cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεμαγλουτίδη
Ιστορία
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Λιντς και τη Novo Nordisk ανέφεραν το 2017 ότι μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της παχυσαρκίας. Μειώνει την πείνα, την λαχτάρα για φαγητό και το σωματικό λίπος. Μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή φάσης 3 διαπίστωσε ότι η ένεση 2,4 mg του φαρμάκου μία φορά την εβδομάδα οδήγησε σε μέση αλλαγή −14,9% σωματικού βάρους στις 68 εβδομάδες σε σύγκριση με −2,4% για το εικονικό φάρμακο.
Η Αίτηση Νέου Φαρμάκου του FDA των ΗΠΑ (NDA) κατατέθηκε τον Δεκέμβριο του 2016 και τον Οκτώβριο του 2017, η Συμβουλευτική Επιτροπή του FDA την ενέκρινε ομόφωνα. Μπορεί να χορηγηθεί με ένεση ή από το στόμα. Η άδεια χορηγήθηκε τον Φεβρουάριο του 2018 για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Μάρτιο του 2018 στην Ιαπωνία, στις 4 Ιανουαρίου 2018 στον Καναδά και τον Αύγουστο του 2019 στην Αυστραλία.
Τον Νοέμβριο του 2021, η Επιτροπή Φαρμάκων για Ανθρώπινη Χρήση (CHMP) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA) εξέδωσε θετική γνώμη, συνιστώντας τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας για το φαρμακευτικό προϊόν Wegovy, που προορίζεται για τη θεραπεία ατόμων με παχυσαρκία ή που είναι υπέρβαρα παρουσία άλλων σχετικών καταστάσεων. Την αίτηση για αυτό το φαρμακευτικό προϊόν κατέθεσε η Novo Nordisk A/S. Το Wegovy εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Ιανουάριο του 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεπτιδικές ορμόνες Κατηγορία:Αντιδιαβητικά φάρμακα
Έτος των Πέντε Αυτοκρατόρων
Το Έτος των Πέντε Αυτοκρατόρων ήταν το 193 μ.Χ., κατά το οποίο πέντε άνδρες διεκδίκησαν τον τίτλο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα: ο Περτίναξ, ο Δίδιος Ιουλιανός, ο Πεσκένιος Νίγηρας, ο Κλαύδιος Αλβίνος και ο Σεπτίμιος Σεβήρος. Το έτος αυτό ξεκίνησε μία περίοδος εμφυλίου πολέμου, όταν πολλοί ηγέτες αγωνίστηκαν για την ευκαιρία να γίνουν Καίσαρες.
Η πολιτική αναταραχή ξεκίνησε με τη δολοφονία του Αυτοκράτορα Κόμμοδου την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 192 μ.Χ. Μόλις δολοφονήθηκε ο Κόμμοδος, ο Περτίναξ ονομάστηκε αυτοκράτορας, αλλά αμέσως προκάλεσε την αντίθεση της Πραιτωριανής Φρουράς, όταν προσπάθησε να ξεκινήσει μεταρρυθμίσεις. Στη συνέχεια οι Πραιτωριανοί Φρουροί σχεδίασαν τη δολοφονία του και ο Περτίναξ σκοτώθηκε, ενώ προσπαθούσε να συζητήσει με τους στασιαστές. Ήταν αυτοκράτορας μόνο για τρεις μήνες. Ο Δίδιος Ιουλιανός, ο οποίος αγόρασε τον τίτλο από την πραιτωριανή φρουρά, διαδέχθηκε τον Περτίνακα, αλλά εκδιώχθηκε από τον Σεπτίμιο Σεβήρο και εκτελέστηκε την 1η Ιουνίου. Ο Σ. Σεβήρος ανακηρύχθηκε Καίσαρας από τη Σύγκλητο, αλλά ο Πεσκόνιος Νίγηρας ήταν εχθρικός, όταν αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. Αυτό ξεκίνησε τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του Νίγηρα και του Σεβήρου. Αμφότεροι συγκέντρωσαν στρατεύματα και πολέμησαν σε όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας. Λόγω αυτού του πολέμου, ο Σεβήρος επέτρεψε στον Κλαύδιο Αλβίνο, τον οποίο υποπτευόταν ότι αποτελούσε απειλή, να γίνει συν-Καίσαρας, έτσι ώστε ο Σεβήρος να μην χρειάζεται να ασχοληθεί με την αυτοκρατορική διακυβέρνηση. Αυτή η κίνηση τού επέτρεψε να συγκεντρωθεί στη διεξαγωγή του πολέμου κατά του Νίγηρα. Οι περισσότεροι ιστορικοί υπολογίζουν τον Σεβήρο και τον Αλβίνο ως δύο ξεχωριστούς αυτοκράτορες, αν και κυβέρνησαν ταυτόχρονα. Η δυναστεία των Σεβήρων δημιουργήθηκε από το χάος του 193 μ.Χ.
Ιστορία
Η παραφροσύνη του Κομμόδου άρχισε να ξετυλίγεται, όταν ένας στενός του συνήγορος, ο Κλέανδρος, δολοφονήθηκε, κάτι που τρόμαξε τον Κόμμοδο για τη ζωή του. Αυτό πυροδότησε μία σειρά από συνοπτικές εκτελέσεις μελών της αριστοκρατίας. Άρχισε να απομακρύνει τον εαυτό του από την ταυτότητά του ως ηγεμόνα ιδεολογικά, παίρνοντας το όνομα της γέννησής του αντί να κρατήσει τα ονόματα που τού έδωσε ο πατέρας του, όταν ανήλθε στην αυτοκρατορική εξουσία. Η συμπεριφορά του χειροτέρευσε, καθώς έγινε πιο παρανοϊκός. Έκανε μία ιδιαίτερα μεγάλη σφαγή στη Ρώμη την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 192 μ.Χ., για να γίνει ο μοναδικός ύπατος. Τότε τρεις ευγενείς, ο Εκλεκτός, ο Μάρκια και ο Λαίτος, φοβούμενοι ότι θα στοχοποιηθούν, στραγγάλισαν τον Κόμμοδο, πριν προλάβει να το κάνει. Οι δολοφόνοι ονόμασαν τότε τον Περτίνα κα νέο Καίσαρα.
Η ταυτότητα τού ατόμου που σχεδίασε τη δολοφονία του Κομμόδου, εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Ορισμένες πηγές αναφέρουν τον Περτίνακα ως τον εγκέφαλο της δολοφονίας, επειδή απέκτησε την αυτοκρατορική κυριαρχία μόλις σκοτώθηκε ο Κόμμοδος. Ωστόσο, οι κατηγορίες εναντίον του Περτίνακα φαίνεται να προέρχονται από τους εχθρούς του, μία προσπάθεια να βλαφθεί τη φήμη του. Στην πραγματικότητα αυτοί οι κατήγοροι φαίνεται, ότι δεν γνώριζαν, ποιος ήταν ο εγκέφαλος της δολοφονίας.
Περτίναξ
Το Περτίναξ ήταν μία μεγάλη αντίθεση με τον Κόμμοδο. Πειθαρχημένοςε, αλλά έχασε την εύνοια της Πραιτοριανής Φρουράς όταν αρνήθηκε να πληρώσει τη δωρεά (donativum) τους και άρχισε να ανακαλεί τα προνόμια, που τους είχε δώσει ο Κόμμοδος. Όταν αντιμετώπιζε την Πραιτωριανή Φρουρά, δεν μπόρεσε να διαπραγματευτεί μία ειρήνη και στη συνέχεια σκοτώθηκε από τη Φρουρά.
Μετά τον θάνατο του Περτίνακα, η Πραιτωριανή Φρουρά προχώρησε σε δημοπρασία της Πορφύρας, που την έδωσε στον πλειοδότη.
Δίδιος Ιουλιανός
Ο Δίδιος Ιουλιανός ανέλαβε την εξουσία ως ανθύπατος της Αφρικής, διαδεχόμενος τον Περτίνακα σε αυτή τη θέση. Στον Δ. Ιουλιανό δεν δόθηκε απλώς η θέση του αυτοκράτορα μετά τον θάνατο του Περτίνακα. Είχε ανταγωνισμό στον πεθερό του Περτίνακα, τον Σουλπικιανό. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο ο Δ. Ιουλιανός κέρδισε το θρόνο ήταν, υπερκερνώντας τον Σουλπικιανό για το ποσό που θα πλήρωνε στα στρατεύματα, κερδίζοντας έτσι την εύνοια της Πραιτωριανής Φρουράς. Ο Δ. Ιουλιανός αρχικά κατηγορήθηκε ως δολοφόνος του Περτίνακα. Δύο δημόσια πρόσωπα χρησιμοποίησαν τον φόβο του κοινού, για να επωφεληθούν από αυτήν την κρίση: ο Πεσκένιος Νίγηρας, ο κυβερνήτης της Συρίας, και ο Σεπτίμιος Σεβήρος. Δώδεκα ημέρες μετά τη δολοφονία του Περτίνακα, ο Σεβήρος αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στη θέση του Δ. Ιουλιανού. Ο όχλος, που έβλεπε τον Δ. Ιουλιανό δυσμενώς, κάλεσε τον Πεσκένιο Νίγηρα για βοήθεια. Ωστόσο, ο Σεβήρος στην Παννονία ήταν πιο κοντά στη Ρώμη και έφτασε στην πρωτεύουσα πρώτος με τα στρατεύματά του. Ο Δ. Ιουλιανός εκτελέστηκε την 1η Ιουνίου με εντολή του Σεβήρου, δύο μόλις μήνες μετά τη δολοφονία του Περτίνακα.
Πεσκένιος Νίγηρ
Ο Νίγηρας ξεκίνησε το 193 ως κυβερνήτης της Συρίας. Μόλις οι όχλοι άρχισαν να ζητούν τη βοήθειά του, έγινε αντίπαλος του Σεβήρου, αφού ο Σεβήρος πίστευε, ότι έπρεπε μόνο αυτός να έχει απόλυτη δύναμη και πίστη από τους ανθρώπους της Αυτοκρατορίας. Ο Νίγηρας κατέληξε να ανακηρύξει τον εαυτό του αυτοκράτορα, κάτι που εξόργισε περαιτέρω τον Σεβήρο. Ο Νίγηρας είχε συμμάχους στο ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας, οπότε, όταν ο Σεβήρος τον απείλησε με στρατεύματα, συγκέντρωσε στρατό από τους συμμάχους του και πολέμησε τον Σεβήρο σε όλη την Αυτοκρατορία για δύο χρόνια. Τελικά έχασε τον εμφύλιο κοντά στην πόλη της Ισσού.
Κλαύδιος Αλβίνος
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Νόμισμα του Κλαύδιου Αλβίνου. Αυτό το νόμισμα εορτάζει το Saeculum Frugiferum, την ενσάρκωση μίας «καρποφόρας εποχής», πιθανώς του [[Μπάαλ Χάμον|Ba'al Hammon, μίας φοινικικής θεότητας που λατρευόταν στη Βόρεια Αφρική, από όπου προέρχεται ο Κλαύδιος. Επιγρ.: D. CLOD. SEPT. ALBIN. CAES. / SAECVLO FRVGIFERO CO[Ν]S. II.]] Ο Κλαύδιος Αλβίνος ήρθε σε διαμάχη για το αυτοκρατορικό αξίωμα το 193, όταν τού ζητήθηκε να γίνει αυτοκράτορας μετά το θάνατο του Κομμόδου, αλλά είχε απορρίψει την πρόταση. Ωστόσο, τελικά κέρδισε τον τίτλο του Καίσαρα, επειδή ο Σεβήρος χρειαζόταν βοήθεια για τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας, ενώ πολεμούσε τον Νίγηρα, καθώς ο Σεβήρος ήθελε να μπορέσει να επικεντρωθεί πλήρως στον εμφύλιο πόλεμο. Ο Σεβήρος και ο Αλβίνος θεωρούνταν λοιπόν εχθροί αρχικά, αλλά υπογράφηκε μία συνθήκη μεταξύ των δύο, η οποία έδωσε στον Αλβίνο περισσότερη εξουσία και τον τίτλο του Καίσαρα. Μερικές πηγές λένε, ότι αυτή η συνθήκη ήταν μόνο τιμητική και ωφέλησε μόνο τον Σεβήρο, ο οποίος κέρδισε μόνο χάρη στην υποστήριξη τού Αλβίνου, ενώ στην πραγματικότητα δεν άφησε καμία από τις εξουσίες του ως Αυτοκράτορα. Ο Αλβίνος έλεγχε τη Βρετανία και αυτή η συνθήκη θα τού έδινε εξουσία στη Γαλατία και την Ισπανία. Οι περισσότερες πηγές δεν αναφέρουν μία επίσημη συνθήκη, αλλά λένε ότι υπήρχε μία πιο άτυπη συμφωνία μεταξύ των δύο ανδρών, έτσι ώστε ο Σεβήρος να μπορέσει να επικεντρωθεί στον Νίγηρα. Ο Αλβίνος συνέχισε σε αυτόν τον ρόλο ως «Καίσαρας» για άλλα τρία χρόνια, πριν ξεκινήσει εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τους, που είχε αποτέλεσμα ο Σεβήρος να γίνει ο μοναδικός Αυτοκράτορας.
Σεπτίμιος Σεβήρος
μικρογραφία| Ο Σεπτίμιος Σεβήρος στη [[Γλυπτοθήκη του Μονάχου|Γλυπτοθήκη του Μονάχου.]] Ο Σεβήρος ήταν, πρακτικά, ο Αυτοκράτορας μετά τη δολοφονία του Περτίνακα. Κάποιες πηγές συνδέουν τον Σεβήρο και τον Περτίνακα μαζί και τους αποκαλούν συμμάχους, κάτι που θα εξηγούσε, πώς ο Σεβήρος έγινε τόσο ισχυρός κατά τη διάρκεια αυτής της χαοτικής χρονιάς. Δώδεκα ημέρες μετά τη δολοφονία της 28ης Μαρτίου, ο Σεβήρος έγινε ηγεμόνας με την υποστήριξη της Συγκλήτου. Έβαλε να εκτελέσουν τον Δίδιο Ιουλιανό και έκανε εχθρούς τούς άλλους ισχυρούς ευγενείς, που είχαν πιθανότητα να γίνουν αυτοκράτορες, δηλ. τον Π. Νίγηρα και ο Κ. Αλβίνο. Αρχικά ήθελε να πάρει το θρόνο μετά τη δολοφονία του Κομμόδου, αλλά η βιασύνη με την οποία οι δολοφόνοι ονόμασαν αυτοκράτορα τον Περτίνακα, εμπόδισε αυτό να συμβεί.
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ήταν απασχολημένος με τον εμφύλιο πόλεμο, που διεξήγαγε εναντίον του Νίγηρα στο ανατολικό μισό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έτσι μοιράστηκε την Αυτοκρατορία με τον Κλαύδιο Αλβίνο. Υπέγραψε μάλιστα συμφωνία με τον Αλβίνο για να κερδίσει την υποστήριξή του, παρόλο που ήταν εχθρός του, δίνοντάς του τον τίτλο τού Καίσαρα, αλλά καμία από την πραγματική εξουσία. Ωστόσο, μόλις νίκησε τον Νίγηρα, έβαλε στο στόχαστρο τον Aλβίνο και διεξήγαγε έναν επιτυχημένο εμφύλιο πόλεμο εναντίον του. Αφού νίκησε και τους δύο εχθρούς του, ο Σεβήρος εξόντωσε και τους οπαδούς τους, για να εντυπώσει στον λαό, ότι ήταν ο μόνος Καίσαρας. Η άνοδος του Σεβήρου στην αποκλειστική εξουσία της Αυτοκρατορίας σηματοδοτεί την αρχή της δυναστείας των Σεβήρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σεβήρων
Κάρυ (σκόνη)
Το Κάρυ (σκόνη) (Curry powder) είναι ένα μείγμα μπαχαρικών με πολύ διαφορετική σύνθεση, βασιζόμενο στην κουζίνα της Νότιας Ασίας. Η σκόνη κάρυ και η σύγχρονη Αγγλική χρήση της λέξης "κάρυ", είναι δυτική εφεύρεση και δεν αντανακλά τυχόν ειδικό τρόφιμο της Νότιας Ασίας, αν και ένα παρόμοιο μείγμα μπαχαρικών που χρησιμοποιείται στη βόρεια Νότια Ασία, ονομάζεται γκαράμ μασάλα. Η λέξη "κάρυ" προέρχεται από την λέξη kari των Ταμίλ που σημαίνει "σάλτσα, νοστιμιάς για το ρύζι". Ωστόσο, η χρήση των ομοίων-με-κάρυ μειγμάτων, ήταν διαδεδομένα στη Νότια Ασία, πολύ πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων στην Ινδία. Στην πραγματικότητα, σχεδόν 4.000 χρόνια πριν μείγματα μπαχαρικών με βασικά συστατικά την πιπερόριζα, το σκόρδο, την κιτρινόριζα, χρησιμοποιούνταν στο πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού. Το πιπέρι τσίλι, ένα ευρέως διαδεδομένο συστατικό του κάρυ σήμερα, έφτασε κατά τον 16ο αιώνα, στη Νότια Ασία από την Αμερική, δια μέσου της Κολομβιανής Ανταλλαγής.
Συστατικά
Οι περισσότερες συνταγές σκόνης κάρυ περιλαμβάνουν κόλιανδρο, κιτρινόριζα, κύμινο, τριγωνέλλα και πιπεριές τσίλι στα μείγματά των. Ανάλογα με τη συνταγή, πρόσθετα συστατικά όπως πιπερόριζα, σκόρδο, ασαφετίδα, σπόρο από μάραθο, άγριο κύμινο, κανέλα, γαρίφαλο, σπόρο μουστάρδας, πράσινο κάρδαμο, μαύρο κάρδαμο, μοσχοκάρυδο, μακροπίπερο και μαύρο πιπέρι μπορεί επίσης να περιλαμβάνονται. Η σκόνη κάρυ ποιότητας θα περιέχει φύλλα κάρυ. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;"> Ωστόσο, οι πορτογαλικές εισαγωγές της πιπεριάς τσίλι από τη Βραζιλία και την ανάμειξη των με άλλα Ασιατικά μπαχαρικά, επέτρεψε την ανάπτυξη του "κάρι".<sup class="noprint Inline-Template" style="margin-left:0.1em; white-space:nowrap;">  Οι περισσότερες σκόνες κάρυ δεν αναγράφουν στις ετικέτες τους όλα τα μπαχαρικά ξεχωριστά. Η Badia αναγράφει στον κατάλογο των συστατικών μιας Τζαμαϊκανού στυλ Polvo de Curry σκόνης: Μπαχαρικά συμπεριλαμβανομένων κιτρινόριζας, αλάτι, αφυδατωμένο κρεμμύδι. Η Sadaf είναι πιο διαλλακτική με τα συστατικά της. Αυτή η εταιρεία, παρουσιάζει στον κατάλογο των συστατικών, μια σκόνη καυτού κάρυ, όπως: τσίλι, μαύρο πιπέρι, φύλλα κάρυ, τριγωνίσκο, πιπερόριζα, πιπέρι καγιέν και άλλα μπαχαρικά. Τα συστατικά που αναφέρονται ως "άλλα μπαχαρικά" είναι πολύ πιθανό να είναι αυτά που δίνουν και την ιδιαίτερη γεύση, στην σκόνη κάρυ.
Φαρμακευτικές ιδιότητες της κιτρινόριζας
Οι θεραπευτικές ιδιότητες της κιτρινόριζας, κύριου συστατικού στο κάρυ, ήσαν γνωστές στο Ινδουστάν από τους αρχαίους χρόνους. Πίστευαν ότι η κιτρινόριζα «καθαρίζει το σώμα».
Το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λος Άντζελες (UCLA), προσδιόρισε την πιο ενεργή συστατική ουσία της κιτρινόριζας (κοινού κουρκουμά), την οποία ονόμασε κουρκουμινοειδή-3 (bisdemethoxycurcumin) και έδειξε ότι διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα και βοηθά να σπάσει τον αποκλεισμό των βλαβερών πρωτεϊνών του εγκεφάλου, που είναι η αιτία της νόσου Αλτσχάιμερ (γεροντικής άνοιας).
Μια έμμεση επιβεβαίωση της θεωρίας, είναι η χαμηλή συχνότητα εμφάνισης της νόσου Αλτσχάιμερ στην Ινδία: ήταν πάντα πολύ χαμηλότερη από ό,τι στις δυτικές χώρες - επηρεάζοντας μόνο το 5% του πληθυσμού ηλικίας άνω των 60 ετών.
Διατροφικές πληροφορίες
Σύμφωνα με το USDA, 1 κουταλιά της σούπας κάρυ (σε σκόνη), περιέχει τις ακόλουθες διατροφικές πληροφορίες:
Δείτε επίσης
• 5
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Μείγματα βοτάνων και καρυκευμάτων Κατηγορία:ινδική κουζίνα
Ραμπάτ (Μάλτα)
Η Ράμπατ είναι μια πόλη μόλις έξω από τη Μντίνα, Μάλτα. Το Μάρτιο του 2014 είχε πληθυσμό 11497 άτομα. Η πόλη έχει το ίδιο όνομα με την πόλη Ραμπάτ του Μαρόκου. Επίσης, υπάρχει ακόμα μία πόλη στη Μάλτα, στο νησί Γκόζο που αποκαλείται με το ίδιο όνομα αλλά επίσημα λέγεται Βικτόρια.
Αθλητικός
Η Ράμπατ έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, τη Ραμπάτ Άγιαξ ΦΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Ζίχλιν
Το Ζίχλιν (πολωνικά: Żychlin, άλλα σπάνια χρησιμοποιούμενα ονόματα περιλαμβάνουν το Zechlin και το Zichlin) είναι πόλη του Πόβιατ Κούτνο στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια του Λοτζ και 90 χιλιόμετρα δυτικά της Βαρσοβίας. Ο πληθυσμός του είναι 8.376 κάτοικοι (2016).
Ιστορία
Το χωριό Ζίχλιν υπήρχε τουλάχιστον από το 1309. Το 1331 καταλήφθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες. Έλαβε δικαιώματα πόλης πριν από το 1397. Μέχρι τον 19ο αιώνα, η πόλη ήταν ιδιωτική γη. Στο τέλος του Μεσαίωνα, το Ζίχλιν ήταν ο τόπος όπου πραγματοποιήθηκαν οι εξωτερικές συνεδρίες του αστικού δικαστηρίου της Γουεντσίτσα.
Στο δεύτερο μισό του δέκατου έκτου αιώνα, η πόλη υπέστη μεγάλη καταστροφή από πυρκαγιές Η ανοικοδόμηση ήταν αργή και ακόμη και το προνόμιο των τιμών που απονεμήθηκαν στον βασιλιά δεν επηρέασε σημαντικά τη σημαντική ανάπτυξη της πόλης. Το 1790, το Ζίχλιν είχε 350 κατοίκους και 68 σπίτια.
Τον 19ο αιώνα, την εποχή των διαμελισμών τη Πολωνίας, με την πόλη να βρίσκεται στο Ρωσικό Διαμελισμό, ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε σημαντικά. Όπως και στο κοντινό Κούτνο, η πλειονότητα των κατοίκων ήταν Εβραίοι. Το 1870, λόγω του τσαρικού διατάγματος, το Ζίχλιν έχασε τα δικαιώματα πόλης του λόγω της υποστήριξης της πόλης στην Ιανουαριανή Εξεγέρση. Στο τέλος του 19ου αιώνα, η πόλη είχε πάνω από 4.500 κατοίκους.
Το 1921, δημιουργήθηκε εγκατάσταση ηλεκτρισμού από τον Ζίγκμουντ Οκονιέφσκι. Με την πάροδο του χρόνου, λόγω του νέου ηλεκτρομηχανικού εργοστασίου, η πόλη μεγάλωσε και απέκτησε σημασία μεταξύ των γύρω πόλεων. Το 1924, το Ζίχλιν ανέκτησε τα δικαιώματα πόλης του.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη υπέστη μεγάλες απώλειες, κυρίως μεταξύ του άμαχου πληθυσμού - σχεδόν το 40% του πληθυσμού της πόλης. Κατά τη διάρκεια της πολεμικής εκστρατείας της εκστρατείας του Σεπτεμβρίου, υπήρχαν νοσοκομεία πεδίου στην πόλη και στο χωριό Ντομπζέλιν, που συχνά βομβαρδίστηκαν από τη γερμανική αεροπορία. Πολλοί Πολωνοί στρατιώτες είναι θαμμένοι στα στρατιωτικά τμήματα στο τοπικό ενοριακό κοιμητήριο και στο ενοριακό κοιμητήριο στο χωριό Σλέσιν και στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Ντομπζέλιν.
Την παραμονή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός του Ζίχλιν έφτανε τα 6.000 άτομα, εκ των οποίων 3.500 ήταν Εβραίοι και οι υπόλοιποι Πολωνοί και Γερμανοί. Το 1939, προσαρτήθηκε από τη ναζιστική Γερμανία στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Οι γερμανικοί ξυλοδαρμοί και η παρενόχληση των Εβραίων ξεκίνησαν όταν οι Γερμανοί έφτασαν τον Σεπτέμβριο του 1939. Οι Γερμανοί κατέσχεσαν εβραϊκές επιχειρήσεις και περιουσίες και πολωνικά αγροκτήματα και τα έδωσαν σε Γερμανούς που είχαν επανεγκατασταθεί στην πόλη. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο Ζίχλιν από τις γύρω περιοχές. Τον Απρίλιο του 1940, οι Γερμανοί συνέλαβαν τόσο Χριστιανούς όσο και Εβραίους μέλη της ιντελιγκέντσια, ειδικά δασκάλους, και τους έστειλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αργότερα το 1940, οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν σε ένα ασφυκτικά γεμάτο γκέτο, όπου πολλοί από τους κατοίκους δεν είχαν κανένα μέσο στήριξης. Στα τέλη του 1941, εκατοντάδες Εβραίοι εργάτες στάλθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας στην περιοχή του Πόζναν. Το 1942, οι δολοφονίες Εβραίων ξεκίνησαν σε μεγάλη κλίμακα μέσω δημόσιων εκτελέσεων στο γκέτο και στο εβραϊκό νεκροταφείο. Τον Μάρτιο του 1942, οι υπόλοιποι 3.200 Εβραίοι συνελήφθησαν, ξυλοκοπήθηκαν και ληστεύτηκαν και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο, όπου δολοφονήθηκαν αμέσως με αέριο. Ίσως 25-50 από τους Εβραίους του Ζίχλιν επέζησαν, οι περισσότεροι ήταν εκείνοι που είχαν αποσταλεί σε στρατόπεδα εργασίας, αυτοί που είχαν δραπετεύσει στη Σοβιετική Ένωση και κάποιοι που είχαν κρυφτεί.
Χασιδισμός στο Ζίχλιν
Ο ιδρυτής της δυναστείας των Χασιδιστών του Ζίχλιν, Ραβίνος Σμούελ Άμπα, ήταν ο πρώτος ραβίνος του Ζίχλιν, ο οποίος είχε έναν μικρό αριθμό ακολούθων του Χασιδισμού και έζησε στο σπίτι του πεθερού του. Όταν μετακόμισε στο Ζίχλιν για οικονομικούς λόγους απέκτησε ένα μεγαλύτερο αριθμό ακολούθων. Ήταν γνωστός ως θαυματουργός. Πέρασε χρόνο στη φυλακή επειδή οι επικριτές του ήταν αναστατωμένοι που εξασκούσε την πρακτική Καμπάλα.
Ενενήντα πέντε τοις εκατό των Χασιδιστών του Ζίχλιν έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, με τον τελευταίο ραβίνο να πεθαίνει στα χέρια των Ναζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Κούτνο Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Υψάριο
Το Υψάριο (επίσημη ονομασία Υψάριον, τοπική ονομασία Ψαριό) είναι όρος (βουνό) της Θάσου. Η φερώνυμη κορυφή «Ψαριό», στα 1.206 μ., είναι η υψηλότερη του νησιού.
Θέση
thumb|280px|right|Χάρτης της Θάσου με το όρος Υψάριο να ξεχωρίζει με καφέ χρωματισμό Το Υψάριο καταλαμβάνει κυρίως το βορειοκεντρικό τμήμα της Θάσου. Έχει σχήμα τόξου με την υψηλή κορυφή να βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της καμπύλης του, ενώ οι περισσότερες υπόλοιπες κορυφές εκτείνονται στα νότια.
Κορυφές
Εκτός από την υψηλή κορυφή «Ψαριό» (1.206 μ.), δύο ακόμη κορυφές υπερβαίνουν τα 1.100 μ., η «Τούμπα» (1.135 μ.) και ο «Προφήτης Ηλίας» (1.109 μ.), ενώ έξι κορυφές ξεπερνούν τα 1.000 μ. οι, «Ράχη Τσέτσιου» (1.079 μ.), «Καμένος Βράχος» (1.075 μ.), «Σπιτούδια» (1.048 μ.), «Τσουκνίδα» (1.040 μ.), «Δύο Κεφαλές» (1.031 μ.) και «Κρανίδι» (1.028 μ.). Από τις χαμηλότερες κορυφές, κάτω από τα 1.000 μ., κυριότερες είναι οι: «Κεδρέλι» (920 μ.), «Καθαρές (Καθάρες)» (874 μ.) «Κέδροι» (860 μ.), «Τρίκορφο (Τσουτσούλα)» (857 μ.) και «Αη Μάτης» (809 μ.).
Βλάστηση και πανίδα
Παρά τις πυρκαγιές της δεκαετίας 2011-20, η δασοκάλυψη, ιδιαίτερα στις υψηλές κορυφές είναι πυκνή, με κυρίαρχα είδη τα κωνοφόρα. Μάλιστα, το βουνό αποτελεί μία από τις σημαντικές θέσεις του ελλαδικού χώρου για την παρουσία της τραχείας πεύκης (Pinus brutia) που, άλλωστε, έχει και την κοινή ονομασία θασίτικο πεύκο. Επίσης, υπάρχει και το μακεδονίτικο έλατο (Abies x borisii-regis), το οποίο θεωρείται ότι αποτελεί φυσικό υβρίδιο μεταξύ του κεφαλονίτικου έλατου και του χτενοέλατου. Το Υψάριο και ο ευρύτερος βιότοπος του βουνού έχουν χαρακτηριστεί ως σημαντική περιοχή για τα πουλιά της Ελλάδας.
Πεζοπορία
Αναβάσεις προς την κορυφή «Ψαριό» μπορούν να γίνουν από τους οικισμούς της Ποταμιάς και του Θεολόγου. Στη θέση «Κούκλα» (910 μ.) λειτουργεί το καταφύγιο «Γιάννης Παναγιώτου» του Θάσιου Ορειβατικού Συλλόγου. Επίσης, μπορεί να γίνει διάσχιση των νοτίων υπωρειών από τα ανατολικά προς τα δυτικά (Κοίνυρα-Καλλιράχη), μέσω της τεχνητής λίμνης των Μαριών.
Πηγές
Κατηγορία:Θάσος Κατηγορία:Βουνά της Ελλάδας
Νανί
Ο Λουίς Κάρλος Αλμέιντα Ντα Κούνια (Luís Carlos Almeida da Cunha, 17 Νοεμβρίου 1986), κοινώς γνωστός ως Νανί ή Λουΐς Νανί είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως εξτρέμ για τη Βενέτσια ΦΚ. Παρόλο που είναι κατά κύριο λόγο δεξιοποδαρος, έχει χρησιμοποιηθεί στην αριστερή πλευρά σε πολλές περιπτώσεις.
Καριέρα
Ο Νανί γεννήθηκε στο Πράσινο Ακρωτήρι και μετανάστευσε μαζί με την οικογένειά του στην Ευρώπη σε νεαρή ηλικία. Ανατράφηκε στην Πορτογαλία και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα παίζοντας για την τοπική ομάδα, Ρεάλ Μασσαμά. Στην ηλικία των εννέα ετών, άρχισε να προπονείται με την Σπόρτινγκ Λισαβόνας και την Μπενφίκα σε εναλλασσόμενες ημέρες. Τελικά προσχώρησε ομάδα νέων της Σπόρτινγκ Λισαβόνας, αφού του προσέφερε την ένταξη στην πρώτη ομάδα. Το 2005, παρέλαβε τον τίτλο του «SJPF Νέου Παίκτη του μήνα» για τον Μάιο του 2007 και τις εμφανίσεις του με την Σπόρτινγκ κέρδισε τη μεταγραφή για τον αγγλικό σύλλογο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Ιούλιο του 2007 για το ποσό των € 25.000.000. Την περίοδο 2014-15 επέστρεψε ως δανεικός στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας και από το καλοκαίρι του 2015 αγωνίζεται στην τουρκική Φενερμπαχτσέ.
Ο Νανί κέρδισε το Community Shield στο ντεμπούτο του με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και έκτοτε έχει μαζέψει μια σειρά από τρόπαια, η οποία περιελάμβανε την Premier League και το Champions League κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν του στο σύλλογο. Είχε καθιερωθεί ως πρώτη επιλογή εξτρέμ στη Γιουνάιτεντ και είχε κερδίσει τρεις ακόμη τίτλους Πρέμιερ Λιγκ, το Λιγκ Καπ Αγγλίας, ένα FIFA Club World Cup, και τρεις τίτλους Community Shield. Ο Νανί έχει συμπεριληφθεί στην «Ένωση (PFA) Πρέμιερ Λιγκ ομάδα του Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών της χρονιάς» για μία φορά και ήταν υποψήφιος για τον τίτλο του «PFA Νεαρού Παίκτη της Χρονιάς» το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Εθνική Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Πορτογάλοι με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Έτος των Έξι Αυτοκρατόρων
Το Έτος των Έξι Αυτοκρατόρων ήταν το έτος 238 μ.Χ., κατά το οποίο έξι άνδρες διεκδίκησαν ότι ήταν αυτοκράτορες της Ρώμης. Αυτό ήταν ένα πρώιμο σύμπτωμα, αυτού που οι ιστορικοί αποκαλούν τώρα Κρίση του 3ου αι., επίσης γνωστή ως Στρατιωτική Αναρχία ή Αυτοκρατορική Κρίση (μ.Χ. 235–284), μία περίοδο κατά την οποία η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παραλίγο να καταρρεύσει κάτω από τις συνδυασμένες πιέσεις των βαρβαρικών εισβολών και μεταναστεύσεις στη ρωμαϊκή επικράτεια, εμφύλιοι πόλεμοι, εξεγέρσεις των αγροτών, πολιτική αστάθεια (με πολλούς σφετεριστές να ανταγωνίζονται για την εξουσία), εξάρτηση από τους Ρωμαίους σε (και αυξανόμενη επιρροή) βαρβάρων μισθοφόρων γνωστών ως υπόσπονδων (foederati) και διοικητές που εργάζονταν κατ' όνομα στη Ρώμη (αλλά όλο και πιο ανεξάρτητοι), καταστροφικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις της πανώλης, της υποτίμησης του νομίσματος και της οικονομικής ύφεσης. Η κρίση έληξε με την ανάληψη του Διοκλητιανού και την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων το 284.
Μαξιμίνος Θράξ
Αυτοκράτορας στις αρχές τού έτους ήταν ο Μαξιμίνος ο Θράξ, ο οποίος βασίλευε από το 235. Μεταγενέστερες πηγές ισχυρίζονται, ότι ήταν ένας σκληρός τύραννος και τον Ιανουάριο του 238 μία εξέγερση ξεκίνησε στη Βόρεια Αφρική. Η Ιστρορία των Αυγούστων (Historia Augusta) αναφέρει:"«Οι Ρωμαίοι δεν άντεχαν άλλο τις βαρβαρότητές του: τον τρόπο με τον οποίο κάλεσε πληροφοριοδότες και υποκίνησε κατηγόρους, εφευρέθηκε ψευδή αδικήματα, σκότωσε αθώους ανθρώπους, καταδίκασε όλους όσους έβγαιναν σε δίκη, μείωσε τους πλουσιότερους σε απόλυτη φτώχεια και ποτέ δεν αναζήτησε χρήματα πουθενά εκτός στο ερείπιο κάποιου άλλου, σκότωσε πολλούς στρατηγούς και πολλούς προξενικούς άνδρες χωρίς προσβολή, κουβάλησε άλλους με βαγόνια χωρίς φαγητό και ποτό, και κράτησε άλλους σε περιορισμό, εν ολίγοις δεν παραμέλησε τίποτα που πίστευε ότι θα μπορούσε να αποδειχθεί αποτελεσματικό για σκληρότητα - και, μη μπορώντας να υποφέρουν περισσότερο αυτά τα πράγματα, ξεσηκώθηκαν εναντίον του σε εξέγερση»."
Γορδιανός Α' και Γορδιανός Β'
Μερικοί νεαροί αριστοκράτες στην Αφρική δολοφόνησαν τον αυτοκρατορικό φοροεισπράκτορα και μετά πλησίασαν τον περιφερειακό κυβερνήτη, Γορδιανό, και επέμειναν να αυτοανακηρυχθεί αυτοκράτορας. Ο Γορδιανός συμφώνησε απρόθυμα, αλλά καθώς ήταν σχεδόν 80 ετών, αποφάσισε να κάνει τον γιο του κοινό αυτοκράτορα, με ίση δύναμη. Η Σύγκλητος αναγνώρισε πατέρα και γιο ως αυτοκράτορες Γορδιανό Α΄ και Γορδιανό Β΄, αντίστοιχα.
Ωστόσο, αυτή η επιλογή δεν ήταν δημοφιλής στον λαό και όχλοι πετούσαν πέτρες και ξύλα στους νέους αυτοκράτορες. Ως εκ τούτου, ο Μάρκος Αντώνιος Γορδιανός Πίος, ο δεκατριάχρονος εγγονός του Γορδιανού Α΄ και ανιψιός του Γορδιανού Β΄, ορίστηκε ως αυτοκράτορας Γορδιανός Γ΄, κατέχοντας την εξουσία μόνο ονομαστικά, για να κατευνάσει τον πληθυσμό της πρωτεύουσας, ο οποίος ήταν ακόμα πιστός στην οικογένεια των Γορδιανών.
Ο Πουπιηνός στάλθηκε επικεφαλής στρατού, για να αντιμετωπίσει τον Μαξιμίνο και ο Βαλβίνος έμεινε στη Ρώμη. Εν τω μεταξύ, ο Μαξιμίνος αντιμετώπιζε προβλήματα. Στις αρχές Φεβρουαρίου, έφτασε στην πόλη Aκυληία, για να διαπιστώσει, ότι είχε τρεις εχθρούς. Ο Μαξιμίνος πολιόρκησε την πόλη, αλλά χωρίς επιτυχία. Μέχρι τον Απρίλιο, η δυσαρέσκεια λόγω αυτής της αποτυχίας, η έλλειψη επιτυχίας στην εκστρατεία γενικά, η έλλειψη προμηθειών και η έντονη αντίθεση της Συγκλήτου, ανάγκασαν τους λεγεωναρίους του να ξανασκεφτούν την πίστη τους σε αυτόν.
Στρατιώτες της Λεγεώνας Β' Παρθικής σκότωσαν τον Μαξιμίνο στη σκηνή του, μαζί με τον γιο του Μάξιμο (ο οποίος είχε διοριστεί καίσαρας, το 236) και παραδόθηκαν στον Πουπιηνό στα τέλη Ιουνίου. Τα πτώματα του Μαξιμίνου και τού γιου του αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους μεταφέρθηκαν στη Ρώμη. Για τη διάσωση της Ρώμης από έναν δημόσιο εχθρό, οι στρατιώτες έλαβαν χάρη και στάλθηκαν πίσω στις επαρχίες τους.
Στη συνέχεια, ο συναυτοκράτορας επέστρεψε στη Ρώμη, μόνο για να βρει την πόλη σε ταραχή. Ο Βαλβίνος δεν είχε καταφέρει να ελέγξει την κατάσταση και η πόλη είχε καεί σε πυρκαγιά, με αποτέλεσμα την εξέγερση. Με παρόντες και τους δύο αυτοκράτορες, η κατάσταση ηρέμησε, αλλά η ανησυχία παρέμενε.
Τα νομίσματα της βασιλείας τους δείχνουν έναν από αυτούς στη μία πλευρά και δύο ενωμένα χέρια στην άλλη, για να δείξουν την κοινή τους ισχύ, ωστόσο η σχέση τους ήταν θολή με καχυποψία από την αρχή, με το καθένα να φοβάται τη δολοφονία από τον άλλο. Σχεδίαζαν μία τεράστια διπλή εκστρατεία, ο Πουπιηνός εναντίον των Πάρθων και ο Βαλβίνος εναντίον των Καρπίων (ο Γκραντ λέει εναντίον των Γότθων και των Περσών, αντίστοιχα), αλλά μάλωναν συχνά και δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ή να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον.
Ήταν κατά τη διάρκεια μίας από αυτές τις έντονες συζητήσεις, τον Μάιο ή στις 29 Ιουλίου, που η Πραιτωριανή Φρουρά αποφάσισε να παρέμβει. Εισέβαλαν στο δωμάτιο που περιείχε τους αυτοκράτορες, τους έπιασαν και τους δύο, τους έγδυσαν, τους έσυραν γυμνούς στους δρόμους, τους βασάνισαν και τελικά τους δολοφόνησαν. Την ίδια ημέρα, ο ανήλικος Γορδιανός Γ΄ ανακηρύχθηκε μοναδικός Αυτοκράτορας (238–244), αν και στην πραγματικότητα οι σύμβουλοί του άσκησαν το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας του. Μαζί ο Πουπιηνός και ο Bαλβίνο κυβέρνησαν μόνο 99 ημέρες.
Σύγχρονες πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 (πίνακας ζωγραφικής)
Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 (Konstytucja 3 Maja 1791 roku) είναι ρομαντική ελαιογραφία του 1891 σε καμβά του Πολωνού καλλιτέχνη Γιαν Ματέικο. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι και ένα από τα πιο γνωστά του Ματέικο. Απομνημονεύει το πολωνικό Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791, ένα ορόσημο στην ιστορία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και ένα κορυφαίο σημείο του Πολωνικού Διαφωτισμού.
Όπως πολλά έργα του Ματέικο, ο πίνακας παρουσιάζει μια μεγαλειώδη σκηνή γεμάτη με πολλές ιστορικές φιγούρες, συμπεριλαμβανομένου του τελευταίου βασιλιά της Πολωνίας, Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι, των Διευθύνοντων του Μείζονος Σέιμ, Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι και Καζίμιες Νέστορ Σαπιέχα, των συν-συγγραφέων του Συντάγματος όπως οι Χούγκο Κοουόνταϊ και Ιγκνάτσι Ποτότσκι και άλλων σημαντικών σύγχρονων προσωπικοτήτων, όπως ο Ταντέους Κοστσιούσκο. Περίπου είκοσι άτομα έχουν αναγνωριστεί από σύγχρονους ιστορικούς και άλλοι δέκα περίπου που είχαν αναφερθεί σε παλαιότερες πηγές ως παρόντες, περιμένουν την οριστική ταυτοποίηση.
Η εικόνα ζωγραφίστηκε μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου 1891 για να τιμήσει την εκατονταετηρίδα του Συντάγματος. Ήταν ένα από τα τελευταία έργα του Ματέικο, ο οποίος πέθανε το Νοέμβριο του 1893. Ο πίνακας εκτέθηκε στο Λβουφ (τώρα Λβιβ, Ουκρανία) μέχρι το 1920, όταν μεταφέρθηκε στην Κρακοβία. Ήταν κρυμμένος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία, όπου τώρα κρέμεται στο Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας.
Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791
μικρογραφία|475x475εσ| Μεγαλύτερη ανάλυση Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 εγκρίθηκε ως «Κυβερνητικός Νόμος» (πολωνικά: Ustawa rządowa) εκείνη την ημερομηνία από το Σέιμ (κοινοβούλιο) της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Έχει ονομαστεί «το πρώτο σύνταγμα του τύπου του στην Ευρώπη» και το δεύτερο παλαιότερο σύνταγμα του κόσμου.
Σχεδιάστηκε για να αποκαταστήσει μακροχρόνια πολιτικά ελαττώματα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το σύστημα της Κοινοπολιτείας της «Χρυσής Ελευθερίας», το οποίο παρείχε δυσανάλογα δικαιώματα στους ευγενείς, είχε διαφθείρει όλο και περισσότερο την πολιτική της Κοινοπολιτείας. Το Σύνταγμα προσπάθησε να αντικαταστήσει την υπάρχουσα αναρχία που καλλιεργούνταν από ορισμένους από τους άρχοντες της χώρας με μια πιο δημοκρατική συνταγματική μοναρχία. Εισήγαγε πολιτική ισότητα μεταξύ των κατοίκων της πόλης και των ευγενών (σλάχτα) και έθεσε τους χωρικούς υπό την προστασία της κυβέρνησης, μετριάζοντας έτσι τις χειρότερες καταχρήσεις της δουλοπαροικίας. Το Σύνταγμα κατήργησε καταστροφικούς κοινοβουλευτικούς θεσμούς όπως το liberum veto, το οποίο κάποτε είχε θέσει το Σέιμ στο έλεος οποιουδήποτε βουλευτή που θα μπορούσε να επιλέξει, ή να δωροδοκηθεί από συμφέρον ή ξένη δύναμη, να αναιρέσει τη νομοθεσία που υιοθέτησε αυτό το Σέιμ.
Ιστορία
Το 1920, δύο χρόνια μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, ο πίνακας μεταφέρθηκε στην Κρακοβία, όπου από το 1923 εκτέθηκε στο κτίριο της Πολωνικούς Σέιμ. Ο πίνακας κρύφτηκε από την πολωνική αντίσταση κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Πολωνία καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Μετά τον πόλεμο ο πίνακας μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας και περιστασιακά εκτέθηκε στο κτίριο του Σέιμ. Από το 1984 ο πίνακας βρίσκεται στη συλλογή του Βασιλικού Κάστρου στη Βαρσοβία, όπου ο ίδιος ο Ματέικο δήλωσε ότι θα ήθελε να εκτίθεται ο πίνακας. Ο πίνακας εκτίθεται στον προθάλαμο της Βουλής των Γερουσιαστών, όπου υιοθετήθηκε το Σύνταγμα. Ο πίνακας αναστηλώθηκε το 2007.
Σημασία και ιστοριογραφία
Ο πίνακας είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ματέικο και σήμερα θεωρείται συνήθως ως ένα από τα αριστουργήματά του, μια «εκπαίδευση στην εθνική ιστορία». Ωστόσο, έτυχε λιγότερο ευνοϊκής αποδοχής από τους συγχρόνους του, με κριτικές από τις αρχές του αιώνα να το επικρίνουν επειδή ήταν «πολύ γεμάτο» και με ασαφή σύνθεση. Οι υποστηρικτές των προηγούμενων έργων του Ματέικο ήταν πολύ πιο επιφυλακτικοί στον έπαινο τους για αυτόν τον πίνακα.
Ο Ματέικο ταύτιζε συνήθως τους χαρακτήρες στους πίνακές του με έναν γραπτό μύθο, αλλά δεν δημιούργησε έναν για το Σύνταγμα. Κατά συνέπεια, ορισμένοι χαρακτήρες του πίνακα δεν έχουν εντοπιστεί. Ένας μερικός μύθος γράφτηκε από τον γραμματέα του Ματέικο, Μάριαν Γκοζκόφσκι, και παρόλο που παρέχει έναν κατάλογο με 39 χαρακτήρες, οι Βρέντε και λοιποί γράφουν ότι η «χαοτική περιγραφή» του δεν είναι πολύ χρήσιμη. Σύγχρονη ανάλυση έχει γίνει από τους Πολωνούς ιστορικούς Γιαρόσουαφ Κράβτσικ και Εμάνουελ Ροστφορόφσκι.
Περιεχόμενο
μικρογραφία|600x600εσ| Ταυτοποιημένα άτομα (δείτε το κείμενο για το υπόμνημα) Ο πίνακας, που τοποθετείται αργά το απόγευμα της 3ης Μαΐου 1791, δείχνει την πομπή των βουλευτών από το Βασιλικό Κάστρο (φόντο), όπου το Σύνταγμα μόλις εγκρίθηκε από το Μείζων Σέιμ, προς την Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (αριστερά, τώρα αρχικαθεδρικός ναός), όπου θα τραγουδηθεί ένα Te Deum. Η πομπή κατηφορίζει την οδό Αγίου Ιωάννη (ulica Świętojańska), περιτριγυρισμένη από ενθουσιώδεις κατοίκους και επισκέπτες της Βαρσοβίας. Οι βουλευτές προστατεύονται από στρατιώτες.
Ενώ η πομπή ήταν ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός, ο Ματέικο πήρε πολλές καλλιτεχνικές ελευθερίες, όπως να συμπεριλάβει άτομα που στην πραγματικότητα δεν ήταν παρόντα ή είχαν πεθάνει νωρίτερα. Το έκανε γιατί σκόπευε ο πίνακας να είναι μια σύνθεση των τελευταίων ετών της Κοινοπολιτείας. Ένιωθε επίσης ότι δεν υπήρχε πραγματική ιστορική στιγμή ή τοποθεσία που να αποτύπωνε πλήρως το πνεύμα του Συντάγματος, και έτσι αυτός, ο καλλιτέχνης, έπρεπε να δημιουργήσει μια τέτοια στιγμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες του 1891 Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο Κατηγορία:Πολωνική τέχνη Κατηγορία:Πίνακες ζωγραφικής στη συλλογή του Βασιλικού Κάστρου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις Πολωνών ανδρών Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις βασιλιάδων
Δημήτριος Αιγινήτης
Το λήμμα Δημήτριος Αιγινήτης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ρομπ Χόπκινς
Ο Ρομπ Χόπκινς (Rob Hopkins, 1968) είναι Βρετανός περιβαλλοντολογικός ακτιβιστής και συγγραφέας, που ζει στο Τότνες της Αγγλίας. Είναι γνωστός ως ο ιδρυτής και ηγέτης του κινήματος Μετάβασης, που ξεκίνησε το 2005. Ο Χόπκινς έχει γράψει τέσσερα βιβλία για την οικολογία και τον ακτιβισμό.
Παιδικά χρόνια, οικογενειακή ζωή και υπόβαθρο (1968-1996)
Γεννημένος στο Τσίγουικ του Λονδίνου το 1968, ο Χόπκινς μεγάλωσε στην βρετανική πρωτεύουσα μέχρι την ηλικία των 12 χρόνων, όταν μετακόμισε στο Γουίλτσαιρ, όπου φοίτησε στο Σχολείο St John's. Ύστερα ακολούθησε η μετακίνηση στο Μπρίστολ, όπου πήγε στο Σχολείο Bristol Waldorf για 2 χρόνια, προτού αλλάξει στο Σχολείο Henbury για να κάνει A Levels. Εν συνεχεία επισκέφτηκε ένα τμήμα Art Foundation στο Κολέγιο Τέχνης Bower Ashton, επίσης στο Μπρίστολ.
Ξεκινώντας το 1988 πέρασε δυόμιση χρόνια στο Istituto Lhama Tsong Khapa, ένα Θιβετιανό Βουδιστικό μοναστήρι στην Τοσκάνη, στην Ιταλία, δουλεύοντας ως διαχειριστής. Στη συνέχεια πέρασε ένα χρόνο ταξιδεύοντας στην Ινδία, το Πακιστάν (συμπεριλαμβανομένης μιας επίσκεψης στην κοιλάδα Χούνζα), την Κίνα, το Θιβέτ, το Χονγκ Κονγκ προτού επιστρέψει στην Ινδία, όπου συναντήθηκε για πρώτη φορά με την Έμμα, που υπήρξε έκτοτε σύντροφος του. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Μπρίστολ, όπου ο Ρομπ απέκτησε πτυχίο στην "Περιβαλλοντική Ποιότητα & Διαχείριση Πόρων" στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αγγλίας, και, επίσης, ανέλαβε το Τμήμα Σχεδιασμού Permaculture.
Μπαρνενές
Ο σωρός από πέτρες του Μπαρνενές (ή Τύμβος του Μπαρνενές· στα βρετονικά Karn Barnenez· στα γαλλικά: Cairn de Barnenez ή Tumulus de Barnenez) είναι ένα νεολιθικό μνημείο που βρίσκεται κοντά στο Πλουζόκ, στη χερσόνησο Κερνελέν στο βόρειο Φινιστέρ της Βρετάνης (Γαλλία). Χρονολογείται στην πρώιμη Νεολιθική περίοδο, γύρω στο 4800 π.Χ.· θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα μεγαλιθικά μνημεία στην Ευρώπη, καθώς και μία από τις παλαιότερες ανθρωπογενείς δομές στον κόσμο, μαζί με τον Τύμβο του Μπουγκόν και τους Μεγάλιθους του Λοκμαριακέ, που βρίσκονται επίσης στη Μεγάλη Δύση της Γαλλίας. Είναι επίσης αξιοσημείωτο για την παρουσία της μεγαλιθικής τέχνης.
Ρομπ Χόπκινς
Ιρλανδία (1996-2005)
μικρογραφία|Με τους μαθητές στο Kinsale FEC, Ιούλιος 2005. Το 1996, ο Ρομπ και η νεοσύστατη οικογένειά του μετακόμισαν στη νοτιοδυτική Ιρλανδία, στο Γουέστ Κορκ. Αρχικά ο Ρομπ συνεργάστηκε με την An Taisce West Cork, γράφοντας και εικονογραφώντας ένα βιβλιαράκι που ονομάζεται "Δασότοποι για West Cork!". Άρχισε να διδάσκει το permaculture (ελληνιστί: μόνιμη καλλιέργεια και μόνιμος πολιτισμός), αρχικά ως σύντομα τμήματα, ενώ παράλληλα έθεσε σε τροχιά την προεργασία για πλήρη τμήματα σχεδιασμού permaculture τα απογεύματα. Μαζί με μια άλλη οικογένεια, ο Ρομπ και η Έμμα ίδρυσαν το Baile Dulra Teoranta, μια φιλανθρωπική οργάνωση, με σκοπό τη δημιουργία ενός οικολογικού χωριού. Το 1999, με μια άλλη οικογένεια, αγόρασαν την φάρμα "the Hollies", κοντά στο Καστλτάουν, στο Έννισκιν. Μετά από λίγα χρόνια, του χορηγήθηκε η πρώτη άδεια σχεδιασμού ενός οικολογικού χωριού.
Μπαρνενές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολιθική περίοδος Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γαλλία Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Ευρώπη της Εποχής του Λίθου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία
Μίνα Σουβάρι
Η Μίνα Σουβάρι (Mena Alexandra Suvari ; 13 Φεβρουαρίου 1979) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο και σχεδιάστρια μόδας. Ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο και με γκεστ εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές ενώ έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην δραματική ταινία Nowhere (1997).
Ρομπ Χόπκινς
Ιρλανδία (1996-2005)
Το 2001 ξεκίνησε τη διδασκαλία Πρακτικής Βιωσιμότητας στο Kinsale Further Education College (Κολέγιο Μετεκπαίδευσης Kinsale), αρχικά ως μονοετές τμήμα, και αργότερα, ως το πρώτο διετές σεμινάριο permaculture στον κόσμο. Μεταξύ του 2003 και του 2005, οι φοιτητές κατασκεύασαν το "Wooden O Theatre", ένα αμφιθέατρο, χρησιμοποιώντας τοπικά υλικά. To Hollies δρομολόγησε μια σειρά από μαθήματα φυσικής οικοδόμησης και έχτισε δύο νέα σπίτια από cob (υλικό που προκύπτει από την πρόσμιξη πηλού, άμμου, αχύρου και νερού και ενίοτε άλλων υλικών που προσδίδουν σταθερότητα), χρησιμοποιώντας τοπικά και φυσικά υλικά. Τον Οκτώβριο του 2004, το σπίτι του Ρομπ και της Έμμα καταστράφηκε σε πυρκαγιά.
Μίνα Σουβάρι
Η Σουβάρι απέκτησε αναγνωρισιμότητα μετά την συμμετοχή της στις ταινίες American Beauty (1999), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου, και στις τρεις ταινίες American Pie (1999-2001, 2012). Συμμετείχε επίσης στις ταινίες Slums of Beverly Hills (1998), Loser (2000), Sugar & Spice (2001), Rumor Has It (2005), Stuck (2007) και You May Not Kiss the Bride (2010).
Ρομπ Χόπκινς
Ιρλανδία (1996-2005)
Το 2004 ήρθε σε επαφή με την έννοια της κορύφωσης παραγωγής πετρελαίου και ανέθεσε στους μαθητές του την εργασία της εφαρμογής των αρχών του permaculture για την αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης. Το αποτέλεσμα αυτής της μαθητηικής εργασίας ήταν to "Kinsale Εnergy Descent Action Plan" (Σχέδιο Δράσης για την Μείωση Ενέργειας του Kinsale"), το οποίο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του κολεγίου. Προς μεγάλη έκπληξη των συγγραφέων, μεταφορτώθηκε από ενδιαφερόμενες ομάδες σε όλο τον κόσμο. Τον Ιούλιο του 2005, το Kinsale FEC διοργάνωσε το "Fuelling the Future" (Τροφοδοτώνατας το Μέλλον), μια διάσκεψη για την κορύφωση παραγωγής πετρελαίου και για τυχόν τρόπους αντίδρασης στις συνέπειες.
Μίνα Σουβάρι
Η Σουβάρι συμμετείχε ως γκεστ στην τέταρτη σεζόν της δραματικής σειράς του HBO Six Feet Under (2004), που της χάρισε υποψηφιότητα για Screen Actors Guild Award Καλύτερης Ερμηνείας σε Δραματική Σιερά και στην δεύτερη σεζόν του Chicago Fire (2013). Συμμετείχε επίσης στην σειρά American Horror Story: Murder House και στην συνέχεια αυτής, American Horror Story: Apocalypse, ενώ πρωταγωνίστησε στο όγδοο επεισόδιο της σειράς South of Hell (2015).
Ρομπ Χόπκινς
Πόλη Μετάβασης Totnes (2005-σήμερα)
μικρογραφία|Γράφημα ΤΤΤ από Wordsmith one. Το 2005, ο Ρομπ και η οικογένειά του μετακόμισε στο Τότνες της Αγγλία ς και εκεί ίδρυσε, με τον Ναρές Τζινγράντε, την Πόλη Μετάβασης Totnes, την πρώτη επίσημη Πόλη Μετάβασης. Το πρόγραμμα εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2006. Πολλά ερευνητικά προγράμματα ξεκίνησαν τότε, μεταξύ άλλων τα: Keeping Totnes Warm (Διατηρώντας το Totnes Ζεστό), Open Eco Homes and the Eco Homes Fair (Ανοιχτές Οικολογικά Οικίες και Έκθεση Οικολογικών Οικιών) , Transition Homes (Οικίες Μετάβασης ), Transition Streets (Δρόμοι Μετάβασης) - το οποίο κέρδισε το 2011 το βραβείο Ashden για την Αλλαγή Συμπεριφοράς-,  the Totnes & District Energy Descent Action Plan (Σχέδιο Δράσης για την Μείωση Ενέργειας στο Totnes και τα Περίχωρα),   Food in Community, (Τρόφιμα στην Κοινότητα) , Grown in Totnes (Καλλιεργημένα στην Totnes) , Incredible Edible Totnes (Εξαιρετική Βρώσιμη Totnes ), Nut Tree Planting (Φύτευση Καρυδόδεντρων), Seedy Sisters (Αδελφές των Σπόρων ), Skillshares (Δεξαμενή Δεξιοτήτων) , Mentoring & Wellbeing Support (Καθοδήγηση και Υποστήριξη Ευδαιμονίας) , το Κέντρο REconomy , το Κέντρο Σχεδιασμού της Τοπικής Οικονομίας της Totnes, το Τοπικό Επιχειρηματικό Φόρουμ , την Λίρα της Totnes, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μετάβασης της Totnes, την Κινηματογραφική Λέσχη ΤΤΤ , το Δρ Ποδηλάτων , το Πόλη που Φροντίζει Totnes, και Εξορμήσεις Μετάβασης.
Μίνα Σουβάρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας
Ρομπ Χόπκινς
Πόλη Μετάβασης Totnes (2005-σήμερα)
Ο Χόπκινς επίσης παρουσίασε την Λίρα Totnes στο ντοκιμαντέρ Demain (2015).
Ακαδημαϊκή Καριέρα
Ο Ρομπ κατέχει πτυχίο πρώτης τάξεως στην ποιότητα του περιβάλλοντος και τη διαχείριση των πόρων από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αγγλίας (1993-1996), ένα Master of Science στην κοινωνική έρευνα (2007) και ένα διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Πλύμουθ (2011) σχετικά με το θέμα της μετάβασης (Τοπικοποίησηκαι Ανθεκτικότητα σε Τοπικό Επίπεδο: Το Παράδειγμα της Μετάβασης της πόλης Totnes). Είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πλύμουθ, και τον Ιούλιο του 2013 του απονεμήθηκε ένα τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αγγλίας. Στις 4 οκτωβρίου του 2016, του απονεμήθηκε ένα τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Ναμούρ.
Το Ζυθοποιείο "Νέο Λιοντάρι"
Ο Χόπκινς είναι ιδρυτής και διευθυντής του Ζυθοποιείου "Νέο Λιοντάρι", μια κοινωνική επιχείρηση παραγωγής μπύρας στην πόλη Totnes. Το Νέο Λιοντάρι έχει θεμέλια την βιωσιμότητα, την αποδοτικότητα, την κοινότητα και την καινοτομία. Το 2015, η μπύρα του Pandit IPA ψηφίστηκε η 17η πιο "Καυτή" Μπύρα της Βρετανίας.
Atmos Totnes
Ο Χόπκινς είναι ένας από τους διευθυντές της Atmos Totnes, ενός κοινωτικού πρότζεκτ που ξεκίνησε από την Totnes Community Development Society (Κοινότητα Totnes για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας). Η Atmos Totnes είναι η ανάπλαση της πρώην τοποθεσίας Dairy Crest στο Totnes ως μικτή κοινοτική ιδιοκτησία.
Βραβεία και αναγνώριση
Σύμφωνα με τον Μπιλ ΜακΚίμπεν, "δεν υπάρχει κανένας στη γη που κάνει περισσότερα πράγματα – και ενέπνευσε άλλους να κάνουν από το Ρομπ Χόπκινς".
“ Αυτό που έκανε το Ρομπ Χόπκινς—τόσο σε αυτό το βιβλίο [“The Transition Companion: making your community more resilient in uncertain times” (Ο Σύντροφος της Μετάβασης: κάνοντας την κοινότητα πιοο ανθεκτική σε δύσκολες εποχές)] όσο και στο κίνημα Μετάβασης—απλώς δε θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό. Ο πολιτισμός μας πλησιάζει σε ένα σημείο καμπής και όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο θα προπορευτεί της καμπής και θα αποκτήσει γνώση για το πώς να προετοιμάσει την κοινότητα. Σε αυτό το βιβλίο κρύβεται πολλή ομορφιά- και ελπίδα.”
Αναφορές
Κατηγορία:Άγγλοι περιβαλλοντολόγοι
Πυριδίνη
Η πυριδίνη  (αγγλικά pyridine) είναι βασική ετεροκυκλική αρωματική (δηλαδή ετεροαρωματική) οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C5H5N. Είναι δομικά συγγενική με το βενζόλιο, από το οποίο τυπικά μπορεί να προκύψει αν αντικατασταθεί μια μεθινομάδα (=CH−) του τελευταίου (δηλαδή του βενζολίου) από ένα άτομο αζώτου. Ο όρος «πυριδίνη» επεκτείνεται και σε «θυγατρικές» παράγωγες ενώσεις της, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται πολλές σημαντικές ενώσεις, όπως οι αζίνες και οι βιταμίνες νιασίνη και πυριδοξίνη.
είναι άχρωμο, εύφλεκτο, ασθενώς αλκαλικό υδατοδιαλυτό υγρό, με χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή ψαρίλας.
Η πυριδίνη χρησιμοποιείται ως πρόδρομη ένωση αγροχημικών και φαρμακευτικών προϊόντων, ενώ επίσης αποτελεί σημαντικό οργανικό διαλύτη αλλά και συνθετικό αντιδραστήριο. Η πυριδίνη προστίθεται στο οινόπνευμα, για να το καταστήσει μη πόσιμο (βλ. μετουσιωμένη αλκοόλη). Χρησιμοποιείται για την in vitro σύνθεση του DNA, στη σύνθεση της σουλφαπυριδίνης, που είναι φάρμακο κατά βακτηριδιακών και ιογενών λοιμώξεων, των αντισταμινικών φαρμάκων τριπελενναμίνη και μεπυραμίνη, καθώς και σε υδατοδιαλυτά εντομοαπωθητικά, σε βακτηριοκτόνα, και σε ζιζανιοκτόνα. Ορισμένες χημικές ενώσεις, αν και δεν παράγονται από πυριδίνη, περιέχουν ωστόσο τη δομή του δακτυλίου της (αποτελώντας έτσι τυπικά «θυγατρικές» ενώσεις της). Περιλαμβάνουν βιταμίνες του συμπλέγματος Β, όπως νιασίνη και πυριδοξάλη, το αντιφυματικό φάρμακο ισονιαζίδη, τη νικοτίνη και άλλα αζωτούχα φυτικά προϊόντα. Ιστορικά, η πυριδίνη παράγονταν από λιθανθρακόπισσα και ως παραπροϊόν της αεριοποίησης του άνθρακα. Ωστόσο, η αυξημένη ζήτηση για πυριδίνης, είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη  πιο οικονομικών μεθόδων σύνθεσης, από ακεταλδεΰδη και αμμωνία, με περισσότερους από 20.000 τόνους της ετησίως να παράγονται σε όλο τον κόσμο.
Ονοματολογία
Η συστηματική ονομασία της πυριδίνης «αζίνη», σύμφωνα με το σύστημα Hantzsch–Widman, για την ονοματολογία ετεροκυκλικών ενώσεων. Ωστόσο η συστηματική αυτή ονομασία χρησιμοποιείται σπάνια, ενώ άλλωστε η εμπειρική της ονομασία «πυριδίνη» συνιστάται από την IUPAC. Η αρίθμηση του δακτυλίου της, για την ονοματολογία παραγώγων της πυριδίνης, ξεκινά από το άτομο του αζώτου ως #1. Για τα παράγωγά της χρησιμοποιούνται επίσης ενίοτε τόσο η αρίθμηση με γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου (α-γ), όσο και τα προθέματα ορθο- (o-), μετα- (μ-) και παρα- (π-), αντιστοίχως. Οι θέσεις 2-, α- και ο-, 3-, β- και μ-, καθώς και 4-, γ- και π-, είναι αντιστοίχως ταυτόσημες. Για την ονοματολογία των ριζών που προκύπτουν τυπικά από την πυριδίνη με αφαίρεση ενός ατόμου υδρογόνου από αυτήν (την πυριδίνη) ονομάζονται συστηματικά «πυριδινυλο-», με πρόταξη του αριθμό θέσης του ατόμου υδρογόνου που αφαιρέθηκε για να σχηματιστεί η εκάτοστε ρίζα, αλλά επίσης ενθαρρύνεται από την IUPAC και χρησιμοποιείται αντί για το συστηματικό όνομα της ρίζας η εμπειρική ονομασία «πυριδυλο-». Τα κατιονικά παράγωγα της πυριδίνης, που σχηματίζονται με την προσθήκη μιας ηλεκτρονιόφιλης ομάδας στο άτομο του αζώτου, ονομάζονται «πυριδινιώνια». Μερικά παραδείγματα ονοματολογίας παραγώγων της πυριδίνης είναι τα ακόλουθα: