cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντραμκόντρα (Δουβλίνο)
Σημαντικές τοποθεσίες
Ένα από τα κύρια αξιοθέατα του Δουβλίνου είναι το Κρόουκ Παρκ, όπου πραγματοποιούνται αγώνες της εθνικής ομάδας γαελικού ποδοσφαίρου και χέρλινγκ της Ιρλανδίας. Με χωρητικότητα 82.300 θεατών, είναι ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά κέντρα στην Ευρώπη. Στο στάδιο βρίσκονται τα γραφεία της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας και το επίσημο μουσείο της.
Το στάδιο Τόλκα Παρκ είναι έδρα της ομάδας ποδοσφαίρου Σέλμπουρν η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Ιρλανδίας, και βρίσκεται επίσης στην περιοχή.
Επίσης στην περιοχή βρίσκεται το Εθνικό Συμβούλιο Τυφλών, πλησίον της εκκλησίας του κοιμητηρίου του Αγίου Γεωργίου.
Οίκος Μπελβεντέρε
Αυτό το κτίριο γεωργιανής αρχιτεκτονικής, προηγουμένως αποτελούσε την οικία της οικογένειας Κόκγκχιλ, και πλέον είναι η Προεδρική Οικία του Κολεγίου Σεντ Πάτρικς. Το 1874, ήταν η οικία του Επικεφαλής των Ιρλανδών Χριστιανών Αδελφών, αλλά και κέντρο εκπαίδευσής τους. Το 1881, η Εκκλησία αγόρασε το Marino House στο οποίο και μετακόμισε, πωλώντας τον Οίκο Μπελβεντέρε στον Καρδινάλιο Κάλεν.
Κάστρο του Ντραμκόντρα
Αρχικά ήταν ο χώρος ενός κάστρου της Ελισαβέτειας περιόδου το οποίο είχε κτιστεί περίπου το 1560. Το κάστρο που έκτισε ο καταγόμενος από το Μιθ Τζέιμς Μπέιθ επί εκκλησιαστικής γης (μονή της Αγίας Τριάδας), του αποδόθηκε και η οικογένειά του το κατείχε για αρκετά χρόνια. Το 1591 όταν το κάστρο αποτελούσε την κατοικία του Σερ Ουίλιαμ Γουόρεν ο οποίος είχε νυμφευθεί τη χήρα του Τζον Μπέιθ αποκτώντας τα εδάφη του Ντραμκόντρα, ο Χιού ο'Νιλ, Κόμης του Τάιρον νυμφεύθηκε την Μέιμπελ Μπέιγκεναλ στο κάστρο αφότου δραπέτευσε μαζί της. Το 1677, ο Ιάκωβος Β΄ απέδωσε τα εδάφη του Ντραμκόντρα σε κάποιον Τζιλς Μάρτιν. Το 1703 αγοράστηκε από τον Τσίσεστερ Φίλιπς. Το 1870 μετατράπηκε στο Άσυλο του Αγίου Ιωσήφ για τους Άρρενες Τυφλούς όταν το τάγμα των Καρμελιτών απέκτησε τα εδάφη του κάστρου.
Οίκος Ντραμκόντρα
Ο Οίκος Ντραμκόντρα εξαγοράστηκε από τον ιερέα Τζον Χαντ και το 1842 ιδρύθηκε το Κολέγιο Ολ Χάλοους. Ο Ντάνιελ Ο'Κόνελ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξαγορά του Οίκου Ντραμκόντρα για το Ολ Χάλοους από το Σωματείο του Δουβλίνου. Ο Σερ Έντουαρντ Λόβετ Πιρς σχεδίασε το κτίριο το οποίο κτίστηκε το 1726 για το Σερ Μάρμαντιουκ Κόγκχιλ, του κοντινού Οίκου Μπελβεντέρε. Οι Κόγκχιλ ενοικίαζαν τον Οίκο για κάποιο διάστημα.
Οίκος Χάμπτον/Μονή των Καρμελιτών
Για 150 χρόνια ο οίκος Χάμπτον και τα εδάφη ανήκαν στη Μονή των Καρμελιτών. Το τάγμα εξαγόρασε τον Οίκο Χάμπτον και μετακόμισε σε αυτόν το 1858. Προτού γίνει μονή, ο Οίκος Χάμπτον ανήκε στον Τόμας Γουίλιαμς τον πρώτο γραμματέα της Τράπεζας της Ιρλανδίας και της συζύγου του Μαίρη Αν Γουίλιαμς των οποίων ο γιος έζησε στο κάστρο του Ντραμκόντρα. Τα εδάφη και τα κτίρια πωλήθηκαν το 2016 και στην περιοχή κτίζονται οικίες και νοσοκομείο.
Θρησκεία
Η παλαιότερη εκκλησία της περιοχής είναι η Εκκλησία του Ντραμκόντρα, στο προαύλιο της οποίας έχουν ταφεί αρκετές γνωστές προσωπικότητες. Ο παλαιός ναός του Αγίου Γεωργίου κτίστηκε το 1668, ενώ πλέον υπάρχουν απομεινάρια από το καμπαναριό του. Ο νέος ναός κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1800, ενώ σήμερα διασώζονται ορισμένες πλάκες από το νεκροταφείο του ναού. Το Ντραμκόντρα είναι ενορία της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Δουβλίνου, με την οικία του Αρχιεπισκόπου να βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή.
Αθλητισμός
thumb|300px|Το [[Τόλκα Παρκ στο Ντραμκόντρα]] Στο Ντραμκόντρα βρίσκονται οι αθλητικές εγκαταστάσεις Κρόουκ Παρκ και Τόλκα Παρκ, έδρα της Σέλμπουρν από το 1989, όπου έχουν διεξαχθεί και αγώνες ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Η Σέλμπουρν αναδείχθηκε έξι φορές πρωταθλήτρια και τέσσερις φορές κυπελλούχος του FAI Cup από τη στιγμή όπου μετακόμισε στο Τόλκα Παρκ. Το γήπεδο αποτελούσε επίσης έδρα της Ντραμκόντρα ΦΚ (Drums) ομάδα του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Ιρλανδίας από το 1928 έως το 1972 προτού συγχωνευθεί με την επίσης από το Δουβλίνο Χόουμ Φαρμ, η οποία έχει την έδρα της στο Γουάιτχολ. Η Ντραμκόντρα ΦΚ, ήταν επιτυχημένη ομάδα την περίοδο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κερδίζοντας πέντε φορές το πρωτάθλημα μεταξύ 1948 και 1965, ενώ συμμετείχε και σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δουβλίνο
Μικέλε Σιντόνα
Ο Μικέλε Σιντόνα (ιταλικά: Michele Sindona) (γεννημένος στις 8 Μαΐου, 1920 — 22 Μαρτίου, 1986), ήταν Ιταλός τραπεζίτης και καταδικασμένος εγκληματίας. Ήταν γνωστός στους τραπεζικούς κύκλους, ως "Ο Καρχαρίας". Ο Σιντόνα ήταν μέλος της Μασονικής Στόας P2 και είχε στενές σχέσεις με την σικελική μαφία. Τελικά πέθανε στην φυλακή μετά από διλητηριάση το 1986, καθώς είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη για την δολοφονία του δικηγόρου Τζόρτζιο Αμπροσόλι.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Πάτι της Σικελίας, από φτωχούς γονείς, ο Σιντόνα εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες και έδειξε πολύ νωρίς στη ζωή του μια ασυνήθιστη ικανότητα για τα μαθηματικά και τα οικονομικά.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μεσσίνα το 1942. Στη συνέχεια μετακόμισε από τη Σικελία στο βορρά, όπου  εργάστηκε ως φορολογικός δικηγόρος και λογιστής για εταιρείες όπως η Società Generale Immobiliare και η SNIA Viscosa, αλλά αμέσως στράφηκε στην παρανομία και άρχισε να εργάζεται σε επιχειρήσεις λαθρεμπορίου με τη μαφία.
Σύντομα μετακόμισε στο Μιλάνο και η ικανότητα και η επιδεξιότητά του στη μεταφορά χρημάτων για να αποφευχθεί η φορολογία σύντομα έγινε γνωστή στους προϊσταμένους της μαφίας. Μέχρι το 1957, είχε συνδεθεί στενά με την οικογένεια Γκαμπίνο και επιλέχθηκε να διαχειριστεί τα κέρδη από τις πωλήσεις ηρωίνης.
Διεθνής Τραπεζίτης
Μετά από έναν χρόνο συνεργασίας του με τους Γκαμπίνο και την διαχείρηση κερδών από την ηρωίνη, ο Σιντόνα αγόρασε την πρώτη του τράπεζα.
Έγινε επίσης φίλος του μελλοντικού Πάπα Τζιοβάνι Μπατίστα Μοντίνι, ο οποίος ήταν τότε ο Καρδινάλιος της Αρχιεπισκοπής  του Μιλάνου.
Την εποχή που ο Μοντίνι έγινε ο   Πάπας Παύλος VI, ο Σιντόνα είχε αποκτήσει μέσω  της εταιρείας χαρτοφυλακίου Fasco πολλές άλλες ιταλικές τράπεζες μέχρι την έναρξη της συνεργασίας του με την Τράπεζα του Βατικανού το 1969. Τότε ο Σιντόνα άρχισε να μετακινεί μεγάλα χρηματικά ποσά από τις τράπεζες του μέσω του Βατικανού σε ελβετικές τράπεζες και να κερδοσκοπεί σε νομίσματα έναντι άλλων μεγάλων νομισμάτων.
παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί τραπεζίτες Κατηγορία:Ιταλοί εγκληματίες
Νούλες Καρδίτσας
Οι Νούλες είναι οικισμός των Βραγκιανών στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Βραγκιανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Βραγκιανά, Γριμπιανά, τον Δένδρο, τα Νεοχώρια, τα Πλάγια, τα Ξεράκια και τα Ρόγκια αποτελούν την κοινότητα Βραγκιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 23 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Αϊσέ Σουλτάνα (σύζυγος του Οσμάν Β΄)
Η Χασεκί Αϊσέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عایشه سلطان) (Τούρκικα: Haseki Ayşe Sultan, 1607-1640) ήταν η πρώτη σύζυγος του Σουλτάνου Οσμάν Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Χασεκί Σουλτάν του.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Ayşe Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Ο γάμος της με τον Οσμάν φαίνεται να έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1620 καθώς την συνάντησε τον Δεκέμβριο του 1619. Μετά το θάνατο του Οσμάν το 1622 έμεινε στο αυτοκρατορικό παλάτι. Η τελευταία καταγεγραμμένη παρουσία της ήταν το 1640.
Πέθανε μετά το 1640. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο Εγιούπ νεκροταφείο, στην Κωνσταντινούπολη. Τάφηκε μαζί με τον πατέρα της και τα άλλα μέλη της οικογένειας της.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Κυβερνητικό Τμήμα Λογιστικής
Το Κυβερνητικό Τμήμα Λογιστικής του Χονγκ Κονγκ (ΚΤΛ, GLD) είναι υπεύθυνο για την εκτύπωση και δημοσίευση κυβερνητικών υλικών για την εξυπηρέτηση κυβερνητικών τμημάτων και υπηρεσιών, καθώς και το ευρύ κοινό.
Το ΚΤΛ ανέλαβε το παλιό ρόλο του Κυβερνητικού Εκτυπωτή του Χονγκ Κονγκ, αλλά σε αντίθεση με άλλους σύγχρονους κυβερνητικούς εκτυπωτές, η ευθύνη των κυβερνητικών πληροφοριών είναι στο Διαδίκτυο. Η Κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ δημιούργησε το Γραφείο του Κυβερνητικού Ανώτατου Αξιωματούχου Πληροφοριών (ΓΚΑΑΠ). Από την μεταβίβαση στη Κίνα, η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ έχει προωθήσει αυτό που ονομάζει ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Ο ρόλος του ΚΤΛ εξακολουθεί να είναι σημαντικός για όσους δεν έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο και για υπηρεσίες που εξακολουθούν να απαιτούν έντυπο υλικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Οικονομία του Χονγκ Κονγκ
Αμερικανική αβοκέτα
Ονοματολογία
Ο λατινικός όρος Recurvirostra για το γένος, προέρχεται από τα συνθετικά recurvare «λυγίζω, κάμπτω» + rostrum «ράμφος» και παραπέμπει στο χαρακτηριστικό κυρτωμένο ράμφος του πτηνού.
Η επιστημονική ονομασία avosetta, έχει βενετσιάνικη ρίζα και, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο του Αλντροβάντι Ορνιθολογία (1603). Πιθανολογείται ότι η ονομασία σχετίζεται με την ιταλική λέξηavvocato  (=δικηγόρος), για να υπενθυμίζει τη μαυρόασπρη «στολή» του πτηνού, όπως ήσαν ντυμένοι οι δικηγόροι της εποχής, αυτό όμως δεν έχει τεκμηριωθεί ικανοποιητικά.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Γερμανό φυσιοδίφη, βοτανικό και ζωολόγο Φ. Γκμέλιν (Johann Friedrich Gmelin 1748 – 1804) υπό τη σημερινή του ονομασία (Βόρεια Αμερική, 1789).
Γεωγραφική κατανομή
Το είδος απαντά αποκλειστικά στον Νέο Κόσμο (οικοζώνες: Νεαρκτική, Νεοτροπική), ως μεταναστευτικό πτηνό, σχεδόν σε ολόκληρη την επικράτεια.
Η κατανομή της αμερικανικής αβοκέτας εκτείνεται από τον ΔΚ. Καναδά (ΝΑ. Βρετανική Κολομβία, ανατολικά προς ΝΔ. Οντάριο) και νοτιότερα, προς Δ. και Κ. ΗΠΑ, Μπάχα Καλιφόρνια και Μεξικό (από την Κοαουίλα προς τη Ζώνη Ηφαιστείων και τη ΒΔ. Σονόρα. Σε όλες αυτές τις περιοχές απαντά, κυρίως, ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης είτε -σε μικρότερο ποσοστό- ως επιδημητικό πτηνό, σε θέσεις που παραμένουν ακαθόριστες. Τελευταία, έχει αρχίσει να φωλιάζει και στην Α. Κούβα.
Διαχειμάζει στην Μπάχα Καλιφόρνια και στην Κεντρική Αμερική, κυρίως στο Μεξικό, τη Γουατεμάλα και το Μπελίζ, ωστόσο εμφανίζεται ακανόνιστα και στη Β. Ονδούρα, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Νικαράγουα, νότια μέχρι τη Βενεζουέλα. Επίσης, θέσεις διαχείμασης υπάρχουν στις ΝΑ. ΗΠΑ, την Κούβα και τις Μπαχάμες.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Το χαρακτηριστικό κανελλί χρώμα, διαφοροποεί την αμερικανική αβοκέτα από την [[αβοκέτα|ευρωπαία συγγενή της]]
Οι αναπαραγόμενοι καλοκαιρινοί πληθυσμοί της Β. Αμερικής, αναχωρούν για τις θέσεις διαχείμασης από τα τέλη Αυγούστου, με την αποδημία να παρατείνεται μέχρι τον Νοέμβριο, ενώ η επιστροφή ξεκινάει από τον Φεβρουάριο και διαρκεί μέχρι τα τέλη Απριλίου και τις αρχές Μαΐου. Τυχαίοι περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από τη Γροιλανδία, τον Παναμά, το Εκουαδόρ και την Τζαμάικα.
Βιότοπος
Η αμερικανική αβοκέτα αναπαράγεται σε πεδινούς βάλτους, ελώδεις περιοχές, λίμνες, αλκαλικές λίμνες και εκβολές ποταμών. Στον Κόλπο Humboldt της Καλιφόρνιας, τα διαχειμάζοντα πουλιά χρησιμοποιούν παλιρροιακές λασπώδεις εκτάσεις (κυρίως για σίτιση και ανάπαυση), μια λίμνη οξείδωμένων λυμάτων (κυρίως για διατροφή και δευτερευόντως ως πηγή γλυκού νερού), λασπώδη πλατώματα μεγάλου υψομέτρου (για πρώιμο φώλιασμα υψηλής παλίρροιας) και τις νησίδες σε μια υφάλμυρη λίμνη (κυρίως φώλιασμα υψηλής παλίρροιας). Συνηθίζουν να κουρνιάζουν σε ρηχές, μισοβυθισμένες παρυφές νησίδων σε βαθιές μη-παλιροιακές λίμνες ή, λιγότερο συχνά, σε ρηχά νερά ή σε εκτεθειμένη λάσπη κοντά την άκρη του νερού παλιρροιακών πλατωμάτων. Στην παράκτια Νότια Καρολίνα, τα μη-αναπαραγόμενα πτηνά χρησιμοποιούν ενδιαιτήματα με νερό βάθους 10-17 εκατοστών (με σχετικά σταθερή στάθμη) και λίγο ή καθόλου εκτεθειμένο υπόστρωμα. Στις υφάλμυρες λίμνες, η αλατότητα δεν είναι σημαντικός παράγοντας στην επιλογή του ενδιαιτήματος.
Μορφολογία
thumb|left|350px|Αμερικανική αβοκέτα στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα ΄Οπως όλες οι αβοκέτες, η αμερικανική αβοκέτα είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα παρυδάτια πτηνά και, με το χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο πτέρωμα και το ράμφος της, δύσκολα συγχέεται με άλλο είδος (indistinguishable). Μάλιστα, στην αμερικανική ήπειρο είναι το μοναδικό καλοβατικό πτηνό που συνδυάζει το κυρτωμένο προς τα πάνω ράμφος με τη λευκή κοιλιά και το ασπρόμαυρο πτέρωμα στο σώμα.
Μοιάζει πολύ με την αβοκέτα της Ευρώπης, σε μέγεθος και χρώματα, αλλά τα καλυπτήρια φτερά στο κεφάλι, τον λαιμό και το άνω μέρος τους στήθους έχουν ένα όμορφο κανελλί χρώμα κατά την αναπαραγωγική περίοδο (από Ιανουάριο-Μάρτιο) που γίνεται γκριζόμαυρο στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα (από Ιούλιο-Σεπτέμβριο). Τα φύλα μοιάζουν αρκετά, αλλά τα θηλυκά έχουν κοντύτερο -ωστόσο πιό κυρτωμένο- ράμφος.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Η αμερικανική αβοκέτα τρέφεται κυρίως με ασπόνδυλα (invertivore). Βαδίζει αργά μέσα στο νερό, συχνά σε σμήνη που αριθμούν 12-300 πουλιά. Τρέφεται με ποικιλία από υδρόβια έντομα και τις προνύμφες τους και καρκινοειδή, -αλλά και σπέρματα υδρόβιων φυτών-, που λαμβάνονται κυρίως από τον μαλακό λασπώδη πυθμένα ή την επιφάνεια του νερού, μερικές φορές στον αέρα, καθώς περνούν. Μπορεί να τεντώνει τον λαιμό, ή να καταδύεται λίγο κάτω από την επιφάνεια του νερού, ενώ αναζητά την τροφή της. Κατά την περίοδο φθινόπωρο-χειμώνας-άνοιξη στον Κόλπο Humboldt της Καλιφόρνιας, σιτίζεται στις παλιρροιακές λασπώδεις εκτάσεις, σε ακτίνα 3 χλμ. από τις θέσεις κουρνιάσματος, συνήθως 100 μ. από τα επίπεδα της παλίρροιας, όταν αυτά κυμαίνονται μεταξύ 0,5 και 1,2 μ.
Στις δυτικές λίμνες του φάσματος κατανομής μπορεί να τρέφεται ευρέως με καρκινοειδή του γένους Artemia spp. και δίπτερα της οικογενείας Ephydridae.
Αναπαραγωγή
thumb|left|350px|Ενήλικη αμερικανική αβοκέτα με τον νεοσσό της Η περίοδος φωλιάσματος είναι την άνοιξη και το καλοκαίρι στα βόρεια του φάσματος κατανομής, τον Απρίλιο-Αύγουστο στο ΒΔ. Μεξικό, τον Μάρτιο-Αύγουστο στο Κ. Μεξικό, ενώ υπάρχουν φωλιές με αβγά ακόμη και τον Ιούνιο, στην Κούβα.
Η αμερικανική αβοκέτα, όπως και η ευρωπαϊκή «εξαδέλφη» της, φωλιάζει σε αποικίες, μερικές φορές μαζί με καλαμοκανάδες. Η φωλιά βρίσκεται σε γυμνό, ανοικτό χώρο, όχι μακριά από το νερό. Μπορεί να είναι μια απλή, άδεια κοιλότητα στο έδαφος, είτε να έχει επενδυθεί με βότσαλα ή άλλα παρόμοια υλικά, ή να είναι ένα ανάχωμα, όχι περισσότερο από 30 εκ. σε ύψος. Στην όποια κατασκευή συμμετέχουν και οι δύο εταίροι.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος. Η γέννα αποτελείται από (3-) 4 (-5) ελαιοκαφετί αβγά, τα οποία εναποτίθενται καθημερινά ή μέρα-παρά-μέρα, ενώ η επώαση πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και διαρκεί (22-) 23 έως 24 (-25) ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, αφήνουν τη φωλιά εντός 24ώρου και, πολύ σύντομα, τρέφονται μόνοι τους, επιτηρούμενοι στενά από τους γονείς τους. Η πτέρωση (fledging) πραγματοποιείται στις 4-5 εβδομάδες, και ανεξαρτητοποιούνται στις 6 εβδομάδες, περίπου. Η σεξουαλική ωριμότητα αποκτάται από το 1ο έτος της ζωής, και για τα δύο φύλα.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι πληθυσμοί του είδουςμειώθηκαν τις δεκαετίες 1960 και 1970 σε μεγάλο βαθμό, λόγω απώλειας των υγροτόπων από την εκτροπή των υδάτων, που προορίζονταν για ανθρώπινη χρήση. Η μόλυνσή τους με σελήνιο προκαλεί, αυξημένες αναπτυξιακές ανωμαλίες και θνησιμότητα. Από το 1995, οι ιδιοκτήτες περιοχών μολυσμένων με σελήνιο, στη Β. Καλιφόρνια, υποχρεούνταν να παρέχουν ασφαλείς υγροβιοτόπους για το είδος. Η επακόλουθη αναπαραγωγική επιτυχία στις νέες δημιουργηθείσες θέσεις ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό, τι αρχικά αναμενόταν, αλλά οι μακροπρόθεσμες προοπτικές για την αναπαραγωγή σε αυτές τις περιοχές δεν είναι σαφείς.
Γενικά, η αμερικανική αβοκέτα δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο και η IUCN την κατατάσσει στα είδη Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Επίσης, προστατεύεται από το Σύμφωνο Μετανάστευσης Πτηνών του 1918 (Migratory Bird Treaty Act of 1918, MBTA).
Δασκαλάκης
Το επώνυμο Δασκαλάκης/Δασκαλάκη πιθανόν αναφέρεται στους:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Σρτζαν Άλεξιτς
Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1993 στο νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί λίγες μέρες νωρίτερα, σε κωματώδη κατάσταση, ύστερα από επίθεση που δέχτηκε από Σερβοβόσνιους στρατιώτες, όταν παρενέβη για να σώσει έναν Βόσνιο φίλο του, που οι στρατιώτες χτυπούσαν στην μέση του δρόμου.
Για τη θυσία του ο Σρτζαν Άλεξιτς τιμήθηκε μετά θάνατον με το Χρυσό Μετάλλιο Μίλαν Όμπιλιτς ενώ το όνομά του δόθηκε σε δρόμους σε διάφορες πόλεις της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Βιογραφικό
Ο Σρτζαν Άλεξιτς γεννήθηκε στο Τρέμπινιε (Trebinje), στις 9 Μαΐου 1966. Ασχολούνταν με την κολύμβηση και ήταν ερασιτέχνης ηθοποιός. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Βοσνία κατατάχθηκε στο στρατό της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Army of Republika Srpska –VRS). Κατά τη διάρκεια του πολέμου συνέχισε να ασχολείται με το θέατρο.
Στις 21 Ιανουαρίου 1993 τέσσερις στρατιώτες του VRS, αφού έβγαλαν δια της βίας από ένα καφέ στο Τρέμπινιε, τον Βόσνιο Alen Glavović, στο δρόμο, άρχισαν να τον βρίζουν και να τον χτυπούν. Όταν ο Άλεξιτς είδε τους στρατιώτες να χτυπούν τον Glavović, που ήταν γείτονας και φίλος του, πλησίασε και άρχισε να τους φωνάζει να σταματήσουν. Πράγματι οι στρατιώτες σταμάτησαν, και έτσι ο Glavović γλύτωσε, όμως αμέσως μετά στράφηκαν κατά του Άλεξιτς και άρχισαν να τον χτυπούν με τα όπλα τους. Ο Άλεξιτς μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε στις 27 Ιανουαρίου 1993.
Από τους τέσσερις δράστες ο ένας σκοτώθηκε στη διάρκεια του πολέμου. Στους άλλους τρείς επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 28 μηνών. Ο Alen Glavović, που ζει στη Σουηδία, κάθε χρόνο επισκέπτεται το τάφο του Σρτζαν και τον πατέρα του, με την οικογένειά του.
Στη δολοφονία του Άλεξιτς βασίστηκε η ταινία του Σρτζαν Γκολούμποβιτς Krugovi (Διασταυρούμενες Ζωές) το 2013. Επίσης από τη Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας μεταδόθηκε ένα ντοκιμαντέρ για τον Σρτζαν Άλεξιτς, με τον τίτλο "SRĐO", που ήταν το υποκοριστικό του εικοσιεπτάχρονου Σερβοβόσνιου.
Το όνομα του Σρτζαν Άλεξιτς έχει δοθεί σε ένα δρόμο στο δήμο του Νόβι Γκραντ, στο Σαράγεβο, σε ένα δρόμο στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, Ποντγκόριτσα και σε ένα δρόμο στο Νόβι Μπέογκραντ.
Η μη κυβερνητική οργάνωση Post-Conflict Research Center διεξάγη σε διάφορες πόλεις της Βοσνίας το Διαγωνισμό Νέων Σρτζαν Άλεξιτς (Srđan Aleksić Youth Competition), με σκοπό να διατηρηθεί ζωντανό το πνεύμα της θυσίας του Άλεξιτς στους νέους ανθρώπους στη Βοσνία.
Ο Σρτζαν Άλεξιτς τιμήθηκε από την Σερβική Δημοκρατία με το Χρυσό Μετάλλιο Μίλαν Όμπιλιτς το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι
Νεοχώρια Καρδίτσας
Τα Νεοχώρια ή Νεχώρια είναι οικισμός των Βραγκιανών στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Νεοχώρια βρίσκονται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και είναι κτισμένα δυτικά του ποταμού Αχελώου σε υψόμετρο 450 μέτρων. Απέχουν περίπου 4 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Βραγκιανά, 30 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 104 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Καρδίτσα. Το χωριό αναφέρεται την περίοδο της τουρκοκρατίας σε οθωμανική απογραφή του 1454 ως NIHORI να κατοικείται από 15 οικογένειες, 1 ανύπαντρο και 1 οικογένεια με αρχηγό χήρα γυναίκα. Στην τοποθεσία "Βαττερή" υπάρχει χειροκίνητο τελεφερίκ (περαταριά) που χρησιμοποιείται για τη διάβαση του ποταμού.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Βραγκιανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Βραγκιανά, Γριμπιανά, τον Δένδρο, τις Νούλες, τα Πλάγια, τα Ξεράκια και τα Ρόγκια αποτελούν την κοινότητα Βραγκιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 91 κάτοικοι.
Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς
Ο Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς (Γκοστίνιτσα, Σερβία, 24 Φεβρουαρίου 1879 – Ούζιτσε, Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 28 Νοεμβρίου 1941) ήταν Σέρβος ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Συλλόγου Ζωγράφων της Σερβίας (Udruženja likovnih umetnika Srbije). Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μιλοβάνοβιτς ήταν πολεμικός ζωγράφος της Ανώτατης Διοίκησης του Σερβικού Στρατού και, ως εκ τούτου, ζωγράφιζε πορτρέτα των Βοϊβόδων Ραντομίρ Πούτνικ, Ζιβόγιν Μίσιτς, Στέπα Στεπάνοβιτς και Πέταρ Μπόγιοβιτς, καθώς και του στρατηγού Παβλ Γιούρισιτς Στουρμ, του βασιλιά Πέτρου Α΄ της Σερβίας και του αντιβασιλέα Αλεξανδου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας. μικρογραφία|275x275εσ| Ειρήνη (1917)
Βιογραφία
Το 1905, ο Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς εγγράφηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, στην οποία σπούδασε αρχικά υπό τη διεύθυνση του Λούντβιχ φον Χέρτεριχ και στη συνέχεια του Χιούγκο φιν Χάμπερμαν, ενός ζωγράφου ο οποίος φημιζόταν για τα πορτρέτα του. Ο Μιλοβάνοβιτς αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1909. Στη συνέχεια, ο Μιλοβάνοβιτς πήγε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πράγας όπου συναντήθηκε με αρκετούς συμπατριώτες του.
Το 1912, ο Μιλοβάνοβιτς επέστρεψε στην πατρίδα του με την έναρξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου και κατατάχθηκε στον στρατό ως εθελοντής. Άλλοι Σέρβοι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και οι συνάδελφοί του Ντράγκομιρ Γκλίσιτς, Πέταρ Ρανόσοβιτς και Μίλαν Μιλοβάνοβιτς ζωγράφιζαν και σχεδίαζαν επίσης στην πρώτη γραμμή. Το 1915, ο Μιλοβάνοβιτς συμμετείχε στην ιδιαίτερα δύσκολη υποχώρηση του σερβικού στρατού μέσω της Αλβανίας.
Ο Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς σκοτώθηκε στο Ούζιτσε στα τέλη Νοεμβρίου του 1941 από τους κομμουνιστές παρτιζάνους του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο οι οποίοι υποτίθεται ότι τον μπέρδεψαν με έναν Άγγλο κατάσκοπο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά την εποχή της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ο Μιλοβάνοβιτς επισκιάστηκε εντελώς, ενώ το όνομά του παραλείφθηκε βολικά από τις εγκυκλοπαίδειες που ήταν αφιερωμένες σε θέματα τέχνης. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, οι αρχές του πολιτισμού στο Βελιγράδι απέδωσαν τους περισσότερους πίνακες του Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς στον Μίλαν Μιλοβάνοβιτς.
Στρογγυλό Αρκιών
Για άλλες νησίδες με τη ίδια ονομασία δείτε το λήμμα: Στρογγυλό (αποσαφήνιση)
Το Στρογγυλό είναι μια ακατοίκητη βραχονησίδα δυτικά της Πάτμου στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται ανάμεσα στις νησίδες Αγρελούσσα και Μάραθο, ανατολικά από τους Αρκιούς και βόρεια από τους Λειψούς. Συμπεριλαμβάνεται μαζί με τους Αρκιούς στο σύμπλεγμα των Αρκιών (Αργελούσσα, Μάραθος (ή Μαράθι), Καλόβολος, Σπολάτο, Μακρονήσι, Κούμαρος, Αβάπτιστο, Ψαθονήσι, Τσούκα, Σμινερονήσι και Τσουκάκι) και όπως όλο το σύμπλεγμα έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii), Θαλασσοκόρακας (Phalacrocorax aristotelis) και Μύχος της Μεσογείου (Puffinus yelkouan). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στο νησί δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στον δήμο Πάτμου
Παρικουτίν
Το Παρικουτίν παρουσίασε την πρώτη ευκαιρία για τη σύγχρονη επιστήμη να τεκμηριώσει τον πλήρη κύκλο ζωής μιας έκρηξης αυτού του τύπου. Κατά τη διάρκεια των εννέα ετών δραστηριότητας του ηφαιστείου, οι επιστήμονες το σχεδίασαν και το χαρτογράφησαν και πήραν χιλιάδες δείγματα και φωτογραφίες. Μέχρι το 1952, η έκρηξη είχε δημιουργήσει ένα κώνο ύψους 424 μέτρων και προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε έκταση μεγαλύτερη από 230 τετραγωνικά χιλιόμετρα με την εκτόξευση πέτρας, ηφαιστειακής τέφρας και λάβας. Τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν, δύο πόλεις εκκενώθηκαν πλήρως και θάφτηκαν από τη λάβα και άλλες τρεις επηρεάστηκαν σοβαρά. Εκατοντάδες άνθρωποι έπρεπε να μετεγκατασταθούν μόνιμα και δύο νέες πόλεις δημιουργήθηκαν για να τους εξυπηρετήσουν. Αν και η ευρύτερη περιοχή εξακολουθεί να είναι πολύ ενεργή ηφαιστειακά, το Παρικουτίν είναι πλέον αδρανές και έχει γίνει τουριστικό αξιοθέατο, με τους ανθρώπους να σκαρφαλώνουν στο ηφαίστειο και να επισκέπτονται τα ερείπια της εκκλησίας Σαν Χουάν Παρανγαρικουρίτο, καλυμμένα από λάβα.
Στρογγυλό Αρκιών
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Αρκών
Παρικουτίν
Το 1997, το CNN ονόμασε το Παρικουτίν ένα από τα επτά φυσικά θαύματα του κόσμου. Την ίδια χρονιά, η ταινία καταστροφής Volcano την ανέφερε ως προηγούμενο για τα φανταστικά γεγονότα της ταινίας.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Το Παρικουτίν το 1997 Το Παρικουτίν βρίσκεται στον μεξικανικό δήμο Νουέβο Παρανγαρικουρίτο, Μιτσοακάν, 29 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης Ουρουαπάν και περίπου 320 χλμ δυτικά της Πόλης του Μεξικού. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Πίκο ντε Πανσίταρο, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή ενός παλιού ασπιδοηφαιστείου και υψώνεται 3.170 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και 424 μέτρα πάνω από την κοιλάδα του Κιτσότσο-Κουιγουσούρου. Αυτές οι δομές βρίσκονται ανάμεσα σε παλιές ηφαιστειακές οροσειρές και περιβάλλονται από μικρούς ηφαιστειακούς κώνους, με τις κοιλάδες ενδιάμεσά τους να καταλαμβάνονται από μικρά χωράφια και περιβόλια ή μικρούς οικισμούς, από ομάδες λίγων σπιτιών μέχρι εκείνες του μεγέθους κωμοπόλεων.
Σχηματισμός
μικρογραφία| Η έκρηξη του 1943 τη νύχτα Το Παρίκουτιν εξερράγη από το 1943 έως το 1952, ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα για αυτό το είδος ηφαιστείου και με αρκετές φάσεις έκρηξης. Για εβδομάδες πριν, οι κάτοικοι της περιοχής ανέφεραν ότι άκουγαν θορύβους παρόμοιους με βροντές αλλά χωρίς σύννεφα στον ουρανό. Αυτός ο ήχος είναι συνεπής με βαθείς σεισμούς που προκαλούνται από την κίνηση του μάγματος. Μια μεταγενέστερη μελέτη έδειξε ότι της έκρηξης είχαν προηγηθεί 21 σεισμοί με ένταση άνω των 3,2 βαθμών, ξεκινώντας πέντε εβδομάδες πριν από την έκρηξη. Μία εβδομάδα πριν από την έκρηξη, οι εφημερίδες ανέφεραν 25–30 την ημέρα. Την ημέρα πριν από την έκρηξη, ο αριθμός υπολογίστηκε σε 300.
Η έκρηξη ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1943, περίπου στις 16:00 τοπική ώρα. Το κέντρο της δραστηριότητας ήταν ένα χωράφι με καλαμπόκι που ανήκε στον Διονίσιο Πουλίδο, κοντά στην πόλη Παρικουτίν. Εκείνη την ημέρα, αυτός και η οικογένειά του δούλευαν στη γη τους, καθαρίζοντας την για να προετοιμαστούν για την ανοιξιάτικη φύτευση. Ξαφνικά το έδαφος εκεί κοντά διογκώθηκε προς τα πάνω και σχημάτισε μια ρωγμή μεταξύ 2 και 2,5 μέτρων. Ανέφεραν ότι άκουσαν ήχους συριγμού και καπνό που μύριζε σαν σάπια αυγά, υποδεικνύοντας την παρουσία υδρόθειου. Μέσα σε λίγες ώρες, η σχισμή θα εξελισσόταν σε μικρό κρατήρα.
Ο Διονίσιο Πουλίδο προσπάθησε να βρει την οικογένειά του και τα βόδια του αλλά είχαν εξαφανιστεί. Έτσι πήγε με το άλογό του στην πόλη όπου βρήκε την οικογένεια και τους φίλους του, χαρούμενους που τον είδαν ζωντανό. Το ηφαίστειο αναπτύχθηκε γρήγορα και με μανία μετά από αυτό.
Την πρώτη εκείνη μέρα, το ηφαίστειο είχε ξεκινήσει στρομπολική πυροκλαστική δραστηριότητα και μέσα σε 24 ώρες υπήρχε ένας κώνος τέφρας ύψους πενήντα μέτρων, που δημιουργήθηκε από την εκτόξευση ηφαιστειακών υλικών σε μέγεθος καρυδιού και μεγαλύτερες, ημι-λιωμένες ηφαιστειακές βόμβες. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας, οι αναφορές έλεγαν ότι ο κώνος είχε ύψος μεταξύ 100 και 150 μέτρων. Λίγο μετά την έναρξη, η κοιλάδα καλύφθηκε από καπνό και στάχτη.
Φάσεις
μικρογραφία| Ο κώνος τέφρας το 1943 Η εννεάχρονη δραστηριότητα του ηφαιστείου χωρίζεται σε τέσσερα στάδια, με ονόματα που προέρχονται από τη γλώσσα Πουρέπετσα. Η πρώτη φάση ( Quitzocho ) διήρκησε από τις 22 Φεβρουαρίου έως τις 18 Οκτωβρίου 1943, με τη δραστηριότητα να συγκεντρώνεται στις ρωγμές που σχηματίστηκαν στην κοιλάδα Κουιγιουσούρο, σχηματίζοντας τον αρχικό κώνο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το υλικό που εκτοξεύτηκε ήταν κυρίως λατυποπαγή και βόμβες. Τον Μάρτιο, η έκρηξη έγινε πιο ισχυρή, με εκρηκτικές στήλες ύψους αρκετών χιλιομέτρων. Σε τέσσερις μήνες, ο κώνος έφτασε τα 200 μέτρα σε ύψος και σε οκτώ μήνες τα 365 μέτρα. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, υπήρχε κάποια ροή λάβας. Στις 12 Ιουνίου, η λάβα άρχισε να ρέει προς το χωριό Παρικουτίν, αναγκάζοντας τις εκκενώσεις την επόμενη μέρα.
Η δεύτερη φάση διήρκεσε από τις 18 Οκτωβρίου 1943 έως τις 8 Ιανουαρίου 1944 και ονομάζεται Sapichi, που σημαίνει «παιδί», αναφερόμενος στο σχηματισμό μιας πλευρικής οπής και άλλων ανοιγμάτων στη βόρεια πλευρά του κώνου. Τέφρα και βόμβες συνέχισαν να εκτοξεύονται, αλλά η νέα φλέβα έστειλε λάβα προς την πόλη Σαν Χουάν Παρανγαρικουτίρο, αναγκάζοντας τη μόνιμη εκκένωση της. Μέχρι τον Αύγουστο, η πόλη ήταν πλήρως καλυμμένη από λάβα και στάχτη, με μόνο τα πάνω τμήματα της κύριας εκκλησίας να είναι ακόμα ορατά. Οι εκκενώσεις του Παρικουτίν και του Σαν Χουάν μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν χωρίς απώλειες ζωών λόγω της αργής κίνησης της λάβας. Αυτές οι δύο φάσεις διήρκεσαν λίγο περισσότερο από ένα χρόνο και αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 90% του συνολικού υλικού που εκτοξεύτηκε από τον κώνο, καθώς και σχεδόν τα τέσσερα πέμπτα (330 μέτρα) του τελικού ύψουςτου από τον πυθμένα της κοιλάδας. Η ηφαιστειακή στάχτη έφτασε μέχρι την Πόλη του Μεξικού.
Η τρίτη φάση (Taqué-Ahuan) διήρκεσε από τις 8 Ιανουαρίου 1944 έως τις 12 Ιανουαρίου 1945 και χαρακτηρίστηκε κυρίως το σχηματισμό μιας σειράς ρωγμών στη νότια πλευρά του κώνου, καθώς και την αύξηση της δραστηριότητας στο κέντρο. Οι ροές λάβας από αυτή τη στιγμή εκτείνονται κυρίως στα δυτικά και βορειοδυτικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σχηματίστηκε επίσης μία τράπεζα, που σήμερα ονομάζεται Λος Χορνίτος, στα νότια.
Τα επόμενα επτά χρόνια, το ηφαίστειο έγινε λιγότερο ενεργό, με την εκτόξευση στάχτης, πέτρας και λάβας να συμβαίνει σποραδικά, με περιόδους ηρεμίας ενδιάμεσα. Επαγγελματίες γεωλόγοι αποχώρησαν από την περιοχή το 1948. Η τελευταία έκρηξη δραστηριότητας καταγράφηκε από τον ίδιο μεταξύ Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 1952. Αρκετές εκρήξεις σημειώθηκαν διαδοχικά και δημιουργήθηκε μια στήλη καπνού τριών χιλιομέτρων.
Επιστημονική έρευνα
Η ιδιαίτερη σημασία της έκρηξης του Παρικουτίν ήταν ότι ήταν η πρώτη φορά που οι ηφαιστειολόγοι μπόρεσαν να τεκμηριώσουν πλήρως ολόκληρο τον κύκλο ζωής ενός ηφαιστείου. Η έκρηξη προσέλκυσε γεωλόγους από όλο τον κόσμο, αλλά οι κύριοι ερευνητές ήταν ο Ουίλιαμ Φόσχαντ του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν και ο Δρ. Γενάρο Γκονσάλες Ρέινα από την κυβέρνηση του Μεξικού, που ήρθαν περίπου ένα μήνα μετά την έναρξη της έκρηξης και παρέμειναν για αρκετούς χρόνια. Αυτοί οι δύο πραγματοποίησαν λεπτομερείς περιγραφές, σχεδίασαν σκίτσα και χάρτες και πήραν δείγματα και χιλιάδες φωτογραφίες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Πολλά από αυτά χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα από ερευνητές. Ο Φόσχανγκ συνέχισε να μελετά το ηφαίστειο μέχρι τον θάνατό του το 1956. Μεταξύ 1943 και 1948, σχεδόν πενήντα επιστημονικά άρθρα δημοσιεύτηκαν σε μεγάλα περιοδικά σχετικά με το ηφαίστειο, με ακόμη περισσότερα από τότε. Η παγκόσμια προσπάθεια μελέτης του Παρίκουτιν αύξησε την κατανόηση του ηφαιστειακού συστήματος γενικά, αλλά ιδιαίτερα του σχηματισμού κώνων σκορίας.
Κοινωνικοοικονομικές συνέπειες
μικρογραφία| Εκκλησία του Σαν Χουάν Παρά τον συνεχιζόμενο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η έκρηξη τράβηξε την προσοχή από όλο τον κόσμο, με δημοσιογράφους από εφημερίδες και περιοδικά, συμπεριλαμβανομένου του Life, να έρχονται να καλύψουν την ιστορία. Τα τελευταία χρόνια της έκρηξης, πιλότοι αεροπορικών εταιρειών έδειχναν το ηφαίστειο στους επιβάτες και μια ταινία του Χόλιγουντ, η Captain from Castile, γυρίστηκε στην περιοχή, χρησιμοποιώντας το σε έκρηξη ηφαίστειο ως φόντο και απασχολούσε ντόπιους ως κομπάρσους. Η έκρηξη ενέπνευσε επίσης μια γενιά Μεξικανών καλλιτεχνών να την απεικονίσουν ή να την υπαινίσσονται στα έργα τους, συμπεριλαμβανομένων των Dr Atl, Ντιέγκο Ριβέρα, Νταβίδ Αλφάρο Σικέιρος, Αλφρέδο Σάλκε και Πάμπλο Ο'Χίγκινς.
Οι εκρήξεις τελείωσαν το 1952, αφήνοντας έναν κώνο σκορίας με ύψος 424 μέτρα από τον πυθμένα της κοιλάδας. Η έκρηξη κατέστρεψε ή προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε μία περιοχή έκτασης 233 km2, και σχεδόν όλη η βλάστηση σε απόσταση αρκετών χιλιομέτρων χιλιόμετρα από τον κρατήρα καταστράφηκε. Η λάβα του ηφαιστείου κάλυψε πάνω από 26 km 2, και 52 km 2 καλύφθηκαν με ηφαιστειακή άμμο. Η πόλη Παρικουτίν, η οποία κάποτε είχε πληθυσμό 733 κατοίκους, έχει πλέον εξαφανιστεί τελείως και ό,τι έχει απομείνει από την πόλη Σαν Χουάν Παρανγαρικουτίρο, με πρώην πληθυσμό 1.895 κατοίκων, είναι τμήματα της κύριας εκκλησίας της που προβάλουν από τη σκληρή λάβα.
Αν και κανείς δεν πέθανε απευθείας από την έκρηξη, τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν όταν χτυπήθηκαν από κεραυνό που προκλήθηκε από πυροκλαστικές εκρήξεις. Η ζημιά από την έκρηξη επηρέασε κυρίως πέντε πόλεις σε δύο δήμους, το Σαν Χουάν Παρανγαρικουτίρο και το Λος Ρέγιες. Εκτός από τις δύο πόλεις που εξαφανίστηκαν, η Σακάν (πλ. 876), η Ανγαουάν (πλ. 1.098) και το Σιρόστο (πλ. 1.314) επηρεάστηκαν επίσης πολύ. Η κύρια επίπτωση στους κατοίκους της περιοχής ήταν η διαταραχή της ζωής και της διαβίωσής τους, ιδιαίτερα τα δύο πρώτα χρόνια. Η περιοχή που επλήγη περισσότερο από την έκρηξη είχε πληθυσμό 5.910 κατοίκους, και εκατοντάδες από αυτούς απομακρύνθηκαν οριστικά. Πριν φύγει από το σπίτι του για τελευταία φορά, ο Διονίσιο Πουλίδο τοποθέτησε μια πινακίδα στο χωράφι με καλαμπόκι που έγραφε στα ισπανικά: «Αυτό το ηφαίστειο ανήκει και λειτουργεί από τον Διονίσιο Πουλίδο». Οι πληθυσμοί των δύο κατεστραμμένων πόλεων μεταφέρθηκαν αρχικά σε καταυλισμούς εκατέρωθεν της πόλης Ορουαπάν. Ο πληθυσμός των άλλων τριών πόλεων παρέμεινε ως επί το πλείστον στη θέση του, αλλά έκανε προσαρμογές για να επιβιώσει κατά τη διάρκεια της έκρηξης. Οι κάτοικοι της Ανγκαχουάν και του Σακάν έμειναν κυρίως εκεί που ήταν. Ο πληθυσμός του Σιρόστο χωρίστηκε σε τρία: αυτούς που έμειναν στην αρχική τοποθεσία, τώρα γνωστή ως Σιρόστρο Βιέχο, εκείνους που μετακόμισαν λίγα μίλια μακριά σε ένα ράντσο που τώρα ονομάζεται επίσημα Σιρόστρο Νουέβο αλλά τοπικά ονομάζεται Μπαράνκα Σέκα, και μια τρίτη ομάδα που ίδρυσε έναν εντελώς νέο οικισμό με το όνομα Μιγκέλ Σίλβα κοντά στο Άριο δε Ροσάλες.
Η πόλη Σαν Χουάν Παρανγκαρικουτίρο ήταν η έδρα του ομώνυμου δήμου και η καταστροφή της προκάλεσε μια πολιτική αναδιοργάνωση και ορισμό νέας έδρας (σήμερα γενικά ονομάζεται Σαν Χουάν Νουέβο), όπου βρισκόταν μεγάλο μέρος του πληθυσμού της προηγουμένης έδρας μετεγκαταστάθηκε, με κάποιους να πηγαίνουν στην Ανγκαχουάν.
Η οικονομία της περιοχής ήταν τότε και τώρα είναι κυρίως αγροτική, με πληθυσμό κυρίως Πουρέπετσα, αγροτικό και φτωχό. Ωστόσο, η έκρηξη προκάλεσε πολλές αλλαγές τόσο κοινωνικές όσο και οικονομικές στις πληγείσες περιοχές, τόσο για να προσαρμοστούν στο αλλαγμένο τοπίο αλλά και επειδή η φήμη της έκρηξης έφερε μεγαλύτερη επαφή από το υπόλοιπο Μεξικό και όχι μόνο.
Το ηφαίστειο έχει γίνει τουριστικό αξιοθέατο, με κύριο σημείο πρόσβασης το Ανγκαχουάν, από το οποίο φαίνεται καθαρά το ηφαίστειο. Η πόλη προσφέρει οδηγούς και άλογα, τόσο για επίσκεψη στα ερείπια της εκκλησίας του Σαν Χουάν όσο και για αναρρίχηση στο ίδιο το ηφαίστειο. Το ηφαίστειο είναι μέρος του Εθνικού Πάρκου Πίκο δε Τανσίταρο και είναι ως επί το πλείστον προσβάσιμο με άλογα, με μόνο τις τελευταίες εκατοντάδες, πολύ απότομα, μέτρα να αναρριχηθούν με τα πόδια. Η πεζοπορία απαιτεί οδηγό ακόμα κι αν δεν χρησιμοποιούνται άλογα, καθώς το μονοπάτι δεν είναι καλά σηματοδοτημένο και περνά μέσα από δάση, χωράφια αγαύης και καλλιέργειες αβοκάντο. Πολλοί επισκέπτονται απλώς τα ερείπια της εκκλησίας, τα οποία είναι ευκολότερα προσβάσιμα και είναι ακόμα προσκυνηματικός χώρος, και η αγία τράπεζα κοσμείται τακτικά με φρέσκα κεριά και λουλούδια. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει μια ομάδα περιπτέρων που πωλούν τοπικά τρόφιμα και αναμνηστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Μεξικού Κατηγορία:Ηφαίστεια του Μεξικού Κατηγορία:Κατεστραμμένες πόλεις
Βαλεντίνα Νάπι
Η Βαλεντίνα Νάπι (Σκαφάτι, Καμπανίας, Ιταλία 6 Νοεμβρίου 1990) είναι ιταλίδα ηθοποιός ταινιών πορνό.
Παιδικά χρόνια
Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο Σαλέρνο. Το 2013 αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Σαλέρνο και από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ασχολείται με την Τέχνη και με το σχέδιο. Η Νάπι συχνά αναφέρεται ως «διανοούμενη πορνοστάρ» γιατί έχει γράψει  πολλά δοκίμια για την κατάσταση και τον ρόλο των ανδρών αλλά και των γυναικών στη σύγχρονη κοινωνία, ενώ έχει συμμετάσχει και ένα φεστιβάλ φιλοσοφίας.
Καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο της στην βιομηχανία πορνό το 2011, με σκηνοθέτη τον επίσης Ιταλό ηθοποιό ταινιών πορνό Ρόκο Σιφρέντι, αφού πρώτα επικοινώνησε μαζί του μέσω e-mail. Τον Ιούνιο του 2012 ήταν στο εξώφυλλο της ιταλικής έκδοσης του περιοδικού Playboy τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο του 2013 έλαβε τον τίτλο «Pet of the Month» για το αντρικό περιοδικό Penthouse. Επίσης, ήταν «Twistys of the Month» για το στούντιο πορνογραφικών ταινιών Twistys, τον Μάιο του 2015. Από το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς γράφει μια στήλη για πολιτικά και κοινωνικά θέματα στο περιοδικό MicroMega.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Σαμουέλε Λόνγκο
Ο Σαμουέλε Λόνγκο (Samuele Longo, 12 Ιανουαρίου 1992) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει στην ιταλική ομάδα Vicenza ως επιθετικός.
Νεανική καριέρα
Γεννημένος στο Valdobbiadene, επαρχία του Treviso, Veneto, ο Longo ξεκίνησε την καριέρα του στο Treviso FBC το 1993. Ήταν μέλος της ομάδας κάτω των 13 ετών της Esordienti τη σεζόν 2004–05. Τον Ιανουάριο του 2009 η Internazionale αγόρασε τον Longo και τον Mame Baba Thiam.
Ο Λόνγκο πέρασε την υπόλοιπη σεζόν 2008–09 στην ομάδα κάτω των 17 ετών της Allievi Nazionali σε μια προσωρινή συμφωνία προτού γίνει επίσημα παίκτης της Ίντερ την 1η Ιουλίου 2009.
2009–10
Ο Λόνγκο ήταν νεώτερο μέλος της εφεδρικής ομάδας της Ίντερ τη σεζόν 2009–10, ως εφεδρικός για τους Ντένις Άλιμπεκ, Ματία Ντέστρο και Σιμόν Ντελ'Ανιέλο. Στις 28 Ιανουαρίου 2010, αφού χρησιμοποιήθηκε με φειδώ από την Ίντερ, έφυγε για την Piacenza Calcio, μαζί με τους Giuseppe Angarano και Luca Stocchi. Συνολικά, ο Λόνγκο έπαιξε μόνο 4 φορές στο εφεδρικό πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν.
2010–11
Τη σεζόν 2010–2011, παρά το γεγονός ότι η Ίντερ περιόρισε την εφεδρική ομάδα της (αποτελούνταν μόνο από παίκτες U18 και U19 συν 3 U20), ο Λόνγκο δεν μπόρεσε να γίνει βασικός βασικός, με 11 συμμετοχές, (2 εκκινήσεις) και 2 γκολ. Τον Ιανουάριο του 2011 μετακόμισε στη Γένοβα σε μια προσωρινή συμφωνία με την επιλογή να υπογράψει τον Longo σε συμφωνία συνιδιοκτησίας, επίσης ως αντικαταστάτης του απερχόμενου εφεδρικού επιθετικού Gianmarco Zigoni. Ο Λόνγκο σημείωσε 3 γκολ για τη Τζένοα και 2 γκολ για την Ίντερ στο πρωτάθλημα 2010–11. Εμφανίστηκε επίσης στα πλέι οφ του πρωταθλήματος, χάνοντας από την μελλοντική πρωταθλήτρια Ρόμα στους ημιτελικούς, σχηματίζοντας συνεργασία με τον Ρίτσμοντ Μπόακιε. Η ομάδα του αποκλείστηκε επίσης από την Ίντερ στους προημιτελικούς του 2011 Torneo di Viareggio.
2011–12
Τον Ιούνιο του 2011 η Τζένοα υπέγραψε τον Destro από την Ίντερ για 4,5 εκατομμύρια ευρώ, καθώς και τα μισά από τα δικαιώματα εγγραφής της Longo έναντι αμοιβής 500 ευρώ (επίσης, η Ίντερ έπρεπε να διαγράψει 47.000 ευρώ για την υπολειπόμενη λογιστική αξία του συμβολαίου του ). Επέστρεψε στην Ίντερ με προσωρινή συμφωνία την 1η Ιουλίου 2011, τοποθετώντας ξανά στους εφεδρικούς. Ο Λόνγκο ήταν κανονικός βασικός για την ομάδα, αλλά δεν μπόρεσε να είναι ο πρώτος σκόρερ, σκοράροντας οκτώ γκολ κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου (ο επιθετικός μέσος Ντάνιελ Μπέσα σκόραρε τελικά δέκα φορές).
Υπό τον Αντρέα Στραματσόνι, ο Λόνγκο σημείωσε 5 γκολ στη σειρά NextGen 2011–12 ως μία από τις ομάδες που κέρδισαν το τουρνουά. Ο ρόλος του άλλαξε επίσης θεαματικά μετά την άφιξη του Marko Livaja ως νέου σέντερ φορ, στο 4–2–3–1 (και αργότερα 4–3–3/4–3–2–1 σχηματισμός υπό τον Daniele Bernazzani ). Ήταν επίσης καθοριστικός στις τελικές φάσεις της Primavera, σημειώνοντας τέσσερα γκολ σε τρεις αγώνες (συμπεριλαμβανομένου ενός τέρματος στον τελικό εναντίον της Λάτσιο).
Ο Λόνγκο έλαβε τη φανέλα με τον αριθμό 81 στην αρχή της σεζόν 2011–12 και έπαιξε τα πρώτα τέσσερα φιλικά της σεζόν υπό τον πρώην προπονητή της πρώτης ομάδας της Τζένοα, Τζιαν Πιέρο Γκασπερίνι. Ωστόσο, έμεινε εκτός αποστολής για την περίοδο 2011–12 UEFA Champions League, με τον Τζιοβάνι Τεράνι να συμπεριλαμβάνεται.
Ο Λόνγκο έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 13 Μαΐου 2012, παίζοντας τα τελευταία 14 λεπτά μιας εκτός έδρας ήττας με 1–3 εναντίον της Λάτσιο.
2012–13
Ο Λόνγκο σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Ίντερ εναντίον της Ινδονησίας Λιγκ Selection στις 24 Μαΐου 2012. Τον Ιούνιο του 2012, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Γένοβας Pietro Lo Monaco επιβεβαίωσε κάποτε ότι η συνιδιοκτησία ανανεώθηκε αλλά την ημερομηνία λήξης της προθεσμίας η Internazionale αγόρασε πίσω τη Longo για 7 εκατομμύρια ευρώ και πούλησε τον Juraj Kucka πίσω στη Γένοβα για 6,5 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Λόνγκο έκανε το διεθνές ντεμπούτο του στις 9 Αυγούστου, μπαίνοντας ως αλλαγή του δεύτερου ημιχρόνου σε μια εντός έδρας ήττα με 0–2 από τη Χάιντουκ Σπλιτ για το Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν.
Δανεικός στην Εσπανιόλ
Στις 28 Αυγούστου 2012 ο Longo εντάχθηκε στην ισπανική ομάδα RCD Espanyol της La Liga με δανεικό διάρκειας σεζόν, ακολουθώντας τα βήματα του συμπαίκτη του στην Internazionale, Philippe Coutinho, ο οποίος πέρασε τους τελευταίους έξι μήνες της σεζόν 2011–12 στο Estadi Cornellà- Ελ Πρατ. Στις 2 Σεπτεμβρίου έκανε το ντεμπούτο του στο εξωτερικό, σημειώνοντας το πρώτο από την εκτός έδρας ήττα με 2–3 εναντίον της Λεβάντε. Ο Λόνγκο σημείωσε το δεύτερο γκολ του στις 16, σε μια εντός έδρας ισοπαλία 3–3 εναντίον της Αθλέτικ Μπιλμπάο, αλλά αργότερα αποβλήθηκε λόγω του πανηγυρισμού του.
Το τρίτο γκολ του Λόνγκο για τους Καταλανούς ήρθε στις 17 Νοεμβρίου, αλλά σε μια εκτός έδρας ήττα με 1–2 εναντίον της Βαλένθια. Ολοκλήρωσε τη σεζόν με 18 συμμετοχές, συμπεριλαμβανομένων 11 εκκινήσεων.
Δανεικός στη Βερόνα
Στις 20 Αυγούστου 2013 ο Λόνγκο εντάχθηκε στη Βερόνα, που προβιβάστηκε πρόσφατα στη Serie A, σε μια συμφωνία δανεισμού διάρκειας σεζόν. Ωστόσο, εμφανίστηκε μόνο δύο φορές στη σεζόν (έναντι Κάλιαρι και Ρόμα ), όλες από τον πάγκο.
Δανεικός στη Ράγιο Βαγιεκάνο
Στις 31 Ιανουαρίου 2014, ο Λόνγκο εντάχθηκε στην κορυφαία κατηγορία Ράγιο Βαγιεκάνο ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν.
Δανεικός στη Χιρόνα
Στις 16 Ιουλίου 2016, μετά από άλλη μια περίοδο δανεισμού σε Κάλιαρι και Φροζινόνε, ο Λόνγκο δόθηκε δανεικός στην ισπανική Segunda División Girona FC για ένα χρόνο. Έκανε το ντεμπούτο του στις 21 Αυγούστου, ένα ντεμπούτο που έφερε και το πρώτο του γκολ στη σεζόν, στην εκτός έδρας ισοπαλία 3–3 εναντίον της Σεβίλλης Ατλέτικο, στον εναρκτήριο αγώνα πρωταθλήματος της σεζόν 2016–17.
Στο τέλος της σεζόν 2016-17, ο Λόνγκο επέστρεψε στην Ίντερ. Ήταν μέλος της ομάδας την πρώτη μέρα της προετοιμασίας πριν από τη σεζόν.
Δανεικός στην Τενερίφη
Στις 23 Αυγούστου 2017, ο Λόνγκο στάλθηκε ως δανεικός στην Τενερίφη στην ομάδα της Segunda División για τη σεζόν 2017–18.
Δανεικός στην Ουέσκα
Στις 5 Ιουλίου 2018, ο Longo δόθηκε δανεικός στην SD Huesca, που προβιβάστηκε πρόσφατα στη La Liga, με συμβόλαιο ενός έτους με υποχρέωση να το μονιμοποιήσει.
Δανεικός στην Cremonese
Στις 30 Ιανουαρίου 2019, ο Longo εντάχθηκε στην ομάδα της Serie B Cremonese ως δανεικός μέχρι τις 30 Ιουνίου 2019 με την υποχρέωση να κάνει τη συμφωνία μόνιμη εάν η Cremonese κέρδιζε την άνοδο στη Serie A.
Δανεικός στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Στις 16 Αυγούστου 2019, ο Λόνγκο εντάχθηκε στην ισπανική Ντεπορτίβο Λα Κορούνια ως δανεικός μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020 με την υποχρέωση να κάνει τη συμφωνία μόνιμη εάν ο σύλλογος κέρδιζε την άνοδο στη La Liga.
Δανεικός στη Βενέτσια
Στις 31 Ιανουαρίου 2020, ο Longo εντάχθηκε στον σύλλογο της Serie B Venezia ως δανεικός μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020.
Βιτσέντζα
Στις 5 Οκτωβρίου 2020, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα της Serie B Vicenza.
Διεθνή
Ο Samuele Longo έκανε το ντεμπούτο του U20 στις 31 Αυγούστου 2011 ως βασικός επιθετικός, τον πρώτο αγώνα του προπονητή Luigi Di Biagio. Ο Λόνγκο σημείωσε το εναρκτήριο γκολ για την Ιταλία στον πρώτο γύρο του 2011–12 των Τεσσάρων Εθνών. Στον επόμενο αγώνα αντικατέστησε τον συμπαίκτη του στη Τζένοα, Τζάκομο Μπερέτα στο 65ο λεπτό. Έπαιξε επίσης τον επόμενο αγώνα εναντίον της Γερμανίας ως δευτερεύων για τον Manuel Fischnaller. Στο τέταρτο ματς ο Λόνγκο ήταν και πάλι ο βασικός φορ. Ξεκούραστος για τον πέμπτο γύρο, ο Λόνγκο επέστρεψε στην ομάδα ως αλλαγή για τον Σανσόνε στον έκτο γύρο εναντίον της Γερμανίας ξανά, σημείωσε άλλο ένα γκολ.
Τον Απρίλιο του 2012, ο Longo έλαβε την πρώτη του κλήση στην U21. Ο Ciro Ferrara έφτιαξε μια πιο πειραματική ομάδα χωρίς κανονική U21. Ο συμπαίκτης της Ίντερ, Faraoni και ο παίκτης της Γιουβέντους, Marrone, αποχώρησαν από την ομάδα πριν από τον αγώνα, καθώς ο αγώνας αλληλεπικαλύπτονταν με την επαναπρογραμματισμένη εβδομάδα 33 της Serie A στα μέσα της εβδομάδας. Αυτό έκανε την ομάδα να αποτελείται από 16 παίκτες της Serie B και τρεις παίκτες της Serie A (αλλά από την αποθεματικό) Longo, Viviani και De Sciglio, με τους δύο τελευταίους να λάβουν κλήση μόνο μετά την αποχώρηση των δύο αρχικών μελών της Serie A. Παρά την πιο ανώριμη ομάδα, οι Azzurrini κέρδισαν τη Σκωτία με 4–1. Ο Λόνγκο σημείωσε γκολ ως αλλαγή του Τσίρο Ιμόμπιλε. Τον Ιούνιο του 2012 η Ferrara απέλυσε 7 παίκτες από την ομάδα του Απριλίου (19+2) και πρόσθεσε 9 νέους και παλιούς παίκτες στην ομάδα. Ο Λόνγκο, ο οποίος έπρεπε να παίξει για την ρεζέρβα, έπεσε μαζί με άλλους 3 επιθετικούς.
Ο Λόνγκο έπαιξε 1 παιχνίδι στην πρόκριση για το Euro U21 του 2013 (έναντι Λιχτενστάιν στις 6 Σεπτεμβρίου 2012) και 7 παιχνίδια στην πρόκριση για το Euro U21 το 2015. Συμμετείχε στην προκριματική ομάδα 27 ανδρών για το τελικό τουρνουά. Απολύθηκε στις 7 Ιουνίου 2015.
Διακρίσεις
Inter Primavera
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτσέντσα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΒΚ Ουνιόνε Βενέτσια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Κρεμονέζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Ουέσκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιρόνα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φροζινόνε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλιαρι Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΝ Τρεβίζο 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πόντε ντι Λένιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια