cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκραν Πρι Πορτογαλίας 2021 (Φόρμουλα 1)
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 30 Απριλίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 1 Μαΐου 2021, λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Βαλτέρι Μπότας με τον Λιούις Χάμιλτον να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ >
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2021
Μιλτιάδης Κανώτας
Ο Μιλτιάδης Κανώτας (7 Μαΐου 1945-), του Κωνσταντίνου και της Αλεξάνδρας, είναι Έλληνας αρχιτέκτονας-μηχανικός και δημοσιογράφος, ο οποίος υπηρέτησε ως νομάρχης Πιερίας από τις 27 Σεπτεμβρίου 1989 ως το 1992 και Χαλκιδικής από το 1992 ως το 1993. Συνέγραψε την ιστορία του ΠΑΟΚ. Ανέπτυξε έντονη επαγγελματική, κοινωνική και πολιτική δράση.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε το 1945 στη Θεσσαλονίκη και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη συμπρωτεύουσα. Εν συνεχεία σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου.
Είναι διπλωματούχος αρχιτέκτων  μηχανικός, με εξειδίκευση στην κτιριολογία και την πολεοδομία. Διατηρούσε Τεχνικό Γραφείο Μελετών και κατασκευών στην Θεσσαλονίκη. Υπήρξε μέλος της ομάδας μελέτης του Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης του καθηγητού Ι. Τριανταφυλλίδη. Υπηρετώντας την στρατιωτική του θητεία, υπήρξε ο επιβλέπων μηχανικός των έργων της Θεσσαλονίκης (πολυκατοικίες απέναντι από το Γ΄ Σώμα Στρατού) του Αυτόνομου Οικοδομικού Οργανισμού Αξιωματικών. Εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας μηχανικός, μελετητής και εργολήπτης ιδιωτικών έργων, αλλά και ως εργολήπτης και μέλος εταιριών κατασκευής δημοσίων έργων. Το 1980 δημιούργησε τεχνική και εμπορική Α.Ε. στους τομείς θέρμανσης-ύδρευσης, της οποίας υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος.
Δημοσιογραφική σταδιοδρομία
Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολήθηκε και με την δημοσιογραφία. Ήταν αθλητικός συντάκτης της εφημερίδας "Θεσσαλονίκη" την περίοδο από το 1963 ως το 1974). Ανέλαβε το ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ και επίσης εργάστηκε ως συντάκτης ύλης και διαμόρφωσης των αθλητικών σελίδων της εφημερίδας. Συγχρόνως ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του συνδέσμου φίλων ΠΑΟΚ ΠΟΛΕΩΣ, πρωτοστάτησε στην έκδοση της πρώτης αποκλειστικά για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ εφημερίδας με τίτλο «Ο Φίλαθλος», τον Δεκέμβριο του 1963.
Προσφορά στον ΠΑΟΚ
Διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού και μορφωτικού συλλόγου Πανοράματος (1984-1987) και οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση δύο Κυπέλλων ερασιτεχνικών ομάδων της Ε.Π.Σ.Μ. και τελικά στην Δ’ Εθνική Κατηγορία.
Είναι μέλος του Α.Σ. ΠΑΟΚ από το 1966. Το 2009 ανέλαβε πρόεδρος της ΚΑΕ ΠΑΟΚ για μια διετία (2009-2011) κατόρθωσε να μειώσει σημαντικά το χρέος του συλλόγου και με την υπαγωγή του στο Άρθρο 99 να γλυτώσει το μπάσκετ από την βέβαιη χρεοκοπία.
Συνδικαλιστική δράση και πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μιλτιάδης Κανώτας έγινε μέλος του ΤΕΕ το 1969. Υπήρξε αιρετό μέλος της αντιπροσωπείας του ΤΕΕ. στην Κεντρική Μακεδονία (1983-1986) και μέλος του συλλόγου Αρχιτεκτόνων. Ως φοιτητής ήταν μέλος της νεολαίας της ΕΡΕ και το 1974 έγινε μέλος της νεοσύστατης Νέας Δημοκρατίας. Ήταν αιρετό μέλος της διοικούσας επιτροπής και υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της ΕΚΟ Μηχανικών, ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Κίνησης Μηχανικών και διετέλεσε πρόεδρος της Τ.Ε. Νέας Δημοκρατίας Πανοράματος (1986-1989).
Στις αρχές της δεκαετίας του ' 90 ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Πιερικής Αναπτυξιακής Α.Ε. (1991–1993). Πρωτοστάστησε στο να υλοποιηθεί η πρόταση της Παμμακεδονικής ΗΠΑ-Καναδά και είναι ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου αξιοποιώντας έκταση για την στέγασή του και ανάπτυξη των δραστηριοτήτων του.
Νομάρχης
Ο Μιλτιάδης Κανώτας υπηρέτησε ως νομάρχης στην Πιερία (1989-1992) και εν συνεχεία στη Χαλκιδική.
Διορίστηκε Νομάρχης Πιερίας τον Σεπτέμβριο του 1989 και υπηρέτησε ως τον Οκτώβριο του 1992. Ως μηχανικός έδωσε ιδιαίτερη προσπάθεια ώστε να υπάρξουν όλες εκείνες οι απαραίτητες προϋποθέσεις που θα συνέβαλαν στην δημιουργία της απαραίτητης υποδομής, ώστε να εκδηλωθεί κατά το καλύτερο δυνατό τρόπο κάθε πρωτοβουλία ατομική ή συλλογική, στον κοινωνικό οικονομικό και πολιτιστικό τομέα.
Σπουδαιότερο προσωπικό του επίτευγμα θεωρείται η μετατροπή, σε χρόνο ρεκόρ, μιας παλιάς αποθήκης του Εθνικού Οργανισμού Καπνού, σ’ ένα σύγχρονο λειτουργικό κτίριο γραφείων εμβαδού πλέον των 6.000 τ.μ., όπου και εγκαταστάθηκαν όλες σχεδόν οι υπηρεσίες της Νομαρχίας, ενώ ιδρύθηκαν και δύο νέα τμήματα. Το τμήμα Μελετών και το Γραφείο Τουρισμού. Τα εγκαίνια έγιναν στις 25 Νοεμβρίου 1991.
Ταυτόχρονα δόθηκε μεγάλη έμφαση για δυναμική ανάπτυξη της γεωργίας (με τα μεγάλα αρδευτικά έργα της Μηλιάς, Σεβαστής, Ελατοχωρίου, Αγίου Σπυρίδωνος κλπ.), κτηνοτροφίας (βιομηχανικό σφαγείο) και μυδοκαλλιέργειας (δημιουργία πάρκου στον Μακρύγιαλο).
Από τις αρχές του 1991 ξεκίνησε η μηχανοργάνωση των υπηρεσιών της Νομαρχίας, αλλά και των υπηρεσιών των ΟΤΑ, αρχικά από τον Δήμο Κατερίνης. Μέσα στα σημαντικότερα έργα της τριετίας ξεχωρίζει η κατασκευή της γέφυρας του Πέλεκα που αποσυμφόρησε κυκλοφοριακά την πόλη της Κατερίνης, πολλά έργα οδοποιίας, ύδρευσης, αποχέτευσης, αντιπλημμυρικά, κατασκευής νέων σχολείων αλλά και πολιτιστικά όπως η αναστήλωση του αρχαίου θεάτρου του Δίου και η προώθηση φεστιβαλικών οργανώσεων.
Μετατέθηκε στη Χαλκιδική τον Οκτώβριο του 1992. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Χαλκιδικής ως τον Νοέμβριο του 1993. Την εμπειρία του από τα Φεστιβάλ της Πιερίας την μετέφερε το καλοκαίρι του 1993 στη Χαλκιδική. Κατασκεύασε αμφιθέατρο 3.000 θέσεων μέσα στο δάσος της Σίβηρης, έργο που υλοποιήθηκε μέσα σε 50 ημέρες και τον Αύγουστο οργανώθηκε το Α΄ Φεστιβάλ Κασσάνδρας.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε την ιστορία του ΠΑΟΚ με την έκδοση δύο βιβλίων. Το 1970 για τα 45 χρόνια του συλλόγου και το 2005 για τα 80 χρόνια, με τίτλο "Αυτός είναι ο ΠΑΟΚ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας Κατηγορία:Νομάρχες Χαλκιδικής Κατηγορία:ΠΑΟΚ
Γκοντιάσκο Σάλιτσε Τέρμε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Γκολφερέντσο
Το Γκολφερέντσο (ιταλικά: Golferenzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Θρήνος για το νεκρό Χριστό (Μαντένια)
Ο Θρήνος για το Νεκρό Χριστό (στα ιταλικά: Lamento sul Cristo morto) είναι πίνακας του Ιταλού αναγεννησιακού ζωγράφου Αντρέα Μαντένια.
Ο πίνακας, που έχει διαστάσεις 68x81 εκατοστά, ζωγραφίστηκε με τέμπερα σε καμβά και χρονολογείται μεταξύ 1475 και 1501. Ο Μαντένια ζωγράφισε το συγκεκριμένο πίνακα για το προσωπικό του παρεκκλήσι, στη Βασιλική του Αγίου Ανδρέα, στη Μάντοβα, αλλά οι γιοί του τον πούλησαν για να ξεπληρώσουν τα χρέη του. Αφού άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες, ο πίνακας κατέληξε, το 1824, στην Πινακοθήκη Μπρέρα, στο Μιλάνο, όπου εκτίθεται και σήμερα.
Στον εν λόγω πίνακα απεικονίζεται ο Χριστός νεκρός ξαπλωμένος σε μαρμάρινο τραπέζι ενώ δίπλα του θρηνούν η Παναγία, η Μαρία Μαγδαληνή και ο Άγιος Ιωάννης. Ο Μαντένια επειδή ήθελε να δώσει έμφαση στο πρόσωπο και τον κορμό του νεκρού Χριστού ζωγράφισε τα πόδια κοντύτερα από ότι θα έπρεπε κανονικά με βάση τις διαστάσεις του σώματος. Επίσης, χρησιμοποίησε τη τεχνική του κιαροσκούρο προκειμένου να αποτυπώσει με ρεαλισμό και μεγαλύτερο βάθος τον Χριστό και τα πρόσωπα που παρευρίσκονται και θρηνούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες του Αντρέα Μαντένια
Σχετική χρονολόγηση
Ως σχετική χρονολόγηση (αγγλ. relative chronology, γερμ. Relative Chronologie) νοείται στη γλωσσολογία η εκτίμηση της χρονικής τοποθέτησης των γλωσσικών αλλαγών (φωνολογικών, μορφολογικών, συντακτικών, σημασιολογικών) σε συνάρτηση με άλλες που προηγούνται ή ακολουθούν. Σε αντιδιαστολή προς την απόλυτη χρονολόγηση, η οποία στηρίζεται σε εξακριβωμένες πληροφορίες (π.χ. γραπτά μνημεία, μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων) και είναι εξαιρετικά σπάνια, η σχετική χρονολόγηση βασίζεται σε τεκμηριωμένα συμπεράσματα αναφορικά με τη σειρά λειτουργίας συγκεκριμένων π.χ. φωνητικών ή μορφολογικών νόμων. Ουσιαστικά, περιλαμβάνει τον καθορισμό χρονικών σημείων ή ορίων (γνωστών με τις λατινικές φράσεις ante quem «προ του οποίου» και post quem «μετά το οποίο»), τα οποία επιτρέπουν την ιεράρχηση των αλλαγών και προκύπτουν από ιστορική και συγκριτική μελέτη.
Γκραβελλόνα Λομελλίνα
Η Γκραβελλόνα Λομελλίνα (ιταλικά: Gravellona Lomellina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Σχετική χρονολόγηση
Βασικές έννοιες
Η σχετική χρονολόγηση στηρίζεται στην εύλογη υπόθεση ότι οι γλωσσικές αλλαγές, παλαιότερες και σύγχρονες, αποτελούνται από διαδοχικά βήματα, τα οποία —ακόμη και όταν δεν είναι πλέον ορατά στην εξεταζόμενη μορφή τής γλώσσας— έχουν αφήσει πίσω τους ίχνη που μπορούν να ανακτηθούν και να εκτιμηθούν, προκειμένου να προσδιοριστεί το ιστορικό βάθος τής μεταβολής. Επί παραδείγματι, δύο μεταβολές μπορεί να έχουν συμβεί διαδοχικά, η μία μετά την άλλη, ή παράλληλα, η μία συγχρόνως με την άλλη και μάλιστα με διαφορετική ταχύτητα ή βαθμό διείσδυσης. Όταν το προϊόν τής μίας αλλαγής αποτελεί αφετηρία ή προϋπόθεση της άλλης, τότε η μέθοδος της σχετικής χρονολόγησης μας επιτρέπει να τις ιεραρχήσουμε, ορίζοντας ποια προηγήθηκε και ποια ακολούθησε. Πολύ συχνά, η σχετική χρονολόγηση είναι ο μόνος τρόπος προσδιορισμού τής σειράς των γλωσσικών αλλαγών και της αλυσίδας μεταβολών που έχουν μεσολαβήσει. Επιπλέον, η χρονική ιεράρχηση των αλλαγών επιτρέπει την επίλυση φαινομενικών αντιφάσεων μεταξύ τής λειτουργίας φωνητικών νόμων, οι οποίοι θα απέδιδαν διαφορετικά αποτελέσματα.
Γκραβελλόνα Λομελλίνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τζόζεφ Πρίστλυ
Ο Πρίστλυ πιστώνεται από πολλούς με την ανακάλυψη του οξυγόνου, έχοντας απόμονώσει σε αέρια κατάσταση το στοιχείο αυτό το 1774, αν και οι Καρλ Βίλελμ Σέελε και Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ μπορούν επίσης να τη διεκδικήσουν ανεξάρτητα.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, η επιστημονική φήμη του Πρίστλυ οφειλόταν κυρίως στην εφεύρεση του ανθρακούχου νερού, στα γραπτά του για τον ηλεκτρισμό και στην ανακάλυψη διάφορων αερίων. Ωστόσο, η αποφασιστικότητά του στην υπεράσπιση της λανθασμένης θεωρίας του φλογιστού και στην απόρριψη των απαρχών της χημικής επαναστάσεως, τον άφησε τελικώς απομονωμένο μέσα στην επιστημονική κοινότητα.
Η επιστήμη του Πρίστλυ ήταν ταυτοχρόνως και ένα αναπόσπαστο τμήμα της θεολογίας του, καθώς επιχειρούσε με επιμονή να συγχωνεύσει τον ορθολογισμό της εποχής του Διαφωτισμού με τον χριστιανικό θεϊσμό. Στα μεταφυσικά του κείμενα, ο Πρίστλυ επεχείρησε να συνδυάσει τον θεϊσμό, τον υλισμό και τον ντετερμινισμό, ένα εγχείρημα που έχει αποκληθεί «τολμηρό και πρωτότυπο». Πίστευε ότι μία σωστή κατανόηση του φυσικού κόσμου θα ωφελούσε την ανθρώπινη πρόοδο και τελικώς θα επέφερε την κυριαρχία του Χριστιανισμού. Πίστευε θερμά στην ελεύθερη και ανοικτή ανταλλαγή ιδεών, υπερασπιζόταν τη θρησκευτική ανεκτικότητα και τα ίσα δικαιώματα για τα θρησκευτικά παρακλάδια της επίσημης Αγγλικανικής Εκκλησίας, στα οποία ανήκε και ο ίδιος. Η αμφιλεγόμενη φύση των δημοσιεύσεων του Πρίστλυ, συνδυασμένη με την εκπεφρασμένη υποστήριξή του προς τη Γαλλική Επανάσταση, προκάλεσε τις υποψίες των αρχών και του κοινού, και τελικώς υποχρεώθηκε να φύγει στις ΗΠΑ, μετά την πυρπόληση του σπιτιού του στο Μπέρμινχαμ από όχλο. Πέρασε τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του στην Πενσυλβάνια.
Δάσκαλος σε όλη του τη ζωή, ο Πρίστλυ συνεισέφερε και στην παιδαγωγική, αλλά και ως συγγραφέας βιβλίου αγγλικής γραμματικής, και ιστορικών έργων. Τα διδακτικά αυτά βιβλία υπήρξαν τα δημοφιλέστερα έργα του όσο ζούσε. Ωστόσο τα φιλοσοφικά έργα του ήταν αυτά που άσκησαν τη διαρκέστερη επίδραση: οι μεγαλύτεροι Βρετανοί φιλόσοφοι της επόμενης γενιάς, όπως οι Τζέρεμι Μπένθαμ, Τζον Στιούαρτ Μιλ και Χέρμπερτ Σπένσερ, τα αναφέρουν ανάμεσα στις πρώτες πηγές για τον ωφελιμισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι χημικοί Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί θεολόγοι Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βρετανοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Σχετική χρονολόγηση
Βασικές έννοιες
Οι υποθέσεις που διατυπώνονται από τους ιστορικούς γλωσσολόγους για τη σχετική χρονολόγηση συγκεκριμένων μεταβολών επαληθεύονται όταν: Ουσιαστικά, η σχετική χρονολόγηση διέπεται από τις αρχές τής προβλεψιμότητας και της λογικής ακολουθίας.
Παραδείγματα - Εφαρμογές
α) Στα δευτερόκλιτα ονόματα της Αρχαίας Ελληνικής (π.χ. δρόμος, πόρος) η διαμόρφωση του τύπου τής γενικής πληθυντικού επιτρέπει να τοποθετήσουμε σε χρονική ακολουθία δύο φωνολογικούς νόμους, τον νόμο τής τρισυλλαβίας και τη διαδικασία τής συναίρεσης. Εν προκειμένω:
Αν οι δύο νόμοι είχαν λειτουργήσει αντίστροφα, το προϊόν των μεταβολών θα ήταν εντελώς διαφορετικό και θα αντετίθετο στους παραδεδομένους τύπους. Εν προκειμένω:
Ο σχηματισμός των ανύπαρκτων τύπων *δρομῶν, *πορῶν αποδεικνύει ότι πρώτα λειτούργησε η διαδικασία τής συναίρεσης και κατόπιν ίσχυσε στην Αρχαία Ελληνική ο νόμος τής τρισυλλαβίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορική γλωσσολογία
Μπεζμπορόντκο (δυναστεία)
μικρογραφία|Το έμβλημα των Πριγκίπων Μπεζμπορόντκο (1797). Μπεζμπορόντκο (Ρωσ. Безбородко, Ουκ. Безбородьки) - ο ρωσικός και ο ουκρανικός οίκος ευγενών και πολιτικών, από πού προέρχεται ο καγκελάριος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο πρίγκιπας και ο κόμης Αλεξάντρ Μπεζμπορόντκο - ο δημιουργός του Ελληνικού Σχεδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικές οικογένειες Κατηγορία:Ευρωπαϊκές οικογένειες ευγενών
Ναχρ αλ-Καλμπ
Το Νάχρ αλ–Καλμπ (Nahr al-Kalb, «Ποτάμι του Σκύλου») είναι μια ιστορική τοποθεσία του Λιβάνου, μεταξύ της Βηρυτού και της παραλιακής πόλης Τζουνίγια (Jounieh) του Λιβάνου. Ήταν ο ποταμός Λύκος της αρχαίας Φοινίκης, που σύμφωνα με την παράδοση στο στόμιο του ποταμού υπήρχε το άγαλμα ενός λύκου, που με κάποιο άγνωστο μηχανισμό ειδοποιούσε για τον ερχομό εισβολέων. Επί βασιλείας του Αιγύπτιου φαραώ Ραμσή Β΄, ήταν το φυσικό σύνορο μεταξύ Αιγύπτου και κτήσεων των Χετταίων.
Εδώ, στρατιές κατακτητών έχουν αφήσει τα ίχνη τους με κάποια αναμνηστική πλάκα ή χαράζοντας στις βραχώδεις πλαγιές του φαραγγιού επιγραφές, που σηματοδοτούσαν την παρουσία τους στο χώρο αυτό. Οι επιγραφές αυτές, γνωστές ως «στήλες», είναι γραμμένες σε ιερογλυφική ή σφηνοειδή γραφή, λατινικά, ελληνικά, αραβικά, γαλλικά και αγγλικά. Όλες αυτές οι επιγραφές, εκτός από τη «στήλη» του Ναβουχοδονόσορα Β΄, βρίσκονται στην αριστερή όχθη του ποταμού, που είναι εύκολα προσβάσιμη στους επισκέπτες. Κάποιες από αυτές τις ανάγλυφες εγχάρακτες επιγραφές έχουν με το χρόνο και την ατμοσφαιρική ρύπανση διαβρωθεί και δεν είναι αναγνώσιμες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Λιβάνου
Ορτάκιοϊ (ΤΔΒΚ)
Το Ορτάκιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Ορτάκιοϊ). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Εθνική Αντίσταση Θεσπρωτίας
Η Εθνική Αντίσταση είναι πεδινός οικισμός της Ηγουμενίτσας στην περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 83 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται 4 χλμ. βόρεια από το κέντρο της πόλης και ουσιαστικά αποτελεί προάστιό της. Μέσα από αυτόν περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας, ανάμεσα στους οικισμούς Λιόφυτα και Πηγάδι, του οποίου είναι η νότια συνέχειά του. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ηγουμενίτσης (εκτός οικ. Δριμίτσας) του δήμου Ηγουμενίτσης. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) μαζί με την Ηγουμενίτσα, τη Λάκκα, τα Λιόφυτα και τα Πεστανιώτικα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ηγουμενίτσας, της δημοτικής ενότητας της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του το 2011 αριθμούσε 391 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Όρος Τάι
Το Όρος Τάι είναι ένα από τα Πέντε Μεγάλα Βουνά της Κίνας. Είναι το ανατολικό της πεντάδας, συνδέεται με την ανατολή του ήλιου, τη γέννηση και την ανανέωση, και συχνά προηγείται των άλλων. Το όρος Τάι είναι ιερή τοποθεσία με ιστορία τουλάχιστον 3.000 χρόνων και έχει αποτελέσει σημαντικό θρησκευτικό κέντρο της Κίνας.
Από το 1987 το Όρος Τάι είναι αναγνωρισμένο ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Τοποθεσία
Το Όρος Τάι βρίσκεται στο δυτικό Σαντόνγκ, βόρεια της πόλης Τάιαν και νότια της επαρχιακής πρωτεύουσας Τζινάν. Εκτείνεται σε υψόμετρα από 150 έως 1.545 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και η βάση του καλύπτει μία έκταση 426 τ.χλμ. Έχει τοπογραφική έξαρση 1.505 μ.
Ιστορία
Οι πρώτες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας στο Όρος Τάι χρονολογούνται από την παλαιολιθική εποχή. Στην περιοχή υπήρχαν αποδεδειγμένα οικισμοί ανθρώπων από τη νεολιθική περίοδο και μετά. Εκείνη την περίοδο δύο πολιτισμοί αναδύθηκαν κοντά στο βουνό, ο πολιτισμός των Νταγουενκού στα νότια και ο πολιτισμός των Λονγκσάν στα βόρεια.
Την περίοδο της Δυναστείας Χσιά (~ 2070 – 1600 π.Χ.) το βουνό ήταν γνωστό ως Όρος Ντάι (Ντάι Σαν) και βρισκόταν στην επικράτεια της Επαρχίας Τσινγκ, μιας από τις Εννέα Επαρχίες της αρχαίας Κίνας.
Η θρησκευτική λατρεία στο Όρος Τάι έχει μια παράδοση ~3.000 χρόνων, από την περίοδο της δυναστείας Σανγκ (~1600–1046 π.Χ.) ως της δυναστείας Τσινγκ (1644 – 1912). Σταδιακά, αυτή η λατρεία εξελίχθηκε στις θυσίες Φενγκ και Σαν. Το Όρος Τάι ήταν μία από τις τοποθεσίες για την διεξαγωγή μιας ιεροτελεστίας στην οποία ο αυτοκράτορας απέτιε φόρο τιμής στον ουρανό (στην κορυφή) και στη γη (στους πρόποδες του βουνού), με τις θυσίες Φενγκ και Σαν αντίστοιχα.
Την περίοδο της δυναστείας Τζόου (~1046 – 256 π.Χ.) οι θυσίες στο όρος Τάι ήταν παραδοσιακές ιεροτελεστίες, στις οποίες ένας τοπικός φεουδάρχης ταξίδευε μέχρι εκεί και πρόσφερε τρόφιμα και τελετουργικά αντικείμενα από νεφρίτη ως θυσίες. Αυτά διευθετούνταν σε κάποιο τελετουργικό σχήμα προτού θαφτούν στο βουνό. Την περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου (771 – 476 π.Χ.) τα υποτελή κράτη των Τσι και Λου, που βρίσκονταν εκατέρωθεν του Όρους Τάι, στα βόρεια και τα νότια αντίστοιχα, διατήρησαν την παράδοση των θυσιών στο βουνό. Σύμφωνα με τη θρησκευτική πίστη των Τζόου, το πνεύμα του Όρους Τάι δεχόταν μόνο τις θυσίες που προσφέρονταν από τον φεουδάρχη, και περί αυτού, ο Κομφούκιος (στα Ανάλεκτα 3.6) επέκρινε τους υπουργούς, που έρχονταν εξουσιοδοτημένοι να εκπροσωπήσουν το κράτος και τον αρχηγό του στις τελετές, ως σφετεριστές. Στην ακόλουθη περίοδο των εμπόλεμων κρατών (475 – 221 π.Χ.) το κράτος του Τσι κατασκεύασε ένα αμυντικό τείχος μήκους 500 χλμ. για προστασία από τις εισβολές, και τα ερείπιά του υπάρχουν ακόμα. Το όνομα Τάιαν της γειτονικής πόλης αποδίδεται στη ρήση: «Αν το Όρος Τάι είναι σταθερό, τότε είναι και ολόκληρη η χώρα» (το Τάιαν γράφεται με δύο χαρακτήρες, τους "泰"-τάι και "安"-αν που έχουν τη σημασία της «ειρήνης»).
Το 219 π.Χ. ο Τσιν Σι Χουάνγκ, ο πρώτος Αυτοκράτορας της Κίνας, σε μία τελετή στην κορυφή του Όρους Τάι ανακήρυξε την ενότητα της αυτοκρατορίας του με μια ευρέως γνωστή επιγραφή. Την περίοδο της δυναστείας Χαν (206 π.Χ.–220 μ.Χ.), οι θυσίες Φενγκ και Σαν στο βουνό θεωρούνταν ως οι ύψιστες όλων των θυσιών.
Την περίοδο της δυναστείας Σουέι το Όρος Τάι ήταν τόπος για τελετουργίες και θυσίες. μικρογραφία|300x300εσ| Η κορυφή του Αυτοκράτορα Τζέιντ |εναλλ.=|αριστεράΤο 666 μ.Χ. η Ιαπωνία, η Ινδία, η εξόριστη Περσική αυλή, τα Τρία Βασίλεια της Κορέας (Γκογκουριεό, Μπαεκτσέ, Σίλα), οι Τούρκοι, το Βασίλειο του Χοτάν, οι Χμερ και το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, όλοι έστειλαν εκπροσώπους που παρευρέθηκαν στην τελετή για τις θυσίες Φενγκ και Σαν που πραγματοποίησε ο Αυτοκράτορας Γκαοζόνγκ Τανγκ στο όρος Τάι.
Το 1987 το Όρος Τάι αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Το 2003, προσέλκυσε περίπου 6 εκατομμύρια επισκέπτες. Στα τέλη του Οκτωβρίου 2005 έγιναν έργα ανακαίνισης και συντήρησης σε ερειπωμένα κτίρια και κειμήλια πολιτιστικής σημασίας. Πολυάριθμοι ποιητές και λογοτέχνες έχουν ταξιδέψει στο Όρος Τάι για να αντλήσουν έμπνευση. Στο βουνό υπάρχουν μεγαλοπρεπείς ναοί και λίθινες επιγραφές μεγάλης ιστορικής σημασίας για την ανάπτυξη του Βουδισμού και του Ταοϊσμού.
Φυσική σημασία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Immortal_Bridge_(capital_edit).jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|ΗΦεβρουαρίου Αθάνατη Γέφυρα, ένα φυσικό τοπίο Το Όρος Τάι είναι ένα κεκλιμένο βουνό με ύψος που αυξάνεται από τα βόρεια προς τα νότια. Είναι το παλαιότερο παράδειγμα παλαιο-μεταμορφικού σχηματισμού από την Κάμβρια περίοδο στην ανατολική Κίνα. Ο σχηματισμός περιέχει Αρχαιοζωϊκά μεταμορφωσιγενή και ιζηματογενή πετρώματα, καθώς και προσμείξεις. Η ανύψωση της περιοχής ξεκίνησε κατά την Προτεροζωική Περίοδο.
Χαρακτηριστικοί σχηματισμοί βράχων είναι η Κορυφή Αυτοκράτορας Τζέιντ, η Κορυφή «Κερί του Παραδείσου», ο Κρημνός Βεντάλια και η Λεκάνη Ρέαρ Ροκ.
Το όρος Τάι καλύπτεται κατά περίπου 80% από βλάστηση, κυρίως από δάση φυλλοβόλων. Η χλωρίδα περιλαμβάνει περίπου 1.000 είδη. Ορισμένα από τα δέντρα της περιοχής είναι πολύ παλαιά και έχουν πολιτιστική σημασία, όπως τα κυπαρισσοειδή της Δυναστείας Χαν που φυτεύτηκαν από τον Αυτοκράτορα Γου Χαν, οι Ιαπωνικές σοφόρες των Τανγκ (περίπου 1.300 ετών), η Πεύκη Καλοσωρίσματος (500 ετών), και η Πεύκη Πέμπτης Τάξης που ονομάστηκε αρχικά από τον αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ αλλά επαναφυτεύτηκε πριν από 250 χρόνια.
Η πανίδα περιλαμβάνει πάνω από 200 είδη ζώων και 122 είδη πτηνών. Στα τρεχούμενα νερά υπάρχουν ψάρια Varicorhinus macrolepis στα 300-800 μ.
Πολιτιστική σημασία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Mount_Tai.jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|ΤοΦεβρουαρίου συγκρότημα κτιρίων του ναού στην κορυφή του Όρους Τάι Το Όρος Τάι, ως ένα από τα Πέντε Ιερά Βουνά της Κίνας έχει μεγάλη σημασία στην Κινεζική θρησκεία. Σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία, το όρος Τάι ήταν ένας ιερός τόπος τον οποίο έχουν επισκεφθεί τουλάχιστον 72 αυτοκράτορες. Πάντα ήταν πόλος έλξης για καλλιτέχνες που αναζητούν έμπνευση, λογοτέχνες, ποιητές, δοκιμιογράφους και φωτογράφους.
Θεότητες που συνδέονται με το όρος Τάι
αριστερά|μικρογραφία|194x194εσ|Η Θεά της Κυανής Αυγής
Μεγάλη Θεότητα του Όρους Τάι
Η Μεγάλη Θεότητα του Όρους Τάι (Κινεζικά: 东岳大帝, Ντονγκ Γιουέ Ντάντι) είναι ο υπέρτατος θεός του βουνού. Σύμφωνα με την παραδοσιακή μυθολογία είναι απόγονος του Πάνγκου. Είναι μία από τις Πέντε Εκδηλώσεις της Ύψιστης Θεότητας, η ανατολική.
Μπαϊσία Γιουάντζαν
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Sunrise_viewed_from_Mount_Tai.jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|ΗΦεβρουαρίου ανατολή του ηλίου. Άποψη από την Πλατφόρμα Λου. Είναι η «Θεά της Κυανής Αυγής», επίσης γνωστή ως «Ουράνια Αθάνατη του Τζέιντ» και «Κυρά του Όρους Τάι». Σε ορισμένους μύθους είναι η κόρη ή η σύζυγος της Μεγάλης Θεότητας του Όρους Τάι. Υπάρχουν πολυάριθμα αγάλματά της. αριστερά|μικρογραφία|173x173εσ|Σι Γκαντάνγκ
Γιανγκουάγνκ Νάινάι
Τιμάται ως θεά της όρασης και συχνά απεικονίζεται ως συνοδεία της Μπαϊσία Γιουάντζαν.
Σόνγκζι Νιάνγκνιανγκ
Θεωρείται ως θεά της γονιμότητας και συχνά απεικονίζεται ως συνοδεία της Μπαϊσία Γιουάντζαν.
Σι Γκαντάνγκ
Είναι ένα πνεύμα που έστελνε η Μπαϊσία Γιουάντζαν από το όρος Τάι κάτω στον κόσμο, για να προστατεύσει τους ανθρώπους από πνεύματα του κακού. Απεικονίζεται ως λίθινες πλάκες με επιγραφές, που τοποθετούνται συνήθως σε διασταυρώσεις δρόμων και εξορκίζουν τα κακά πνεύματα.
Ντάι Μιάο
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Mount_tai_dai_temple_2006_09.jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|ΝαόςΦεβρουαρίου του Ντάι στο όρος Τάι Ο Ναός του Θεού του Όρους Τάι, γνωστός ως Ντάι Μιάο, είναι το μεγαλύτερο και πιο ολοκληρωμένο αρχαίο συγκρότημα κτιρίων της περιοχής. Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού, στην πόλη Τάιαν, και καλύπτει μία έκταση 96.000 τ.μ. Ο ναός χτίστηκε αρχικά κατά την περίοδο της Δυναστείας Τσιν. Από τον καιρό της δυναστείας Χαν (206 π.Χ. - 220 μ.Χ.) το σχέδιό του είναι πιστό αντίγραφο του αυτοκρατορικού ανακτόρου, όπως και άλλες δύο υφιστάμενες δομές στην Κίνα: η Απαγορευμένη Πόλη και ο Ναός του Κομφούκιου στο Τσιουφού. Ο Ναός διαθετει πέντε μεγάλες αίθουσες και πολλά μικρά κτίρια. Η κεντρική δομή είναι το Παλάτι των Ουράνιων Ευλογιών (Τιαν Κουάνγκ), που χτίστηκε το 1008, κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Χουιζόνγκ της δυναστείας Σονγκ. Η αίθουσα περιέχει μία τοιχογραφία που ονομάζεται «Ο Θεός του Όρους Τάι Ταξιδεύει», που χρονολογείται του 1009, έχει ύψος 3,3 μ. και μήκος 62 μ. και καλύπτει τους τρεις τοίχους (ανατολικό, δυτικό και βόρειο). Απεικονίζει τον θεό να περιοδεύει επιβλέποντας τον κόσμο. Δίπλα στο Ανάκτορο των Ουράνιων Ευλογιών βρίσκεται το Παβιγιόν Γιαοκάν και η πύλη εισόδου, καθώς και το Χάλκινο Παβιγιόν στη βορειοανατολική γωνία. Ο ναός περιβάλλεται από τα ηλικίας 2.100 ετών κυπαρίσσια της δυναστείας Χαν. Η παλαιότερη σκάλα που έχει διασωθεί είναι τα 6000 σκαλοπάτια από γρανίτη που οδηγούν στην κορυφή του βουνού. αριστερά|μικρογραφία|213x213εσ|Στήλη σε βάση χελώνας μπισι Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές καλά διατηρημένες στήλες, από την εποχή του Αυτοκράτορα Χουιζόνγκ, εκ των οποίων μερικές είναι τοποθετημένες σε βάσεις μπισί με μορφές χελώνας. Υπάρχει και μία πολύ μεταγενέστερη στήλη, από την εποχή του Αυτοκράτορα Τσιανλόνγκ, τοποθετημένη σε βάση μπισι. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Mount_tai_dong_yu_temple_2006_09.jpg|μικρογραφία|300x300εσ|OΦεβρουαρίου Ναός του Ντόνγκγιουε στο όρος Τάι
Ιερό της Κυανής Αυγής
Το Ιερό (Μπίσια Σου) βρίσκεται κοντά στην κορυφή του βουνού και είναι άλλο ένα μεγάλο συγκρότημα κτιρίων, χτισμένο με έναν ιδιαίτερο συνδυασμό υλικών, μεταλλικά στοιχεία, ξύλα, τούβλα και πέτρινες δομές. Είναι αφιερωμένο στη θεά Μπίσια (Κυανή Αυγή). Στη διαδρομή από το Ναό του Τάισαν ως το Ιερό της Κυανής Αυγής υπάρχουν πολυάριθμες λίθινες επιγραφές και αρχαία κτίρια. Η διαδρομή είναι ευχάριστη και προσφέρεται για πεζοπορία. Από την κόκκινη πύλη στους πρόποδες του βουνού ως τη Νότια Πύλη του Ουρανού στην κορυφή υπάρχουν περίπου 6.660 πέτρινα σκαλοπάτια, που ανεβαίνουν τις πλαγιές του βουνού με θέα τις διαφορετικές απόψεις του τοπίου. αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ|Σίμπαπαν: οι 18 σκάλες
Σίμπαπαν
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Mount_tai_zeng_fu_temple_2006_09.jpg|μικρογραφία|300x300εσ|ΟΦεβρουαρίου Ναός του Ζενγκφου στο όρος Τάι Σίμπαπαν (κινεζικά: 十八盘) σημαίνει 18 σκάλες. Είναι 18 σκάλες από 1827 πέτρινα σκαλοπάτια που ανεβαίνουν σε ένα πολύ επικίνδυνο κομμάτι του βουνού, που είναι απόκρημνος γκρεμός με πολύ μεγάλη κλίση. Η ανάβαση είναι μεγαλειώδης και επιβλητική εμπειρία. Το Σίμπαπαν διακρίνεται σε τρία μέρη: τα «Εύκολα 18» (慢 十八), τα «Δύσκολα 18» (紧 十八) και τα «Ούτε εύκολα ούτε δύσκολα 18» (不紧不慢 又 十八), αναφορικά με την ευκολία ανάβασης.
Άλλα μνημεία
Στο όρος Τάι, συνολικά υπάρχουν 22 ναοί, 97 ερείπια, 819 λίθινες πλάκες και 1.018 επιγραφές. Σε αυτά περιλαμβάνονται ο Ναός του Βασιλιά Τζέιντ, ο Ναός της Μπλε Θεότητας, ο Ναός του Κομφούκιου, ο Ναός της Ντόουμου και ο Βουδιστικός Ναός του Πουζάο.
Από τις επιγραφές στην κορυφή του βουνού, ιδιαίτερα αναγνωρισμένη είναι εκείνη που δηλώνει το Όρος Τάι ως «Το Πιο Τιμημένο από τα Πέντε Ιερά Βουνά» στην «Κορυφή που Βλέπει τον Ήλιο». Γράφτηκε το 1907 από ένα μέλος του Οίκου των Αϊσίν Γκιόρο, και απεικονίζεται στην οπίσθια πλευρά των χαρτονομισμάτων των 5 γουάν της 5ης σειράς ρενμίνμπι. Μια άλλη επιγραφή είναι χαρακτηριστική της «Πλατφόρμας που Βλέπει το Λου», από την οποίο ο Κομφούκιος δήλωσε «Ο κόσμος είναι μικρός».
Η «Ανάλεκτη Στήλη» βρίσκεται μπροστά από το ναό του Αυτοκράτορα Τζέιντ. Ο θρύλος λέει ότι ο αυτοκράτορας που ήταν υπεύθυνος για την στήλη επέλεξε να την αφήσει κενή επειδή καμία επιγραφή δεν τον ικανοποιούσε.
Προσβασιμότητα
Για την ανάβαση στο βουνό προσφέρονται δύο διαφορετικές διαδρομές. Η πιο δημοφιλής είναι η ανατολική διαδρομή που ξεκινά από την Αψίδα του Όρους Τάι και αποτελείται από 7.200 πέτρινα σκαλοπάτια. Ο ορειβάτης πρώτα περνάει από τον Πύργο των 10 Χιλιάδων Αθάνατων, τον Γκρεμό του Αρχάτ και το Παλάτι της Θεάς Ντόου Μου. Μετά, η Πρώτη Πύλη του Ουρανού, η κύρια είσοδος που συνορεύει με την πόλη Τάιαν, απέχει κατά 2½-6 ώρες δρόμου από την κορυφή (ανάλογα με την ταχύτητα του ορειβάτη), και κατά 1-2½ ώρες δρόμου από την Μεσαία Πύλη του Ουρανού. Στα βορειοανατολικά του Παλατιού της Θεάς Ντόουμου, βρίσκεται η Κοιλάδα των Βράχων Σούτρα, όπου βρέθηκαν σημαντικά κομμάτια του Διαμαντένιου Σούτρα του Βουδισμού. Η δυτική διαδρομή προσφέρει θέα σε πιο γραφικά τοπία, αλλά περνά από λιγότερα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.
Γενικές πληροφορίες
μικρογραφία|450x450εσ|Ανάβαση στο Όρος Τάι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταοϊσμός Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Στράτος Δαναμπάσης
Ο Στράτος Δαναμπάσης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης το 1957 και από το 1963 μέχρι το 1965.
Καριέρα
Ο Δανάμπασης ξεκίνησε την καριέρα του από την ΑΕ Κιλκίς και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1957. Αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1957-58, το Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1957, πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Τον Μάρτιο του 1963, επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους με σκοπό να βοηθήσει τον Άρη στην προσπάθεια να παραμείνει στην Α' Εθνική εκείνη την χρονιά. Αγωνίστηκε σε εννέα ματς, προκαλώντας και διαμάχη μεταξύ των παικτών στον σημαντικό αγώνα εναντίον του Εθνικού, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν με 2-1. Στο 89ο λεπτό του αγώνα, ο Δανάμπασης είχε δοκάρι και ο συμπαίκτης του, Γιάννης Κούζας, ανέκτησε την μπάλα και πέτυχε το νικητήριο τέρμα.
Την σεζόν 1963-64, αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός σε 25 αγώνες, διακρινόμενος για τα αθλητικά του προσόντα και το πολύ δυνατό παιχνίδι του. Έπαιξε για τελευταία φορά στις 7 Μαρτίου 1965, στην ήττα του Άρη από τον Παναθηναϊκό στην Αθήνα.
Απεβίωσε το 2005.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Θεοδώρα Βατάτζαινα
Η Θεοδώρα Δούκαινα Βατάτζαινα, γνωστή και ως Θεοδώρα Παλαιολογίνα (π. 1240 - 4 Μαρτίου 1303) από τη Δυναστεία των Βατάτζηδων, ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα ως Θεοδώρα Δ' επειδή ήταν σύζυγος του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Ο Ακροπολίτης αναφέρει ότι ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, πατέρας της Θεοδώρας, πέθανε όταν η ίδια ήταν μικρή. Ο Ιωάννης ήταν γιος του Ισαακίου Δούκα Βατάτζη. Η μητέρα της, Ευδοκία Αγγελίνα, πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 1250. Η Θεοδώρα μεγάλωσε με τον θείο της Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, ο οποίος λέγεται ότι «την αγάπησε σαν κόρη του». Το 1253 ο Ιωάννης Γ΄ πάντρεψε τη Θεοδώρα με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο. Όταν ο Ιωάννης Γ΄ πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1254, τον διαδέχτηκε ο μοναδικός του γιος Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης, ο οποίος πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα. Ο μόνος γιος του Θεοδώρου Β΄, ο Ιωάννης Δ΄ Βατάτζης, ήταν επτά ετών και ο Μιχαήλ στέφθηκε συναυτοκράτορας ,
Στις 25 Ιουλίου 1261, ο στρατηγός του Μιχαήλ Αλέξιος Στρατηγόπουλος κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη. Ο Μιχαήλ εκμεταλλεύτηκε την επιτυχία του στρατηγού του και εισήλθε στην Πόλη στις 15 Αυγούστου 1261. Τον Σεπτέμβριο ο Μιχαήλ Η΄ στέφθηκε Αυτοκράτορας για δεύτερη φορά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας.
Εκείνη την περίοδο, ο Μιχαήλ Η΄ ερωτεύτηκε την (Κωνσταντία) Άννα των Χοενστάουφεν, η οποία είχε παντρευτεί τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη λίγο πριν από τον θάνατό του. Προσφέρθηκε να χωρίσει τη Θεοδώρα για να την παντρευτεί. Ο Πατριάρχης Αρσένιος ωστόσο έπεισε τον Αυτοκράτορα να εγκαταλείψει τα σχέδιά του και έτσι ο Μιχαήλ Η΄ επέτρεψε στην Άννα να γυρίσει στο σπίτι της τον Δεκέμβριο του 1261.
Η Θεοδώρα πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια στις 4 Μαρτίου 1304.
Παιδιά
Η Θεοδώρα και ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων είχαν επτά παιδιά :
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων
Μαρία της Αγγλίας, πριγκίπισσα της Οράγγης
Η Μαρία (αγγλ. Mary Stuart, 4 Νοεμβρίου 1631 - 24 Δεκεμβρίου 1660) από τον Οίκο των Στιούαρτ ήταν πριγκίπισσα της Αγγλίας & της Σκωτιας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Οράγγης.
Βιογραφία
Η Μαρία Ερριέττα ήταν το τρίτο παιδί και πρώτη κόρη του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας & της Σκωτίας και της Ερριέττας Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Γεννήθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο και βαπτίστηκε την ίδια μέρα από τον Ουίλλιαμ Λωντ, αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ, καθώς υπήρχαν φόβοι ότι είχε ασθενική υγεία και θα πέθαινε. Έλαβε το όνομα Μαρία προς τιμήν της εκ μητρός γιαγιάς της Μαρίας των Μεδίκων και το όνομα Ερριέττα προς τιμήν της μητέρας της. Η πρώτη της δημόσια εμφάνιση ήταν στη βάπτιση του νεότερου αδελφού της Ερρίκου, Δούκα του Γκλώστερ, όπου ήταν η μοναδική νονά.
Μεγάλωσε με τα αδέλφια της στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, το Παλάτι του Ρίτσμοντ και το Παλάτι του Χάμπτον Κορτ. Την επιμέλεια της μόρφωσης των πριγκιπισσών είχε αναλάβει η Τζην Κερ, Κόμισσα του Ρόξμπουργκ. Η Μαρία ήταν γνωστή για τη χάρη της, την ομορφιά της και τους καλούς της τρόπους. Ήταν επίσης πολύ καλή στον χορό αλλά υστερούσε στις επιστήμες. Η μητέρα της, Ερριέττα Μαρία, ήθελε να προσηλυτίσει τη Μαρία στην Καθολική πίστη και έφερε μια κοπέλα που μιλούσε κρυφά για το Καθολικό δόγμα στον κύκλο των φίλων της Πριγκίπισσας, όμως ο βασιλιάς Κάρολος γρήγορα έδωσε τέλος σε αυτό.
Το 1640, σε ηλικία 8 ετών, έλαβε πρόταση γάμου από τον 13χρονο εξάδελφό της Γουλιέλμο της Οράγγης, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Φρειδερίκου Ερρίκου της Οράγγης. Η μητέρα του επίδοξου μνηστήρα, Αμαλία του Ζολμς-Μπράουνφελς, ήταν κάποτε κυρία επί των τιμών και έμπιστη φίλη της θείας της Μαρίας, Ελισάβετ, Βασίλισσας της Βοημίας, η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα ζωή της Μαρίας. Η πρόταση γάμου αρχικά δεν έγινε δεκτή από τον Κάρολο ο οποίος προτιμούσε να παντρέψει την κόρη του με τον Βαλτάσαρ Κάρολο των Αστουριών, μοναχογιό και διάδοχο του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας καθώς και πρώτο ξάδελφο της Μαρίας από την πλευρά της μητέρας της. Απαραίτητο όμως ήταν η μεταστροφή της Μαρίας στον Καθολικισμό, αλλά η Πριγκίπισσα, παρά την κατήχηση που της είχε επιβάλει η μητέρα της, δεν ήθελε να αλλάξει την πίστη της. Εκτός αυτού η Ερριέττα Μαρία ήταν εχθρική απέναντι στην Ισπανίας και την πιθανή συμμαχία με αυτήν. Ο Κάρολος Α΄ Λουδοβίκος του Παλατινάτου, πρώτος ξάδελφος της Μαρίας από την πλευρά του πατέρα της, ήταν επίσης πιθανός μνηστήρας αλλά τελικά και η δική του πρόταση απορρίφθηκε.
Πριγκίπισσα της Οράγγης
Στα τέλη της δεκαετίας 1630 η αγγλική κοινωνία βρισκόταν σε εσωτερική αναταραχή: οι διαφωνίες σχετικά με τη θρησκεία, τις κοινωνικές σχέσεις, την ηθική και την πολιτική ισχύ μαίνονταν. Η μητέρα της Μαρίας υποστήριζε δημόσια τον Καθολικισμό και γινόταν συνεχώς λιγότερο δημοφιλής. Στα τέλη του 1640-αρχές 1641 ο Κάρολος ανανέωσε τις διαπραγματεύσεις με τον Φρειδερίκο Ερρίκο της Οράγγης. Σύντομα, τον Φεβρουάριο του 1641, ανακοίνωσε στη Βουλή ότι αρραβώνες της Μαρίας και του Γουλιέλμου είχαν ήδη πραγματοποιηθεί και το μόνο που έμενε ήταν να εξεταστεί η ένωση αυτή από πολιτική σκοπιά. Ο Κάρολος ήλπιζε ότι σε στιγμή έκτακτης ανάγκης ο Πρίγκηπας της Οράγγης θα τον βοηθούσε να διατηρήσει την ισχύ του. Ο γάμος τελέστηκε σε μια απλή τελετή στο Παλάτι του Ουάιτχωλ στο Λονδίνο. Η βασίλισσα Ερριέττα Μαρία δεν μπορούσε να παραστεί καθώς ήταν προτεσταντική τελετή και την παρακολούθησε από παρακείμενη αίθουσα. Ο γάμος της μεγαλύτερης κόρης του Βασιλιά δεν εορτάστηκε στη χώρα καθώς ήταν στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου ο οποίος ξέσπασε λιγότερο από ένα χρόνο. Ο Κάρολος δώρισε στην κόρη του ένα χρυσό και κρυστάλλινο φιαλίδιο για άρωμα στολισμένο με ρουμπίνια, διαμάντια και χρυσή αλυσίδα με το μονόγραμμα "AR" (Anna Regina), το οποίο ανήκε στη γιαγιά της, Άννα της Δανίας.
Το ζεύγος έλαβε τα συγχαρητήρια των αυλικών και πολλά γαμήλια δώρα, ενώ ερρίφθησαν 120 κανονιοβολισμοί. Μετά την τελετή ο Γουλιέλμος επέστρεψε στην Ολλανδία και η Μαρία θα παρέμενε στην Αγγλία έως την ηλικία των 12 ετών σύμφωνα με το γαμήλιο συμβόλαιο και θα λάμβανε 1.500 λίβρες ετησίως για τα προσωπικά της έξοδα. Σε περίπτωση του θανάτου του Γουλιέλμου θα λάμβανε επίδομα 10.000 ετησίως και 2 κατοικίες για προσωπική χρήση. Το συμβόλαιο όριζε ακόμη ότι η Μαρία και οι ακόλουθοί της θα είχαν το δικαίωμα να πιστεύουν στο Αγγλικανικό δόγμα και όχι στην Ολλανδική Εκκλησία (Καλβινιστικό δόγμα).
Στις αρχές του 1642 η κατάσταση στην Αγγλία ήταν έκρυθμη. Η Μαρία και οι γονείς της αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στο Χάμπτον Κορτ αλλά ο πόλεμος ξέσπασε γρήγορα. Τον Φεβρουάριο η βασίλισσα Ερριέττα Μαρία και η κόρη της έφυγαν για τη Χάγη συνοδεία 15 ολλανδικών πλοίων. Τη Μαρία συνόδευσε στην Ολλανδία η Λαίδη Κάθριν Στάνοπ, μελλοντική έμπιστή της. Από πολιτικής άποψης ο γάμος ήταν επιτυχημένος καθώς το 1643 η Ερριέττα Μαρία κατάφερε να πείσει την ολλανδική κυβέρνηση να στείλει στόλο και όπλα στον Κάρολο.
Λίγο πριν φύγει για την Ολλανδία, η Μαρία έλαβε από τον Βασιλιά τον τίτλο της Βασιλικής Πριγκίπισσας και έτσι ξεκίνησε η παράδοση της δωρεάς αυτού του τίτλου στη μεγαλύτερη κόρη του Βρετανού ηγεμόνα. Την πράξη αυτή επηρέασε η Ερριέττα Μαρία που ήθελε η κόρη της να έχει τίτλο αντάξιο του δικού της γαλλικού, της Βασιλικής Κυρίας, που διδόταν στη μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας. Έως τότε οι μεγαλύτερες κόρες Άγγλων και Σκώτων βασιλέων λάμβαναν τον τίτλο της λαίδης ή της πριγκίπισσας. Οι μικρότερες κόρες του Βρετανού βασιλιά δεν λάμβαναν πάντα τον τίτλο της πριγκίπισσας της Μεγάλης Βρετανίας ούτε προσφωνούνταν "Βασιλική Υψηλότης" έως την άνοδο του Γεωργίου Α΄ το 1714.
Η δεύτερη γαμήλια τελετή έγινε στη Χάγη τον Νοέμβριο του 1643. Η Μαρία ήταν 12 και ο Γουλιέλμος 17 ενώ ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε έως το 1644. Τον Φεβρουάριο του 1644 η Μαρία είχε προσαρμοστεί πλήρως στην ολλανδική Αυλή. Είχε ακροάσεις με πολίτες, δεχόταν πρέσβεις και διεκπεραίωνε οποιοδήποτε καθήκον με αξιοσημείωτη για την ηλικία της αξιοπρέπεια και αίσθηση ευθύνης. Τον Μάρτιο συμμετείχε στον εορτασμό της πρόσφατης συμμαχίας μεταξύ Ολλανδίας και Γαλλίας και ήταν επικεφαλής της δεξίωσης που είχε ετοιμάσει ο Γουλιέλμος για τον Γάλλο πρέσβη.
Εντωμεταξύ, η Μαρία λάμβανε συνεχώς νέα από την Αγγλία και υποστήριζε τον αγώνα του πατέρα της Καρόλου. Τον Δεκέμβριο του 1646 του έστειλε επιστολή (μέσω ολλανδικού εμπορικού πλοίου) και τον παρακινούσε να διαφύγει στην Ολλανδία, όμως ο Κάρολος αρνήθηκε. Ανέπτυξε στενή σχέση με τη θεία της Ελισάβετ Στιούαρτ, την εξόριστη τέως Βασίλισσα της Βοημίας, αλλά είχε κακή σχέση με την πεθερά της, Αμαλία του Ζολμς-Μπράουνφελς, και προσπάθησε να έχει όσο το δυνατό λιγότερη επαφή μαζί της.
Ο Φρειδερίκος Ερρίκος της Οράγγης απεβίωσε στις 14 Μαρτίου 1647. Την ίδια μέρα η Βουλή συνεδρίασε και ανακήρυξε τον Γουλιέλμο διάδοχό, ηγεμόνα των Κάτω Χωρών (stadtholder) και αρχηγό του στρατού. Στη συνέχεια ο Γουλιέλμος έλαβε και τους υπόλοιπους τίτλους και έγινε επίσημα Πρίγκηπας της Οράγγης. Το 1648 ο Κάρολος, Πρίγκηπας της Ουαλίας, και ο Ιάκωβος, Δούκας της Υόρκης, επισκέφτηκαν την αδελφή τους Μαρία στη Χάγη, ενώ το επόμενο έτος ο πατέρας τους Κάρολος Α΄ αποκεφαλίστηκε δημοσίως στο Ουάιτχωλ (30 Ιανουαρίου 1649). Μετά την εκτέλεση του Καρόλου, η Μαρία βοήθησε πολλούς εξόριστους βασιλόφρονες, ανάμεσα στους οποίους και την οικογένεια της Ανν Χάυντ, μελλοντικής συζύγου του Δούκα της Υόρκης και μητέρας της Μαρίας Β΄ και της Άννας.
Συμβασιλεία
Το φθινόπωρο του 1647 η Μαρία απέβαλε και δεν μπόρεσε να συλλάβει ξανά για κάποια χρόνια. Το 1650 έμεινε ξανά έγκυος. Στα τέλη Οκτωβρίου-αρχές Νοεμβρίου καθώς η εγκυμοσύνη έφτανε προς το τέλος της, ο Γουλιέλμος αρρώστησε με ευλογιά. Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου σε ηλικία 24 ετών, αμέσως μετά την προσπάθειά του να καταλάβει το Άμστερνταμ από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Οκτώ μέρες μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου, ανήμερα των γενεθλίων της, η Μαρία γέννησε ένα γιο. Η κούνια του νεογέννητου Πρίγκηπα ντύθηκε με μαύρο ύφασμα ως ένδειξη πένθους για τον πατέρα του. Καθώς οι τίτλοι του stadtholder των Κάτω Χωρών και του πρίγκηπα της Οράγγης δεν ήταν κληρονομήσιμοι, δεν τους έλαβε από τη στιγμή της γέννησής του.
Μετά τη γέννηση του γιου της, η Μαρία βρέθηκε σε διαμάχη με την πεθερά της. Η Μαρία ήθελε να ονομαστεί το βρέφος Κάρολος προς τιμήν του νεκρού πατέρα της ενώ η Αμαλία ήθελε να πάρει το όνομα Γουλιέλμος καθώς ο πρώτος ηγεμόνας των Κάτω Χωρών ήταν ο Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης αλλά και γιατί ο πατέρας του παιδιού ήθελε να το ονομάσουν Γουλιέλμο. Αφού κέρδισε τη μάχη για το όνομα, η Αμαλία ήθελε να πάρει την κηδεμονία του παιδιού καθώς η Μαρία ήταν πολύ νέα. Στις 13 Αυγούστου 1651 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ολλανδίας, Ζηλανδίας και Δυτικής Φρισλανδίας αποφάσισε ότι η κηδεμονία θα μοιραζόταν ανάμεσα στη Μαρία, την Αμαλία και τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου (σύζυγο της μεγαλύτερης αδελφής του Γουλιέλμου Β΄, Λουίζας Ερριέττας). Ο Εκλέκτωρ του Βρανδεμβούργου επιλέχθηκε ως ουδέτερος διαμεσολαβητής ανάμεσα στις δύο γυναίκες και ως πιθανός κληρονόμος που θα προστάτευε την περιουσία του Οίκου, την οποία η Αμαλία φοβόταν ότι η Μαρία θα εξανέμιζε.
Σε γενικές γραμμές η Μαρία δεν ήταν δημοφιλής στην Ολλανδία η οποία διέκειτο φιλικά προς τον Όλιβερ Κρόμγουελ και η ίδια η Πριγκίπισσα, γι' αυτόν τον λόγο, αρνούνταν αν προσλάβει Ολλανδούς υπηρέτες για τον γιο της. Τον Ιανουάριο του 1650 η Μαρία, ο αδελφός της Ιάκωβος και η θεία τους Ελισάβετ σχεδίαζαν να οργανώσουν μια σεμνή τελετή για την επέτειο ενός έτους από τον θάνατο του Καρόλου Α΄, αλλά η ολλανδική κυβέρνηση θεωρούσε ακόμη και μια σεμνή εκδήλωση προσβλητική προς την αγγλική κυβέρνηση. Λίγο αργότερα, όταν Άγγλοι απεσταλμένοι του Κοινοβουλίου έγιναν δεκτοί από τον Γενικό Στρατηγό, η Μαρία αποσύρθηκε στην οικία χηρείας της στην Μπρέντα, αλλά η επιρροή του κύκλου της απέτρεψε τη συμμαχία μεταξύ Αγγλίας και Κάτω Χωρών. Μετά την κρυφή υποδοχή του αδελφού της Καρόλου (που θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο βασιλιά της Αγγλίας)η ολλανδική κυβέρνηση της απαγόρευσε να υποδεχθεί άλλον συγγενή. Η Αυλή της Μαρίας και της θείας της αποκαλείτο "φωλιά με οχιές" που ύφαινε συνωμοσίες κατά των Κάτω Χωρών, της Αγγλίας και κυρίως του Κρόμγουελ.
Η στάση των Ολλανδών άλλαξε το 1652 μετά το ξέσπασμα πολέμου με την Αγγλία. Ο γιος της Μαρίας ανακηρύχθηκε επίσημα stadtholder της Ζηλανδίας και άλλων βόρειων επαρχιών, αλλά ο Βιτ Κορνέλισζον ντε Βιτ, αρχηγός των δημοκρατικών, εμπόδισε την εκλογή του νεαρού Γουλιέλμου ως ηγεμόνα της επαρχίας της Ολλανδίας. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων για ειρήνη ο Κρόμγουελ επέμενε στην υιοθέτηση της Πράξης του Αποκλεισμού που απαγόρευε στην Ολλανδία να εκλέξει μέλος της δυναστείας της Οράγγης για ηγεμόνα. Άλλη απαίτηση του Κρόμγουελ ήταν ο εξορισμός όλων των των εχθρών της Κοινοπολιτείας από την Ολλανδία. Η Μαρία αντέδρασε δημοσίως αλλά η διαμαρτυρία της δεν έλαβε προσοχή, παρ' ότι η χώρα βρισκόταν υπό το χείλος εμφυλίου. Τελικά η συνθήκη ειρήνης υπεγράφη στις 27 Μαϊου 1654.
Ύστερα χρόνια και θάνατος
Τον Νοέμβριο του 1659 η Μαρία έστειλε τον γιο της στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Στις 14 Μαίου 1660 η ολλανδική Βουλή ανακοίνωσε στη Μαρία, η οποία βρισκόταν στην Μπρέντα, την Παλινόρθωση της μοναρχίας στην Αγγλία και την άνοδο του αδελφού της Καρόλου στον θρόνο. Λίγες μέρες μετά έλαβε μέρος στην εορταστική εκδήλωση στη Χάγη. Η Μαρία ήταν πλέον τρίτη στη σειρά διαδοχής μετά τους αδελφούς της Ιάκωβο και Ερρίκο. Η αναβαθμισμένη της θέση ως πριγκίπισσα της Αγγλίας συνέβαλε σε μια πιο ανεκτική στάση των Ολλανδών απέναντί της : σε όλες τις πόλεις που πέρασε μαζί με τον γιο της ή όπου παρευρέθηκε σε πένθιμες τελετές, χαιρετίστηκαν με βασιλικές τιμές. Μετά την παλινόρθωση των Στιούαρτ ακυρώθηκε η Πράξη Αποκλεισμού καθώς η Αγγλική Κοινοπολιτεία έπαυσε να υφίσταται. Το 1660 η Μαρία και η πεθερά της Αμαλία επιχείρησαν την αναγνώριση του Γουλιέλμου ως μελλοντικού ηγεμόνα από αρκετές επαρχίες αλλά πολλές από αυτές αρνήθηκαν αρχικά.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1660 η Μαρία έπλευσε στην Αγγλία την υποδέχτηκαν θερμά καθώς ήταν γνωστή η στάση της απέναντι στους αδελφούς της και σε εξόριστους βασιλόφρονες. Μετά την άφιξή της στο Λονδίνο έμαθε προς μεγάλη της έκπληξη ότι ο αδελφός της Κάρολος Β΄ όχι μόνο αναγνώρισε τον γάμο του αδελφού τους Ιακώβου, Δούκα της Υόρκης, με τη Λαίδη Ανν Χάυντ, πρώην κυρία επί των τιμών της, αλλά είχε ανακοινώσει ότι τα παιδιά τους θα ήταν πρίγκηπες και πριγκίπισσες της Αγγλίας με πλήρη δικαιώματα στον θρόνο. Αναστατώθηκε τόσο που αποφάσισε να συντομεύσει τη διαμονή της στην Αγγλία. Παρακολούθησε τη λειτουργία στο Παρεκκλήσι του Ουάιτχωλ, όπου συγκεντρώθηκαν όλοι όσοι ήθελαν να τη δουν, και είχε ιδιωτική ακρόαση με τον Ελάιας Άσμοουλ για να δει ανατομικά δείγματα. Έλαβε χρηματικό δώρο από τη Βουλή, συνέταξε επιστολή με ημερομηνία 7 Νοεμβρίου και ζήτησε την προίκα που της είχαν υποσχεθεί πριν καιρό, ζήτημα που έλυσε ο Βασιλιάς αφότου εξέδωσε ετήσιο επίδομα. Ακόμη, τον Νοέμβριο του 1660 συναντήθηκε με τους πρέσβεις των Ηνωμένων Επαρχιών που είχαν έρθει για να συνάψουν συμμαχία με την Αγγλία.
Στις 20 Δεκεμβρίου η αγγλική Αυλή έλαβε τα νέα για την αρρώστια της Μαρίας με ευλογιά. Στο άκουσμα της είδησης η βασιλομήτωρ Ερριέττα Μαρία κατέφθασε στο πλευρό της κόρης της και έκανε μια τελευταία προσπάθεια να την προσηλυτίσει στον Καθολικισμό αλλά η Μαρία αρνήθηκε. Κατάφερε όμως να την πείσει να δεχθεί τη θεραπεία του Γάλλου γιατρού της ο οποίος θεωρήθηκε ότι ήταν υπεύθυνος για τη θανάσιμη εξέλιξη της υγείας της καθώς ήταν οπαδός της αφαίμαξης. Στις 24 Δεκεμβρίου η Μαρία υπέγραψε τη διαθήκη της και πέθανε. Τάφηκε στο Αββαέιο του Ουέστμινστερ σύμφωνα με τη δική της επιθυμία, δίπλα στον αδελφό της Ερρίκο που είχε πεθάνει και αυτός από ευλογιά τρεις μήνες νωρίτερα.