cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαχόρη
Ιστορία της Λαχόρης
thumb|left|240px|Το τέμενος Μπαντσαχί Το 1524 θα γίνει μέρος της Αυτοκρατορίας Μουγκάλ. Η πόλη στην περίοδο αυτή (μέχρι το 1752) θα γνωρίσει την μεγαλύτερή της ανάπτυξη. Την περίοδο των αυτοκρατόρων Ακμπάρ του Μέγα και Τζανχαγκίρ η Λαχόρη λειτούργησε ως πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Κτίρια και κήποι που σώζονται ως σήμερα, δημιουργήθηκαν την περίοδο αυτή. Την περίοδο του γιου του Τζανχαγκίρ, Σαχάν Τζαχάν του Μεγαλοπρεπούς, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη, δημιουργήθηκαν μερικά από τα πιο όμορφα κτήρια της πόλης (ο ίδιος είναι που δημιούργησε και το περίφημο Ταζ Μαχάλ στην Άγκρα). Ανάμεσα στα έργα εκείνης της περιόδου υπήρξε η επέκταση του οχυρού της πόλης, η δημιουργία των κήπων Σαλιμάρ της Λαχόρης (παρόμοιοι κήποι υπάρχουν και σε άλλα μέρη) καθώς και η δημιουργία του τεμένους Βαζίρ Χαν (مسجد وزیر خان Masjid Wazīr Khān). Την περίοδο του αυτοκράτορα Ορανγκζέμπ (κυβέρνησε από το 1658 έως το 1707), δημιουργήθηκαν το διάσημο τέμενος της πόλης Μπαντσαχί (بادشاھی مسجد - Τέμενος του Βασιλιά)  και η νέα κύρια πύλη του Οχυρού της Λαχόρης, η πύλη Αλαμγκίρι.
Καθώς η εξουσία των Μουγκάλ θα αρχίσει να παρακμάζει από τον 18ο αιώνα, η πόλη της Λαχόρης θα δεχθεί πολλές επιδρομές. Μεταξύ 1745 και 1756 την πόλη θα κυβερνήσουν 9 διαφορετικοί άνθρωποι. Η πολιτική αστάθεια θα οδηγήσει τελικά στην κατάληψη της πόλης από τους Σιχ. Ο ιδρυτής της Αυτοκρατορίας Ντουρανί Αχμάντ Σαχ θα καταλάβει προσωρινά την πόλη το 1762, αλλά σύντομα θα επανέλθει υπό τον έλεγχο των Σιχ. Καθώς οι επιδρομές της Αυτοκρατορίας Ντουρανί συνεχίζονταν, η περιοχή της Παντζάμπ βρέθηκε ακυβέρνητη. Τελικά θα καταληφθεί από τους Bhangi Misl. Το 1801 η ένωση των 12 μικρών ομοσπονδιών (misl) των Σιχ θα δημιουργήσουν μια νέα αυτοκρατορία που θα κυβερνάται από τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινχ, ενώ η Λαχόρη θα χρησιμεύσει ως πρωτεύουσά της.
Την περίοδο των αγώνων για την ανεξαρτησία της Ινδίας και του Πακιστάν η Λαχόρη έπαιξε σημαντικό ρόλο. Το 1929 πραγματοποιήθηκε στην πόλη η σύνοδος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου. Στο συνέδριο αυτό ο Παντίτ Νεχρού παρουσίασε την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ινδίας η οποία ψηφίστηκε ομόφωνα στις 31 Δεκεμβρίου 1929. Οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν τις φυλακές της Λαχόρης για την φυλάκιση αρκετών αγωνιστών της επανάστασης, μεταξύ των οποίων ο Γιατίν Ντας, που πέθανε στις φυλακές ύστερα από μια απεργία πείνας 63 ημερών και ο Shaheed Sardar Bhagat Singh που απαγχονίστηκε.
Η πιο σημαντική σύνοδος της Πανινδικής Μουσουλμανικής Ένωσης (αργότερα γνωστής ως Πακιστανικής Μουσουλμανικής Ένωσης), η οποία απαιτούσε την δημιουργία του Πακιστάν, συνήλθε στην Λαχόρη το 1940. Οι Μουσουλμάνοι, υπό την ηγεσία του Quaid-e-Azam (Μουχαμάντ Αλί Τζινάχ) απαίτησαν την δημιουργία χωριστού κράτους για τους Μουσουλμάνους της Ινδίας με έγγραφο το οποίο είναι γνωστό ως «Ψήφισμα του Πακιστάν» ή «Ψήφισμα της Λαχόρης». Στην σύνοδο αυτή ο Τζινάχ παρουσίασε για πρώτη φορά την θεωρία του για τα Δύο Έθνη.
Μετά την ανεξαρτητοποίηση του Πακιστάν η Λαχόρη έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας Παντζάμπ. Σχεδόν άμεσα, στην πόλη δημιουργήθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των μουσουλμάνων των Σιχ και των Ινδουιστών κατοίκων, με πολλούς θανάτους και καταστροφές σε κτήρια, ανάμεσά τους το Οχυρό της Λαχόρης και το τέμενος Μπαντσαχί. Η Κυβέρνηση κατάφερε με την βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών να αποκαταστήσει τις ζημιές. Στον πόλεμο του 1965 η Λαχόρη έγινε όμως ξανά πεδίο μαχών. Αν και η Λαχόρη έχασε μεγάλο μέρος της δόξας της τα πρώτα χρόνια μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν, μια σειρά οικονομικών και πολιτιστικών μεταρρυθμίσεων την δεκαετία του 1990 έδωσε στην πόλη μια νέα περίοδο ανάπτυξης.
Αξιοθέατα
thumb|Μαυσωλείο του μαχαραγιά Ραντζίτ Σίνχ. Το παλαιότερο τμήμα της πόλης περικλείεται από τείχη τα οποία δημιουργήθηκαν την εποχή των Μουγκάλ. Καλύπτει μία έκταση 256 εκταρίων ενώ σε αυτή κατοικούν περίπου 200.000 κάτοικοι. Πολλά από τα κτίρια της καταστράφηκαν από τους Βρετανούς το 1849, αλλά σήμερα έχουν αποκατασταθεί ή αντικατασταθεί με κήπους. Η πρόσβαση στο κομμάτι αυτό γίνεται από 13 πύλες (6 από τις οποίες διατηρούνται από την εποχή των Μουγκάλ). Μέσα στην παλαιά πόλη υπάρχουν μικρά σοκάκια, αλλά τα τελευταία χρόνια η παράνομη ανοικοδόμηση έχει διαβρώσει τον χαρακτήρα της, ενώ διάφορα ιστορικά κτίρια έχουν σφετεριστεί. Τα λίγα παλιά σπίτια είναι συνήθως δύο ή τριών ορόφων, με προσόψεις από τούβλο, επίπεδες στέγες και πλούσια σκαλιστά μπαλκόνια. Εκεί βρίσκεται το Οχυρό της Λαχώρης (γνωστή τοπικά ως Shahi Qila), το οποίο αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της πόλης. Στην περιοχή της παλαιάς πόλης βρίσκονται και τα ιστορικά τεμένη Μπαντσαλί και Βαζίρ Κχαν. Επίσης βρίσκεται το Ντάτα Ντουρμπάρ ένα σύμπλεγμα κτηρίων γύρω από τον τάφο ενός διάσημου σούφι της Νότιας Ασίας του 11ου αιώνα, του Αλί Χατζβερί.
Στην πόλη υπάρχουν και νεότερα κτήρια μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
Η κουλτούρα της πόλης
Η Λαχώρη, η οποία αναφέρεται συχνά και ως η Πολιτιστική Πρωτεύουσα ή η Καρδιά του Πακιστάν, έχει αναπτύξει μια δική της μοναδική κουλτούρα, που είναι επηρεασμένη από τις παραδόσεις των διαφόρων κατακτητών της.
thumb|150px|To [[Government College University (σχεδιασμένο από τον Γκάνγκα Ραμ)]]
Η πόλη έχει μεγάλες και πλούσιες αγορές και αρκετά εστιατόρια. Το αλκοόλ δεν επιτρέπεται ελεύθερα, αλλά προσφέρεται στους ξένους επισκέπτες σε μερικά ξενοδοχεία. Πολλά από αυτά τα μαγαζιά μένουν ανοιχτά μέχρι αργά το βράδυ, ενώ υπάρχουν και αρκετά δημοφιλή μπαρ ναργιλέ.
Η Λαχόρη αποτελεί εκπαιδευτικό κέντρο του Πακιστάν. Στην πόλη υπάρχουν τα περισσότερα κολλέγια και πανεπιστήμια από κάθε άλλη πόλη της χώρας, ενώ παράγει τον μεγαλύτερο αριθμό επιστημόνων και μηχανικών στη χώρα. Τα περισσότερα από τα πανεπιστήμια της πόλης είναι δημόσια αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν συσταθεί και μερικά ιδιωτικά. Στην πόλη υπάρχουν μερικά από τα παλαιότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα του Πακιστάν.
Οικονομία
Η Λαχόρη συμβάλει γύρω στο 13,2% στην εθνική οικονομία του Πακιστάν. Το 2008 το ακαθάριστο προϊόν της πόλης εκτιμήθηκε στα 40 δισεκτομμύρια δολλάρια με ρυθμό ανάπτυξης 5,6%, περίπου το 51% αυτού του διπλάσιου σε μέγεθος Καράτσι (78 δισ. δολλάρια). Στο επίκεντρο της οικονομίας της πόλης βρίσκεται το Χρηματιστήριο Αξιών της Λαχόρης (LSE), το δεύτερο μεγαλύτερο χρηματιστήριο στο Πακιστάν.
Η πόλη επίσης είναι γνωστή για την ταπητουργία της, με τα χειροποίητα χαλιά που παράγονται σε αυτή να συγκαταλέγονται στα κορυφαία προϊόντα των εξαγωγών του Πακιστάν.
Λόλυγουντ
Η κινηματογραφική βιομηχανία του Πακιστάν βασίζεται στην πόλη της Λαχόρης και ονομάζεται Λόλυγουντ. Πολλές ταινίες γυρίστηκαν στη Λαχόρη που διαθέτει μερικά από τα πιο παλιά κινηματογραφικά στούντιο της χώρας. Η κινηματογραφική παράδοση της πόλης ξεκινά το 1929, όταν δημιουργήθηκαν τα United Players' Studios, τα πρώτα κινηματογραφικά στούντιο στην πόλη. Το όνομα Λόλυγουντ πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1989 από το περιοδικό "Glamour". Οι ταινίες του Λόλυγουντ γυρίζονται κυρίως στην γλώσσα Ουρντού. Πολλοί ηθοποιοί και σκηνοθέτες εγκαταστάθηκαν στην πόλη, στην οποία φτάνουν πολλοί καλλιτέχνες για να ξεκινήσουν ταινίες.
Το Λόλυγουντ γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη την δεκαετία του 1960. Αντίθετα, την δεκαετία του 1990 γνώρισε μια περίοδο παρακμής. Η δημοτικότητα του κινηματογράφου γνωρίζει ανάκαμψη και πάλι τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά το 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν Κατηγορία:Πόλεις του Παντζάμπ (Πακιστάν)
Τάφος του Αλαμά Ικμπάλ
μικρογραφία|Μαυσωλείο με το Τζαμί Badshahi στο βάθος. Ο τάφος του Allama Muhammad Iqbal, ή Mazaar-e-Iqbal ( Ουρντού : مزار اقبال ‎) είναι ένα μαυσωλείο που βρίσκεται μέσα στο Hazuri Bagh , στην πακιστανική πόλη Λαχόρη , πρωτεύουσα της επαρχίας Παντζάμπ.
Υπόβαθρο
Ο Iqbal ήταν ένας από τους σημαντικότερους εμπνευστές πίσω από το Κίνημα του Πακιστάν και τιμάται στο Πακιστάν ως Muffakir-e-Pakistan (Ο στοχαστής του Πακιστάν) ή Shair-e-Mashriq (Ο ποιητής της Ανατολής). Ο Ικμπάλ πέθανε στις 21 Απριλίου 1938 στη Λαχόρη σε ηλικία 60 ετών. Χιλιάδες επισκέπτες έρχονται καθημερινά στο μαυσωλείο για να αποτίσουν τα σέβη τους στον ποιητή-φιλόσοφο. Λέγεται ότι ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ έστειλε γη που μαζεύτηκε από τον τάφο του Maulana Rumi για να ραντιστεί σε αυτόν τον τάφο.
Ιστορία
Λίγο μετά τον θάνατο του Iqbal τον Απρίλιο του 1938, σχηματίστηκε μια επιτροπή της οποίας προήδρευε ο Chaudhary Mohammed Hussain.
Ένα σημαντικό πρόβλημα στην υλοποίηση αυτού του μνημείου ήταν η έλλειψη επαρκών πόρων. Η επιτροπή αποφάσισε να μην δεχτεί καμία δωρεά από τις τοπικές κυβερνήσεις και τους κρατικούς άρχοντες, και έτσι συγκεντρώθηκαν κεφάλαια μέσω των συνεισφορών φίλων, θαυμαστών και μαθητών του Ικμπάλ.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική έχει έναν συνδυασμό στυλ, ωστόσο αντανακλά κυρίως το στυλ των Μουγκάλ. Η κατασκευή είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από κόκκινο ψαμμίτη, που φέρθηκε από την Τζαϊπούρ της Βρετανικής Ινδίας και οικοδομικό μάρμαρο από τη Makrana της Rajputana. Μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν το 1947, η κατασκευή επηρεάστηκε λόγω των περιορισμών στις εξαγωγές κόκκινης πέτρας από την Ινδία. Έξι δίστιχα ενός Ghazal είναι σκαλισμένα από τον ποιητικό έργο Iqbal του Zabur-e-Ajam (περσικά Ψαλμοί) στις εσωτερικές επιφάνειες του μαυσωλείου. Έξω, υπάρχει ένας μικρός κήπος, κατανεμημένος σε μικρά οικόπεδα. Το μαυσωλείο σχεδιάστηκε από τον τότε αρχιτέκτονα του Hyderabad Deccan, Nawab Zain Yar Jang Bahadur και χρειάστηκε δεκατρία χρόνια για να κατασκευαστεί με κόστος περίπου εκατό χιλιάδες (100.000 Rs.) Πακιστανικές ρουπίες. Ο κύριος λόγος για την καθυστέρηση ήταν η διακοπή της κόκκινης πέτρας από την Τζαϊπούρ στην Ινδία μετά την ανεξαρτησία.
Τάφος και κενοτάφιο
Το ορθογώνιο μαυσωλείο έχει δύο πύλες στην ανατολική και νότια πλευρά αντίστοιχα, ένθετες με μάρμαρο, ενώ το ίδιο το κενοτάφιο είναι κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο. Η ταφόπλακα ήταν δώρο από τον λαό του Αφγανιστάν και είναι φτιαγμένη από λάπις λάζουλι και εγγεγραμμένη με στίχους Κορανίου σε καλλιγραφία χαραγμένους στο Αφγανιστάν.
Διατήρηση
Το ταφικό συγκρότημα περιλαμβάνεται στα Μνημεία Προστατευόμενης Κληρονομιάς του Τμήματος Αρχαιολογίας του Παντζάμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πακιστάν Κατηγορία:Πολιτισμός της Ασίας
Σενεμπιέ
Το Σενεμπιέ (γαλλικά: Chenebier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Αγρίππας ο Βιθύνιος
Ο Αγρίππας ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος, ενεργός κατά τα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ.. Το μόνο πράγμα που είναι γνωστό για αυτόν αφορά μία αστρονομική παρατήρηση που κατέγραψε το έτος 92 μ.Χ.. Η παρατήρηση αυτή αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στην Αλμαγέστη (Ζ΄, 3). Συγκεκριμένα, ο Πτολεμαίος γράφει ότι κατά το δωδέκατο έτος της βασιλείας του Αυτοκράτορα Δομιτιανού, την έβδομη ημέρα του βιθυνιακού μήνα Μητρώου, ο Αγρίππας παρατήρησε την επιπρόσθηση ενός τμήματος των Πλειάδων από το νοτιότερο μέρος της Σελήνης.
Ο σκοπός της παρατηρήσεως του Αγρίππα ήταν πιθανώς να ελέγξει τη μετάπτωση των ισημεριών, η οποία είχε ανακαλυφθεί από τον `Ιππαρχο 250 περίπου χρόνια νωρίτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγριππας
Κεδίκογλου (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Τζον Νόρμαν Κόλι
Ο Τζον Νόρμαν Κόλι Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας (10 Σεπτεμβρίου, 1859 – 1 Νοεμβρίου, 1942), κοινότερα γνωστός ως '''Τζ. Νόρμαν Κόλι''', ήταν Βρετανός επιστήμονας, ορειβάτης και εξερευνητής
Ζωή και έργο
Γεννήθηκε στο Άλντερλεϊ Εντζ (Alderley Edge), του Τσέσιρ, δευτερότοκος ανάμεσα σε τέσσερεις γιους. Το 1870 η οικογένεια μετακόμισε στο Κλίφτον, του Μπρίστολ και ο Τζον εκπαιδεύτηκε αρχικά στο Γουΐντλεσαμ του Σάρεϊ και κατόπιν το 1873 στη Σχολή Τσαρτερχάουζ. Η οικογένεια ήταν αρκετά πλούσια από το εμπόριο βάμβακα, αλλά το 1875 ο αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος την οδήγησε στην οικονομική καταστροφή όταν κάηκαν οι αποθήκες της σε αμερικανικό έδαφος. Ο Κόλι ήταν υποχρεωμένος να εγκαταλείψει το Τσάρτερχάουζ και να εγγραφεί στο Κολλέγιο Κλίφτον, στο Μπρίστολ, όπου συνειδητοποίησε ότι ήταν εντελώς ακατάλληλος για κλασική εκπαίδευση. Παρακολούθησε το πανεπιστημιακό κολλέγιο του Μπρίστολ όπου επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη χημεία.
Έκανε το διδακτορικό του στη χημεία με τον Γιοχάνες Βισλικένους (Johannes Wislicenus) στο Βύρτσμπουργκ το 1884. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, δίδαξε επί τρία χρόνια στο Κολλέγιο Κυριών Τσέλτενχαμ πριν γίνει βοηθός του Γουίλιαμ Ράμσεϊ στο Κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου UCL. Το πρώιμο έργο του αφορούσε στη μελέτη της φωσφίνης και των παραγώγων της, καθώς και των συστατικών του αμμώνιου. Αργότερα έκανε σημαντικές συνεισφορές στη γνώση του άνυδρου οξικού οξέος, περιγράφοντας έναν αριθμό σημαντικών 'υγροποιήσεων' μέσω των οποίων μετατρέπεται σε πυριδίνη, orcinol και ναφθαλίνη.
Εκλέχτηκε Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας τον Ιούνιο του 1896.
Ορειβασία
Η επαγγελματική σταδιοδρομία του Κόλι ήταν η διδασκαλία της χημείας αλλά το πάθος του ήταν η ορειβασία. Ανάμεσα στους ορειβάτες είναι ίσως καλύτερα γνωστός για τις πρωτοποριακές αναρριχήσεις του στο Κουίλιν στο Άισλ οφ Σκάι, αλλά σκαρφάλωνε επίσης στην Λέικ Ντίστρικτ και στις Άλπεις με τον Γουίλιαμ Σέσιλ Σλινγκσμπάι και τον Άλμπερτ Φ. Μάμερι.
Το 1895, ο Κόλι, ο Μάμερι, και ο Τζέφρεϊ Χέινστινγκς ταξίδεψαν ως την οροσειρά των Ιμαλαΐων για την πρώτη παγκόσμια προσπάθεια σε κορυφή 8000 μέτρων, στο Νάνγκα Παρμπάτ. Ήταν χρόνια μπροστά από την εποχή τους και το βουνό απαίτησε το πρώτο από τα πολλά θύματά του. Ο Μάμερι και δύο Γκούργκα οδηγοί, οι Ραγκομπίρ και Γκόμαν Σιχ σκοτώθηκαν από χιονοστιβάδα. Η ιστορία αυτής της καταστροφικής αποστολής αναφέρεται στο βιβλίο του Κόλι From the Himalaya to Skye.
Κερδίζοντας σημαντική εμπειρία από τις Άλπεις, τον Καύκασο και τα Ιμαλάια το 1897 ο Κόλι έγινε μέρος της Λέσχης των Απαλαχίων με πρόσκληση του Τσαρλς Έρνεστ Φέι, και πέρασε το καλοκαίρι του στα Καναδικά Βραχώδη όρη. Από το 1898 έως το 1911ο Κόλι επισκέφθηκε τα Καναδικά Βραχώδη άλλες πέντε φορές, ολοκληρώνοντας είκοσι μία πρώτες αναβάσεις και δίνοντας όνομα σε περισσότερες από τριάντα κορυφές. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τον εντοπισμόκαι αναρρίχηση στους μυθικούς γίγαντες Χούκερ εντ Μπράουν που γειτόνευαν στον ξεχασμένο δρόμο του εμπορίου γούνας μέσω των Βραχωδώνμε περιστασιακό ύψος 4.876 μ. Το 1903 οι Κόλι και Χιού Στάτφιλντ (Hugh Stutfield) δημοσίευσαν σημαντικό βιβλίο για την περιοχή, το Climbs and Explorations in the Canadian Rockies.
Ο Κόλι πέθανε το 1942 από πνευμονία, μετά από βουτιά στο Στορ Λοχ μία συνήθη ημέρα ψαρέματος. Θάφτηκε σε ένα παλιό κοιμητήριο στο Στρούαν δίπλα στο Μπράκαντεϊλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί επιστήμονες Κατηγορία:Βρετανοί ορειβάτες
Μουσείο του Ανθρώπου
Το Μουσείο του Ανθρώπου (Musée de l'Homme) είναι ένα χαρακτηριστικό εθνικό μουσείο που βρίσκεται στη πρωτεύουσα της Γαλλίας, στο Παρίσι και συγκεκριμένα στο ανάκτορο Σαγιό.
Το Μουσείο αυτό ιδρύθηκε το 1937 με την ευκαιρία της τότε διεθνούς έκθεσης τέχνης του Παρισιού με εκθέματα που προέρχονταν από το παλαιότερο εθνολογικό μουσείο του Τροκαντερό που είχε ιδρυθεί το 1878. Στην ίδρυση του νέου μουσείου είχε πρωτοστατήσει ο Πωλ Ριβέ ο οποίος και χρημάτισε πρώτος διευθυντής του.
Το Μουσείο του Ανθρώπου υπάγεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γαλλίας του οποίου και αποτελεί ένα από τα επτά τμήματά του. Στόχος του εν λόγω μουσείου είναι η συγκέντρωση εκθεμάτων που αφορούν κυρίως τόσο τη βιολογική φυσική εξέλιξη του ανθρώπου όσο και εθνολογικά και πολιτιστικά στοιχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Ανθρωπολογία
Μάικλ Κερτίζ
Ο Μάικλ Κερτίζ (Kertész Mihály, 24 Δεκεμβρίου 1886 – 10 Απριλίου 1962) ήταν Ούγγρος, μετέπειτα πολιτογραφημένος Αμερικανός σκηνοθέτης. Ο Κερτίζ γύρισε περισσότερες από πενήντα ταινίες στην Ευρώπη, πριν μεταναστεύσει στην Αμερική, όπου σκηνοθέτησε περισσότερες από εκατό. Πολλές από τις ταινίες που σκηνοθέτησε θεωρούνται κλασσικές με σημαντικότερες τις: Κάπτεν Μπλαντ (Captain Blood, 1935), Ρομπέν των Δασών (The Adventures Of Robin Hood, 1938), Κολασμένες Ψυχές (Angels With Dirty Faces, 1938), Ελισάβετ και Έσσεξ (The Private Iives of Elizabeth And Essex, 1939), Ο Αετός των Θαλασσών (The Sea Hawk, 1940), Ο Ουρανός της Δόξας (Yankee Doodle Dandy, 1942), Θύελλα σε μητρική καρδιά (Mildred Pierce, 1945), καθώς και την ταινία Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1942) που του χάρισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 1944. Η δουλειά του συνδέεται κυρίως με το κινηματογραφικό στούντιο Warner Bros., με το οποίο συνεργάστηκε αποκλειστικά κατά τις δεκαετίες του '30 και '40, στη συνέχεια, στα τέλη της δεκαετίας του '40, αποδεσμεύτηκε από το συμβόλαιό του με την εταιρία και ξεκίνησε ανεξάρτητη καριέρα. Οι ταινίες του κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν λιγότερο επιτυχημένες, αλλά συνέχισε να δουλεύει μέχρι και πριν το θάνατό του το 1962.
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Ο Κερτίζ βραβεύτηκε επίσης με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους, για τη δημιουργία του Sons of Liberty το 1939.
Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε δυο από τις ταινίες του στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Οι ταινίες αυτές είναι το Καζαμπλάνκα που έλαβε την 3η θέση και το Ο Ουρανός της Δόξας που κατέλαβε την 98η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ούγγροι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σημαία του Καζακστάν
thumb|right|250px|[[Αρχείο:FIAV 111100.svg|20px Αναλογία: 1:2]]
Η σημαία του Καζακστάν αποτελείται από ένα μπλε φόντο, με έναν αετό της στέπας κάτω από έναν χρυσό ήλιο, με 32 ακτίνες στο κέντρο και ένα σχέδιο που μοιάζει με πλεκτό να κατεβαίνει στην αριστερή πλευρά.
Το σχέδιο εκπροσωπεί την τέχνη και τις πολιτιστικές παραδόσεις του παλαιού χανάτου και των Καζάκων. Το μπλε φόντο συμβολίζει τους τουρκικής καταγωγής λαούς, οι οποίοι συγκροτούν το σημερινό πληθυσμό της χώρας (Τάταροι, Μογγόλοι, Ουϊγούροι κλπ.). Το μπλε χρώμα γι’ αυτούς τους λαούς συμβολίζει τον αιώνια μπλε ουρανό Γκιοκ-Τανρί. Επίσης, το μπλε συμβολίζει τον καθαρό ουρανό και την ελευθερία. Ο χρυσαετός συμβολίζει την Αυτοκρατορία του Τζένγκις Χαν, ο οποίος κυβέρνησε το Καζακστάν υπό ένα γαλάζιο σύμβολο με έναν τέτοιο αετό πάνω σε αυτό. Υιοθετήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1992. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 30 Αυγούστου του 1995.
Πηγές
Καζακστάν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καζακστάν
Οι μουσικοί της Βρέμης
μικρογραφία|Άγαλμα για τους μουσικούς από τον Γκέρχαρντ Μαρκς, στην Βρέμη Οι "μουσικοί της Βρέμης" (Die Bremer Stadtmusikanten), γνωστό και ως "Η συναυλία των ζώων", είναι δημοφιλές παραμύθι που ανακτήθηκε και καταγράφηκε από τους αδελφούς Γκριμ. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα παραμύθια των Γκριμ το 1819. Μιλάει για την ιστορία τεσσάρων ηλικιωμένων κατοικίδιων ζώων, τα οποία μετά από μια σκληρή δουλειά έχουν παραμεληθεί και υφίστανται κακομεταχείριση από τους πρώην ιδιοκτήτες τους. Τελικά αποφασίζουν να αποδράσουν και να γίνουν μουσικοί στην πόλη της Βρέμης. Σε αντίθεση με τον τίτλο της ιστορίας οι ήρωες δεν φθάνουν ποτέ στη Βρέμη καθώς καταφέρνουν να εξαπατήσουν και να τρομοκρατήσουν μια ομάδα ληστών, να πάρουν τα κλοπιμαία τους και να εγκατασταθούν στο σπίτι τους. Σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης Άαρνε-Τόμπσον, η ιστορία χαρακτηρίζεται ως λαϊκό παραμύθι τύπου 130 ("Απόκληρα ζώα βρίσκουν νέα κατοικία").
Πλοκή
Οι κεντρικοί ήρωες του παραμυθιού είναι ένας γάιδαρος, ένας σκύλος, μια γάτα και ένας κόκορας (ή όρνιθα). Καθώς είναι μεγάλα στην ηλικία τα ζώα αυτά δεν είναι πια χρήσιμα και τα αφεντικά είτε θα τα διώξουν είτε θα τα κακομεταχειριστούν. Έτσι ένα ένα εγκαταλείπουν το μέρος που ζουν και ξεκινούν μαζί. Αποφασίζουν να πάνε στη Βρέμη, που είναι γνωστή για την ελευθερία της, να ζήσουν εκεί χωρίς ιδιοκτήτες και να γίνουν μουσικοί.
Στο δρόμο τους προς την Βρέμη βλέπουν μια φωτισμένη καλύβα. Κοιτάζουν μέσα και βλέπουν τέσσερις ληστές που απολάμβαναν τα παράνομα κέρδη τους. Τα τέσσερα ζώα, πατώντας το ένα στις πλάτες του άλλου, κάνουν φασαρία και τρομάζουν τους ληστές, που το σκάνε χωρίς να ξέρουν τι είναι αυτός ο περίεργος θόρυβος. Τα ζώα καταλαμβάνουν το σπίτι, τρώνε ένα καλό γεύμα και εγκαθίστανται εκεί για το βράδυ.
Αργότερα εκείνη τη νύχτα οι ληστές επιστρέφουν και στέλνουν ένα από τα μέλη τους για να ερευνήσει το σπίτι. Βλέποντας τα μάτια της γάτας που λάμπουν στο σκοτάδι, ο ληστής σκέφτεται ότι βλέπει τα κάρβουνα της φωτιάς και πλησιάζει για να ανάψει το κερί του. Τότε η γάτα τον γρατζουνίζει στο πρόσωπό με τα νύχια της, ο σκύλος του δαγκώνει στο πόδι, το γαϊδούρι τον κλωτσάει και ο κόκορας κρώζει και τον κυνηγάει έξω από την πόρτα. Στο τέλος οι ληστές εγκαταλείπουν την καλύβα αφήνοντας τη στα περίεργα πλάσματα που το έχουν καταλάβει και τα ζώα ζουν ευτυχισμένα τις υπόλοιπες μέρες.
Στην αρχική εκδοχή αυτής της ιστορίας, η οποία χρονολογείται από τον δωδέκατο αιώνα, οι ληστές είναι μια αρκούδα, ένα λιοντάρι και ένας λύκος. Όταν ο γάιδαρος και οι φίλοι του φθάνουν στη Βρέμη, οι κάτοικοι τους χειροκροτούν γιατί απάλλαξαν την περιοχή από τα τρομερά θηρία. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή κλέφτες έκλεψαν τα χρήματα του αφεντικού (ή των αφεντικών) των ζώων ή κατέστρεψαν τη φάρμα ή το μύλο του(ς) και έτσι αναγκάζεται να διώξει τα ζώα καθώς δεν μπορεί να τα φροντίσει. Τότε εκείνα σκοτώνουν τους κλέφτες, παίρνουν τα κλοπιμαία και επιστρέφουν στο αφεντικό τους. Κατά άλλη εκδοχή εκδοχές ανάμεσα στα ζώα υπάρχει τουλάχιστον ένα άγριο ζώο, π.χ. μια σαύρα, που βοηθάει τα κατοικίδια ζώα να πολεμήσουν τους κλέφτες.
Πολιτιστική κληρονομιά
Το παραμύθι έχει παιχτεί σε κινούμενα σχέδια, κινηματογραφικές ταινίες (συχνά μιούζικαλ), θεατρικά έργα και όπερες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραμύθια των Αδελφών Γκριμ
Σενεβρέ-ε-Μορόνι
Το Σενεβρέ-ε-Μορόνι (γαλλικά: Chenevrey-et-Morogne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Νάρι (γράμμα)
Το Νάρι (ασομταβρούλι Ⴌ, νουσκούρι ⴌ, μχεντρούλι ნ) είναι το 14ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.
Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης έχει αξία 50.
Το Νάρι συνήθως αντιπροσωπεύει το φατνιακό ρινικό σύμφωνο, όπως και την προφορά του n σε "nose".
Αναφορές
Κατηγορία:Γεωργιανό αλφάβητο
Ιωάννης Φραντζής
Ο Ιωάννης Φραντζής (1909 - 1984) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, από τους σημαντικότερους, έχοντας διατελέσει προϊστάμενος των γραφείων του Γ. Παπανδρέου, στη Μέση Ανατολή, του Κ. Τσαλδάρη και του Στ. Στεφανόπουλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Φραντζής γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1909 στην Αθήνα. Ήταν γιος του στρατηγού Αμβροσίου Φραντζή και της Μαγδαληνής το γένος Πετμεζά. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένεια'α του στο Λονδίνο όταν ο πατέρας του διορίστηκε στρατιωτικός ακόλουθος στην εκεί ελληνική πρεσβεία. Στο Λονδίνο παρέμεινε μέχρι την ενηλικίωσή του φοιτώντας σε εκεί κολέγιο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα φοίτησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αποφοιτώντας, το 1931, έδωσε επιτυχείς εξετάσεις στο Διπλωματικό Σώμα όπου και διορίστηκε στο υπουργείο Εξωτερικών.
Το 1935 διορίστηκε υποπρόξενος στον Αυλώνα της Αλβανίας και στη συνέχεια το 1938 στο Γενικό Προξενείο του Καΐρου, όπου και τον βρήκε η έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1941 με την αναδιοργάνωση του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή κατατάχθηκε αμέσως ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό. Ακολούθως έλαβε μέρος στη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, ως δόκιμος ανθυπολοχαγός της 1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας μετά την οποία και παρασημοφορήθηκε.
Το 1943 φθάνοντας στο Κάιρο ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ιωάννης Φραντζής ανέλαβε διευθυντής του διπλωματικού του γραφείου, συνοδεύοντάς τον στον Λίβανο, στο Συνέδριο του Λιβάνου, στην επιστροφή του στο Κάιρο, έχοντας μετατρέψει το άλλοτε προξενείο σε πρωθυπουργική κατοικία, στη συνέχεια στην Ιταλία κατά τη Συμφωνία της Καζέρτας και ακολούθως με την απελευθέρωση στην Ελλάδα. Στη συνέχεια ανέλαβε σύνδεσμος του προέδρου της κυβέρνησης καθώς και μετέπειτα του Αντιβασιλέως Δαμασκηνού με τις αγγλικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές. Κατά τα Δεκεμβριανά που ακολούθησαν ο Ιωάννης Φραντζής έλαβε μέρος σε όλες τις τότε συνεδριάσεις.
Συμμετείχε στη Διάσκεψη του Παρισιού το 1946 όπου το ίδιο έτος ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Κ. Τσαλδάρη. Στο διάστημα αυτό συνόδευσε τον Κ. Τσαλδάρη στις διπλωματικές επαφές που είχε στο Λονδίνο, το Παρίσι και στην Νέα Υόρκη κατά την εκεί επίσκεψη στον ΟΗΕ και την επίσημη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο Χάρυ Τρούμαν, στον Λευκό Οίκο όταν και πέτυχαν την δρομολόγηση της οικονομικής βοήθειας της Ελλάδας, η υλοποίηση της οποίας ανακοινώθηκε τον Μάρτιο του επόμενου έτους με το λεγόμενο Δόγμα Τρούμαν.
Στις 28 Ιουνίου του 1947 διορίστηκε επιτετραμμένος στην Πρεσβεία της Ελλάδος στην Πραιτώρια στη Ν. Αφρική και από το 1948 έως το 1950 ο Φραντζής υπηρέτησε στην Ελληνική Πρεσβεία της Ουάσινγκτον. Το Σεπτέμβριο του 1950 διορίστηκε Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του τότε Υπουργού Εξωτερικών Στ. Στεφανόπουλου. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1953 με συνεχείς αποστολές στο Παρίσι και το Στρασβούργο στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια τη θέση του Συμβούλου στην Πρεσβεία του Λονδίνου από το 1953 έως το 1958. Τον Φεβρουάριο του 1958 τοποθετήθηκε στην Τριμερή Γραμματεία Συμφώνου Άγκυρας ως Προϊστάμενος της Γραμματείας. Από το 1959 έως το 1964 υπηρέτησε στο ΥΠΕΞ στην Αθήνα και το 1964 διορίσθηκε Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Ευρωπαϊκής Συνεργασίας.
Από το 1965 έως το 1967 υπηρέτησε πρέσβης στην ελληνική Πρεσβεία της Ινδίας, όταν τον Ιούλιο του 1967 εξήλθε του διπλωματικού σώματος έχοντας συμπληρώσει το όριο της συνταξιοδότησης.
Οικογενειακή κατάσταση
Το 1957 ο Ιωάννης Φραντζής νυμφεύτηκε τη Φανή Αργέντη. Στη διάρκεια της διπλωματικής του καριέρας έλαβε πλείστα παράσημα και τιμητικές διακρίσεις. Πέθανε το 1984 στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Θανατηφόρος ένεση
Η θανατηφόρος ένεση είναι η ένεση στο σώμα κάποιου μία ή περισσότερες ουσίες (π.χ. βαρβιτουρικά, παραλυτικές ουσίες ή διαλύματα καλίου) με στόχο να επέλθει ο θάνατος. Η θανατηφόρος ένεση σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για την θανατική ποινή, αλλά ο όρος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την αυτοκτονία ή την ευθανασία. Η μέθοδος αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρησιμοποιείται επίσης ως νόμιμος τρόπος εκτέλεσης στην Κίνα, τη Γουατεμάλα, τη Ταϋλάνδη και το Βιετνάμ, ενώ τη χρησιμοποιούσαν και οι Φιλιππίνες μέχρι την κατάργηση της θανατικής ποινής το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέθοδοι εκτέλεσης
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1984
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1984 (αγγλικά: 1984 10m European Shooting Championships) ήταν η 14η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη, στην Ουγγαρία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 10 αγωνίσματα, 3 ανδρών, 2 γυναικών, 3 εφήβων και 2 νεανίδων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 3 χρυσά, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ουγγαρία με 1 χρυσό και 1 χάλκινο και την τρίτη η Ιταλία με 1 χρυσό μετάλλιο.
Γυναικών
1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1984 Κατηγορία:Βουδαπέστη
Ακαδημία του BBC
250px|right|thumb|Το λογότυπο της Ακαδημίας του BBC
Η Ακαδημία του BBC (αγγ.: BBC Academy) είναι ένα κέντρο εκπαίδευσης του BBC. Στεγάζει τα Κολέγια Δημοσιογραφίας, Παραγωγής, Ηγεσίας και Τεχνολογίας. Επίσης στο κτήριο εκπαιδεύεται και το προσωπικό του BBC. Στόχος της Ακαδημίας είναι οι άνθρωποι να εκπαιδευτούν όσο το δυνατόν καλύτερα γίνεται δωρεάν.
Ιστορικό
Οι ρίζες της Ακαδημίας βρισκονται σε μία έρευνα που ανατέθηκε στον πρώην αρχισυντάκτη του BBC Ρον Νιλ και στην εταιρεία Pricewaterhouse Coopers το 2004, η οποία συνέστησε μερικές μεταρρυθμίσεις στο BBC και μία από αυτές ήταν και η δημιουργία μιας δημοσιογραφικής σχολής.
Το Κολέγιο Δημοσιογραφίας του BBC άνοιξε τον Ιούνιο του 2005 και τα μαθήματα γινόντουσαν ηλεκτρονικά.
Η Ακαδημία, η οποία περιλαμβάνει της σχολές Δημοσιογραφίας Παραγωγής, Ηγεσίας και Τεχνολογίας, άνοιξε για τους φοιτητές στις 14 Δεκεμβρίου του 2009, προσφέροντας δωρεάν διαδικτυακά σεμινάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Δημοσιογραφία στο Ηνωμένο Βασίλειο
Ιασίων
Κατά την αρχαία Ελληνική Μυθολογία ο Ιασίων ή Ηετίων ήταν πανέμορφος και εργατικότατος γεωργός, γιος του Δία ή κατά άλλους του βασιλιά Κόρινθου και της Πλειάδας Ηλέκτρας, αδελφός του Δαρδάνου.
Από την ομορφιά και την αθλητική του παράσταση δεν άργησε να τον αγαπήσει η θεά Δήμητρα, από τον οποίο και απέκτησε τον γιο τους, τον Πλούτο. Επειδή όμως ετόλμησε να δεχθεί, θνητός αυτός, τον έρωτα μιας θεάς, ο Ζεύς τον κατακεραύνωσε.
Στη Κρήτη υπήρχαν πολλές παραλλαγές αυτού του μύθου, όπως ότι ήταν γιος του Μίνωα και πατέρας του Κορύβαντα, του Πάριου, του Φιλομήλου κ.ά.
Στη πραγματικότητα ο μύθος αυτός απλά εκθειάζει τον πλούτο της αγροτικής παραγωγής ένεκα της εργατικότητας, και της ευγονίας, ανεξάρτητα, ότι το τέλος του, αναγκαστικά θα έπρεπε να προστατεύσει και την τότε ηθική τάξη από την υπερβολή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Σεβινιέ
Το Σεβινιέ (γαλλικά: Chevigney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Πον ντεζ Αρ
Η γέφυρα Πον ντεζ Αρ (γαλλικά: Pont des Arts), σημαίνει Γέφυρα των Τεχνών, είναι πεζογέφυρα στο Παρίσι που διασχίζει τον ποταμό Σηκουάνα. Συνδέει το Ινστιτούτο της Γαλλίας και την κεντρική πλατεία του μουσείου του Λούβρου.
Είναι ιστορικό μνημείο από τις 17 Μαρτίου 1975.
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα της γέφυρας Πον ντεζ Αρ, σημαίνει Γέφυρα των Τεχνών, προέρχεται από το παλάτι του Λούβρου, που κατά την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία είχε ονομασθεί «παλάτι των Τεχνών».
Τοποθεσία και πρόσβαση
αριστερά|μικρογραφία Η γέφυρα συνδέει το Και Φρανσουά-Μιτεράν στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού στη δεξιά όχθη με το Και ντε Κοντί στο 6ο διαμέρισμα στην αριστερή όχθη.
Είναι η πρώτη γέφυρα κάτω από το Ιλ ντε λα Σιτέ και το Πον Νεφ. Η επόμενη γέφυρα κατάντη είναι η γέφυρα Καρουζέλ (Pont du Carrousel).
Εξυπηρετείται από το σταθμό του μετρό Λούβρο - Ριβολί.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Η γέφυρα Πον ντεζ Αρ,[[Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ|Ρενουάρ, 1857]] Μεταξύ 1802 και 1804, υπό την κυβέρνηση του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, κατασκευάστηκε μια μεταλλική πεζογέφυρα εννέα αψίδων στη θέση της σημερινής γέφυρας: ήταν η πρώτη μεταλλική γέφυρα στο Παρίσι. Οι μηχανικοί Λουί-Αλεξάντρ ντε Σεσάρ και Ζακ Ντιλόν αρχικά σχεδίασαν μια γέφυρα που θα μοιάζει με αναρτημένο κήπο, με δέντρα, παρτέρια λουλουδιών και παγκάκια. Το πέρασμα κατά μήκος της γέφυρας εκείνη την εποχή στιγμή κόστιζε ένα μικρό ποσό.
Το 1976, παρατηρήθηκαν αρκετές ελλείψεις στη γέφυρα. Είχαν προκληθεί ζημίες από δύο εναέριους βομβαρδισμούς κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και από πολλαπλές συγκρούσεις σκαφών. Η γέφυρα έκλεισε το 1977 και το 1979 υπέστη κατάρρευση σε τμήμα 60 μέτρων μετά το πέρασμα μιας φορτηγίδας. μικρογραφία|250x250εσ|[[Ζαν Μπερώ, Μια θυελλώδης ημέρα στο Πον ντεζ Αρ (γύρω στο 1880-1881), Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη).]] Η παρούσα γέφυρα χτίστηκε μεταξύ 1981 και 1984 «πανομοιότυπα» σύμφωνα με τα σχέδια του Louis Arretche, ο οποίος μείωσε τον αριθμό των καμαρών από εννέα σε επτά, επιτρέποντας τη διατήρηση της όψης της παλιάς γέφυρας. Στις 27 Ιουνίου 1984, η νέα ανακατασκευασμένη γέφυρα εγκαινιάστηκε από τον Ζακ Σιράκ, τότε δήμαρχο του Παρισιού.
Η γέφυρα χρησίμευσε αρκετές φορές ως χώρος για εκθέσεις τέχνης, και σήμερα είναι ένα «στούντιο ανοιχτού χώρου» για ζωγράφους, καλλιτέχνες και φωτογράφους που προσελκύονται από τη μοναδική της θέα.
Το 1991, η ΟΥΝΕΣΚΟ καταχώρησε τις όχθες του Σηκουάνα, από τον Πύργο του Άιφελ έως το τέλος του Ιλ Σαιν-Λουί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και η γέφυρα αποτελεί πλέον μέρος αυτού του μνημείου.
Τα λουκέτα αγάπης
μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα Πον ντεζ Αρ με τα λουκέτα αριστερά|μικρογραφία|Η γέφυρα από το 2015 Από το 2008, τα στηθαία της γέφυρας έγιναν χώρος ανάρτησης πολλών «λουκέτων αγάπης» που κρεμούσαν ζευγάρια κατά μήκος του παραπέτου και μετά πετούσαν το κλειδί στο ποτάμι, ως ένδειξη αιώνιας αγάπης.
Αντιμέτωποι με τη διαμάχη από την παρουσία αυτών των τόνων λουκέτων, τα οποία, σύμφωνα με ειδικούς, καθώς το βάρος τους έφτανε τους 45 τόνους, βάραιναν τη γέφυρα και θα μπορούσαν να προκαλέσουν κατάρρευση, αλλά και λόγω της εμφάνισής τους που θεωρήθηκαν ιδιαίτερα αντιαισθητικά, η δημαρχία του Παρισιού λόγω της «υποβάθμισης της πολιτιστικής κληρονομιάς και του κινδύνου για την ασφάλεια των επισκεπτών» αποφάσισε να αφαιρέσει τα λουκέτα τον Σεπτέμβριο του 2014.
Έτσι, οι φράκτες αφαιρέθηκαν οριστικά την 1η Ιουνίου 2015 και αντικαταστάθηκαν αρχικά από μια προσωρινή έκθεση έργων τέχνης και στη συνέχεια από γυάλινα παραπέτα από το φθινόπωρο του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κέντρο|μικρογραφία|820x820εσ|Η γέφυρα Πον ντεζ Αρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γέφυρες στη Γαλλία
Ημέρα Ανακωχής
Ημέρα Ανακωχής ή Ημέρα Εκεχειρίας ονομάζεται η επέτειος της λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η οποία γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου στη Γαλλία και το Βέλγιο με το όνομα «L'Armistice» (όπου είναι και επίσημη αργία ).
Στη Μεγάλη Βρετανία και αρκετές χώρες της Κοινοπολιτείας φέρεται με το όνομα "Ημέρα Ανάμνησης" («Remembrance Day» ή «Jour du Souvenir» στον Καναδά ), στην Πολωνία με το όνομα «Ημέρα Πολωνικής Ανεξαρτησίας» και στην Αμερική με το όνομα «Veterans Day» (= Ημέρα Παλαιμάχων).
Η επέτειος εορτάζεται με κατάθεση στεφάνου στο μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη από ανώτατους εκπροσώπους των αρχών (π.χ. στο Παρίσι ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου) και κατά παράδοση με δύο λεπτών σιγή που αρχίζει στις 11:00 π.μ. της 11ης Νοεμβρίου, για να δοθεί φόρος τιμής στα 20 εκατομμύρια νεκρούς του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αναφορές
Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Stilleståndsdagen
Αρραβώνας
Αρραβώνας (ως όρος και έννοια του Ενοχικού Δικαίου) είναι το πράγμα (χρηματικό ποσό ή οτιδήποτε άλλο) που δίνει ο ένας αντισυμβαλλόμενος στον άλλον κατά την κατάρτιση της σύμβασης και για τη διασφάλιση ότι η σύμβαση θα εκτελεσθεί. Η λέξη "αρραβώνας" στην ελληνική γλώσσα εμφανίζεται από τους ελληνιστικούς χρόνους και είναι μάλλον αραβικής προελεύσεως.
Στη γλώσσα των συναλλαγών, αντί του νομικού όρου "αρραβώνας", συνηθέστερη είναι η χρήση της λέξεως "καπάρο". Στην καθημερινή νεοελληνική γλώσσα χρησιμοποιούμε τη λέξη "αρραβώνας" για να δηλώσουμε την αμοιβαία υπόσχεση δύο ανθρώπων για μελλοντική σύναψη γάμου, δηλαδή τη μνηστεία. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο ότι παραδοσιακώς η σύναψη μνηστείας γινόταν με την καταβολή "αρραβώνα", δηλαδή ενός αντικειμένου αξίας (συνήθως δακτυλιδιού ή κάτι άλλου), το οποίο είχε χαρακτήρα επιβεβαιωτικό συνήθως, δηλαδή ότι όντως συνάφθηκε μνηστεία.
Σύμφωνα με το άρθρο 402 του ισχύοντος Αστικού Κώδικα, "αν κατά την κατάρτιση της σύμβασης δόθηκε αρραβώνας, εφόσον δεν ορίστηκε τίποτε άλλο, θεωρείται ότι δόθηκε για την κάλυψη της ζημίας από τη μη εκτέλεση της σύμβασης". Ο κανόνας αυτός είναι ενδοτικού δικαίου. Συνεπώς, οι συμβαλλόμενοι μπορούν να συμφωνήσουν ότι ο αρραβώνας δόθηκε για κάποια άλλη αιτία, όπως α) για να χρησιμεύσει ως απόδειξη ότι όντως καταρτίσθηκε η σύμβαση (επιβεβαιωτικός αρραβώνας), ή β) υπό την έννοια ότι αυτός που δίνει τον αρραβώνα θα δικαιούται να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση με μόνη συνέπεια σε βάρος του ότι θα χάσει τον αρραβώνα (αρραβώνας ως επιτίμιο μεταμέλειας) ή γ) ότι αυτός που δίνει τον αρραβώνα, εάν δεν εκπληρώσει τη σύμβαση, θα χάσει τον αρραβώνα και επιπλέον θα οφείλει πλήρη αποζημίωση στον αντισυμβαλλόμενο για τη ζημία που θα υποστεί από τη μη εκπλήρωση της συμβάσεως (αρραβώνας ως ποινή).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Ενοχικό Δίκαιο
Σημαία του Καμερούν
δεξιά|μικρογραφία|188px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23pxΑναλογία: 2:3]]
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 20 Μαΐου 1972.
Παραπομπές
Καμερουν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καμερούν
Σουά (Ωτ-Σον)
Το Σουά (γαλλικά: Choye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ιονίων Νήσων
Το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (Τ.Ε.Ι.) Ιονίων Νήσων ιδρύθηκε το 2003. Αποτελείται από τέσσερις (4) σχολές, επτά (7) Τμήματα. Στις 7/11/2017, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ενσωμάτωση του Τ.Ε.Ι. Ιονίων Νήσων με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Την 1/10/2018, το Τ.Ε.Ι. Ιονίων Νήσων, απορροφάται αυτοδικαίως, από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα
Έμβλημα του Καμερούν
Παραπομπές
Καμερουν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καμερούν
Σεντρέ (Ωτ-Σον)
Το Σεντρέ (γαλλικά: Cintrey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Πιοτροβίτσε
Το Πιοτροβίτσε (πολωνικά: Piotrowice) είναι χωριό της Γκμίνα Κάρτσεφ στο Πόβιατ Ότφοτσκ του Βοεβοδάτου Μασοβίας στην Πολωνία. Έχει πληθυσμό 352 κατοίκων (2013). Η έκταση του χωριού ανέρχεται σε 8 χλμ².
Γεωγραφία
Το Πιοτρόβιτσε βρίσκεται στην κεντροανατολική Πολωνία, περίπου 270 χιλιόμετρα από τα Καρπάθια Όρη και περίπου 290 χιλιόμετρα από τη Βαλτική Θάλασσα, 523 χιλιόμετρα ανατολικά του Βερολίνου της Γερμανίας. Η πόλη διασχίζεται από ποταμό Βιστούλα. Βρίσκεται στην καρδιά της πεδιάδας της Μασοβίας, έχοντας μέσο υψόμετρο 94 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υπάρχει λίμνη στο χωριό. Είναι κατάλοιπο του ποταμού Βιστούλα που έρρεε εδώ στην Αρχαιότητα.
Κλίμα
Το κλίμα του Πιοτροβίτσε είναι υγρό ηπειρωτικό (τύπος Dfb της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με σχετικά ήπιο χειμώνα και δροσερό καλοκαίρι. Η μέση θερμοκρασία είναι -3 °C τον Ιανουάριο και 19.3 °C τον Ιούλιο. Οι θερμοκρασίες φτάνουν συχνά τους 30 °C το καλοκαίρι. Ο ετήσιος μέσος όρος βροχόπτωσης είναι 495 χιλιοστά, με πιο βροχερό μήνα τον Ιούλιο. Η Άνοιξη και το φθινόπωρο (Χειμερινό) είναι συνήθως όμορφες εποχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Φεϋζούλ Τζαμί
Το Φεϋζούλ Τζαμί είναι μνημείο Οθωμανικής περιόδου στην πόλη της Άρτας.
Δομή και τοποθεσία
Το τζαμί, όπως και τα περισσότερα τζαμιά του ελλαδικού και βαλκανικού χώρου ανήκει στον τύπο Α. Αποτελείται από μία απλή μονόχωρη αίθουσα προσευχής, τετράγωνης κάτοψης και πλευράς, διαστάσεων 6,40 μ. Μέχρι το 1917 σωζόταν ο κυλινδρικός μιναρές του, ο οποίος σήμερα δεν υπάρχει. Βρίσκεται στην οδό Αράχθου και Κατσαντώνη σε μικρή απόσταση από τον ναό της Αγίας Θεοδώρας, πολιούχου της Άρτας.
Ιστορία
Το Φεϋζούλ τζαμί μαζί με το εκείνο του Φαΐκ Πασά είναι ένα από τα δύο σωζόμενα τζαμιά της Άρτας. Δεν είναι γνωστή η ακριβής περίοδος κτίσης του αλλά πιθανολογείται ότι είναι της ίδιας εποχής με εκείνης του τζαμιού του Φαΐκ Πασά. Η υπόθεση αυτή ισχυροποιείται και από το γεγονός ότι στο τζαμί υπήρχε και ο τάφος του Σουλεϊμάν Μουσταφά, σημαιοφόρου του Φαΐκ Πασά. Το τέμενος βρισκόταν σε μία συνοικία με την ονομασία «Ελιγιασβέη» και η κατασκευή του υπήρξε δαπάνη ενός Οθωμανού με το όνομα «Φεϋζουλλάχ». Το τζαμί είχε προσόδους που ανερχόταν σε 1500 - 2000 γρόσια, τα οποία λάμβανε ο ιμάμης. Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι το τζαμί είχε χτιστεί πάνω στα ερείπια χριστιανικού ναού αφιερωμένου στην Αγία Κυριακή. Το 1897 κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών στο μέτωπο Ηπείρου, στα πλαίσια του Ελληνοτουρκικού πολέμου, τμήμα από τον μιναρέ του τζαμιού καταστράφηκε από τις ελληνικές δυνάμεις σε μία προσπάθεια επίδειξης ισχύος προς τις οθωμανικές δυνάμεις οι οποίες είχαν στρατοπεδεύσει απέναντι από την πόλη της Άρτας ενώ το υπόλοιπο τμήμα κατέρρευσε το 1917. Έως το 1941, το τζαμί ήταν στην ιδιοκτησία του Οθωμανού Εμίν Μπέη. Το 1962 με υπουργική απόφαση το τζαμί κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Άρτα
65489 Κητώ
Η 65489 Κητώ, ή 2003 FX128, είναι ένα αντικείμενο του εσωτερικού νέφους του Όορτ, με ένα δορυφόρο, τον Φόρκυ. Ανακαλύφθηκε στις 22 Μαρτίου 2003. Η τροχιά της τέμνει αυτή του Ουρανού και μπορεί να είναι κένταυρος. Πήρε το όνομά της από τη μυθολογική Κητώ.
Δορυφόρος
Η Κητώ έχει ένα δορυφόρο, τον Φόρκυ ή (65489) Κητώ I, που ανακαλύφθηκε στις 11 Απριλίου του 2006, από τους K. Noll, H. Levison, W. Grundy και D. Stephens χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ. Ο Φόρκυς έχει διάμετρο περίπου 170 χιλιόμετρα, αν έχει λευκαύγεια ίδια με τη Κητώ, και περιφέρεται γύρω από την Κητώ σε 9,55 μέρες σε απόσταση 1840 χιλιομέτρων από την Κητώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Κένταυροι (Αστρονομία)
Διοκλητιανός
Ο Διοκλητιανός πλήρες όνομα Γάιος Αυρήλιος Βαλέριος Διοκλητιανός ή Ιόβιος (242/245 - 311/312) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας (284 - 305). Με καταγωγή από οικογένεια χαμηλής τάξης από τη Ρωμαϊκή επαρχία της Δαλματίας το αρχικό του όνομα ήταν "Διοκλής", ανέβηκε ταχύτατα όλες τις στρατιωτικές τάξεις μέχρι που έγινε αρχηγός του ιππικού στον στρατό του αυτοκράτορα Κάρου. Όταν ο Κάρος και ο γιος του Νουμεριανός βρήκαν τον θάνατο σε εκστρατεία στην Περσία ο Διοκλητιανός ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα. Τον τίτλο διεκδίκησε και ο δεύτερος γιος του Κάρου Καρίνος αλλά ηττήθηκε από τον Διοκλητιανό στη Μάχη του ποταμού Μάργου. H κυβέρνηση του Διοκλητιανού σταθεροποίησε την αυτοκρατορία μετά την Κρίση του 3ου αιώνα, ο Μαξιμιανός πήρε τον τίτλο του Αυγούστου και διορίστηκε Συναυτοκράτορας (286). Ο Διοκλητιανός κυβέρνησε την Ανατολική, τη μετέπειτα Βυζαντινή αυτοκρατορία και ο Μαξιμιανός τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι μεταρρυθμίσεις προχώρησαν περισσότερο όταν διορίστηκαν δύο νέοι Συναυτοκράτορες ο Γαλέριος και ο Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός με τον τίτλο του Καίσαρα, με την Τετραρχία κάθε Συναυτοκράτορας κατείχε το 1/4 της αυτοκρατορίας.
Γλωσσηματική
Η γλωσσηματική είναι δομιστική γλωσσολογική σχολή που ιδρύθηκε στα πλαίσια του γλωσσολογικού κύκλου της Κοπεγχάγης. Η βάση της υπήρξε ο φορμαλισμός του Φ. Ντε Σοσίρ και ως κύριο σκοπό είχε εξαρχής να καταφέρει να περιγράψει τα γλωσσολογικά φαινόμενα με ένα όσο το δυνατό πιο αυστηρό και λογικό τρόπο, πετυγχάνοντας την αυτονόμιση της γλωσσολογίας ως δομής.
Διοκλητιανός
Άνοδος στον θρόνο
Ο Διοκλητιανός γεννήθηκε στη Δαλματία, πιθανότατα στην πόλη Σαλώνα, εκεί αποσύρθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το όνομα του ήταν "Διοκλής" πιθανόατατα από το όνομα της μητέρας του και από το χωριό που γεννήθηκε. Η ημερομηνία γέννησης του έχει καταγραφεί η 22η Δεκεμβρίου αλλά το έτος βρίσκεται την περίοδο 242-245 με βάση την ηλικία που πέθανε, τα 68 έτη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ευτρόπιο "άλλοι συγγραφείς των αναφέρουν σαν γιο ενός γραφιά, άλλοι ενός Υπάτου με το όνομα Ανουλίνος". Τα πρώτα σαράντα χρόνια της ζωής του ήταν σκοτεινά, χωρίς πηγές. Ο Διοκλητιανός ανήκε στην ομάδα των Ιλλυριών αυτοκρατόρων, τον είχε εκπαιδεύσει ο Αυρηλιανός. Ο Βυζαντινός χρονικογράφος Ιωάννης Ζωναράς σημειώνει ότι είχε τον τίτλο του Δούκα της Μοισίας, αρχηγός των στρατιωτικών δυνάμεων του Κάτω Δούναβη. Η συχνά αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων σημειώνει ότι υπηρετούσε στη Γαλατία, αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί από άλλες πηγές και αγνοήθηκε. Η πρώτη επιβλητική εμφάνιση του Διοκλητιανού ήταν όταν ο αυτοκράτορας Κάρος τον διόρισε διοικητή των ιππικών του στρατευμάτων και Ύπατο (283), με την ιδιότητα αυτή συμμετείχε στην Περσική εκστρατεία. Ο αυτοκράτορας Κάρος πέθανε σε μια εκστρατεία του στην Περσία κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, άλλοι πιστεύουν ότι χτυπήθηκε από κεραυνό και άλλοι ότι δολοφονήθηκε από Πέρση στρατιώτη. Ο Καρίνος εγκατέλειψε γρήγορα τη θέση του στη Ρώμη, σαν αυτοκρατορικός απεσταλμένος, έφτασε εκεί τον Ιανουάριο του 284 και ανακυρήχθηκε αυτοκράτορας στη δύση, ο Νουμεριανός αντίστοιχα στην Ανατολή.
Γλωσσηματική
Κύριο εκπρόσωπος και αυτός που προέτεινε το όνομά της ήταν ο γλωσσολόγος Λουίς Γιέμσλεου. Η επιρροή της στη μετέπειτα ανάπτυξη της επιστήμης εντοπίζεται στην επικράτεια της γραμματικής και την προώθηση μιας περισσότερο ακριβούς γλωσσολογικής ανάλυσης.
Διοκλητιανός
Άνοδος στον θρόνο
Οι Ρωμαίοι οπισθοχώρησαν από την Περσία αλλά ο Βαράμης Β΄ της Περσίας δεν μπόρεσε να τους καταδιώξει επειδή ήταν απασχολημένος με ανταρσίες στο εσωτερικό της χώρας του. Τον Μάρτιο του 284 ο Νουμεριανός έφτασε στη Χομς στη Συρία, τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου στη Μικρά Ασία. Όταν έφτασε στην Έμεσα ήταν υγιέστατος αλλά εγκαταλείποντας την πόλη υπέφερε από μια σπάνια πάθηση των ματιών, ο Άπερ τη χαρακτήρισε φλεγμονή των ματιών. Σε ένα ταξίδι στη γειτονική ακτή η άμαξα του έφτασε στη Βιθυνία, οι στρατιώτες μύρισαν μια περίεργη οσμή άνοιξαν την άμαξα και τον βρήκαν νεκρό. Ο Ευτρόπιος και ο Αυρήλιος Βίκτωρ αποδίδουν τον θάνατο του Νουμεριανού σε δολοφονία. Με την άφιξη των νέων για τον θάνατο του Νουμεριανού τον Νοέμβριο στην Αρχαία Νικομήδεια σημερινό Ιζμίτ οι στρατηγοί του Νουμεριανού συγκάλεσαν συμβούλιο και ανακύρηξαν νέο αυτοκράτορα τον Διοκλητιανό παρά τις αντιδράσεις του Άπερ να κερδίσει υποστήριξη. Ο στρατός συγκεντρώθηκε σε έναν λόφο 5 χιλιόμετρα έξω από τη Νικομήδεια και έστεψε αυτοκράτορα τον Διοκλητιανό με όλες τις πρέπουσες τιμές. Ο Διοκλητιανός ορκίστηκε ότι δεν είχε καμιά σχέση με τον θάνατο του Νουμεριανού, κατηγόρησε ααν υπεύθυνο τον Άπερ, σήκωσε το σπαθί του και τον σκότωσε. Αμέσως μετά τη στέψη του ο "Διοικλής" άλλαξε το όνομα του σε "Διοκλητιανός", πλήρες όνομα "Γάιος Ιούλιος Βαλέριος Διοκλητιανός".