cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Τζένη των πειρατών
«Η Τζένη των πειρατών» (γερμ. Die Seeräuber-Jenny, αγγλ. Pirate Jenny) είναι μελοποιημένο ποίημα σε στίχους Μπέρτολτ Μπρέχτ σε μελωδία του Κουρτ Βάιλ από το ρεπερτουάρ της όπερας της πεντάρας. Όπως πολλά τραγούδια του Μπρεχτ έχει τραγουδηθεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι ίσως το πιο γνωστό ποίημα του Μπρεχτ μετά το Μάκι Μέσερ.
Περιεχόμενο
Η Τζένη είναι καμαριέρα σε φτηνό πανδοχείο. Η ζωή της φθείρεται μέσα στην φτωχοζωή, μεταξύ μεροκάματου και πορνείας. Ονειρεύεται ότι μια μέρα στο λιμάνι θα έρθει ένα μαύρο καράβι με οκτώ κατάρτια και πενήντα κανόνια. Θα την υποδεχτεί με σηκωμένη σημαία και αφού εκδικηθεί τους πάντες, με ανοιχτά πανιά θα την πάρει μακριά.
Κατηγορία:Μπέρτολτ Μπρεχτ Κατηγορία:Τραγούδια του 1928
Σειρηνοειδή
Τα σειρηνοειδή είναι τάξη υδρόβιων θηλαστικών. Σε αυτήν ανήκουν θηλαστικά χωρίς πόδια που ζουν κυρίως στη θάλασσα. Τέτοια είναι οι θαλάσσιες αγελάδες όπως το ντιγκόνγκ της οικογένειας ντιγκονγκίδες ή αλικορίδες, ο μανάτος της οικογένειας τριχεχίδες και κάποια που έχουν εξαφανιστεί. Τα σειρηνοειδή τοποθετούνται στην ίδια τάξη με τα κητώδη αλλά στην πραγματικότητα συγγενεύουν περισσότερο με τους ελέφαντες, με τους οποίους επιστημονικές θεωρίες λένε ότι έχουν έναν κοινό πρόγονο. thumb|right|250px|Κρανία σειρηνοειδών
Χαρακτηριστικά
Τα σειρηνοειδή έχουν σώμα με υδροδυναμικό σχήμα, μήκους 2,5 - 4,5 μέτρων, που καταλήγει σε ουρά. Το ουραίο πτερύγιο είναι σε οριζόντια θέση, όπως και στις φάλαινες. Αντί για μπροστινά πόδια έχουν πτερύγια. Τα κόκαλά τους είναι συμπαγή και βαριά. Το δέρμα τους είναι ρυτιδωμένο και καλύπτεται από αραιό τρίχωμα. Έχουν μεγάλο κεφάλι και κοντό λαιμό, ενώ τα ρουθούνια, που είναι στην κορφή του ρύγχους τους, κλείνουν με βαλβίδες. Δεν έχουν κυνόδοντες, αλλά πολλούς γομφίους και προγομφίους. Τα μάτια τους είναι μικρά, και τα αυτιά τους δεν έχουν πτερύγια. Οι αισθήσεις τους, προπάντων η όραση, η όσφρηση και η γεύση, δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες, και ο μεταβολισμός τους είναι αργός.
Ονομασία και θρύλοι
Τα σειρηνοειδή έχουν πάρει το όνομά τους από τις σειρήνες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, που παρέσυραν τους περαστικούς ταξιδιώτες στο νησί τους με μαγευτικά τραγούδια κι εκεί τους έτρωγαν. Αργότερα κάποιοι συγγραφείς μπέρδεψαν τις σειρήνες με τις γοργόνες, άλλα μυθικά πλάσματα που ήταν μισές γυναίκες και μισά ψάρια. Ο όρος «σειρηνοειδή» προέκυψε επειδή πολλοί Ευρωπαίοι ερευνητές που είδαν την ουρά αυτών των ζώων και τους μαστούς που είχαν στο θώρακά τους, τα πέρασαν για γοργόνες, και λόγω της σύγχυσης των γοργονών με τις σειρήνες ονόμασαν έτσι την τάξη τους. Το 1493 ο Χριστόφορος Κολόμβος έγραψε ότι οι «γοργόνες» που συνάντησε στην Καραϊβική δεν ήταν τόσο ωραίες όσο περίμενε. Στην Καραϊβική υπάρχουν θρύλοι που λένε ότι οι μανάτοι και τα ντιγκόνγκ ήταν κάποτε άνθρωποι, που μεταμορφώθηκαν σε θαλάσσια ζώα εξαιτίας κάποιας κατάρας ή επειδή ζούσαν κοντά στη θάλασσα.
Είδος υπό εξαφάνιση
Τα σειρηνοειδή αντιμετωπίζουν διάφορους κινδύνους, όπως το κυνήγι για το κρέας τους, η ρύπανση των νερών, η ανάπτυξη των ακτών κ.α. Ένα είδος θαλάσσιας αγελάδας έχει εξαφανιστεί τον 18ο αιώνα εξαιτίας του κυνηγιού από τον άνθρωπο. (βλ. λήμμα Θαλάσσιες αγελάδες).
Ελβετικός ψαλμός
Ο Ελβετικός Ψαλμός είναι ο εθνικός ύμνος της Ελβετίας.
Ιστορία
Το καλοκαίρι του 1841, ο παπάς μιας ενορίας της πόλης της Ζυρίχης Albert Zwyssig, δίνει σε έναν γνωστό του εκδότη, μουσικό και στιχουργό, τον Leonhard Widmer, τους στίχους με πατριωτική σημασία που είχε γράψει. Εμπνευσμένος από τις εκκλησιαστικές μελωδίες-ψαλμούς (όπως το Diligam te Domine) βρίσκει πρώτα την μουσική, και επάνω σε αυτήν και με την βοήθεια του Widmer, ετοιμάζει τον εθνικό ύμνο της Ελβετίας. Στις 22 Νοεμβρίου του 1841 σε μια σάλα του πρώτου ορόφου του Hof St.Karl, δίπλα στη λίμνη του Zug, ο Zwyssig με άλλους τέσσερις δοκιμάζει για πρώτη φορά να ψάλει τον Ελβετικό εθνικό ύμνο.
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της Ελβετίας απέρριψε αρκετές φορές την πρόταση να γίνει ο Ελβετικός Ψαλμός επίσημος εθνικός ύμνος, για να αφήσει στον ελβετικό λαό την ελευθερία να επιλέγει τι θα χρησιμοποιεί ως εθνικό ύμνο. Τελικά το 1981 έγινε ο επίσημος εθνικός ύμνος της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψαλμος Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα
Η Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα (ισπανικά: San José de Alajuela) είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Αλαχουέλα. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται στους 33.377 κατοίκους (2012)
Κλίμα
Το κλίμα της Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα είναι τροπικό.
Woolworths
Στην Κύπρο
Λειτούργησε με την επωνυμία F. W. Woolworth & Co (Cyprus) Ltd από το 1950 ως το 2003. Μέχρι το 1985 μόνο ένα κατάστημα λειτουργούσε στη Λευκωσία. Μετά την πώληση στη Shacolas Group ο Nicolas Shacolas άνοιξε και άλλα υποκαταστήματα. Το 2003 μετονομάστηκαν όλα σε Debenhams.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο
Η Woolworths Group PLC είναι αλυσίδα 807 καταστημάτων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο ενώ υπάρχουν καταστήματα και στην Αυστραλία. Η αλυσίδα ιδρύθηκε το 1909 και έγινε ανεξάρτητη από την Αμερικάνικη μητρική εταιρία το 1982. Η εταιρεία απασχολεί 27,000 άτομα που λογικά θα μείνουν άνεργα γιατί αν μέχρι τις 5 Ιανουαρίου δεν βρεθεί αγοραστής, η αλυσίδα θα κλείσει.
Στη Γερμανία
Η αλυσίδα Woolworth GmbH ιδρύθηκε το 1927 και έγινε ανεξάρτητη από την Αμερικάνικη μητρική εταιρία το 1998. Διαθέτει 340 καταστήματα με έκταση από 400 έως 4000 τετραγωνικά μέτρα, με περισσότερους από 16.000 υπαλλήλους. Το 2010 αναδιοργανώθηκε και μετέπειτα πουλήθηκε στην HH Holding της Tengelmann.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας
Γιάννης Μυστακίδης
Ο Γιάννης Μυστακίδης (7 Δεκεμβρίου 1994, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον Πανσερραϊκό.
Πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Γερμανία και τη Φράιμπουργκ ΙΙ της Regionalliga Südwest. Στην πρώτη του επαγγελματική σεζόν (2014-15) με τον Πιερικό, δούλευε πολύ σκληρά και η βελτίωση του ήταν προφανής. Ο Μυστακίδης από την αρχή της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, χαρακτηρίστηκε ως ταλέντο στα σουτ, τις σέντρες και τις πάσες εξίσου καλά με τα δύο πόδια. Μπορεί να καλύψει όλες τις τρεις θέσεις πίσω από τον επιθετικό, δεν είναι προβλέψιμος στο παιχνίδι του και έχει καλά τελειώματα τόσο σε κοντινή όσο και σε μακρινή απόσταση.
ΠΑΟΚ
Ο Μυστακίδης σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον ΠΑΟΚ σε έναν ανεπίσημο αγώνα εναντίον της Ντνίπρο. Στις 16 Ιουλίου 2015, έκανε το επίσημο ντεμπούτο του με τον ΠΑΟΚ, σε ένα εκτός έδρας αγώνα με την Λοκομοτίβα για το δεύτερο προκριματικό γύρο του Europa League. Σημείωσε το πρώτο του γκολ την περίοδο 2015-16, σε μία νίκη με 3-1 επί της Καλλονής. Στις 25 Αυγούστου 2016, ο ΠΑΟΚ παρέτεινε το συμβόλαιο του νεαρού επιθετικού μέχρι το καλοκαίρι του 2020.
Στις 29 Ιανουαρίου 2017, σημείωσε το μοναδικό γκολ σε μία εκτός έδρας νίκη με 0-1 επί του Παναιτωλικού. Δύο μέρες αργότερα, σημείωσε και άλλο γκολ, στη νίκη με 2-0 επί της ΑΕΛ και μία εβδομάδα μετά, ακόμη ένα γκολ, στη νίκη με 2-1 επί της Ξάνθης για το Κύπελλο. Η σεζόν 2016-17, ήταν έτος μονιμοποίησης για τον νεαρό επιθετικό, καθώς κατάφερε σταδιακά να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Βλαντιμίρ Ίβιτς. Στις 2 Απριλίου, στο 80ο λεπτό του αγώνα με την ΑΕΛ, για την 26η αγωνιστική της Superleague, ο 23χρονος άσος αναγκάστηκε να ζητήσει την άμεση αντικατάσταση του, μετά από μια προσπάθεια να αποτρέψει πλάγιο άουτ. Μια ημέρα αργότερα, είχε μια χειρουργική επέμβαση, για την αντιμετώπιση μίας ρήξης χιαστών συνδέσμων που τον κράτησε εκτός ομάδας για 6 μήνες. Στις 19 Δεκεμβρίου 2017, ο μέσος του ΠΑΟΚ έκανε τελικά την πολυαναμενόμενη επιστροφή του, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 82ο λεπτό κατά τη διάρκεια μίας νίκης με 5-1 επί των Τρικάλων για το Κύπελλο. Με την ομάδα του ΠΑΟΚ έφτασε στην κατάκτηση του κυπέλλου ελλάδας την σεζόν 2016-2017.
ΠΑΣ Γιάννινα (δανεισμός)
Στις 20 Αυγούστου 2018, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο δανεισμού με τον ΠΑΣ Γιάννινα, μέχρι το τέλος της σεζόν 2018-19, χωρίς δικαίωμα αγοράς. Ο δανεισμός του τερματίστηκε στις 4 Ιανουαρίου 2019, 6 μήνες πριν από τη λήξη του.
Βόλος ΝΠΣ (δανεισμός)
Στις 29 Ιουνίου 2019, εντάχθηκε στον προβιβασμένο στη Σούπερ Λιγκ 1 Βόλο ΝΠΣ, με μονοετές δανεισμό.
Ντε Χράαφσχαπ
Στις 14 Ιανουαρίου έλυσε το συμβόλαιο του με τον ΠΑΟΚ και υπέγραψε συμβόλαιο 6 μηνών με την ολλανδική Ντε Χράαφσχαπ της Ίιρστε Ντιβίζι.
Ξάνθη
Τον Ιανουάριο του 2021, ο Γιάννης Μυστακίδης υπέγραψε στην Ξάνθη, στην προσπάθεια της Θρακικής ομάδας να ανέβει κατηγορία.
Βέροια
Την σεζόν 2021-22 αγωνίστηκε στην Βέροια.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί για την Εθνική U18 (2 συμ.) και την Εθνική Ελπίδων (5 συμ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντε Χράαφσχαπ
600 Μούσα
Η Μούσα (Musa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,836. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της από τις Μούσες της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μούσας εκτιμάται σε 24,90 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,242. Η Μούσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουσα
Focus Features
Η Focus Features είναι εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, συνήθως ποιοτικά αναβαθμισμένων και όχι εμπορικού περιεχομένου. Ανήκει στην NBC Universal που έχει στην κατοχή της και την Universal Pictures. Η Focus Features, με την σειρά της, ελέγχει μια άλλη εταιρεία παραγωγής ταινιών, την Rouge Pictures με την επωνυμία της οποίας εξάγει ταινίες χαμηλότερου προυπολογισμού.
Η πρώτη της ταινία βγήκε το 1999 με τον τίτλο The Muse. Έκτοτε παράγει ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες δεν αποφέρουν στην Focus μεγάλα κέρδη, αλλά πολύ ικανοποιητικά για να παράγει κι άλλες ταινίες, όπως άλλωστε κάνει. Η Focus διανέμει επίσης μη-Αμερικάνικες ταινίες στις ΗΠΑ.
Ταινίες της Focus Features
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Universal Pictures
Δήμος Βασίλεβο
Γεωγραφία
Ο Δήμος Βασίλεβο συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Κριστίν Λιούις
Η Κριστίν Λιούις (Kristin Lewis) (1975, Λιτλ Ροκ, Αρκάνσας - ) είναι lyrico-spinto σοπράνο, γνωστή για το ρεπερτόριό της σε ρόλους του Verdi. Έχει δώσει παραστάσεις σε πολλά θέατρα σε όλο τον κόσμο, που εδρεύει στη Βιέννη, όπου συνέχισε τις σπουδές της με την τραγουδίστρια της όπερας Κάρολ Byers.
Βραβεία
Έχει βραβευτεί με τα βραβεία : Είναι επίσης ννικήτρια στους διαγωνισμούς:
Ίδρυμα Kristin Lewis
Το 2014 δημιούργησε το Ίδρυμα Kristin Lewis, προκειμένου να υποστηρίξει αναδυόμενους μουσικούς από την πολιτεία, Αρκάνσας, με κάλυψη για το κόστος σπουδών, συμμετοχή σε master classes, καθώς και εθνικές ή διεθνείς μετακινήσεις.
601 Νέρτους
Η Νέρτους (Nerthus) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,65. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Νέρτους, θεά της γονιμότητας στη σκανδιναβική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νέρτους εκτιμάται σε 73,32 ± 2,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος) ή X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0454 ± 0,003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νερτους
Ο Οδυσσέας στην Αυλή του Αλκίνοου
μικρογραφία|350x350εσ|Ο Οδυσσέας στην αυλή του Αλκίνοου (1814-1816) του Φραντσέσκο Άγιετς Ο Οδυσσέας στην Αυλή του Αλκίνοου είναι μια ελαιογραφία σε καμβά του Φραντσέσκο Άγιετς, ζωγραφισμένος μεταξύ 1814 και 1816. Επί του παρόντος βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο του Καποντιμόντε στη Νάπολη. Η παραγγελία έγινε για τον Ζοακίμ Μυρά από τον υπουργό Εσωτερικών της Νάπολης Τζουζέπε Ζουρλό, με διαστάσεις, τιμή και θέμα που καθορίστηκαν από τον προστάτη και προστάτη του Άγιετς, Λεοπόλντο Τσικονιάρα, πρόεδρο της Ακαδημίας της Βενετίας.
Περιγραφή
Το θέμα είναι παρμένο από την Οδύσσεια του Ομήρου . Ο Άγιετς, μάλιστα, επιλέγει να υποδυθεί τον Οδυσσέα ενώ τον υποδέχονται φιλόξενα στο παλάτι του Αλκίνοου, βασιλιά των Φαιάκων. Ακούγοντας τα γεγονότα του Τρωικού Πολέμου που τραγουδά ένας ποιητής, ο Οδυσσέας συγκινείται και μέσα από δάκρυα αποκαλύπτει την ταυτότητά του, αρχίζοντας έτσι να αφηγείται τις ατυχίες του. Οι Φαίακες, λυπούμενοι τις κακοτυχίες του, αποφασίζουν να τον βοηθήσουν φέρνοντάς τον πίσω στο σπίτι με τα πληρώματά τους. Η στιγμή που περιγράφει ο ζωγράφος είναι ακριβώς εκείνη που ο Οδυσσέας, συγκινημένος, καλύπτει το πρόσωπό του με τα δικά του ρούχα κάτω από το συμπονετικό βλέμμα των κατοίκων του νησιού.
Τόσο το θέμα του καμβά, βγαλμένο από το ομηρικό ρεπερτόριο, όσο και η αρχιτεκτονική μνημειακότητα του φόντου (με τους χαρακτήρες σχεδόν να επισκιάζονται από τις πανίσχυρες αυλακωτές δωρικές στήλες) αποκαλύπτουν τον στοχαστικό προβληματισμό του Άγιετς στα κλασικά και νεοκλασικά αρχέτυπα. Από τις σημαντικότερες εικονογραφικές αναφορές πρέπει να αναφέρουμε τους καμβάδες του Βινσένζο Καμουτσίνι, τη νεκρική στήλη του Τζοβάνι Βολπάτο του Αντόνιο Κανόβα (για τις μορφές που κάθονται στα αριστερά), τις γκραβούρες του Τζον Φλάξμαν (για το σύνθετο σκηνικό), τη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ (υπάρχει ένα σχεδόν κυριολεκτικό απόσπασμα για το αγόρι που κάθεται στη σκάλα στα δεξιά) και τις Ιστορίες της Αγίας Σεσίλια του Ντομενικίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες
Τζαμσεντπούρ
Το Τζαμσεντπούρ (χίντι: जमशेदपुर) είναι το πιο πυκνοκατοικημένο πολεοδομικό συγκρότημα στην Ινδική πολιτεία Τζαρκάντ. Ονομάστηκε προς τιμήν του Τζαμσέττζι Τάτα, ιδρυτή του ομίλου Τάτα.
Ετυμολογία
Το 1919 ο Λόρδος Τσέλμσφορντ έδωσε την τρέχουσα ονομασία της πόλης. Νωρίτερα ήταν ένα χωριό με το όνομα Σάκτσι, αλλά μετονομάστηκε σε Τζαμσεντπούρ προς τιμήν του Τζαμσέττζι Τάτα. Τα γενέθλια του εορτάζονται στις 3 Μαρτίου ως Ημέρα του Ιδρυτή. Ο Τάτα είχε γράψει στον γιο του Ντοράμπτζι Τάτα το όραμά του για μια μεγάλη πόλη στην περιοχή. Στην ημέρα του Ιδρυτή, η οποία είναι η 3η Μαρτίου, το πάρκο του Ιωβηλαίου διακοσμείται με φώτα για περίπου μια εβδομάδα.
Ιστορία
Στο τέλος του 19ου αιώνα, ο Τάτα γνώρισε χαλυβουργούς στο Πίτσμπουργκ για να πάρει την πιο προηγμένη τεχνολογία για το εργοστάσια. Λέγεται ότι πήρε την ιδέα της οικοδόμησης ενός εργοστασίου χάλυβα όταν άκουσε τον Τόμας Καρλάιλ να δηλώνει ότι "το έθνος το οποίο αποκτά τον έλεγχο του σιδήρου σύντομα αποκτά τον έλεγχο του χρυσού", σε μια διάλεξη στο Μάντσεστερ. Στην ανατολή του εικοστού αιώνα, ο Τάτα ζήτησε από τον γεωλόγο Τσαρλς Πέιτζ Πέριν να τον βοηθήσει να βρει το χώρο για να χτίσει το πρώτο εργοστάσιο χάλυβα της Ινδίας. Η αναζήτηση για μια περιοχή πλούσια σε σίδηρο, άνθρακα, ασβεστόλιθο και το νερό άρχισε τον Απρίλιο του 1904 στο σημερινό Μάντια Πραντές. Στη συνέχεια ο Μαχαραγιάς του Μαγιουρμπάντζ διόρισε στην αυλή του τον διάσημο γεωλόγο Σρι Πραμάθα Ναθ Μπόσε, ο οποίος είχε καθοριστικό ρόλο στην εδραίωση της παραγωγής χάλυβα στο Σάκτσι. Ο Μπόσε, ερωτημένος σχετικά με το αίτημα του Μαχαραγιά του Μαγιουρμπάντζ, ερεύνησε τους λόφους Γκορουμαχισάνι της επαρχίας Μπαμπανγκάτι, στην τότε πολιτεία του Μαγιουρμπάντζ, όπου βρήκε αποθέματα αιματίτη. Ο Π.Ν. Μπόσε έπεισε τον Τάτα να χτίσει το εργοστάσιο που ονειρευόταν στο Σάκτσι.
Το 1908 η κατασκευή των εγκαταστάσεων και της πόλης άρχισε επίσημα. Το πρώτο πλίνθωμα χάλυβα βγήκε στις 16 Φεβρουαρίου 1912. Ήταν μια βαρυσήμαντη ημέρα στην ιστορία της βιομηχανικής Ινδίας.
Το σχέδιο του Τζαμσέττζι για την πόλη ήταν σαφής. Οραματίστηκε πολύ περισσότερα από μια απλή σειρά κατοικιών των εργαζομένων. Επέμενε για μια κατασκευή με όλες τις ανέσεις και ευκολίες που θα μπορούσε να προσφέρει μια πόλη. Ως αποτέλεσμα, πολλές περιοχές της πόλης είναι καλά σχεδιασμένες και υπάρχουν δημόσιοι χώρους αναψυχής όπως το πάρκο Ιωβηλαίου. Στην η οικοδόμηση της πόλης, ο Τάτα είχε πει, "Βεβαιωθείτε να χτίσετε φαρδείς δρόμους φυτευμένους με δέντρα, κάθε άλλο από μια γρήγορα αναπτυσσόμενη ποικιλία. Να είστε βέβαιος ότι υπάρχει αφθονία χώρου για χλοοτάπητες και κήπους, κρατήστε μεγάλες περιοχές για γήπεδα ποδοσφαίρου, χόκεϊ και πάρκα. Διαθέστε χώρους για Ινδουιστικούς ναούς, Μουσουλμανικά τζαμιά και Χριστιανικές εκκλησίες."
Ο Τζούλιν Κένεντι Σάχλιν από το Πίτσμπουργκ ετοίμασε το πρώτο σχεδιάγραμμα της πόλης. Η σημερινή πόλη μοιάζει με απόδειξη για τα οραματικά τους σχέδια. Είναι η μόνη πόλη της χώρας με πληθυσμό άνω τους ενός εκατομμυρίου κατοίκων χωρίς δημοτική επιχείρηση.
Ο θρύλος λέει ότι στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν η κυβέρνηση πρότεινε ένα νόμο για να τερματίσετε την διοίκηση των Τάτα στο Τζαμσεντπούρ και να οργανώσει την πόλη σε δήμο, οι ντόπιοι διαμαρτυρήθηκαν και απέρριψαν την πρόταση της κυβέρνησης. Το 2005, μια παρόμοια πρόταση δημιουργήθηκε από πολιτικούς, στοχεύοντας την εργατική τάξη. Η μεγάλη πλειοψηφία τάχθηκε με την κυβέρνηση και διεξήγαγαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από το γραφείο του αναπληρωτή επιτρόπου του Ανατολικού Σίνγκμπουμ. Ωστόσο, ο στόχος δεν επετεύχθη και το Τζαμσεντπούρ παραμένει χωρίς δήμο.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του Τζαμσεντπούρ μικρογραφία|226x226εσ|[[Λιοντάρι|Αφρικανικά λιοντάρια στο Ζωολογικό Πάρκο Τάτα Στιλ ]] Το Τζαμσεντπούρ βρίσκεται στο νότιο άκρο της πολιτείας της Τζαρκάντ και συνορεύει με τις πολιτείες Οντίσα και Δυτική Βεγγάλη. Το μέσο υψόμετρο της πόλης είναι 135 μέτρα και ποικίλει από 129 έως 151 μέτρα. Το Τζαμσεντπούρ έχει έκταση 209 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρίσκεται κατά κύριο λόγο σε μια λοφώδη περιοχή και περιβάλλεται από τους λόφους Ντάλμα από τα δυτικά προς τα ανατολικά και καλύπτεται με πυκνά δάση. Οι άλλα μικρότεροι λόφοι κοντά στην πόλη είναι ο λόφος Ουκάμ και λοφοσειρά Τζαντουγκόντα-Μουσαμπάνι. Η πόλη είναι επίσης ένα μέρος του μεγαλύτερου οροπεδίου Τσότα Ναγκπούρ. Η περιοχή σχηματίστηκε από τα ιζηματογενή, μεταμορφωμένα και πυριγενή πετρώματα που ανήκουν στην Νταρβαριανή περίοδο.
Το Τζαμσεντπούρ βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Χαρκάι και Σουμπαρναρέχα. Ο δεύτερος είναι ο κύριος ποταμός του Τζαμσεντπούρ και ρέει με κατεύθυνση δυτικά προς νοτιοανατολικά της πόλης. Πολλά μικρά ποτάμια, ιδιαίτερα οι παραπόταμοί του, εισρέουν στον Σουμπαρναρέχα σε αυτό το μέρος. Ο Χαρκάι ρέει από τα νότια και ενώνεται με τον Σουμπαρναρέχα σε ένα μέρος που λέγεται Ντομουχάνι. Οι δύο ποταμοί είναι οι κύριες πηγές πόσιμου νερού και υπόγειων υδάτων για την πόλη. Αρκετές λίμνες, διαφορετικού μεγέθους βρίσκονται επίσης κοντά στις παρυφές της πόλης. Η σημαντικότερη λίμνη είναι η Ντίμνα, η οποία βρίσκεται κοντά στην οροσειρά Ντάλμα και σημαντικό τουριστικό σημείο της περιοχής.
Κλίμα
Το Τζαμσεντπούρ διαθέτει τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα (τύπος Aw της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν). Τα καλοκαίρια ξεκινούν στα μέσα Μαρτίου και μπορεί να είναι εξαιρετικά ζεστό Μάιο και τον Ιούνιο. Η μεταβολή της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είναι από 35 έως 49°C. Η ελάχιστη θερμοκρασία κατά την διάρκεια του χειμώνα είναι 5°C. Το κλίμα του Τζαμσεντπούρ χαρακτηρίζεται από το νοτιοδυτικό μουσώνα. Το Τζαμσεντπούρ λαμβάνει έντονες βροχοπτώσεις από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο και λαμβάνει περίπου 1.200 χιλιοστά βροχοπτώσεων ετησίως.
Έντυπα μέσα ενημέρωσης
Στην πόλη δημοσιεύονται εφημερίδες στα Χίντι, αγγλικά και βεγγαλικά. Αυτές συμπεριλαμβάνουν τις Dainik Jagran, The Telegraph, Dainik Bhaskar, Hindustan Dainik, The Times of India, Prabhat Khabar, The Pioneer και The Avenue Mail.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Επιχείρηση Μάννα
Επιχείρηση Μάννα ήταν η κωδική ονομασία για την επιχείρηση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τις βρετανικές και ελληνικές δυνάμεις στην Ελλάδα, στα μέσα Οκτωβρίου του 1944, μετά τη σταδιακή απόσυρση των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων από τη χώρα.
Η επιχείρηση περιλάμβανε αερομεταφερόμενα στοιχεία και συγκεκριμένα τη βρετανική 2η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών στις 12 Οκτωβρίου, όταν στοιχεία του 4ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών προσγειώθηκαν με αλεξίπτωτα στο αεροδρόμιο των Μεγάρων, 45 χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Οι επικρατούσες καιρικές συνθήκες ανάγκασαν την εγκατάλειψη των περαιτέρω πτώσεων με αλεξίπτωτο, ενώ μέχρι τις 14 Οκτωβρίου είχε φτάσει σχεδόν όλη η ταξιαρχία, εκτός του 5ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών. Μετά την προσγείωση, τα 4ο και 6ο τάγματα αλεξίπτωτων προχώρησαν προς στην Αθήνα. Στις 16 Οκτωβρίου, έφτασε και το 5ο Τάγμα.
Η 2η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών ενισχύθηκε από την επίσης βρετανική 23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, και η βρετανική δύναμη ανέλαβε την προστασία της πόλης.
Βρετανικές και ελληνικές ναυτικές δυνάμεις μετέφεραν βρετανικά και ελληνικά στρατεύματα, καθώς και την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, στην Αθήνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάχες βρετανικού στρατού Κατηγορία:Αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μάνγκα
thumb|Μια σελίδα του [[Marmalade Boy, 1ος τόμος (ιαπωνική έκδοση).]] Μάνγκα (漫画, δηλ. γελοιογραφίες) ονομάζονται, εκτός της Ιαπωνίας, τα ιαπωνικά κόμικς. Εντός της Ιαπωνίας, μάνγκα ονομάζονται όλα τα κόμικ ανεξαρτήτου προέλευσης. Τα manga αναπτύχθηκαν από την ανάμειξη ουκίγιο-ε και δυτικής τεχνοτροπίας ζωγραφικής, και έφτασαν στη σημερινή τους μορφή λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κάποια μάνγκα, που παράγονται στην Ιαπωνία διασκευάζονται σε anime, όταν το εμπορικό ενδιαφέρον έχει ήδη διασφαλιστεί. Συχνά, κάποια στοιχεία τροποποιούνται έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ελκυστικό σε μεγαλύτερο κοινό ή για να ικανοποιεί διάφορους κανονισμούς. Τα πιο διάσημα μάνγκα είναι τα Σόνεν shōnen, που απευθύνονται σε αγόρια εφηβικής ηλικίας με τα πιο πετυχημένα να είναι το Dragon Ball, το One Piece, Death Note,το Naruto, το Attack on Titan κλπ. .
Προέλευση
Σε κατά λέξη μετάφραση manga σημαίνει «τυχαίες (ή παράξενες) εικόνες». Η λέξη μπήκε σε κοινή χρήση μετά τη δημοσίευση του Hokusai Manga (Χοκουσάι manga) (北斎漫画) τον 19ο αιώνα. Αυτό περιείχε ταξινομημένα σχέδια του καλλιτέχνη Hokusai της τεχνοτροπίας ukiyo-e (Ουκίγιο-ε) (浮世絵). Παρόλα αυτά, τα gi-ga (γκι-γκα) (κατά λέξη μετάφραση: «αστείες εικόνες») που ζωγραφίζονταν τον 12ο αιώνα από διάφορους καλλιτέχνες, περιέχουν πολλές ιδιότητες των manga όπως είναι η έμφαση στην ιστορία και οι απλές, καλλιτεχνικές γραμμές.
Τα manga αναπτύχθηκαν από την ανάμειξη ουκίγιο-ε και δυτικής τεχνοτροπίας ζωγραφικής. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν το εμπόριο με την Ιαπωνία, η τελευταία επεδίωκε να εκσυγχρονιστεί και να φτάσει τις υπόλοιπες χώρες. Για αυτό το λόγο, εισήγαγαν δυτικούς καλλιτέχνες να διδάξουν έννοιες όπως η γραμμή, η μορφή και το χρώμα στα οποία δε δίνονταν ιδιαίτερη σημασία στο ουκίγιο-ε (εκεί, η ιδέα την οποία αντιπροσώπευε η εικόνα θεωρούνταν σημαντικότερη). Τα manga, όπως έγιναν γνωστά τον 20ό και 21ο αιώνα ξεκίνησαν λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν άρθηκε η απαγόρευση για ό,τι μη-προπαγανδιστικό και πολλοί εκδότες άρχισαν να εμφανίζονται.
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ο όρος manga αναφερόταν στα κόμικς, παρόλο που ειδικά στη Ιαπωνία αυτή η λέξη χρησιμοποιείται για να περιγράψει παιδικά κινούμενα σχέδια. Η αντίστοιχη αγγλική λέξη (κόμικ) είναι ο περισσότερο χρησιμοποιούμενος όρος. Δύσκολα μπορεί να θεωρηθούν ισοδύναμα με τα αμερικανικά κόμικς, αφού τα manga είναι πολύ σημαντικότερο μέρος της ιαπωνικής κουλτούρας από ότι τα κόμικς για την αμερικανική. Χαίρουν σεβασμού τόσο σαν τέχνη όσο και σαν μια μορφή λαϊκής λογοτεχνίας. Όπως και τα αμερικανικά κόμικς, έτσι και τα manga έχουν υποστεί κριτική τόσο για το μεγάλο βαθμό βίας όσο και για διάφορα σεξουαλικά θέματα, που φιλοξενούν στις σελίδες τους. Από την άλλη μεριά, δεν έχει γίνει καμιά επίσημη προσπάθεια ούτε θέσπιση νόμου, για να περιορίσει τη θεματολογία των manga (εξαίρεση: Απαγορεύεται η πώληση σε μεγάλο βαθμό απρεπούς υλικού). Αυτού του είδους η ελευθερία επέτρεψε στους δημιουργούς να φτιάξουν manga για κάθε ηλικία και για πάρα πολλά θέματα.
Μορφή
thumb|Ο [[Uzumaki Naruto|Naruto, ένας από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες shōnen manga, στο εξώφυλλο του περιοδικού Weekly Shōnen Jump.]]
Τα περιοδικά manga έχουν συνήθως πολλές σειρές, που εξελίσσονται παράλληλα. Σε κάθε τεύχος αφιερώνονται συνήθως 20–40 σελίδες για κάθε σειρά. Τα περιοδικά αυτά συνήθως τυπώνονται σε πολύ χαμηλής ποιότητας χαρτί εφημερίδας, επειδή θεωρούνται αναλώσιμα, και το συνολικό μέγεθός τους εκτείνεται από 200 μέχρι και 850 σελίδες. Περιέχουν, ακόμη, μικρές αυτοτελείς ιστορίες και yonkoma (四コマ) (το αντίστοιχο του αγγλικού comic strip). Κάποιες σειρές μπορεί να συνεχίζονται για χρόνια αν είναι επιτυχημένες. Πολλές φορές οι δημιουργοί δημοσιεύουν αυτοτελείς ιστορίες με τις ιδέες, που έχουν ώστε να γίνουν γνωστοί. Αν λάβουν καλές κριτικές, τότε συνεχίζουν.
Όταν μια σειρά συνεχιστεί για αρκετό καιρό, τότε τα επεισόδια δημοσιεύονται πολλά μαζί σε έναν τόμο στο μέγεθος κανονικού βιβλίου, που ονομάζεται tankōbon (τανκόουμπον). Αυτοί οι τόμοι έχουν καλύτερης ποιότητας χαρτί και αγοράζονται από όσους θέλουν να προφτάσουν την ιστορία στο περιοδικό ή βρίσκουν το κόστος των εβδομαδιαίων ή μηνιαίων περιοδικών απαγορευτικό. Τελευταία, εκδίδονται και «πολυτελείς» εκδόσεις, καθώς η ηλικία των αναγνωστών μεγαλώνει και η ανάγκη για κάτι ιδιαίτερο αυξάνεται. Τα παλιά manga επίσης επανεκδίδονται με ακόμη χαμηλότερης ποιότητας χαρτί και πωλούνται 100 γιέν το καθένα.
Στην Ιαπωνία υπάρχουν τα μάνγκα κίσσατεν (manga kissaten), ένα είδος καφετέριας στις οποίες συγκεντρώνονται άτομα, για να πιούν καφέ και να διαβάσουν manga.
Πολλά πράγματα στην Ιαπωνία εμφανίζονται στην ίδια μορφή με τα manga. Ένα από αυτά είναι οι αφίσες επικηρυγμένων εγκληματιών. Οι ιστορίες των μάνγκα χωρίζονται σε ενότητες ή αλλιώς πράξεις (διεθνή ορολογία: arcs).
Τα manga εκτός Ιαπωνίας
Πολλά manga έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες σε αρκετές χώρες.
Παραδοσιακά, τα manga γράφονται από τα δεξιά προς τα αριστερά και έτσι εκδίδονται στην Ιαπωνία. Μερικές φορές, όταν εκδίδονται σε χώρες όπου τα κόμικς κανονικά διαβάζονται από τα αριστερά προς τα δεξιά, η εικόνα αντιστρέφεται για να μη μπερδεύονται οι αναγνώστες. Όμως πολλοί δημιουργοί, (όπως ο Akira Toriyama, δημιουργός του Dragon Ball) δεν ενέκριναν την τροποποίηση των έργων τους με αυτόν τον τρόπο. Πλέον, εξαιτίας της απαίτησης τόσο των δημιουργών όσο και των οπαδών, τα περισσότερα manga εκδίδονται χωρίς καμία τροποποίηση στην εικόνα.
Η δημοτικότητα των manga έχει οδηγήσει πολλές αμερικανικές εταιρείες να εκδίδουν δικά τους έργα, εμπνευσμένα από τα manga, στα οποία εφαρμόζονται οι ίδιες τεχνικές στο σχέδιο και στην ανάπτυξη της ιστορίας με τα ιαπωνικά manga. Το πρώτο τέτοιο έργο έγινε πραγματικότητα, όταν το 1985 ο Ben Dunn (ιδρυτής της Antarctic Press) εξέδωσε το Mangazine και το Ninja High School.
Παρά το γεγονός ότι η εταιρεία αυτή αναφέρεται σε τέτοια έργα με τον όρο «American Manga», δεν δημιουργούνται όλα από Αμερικανούς. Πολλοί καλλιτέχνες, που δουλεύουν στην εταιρεία Seven Seas Entertainment σε σειρές όπως το Last Hope και το Amazing Agent Luna είναι Φιλιππινέζοι, ενώ μια άλλη εταιρεία, η TOKYOPOP, απασχολεί Κορεάτες και Ιάπωνες καλλιτέχνες, για να εργαστούν σε τίτλους όπως το Warcraft και το Princess Ai.
Τεχνοτροπία
Σε γενικές γραμμές, η τεχνοτροπία των manga είναι πολύ εύκολα αναγνωρίσιμη. Συνήθως, δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στις γραμμές παρά στη μορφή. Η αφήγηση και η τοποθέτηση των καρέ διαφέρουν από τα δυτικά κόμικς. Τα καρέ διαβάζονται από τα δεξιά προς τα αριστερά. Ενώ το σχέδιο μπορεί να φαίνεται πολύ ρεαλιστικό ή πολύ «παιδικό», συχνά παρατηρείται ότι οι χαρακτήρες μοιάζουν «δυτικοποιημένοι» ή ότι έχουν μεγάλα μάτια. Το τελευταίο έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό των manga και των anime από τη δεκαετία του 1960, όταν ο Οσάμου Τεζούκα (δημιουργός του Astro Boy, θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης τέχνης των manga) άρχισε να τα σχεδιάζει με αυτόν τον τρόπο, μιμούμενος την τεχνοτροπία των αμερικανικών κινουμένων σχεδίων της Disney. «ωστόσο, δεν ενστερνίζονται όλοι οι δημιουργοί manga τους συμβιβασμούς στη μετάβαση σε anime. Τέτοια παραδείγματα είναι τα Sailor Moon, Dragon Ball και Ranma ½, σειρές που έκαναν δημοφιλή τα manga και στο δυτικό κόσμο.
Αρκετοί δημιουργοί manga πιστεύουν πως οι χαρακτήρες και οι ιστορίες τους δεν χρειάζεται να είναι απόλυτα ορισμένοι με σαφήνεια. Έτσι, σε μια ιστορία μπορεί οι χαρακτήρες να αλληλεπιδρούν με διάφορους τρόπους, ενώ στην επόμενη ιστορία της ίδιας σειράς να μη γνωρίζονται καν.
Επιρροές
Τα manga έχουν επί πολλά χρόνια επηρεάσει την παγκόσμια σκηνή των κόμικς και των κινουμένων σχεδίων. Αμερικανοί δημιουργοί εναλλακτικών κόμικς, όπως ο Φρανκ Μίλλερ και ο Σκοτ ΜακΚλάουντ επηρεάστηκαν σε κάποιο βαθμό από manga σε μερικά από τα έργα τους.
Παρά το γεγονός ότι καλλιτέχνες όπως οι Brian Wood και Becky Cloonan με το Demo και ο Bryan Lee O'Malley με το Lost At Sea είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένοι από την κυρίαρχη (αγγλικό "mainstream") τεχνοτροπία των manga, το έργο τους έχει τύχει αναγνώρισης και εκτός των κύκλων των οπαδών manga και Anime. Αυτό συμβαίνει επειδή έχουν και άλλες επιρροές, ώστε το έργο τους να είναι πιο εύληπτο από όσους δεν διαβάζουν Manga. Παρόλα αυτά, οι ρίζες τους βρίσκονται στην υποκουλτούρα των manga και των Anime.
Ο Αμερικανός καλλιτέχνης Paul Pope δούλευε στην Ιαπωνία για τον εκδοτικό οίκο Kodansha για την ανθολογία manga Afternoon. Προτού απολυθεί, είχε αναπτύξει διάφορες ιδέες τις οποίες τελικά εξέδωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον τίτλο Heavy Liquid. Το αποτέλεσμα ήταν το έργο του να έχει ισχυρές επιρροές από από τα manga, όχι όμως από την διεθνή υποκουλτούρα των otaku.
Στη Γαλλία υπάρχει το κίνημα «La nouvelle manga» που ξεκίνησε από τον Frédéric Boilet. Σκοπός του είναι να συνδυάσει τα "ώριμα" manga, που καταπιάνονται με την καθημερινή ζωή και την τεχνοτροπία των Γαλλο-Βελγικών κόμικς. Το κίνημα περιλαμβάνει τόσο Ιάπωνες όσο και Γάλλους δημιουργούς.
Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί ερασιτέχνες δημιουργοί, οι οποίοι επηρεάζονται αποκλειστικά από την τεχνοτροπία των manga. Κάποιοι από αυτούς έχουν ιδιόκτητους εκδοτικούς οίκους και μερικά πονήματά τους (σε μορφή webcomics) χαίρουν μεγάλης δημοτικότητας. Αυτοί αναγνωρίζονται κυρίως μέσα στους κύκλους των οπαδών manga και Anime. Άνθρωποι, που βρίσκονται εκτός αυτών των κύκλων, υποστηρίζουν ότι αυτά τα έργα εστιάζουν υπερβολικά στην υποκουλτούρα των otaku και αδυνατούν να διηγηθούν ιστορίες, που μπορούν να γίνουν αποδεκτές από ευρύτερο κοινό.
Αυτοσχεδιασμός
Μερικοί δημιουργοί manga φτιάχνουν επιπρόσθετο, μη-σχετικό με την υπόλοιπη σειρά, υλικό, που λέγεται omake (σημαίνει επιπλέον). Μπορεί, επίσης, να δημοσιεύσουν ημιτελή σκίτσα που λέγονται oekaki.
Ανεπίσημα κόμικς φτιαγμένα από οπαδούς ονομάζονται dōjinshi (ντοουτζινσί) (同人誌). Μερικά συνεχίζουν την ιστορία από εκεί που την άφησε ο δημιουργός, ενώ άλλα ξεκινούν μια εντελώς καινούρια ιστορία χρησιμοποιώντας τους πρωτότυπους χαρακτήρες (αντίστοιχο του αγγλικού fan fiction). Επιπρόσθετα, άλλα ντοουτζινσί εκδίδονται από ερασιτέχνες εκτός της κυρίαρχης (mainstream) αγοράς. Η Comiket, το μεγαλύτερο συνέδριο κόμικς που διοργανώνεται δύο φορές το χρόνο στο Τόκιο, συγκεντρώνει πάνω από 400 χιλιάδες ανθρώπους στις τρεις ημέρες που διαρκεί και είναι αφιερωμένο στα ντοουτζινσί.
Γλωσσικές σημειώσεις
Στα ιαπωνικά τα ουσιαστικά δεν έχουν διαφορετικές μορφές ανάλογα με τον αριθμό. Έτσι, το manga είναι και ο ενικός και ο πληθυντικός. Γράφεται 漫画 και κυριολεκτικά σημαίνει «αστεία εικόνα».
Mangaka (manga-κα) (漫画家) είναι στην ιαπωνική η λέξη, που περιγράφει τον δημιουργό manga.
Κατηγορίες
Πολλά είδη εφαρμόζονται το ίδιο καλά στα anime (που συνήθως είναι διασκευές manga) και στα ιαπωνικά βιντεοπαιχνίδια (μερικά από τα οποία είναι επίσης διασκευές manga). Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες manga, που διακρίνονται ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ορολογία anime και manga
Σαούρια Παχάρια (φυλή)
Η φυλή Σαούρια Παχάρια (επίσης γνωστή ως Μαλέρ Παχάρια) είναι φυλετικοί άνθρωποι από τη Δυτική Βεγγάλη, το Μπιχάρ και το Τζαρκάντ στην Ινδία. Οι Σαούρια Παχάρια παρατίθενται ως Προγραμματισμένη Φυλή από την Κυβέρνηση της Δυτικής Βεγγάλης, του Μπιχάρ και του Τζαρκάντ. Βρίσκονται ως επί το πλείστον στο Σαντάλ Παργκάνας.
Δημογραφικά στοιχεία
Οι Σαούρια Παχάρια παρατίθενται ως μια πρωτόγονη φυλή και έχει πληθυσμό περίπου 30.000 ατόμων στο Τζαρκάντ και πιθανώς αμελητέο πληθυσμός στη Δυτική Βεγγάλη. Αποτελούν λιγότερο από το 1 τοις εκατό του φυλετικού πληθυσμού στο Τζαρκάντ.
Κοινωνία
Οι Σαούρια Παχάρια χρησιμοποιούν την εναλλασσόμενη καλλιέργεια. Οδηγούν την οικογενειακή τους ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δραβίδες Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ινδία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Μπανγκλαντές
Λίμνη Παραλιμνίου
Η Λίμνη Παραλιμνίου είναι μια φυσική εποχιακή υφάλμυρη λίμνη στο ανατολικό άκρο της Κύπρου, κοντά στην επαρχία Αμμόχωστου. Βρίσκεται στα όρια των Δήμων Παραλιμνίου, Δερύνειας και Σωτήρας και έχει ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000.
Η λίμνη Παραλιμνίου είναι σημαντικός υδροβιότοπος της Κύπρου με σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας, ο οποίος όμως έχει υποστεί σημαντική υποβάθμιση. Μεταξύ των ειδών ξεχωρίζει ένα σπάνιο είδος νερόφιδου, το Natrix natrix cypriaca, που συναντάται μόνο στην Κύπρο και ως εκ τούτου είναι προστατευόμενο είδος. Η βλάστηση κυριαρχείται από αλλοφυτικά είδη, ενώ μεγάλος αριθμός πτηνών φιλοξενείται μόνιμα ή παροδικά στην περιοχή, με σημαντικότερο είδος το Vanellus spinosus (πελλοκατερίνα).
ΚΣΚ Μπέβερεν
Η '''Κ.Σ.Κ. Μπέβερεν''' ήταν μια βελγική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπέβερεν στην Ανατολική Φλάνδρα. Η ομάδα ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1934. Έδρα της ομάδας είναι το Freethiel Stadion, χωρητικότητας 12930 θεατών. Συμμετέχει στη Β΄ Κατηγορία Βελγίου. Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα Βελγίου και 2 κύπελλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΚΣΚ Μπέβερεν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1934 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Λέο φον Καπρίβι
Ο Γκέορκ Λέο Γκραφ φον Καπρίβι ντε Καπρέρα ντε Μοντεκουτσόλι (Georg Leo von Caprivi de Caprera de Montecuccoli, 24 Φεβρουαρίου 1831 - 6 Φεβρουαρίου 1899) ήταν Γερμανός στρατηγός και πολιτικός, που διαδέχθηκε τον Μπίσμαρκ ως καγκελάριος της Γερμανίας. Ο Καπρίβι υπηρέτησε ως Γερμανός καγκελάριος από τον Μάρτιο του 1890 ως τον Οκτώβριο του 1894.
Γεννημένος στο Σαρλότενμπουργκ του Βερολίνου σε μία οικογένεια σλοβένικης καταγωγής, ο Καπρίβι μπήκε στο στρατό το 1849 και πήρε μέρος στον αυστροπρωσικό πόλεμο του 1866 και τον γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870-1871, στον τελευταίο ως μέρος του επιτελείου. Από το 1883 ως το 1888 υπηρέτησε ως αρχηγός του Αυτοκρατορικού Ναυαρχείου, μια θέση στην οποία έδειξε μεγάλο οργανωτικό ταλέντο. Διορίστηκε για λίγο διοικητής του Δέκατου Σώματος Στρατού στο Ανόβερο, πριν τον καλέσει στο Βερολίνο ο Γουλιέλμος Β' τον Φεβρουάριο του 1890. Εκεί, ο Καπρίβι ενημερώθηκε ότι ήταν η επιλογή του Κάιζερ, σε περίπτωση που ο Μπίσμαρκ απομακρυνόταν από την καγκελαρία. Πράγματι, μετά την παραίτηση του Μπίσμαρκ στις 18 Μαρτίου, ο Καπρίβι έγινε καγκελάριος.
Η καγκελαρία του Καπρίβι χαρακτηρίστηκε από αυτό που οι ιστορικοί ονομάζουν Νέα Διαδρομή (Neuer Kurs), με προσπάθειες συμφιλίωσης με τους Σοσιαλδημοκράτες στο εσωτερικό μέτωπο και με μία φιλοβρετανική πολιτική, που οδήγησε στην παραχώρηση του νησιού Ελιγολάνδη από τους Βρετανούς σε αντάλλαγμα για τον έλεγχο της Ζανζιβάρης, στο εξωτερικό μέτωπο. Το τελευταίο δημιούργησε δυσαρέσκεια στους οπαδούς της αποικιοκρατίας, ενώ η προτίμηση του Καπρίβι για το ελεύθερο εμπόριο προκάλεσε αντιδράσεις στους συντηρητικούς προστατευτιστές. Ο Καπρίβι επίσης πέτυχε να πάρει τη λεγόμενη Λωρίδα του Καπρίβι, που ένωνε τη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική με τον ποταμό Ζαμβέζη.
Το 1892, μετά από μία νομοθετική ήττα σχετικά με ένα νομοσχέδιο για την παιδεία, ο Καπρίβι παραιτήθηκε από Πρώσος Πρωθυπουργός και αντικαταστάθηκε από τον δούκα Μπότο τσου Όυλενμπουργκ, δημιουργώντας μία ιδιόμορφη διάκριση εξουσιών ανάμεσα στο Γερμανό καγκελάριο και τον Πρώσο πρωθυπουργό, που οδήγησε στην αντικατάσταση και των δύο από τον Πρίγκιπα Χλόντβιχ του Χόενλοε-Σίλινγκσφιρστ το 1894.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Καγκελάριοι της Γερμανίας Κατηγορία:Πρώσοι Κατηγορία:Κόμητες της Γερμανίας
Σιουδάδ Κεσάδα
Η Σιουδάδ Κεσάδα (ισπανικά: Ciudad Quesada) ή Σαν Κάρλος (San Carlos) είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Είναι Ανήκει στην Επαρχία Αλαχουέλα. Έχει έκταση 145.3 τ.χλμ. και πληθυσμό 43.399 κατοίκων. Βρίσκεται 97 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ.
Γεωγραφία
Η Σιουδάδ Κεσάδα βρίσκεται βόρεια της Κόστα Ρίκα και κεντρικά της Επαρχίας Αλαχουέλα. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Σαν Ρόκε και της Πεχκ, βορειοανατολικά της Ρον-Ρον και βορειοδυτικά της Κολόν.
Κλίμα
Το κλίμα της Σιουδάδ Κεσάδα είναι τροπικό.
Δημογραφία
Η Σιουδάδ Κεσάδα είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 50.753 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Αλαχουέλα
Smit Internationale
Έδρα της εταιρείας είναι το Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Απασχολεί διεθνώς 2.653 άτομα (2006).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Ιωάννης Γ΄ του Έχμοντ
Ο Ιωάννης Γ΄, ολλανδ.: Jan III van Egmont (ή Egmond) (Χάτεμ, 3 Απριλίου 1438 - Έχμοντ, 21 Αυγούστου 1516) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν ο 1ος κόμης του Έχμοντ, κύριος του Μπάερ, Λάτουμ, Χόοχβουντε, Άαρστβουντε, Πούρμερεντ, Πούρμελαντ και Ίλπενταμ, και κυβερνήτης (stadtholder) της Ολλανδίας, Zηλανδίας και Δυτικού Φρήσλαντ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Έχμοντ και της Βάλπουργκα του Μέους, κυρίας του Μπάερ & Λάτουμ, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ κόμη του Μόερς.
Όπως και ο πατέρας του, υποστήριξε τη φιλο-Βουργουνδική μερίδα στη μάχη για τον έλεγχο του Χέλρε.
Όταν ο Κάρολος δούκας της Βουργουνδίας ήρθε στην εξουσία στο Χέλρε, ο Ιωάννης Γ΄ έγινε βάιλος του δυτικού Φρήσλαντ και κυβερνήτης του Άρνεμ το 1474.
Για τον ρόλο του στους πολέμους των Χόοκ και Κοντ, ο Mαξιμιλιανός Α΄ αρχιδούκας της Αυστρίας τον έκανε κυβερνήτη (stadtholder) της Ολλανδίας, Zηλανδίας και Δυτικού Φρήσλαντ το 1483, ένα αξίωμα που το κράτησε μέχρι το 1515. Έγινε επίσης ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Το 1491 βρέθηκε αντιμέτωπος με την εξέγερση του ψωμιού και του τυριού, μία λαϊκή εξέγερση στο Δυτική Φρήσλαντ, την οποία συνέτριψε με την υποστήριξη του Aλβέρτου Γ΄ δούκα της Σαξονίας.
Ορισμένα πορτρέτα του Ιωάννη κόμη του Έχμοντ φυλάσσονται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ και το Κεντρικό Μουσείο της Ουτρέχτης. Ένα δίπτυχο, ζωγραφισμένο από τον διδάσκαλο του Άλκμααρ, φυλάσσεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.
μικρογραφία|132x132εσ|Ο θυρεός του κόμη του Έχμοντ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1484 με τη Μαγδαληνή του Βέρντενμπουργκ, εξαδέλφη του Μαξιμιλιανού Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας, και απέκτησε 10 παιδιά, μεταξύ των οποίων:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Έχμοντ
Νίκος Α. Καββαδίας
Ο '''Νίκος Α. (Αθανασίου) Καββαδίας''' ήταν Έλληνας γιατρός και πεζογράφος. Γεννήθηκε στην πόλη της Κέρκυρας το 1938 και απεβίωσε στην Αθήνα το 2012.
Λογοτεχνικό Έργο
Η μικρή αυτή εισαγωγή δεν αποσκοπούσε μόνο στη γνωριμία με τον Νίκο Α. Καββαδία αποδεικνύει, με ενάργεια, πόσες και ποιες επιδράσεις διαμορφώνουν τους χαρακτήρες - στην προκειμένη περίπτωση και έναν συγγραφέα. Πως όμως άρχισε αυτή η ενασχόληση; Δεν ήταν ξαφνική. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο μυθιστόρημά του Πτήση στο Λευκό, σε ηλικία 14 ετών αποπειράθηκε να γράψει μυθιστόρημα - μια κακή απομίμηση του Νησιού των Θησαυρών που τον απογοήτευσε και την έκαψε''. ''Στις μεγαλύτερες τάξεις του γυμνασίου έγραφε σε αραιά διαστήματα τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σε τετράδια που τα κρατούσε μυστικά αλλά τα κείμενα έπεφταν θύματα των τόσο γνώριμων σε όλους ερωτικών απογοητεύσεων της εφηβείας και ακολουθούσαν το δρόμο του "μυθιστορήματός" του. Έγραψε επίσης κάποια κείμενα στην Κύπρο, όμως χάθηκαν μαζί με μερικά πολιτικά δοκίμια στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας - επειδή μια κυρία με μάτια γαλανά που έγινε ηρωίδα σε έργα του φρόντισε να τα εξαφανίσει, προφανώς για να τον προστατέψει.
Το 1985 ο Νίκος Α. Καββαδίας ζήτησε τη γνώμη του φίλου του Η. Χ. Παπαδημητρακόπουλου για μερικά διηγήματα που είχε γράψει μετά την αποστρατεία του. Δεν σκόπευε να τα δημοσιεύσει. Ωστόσο κάποια μέρα έλαβε ταχυδρομικώς ένα περιοδικό. Ήταν οι Νέες Τομές και είδε έκπληκτος να έχει δημοσιευθεί το διήγημά του "Η Ελπίδα" - εμπνευσμένο από το δράμα ενός ψαρά από τη γειτονιά του που στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου η φτώχεια τον έσπρωξε να μεταφέρει για λίγα χρήματα κάποιον στην Αλβανία και στην επιστροφή να συλληφθεί και να κλειστεί στη φυλακή. Λίγον καιρό μετά βρήκε δημοσιευμένο στον Χάρτη το διήγημα "Ορφανός πατρός". "Ένοχος" για τις δυο αυτές δημοσιεύσεις υπήρξε ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος. Ακολούθησαν και άλλα διηγήματα που έχουν δημοσιευθεί κυρίως στο κερκυραϊκό περιοδικό Πόρφυρας, με το οποίο συνεργαζόταν συχνά ο Νίκος Α. Καββαδίας, στο ωραίο περιοδικό των Λεχαινών Εκ Παραδρομής και αργότερα στα Ρεύματα. Πολλά από αυτά αποτέλεσαν μια συλλογή και εκδόθηκαν από τις εκδόσεις της Εστίας (1998) με τίτλο "Το στοιχειό στο Φύτεμα και άλλες ιστορίες". Η συλλογή δανείζεται τον τίτλο από το πιο μεγάλο διήγημά της, μια αναφορά στα πάτρια, στη νοσταλγία της φύσης και στα ήθη του χωριού, ενώ δύο άλλα διηγήματα, "Ο Αντώνης" και η "Φυγή στο Λόγγο" βασίζονται στην εμπειρία του συγγραφέα από την Κατοχή και η ενότητα "Οδός Μητροπολίτου Αθανασίου" περιέχει διηγήματα εμπνευσμένα από βιώματα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας του στο προάστιο Ανεμόμυλος.
Το 1988 ήταν η χρονιά συγγραφής της νουβέλας Η Πρώτη Μέρα - η πρώτη μέρα ενός παιδιού 18 ετών σε μια στρατιωτική σχολή της εποχής ή, αν το δει κανείς ευρύτερα, ένα σύντομο έργο με λόγο ασθματικό που αναπαριστά την πρώτη επώδυνη επαφή ενός εφήβου με τα δόντια της κοινωνίας - στενής ή και πλατύτερης, δεν έχει σημασία. Τον ίδιο χρόνο ο συγγραφέας συναντήθηκε ξανά με τον παλιό συμμαθητή του, τον τυπογράφο και πολλά άλλα ακόμη, εκδότη των Κειμένων Φίλιππο Βλάχο που εξέδωσε αμέσως τη νουβέλα, η οποία έγινε δεκτή με επαινετικά λόγια σε διάφορα έντυπα και με ενθουσιώδη κριτική στην Καθημερινή από τον Η.Χ.Π.
Ακολούθησαν "δύο ερωτικές ιστορίες σε στιγμές εθνικής απώλειας", όπως έγραψε ο κριτικός Χρήστος Παπαγεωργίου στο περιοδικό Διαβάζω. Πρόκειται για τα μυθιστορήματα Φόβος κι Ελπίδα και Δάφνη. Στο πρώτο η πλοκή διαδραματίζεται κατά την εποχή της Μικρασιατικής Εκστρατείας και Καταστροφής και η μυθοπλασία χωρίς να είναι προσχηματική, απλώς υποβοηθεί την ιστορία, η οποία στην προκειμένη περίπτωση εξελίσσεται ως ζώσα αφού οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου είναι οι γονείς του Νίκου Α. Καββαδία και η αφήγηση βασίζεται στις περιπέτειές τους. Το βιβλίο αυτό (Εστία 1991, 1992, 1993, 1998, 2002, 2003) επιλέχθηκε από το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ένα από τα αντικείμενα του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στη Μέση Εκπαίδευση. Στη Δάφνη (Εστία 1990, 1992), έναν εσωτερικό μονόλογο με προλήψεις και αναλήψεις, ιστορικός χρόνος είναι η αμέσως μεταδικτατορική περίοδος με την επιστράτευση, πραγματικός ένα πρωινό, τόποι η Αθήνα, η Λέρος, ένα φανταστικό νησί του Αιγαίου και ένα παραθαλάσσιο χωριό της Κέρκυρας και κεντρικοί ήρωες ένας αγροτικός γιατρός, ένας αριστερός διανοούμενος και η συνθλιβόμενη ανάμεσα στους δύο σύζυγός του. Εδώ προσλαμβάνουν σαφέστερη μορφή οι πολιτικές καταστάσεις που στα προηγούμενα έργα απλώς θίγονται ή κρίνονται εν παρόδω, και εμφανίζεται η αγωνία του συγγραφέα για την ήδη αρξάμενη αμφισβήτηση των αξιών.
Στο μυθιστόρημα Πτήση στο Λευκό (Εστία 1992) η τεχνική είναι και πάλι εσωτερικός μονόλογος αλλά σε ακαθόριστο πραγματικό χρόνο και οι κεντρικοί ήρωες ένα μεσόκοπο ζευγάρι. Εδώ ο ιστορικός χρόνος έχει κατακερματιστεί και η πλοκή αναπτύσσεται σε διάφορα επίπεδα ως αντικατοπτρισμός πράξεων, αισθημάτων, σκέψεων και κρίσεων του ζευγαριού σχεδόν ολοκληρωτικά στον ενεστώτα με βάση το δεδομένο ότι η κάθε ανάμνηση εγγράφεται στο χρόνο του γεγονότος και, όταν ανακαλείται, το γεγονός που έχει προκαλέσει την εγγραφή βρίσκεται πάντα στο χρόνο της τέλεσής του, δηλαδή στον ενεστώτα. Η πλοκή συγχωνεύει τα πρόσωπα, τον μύθο και την φανταστική πραγματικότητα του χθες με την πραγματικότητα του σήμερα και οι αναμνήσεις του συγγραφέα από την πόλη του, τη γειτονιά και το κόκκινο σπίτι της Οδού Μητροπολίτου Αθανασίου μοιράζονται στους ήρωες και ξαναζούν με αυτούς σε μια καινούργια παιδική, εφηβική και νεανική ηλικία στην καρδιά τους.
Ακολούθησε η νουβέλα Το ξαφνικό η οποία εκδόθηκε στην Κέρκυρα από τον εκδοτικό οίκο Απόστροφος το 1996, δέκα χρόνια μετά την έκρηξη στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνομπύλ. Το βιβλίο γράφτηκε με βάση κάποιες σημειώσεις που είχε κρατήσει ο συγγραφέας ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη τα γεγονότα. Η πλοκή είναι αυτά καθεαυτά τα γεγονότα και η μυθοπλασία απλώς στηρίζει την εξιστόρησή τους. Στο βιβλίο αυτό ο εσωτερικός μονόλογος εκφέρεται συχνά με έναν συνδυασμό ευθέως και πλαγίου λόγου, ωστόσο η διάκριση των ομιλούντων γίνεται εύκολα αντιληπτή από τον αναγνώστη με την εναλλαγή των τυπογραφικών στοιχείων (πλαγίων και ορθίων). Οι χαρακτήρες που παρελαύνουν στις σελίδες είναι σύγχρονα ανώνυμα άτομα που ο καθένας θα μπορούσε να γνωρίζει και οι ενέργειές τους εκείνες τις δραματικές στιγμές δεν είναι τίποτε άλλο από τις ενέργειες χιλιάδων πολιτών. Υπάρχουν όμως και οι διάφοροι επώνυμοι, που για ευνόητους λόγους δεν κατονομάζονται αλλά εντέλει ευθύνονται είτε για τον αποπροσανατολισμό είτε για τον κακώς εννοούμενο εφησυχασμό είτε, ακόμα, για την άγνοια των κινδύνων από τον κόσμο με τις γνωστές κωμικοτραγικές (καμιά φορά και μόνο τραγικές) συνέπειες.