cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πειραιάς Ιπποθοωντίδας
Φρεαττύς
Επιπλέον, στον δήμο Πειραιά, στην περιοχή της σημερινής Φρεαττύδας, ήταν η έδρα της «Φρεαττύδος» (Φρεαττύς) δικαστηρίου γνωστού για τις υπερασπίσεις και τις κρίσεις επανένταξης καταδικασμένων σε εξορία, οι οποίοι απολογούνταν μέσα από μια βάρκα για να αποφευχθεί η παραβίαση της ποινής τους.
Η στρατηγική σημασία του Πειραιά
Ο Θουκυδίδης, στο έργο του «Ιστορίαι», λέει ότι πολλές φορές ο Θεμιστοκλής ήθελε να μετακινήσει το κέντρο της πόλης της Αθήνας προς τον Πειραιά, με δεδομένη τη μεγάλη σημασία του λιμανιού σε αυτόν τον δήμο, αλλά χωρίς επιτυχία. Τέσσερις φορές τον χρόνο, δικαστές, καταγεγραμμένοι σε πίνακα των δέκα ανδρών ανά ειδικότητα (αγορανόμοι, αστυνόμοι, μετρονόμοι και σιτοφύλακες) πραγματοποιούσαν εμπορικούς ελέγχους, καταμερισμένοι σε δύο κλιμάκια, εκ των οποίων το ένα εργαζόταν στον κύριο οικισμό της Αθήνας και το δεύτερο στον Πειραιεύς.
Όταν οι νέοι, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ξεκινούσαν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία τους, παρουσιάζονταν στον Πειραιά και στην Ακτή, όπου εκπαιδεύονταν στις βασικές αρχές του πολέμου.
Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά
thumb|left|200px|Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή μεταξύ Τερψιθέας και Πασαλιμανίου εκτίθενται ευρήματα από το βόρειο νεκροταφείο της αρχαίας πόλης του Πειραιά και άλλα ευρήματα τα οποία βρέθηκαν κατά την οικοδόμηση της σύγχρονης πόλης, καθώς και η σειρά των νεοαττικών πλακών από ναυάγιο ρωμαϊκού πλοίου στο λιμάνι του Πειραιά, τα ευρήματα του ιερού της Μουνιχίας και εκείνα του ιερού της Μητρός των Θεών του Μοσχάτου. right|120px|thumb|H [[Αθηνά του Πειραιά, Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.]] right|120px|thumb|H μικρή [[Άρτεμις του Πειραιά, Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.]] right|120px|thumb|H μεγάλη Άρτεμις του Πειραιά, [[Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.]] right|120px|thumb|Ο [[Απόλλων του Πειραιά, Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.]] right|120px|thumb|Η [[Τραγωδία|τραγική μάσκα του Πειραιά, Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.]]
Η εξέλιξη ως το σύγχρονο Πειραιά
Η κατοίκηση της περιοχής του Πειραιά συνεχίστηκε και στα χρόνια που ακολούθησαν την κλασική εποχή. Ο Πειραιάς καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από τον Σύλλα και, από εκείνη τη στιγμή, στον οικισμό άρχισε η περίοδος παρακμής, η οποία τον οδήγησε στο να είναι, κατά τον 1ο αιώνα, απλά «ένα μικρό χωριό, που βρίσκεται γύρω από το λιμάνι και το ναό του Διός Σωτήρος». Ο Σύλλας, μετά την άφιξή του, στην Αττική επικέντρωσε τις προσπάθειές του στην πολιορκία του Πειραιά προκειμένου να πλήξει την Αθήνα, την οποία και κατέλαβε το 87/86 π.Χ. Ακολούθησε μια μακρά περίοδος παρακμής όπου ο Πειραιάς ερημώθηκε κατά καιρούς, φτάνοντας μέχρι τον 19ο αιώνα και την μεταφορά της πρωτεύουσας του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους στην Αθήνα το 1834, οπότε ξεκίνησε μια νέα περίοδος ανάπτυξης της πόλης, με την σταδιακή αύξηση του πληθυσμού της. Το 2011, ο δήμος Πειραιάς υπολογίζονταν, με βάση την επίσημη απογραφή, σε 163.688 κατοίκους.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά Κατηγορία:Αρχαίος Πειραιάς
Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων
Αίθουσες
Στο μουσείο υπάρχουν δύο αίθουσες. Στην πρώτη αίθουσα υπάρχουν ευρήματα και αντικείμενα από τα προϊστορικά και κλασσικά χρόνια ενώ η δεύτερη αίθουσα περιέχει πιο πρόσφατα ευρήματα. Επειδή το μουσείο των Κυθήρων έχει περιορισμένο χώρο και δεν μπορεί να στεγάσει τον ποικίλο αριθμό ευρημάτων από τις ανασκαφές, όπου πολλά από αυτά βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιώς.
Ιστορικό
Το κτήριο όπου στεγάζεται το μουσείο έχει παραχωρηθεί από τον ΚυθηραΪκό Σύνδεσμο το 1911. Το 1975 το μουσείο άρχισε να ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Το 1981 το μουσείο ανακαινίσθηκε προκειμένου να εγκατασταθούν αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν ύστερα από ανασκαφές. Το 2006 έγινε στα Κύθηρα ένας μεγάλος σεισμός με αποτέλεσμα να προκληθούν πολλές ζημιές στο μουσείο. Έτσι το το 2013 το κτήριο όπου στεγάζεται αναγκάστηκε να εκκενωθεί με σκοπό να αρχίσουν επισκευές έτσι ώστε να επιδιορθωθούν οι βλάβες του μουσείου. Οι επισκευές τελειοποιήθηκαν το 2015 και το μουσείο έγινε ξανά επισκέψιμο στις 8 Μαΐου 2016.
Εκθέματα
Στο αρχαιολογικό μουσείο των Κυθήρων υπάρχουν συνολικά 665 αρχαιολογικά ευρήματα. Μερικά από τα σημαντικότερα εκθέματα που στεγάζονται στο μουσείο είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυθηρα Κατηγορία:Κύθηρα
Αλουνογενής
Σχηματίζεται από αντιδράσεις θειικών ιόντων, προερχόμενων από εξαλλοιώσεις θειούχων ορυκτών, με αργιλούχα ορυκτά σε σχιστολίθους, στα τοιχώματα εξαλλοιουμένων αποθέσεων πυριτών σε ξηρά κλίματα, καθώς και στα όρια ανθρακοφόρων κοιτών. Επίσης απαντά σε φουμαρόλες και σολφατάρες χαμηλών, σχετικά, θερμοκρασιών.
Εμφάνιση
Σχετίζεται με σιδηροπυρίτη, μαρκασίτη, αλοτριχίτη, μελαντερίτη και γύψο.
Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, σε ορισμένες μάλιστα σε αρκετά μεγάλες ποσότητες. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στην περιοχή Nova Bana της Σλοβακίας, στη σολφατάρα του Pozzuoli του Βεζούβιου και στην περιοχή Vulcano των νήσων Λίπαρι της Ιταλίας, στη Γαλλία (περιοχές Sain Bel Ροδανού και Ronchamp ), την Ισπανία (Teruel), τη Γερμανία (ιδιαίτερα στη Σαξωνία), σε ηφαιστειακές περιοχές της χερσονήσου Καμτσάτκα της Ρωσίας, τη Χιλή (περιοχή Ικουίκουε), στο όρος Πελέ της Μαρτινίκας, στις Πολιτείες Νέο Μεξικό (Alum Mountain, εκτεταμένες αποθέσεις), Βόρεια Καρολίνα, Γιούτα, Καλιφόρνια και Αλάσκα (περιοχή ηφαιστείου Αγίου Αυγουστίνου) των ΗΠΑ, το Βέρνον του Καναδά, την Κίνα, την Ανταρκτική και την Αυστραλία.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα ορυχεία της περιοχής «Πλάκα» του Λαυρίου και στο ορυχείο «Ολυμπιάδα» της Κασσάνδρας στην Χαλκιδική.
Σημειώσεις
Αλουνογενης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ένυδρα άλατα
Πριγκιπάτο
Πριγκιπάτο (αγγλικά: Princedom) είναι το μοναρχικό φεουδαρχικό κυρίαρχο κράτος, που κυβερνάται από μονάρχη με τον τίτλο του πρίγκιπα ή της πριγκίπισσας.
Ευρωπαϊκά κράτη που φέρουν σήμερα την ονομασία του πριγκιπάτου είναι τα εξής:
Ζαχαρίας (μίμος)
Ο Ζαχαρίας ήταν Βυζαντινός ηθοποιός, μίμος, με καταγωγή την Γάζα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Δεποτάτος
Ο δεποτάτος είναι εκκλησιαστικός αξιωματούχος της Μεγάλης Εκκλησίας.
Κατατάσσεται από τον Γεώργιο Κωδινό τον Κουροπαλάτη στην ένατη πεντάδα τέταρτος τη τάξει. Ενώ από τον κατάλογο του Συντάγματος Ιερών Κανόνων κατατάσσεται τέταρτος στην τρίτη πεντάδα του αριστερού χορού των οφφικίων. Από το Μέγα Ευχολόγιο δέκατος τέταρτος στον αριστερό χορό, ενώ όσον αφορά στην τάξη των οφφικίων και των αρχόντων της Μεγάλης Εκκλησίας είναι τελευταίος απ' όλα τα οφφίκια.
Καθήκοντα
Τα καθήκοντα των δεποτάτων είναι:
Σημειωτέον ότι δεποτάτος του ναού της Αγίας Σοφίας ονομαζόταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας κατά την τελετή της στέψης του.
Σήμερα τα καθήκοντα του άλλοτε Δεποτάτου έχουν επιφορτισθεί αντίστοιχα οι Γραμματείς των Μητροπολιτών, οι επισκοπικοί τελετάρχες, συνήθως Πρωτοσύγκελοι καθώς και βοηθητικό προσωπικό όπως νεωκόροι και τα λεγόμενα «παπαδάκια».
Λορέντσο Τιέπολο (γερουσιαστής)
Ο Λορέντσο Τιέπολο, Κόμης, Πατρίκιος της Βενετίας (ιταλικά: Lorenzo Tiepolo, Βενετία, 19 Ιουλίου 1845 - Μπελλούνο, 12 Αυγούστου 1913) ήταν Ιταλός δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Καταγόμενος από ευγενή οικογένεια η οποία έδωσε στη Βενετική Δημοκρατία δύο δόγηδες και έναν πατριάρχη, ο ίδιος ήταν αστικός δικηγόρος, ενώ, επίσης, διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος, σύμβουλος του δημάρχου και δήμαρχος της Βενετίας για λογαριασμό του μετριοπαθούς φιλελεύθερου κόμματος. Διετέλεσε εκπρόσωπος ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων του Βασιλείου της Ιταλίας της πρώτης και τρίτης εκλογικής περιφέρειας της Βενετίας για διάστημα τεσσάρων βουλευτικών περιόδων, ενώ, στη συνέχεια, ορίστηκε ως ισόβιος γερουσιαστής το 1905. Υπήρξε μέλος της Consulta Araldica.
Διακρίσεις
80px|χωρίς-πλαίσιο Ιππότης του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας
80px|χωρίς-πλαίσιο Αξιωματικός του Τάγματος του Βασιλείου της Ιταλίας
80px|χωρίς-πλαίσιο Ιππότης του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δικηγόροι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί δικηγόροι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Δήμαρχοι της Ιταλίας Κατηγορία:Γερουσιαστές της 22ης κοινοβουλευτικής περιόδου του Βασιλείου της Ιταλίας Κατηγορία:Βουλευτές της 17ης κοινοβουλευτικής περιόδου του Βασιλείου της Ιταλίας Κατηγορία:Βουλευτές της 18ης κοινοβουλευτικής περιόδου του Βασιλείου της Ιταλίας Κατηγορία:Βουλευτές της 19ης κοινοβουλευτικής περιόδου του Βασιλείου της Ιταλίας Κατηγορία:Βουλευτές της 20ής κοινοβουλευτικής περιόδου του Βασιλείου της Ιταλίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας Κατηγορία:Ταξιάρχες του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
Γκέρμπεργκα του Γκλάιμπεργκ
Η Γκέρμπεργκα (γερμ.: Gerberga von Gleiberg, π. 970 - μετά το 1036) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν κόρη του Χέρμπερτ, κόμη του Βέτεραου, και της Ίρμτρουντ του Άβαλγκαου (957 - 1020).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Σβάινφουρτ (του Οίκου των Ποπονιδών) και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Γρηγόρης Αλεξόπουλος
Ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1967. Είναι έγγαμος και έχει μία κόρη. Αποφοίτησε από το 2ο Λύκειο Πάτρας το 1984 και εισήχθη με υποτροφία στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών. Εργάστηκε σαν ελεύθερος επαγγελματίας Πολιτικός Μηχανικός από το 1990 έως και το 1993, ενώ το 1994 προσελήφθηκε στον Τομέα Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων Νομού Αχαΐας. Εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Αχαΐας το 1996 και μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ / Τμήμα Δυτικής Ελλάδας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εκλέχθηκε δήμαρχος Ωλενίας το 1998 και Γραμματέας της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αχαΐας. Επανεκλέχθηκε Δήμαρχος Ωλενίας το 2002 και Αντιπρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αχαΐας. Το 2004 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) Νομού Αχαΐας. Το 2006 επανεκλέχθηκε Δήμαρχος Ωλενίας και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Ν. Αχαΐας. Το 2008 εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συνδέσμου Διαχείρισης Απορριμμάτων 2ης Ενότητας του Νομού Αχαΐας και το 2019, σε σχετική αντίστοιχη θέση, Πρόεδρος του ΦοΔΣΑ Αχαϊας.
Στις Περιφερειακές Εκλογές του Νοεμβρίου 2010 εκλέχθηκε Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Αχαΐας και ορίστηκε Αναπληρωτής Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας. Συνέχισε στη θέση του Αντιπεριφερειάρχη Αχαΐας και το 2014.
Έχει διατελέσει: Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού «Πάτρα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006», Αντιπρόεδρος της «Αναπτυξιακή Αχαΐας Α.Ε.», μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και μέλος της Επιτροπής Οικονομικών της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας.
Είναι μέλος του Δ.Σ. της «Αυτοκινητοδρόμιο Α.Ε.» και Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης Δυτικής Ελλάδας και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξόπουλος Γρηγόρης
Watchtower
Οι Watchtower είναι αμερικανικό progressive metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1982 και διαλύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '90, ενώ συνεχίζει από το 1999 μέχρι σήμερα. Το συγκρότημα έγινε γνωστό για την πολυπλοκότητα της μουσικής του και την εφευρετικότητα του, κυκλοφορώντας δύο δίσκους κατά την πρώτη περίοδο της καριέρας του.
Η πρώτη περίοδος
Οι Watchtower σχηματίστηκαν από το ντράμερ Ρικ Κολαλούκα και τον μπασίστα Νταγκ Κέισερ το 1982, με την αρχική τους σύνθεση να περιλαμβάνει και τον τραγουδιστή Τζέισον ΜακΜάστερ και τον κιθαρίστα Μπίλι Γουάιτ. Η πρώτη τους ηχογράφηση ήταν για την συλλογή «A Texas Hardcore Compilation: Cottage Cheese From The Lips Of Death» της «Rainforest Records».
Στον ΜακΜάστερ προτάθηκε το μικρόφωνο των Pantera και των Dark Angel, το 1986, αλλά αρνήθηκε και στις δύο προτάσεις. Όταν όμως το δεύτερο του συγκρότημα του με την ονομασία Dangerous Toys υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την «Columbia», αποχώρησε από τους Watchtower, το 1988. Αντικαταστάτης του ήταν ο Μάικ Σόλιζ, ο οποίος παρέμεινε στο συγκρότημα για ένα χρόνο, δίνοντας την θέση του στον Άλαν Τέκιο των Hades.
Η ηχογράφηση του δεύτερου τους δίσκου πραγματοποιήθηκε στα «Sky Trak Studios» του Βερολίνου. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της «Noise Records» τον Αύγουστο του 1989 με τίτλο «Control and Resistance», δίσκος ο οποίος έφερε τον ίδιο συνδυασμό τεχνικής κατάρτισης και επιθετικότητας με το πρώτο τους άλμπουμ.
Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, οι Watctower άνοιγαν τις εμφανίσεις των Coroner στην Ευρώπη. Τον Ιούνιο του 1990, ο Τέκιο αποχώρησε για να ενταχθεί στους Non Fiction. Ο Γιάρζομπεκ χρειάστηκε να υποστεί μία σειρά χειρουργικών επεμβάσεων στο χέρι του, οι οποίες τον άφησαν εκτός μουσικής σκηνής για μερικά χρόνια. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1991.
Επανένωση
Το 1999, η σύνθεση των ΜακΜάστερ, Κολαλούκα, Κέισερ και Γιάρζομπεκ διασκεύασε το κομμάτι «Run If You Can» των Accept, για την συλλογή «A Tribute to Accept - Vol. 1» της «Nuclear Blast». Ακολούθησε η εμφάνιση τους στο φεστιβάλ «Bang Your Head!!!» την επόμενη χρονιά, όπως και δύο εμφανίσεις ως support των Dream Theater.
Το 2002, η «Monster Records» κυκλοφόρησε την συλλογή «Demonstrations in Chaos» με ανέκδοτες ηχογραφήσεις και δύο χρόνια αργότερα, η ίδια εταιρεία κυκλοφόρησε και πάλι το «Energetic Disassembly».
Τον Απρίλιο του 2010, οι Watchtower εμφανίστηκαν στο «Keep It True Festival», έχοντας τον Άλαν Τέικο και πάλι στα φωνητικά, ο οποίος επέστρεψε στο συγκρότημα ηχογραφώντας μαζί τους το σινγκλ «The Size of Matter», πριν αποχωρήσει και πάλι τον Μάιο του 2010.
Στις 7 Οκτωβρίου 2016, κυκλοφόρησε το ΕΡ «Concepts of Math: Book One» μέσω της Prosthetic Records, με την σύνθεση του συγκροτήματος να είναι αυτή του «Control and Resistance» του 1989, αφού επέστρεψε στο μικρόφωνο τους ο Άλαν Τέκιο.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά progressive metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από το Τέξας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1932
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1932 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου και αποτέλεσε το βασικό κριτήριο συγκρότησης της εθνικής ομάδας στίβου για τους Γ΄ Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου που διεξήχθησαν πάλι στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις αρχές Οκτωβρίου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για πρώτη φορά ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου, σύμφωνα με το σύστημα βαθμολογίας 3-2-1 για τους τρεις πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος. Μάλιστα πέτυχε το "νταμπλ", αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα, κάτι που δεν είχε συμβεί ξανά.
Ξεχωριστά διεξήχθησαν το πρωτάθλημα μαραθωνίου, στις 20 Νοεμβρίου και τα πρωταθλήματα σκυταλοδρομιών, λιθοβολίας και δεκάθλου, που έγιναν το Δεκέμβριο και δεν μέτρησαν στη βαθμολογία.
Τα τοπικά πρωταθλήματα
Στα τοπικά πρωταθλήματα πολυνίκεις αναδείχθηκαν: στην Αττική ο Εθνικός Γ.Σ., στη Θεσσαλονίκη ο Ηρακλής, στην Αν. Μακεδονία-Θράκη οι Φίλιπποι Καβάλας και στο Βόλο ο τοπικός Γυμναστικός Σύλλογος. Παρακάτω παρατίθενται όσες διαθέσιμες πληροφορίες υπάρχουν για τους συλλόγους που μετείχαν και την κατάταξη.
Βαθμολογία
Σημειώσεις: * Βαθμολογήθηκαν με 3-2-1 οι τρεις πρώτοι.
Σκυταλοδρομίες, λιθοβολία & δέκαθλο
Το Σαββατοκύριακο 10-11 Δεκεμβρίου 1932 ο ΣΕΓΑΣ διοργάνωσε το πανελλήνιο πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών, δεκάθλου και λιθοβολίας στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Την πρώτη ημέρα έγιναν τρεις σκυταλοδρομίες και τα πέντε αγωνίσματα δεκάθλου και τη δεύτερη τρεις ακόμα σκυταλοδρομίες, η λιθοβολία και τα υπόλοιπα πέντε αγωνίσματα του δέκαθλου. Δήλωσαν συμμετοχή 15 σωματεία: 13 του κέντρου, ο Παγχιακός και οι Φίλιπποι Καβάλας αλλά μετείχαν λιγότερα.
Παραπομπές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1932 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Αλεξάνδρα Γεωργίεβνα (Αλεξάνδρα της Ελλάδας και της Δανίας)
Η Αλεξάνδρα της Ελλάδας και της Δανίας (Ρωσικά: Алекса́ндра Гео́ргиевна/Aleksandra Georgievna, 30 Αυγούστου 1870 – 24 Σεπτεμβρίου 1891) ήταν η μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί από τα συνολικά οκτώ του Γεωργίου Α' και της Όλγας και αδελφή του μετέπειτα Κωνσταντίνου Α'.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην έπαυλη Μον Ρεπό της Κέρκυρας στις 30 Αυγούστου 1870. Ονομάσθηκε Αλεξάνδρα προς τιμήν της θείας και αναδόχου της Αλεξάνδρας της Δανίας, συζύγου του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Παντρεύτηκε στις 5 Ιουνίου 1889 τον Παύλο Αλεξάνδροβιτς, μεγάλο δούκα της Ρωσίας, γιο του Αλέξανδρου Β΄ της Ρωσίας και της Μαρίας της Έσσης (Μαρίας Αλεξάντροβνας), στην Αγία Πετρούπολη, όπου και εγκαταστάθηκε μετά το γάμο της.
Απεβίωσε αιφνίδια λίγες μόλις ημέρες μετά τη γέννηση του γιου της (24 Σεπτεμβρίου 1891), σε ηλικία 21 ετών. Το μνήμα της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας βρίσκεται στο Βασιλικό Κοιμητήριο στο Τατόι.
Προς τιμήν της ο Δήμος Αθηναίων έδωσε το όνομά της σε κεντρικό δρόμο της πόλης, τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ενώ και ο Δήμος Πειραιώς ονόμασε την πλατεία στο άκρο του λιμένος Ζέας (Πασαλιμάνι) Πλατεία Βασιλόπαιδος Αλεξάνδρας (Πλατεία Αλεξάνδρας).
Στο Μαιευτήριο Αλεξάνδρα (πλέον Γενικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) στην Αθήνα έδωσε το όνομά της, προς μνήμην της, ο ανιψιός της Παύλος της Ελλάδας. Το Μαιευτήριο συνδέθηκε με το Πανεπιστήμιο Αθηνών με ειδική αρμοδιότητα στην έρευνα και την καταπολέμηση της μητρικής θνησιμότητας μετά τον τοκετό.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 5 Ιουνίου 1889 τον εξάδελφο της μητέρας της, τον Παύλο Αλεξάνδροβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας. Μαζί απέκτησαν μία κόρη και ένα γιο:
Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας
Ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας ή Αλφόνσος Α΄ ο Τροβαδούρος (ισπ. Alfonso II de Aragón, Ουέσκα, 1157-1196) ήταν ο πρώτος Βασιλιάς της Αραγωνίας από τον Οίκο της Βαρκελώνης, Κόμης της Βαρκελώνης (1164-1196) και Κόμης της Προβηγκίας (1166-1173). Ο Αλφόνσος Β΄ ήταν γιος του Ραϊμόνδου Βερεγγάριου Δ΄ της Βαρκελώνης και της Πετρονίλας της Αραγωνίας. Στην Προβηγκία παρέδωσε την εξουσία στον μικρότερο αδερφό του Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Γ΄ (1173). Η βασιλεία του έχει χαρακτηριστεί από ρομαντικούς και εθνικιστές ιστορικούς σαν «Η ενότητα των Πυρηναίων» λόγω της έντονης προσπάθειες που έκανε να ενώσει όλες τις περιοχές γύρω από τα Πυρηναία υπό την εξουσία του Οίκου της Βαρκελώνης.[6]
Συμμαχία με την Καστίλη
thumb|left|255px|Ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας και η σύζυγός του Σάντσα με τις γυναίκες της αυλής γύρω τους Ο Αλφόνσος Β΄ είχε βαπτιστεί με δυο ονόματα «Αλφόνσος» και «Ραμόν», ο ίδιος ωστόσο προτίμησε να ανέβει στον θρόνο με το όνομα Αλφόνσος λόγω της μεγάλης λατρείας που υπήρχε στο Βασίλειο της Αραγωνίας για τον βασιλιά Αλφόνσο τον Μαχητή. Τη μεγαλύτερη περίοδο της βασιλείας του συμμάχησε με τον Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο τον Ευγενή για να πολεμήσει με το Βασίλειο της Ναβάρρας και τους Μαυριτανούς στον νότο. Συμμετείχε στη Ρεκονκίστα και έφθασε μέχρι το Τερουέλ κατακτώντας το σημαντικότερο οχυρό στον δρόμο για τη Βαλένθια (1171).
Οι βασιλείς της Καστίλης και της Αραγωνίας πέρα από τα κοινά ενδιαφέροντα δημιούργησαν ισχυρή συμμαχία μεταξύ τους, ο Αλφόνσος ο Τροβαδούρος παντρεύτηκε στη Σαραγόσα τη Σάντσα της Καστίλης αδελφή του βασιλιά Σάντσο του Επιθυμητού. Οι δυο βασιλείς συναντήθηκαν στην Καθόρλα (1179) και συμφώνησαν να μοιράσουν τις κατακτήσεις τους στις κοιλάδες του ποταμού Σεγούρα, οι νότιες περιοχές όπως η Ντένια περιήλθαν στην Αραγωνία. Συναντήθηκε με τον Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας και συμφώνησαν με τη «Συνθήκη της Σανγκουέζα» (1168) να μοιράσουν μεταξύ τους την Ταϊφά της Λισαβόνας και τη Μούρθια.
Κατακτήσεις βόρεια των Πυρηναίων
thumb|left|250px|Η υπογραφή του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας στην ίδια μορφή με του γιου του Πέτρου Την εποχή του Αλφόνσου Β΄ η κυριαρχία της Αραγωνίας βόρεια από τα Πυρηναία έφτασε στο μέγιστο σημείο της, αυτό δείχνουν οι στενές σχέσεις που είχαν η Αραγωνία, η Βαρκελώνη και η Οξιτανία με το Στέμμα της Αραγωνίας. Το βασίλειο του ενσωμάτωσε όχι μονάχα την Προβηγκία που κατέκτησε από την ανήλικη ξαδέλφη του Ντους Β΄ της Προβηγκίας (1166) αλλά επίσης τη Σερδάνια (1168) και τη Ρουσιγιόν (1172). Η εμπλοκή του στις υποθέσεις της Λανγκντόκ που θα κοστίσει τη ζωή στον διάδοχο του Πέτρο Β΄ θα φέρει στον ίδιο μεγάλη ευημερία με εμπορική έκρηξη στην περιοχή και εποικισμό νέων κατοίκων από τα νότια. Από το 1186 είχε αρχίσει να μεταφέρει την εξουσία του και στη Σαρδηνία ιδιαίτερα στο τοπικό πριγκιπάτο της Αρμπορέα. Ο Αλφόνσος ο Τοβαδούρος βοήθησε μια ξαδέλφη του χήρα του πρίγκιπα Μπάρισον Α΄ να ανεβάσει στο πριγκιπάτο τον Ούγο εγγονό από τη μεγαλύτερη κόρη της που βρισκόταν σε σύγκρουση με τον Πέτρο.
Δωρεές σε μοναχούς
Ο Αλφόνσος Β΄ έκανε μεγάλες δωρεές σε μοναχούς από το Τάγμα των Κιστερκιανών στις όχθες του ποταμού Έβρου στην περιοχή της Αραγωνίας. Το «Μοναστήρι της Πέτρας» (ντε Πιέδρα) ιδρύθηκε στις όχθες του ποταμού Πιέδρα με 13 μοναχούς που μεταφέρθηκαν από τη Μονή Πομπλέτ, ήταν το πρώτο Κιστερκιανό αβαείο στην περιοχή (1194). Το μοναστήρι της Ρουέντα που ιδρύθηκε αργότερα (1102) με τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες της εποχής χρησιμοποίησε το νερό του ποταμού με στόχο την παραγωγή θέρμανσης. Ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας πέθανε στο Περπινιάν (1196).
Τροβαδούρος
Ο Αλφόνσος Β΄ ήταν περίφημος τροβαδούρος, έγραψε πολλές μπαλάντες και είχε στενές σχέσεις με τον Άγγλο βασιλιά Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Ένας στίχος που είχε συντεθεί από τον ίδιο αποτελεί θέμα της ποιητικής συλλογής σχετικά με τον προβληματισμό σχετικά με το πόσο είναι ατιμωτικό για μια γυναίκα να έχει εραστή έναν πλουσιότερο άντρα. Οι ερωτικές σχέσεις του Αλφόνσου Β΄ έγιναν αντικείμενο πολλών τροβαδούρων σχετικά με την απόφαση του να προτιμήσει να παντρευτεί μια φτωχή πριγκίπισσα από το βασίλειο της Καστίλης αντί για την Ευδοκία Κομνηνή του Μονπελιέ, την πάμπλουτη ανιψιά του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.
Οικογένεια
thumb|right|255px|Ο τάφος του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας στη [[Μονή Πομπλέτ]] Με τη σύζυγό του Σάντσα της Καστίλης απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Προβηγκίας Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Τροβαδούροι Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης ή Ραϋμόνδος Βερεγγάριος ο Άγιος (Ramon Berenguer IV de Barcelona, περί το 1114 – 6 Αυγούστου 1162) Κόμης της Βαρκελώνης (1131 - 1162) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου του Μέγα και της Ντους Α΄ της Προβηγκίας. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ κληρονόμησε την Κομητεία της Βαρκελώνης από τον πατέρα του (19 Αυγούστου 1131), ένωσε την Κομητεία της Βαρκελώνης με το Βασίλειο της Αραγωνίας και δημιούργησε το Στέμμα της Αραγωνίας.
Γάμος με την διάδοχο της Αραγωνίας
thumb|left|250px|Ο κόμης Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης σε έγγραφο της εποχής του Αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 24 ετών με την Ινφάντη Πετρονίλα της Αραγωνίας (11 Αυγούστου 1137) που ήταν ακόμα σε βρεφική ηλικία. Ο πατέρας της Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας τον οποίο είχε βοηθήσει σημαντικά ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ στις μάχες του εναντίον του Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Αυτοκράτορα αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή (13 Νοεμβρίου 1137), άφησε κληρονόμους την κόρη και τον γαμπρό του. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης δεν στέφτηκε ποτέ βασιλιάς της Αραγωνίας, αν και ήταν ο ίδιος κυβερνήτης του βασιλείου χρησιμοποιούσε τους τίτλους κόμης της Βαρκελώνης και πρίγκιπας της Αραγωνίας, όταν κατάκτησε τη Λιέιδα και την Τορτόζα πήρε επίσης τον τίτλο Μαρκήσιος της Λιέιδα και της Τορτόζα. Ήταν ο τελευταίος πρίγκιπας από τον Οίκο της Βαρκελώνης που χρησιμοποίησε τον τίτλο του Κόμη, ο γιος του Αλφόνσος Β΄ ήταν το πρώτο μέλος που πήρε τον τίτλο του Βασιλιά της Αραγωνίας.
Συμφωνία διαδοχής με τον πεθερό του
Η συνθήκη που υπέγραψε ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ και ο πεθερός του Ραμίρο Β΄ καθόριζε ότι οι απόγονοι του θα κυβερνούσαν και τα δυο βασίλεια σε οποιαδήποτε περίπτωση ακόμα και αν πέθαινε η Πετρονίλλα χωρίς να προλάβει να την παντρευτεί. Τα δυο βασίλεια θα διατηρούσαν τους δικούς τους νόμους, έθιμα, θα είχαν δικό τους κοινοβούλιο αλλά θα τα διοικούσε ένας μονάρχης, οι ιστορικοί σημειώνουν ότι η συμφωνία αυτή καθόρισε το καθεστός που επικράτησε στην Ιβηρική Χερσόνησο τον Μεσαίωνα. Η κομητεία της Βαρκελώνης βοήθησε σημαντικά το Βασίλειο της Αραγωνίας να επεκταθεί και να αποκτήσει μεγάλη πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα. Την ίδια εποχή στα βορειοδυτικά της Ιβηρικής δημιουργήθηκε μια νέα κρατική οντότητα η Πορτογαλία, αποσπάστηκε από το Βασίλειο του Λεόν και έφερε μεγαλύτερη ισορροπία στα χριστιανικά κράτη της χερσονήσου. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ αποτίναξε κάθε μορφή κηδεμονίας που ασκούσε το Βασίλειο της Καστίλης στην Αραγωνία, τον βοήθησε στις προσπάθειες αυτές η αδελφή του Βερεγγάρια της Βαρκελώνης, σύζυγος του Αλφόνσου του Αυτοκράτωρ γνωστή για την εξυπνάδα και την ομορφιά της.
Κατακτήσεις από τους Μαυριτανούς
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ έκανε νέα εκστρατεία στην Προβηγκία για να βοηθήσει τον μικρότερο αδελφό του Βερεγγάριο Ραϋμόνδο της Προβηγκίας και τον ανιψιό του Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Β΄ της Προβηγκίας στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει με την Κομητεία της Τουλούζης. Την περίοδο που ο ανεψιός του Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας ήταν ακόμα ανήλικος ανέλαβε αντιβασιλιάς της Προβηγκίας και κηδεμόνας του. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ υπέγραψε συνθήκη με τον βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο τον Αυτοκράτορα (1151) με την οποία καθόριζε τις ζώνες κατάκτησης στην Ανδαλουσία σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τον πόλεμο ανάμεσα στα δυο βασίλεια. Την ίδια χρονιά (1151) ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ ίδρυσε και χρηματοδότησε την βασιλική Μονή Πομπλέτ. Δέχτηκε την αντιβασιλεία του Γκαστόν Ε΄ ντε Μπήρν (1154), σε αντάλλαγμα οι ευγενείς του Κανφράνκ του έδωσαν όρκο υποτέλειας ενώνοντας το μικρό πριγκιπάτο με το Στέμμα της Αραγωνίας.
Θάνατος
thumb|right|250px|Αναπαράσταση του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Δ΄, της συζύγου του Πετρονίλας και του γιου του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας, [[Μονή Πομπλέτ (1400)]] Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ πέθανε στο Πεδεμόντιο (6 Αυγούστου 1162), τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ραϋμόνδος Βερεγγάριος που πήρε τον τίτλο του βασιλιά μετά την παραίτηση της μητέρας του δυο χρόνια αργότερα (1164). Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος άλλαξε το όνομα του σε "Αλφόνσος" για να συνδέσει τον εαυτό του με τον Αλφόνσο τον Μαχητή μέλος του Οίκου των Χιμένεθ, στέφτηκε βασιλιάς ως Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας. Ο δεύτερος γιος του Πέτρος κληρονόμησε τα εδάφη βόρεια από τα Πυρηναία και την Σερδάνια, άλλαξε το όνομα του σε Ραϋμόνδος Βερεγγάριος. Τα Χρονικά του Σαν Χουάν ντε λα Πένια περιγράφουν τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ σαν έναν άνδρα «εξαιρετικά ευγενή, συνετό, προσεκτικό στην εμφάνιση και σοφό με μεγάλη νοημοσύνη, ήταν ψηλός, όμορφος και με καλές αναλογίες στα άκρα του».
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Πετρονίλα των Χιμένεθ, κόρη του Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας, απέκτησε τα εξής τέκνα:
Δερβέναγας
Η λέξη δερβέναγας ή ντερβέναγας ή ντερβεναγάς είναι τουρκική λέξη σύνθετη εκ των περσικού "ντερμπέντ" (= δίοδος, πέρασμα) και "Αγάς" (= αρχηγός - τοπάρχης) που σημαίνει τον επιτετραμένο αρχηγό φρουράς διάβασης ή περάσματος (Δερβένι). Στην Ελλάδα επί τουρκοκρατίας η Οθωμανική κυβέρνηση απέφευγε να διορίζει Τουρκαλβανούς ως δερβεναγάδες για να μην έρχονται σε επαφή με τους κλέφτες και αρματωλούς που συνήθως αποτελούσαν τις μισθοφορικές μονάδες φύλαξης τέτοιων περασμάτων και γινόντουσαν περισσότερο επικίνδυνοι. Από το 1759 άρθηκε αυτός ο περιορισμός και πρώτος Τουρκαλβανός που ανέλαβε δερβέναγας ήταν ο Σουλεϊμάν Πασάς.
Έτσι η λέξη λόγω των καταχρήσεων που συνέβαιναν τότε προσέλαβε σιγά - σιγά τη σημασία του αυθαίρετου και μ΄ αυτή συνεχίζεται σήμερα να χρησιμοποιείται στις δημώδεις εκφράσεις του ελληνικού λαού π.χ. δερβέναγας το παίζεις;, ή εδώ τι νομίζεις πως είσαι, δερβέναγας;.
Ομοίως γενικός δερβέναγας είναι δημώδης έκφραση με χαρακτήρα θαυμασμού που συνηθέστερα λέγεται ειρωνικά για άτομο που αξιώνει ή ασκεί, ή φαντάζεται πως ασκεί γενική ανώτατη και ανεξέλεκτη διεύθυνση ή διοίκηση.
Στο ελληνικό θέατρο σκιών οι διάφοροι καραγκιοζοπαίχτες τον παρουσίαζαν με χαρακτήρα στενοκέφαλου και επικίνδυνα εχθρικό.
Φημολογείται ότι ο Δερβεναγας έπασχε από ελεφαντίωση με αποτέλεσμα το ανδρικό του μόριο να ήταν εξωφρενικά διογκωμένο.Εξού και η έκφραση *"Σώπα ρε Δερβέναγα"
Χάνα Μάρεϊ
Η Χάνα Μάρεϊ (Hannah Murray, 1 Ιουλίου 1989) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, η οποία έχει γίνει γνωστή για τον ρόλο της Κάσι Έινσγουορθ στη σειρά του E4, Skins (2007-2008 και 2013), για τον οποίο έλαβε το Βραβείο BAFTA κοινού και για τον ρόλο της Γκίλι στη σειρά του HBO, Game of Thrones (2012-σήμερα), για τον οποίο έχει λάβει υποψηφιότητα μαζί με τους συμπρωταγωνιστές της για δύο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών καλύτερου καστ. Έχει λάβει επαινετικές κριτικές για την ερμηνεία της στο θεατρικό έργο του Off West End, Martine (2014) και για την ταινία Bridgend.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κράθι Αχαΐας
μικρογραφία|Παραλία Ακράτας Το Κράθι, περισσότερο γνωστό με την παλαιότερη ονομασία Παραλία Ακράτας, είναι πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.
Διοικητική εξέλιξη
Με το ΦΕΚ 28Α της 08/02/1908 αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία «Παραλία Ακράτας» και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Ακράτας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη διάλυση των δήμων, προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Ακράτας στην οποία υπαγόταν μέχρι την 04/02/1927, όταν, με το ΦΕΚ 20Α, αποσπάστηκε για να δημιουργηθεί η τότε Κοινότητα Παραλία Ακράτας της οποίας αποτέλεσε την έδρα. Με το ΦΕΚ 243Α της 30/12/1965 μετονομάστηκε αρχικά σε Κραθιάς ενώ με το ΦΕΚ 119Α της 07/06/1966 απέκτησε την τωρινή του ονομασία, αντιστοίχως και η κοινότητα. Με το ΦΕΚ 99Α της 28/05/1985 ο οικισμός Κράθι και η τότε κοινότητα Κραθίου προσαρτήθηκαν στο σύγχρονο Δήμο Ακράτας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Κραθίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Ακράτας και προσαρτάται στον Δήμο Αιγιαλειάς. Η τελευταία μεταβολή που ισχύει μέχρι και σήμερα έγινε στα πλαίσια του προγράμματος Καλλικράτη Νόμος ΥΠ' ΑΡΙΘ. 3852.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Πλημμύρες στη Δυτική Αττική (2017)
Κατά τις πρωινές ώρες της Τετάρτης, 15 Νοεμβρίου του 2017, μετά από έντονη βροχόπτωση που οφειλόταν στο βαρομετρικό χαμηλό Ευρυδίκη, εκδηλώθηκαν πλημμυρικά φαινόμενα στη Δυτική Αττική και κυρίως στη Μάνδρα, τη Νέα Πέραμο, τη Μαγούλα και την Ελευσίνα,. Από τις πλημμύρες 24 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και προκλήθηκαν μεγάλες υλικές καταστροφές. Πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη πλημμύρα στην Αττική με βάση τον αριθμό των νεκρών.
Καταστροφές και αποτελέσματα
Η Ευρυδίκη ήταν βαθύ μετεωρολογικό χαμηλό που έπληξε τη Δυτική και τη Νότια Ελλάδα καθώς και τα Δωδεκάνησα τον Νοέμβριο του 2017,. Καταστροφές έγιναν σε Ναύπλιο, Σύμη, Κρήτη και Κέρκυρα. Οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο ήταν η Μάνδρα και η Νέα Πέραμος. Αυτοκίνητα παρασύρθηκαν από τα νερά και κατέληξαν στη θάλασσα ή σε ρέματα, και σε μερικά από αυτά οι επιβάτες πνίγηκαν. Η παλαιά εθνική οδός μετατράπηκε σε ποτάμι, το ίδιο και οι δρόμοι της Αθήνας. Υπήρξαν περιπτώσεις κλοπών σε σπίτια και μαγαζιά που είχαν πάθει ζημιές από τις πλημμύρες. Πολλές περιοχές έμειναν για ώρες χωρίς ρεύμα. Πληγέντες φιλοξενήθηκαν σε ένα κρουαζιερόπλοιο. Στη χώρα κηρύχθηκε εθνικό πένθος.
Τελικά οι νεκροί από την πλημμύρα έφτασαν τους 24, εκ των οποίων 1 στην περιοχή της Νέας Περάμου (θέση Νεράκι) και οι υπόλοιποι στην ευρύτερη περιοχή της Μάνδρας.
Οι θάνατοι και οι καταστροφές από τις πλημμύρες προκάλεσαν πολιτικές αντιδράσεις.
Ο Δήμος Αθηναίων έστειλε στους πληγέντες της Δυτικής Αττικής σημαντική υλική βοήθεια ενώ το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αποφάσισε διευκολύνσεις σε επιχειρήσεις, εργοδότες ή ασφαλισμένους που έχουν επαγγελματική εγκατάσταση ή δραστηριότητα στις περιοχές και υπέστησαν ζημιές
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αττικής κατηγορία:Πλημμύρες στην Ελλάδα
Θεολογείον
Από τον εξώστη αυτόν αναφερόταν ο λόγος (τα λόγια) των θεών, όπως προκύπτει από την ετυμολογία (θεός+λόγος) και όπως και με τη χρήση της μηχανής (από μηχανής θεός) οι θεοί εμφανιζόταν στο αρχαίο ελληνικό θέατρο να βρίσκονται ψηλότερα από τους κοινούς θνητούς.
Ο όρος αναφέρεται από τον γραμματικό ρήτορα και λεξικογράφο Ιούλιο Πολυδεύκη στο δεκάτομο έργο του Ονομαστικόν: «Στο θεολογείο που βρίσκεται πάνω από τη σκηνή οι θεότητες εμφανίζονται ψηλά, όπως ο Δίας και οι άλλοι γύρω του στην Ψυχοστασία» (την τραγωδία του Αισχύλου).
Το επινόημα αυτό χρησιμοποιούσε ο Αισχύλος στα έργα του, ο Σοφοκλής σε περιορισμένη κλίμακα και ο Ευριπίδης σε μεγαλύτερο βαθμό.
Αναφορές
Κατηγορία:Μέρη και εξοπλισμός του θεάτρου
Σάουλι Νιινίστο
Ο Σάουλι Νιινίστο (Sauli Niinistö, 24 Αυγούστου 1948 - ) είναι Φινλανδός πολιτικός του Κόμματος του Εθνικού Συνασπισμού. Είναι Πρόεδρος της Φινλανδίας από την 1η Μαρτίου του 2012, και έγινε ο πρώτος πρόεδρος προερχόμενος από το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού ύστερα από τον Γιούχο Κούστι Παασίκιβι (Juho Kusti Paasikivi), ο οποίος αποχώρησε από την εξουσία το 1956.
Σπουδές και πολιτική σταδιοδρομία
Εκπαιδευμένος ως δικηγόρος, ο Νιινίστο ήταν Υπουργός Οικονομικών από το 1996 έως το 2003 και υποψήφιος με το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού στις προεδρικές εκλογές του 2006. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος (Speaker) του Κοινοβουλίου της Φινλανδίας το διάστημα 2007 έως 2011 και υπήρξε ο Επίτιμος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) από το 2002. Είναι επίσης Πρόεδρος της Φινλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Προεδρικές εκλογές 2012
Ο Νιινίστο ήταν υποψήφιος με το Κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού στις προεδρικές εκλογές του 2012. Με το 37,0% των ψήφων, κέρδισε τον πρώτο γύρο των εκλογών και αντιμετώπισε τον Πέκα Χααβίστο της Πράσινης Ένωσης στον αποφασιστικό δεύτερο γύρο. Έβγαλε εις πέρας το δεύτερο γύρο με περίπου 62,6% έναντι 37,4% του Χααβίστο.
Επανεκλογή 2018
Ο Νιινίστο επανεξελέγη πρόεδρος για δεύτερη θητεία μετά τη νίκη του στις εκλογές του 2018 από τον πρώτο γύρο. Η νέα του θητεία ξεκίνησε την 1η Μαρτίου 2018 και θα διαρκέσει ως την 1η Μαρτίου 2024. Παρότι ο Πρόεδρος εκλέγεται με άμεση εκλογή, ο Νιινίστο κέρδισε την πλειοψηφία σε όλους τους δήμους της χώρας, με εξαίρεση 13.
Χάβναρ Μπόλτφελαγκ
Η Χάβναρ Μπόλτφελαγκ (φεροϊκά: Havnar Bóltfelag, συντμημένα: HB) είναι μία από τις παλαιότερες και πιο πετυχημένες ποδοσφαιρικές ομάδας των Νήσων Φερόε. Ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1904. Βάση της ομάδας είναι η πρωτεύουσα Τόρσχαβν. Έδρα της είναι το Gundadalur Stadium, χωρητικότητας 5.000 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε. Έχει κατακτήσει 22 πρωταθλήματα και 26 κύπελλα.
Ευρωπαϊκή πορεία
Τα εντός έδρας αποτελέσματα με έντονη γραφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904 Κατηγορία:Χάβναρ Μπόλτφελαγκ
Σάρι
Το Σάρι (γλώσσα Ταβαρί: Sari) είναι σημαντική πόλη και πρωτεύουσα του Μαζανταράν, Ιράν. Βρίσκεται ανάμεσα στα όρη Ελμπούρζ και την Κασπία Θάλασσα. Ήταν πρωτεύουσα του μεσαιωνικού κράτους του Ταμπαριστάν. Έχει περίπου 300.000 κατοίκους.
Παναγιώτα Κοζομπόλη-Αμανατίδη
Η Παναγιώτα Κοζομπόλη-Αμανατίδη (γεννήθηκε το 1958 στον Κάμπο Αβίας της Μεσσηνίας) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια της Μεσσηνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας
Μονοσακχαρίτης
Ιδιότητες
Ο μονοσακχαρίτες γενικά έχουν χρώμα λευκό, είναι στερεοί και κρυσταλλικοί με γλυκιά γεύση και συνηθέστερα υδατοδιαλυτοί.
Είδη
Η αλυσίδα του άνθρακα που σχηματίζει και τη βασική δομή αυτών των σακχάρων μπορεί να παρουσιάζει διαφορετικά μήκη. Μερικοί δηλαδή μονοσακχαρίτες περιέχουν μόνο τρία άτομα άνθρακα, καλούμενοι και «τριόζες» όπως για παράδειγμα η γλυκεραλδεΰδη, ενώ άλλοι περιέχουν πέντε άτομα άνθρακα, καλούμενοι και «πεντόζες» όπως η δεσοξυριβόζη του DNA. Αλλά εκείνοι με έξι άτομα άνθρακα («εξόζες»), όπως η γλυκόζη, θεωρούνται πιο σημαντικοί επειδή έτσι μπορούν να ενωθούν με αντίδραση συμπύκνωσης (με απώλεια νερού) προκειμένου να σχηματίσουν τους λεγόμενους δισακχαρίτες, αλλά και τους πολυσακχαρίτες.
Βιολογική σημασία
Οι τριόζες αποτελούν τα ενδιάμεσα προϊόντα της φωτοσύνθεσης και της κυτταρικής αναπνοής. Οι πεντόζες, όπως η ριβόζη και η δεσοξυριβόζη αποτελούν τα συστατικά των νουκλεοτιδίων, τα οποία με τη σειρά τους είναι οι δομικές μονάδες των RNA και DNA. Από τις εξόζες, σημαντικότερες είναι η γλυκόζη, η φρουκτόζη και η γαλακτόζη που διακρίνονται και για την ισομέρειά τους και αποτελούν πηγές ενέργειας και συστατικά των δισακχαριτών.
Γεώργιος Καζάσογλου
Ο Γεώργιος Καζάσογλου (Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 1908 - 2 Ιουνίου 1984) ήταν μουσικός και συνθέτης.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Βασίλης είχε καταγωγή το Πολυδώριο της Μικράς Ασίας. Η μητέρα του Ελένη, είχε ιδιαίτερο πάθος για τη μουσική. Στην Έδεσσα, σε ηλικία δέκα ετών, άρχισε ο Γεώργιος τα πρώτα μαθήματα βιολιού. Δεκαεξάχρονος, τελείωσε το Γυμνάσιο και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλολογία. Πήρε μαθήματα βιολιού από τον B. Σκαντζουράκη στο Ελληνικό Ωδείο και παρακολούθησε μαθήματα θεωρητικών, σύνθεσης, ιστορίας της μουσικής και ενορχήστρωσης, φοιτώντας σε περισσότερα Ωδεία ταυτόχρονα, πράγμα που ήταν δυνατόν εκείνη την εποχή στις τάξεις των Δ. Λαυράγκα, M. Καλομοίρη και Σοφίας Σπανούδη στο Εθνικό Ωδείο, των Αλέκου Κόντη, Mάριου Βαρβογλη, στο Ελληνικό Ωδείο και του Δ. Μητρόπουλου στο Ωδείο Αθηνών. Μετά από τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο και τα Ωδεία γράφτηκε για Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο Σχολή.
Το 1933 διορίστηκε Καθηγητής μουσικής στη Μέση Εκπαίδευση. Παράλληλα με τις σχολικές του υποχρεώσεις δημιουργούσε, όπου κι αν βρισκόταν, μουσική κίνηση.
Το 1934 παντρεύτηκε την πιανίστα και τραγουδίστρια Φλώρα Παπαχριστοφίλου, που πήρε μαθήματα τραγουδιού από την τότε φημισμένη καθηγήτρια του τραγουδιού Αργυρή Γκίνη και μουσική δωματίου από τον χαρισματικό, όμως τότε ακόμη άγνωστο, Δ. Μητρόπουλο.
Όταν επέστρεψε από το Αλβανικό μέτωπο, συνέθεσε το έργο τέσσερα πρελούδια της επιστροφής από το μέτωπο για ορχήστρα, που παίχθηκε πολλές φορές από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών.
Εκτός από τη μουσική και την οικογένειά του είχε ακόμη δύο μεγάλες αγάπες. Την λογοτεχνία και ποίηση και την Αρχαία Ελλάδα.
Το αρχαίο Ελληνικό Θέατρο τον τραβούσε μαγικά και σε στενή συνεργασία με τους κορυφαίους της εποχής του, συνέθεσε τη μουσική για πολυάριθμες τραγωδίες και κωμωδίες της αρχαίας Ελληνικής δημιουργίας. Για τις χορευτικές ομάδες της Ραλλού Mάνου και της Μανόν Ρενιέρη συνέθεσε έργα για μπαλέτο.
Στην περίοδο 1945―1955 είχε πολύ στενή συνεργασία με τους πιο αξιόλογους ποιητές, λογοτέχνες, σκηνοθέτες, σκηνογράφους και ηθοποιούς της εποχής του. Έγραψε λογοτεχνικά δοκίμια, μελέτες πάνω στη μουσική, μουσικοκριτικές σε εφημερίδες και περιοδικά καθώς και άρθρα σχετικά με κρίσιμα και καυτά γεγονότα της μουσικής ζωής.
Η γνωστή την εποχή αυτή μουσικοκριτικός Αύρα Θεοδωροπούλου γράφει: ''Ο Καζάσογλου δεν είναι προϊόν κάποιας συγκεκριμένης σχολής θα μπορούσε να εκφράσει κανείς, πως είναι δημιούργημα του εαυτού του. Το έργο του Καζάσογλου απλώνεται σ'όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής εκτός από το μελόδραμα. Η κατ' εξοχήν παραγωγή του είναι το τραγούδι. Αισθάνεται την ποίηση και αποδίδει την ατμόσφαιρα του κάθε ποιητή. Εκείνο που χαρακτηρίζει το έργο του Καζάσογλου είναι ένας νεανικός αυθορμητισμός, υποταγμένος όμως σε θέληση και στοχασμό. Είναι τολμηρό, χωρίς να είναι ακατάστατο. Ο Καζάσογλου ξέρει τι θέλει. Δεν είναι φλύαρος. Δεν αντιγράφει το ύφος των άλλων. Προσπαθεί να διαμορφώσει το δικό του, αντλώντας μόνον από τον εαυτό του. Πιστεύει στον μουσικό εθνικισμό, γιατί, όπως λέει ο ίδιος, κάθε άξιος πνευματικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να έχει τοποθετήσει τον εαυτό του μέσα στο πλαίσιο της εθνικής περιοχής του, και μέσα απ' αυτό, στο σύνολο της παγκόσμιας ζωής. Όσο πιό ουσιαστική κι αυθόρμητη γίνεται η ψυχική τοποθέτηση αυτή με τα στοιχεία επίγνωσης των υποχρεώσεών του προς το έθνος του, τόσο περισσότερο ο πνευματικός άνθρωπος, υποσυνείδητα πιά γίνεται ο φορέας του πολιτισμού τού τόπου του, όπου κι αν βρίσκεται... Έτσι και μόνο, μπορώ να νιώσω σαν παγκόσμιο, το έργο που έχει πατρίδα.''
Το 1946 συνέθεσε πάνω σε στίχους του Κωστή Παλαμά τον Ολυμπιακό 'Υμνο.
Το 1952 ανέβηκε στην Comedie Francaise η κωμωδία Νεφέλες του Αριστοφάνη με σκηνοθεσία του Σωκράτη Καραντινού και μουσική του Γ. Καζάσογλου.
Μια από τις σημαντικότερες στιγμές της καλλιτεχνικής του ζωής ήταν και η πρώτη συνάντηση και γνωριμία του με τον Igor Strawinsky. Με την φράση ...στην μουσική σας άκουσα Ελλάδα και στο σφίξιμο του χεριού σας νοιώθω Ελλάδα... άρχισε ο Strawinsky την ενθουσιώδη κριτική του για τη μουσική των Νεφελών, που μόλις λίγο πριν, είχε ακούσει στην παράσταση.
Ο Γ. Καζάσογλου έχει γράψει πολλά έργα για μεγάλη ορχήστρα, ορχήστρα δωματίου, μπαλέτο, κινηματογράφο, χορωδία καθώς και διάφορα έργα για πιάνο, βιολί, βιολοντσέλο και μουσική δωματίου.
Ιδιαίτερη θέση μέσα στο μουσικό έργο του, κατέχουν τα πολυάριθμα τραγούδια του πάνω σε στίχους των σημαντικότερων ποιητών που έχουν τραγουδηθεί ως σήμερα από αξιόλογους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως από την Έλενα Νικολαΐδη με διευθυντή ορχήστρας τον Δημήτρη Μητρόπουλο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Ευρωπαικό χώρο από τους Βάσω Παπαντωνίου, Φανή Αϊδαλή, Κίτσα Δαμασιώτη, Κώστα Πασχάλη κ.α.
Το τραγούδι του σε στίχους τού N. Στασινόπουλου Το δάκρυ της βροχής έλαβε το 1976 στον διεθνή διαγωνισμό Lutece της Γαλλικής πρωτεύουσας το Πρώτο Βραβείο και χρυσό μετάλλιο.
Το τελευταίο του έργο είναι η Παθητική Μελωδία για όμποε και πιάνο, που συνέθεσε τον Δεκέμβρη του 1983 και το αφιέρωσε στον ομποΐστα Ευάγγελο Χριστόπουλο.
Αγωνίστηκε επί σειρά ετών, ακούραστα, με πείσμα, τόλμη, πίστη και πάθος, δίχως όμως επιτυχία, για να εισαγάγει την ενόργανη μουσική στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αγωνίστηκε για την εξάπλωση των Ωδείων, που εκείνη την εποχή ήσαν ελάχιστα. Αγωνίστηκε, για να δημιουργήσει μικτή χορωδία στην πόλη της Νέας Σμύρνης. Σε συνεργασία με τον τότε Διευθυντή Γραμμάτων και Τεχνών του Υπουργείου της Παιδείας Μιχάλη Μαντούδη, έθεσε τα πρώτα νομοθετήματα σχετικά με την προστασία των Πνευματικών δικαιωμάτων των καλλιτεχνών. Αγωνίστηκε και, μαζί με άξιους συνεργάτες, πραγματοποίησε την Καλλιτεχνούπολη περιοχή κοντά στο Πικέρμι, με το όνειρο η περιοχή αυτή να γίνει κάποτε κέντρο πνευματικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Ξαφνικά, το μεσημέρι της 2ας. Ιουνιου του 1984 άφησε την τελευταία του πνοή.
Ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο της Νέας Σμύρνης παραχώρησαν στο Νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης τον ανάλογο χώρο για να διαμορφωθεί ο τάφος του επίτιμου δημότη της.
Από το 1995 ο εγγονός του Γ. Καζάσογλου, Γιώργος Mάρκος, εργάζεται έχοντας συνεργάτη τον πατέρα του, για να διασώσει και διαδώσει το έργο του παππού του στο πλατύτερο ελληνικό και ξένο φιλόμουσο κοινό. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, εκδίδονται διαδοχικά όλα τα έργα του Γ. Καζάσογλου και ηχογραφούνται σε CD. Λίγο αργότερα μετέγραψε την Παθητική Μελωδία, για Βιολοντσέλο και Πιάνο και την αφιέρωσε στην νύφη του, βιολοντσελλίστρια Mέττιλτ Καζάσογλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Απεχθές χρέος
Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, το απεχθές χρέος, επίσης γνωστό ως παράνομο χρέος, είναι μία νομική θεωρία σύμφωνα με την οποία το εθνικό χρέος που έχει δημιουργηθεί από ένα καθεστώς για λόγους που δεν εξυπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα, δεν πρέπει να είναι εκτελέσιμο. Επομένως, τέτοιου είδους χρέη θεωρούνται από αυτή τη θεωρία προσωπικά χρέη του καθεστώτος που τα δημιούργησε και όχι κρατικά χρέη. Κατά κάποιον τρόπο, η έννοια είναι ανάλογη με τη μη εγκυρότητα των συμβολαίων που υπογράφονται υπό συνθήκες εξαναγκασμού.
Προέλευση
Το δόγμα επισημοποιήθηκε σε μια διατριβή του 1927 από τον Alexander Nahum Sack, έναν Ρώσο νομικό θεωρητικό. Η διατριβή ήταν βασισμένη σε γεγονότα του 19ου αιώνα, που αφορούσαν την αποκήρυξη του χρέους του Μεξικού που είχε δημιουργήσει το καθεστώς του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού, και η άρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να αναγνωρίσουν την εγκυρότητα του χρέους της Κούβας, που είχε δημιουργηθεί από το αποικιοκρατικό καθεστώς της Ισπανίας. Ο Σακ, αναπτύσσοντας τη θεωρία του, έθεσε τις τρεις βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί το χρέος μίας χώρας ώστε να χαρακτηρισθεί ως απεχθές. Πρώτον, η σύναψη του δανείου θα πρέπει να έχει γίνει από την κυβέρνηση της χώρας χωρίς τη συγκατάθεση ή ακόμα και χωρίς τη γνώση των πολιτών. Δεύτερη προϋπόθεση είναι η σύναψη του δανείου να μην είχε ως σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολιτών και ως εκ τούτου οι πόροι να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το λαό της χώρας. Η τρίτη βασική προϋπόθεση αφορά την πλευρά του πιστωτή, ο οποίος θα πρέπει να γνώριζε το γεγονός ότι το δάνειο και το χρέος λειτουργεί εις βάρος των πολιτών της χώρας, να γνώριζε επομένως τις δύο προηγούμενες προϋποθέσεις.