cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στυλιανός Κούνδουρος
Πολιτική καριέρα
Στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1974 κατήλθε με την νεοσύστατη ΝΔ και έλαβε 7.273 ψήφους. Το 1977 αποχώρησε από την ενεργό πολιτική.
Συνέγραψε απομνημονεύματα με τον τίτλο "Αφηγούμαι όσα ενθυμούμαι".
Πέθανε στις 30 Ιουνίου 1992, σε ηλικία 90 ετών, από ανακοπή της καρδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου Στυλιανος Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Εκάλη Λεοντίδας
Η Εκάλη (Ἑκάλη), (ο δήμος: Εκάλης) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Το όνομα του αρχαίου δήμου προέρχεται, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, από το όνομα μιας γριάς γυναίκας, της Εκάλης, η οποία, κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής κακοκαιρίας, παρείχε την καλύβα της, ως καταφύγιο στον μυθικό βασιλιά της αρχαίας Αθήνας Θησέα, ο οποίος κατευθυνόταν προς την Τετράπολη προκειμένου να πιάσει τον τρομερό ταύρο του Μαραθώνα, ο οποίος προκαλούσε μεγάλες καταστροφές στην περιοχή αυτή. Η γριά γυναίκα υποσχέθηκε στον Θησέα ότι θα θυσίαζε στον Δία για την επιτυχία της αποστολής του. Αφού ο Θησέας έπιασε τον ταύρο, επέστρεψε στην καλύβα, αλλά βρήκε την Εκάλη νεκρή. Από ευγνωμοσύνη ανήγειρε αργότερα το ιερό του Εκαλίου Διός και ονόμασε την περιοχή Εκάλη, όπου γίνονταν ετησίως θυσίες και εορτές, τα «Εκαλήσια», προς τους θεούς και την επώνυμη ηρωίδα πλέον Εκάλη, ή υποκοριστικά Εκαλίνην, Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, "Τα Ελληνικά, ήτοι περιγραφή γεωγραφική, ιστορική, αρχαιολογική και στατιστική της αρχαίας και νέας Ελλάδος. Συνταχθείσα υπό Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή, εις τρεις τόμους. Ων ο Α' διαλαμβάνει την Στερεάν, Ανατολικήν και Δυτικήν Ελλάδα, ο Β' την Πελοπόννησον και ο Γ' τας νήσους τας τε ελευθέρας και μη, και τον πίνακα, και εκδοθείσα υπό Κωνσταντίνου Αντωνιάδου."... τόμοι 1-3, Εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου. Εν Αθήναις 1853-1854, Ta Hellenkika: etoi perigraphe, geographike, historike, archaiologike, kai statistike tes archaias kai neas Hellados, Iakobos R. Rankabes, Ek tou typ. K. Antoniadou, 1853, Τόμος 1, σελ. 276-277: [...] "Εκάλη, δήμος φυλής Λεοντίδος, επί της οδού, ως φαίνεται, της εξ Αθηνών εις Μαραθώνα ή και πλησιέστατα ίσως του Μαραθώνος• κατά τα ιστορούμενα υπό του Φίλοχόρου, ο Θησεύς θέλων να ήναι ενεργός άμα δέ και δημαγωγός, εξήλθε κατά του Μαραθωνίου ταύρου του παρέχοντος μεγάλα δεινά εις τους οικούντας την Τετράπολιν, και τροπώσας επεδείξατο αυτόν ζώντα, ελάσας δια του άστεως των Αθηνών, και έπειτα έθυσεν αυτόν τω Δελφινίω Απόλλωνι• η δε Εκάλη ην πρεσβύτις γυνή η υπεδέξατο και εξένισε τον Θησέα, και βαδίζοντος εκείνου επί την κατά του ταύρου μάχην, ηύξατο υπέρ αυτού εις τον Δία, εάν επανέλθη σώος, να προσφέρη θυσίαν εις τον θεόν• αλλ' ως απέθανεν αύτη πριν της επανόδου εκείνου, συνερχόμενοι οι πέριξ δήμοι, κατά διαταγήν του Θησέως, έθυον Εκαλήσια τω Εκαλείω Διί, και ετίμων την Εκάλην, ονομάζοντες αυτήν υποκοριστικώς Εκαλίνην, διότι και εκείνη ότε εξένιζε τον Θησέα πάνυ νέον όντα, ησπάζετο πρεσβυτικώς και εφιλοφρονείτο αυτόν δια τοιούτων υποκορισμών• κατεστήσατο δε ταύτα πάντα ο Θησεύς υπέρ της Εκάλης προς αμοιβήν της φιλοξενίας (1= Πλουταρχ. Θησ. κ. 14.)• και ο δήμος δε η Εκάλη απ' εκείνης ωνομάσθη, ως φαίνεται". [...] το όνομα της οποίας αποτελούσε και το μόνο θηλυκό τοπωνύμιο, για έναν αττικό δήμο, το οποίο συνδέεται σαφώς με ιερό λατρείας αφιερωμένο και σε αυτήν.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Εκάλης, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς, αλλά σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν, ότι ο δήμος βρισκόταν είτε στις σημερινές θέσεις Κουκουνάρτι ή Κουκουνάρι, κοντά στην Αμυγδαλέζα ή Μυγδαλέζα και τον οικισμό της Σταμάτας του Δήμου Διονύσου, είτε στα «Καλήσσια» ή «Καλήσια» ή «Καλλίσια», ταυτίζοντας την περιοχή του ναού του Αγίου Νικολάου των Καλησίων, στο αρχαίο όρος Βριλησσό, με το χώρο της λατρείας του Εκαλείου Διός, στη βόρεια πλαγιά του Πεντελικού Όρους, προς την περιοχή του Δήμου Πεντέλης ή μεταξύ αυτού και της Πάρνηθας. Αν και μερικά αρχαιολογικά ευρήματα ήσσονος σημασίας, δεν είναι σε θέση να παρέχουν την ακριβή τοποθεσία του δήμου, τμήμα της περιοχής του αρχαίου δήμου θεωρείται επίσης ότι ταυτίζεται με τη σύγχρονη Εκάλη, η οποία βέβαια ως οικισμός δημιουργήθηκε ουσιαστικά μόλις από τον προηγούμενο αιώνα και της οποίας η περιοχή υπάγεται στον Δήμο Κηφισιάς και γεωγραφικά εντοπίζεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Πεντελικού Όρους, στη σύμπτυξή του με την Πάρνηθα και τον Κηφισό ποταμό και τοποθετείται στη βόρεια έξοδο του λεκανοπεδίου προς τη βορειοανατολική Αττική.
Σύμφωνα με τον Νικόλαο Α. Νικολάου, καθώς με την ανακάλυψη του παπύρου των Διηγήσεων ήρθε στο φως μια περιληπτική απόδοση του περιεχομένου της Εκάλης, το οποίο ήταν επύλλιο έργο του Καλλίμαχου εκτιμάται ότι: «Η τοποθεσία της Εκάλης πρέπει ν’ αναζητηθεί σε κάποια πλαγιά του Βριλησσού, ανάμεσα στην περιοχή του Μαραθώνα και της Αθήνας. Η θέση και τα όρια του κατοπινού δήμου της Εκάλης, που ανήκε στη Λεοντίδα φυλή, δεν παρέχουν καμιά ασφαλή ένδειξη για την τοποθεσία, όπου ο Καλλίμαχος, οπωσδήποτε κατά τρόπο λειτουργικό, προσδιορίζει την κατοικία της φιλόξενης γριάς».
Σύμφωνα με τον ερευνητή του19ου αιώνα, Διονύσιο Σουρμελή, ο δήμος βρισκόταν στο χωριό Καλέζι ή Καλένζι ή Καλέντζι Αττικής (σήμερα ο Βόθωνας Αττικής), οικισμός ο οποίος ανήκει διοικητικά στον Δήμο Μαραθώνα και βρίσκεται πολύ κοντά στην λίμνη του Μαραθώνα.
Οι κάτοικοι της Εκάλης
Ο δημότης της αρχαίας Εκάλης ονομαζόταν Εκάλιος ή Εκάλειος ή με την χρήση της λέξης «Εκαλήθεν», δηλαδή προέρχεται από την Εκάλη. Η τοποθέτηση από τον Κλεισθένη, αυτού του δήμου στην Λεοντίδα φυλή, αντί της Αντιοχίδας φυλής, η οποία θα ήταν και η πιο λογική από γεωγραφικής άποψης, επιβεβαιώνει ότι ο νομοθέτης θέλησε να «σπάσει» τη δύναμη της παλιάς αριστοκρατίας. Η διαίρεση αυτή είχε ως αποτέλεσμα η θρησκευτική ένωση, η οποία είχε συσταθεί με επίκεντρο την λατρεία της Εκάλης και η οποία περιελάμβανε και γειτονικούς δήμους, να κατακερματιστεί, με συνέπεια την εξασθένησή της. Πιθανώς επίσης και για έναν επιπρόσθετο λόγο: Ο δήμος της Εκάλης ίσως να ήταν ο τόπος καταγωγής του μεγαλύτερου πολιτικού αντιπάλου του Κλεισθένη, του Ισαγόρα, ο οποίος εξεδίωξε τον Κλεισθένη και άλλα μέλη της οικογένειας των Αλκμεωνιδών, υπό το πρόσχημα του Κυλώνειου Άγους.
Η εξέλιξη ως τη σύγχρονη Εκάλη
Η κατοίκηση της περιοχής της Εκάλης συνεχίστηκε και στα χρόνια που ακολούθησαν την κλασική εποχή. Την αδιάσπαστη συνέχεια της κατοίκησης στην περιοχή έως σήμερα επιβεβαιώνουν, διάφορα σωζόμενα κατάλοιπα. Το 2011, η Εκάλη, υπολογίζονταν, με βάση την επίσημη απογραφή, σε 5.770 κατοίκους.
Προσωπικότητες από την Εκάλη
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Εκάλης, όπως ο γραμματέας στην Πρυτανεία Διονυσικλής ο Εκαλήθεν, γιος του Διονυσίου, ο βουλευτής Διονύσιος ο Εκαλήθεν, ο βουλευτής Διονυσοκλής ο Εκαλήθεν κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος)
Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος (περ. 1788 - 1848) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821. Αδερφοί του ήταν ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος και ο Ιωάννης Ζαφειρόπουλος.
Το προσωνύμιο Άκουρος του δόθηκε από τον Δημήτριο Υψηλάντη, αφού σύμφωνα με την παράδοση, ορκίστηκε ότι μέχρι να ελευθερωθεί η Ελλάδα δεν θα έκοβε τα γένια και τα μαλλιά του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος γεννήθηκε περί το 1788 στον Αγιάννη της επαρχίας Αγίου Πέτρου Πελοποννήσου. Ήταν εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη όπου εμπορευόταν και μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία το 1819 από τον Αναγνωσταρά στην Πελοπόννησο. Τον Φεβρουάριο του 1821 ή κατ' άλλους στις 27 Απριλίου 1821 επέστρεψε στην πατρίδα του. Εκεί, μαζί με τους αδερφούς του, Κωνσταντίνο και Ιωάννη, ηγήθηκαν του στρατού των Αγιαννιτών και εν γένει της Επαρχίας Αγίου Πέτρου. Σύντομα παρουσιάστηκε με σώμα στρατιωτών συμπατριωτών του στα Βέρβενα και κατόπιν εξεστράτευσε κατά το χωριό Στενό, όπου σύστησε στρατόπεδο, και όπου σώζονται μέχρι σήμερα τα «ταμπούρια του Άκουρου».
Από τον Άγιο Σώστη, ο Άκουρος ανεχώρησε και ήρθε στην ράχη της Βολιμής, όπου πολέμησε τους Τούρκους. Μετά την Άλωση της Τριπολιτσάς πήγε και στη Ρούμελη και έλαβε μέρος και στην μάχη της Αγίας Μαρίνας και της Στυλίδος, κατά την οποία όχι μόνο αυτός, αλλά και όλο το σώμα του αρίστευσε υπό τις διαταγές του Νικήτα Σταματελόπουλου. Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος, συμμετείχε και σε πολλές άλλες μάχες, καθώς και στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους.
Αιχμαλωτίστηκε στη Μάχη του Κρεμμυδίου και ελευθερώθηκε δι' ανταλλαγής αιχμαλώτων. Κατά τα έτη 1824 - 1825 ανακαίνισε το Κάστρο Παραλίου Άστρους, όπου εγκαταστάθηκε μαζί με τους αδερφούς του. Στις 5 Αυγούστου 1826 απέκρουσε τις στρατιές του Ιμπραήμ, πολεμώντας ηρωϊκά στο κάστρο του μαζί με άλλα 1200 άτομα.
Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος πέθανε το 1848. Ήταν παντρεμένος και είχε 3 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.astrosparalio.gr/?a=singlearticle&id=2
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μισαήλ Αποστολίδης
Ο Μισαήλ (κατά κόσμον Αποστολίδης) (1789-1862), ήταν Έλληνας κληρικός και θεολόγος ο οποίος υπήρξε ο δεύτερος Μητροπολίτης Αθηνών (και πάσης Ελλάδος).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1789 στο Μελισσουργιό Κισσάμου Κρήτης. Το 1800 εκάρη μοναχός και διάκονος στη Μονή Θεοτόκου Γωνιάς της Κρήτης. Εκεί ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση. Σπούδασε επίσης στο Φιλολογικό Γυμνάσιο της Σμύρνης με δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Οικονόμο εξ Οικονόμων και κατόπιν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.
Αντιπτέριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 διεξήχθησαν τα αγωνίσματα της αντιπτέρισης ανδρών και γυναικών. Συνολικά, 172 αθλητές και αθλήτριες έλαβαν μέρος στους αγώνες. Στους άντρες, νικητής αναδείχθηκε ο Τσεν Λονγκ από την Κίνα.
Μισαήλ Αποστολίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1815 έως το 1833 περίπου διακόνησε ως ιερέας και δάσκαλος στις ελληνικές κοινότητες της Ευρώπης, ξεκινώντας από τη Βιέννη, συνεχίζοντας στην Τεργέστη και τελικά στο Μόναχο το 1830. Εκεί παρακολούθησε επίσης μαθήματατα Θεολογίας και Φιλοσοφίας, ως ακροατής. Προηγουμένως, το 1827, βοήθησε να συγκεντρωθούν χρήματα από τους Έλληνες της διασποράς προκειμένου να ιδρυθούν ορφανοτροφεία στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα, μετά από παράκληση του Ιωάννη Καποδίστρια. Το 1833 επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά από σχετική πρόσκληση του πατέρα του Όθωνα, βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄, προκειμένου να διδάξει ελληνική γλώσσα και ιστορία στο γιο του, που μόλις είχε εγκατασταθεί ως βασιλιάς στην Ελλάδα.
Αντιπτέριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Συμμετέχουσες χώρες
Συμμετείχαν 172 αθλητές από 46 χώρες σε 5 αθλήματα.
Μισαήλ Αποστολίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Στην Αθήνα δίδαξε επίσης στο Θεολογικό Σχολείο και στο Διδασκαλείο, ενώ το 1837 διορίστηκε διορίστηκε ως ο πρώτος τακτικός καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στη Δογματική θεολογία, τη Χριστιανική ηθική και την Ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης. Χρημάτισε πρώτος κοσμήτορας της Σχολής το ακαδημαϊκό έτος 1837-1838 και Πρύτανης του Πανεπιστημίου κατά τα έτη 1842-1843 και 1850-1851, ενώ το 1852 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής.
Ασέν Ζλατάροφ
Ο Ασέν Ζλατάροφ (βουλγαρικά: Асен Златаров, Χάσκοβο, 4 Φεβρουαρίου 1885 - Βιέννη, 22 Δεκεμβρίου 1936) ήταν Βούλγαρος βιοχημικός, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής.
Βιογραφία
Κατά τον Μεσοπόλεμο ήταν ένας από τους υποστηρικτές της πρότασης του Αυστριακού διπλωμάτη Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργκι για την ενοποίηση των κρατών της Ευρώπης, ενώ από τη δεκαετία του 1920 εκδηλώθηκε αναφανδόν υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Όταν μερικά χρόνια αργότερα έγινε αισθητή η άνοδος του Ναζιστικού Κόμματος στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας, ο Ζλατάνοφ υπήρξε επικριτικός προς τον Αδόλφο Χίτλερ και τη ναζιστική ιδεολογία, την οποία αντιμετώπιζε ως ρατσιστική και αντιδραστική.
Απεβίωσε την 22α Δεκεμβρίου του 1936 στη Βιέννη εξαιτίας επιπλοκών που παρουσιάστηκαν μετά από εγχείρηση και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στη Σόφια, παρουσία πλήθους κόσμου. Γιος του είναι ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Σβέτοζαρ Ζλατάροφ.
Αποτίμηση
Ο Ζλατάροφ απολάμβανε ήδη όσο ήταν ακόμη εν ζωή την εκτίμηση του ακαδημαϊκού και πνευματικού κόσμου της πατρίδας του, αλλά και διεθνή αναγνώριση για το επιστημονικό του έργο του στους τομείς της βιοχημείας και της οργανικής χημείας. Στη Βουλγαρία θεωρείται πρωτοπόρος στον τομέα της βρωματολογίας, ενώ το όνομά του έχει δοθεί στο πανεπιστήμιο του Μπουργκάς, σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά και σε πολιτιστικούς συλλόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι χημικοί Κατηγορία:Βούλγαροι φυσικοί Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς
Τριπόταμος Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Τριπόταμος (αποσαφήνιση)
Ο Τριπόταμος  ή το Τριπόταμο είναι ορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 460 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Τριπόταμος βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Δοϊράνη και τη λίμνη Κερκίνη, στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος από τα Κρούσσια όρη). Βορειονατολικά του χωριού βρίσκονται οι πηγές του Σπανού, ο οποίος ρέει σε μικρή απόσταση στα νότια του Τριπόταμου. Το χωριό απέχει 23 χλμ. Β.-ΒΔ. της πόλης του Κιλκίς και 79 χλμ. Β. της Θεσσαλονίκης. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 23 οικογένειες προσφύγων (85 άτομα) από τον Πόντο. Tο παλιό του όνομα επί τουρκοκρατίας ήταν Φαναρλή και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Τριπόταμον και το 1934 αποσπάστηκε στο νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Διβούνι αποτελούν την τοπική κοινότητα Τριποτάμου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 8 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Ναυσικά Σταυρίδου
Καριέρα σε συλλογικό επίπεδο
Η Ναυσικά Σταυρίδου ξεκίνησε να αγωνίζεται στη γενέτειρά της ως μέλος της ομάδας της Μ.Ε.Ν.Τ. Ακολούθως έλαβε μεταγραφή στο σύλλογο της Siemens μέχρι το 2008, οπότε και αποκτήθηκε από τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας. Με τον Απόλλωνα αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική Κατηγορία για δύο χρονιές, την περίοδο 2008-09 (6η θέση) και 2009-10 (4η θέση). Τη δεύτερη από αυτές συμμετείχε και στο Final-4 του Κυπέλλου Ελλάδος που διεξήχθη στις 17 και 18 Απριλίου 2010 στη Βέροια, με την ομάδα της να καταλαμβάνει την 3η θέση.
Τον Ιούλιο του 2010 βρέθηκε ένα βήμα πριν από τον Αθηναϊκό, ωστόσο η επιθυμία της να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη υπερίσχυσε κι έτσι ήρθε σε συμφωνία με τον ΠΑΟΚ που μόλις είχε ανέλθει στην κατηγορία. Εκεί ξανασυναντήθηκε με τον προπονητή της στη Μ.Ε.Ν.Τ., Απόστολο Δεμερτζή, καθώς και αρκετές συναθλήτριές της από την ομάδα της Siemens. Κατά την αγωνιστική χρονιά 2010-11 ο ΠΑΟΚ τερμάτισε στην κανονική περίοδο στην 9η θέση της βαθμολογίας, συγκεντρώνοντας 10 νίκες και 12 ήττες. Μέσω της διαδικασίας των play-out ο σύλλογος διατήρησε τη θέση του τόσο στο βαθμολογικό πίνακα όσο και στην κατηγορία.
Το επόμενο καλοκαίρι η Σταυρίδου φόρεσε τα χρώματα του Άρη Θεσσαλονίκης, όπου και αγωνίστηκε για ολόκληρη την περίοδο 2011-12. Παρόλο που η ομάδα προερχόταν από μια χρονιά επιτυχιών, την εν λόγω περίοδο κατετάγη 8η στην τελική βαθμολογία.
Το φθινόπωρο του 2012 η αθλήτρια σκόπευε να μετακομίσει προσωρινά στη Σουηδία για λόγους που αφορούσαν τις σπουδές της και θα συνδύαζε τις εκεί υποχρεώσεις της με το μπάσκετ σε τοπική ομάδα. Το σχέδιο αυτό αναβλήθηκε κι έτσι η αθλήτρια αναζήτησε εσπευσμένα ομάδα εντός συνόρων. Εν τέλει επέστρεψε στον ΠΑΟΚ με υποσχετική από τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας, στον οποίο εξακολουθούσε να είναι γραμμένη. Στο «δικέφαλο» αγωνίστηκε μέχρι τα Χριστούγεννα, φεύγοντας τελικά με την καινούρια χρονιά για τη Σουηδία, όπου αξιοσημείωτα εκείνη τη χρονιά αγωνίζονταν άλλες δύο Ελληνίδες καλαθοσφαιρίστριες (Βολωνάκη και Σπυριδοπούλου). Εκεί αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2013 στη Νόρθλαντ Μπάσκετ Λούλεα. Το Μάρτιο υπέστη κάταγμα στο ζυγωματικό κατά τη διάρκεια αγώνα, επιστρέφοντας για λίγο στην Ελλάδα για θεραπεία.
Την περίοδο 2013-14 η Σταυρίδου επέστρεψε στην Ελλάδα, πάντα στη Θεσσαλονίκη, υπογράφοντας συμβόλαιο με τη νεοφώτιστη στην Α1 Εθνική Αναγέννηση Νέου Ρυσίου. Στη διάρκεια της κανονικής περιόδου κατετάγη στην τρίτη θέση του στατιστικού πίνακα των κερδισμένων φάουλ, 104 σύνολο, ενώ στην τέταρτη εκείνου των τριπόντων, 33 στον αριθμό. Στην τελική βαθμολογία η ομάδα βρέθηκε στην 6η θέση.
Εθνική Ελλάδος
Η Σταυρίδου φόρεσε για πρώτη φορά το εθνόσημο τον Ιούλιο του 2000 σε αγώνα της Εθνικής Κορασίδων. Τη διετία 2000-2001 συμμετείχε σε 23 αγώνες σημειώνοντας 104 πόντους, 4,52 κατά μ.ό. Παράλληλα συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κορασίδων του 2001 στο Βέλικο Τάρνοβο της Βουλγαρίας. Στην Εθνική Νεανίδων αγωνίστηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2003, συγκεντρώνοντας 68 πόντους σε 6 αγώνες, 11,33 κατά μ.ό.
Στην Εθνική Νέων Γυναικών εντάχθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2005. Συνολικά διαγωνίστηκε σε 25 αγώνες σημειώνοντας 193 πόντους, 7,72 κατά μ.ό. Στο επίπεδο αυτό έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών στο Μπρνο της Τσεχίας το 2005, καθώς και στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2006 στην πόλη Σόπρον της Ουγγαρίας.
Την επόμενη χρονιά η αθλήτρια ταξίδεψε με την Εθνική στην Τσεχία, όπου έλαβε χώρα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010. Η Ελλάδα βρέθηκε στην 11η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, ενώ η Σταυρίδου αγωνίστηκε σε 3 παιχνίδια για μόλις 7 λεπτά, χωρίς να σημειώσει πόντους.
Τον Αύγουστο του 2012 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 3x3 που διοργανώθηκε στο Ζάππειο από κοινού με τις Κατερίνα Σωτηρίου, Λολίτα Λύμουρα και Αφροδίτη Κοσμά.
Πρόσφατα η αθλήτρια αγωνίστηκε με την Εθνική Γυναικών που ανεπιτυχώς διεκδίκησε εισιτήριο για το Ευρωμπάσκετ του 2013 και με εκείνη που πέρασε στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2015 ως πρωτοπόρος του Α' Προκριματικού Γύρου.
Εξωαγωνιστικά
Η Σταυρίδου φοίτησε στο Κολλέγιο Ανατόλια από όπου και αποφοίτησε το 2004. Ακολούθως πήρε πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου εκπόνησε και το Μεταπτυχιακό της. Το 2016 ολοκλήρωσε το Διδακτορικό της στο ίδιο τμήμα.
Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄
Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ (Innocent VI, 1282 – 12 Σεπτεμβρίου 1362), γεννημένος Ετιέν Ομπέρ, Πάπας στην Αβινιόν από το 1352 έως το 1362, ο διάδοχος του Πάπα Κλήμη ΣΤ΄ (1342–52), ήταν ιθαγενής του οικισμού της Λε Μοντ, στην επισκοπή της Λιμόζ (σήμερα μέρος των κοινοτήτων του Μπευσσάκ, στο νομό της Κορρέζ), και, αφού διδάχθηκε αστικό δίκαιο στην Τουλούζη, έγινε διαδοχικά επίσκοπος της Νογιόν και επίσκοπος της Κλερμόν.
Το 1342, ανήλθε στην θέση του καρδιναλίου. Με το θάνατο του Κλήμεντα ΣΤ΄, αφού οι καρδινάλιοι είχαν ορίσει στους εαυτούς τους μια συγκεκριμένη γραμμή τακτικής κατά την οποία θα έπρεπε να εκλεγεί, ο Ομπέρ επιλέχθηκε (18 Δεκεμβρίου 1352), παίρνοντας το όνομα Ιννοκέντιος ΣΤ΄· μια από τις πρώτες πράξεις του ποντιφικάτου του ήταν να κηρύξει το σύμφωνο παράνομο και άκυρο.
Η μεταγενέστερη πολιτική του συγκρίνεται ευνοϊκά με αυτή των άλλων Παπών της Αβινιόν. Επέφερε πολλές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση των εκκλησιαστικών ζητημάτων, και με τον λεγάτο του, Καρδινάλιο Αλμπορνόθ, ο οποίος συνοδευόταν από τον Ριέντσι, προσπάθησε να επαναφέρει τη τάξη στη Ρώμη, όπου, το 1355, ο Κάρολος Δ΄ (1346–78) στέφθηκε με την έγκριση του, αφού πρώτα ορκίσθηκε ότι θα εγκατέλειπε την πόλη την ημέρα της τελετής.
Ήταν μέσω των κόπων του Ιννοκέντιου ΣΤ΄ που το Σύμφωνο του Μπρετινύ (1360) μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας επήλθε. Κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του, ο Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος (1341–47, 1354–76, 1379–90, 1390–91) πρόσφερε την υποταγή της Ελληνικής εκκλησίας στην Ρωμαϊκή Έδρα με την προϋπόθεση της προσφοράς βοήθειας εναντίον του Ιωάννη Καντακουζηνού (1347–54).
Ο περισσότερος πλούτος που συσσωρεύθηκε από τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ και τον Βενέδικτο ΙΒ΄ χάθηκε κατά την διάρκεια του σπάταλου ποντιφικάτου του Κλήμεντα ΣΤ΄. Ο Ιννοκέντιος ΣΤ εξοικονόμησε περικόπτοντας το προσωπικό του παρεκκλησίου ή "capellani capelle" από δώδεκα σε οκτώ. Έργα τέχνης πωλήθηκαν παρά παραγγέλθηκαν. Το ποντιφικάτο του κυριαρχήθηκε από τον πόλεμο στην Ιταλία και την ανάκαμψη της Αβινιόν από την πανούκλα, τα οποία αμφότερα είχαν αφαιμακτικές απαιτήσεις από τον πλούτο του. Κατά το 1357, παραπονείτο για φτώχεια.
Αναφορές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Γάλλοι Πάπες Κατηγορία:Πάπες 14ου αιώνα
Μεθόδιος Ανθρακίτης
Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης (Καμινιά Ιωαννίνων, 1660 - Ιωάννινα, 1736) ήταν Έλληνας κληρικός, θεολόγος, παιδαγωγός και μαθηματικός. Κατέχει διαπρεπή θέση στον πρώιμο Νεοελληνικό Διαφωτισμό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα και είναι ο πρώτος που αντικατέστησε την αρχαΐζουσα, ως γλώσσα διδασκαλίας, με τη δημώδη και από τους πρώτους που δίδαξε νεότερα μαθηματικά. «Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης», κατά τον Κωνσταντίνο Κούμα, «έφερε περί το 1708 από την Ιταλία τας γεωμετρικάς επιστήμας ικανάς να ανάψωσι το φως του Λόγου και να διερεθίσωσιν επί πλέον την έμφυτον του ανθρώπου φιλομάθειαν...» Και ο Μανουήλ Γεδεών αναφέρει τον Μεθόδιο Ανθρακίτη ως προδρομική φυσιογνωμία και συμπληρώνει «...ούτος δε εραδιουργείτο προς το Πατριαρχείον... Είναι η απαρχή του νεοελληνικού διαφωτισμού». Η διδασκαλία των προγενεστέρων του, όπως του Κορυδαλλέα και των Φαναριωτών Αλεξάνδρου, Νικολάου και Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου γίνεται στην αρχαΐζουσα, η οποία δεν ήταν κατανοητή από το λαό.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο χωριό Καμινιά (σημερινό Ανθρακίτη) των Ανατολικών Ζαγορίων του νομού Ιωαννίνων. Σπούδασε στη Γκιούμειο Σχολή των Ιωαννίνων, όπου και παρακολούθησε τα μαθήματα του σχολάρχη Γεώργιου Σουγδουρή. Διδάχθηκε γραμματική, φυσική και μεταφυσική και έπειτα από προτροπή του δασκάλου του συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία. Το 1697, έχοντας ήδη γίνει ιερομόναχος, μετέβη στη Βενετία για να παρακολουθήσει μαθήματα φιλοσοφίας και μαθηματικών.
Η περίοδος στη Βενετία
Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης υπηρετούσε ως εφημέριος στον Ορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου της Βενετίας και συνεργάζονταν και ως διορθωτής κειμένων στον εκδοτικό οίκο των Γλυκήδων. Στην ηλικία των σαράντα οκτώ ετών εγκαταλείπει τη Βενετία κι έρχεται στην Καστοριά ως αναγνωρισμένος ήδη Λόγιος και Θεολόγος προσκεκλημένος από τον Γεώργιο Καστοριώτη ή Γεώργιο Καστριώτη  το 1708 για να διδάξει στην Εκκλησιαστική του Σχολή (των Ιερών Γραμμάτων, όπως ονομάζονταν τότε που  ιδρύθηκε το 1705) στη συνοικία του Αγίου Νικολάου Μουζεμβίκη. Μόλις είχε τυπωθεί στο γνωστό τότε εκδοτικό οίκο των Γλυκήδων από τα Γιάννενα το τρίτο του βιβλίο μετά την Πνευματική Επίσκεψιν: Βοσκός Λογικών προβάτων.
Το διδακτικό του έργο
Αποβλέπει στην πνευματική κατάρτιση των ιερέων και πραγματοποιεί τολμηρές ανατοποθετήσεις στη χριστιανική ηθική συμπεριφορά. Δεν διστάζει να κρίνει με αυστηρότητα τη συμπεριφορά του κλήρου και με σκληρή γλώσσα επικρίνει την κατάχρηση του αφορισμού που τόσο προφητική θα αποδεικνύονταν. Στον τίτλο του πρώτου του βιβλίου: Θεωρίαι Χριστιανικαί και ψυχοφελείς (sic) νουθεσίαι δεν αναφέρεται το όνομα τού συγγραφέα, αλλά το λεκτικό, διανέμεται δωρεάν: τοις ευσεβέσι Χριστιανοίς εις ψυχικήν ωφέλειαν. Για ένα άνθρωπο του πνευματικού αναστήματος του Ανθρακίτη μια εκκλησιαστική Σχολή περιορίζει κατά πολύ τον ορίζοντα της διδασκαλίας του. Έτσι δέχεται το 1710 πρόσκληση του Δημητρίου Κυρίτζη (πατρός) να αναλάβει τη διεύθυνση και το κύριο διδακτικό έργο της μαθηματικής και ιδιαίτερα της φιλοσοφίας. Η Σχολή Κυρίτζη Καστοριάς αποκτά φήμη και συρρέουν σπουδαστές από πολλά σημεία της ευρύτερης γεωγραφικής περιφέρειας και ιδίως από το Άγιον Όρος ακόμα και από τα Γιάννενα και το μακρινό Βουκουρέστι από όπου ο Μάρκος Πορφυρόπουλος στέλνει μαθητές του στην Καστοριά. Διδάσκεται η φιλοσοφία κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα και τα σύγχρονα μαθηματικά για πρώτη φορά εντός ελλαδικού χώρου. Μαθητές του στη σχολή Κυρίτζη υπήρξαν ο Μπαλάνος Βασιλόπουλος που δεν προτιμά την περίφημη Γκιούμειο Σχολή στα Ιωάννινα, ο Καστοριανός Σεβαστός Λεοντιάδης, ο Παχώμιος που αργότερα γίνεται γνωστός στην Θεσσαλονίκη. Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης είναι ο πρώτος που αποκλίνει από την επίσημη θέση της τότε Εκκλησίας, «η φιλοσοφία στην υπηρεσία της Θεολογίας» και ο πρώτος επίσης που αντικατέστησε την αρχαϊζουσα ως γλώσσα διδασκαλίας με τη δημώδη. Διδάσκει λογική και νεότερη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία, Καρτέσιο (Descartes) και Μαλμπράνς.
Άλλοι γνωστοί μαθητές του υπήρξαν ο Σεβαστός Λεοντιάδης, ο Παχώμιος που έγινε πασίγνωστος στην Θεσσαλονίκη, ο Ευγένιος Βούλγαρης, όταν ο Μεθόδιος Ανθρακίτης μετά την δίωξή του δίδασκε στην Επιφάνιο Σχολή των Ιωαννίνων κ.α.
Η δίωξη και η αποκατάστασή του
Η προσπάθειά του, όμως, για εκσυγχρονισμό της ελληνικής παιδείας συνάντησε αντιδράσεις από μερίδα συντηρητικών κύκλων. Ο Μακάριος ο Πάτμιος έγραφε «(...) ο κύρ Μεθόδιος τρίγωνα και τετράγωνα διδάσκει τους μαθητάς του και την άλλην πολυάσχολον ματαιοπονίαν της Μαθηματικής». Κατηγορήθηκε ακόμη και ως αιρετικός και συγκεκριμένα οπαδός του αιρετικού Ισπανού θεολόγου Μιγκέλ ντε Μολινός (Miguel de Molinos). Εξαιτίας αυτών των συκοφαντικών κατηγοριών, η Σύνοδος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τον κάλεσε σε απολογία ενώπιόν της με αποτέλεσμα ο Ανθρακίτης αρχικά να εγκαταλείψει την Καστοριά το 1719 και να μεταβεί στην Σιάτιστα, όπου επρόκειτο να διδάξει για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια.
Τελικά πάρθηκε απόφαση να καούν τα φιλοσοφικά του δοκίμια καθώς και οποιοδήποτε αντίγραφο που τυχόν θα βρισκόταν και επιπλέον τού απαγόρευσαν να διδάσκει προσωρινά το 1723. Η ανάκληση της απαγόρευσης της διδασκαλικής του δραστηριότητας το 1725 πραγματοποιήθηκε υπό τον όρον να διδάσκει την φιλοσοφία «κατά το σύστημα του Κορυδαλλέως... μηδεμίαν άλλην παράδοσιν ασυνήθους και ξένης φιλοσοσοφίας τολμήσαι όλως ποτέ». Όπως σχολιάζει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Δημαράς, «[...] ο Μεθόδιος δεν έγινε αντάρτης, αλλά ομολόγησε και αποκήρυξε[...]» Μετά το 1725 φέρεται να αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Επιφανείου Σχολής, όπου το πρόγραμμα της διδασκαλίας του περιλαμβάνει εκτός της περιπατητικής φιλοσοφίας, λογική, μεταφυσική και ηθική. Στη θέση αυτή θα παραμείνει πιθανότατα έως και το θάνατό του περίπου στα 1736.
Τα έργα του
Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης συνέβαλλε αποφασιστικά στον νέο προσανατολισμό της ελληνικής παιδείας του 18ου αιώνα. Διδάσκεται η φιλοσοφία κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα και τα σύγχρονα μαθηματικά για πρώτη φορά εντός ελλαδικού χώρου. Αποβλέπει στην πνευματική κατάρτιση των ιερέων και πραγματοποιεί τολμηρές ανατοποθετήσεις στη χριστιανική ηθική συμπεριφορά. Δεν διστάζει να κρίνει με αυστηρότητα τη συμπεριφορά του κλήρου και με σκληρή γλώσσα επικρίνει την κατάχρηση του αφορισμού. Ορθώνεται στους αντίποδες του Κορυδαλλέα και των Φαναριωτών που δίδασκαν στην αρχαϊζουσα που δεν απευθύνονταν στο λαό παρά μονάχα στους «σπουδαίους».
Το κύριο έργο του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί Κατηγορία:Αφορισμένοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία
Βατικανό
Το Βατικανό ή αλλιώς Κράτος της Πόλης του Βατικανού, είναι ανεξάρτητη πόλη-κράτος, στη δυτική πλευρά της πόλης της Ρώμης στην Ιταλία και αποτελεί συνέχεια του παπικού κράτους του Μεσαίωνα. Ιδρύθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1929 με τη Συνθήκη του Λατερανού κατά τη διάρκεια του Φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι. Χαρακτηρίζεται ως το μικρότερο ανεξάρτητο κράτος, ως προς την έκτασή του (0,44 τετρ. χλμ.) και τον πληθυσμό του (σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009) αριθμεί 826 ανθρώπους. Στο Βατικανό εδρεύει η Αγία Έδρα, που αποτελεί το πνευματικό και διοικητικό κέντρο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η εκλογή του Πάπα γίνεται από κονκλάβιο καρδιναλίων, οι οποίοι είναι ηλικίας κάτω των 80 ετών.
Εθνική εορτή είναι η 13η Μαρτίου, ημερομηνία εκλογής (2013) του νέου Ποντίφικα. Το Βατικανό είναι η μοναδική χώρα στον δυτικό κόσμο (μαζί με τις Φιλιππίνες παγκοσμίως) όπου απαγορεύεται το διαζύγιο.
Α΄ Περίοδος: μέχρι το 590
Υποστηρίχθηκε ότι ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος ήταν εκείνος που πρώτος παραχώρησε την "κοσμική" αυτή εξουσία με εδαφική δωρεά. Τούτο απεδείχθη εφεύρημα όμως του Ισπανού ιερέα Ισίδωρου Μερκάτορ, το οποίο όμως από τον ΙΒ΄ αιώνα αμφισβήτησαν οι Βενεδικτίνοι και περί τα μέσα του ΙΕ΄ αιώνα απέδειξε ως μέγα ψεύδος ο Λαυρέντιος Βάλλα. Ακόμα δε και οι εδαφικές δωρεές που φέρονται ότι έκαναν προς τον Πάπα ο Πιπίνος ο Βραχύς και ο Κάρολος ο Μέγας, χωρίς αυθεντικό σχετικό έγγραφο να πιστοποιούνται, φαίνεται να ήταν προφορικές παραχωρήσεις πιθανώς για βραχύ χρονικό διάστημα. Εκείνο όμως που ιστορικά είναι εξακριβωμένο είναι ότι οι Φράγκοι βασιλείς πράγματι παραχώρησαν κάποιες κοσμικές εξουσίες στους Πάπες, όχι όμως και την απόλυτη κυριαρχία και ανεξαρτησία των υπ΄αυτών εδαφών των.
Η κοσμική εξουσία των Παπών οφείλεται κυρίως στην πρωτεύουσα θέση που κατέλαβαν με τον καιρό στη Δυτική Εκκλησία. Στην αρχή ο τίτλος του Πάπα δεν παρείχε κανένα πρωτείο. Λόγω όμως του ότι η Ρώμη ήταν πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, ο εδρεύων σε αυτή επίσκοπος προσλάμβανε αυτοδίκαια πρωτεύουσα θέση μεταξύ των άλλων επισκόπων. Το πρωτείο αυτό ενισχυόταν και από την αμφίβολη παράδοση ότι οι Πάπες ήταν διάδοχοι του Αποστόλου Πέτρου, που ο θρύλος ήθελε να έχει μεταβεί στη Ρώμη και να έχει μαρτυρήσει εκεί.
Το 381 ο Αυτοκράτορας Γρατιανός παραχώρησε στον Πάπα της Ρώμης το δικαίωμα να δικάζει τις μεταξύ των επισκόπων διαφορές. Το 452 ο Πάπας Λέων Α΄ σταλείς από τον Αυτοκράτορα Βαλεντιανό Γ΄ προς τον Αττίλα κατάφερε με την ηθική πειθώ του να αποτρέψει επίθεση του Αττίλα του Ούνου εναντίον της Ρώμης. Μετά την παύση των Αυτοκρατόρων της Δύσεως, οι Πάπες ανέλαβαν ως μεσάζοντες μεταξύ λαού και βαρβάρων βασιλέων.
Όταν ο Ιουστινιανός προσάρτησε εκ νέου την Ιταλία στην αυτοκρατορία του το 554, οι Πάπες βρέθηκαν να έχουν μεγάλες εδαφικές εκτάσεις και πλούτη, που προέρχονταν από δωρεές πιστών, είχαν συγκεντρώσει δύναμη πολύ μεγαλύτερη των Βυζαντινών Εξάρχων. Μετά τη λομβαρδική κατάκτηση (568) η έδρα της Βυζαντινής Εξαρχίας μεταφέρθηκε από τη Ρώμη στη Ραβέννα. Ο Πάπας εναπομείνας στη Ρώμη επεβλήθη στη συνείδηση των Ιταλών ως κύριος της Ρώμης επισκιάζοντας και αυτήν την εξουσία του Δούκα που κυβερνούσε εν ονόματι της Αυτοκρατορίας στη Ρώμη και τη γύρω περιοχή, που αργότερα επονομάστηκε «κληρονομία ή κλήρος του Αγίου Πέτρου» (Patrimomium Sancti Petri).
Β΄ Περίοδος: 590-860
Ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ επιλεγόμενος Μέγας (590 – 604) υπήρξε ο κύριος οργανωτής της ρωμαϊκής εκκλησίας και διαπραγματευόταν με τους Λομβαρδούς ως απόλυτος κύριος. Αργότερα το εναντίον των εικόνων "έδικτον2 του Αυτοκρ. Λέοντος του Ισαύρου (726) έφερε ως αφορμή τον Πάπα Γρηγόριο Β΄ να επαναστατεί και να αποσπά τις τελευταίες Βυζαντινές Κτήσεις, ιταλικές επαρχίες, μεταξύ των οποίων και τη Ρώμη, λαμβάνοντας τον τίτλο του πατρός της ρωμαϊκής δημοκρατίας εκλεγόμενος απευθείας υπό του κλήρου και των πολιτών.
Βρίσκοντας την ευκαιρία οι Λομβαρδοί αρχίζουν συνεχείς επιδρομές. Έτσι οι Πάπες ζητούν τη βοήθεια των Φράγκων. Ο Πιπίνος ο Βραχύς, στεφθείς Βασιλεύς των Φράγκων υπό του Πάπα Στεφάνου Β΄ και ονομασθείς παρ΄αυτού «πατρίκιος της Ρώμης» διελθών δις τις Άλπεις 754 κ΄756 κατέπνιξε τις απόπειρες των Λομβαρδών κατακτήσας το εξαρχάτο της Ραβέννης παραχώρησε εις τον Πάπα κάποιες πόλεις επί των οποίων όμως διατήρησε την πολιτική Ηγεμονία (756). Αργότερα σε νέα απόπειρα των Λομβαρδών ο Πάπας Αδριανός ο Α΄ αναγκάσθηκε να επικαλεσθεί τον Κάρολον τον Μέγα όστις και κατέλυσε το κράτος των Λομβαρδών, ένωσε εις τον τίτλο του Βασιλέως των Φράγκων και τον του Βασιλέως των Λομβαρδών και ανανέωσε την από του πατρός του γενομένη προς τον Πάπα εδαφική δωρεά (774).
Εβραϊκή εσχατολογία
εναλλ.=Επτάφωτος λυχνία ή μενορά, φωτιστικό σκεύος με επτά λυχνάρια, που έκαιγε αρχικώς στα άγια της Σκηνής του Μαρτυρίου στην έρημο και στη συνέχεια στον Ναό του Σολομώντα.|μικρογραφία|[[Επτάφωτος λυχνία ή μενορά, φωτιστικό σκεύος με επτά λυχνάρια, που έκαιγε αρχικώς στα άγια της Σκηνής του Μαρτυρίου στην έρημο και στη συνέχεια στον Ναό του Σολομώντα.]] Εβραϊκή εσχατολογία ονομάζεται ο τομέας της εβραϊκής θεολογίας που ασχολείται με γεγονότα που θα συμβούν στο τέλος των ημερών και με σχετικές έννοιες. Αυτό περιλαμβάνει τη συγκέντρωση της εξόριστης διασποράς, τον ερχομό του Μεσσία, τη μεταθανάτια ζωή και την αναβίωση των νεκρών Τσαντίκ (τίτλος στον Ιουδαϊσμό που δίνεται σε ανθρώπους που θεωρούνται δίκαιοι, όπως οι βιβλικές φιγούρες και πνευματικοί δάσκαλοι ). Στον Ιουδαϊσμό, οι τελικοί χρόνοι ονομάζονται συνήθως «τέλος των ημερών» (אחרlic הימים, aḥarit ha-yamim), μια φράση που εμφανίζεται αρκετές φορές στην Τανάκ.
Προέλευση και ανάπτυξη
Στον Ιουδαϊσμό, η βασική πηγή κειμένου για την πίστη του τέλους των ημερών και τα συνοδευτικά του γεγονότα είναι η Τανάκ. Οι ρίζες της εβραϊκής εσχατολογίας βρίσκονται στους προ-εξόριστους προφήτες, συμπεριλαμβανομένων του Ησαΐα και του Ιερεμία, καθώς και στους εξόριστους προφήτες Ιεζεκιήλ και Δευτερό-Ησαΐας (τμήμα του βιβλίου του Ησαΐα της Παλαιάς Διαθήκης (κεφάλαια 40-55) που είναι ύστερα σε προέλευση από τα προηγούμενα κεφάλαια, αν και όχι τόσο ύστερα όσο τα ακόλουθα κεφάλαια.). Οι κύριες αρχές της εβραϊκής εσχατολογίας είναι οι ακόλουθες, χωρίς ιδιαίτερη σειρά, που περιγράφονται στα βιβλία του Ησαΐα, του Ιερεμία και του Ιεζεκιήλ:
Ετυμολογία
Στην εποχή της Ταλμούδ, ο τίτλος Μασιάχ ή מלך המשיח, σημαίνει κυριολεκτικά «χρισμένος βασιλιάς». Ο Μεσσίας πρέπει να είναι ανθρώπινος ηγέτης, που κατάγεται φυσικά από την γενεολογική γραμμή του Δαβίδ, ο οποίος θα κυβερνά και θα ενώσει τον λαό του Ισραήλ και θα εγκαινιάσει την Μεσσιανική εποχή της παγκόσμιας ειρήνης.
Πρώιμη περίοδος του Δεύτερου Ναού (516 π.Χ. - περίπου 20 π.Χ.)
Στις αρχές της περιόδου του Δεύτερου Ναού οι ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον περιγράφονται στις εβραϊκές γραφές. Μετά την επιστροφή από την εξορία της Βαβυλώνας, ο Κύρος Β΄ της Περσίας ονομάστηκε «μεσσίας» στο βιβλίο του Ησαΐα, λόγω του ρόλου του στην επιστροφή των εξόριστων Εβραίων.
Ύστερη περίοδος του Δεύτερου Ναού (περίπου 20 π.Χ. - 70 μ.Χ.)
εναλλ.=Το άστρο του Δαβίδ, σύμβολο της Ιουδαϊσμού.|μικρογραφία|196x196εσ|Το [[άστρο του Δαβίδ, σύμβολο της Ιουδαϊσμού.]] Μια σειρά από μεσσιανικές ιδέες αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της μεταγενέστερης περιόδου του Δευτέρου Ναού, που κυμαίνεται από αυτήν την κοσμική, πολιτική προσδοκία, έως τις αποκαλυπτικές προσδοκίες για μια ώρα λήξης κατά την οποία οι νεκροί θα αναστηθούν και η Βασιλεία των Ουρανών θα εδραιωθεί στη γη. Ο Μεσσίας μπορεί να είναι ένας βασιλικός «γιος του Δαβίδ» ή ένας πιο ουράνιος «γιος του ανθρώπου», αλλά «ο Μεσσιανισμός έγινε όλο και πιο εσχατολογικός και η εσχατολογία επηρεάστηκε αποφασιστικά από τον αποκαλυπτισμό», ενώ «οι μεσσιανικές προσδοκίες επικεντρώνονταν όλο και περισσότερο στη φιγούρα ενός Σωτήρα.». Σύμφωνα με τον Ζούι Βερμπλάουσκι, «ο Μεσσίας δεν συμβόλιζε πλέον την έλευση της νέας εποχής, αλλά κατά κάποιον τρόπο έπρεπε να την πραγματοποιήσει. Ο «χρισμένος του Κυρίου» έγινε έτσι ο «σωτήρας και ο λυτρωτής» και το επίκεντρο των πιο έντονων προσδοκιών και δογμάτων.». Οι μεσσιανικές ιδέες αναπτύχθηκαν τόσο από νέες ερμηνείες (pesher, midrash) των εβραϊκών γραφών, αλλά και από οραματιστικές αποκαλύψεις.
Ταλμούδ
Το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ (200-500 μ.Χ.), Σανχεντρίν, περιέχει μια μακρά συζήτηση για τα γεγονότα που οδηγούν στον ερχομό του Μεσσία. σημάδια της επικείμενης άφιξης του Μεσσία, συνεχίζοντας μέχρι σήμερα.
Το Ταλμούδ αφηγείται πολλές ιστορίες για τον Μεσσία, μερικές από τις οποίες αντιπροσωπεύουν τους διάσημους Ταλμούδους ραββίνους που δέχονται προσωπικές επισκέψεις από τον Προφήτη Ηλία και τον Μεσσία.
Ραββινικά σχόλια
Στη ραββινική λογοτεχνία, οι ραββίνοι επεξεργάστηκαν και εξήγησαν τις προφητείες που βρέθηκαν στην Τανάκ μαζί με τον προφορικό νόμο και τις ραββινικές παραδόσεις σχετικά με τη σημασία τους.
Το σχόλιο του Μαϊμονίδη για την αναπαράσταση του Σανχεντρίν τονίζει μια σχετικά νατουραλιστική ερμηνεία του Μεσσία, δίνοντας έμφαση στα θαυμαστά στοιχεία. Το σχόλιό του έγινε ευρέως αποδεκτό (αν και όχι καθολικά) στους μη ή λιγότερο μυστικιστικούς κλάδους του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού.
Βραβεία Άννι
Τα Βραβεία Άννι (αγγλικά: Annie Awards) είναι κινηματογραφικά και τηλεοπτικά βραβεία που δημιουργήθηκαν από τον ASIFA-Hollywood, κλάδο του Διεθνούς Κινηματογραφικού Σύνδέσμου Κινουμέμων Σχεδίων (International Animated Film Association) το 1972. Οι τελετές διοργανώνονται στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Αφορούν τον τομέα του animation.
Εβραϊκή εσχατολογία
Γωγ και Μαγώγ
Σύμφωνα με το κεφάλαιο 38 του Ιεζεκιήλ, ο «πόλεμος του Γωγ και του Μαγώγ», ένας κλιματικός πόλεμος, θα πραγματοποιηθεί στο τέλος της Εβραϊκής εξορίας. Σύμφωνα με τον Ραντάκ (ή Δαβίδ Κιμχί, μεσαιωνικός ραββίνος, βιβλικός σχολιαστής, φιλόσοφος και γραμματικός ), αυτός ο πόλεμος θα πραγματοποιηθεί στην Ιερουσαλήμ.
Ολάμ χα-μπα
Η μεταθανάτια ζωή είναι γνωστή στου Εβραίους ως Ολάμ χα-μπα (עולם הבא, olam ha-ba, «ο κόσμος που θα έρθει»), και σχετίζεται με έννοιες όπως Γαν Εδέν (του Ουράνιου Κήπου της Εδέμ), ή του παραδείσου, και της Γέεννα (κόλαση κατά τους Εβραίους). Η φράση ολάμ χα-μπα δεν εμφανίζεται στην εβραϊκή Βίβλο. Το αποδεκτό χάλαχα είναι ότι είναι αδύνατο για τους ζωντανούς ανθρώπους να γνωρίζουν πώς είναι ο κόσμος που έρχεται.
Ελβετία
Η Ελβετία (επίσημη ονομασία: Ελβετική Συνομοσπονδία / γερμανικά: Schweizerische Eidgenossenschaft, γαλλικά: Confédération suisse, ιταλικά: Confederazione Svizzera, ρομανικά: Confederaziun svizra, λατινικά: Confoederatio Helvetica) είναι χώρα της δυτικοκεντρικής Ευρώπης. Συνορεύει δυτικά με τη Γαλλία, νότια με την Ιταλία, βόρεια και βορειοανατολικά με τη Γερμανία και ανατολικά με την Αυστρία και το Λίχτενσταϊν. Αποτελεί περίκλειστο Κράτος, καθώς δεν βρέχεται σε κανένα σημείο της από θάλασσα. Έχει έκταση 41.285 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.865.270 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για τον Μάρτιο του 2023.
Αποτελείται από 26 καντόνια και ημικαντόνια. Πρωτεύουσα της είναι η Βέρνη (134.794 κάτοικοι το 2020) ενώ η μεγαλύτερη πόλη η Ζυρίχη (421.878 κάτοικοι το 2020). Άλλα σημαντικά αστικά κέντρα είναι η Βασιλεία (173.863 κάτοικοι το 2020), η Γενεύη (203.856 κάτοικοι το 2020) , η Λωζάνη (140.202 κάτοικοι το 2020) και το Βίντερτουρ (114.220 κάτοικοι το 2020). Νόμισμα της χώρας είναι το ελβετικό Φράγκο. Έχει υψηλό βιοτικό επίπεδο και ανεπτυγμένο εμπόριο, βιομηχανία και τουρισμό.
Μορφολογία
Χωρίζεται μορφολογικά σε δύο ζώνες. Η πρώτη είναι η αλπική ζώνη που κυριαρχείται, όπως λέει και το όνομά της, από το συγκρότημα των Άλπεων και τις διακλαδώσεις του και καταλαμβάνει τα 3/5 της συνολικής έκτασης της χώρας. Αυτή η ορεινή περιοχή έχει σχήμα πετάλου και περικλείει μέσα της τη ζώνη του οροπεδίου. Η αλπική περιοχή σχηματίζεται από 3 διακλαδώσεις των Κεντρικών Άλπεων κι από την οροσειρά του Ιούρα, που βρίσκεται στα δυτικά και κατά μήκος των συνόρων με τη Γαλλία. Οι τρεις αυτές διακλαδώσεις των Άλπεων είναι: οι Πεννικές Άλπεις, οι Βερνικές Άλπεις και οι Ραιτικές Άλπεις.
Στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, σαν συνέχεια του Λευκού όρους, είναι οι Πεννικές Άλπεις (ή Βαλαίσιες Άλπεις) με υψηλότερη κορυφή τη Μόντε Ρόζα (4.638 μ.). Στο ανατολικό άκρο τους βρίσκεται η σήραγγα του Σεμπλόν, ιδιαίτερα σημαντική για το ευρωπαϊκό σιδηροδρομικό δίκτυο, και στα Δ. η σήραγγα του Αγίου Βερνάρδου. Άλλες υψηλές κορυφές των Πεννικών Άλπεων είναι το Μάτερχορν (4.505 μ.), η Βάισχορν (4.512 μ.) και η Νομ (4.500 μ.). Από το ΝΔ. τμήμα της χώρας ξεκινούν και οι Βερνικές Άλπεις, που προχωρούν όμως προς τα βόρεια, καταλαμβάνοντας με τον όγκο τους το κέντρο της χώρας. Έχουν σαν υψηλότερη κορυφή το Φινστεράαχορν με ύψος 4.275 μ.
Στο ανατολικό τμήμα προβάλλει ο όγκος των Ραιτικών Άλπεων, που σχηματίζουν προς τα ΝΑ. δυο άλλες διακλαδώσεις: τις Άλπεις του Γκριζόν και τις Άλπεις Αμπούλα. Στην περιοχή αυτή υπάρχει το περίφημο τουριστικό κέντρο Σαιντ Μόριτς, το θέρετρο του Νταβός και τα χιονοδρομικά κέντρα της Κουρ (Chur) και της Αρόζα.
Το μέσο ύψος της αλπικής ζώνης ξεπερνά τα 2.100 μ, ενώ το μέσο ύψος της περιοχής του οροπεδίου βρίσκεται γύρω στα 900 μ. Για τον λόγο αυτό ολόκληρη σχεδόν η οικονομική ζωή της χώρας συγκεντρώνεται στη ζώνη του οροπεδίου. Εκεί βρίσκονται οι κυριότερες πόλεις κι εκεί παράγεται το 85% των βιομηχανικών και το 75% των αγροτικών προϊόντων.
Οι ορεινοί αυτοί όγκοι, που καταλαμβάνουν τα 3/5 της χώρας, είναι σκεπασμένοι όλο το χρόνο με χιόνι. Από εδώ πηγάζουν τα μεγάλα ποτάμια της Ευρώπης, ο Ρήνος κι ο Δούναβης και ο Ροδανός. Τα ποτάμια αυτά, καθώς και οι μεγάλες λίμνες της Ελβετίας, τροφοδοτούνται με τα νερά από το λιώσιμο του χιονιού και των παγετώνων, καθώς κι από τα νερά των βροχών που είναι συχνές και δυνατές σε ένα τέτοιο υψόμετρο. Το όρος Άγιος Γοτθάρδος, στις Κεντρικές Άλπεις, είναι η κυριότερη πηγή τροφοδοσίας των ποταμών της Ευρώπης.
Κυριότερα ποτάμια
thumb|right|Ο Ροδανός μέσα στην πόλη της [[Γενεύης]] Οι ποταμοί της Ελβετίας, επειδή πηγάζουν από παγετώνες, είναι χειμαρρώδεις και γι' αυτό το λόγο δεν είναι πλωτοί. Μόνες εξαιρέσεις είναι ο Ρήνος, που για ένα μικρό διάστημα είναι πλωτός, καθώς κι ο Άαρ σε ένα σημείο που μια διώρυγα τον συνδέει με τη λίμνη Μπιέν. Αυτή η διώρυγα είναι πλωτή και χρησιμεύει στο διακανονισμό των νερών του Άαρ, όταν αυτός κινδυνεύει να ξεχειλίσει.
Κυριότερες λίμνες
Υπάρχει, επίσης, πληθώρα μικρότερων λιμνών. Οι λίμνες της Ελβετίας καταλαμβάνουν συνολικά έκταση 1.520 τετρ. χιλιομέτρων. Οι περισσότερες από τις λίμνες αυτές είναι και φημισμένα τουριστικά κέντρα, γιατί παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον εξαιτίας του φυσικού τους κάλλους.
Έδαφος
Το έδαφος της Ελβετίας είναι ορεινό, καθώς καλύπτεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την οροσειρά των Άλπεων και την οροσειρά του Ιούρα στα βορειοδυτικά. Χαμηλότερό του σημείο (υψόμ. 195 μ.) είναι στη λίμνη Ματζόρε (Lago Maggiore) στα ιταλοελβετικά σύνορα. Υψηλότερη κορυφή η Ντυφουρσπίτσε (Dufourspitze), ύψους 4.634 μ. Η οροσειρά των Άλπεων στην περιοχή της Ελβετίας σχηματίζει ένα μεγάλο οροπέδιο περίπου στο κέντρο της χώρας.
Κλίμα
Το κλίμα της Ελβετίας είναι ψυχρό και, κατά βάση ξηρό, αν και σε ορισμένες περιοχές βρέχει 160 με 180 μέρες το χρόνο. Το κλίμα παρουσιάζει μεγάλες διαφορές από περιοχή σε περιοχή, αλλά είναι γενικά υγιεινό. Την ιδιότητα αυτή, του κλίματος της χώρας τους, εκμεταλλεύτηκαν οι Ελβετοί με τον καλύτερο τρόπο. Ίδρυσαν πολλά σανατόρια, αναπαυτήρια, ψυχιατρικές κλινικές και έτσι παλαιότερα η Ελβετία αποτέλεσε θεραπευτικό κέντρο για τις παθήσεις των πνευμόνων (όπως η φυματίωση) και των νεύρων.
Αρχές
Τα παλαιότερα ίχνη ύπαρξης ανθρωπιδών στην Ελβετία χρονολογούνται πριν από περίπου 150.000 χρόνια. Οι παλαιότεροι γνωστοί αγροτικοί οικισμοί στην Ελβετία, που βρέθηκαν στο Γκαίχλινγκεν, χρονολογούνται γύρω στο 5300 π.Χ. αριστερά|μικρογραφία| Η Αυγούστα Ράυρικα (κοντά στη Βασιλεία) ιδρύθηκε το 44 π.Χ. Οι παλαιότερες γνωστές φυλές σχημάτισαν τους πολιτισμούς Χάλτστατ και Λα Τεν, που ονομάστηκε από τον αρχαιολογικό χώρο Λα Τεν στη βόρεια πλευρά της λίμνης Νεσατέλ. Ο πολιτισμός Λα Τεν αναπτύχθηκε και άκμασε κατά την ύστερη Εποχή του Σιδήρου από περίπου το 450 π.Χ., πιθανώς επηρεασμένος από τον ελληνικό και τον ετρουσκικό πολιτισμό. Μία από τις σημαντικότερες φυλετικές ομάδες ήταν οι Ελβετίοι. Σταθερά παρενοχλούμενοι από γερμανικές φυλές, το 58 π.Χ., οι Ελβετίοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Ελβετικό Οροπέδιο και να μεταναστεύσουν στη δυτική Γαλλία. Οι στρατοί του Ιουλίου Καίσαρα τους καταδίωξαν και τους νίκησαν στη μάχη του Μπιμπράκτ, στη σημερινή ανατολική Γαλλία, αναγκάζοντας τη φυλή να επιστρέψει στην πατρίδα της. Το 15 π.Χ., ο Τιβέριος (αργότερα ο δεύτερος Ρωμαίος αυτοκράτορας) και ο αδελφός του Δρούσος κατέκτησαν τις Άλπεις, ενσωματώνοντάς τις στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η περιοχή που καταλάμβαναν οι Ελβέτιοι έγινε αρχικά μέρος της επαρχίας Βελγική Γαλατία της Ρώμης και στη συνέχεια της επαρχίας Άνω Γερμανία. Το ανατολικό τμήμα της σύγχρονης Ελβετίας ενσωματώθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία Ραιτία. Κάποια στιγμή γύρω από την αρχή της Κοινής Εποχής, οι Ρωμαίοι διατηρούσαν ένα μεγάλο στρατόπεδο που ονομάζεται Βιντομίσσα, τώρα ένα ερείπιο στη συμβολή των ποταμών Άαρ και Ρόις, κοντά στην πόλη Βίντις.
Ο πρώτος και δεύτερος αιώνας μ.Χ. ήταν μια εποχή ευημερίας στο Ελβετικό Οροπέδιο. Πόλεις όπως το Αβέντικουμ, η Ιουλία Εκουέστρις και η Αυγούστα Ραύρικα, απέκτησαν αξιοσημείωτο μέγεθος, ενώ εκατοντάδες αγροτικές επαύλεις ιδρύθηκαν στην ύπαιθρο.
Γύρω στο 260 μ.Χ., η πτώση των Δεκουματιανών Αγρών βόρεια του Ρήνου μετέτρεψε τη σημερινή Ελβετία σε μια μεθοριακή γη της Αυτοκρατορίας. Επανειλημμένες επιδρομές από τις φυλές Αλαμαννών προκάλεσαν την καταστροφή των ρωμαϊκών πόλεων και της οικονομίας, αναγκάζοντας τον πληθυσμό να καταφύγει κοντά σε ρωμαϊκά φρούρια. Η Αυτοκρατορία έχτισε μια άλλη γραμμή άμυνας στα βόρεια σύνορα. Στα τέλη του τέταρτου αιώνα, η αυξημένη γερμανική πίεση ανάγκασε τους Ρωμαίους να εγκαταλείψουν την έννοια της γραμμικής άμυνας.
Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, από τα τέλη του τέταρτου αιώνα, η δυτική έκταση της σύγχρονης Ελβετίας ήταν μέρος της επικράτειας των Βασιλέων των Βουργουνδών. Οι Αλαμαννοί εγκαταστάθηκαν στο Ελβετικό Οροπέδιο τον πέμπτο αιώνα και στις κοιλάδες των Άλπεων τον όγδοο αιώνα, σχηματίζοντας την Αλαμαννία. Η σημερινή Ελβετία μοιράστηκε τότε μεταξύ των βασιλείων της Αλαμανίας και της Βουργουνδίας. Ολόκληρη η περιοχή έγινε μέρος της επεκτεινόμενης Φραγκικής Αυτοκρατορίας τον έκτο αιώνα, μετά τη νίκη του Κλόβις Α΄ επί των Αλαμανών στο Τολμπιάκ το 504 μ.Χ., και αργότερα την κυριαρχία των Φράγκων στους Βουργουνδούς.
Κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου έκτου, έβδομου και όγδοου αιώνα, οι ελβετικές περιοχές συνέχισαν να τελούν υπό τη Φραγκική ηγεμονία (δυναστείες Μεροβίγγειων και Καρολίγγων), αλλά μετά την επέκτασή της υπό τον Καρλομάγνο, η Φραγκική Αυτοκρατορία διαιρέθηκε με τη Συνθήκη του Βερντέν το 843. Τα εδάφη της σημερινής Ελβετίας χωρίστηκαν ανάμεσα σε Μέση Φραγκία και Ανατολική Φραγκία έως ότου επανενώθηκαν υπό την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γύρω στο 1000 μ.Χ..
Μέχρι το 1200, το Ελβετικό Οροπέδιο είχε εδάφη των οίκων της Σαβοΐας, του Τσέρινγκερ, των Αψβούργων και του Κιβούργου. Σε ορισμένες περιοχές (Ούρι, Σβυτς, Ουντερβάλντεν) δόθηκε η αυτοκρατορική αμεσότητα να παραχωρήσει στην αυτοκρατορία άμεσο έλεγχο στα ορεινά περάσματα. Οι Αψβούργοι υπό τον βασιλιά Ροδόλφο Α' (Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1273) διεκδίκησαν τα εδάφη του Κιβούργου και τα προσάρτησαν, επεκτείνοντας την επικράτειά τους στο ανατολικό ελβετικό οροπέδιο.
Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία
δεξιά|μικρογραφία| Η Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία από το 1291 (σκούρο πράσινο) έως τον δέκατο έκτο αιώνα (ανοιχτό πράσινο) και οι συνεργάτες της (μπλε). Με άλλα χρώματα είναι οι υποτελείς περιοχές. δεξιά|μικρογραφία|Το Bundesbrief του 1291 (ομοσπονδιακός χάρτης) Η Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία ήταν συμμαχία μεταξύ των κοινοτήτων των κοιλάδων των κεντρικών Άλπεων. Η Συνομοσπονδία διοικούνταν από ευγενείς και πατρικίους διαφόρων καντονιών που διευκόλυναν τη διαχείριση των κοινών συμφερόντων και εξασφάλιζαν την ειρήνη στους ορεινούς εμπορικούς δρόμους. Ο Ομοσπονδιακός Χάρτης του 1291 θεωρείται το ιδρυτικό έγγραφο της συνομοσπονδίας, παρόλο που παρόμοιες συμμαχίες πιθανότατα υπήρχαν δεκαετίες νωρίτερα. Το έγγραφο συμφωνήθηκε μεταξύ των αγροτικών κοινοτήτων Ούρι, Σβυτς και Ουτερβάλντεν.