cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος Καρολίδης
Βιογραφία
Καθώς ήταν Οθωμανός πολίτης, το 1908 εξελέγη στην Τουρκική Βουλή ως αντιπρόσωπος των Ελλήνων της Σεβάστειας. Το ανεξάρτητο πνεύμα του κατά τη διάρκεια της θητείας του, κυρίως με τα ένθερμα αντισλαβικά αισθήματα του και τις προσδοκίες του για ελληνοτουρκική επαναπροσέγγιση, τον αποξένωσαν από τις ελληνικές αξιώσεις που διακατείχαν τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν ευθυγραμμισμένες με τις απόψεις του Βασιλείου της Ελλάδας. Έχοντας απογοητευτεί, σκέφτηκε αρχικά να επιστρέψει στην Αθήνα για να συνεχίσει στην πανεπιστημιακή του θέση, αλλά την ίδια στιγμή πείστηκε να τεθεί υποψήφιος του κόμματος «Ένωση και Πρόοδος», του κόμματος των Νεότουρκων. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε ισοδύναμο με εθνική προδοσία από τον ελληνικό τύπο, με τις φήμες της εποχής να αναφέρουν ακόμη πως είχε ασπαστεί το Ισλάμ. Ο Παύλος Καρολίδης εξελέγη βουλευτής και παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη έως τον Σεπτέμβριο του 1912. Όταν ξέσπασε πόλεμος μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βαλκανικού Συνασπισμού, στον οποίο είχε προσχωρήσει η Ελλάδα τον Μάιο, ο Καρολίδης μετέβη στη Γερμανία. Επέστρεψε στην Ελλάδα προς τα τέλη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το Μάιο του 1913.
Αεροπλανοφόρο
Ιστορία
Η σημασία του αεροπλανοφόρου καταδείχθηκε κυρίως στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κυρίως σ' εκείνον του Ειρηνικού Ωκεανού όπου και αναδείχθηκε ανώτερο του θωρηκτού, με αποτέλεσμα βαθμηδόν να το υποσκελίσει. Έτσι στη ναυτική τακτική ενώ μέχρι τον Α΄ Π.Π. οι στόλοι παρουσίαζαν πολυάριθμες μοίρες θωρηκτών που αποτελούσαν και τον "πυρήνα" των πλοίων μάχης, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) η ναυτική τακτική διαμορφώνεται σε παράταξη μικρότερων ομάδων πλοίων που ονομάσθηκαν "δυνάμεις επιχειρήσεων" (ναυτικές). Κάθε τέτοια δύναμη συγκροτούνταν και με κάποιο αριθμό αεροπλανοφόρων καθώς και με κάποια θωρηκτά ή καταδρομικά που ουσιαστικά αποτελούσαν τους φρουρούς «επιφανείας» αυτών των αεροπλανοφόρων. Έτσι η αύξηση της επιχειρησιακής σημασίας αυτών (στην περίοδο Β΄ Π.Π.) οδήγησε σε επιμέρους κατηγορίας αυτού του τύπου όπως κατά αρχικές ονομασίες:
Παύλος Καρολίδης
Βιογραφία
Συνέχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από τον Σεπτέμβριο του 1915. Όντας πεπεισμένος βασιλόφρονας, υποστήριζε τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού, γεγονός που οδήγησε στην αποπομπή του από το πανεπιστήμιο μετά τη νίκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και την παραίτηση του βασιλιά τον Ιούνιο του 1917. Επανατοποθετήθηκε στο πανεπιστήμιο στις αρχές του 1921 μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου, και έμεινε μέχρι το 1923 όταν και συνταξιοδοτήθηκε.
Ενεπλάκη στην πολιτικοποίηση της Εκκλησίας καθώς ενήργησε ώστε να εμποδίσει την εκλογή του Μελέτιου Μεταξάκη στον Πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Υπέβαλε μήνυση κατά του Μελέτιου Μεταξάκη «επί αμαρτήμασιν εναντίον των υπερτάτων θετικών νόμων της Πολιτείας» και ακολούθως η Ιερά Σύνοδος υπό την προεδρία του Θεόκλητου Α' (αντιπάλου του Μελετίου) ζήτησε τη διενέργεια ανακρίσεων εις βάρος του Μελετίου. Μάλιστα πριν από την πατριαρχική εκλογή στην Κωνσταντινούπολη, η Σύνοδος στην Ελλάδα δεν προχώρησε σε καταδίκη του Μελετίου προκειμένου να μην πολώσει το κλίμα στην Κωνσταντινούπολη και τελικώς εκλεγεί από αντίδραση.
Αεροπλανοφόρο
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
Κλάση Kitty Hawk
Κλάση Enterprise
Παύλος Καρολίδης
Βιογραφία
Οι πολιτικές απόψεις του άλλαξαν απότομα την περίοδο αυτή, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, και έγινε έντονα επικριτικός προς τη βασιλική οικογένεια. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Ιουλίου 1930.
Αεροπλανοφόρο
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
Κλάση Nimitz
Παύλος Καρολίδης
Έργο
Αν και ήταν διαπρεπής Οριενταλιστής, μετά τον διορισμό του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παραμέλησε το πεδίο αυτό και στράφηκε προς την ελληνική και τη γενική ιστορία, σε συμμόρφωση με τις έδρες που κατείχε. Δημοσίευσε 18 συγγράμματα και 38 άρθρα κατά την περίοδο 1893–1908, συμπεριλαμβανομένου του τρίτομου έργου του Ιστορία του ΙΘ΄ αιώνος ενός έργου που εστιάζει στην Ελλάδα, και το ανολοκλήρωτο Παγκόσμιος Ιστορία, του οποίου μόνον τέσσερις τόμοι έχουν εκδοθεί. Το τελευταίο έργο του έχει ιδιαίτερη σημασία, μιας και ήταν μια από τις σπάνιες μελέτες πάνω στην ιστορική μεθοδολογία, γραμμένη στα Ελληνικά μέχρι την εποχή εκείνη. Είναι επίσης αξιοσημείωτο το έργο του ως επιμελητή έκδοσης της αναθεωρημένης έκδοσης Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Παπαρρηγόπουλου που εκδόθηκε μεταξύ 1902 και 1903.
Αεροπλανοφόρο
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
Κλάση Gerald R. Ford (μελλοντικά)
Παύλος Καρολίδης
Έργο
Η περίοδος μετά τους Βαλκανικούς πολέμους δεν ήταν αρκετά παραγωγική για τον Καρολίδη, αλλά μετά το 1922 δημοσίευσε μερικά από τα πλέον γνωστά έργα του που σχετιζόταν με τη μεταβυζαντινή περίοδο της Ελληνικής ιστορίας (Οθωμανική Ελλάδα και Σύγχρονη Ελλάδα): το επτάτομο Σύγχρονος ιστορία των Ελλήνων και των λοιπών λαών της Ανατολής από 1821 μέχρι 1921 και το Ιστορία της Ελλάδας (1925). Εν τέλει ο όγδοος τόμος της Συγχρόνου Ιστορίας εκδόθηκε το 1932, σε συνδυασμό με την έκτη έκδοση της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Παπαρρηγόπουλου.
Αεροπλανοφόρο
Ηνωμένο Βασίλειο
Κλάση Invincible
Παύλος Καρολίδης
Κυριότερα έργα
Τα κυριότερα έργα του είναι:
Αεροπλανοφόρο
Ηνωμένο Βασίλειο
Κλάση Queen Elizabeth' (μελλοντικά)
Παύλος Καρολίδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί
Αεροπλανοφόρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Πεδίο δυνάμεων
Στη φυσική, το πεδίο δύναμης είναι διάνυσμα πεδίου που περιγράφει μια δύναμη χωρίς επαφή που ενεργεί σε ένα σωματίδιο σε διάφορες θέσεις στο χώρο. Συγκεκριμένα, ένα πεδίο δύναμης είναι διάνυσμα πεδίου \vec{F}, όπου είναι η δύναμη που θα αισθανόταν ένα σωματίδιο αν ήταν στο σημείο \vec{x}.
Έργο που παράγεται από ένα πεδίο δύναμης
Αυτή η τιμή είναι ανεξάρτητη από την ταχύτητα / ορμή με την οποία ταξιδεύει το σωματίδιο κατά μήκος της διαδρομής. Για ένα συντηρητικό πεδίο δύναμης, είναι επίσης ανεξάρτητο από το ίδιο το μονοπάτι, ανάλογα με τα αρχικά και τα τελικά σημεία. Επομένως, αν τα αρχικά και τελικά σημεία είναι τα ίδια, το έργο είναι μηδέν για ένα συντηρητικό πεδίο:
Εάν το πεδίο είναι συντηρητικό, το έργο που παράγεται μπορεί να εκτιμηθεί ευκολότερα, συνειδητοποιώντας ότι ένα διάνυσμα συντηρητικού πεδίου μπορεί να γραφτεί ως η κλίση κάποιου βαθμωτού δυναμικού:
Το έργο που γίνεται είναι απλά η διαφορά στην αξία αυτού του δυναμικού στα αρχικά και τελικά σημεία της διαδρομής. Αυτά τα σημεία δίνονται με χ = a και χ = b, αντίστοιχα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δύναμη
Κώστας Δράκος
Ο Κώστας Δράκος (Αθήνα, 1971) είναι Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Σπούδασε υποκριτική και σκηνοθεσία θεάτρου στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και στο Actor's Studio Stanislavsky. Από το 1989 εργάζεται ως ηθοποιός και σκηνοθέτης στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση ενώ είναι και ιδρυτής της σχολής Actor’s Studio 22.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Thunderbolts (ταινία)
Το Thunderbolts είναι επερχόμενη αμερικανική υπερηρωική ταινία βασισμένη στην ομώνυμη ομάδα των Marvel Comics. Η παραγωγή θα γίνει από την Marvel Studios και η διανομή από την Walt Disney Studios Motion Pictures. Είναι προορισμένη να είναι η 35η ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU). Η σκηνοθεσία της ταινίας θα γίνει από τον Τζέικ Σράιερ από σενάριο των Έρικ Πίρσον & Λι Σουνγκ Τζιν. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σεμπάστιαν Σταν, Χάνα Τζον-Κάμεν, Γουάιατ Ράσελ, Τζούλια Λουί-Ντράιφους, Φλόρενς Πιου, Ντέιβιντ Χάρμπορ, Όλγα Κουριλένκο και Χάρισον Φορντ.
Η Marvel Studios άρχισε να χτίζει την ομάδα Thunderbolts ως μέρος του MCU το 2021. Το γεγονός ότι η ταινία βρισκόταν σε εξέλιξη έγινε γνωστό τον Ιούνιο του 2022, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προσλήφθηκε ο σκηνοθέτης Τζέικ Σράιερ και ο σεναριογράφος Έρικ Πίρσον. Το καστ της ταινίας ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς. Τον Μάρτιο του 2023, ο Λι Σουνγκ Τζιν προσλήφθηκε για να ξαναγράψει το σενάριο, και τα γυρίσματα αναμένεται να λάβουν μέρος στη Γιούτα και την Ατλάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επερχόμενες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2024 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες της Πέμπτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες spin-offs Κατηγορία:Crossover ταινίες με υπερήρωες
Παναγία Μαρμαρίου Εύβοιας
Η Παναγία Μαρμαρίου είναι πεδινός οικισμός στη Νότια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 107 μέτρα, ο οποίος έχει αναπτυχθεί ανατολικά και δίπλα στο Μαρμάρι. Απέχει περίπου 14 χλμ. ΒΑ. από την Κάρυστο (έδρα δήμου) και 113 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μαρμαρίου του δήμου Μαρμαρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μαρμαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 59 κατοίκους.
Σημείωση
Στο Δήμο Καρύστου και στη Δημοτική Ενότητα Στυρέων υπάρχει συνώνυμος οικισμός Παναγία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Αϊάς Αοσμάν
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Αοσμάν έχει αγωνιστεί στους γερμανικούς συλλόγους ΣΚ Βίντενμπρουκ, ΦΚ Κολωνία Β και ΣΣΦ Γιαν Ρέγκενσμπουργκ και Ντιναμό Δρέσδης.
Στη συνέχεια, έπαιξε για τις τουρκικές Τούζλασπορ και Αντάνα Ντεμίρσπορ, και ακολούθως στη ρουμανική ΦΚ Χέρμανστατ.
Στις 3 Ιουλίου 2021, ο Αοσμάν υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τον Ιωνικό Νίκαιας.
Την 1η Ιουλίου 2022, εντάχθηκε για δεύτερη φορά στην Αντάνα Ντεμίρσπορ, με μονοετές συμβόλαιο.
Στις 18 Αυγούστου 2022, επέστρεψε στον Ιωνικό Νίκαιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Συρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΦ Γιαν Ρέγκενσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Δρέσδης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάνα Ντεμίρσπορ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τούζλασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χέρμανστατ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Π.Σ. Σπάρτη
Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «η Σπάρτη» είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Σπάρτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 2019, όποτε και ιδρύθηκε από μετονομασία της Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου.
Η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου
Το καλοκαίρι του 2010 συγχωνεύτηκαν τα γειτονικά σωματεία από το Καστόρειο και από την Πελλάνα του Δήμου Πελλάνας, ο «Κάστωρ Καστορείου» και οι «Διόσκουροι Πελλάνας» αντίστοιχα και ιδρύθηκε η «Αθλητική Ένωση Πελλάνας Καστορείου», που αναφερόταν και ως Αθλητική Ένωση Δήμου Πελλάνας.
Το 2013 η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο στην ιστορική της διαδρομή, καθώς αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Λακωνίας επικρατώντας στον τελικό με 3-0 του Λεωνίδα Σπάρτης. Το 2018 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Λακωνίας και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19 έκανε την παρθενική της εμφάνιση σε εθνικό πρωτάθλημα, όπου τερματίζοντας στην 6η θέση του 8ου ομίλου της Γ' Εθνικής, κατάφερε να κερδίσει την παραμονή. Επίσης το 2019 κατέκτησε για 2η φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας, επικρατώντας στον τελικό του Πανγυθεατικού.
Ο Π.Σ. Σπάρτη
Το καλοκαίρι του 2019 η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου μετονομάστηκε σε Νέος Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Δήμου Σπάρτης, που αναφέρεται και ως Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «η Σπάρτη» με διακριτικό τίτλο «'''Π.Σ. Η Σπάρτη'''», το ίδιο καλοκαίρι που διαλύθηκε και η Α.Ε. Σπάρτης. Ο Π.Σ. Σπάρτη συνέχισε στη Γ' Εθνική τη σεζόν 2019-20 τερματίζοντας στη 2η θέση του 8ου ομίλου. Το Σεπτέμβριο του 2020 ανακάλεσε τη συμμετοχή του στο νέο πρωτάθλημα λόγω οικονομικών προβλημάτων και έτσι από τη σεζόν 2020-21 θα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λακωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λακωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2019 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2019
Μάχη της Νικοπόλεως (1798)
μικρογραφία|300x300εσ|Η τοποθεσία της μάχης της Νικοπόλεως Η Μάχη της Νικοπόλεως έγινε στις 12/23 Οκτωβρίου 1798, στον χώρο βόρεια των ερειπίων της αρχαίας Νικόπολης, μεταξύ 280 Γάλλων γρεναδιέρων, 200 Πρεβεζάνων πολιτοφυλάκων και 60 Σουλιωτών πολεμιστών, εναντίον 7.000 Τουρκαλβανών του Αλή Πασά Τεπελενλή, που κατέληξε σε πανωλεθρία των πρώτων. Την επόμενη μέρα 13 και 14 Οκτωβρίου 1798 τα τουρκαλβανικά στρατεύματα εισήλθαν στην Πρέβεζα όπου ακολούθησε σφαγή, ο αποκαλούμενος Χαλασμός της Πρέβεζας.
Ιστορία
Στις 17 Οκτωβρίου 1797, υπεγράφη μεταξύ Βενετών και Γάλλων του Μεγάλου Ναπολέοντα (Ναπολέων Βοναπάρτης), η συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, με την οποία η Πρέβεζα με την Πάργα και τα Ιόνια νησιά περιήλθαν στους Γάλλους, ερήμην του σουλτάνου. Οι κάτοικοι της Πρέβεζας υποδέχθηκαν τους 280 Γάλλους γρεναδιέρους υπό τον στρατηγό Λα Σαλσέτ με μεγάλη χαρά σαν απελευθερωτές, διότι είχαν δεινοπαθήσει οικονομικά και διοικητικά από τους Βενετούς. Η Πρέβεζα όμως, δυστυχώς παρέμεινε στα χέρια των Γάλλων λιγότερο από έναν χρόνο, γιατί τον Οκτώβριο του 1798 μ.Χ., πέρασε βιαίως στα χέρια του Αλή Πασά Τεπελενλή, μετά τη Μάχη της Νικοπόλεως. Προφανώς, η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είδε με καλό μάτι τη συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, διότι υπεγράφη άνευ της δικής της συγκατάθεσης.
Πριν τη μάχη της Νικοπόλεως
Στις 12 Οκτωβρίου 1798 (στις 23 Οκτωβρίου κατά το νέο ημερολόγιο), στα ερείπια της Νικοπόλεως, έγινε μία σκληρή μάχη, η Μάχη της Νικοπόλεως, στην οποία έλαβε μέρος η Γαλλική Φρουρά Πρέβεζας αποτελούμενη από 280-300 γρεναδιέρους υπό τον στρατηγό Λα Σαλσέτ, συνεπικουρούμενη από 200 Πρεβεζάνους πολιτοφύλακες και 60 Σουλιώτες πολεμιστές υπό τον καπετάν Χρηστάκη. Κατά άλλη άποψη, επικεφαλής των Πρεβεζάνων πολιτοφυλάκων ήταν ο Παναγιώτης Τσαρλαμπάς, παππούς του Οδυσσέα Ανδρούτσου και επικεφαλής των Σουλιωτών ήταν ο τυχαίως ευρεθείς στην Πρέβεζα Γεώργιος Μπότσαρης και επίσης ένα μικρότερο σώμα από την περιοχή Λάκκα Σούλι υπό τον καπετάν Χρηστάκη. Της μάχης αυτής προηγήθηκε προετοιμασία δύο μηνών με οχυρωματικά έργα. Η προετοιμασία καθυστέρησε πολύ λόγω της διαφωνίας των μηχανικών των Γάλλων με αντικείμενο εάν οι οχυρώσεις θα είναι υπέργειες, δηλαδή ξύλινοι πύργοι, ή επίγειες, δηλαδή χαρακώματα. Πέραν αυτού, η θέση άμυνας ήταν λανθασμένη (στη σημερινή θέση Μάζωμα Πρέβεζας, ή «έλεγχος» που βρίσκεται η ταβέρνα του Αριστείδη Ακρίβη, έξω από τα τείχη της Νικοπόλεως). Είναι προφανές ότι τα ελληνογαλλικά στρατεύματα μειονεκτούσαν τόσο ως προς τον αριθμό στρατιωτών όσο και ως προς τη θέση τους.
thumb|right|300px|[[Αλή Πασάς|Αλή Πασάς Τεπελενλής, Τεπελένι Αλβανίας]] Από την άλλη μεριά παρατάχθηκε ο 58χρονος τότε Αλή Πασάς Τεπελενλής, διορισμένος «περιφερειάρχης» Ηπείρου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με επικεφαλής τον νεαρό γιο του Μουχτάρ Πασά, με 4.000 πεζούς και 3.000 έφιππους Τουρκαλβανούς, ένα ασκέρι δηλαδή 7.000-8.000 ανδρών. Από ό,τι φαίνεται, οι Γάλλοι δεν πρόλαβαν να προετοιμασθούν αμυντικά, γιατί προδόθηκαν οι οχυρωματικές εργασίες τους και η στρατιωτική τους παράταξη, με αποτέλεσμα να δεχθούν ταχεία επίθεση από τον Αλή Πασά. Ο ιστορικός Κάδμιος γράφει χαρακτηριστικά: «Ο Ισθμός ούτος της Νικοπόλεως απέχει μίαν ώραν (εννοεί με πεζοπορία φυσικά) από της πόλεως της Πρεβέζης και εθεωρήθη επιδεκτικός αμύνης. Εκτός των διακοσίων ογδοήκοντα Γάλλων Γρεναδιέρων, προσεφέρθησαν ενθουσιωδώς περί τους διακοσίους Πρεβεζαίους και εξήκοντα Σουλιώτες, ίνα αμυνθώσιν εν τη θέσει ταύτη, εκτός των προσφερθέντων ήδη και αναμενομένων Σουλιωτών. Μόλις είχεν αποπερατωθή έν πυροβολείον από λέκτρου, εις ό ο Richemont, Αξιωματικός του Μηχανικού, ετοποθέτησε δύο πυροβόλα εκ χυτοσιδήρου, όπερ ήτο και το μόνον πυροβολικόν θέσεως, γίνεται γνωστόν ότι επήρχετο ο στρατός του Αλή Πασσά, εις όν προδόται, τον ίδιον προπαρασκευάζοντες όλεθρον, είχον προδόσει την στρατιωτικήν παράταξιν των Γάλλων».
Η μάχη
Τα στρατεύματα του Αλή Πασά κατέφτασαν από το Μιχαλίτσι και σχεδόν περικύκλωσαν τους Γάλλους και Ελληνες. Γράφει γλαφυρά ο ιστορικός Κάδμιος:"«Η πρωτοπορία του Πασσά συγκειμένη εξ επτακοσίων Αλβανών και διοικουμένη υπό του υιού αυτού Μουχτάρ, προσέβαλε πρώτη τας αμυντικάς θέσεις των Γάλλων. Οι εν Νικοπόλει ημύνθησαν καρτερικώς μέχρι πρωίας, ότε δύο λόχοι Γάλλων προσέβαλον ερρωμένως τους Αλβανούς και εξώθησαν αυτούς μέχρι των ερειπίων του αρχαίου θεάτρου της Νικοπόλεως, ευρισκομένων επί των δυτικών κλιτύων των υψωμάτων και επί της από Πρεβέζης εις Ιωάννινα αγούσης οδού. Κατά την στιγμήν εκείνην, οι εξήκοντα Σουλιώται πυροβολήσαντες εις τον αέρα κατέφυγον εις τα όρη, ήρχισε δε και εις τας τάξεις της εγχωρίου φρουράς να αναφαίνεται σύγχυσις, οι δε της προτεραίας καυχησιολόγοι να καταλαμβάνονται υπό λιποψυχίας. Ιδόντες τούτο οι εν τη πρωτοπορεία Αλβανοί επέπεσαν σφοδρότερον, αλλά δεν ηδυνήθησαν να προχωρήσωσι. Εξ άλλου ο στρατηγός La Salchette παρατηρήσας ότι το κατερχόμενον μέτωπον ήτο δυσανάλογον της αμυνομένης δυνάμεως και φοβηθείς διάσπασιν, διέταξεν την συμπύκνωσιν των ανδρών, ούτω δε η μάχη έμεινεν αμφίρροπος μέχρις της 8ης πρωϊνής, ότε ήρξαντο κατερχόμεναι αι εκ τεσσάρων χιλιάδων τουρκαλβανών, ών το τρίτον ιππείς, ορδαί του Αλή Πασσά μετ’ αλαλαγμών αγρίων…»"Η μάχη ήταν ιδιαίτερα φονική, διήρκεσε μία ολόκληρη μέρα και παρά τα οχυρωματικά έργα των Γάλλων, φυσικά τη μάχη κέρδισε ο Αλή Πασάς. Ο «συνταγματάρχης Hotte, παλαίων επί πολύ διά του ξίφους, κατώρθωσεν να φθάση μέχρι της περιβολής εις ήν ημύνετο και ο στρατηγός La Salchette, αγωνιζόμενος μετά εικοσιπέντε ανδρών, μέχρις εξαντλήσεως των πυρομαχικών, οπότε και παρεδόθησαν. Ο δε γενναίος Richemont ηγωνίσατο τον άπελπιν τούτον αγώνα μετ’ ολίγων στρατιωτών εντός του μεγάλου αμφιθεάτρου, ένθα και συνελήφθη…»
Οι αιχμάλωτοι
Ο ίδιος ο Λα Σαλσέτ συνελήφθη αιχμάλωτος, βαριά τραυματισμένος και οδηγήθηκε στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης, απελευθερωθείς αργότερα και επιστρέψας στη Γαλλία όπου το 1831 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ΄ τον ονόμασε στρατηγό. Πέθανε το 1834 και το όνομά του χαράχτηκε στο νότιο μέρος της Αψίδας του Θριάμβου στο Παρίσι. Στο μεταξύ ο λοχαγός Τισό είχε την ευθύνη των αποθηκών της Πρεβέζης με τριάντα πέντε άνδρες. Συγκέντρωσε ογδόντα άνδρες και ήρθε γρήγορα στη Νικόπολη, όπου έδωσε μάχη για να απελευθερώσει τον στρατηγό Λα Σαλσέτ και τον συνταγματάρχη Οτ, αλλά συνάντησε ορδές Τουρκαλβανών. Έτσι ο Τισό επανέκαμψε στην Πρέβεζα για να σώσει τους κατοίκους από την επερχόμενη σφαγή των Αλβανών, όπου βρήκε να τον περιμένουν Τουρκαλβανοί εισελθόντες στην πόλη από άλλη οδό. Ο λοχαγός Τισό έφτασε στο λιμάνι και παρετάχθη πίσω από την εκκλησία Άγιος Χαράλαμπος, έτσι ώστε τα νώτα του να προστατεύονται από θαλάσσης και τα πλευρά του από διπλανές κατοικίες. Ο Τισό έδωσε ηρωική μάχη επί δυόμιση ώρες έτσι ώστε έδωσε τον απαραίτητο χρόνο στις χριστιανικές οικογένειες να επιβιβασθούν σε βάρκες και να πάνε στο Άκτιο, ενώ η αναμενόμενη βοήθεια από τη Λευκάδα ουδέποτε έφτασε λόγω ενάντιου ανέμου. Όμως η μάχη του Τισό ήταν άνιση και «μετά πεισματώδη αγώνα οι εναπομείναντες εννέα άνδρες του, εκ των τριάκοντα εξ συνελήφθησαν, αφωπλίσθησαν και ωδηγήθησαν ενώπιον του Μουχτάρ Πασσά». Ετσι μόνον 9 γρεναδιέροι με τους αξιωματικούς Τισό και Καμί έμειναν ζωντανοί, αιχμαλωτίσθηκαν και αλυσοδεμένοι στην Πρέβεζα όπου έγιναν σκοπίμως μάρτυρες της σφαγής των γυναικόπαιδων και των προυχόντων, του εμπρησμού και της λεηλασίας της πόλης που αριθμούσε τότε 16.000 άτομα πληθυσμό. Στη συνέχεια οι Γάλλοι αιχμάλωτοι μέσω Ιωαννίνων οδηγήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ τα στρατεύματα του Αλή Πασά κυρίευσαν ανενόχλητα πλέον στην Πρέβεζα.
thumb|right|300px|Ο μικρός τυμπανιστής στη μάχη της Νικόπολης Για πολλά χρόνια, αργότερα, κυκλοφορούσε στη Γαλλία η σοκολάτα Chocolat Poulain η οποία απεικόνιζε τον μικρό Γάλλο τυμπανιστή στη Μάχη της Νικόπολης (γαλλικά: Le Petit Tambour au Siege de Nicopolis) λίγο πριν αποκεφαλισθεί. Από τη σφαγή της Νικοπόλεως ξέφυγαν λιγοστοί Σουλιώτες πολεμιστές και ελάχιστοι Πρεβεζάνοι πολιτοφύλακες. Ο γνωστός Βρετανός ναύαρχος Οράτιος Νέλσον (1758-1805) είχε τόσο μίσος εναντίον του Μεγάλου Ναπολέοντα, ώστε μετά τη Μάχη της Νικοπόλεως έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον Αλή Πασά όπου έγραφε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Πρέβεζας Κατηγορία:Πρώτη Γαλλοκρατία στα Επτάνησα
Χένρι Μπέσσεμερ
Ο Χένρι Μπέσσεμερ (Henry Bessemer, 19 Ιανουαρίου 1813 - 15 Μαρτίου 1898) ήταν Άγγλος εφευρέτης. Ανακάλυψε πως να μετατρέπει τον τηγμένο χυτοσίδηρο σε χάλυβα με εμφύσηση οξυγόνου σε έναν κάδο (μεταλλάκτη) επενδυμένο με πυρίμαχα τούβλα. Ήταν η σημαντικότερη τεχνική παραγωγής χάλυβα στον 19ο αιώνα για σχεδόν εκατό χρόνια από το 1856 έως το 1950. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καθιέρωση του Σέφιλντ ως βιομηχανικού κέντρου. Σήμερα, η ανακάλυψη του Μπέσσεμερ χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την απανθράκωση του χυτοσιδήρου.
Ο Μπέσσεμερ προσπαθούσε να μειώσει το κόστος κατασκευής χάλυβα για στρατιωτικό εξοπλισμό και ανέπτυξε το σύστημα του για να φυσάει τον αέρα μέσω πηγμένου χυτοσιδήρου για να αφαιρέσει τις ακαθαρσίες. Αυτό έκανε τον χάλυβα πιο εύκολο, γρηγορότερο και φθηνότερο στην κατασκευή του και έφερε την επανάσταση στη δομική μηχανική. Είναι ένας από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης. Ο Μπέσσεμερ έκανε επίσης πάνω από 100 άλλες εφευρέσεις στους τομείς του σιδήρου, του χάλυβα και του γυαλιού. Σε αντίθεση με τους περισσότερους εφευρέτες, κατόρθωσε να φέρει εις πέρας τα δικά του έργα και κέρδισε οικονομικά από την επιτυχία τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες
Λιθουανία
Η Λιθουανία (λιθουανικά: Lietuva), επίσημα Δημοκρατία της Λιθουανίας (λιθουανικά: Lietuvos Respublika - Lietuva) είναι χώρα της βορειοανατολικής Ευρώπης και ένα από τα τρία Βαλτικά κράτη. Συνορεύει με τη Λετονία, τη Λευκορωσία, την Πολωνία και τη Ρωσία (συγκεκριμένα με την επαρχία Καλίνινγκραντ, η οποία αποτελεί ρωσικό έδαφος). Έχει έκταση 65.300 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.860.002 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023.
Η Λιθουανία υπήρξε η πρώτη Σοβιετική Δημοκρατία που διακήρυξε την ανεξαρτησία της, το Μάρτιο του 1990. Το λίτας αντικατέστησε το ρούβλι ως επίσημο νόμισμα το Μάρτιο του 1993 και την 1η Μαΐου 2004 η Λιθουανία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). Την 1η Ιανουαρίου 2015 το λίτας αντικαταστάθηκε από το ευρώ.
Για αιώνες, οι νοτιοανατολικές ακτές της Βαλτικής Θάλασσας κατοικούνταν από διάφορες βαλτικές φυλές. Στη δεκαετία του 1230, τα λιθουανικά εδάφη ενώθηκαν από τον βασιλιά της Λιθουανίας Μιντάουγκας και το πρώτο ενιαίο λιθουανικό κράτος, το Βασίλειο της Λιθουανίας, δημιουργήθηκε στις 6 Ιουλίου 1253. Κατά τον 14ο αιώνα, το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας ήταν η μεγαλύτερη χώρα στην Ευρώπη: η σημερινή Λιθουανία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και τμήματα της Πολωνίας και της Ρωσίας ήταν τα εδάφη του Μεγάλου Δουκάτου. Με την ένωση Λούμπλιν του 1569, η Λιθουανία και η Πολωνία σχημάτισαν μια εθελοντική ένωση δύο κρατών, την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία. Η Κοινοπολιτεία διήρκεσε περισσότερους από δύο αιώνες, μέχρις ότου οι γειτονικές χώρες την αποσυναρμολόγησαν συστηματικά από το 1772-95, με τη Ρωσική Αυτοκρατορία να προσαρτά το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας της Λιθουανίας.
Καθώς ο Παγκόσμιος Πόλεμος πλησίαζε το τέλος της, η Πράξη Ανεξαρτησίας της Λιθουανίας υπεγράφη στις 16 Φεβρουαρίου 1918, δηλώνοντας την ίδρυση της σύγχρονης Δημοκρατίας της Λιθουανίας. Μέσα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λιθουανία κατελήφθη για πρώτη φορά από τη Σοβιετική Ένωση και στη συνέχεια από τη ναζιστική Γερμανία. Καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πλησίασε το τέλος του και οι Γερμανοί υποχωρούσαν, η Σοβιετική Ένωση επανακατέλαβε τη Λιθουανία. Στις 11 Μαρτίου 1990, ένα χρόνο πριν από την επίσημη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Λιθουανία έγινε η πρώτη σοβιετική δημοκρατία που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, με αποτέλεσμα την αποκατάσταση ενός ανεξάρτητου κράτους της Λιθουανίας.
Η Λιθουανία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Συμβουλίου της Ευρώπης, πλήρες μέλος της Ευρωζώνης, της Συμφωνίας του Σένγκεν και του ΝΑΤΟ. Είναι επίσης μέλος της Σκανδιναβικής Τράπεζας Επενδύσεων και μέρος της συνεργασίας των Σκανδιναβικών και Βαλτικών χωρών των Βορειοευρωπαϊκών. Ο Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει τη Λιθουανία ως χώρα «πολύ υψηλής ανθρώπινης ανάπτυξης». Η Λιθουανία συγκαταλέγεται στις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατατάσσεται στην 21η θέση στον κόσμο στον Δείκτη Ευκολίας Επιχειρηματικής Δραστηριότητας του 2017.
Ιστορία
Τον 14ο αιώνα το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας ήταν η μεγαλύτερη χώρα στην Ευρώπη. Παράλληλα οι Λιθουανοί ήταν ειδωλολάτρες και εκχριστιανίστηκαν μόλις το 1386. Το 1410, στη Μάχη του Γκρούνβαλντ, οι Λιθουανοί μαζί με τους Πολωνούς συνέτριψαν τους Τεύτονες Ιππότες. Ενωμένες πλέον, η Λιθουανία και Πολωνία, αποτελούσαν το ισχυρότερο κράτος στην Ευρώπη. Το 1569 ιδρύθηκε η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, γνωστή και ως Rzeczpospolita. To 1795 όμως η Λιθουανία βρέθηκε υπό ρωσική κυριαρχία. Το 1905 οι Λιθουανοί απέκτησαν το δικαίωμα να διδάσκεται η γλώσσα τους. Το 1915 οι Γερμανοί κατέκτησαν τη χώρα, αλλά 3 χρόνια αργότερα απελευθερώθηκε και ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία. Στις 9 Οκτωβρίου 1920 οι Πολωνοί κατέκτησαν το Βίλνιους. Πρωτεύουσα τότε έγινε η Κάουνας. Στις 17 Δεκεμβρίου 1926 ανέλαβε την εξουσία ο Αντάνας Σμετόνα μετά από πραξικόπημα. Στις 23 Αυγούστου 1939, η Λιθουανία δεν συμπεριελήφθη στο Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ.
Καταλήφθηκε από τους Σοβιετικούς τον Ιούνιο του 1940 και ενσωματώθηκε στη Σοβιετική Ένωση δύο μήνες αργότερα. Οι Γερμανοί την κατείχαν από το 1941 και για 3 χρόνια, οπότε επανακαταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και έγινε ξανά σοσιαλιστική δημοκρατία. Η Λιθουανία ήταν σοβιετική δημοκρατία από το 1944 έως την ανεξαρτησία της στις 11 Μαρτίου 1990. Στις 4 Φεβρουαρίου 1991 η Ισλανδία ήταν η πρώτη χώρα η οποία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Λιθουανίας. Μετά το Σοβιετικό πραξικόπημα του Αυγούστου, η Λιθουανία έλαβε ευρεία επίσημη αναγνώριση και έγινε μέλος του Ο.Η.Ε. στις 17 Σεπτεμβρίου 1991. Το λίτας αντικατέστησε το ρούβλι ως επίσημο νόμισμα το 1993. Έγινε μέλος του NATO στις 29 Μαρτίου 2004 και την 1η Μαΐου 2004 εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στις 16 Ιανουαρίου του 2009 έγιναν έντονες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Βίλνιους, σε διαμαρτυρία για την οικονομική κρίση, Οι διαδηλωτές επεχείρησαν να καταλάβουν το Κοινοβούλιο. . right|thumb|400px|Χάρτης που δείχνει τις αλλαγές στην επικράτεια της Λιθουανίας από τον 13ο αιώνα έως σήμερα
Προϊστορία
Οι πρώτοι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν στο έδαφος της Λιθουανίας ήταν μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων στην 10η χιλιετία π.Χ. Σε μια χιλιετία, οι Ινδοευρωπαίοι, που έφθασαν την 3η με 2η χιλιετία π.Χ., αναμείχθηκαν με τον τοπικό πληθυσμό και σχημάτισαν διάφορες Βαλτικές φυλές. Η πρώτη γραπτή καταγραφή της Λιθουανίας βρίσκεται σε ένα μεσαιωνικό γερμανικό χειρόγραφο, τα Χρονικά του Κέντλινμπουργκ, σε μια καταχώρηση με ημερομηνία 9 Μαρτίου 1009.
Μεσαίωνας
Αρχικά κατοικημένη από κατακερματισμένες φυλές της Βαλτικής, τη δεκαετία του 1230 οι λιθουανικές χώρες συνενώθηκαν από τον Μιντάουγκας, ο οποίος στέφθηκε ως βασιλιάς της Λιθουανίας στις 6 Ιουλίου 1253. Μετά τη δολοφονία του το 1263, η παγανιστική Λιθουανία ήταν στόχος των χριστιανικών σταυροφοριών των Τευτόνων Ιπποτών και του Λιβονικού Τάγματος. Παρά τον καταστροφικό αγώνα ενός αιώνα με τα τάγματα, το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας επεκτάθηκε ταχύτατα, ξεπερνώντας τις πρώην Σλαβικές επαρχίες των Ρως του Κιέβου.
Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα, η Λιθουανία ήταν μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης και περιελάμβανε τη σημερινή Λευκορωσία, την Ουκρανία και τμήματα της Πολωνίας και της Ρωσίας. Η γεωπολιτική κατάσταση μεταξύ Δύσης και Ανατολής προσδιόρισε τον πολυπολιτισμικό και πολυεθνικό χαρακτήρα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Η κυρίαρχη ελίτ ασκούσε θρησκευτική ανοχή και η σλαβική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως βοηθητική γλώσσα στα λατινικά για επίσημα έγγραφα. thumb|Κάστρο της Νήσου Τρακάι thumb|Η [[Μάχη του Γκρούνβαλντ και ο Βιτάουτας ο Μέγας στο κέντρο]]
Το 1385, ο Μεγάλος Δούκας Γιογκάιλα δέχθηκε την προσφορά της Πολωνίας να γίνει βασιλιάς της. Ο Γιογκάιλα ξεκίνησε τον σταδιακό εκχριστιανισμό της Λιθουανίας και ίδρυσε μια προσωπική ένωση μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας. Υπονοούσε ότι η Λιθουανία η άγρια ανεξάρτητη γη, ήταν μία από τις τελευταίες ειδωλολατρικές περιοχές της Ευρώπης που υιοθέτησε τον Χριστιανισμό.
Μετά από δύο εμφύλιους πολέμους, ο Βίταουτας ο Μέγας έγινε ο Μεγάλος Δούκας της Λιθουανίας το 1392. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Λιθουανία έφτασε στο αποκορύφωμα της εδαφικής επέκτασής της, άρχισε ο συγκεντρωτισμός του κράτους και η λιθουανική αριστοκρατία έγινε ολοένα και πιο κυρίαρχη στην κρατική πολιτική. Στη μεγάλη μάχη του ποταμού Βόρσκλα το 1399, οι συνδυασμένες δυνάμεις του Τόκταμυς και του Βιτάουτας ηττήθηκαν από τους Μογγόλους. Χάρη στη στενή συνεργασία, οι στρατοί της Λιθουανίας και της Πολωνίας πέτυχαν μεγάλη νίκη επί των Τευτόνων Ιπποτών το 1410 στη μάχη του Γκρούνβαλντ, μια από τις μεγαλύτερες μάχες της μεσαιωνικής Ευρώπης.
Μετά τους θανάτους των Γιογκάιλα και Βιτάουτας, η λιθουανική αριστοκρατία προσπάθησε να σπάσει την ένωση μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας, επιλέγοντας ανεξάρτητα τους Μεγάλους Δούκες από τη δυναστεία Γιαγκιέλλον. Όμως, στα τέλη του 15ου αιώνα, η Λιθουανία αναγκάστηκε να επιδιώξει στενότερη συμμαχία με την Πολωνία, όταν η αυξανόμενη δύναμη του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας απείλησε τα ρωσικά πριγκιπάτα της Λιθουανίας και πυροδότησε τους Πολέμους Μόσχας - Λιθουανίας και τον Λιβονικό πόλεμο.
Σύγχρονη
Η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία δημιουργήθηκε το 1569. Ως μέλος της Κοινοπολιτείας, η Λιθουανία διατήρησε τα θεσμικά της όργανα, συμπεριλαμβανομένων χωριστού στρατού, νομίσματος και νόμων. Τελικά η πολωνοποίηση επηρέασε όλες τις πτυχές της ζωής της Λιθουανίας: την πολιτική, τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την εθνική ταυτότητα. Από τα μέσα του 16ου έως τα μέσα του 17ου αιώνα, ο πολιτισμός, η τέχνη και η εκπαίδευση άνθισαν, τροφοδοτούμενοι από την Αναγέννηση και την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Από το 1573, οι βασιλιάδες της Πολωνίας και οι Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας εκλέχθηκαν από την αριστοκρατία, στους οποίους χορηγήθηκαν οι συνεχώς αυξανόμενες χρυσές ελευθερίες. Αυτές οι ελευθερίες, ειδικά το ελεύθερο βέτο, οδήγησαν στην αναρχία και την τελική διάλυση του κράτους.
Κατά τη διάρκεια των Βόρειων Πολέμων (1655-1661), το έδαφος και η οικονομία της Λιθουανίας καταστράφηκαν από τον σουηδικό στρατό. Προτού μπορέσει να ανακάμψει πλήρως, η Λιθουανία καταστράφηκε κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721). Ο πόλεμος, η πανώλη και η πείνα προκάλεσαν το θάνατο περίπου του 40% του πληθυσμού της χώρας. Οι ξένες δυνάμεις, ιδιαίτερα η Ρωσία, έγιναν κυρίαρχες στην εγχώρια πολιτική της Κοινοπολιτείας. Πολλές φατρίες μεταξύ των ευγενών χρησιμοποίησαν τις χρυσές ελευθερίες για να αποτρέψουν τυχόν μεταρρυθμίσεις. Τελικά, η Κοινοπολιτεία χωρίστηκε το 1772, το 1792 και το 1795 από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, την Πρωσία και την Αυστρία.
Η μεγαλύτερη περιοχή της λιθουανικής επικράτειας έγινε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά από ανεπιτυχείς εξεγέρσεις το 1831 και το 1863, οι τσαρικές αρχές εφάρμοσαν μια σειρά πολιτικών ρωσοποίησης. Απαγόρευαν τον λιθουανικό Τύπο, έκλεισαν τα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα και κατέστησαν τη Λιθουανία μέρος μιας νέας διοικητικής περιοχής γνωστή ως Βορειοδυτικό κράι. Η Ρωσοποίηση απέτυχε εξαιτίας ενός εκτεταμένου δικτύου λαθρεμπόρων βιβλίων και της μυστικής λιθουανικής οικιακής εκπαίδευσης.
Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877-1878), όταν οι Γερμανοί διπλωμάτες αποδέχθηκαν ότι θεωρούνταν ως ρωσικά λείψανα πολέμου στην Τουρκία, οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Γερμανικής Αυτοκρατορίας έγιναν περίπλοκες. Η ρωσική αυτοκρατορία επανέλαβε την κατασκευή φρουρίων στα δυτικά σύνορά της για άμυνα ενάντια σε ενδεχόμενη εισβολή από τη Γερμανία στη Δύση. Στις 7 Ιουλίου 1879, ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ ενέκρινε πρόταση της ρωσικής στρατιωτικής ηγεσίας για την κατασκευή της μεγαλύτερης αμυντικής δομής «πρώτης τάξης» σε ολόκληρο το κράτος - το φρούριο του Κάουνας το οποίο εκτεινόταν σε μήκος 65 χιλιομέτρων. Πολλοί Λιθουανοί μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1867-1868 μετά από ένα λιμό. Η εθνική αναγέννηση της Λιθουανίας έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου λιθουανικού έθνους και της ανεξάρτητης Λιθουανίας.
20ος και 21ος αιώνας
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Συμβούλιο της Λιθουανίας (Lietuvos Taryba) κήρυξε την ανεξαρτησία της Λιθουανίας και την αποκατάσταση του κράτους της Λιθουανίας στις 16 Φεβρουαρίου 1918. Η εξωτερική πολιτική της Λιθουανίας κυριαρχείτο από εδαφικές διαμάχες με την Πολωνία και τη Γερμανία. Η Περιφέρεια του Βίλνιους και το Βίλνιους, η ιστορική πρωτεύουσα της Λιθουανίας (που ορίστηκε έτσι στο Σύνταγμα της Λιθουανίας), κατελήφθη από τον πολωνικό στρατό κατά τη διάρκεια της Ανταρσίας του Ζελιγκόβσκι τον Οκτώβριο του 1920 και ενσωματώθηκε δύο χρόνια αργότερα στην Πολωνία. Για 19 χρόνια, το Κάουνας ήταν προσωρινή πρωτεύουσα της Λιθουανίας. Ο πολωνικός έλεγχος του Βίλνιους ήταν ιδιαίτερα απεχθής από τη Λιθουανία: δεν υπήρχαν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών για το μεγαλύτερο μέρος του Μεσοπολέμου.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Κλαϊπέντα το 1923, η περιοχή Κλάιπεντα (γερμανικά: Memelland) πέρασε στη Λιθουανία, μέχρι που παραχωρήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία μετά από γερμανικό τελεσίγραφο του Μαρτίου 1939. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, οι εγχώριες υποθέσεις της Λιθουανίας ελέγχονταν από τον αυταρχικό Πρόεδρο Αντάνας Σμετόνα και το κόμμα του, τη Λιθουανική Εθνικιστική Ένωση, η οποία ανέλαβε την εξουσία μετά το λιθουανικό πραξικόπημα του 1926.
1939–1941
Η Σοβιετική Ένωση επέστρεψε το Βίλνιους στη Λιθουανία μετά τη σοβιετική εισβολή στην Ανατολική Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939. Τον Ιούνιο του 1940, η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε και προσάρτησε τη Λιθουανία σύμφωνα με τα μυστικά πρωτόκολλα του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Η κατοχή είχε ως αποτέλεσμα μαζικές συλλήψεις και απελάσεις, και 34.000 πολίτες απομακρύνθηκαν από τη Λιθουανία. Σύμφωνα με αξιωματούχο της Λιθουανίας, αυτή ήταν η αρχή της προγραμματισμένης απομάκρυνσης 700.000 ατόμων από τη Λιθουανία.
1941–1944
10 από τα 25 λιθουανικά αστυνομικά τάγματα, τα οποία συνεργάστηκαν με τα Ναζιστικά Einsatzkommando, συμμετείχαν στις μαζικές δολοφονίες και πιστεύεται ότι έχουν εκτελέσει 78.000 άτομα. Υπήρχαν Λιθουανοί αντάρτες, αλλά λίγοι υποστήριζαν τους κομμουνιστές. Οι στρατιώτες του στρατού της Λιθουανίας, οι οποίοι είχαν προσχωρήσει στο 29ο Στρατιωτικό Σώμα του Κόκκινου Στρατού, εγκαταλείφθηκαν ή παραδόθηκαν στους Γερμανούς τον Ιούνιο του 1941, με αποτέλεσμα τη διάλυση του σώματος τον Αύγουστο του 1941.
1944–1991
thumb|Μνημείο στο Ναουγιόγι Βίλνια στη μνήμη των σοβιετικών απελάσεων από τη Λιθουανία Μετά την υποχώρηση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, οι Σοβιετικοί επαναπροσάρτησαν τη Λιθουανία το 1944. Υπό τις μεταβολές των συνόρων που εκδόθηκαν στη Διάσκεψη του Πότσνταμ το 1945, το πρώην γερμανικό Μέμελλαντ με το βαλτικό λιμάνι Μέμελ (λετονικά: Klaipėda) προσαρτήθηκε πάλι στη Λιθουανία, η οποία τώρα ήταν γνωστή ως Λιθουανική ΣΣΔ. Οι περισσότεροι Γερμανοί κάτοικοι του Μέμελλαντ είχαν εγκαταλείψει την περιοχή τους τελευταίους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στα πλαίσια του προγράμματος εθνικοποίησης, κολεκτιβοποίησης και της γενικής σοβιετοποίησης της καθημερινής ζωής, οι Σοβιετικοί απέλασαν μεγάλο αριθμό Λιθουανών στη Σιβηρία. Από το 1944 έως το 1952, περίπου 100.000 Λιθουανοί παρτιζάνοι πολέμησαν έναν αντάρτικο πόλεμο κατά του σοβιετικού συστήματος. Εκτιμάται ότι 30.000 παρτιζάνοι και οι υποστηρικτές τους σκοτώθηκαν. Πολλοί περισσότεροι συνελήφθησαν και απελάθηκαν σε γκουλάγκ της Σιβηρίας. Εκτιμάται ότι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη μετέπειτα σοβιετική προσάρτηση, η Λιθουανία έχασε 780.000 άτομα.
Η έλευση της περεστρόικα και της γκλάσνοστ στα τέλη της δεκαετίας του 1980 επέτρεψε την ίδρυση του Σαγιούντις, ενός αντικομμουνιστικού κινήματος ανεξαρτησίας. Μετά από εμφατική νίκη στις εκλογές του Ανώτατου Σοβιέτ, τα μέλη του Σαγιούντις διακήρυξαν την ανεξαρτησία της Λιθουανίας στις 11 Μαρτίου 1990, καθιστώντας τη Λιθουανία την πρώτη σοβιετική δημοκρατία που το έπραξε. Η Σοβιετική Ένωση προσπάθησε να καταστείλει την απόσχιση επιβάλλοντας οικονομικό αποκλεισμό. Τη νύχτα της 13ης Ιανουαρίου 1991, τα σοβιετικά στρατεύματα επιτέθηκαν στον τηλεοπτικό πύργο του Βίλνιους, σκοτώνοντας 14 Λιθουανούς πολίτες και τραυματίζοντας 600 άλλους. Στις 31 Ιουλίου 1991, οι σοβιετικοί παραστρατιωτικοί σκότωσαν επτά Λιθουανούς συνοριοφύλακες στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Το γεγονός είναι γνωστό ως σφαγή του Μεντινινκάι.
1991–σήμερα
Τα τελευταία ρωσικά στρατεύματα εγκατέλειψαν τη Λιθουανία στις 31 Αυγούστου 1993, νωρίτερα από την αναχώρηση τους από την Ανατολική Γερμανία. Η Λιθουανία, αναζητώντας στενότερους δεσμούς με τη Δύση, ζήτησε την ένταξη στο ΝΑΤΟ το 1994. Μετά τη μετάβαση από σχεδιασμένη οικονομία σε ελεύθερη αγορά, η Λιθουανία έγινε πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης την άνοιξη του 2004 και μέλος της Συμφωνίας Σένγκεν στις 21 Δεκεμβρίου 2007.
Γεωγραφία
150px|thumb|Το Γιουοζαπίνες κάλνας right|150px|thumb|Γιουοζαπίνες thumb|left|Το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης βρίσκεται στη Λιθουανία
Η Λιθουανία βρίσκεται στη βορειοανατολική Ευρώπη και είναι η μεγαλύτερη σε έκταση από τις βαλτικές χώρες. Έχει 100 χιλιόμετρα αμμώδη ακτογραμμή από τα οποία τα 38 βρίσκονται στη Βαλτική Θάλασσα. Η χώρα έχει πολυάριθμες λίμνες. Ο κύριος ποταμός της χώρας είναι ο Νέμουνας Νέμαν 475 χλμ., που στο Κάουνας ενώνεται με τον Νέρις και με το όνομα Νέμουνας χύνονται στη Βαλτική. Είναι - όπως και όλες οι χώρες της περιοχής - μια χώρα όπου δεν υπάρχουν βουνά. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 294 μ. στη θέση Γιουοζαπίνες κάλνας. Η Λιθουανία έχει έκταση 65.200 τ.χλμ. Βρίσκεται μεταξύ του γεωγραφικού πλάτους 53° και 57° Β και κυρίως μεταξύ του γεωγραφικού μήκους 21 ° και 27 ° E (μέρος της Κουρονιανής Άμμου βρίσκεται δυτικά του 21ου μεσημβρινού). Έχει περίπου 61 χιλιόμετρα αμμώδους ακτής, από τα οποία μόνο 38 χιλιόμετρα (24 μίλια) βρίσκονται στην ανοικτή Βαλτική Θάλασσα, λιγότερο από τις άλλες δύο χώρες της Βαλτικής Θάλασσας. Η υπόλοιπη ακτή είναι προστατευμένη από τη χερσόνησο της Κουρονιανής άμμου. Το σημαντικότερο λιμάνι ζεστού νερού της Λιθουανίας, η Κλάιπεντα, βρίσκεται στο στενό στόμιο της Κουρουνιανής λιμνοθάλασσας (λιθουανικά: Kuršių marios), μια ρηχή λιμνοθάλασσα που εκτείνεται νότια στο Καλίνινγκραντ. Ο κύριος και μεγαλύτερος ποταμός της χώρας, ο ποταμός Νεμούνας και ορισμένοι από τους παραποτάμους μεταφέρουν διεθνή ναυτιλία.
thumb|225px|Ο ποταμός Νεμούνας (Νιέμαν) μεταξύ της Λιθουανίας και της Ρωσικής περιφέρειας Καλίνινγκραντ Η Λιθουανία βρίσκεται στην άκρη της βορειοευρωπαϊκής πεδιάδας. Το τοπίο της διαβρώθηκε από τους παγετώνες της τελευταίας εποχής των παγετώνων και είναι ένας συνδυασμός μέτριων πεδιάδων και υψίπεδων. Το υψηλότερο σημείο είναι ο λόφος Αουκστόγιας στα 294 μέτρα στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Το έδαφος διαθέτει πολλές λίμνες (π.χ. Βιστίτις) και υγρότοπους, ενώ μια μικτή δασική ζώνη καλύπτει πάνω από το 33% της χώρας.
Μετά από μια επανεξέταση των ορίων της ευρωπαϊκής ηπείρου το 1989, ο Ζαν-Ζορζ Αφχολντέρ, επιστήμονας στο Institut Géographique National (Γαλλικό Εθνικό Γεωγραφικό Ινστιτούτο) δήλωσε ότι το γεωγραφικό κέντρο της Ευρώπης βρισκόταν στη Λιθουανία με γεωγραφικές συντεταγμένες 54°54′N 25°19′E, 26 χιλιόμετρα (16 μίλια) βόρεια της πρωτεύουσας Βίλνιους. Ο Αφχόλντερ το κατάφερε αυτό με τον υπολογισμό του κέντρου της βαρύτητας της γεωμετρικής μορφής της Ευρώπης.
Κλίμα
thumb|right|Το εθνικό πάρκο Αουκσταϊτίγια thumb|left|Αμμόλοφοι της Κουρονιανής Άμμου (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο) Το κλίμα της Λιθουανίας, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ θαλάσσιου και ηπειρωτικού, είναι σχετικά ήπιο. Οι μέσες θερμοκρασίες στην ακτή ανέρχονται στους -2.5 °C τον Ιανουάριο και στους +16 °C τον Ιούλιο. Στο Βίλνιους οι μέσες θερμοκρασίες ανέρχονται στους -6 °C τον Ιανουάριο και στους +17 °C τον Ιούλιο. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι 20 °C είναι συχνοί κατά τη διάρκεια της ημέρας ενώ οι 14 °C είναι συχνοί τη νύχτα. Στο παρελθόν, οι θερμοκρασίες έφθασαν μέχρι τους 30 ή 35 °C. Ορισμένοι χειμώνες μπορεί να είναι πολύ κρύοι. Οι θερμοκρασίες φτάνουν και τους -20 °C (-4 ° F) συμβαίνει σχεδόν κάθε χειμώνα. Οι ακραίες θερμοκρασίες του χειμώνα ανέρχονται στους -34 ° C στις παράκτιες περιοχές και στους -43 °C στα ανατολικά της Λιθουανίας. Το κλίμα της χώρας είναι ηπειρωτικό με υγρούς χειμώνες και υγρά καλοκαίρια.
Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται στα 800 χιλιοστά στην ακτή, στα 900 χιλιοστά στα υψίπεδα της Σαμογιτίας και στα 600 χιλιοστά στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Το χιόνι πέφτει κάθε χρόνο, και μπορεί να χιονίσει από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο. Σε μερικά χρόνια μπορεί χιόνι μπορεί να πέσει τον Σεπτέμβριο ή το Μάιο. Η καλλιεργητική περίοδος διαρκεί 202 ημέρες στο δυτικό τμήμα της χώρας και 169 ημέρες στο ανατολικό τμήμα. Οι σοβαρές καταιγίδες είναι σπάνιες στο ανατολικό τμήμα της Λιθουανίας, αλλά είναι κοινές στις παράκτιες περιοχές
Τα μεγαλύτερα αρχεία μετρημένης θερμοκρασίας στην περιοχή της Βαλτικής καλύπτουν περίπου 250 χρόνια. Τα στοιχεία δείχνουν θερμές περιόδους κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και ότι ο 19ος αιώνας ήταν μια σχετικά δροσερή περίοδος. Μια θέρμανση του 20ου αιώνα κορυφώθηκε στη δεκαετία του 1930, ακολουθούμενη από μια μικρότερη ψύξη που κράτησε μέχρι τη δεκαετία του 1960. Τον τελευταίο καιρό συνεχίστηκε μια τάση αύξησης της θερμοκρασία.
Η Λιθουανία βίωσε μια ξηρασία το 2002, προκαλώντας πυρκαγιές δασών και τύρφης. Η χώρα υπέφερε μαζί με την υπόλοιπη Βορειοδυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια ενός καύσωνα το καλοκαίρι του 2006.
Πανίδα
Στην άγρια πανίδα της Λιθουανίας υπάρχουν αρκετά ζώα, πτηνά και ερπετά όπως: ελάφια, βιζόν, κάστορες, ασβοί και αλεπούδες, λαγοί, αγριόπαπιες, φίδια κλπ. Γενικά είναι μια πλούσια σε πανίδα χώρα, και αυτό οφείλεται περισσότερο στην περιορισμένη δράση των κυνηγητικών σπορ και στην πλούσια χλωρίδα και υδροβιότοπους.
Χλωρίδα
Η χλωρίδα της χώρας περιλαμβάνει όμορφα δάση - τα οποία ομολογουμένως - σέβονται οι κάτοικοι και οι αρχές, καθαρές λίμνες και ποτάμια. Γενικά είναι μια χώρα πνιγμένη στα δάση με κύριο δέντρο το πεύκο και τη λεύκα. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις δεν είναι πολλές - με κυριότερη παραγωγή τεύτλα, πατάτες, μήλα, καλαμπόκι, και διάφορα οπωροκηπευτικά που προορίζονται περισσότερο για την εσωτερική αγορά.
Πολιτική
Δεδομένου ότι η Λιθουανία δήλωσε την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της στις 11 Μαρτίου 1990, έχει διατηρήσει ισχυρές δημοκρατικές παραδόσεις. Διεξήγαγε τις πρώτες ανεξάρτητες γενικές εκλογές της στις 25 Οκτωβρίου 1992, στις οποίες το 56,75% των ψηφοφόρων υποστήριξε το νέο σύνταγμα. Υπήρξαν έντονες συζητήσεις σχετικά με το σύνταγμα, ιδίως για τον ρόλο του προέδρου. Στις 23 Μαΐου 1992 πραγματοποιήθηκε χωριστό δημοψήφισμα για την εκτίμηση της κοινής γνώμης επί του θέματος και το 41% των ψηφοφόρων υποστήριξε την αποκατάσταση του Προέδρου της Λιθουανίας. Μέσω συμβιβασμού συμφωνήθηκε ένα ημιπροεδρικό σύστημα.
Οι δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου (Κονστιτουτσίνις Τέισμας) υπηρετούν εννέα χρόνια. Διορίζονται από τον Πρόεδρο, τον Πρόεδρο του Σέιμας και τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο καθένας διορίζει τρεις δικαστές. Το μονοθάλαμο λιθουανικό κοινοβούλιο, το Σέιμας, έχει 141 μέλη που εκλέγονται σε τετραετή θητεία. Τα 71 μέλη του εκλέγονται σε εκλογικές περιφέρειες ενός μέλους και τα υπόλοιπα σε εθνική ψηφοφορία με αναλογική εκπροσώπηση. Ένα κόμμα πρέπει να λάβει τουλάχιστον το 5% της εθνικής ψήφου για να είναι επιλέξιμο για οποιαδήποτε από τις 70 εθνικές έδρες στο Σέιμας.
Διοικητική διαίρεση
Το σημερινό σύστημα διοικητικής διαίρεσης ιδρύθηκε το 1994 και τροποποιήθηκε το 2000 για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι 10 κομητείες της χώρας (λιθουανικά: ενικός - apskritis, πληθυντικός - apskritys) υποδιαιρούνται σε 60 δήμους (λιθουανικά: ενικός - savivaldybė, πληθυντικός - savivaldybės) και χωρίζονται σε 500 πρεσβείες (λιθουανικά: singular - seniūnija, πληθυντικά - seniūnijos).
Οι Δήμοι αποτελούν τη σημαντικότερη μονάδα διοίκησης στη Λιθουανία, δεδομένου ότι το σύστημα της κομητείας (apskrities viršininkas) διαλύθηκε το 2010. Ορισμένοι δήμοι ονομάζονται ιστορικά «περιφερειακοί δήμοι» (συχνά συντομεύεται ως «επαρχίες»), ενώ άλλοι αποκαλούνται «δήμοι πόλεων» (μερικές φορές συντομεύονται ως «πόλη»). Ο καθένας έχει τη δική του εκλεγμένη κυβέρνηση. Η εκλογή δημοτικών συμβουλίων γινόταν αρχικά κάθε τρία χρόνια, αλλά τώρα γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Το συμβούλιο διορίζει πρεσβύτερους να κυβερνούν τα σενιούνιγια. Οι δημάρχοι εκλέγονται απευθείας από το 2015. πριν από αυτό, διορίζονταν από το συμβούλιο.
Τα σενιούνιγια, που αριθμούν πάνω από 500, είναι οι μικρότερες διοικητικές μονάδες και δεν παίζουν ρόλο στην εθνική πολιτική. Παρέχουν τις απαραίτητες τοπικές δημόσιες υπηρεσίες - για παράδειγμα, καταγράφουν τις γεννήσεις και τους θανάτους σε αγροτικές περιοχές. Είναι πιο δραστήριοι στον κοινωνικό τομέα, εντοπίζοντας άτομα ή οικογένειες που έχουν ανάγκη και οργανώνοντας και διανέμουν πρόνοια και άλλες μορφές ανακούφισης. Μερικοί πολίτες θεωρούν ότι οι πρεσβείες δεν έχουν πραγματική εξουσία και λαμβάνουν πολύ λίγη προσοχή και ότι διαφορετικά θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή τοπικής πρωτοβουλίας για την αντιμετώπιση αγροτικών προβλημάτων. .
Διεθνείς σχέσεις
Η Λιθουανία έγινε μέλος των Ηνωμένων Εθνών στις 18 Σεπτεμβρίου 1991, είναι μέλος σε μερικούς από τους οργανισμούς του και έχει υπογράψει διεθνείς συμφωνίες. Είναι επίσης μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, καθώς και του ΝΑΤΟ και του Βορειοατλαντικού Συντονιστικού Συμβουλίου. Η Λιθουανία απέκτησε την ιδιότητα του μέλους στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου στις 31 Μαΐου 2001 και επί του παρόντος ζητά την προσχώρηση στον ΟΟΣΑ και σε άλλες δυτικές οργανώσεις.
Η Λιθουανία έχει εγκαθιδρύσει διπλωματικές σχέσεις με 149 χώρες.
Η Λιθουανία επίσης συνεργάζεται με τις σκανδιναβικές χώρες και τις δύο άλλες χώρες της Βαλτικής μέσω της μορφής NB8. Μια παρόμοια μορφή, η NB6, ενώνει τα Σκανδιναβικά και τα Βαλτικά μέλη της ΕΕ. Το επίκεντρο της NB6 είναι να συζητήσει και να συμφωνήσει σε θέσεις πριν τις παρουσιάσει στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.