cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Top Gun: Maverick
Το Top Gun: Maverick έκανε πρεμιέρα στο CinemaCon στις 28 Απριλίου 2022 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε IMAX, 4DX, ScreenX, και Dolby Cinema στις 27 Μαΐου 2022, από την Paramount Pictures, ενώ στην Ελλάδα, η πρεμιέρα έγινε στις 25 Μαΐου 2022. Θα κυκλοφορήσει επίσης στο Paramount+ μετά την προβολή του στις αίθουσες των κινηματογράφων. Η ταινία πήρε θετικές αξιολογήσεις και σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι τη θεώρησαν ανώτερη από την πρώτη τανία. Η ταινία έχει εισπράξεις πάνω από 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο, όπου έγινε η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις το 2022, η δεύτερη ταινία που κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 με εισπράξεις 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων και η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις στην καριέρα του Τομ Κρουζ. Στην 95η απονομή των βραβείων Όσκαρ έλαβε έξι υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου, κερδίζοντας αυτό για Καλύτερο Επεξεργασμένο Ήχο.
Πλοκή
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Τομ Κρουζ σε ομιλία του στο San Diego Comic Con International 2019, για το "Top Gun: Maverick", στο Συνεδριακό Κέντρο του Σαν Ντιέγκο, στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας.]]
Με πάνω από τριάντα χρόνια υπηρεσίας ως ένας από τους καλύτερους ιπτάμενους του Ναυτικού, ο Πιτ ‘’Μάβερικ’’ Μίτσελ (Τομ Κρουζ) βρίσκεται εκεί όπου ανήκει. Συμμετέχει σε ακραίες αποστολές ως ένας θαρραλέος δοκιμαστικός πιλότος και αποφεύγει μια πιθανή προαγωγή που θα τον επηρέαζε αρνητικά. Καθώς εκπαιδεύει μερικούς αποσπασμένους πτυχιούχους για μια ειδική αποστολή την οποία δεν έχει βιώσει ποτέ κανένας πιλότος, ο Μάβερικ αντιμετωπίζει τον Υπολοχαγό Μπράντλεϊ Μπράντσο (Μάιλς Τέλερ), γιο του μακαρίτη φίλου του Μάβερικ αλλά και τον αξιωματικό παρακολούθησης Υπολοχαγό Νικ Μπράντσο, γνωστούς με τα ψευδώνυμα ‘’Ρούστερ’’ και ‘’Γκουζ’’ αντίστοιχα. Αντιμετωπίζοντας ένα αβέβαιο μέλλον αλλά και τα φαντάσματα του παρελθόντος, ο Μάβερικ βρίσκει τον εαυτό του σε μια πάλη ενάντια στους πιο σκοτεινούς του φόβους, με αποκορύφωμα αυτή την αποστολή που απαιτεί την έσχατη θυσία από εκείνους που θα επιλεχθούν για να τη ζήσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Ντιέγκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μέριλαντ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λορν Μπάλφε Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες της Skydance Media Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κρίστοφερ Μακουάρι
Αλεξάντερ Χάμιλτον
Ο Αλεξάντερ Χάμιλτον (Alexander Hamilton, 11 Ιανουαρίου 1757 - 12 Ιουλίου 1804) ήταν Αμερικανός πολιτικός και ένας από τους Ιδρυτές Πατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν έμπειρος μεταφραστής και υποστηρικτής του αμερικανικού συντάγματος, καθώς και ο ιδρυτής του  χρηματοπιστωτικού συστήματος του έθνους, του φεντεραλιστικού κόμματος, της ακτοφυλακής των ΗΠΑ και της εφημερίδας New York Post. Ως ο πρώτος Υπουργός Οικονομικών, ο Χάμιλτον ήταν ο κύριος συγγραφέας της οικονομικής πολιτικής της Κυβέρνησης του Τζωρτζ Ουάσιγκτον. Πήρε το προβάδισμα στη χρηματοδότηση των κρατικών χρεών από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, καθώς και από την ίδρυση της Εθνικής τράπεζας, ένα σύστημα τιμολόγησης, και φιλικές εμπορικές σχέσεις με τη Βρετανία. Το όραμά του περιλάμβανε μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση με επικεφαλής μια ισχυρή εκτελεστική εξουσία, ισχυρή εμπορική οικονομία, με την εθνική τράπεζα και υποστήριξη για την κατασκευή, καθώς και ένα ισχυρό στρατό. Αυτό αμφισβητήθηκε από τους αγρότες της Βιρτζίνια, τον Τόμας Τζέφερσον και τον Τζέιμς Μάντισον, οι οποίοι σχημάτισαν αντίπαλο κόμμα. Αυτοί ευνοούσαν ισχυρά κράτη βασιζόμενοι στις επαρχίες της  Αμερικής και προστατευμένοι από το κρατικές πολιτοφυλακές, ενάντια σε ένα ισχυρό εθνικό στρατό και ναυτικό. Κατήγγειλαν τον Χάμιλτον ως πολύ φιλικό προς Βρετανία και προς τη μοναρχία γενικά και πολύ προσανατολισμένο προς τις πόλεις, τις επιχειρήσεις και τις τράπεζες.
Ο Χάμιλτον γεννήθηκε εκτός γάμου στην Τσάρλσταουν, στις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες, από μητέρα Γάλλων Ουγενότων και Βρετανικής καταγωγής, και Σκωτσέζο πατέρα, τον Τζέιμς Χάμιλτον, ο τέταρτος γιος του Σκωτσέζου λόρδου Αλεξάντερ Χάμιλτον Γκρέιντζ, Ayrshire. Ορφανό παιδί από το θάνατο της μητέρας του και την εγκατάλειψη του πατέρα του, είχε ανατραφεί από ένα μεγαλύτερο ξάδελφό του και αργότερα από μια εύπορη οικογένεια εμπόρων. Ήταν αναγνωρισμένος για την ευφυΐα του και το ταλέντο του και χρηματοδοτήθηκε από μια ομάδα πλούσιων ντόπιων ανδρών για να ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη και να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Ο Χάμιλτον σπούδασε στο King's College (τώρα το Πανεπιστήμιο Κολούμπια) και επέλεξε να μείνει στις Δεκατρείς Αποικίες για να αναζητήσει την τύχη του.
Ο Χάμιλτον ήταν μεταξύ εκείνων που δυσαρεστήθηκαν με την αδύναμη εθνική κυβέρνηση. Ηγήθηκε της Σύμβασης της Ανάπολις (Annapolis Convention), η οποία με επιτυχία επηρέασε το Κογκρέσο να εκδώσει πρόσκληση για τη Σύμβαση της Φιλαδέλφειας, προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο Σύνταγμα. Είχε ενεργή συμμετοχή στη Φιλαδέλφεια και βοήθησε να επιτύχει την επικύρωση με το να γράψει 51 από τις 85 δόσεις από Τα Ομοσπονδιακά Χαρτιά, τα οποία αυτή την εποχή αποτελούν το πιο σημαντικό σημείο αναφοράς για την ερμηνεία του Συντάγματος.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανική Επανάσταση
Σύνταγμα της Ελλάδος του 1911
μικρογραφία|250x250εσ|Η πρωτότυπη έκδοση του Ελληνικού Συντάγματος του 1911. Το Σύνταγμα της Ελλάδος του 1911 ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για τη συνταγματική ιστορία της Ελλάδας.
Ιστορικό
Μετά την άνοδο του Ελευθέριου Βενιζέλου στην εξουσία μετά την επανάσταση στο Γουδί το 1909, ο Βενιζέλος αφοσιώθηκε στην προσπάθεια για μεταρρύθμιση του κράτους. Το κύριο αποτέλεσμα ήταν μια σημαντική αναθεώρηση του ελληνικού Συντάγματος του 1864. Η αναθεώρηση του 1911 προτάθηκε ως διέξοδος από την πολιτειακή κρίση της περιόδου εκείνης ενώ δε στόχευε στη μεταβολή ούτε του πολιτεύματος ούτε της οργανωτικής δομής της πολιτείας.
Την αναθεώρηση του 1911 χαρακτηρίζει η τάση για οργάνωση και εμπέδωση του κράτους δικαίου, αλλά και γενικότερα «του στοιχείου του φιλελευθερισμού εις το δημοκρατικόν πολίτευμα». Η Β΄ αναθεωρητική Βουλή τροποποίησε ή συμπλήρωσε 54 συνολικά άρθρα από τα 110 του Συντάγματος του 1864 και είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές από τις μεταβολές που επέφερε – σε ό, τι αφορά ιδίως την οργάνωση και την άσκηση των εξουσιών – εμπνέονταν άμεσα από τις θέσεις που είχε υποστηρίξει πάνω στα ίδια θέματα ο Χαρίλαος Τρικούπης, 20-30 χρόνια νωρίτερα, επηρεασμένα από τον φιλελευθερισμό του Βενιζέλου.
Οι αξιοσημείωτες τροποποιήσεις σε σχέση με το σύνταγμα του 1864 να ειναι οι παρακάτω:
Η συνταγματική αναθεώρηση του 1911 παρέλειψε να καθιερώσει ρητά το κοινοβουλευτικό σύστημα και την αρχής της δεδηλωμένης, αλλά διατηρήθηκε το προηγούμενο πλέγμα διατάξεων του Συντάγματος του 1864. Η μη ρητή καθιέρωση όμως δεν σήμαινε ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα δεν αναγνωριζόταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας (1909-24) Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας 1911
Μίριαμ Βάισελμπραουν
Η Μίριαμ Βάισελμπραουν (γερμανικά: Mirjam Weichselbraun, 27 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Αυστριακή τηλεπαρουσιάστρια και ηθοποιός, περισσότερο γνωστή ως παρουσιάστρια του Dancing Stars, του Life Ball και του Vienna Opera Ball. Διεθνώς γνωστή έγινε ως η οικοδέσποινα του Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού της Eurovision, το 2015, στην Αυστρία. Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ και έχει μία δίδυμη αδελφή. Η πρώτη της επαφή με το θέαμα έγινε, το 1999, σε τοπικό ραδιόφωνο, τον σταθμό Antenne Tirol. Το 2001, έκανε την πρώτη της εμφάνιση και μπροστά από την κάμερα, για τον τηλεοπτικό σταθμό TV Tirol, στην εκπομπή Das Magazin. Ήδη από το 2000, είχε εκλεχθεί BRAVO-Girl, μέσα από 25.000 διαγωνιζόμενες, του γερμανόφωνου εφηβικού περιοδικού Bravo.
Τον Ιανουάριο του 2002, εντάχθηκε στο νεοσύστατο μουσικό κανάλι, VIVA PLUS, με έδρα την Κολωνία, όπου παρουσίασε την εκπομπή Cologne Day. Οχτώ μήνες αργότερα άλλαξε τηλεοπτική στέγη και πήγε στο γερμανικό MTV, που εδρεύει στο Βερολίνο, όπου εκεί παρουσίασε την εκπομπή MTV Select έως και το 2005. Στη Γερμανία έχει πάρει συνέντευξη και σε δημοφιλείς καλλιτέχνες όπως ο Jon Bon Jovi και οι Nickelback. Κατόπιν, και έως και το 2007 παρουσίασε το TRL Germany, μαζί με τη Joko Winterscheidt. Κατά τη δεκαετία του 2000-10, έχει συμμετάσχει σε αρκετές εκπομπές και σόου όπως το Song.Null.Fünf, το Dancing on Ice, το The Dome, το Österreich rockt den Song Contest και το το Wer singt für Österreich?.
Από το 2007 ξεκίνησε να έχει καριέρα και στον κινηματογράφο. Η πρώτη της συμμετοχή σημειώθηκε στην ταινία Die Rosenkönigin. Κατά τα επόμενα έτη συνέχισε να αυξάνεται η συμμετοχή της ταινίες, όπως για παράδειγμα το H3 - Halloween Horror Hostel (2008) και το Zur Sache, Macho! (2013). Επίσης έχει παίξει και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Das Traumhotel και το Die ProSieben Märchenstunde. Παράλληλα, ξεκινά την καριέρα της στη φωνητική ηθοποιία, δίνοντας τη φωνή της σε έργα όπως το Letzte Tage, jetzt και την αυστριακή μεταγλώττιση Bee Movie. Από το 2013, είναι παντρεμένη με τον Μπεν Μάουσον, με τον οποίον έχει αποκτήσει και μία κόρη. Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής της καριέρας έχει λάβει και μερικές βραβεύσεις από τον διαγωνισμό Romy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί
Λεωνίδας Ρεσβάνης
Ο '''Λεωνίδας Κ. Ρεσβάνης''', που γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα, είναι Έλληνας φυσικός γνωστός για την έρευνά του στη φυσική των νετρίνων. Διατέλεσε διευθυντής του Προγράμματος NESTOR.
Ο Ρεσβάνης είναι επίσης ο άνθρωπος που πρότεινε στον Μπάρτον Ρίχτερ να ονομάσει το σωματίδιο που είχε ανακαλύψει «σωματίδιο ψ».
Σταδιοδρομία
Μεταξύ του 1971 και του 1976 εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όπου έγινε επίκουρος καθηγητής. Το 1976 εκλέχθηκε καθηγητής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου παρέμεινε μέχρι το 2011 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Μάρια Γκζεγκοζέφσκα
Η Μάρια Γκζεγκοζέφσκα (πολωνικά: Maria Grzegorzewska) (18 Απριλίου 1888 - 7 Μαΐου 1967) ήταν Πολωνή εκπαιδευτικός, η οποία έφερε το κίνημα ειδικής εκπαίδευσης στην Πολωνία. Γεννημένη από μια οικογένεια από την Σαμογιτία, επηρεάστηκε έντονα από τις πεποιθήσεις των γονιών της στον ανθρωπισμό. Αφού φοιτούσε σε κρυφά σχολεία για να κερδίσει τη βασική της εκπαίδευση από Πολωνούς και όχι Ρώσους εκπαιδευτικούς, απέκτησε τα διδακτικά της διαπιστευτήρια στη Λιθουανία. Συνέχισε την εκπαίδευσή της στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας και το 1913 μετακόμισε με τη συμπατριώτισσα της Γιουζέφα Γιοτέικο στις Βρυξέλλες για να σπουδάσει στη Διεθνή Παιδαγωγική Σχολή. Όταν οι σπουδές της στο Βέλγιο διακόπηκαν λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γκζεγκοζέφσκα πήγε στο Παρίσι και κέρδισε το διδακτορικό της από τη Σορβόννη το 1916.
Μετά την ίδρυση της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1918, η Γκζεγκοζέφσκα επέστρεψε στην Πολωνία με πρόθεση να δημιουργήσει προγράμματα που θα κάλυπταν τις ανάγκες των παιδιών με ειδικές ανάγκες και θα εισήγαγε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις για τη βελτίωση της ζωής τους. Το 1919, άρχισε να εργάζεται για το Υπουργείο Θρησκευμάτων και Δημόσιας Εκπαίδευσης, δημιουργώντας εγκαταστάσεις για τη φροντίδα των παιδιών με ειδικές ανάγκες, σχολεία ειδικής αγωγής και προγράμματα κατάρτισης για εκπαιδευτικούς. Χρησιμοποιώντας τη δική της μεθοδολογία, σχεδίασε πρόγραμμα σπουδών που το 1922 υλοποιήθηκαν στη νεοσύστατη Κρατική Ακαδημία Ειδικής Αγωγής (Państwowy Instytut Pedagogiki Specjalnej). Διεύθηνε αυτό το ινστιτούτο από την ίδρυσή του μέχρι το θάνατό της.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γκζεγκοζέφσκα εργάστηκε ως νοσοκόμα, ήταν ενεργή στο πολωνικό κίνημα αντίστασης και δίδαξε στη Βαρσοβία. Προσχώρησε στην Ζεγκότα και παρείχε βοήθεια στους Εβραίους. Όταν η Πολωνία απελευθερώθηκε το 1945, η Γκζεγκοζέφσκα επανενεργοποίησε το Ινστιτούτο Ειδικής Αγωγής και μέσα σε πέντε χρόνια εισήγαγε μεταπτυχιακά και εξωσχολικά μαθήματα στα προγράμματα σπουδών. Το 1950, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής του σταλινικού δόγματος στην Πολωνία, το σχολείο μετονομάστηκε σε Κρατικό Κολέγιο Ειδικής Αγωγής (Państwowe Studium Pedagogiki Specjalnej) και εισήχθη ένα κρατικό πρόγραμμα σπουδών. Αγωνίστηκε ενάντια στο κρατικό πρόγραμμα, θέλοντας να προστατεύσει την ειδική εκπαίδευση και τα άτομα με αναπηρία. Μετά τον Πολωνικό Οκτώβρη του 1956, το ινστιτούτο ανέκτησε την κυβερνητική υποστήριξη και επανήλθε στο αρχικό του όνομα. Μεταξύ 1957 και 1960, ήταν πλήρης καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Το έργο της στην επιστήμη και στο πολωνικό εκπαιδευτικό σύστημα τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σερβικά (sr) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Κολλέγιο Μαρία-Λουίζα
Το πρώην Κολλέγιο Μαρία-Λουίζα (σήμερα, γνωστό στα ιταλικά ως Convitto nazionale Maria-Luigia) ήταν σχολικό και ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της πόλεως της Πάρμα στην Ιταλία. Ιδρύθηκε το 1601 και η διεύθυνσή του ανατέθηκε στους Ιησουίτες, ενώ το 1604 προσέφερε υπό την ονομασία 'Κολλέγιο των Ευγενών' (Collegium nobilium convittorum) εκπαιδευτικό πρόγραμμα το οποίο εκτεινόταν έως την 'Φιλολογία', την 'Φιλοσοφία' και την 'Θεολογία'. Οι Ιησουίτες εκδιώχθηκαν από την Πάρμα το 1767. Έπειτα από την συγχώνευση με το 'Collegio Lalatta' στην διάρκεια του 19ου αιώνα, ανατέθηκε, το 1833, Βαρναβίτες πατέρες, από το οποίο οι τελευταίοι αποχώρησαν όταν το κολλέγιο εθνικοποιήθηκε (1872).
Αποτελώντας, σήμερα, δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα, υπό την ονομασία Convitto nazionale Maria-Luigia, προσφέρει εκπαίδευση η οποία εκτείνεται από το δημοτικό έως το λύκειο.
Ιστορία
Το κολλέγιο έχει ως προέλευσή του το Κολλέγιο των Ευγενών το οποίο ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1601 από τον Δούκα της Πάρμα, Ρανούτσο Α΄ Φαρνέζε, ο οποίος και το έθεσε υπό την διεύθυνση των Ιησουιτών. Οι διάδοχοί του, Φραντσέσκο Φαρνέζε και Ρανούτσο Β΄ Φαρνέζε, προχώρησαν στην επέκταση του κολλεγίου, ενώ ο τελευταίος εξ'αυτών προχώρησε στην ίδρυση της Ακαδημίας των Επιλέκτων (Accademia degli Scelti).
Το 1832, η Μαρία-Λουίζα, Δούκισσα της Πάρμα, προχώρησε στη συγχώνευση του Κολλεγίου Λαλάττα και του Κολλεγίου των Ευγενών σε ένα και μοναδικό ίδρυμα, με την διεύθυνση του κολλεγίου, το οποίο, πλέον, έφερε το όνομά της, να ανατίθεται στο Τάγμα των Βαρναβιτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία στην Ιταλία Παρμα Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Εμίλια-Ρομάνια Κατηγορία:Ιστορία της Πάρμα
Δωρική Τετράπολη
Η Δωρική Τετράπολη (Δυτική Τετράπολις) αποτελείται από ένα σύνολο τεσσάρων πόλεων που βρίσκονται κοντά στην κοιλάδα του Ποταμού Πίνδου στην περιοχή της Δωρίδας στην αρχαία Ελλάδα. Οι τέσσερις πόλεις ήταν οι: Ερινεός, Βοίον, Κυτίνιο και Πίνδος. (Στράβων, σ. 427.)
Η σημερινή τοποθεσία των τεσσάρων πόλεων είναι στη νότια Στερεά Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Δωρίδα Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
Τζίμι Βαν Χιούζεν
Ο Τζέιμς Βαν Χιούζεν (γεννημένος Έντουαρντ Τσέστερ Μπάμπκοκ, 26 Ιανουαρίου 1913 – 6 Φεβρουαρίου 1990 ) ήταν Αμερικανός συνθέτης. Έγραψε τραγούδια για ταινίες, τηλεόραση και θέατρο και κέρδισε ένα Emmy και τέσσερα βραβεία Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού.
Ζωή και καριέρα
Γεννημένος στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης, ο Βαν Χιούζεν άρχισε να γράφει μουσική ενώ ήταν στο γυμνάσιο. Μετονόμασε τον εαυτό του σε ηλικία 16 ετών, από τους κατασκευαστές πουκάμισων Phillips-Van Heusen, για να χρησιμοποιεί το όνομά αυτό κατά τη διάρκεια των εκπομπών.
Σπούδασε στο Cazenovia Seminary και στο Syracuse University και έγινε φίλος με τους Τζέρι και Χάρολντ Άλεν. Με τη βοήθεια του Χάρολντ, ο Βαν Χιούζεν έγραψε τραγούδια για την επιθεώρηση του Cotton Club. Έπειτα, έγινε πιανίστας για τους Tin Pan Alley και έγραψε το "It's the Dreamer in Me" (1938) σε στίχους του Τζίμι Ντόρσεϊ. Συνεργαζόμενος με τον στιχουργό Έντι ΝτεΛάντζε, σε τραγούδια όπως τα "Heaven Can Wait", "So Help Me" και " Darn That Dream ", η δουλειά του έγινε πιο παραγωγική, γράφοντας πάνω από 60 τραγούδια το 1940. Ήταν το 1940 που συνεργάστηκε με τον στιχουργό Τζόνι Μπουρκ. Οι δυο τους μετακόμισαν στο Χόλιγουντ και άρχισαν να γράφουν για θεατρικά μιούζικαλ και ταινίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950, κερδίζοντας ένα Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το " Swinging on a Star " (1944). Τα τραγούδια τους εμφανίστηκαν επίσης σε πολλές ταινίες του Μπινγκ Κρόσμπι.
Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τον στιχουργό Σάμι Καν. Κέρδισαν τρία Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού για τα " All the Way " (1957) από το The Joker Is Wild, " High Hopes " (1959) από το A Hole in the Head και το " Call Me Irresponsible " (1963) από το Papa's Delicate Condition. Τα τραγούδια τους εμφανίστηκαν επίσης στο Ocean's Eleven (1960), το οποίο περιελάμβανε την εκδοχή του Dean Martin του " Ain't That a Kick in the Head ", και στο Robin and the 7 Hoods (1964).
Ο Βαν Χιούζεν έγραψε επίσης τη μουσική για πέντε μιούζικαλ του Broadway.
Θάνατος
Ο Βαν Χιούζεν συνταξιοδοτήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και πέθανε το 1990 στο Rancho Mirage της Καλιφόρνια, από επιπλοκές μετά από εγκεφαλικό σε ηλικία 77 ετών.
Βραβεία Όσκαρ
Ο Βαν Χιούζεν προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού 14 φορές σε 12 διαφορετικά χρόνια (τόσο το 1945 όσο και το 1964 ήταν υποψήφιος για δύο τραγούδια) και κέρδισε τέσσερις φορές: το 1944, το 1957, το 1959 και το 1963
Βραβείο Emmy
Κέρδισε ένα βραβείο Emmy για την Καλύτερη Μουσική Συνεισφορά, για το τραγούδι " Love and Marriage " (1955).
Άλλα βραβεία
Ήταν υποψήφιος για βραβείο Grammy το 1965 για τη κινηματογραφική ταινία Robin and the Seven Hoods.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Μνησικλής (αποσαφήνιση)
Μνησικλής είναι το όνομα των παρακάτω ιστορικών προσώπων της αρχαιότητας:
αλλά και
Αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης
Η Αραβική κατάκτηση της Συρο-Παλαιστίνης (اَلْـفَـتْـحُ الْـعَـرَبِيُّ لِـلـشَّـامِ, Al-Fatḥ ul-ʿArabiyyu lish-Sham), ξεκίνησε στο πρώτο μισό του 7ου αι. ως μέρος του επεκτατικού πολέμου του πρώτου αραβικού χαλιφάτου. Αραβικές δυνάμεις είχαν εμφανιστεί στα νότια σύνορα, ακόμη και πριν από το θάνατο του Μωάμεθ το 632, με αποκορύφωμα την Μάχη του Μουτάχ, το 629. Η οργανωμένη κατάκτηση ωστόσο, άρχισε το 634 από τους διαδόχους του Μωάμεθ, Αμπού Μπακρ και Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ, υπό την στρατιωτική ηγεσία Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ
Βυζαντινή Συρία
Η ευρύτερη περιοχή της Συρίας βρισκόταν επί επτά αιώνες υπό την κυριαρχία των Ρωμαίων πρώτα, (με τα διαλείμματα κατά τον 3ο, 6ο και 7ο αιώνα, όταν είχε καταληφθεί από τους Σασσανίδες) των Βυζαντινών κατόπιν. Είχε επίσης υποστεί επιδρομές από τους Άραβες συμμάχους των Σασσανιδών, τους Λακμίδες. Τις παραμονές των αραβικών κατακτήσεων, οι Βυζαντινοί βρίσκονταν ακόμη στη διαδικασία ανασυγκρότησης της εξουσίας τους σε αυτά τα εδάφη, τα οποία σε ορισμένες περιοχές είχαν χαθεί γι' αυτούς για σχεδόν είκοσι χρόνια. Ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος, αφού κατέλαβε εκ νέου τη Συρία από τους Σασσανίδες, δημιούργησε νέες αμυντικές γραμμές από τη Γάζα μέχρι το νότιο άκρο της Νεκράς Θάλασσας. Αυτές οι γραμμές σχεδιάστηκαν μόνο για να προστατεύουν τις επικοινωνίες από ληστές· το μεγαλύτερο μέρος της Βυζαντινής άμυνας ήταν συγκεντρωμένο στη Βόρεια Συρία, για να αντιμετωπίσει τους παραδοσιακούς εχθρούς, τους Σασσανίδες Πέρσες. Το μειονέκτημα αυτής της γραμμής άμυνας ήταν, ότι επέτρεψε στους Άραβες, προχωρώντας από την έρημο στον νότο, να φτάσουν βόρεια ως τη Γάζα, πριν συναντήσουν τακτικά Βυζαντινά στρατεύματα.
Διοικητικά, η συριακή περιοχή αποτελείτο από δύο επαρχίες: η ίδια η Συρία εκτεινόταν από την Αντιόχεια και το Χαλέπιο στα βόρεια μέχρι την κορυφή της Νεκράς Θάλασσας. Στα δυτικά και νότια της Νεκράς Θάλασσας βρισκόταν η επαρχία της Παλαιστίνης. Η Συρία αποτελείτο κυρίως από Αραμαίους και Ελληνόφωνους αλλά και αραβικό πληθυσμό, ειδικά στο ανατολικό και νότιο τμήμα της. Οι Άραβες της Συρίας ήταν άνθρωποι χωρίς επιρροή, μέχρι τη μετανάστευση της ισχυρής φυλής των Γασσανιδών από την Υεμένη στη Συρία, η οποία φυλή ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και στη συνέχεια κυβέρνησε ένα ημιαυτόνομο κράτος με δικό της βασιλιά, υπό Ρωμαϊκή υποτέλεια. Η δυναστεία των Γασανιδών έγινε μία από τις τιμημένες πριγκιπικές δυναστείες της Αυτοκρατορίας, με τον βασιλιά των Γασανιδών να κυβερνά τους Άραβες στην Ιορδανία και τη Νότια Συρία από την πρωτεύουσά του στη Μπόσρα. Ο τελευταίος από τους Γασανίδες βασιλείς, που κυβέρνησε την εποχή των αραβικών εισβολών, ήταν ο Τζαμπαλά ιμπν αλ-Αΐάμ.
Άνοδος του Χαλιφάτου
Οι στρατιωτικές αντιπαραθέσεις με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της ζωής του Μωάμεθ. Η μάχη του Mουτάχ διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 629 κοντά στο χωριό Μουτάχ, στην σημερινή Ιορδανία μεταξύ των δυνάμεων του προφήτη Μωάμεθ και των δυνάμεων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Αράβων Χριστιανών Γασσανιδών υποτελών. Στις ισλαμικές ιστορικές πηγές, η μάχη περιγράφεται συνήθως ως η προσπάθεια των Μουσουλμάνων να εκδικηθούν τους Γασανίδες, επειδή ένας αξιωματούχος των Γασσανιδών είχε εκτελέσει τον απεσταλμένο του Μωάμεθ, που ήταν καθ' οδόν προς τη Μπόσρα. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο αραβικός στρατός κατατροπώθηκε. Αφού σκοτώθηκαν τρεις Άραβες διοικητές, η εντολή δόθηκε στον Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, ο οποίος επέτυχε να σώσει τις υπόλοιπες δυνάμεις. Οι μουσουλμανικές δυνάμεις που επέζησαν, υποχώρησαν στη Μεδίνα.
Μετά το Αποχαιρετιστήριο Προσκύνημα το 632, ο Μωάμεθ διόρισε τον Ουσάμα ιμπν Ζαΰντ ως διοικητή μίας εκστρατευτικής δύναμης, που επρόκειτο να εισβάλει στην περιοχή Μπάλκα της Πετραίας Αραβίας. Στόχος της εκστρατείας ήταν να εκδικηθεί τις απώλειες των μουσουλμάνων στη μάχη του Mουτάχ, κατά την οποία ο πατέρας του Ουσάμα και ο υιοθετημένος γιος του Mωάμεθ, Zαΰντ ιμπν Χαριτά, είχαν σκοτωθεί. Η εκστρατεία του Ουσάμα τον Μάιο/Ιούνιο του 632 ήταν επιτυχής και ο στρατός του ήταν η πρώτη ισλαμική δύναμη, που εισέβαλε και επιτέθηκε σε Βυζαντινό έδαφος.
Ο Μωάμεθ απεβίωσε τον Ιούνιο του 632 και ο Αμπού Μπακρ διορίστηκε χαλίφης και πολιτικός διάδοχος στη Μεδίνα. Λίγο μετά τη διαδοχή του Αμπού Μπακρ, αρκετές αραβικές φυλές επαναστάτησαν εναντίον του στους Πολέμους της Αποστασίας (αραβ.: Ribba). Οι αποστάτες κατπολεμήθηκαν και εξουδετερώθηκαν κατά το 11ο έτος Εγίρας (Hijri). Το έτος 12 Εγίρας, ξημέρωσε στις 18 Μαρτίου 633 με την Αραβία ενωμένη υπό την κεντρική εξουσία του χαλίφη στη Μεδίνα.
Ο Αμπού Μπακρ έθεσε σε κίνηση μία ιστορική τροχιά, που σε λίγες μόλις δεκαετίες θα οδηγούσε σε μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες στην ιστορία, ξεκινώντας με μία αντιπαράθεση με την Περσική Αυτοκρατορία υπό τον στρατηγό Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ.
Εκστρατεία στη Συρία
δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ|Χάρτης με λεπτομέρειες για την εισβολή του χαλιφάτου Ρασιντούν στη Συρο-Παλαιστίνη.
Μη γνωρίζοντας την ακριβή θέση του Βυζαντινού στρατού, ο Αμπού Μπακρ διέταξε όλα τα σώματα να παραμείνουν σε επαφή μεταξύ τους, ώστε να μπορούν να παρέχουν βοήθεια, εάν οι Βυζαντινοί ήταν σε θέση να συγκεντρώσουν τον στρατό τους σε οποιοδήποτε επιχειρησιακό τομέα. Σε περίπτωση που το σώμα έπρεπε να συγκεντρωθεί για μία μεγάλη μάχη, ο Aμπού Ουμπαϊντά θα ήταν ο Γενικός Διοικητής ολόκληρου του στρατού. Την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου 634 οι Μουσουλμανικές δυνάμεις άρχισαν να μετακινούνται από τα στρατόπεδά τους έξω από τη Μεδίνα. Το πρώτο στρατιωτικό σώμα που έφυγε ήταν αυτό του Γιαζίντ, και ακολούθησαν αυτά των Σουραχμπίλ, Αμπού Ουμπάιντα και Αμρ, ο καθένας μία μέρα πορεία από τον άλλον. Ο Αμπού Μπακρ περπάτησε για μία μικρή απόσταση στο πλευρό κάθε διοικητή σώματος. Τα αποχαιρετιστήρια λόγια του που επανέλαβε σε καθέναν από τους διοικητές του σώματος ήταν τα εξής:
"Στην πορεία σας μην είστε σκληροί με τον εαυτό σας ή τον στρατό σας. Μην είσαι σκληρός με τους άνδρες ή τους αξιωματικούς σου, τους οποίους πρέπει να συμβουλεύεσαι για όλα τα θέματα. Να είστε δίκαιοι και να αποκηρύξετε το κακό και την τυραννία, διότι κανένα έθνος που είναι άδικο δεν ευημερεί ή κερδίζει τους εχθρούς του. Όταν συναντάς τον εχθρό, μην του γυρίζεις την πλάτη. Διότι όποιος γυρίζει την πλάτη του -εκτός από την περίπτωση του να κάνει ελιγμούς για μάχη ή να ανασυνταχθεί- κερδίζει την οργή του Αλλάχ. Η κατοικία του θα είναι η κόλαση και τι τρομερό μέρος είναι αυτό! Και όταν κερδίσεις τους εχθρούς σου, μη σκοτώνεις γυναίκες ή παιδιά ή ηλικιωμένους και μη σφάζεις ζώα, παρά μόνο για να φας. Και μην παραβιάζετε τις συμφωνίες που κάνετε. Θα συναντήσετε έναν λαό που ζει σαν ερημίτες στα μοναστήρια, πιστεύοντας ότι τα έχει αφήσει όλα για τον Θεό. Ας είναι να μην καταστρέψουν τα μοναστήρια τους. Και θα συναντήσετε άλλους ανθρώπους, που είναι οπαδοί του Σατανά και λάτρεις του Σταυρού, που ξυρίζουν το κέντρο του κεφαλιού τους για να μπορείτε να δείτε το τριχωτό της κεφαλής. Επιτεθείτε τους με τα ξίφη σας, μέχρι να υποταχθούν στο Ισλάμ ή να πληρώσουν τη τζίζια [=φόρο υποτέλειας]. Σας εμπιστεύομαι στη φροντίδα του Αλλάχ.
Γιάννης Πάνου
Ο Γιάννης Πάνου (Παναγιωτόπουλος) (Τρίπολη Αρκαδίας, 1943 – Αθήνα, Κυριακή 11 Οκτωβρίου 1998) ήταν Έλληνας πεζογράφος.
Αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης
Η κατάκτηση της Συρίας
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Ερείπια της Αρχαίας [[Πέτρα Ιορδανίας|Πέτρας, μίας από τις πρώτες πόλεις που έπεσαν στους εισβολείς Μουσουλμανικούς στρατούς.]]
Γιάννης Πάνου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1943. Και οι δύο του γονείς κατάγονταν από τα Δολιανά Αρκαδίας. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Θεσσαλονίκη, στην οποία έζησε μέχρι το 1986. Δεν πήρε ποτέ το πτυχίο του καθώς στράφηκε στη λογοτεχνία. Έκανε την πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση το 1971, στην αντιδικτατορική έκδοση "Νέα Κείμενα". Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο "Από το στόμα της πόλης Remington..." κυκλοφόρησε το Μάιο του 1981. Δέχτηκε πολλές εγκωμιαστικές κριτικές και κυκλοφόρησε σε πολλές διαδοχικές εκδόσεις. Μετά από παύση πολλών ετών, κυκλοφόρησε το δεύτερο και τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο "Ιστορία των μεταμορφώσεων".
Συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό "Το Τέταρτο", ξεναγώντας τους αναγνώστες στην πόλη του Τρίπολη, με τον δικό του, ιδιόμορφο τρόπο στο κείμενο "Τρίπολη, μια περιήγηση" (περ. Τέταρτο, τ. 20, 1986).
Αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης
Αρχική φάση
Προχωρώντας στον καθορισμένο στόχο τους πέρα από το Ταμπούκ, το σώμα του Γιαζίντ ήρθε σε επαφή με μία μικρή Χριστιανική Αραβική δύναμη, που υποχωρούσε μετά από μια αψιμαχία με τη μουσουλμανική προπορευόμενη φρουρά, μετά την οποία ο Γιαζίντ πήγε στην κοιλάδα της Αράμπαχ, όπου συναντά το νότιο άκρο της Νεκράς Θάλασσας. Καθώς η κύρια Βυζαντινή αμυντική γραμμή ξεκινούσε από τις παράκτιες περιοχές κοντά στην Γκαζάχ, ο Γιαζίντ έφτασε στην Κοιλάδα της Αράμπαχ την ίδια περίπου στιγμή που ο Αμρ μπιν Αλ Άας έφτασε στο Ελάτ. Τα δύο εμπρός αποσπάσματα, που στάλθηκαν από τον Βυζαντινό στρατό για να αποτρέψουν την είσοδο των σωμάτων του Γιαζίντ και του Αμρ αντίστοιχα στην Παλαιστίνη, ηττήθηκαν εύκολα από αυτούς, αν και εμπόδισαν τις δυνάμεις Ρασιντούν να φτάσουν στον στόχο τους. Ο Αμπού Ουμπαϊντά και ο Σουραμπίλ, από την άλλη πλευρά, συνέχισαν την πορεία τους και στις αρχές Μαΐου 634 έφτασαν στην περιοχή μεταξύ Μπόσρα και Τζαμπίγια. Ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος, έχοντας λάβει πληροφορίες για τις κινήσεις των Μουσουλμανικών στρατών από τους Άραβες πελάτες του, άρχισε να σχεδιάζει αντίμετρα. Κατόπιν διαταγής του Ηράκλειου, Βυζαντινές δυνάμεις από διάφορες φρουρές στο βορρά άρχισαν να κινούνται για να συγκεντρωθούν στο Αϊτζναδίν. Από εδώ μπορούσαν να εμπλακούν με το σώμα του Αμρ και να κάνουν ελιγμούς ενάντια στο πλευρό ή το πίσω μέρος του υπόλοιπου Μουσουλμανικού σώματος, που βρισκόταν στην Ιορδανία και τη Νότια Συρία. Η δύναμη των Βυζαντινών δυνάμεων, σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, ήταν περίπου 100.000. Ο Aμπού Ουμπαϊντά ενημέρωσε τον χαλίφη για τις προετοιμασίες που έκαναν οι Βυζαντινοί την τρίτη εβδομάδα του Μαΐου 634. Επειδή ο Aμπού Ουμπαϊντά δεν είχε εμπειρία ως διοικητής στρατιωτικών δυνάμεων σε τέτοιες μεγάλες επιχειρήσεις, ειδικά κατά του ισχυρού Ρωμαϊκού Στρατού, ο Aμπού Μπακρ αποφάσισε να στείλει τον Kαλίντ ιμπ Ουαλίντ για να αναλάβει τη διοίκηση. Σύμφωνα με τα πρώτα Μουσουλμανικά χρονικά, ο Αμπού Μπακρ είπε, «με τον Αλλάχ θα καταστρέψω τους Ρωμαίους και τους φίλους του Σατανά με τον Καλίντ ιμπν Αλ Ουαλίντ».
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Χάρτης με λεπτομέρειες της διαδρομής της εισβολής του Καλίντ ιμπν Ουαλίντ στη Συρία.
Γιάννης Πάνου
Βιογραφία
Υπήρξε ο σύντροφος στη ζωή της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Ρούλας Πατεράκη.
Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1998, σε ηλικία 55 χρονών. Κηδεύτηκε στην Αγία Ειρήνη της Αθήνας.
Αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης
Αρχική φάση
Ο Καλίντ ξεκίνησε αμέσως για τη Συρία από το Aλ-Χιρά, στο Ιράκ, στις αρχές Ιουνίου, παίρνοντας μαζί του τον μισό στρατό του, περίπου 8000 άτομα. Υπήρχαν δύο διαδρομές προς τη Συρία από το Ιράκ: η μία ήταν μέσω Νταουμάτ-ουλ-Τζαντάλ και η άλλη ήταν μέσω της Μεσοποταμίας, περνώντας από τη Ράκα. Οι Μουσουλμανικοί στρατοί στη Συρία χρειάζοντο επείγουσα ενίσχυση, έτσι ο Καλίντ απέφυγε τη συμβατική διαδρομή προς τη Συρία μέσω Νταουμάτ ουλ Τζαντάλ, καθώς ήταν η μεγαλύτερη διαδρομή και θα χρειαζόταν εβδομάδες για να φτάσει στη Συρία. Ο Καλίντ απέφυγε τη διαδρομή της Μεσοποταμίας λόγω της παρουσίας Ρωμαϊκών φρουρών εκεί και στη Βόρεια Συρία. Η εμπλοκή τους σε μία εποχή που οι Μουσουλμανικοί στρατοί περνούσαν από τη Συρία δεν ήταν σοφή ιδέα. Ο Καλίντ επέλεξε μία συντομότερη διαδρομή προς τη Συρία, μία ασυνήθιστη διαδρομή που όμως περνούσε από τη Συριακή έρημο. Είναι καταγεγραμμένο ότι οι στρατιώτες του προήλασαν για δύο ημέρες χωρίς να πιούν ούτε μία σταγόνα νερό, πριν φτάσουν σε μία προκαθορισμένη πηγή νερού σε μια όαση. Ο Καλίντ μπήκε έτσι στη Βόρεια Συρία και έπιασε τους Βυζαντινούς στο δεξί τους πλευρό. Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, αυτός ο έξυπνος στρατηγικός ελιγμός ανέτρεψε τη Βυζαντινή άμυνα στη Συρία.
Γιάννης Πάνου
Βιογραφία
Ο πρώην Υπουργός Πολιτισμού, Ευάγγελος Βενιζέλος, μόλις πληροφορήθηκε το θάνατό του, δήλωσε: "ο θάνατος του Γιάννη Πάνου στερεί τα ελληνικά Γράμματα από ένα συγγραφέα σπάνιας ευαισθησίας που γνώριζε όσο λίγοι τη διαπλοκή ιστορικότητας, αφηγηματικότητας και φιλοσοφικού στοχασμού".
Αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης
Νότια Συρία
Το Αΐν Ταμρ, το Κουρακίρ, το Σουβα, το Aράκ και η ιστορική πόλη Ταντμούρ ήταν οι πρώτες πόλεις που έπεσαν στον Kαλίντ. Το Σουκνά, το αλ-Kαργιατάγιν και το Χαβαρίν καταλήφθηκαν μετά τη μάχη του αλ-Καργιαταγιν και τη μάχη του Χαβαρίν. Αφού αντιμετώπισε όλες αυτές τις πόλεις, ο Καλίντ κινήθηκε προς τη Δαμασκό μέσω ενός ορεινού περάσματος, που είναι τώρα γνωστό ως Σανίτα-αλ-Ουκάμπ (Πέρασμα Ουκάμπ) από το όνομα του προτύπου του στρατού του Kαλίντ. Από εδώ απομακρύνθηκε από τη Δαμασκό, προς τη Μπόσρα, την πρωτεύουσα των Γασανιδών. Διέταξε άλλους Μουσουλμάνους διοικητές να συγκεντρώσουν τον στρατό τους, ακόμα κοντά στα Συρο-Αραβικά σύνορα, στη Μπόσρα. Στο Mαράτζ-αλ-Ραχάμπ, ο Καλίντ νίκησε έναν στρατό των Γασανιδών σε μία γρήγορη μάχη, που ονομάζεται μάχη του Μαρτζ-αλ-Ραχίτ. Εν τω μεταξύ, ο Aμπού Ουμπάιντα ιμπν αλ-Τζαράχ, ο ανώτατος διοικητής των Μουσουλμανικών στρατών στη Συρία, είχε διατάξει τον Σουραμπίλ ιμπν Χασανά να επιτεθεί στη Μπόσρα. Ο τελευταίος πολιόρκησε τη Μπόσρα με τον μικρό στρατό των 4.000 ανδρών. Η Ρωμαϊκή και Αραβική φρουρά των Γασανιδών, συνειδητοποιώντας ότι αυτή θα μπορούσε να είναι η προπορευόμενη φρουρά του μεγαλύτερου Μουσουλμανικού στρατού που θα ερχόταν, αποχώρησε από την οχυρωμένη πόλη και επιτέθηκε στον Σουραμπίλ, περικυκλώνοντάς τον από όλες τις πλευρές. Ωστόσο, ο Καλίντ έφτασε στο πεδίο με το ιππικό του και έσωσε τον Σουραμπίλ. Οι συνδυασμένες δυνάμεις των Kαλίντ, Σουραμπίλ και Aμπού Ουμπαϊντά επανέλαβαν έπειτα την πολιορκία της Μπόσρα, η οποία παραδόθηκε κάποια στιγμή στα μέσα Ιουλίου 634, τερματίζοντας ουσιαστικά τη Δυναστεία των Γασανιδών.
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Γεωγραφικός χάρτης με λεπτομέρειες της διαδρομής της εισβολής του Καλίντ ιμπν Ουαλίντ στη Συρία.
Γιάννης Πάνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης
Νότια Συρία
Εδώ ο Kαλίντ ανέλαβε τη διοίκηση των Μουσουλμανικών στρατών στη Συρία από τον Aμπου Ουμπαϊντά, σύμφωνα με τις οδηγίες του Χαλίφη. Ογκώδεις Βυζαντινοί στρατοί συγκεντρώνονταν στο Aτζναντάυν για να ωθήσουν τους στρατούς εισβολής πίσω στην έρημο. Οι πρώτες μουσουλμανικές πηγές ισχυρίζονται ότι η Βυζαντινή δύναμη ήταν 90.000, αν και οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί αμφιβάλλουν για τους αριθμούς, ωστόσο θεωρούν ότι αυτή η μάχη ήταν το κλειδί για να διαρραγεί η Βυζαντινή ισχύς στη Συρία. Κατόπιν εντολής του Καλίντ, όλα τα Μουσουλμανικά σώματα συγκεντρώθηκαν στο Ατζναντάγιν, όπου κέρδισαν μία αποφασιστική μάχη κατά των Βυζαντινών στις 30 Ιουλίου.
Αυτή η ήττα άφησε τη Συρία ευάλωτη στους Μουσουλμάνους εισβολείς. Ο Καλίντ αποφάσισε να καταλάβει τη Δαμασκό, το προπύργιο των Βυζαντινών. Στη Δαμασκό επικεφαλής ήταν ο Θωμάς, γαμπρός του Αυτοκράτορα Ηράκλειου. Έχοντας λάβει πληροφορίες για την πορεία του Καλίντ προς τη Δαμασκό, προετοιμάστηκε για την άμυνά της, γράφοντας στον Αυτοκράτορα Ηράκλειο στην Έμεσα για ενισχύσεις. Επιπλέον ο Θωμάς, για να έχει περισσότερο χρόνο για την προετοιμασία μίας πολιορκίας, έστειλε στρατούς να καθυστερήσουν ή, αν ήταν δυνατόν, να σταματήσουν την πορεία του Καλίντ στη Δαμασκό. Ένας από αυτούς τους στρατούς ηττήθηκε στη μάχη της Γιακούσα στα μέσα Αυγούστου κοντά στη λίμνη Τιβεριάδα, 145 χλμ. από τη Δαμασκό. Ένας άλλος ηττήθηκε στη μάχη του Mαράτζ αλ-Σαφέρ στις 19 Αυγούστου. Αυτές οι εμπλοκές είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα, καθυστερώντας αρκετά τον Καλίν,τ ώστε ο Θωμάς να προετοιμαστεί για μία πολιορκία. Ωστόσο όταν οι ενισχύσεις του Ηράκλειου έφτασαν στην πόλη, ο Καλίδ είχε αρχίσει την πολιορκία του, έχοντας φτάσει στη Δαμασκό στις 20 Αυγούστου. Για να απομονώσει την πόλη από την υπόλοιπη περιοχή, ο Καλίντ τοποθέτησε αποσπάσματα νότια στον δρόμο προς την Παλαιστίνη και στο βορρά στη διαδρομή Δαμασκού-Εμέσης, και πολλά άλλα μικρότερα αποσπάσματα σε διαδρομές προς τη Δαμασκό. Οι ενισχύσεις τού Ηράκλειου αναχαιτίστηκαν και καταστράφηκαν στη μάχη της Σανίτα-αλ-Ουκάμπ, 30 χλμ. από τη Δαμασκό. Οι δυνάμεις του Καλίντ άντεξαν τρεις Ρωμαϊκές μάχες, που προσπάθησαν να σπάσουν την πολιορκία. Ο Καλίντ τελικά επιτέθηκε και κατέκτησε τη Δαμασκό στις 18 Σεπτεμβρίου, μετά από 30 ημέρες, αν και -σύμφωνα με ορισμένες πηγές- η πολιορκία στην πραγματικότητα είχε διαρκέσει τέσσερις ή έξι μήνες. Ο Ηράκλειος, αφού έλαβε την είδηση της πτώσης της Δαμασκού, έφυγε για την Αντιόχεια από την Έμεσα. Στους πολίτες δόθηκε ειρήνη με την υπόσχεση για ετήσιο φόρο και στον Βυζαντινό στρατό δόθηκε τρεις ημέρες για να πάει όσο πιο μακριά μπορούσε. Μετά από τρεις ημέρες, ο Kαλίντ πήρε μια δύναμη ιππικού, πρόλαβε τους Ρωμαίους χρησιμοποιώντας μία άγνωστη συντόμευση και τους επιτέθηκε στη μάχη του Μαράτζ-αλ-Ντεμπάτζj, 305 χλμ. βόρεια της Δαμασκού.
Απόλυση του Χαλίντ από τη διοίκηση
Στις 22 Αυγούστου, ο Αμπού Μπακρ, ο πρώτος χαλίφης, απεβίωσε, έχοντας κάνει διάδοχό του τον Ουμάρ. Η πρώτη κίνηση του Ουμάρ ήταν να απαλλάξει τον Kαλίντ από τη διοίκηση και να διορίσει τον Aμπού Ουμπαϊντά ως νέο αρχιστράτηγο του Ισλαμικού στρατού. Ο Aμπού Ουμπαϊντά έλαβε την επιστολή που μνημονεύει αυτό κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, αλλά καθυστέρησε την ανακοίνωση, μέχρι να κατακτηθεί η πόλη. Αργότερα, ο Kαλίντ υποσχέθηκε την πίστη του στον νέο χαλίφη και συνέχισε να υπηρετεί ως απλός διοικητής υπό τον Aμπού Ουμπαϊντά. Αναφέρεται ότι είπε: «Εάν ο Αμπού Μπακρ είναι νεκρός και ο Ομάρ είναι χαλίφης, τότε ακούμε και υπακούμε».
Ο Aμπού Ουμπαϊντά κινήθηκε πιο αργά και σταθερά, γεγονός που είχε παράλληλη επίδραση στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία. Ο Aμπού Ουμπαϊντά, που θαύμαζε τον Kαλίντ, τον έκανε διοικητή του ιππικού και βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στις συμβουλές του καθ' όλη τη διάρκεια της εκστρατείας.
Κατάκτηση του Κεντρικού Λεβάντε
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης που περιγράφει λεπτομερώς τη διαδρομή της Μουσουλμανικής εισβολής στην κεντρική Συρία.
Αμέσως μετά τον διορισμό του Aμπού Ουμπαϊντά ως αρχιστράτηγου, έστειλε ένα μικρό απόσπασμα στην ετήσια εορτή του Aμπού-αλ-Κουντάς, που πραγματοποιείτο στο Aμπλάχ, κοντά στο Ζάχλε, 50 χλμ. ανατολικά της Βηρυτού. Εκεί κοντά υπήρχε μια φρουρά Βυζαντινών, και Χριστιανών Αράβων, αλλά το μέγεθος της φρουράς υπολογίστηκε λάθος από τους Μουσουλμάνους πληροφοριοδότες. Η φρουρά περικύκλωσε γρήγορα το μικρό Μουσουλμανικό απόσπασμα, αλλά πριν αυτό καταστραφεί εντελώς, ο Χαλίντ ήρθε να σώσει τον Μουσουλμανικό στρατό. Ο Aμπού Ουμπαϊντά, έχοντας λάβει νέα στοιχεία, είχε στείλει τον Kαλίντ. Αυτός έφτασε στο πεδίο της μάχης και νίκησε τη φρουρά στις 15 Οκτωβρίου και επέστρεψε με τόνους λεηλατημένης λείας από το πανηγύρι και εκατοντάδες Ρωμαίους αιχμαλώτους. Καταλαμβάνοντας την κεντρική Συρία, οι Μουσουλμάνοι είχαν δώσει αποφασιστικό πλήγμα στους Βυζαντινούς. Η επικοινωνία μεταξύ της Βόρειας Συρίας και της Παλαιστίνης είχε πλέον διακοπεί. Ο Aμπού Ουμπαϊντά αποφάσισε να βαδίσει προς το Φαλ, το οποίο είναι περίπου 150 μ. κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπου ήταν παρούσα μία ισχυρή Βυζαντινή φρουρά και επιζώντες της μάχης του Aτζνανταςυν. Η περιοχή ήταν κρίσιμη, διότι από εδώ ο Βυζαντινός στρατός μπορούσε να χτυπήσει ανατολικά και να κόψει τις επικοινωνίες των Μουσουλμάνων με την Αραβία. Επιπλέον, με αυτή τη μεγάλη φρουρά στο πίσω μέρος τους, η Παλαιστίνη δεν μπορούσε να προσβληθεί. Ο Καλίντ, που διοικούσε την προπορευόμενη φρουρά, έφτασε πρώτος στο Φαλ (Fahl) και διαπίστωσε ότι οι Βυζαντινοί είχαν πλημμυρίσει τις πεδιάδες, αφού απέκλεισαν τον ποταμό Ιορδάνη. Ο Βυζαντινός στρατός τελικά ηττήθηκε στη μάχη του Φαλ στις 23 Ιανουαρίου 635.
Στη συνέχεια, οι Μουσουλμανικοί στρατοί εδραίωσαν την κατάκτηση του Λεβάντε (Συρίας-Παλαιστίνης) καθώς ο Σουραμπίλ και ο Αμρ προχώρησαν βαθύτερα στην Παλαιστίνη. Η Μπετ Σεάν παραδόθηκε μετά από μία μικρή αντίσταση, ακολουθώντας την παράδοση της Τιβεριάδας τον Φεβρουάριο. Ο Ουμάρ, αφού έμαθε για τη θέση και τη δύναμη του Βυζαντινού στρατού στην Παλαιστίνη, έγραψε λεπτομερείς οδηγίες στους διοικητές των σωμάτων του εκεί και διέταξε τον Γιαζίντ να καταλάβει τις ακτές της Μεσογείου. Ο Αμρ και ο Σουραμπίλ βάδισαν κατά συνέπεια εναντίον της ισχυρότερης Βυζαντινής φρουράς και τους νίκησαν στη Δεύτερη Μάχη του Ατζναντύν. Στη συνέχεια, τα δύο σώματα χωρίστηκαν, με τον Αμρ να κινείται για να καταλάβει τη Ναμπλούς, την Αμάβας, τη Γιάφα, τη Χάιφα, τη Γάζα και τη Γιούμπνα προκειμένου να ολοκληρωθεί η κατάκτηση όλης της Παλαιστίνης, ενώ ο Σουραμπίλ κινήθηκε ενάντια στις παράκτιες πόλεις Άκρα και Τύρο. Ο Γιαζίντ προχώρησε από τη Δαμασκό για να καταλάβει τα λιμάνια της Σιδώνας, της Άρκα, της Βύβλου και της Βηρυτού. Μέχρι το 635, η Παλαιστίνη, η Ιορδανία και η Νότια Συρία, με εξαίρεση την Ιερουσαλήμ και την Καισάρεια, ευρίσκοντο στα χέρια των Μουσουλμάνων. Κατόπιν εντολής του Ουμάρ, ο Γιαζίντ πολιόρκησε στη συνέχεια την Καισάρεια, η οποία, αποκλείοντας μία αναστολή κατά τη διάρκεια της Μάχης του Γιαρμούκ, κράτησε μέχρι την πτώση του λιμανιού το 640.
Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Δαβίδ μπεν Αβραάμ αλ-Φασί (απεβίωσε πριν από το 1026), η Μουσουλμανική κατάκτηση της Παλαιστίνης έφερε ανακούφιση στους Εβραίους πολίτες της χώρας, στους οποίους οι Βυζαντινοί είχαν απαγορεύσει προηγουμένως να προσεύχονται στο Όρος του Ναού.
Μάχες για την Έμεσα και Δεύτερη Μάχη της Δαμασκού
Μετά τη μάχη, που αποδείχτηκε το κλειδί για την Παλαιστίνη και την Ιορδανία, οι Μουσουλμανικοί στρατοί χωρίστηκαν. Το σώμα του Σουραμπίλ και του Αμρ κινήθηκαν νότια για να καταλάβουν την Παλαιστίνη, ενώ ο Αμπού Ουμπαϊντά και ο Καλίντ, με ένα σχετικά μεγαλύτερο σώμα, κινήθηκαν βόρεια για να κατακτήσουν τη Βόρεια Συρία. Ενώ οι Μουσουλμάνοι ήταν κατειλημμένοι στο Φαλ, ο Ηράκλειος, διαισθανόμενος μία ευκαιρία, έστειλε γρήγορα στρατό υπό τον στρατηγό Θεόδρα για να ανακαταλάβει τη Δαμασκό, όπου είχε απομείνει μία μικρή μουσουλμανική φρουρά. Λίγο αργότερα οι Μουσουλμάνοι, έχοντας μόλις κερδίσει τη Μάχη του Φαχ, πήγαν προς την Έμεσα. Στο μεταξύ ο Βυζαντινός στρατός χωρίστηκε στα δύο: το ένα τμήμα αναπτύχθηκε στο Mαράτζ αλ Ρόμε (κοιλάδα Μπεκάα) με επικεφαλής τον Σχίνο, ενώ το άλλο, με διοικητή τον Θεόδρα, στάθμευσε στα δυτικά της Δαμασκού (περιοχή Αλ-Σαμπούρα). Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο Θεόδρας προχώρησε στη Δαμασκό, για να εξαπολύσει αιφνιδιαστική επίθεση. Ο κατάσκοπος του Kαλίντ τον ενημέρωσε για την κίνηση και ο Kαλίντ, έχοντας λάβει άδεια από τον Aμπού Ουμπαϊντά, κάλπασε προς τη Δαμασκό με την κινητή φρουρά του. Ενώ ο Aμπού Ουμπαϊντά πολέμησε και νίκησε τον ρωμαϊκό στρατό στη μάχη του Mαράτζ-αλ-Ρόμε, ο Kαλίντ μετακόμισε στη Δαμασκό με το ιππικό του και επιτέθηκε και νίκησε τον Θεόδρα εκεί. Μία εβδομάδα αργότερα, ο ίδιος ο Aμπού Ουμπαϊντά κινήθηκε προς την Ηλιούπολη, όπου βρισκόταν ο μεγάλος ναός του Δία. Τον Μάιο του 636, η Ηλιούπολη παραδόθηκε στους Μουσουλμάνους μετά από μικρή αντίσταση και συμφώνησε να πληρώσει φόρο υποτέλειας. Ο Abu Ubaidah έστειλε τον Καλίντ κατευθείαν προς την Έμεσα. Η Έμεσα και η Χαλκίδα πρόσφεραν μία συνθήκη ειρήνης για έναν χρόνο. Ο Aμπού Ουμπαϊντά αποδέχτηκε την προσφορά και, αντί να εισβάλει στις περιοχές της Έμεσας και της Χαλκίδας, εδραίωσε την κυριαρχία του στην κατακτημένη γη και κατέλαβε τη Χάμα και το Mααράτ αλ-Νουμάν. Έχοντας συγκεντρώσει σημαντικούς στρατούς στην Αντιόχεια, ο Ηράκλειος τους έστειλε για να ενισχύσουν στρατηγικά σημαντικές περιοχές της Βόρειας Συρίας, όπως την Έμεσα και τη Χαλκίδα. Η Βυζαντινή ενίσχυση της Έμεσας παραβίασε τη συνθήκη και ο Aμπού Ουμπαϊντά και ο Kαλίντ προήλασαν ανάλογα. Ένας Βυζαντινός στρατός που σταμάτησε την προπορευόμενη φρουρά του Καλίντ, ηττήθηκε. Οι Μουσουλμάνοι πολιόρκησαν την Έμεσα, η οποία τελικά κατακτήθηκε τον Μάρτιο του 636 μετά από δύο μήνες.
Μάχη του Γιαρμούκ
αριστερά|μικρογραφία| Μετακινήσεις Μουσουλμανικών και Βυζαντινών στρατευμάτων πριν από τη μάχη του Γιαρμούκ. Αφού κατέλαβε την Έμεσα, ο Καλίντ κινήθηκε βόρεια για να καταλάβει τη Βόρεια Συρία, χρησιμοποιώντας το ιππικό του ως προπορευόμενο και δύναμη επιδρομής. Στο Σαϊζάρ, ο Καλίντ αναχαίτισε μία συνοδεία, που έπαιρνε προμήθειες για τη Χαλκίδα. Οι αιχμάλωτοι ανακρίθηκαν και τον ενημέρωσαν για το φιλόδοξο σχέδιο του Αυτοκράτορα Ηράκλειου να πάρει πίσω τη Συρία με στρατό πιθανώς 200.000 ανδρών. Ο Καλίντ τερμάτισε αμέσως την επιδρομή.
Μετά τις προηγούμενες εμπειρίες του, ο Ηράκλειος απέφευγε πλέον να μάχεται με τον Μουσουλμανικό στρατό. Τα σχέδιά του ήταν να στείλει τεράστιες ενισχύσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις, να απομονώσει το Μουσουλμανικό σώμα το ένα από το άλλο και στη συνέχεια να περικυκλώσει και να καταστρέψει χωριστά τους Μουσουλμανικούς στρατούς.
Μέρος του σχεδίου του ήταν να συντονίσει τις επιθέσεις του με αυτές του Γιαζντγκέρντ/Ισδιγέρδη Γ΄, του σάχη των Σασσανιδών. Το 635 ο Ισδιγέρδης Γ΄ είχε επιδιώξει μία συμμαχία με τον Ηράκλειο, νυμφευόμενος τη Μανυάν, κόρη (ή εγγονή, σύμφωνα με την παράδοση) του τελευταίου. Ο Ηράκλειος προετοιμάστηκε για μία μεγάλη επίθεση στο Λεβάντε, ενώ ο Ισδιγέρδης Γ΄ υποτίθεται ότι θα πραγματοποιούσε μία καλά συντονισμένη αντεπίθεση στο μέτωπό του στο Ιράκ. Ωστόσο δεν ήταν γραφτό να γίνει έτσι. Ο Ουμάρ είχε πιθανώς πληροφορίες για αυτή τη συμμαχία και ξεκίνησε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τον Ισδιγέρδη Γ', προφανώς προσκαλώντας τον να ενταχθεί στο Ισλάμ. Όταν ο Ηράκλειος ξεκίνησε την επίθεσή του τον Μάιο του 636, ο Ισδιγέρδης Γ΄, πιθανότατα λόγω της εξάντλησης της κυβέρνησής του, δεν μπόρεσε να συντονιστεί με την επίθεση του Ηρακλείου, ματαιώνοντας το σχέδιο.
Πέντε τεράστιοι στρατοί ξεκίνησαν τον Ιούνιο για να ανακαταλάβουν τη Συρία. Ο Καλίντ, έχοντας αντιληφθεί το σχέδιο του Ηράκλειου, φοβήθηκε ότι οι Μουσουλμανικοί στρατοί θα απομονωθούν και στη συνέχεια θα καταστρέφονταν αποσπασματικά. Πρότεινε έτσι στον Aμπού Ουμπαϊντά σε ένα πολεμικό συμβούλιο να συγκεντρώσει όλους τους Μουσουλμανικούς στρατούς σε ένα μέρος, για να αναγκάσει μία αποφασιστική μάχη με τους Βυζαντινούς. Ο Aμπού Ουμπαιντά συμφώνησε και τους συγκέντρωσε στη Γιαμπίγια. Αυτός ο ελιγμός έδωσε ένα αποφασιστικό πλήγμα στο σχέδιο του Ηράκλειου, αφού ο τελευταίος δεν ήθελε να εμπλέξει τα στρατεύματά του σε ανοιχτή μάχη με το Μουσουλμανικό ελαφρύ ιππικό. Από τη Γιαμπίγια, και πάλι μετά από πρόταση του Kαλίντ, ο Aμπού Ουμπαϊντά διέταξε τα Μουσουλμανικά στρατεύματα να αποσυρθούν στην πεδιάδα του ποταμού γιαρμούκ, όπου το ιππικό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά. Ενώ οι Μουσουλμανικοί στρατοί συγκεντρώνονταν στο Γιαρμούκ, ο Καλίντ αναχαίτισε και κατατρόπωσε τη Βυζαντινή προπορευόμενη φρουρά, εξασφαλίζοντας ένα ασφαλές μονοπάτι υποχώρησης.
Οι Μουσουλμανικοί στρατοί έφτασαν στην πεδιάδα τον Ιούλιο. Μία ή δύο εβδομάδες αργότερα, γύρω στα μέσα Ιουλίου, έφτασε ο Βυζαντινός στρατός. Ο Βυζαντινός αρχιστράτηγος Βαχάν, έστειλε δυνάμεις Γασανιδών υπό τον βασιλιά τους Τζαμπάλα, για να μετρήσουν τη μουσουλμανική δύναμη. Η κινητή φρουρά του Καλίντ τους νίκησε και τους κατατρόπωσε: ήταν η τελευταία ενέργεια πριν ξεκινήσει η μάχη. Για ένα μήνα συνεχίστηκαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο στρατών και ο Καλίντ πήγε να συναντήσει προσωπικά τον Βαχάν στο Βυζαντινό στρατόπεδο. Εν τω μεταξύ, έφθασαν Μουσουλμανικές ενισχύσεις από τον Ουμάρ.
Ο Aμπού Ουμπαιντά, σε ένα άλλο συμβούλιο πολέμου, μετέφερε την επιτόπια διοίκηση του Μουσουλμανικού στρατού στον Kαλίντ. Τελικά, στις 15 Αυγούστου διεξήχθη η μάχη του Γιαρμούκ, η οποία διήρκεσε έξι ημέρες και κατέληξε σε μεγάλη ήττα των Βυζαντινών. Αυτή η μάχη και οι επακόλουθες επιχειρήσεις εκκαθάρισης τερμάτισαν για πάντα τη Βυζαντινή κυριαρχία στο Λεβάντε.
Εν τω μεταξύ, ο Ουμάρ κατέλαβε τον Ισδιγέρδη Γ με μία μεγάλη εξαπάτηση. Ο Ισδιγέρδης Γ' έχασε τον στρατό του στη Μάχη της Καντισίγια τον Νοέμβριο, τρεις μήνες μετά το Γιαρμούκ, τερματίζοντας τον έλεγχο των Σασσανιδών δυτικά της Περσίας.