cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκαρσία Ραμίρεθ (επίσκοπος)
Έρχεται σε ρήξη με τον Σάντσο
Σε μία επιστολή προς τον Γρηγόριο Ζ΄, ο Γκαρσία κατασκεύασε την ιστορία τού πατέρα του, που υπέβαλε το βασίλειό του στον παπισμό και υποσχόταν έναν ετήσιο φόρο υποτέλειας. Στην πραγματικότητα, ο αδελφός τού Σάντσο ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αραγονίας, που έκανε αυτή τη συμφωνία με τον παπισμό. Ο λόγος για τη συκοφαντία του Γκαρσία -που υπονοούσε ότι ο αδελφός του δεν είχε τηρήσει την υποχρέωση του Ραμίρο- είναι άγνωστος, αλλά ο Γρηγόριος Ζ΄ το αντιμετώπισε ως γεγονός. Ο Γκαρσία έδωσε την ίδια ιστορία στον Αλφόνσο ΣΤ' του Λεόν το 1086.
Έλεγχος της Παμπλόνα
Σχετικά με τον σύντομο έλεγχο της Παμπλόνα από τον Γκαρσία, της πρωτεύουσας του βασιλείου της Ναβάρρας, ο ιστορικός Χοσέ Γκόνι Γκαθταμβίδε γράφει, «η έδρα της Παμπλόνα δεν είχε πέσει ποτέ τόσο χαμηλά». Το 1076 ο Σάντσο διαδέχθηκε τον Σάντσο Δ΄ στη Ναβάρρα, μετά το τέλος τού εξαδέλφου του, βασιλιά Σάντσο Δ'. Το 1078 απεβίωσε ο Bλάσκο Β΄ επίσκοπος της Παμπλόνας και ηγούμενος της Λέιρε. Ο Σάντσο τοποθέτησε τον αδελφό του ως επίσκοπο και ηγούμενο. Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν ότι ο Γκαρσία ήταν ηγούμενος του Λέιρε το 1079–80, ο τελευταίος επίσκοπος της Παμπλόνας που κατείχε αυτό το αξίωμα την ίδια εποχή. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Γκαρσία κινήθηκε για να εισαγάγει τη Γρηγοριανή μεταρρύθμιση στην Παμπλόνα, αλλά μπορεί να εισήγαγε τη ρωμαϊκή ιεροτελεστία. Μέχρι το 1082, κατά τη διάρκεια της διαμάχης του με τον Σάντσo, ο βασιλιάς έδωσε τη διοίκηση της επισκοπής και τα έσοδά της στην αδελφή τους, Σάντσα, σύζυγο του Eρμενγόλ Γ΄ κόμη του Ουρχέλ. Τη διαχειρίστηκε μέχρι την εκλογή νέου επισκόπου (Πέδρο δε Ρόδα) το 1083. Ο Γκαρσία αντικαταστάθηκε στο Λέιρε από τον ηγούμενο Ραϋμόνδ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Πρωτοσπαθάριος
Ιστορία
Η έννοια του τίτλου «πρώτος σπαθάριος», υποδηλώνει τον αρχικό του ρόλο ως αρχηγού του τάγματος (τάξεως) των σπαθαρίων, των αυτοκρατορικών σωματοφυλάκων, μαρτυρήθηκε ήδη τον 6ο αι. Πιθανώς στη δυναστεία του Ηρακλείου, ο βαθμός έγινε τιμητική διάκριση (δια βραβείου αξία) και στο εξής απονέμετο σε υψηλόβαθμους θεματικούς διοικητές, ανώτερους αυλικούς αξιωματούχους και συμμάχους ηγεμόνες. Η πρώτη συγκεκριμένη αναφορά σε έναν πρωτοσπαθάριο γίνεται στο Χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή, ο οποίος καταγράφει: «Σέργιος, πρωτοσπαθάριος και στρατηγός της Σικελίας» το 718. Στα τέλη του 9ου αι. ο πρωτοσπαθάριος καταγράφεται ως κατάταξη κάτω από τον πατρίκιο και επάνω από τον δισύπατο. Η απονομή της διάκρισης σήμαινε και την είσοδο του κατόχου της στη Βυζαντινή Σύγκλητο. Το κύρος της ήταν συνεπώς πολύ υψηλό, όπως φαίνεται από μια γνωστή ιστορία, που αφηγείται ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος (βασ. 913–959 ) στο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν: κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού πατέρα του, Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (βασ. 886–912 ), ένας ηλικιωμένος κληρικός του ναού της Νέας Εκκλησίας, με το όνομα Κτενάς, πλήρωσε 60 λίτρες χρυσού (περίπου 19.4 κιλά), δηλ. το εξηνταπλάσιο της ετήσιας αποζημίωσης των 72 νομισμάτων (1 λίτρας χρυσού) που δικαιούντο οι πρωτοσπαθάριοι, για να αποκτήσουν τον τίτλο. Δεν έζησε πολύ, για να απολαύσει τη νέα του ιδιότητα, καθώς απείωσε δύο χρόνια αργότερα. Όπως και άλλοι τίτλοι της μεσοβυζαντινής περιόδου, η σημασία του μειώθηκε κατακόρυφα τον 11ο αι. Το τελευταίο βεβαιωμένο περιστατικό είναι το 1115, αν και ο τίτλος εξακολουθεί να καταγράφεται από τον ψευδο-Κωδινό στα μέσα του 14ου αι. στην 34η θέση της ιεραρχίας των αυλικών, μεταξύ τού πριμικηρίου της Αυλής και του μεγάλου άρχοντος.
Σύμφωνα με το Κλητορολόγιον του Φιλοθέου, οι κάτοχοι της διάκρισης αυτής διακρίνοντο σε ευνούχους (εκτομίαι) και μη ευνούχους (βαρβάτους, «γενειοφόρους»). Εκτός από το διακριτικό του βαθμού τους, δηλ. ένα χρυσό περιδέραιο (μανιάκιον) στολισμένο με μαργαριτάρια, οι ευνούχοι είχαν ιδιαίτερο φόρεμα: λευκό, με χρυσοκεντημένη διακόσμηση χιτώνα (τουνίκα) και κόκκινο επανωφόρι με χρυσοκεντημένα επικοσμήματα ενδύματος. Οι γενειοφόροι διακρίνοντο μόνο από τον χρυσοκεντημένο τους γιακά (κλοιό), διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους. Ωστόσο οι εικονογραφικές μαρτυρίες της ενδυμασίας των πρωτοσπαθαρίων σε εικονογραφημένα χειρόγραφα, ποικίλλουν σημαντικά με την πάροδο του χρόνου. Στο Βιβλίο των Αξιωμάτων του ψευδο-Κωδινού, το ένδυμα αυτού του βαθμού ορίζεται ως ένα χρυσοκέντητο σκαράνικον (ένας σωληνοειδής πίλος), με την εικόνα του Αυτοκράτορα ενθρονισμένου μπροστά και ως ιππέα από πίσω, ένα χρυσό καββάδιον (καφτάνι) και ένα σκιάδιον (καπέλο με γείσο) τύπου κλαπωτού, ενώ δεν φέρει διακριτικό δικανίκιον (ράβδο αξιώματος).
Στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας χρησιμοποιήθηκε ένας αντίστοιχος τίτλος οθωμανικής προέλευσης, ο αμυτζαντάριος.
Λειτουργίες
Εκτός από αυλικός βαθμός, υπήρχαν και αρκετοί πρωτοσπαθάριοι, που είχαν συγκεκριμένα καθήκοντα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Πρωθυπουργός της Σαμόα
Περίοδος αποικιοκρατίας
Ο πρώτος πρωθυπουργός κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας ήταν ο Άλμπερτ Μπάρνες Στάινμπεργκερ, ο οποίος αρχικά αντιπροσώπευε την αμερικανική κυβέρνηση στα Νησιά Σαμόα, αλλά ήταν προσκείμενη προς τα γερμανικά εμπορικά συμφέροντα. Όταν οι αυτόχθονες αρχές των νησιών υιοθέτησαν το Σύνταγμα του 1873, ο Στάινμπεργκερ διορίστηκε πρωθυπουργός από τον βασιλιά Μαλιετόα Λαουπέπα τον Ιούλιο του 1875. Κατείχε αυτή τη θέση για επτά μήνες έως ότου Βρετανοί και Αμερικανοί πρόξενοι στη χώρα έπεισαν τον Λαουπέπα να τον απολύσει, θεωρώντας τον ρόλο του ως γερμανική παρέμβαση στα νησιά. Τις επόμενες δύο δεκαετίες δεν υπήρχε πρωθυπουργός στη χώρα και το 1899 η Σαμόα περιήλθε υπό την αποικιακή κυριαρχία των δυτικών δυνάμεων, διαιρεμένη σε μια γερμανική και αμερικανική αποικία στο τέλος του Δεύτερου Εμφυλίου Πολέμου της Σαμόα, σύμφωνα με τους όρους της Τριμερούς Σύμβασης.
Στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανική Σαμόα ήταν υπό την κατοχή της Νέας Ζηλανδίας το 1914, και συνακόλουθα οργανώθηκε ως Έδαφος της Δυτικής Σαμόα Υπό την Εντολή της Νέας Ζηλανδίας 1920.
Μετά την ανεξαρτησία
Μετά την ανεξαρτησία της Σαμόα (γνωστής τότε ως Δυτική Σαμόα) την 1η Ιανουαρίου 1962, το αξίωμα του πρωθυπουργού παρέμεινε ανέπαφο και η πρωθυπουργία του Ματαάφα συνεχίστηκε. Ο αρχηγός κράτους ή O le Ao o le Malo (θέση που είχαν δύο άτομα αρχικά), θεσμοθετήθηκε ως εθιμοτυπικό αξίωμα. Το 1991 η νομοθετικη΄συνέλευση ενέκρινε νομοσχέδιο που προτάθηκε από το κόμμα του πρωθυπουργού Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα, το Κόμμα Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRPP) προκειμένου να αυξηθεί η κοινοβουλευτική θητεία (και γι΄αυτό και η πρωθυπουργική θητεία) από τα 3 στα 5 έτη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πρωθυπουργοί να μπορούν να παρατείνουν τη θητεία τους χωρίς να ανανεώνουν την εντολή τους.
Από τις 24 Μαΐου έως τις 23 Ιουλίου 2021, η πρωθυπουργία βρισκόταν σε αμφισβήτηση λόγω ενός ανολοκλήρωτου αποτελέσματος από τις γενικές εκλογές 2021 και την επακόλουθη συνταγματική κρίση. Οι διεκδικητές ήταν ο επί μακρόν πρωθυπουργός Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι του HRPP και η Φιαμέ Ναόμι Ματαάφα του Faʻatuatua i le Atua Samoa ua Tasi (FAST), πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και κόρη του πρώτου πρωθυπουργού, Φιάμε Ματαάφα Μουλινούου Β. Στις 23 Ιουλίου το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η κυβέρνηση του FAST της Φιαμέ Ναόμι ήταν νόμιμη από τις 24 Μαΐου. Ο Τουιλοαέπα παραδέχτηκε την ήττα του στις 26 Ιουλίου και παραχώρησε την εξουσία την επόμενη μέρα, με αποτέλεσμα η Ναόμι Ματαάφα να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Σαμόα και να τερματιστούν σχεδόν 40 χρόνια διακυβέρνησης από το HRPP.
Εξουσίες και διορισμός
Το σύνταγμα, που υιοθετήθηκε το 1960 στη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου αυτονομίας, προβλέπει ότι η εκτελεστική κυβέρνηση ασκείται από τον αρχηγό κράτους (O le Ao o le Malo), ο οποίος εκλέγεται από την Νομοθετική Συνέλευση, και ενεργεί μόνο κατ κατ' εντολή της κυβέρνησης. Ο αρχηγός κράτους έχει εξουσίες παραχωρημένες από το στέμμα, οπότε μπορεί να υπογράφει νομοσχέδια ώστε να τεθούν σε ισχύ και να διαλύει το κοινοβούλιο. Η εκτελεστική κυβέρνηση ασκίται επίσης από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση (υπουργικό συμβούλιο). Ο πρωθυπουργός, που είναι μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης, διορίζεται από τον αρχηγό του κράτους. Σύμφωνα με το Άρθρο 32 ο πρωθυπουργός πρέπει να προέρχεται από κόμμα που απολαμβάνει της πλειοψηφίας στη νομοθετική συνέλευση. Στο Άρθρο 33 ορίζεται ότι η νομοθετική συνέλευση μπορεί να απομακρύνει τον πρωθυπουργό από τη θέση του. Κατά συνέπεια, η Σαμόα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία βασισμένη στο Σύστημα Γουεστμίνστερ.
Κατάλογος κατόχων της θέσης
{{legend||Faʻatuatua i le Atua Samoa ua Tasi (FAST)|border=1px solid #AAAAAA}}
{{legend||Ανεξάρτητος|border=1px solid #AAAAAA}}
Εν ζωή πρώην πρωθυπουργοί
Σήμερα είναι εν ζωή οι εξής Σαμοανοί πρώην πρωθυπουργοί:
Ο πιο πρόσφατος θάνατος πρώην πρωθυπουργού της Σαμόα ήταν εκείνος του Βαάι Κολόνε (θητείες: 1982, 1985–1988), στις 20 Απριλίου 2001, σε ηλικία 89 ετών.
Επαρχία Ιγκντίρ
Η επαρχία Ιγκντίρ ή Ίγντιρ (αρμενικά: Իգդիրի մարզ, προφ.: Ιγκντιρί μαρζ· τουρκικά: Iğdır ili, προφ.: ούουντουρ ιλί· κουρδικά: Parêzgeha Îdirê, προφ.: Παρέζγκεχα Ίντιρε‎) είναι επαρχία στην ανατολική Τουρκία, η οποία βρίσκεται κατά μήκος των συνόρων με την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν (την περιοχή της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν) και το Ιράν. Οι γειτονικές του επαρχίες είναι η Καρς στα βορειοδυτικά και η Άγρι στα δυτικά και νότια. Καταλαμβάνει έκταση 3.587 τ.χλμ. και πληθυσμό 184.418 (εκτίμηση 2010), ήταν 168.634 το 2000 (από τους 142.601 το 1990). Δημιουργήθηκε από το νοτιοανατολικό τμήμα της πρώην επαρχίας Καρς το 1993. Ο σημερινός Κυβερνήτης της επαρχίας είναι ο Χιουσεγίν Ένγκιν Σαρυιμπραχίμ (τουρκ.: Hüseyin Engin Sarıibrahim).
Το ψηλότερο βουνό στα αρμενικά υψίπεδα, το όρος Αραράτ βρίσκεται επί του παρόντος στην τουρκική επαρχία Ιγκντίρ, αλλά μεγάλο μέρος της γης αποτελεί μια μεγάλη πεδιάδα πολύ κάτω από το βουνό. Το κλίμα είναι το θερμότερο σε αυτό το μέρος της Τουρκίας. Το βαμβάκι μπορεί να καλλιεργηθεί στο Ιγκντίρ. Τα κλειστά σύνορα με την Αρμενία ακολουθούν τον ποταμό Αράξη.
Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Ιγκντίρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιγκντιρ Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν Κατηγορία:Δυτική Αρμενία
Ευθυμία (όνομα)
Η Ευθυμία, είναι ελληνικό γυναικείο όνομα που σημαίνει "καλός θυμός".
Αξιοσημείωτα άτομα
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (πάλη)
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Το 1934, η διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς, η οποία λειτουργούσε υπό την προεδρία του Ιωάννη Ανδριανόπουλου, αποφάσισε να ιδρύσει τμήμα πάλης. Το άθλημα της πάλης ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, αφενός διότι ήταν ένα από τα αθλήματα που συμπεριλαμβάνονταν στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων από το 1896 και μετά (απουσίασε μόνο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 και του 1908) και αφετέρου διότι είχαν ήδη δημιουργηθεί αρκετά τμήματα πάλης από άλλους ελληνικούς συλλόγους, όπως ήταν για παράδειγμα ο Εθνικός Αθηνών, ο οποίος είχε ιδρύσει το τμήμα πάλης του από το 1893.
Ο Ανδριανόπουλος ενίσχυσε σημαντικά το συγκεκριμένο τμήμα από τις πρώτες κιόλας μέρες της λειτουργίας του, καθώς κατάφερε να εγγράψει στις τάξεις του τον καλύτερο Έλληνα παλαιστή της εποχής τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, τον Γεώργιο Ζερβίνη. Ο Ζερβίνης ήταν αθλητής της Ελληνορωμαϊκής και της Ελευθέρας πάλης, ο οποίος αγωνιζόταν μέχρι πρότινος στον Εθνικό Αθηνών. Είχε πάρα πολλές διακρίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, καθώς ήταν υπερπρωταθλητής Ελλάδας, βαλκανιονίκης αλλά και Ολυμπιονίκης. Ένα χρόνο μετά την ίδρυση του τμήματος πάλης του Ολυμπιακού, ιδρύθηκε η Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, (μέχρι εκείνη τη στιγμή, τα πανελλήνια πρωταθλήματα πάλης βρίσκονταν υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ) η οποία για την ακρίβεια "συνιδρύθηκε" από τα αθλήματα της Πάλης, της Πυγμαχίας και της Άρσης Βαρών. Αμέσως μετά την ίδρυση της ΕΟΦΠ, διοργανώθηκε και το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα πάλης.
Οι παραστάσεις του Γεώργιου Ζερβίνη, έλαβαν χώρα στην ιστορική λέσχη του ερυθρόλευκου συλλόγου συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου να δει τις νίκες του σε όλες τις πρώτες θέσεις των κατηγοριών τόσο στα πανελλήνια πρωταθλήματα όσο και σε διεθνείς αγώνες με ξένους συναθλητές του. Εκείνη την εποχή, το μοναδικό πανελλήνιο πρωτάθλημα πάλης που διοργανωνόταν υπό την αιγία της ΕΟΦΠ, ήταν αυτό της ελληνορωμαϊκής (το πρωτάθλημα Ελευθέρας πάλης διοργανώθηκε πρώτη φορά το 1958). Παρ' όλα αυτά, στην Αθήνα και τον Πειραιά διοργανώνονταν ετήσιες εκδηλώσεις που έπαιρναν τη μορφή Κυπέλλου Πόλης. Ο Ζερβίνης κατέκτησε ως αθλητής του Ολυμπιακού αρκετές φορές το ανεπίσημο Κύπελλο Πάλης Συλλόγων Πειραιά, με τις επιδόσεις τους να εντυπωσιάζουν το φίλαθλο κοινό που παρευρισκόταν στους αγώνες του.
Διάλυση και επαναλειτουργία
Μετά την επίσημη είσοδο της Ελλάδας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όλες οι αθλητικές δραστηριότητες οι οποίες λάμβαναν χώρα στην Ελλάδα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, με το άθλημα της πάλης του Ολυμπιακού να μην αποτελεί εξαίρεση. Η τότε διοίκηση του ερυθρόλευκου συλλόγου αποφάσισε να σταματήσει τη λειτουργία του τμήματος για όσο διαρκούσε ο πόλεμος, με την προοπτική να επαναλειτουργήσει μετά το τέλος του. Τελικώς, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ με αποτέλεσμα το τμήμα να ατονήσει και να αδρανοποιηθεί για περίπου δύο δεκαετίες.
Η σημαντικότερη προσπάθεια ανασύστασης του συγκεκριμένου τμήματος έγινε το 1963, κι ενώ ο ερυθρόλευκος σύλλογος βρισκόταν υπό την προεδρία του Γεώργιου Ανδριανόπουλου, ενός εκ των θρυλικών πέντε αδερφών Ανδριανόπουλων. Έφορος του τμήματος ανέλαβε ο Ν.Κρεμέζης (μέλος του τότε Διοικητικού Συμβουλίου του Ολυμπιακού καθώς επίσης και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Πάλης) ενώ το πόστο του προπονητή ανατέθηκε στον Βασίλειο Καρτασάκη (τότε ήταν ακόμα εν ενεργεία αθλητής πάλης).
Το ενδιαφέρον που έδειξαν αρκετοί αθλητές της πάλης -κυρίως νεαρής ηλικίας- μετά την είδηση ότι επρόκειτο να επαναλειτουργήσει το τμήμα πάλης του Ολυμπιακού ήταν μεγάλο, καθώς δεκάδες από αυτούς έκαναν προπονήσεις στο Θεμιστόκλειο προκειμένου να έρθουν στην επιθυμητή φυσική κατάσταση που θα τους εξασφάλιζε μια θέση στο ρόστερ του παλαιστικού τμήματος του συλλόγου. Από τους γνωστότερους αθλητές που εγγράφησαν στο σύλλογο ήταν οι Κολυτάς, Λαμπρινάκης, Ανδριώνης, Καψάλης, Μπόθος, Καμπουράκης, Μαλούχος, Γεωργιάκος και Σαντοριναίος. Λόγω του ότι οι αθλητές που αποτελούσαν το παλαιστικό τμήμα του Ολυμπιακού ήταν διαφόρων ηλικιών, ο Κρεμέζης ανέλαβε και προχώρησε στη δημιουργία εκτός του τμήματος ανδρών και στη δημιουργία τμημάτων εφήβων αλλά και παίδων.
Εποχή Γουλανδρή και μετέπειτα αδράνεια
Το 1972, κατά τη διάρκεια μιας πολύς δύσκολης περιόδου για την Ελλάδα, αυτή της επταετίας της Χούντας των Συνταγματαρχών την προεδρία της διοίκησης του Ολυμπιακού Πειραιώς ανέλαβε ο Νίκος Γουλανδρής, ο οποίος βοήθησε το σύλλογο να πρωταγωνιστήσει στα περισσότερα αθλήματα, με το παλαιστικό τμήμα του συλλόγου να μην αποτελεί εξαίρεση.
Μετά την έναρξη της προεδρίας του Γουλανδρή, ο σύλλογος ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί τόσο σε τοπικό όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο. Τη δεκαετία του '70 ήρθε και ο πρώτος πανελλήνιος τίτλος του παλαιστικού τμήματος του Ολυμπιακού, καθώς το 1976 η ανδρική ομάδα κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος στην Ελληνορωμαϊκή.
Εκείνη την περίοδο ο σύλλογος είχε τη δυνατότητα να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πάλης, ωστόσο λόγω του ότι οι αγώνες θα πραγματοποιούνταν στην Τουρκία, η διοίκηση του ερυθρόλευκου συλλόγου αποφάσισε να μη λάβει μέρος και να μην στείλει τους αθλητές του Ολυμπιακού στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Παρά τις δεκάδες επιτυχίες και διακρίσεις του συλλόγου τη δεκαετία του '70, το τμήμα άρχισε στη συνέχεια να παρακμάζει με αργό αλλά ταυτόχρονα σταθερό ρυθμό. Μέχρι τις επόμενες διακρίσεις του συλλόγου χρειάστηκε να περάσουν περίπου είκοσι χρόνια, με το τμήμα ενδιάμεσα να βρίσκεται σε ατονία, αλλά χωρίς ωστόσο να έχει σταματήσει τη λειτουργία του.
2000-σήμερα
Τη δεκαετία του 2000 επέστρεψαν οι επιτυχίες για το παλαιστικό τμήμα του συλλόγου.
Το 2006 ήταν το καλύτερο έτος στη νεότερη ιστορία του συλλόγου καθώς εκείνη τη χρονιά κατάφερε να κατακτήσει τόσο το εγχώριο πανελλήνιο πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής ανδρών όσο και το Ευρωπαϊκό Κύπελο Cela Cup ανδρών. Η κατάκτηση του ευρωπαϊκού Κυπέλλου ήταν ιστορική για τον ερυθρόλευκο σύλλογο καθώς ήταν το πρώτο διεθνές τρόπαιο που κατέκτησε το συγκεκριμένο τμήμα του Ολυμπιακού από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη στιγμή. Οι σημαντικότεροι αθλητές της νεότερης ιστορίας του παλαιστικού τμήματος του Ολυμπιακού είναι οι: Ξενοφώντας, Γιώργος και Άγγελος Κουτσιούμπας, Βουρδάνος Κωνσταντίνος ,Αρτιόμ Κιουρεγκιάν, Χρήστος Γκίκας, Γιώργος Τζιώλας, Τάσος Βλαχάκης και στο γυναικείο τμήμα η Ειρήνη – Μαρία Νταντούτη.
Το 2009 στην ελληνορωμαϊκή πάλη η ομάδα τερμάτισε δεύτερη, καθώς η Ομοσπονδία δεν έκανε δεκτές τις συμμετοχές των Κιουρεγκιάν, Άγγελου Κουτσιούμπα, Πετράκη και Κεβρεκίδη, λόγω του ότι διέθεταν και δίπλωμα προπονητή και έμειναν εκτός διοργάνωσης, με αποτέλεσμα να χαθεί άδικα ο τίτλος. Το 2010 ο Ολυμπιακός κατέλαβε και πάλι τη δεύτερη θέση, χάνοντας το πρωτάθλημα από τον Παλαιστικό Όμιλο Πρωταθλητών Χαλκίδας για μόλις τρεις βαθμούς. .
Το ίδιο σκηνικό συνέβη και το 2011, με τον Ολυμπιακό να περιορίζεται ξανά στη δεύτερη θέση, 16 βαθμούς πίσω από την ομάδα της Χαλκίδας. Οι αθλητές των "ερυθρόλευκων" κατέκτησαν δύο χρυσά, ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο αλλά και πάλι δεν κατάφεραν να φέρουν το σύλλογο στην κορυφή. Το 2012 στην Λάρισα ο αθλητης του Ολυμπιακού Βουρδανος Κωνσταντίνος κατακτά την 2η θέση στο Μεσογειακό πρωτάθλημα. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 2014 ο σύλλογος δεν κατάφερε να διακριθεί, παρά το γεγονός ότι είχε στις τάξεις του ιδιαίτερα σημαντικούς αθλητές όπως ήταν ο Τάσος Βλαχάκης, ο Χρήστος Γκίκας και ο Κώστας Παπαδόπουλος. Μετά το τέλος του πανελληνίου πρωταθλήματος του 2014, το τμήμα αποδυναμώθηκε και τελικά αδρανοποιήθηκε.
Επιτυχίες εκτός Ελλάδας
Την πρώτη θέση στο Κύπελλο Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Cela Cup που διεξήχθη στην πόλη Σρέντζανιν της Σερβίας το 2006 κατέκτησε η ομάδα ελληνορωμαϊκής πάλης του Ολυμπιακού.
Οι "ερυθρόλευκοι" στον τελικό του Cela Cup επικράτησαν 4-2 της Κροατικής Βιντίγια και κατέκτησαν τον τίτλο. Με προπονητή τον Σάββα Κούζηλο, τις νίκες της ομάδας πέτυχαν οι Ντράγκοσλαβ Μπράνκοφ (2-1 τον Ντάλιμπαρ Γέρετς στα 55 κιλά), Χρήστος Γκίκας (2-0 τον Πέταρ Ζόρετς στα 66 κιλά), Ξενοφών Κουτσιούμπας (2-1 τον Μίτια Σέντμσκ στα 120 κιλά) και Γιώργος Κουτσιούμπας (2-1 τον Ντένι Λίπιτς στα 96 κιλά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλη Ολυμπιακος
Άιτελ Φρειδερίκος Β΄ του Χοεντσόλερν
Ο Άιτελ-Φρειδερίκος Β΄, γερμ. Eitel-Friedrich III (π. 1452 - 18 Ιουνίου 1512) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν κόμης του Χοεντσόλερν (1488-1512).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιακώβου-Νικολάου Α΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Αγνής, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Βέρντενμπουρκ-Ζάργκανς.
Το 1512 απεβίωσε στο Τρηρ σε ηλικία 60 ετών και τον διαδέχθηκε ο τρίτος γιος του Άιτελ-Φρειδερίκος Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2017
Λεπτομέρειες
Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλητές από όλη την Ελλάδα και εκτός συναγωνισμού Κύπριοι αθλητές. Βαθμολογήθηκαν συνολικά 49 σωματεία.
Νικητές
Πηγή:
Ομαδική βαθμολογία
{| class="wikitable" !width=50|Θέση !width=215|Σύλλογος !width=50|Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2017 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Πολιορκία της Μεθώνης
μικρογραφία|Το Κάστρο της Μεθώνης Με τον όρο Πολιορκία της Μεθώνης, ορίζονται οι τρεις πολιορκίες που έλαβαν τόπο στη Μεθώνη από το 1500-1828μ.Χ. Το 1500μ.Χ με αντίπαλα στρατεύματα τους Οθωμανούς και τους Βενετούς, το 1770 με τους Οθωμανούς και τους υποδουλωμένους Έλληνες και τέλος, το 1821 με τους Οθωμανούς και τη συμμαχία των Μεγάλων Δυνάμεω ν και των Ελλήνων.
Υπόβαθρο
Το 356μ.Χ. η Μεθώνη εγκαταλείφθηκε λόγω διάφορων φυσικών καταστροφών (ειδικότερα ενός σεισμού). Στη Βυζαντινή αυτοκρατορία η Μεθώνη ήταν ένα γνωστό λημέρι των πειρατών. Όμως το 881 Βυζαντινά πλοία με ναύαρχο τον Νάσαρ κατέστρεψαν τα περισσότερα πειρατικά καράβια των Σαρακηνών, δωρίζοντας τα λάφυρα στην εκκλησία της Μεθώνης. Τον 12ο αιώνα μ.Χ οι Βενετοί λεηλάτησαν τη Μεθώνη λόγω της επαναλαμβανόμενης πειρατικής δραστηριότητας και διότι οι πειρατές είχαν ως αιχμάλωτους Βενετούς έμπορους. Παράλληλα, έσφαξαν εκατοντάδες κατοίκους. Το κάστρο της Μεθώνης έχει μεγάλη ιστορία πολιορκήσεων. Με την τέταρτη σταυροφορία (1204) η Μεθώνη έπεσε στα χέρια των Φράγκων. Λίγα έτη αργότερα, η Μεθώνη κατακτήθηκε από τους Ενετούς .Οι Ενετοί ανανέωσαν την πόλη γκρεμίζοντας κατασκευές των προηγούμενων κυρίαρχων και χτίζοντας το Κάστρο της Μεθώνης. Έτσι, η περιοχή αποτέλεσε ένα σημαντικό εμπορικό σταυροδρόμι ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή χάρη σε ένα από τα πιο διάσημα προϊόντα τους, το κρασί, ενώ σημειώθηκαν πολλές εμπορικές επιτυχίες. Το 1500, μετά την άφιξη των Τούρκων στη Μεθώνη και μετά από 28 ημέρες πολιορκίας, η Μεθώνη κατακτήθηκε. Ακολούθησε η σφαγή των Χριστιανών από τον σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ και τον στρατό του. Οι Τούρκοι άρχισαν την οχύρωση του Κάστρου χτίζοντας το Μπούρτζι πάνω σε μια μικρή νησίδα. Χρόνια μετά, το 1770, κατά τη διάρκεια των Ορλοφικών ο Ρωσικός στρατός είχε σκοπό την κατάληψη της Μεθώνης από τους Τούρκους, αφού είχαν προηγουμένως καταλάβει την Πύλο. Παράλληλα, πολλοί κάτοικοι της Μεθώνης κατευθύνονταν προς την Πύλο για να γλιτώσουν από τους Τούρκους. Όταν έφτασαν στο Κάστρο, ζήτησαν από τους Ρώσους να τους αφήσουν να περάσουν στο κάστρο της Πύλου, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι Έλληνες αναζήτησαν τη σωτηρία τους στη θάλασσα, αλλά λιγοστοί κατάφεραν να φτάσουν στη στεριά.
Ιστορικό
Η οχυρή τοποθεσία της Μεθώνης κέντρισε από νωρίς το ενδιαφέρον των επαναστατημένων Ελλήνων. Η σημασία της κατάκτησης του κάστρου ήταν εξαιρετικά σημαντική για την επικράτηση τόσο ηπειρωτικά, όσο και ναυτικά. Οι ετοιμασίες για την πολιορκία ξεκίνησαν από πολύ νωρίς. Από την πλευρά τους, οι Τούρκοι είχαν εξασθενημένη την άμυνά τους, καθώς είχαν στείλει νωρίτερα ενισχύσεις και τρόφιμα στους πολιορκημένους του Νεοκάστρου. Ωστόσο, οι διαφωνίες των οπλαρχηγών σχετικά με τη διαχείριση της πολιορκίας  ευνόησαν τους αμυνόμενους. Παρά το γεγονός ότι αρχικά οι Έλληνες άσκησαν αφόρητη πίεση στη Μεθώνη, προκειμένου να την καταλάβουν, σταδιακά το ενδιαφέρον τους ατόνησε καθώς προτιμήθηκε να ενισχυθεί η πολιορκία στο Νεόκαστρο. Αυτό το γεγονός, σε συνάρτηση με το οχυρό και δύσβατο σημείο του κάστρου, αλλά και την επάρκεια σε τρόφιμα και πυρομαχικά από μεριάς Τούρκων, οδήγησε στην αποτυχία κατάληψης από τους Έλληνες. Άλλωστε, τα ελληνικά πλοία ήταν δύσκολο να προχωρήσουν σε απόλυτο ναυτικό αποκλεισμό, καθώς το κάστρο βρισκόταν πρακτικά σε ανοικτό πέλαγος.
Στρατοί
Στην Πολιορκία της Μεθώνης το 1821μ.Χ, αντίπαλες δυνάμεις ήταν οι Οθωμανοί Τούρκοι με τους επαναστατημένους 'Ελληνες, οι οποίοι τον Μάρτιο του 1821 προσπάθησαν να ανακτήσουν το κάστρο της Μεθώνης. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε η επανάσταση σε όλη την νότια Πελοπόννησο. Ο στρατός των Ελλήνων αποτελούνταν από κατοίκους με προέλευση από την Μεθώνη, την Πύλο και τα Ιόνια νησιά. Οι Οθωμανοί Τούρκοι ήταν εξοπλισμένοι με τουφέκια και μαχαίρες, ενώ στον ανττίποδα οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν κατώτερης ποιότητας οπλισμό, κυρίως λαφηραγωγημένο. <mapframe latitude="36.815048" longitude="21.704628" zoom="15" width="400" height="325" align="right" />
Πεδίο μάχης
Το πεδίο μάχης ήταν το κάστρο της Μεθώνης. Κατασκευάστηκε το 1209 από τους Ενετούς και σήμερα αποτελεί έναν προστατευόμενο αρχαιολογικό χώρο. Ήταν πολύ καλά οχυρωμένο και τοποθετημένο σε μια βολική γεωγραφική θέση. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως μέρος για να βασανίζουν οι Οθωμανοί Τούρκοι τους αιχμαλώτους τους και ως φρούριο. Το κάστρο της Μεθώνης αποτέλεσε, επίσης, τον τόπο στον οποίο έγινε η πολιορκία των Οθωμανών σε μια προσπάθεια επανάκτησης της περιοχής από τους Έλληνες έως το 1828μ.Χ. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε ο Γάλλος αξιωματικός Μαιζών, ο οποίος στάλθηκε από τη Γαλλία προς ενίσχυση των επαναστατημένων Ελλήνων. Υπό την αρχηγία του η μάχη μεταφέρθηκε έξω από τα τείχη.
Μάχη
Στις 18 Μαίου του 1821, η Μεθώνη αποκλείστηκε ναυτικά από τους πολιορκητές Έλληνες που έχασαν τη μάχη. Οι επαναστατημένοι Έλληνες έκαναν απόπειρες να ανακτήσουν την Μεθώνη, οι οποίες κατέληγαν σε ήττες. Το οχυρό και δυσπρόσιτο ανάγλυφο διευκόλυνε το έργο των αμυνόμενων, με αποτέλεσμα οι συνεχείς επιθέσεις των Ελλήνων να αποτυγχάνουν. Το 1825 ο Ιμπραήμ Πασάς εμφανίστηκε στο κάστρο της Μεθώνης, το οποίο χρησιμοποίησε ως βάση για τον στρατό των Αιγυπτίων. Το 1828 ο στρατηγός Μαιζών σήμανε το τέλος της επανάστασης στην Πελοπόννησο νικώντας τους Αιγυπτίους και καταλαμβάνοντας την Μεθώνη. Έπειτα από την κατάκτησή της από τους Γάλλους, η Μεθώνη παρέμεινε ερημωμένη για χρόνια.
Άιτελ Φρειδερίκος Γ΄ του Χοεντσόλερν
Ο Άιτελ-Φρειδερίκος Γ΄, γερμ. Eitel-Friedrich III (1494 - 15 Ιανουαρίου 1525) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν κόμης του Χοεντσόλερν (1512-1525).
Πολιορκία της Μεθώνης
Απολογισμός
Από την πολιορκία της Μεθώνης υπήρξαν αρκετές απώλειες για τους Οθωμανούς Τούρκους, Αιγυπτίους, Γάλλους και Έλληνες, οι οποίες δεν έχουν καταγραφεί επισήμως σε ιστορικά αρχεία. Εδαφικές απώλειες δεν υπήρξαν, καθώς οι Τούρκοι παρέμειναν κυρίαρχοι της Μεθώνης, μέχρι τις 7 Οκτωβρίου του 1828 όταν οι Έλληνες την επανάκτησαν.
Ιστορική σημασία
Εφόσον η πολιορκία δεν ήταν επιτυχής, δεν είχε μεγάλη ιστορική σημασία. Ωστόσο, υπήρχαν σφαγές που επηρέασαν τον πληθυσμό της Μεθώνης, ενώ οι φθορές από τις διαμάχες άφησαν το στίγμα τους στην ευρύτερη περιοχή.
Άιτελ Φρειδερίκος Γ΄ του Χοεντσόλερν
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Άιτελ-Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου κυρίου του Άλτμαρκ.
Ένα όπλο για πούλημα
Αναφέρεται σε έναν επαγγελματία δολοφόνο που καταζητείται στην Αγγλία αφού διέπραξε σε ευρωπαϊκό έδαφος μια πολιτική δολοφονία που είχε σχεδιαστεί για να προκαλέσει έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο με τεράστια κέρδη για διεφθαρμένους βιομήχανους.
Πολιορκία της Μεθώνης
Λόγοι που οδήγησαν στην τελική έκβαση
Οι λόγοι που οδήγησαν στην τελική έκβαση είναι το γεγονός ότι οι Έλληνες επαναστάτες δεν ήταν πλήρως προετοιμασμένοι, δεν διέθεταν κατάλληλο εξοπλισμό και ήταν λιγότεροι αριθμητικά από τους Τούρκους. Επιπλέον, οι Οθωμανοί ήταν οχυρωμένοι και με τη χρήση της τάφρου εξόντωναν ευκολότερα τους πολιορκητές.
Άιτελ Φρειδερίκος Γ΄ του Χοεντσόλερν
Βιογραφία
Το 1525 απεβίωσε στην Παβία σε ηλικία 31 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Α΄.
Πολιορκία της Μεθώνης
Μνήμη
Το κάστρο της Μεθώνης βρίσκεται στη Μεθώνη Μεσσηνίας και αποτελεί ένα βασικό αξιοθέατο της περιοχής. Μέσα στο κάστρο βρίσκεται ο ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που πιθανολογείται ότι χτίστηκε την Β' Περίοδο της Ενετοκρατίας. Επιπλέον, στην νότια πλευρά του κάστρου βρίσκεται το οχυρωμένο νησί Μπούρτζι, μέσα στο οποίο υπάρχει ένας πύργος. Σήμερα το κάστρο της Μεθώνης (93 στρέμματα) είναι ένα δημοφιλές αξιοθέατο της Μεσσηνία ς. Τα τείχη του κάστρου είναι ετοιμόρροπα, αλλά εξακολουθούν να είναι επιβλητικά. Το κάστρο που χρησιμοποιείται πλέον ως αρχαιολογικός χώρος, χωρίζει τη στεριά από τη θάλασσα με μία τάφρο. Το κάστρο περιέχει μια νησίδα πάνω στην οποία βρίσκεται ένα σημαντικό φρούριο, το Μπούρτζι, με το οποίο συνδέεται μέσω μίας γέφυρας. Η βόρεια πλευρά του τείχους φτάνει τα έντεκα μέτρα και μέσα στο κάστρο βρίσκονται σπίτια πλούσιων αρχόντων της εποχής. Επιπλέον, στο εσωτερικό βρίσκονται ερείπια βυζαντινών ναών, κατοικίες του Ιμπραήμ Πασά και του Γάλλου στρατηγού, Μαιζών και τάφοι Ελλήνων και Οθωμανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Ένα όπλο για πούλημα
Υπόθεση
Ο Ρέιβεν, ένας Άγγλος επαγγελματίας δολοφόνος, προσλαμβάνεται για να σκοτώσει έναν υπουργό σε μια ευρωπαϊκή χώρα (που δεν αναφέρεται), μια πράξη που υπολογίζεται ότι θα προκαλέσει ευρωπαϊκό πόλεμο. Επιστρέφοντας στο Λονδίνο, πληρώνεται σε μετρητά από τον κ. Τσάλμοντλυ, τον άνθρωπο που τον προσέλαβε. Ωστόσο, όταν αρχίζει να ξοδεύει τα χαρτονομίσματα, ανακαλύπτει ότι είναι προσημειωμένα. Έξαλλος που εξαπατήθηκε και κυνηγημένος από την αστυνομία που πιστεύει ότι είναι ο δράστης μιας πρόσφατης ληστείας στο Χρηματιστήριο, αποφασίζει να εκδικηθεί και, χωρίς χρήματα και εισιτήριο, ακολουθεί τον Τσάλμοντλυ σε ένα τρένο που κατευθύνεται βόρεια προς το Νότουιτς.
Άιτελ Φρειδερίκος Γ΄ του Χοεντσόλερν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1515 την Ιωάννα των Βίττεμ, κόρη του Φιλίππου κυρίου των Μπέερσελ & Μπούτερσεμ και είχε τέκνα:
Ένα όπλο για πούλημα
Υπόθεση
Στο ίδιο τρένο βρίσκεται η Άννυ Κράουντερ, μια ηθοποιός που ταξιδεύει για δουλειά σε έναν χορευτικό θίασο. Ο αρραβωνιαστικός της, Τζίμυ Μάθερ, είναι αστυνομικός και έχει αναλάβει την υπόθεση της ληστείας. Στο Νότουιτς, ο Ρέιβεν αναγκάζει την Άννυ να του δώσει το εισιτήριό της για να βγει από τον σταθμό, της εξηγεί ότι αναζητά τον Τσάλμοντλυ αλλά καθώς φοβάται ότι θα τον καταγγείλει, την πηγαίνει σε ένα άδειο σπίτι με σκοπό να τη σκοτώσει. Όταν η Άννυ καταφέρνει να διαφύγει χάρη στην τυχαία άφιξη ενός κτηματομεσίτη, δεν αναφέρει τι έχει συμβεί, από συμπόνια για τον Ρέιβεν και πηγαίνει στο θέατρο που έχει προσληφθεί. Εκεί, την προσκαλεί σε δείπνο ένας από τους χρηματοδότες, ο κ. Ντέιβις, ο οποίος είναι ο Τσάλμοντλυ. Η Άννυ τον αναγνωρίζει από την περιγραφή του Ρέιβεν. Μετά το δείπνο την πηγαίνει σε ένα νοικιασμένο δωμάτιο όπου, όταν συνειδητοποιεί ότι ξέρει για την εμπλοκή του με τον Ρέιβεν, προσπαθεί να την πνίξει.
Άιτελ Φρειδερίκος Γ΄ του Χοεντσόλερν
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Ένα όπλο για πούλημα
Υπόθεση
Την επόμενη μέρα ο Ρέιβεν βλέπει στο δρόμο μια γυναίκα που κρατάει την τσάντα της Άννυ (είναι η ιδιοκτήτρια του σπιτιού που νοίκιαζε δωμάτια σε ζευγάρια). Εισβάλει στο σπίτι της και βρίσκει την Άννυ δεμένη, αδύναμη αλλά ακόμη ζωντανή. Η κοπέλα συμφωνεί να τον βοηθήσει και εκείνος την πηγαίνει σε ένα κρησφύγετο που έχει βρει. Ενώ κρύβονται, ο Ρέιβεν μιλάει στην Άννυ για την παιδική του ηλικία, την εκτέλεση του πατέρα του, την αυτοκτονία της μητέρας του και τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες μεγάλωσε σε Ορφανοτροφείο - λεπτομέρειες που προοικονομούν τον θάνατο του ίδιου του Ρέιβεν και τις εικόνες που χρησιμοποιεί το μυθιστόρημα για να απεικονίσει τις τελευταίες του στιγμές. Επίσης, της ομολογεί τη δολοφονία του ξένου υπουργού.
Τη νύχτα, το κρησφύγετο περικυκλώνεται από αστυνομικούς, με επικεφαλής τον Τζίμι Μάθερ, και η Αννυ τους παραπλανά για να μπορέσει ο Ρέιβεν να δραπετεύσει. Ο Ρέιβεν καθώς τρέπεται σε φυγή πυροβολεί και τραυματίζει έναν αστυνομικό.
Έτσι αγνώριστος, ο Ρέιβεν εντοπίζει τον Ντέιβις και με ένα τέχνασμα τον κάνει να τον οδηγήσει στο γραφείο του. Ο Ρέιβεν ανακαλύπτει ότι είναι τα κεντρικά γραφεία μιας γιγάντιας εταιρείας χάλυβα που θα επωφεληθεί τεράστια ποσά από έναν πόλεμο και ότι το αφεντικό είναι ο σερ Μάρκους. Όταν ανακαλύπτει ότι ο Μάρκους είναι το αφεντικό του Ντέιβις/Τσάλμοντλυ και αυτός που διέταξε τη δολοφονία του πολιτικού, ο Ρέιβεν σκοτώνει και τους δύο άνδρες και ο ίδιος σκοτώνεται από την αστυνομία που έχει περικυκλώσει το κτίριο.
Διασκευές
Με βάση το μυθιστόρημα έχουν γίνει αρκετές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές διασκευές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Γκράχαμ Γκρην Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Χουλουσί Ακάρ
Ο Χουλουσί Ακάρ (γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου 1952 στην Καισάρεια της Τουρκίας), είναι Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός. Είναι ο σημερινός Υπουργός Αμυνας της Τουρκίας, και πριν απο το συγκεκριμένο πόστο διετέλεσε επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας από τις 18 Αυγούστου 2015 έως τις 10 Ιουλίου 2018.
Βιογραφία
Ο Χουλουσί Ακάρ γεννήθηκε το 1952 στην πόλη της Καισάρειας. Το 1972 αποφοίτησε από την Τουρκική Στρατιωτική Ακαδημία. Ένα χρόνο αργότερα αποφοίτησε από την σχολή πεζικού. Είναι ο 29ος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων. Προηγουμένως υπηρέτησε ως διοικητής.
Κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, ο Ακάρ ήταν όμηρος των πραξικοπηματιών.
Στις 9 Ιουλίου 2018 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στη νέα τουρκική κυβέρνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί της Τουρκίας
Σόνια Χένι
Η Σόνια Χένι (Sonja Henie ; 8 Απριλίου 1912 - 12 Οκτωβρίου 1969) ήταν Νορβηγίδα αθλήτρια του σκέιτ και σταρ του κινηματογράφου. Ήταν τρεις φορές Ολυμπιονίκης (1928, 1932, 1936) στο σινγκλ των γυναικών, δέκα φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια (1927-1936) και έξι φορές Ευρωπαία πρωταθλήτρια (1931-1936). Η Χένι κέρδισε περισσότερους ολυμπιακούς και παγκόσμιους τίτλους από οποιαδήποτε άλλη αθλήτρια του σκέιτ. Στο απόγειο της υποκριτικής καριέρας της, ήταν μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες σταρ στο Χόλιγουντ και πρωταγωνίστησε σε μια σειρά από ταινίες που έγιναν επιτυχίες στα box office της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων των Thin Ice (1937), Happy Landing, My Lucky Star (1938), Second Fiddle (1939) και Sun Valley Serenade (1941).
Ομαδικό αγώνισμα
(with Arne Lie)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί ηθοποιοί Κατηγορία:Νορβηγοί αθλητές Κατηγορία:Νορβηγοί Ολυμπιονίκες
Μνήστρα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μνήστρα αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Μνήστρας ήταν μια ανώνυμη Αιθιοπίδα. Η Μνήστρα παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Αίγιο και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Μνηστρα
Επαρχία Άγρι
Η επαρχία Άγρι ή Αγρί (τουρκικά: Ağrı ili, κουρδικά: Parêzgeha Agiriyê‎) είναι επαρχία στην ανατολική Τουρκία, η οποία συνορεύει με το Ιράν στα ανατολικά, την Καρς στα βόρεια, την Ερζερούμ στα βορειοδυτικά, την Μους και την Μπιτλίς στα νοτιοδυτικά, τη Βαν στο νότο και την Ιγκντίρ στα βορειοανατολικά. Έχει έκταση 11.376 τ.χλμ. και πληθυσμό 535.435 κατοίκους από το 2020. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Άγρι, το οποίο βρίσκεται σε οροπέδιο ύψους 1.650 μέτρων. Το Ντογουμπαγιαζίτ ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας μέχρι το 1946. Ο σημερινός κυβερνήτης είναι ο Σουλεϊμάν Ελμπάν.
Η επαρχία αποτελεί κομμάτι της Δυτικής Αρμενίας για τους Αρμενίους και ήταν μέρος της αρχαίας επαρχίας Αϊραράτ του Βασιλείου της Αρμενίας. Πριν από τη γενοκτονία των Αρμενίων, η σημερινή επαρχία Άγρι ήταν μέρος των έξι αρμενικών βιλαετιών. Η επαρχία είναι τμήμα του Τουρκικού Κουρδιστάν και έχει κουρδική πλειοψηφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγρι Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν Κατηγορία:Δυτική Αρμενία
Παρσαμπάντ
Το Παρσαμπάντ (περσικά: پارس‌آباد) είναι πόλη και πρωτεύουσα της κομητείας Παρσαμπάντ, στην επαρχία Αρνταμπίλ του Ιράν. Στην απογραφή του 2006, ο πληθυσμός του ήταν 81.782 κάτοικοι σε 17.638 οικογένειες. Το Παρσαμπάντ είναι η βορειότερη πόλη του Ιράν.
Γιουρόπα ΦΚ
Η Γιουρόπα Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Europa Football Club), παλαιότερα γνωστή ως Κόλετζ Γιουρόπα Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: College Europa Football Club), είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Γιβραλτάρ, ιδρυθείσα το 1925 και επανιδρυθείσα το 2014.
Είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Γιβραλτάρ και συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας Γιβραλτάρ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιβραλτάρ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925
ΦΚ Ντιφερντάνζ 03
Η ΦΚ Ντιφερντάνζ 03 είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Ντιφερντάνζ, Λουξεμβούργο. Ιδρύθηκε το 2003. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Municipal de la Ville de Differdange χωρητικότητας 2400 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2003 Κατηγορία:ΦΚ Ντιφερντάνζ 03
Κοινότητα Σχινοκαψάλων
Η Κοινότητα Σχινοκαψάλων είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1963 με το ΦΕΚ 218Α - 11/12/1963 με την απόσπαση του οικισμού Σχινοκάψαλα από την κοινότητα Ορεινού και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αχλιά, Γαλήνη και Μαύρος Κόλυμπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 427 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Πιτροπάκη. μικρογραφία|600x600εσ|Η θέση της κοινότητας σε σχάση με τον δήμο.
Κοινοτάρχες Σχινοκαψάλων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σχινοκαψάλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κλαυδία Οκταβία
Η Κλαυδία Οκταβία (Claudia Octavia, 40 - 8 Ιουνίου 62) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα. Ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Κλαύδιου από την τρίτη σύζυγό του Βαλερία Μεσσαλίνα και η πρώτη σύζυγος του αυτοκράτορα Νέρωνα.
Βιογραφία
Όταν η Μεσσαλίνα εκτελέστηκε, ο Κλαύδιος παντρεύτηκε την Ιουλία Αγριππίνα και η Οκταβία αρραβωνιάστηκε τον γιο της Αγριππίνας από προηγούμενο γάμο, τον Δομίτιο. Το επόμενο έτος (50 μ.Χ.) ο Κλαύδιος υιοθέτησε τον Δομίτιο και του έδωσε το όνομα Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων Καίσαρ. Η Οκταβία και ο Νέρων παντρεύτηκαν το 53 όταν ήταν ακόμη νέοι. Ο Κλαύδιος πέθανε το 54 μ.Χ. και ο Νέρωνας έγινε αυτοκράτορας στα δεκαέξι του χρόνια. Αλλά η αβεβαιότητα σχετικά με τη διαδοχή καθυστερούσε τον Νέρωνα, γιατί πολλοί ήθελαν να γίνει αυτοκράτορας ο Βρετανικός, ο γιος του Κλαύδιου. Ο Νέρων τότε δηλητηρίασε τον Βρετανικό κι έγινε αυτοκράτορας.
Επιπλέον, ο προσεκτικά σχεδιασμένος γάμος της Οκταβίας και του Νέρωνα ήταν μια καταστροφή σε προσωπικό επίπεδο. Ο Νέρων σύντομα ξεκίνησε μια σοβαρή σχέση με μια απελεύθερη που ονομαζόταν Ακτή και, πιο σημαντικά, άρχισε να αντιπαθεί τη σύζυγό του. Μέχρι το 58 ο Νέρων άρχιζε να ασχολείται με την Ποππαία Σαβίνα, την οποία θα ήθελε να κάνει αυτοκράτειρα στη θέση της Οκταβίας, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει όσο η Αγριππίνα ζούσε. Το 59 μπόρεσε να κανονίσει το θάνατο της Αγριππίνας, και το 62 χώρισε την Οκταβία και παντρεύτηκε την Ποππαία, με αφορμή πως δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Με τη συγκατάθεση της Ποππαίας προστέθηκαν κατηγορίες μοιχείας, και η Οκταβία εκδιώχθηκε στην Καμπανία και στη συνέχεια στο νησί της Πανδατερίας και τελικά σκοτώθηκε. Το κομμένο της κεφάλι στάλθηκε στην Ποππαία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 2016-2017
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2016-17 αποτέλεσε την 44η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 27 Απριλίου έως την 1η Μαΐου 2017 στο Κλειστό Γυμναστήριο Σιδηροδρομικού Σταθμού στην Κατερίνη. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησαν τα Εκπαιδευτήρια Δούκα για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2016 2017 Πανελληνιο Εφηβων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πιερία
Σιωλάδες Ιωαννίνων
Οι Σιωλάδες είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται δίπλα στις βορειοδυτικές όχθες του Μετσοβίτικου ποταμού και δίπλα στην ΕΟ Ιωαννίνων - Τρικάλων. Είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες της βόρειας Πίνδου σε υψόμετρο 650 μέτρα. Απέχει 38 χλμ. Α.-ΒΑ. (οδικά - μέσω Εγνατίας) από την πόλη των Ιωαννίνων (μέσω Εγνατίας), 14 χλμ. Δ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου) και περίπου 4 χλμ. (οδικά) Ν. από τη Χρυσοβίτσα, της οποίας από παλιά θεωρείται συνοικισμός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Χρυσοβίτσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Χρυσοβίτσα, τα Αμπέλια, την Ανάληψη, το Ξηρικό και τους Μύλους αποτελούν την τοπική κοινότητα Χρυσοβίτσας της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 26 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ταλέσα της Αραγονίας
Η Ταλέσα, ισπαν.: Talesa, Talèse, Talèze, ή Ataresa, (απεβ. μετά το 1136) ήταν Αραγωνέζα ευγενής και αντιβασίλισσα. Ήταν κόρη του Σάντσο Ραμίρεθ, κόμη της Ριβαγόρθα, φυσικού αδελφού του βασιλιά Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγονίας και της Ναβάρρας και μέλος της βασιλικής δυναστείας των Χιμένεθ. Παντρεύτηκε τον Γκαστόν Δ' υποκόμη του Μπεάρν και ενήργησε ως αντιβασίλισσα της περιφέρειας του Μπεάρν κατά τις απουσίες του στη Σταυροφορία το 1096-1101 και μετά το τέλος του για τον γιο τους το 1131-1134, και τον εγγονό της μέχρι τουλάχιστον το 1136.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε το 1085 σε μία κίνηση τού πατέρα τού Γκαστόν Δ΄, Σεντούλε Ε΄ του Μπεάρν, να επεκτείνει την επιρροή του στα Πυρηναία, συμμαχώντας με τον ηγεμονεύοντα οίκο της Αραγονίας και της Ναβάρρας. Έφερε ως προίκα την υποκομητεία του Mοντάνερ, μία μικρή χώρα στη γειτονιά του Μπιγκόρ.
Μεταξύ 1096 και 1101, ενώ ο Γκαστόν Δ΄ συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία, ο Ταλέσα κυβέρνησε το Μπεάρν με τη βοήθεια ενός συμβουλίου βαρόνων. Αυτό το σενάριο επαναλήφθηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια των συχνών στρατιωτικών εγχειρημάτων του συζύγου της στην Αραγονία. Όπως για πολλούς των ημερών της, αναφέρεται στα ιστορικά αρχεία κυρίως μέσω της ίδρυσης και της προικοδότησης θρησκευτικών ιδρυμάτων.
Με το τέλος του Γκαστόν το 1131, η Ταλέσα ανέλαβε την αντιβασιλεία του μικρού της γιου Σεντούλε ΣΤ΄. Ο Σεντούλε ΣΤ΄ απεβίωσε στη μάχη της Φράγα το 1134 και η περιφέρεια πέρασε στον γιο, Πέτρο Β΄, της Γκισκάρδας, μεγαλύτερης κόρης της Tαλέσας και του Γκαστόν. Επειδή ο Πέτρος Β' ήταν ανήλικος, η Ταλέσα συνέχισε στην αντιβασιλεία της μέχρι τουλάχιστον το 1136.
Την ίδια χρονιά, η Αραγονία και η Ναβάρρα βίωσαν μία κρίση διαδοχής, καθώς ο εξάδελφος της Ταλέσα, Αλφόνσος Α΄ ο Μαχητής, απεβίωσε χωρίς κληρονόμους και άφησε μία διαθήκη, με την οποία το βασίλειό του επρόκειτο να περάσει στα στρατιωτικά θρησκευτικά τάγματα. Τα δύο βασίλεια χωρίστηκαν και ο θρόνος της Αραγονίας αμφισβητήθηκε από τον Ραμίρο Β΄ τον Μοναχό, τον αδελφό του νεκρού βασιλιά, και τον Αλφόνσο Ζ΄ του Λεόν, έναν πιο μακρινό συγγενή. Η Ταλέσα τάχθηκε στο πλευρό του Ραμίρο Β΄, ο οποίος με τη σειρά του της παρέδωσε τις κυριότητες (ενός μέρους) της Θαραγόθα και του Ουνκαστίγιο, που είχε κληρονομήσει από τον Γκαστόν Δ΄. Μετά από παπική παρέμβαση, η σύγκρουση διευθετήθηκε τελικά υπέρ του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης, ο οποίος, για να αποκτήσει καλές σχέσεις με το Μπεάρν, παραχώρησε στην Tαλέσα τα φέουδα της Ουέσκα και του Μπέσπεν, με δικαιώματα επί της Βασιλικής της Παναγίας του Πιλάρ στη Θαραγόθα, όπου ο Γκαστόν Δ΄ ήταν θαμμένος. Έδωσε επίσης στον Πέτρο Β΄ μία Καταλανή πριγκίπισσα για νύφη και έτσι έφερε τον Μπεάρν στην καταλανική σφαίρα επιρροής.
Ο Ταλέσα απεβίωσε λίγο μετά το 1136. Εκτός από τον Σεντούλε ΣΤ΄ και την Γκισκάρδα, είχε μία άλλη κόρη, που απεβίωσε μικρή και είναι γνωστή μόνο από το πρώτο γράμμα του ονόματός της: N. Είχε επίσης έναν πρώτο γιο, που ονομάζεται Σεντούλε, ο οποίος απεβίωσε πριν από το 1128, προγενέστερος του κληρονόμου του Γκαστόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1085 τον Γκαστόν Δ΄ υποκόμη του Μπεάρν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Έλληνες στην Ουγγαρία
Οι Έλληνες στην Ουγγαρία (ουγγρικά: Görögök) αποτελούν μια από τις δεκατρείς αναγνωρισμένες εθνικές μειονότητες στην Ουγγαρία, με βάση το νόμο περί δικαιωμάτων των εθνικών και εθνοτικών μειονοτήτων που θεσπίστηκε από το ουγγρικό κοινοβούλιο στις 7 Ιουλίου 1993.
Η ουγγρική νομοθεσία αναγνωρίζει τα μειονοτικά δικαιώματα των ατόμων, θεσπίζει την έννοια των συλλογικών δικαιωμάτων των εθνοτικών μειονοτήτων και δηλώνει το αναφαίρετο συλλογικό δικαίωμα των μειονοτήτων να διατηρούν την εθνοτική τους ταυτότητα. Ο νόμος επιτρέπει επίσης ενώσεις, κινήματα και πολιτικά κόμματα εθνικού χαρακτήρα και δίνει εντολή στην απεριόριστη χρήση εθνικών γλωσσών. Για να αναγνωριστεί, μια εθνοτική ομάδα πρέπει να έχει τουλάχιστον 100 χρόνια παρουσίας στη χώρα και τα μέλη της πρέπει να είναι πολίτες της χώρας.
Οι πρώτες μετακινήσεις Ελλήνων στο έδαφος της σημερινής Ουγγαρίας (ως τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) σημειώθηκαν τον 15ο και 16ο αιώνα και αποτελούνταν κυρίως από μεμονωμένα άτομα με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Μαζικές μεταναστεύσεις δεν συνέβησαν μέχρι τον 17ο αιώνα, με τα μεγαλύτερα κύματα να είναι το 1718 και το 1760-1770, συνδέονταν κυρίως με τις οικονομικές συνθήκες της περιόδου Εκτιμάται ότι 10.000 Έλληνες μετανάστευσαν στην Ουγγαρία στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.
Η σημερινή ελληνική κοινότητα αποτελείται κυρίως από πολιτικούς πρόσφυγες από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και αριθμεί 3.916 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στο χωριό Μπελογιάννης, που ιδρύθηκε το 1950 από Έλληνες πρόσφυγες, ο δήμαρχος είναι παραδοσιακά Έλληνας αν και ο αριθμός των Ελλήνων έχει μειωθεί σε περίπου 300 σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό, που είναι 1.200 κάτοικοι.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ταϊλάνδης
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ταϊλάνδης (ταϊλανδικά: หอสมุดแห่งชาติ) είναι αποθετήριο και βιβλιοθήκη πνευματικών δικαιωμάτων της Ταϊλάνδης. Ιδρύθηκε το 1905, μετά τη συγχώνευση των τριών υφιστάμενων βασιλικών βιβλιοθηκών, και είναι μια από τις παλαιότερες εθνικές βιβλιοθήκες της Ασίας. Λειτουργεί υπό τη δικαιοδοσία του Τμήματος Καλών Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης.
Από το 2013, η Βιβλιοθήκη της Μπανγκόκ φιλοξένει πάνω από τρία εκατομμύρια αντικείμενα και έχει 11 επαρχιακά παραρτήματα. Ο προϋπολογισμός της ήταν 87 εκατομμύρια μπατ και απασχολούσε περίπου 200 άτομα.
Ιστορία
Τα κύρια καθήκοντα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ταϊλάνδης είναι η συλλογή, αποθήκευση, διατήρηση και οργάνωση όλης της εθνικής πνευματικής ιδιοκτησίας, ανεξαρτήτως μέσου. Οι συλλογές περιλαμβάνουν ταϊλανδικά χειρόγραφα, πέτρινες επιγραφές, φύλλα φοίνικα, παραδοσιακά ταϊλανδικά βιβλία και έντυπες εκδόσεις καθώς και οπτικοακουστικό υλικό και ψηφιακές πηγές. Η βιβλιοθήκη είναι ένας εθνικός πόρος πληροφόρησης που εξυπηρετεί τους πολίτες σε όλη τη χώρα. αριστερά|μικρογραφία|254x254εσ|Πινακίδα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ταϊλάνδης Η Εθνική Βιβλιοθήκη έχει μακρά ιστορία. Πρόδρομός της ήταν η Βασιλική Βιβλιοθήκη Phra Vajirayana (ταϊλανδικά: หอสมุดพระวชิรญาณ) που ιδρύθηκε το 1883, από τους γιους και τις κόρες του βασιλιά Μογκούτ Δ') προς τιμήν του (Ράμα). Το 1897, όταν ο βασιλιάς Τσουλαλόνγκκορν επέστρεψε από την επίσκεψη του στην Ευρώπη εξέφρασε την επιθυμία του να αφιερώσει τη Βιβλιοθήκη Vajirayana στην πρωτεύουσα της χώρας. Το 1905, τρεις βιβλιοθήκες, η Βιβλιοθήκη Mandira Dharma, η Βιβλιοθήκη Vajirañāṇa και η Βιβλιοθήκη Βουδασασάνα Σανγκάχα, συγχωνεύτηκαν με διάταγμα του βασιλιά Τσουλαλόνγκκορν και μετονομάστηκαν σε "Βιβλιοθήκη Vajirañāṇa για την Πρωτεύουσα".  Η βιβλιοθήκη παρέμεινε υπό βασιλική προστασία από εκείνη την ημερομηνία. Το 1933, μετά από δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, ιδρύθηκε το Τμήμα Καλών Τεχνών και ανέλαβε τη διοίκηση της Βιβλιοθήκης Vajirañāṇa με βασιλικό βαθμό. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Εθνική Βιβλιοθήκη». Το 1966, η Εθνική Βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στην οδό Samsen Road της Μπανγκόκ και τώρα διοικείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ταϊλάνδη Τα