cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλουμινένσε ΦΚ
Η Φλουμινένσε ΦΚ (πορτογαλικά: Fluminense FC, ) αποτελεί το ποδοσφαιρικό τμήμα του ομώνυμου αθλητικού συλλόγου και μία από τις τέσσερις μεγάλες ομάδες του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία. Αγωνίζεται στην Α' κατηγορία ποδοσφαίρου στη Βραζιλία. Ο μεγαλύτερος της αντίπαλος είναι η συμπολίτισσα Φλαμέγνκο. Το ντέρμπι ονομάζεται «Fla-Flu». Αγωνίζεται σε διάφορα στάδια του Ρίο ντε Τζανέιρο αλλά και στο στάδιο «Μαρακανά» της Βραζιλίας, χωρητικότητας 78.838 θέσεων.
Η Φλουμινένσε είναι κάτοχος τεσσάρων πρωταθλημάτων, ενός πρωταθλήματος Γ' Βραζιλίας, ενός κυπέλλου Βραζιλίας και τριάντα τριών πρωταθλημάτων Καριόκα. Σε διεθνές επίπεδο, έχει υπάρξει μια φορά φιναλίστ του Κόπα Λιμπερταδόρες το 2008 και φιναλίστ του Κόπα Σουδαμερικάνα το 2009.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 21 Ιουλίου 1902 από τον Όσκαρ Κοξ ο οποίος ήταν βραζιλιάνος βρετανικής καταγωγής. αριστερά|μικρογραφία|151x151px|Όσκαρ Κοξ, Ιδρυτής της [[Φλουμινένσε ΦΚ|Φλουμινένσε]] Το όνομα της είναι ένα δημωνύμιο για τους κατοίκους της πολιτείας του Ρίο. Αν και ο σύλλογος ιδρύθηκε όντας αμιγώς ποδοσφαιρικός, η Φλουμινένσε διατηρεί τμήματα σε παραπάνω από 16 άλλα αθλήματα. Τα χρώματά της είναι το πράσινο, το βυσσινί και το λευκό. Η εμφάνιση της είναι βυσσινί με πράσινες κάθετες ρίγες, λευκά σορτσάκια και λευκές κάλτσες. Αυτός ο συνδυασμός διατηρείται από το 1920. Σε ορισμένα ματς (συνήθως εκτός έδρας), τα σορτσάκια και οι κάλτσες είναι βυσσινί. μικρογραφία|160x160εσ|Πρώτη εμφάνιση (2017-19) Η μεγαλύτερη διάκριση της ομάδας σε διεθνές επίπεδο αποτελεί η πορεία στο Κόπα Λιμπερταδόρες και ο τελικός του 2008 με τη Λίγκα Κίτο. Το 2015 η Φλουμινένσε αποκτά τον πρώην διεθνή και κάτοχο Παγκοσμίου Κυπέλλου Ροναλντίνιο. Άλλοι παίκτες που έχουν παίξει στη Φλουμινένσε είναι και οι Ντέκο, Φρέντ, Ριβελίνο, Κάρλος Αλμπέρτο, Ρομάριο, Τιάγκο Σίλβα, Νενέ, Ρισάρλισον, Γκάνσο, Εζέκιελ Γκονζάλες, Μπελέτι.
Το 2013 στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, η ισοπαλία απέναντι στην Μπαία, ισοδυναμούσε με μαθηματικό υποβιβασμό της ομάδας που μόλις πριν έναν χρόνο είχε πάρει το πρωτάθλημα. Όμως οι Πορτουγκέζα και Φλαμέγνκο στους αγώνες με Γκρέμιο και Κρουζέιρο αντίστοιχα, χρησιμοποίησαν αντικανονικούς παίκτες. Έτσι, με ποινή αφαίρεσης τεσσάρων πόντων, η Φλουμινένσε απέφυγε τον υποβιβασμό.
Το 2021 η Φλουμινένσε μετά από 8 χρόνια απουσίας, συμμετέχει στο Κόπα Λιμπεραδόρες. Προκρίθηκε στη φάση των 16 ως πρωτοπόρος του ομίλου της και πάνω από την αργεντίνικη Ρίβερ Πλέιτ. Παρόλα αυτά αποκλείστηκε στους «8» του θεσμού από τη Μπαρτσελόνα Γκουαγιαγκίλ εξαιτίας των εκτός έδρας γκολ.
Φλα-Φλου
Είναι ένα από τα πιο δημοφιλέστερα ντέρμπι στη Βραζιλία μεταξύ των ομάδων Φλουμινένσε και Φλαμέγκο.
Η Φλαμέγκο προηγείται στις νίκες έναντι της Φλουμινένσε.
Ο μεγαλύτερος σε προσέλευση ποδοσφαιρικός αγώνας στην ιστορία καταγράφηκε στις 15/12/1963. Η προσέλευση του κόσμου ήταν 194.603 άτομα.Το αποτέλεσμα της αναμέτρησης ήταν 0 - 0.
Άλλοι αγώνες με μεγάλη προσέλευση κόσμου είναι οι εξής : μικρογραφία|274x274px|Οπαδοί της Φλουμινένσε στο «[[Στάδιο Μαρακανά|Μαρακανά»]] Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 2 - 3 171,599, 15/06/1969
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 0 - 0 155,116, 19/05/1976
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 0 - 1 153,520, 16/12/1984
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 0 - 2 138,599, 02/08/1970
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 1 - 1 138,557, 22/04/1979
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 5 - 2 137,002, 23/04/1972
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 2 - 1 136,829, 07/09/1972
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 3 - 3 136,606, 18/10/1964
Φλαμέγκο 22x22εσ|CR Flamengo - 22x22εσ|600px verde e grena horizontais Φλουμινένσε 1 - 0 124,432, 23/09/1979
Άλλα ντέρμπι είναι αυτά με τη Βάσκο ντα γκάμα (ντέρμπι «Γιγάντων») και την Μποταφόγκο (ντέρμπι «Παππούδων»)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1902 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902
Βραβείο Άλμπερτ Αϊνστάιν
Το Βραβείο Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein Award) ήταν ένα βραβείο που δημιουργήθηκε για να τιμήσει εξαιρετικά επιτεύγματα στον χώρο της Φυσικής. Δημιουργήθηκε από το Lewis and Rosa Strauss Memorial Fund προς τιμήν των εβδομηκοστών γενεθλίων του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1951 και περιλάμβανε ένα χρυσό μετάλλιο που απεικόνιζε τον Αϊνστάιν, δημιούργημα του γλύπτη Gilroy Roberts καθώς και χρηματικό ποσό 15.000 δολαρίων το οποίο αργότερα μειώθηκε στις 5.000. Ο νικητής επιλέγονταν από επιτροπή (αρχικά αποτελούνταν από τους Άλμπερτ Αϊνστάιν, Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, Τζον φον Νόιμαν και Hermann Weyl ) του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών (Institute for Advanced Study), που διαχειρίζονταν το βραβείο.
Το βραβείο δεν πρέπει να συγχέεται με άλλα που έχουν ονομασθεί προς τιμήν του Αϊνστάιν, όπως το Albert Einstein World Award of Science, το Μετάλλιο Άλμπερτ Αϊνστάιν και το Βραβείο Hans Albert Einstein. Δημιουργήθηκε πολύ πριν από τα προαναφερθέντα, όταν ο μεγάλος φυσικός ήταν ακόμα εν ζωή. Αποκλήθηκε το "υψηλότερο του είδους του" από τους The New York Times.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπερτ Αϊνστάιν Αλμπερτ
Ντομένικους Φερβίλτ
Ο Ντομένικους Φερβίλτ (φλαμανδικά: Domenicus Verwilt (αναφερόμενος ορισμένες φορές και ως ver Wilt) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Σουηδία.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) είναι γνωστός για τα πορτρέτα και τους πίνακες με ιστορικές αλληγορίες που δημιούργησε. Αν και οι χρονολογίες γέννησης και θανάτου του δεν είναι επιβεβαιωμένες, καταγράφεται να εργάζεται στην Αμβέρσα μεταξύ 1554 και 1555 και στη συνέχεια στη Σουηδία, μεταξύ 1556 και 1566, όπου είχε γίνει ζωγράφος της Αυλής του Ερρίκου ΙΔ΄ της Σουηδίας. Πιθανόν γνώριζε τον προσωπογράφο Στέφεν φαν ντερ Μέλεν από την περίοδο που εργαζόταν στην Αμβέρσα, ο οποίος επισκέφθηκε την Αυλή του Ερρίκου και έφτιαξε ένα πορτρέτο του το 1561.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Σηκωματάρικα δεντρά
Δεν είναι γνωστό πότε πρωτοξεκίνησε αυτός ο θεσμός, όμως φαίνεται ότι είχε πάρει μεγάλη έκταση κατά τα τέλη της τουρκοκρατίας και επί Κρητικής πολιτείας, είναι γνώστες ακόμα κάποιες περιπτώσεις όπου τέτοιες συμφωνίες έφτασαν μέχρι τις μέρες μας.
Αίτια της δημιουργίας του νόμου
Μετά την πτώση του Χάνδακα το 1669 κάποιοι τιμαριούχοι (ιδιοκτήτες γεών) εγκατέλειψαν το νησί κινούμενοι δυτικά, όμως οι περισσότεροι που παρέμειναν, φύλαξαν καλά τους ενετικούς τους τίτλους, Ενώ άλλοι κατά τα τέλη της τουρκικής κατοχής γύρευαν τους τίτλους των οικογενειών τους στην Βενετία, στο αρχείο του Χάνδακα που είχε μεταφερθεί εκεί λίγο πριν την πτώση. Έτσι από το 1860 και μετά, πολλοί γόνοι παλιών τιμαριούχων κρητικών άρχισαν να εμφανίζονται με ενετικούς τίτλους ιδιοκτησίας γης, οι οποίοι μάλιστα ήταν και οι μόνοι που είχαν ισχύ, αφού η τουρκική αρχή είχε καταλυθεί και κανείς δεν αποδέχονταν τουρκικά χαρτιά εκείνη την εποχή. Η γη όμως των παλιών τιμαριούχων είχε ήδη μοιραστεί ή καταπατηθεί από άλλους κρητικούς προ γενεών πολλές φορές.
Έτσι αποφασίστηκε οι κάτοχοι των παλαιών τίτλων να επανακτήσουν την γη τους όχι όμως και τα δέντρα που ήταν στις ιδιοκτησίες τους που παρέμεναν στα χέρια των καλλιεργητών τους,  προκειμένου να μην δημιουργηθεί ένταση εκείνη την στιγμή. Με τον καιρό τα δέντρα αυτά άρχισαν να πωλούνται ξεχωριστά από την γη και να ανταλλάσσονται με ζώα και άλλα δέντρα, με αποτέλεσμα μια ιδιοκτησία γης να έχει σηκωματαργιές πολλών διαφορετικών ιδιοκτητών. Χρειάστηκαν αρκετές δεκαετίες, όμως τελικά οι περισσότεροι κάτοχοι τίτλων ανέκτησαν πλήρως την γη τους, με την βοήθεια και κάποιον πυρκαγιών.
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης
Ιβερμεκτίνη
Η ιβερμεκτίνη είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία πολλών τύπων παρασιτικών λοιμώξεων. Αυτό περιλαμβάνει ψείρες, ψώρα, ογκοκέρκωση, στρογγυλοειδίαση, τριχουρίαση, ασκαρίαση και λεμφική φιλαρίαση. Μπορεί να ληφθεί από το στόμα ή να εφαρμοστεί στο δέρμα για εξωτερικές προσβολές. Η χρήση στα μάτια πρέπει να αποφεύγεται.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν κόκκινα μάτια, ξηρό δέρμα και το δέρμα που καίει. Δεν είναι σαφές εάν είναι ασφαλές για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά είναι πιθανώς αποδεκτό για χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Ανήκει στην οικογένεια φαρμάκων της αβερμεκτίνης. Λειτουργεί προκαλώντας αύξηση της διαπερατότητας της κυτταρικής μεμβράνης του παρασίτου, με αποτέλεσμα παράλυση και θάνατο.
Η ιβερμεκτίνη ανακαλύφθηκε το 1975 και τέθηκε σε ιατρική χρήση το 1981. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Σε άλλα ζώα χρησιμοποιείται για την πρόληψη και τη θεραπεία της διροφιλαρίωσης και ακαρίασης, μεταξύ άλλων ενδείξεων.
Ιατρικές χρήσεις
Η ιβερμεκτίνη είναι εξίσου αποτελεσματική με την αλβενδαζόλη ή εναλλακτικά αντινηματωδικά φάρμακα για τη θεραπεία της λοίμωξης από οξύωρους (εντεροβίαση).
Η ιβερμεκτίνη χρησιμοποιείται για την πρόληψη, τη θεραπεία και τον έλεγχο της ογκοκερκίασης σε πληθυσμούς όπου η νόσος είναι συχνή. Ωστόσο, η ιβερμεκτίνη αντενδείκνυται σε άτομα με υψηλό φορτίο νόσου, λόγω του κινδύνου σοβαρών φλεγμονωδών συμβάντων που σχετίζονται με ιβερμεκτίνη.
Μία εφάπαξ δόση ιβερμεκτίνης μειώνει τη μικροφιλαροδερμία κατά 98-99% μετά από 1-2 μήνες. Η ιβερμεκτίνη δεν σκοτώνει τα ενήλικα σκουλήκια. Απαιτείται μία εφάπαξ δόση ιβερμεκτίνης από το στόμα, που λαμβάνεται μία ή δύο φορές το χρόνο για τη διάρκεια ζωής 10 – 15 ετών των ενηλίκων σκουληκιών, για την προστασία του ατόμου από την τύφλωση του ποταμού.
Μια ανασκόπηση του Cochrane το 2012 βρήκε αδύναμα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι η ιβερμεκτίνη θα μπορούσε να οδηγήσει στη μείωση των χοριοαμφιβληστροειδικών βλαβών και να αποτρέψει την απώλεια όρασης σε άτομα με ογκοκέρκωση. Η μοξιδεκτίνη έχει εγκριθεί από το FDA για χρήση σε άτομα με ογκοκέρκωση, έχει μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής από την ιβερμεκτίνη και μπορεί τελικά να αντικαταστήσει την ιβερμεκτίνη, καθώς είναι ένα πιο ισχυρό μικροφιλαριοκτόνο, αλλά υπάρχει ανάγκη για επιπλέον κλινικές δοκιμές, με μακρά -μερική παρακολούθηση, για να εκτιμηθεί εάν η μοξιδεκτίνη είναι ασφαλής και αποτελεσματική για τη θεραπεία της λοίμωξης από νηματώδη σε παιδιά και γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία.
Μια εφάπαξ δόση ιβερμεκτίνης προκαλεί γρήγορη και διαρκή μείωση του σωματικού φορτίου των οφθαλμικών σκωλήκων Loa loa. Ο κίνδυνος σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονται με την ιβερμεκτίνη είναι πολύ χαμηλός σε άτομα με λιγότερες από 20.000 μικροφιλάριες ανά mL αίματος.
Η ιβερμεκτίνη είναι πιο αποτελεσματική από την αλβενδαζόλη και εξίσου αποτελεσματική με τη θειαβενδαζόλη για τη θεραπεία της στρογγυλοειδίασης. Η ιβερμεκτίνη έχει λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από ό, τι η θειαβενδαζόλη και είναι τουλάχιστον εξίσου ανεκτή με την αλβενδαζόλη. Μια ανάλυση που βασίζεται σε ένα οικονομικό μοντέλο υποδηλώνει ότι είναι οικονομικώς αποδοτικό για τους ανθρώπους που μετακινούνται στην Ευρώπη από περιοχές όπου είναι συνηθισμένο να λαμβάνεται εφάπαξ δόση ιβερμεκτίνης κατά την άφιξη, ώστε να θεραπεύεται η πιθανή λοίμωξη. Άτομα που είναι ανοσοκατεσταλμένα ή που θα λάβουν ανοσοκατασταλτική θεραπεία και που έχουν επιβεβαιώσει ή θεωρείται ότι προσβλήθηκαν από νήμα είναι πιθανό να επωφεληθούν από τη θεραπεία με ιβερμεκτίνη.
Η συνδυασμένη θεραπεία με ιβερμεκτίνη συν αλβενδαζόλη είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία της τριχουρίασης (Trichuris trichiura) και ο ρυθμός της αντίδρασης Mazzotti δεν είναι υψηλότερος από ότι για αλβενδαζόλη και μόνο.
Η συνδυαστική θεραπεία με ιβερμεκτίνη και αλβενδαζόλη είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία της λεμφικής φιλαρίωσης από Wuchereria bancrofti, Brugia malayi ή Brugia timori.
Στοιχεία υποστηρίζουν τη χρήση ιβερμεκτίνης έναντι παρασιτικών αρθρόποδων και εντόμων:
Η ιβερμεκτίνη έχει δείξει επίσης δραστικότητα in vitro έναντι του SARS-CoV-2, όμως σε δόσεις που είναι δύσκολο να επιτευχθούν. Μια διπλά τυφλή τυχαιοποιημένη μελέτη βρήκε ότι η χορήγηση ιβερμεκτίνης μειώνει την εμφάνιση συμπτωμάτων όπως η ανοσμία και ο βήχας.
Αντενδείξεις
Η ιβερμεκτίνη αντενδείκνυται σε παιδιά κάτω των πέντε ετών ή σε παιδιά που ζυγίζουν λιγότερο από 15 κιλά, και σε άτομα με ηπατική ή νεφρική νόσο. Η ιβερμεκτίνη εκκρίνεται σε πολύ χαμηλή συγκέντρωση στο μητρικό γάλα. Παραμένει ασαφές εάν η ιβερμεκτίνη είναι ασφαλής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Παρενέργειες
Το κύριο μέλημα είναι η νευροτοξικότητα, η οποία στα περισσότερα είδη θηλαστικών μπορεί να εκδηλωθεί ως καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματος και κατά συνέπεια αταξία, όπως θα μπορούσε να αναμένεται από την ενίσχυση των ανασταλτικών GABA-εργικών συνάψεων.
Φαρμακοδυναμική
Η ιβερμεκτίνη και άλλες αβερμεκτίνες ( εντομοκτόνα που χρησιμοποιούνται συχνότερα σε δολώματα για μυρμήγκια στο σπίτι) είναι μακροκυκλικές λακτόνες που προέρχονται από το βακτήριο Streptomyces avermitilis. Η ιβερμεκτίνη σκοτώνει παρεμβαίνοντας στο νευρικό σύστημα και τη λειτουργία των μυών, ιδίως ενισχύοντας την ανασταλτική νευροδιαβίβαση.
Το φάρμακο συνδέεται με κανάλια χλωριούχου γλουταμινικού (GluCls) στις μεμβράνες των ασπόνδυλων νευρικών και μυϊκών κυττάρων, προκαλώντας αυξημένη διαπερατότητα στα ιόντα χλωρίου, με αποτέλεσμα την κυτταρική υπερπόλωση, ακολουθούμενη από παράλυση και θάνατο. Τα GluCls είναι ειδικά για τα ασπόνδυλα μέλη της οικογένειας Cys-loop των διαύλων ιόντων με προσδέματα που υπάρχουν σε νευρώνες και μυοκύτταρα.
Φαρμακοκινητική
Η ιβερμεκτίνη μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα, τοπικά ή μέσω ένεσης. Δεν διασχίζει εύκολα τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό των θηλαστικών λόγω της παρουσίας Ρ-γλυκοπρωτεΐνης, (η γονιδιακή μετάλλαξη MDR1 επηρεάζει τη λειτουργία αυτής της πρωτεΐνης). Η διέλευση μπορεί ακόμη να γίνει σημαντική εάν η ιβερμεκτίνη χορηγείται σε υψηλές δόσεις (στην περίπτωση αυτή, τα επίπεδα του εγκεφάλου κορυφώνονται 2-5 ώρες μετά τη χορήγηση). Σε αντίθεση με τα θηλαστικά, η ιβερμεκτίνη μπορεί να διασχίσει το φράγμα αίματος-εγκεφάλου σε χελώνες, συχνά με θανατηφόρες συνέπειες.
Ιστορία
Η ανακάλυψη της οικογένειας ενώσεων αβερμεκτίνης, από την οποία προέρχεται χημικά η ιβερμεκτίνη, έγινε από τον Σατόσι Ομούρα του Πανεπιστημίου Κιτασάτο, Τόκιο και τον Γουίλιαμ Κάμπελ του Ινστιτούτου Θεραπευτικής έρευνας Merck. Ο Ομούρα εντόπισε αβερμεκτίνη από το βακτήριο Streptomyces avermitilis. Ο Κάμπελ καθαρίζει την αβερμεκτίνη από καλλιέργειες που έλαβε ο Ομούρα και οδήγησε σε προσπάθειες που οδήγησαν στην ανακάλυψη της ιβερμεκτίνης, ενός παραγώγου μεγαλύτερης ισχύος και χαμηλότερης τοξικότητας. Η ιβερμεκτίνη εισήχθη το 1981. Το ήμισυ του βραβείου Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής του 2015 απονεμήθηκε από κοινού στον Κάμπελ και τον Ομούρα για την ανακάλυψη της αβερμεκτίνης, "τα παράγωγα της οποίας έχουν μειώσει ριζικά τη συχνότητα της ογκοκερκίασης και της λεμφικής φιλαρίωσης, καθώς και την αποτελεσματικότητα έναντι ενός αυξανόμενου αριθμού άλλων παρασιτικών ασθένειες ".
Κατάλογος δημάρχων Έδεσσας
Ο Δήμαρχος Έδεσσας είναι ο επικεφαλής του Δήμου Έδεσσας (παλαιότερα: Εδέσσης). Στο αξίωμα υπηρέτησε για πρώτη φορά ο Αλή Ριζά, το 1912. Ο πρώτος αιρετός δήμαρχος μεταπολιτευτικά ήταν ο Πέτρος Σούγγαρης. Σημερινός δήμαρχος είναι ο Ιωάννης Μουράτογλου.
Παραπομπές
Εδεσσας
Τα παιδιά του Γκεμπελάουι
Τα παιδιά του Γκεμπελάουι, (αραβικά (أولاد حارتنا) Awlâd hâratinâ), είναι μυθιστόρημα του Αιγύπτιου νομπελίστα λογοτέχνη,  Ναγκίμπ Μαχφούζ που πρωτο - κυκλοφόρησε το 1959, σε συνέχειες στην αιγυπτιακή εφημερίδα «Αλ Αχράμ» (Al-Ahram). Το έργο προκάλεσε διαφωνίες και αντιδράσεις καθώς θεωρήθηκε ότι προσέβαλλε τον Μωάμεθ, τον Αδάμ και άλλες σημαντικές θρησκευτικές προσωπικότητες του Ισλάμ και συστήθηκε στον συγγραφέα από εκπροσώπους του καθεστώτος να μην το εκδόσει σε βιβλίο. Η αραβική εφημερίδα «Αλ Μέσσα» (Al-Messa) με την ευκαιρία της απονομής του Νόμπελ στον Μαχφούζ το 1988 ξανα-δημοσίευσε σε συνέχειες το έργο, πράγμα που προκάλεσε την καταδίκη του Μαχφούζ από τον υπερσυντηρητικό θρησκευτικού ηγέτη Ομάρ Άμπντελ Ραχμάν (en:Omar Abdel-Rahman) - του ίδιου που είχε καταδικάσει και τον Σαλμάν Ρούσντι.
Ωστόσο, μόνο μετά τον θάνατο του συγγραφέα το 2006, τα βιβλία του πωλούνται δημοσίως και σε ευρεία κλίμακα στην Αίγυπτο.
Στις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες το έργο κυκλοφόρησε το 1967 από εκδοτικό οίκο του Λιβάνου.
Στην αγγλική γλώσσα κυκλοφόρησε πρώτη φορά με τον τίτλο "Children of Gebelawi" το 1981 και σε καινούρια μετάφραση με τον τίτλο "Children of our alley" το 1996.
Στην Ελλάδα πρωτο - εκδόθηκε το 1996 από τις εκδόσεις "Ψυχογιός" σε μετάφραση από τα αραβικά από την Πέρσα Κουμούτση. ISBN 9789602742167
Το μυθιστόρημα συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών.
Το θέμα του έργου
''«Στο παρελθόν η γειτονιά μας ήταν μια απέραντη ερημιά. Ήταν προέκταση της ερήμου Μουκάταμ που απλωνόταν γενναιόδωρα ώς εκεί που έφτανε το μάτι. Εκτός από το μεγάλο και επιβλητικό σπίτι του Γκεμπελάουι τίποτ άλλο δεν υπήρχε σ εκείνη την ερημιά. Το σπίτι ο Γκεμπελάουι το έχτισε ακριβώς εκεί, σαν να ήθελε να προκαλέσει ανοιχτά το φόβο, τη μοναξιά και τους τυχοδιώκτες που μόνο εκείνος ήξερε τόσο αποτελεσματικά να μη τους λογαριάζει. Ο ψηλός χτισμένος φράχτης του απομόνωσε μια μεγάλη έκταση γης. Η δυτική πλευρά της έκτασης αυτής, πλούσια και γόνιμη, είχε μεταμορφωθεί σε κήπο ενώ η υπόλοιπη στα ανατολικά φιλοξενούσε το απλόχωρο τριώροφο οίκημα.
Μιά μέρα κάλεσε ο ιδιοκτήτης τους γιούς του να τον συναντήσουν στη μεγάλη αίθουσα του πρώτου ορόφου, σ εκείνη που επικοινωνεί με την κυρία είσοδο και τις σκάλες προς τον κήπο. Και ήρθαν όλα τα παιδιά: ο Αμπάς, ο Ραντουάν, ο Γκαλίλ και ο Αντχαμ. Φορούσαν τα μεταξωτά, μακριά ως τον αστράγαλο πουκάμισά τους. Στάθηκαν μπροστά του με σκυμμένα τα κεφάλια και σταυρωμένα τα χέρια. Μόνο με κλεφτές, φευγαλέες ματιές μπορούσαν να τον αντικρίσουν.''»
Ο πατριάρχης Γκεμπελάουι θα διώξει από το σπίτι τον γιό του Άντχαμ γιατί παράκουσε την εντολή του και διάβασε κρυφά τους δέκα όρους του συμβολαίου του πατέρα. Εκείνος θα χτίσει σπίτι και θα δημιουργήσει οικογένεια δίπλα στο πατρικό σπίτι. Οι γιοί του θα χτίσουν και αυτοί σπίτια δίπλα στο Πατρογονικό. Ο πρωτότοκος του Άντχαμ, ο Άντρι θα σκοτώσει τον καλοπροαίρετο αδερφό του Χαμάμ, γιατί τον φθόνησε για την εύνοια που του έδειχνε ο παππούς. Ο Γκαμάλ γιός και αυτός του Άντχαμ θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την εντολή του παππού του, να καθαριστεί η γειτονιά από τους δαίμονες και τα κακοποιά στοιχεία, και ο Γκάμαλ με αυτόν τον άθλο θα αποκτήσει κύρος και δύναμη μεγαλύτερη ίσως και από του παππού του. Ο γιός του ο Ρεφάα, θα προσπαθήσει να αναστήσει με τον λόγο του, την χρυσή εποχή του παππού του, αλλά οι γείτονες θα τον σκοτώσουν βυθίζοντας τη γειτονιά σε μια περίοδο φρίκης και τρόμου. Η έλευση του ταπεινού Κάσεμ, που σαν Μεσσίας προσπαθεί να ξαναφέρει την ειρήνη στην ψυχή των ανθρώπων, θα έχει κάποια επιτυχία αλλά όχι για πάντα - σύντομα η βία, μετά τον θάνατο του Κάσεμ, θα ξανακυριαρχήσει στη γειτονιά. Η τελευταία ευκαιρία για τα παιδιά του Γκεμπελάουι έρχεται με την έλευση ενός νέου προφήτη, του αλχημιστή Αέρφα που θα προσπαθήσει με τη δύναμη της επιστήμης αυτή τη φορά να επαναφέρει την ευτυχία και την αρμονία στη ζωή των κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ναγκίμπ Μαχφούζ Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Ουζούν Κιοπρού
Το Ουζούν Κιοπρού (τουρκικά: Uzunköprü, κυριολεκτικά Μακρά Γέφυρα), γνωστό στα Ελληνικά και ως Μακρά Γέφυρα, είναι πόλη και περιφέρεια στην επαρχία Εντίρνε, στην Τουρκία. Η περιφέρεια σύμφωνα με την απογραφή του 2012 έχει 66.061 κατοίκους, από τους οποίους οι 40.343 κατοικούν στην πόλη Ουζούν Κιοπρού. Στη περιφέρεια βρίσκεται συνοριακό φυλάκιο με την Ελλάδα. Η πόλη βρίσκεται πάνω στο σιδηρόδρομο που ενώνει την Κωνσταντινούπολη με την Ευρώπη.
Το όνομά της η πόλη το πήρε από την γέφυρα Ουζούν Κιοπρού, η οποία κατασκευάστηκε την περίοδο 1426-1443. Ο κύριος αρχιτέκτονας ήταν ο Μουσλιχιντίν, ο οποίος εργαζόταν στις τάξεις του Οθωμανού Σουλτάνου Μουράτ Β΄. Η γέφυρα έχει 174 τόξα και μήκος 1.330 μέτρα. Οι εργάτες της γέφυρας ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης. Η γέφυρα διασχίζει τον Εργίνη και είναι τόσο μακριά επειδή έπρεπε να διασχίσει και μια έκταση βάλτων.
Γεωγραφία
Η Μακρά Γέφυρα βρίσκεται στην Ανατολική Θράκη, στα δυτικότερα σύνορα της Τουρκίας και στο μέσο της επαρχίας Αδριανούπολης. Συνορεύει με την Ελλάδα (το Σουφλί) στα δυτικά, την Ραιδεστό στα ανατολικά, τις Σαράντα Εκκλησιές στα βορειοανατολικά, τα Ύψαλα και την Κεσσάνη στα νότια, την Αδριανούπολη και τη Νίκη στα βόρεια. Έχει έκταση 1.224 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Επειδή ιδρύθηκε στην πεδιάδα του Εργίνη, σχεδόν το 75% της επικράτειας της πόλης αποτελείται από χαμηλές περιοχές που έχουν υψόμετρο 18 μέτρων. Μικροί λόφοι και οροπέδια διάσπαρτα ειδικά προς τα βόρεια και τα νότια από τόπο σε τόπο αποτελούν τα μοναδικά υψώματα που συναντά η περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Ρουμανικά κέρματα ευρώ
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 20 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 20 χώρες και μια εθνική όψη, που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή. Η Ρουμανία δε συμμετέχει ακόμη στην Ευρωζώνη, οπότε νόμισμά της παραμένει το λέου. Η Ρουμανία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007 και δεν υπάρχει ακόμη ακριβής ημερομηνία υιοθέτησης του ευρώ.
Η εθνική πλευρά των ρουμανικών κερμάτων ευρώ
Η εθνική πλευρά των ρουμανικών κερμάτων ευρώ δεν έχει σχεδιαστεί ακόμη.
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Η Ρουμανία θα μπορεί να εκδώσει αναμνηστικά κέρματα, αφού προσχωρήσει στην Ευρωζώνη.
Γιόζεφ Γιαραμπίνσκι
Ο Γιόζεφ Γιαραμπίνσκι (γεννημένος στις 12 Μαρτίου 1944 στη Γιαραμπίνα της τότε Τσεχοσλοβακίας και νυν βόρειας Σλοβακίας) είναι Σλοβάκος πρώην ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της προπονητικής του καριέρας, προτιμούσε ως επί το πλείστον μονοετείς συνεργασίες και εργάστηκε όχι μόνο στην Τσεχία αλλά και στην Ελλάδα, Ισπανία και κυρίως στην τουρκική Σούπερ Λιγκ.
Ρουμανικά κέρματα ευρώ
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Για περισσότερες πληροφορίες για τα αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ, δείτε το άρθρο αναμνηστικά κέρματα ευρώ.
Γιόζεφ Γιαραμπίνσκι
Καριέρα παίκτη
Ο Γιαραμπίνσκι ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στα τμήματα υποδομών της 1. ΦΚ Τάτραν Πρέσοβ, της δεύτερης παλαιότερης ομάδας της Σλοβακίας, ως επιθετικός. Το 1960, σε ηλικία 16 ετών, μετακόμισε στην Σλόβαν Μπρατισλάβας, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια πριν μετακομίσει στην Πράγα για να ενταχθεί στην Μποέμιανς 1905. Το 1964, πραγματοποίησε το μεγάλο άλμα στην πρώτη ομάδα της Μποέμιανς, όπου έπαιξε μέχρι το 1968. Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Ντούκλα Πράγας. Ο Σλοβάκος έμεινε στην ομάδα του στρατού μόνο για μία σεζόν, κατά τη διάρκεια της οποίας κέρδισε τον μοναδικό του τίτλο ως παίκτης, το Κύπελλο Τσεχοσλοβακίας. Από το 1969 έως το 1971 ο Γιαραμπίνσκι αγωνίστηκε για τη Σπάρτα Πράγας, κι από το 1971 έως το 1973 στον τότε σύλλογο της δεύτερης κατηγορίας ΣΚ Κλάντνο. Ο Γιαραμπίνσκι ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της σεζόν 1973/74, όταν και έπαιξε για την τότε ομάδα της τέταρτης κατηγορίας, Μέτεορ Πράγας, την οποία βοήθησε να ανέβει στην 3η κατηγορία.
Ρουμανικά κέρματα ευρώ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ Κατηγορία:Οικονομία της Ρουμανίας Κατηγορία:Ευρώ ανά χώρα
Γιόζεφ Γιαραμπίνσκι
Προπονητική καριέρα
Η πρώτη προπονητική θέση του Γιαραμπίνσκι ήταν το τμήμα Νέων της Σπάρτα Πράγας, όπου εργάστηκε για 9 χρόνια, από το 1974 έως το 1983. Η πρώτη του ομάδα σε ανώτερο επίπεδο ήταν την αγωνιστική περίοδο 1983/84, η τότε Βαγκόνκα Πόπραντ (νυν ΦΚ Πόπραντ) στον σλοβακικό όμιλο της Β’ Κατηγορίας Ποδοσφαίρου της Τσεχοσλοβακίας. Η ομάδα τερμάτισε 8η με 28 βαθμούς σε 30 αγώνες. Την επόμενη σεζόν, ο Γιαραμπίνσκι ανέλαβε προπονητής στην 1. ΦΚ Τάτραν Πρέσοβ, με την οποία έφτασε στη 12η θέση στην Ά Κατηγορίας Τσεχοσλοβακίας. Και πάλι μετά από μόλις ένα χρόνο, ο Γιαραμπίνσκι άλλαξε σύλλογο. Τη σεζόν 1985/86 πέτυχε με την Πλάστικα Νίτρα την άνοδο στην 1η Τσεχοσλοβακική Λίγκα. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Σπάρτα Πράγας, ως βοηθός προπονητή. Για τη σεζόν 1988/89 αναβαθμίστηκε στη θέση του πρώτου προπονητή και μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο του πρωταθλητή Τσεχοσλοβακίας με την ομάδα. Επιπλέον, η Σπάρτα κατέκτησε και το Κύπελλο Τσεχοσλοβακίας. Την αγωνιστική χρονιά 1989/90 η Σπάρτα ανακηρύχθηκε ξανά πρωταθλήτρια υπό τις οδηγίες του Γιαραμπίνσκι. Επόμενος σταθμός της καριέρας του, υπήρξε ο σύλλογος της πρώτης κατηγορίας Τουρκίας Γκεντσλερμπιρλιγκί,  τον οποίο οδήγησε στη δέκατη θέση (1990/91).
Τη σεζόν 1991/92, ο Σλοβάκος ανέλαβε την ισπανική Μπέτις της Σεβίλλης η οποία αγωνίζονταν εκείνη τη σεζόν στη δεύτερη κατηγορία του Ισπανικού ποδοσφαίρου.
Αφού έμεινε χωρίς δουλειά για μερικούς μήνες, αντικατέστησε τον Vlastimil Petržela ως προπονητής στη Σλάβια Πράγας, στις αρχές Οκτωβρίου 1992. Μετά το πρώτο μισό της σεζόν 1993/94, ωστόσο, αντικαταστάθηκε κι ο ίδιος. Την επόμενη σεζόν 1994/95, ξεκίνησε ήταν προπονητής στην Ουνιόν Χεμπ, αλλά ο σύλλογος τον απέλυσε μετά την ένατη αγωνιστική. Την ίδια σεζόν, στα τέλη Μαρτίου 1995, αντικατέστησε τον Jürgen Sundermann στη θέση του προπονητή της Σπάρτα Πράγας και οδήγησε την ομάδα στον τίτλο του πρωταθλήματος Τσεχίας παρόλο που όταν ανέλαβε, ήταν πέντε βαθμούς πίσω από τη Σλάβια. Τον Δεκέμβριο του 1995 ο Γιαραμπίνσκι έλυσε το συμβόλαιό του, αφήνοντας την ομάδα στην 4η θέση μετά από 15 αγωνιστικές. Το Μάρτιο του 1996, ανέλαβε τον Άρη Θεσσαλονίκης. Απολύθηκε μετά από 10 αγώνες (ρεκόρ 6 νίκες, 3 ισοπαλίες και 1 ήττα) αφού ήρθε σε πλήρη ρήξη με τους οπαδούς της ομάδας.
Ασή Γωνιά Χανίων
Η Ασή Γωνιά είναι ιστορικό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Στο πέρασμα των ετών διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα διάφορα επαναστατικά κινήματα της Κρήτης κατά τον 19ο αιώνα και αποτέλεσε τον τόπο καταγωγής αρκετών οπλαρχηγών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται σε 527 κατοίκους, η πλειοψηφία των οποίων ασχολείται με την κτηνοτροφία.
Μαουγίν
Το Μαουγίν (ισπανικά: Maullín) είναι πόλη της Χιλής στην Επαρχία Γιανκίουε, η οποία είναι μέρος της Περιφέρειας Λος Λάγος. Η κοινότητα βρίσκεται στην εκβολή του ποταμού Μαουγίν.
Ασή Γωνιά Χανίων
Ονομασία
Η ονομασία Ασή είναι αραβικής ή τουρκικής προέλευσης (τουρκικά "Asi") και σημαίνει τον "αποστάτη" ή τον "ανυπότακτο" και κατ΄ επέκταση τον  "παλικαρά". Υπό αυτήν την ερμηνεία, η Ασή Γωνιά μεταφράζεται ως η "Γωνιά των αποστατών ή των παλικαράδων".
Γιόζεφ Γιαραμπίνσκι
Προπονητική καριέρα
Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Γιαραμπίνσκι εργάστηκε στην Τουρκία και προπονούσε τις ομάδες ΜΚΕ Άνκαραγκιουτζου (1996/97), Σαμσουνσπόρ (1997/98), Αντάλιασπορ (1998/99) και  Γκεζτεπέ (1999/00) για μία σεζόν την καθεμία. Επέστρεψε στην Τσεχία το 2001 και τερμάτισε έκτος στο πρωτάθλημα με την Μπανίκ Οστράβας. Για τη σεζόν 2002/03 ανέλαβε ξανά προπονητής στη Σπάρτα Πράγας, αλλά έφυγε από τον σύλλογο κατά τη χειμερινή διακοπή του πρωταθλήματος (4 Δεκεμβρίου 2002), παρόλο που η ομάδα ήταν στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα. Στις 27 Οκτωβρίου 2004 επέστρεψε στη Μπάνικ Οστράβα, αλλά δεν μπόρεσε να δώσει νέα ώθηση στην ομάδα και λύθηκε η μεταξύ τους συνεργασία, στις 29 Αυγούστου 2005.
Μαουγίν
Το 1674 στην παρούσα θέση της κοινότητας στάθμευε μια ομάδα Βάσκων στρατιωτών, οι οποίοι επέτρεψαν την έγκαιρη ανίχνευση των κινήσεων επιθέσεων των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών (κυρίως Ολλανδών και Άγγλων που εισέρχονταν μέσω του Ακρωτηρίου Χορν). Το 1787 το φρούριο ξαναχτίστηκε από τον συνταγματάρχη Φρανσίσκο Ουρτάδο.
Ασή Γωνιά Χανίων
Τοποθεσία
Ο οικισμός είναι κτισμένος στις απολήξεις των Λευκών Ορέων σε υψόμετρο 380 μέτρων σε δυσπρόσιτη τοποθεσία, ανατολικά του βουνού Αγκάθες. Απέχει 57 χιλιόμετρα από την πόλη των Χανίων και 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. Αποτελεί την μικρότερη σε έκταση δημοτική ενότητα του δήμου Αποκορώνου. Ανατολικά συνορεύει με τον νομό Ρεθύμνης.
Γιόζεφ Γιαραμπίνσκι
Προπονητική καριέρα
Μετά από ενάμιση χρόνο διακοπής, στις αρχές του 2007, βρήκε νέα προπονητική στέγη, στην κινεζική ομάδα πρώτης κατηγορίας, Τιαντζίν Τεντά ΦΚ. Τον Μάιο του 2008 παραιτήθηκε από τη θέση του αφήνοντας υπονοούμενα για μαφίες στοιχημάτων στο κινεζικό πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2008, ανέλαβε εκ νέου την Αντάλιασπορ στην Σούπερ Λιγκ Τουρκίας, αλλά έμεινε ελεύθερος μετά από μόλις 9 αγώνες, λόγω ανεπιτυχών αποτελεσμάτων.
Μαουγίν
Μέχρι το 1946 ήταν ένας τόπος κατεργασίας ξύλου, με πολυάριθμα πριονιστήρια και αποβάθρες στον ποταμό.
Τζοβάνι Σπαντολίνι
Ο Τζοβάνι Σπαντολίνι (Giovanni Spadolini, 21 Ιουνίου 1925 – 4 Αυγούστου 1994) ήταν Ιταλός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε 44ος πρωθυπουργός της χώρας. Υπήρξε ηγετική προσωπικότητα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και ο πρώτος αρχηγός κυβέρνησης που δεν ήταν μέλος των Χριστιανοδημοκρατών από το 1945. Ήταν επίσης συντάκτης εφημερίδων, δημοσιογράφος και ιστορικός. Θεωρείται αξιόλογος διανοούμενος για τα λογοτεχνικά του έργα και την πολιτιστική του προσφορά.
Γιόζεφ Γιαραμπίνσκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποέμιανς 1905 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντούκλα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Κλάντνο Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σλοβάκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκεντσλερμπιρλιγκί Σπορ Κουλουμπού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σλάβια Πράγας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Χβέζντα Χεμπ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΜΚΕ Άνκαραγκιουτζου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαμσουνσπόρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αντάλιασπορ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκεζτεπέ ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Μπάνικ Οστράβας
Τζοβάνι Σπαντολίνι
Ως Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, ήταν συγγραφέας πολλών ιστορικών έργων. Ήταν επίσης δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης της Μπολονέζικης εφημερίδας Il Resto del Carlino και κατόπιν της Μιλανέζικης εφημερίδας Il Corriere della Sera.
Ο Σπαντολίνι ήταν ο πρώτος Ιταλός Υπουργός Πολιτισμού και Περιβάλλοντος από το 1974 έως το 1976. Έγινε πρωθυπουργός το 1981 και ηγήθηκε δύο διαδοχικών κυβερνήσεων που υποστηρίχθηκαν από συνασπισμό κομμάτων στο Κοινοβούλιο, αλλά διήρκεσαν μόνο λίγους μήνες. Ήταν Υπουργός Άμυνας στις κυβερνήσεις του Σοσιαλιστή Μπετίνο Κράξι από το 1983 έως το 1987, πριν εκλεγεί Πρόεδρος της Γερουσίας. Το 1991, ο Σπαντολίνι διορίστηκε ισόβιος γερουσιαστής από τον Πρόεδρο Φραντσέσκο Κοσίγκα.
Μαουγίν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Ασή Γωνιά Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Λόγω της φυσικής οχυρής θέσης της, η Ασή Γωνιά αποτέλεσε στο πέρασμα των ετών κέντρο των διαφόρων επαναστατικών κινημάτων της Κρήτης. Ιστορικά αναφέρεται για πρώτη φορά κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, ενώ αρχικά ήταν κτισμένη ανατολικότερα από τη σημερινή της θέση. Κατά τα νεότερα χρόνια, η Ασή Γωνιά ήταν γνωστή για τις αιματηρές βεντέτες, τα εκτεταμένα περιστατικά ζωοκλοπών αλλά και την αθρόα συμμετοχή των κατοίκων της στις διάφορες επαναστάσεις του νησιού.
Τον Ιούνιο του 1867 κοντά στον οικισμό διεξήχθη σφοδρή μάχη μεταξύ Κρητών επαναστατών και οθωμανικού στρατού. Στις 11 και 19 Οκτωβρίου του 1895 (π. ημ.) σημειώθηκαν εδώ οι πρώτες συμπλοκές μεταξύ των εξεγερθέντων Κρητών και του οθωμανικού στρατού κατά την έναρξη της τελευταίας Κρητικής Επανάστασης του 1895 - 1898.
Το χωριό κατά τη διάρκεια της υποχώρησης των συμμαχικών δυνάμεων τον Ιούνιο του 1941 μετά τη μάχη της Κρήτης, αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους κόμβους διαφυγής προς την ορεινή Κρήτη. Τον Μάιο του 1943, οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής πραγματοποίησαν εκκαθαριστική επιχείρηση στην ευρύτερη περιοχή της Ασής Γωνιάς, η οποία είχε αναδειχτεί σε σημαντικό κέντρο της Εθνικής Αντίστασης.
Δείτε: Κοινότητα Ασή Γωνιάς
Αξιοθέατα - πολιτισμός
Στην Ασή Γωνιά παρουσιάζει οικιστικό ενδιαφέρον η οικία του οπλαρχηγού Παύλου Γύπαρη. Κοντά στην Ασή Γωνιά βρίσκεται το λεγόμενο "Χαϊνόσπηλιο" (σπήλαιο ληστών) στο οποίο κατέφυγαν τα διωκόμενα μέλη της Επαναστατικής Συνέλευσης του 1866. Κάθε χρόνο, διεξάγεται στον οικισμό σημαντική κτηνοτροφική γιορτή κατά την ημέρα του εορτασμού του Αγιου Γεωργίου του Γάλατα. Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει γράψει το πρώτο συμφωνικό του έργο το 1946 με τίτλο "Το πανηγύρι της Ασή Γωνιάς".
Επιφανείς κάτοικοι
Από το χωριό κατάγονταν ο στρατιωτικός Παύλος Γύπαρης, ο αντιστασιακός και συγγραφέας Γεώργιος Ψυχουντάκης, ο μακεδονομάχος Στυλιανός Κοκκινάκης, ο οπλαρχηγός του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα Μιχαήλ Μελαδάκης, ο αντιστασιακός Πέτρος Παπαδοπετράκης (καπετάν Πέτρακας) και ο στρατιωτικός και αντιστασιακός Ανδρέας Παπαδάκης. Σπουδαίες προσωπικότητες της ιστορίας του χωριού είναι ακόμα ο Νικόλαος Πετράκης (Πετρονικόλας) και ο Μάρκος Πετράκης ή Πετρομάρκος, τα αγάλματα των οποίων δεσπόζουν σε κεντρικά σημεία.
Είναι γεγονός οτι ο εγγονός του Πετρομάρκου, ο Αντιναύαρχος Στυλιανός Πετράκης είναι ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από το 2020.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Χόρχε Βαλντίβια
Θεωρείται ένας από τους καλύτερους πλειμέικερ στην ιστορία του Χιλής ενώ έχει δεχθεί επαίνους από θρύλους του ποδοσφαίρου όπως ο Πελέ και ο Κάρλος Βαλντεράμα. Το στίγμα του είναι έντονο στην σύγχρονη ιστορία της Παλμέιρας στην οποία συχνά αντιμετωπίζεται και ως είδωλο.
Καριέρα σε συλλόγους
Τον Ιούλιο του 2006 έφυγε οριστικά από την Κόλο-Κόλο με μεταγραφή για την Παλμέιρας. Τράβηξε γρήγορα την προσοχή με τις καλές του εμφανίσεις και ανακηρύχτηκε παίκτης της χρονιάς για την ομάδα του το 2007. Την επόμενη χρονιά ήταν από τους πρωταγωνιστές της ομάδας του στην κατάκτηση του Καμπεονάτο Παουλίστα, του πολιτειακού πρωταθλήματος του Σάο Πάολο. Με την απόδοση του μπήκε στη λίστα των σκάουτερ των ευρωπαϊκών ομάδων, όμως τελικά δεν επέστρεψε στην Ευρώπη. Τον Αύγουστο του 2008 ολοκληρώθηκε η μεταγραφή του στην Αλ Αΐν των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Με το θεαματικό του παιχνίδι έγινε γρήγορα από τους αγαπημένους των οπαδών οι οποίοι του έδωσαν το προσωνύμιο El Mago (μετάφραση: ο μάγος). Είχε μια καταπληκτική πρώτη σεζόν, κατακτώντας τρία κύπελλα και έγινε αρχηγός της ομάδας.
Παρά τη δημοφιλία του όμως, μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 προτίμησε να λύσει το συμβόλαιο του και να επιστρέψει στην Παλμέιρας, με την οποία υπέγραψε ένα πενταετές συμβόλαιο αξίας €16 εκατομμυρίων. Στη δεύτερη περίοδο του στην ομάδα του Σάο Πάολο ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και σημείωσε πολλά περιστατικά απειθαρχίας. Υπήρχαν πολλές φήμες κατά καιρούς για έξοδο του από την ομάδα όμως μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Βραζιλίας δήλωσε πως θα μείνει τουλάχιστον μέχρι το τέλος του Κόπα Λιμπερταδόρες του 2013.
Διεθνής καριέρα
Έχοντας γεννηθεί στη Βενεζουέλα από Χιλιανούς γονείς ο Βαλντίβια μπορούσε να επιλέξει σε ποια εθνική θα αγωνιστεί αλλά επέλεξε τη Χιλή, στην οποία κλήθηκε για πρώτη φορά το 2004, χωρίς όμως να γίνει από την αρχή βασικός. Ήταν μέρος της αποστολής για το Κόπα Αμέρικα του 2007 και συμμετείχε στους δύο πρώτους αγώνες, χάνοντας τον τρίτο λόγω τραυματισμού. Στις 7 Ιουλίου του 2007, μαζί με πέντε άλλους παίκτες κατηγορήθηκαν πως κατά τη διάρκεια των εορτασμών για την πρόκριση στον επόμενο γύρο κακοποίησαν σεξουαλικά δύο σερβιτόρες. Οι παίκτες τιμωρήθηκαν από την ομοσπονδία τους με αποκλεισμό 20 αγώνων, που αργότερα μειώθηκαν στους 10.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Βαλντίβια μαζί με άλλους παίκτες υπέπεσε σε πειθαρχικό παράπτωμα. Λίγες μέρες πριν από τον προκριματικό αγώνα ενάντια στην Ουρουγουάη φέρονται να μέθυσαν στα βαφτίσια της μιας του κόρης, με αποτέλεσμα να αργήσουν στην προπόνηση της επόμενης μέρας και ο Κλάουδιο Μπόργκι, ο νέος τότε προπονητής, να μην τους επιτρέψει να συμμετάσχουν. Δεν συμμετείχε ξανά σε αγώνες της εθνικής του μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν τον κάλεσε ο Χόρχε Σαμπάολι που στο μεταξύ είχε αντικαταστήσει τον Μπόργκι. Συμμετέχει με τη Χιλή για δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βραζιλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αΐν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β
Ιωάννης Θεόδωρος Καλλιμάχης
Ο Ιωάννης Θεόδωρου Καλλιμάχης (1690—1780) υπήρξε Έλληνας πρίγκηπας της Μολδαβίας από το 1758 ως to 1761. Πατέρας του ήταν ο Θεόδωρος Καλλιμάχης. Σπούδασε στην Λβιβ. Ήταν πολύγλωσσος και μιλούσε λατινικά, τουρκικά, ιταλικά, ελληνικά και γαλλικά. Υπηρέτησε στον Ιωάννη Μαυροκορδάτο και στον Γρηγόριο Β΄ Γκίκα. Διετέλεσε επί δεκαέξι χρόνια μεγάλος Δραγουμάνος της Υψηλής Πύλης και στην συνέχεια Πρίγκηπας της Μολδαβίας. Αποσύρθηκε το 1761 και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του, δεκαεννιά χρόνια αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Ιωαννης Θεοδωρος
Αθανάσιος Αστερίου
Ο Αθανάσιος Αστερίου (1η Ιανουαρίου 1840 - 20 Ιανουαρίου 1893) ήταν αγωνιστής από το Λιβάδι Ολύμπου, μορφή της Επανάστασης του Ολύμπου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από γονείς που κατάγονταν από το Λιβάδι Ολύμπου και ανδρώθηκε μέσα σε ιδανικό οικογενειακό περιβάλλον γεμάτο από εθνικές αγωνιστικές παραδόσεις. Αφού συμπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Θεσσαλονίκη, φοίτησε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και, διδάκτωρ Ιατρικής το 1866, εγκαταστάθηκε στο Λιβάδι Ολύμπου όπου άσκησε την ιατρική σαν λειτούργημα χωρίς ιδιοτέλεια, διαθέτοντας συχνά διάφορα ποσά από το υστέρημα του για να βοηθά δυστυχείς και πάσχοντες συμπατριώτες του. Μνηστεύθηκε το 1871 την Αικατερίνη Αναστασίου Δήμου (από την οικογένεια των Λαζαίων του Λιβαδίου) που δυστυχώς πέθανε σε ηλικία 17 ετών. Μετά τον πρόωρο θάνατο της μνηστής του, αποφάσισε να πάει στην Ευρώπη για να παρακολουθήσει ανώτερες σπουδές. Με την ανήσυχη όμως ιδιοσυγκρασία και το φλογερό πατριωτισμό του δεν άργησε να συνεργασθεί με το Μακεδονικό Κομιτάτο (την Επιτροπή που είχε οργανώσει τον αγώνα για την ανεξαρτησία της Μακεδονίας) και να εμπλακεί σε σθεναρούς αγώνες που κορυφώθηκαν με την ακόρεστη εθνική του δράση μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Παντρεύτηκε μετά την επανάσταση του 1878 την Αικατερίνη Παπαγεωργίου (Ρινάκω) θυγατέρα του προύχοντα, μεγαλέμπορου του Λιβαδίου Δημήτριου Παπαγεωργίου. Έζησε μαζί της 15 χρόνια και απόκτησαν 4 παιδιά : τον Κίμωνα, το Λύσανδρο, τη Χρυσούλα και το Μήτσο. Πέθανε από την καρδιά του στις 22 Ιανουαρίου 1893 στα Σέρβια σε ηλικία 53 ετών. Η κηδεία του έγινε πάνδημη και κλείσανε όλα τα σχολεία και τα μαγαζιά της περιοχής. Τιμώντας το μεγάλο γιατρό ο Χαλήλ Πασάς πήρε τον πρωτότοκο γιο του Κίμωνα για να τον σπουδάσει Γεωπόνο στην Προύσα, μα ο μικρός αρρώστησε και γύρισε στην Ελλάδα όπου έγινε και αυτός γιατρός και το 1916 βουλευτής, συνεχίζοντας την εθνική δράση του μεγάλου πατέρα του.
Εθνική Δράση
Αφανής πρωτεργάτης και θεωρητικός νους της Επανάστασης του 1878 ήταν ο γιατρός Αθανάσιος Αστερίου. Αυτός έγραψε τη γνωστή διακήρυξη προς τις κυβερνήσεις των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων και κατόρθωσε να περιορίσει τη δυσμενή για τους Έλληνες Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, με αποτέλεσμα να παραχωρηθεί το 1881 στην Ελλάδα ολόκληρη σχεδόν η Θεσσαλία (πλην της επαρχίας Ελασσόνας) και μέρος της Ηπείρου (περιφέρεια Άρτας).
Μιλώντας άπταιστα, πλην της ελληνικής, τη γαλλική και την τούρκικη γλώσσα και προικισμένος με έμφυτη γοητεία και προσωπική ακτινοβολία κατόρθωνε να αποκτά την τυφλή εμπιστοσύνη των μπέηδων και των πασάδων σε σημείο που ήταν αδύνατο να υποπτευθούν ότι ενώ αυτοί βρίσκονταν προσκεκλημένοι στο σπίτι του ο γιατρός σε ένα άλλο δωμάτιο του αυτού σπιτιού επικοινωνούσε και έδινε κατευθύνσεις στους άνδρες του κομιτάτου που μετέφεραν διάφορα επαναστατικά έγγραφα σε σφραγισμένα κυλινδρικά κιβώτια μέσα σε ασκιά από λάδι.
Κατά τις εκλογές για την ανάδειξη της Προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης στο Λιτόχωρο, έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Μαζί με τον Ευάγγελο Κουροβάγκο και τον Επίσκοπο Κίτρους Νικόλαο τέθηκε επικεφαλής της ένδοξης αλλά αποτυχημένης Επανάστασης στον Όλυμπο, το 1878. Η αποτυχία της Επανάστασης είχε αποτέλεσμα να ματαιωθεί η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η οποία δημιουργούσε τη Μεγάλη Βουλγαρία, σε βάρος των συμφερόντων της Μακεδονίας.
Πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 1893 από καρδιακό νόσημα. Το όνομα του Αστερίου δόθηκε σε δρόμο της Κατερίνης, στην Περιοχή Χηρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Φορεσιά του Τρικεριού
thumb|283x283px|Νυφική ενδυμασία από το Τρίκερι Μαγνησίας, Θεσσαλία. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο.]] Η φορεσιά του Τρικεριού ήταν η γυναικεία τοπική ενδυμασία που φορέθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στον ομώνυμο οικισμό της Μαγνησίας κατά τους γάμους και τις υπόλοιπες επίσημες περιστάσεις. Η συγκεκριμένη γυναικεία ενδυμασία είναι νησιωτικού τύπου και διατηρεί έντονα τα γνωρίσματα των παραδοσιακών φορεσιών των Βόρειων Σποράδων.
Περιγραφή
Η φορεσιά του Τρικεριού περιλάμβανε δύο λευκά πουκάμισα από λεπτό βαμβακερό ύφασμα (χασεδένια) και πολυάριθμα μεσοφόρια από τα οποία τα κυριότερα ήταν η μαλλίνα και το κολοβόλι. Το καλό εξωτερικό πουκάμισο κατασκευαζόταν από λινό ή μεταξωτό ύφασμα και διέθετε ποικιλία χρωμάτων. Άλλο μέρος της φορεσιάς ήταν το πολύπτυχο, κοντό και αμάνικο φουστάνι. Στη μέση τοποθετούσαν μια φαρδιά χρυσοκέντητη ζώνη και στο ίδιο σημείο εφάρμοζε και το μαντήλι του κόρφου. Ως κάλυμμα του κεφαλιού χρησιμοποιούσαν ένα κατά κανόνα κίτρινο μαντήλι. Τη φορεσιά συμπλήρωναν διάφορα κοσμήματα όπως ο σταυρός του στήθους και τα ασημένια στολίδια του κεφαλιού και των πλεξίδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Νομός Μαγνησίας
Γουίτμπι (Οντάριο)
Το Γουίτμπι (αγγλικά: Whitby) είναι καναδική πόλη στην Περιοχή Ντάραμ. Το Γουίτμπι βρίσκεται στο νότιο Οντάριο ανατολικά του Έιτζαξ και δυτικά της Όσαβα, στη βόρεια όχθη της λίμνης Οντάριο, και φιλοξενεί την έδρα της περιοχής Ντάραμ. Είχε πληθυσμό 128.377 κατοίκων στην απογραφή του 2016. Βρίσκεται περίπου 20 χλμ. ανατολικά του Σκάρμπορο, και είναι γνωστό ως οικιστικό προάστιο στο ανατολικό τμήμα της ευρύτερης περιοχής του Τορόντο. Ενώ το νότιο τμήμα του Γουίτμπι είναι κατά κύριο λόγο αστικό και οικονομικό κέντρο, το βόρειο τμήμα του δήμου είναι πιο αγροτικό και περιλαμβάνει τις κοινότητες Άσμπερν, Μπρούκλιν, Μυρτλ και Μυρτλ Στέισον.
Το Γουίτμπι συνορεύει με το Έιτζαξ προς τα δυτικά, το Πίκερινγκ στα βορειοδυτικά, την κοινότητα του Σκιούγκογκ στα βόρεια και την Όσαβα στα ανατολικά. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 τουλάχιστον, η ανάπτυξη των υποδιαιρέσεων για τη διευκόλυνση αυξήσεως του πληθυσμού προσέφυγε σε μια κυρίως βόρεια κατεύθυνση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Ακαδημία Επιστημών (Γαλλία)
thumb|255px|Ο βασιλιάς [[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ΄ επισκεπτόμενος την Ακαδημία το 1671.]] Η Ακαδημία Επιστημών (γαλλικά: Académie des sciences) είναι ένα επιστημονικό ίδρυμα που ιδρύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1666 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας μετά από πρόταση του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ για την ενθάρρυνση και την προστασία της γαλλικής επιστημονικής έρευνας.
Στάθηκε στην πρωτοπορία των επιστημονικών εξελίξεων στην Ευρώπη κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα, ως μία από τις αρχαιότερες ακαδημίες επιστημών στον κόσμο. Στις 20 Ιανουαρίου 1699 έλαβε το καταστατικό της ως «Βασιλική Ακαδημία Επιστημών», που θα περιελάμβανε 25 μέλη από τα οποία 15 ενεργά (3 γεωμέτρες, 3 αστρονόμους, 3 μηχανικούς, 3 ανατόμους - ιατρούς και 3 χημικούς) και 10 επίτιμα. Η πρώτη της έδρα ήταν το Μουσείο του Λούβρου. Η Ακαδημία αυτή διαλύθηκε τον Απρίλιο του 1793 και ανασυστάθηκε το 1795.
Σήμερα η Ακαδημία Επιστημών είναι μόνο μία από τις 5 «ακαδημίες» που απαρτίζουν το Ινστιτούτο της Γαλλίας («Πανακαδήμειο»). Τα μέλη της εκλέγονται και είναι ισόβια. Υπάρχουν 150 πλήρη μέλη, 300 αντεπιστέλλοντα και 120 από το εξωτερικό. Υποδιαρούνται σε δύο ομάδες: των Φυσικών Επιστημών και των Μαθηματικών. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει και την Ιατρική.
Παραπομπές
Γαλλικη Ακαδημια Επιστημων Ακαδημια Επιστημων
Κάτω Μετόχι Λασιθίου
Το Κάτω Μετόχι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της περιφερειακής ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 66 κατοίκους. Απέχει 52 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 820 μ., στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Αφέντης Χριστός. Το όνομα Κάτω προέρχεται από το γεγονός ότι βρίσκεται κοντά στο χαμηλότερο σημείο του οροπεδίου, τον Χώνο, όπου αποστραγγίζονται τα επιφανειακά νερά του οροπεδίου.
Ιστορικά στοιχεία
Το οροπέδιο Λασιθίου κατά τα πρώτα ενετικά χρόνια ήταν εστία αναβρασμού και έδρα συχνών επαναστάσεων εναντίον των Βενετών, με αποτέλεσμα οι Βενετοί το 1364 να αποφασίσουν να καταστρέψουν τα χωριά του οροπεδίου και να απαγορεύσουν την κατοίκηση σε αυτό. Το 1465 όμως αποφασίστηκε να αρχίσει πάλι η καλλιέργεια σιτηρών στο οροπέδιο, αρχίζοντας τότε η εποχική κατοίκηση του οροπεδίου κατά τη σπορά και τη συγκομιδή. Αυτοί οι προσωρινοί οικισμοί - μετόχια έγιναν με τον καιρό μόνιμοι οικισμοί.
Ένα από αυτά τα μετόχια ήταν και το μετόχι Γαϊδαρόμαντρα, Mettocchio Gaidaromandra όπως αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, ο οποίος αναφέρει ότι ο πληθυσμός του ήταν 89 κάτοικοι, και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς του οροπεδίου. Δεν είναι γνωστό γιατί λεγόταν Γαϊδουρόμανατρα. Ίσως εκεί μαζεύονταν τα υποζύγια (γαϊδούρια), τα οποία μετέφεραν την παραγωγή του οροπεδίου στις αποθήκες στο Καστέλι Πεδιάδας. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα αναφέρει το μετόχι και στη δική του απογραφή το 1630 ως Metochio Gaiduromandra. Στην τουρκική απογραφή του 1671 είχε 20 χαράτσια, ενώ σε έγγραφο του 1691 αναφέρεται πάλι Γαϊδουρόμαντρα. Στην απογραφή η οποία διεξήχθη από τους Αιγυπτίους το 1834, αναφέρεται μαζί με το Γεροντομούρι (σημερινός Άγιος Χαράλαμπος) και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 30 οικογένειες να κατοικούν σε αυτό.
Ο Μιχαήλ Χουρμούζης στο έργο του Κρητικά, το 1842, αναφέρει το χωριό ως Κάτω Μετόχι. Στην απογραφή του 1881 το Μετόχι, όπως αναφερόταν, υπαγόταν στον δήμο Ψυχρού και σύμφωνα με την απογραφή είχε 146 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 148 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κάτω Μετοχίου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: