cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνυδροι Χανίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Αικατερίνη της Βαυαρίας
H Αικατερίνη, γερμ. Katherine von Bayern von Wittelsbach (π. 1361 - 1400) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Χέλρε & Γύλιχ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Μαργαρίτας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπζεγκ & Λεγκνίτσας.
Το 1368 μνηστεύθηκε με τον Εδουάρδο δούκα του Χέλρε, αλλά αυτός απεβίωσε το 1371, όταν η Αικατερίνη ήταν 10 ετών και εκείνος 35.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1379 τον Γουλιέλμο Α΄ δούκα του Χέλρε και Γ΄ του Γύλιχ, ανιψιό του προηγουμένου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Radio Free Europe (τραγούδι)
Το Radio Free Europe είναι τραγούδι του αμερικανικού συγκροτήματος της εναλλακτικής ροκ, R.E.M., που κυκλοφόρησε το 1981 ως το πρώτο single της μπάντας. Μία επαναηχογραφημένη έκδοση κυκλοφόρησε στο πρώτο τους άλμπουμ το 1983.
Επισκόπηση
Το "Radio Free Europe" κυκλοφόρησε το 1981 ως το πρώτο single των R.E.M. από τη βραχύβια δισκογραφική εταιρεία Hib-Tone. Το τραγούδι χαρακτηρίζεται «από αυτούς τους ακατάληπτους στίχους που θα γινόντουσαν σήμα κατατεθέν, που από τότε διέκριναν το έργο των R.E.M.». Το single εισέπραξε θετικές κριτικές, και η επιτυχία του έδωσε στην μπάντα μία συμφωνία-ρεκόρ με την I.R.S. Records. Οι R.E.M. ηχογράφησαν ξανά το τραγούδι για το πρώτο τους άλμπουμ Murmur το 1983. Η δεύτερη ηχογράφηση για την I.R.S. έγινε το πρώτο σινγκλ του γκρουπ που μπήκε στα τσαρτ, φτάνοντας την 78η θέση στο Billboard Hot 100. Το τραγούδι κατατάσσεται 389ο στα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών του Rolling Stone. Το 2010, προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο Καταγραφής της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου επειδή όρισε «το μοτίβο για μετέπειτα κυκλοφορίες indie rock μουσικής μέσω της τομής στο πανεπιστημιακό ραδιόφωνο ενάντια στη γενικότερη αδιαφορία για το mainstream ροδιόφωνο.» Το τραγούδι ακούστηκε στην ταινία The Party Animal του 1984.
Καλουκέμπε
Το Καλουκέμπε (Caluquembe) είναι πόλη και δήμος, με πληθυσμό 179.931 κατοίκους (απογραφή 2014), στην επαρχία Ουίλα της Ανγκόλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
HandyLinux
To HandyLinux είναι μια διανομή Linux που βασίζεται στο λειτουργικό σύστημα Debian η οποία είναι σχεδιασμένη με έμφαση στους λιγότερο έμπειρους χρήστες. Επίσης έχει μικρές απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους, γεγονός που επιτρέπει την εγκατάσταση και χρήση του σε παλαιότερους υπολογιστές.
Στόχοι
Κύριος στόχος του εγχειρήματος είναι να υλοποιηθεί μια διανομή με βάση το Debian, η οποία απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας και νέους χρήστες δίχως εξοικείωση. Χρησιμοποιεί την γραφική διεπαφή χρήστη (GUI) handymenu.
Χαρακτηριστικά
Το HandyLinux μπορεί να εγκατασταθεί σε υπολογιστές με επεξεργαστή Pentium 4 ή νεότερο και κύρια μνήμη (RAM) τουλάχιστον 512 MB. Απαιτούνται 3,7 GB αποθηκευτικού χώρου στον σκληρό δίσκο. Η διανομή διατίθεται με Live CD (handylinuxlight) ή Live USB, γεγονός που επιτρέπει την δοκιμή χωρίς να επηρεαστεί ο υπολογιστής.
Σιδωνία της Βαυαρίας
H Σιδωνία, (γερμ. Sidonia von Bayern von Wittelsbach, 1 Μαΐου 1488 – 29 Μαρτίου 1505) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου.
HandyLinux
Χαρακτηριστικά
Επίσης είναι δυνατή η εγκατάσταση του σε netbook με κάρτα μνήμης τουλάχιστον 4 GB, σε υπολογιστές που κατασκευάστηκαν πριν το 2005 (handylinux i486 non pae) και υπολογιστές μετά το 2005 (handylinux I686-PAE).
Καρέλ Σαμπίνα
δεξιά|μικρογραφία|213x213εσ| Τάφος του Καρέλ Σαμπίνα στο νεκροταφείο Ολσάνι στην Πράγα Ο Καρέλ Σαμπίνα (τα συγγραφικά του ψευδώνυμα περιλαμβάνουν τον Άριαν Ζελίνσκι και τον Λίο Μπλας) (29 Δεκεμβρίου 1813 - 8 Νοεμβρίου 1877) ήταν Τσέχος συγγραφέας και δημοσιογράφος.
HandyLinux
Χαρακτηριστικά
Το σύστημα έχει προεγκατεστημένα αρκετά προγράμματα, που καλύπτουν αρκετές συνήθεις ανάγκες. Δεν είναι απαραίτητη η σύνδεση του υπολογιστή με το Διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης τους συστήματος. Στις εφαρμογές που περιλαμβάνονται συγκαταλέγεται ελεύθερο λογισμικό όπως ο διαχειριστής αρχείων Thunar, το πρόγραμμα αναπαραγωγής πολυμέσων VLC media player, η σουίτα εφαρμογών γραφείου LibreOffice και ο περιηγητής ιστού Iceweasel αλλά και προγράμματα κλειστού κώδικα όπως το Skype. Περιλαμβάνονται επίσης εφαρμογές για την βελτίωση της προσβασιμότητας (accessibility).
Σιδωνία της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα της Έσω Αυστρίας, αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
Καρέλ Σαμπίνα
Καταγγελίες προδοσίας
Το 1870 η εφημερίδα Vaterland κατηγόρησε τον Σαμπίνα ότι ήταν πληροφοριοδότης της αστυνομίας. Ο Σαμπίνα μήνυσε με επιτυχία την εφημερίδα για δυσφήμηση. Το 1872, σε μία ανεπίσημη δίκη από μία αυτοδιορισμένη κριτική επιτροπή οκτώ τσεχικών διανοουμένων (συμπεριλαμβανομένων των Γιαν Νερούντα και Βίτζλαβ Χάλεκ), ο Κάρελ Σαμπίνα κρίθηκε ένοχος ως πληροφοριοδότης. Ο Σαμπίνα, που δεν μπόρεσε να βρει εξορία στο εξωτερικό, αναγκάστηκε να ζήσει κρυμμένος στην Πράγα. Για το υπόλοιπο της ζωής του, ο Κάρελ Σαμπίνα αρνιόταν τις κατηγορίες. Οι λόγοι της υποτιθέμενης συνεργασίας του Σαμπίνα με την αστυνομία δεν είναι απολύτως σαφείς. Αν συνέβαινε, θα μπορούσε να ήταν ένας συνδυασμός απογοήτευσης με την αποτυχημένη επανάσταση που είχε ως αποτέλεσμα τη μακρά φυλάκιση, τη συνεχή αστυνομική πίεση μετά και την ακραία φτώχεια του. Όντας απόβλητος - τα βιβλία του δεν πωλούνταν πλέον, σε αφίσες (όπως αυτή για το Prodaná nevěsta - του οποίου το λιμπρέτο θεωρήθηκε από μερικούς ανθρώπους ως άρνηση των κατηγοριών του Σαμπίνα έως ότου η έρευνα του Μίροσλαβ Ιβάνοφ το 1971 που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Ivanov Labyrint απέδειξε ότι ήταν λανθασμένες) το όνομά του αντικαταστάθηκε από τα αρχικά του και διακινδύνευε φυσικές επιθέσεις όποτε εμφανιζόταν στους δρόμους. Ωστόσο, συνέχισε να γράφει με ψευδώνυμα, μερικά από τα οποία είναι άγνωστα σήμερα, περιπλέκοντας έτσι πολύ την προσπάθεια των ιστορικών να ολοκληρώσουν τη βιβλιογραφία των άρθρων του Σαμπίνα.
Σιδωνία της Βαυαρίας
Βιογραφία
Οι γονείς της υποσχέθηκαν να την παντρέψουν με τον Λουδοβίκο Ε΄ των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου, αλλά η Σιδωνία απεβίωσε 17 ετών. Τελικά ο Λουδοβίκος Ε΄ νυμφεύθηκε την αδελφή της Σίβυλλα.
Καρέλ Σαμπίνα
Ο Σαμπίνα στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Κάρελ Σαμπίνα αναφέρεται σε πολλά ποιήματα στην πεζογραφία του Ιβάν Βέρνις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Τσέχοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
HandyLinux
Χαρακτηριστικά
Το Handylinux χρησιμοποιεί το περιβάλλον εργασίας Xfce ενώ είναι εγκατεστημένο και το compiz. Ένα μενού με έξι καρτέλες (αγγλ. tabs) επιτρέπει την εύκολη πρόσβαση στα διαθέσιμα προγράμματα. Επίσης είναι δυνατή η χρήση του βασικού περιβάλλοντος Xfce χωρίς το "HandyMenu".
Κρατιδιακές εκλογές της Βρέμης (2019)
Εκλογές διεξήχθησαν στο κρατίδιο της Βρέμης στις 26 Μαΐου 2019. Εξελέγησαν τα μέλη της βουλής της πόλης (Bremische Stadtbürgerschaft και Stadtverordnetenversammlung Bremerhaven) και του κρατιδίου (Bürgerschaft). Η ημερομηνία των εκλογών συνέπεσε με εκείνη των ευρωεκλογών.
Μοτουάβα
Ο Μοτουάβα (πολωνικά: Motława, Mottlau, κασουβικά: Mòtława) είναι ποταμός στην Ανατολική Πομερανία της Πολωνίας. Η πηγή βρίσκεται στη λίμνη Σπενγκάφσκιε (Szpęgawskie), βορειοανατολικά από την πόλη Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι. Περνάει μέσω της λίμνης Ροκίτσκιε (Rokickie) στον ποταμό Μάρτφα Βίσουα, έναν παραπόταμο του Βιστούλα. Το συνολικό μήκος του ποταμού υπολογίζεται σε 68 χλμ., με έκταση 1511,3 χλμ².
Κρατιδιακές εκλογές της Βρέμης (2019)
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές είχαν όλοι οι Γερμανοί που είχαν ζήσει στη Βρέμη τουλάχιστον 3 μήνες πριν τη διεξαγωγή των εκλογών. Όπως και στις προηγούμενες εκλογές, για να ψηφίσουν στις εκλογές έπρεπε να είναι ηλικίας 16 ετών και για να είναι υποψήφιοι 18 ετών. Στις 15 Αυγούστου 2019 δήμαρχος εξελέγη ο Άντρεας Μπόφενσουλτε.
Εκλογικό σύστημα
Από το 2011 στη Βρέμη οι εκλογές διεξάγονται με ένα νέο εκλογικό σύστημα. Κάθε ψηφοφόρος μπορεί να ρίξει 5 ψήφους μεταξύ των κομματικών καταλόγων ή των υποψηφίων που αναγράφονται.
Παραπομπές
2019 Βρεμη
Μοτουάβα
Η πόλη του Γκντανσκ βρίσκεται στις εκβολές της στο Μάρτφα Βίσουα. Στο Γκντανσκ, το πλοιάριο Motława διασχίζει τον ποταμό, μια υπηρεσία που εκτελείται από το έτος 1687.
Το πολωνικό όνομα Motława προέρχεται από την παλαιά πρωσική γλώσσα.
Μια κοινή θεωρία για την ετυμολογία των πόλεων Γκντανσκ και Γκντίνια είναι ότι ονομάστηκαν από ένα παλαιότερο πολωνικό και κασουβικό όνομα του ποταμού, το Gdania.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
HandyLinux
Ιστορικό εκδόσεων
Το Handylinux παρακολουθεί τις εκδόσεις της stable εκδοχής του Debian.
Μια παραλλαγή του στα φινλανδικά παρουσιάστηκε στις 29 Μαΐου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανομές Linux
Ατσίτσα Σκύρου
Η Ατσίτσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός αλλά και παραλία της Σκύρου στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 43 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Ατσίτσα βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Σκύρου, στη δυτική πλευρά του νησιού, κτισμένη σε υψόμετρο 39 μέτρων. Απέχει περίπου 14 χλμ. Δ.-ΒΔ. από της Χώρας και 17χλμ. ΒΔ. από την Λιναριά, που αποτελεί το λιμάνι του νησιού. Πρόκειται για ένα γραφικό χωριουδάκι, που έχει πολλούς μικρούς κόλπους και παραλίες με βότσαλο ενώ κύριο χαρακτηριστικό της είναι το ομώνυμο νησάκι, το οποίο βρίσκεται απέναντι από την ακτή σε απόσταση 300 μέτρων. Η περιοχή είναι κατάφυτη και τα σπίτια κτισμένα περιμετρικά της παραλίας, ενώ αποτελεί ένα από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς του νησιού. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στο δήμο Σκύρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σκύρου
Λίμνη Μπουργκάς
μικρογραφία|δεξιά|Το διυλιστήριο της Neftochim φαίνεται από την άλλη ακτή της λίμνης Η Λίμνη Μπουργκάς (Бургаско езеро, Burgasko ezero) ή Λίμνη Βάγια (езеро Вая, ezero Vaya), βρίσκεται κοντά στη Μαύρη Θάλασσα δυτικά της πόλης του Μπουργκάς στη ανατολική Βουλγαρία. Είναι η μεγαλύτερη φυσική λίμνη της Βουλγαρίας, με έκταση 27,60 τ.χλμ., μήκος 9,6 χλμ. και πλάτους 2,5-5 χλμ. Το μέγιστο βάθος της είναι 34 μέτρα.
Τα νερά της λίμνης περιέχουν σχετικά λίγο αλάτι (περίπου 4-11 ‰). Στη λίμνη Μπουργκάς αναπαράγεται μια μεγάλη ποικιλία ειδών, συμπεριλαμβανομένων 23 ψαριών, 60 ασπόνδυλων και 254 ειδών πτηνών (εκ των οποίων 61 είναι απειλούμενα στη Βουλγαρία και 9 στον κόσμο).
Μια σημαντική περιοχή παραγωγής θαλασσινών στο παρελθόν, η λίμνη Μπουργκάς έχασε μεγάλο μέρος της οικονομικής σημασίας της μετά την κατασκευή του πετροχημικού εργοστασίου κοντά στην πόλη, αλλά έχει δει ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό ειδών και μείωση της ρύπανσης τα τελευταία χρόνια.
Wave Race 64
Το Wave Race 64 είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων με τζετ σκι το οποίο αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Nintendo για την κονσόλα Nintendo 64 το 1996 σε Αμερική και Ιαπωνία και το 1997 στην Ευρώπη. Πρόκειται για το δεύτερο παιχνίδι της σειράς με το πρώτο να είναι το Wave Race για το Game Boy. Ο παίκτης λαμβάνει μέρος σε αγώνες τζετ σκι σε εννέα πίστες από διάφορα μέρη του κόσμου ενώ οι συνθήκες του καιρού και οι ώρες αγώνα επίσης ποικίλουν. Ο τίτλος εκθειάστηκε για τα γραφικά του και τις εξαιρετικές, για την εποχή, φυσικές εξομοίωσης του νερού και αναδείχθηκε σε εμπορική επιτυχία για την 64μπιτη κονσόλα της Nintendo. To 2001 κυκλοφόρησε ο διάδοχος του με τίτλο Wave Race: Blue Storm για το Nintendo GameCube. Τον Αύγουστο του 2007 το Wave Race 64 επανακυκλοφόρησε στην Virtual Console του Wii.
Λίμνη Μπουργκάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πύργος Θράκης
Wave Race 64
Τρόπος παιχνιδιού
μικρογραφία|αριστερά|Στιγμιότυπο του παιχνιδιού. μικρογραφία|Οι χαρακτηριστικοί κίτρινοι και κόκκινοι κόνοι. Ο στόχος στο παιχνίδι είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος τζετ σκι. Για να επιτευχθεί αυτό, ο παίκτης πρέπει να τερματίσει όσο το δυνατόν ψηλότερα σε κάθε ένα από τα εννέα σιρκουΐ. Στο τέλος οι βαθμοί προστίθενται και απονέμονται τα μετάλλια στους τρεις πρώτους οδηγούς. Σε αντίθεση με τα τυπικά παιχνίδια αγώνων, ο παίκτης δεν αρκεί απλά να ακολουθήσει την υδάτινη οδό. Θα χρειαστεί να ελιχθεί ανάμεσα σε κόκκινες και κίτρινες σημαδούρες. Στους πέντε συνεχόμενους επιτυχείς ελιγμούς, το τζετ σκι αποκτά επιπλέον ώθηση στην ταχύτητα του. Αντιθέτως, για κάθε σημαδούρα που χάνεται, η ταχύτητα του τζετ σκι μειώνεται. Αν ο παίκτης αποτύχει να ελιχθεί ανάμεσα στις σημαδούρες για πέντε συνεχόμενες φορές, επέρχεται το τέλος του παιχνιδιού και η συμμετοχή στον αγώνα ακυρώνεται. Οι κόκκινες σημαδούρες έχουν πάνω τους το γράμμα R (από το αγγλικό Right) ενώ οι κίτρινες το γράμμα L (από το αγγλικό Left) και ο παίκτης πρέπει να τις περνάει από δεξιά και αριστερά, αντιστοίχως. Αν το σκάφος περάσει τα όρια της πίστας και παραμείνει εκτός αυτών για πάνω από πέντε δευτερόλεπτα, η συμμετοχή στον αγώνα επίσης ακυρώνεται.
Οι πίστες ποικίλουν με την λίστα να περιλαμβάνει από ηλιόλουστες αμμουδερές παραλίες και γαλήνιες λίμνες, μέχρι βιομηχανικές περιοχές (λιμάνια), καλοκαιρινά θέρετρα και αγώνες στους παγετώνες.
Επίσης, το μέγεθος και η ορμή των κυμάτων επηρεάζεται από την δυσκολία που θα επιλεχθεί στις ρυθμίσεις του αγώνα, πριν από την έναρξη του τουρνουά.
Ανάπτυξη
Ο τίτλος αρχικά είχε σχεδιαστεί με έμπνευση από το F-Zero του SNES. Είχε εμφανές φουτουριστικό ύφος με σκάφη ταχύτητας σε υδάτινες διαδρομές τα οποία μπορούσαν να αλλάζουν σχήμα. Το video είχε παρουσιαστεί στο Shoshinkai Show της Nintendo το 1995, πριν ακόμα κυκλοφορήσει η κονσόλα. Εν τέλει ο σχεδιασμός αυτός απορρίφθηκε και η ανάπτυξη ξεκίνησε από το μηδέν. Ο λόγος είναι πως την ίδια περίοδο αναπτυσσόταν το F-Zero X και θεωρήθηκε πως τα δυο παιχνίδια έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους. Ο σχεδιαστής της Nintendo, Σιγκέρου Μιγιαμότο, είχε δηλώσει πως το Wave Race 64 "εκμεταλλεύεται το 80 τοις εκατό της επεξεργαστικής δύναμης του Nintendo 64 και είναι από τα αρτιότερα,τεχνικά, βιντεοπαιχνίδια της εν λόγω κονσόλας". Οι φυσικές του παιχνιδιού έτυχαν καθολικής αναγνώρισης και θαυμασμού. Η εξαιρετική για την εποχή προσομοίωση της κίνησης του νερού ήταν εξαιρετικά δύσκολη να προγραμματιστεί.
Η εταιρία των τζετ σκι είναι η Kawasaki. Στην επανακυκλοφορία του τίτλου στο Virtual Console του Wii η μάρκα αφαιρέθηκε πιθανότατα λόγω λήξης χρήσης των πνευματικών δικαιωμάτων.
Υποδοχή
Το Wave Race 64 ήταν εμπορική επιτυχία και είναι στην θέση 127 στην λίστα του περιοδικού Nintendo Power με τα 200 καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών σε κονσόλες της Nintendo. Βαθμολογήθηκε από το IGN με 9.7/10 ενώ η έκδοση του Virtual Console πήρε 9/10. Το 2003, η ίδια ιστοσελίδα κατέταξε το Wave Race 64 33ο καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών. Δύο χρόνια αργότερα για την ίδια λίστα ο τίτλος υποχώρησε στην 37η θέση. Το GameSpot του έδωσε 8.6/10 και επαίνεσε το παιχνίδι για τα γραφικά και τον χειρισμό του.
Οι πωλήσεις κυμάνθηκαν σε πολύ καλά επίπεδα με σχεδόν 2.000.000 πωλήσεις στις Η.Π.Α. και 154.000 στην Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με θαλάσσια σπορ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iQue Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo EAD Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1996
3396 Μουαζέζ
Ο Μουαζέζ (Muazzez) είναι αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή (την προς τον Δία) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Εξαιτίας και της σημαντικής εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Μουαζέζ κοντά στο αφήλιό του βρίσκεται πέρα από το εξώτατο όριο της Κύριας Ζώνης (το προς την πλευρά της τροχιάς του Δία).
Σαβίνα της Βαυαρίας
H Σαβίνα, γερμ. Sabina von Bayern von Wittelsbach (24 Απριλίου 1492 - 30 Αυγου΄στου 1564) από το νΟίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα της Έσω Αυτρίας, αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1513 τον Ούλριχ δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Ανδρολύκου
Η Ανδρολύκου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Ονομασία
Πιστεύεται ότι η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από τον πρώτο κάτοικο της που ονομαζόταν Ανδρόλυκος (από τις λέξεις άνδρας και λύκος). Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Ανδρολύκου υιοθέτησαν την ονομασία Γκουντογκντού, που σημαίνει το ρόδο του ήλιου.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Ανδρολύκου έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1973, όταν στην κοινότητα απογράφησαν 500 κάτοικοι, όλοι Τουρκοκύπριοι. Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1958 πολλοί Τουρκοκύπριοι από το γειτονικό Νέο Χωριό εγκαταστάθηκαν στην Ανδρολύκου. Το ίδιο έγινε και κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64 με Τουρκοκύπριους από το Φασλί.
Ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής του 1974, η κοινότητα εκκενώθηκε στις 22 Αυγούστου 1975 όταν οι κάτοικοι της μεταφέρθηκαν με τη συνοδεία της UNFICYP στη βόρεια Κύπρο. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Μύρτου, στη Λάπηθο, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου.
Μόνο ένας Τουρκοκύπριος παρέμεινε στην Ανδρολύκου, ο οποίος είχε παντρευτεί μια Ελληνοκύπρια. Η οικογένεια του ζευγαριού ήταν οι μόνοι κάτοικοι της κοινότητα ενώ το ζευγάρι αυτό ήταν οι μόνοι κάτοικοι της κοινότητας όταν πραγματοποιήθηκε η απογραφή του 2001. Στην απογραφή του 2011 κατεγράφησαν 34 κάτοικοι.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (Γκντανσκ)
μικρογραφία| Τανκ [[M4 Sherman|Sherman του 1ου Πολωνικού Σώματος που έδρασε στη Δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] μικρογραφία| Στόχος βομβαρδιστικού Norden M2WS μικρογραφία| Εσωτερικό του μουσείου Το Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (Muzeum II Wojny Światowej) είναι κρατικό πολιτιστικό ίδρυμα και μουσείο που ιδρύθηκε το 2008 στο Γκντανσκ της Πολωνίας, το οποίο είναι αφιερωμένο στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα εκθέματά του άνοιξαν το 2017.
Η αρχιτεκτονική ομάδα Kwadrat κέρδισε τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το κτίριο του Μουσείου του Δεύτερου Πολέμου.
Ιστορία
Το μουσείο δημιουργήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 2008 με νόμο του Υπουργού Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς με την ονομασία Μουσείο Βέστερπλατε στο Γκντανσκ. Την ίδια ημέρα, ο Πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ διόρισε τον Καθ. Πάβεου Μαχτσέβιτς ως εκπρόσωπο του για το Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην ομάδα του εκπροσώπου του μουσείου συμμετείχε ο Καθ. Πιοτρ Μαγέφσκι- ιστορικός από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και ο Καθ. Γιάνους Μαρσάλετς, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Τμήματος Δημόσιας Εκπαίδευσης του Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης στο Γκντανσκ από το 2000 έως το 2007. Ο σκοπός της ομάδας περιελάμβανε την ανάπτυξη της ιδέας του προγράμματος του Μουσείου του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Η ιδέα παρουσιάστηκε στο κοινό στις 6 Οκτωβρίου 2008 στην Καγκελαρία του Προέδρου του Συμβουλίου Υπουργών στη Βαρσοβία κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με ιστορικούς και μουσειολόγους. Το κείμενο της ιδέας και η καταγραφή της συζήτησης έχουν δημοσιευθεί σε έντυπη μορφή και είναι επίσης άμεσα προσβάσιμα μέσω της ιστοσελίδας του μουσείου. Η ανάπτυξη της ιδέας και του περιεχομένου των εκθέσεων συνδημιουργήθηκαν από διάσημους μελετητές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και του ολοκληρωτισμού, συμπεριλαμβανομένων των: Νόρμαν Ντέιβις, Τίμοθι Σνάιντερ, Τόμας Σαρότα, Βουοντζίμιες Μπορόντζιεϊ και Γέζι Βόιτσεχ Μπορέισα.
Τινογάστα
Η Τινογάστα (ισπανικά: Tinogasta, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [tinoˈɣasta]) είναι πόλη στα δυτικά της επαρχίας Καταμάρκα, Αργεντινή, στη δεξιά ακτή του ποταμού Αμπαουκάν, περίπου 280 χλμ από την επαρχιακή πρωτεύουσα Σαν Φερνάντο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα. Είχε περίπου 14.500 κατοίκους στην απογραφή του 2001. Είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις λέξεις της γλώσσας Κακάνα, tino «συνάντηση» και γκάστα «πόλη».
Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (Γκντανσκ)
Ιστορία
Στις 26 Νοεμβρίου 2008, ο Υπουργός Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς, Μπόγκνταν Ζντρογέφσκι, άλλαξε το όνομα αυτού του ιδρύματος από Μουσείο Βέστερπλατε σε Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στο Γκντανσκ. Παράλληλα, όρισε το εύρος των εργασιών της εγκατάστασης δηλώνοντας: «Σκοπός των εργασιών του μουσείου είναι η συγκέντρωση μιας συλλογής που σχετίζεται με την ιστορία του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η διαφύλαξη της και η διάθεση της, ιδίως μέσω έκθεσης, εκλαΐκευσης, εκπαίδευσης και εκδόσεων».
Στις 15 Απριλίου 2016, ο Υπουργός Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς, Πιοτρ Γκλίνσκι, ενημέρωσε για το συνδυασμό του Μουσείου του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και του Μουσείου Βέστερπλατε και του Πολέμου του 1939 (υπό οργάνωση), που δημιουργήθηκε το 2015. Η απόφαση του Γκλίνσκι επηρεάστηκε από τις αρνητικές κριτικές για την Κύρια Έκθεση του μουσείου που ορίστηκε από το υπουργείο και δημιουργήθηκαν από τους Γιαν Ζάριν, Πιοτρ Σέμκα και Πιοτρ Νιβίνσκι.
Τινογάστα
Η Τινογάστα είναι ένας τουριστικός τόπος. Έχει πρόσβαση στα βουνά για τον τουρισμό περιπέτειας, ιαματικές πηγές και τα αρχαιολογικά μουσεία. Η βάση της τοπικής οικονομίας είναι γεωργία, που στηρίζεται στην αμπελουργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (Γκντανσκ)
Ιστορία
Τον Σεπτέμβριο του 2019, ένα άγαλμα του Βίτολντ Πιλέτσκι στήθηκε μπροστά από το μουσείο, που δείχνει τον στρατηγό του ιππικού με τη στολή του και ένα καπέλο στρατοπέδου στο χέρι. Σχεδιαστής του αγάλματος ήταν ο Μάτσεϊ Γιαγκοντζίνσκι-Γιάγκενμερ, και το εκμαγείο και η ανέγερση κόστισαν 400.000 ζλότι.
Κτίριο
Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, άνοιξε τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το σχεδιασμό του κεντρικού κτηρίου του μουσείου. Η κριτική επιτροπή περιελάμβανε ειδικούς όπως ο Ντάνιελ Λίμπεσκιντ και ο Τζακ Λόμαν, ο διευθυντής του Μουσείου του Λονδίνου. Το νικητήριο σχέδιο δημιουργήθηκε από το αρχιτεκτονικό στούντιο Kwadrat με έδρα τη Γκντίνια. Το κτίριο βλέπει στον ποταμό Μοτουάβα και βρίσκεται στην οδό Βαουόβα (Wałowa), σε κοντινή απόσταση από τον ποταμό Ραντούνια και το ιστορικό κτήριο των Πολωνικών Ταχυδρομείων. Ο χώρος του μουσείου καλύπτει μια έκταση 2,5 στρεμμάτων και το ίδιο το κτίριο καλύπτει περίπου 23.000 τετραγωνικά μέτρα. Το κτίριο αποτελείται από τρεις μεγάλες σφαίρες, οι οποίες συμβολικά αντιπροσωπεύουν τη σύνδεση μεταξύ του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Το πιο χαρακτηριστικό μέρος του κτιρίου είναι ο κεκλιμένος πύργος ύψους 40 μέτρων με γυάλινη πρόσοψη, ο οποίος στεγάζει βιβλιοθήκη, αίθουσες ανάγνωσης και συνεδριάσεων, καθώς και καφετέρια και εστιατόρια με πανοραμική θέα του Γκντανσκ.
Αποδοχή
Το μουσείο έχει επαινεθεί για τις συλλογές του, αλλά επικρίθηκε για αυτό που θεωρείται υπερβολική παρέμβαση από το κυβερνών κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη που έκανε το μουσείο περισσότερο πατριωτικό και λιγότερο σκεπτικό. Τον Δεκέμβριο του 2017, μια ομάδα 500 ακαδημαϊκών υπέγραψε μια ανοιχτή επιστολή που αποκάλεσε τις αλλαγές στο μουσείο «βάρβαρες» και μέρος μιας προσπάθειας να το μετατρέψει σε «θεσμό προπαγάνδας», ενώ ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος υπερασπίστηκε τις αλλαγές, λέγοντας ότι τα εκθέματα έπρεπε να «διορθωθούν» και προσθέτοντας ότι «κάποια πράγματα πρέπει να αναδιαταχθούν», κάτι που συμβαίνει σε όλα τα μουσεία του κόσμου. Προσθέτοντας: «Αλλά είναι επίσης ένα πολωνικό μουσείο που χρηματοδοτείται από Πολωνούς φορολογούμενους. Οι Πολωνοί θέλουν απλώς το μουσείο που έχουν χρηματοδοτήσει να αφηγηθεί την ιστορία τους, να αναφέρεται στην πολωνική άποψη. Το μουσείο βρίσκεται στην Πολωνία και πρέπει να απαντήσει σε αυτούς που το χρηματοδότησαν».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Δευτερου Παγκοσμιου Πολεμου Γκντανσκ Μουσειο Δευτερου Παγκοσμιου Πολεμου Γκντανσκ Μουσειο
Αφιέρωμα στον Σεζάν
Το Αφιέρωμα στον Σεζάν (γαλλικά: Hommage à Cézanne) είναι πίνακας του Γάλλου καλλιτέχνη Μωρίς Ντενί και χρονολογείται από το 1900. Απεικονίζει μια σειρά από βασικά πρόσωπα της καλλιτεχνικής ομάδας Ναμπί (εβραϊκά, οι Προφήτες) και τον συμβολιστή ζωγράφο Οντιλόν Ρεντόν. Ο πίνακας εκτίθεται στο μουσείο Ορσέ στο Παρίσι.
Θέμα και σύνθεση
Στον πίνακα ο Μωρίς Ντενί έχει συγκεντρώσει μια ομάδα φίλων, καλλιτεχνών και κριτικών, για να τιμήσουν τον Πωλ Σεζάν, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από το έργο του Φρουτιέρα, ποτήρι και μήλα του 1879–80 σε ένα καβαλέτο στο κέντρο του πίνακα. Οι καλλιτέχνες έχουν συγκεντρωθεί στο κατάστημα του εμπόρου έργων τέχνης Αμπρουάζ Βολάρ στην οδό Λαφίτ στο Παρίσι, λίγο πριν τη διάλυση της ομάδας. Ο πίνακας του Σεζάν ανήκε στον Πωλ Γκωγκέν, και έτσι γίνεται μνεία σ'αυτόν, παρά το γεγονός ότι δεν απεικονίζεται, έχοντας εγκαταλείψει οριστικά τη Γαλλία το 1895 για τις Νότιες Θάλασσες. Ο Γκωγκέν θαύμαζε τον Σεζάν και είχε αναφερθεί σ'αυτόν ως «ένα εξαιρετικό μαργαριτάρι, η κόρη του ματιού μου.» Στο βάθος, διακρίνονται έργα του Γκωγκέν και του Ωγκύστ Ρενουάρ. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|[[Πωλ Σεζάν, Φρουτιέρα, ποτήρι και μήλα (1879–80), ο πίνακας στο καβαλέτο ]] Στον πίνακα, διαστάσεων 180 × 240 cm, εμφανίζονται πολλοί από τους βασικούς καλλιτέχνες της ομάδας Ναμπί, για τους οποίους ο Πωλ Γκωγκέν υπήρξε ο κύριος μέντορας. Περιλαμβάνονται ο συμβολιστής ζωγράφος Οντιλόν Ρεντόν στο πρώτο πλάνο στην άκρη αριστερά, ο Πωλ Σερυζιέ στο κέντρο που μιλά με τον Ρεντόν, και στο πίσω μέρος, από αριστερά προς τα δεξιά, ο Εντουάρ Βιγιάρ, ο κριτικός Αντρέ Μελεριό με το καπέλο, ο Αμπρουάζ Βολάρ πίσω από το καβαλέτο, ο ίδιος ο Μωρίς Ντενί, ο Πωλ Ρανσόν, ο Κερ-Ξαβιέ Ρουσέλ, ο Πιέρ Μπονάρ που καπνίζει και στο άκρο δεξιά η Μαρτ Ντενί, σύζυγος του ζωγράφου.
Ο Οντιλόν Ρεντόν είναι η σεβαστή ηλικιωμένη φιγούρα της ομάδας, στην άκρη αριστερά και οι περισσότεροι παριστάμενοι τον κοιτάζουν. Από τη στάση του Σερυζιέ μπορεί να συναχθεί ότι εξηγεί στον Ρεντόν γιατί οι Ναμπί θαυμάζουν τον Σεζάν. Με την πάροδο του χρόνου, ο Ρεντόν είχε συνδεθεί στενά με τον Σεζάν. Επίσης, η συμμετοχή του στον πίνακα δεν προκαλεί έκπληξη. Οι Ναμπί θαύμαζαν τα έργα του Ρεντόν και κάποτε ο Μωρίς Ντενί ανέφερε ότι «το μάθημα του Ρεντόν είναι η αδυναμία του να ζωγραφίσει οτιδήποτε δεν είναι αντιπροσωπευτικό μιας ψυχικής κατάστασης, που δεν εκφράζει κάποιο βάθος συναισθήματος, που δεν μεταφράζει ένα εσωτερικό όραμα».
Εκθέσεις
Όταν ο Μωρίς Ντενί εξέθεσε το έργο του στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες το 1901, οι αντιδράσεις ήταν μερικές φορές εχθρικές. Στο ημερολόγιό του, ο καλλιτέχνης το αναφέρει ως «εκείνος ο πίνακας, που κάνει ακόμα το κοινό να γελάει». Ο φίλος του συγγραφέας Αντρέ Ζιντ, προσφέρθηκε αμέσως να το αγοράσει. Δεν το αποχωρίστηκε παρά μόνο το 1928 όταν το έδωσε στο μουσείο του παλατιού του Λουξεμβούργου, από όπου αργότερα μεταφέρθηκε στο μουσείο Ορσέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικοί πίνακες
Μαξιμιλιανή Μαρία της Βαυαρίας
H Μαξιμιλιανή Μαρία (γερμ. Maximiliana Maria von Bayern von Wittelsbach, 4 Ιουλίου 1552 - 11 Ιουλίου 1614) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας και της Άννας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Βασιλιά της Γερμανίας.
Γεννήθηκε στη Βαυαρία και εκπαιδεύτηκε στη μουσική. Διδάσκαλός της ήταν ο Χανς Σάχινγκερ. Καθώς η Μαξιμιλιανή Μαρία εκτιμούσε τη μουσική, έγινε στενή φίλη με την οικογένεια του Ορλάντε ντε Λάσσους. Ζούσε στην Αυλή του αδελφού της Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας. Αυτός τη φρόντιζε με στοργή και της είχε χορηγήσει ένα ετήσιο έσοδο 6.000 γκύλντερς. Μαζί με την αδελφή της Μαρία Άννα διοργάνωσαν τον γάμο της ανιψιάς τους Μαρίας Άννας με τον Φερδινάνδο Β΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Αφού έζησε τρία έτη στην Αυστρία με την αδελφή της, επέστρεψε στο Μόναχο το 1598.
Απεβίωσε 62 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό της Ημετέρας Κυρίας στο Μόναχο.
Αντόν Αρένσκι
Ο Αντόν Στεπάνοβιτς Αρένσκι, (Анто́н Степа́нович Аре́нский, Νόβγκοροντ 12 Ιουλίου 1861 – Περκγιέρβι 25 Φεβρουαρίου 1906) ήταν Ρώσος συνθέτης και πιανίστας της ύστερης ρομαντικής περιόδου. Έμεινε γνωστός, περισσότερο, για την ενόργανη μουσική, τις όπερες και τα τραγούδια του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρένσκι γεννήθηκε σε εύπορη οικογένεια που αγαπούσε τη μουσική, στο Νόβγκοροντ της Ρωσίας. Ήταν μουσικά προικισμένος και είχε συνθέσει πολλά τραγούδια και κομμάτια πιάνου, μέχρι την ηλικία των εννέα ετών. Με τη μητέρα και τον πατέρα του, μετακόμισαν στην Αγία Πετρούπολη το 1879, όπου σπούδασε σύνθεση στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης με τον περίφημο Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Αφού αποφοίτησε, το 1882, διορίστηκε καθηγητής στο Ωδείο της Μόσχας όπου, έως το 1885, ανέπτυξε και τη δραστηριότητα του διευθυντή ορχήστρας. Μεταξύ των μαθητών του υπήρχαν οι μετέπειτα διάσημοι συνθέτες Σκριάμπιν και Ραχμάνινοφ, καθώς και ο, λιγότερο γνωστός, Α. Γκρετσανίνοφ. Το 1895, ο Αρένσκι επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη ως διευθυντής του Αυτοκρατορικού Παρεκκλησίου, μια θέση για την οποία τον είχε συστήσει ο Μίλι Μπαλάκιρεφ. Αποχώρησε από το πόστο αυτό το 1901, ζώντας με άνετη σύνταξη και περνώντας τον υπόλοιπο χρόνο του ως πιανίστας, διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης. Πέθανε από φυματίωση σε σανατόριο, στο Περκγιέρβι (Perkjärvi) της Φινλανδίας σε ηλικία, μόλις 44 ετών. Παρόλο που, λίγα είναι γνωστά για την ιδιωτική ζωή του, ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ ισχυρίζεται ότι το ποτό και ο τζόγος υπονόμευσαν την υγεία του.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο Τσαϊκόφσκι ήταν η μεγαλύτερη επιρροή των μουσικών συνθέσεων του Αρένσκι, παρόλο που υπήρξε μαθητής τού Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Πράγματι, ο τελευταίος έλεγε: «Στα νιάτα του, ο Αρένσκι δεν διέφυγε της δικής μου επιρροής· αργότερα η επιρροή ήρθε από τον Τσαϊκόφσκι. Γρήγορα θα ξεχαστεί». Γενικά, η επικρατούσα αντίληψη ότι δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο προσωπικό στυλ, συνέβαλε στη μακρόχρονη παραμέληση της μουσικής του, αν και τα τελευταία χρόνια έχει ηχογραφηθεί μεγάλος αριθμός από τις συνθέσεις του. Ιδιαίτερα δημοφιλές έργο είναι οι «Παραλλαγές σε ένα θέμα του Τσαϊκόφσκι», για ορχήστρα εγχόρδων. Θεωρείται ότι, τα ιμπρεσιονιστικού ύφους έργα του, προαναγγέλλουν τον Σκριάμπιν, όπου επικρατεί το λυρικό και ελεγειακό στοιχείο. Τα έργα του συνάντησαν πολλές δυσκολίες, όσον αφορά στην απόκριση του κοινού και, αρκετά από αυτά, δεν μπόρεσαν να σταθούν στη σκηνή. Πάντως, μεγαλύτερη απήχηση και αποδοχή είχαν τα τραγούδια και η μουσική δωματίου του Αρένσκι, ιδιαίτερα τα κουαρτέτα εγχόρδων. thumb|240px|right|
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Ρώσοι πιανίστες
Θηρεσία Βενεδίκτη της Βαυαρίας
H Θηρεσία Βενεδίκτη (γερμ. Theresa Benedicta von Bayern von Wittelsbach, 6 Δεκεμβρίου 1725 - 29 Μαρτίου 1743) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Εκλέκτορα της Βαυαρίας και Βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας.
Βιογραφία
Η Θηρεσία Βενεδίκτη Μαρία ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Αμαλίας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ. Αδέλφια της ήταν ο Μαξιμιλιανός Γ΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας, η Μαρία Αντωνία (σύζυγος του Φρειδερίκου Χριστιανού της Σαξονίας), και η Μαρία Άννα Ιωσηφίνα (σύζυγος του Λουδοβίκου Γεωργίου του Μπάντεν-Μπάντεν).
Ασθένησε από ευλογιά ή ανεμοβλογιά και απεβίωσε 17 ετών στη Φρανκφούρτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ασπρογιά
Η Ασπρογιά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Ασπρογιά βρίσκεται σε απόσταση 33 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 640 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με την Πάνω Παναγιά στα ανατολικά και βόρεια, με την Κρήτου Μαρόττου στα δυτικά και βόρεια, με το Μαμούνταλι στα νότια και με την Κανναβιού στα νοτιοδυτικά.
Ονομασία
Η ονομασία Ασπρογιά σημαίνει λευκό χώμα. Υπάρχει, ωστόσο, και η άποψη ότι το χωριό προηγουμένως ονομαζόταν Άσπρο Παναγιά. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Αχτεπέ, που σημαίνει λευκός λόφος.
Πληθυσμός
Στην Ασπρογιά παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοί της. Τα σπίτια των Τουρκοκυπρίων με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκαν σε ερείπια. Τις επόμενες δεκαετίες πολλοί Ελληνοκύπριοι κάτοικοι εγκατέλειψαν την κοινότητα λόγω αστυφιλίας.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Πάου Μαγνησίας
Η Πάου είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός, αλλά και παραλία, της Θεσσαλίας στο νότιο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Πάου βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του Παγασητικού κόλπου σε υψόμετρο 8 μέτρα ενώ απέχει περίπου 45 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά είναι ο Κάλαμος, ανατολικά το Μετόχι και νοτιοανατολικά το Χόρτο. Η παραλία της είναι βοτσαλωτή με γαλαζοπράσινα νερά.
Βορειοανατολικά του υπάρχει το Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το οποίο στεγάζεται στα κτήρια της παλιάς Μονής Πάου ή Μονής Αγίου Νικολάου (του 18ου αιώνα) και τα οποία παραχωρήθηκαν το 1985 από την κοινότητα της Αργαλαστής στο Πανεπιστήμιο. Το κτίριο από το 1983 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο επειδή "αποτελεί αξιόλογο δείγμα μοναστηριακής αρχιτεκτονικής με καθολικό διακοσμημένο στο εσωτερικό με τοιχογραφίες, που χρονολογούνται στα 1778-1794 και συνδέεται με το όνομα του γνωστού αρματωλού του Πηλίου Καπετάν Στέργου Μπασδέκη".
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Αργαλαστής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει την κοινότητα Αργαλαστής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αργαλαστής του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 31 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Εκλογές στο Βραδεμβούργο
Στο ομόσπονδο κρατίδιο του Βραδεμβούργου της Γερμανίας διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών της τοπικής Βουλής.
2019
Στις πιο πρόσφατες κρατιδιακές εκλογές, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD), το οποίο μέχρι τότε συγκυβερνούσε με την Αριστερά, ήρθε πρώτο, με ποσοστό 26,6% και απώλεια 5,5 μονάδων από το 2014.
2009
Στις βουλευτικές εκλογές στο κρατίδιο, οι οποίες συνέπεσαν με τις ομοσπονδιακές (27 Σεπτεμβρίου 2009), το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και η Αριστερά κέρδισαν 31 και 26 έδρες αντίστοιχα, ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες έμειναν στις 19 έδρες. Landtag, 27 Σεπτεμβρίου 2009 ! colspan="2" | Κόμμα ! colspan="2" | Ποσοστό ψήφων % (μεταβολή) ! colspan="2" | Έδρες (μεταβολή) ! | Έδρες %
2014
Στις εκλογές του 2014 οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) κέρδισαν 32% και θα παραμείνουν στην εξουσία σε συνεργασία με το αριστερό Die Linke, που πήρε 18,9%.
Άρμου
Η Άρμου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Άρμου βρίσκεται σε απόσταση 8 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 335 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με το Μέσα Χωριό και την Τσάδα, στα ανατολικά με την Επισκοπή, στα νότια με την Μαραθούντα και την Αγία Μαρινούδα και στα δυτικά με τα Κονιά και τον Δήμο Πάφου.
Ονομασία
Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Άρμου:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Βασίλειο των Αστουριών
Το Βασίλειο των Αστουριών (λατινικά: Regnum Asturorum) υπήρξε η πρώτη χριστιανική κρατική οντότητα που ιδρύθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο μετά την μουσουλμανική κατάκτηση του Βησιγοτθικού Βασιλείου μεταξύ 711 και 721. Η ιστορία του βασιλείου ξεκινάει με την αμφισβητούμενη εκλογή του γότθου ευγενούς Πελάγιου το 718 και το ονομαστικό τέλος του βασιλείου επήλθε το 925, όταν απορροφήθηκε από αυτό της Λεόν. Θεωρείται πρόγονος του Στέμματος της Καστίλης και του Βασιλείου της Πορτογαλίας, και δι' αυτού, το πρώτο κατεξοχήν «ισπανικό» κρατικό μόρφωμα.
Οι γνώσεις μας σχετικές με τις πρώτες δεκαετίες του αστουριανικού βασιλείου είναι πολύ περιορισμένες. Οι πηγές, σύγχρονες ή ύστερες, χριστιανικές ή μουσουλμανικές, είτε αλληλοαναιρούνται είτε παρουσιάζουν τα γεγονότα με μεγάλη μεροληψία. Σίγουρα ωστόσο η γέννηση του βασιλείου φαίνεται να πραγματοποιήθηκε κατά τις αρχές της τρίτης δεκαετίας του 8ου αιώνα, υπό την καθοδήγηση του Πελάγιου (στα λατινικά: Pelagius, στα ισπανικά: Pelayo) που κατάφερε να εκδιώξει τις μουσουλμανικές φρουρές της Χιχόν και να νικήσει σε μικρές αψιμαχίες τα μουσουλμανικά στρατεύματα που στέλνονταν κατά καιρούς στα Κανταβρικά όρη.
Κατά τις πρώτες δεκαετίες δεν υπήρχε καμία ουσιαστική κρατική οργάνωση. Οι ίδιοι οι ηγεμόνες των Αστουριών δεν αναφέρονται εξαρχής ως βασιλείς. Επομένως, η τομή που παρουσιάζεται με το Βασίλειο των Βησιγότθων είναι ξεκάθαρη και απόλυτη: ο αστούριος μονάρχης δεν είναι σε καμιά περίπτωση Rex Gothorum αλλά μονάχα ο ηγέτης ενός ελάχιστου σε μέγεθος και σημασία κρατικού μορφώματος. Ένα ακόμη εμπόδιο για την γρήγορη ανάδειξη του νέου κράτους ήταν η απουσία οποιουδήποτε προηγουμένου κάποιου ανεξάρτητου αστουριανικού κρατιδίου. μικρογραφία|Το Βασίλειο των Αστουριών το 814.
Αρχικά η επέκταση του βασιλείου περιορίστηκε στα Κανταβρικά όρη: στα ανατολικά προς την Χώρα των Βάσκων, στα δυτικά προς τη Γαλικία. Οι Γαλικιανοί και οι Βάσκοι εμπλούτισαν την εθνοτική σύσταση του βασιλείου, που αρχικά αποτελείτο από τα τοπικά φύλα που δεν είχαν βρεθεί ποτέ κάτω από την απόλυτη ρωμαϊκή ή βησιγοτθική εξουσία. Πρώτος βασιλιάς που αναγνωρίζεται επίσημα είναι ο Αλφόνσος Β΄ (βασ. 791-842). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εμφανίστηκε η πρωτορομανική τέχνη.
Οι επόμενοι μονάρχες, Ορδόνιο Α΄ και Αλφόνσος Γ΄ μαζί με τις μουσουλμανικές, αντιμετώπισαν και νορμανδικές επιδρομές. Συνεργάστηκαν με το Βασίλειο της Παμπλόνα και τους Μπανού Κασί της μουσουλμανικής Σαραγόσα. Ο δεύτερος προώθησε τη λατρεία του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα και του ομώνυμου προσκυνήματος, αν και έγινε ευρέως γνωστό μετά τον 10ο αιώνα. Ενσωμάτωσαν μια ευρεία περιοχή που στο τέλος της βασιλείας του Αλφόνσου περιελάμβανε το σύνολο των εδαφών βορείως του ποταμού Δούρου, από το Πόρτο μέχρι το Μπούργος. Το 868 ιδρύθηκε από τον Βίμαρα Πέρες στην περιοχή του Πόρτο η Κομητεία του Πορτουκάλε, πρόγονος της σημερινής Πορτογαλίας. Με τη μετακίνηση της πρωτεύουσας στη Λεόν το 910 από τον γιο τού, Γκαρθία Α΄, το βασίλειο μετονομάστηκε σε Βασίλειο του Λεόν. Σημειωτέον είναι ότι τέτοια αλλαγή δεν σήμανε την αλλαγή της δυναστείας παρά μονάχα της πρωτεύουσας, που μετακινήθηκε νοτιότερα για να βρίσκεται πιο κοντά στα συνεχώς επεκτεινόμενα σύνορα του βασιλείου.
Βιβλιογραφία
Αστουριων
Ούγκο Τονιάτσι
Ο Ούγκο Τονιάτσι (ιταλικά: Ugo Tognazzi, 23 Μαρτίου 1922 - 27 Οκτωβρίου 1990) ήταν Ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Τονιάτσι με τη [[Μαριάντζελα Μελάτο στην ταινία του 1972 Οι στρατηγοί κοιμούνται όρθιοι]] μικρογραφία|250x250εσ|Ο Τονιάτσι σε σκηνή από την ταινία του 1975 [[Οι Εντιμότατοι Φίλοι μου|Οι εντιμότατοι φίλοι μου]] μικρογραφία|250x250εσ|Ο Τονιάτσι με μαύρο κοστούμι στην ταινία του 1973 Θέλουμε τους κολονέλους Το 1981 κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία του στην ταινία Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου. Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα για τη Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού ρόλου για την κωμωδία L'immorale (1968) και ως σκηνοθέτης τη Χρυσή Άρκτο για την ταινία Il fischio al naso (1967).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λίμνη Ιωαννίνων
H ονομασία Λίμνη Ιωαννίνων μπορεί να αναφέρεται:
Ανθεμούσα
Η Ανθεμούσα ή Ανθεμόεσσα ήταν το νησί των Σειρήνων σε κάποιες εκδοχές του μύθου, όπως στον Γυναικῶν Κατάλογο απόσπασμα 27 του Ησιόδου και στα Ἀργοναυτικά 4.892–4 του Απολλώνιου. Παρόλο που το όνομα δεν υπάρχει πλέον, ποικίλες αναφορές αποδίδουν την Ανθεμούσα στο νησί Ίσκια ή Κάπρι στον κόλπο της Νάπολης.
Αλλες παραδόσεις τοποθετούν τις σειρήνες στο Ακρωτήριο του Φάρου (Punta del Faro) ή στις νήσους Σειρηνούσες κοντά στην Ποσειδωνία.
Όλες οι τοποθεσίες περιγράφονταν ως μέρη που περιβάλλονταν από γκρεμούς και βράχια.
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας
Μαρία Άννα Ιωσηφίνα της Βαυαρίας
H Μαρία Άννα Ιωσηφίνα (γερμ. Maria Anna Josepha von Bayern von Wittelsbach, 7 Αυγούστου 1734 - 7 Μαΐου 1776) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Εκλέκτορα της Βαυαρίας και Βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Ιωσηφίνα Αυγούστα ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Ζ΄, Εκλέκτορα της Βαυαρίας και Βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας, και της Μαρίας Αμαλίας της Αυστρίας, κόρης του Ιωσήφ Α΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1755 τον Λουδοβίκου Γεωργίου του Μπάντεν-Μπάντεν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μπάντεν-Μπάντεν
Αρμίνου
Η Αρμίνου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Αρμίνου βρίσκεται σε απόσταση 42 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 575 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με τον Άγιο Νικόλαο στα βόρεια και ανατολικά, με τη Φιλούσα Κελοκεδάρων στα νότια και νοτιοανατολικά, με τα Μέσανα στα νότια και νοτιοδυτικά και με τον Άγιο Ιωάννη στα δυτικά και στα βόρεια.
Ονομασία
Υπάρχουν 2 εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Αρμίνου:
Αξιοθέατα
Στην Αρμίνου υπάρχουν πράσινες εκτάσεις με αμπέλια, περιβόλια με λαχανικά και ελιές μεταξύ αυτών και η διάσημη αιωνόβια ελιά.
Κατά την επίσκεψή του, θα δει κανείς το πευκόδασος Πέρα Βάσα και το Γεφύρι του Τζιελεφού.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Αρμίνου παρουσιάζει μείωση τις τελευταίες δεκαετίας, κυρίως λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Vía Campesina
μικρογραφία|400px| Παγκόσμιος Χάρτης με τις χώρες με παρακλάδια της Vía Campesina Η Vía Campesina (ισπανικά για: Η οδός του αγρότη) είναι ένα διεθνές κίνημα, το οποίο συντονίζει οργανώσεις αγροτών, μικρών και μεσαίων παραγωγών, αγροτισσών, αυτοχθόνων κοινοτήτων, μεταναστριών γεωργών, νέων και ημερομισθίων χωρίς γη.
Η Vía Campesina είναι ένας συνασπισμός από 164 οργανώσεις σε 73 χώρες και σε κάθε ήπειρο της υφηλείου, που προωθεί μια γεωργία βασισμένη στους πυλώνες της οικογένειας και της βιωσιμότητας. Αυτός ο συνασπισμός επινόησε την έννοια της "Διατροφικής Κυριαρχίας" (ή αλλιώς Επισιτιστικής Κυριαρχίας) ως το δικαίωμα των λαών να καθορίζουν τις γεωργικές πολιτικές και να παράγουν τρόφιμα σε τοπικό επίπεδο. Μέσω της οργάνωσης εκπροσωπούνται περίπου 200 εκατομμύριοι αγρότες.
Η διατροφική κυριαρχία δίνει προτεραιότητα στις τοπικές και εθνικές οικονομίες και αγορές και παραχωρεί στους αγρότες τη δυνατότητα διαχείρισης των πόρων, δίνοντας επίσης έμφαση στους τομείς της αλιείας και της παραδοσιακής κτηνοτροφίας. Τοποθετεί την αγροτική παραγωγή, διανομή και κατανάλωση πάνω στη βάση της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, άλλα και των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων των λαών.
μικρογραφία|Το έμβλημα του αγροτικού συνδικάτου EHNE κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωση στο [[Μπιλμπάο, στη Χώρα των Βάσκων.]]
Υπόβαθρο και Λόγοι Δημιουργίας
Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1993 από αγροτικές οργανώσεις από την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Ασία, τη Βόρεια Αμερική και την Αφρική. Το ίδρυμα ακολούθησε τον Γύρο της Ουρουγουάης της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT), όπου ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου υπέγραψε και ενέκρινε το Σύμφωνο για τη Γεωργία και τα Πνευματικά Δικαιώματα Ιδιοκτησίας σε θέματα Εμπορίου. Οι συμφωνίες αυτές πυροδότησαν αντιδράσεις από πολλούς ανθρώπους ανά τον κόσμο για την εστίαση σε τεχνικά προβλήματα και όχι στο ανθρώπινο δικαίωμα πρόσβασης σε τροφή, ειδικά όσον αφορά σε εκείνους που ζουν στον Παγκόσμιο Νότο. Η Παγκοσμιοποίηση ήταν σε εξέλιξη εκείνη τη στιγμή, επηρεάζοντας πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της γεωργίας. Η Vía Campesina έδωσε σε μικρούς παραγωγούς μια πλατφόρμα για να ακουστεί η φωνή τους σχετικά με το πώς αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν τη ζωή τους. Το κίνημα έχει μεγαλώσει και είναι τώρα αναγνωρισμένο ως μέρος του παγκόσμιου διαλόγου για τα τρόφιμα και τη γεωργία, αφού υπήρξε παρόν στην Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών και το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στο παρελθόν.
Συνέδρια
Από την ίδρυση της τον Απρίλιο του 1992, η Vía Campesina έχει οργανώσει 7 διεθνή συνέδρια:
Έδρα
Η διεθνής γραμματεία αλλάζει την κεντρική του θέση κάθε 4 χρόνια με βάση την απόφαση του Διεθνούς Συνεδρίου. Παρελθούσες έδρες υπήρξαν στο Βέλγιο (1993-1996), στην Ονδούρα (1997-2004) και στην Ινδονησία (2005-2013).
Κεντρικοί άξονες
Οι κύριοι στόχοι της Vía Campesina είναι η διατροφική κυριαρχία και η αγροτική μεταρρύθμιση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη βιοποικιλότητα, στους γενετικούς πόρους, στην κατάσταση των ημερομισθίων γυναικών, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην μετανάστευση, στους ανθρώπους της επαρχίας και στη βιώσιμη γεωργία.
Τι σημαίνει επισιτιστική κυριαρχία;
Η Vía Campesina εισήγαγε την έννοια της επισιτιστικής κυριαρχίας στην Παγκόσμια Διάσκεψη για τα Τρόφιμα του 1996. Η επισιτιστική κυριαρχία ορίζεται ως το δικαίωμα των λαών στην υγιεινή διατροφή και σε πολιτισμικά κατάλληλες τροφές, οι οποίες παράγονται με βιώσιμες μεθόδους, καθώς και ως το δικαίωμά τους να ορίζουν οι ίδιοι τις μεθόδους γεωργίας και τους τρόπους παραγωγής των τροφίμων. Με τον όρο πολιτισμικά κατάλληλες τροφές εννοείται η προώθηση παραγωγής και κατανάλωσης τροφών που ταιριάζουν στο πολιτισμικό υπόβαθρου του εκάστοτε λαού. Για παράδειγμα, σε χώρες όπου η διατροφή βασίζεται παραδοσιακά σε καλαμπόκι και σε τροφές με βάση το καλαμπόκι, όπως σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής (π.χ. Μεξικό), θα πρέπει να αποφευχθεί η μετατόπιση σε μια διατροφή βασισμένη στο επιδοτούμενο εισαγόμενο σιτάρι (κυρίως από τις ΗΠΑ, στο παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής).
Ποιες είναι οι κύριες παράμετροι της και ποια η βάση υποστήριξής της;
Η διατροφική κυριαρχία εξελίσσει ένα μοντέλο βιώσιμης αγροτικής παραγωγής και ευνοεί τις κοινότητες και το περιβάλλον τους. Βάζει τις προσδοκίες, τις ανάγκες και τρόπους ζωής εκείνων που παράγουν, διανέμουν και καταναλώνουν τρόφιμα, στο επίκεντρο των συστημάτων επισιτισμού και των σχετικών πολιτικών, και ως εκ τούτου πάνω από τις απαιτήσεις των αγορών και των επιχειρήσεων. Η ιδέα άρχισε να αναπτύσσεται και πλέον αποτελεί ένα παγκόσμιο λαϊκό κίνημα που προωθείται από μια σειρά κοινωνικών τμημάτων, όπως οι φτωχοί στις μεγαλουπόλεις, από περιβαλλοντικές ομάδες, ομάδες καταναλωτών, ενώσεις γυναικών, αλιείς και βοσκούς, μεταξύ άλλων. Επιπλέον, έχει αναγνωριστεί από πολλά ιδρύματα και κυβερνήσεις.