cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφαγές των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία
Οι σφαγές των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία πραγματοποιήθηκαν στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Πολωνία από τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό (ΟΕΣ), με την υποστήριξη τμημάτων του ντόπιου ουκρανικού πληθυσμού ενάντια στην πολωνική μειονότητα στη Βολυνία, την Ανατολική Γαλικία, τμήματα της Πολεσίας και της περιοχής του Λούμπλιν, από το 1943 έως το 1945. Η κορύφωση των σφαγών έγινε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1943. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν γυναίκες και παιδιά. Πολλά από τα θύματα ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου βασανίστηκαν πριν σκοτωθούν. Μερικές από τις μεθόδους περιελάμβαναν βιασμό, διαμελισμό ή πυρπόληση, μεταξύ άλλων. Οι ενέργειες του ΟΕΣ είχαν ως αποτέλεσμα μεταξύ 50.000 και 100.000 θανάτους.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τίμοθι Σνάιντερ, η εθνοκάθαρση ήταν μια ουκρανική προσπάθεια να αποτρέψει το μεταπολεμικό πολωνικό κράτος από το να διεκδικήσει την κυριαρχία του σε περιοχές με πλειοψηφία Ουκρανών που ήταν μέρος του προπολεμικού πολωνικού κράτους. Ο Χένρικ Κομάνσκι και ο Στσέπαν Σιεκιέρκα γράφουν ότι οι δολοφονίες συνδέονταν άμεσα με τις πολιτικές της φατρίας του Στεπάν Μπαντέρα, Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ-Μ) και του στρατιωτικού της σκέλους, του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού, του οποίου ο στόχος όπως προσδιορίστηκε στη Δεύτερη Διάσκεψη της ΟΟΕ-Μ στις 17–23 Φεβρουαρίου 1943 (Μάρτιος 1943 σε ορισμένες πηγές) επρόκειτο να εκκαθαρίσει όλους τους μη Ουκρανούς από το μελλοντικό ουκρανικό κράτος. Οι σφαγές οδήγησαν σε μια ευρύτερη σύγκρουση μεταξύ των πολωνικών και των ουκρανικών δυνάμεων στα κατεχόμενα από τη Γερμανία εδάφη, με τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό στη Βολυνία να απαντά στις ουκρανικές επιθέσεις με τον ίδιο τρόπο, σε πολύ μικρότερη κλίμακα.
Το 2008, οι σφαγές που διαπράχθηκαν από τους Ουκρανούς εθνικιστές κατά των Πολωνών στη Βολυνία και τη Γαλικία περιγράφηκαν από το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης της Πολωνίας ως έχουσες τα διακριτά χαρακτηριστικά μιας γενοκτονίας και στις 22 Ιουλίου 2016, το Κοινοβούλιο της Πολωνίας ενέκρινε ψήφισμα που αναγνωρίζει τις σφαγές ως γενοκτονία. Αυτή η ταξινόμηση αμφισβητείται από την Ουκρανία και ορισμένους μη Πολωνούς ιστορικούς. Σύμφωνα με ένα άρθρο του 2016 στο Slavic Review, υπάρχει μια «επιστημονική συναίνεση ότι επρόκειτο για περίπτωση εθνοκάθαρσης σε αντίθεση με τη γενοκτονία». Αν και οι πολωνικές οικογένειες, ως η πολυπληθέστερη εθνική μειονότητα και σε ορισμένες περιοχές πλειονότητα, ήταν ο κύριος στόχος των δολοφονιών, θύματα περιλάμβαναν επίσης Εβραίους, Ρώσους, Τσέχους, Γεωργιανούς και οποιονδήποτε Ουκρανό που ανήκε σε πολωνικές οικογένειες ή αντιτάχθηκε στον ΟΕΣ και σαμποτάριζε τη γενοκτονία κρύβοντας Πολωνούς δραπέτες.
Μεσοπόλεμος στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της Βολυνίας (μωβ) και της Ανατολικής Γαλικίας (πορτοκαλί) το 1939 Λίγο πριν από τη σοβιετική εισβολή του 1939, η Βολυνία ήταν μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τίμοθι Σνάιντερ, μεταξύ 1928 και 1938, η Βολυνία ήταν «ο τόπος μιας από τις πιο φιλόδοξες πολιτικές ανεκτικότητας της Ανατολικής Ευρώπης». Μέσω της υποστήριξης του ουκρανικού πολιτισμού, της θρησκευτικής αυτονομίας και της ουκρανοποίησης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Γιούζεφ Πιουσούτσκι και οι σύμμαχοί του ήθελαν να επιτύχουν την ουκρανική πίστη στο πολωνικό κράτος και να ελαχιστοποιήσουν τις σοβιετικές επιρροές στην οριακή περιοχή. Αυτή η προσέγγιση εγκαταλείφθηκε σταδιακά μετά το θάνατο του Πιουσούτσκι το 1935 ως συνέπεια της αύξησης του ριζοσπαστικού ουκρανικού εθνικισμού.
Το 1929, η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ) ιδρύθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας και ήταν το αποτέλεσμα μιας ένωσης μεταξύ ριζοσπαστικών εθνικιστικών και ακροδεξιών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης Ουκρανών Φασιστών. Η οργάνωση ξεκίνησε μια εκστρατεία τρόμου στην Πολωνία, η οποία περιλάμβανε τη δολοφονία επιφανών Πολωνών πολιτικών, όπως ο Υπουργός Εσωτερικών Μπρονίσουαφ Πιεράτσκι και Πολωνών και Ουκρανών μετριοπαθών, όπως ο Ταντέους Χοουούφκο.
Η εκστρατεία τρομοκρατίας και οι εμφύλιες αναταραχές στην ύπαιθρο της Γαλικίας οδήγησαν την πολωνική αστυνομία να επιβάλει πολιτική συλλογικής ευθύνης στους ντόπιους Ουκρανούς σε μια προσπάθεια να «ειρηνεύσει» την περιοχή, κατεδαφίζοντας ουκρανικά κοινοτικά κέντρα και βιβλιοθήκες, δήμευση περιουσίας και προϊόντων και ξυλοδαρμούς διαδηλωτών. Οι Ουκρανοί βουλευτές τέθηκαν σε κατ΄ οίκον περιορισμό για να τους εμποδίσουν να συμμετάσχουν στις εκλογές, με τους ψηφοφόρους τους να τρομοκρατούνται για να ψηφίσουν Πολωνούς υποψηφίους. Τα δεινά της Ουκρανίας, οι διαμαρτυρίες και η ειρήνευση έτυχαν της προσοχής της Κοινωνίας των Εθνών ως «διάσημος διεθνής σκοπός», με την Πολωνία να δέχεται καταδίκη από Ευρωπαίους πολιτικούς. Οι συνεχιζόμενες πολιτικές της Πολωνίας οδήγησαν στην εμβάθυνση των εθνοτικών διασπάσεων στην περιοχή.
Η Βολύνια ήταν ένας τόπος ολοένα και πιο βίαιων συγκρούσεων, με την πολωνική αστυνομία από τη μια πλευρά και τους Δυτικοουκρανούς κομμουνιστές να υποστηρίζονται από πολλούς δυσαρεστημένους Ουκρανούς χωρικούς από την άλλη. Οι κομμουνιστές οργάνωσαν απεργίες, σκότωσαν τουλάχιστον 31 ύποπτους πληροφοριοδότες της αστυνομίας το 1935–1936 και άρχισαν να δολοφονούν ντόπιους Ουκρανούς αξιωματούχους για «συνεργασία» με το πολωνικό κράτος. Η αστυνομία διεξήγαγε μαζικές συλλήψεις, ανέφερε τη δολοφονία 18 κομμουνιστών το 1935 και σκότωσε τουλάχιστον 31 άτομα με πυροβολισμούς και κατά τη διάρκεια συλλήψεων κατά τη διάρκεια του 1936.
Ξεκινώντας το 1937, η πολωνική κυβέρνηση στη Βολυνία ξεκίνησε μια ενεργή εκστρατεία για να χρησιμοποιήσει τη θρησκεία ως εργαλείο πολωνοποίησης και να προσηλυτίσει τον Ορθόδοξο πληθυσμό στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Πάνω από 190 ορθόδοξες εκκλησίες καταστράφηκαν και 150 μετατράπηκαν σε ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες. Οι υπόλοιπες ορθόδοξες εκκλησίες αναγκάστηκαν να χρησιμοποιούν την πολωνική γλώσσα στα κηρύγματά τους. Τον Αύγουστο του 1939, η τελευταία εναπομείνασα ορθόδοξη εκκλησία στην πρωτεύουσα της Βολυνίας, Λουτσκ, μετατράπηκε σε Ρωμαιοκαθολική εκκλησία με διάταγμα της πολωνικής κυβέρνησης.
Μεταξύ 1921 και 1938, χιλιάδες Πολωνοί άποικοι και βετεράνοι πολέμου ενθαρρύνθηκαν να εγκατασταθούν στις επαρχίες της Βολυνίας και της Γαλικίας, όπου προστέθηκαν στους ήδη σημαντικούς αστικούς πληθυσμούς των Πολωνών, Εβραίων, Γερμανών και Αρμενίων και στις δύο περιοχές των οποίων η παρουσία στα εδάφη είχε χρονολογηθεί στην 14ος αιώνας. Οι νέοι οικισμοί κατασκευάστηκαν σε περιοχές χωρίς υποδομές, όπως κτίρια, δρόμοι και σιδηροδρομικές συνδέσεις. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες, ο αριθμός τους έφτασε τους 17.700 στη Βολυνία σε 3.500 νέους οικισμούς μέχρι το 1939. Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1931, στην Ανατολική Γαλικία, η ουκρανική γλώσσα ομιλούταν από το 52% των κατοίκων, η πολωνική από το 40% και τα γίντις από το 7%. Στη Βολυνία, η ουκρανική γλώσσα ομιλούταν από το 68% των κατοίκων, η πολωνική από το 17%, τα γίντις από το 10%, η γερμανική από το 2%, η τσεχική από το 2% και η ρωσική από το 1%. Η πρόσθετη παρουσία των νεοαφιχθέντων εποίκων πυροδότησε περαιτέρω αντιπολωνικό αίσθημα στους ντόπιους Ουκρανούς.
Οι σκληρές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ήταν συχνά μια απάντηση στη βία της ΟΟΕ-Μ, αλλά συνέβαλαν στην περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο εθνοτικών ομάδων. Μεταξύ 1934 και 1938, μια σειρά από βίαιες και μερικές φορές θανατηφόρες επιθέσεις εναντίον Ουκρανών πραγματοποιήθηκαν σε άλλα μέρη της Πολωνίας.
Επίσης στο Βοεβοδάτο Βόουιν (1921-1939), ορισμένες από τις νέες πολιτικές εφαρμόστηκαν, με αποτέλεσμα την καταστολή της ουκρανικής γλώσσας, του πολιτισμού και της θρησκείας και ο ανταγωνισμός κλιμακώθηκε. Αν και περίπου το 68% του πληθυσμού του βοεβοδάτου μιλούσε την ουκρανική ως πρώτη του γλώσσα, σχεδόν όλες οι κυβερνητικές και διοικητικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, ανατέθηκαν σε Πολωνούς.
Ο Τζέφρι Μπερντς του Πανεπιστημίου Νορθίστερν πιστεύει ότι η συσσώρευση προς την εθνοκάθαρση των Πολωνών, η οποία ξέσπασε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γαλικία και τη Βολυνία, είχε τις ρίζες της σε εκείνη την περίοδο.
Ο ουκρανικός πληθυσμός εξοργίστηκε από τις πολιτικές της πολωνικής κυβέρνησης. Μια πολωνική αναφορά για τη λαϊκή διάθεση στη Βολυνία κατέγραψε ένα σχόλιο ενός νεαρού Ουκρανού από τον Οκτώβριο του 1938: «θα στολίσουμε τις κολώνες με εσάς και τα δέντρα μας με τις γυναίκες σας».
Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα μέλη της ΟΟΕ είχαν αυξηθεί σε 20.000 ενεργά μέλη και ο αριθμός των υποστηρικτών ήταν πολλαπλάσιος.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Σεπτέμβριο του 1939, με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και σύμφωνα με το μυστικό πρωτόκολλο του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, η Πολωνία δέχθηκε εισβολή από τα δυτικά από τη Ναζιστική Γερμανία και από τα ανατολικά από τη Σοβιετική Ένωση. Η Βολυνία χωρίστηκε από τους Σοβιετικούς σε δύο περιφέρειες, το Ρίβνε και το Βολίν, στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας. Μετά την προσάρτηση, το σοβιετικό Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΚΕΥ) άρχισε να εξαλείφει την κατά κύριο λόγο πολωνική μεσαία και ανώτερη τάξη, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών ακτιβιστών και των στρατιωτικών ηγετών. Μεταξύ 1939 και 1941, 200.000 Πολωνοί απελάθηκαν στη Σιβηρία από τις σοβιετικές αρχές. Πολλοί Πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου απελάθηκαν στην Ανατολική Ουκρανία, όπου οι περισσότεροι από αυτούς εκτελέστηκαν στα υπόγεια των γραφείων του ΛΚΕΥ στο Χάρκοβο. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των Πολωνών πολιτών που μεταφέρθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, όπως στην Ανατολική Ευρώπη, στα Ουράλια και στη Σιβηρία, κυμαίνονται από 1,2 έως 1,7 εκατομμύριο. Δεκάδες χιλιάδες Πολωνοί κατέφυγαν από τη σοβιετική κατεχόμενη ζώνη σε περιοχές που ελέγχονταν από τους Γερμανούς. Οι εκτοπίσεις και οι δολοφονίες στέρησαν από τους Πολωνούς τους ηγέτες των κοινοτήτων τους.
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής, τα πολωνικά μέλη της τοπικής διοίκησης αντικαταστάθηκαν από Ουκρανούς και Εβραίους, και το σοβιετικό ΛΚΕΥ ανέτρεψε το ουκρανικό κίνημα ανεξαρτησίας. Όλα τα τοπικά ουκρανικά πολιτικά κόμματα καταργήθηκαν. Μεταξύ 20.000 και 30.000 Ουκρανοί ακτιβιστές κατέφυγαν στα κατεχόμενα από τη Γερμανία εδάφη, όπου οι περισσότεροι από αυτούς που δεν δραπέτευσαν συνελήφθησαν. Για παράδειγμα, ο Ντμίτρο Λεβίτσκι, ο επικεφαλής του μετριοπαθούς αριστερού δημοκρατικού κόμματος Ουκρανική Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία και ο επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας στο προπολεμικό Πολωνικό Κοινοβούλιο, με πολλούς από τους συναδέλφους του, συνελήφθησαν, απελάθηκαν στη Μόσχα και δεν ακούστηκαν ποτέ ξανά νέα γι αυτούς. Η εξάλειψη από τους Σοβιετικούς των ατόμων, των οργανώσεων και των κομμάτων που αντιπροσώπευαν μετριοπαθείς ή φιλελεύθερες πολιτικές τάσεις εντός της ουκρανικής κοινωνίας επέτρεψε στην εξτρεμιστική Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών, που δρούσε υπόγεια, να είναι το μόνο πολιτικό κόμμα με σημαντική οργανωτική παρουσία μεταξύ των Δυτικών Ουκρανών.
Στις 22 Ιουνίου 1941, τα εδάφη της ανατολικής Πολωνίας που ήταν κατεχόμενα από τη Σοβιετική Ένωση δέχθηκαν επίθεση από γερμανικές, σλοβακικές και ουγγρικές δυνάμεις. Στη Βολυνία, ο Κόκκινος Στρατός μπόρεσε να αντισταθεί στην επίθεση μόνο για μερικές μέρες. Στις 30 Ιουνίου 1941, οι Σοβιετικοί αποχώρησαν προς τα ανατολικά και η Βολυνία κατακτήθηκε από τους Γερμανούς, με την υποστήριξη των Ουκρανών εθνικιστών, οι οποίοι πραγματοποίησαν πράξεις δολιοφθοράς. Η ΟΟΕ οργάνωσε την Ουκρανική Λαϊκή Πολιτοφυλακή, η οποία οργάνωσε πογκρόμ και βοήθησε τους Γερμανούς να συγκεντρώσουν και να εκτελέσουν Πολωνούς, Εβραίους και όσους θεωρήθηκαν κομμουνιστές ή Σοβιετικοί ακτιβιστές, κυρίως στο Λβουφ, στο Στανισουάβουφ, στο Κόροστεν και στο Σοκάλ.
Το 1941, δύο αδέρφια του Ουκρανού ηγέτη Στεπάν Μπαντέρα δολοφονήθηκαν, ενώ ήταν φυλακισμένοι στο Άουσβιτς, από τη Φόλκσντοϊτσε. Στην περιοχή Χέουμ, 394 ηγέτες της ουκρανικής κοινότητας δολοφονήθηκαν από τους Πολωνούς για λόγους συνεργασίας με τις γερμανικές αρχές.
Κατά τον πρώτο χρόνο της γερμανικής κατοχής, η ΟΟΕ προέτρεψε τα μέλη της να ενταχθούν στις γερμανικές αστυνομικές μονάδες. Εκπαιδεύτηκαν στη χρήση όπλων, ώστε να μπορούν να βοηθήσουν τα γερμανικά SS στη δολοφονία περίπου 200.000 Εβραίων της Βολυνίας. Ενώ το μερίδιο της ουκρανικής αστυνομίας στις πραγματικές δολοφονίες των Εβραίων ήταν μικρό επειδή έπαιξε πρωτίστως υποστηρικτικό ρόλο, η ουκρανική αστυνομία έμαθε πώς να χρησιμοποιεί τεχνικές γενοκτονίας από τους Γερμανούς: λεπτομερής και προηγμένος σχεδιασμός και προσεκτική επιλογή τοποθεσίας, παρέχοντας ψευδείς διαβεβαιώσεις στους ντόπιους πληθυσμούς πριν από τον αφανισμό τους και την ξαφνική περικύκλωση και τη μαζική δολοφονία. Η εκπαίδευση που έλαβε ο ΟΕΣ το 1942 εξηγεί πώς ήταν σε θέση να σκοτώσει αποτελεσματικά Πολωνούς το 1943.
Συμφιλίωση
Το ζήτημα της επίσημης αναγνώρισης της εθνοκάθαρσης παραμένει θέμα συζήτησης μεταξύ Πολωνών και Ουκρανών ιστορικών και πολιτικών ηγετών. Συνεχίζονται οι προσπάθειες για να επιτευχθεί συμφιλίωση μεταξύ Πολωνών και Ουκρανών σχετικά με τα γεγονότα. Η πολωνική πλευρά έχει κάνει βήματα προς τη συμφιλίωση. Το 2002, ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι εξέφρασε τη λύπη του για το πρόγραμμα επανεγκατάστασης, γνωστό ως Επιχείρηση Βιστούλας: «Η περιβόητη Επιχείρηση Βιστούλας είναι σύμβολο των αποτρόπαιων πράξεων που διέπραξαν οι κομμουνιστικές αρχές εναντίον Πολωνών πολιτών ουκρανικής καταγωγής». Δήλωσε ότι το επιχείρημα ότι «η Επιχείρηση Βιστούλας ήταν η εκδίκηση για τη σφαγή Πολωνών από τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό» το 1943–1944 ήταν «απατηλό και ηθικά απαράδεκτο» επικαλούμενος «την αρχή της συλλογικής ενοχής». Η ουκρανική κυβέρνηση δεν έχει ακόμη ζητήσει συγγνώμη. Στις 11 Ιουλίου 2003, οι Πρόεδροι Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι και Λεονίντ Κούτσμα παρευρέθηκαν σε μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στο βολυνικό χωριό Παβλίβκα (προηγουμένως γνωστό ως Πόριτσκ), όπου αποκάλυψαν ένα μνημείο για τη συμφιλίωση. Ο Πολωνός πρόεδρος είπε ότι είναι άδικο να κατηγορούμε ολόκληρο το ουκρανικό έθνος για αυτές τις τρομοκρατικές ενέργειες: «Το ουκρανικό έθνος δεν μπορεί να κατηγορηθεί για τη σφαγή που διαπράχθηκε στον πολωνικό πληθυσμό. Δεν υπάρχουν έθνη που να είναι ένοχα... Πάντα συγκεκριμένα άτομα φέρουν την ευθύνη για τα εγκλήματα». Το 2017, Ουκρανοί πολιτικοί απαγόρευσαν την εκταφή των λειψάνων των Πολωνών θυμάτων στην Ουκρανία που σκοτώθηκαν από τον ΟΕΣ ως εκδίκηση για την κατεδάφιση από την Πολωνία του παράνομου μνημείου του ΟΕΣ στο χωριό Χρουσοβίτσε. Το 2018, ο Πολωνός πρόεδρος Άντζεϊ Ντούντα αρνήθηκε να συμμετάσχει σε κοινή τελετή για τον εορτασμό της 75ης επετείου από τις σφαγές με τον Ουκρανό Πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο και αντ΄ αυτού ταξίδεψε στο Λουτσκ για να πραγματοποιήσει μια ξεχωριστή εκδήλωση.
Ταξινόμηση ως γενοκτονία
Ο ιστορικός Περ Άντερς Ράντλινγκ αναφέρει ότι ο στόχος της ΟΟΕ-ΟΕΣ δεν ήταν η εξόντωση των Πολωνών αλλά η εθνοκάθαρση της περιοχής για την επίτευξη ενός εθνικά ομοιογενούς κράτους. Ο στόχος ήταν επομένως να αποτραπεί η επανάληψη του 1918–20, όταν η Πολωνία συνέτριψε την ουκρανική ανεξαρτησία, καθώς ο Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός προσπαθούσε να αποκαταστήσει την Πολωνική Δημοκρατία στα προ του 1939 σύνορά της. Σύμφωνα με τον Ιβάν Κατχανόφσκι, οι μαζικές δολοφονίες Πολωνών στη Βολυνία από τον ΟΕΣ δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως γενοκτονία, επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο ΟΕΣ σκόπευε να εξολοθρεύσει ολόκληρο ή σημαντικά τμήματα του πολωνικού έθνους, η δράση του ΟΕΣ περιορίστηκε κυρίως σε σχετικά μικρή έκταση και ο αριθμός των Πολωνών που σκοτώθηκαν ήταν ένα πολύ μικρό κλάσμα του προπολεμικού πολωνικού πληθυσμού, τόσο στα εδάφη στα οποία λειτουργούσε ο ΟΕΣ όσο και ολόκληρου του πολωνικού πληθυσμού στην Πολωνία και την Ουκρανία. Ο Γκζέγκος Ροσολίνσκι-Λίμπε, ο οποίος έγραψε μια επιστημονική βιογραφία του Μπαντέρα, υποστηρίζει ότι οι δολοφονίες ήταν εθνοκάθαρση και όχι γενοκτονία. Ο Ροσολίνσκι-Λίμπε βλέπει τη «γενοκτονία», σε αυτό το πλαίσιο, ως μια λέξη που μερικές φορές χρησιμοποιείται σε πολιτικές επιθέσεις στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τον Τζάρεντ ΜακΜπράιντ, που έγραψε στο Slavic Review το 2016, υπάρχει «επιστημονική συναίνεση ότι επρόκειτο για περίπτωση εθνοκάθαρσης σε αντίθεση με τη γενοκτονία».
Πολωνική άποψη
Αρκετοί Πολωνοί μελετητές έχουν χαρακτηρίσει τις σφαγές της Βολυνίας χειρότερες από τις ναζιστικές ή σοβιετικές θηριωδίες όσον αφορά τη βαρβαρότητά τους, αν και όχι σε κλίμακα, καθώς τα περισσότερα από τα θύματα βασανίστηκαν και ακρωτηριάστηκαν. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του Βαλντέμαρ Ρέζμερ, χρησιμοποιούν τη λέξη "Zagłada", που αρχικά χρησιμοποιήθηκε στην Τελική Λύση, για να περιγράψουν τις σφαγές.
Ουκρανική άποψη
Στην Ουκρανία, τα γεγονότα ονομάζονται «τραγωδία της Βολυνίας». Η κάλυψη στα σχολικά βιβλία μπορεί να είναι σύντομη ή/και ευφημιστική. Ορισμένοι Ουκρανοί ιστορικοί αποδέχονται την ταξινόμηση της γενοκτονίας, αλλά υποστηρίζουν ότι ήταν μια «διμερής γενοκτονία» και ότι ο Εσωτερικός Στρατός ήταν υπεύθυνος για εγκλήματα κατά Ουκρανών αμάχων που είχαν ισοδύναμο χαρακτήρα.
Πολλοί Ουκρανοί αντιλήφθηκαν το ψήφισμα του 2016 ως μια «αντιουκρανική χειρονομία» στο πλαίσιο των προσπαθειών του Βλαντίμιρ Πούτιν να χρησιμοποιήσει το ζήτημα της Βολυνίας για να διχάσει την Πολωνία και την Ουκρανία στο πλαίσιο του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου. Τον Σεπτέμβριο του 2016, το Βερχόβνα Ράντα ενέκρινε ψήφισμα που καταδικάζει «τη μονόπλευρη πολιτική εκτίμηση των ιστορικών γεγονότων» στην Πολωνία. Σύμφωνα με τον Ουκρανό ιστορικό Αντρίι Πορτνόβ, ο χαρακτηρισμός ως γενοκτονία έχει υποστηριχθεί σθεναρά από Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από τα ανατολικά και από τμήματα της πολωνικής δεξιάς πολιτικής.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το 2009, ένα πολωνικό ιστορικό ντοκιμαντέρ, το Było sobie miasteczko... («Υπήρχε μια πόλη...»), δημιουργήθηκε από τον Άνταμ Κρουκ για την Telewizja Polska, που αφηγείται την ιστορία της σφαγής του Κισιέλιν.
Η σφαγή των Πολωνών στη Βολυνία απεικονίστηκε στην ταινία Βολυνία του 2016, την οποία σκηνοθέτησε ο Πολωνός σεναριογράφος και σκηνοθέτης Βόιτσεχ Σμαζόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γενοκτονίες στην Ευρώπη Κατηγορία:Εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη Κατηγορία:Θηριωδίες στην Πολωνία Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ουκρανία Κατηγορία:Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών Κατηγορία:Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός Κατηγορία:Σχέσεις Ουκρανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου στην Ουκρανία
Partitio Terrarum Imperii Romaniae
Η Συνθήκη
Η συνθήκη αυτή, που φέρεται να συντάχθηκε από 24μελή επιτροπή, στην οποία συμμετείχαν 12 Ενετοί και 12 εκπρόσωποι άλλων Σταυροφόρων καθώς και Ελλήνων Ευγενών της Κωνσταντινούπολης επικυρώθηκε περί τα τέλη του Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου του 1204 μετά από δύο γύρους ευρύτατων διαβουλεύσεων που είχαν ξεκινήσει από τον Μάιο του ίδιου έτους αμέσως μετά την άλωση. Σύμφωνα μ΄ αυτή ο νέος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης έλαβε υπό τον άμεσο έλεγχό του το ένα τέταρτο, (ή δύο όγδοα), της άλλοτε βυζαντινής επικράτειας, ενώ η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας τα τρία όγδοα αυτής, καθώς και τα τρία όγδοα της πόλης της Κωνσταντινούπολης, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Σοφίας. Τα δε υπόλοιπα τρία όγδοα της βυζαντινής επικράτειας κατανεμήθηκαν μεταξύ των άλλων αρχηγών των Σταυροφόρων και Ελλήνων Ευγενών. Ουσιαστικά, μέσω της διανομής αυτής, η Βενετία έγινε η κύρια εξουσία στη Λατινική Ρωμανία, και η ουσιωδέστερη δύναμη αυτής, λαμβάνοντας υπόψη τη συμπλήρωση των τίτλων του Δόγη : Dominator quartae et dimidiae partis totius Romaniae (« Άρχοντας του τετάρτου και ημίσεος του τετάρτου πάσης Ρωμανίας »).
Ιστορία
Η αρχική 1η μοιρασιά ήταν ο Βαλδουίνος να λάβει το 1/4 της Ρωμανίας και το υπόλοιπο να μοιραστεί εξίσου στον Βονιφάτιο και στους Ενετούς. Ο Βαλδουίνος θα έπαιρνε το ευρωπαϊκό τμήμα, εκτός της Πελοποννήσου, που θα περιερχόταν στον Βονιφάτιο με τη Μικρά Ασία.
Όμως ο Βονιφάτιος, που ο αδελφός του Ρενιέ είχε λάβει πριν 25 έτη από τον πεθερό του Μανουήλ Α΄ τη Θεσσαλονίκη, ζήτησε την περιοχή της. Αυτό θα διασπούσε τη συνοχή της επικράτειας του Βαλδουίνου, ο οποίος αρχικά δεν το δέχθηκε· για να μην ξεσπάσει όμως εμφύλιος, τελικά συγκατένευσε και με 2η μοιρασιά έλαβε τη Θράκη και τη Μ. Ασία. Έτσι ο Βονιφάτιος έλαβε τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και ό,τι μπορούσε νοτιότερα να κατακτήσει, καθώς ο Λέων Σγουρός και άλλοι τοπικοί άρχοντες αντιστάθηκαν στον Βονιφάτιο. Επίσης έλαβε την Κρήτη (σύμφωνα με την υπόσχεση του Αλέξιου Δ΄, όταν πριν 15 μήνες ήταν στην Κέρκυρα), που πώλησε στους Βενετούς πολύ φθηνά, αντί 1000 αργυρών μάρκων. Οι Βενετοί θα έπαιρναν νησιά και λιμάνια: τις Κυκλάδες, τα νησιά του Ιονίου, τη Μεθώνη, κλπ. Όμως αυτά ήταν σχέδια επάνω στον χάρτη, καθώς στη Μ. Ασία είχε αποσυρθεί ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, που με τον αδελφό του Θεόδωρο Α΄ μετέθεσαν την έδρα της Αυτοκρατορίας στη Νίκαια· ο Λέων Σγουρός κατείχε την Κορινθία και την Αργολίδα, ο Ιωάννης Πετραλείφας τα Άγραφα και ο Μάιο/Ματθαίος Ορσίνι την Κεφαλληνία και τη Ζάκυνθο.
Τελικά η Βενετία δεν πήρε την Εύβοια, την Αίγινα, τη Σαλαμίνα, τη Νικόπολη, την Άρτα, την Πάτρα, το Σούνιο, ούτε ο Λατίνος αυτοκράτορας πήρε τη Λήμνο και τη Σκύρο, όπως είχε συμφωνηθεί. Η 3η μοιρασιά έγινε ως εξής:
Οι κατακτήσεις του Βονιφάτιου στη Στερεά Ελλάδα
Ο Βονιφάτιος άρχισε την κατάκτηση: ο Λέων Σγουρός, που δεν μπόρεσε να καταλάβει την Αθήνα, κατέλαβε τη Θήβα και έφθασε ως τη Λάρισα. Ο Βονιφάτιος κατέλαβε τη Λάρισα και την έδωσε στον Γουλιέλμο, ιππότη από τη Λομβαρδία, που ονομάστηκε Γουλιέλμος ντε Λάρσα. Ο ιππότης έλαβε και τον Αλμυρό. Στις Θερμοπύλες τον περίμενε ο Σγουρός, που όμως υποχώρησε στην Κόρινθο. Ο Βονιφάτιος έδωσε τις Θερμοπύλες στον Γκουίντο Παλαβιτσίνι ως μαρκιωνία της Βοδονίτσας. Προχωρώντας νότια, έδωσε το σημαντικό στενό της Γραβιάς στους αδελφούς Ιάκωβο και Νικόλαο ντε Σαιντ-Ομέρ, ενώ την Άμφισσα στον Θωμά ντε Στρομονκούρ ως βαρονία των Σαλώνων. Προχώρησε στη Θήβα και την Αθήνα, που αυτή τη φορά ο μητροπολίτη της Μιχαήλ Ακομινάτος δεν αντιστάθηκε, όπως πριν με τον Σγουρό. Ο Μιχαήλ αποσύρθηκε στην Κέα και ο Βονιφάτιος έδωσε τη Βοιωτία και την Αττική με τα Μέγαρα στον Όθωνα ντε Λα Ρος, που έγινε κύριος (μετέπειτα δούκας) της Αθήνας και της Θήβας. Η Εύβοια δόθηκε στον ακόλουθο τού Βονιφάτιου, τον Ιάκωβο Β΄ ντ' Αβέν, που συνέχισε την πορεία του με τον βασιλιά. Ο Βονιφάτιος στράφηκε στην Κόρινθο και κυρίευσε την οχυρωμένη κάτω πόλη, αλλά η Ακροκόρινθος με τον Σγουρό μέσα, φάνηκε απόρθητη. Έκτισε δύο κάστρα γύρω της και προχώρησε στη Ναυπλία, όπου άρχισε την πολιορκία.
Όταν απεβίωσε ο Ιάκωβος Β΄ ντ'Αβέν άτεκνος, ο Βονιφάτιος μοίρασε την Εύβοια στους τρεις ευγενείς από τη Βερόνα: στον Ραβάνο νταλε Κάρτσερι (το νότιο της Καρύστου), στον Γιβέρτο (το κεντρικό της Χαλκίδας) και στον Πεγκοράρο ντέι Πεγκοράρι (το βόρειο των Ωρεών). Όμως λίγο μετά ο δεύτερος απεβίωσε και ο τρίτος επέστρεψε στη Βερόνα.
Οι Ρωμαίοι ανασυντάσσονται
Στη Θράκη οι Έλληνες ζήτησαν τη βοήθεια των Βουλγάρων. Ο βασιλιάς τους, νίκησε και αιχμαλώτισε τον Βαλδουίνο, που απεβίωσε εγκάθειρκτος ένα έτος μετά τη στέψη του. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ερρίκος. Ο Βονιφάτιος έλυσε την πολιορκία της Ναυπλίας και έσπευσε στη Μακεδονία, όπου πάντρεψε την κόρη του Αγνή με τον Ερρίκο. Σε μία αψιμαχία με τους Βούλγαρους, σκοτώθηκε και ο Βονιφάτιος. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Δημήτριος, που ως ανήλικος επιτροπεύθηκε από τον Ομπέρτο κόμη του Μπιαντράτε (πόλης του Πεδεμοντίου). Στη Νίκαια είχαν καταφύγει ο Πατριάρχης και οι Αυλή της Κωνσταντινούπολης, στην Τραπεζούντα ο Αλέξιος Κομνηνός, εγγονός του Ανδρονίκου Α΄, είχε ιδρύσει κράτος, καθώς και ο Μιχαήλ Α΄ (εξάδελφος των Ισαακίου Β΄ και Αλεξίου Γ΄) στην Ήπειρο. Ο τελευταίος, όταν έμαθε τη δυσαρέσκεια των Ελλήνων τού θέματος Νικόπολης (Ηπείρου-Αιτωλοακαρνανίας) προς τον Ρωμαίο διοικητή τους, πήγε στην Άρτα. Βρήκε αυτόν να έχει αποβιώσει, έτσι νυμφεύτηκε τη χήρα του Μελισσηνή και ανακηρύχθηκε ηγεμόνας της περιοχής, που περιελάμβανε τα Ιωάννινα, τη Λευκάδα και το Δυρράχιο. Το 1208 ο Σγουρός έγινε αυτόχειρας. Την περιοχή του ανέλαβε ο Μιχαήλ Α΄, που την έδωσε στον αδελφό του Θεόδωρο Άγγελο. Τελικά η Κόρινθος και η Τριζήνα (Δαμαλάς) περιήλθαν στον δούκα των Αθηνών, ενώ το Άργος και η Ναυπλία στους Βενετούς.
Στα Δωδεκάνησα, η Πάτμος έμεινε στους μοναχούς του μοναστηριού της. Ο Λέων Γαβαλάς έγινε ανεξάρτητος άρχοντας της Ρόδου και τη Καρπάθου. Η Λέσβος και η Χίος σε Γενουάτες, τυπικά υποτελείς των Ρωμαίων.
Το μερίδιο της Βενετίας
Η Βενετία συνειδητοποίησε πως ήθελε τεράστιους πόρους για την κατάκτηση και οργάνωση του μεριδίου της, και έτσι ζήτησε το έργο αυτό να το αναλάβουν ιδιώτες, που θα γίνουν υποτελείς της. Τότε ο Μάρκος Σανούδο, ανιψιός του Δανδόλου και δικαστικός στην Κωνσταντινούπολη, εξόπλισε 8 γαλέρες και αφού μάζεψε τυχοδιώκτες κατέλαβε 17 νησιά των Κυκλάδων. Μόνο η Νάξος αντιστάθηκε στον Σανούδο με τους Γενοβέζους (πειρατές) της. Ο Μάρκος έκαψε τις γαλέρες και έτσι οι σύντροφοί του αναγκάστηκαν να πολιορκήσουν το κάστρο που, έπειτα από 5 εβδομάδες, παραδόθηκε. Πιστός στις υποσχέσεις του, ο Σανούδο μοίρασε τα νησιά στους συντρόφους του: ο Μαρίνος Δάνδολος, ανιψιός του δόγη, πήρε την Άνδρο, ο Γιάκοπο Βαρότσι τη Σαντορίνη, οι αδελφοί Αντρέα και Ιερεμία Γκίζι την Τήνο και τη Μύκονο (επεκτάθηκαν και στις Σποράδες), ο Κουιρίνι την Αστυπάλαια, ο Λεονάρντο Φόσκολο την Ανάφη, οι Ντομένικο Μικέλι και Πιέτρο Ιουστινιάνι τη Σέριφο και την Κέα, ο Μάρκο Βενιέρι τα Κύθηρα, οι Βιάροι τα Αντικύθηρα. Ο Σανούλος κράτησε τη Νάξο, τη Σύρο, τη Μήλο, την Πάρο, την Κύθνο, την Κίμωλο. Η Λήμνος περιήλθε στους Ναβιγαγιόζι.
Την Κέρκυρα κατείχε ο Γενουάτης Λεόνε Βετράνο καπετάνιος (ή μάλλον πειρατής). Βενετικός στόλος κατέλαβε το νησί το 1205 και εγκατέστησε βάιλο, μόλις όμως ο στόλος έφυγε, ο Βετράνο και οι Κερκυραίοι ξεσηκώθηκαν. Το έτος 1206 δεύτερος στόλος κατέλαβε το κάστρο των Κορυφών και σκότωσε τον Βετράνο. Το νησί δόθηκε σε 10 Βενετούς ευγενείς, με την υποχρέωση να συντηρούν τις οχυρώσεις και να πληρώνουν 500 κιλά μανουηλάτα. Οι άποικοι θα διατηρούσαν τη Ρωμαϊκή φορολογία και τα δικαιώματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Μάιο Ορσίνι έθεσε την Κεφαλληνία και τη Ζάκυνθο υπό την προστασία της Βενετίας, η οποία τον άφησε ανενόχλητο.
Έμενε η Κρήτη: η Βενετία άρχισε την κατάληψή της, αλλά οι εκεί Γενουάτες με αρχηγό τον Ερρίκο Πεσκατόρε συνέλαβαν τη Βενετσιάνικη φρουρά. Τότε η Βενετία έστειλε μεγαλύτερη δύναμη, που έδιωξε τον πειρατή και εγκατέστησε τον Ιάκωβο Τιέπολο διοικητή (δούκα) το 1207. Ωστόσο ο Πεσκατόρε, κόμης της Μάλτας, επικαλέστηκε τον Ιννοκέντιο Γ΄ και τη Γένουα και πέρασαν πέντε χρόνια, ώσπου να πειστεί και οι Βενετοί να εποικίσουν και να οργανώσουν το νησί.
Επιπτώσεις
Με τη συνθήκη - συμφωνία Partitio Romaniae ξεκινά και η περίοδος της λεγόμενης Ενετοκρατίας και κατά περιοχές Φραγκοκρατίας ή Λατινοκρατίας στην ιστορία της Ελλάδας, όπου Ευρωπαίοι ευγενείς της Καθολικής Δύσης, ανέλαβαν τη διοίκηση των ελλαδικών περιοχών, στις οποίες κατά πλειονότητα κυριαρχούσε το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα. Αξιοσημείωτο είναι ότι τελικά μεγάλες περιφέρειες της πρότινος Βυζαντινής Αυτοκρατορίας παρέμειναν στην κυριότητα Ελλήνων ευγενών και όχι Σταυροφόρων, γεγονός που πολύ σύντομα θα οδηγήσει στην επανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Παράλληλα δε, από τις διαμάχες που ενέσκηψαν στη συνέχεια μεταξύ των Σταυροφόρων, γρήγορα τα νεοπαγή λατινικά κράτη που δημιουργήθηκαν γύρω από την Κωνσταντινούπολη θα διαλυθούν, μετά από την καταστροφική σύγκρουσή τους με την αναδυόμενη αυτοκρατορία της Βουλγαρίας.
Τα κείμενα της συμφωνίας
Κατηγορία:Ενετοκρατία Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Συνθήκες της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία
Κοντέ-Σαιντ-Λιμπιαίρ
Το Κοντέ-Σαιντ-Λιμπιαίρ (γαλλικά: Condé-Sainte-Libiaire) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κοντεέν (γαλλικά: Condéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ζαν Ζιρό
Ο Ζαν Ζιρό (γαλλικά: Jean Girault), (9 Μαΐου 1924 - 24 Ιουλίου 1982), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου και σκηνοθέτησε περισσότερες από 30 ταινίες μεταξύ 1960 και 1982 με πρωταγωνιστή σε αρκετές α πό αυτές τον Λουί ντε Φυνές στο ρόλο του Χωροφύλακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σέρνιο
Το Σέρνιο (ιταλικά: Sernio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Σόνταλο
Το Σόνταλο (ιταλικά: Sondalo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κονζίς-συρ-Τερουάν
Το Κονζίς-συρ-Τερουάν (γαλλικά: Congis-sur-Thérouanne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κονζισουά (γαλλικά: Congissois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σπριάνα
Η Σπριάνα (ιταλικά: Spriana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κουμπέρ
Το Κουμπέρ (γαλλικά: Coubert) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κυρτιμπεαρντιέν (γαλλικά: Curtibéhardiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ταλαμόνα
Η Ταλαμόνα (ιταλικά: Talamona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κουγί-Ποντ-ω-Νταμ
Το Κουγί-Ποντ-ω-Νταμ (γαλλικά: Couilly-Pont-aux-Dames) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κολιασιέν (γαλλικά: Colliaciens).
Τόμας Άτγουντ
Ο Τόμας Άτγουντ (Thomas Attwood, Λονδίνο 23 Νοεμβρίου 1765 – Λονδίνο 24 Μαρτίου 1838) ήταν Άγγλος συνθέτης και οργανίστας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γόνος μουσικού της βασιλικής μπάντας, ο Άτγουντ γεννήθηκε στο Λονδίνο, το 1765, πιθανότατα στο Πίμλικο (Pimlico). Σε ηλικία 9 ετών έγινε χορωδός στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο (Chapel Royal), όπου παρέμεινε για 5 χρόνια. Έλαβε εκπαίδευση στη μουσική από τους Τ. Νέαρς (James Nares) και Έ. Άιρτον (Edmund Ayrton). Το 1783 απεστάλη για σπουδές στο εξωτερικό με υποτροφία του πρίγκηπα της Ουαλίας (κατόπιν Γεώργιος IV), ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί από την ικανότητά του στο τσέμπαλο. Μετά από δύο χρόνια στη Νάπολη (1783-5), όπου σπούδασε με τους Τσίνκουε και Λατίλα, ο Άτγουντ πήγε στη Βιέννη, όπου έγινε αγαπημένος μαθητής του Μότσαρτ. Μάλιστα, οι ασκήσεις του στη σύνθεση με διορθώσεις από τον μεγάλο Αυστριακό συνθέτη, εκδόθηκαν στη Neue Mozartt Αusgabe X/30/1.
Μετά την επιστροφή του στο Λονδίνο, το 1787, χρημάτισε για μικρό χρονικό διάστημα ως ένας από τους μουσικούς δωματίου του πρίγκιπα της Ουαλίας. Το 1796 επελέγη ως εκτελεστής εκκλησιαστικού οργάνου στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου και, τον ίδιο χρόνο, έγινε συνθέτης του Βασιλικού Παρεκκλησίου. Η διασύνδεση με την Αυλή επιβεβαιώθηκε περαιτέρω από το διορισμό του ως μουσικού εκπαιδευτή στη δούκισσα της Υόρκης (1791) και, στη συνέχεια, στην πριγκίπισσα της Ουαλίας (1795). Για τη στέψη του Γεωργίου ΙV συνέθεσε το ανθέμιο O Lord, Grant the King a Long Life, «Κύριε, χάρισε στον βασιλιά μια μακρά ζωή». Ο βασιλιάς, ο οποίος τον είχε παραμελήσει για μερικά χρόνια λόγω της σχέσης του με την πριγκίπισσα της Ουαλίας, τον αποκατέστησε τώρα και, το 1821, τον διόρισε οργανίστα στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του στο Μπράιτον.
Λίγο μετά την ίδρυση της Βασιλικής Ακαδημίας της Μουσικής, το 1823, ο Άτγουντ επελέγη ως ένας από τους καθηγητές. Ήταν, επίσης, ένα από τα αρχικά μέλη της Φιλαρμονικής Εταιρείας Λονδίνου, που ιδρύθηκε το 1813. Συνέθετε έναν ύμνο για τη στέψη της Βασίλισσας Βικτωρίας, όταν πέθανε στο σπίτι του στο Τσέλσι, στις 24 Μαρτίου 1838. Ενταφιάστηκε κάτω από το όργανο του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου. Οι ύμνοι του δημοσιεύθηκαν σε συλλογή, μετά τον θάνατό του, από τον βαφτισιμιό και μαθητή του, Τ. Ουόλμισλι (Thomas Walmisley). Από τις κοσμικές του συνθέσεις, αρκετά τραγούδια και ανθέμια είναι γνωστά και δημοφιλή. Οι πολυάριθμες όπερες που συνέθεσε στην αρχή της ζωής του είναι πλέον, σχεδόν ξεχασμένες. Ο Άτγουντ υπήρξε φίλος με τον Μέντελσον, για τον οποίο εξέφραζε τον θαυμασμό του, σε μια εποχή που το ταλέντο του νεαρού Γερμανού δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από την πλειοψηφία των Άγγλων μουσικών.
Μουσική
Ένας τόμος των εκκλησιαστικών συνθέσεων του Άτγουντ, που περιελάμβανε τέσσερα λειτουργικά τυπικά (services), οκτώ ύμνους και εννέα τραγούδια, δημοσιεύθηκε περίπου δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατό του, υπό την επιμέλεια του Τ. Ουόλμισλι. Συνέθεσε 32 όπερες, σε μερικές από τις οποίες χρησιμοποίησε υλικό άλλων συνθετών, συμπεριλαμβανομένου του δασκάλου του, Μότσαρτ. Επίσης, έγραψε μπαλάντες, και τραγούδια στην αγγλική φόρμα, glee.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Βικτόρ Λανγκλουά
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1829 στη Διέππη. Το 1852-53 περιηγήθηκε στην Κιλικία με αποστολή του Ναπολέοντα Γ', δημοσιεύοντας το οδοιπορικό του με τίτλο «Voyage dans la Cilicie et les montagnes du Taurus», με πολλές απεικονίσεις ρωμαϊκών, βυζαντινών και αρμενικών επιγραφών και αρχαίων μνημείων. Αργότερα δημοσίευσε αρκετά συγγράμματα ιστορικού και νομισματολογικού περιεχομένου. Απεβίωσε στις 14 Μαΐου 1869 στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι περιηγητές Κατηγορία:Παλαιογράφοι Κατηγορία:Νομισματολόγοι
Τάρτανο
Το Τάρτανο (ιταλικά: Tartano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Τέλιο
Το Τέλιο (ιταλικά: Teglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Δόκτωρ Ζι-Βέγγος
Η ταινία αναφέρεται στο μπέρδεμα που συνέβη στον Θανάση, που δούλευε σε κουρείο, αφού ο Απόστολος, όπως τον είδε με την άσπρη μπλούζα, έξω από ένα ιατρείο, τον πέρασε για ιατρό. Από εκεί και πέρα ο Θανάσης τους βοηθάει όλους, υπό αυτήν την ψεύτικη ιδιότητα, χωρίς όμως, να μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του.
Πλοκή
Η ταινία συνεχίζει με τον Θανάση να εργάζεται σε ένα κουρείο, όταν κάποια στιγμή τελειώνει το οινόπνευμα, ο Θανάσης, τρέχει σε ένα παρακείμενο ιατρείο να ζητήσει λίγο. Εκεί, καθώς περιμένει να του ανοίξουν, τον βλέπει ο Απόστολος, ο οποίος χρειαζόταν έναν ιατρό, για να σώσει το κορίτσι του, την Μπέλλα, που αποπειράται να αυτοκτονήσει, επειδή δεν της επιτρέπουν να πάρει εκείνον που αγαπά, τον Αύγουστο, έναν φτωχό λογιστή. Οι γονείς της Μπέλλας δεν τον θέλουν για γιαμπρό τους, εκτός κι αν γίνει αρχιλογιστής. Ο Θανάσης, χωρίς να μπορεί να πει λέξη, βρίσκεται στο σπίτι του Απόστολου, ώστε να εξετάσει την Μπέλλα. Κατόπιν, η Μπέλλα του εκμυστηρεύεται την ιστορία της και ο Θανάσης προτίθεται να τη συνδράμει, με την Μπέλλα πλέον να είναι χαρούμενη. Βλέποντας αυτό, ο Απόστολος μαγεύεται από τις ικανότητες του ιατρού, καθώς πολλοί προσπάθησαν να κάνουν καλά το κορίτσι του, αλλά κανείς, έως τώρα, δεν τα κατάφερε.
Κατόπιν, αφού απολύθηκε κι από το κουρείο έπιασε δουλειά σε μία ταβέρνα, ως γκαρσόνι, εκεί συναντά τον Απόστολο. Ένας φίλος του Απόστολου του μιλά εμπιστευτικά και του λέει ότι τον χρειάζεται στο σπίτι, αφότου σχολάσει. Ο Θανάσης δικαιολογεί την παρουσία του εκεί ότι δήθεν τάχα ελέγχει το φαγητό και την ποιότητά του. Μετά από όλα αυτά, ο Θανάσης βρίσκεται στο σπίτι του Μπάμπη, του φίλου του Απόστολου. Ο Μπάμπης ήθηλε τον Θανάση, καθώς τον θεώρουσε για ιατρό, να υπογράφει ένα χαρτί που θα κλείνει την κουνιάδα του στο ψυχιατρείο. Η γυναίκα του Μπάμπη είχε έναν πλούσιο πατέρα, ο οποίος άφησε όλη του την περιουσία στις δύο κόρες του την Λευκή και την Ασπασία. Η Λευκή, όμως, που ήταν ανήλικη δεν μπορούσε να την έχει μέχρι να ενηλικιωθεί, έτσι ο Μπάμπης την έλεγχε, που όταν πια έφτασε σε ηλικία ενηλικίωσης, θέλησε να τη βγάλη τρελή, ώστε να πάρει και το μερίδιο της κουνιάδας της. Παρ' όλα αυτά, ο Θανάσης συναντά τη Λευκή, η οποία του εξηγεί όλη την υπόθεση, και δέχεται να τη βοηθήσει. Ωστόσο, την ερωτεύεται. Αφού αναγκάζει με ένα κόλπο τον Μπάμπη να παραδεχτεί ότι ήθελε να τη βγάλει τρελή, πάει στο σπίτι της Λευκής με την προοπτική να γίνει άντρας της. Η Λευκή αργότερα τον πάει να ξεγεννήσει μία φίλη της. Και δέχεται μόνο και μόνο για χάρη της. Ωστόσο, ήταν τυχερός καθότι μέχρι να ανέβει στο δωμάτιο η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι, που τόσο πολύ το ήθελε ο άντρας της, μετά από τέσσερις κόρες. Ο σύζυγος λέει στον Θανάση ότι μετά το καλό που του έκανε, θα του δώσει οτιδήποτε του ζητήσει.
Ο Θανάσης πάει στη δουλειά του συζύγου, ο οποίος είναι ο διευθυντής του Αύγουστου. Ο σύζυγος του δίνει μία επιταγή για να βάλει όσα μηδενικά θέλει, όμως ο Θανάσης τη σκίζει και αναφέρει στον σύζυγο πως θα επιθυμούσε να κάνει αρχιλογιστή τον Αύγουστο και με αυτόν τον τρόπο βοηθά, όπως είχε υποσχεθεί την Μπέλλα. Αργότερα, το ζευγάρι και ο Θανάσης περιμέναν τη Λευκή, που θα του αποκάλυπτε επιτέλους ποιον αγαπά. Ο Θανάσης ήταν σίγουρος πως αγαπά εκείνον. Όμως, η Λευκή αγαπούσε τον Γιάγκο. Έτσι, απογοητευμένος, αφού έκανε τα πάντα να τους βοηθήσει όλους, χωρίς να μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του, παίρνει τον δρόμο του. Η ταινία τελειώνει με τον Θανάση να δουλεύει σε κουρείο, με ναυτική περιβολή, καθώς ζητούσαν έναν μικρό για το κουρείο.
Ηθοποιοί
*Ακολουθούν οι ηθοποιοί και οι ρόλοι τους στην ταινία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΘΒ Ταινίες Γέλιου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Στανισλάς Ζυλιάν
Ο Στανισλάς Ζυλιάν (γαλλ: Aignan Stanislas Julien, Ορλεάνη, 1797- Παρίσι, 1873) ήταν διακεκριμένος Γάλλος σινολόγος, λεβαντινολόγος και μεταφραστής του 19ου αιώνα. Υπήρξε ο πρώτος που μετέφρασε στη γαλλική γλώσσα τον Ύμνο εις την Ελευθερία του Διονυσίου Σολωμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1797 στην Ορλεάνη και προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Φοίτησε αρχικά στη γενέτειρά του και στη συνέχεια μετέβη στο Παρίσι όπου σπούδασε κλασική φιλολογία στο Collège de France όπου το 1821 διορίστηκε βοηθός καθηγητή των ελληνικών. Το 1822 μετέφρασε σε διάφορες γλώσσες (γαλλικά, λατινικά, ιταλικά, αγγλικά, ισπανικά και γερμανικά) την Αρπαγή της Ελένης του Έλληνα ποιητή του 5ου μ.Χ. αιώνα, Κόλουθου και λίγο καιρό αργότερα μετέφρασε στα γαλλικά Ύμνο εις την Ελευθερία του Διονυσίου Σολωμού με τη μετάφρασή του να δημοσιεύεται το 1825 στον β΄ τόμο των Νεοελληνικών δημοτικών τραγουδιών του Κλοντ Φοριέλ. Την ίδια δεκαετία μετέφρασε και έργα του Ανδρέα Κάλβου. Στη συνέχεια ακολούθησε τον σινολογικό κλάδο και ασχολήθηκε με την μετάφραση στα γαλλικά σημαντικών έργων της κινέζικης φιλολογίας και φιλοσοφίας ενώ αργότερα επιδόθηκε στην εκμάθηση και μελέτη των σανσκριτικών.
Απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου του 1873 στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Βιοφιλικός σχεδιασμός
μικρογραφία|300px| Βιοφιλικός χώρος για μάθηση - διδασκαλία σε κολλέγιο. Ο βιοφιλικός σχεδιασμός (αγγλ. biophilic design) είναι έννοια της αρχιτεκτονικής, που χρησιμοποιείται στον κατασκευαστικό κλάδο για την αύξηση της σύνδεσης των ανθρώπων - χρηστών με το φυσικό περιβάλλον μέσω της χρήσης της άμεσης φύσης, της έμμεσης φύσης και των συνθηκών χώρου και τόπου.
Γενικά
Χρησιμοποιείται τόσο σε κτίρια όσο και στον αστικό ιστό, υποστηρίζεται ότι αυτή η ιδέα έχει οφέλη για την υγεία, το περιβάλλον και τα οικονομικά οφέλη για τους ενοίκους των κτιρίων και τα αστικά περιβάλλοντα, με λίγα μειονεκτήματα. Αν και το όνομά του επινοήθηκε στην πρόσφατη ιστορία, δείκτες βιοφιλικού σχεδιασμού έχουν παρατηρηθεί στην αρχιτεκτονική ήδη από τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας.
Ορολογία
Η λέξη «βιοφιλία» εισήχθη για πρώτη φορά από τον ψυχαναλυτή Έριχ Φρομ, ο οποίος δήλωσε ότι βιοφιλία είναι η «παθιασμένη αγάπη για τη ζωή και για ό,τι είναι ζωντανό…είτε σε ένα άτομο, ένα φυτό, μια ιδέα ή μια κοινωνική ομάδα», πηγή: The Anatomy of Human Destructiveness, 1973. Η προσέγγιση του Φρομ ήταν αυτή ενός ψυχαναλυτή (ένα άτομο που μελετά τον ασυνείδητο νου) και παρουσίαζε ένα ευρύ φάσμα όπως αποκαλούσε τη βιοφιλία, ένα βιολογικά φυσιολογικό ένστικτο.
Άμεση επαφή με τη Φύση
μικρογραφία| Ένα παράδειγμα [[Κάθετος κήπος|πράσινου τοίχου στο Πανεπιστήμιο Simon Fraser, στη Βρετανική Κολομβία]] Η άμεση εμπειρία αναφέρεται στην απτή επαφή με τα φυσικά χαρακτηριστικά:
Ο βιοφιλικός σχεδιασμός υποστηρίζεται ότι έχει πολλά οφέλη για τους ενοίκους των κτιρίων και τα αστικά περιβάλλοντα μέσω της βελτίωσης των συνδέσεων με τη φύση. Για τις πόλεις, πολλοί πιστεύουν ότι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της ιδέας είναι η ικανότητά της να κάνει την πόλη πιο ανθεκτική σε κάθε περιβαλλοντικό στρεσογόνο παράγοντα που μπορεί να αντιμετωπίσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωροταξία - Πολεοδομία
Βαγένια Καρδίτσας
Τα Βαγένια είναι συνοικισμός της Οξυάς στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Καραβούλα των Βόρειων Αγράφων σε υψόμετρο 630 μέτρα. Απέχει περίπου 8 χλμ. (οδηγικά) ΝΔ. από την Οξυά, 46 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα και 10 χλμ. ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά τους περνά ο ποταμός Πάμισος.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Οξυάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Οξυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 20 κάτοικοι. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2020 ο οικισμός χτυπήθηκε από το κυκλώνα "Ιανός" και απέμεινε αποκλεισμένος για αρκετές μέρες λόγω κατάρρευσης της μοναδικής γέφυρας που υπήρχε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Τόρρε ντι Σάντα Μαρία
Το Τόρρε ντι Σάντα Μαρία (ιταλικά: Torre di Santa Maria) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Ντήτριχ Γ΄ του Λίμπουργκ
Ο Ντήτριχ Γ΄, γερμ. Johann von Limburg (απεβ. πριν το 1364) από τον Οίκο του Λίμπουργκ-Στίρουμ ήταν κόμης του Λίμπουργκ & Στίρουμ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1353 την Ιωάννα του Ράιφερσαϊντ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ
Τόβο ντι Σαντ'Άγκατα
Το Τόβο ντι Σαντ'Άγκατα (ιταλικά: Tovo di Sant'Agata) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Τραόνα
Η Τραόνα (ιταλικά: Traona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κουλόν-αν-Βαλουά
Το Κουλόν-αν-Βαλουά (γαλλικά: Coulombs-en-Valois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ευφημισμός
Ο ευφημισμός είναι ένα σχήμα λόγου το οποίο χρησιμοποιείται από τον ομιλητή για να περιγράψει κάτι που έχει αρνητική έννοια με μια πιο θετική λέξη, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Η χρήση ευφημισμών από τον ομιλητή έχει στόχο τον εξορθολογισμό ή τη νομιμοποίηση του ομιλητή με τη χρήση λέξεων. Χαρακτηριστικά ρητορικά μέσα για την χρήση ευφημισμού από τον πολιτικό είναι η χρήση α΄ προσώπου, η επανάληψη της λέξης λαός, και η προβολή εννοιών όπως, π.χ. το εθνικό συμφέρον, για να πειστεί ο ακροατής για την ορθότητα της άποψης του ομιλητή.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την απόκρυψη λέξεων που θεωρούνται προσβλητικές, ή ακατάλληλες για χρήση εκτός της καθημερινής ομιλίας. Οι ευφημισμοί αρκετές φορές έχουν συγκεκριμένη διάρκεια ζωής, καθώς πολλές φορές αντικαθίστανται από νεότερους, όταν οι παλαιότεροι ευφημισμοί αποκτούν αρνητική σημασία.
Χρήση στην πολιτική
Ο ευφημισμός πρόκειται για ένα σχήμα λόγου το οποίο έχει ευρεία χρήση στην πολιτική. Η χρήση του ευφημισμού είναι ιδιαίτερα συνήθη όταν ένας φορέας επιθυμεί να αποκρύψει τις αρνητικές συνέπειες μιας άποψης ή ονομασίας με κάποια άλλη που δίνει μια πιο θετική σημασία. Στην σημερινή πολιτική, ο ευφημισμός θεωρείται μέσο μαζικού αποπροσανατολισμού των πολιτών από μια αλήθεια ή μια άποψη και εξυπηρετεί την απόκρυψη σκανδάλων, αληθειών και την κατεύθυνση της κοινής γνώμης στο επιθυμητό σημείο στη συζήτηση της πολιτικής.
Ο ευφημισμός αποτελεί σήμερα ξεχωριστό μέρος της πολιτικής σκηνής, και συνήθως πολλοί πολιτικοί θα χρησιμοποιήσουν κάποιο ευφημισμό για να προωθήσουν το πρόγραμμα ή την πολιτική τους. Η αριστερά χρησιμοποιεί γενικά ευφημισμούς ως ένα σύνολο όρων πολιτικής ορθότητας, ενώ η δεξιά τον συνδέει με τον πατριωτισμό, σύμφωνα με άρθρο του 2017. Ο Στίβεν Πίνκερ, καθηγητής ψυχολογίας στο Χάρβαρντ, υποστηρίζει ότι η ξεπερασμένη θεωρία του ότι η γλώσσα επηρεάζει την σκέψη αποτελεί τον βασικό λόγο δημιουργίας ευφημισμών στην πολιτική. Υποστηρίζεται ότι στόχος της χρήσης των ευφημισμών είναι και να αλλαχθεί η άποψη του κόσμου για ένα θέμα αλλάζοντας τις λέξεις.
Σήμερα θεωρείται αδύνατη η άσκηση πολιτικής χωρίς την χρήση ευφημισμών, ενώ η πρακτική της χρήσης ευφημισμών συνδέεται με την πολιτική ορθότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητορικές τεχνικές
Άγιος Αθανάσιος Φλώρινας
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίτης, του δήμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Αθανάσιος βρίσκεται στο Κ.ΒΚ. τμήμα του νομού Φλώρινας, κοντά στη νότια όχθη του Παλαιορέματος και πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει την Πτολεμαΐδα με το φυλάκιο της Νίκης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΒΑ. της Φλώρινας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεοχωρακίου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας