cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμπντούρ Ραχμάν Χαν
Βασιλεία
Ωστόσο, ο Αγιούμπ Χαν, ένας από τους γιους του Σερ Αλί Χαν, προέλασε προς την πόλη από τη Χεράτ, νίκησε τα στρατεύματα του Αμπντούρ Ραχμάν και κατέλαβε την περιοχή τον Ιούλιο του 1880. Αυτή η σοβαρή εξέγερση περικύκλωσε τον Εμίρη, που δεν είχε δείξει μεγάλη δραστηριότητα. Αντ' αυτού, ο Αγιούμπ Χαν ηττήθηκε στην Κανταχάρ από τον Βρετανό στρατηγό Φρέντερικ Ρόμπερτς την 1η Σεπτεμβρίου 1880. Ο Αγιούμπ Χαν αναγκάστηκε να διαφύγει στην Περσία. Έκτοτε, ο Αμπντούρ Ραχμάν ήταν σταθερά εδραιωμένος στον θρόνο της Καμπούλ, χάρη στις αδιάκοπες βρετανικές προστασίες όσον αφορά την παροχή μεγάλων ποσοτήτων όπλων και χρημάτων. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, ο Αμπντούλ Ραχμάν εδραίωσε την εξουσία του σε ολόκληρο το Αφγανιστάν, καταστέλλοντας τις εξεγέρσεις με αμείλικτη και βάναυση χρήση της δεσποτικής εξουσίας του. Ο ισχυροί Γκιλζάι εξεγέρθηκαν ενάντια στη βαρύτητα των μέτρων του αρκετές φορές. Την ίδια χρονιά, ο Αγιούμπ Χαν πραγματοποίησε μια άκαρπη επέλαση από την Περσία.
Το 1885, τη στιγμή που ο Εμίρης βρισκόταν σε διάσκεψη με τον Βρετανό αντιβασιλέα, Λόρδο Ντάφεριν, στην Ινδία, κατέφθασαν ειδήσεις σχετικά με μια αψιμαχία μεταξύ ρωσικών και αφγανικών στρατευμάτων στο Παντζντέχ, σε ένα αμφισβητούμενο σημείο στα βορειοδυτικά σύνορα του Αφγανιστάν. Η στάση του Αμπντούρ Ραχμάν σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία είναι ένα καλό παράδειγμα της πολιτικής του οξύνοιας. Για κάποιον που μαχόταν από τη νεαρή ηλικία του, ο οποίος είχε κερδίσει και έχασε πολλές μάχες, η κατατρόπωση ενός αποσπάσματος και η βίαιη καταπάτηση ορισμένων αμφισβητούμενων εδαφών ήταν ένα δυσάρεστο περιστατικό. Αλλά δεν ήταν επαρκής λόγος για να την κλήση των Βρετανών, αν και αυτοί είχαν εγγυηθεί την ακεραιότητα της επικράτειάς του, υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά του με εχθροπραξίες που ασφαλώς θα προκαλούσαν μία ρωσική εισβολή από τον βορρά και θα ανάγκαζαν τους Βρετανούς συμμάχους να φέρουν στρατό στο Αφγανιστάν από τα νοτιοανατολικά. Επίσης δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του το 1885, η οποία χρησίμευε περισσότερο ως οδηγός για ηγεμόνες παρά οτιδήποτε άλλο.
Το ενδιαφέρον του βρισκόταν στο να διατηρεί ισχυρούς γείτονες, είτε φίλους είτε εχθρούς, εκτός του βασιλείου του. Ήξερε ότι αυτή είναι η μόνη πολιτική που θα υποστηριζόταν από το αφγανικό έθνος. Και παρόλο που για κάποιο διάστημα μια ρήξη με τη Ρωσία φαινόταν να πλησιάζει, ενώ η κυβέρνηση της Ινδίας προετοιμαζόταν για αυτό το ενδεχόμενο, ο συγκρατημένος και επιφυλακτικός τόνος του Εμίρη στις διαβουλεύσεις βοήθησε να μεταβληθεί η ισορροπία μεταξύ ειρήνης και πολέμου και ουσιαστικά οδήγησε σε μία ειρηνική λύση. Ο Αμπντούρ Ραχμάν άφησε σε εκείνους που τον συνάντησαν στην Ινδία την εντύπωση ενός ξεκάθαρα δραστήριου ανθρώπου, με μεγάλη αυτοπεποίθηση και σκληρότητα, όχι χωρίς ενδείξεις της αδυσώπητης βαρύτητας που πολύ συχνά σημάδεψε τη διοίκησή του. Η απόδοση του υψηλότερου βαθμού του Τάγματος του Αστέρα της Ινδίας φάνηκε να του δίνει μεγάλη ευχαρίστηση.
Η περιπετειώδης ζωή του, ο βίαιος χαρακτήρας του, η θέση του κράτους του ως ορίου μεταξύ της ινδικής και της ρωσικής αυτοκρατορίας και η δεξιότητα με την οποία κρατούσε την ισορροπία στην αντιμετώπισή τους συνδυάστηκαν για να τον κάνουν ένα εξέχον πρόσωπο στη σύγχρονη ασιατική πολιτική και σηματοδότησε τη βασιλεία του ως μια διακριτή εποχή στην ιστορία του Αφγανιστάν. Ο Εμίρης λάμβανε ετήσια επιδότηση από τη βρετανική κυβέρνηση ύψους 1.850.000 ρουπίων. Του επετράπη να εισάγει πυρομαχικά. Κατόρθωσε να επιβάλει μια οργανωμένη κυβέρνηση στον πιο άγριο και πιο απείθαρχο πληθυσμό στην Ασία. Χρησιμοποίησε τις ευρωπαϊκές εφευρέσεις για την ενδυνάμωση του εξοπλισμού του, ενώ αντιτάχθηκε σθεναρά σε όλες τις καινοτομίες, όπως οι σιδηρόδρομοι και ο τηλέγραφος, οι οποίες θα μπορούσαν να δώσουν στους Ευρωπαίους βήμα εντός της χώρας του.
Ο Εμίρης δήλωσε ανίκανος να δεχτεί, λόγω κακής κατάστασης της υγείας του, πρόσκληση από τη βασίλισσα Βικτώρια να επισκεφθεί την Αγγλία, αλλά ο δεύτερος γιος του Νασρουλάχ Χαν μετέβη αντ' αυτού.
Γραμμή Ντουράντ
Το 1893, ο Μόρτιμερ Ντουράντ μετατέθηκε στην Καμπούλ από την κυβέρνηση των Βρετανικών Ινδιών για να διευθετήσει την ανταλλαγή εδαφών που απαιτούνταν για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ του βορειοανατολικού Αφγανιστάν και των ρωσικών κτήσεων και για να συζητήσει με τον Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν και άλλα θέματα. Ο Αμπντούρ Ραχμάν Χαν κατέδειξε τη συνηθισμένη του ικανότητα στις διπλωματικές σχέσεις, την επιμονή του όπου οι δικές του απόψεις ή διεκδικήσεις συζητούνταν, με μια διεισδυτική επίγνωση της πραγματικής κατάστασης.
Με τη συμφωνία που ακολούθησε οι σχέσεις μεταξύ των κυβερνήσεων των Βρετανικών Ινδιών και του Αφγανιστάν, όπως είχαν προηγουμένως ρυθμιστεί, επιβεβαιώθηκαν, και επιτεύχθηκε κατανόηση σχετικά με το σημαντικό και δύσκολο θέμα της μεθοριακής γραμμής του Αφγανιστάν στα ανατολικά προς την Ινδία. Δημιουργήθηκε Βασιλική Επιτροπή δημιουργήθηκε με σκοπό τον καθορισμό των συνόρων μεταξύ του Αφγανιστάν και της Ινδίας και για να διαπραγματευτεί τους όρους συμφωνίας για τη γραμμή Ντουράντ μεταξύ των δύο πλευρών. Το 1893, ο Μόρτιμερ Ντουράντ διαπραγματεύτηκε με τον Αμπντούρ Ραχμάν Χαν τη Συνθήκη της Γραμμής Ντουράντ για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν. Η γραμμή Ντουράντ εξακολουθεί να παραμένει ως μη αναγνωρισμένο όριο από την κυβέρνηση του Αφγανιστάν.
Θάνατος και διάδοχοι
thumb|left|Η τοποθεσία του τάφου του Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν στην [[Καμπούλ.]] Ο Αμπντούρ Ραχμάν πέθανε στις 1 Οκτωβρίου του 1901 στο θερινό ανάκτορό του, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Χαμπιμπουλάχ Χαν. Είχε καταστείλει όλες τις απόπειρες από αντιπάλους εναντίον του θρόνου του, διαλύοντας την ισχύ των τοπικών φυλάρχων και δάμασε τις σκλητροτράχηλες φυλές. Έτσι οι διαταγές του δε δεχόταν αντιρρήσεις σε ολόκληρη την επικράτεια του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Girls' Generation
Οι Girls' Generation (κορεατικά: 소녀시대, RR: Sonyeo Sidae), γνωστοί και ως SNSD, είναι ένα νοτιοκορεατικό girl group, που δημιουργήθηκε το 2007, από την εταιρεία SM Entertainment. Το σχήμα αποτελείται από οκτώ μέλη, τις Taeyeon, Sunny, Tiffany, Hyoyeon, Yuri, Sooyoung, Yoona, και Seohyun. Η αρχική του σύνθεση περιελάμβανε ένα ακόμα μέλος, την Jessica, η οποία αποχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2014. Πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα του Κορεατικού Κύματος,   που έχει πολυάριθμες βραβεύσεις και υποψηφιότητες, ενώ στη χώρα τους, του έχουν δώσει αρκετά τιμητικά προσωνύμιο όπως το «Εθνικό Girl Group».
Το ντεμπούτο του στη μουσική βιομηχανία, το σχήμα, το έκανε το 2007, με τον δίσκο Girls' Generation και το single "Into the New World". Ωστόσο, περισσότερη δημοτικότητα ήρθε το 2009, μετά την κυκλοφορία του single "Gee", το οποίο έφτασε στην κορυφή του Music Bank, για εννέα εβδομάδες καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ, ενώ στο Melon, υπήρξε το δημοφιλέστερο κομμάτι για τη δεκαετία του 2000. Μεταξύ του 2009 και του 2010, με τις κυκλοφορίες κι άλλων singles, όπως το "Tell Me Your Wish (Genie)", το "Oh!" και το "Run Devil Run", η δημοτικότητά του ανέβηκε περαιτέρω. Το 2010, κυκλοφόρησαν και το δεύτερο άλμπουμ τους, ονόματι Oh!, κερδίζοντας στα Golden Disc Awards, στην κατηγορία Καλύτερο Άλμπουμ της Χρονιάς.
Το 2011, το συγκρότημα προσπάθησε να ανοιχτεί και στην ιαπωνική αγορά, κυκλοφορώντας τον πρώτο τους ιαπωνικό ομώνυμο δίσκο, ο οποίος πούλησε όσο κανείς άλλος στην Ιαπωνία για μη ιαπωνικό girl group. Το 2011, κυκλοφόρησαν παράλληλα και τον τρίτο τους δίσκο, ονόματι The Boys, ο οποίος ήταν ο πιο επιτυχημένος σε πωλήσεις στη χώρα. Το ομώνυμο single του δίσκου, κυκλοφόρησε και στα αγγλικά, σε μία προσπάθεια του σχήματος να επεκταθεί διεθνώς. Κατόπιν, ακολούθησαν άλλα τρια άλμπουμ: το I Got a Boy (2013), το Lion Heart (2015) και το Holiday Night (2017). Το συγκρότημα, έκτοτε έχει σταματήσει χωρίς να έχει διαλυθεί και τα μέλη του αναζητούν σόλο καριέρες. Label:
Bright
Bullet Train
Buzy
Candies
Capsule
Chara
Chemistry
CY8ER
D&D
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:K-pop συγκροτήματα
Μαρία του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
Η Μαρία (γερμ. Marie von Mecklenburg-Strelitz ,8 Μαΐου 1878 - 14 Οκτωβρίου 1948) ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και με τους γάμους της έγινε πρώτα Κόμισσα Ζαμετέλ και μετά Πριγκίπισσα του Λίππε.
Βιογραφία
Η Βικτωρία Μαρία Αυγούστα Λουίζα Αντωνία Καρολίνα Λεοπολδίνη ήταν η πρώτη κόρη του Aδόλφου Φρειδερίκου Ε΄ του Mεκλεμβούργου-Στρέλιτς και της Eλισάβετ, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ του Άνχαλτ.
Ως νεαρή γυναίκα, η Μαρία έμεινε έγκυος από έναν υπηρέτη του παλατιού. Αυτός, ένας έγγαμος άνδρας ονόματι Χεχτ, ήταν υπεύθυνος για την απενεργοποίηση των φώτων αερίου στα υπνοδωμάτια των παιδιών του μεγάλου δούκα. Αρκετοί από τους εξαδέλφους της Μαρίας, συμπεριλαμβανομένου του μελλοντικού Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, πίστευαν ότι η Μαρία είχε «υπνωτιστεί», ενώ η Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου πίστευε ότι η Μαρία «πρέπει να ήταν ναρκωμένη». Ο Χεχτ απολύθηκε από την υπηρεσία με την κατηγορία της κλοπής. Η επακόλουθη αγωγή του εναντίον τής οικογένειας τού μεγάλου δούκα, δημοσιοποίησε τις λεπτομέρειες της ιστορίας. Η ιστορία ήταν στους τίτλους των εφημερίδων της εποχής.
Γέννησε μια κόρη το 1898 η οποία μεγάλωσε υπό την προστασία τής εκ πατρός γιαγιάς της Μαρίας, Αυγούστας του Καίμπριτζ.
Πρώτος γάμος
Η Μαρία μετέβη στη Γαλλία, όπου συνάντησε τον κόμη Ζορζ Ζαμετέλ (1859-1944), γιο του Ερνστ Ζαμετέλ, τραπεζίτη και κατασκευαστή φαρμάκων με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, και ανιψιό του πολιτικού κόμη Γκυστάβ Λουί Ζαμετέλ· αυτός είχε λάβει τον τίτλο του παπικού κόμη από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ το 1886. Η γνωριμία των δύο νέων προχώρησε με ταχύ ρυθμό, και η Μαρία και ο Ζορζ παντρεύτηκαν στις 22 Ιουνίου 1899, μόνο έναν χρόνο μετά τη γέννηση του νόθου παιδιού της Μαρίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο Καθολικό παρεκκλήσιο της Αγίας Ελισάβετ στο Ρίτσμοντ Παρκ, κοντά στο Ουάιτ Λοτζ, το σπίτι τής μεγάλης θείας της Μαρίας, της Δούκισσας του Tεκ. Μία δεύτερη αγγλικανική γαμήλια τελετή πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα στην εκκλησία του Κιού. Παρά το γεγονός ότι ο γάμος ήταν μοργανατικός, πολλά μέλη της οικογένειας της Μαρίας παρευρέθηκαν στο γάμο, συμπεριλαμβανομένων των παππούδων, των γονέων και των (τριών) αδελφιών της. Το γαμήλιο πρωινό δόθηκε από τον θείο της, τον Δούκα του Κέιμπριτζ στο Καίμπριτζ Κότατζ, στο Κιού.
Η Μαρία και ο Ζορζ έλαβαν έναν μεγάλο οικονομικό διακανονισμό (200.000 $) από τον πατέρα τής Μαρίας Ζούσαν στο Φάουμπουργκ Σαιν Ζερμαίν στο Παρίσι και είχαν δύο παιδιά:
Ο σύζυγος της Μαρίας Ζορζ είχε πολλές ερωτικές υποθέσεις, κυρίως με την παντρεμένη Ευλαλία των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη της Iσαβέλλας Β΄ της Ισπανίας. Τον Ιανουάριο του 1908 η Mαρία υπέβαλε αίτηση για διαζύγιο από τον Ζορζ. Κατηγόρησε τον κόμη ότι τη νυμφεύτηκε για τα χρήματά της και ότι συνέχισε τη σχέση του με την Πριγκίπισσα Ευλαλία. Όταν το ζήτημα πήγε στο δικαστήριο, αποκαλύφθηκε το σκανδαλώδες παρελθόν της Μαρίας, ως η άγαμη μητέρα του παιδιού ενός υπηρέτη. Ως αποτέλεσμα, η οικογένεια της Μαρίας υπέστη μεγάλο δημόσιο όνειδος. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ενώ η υπόθεση συνεχιζόταν στο δικαστήριο, ο μικρότερος αδελφός τής Mαρίας, ο δεκαεννιάχρονος Κάρολος Μπόρβιν, αισθάνθηκε ότι έπρεπε να προκαλέσει τον κουνιάδο του σε μονομαχία για την υπεράσπιση της τιμής της Μαρίας. Η μονομαχία έγινε και σκοτώθηκε ο Κάρολος Μπόρβιν. Η Μαρία και ο Ζορζ διαζεύχθηκαν στις 31 Δεκεμβρίου 1908. Έχοντας χάσει την περιουσία της λόγω του διαζυγίου, η Μαρία ανέλαβε τη χρήση του τίτλου της του Μεκλεμβούργου και έζησε στο τμήμα Μπλάζεβιτς της Δρέσδης.
Δεύτερος γάμος
Στις 11 Αυγούστου 1914, στο Nόιστρελιτς, η Mαρία παντρεύτηκε τον Ιούλιο Ερνέστο του Λίππε (1873–1952), τρίτο γιο του Eρνέστου του Λίππε-Μπήστερφελντ. Ο γαμπρός ήταν αδελφός του Λεοπόλδου Δ΄ του Λίππε και θείος του Βερνάρδου του Λίππε-Μπήστερφελντ. Αργότερα ήταν προσκεκλημένοι στο γάμο της Ιουλιάνας των Κάτω Χωρών κα του Βερνάρδου του Λίππε-Μπήστερφελντ, όπου η κόρη τους Eλισάβετ ήταν μία από τις παρανύφους.
Μετά τον γάμο τους, η Μαρία και ο Ιούλιος Ερνέστος ζούσαν στο Μπλάζεβιτς και αργότερα μετακόμισαν στο Λίππεσες Πάλαϊς στο Όμπερκασελ κοντά στη Βόννη. Είχαν δύο παιδιά:
Η Μαρία απεβίωσε σε ηλικία εβδομήντα ετών στο Όμπερκασελ, κοντά στη Βόννη. Τάφηκε με τον δεύτερο σύζυγό της στο μαυσωλείο της οικογένειας Λίππε στο Αββαείο Χάιστερμπαχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λίππε Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Βραβεία Γκράμι του 2005
Βραβεία Γκράμι του 2005
Νικητές των Βραβείων:
John Burk (παραγωγός), Terry Howard, Al Schmitt μηχανικοί/mixers), Ray Charles & Norah Jones για το "Here We Go Again"
John Burk, Don Mizell, Phil Ramone, Herbert Waltl (παραγωγοί), Terry Howard (παραγωγός & μηχανικός/mixer), Robert Fernandez, John Harris, Pete Karam, Joel Moss, Seth Presant, Al Schmitt, Ed Thacker μηχανικοί/mixers), Robert Hadley, Doug Sax (κύριοι μηχανικοί), Ray Charles & διάφοροι καλλιτέχνες για το Genius Loves Company
John Mayer για το "Daughters"
Maroon 5
Blues
Etta James για το Blues to the Bone
Keb' Mo' για το Keep It Simple
Παιδικά
Cathy Fink & Marcy Marxer (παραγωγοί) για το cELLAbration! A Tribute to Ella Jenkins σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Tom Chapin για το The Train They Call the City of New Orleans
Κλασική Μουσική
Lorin Maazel (διευθυντής ορχήστρας), the Brooklyn Youth Chorus, New York Chorus Artists & the New York Philharmonic για το Adams: On the Transmigration of Souls
Susan Graham για το Ives: Songs (The Things Our Fathers Loved; the Housatonic at Stockbridge, etc.)
Martin Sauer (παραγωγός), René Jacobs (διευθυντής ορχήστρας), Patrizia Ciofi, Veronique Gens, Simon Keenlyside, Angelika Kirchschlager & Lorenzo Regazzo για το Mozart: Le Nozze di Figaro
Robert Spano (διευθυντής ορχήστρας) & Norman Mackenzie (διευθυντής χορωδίας) για το Berlioz: Requiem σε ερμηνεία Frank Lopardo & the Atlanta Symphony Orchestra & Chorus
Andre Previn (διευθυντής ορχήστρας) & Anne-Sophie Mutter για το Previn: Violin Concerto "Anne-Sophie"/Bernstein: Serenade σε ερμηνεία Anne-Sophie Mutter, the Boston Symphony Orchestra & the London Symphony Orchestra
David Russell για το Aire Latino (Morel, Villa-Lobos, Ponce, etc.)
Jeff von der Schmidt (διευθυντής ορχήστρας) & Southwest Μουσική Δωματίου για το Carlos Chavez - Complete Μουσική Δωματίου, Vol. 2
Martha Argerich & Mikhail Pletnev για το Prokofiev (Arr. Pletnev): Cinderella _ Suite για το Two Pianos/Ravel: Ma Mere L'Oye
John Adams (Συνθέτης) για το On the Transmigration of Souls σε ερμηνεία Lorin Maazel, the Brooklyn Youth Chorus, New York Chorus Artists & the New York Philharmonic
John Adams, Lawrence Rock (παραγωγοί), Lorin Maazel (διευθυντής ορχήστρας), the Brooklyn Youth Chorus, New York Chorus Artists & the New York Philharmonic για το Adams: On the Transmigration of Souls
Los Angeles Guitar Quartet για το LAGQ's Guitar Heroes
Κωμωδία
Jon Stewart και οι Συντελεστές του The Daily Show για το The Daily Show με Jon Stewart Presents ... America: A Citizen's Guide to Democracy Inaction
Σύνθεση και Διευθέτηση
Slide Hampton (διευθετητής) για το "Past Present and Future" σε ερμηνεία The Vanguard Jazz Orchestra
Victor Vanacore (διευθετητής) για το "Over the Rainbow" σε ερμηνεία Ray Charles & Johnny Mathis
Κάντρι Μουσικής
Gretchen Wilson για το "Redneck Woman"
Tim McGraw για το "Live Like You Were Dying"
Dixie Chicks για το "Top of the World"
Loretta Lynn & Jack White για το "Portland Oregon"
Nitty Gritty Dirt Band featuring Earl Scruggs, Randy Scruggs, Vassar Clements & Jerry Douglas για το "Earl's Breakdown"
Tim Nichols & Craig Wiseman (τραγουδοποιοί) για το "Live Like You Were Dying" σε ερμηνεία Tim McGraw
Loretta Lynn για το Van Lear Rose
Ricky Skaggs & Kentucky Thunder για το Brand New Strings
Χορευτική Μουσική
Britney Spears για το "Toxic"
Basement Jaxx για το Kish Kash
Κινηματογράφος/Τηλεόραση/ΜΜΕ
Zach Braff ( παραγωγός συλλογής) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Garden State
Howard Shore (Συνθέτης) για το The Lord of the Rings: The Return of the King
Folk
Steve Fishell, David Macias & Tamara Saviano (παραγωγοί) για το Beautiful Dreamer - The Songs of Stephen Foster σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Steve Earle για το The Revolution Starts ... Now
Bill Miller για το Cedar Dream Songs
Charles Michael Brotman (παραγωγός) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Slack Key Guitar Volume 2
Gospel
Steven Curtis Chapman για το All Things New
Third Day για το Wire
Ben Harper & the Blind Boys of Alabama για το There Will Be a Light
Smokie Norful για το Nothing Without You
The Brooklyn Tabernacle Choir για το Live ... This is Your House
Ιστορικά
Daniel Cooper, Michael Gray (παραγωγοί συλλογής), Joseph M. Palmaccio & Alan Stoker (κύριοι μηχανικοί) για το Night Train to Nashville: Music City Rhythm and Blues, 1945-1970 σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Τζαζ
Nash για το Illuminations
The Maria Schneider Orchestra for Concert in the Garden
Nancy Wilson για το R.S.V.P. (Rare Songs, Very Personal)
Charlie Haden για το Land of the Sun
Latin
Marc Anthony για το Amar Sin Mentiras
Cachao Lopez "Cachao" για το ¡Ahora Si!
Intocable για το Intimamente
David Lee Garza, Joel Guzman & Sunny Sauceda για το Polkas, Gritos y Acordeones
Μουσικής Παράστασης
Stephen Schwartz (παραγωγός & Συνθέτης/στιχουργός) για το Wicked σε ερμηνεία των αρχικών συντελεστών του Broadway με Kristin Chenoweth & Idina Menzel
Βιντεοκλίπ
David Leland (σκηνοθέτης), Ray Cooper, Olivia Harrison, Jon Kamen (παραγωγοί) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Concert for George
New Age
Will Ackerman για το Returning
Συσκευασία και Σημειώσεις
Peter Buchanan-Smith & Dan Nadel (σχεδιαστήςs) για το A Ghost Is Born σε ερμηνεία Wilco
Stefan Sagmeister (σχεδιαστής) για το Once in a Lifetime σε ερμηνεία Talking Heads
Polka
Brave Combo για το Let's Kiss: 25th Anniversary Album
Ποπ
Norah Jones για το "Sunrise"
John Mayer για το "Daughters"
Los Lonely Boys για το "Heaven"
Ben Harper για το "11th Commandment"
Ray Charles και διάφοροι καλλιτέχνες για το Genius Loves Company
James Jensen (παραγωγός) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Henry Mancini: Pink Guitar
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Robert Fernandez, John Harris, Terry Howard, Pete Karam, Joel Moss, Seth Presant, Al Schmitt & Ed Thacker (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) για το Genius Loves Company σε ερμηνεία Ray Charles & διάφοροι καλλιτέχνες
Jack Renner (μηχανικός ήχου) για το Higdon: City Scape; Concerto for Orchestra σε ερμηνεία Robert Spano
Jacques Lu Cont (remixer) για το "It's My Life (Jacques Lu Cont's Thin White Duke Mix)" σε ερμηνεία No Doubt
John Shanks
David Frost
R&B
Alicia Keys για το "If I Ain't Got You"
Prince για το "Call My Name"
Usher and Alicia Keys για το "My Boo"
Prince για το "Musicology"
Jill Scott για το "Cross My Mind"
Alicia Keys, Harold Lilly and Kanye West (τραγουδοποιοί) για το "You Don't Know My Name" σε ερμηνεία Alicia Keys
Alicia Keys για το The Diary of Alicia Keys
Rap
Jay-Z για το "99 Problems"
The Black Eyed Peas για το "Let's Get It Started"
Usher featuring Lil Jon & Ludacris για το "Yeah!"
Miri Ben-Ari, C. Smith & Kanye West (τραγουδοποιοί) για το "Jesus Walks" σε ερμηνεία Kanye West
Kanye West για το The College Dropout
Reggae
Toots & The Maytals για το True Love
Rock
Bruce Springsteen για το "Code of Silence"
U2 για το "Vertigo"
Brian Wilson για το "Mrs. O'Leary's Cow"
Velvet Revolver για το "Slither"
Motörhead για το "Whiplash"
Green Day για το American Idiot
Προφορικός Λόγος
Bill Clinton για το My Life
Trad Ποπ
Rod Stewart για το Stardust ... The Great American Songbook Volume III
Παγκόσμια
Ladysmith Black Mambazo για το Raise Your Spirit Higher
Βραβεία Ειδικής Ωφέλειας
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Αστέρας του κινηματογράφου
μικρογραφία|Αφίσα που διαφημίζει μια ταινία του 1916 με τη [[Μαίρη Πίκφορντ, μια από τις πρώτες σταρ του κινηματογράφου]] Ο όρος αστέρας του κινηματογράφου ή σταρ του κινηματογράφου (Movie star) αναφέρεται σε έναν ηθοποιό που φημίζεται για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του σε ταινίες. Ο όρος χρησιμοποιείται για καλλιτέχνες που αποκτούν μεγάλη εμπορική αξία καθώς γίνονται δημοφιλή γνωστά ονόματα και οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την προώθηση ταινιών, για παράδειγμα σε τρέιλερ και αφίσες.
Πρώτα χρόνια του Χόλιγουντ
Στις πρώτες μέρες των βωβών ταινιών, τα ονόματα των ηθοποιών που εμφανίζονταν σε αυτές δεν δημοσιοποιούνταν ούτε αποδίδονταν πιστώσεις, επειδή οι παραγωγοί φοβούνταν ότι αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα απαιτήσεις για υψηλότερους μισθούς. Ωστόσο, η περιέργεια του κοινού υπονόμευσε σύντομα αυτή την πολιτική. Μέχρι το 1909, ηθοποιοί όπως η Φλόρενς Λόρενς και η Μαίρη Πίκφορντ είχαν ήδη αναγνωριστεί ευρέως, αν και το κοινό δεν γνώριζε τα ονόματά τους. Η Λόρενς αναφέρθηκε ως το «Κορίτσι της Βιογραφίας» επειδή εργαζόταν για τα στούντιο Biograph του Ντ. Γ. Γκρίφιθ, ενώ η Πίκφορντ ήταν η «Μικρή Μαίρη». Το 1910, η Λόρενς μεταπήδησε στην Independent Moving Pictures Company, όπου άρχισε να εμφανίζεται με το δικό της όνομα και χαιρετίστηκε ως «το πιο σημαντικό αστέρι της κινούμενης εικόνας της Αμερικής» στη λογοτεχνία του IMP. Η Πίκφορντ άρχισε να εμφανίζεται με το όνομά της το 1911.
Η Independent Moving Pictures Company προώθησε τις «εικονογραφικές προσωπικότητες» τους, συμπεριλαμβανομένων των Φλόρενς Λόρενς και Κινγκ Μπαγκότ, δίνοντάς τους τιμολόγηση, πιστώσεις και μια μαρκίζα. Η προώθηση στη διαφήμιση οδήγησε στην απελευθέρωση ιστοριών για αυτές τις προσωπικότητες σε εφημερίδες και περιοδικά θαυμαστών ως μέρος μιας στρατηγικής για την οικοδόμηση αφοσίωσης στην επωνυμία για τους ηθοποιούς και τις ταινίες της εταιρείας τους. Μέχρι τη δεκαετία του 1920, οι υποστηρικτές των κινηματογραφικών εταιρειών του Χόλιγουντ είχαν αναπτύξει μια «μαζική βιομηχανική επιχείρηση» που «...διέθεσε μια νέα άυλη - φήμη». Τα πρώτα στούντιο του Χόλυγουντ έλεγχαν αυστηρά ποιος θα ήταν σταρ του κινηματογράφου, καθώς μόνο αυτοί είχαν τη δυνατότητα να τοποθετούν τα ονόματα των αστέρων πάνω από τον τίτλο, καθώς σύμφωνα με την ιστορικό κινηματογράφου Ζανίν Μπάσινγκερ, αυτό έγινε "μόνο για οικονομικούς λόγους".
Οι δημιουργοί εικόνας (image makers) του Χόλιγουντ και διαφημιστικοί πράκτορες δημιουργούσαν φήμες, δημοσίευαν επιλεκτικά πραγματικές ή πλασματικές βιογραφικές πληροφορίες στον Τύπο και χρησιμοποίησαν άλλα τεχνάσματα για να δημιουργήσουν λαμπερές προσωπικότητες για ηθοποιούς. Οι δημοσιογράφοι «δημιούργησαν» έτσι τις «διαρκείς εικόνες» και τις δημόσιες αντιλήψεις θρύλων της οθόνης όπως ο Τζέιμς Ντιν, η Τζούντι Γκάρλαντ, ο Ροκ Χάτσον, η Μέριλιν Μονρόε και η Γκρέις Κέλι. Η ανάπτυξη αυτού του «σταρ σύστεμ» έκανε τη φήμη «κάτι που θα μπορούσε να κατασκευαστεί επίτηδες, από τους κύριους της νέας «μηχανής της δόξας». Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πόσο «...εντατικά οι αστέρες και οι χειριστές των μέσων ενημέρωσης και οι πράκτορες του Τύπου μπορεί... να προσπαθούν να το παρακολουθήσουν και να το διαμορφώσουν, τα μέσα ενημέρωσης και το κοινό διαδραματίζουν πάντα σημαντικό ρόλο στη διαδικασία δημιουργίας δημόσιας εικόνας». Σύμφωνα με τον Μάντοου, «η φήμη είναι ένα «σχεσιακό» φαινόμενο, κάτι που δίνεται από άλλους. Ένα άτομο μπορεί, εντός των ορίων των φυσικών του ταλέντων, να γίνει δυνατός ή γρήγορος ή μορφωμένος. Αλλά δεν μπορεί, με την ίδια έννοια, να κάνει τον εαυτό του διάσημο, περισσότερο από όσο μπορεί να τον αγαπήσουν».
Ο Μάντοου συνεχίζει επισημαίνοντας ότι «η φήμη συχνά απονέμεται ή παρακρατείται, όπως και η αγάπη, για περιπτώσεις ή και λόγους άλλους από την «αξία». Σύμφωνα με τη Σοφία Γιόχανσον, τα «κανονικά κείμενα για τους αστέρες» περιλαμβάνουν άρθρα των Μπόρστιν (1971), Αλμπερόνι (1972) και Ντάιερ (1979) που εξέτασαν τις «αναπαραστάσεις των αστεριών και σχετικά με πτυχές του συστήματος αστέρων του Χόλιγουντ». Η Γιόχανσον γράφει ότι «πιο πρόσφατες αναλύσεις στα μέσα ενημέρωσης και τις πολιτιστικές μελέτες (π.χ Gamson 1994; Marshall 1997; Giles 2000; Turner, Marshall and Bonner 2000; Rojek 2001; Turner 2004) αντιθέτως ασχολήθηκαν με την ιδέα μιας διάχυτης, σύγχρονης «κουλτούρας διασημοτήτων». Στην ανάλυση της κουλτούρας των διασημοτήτων, «η φήμη και οι συνιστώσες της εκλαμβάνονται ως μια ευρύτερη κοινωνική διαδικασία, που συνδέεται με εκτεταμένες οικονομικές, πολιτικές, τεχνολογικές και πολιτιστικές εξελίξεις».
Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, οι εταιρείες ψυχαγωγίας άρχισαν να χρησιμοποιούν αστέρες για μια σειρά από τακτικές δημοσιότητας, συμπεριλαμβανομένων των δελτίων τύπου, των ταινιών και των κοινοτικών δραστηριοτήτων. Αυτές οι προωθητικές προσπάθειες στοχεύουν και σχεδιάζονται χρησιμοποιώντας την έρευνα αγοράς, για να αυξήσουν την προβλεψιμότητα της επιτυχίας των εγχειρημάτων τους στα μέσα ενημέρωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι πράκτορες δημοσιότητας μπορεί να δημιουργήσουν «προκλητικές διαφημίσεις» ή να κάνουν μια εξωφρενική δημόσια δήλωση για να πυροδοτήσουν δημόσια διαμάχη και να δημιουργήσουν έτσι «δωρεάν» κάλυψη ειδήσεων. Τα κινηματογραφικά στούντιο απασχολούσαν καλλιτέχνες με μακροχρόνιες συμβάσεις. Ανέπτυξαν ένα σταρ σύστεμ ως μέσο προώθησης και πώλησης των ταινιών τους. Τα "οχήματα αστέρων " έγιναν για να δείξουν τα ιδιαίτερα ταλέντα και την ελκυστικότητα των πιο δημοφιλών σταρ του κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποκριτική Κατηγορία:Ορολογία φιλμ και βίντεο
Μαγδαληνή Σίβυλλα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Η Μαγδαληνή, γερμ.: Magdalena Sibylle von Holstein-Gottorp ή Magdalena Sibylla (1631, κάστρο Γκόττορπ - 1719, Γκύστροβ) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ.
Βιογραφία
Η Μαγδαληνή-Σίβυλλα ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1597-1659) και της Μαρίας-Ελισάβετ των Βέττιν (1610-1684), κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.
Οικογένεια
Στις 28 Δεκεμβρίου 1654 παντρεύτηκε τον Γουσταύο-Αδόλφο δούκα του Mεκλεμβούργου-Γκύστρο. Είχαν εννέα κόρες και δύο γιους, οι οποίοι απεβίωσαν 5 και 24 ετών. Αυτό οδήγησε σε διαμάχη διαδοχής, που επιλύθηκε από τη Διαμέριση του Αμβούργου (1701), η οποία διαίρεσε το εσωτερικό του δουκάτου του Μεκλεμβούργου μεταξύ των επιζώντων κλάδων.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Δημοκρατία της Μορδοβίας
Η Δημοκρατία της Μορδοβίας (ρωσικά: Респу́блика Мордо́вия, Μόκσα/Έρζυα: Мордовия Республикась, Mordovija Respublikaś) ή Μορντβίνια είναι ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας (μια δημοκρατία). Η ευθεία απόδοση του ονόματος της Δημοκρατίας στα λατινικά είναι είναι Respublika Mordoviya, δηλαδή Ρεσμπούμπλικα Μορντόβιγια. Το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη της Σαράνσκ (297.415 κάτοικοι - απογρ. 2010). Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της δημοκρατίας ήταν 834.755 κάτοικοι. Οι Ρώσοι (53.4%) και οι Μορδβίνοι (40.0%) αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού.
Γεωγραφία
Η δημοκρατία βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της Πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης στη Ρωσία. Το δυτικό τμήμα της δημοκρατίας βρίσκεται στην πεδιάδα Οκά-Ντον. Τα ανατολικά και κεντρικά μέρη της περιφέρειας βρίσκονται στην Ανύψωση του Βόλγα.
Ποταμοί
Υπάρχουν 114 ποταμοί στη δημοκρατία. Στους κύριους ποταμούς περιλαμβάνονται οι ακόλουθοι:
Λίμνες
Υπάρχουν περίπου 500 λίμνες στη δημοκρατία.
Φυσικές πηγές
Στις φυσικές πηγές περιλαμβάνεται η τύρφη, το μεταλλικό νερό και άλλες.
Ιστορία
Η περιοχή της Μορδοβίας κατοικείται από τη Νεολιθική Εποχή. Οι Φινο-Ουγγρικοί Μορδβίνοι αναφέρονται σε γραπτές πηγές τον 6ο αιώνα. Αργότερα, οι Μορδβίνοι επηρεάστηκαν από τη Βουλγαρία του Βόλγα και το Κράτος των Ρως. Οι Μορδβίνοι πρίγκιπες επιτέθηκαν μερικές φορές στη Μουρόμα και στη Βουλγαρία του Βόλγα, και συχνά λεηλατούσαν αυτές τις περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας *
Βιθέντε Ιμπόρα
Ο Βιθέντε Ιμπόρα ντε λα Φουέντε (ισπανικά: Vicente Iborra de la Fuente) (γενν. 16 Ιανουαρίου 1988) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για τον Ολυμπιακό.
Έπαιξε 297 παιχνίδια στη Πριμέρα Ντιβισιόν σε 12 σεζόν, σημειώνοντας συνολικά 33 γκολ για τη Λεβάντε, τη Σεβίλλη και τη Βιγιαρεάλ, κατακτώντας τρεις φορές το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ με τη δεύτερη ομάδα και μία με την τρίτη. Πέρασε επίσης δύο χρόνια στην Πρέμιερ Λιγκ με τη Λέστερ Σίτι.
Λεβάντε
Γεννημένος στη Μονκάδα, στη Βαλενθιανική Κοινότητα, ο Ιμπόρα ήταν προϊόν της ακαδημίας νέων της Λεβάντε ΟΝ. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2007–08, καθώς τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα του συλλόγου προκάλεσαν την αποχώρηση αρκετών παικτών. Αφού εμφανίστηκε σε έναν αγώνα του Κυπέλλου Ισπανίας εναντίον της Χετάφε στις 9 Ιανουαρίου 2008, έπαιξε στην Πριμέρα Ντιβισιόν εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης τέσσερις ημέρες αργότερα (0–2 εντός έδρας ήττα).
Στις 30 Μαρτίου 2008, ο Ιμπόρα σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Λεβάντε, σε μια ήττα με 2–1 εναντίον της ΟΝ Αλμερία. Τη σεζόν 2009–10, καθώς η ομάδα επέστρεψε στην κορυφαία κατηγορία μετά από απουσία δύο ετών, ήταν ένας από τους πιο χρησιμοποιούμενους παίκτες της ομάδας — 36 παιχνίδια, 2.640 λεπτά — σκοράροντας μία φορά.
Σεβίλλη
Η Σάντερλαντ συμφώνησε να πληρώσει στη Σεβίλλη 7 εκατομμύρια λίρες για τον Ιμπόρα, αλλά η μεταγραφή ακυρώθηκε στις 30 Αυγούστου 2016, καθώς πλησίαζε το κλείσιμο της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου. Με νέο προπονητή τον Χόρχε Σαμπάολι, ξεκίνησε τη νέα σεζόν ως αναπληρωματικός. Στις 11 Δεκεμβρίου, αφού αντικατέστησε τον τραυματία Νικολάς Παρέχα στο ημίχρονο του εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Θέλτα Βίγο, σημείωσε ένα χατ τρικ που περιλάμβανε πέναλτι στη νίκη με 3–0.
Λέστερ Σίτι
Στις 6 Ιουλίου 2017, η Λέστερ Σίτι ανακοίνωσε ότι είχε υπογράψει τον Ιμπόρα με τετραετές συμβόλαιο για 15 εκατομμύρια λίρες. Αφού τραυματίστηκε στη βουβωνική χώρα κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, έκανε το ντεμπούτο του στις 19 Σεπτεμβρίου, όταν έπαιξε σε ολόκληρη την εντός έδρας νίκη με 2–0 επί της Λίβερπουλ στο Λιγκ Καπ Αγγλίας, όπου έδωσε την ασίστ για το γκολ του Σίντζι Οκαζάκι. Η πρώτη του εμφάνιση στην Πρέμιερ Λιγκ ήταν στις 30 Σεπτεμβρίου, καθώς έπαιξε το δεύτερο ημίχρονο της εκτός έδρας ισοπαλίας με 0-0 εναντίον της ΑΦΚ Μπόρνμουθ και σημείωσε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα στις 4 Νοεμβρίου, σε μια ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Στόουκ Σίτι.
Βιγιαρεάλ
Στις 7 Ιανουαρίου 2019, ο Ιμπόρα εντάχθηκε στη Βιγιαρεάλ ΚΦ με συμβόλαιο 4,5 ετών, για μια αναφερόμενη αμοιβή 9 εκατομμυρίων λιρών. Ανέφερε την αποτυχία της οικογένειάς του να προσαρμοστεί στη ζωή στην Αγγλία ως τον κύριο λόγο της αποχώρησής του. Εμφανίστηκε σε 34 παιχνίδια στην πρώτη του σεζόν, σκοράροντας σε μια εκτός έδρας ήττα με 2-1 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης.
Ο Ιμπόρα υπέστη ρήξη του αριστερού πρόσθιου χιαστού συνδέσμου εναντίον της Ρεάλ Μπέτις στις 13 Δεκεμβρίου 2020 και έμεινε εκτός δράσης για το υπόλοιπο της σεζόν. Επέστρεψε στη Λεβάντε τον Ιούλιο του 2022, με μονοετή δανεισμό.
Ολυμπιακός
Στις 11 Ιουλίου 2023 ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Ιμπόρα, ο οποίος αποτέλεσε την πρώτη μεταγραφή της ομάδας του Πειραιά για τη νέα σεζόν.
Διακρίσεις
Σεβίλλη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βαλενθιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κόμης του Γουέστμορλαντ
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Νέβιλ σαν κόμητες του Γουέστμορλαντ Ο Κόμης του Γουέστμορλαντ ήταν ένας ευγενής Μεσαιωνικός τίτλος στην Αγγλία που δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ (1397) και κατασχέθηκε από τον Κάρολο Νέβιλ, 6ο κόμη του Γουέστμορλαντ (1571) λόγω της συμμετοχής του στην Επανάσταση των Βορείων. Ο τίτλος αναβίωσε ξανά (1624) από τον Σερ Φραγκίσκο Φέιν του οποίου η μητέρα Μαρία Νέβιλ ήταν απόγονος του μικρότερου γιου του πρώτου κόμητος. Ο πρώτος κόμης είχε τον τίτλο του βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και ο "Κόμης του Γουέστμορλαντ" έγινε ένας νέος τίτλος για τους απογόνους του.
1184
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1184 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κόμης του Γουέστμορλαντ
Η δημιουργία του 1397
Ο Ραλφ Νέβιλ, 4ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι και 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ ήταν μεγαλύτερος γιος του Τζων Νέβιλ, 3ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Ματθίλδης Πέρσι, στέφτηκε ιππότης από τον Θωμά του Γούντστοκ σε Γαλλική εκστρατεία (1380) και διαδέχθηκε τον πατέρα του στη βαρονία (1388). Διορίστηκε Φύλακας των Δυτικών Μαρς (1386) και διορίστηκε δεύτερη φορά το 1390 με νέους όρους. Το 1391 ανέλαβε τα καθήκοντα του Κοντόσταυλου στην θέση του Θωμά του Γούντστοκ και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους Σκωτσέζους, για την υποστήριξη του στο στέμμα απέναντι στους λόρδους πήρε την κομητεία του Γουέστμορλαντ (1397). Ο Γουέστμορλαντ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα Μπωφόρ ετεροθαλή αδελφή του Ερρίκου δούκα του Λάνκαστερ που ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας και ενώθηκε μαζί του στα εδάφη του Γιορκσάιρ (1399). Κράτησε τα κάστρα του Μπράνσεπεθ, Ρέμπι, Μίντλεχαμ, η σεριφεία του Χάτον και δέχτηκε από τον Ερρίκο Δ΄ ισόβια την ηγεμονία του Ρίτσμοντ. Η φύλαξη των Δυτικών Μαρς ανατέθηκε στον Γουέστμορλαντ, οι ανατολικές δόθηκαν στον νεαρό πρίγκιπα Ιωάννη του Λάνκαστερ μετέπειτα δούκα του Μπέντφορντ. Ο Γουέστμορλαντ προσπάθησε να αποτρέψει τον κόμη του Νορθάμπερλαντ να ενισχύσει τον Χότσπερ (1403) και πριν ξεκινήσει μια νέα εξέγερση περικύκλωσε ένα από τα κάστρα του Ραλφ Ερ που έμενε ο κόμης.
1184
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κόμης του Γουέστμορλαντ
Η δημιουργία του 1397
Τον Μάιο οι Πέρσι επαναστάτησαν ξανά με τον κόμη του Μάρσαλ, τον Τόμας του Μάουμπράι, 4ο κόμη του Νόρφολκ και τον Ρίτσαρντ Λε Σκρόυπι, αρχιεπίσκοπο της Υόρκης. Ο Γουέστμορλαντ συναντήθηκε μαζί τους στις 29 Μαΐου 1405 αλλά απέφυγε να πολεμήσει ανοιχτά επειδή ήταν υπεράριθμοι και προτίμησε να προχωρήσει σε συνομιλίες. Ο Γουέστμορλαντ αν και εγγυήθηκε την ασφάλεια τους συνέλαβε με τέχνασμα τον Μάουμπράι και τον Σκρόυπι και τους παρέδωσε στον Ερρίκο Δ΄ στις 3 Ιανουαρίου στο Πόντεκραφτ, αποκεφαλίστηκαν στις 8 Ιουνίου 1405 έξω από τα τείχη της Υόρκης. Οι ασάφειες των πληροφοριών έχουν οδηγήσει πολλούς σύγχρονους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ο Μάουμπράι και ο Σκρόυπι παραδόθηκαν μόνοι τους, σε κάθε περίπτωση ο Γουέστμορλαντ δεν συμμετείχε στη συνέχεια στη δίκη και την εκτέλεση τους.
Δεύτερος γάμος του πρώτου κόμη με την Ιωάννα Μπωφόρ
thumb|right|250px|Ο Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ και τα δώδεκα παιδιά του Ο Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ εργάστηκε σκληρά στις διαπραγματεύσεις με τους Σκωτσέζους και την εξασφάλιση της ειρήνης στα βόρεια σύνορα, όταν απουσίαζε ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας ήταν αντικαταστάτης του βασιλιά στον βορά και μέλος του συμβουλίου του Μπέντφορντ. Έκανε σημαντική αύξηση της δύναμης της οικογένειας του με τους γάμους των παιδιών του ιδιαίτερα των παιδιών του από τον δεύτερο γάμο του με την Ιωάννα Μπωφόρ. Η δεύτερη κόρη τους Ελεονώρα Νέβιλ, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ μετά τον θάνατο του πρώτου συζύγου της Ριχάρδου Λε Ντεσπένσερ παντρεύτηκε τον Ερρίκο Πέρσι, 2ο κόμη του Νορθάμπερλαντ. Η τρίτη κόρη τους Αικατερίνη Νέβιλ, δούκισσα του Νόρφολκ παντρεύτηκε τον Τζων Μάουμπραι, 2ο κόμη του Νόρφολκ (1412) αδελφό και διάδοχο του εκτελεσθέντα κόμη του Μάρσαλ. Η κόρη τους Άννα Στάφορντ, δούκισσα του Μπάκινγκχαμ παντρεύτηκε τον Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ο δούκα του Μπάκινγκχαμ. Η μικρότερη κόρη τους Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης παντρεύτηκε τον Ριχάρδο της Υόρκης και έγινε μητέρα του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Οι γιοι του 1ου κόμη από τον δεύτερο γάμο του ήταν ο Ριχάρδος Νέβιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερι, ο επίσκοπος Ροβέρτος Νέβιλ, ο Γουλιέλμος Νέβιλ, 1ος κόμης του Κεντ, ο Γεώργιος Νέβιλ, 1ος βαρόνος του Λάτιμερ και ο Εδουάρδος Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί. Ο κόμης πέθανε στις 21 Οκτωβρίου 1425 και ένα υπέροχο αλαβάστρινο μνημείο που παριστάνει τον ίδιο με τις δυο συζύγους του δημιουργήθηκε στη μνήμη του στην εκκλησία του Σταίντροπ κοντά στο κάστρο του Ρέμπι.
Οι απόγονοι του πρώτου κόμη
Ο Κάρολος Νέβιλ, 6ος κόμης του Γουέστμορλαντ τελευταίος κόμης ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του πέμπτου κόμη και της Λαίδης Άννας Μάννερς, δεύτερης κόρης του Τόμας Μάννερς, 1ου κόμη του Ράτλαντ, με τον γάμο του με την Τζέιν Χάουαρντ την κόρη του Χένρυ Χάουαρντ, κόμητος του Σάρρεϋ έγινε φανατικός Καθολικός. Ο έκτος κόμης ενώθηκε με τον Τόμας Πέρσι, 7ο κόμη του Νορθάμπερλαντ και τον θείο του Χριστόφορο Νέβιλ στην "Επανάσταση των Βορείων" εναντίον της Διαμαρτυρόμενης βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας κάτι που έφερε την αιχμαλωσία της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας. Μετά τη σύλληψη του κόμη του Νορθάμπερλαντ ο έκτος κόμης του Γουέστμορλαντ από φόβο και για τη δική του σύλληψη δραπέτευσε στη Φλάνδρα και έζησε μέχρι τον θάνατο του στις 16 Νοεμβρίου 1601 σε πενιχρή κατάσταση με μια μικρή σύνταξη από τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας χωρίς να αφήσει απογόνους. Τα εδάφη του κατασχέθηκαν από το στέμμα (1571), το κάστρο του Ρέμπι παρέμεινε περιουσία του στέμματος μέχρι το 1645. Την εποχή του Ιακώβου Α΄ η κομητεία διεκδικήθηκε από τον Εδουάρδο Νέβιλ έναν απόγονο του Γεωργίου Νέβιλ, 1ου βαρόνου του Λάτιμερ ενός από τους γιους του πρώτου κόμη από τον δεύτερο γάμο του, ο ισχυρισμός του δεν έγινε όμως αποδεκτός.
Η δημιουργία του 1624
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Φέιν σαν κόμητες του Γουέστμορλαντ Ο τίτλος αναβίωσε ξανά με τον Σερ Φραγκίσκο Φέιν που η μητέρα του Μαρία Νέβιλ ήταν απόγονος του μικρότερου γιου του πρώτου κόμη Εδουάρδου Νέβιλ, 3ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί, δημιουργήθηκε για χάρη του η βαρονία του Μπούργκερς στην κομητεία του Σάσσεξ και η κομητεία του Γουέστμορλαντ (1624), έγινε βαρόνος Λε Ντεσπένσερ με τον θάνατο της μητέρας του (1626). Ο γιος του Μίλντμει Φέιν, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ αρχικά συντάχθηκε με τον βασιλιά στον Αγγλικό εμφύλιο πόλεμο αλλά στη συνέχεια συμφιλιώθηκε με το Κοινοβούλιο. Ο Τζων Φέιν, 7ος κόμης του Γουέστμορλαντ υπηρέτησε τον δούκα του Μάρλμπορο και έγινε Υπολοχαγός του Βρετανικού στρατού (1739). Ο Τζων Φέιν 11ος κόμης του Γουέστμορλαντ μοναδικός γιος του Τζων Φέιν, 10ου κόμη του Γουέστμορλαντ εισήλθε στον στρατό (1803) και πήρε μέρος στην "Εκστρατεία του Αννόβερο" ως βοηθός του στρατηγού Τζορτζ Ντον. Έγινε βοηθός γενικού εισαγγελέα στη Σικελία και στην Αίγυπτο (1806–1807), υπηρέτησε στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου (1808 - 1813), έγινε Βρετανός στρατιωτικός επίτροπος στα συμμαχικά στρατεύματα του πρίγκιπα του Σβάρτσενμπεργκ και βάδισε με τους συμμάχους στο Παρίσι (1814). Προήχθη κατόπιν σε υποστράτηγο (1825), Υπολοχαγό (1838) και στρατηγό (1854), στο τέλος της ζωής του συμμετείχε σε πολλές διπλωματικές αποστολές. Έγινε απεσταλμένος της Αγγλίας στη Φλωρεντία (1814 - 1830), στο Βερολίνο (1841 - 1851) και στη συνέχεια μετέβη στη Βιέννη. Στο Βερολίνο μεσολάβησε στο ζήτημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και στη Βιέννη ήταν ένας από τους Βρετανούς πληρεξούσιους στο Συνέδριο του 1855, αποσύρθηκε (1855) και πέθανε στα ανάκτορα του Άθερχοπ στο Νορθχαμπτονσάιρ στις 16 Οκτωβρίου 1859. Φανατικός λάτρης της μουσικής, έγραψε πολλές όπερες και με δικές του προτάσεις (1822) ιδρύθηκε την επόμενη χρονιά η Βασιλική Ακαδημία Μουσικής. Η σύζυγος του Άννα Πρισίλα, κόρη του Γουίλιαμ Γουέλσλι - Πολ, 3ου κόμη του Μόρνινγκτον ήταν διακεκριμένη καλλιτέχνης. Δημοσίευσε πολλά έργα όπως τις Μνήμες των πρώτων εκστρατειών του Δούκα του Ουέλινγκτον στην Πορτογαλία και την Ισπανία (1820) και τις Μνήμες του Συμμαχικού Στρατού υπό τον πρίγκιπα Σβάρτσενμπεργκ και τον στρατηγό Μπλασέ (1822).[4]
Ο Φραγκίσκος Φέιν, 12ος κόμης του Γουέστμορλαντ και τέταρτος γιος του προηγουμένου ήταν επίσης διακεκριμένος στρατιωτικός, εισήλθε στον στρατό (1843), υπηρέτησε στην εκστρατεία στο Παντζάμπ (1846) στην οποία έγινε βοηθός του στρατιωτικού διοικητή (1848) και διακρίθηκε στη μάχη του Γκουχράτ στις 21 Φεβρουαρίου 1849. Συμμετείχε στην εκστρατεία της Κριμαίας σαν βοηθός του λόρδου Ραγκλάν και προήχθη σε Υπολοχαγό (1855). Μετά την επιστροφή του στην Αγγλία έγινε βοηθός του δούκα του Κέιμπριτζ και δέχτηκε το μετάλλιο της Κριμαίας. Ο θάνατος του μεγαλύτερου αδελφού του (1851) του έδωσε τον τίτλο του λόρδου του Μπουργκέρς και μετά την άνοδο του στην κομητεία (1859) αποσύρθηκε από τον στρατιωτικό κλάδο με τον βαθμό του Συνταγματάρχη. Πέθανε τον Αύγουστο του 1891 και τον διαδέχτηκε ο γιος του Αντώνιος Φέιν, 13ος κόμης του Γουέστμορλαντ.
Κόμητες του Γουέστμορλαντ: δεύτερη δημιουργία (1397)
thumb|right|250px|Ο Τζων Φέιν, 10ος κόμης του Γουέστμορλαντ (1759 - 1841)
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Κόμητες του Γουέστμορλαντ
1188
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1188 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1186
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1186 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Της Ελλάδος τα παιδιά
Της Ελλάδος τα παιδιά είναι ελληνική κωμική σειρά που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 μεταξύ 1993 και 1995. Πρωταγωνιστεί ο Γιάννης Μπέζος, ο οποίος είχε αναλάβει και τη σκηνοθεσία.
Οι ιστορίες της σειράς εκτυλίσσονται στο Γραφείο Ενημέρωσης της Αεροπορίας στο οποίο υπηρετούν τρεις σμηνίτες, που είναι ένας δημοσιογράφος, ένας σκηνοθέτης και ένας τραγουδιστής. Μαζί τους εργάζονται oι κυρίες Μπουμπού και Ντίνα, καθώς και ο νέος Σμήναρχος του γραφείου, Κάκαλος.
Ο αρχικός τίτλος της σειράς ήταν «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά», αλλά λίγο μετά την πρεμιέρα άλλαξε σε «Της Ελλάδος τα παιδιά», λόγω διαμαρτυρίας του Μίμη Τραϊφόρου, του στιχουργού του τραγουδιού που ερμήνευσε η Σοφία Βέμπο κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-1941. Ο Τραϊφόρος κατήγγειλε τότε τον αυθαίρετο σφετερισμό του τραγουδιού στον τίτλο του σίριαλ, καθώς θεώρησε ότι "προσέβαλλε τη μνήμη αυτών που πολέμησαν στον τελευταίο πόλεμο και της Σοφίας Βέμπο, που ερμήνευσε το θρυλικό τραγούδι", όπως δήλωσε τότε επίσημα.
Μαζί με τη σειρά Οι απαράδεκτοι η σειρά θεωρείται όχι μόνο αγαπημένη αλλά και πολύ μπροστά για την εποχή της.
Ο Γιάννης Σαββιδάκης που έπαιζε στη σειρά έκανε την εποχή των γυρισμάτων τη θητεία του στο Ναυτικό.
Πλοκή
Στο φανταστικό Γραφείο Ενημέρωσης Αέρος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, κάπου στην Αθήνα, υπηρετούν τρεις σμηνίτες, ο φέρελπις τραγουδιστής Τζιοβάννι Ντάλας, ο δημοσιογράφος με φιλοδοξίες διανοούμενου Δημοσθένης (Δήμος) Πλαπούτας και ο λαϊκής νοοτροπίας σκηνοθέτης Γεώργιος (Γιώργος) Βλάχος. Στην αρχή της σειράς αναλαμβάνει διοικητής του Γραφείου ο ματαιόδοξος, εγωιστής και αρχομανής αλλά ενίοτε αφελής και ευθυνόφοβος σμήναρχος Επαμεινώνδας Κάκκαλος. Οι πρωταγωνιστές σμηνίτες κατόρθωσαν να μετατεθούν στο συγκεκριμένο γραφείο μέσω υψηλά ιστάμενων στρατιωτικών και πολιτικών προσώπων που γνώριζαν, καθώς τυπικά το Γραφείο Ενημέρωσης Αέρος είναι υπεύθυνο για την τηλεοπτική και κινηματογραφική κάλυψη των δραστηριοτήτων της Αεροπορίας αλλά ουσιαστικά είναι μια σχεδόν άχρηστη υπηρεσία με πολύ χαλαρές, σχεδόν ανύπαρκτες, συνθήκες στρατιωτικής πειθαρχίας. Ιδιαιτέρα γραμματέας του διοικητή είναι επί πολλά χρόνια η Ελισάβετ Κεραντάρη Μαυροδυοβουνιώτη (Μπουμπού), μια μεσήλικη δημόσια υπάλληλος που ανήκει στο πολιτικό προσωπικό της Αεροπορίας. Η Μπουμπού με τον ευερέθιστο και φιλάρεσκο χαρακτήρα της ανακατεύεται στις ιδιωτικές και δημόσιες υποθέσεις όλων των μελών του Γραφείου, ερχόμενη συχνά σε κόντρα με τον Κάκκαλο και υποστηρίζοντας τους σμηνίτες, οι οποίοι την αγαπούν ιδιαίτερα. Δεξί χέρι του Κάκκαλου είναι ο επισμηνίας Χαράλαμπος Καραβανέας, ένας απλοϊκός υπαξιωματικός με καλόκαρδο χαρακτήρα αλλά πιστός στην στρατιωτική ιεραρχία και ιδιαίτερα αφελής που πέφτει συχνά θύμα απάτης και κοροϊδίας από τους σμηνίτες και τον σμήναρχο χωρίς να το αντιληφθεί. Στο δυναμικό του Γραφείου ανήκει και ο σμηνίτης Τρύφων Σπιουνέας, επονομαζόμενος Χλαπάτσας, ο οποίος διαθέτει έναν ιδιαίτερα μισανθρωπικό και εγωιστικό χαρακτήρα και είναι έτοιμος πάντα να προδώσει τους πάντες στους πάντες για να έχει προσωπικό όφελος, συχνά εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των υπολοίπων και τις περιστάσεις για να κερδοσκοπήσει, ενώ είναι ιδιαίτερα δουλοπρεπής προς τους ανωτέρους του. <!--
Christmas Special (1984)
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές