cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Παλαιότερα κτίσματα στον χώρο
Κατά τον 8ο αιώνα ο πρώτος Καθεδρικός αντικαταστάθηκε από ένα σημαντικότερο οικοδόμημα, το οποίο ολοκληρώθηκε επί ηγεμονίας του Καρλομάγνου. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο Επίσκοπος Ρεμίγιος του Στρασβούργου (Remigius von Straßburg) άφησε διαθήκη, χρονολογούμενη από το 778, στην οποία εξέφραζε την επιθυμία να ταφεί στην κρύπτη του, αλλά τελικά μάλλον τάφηκε στον ναό του Αγίου Τροφίμου του Εσκώ (église Saint-Trophime d'Eschau). Σε αυτόν τον ναό πρέπει να συνομολογήθηκαν οι αποκαλούμενοι "Όρκοι του Στρασβούργου" (Sacramenta Argentariae), δηλ. οι αμοιβαίες υποσχέσεις υποταγής μεταξύ του Λουδοβίκου του Γερμανικού και του Καρόλου του Φαλακρού στις 12 Φεβρουαρίου του 842. Ο ναός αυτός είχε τρία κλίτη και τρεις αψίδες και περιγράφεται σε ποίημα ως διακοσμημένος με χρυσό και πολύτιμους λίθους από τον Επίσκοπο Ρατάλντ (Ratald) Ο ναός αυτός καταστράφηκε επανειλημμένα από πυρκαγιές το 873, το 1002 και το 1007.
Η θεμελίωση του 1015
Λόγω της επιμονής του Βέρνερ Α΄, ο ναός θεμελιώθηκε στο ακριβές σημείο που προσευχήθηκαν οι πρώτοι Χριστιανοί της πόλης. Τα θεμέλια αυτά στην πραγματικότητα ήταν πάσσαλοι οι οποίοι "φυτεύτηκαν" στο υγρό, λόγω της παρουσίας υδροφόρου ορίζοντα, υπέδαφος και επιχωματώθηκαν, καθώς η ιλυώδης και πηλώδης υφή του υπεδάφους το έκαναν ασταθές και, συνεπώς, ακατάλληλο για να οικοδομηθεί μεγάλο κτίριο. Οι εργασίες θεμελίωσης, μοναδικές στο είδος τους στον κόσμο, ξεκίνησαν το 1015 αλλά ήταν τόσο επίπονες, που δεν συμπληρώθηκαν παρά το 1028, έτος θανάτου του Επισκόπου. Όπως προαναφέρθηκε, αποτελούνται από ομάδες πασσάλων, εμπηγμένες σε ιλύ και άργιλο. Η τεχνική αυτή είναι αρχαία, αλλά επιτρέπει τη δημιουργία σταθερού θεμελίου, στην οποία μπορεί να στηριχτεί η ξυλοδομή των κυρίως θεμελίων. Η κατάσταση των θεμελιώσεων παρέμεινε σταθερή ως τον 19ο αιώνα, οπότε ο μηχανικός Τούλα (Tula) από το Μπάντεν εκτέλεσε έργα διευθέτησης της ροής του ποταμού Ρήνου. Η διευθέτηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ελάττωση του νερού στον υδροφόρο ορίζοντα, με συνέπεια οι ξύλινοι πάσσαλοι να αρχίσουν να σαπίζουν, καθώς εκτίθονταν περισσότερο στον αέρα. Συνέπεια αυτής της κατάστασης ήταν η εμφάνιση κλίσης στον βόρειο πύργο. Στις έρευνες, που πραγματοποιήθηκαν το 1905 από τον αρχιτέκτονα Γιόχαν Κνάουτ (Johann Knauth), αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια του 1015, που είχαν επαναχρησιμοποιηθεί και στήριξαν την κατασκευή του σημερινού κτιριακού όγκου που υπάρχει στα δυτικά. Έτσι, το 1906, έγινε αναγκαία η απομάκρυνσή τους και η έγχυση τσιμέντου, ώστε να ενισχυθεί η στήριξη του.
Ο ναός κτίστηκε, σε αρχιτεκτονική ρωμανικού ρυθμού, αλλά κάηκε ολοσχερώς το 1176, καθώς εκείνη την εποχή οι αψίδες ήταν καλυμμένες από ξύλινα πλαίσια. Ύστερα από την καταστροφή αυτή, ο Επίσκοπος Χάινριχ φον Χάζενμπουργκ (Heinrich von Hasenburg) αποφάσισε να κτίσει νέο Καθεδρικό, πιο όμορφο από αυτόν της Βασιλείας, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρωθεί. Ο ναός αυτός θα στηριζόταν στα θεμέλια του προηγούμενου.
Η κατασκευή του Καθεδρικού
Το υλικό που επιλέχθηκε για την κατασκευή του Καθεδρικού ήταν, κατά κύριο λόγο, ο ερυθρός ψαμμίτης των Βοσγίων (grès des Vosges). Κρίθηκε ως υλικό κατάλληλο λόγω της εγγύτητας προμήθειάς του, της σκληρότητάς του και της ευκολίας κοπής και κατεργασίας. Όπως θα εξηγηθεί πιο κάτω, σήμερα το υλικό αυτό έχει παρουσιάσει προβλήματα αντοχής στη διάβρωση.
Η κατασκευή ξεκίνησε πάνω στα θεμέλια του 1015 με το χοροστάσιο και τη βόρεια πτέρυγα σε ρωμανικό στυλ, με έμπνευση από τους αποκαλούμενους "Αυτοκρατορικούς Καθεδρικούς", δηλ. Καθεδρικούς που είχαν κατασκευαστεί από Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. τόσο ως προς τη μεγαλοπρέπεια όσο και ως προς το ύψος.
Περί το 1220, ένας Γάλλος αρχιτέκτονας που συμμετείχε σε μεγάλες γοτθικού ρυθμού κατασκευές στο Ιλ-ντε-Φρανς, όπως στη Σαρτρ και στη Ρεν, έφθασε, μαζί με τους τεχνίτες του, στο Στρασβούργο. Από την ομάδα αυτή ξεκίνησε η αλλαγή στο στυλ του κτιρίου και ιδιαίτερα στην ανέγερση του παλαιότερου - σε ρωμανικό στυλ - κυρίως ναού, αλλάζοντάς το σε γοτθικής τεχνοτροπίας σύμπλεγμα, με διαπλάτυνση των θόλων και των ανοιγμάτων στους τοίχους. Η διαδικασία αυτή διήρκεσε περίπου 40 χρόνια και δεν έχουν διασωθεί τα ονόματα των αρχιτεκτόνων που την υλοποίησαν. Η επιρροή των τεχνιτών της Σαρτρ είναι, επίσης εμφανής στα γλυπτά και στα αγάλματα του ναού: Η λεγόμενη "κολόνα των Αγγέλων" (Pilier des anges), μια κολόνα στη νοτιότερη πτέρυγα του ναού, που "βλέπει" προς το αστρονομικό ρολόι, είναι κατασκευασμένη σύμφωνα με το δικό τους, εκφραστικό ύφος.
Η κατασκευή, ύστερα από την ήττα του πρίγκηπα - επισκόπου, ο οποίος ήταν ο κύριος χρηματοδότης του έργου, δεν υπήρχαν πλέον τα απαραίτητα χρήματα και οι κάτοικοι αποφάσισαν να συμβάλουν οι ίδιοι, με δωρεές, για να συνεχιστεί το έργο. Πρώτος τεκμηριωμένος αρχιτεχνίτης της κατασκευής του ναού ήταν ο Έρβιν φον Στάινμπαχ (Erwin von Steinbach), ο οποίος ήθελε να συμβάλει επίσης οικονομικά στο έργο και φημολογείται ότι, επειδή δεν είχε χρήματα, δώρισε το άλογό του) . Ο ορισμός του ως επικεφαλής της κατασκευής αναγράφεται στις 16 Οκτωβρίου 1284 σε ένα συμβόλαιο με την καγκελαρία της πόλης. Αυτός κατασκεύασε τη νέα, γοτθική πρόσοψη και την περίφημη ροζέτα πάνω από την κεντρική πύλη του ναού. Ο αρχιτεχνίτης στηρίχτηκε σε δικό του σχέδιο, το οποίο σήμερα υπάρχει στο μουσείο Musée de l’Œuvre Notre-Dame.
Όπως συμβαίνει και με την ίδια την πόλη του Στρασβούργου, ο Καθεδρικός συνδέει τη γερμανική με τη γαλλική κουλτούρα, ενώ οι ανατολικές δομές του, όπως το χοροστάσιο και η νότια πύλη εξακολουθούν να έχουν χαρακτηριστικά ρωμανικής αρχιτεκτονικής, με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίδεται στους τοίχους παρά στα παράθυρα.
Αλλά περισσότερο από όλα, η πασίγνωστη δυτική πρόσοψη, διακοσμημένη με χιλιάδες μορφές, είναι αριστούργημα της γοτθικής αρχιτεκτονικής. Ο πύργος είναι ένας από τους πρώτους που βασίζονται ουσιαστικά στην ποιότητα κατασκευής, με την τελική μορφή να εμφανίζει υψηλό βαθμό γραμμικότητας χαραγμένης σε πέτρα. Ενώ οι προσόψεις ανάλογων κατασκευών γίνονταν ασφαλώς με βάση κάποιο σχέδιο, η κατασκευή της πρόσοψης αυτού του Καθεδρικού θα ήταν αδιανόητη χωρίς λεπτομερέστατο σχεδιασμό. Ο Καθεδρικός αυτός, μαζί με τον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας αποτελούν κάποια από τα πρώτα παραδείγματα χρήσης αρχιτεκτονικού σχεδίου. Η εργασία του Ρόμπερτ Ο. Μπορκ (Robert O. Bork), καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αϊόβα καταδεικνύει ότι ο σχεδιασμός της πρόσοψης του Καθεδρικού του Στρασβούργου, παρά το ότι μοιάζει τυχαίος μέσα στην πολυπλοκότητά του, μπορεί να κατασκευαστεί με χρήση μιας σειράς περιστρεφομένων οκταγώνων.
Ο βόρειος πύργος, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1439, ήταν το κτίσμα με το μεγαλύτερο ύψος παγκοσμίως από το 1647, όταν κατακάηκε το κωδωνοστάσιο του Ναού της Παναγίας στο Στράλσουντ, ως το 1847, οπότε ολοκληρώθηκε ο πύργος του Ναού του Αγίου Νικολάου (St. Nikolai) στο Αμβούργο. Ο σχεδιαζόμενος νότιος πύργος δεν κατασκευάστηκε ποτέ, με συνέπεια ο Καθεδρικός να είναι ασύμμετρος και να αποτελεί, έτσι, ίσως το πλέον αναγνωρίσιμο διακριτικό σημείο της Αλσατίας. Ο οκταγωνικός πύργος είναι συνδυασμένο έργο των αρχιτεκτόνων Ούλριχ Ένζινγεν (Ulrich Ensingen) και Γιοχάννες Χύλτς (Johannes Hültz), οι οποίοι εργάστηκαν στον Καθεδρικό από το 1399 ως το 1419 και 1419 ως 1439 αντίστοιχα. Το 1505 ο αρχιτέκτονας Γιάκομπ φον Λάντσχουτ και ο γλύπτης Χανς φον Άαχεν ολοκλήρωσαν την ανακατασκευή της πύλης του Αγίου Λαυρεντίου (Portail Saint-Laurent) στη βόρεια πτέρυγα, σε υστερογοτθικό - πρωτοαναγεννησιακό στυλ. Όπως συμβαίνει και με τις άλλες πύλες του Καθεδρικού, τα περισσότερα αγάλματα που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι αντίγραφα, ενώ τα πρωτότυπα έχουν μεταφερθεί στο παρακείμενο Musée de l’Œuvre Notre-Dame.
Η Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1520 η Αλσατία αποτέλεσε ευεπίφορο έδαφος για τη διδασκαλία του Λούθηρου. Καθώς το Στρασβούργο ήταν πόλη με πολλά τυπογραφεία (εκεί είχε το κύριό του εργαστήριο ο εφευρέτης της τυπογραφίας Ιωάννης Γουτεμβέργιος), οι ιδιοκτήτες τους, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, συμφώνησαν να εκτυπώνουν μεταρρυθμιστικό υλικό (βιβλία, φυλλάδια κτλ.), γεγονός που συνέβαλε σημαντικά στη διάδοση των ιδεών της Μεταρρύθμισης. Στην πόλη έδρασαν μορφές όπως οι Ιωάννης Καλβίνος, Γιάκομπ Στουρμ φον Στούρμεκ (Jacob Sturm von Sturmeck) και, ιδιαίτερα, ο Μάρτιν Μπούσερ (Martin Bucer). Ως συνέπεια, η πόλη μετατρέπεται σε Προτεσταντική και ο Καθεδρικός της μετατρέπεται σε προτεσταντικό ναό από το 1524 και ύστερα, με απόφαση του συμβουλίου της πόλης (magistrate). Όπως ήταν φυσικό, ακολούθησαν ισχυρές φιλονικίες μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών επισκόπων, που δεν ήταν παρά το προοίμιο του Τριακονταετούς Πολέμου. Ο ναός έγινε πάλι καθολικός το 1548 αλλά επανήλθε στον προτεσταντισμό δέκα χρόνια αργότερα, το 1558.
Η προσχώρηση στον προτεσταντισμό επέφερε τέλος στην καλλιτεχνική παραγωγή, καθώς απομάκρυνε τον κυριότερο πάτρονά της: την Καθολική Εκκλησία. Περίπου σαράντα Αγίες Τράπεζες εξαφανίστηκαν από τον Καθεδρικό κατά την περίοδο αυτή, ενώ από την εικονοκλαστική μανία των τότε προτεσταντών, ο ναός υπέστη μικρές καταστροφές.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1681 ο βασιλέας Λουδοβίκος ΙΔ΄ προσάρτησε το Στρασβούργο στη Γαλλία. Στις 23 Οκτωβρίου 1681 τελέστηκε λειτουργία στον Καθεδρικό, με την παρουσία του βασιλέα και του πρίγκηπα - επισκόπου Φραντς Έγκον φον Φύρστενμπεργκ (Franz Egon von Fürstenberg) και ο Καθεδρικός επανήλθε στον καθολικισμό. Το 1682 το τέμπλο (κατασκευασμένο το 1252) τεμαχίστηκε, προκειμένου να επεκταθεί το χοροστάσιο προς τον κυρίως ναό. Τα υπολείμματά του εκτίθενται σήμερα στο Musée de l’Œuvre Notre-Dame. Η κύρια Αγία Τράπεζα, έργο γλυπτικής της πρώιμης Αναγέννησης, καταστράφηκε επίσης το ίδιο έτος. Θραύσματά της εκτίθενται στο ίδιο μουσείο.
Ύστερη ιστορία
Το 1744 ο επικεφαλής αρχιτέκτονας της πόλης Ζοζέφ Μασσόλ (Joseph Massol) ανήγειρε σκευοφυλάκιο σε σχέδια του Ρομπέρ ντε Κοτ (Robert de Cotte) με μέτριες διαστάσεις στο βορειοανατολικό άκρο του κυρίως ναού. Για να αναδιοργανώσει τα εμπορικά καταστήματα που εγκαθίσταντο γύρω από το κτίριο του Καθεδρικού (και θα το έκαναν ως το 1843), ο αρχιτέκτονας Ζαν-Λωράν Γκετζ (Jean-Laurent Goetz) κατασκεύασε μια στοά σε νεογοτθικό στυλ.
Τον Απρίλιο του 1794 οι αποκαλούμενοι Enragés, οι οποίοι κυριαρχούσαν στην πόλη, είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν να κατεδαφίσουν το κωδωνοστάσιο, καθώς, κατά την άποψή τους, παραβίαζε την αρχή της ισότητας. Το κωδωνοστάσιο τελικά σώθηκε επειδή τον Μάιο του 1794 κάτοικοι της πόλης τοποθέτησαν στην κορυφή του γιγαντιαίο λαμαρινένιο φρυγικό σκούφο, όπως συνήθιζαν να φορούν οι ίδιοι οι Enragés. Αυτό το δημιούργημα αργότερα τοποθετήθηκε στις ιστορικές συλλογές της πόλης, αλλά όλα τα συγκεντρωμένα εκεί αντικείμενα καταστράφηκαν από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1870. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου το Στρασβούργο πολιορκήθηκε και ο Καθεδρικός κτυπήθηκε από το πρωσικό πυροβολικό με αποτέλεσμα ο μεταλλικός σταυρός στην κορυφή του κωδωνοστασίου να λυγίσει. Το κεντρικό τμήμα της σταυρόσχημης κατασκευής, εκεί όπου συναντώνται οι τέσσερις βραχίονες του σταυρού, υπέστη διάτρηση και ανακατασκευάστηκε με ανανεωμένο νεορωμανικό στυλ, από τον επικεφαλής αρχιτέκτονα του ναού Γκυστάβ Κλοτζ (Gustave Klotz).
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Καθεδρικός αποτέλεσε σύμβολο και για τις δύο εμπόλεμες πλευρές. Ο Χίτλερ, που τον επισκέφθηκε στις 28 Ιουνίου 1940, σκόπευε να τον μετατρέψει σε "εθνικό ιερό του γερμανικού λαού", ή σε "μνημείο του αγνώστου στρατιώτη". Την 1η Μαρτίου 1941 ο στρατηγός Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ (Philippe Leclerc de Hauteclocque) έδωσε τον αποκαλούμενο "Όρκο της Κούφρα" (serment de Koufra), στον οποίο δήλωνε: "θα καταθέσω τα όπλα μόνον όταν τα όμορφα χρώματά μας θα κυματίζουν ξανά στον Καθεδρικό του Στρασβούργου". Κατά τη διάρκεια του Πολέμου 74 φορές βιτρώ αφαιρέθηκαν από τον Καθεδρικό, και φυλάχτηκαν σε αλατωρυχείο κοντά στο Χέιλμπρον της Γερμανίας. Μετά τον Πόλεμο, επιστράφηκαν στον Καθεδρικό από το "τμήμα Μνημείων, Καλών Τεχνών και Αρχείων" του αμερικανικού Στρατού.
Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του κέντρου της πόλης από τη βρετανική και την αμερικανική Αεροπορία, ο Καθεδρικός επλήγη στις 11 Αυγούστου 1944. Η επιδρομή προκάλεσε επίσης μεγάλες ζημιές στο Ανάκτορο Ροάν και την εκκλησία της Sainte-Madeleine της πόλης.
Το 1956 το Συμβούλιο της Ευρώπης δώρισε στον Καθεδρικό το περίφημο παράθυρο του χοροστασίου με απεικόνιση της "Παναγίας του Στρασβούργου" (Strasbourg Madonna ή Vierge d'Helkenhein) του φημισμένου Γάλλου υαλογράφου Μαξ Ενγκράν (Max Ingrand). Ωστόσο, οι ζημιές από τον Πόλεμο δεν αποκαταστάθηκαν εξ ολοκλήρου παρά μόνον στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Τον Οκτώβριο του 1988 το Στρασβούργο εόρταζε τα 2.000 χρόνια από την ίδρυση του Argentoratum (η ρωμαϊκή πόλη-πρόγονος του Στρασβούργου) και δέχθηκε την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β΄, ο οποίος τέλεσε πανηγυρική λειτουργία στον Καθεδρικό. Η εκδήλωση αυτή αποτέλεσε, επίσης, ευκαιρία εορτασμού της συμφιλίωσης μεταξύ Γαλλίας - Γερμανίας.
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη
Ο Άγιος Αυγουστίνος, ιταλ. Sant'Agostino, είναι μία Ρωμαιο-Καθολική εκκλησία στην ομώνυμη πλατεία της Ρώμης, βορειο-ανατολικά της Πιάτσα Ναβόνα, στο διαμέρισμα Αγ. Ευσταθίου (rione Sant'Eustachio). Είναι μία από τις πρώτες εκκλησίες που κτίστηκε κατά την Αναγέννηση. Το δεξιά εφαπτόμενο κτήριο είναι η Αγγελική Βιβλιοθήκη (Biblioteca Angelica), που ιδρύθηκε το 1605.
Ιστορία
Η κατασκευή της εκκλησίας χρηματοδοτήθηκε από τον Γκυγιώμ ντ'Εστουτβίλ αρχιεπίσκοπο της Ρουέν και καρδινάλιο θαλαμηπόλο (camerlengo) το 1477-83. Η πρόσοψη κτίστηκε το 1483 από τον Τζιάκομο ντι Πιετρασάντα, χρησιμοποιώντας τραβερτίνη παρμένο από το Κολοσσαίο. Το σχέδιο της εκκλησίας αποδίδεται στον Μπάτσο Πιντέλλι, αρχιτέκτονα των τελών του 15ου αι. Μετέπειτα ανακαινίσεις έκανε στο εσωτερικό τον 18ο αι. ο Λουίτζι Βανβιτέλλι. Είναι ένα απλό έργο στον ρυθμό της Πρώιμης Αναγέννησης.
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Ύστερη ιστορία
Το 2000 παρεμποδίστηκε, ύστερα από συντονισμένη δράση της αστυνομίας της Γαλλίας και της Γερμανίας, απόπειρα τρομοκρατικού κτυπήματος από την Αλ-Κάιντα, με στόχο την παρακείμενη στον Καθεδρικό χριστουγεννιάτικη αγορά.
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη
Ιστορία
Στην εκκλησία υπάρχει καρδινάλιος-ιερέας, που σημαίνει ότι ο ναός είναι επίτιμος (titulus). Επίσης είναι εκκλησία σταθμός, δηλ. λειτουργεί μία ημέρα της Τεσσαρακοστής και συγκεκριμένα την πρώτη Κυριακή αυτής.
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Διαστάσεις Καθεδρικού ναού
Οι διαστάσεις του κτίσματος είναι οι εξής:
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη
Καλλιτεχνήματα
Ο ναός επίσης περιέχει έναν καμβά του Γκουερτσίνο με τον ''Άγ. Αυγουστίνο, τον Άγ. Ιωάννη Ευαγγελιστή και τον Άγ. Ιερώνυμο, μία νωπογραφία του Προφήτη Ησαΐα του Ραφαήλ στον 3ο ημικίονα (pilaster) στα αριστερά του κυρίου κλίτους και το άγαλμα της Αγ. άννας και της Παρθένου με το Παιδί'' του Αντρέα Σανσοβίνο.
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Δυτική πρόσοψη
Η πρόσοψη του Καθεδρικού είναι πολύ πλούσια διακοσμημένη. Τα τύμπανα των τριών πυλών, τα οποία στηρίζονται σε διπλό αέτωμα, είναι αφιερωμένα στη ζωή του Χριστού. Πιο πάνω υπάρχει ο επιβλητικός ρόδακας (ροζέτα), ο οποίος έχει διάμετρο 13,6 μέτρων και είναι δημιούργημα του Έρβιν φον Στάινμπαχ και θεωρείται ο ομορφότερος από όλους όσοι έχουν δημιουργηθεί κατά τον 13ο αιώνα. Η ροζέτα συμβολίζει το Σύμπαν και στο κέντρο της βρίσκεται ο Θεός Δημιουργός. Αντίθετα με πολλές άλλες παρόμοιες ροζέτες, που έχουν οκτώ ή δώδεκα "πέταλα", αυτή διαθέτει 16 "πέταλα". Η ιδιαιτερότητά της έγκειται στο ότι κάθε "πέταλο" αντιπροσωπεύει ένα "στάχυ σιταριού" και όχι κάποιον Άγιο, όπως συνηθίζεται στις ροζέτες και συμβολίζει την παραγωγική δύναμη της πόλης.
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη
Καλλιτεχνήματα
Το γλυπτό της Μαντόνα του Πάρτο (ή Ημετέρα Δέσποινα της Γέννησης) του Ιάκοπο Σανσοβίνο βασίζεται, σύμφωνα με τον θρύλο, σε ένα αρχαίο άγαλμα της Αγριππίνας που κρατούσε τον Νέρωνα στα χέρια της. Η Μαντόνα του Πάρτο αναφέρεται από την παράδοση ότι έχει κάνει θαύματα σε γεννήσεις, έτσι το άγαλμα είναι φορτωμένο από ευχαριστήριες προσφορές και πάντα περιστοιχίζεται από άνθη και κεριά.
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Δυτική πρόσοψη
Η πρόσοψη χαρακτηρίζεται από μεγάλο αριθμό γλυπτών. Το εντυπωσιακότερο, αμέσως πιο πάνω από τη ροζέτα, είναι η "γλυπτοθήκη με τους Αποστόλους". Στα τύμπανα της κεντρικής πύλης απεικονίζονται σκηνές από την παιδική ηλικία του Χριστού, η σφαγή των αθώων βρεφών και η φυγή στην Αίγυπτο, τα Πάθη και η Υπέρτατη Κρίση. Ανάμεσα στα πλέον φημισμένα αγάλματα αυτής της πρόσοψης είναι ο αποκαλούμενος tentateur (πειραστής), ο οποίος κρατά το μήλο - σύμβολο του πειρασμού, ενώ η πλάτη του κατατρώγεται από ερπετά και βατράχους. Οι μωρές παρθένοι κρατούν τις λάμπες τους ανάποδα (δείχνοντας ότι δεν πρόλαβαν να βάλουν λάδι) και κρατούν κλειστές τις Δέλτους του Μωσαϊκού Νόμου.
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη
Καλλιτεχνήματα
Το 1616 ο καλλιτέχνης του 17ου αι. Τζιοβάννι Λανφράνκο διακόσμησε το παρεκκλήσιο Μπουοντζιοβάννι (στο αριστερό κλίτος) με τρεις καμβάδες και μία οροφογραφία της Ανάληψης της Παναγίας. Η εκκλησία επίσης φυλάσσει το γλυπτό ''ο Άγ. Θωμάς της Βιλλανόβα διαμοιράζει ελεημοσύνες'' του Μελκιόρρε Κάφφα, που συμπληρώθηκε από τον μέντορά του Έρκολε Φερράτα.
Επιτύμβια μνημεία
Η εκκλησία περιέχει τον τάφο της Αγ. Μόνικας, μητέρας του Αγ. Αυγουστίνου, αυτόν της Φιαμμέττα, ερωμένης του Καίσαρα Βοργία και διάσημης αυλικής και αυτόν του Όλαφ Τρίντσσον αρχιεπισκόπου της Νορβηγίας (1459-73). Η επιτύμβια πλάκα του έχει την επιγραφή CUI DEDERAT SACRAM MERITO NORVEGIA SEDEM HIC TEGIT OLAVI FRIGIDUS OSSA LAPIS (αυτού, που άξια η Νορβηγία έδωσε τον ιερό θρόνο, του Όλαφ εδώ καλύπτει τα οστά ένας κρύος λίθος).
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Η κεντρική πύλη
Στο μέσον του τυμπάνου υπάρχει το άγαλμα της Παρθένου με το Βρέφος, υπενθυμίζοντας ότι ο Καθεδρικός είναι αφιερωμένος στην Παναγία. Ένα ακόμη άγαλμα της Παναγίας βρίσκεται πάνω από το τύμπανο. Πάνω από αυτό υπάρχει άγαλμα του Χριστού, Κριτή και Βασιλέα, του οποίου ο θρόνος περιστοιχίζεται από λέοντες που παίζουν μουσική.
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη
Επιτύμβια μνημεία
Οι επιγραφές που βρέθηκαν στον Σάντ'Αγκοστίνο -μία πολύτιμη πηγή που δείχνουν την ιστορία της εκκλησίας- συγκεντρώθηκαν και εκδόθηκαν από τον Bιντσέντσο Φορτσέλλα.
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Η αριστερή (βορεινή) πύλη
Τα αγάλματα στις παραστάδες απεικονίζουν τις Αρετές και τις Ακολασίες. Στη γοτθική τέχνη η Αρετή, η οποία συνήθως απεικονίζεται ως γυναικεία μορφή, "ποδοπατά" κάποιαν Ακολασία (με ανθρώπινη ή μορφή ζώου). Εδώ απεικονίζονται οκτώ Αρετές (ίσως για λόγους συμμετρίας), αν και συνήθως οι Αρετές αναφέρονται ως επτά (οι τρεις θεολογικές, Πίστις, Ελπίς, Ευσπλαχνία, Προς Κοριθνίους 13:13)) και οι τέσσερις ιερατικές (Δικαιοσύνη, Γενναιότητα, Σύνεση και Εγκράτεια, από τα πατερικά κείμενα).
Η δεξιά (νότια) πύλη
Σε αυτήν αναπαριστάται η παραβολή των δέκα παρθένων. Στα δεξιά, οι σώφρονες παρθένοι κρατούν ένα φανάρι και έχουν τις Δέλτους του Νόμου ανοικτές. Καλωσορίζουν τον ιδεώδη σύζυγο. Στα αριστερά, οι μωρές παρθένοι φέρουν ανάποδα τα φανάρια τους και έχουν σφραγισμένες τις Δέλτους. Στο τύμπανο απεικονίζεται η Υπέρτατη Κρίση.
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη
Επιτύμβια μνημεία
Το 1741 ο Πιέτρο Μπράτσι σχεδίασε και σκάλισε τον πολύχρωμο τάφο του καρδινάλιου Τζιουζέππε Ρενάτο Ιμπεριάλι, που απεβίωσε το 1737.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Το κωδωνοστάσιο
Στεγάζει τις δέκα από τις δεκαέξι καμπάνες που διαθέτει ο ναός. Βρίσκεται πάνω από τη "γαλαρία των Αποστόλων" ( galerie des apôtres) μεταξύ των δύο πύργων της πρόσοψης. Αυτό το κωδωνοστάσιο δεν αποτελούσε μέρος του αρχικού σχεδίου: Δημιουργήθηκε από σχέδια των αρχιτεχνιτών Μισέλ ντε Φριμπούρ (Michel de Fribourg) και Κλάους ντε Λορ (Claus de Lohr) μεταξύ των ετών 1365 (έτος που ολοκληρώθηκαν οι δύο πύργοι) και 1383. Η ολοκλήρωσή του του έγινε μεταξύ 1384 και 1388, καθώς στις 16 Μαρτίου 1384 ξέσπασε πυρκαγιά, η οποία άφησε τα ίχνη της στους πυργίσκους.
Διακοσμημένη είναι μόνον η δυτική του πλευρά, με θέμα την Υπέρτατη Κρίση. Μεταξύ των ανοιγμάτων των αετωμάτων εμφανίζεται ο Χριστός καθιστός, με ξιφος να δείχνει προς το στόμα του. Πλάι του βρίσκονται δύο μορφές, πιθανόν οι προφήτες Ιεζεκιήλ και Ησαΐας. Πλαισιώνοντας τα ανοίγματα, βρίσκονται τέσσερα αγάλματα με κεφαλές ανθρώπου, αετού, ταύρου και λέοντος. Κατά ορισμένους αντιπροσωπεύουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές, κατ' άλλους τον Ζώντα, όπως περιγράφεται από τους προφήτες Ιεζεκιήλ και Ησαΐα στην Παλαιά Διαθήκη και από τον Άγιο Ιωάννη στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Στα αετώματα, η Παρθένος και ο Άγιος Ιωάννης μεσολαβούν υπέρ των αναστηθέντων που βγαίνουν από τα φέρετρα κατά μήκος των αετωμάτων. Στα δεξιά του Χριστού οι εκλεκτοί, στα αριστερά του οι καταδικασμένοι. Δύο Άγγελοι κρατούν τα σύμβολα των Παθών: Τον Σταυρό και τον Στέφανον εξ Ακανθών, το δόρυ και τους τρεις ήλους. Τέσσερις Άγγελοι αφυπνίζουν τους νεκρούς, ηχώντας τις σάλπιγγές τους. Στο ανώτερο τμήμα του αετώματος, αριστερά από τον Χριστό, ένας Δαίμονας μεταφέρει στην Κόλαση κάποιον καταδικασμένο, στα δεξιά του μια μορφή μεταβαίνει στον Παράδεισο.
Οι πύργοι της πρόσοψης
Το αρχικό σχέδιο του Έρβιν φον Στάινμπαχ είχε μόνον δύο ορόφους και δύο πύργους. Μετά τον θάνατό του, το 1318, τα σχέδια άλλαξαν. Αρχικά, οι δύο πύργοι είχαν το ίδιο ύψος (66 μέτρα) και υπερέβαιναν την πρόσοψη που βρισκόταν ανάμεσά τους, όπως στον Καθεδρικό της Νορτ-Νταμ στο Παρίσι (την εποχή εκείνη το περίγραμμα του Καθεδρικού του Στρασβούργου ήταν όμοιο με αυτό του Καθεδρικού στο Παρίσι και ήταν και κατά τρία μέτρα μικρότερο) έως ότου το διάστημα μεταξύ των πύργων πληρωθεί από το κωδωνοστάσιο.
Το αρχικό σχέδιο του δεύτερου πύργου τροποποιήθηκε αρκετές φορές. Περί το 1490, ο αρχιτέκτονας του έργου Χανς Χάμμερ (Hans Hammer) έφτιαξε νέο βέλος για την κορυφή του πύργου. Το σχέδιο αυτό εγκαταλείφθηκε και έκτοτε έχουν επινοηθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με την απουσία βέλους στην κορυφή του δεύτερου πύργου. Συχνά, αναφέρεται ως αιτία η έλλειψη οικονομικών πόρων. Η πλέον εύλογη ερμηνεία είναι ότι στον γοτθικό ρυθμό, αλλά και στους υψηλούς πύργους εν γένει, κατά τον 15ο αιώνα η παρουσία βέλους ήταν εκτός μόδας. Η άποψη ότι το έδαφος ίσως υποχωρούσε από το βάρος του πρόσθετου βέλους έχει επίσης υποστηριχτεί, αλλά δεν υπάρχει κάποια μαρτυρία που να επικαλείται αυτόν τον λόγο ως εγκατάλειψη του έργου. Η πνευματική ανανέωση προχωρούσε προς την Αναγέννηση: Η γοτθική αρχιτεκτονική ανακαλύφθηκε εκ νέου στα τέλη του 18ου και εξυψώθηκε τον 19ο αιώνα με την έλευση του ρομαντισμού. Οι προτάσεις για τοποθέτηση βέλους και στον δεύτερο πύργο, που έκαναν οι Γερμανοί αρχιτέκτονες Καρλ Σίνκελ (Karl Schinkel) κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα και Καρλ Βίνκλερ (Karl Winkler) το 1880, έμειναν χωρίς απάντηση.
Το βέλος (κεραία)
Το βέλος (κεραία) στον βορεινό πύργο ολοκληρώθηκε το 1439 και έχει ύψος 142,11 μ. από την επιφάνεια του εδάφους. Είναι ο υψηλότερος οβελίσκος που κατασκευάστηκε κατά τον Μεσαίωνα και έχει επιζήσει ως σήμερα. Ο Αλσατός ποιητής, παιδαγωγός, ιστοριογράφος και ανθρωπιστής Ζακ Βιμπφελίν (Jacques Wimpfeling, 1450 - 1528) έχει αποκαλέσει τον υστερογοτθικό αυτόν πύργο "όγδοο θαύμα του κόσμου" Ο Καθεδρικός είναι από τους λίγους μεγάλους ναούς της Γαλλίας που φέρουν βέλος στην κορυφή, χαρακτηριστικό της γερμανικής αρχιτεκτονικής.
Προκειμένου να διαφυλάξει την κεραία από πτώση κεραυνών, ο Τεοντόζ Λε Μπαρμπιέ ντε Τινάν (Théodose Le Barbier de Tinan, 1738 - 1791) μελέτησε και υποστήριξε, το 1780, την εγκατάσταση αλεξικεραύνου στον οβελίσκο του Καθεδρικού. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος υποστήριξε τη μελέτη αυτή στην αναφορά του στην Ακαδημία Επιστημών επί του θέματος, αλλά η αντικεραυνική προστασία δεν θα γίνει πραγματικότητα παρά μόνον το 1835.
Με την κεραία αυτή, ο Καθεδρικός του Στρασβούργου παρέμεινε το υψηλότερο κτίσμα στον κόσμο ως το 1874, οπότε και ολοκληρώθηκε ο οβελίσκος στον ναό του Αγίου Νικολάου στο Αμβούργο, με ύψος 147 μέτρων. Κατά τον 19ο αιώνα, τον ξεπέρασαν οι Καθεδρικοί ναοί της Ουλμ και της Κολωνίας, με ύψη αντίστοιχα 161,53 και 157,38 μέτρα. Ο οβελίσκος του Καθεδρικού της Ρουέν, που ολοκληρώθηκε το 1876, έφθασε σε ύψος τα 151 μέτρα.
Εσωτερικό
Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και η Γαλλική Επανάσταση, οι πολεμικές συρράξεις κατά τα έτη 1681, 1870 και 1940-44, καθώς και οι μεταβολές στις προτιμήσεις και στην τέλεση των θείων λειτουργιών, επέδρασαν σε ορισμένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του Καθεδρικού, όπως το τέμπλο του 1252, που διαχωρίζει τον κυρίως ναό από το χοροστάσιο (jubé), και οι διαδοχικές Αγίες Τράπεζες (περ. 1500 και 1682), αλλά πολλοί καλλιτεχνικοί θησαυροί είτε διασώζονται στο εσωτερικό του ναού είτε έχουν μεταφερθεί στο παρακείμενο ''Musée de l’Œuvre Notre-Dame. Σημαντικά στοιχεία του ναού είναι:
Το αστρονομικό ρολόι
Η νότια πτέρυγα του Καθεδρικού φιλοξενεί το ύψους 18 μέτρων αστρονομικό ρολόι, ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Αρχικά στη νότια πτέρυγα υπήρχε το αποκαλούμενο "Dreikönigsuhr" (ρολόι των Τριών Βασιλέων), κατασκευής 1352-54, το οποίο βρισκόταν στον απέναντι τοίχο σε σχέση με τη σημερινή θέση του ρολογιού. Ο Κρίστιαν Χέρλιν (Christian Herlin) και άλλοι κατασκευαστές ξεκίνησαν τη δημιουργία του το 1547, αλλά η κατασκευή διακόπηκε όταν ο ναός έγινε και πάλι Ρωμαιοκαθολικός. Η κατασκευή ξεκίνησε και πάλι το 1571 από τον Κόνραντ Ντασυπόντιους (Conrad Dasypodius) και τους αδελφούς Χάμπρεχτ (Habrecht), με ακόμη περισσότερα αστρονομικά χαρακτηριστικά και εικονογράφηση από τον Ελβετό ζωγράφο Τομπίας Στίμμερ (Tobias Stimmer). Αυτό το δημιούργημα υπάρχει σήμερα εκτεθειμένο στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών του Στρασβούργου (Musée des Arts décoratifs), το οποίο στεγάζεται στο παρακείμενο Ανάκτορο Ροάν.
<!--
The astronomical part is unusually accurate; it indicates leap years, equinoxes, and more astronomical data. Thus it was already much more a complex calculating machine than a clock. Often the complicated functioning of the Strasbourg Clock made specialized mathematical knowledge necessary (not just technical knowledge). The clock was able to determine the computus (date of Easter in the Christian calendar) at a time when computers did not yet exist. Easter had been defined at the First Council of Nicaea in A.D. 325 as "the Sunday that follows the fourteenth day of the moon that falls on March 21 or immediately after. (See also Easter controversy, Ecclesiastical new moon, and Paschal Full Moon.)
Today tourists see only the sculpted figurines of this clock, but behind this ensemble there is a mechanism that engages and that represents one of the most beautiful curiosities of the cathedral. The animated characters launch into movement at different hours of the day. One angel sounds the bell while a second turns over an hourglass. Different characters, representing the ages of life (from a child to an old man) parade in front of Death. On the last level are the Apostles, passing in front of Christ. The clock shows much more than the official time; it also indicates solar time, the day of the week (each represented by a god of mythology), the month, the year, the sign of the zodiac, the phase of the moon and the position of several planets. All these automatons are put into operation at 12:30 PM.
According to legend, the creator of this clock had his eyes gouged out afterward, to prevent him from reproducing it. Similar legends are told for other clocks, such as the astronomical clock in Prague.
In the same room, there is a statue of a man resting his elbows on a balustrade. According to legend this was a rival architect to the one who had built the pillar of angels, the architectural feat of the era, who contended that one single pillar could never support such a large vault, and he would wait to see the whole thing come crashing down.
A visitor's commentary of this clock was given after his visit in the summer of 1855 by Theodore Nielsen, a Danish Kleinsmith Journeyman in his memoirs. As follows. "Everybody knows about the cathedral which is called Munsteren. There is a unique clock in the tower. Surely the only one in the entire world. It shows all time changes, Sun and moon eclipses besides the ordinary times of day. On top of the clock is a niche in which stands Death with a bell in one hand and a crossbone in the other. With this bone he hits the bell each hour to count the time. A Christ figure stands in yet another niche. On each side is a door, and when the clock strikes twelve the left hand door opens and the twelve apostles appear, one at a time. Each one bows deeply before Jesus who in turn lifts his right hand in benediction. Each one then disappears through the door to the right. When Judas appears Jesus hides his face in a fold of his cape. Besides all this there is an enormous rooster that crows and flaps his wings at the same time the Death figure hits the bell with the bone. Above and to the right is a life sized figure, a replica of the man who made the clock. He sits and looks down on his handiworks and you have to look twice to realize that it is not a living person sitting there. Parisians wanted a clock just like that for the Cathedral of Notre Dame. So the burghers of Strassburgh blinded the artist in order to make him unable to undertake the commission. He then asked to be taken up into the tower just once more and this was granted. While up there he put the mechanism out of commission, and the clock was stopped for many years. Several able watchmakers volunteered their entire time to try to get the clock to work again. Some of them became deranged of sheer frustration. But at last someone found the key and since then the clock performs perfectly once more."
There are several models of the Strasbourg clock, usually with simplified functions. One is in the Sydney Powerhouse Museum.
From 1858 until 1989, the clock was maintained by the Ungerer company. This company was founded in 1858 by two brothers, Albert and Théodore Ungerer (Tomi Ungerer's great grandfather) who were Schwilgué's assistants and later in charge of the astronomical clock for three generations. Since 1989, the clock has been maintained by Alfred Faullimmel and his son Ludovic. Mr. Faullimmel had been employed by Ungerer between 1955 and 1989. -->
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Πυραμίδα της Νεφερουπτά
Η Πυραμίδα της Νεφερουπτά είναι ο τάφος της Νεφερουπτά. Βρίσκεται κοντά στην πυραμίδα του Αμενεμχέτ Γ'. Ανακαλύφτηκε το 1955 από τον Ναγκίμπ Φαράγκ.
Αρχιτεκτονική δομή
Ο κώνος της πυραμίδας έχει καταστραφεί. Στο μέσο του βρίσκεται ένας νεκρικός χώρος, πλευρικού μήκους 45 μέτρων. Το αρχικό του ύψος υπολογίζεται στα 30 μέτρα. Το νεκρικό δώμα βρέθηκε επικαλυμμένο με επτά γιγάντιους ασβεστόλιθους. Οι τοίχοι του ήταν επίσης κατασκευασμένοι από ασβεστόλιθο. Ένας ασβεστόλιθος διαιρεί τον χώρο σε δύο δωμάτια, από τα οποία ένα είναι μεγαλύτερο και φιλοξενεί την σαρκοφάγο, ενώ στο μικρότερο βρίσκονται διάφορα ταφικά αποθέματα.
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Γαλλία
Πυραμίδα της Νεφερουπτά
Αρχαιολογικά ευρήματα
thumb|right|250px|[[Αιγίδα (αρχαία Αίγυπτος)|Αιγίδα της Νεφερουπτά]] Μία τεράστια σαρκοφάγος από ερυθρό γρανίτη μεταφέρθηκε και φιλοξενείται σήμερα στο Αρχαιολογικό μουσείο του Καΐρου. Στο εσωτερικό της διείσδυσε νερό από το υπέδαφος, με αποτέλεσμα να καταστραφεί κάθε οργανικό κατάλοιπο. Το περιεχόμενο της σαρκοφάγου πιστεύεται ότι αποτελείτο από ένα ξύλινο φέρετρο, με χρυσό, γυάλινο και αργυρό διάκοσμο. Στο εσωτερικό του φερέτρου υπήρχε και δεύτερη, ανθρωπόμορφη σαρκοφάγος, η οποία όμως μούχλιασε και χάθηκε. Ήταν και αυτή διακοσμημένη με ασήμι και χάντρες.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Νεφερουπτα
Άγιος Μάρκος Κέρκυρας
O Άγιος Μάρκος είναι πεδινό χωριό της Κέρκυρας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Άγιος Μάρκος βρίσκεται κοντά στα ανατολικά παράλια του νησιού σε υψόμετρο 57 μέτρα. Απέχει 18 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη της Κέρκυρας, είναι περιτριγυρισμένος από μικρούς λόφους και δασότοπους με θέα στο Ύψος και στην πόλη της Κέρκυρας. Από το 1978 έχει κηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός ενώ από το 1996 όλος ο παλιός οικισμός θεωρείται ιστορικό διατηρητέο μνημείο επειδή "πρόκειται για παλαιό κεντροβαρικό οικισμό μεσαίου μεγέθους ευρισκόμενο σε απόσταση 17 Κm από την πόλη της Κέρκυρας, στην ΒΑ παραλιακή ζώνη σε υψόμετρο 110 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και επί της κατάφυτης πλαγιάς του Κοράκιου όρους". Σημαντικά μνημεία και θρησκευτικά αξιοθέατα είναι η δίκογχη εκκλησία του Αγίου Μερκουρίου (1074) και η ολόγραφη από αξιόλογες τοιχογραφίες εκκλησία της Μονής Παντοκράτορος (1517).
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση των Επτανήσων, το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Κοραικέων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον παραθαλάσσιο Κάτω Άγιο Μάρκο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Μάρκου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φαιάκων του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσω ν και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 937 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 70. .
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
Μπάντα
Μπάντα ονομάζεται ένα πολυμελές μουσικό σύνολο που απαρτίζεται από πνευστά και κρουστά όργανα. Οι μπάντες εκτελούν εμβατήρια, εθνικό ύμνο, διασκευές από οπερέττες, λαϊκούς χορούς κτλ. Συνήθεις μπάντες είναι η μπάντα του δήμου και η στρατιωτική.
Οι μπάντες γενικά κατηγοριοποιούνται ανάλογα με τη λειτουργία, το μέγεθος, την ηλικία, το φύλο, τα όργανα, το στυλ πορείας και τον τύπο της επίδειξης που εκτελούν. Εκτός από τις παραδοσιακές παραστάσεις, πολλές μπάντες παίζουν τραγούδια σε αθλητικές εκδηλώσεις και σε διαγωνισμούς μπάντας. Όλο και περισσότερο, οι κινηματογραφικές μπάντες εκτελούν εσωτερικές συναυλίες που περιέχουν πολλά τραγούδια, παραδόσεις και φαντασία από τις εξωτερικές παραστάσεις.
Κατηγορία:Μουσική Κατηγορία:Στρατιωτική μουσική
Ντρουαζί (Άνω Σαβοΐα)
Το Ντρουαζί (γαλλικά: Droisy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ντυέν
Το Ντυέν (γαλλικά: Duingt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντυνουά (γαλλικά: Dunois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Mirror's Edge
Το Mirror's Edge είναι βιντεοπαιχνίδι πρώτου προσώπου δράσης-περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την EA DICE και δημοσιεύτηκε από την Electronic Arts. Το παιχνίδι είχε ανακοινωθεί στις 10 Ιουλίου του 2007, και κυκλοφόρησε για το Xbox 360 και το PlayStation 3, τον Νοέμβριο του 2008. Η έκδοση για τα Microsoft Windows κυκλοφόρησε στις 13 Ιανουαρίου του 2009. Το Mirror's Edge τροφοδοτείται από την Unreal Engine 3, με την προσθήκη από μια νέα λύση φωτισμού, που αναπτύχθηκε από την Illuminate Labs σε συνεργασία με την DICE.
Το Mirror's Edge διαδραματίζεται σε μια σχεδόν-φουτουριστική δυστοπική κοινωνία, στην οποία ένα δίκτυο από «δρομείς», μεταξύ των οποίων η πρωταγωνίστρια Faith, ενεργούν ως μεταφορείς για τη μετάδοση μηνυμάτων, ενώ αποφύγουν την κυβερνητική επιτήρηση. Το στυλ του τρισδιάστατου παιχνιδιού πλατφόρμας, είναι ο παίκτης να καθοδηγεί την Faith στις στέγες, κατά μήκος των τοίχων μέσω των φρεάτιον εξαερισμού, και άλλων εντός του αστικού περιβάλλοντος, με την προσπέραση των εμποδίων χρησιμοποιώντας κινήσεις εμπνευσμένες από το παρκούρ. Το παιχνίδι έχει στυλ με έντονα χρώματα και διαφέρει από τα περισσότερα προηγούμενα βιντεοπαιχνίδια πρώτου προσώπου που επιτρέπει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων όσον αφορά το 3D περιβάλλον του. Αυτό επιτρέπει ένα ευρύτερο φάσμα των ενεργειών-όπως η ολίσθηση κάτω από τα εμπόδια, πτώση και το τρέξιμο στον τοίχο.
Υπόβαθρο
Το Mirror's Edge λαμβάνει χώρα σε μια «ουτοπική» πόλη, όπου η ζωή είναι άνετη και η εγκληματικότητα σχεδόν ανύπαρκτη. Όμως η πόλη-κράτος της ευδαιμονίας είναι στην πραγματικότητα η υλοποίηση ενός αυταρχικού και ολοκληρωτικού στρατιωτικού καθεστώτος, το οποίο παρακολουθεί όλες τις επικοινωνίες, ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης, κατασκοπεύει τους πολίτες και έχει πολιτικές που περιλαμβάνουν την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος και του αλκοόλ. Η πόλη δραστηριοποιείται επίσης δοκιμές ψεύδους και εκτελείται σε μια επίφαση δημοκρατίας. Δεκαοκτώ χρόνια πριν από τα γεγονότα του παιχνιδιού, είχαν ανοίξει πυρ σε διαμαρτυρία κατά τον κανόνα τους, σκοτώνοντας πολλούς αμάχους. Καθώς αρχίζει η ιστορία οι δημοτικές εκλογές πλησιάζουν και ένας νέος υποψήφιο, ο Robert Pope, αποτελεί πρόκληση τον νυν Δήμαρχο Κάλαχαν σε μια εξέδρα της απορρύθμισης.
Σε άλλα μέσα
Τον Μάιο του 2016 η Endemol Shine North America ανακοίνωσε ότι παράγει μια τηλεοπτική εκπομπή που θα βασίζεται στο Mirror's Edge.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2008 Κατηγορία:3D βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Σουηδία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με cel-shaded γραφικά Κατηγορία:Δυστοπικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Windows Phone Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με PhysX Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με παρκούρ Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Προπαγάνδα στη μυθοπλασία
Αμεδαίος Δ΄ της Γενεύης
Ο Αμεδαίος Δ΄, γαλλ.: Amadeus IV de Genève, (απεβ. το 1369) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1367 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Aμεδαίου Γ΄ και της Μαώς του Ωβέρν. Διαδέχτηκε τον άτεκνο αδελφό του Αίμωνα Γ΄ τον Αύγουστο του 1367. Ανέστρεψε την πολιτική τού πατέρα και τού αδελφού του, που είχαν σεβαστεί τον Οίκο της Σαβοΐας και υποστήριξε τους επισκόπους της Λωζάνης και της Γενεύης ενάντια στον εξάδερφό του Aμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας.
Ο Aμεδαίος Δ΄ φαίνεται να συμβιβάστηκε με τον εξάδελφό του από τη Σαβοΐα μέχρι τις 13 Μαΐου 1368, ημερομηνία κατά την οποία έκανε τη δήλωση υποτέλειας σε αυτόν για την κομητεία της Γενεύης. Στη συνέχεια ταξίδεψε με τον κόμη της Σαβοΐας στην Ιταλία για την εκστρατεία με σκοπό την υποταγή του Φίλιππου Β΄ κόμη του Πιεμόντε και ήταν παρών στη δίκη του Φίλιππου Β΄ από ένα πυκνό από ανθρώπους δικαστήριο στη Σαβοΐα στο Ριβόλι τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1368. Είναι πιθανό ότι ο πραγματικός λόγος, για τον οποίο συνόδευσε τον Aμεδαίο Δ΄ στην Ιταλία, ήταν να είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τον αυτοκράτορα της Γερμανίας, ο οποίος ήταν επίσης στην περιοχή εκείνη την εποχή. Τον Φεβρουάριο του 1369 ο αυτοκράτορας επανέλαβε την ανάκληση του Αμεδαίου ΣΤ΄ ως εκπροσώπου (vicarius) αυτού. Ο Aμεδαίος ΣΤ΄ απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος.
Κλειστό Γυμναστήριο Καλλιθέας Ρόδου
Το Κλειστό Γυμναστήριο Καλλιθέας Ρόδου, επίσης γνωστό ως Παλέ ντε Σπορ Καλλιθέας, είναι κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στην Καλλιθέα της Ρόδου στην περιοχή Φαληράκι. Το γήπεδο χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 1.400 ατόμων σε μόνιμες θέσεις, και 2.000 άτομα, με τις ανασυρόμενες θέσεις.
Ιστορία
Το αρχικό γήπεδο ολοκληρώθηκε το 2014 με χωρητικότητα 820 θέσεων. Στη συνέχεια υπέστη διάφορες επεκτάσεις - ανακαινίσεις, μέχρι να φτάσει στη σημερινή του (2023) μορφή, και να αποτελεί ένα κόσμημα για το «Σμαραγδένιο νησί». Το κλειστό γυμναστήριο φιλοξενεί το μπάσκετ και το βόλεϊ. Έχει συνολική επιφάνεια 2.600 τ.μ. και οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν αποδυτήρια, ιατρείο, αίθουσα ενδυνάμωσης, γραφεία διοίκησης, κυλικείο, δημοσιογραφικά θεωρεία και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων.
Αθλητικές Χρήσεις
Ο σύλλογος καλαθοσφαίρισης, «Α.Ε. Καλλιθέας Ρόδου», χρησιμοποιεί το γήπεδο ως έδρα του. Το γήπεδο έγινε η έδρα του επαγγελματικού συλλόγου καλαθοσφαίρισης «Α.Ο. Κολοσσός Ρόδου», που αγωνίζεται στην Α1 Εθνική από την περίοδο 2019-20.
Άλλες χρήσεις
Κατά τη διάρκεια της Πανδημίας COVID-19 στην Ελλάδα το γυμναστήριο λειτούργησε ως το μεγάλο εμβολιαστικό κέντρο της Ρόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Ρόδο
Γιαλεσίνο Σύμης
Το Γιαλεσίνο ή Πήδημα είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα. Έχει έκταση 0,117 τ.χλμ. και βρίσκεται δυτικά της Σύμης μαζί με τις βραχονησίδες Μεγαλονήσι, Διαβάτες και Μαρμαράς, με τις οποίες "φαίνονται να διαβαίνουν τη θάλασσα" και γι΄αυτό αποκαλούνται "Διαβατές". Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: Larus audouinii. Μαζί με τη Σύμη είναι ανακηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Σύμης. Από το 2001 έχει αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Εκδόσεις Κέδρος
Ο Κέδρος είναι εκδοτικός οίκος που ιδρύθηκε το 1954 με σημαντική προσφορά στα ελληνικά γράμματα.
Ιστορικό
Από το 1961 και μετά ο Κέδρος εξελίχθηκε σε στέκι των πνευματικών ανθρώπων της αριστεράς με προεξέχοντα τον ποιητή, Γιάννη Ρίτσο. Με την εγκαθίδρυση του δικτατορικού καθεστώτος της Χούντας των Συνταγματαρχών απαγορεύθηκε η διακίνηση των περισσοτέρων βιβλίων του Κέδρου ενώ αρκετοί συγγραφείς και ποιητές που συνεργάζονταν με τον εκδοτικό οίκο, μεταξύ των οποίων και ο Ρίτσος, συνελήφθησαν και εξορίστηκαν. Η λογοκρισία και οι διώξεις στους ίδιους τους συγγραφείς που άσκησε το καθεστώς ανάγκασε την Νανά Καλλιανέση να καταφύγει στην μετάφραση ξενόγλωσσων λογοτεχνικών βιβλίων. Τον Ιούλιο του 1970, και αφού είχε καταργηθεί η προληπτική λογοκρισία, εκδόθηκαν τα Δεκαοχτώ Κείμενα, τα οποία στρέφονταν έμμεσα εναντίον της Χούντας και υπογράφονταν από τους: Γεώργιο Σεφέρη, Μανόλη Αναγνωστάκη, Νόρα Αναγνωστάκη, Αλέξανδρο Αργυρίου, Αλέξανδρο Κοτζιά, Νίκο Κάσδαγλη, Λίνα Κάσδαγλη, Μένη Κουμανταρέα, Ρόδη Ρούφο, Γιώργο Χειμωνά, Θ. Δ. Φραγκόπουλο, Τάκη Σινόπουλο, Στρατή Τσίρκα, Καίη Τσιτσέλη, Σπύρο Πλασκοβίτη, Τάκη Κουφόπουλο και Δ. Ν. Μαρωνίτη. Το συλλογικό αυτό έργο υπήρξε τεράστια εκδοτική επιτυχία ενώ προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στο εξωτερικό. Προκειμένου δε να προστατευθεί η Καλλιανέση από μια πιθανή δίωξη, οι Ρόδης Ρούφος, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Νίκος Κάσδαγλης, Μανόλης Αναγνωστάκης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Τάκης Κουφόπουλος και Θ. Δ. Φραγκόπουλος ανέλαβαν οι ίδιοι την ευθύνη της έκδοσης. Ακουλούθησαν δύο νέες εκδόσεις, αντιδικτατορικού πάλι περιεχομένου, τα Νέα Κείμενα | (1971) και τα Νέα Κείμενα ‖ (1972), στα οποία συμμετείχαν και άτομα μέσα από τις φυλακές όπως οι Παύλος Ζάννας, Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης κ.α. Το 1973 άρχισε να εκδίδεται το περιοδικό η Συνέχεια, του οποίου η έκδοση διακόπηκε με απόφαση του καθεστώτος. Η αντιδικτατορική δραστηριότητα της Καλλιανέση συνεχίστηκε μέχρι και τον Μάιο του 1974, οπότε και συνελήφθη με την κατηγορία της έκδοσης κομμουνιστικών βιβλίων και της υπόθαλψης αντικαθεστωτικών κινήσεων. Αφού παρέμεινε τρεις εβδομάδες σε πλήρη απομόνωση στη Γενική Ασφάλεια, μεταφέρθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού. Η σύλληψή της προκάλεσε αντιδράσεις, μεταδόθηκε δε και από τα διεθνή μέσα. Στις 19 Ιουνίου δικάστηκε από στρατοδικείο και αθωώθηκε.
Κατά τη μεταπολίτευση ο Κέδρος άρχισε να συγκεντρώνει πλήθος συγγραφέων προερχόμενων από τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο. Τον Ιούλιο του 1985 ο εκδοτικός οίκος πέρασε στα χέρια του Βαγγέλη Παπαθανασόπουλου και της Κάτιας Λεμπέση, που μέχρι τότε συνεργαζόταν με τις εκδόσεις.
Συνεργασίες
Από την ίδρυση του το ζεύγος Καλλιανέση είχε ως βασικό σκοπό να παρουσιάσει στο ευρύ κοινό μεταπολεμικούς συγγραφείς. Η πρώτη συνεργασία με σημαντικό Έλληνα συγγραφέα ήταν αυτή με τον Κώστα Βάρναλη, ο οποίος εντάχθηκε στο δυναμικό του Κέδρου το 1955, εκδίδοντας από τότε όλα του τα πεζά και τα ποιήματα εκεί. Η Νανά Καλλιανέση ανέλαβε να εκδώσει το έργο του χωρίς περικοπές παρά τον κίνδυνο που διέτρεχε από τις αρχές. Τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε μια νέα σημαντική συνεργασία, αυτή τη φορά με τον Γιάννη Ρίτσο που από τότε εξέδωσε όλες τις υπόλοιπες συλλογές του στον Κέδρο αρχής γενομένης από την έκδοση της "Σονάτας του Σεληνόφωτος", η οποία και τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Το 1957 στον κύκλο προστέθηκε και ο Στρατής Τσίρκας που αργότερα κατά τη διάρκεια της Χούντας θα συνδράμει αποφασιστικά με τις συμβουλές του στην οικονομική επιβίωση του Κέδρου. Και οι τρεις υπήρξαν στενοί φίλοι του ζεύγους Καλλιανέση. Με το πέρας του χρόνου ακολούθησαν και άλλα σημαντικά ονόματα όπως αυτά της Διδώς Σωτηρίου, του Γιώργου Ιωάννου, του Μενέλαου Λουντέμη, του Γιώργου Χειμωνά, του Μίλτου Σαχτούρη, του Τάσου Λειβαδίτη, του Μένη Κουμανταρέα, Μέλπως Αξιώτη, του Ρόδη Ρούφου, του Ιάκωβου Καμπανέλη κ.α.
Εκτός από τον χώρο της λογοτεχνίας και της ποίησης οι εκδόσεις Κέδρος επέδειξαν ιδιαίτερη κινητικότητα στον χώρο του παιδικού βιβλίου, έχοντας συνεργαστεί με συγγραφείς όπως η Άλκη Ζέη, η Κίρα Σίνου, η Ιωάννα Φωκά, ο Ευγένιος Τριβιζάς, η Σοφία Ζαραμπούκα κ.α. Από το 1971, οπότε και άρχισε η έκδοση παιδικών βιβλίων, οι εκδόσεις Κέδρος έχουν πρωταγωνιστική θέση στο παιδικό βιβλίο, εισάγοντας στο ελληνικό κοινό την σύγχρονη παιδική λογοτεχνία.
Βραβεία
Πολλά από τα έργα που έχουν εκδοθεί από τον Κέδρο έχουν αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις και βραβεία είτε από ελληνικούς είτε από ξένους φορείς. Το 1956, δύο μόλις χρόνια από την ίδρυση του εκδοτικού οίκου, το βιβλίο του Νίκου Κάσδαγλη με τίτλο τα δόντια της Μυλόπετρας τιμήθηκε με το Β΄ κρατικό βραβείο μυθιστορήματος. Από τότε βιβλία των εκδόσεων Κέδρος έχουν κερδίσει βραβεία σε όλες σχεδόν τις κατηγορίες των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων με κυριότερες αυτές της ποίησης, του μυθιστορήματος, του παιδικού λογοτεχνικού βιβλίου, της μετάφρασης, του διηγήματος καθώς και τιμητικές διακρίσεις από την Ακαδημία Αθηνών (βραβεία ιδρυμάτων Ουράνη και Χάρη). Δύο συγγραφείς (Κώστας Βάρναλης και Γιάννης Ρίτσος) έχουν τιμηθεί με το βραβείο Λένιν για το σύνολο της προσφοράς τους ενώ τέσσερεις συγγραφείς (Διδώ Σωτηρίου, Ανδρέας Νενεδάκης, Άννα Γκέρτσου-Σαρρή και Λένα Μερίκα) με το βραβείο Ιπέκτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδοτικοί οίκοι Κατηγορία:Ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις
Μικόλα Λεοντόβιτς
Ο Μικόλα Ντμiτροβιτς Λεοντόβιτς (13 Δεκεμβρίου 1877   – 23 Ιανουαρίου 1921· Микола Дмитрович Леонтович; Mykola Dmytrovych Leontovych ή Leontovich) ήταν Ουκρανός συνθέτης, μαέστρος, εθνομουσικολόγος και δάσκαλος. Η μουσική του ήταν εμπνευσμένη από τον Μικόλα Λίσενκο και την Εθνική Μουσική Σχολή της Ουκρανίας. Ο Λεοντόβιτς ειδικεύτηκε στη χορωδιακή μουσική a cappella, από πρωτότυπες συνθέσεις, εκκλησιαστική μουσική και περίτεχνες διασκευές λαϊκής μουσικής.