cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάολο Μαλντίνι
Καριέρα σε συλλόγους
Η ομάδα γνώρισε κάμψη στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αλλά επανήλθε στην κορυφή το 2002–03 με την επικράτηση στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η ημέρα του τελικού ήταν ακριβώς 40 χρόνια μετά αντίστοιχη επιτυχία τον πατέρα του. Από εκείνο το καλοκαίρι και προκειμένου να παραμείνει στο σύλλογο που αγάπησε από τα παιδικά του χρόνια δεχθηκε μείωση των αποδοχών του κατά 30%. Έπαιξε τον 600ό αγώνα του στο ιταλικό πρωτάθλημα στις 13 Μαΐου 2007 στον αγώνα με την Κατάνια που έληξε 1–1. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2005, ο Μαλντίνι κατέρριψε το ρεκόρ συμμετοχών στην πρώτη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος του Ντίνο Τζοφ μετά τον 571ο αγώνα πρωταθλήματος, ενάντια στην Τρεβίζο, ενώ 7 ημέρες νωρίτερα, είχε παίξει το 800ό παιχνίδι του σε όλες τις διοργανώσεις με τη Μίλαν. Στις 16 Φεβρουαρίου 2008, έφθασε τα 1.000 επίσημα παιχνίδια με το σύλλογο και την Ιταλία όταν μπήκε ως αλλαγή σε αγώνα με την Πάρμα.
Ο Μαλντίνι έχει 8 συμμετοχές σε τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο μόνος που έχει περισσότερες είναι ο Φρανσίσκο Χέντο, ο οποίος έχει 9 συμμετοχές. Έχει κατακτήσει το τρόπαιο πέντε φορές, το τελευταίο σε νίκη 2–1 της Μίλαν επί της Λίβερπουλ, το 2007, στον τελικό της Αθήνας στις 23 Μαΐου. Σε μια συνέντευξη του, που προβλήθηκε πριν από τον τελικό του 2007, επισήμανε για τον τελικό της κορυφαίας Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης του 2005, αγώνα που η Μίλαν έχασε στα πέναλτι 3–2 από τη Λίβερπουλ μετά το 3–0 σκορ του ημίχρονου υπέρ της, ότι αυτή η ήττα οδήγησε στη χειρότερη στιγμή της καριέρας του, αν και είχε σημειώσει τον ταχύτερο-ποτέ γκολ σε ένα ευρωπαϊκό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, μόλις 51 δευτερόλεπτα από την αρχή του αγώνα. Ο αρχηγός της ομάδας δέχτηκε έντονη κριτική από τους φιλάθλους για τη σταδιακή απώλεια του ηθικού της ομάδας κατά τη διάρκεια του τελικού. Στον αγώνα αυτό, έγινε επίσης ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που έχει σκοράρει ποτέ σε αντίστοιχη συνάντηση και ο μεγαλύτερος σε ηλικία αρχηγός. Με 174 αγώνες σε όλες τις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις είναι τέταρτος κορυφαίος όλων των εποχών.
Με την ομάδα του Μιλάνου έχει 902 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες και έχει σημειώσει 29 γκολ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μαλντίνι κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ 5 φορές (1989, 1990, 1994, 2003, 2007), καθώς και 7 τίτλους Σέριε Α (1988, 1992, 1993, 1994, 1996, 1999, 2004), ένα Κύπελλο Ιταλίας, ένα Σούπερ Καπ ποδοσφαίρου Ιταλίας, 5 ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, 2 Διηπειρωτικά Κύπελλα και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Ανακοίνωσε ότι σκόπευε να αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν 2007–08. Ωστόσο, μετά τον αποκλεισμό της Μίλαν από το Τσάμπιονς Λιγκ από την Άρσεναλ το Μάρτιο, ο Μαλντίνι δήλωσε ότι ενδεχομένως θα καθυστερήσει την αποχώρησή του για τουλάχιστον ένα ακόμη έτος. Υπέγραψε την επέκταση του συμβολαίου του που τον κράτησε στο σύλλογο για την αγωνιστική περίοδο 2008–09. Ο τελευταίος αγώνας στο Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα ήταν στις 24 Μαΐου, 20 χρόνια μετά την κατάκτηση του πρώτου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Καμπ Νόου, σε ένα παιχνίδι που η Μίλαν έχασε 3–2 από την Ρόμα. Η τελευταία εμφάνιση του για τη Μίλαν και το τελευταίο παιχνίδι του στην ενεργό δράση ήταν στις 31 Μαΐου 2009, στην τελευταία αγωνιστική της περιόδου, με τη Φιορεντίνα, όπου η ομάδα του Μιλάνου κέρδισε με 2–0. Με αυτό τον αγώνα έφτασε τις 647 εμφανίσεις σε αγώνες του ιταλικού πρωταθλήματος, επίδοση ρεκόρ που καταρρίφθηκε τον Ιούλιο του 2020 από τον Τζανλουίτζι Μπουφόν. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του δέχθηκε τρεις μόνο κίτρινες κάρτες, ενώ δεν αποβλήθηκε ποτέ.
thumb|300px| Με τη φανέλα της Μίλαν την οποία τίμησε πάνω από δύο δεκαετίες
Διεθνής σταδιοδρομία
Το πρώτο διεθνές γκολ ήρθε στον 44ο αγώνα του με το εθνόσημο, σε ένα φιλικό που έληξε 2–0 υπέρ της Ιταλίας με το Μεξικό στις 20 Ιανουαρίου 1993. Ήταν αρχηγός της Ιταλίας από το Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, έφτασε μέχρι τον τελικό χάνοντας από τη Βραζιλία στα πέναλτι. Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης (για δεύτερη φορά), 32 χρόνια μετά τον πατέρα του. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996 η Ιταλία αποκλείστηκε στη φάση των "8", καθώς και στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998. Η Ιταλία έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, αλλά έχασε από τη Γαλλία στην παράταση με 2–1.
Η Ιταλία αποκλείστηκε από τη φάση των "16" στο Παγκόλσμιο Κύπελλο του 2002, και ο Μαλντίνι αποχώρησε από το διεθνή καριέρα, έχοντας τις περισσότερες συμμετοχές με την εθνική Ιταλίας (126) αγωνιζόμενος για 14 χρόνια (1988–2002). Με 23 αγώνες σε τελική φάση Παγκοσμίων Κύπελλων είναι τέταρτος πίσω από τον Αργεντινό Λιονέλ Μέσι (26) και τους Γερμανούς Λόταρ Ματέους (25) και Μίροσλαβ Κλόζε (24). Με 2.217 λεπτά συμμετοχής ήταν ο κορυφαίος όλων μέχρι το 2022. Σκόραρε επτά διεθνή γκολ, όλα σε εντός έδρας παιχνίδια. Πέρασε πάνω από το ήμισυ των 16 ετών του ως διεθνής από την ευθύνη του αρχηγού της ομάδας, φορώντας το περιβραχιόνιο 74 φορές, έναν αριθμό που αποτελεί ρεκόρ στην ιστορία της εθνικής Ιταλίας.
Τον Φεβρουάριο του 2009, ο προπονητής της Ιταλίας δήλωσε ότι υποστηρίζει έναν τελευταίο αγώνα για τον Μαλντίνι, δηλώνοντας ότι θα του δώσει την ευκαιρία να παίξει για την εθνική για μια τελευταία φορά. Η Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του πρόσφερε μια θέση στην ενδεκάδα σε ένα φιλικό αγώνα με αντίπαλο τη Βόρεια Ιρλανδία. Ωστόσο, ο Μαλντίνι απέρριψε την προσφορά, λέγοντας ότι ήθελε να συμμετέχει σε ένα επίσημο αγώνα.
Μετά το ποδόσφαιρο
Πριν από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ο Μαλντίνι, διευκρίνισε ότι δεν θα ενδιαφερθεί για καριέρα προπονητή. Του προσφέρθηκε μια θέση που θα τον επανένωνε με τον πρώην προπονητή του, τον Κάρλο Αντσελότι, που ήταν στην Τσέλσι, αλλά την απέρριψε. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως η Μίλαν αποφάσισε να αποσύρει τη φανέλα με το νούμερο "3". Θα την επαναφέρει μόνο σε περίπτωση που κάποιος απόγονος του Πάολο αγωνιστεί στην ομάδα.
Το 2008 τιμήθηκε από τη FIFA με το Τάγμα Αξίας, την ανώτατη διακρίση του αθλήματος. Το 2013 το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών. Ο Μαλντίνι έχει δύο γιους, τον Κριστιάν (γενν. 1996) και το Ντάνιελ (γενν. 2001), οι οποίοι και οι δύο είχαν γραφτεί στις ακαδημίες της Μίλαν και έπαιξαν στις ομάδες των νέων. Την 1η Φεβρουαρίου 2020 ο Ντάνιελ Μαλντίνι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Μίλαν, 67 χρόνια μετά τον παππού του και 35 μετά τον πατέρα του μπαίνοντας ως αλλαγή σε αγώνα με τη Ελλάς Βερόνα.
Τίτλοι
Μίλαν Ιταλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
1539 Μπορελλύ
Ο Μπορελλύ (Borrelly) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,055. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Γάλλο αστρονόμο Αντρέ Πατρύ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Αλφόνς Λουί Νικολά Μπορελλύ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπορελλύ εκτιμάται σε περίπου 101 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι B.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπορελλυ
Λογικισμός
Ο Λογικισμός (ή Λογικοκρατία) (Logicismus ή Logismus) είναι η σχολή σκέψης στη φιλοσοφία των μαθηματικών, σύμφωνα με την οποία, τα μαθηματικά αποτελούν επέκταση της λογικής και επομένως μπορούν να αναχθούν σε αυτή. Η αντίληψη ότι η λογική αποτελεί τη βάση κάθε φιλοσοφικής έρευνας, έρχεται σε αντίθεση προς τον ψυχολογισμό (Psychologismus), φιλοσοφική σχολή που αποχωρίζει από του «ψυχικού» κάθε λογικό στοιχείο, αποδίδοντας σ΄ αυτό υπόσταση ανάλογη προς εκείνη των Πλατωνικών ιδεών γι αυτό και ονομάζεται Υπερβατική Σχολή.
Αφετηρία της Σχολής αυτής είναι η Καντιανή φιλοσοφία και ιδιαίτερα αυτή του Fichte και του Hegel κατά τους οποίους η Φιλοσοφία στην οποία τάσσουν την Λογική είναι επιστήμη εκ των προτέρων που με κάποια ενόραση και άμεσης πνευματικής εποπτείας στοχάζεται της αλήθειας. Κύριος ιδρυτής της Λογικοκρατίας ήταν ο Αυστριακός Μπέρναρντ Μπολτζάνο και οπαδοί αυτού ο Aloys Riehl και ο Herman Cohen, ιδρυτής της Μαρβουργείου Σχολής, καθώς και ο Παύλος Νατόρπ που δέχονται, όπως ο Παρμενίδης στην αρχαιότητα, ταύτιση του «νοείν» και του «είναι» μέσα από τις Πλατωνικές ιδέες.
Επίσης τον Λογικισμό υποστήριξαν ο Meimorg καθώς και ο ιδρυτής της Φαινομενολογικής Σχολής Edm. Husserl κατά τον οποίο η Λογική είναι επιστήμη αυτοτελής που εκ των προτέρων παρέχει τις βάσεις της επιστημονικής γνώσης με κύριο σημείο απασχόλησης την ουσία και τη σημασία αυτών παρέχοντας αντικειμενικό και απόλυτο κύρος.
Την Λογικοκρατία ή Λογικισμό αντέκρουσαν διάφοροι νεώτεροι φιλόσοφοι όπως ο Wundt, ο Jerusalem, ο Sauer κλπ υποστηρίζοντας ότι «..οι λογικές ιδέες και αξίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά ή νοήματα που όμως δεν μπορούν να υφίστανται έξω από το χώρο των «νοούντων υποκειμένων».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών
Βόλφγκανγκ Βάγκνερ
Ο Βόλφγκανγκ Βάγκνερ (Wolfgang Wagner, 30 Αυγούστου 1919 – 21 Μαρτίου 2010 ) ήταν Γερμανός σκηνοθέτης και παραγωγός παραστάσεων όπερας. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο διευθυντής του Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, μία θέση που κατείχε αρχικώς από κοινού με τον αδελφό του Βίλαντ από το 1951, μέχρι τον θάνατο του τελευταίου το 1966. Από τότε ο Βόλφγκανγκ είχε τον πλήρη έλεγχο του φεστιβάλ, μέχρι την αποχώρησή του το 2008, παρότι πολλές από τις παραγωγές που ανέθεσε δέχθηκαν σφοδρή κριτική στην εποχή τους. Ταλαιπωρήθηκε επίσης από οικογενειακές συγκρούσεις για πολλά χρόνια. Ο Βόλφγκανγκ ήταν γιος του Ζίγκφριντ Βάγκνερ, εγγονός του διάσημου ιδρυτή του φεστιβάλ, του συνθέτη όπερας Ρίχαρντ Βάγκνερ, και δισέγγονος του Φραντς Λιστ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η μητέρα του, η Γουίνιφρεντ Βάγκνερ, ήταν Αγγλίδα. Ο Βόλφγκανγκ γεννήθηκε στο Βάνφρηντ, το οικογενειακό σπίτι των Βάγκνερ στο Μπαϊρόιτ της Βαυαρίας. Εκτός του Βίλαντ, είχε και μία μεγαλύτερη αδελφή, τη Φρήντελιντ (1918–1991), και μία μικρότερη, τη Βερένα Βάγκνερ-Λάφερεντς (γενν. 1920).
Σε ηλικία 4 ετών ο Βόλφγκανγκ συνάντησε για πρώτη φορά τον Αδόλφο Χίτλερ. Ο Χίτλερ ήταν θαυμαστής της μουσικής του Ρίχαρντ Βάγκνερ, προσωπικός φίλος των γονέων του Βόλφγκανγκ και τα παιδιά της οικογένειας τον αποκαλούσαν «θείο Αδόλφο» ή «θείο Βολφ» (το υποκοριστικό του). Αφότου έγινε καγκελάριος, το 1933, ο Χίτλερ επιδαψίλευσε πολλά προνόμια στην οικογένεια. Ο ίδιος ο Βόλφγκανγκ Βάγκνερ υπήρξε μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας, αλλά δεν έγινε ποτέ μέλος του Ναζιστικού Κόμματος. Κατάχθηκε κανονικά στον γερμανικό στρατό ως απλός στρατιώτης το 1939, αλλά κατά την εισβολή στην Πολωνία τραυματίσθηκε σοβαρά στον βραχίονα και απαλλάχθηκε οριστικά από το στράτευμα για ιατρικούς λόγους τον Ιούνιο του 1940 (ο Χίτλερ τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο).
Ο Βόλφγκανγκ Βάγκνερ νυμφεύθηκε δύο φορές, την Ε. Ντρέξελ (1919–2002) και την Γκούντρουν Μακ (1944–2007), και απέκτησε τρία τέκνα: την Εύα (γενν. 1945), τον Γκότφρηντ (γενν. 1947) και την Καταρίνα (γενν. 1978). .
Το έργο του
Ο Βόλφγκανγκ Βάγκνερ εργάσθηκε σκληρά μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βίλαντ μετά την ήττα της Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, για την «ανάσταση» του Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, πράγμα που πέτυχαν το 1951. Από τότε το Φεστιβάλ διεξάγεται ετησίως χωρίς διακοπή. Μετά τον θάνατο του Βίλαντ το 1966 ο Βόλφγκανγκ έμεινε ο μοναδικός διευθυντής του και έκανε εκτεταμένες ανακαινίσεις στο διάσημο κτήριο της όπερας, το Bayreuth Festspielhaus.
Ο Βόλφγκανγκ Βάγκνερ επικρίθηκε για την αυταρχικότητά του ως παραγωγός και διευθυντής του Φεστιβάλ, ακόμα και από μέλη της οικογένειάς του. Παρά τις κριτικές πάντως, βοήθησε στο να γίνει το Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς στον κόσμο της όπερας: Το 2007, λίγο πριν την αποχώρησή του, υπήρχε κατάλογος αναμονής για εισιτήρια που έφθανε τα δέκα χρόνια. Το 1994 ο Βόλφγκανγκ Βάγκνερ προσκάλεσε τον σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτσοκ να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ για το Φεστιβάλ, το οποίο κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο Die Verwandlung der Welt in Musik (= «Η μεταμόρφωση του Κόσμου σε Μουσική»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες όπερας
Καχοολάβε
Το Καχοολάβε (αγγλικά: Kaho'olawe) είναι το μικρότερο από τα κύρια νησιά της Χαβάης. Το νησί είναι η κορυφή ενός ασπιδοηφαίστειου που σχηματίστηκε 1,03 εκατομμύρια χρόνια πριν. Το νησί είναι ευθυγραμμισμένο με τη νοτιοδυτική ζώνη ρήξης του Χαλεακάλα στο Μάουι, λιγότερο από 10 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά, και μπορεί να σχετίζεται με το ηφαιστειακό τόξο Χάνα (Hana). Έχει έκταση 115 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το ψηλότερο σημείο του είναι ο κρατήρας Lua Makika, στη κορυφή του Πούου Μοαουλανούι, με ύψος 452 μέτρα. Λόγω του χαμηλού υψομέτρου του και της θέσης του στην απάνεμη πλευρά του Χαλεάκαλα, το νησί δεν είχε φρέσκο νερό από ορογραφικές κατακρημνίσεις και έτσι έμεινε ακατοίκητο.
Το Καχοολάβε είχε μια πολύπλοκη ιστορία ανθρώπινης εκμετάλλευσης, που έχει πλήξει το έδαφος και το περιβάλλον του, αφήνοντάς το ξηρό και άγονο. Τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα, δεκάδες χιλιάδες πρόβατα και κατσίκες απελευθερώθηκαν στο νησί. Η επακόλουθη υπερβόσκηση κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της βλάστησης, αφήνοντας το έδαφος του νησιού εκτεθημένο σε ισχυρούς ανέμους, που τελικά απομάκρυναν το μεγαλύτερο μέρος της γόνιμης γης. Το 1939 ο Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών επιτάξε το νησί για χρήση ως πεδίο βολών και στόχο βομβαρδισμών. Το Καχοολάβε ήταν το νησί που βομβαρδίστηκε με τη μεγαλύτερη ένταση στο πεδίο μάχης του Ειρηνικού τη περίοδο 1941 - 1945. Οι τοπικές προσπάθειες για να επιστρέψει στο νησί υπό τον έλεγχο της Χαβάης άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα, και το 1993 το Κογκρέσο των ΗΠΑ επέστρεψε το Καχοολάβε στη πολιτεία Χαβάη. Το Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Χαβάης ίδρυσε το καταφύγιο του νησιού Καχοολάβε. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση άρχισε μια εκστρατεία καθαρισμού για να απομακρυνθεί ο τεράστιος αριθμός συντριμμιών και άκαυτων βομβών που παρέμεναν σε παραθαλάσσιες περιοχές. Λόγω του επί μακρόν καθεστώτος ως πεδίο βολών του Στρατού, υπήρξαν ελάχιστες γεωλογικές έρευνες στο Καχοολάβε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαβάη Κατηγορία:Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Κόνορ Ράνταλ
Ο Κόνορ Στήβεν Ράνταλ (αγγ. Connor Steven Randall, γεννημένος στις 21 Οκτωβρίου 1995) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη Λίβερπουλ ΦΚ. Από το 2017 αγωνίζεται ως δανεικός στην Χαρτ οφ Μιντλόθιαν.
Αρχή
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κίρκμπαϊ του Λίβερπουλ. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Melling και στο Λύκειο Maghull, όπου αγωνιζόταν υπό τις οδηγίες του πατέρα του στη Waddicar Dolphins. Όταν έγινε έξι εντάχθηκε στην ακαδημία της Λίβερπουλ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην ακαδημία, ο Ράνταλ ήταν αρχηγός της ομάδας κάτω των 18 και βασικός παίκτης της ομάδας κάτω των 21 μέχρι το 2013. Στις 17 Ιανουαρίου 2015 δόθηκε ως δανεικός στη Σριούσμπερι Τάουν, όπου έπαιξε για ένα μήνα. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στις 14 Φεβρουαρίου ως αλλαγή του Ζερμέν Γκράντισον στο 90ο λεπτό, με την ομάδα του να επικρατεί με σκορ 2-0 της ΑΦΚ Γουίμπλετον - αυτός ήταν και ο μοναδικός αγώνας του για την ομάδα αυτή.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2015 έλαβε την πρώτη του κλήση στην πρώτη ομάδα για τον αγώνα των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στη Μπορντό, αλλά δεν αγωνίστηκε, ενώ ο αγώνας έληξε ισόπαλος με σκορ 1-1. Στις 28 Οκτωβρίου, ο Ράνταλ έκανε το ντεμπούτο του για τη Λίβερπουλ στον αγώνα με την ΑΦΚ Μπόρνμουθ στο Anfield στα πλαίσια του τέταρτου γύρου του FA Cup (1-0). Στις 2 Δεκεμβρίου, συμμετείχε σε αγώνα του επόμενου γύρου της διοργάνωσης, βοηθώντας τη Λίβερπουλ να νικήσε με σκορ 6-1 τη Σαουθάμπτον ΦΚ. Στις 9 Δεκεμβρίου 2015, ο Ράνταλ υπέγραψε ανανέωση συμβολαίο με τη Λίβερπουλ.
Στις 17 Απριλίου 2016 έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ για τη Λίβερπουλ στον αγώνα με την Μπόρνμουθ, ο οποίος έληξε με σκορ 1-2 υπέρ της Λίβερπουλ.
Διεθνής καριέρα
Ο Ράνταλ εκπροσώπησε την Αγγλία στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Νορδικών Χωρών για εθνικές κάτω των 17 το 2011. Έπαιξε τέσσερις αγώνες και πέτυχε ένα τέρμα στον αγώνα με την εθνική Φινλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σριούσμπερι Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαρτ οφ Μιντλόθιαν
Βίκτωρ Χουρί
Ο Βίκτωρ Χουρί (λατινικό αλφάβητο : Victor Khoury) (1 Ιανουαρίου 1929 Αμτσίτ - 2 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Λιβανέζος στρατιωτικός, στρατηγός, υπουργός του Λιβάνου και αθλητής της ιππασίας.
Γεννήθηκε στην Επαρχία Βύβλου και την παραθαλάσσια πόλη Αμτσίτ το 1929. Εντάχτηκε στον Λιβανικό στρατό το 1948 και σπούδασε στην στρατιωτική ακαδημία για εξελιχθεί μέχρι το βαθμό του στρατηγού που τον απέκτησε το 1978. Ήταν παντρεμένος με τρία παιδιά ενώ μιλούσε γαλλικά και αγγλικά.
Το 2008 διορίσθηκε αρχηγός του Λιβανέζικου στρατού και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους Υπουργός Αμύνης έως τις 16 Ιουλίου 1979. Αποστρατεύτηκε το 1983.
Στην Ιππασία ήταν πρωταθλητής Λιβάνου το 1961 και το 1963 εκπροσώπησε τον Λίβανο σε αγώνες στην Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές Ιππασίας στον Λίβανο Κατηγορία:Λιβανέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Λιβανέζοι στρατιωτικοί
Επαρχία Ηλείας
right|200px|thumb|Η επαρχία Ηλείας πριν την κατάργησή της το 1997 Η επαρχία Ηλείας ήταν πριν το 1997 μία από τις δύο επαρχίες του νομού Ηλείας. Έδρα της ήταν ο Πύργος. Καταλάμβανε το βόρειο τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Ολυμπίας στα νότια με τον νομό Αρκαδίας στα ανατολικά και με τον νομό Αχαΐας στα βόρεια.
Επαρχία Ηλείας: μετά το 1845 και μέχρι το 1997
Η επαρχία Ηλείας επανασυστάθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1845. Σε αυτήν ενσωματώθηκε και τμήμα της επαρχία Διποταμίας που είχε δημιουργηθεί το 1835. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 αποτέλεσε ξεχωριστό νομό. Το 1939 ενώθηκε με την επαρχία Ολυμπίας και σχημάτισε τον νομό Ηλείας. Η επαρχία καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστρια δημιουργήθηκαν στην περιοχή οι δήμοι Ανδραβίδας - Κυλλήνης, Αρχαίας Ολυμπίας, Ήλιδας, Πηνειού και Πύργου.
Παραπομπές
Ηλειας Κατηγορία:Επαρχία Ηλείας Ηλειας
Κυψέλη καυσίμου
thumb|250px|right|Κυψέλη Καυσίμου. Ο πραγματικός αριθμός κυττάρων καυσίμων είναι η βαλμένη σε στρώσεις κυβική δομή στο κέντρο της εικόνας. Οι κυψέλες καυσίμου μπορούν να χαρακτηριστούν σαν κέντρα ενός συστήματος το οποίο χρησιμοποιεί το υδρογόνο ως καύσιμο. Αναλαμβάνουν τη μετατροπή του καυσίμου σε χρήσιμη ηλεκτρική ενέργεια. Η έννοια της κατάλυσης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη λειτουργία μιας κυψέλης καυσίμου, όπως θα δούμε παρακάτω και η έρευνα για τη βελτίωση των αποδόσεων γίνεται κυρίως σε αυτόν τον τομέα, τομέας εξ ορισμού μελετημένος στην κλίμακα του νανομέτρου.
Η κυψέλη καυσίμου αποτελείται απο ένα μηχανισμό για μετατροπή του υδρογόνου και οξυγόνου σε νερό, παράγοντας ταυτόχρονα με τη διαδικασία αυτή, ηλεκτρισμό και θερμότητα. Ο ηλεκτρισμός παράγεται με τη μορφή συνεχούς ρεύματος. Η πρώτη κυψέλη φτιάχτηκε από τον Sir William Grove, το 1839. Ωστόσο η συστηματική έρευνα πάνω σε αυτές άρχισε μόλις τη δεκαετία του 1960, όταν η NASA χρησιμοποίησε κυψέλες καυσίμου στα διαστημικά σκάφη των προγραμμάτων Τζέμινι και Απόλλων ως φθηνότερη λύση από την ηλιακή ενέργεια.
Αρχή λειτουργίας
Οι κυψέλες καυσίμου μπορούν να ταξινομηθούν βάση του τύπου του ηλεκτρολύτη τον οποίο χρησιμοποιούν. Το πιο γνωστό είδος είναι η κυψέλη καυσίμου με μεμβράνη ανταλλαγής πρωτονίου ( PEM ).
Δύο ηλεκτρόδια διαχωρίζονται από μία μεμβράνη, η οποία έχει το ρόλο του ηλεκτρολύτη. Το υδρογόνο τροφοδοτεί το αρνητικό ηλεκτρόδιο (την άνοδο της κυψέλης), και ερχόμενο σε επαφή με τον καταλύτη διαχωρίζεται σε θετικά φορτισμένα ιόντα υδρογόνου και ηλεκτρόνια. Το ηλεκτρόδιο και ο καταλύτης είναι τέτοιας κατασκευής ώστε η διάχυση των ατόμων του υδρογόνου να γίνεται με ομοιόμορφο τρόπο. Τα ηλεκτρόνια τα οποία απελευθερώθηκαν μεταφέρονται μέσω εξωτερικού ηλεκτρικού κυκλώματος προς την κάθοδο (θετικό ηλεκτρόδιο) παράγωντας ηλεκτρισμό αφού η μεμβράνη αποτρέπει τη διέλευση τους μέσω αυτής. Για αυτό το λόγο άνοδος και καταλύτης διαλέγονται αγώγιμα υλικά.
Τα θετικά φορτισμένα ιόντα του υδρογόνου (πρωτόνια) διαπερνούν τη μεμβράνη και ενώνονται με το οξυγόνο το οποίο τροφοδοτείται στην κάθοδο και παράγεται νερό. Όπως και πριν, την ομοιόμορφη διάχυση του οξυγόνου στον καταλύτη εξασφαλίζει η κατασκευή του ηλεκτροδίου.
Τα δύο στρώματα (στηριζόμενου) καταλύτη χρησιμεύουν στην αύξηση της ταχύτητας των αντιδράσεων διάσπασης του μορίου του υδρογόνου και της ένωσης υδρογόνου οξυγόνου για τη δημιουργία νερού, στην άνοδο και στην κάθοδο αντίστοιχα. Συνήθως αποτελείται από ένα πολύ λεπτό στρώμα λευκόχρυσου (Pt) πάνω σε επιφάνεια άνθρακα. Το στρώμα αυτό είναι και το μέρος του καταλύτη το οποίο βρίσκεται σε επαφή με τη μεμβράνη. Ο καταλύτης είναι τραχύς και πορώδης ώστε να μεγιστοποιεί η εκτεθειμένη επιφάνεια του.
Οι χημικές αντιδράσεις οι οποίες χαρακτηρίζουν τα παραπάνω βήματα, συνοψίζονται παρακάτω.
Στην άνοδο: Στην κάθοδο:
Ολική αντίδραση:
Οι παραπάνω αντιδράσεις σε μία απλή κυψέλη καυσίμου παράγει περίπου στα 0,7 Volts. Προκειμένου να παραχθούν μεγαλύτερες (και πρακτικά αξιοποιήσιμες) τάσεις, χρησιμοποιούνται περισσότερες κυψέλες σε σειρά (fuel cell stack).
Κυψέλη καυσίμου πολυμερισμένης μεμβράνης (PEM)
Αυτές οι κυψέλες (κυψέλες καυσίμου ανταλλαγής πρωτονίων, proton exchange membrane, PEM ) λειτουργούν σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες και παράγουν ισχύ αρκετή για την εφαρμογή τους στην ικανοποίηση καθημερινών ενεργειακών αναγκών, όπως αυτή για την κίνηση ενός οχήματος. Σε αυτό βοηθά η ικανότητα τους να προσαρμόζονται σε γρήγορες αυξομειώσεις στην απαίτηση ισχύος. Η ισχύς που παράγει μια τέτοια κυψέλη κυμαίνεται μεταξύ των 50 και 250 kW. Ο συγκεκριμένος τύπος κυψέλης είναι αρκετά ευαίσθητος σε μη καθαρά καύσιμα.
Η έρευνα πάνω στις κυψέλες καυσίμου όσον αφορά εφαρμογές τους στην τροφοδότηση οχημάτων αυτή τη στιγμή είναι επικεντρωμένη κυρίως σε αυτόν τον τύπο.
Κυψέλη καυσίμου φωσφορικού οξέος (PAFC)
Οι κυψέλες φωσφορικού οξέος (phosphoric - acid fuel cells, PAFC) είναι αυτές όπου είναι διαθέσιμες σήμερα στο εμπόριο. Η απόδοση ενός τέτοιου συστήματος κυμαίνεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα.
Οι θερμοκρασίες λειτουργίας του βρίσκονται στην περιοχή των 150 με 200oC. Σε χαμηλότερες θερμοκρασίες το φωσφορικό οξύ γίνεται κακός ιοντικός αγωγός και το μονοξείδιο του άνθρακα CO το οποίο σχηματίζεται πάνω στον καταλύτη επιμολύνει την άνοδο ρίχνοντας πάρα πολύ την απόδοση. Ωστόσο τα επίπεδα ανοχής της συγκέντρωσης του CO είναι τέτοια ώστε να επιτρέπει περισσότερα είδη καυσίμων για τη τροφοδότηση του. Στην περίπτωση της συμβατικής βενζίνης ωστόσο πρέπει να απομακρυνθούν τα σουλφίδια. Τα μειονεκτήματα των PA κυψέλων καυσίμου, είναι το μεγάλο μέγεθος και βάρος, ο ακριβός καταλύτης όπου χρησιμοποιείται (λευκόχρυσος) ενώ το ρεύμα το οποίο παράγεται είναι χαμηλό και η ισχύς συγκρίσιμη με αυτή άλλων τύπων κυψέλων καυσίμου.
Οι ηλεκτροχημικές αντιδράσεις που χαρακτηρίζουν αυτόν τον τύπο είναι ίδιες με αυτής της PEM κυψέλης.
Κυψέλη καυσίμου μεθανόλης (DMFC)
Σε όλες τις παραπάνω κυψέλες ως καύσιμο χρησιμοποιείται το υδρογόνο. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος τύπος κυψελών (direct methanol fuel cells, DMFC) χρησιμοποιεί ως καύσιμο μεθανόλη χωρίς να απαιτεί τη μετατροπή της σε υδρογόνο. Σε αυτή την περίπτωση η μεθανόλη είναι αυτή που οξειδώνεται στην άνοδο. Η κατηγορία αυτή είναι πιο πρόσφατη των κυψελίδων PEM με αρκετά ακόμα προβλήματα προς επίλυση όπως η μεγάλη ποσότητα καταλύτη όπου απαιτείται. Ωστόσο, εάν η συγκεκριμένη τεχνολογία επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί στη θέση των PEM κυψελών δε θα υπήρχε η ανάγκη αναζήτησης εναλλακτικών τρόπων αποθήκευσης του καυσίμου όπως γίνεται στη δεύτερη περίπτωση με το υδρογόνο ενώ δε θα ήταν αναγκαία και η ανάπτυξη αναμορφωτών.
Ηλεκτρόδια κυψέλης
Τα ηλεκτρόδια της κυψέλης αποτελούν πολύπλοκες νανοδομές και περιέχουν καταλύτη, πόρους και ηλεκτρικά αγώγιμα υλικά. Όλες οι ηλεκτροχημικές αντιδράσεις που λαμβάνουν χώρα σε μία κυψέλη καυσίμου αποτελούνται από δύο επιμέρους ημι-αντιδράσεις. Την οξείδωση (Αγγλ. Oxidation) του υδρογόνου η οποία πραγματοποιείται στην άνοδο και την αναγωγή (Αγγλ. Reduction) του οξυγόνου στην κάθοδο.
Με την οξείδωση του υδρογόνου παράγονται ιόντα υδρογόνου (πρωτόνια), τα οποία μεταφέρονται μέσω της ιοντικά αγώγιμης μεμβράνης στην κάθοδο και ηλεκτρόνια τα οποία διοχετεύονται στο εξωτερικό κύκλωμα καθώς η διέλευση τους μέσα από τη μεμβράνη δεν είναι δυνατή.
Η αναγωγή του οξυγόνου γίνεται καθώς το οξυγόνο έρχεται σε επαφή με τα ιόντα υδρογόνου και παράγεται νερό και θερμότητα. Αντίθετα με τη διαδικασία της οξείδωσης, στη διαδικασία της αναγωγής δεν έχει ακόμα κατανοηθεί ο μηχανισμός της αντίδρασης πλήρως.
Η ταχύτητα της καθοδικής αντίδρασης είναι 100 φορές μικρότερη από αυτή της ανόδου και αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό όριο στην απόδοση της κυψέλης. Η χαμηλή ταχύτητα αναγωγής του οξυγόνου οφείλεται σε 3 παράγοντες:
Αναμορφωτές
Οι κυψέλες καυσίμου βασίζονται στο υδρογόνο. Ωστόσο οποιοδήποτε υλικό το οποίο περιέχει υδρογόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο, όπως η μεθανόλη, η αιθανόλη, το φυσικό αέριο, παράγωγα του πετρελαίου, υγρό προπάνιο κτλ. Μέσω της διαδικασίας της αναμόρφωσης (reforming) επιτυγχάνεται η παραγωγή υδρογόνου από τα υλικά αυτά και κατά αυτό τον τρόπο γίνεται εφικτή η χρήση του σε εφαρμογές όπως η κίνηση ενός οχήματος χωρίς να είναι απαραίτητη αποθήκευση του υδρογόνου καθ' αυτού.
Οι αναμορφωτές φαίνεται να είναι αναγκαίοι αφού προς το παρόν δεν υπάρχει οργανωμένη υποδομή για την παράδοση υδρογόνου και κυρίως δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί και ασφαλείς τρόποι για την αποθήκευση του για άμεση χρήση.
Η αναμόρφωση μπορεί να λάβει χώρα σε μεγάλη, μεσαία ή μικρή κλίμακα. Παράδειγμα της πρώτης είναι η παραγωγή του υδρογόνου σε υγρή μορφή ύστερα από επεξεργασία των καυσίμων σε μεγάλα εργοστάσια παραγωγής. Παράδειγμα της δεύτερης αποτελούν οι ήδη υπάρχοντες σταθμοί ανεφοδιασμού. Τέλος αναμόρφωση μπορεί να γίνει τοπικά με την άμεση τροφοδότηση μιας κυψέλης καυσίμου από τον αναμορφωτή όπως για παράδειγμα σε ένα όχημα το οποίο τροφοδοτείται αρχικά με συμβατική βενζίνη την οποία μετατρέπει σε υδρογόνο προς χρήση στην κυψελίδα καυσίμου.
Στήλη κυψελών καυσίμου
Η απόδοση μιας κυψέλης καυσίμου δεν είναι στο 100% κι επομένως η θεωρητική τάση των 1,16 V δεν απαντάται. Αντίθετα μια συνηθισμένη τιμή τάσης εξόδου ισούται περίπου με 0,7 V. Ωστόσο επειδή αυτή η τάση είναι μικρή για τις περισσότερες πιθανές εφαρμογές της, γίνεται χρήση περισσότερων από μιας κυψέλης συνδεόμενες μεταξύ τους σε σειρά (fuel cell stack). Ανάλογα με τη χρήση όπου προορίζεται η κυψέλη η στήλη μπορεί να αποτελείται από μερικές έως και εκατοντάδες κυψέλες. Ειδικά σε περιπτώσεις όπου απαιτείται εκτός από μεγάλη τάση και μεγάλη ισχύ χρησιμοποιούνται περισσότερες από μία στήλες παράλληλα.
Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στο αδιαπέραστο της στήλης από αέρια, διότι σε αντίθετη περίπτωση υδρογόνο και αέρας θα ενώνονταν άμεσα χωρίς την παραγωγή εκμεταλλεύσιμου ρεύματος. Η διπολική πλάκα πρέπει επίσης να είναι αγώγιμη ώστε το ρεύμα να μπορεί να κινηθεί από τη μία κυψέλη στην επόμενη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποθήκευση ενέργειας Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία Κατηγορία:Εφευρέσεις Κατηγορία:Υδρογόνο Κατηγορία:Χημική Μηχανική Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Γιόζεφ φαν Μπρέντελ
Ο Γιόζεφ φαν Μπρέντελ (φλαμανδικά: Jozef van Bredael, Joseph van Bredael ή Josef van Bredael, 14 Αυγούστου 1688 - 2 Απριλίου 1739) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος γνωστός για τα ιταλικού ύφους τοπία και τις ρωπογραφίες με σκηνές εκθέσεων, αγορών βοοειδών και χωριών.
Βιογραφία
Ο Γιόζεφ φαν Μπρέντελ προερχόταν από οικογένεια καλλιτεχνών στην Αμβέρσα και ήταν δεύτερος γιος του Γιόρις φαν Μπρέντελ και της Γιοάννα Μαρία φαν Ντίπενμπεϊκ. Ο πατέρας του, όπως και ο παππούς του Πίτερ φαν Μπρέντελ ήταν επίσης ζωγράφοι. Οι θείοι του Γιαν Φρανς φαν Μπρέντελ και Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο πρεσβύτερος επίσης ήταν ζωγράφοι. Η μητέρα του ήταν θυγατέρα του επιφανούς Ολλανδού ζωγράφου Άμπραχαμ φαν Ντίπενμπεϊκ. Ο αδελφός του, Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος ήταν επίσης ζωγράφος, που σταδιοδρόμησε με επιτυχία στη Βιέννη. Ο Γιόζεφ εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του.
Το 1706 ο Γιόζεφ και ο εξάδελφός του Γιαν Φρανς συνήψαν συμβόλαιο με τον έμπορο τέχνης της Αμβέρσας Γιάκομπ ντε Βίττε για τη δημιουργία αντιγράφων πινάκων του Φίλιπς Βάουβερμαν και του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου επί μια σειρά ετών. Σύμφωνα με το συμβόλαιο, ο Γιόζεφ θα ελάμβανε έξι γκίλντερς (χρυσά νομίσματα) ανά έργο τον πρώτο χρόνο, οκτώ γκίλντερς τον δεύτερο και δέκα γκίλντερς κατά τον τρίτο και τέταρτο χρόνο, συν μπόνους ενός σελλινίου. Με τη λήξη του συμβολαίου θα ελάμβανε, επίσης, μια μπλε φορεσιά. Ο Γιαν Φρανς πληρωνόταν κατά τι περισσότερο, ως περισσότερο έμπειρος από τον δεκαοκτάχρονο εξάδελφό του, αλλά είχε, επίσης, τον επιπλέον όρο ότι θα εργαζόταν για τον Γιάκομπ ντε Βίττε αποκλειστικά. Καθώς οι Μπρέντελ δεν υπέγραφαν να αντίγραφα, είναι αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς ποιος από τους έφτιαξε κάθε συγκεκριμένο αντίγραφο. Πιθανότατα ο όχι και τόσο ευσυνείδητος ντε Βίττε να πώλησε τα αντίγραφα αυτά ως πρωτότυπα, καθώς τα αντίγραφα ήταν ιδιαίτερα καλές απομιμήσεις του ύφους των καλλιτεχνών που είχαν φτιάξει τα πρωτότυπα έργα. Το αρχικό συμβόλαιο του Γιόζεφ ήταν τετραετές, αλλά είναι πιθανόν να εργάστηκε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για τον ντε Βίττε.
Δεν είναι σαφές πότε μετοίκησε στη Γαλλία. Αναφέρεται ότι μετέβαινε στη Γαλλία για να εργαστεί το 1725. Και εκεί εργάστηκε ως αντιγραφέας, δημιουργώντας μερικά αντίγραφα έργων του Κλωντ Λορραίν, για λογαριασμό που σημαντικού Γάλλου συλλέκτη Ζαν-Φρανσουά Λεριζέ ντε Λα Φαι ( Jean-François Leriget de La Faye)r. Άλλοι ιστορικοί τέχνης αναφέρουν ότι ο Γιόζεφ μετοίκησε στη Γαλλία το 1735 ή το 1736, αφού ολοκλήρωσε τη διαδικασία της κληρονομιάς του αδελφού του Γιαν Πίτερ, ο οποίος είχε αποβιώσει στη Βιέννη. Όρισε τον Φλαμανδό ζωγράφο Φρανς φαν Στάμπαρτ (Frans van Stampart), ζωγράφο της Αυλής της Βιέννης, να ενεργήσει ως διαχειριστής της περιουσίας του αδελφού του. Στη Γαλλία έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Αυλής του Λουδοβίκου, Δούκα της Ορλεάνης.
Δεν νυμφεύτηκε ποτέ και πιθανόν απεβίωσε στο Παρίσι το 1739.
Έργο
Ο Γιόζεφ Μπρέντελ ζωγράφισε ως επί το πλείστον τοπία και σκηνές μάχης και δημιούργησε αντίγραφα και μιμήσεις συνθέσεων καλλιτεχνών του 17ου που παρέμεναν δημοφιλείς κατά τον 18ο αιώνα, όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Φίλιπς Βάουβερμαν και Κλωντ.
Καθώς υπέγραφε τους πίνακές του με το μονόγραμμα JB, όπως ο Γιαν Μπρίγκελ, υπάρχουν πολλοί πίνακές του που εσφαλμένα έχουν αποδοθεί στον Μπρίγκελ. Ο φαν Μπρέντελ αντέγραψε πολλές συνθέσεις του Μπρίγκελ και, ως συνέπεια, εμπνεύστηκε από το ύφος τους. Ερμήνευσε το ιδίωμα του Μπρίγκελ με την αισθητική της δικής του εποχής και προσέθεσε μια προσωπική νότα στις καμπύλες των μορφών του και τις πινελιές του. Η ποιότητα της εκτέλεσης και ο λεπτεπίλεπτος νατουραλισμός του Μπρέντελ τον τοποθετούν ανάμεσα στους καλύτερους οπαδούς και μιμητές του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, μαζί με τους Πέιτερ Χάισελς, Τεομπάλντ Μισώ και Ματάις Σούβερντς.
Έδινε ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια, ζωγραφίζοντας σχολαστικά τις μορφές του και το διάκοσμό τους σε στυλ μικρογράφου. Ήταν σε θέση να δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας ακολουθίας επιπέδων στις συνθέσεις του, μέσω της χρήσης πλευρικών σκηνών και της χρήσης μιας παλέτας με λεπτές αποχρώσεις, που έτεινε προς τους κυρίαρχους τόνους του μπλε και του καφέ, αλλά παρέμενε πάντα απαλή και λεπτή.
Εκτελούσε τις πετυχημένες του συνθέσεις σε πολλές, σχεδόν όμοιες παραλλαγέ΄ς, όπως δείχνουν οι δυο παραλλαγές του πίνακα χωριό με ανεμόμυλο, η πρώτη από τις οποίες πωλήθηκε στις 4 Ιουλίου 2012 από τον οίκο "Christie’s" και η άλλη που πωλήθηκε από τον οίκο "De Jonckheere Master paintings".
Μάχη του Βαλτετσίου
μικρογραφία|Ταμπούρι στο Βαλτέτσι Η μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821) θεωρείται ως μία από τις πιο σημαντικές μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, καθώς ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη των Ελλήνων από την έναρξή της. Μαζί με τη μάχη των Δολιανών και Βερβένων που ακολούθησε πέντε ημέρες αργότερα, άνοιξαν το δρόμο για τη στενότερη πολιορκία που τελικά οδήγησε στην Άλωση της Τριπολιτσάς.
Έναρξη της πολιορκίας της Τριπολιτσάς και διάλυση του στρατοπέδου στο Βαλτέτσι
Οι Έλληνες επαναστάτες υπέστησαν σημαντική ήττα από τους Τούρκους της Τριπολιτσάς, όταν οι τελευταίοι έλυσαν την πολιορκία του Κάστρου της Καρύταινας, στις 31 Μαρτίου 1821. Παρά την αποτυχία αυτή, και παρά την αντίθετη γνώμη των υπόλοιπων αρχηγών που προτιμούσαν να δώσουν προτεραιότητα στην εκπόρθηση των μεσσηνιακών κάστρων, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, επέμεινε στη στρατηγική σημασία της κατάληψης της Τριπολιτσάς, νευραλγικού κέντρου της οθωμανικής παρουσίας στην Πελοπόννησο. Έτσι συνέστησε, στην Πιάνα, το πρώτο στρατόπεδο το οποίο αποσκοπούσε στον αποκλεισμό της πόλης. Παρά τη διάλυση του πρώτου εκείνου στρατοπέδου από τους Τούρκους, καθώς και τη διάλυση του αντίστοιχου στρατοπέδου στη Βλαχοκερασιά, στις 10 Απριλίου, σταδιακά το σχέδιο του Κολοκοτρώνη έγινε αποδεκτό από τους άλλους οπλαρχηγούς. Όμως, οι αρχικές αποτυχίες των Ελλήνων είχαν τέτοια επίδραση στο ηθικό τους που και η απλή εμφάνιση των Τούρκων έσπερνε τον πανικό.
Την κατάσταση βελτίωσε σημαντικά η πρώτη νίκη των επαναστατών, στο Λεβίδι, στις 14 Απριλίου. Μετά από αυτό το γεγονός, οι Έλληνες επανασύστησαν το στρατόπεδο της Πιάνας και δημιούργησαν νέα στρατόπεδα στο Βαλτέτσι και το Χρυσοβίτσι. Όμως, στις 24 Απριλίου, οι Τούρκοι διέλυσαν το στρατόπεδο του Βαλτετσίου. Μόνο ο Δημήτρης Πλαπούτας κυνήγησε την οπισθοφυλακή τους μέχρι το χωριό Μάκρη. Μετά από αυτή την αποτυχία, ήταν ολοφάνερη η απουσία ενός γενικού αρχηγού της πολιορκίας που θα συντόνιζε τα πολιορκητικά στρατοπέδα. Τελικά, οι Έλληνες επέλεξαν ως αρχιστράτηγο τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Κάθοδος του Κεχαγιάμπεη στην Πελοπόννησο
Ταυτόχρονα, οι Τούρκοι, που ήταν κλεισμένοι στην Τριπολιτσά, με αγωνία περίμεναν βοήθεια από τον Χουρσίτ, που βρισκόταν στα Γιάννενα και πολεμούσε τον Αλή Πασά. Ο Χουρσίτ έστειλε ισχυρό στράτευμα με επικεφαλής τον Κιοσέ Μεχμέτ, ο οποίος το χώρισε σε δύο τμήματα. Στο πρώτο ηγήθηκε ο ίδιος με τον Ομέρ Βρυώνη, με 8.000 στρατό και κατευθύνθηκε ανατολικά, νικώντας τους Έλληνες στη μάχη της Αλαμάνας αλλά αποτυγχάνοντας στη Γραβιά. Το δεύτερο, που αποτελείτο από 3.500 περίπου Αλβανούς, κατευθύνθηκε προς τη δυτική Ελλάδα, υπό την ηγεσία του Κεχαγιάμπεη, Μουσταφά.
Ο στρατός του Κεχαγιάμπεη πέρασε από το Αντίρριο στην Πάτρα, χωρίς απώλειες. Πυρπόλησε τη Βοστίτσα (Αίγιο) και στη συνέχεια νίκησε τους Έλληνες στο Άργος και έλυσε τις πολιορκίες σε Ακροκόρινθο και Ναύπλιο. Εναντίον του προσπάθησαν να αντισταθούν λίγοι αγωνιστές από το Λεβίδι οι οποίοι κράτησαν για λίγο την Ακρόπολη του Άργους (Λάρισα) και λίγοι άνδρες του Νικηταρά, τους οποίους έστειλε ο Κολοκοτρώνης στο όρος Παρθένι, χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι τελικά ο κεχαγιάμπεης μπήκε στην Τριπολιτσά, αναπτερώνοντας το ηθικό των Τούρκων που θεωρούσαν πια ότι ήταν σίγουρη η καταστολή της επανάστασης στην Πελοπόννησο.
Ανασύσταση του στρατοπέδου στο Βαλτέτσι
Οι Έλληνες ανακατέλαβαν το Βαλτέτσι στις 10 Μαΐου και επανασύστησαν το στρατόπεδο, έπειτα από πρόταση του Κολοκοτρώνη. Οχυρώθηκε η εκκλησία στο κέντρο του χωριού και μερικά σπίτια, και κατασκευάστηκαν ταμπούρια στους γύρω λόφους. Το στρατόπεδο θα βρισκόταν υπό την αρχηγία του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και τη γενική επίβλεψη είχε ο Κολοκοτρώνης ο οποίος γύριζε σε όλα τα στρατόπεδα της περιοχής φροντίζοντας την κάθε λεπτομέρεια. Στο πρώτο ταμπούρι, στα ανατολικά, στο Χωματοβούνι, βρέθηκαν ο Ηλίας και ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με όλους τους Μανιάτες. Στο δυτικό ο Μητροπέτροβας, ο Δημήτριος Παπατσώνης και άλλοι Μεσσήνιοι. Στο βορειοανατολικό ταμπούρι οχυρώθηκαν ο Ηλίας Δ. Φλέσσας και ο Νικήτας Φλέσσας, καθώς και Γορτύνιοι οπλαρχηγοί. Στην εκκλησία κλείστηκαν οι Μπουραίοι, ενώ οι σκοποί στην επάνω Χρέπα των Τρικόρφων θα ειδοποιούσαν, με καπνούς, για την πορεία των Τούρκων.
Τα χαράματα της 12ης Μαΐου, ο Κεχαγιάμπεης βγήκε από την Τριπολιτσά, με προορισμό το στρατόπεδο του Βαλτετσίου. Είχε πληροφορηθεί την επανασύστασή του και σκόπευε να το διαλύσει ώστε μετά να στραφεί προς τη Μεσσηνία και τη Λακωνία. Το σημαντικότερο τμήμα του στρατού του, υπό τον Βαρδουνιώτη Ρουμπή, το έστειλε πρώτο, στα βόρεια του Βαλτετσίου, για να εμποδίσει τυχόν βοήθεια από τα στρατόπεδα της Πιάνας και του Χρυσοβιτσίου και να περικυκλώσει τους Γορτύνιους. Στη συνέχεια έστειλε άλλο δύο σώματα προς το Καλογεροβούνι, το Φραγκόβρυσο και τους Αραχαμίτες, προς τα νότια του χωριού. Τα σώματα αυτά είχαν σκοπό να βοηθήσουν τον Ρουμπή, αν χρειαζόταν, να εμποδίσει ελληνική βοήθεια από τα Βέρβενα και να αποκόψουν την οδό διαφυγής των υπερασπιστών του Βαλτετσίου. Το τουρκικό ιππικό πήρε θέση στους Αραχαμίτες και, τέλος, ακολούθησε πέμπτο τμήμα με κανόνια και πολεμοφόδια.
Οι Τούρκοι άρχισαν, με επικεφαλής τον Ρουμπή, την επίθεση, προσπαθώντας να περικυκλώσει τον ανατολικό και βορειοανατολικό προμαχώνα. Τότε κατέφθασε ο Κολοκοτρώνης, αφού ειδοποιήθηκε, και έβαλλε εναντίον του Ρουμπή, από ένα ύψωμα στα βόρεια του χωριού, καλώντας σε βοήθεια τον Δημήτρη Πλαπούτα, στην Πιάνα. Όταν έφτασε ο Πλαπούτας από τα βορειοανατολικά, ο Ρουμπής, που βρέθηκε πλέον περικυκλωμένος, ζήτησε ενίσχυση από τον Κεχαγιάμπεη. Εκείνος έστειλε Τούρκους από το Καλογεροβούνι για να επιτεθούν στο ταμπούρι των Μανιατών, για να ανακουφίσει έτσι τον Ρουμπή. Όταν αποκρούστηκε και εκείνη η προσπάθεια, ο Ρουμπής έβαλε κανόνια να χτυπήσουν τον κεντρικό προμαχώνα, εγχείρημα που απέτυχε οικτρά λόγω του ανώμαλου εδάφους. Ο Κολοκοτρώνης στάθηκε σε ένα ύψωμα και με φωνές έδωσε κουράγιο στον Μητροπέτροβα, ενώ αργότερα διέσπασε τον κλοιό και ανεφοδίασε τους οχυρωμένους στα ταμπούρια.
Η μάχη συνεχίστηκε μέχρι αργά τη νύχτα, χωρίς να υποχωρεί καμία πλευρά. Τα μεσάνυχτα έφτασαν στο Καλογεροβούνι Έλληνες αγωνιστές από τα Βέρβενα και τα ξημερώματα άλλοι 400. Το πρωί της 13ης Μαΐου, οι Τούρκοι ξεκίνησαν νέα επίθεση, χρησιμοποιώντας πάλι τα κανόνια τους, ξανά χωρίς επιτυχία.
Το τέλος της μάχης
Μετά από 23 ώρες γενναίας μάχης και από τις δύο πλευρές και ενώ ο Ρουμπής κινδύνευε με περικύκλωση, ο Κεχαγιάμπεης διέταξε υποχώρηση. Εξάλλου, οι Τούρκοι σκοποί στο Καλογεροβούνι είχαν δει να έρχεται από τα Βέρβενα ο Νικηταράς, ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης και άλλοι. Αυτοί δεν πρόλαβαν να εμπλακούν στη μάχη, καθώς οι κλεισμένοι στα ταμπούρια Έλληνες, και κυρίως το σώμα του Πλαπούτα, κυνήγησαν τους Τούρκους προκαλώντας τους τέτοια φθορά που τράπηκαν σε άτακτη υποχώρηση.
Συνολικά οι Τούρκοι είχαν 300 νεκρούς και πάνω από 500 τραυματίες. Η μάχη υπήρξε καθοριστική για το ηθικό των αντιμαχομένων. Οι Έλληνες, οι οποίοι πολέμησαν για πρώτη φορά κάτω από σωστή οργάνωση, πήραν θάρρος συνειδητοποιώντας την ανωτερότητά τους έναντι των Τούρκων, ενώ οι δεύτεροι κατάλαβαν ότι η επανάσταση ήταν κάτι σοβαρότερο από μία απλή εξέγερση ολιγάριθμων Ελλήνων. Ο Κανέλλος Δεληγιάννης περιγράφει τη μάχη με τα παρακάτω λόγια:
Σέβερους Σνέιπ
Ο Σέβερους Σνέιπ (αγγλικά: Severus Snape) είναι φανταστικός χαρακτήρας της σειράς βιβλίων Χάρι Πότερ, που γράφηκαν από την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Στο πρώτο βιβλίο, Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος, είναι ένας από τους αρχικούς αντιπάλους. Ενώ προχωρά η σειρά, το κίνητρο του Σνέιπ είναι μπερδεμένο και η Ρόουλινγκ δεν αποκαλύπτει την πραγματική του πίστη μέχρι το τελευταίο βιβλίο, Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου Ο Σνέιπ αναφέρεται σε όλα τα βιβλία της σειράς.
Στην αρχή της σειράς, ο Σνέιπ φαίνεται ως ένας κακόβουλος και αντιστασιακός καθηγητής που τιμωρεί άδικα τον Χάρι και όλους τους μαθητές που αντιπαθεί (ενώ επαινεί τον κοιτώνα του Σλίθεριν). Ο Ντάμπλντορ τον εμπιστεύεται απόλυτα.
Εξέλιξη
Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ δήλωσε σε μία συνέντευξη ότι εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα τού Σνέιπ από έναν μισητό καθηγητή που είχε στα παιδικά της χρόνια. Το επίθετο του Σνέιπ η Ρόουλινγκ το δανείστηκε από το χωριό Σνέιπ στην Αγγλία.
Πολλές φορές η Ρόουλινγκ έδωσε στον Σνέιπ σημαντικό ρόλο, τονίζοντας ότι ο κόσμος έπρεπε να 'προσέχει τον Σνέιπ'. Όμως, επειδή η αληθινή του πίστη δεν αποκαλύφθηκε μέχρι το τελευταίο βιβλίο, ήταν πολύ λιγότερο αποκαλυπτική σε σχέση με άλλους χαρακτήρες της σειράς.
Το 1999 η Ρόουλινγκ ρωτήθηκε ποιος είναι ο αγαπημένος της χαρακτήρας, και εκείνη απάντησε "Είναι διασκεδαστικό να γράφεις για τον Σέβερους Σνέιπ, γιατί είναι ένα βαθιά φρικτό άτομο".
Παιδικά και νεότερα χρόνια
Ο Σέβερους Σνέιπ γεννήθηκε το 1960. Η οικογένεια Σνέιπ ήταν μια φτωχή οικογένεια της εργατικής τάξης, και ο Σέβερους ως παιδί περιγράφεται ντυμένος με κουρέλια και με ακούρευτα λαδωμένα μαλλιά. Ήταν γιος της μάγισσας Αΐλιν Πρίγκιψ και του Μαγκλ Τόμπιας Σνέιπ, ήταν δηλαδή ημίαιμος.Είχε μια πολύ σκληρή παιδική ηλικία καθώς ο πατέρας του φερόταν πολύ άσχημα σε εκείνον και την μητέρα του επειδή ήταν μάγοι. Στα χρόνια φοίτησής του στο Χόγκουαρτς (1971-1978) υπήρξε πολύ ικανός μαθητής, ειδικός στην παρασκευή μαγικών φίλτρων (αρκετά ικανός ώστε στο 6ο έτος να μπορεί να εντοπίζει λάθη του σχολικού βιβλίου σε περίπλοκες συνταγές φίλτρων όπου κανένας μαθητής του έτους του δεν μπορούσε να παρασκευάσει με επιτυχία), και ταλαντούχος και με πολύ πάθος για τις σκοτεινές τέχνες (στα μαθητικά του χρόνια ήταν ικανός να δημιουργήσει δικά του αμυντικά ξόρκια, κάτι που πολύ σπάνια κατάφερναν ακόμα και ενήλικοι μάγοι).
Ο γιος του Χάρι Πότερ
Πρoς τιμή του Άλμπους Ντάμπλντορ και του Σέβερους Σνέιπ, ο Χάρι Πότερ έδωσε στον γιο του το όνομα «Άλμπους Σέβερους Πότερ». Μάλιστα, όταν εκείνος ανησυχούσε για την πιθανότητα της τοποθέτησης του στο Σλίθεριν, ο Χάρι του είπε ότι τον ονόμασε από τους δύο διευθυντές του Χόγκουαρτς, από τους οποίους ο ένας ήταν Σλίθεριν και ήταν ο πιο γενναίος άνθρωπος που είχε γνωρίσει.
Εμφάνιση
Ο Σνέιπ ήταν λεπτός άντρας με γαμψή μύτη και λαδωμένα μαύρα μαλλιά. Όπως και η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ μπορούσε να κάνει τους μαθητές να σωπάσουν χωρίς ούτε καν να μιλήσει. Προτιμούσε τους μακριούς μαύρους μανδύες οι οποίοι καθώς περπατούσε ανέμιζαν, δίνοντάς του πολλές φορές την όψη νυχτερίδας.
Μαγικές ικανότητες
Όλα τα βιβλία της σειράς παρουσιάζουν τον Σνέιπ ως έναν πολύ ισχυρό μάγο, και ως ταλαντούχο μαθητή στη σχολική του ζωή. Είναι ειδικός στην παρασκευή μαγικών φίλτρων και έχει ταλέντο και πάθος προς το μάθημα των σκοτεινών τεχνών. Όσο ήταν μαθητής στο Χόγκουαρτς, παρουσιάζεται σαν να έχει χάρισμα στην επινόηση καινούργιων ξορκιών, όπως το Σεκτουμσέμπρα και τα μη λεκτικά Ανυψώσιους και Χαμηλώσιους. Δεξιότατος στην τέχνη της Διεισδυτικής και Σφραγισματικής, ο Σνέιπ μπορεί να εισχωρήσει στα μυαλά των άλλων και να προστατέψει το δικό του. Έτσι, μπορεί να κρύψει την προδοσία του προς τον Βόλντεμορτ, έναν πολύ ισχυρό Διεισδυτή. Ο Σνέιπ είναι ο μόνος Θανατοφάγος που μπορεί να παράγει έναν Προστάτη. Επίσης, παρουσιάζεται και ως εξαιρετικός μονομάχος, ικανός να αντισταθεί μόνος του εναντίον τριών καθηγητών του Χόγκουαρτς, συμπεριλαμβάνοντας τον πρωταθλητή μαγικής μονομαχίας, Φίλιους Φλίτγουικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτήρες της σειράς Χάρι Πότερ Κατηγορία:Bullying στη μυθοπλασία Κατηγορία:Φανταστικοί καθηγητές
Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας
thumb|right|200px|Ο Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας με τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας· [[χειρόγραφο του 14ου αιώνα.]]
thumb|right|200px|Καλλιτεχνική απεικόνιση του Δαυίδ Β΄ από τον Συλβέστερ Χάρντινγκ (1797). Ο Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας (David II of Scotland, 5 Μαρτίου 1324 - Εδιμβούργο, 22 Φεβρουαρίου 1371) ήταν βασιλιάς της Σκωτίας (1329 - 1371) ο τελευταίος απόγονος του Οίκου του Μπρους, πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στην εξορία ή στη φυλακή χάρη των αντιδράσεων του απέναντι στους Άγγλους που επιχείρησαν να κυριεύσουν το βασίλειό του. Ήταν γιος και διάδοχος του Ροβέρτου Μπρους από τη δεύτερη σύζυγό του, Ελισάβετ του Μπουργκ, και η μητέρα του πέθανε όταν ήταν τριών ετών (1327).
Γάμος
Νυμφεύτηκε στις 17 Ιουλίου 1328, σύμφωνα με τη συνθήκη του Νορθάμπτον, την Αγγλίδα πριγκίπισσα Ιωάννα του Πύργου, μικρότερη κόρη του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας και της Ισαβέλλας της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν παιδιά από τον γάμο. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Ροβέρτο Μπρους, στις 7 Ιουνίου 1329 σε ηλικία 5 ετών και στέφθηκε βασιλιάς της Σκωτίας στο Σκόουν, μαζί με τη σύζυγό του, Ιωάννα, στις 24 Νοεμβρίου 1331. Κατά την περίοδο που ο Δαυίδ ήταν ανήλικος, την αντιβασιλεία ασκούσε ο Σερ Τόμας Ράντολφ, 1ος Κόμης του Μορέυ. Μετά τον θάνατο του τελευταίου, στις 20 Ιουλίου 1332, αντικαταστάθηκε από τον Ντόναλντ, Κόμη του Μαρ, ο οποίος εξελέγη από συμβούλιο Σκωτσέζων ευγενών στο Περθ στις 2 Αυγούστου 1332, αλλά και εκείνος σε 10 μέρες σκοτώθηκε, στη μάχη του Ντάππλιν Μουρ. Ο Σερ Άντριου Μάρρεϋ του Μπόθγουελ, ο οποίος παντρεύτηκε την αδελφή του Ροβέρτου Μπρους, Χριστίνα, ήταν ο επόμενος αντιβασιλέας αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Άγγλους στη μάχη του Ρόξμπουργκ (Απρίλιος 1333) και αντικαταστάθηκε από τον Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας που έπεσε με τη σειρά του στη μάχη του Χάλιντον Χιλλ, τον Ιούλιο του 1333.
Απόδραση στη Γαλλία
Μετά την ήττα των Σκωτσέζων στη μάχη του Ντάππλιν Μουρ, στις 24 Σεπτεμβρίου 1332, ο Έντουαρντ Μπάλλιολ, ευνοούμενος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και διεκδικητής του θρόνου της Σκωτίας, στέφθηκε από τους Άγγλους βασιλιάς της Σκωτίας στη θέση του Δαυίδ, και επέστρεψε τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, με την υποστήριξη των αγγλικών δυνάμεων. Στη συνέχεια, μετά την ήττα του στη μάχη του Χάλιντον Χιλλ, ο Δαυίδ Β΄ μαζί με τη σύζυγό του κατέφυγαν στην αυλή του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας ο οποίος ήταν ξάδελφος της πεθεράς του Δαυίδ Ισαβέλλας, φτάνοντας στη Βουλώνη στις 14 Μαΐου 1334. Ο Φίλιππος τους δέχθηκε μεγαλοπρεπώς προσφέροντας τους πολυτελή διαμονή στο Κάστρο του Γκαγιάρ. Είναι άγνωστα τα γεγονότα της ζωής του στο διάστημα παραμονής του στο Παρίσι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η φιλοξενία που τους παρείχε ο Γάλλος βασιλιάς εξόργισε τον Εδουάρδο Γ΄, απέναντι του με αποτέλεσμα την ταχύτερη έκρηξη του Εκατονταετούς πολέμου. Το 1346 ο Δαυίδ Β΄, με την υποστήριξη των Γάλλων, επιτέθηκε ξανά στην Αγγλία αλλά τραυματίστηκε και ηττήθηκε στη Μάχη του Νέβιλς Κρος, στις 17 Οκτωβρίου 1346, συνελήφθη και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος από τον Σερ Τζον ντε Κόπλαντ, στον Πύργο του Λονδίνου. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ, μετά την επιστροφή του Εδουάρδου Γ΄. Οι συνθήκες στις οποίες έμεινε φυλακισμένος ήταν πολύ καλές, αν και κρατήθηκε 11 χρόνια.