cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος Νιρβάνας
Βιογραφία
thumb|right|150px|Η περίφημη φωτογραφία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τραβηγμένη από τον Παύλο Νιρβάνα
Ο Παύλος Νιρβάνας εξέδωσε πολλές ποιητικές συλλογές και δημοσίευσε πολλά χρονογραφήματα σε εφημερίδες. Διατηρούσε στενούς δεσμούς με αρκετούς λογοτέχνες της εποχής του και συνέβαλε στην ανάδειξη νεότερων λογοτεχνών π.χ. Ιωάννης Κονδυλάκης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Νίκος Καββαδίας. Τον συνέδεε αδελφική φιλία με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Λογοτεχνικά, τοποθετείται στον κύκλο του Κωστή Παλαμά. Επηρεάζεται από τον αισθητισμό και το συμβολισμό, καθώς και από το φιλόσοφο Νίτσε. Η πεζογραφία του διέπεται από ηθογραφικά και ψυχογραφικά στοιχεία, ενώ γλωσσικά ξεκίνησε από καθαρεύουσα και κατέληξε στη δημοτική γλώσσα. Ο Τέλλος Άγρας έγραψε πως "η ηθογραφία του είναι τραγική και αποκλίνει προς το ζωηρό λυρισμό, όταν δεν τρέπεται προς τον πραγματικό σαρκασμό", ενώ ο Κώστας Ουράνης ανέφερε πως "ακόμη και το χιούμορ του το χρησιμοποιεί για να προκαλέσει μειδίαμα και όχι για να καυτηριάσει.
Υπήρξε φίλος με τον Λευκαδίτη ζωγράφο Απόστολο Χαμοσφακίδη, στον οποίο προσέδωσε το χαρακτηριστικό καλλιτεχνικό ψευδώνυμο "Λευκάδιος".
Το 1923, βραβεύτηκε για το λογοτεχνικό του έργο με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ το 1928 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε από βρογχοπνευμονία στο Μαρούσι το 1937.
Έργα
Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1884, όταν εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή και άρχισε να δημοσιεύει χρονογραφήματα στις εφημερίδες Άστυ, Ακρόπολη και από το 1905 στην Εστία με το ψευδώνυμο Κύριος Άσοφος. Πήρε επίσης μέρος στην έκδοση του σατιρικού περιοδικού Αθήναι.
Ασχολήθηκε με πολλά είδη γραπτού λόγου, όπως διηγήματα, ποιήματα, μυθιστορήματα, δράματα, κριτικές μελέτες, δοκίμια, θεατρικά έργα, χρονογραφήματα και τη «Γλωσσική Αυτοβιογραφία», ενώ ασχολήθηκε και με τη μετάφραση.
Kygo
O Kyrre Gørvell-Dahll ( Νορβηγική προφορά:  [ˈçyːrə ˈgøːrvel dɑːl], γεννημένος 11 Σεπτεμβρίου 1991), γνωστός στον επαγγελματικό χώρο ως Kygo είναι Νορβηγός DJ, μουσικός παραγωγός και συνθέτης. Έγινε γνωστός διεθνώς με το remix του κομματιού "I See Fire" του Εντ Σίραν το οποίο πήρε πάνω από 55 εκατομμύρια ακροάσεις στο SoundCloud και 84 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί DJs Κατηγορία:Καλλιτέχνες της Ultra Records Κατηγορία:Νορβηγοί μουσικοί
Διμεθυλοπροπάνιο
Το διμεθυλοπροπάνιο (αγγλικά: dimethylpropane) είναι οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H12καιundefinedημισυντακτικό τύπο (CH3)4C .Το χημικά καθαρό διμεθυλοπροπάνιο, στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 20°C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο αέριο, αλλά μπορεί να συμπυκνωθεί σε πολύ πτητικό υγρό, με ψυκτική παγίδα ή με συμπίεση, έχοντας κανονική θερμοκρασία βρασμού 9,5°C. Το διμεθυλοπροπάνιο είναι το απλούστερο αλκάνιο που περιέχει διπλή διακλάδωση και άρα τεταρτοταγές άτομο άνθρακα, δηλαδή ένα άτομο που συνδέεται με άλλα τέσσερα (4) άτομα άνθρακα. Με βάση το μοριακό του τύπο, C5H12, έχει δύο ισομερή θέσης: το πεντάνιο και το μεθυλοβουτάνιο. Παράγεται (συνήθως) από το πετρέλαιο και, όταν διαχωρίζεται από τη βενζίνη, χρησιμοποιείται κυρίως ως πρόδρομη ύλη στη χημική βιομηχανία. Είναι, όμως, και εξαιρετικό καύσιμο για βενζινοκινητήρες, εφόσον έχει αριθμό οκτανίων 100.
Ονοματολογία
Η ονομασία «διμεθυλοπροπάνιο» από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «διμεθυλο-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) όμοιων διακλαδώσεων («δι-») ενός (1) ατόμου άνθρακα («-μεθυλο-»), το τμήμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα στην κύρια ανθρακική αλυσίδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας. Το αλκύλιο που παράγεται από την αφαίρεση ενός ατόμου υδρογόνου από το διμεθυλοπροπάνιο ονομάζεται νεοπεντύλιο [(CH3)3CCH2-], με συντομογραφία Np. Δηλαδή, το ίδιο το διμεθυλοπροπάνιο μπορεί να συμβολιστεί και ως NpH.
Παραγωγή με αντιδράσεις σύνθεσης
1. Δομικά το ισοπεντάνιο αποτελείται από δυο μέρη: τ.βουτύλιο ((CH3)3C-) και μεθύλιο (CH3-). Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής καθαρού νεοπεντανίου είναι η αντίδραση ζεύγους τ.βουτυλολογονιδίου - μεθυλολιθίου ή τ.βουτυλολιθίου - μεθυλαλογονιδίου :
ή
όπου X οποιοδήποτε αλογόνο, αλλά συνήθως χρησιμοποιείται το Br.
2. Αν επιχειρηθεί η ανάλογη αντίδραση Wurtz το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα προϊόντων :
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
1. Με «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ :
2. Με LiAlH4 ή NaBH4 :
3. Με αναγωγή νεοπεντυλοϊωδίδιου :
4. Με αναγωγή από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου παράγεται μεθυλοβουτάνιo :
5. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
6. Με αναγωγή από μέταλλα και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων:
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
Με αναγωγή διμεθυλοπροπανάλης - Αντίδραση Wolf-Kishner :
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή των κατάλληλων θειολών μπορεί να παραχθεί διμεθυλοπροπάνιο. Π.χ. από την αναγωγή της διμεθυλοπροπανοθειόλης (μέθοδος Raney) :
2. Με αναγωγή των κατάλληλων θειεστέρων μπορεί να παραχθεί διμεθυλοπροπάνιο. Π.χ. από την αναγωγή του δινεοπεντυλοθειαιθέρα (μέθοδος Raney) :
Φυσικές διότητες και ισομερή
Το νεοπεντάνιο είναι άχρωμο και εξαιρετικά εύφλεκτο αέριο το οποίο υγροποιείται εύκολα μόλις στους 9,5 °C. Ανήκει στην οικογένεια των αλκανίων και μάλιστα είναι ένα από τα μέλη που διατηρεί την εμπειρική του ονομασία ανεξάρτητα από τους κανόνες ονοματολογίας.
200px|thumb|left|Ισομερή πεντανίου Το αέριο νεοπεντάνιο είναι βαρύτερο από τον αέρα (ειδικό βάρος ως προς τον αέρα 2,5) και γι' αυτό έχει την τάση να συγκεντρώνεται στο επίπεδο του εδάφους ή κάτω από αυτό ιδιαίτερα σε κλειστούς χώρους.
Είναι μία από τις τρεις ισομερείς μορφές του πεντανίου: το (κανονικό) n-πεντάνιο (CH3-(CH2)3-CH3) που είναι ένας γραμμικός υδρογονάνθρακας, το ισοπεντάνιο ή μεθυλοβουτάνιο (CH-(CH3)2-CH2-CH3) και το νεοπεντάνιο ή διμεθυλοπροπάνιο (C-(CH3)4). Τα ισομερή αυτά παρόλο που έχουν ίδιο χημικό τύπο και μοριακό βάρος, έχουν διαφορετικές δομές και διαφορετικές ιδιότητες.
Αναμιγνύεται πλήρως με υδρογονάνθρακες και αιθέρες, αλλά είναι αδιάλυτο στο νερό.
Οξείδωση
1. Όπως όλα τα αλκάνια, το νεοπεντάνιο με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό :
3. Καταλυτική οξείδωση κυρίως προς νεοπεντανάλη
Καταλυτική ισομερείωση
Το νεοπεντάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς πεντάνιο ή ισοπεντάνιο:
Εφαρμογή
Το νεοπεντάνιο χρησιμοποιείται κυρίως ως πρόδρομη ύλη στη χημική βιομηχανία για την παραγωγή του ισοβουτυλένιου, από το οποίο στη συνέχεια παράγεται το καουτσούκ. Επίσης χρησιμοποιείται για την σύνθεση και άλλων οργανικών ενώσεων.
Ασφάλεια - υγεία
Το νεοπεντάνιο είναι ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υλικό το οποίο πρέπει να αποθηκεύεται σε καλά αεριζόμενο μέρος και μακριά από πηγές ανάφλεξης. Είναι τοξικό για τους υδρόβιους οργανισμούς και πρέπει να αποφεύγεται η απελευθέρωσή στο περιβάλλον ή στην αποχέτευση.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκάνια Κατηγορία:C5
Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος είναι ελληνικός εκδοτικός οίκος με ειδίκευση στα παιδικά βιβλία, ενώ από το 2011 εκδίδει και βιβλία για ενηλίκους (λογοτεχνία, δοκίμια, βιογραφίες).
Ιστορικό σημείωμα
Το 1912 ο συνταξιούχος δάσκαλος Κυριάκος Παπαδόπουλος (1870-1938) ανοίγει το πρώτο βιβλιοπωλείο στη Μερσίνα της Ιωνίας. Το 1915 ο γιος του, Ιωάννης Παπαδόπουλος (1896-1978), ανοίγει ακόμα δύο βιβλιοπωλεία στα Άδανα και στην Ταρσό. Τα βιβλιοπωλεία λειτούργησαν ώς το 1922. Την ίδια χρονιά ανοίγει στην Κωνσταντινούπολη το τέταρτο βιβλιοπωλείο, η διάρκεια λειτουργίας του οποίου ωστόσο θα αποβεί σύντομη, καθώς έναν χρόνο αργότερα ο Ιωάννης Παπαδόπουλος αναγκάζεται να το κλείσει, να εγκαταλείψει την Τουρκία και μεταβεί στο Παρίσι. Εκεί, προσλαμβάνεται από τον εκδοτικό οίκο Hachette. Το 1936 έρχεται στην Ελλάδα και ανοίγει στη Θεσσαλονίκη το πρώτο βιβλιοπωλείο της οικογένειας Παπαδόπουλου στη χώρα. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Ιωάννης Παπαδόπουλος εγκαθίσταται στην Αθήνα και ανοίγει βιβλιοχαρτοπωλείο στο Σύνταγμα, στην Αθήνα.
Το 1953 ο Ιωάννης Παπαδόπουλος και ο γιος του Κυριάκος προχωρούν στην έκδοση εικονογραφημένων βιβλίων για παιδιά. Το 1971 ο Κυριακός Ι. Παπαδόπουλος έχει αναλάβει τα ηνία της επιχείρησης. Το 1993 εισέρχεται η τέταρτη γενιά της οικογένειας Παπαδοπούλου στην επιχείρηση, καθώς ο γιος του Κυριάκου, Ιωάννης (γεν. 1966), αναλαμβάνει συγκεκριμένους τομείς. Για να στεγαστούν οι αυξανόμενες ανάγκες του εκδοτικού οίκου, πραγματοποιείται ανέγερση ενός νέου κτιρίου στη Μεταμόρφωση Αττικής, το οποίο στεγάζει τα κεντρικά γραφεία και το κέντρο διανομής των Εκδόσεων Παπαδόπουλος, και το 1996 προστίθεται το νέο κατάστημα των εκδόσεων στο κέντρο της Αθήνας.
Πηγές
Παπαδοπουλος Κατηγορία:Ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις
Κοινοτικά υποστηριζόμενη γεωργία
Η Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία (ΚΥΓ) αποτελεί μία εναλλακτική μορφή οργάνωσης των  αγροτροφικών δικτύων και  αναφέρεται σε ένα σύνολο σχέσεων, που συνδέουν τη διακίνηση  αγροτικών αγαθών, από τον παραγωγό απευθείας στον καταναλωτή. Συγκεκριμένα, αποτελεί ένα σύστημα βάσει του οποίου διανέμεται στον καταναλωτή, συνήθως σε εβδομαδιαία βάση, ένα καλάθι, που περιλαμβάνει προϊόντα αγροτικής εκμετάλλευσης, όπως  φρέσκα φρούτα και λαχανικά, από έναν παραγωγό ή μία ομάδα παραγωγών που βρίσκεται σε κοντινή περιοχή.
Μέσω της ΚΥΓ, το ρίσκο της παραγωγής διαμοιράζεται μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή, ενώ επιπλέον, ο παραγωγός δύναται να εξασφαλίσει ικανό μέρος του κεφαλαίου που απαιτείται για την παραγωγή, στις περιπτώσεις όπου συμφωνείται η προπληρωμή του καλαθιού.
Από τη μεριά του ο καταναλωτής εξασφαλίζει φρέσκα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας και υψηλής διατροφικής αξίας, σε χαμηλή τιμή, εφόσον δεν υπάρχει η διαμεσολάβηση μεσαζόντων.
Στα ευρύτερα πλεονεκτήματα της ΚΥΓ περιλαμβάνονται η στήριξη των μικρών καλλιεργητών, η προώθηση πρακτικών καλλιέργειας με σεβασμό στο περιβάλλον και στη βιοποικιλότητα, ενώ  αναπτύσσονται δεσμοί μεταξύ παραγωγών και  καταναλωτών σε τοπικό επίπεδο, ενισχύοντας τις σχέσεις αλληλεγγύης σε μία κοινότητα.
Η ΚΥΓ, θεωρείται ότι έχει τις ρίζες της στην Ιαπωνία, μέσω του κινήματος Teikei, το οποίο οργανώθηκε τη δεκαετία του ’70 από μητέρες που ανησυχούσαν για την ποιότητα της τροφής που σίτιζαν τα παιδιά τους. Έτσι, συμφώνησαν με καλλιεργητές να προπληρώνουν τα προϊόντα τους, υπό την προϋπόθεση αυτά να είναι βιολογικά.
Εξαιτίας της ίδιας ανησυχίας για την ποιότητα της τροφής, το κίνημα αυτό εμφανίστηκε συγχρόνως και στην Ευρώπη, κυρίως την κεντρική, αργότερα κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 στις ΗΠΑ, όπου υιοθετήθηκε και ο όρος Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία. Στη Γαλλία εμφανίστηκε το 2000, με τη μορφή των δικτύων AMAP,  ενώ στην Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε μόλις το  2010-2011.
Κατά τον D. Bollier, η Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία αποτελεί ένα εκ των ποικίλων και πολύμορφων κοινωνικών κοινών, τα οποία αποτελούν το αποτέλεσμα της φυσικής τάσης των ανθρώπων προς τη συνεργασία.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητα Κατηγορία:Αγροτική οικονομία Κατηγορία:Γεωργία (δραστηριότητα) Κατηγορία:Συνεταιρισμοί Κατηγορία:Αγροοικολογία Κατηγορία:Αγροτική ανάπτυξη
Α.Ο. Αστέρας Λάρισας
Ο Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Λάρισας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στη Λάρισα, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Αλκαζάρ. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1990 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ανδρικής καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών βαθμίδων.
Ιστορική αναδρομή
Ο Αστέρας Λάρισας ιδρύθηκε το 1990 από μια ομάδα φίλων της καλαθοσφαίρισης: Θανάσης Ζησούλης, Xρήστος Ζαχαρέλης, Παναγιώτης Γκρέτσης και Δημήτρης Κουλουράς.
Κατά την πρώτη δεκαετία ύπαρξής του, μέχρι και το 1999, συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Το 1999 κέρδισε σε αγώνα μπαράζ τον Ερμή Τρικάλων, λαμβάνοντας το εισιτήριο ανόδου στην Α2 Κατηγορία της Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Την επόμενη χρονιά τερμάτισε στην κορυφή της βαθμολογίας και ανέβηκε στην Α1 Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Το 2001 δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά τμήματα υποδομής που μετέχουν στα αντίστοιχα παιδικά πρωταθλήματα.
Μετά από μία δεκαετία στην Α1 Ε.Σ.ΚΑ.Θ. ο Αστέρας κατέκτησε το 2010-11 αήττητος σε 22 αγώνες το Πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ.Θ., λαμβάνοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Κατά την περίοδο 2011-12, συμμετέχοντας στον 1ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, τερμάτισε στην 8η θέση της κατάταξης, διασφαλίζοντας την παραμονή του στα εθνικά πρωταθλήματα για μία επιπλέον χρονιά.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Αστέρας Λάρισας διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας συγκεντρώσει 8 νίκες και 13 ήττες, κατέλαβε τη 10η θέση της τελικής βαθμολογίας, εντός της ζώνης του υποβιβασμού στα τοπικά πρωταθλήματα.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Αλκαζάρ. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Κωνσταντίνος Μπαζάκης, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιανουάριο του 2014 ο Νικηφόρος Τριανταφυλλίδης. Το ρόστερ του Αστέρα Λάρισας για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντιπτέρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1990 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1990
Αλυσιδωτή αντίδραση
Η αλυσιδωτή αντίδραση είναι η σχάση των πυρήνων ενός ραδιενεργού υλικού που ανατροφοδοτείται από τα νετρόνια που εκλύονται από προηγούμενες σχάσεις πυρήνων του ίδιου υλικού.
Όταν ένας ασταθής πυρήνας (π.χ. του ουρανίου) βομβαρδίζεται από νετρόνια υφίσταται την λεγόμενη πυρηνική σχάση, διασπάται δηλαδή σε δυο νέους πυρήνες, με παράλληλη απελευθέρωση ενέργειας και θραυσμάτων (μεταξύ άλλων νετρονίων). Αυτά τα νετρόνια μπορούν να προκαλέσουν σχάση σε γειτονικούς πυρήνες, και αυτό συνεχίζεται ακατάπαυστα. Το αποτέλεσμα αυτής της σχάσης είναι η έκλυση τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, νετρονίων και άλλων σωματιδίων.
Η αλυσιδωτή αντίδραση είναι η αρχή λειτουργίας της πυρηνικής βόμβας. Επίσης είναι και αρχή λειτουργίας των πυρηνικών αντιδραστήρων, όπου όμως χρησιμοποιούνται οι λεγόμενοι επιβραδυντές προκειμένου να ελεγχθεί ή και να σταματήσει εντελώς η αλυσιδωτή αντίδραση. Σκοπός των επιβραδυντών είναι η "εξουδετέρωση" των νετρονίων που κυκλοφορούν μέσα στον αντιδραστήρα, προκειμένου είτε να πραγματοποιείται σχάση στον επιθυμητό ρυθμό, είτε να σταματήσει εντελώς η σχάση και η παραγωγή νέων νετρονίων. Με αυτό τον τρόπο πετυχαίνουν οι επιστήμονες μία ελεγχόμενη αλυσιδωτή αντίδραση. Αντίθετα, στα πυρηνικά όπλα δεν υπάρχει τέτοιος περιορισμός, οπότε ολόκληρο το πυρηνικό υλικό που περιέχεται αντιδρά ταχύτατα απελευθερώνοντας ενέργεια και ακτινοβολία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημική κινητική Κατηγορία:Αιτιότητα
Ζαχαρίας Ρόχας
Ο Ζαχαρίας Ρόχας είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή Αθηνών  Γιώργου Θεοδοσιάδη.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ Από το 1997 έως το 2000 δίδαξε υποκριτική στο Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών «Αερόπλοιο». Το 2001 δίδαξε σε σειρά σεμιναρίων με θέμα την Αρχαία Τραγωδία, Το 2005 δίδαξε στην Ακαδημία Τέχνης του ΙΕΚ ΑΚΜΗ «Διεύθυνση Ηθοποιών» στο τμήμα σκηνοθετών και έδωσε σειρά μαθημάτων στο Πολιτιστικό Τμήμα του Δήμου Αγίας Παρασκευής με θέμα: «Προσέγγιση στο Αρχαίο Δράμα». Το 2006 έως το 2008 δίδαξε στα ΙΕΚ ΑΚΜΗ και από το 2007 έως το 2010 δίδαξε στην Δραματική Σχολή Ίασμος, Υποκριτική. Από το 2019 έως το 2022 δίδαξε Υποκριτικήν στην Δραματική Σχολή « Μέλισσα» τής Έλντας Πανοπούλου και στο Θέατρο των Αλλαγών (ΘτΑ).
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ «Νιάου Νιόου στα κεραμίδια» (Ζ. Ρόχας) Θέατρο Μετροπόλιταν, «Μιμίαμβοι» (Ηρώνδας) Τόπος Αλλού, «Η Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» (Σαίξπηρ) Θίασος 2001, Τον Ιανουάριο του 2005 παρουσιάστηκε σε κείμενα και σκηνοθεσία δική του, η μουσική παράσταση. «Έτσι κι Αλλιώς» στο House of Art. Το 2005 επίσης, παρουσιάστηκε στο θέατρο Ελυζέ σε σκηνοθεσία δική του το «Θαύμα του Θήτα» του Τ, Χρυσούλη, Το 2006 σκηνοθέτησε την «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ για λογαριασμό της «Θεατρικής Αναγέννησης». Το 2008 σκηνοθετεί για το Θ. Εντροπία το έργο της Ε. Κανακάκη «7 συγγραφείς κάνουν βαρελάκια στον τάφο τους» και την «Δίδα Τζούλια» του Α. Στρίνμπεργκ για το «Διάχρονο», 2011 «4Faidre», Κείμενα των Ευριπίδη, Ρακίνα, Ρίτσου, Σ. Κέιν για το φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος στο Beton 7. To 2012 «Δις Τζούλια» και «Η πιο δυνατή» Αυγούστου Στρίντμπεργκ για το Διάχρονο. Το 2014 «Ιδανικός σύζυγος» Όσκαρ Ουάλντ για το Διάχρονο. Το 2014 «Κατάθεση ψυχής» της Β. Διμηνίδου. Α΄ Βραβείο Σκηνοθεσίας, παράστασης κοινού στο Φεστιβάλ Αρτ 52. Παρουσιάστηκε επίσης στο ίδρυμα Κακογιάννης. Το 2015 «Από την Γεωργία με αγάπη», του Β. Σαμιώτη στο θέατρο LA. Το 2016 «Για όλα φταίει ο φίλος μου» του Β. Σαμιώτη στο LA. Το 2016 «Ψευτοϋπηρέτρια» Μαριβώ στο θέατρο Βαφείο. Το 2020 σκηνοθέτησε για το « Διάχρονο θέατρο» το « Λεωφορείον ο Πόθος » του Τ. Γουίλιαμς. Το 2021 σκηνοθέτησε τα έργα « Η ωδή τού παπά» και « Ο Καραγκιόζης και ο μεγάλος ξεσηκωμός» σε κείμενα τού ιδίου. Το 2022 σκηνοθέτησε το έργο « Ο Πελεκάνος» τού Α. Στρίντμπεργκ στο θέατρο Μικρό Μπρόντγουεϊ.
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Έχει παίζει στις ταινίες «1922» του Ν. Κούνδουρου (Ηλίας Βενέζης), «Μια Τόσο Μακρινή Απουσία» του Σ. Τσιώλη (Νέος), « Ολυμπία» του Ν. Χατζίκου, Α ' Βραβείο Φεστιβάλ Βάρνας και τα «Χρυσά Μήλα των Εσπερίδων» της Σ. Παπαχρήστου (Μανώλης), Συμμετείχε σε αρκετές ταινίες μικρού μήκους. Το 2008 συμμετέχει στην ταινία του Σταμάτη Τσαρούχα «CAROUSEL» (ταινία μεγάλου μήκους. Φεστιβάλ Θες/νίκης). Το 2012 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Ανδριανού Γεωργαντά «Cats, dogs and rats». Το 2014 «Runing Days» του Αλεσάντρο Σπηλιωτόπουλου. Το 2014 «White Night» για το Ίδρυμα Κακογιάννης. Το 2015 «Μια βδομάδα πριν» του Θ. Βασιλείου. Το 2016 «Ψεύτικο αίμα» του Θ. Βασιλείου. ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Στην τηλεόραση έπαιζε μεταξύ άλλων και στα «Ποιος ήταν ο Φονεύς του Αδελφού μου», «Αγνοημένοι», «Τμήμα Ηθών», «Τολμηρές Ιστορίες» «Ανατομία ενός εγκλήματος», «Κάθοδος», «Εκμέκ Παγωτό», «Νέμεσις», «Λάμψη», «Καλημέρα Ζωή», «Δανεικός Πατέρας»,
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ «Νιάου Νιάου στα κεραμίδια» (Παιδαγωγική Σκηνή της Ίζένης Φωτίου) «Σακουντάλα» «Το Φιλί» (εμπνευσμένα από τα ζωή του γλύπτη Ροντέν και της γλύπτριας Καμίλ Κλωντέλ) «Η Απειλή» «Η Σαπουνόπερα» «Φ...ωνική Κωμωδία» «Έτσι... κι αλλιώς» «Τάισέ με Έμμα" Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Culture 2007-15 παραστάσεις στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα» (Απρίλιος 2007) «Με λένε Σαλώμη» εκδ. Μωραΐτης.2018, Για την πολυσυλλεκτική έκδοση με γενικό τίτλο « Μαμά γκρέκα μαφιόζα» εκδ. Μωραΐτης έγραψε το διήγημα «Σάντα Τισκίτα» το 2019. Εν συνεχεία το έτος 2021 έγραψε τα έργα: « Η ωδή τού παπά» και «Ο Καραγκιόζης και ο μεγάλος ξεσηκωμός». Το 2022-23 μετέφρασε και έκανε δραματουργική επεξεργασία στο έργο τού Α. Στρίντμπεργκ « Ο Πελεκάνος».
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Νικολέττα Καρρά
Η Νικολέττα Καρρά (Αθήνα, 14 Οκτωβρίου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια.
Είναι απόφοιτη του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Δραματικής Σχολής Θεάτρου των Αλλαγών.
Βιογραφικό
Σπούδασε αρχικά Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατόπιν σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή Θεάτρου των Αλλαγών ξεκινώντας παράλληλα να να εργάζεται ως ηθοποιός.
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 2001 μέσω ενός επεισοδίου της σειράς «Το μπέρδεμα» (σκην. Γιώργου Κωνσταντίνου). Ακολούθησε μία ακόμη σύντομη εμφάνιση το 2003 στη σειρά του ΑΝΤ1, «Τα Φιλαράκια» (σκην. Γιώργου Κωνσταντίνου). Το 2004 συμμετείχε στα τέσσερα τελευταία επεισόδια της σειράς των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου «Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη» αλλά και στη σειρά «Επτά Θανάσιμες Πεθερές» (επεισόδιο: Η τιμωρός πεθερά) με τους Κάρμεν Ρουγγέρη, Αθηνόδωρο Προυσάλη και Μέμο Μπεγνή.
Τη σεζόν 2004-2005 συμμετείχε σε τρεις τηλεοπτικές σειρές. Από τη μία είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά «Ελιές Θρούμπες» (σκην. Βασίλη Θωμόπουλου) στο ALTER ήταν μέρος του καστ της σειράς «Η ώρα η καλή» και έκανε κάποιες έκτακτες εμφανίσεις στη σειρά «Κανείς δε λέει σ' αγαπώ». Το 2005 εμφανίστηκε στις σειρές του MEGA, «Safe Sex TV Stories» και «Το Κόκκινο Δωμάτιο» καθώς και στη τηλεταινία του ALTER, «Εκπαιδεύοντας τον Σάκη» (σκην. Θανάση Αντωνίου). Τη σεζόν 2005-2006 πρωταγωνίστησε στη τέταρτη σεζόν της σειράς του MEGA, «Φιλοδοξίες» ενώ παράλληλα ανέλαβε το ρόλο που την έκανε ευρύτερα γνωστή στο κοινό, αυτόν της γυμνάστριας Μαρίας Παπαδοπούλου που είχε σχέση με τον χαρακτήρα του Σάκη Μπουλά στη κωμική σειρά «50-50». Η παρουσία της στη σειρά συνεχίστηκε και την επόμενη σεζόν ενώ παράλληλα εμφανίστηκε στις σειρές «Εντιμότατοι κερατάδες», «Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα» και «Μαρία η άσχημη». Την σεζόν 2007-2008 πρωταγωνίστησε στη ρομαντική κομεντί των Έλενας Ακρίτα και Γιώργου Κυρίτση, «Αν υπήρχες θα σε χώριζα», ενώ παράλληλα έπαιξε μαζί με τον Νίκο Ψαρρά στη σειρά του ALPHA, «Amore Mio». Τον Σεπτέμβριο του 2009 ανέλαβε τη παρουσίαση της ψυχαγωγικής εκπομπής «Κορίτσια για σπίτι» στο Μακεδονία TV.
Από τις αρχές του 2010 εντάχθηκε στο βασικό καστ της κωμικής σειράς «Η Πολυκατοικία» ενώ έπαιξε και στη τηλεταινία «Πενήντα Πενήντα: Το μεγάλο φαγοπότι». Η παρουσία της στη «Πολυκατοικία» συνεχίστηκε και τη σεζόν 2010-2011 στο τρίτο κύκλο, ενώ παράλληλα συμμετείχε και στο νέο-τρίτο κύκλο της σειράς «50-50». Το 2012 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σάκη Μπουλά στη κυπριακή οικογενειακή σειρά «Daddy Cool» που προβλήθηκε στο MEGA Κύπρου.Τη σεζόν 2011-2012 Το 3ο Σημάδι ''πρωταγωνιστήσει στη σειρά του στο MEGA Κύπρου. Η Μάχη των Φύλων'' Τη σεζόν 2013-14 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Με τα παντελόνια κάτω» στο MEGA..
Τον Οκτώβριο του 2014 ξεκίνησε να υποδύεται τη Τατιάνα Παππά / Αθανασία Μπενάκη, μία γυναίκα που στα σχολικά της χρόνια υπήρξε θύμα bullying και έχοντας αλλάξει πλέον ταυτότητά επέστρεψε με σκοπό να εκδικηθεί όσους τη πλήγωσαν, στη σειρά του ΑΝΤ1, «Οι Συμμαθητές». Παράλληλα, συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στο πέμπτο κύκλο του ελληνικού «Dancing with the stars» φτάνοντας μέχρι τον ημιτελικό. Ο ρόλος της στους «Συμμαθητές» παρέμεινε μέχρι το τέλος της σειράς, τον Ιούλιο του 2017. Τη σεζόν 2017        La Pasta Pomilώri πρωταγωνιστήσει στη σειρά του στο ΑΝΤ1 Κύπρου
Το 2018, έκανε μία έκτακτη εμφάνιση στη σειρά του ΣΚΑΪ, «Όσο Έχω Εσένα» ενώ το 2019 εμφανίστηκε στη σειρά «Μην Ψαρώνεις» του ΑΝΤ1. Just the 2 Of Us Τη σεζόν 2021 πρωταγωνίστησε ως Θεοδώρα Λιβάνη στη σειρά του MEGA, «Το Αύριο Μας Ανήκει». Τη σεζόν 2022-2023 πρωταγωνιστεί ως Νίκη στη σειρά του ALPHA, «Αυτή η Νύχτα Μένει».
Κινηματογραφικά, έχει παίξει στις ταινίες «180° μοίρες» (2010) και «Το πουλί της Κύπρου» (2014).
Το 2019 έλαβε το βραβείο «Ρένα Βλαχοπούλου» Α' γυναικείου ρόλου σε κωμωδία για την ερμηνεία της στη παράσταση «Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες».
7016 Κονανντόυλ
Ο Κονανντόυλ (Conandoyle) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,1. Ανακαλύφθηκε το 1991 από τον Γιαπωνέζο αστρονόμο Τακέσι Ουράτα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Νιχονταΐρα και πήρε το όνομά του προς τιμή του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κονανντόυλ εκτιμάται σε 4,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,320. Ο Κονανντόυλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 6 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κονανντουλ
Μάικλ Μάγιερς
Ο Μάικλ Μάγιερς είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας της σειράς ταινιών τρόμου-σλάσερ Η Νύχτα με τις Μάσκες. Αρχικά εμφανίζεται στη ταινία Η Νύχτα με τις Μάσκες του Τζον Κάρπεντερ ως ένα νεαρό αγόρι που δολοφονεί τη μεγαλύτερη αδελφή του, Τζούντιθ. Μετά από δεκαπέντε χρόνια επιστρέφει στο Χάντονφιλντ, τη γενέτειρα του, για να σκοτώσει περισσότερους εφήβους. Στην αρχική Νύχτα με τις Μάσκες, ο ενήλικος Μάικλ Μάγιερς που αναφέρεται ως Η Μορφή στους τίτλους τέλους, απεικονίζεται από το Νικ Καστλ για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας και αντικαθίσταται από το Τόνι Μόραν και το Τόμι Λι Ουάλας στις τελικές σκηνές. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από το Τζον Κάρπεντερ και έχει εμφανιστεί σε δέκα ταινίες, καθώς και σε μυθιστορήματα, βιντεοπαιχνίδια και βιβλία κόμικ.
Ο χαρακτήρας είναι ένας ανταγωνιστής στις ταινίες, εκτός από το Η Νύχτα με τις Μάσκες III: Η Εποχή της Μάγισσας, η οποία δεν συνδέεται με τις υπόλοιπες ταινίες στο σενάριο. Μετά τους Καστλ, Μόραν και Γουάλας που υποδύθηκαν το Μάγιερς στην αρχική ταινία, οι Καστλ, Τζορτζ Π. Γουίλμπουρ και Τάιλερ Μέιν ήταν οι μόνοι που έπαιξαν το ρόλο παραπάνω από μια φορά, με το Μέιν να τον υποδύεται σε δυο συνεχόμενες ταινίες. Ο Μάικλ Μάγιερς χαρακτηρίζεται ως καθαρά διαβολικός, ευθέως στις ταινίες, από τους παραγωγούς των ταινιών που δημιούργησαν και ανέπτυξαν το χαρακτήρα σε εννέα ταινίες, και από τυχαίους συμμετέχοντες σε μια έρευνα. Στις δυο πρώτες ταινίες, ο Μάικλ φορά τη μάσκα του Κάπτεν Κερκ (από το Star Trek) βαμμένη σε άσπρο χρώμα.
Χαρακτηρισμός
Το «Μάικλ Μάγιερς» ήταν το πραγματικό όνομα του επικεφαλής της διαλυμένης πλέον βρετανικής εταιρείας Miracle Films. Ο (πραγματικός) Μάγιερς αφού συνάντησε το παραγωγό Άιρβιν Γιάμπλανς, διένειμε τη προηγούμενη ταινία του Τζον Κάρπεντερ Επίθεση στο Αστυνομικό Τμήμα 13 στην Αγγλία το 1977. Το όνομα του επιλέχθηκε προς τιμήν του για την επιτυχία της ταινίας. Ένα κοινό χαρακτηριστικό του Μάικλ Μάγιερς είναι πως είναι καθαρά διαβολικός. Ο Τζον Κάρπεντερ έχει περιγράψει το χαρακτήρα ως «σχεδόν μια υπερφυσική δύναμη—μια δύναμη της φύσης. Μια διαβολική δύναμη που είναι ανεξέλεγκτη,» μια δύναμη που είναι «άφθαρτη». Νίκολας Ρότζερς επεξηγεί πως: «ο Μάγιερς απεικονίζεται ως ένας μυθικός, άπιαστος μπαμπούλας, ένας που δεν μπορεί να σκοτωθεί από σφαίρες, μαχαιριές, ή φωτιά.» Η έμπνευση του Κάρπεντερ για το «διαβολικό» που ο Μάικλ θα ενσάρκωνε ήρθε όταν φοιτούσε στο κολέγιο. Ενώ βρισκόταν σε μια εκδρομή της τάξης του σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα στο Κεντάκι, ο Κάρπεντερ επισκέφτηκε τους «πιο σοβαρά, ψυχικά αρρώστους ασθενείς». Ανάμεσα στους ασθενείς ήταν ένα νεαρό αγόρι που ήταν γύρω στα 12 με 13 έτη. Το αγόρι του έδωσε το «σχιζοφρενικό επίμονο βλέμμα», «ένα πραγματικά διαβολικό βλέμμα», το οποίο ο Κάρπεντερ βρήκε «άβολο», «τρομακτικό» και «εντελώς παρανοϊκό». Η εμπειρία του Κάρπεντερ θα ενέπνεε το χαρακτηρισμό που ο Δρ. Λούμις έδωσε στο Σερίφη Μπράκετ στην αρχική ταινία. Η Ντέμπρα Χιλ είχε δηλώσει ότι η σκηνή που ο Μάικλ σκοτώνει ένα Γερμανικό Ποιμενικό έγινε για να απεικονίσει πως είναι «πραγματικά διαβολικός και θανατηφόρος».
Η τελευταία σκηνή της πρώτης ταινίας με το Μάικλ να δέχεται έξι σφαίρες, και να εξαφανίζεται αφού έπεσε από ένα μπαλκόνι, πραγματοποιήθηκε ώστε η φαντασία των θεατών να καλπάσει. Ο Κάρπεντερ προσπάθησε να κάνει το κοινό να υποθέτει ποιος είναι πραγματικά ο Μάικλ Μάγιερς, για το που πήγε· αν είναι κάτι περισσότερο από άνθρωπος· αν είναι υπεράνθρωπος, και πως το κατάφερε αυτό. Για το Κάρπεντερ, το να κρατά το κοινό σε άγνοια ήταν καλύτερο από το να εξηγήσει τι συμβαίνει με το χαρακτήρα λέγοντας πως είναι «καταραμένος από κάποιον». Για το Τζος Χάρτνετ, που υποδύθηκε το Τζον Τέιτ στη Νύχτα με τις Μάσκες H20, «Είναι ασαφές, είναι ευκολότερο για εμένα να το φοβηθώ. Δεν έχει τύψεις, δεν έχει συναισθήματα, και είναι το τρομακτικότερο, αναμφίβολα.» Ο Ρίτσαρντ Σίκελ, κριτικός ταινιών για το TIME, ένιωσε πως ο Μάικλ ήταν «παράλογος» και «πραγματικά θυμωμένος για κάτι», αναφέροντας πως έχει ένα «είδος πρωτόγονης, εμμονικής ευφυΐας». Ο Σίκελ το θεωρούσε αυτό τον «ορισμό ενός καλού τέρατος», κάνοντας το χαρακτήρα να φαίνεται «λιγότερο άνθρωπος», όμως έχοντας αρκετή ευφυΐα για να «είναι επικίνδυνος».
Ο Ντομινίκ Όθεριν-Γκίραρντ επιχείρησε να κάνει το κοινό να «σχετιστεί με το κακό, με την άρρωστη πλευρά» του Μάικλ Μάγιερς. Ο Γκίραρντ ήθελε ο Μάικλ να εμφανιστεί ως «περισσότερο ανθρώπινος [...] ακόμη και ευάλωτος, με αντιφατικά συναισθήματα μέσα του». Αυτά τα συναισθήματα απεικονίστηκαν όταν ο Μάικλ βγάζει τη μάσκα του και φαίνεται ένα δάκρυ. Ο Γκίραρντ εξηγεί «Ξανά, για τον κάνω περισσότερο ανθρώπινο, να του δώσω ένα δάκρυ. Αν το Κακό ή σε αυτή τη περίπτωση ο μπαμπούλας μας ξέρει το πόνο, ή την αγάπη ή δείξει ένα συναίσθημα μεταμέλειας· γίνεται ακόμη τρομακτικότερος σε εμένα αν επιδιώξει μια κακή πράξη. Δείχνει μια διαβολική αποφασιστικότητα πέρα από τα συναισθήματα του. Ο Δρ. Λούμις προσπαθεί να φτάσει τη συναισθηματική του πλευρά μερικές φορές στη Νύχτα με τις Μάσκες 5. Θεωρεί πως θα μπορούσε να θεραπεύσει το Μάικλ μέσω των συναισθημάτων του.»
Ο Ντάνιελ Φάραντς, σεναριογράφος του Η Κατάρα του Μάικλ Μάγιερς, περιγράφει το χαρακτήρα ως «σεξουαλικά αποκλίνοντα». Σύμφωνα με εκείνον, ο τρόπος που ο Μάικλ ακολουθεί τα κορίτσια και τα βλέπει περιέχει ένα κρυφό νόημα καταπιεσμένης σεξουαλικότητας. Ο Φάραντς θεωρεί πως, ως παιδί, ο Μάικλ απέκτησε εμμονή με τη δολοφονία της αδερφής του, Τζούντιθ, και για τους δικούς του διεστραμμένους λόγους ένιωσε την ανάγκη να επαναλαμβάνει τη πράξη ξανά και ξανά, βρίσκοντας μια αδελφική φιγούρα στη Λόρι που τον ενθουσίαζε σεξουαλικά. Επίσης πιστεύει πως το να κάνουν τη Λόρι πραγματική αδελφή του Μάικλ, τα σίκουελ απομακρύνθηκαν από την απλότητα και τη προσιτότητα του αρχικού Η Νύχτα με τις Μάσκες. Ωστόσο, όταν έγραφε το σενάριο του Η Κατάρα του Μάικλ Μάγιερς, στο Φάραντς ανατέθηκε να δημιουργήσει μια μυθολογία για το Μάικλ που καθόριζε τα κίνητρα του και για ποιο λόγο δεν μπορούσε να σκοτωθεί. Λέει «Δεν μπορεί να είναι απλώς ένας άνθρωπος άλλο πια, έχει πάει πέρα από αυτό. Είναι μυθικός. Είναι υπερφυσικός. Οπότε, το πήρα από αυτή την οπτική γωνία πως υπάρχει κάτι άλλο που τον οδηγεί. Μια δύναμη που πάει πέρα από τις πέντε αισθήσεις και έχει μολύνει τη ψυχή αυτού του αγοριού και τώρα τον οδηγεί.» Καθώς το σενάριο αναπτυσσόταν και περισσότερα άτομα δούλεψαν σε αυτό, ο Φάραντς παραδέχεται πως η ταινία αναλώθηκε πολύ στο να εξηγεί το Μάικλ Μάγιερς και πως δεν είναι εντελώς ικανοποιημένος με το τελικό προϊόν.
Περιγράφοντας πλευρές του Μάικλ Μάγιερς που ήθελε να εξερευνήσει στο βιβλίο κόμικ Η Νύχτα με τις Μάσκες: Ο Νυχτερινός Χορός, ο σεναριογράφος Στέφαν Χάτσινσον αναφέρει πως η «παράξενη και σκοτεινή αίσθηση του χιούμορ», η οποία εθεάθη όταν ο δολοφόνος φόρεσε ένα σεντόνι πάνω από το κεφάλι του για να ξεγελάσει ένα κορίτσι νομίζοντας πως είναι ο σύντροφος της, και η ικανοποίηση που παίρνει όταν τρομάζει τους χαρακτήρες πριν τους σκοτώσει, όπως το ότι αφήνει τη Λόρι να ξέρει ότι τη παρακολουθεί. Ο Χάτσινσον νιώθει πως υπάρχει μια διεστραμμένη φύση στις πράξεις του Μάικλ: «δες τη διαφορά μεταξύ του πως κυνηγά τις γυναίκες από τους άνδρες». Επίσης υποθέτει πως το Χάντονφιλντ, η πόλη καταγωγής του Μάικλ Μάγιερς, είναι η αιτία της συμπεριφοράς του, παρομοιάζοντας τη περίπτωση του με εκείνη του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Όταν ερωτάται για τη γνώμη του για την επέκταση του οικογενειακού δέντρου του Μάικλ από το Ρομπ Ζόμπι, ο Χάτσινσον λέει πως το να εξηγήσει την αιτία που ο Μάικλ προβαίνει σε αυτές τις πράξεις «μειώνει το χαρακτήρα». Έχοντας αυτή τη γνώμη, ο Χάτσινσον εξερευνά τη φύση του κακού στη σύντομη ιστορία Τσάρλι και λέει πως ο Μάικλ Μάγιερς πέρασε 15 χρόνια «εναρμονιζόμενος σε αυτή τη δύναμη στο σημείο που είναι, όπως είπε ο Λούμις, καθαρά διαβολικός». Ο καλλιτέχνης του Νυχτερινού Χορού Τιμ Σίλεϊ περιγράφει τη προσωπικότητα του χαρακτήρα στη ταινία του 1978 από το Τζον Κάρπεντερ ως «ένα κενό», που επιτρέπει ο χαρακτήρας να είναι περισσότερο ανοιχτός σε ερμηνεία σε σχέση με τα σίκουελ. Εικάζει πως ο Μάικλ ενσαρκώνει ένα μέρος των πάντων· ένα μέρος ανθρώπων νομίζουν πως «θα τρελαθούν και θα μαχαιρώσουν κάποιον», που προσφέρει και άλλο στο φόβο που ο Μάικλ δημιουργεί στην οθόνη. Ο δολοφόνος περιγράφεται περαιτέρω στο βιντεοπαιχνίδι Dead by Daylight ως «μολυσμένος από μια αποσταγμένη και καθαρή μορφή του κακού... Για το Μάικλ, έπρεπε να σκοτώσει για να βρει μια εσωτερική ειρήνη. Καθώς αφαίρεσε τη ζωή της αδελφής του, η αστυνομία βρήκε ένα σιωπηλό αγόρι ντυμένο σαν κλόουν στη σκηνή. Το να στείλουν το Μάικλ σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα ήταν μια μάταιη προσπάθεια να σώσουν το παιδί. Ανεπιτυχής θεραπεία και νυχτερινές κραυγές απλώς τον έκαναν ακόμη περισσότερο εσωστρεφή και ανισόρροπο.»
Το 2005, μια έρευνα διεξήχθη από το Εργαστήριο Ψυχολογίας των Μέσων του Πανεπιστημίου της Πολιτείας της Καλιφόρνια, Λος Άντζελες στην απήχηση των τεράτων-βρυκολάκων από ταινίες, του Φρέντυ Κρούγκερ, του τέρατος του Φρανκενστάιν, του Τζέισον Βόρχις, του Γκοτζίλα, του Τσάκι, του Χάνιμπαλ Λέκτερ, του Κινγκ Κονγκ, του Άλιεν, και του καρχαρία από τα Σαγόνια του Καρχαρία-που ερεύνησε 1.166 άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με ηλικίες από 16 έως 91. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Ψυχολογίας των Μέσων (Journal of Media Psychology). Στην έρευνα, ο Μάικλ θεωρούταν η «ενσάρκωση του καθαρού διαβολικού»· όταν συγκρίθηκε με άλλους χαρακτήρες, ο Μάικλ αξιολογήθηκε σε υψηλότερη θέση. Ο χαρακτήρας αναφέρθηκε ως μια βοήθεια στη κατανόηση της παραφροσύνης, παίρνοντας τη δεύτερη θέση μετά το Χάνιμπαλ Λέκτερ σε αυτή τη κατηγορία· επίσης ταξινομήθηκε πρώτος ως ο χαρακτήρας που δείχνει στο κοινό τη «σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης». Οι συμμετέχοντες τον έβαλαν στη δεύτερη θέση στη κατηγορία «τέρας που διασκεδάζει σκοτώνοντας» και πήρε τη πρώτη θέση στη κατηγορία «τέρας που είναι απόκληρος».
Ο Τζον Κάρπεντερ, όντας εκτελεστικός παραγωγός και σύμβουλος στο σενάριο για τη Νύχτα με τις Μάσκες του 2018 που ήταν το σίκουελ της ομώνυμης ταινίας του 1978, εξέφρασε τη διαφωνία του με την απεικόνιση του χαρακτήρα από το Ρομπ Ζόμπι: «Νόμιζα πως απομάκρυνε το πέπλο μυστηρίου με το να εξηγήσει τόσο πολύ για το Μάικλ Μάγιερς. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Υποτίθεται πως είναι μια δύναμη της φύσης. Υποτίθεται πως είναι σχεδόν υπερφυσικός.» Ο σεναριογράφος Ντάνι ΜάκΜπραϊντ ένιωσε πως τα προηγούμενα σίκουελ είχαν κάνει το Μάικλ λιγότερο τρομακτικό με το να του δώσουν μη ανθρώπινα επίπεδα αφθαρσίας, ενώ εκείνος προτιμούσε να κάνουν το χαρακτήρα περισσότερο ανθρώπινο: «Θεωρώ πως απλώς προσπαθούμε να το απογυμνώσουμε και να το επαναφέρουμε σε αυτό που ήταν τόσο καλό σχετικά με το αρχικό... Θέλω να τρομάξω από κάτι που μπορεί όντως να συμβεί. Νομίζω πως είναι πολύ τρομακτικότερο το να φοβηθείς από κάποιον που στέκεται στις σκιές ενώ πετάς τα σκουπίδια από κάποιον απέθαντο που σε κυνηγά.»
Κορντινιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Δημοκρατική Ένωσις (1958)
Η Δημοκρατική Ένωσις ήταν βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα της κεντροαριστεράς που ιδρύθηκε το 1958 από τον Ηλία Τσιριμώκο.
Ιστορικό
Η Δημοκρατική Ένωσις ιδρύθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1958 από μία ομάδα δώδεκα βουλευτών (Αθανασιάδης, Αράπης, Βαλούρδος, Βουλόδημος, Γαληνός, Διβάρης, Καλλιδόπουλος, Κύρκος, Μπρεδήμας, Παινέζης, Πυρομάγλου, Τσιριμώκος) που ανεξαρτητοποιήθηκαν από την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά. Πρόεδρος και εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Ενώσεως ανέλαβε ο Ηλίας Τσιριμώκος.
Στις αρχές του 1961, επτά βουλευτές (Αράπης, Βαλούρδος, Βουλόδημος, Διβάρης, Κύρκος, Παινέζης, Πυρομάγλου) ανεξαρτητοποιήθηκαν από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, αφού προηγουμένως είχαν διαγραφεί μαζί με το στέλεχος του κόμματος Δημήτριο Στρατή, επειδή πήραν μέρος σε κινήσεις της αριστεράς για συνεργασία όλων των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων. Μερικοί από τους βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν πήραν μέρος στην ίδρυση του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος, το οποίο είχε συγκροτηθεί από βουλευτές που είχαν αποχωρήσει επίσης από την Ε.Δ.Α..
Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, η Δημοκρατική Ένωσις προσχώρησε στο Δημοκρατικόν Κέντρον - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις, ένα συνασπισμό κομμάτων που είχε ιδρυθεί από τον Γεώργιο Παπανδρέου, ωστόσο, διατηρήθηκε η διακριτή ταυτότητα του κόμματος εντός του ευρύτερου σχήματος. Λίγο καιρό αργότερα, με τη σύμπραξη και άλλων δυνάμεων του κέντρου, ιδρύθηκε η Ένωσις Κέντρου στην οποία η Δημοκρατική Ένωσις συμμετείχε, αναστέλλοντας τη λειτουργία της.
Krupp K5
Το Krupp K5 ήταν ένα βαρύ σιδηροδρομικό κανόνι που χρησιμοποιήθηκε από τη Γερμανία στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Περιγραφή
Τα κανόνια του τύπου K5 είχαν πυροσωλήνα 21,5 μέτρων και τοποθετούνταν σε σιδηροδρομικό βαγόνι με 12 τροχούς. Το βαγόνι αυτό ήταν συμβατό με τις στρατιωτικές και τις εμπορικές ράγες σύμφωνα με τα γερμανικά πρότυπα πλάτους γραμμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπλικά συστήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πυροβόλα
Κώστας Αθανασόπουλος
Ο Κώστας Αθανασόπουλος είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής γεννημένος στην Πλατεία Βάθης στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου 1947.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τις Ακαδημίες των νέων του Παναθηναϊκού ως επιθετικός σε ηλικία 13 ετών. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην ανδρική ομάδα όπου αγωνίστηκε ως αμυντικός από 1966 έως το 1975 αγωνιζόμενος σε 177 αγώνες για το Πρωτάθλημα Ελλάδας και σημειώνοντας 5 γκολ.
Κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό 3 Πρωταθλήματα και 2 Κύπελλα Ελλάδος ενώ αναδείχθηκε Φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 συμμετέχοντας στους αγώνες πρόκρισης του Παναθηναϊκού ενάντια στην Έβερτον και στον Ερυθρό Αστέρα που διεξήχθησαν στο γήπεδο της Λεωφόρου. Αγωνίστηκε επίσης ως βασικός και στις δυο αναμετρήσεις για τον Τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου απέναντι στη Νασιονάλ Μοντεβιδέο.
Στις εθνικές ομάδες
Με την Ελλάδα αγωνίστηκε μία φορά στις 22 Φεβρουαρίου 1973 στον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Ισπανίας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1974, όταν ξεκίνησε βασικός υπό τις οδηγίες του Μπίλι Μπίνγκαμ, αγωνιζόμενος για 90 λεπτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Λημνιακό ποδόσφαιρο
Οι λημνιακές ποδοσφαιρικές ομάδες μετέχουν στον Όμιλο Λήμνου της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Η πρωταθλήτρια και η κυπελλούχος Λήμνου αγωνίζονται εναντίον των αντιστοίχων της Λέσβου για την ανάδειξη του πρωταθλητή και του κυπελλούχου της Ένωσης.
Οι πρώτοι ποδοσφαιρικοί αγώνες στη Λήμνο
Από όσο είναι γνωστό, οι πρώτοι ποδοσφαιρικοί αγώνες που έγιναν στη Λήμνο διεξήχθησαν ανάμεσα σε ομάδες Βρετανών στρατιωτών που είχαν στρατοπεδεύσει στο νησί την περίοδο 1915-1916, κατά την εκστρατεία της Καλλίπολης. Σώζονται δύο φωτογραφίες από την περίοδο αυτή. Στην πρώτη αποτυπώνεται φάση από ποδοσφαιρικό αγώνα των στρατιωτών του "6ου Τάγματος" (“6th Battalion”) με τους ναύτες του πλοίου “HMS Hunter”, το Δεκέμβριο του 1915, που έγινε σε γήπεδο κοντά στο χωριό Σαρπί, όπου είχε στρατοπεδεύσει το 6ο Τάγμα. Η δεύτερη είναι η φωτογραφία της ποδοσφαιρικής ομάδας του "6ου Τάγματος" τα Χριστούγεννα του 1915. Περιλαμβάνει 18 παίκτες, με ομοιόμορφη, πλήρη ποδοσφαιρική στολή (σκούρες φανέλες, λευκά παντελονάκια, κάλτσες, ποδοσφαιρικά παπούτσια και ο τερματοφύλακας με διαφορετική εμφάνιση).
Επίσης, στα ημερολόγια στρατιωτών της περιόδου εκείνης υπάρχουν αναφορές για ποδοσφαιρικούς αγώνες ήδη από το Σεπτέμβριο του 1915, στο γήπεδο που είχε διαμορφωθεί στο Σαρπί. Εκτός από αγώνες βρετανικού ποδοσφαίρου (soccer) διεξάγονταν επίσης αγώνες ράγκμπι, κρίκετ και αυστραλιανού ποδοσφαίρου. Άλλωστε η πλειοψηφία των στρατιωτών ήταν από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Οι αγώνες αυτοί, αλλά και η επαφή των Λημνίων της διασποράς ή των ναυτικών με το άθλημα, έκαναν γνωστό το ποδόσφαιρο και στο νησί.
Οι πρώτοι τοπικοί σύλλογοι
Τον Ιούλιο του 1924 επιφανείς πολίτες της Λήμνου αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα αθλητικό σωματείο. Έτσι ιδρύθηκε ο Λημνιακός Γ.Σ. στο Κάστρο, την πρωτεύουσα του νησιού. Ο Λημνιακός διατηρούσε και Ομάδα Προσκόπων με αρχηγό τον Τάτση (Αναστάσιο) Παπά και έφορο το δάσκαλο Νικόλαο Γκαγκάνη. Τον Ιούνιο του 1926 αντιπροσωπία από 15 προσκόπους της Λήμνου πήγε στην Αθήνα στην Α΄ Πανελλήνια Προσκοπική Συγκέντρωση. Όταν επέστρεψαν στη Λήμνο τον επόμενο μήνα, οι πρόσκοποι έφεραν μαζί τους μπάλες, παπούτσια και στολές ποδοσφαίρου. Αμέσως διοργάνωσαν αγώνα "ποδοσφαιρίσεως", ο οποίος διεξήχθη την Κυριακή 18 Ιουλίου 1926 στο Ρωμαίικο Γιαλό, στο χώρο που αργότερα χτίστηκε το Γυμνάσιο Λήμνου. Η τοπική εφημερίδα "Λήμνος" σχολίαζε θετικά το γεγονός:
"Η Λήμνος μέχρι σήμερον δεν είχε δοκιμάσει τη γλύκα της αθλητικής ζωής. Αλλά φαίνεται πως ξύπνησε. Μετά τον Γυμναστικόν Σύλλογον, τους Προσκόπους, τις Φιλαρμονικές τώρα συμπτύχθηκε και ποδοσφαιρική ομάς, αν και φαινόταν ότι αυτό θ’ αργούσε."
Στον πρώτο αυτό αγώνα μεταξύ λημνιακών ομάδων αντίπαλοι ήταν οι Πρόσκοποι Κάστρου και ο Άγιος Γεώργιος Πλατέος που έκανε εντύπωση με τις ομοιόμορφες στολές του. Οι αντίπαλοι αγωνίστηκαν με εννέα παίκτες, διότι οι Πρόσκοποι δεν συμπλήρωναν ενδεκάδα, και με διαφορετικό διαιτητή σε κάθε ημίχρονο για λόγους ισορροπίας. Στο α΄ ημίχρονο διαιτήτευσε ο Ε. Αθανασόπουλος από το Πλατύ και στο β΄ ο Α. Παππάς από το Κάστρο. Ο αγώνας έληξε με 2-0 υπέρ των Προσκόπων με σκόρερ τους Αλτίνογλου στο 10΄ και Μαρινέλλη στο 33΄. Σε δυο ακόμη αγώνες που έγιναν τον Αύγουστο του 1926 η ομάδα από το Πλατύ δεν μπόρεσε να πάρει τη ρεβάνς. Οι Πρόσκοποι (οι Πιτσιρίκοι, όπως τους έλεγαν) νίκησαν με 4-0 στις 1/8/1926 και με 2-0 στις 8/8/1926.
Το ίδιο καλοκαίρι αναφέρεται προσκοπική ποδοσφαιρική ομάδα στο Μούδρο, με την επωνυμία Ήφαιστος, που διαμόρφωσε ως χώρο αγώνων το γήπεδο που υπάρχει μέχρι σήμερα κοντά στο λιμάνι και αγωνιζόταν με τα πληρώματα των ξένων πλοίων. Επίσης, στο χωριό Θάνος συγκροτήθηκε ομάδα ποδοσφαίρου με το όνομα Πρόσκοποι Θάνους. Με τις ομάδες αυτές αγωνίστηκαν οι Πρόσκοποι ή Πιτσιρίκοι του Λημνιακού Γ.Σ. σε εκδρομές που έκαναν εκεί.
Προπολεμική περίοδος
Η ποδοσφαιρική ομάδα των Προσκόπων του Λημνιακού διατηρήθηκε ως το 1928. Στη συνέχεια ο Λημνιακός Γ.Σ. διαλύθηκε και η διάλυση παρέσυρε και το ποδοσφαιρικό τμήμα. Ακολούθησε η ίδρυση άλλων σωματείων στην πρωτεύουσα, άλλα από τα οποία είχαν ευκαιριακό χαρακτήρα κι άλλα πιο μόνιμο, όπως το Γυμνάσιον και ο Άφοβος το 1928, ο Άρης και η Αστραπή το 1930. Η Αστραπή επιβίωσε ως το 1936. Τα σημαντικότερα σωματεία ήταν ο Παλλημνιακός Α.Ο., που ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1929 και επίσημα το 1931 και ο Ερμής Κάστρου (ανεπίσημα το 1930, επίσημα το 1931). Αυτά συσπείρωσαν τους περισσότερους φιλάθλους και οι μεταξύ τους συναντήσεις είχαν μεγάλο φανατισμό.
Ταυτόχρονα ο ένας μετά τον άλλο άρχισαν να ξεφυτρώνουν σύλλογοι και στα χωριά. Από το 1930 και μετά η ποδοσφαιρική κίνηση έγινε πολύ έντονη. Ιδρύθηκαν πολλές ομάδες, οι οποίες έδιναν αρκετούς αγώνες μεταξύ τους. Όμως, οι περισσότεροι δεν έφταναν στις στήλες της τοπικής εφημερίδας και δύσκολα βρίσκονται πληροφορίες γι’ αυτούς. Επίσης, τα περισσότερα σωματεία δεν ήταν αναγνωρισμένα επίσημα από το Πρωτοδικείο. Πάντως, ο αριθμός των ομάδων ήταν αρκετός, διότι το Νοέμβριο του 1930 εκπρόσωποί τους συναντήθηκαν στο γήπεδο του Πορτιανού να συζητήσουν τη διοργάνωση ενός "Πρωταθλήματος Λήμνου".
Με την επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου το 1936, οι περισσότεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι αδράνησαν. Πολλοί παίκτες αναγκάστηκαν ή επέλεξαν να ενταχθούν στην μεταξική Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, τη γνωστή Ε.Ο.Ν. Έτσι ως το 1940 διοργανώνονταν αγώνες ποδοσφαίρου ανάμεσα στις Ε.Ο.Ν. των διαφόρων χωριών και η σωματειακή δραστηριότητα ατόνησε.
Σύλλογοι πρωτεύουσας
Από όσα στοιχεία υπάρχουν οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που ιδρύθηκαν προπολεμικά στο Κάστρο της Λήμνου και η διάρκεια λειτουργίας τους είναι οι ακόλουθοι:
Σύλλογοι χωριών
Από τα στοιχεία που υπάρχουν οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που ιδρύθηκαν προπολεμικά στα χωριά της Λήμνου και η διάρκεια λειτουργίας τους είναι οι ακόλουθοι:
Μεταπολεμική περίοδος
Στα χρόνια της κατοχής αναφέρεται κάποια υποτονική ποδοσφαιρική δραστηριότητα, από τον Παλλημνιακό στο Κάστρο και στο Μούδρο από τον τοπικό Άρη. Μάλιστα έδωσαν και έναν αγώνα μεταξύ τους το Μάιο του 1945, στον οποίο ο Παλλημνιακός επιβλήθηκε με 4-1. Επίσης, ο Παλλημνιακός έδωσε ένα ματς με μια Μικτή του 12ου Γερμανικού Λόχου που έληξε ισόπαλο 1-1, με σκόρερ τον Άγγελο Δαραμπάρα.
Μεταπολεμικά δραστηριοποιήθηκαν ξανά οι παλιοί σύλλογοι: Παλλημνιακός, Άρης Μούδρου, Ηρακλής Ατσικής, Ηφαιστία Κοντοπουλίου και ιδρύθηκαν καινούργιοι, όπως ο Απόλλων Λιβαδοχωρίου, ο Φιλοκτήτης Κοντιά, ο ''Α.Ο. Καλλιθέας (αναφέρεται και ως ΑΕ Καλλιθέας'') είτε επίσημοι είτε ανεπίσημοι. Ο Ερμής δεν επανιδρύθηκε αλλά το 1952 ιδρύθηκε ο Αστέρας Μύρινας, που υπήρξε ένα σωματείο που άφησε τη σφραγίδα του στα ποδοσφαιρικά πράγματα του νησιού.
Στις διοργανώσεις αυτές αρχικά μετείχαν μόνο ο Παλλημνιακός και ο Αστέρας, που ήταν οι μόνοι αναγνωρισμένοι σύλλογοι από την ΕΠΟ. Αργότερα μετείχαν και πρωταγωνιστούσαν οι παραπάνω αναφερθείσες πέντε-έξι ομάδες, οι οποίες αναγνωρίστηκαν κι αυτές ως επίσημες από την Ε.Π.Ο. Όμως, υπήρχαν και άλλες μικρότερων χωριών, ανεπίσημες. Το 1970 στη Μύρινα ιδρύθηκε και τρίτος σύλλογος, στη συνοικία Ανδρόνι, οι Αργοναύτες.
Σύλλογοι
Οι προπολεμικοί σύλλογοι που συνέχισαν να λειτουργούν και μετά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο και το έτος αναγνώρισής τους από την ΕΠΟ ήταν:
Οι νέοι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που εμφανίστηκαν κατά τη μεταπολεμική περίοδο στα διάφορα χωριά του νησιού, τα έτη που λειτούργησαν και το έτος όσων αναγνωρίστηκαν επίσημα από την ΕΠΟ, σύμφωνα με τις τοπικές εφημερίδες, ήταν οι εξής κατά χρονολογική σειρά:
Πρωτάθλημα Λήμνου (1955 ως 1983)
Τα στοιχεία είναι ελλιπή. Το πρωτάθλημα Λήμνου άλλοτε θεωρείτο ισότιμο με της Α΄ Λέσβου και άλλοτε λογιζόταν ως Β΄ κατηγορίας. Από όσα είναι γνωστά την ηρωική εκείνη περίοδο, τον τίτλο στη Λήμνου είχαν κατακτήσει οι εξής ομάδες:
Όμιλος Λήμνου Ε.Π.Σ. Λέσβου
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα Λήμνου αναδιοργανώθηκε και δημιουργήθηκε ο Όμιλος Λήμνου της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Αρχικά οι ομάδες της Λήμνου εντάχθηκαν στη Γ΄ κατηγορία της ένωσης (όμιλος Λήμνου), την επόμενη σεζόν δημιουργήθηκε Β΄ κατηγορία (όμιλος Λήμνου) και το 1985-86 τρεις λημνιακές ομάδες μετείχαν για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Λέσβου.