cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μετάφραση των Εβδομήκοντα
Ιστορική αναδρομή
Σύμφωνα με την παράδοση, 72 Ιουδαίοι λόγιοι της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου άρχισαν το έργο της μετάφρασης αυτής περίπου το 280 π.Χ. Αργότερα και χάριν συντομίας καθιερώθηκε ο αριθμός 70, κι έτσι προέκυψε η ονομασία Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Προφανώς, η μετάφραση αυτή ολοκληρώθηκε μέσα στον 3ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Β' του Φιλαδέλφου. Η γλώσσα της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα ήταν η ελληνιστική κοινή που μιλιόταν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κατά τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ. Αποτέλεσε τη Γραφή που είχαν οι ελληνόφωνοι Ιουδαίοι και χρησιμοποιούνταν ευρέως τον καιρό του Ιησού Χριστού και των αποστόλων του. Στην Καινή Διαθήκη οι περισσότερες από τις 320 κατά λέξη παραθέσεις από το σύνολο των περίπου 890 παραθέσεων και αναφορών στην Παλαιά Διαθήκη βασίζονται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα.
Διαφύλαξη της Μετάφρασης ως τη σύγχρονη εποχή
Έχει διασωθεί ως τις μέρες μας και είναι διαθέσιμος για μελέτη σημαντικός αριθμός αποσπασμάτων της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα, τα οποία είναι γραμμένα σε πάπυρο. Αυτά είναι ιδιαίτερα πολύτιμα, επειδή ανήκουν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους και, μολονότι συχνά είναι μόνο λίγα εδάφια ή κεφάλαια, βοηθούν να καθοριστεί τι ακριβώς έλεγε αρχικά το κείμενο της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα. Η συλλογή των Παπύρων Φουάντ (Αρ. 266 στον Κατάλογο Χειρογράφων) ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο το έτος 1939 και έχει εξακριβωθεί ότι είναι του 1ου αιώνα π.Χ. Περιέχει τμήματα των βιβλίων της Γένεσης και του Δευτερονομίου. Άλλοι πάπυροι χρονολογούνται στον 4ο αιώνα μ.Χ. περίπου, τότε που άρχισε να χρησιμοποιείται ως υλικό για τα χειρόγραφα η πιο ανθεκτική περγαμηνή βέλουμ (vellum), που ήταν εξαίρετης ποιότητας και φτιαχνόταν συνήθως από δέρμα μοσχαριού, αρνιού ή κατσικιού.
Σήμερα υπάρχουν διαθέσιμα εκατοντάδες χειρόγραφα της ελληνικής Μετάφρασης των Εβδομήκοντα σε περγαμηνή βέλουμ, καθώς και σε άλλα είδη περγαμηνής. Μερικά απ’ αυτά, που γράφτηκαν μεταξύ του 4ου και του 9ου αιώνα μ.Χ., είναι σημαντικά, επειδή καλύπτουν μεγάλα τμήματα των Εβραϊκών Γραφών. Είναι γνωστά ως μεγαλογράμματα, διότι είναι γραμμένα μόνο με μεγάλους κεφαλαίους χαρακτήρες που δεν ενώνονται μεταξύ τους. Τα υπόλοιπα λέγονται μικρογράμματα, αφού είναι γραμμένα με μικρότερους χαρακτήρες επισεσυρμένης γραφής. Τα μικρογράμματα χειρόγραφα προτιμούνταν από τον 9ο αιώνα ως τότε που εφευρέθηκε η τυπογραφία. Τα σημαντικότερα μεγαλογράμματα χειρόγραφα του 4ου και 5ου αιώνα, δηλαδή το Βατικανό Αρ. 1209, το Σιναϊτικό και το Αλεξανδρινό, περιέχουν όλα την ελληνική Μετάφραση των Εβδομήκοντα με μερικές μικροπαραλλαγές.
Περιεχόμενα
Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα περιλαμβάνει κάποια επιπρόσθετα βιβλία και προσθήκες ως προς το παραδοσιακό εβραϊκό κείμενο (Τανάκ). Αυτά περιγράφονται μεταξύ των Χριστιανών ως απόκρυφα (από τους Προτεστάντες) ή δευτεροκανονικά (από τους Ορθοδόξους και Ρωμαιοκαθολικούς). Κατά τον Ιουδαϊσμό και κατά άλλες χριστιανικές ομολογίες, θεωρούνται ότι δεν είναι θεόπνευστα, σε αντίθεση με την Ορθόδοξη και Καθολική Εκκλησία όπου θεωρούνται ισόκυρα
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Völkischer Beobachter
Η εφημερίδα Völkischer Beobachter (σε ελεύθερη απόδοση "Λαϊκός Παρατηρητής") ήταν το επίσημο όργανο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος από την ίδρυσή του μέχρι την κατάρρευση της Ναζιστικής Γερμανίας το 1945.
Το ξεκίνημα
Η εφημερίδα, πριν περιέλθει στην κατοχή των Εθνικοσοσιαλιστών, κυκλοφορούσε στο Μόναχο με τον τίτλο "Münchner Beobachter" ("Ο Παρατηρητής του Μονάχου"). Το 1918 την αποκτά η Εταιρία της Θούλης (Thule Gesellscaft), μια αποκρυφιστική οργάνωση, και της αλλάζει ελαφρά τίτλο, ονομάζοντάς την "Münchener Beobachter und Sportblatt" (Παρατηρητής του Μονάχου και Αθλητικές ειδήσεις") σε μια προσπάθεια να αυξήσει την μικρή της κυκλοφορία. Αρχισυντάκτης ήταν ο Καρλ Χάρρερ (Karl Harrer).
Κυκλοφορία
Η εφημερίδα κυκλοφορεί, αρχικά, μια φορά την εβδομάδα και πωλεί πολύ λίγα φύλλα (περίπου 8.000 εβδομαδιαίως). Τα ηγετικά στελέχη του Κόμματος γνωρίζουν πολύ καλά την δύναμη του Τύπου και, από τις 8 Φεβρουαρίου 1923 μετατρέπουν την εφημερίδα σε ημερήσια. Εκμεταλλεύονται σωστά τα γεγονότα της κατοχής του Ρουρ από τους Γάλλους και, το φθινόπωρο του ίδιου έτους, η κυκλοφορία της ανεβαίνει στα 25.000 φύλλα ημερησίως. Τον Έκαρτ αντικαθιστά ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, αλλά ύστερα από το αποτυχημένο Πραξικόπημα της μπιραρίας, που πραγματοποιήθηκε από τον Χίτλερ και στελέχη του Κόμματος τον Νοέμβριο του 1923, το δικαστήριο απαγορεύει την κυκλοφορία της και η έκδοσή της αναστέλλεται.
Ο Χίτλερ αποφυλακίζεται, ύστερα από την καταδίκη του για το πραξικόπημα, το 1924 και ξεκινά την επανίδρυση του (επίσης απαγορευμένου) Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Πετυχαίνει να αρθεί η απαγόρευση κυκλοφορίας της εφημερίδας, η οποία επανακυκλοφορεί τον Φεβρουάριο του 1925 και είναι από τα βασικά όργανα προπαγάνδας του Κόμματος. Η κυκλοφορία της ακολουθεί την άνοδο του Κόμματος: Από λίγες χιλιάδες φύλλα, εκτοξεύεται στις 130.000 το 1931 για να φθάσει περίπου τα 2 εκατ. ημερησίως το 1944.
Περιεχόμενο
Όλα αυτά τα χρόνια η εφημερίδα είναι ο "καθρέπτης" του Κόμματος, αλλά και ο ιδεολογικός καθοδηγητής των αναγνωστών, ιδιαίτερα μετά την ανάληψη της αρχισυνταξίας από τον Ρόζενμπεργκ. Παρουσιάζει την τρέχουσα ειδησεογραφία (πάντα από την σκοπιά που ήθελαν να την παρουσιάζουν οι Εθνικοσοσιαλιστές) και σχόλια - απόψεις στελεχών του Κόμματος, κύρια προπαγανδιστικού περιεχομένου. Η εικόνα της εφημερίδας είναι εικόνα ενός σοβαρού εντύπου, χωρίς ιδιαίτερες ακρότητες, ψεύδη ή χυδαιότητες, όπως συμβαίνει με τον "Der Stürmer" του Γιούλιους Στράιχερ. Ήταν η "δημόσια εικόνα" του Κόμματος. Φυσικά, δεν λείπουν τα αντισημιτικά άρθρα και σχόλια, χωρίς, όμως, τις εκλαϊκευμένες "χοντράδες" του "Stürmer".
Το τέλος
Η εφημερίδα ανέστειλε οριστικά την έκδοσή της στις 6 Μαΐου 1945, λίγες ημέρες μετά την υπογραφή παράδοσης της Γερμανίας. Το τελευταίο φύλλο της φέρει - λόγω της πρακτικής της προχρονολόγησης πολλών εντύπων της εποχής - ημερομηνία 11 Μαΐου 1945 και περιείχε αποκλειστικά ως άρθρο έναν "οδηγό επιβίωσης".
Πηγές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μόναχο Κατηγορία:Ναζιστικό Κόμμα Κατηγορία:Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης
thumb|right|250px|Σφραγίδα της Ιωάννας της Κωνσταντινούπολης.
Η Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης (Johanna van Constantinopel, περ. 1199 - 5 Δεκεμβρίου 1244), Κόμισσα της Φλάνδρας και Κόμισσα του Αινώ (1205 - 1244) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Βαλδουίνου Α' της Κωνσταντινούπολης πρώτου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και της Μαρίας της Καμπανίας. Ο πατέρας της αναχώρησε για την Δ' Σταυροφορία (1202), μετά από δύο χρόνια τον ακολούθησε και η μητέρα της αφήνοντας την Ιωάννα και τη νεογέννητη αδελφή της Μαργαρίτα υπό τις φροντίδες του Φιλίππου του Ναμύρ. Η μητέρα τους (1204) στη συνέχεια και ο πατέρας τους το (1205), τότε ο Φίλιππος Α΄ του Ναμύρ αρραβωνιάστηκε την κόρη του Φιλίππου Β΄ Αυγούστου δίνοντας τις δυο μικρές αδελφές στη φροντίδα του Γάλλου βασιλιά.
Ο Φίλιππος Β' σχεδίαζε όσο το δυνατό συντομότερα να παντρέψει την Ιωάννα με τον Ενγκεράνδο του Κουσί, αλλά τελικά αυτή παντρεύτηκε τον Πορτογάλο πρίγκιπα Φερδινάνδο (1212) τέταρτο γιο του βασιλιά της Πορτογαλίας Σάντσο Α΄. Ο σύζυγος της Φερδινάνδος ξεκίνησε πόλεμο εναντίον του Φιλίππου Αυγούστου ο οποίος έληξε με τη νίκη του Γάλλου βασιλιά στη μάχη του Μπουβίν (1214), συνελήφθη αιχμάλωτος και φυλακίστηκε 12 χρόνια, ελευθερώθηκε (1226) μετά τον θάνατο του Φιλίππου Αυγούστου και του γιου του Λουδοβίκου Η΄ με την παρέμβαση της βασιλομήτωρος Λευκής της Καστίλης. Η Ιωάννα στο διάστημα αυτό πέρα από την αιχμαλωσία του συζύγου της είχε να αντιμετωπίσει και την εξέγερση της μικρότερης αδελφής της Μαργαρίτας και την εξέγερση μιας ομάδας ευγενών με επικεφαλής κάποιον άντρα ο οποίος ισχυριζόταν ότι είναι ο πατέρας της. Ο Φερδινάνδος πέθανε (1233) και στη συνέχεια η Ιωάννα πραγματοποίησε δεύτερο γάμο με τον Θωμά της Σαβοΐας, πέθανε το 1244 σε ηλικία περίπου 50 ετών και τάφηκε στο αβαείο της Μαρκέτ κοντά στη Λιλ αφήνοντας μόνο μια κόρη από τον πρώτο σύζυγο της Φερδινάνδο. Η πολιτική της Ιωάννας έφερε μεγάλη ανάπτυξη στην κομητεία της ευνοώντας έντονα τις Φλαμανδικές πόλεις, ευνόησε ιδιαίτερα το εμπόριο και έδωσε περισσότερες προτεραιότητες στις γυναίκες τόσο στην εκκλησία όσο και στην κοινωνία.
Παιδικά χρόνια μετά τον θάνατο των γονέων της
Η ακριβής ημερομηνία γέννησης της Ιωάννας της Κωνσταντινούπολης είναι ακόμα άγνωστη· το μόνο βέβαιο είναι ότι, όπως και η μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα, βαπτίσθηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στη Βαλανσιέν. Ο πατέρας της Βαλδουίνος αναχώρησε από τη Φλάνδρα (1202) προκειμένου να συμμετάσχει στην Δ΄ Σταυροφορία, η οποία έληξε με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο Βαλδουίνος ανακηρύχθηκε από τους Σταυροφόρους ως Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (9 Μαΐου 1204). Η σύζυγός του Μαρία είχε αποφασίσει να τον ακολουθήσει, αφήνοντας τα δυο μικρά κορίτσια υπό τη φροντίδα του θείου τους Φιλίππου Α΄ μαργράβου του Ναμύρ. Η μητέρα τους αποφάσισε να πραγματοποιήσει προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, αλλά απεβίωσε λίγο μετά την άφιξή της στην Άκρα τον Αύγουστο του 1204. Ένα χρόνο αργότερα συνελήφθη και ο ίδιος ο πατέρας τους αιχμάλωτος του τσάρου των Βουλγάρων Καλογιάννη (1205) και η τύχη του από τότε παραμένει άγνωστη· πιθανότατα δολοφονήθηκε από αυτόν. Μόλις έφτασαν τα νέα για την εξαφάνιση του πατέρα της, η Ιωάννα ανακηρύχθηκε κόμισσα της Φλάνδρας και του Αινώ, αλλά επειδή ήταν ακόμη πολύ μικρή, η διοίκηση δόθηκε σε ένα βασιλικό συμβούλιο.
Η κηδεμονία της μικρής Ιωάννας και της μικρότερης αδελφής της Μαργαρίτας δόθηκε στον θείο τους Φίλιππο Α΄ του Ναμύρ, που έβαλε τις δυο αδελφές σε διαφορετικές θέσεις. Ο ίδιος αρραβωνιάστηκε τη Μαρία, κόρη του Φιλίππου Β΄ Αυγούστου, δίνοντας στη συνέχεια στον Γάλλο βασιλιά την κηδεμονία των μικρών κοριτσιών. Η Ιωάννα και η αδελφή της μεγάλωσαν μαζί με τον Θεοβάλδο Δ΄ της Καμπανίας. Κατά τη διάρκεια παραμονής τους στη Γαλλία ασπάστηκαν το Τάγμα των Κιστερκιανών υπό την επίδραση της Λευκής της Καστίλης, συζύγου τού Λουδοβίκου Η΄, γιου τού Φιλίππου Β΄. Το 1208 ο θείος τους Φίλιππος Α΄ προχώρησε σε συμφωνία με τον Φίλιππο Β΄ Αύγουστο, σύμφωνα με την οποία θα μπορούσε να παντρέψει ο Γάλλος βασιλιάς τα κορίτσια πριν την ενηλικίωση τους, με τους γαμπρούς που επιθυμούσε, χωρίς τη δική του συγκατάθεση.
Ο Εγκεράνδος Γ΄ του Κουσί πρόσφερε στον Γάλλο βασιλιά το ποσό των 50.000 λιβρών για να παντρευτεί την Ιωάννα, ενώ ο αδελφός του Θωμάς θα παντρευόταν τη Μαργαρίτα· αλλά ύστερα από την έντονη αντίθεση της Φλαμανδικής αριστοκρατίας, η πρόταση δεν προχώρησε. Η Ματθίλδη της Πορτογαλίας, χήρα του μεγάλου θείου της Ιωάννας, τού Φιλίππου της Αλσατίας, πρόσφερε στον Γάλλο βασιλιά το ίδιο ποσό για να παντρέψει την Ιωάννα με τον ανιψιό της πρίγκιπα της Πορτογαλίας Φερδινάνδο. Ο γάμος έγινε στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 1212 και ο Φερδινάνδος έγινε συυγκυβερνήτης της Φλάνδρας.
Αιχμαλωσία του πρώτου της συζύγου Φερδινάνδου από τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο
thumb|right|250px|Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος μεταφέρει αιχμαλώτους τον Φερδινάνδο της Φλάνδρας και τον Ρενώ της Βουλώνης μετά τη μάχη του Μπουβίν (1214) - μικρογραφία 14ου αιώνα. thumb|right|250px|Η Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης με τον φυλακισμένο σύζυγο της Φερδινάνδο μετά τη μάχη του Μπουβίν - μικρογραφία 14ου αιώνα. Στον δρόμο της επιστροφής τους για τη Φλάνδρα οι νεόνυμφοι συνελήφθησαν από τον δελφίνο Λουδοβίκο μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Φιλίππου Αυγούστου ο οποίος ήθελε να πάρει από την Ιωάννα πίσω την προίκα της μητέρας του μαζί με το Αρτουά την οποία του είχε πάρει με τη βία ο πατέρας της Ιωάννας Βαλδουίνος μετά τον θάνατο της (1190). Η Ιωάννα και ο Φερδινάνδος ελευθερώθηκαν μονάχα αφού αναγκάστηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη του Ποντ α Βεντίν (25 Φεβρουαρίου 1212) σύμφωνα με την οποία παραχώρησαν τις πόλεις Ερ συρ λα Λις και Σαιν Ομέρ στον δελφίνο Λουδοβίκο. Ύστερα από αυτό το περιστατικό οι νεόνυμφοι όταν έφτασαν στη Φλάνδρα οργάνωσαν συμμαχία εναντίον του δελφίνου και του πατέρα του Γάλλου βασιλιά με συμμάχους τον Ιωάννη τον Ακτήμονα και τον Ρωμαίο αυτοκράτωρ Όθων Δ΄.
Ο Γάλλος βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος εξοργισμένος όταν άκουσε για τη συμμαχία αυτή έκαψε τη Λιλ (1213), στις διαδοχικές μάχες που ακολούθησαν οι Γάλλοι νίκησαν στη μάχη του Ρος - ο - Μουάν (2 Ιουλίου 1214) τους Άγγλους συμμάχους της Ιωάννας και στην τελική μάχη του Μπουβίν (27 Ιουλίου 1214) συνέτριψαν τις Φλαμανδικές δυνάμεις και συνέλαβαν τον σύζυγο της Ιωάννας Φερδινάνδο. Ο Φερδινάνδος φυλακίστηκε 12 χρόνια, ελευθερώθηκε μόνο όταν πέθανε ο Φίλιππος Αύγουστος (1226) στο διάστημα αυτό η Ιωάννα κυβέρνησε μόνη της την κομητεία της Φλάνδρας.
Οι κύριες προτεραιότητες της Ιωάννας ήταν η ανάπτυξη της βιοτεχνίας, του εμπορίου μαλλιού και των μεγάλων πόλεων της Φλάνδρας με μετανάστες, ανακατασκεύασε τα τείχη της Λιλ που είχαν καταστραφεί από τους Γάλλους και υπέγραψε τη Συνθήκη των Παρισίων (24 Οκτωβρίου 1214) σύμφωνα με την οποία σημαντικά φρούρια της Νότιας Φλάνδρας πέρασαν στα χέρια Γάλλων, η διοίκηση της Φλάνδρας γινόταν ουσιαστικά από το Παρίσι. Η Ιωάννα στο μεταξύ πίεσε τον πάπα να κηρύξει άκυρο τον γάμο της με τον φυλακισμένο Φερδινάνδο, σκόπευε να παντρευτεί τον Πέτρο του Ντρε αντιβασιλιά της Βρετάνης και χήρο της Αλίκης της Βρετάνης (1221) αλλά ο Φίλιππος Αύγουστος της το απαγόρευσε.
Η μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα παντρεύτηκε πριν της 23 Ιουλίου 1212 τον Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν ο οποίος είχε οριστεί κηδεμόνας της κάτι που ενόχλησε έντονα την Ιωάννα και τον σύζυγο της Φερδινάνδο. Ο Γάλλος βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος έβλεπε και εκείνος με καχυποψία τον γάμο γι'αυτό πληροφόρησε τον πάπα Ιννοκέντιο Γ' ότι ο Μπουσάρ δεν μπορούσε να παντρευτεί επειδή είχε χριστεί υποδιάκονος, ο πάπας στη συνέχεια συγκάλεσε την Δ' Σύνοδο του Λατερανού η οποία κήρυξε άκυρο τον συγκεκριμένο γάμο. Η Μαργαρίτα και ο Μπουσάρ αρνήθηκαν να το δεχτούν κατέφυγαν υπο την προστασία του Βαλεράν, κόμητος του Λουξεμβούργου τα επόμενα χρόνια απέκτησαν 3 γιους, τους Βαλδουίνο που πέθανε σε βρεφική ηλικία Ιωάννη και Βαλδουίνο.
Σε μάχη στη Φλάνδρα (1219) ο Μπουσάρ συνελήφθη και φυλακίστηκε, 3 χρόνια αργότερα ελευθερώθηκε αφού πρώτα ορκίστηκε ότι θα χωρίσει τη Μαργαρίτα (1221), στη μικρότερη αδελφή της η Ιωάννα έδωσε νέο σύζυγο τον Αύγουστο του 1223 τον Γουλιέλμο Β΄ κύριο του Νταμπιέρ.
Η εμφάνιση του απατεώνα ο οποίος ισχυριζόταν, ότι ήταν ο πατέρας της
Η επόμενη σύγκρουση της Ιωάννας έγινε με τον σύμβουλό της Αρνούλ της Οδερνάρδης. Σύμφωνα με τα Χρονικά του Αινώ ο κυβερνήτης της Φλάνδρας και του Αινώ Αρνούλφος του Γκάβρ αναγνώρισε τον θείο του Τζόσε Ματέρν, ο οποίος ήταν μοναχός σε μοναστήρι Φραγκισκανών στις Βαλανσιέν, από τον οποίο πληροφορήθηκε, ότι ο Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνος Α΄, πατέρας της Ιωάννας, δραπέτευσε από την Αυλή του τσάρου των Βουλγάρων Καλογιάννη ύστερα από 20 χρόνια αιχμαλωσίας. Τα Χρονικά αναφέρουν, ότι ένας μυστηριώδης ξένος με τεράστια περιουσία προαναγγέλλει την επιστροφή τού βασιλιά Βαλδουίνου, ο οποίος ζούσε σαν ερημίτης σε ένα δάσος ανάμεσα στη Βαλανσιέν και την Τουρναί, προαναγγέλλοντας στην Ιωάννα να παραιτηθεί για να επανέλθει στον θρόνο ο υποθετικός της πατέρας.
Ο πλαστός Βαλδουίνος άρχισε σταδιακά να συμπεριφέρεται σαν πραγματικός κόμης και γρήγορα κέρδισε την υποστήριξη της αριστοκρατίας της Φλάνδρας, ανάμεσα τους του Ιωάννη του Νεσλέ και του Ροβέρτου Γ΄ του Ντρε, όπως και όλων των μεγάλων πόλεων της Φλάνδρας και του Αινώ, της Λιλ και της Βαλανσιέν. Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Γ΄ ενθουσιασμένος, ζήτησε την υποστήριξή του σε συμμαχία εναντίον του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄, μαζί με τους δούκες Ερρίκο Α΄ της Βραβάντης και Βαλεράν Γ΄ του Λίμπουργκ. Η Ιωάννα έστειλε τον απεσταλμένο της Αρνόλδο της Ουντενάρδης να αναγνωρίσει τον ερημίτη και επέστρεψε πεπεισμένος, ότι ήταν ο πατέρας της. Άλλοι απεσταλμένοι της ήταν περισσότερο δύσπιστοι, αλλά ακούγεται ότι πολλοί από αυτούς είχαν χρηματιστεί.
Η Ιωάννα κατέφυγε στη Μονς, τη μοναδική πόλη της κομητείας η οποία την υποστήριζε ακόμη, με την υπόσχεση του ποσού των 20.000 λιβρών και τις πόλεις Ντουαί και Λεκλούζ ο Λουδοβίκος Θ΄ υποσχέθηκε στην Ιωάννα να τη βοηθήσει. Ο Λουδοβίκος Θ΄ έστειλε τη θεία του Σιβύλλη του Αινώ, αδελφή του Βαλδουίνου, προκειμένου να αναγνωρίσει τον ερημίτη· αυτή γύρισε πίσω με πολλές αμφιβολίες, μέχρι που ο ίδιος ο βασιλιάς αποφάσισε να τον συναντήσει προσωπικά στις 30 Μαΐου 1225. Ο ερημίτης, που ισχυριζόταν ότι είναι ο Βαλδουίνος, δεν μπόρεσε να απαντήσει στις περισσότερες ερωτήσεις του Λουδοβίκου, κάτι που τον οδήγησε εύκολα να τον αναγνωρίσει ότι είναι απατεώνας. Ο ίδιος ισχυριζόταν, ότι είναι ο Λουδοβίκος του Μπλουά, ο οποίος εξαφανίστηκε στη Μάχη της Αδριανούπολης.
Ο Λουδοβίκος, αφού πείστηκε ότι είναι απατεώνας, του έδωσε τρεις ημέρες προθεσμία να δραπετεύσει. Αυτός βρήκε αρχικά καταφύγιο στον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας Εγκεβέρδο Β΄ του Μπερκ, αλλά έχασε όλους τους οπαδούς του. Συνελήφθη στη συνέχεια από την Ιωάννα και παρά το ότι είχε εγγυηθεί τη σωματική του ακεραιότητα, έβαλε δυο σκυλιά να τον κατασπαράξουν και στη συνέχεια τον κρέμασε στις πύλες της Λιλ. Πολλοί θεώρησαν, ότι ήταν βαλτός από τον Μπουσάρ του Αβέν, πρώτο σύζυγο της αδελφής της Μαργαρίτας, ο οποίος αναγκάστηκε να χωρίσει τη σύζυγο του για λογαριασμό της Ιωάννας.
Προσπάθειες για αποφυλάκιση του πρώτου της συζύγου Φερδινάνδου
Η Ιωάννα στη συνέχεια επιχείρηση από τέχνασμα να ζητήσει από τον πάπα Ονώριο Γ΄ την ακύρωση του γάμου της με τον φυλακισμένο Φερδινάνδο προκειμένου να παντρευτεί τον Πέτρο του Ντρε τον χήρο αντιβασιλιά της Βρετάνης. Ο πάπας το δέχθηκε αλλά ο Λουδοβίκος που είδε τον κίνδυνο πίσω απο αυτό το σχέδιο και ζήτησε από τον πάπα να ακυρώσει την απόφαση του, η Ιωάννα πιέστηκε να κρατήσει τον Φερδινάνδο ως σύζυγο και να πληρώσει τα απαιτούμενα λύτρα για την αποφυλάκιση του.
Μετά την ανακατάληψη των εξεγερμένων πόλεων η Ιωάννα τους επέβαλε ψηλούς φόρους, αυτό τις επέτρεψε όχι μονάχα να πληρώσει τα χρέη της στον Γάλλο βασιλιά αλλά να πληρώσει επιπλέον και τα λύτρα για την απελευθέρωση του συζύγου της Φερδινάνδου. Με τη συνθήκη του Μελάν η οποία υπεγράφη τον Απρίλιο του 1226 μεταξύ της Ιωάννας και του Λουδοβίκου Η΄ το ποσό των λίτρων καθορίστηκε στις 20.000 λίβρες πληρωμένες σε δυο δόσεις και οι πόλεις Λιλ, Ντουαί, Λεκλούζ θα πέρναγαν υπό Γαλλική κυριαρχία, οι εκπρόσωποι των Φλαμανδικών πόλεων συνολικά 27 πόλεις και 350 ευγενείς δήλωσαν υποταγή στον βασιλιά της Γαλλίας. Ο Φερδινάνδος ελευθερώθηκε τελικά μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Η΄ στις 8 Νοεμβρίου 1226 αφού πρώτα η Ιωάννα πλήρωσε στη χήρα του Λευκή της Καστίλης ολόκληρο το ποσό των 25.000 λιβρών.
Στις αρχές του επόμενου χρόνου (1228) η Ιωάννα γέννησε κόρη με τον Φερδινάνδο το μοναδικό τους παιδί μια κόρη τη Μαρία, ο Φερδινάνδος πέθανε τελικά (1233) από πέτρες στα ούρα ασθένεια από την οποία είχε προσβληθεί την εποχή που ήταν φυλακισμένος η καρδιά του μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό του Νογιόν και το σώμα του τάφηκε στο αβαείο της Μαρκέτης στη Φλάνδρα. Στη συνέχεια η Ιωάννα θέλησε να παντρευτεί τον Σιμόν του Μοντφόρτ, 6ο κόμη του Λέστερ αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας αρνήθηκε να το δεχτεί επειδή ο κόμης ήταν πιστός στον Άγγλο βασιλιά, την ίδια χρονιά έγινε και η φάρσα με τον απατεώνα που ισχυριζόταν ότι ήταν ο πατέρας της Βαλδουίνος Α΄ (1233). Μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου η κόρη του ζευγαριού πήγε στο Παρίσι ύστερα από απαίτηση του ίδιου του Γάλου βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ για να εκπαίδευση της, τον Ιούνιο του 1235 αρραβωνιάστηκε τον Ροβέρτο του Αρτουά δεύτερο αδελφό του βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄, αλλά η μικρή Μαρία πέθανε αμέσως μετά.
Δεύτερος γάμος της Ιωάννας με τον Θωμά της Σαβοΐας
thumb|right|250px|Η Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης με τον δεύτερο σύζυγο της Θωμά της Σαβοΐας - μικρογραφία απο τα Χρονικά του Αινώ. Με τη σύμφωνη γνώμη της βασιλομήτωρος Λευκής της Καστίλης η Ιωάννα προχώρησε στον δεύτερο γάμο της με τον Θωμά της Σαβοΐας, κόμη του Μαουρέν και λόρδο του Πεδεμοντίου, θείο από μητέρα του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ΄ παντρεύτηκαν στις 2 Απριλίου 1237. Ο γάμος έγινε χωρίς παπική συγκατάθεση παρά το γεγονός ότι ήταν συγγενείς μεταξύ τους αφού και οι δυο ήταν απόγονοι του Ουμβέρτου Β΄, κόμητος της Σαβοΐας, για τον γάμο αυτό η Ιωάννα αναγκάστηκε να πληρώσει στον βασιλιά της Γαλλίας 30.000 λίβρες και να του κάνει νέο όρκο πίστης, υποστήριξαν τον Λουδοβίκο τον Άγιο στην εξέγερση του Ούγου Ι΄ των Λουζινιάν.
Η Ιωάννα πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 1244 στο αβαείο της Μαρκέτης κοντά στη Λιλ όπου είχε αποσυρθεί λίγο πριν σαν μοναχή, τάφηκε με τον πρώτο σύζυγο της στο μαυσωλείο το οποίο είχε λίγο πριν ανεγερθεί γι'αυτόν, χωρίς απογόνους τη διαδέχθηκε η μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα ενώ ο χήρος της Θωμάς επέστρεψε στη Σαβοΐα. Ο τάφος της ανακαλύφθηκε (2005), αλλά περισσότερες ανασκαφές αποκάλυψαν ότι η σορός της δεν βρισκόταν σε αυτόν (2007).
Εμπόριο
Η κόμισσα Ιωάννα από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας της (1214 - 1226) πραγματοποίησε πολιτική εύνοιας στις μεγάλες Φλαμανδικές πόλεις με πολλά νομικά και φορολογικά προνόμια ιδιαίτερα στο Ντανκίρκ, Γάνδη, Λιλ, Μαρντίκ, Σεσλίν (1216), Υπρ (1225), το Καπρίζ το μετέτρεψε από το 1217 σε εμπορικό κέντρο επεξεργασίας μαλλιού. Μετά την επιστροφή του συζύγου της Φερδινάνδου από τη φυλακή παραχώρησε νέα προνόμια σε Ντουαί, Γάνδη, Μπρυζ, Υπρ, μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου προκήρυξε ένα καταστατικό στη Λιλ σύμφωνα με το οποίο επέτρεπε την ανέγερση ενός καμπαναριού στους Βαλανσιέν. . Η Ιωάννα προσπαθούσε με κάθε μέσο να διατηρήσει την υποστήριξη της αριστοκρατίας των μεγάλων πόλεων την οποία χρειαζόταν έντονα λόγω της συνεχόμενης εχθρότητας των βασιλιάδων της Γαλλίας εναντίον της. Την περίοδο μετά τον δεύτερο γάμο της με τον Θωμά της Σαβοΐας (1237 - 1244) αναδιοργάνωσε το δικαστικό σύστημα ευνοώντας σημαντικά το θαλάσσιο εμπόριο και το εμπόριο μεταφοράς πλοίων μέσω των ποταμών, αναβάθμισε ξανά τα θαλάσσια λιμάνια.
Θρησκεία
Η Ιωάννα είχε πολύ καλές σχέσεις με το Τάγμα των Κιστερκιανών ιδρύοντας το αβαείο της Μαρκέτης και πολλά όλα Κιστερκιανά μοναστήρια κατά μήκος ολόκληρης της χώρας, έδωσε μεγάλη προτεραιότητα στην αναβάθμιση της γυναίκας σε αυτά ενώ μέχρι τον 12ο αιώνα τα αβαεία στέγαζαν μονάχα άντρες μοναχούς η Ιωάννα και η αδελφή της Μαργαρίτα στη συνέχεια έκτισαν συνολικά 20 γυναικεία αβαεία στη Φλάνδρα και 5 γυναικεία αβαεία στο Αινώ. Αναβάθμισε σε σημαντικό βαθμό και τα Επαιτικά τάγματα ιδιαίτερα στη Βαλανσιέν, συνάντησε αντίσταση από τους Δομηνικανούς μοναχούς αλλά κατάφερε τελικά να ενώσει τις 2 αυτές κοινότητες πριν το 1241, για τους Φραγκισκιανούς της Λιλ η Μαργαρίτα έστειλε εργάτες να οικοδομήσουν εκκλησία και μοναστήρι. Οικοδόμησε πολλά μοναστήρια και αβαεία σε ολόκληρη την κομητεία, τα σημαντικότερα ήταν στη Μονς, τη Βαλανσιέν, την Μπρυζ, τη Γάνδη και τις Υπρ (1236 - 1244), στην Ντουαί και τη Λιλ οικοδομήθηκαν από την αδελφή της Μαργαρίτα (1245), η επίδραση του Δομινικανού τάγματος έπαιξε σημαντικό ρόλο στα θρησκευτικά της καθήκοντα.
Ίδρυσε μια δωδεκάδα από μοναστήρια την περίοδο (1217 - 1262), το 1244 διηύθυνε την ανέγερση της Βηθλεεμικής επισκοπής στο Μεσβίν εντός της επισκοπής του Καμπραί, αυτά τα μοναστήρια είχαν μεγάλη αυτονομία και έντονη φιλανθρωπική δράση κάτι που βρισκόταν σε ανταπόκριση με το γυναικείο πνεύμα τον 13ο αιώνα, ίδρυσε τέλος μια σειρά από νοσοκομεία σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Φλάνδρας. Στη Βαλανσιέν ίδρυσε το μοναστήρι της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας τέσσερα χρόνια χρόνια μετά τον εποικισμό της.
Δυο γνωστά χειρόγραφα προέρχονται από τη βιβλιοθήκη της Ιωάννας, το πρώτο (γύρω στο 1210) είναι ένα ψαλτήρι που διατηρείται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας και φαίνεται ότι ήταν προσφορά της Λευκής της Ναβάρας στη θεία της την εποχή που παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο της Πορτογαλίας, το δεύτερο είναι ένα αντίγραφο της ιστορίας του δισκοπότηρου το οποίο βρίσκεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, και τα δυο προέρχονται από την Καμπανία.
Λογοτεχνία
Η συγγραφή της ιστορίας του δισκοπότηρου σχετίζεται με τους κόμητες της Φλάνδρας, ο Χρετιέν του Τροί έγραφε υπό την προστασία του μεγάλου θείου της Ιωάννας Φιλίππου της Αλσατίας, ο Μανεσσιέ συγγραφέας της Τρίτης Συνέχειας αφιέρωσε το έργο του για τη ζωή της Αγίας Μάρθας στην Ιωάννα (γύρω στο 1212), ο συγγραφέας της Δεύτερης Συνέχειας Βαχιέ ντε Ντεναίν προερχόταν επίσης από την αυλή της. Το έργο εκτός από ιστορικό και λατρευτικό είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα για τους εφήβους με έντονα στοιχεία ιπποτικού χαρακτήρα, η Αγία Μάρθα παρουσιάζεται ως δεινός ομιλητής που μπορούσε με τον λόγο να καταστείλει τις εξεγερμένες πόλεις.
Γνωστοί χρονικογράφοι τον επόμενο αιώνα εμφανίζουν σκληρή γλώσσα για την Ιωάννα, ιδιαίτερα ο Ματθαίος των Παρισίων παρουσιάζει τον πλαστό Βαλδουίνο σαν τον πραγματικό αυτοκράτορα πατέρα της και την Ιωάννα ως πατροκτόνο, στα μέσα του 15ου αιώνα ένα άλλο βιβλίο με τίτλο Βαλδουίνος, κόμης της Φλάνδρας την παρουσιάζει σαν νόθη κόρη του Βαλδουίνου με μια Σαρακηνή και να διακατέχεται από δαιμόνια για τον φόνο του πατέρα της. Τα συκοφαντικά έργα σε βάρος της συνεχίζονται μέχρι τον 18ο αιώνα, ο Ιούλιος του Σαιν Τζενουά (1840) ξεκινά το έργο αποκατάστασης της κόμισσας αναφέροντας οτι ο πλαστός Βαλδουίνος ήταν πραγματικά ένας απατεώνας, το ίδιο αναφέρει και ο Εδουάρδος του Γκρέι στο έργο του Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης, κόμισσα της Φλάνδρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ
Μωρίς Σεβ
Ο Μωρίς Σεβ (γαλλικά: Maurice Scève) (περ. 1501 –περ. 1564), ήταν Γάλλος ποιητής που έζησε στη Λυών κατά την περίοδο της Γαλλικής Αναγέννησης. Ήταν ο ηγέτης της αποκαλούμενης «Σχολής της Λυών» που ανέπτυξε τη θεωρία του Πλατωνικού έρωτα, της πνευματικής αγάπης, προερχόμενης εν μέρει από τον Πλάτωνα και εν μέρει από τον Πετράρχη.
Το έργο του κατέχει σημαντική θέση στη Γαλλική λογοτεχνία του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ο ηγέτης μιας ομάδας λογοτεχνών από τη Λυών, αποκαλούμενη «Σχολή της Λυών», αν και δεν υπάρχει κάποια συλλογική θεωρητική δημοσίευση που να εξηγεί τους στόχους και την ομοιογένεια μιας ομάδας, στην οποία συγκαταλέγονται επίσης οι ποιήτριες Λουίζ Λαμπέ και Περνέτ ντυ Γκυιγιέ, η τελευταία συχνά ταυτίζεται με τη Ντελί του ποιητικού του έργου.
Τον Σεπτέμβριο του 1548, ορίστηκε ως ο κύριος διοργανωτής της επίσημης εισόδου του Ερρίκου Β΄ στη Λυών, γεγονός που υποδηλώνει ότι έχαιρε κύρους, και το οποίο περιέγραψε σε έργο του. Φαίνεται ότι δεν επιζητούσε ιδιαίτερα τη φήμη, σχεδόν ποτέ δεν υπέγραφε τα έργα του και εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Τα τελευταία στοιχεία για την ύπαρξη του Μωρίς Σεβ χρονολογούνται από τις 22 Ιουνίου 1563, με την παρουσία του να πιστοποιείται σε ένα γάμο. Ο Σεβ πέθανε περίπου μετά το 1563, η ακριβής ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστη.
Συγγραφικό έργο
μικρογραφία|Η Ντελί, αντικείμενο της υψηλότερης αρετής, 1544 Η πρώτη αναγνώριση του Μωρίς Σεβ ως ποιητή ήρθε το 1535, όταν έστειλε δύο ποιήματα στον Κλεμάν Μαρό. Τα ποιήματα Le Sourcil (Το φρύδι) και La Larme (Το δάκρυ) υποβλήθηκαν ως μέρος ενός διαγωνισμού που διοργάνωσε ο Μαρό ενώ ήταν στην εξορία στη Φερράρα. Ο Σεβ κρίθηκε νικητής, κερδίζοντας φήμη τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ιταλία. Αυτά τα δύο ποιήματα, μαζί με άλλα, δημοσιεύτηκαν μαζί με άλλα του διαγωνισμού του 1536.
Το 1547, δημοσίευσε, ξανά ανώνυμα, το Saulsaye, Églogue de la vie solitaire, ένα μακρύ ποίημα εμπνευσμένο από τον Πετράρχη και τον Τζάκοπο Σαννατσάρο και το οποίο, μέσω του διαλόγου δύο χαρακτήρων, υμνεί τη μοναξιά και την απομόνωση.
Ο Σεβ μετέφρασε από τα ισπανικά ένα αισθηματικό μυθιστόρημα του Χουάν δε Φλόρες, που δημοσιεύτηκε το 1535 ως La Déplorable fin de Flamète (Το αξιοθρήνητο τέλος της Φλαμέτ), έργο εμπνευσμένο από τον Βοκάκιο.
Ο Σεβ ήταν επίσης πολύ έμπειρος μουσικός. Ενδιαφέρθηκε πάρα πολύ για τη μουσική αξία των λέξεων που χρησιμοποιούσε στην ποίησή του και επαινέθηκε από τους ποιητές της Πλειάδας για τη συμβολή του στην εξύψωση της γαλλικής ποίησης σε νέα, υψηλότερα αισθητικά πρότυπα και το έργο του υπήρξε πηγή έμπνευσης γι'αυτούς.
Το ενδιαφέρον για το έργο του Μωρίς Σεβ έχει ανανεωθεί από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Στέφανος Τουρνάς
Ο Στέφανος Τουρνάς ήταν Έλληνας γυμναστής και αθλητής της γυμναστικής, πανελληνιονίκης, από την Πάτρα. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών στην δεύτερη γενιά αθλητών που έβγαλε ο σύλλογος.
Πρώτη φορά πήρε μέρος σε αγώνες με την ΓΕΠ το 1902 στα "Β' Σωτήρια" όπου συμμετείχε χωρίς επιτυχία στα 1.500 και στα 10.000 μέτρα. Στα "Σάμια" του 1903 ήταν πρώτος στις ασκήσεις σε μονόζυγο και πρώτος στις ασκήσεις σε δίζυγο. Στους πανελλήνιους αγώνες του 1904 ήταν δεύτερος στην διελκυστίνδα με την ΓΕΠ και τους Διακίδη, Παλαιολόγο, Τόφαλο και Χρηστόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής
Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων
Κάστρο του Κρόνμποργκ
Το Κρόνμποργκ (δαν. Kronborg) βρίσκεται κοντά στην πόλη Χέλσινγκορ (Helsingør) στα σύνορα της Δανίας με τη Σουηδία. Από τις 30 Νοεμβρίου 2000, έχει συμπεριληφθεί από την UNESCO στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το κάστρο έχει μεγάλη συμβολική σημασία για τους Δανούς και έπαιξε ρόλο-κλειδί στη ιστορία της βόρειας Ευρώπης από το 16ο έως το 18ο αιώνα. Έχει παραμείνει άθικτο έως σήμερα κι έχει μείνει γνωστό, γιατί ο Σαίξπηρ τοποθέτησε εκεί, στο κάστρο της Ελσινόρης, τα γεγονότα της τραγωδίας του, "Άμλετ".
Ιστορία
Το κάστρο βρίσκεται στο νησί Σγιέλαν ή αλλιώς Ζηλανδίας, στο στενό του Όρεσουντ, το οποίο έχει μόλις 4 χιλιόμετρα πλάτος, το οποίο βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο ανάμεσα στη Βόρεια και τη Βαλτική Θάλασσα.
Η ιστορία του χρονολογείται από το 1420, όταν χτίστηκε εκεί το οχυρό Κρόγκεν από το Δανό βασιλιά Ερρίκο της Πομερανίας. Την ονομασία "Κρόνμποργκ" την απέκτησε, όταν χτίστηκε και πάλι από το Φρειδερίκο Β' της Δανίας. Η κατασκευή του κάστρου, το οποίο χτίστηκε σε βορειοευρωπαϊκό αναγεννησιακό ρυθμό, ολοκληρώθηκε το 1585 κι έγινε με σκοπό να επιβάλλει φόρους στα καράβια που περνούσαν το στενό της Βαλτικής. Τα έσοδα από τη φορολογία αυτή έφταναν μέχρι και το ένα τρίτο του εθνικού εισοδήματος και αποτελούσαν και εμπορεύματα, όπως κρασί και αλάτι.
Το 1629 καταστρέφεται σχεδόν ολοσχερώς από πυρκαγιά και παρά την ανοικοδόμησή του την επόμενη δεκαετία από το Χριστιανό Δ' της Δανίας, η εξωτερική του εμφάνιση αποκαταστάθηκε, όχι όμως και το εσωτερικό του.
Από το 1739 έως και τα μισά του 19ου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για κρατούμενους, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε καταναγκαστικά έργα. Από τις 17 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Απριλίου του 1772, στο κάστρο είχε φυλακιστεί η Πριγκίπισσα Καρολίνα Ματθίλδη της Ουαλίας, αδερφή του Γεωργίου Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου.
Από το 1785 ως το 1922, το Κάστρο ήταν υπό πλήρη στρατιωτική διοίκηση.
Σύγχρονη κουλτούρα
Καθώς το κάστρο ήταν συνυφασμένο, κατά το Σαίξπηρ, με το παλάτι του Άμλετ στην Ελσινόρη, πολλές μεταφορές του θεατρικού αυτού έργου στο θέατρο, την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο πραγματοποιήθηκαν στο σκηνικό αυτό. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που ενσάρκωσαν τον Άμλετ με φόντο τους χώρους του Κρόνμποργκ ήταν ο Λόρενς Ολίβιε, ο Τζον Γκίλγουντ και ο Κρίστοφερ Πλάμερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Δανία Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Δανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Δανία Κατηγορία:Φυλακές
Τεχνικές Αεροπορικές Εκμεταλλεύσεις
Οι Τεχνικές Αεροπορικές Εκμεταλλεύσεις (ή Τεχνικαί Αεροπορικαί Εκμεταλλεύσεις) (T.A.E.) ήταν ελληνική αεροπορική εταιρεία η οποία ξεκίνησε να λειτουργεί το 1935 από τον Στέφανο Ζώτο. Πετούσε προς πολλούς εγχώριους προορισμούς μέχρι τη γερμανική κατοχή. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν τον στόλο τον Απρίλιο του 1941. Η εταιρεία συνέχισε τη λειτουργία της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πετούσε με αεροσκάφη τύπου DC-3 Dakota μέχρι το 1951 όταν η Ελληνική κυβέρνηση διέταξε τη συγχώνευση των τριών υπαρχουσών εταιρειών σε μια κρατική η οποία ονομαζόταν Τεχνικαί Αεροπορικαί Εκμεταλλεύσεις—Εθνικαί Αεροπορικαί Γραμμαί.
Πριν τον πόλεμο (1935-1941)
Πριν το 1935, όταν ο Στέφανος Ζώτος ίδρυσε τις Τεχνικές Αεροπορικές Εκμεταλλεύσεις, υπήρχε μόνο μια κρατική αεροπορική εταιρεία, η Ελληνική Εταιρεία Εναερίων Συγκοινωνιών (Ε.Ε.Ε.Σ.). Τα πρώτα αεροσκάφη της νέας εταιρείας ήταν ένα de Havilland DH 87 Hornet Moth, με νηολόγιο SX-AAI, και ένα de Havilland DH 82A Tiger Moth, με νηολόγιο SX-AAK. Τα αεροσκάφη είχαν ως βάση τους το Αεροδρόμιο Τατοΐου βόρεια της Αθήνας.
Λόγω του σχετικά μικρού αριθμού επιβατών που ταξίδευαν αεροπορικώς στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1930, η Τ.Α.Ε. εκτελούσε δρομολόγια σε προορισμούς που δεν κάλυπτε η Ε.Ε.Ε.Σ. και χρησιμοποιούσε τα αεροσκάφη και τους πιλότους σαν σχολή εκπαίδευσης. Με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και την Ιταλική κατοχή τον Οκτώβριο 1940, οι περισσότεροι πιλότοι συγκεντρώθηκαν από την Βασιλική Πολεμική Αεροπορία. Όμως, αυτό συνέβαινε μέχρι τη Γερμανική κατοχή τον Απρίλιο του 1941, όταν τα αεροσκάφη της Τ.Α.Ε. καταστράφηκαν από τη γερμανική πολεμική αεροπορία Luftwaffe. Έτσι η εταιρεία έπαυσε τη λειτουργία της κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Μετά τον πόλεμο (1946-1951)
Όταν η Ελλάδα ξεκίνησε να επανακασκευάζει τις υποδομές τις μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζώτος, ο οποίος μόλις είχε εξέλθει τις υπηρεσίας του στη Πολεμική Αεροπορία, έθεσε ως στόχο την ανασύνταξη της εταιρείας. Συνεργάστηκε με την Αμερικανική εταιρεία Trans World Airlines, και λειτούργησε τα γραφεία από το σπίτι του. Μέσω αυτής της συνεργασίας, ο Ζώτος εξασφάλισε για την Τ.Α.Ε. τρια πρώην αεροσκάφη της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας τύπου Dakota C-47, τα οποία μετατράπηκαν σε αεροσκάφη τύπου Douglas DC-3 στη Αίγυπτο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1946. Αυτά τα αεροσκάφη έλαβαν τα εξής νηολόγια: SX-BAA, SX-BAB και SX-BAC και τέθηκαν σε υπηρεσία στις 30 Ιουλίου 1946 από το νεοκατασκευασμένο Αεροδρόμιο Ελληνικού νοτιοανατολικά της πόλης στον Σαρωνικό κόλπο. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη της Τ.Α.Ε. αποτελούν τη πρώτη μεταπολεμική κίνηση πολιτικής αεροπορίας με προγραμματισμένες πτήσεις στη Θεσσαλονίκη και τα  Χανιά. Οι επιβάτες της εταιρείας περίμεναν για τις πτήσεις τους σε μια μεγάλη σκηνή, μέχρι να κατασκευαστεί τερματικός σταθμός, αλλά τη πρώτη χρονιά λειτουργείας η εταιρεία μετέφερε 11.000 επιβάτες. Η εταιρεία επίσης λειτουργούσε ως ο αποκλειστικός εθνικός αερομεταφορέας τη περίοδο αυτή, και έτσι μετέφερε την Ελληνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι για τις ειρηνευτικές συνομιλίες στις 4 Οκτωβρίου 1946.
Το καλοκαίρι του 1947 η εταιρεία εξασφάλισε επιπλέον 3 αεροσκάφη DC-3 (2 από το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και ένα από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία (RAF)). Τα αεροσκάφη έλαβαν τα εξής νηολόγια: SX-BAG, SX-BAH, και SX-BAI. Εντάχθηκαν στο στόλο σε ειδική τελετή στις 31 Αυγούστου 1947. Σε αυτή τη τελετή παραβρέθηκε και ο νέος βασιλιάς Παύλος Α'. Ένα τραγικό γεγονός συνέβη τις επόμενες μέρες όταν στις 3 Σεπτεμβρίου 1947, το SX-BAB συνετρίβη κοντά στη  Βούλα κατά τη διάρκεια προσγείωσης στο Αεροδρόμιο Ελληνικού. Το Ελληνικό Κοινοβούλιοreek αποφάσισε το 1947, να δώσει άδεια σε τρεις ακόμη αεροπορικές εταιρείες: Ελληνικαί Αεροπορικαί Συγκοινωνίαι (ΕΛΛ.Α.Σ.), Αεροπορικαί Μεταφοραί Ελλάδος (AME) και Δαίδαλος. Παρόλο τον ανταγωνισμό, η Τ.Α.Ε. κατάφερε να μεταφέρει 66.000 επιβάτες το 1947 και 184.000 στο 1948. Όμως, υπήρχαν ακόμη περιορισμοί στον αριθμό των επιβατών που θα μπορούσε να παράσχει η ασταθής ελληνική οικονομία και όλες οι αεροπορικές εταιρείες βρισκόταν μονίμως στον κίνδυνο κατάρρευσης. Πάρ' αυτά η Τ.Α.Ε. αγόρασε ακόμη 5 DC-3 από τη RAF στην Τεχεράνη, στα οποία αποδόθηκαν τα εξής νηολόγια: SX-BAD, SX-BAE, SX-BAF, SX-BAL, SX-BAK.
Το 1948, η Τ.Α.Ε. βίωσε ακόμη μια νέα πρόκληση. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1948 έλαβε χώρα η πρώτη αεροπειρατεία στην Ελλάδα. Σε μια προγραμματισμένη πτήση από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, με 21 επιβάτες, το αεροσκάφος SX-BAH κατελήφθη από αεροπειρατές πάνω από τη νησί της Εύβοιας. Οι τρεις αεροπειρατές απαίτησαν το αεροσκάφος να πετάξει προς τη Γιουγκοσλαβία. Οι κυβερνήτες προσγείωσαν το αεροσκάφος 60 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης των Σκοπίων και αφού αποβιβάστηκαν οι αεροπειρατές, το αεροσκάφος προσγειώθηκε στη Θεσσαλονίκη με καθυστέρηση τεσσερισήμιση ωρών.
Το 1950 η αεροπορική εταιρεία Δαίδαλος έπαψε να λειτουργεί, καθώς ο αριθμός των επιβατών μειώθηκε δραματικά. Λόγω οικονομικών δυσκολιών και των τριων αερομεταφορέων και για να διασφαλιστεί η ύπαρξη του εθνικού αερομεταφορέα, το 1951, η ελληνική κυβέρνηση διέταξε τη συγχώνευση των τριών εταιρειών ως μια τη Τ.Α.Ε. Εθνικαί Αεροπορικαί Μεταφοραί. Η εταιρεία του Ζώτου απορροφήθηκε αλλά το όνομα της επέζησε.
Προορισμοί
Οι Τεχνικές Αεροπορικές Εκμεταλλεύσεις εξυπηρετούσαν ένα πλήθος εγχώριων προορισμών σε μη τακτική βάση τη περίοδο 1935-1941. Μετά την επανεγκαθίδρυση της εταιρείας το 1946, ξεκίνησε τις προγραμματισμένες πτήσεις.
Στόλος 1946-1951
<center style="min-height: 111px;" class="">
Δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου
Ο Μιχάλης Φιλόπουλος (1985-2007) ήταν ένας 22χρόνος οπαδός του Παναθηναϊκού, ο οποίος μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου στις 29 Μαρτίου 2007, στην Παιανία, κοντά στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια ενός προκαθορισμένου ραντεβού συμπλοκής με αντίπαλους οπαδούς του Ολυμπιακού. Ο θάνατός του προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην Ελλάδα και πυροδότησε μια μεγάλη αστυνομική έρευνα για τον ρόλο των οργανωμένων οπαδών των ομάδων.
Προηγούμενες μέρες
Ένα παιχνίδι βόλεϊ μεταξύ των γυναικείων ομάδων του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στις 29 Μαρτίου 2007 στην Παιανία, για το ελληνικό κύπελλο του βόλεϊ. Δεδομένου ότι αυτός ήταν ένας γυναικείος αγώνας, δεν δόθηκε πολλή αστυνομική δύναμη (συνήθως τα ανδρικά παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων χαρακτηρίζονται ως πολύ υψηλού κινδύνου). Ως εκ τούτου, οργανωμένοι οπαδοί και από τις δύο πλευρές αναζήτησαν την ευκαιρία να οργανώσουν μια σύγκρουση μεγάλης κλίμακας, χωρίς εμπόδια από την αστυνομία. Πράγματι, νέα για τη συνάντηση στην Παιανία (αργότερα αποκαλούμενη ως «ραντεβού του θανάτου» από τα ΜΜΕ) κυκλοφόρησαν σε συνδέσμους οπαδών και ιστότοπους και τουλάχιστον 400 άτομα το γνώριζαν εκ των προτέρων.
29 Μαρτίου 2007
Οι οπαδοί του Ολυμπιακού συγκεντρώθηκαν αρχικά στο Περιστέρι και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού στο Χαλάνδρι. Από εκεί, σχηματίστηκαν ομάδες συνοδεία μοτοσικλετών στην Παιανία. Οι εντάσεις ήταν τόσο υψηλές που ένας παίκτης της τοπικής ομάδας του Μάρκο μαχαιρώθηκε από τους οπαδούς του Ολυμπιακού γιατί τον είδαν σε ένα αυτοκίνητο να φορά το πράσινο χρώμα, απλώς και μόνο επειδή ήταν και τα χρώματα του Παναθηναϊκού. Ο Μιχάλης Φιλόπουλος ήταν οργανωμένος οπαδός του Παναθηναϊκού αλλά δεν είχε ουδεμία σχέση με περιστατικά βίας. 'Ηταν ο άνθρωπος που βρέθηκε στο λάθος σημείο, την λάθος στιγμή και μαχαιρώθηκε απο τους οπαδούς του Ολυμπιακού, ενώ συνάμα τον έδερναν. Η σκηνή γυρίστηκε με κάμερα κινητού τηλεφώνου, η οποία διανεμήθηκε σε συνδέσμους οπαδών και δημοσιεύθηκε ακόμη και στο YouTube. Αρκετά μέσα ενημέρωσης πρόεβαλλαν το βίντεο και συνέχισαν να το δείχνουν για μέρες, ακόμη και σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης.
Κατηγορούμενοι
Το Μάιο του 2007, εννέα άτομα κατηγορήθηκαν ως υπεύθυνοι για την ανθρωποκτονία του Φιλόπουλου: ο Μιχάλης Κουντούρης (μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ολυμπιακού, μέλος της θύρας 7, μετέπειτα πρόεδρος του ερασιτέχνη Ολυμπιακού και αντιπρόεδρος της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός ), ο Μιχάλης Μπεκάκος (μετέπειτα υπεύθυνος ασφαλείας στο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης"), ο Ιωάννης Ανδρόνικος (παρατσούκλι «Χάρος / Θάνατος»), ο Αναστάσιος Πούλος (παρατσούκλι «Γκοτζίλα», επίσης μετέπειτα υπεύθυνος ασφαλείας στο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης"), ο Βασίλης Ρουμπέτης, ο Χρήστος Σακάτης, ο Βασίλης Ψυκάκος, ο Απόστολος Κοράκης και ο Νικόλαος Βαγιόπουλος. Άλλα 18 άτομα κατηγορήθηκαν για άλλους λόγους.
Καταδίκες
Τέσσερα (4) άτομα κρίθηκαν ένοχα για το θάνατο του Φιλόπουλου: ο Χρήστος Σακάτης, στον οποίο επεβλήθη 16ετή κάθειρξη για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, ο Βασίλης Ρουμπέτης, 12ετή κάθειρξη, και οι Νίκος Βαγιόπουλος και Βασίλης Ψυκάκος, 10ετή κάθειρξη.
Συνέπειες
Μετά τον θάνατο του Φιλόπουλου, όλες οι ομαδικές αθλητικές διοργανώσεις στην Ελλάδα διακόπηκαν από τις 29 Μαρτίου έως τις 12 Απριλίου. Αν και οι άνθρωποι ήταν γενικά αρνητικοί απέναντι στους συνδέσμους των οργανωμένων οπαδών, αυτό θεωρήθηκε ως η τελευταία σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβη σε τέτοια κλίμακα (1800 άτομα, συνάντησή θανάτου ) και με τόσο σοβαρές συνέπειες που είχαν συμβεί ποτέ και ακούστηκαν δημόσιες εκκλήσεις για άμεση διερεύνηση στους συνδέσμους των οργανωμένων οπαδών. Στη συνέχεια, το υπουργείο Αθλητισμού, έκλεισε όλους τους συνδέσμους και επέτρεψε το άνοιγμα ορισμένων απο αυτών μόνο μετά από αυστηρούς ελέγχους ταυτοτήτων και ιστορικού των μελών του. Υπήρξε πρωτοβουλία επίσης να εγκαταστάθουν κάμερες παρακολούθησης σε όλα τα στάδια και να επιβληθούν ακόμη αυστηρότερες κυρώσεις.
Βρυσούλα Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βρυσούλα (αποσαφήνιση)
Η Βρυσούλα είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 300 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τους βόρειους πρόποδες του όρου; Φαρμακοβούνι. Απέχει 16 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες και 28 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα. Η παλιά της ονομασία ήταν "Τσέρος" και έτσι αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κάτω Ξεχώρου. Μετονομάστηκε σε Βρυσούλα το 1964 με το ΦΕΚ 122Α-21/07/1964. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Κάτω Ξέχωρο, την Ποταμιά, την Σίταινα και τα Σοκολακάτικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κάτω Ξεχώρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 5 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Γκρελίνη
Γκρελίνη, η "ορμόνη της πείνας", που είναι γνωστή και ως λενομορελίνη, είναι ένα πεπτίδιο που παράγεται από τα γκρελινεργικά κύτταρα στον γαστροεντερικό σωλήνα και λειτουργεί ως νευροπεπτίδιο στο κεντρικό νευρικό σύστημα ,αλλά παίζει και πολύ μεγάλο ρόλο στη ρύθμιση της κατανομής και του ρυθμού κατανάλωσης ενέργειας στο οργανισμό.
Πρόκειται για ένα πεπτίδιο που αποτελείται από 28 αμινοξέα και έχει τροποποιηθεί με προσθήκη ενός μορίου καπρυλικού οξέος στη σερίνη που βρίσκεται στην θέση 3, και έχει ορμονική λειτουργία, το οποίο ήρθε στο φως από μια ομάδα Ινδών ερευνητών που του έδωσε και ινδικό όνομα.
Είναι πολύ σημαντικές οι γνώσεις στον τομέα παραγωγής, συντήρησης της γκρελίνης σε σχέση με άλλα πεπτίδια. Όχι μόνο για την ουσιαστική συμβολή που έχει στη διαχείριση της όρεξης και κατ΄επέκταση παχυσαρκίας, αλλά όπως έχει αποδείξει και η κλινική πείρα και σε καταστάσεις νευρώσεων, ψυχώσεων και κατάθλιψης.
Ιστορία και όνομα
Η Γκρελίνη ανακαλύφθηκε αμέσως μετά τον αντίστοιχο υποδοχέα που ανακαλύφθηκε το 1996 και δημοσιεύθηκε το 1999. Το όνομα της ως ορμόνης, βασίζεται στο ρόλο της ως πεπτίδιο απελευθέρωσης ορμόνης ανάπτυξης, με προέλευση από την Πρωτοινδοευρωπαική ρίζα γκρε που σημαίνει μεγαλώνω.
Επάγγελμα: Ζιγκολό
Το Επάγγελμα: Ζιγκολό (American Gigolo)  είναι αμερικανική νεο-νουάρ αστυνομική δραματική ταινία του 1980 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πολ Σρέιντερ, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Ρίτσαρντ Γκιρ και Λορίν Χάτον. Αφηγείται την ιστορία ενός ακριβού ζυγκολό στο Λος Άντζελες (Γκιρ) που εμπλέκεται ερωτικά με τη σύζυγο (Χάτον) ενός διακεκριμένου πολιτικού, ενώ ταυτόχρονα γίνεται ο βασικός ύποπτος σε μια υπόθεση δολοφονίας.
Η ταινία καθιέρωσε τον Γκιρ ως πρωταγωνιστή και ήταν μια από τις πρώτες ταινίες του Χόλιγουντ με ανδρικό γυμνό από τον πρωταγωνιστή. Είναι επίσης αξιοσημείωτη επειδή προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα μουσικής επένδυσης, που συνέθεσε ο Τζόρτζιο Μορόντερ, καθώς και για το νούμερο ένα σινγκλ "Call Me" των Blondie.
Πλοκή
Ο Τζούλιαν Κέι είναι ένας ζιγκολό στο Λος Άντζελες του οποίου η πελατεία είναι γυναίκες ανώτερης τάξης. Η δουλειά του υποστηρίζει και απαιτεί ακριβό γούστο σε αυτοκίνητα και ρούχα, και ένα πολυτελές διαμέρισμα στο Ουέστγουντ. Είναι κατάφωρα υλιστής και προσπαθεί να συμπεριληφθεί στην τάξη των ανθρώπων που αποτελούν την πελατεία του. Απολαμβάνει τη δουλειά του επειδή μπορεί να ικανοποιεί γυναίκες σεξουαλικά, προσφέροντας και πουλώντας το κορμί του σε αυτές.
Η συνεργάτιδα του Τζούλιαν, η Αν, τον στέλνει σε μια αποστολή με μια πλούσια ηλικιωμένη χήρα, την κυρία Ντόμπραν, που επισκέπτεται την πόλη. Στη συνέχεια, ο Τζούλιαν πηγαίνει στο μπαρ του ξενοδοχείου και γνωρίζει τη Μισέλ Στράτον, σύζυγο ενός γερουσιαστή της Καλιφόρνιας, η οποία αποκτά εμμονή μαζί του. Ο προαγωγός του Τζούλιαν, ο Λίον, τον στέλνει στο Παλμ Σπρινγκς σε μια αποστολή αντικατάστασης στο σπίτι του κυρίου Ράιμαν, ενός πλούσιου χρηματοδότη. Ο Ράιμαν ζητά από τον Τζούλιαν να κάνει σαδομαζοχιστικό σεξ με τη σύζυγό του Τζούντι ενώ εκείνος τους παρακολουθεί. Την επόμενη μέρα, ο Τζούλιαν επιπλήττει τον Λίον και ξεκαθαρίζει ότι αρνείται να αναλάβει "παράξενες" και γκέι αναθέσεις. Ο Λίον προειδοποιεί τον Τζούλιαν ότι οι πλούσιες, ηλικιωμένες γυναίκες που υπηρετεί θα στραφούν εναντίον του και θα τον απορρίψουν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Καθώς ο Τζούλιαν αρχίζει να έχει σχέση με τη Μισέλ, μαθαίνει ότι η Τζούντι Ράιμαν έχει δολοφονηθεί. Ο ντετέκτιβ της Αστυνομίας του Λος Άντζελες Σάντεϊ θεωρεί τον Τζούλιαν τον βασικό ύποπτο. Αν και ο Τζούλιαν ήταν με τη Λίζα Γουίλιαμς, μια άλλη πελάτισσα, τη νύχτα της δολοφονίας, εκείνη προστατεύει τον γάμο της μην παρέχοντας άλλοθι στον Τζούλιαν.
Ο Τζούλιαν ανακαλύπτει στοιχεία για τη δολοφονία. Συνειδητοποιεί ότι τον έχουν παγιδέψει και απελπίζεται όλο και περισσότερο. Τα ρούχα του τσαλακώνονται, μένει αξύριστος και οδηγεί ένα φτηνό ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο (αφού ψάξει τη Mercedes του και βρίσκει τα κοσμήματα της Τζούντι που ήταν βαλμένα εκεί για να τον παγιδέψουν). Ξεχνέι να πάρει μια σημαντική πελάτισσα που του είχε κλείσει η Αν, εξοργίζοντας την Αν η οποία τον εγκαταλείπει. Ο Τζούλιαν προειδοποιεί τη Μισέλ ότι έχει πρόβλημα και, ελπίζοντας να την προστατεύσει, της λέει να τον αφήσει ήσυχο.