Ντίαθ (Manuel Azaña Díaz, 1880-1940) ήταν πρόεδρος της Β΄ Ισπανικής Δημοκρατίας από το 1936 έως το 1939.
Γεννήθηκε στο Αλκαλά ντε Ενάρες στις 10 Ιανουαρίου 1880. Σπούδασε νομική στο Παρίσι, ασχολήθηκε αρχικά με τη δημοσιογραφία και το 1930 εξελέγη πρόεδρος του Φιλοσοφικού Συλλόγου Μαδρίτης. Το 1931 έγινε πρωθυπουργός της Ισπανίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1933. Τον Μάιο του 1936 εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ξέσπασε ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος. Είχε την φήμη ισχυρού και δυναμικού πολιτικού άνδρα. Μετά την πτώση της Βαρκελώνης στα χέρια των επαναστατών το 1939, ο Αθάνια πέρασε με τα πόδια από τα Πυρηναία και κατέφυγε στη Γαλλία. Πέθανε στο Μωντομπάν της Γαλλίας στις 3 Νοεμβρίου 1940, λίγο μετά τη νίκη του Φράνκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Δημοκρατίας της Ισπανίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ισπανίας Κατηγορία:Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία
Ραούλ Μπεχρ
Ο Ραούλ Μπεχρ (λατινικό αλφάβητο : Raoul Behr), γεννημένος στις 24 Σεπτεμβρίου 1976, είναι πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης γεννημένος στο Κουρασάο, από τις Ολλανδικές Αντίλλες.
Στο κύπελλο Ντέιβις ο Μπεχρ έχει συμμετάσχει με τις Ολλανδικές Αντίλλες από το 1998 έως το 2007 σε 10 διοργανώσεις με ρεκόρ 10 νίκες και 14 ήττες. Ήταν στην ομάδα που πήρε τον τίτλο στον τρίτο αμερικάνικο όμιλο το 2000 όπου στον τελικό νίκησαν την Δομινικανή Δημοκρατία με 2-1. Με τις 10 συμμετοχές ο Μπεχρ είναι πρώτος (έως το 2017) μαζί με τον Ζαν-Ζιλιέν Ρόγιερ σε συμμετοχές στην διοργάνωση του κυπέλλου Ντέιβις για τις Ολλανδικές Αντίλλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές αντισφαίρισης στο Κουρασάο Κατηγορία:Αθλητές αντισφαίρισης στις Ολλανδικές Αντίλλες
Στρεζεβόι
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1966 ως οικισμός κοντά στο χωριό Στρεζεβόι και το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1978.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ενσωματώνεται ως πόλη υπό περιφερειακή δικαιοδοσία του Στρεζεβόι—διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη υπό περιφερειακή δικαιοδοσία του Στρεζεβόι έχει ενσωματωθεί ως Αστικός Θύλακας του Στρεζεβόι.
Οικονομία και υποδομές
Η ΟΑΟ Τόμσκνεφτ, μια εταιρεία παραγωγής πετρελαίου που ανήκει στην Ρόσνεφτ, δραστηριοποιείται στο Στρεζεβόι και η πόλη ιδρύθηκε για την εξυπηρέτηση των αναγκών της εταιρείας. Το μεγαλύτερο μέρος των κατοικιών και όλες οι δημόσιες εγκαταστάσεις κατασκευάστηκαν για τις ανάγκες της εταιρείας το 1960 και το 1970.
Μεταφορές
Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Στρεζεβόι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Comune mercato
Comune mercato είναι ιταλικός όρος (στα Γερμανικά Marktgemeinde και στα Τσέχικα městys) του δικαίου κατά τον Μεσαίωνα, σύμφωνα με τον οποίο περιγράφονταν οι πόλεις / περιοχές που είχαν δικαίωμα να έχουν αγορά. Στη Γερμανία σε αρκετές περιπτώσεις το συνθετικό Markt έχει γίνει τμήμα του ονόματος της πόλης, όπως π.χ. Marktbergel, Marktgraitz.
Ο όρος αυτός ήταν σε χρήση στην περιοχή του Νότιου Τυρόλου στην Ιταλία (στην αυτόνομη επαρχία του Μπολτζάνο), στην Βαυαρία στη Γερμανία, στην Αυστρία, την Τσεχία και Ιταλία.
1306 Σκυθία
Η Σκυθία (Scythia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,401. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη αρχαία χώρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σκυθίας εκτιμάται σε 67,14 ± 4,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0512 ± 0,007. Η Σκυθία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 31,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκυθια
Εμμανουήλ Αλευροφάς
Ο Εμμανουήλ Αλευροφάς ήταν Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης.
Γεννήθηκε στην Κάλυμνο στις 15 Απριλίου 1932. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1957. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1958 από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Λέρου Ισίδωρο. Υπηρέτησε σε διάφορες Κοινότητες της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και ως προσωρινός Κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Από το 1958 έως το 1967 υπηρέτησε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Από το 1967 υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας. Το 2005 εξελέγη βοηθός επίσκοπος της Μητροπόλεως υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επισκοπής Αλικαρνασσού και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 11 Δεκεμβρίου 2005.
Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 2010.
Κατηγορία:Επίσκοποι Αλικαρνασσού Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 09/2010
Καραβάτζο
Ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζο (ιταλ.: Michelangelo Merisi da Caravaggio, 29 Σεπτεμβρίου 1571 - 18 Ιουλίου 1610), γνωστός περισσότερο απλά ως Καραβάτζο, ήταν Ιταλός ζωγράφος, το έργο του οποίου ανήκει χρονικά στα τέλη του 16ου έως τις αρχές του 17ου αιώνα. Αν και οι πρώιμοι πίνακές του περιλάμβαναν κυρίως προσωπογραφίες, σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους θρησκευτικών σκηνών. Το ρεαλιστικό ύφος του και η ανάδειξη της ανθρώπινης φύσης των αποστόλων και των μαρτύρων στα έργα του θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσαν τις βλέψεις της Αντιμεταρρύθμισης. Με την τεχνική του κιαροσκούρο κατάφερε να ενισχύσει το δραματικό στοιχείο και το μυστηριακό χαρακτήρα της πίστης, ενώ συνολικά η επαναστατική τεχνική των δραματικών φωτοσκιάσεων του τενεμπρισμού, όπως την εισήγαγε ο Καραβάτζο, σφράγισε τη μπαρόκ σχολή της ζωγραφικής.
Έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους πρώτους μοντέρνους ζωγράφους, ενώ σημαντική θεωρείται η συνολική επίδρασή του στην ευρωπαϊκή ζωγραφική. Παρά την επίδραση που είχε το έργο του στην εποχή του, αλλά και τις ισχυρές αντιδράσεις που προκάλεσε, περιέπεσε σε λήθη τους αιώνες που ακολούθησαν το θάνατό του, για να επανέλθει στο προσκήνιο κυρίως στη διάρκεια του 20ού αιώνα, καταλαμβάνοντας και διατηρώντας έως σήμερα περίοπτη θέση στην ιστορία της ευρωπαϊκής τέχνης.
Νεανικά χρόνια
Ο Καραβάτζο μαθήτευσε για τέσσερα χρόνια δίπλα στον ζωγράφο Σιμόνε Πετερτσάνο που καταγόταν από το Μπέργκαμο και ήταν μαθητής του Τιτσιάνο. Σχετικά με τη δραστηριότητά του κατά την περίοδο της μαθητείας του, ελάχιστες πληροφορίες είναι γνωστές. Ήδη στις 6 Απριλίου του 1584 καταγράφεται η παρουσία του στο Μιλάνο, ως μαθητευόμενου του Πετερτσάνο, ενώ νομικά έγγραφα της περιόδου, που πραγματεύονται την κληρονομιά των αδελφών Μερίζι, μαρτυρούν πως ήταν κάτοικος του Καραβάτζο το Σεπτέμβριο του 1589, τον Ιούνιο του 1590 και στα τέλη Μαρτίου του 1591. Θεωρείται πιθανό πως κατά το ίδιο διάστημα επισκέφτηκε τη Βενετία όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Τζορτζόνε και του Τιτσιάνο.
Στις 11 Μαΐου 1592, οριστικοποιήθηκε το μοίρασμα της οικογενειακής του περιουσίας και ο ίδιος πώλησε το μερίδιο που του απέμενε - μια μικρή έκταση γης - ενώ φαίνεται πως δεν επέστρεψε έκτοτε ποτέ στον τόπο της καταγωγής του, τουλάχιστον όπως αυτό συμπεραίνεται από την απουσία σχετικών αναφορών σε άλλα σύγχρονα έγγραφα στην ευρύτερη περιοχή της Λομβαρδίας. Θεωρείται πιθανό πως αναζήτησε απλώς την επαγγελματική του ανέλιξη σε άλλες πόλεις, ωστόσο σύμφωνα με τον ιστορικό και βιογράφο του Τζοβάννι Πιέτρο Μπελόρι, εγκατέλειψε την περιοχή εξαιτίας ενός διαπληκτισμού του. Μία παρόμοια αναφορά συναντάται και στην πρώτη βιογραφία του Καραβάτζο από τον Τζούλιο Μαντσίνι, σύμφωνα με την οποία είχε σκανδαλώδη συμπεριφορά λόγω του ευέξαπτου χαρακτήρα του.
Παρά το γεγονός πως δεν διαθέτουμε αναφορές σε συγκεκριμένα έργα που φιλοτέχνησε σε νεαρή ηλικία, η εκπαίδευση του και εν γένει η πνευματική κίνηση στο νότο της Ιταλίας θα πρέπει να είχαν καθοριστική επίδραση στη διαμόρφωση της τέχνης του. Ο Μαντσίνι δίνει επίσης μία από τις λίγες αναφορές σχετικά με την εκπαίδευσή του, σύμφωνα με την οποία σπούδασε στο Μιλάνο για τέσσερα ή έξι χρόνια. Τα πρώιμα έργα του Καραβάτζο θεωρούνται επηρεασμένα από τον Πετερτσάνο αλλά και άλλους καλλιτέχνες του Μιλάνου, ενώ δεν μπορούν να αποκλειστούν και επιρροές από τον Τζορτζόνε, τον Τιτσιάνο ή ακόμη και από τον Τζοβάννι Μπελλίνι. Ειδικότερα, στο Μιλάνο είχε δημιουργηθεί εκείνη την εποχή μία νέα σχολή ζωγραφικής, που αντλούσε έμπνευση από την καθημερινότητα, ενώ αρκετοί ζωγράφοι είχαν απορρίψει τη σχολή του μανιερισμού.
Σεξουαλικότητα
Ο Καραβάτζο δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε παιδιά ενώ ο Howard Hibbard σημειώνει την απουσία ερωτικών γυναικείων θεμάτων από το έργο του καλλιτέχνη: "Σε ολόκληρη την καριέρα του δεν ζωγράφισε ούτε μια γυμνή γυναίκα." Από την άλλη πλευρά, τα εργα του είναι γεμάτα "αλαζονικά αγόρια με ζουμερά χείλη ... που φαίνεται να προσελκύουν τον θεατή με τις προσφορές τους για φρούτα, κρασί, λουλούδια - και τους εαυτούς τους" υποδηλώνοντας ένα ερωτικό ενδιαφέρον στην ανδρική μορφή. Ταυτόχρονα, ωστόσο, μια σύνδεση με μια συγκεκριμένη Λίνα εμφανίζεται, όπου η οποία ονόμασε τον Καραβάτζο ως «οικείο φίλο».
Η σεξουαλικότητα του Καραβάτζο έλαβε επίσης πρώιμες εικασίες λόγω ισχυρισμών από τον Ονορέ Γκαμπριέλ Ρικετί. Γράφοντας το 1783, πως βρέθηκε ένας πίνακας στον οποίο απεικονίζεται ένας κύκλος τριάντα ανδρών ( turpiter ligati ) οπου αγκαλιάζονται αισθησιακά σε ανεξέλεγκτη σύνθεση. Ο Ρικετί σημειώνει ότι η στοργική φύση της απεικόνισης του Καραβάτζο αντικατοπτρίζει την έντονη λάμψη της σεξουαλικότητας του καλλιτέχνη.
Εκτός από τους πίνακες, αποδεικτικά στοιχεία προέρχονται επίσης από τη δίκη δυσφήμησης που ασκήθηκε εναντίον του Καραβάτζο από τον Τζοβάννι Μπαλιόνε το 1603. Ο Μπαλιόνε κατηγόρησε τον Καραβάτζο και τους φίλους του ότι γράφουν και διανέμουν δυσφημιστική «άτεχνη ποίηση»''. Ο μάρτυρας του Μπαλιόνε ισχυρίζεται πως πήρε μέρος στη δυσφήμιση ένας bardassa'' (πόρνος), τον οποίο μοιράζονταν ο Καραβάτζο και ο φίλος του Ονόριο. Ο Καραβάτζο αρνήθηκε και ο ισχυρισμός δεν συνεχίστηκε. Έχουν τεθεί πολλά για την ομοφυλοφιλία του Καραβάτζο, η οποία θεωρείται ως το μοναδικό κλειδί όπου εξηγεί τα πάντα, τόσο τη δύναμη της τέχνης του όσο και τις ατυχίες της ζωής του. Δεν υπάρχουν απόλυτες αποδείξεις, μόνο ισχυρές περιστατικές μαρτυρίες και φήμες. Η ισορροπία της πιθανότητας υποδηλώνει ότι ο Καραβάτζο είχε πράγματι σεξουαλικές σχέσεις με άντρες. Αλλά σίγουρα είχε και γυναίκες ερωμένες.
Ρώμη
220px|right|thumb|Άρρωστος Βάκχος, περ. [[1593-1594, Πινακοθήκη Μποργκέζε, Ρώμη.]] Η εγκατάσταση του Καραβάτζο στη Ρώμη τοποθετείται χρονικά την περίοδο 1588-92, όταν είχε ήδη αποκτήσει σημαντική εμπειρία στο εργαστήριο του Πετερτσάνο, ωστόσο δεν υπάρχουν σύγχρονες πηγές για τα πρώτα χρόνια της παραμονής του στην καλλιτεχνική πρωτεύουσα της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον Μαντσίνι, μετέβη στη Ρώμη σε ηλικία είκοσι ετών (1591), ενώ ασαφές είναι επίσης αν ταξίδεψε εκεί από το Μιλάνο ή αν, όπως αναφέρει ο Μπελόρι, μεσολάβησε η επίσκεψή του στη Βενετία. Η παλαιότερη εκτενής αναφορά στον άσημο τότε Καραβάτζο φαίνεται πως είναι ένα αρχειακό έγγραφο σχετικά με τις προκαταρκτικές ανακρίσεις που πραγματοποίησε στις 11 και 12 Ιουλίου του 1597 ο συμβολαιογράφος του δικαστηρίου της Ρώμης, Tommaso de Richis, σχετικά με μία υπόθεση εγκλήματος που ωστόσο δεν οδηγήθηκε σε δίκη, ενώ ο ίδιος δεν είχε ανάμιξη σε παραβατική συμπεριφορά αλλά εμφανίστηκε ως μάρτυρας. Οι πίνακες του Καραβάτζο δεν ανταποκρίνονταν στην κυρίαρχη τάση εκείνης της περιόδου που ήταν ο μανιερισμός και θεωρείται μάλλον απίθανο να έβρισκαν αγοραστές. Επίδραση στην πορεία του Καραβάτζο είχε αρχικά ένας πλούσιος ιεράρχης, ο Pandulfo Pucci, ο οποίος του πρόσφερε στέγη και τροφή με αντάλλαγμα αντιγραφές διαφόρων θρησκευτικών πινάκων που αναλάμβανε ο Καραβάτζο, έργα που ωστόσο δεν έχουν διασωθεί. Σύντομα, ο Καραβάτζο εγκατέλειψε την οικία του Pucci και λίγο αργότερα προσβλήθηκε από βαριά ασθένεια, κοινή για εκείνη την εποχή, που τον ανάγκασε να περάσει περίπου έξι μήνες στο νοσοκομείο των απόρων Santa Maria della Consolazione. Εκεί, χάρη στις προσπάθειες του ηγούμενου του νοσοκομείου, ο οποίος ήταν γνωστός της οικογένειας των Pucci, αντιμετωπίστηκε με τη μεγαλύτερη δυνατή φροντίδα και τελικά η ζωή του σώθηκε. Το διάστημα που βρισκόταν στο νοσοκομείο, εμπνεύστηκε και ένα από τα πιο γνωστά έργα του, τον Άρρωστο Βάκχο, που θεωρείται πως πρόκειται για αυτοπροσωπογραφία. Νωρίτερα, ο Καραβάτζο πιθανότατα εργάστηκε στο εργαστήριο του Λορέντζο Σιτσιλιάνο, μέτριου καλλιτέχνη της εποχής που ειδικευόταν στην κατασκευή προτομών. Βέβαιη θεωρείται η παραμονή του Καραβάτζο στην οικία του μανιεριστή ζωγράφου Τζουζέπε Τσέζαρι, του επονομαζόμενου Καβαλιέρ ντ' Αρπίνο, για διάστημα περίπου οκτώ μηνών, αν και οι σχετικές αναφορές σε πρωτογενείς πηγές δεν είναι πάντα σύμφωνες. Κατά τον Μπελόρι, ο Καραβάτζο εργάστηκε αποκλειστικά ως ζωγράφος λουλουδιών και φρούτων, φιλοτεχνώντας ορισμένες εξαιρετικές συνθέσεις. Με δεδομένο πως η προσωπική συλλογή του Αρπίνο δεν περιέχει έργα αυτού του είδους, εικάζεται πως είτε δεν διασώθηκαν είτε πουλήθηκαν από τον Αρπίνο χωρίς την υπογραφή του δημιουργού τους. Τρεις συνθέσεις που φέρουν σχετικά στοιχεία νεκρής φύσης, ο Άρρωστος Βάκχος (περ. 1593/94, πινακοθήκη Μποργκέζε), το Αγόρι με καλάθι φρούτων (περ. 1593/94) και το γνωστό μόνο μέσα από αντίγραφα Αγόρι που ξεφλουδίζει φρούτο (περ. 1593/94, ιδιωτική συλλογή), θεωρείται πως φιλοτεχνήθηκαν την ίδια περίοδο.
thumb|left|300px|Η Έκσταση του Αγίου Φραγκίσκου, 92.5x127.8 εκ., περ. [[1595, Hartford Connecticut, Wadsworth Atheneum]] Δουλεύοντας στο πλευρό του Αρπίνο, ο Καραβάτζο ήρθε σε επαφή με αρκετούς πλούσιους φιλότεχνους στην πόλη της Ρώμης, καθώς επίσης και με εμπόρους τέχνης. Αυτή η περίοδος θα πρέπει να αποτέλεσε και την πρώτη κατά την οποία ο Καραβάτζο κατάφερε να πουλήσει πίνακές του. Περίπου το 1594, εγκατέλειψε τον Αρπίνο αποφασισμένος να ακολουθήσει μία αυτόνομη πορεία ως ζωγράφος. Ευνοήθηκε από τη γνωριμία του με τον μονσινιόρ Φαντίνο Πετρινιάνι, ο οποίος του παραχώρησε στέγη και πιθανώς προώθησε έργα του βοηθώντας στην πώλησή τους σε εκκλησιαστικούς κύκλους. Αναφέρεται ότι αυτή την περίοδο φιλοτέχνησε πλήθος έργων, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν οι πίνακες Ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (1596/97, Ρώμη, πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι), Η χειρομάντισσα (1596/97. Παρίσι, Λούβρο) και η Μετανοούσα Μαγδαληνή (1596/97, Ρώμη, πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι). Το συνεσταλμένο και περίτεχνο ύφος που καλλιέργησε σε αυτά αντλούν από την τεχνοτροπία της βόρειας Ιταλίας ενώ ορισμένα στοιχεία της σύνθεσης στην Ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο παραπέμπουν στη βενετική παράδοση.
Παρά τις γνωριμίες του με τον καλλιτεχνικό κόσμο της Ρώμης, επέλεξε να συναναστρέφεται με άλλους άπορους ζωγράφους και να ακολουθεί έναν σκανδαλώδη – για τα πρότυπα της εποχής – τρόπο ζωής, με αποτέλεσμα να έχει και συχνά προβλήματα με την αστυνομία του Βατικανού. Σε αναζήτηση χρημάτων για την επιβίωσή του, στράφηκε σε έναν Γάλλο έμπορο τέχνης με το όνομα Maestro Valentino, ο οποίος τον συμβούλεψε να ζωγραφίσει θρησκευτικούς πίνακες καθώς είχαν μεγάλη ζήτηση. Ωστόσο, ο Καραβάτζο φαίνεται πως αγνόησε τις συμβουλές του Valentino, καθώς ανάμεσα στα έργα του εκείνης της περιόδου συγκαταλέγονται κυρίως πίνακες με καθημερινά θέματα, από τους οποίους αποκόμισε λίγα χρήματα. Αργότερα, ο Καραβάτζο φαίνεται πως τελικά πείστηκε να πραγματοποιήσει το πρώτο του θρησκευτικό έργο, το οποίο όμως δεν βασιζόταν σε κάποιο δημοφιλές θέμα όπως η Σταύρωση, αλλά έφερε τον τίτλο Η Έκσταση του Αγίου Φραγκίσκου (1595). Το τελικό αποτέλεσμα, σε συνδυασμό και με άλλους πίνακες της ίδιας περιόδου όπως Οι Χαρτοκλέφτες ή Η Χειρομάντισσα, του εξασφάλισε την εκτίμηση αρκετών φιλότεχνων και μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα πρώτα ώριμα έργα του που σηματοδότησε τις απαρχές του μπαρόκ και προανήγγειλε τις μεταγενέστερες σημαντικές θρησκευτικές συνθέσεις του.
Διάσημος ζωγράφος
250px|thumb|right|Η έμπνευση του Αγίου Ματθαίου, Cappella Contarelli, San Luigi dei Francesi, Ρώμη 250px|thumb|right|Η Κλήση του Αγίου Ματθαίου, 322x340 εκ., περ. [[1599-1600, Παρεκκλήσι Κονταρέλλι, Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι, Ρώμη]] Το επόμενο διάστημα, ο καρδινάλιος Φραντσέσκο Μαρία ντελ Μόντε, εντυπωσιασμένος από το ταλέντο του Καραβάτζο, τού πρόσφερε τροφή και στέγη την οποία εκείνος αποδέχτηκε. Ο ντελ Μόντε βρισκόταν στο επίκεντρο των καλλιτεχνικών κύκλων της Ρώμης και ο Καραβάτζο κατόρθωσε να πραγματοποιήσει διασυνδέσεις με ισχυρούς πάτρονες αλλά και διακεκριμένους ποιητές που με τη σειρά τους προέβαλαν το έργο του. Παρέμεινε στην οικία του τουλάχιστον μέχρι τις 19 Νοεμβρίου του 1600, ενώ στην κατοχή του ντελ Μόντε βρέθηκαν αργότερα δέκα πίνακες του Καραβάτζο. Το ανεπτυγμένο ενδιαφέρον του προστάτη του για τη μουσική και την αλχημεία φαίνεται πως σχετίζονται με τουλάχιστον τρεις παραγγελίες, για τα έργα Οι μουσικοί (ή Συναυλία, 1595-7, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης), Αγόρι με λαούτο (1596-7, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης, δάνειο από τη συλλογή Wildenstein) καθώς και την εικονογράφηση της οροφής του αλχημικού εργαστηρίου του ντελ Μόντε με τις μορφές του Δία, του Ποσειδώνα και του Πλούτωνα. Υπό την προστασία του ντελ Μόντε, ο Καραβάτζο εξελίχθηκε σημαντικά, προσφέροντας - κυρίως θρησκευτικούς - πίνακες μεγάλης αξίας. Ζωγράφισε θέματα που σπάνια είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν ενώ κάτω από την πίεση των καρδινάλιων, να αποτυπώσει γνωστά βιβλικά θέματα, τα απέδωσε με ένα τρόπο που απείχε από τα καθιερωμένα πρότυπα της εποχής, θυμίζοντας συχνά σκηνές της καθημερινότητας. Ένα παράδειγμα που αποτυπώνει τον αντισυμβατικό χαρακτήρα της τέχνης του Καραβάτζο αποτελεί ο πίνακας Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (1596-1597), όπου παριστάνεται η Παναγία με μαλλιά σε έντονο κόκκινο χρώμα και σε αντιδιαστολή με τα ξανθά μαλλιά του Χριστού. Στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Καραβάτζο ήταν ένας αναγνωρισμένος για το ταλέντο του ζωγράφος. Το 1599 ανέλαβε επίσης μία σημαντική παραγγελία για τη διακόσμηση του παρεκκλησίου Κονταρέλλι της εκκλησίας του Αγίου Λουδοβίκου των Γάλλων (San Luigi dei Francesi) στη Ρώμη, έργο για το οποίο ήταν υποψήφιοι αρκετοί ακόμη καθιερωμένοι ζωγράφοι. Αν και δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένος ο λόγος που ο Καραβάτζο ανέλαβε τελικά την παραγγελία, θεωρείται πιθανό πως καταλυτικό ρόλο είχε η επιρροή του ντελ Μόντε. Για τις ανάγκες του έργου, παρέδωσε δύο σημαντικούς πίνακες, το Μαρτύριο του Αγίου Ματθαίου και την Κλήση του Αγίου Ματθαίου, τους οποίους φιλοτέχνησε πάνω σε μουσαμάδες μεγάλων διαστάσεων, πρακτική ασυνήθιστη για έργα εκκλησιών.
left|thumb|300px|Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο, περ. [[1596-1597, 135.5x136.5 εκ., Πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι, Ρώμη]] right|thumb|250px|Το Μαρτύριο του Αγίου Ματθαίου, 323x343 εκ., [[1599-1600, Παρεκκλήσι Κονταρέλλι, Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι, Ρώμη]] Η φήμη που απέκτησε μέσα από αυτά τα έργα, είχε ως αποτέλεσμα να αναλάβει μία ακόμη σημαντική παραγγελία για ένα παρεκκλήσι στην εκκλησία Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο. Το συμβόλαιο της συγκεκριμένης συμφωνίας, ανακαλύφθηκε το 1920 και αναφέρεται συνολικά σε δύο έργα που θα παρέδιδε ο Καραβάτζο. Τα θέματα της παραγγελίας ήταν η Σταύρωση του Αγίου Πέτρου και η Μεταστροφή του Παύλου. Οι πρώτες εκδοχές των έργων απορρίφθηκαν, πιθανόν διότι θεωρήθηκαν προκλητικές, αλλά τελικά ο Καραβάτζο παρέδωσε με καθυστέρηση τα έργα, σε μία μορφή που έγινε αποδεκτή.
Η περίοδος 1602 - 1606 αποδείχθηκε ιδιαίτερα παραγωγική και δημιουργική για τον Καραβάτζο. Παράλληλα, συνοδεύτηκε και από προβλήματα με τη δικαιοσύνη. Εξαιτίας μιας δημόσιας αρνητικής κριτικής του κατά του ζωγράφου Τζοβάννι Μπαλιόνε, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Τελικά αφέθηκε ελεύθερος κυρίως χάρη στην επέμβαση ορισμένων καρδινάλιων και του μαρκησίου Τζουστινιάνι. Το 1604, ένας συμβολαιογράφος με το όνομα Μαριάνο Πασκαλόνε, εμφανίστηκε αιμόφυρτος στην αστυνομία δηλώνοντας πως ο Καραβάτζο είχε αποπειραθεί να τον σκοτώσει. Ο Καραβάτζο εγκατέλειψε τότε τη Ρώμη και αναζήτησε καταφύγιο στη Γένοβα, στο πλευρό του πρίγκιπα Μάρτσο Κολόννα. Επέστρεψε στη Ρώμη όταν, για άγνωστους λόγους, ο Πασκαλόνε απέσυρε τις κατηγορίες εναντίον του. Παρά την κακή φήμη που είχε αναπτύξει, η προστασία του από τον πρίγκιπα Κολόννα του έδωσε την ευκαιρία να λάβει αρκετές παραγγελίες, μεταξύ αυτών και μία για την εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Του ανατέθηκε να ζωγραφίσει μία Παναγία, έργο που θα αποτελούσε μία πολύ σημαντική ευκαιρία για την καταξίωση κάθε ζωγράφου. Παρόλα αυτά, ο Καραβάτζο επέλεξε να ολοκληρώσει το έργο υιοθετώντας μία πλήρως αντισυμβατική προσέγγιση, η οποία χαρακτηρίστηκε ως ιερόσυλη και ασεβής. Στον πίνακα που παρέδωσε, με τον τίτλο Η Παναγία με το φίδι (1605-1606), αποτύπωσε την Παναγία ως μία κοινή θνητή, την Αγία Άννα σαν μια άσχημη γερασμένη γυναίκα και τον Χριστό εντελώς γυμνό παρότι δεν ήταν σε βρεφική ηλικία. Το έργο φυσικά απορρίφθηκε, στερώντας από τον Καραβάτζο την ευκαιρία να λάβει επίσημη αναγνώριση ως ζωγράφος.
Εξορία και θάνατος
250px|thumb|right|Ο αποκεφαλισμός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, 321x520 εκ., [[1608, Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωάννη, Βαλέτα, Μάλτα]] Στις 29 Μαΐου του 1606, κατά τη διάρκεια λογομαχίας, ο Καραβάτζο σκότωσε με μαχαίρι ένα νεαρό ονόματι Ρανούτσιο Τομασσόνι. Τα αίτια ενδεχομένως να ήταν οικονομικά ή/και ερωτικά ή πολιτικά. Ο ίδιος τραυματίστηκε αλλά κατάφερε να διαφύγει, ενώ οι φίλοι του που ήταν παρόντες στο επεισόδιο φυλακίστηκαν. Για την πράξη του καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και εξορία, γεγονός που έδινε το δικαίωμα σε κάθε μέλος της αστυνομίας του Βατικανού να τον εκτελέσει επιτόπου. Ο Καραβάτζο εγκατέλειψε μεταμφιεσμένος τη Ρώμη αφού αναζήτησε μάταια καταφύγιο στους πρώην προστάτες του. Πρώτο σταθμό της περιπλάνησής του αποτέλεσε η Νάπολι, όπου παρέμεινε αρχικά για περίπου οκτώ μήνες. Η φήμη του Καραβάτζο ήταν ήδη πολύ μεγάλη και σε αυτό το διάστημα ολοκλήρωσε αρκετές παραγγελίες έργων με κυριότερα την Παναγία του Ροζαρίου, τις Επτά πράξεις ελεημοσύνης και τη Μαστίγωση του Χριστού, όλα τους αριστουργήματα.
Παρά τη μεγάλη του επιτυχία και φήμη, εγκατέλειψε την πόλη και έφυγε για τη Μάλτα. Η πιο πιθανή αιτία της μετακίνησής του θεωρείται η πρόθεσή του να γίνει Ιππότης του Τάγματος της Μάλτας, ώστε να μπορεί πιο εύκολα να διεκδικήσει μια απονομή χάριτος από τον Πάπα και να επιστρέψει στο μέλλον στη Ρώμη. Εκεί έζησε για περίπου πέντε μήνες, διάστημα στο οποίο ολοκλήρωσε το έργο Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριο του για τον καθεδρικό ναό της Βαλέτας. Άλλοι αξιοσημείωτοι πίνακες της ίδιας περιόδου είναι ο τεραστίων διαστάσεων Αποκεφαλισμός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (ο μοναδικός πίνακας που φέρει την υπογραφή του Καραβάτζο), η προσωπογραφία του Μεγάλου Μάγιστρου Alof de Wignacourt, καθώς και ο Ερωτιδέας που κοιμάται, έργο που βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με το ασκητικό πνεύμα των Ιπποτών. Ο Καραβάτζο τελικά εκδιώχθηκε από το τάγμα, χαρακτηριζόμενος ως "διεφθαρμένος και ρυπαρός" (putridum et foetidum) και κατέφυγε στη Σικελία, αρχικά στις Συρακούσες και αργότερα στη Μεσσίνα.
Το 1609 επέστρεψε στη Νάπολι όπου έγινε εναντίον του απόπειρα δολοφονίας, οι λόγοι της οποίας παραμένουν άγνωστοι. Το καλοκαίρι του 1610 αποφάσισε να εγκαταλείψει την πόλη και έφτασε με πλεούμενο στο κοντινό στη Ρώμη λιμάνι Πόρτο Έρκολε που βρισκόταν υπό ισπανική κατοχή, ενώ πιθανότατα σταμάτησε να ζωγραφίζει. Εκεί φέρεται να συνελήφθη και να εξαγόρασε την απελευθέρωσή του, τα ίχνη του όμως χάνονται σε αυτό το σημείο. Στις 28 Ιουλίου, δημοσιεύτηκε η είδηση του θανάτου του διάσημου ζωγράφου, ενώ τρεις ημέρες αργότερα μία νέα δημοσίευση αναφερόταν σε θάνατό του από σοβαρή ασθένεια. Ως επίσημη ημερομηνία θανάτου του θεωρείται η 18η Ιουλίου, ωστόσο παραμένει υπό διερεύνηση τόσο ο ακριβής χρόνος όσο και η αιτία του θανάτου του.
Έργο
220px|left|thumb|[[Η Σταύρωση του Αγίου Πέτρου, 230x175 εκ., 1601, Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο, Ρώμη]] 250px|right|thumb|Παναγία με το φίδι, [[1605-1606, 292x211 εκ., Πινακοθήκη Μποργκέζε, Ρώμη]] Το έργο του Καραβάτζο συχνά αντιμετωπίστηκε αρνητικά στην εποχή του, κυρίως λόγω του σκανδαλώδους τρόπου με τον οποίο αποτύπωνε τα θέματά του, ωστόσο ακόμη και οι επικριτές του αναγνώριζαν το ταλέντο του. Η ζωγραφική του θεωρείται πως διαμόρφωσε καταλυτικά τη μπαρόκ σχολή, επιδιώκοντας να ανατρέψει τον μανιερισμό των παλαιότερων ζωγράφων. Διαμόρφωσε ένα ρεαλιστικό ύφος στη ζωγραφική, με έντονα στοιχεία δραματοποίησης και θεατρικότητας. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του αποτελούσε η χρήση των φωτοσκιάσεων και των φωτεινών αντιθέσεων (κιαροσκούρο). Αν και η τεχνική αυτή είχε αναπτυχθεί πριν από τον Καραβάτζο, εκείνος την υιοθέτησε με απόλυτο τρόπο και θεωρείται πως αποτέλεσε τον ιδανικό εκφραστή της. Το δεδομένο στυλ έμεινε γνωστό στην ιστορία της τέχνης ως τενεμπρισμός, δηλαδή ελεύθερα τεχνική η οποία χρησιμοποιεί το σκοτάδι σαν ουσιαστικό στοιχείο ενός έργου.
Ζωγράφιζε με μεγάλη ταχύτητα, χωρίς προπαρασκευαστικά σχέδια και χρησιμοποιώντας μοντέλα εκ του φυσικού, τα οποία απεικόνιζε απ' ευθείας στον καμβά. Λεπτομερείς έρευνες πάνω σε πίνακές του, φανερώνουν πως απουσίαζαν ίχνη σχεδίου, ενώ χρησιμοποιούνταν μόνο κάποιες αδρές χαράξεις, κυρίως για τον καθορισμό της σύνθεσης και της θέσης των μοντέλων. Θεωρείται πως η χρήση ζωντανών μοντέλων αποτελούσε βασικό συστατικό στοιχείο για το ρεαλισμό που αναζητούσε να αποδώσει.
Το γεγονός είναι ότι το έργο του Καραβάτζο επηρέασε γενιές καλλιτεχνών του νέου ύφους του μπαρόκ. Ανάμεσά τους οι Τζοβάννι Μπαλιόνε, Λεονέλλο Σπάντα, Οράτσιο Τζεντιλέσκι, Κάρλο Σαρατσένι, Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι, οι Καραβατζιστές της Ουτρέχτης, Φλαμανδοί (Ρούμπενς και Άμπραχαμ Γιάνσσενς, Γάλλοι (Ζωρζ ντε Λα Τουρ και Σιμόν Βουέ) και Ισπανοί (Φρανθίσκο Ριμπάλτα και Χοσέ Ριμπέρα).