cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάκο και Βαντσέτι
Η «Υπόθεση Σάκο και Βαντσέτι» όπως έμεινε στην ιστορία, προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης παγκοσμίως, όλα αυτά τα χρόνια που διήρκεσε, αλλά και τα κατοπινά, μέχρι ακόμα και σήμερα, αφού έχουν αποδοθεί στο αμερικανικό κράτος, πλείστες όσες κατηγορίες. Ενδεικτική είναι η γνώμη του ιστορικού Χάουαρντ Ζιν : ''«Πιστεύω ότι η σημασία της υπόθεσης των Σάκο και Βαντσέτι βρίσκεται στο γεγονός ότι διεξήχθη αμέσως μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν ακόμα η χώρα ζούσε σε μια ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο πόλεμος. Ήταν μια ατμόσφαιρα στην οποία υπήρχε μια κυβέρνηση που κυνηγούσε ριζοσπάστες… Στην πραγματικότητα, η δίκη έγινε αμέσως μετά την Εθνική Ημέρα Μνήμης. Η μέρα εκείνη αποτελούσε μια περίσταση για την επίδειξη πατριωτικού ζήλου και στη συγκεκριμένη περίπτωση, μιας συγκεκριμένης κουλτούρας που υπήρχε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οπότε το σημαντικό πράγμα στην υπόθεσή τους δεν ήταν στ’ αλήθεια το ζήτημα της αθωότητας ή της ενοχής τους – κάτι που σίγουρα δεν επιλύθηκε με τη δίκη τους και δεν ξέρω αν θα επιλυθεί ποτέ• το σημαντικότερο ήταν ότι αποκάλυψε τη φύση του δικαστικού συστήματος των ΗΠΑ, ένα σύστημα δικαιοσύνης που πάντα υπήρξε άδικο για τους ξένους, άδικο για τους φτωχούς, άδικο για τους ριζοσπάστες και το οποίο γίνεται ιδιαίτερα σκληρό σε περιόδους πολέμου, σε περιόδους μιας στρατοκρατούμενης ατμόσφαιρας».
Το περιστατικό
Στις 03:05 το απόγευμα της 15ης Απριλίου του 1920 χρηματαποστολή - που αποτελούνταν από τον ταμία και τον φρουρό - έφευγε από το κτίριο της διοίκησης της βιομηχανίας υποδημάτων "Slater and Morrill" στο Νότιο Μπρέιντρι (South Braintree) της πολιτείας της Μασαχουσέτης, κρατώντας δυο κιβώτια με μετρητά, συνολικού ποσού $15,776.51 προκειμένου να πληρώσουν τους εργάτες της βιομηχανίας. Καθώς βάδιζαν προς το εργοστάσιο το οποίο βρισκόταν σε 200 μέτρα περίπου απόσταση από το κτίριο της διοίκησης πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν επί τόπου ο μεν φρουρός Αλεσάντρο Μπεραρντέλι (Alessandro Berardelli) με 4 σφαίρες, ο δε ταμίας Φρέντερικ Πάρμεντερ (Frederick A. Parmenter) με 2. Οι δυο άγνωστοι εκτελεστές άρπαξαν τα δυο κιβώτια με τα χρήματα, ρίχνοντας ακόμα μερικούς πυροβολισμούς στον αέρα, επιβιβάστηκαν σε μια μαύρη Buick που εμφανίστηκε εκείνη τη στιγμή και έφυγαν, σκορπίζοντας μάλιστα και καρφιά στο οδόστρωμα προκειμένου να αποτρέψουν την καταδίωξή τους.
Η Σύλληψη
Ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος του Μπριτζγουώτερ (Bridgewater) έκρινε πως οι ληστές ήταν αναρχικοί της περιοχής που έκαναν την κλοπή προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τις επιχειρήσεις τους. Οι υποψίες βάρυναν περισσότερο τον γνωστότερο αναρχικό της περιοχής τον, τον οποίο και έθεσαν υπό παρακολούθηση. Όταν πληροφορήθηκαν ότι το αυτοκίνητο του Μπόντα βρισκόταν για επισκευή σε κάποιο τοπικό γκαράζ, ενημέρωσαν τους ιδιοκτήτες του, ότι σε περίπτωση που οποιοσδήποτε ερχόταν να παραλάβει το όχημα, η Αστυνομία έπρεπε να ειδοποιηθεί αμέσως. Πράγματι, στις 5 Μαΐου του 1920, όταν 4 άντρες πήγαν να πάρουν το αυτοκίνητο, η γυναίκα του ιδιοκτήτη του γκαράζ τηλεφώνησε στην Αστυνομία η οποία μερικές ώρες αργότερα συνέλαβε τους 4 άντρες. Οι δυο από τους τέσσερεις, ο Νίκολα Σάκκο και ο Μπαρτολομέο Βαντσέτι συνελήφθησαν στο Μπρόκτον (Brockton) της Μασαχουσέτης. Οι υπόλοιποι δυο, συνελήφθησαν και αυτοί αλλά ο μεν Μπόντα κατόρθωσε να αποδράσει από το αστυνομικό τμήμα και να εξαφανιστεί - ο δε Ρικάρντο Ορτσιάνι (Riccardo Orciani) προσκόμισε αποδείξεις ότι την ημέρα και της ώρα της ληστείας ήταν στη δουλειά του και αφέθηκαν ελεύθεροι. (Ο Εισαγγελέας Φρανκ Κάτζμαν που άσκησε τις διώξεις θεωρούσε ότι ο Ορτσιάνι συμμετείχε στη ληστεία βάζοντας ένα φίλο του να χτυπήσει κάρτα εκείνη τη μέρα στη δουλειά του αλλά επειδή δεν είχε ατράνταχτες αποδείξεις για αυτό, αποφάσισε να μην τον παραπέμψει.)
Τη στιγμή της σύλληψης τους ο μεν Σάκο είχε στην κατοχή του ένα πιστόλι .32 Colt automatic pistol, ο δε Βαντσέττι .38 Harrington and Richardson revolver (η οπλοφορία τότε ήταν νόμιμη στην Πολιτεία της Μασαχουσέτης). Ο Σάκο είχε επίσης μαζί του το προσχέδιο στα Ιταλικά ενός λόγου που επρόκειτο να εκφωνήσει ο Βαντσέττι κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας. Η Αστυνομία δεν πραγματοποίησε άλλες συλλήψεις προκειμένου να βρει και τους άλλους δυο δράστες ενώ και τα χρήματα της ληστείας δεν βρέθηκαν ποτέ.
Ο Σάκο παραδέχτηκε ότι στις 15 Απριλίου είχε το ρεπό του και δεν δούλευε και ο Βαντσέττι που ήταν αυτοαπασχολούμενος δεν είχε κάποιο σοβαρό άλλοθι έτσι, ο μεν Σάκο παραπέμφθηκε μόνο για τη ληστεία μετά φόνου, ενώ στο Βαντσέτι χρεώθηκε και την απόπειρα ληστείας στο Μπριτζγουότερ της 24ης Δεκεμβρίου του 1919.
Οι δυο προφυλακισμένοι παραπέμφθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 1920 σε δίκη - με απόφαση του Εισαγγελέα των επαρχιών Νόρφολκ και Πλύμουθ της Μασαχουσέτης, Φρανκ Κάτζμαν. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1920 πραγματοποιήθηκε η μεγάλη στην οποία σκοτώθηκαν 38 πολίτες και τραυματίστηκαν 200. Οι αρχές απέδωσαν την επίθεση στον Μάριο Μπόντα, για την παραπομπή σε δίκη των δυο συντρόφων του, ωστόσο οι ένοχοι δεν βρέθηκαν ποτέ.
Οι δύο κατηγορούμενοι
Ο Νικόλα Σάκο (όνομα γέννησης: Ferdinando Sacco) γεννήθηκε στο χωριό Τορεματζόρε (Torremaggiore) της Απουλίας στην Ιταλία στις 22 Απριλίου του 1891, το τρίτο από τα 17 παιδιά μιας σχετικά εύπορης οικογένειας ελαιοπαραγωγών. Σε ηλικία 14 ετών σταμάτησε το σχολείο προκειμένου να δουλέψει στα κτήματα του πατέρα του και δυο χρόνια αργότερα, το 1908 και σε ηλικία 16 χρονών έφυγε μετανάστης για τις ΗΠΑ μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του Σαμπίνο. Δούλεψε αρχικά ως ανειδίκευτος εργάτης σε δουλειές του ποδαριού αλλά το 1909 και αφού ο αδερφός του επέστρεψε στην Ιταλία - ξεκίνησε τη μαθητεία του ως τσαγκάρης, δουλεύοντας στο εργοστάσιο παπουτσιών "Milford Shoe Company". Το 1912 παντρεύτηκε την επίσης Ιταλίδα μετανάστρια Ρόζα Τζαμπέλλι (Rosina (Rosa) Zambelli), και το 1913 γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Ντάντε, (το δεύτερο παιδί τους, η Ινέζ, γεννήθηκε το 1920 όταν μάλιστα ο Σάκο ήταν προφυλακισμένος).
Από το 1912 περίπου αρχίζει να αναπτύσσεται και το ενδιαφέρον του για την πολιτική κατάσταση και για τη ζωή των εργατών και φτωχών ανθρώπων μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, όταν και συμμετείχε σε μια επιτροπή βοήθειας και συμπαράστασης στον Ιταλό μετανάστη Αρτούρο Τζοβαντίτι (Arturo Giovannitti) κατηγορούμενο για φόνο (με ένα επίσης, σαθρό κατηγορητήριο). Από αυτήν την ομάδα γνωρίστηκε και έγινε το 1913 μέλος της αναρχικής ομάδας "Circolo di Studi Sociali" («Κύκλος κοινωνικών μελετών»), και συνδρομητής της αναρχικής εφημερίδας "Cronaca Sovversiva" («Ανατρεπτικά Χρονικά») του επίσης αναρχικού Λουίτζι Γκαλεάνι (Luigi Galleani). Με τον Μπαρτολομέο Βαντσέτι γνωρίστηκε τον Μάιο του 1917 επ' ευκαιρία της ολιγόμηνης φυγής τους στο Μεξικό προκειμένου να μην καταταγούν στο εκστρατευτικό σώμα που προετοίμαζε η κυβέρνηση για αποστολή στην Ευρώπη στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στο Μεξικό υιοθέτησε και το ψευδώνυμο Νικόλα Μοσμακοτέλι (Mosmacotelli - το επίθετο της μητέρας του), με το οποίο έμεινε γνωστός στους αναρχικούς κύκλους. Τον Σεπτέμβριο του 1917 όταν επέστρεψε στην Αμερική, πήρε την οικογένειά του, εγκαταστάθηκε στο Στόουτον (Stoughton) της Μασαχουσέτης και έπιασε δουλειά στο εργοστάσιο παπουτσιών "Kelly Shoe Factory".
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Ο Χριστιανός Β΄ (Christian 2., 1 Ιουλίου 1481 - 25 Ιανουαρίου 1559) ήταν ο Βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας, από το 1513 ως το 1523, και της Σουηδίας από το 1520 ως το 1521. Διαδέχτηκε τον πατέρα του Ιωάννη και ανήκε στον Οίκο του Όλντενμπουργκ.
Σάκο και Βαντσέτι
Οι δύο κατηγορούμενοι
''«[...]Πόσο καλά θυμάμαι που στάθηκα στο Mπάτερυ, στη νότια πλευρά της Νέας Υόρκης, μόλις είχα φτάσει, με τα λιγοστά μου υπάρχοντα και ρούχα κι ελάχιστα χρήματα. Μέχρι χθες ήμουνα με ανθρώπους που με καταλάβαιναν. Σήμερα το πρωί σαν να είχα ξυπνήσει σε μια χώρα όπου η γλώσσα μου -το νόημά της- σήμαινε για τον ντόπιο ό,τι και η αξιολύπητη κραυγή ενός κουτού ζώου. Πού να πήγαινα; Τι να ’κανα; Εδώ ήταν η γη της επαγγελίας. Ο υπερσιδηρόδρομος με προσπερνούσε θορυβωδώς, χωρίς απάντηση. Οι άμαξες και τα τρόλεϊ τρέχανε από δίπλα μου, ανέμελα, χωρίς να μου δίνουν σημασία… Πήγα στο Mέριντεν του Kονέκτικατ και δούλεψα στα λατομεία, στην πιο δύσκολη ανειδίκευτη εργασία. Ζούσα όμως μ’ ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ήταν Tοσκανοί κι οι δυο και δοκίμασα πολλές στιγμές χαράς μαθαίνοντας την όμορφη τοσκανική διάλεκτο… Σ’ όλα τα χρόνια μου στο Σπρίνγκφιλντ και το Mέριντεν δεν έμαθα βέβαια μόνον τοσκανικά. Έμαθα ν’ αγαπώ και να συμπάσχω μ’ όλους εκείνους που, όπως κι εγώ, ήταν έτοιμοι να δεχτούν τον αθλιότερο μισθό για να κρατηθούνε σώοι ψυχή και σώματι. Έμαθα πως η ταξική συνείδηση δεν ήταν φράση που εφηύραν οι προπαγανδιστές, μα δύναμη πραγματική και ζωτική και πως όσοι νιώθαμε τη σημασία της δεν ήμασταν χαμένα κορμιά, μα ανθρώπινα όντα.[...]»''
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Βιογραφία
Ο Χριστιανός γεννήθηκε στις 1 Ιουλίου 1481 στο Κάστρο Νίμποργκ της Δανίας. Ήταν γιος του Βασιλιά Ιωάννη και της συζύγου του Χριστίνας της Σαξονίας.
Σάκο και Βαντσέτι
Οι δύο κατηγορούμενοι
Μετά το Μέριντεν του Κονέκτικατ πήγε στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης όπου δούλεψε εργάτης σε τουβλοποιία, ξαναγύρισε στη Νέα Υόρκη όπου δούλεψε σαν βοηθός ζαχαροπλάστη και όταν απολύθηκε, αναγκάστηκε να ζήσει μερικούς μήνες άστεγος και περιπλανωμένος μέχρι που βρήκε δουλειά στο Σπρίνγκφιλντ και πάλι σαν βοηθός χτίστη. Από το 1913 ζούσε στο Πλύμουθ της Μασαχουσέτης στο σπίτι της οικογένειας Μπρίνι, ως οικότροφος, μέχρι το 1917 που έφυγε και αυτός στο Μεξικό. Εν τω μεταξύ, και λόγω των συνθηκών της ζωής του και λόγω των διαβασμάτων του - παρέμεινε επιμελής αναγνώστης βιβλίων για όλη τη ζωή του - ασπάστηκε τον αναρχισμό, μέσα από την ιδεολογία του Λουίτζι Γκαλεάνι, η οποία αποτυπωνόταν στην εφημερίδα "Cronaca Sovversiva" («Ανατρεπτικά Χρονικά»). Το 1916 μάλιστα είχε ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στη διοργάνωση της απεργίας των εργαζομένων της εταιρείας σχοινοποιίας του Πλύμουθ (Plymouth Cordage Company), στην οποία μάλιστα είχε δουλέψει και ένα διάστημα. Στις 5 Μαΐου του 1917 απέκτησε την αμερικανική ιθαγένεια και κλήθηκε να μετάσχει στον στρατό των ΗΠΑ που μόλις λίγες ημέρες πριν είχε μπει στον πόλεμο. Έφυγε και εκείνος για το Μεξικό. Με την επιστροφή του στις ΗΠΑ επέστρεψε στο Πλύμουθ και στην οικογένεια Μπρίνι, ενώ έγινε πλανόδιος πωλητής ψαριών, επάγγελμα που του έδινε περισσότερη ικανοποίηση από την εργασία σε εργοστάσιο.
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Βιογραφία
Ο Χριστιανός είχε πάρει μέρος στην κατάκτηση της Σουηδίας από τον πατέρα του το 1497, καθώς και στην καταστολή της σουηδικής εξέγερσης το 1501. Το 1506 διορίστηκε Αντιβασιλέας της Νορβηγίας, όταν και προσπάθησε να μειώσει τις εξουσίες των Νορβηγών ευγενών.
Σάκο και Βαντσέτι
Η Δίκη
Η δίκη για τη ληστεία μετά φόνων στο Μπρέιντρι ξεκίνησε ένα χρόνο περίπου μετά το περιστατικό, στις 31 Μαΐου του 1921 στο δικαστικό μέγαρο της πόλης Ντένταμ (Dedham) πρωτεύουσα της κομητείας Νόρφολκ της Μασαχουσέτης υπό την προεδρία του δικαστή Γουέμπστερ Θάγιερ (Webster Thayer) ενός ακραίου συντηρητικού δικαστή που «δεν έβλεπε τους "κόκκινους" σαν αντιπάλους, αλλά τους καταδίωκε μ' ένα μίσος που ήταν σχεδόν θρησκευτικό»
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Βιογραφία
Η άνοδός του στους θρόνους της Νορβηγίας και της Δανίας επιβεβαιώθηκε από τη συνέλευση των ευγενών το 1513, καθώς εκείνη την περίοδο η μοναρχία στη Δανία ήταν εκλεκτική και όχι κληρονομική. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Χριστιανός συγκέντρωσε τις προσπάθειές του για τον έλεγχο της Σουηδίας, ενώ προσπάθησε να μειώσει τη δύναμη του κλήρου και των ευγενών. Για να το πετύχει ευνόησε τη δημιουργία μιας ισχυρής αστικής τάξης, της μπουρζουαζίας.
Προσωπική ζωή
Ο Χριστιανός ανέπτυξε αισθήματα για μια Νορβηγίδα ολλανδικής καταγωγής, την Ντίβεκε Σιγκμπριτσντάτερ, με την οποία ξεκίνησε δεσμό το 1507 ή το 1509. Ωστόσο, στις 12 Αυγούστου 1515, παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Αυστρίας, εγγονή του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α΄. Η σχέση του με τη Ντίβεκε συνεχίστηκε μέχρι το 1517, όταν και εκείνη πέθανε κάτω από ύποπτες συνθήκες.
Σάκο και Βαντσέτι
Η Δίκη
Στη δίκη τέθηκαν υπόψη των ενόρκων τα παρακάτω στοιχεία:
Στις 14 Ιουλίου 1920 οι ένορκοι αποφάνθηκαν υπέρ της ενοχής των κατηγορουμένων.
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Επανάκτηση της Σουηδίας
Ο Χριστιανός προετοιμαζόταν για μεγάλο διάστημα για τον αναπόφευκτο πόλεμο με τη Σουηδία, όπου το πατριωτικό κόμμα του Αντιβασιλέα Στεν Στούρε του νεώτερου, βρισκόταν σε αντιπαράθεση με το φιλοδανικό κόμμα του Αρχιεπισκόπου Γκούσταβ Τρόλε. Ο Χριστιανός, ο οποίος είχε ήδη λάβει μέτρα για την πολιτική απομόνωση της Σουηδίας, έσπευσε να βοηθήσει τον αρχιεπίσκοπο, ο οποίος πολιορκούνταν στο φρούριο Αλμαρεστάκετ. Όμως, εκεί ηττήθηκε και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Δανία. Μια δεύτερη προσπάθεια να καταλάβει τη Σουηδία το 1518 ήταν επίσης αποτυχημένη, όταν ο Στούρε τον νίκησε στο Μρανκίρκα.
Σάκο και Βαντσέτι
Μετά τη Δίκη
Το Νοέμβριο του 1925 όμως, ήρθε στο φως μια μαρτυρία που θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τη μοίρα των δυο καταδικασμένων. Ο Τσελεστίνο Μεντέιρο (Celestino Medeiros) προφυλακισμένος για κλοπές στη φυλακή του Ντένταμ όπως και Σάκο, στέλνει ιδιόχειρο σημείωμα στον Σάκο όπου παραδέχεται ότι τη ληστεία και τις δολοφονίες των δυο υπαλλήλων την έκανε η συμμορία του Μορέλι, και ότι αυτός ήταν μέσα στο αυτοκίνητο και οδηγούσε και όχι ο Βανζέτι. Η υπεράσπιση αναλαμβάνει να ελέγξει την ομολογία του και συγκεντρώνει πληροφορίες και στοιχεία για τη δράση της συμμορίας Μορέλλι στην περιοχή. Με αυτά τα δεδομένα αιτείται ακόμα μια επανεκδίκαση (Μάιος 1926). Ο δικαστής Θάγιερ όμως απορρίπτει και αυτή την αίτηση θεωρώντας τον Μεντέιρο αναξιόπιστο μάρτυρα και την ομολογία του ψεύτικη.
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Επανάκτηση της Σουηδίας
Η τρίτη προσπάθεια που πραγματοποίησε το 1520, με ένα μεγάλο στρατό από Γάλλους, Γερμανούς και Σκωτσέζους μισθοφόρους, αποδείχθηκε επιτυχής. Ο Στούρε, μάλιστα, πληγώθηκε θανάσιμα στη Μάχη του Μπόγκεσουντ στις 19 Ιανουαρίου. Τα μέλη του συμβουλίου της σουηδικής αριστοκρατίας αποφάσισαν να δηλώσουν την υποτέλειά τους στο Χριστιανό, με τον όρο ότι εκείνος θα τους έδινε αμνηστία για τα γεγονότα του παρελθόντος. Η τελική συμφωνία του βασιλιά και του σουηδικού συμβουλίου υπογράφηκε στις 31 Μαρτίου. Η αντίσταση θα συνεχιστεί για μερικούς μήνες ακόμα, από την χήρα του Στούρε, την Χριστίνα Γκιλενστιέρνα.
Στις 4 Νοεμβρίου 1520 ο Χριστιανός ενθρονίστηκε από τον Γκούσταβ Τρόλε στον Καθεδρικός Ναός της Στοκχόλμης ως Βασιλιάς της Σουηδίας.
Η Σφαγή της Στοκχόλμης
Το σούρουπο της 8ης Νοεμβρίου, Δανοί στρατιώτες, έπειτα από εντολή του Χριστιανού, εισήλθαν στα Ανάκτορα της Στοκχόλμης και συνέλαβαν διάφορους ευγενείς. Αργότερα την ίδια μέρα φυλακίστηκαν κι άλλοι ευγενείς, καθώς και κληρικοί. Όλοι αυτοί είχαν προηγουμένως υπαγορευθεί από τον Αρχιεπίσκοπο Γκούσταβ Τρόλε ως υποστηρικτές του Στεν Στούρε.
Σάκο και Βαντσέτι
Παγκόσμια συμπαράσταση
Την εκστρατεία ανατροπής της δικαστικής απόφασης που σχεδίασε η νομική ομάδα των Σάκο και Βαντσέτι, συμπλήρωσε και υποστήριξε ένα διεθνές κύμα αλληλεγγύης, με πρωτοπόρους τους διανοούμενους και τους εργάτες. Τον Δεκέμβριο του 1922 κατά τη διάρκεια του 4ου συνεδρίου της, η Κομμουνιστική Διεθνής κάλεσε όλα τα μέλη της να δημιουργήσουν κατά τόπους «επιτροπές βοήθειας» ώστε να υποστηρίξουν υλικά και ηθικά όλους τους αγωνιζόμενους για τα εργατικά δικαιώματα : ''«Η επίθεση του καπιταλισμού σε όλες τις αστικές χώρες οδηγεί στην αύξηση του αριθμού των κομμουνιστών και των ακομμάτιστων εργατών που αγωνίζονται εναντίον του καπιταλισμού και στενάζουν στα μπουντρούμια. Το 4ο Συνέδριο ζητάει από όλα τα κομμουνιστικά Κόμματα να δημιουργήσουν μια οργάνωση, που σκοπό θα έχει να βοηθήσει υλικά και ηθικά τους φυλακισμένους του καπιταλισμού και χαιρετίζει την πρωτοβουλία των οργανώσεων των παλιών Ρώσων μπολσεβίκων που άρχισαν να δημιουργούν μια διεθνή ένωση τέτοιου είδους οργανώσεων»''. Αλλά και οι διανοούμενοι όπως ο Άλμπερτ Αινστάιν, ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω και ο Χ. Τζ. Γουέλς έστειλαν επιστολές διαμαρτυρίας στον Κυβερνήτη Φούλερ. Και δεν ήταν οι μόνοι. Από τις επιστολές που στάλθηκαν στον κυβερνήτη ξεχωρίζει μία που φέρει τις υπογραφές 474.842 ατόμων και άλλη 153.000.
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Η Σφαγή της Στοκχόλμης
Την επόμενη μέρα 9 Νοεμβρίου, ένα συμβούλιο με επικεφαλής τον Τρόλε, καταδίκασε σε θάνατο τους φυλακισμένους ως αιρετικούς. Υπολογίζεται ότι εκτελέστηκαν περίπου 82 άνθρωποι. Λέγεται, μάλιστα, ότι ο Χριστιανός διέταξε την πυρπόληση του σώματος του Στεν Στούρε, καθώς και του μικρού παιδιού του. Η σύζυγος του Στούρε, καθώς και άλλες Σουηδέζες ευγενείς, στάλθηκαν στη Δανία.
Προσπάθειες μεταρρυθμίσεων
Τον Ιούνιο του 1521 ο Δανός Βασιλιάς έκανε μια επίσκεψη στις Κάτω Χώρες, όπου και παρέμεινε εκεί για μερικούς μήνες. Επισκέφθηκε τις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις, προσέλαβε στην υπηρεσία του πολλούς Φλαμανδούς τεχνίτες και γνώρισε τους Κουέντιν Μέτσις και Άλμπρεχτ Ντύρερ. Ο τελευταίος, μάλιστα, ζωγράφισε το πορτρέτο του. Ο Χριστιανός συνάντησε επίσης τον Έρασμο, με τον οποίο συζήτησε το Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.
Σάκο και Βαντσέτι
Η εκτέλεση
Μετά από έξι χρόνια σε ξεχωριστές φυλακές οι δυο μελλοθάνατοι συναντιούνται και πάλι στις φυλακές της πόλης του Τσαρλστάουν της Βοστώνης, χώρος που είχε καθοριστεί να γίνει η εκτέλεση της ποινής στις 22 Αυγούστου. Η πόλη του Τσαρλστάουν θύμιζε κατεχόμενη από στρατό πόλη αφού αναπτύσσονται χιλιάδες αστυνομικοί και στρατιώτες για το φόβο επεισοδίων. Την ημέρα της εκτέλεσης 70.000 πολίτες συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης. Οι δυο καταδικασμένοι θανατώθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα το τελευταίο λεπτό της τελευταίας ώρας της 23ης Αυγούστου 1927.
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Προσπάθειες μεταρρυθμίσεων
Με την επιστροφή του στη Δανία, το Σεπτέμβριο του 1521, προχώρησε αμέσως σε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις. Εξέδωσε τον Κώδικα των Νόμων (Landelove), ο οποίος βασίστηκε στο ολλανδικό μοντέλο και αποδεικνύει σε μεγάλο βαθμό τους προοδευτική στόχους του Χριστιανού. Με διατάξεις προβλέφθηκε η καλύτερη εκπαίδευση του κατώτερου κλήρου και ο περιορισμός της πολιτικής επιρροής των ανώτερων κληρικών.
Σάκο και Βαντσέτι
Η εκτέλεση
Τις επόμενες μέρες κίνημα θυμού και αγανάκτησης εκδηλώθηκε παγκόσμια: η συμμετοχή στην κηδεία των δυο - πλέον - ηρώων ήταν η μεγαλύτερη συμμετοχή κόσμου σε κηδεία μέχρι τότε. Στις 28 Αυγούστου όταν και έγινε η κηδεία 200.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να την παρακολουθήσουν την πομπή ως το νεκροταφείο της πόλης όπου και αποτεφρώθηκαν. Παράλληλα, πορείες διαμαρτυριών είχαν ξεσπάσει στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Γενεύη, στη Ρώμη, στο Άμστερνταμ, στο Τόκιο, στο Γιοχάνεσμπουργκ, και στη Νότια Αμερική.
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Πτώση
Παρά τις προσπάθειες για διατήρηση της Σουηδίας, οι εξεγέρσεις εκεί δεν το επέτρεπαν. Αυτό οδήγησε σε βαριά φορολογία της Νορβηγίας και της Δανίας, προκειμένου να διατηρηθεί ένας ισχυρός στρατός, ικανός να καταπνίξει τις επαναστατικές εστίες στη Σουηδία. Ταυτόχρονα, αναδείχθηκαν και εξωγενείς κίνδυνοι από το Λίμπεκ και τις Κάτω Χώρες, εξαιτίας της προσπάθειάς του να κάνει την Κοπεγχάγη το εμπορικό κέντρο του βορρά.
Σάκο και Βαντσέτι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ιταλοί επαναστάτες Κατηγορία:1927 Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για ποινικά εγκλήματα Κατηγορία:Ιταλοί άθεοι Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Χριστιανός Β΄ της Δανίας
Πτώση
Η Γιουτλάνδη ξεσηκώθηκε εναντίον του Χριστιανού τον Ιανουάριο του 1523 και πρόσφερε το δανικό στέμμα στο θείο του, τον Δούκα Φρειδερίκο του Χόλσταϊν. Την 1η Μαΐου αναγκάστηκε να μεταβεί στο Βέρε της Ζηλανδίας. Εκείνη την περίοδο της εξορίας του αλληλογραφούσε με τον Μαρτίνο Λούθηρο και για κάποιο χρονικό διάστημα έγινε Λουθηρανός. Ο Χριστιανός έζησε για ένα διάστημα στο Δουκάτο της Βραβάντης μαζί με τη σύζυγό του, η οποία απεβίωσε το 1526.
Μετέπειτα χρόνια
Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος δεν τήρησε την υπόσχεσή του και ο Χριστιανός κρατήθηκε αιχμάλωτος για τα επόμενα 27 χρόνια, αρχικά στο Κάστρο Σόντερμποργκ και από το 1549 στο Κάστρο του Κάλουντμποργκ. Κατά τα τελευταία του χρόνια τον αντιμετώπιζαν ευνοϊκότερα, καθώς μπορούσε να βγει και έξω από το κάστρο.
Ο Χριστιανός πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1559 και ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Κνούτου στο Όντενσε.
Οικογένεια
Ο Χριστιανός Β΄ απέκτησε έξι παιδιά από τη σύζυγό του, Ισαβέλλα των Αψβούργων, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Καστίλης. Από αυτά τρία υπερέβησαν την νηπιακή τους ηλικία, ενώ δύο ενηλικιώθηκαν. Αυτά ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν
Φρειδερίκος Γ΄ της Σαξονίας
Βιογραφία
Το 1525 απεβίωσε στο Λόχαου, κυνηγετικό κάστρο κοντά στο Άνναμπουρκ του Βίττενμπερκ. Τάφηκε στο ναό του ανακτόρου του Βίττενμπερκ και το επιτάφιο μνημείο έφτιαξε ο Πέτερ Βίσερ ο Νεότερος. Ο Φρειδερίκος Γ΄ ήταν 62 ετών και άγαμος· τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιωάννης ο σταθερός.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Γεώργιος Σαλαγκούδης
Ο Γεώργιος Σαλαγκούδης (1946) είναι Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και υφυπουργός στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1946 στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Σπούδασε χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Υπήρξε βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία από το 1985 μέχρι το 2009, και διετέλεσε υφυπουργός Ανάπτυξης από τον Μάρτιο του 2004 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2006. Κόρη του είναι η Ανθή Σαλαγκούδη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ανάπτυξης
Τεοφίλ ντε Βιώ
Ο Τεοφίλ ντε Βιώ (γαλλικά: Théophile de Viau) (1590 - 1626) ήταν Γάλλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.
Παρόλο που προστατεύονταν από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄, έζησε στην εξορία και φυλακίστηκε: κατηγορήθηκε για τα άσεμνα ποιήματά του, τα ελευθεριακά ήθη και την προσωπική του ζωή του καθώς και για το αντιθρησκευτικό πνεύμα του. Καταδικάστηκε σε θάνατο για ελευθεριασμό, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τεοφίλ ντε Βιώ γεννήθηκε στο Κλαιράκ, κοντά στο Αζέν στον σημερινό νομό Λοτ-ε-Γκαρόν, και ανατράφηκε ως Ουγενότος. Σπούδασε στην Προτεσταντική Ακαδημία του Σωμύρ και στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, όπου ήταν συμμαθητής και φίλος με τον μελλοντικό επιστολογράφο και συγγραφέα Γκεζ ντε Μπαλζάκ. Στη συνέχεια, στα έτη 1611–1613, προσχώρησε σε έναν περιφερόμενο θεατρικό θίασο και περίπου το 1615 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έζησε ανέμελη ζωή και αναδείχθηκε σε λαμπρό ποιητή της βασιλικής αυλής. Συμμετείχε στις προτεσταντικές συγκρούσεις στη Γκιγιένη κατά το 1615–16 στην υπηρεσία του κόμη του Καντάλ. Μετά το τέλος των συγκρούσεων, ο βασιλιάς τον συγχώρησε και ξανάρχισε τη ζωή ως νεαρός ποιητής στη βασιλική αυλή. Ο ντε Βιώ ήρθε σε επαφή με τις επικούρειες ιδέες του Ιταλού φιλόσοφου Λουκίλιου Βανίνι, οι οποίες αμφισβητούσαν την αθανασία της ψυχής. (Ο Βανίνι κατηγορήθηκε για αίρεση και άσκηση μαγείας και αφού του έκοψαν τη γλώσσα, τον στραγγάλισαν και το πτώμα του κάηκε στην Τουλούζη το 1619.)
Το 1619, λόγω των αιρετικών απόψεών του, του ελευθέριου τρόπου ζωής του και της δημοσίευσης της ποιητικής συλλογής Cabinet satirique που κατηγορήθηκε ότι «περιέχει στίχους απρεπείς για έναν Χριστιανό», ο ντε Βιώ εκδιώχθηκε από τη Γαλλία και κατέφυγε στην Αγγλία, αν και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στη βασιλική αυλή αφού ασπάστηκε τον Καθολικισμό και δήλωσε μετάνοια. Το 1622 μια συλλογή ποιημάτων πολύ ελευθεριάζουσα, Le Parnasse satyrique, δημοσιεύτηκε με το όνομά του, αν και πολλά από τα ποιήματα γράφτηκαν από άλλους. Ωστόσο, ο ντε Βιώ καταγγέλθηκε από τους Ιησουίτες το 1623 για ηθικές κατηγορίες και για την αμφιφυλοφιλία του και η υπόθεση έφθασε στο ανώτατο δικαστήριο. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε ερήμην να καεί ζωντανός μπροστά στην Παναγία των Παρισίων.
Ενώ ο ντε Βιώ κρυβόταν, η ποινή εκτελέστηκε σε ομοίωμα. Τελικά ο ποιητής συνελήφθη καθώς προσπαθούσε να διαφύγει στην Αγγλία και φυλακίσθηκε στην Κονσιερζερί στο Παρίσι για σχεδόν δύο χρόνια. Η επανάληψη της δίκης του οδήγησε σε συζητήσεις μεταξύ μελετητών και συγγραφέων και 55 φυλλάδια δημοσιεύθηκαν τόσο υπέρ όσο και κατά του ντε Βιώ. Η θανατική καταδίκη μετατράπηκε σε μόνιμη εκτόπιση αλλά η ποινή δεν εκτελέστηκε γιατί η υγεία του είχε κλονισθεί ανεπανόρθωτα. Πέρασε τους υπόλοιπους μήνες της ζωής του στον πύργο του Σαντιγί υπό την προστασία του δούκα Ερρίκου Β΄ του Μονμορανσί πριν πεθάνει στο Παρίσι στις 25 Σεπτεμβρίου 1626.
Συγγραφικό έργο
Ο Τεοφίλ ντε Βιώ έγραψε σατιρικά ποιήματα, σονάτες, ωδές και ελεγείες. Τα έργα του περιλαμβάνουν ένα θεατρικό έργο, Les Amours tragiques de Pyrame et Thisbé (παίχθηκε το 1621), πρόκειται για την τραγική ιστορία αγάπης του Πύραμου και της Θίσβης που καταλήγει σε διπλή αυτοκτονία, έργο με μεγάλη επιτυχία.
Έγραψε το Fragment d'une histoire comique (Απόσπασμα μιας κωμικής ιστορίας, 1623), στο οποίο εξέφρασε τις λογοτεχνικές του προτιμήσεις. Το ποιητικό ύφος του ντε Βιώ αρνήθηκε τους λογικούς και κλασικούς περιορισμούς του Φρανσουά ντε Μαλέρμπ και παρέμεινε προσκολλημένο στις συναισθηματικές και μπαρόκ εικόνες της ύστερης Αναγέννησης. Δύο από τα ποιήματά του είναι μελαγχολικές εκκλήσεις προς τον βασιλιά σχετικά με το θέμα της φυλάκισης και της εξορίας του και σε πολλά κυριαρχεί ο τόνος θλίψης. Το ποίημα Plainte à un sien ami (Παράπονο σε ένα φίλο) που απηύθυνε στον φίλο του ποιητή Ζακ Βαλέ ντε Μπαρώ αφήνει λίγη αμφιβολία για τα συναισθήματα που έτρεφε γι' αυτόν.
Ο Τεοφίλ ντε Βιώ «ανακαλύφθηκε ξανά» από τον Θεόφιλο Γκωτιέ και τους Γάλλους Ρομαντικούς τον 19ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ (ρωσικά: Луганская Народная Республика) είναι ένα de facto (αυτοανακηρυχθέν) κράτος, που κήρυξε την ανεξαρτησία του από την Ουκρανία στις 27 Απριλίου 2014 και αποτελούσε ομόσπονδο τμήμα της αυτοαποκαλούμενης Ομοσπονδιακής Πολιτείας της Νέας Ρωσίας. Η ανακήρυξη πραγματοποιήθηκε, όπως και αυτή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ ήταν ένα από τα επακόλουθα της Ουκρανικής επανάστασης του 2014 και επισημοποιήθηκε με το δημοψήφισμα που έγινε στις 11 Μαΐου 2014, όπου το 89,07% ψήφισε υπέρ της αυτοδιάθεσης, το 10,19% ψήφισε κατά, και το 0.74% λευκό.
Η περιοχή βόρεια του Λουγκάνσκ, όπου πλειοψηφούν οι Ουκρανόφωνοι, έχει παραμείνει υπό τον έλεγχο της Ουκρανίας και τοπικών ένοπλων ομάδων αυτοάμυνας. Η Ουκρανία αρχικά χαρακτήρισε τη Δημοκρατία του Λουγκάνσκ ως τρομοκρατική οργάνωση. Αργότερα η Ουκρανική νομοθεσία περιέγραψε την περιοχή ως «προσωρινά κατεχόμενη περιοχή»", κα την κυβέρνηση της ΛΔΛ ως κατοχική διοίκηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η Συμφωνία του Μινσκ του Σεπτεμβρίου 2014 που υπογράφηκε από εκπροσώπους του ΟΑΣΕ, της Ουκρανίας και της Ρωσίας —και από τους αρχηγούς της ΛΔΛ και της ΛΔΝ χωρίς να τους αναγνωρίσουν κάποιο καθεστώς—   προοριζόταν να σταματήσει τη σύγκρουση και να επανενσωματώσει  στην Ουκρανία εδάφη που ελέγχονται από τους αντάρτες με αντάλλαγμα περισσότερη αυτονομία για την περιοχή, αλλά η συμφωνία δεν εφαρμόστηκε ποτέ πλήρως.
Η αυτοαποκαλούμενη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ αρχικά δεν είχε αναγνωριστεί από κανένα κράτος-μέλος του ΟΗΕ αλλά μόνο από τη Νότια Οσσετία, η οποία με τη σειρά της έχει αναγνωριστεί μόνο από ελάχιστα μέλη του οργανισμού. Στις 21 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία έγινε το πρώτο κράτος μέλος του ΟΗΕ που αναγνώρισε επίσημα την ΛΔΛ και την ΛΔΝ. Και οι δύο δημοκρατίες βρίσκονται στο επίκεντρο της Ρωσο-Ουκρανικής κρίσης 2021–2022.
Εδαφική επέκταση
Οι διαδηλώσεις των αυτονομιστών άρχισαν να διαδίδονται στην περιφέρεια του Λουγκάνσκ (Luhansk Oblast) στα τέλη Απριλίου του 2014. Το δημοτικό κτίριο διοίκησης στο Πέρβομεσκ καταλήφθηκε στις 29 Απριλίου, και υψώθηκε σε αυτό η σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ. Ο Αλεξάντρ Τούρτσινοφ (Oleksandr Turchynov), τότε αναπληρωτής πρόεδρος της Ουκρανίας, παραδέχθηκε την επόμενη μέρα ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις δεν ήταν σε θέση να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στο Λουγκάνσκ και το Ντανιέτσκ. Την ίδια ημέρα, ακτιβιστές κατέλαβαν τον έλεγχο του δημοτικού κτηρίου διοίκησης του Αλτσέβσκ. Στο Κράσνοϊ Λιτς (Krasnyi Luch), το δημοτικό συμβούλιο συναίνεσε στο αίτημα των αυτονομιστών να αποδεχθεί το δημοψήφισμα της 11ης Μαΐου και σήκωσε τη ρωσική σημαία στο κτήριο.
Δημοψήφισμα
Στις 11 Μαΐου έγιναν δημοψηφίσματα για την ανεξαρτησία στο Ντόνετσκ και το Λουγκάνσκ χωρίς την παρουσία διεθνών παρατηρητών και οι αποσχιστές ηγέτες ανακοίνωσαν πως η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων είχε ψηφίσει υπέρ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, στο Λουγκάνσκ το 89,07% ψήφισε υπέρ της αυτοδιάθεσης, το 10,19% ψήφισε κατά και το 0.74% λευκό. Στις 24 Μαΐου, οι δύο αποσχισθείσες δημοκρατίες υπέγραψαν συμφωνία συγχώνευσης τους σε μια συνομοσπονδία με το όνομα Ομοσπονδιακή Πολιτεία της Νέας Ρωσίας.
Διεθνής αναγνώριση
Κράτη που αναγνωρίζουν επίσημα τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ ως ανεξάρτητη.
Ανθρώπινα δικαιώματα
Ανάμεσα στους δηλωμένους στόχους των αυτονομιστών περιλαμβάνεται η δημιουργία ενός κράτους ευημερίας και προστασίας των πολιτών από οποιασδήποτε μορφής εθνική, γλωσσική και κοινωνική διάκριση. Ο ΟΗΕ όμως έχει χαρακτηρίσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις κατεχόμενες από αποσχιστές περιοχές της ανατολικής Ουκρανία ως «επικίνδυνα επιδεινούμενη». . Η αναφορά του ΟΗΕ περιγράφει μια κατάσταση αυξανόμενης ανομίας με τεκμηριωμένες περιπτώσεις δολοφονιών, βασανισμών και απαγωγών εκτελεσμένων από τους αυτονομιστές του Λουγκάνσκ. . Ο ΟΗΕ επίσης αναφέρει απειλές, επιθέσεις και απαγωγές δημοσιογράφων και διεθνών παρατηρητών, καθώς και επιθέσεις σε οπαδούς της διατήρησης της ένωσης με την Ουκρανία. .
Κάποιες δημοσιογραφικές πηγές κατηγορούν την κυβέρνηση της Ουκρανίας πως, με την ανοχή και στήριξη των ΗΠΑ και συνεργαζόμενη με παραστρατιωτικές ομάδες που υπάγονται στον «Δεξιό Τομέα», πραγματοποιεί εγκλήματα ενάντια στους Ρωσόφωνους, και τους εθνικά Ρώσους της περιοχής. Στελέχη του Δεξιού Τομέα κατηγορούνται για εγκλήματα και σε άλλες περιοχές της χώρας  και η οργάνωση έχει χαρακτηριστεί ως ακροδεξιά, υπερεθνικιστική, νεοφασιστική και νεοναζιστική.
Η δράση του Δεξιού Τομέα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ
Το καθεστώς του Κιέβου υποβοηθούμενο από τις ΗΠΑ της εγκληματικής ως περιγράφεται οργάνωσης του Δεξιού Τομέα συνεργάζεται με την ακροδεξιά οργάνωση στη διάπραξη αγριοτήτων ενάντια στους Ρωσόφωνους, και τους εθνικά Ρώσους της περιοχής, όπως υποδεικνύει η περίπτωση της Οδησσού.
Σε ό,τι αφορά στο Λουγκάνσκ, ο Δεξιός Τομέας δρα στρατολογημένος στο Τάγμα Αϊντάρ που συμμετείχε στις εχθροπραξίες και υπέστη σοβαρές απώλειες πέφτοντας σε ενέδρα. Ο Ολέγκ Λιάσκο, της Βερχόβνα Ράντα, παραδέχτηκε ότι ανάμεσα στους ναζιστές στρατιώτες του Τάγματος Αζόφ στρατολογήθηκαν και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Η Λεττονή Τατιάνα Ζντάνοκα μέλος του ευρωκοινοβουλίου ζήτησε να συμπεριλάβει η Ε.Ε. την οργάνωση Δεξιός Τομέας στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Ανάμεσα στα θύματα των επιθέσεων αναφέρονται πολίτες και η καταγραφή τους σε διάφορα βίντεο δημιουργεί έντονη πίεση προς τη Ρωσία, με κύματα προσφύγων εξαιτίας της αδιάκριτης σφαγής Ρωσόφωνων πληθυσμών και της επιχειρούμενης εθνοκάθαρσης. Η Διεθνής Αμνηστία, αναφερόμενη στις εγκληματικές ενέργειες του τάγματος Αϊντάρ, κάλεσε το Κίεβο να «τερματίσει τις βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα πολέμου» των ταγμάτων «εθελοντών», που συμβαίνουν με αυξανόμενο ρυθμό στο Λουγκάνσκ, θυμίζοντας στην κυβέρνηση της Ουκρανίας την υπόσχεση που έδωσε για να ενισχύσει το κράτος δικαίου.
Η Ζντάνοκα, αμφιλεγόμενο πρόσωπο στην πατρίδα της, είναι συμπρόεδρος της Ένωσης Λεττονών Ρώσσων και ήταν ηγετικό στέλεχος στο φιλοσοβιετικό κίνημα που εναντιώθηκε στην ανεξαρτησία της Λεττονίας το 1989-1991. Οι Πράσινοι-EEE σκέφτονται να αποβάλλουν από την ομάδα τους λόγω των αμφιλεγόμενων δηλώσεων της σχετικά με την Ουκρανία την Ζντάνοκα.
Πρόταση για ένωση με το Ντανιέτσκ
Ο πρωθυπουργός της αυτοανακηρυχθείσης Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντανιέτσκ Αλεξάντερ Ζαχαρτσένκο πρότεινε στις 18 Ιουλίου 2017 τη συγχώνευση της δημοκρατίας αυτής με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ σε ένα κράτος με την ονομασία Μικρά Ρωσία που όπως δηλώνει ο ίδιος, θα αντικαταστήσει το "αποτυχημένο κράτος της Ουκρανίας". Ο αρχηγός της δημοκρατίας του Λουγκάνσκ Ιγκόρ Πλονίτσκι απέρριψε την πρόταση, κάνοντας λόγο για "προσωπική πρωτοβουλία του Ζαχαρτσένκο".
Εκλογές 2018
Στο Λουγκάνσκ, όπως και στο Ντανιέτσκ, έγιναν γενικές εκλογές στις 11 Νοεμβρίου 2018. Πρόεδρος εξελέγη ο υπηρεσιακός πρόεδρος του Λουγκάνσκ, Λεονίντ Πασέχνικ με ποσοστό 68,3% των ψήφων. Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές, το κίνημα "Mir Luganschine" (Ειρήνη για το Λουγκάνσκ) κέρδισε το 74,13% των ψήφων.
Οι εκλογές δεν αναγνωρίστηκαν από την Ουκρανία, ούτε από την ΕΕ και τις ΗΠΑ, οι οποίες έκαναν λόγο για παραβίαση του Πρωτοκόλλου του Μινσκ.
Σαρ 'αρ Χαγκολάν
thumb|Ειδώλιο της μητέρας θεάς από το Σαρ 'αρ Χαγκολάν Το Σαρ 'αρ Χαγκολάν (Sha 'ar Hagolan) είναι αρχαιολογικός τόπος στην ομώνυμη περιοχή του σημερινού Ισραήλ. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Ιορδάνη κοντά στα Υψώματα Γκολάν και στα σύνορα με την Συρία. Στην θέση αυτή έχει ανασκαφή προϊστορικός οικισμός της μέσης νεολιθικής εποχής.
Το 1930 βρέθηκαν τυχαία από κατοίκους του Κιμπούτ Σαρ 'αρ Χαγκολάν ειδώλια και λίθινα εργαλεία και το 1949 ξεκίνησαν οι πρώτες ανασκαφές. Ο οικισμός ανήκει στον Γαρμούκιο πολιτισμό πού άκμασε την Νεολιθική εποχή και πιστεύεται ότι ήταν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο κέντρο της προϊστορικής τέχνης στην Μέση Ανατολή. Οι ανασκαφικές έρευνες έφεραν στο φως πήλινα ή ξύλινα αποθηκευτικά μέσα, καλάθια, δοχεία, σκεύη. Πολλά επίσης εργαλεία και βέλη από πυριτόλιθο, δρεπάνια, πέλεκυς, αιχμές δοράτων κ.α. και πήλινα ειδώλια.
Από το πλήθος αντικειμένων που έχουν βρεθεί οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι το Σαρ 'αρ Χαγκολάν ήταν κέντρο κατασκευής τέτοιων αντικειμένων και κύρια ασχολία των κατοίκων του. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι οι κάτοικοι του οικισμού καλλιεργούσαν σιτάρι και κριθάρι. Βρέθηκαν ερείπια πολλών κτιρίων άλλα ορθογώνια και άλλα κυκλικά, στο κέντρο του οικισμού βρισκόταν ένα μεγάλο στρογγυλό κτίριο που πιστεύεται ότι ήταν σιλό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί πολιτισμοί της Ασίας
Σπύρος Βιτωρόπουλος
Ο Σπύρος Βιτωρόπουλος (1890-;) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χανίων 2014–15
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Χανίων λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Χανίων, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετέχουν συνολικά 20 σύλλογοι και το πρωτάθλημα διεξάγεται σε δυο φάσεις. Στην Α΄ Φάση οι σύλλογοι χωρίζονται σε 2 ομίλους των 10. Οι αγώνες σε αυτή την φάση είναι μονοί, οι 5 πρώτοι κάθε ομίλου συνεχίζουν στον «Όμιλο Τίτλου» της Β΄ Φάσης και οι 5 τελευταίοι στον «Όμιλο Υποβιβασμού». Οι αγώνες στη Β΄ Φάση είναι διπλοί, ο πρώτος του ομίλου Ανόδου ανακυρήσσεται πρωταθλητής και οι δυο τελευταίοι του ομίλου Υποβιβασμού υποβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία της επόμενης περιόδου.
Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 οι εξής σύλλογοι μετέχουν στην Α΄ ΕΠΣ Χανίων:
Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία
Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 οι εξής 16 σύλλογοι μετέχουν στην Β΄ ΕΠΣ Χανίων:
Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία
Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 οι εξής 10 σύλλογοι μετέχουν στην Γ΄ ΕΠΣ Χανίων:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Χανίων. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 22 Αυγούστου του 2014 και ολοκληρώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 2015 με τον τελικό. Το κύπελλο κατέκτησε ο Π.Σ. Άρης Βουκολιών. <!--
1ος Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
2ος Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
6ος Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
7ος Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
8ος Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
-->
Σούπερ Καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της προηγούμενης περιόδου της Ε.Π.Σ. Χανίων. Το τρόπαιο κατέκτησε η ομάδα Α.Π.Σ. Σπάθα Κολυμβαρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Χανίων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2014-2015
Γκιόρελε
Το Γκιόρελε (τουρκικά: Görele) είναι μικρή πόλη και διαμέρισμα της επαρχίας Κερασούντας στην ακτή του Ευξείνου Πόντου της σημερινής ανατολικής Τουρκίας. Ο πληθυσμός της ήταν 16.033 κάτοικοι το 2010.
Ιστορία
Το όνομα προέρχεται εκ παραφθοράς από την αρχαία πόλη Κόραλλα, αν και ο ποντιακός οικισμός πιθανότατα βρισκόταν εγγύτερα στο σημερινό Εϊνεσίλ.
Ως το κάστρο της Κορδύλης, ήταν ένα από τα τελευταία χριστιανικά φυλάκια που έπεσαν στον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή αφότου κατέκτησε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας το 1461. Σύμφωνα με τα ποντιακά άσματα, μια αγρότισσα υπερασπιζόταν το κάστρο εναντίον του στρατιώτη του Σουλτάνου, μέχρι που της πήρε την ζωή, πετώντας την από ένα παράθυρο. Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Μίλερ, το παράθυρο αυτό υπήρχε μέχρι και στο ξεκίνημα του Κριμαϊκού πολέμου.
Από το 1878 έως το 1922, ήταν τμήμα του Οθωμανικού Βιλαετίου της Τραπεζούντας. Κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής εποχής, έγινε μέρος της νεοϊδρυθείσας επαρχίας Κερασούντας.
Το Γκιόρελε, όπως και η υπόλοιπη ακτή, καταλήφθηκε από τα ρωσικά στρατεύματα για δύο χρόνια κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Πόντος
Ευνίκη Μ-61 (ναρκοθέτις)
Η Ναρκοθέτις Ευνίκη Μ-61 (πρώην USS AMS-75, USS MSC-75 και Gelso M5509) ήταν αμερικανικό πολεμικό πλοίο το οποίο προσχώρησε στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό και στη συνέχεια στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.
Ιστορία
Ναυπηγήθηκε το 1954 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ως «USS AMS-75», στα ναυπηγεία "Henry C. Grebe and Co., Inc." στο Σικάγο του Ιλλινόις, εντός του πλαισίου ενός προγράμματος παραγωγής δύο σειρών από 17 και 19 μονάδες πλοίων αντίστοιχα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1955, ανακατατάχθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε παράκτιο ναρκαλιευτικό, υπό το νέο του όνομα «USS MSC-75».
Μετάταξη στην Ιταλία
Το πλοίο στη συνέχεια παραδόθηκε στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό ως μέρος της Αμερικανικής βοηθείας και μετονομάστηκε ως «Gelso» M 5509, ονομασία που προέρχεται από την ιταλική λέξη gelso που σημαίνει μουριά. Το 1984 μετετράπηκε από ναρκαλιευτικό σε ναρκοθηρευτικό τύπου Castagno αλλάζοντας το παλαιό USQ-1 σονάρ με το νέο SQQ-14 και δημιουργώντας εγκαταστάσεις τόσο για δύτες όσο και για ναρκοθηρευτικές τηλεχειριζόμενες υποβρύχιες συσκευές. Μετά τη λήξη της υπερεσίας του πλοίου στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.
Μετάταξη στην Ελλάδα
Το πλοίο παραλήφθηκε στην Ιταλία από τον Πλωτάρχη N. Γούργουρη στις 10 Οκτωβρίου 1995. Εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο και μετονομάστηκε εκ νέου σε «Ευνίκη» Μ-61. Μαζί με το δίδυμό του πλοίο «Ερατώ» Μ-60 απετέλεσαν τα πρώτα ναρκοθηρευτικά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ανήκε στη δύναμη της Διοίκησης Ναρκοπολέμου. Μετά από δέκα χρόνια υπηρεσίας και αφού έλαβε μέρος σε Εθνικές αλλά και συμμαχικές ασκήσεις και επιχειρήσεις, διανύοντας συνολικά 45.440 ναυτικά μίλια στο διάστημα αυτό, το πλοίο «Ευνίκη» Μ-61 παροπλίσθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2005 στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του ελληνικού στόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές Ναρκοθέτιδες
Τεύθις
thumb|Αρχαία τείχη στη Δημητσάνα, μία από τις προτεινόμενες θέσεις της αρχαίας πόλης Η Τεῦθις (Τευθίς) ήταν μια πόλις της αρχαίας Αρκαδίας. Αναφέρεται στον Παυσανία, ο οποίος την επισκέφθηκε και περιέγραψε τους ναούς[1] της, ενώ διηγήθηκε και μιά περίπλοκη ιστορία τσακωμού του αρχηγού της με τον  Αγαμέμνονα και τη θεά Αθηνά στην Αυλίδα, πριν την αναχώρηση του Ελληνικού στόλου για την Τροία [2].
Ιστορικές αναφορές
Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Παυσανία, η  Τεῦθις μαζί  με τη Θεισόα[3] και το  Μεθύδριο, ήσαν τρείς πόλεις υπό την ηγεμονία του Αρκαδικού Ορχομενού[4] των οποίων οι κάτοικοι αποφάσισαν να μετοικήσουν και να ενωθούν με πολλούς άλλους ωστε να δημιουργήσουν την Μεγαλη Πολη, προκειμένου όλοι μαζί να προστατευθούν καλλίτερα από τους Σπαρτιάτες.
Αν και πολλοί την χαρακτηρίζουν ως "Ομηρική" πόλη, η Τεῦθις δεν αναφέρεται στον  Όμηρο. Ετσι, η παλαιότερη και, πρακτικά, η μόνη πρωτότυπη αναφορά σ'αυτήν βρίσκεται στον Παυσανία. Δυστυχώς, όμως, η περιγραφή του για την τοποθεσία που βρίσκεται η πόλη, αφήνει περιθώρια για διάφορες ερμηνίες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξουν διαφωνίες μεταξύ των διακεκριμένων περιηγητών του 19ου αιώνα που επισκέφθηκαν την Αρκαδία.
Το πρόβλημα της θέσης
Ο παρακάτω κατάλογος δίνει τα ονόματα των πλέον σημαντικών από τους περιηγητές, οι οποίοι ...κρατούσαν στο χέρι τα "Αρκαδικά"  του Παυσανία ως ειδικό οδηγό στα ταξίδια τους. Σε ότι αφορά την Τεύθιδα και τη θέση της, οι (ανεξάρτητες) επιλογές τους αναφέρονται σε δύο τοποθεσίες: στην περιοχή Άκοβας/Γαλατά στα βόρεια (όπου το μεσαιωνικό κάστρο είναι χτισμένο πάνω σε αρχαιότητες που πρέπει να είχαν συνεχή από τα παλιά παρουσία και ζωή[5]), και στην κωμόπολη της Δημητσάνας στο νότο (που και αυτή είναι χτισμένη πάνω σε οχειρωμένες αρχαιότητες, εύκολα ορατές ακόμη και σήμερα):
Pouqueville[6](Ιστορικός), Gell[7](Αρχαιολόγος), Boblaye[8](Στρατ. Τοπογράφος), Ross[9]( Αρχαιολόγος), Curtius[10]( Αρχαιολόγος), Aldenhoven[11]( Στρατ. Τοπογράφος), Peytier[12]( Στρατ. Τοπογράφος), Kiessling[13](Χαρτογράφος)
2. Την Τεύθιδα στην περιοχή της Δημητσάνας θέλουν οι εξής (5)
Leake[14]( Στρατ. Τοπογράφος), Cramer[15](Ιερωμένος), Philippson[16](Γεωλόγος), Lattermann[17](Επιγραφολόγος), Kiepert[18]( Χαρτογράφος)
3. Την Τεύθιδα  εκτός περιοχής Δημητσάνας θέλει ο (1)
Levi[19]( Αρχαιολόγος, Μεταφραστής Παυσανία)
4. Θεωρούν και τις δύο θέσεις ως πιθανές οι εξής (2)
Frazer[20](Ανθρωπολόγος, Μεταφραστής Παυσανία), Blűmner[21]( Αρχαιολόγος)
Εκτός των παραπάνω, ορισμένοι περιηγητές δεν διατύπωσαν δική τους γνώμη αλλά παρέπεμψαν σε άλλους. Σαν παράδειγμα, ο J. Conder[22] παραπέμπει στον Gell[7],  ο W. Smith[23] στον Ross[9], ο C. Bursian[24] "ευχαριστεί" τον Leake[14], ενώ ο χάρτης του W. Hughes [25] επίσης απηχεί τις ιδέες του Leake πάνω στο θέμα.
Έχοντας επιδοθεί - στην καλλίτερη περίπτωση - σε "αρχαιολογία επιφανείας", οι περισσότεροι από τους μορφωμένους αυτούς ειδικούς είναι προφανώς προσεκτικοί όταν γράφουν για την θέση της Τεύθιδας. Χρησιμοποιούν λέξεις όπως "πιθανώς", "ίσως", "μπορεί" ή το ερωτηματικό (Teuthis?). Μόνο οι Ross, Leake και Levi παίρνουν απόλυτη θέση πάνω στο θέμα (μαζί με τους "χαρτογράφους" Peytier, Kiessling, και Kiepert). Τέλος, συγκεκριμένη άποψη έχει και ο Latterman  πλήν όμως, κατά την διατύπωση της, αναφέρει λανθασμένα το όνομα του Leake.
Μία πιό προσεκτική ματιά στην επίσκεψη του Παυσανία στην Τεύθιδα
Ταξιδεύοντας στο δρόμο  Ηραίας - Μεγαλόπολης, ο Παυσανίας φθάνει στην κώμη Γόρτυνα, που κάποτε ήταν πόλις, και περιγράφει το ναό του Ασκληπιού [VIII, 28 (1)]. Στη συνέχεια αναφέρεται στο ποτάμι της πόλης, το οποίο έχει πολύ κρύο νερό, ιδίως το καλοκαίρι. Εξηγεί οτι το τμήμα του ποταμού εκεί στα νότια - όπου εκβάλλει στον Αλφειό - ονομάζεται Γορτύνιος, ενώ το βόρειο τμήμα κοντά στις πηγές ονομάζεται Λούσιος (επειδή στα νερά του λούστηκε ο νεογέννητος Δίας)[VIII, 28 (2)].
Το τέλος της επόμενης παραγράφου [VIII, 28 (3)], περιέχει την πρώτη σημαντική πληροφορία σχετικά με το πρόβλημα της θέσης:
" Ἔχει μὲν δὴ τὰς πηγὰς ἐν Θεισόᾳ τῆ Μεθυδριεῦσιν ὁμόρῳ"
(Τις πηγές του τις έχει στη Θεισόα, την γείτονα των Μεθυδριέων)
Με άλλα λόγια, η ευρύτερη περιοχή της Θεισόας, που τώρα ξέρουμε οτι είναι ο δυτικός γείτονας του Μεθυδρίου, απλωνόταν μέχρι τα βορειο-ανατολικά των Λαγκαδίων, σε περιοχή όπου πράγματι βρίσκονται οι πηγές του Γορτύνιου/Λούσιου.
Οι σύγχρονοι χάρτες δείχνουν καθαρά οτι η Θεισόα - που βρίσκεται κοντά στην Καρκαλού - είναι πολύ βορειότερα της Γόρτυνας. Έτσι, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα οτι ο Παυσανίας προχωρούσε από τα νότια προς τα βόρεια, έχοντας ξεκινήσει από την Γόρτυνα για να φθάσει στην Τεύθιδα, αφού [VIII, 28 (4)]:
"τῇ χώρᾳ δὲ τῇ Θεισόᾳ προσεχὴς κώμη Τεῦθίς ἐστι: πάλαι δὲ ἦν πόλισμα ἡ Τεῦθις."
( η Τεῦθις, η οποία παλιά ήταν πόλις, είναι όμορη κώμη της Θεισόας)
Δηλαδή η Τεύθις, ως συνορεύουσα με την Θεισόα, βρισκόταν και αυτή κάπου στα βόρεια της Γόρτυνας.
Με βάση όμως την αφήγηση του Παυσανία, αναφέρεται μεν πρώτα η Θεισόα αλλά δεν γνωρίζουμε αν την επισκέφθηκε. Και έτσι, μπλέκουν τα πράγματα. Με δεδομένη την μορφολογία εδάφους της περιοχής και με το Μεθύδριο στα ανατολικά, η Τεύθις θα μπορούσε να είναι είτε νότιος είτε βορειοδυτικός γείτονας της Θεισόας:
Έτσι, (με τον περιηγητή να ανεβαίνει από το νότο) μένει στον καθένα να αποφασίσει για ποιά από τις δύο περιπτώσεις έχει περισσότερο νόημα η φράση οτι η Τεύθις συνορεύει με τη Θεισόα. [Όταν ταξιδεύεις προς μία πόλη, σε ενδιαφέρει κυρίως τι συναντάς πρίν από αυτήν και όχι τι υπάρχει μετά. Επομένως, η επίμαχη φράση θα μπορούσε να υπονοεί οτι η Τεύθις βρίσκεται μετά την Θεισόα, δηλαδή βορειότερα.]
Συμπέρασμα
Είναι προφανές οτι μόνο η αρχαιολογική σκαπάνη θα μπορούσε να δώσει ένα τέλος στις αμφιβολίες που έχουν προκύψει. Δεν έχει, δηλαδή, βρεθεί σχετική επιγραφή (που να αναφέρει την Τεύθιδα) στη Δημητσάνα, την σύγχρονη κωμόπολη που κράτησε το όνομα Τεῦθις για τις δικές της αρχαιότητες. Όσο για μοντέρνα επιχειρήματα υπέρ της επικρατούσας πλέον άποψης αυτής, ο αναγνώστης μπορεί να κρίνει διαβάζοντας τις γνώμες δύο - πολύ αξιόλογων κατά τα άλλα - αρχαιολόγων της Βρεττανικής και της Γαλλικής σχολής των Αθηνών, αντίστοιχα: (Δημητσάνα... Τοποθεσία που γενικά ταυτίζεται με την αρχαία Τεύθιδα)! (Αν υποθέσουμε οτι η Τεῦθις ήταν νότια της Θεισόας, κοντά στον Γορτύνιο, δεν υπάρχει αμφιβολία   για την ταυτοποίηση των αρχαιοτήτων της Δημητσάνας στα νοτιο-δυτικά της Καρκαλούς)!
Τέλος, για την ιστορία: Ανάμεσα στους πρώτους δήμους του νομού Αρκαδίας που καθορίστηκαν με διάταγμα του 1834, ήταν και ο Δήμος Τευθίδος[28] με έδρα το Βυζίκι, το πλησιέστερο στην Άκοβα χωριό της βορειοδυτικής Αρκαδίας.
αναφορές
1   Παυσανίας, VIII: Αρκαδικά, 28 (6)