cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιομηχανική μηχανική
Η Βιομηχανική μηχανική είναι ένα επάγγελμα μηχανικού που ασχολείται με τη βελτιστοποίηση σύνθετων διαδικασιών, συστημάτων ή οργανισμών αναπτύσσοντας, βελτιώνοντας και εφαρμόζοντας ολοκληρωμένα συστήματα ανθρώπων, χρημάτων, γνώσεων, πληροφοριών και εξοπλισμού.
Οι βιομηχανικοί μηχανικοί χρησιμοποιούν εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες στις μαθηματικές, φυσικές και κοινωνικές επιστήμες, μαζί με τις αρχές και τις μεθόδους της μηχανικής ανάλυσης και σχεδιασμού, για να προσδιορίσουν, να προβλέψουν και να αξιολογήσουν τα αποτελέσματα που λαμβάνονται από συστήματα και διαδικασίες. Με αυτά τα αποτελέσματα, είναι ικανοί να δημιουργούν νέα συστήματα, διαδικασίες ή καταστάσεις για τον χρήσιμο συντονισμό της εργασίας, των υλικών και των μηχανών και επίσης να βελτιώσουν την ποιότητα και την παραγωγικότητα των συστημάτων, φυσικών ή κοινωνικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρησιακή έρευνα Κατηγορία:Μηχανική
Πανουργιάς
Ο Δημήτριος Ξηρός ή Πανουργιάς (1759 ή 1767 - 1834) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της επαρχίας Αμφίσσης (Σάλωνα), καταγόμενος από τον Άγιο Γεώργιο Φωκίδας και γεννημένος στη Δρέμισσα. Υπήρξε από τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς του Αγώνα.
Πρώτα Χρόνια
Ο Πανουργιάς γεννήθηκε το 1759 στο χωριό Δρέμισα (από το 1928 Πανουργιάς) της Φωκίδας και ήταν γιος του βοσκού Δημητρίου Ξηρού ή Ξεροδημήτρη, με καταγωγή από τον Άγιο Γεώργιο Παρνασσίδας. Το όνομα της οικογένειάς του ήταν Ξηρός και το πραγματικό όνομα θα ήταν Δημήτριος, αλλά το όνομα "Πανουργιάς" το πήρε από λάθος του νονού του, που κατά μία εκδοχή τον πέρασε για κορίτσι και τον βάφτισε Πανωραία, ενώ κατά δεύτερη εξαιτίας επίθεσης των Τούρκων την ώρα της βάφτισης. Αργότερα το υιοθέτησε και ως επίθετο και υπέγραφε ως Πανουργιάς Δ. Πανουργιάς.
Στα εφηβικά του έγινε κλέφτης, είτε λόγω μιας ερωτικής περιπέτειας, είτε επειδή σκότωσε δύο μπέηδες της περιοχής. Έτσι Σε νεαρή ακόμα ηλικία καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά ένας ισχυρός Οθωμανός της περιοχής, ο Δελή Αχμέτ, αφού τον λυπήθηκε και μεσολάβησε ώστε να του χαρίσουν τη ζωή, τον πήρε στην υπηρεσία του. Όταν ο Δελή Αχμέτ έγινε κλέφτης τον πήρε μαζί του ως πρωτοπαλίκαρο. Πεθαίνοντας ο Τούρκος κλέφτης, ο Πανουργιάς πήρε τη θέση του και συνεργαζόμενος με τον Ανδρέα Ανδρούτσο έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Λάμπρου Κατσώνη την περίοδο 1770-1792 του Ρωσσοτουρκικού Πολέμου και των Ορλωφικών.
Σταδιοδρομία
Το 1813 ο Αλή πασάς, για να απαλλαγεί από τον επικίνδυνο αυτό κλέφτη, τον διόρισε αρματολό της Αμφίσσης, αλλά γρήγορα τον αντικατέστησε με τον Σουλιώτη Λάμπρο Κοσμά. Από το 1817 έως το 1820 ο Πανουργιάς έζησε στα Ιωάννινα, επιτηρούμενος από τον Αλή Πασά, ο οποίος στη διαμάχη του με τον σουλτάνο, του δίνει την άδεια να επιστρέψει και να αναλάβει ξανά το αρματολίκι των Σαλώνων.[1]
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και προετοίμασε με επιτυχία την επανάσταση στην Παρνασσίδα στις 24 Μαρτίου 1821[2]. Ηγήθηκε των οπλαρχηγών Θανάση Μανίκα, Παπανδριά και Γιάννη Γκούρα στην απελευθέρωση της πόλης της Άμφισσας στις 26 Μαρτίου 1821 και πολιόρκησε το κάστρο της, που τελικά παραδόθηκε στις 10 Απριλίου[1]. Έλαβε μέρος στις μάχες της Αλαμάνας και στο Χάνι της Γραβιάς, όπου μαζί με τον Δυοβουνιώτη οχυρώθηκαν στα υψώματα γύρω από το χάνι. Λόγω ασθενείας δεν συμμετείχε στη Μάχη των Βασιλικών, αλλά έστειλε στη θέση του τον γιο του, Νάκο, με το ένοπλο σώμα του. Συμμετείχε στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ως αντιπρόσωπος της επαρχίας Αμφίσσης και πρωταγωνίστησε στην παράδοση του Ακροκορίνθου τον Ιανουάριο του 1822.[2]
Εργο
Εκπόνησε το σχέδιο καύσεως των σιτηρών κατά την κάθοδο του Δράμαλη (βλ. εκστρατεία του Δράμαλη) και αφού αποχώρησε λόγω γήρατος από τον Αγώνα, έχρισε διάδοχό του τον γιο του Νάκο στην αρχηγία του σώματός του. Παρ΄ όλα αυτά, τον Ιούλιο του 1824, μετά από πρότασή του, οχυρώνεται στην Άμπλιανη, όπου γίνεται μεγάλη μάχη και αποκρούονται πολυάριθμοι Τούρκοι με αρχηγούς τους Γιουσούφ Πασά και Αμπάζ Πασά (βλ. μάχη της Άμπλιανης)[3]. Ο Πανουργιάς δεν έλαβε μέρος στις εμφύλιες διαμάχες του 1825 και προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να σώσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, διαφωνώντας ακόμα και με τον γιo του Νάκο (αναφέρεται χαρακτηριστικά υβριστική του επιστολή).[2]
Διορίστηκε το 1833 μέλος της οκταμελούς επιτροπής η οποία συστάθηκε στο Ναύπλιο για να εξετάσει τις υπηρεσίες που είχαν προσφέρει οι αγωνιστές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Πέθανε στις 4 Αυγούστου του 1834 στην Άμφισσα.[4]
Νικόλαος Στουρνάρης
Ο Νικόλαος Στουρνάρας (μετέπειτα Στουρνάρης) (1778-1826) ήταν οπλαρχηγός, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, με καταγωγή από τα Στουρναραίικα Τρικάλων. Το αρματολίκι του ήταν στην περιοχή του Ασπροποτάμου και σε όλη τη διάρκεια της περιόδου του Αλή Πασά ήταν ονομαστό κέντρο ένοπλων σωμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στουρνάρης έδρασε κατά την Επανάσταση κυρίως στη Δυτική Στερεά. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε στη σύσκεψη των οπλαρχηγών της Στερεάς που έγινε στις αρχές του 1821 στη Λευκάδα. Μετείχε ενεργά στην επανάσταση στον Ασπροπόταμο και πολέμησε επίσης στη Στερεά και την Πελοπόννησο, διακριθείς ιδιαίτερα στο Βουργαρέλι το 1824. Το αρματολίκι του στον Ασπροπόταμο υπήρξε θρυλικό.
Μετά την καταστολή της επανάστασης στον Όλυμπο το 1822, ο Στουρνάρης συγκέντρωσε γύρω του όσους επαναστάτες και φιλέλληνες διέφυγαν. Συνεργάστηκε με τον Καραϊσκάκη την άνοιξη του 1823 στην αντίσταση εναντίον των Οθωμανών, που επεδίωκαν το "προσκύνημα" των αρματολών στη Στερεά και τη Θεσσαλία. Συμμετείχε στις μάχες εναντίον της στρατιάς του Ομέρ Βρυώνη στη Δυτική Στερεά το 1823 και το 1824. Πήρε μέρος στη Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό.
Υπήρξε ονομαστός για τον πατριωτισμό και την ανδρεία του. Σκοτώθηκε ηρωικά κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου.
Πηγές
Σ
Ροζέ Ταϊγιμπέρ
Ο Ροζέ Ταϊγιμπέρ (γαλλικά: Roger Taillibert, 21 Ιανουαρίου 1926 - 3 Οκτωβρίου 2019) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, ενεργός ως αρχιτέκτονας από το 1963 έως το 1987 περίπου.
Είναι γνωστός κυρίως από τα σχέδια του ως αρχιτέκτονας για το Παρκ ντε Πρενς στο Παρίσι και του Ολυμπιακού Σταδίου στο Μόντρεαλ του Καναδά.
Βιογραφία
Ο Ταϊγιμπέρ γεννήθηκε στο Σατρ-συρ-Σερ. Τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση ως διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής, διοικητής του Εθνικού Τάγματος της Αξίας διοικητής του Τάγματος των Ακαδημαϊκών Φοινίκων και διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Σαντζάκι της Πρίστινα
Το Σαντζάκι της Πρίστινα ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανήκε διοικητικά στο Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου και είχε πρωτεύουσα την πόλη Πρίστινα.
Το 1912 η περιοχή και η πόλη της Πρίστινα καταλήφθηκαν από τον Σερβικό στρατό και προσαρτήθηκαν στο σερβικό βασίλειο. Αναφέρεται το 1530 ότι είχε τρία τζαμιά 144 μουσουλμανικά και 390 χριστιανικά νοικοκυριά. Τον 19ο αιώνα η θρησκευτική σύσταση του πληθυσμού είχε αλλάξει και οι μουσουλμάνοι κάλυπταν το 76% του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη
Υμπέρ Ρομπέρ
Είναι ένας από τους κύριους Γάλλους καλλιτέχνες του 18ου αιώνα, ιδιαίτερα γνωστός για τις τοιχογραφίες, τα τοπία του και τις γραφικές απεικονίσεις κλασικών ερειπίων στην Ιταλία και τη Γαλλία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Υμπέρ Ρομπέρ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 22 Μαΐου 1733. Ο πατέρας του ήταν στην υπηρεσία του μαρκήσιου Φρανσουά-Ζοζέφ ντε Σουαζέλ, κορυφαίου διπλωμάτη από τη Λωρραίνη. Τελείωσε τις σπουδές του στο Ιησουιτικό Κολέγιο της Ναβάρας στο Παρίσι το 1751 και μαθήτευσε στο εργαστήριο του γλύπτη Μισέλ-Ανζ Σλοντζ που του δίδαξε σχέδιο και προοπτική και τον ενθάρρυνε να στραφεί στη ζωγραφική. Το 1754 έφυγε για τη Ρώμη στην υπηρεσία του Ετιέν-Φρανσουά ντε Σουαζέλ, γιο του εργοδότη του πατέρα του, ο οποίος είχε διοριστεί πρέσβης της Γαλλίας και αργότερα έγινε υπουργός Εξωτερικών του Λουδοβίκου ΙΕ΄, το 1758.
Στη Ρώμη
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του λιμανιού της Ριπέτα στη [[Ρώμη, περ. 1766, παρουσιάζει το Αρχαίο Ρωμαϊκό Πάνθεον δίπλα σε φανταστικό λιμάνι.]] Πέρασε 11 ολόκληρα χρόνια στη Ρώμη, αξιοσημείωτο χρονικό διάστημα. Αφού τελείωσε η επίσημη μαθητεία του στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης, άρχισε να ζει από τα έργα που παρήγαγε. Τον Απρίλιο του 1760, με τον αββά ντε Σαιν-Νον και τον Φραγκονάρ επισκέφθηκε την Πομπηία, τη νότια Ιταλία και τη Σικελία. Ο μαρκήσιος ντε Μαρινί, διευθυντής των κτηρίων του βασιλιά, παρακολουθούσε την εξέλιξή του σε αλληλογραφία με τον Νατουάρ, διευθυντή της Γαλλικής Ακαδημίας, ο οποίος παρότρυνε τους υποτρόφους να σχεδιάζουν έξω στη φύση. Ο Ρομπέρ δεν χρειαζόταν καμία παρότρυνση: σχέδια από τα σκίτσα του τεκμηριώνουν τα ταξίδια του. Στη Βίλα ντ' Έστε, στο Τίβολι, φιλοτέχνησε με κόκκινο παστέλ σειρά σχεδίων με αρχαία κτήρια μέσα σε ρημαγμένα πάρκα που παίρνουν ζωή από πλήθος μικρών μορφών.
Η αντίθεση ανάμεσα στα ερείπια της αρχαίας Ρώμης και τη ζωή της εποχής του προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον του. Εργάστηκε για ένα διάστημα στο εργαστήριο του Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι, από τον οποίο επηρεάστηκε. Περνούσε το χρόνο του παρέα με νέους καλλιτέχνες στον κύκλο του Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι, των οποίων οι φανταστικές ρομαντικές αναπαραστάσεις κλασικών μνημείων, ενταγμένων σε εξιδανικευμένο περιβάλλον, τον επηρέασαν τόσο πολύ που απέκτησε το ψευδώνυμο Ο Ρομπέρ των ερειπίων για τις πολλές απεικονίσεις ρωμαϊκών μνημείων και ερειπίων. Οι συλλογές του με σκίτσα και σχέδια που συγκέντρωσε στη Ρώμη του παρείχαν τα μοτίβα που δούλεψε σε πίνακες ζωγραφικής σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Στο Παρίσι
αριστερά|μικρογραφία|Το εργαστήριο του καλλιτέχνη, 1760 Επέστρεψε στο Παρίσι το 1765 και την επόμενη χρονιά έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, με τον πίνακα Το λιμάνι της Ρώμης, διακοσμημένο με διάφορα μνημεία αρχιτεκτονικής, αρχαίας και σύγχρονης. Στην πρώτη έκθεση του Ρομπέρ στο Σαλόν του 1767, αποτελούμενη από 13 πίνακες και πολλά σχέδια, ο Ντενί Ντιντερό έγραψε: «Οι ιδέες που ξυπνούν τα ερείπια μέσα μου είναι μεγάλες». Εξέθετε έργα του σε κάθε Σαλόν μέχρι το 1802. Διορίστηκε διαδοχικά «Σχεδιαστής των Κήπων του Βασιλιά», «Φύλακας των Πινάκων του Βασιλιά» και «Φύλακας του Μουσείου και Σύμβουλος της Ακαδημίας».
Τον Οκτώβριο του 1793, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο Ρομπέρ συνελήφθη. Κατά τη διάρκεια των δέκα μηνών της κράτησής του φιλοτέχνησε πολλά σχέδια, ζωγράφισε τουλάχιστον 53 καμβάδες και πολυάριθμες σκηνές της ζωής στη φυλακή σε πιάτα. Απελευθερώθηκε μία εβδομάδα μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, έχοντας γλυτώσει τη γκιλοτίνα όταν στη θέση του εκτελέστηκε ένας άλλος κρατούμενος με το ίδιο όνομα. Κατά την Επανάσταση καταστράφηκαν αρκετά έργα του. Στη συνέχεια, τοποθετήθηκε στην επιτροπή των πέντε υπεύθυνων για το νεοϊδρυθέν Μουσείο του Λούβρου στο παλάτι του Λούβρου. αριστερά|μικρογραφία|Γυναίκα που πλένει με το σκύλο της σε τοπίο, ιδιωτική συλλογή. Υπήρξε παραγωγικότατος καλλιτέχνης, το έργο του περιλαμβάνει ίσως 1.000 πίνακες και 10.000 σχέδια. Πέραν των ιταλικών τοπίων, προ-ρομαντικής έμπνευσης, ζωγράφισε σκηνές από γαλλικές πόλεις και τις Βερσαλλίες, καθώς και ρωμαϊκά μνημεία της νότιας Γαλλίας: Η θριαμβική αψίδα της Οράνζ, Εσωτερικό του ναού της Άρτεμης στη Νιμ, Γέφυρα του Γκαρ, έργα που εξέθεσε στο Σαλόν του 1787. Διεύθυνε επίσης τα σχέδια διαρρύθμισης κήπων στις Βερσαλλίες, το κάστρο του Ραμπουγιέ, τη Μερβίλ, την Κομπιένη κα.
Ο Ρομπέρ είχε σχεδιάσει τις διακοσμήσεις για ένα μικρό θέατρο σε νέα πτέρυγα στο παλάτι των Βερσαλλιών. Σχεδιασμένο για να φιλοξενεί περίπου 500 άτομα, αυτό το θέατρο χτίστηκε από το καλοκαίρι του 1785 και άνοιξε στις αρχές του 1786. Προοριζόταν να αντικαταστήσει το θέατρο της πριγκιπικής αυλής που ήταν πολύ παλιό και πολύ μικρό, αλλά καταστράφηκε την εποχή του Λουδοβίκου Φιλίππου. Μια ακουαρέλα του σχεδίου του Ρομπέρ βρίσκεται στα Εθνικά Αρχεία στο Παρίσι.
Ο Υμπέρ Ρομπέρ πέθανε σε ηλικία 75 ετών στο Παρίσι στις 15 Απριλίου 1808.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
Θεατρικότητα
Με τον όρο θεατρικότητα εννοείται συνήθως η ποιότητα του ανήκειν ή του σχετίζεσθαι με το θέατρο, ή με κάποια παραστατική τέχνη ή τη συγγραφή έργων, όπερας και άλλων λογοτενικών ή μουσικών κειμένων. Ως θεατρικότητα ορίζεται ενίοτε η υπερβολική συμπεριφορά που στοχεύει στην προσέλκυση της προσοχής.
Ως έννοια η θεατρικότητα έχει λάβει πολλές μορφές στο πέρασμα του χρόνου. Συχνά εμφανίζεται ως μεταφορική σχέση ανάμεσα στο θέατρο και τον κόσμο. Η σαιξπηρική μεταφορά «όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή» είναι μια έκφραση αυτής της μεταφοράς που βρίσκει την εφαρμογή της σε πολλές όψεις της επιστήμης και της τεχνης γενικότερα από την προϊστορία ήδη της ανθρώπινης ύπαρξης.
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Θεατρικές σπουδές
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2012-2013 ήταν το 50ό από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μπάγερν Μονάχου, για 23η φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Στέφαν Κίσλινγκ της Μπάγερ Λεβερκούζεν, με 25 γκολ.
Βαθμολογία
Πηγή: Επίσημη ιστοσελίδα
1 Η Στουτγκάρδη κέρδισε ένα εισιτήριο στο Γιουρόπα Λιγκ επειδή πήγε στον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας 1984–85
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας της ''Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας'' της περιόδου 1984-85 ήταν το τελευταίο που περιελάμβανε ομάδες της Φωκίδας, καθώς λίγο μετά την έναρξή του, ιδρύθηκε η αυτόνομη Ε.Π.Σ. Φωκίδας, που έκτοτε διοργανώνει τα πρωταθλήματα της περιφέρειάς της. Στο Νότιο (Β') όμιλο, πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φωκικός και στο Βόρειο (Α΄) όμιλο ο Παλλαμιακός.
Ακολούθως, δόθηκε αγώνας μπαράζ μεταξύ τους για τον τίτλο της Α΄ Κατηγορίας, στον οποίο επικράτησε το συγκρότημα της Άμφισσας, κατακτώντας το πρωτάθλημα και παράλληλα την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Το παιχνίδι έγινε στη Σουβάλα, όπου ο Φωκικός νίκησε 1-0 με γκολ του Καπαρτζάνη, με κεφαλιά στο 55ο λεπτό. Η νικήτρια είχε καλύτερους παίκτες τους Σταυρόπουλο, Χορμόβα, Ταμπάκη, Τσούνη, Τσάφο και Καραγιώργο. Από τον Παλλαμιακό ξεχώρισαν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Κλείτσικας, ο Μπαμπαλής και ο Στέφος. Νεοφώτιστες ομάδες ήταν ο Παλλαμιακός, ο Ησαϊας Δεσφίνας, η Ανθήλη, ο Μώλος, η Προοδευτική, η Σπερχειάδα και το Φραντζή, που είχαν κερδίσει την άνοδό τους στην Α΄κατηγορία απ' το πρωτάθλημα της Β΄κατηγορίας της προηγούμενης σεζόν
Νότιος Όμιλος (συμμετοχές)
Φωκικός, Αστέρας Ιτέας, Α.Ο. Μαλεσίνα, Αταλάντη, Δάφνη Λιβανάτων, Άρης Αγίου Κωνσταντίνου, Αστέρας Άγιου Σεραφείμ, Ησαΐας Δεσφίνας, Προοδευτική Λάρυμνας, Οπούντιος Μαρτίνου, Φραντζή, Κρισσαίος Χρισσού, Αγία Τριάδα, Ολυμπιακός Ανθήλης.
Βόρειος Όμιλος (συμμετοχές)
Παλλαμιακός (1ος με 42 β., αήττητος με 16 νίκες-10 ισοπαλίες και τέρματα 70-21), Παλλαμιακή (41 β.), Α.Ο. Στυλίδα (37 β.), Α.Π.Ο.Κ. Το Βελούχι, Νίκη Μακρακώμης, Εθνικός Λαμίας, Αστέρας Ν. Μάκρυσης, Ατρόμητος Σπερχειάδας, Μαγνησιακός, Κεραυνός Άγιου Γεώργιου, Παγκρατιακός, Πελασγιακός, Αγρότης Λιανοκλαδίου, Προοδευτική Λαμίας.
Παραπομπές
ΕΠΣ Φθιωτιδοφωκίδας 1984-85 ΕΠΣ Φθιωτιδοφωκίδας 1984-85 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1984-1985
Φέιτσενγκ
Η Φέιτσενγκ (肥城, Feicheng) είναι πόλη του νομού Τάι'αν της επαρχίας Σαν-τούνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Τμήμα του Μεγάλου Σινικού Τείχους αρχίζει εδώ, και βρίσκεται στον κατάλογο των πολιτιστικών τεχνουργημάτων της Κίνας. Είναι η έδρα της μεγάλης χημικής βιομηχανίας Feicheng Acid Chemicals.
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Γκίβι Νόντια
Ο Γκίβι Γεωργιεβιτς Νόντια (γεωργ: გივი ნოდია; και ρωσ: Гиви Георгиевич Нодия ) ήταν Γεωργιανός ποδοσφαιριστής, διεθνής με τη Σοβιετική Ένωση. Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1948 στο Κουτάισι και πέθανε στις 7 Απριλίου του 2005 στην Τιφλίδα.
Καριέρα
Ο Νόντια ξεκίνησε την καριέρα του το 1965 από την Τορπέντο Κουτάισι και το 1967 μεταπήδησε στην Ντιναμό Τιφλίδας όπου παρέμεινε μέχρι το 1975 όταν και μεταγράφηκε στην Λοκομοτίβ Μόσχας όπου έκλεισε την καριέρα του το 1978, σε ηλικία μόλις 30 ετών. Στη συνέχεια ακολούθησε προπονητική καριέρα.
Με την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης έκανε ντεμπούτο το 1967 και μέχρι το 1973 ο Γεωργιανός επιθετικός αγωνίστηκε σε 21 αγώνες πετυχαίνοντας 5 γκολ. Επίσης συμμετείχε στα Euro του 1968 (δεν αγωνίστηκε) και του 1972 καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970.
Διακρίσεις
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1972 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Κουτάισι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τορπέντο Κουτάισι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λοκομοτίβι Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μέταλουργκ Ρουστάβι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λοκομοτίβ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Γεωργιανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Π.Α.Σ. Φίλιππος Θεσσαλονίκης
right|thumb|200px Ο '''Π.Α.Σ. Φίλιππος Θεσσαλονίκης''' είναι αθλητικό σωματείο της συνοικίας Αγίου Φανουρίου στην Τούμπα του δήμου Θεσσαλονίκης. Διατηρεί τμήμα καλαθοσφαίρισης, ενώ στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα ποδοσφαίρου, το όποιο ανέστειλε τη λειτουργία του το 1995. Ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1947 και επίσημα το 1952 στις Συκιές με την ονομασία 《Δάφνη Συκεών》και χρώματα το πράσινο και το λευκό και έλαβε μέρος στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα Γ' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας για μια τριετία. Το 1955 μετέφερε την έδρα του στην περιοχή του Αγίου Φανουρίου στην Τούμπα και μετονομάστηκε σε 《Φίλιλπος Θεσσαλονίκης》, αλλάζοντας παράλληλα τα χρώματα σε γαλάζιο και λευκό. Από τη σεζόν 1955-56 έως και σεζόν 1994-95 συμμετείχε στα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, χωρίς όμως να προβιβάζεται ποτέ στην κορυφαία τη τάξει κατηγορία των πρωταθλημάτων της, περιορίζοντας την παρουσία της στα πρωταθλήματα της Γ', Β', και Β1 κατηγορίας Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Ο Φίλιππος έχει αγωνιστεί σε 2 πρωταθλήματα της Α1 Εθνικής κατηγορίας. Πρώτη φορά αγωνίστηκε την περίοδο 1988-1989 όπου πέτυχε 4 νίκες και υποβιβάστηκε, για να επανέλθει την περίοδο 1990-91) όπου και πέτυχε 5 νίκες και υποβιβάστηκε εκ νέου. Επίσης έχει αγωνιστεί 17 φορές συνολικά στο πρωτάθλημα της δεύτερης τη τάξει εθνικής κατηγορίας, εκ των οποίων 5 φορές ως Β' Εθνική (1977-1978 και 1982-1983 εώς 1985-1986) αρχικά και 12 φορές (1986-1987, 1987-1988, 1989-1990 και 1991-1992 έως 1999-2000) ως Α2 Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Φόδελε Ηρακλείου
Το Φόδελε είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του Νομού Ηρακλείου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Φόδελε απέχει από το Ηράκλειο 29 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο μέσο μίας κοιλάδας κατάφυτης από πορτοκαλεώνες. Μάλιστα το χωριό φημίζεται για τα εύγευστα πορτοκάλια του. Διαρρέεται από τον ποταμό Παντομάντρη. Οι κάτοικοι του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και λιγότερο με την κτηνοτροφία. Το χωριό υδρεύεται από δίκτυο παρακείμενων πηγών. Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καθώς επίσης και τα εξωκλήσια του Ευαγγελισμού, των Αγίων Πάντων, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ιωάννου και των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο χωριό, ανάμεσα στα άλλα, λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.
Βυζαντινά χρόνια
thumb|250px|Η βυζαντινή εκκλησία των Εισοδίων Στην περιοχή του σημερινού χωριού διαπιστώθηκε τελευταία ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη Παντομάτριον, της οποίας  το όνομα διασώζεται στον ποταμό. Σε παλαιότερη εποχή, πιθανότατα κατά τη βυζαντινή περίοδο, στη θέση Σκοτεινή, Λουμπινιές ή στα Αρχοντικά βρισκόταν χωριό με άλλο όνομα, όπως πιστοποιούν ερείπια από παλαιά κτίσματα. Η σημερινή εκκλησία των Εισοδίων κτίστηκε στο ανατολικό τμήμα στη θέση παλαιότερης εκκλησίας, σταυροειδούς, εγγεγραμμένης με τρούλο και τρίκλιτης, σε σχήμα βασιλικής του 11ου ή 12ου αιώνα. Υπάρχουν διάφορα γλυπτά και επίσης πλάκα, που παριστάνει θηρίο. Όλα αυτά ανήκουν στην παλαιοχριστιανική βασιλική. Η σημερινή εκκλησία οικοδομήθηκε με δαπάνες του ΄Αρχοντα Μιχαήλ (Μελισσηνού) Μελισσουργού και της συζύγου του, Ειρήνης, το 1323 (βλ. "Το Χρυσόβουλο του Κομνηνού και τα 12 Αρχοντόπουλα"). Ήταν κατάγραφος, όμως δε σώζονται οι τοιχογραφίες.
Ονομασία και απογραφές
Το σημερινό χωριό κτίστηκε σε μεταγενέστερη εποχή και πήρε το όνομά του από το επίθετο του πρώτου οικιστή (Φόδελε), που αναφέρεται στην Κρήτη το 13ο αιώνα. Στον κατάλογο που συνοδεύει τη συνθήκη του Αλεξίου Καλέργη και της Βενετίας (1299) γίνεται η σχετική αναφορά. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 αναγράφεται με 129 κατοίκους και υπαγόταν στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα.
Σχέση με Δομήνικο Θεοτόκοπουλο
Το χωριό συνδέθηκε με το μεγάλο ζωγράφο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο. Η διατήρηση του επωνύμου Θεοτοκάκης στο χωριό οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο Ελ Γκρέκο καταγόταν από εκεί και μάλιστα ότι εγεννήθηκε εκεί. Σύμφωνα με τον Α. Κύρου πιστεύεται ότι το σπίτι τα παλαιά αρχοντικά του Θεοτοκόπουλου βρίσκονταν στον παλαιό οικισμό Σκοτεινή. Ωστόσο, ο Πρεβελάκης και άλλοι αντικρούουν τον ισχυρισμό αυτό, κάνοντας λόγο για καταγωγή από το Ηράκλειο. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε από την ανακοίνωση του Κ. Μέρτζιου στο 1ο Κρητολογικό Συνέδριο (1961). Επίσης, στον Καστροφύλακα (Κ 36) αναφέρεται ότι ο αδερφός του καλλιτέχνη, Μανούσος, ήταν ενοικιαστής κτημάτων στο Χάνδακα. Δεν αποκλείεται όμως ο πατέρας του Ελ Γκρέκο να είχε γεννηθεί στο Φόδελε και έπειτα να ήρθε στο Χάνδακα. Στηριζόμενοι στην άποψη της καταγωγής του Θεοτοκοπούλου από το Φόδελε οι καθηγητές και φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ της Ισπανίας, ενετοίχισαν το 1934 ειδική στήλη με επιγραφή στα ελληνικά και στα ισπανικά, σε πλάκα από το βράχο του Τολέδο, όπου έζησε και πέθανε ο μεγάλος ζωγράφος.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με την Παραλία Φόδελε καθώς και Μονή Αγίου Παντελεήμονος αποτελούν την κοινότητα Φόδελε που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 457 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φοδελε Κατηγορία:Δήμος Γαζίου Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Γκρούμπεσα Μπρανισλαβλίεβιτς
Ο Γκρούμπεσα Μπρανισλαβλίεβιτς (πέθανε το 1125) ήταν πρίγκιπας και ηγεμόνας της Διόκλειας του Μπαρ και της Ζέτας, υποτελής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με τον τίλο του προνιάριου από το 1118 έως το 1125.
Αφού η Βυζαντινή Αυτοκρατορία νίκησε τον σέρβο βασιλιά Τζόρτζε Μπόντινοβιτς το 1118 κατέλαβε πολλές περιοχές, διόρισε στην Αρχοντία της Διόκλειας άρχων τον Γκρούμπεσα. Οι Βυζαντινοί του έδωσαν στρατό για να αντιμετωπίσει τον Τζόρτζε Μπόντινοβιτς όταν διεκδικούσε εκ νέου την περιοχή. Ο Γκρούμπεσα βασίλευσε μέχρι το θάνατό του το 1125, όταν ηττήθηκε από τον Τζόρτζε όπου ανακατέλαβε την Διόκλεια. Είναι θαμμένος στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Μπαρ. Αργότερα αδελφός του Γκράντινια κατέλαβε από τον Τζόρτζε την Διόκλεια εκ μέρους των Βυζαντινών και διοίκησε την περιοχή.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Μονάρχες της Διόκλειας Κατηγορία:Δυναστεία των Βογισλάβλιεβιτς
Υστερόγραφο μιας Σχέσης
Η ταινία Υστερόγραφο μιας Σχέσης (αγγλ. Away from Her) είναι δράμα παραγωγής 2006, σε σκηνοθεσία Σάρα Πόλεϊ. Η ταινία είναι βασισμένη στο διήγημα της Άλις Μουνρό The Bear Came Over the Mountain το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη η ίδια η Πόλεϊ. Οι πρωταγωνιστές της ταινίας Τζούλι Κρίστι και Γκόρντον Πίνσεντ ερμηνεύουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που καλείται να αντιμετωπίσει τη νόσο Αλτσχάιμερ. Οι πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από την Ολυμπία Δουκάκη, την Γουέντι Κρούσον, την Αλμπέρτα Γουότσον, το Μάικλ Μέρφι και την Κρίστεν Τόμπσον. Διευθυντής Εκτέλεσης Παραγωγής της ταινίας ήταν ο Ατόμ Εγκογιάν που είχε σκηνοθετήσει την Πόλεϊ στις ταινίες Exotica, 1994 και Το Γλυκό Πεπρωμένο (The Sweet Hereafter, 1997).
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2006. Προβλήθηκε επίσης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς του 2007, όπου απέσπασε θετικές κριτικές. Η ταινία έλαβε επίσης δυο υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την Τζούλι Κρίστι.
Πλοκή
Μετά από πολλά χρόνια ευτυχίας, η ζωή του ζευγαριού πρόκειται έρθει αντιμέτωπη με μια νέα δοκιμασία: Η Φιόνα εμφανίζει συμπτώματα από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Τότε το ζεύγος αποφασίζει ότι η καλύτερη λύση για τη Φιόνα θα είναι να εισαχθεί σε ίδρυμα που αναλαμβάνει τη φροντίδα όλων όσων πάσχουν από την ασθένεια. Η Φίονα, που εμφανίζει μόνο κάποια κενά μνήμης βρίσκεται στο πρώτο στάδιο της ασθένειας και φαίνεται να έχει διατηρήσει τη διαύγεια πνεύματος που τη χαρακτηρίζει, αποδέχεται την εισαγωγή της στο ίδρυμα με ηρεμία, αλλά ο Γκραντ δυσκολεύεται να δεχτεί ότι από 'δω και στο εξής η σύζυγός του θα βρίσκεται μακριά του.
Το ίδρυμα του απαγορεύει να επισκεφτεί τη Φιόνα για τις πρώτες 30 μέρες της νοσηλείας της προκειμένου η γυναίκα να προσαρμοστεί στη νέα τάξη των πραγμάτων. 30 μέρες αργότερα ο Γκραντ συναντάει ξανά τη Φιόνα, η οποία πέρα από το γεγονός ότι δείχνει να μην τον αναγνωρίζει, έχει ερωτευτεί έναν άλλο ασθενή, τον Όμπρεϊ (Μάικλ Μέρφι). Ο Γκραντ τότε αποφασίζει να συναντήσει τη Μαριάν (Ολυμπία Δουκάκη), σύζυγο του Όμπρεϊ, για να τον βοηθήσει να ξανακατακτήσει τη γυναίκα του.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία της ηθοποιού, σκηνοθέτιδος και σεναριογράφου, Σάρα Πόλεϊ, γεννήθηκε μετά από μια αποτυχημένη προσπάθειά της να μεταφέρει στη μεγάλη οθονη ένα σενάριο που είχε γράψει για τη ζωή μιας δωδεκάχρονης ηθοποιού που πρωταγωνιστούσε σε μια τηλεοπτική σειρά. Εφόσον κανένας παραγωγός δεν ενδιαφερόταν για το σενάριο αποφάσισε να διασκευάσει ένα από τα αγαπημένα της διηγήματα, το The Bear Came Over the Mountain της Άλις Μουνρό, πάνω στη ζωή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που καλείται να αντιμετωπίσει τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Η Πόλεϊ που είχε συνεργαστεί στην ταινία του Χαλ Χάρτλεϊ, ''Η εξέλιξη του ανθρώπινου γένους (No Such Thing, 2001) με την ηθοποιό Θρύλο της δεκαετίας του '60, Τζούλι Κρίστι, προσπαθούσε επί σειρά ετών να πείσει τη διστακτική και κουρασμένη από τη δημοσιότητα ηθοποιό να επιστρέψει στα κινηματογραφικά δρώμενα. Όταν η Πόλεϊ πρότεινε στην Κρίστι το ρόλο της Φιόνα, ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, η Κρίστι δέχτηκε αμέσως, κυρίως επειδή η ταινία άγγιζε ένα θέμα για το οποίο πολύς κόσμος έχει άγνοια, τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Πέρα από την Κρίστι, ο σκηνοθέτης Ατόμ Εγκογιάν ανέλαβε την παραγωγή της ταινίας και το αποτέλεσμα ήταν μια συγκινητική και αληθινή ιστορία με εξαιρετικές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές της. Η Κρίστι, που είχε γίνει διάσημη για τη σκιαγράφηση δυναμικών, αλλά εσωτερικά εύθραυστων γυναικών, όπως η Λάρα Αντίποβα του Δόκτωρ Ζιβάγκο (Doctor Zhivago, 1965), η Νταϊάνα Σκοτ του Ντάρλινγκ (Darling, 1965) και η Κονστάνς Μίλερ του Η Έντιμος Κυρία και ο Χαρτοπαίκτης (McCabe and Mrs. Miller, 1971), εκθειάστηκε από τους κριτικούς για την ερμηνεία της.
Η ταινία έκανε εισπράξεις 9.194.283 δολαρίων παγκοσμίως.
Βραβεία
Η ταινία που παρουσιάστηκε αρχικά στο φεστιβάλ του Τορόντο κι έπειτα στο φεστιβάλ του Sundance, ξεκίνησε την ανοδική της πορεία και για τα όσκαρ, εφόσον οι περισσότεροι κριτικοί την συμπεριέλαβαν στη δεκάδα με τις καλύτερες ταινίες του 2007, ενώ στο τέλος του έτους ψηφίστηκε ως η Καλύτερη Δραματική Ταινία της Χρονιάς από την ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes, Η Κρίστι απέσπασε πολλά βραβεία κριτικών, τη Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε δράμα και το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού από το Σωματείο των Ηθοποιών. Έλαβε την τέταρτη υποψηφιότητά της για όσκαρ (μετά τη νίκη της για την ταινία Ντάρλινγκ το 1965 και τις υποψηφιότητες για τις ταινίες Η έντιμος κυρία και ο χαρτοπαίκτης (McCabe and Mrs. Miller, 1971) και Συζυγικά παιχνίδια (Afterglow, 1997)), αλλά τελικά έχασε από τη Μαριόν Κοτιγιάρ, που κέρδισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της, ως Εντίτ Πιάφ στην ταινία Ζωή σαν Τριαντάφυλλο (C'est La Vie / La Môme, 2007). Η Σάρα Πόλεϊ βρέθηκε επίσης υποψήφια για το σενάριο της ταινίας, αλλά έχασε απο το Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους (No Country For Old Men, 2007) των Αδελφών Κοέν.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Καναδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Στατιστική Δικαιοσύνης
Στατιστική Δικαιοσύνης ονομάζεται οποιαδήποτε στατιστική μέθοδος έρευνας που διενεργείται από τις εθνικές στατιστικές υπηρεσίες - Αρχές των χωρών, που αναφέρεται στην συλλογή στατιστικών δεδομένων και την επεξεργασία, ανάλυση και παρουσίαση των εξ αυτών στατιστικών στοιχείων, αφορώντας τρεις βασικούς χώρους έρευνας της Δικαιοσύνης.
Διάκριση
Οι τρεις αυτοί χώροι έρευνας αποτελούν και επιμέρους στατιστικές οι οποίες και είναι:
Τα στατιστικά στοιχεία που λαμβάνονται από τις παραπάνω στατιστικές έρευνες ταξινομούνται με διάφορες μεταβλητές και παρουσιάζονται - δημοσιοποιούνται σε ετήσιους στατιστικούς πίνακες σχετικών στατιστικών δελτίων.
Πηγές
Δικαιοσύνης Δικαιοσύνης Κατηγορία:Δικαιοσύνη
29 Οκτωβρίου
28 Οκτωβρίου | 29 Οκτωβρίου | 30 Οκτωβρίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πομπέι (οικογένεια)
thumb|Σχέδιο αναπαράστασης του Παλάτσο Πομπέι. Η οικογένεια Πομπέι της Βερόνα άρχισε να αναδεικνύεται κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα. Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Πομπέο Πομπέι, ο οποίος έζησε στην Βερόνα κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Αντόνιο ντέλλα Σκάλα. Το 1410, η οικογένεια Πομπέι πέτυχε να καταστεί μέρος των ευγενών που αποτελούσαν το Συμβούλιο της Βερόνα. Ο ανιψιός του Πομπέο, Τζοβάννι, έλαβε από την Δημοκρατία της Βενετίας το 1474 το προνόμιο της απαλλαγής από την καταβολή φόρων, ενώ του αναγνωρίστηκαν οι κτήσεις του στο Ιλλάζι. Η οικογένεια Πομπέι είχε, ήδη, καταφέρει να διακριθεί στην διοίκηση της πόλης της Βερόνα, σε βαθμό τέτοιο ώστε, το 1438, ένα μέλος της ορίστηκε διοικητής της φρουράς της πόλης. Πολεμώντας για λογαριασμό των Ενετών, το 1509, ο Τζιρόλαμο Πομπέι πέτυχε να συλλάβει αιχμάλωτο τον Μαρκήσιο της Μάντοβα, Φραντσέσκο Β΄ Γκοντζάγκα, ο οποίος είχε προδώσει την Γαληνοτάτη Δημοκρατία, τασσόμενος με το μέρος της Ένωσης του Καμπραί, υπό την ηγεσία του Πάπα Ιούλιου Β΄. Γι'αυτήν του την πράξη, ο Τζιρόλαμο έλαβε τον τίτλο του Κόμη του Ιλλάζι, το οποίο αποτελούσε για διάστημα αρκετών ετών φέουδο των Πομπέι. Μεταξύ των διάφορων διακρίσεων με τις οποίες τιμήθηκαν οι Πομπέι ήταν αυτή των επίσημων πολιτών του Μιλάνο, τίτλος ο οποίος τους παραχωρήθηκε από τον Αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων.
Με την πτώση του Ναπολέοντα, ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας, Φραγκίσκος Α΄, παραχώρησε στους Πομπέι των τίτλο των Κόμητων της Αυτοκρατορίας. Η οικογένεια Πομπέι αφανίστηκε το 1851, διατηρώντας, ωστόσο, τους κλάδους της των Κομήτων Σαγκραμόζο Πέρεζ-Πομπέι και των Μαρκησίων Καρλόττι.
Αλεσσάντρο και Τζιρόλαμο
Μεταξύ των σημαντικότερων εκπροσώπων της οικογένειας ήταν ο Αλεσσάντρο (1705-1772). Ήταν υιός του Κόμη Αλεσσάντρο και της Κόμισσας της Βιτσέντσα, Τσετσίλια Πόρτο. Έπειτα από σπουδές στο Κολλέγιο των Ευγενών της Πάρμα, επέστρεψε στην Βερόνα, όπου και ξεκίνησε την ενασχόληση με την ζωγραφική υπό την καθοδήγηση του Αντόνιο Μπαλέστρα, έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ενετικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα. Έχοντας την στήριξη του Μαρκήσιου Σκιπιόνε Μαφφέι, ο Αλεσσάντρο Πομπέι ξεκίνησε μελέτη των έργων του Μικέλε Σαμμικέλι, η οποία δημοσιεύτηκε εντός του συγγραφικού έργου με τίτλο Li cinque ordini dell'architettura civile di Michel Sanmicheli, το οποίο εκδόθηκε το 1735. Αρχιτέκτονας ευγνωσμένης αξίας, ο οποίος συμμετείχε σε σειρά αρχιτεκτονικών σχεδιασμών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της ανακατασκευής της Βίλλα Τζουλιάρι στο Σέττιμο ντι Γκαλλέζε, του Παλάτσο Σπολβερίνι στην Βερόνα και του τελωνείου του Σαν Φέρμο. Το 1749, επίσης, ανέλαβε το σχέδιο της ανέγερσης του νέου Τεάτρο Φιλαρμόνικο, καθώς το τελευταίο είχε καταστραφεί από πυρκαγιά.
Άλλος σημαντικός εκπρόσωπος της οικογένειας ήταν ο συγγραφέας Τζιρόλαμο Πομπέι.
Χρωματικό σφάλμα (φωτογραφία)
Το χρωματικό σφάλμα (ή φαινόμενο χρωματικής απόκλισης ή purple fringing - μεταφράζεσαι ως μωβ περιθώρια-κρόσσια) στην φωτογραφία ονομάζεται το φαινόμενο χρωματικών αποκλίσεων (συχνά μωβ αποχρώσεων) στα όρια μεταξύ σκοτεινών και φωτεινών σημείων της εικόνας. Το φαινόμενο αυτό δημιουργείται λόγω ατελειών στα οπτικά του φακού τα οποία δεν επιτρέπουν όλα τα χρώματα να εστιαστούν στο ίδιο σημείο.
Το φαινόμενο του χρωματικού σφάλματος παρατηρείται στην φωτογραφία με φιλμ αλλά και στην ψηφιακή φωτογραφία. Στην ψηφιακή φωτογραφία το φαινόμενο δημιουργείται από τα οπτικά των φακών αλλά και από τον ψηφιακό αισθητήρα. Τα τελευταία χρόνια με την ανάπτυξη της ψηφιακής φωτογραφίας έχει επικρατήσει η αγγλική ορολογία purple fringing που μεταφράζεται ως μωβ περιθώρια-κρόσσια.
Θεωρία
Καθώς το φως εισέρχεται στο φακό τα διαφορετικά χρώματα παρουσιάζουν διαφορετικό δείκτη διάθλασης, έτσι δεν εστιάζονται όλα στο ίδιο σημείο.
Η μη σωστή εστίαση όλων των χρωμάτων στο ίδιο σημείο δημιουργεί χρωματικά σφάλματα τα οποία είναι εμφανή στις άκρες μεταξύ σκοτεινών και φωτεινών σημείων (σημεία έντονης αντίθεσης-κοντράστ). Συνήθως η χρωματική απόκλιση παρουσιάζεται με μωβ-κόκκινη απόχρωση. Το φαινόμενο αυτό είναι επίσης εντονότερο όταν χρησιμοποιούνται ευρυγώνιοι φακοί.
Αντιμετώπιση του προβλήματος
Γνωστές μεθοδολογίες που ακολουθούν οι φωτογράφοι για να αποφύγουν τα χρωματικά σφάλματα είναι:
Υπάρχουν πολλές τεχνικές μετα-επεξεργασίας με τις οποίες μπορούν να διορθωθούν τα χρωματικά σφάλματα. Συνήθως οι τεχνικές αυτές επεξεργάζονται το χρωματικό κανάλι της εικόνας όπου παρουσιάζεται η χρωματική απόκλιση ή αφαιρώντας μέρος χρώματος από το μπλε κανάλι. Τα χρωματικά σφάλματα μπορούν επίσης να διορθωθούν χρησιμοποιώντας τα raw αρχεία εικόνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτογραφία Κατηγορία:Ορολογία
Άνθιμος Παπαδόπουλος
Ο Άνθιμος Παπαδόπουλος (1878-1962) ήταν αρχιμανδρίτης, φιλόλογος, πρόεδρος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και διευθυντής του Ιστορικού Λεξικού της Νέας Ελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών.
Βίος
Ο Άνθιμος Παπαδόπουλος, κατά κόσμον Αλέξανδρος, γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1878 στο Καρά-Καγιά της Αργυρούπολης του Πόντου. Σε ηλικία 18 ετών χειροτονήθηκε διάκονος στη μονή του Αγίου Γεωργίου Χουτουρά Χαλδίας. Τις γυμνασιακές του σπουδές ολοκλήρωσε στη Ροδακανάκειο ιερατική σχολή Καισαρείας Καππαδοκίας. Το 1903 συνόδευσε τον μητροπολίτη Γερβάσιο Σαρασίτη στη νεοσύστατη μητρόπολη Ροδοπόλεως, όπου έμεινε για τρία χρόνια. Στα 1905 ήλθε στην Ελλάδα, όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Επίσης στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε μέλος του Μικρασιατικού Συλλόγου Ανατολή. Το 1911 χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Από το 1910 μέχρι το 1912 διετέλεσε διευθυντής στο Ιεροδιδασκαλείο της Σάμου, μετέβη ακολούθως στον Πόντο όπου έγινε διευθυντής του Ιεροδιδασκαλείου στην Πράσαρη Κερασούντος. Το 1914 γύρισε στην Ελλάδα για θερινές διακοπές και λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που τον εμπόδισε να γυρίσει στον Πόντο, διορίσθηκε τον Δεκέμβριο του 1914 συντάκτης του Ιστορικού Λεξικού της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Το 1932 εξελέγη διευθυντής του ιδίου Λεξικού μέχρι το 1945, οπότε αποχώρησε λόγω ορίου ηλικίας. Το 1933 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Το 1950 αναδιορίσθηκε με σύμβαση για δύο χρόνια μέχρι το 1953 οπότε αποχώρησε οριστικά. Ο Άνθιμος Παπαδόπουλος, υπήρξε εταίρος της Γλωσσικής Εταιρείας των Αθηνών, της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Λαογραφικής Εταιρείας, της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας και της Επιστημονικής Εταιρείας των Αθηνών. Της τελευταίας διετέλεσε σύμβουλος, αντιπρόεδρος, γενικός γραμματέας, επιμελητής του περιοδικού της Αθηνά. Από το 1927 υπήρξε γενικός γραμματέας της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και από το 1949 πρόεδρος της και διευθυντής του περιοδικού της Αρχείον Πόντου. Το 1953 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το Αργυρό Μετάλλιο για την προσφορά του. Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 1962.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Εξαδικό σύστημα αρίθμησης
Το εξαδικό σύστημα αρίθμησης είναι σύστημα αρίθμησης με βάση τον αριθμό 6, και χρησιμοποιεί τα ψηφία από 0 έως 5.
Πίνακας σύγκρισης
Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
Τέλντε
Το Τέλντε είναι Ισπανική πόλη και επαρχία που βρίσκεται στο νησί Γκραν Κανάρια τις περιφέρειας των Κανάριων Νήσων.
Είναι ο δεύτερος πολυπληθέστερος οικισμός του νησιού με 102,170 κατοίκους. Είναι η παλαιότερη και η πρώτη πρωτεύουσα των Κανάριων Νήσων, ιδρυμένη πριν το 1351. Επίσης απέχει περίπου μόλις 4 χιλιόμετρα από την θάλασσα.
Ιστορία
Πριν κατακτηθεί από τους Ισπανούς κατοικούσαν εκεί πάνω από 14,000 αυτόχθονοι άνθρωποι, δηλαδή ιθαγενείς. Η ιστορική παλιά πόλη του Τέλντε είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους τουρίστες.
Κλίμα/Θερμοκρασίες
Το Τέλντε έχει ένα μέτριο κλίμα ερήμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Κανάριες νήσοι
Εθνική Φρουρά (Κύπρος)
Η Εθνική Φρουρά (Ε.Φ.) αποτελεί την συνδυασμένη ένοπλη δύναμη της Κύπρου, που περιλαμβάνει χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις. Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου συγκροτήθηκε ο Κυπριακός στρατός ο οποίος διαλύθηκε το 1964 μετά από την τουρκοκυπριακή ανταρσία και την αποχώρηση των τουρκοκυπρίων από τον στρατό. Έτσι το 1964 συγκροτήθηκε η Εθνική Φρουρά στελεχωμένη αποκλειστικά από Ελληνοκύπριους. Υπάγεται διοικητικά στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (Γ.Ε.Ε.Φ.).
Ιστορία
thumb|360px|right|Άγημα της Εθνικής Φρουράς, εξοπλισμένο με [[:en:Sten|Sten και Lee-Enflield το 1967]]
Τα άρθρα 129 έως 132 του Συντάγματος του 1960 της Κυπριακής Δημοκρατίας, προέβλεπαν τη συγκρότηση στρατού της Δημοκρατίας αποτελούμενο από 2.000 άνδρες, από τους οποίους το 60% ήταν Ελληνοκύπριοι και το 40% Τουρκοκύπριοι. Αμέσως μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας άρχισε να υλοποιείται η συγκρότηση του Κυπριακού Στρατού. Η στρατιωτική θητεία δεν ήταν υποχρεωτική, όμως μπορούσε να επιβληθεί με κοινή συμφωνία του Προέδρου (Ελληνοκύπριου) και του Αντιπροέδρου (Τουρκοκύπριου).
Κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών τον Δεκέμβρη του 1963-64, οι Τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν τον νόμιμο στρατό, στα πλαίσια της ανταρσίας τους εναντίον του κράτους. Παράλληλα και λόγω των απειλών της Τουρκίας για λήψη στρατιωτικών μέτρων μεταφέρθηκε στην Κύπρο Ελληνική μεραρχία και δημιουργήθηκε η Ανωτάτη Στρατιωτική Διοίκηση Άμυνας Κύπρου (ΑΣΔΑΚ), η οποία λειτούργησε μέχρι το τέλος του 1967, περίοδο κατά την οποία απομακρύνθηκε η Μεραρχία από την Κύπρο, μετά από τα γεγονότα της Κοφίνου.
Ταυτόχρονα, με την προσπάθεια για συγκρότηση του Κυπριακού Στρατού, δημιουργήθηκε το Ειδικό Μικτό Επιτελείο Κύπρου (ΕΜΕΚ), το οποίο το 1964 πήρε την ονομασία Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς. Τον Ιούνιο του 1964 ψηφίσθηκε από την Κυπριακή Βουλή ο νόμος 20 «Περί Εθνικής Φρουράς» με τον οποίο καθιερώθηκε η υποχρεωτική στράτευση και άρχισε η ουσιαστική συγκρότηση του στρατού της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η στρατιωτική θητεία ορίσθηκε στους 18 μήνες.
Η Εθνική Φρουρά στελεχώθηκε από Έλληνες αξιωματικούς, οι οποίοι μαζί με Κύπριους συναδέλφούς τους του Κυπριακού Στρατού και εθελοντές ανέλαβαν την οργάνωση και την εκπαίδευση του προσωπικού της.
Τον Ιούλιο του 1974 τμήματα της Εθνικής Φρουράς χρησιμοποιήθηκαν από το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών στο πραξικόπημα κατά του Προέδρου Μακαρίου. Η σύγκρουσή της με τις δυνάμεις που υποστήριζαν τον Πρόεδρο Μακάριο, αλλά και με το σύνολο σχεδόν του Ελληνοκυπριακού λαού, εξασθένησε την Εθνική Φρουρά σε βαθμό που ήταν ανίκανη να αντιμετωπίσει επιτυχώς τα τουρκικά στρατεύματα που εισέβαλαν στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974, με αφορμή την κατάλυση της συνταγματικής τάξης και με πρόφαση την προστασία των Τουρκοκυπρίων.
Κατά τις δύο φάσεις της τουρκικής εισβολής (20-22 Ιουλίου και 14-16 Αυγούστου 1974), η Εθνική Φρουρά ανέλαβε για πρώτη φορά το υπέρτατο καθήκον, να υπερασπισθεί την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μέσα σε συνθήκες διχασμού προέβαλε σθεναρή αντίσταση και έδωσε σκληρές μάχες, προκαλώντας στον εισβολέα σημαντικές απώλειες και καταρρίπτοντας σημαντικό αριθμό αεροσκαφών.
Από το 1974 και μέχρι σήμερα, η Εθνική Φρουρά επιτέλεσε και συνεχίζει να επιτελεί σημαντικό έργο, υιοθετώντας τις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις και στελεχωμένη από άρτια εκπαιδευμένα στελέχη, που αποστέλλονται για εκπαίδευση σε στρατιωτικές σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού, η Εθνική Φρουρά έχει σήμερα καταστεί μια υπολογίσιμη και αξιόμαχη αποτρεπτική δύναμη, με υψηλό βαθμό εκπαίδευσης και ετοιμότητας.
Μετά τη λήξη του πολέμου, δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο στρατιωτικό νεκροταφείο της Κύπρου, ο τύμβος της Μακεδονίτισσας, στον οποίο βρίσκονται οι τάφοι και τα κενοτάφια 449 Ελλήνων και Κυπρίων στρατιωτών που έπεσαν ηρωικά υπερασπίζοντας την Κύπρο στους αγώνες κατά των Τούρκων το 1964 και 1974.
Με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 η Εθνική Φρουρά συμμετέχει ενεργά στην Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας σύμφωνα με τις δυνατότητές της.
Πέραν από το καθαρά στρατιωτικό της έργο, η Εθνική Φρουρά συμμετέχει και σε πολλές άλλες δραστηριότητες και επιτελεί αξιόλογο κοινωνικό έργο, όπως η συνδρομή στην καταπολέμηση πυρκαγιών, η αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών και η εθελοντική προσφορά αίματος, χωρίς να παραγνωρίζεται η συμβολή της στη διαπαιδαγώγηση και διάπλαση του χαρακτήρα των νέων. thumb|150px|right|Οι πεσόντες και αγνοούμενοι του 286 Μ/Κ ΤΠ κατά την τουρκική εισβολή του 1974
Έμβλημα
Ως έμβλημα της Εθνικής Φρουράς καθιερώθηκε από την ίδρυσή της, το 1964, ο μαύρος δικέφαλος αετός με αναπεπταμένες τις πτέρυγες σε κίτρινο φόντο, περιγεγραμμένος μαύρης περιμέτρου επί θυρεού, στο άνω μέρος του οποίου φέρεται με λευκά γράμματα ο τίτλος «ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ». Με τα δύο κεφάλια να κοιτάζουν περήφανα δεξιά και αριστερά, ήθελαν να δείξουν ότι η κεντρική εξουσία έχει εξίσου στραμμένη την προσοχή της προς τους δύο κόσμους, ανατολή και δύση. Ο δικέφαλος αετός συμβολίζει την οικουμενικότητα του Eλληνικού πνεύματος. Φέρει επιστήθια, ως αιγίδα, τον ισόκερο σταυρό σημαίας φρουρίου. Ο δικέφαλος αετός, από αρχαιοτάτων χρόνων, αποτελούσε μυστικό σύμβολο του Ελληνισμού. Στην αρχαία μυθολογία, ήταν το κατ’ εξοχήν θείο και ουράνιο πτηνό, βοηθός και προστάτης του Δία. Ως σύμβολο εξουσίας, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Συμβόλιζε τη διπλή κυριαρχία των βυζαντινών αυτοκρατόρων στην Ευρώπη και στην Ασία. Ως Χριστιανικό σύμβολο, αποτελεί το επίσημο έμβλημα των Πατριαρχείων και του συνόλου των Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Στρατιωτική θητεία
Στην παρούσα φάση, μόνο οι Έλληνες Κύπριοι υπηρετούν στην Εθνική Φρουρά. Νομικά, η Ελληνική Κοινότητα αποτελείται από τον Εθνικά Ελληνικό πληθυσμό, καθώς επίσης και από Κύπριους οι οποίοι ανήκουν στις τρεις Χριστιανικές μειονότητες – Αρμένιους, Λατίνους και Μαρωνίτες. Από το 2008, η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική για όλα τα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας και όχι μόνο για τους Εθνικά Έλληνες. Ο τωρινός Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, όπως και οι προκάτοχοί του, είναι ένας Έλληνας Ανώτατος Αξιωματικός.
Η στρατιωτική θητεία στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι υποχρεωτική για όλους τους άρρενες. Η διάρκειά της είναι 14 μήνες. Όλοι οι άρρενες επισκέπτες του νησιού (ηλικίας 16 και άνω), οι οποίοι είναι Κύπριοι εκ πατρογονίας, υποχρεούνται να εξασφαλίσουν άδεια εξόδου από το Υπουργείο Άμυνας.
Από το 2018, οι πλοιοκτήτες και τα τέκνα τους, απαλλάσσονται από την υποχρέωση της στρατιωτικής θητείας.
Όπλα - Σώματα - Ειδικές Δυνάμεις
μικρογραφία|Διακριτικό σήμα του Λόχου Ορεινών Καταδρομών (ΛΟΚ).
Σώματα Στρατού Ξηράς
Κοινά Σώματα
Πολεμικό Ναυτικό
Το Πολεμικό Ναυτικό της Κυπριακής Δημοκρατίας τελεί τον έλεγχο της Διοίκησης Ναυτικού (ΔΝ). Η δύναμη αποτελείται από τις:
Πολεμική Αεροπορία
Η Πολεμική Αεροπορία της Κυπριακής Δημοκρατίας τελεί τον έλεγχο της Διοίκησης Αεροπορίας (ΔΑ). Η Διοίκηση Αεροπορίας αποτελείται από τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Κύπρου __ΜΕΠΠ__
Φάνη Πάλλη - Πετραλιά
Η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά είναι Ελληνίδα πολιτικός. Έχει εκλεγεί επανειλημμένα βουλευτής, έχει υπάρξει υφυπουργός, αναπληρωτής υπουργός και υπουργός, ενώ είναι σημαίνον μέλος του Διεθνούς Ολυμπιακού Κινήματος.
Οικογενειακό υπόβαθρο
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Αυγούστου 1943 και ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία Νίκο Πάλλη (1922-2021). Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και έχει ασκήσει για πολλά χρόνια το επάγγελμα. Έχει τέσσερα παιδιά: την Αλεξάνδρα, την Έλενα, τη Ντόρα και τον Ιάκωβο.
Οι ρίζες της, από την πλευρά του πατέρα της, είναι από πολιτική οικογένεια της Ηλείας με δράση από την επανάσταση του 1821 έως σήμερα. Γενέτειρα της οικογενείας Πετραλιά, με πολλούς εκπροσώπους στο ελληνικό κοινοβούλιο, είναι η Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας. Ο πατέρας της Επαμεινώνδας Πετραλιάς υπήρξε διεθνής προσωπικότητα του αθλητισμού και του Ολυμπιακού Κινήματος και ο παππούς της Θάνος Πετραλιάς διετέλεσε βουλευτής Αχαιοήλιδος. Από την πλευρά της μητέρας της κατάγεται από τη Σκόπελο.
Πολιτική δράση
Η Φάνη Πετραλιά εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας το 1985 και εκλεγόταν έως και τις εκλογές του 2007. Διετέλεσε Υφυπουργός Αθλητισμού από τις 11 Απριλίου 1990 έως τις 7 Αυγούστου 1991 και αργότερα Υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τις 3 Δεκεμβρίου 1992 έως τις 12 Οκτωβρίου 1993 στην κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο διάστημα 1990-1993.
Από τις 18 Μαρτίου του 2004 ήταν Αναπληρώτρια Υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή (2004) με αυξημένες αρμοδιότητες για την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004 και της αξιοποίησης των ολυμπιακών έργων. Άλλωστε η Φάνη Πετραλιά ήταν Τομεάρχης Ολυμπιακών Αγώνων της Νέας Δημοκρατίας πριν την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα της. Από τις 14 Φεβρουαρίου του 2006 έως τις 15 Σεπτεμβρίου του 2007 κατείχε το αξίωμα της Υπουργού Τουριστικής Ανάπτυξης. Στις 17 Δεκεμβρίου του 2007 ορκίστηκε Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, μετά την παραίτηση του υπουργού Βασίλη Μαγγίνα, θέση που κατείχε μέχρι και τις 7 Οκτωβρίου 2009.