cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κήποι του Πασά
μικρογραφία|258x258εσ|Κτίσματα στους Κήπους του Πασά. Οι Κήποι του Πασά, (γνωστοί επίσης και ως Δρακόσπιτα η άντρο των δερβισάδων) αποτελούν ένα μνημειακό πάρκο που βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη και η κατασκευή του ανάγεται γύρω στο 1904.
Γενικά στοιχεία
Η περιοχή που κτίστηκε το πάρκο, ανήκε στην εκκλησιά, η οποία το 1875 παραχώρησε την περιοχή στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα για την ίδρυση νεκροταφείου. Το 1901 η περιοχή αυτή πέρασε στην νομαρχία της οθωμανικής διοίκησης η οποία έχτισε το νοσοκομείο Χαμιδιέ (αργότερα Άγιος Δημήτριος) της οποίας η περιοχή του πάρκου ήταν ενταγμένη στον χώρο του νοσοκομείου όπως αναγράφεται σε μια επιγραφή. Το μνημείο με έκταση περίπου 1000 τ.μ. βρίσκεται ανατολικά των τειχών της πολής και πίσω από το νοσοκομείο Αγιος Δημήτριος, και αποτελείτε από μερικά κτίσματα φανταστικής αρχιτεκτονικής (architecture douce), που θυμίζουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό το πάρκο Γκουέλ του Γκαουντί στην Βαρκελώνη. Το μνημειακό αυτό πάρκο χτίστηκε μέσα σε ένα πευκόδασος και τα κτίσματα ήταν κυρίως σιντριβάνια, με μια στοά, καθίσματα και μια στέρνα. Το νερό έπαιζε καθοριστικό ρολό στις κατασκευές καθώς κυλούσε στα αυλακιά, λίμναζε στις τεχνητές λίμνες και πεταγόταν από πίδακες. Σύμφωνα με μια μελέτη, των αρχιτεκτόνων Πελαγίας Αστρεινίδου και Κλεοπάτρας Θεολογίδου «…να υποθέσουμε ότι το νερό ελεγχόταν, είτε έπεφτε με ορμή είτε επιτηδευμένα σταγόνα-σταγόνα ή κυλούσε σε μικρά ακάλυπτα αυλάκια για να ξαναπέσει με ορμή ή λίμναζε στη στέρνα».
Η ονομασία του πάρκου δεν είναι δυνατό να εξακριβωθεί καθώς δεν υπάρχει κάποια γραπτή μαρτυρία του ονόματος αλλά είναι το ευρέως χρησιμοποιούμενο όνομα που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι της περιοχής. Παρομοίως είναι άγνωστος ο αρχιτέκτονας του πάρκου που πιθανολογείται ότι είναι Ιταλός. Μια άποψη που υπάρχει αναφέρει ότι οι κήποι ονομάστηκαν έτσι καθώς υπήρξαν το ησυχαστήριο του Οθωμανού μεράρχου Σεϊφουλάχ Πασά.
Τα υλικά κατασκευής του πάρκου είναι σιδερόβεργες, ακατέργαστες πέτρες στο χαμηλότερο σημείο των κτισμάτων και τούβλα στο ψηλότερο όπου αναγράφεται και η στάμπα της κεραμοποιίας Fratelli Allatini.
Κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 οι νεοφερμένοι Έλληνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στα σπίτια των Τούρκων, λεηλάτησαν το μνημείο για να πάρουν το οικοδομικό υλικό για να επισκευάσουν τα σπίτια τους με αποτέλεσμα η σημερινή μορφή του πάρκου να διαφέρει δραματικά από την αρχική του.
Υπάρχει τέλος μια έντονη συνωμοσιολογία αστικών θρύλων των κάτοικων της περιοχής ότι το πάρκο χρησιμοποιήθηκε για τεκτονικές τελετές των οθωμανικών ταγμάτων και του ότι η περιοχή αυτή είναι ένα γεωγραφικά κομβικό γεωμαγνητικό σημείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Παλαιόμυλος Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Παλαιόμυλος (αποσαφήνιση)
Ο Παλαιόμυλος είναι πεδινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 40 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Παλαιόμυλος βρίσκεται δίπλα και βορειοανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας, ανάμεσα στα χωριά Μυρτιά (Μυρτέα), Λουτρά και Πέρεβο. Απέχει 21 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Αγρίνιο, 54 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο (μέσω γέφυρας Μπανιά) και 11 χλμ. Δ. από το Θέρμο. Αξιοθέατα της περιοχής είναι το εξωκλήσι της Αγίας Ελεούσας, το οποίο είναι στα δυτικά του χωριού με πολύ ωραία θέα τον κάμπο της Μυρτιάς και την Τριχωνίδα. Μέσα σε βράχο υπάρχουν δύο μικρά σπήλαια που δημιουργούν ένα είδος δίκοχου δίκλινου ναΐσκου, που έχει ενδιαφέρον για το σχήμα του, τις αξιόλογες τοιχογραφίες του (κάποιες από αυτές χρονολογούνται στο πρώτο μισό του 15ου αιώνα), μια επιγραφή και ένα μικρό πτυχωτό κιονόκρανο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο παλαιός νερόμυλος "Κωνσταντόπουλου" με τον διπλανό καταρράκτη, λίγο χαμηλότερα από το εξωκλήσι της Αγίας Ελεούσας.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μυρτιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Μυρτιά, τον Πέρεβο και τα Λουτρά αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Μυρτέας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 287 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
ΦΚ Σαξάν
Η ΦΚ Σαξάν είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Τσαντίρ Λούνγκα, Γκαγκαουζία, Μολδαβία. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μολδαβίας. Ιδρύθηκε το 2010. Έδρα της ομάδας είναι το Ceadîr-Lunga Stadium, χωρητικότητας 2000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μολδαβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2010 Κατηγορία:Γκαγκαουζία
Γλυκόριζα
Η γλυκόριζα (Glycyrrhiza glabra) είναι αυτοφυές φυτό που ευδοκιμεί στην τροπική Αμερική σε Μεσόγειο, Ασία καθώς και σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Περιγραφή
Είναι βαθύρριζο  ποώδες πολυετές φυτό με πτερωτά φύλλα. Στα άνθη του διακρίνουμε ποικιλοχρωμία ανάλογα με το είδος ( άσπρο, κίτρινο, μωβ, μπλε). Ο καρπός είναι ξηρός διαρρηκτός χέδρωπας.
Χρήσεις
μικρογραφία |Αποξηραμένα μπαστούνια γλυκόριζας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχανθή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Βοτανική
Βοηθητική ομάδα (χημεία)
Βοηθητική καλείται στην χημεία μια ομάδα η οποία προστίθεται με σκοπό να καταστήσει δυνατή μια συγκεκριμένη αντίδραση ή να την επηρεάσει στερεοχημικά. Για τον σκοπό αυτό συνδέεται με ένα μόριο ομοιοπολικά, ενώ μετά την επίτευξη της εν στόχω αντίδρασης, η βοηθητική ομάδα μπορεί σε ένα επιπλέον βήμα και πάλι να αποσπασθεί.
Χειρόμορφη βοηθητική
Ένα πλεονέκτημα της χρήσης χειρόμορφων βοηθητικών είναι η εύκολη πρόσβαση σε ήδη γνωστές, ευρέος χρησιμοποιημένες και καλά δοκιμασμένες ομάδες με πολύ καλή στερεοεκλεκτικότητα (chiral pool). Μειονέκτημα είναι ότι η στερεοχημική πληροφορία πρέπει να εισαγθεί στοιχειομετρικά και συχνά η βοηθητική δεν μπορεί να επανακερδηθεί (σε αντίθεση με την στερεοεκλεκτική κατάλυση).
Δομή
Οι βοηθητικές Evans είναι οξαζολιδινόνες. Ως επί το πλείστον σήμερα χρησιμοποιούνται με βενζόλιο υποκαταστατημένες βοηθητικές 3 και 4. Εχουν ονομαστεί κατά τον David Evans που τις ανακάλυψε.
369px|Συτακτικοί τύποι διαφόρων βοηθητικών Evans
Σύνθεση
Οι βοηθητικές Evans παράγοναται από αμινοξέα. Αρχικά ανάγονται σε αμιναλκοόλη και στην συνέχεια συμπυκνώνονται σε οξαζολιδινόνες.
502px| Μηχανισμός αντίδρασης της σύνθεσης των βοηθητικών Evans
Χρήση
Χωρίς την χρήση μιας βοηθητικής η προσβολή του ηλεκτρόφιλου (στο παράδειγμα ιωδομεθάνιο) στο ενολικό ανιόν (παράγεται από τον μεθυλεστέρα μέσω αποπρωτονίωσης με διισοπροπυλαμίδιο του λιθίου LDA) συμβαίνει μη εκλετικά και από τις δύο πλευρές του διπλού δεσμού και κατά συνέπεια τα δύο εναντιομερή σχηματίζοναται με την ίδια αναλογία (ee=0 %).
878px|Μη εκλεκτική προσβολή σε ενολικό ανιόν χωρίς βοηθητική Evans
Προσθέτοντας όμως αντί του μεθυλεστέρα την βοηθητική Evans (χειρόμορφη οξαζολιδινόνη, που δένεται στο μόριο με αμιδικό δεσμό) η προσβολή συμβαίνει από την στερεοχημικά λιγότερο παρεμποδισμένη πλευρά του μορίου. Λόγω του στρεογονικού κέντρου στην βοηθητική, η αντίδραση συμβαίνει τώρα διαστερεοεκλεκτικά. Από τα δύο δυνατά προϊόντα της αλκυλοποίησης (προσβολή από άνω ή κάτω πλευρά) προκύπτουν δύο διαστρερεομερή, που θα μπορύσαν και να διαχωριστούν. Μόνον ύστερα από την απόσπαση της βοηθητικής (εδώ με LiOH/H2O2) προκύπτει το επιθυμητό προϊόν με καθαρότητα εναντιομέρειας.
thumb|700px|center| a) βοηθητική χειρόμορφη Evans b) Ζ- ενολικό ανιόν (κάλυψη της άνω πλευράς προσβολή από κάτω, βλ. βέλος) c) πρακτικά εναντιομερικά καθαρό προϊόν  d) βοηθητική χειρόμορφη Evans
Αντιδραστήρια SAMP και RAMP (αντιδραστήρια Enders)
Ως SAMP καλείται η (S)-1-αμινο-2-(μεθοξυμεθυλ)πυρρολιδίνη και ως RAMP καλείται η (R)-1-αμινο-2-(μεθοξυμεθυλ)πυρρολιδίνη. Είναι βοηθητικά αντιδραστήρια που παράγωνται από την προπιλίνη και χρησιμοποιούνται για την στερεοεκλεκτική αλκυλοποίηση αλδεϋδών (καλούμενη διαδικασία RAMP ή SAMP).
Άλλες βοηθητικές
8-φαινυλμενθύλιο : Για την επαγωγή της διαστερεοεκλεκτικότητας σε συζευγμένες προσθήκες οξειδίων του χαλκού.
143px| Συντακτικός τύπος του 8-φαινυλμενθυλίου
2,5-διμεθυλπυρρολιδίνη χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων ως βοηθητική για διαμοριακές προσθήκες ριζών σε παράγωγα ακρυλικού οξέος.
109px| Συντακτικός τύπος της 2,5-διμεθυλπυρρολιδίνης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Έι Τζέι Σλότερ
Ο Άντονι Ντάρελ «Έι Τζέι» Σλότερ (αγγλικά: Anthony Darrell "AJ" Slaughter,) (Κεντάκι, 3 Αυγούστου 1987) είναι Αμερικανός-Πολωνός επαγγελματίας, διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ για τη Γκραν Κανάρια.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2010, ο Σλότερ έπαιξε με τους Ντιτρόιτ Πίστονς στο Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ.
Στις 26 Ιουλίου 2010, υπέγραψε μονοετή συμβόλαιο με την Παλακανέστρο Μπιέλα τους Πρωταθλήματος Ιταλίας.
Για τη σεζόν 2011-12, μετακόμισε στο Βέλγιο και υπέγραψε με τη Μπέλφιους Μονς-Ενό.
Τον Ιούλιο του 2012, υπέγραψε με τη Σολέ Μπασκέτ της LNB Pro A.
Τον Ιούνιο του 2013, υπέγραψε μονοετή συμβόλαιο με, την επίσης γαλλική, Ελάν Σαλόν.
Στις 16 Ιουλίου 2014, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Στις 5 Απριλίου 2015 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας με τους πράσινους. Στις 30 Ιουνίου 2015, τερματίστηκε επισήμως το συμβόλαιο του με την ομάδα.
Στις 16 Ιουλίου 2015, υπέγραψε με την τουρκική Μπάνβιτ.
Στις 8 Ιουλίου 2017, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη γαλλική ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν.
Στις 12 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την Γκραν Κανάρια, ωστόσο η μεταγραφή ακυρώθηκε εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε ο αθλητής και τον άφησε εκτός ως το τέλος Σεπτεμβρίου. Τελικά στις 10 Νοεμβρίου η ισπανική ομάδα ανακοίνωσε εκ νέου την απόκτηση του Σλότερ. Στις 27 Φεβρουαρίου 2021, ανανέωσε το συμβόλαιο του με την ομάδα. Στις 4 Μαΐου 2023, η Γκραν Κανάρια νίκησε στον τελικό του Γιούροκαπ 71-67 και ο Σλότερ κατέκτησε το ευρωπαϊκό τρόπαιο. Ο ίδιος στον τελικό είχε 16 πόντους, 3 ασίστ, 4 ριμπάουντ και 1 κλέψιμο.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία|250x250εσ| Ο Σλότερ (δεξιά) κατά τη διάρκεια του [[Ευρωμπάσκετ 2017. ]] Τον Ιούνιο του 2015, ο Σλότερ έγινε Πολωνός πολίτης, προκειμένου να μπορέσει να παίξει στην Εθνική Πολωνίας στο Ευρωμπάσκετ 2015. Έπαιξε επίσης με την Πολωνία στο Ευρωμπάσκετ 2017 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 στην Κίνα στο οποίο η χώρα πήρε την όγδοη θέση, καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του, Άντονι «Τόνι» Σλότερ, έπαιξε μπάσκετ για τους Μάρεϊ Στέιτ Ρέισερς από το 1980 έως το 1981. Οι δύο αδελφές του, Τόνι και Ανοτινίτα, έπαιξαν επίσης κολεγιακή καλαθοσφαίριση στους Λούισβιλ Κάρντιναλς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Μπιέλλα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπέλφιους Μονς-Ενό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Σαλόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαντιρμά Μ.Ι.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στρασμπούρ Ίλκιρχ-Γκράφενσταντεν Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια
Φερδινάνδος Γουλιέλμος της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ
Ο Φερδινάνδος-Γουλιέλμος, γερμ. Ferdinand-Wilhelm (12 Σεπτεμβρίου 1659 - 7 Ιουνίου 1701) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης (ονομαστικά μόνο). Έγινε στατηγός στον Δανικό στρατό.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ και της Κλάρας-Αυγούστας των Γουέλφων, κόρης του Αυγούστου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Εισήλθε στο στρατό της Δανίας και πολέμησε στη μάχη του Μπόυνε το 1690 και τη μάχη του Στήνκερκε το 1692. Το 1693 διορίστηκε στρατηγός μετά τη μάχη του Νέρβινντεν. Σε συτήν σκοτώθηκε ο κόμης του Ζολμς και ο Φερδινάνδος-Γουλιέλμος τον αντικατέστησε ως διοικητής της Φρουράς τε Βετ.
Το 1701 απεβίωσε στο Σλούις σε ηλικία 42 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Άνδρος Κυπριανού
Ο Άνδρος Κυπριανού (Λευκωσία, 26 Οκτωβρίου 1955) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ την περίοδο 2009-2021. Από το 2001 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Άνδρος Κυπριανού γεννήθηκε στον Στρόβολο στις 26 Οκτωβρίου 1955. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και την ιταλική γλώσσα. Το 1976 απέκτησε πτυχίο πολιτικής μηχανικής από το Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (ΑΤΙ). Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα παιδαγωγικών στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου. Ακολούθησε μετεκπαίδευση σε θέματα τεχνολογίας του ξύλου στην Εκπαιδευτική Σχολή του Ρίμινι στην Ιταλία. Την περίοδο 1978-1988 εργοδοτήθηκε στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο. Αποχώρησε από το ΑΤΙ για να εργαστεί στο ΑΚΕΛ. Από τότε είναι επαγγελματικό στέλεχος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Είναι νυμφευμένος και έχει μια κόρη και έναν γιό.
Πολιτική διαδρομή
Το 1974 έγινε μέλος του ΑΚΕΛ. Το 1988 εργοδοτήθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ. Από το 1990 είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, από το 1995 είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και από το 2000 είναι μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Διετέλεσε εκπρόσωπος τύπου του ΑΚΕΛ την περίοδο 2003-2009. Ήταν μέλος της Συμπλεγματικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Στροβόλου και μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λευκωσίας.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Στροβόλου με το ΑΚΕΛ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, αρχηγός της αντιπροσωπείας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και ένας εκ των αντιπροέδρων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το έτος 2008. Είναι αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες Δυνάμεις και μέλος της Επιτροπής Επιλογής.
Γενικός Γραμματέας ΑΚΕΛ
Στις 21 Ιανουαρίου 2009 εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, διαδεχόμενος τον Δημήτρη Χριστόφια. Επανεκλέχθηκε το 2010 και το 2015. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2021, ακολούθησε το 23ο τακτικό συνέδριο του κόμματος στο οποίο ο Άνδρος Κυπριανού δεν επαναδιεκδίκησε επανεκλογή στη θέση του Γενικού Γραμματέα, όπως και θέση στην Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ.
Βουλευτικές εκλογές
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών στις οποίες επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Άνδρος Κυπριανού.
Προεδρικές εκλογές
Ως επικεφαλής του ΑΚΕΛ οδήγησε το κόμμα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας. Στις προεδρικές εκλογές του 2013 και στις προεδρικές εκλογές του 2018 το ΑΚΕΛ υποστήριξε τον Σταύρο Μαλά, ο οποίος πέρασε και στις δύο αναμετρήσεις στον β΄ γύρο, αλλά δεν εκλέχθηκε.
Ευρωεκλογές
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών στις οποίες επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Άνδρος Κυπριανού.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μεγάλο Θέατρο (Βαρσοβία)
Το Μεγάλο Θέατρο στη Βαρσοβία (Teatr Wielki w Warszawie), γνωστό πλήρως ως Μεγάλο Θέατρο-Εθνική Όπερα, είναι συγκρότημα θεάτρου και όπερας, το οποίο βρίσκεται στην ιστορική Πλατεία Θεάτρου στην κεντρική Βαρσοβία της Πολωνίας. Το Μεγάλο Θέατρο της Βαρσοβίας φιλοξενεί το Πολωνικό Εθνικό Μπαλέτο και είναι ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς χώρους στον κόσμο, με χωρητικότητα άνω των 2.000 θέσεων.
Το Μεγάλο Θέατρο της Βαρσοβίας εγκαινιάστηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1833 με την παραγωγή του Τζοακίνο Ροσσίνι Ο Κουρέας της Σεβίλλης. Μετά τον βομβαρδισμό του κτιρίου και την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ξαναχτίστηκε και άνοιξε ξανά στις 19 Νοεμβρίου 1965, αφού ήταν κλειστό για περισσότερα από 20 χρόνια. Το αρχικό κτίριο σχεδιάστηκε σε νεοκλασικό στιλ από τους αρχιτέκτονες Αντόνιο Κοράτσι και Κρίστιαν Πιοτρ Άιγκνερ, και αργότερα αναστηλώθηκε από τον Μπόχνταν Πνιέφσκι.
Εγκαταστάσεις
Η Εθνική Όπερα διαθέτει δύο αμφιθέατρα και ένα μουσείο:
Μπροστά από το κτίριο στέκονται δύο αγάλματα του Βόιτσεχ Μπογκουσουάφσκι, του πατέρα του Πολωνικού Εθνικού Θεάτρου και του Στανίσουαφ Μονιούσκο, του πατέρα της Εθνικής Όπερας της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρα στη Βαρσοβία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Βαρσοβία
ΦΚ Μποτοσάνι
Η ΦΚ Μποτοσάνι είναι μια ρουμανική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μποτοσάνι, η οποία συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας. Ιδρύθηκε το 2001. Έδρα της ομάδας είναι το Stadionul Municipal χωρητικότητας 12000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο, το άσπρο και το μπλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2001
Κάρολος Ροδόλφος της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ
Ο Κάρολος-Ροδόλφος, γερμ. Karl-Rudolf (29 ΜΑΐου 1667 - 17 Νοεμβρίου 1742) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ (1716-1742). Έγινε διοικητής στο στρατό της Δανίας και στρατάρχης της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ και της Κλάρας-Αυγούστας των Γουέλφων, κόρης του Αυγούστου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Σπούδασε στο Τύμπινγκεν και στο Στρασβούργο. Έκανε τη Μεγάλη Περιήγηση στην Ευρώπη και πέρασε από τη Γενεύη, τη νότια Γαλλία, την Αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, το Λονδίνο και τη βόρεια Γερμανία. To 1687 με το Σύνταγμά του υποστήριξε τη Βενετία στον πόλεμό της με τους Οθωμανούς στην Ελλάδα. Ο ίδιος οδήγησε προσωπικά ομάδα 150 ατόμων και μαχόταν για δύο έτη στον Μωρέα και στο Νεγκροπόντε (Χαλκίδα). Στην πολιορκία του Νεγκροπόντε μία σφαίρα τον τραυμάτισε στο στήθος· σώθηκε, αλλά η σφαίρα έμεινε στους πνεύμονές του για την υπόλοιπη ζωή του.
Το 1742 απεβίωσε στο Νόιενστατ σε ηλικία 75 ετών, άγαμος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του και το Νόιενστατ αποδόθηκε στον εγγονό του εξαδέλφου του Κάρολο-Ευγένιο δούκα της Βυρτεμβέργης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Γιώργος Κάρουλλας
Ο Γιώργος Κάρουλλας (28 Ιουνίου 1972) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Κάρουλλας γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1972. Κατάγεται από τις κοινότητες Στύλλοι και Γαϊδουράς. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο δασκάλου από την Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου. Ακολούθως, απέκτησε δίπλωμα επιμόρφωσης του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κύπρου. Στη συνέχεια απέκτησε πτυχίο παιδαγωγικής δημοτικής εκπαίδευσης από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθως απέκτησε πτυχίο γεωγραφίας και μεταπτυχιακό στη γεωγραφία από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο. Στη συνέχεια έκανε διδακτορικές σπουδές στη γεωγραφική εκπαίδευση στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Εργάζεται ως γεωγράφος. Είναι ακαδημαϊκός και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Επιπλέον, είναι επιστημονικός υπεύθυνος των Αναλυτικών Προγραμμάτων Γεωγραφίας Δημοτικής και Μέσης Εκπαίδευσης.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1999-200 διετέλεσε αναπληρωτής επαρχιακός γραμματέας της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων (ΟΝΕ) του ΔΗΣΥ Αμμοχώστου και την περίοδο 2003-2007 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας της οργάνωσης. Την περίοδο 2007-2012 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας της τοπικής αυτοδιοίκησης του ΔΗΣΥ Αμμοχώστου και την περίοδο 2012-2013 επαρχιακός οργανωτικός γραμματέας του ΔΗΣΥ Αμμοχώστου. Από το 2013 είναι επαρχιακός γραμματέας του ΔΗΣΥ. Επιπλέον, είναι συντονιστής άμυνας του ΔΗΣΥ.
Ποντιακή διάλεκτος
Η Ποντιακή διάλεκτος ή Ποντιακή γλώσσα (Ποντιακά: Ποντιακόν λαλίαν ή Ρωμαίικα), είναι η γλώσσα των Ποντίων που κατοικούσαν στις νότιες-νοτιοανατολικές ακτές και στα ρωσικά και γεωργιανικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Σήμερα ομιλούνται από τους απογόνους των προσφύγων που κατέφυγαν στην Ελλάδα είτε μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, είτε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Στη σημερινή Τουρκία εντοπίζονται ακόμη μερικές εστίες όπου ομιλείται η ποντιακή.
Ταξινόμηση
Θεωρείται ότι προέρχεται από την τοπική όψιμη ελληνιστική Κοινή σε χώρο με ιωνικό υπόστρωμα. Το λεξιλόγιό της έχει επηρεαστεί από την τουρκική και από γλώσσες του Καυκάσου, των οποίων η επίδραση δεν έχει διακριβωθεί μέχρι τώρα.
Γιώργος Κάρουλλας
Πολιτική διαδρομή
Ως βουλευτής, είναι αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος.
Ποντιακή διάλεκτος
Ταξινόμηση
Επίσης δέχτηκε επιδράσεις από το λεξιλόγιο των Γενουατών και των Βενετσιάνων της Τραπεζούντας. Ωστόσο οι ξένες λέξεις εξελληνίστηκαν και εντάχθηκαν στο κλιτικό σύστημα της ελληνικής γλώσσας.
Γιώργος Κάρουλλας
Πολιτική διαδρομή
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ποντιακή διάλεκτος
Ταξινόμηση
Όσον αφορά στον θεμελιώδη διαχωρισμό των ελληνικών διαλέκτων με κριτήριο τον φωνηεντισμό (τη διατήρηση ή στένωση των ατόνων φωνηέντων), η διάλεκτος δεν μπορεί να ενταχθεί καθ' ολοκληρίαν σε μία από τις τρεις βασικές ομάδες ιδιωμάτων (βόρεια, ημιβόρεια, νότια), διότι τα τραπεζουντιακά και χαλδιώτικα έχουν ημιβόρειο φωνηεντισμό (χάνουν τα άτονα [i], [u], αλλά δεν παρουσιάζουν στένωση των ατόνων [e], [o]: π.χ. κόρ', πεγάδ', γίν'νταν), ενώ τα οινουντιακά διατηρούν αλώβητο (νότιο) φωνηεντισμό (π.χ. κόρη, πεγάδιν, γίνουνταν).
Χαρακτηριστικά
Η σχετική γεωγραφική και γλωσσική απομόνωση του Πόντου, οδήγησε στη διατήρηση αρκετών αρχαϊκών στοιχείων, όπως:
Η απομόνωση αυτή επέδρασε και στη μη περαιτέρω εξέλιξη διάφορων γλωσσικών τύπων, οι οποίοι μετεξελίχθηκαν στα νεοελληνικά, και σε άλλες αλλαγές, όπως:
Αναπτύχθηκαν ακόμη φθόγγοι οι οποίοι δεν υπάρχουν στα νεοελληνικά, ενώ άλλαξε και η προφορά ορισμένων γραμμάτων, όπως:
Γεωγραφική εξάπλωση
Ήταν αρχικά η γλώσσα των Ελλήνων (Πόντιοι) που κατοικούσαν στις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας, κυρίως στην σημερινή Τουρκία αλλά και στην Αρμενία και την Γεωργία. Ο 18ος και ο 19ος αιώνας χαρακτηρίζονται από μεταναστευτικά ρεύματα στη νότια Ρωσία στον Καύκασο. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης οι Έλληνες των ακτών της Τουρκίας μετανάστευσαν κυρίως στην Ελλάδα, αλλά και σε χώρες της Σοβιετικής Ένωσης ή της Δυτική Ευρώπης. Παρέμειναν στην Τουρκία εξισλαμισμένοι     ή κρυπτοχριστιανοί Έλληνες του Πόντου, οι απόγονοι των οποίων, μιλούν μέχρι σήμερα τα ελληνικά της περιοχής του 'Οφεως (Of) της Τραπεζούντας, μια υποδιάλεκτο της ποντιακής.
Στην Ελλάδα μιλιέται σήμερα σε διάφορες περιοχές, σε μεγαλύτερο βαθμό στην Μακεδονία (π.χ. Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Δράμα, Πτολεμαΐδα, Γιαννιτσά, Βέροια).
Οι Πόντιοι στον κόσμο
Ομιλητές της ποντιακής διαλέκτου υπάρχουν σήμερα στις παρακάτω χώρες: Μετά το κύμα μετανάστευσης από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης προς την Ελλάδα κατά τη δεκαετία του 90 ο αριθμός των ομιλητών έχει αυξηθεί στην Ελλάδα, ενώ μειώθηκε στις χώρες προέλευσης των μεταναστών.
Μιλιέται συνήθως ως μητρική ή δεύτερη γλώσσα παράλληλα με την εκάστοτε επίσημη γλώσσα κάθε χώρας. Στον ελλαδικό χώρο ο αριθμός των ομιλητών βρίσκεται σε μείωση, υπό την πίεση της επίσημης Ελληνικής.
Η ποντιακή γλώσσα στη σημερινή Τουρκία
Υπάρχουν αναφορές, όπως η πρόσφατη (1996) του Τούρκου συγγραφέα Ομέρ Ασάν, σχετικά με την ύπαρξη σημαντικού αριθμού μουσουλμάνων ομιλητών της γλώσσας στον σύγχρονο Πόντο. Σύμφωνα με τον παραπάνω συγγραφέα, ο οποίος είναι επίσης ομιλητής της Ποντιακής, σήμερα στον Πόντο η γλώσσα μιλιέται από τουλάχιστον 5.000 άτομα σε 60 περίπου χωριά της περιοχής της Τραπεζούντας, αλλά και αλλού, από εσωτερικούς μετανάστες της Τουρκίας. Σε 5.000 περίπου υπολογίζονται οι ομιλητές και από την Ιωάννα Σιταρίδου.
Επίσημη κατάσταση της γλώσσας
Δεδομένης της παραδοσιακής ιδεολογικής ταύτισης των ποντιακών ελίτ με την κυρίαρχη ελλαδοκεντρική κουλτούρα, που αποδεικνύεται από την απαγόρευση χρήσης των τοπικών διαλέκτων στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας, πριν από τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα οι διάφορες ποντιακές διάλεκτοι της βόρειας ακτής της Μικράς Ασίας δεν έτυχαν επιστημονικής ή λογοτεχνικής καλλιέργειας. Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και η αναγκαστική μετεγκατάσταση του κύριου σώματος των ποντιόφωνων στην Ελλάδα, που ακολουθήθηκε από την απαγόρευση της επίσημης χρήσης των διαλέκτων αυτών από το ελληνικό κράτος καθώς και η διάσπαση των ποντιακών κοινοτήτων, επέφεραν ισχυρό πλήγμα στη ζωτικότητα των ποντιακών διαλέκτων των εν Ελλάδι Ποντίων. Αυτές διατηρήθηκαν μόνο στην ΕΣΣΔ, όπου έχαιραν λογοτεχνικής καλλιέργειας και διδασκαλίας στο σοβιετικό εκπαιδευτικό σύστημα. Οι πρώτες προσπάθειες κανονικοποίησης της ποντιακής γλώσσας από τον Κώστα Τοπχαρά και η χρήση της στο περιοδικό Κομυνιςτις αναιρέθηκαν στις 21 Απριλίου 1934, όταν κατά την 1η Πανενωσιακή Ελληνική Σύσκεψη στη Μόσχα αποφασίστηκε η υιοθέτηση της δημοτικής ως επίσημης φιλολογικής γλώσσας των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης.
Έκτοτε η ποντιακή διάλεκτος δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο κανονικοποίησης ή διδασκαλίας από κανέναν δημόσιο ή ιδιωτικό οργανισμό με αποτέλεσμα να θεωρείται οριστικά στα πρόθυρα εξαφάνισης. Παρ' όλα αυτά, πολλοί Σύλλογοι και οργανώσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, διατηρούν και μεταλαμπαδεύουν την ποντιακή διάλεκτο μέσω μαθημάτων, βιβλίων, συνεδρίων και άλλων δραστηριοτήτων. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος διδασκαλίας σήμερα, είναι η προφορική. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Εύξεινος Λέσχη Βέροιας» το 2021 εξέδωσε Ποντιακό λεξικό με μεγάλο αριθμό δεδομένων 10.000 λημμάτων με την ερμηνεία και την προέλευση της κάθε λέξης, καθώς και μικρές προτάσεις για τον τρόπο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί το κάθε λήμμα.
Γραφή
Η Ποντιακή δεν έχει κάποια επίσημη γραφή. Συνήθως γράφεται με το ελληνικό αλφάβητο, κάποιες φορές με την προσθήκη κάποιων διακριτικών ώστε να αποδίδεται καλύτερα η προφορά της γλώσσας, όπως π.χ.: σ̌ ζ̌ ξ̌ ψ̌ για τα φωνήματα, , , , α̈ και ο̈ για τα φωνήματα ,. Οι αυτόχθονες, πληθυσμοί της περιοχής του 'Οφεως της Τραπεζούντας, που μιλούν τη γλώσσα ως μητρική γλώσσα, δίχως να έχουν μάθει ποτέ το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιούν το σύγχρονο τουρκικό αλφάβητο. Αναλόγως χρησιμοποιείται το κυριλλικό αλφάβητο στη Ρωσία. Στη Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του 1920, χρησιμοποιήθηκε για λίγο διάστημα το λεγόμενο ελληνικό φωνητικό αλφάβητο, μια απλοποιημένη εκδοχή του ελληνικού αλφαβήτου. Καταργούνται π.χ. οι τόνοι και διατηρείται μονάχα το ι για το φώνημα, ενώ το η χάνεται και το υ προφέρεται και αντικαθιστά το ου.
Ο παρακάτω πίνακας δεν δείχνει «επίσημα αλφάβητα», αλλά δείχνει διάφορες προσπάθειες καταγραφής της γλώσσας από ομιλητές της εκτός Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Διάλεκτος Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Γλώσσες του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Ελληνικές διάλεκτοι Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας
Looking Back to Yesterday
Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1991 ως Looking Back to Yesterday: A Young Michael και πώλησε 500.000 αντίτυπα. Επανακυκλοφόρησε το 2009 ως μέρος του Hello World: The Motown Solo Collection.
Κατάλογος κομματιών
Όλα τα κομμάτια είναι του Μάικλ Τζάκσον εκτός τα κομμάτια 2, 3, 4, 7, 9 και 11, τα οποία είναι τραγούδια των Τζάκσον 5 - όλα τα κομμάτια είχαν παραγωγό τον Χαλ Ντάβις εκτός τα κομμάτια 6 (Μέρρι Μαρκελλίνο και Μελ Λάρσον) και 12 (Μπομπ Κριβ).)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Απανθίσματα του Μάικλ Τζάκσον
Αρτούρο Βιδάλ
Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2005 από την Κόλο-Κόλο, με την οποία κέρδισε δύο πρωταθλήματα Χιλής. Το 2007 πήρε μεταγραφή για την Μπάγερ Λεβερκούζεν, στην οποία έμεινε για τέσσερα χρόνια. Το 2011 υπέγραψε στη Γιουβέντους και κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας. Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στη Μπάγερν Μονάχου, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, δύο Σούπερ Καπ Γερμανίας και ένα Κύπελλο. Τον Αύγουστο του 2018 υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα του Ερνέστο Βαλβέρδε. Το καλοκαίρι του 2020 ο Βιδάλ υπογράφει 2ετές συμβόλαιο με την Ιντερναζιονάλε Μιλάνο.
Στην εθνική ομάδα
Από το 2007 παίζει στην Εθνική Χιλής. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στα Μουντιάλ του 2010 και του 2014. Επίσης, συμμετείχε στο Κόπα Αμέρικα του 2011 και του 2015, όταν και η Χιλή κατέκτησε το πρώτο της τρόπαιο. Επιπλέον, αγωνίστηκε στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο το 2016 και κατέκτησε ξανά το τρόπαιο. Το 2017 έπαιξε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών και έφτασε μέχρι τον τελικό.
Λουδοβίκος Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ
Ο Λουδοβίκος-Φρειδερίκος (γερμ.: Ludwig Friedrich von Württemberg-Mömpelgard, 29 Ιανουαρίου 1586 - 26 Ιανουαρίου 1631) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ (1617-1631).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης και της Σίβυλλας των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ.
Το 1631 απεβίωσε στο Μονμπελιάρ σε ηλικία 45 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδος-Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1617 την Ελισάβετ-Μαγδαληνή, κόρη του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα:
Το 1624 απεβίωσε η Ελισάβετ-Μαγδαληνή και ο Λουδοβίκος-Φρειδερίκος έκανε το 1625 δεύτερο γάμο με την Άννα-Ελεονόρα, κόρη του Ιωάννου-Καζιμίρ κόμη του Νασσάου-Γκλάιμπερκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Μαρία Νεγροπόντη
Η Μαρία Νεγροπόντη ή Νεγρεπόντη ήταν πρωτοπόρος του γυναικείου αθλητισμού και του φεμινισμού στην Ελλάδα.
Γεννημένη στη Γερμανία σαν Μαρία Λύντερς (Maria Lüders), ήταν κόρη του γερμανού αρχιτέκτονα Γουσταύου Λύντερς (Gustav Lüders) που εργάστηκε στην Ελλάδα. Ήταν παντρεμένη με τον Μιλτιάδη Νεγρεπόντη και κόρη της ήταν η Ελένη, μετέπειτα σύζυγος Ουράνη.
Το 1920 ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτη πρόεδρος του Συνδέσμου για τα δικαιώματα της γυναίκας, ιδρύτρια και μέλος του σώματος εθελοντριών αδελφών και της σχολής αδελφών νοσοκόμων.
Στα νεανικά της χρόνια ήταν αθλήτρια αντισφαίρισης του Λόουν τένις Αθηνών ενώ έπαιζε και με το πνευματικό άθλημα του Μπριτζ .. Σε αγώνες Χάντικαπ τον Απρίλιο του 1898 ήταν πρώτη στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Αντώνιο Αλμέιδα στην τρίτη σειρά. Ήταν επίσης αθλήτρια της ιππασίας μέλος του Ιππικού ομίλου Αθηνών, με ιδιόκτητο άλογο, όπου αναφέρεται η συμμετοχή της σε αγώνα ιππασίας το 1905.
Έγραψε το 1921 το βιβλίο Γυναίκα και ψήφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιππασίας Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Έλληνες παίκτες του Μπριτζ Κατηγορία:Οικογένεια Νεγρεπόντη Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Αραβοχαζαρικοί πόλεμοι
Οι Αραβοχαζαρικοί πόλεμοι ήταν μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ του χαγανάτου των Χαζάρων και των πρώιμων χαλιφάτων των Ρασιντούν, Ομεϋαδών, και Αββασιδών, καθώς και των εκατέρωθεν συμμάχων τους. Οι σύγχρονοι ιστορικοί διακρίνουν δυο κύριες περιόδους συγκρούσεων, τον Α΄ Αραβοχαζαρικό Πόλεμο (περ. 642 - 652) και τον Β΄ Αραβοχαζαρικό Πόλεμο (περ. 722 - 737), αλλά η αντιπαράθεση Αράβων και Χαζάρων περιλάμβανε και αριθμό μικροτέρων επιδρομών και μεμονωμένων συγκρούσεων από τα μέσα του Ζ΄ ως και τα τέλη του Η´ αιώνος.
Οι αραβοχαζαρικοί πόλεμοι ήταν αποτέλεσμα των προσπαθειών του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών να εξασφαλίσει τον έλεγχο της Υπερκαυκασίας και του Βορείου Καυκάσου, όπου οι Χάζαροι ήταν εγκατεστημένοι. Η πρώτη αραβική εισβολή, τις δεκαετίες του 640 και 650, τελείωσε με την ήττα των Αράβων υπό τον Αμπντ αλ-Ραχμάν ιμπν Ραμπία έξω από τη χαζαρική πόλη Μπαλαντζάρ. Εχθροπραξίες επαναλήφθηκαν τη δεκαετία του 710, με εκατέρωθεν επιδρομές στην περιοχή της οροσειράς του Καυκάσου. Υπό την ηγεσία των διακεκριμένων στρατηγών αλ-Τζαρράχ ιμπν Αμπντ Αλλάχ και Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ, οι Άραβες πέτυχαν να καταλάβουν το Ντερμπέντ και να προελάσουν ως και τη νότια χαζαρική πρωτεύουσα Μπαλαντζάρ. Αυτές οι επιτυχίες είχαν μικρό αντίκτυπο στους νομάδες Χαζάρους, που συνέχισαν να εξαπολύουν καταστροφικές επιδρομές βαθιά στα αραβικά εδάφη της Υπερκαυκασίας. Σε μια τέτοια εισβολή το 730, οι Χάζαροι κατέφεραν σημαντικό πλήγμα στους Ομεϋάδες στη Μάχη του Αρνταμπίλ, όπου έπεσε ο αλ-Τζαρράχ, αλλά το επόμενο έτος οι ίδιοι ηττήθηκαν και απωθήθηκαν βόρεια. Ο Μασλαμά τότε ανακατέλαβε το Ντερμπέντ και το κατέστησε σημαντική στρατιωτική αποικία και βάση επιχειρήσεων, προτού αντικατασταθεί από τον Μαρουάν ιμπν Μουχάμαντ (τον μέλλοντα χαλίφη Μαρουάν Β΄) το 732. Ακολούθησε μια περίοδος σχετικά περιορισμένων επιχειρήσεων ως το 737, όταν ο Μαρουάν εξαπέλυσε μια μαζική εισβολή της Χαζαρίας, φτάνοντας ως και τη χαζαρική πρωτεύουσα Ατίλ στον ποταμό Βόλγα. Αφού εξασφάλισαν κάποιου είδους δήλωση υποταγής από τον χαγάνο, οι Άραβες αποχώρησαν.
Η επιχείρηση αυτή σήμανε και το τέλος μεγάλης κλίμακας συγκρούσεων μεταξύ των δυο δυνάμεων, εξασφαλίζοντας την ισλαμική ηγεμονία στην Υπερκαυκασία, με το Ντερμπέντ ως το βορειότερο συνοριακό φυλάκιο του ισλαμικού κόσμου. Ταυτόχρονα όμως, ο συνεχής πόλεμος εξασθένισε τις στρατιωτικές δυνάμεις των Ομεϋαδών, και συνέβαλε στην πτώση της δυναστείας κατά την Επανάσταση των Αββασιδών λίγο αργότερα. Οι σχέσεις μεταξύ των Μουσουλμάνων του Καυκάσου και των Χαζάρων παρέμειναν σχετικά ειρηνικές, με εξαίρεση δυο επιδρομές των Χαζάρων τη δεκαετία του 760 και το 799, ως αποτέλεσμα αποτυχημένων προσπαθειών να επιτευχθεί μια γαμήλια συμμαχία μεταξύ Αράβων κυβερνητών ή τοπικών ηγεμόνων και του χαγάνου. Σποραδικές συγκρούσεις συνέχισαν μέχρι την κατάρρευση του χαγανάτου τον ύστερο Ι´ αιώνα, αλλά οι μεγάλοι πόλεμοι του Θ´ αιώνα ουδέποτε επαναλήφθηκαν.
Ο Καύκασος ως σύνορο μεταξύ στέππας και οικουμένης
Οι Αραβοχαζαρικοί πόλεμοι ανήκουν σε μια μακρά σειρά πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των νομαδικών λαών της Ποντοκασπικής Στέππας και των πιο εξαστισμένων περιοχών νότια της οροσειράς του Καυκάσου. Τα δυο κύρια περάσματα του Καυκάσου, το Πέρασμα του Νταριάλ («Αλανικές Πύλες») στο κέντρο της οροσειράς, και το Πέρασμα του Ντερμπέντ («Κασπίες Πύλες») στα ανατολικά κατά μήκος της Κασπίας, χρησιμοποιούνταν ως οδοί εισβολής από αρχαιοτάτων χρόνων. Ως εκ τούτου, η άμυνα του συνόρου του Καυκάσου απέναντι στις καταστροφικές επιδρομές των λαών της στέππας, όπως οι Σκύθες και οι Ούννοι, κατέστη ένα από τα κύρια καθήκοντα των μεγάλων βασιλείων της Εγγύς Ανατολής. Αυτό αποτυπώθηκε στην ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση μεταξύ των λαών της Εγγύς Ανατολής ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είχε με θεϊκή βοήθεια φράξει τον Καύκασο απέναντι στις ορδές των «Γωγ και Μαγώγ». Όπως τονίζει ο ιστορικός Gerald Mako, οι Γωγ και Μαγώγ αντιπροσώπευαν τους στερεοτυπικούς «βόρειους βάρβαρους», όπως τους φαντάζονταν οι αστικοί πολιτισμοί της Ευρασίας: «απολίτιστοι άγριοι που έπιναν αίμα, έτρωγαν παιδιά, και των οποίων η απληστία και η βαναυσότητα δεν είχαν όρια». Εάν το φράγμα του Αλεξάνδρου ποτέ αποτύγχανε, και οι Γωγ και Μαγώγ κατάφερναν να το περάσουν, θα επακολουθούσε η συντέλεια του κόσμου.
Αρχής γενομένης από την περίοδο βασιλείας του Περόζη Α΄ (457-484), οι ηγεμόνες της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας άρχισαν την κατασκευή μιας οχυρωματικής γραμμής για την άμυνα του ευαίσθητου συνόρου στις όχθες της Κασπίας. Όταν ολοκληρώθηκε επί Χοσρόη Α΄ (531-579), εκτεινόταν επί 45 χλμ από τους ανατολικούς πρόποδες του Καυκάσου ως την Κασπία Θάλασσα. Επίκεντρο του αμυντικού συμπλέγματος ήταν το οχυρό του Ντερμπέντ, του οποίου η στρατηγική σημασία αποδίδεται εύγλωττα από το περσικό το όνομα «Νταρ-μπάντ», "κόμβος των πυλών".
Αντίπαλοι στρατοί: Άραβες και Χάζαροι
Το τουρκικό φύλο των Χαζάρων εμφανίστηκε στην περιοχή του σημερινού Νταγκεστάν στα τέλη του ΣΤ΄ αιώνα, αρχικά ως υποτελείς του Τουρκικού Χαγανάτου. Μετά την κατάρρευση του τελευταίου, οι Χάζαροι αναδείχθηκαν σε ανεξάρτητη και κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή του Βορείου Καυκάσου τον Ζ΄ αιώνα. Ως η πιο πρόσφατη μείζων δύναμη της στέπας, οι χρονικογράφοι του πρώιμου μεσαίωνα άρχισαν να ταυτίζουν τους Χαζάρους με τους Γωγ και Μαγώγ, ενώ οι σασσανιδικές οχυρώσεις στο Ντερμπέντ ταυτίστηκαν με το φράγμα του Αλεξάνδρου.
Οι Άραβες γνώριζαν ήδη τον θρύλο των Γωγ και Μαγώγ, που εμφανίζονται («Γιατζούτζ ουά Ματζούτζ») ακόμα και στο Κοράνι. Μετά τις πρώτες Ισλαμικές κατακτήσεις, αυτές οι αντιλήψεις ενισχύθηκαν με την πρόσληψη πολλών πολιτισμικών αντιλήψεων των κατακτημένων λαών. Έτσι το νεοπαγές χαλιφάτο θεωρούσε εαυτών ως κληρονόμο των παραδόσεων και της «πολιτισμικής συνείδησης» των Σασσανιδών (και σε μικρότερο βαθμό των Βυζαντινών). Συνεπώς οι Άραβες χαλίφηδες υιοθέτησαν την ιδέα ότι, σύμφωνα με τον Mako, ήταν υποχρέωσή τους «να προστατεύουν τον κατοικημένο, δηλ. τον πολιτισμένο κόσμο, από τον βόρειο βάρβαρο». Αυτή η επιταγή δε εντάθηκε δια συνδυασμού με την ισλαμική διαίρεση του κόσμου στον «Οίκο του Ισλάμ» («Νταρ αλ-Ισλάμ») και τον «Οίκο του Πολέμου» («Νταρ αλ-Χαρμπ»), στον οποίο αναπόφευκτα κατατάσσονταν και οι ειδωλολάτρες τουρκογενείς λαοί της στέππας, όπως οι Χάζαροι.
Σε αντίθεση όμως με τους Βυζαντινούς και Σασσανίδες προκατόχους τους, που επιδίωκαν να συγκρατήσουν τις επιδρομές των λαών της στέππας με οχυρώσεις και πολιτικές συμμαχίες, οι Άραβες είχαν καθαρά επεκτατικές και κατακτητικές διαθέσεις. Από την αρχή οι Άραβες επιδίωξαν να επεκταθούν προς το βορρά, και σύντομα αποτέλεσαν άμεσο κίνδυνο για την ίδια την επιβίωση των Χαζάρων ως ανεξαρτήτου λαού. Η ανατολική πλευρά του Καυκάσου αποτέλεσε το κύριο πεδίο της αραβοχαζαρικής αντιπαράθεσης, με τις αραβικές στρατιές να επιδιώκουν την κατάληψη του Ντερμπέντ (στα αραβικά γνωστό ως «Μπαμπ αλ-Αμπουάμπ», «Πύλη των Πυλών») και τις χαζαρικές πόλεις Μπαλαντζάρ και Σαμαντάρ. Η ακριβής θέση αυτών δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά αμφότερες αναφέρονται ως πρωτεύουσες της Χαζαρίας από διαφορετικούς Άραβες συγγραφείς, και ενδέχεται να αποτελούσαν τη χειμερινή και θερινή πρωτεύουσα αντίστοιχα. Μόνο αργότερα, και υπό την επίδραση των αραβικών επιθέσεων, οι Χάζαροι μετακίνησαν την πρωτεύουσά τους βορειότερα, στο Ατίλ (αραβικά «αλ-Μπαϋντά») κοντά στις εκβολές του Βόλγα.
Οι δυο αντίπαλοι στρατοί αντιπροσώπευαν και διαφορετικές στρατιωτικές φιλοσοφίες, που αντανακλούσαν τις διαφορετικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Οι αραβικοί στρατοί περιείχαν ευμεγέθη σώματα τόσο ελαφρού όσο και βαρέως ιππικού, αλλά βασίζονταν πρωτίστως στο πεζικό τους, σε σημείο που το αραβικό ιππικό συχνά περιοριζόταν σε αψιμαχίες κατά την έναρξη μιας μάχης, και μετά αφίππευε και πολεμούσε πεζό. Από την άλλη, ενώ οι Χάζαροι είχαν υιοθετήσει στοιχεία από τους νοτιότερους πολιτισμούς και είχαν πόλεις, παρέμεναν μια βασικά φυλετική και ημινομαδική κοινωνία. Όπως και άλλες κοινωνίες της στέππας προερχόμενες από την Κεντρική Ασία, εκπροσωπούσνα μια εξαιρετικά ευκίνητη μορφή πολέμου, βασιζόμενη σε ένα ικανότατο και σκληραγωγημένο ιππικό. Όπως σχολιάζει ο ιστορικός Khalid Yahya Blankinship, «οι Χάζαροι έμελλε να αποδειχτούν δύσκολοι αντίπαλοι για τους Μουσουλμάνους, ενδεχομένως εν μέρει επειδή το κράτος τους δεν ήταν αυστηρά οργανωμένο και έτσι δεν υπήρχε ένα κέντρο του οποίου η πτώση θα έφερνε μια απότομη κατάρρευση και γρήγορη συνθηκολόγηση».
Σχέση με την αραβοβυζαντινή σύγκρουση
Ως έναν βαθμό, οι αραβοχαζαρικοί πόλεμοι συνδέονταν και με την διαρκή αντιπαράθεση του χαλιφάτου με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά μήκος των ανατολικών παρυφών της Μικράς Ασίας, ένα θέατρου πολέμου που γειτνίαζε με αυτό του Καυκάσου. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες επιδίωκαν στενές σχέσεις με τους Χαζάρους, συμπεριλαμβανομένων γεγονότων όπως ο γάμος του Ιουστινιανού Β΄ με μια Χαζάρα πριγκίπισσα, σε βαθμό που τα δύο κράτη ήταν ουσιαστικά σύμμαχα κατά την εξεταζόμενη περίοδο. Το ενδεχόμενο οι Χάζαροι να ενωθούν με τους Βυζαντινούς δια της Αρμενίας θα αποτελούσε μια σημαντική απειλή για το χαλιφάτο, ιδιαίτερα με δεδομένη την εγγύτητά της στη Συρία, την καρδιά του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Αυτό τελικά δεν συνέβη, και η Αρμενία αφέθηκε σχετικά ήσυχη, με τους Ομεϋάδες να της χαρίζουν ευρήτατη αυτονομία και τους Βυζαντινούς να αποφεύγουν να διεξάγουν επιχειρήσεις εκεί. Μάλιστα, με δεδομένη την κοινή απειλή που αντιπροσώπευαν οι επιδρομές των Χαζάρων, οι Ομεϋάδες βρίκαν τους Αρμένιους (και τους γείτονές τους Γεωργιανούς) πρόθυμους συμμάχους κατά των Χαζάρων.
Ορισμένοι βυζαντινολόγοι, με εξέχοντα τον Ντιμίτρι Ομπολένσκυ, πρότειναν ότι η αραβική εξάπλωση κατά των Χαζάρων είχε ως στόχο την υπερφαλάγγιση της βυζαντινής άμυνας από τα βόρεια, και την επίθεση στο Βυζάντιο από δυο πλευρές ταυτόχρονα. Αυτή η ερμηνεία θεωρείται παρατραβηγμένη από σύγχρονους ειδικούς. Όπως σχολιάζει ο David Wasserstein, θα ήταν ένα απίστευτα φιλόδοξο σχέδιο, που θα «απαιτούσε να δεχτούμε ότι το Βυζάντιο είχε ήδη σε αυτό το πρώιμο στάδιο να πείσει τους Μουσουλμάνους ότι δεν μπορούσε να κατακτηθεί», καθώς και ότι οι Μουσουλμάνοι διέθεταν «πολύ μεγαλύτερη γνώση και κατανόηση της γεωγραφίας της Ευρώπης» από ό,τι μπορεί να αποδειχθεί για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Ο Mako επίσης τονίζει ότι ένα τέτοιο μεγαλεπίβολο στρατηγικό σχέδιο δεν συμβαδίζει με τη σχετικά περιορισμένη ένταση της σύγκρουσης ως τη δεκαετία του 720. Είναι πολύ πιο πιθανό ότι η βόρεια επέκταση των Αράβων πέραν του Καυκάσου ήταν, αρχικά τουλάχιστον, αποτέλεσμα της επιθετικής ορμής των Ισλαμικών κατακτήσεων, με τους κατά τόπους Άραβες διοικητές να επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν ευκαιρίας, σπασμωδικά και χωρίς ένα γενικό σχέδιο. Η επέκταση αυτή μπορεί να λάμβανε χώρα ακόμα και σε άμεση αντίθεση με τις οδηγίες του χαλίφη, όπως άλλωστε τεκμηριώνεται σε αρκετές περιπτώσεις σε άλλα μέτωπα κατά την περίοδο αυτή. Από στρατηγικής άποψης, είναι δε πολύ πιο πιθανό ότι οι Βυζαντινοί ενθάρρυναν τους Χαζάρους να επιτεθούν στο χαλιφάτο, ώστε να μειώσουν την αυξανόμενη πίεση στο ανατολικό τους σύνορο κατά τις αρχές του Η΄ αιώνα. Τοώντι, το Βυζάντιο επωφελήθηκε πολύ από την εκτροπή των αραβικών στρατιών προς τα βόρεια τις δεκαετίες του 720 και 730, πράγμα που οδήγησε σε περαιτέρω σύσφιγξη των σχέσεων με τους Χαζάρους δια του γάμου του μέλλοντος Κωνσταντίνου Ε΄ με τη Χαζάρα Τζιτζάκ το 733.
Ως ένα ακόμα κίνητρο της αραβικής επέκτασης έχει προταθεί και η επιθυμία ελέγχου του βόρειου κλάδου του Δρόμου του Μεταξιού, αλλά ο Mako το αμφισβητεί, τονίζοντας ότι η σύγκρουση σταμάτησε ακριβώς την περίοδο που σημειώνεται η μεγαλύτερη κίνηση στον Δρόμο, δηλ. μετά τα μέσα του Η΄ αιώνα.
Α΄ Αραβοχαζαρικός Πόλεμος και επακόλουθα
Οι Χάζαροι πρωτοεκστράτευσαν στην περιοχή του Καυκάσου κατά τον Βυζαντινοπερσικό πόλεμο του 602-628, όταν ήταν ακόμα υποτελείς του Δυτικού Τουρκικού Χαγανάτου. Οι Τούρκοι άλωσαν το Ντερμπέντ και ενώθηκαν με τους Βυζαντινούς στην από κοινού πολιορκία της Τιφλίδας. Η συνεισφορά τους αποδείχθηκε καθοριστική για την τελική Βυζαντινή νίκη στον πόλεμο. Για μερικά χρόνια ύστερα, ως περίπου το 632, οι Χάζαροι ασκούσαν κάποια μορφής ηγεμονία επί της Ιβηρίας του Καυκάσου (αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή Γεωργία), την Αλβανία του Καυκάσου (περίπου η σημερινή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν) και το Αδαρμπαϋτζάν (αρχαία Ατροπατηνή Μηδία, σημ. Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν).
Οι Χάζαροι και οι Άραβες ήρθαν σε σύγκρουση ως αποτέλεσμα της πρώτης φάσης των Ισλαμικών κατακτήσεων: ήδη το 640, οι Άραβες είχαν φτάσει στην Αρμενία, και το 642, εξαπέλυσαν την πρώτη επιδρομή πέραν του Καυκάσου υπό τον Αμπντ αρ-Ραχμάν ιμπν Ραμπία. Αυτή η επδιρομή έφτασε ως το Ντερμπέντ όπου, σύμφωνα με την ιστορία του αλ-Ταμπαρί, ο τοπικός Πέρσης κυβερνήτης, Σαχρμπαράζ, προσφέρθηκε να παραδώσει το οχυρό στους Άραβες και να τους συνδράμει κατά των ανυπότακτων τοπικών φυλών, αν αυτός και οι άντρες του απαλάσσονταν από τον κεφαλικό φόρο («τζιζίγια»). Η πρότασή του έγινε δεκτή και επικυρώθηκε από τον χαλίφη Ουμάρ (β. 634-644).
Το 645/646 οι Άραβες νίκησαν έναν Βυζαντινό στρατό, ενισχυμένο με δυνάμεις Χαζάρων και Αλανών, στην Αρμενία. Ως επακόλουθο, η αραβική εξουσία στην Υπερκαυκασία εδραιώθηκε τη δεκαετία του 650: το 652 οι Αρμένιοι προύχοντες, υπό τον Θεόδωρο Ρεστουνί, αναγνώρισαν την επικυριαρχία του χαλιφάτου, και το 654, μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση των Αρμενίων, οι Άραβες επέκτειναν την εξουσία τους και επί της Ιβηρίας.