cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου (1464-1515)
Βασίλισσα της Βοημίας
Ένεκα του πολέμου, η Βαρβάρα δεν μπορούσε να ταξιδέψει στη Βοημία για τον γάμο και τη στέψη της αυτοπροσώπως. Λίγο αργότερα ο Βλαδίσλαος Β΄ αποφάσισε ότι ο ανολοκλήρωτος και μόνο νομικός γάμος του με την πριγκίπισσα του Βρανδεμβούργου, ήταν άχρηστος και άρχισε να επιδιώκει νομικά τη διάζευξη. Αυτό εξόργισε τον Αλβέρτο Γ΄ Αχιλλέα, ο οποίος το 1481 έλαβε ένα ποσό ως αποζημίωση. Ωστόσο με τη διαμεσολάβηση των επισκόπων του Μπάμπεργκ και του Βύρτσμπουργκ, ο εκλέκτορας ήθελε ακόμη να συνεχίσει τον οικογενειακό δεσμό και μάλιστα προσέφερε στη δεκαετή κόρη του Δωροθέα ως αντικατάσταση της μεγαλύτερης αδελφής της, εάν ο βασιλιάς δεν ήθελε πια τη Βαρβάρα. Ο Βλαδίσλαος Β΄ αρνήθηκε οποιαδήποτε άλλη συμφωνία με τον Οίκο του Χοεντσόλερν, ωστόσο παρέμεινε νόμιμα παντρεμένος με τη Βαρβάρα, αν και δεν την είδε ποτέ.
Με το τέλος του Ματθία Κορβίνου στις 6 Μαΐου 1490, ο βασιλιάς της Βοημίας διεκδίκησε και το ουγγρικό στέμμα και για να αποκτήσει μεγαλύτερο έρισμα γι' αυτό, παντρεύτηκε κρυφά τη χήρα του Κορβίνου, τη Βεατρίκη της Νάπολης (του Οίκου της Τραστάμαρα), στις 4 Οκτωβρίου. Η δημοσίευση του γάμου προκάλεσε σκάνδαλο, επειδή με αυτόν ο Βλαδίσλαος Β΄ έγινε δίγαμος. Αυτή η κατάσταση διήρκεσε για τα επόμενα δέκα χρόνια, καθώς γινόταν όλο και πιο απελπισμένος για έναν κληρονόμο, αφού η Ναπολιτανή σύζυγός του δεν μπορούσε να του κάνει παιδιά.
Τα τελευταία χρόνια
Εν τω μεταξύ η Βαρβάρα, που ήθελε τη διάζευξη, πολέμησε εναντίον της οικογένειάς της για το διαζύγιό της με τον Βλαδίσλαο Β΄. Μνηστεύθηκε κρυφά με έναν ιππότη από τη Φραγκονία, τον Κορράδο του Χάιντεκ, το 1493. Ως τιμωρία για την ανεξάρτητη συμπεριφορά της, η Βαρβάρα φυλακίστηκε στο κάστρο του Πλάσενμπουργκ, έως ότου ο Κορράδος διέκοψε τον αρραβώνα. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 7 Απριλίου 1500, ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ διέλυσε τελικά και τους δύο γάμους του Βλαδίσλαου Β΄. Η Bεατρίκη της Νάπολης αποσύρθηκε στην Ίσκια, όπου πέθανε 8 χρόνια αργότερα. Το 1502 ο βασιλιάς της Βοημίας-Ουγγαρίας παντρεύτηκε την Άννα της Φουά-Καντάλ, συγγενή των βασιλέων της Γαλλίας και της Ναβάρρας, με την οποία επέκτησε παιδιά.
Η Bαρβάρα παρέμεινε πιθανώς στο Πλάσενμπουργκ χωρίς ιδιοκτησίες ή εισοδήματα. Χωρίς αμφιβολία, απεβίωσε στη γενέτειρά της -το Άνσμπαχ- στις 4 Σεπτεμβρίου 1515, σε ηλικία 51 ετών. Τάφηκε στο Χάιλσμπρον.
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (2001-Σήμερα)
"Το άρθρο αυτό προορίζεται για το σημερινό σύμπλεγμα του Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Για το σύμπλεγμα πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, δείτε το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (1973-2001). Για τις επιθέσεις που κατέστρεψαν το αρχικό σύμπλεγμα, δείτε τις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001."μικρογραφία|Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου τον Αύγουστο του 2016 Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (αγγλικά: World Trade Center) είναι ένα ως επί το πλείστον ολοκληρωμένο συγκρότημα κτιρίων στη γειτονιά του Κάτω Μανχάταν της Νέας Υόρκης, στις
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου (1464-1515)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1471 τον Ερρίκο ΙΑ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Γκλόγκουφ. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ερρίκος ΙΑ΄ απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1476.
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (2001-Σήμερα)
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αντικαθιστώντας τα αρχικά επτά κτίρια στον ίδιο χώρο που καταστράφηκαν ολοσχερώς στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Η τοποθεσία ανακατασκευάζεται με έως και έξι νέους ουρανοξύστες, τέσσερις από τους οποίους έχουν ολοκληρωθεί, ένα μνημείο και μουσείο για όσους σκοτώθηκαν στις επιθέσεις, το υπερυψωμένο Λίμπερτυ Πάρκ (Liberty Park) δίπλα στην τοποθεσία, που περιέχει τον Εθνικό Ιερό Προσκυνηματικό Ναό Αγίου Νικολάου Μανχάταν, το Κέντρο Ασφάλειας Οχημάτων και ένα συγκοινωνιακό κέντρο. Το 94-όροφο One World Trade Center, το ψηλότερο κτίριο στο δυτικό ημισφαίριο, είναι το κύριο κτίριο για το νέο συγκρότημα.
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου (1464-1515)
Οικογένεια
Τον Αύγουστο του 1476 η Βαρβάρα έκανε δεύτερο γάμο με τον Βλαδίσλαο Β΄ των Γιαγκελόνων βασιλιά της Βοημίας και Ουγγαρίας. Ο γάμος ήταν νομικός μόνο· οι δύο τους δεν συναντήθηκαν ποτέ και διαζεύχθηκαν.
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (2001-Σήμερα)
Τα κτίρια είναι μεταξύ πολλών που δημιουργήθηκαν από τον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Κέντρων Εμπορίου. Το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου περιελάμβανε τους "Δίδυμους Πύργους", οι οποίοι άνοιξαν το 1973 και ήταν τα ψηλότερα κτίρια στον κόσμο τη στιγμή της ολοκλήρωσής τους. Καταστράφηκαν το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν αεροπειρατές που συνδέονται με την Αλ Κάιντα πέταξαν δύο αεροσκάφη Boeing 767 στο συγκρότημα σε μια συντονισμένη τρομοκρατική ενέργεια. Οι επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου σκότωσαν 2.753 ανθρώπους. Η συνακόλουθη κατάρρευση του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου προκάλεσε δομική αστοχία και στα γύρω κτίρια. Η διαδικασία καθαρισμού και ανάκαμψης στο χώρο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου διήρκεσε οκτώ μήνες, μετά τους οποίους ξεκίνησε η ανοικοδόμηση του χώρου.
Από το νέο Παγκόσμιο Κέντρο εμπορίου, ένα μερικώς ολοκληρωμένο σύμπλεγμα κτηρίων στην θέση του πρώτου, αντικαθιστώντας το μετά από τις επιθέσεις της 11 Σεπτεμβρίου, συμπεριλαμβάνει 6 νέους ουρανοξύστες, εκ των οποίων οι 3 έχουν ολοκληρωθεί (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1, 4 και 7), οι δύο βρίσκονται σε αναμονή (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 2 και 5) και ο ένας βρίσκεται υπό κατασκευή (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3), καθώς και το Εθνικό Μουσείο και Μνημείο 11ης Σεπτεμβρίου για αυτούς που σκοτώθηκαν στις επιθέσεις και ένα κέντρο μεταφορών (Σταθμός "Path").
Δομές
Έξι πύργοι, ένα μνημείο και μουσείο της 11ης Σεπτεμβρίου, ένα εμπορικό κέντρο, ένας συγκοινωνιακός κόμβος, ένας χώρος στάθμευσης, ένα πάρκο, μια εκκλησία και ένας χώρος παραστατικών τεχνών θα καταλάβουν τελικά το νέο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Από τον Ιανουάριο του 2022, η πρόοδος στην κατασκευή του επανασχεδιασμένου χώρου ήταν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μικρογραφία|Το εθνικό μνημείο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 τον Απρίλιο του 2011 μικρογραφία|Το εθνικό μνημείο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 τον Απρίλιο του 2012 μικρογραφία|Σχέδιο για την ανακατασκευή του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ουρανοξύστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αγριόγατα της Νότιας Αφρικής
Η αγριόγατα της Νότιας Αφρικής (Felis silvestris cafra), είναι ένα υποείδος της αγριόγατας (Felis silvestris), που απαντάται στη νότια και νοτιοανατολική Αφρική. Παλαιότερα θεωρείτο ότι ανήκε στην αφρικανική αγριόγατα (Felis silvestris lybica), αλλά αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστό υποείδος βάσει γενετικής αναλύσεως. Τα μορφολογικά στοιχεία δείχνουν ότι τα δύο αφρικανικά υποείδη «χωρίζονται» στην περιοχή Τανζανίας - Μοζαμβίκης.
Περιγραφή
Το σώμα της αγριόγατας της Νότιας Αφρικής είναι σημαδεμένο με κάθετες ρίγες, που μπορούν να ποικίλλουν ανάλογα με το χρώμα της. Η ουρά της, έχει μαύρους δακτυλίους και μαύρο τελείωμα. Το πηγούνι και ο λαιμός, είναι λευκά και το στήθος, συνήθως, είναι πιο ανοιχτόχρωμα από το υπόλοιπο σώμα. Το κάτω μέρος των ποδιών της είναι μαύρο. Το χρώμα της συνήθως, είναι γκριζωπό με μαύρα σημάδια ή καστανόξανθο με λιγότερα μαύρα στίγματα. Εμφανισιακά, μοιάζει πολύ με την οικόσιτη γάτα, αλλά τα πόδια της είναι μεγαλύτερα. Το μήκος του σώματός της, κυμαίνεται μεταξύ 46 με 66,5 εκ., με μήκος ουράς 25 έως 36 εκ.. Το βάρος της κυμαίνεται μεταξύ 2,4 με 5,5 κιλά.
Κατανομή
Η αγριόγατα της Νότιας Αφρικής είναι ευρέως κατανεμημένη σε όλη την Αφρική, νότια του ισημερινού, αλλά όχι κατά μήκος των ακτών της Ναμίμπια. Η αγριόγατα ζει σε ένα ευρύ φάσμα οικοτόπων, που της προσφέρουν κάποιο είδος κάλυψης.
Οικολογία και συμπεριφορά
thumb|left|200px|Καλλιτεχνική απεικόνιση της αγριόγατας της Νότιας Αφρικής (1896)
Οι αγριόγατες της Ν. Αφρικής είναι σε μεγάλο βαθμό νυκτόβια ζώα, ενώ την ημέρα βρίσκουν κρησφύγετα όπου ξεκουράζονται. Είναι συνήθως μοναχικά, εκτός από την περίοδο του ζευγαρώματος. Προτιμά να κυνηγάει μικρά τρωκτικά, αλλά είναι σε θέση να προσαρμόσει την διατροφή της ανάλογα με τα θηράματα αλλά και την εποχή. Επιπλέον, μπορεί να κυνηγήσει μικρά θηλαστικά, πουλιά, ερπετά, αμφίβια, έντομα και άλλα ασπόνδυλα. Τα μεγαλύτερα θηράματα που μπορεί να κυνηγήσει είναι λαγοί, μεγάλα τρωκτικά και πουλιά στο μέγεθος Φραγκόκοτας.
Κατάσταση
Η κύρια απειλή για την αγριόγατα, είναι η τάση να διασταυρώνεται με κατοικίδιες γάτες, δημιουργώντας έτσι υβρίδια. Άλλες απειλές, είναι οι διώξεις από κυνηγούς, αγρότες, καθώς και η απώλεια οικοτόπων.
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Φέλις Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Μεσιανό Πέλλας
Το Μεσιανό είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας και της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μεσιανό βρίσκεται σε οδική απόσταση 8 χιλιομέτρων ανατολικά της πόλεως των Γιαννιτσών, ενώ ο κοντινότερος οικισμός είναι το χωριό Αρχοντικό (2 χλμ. στα βορειοδυτικά του Μεσιανού). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 40 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός του αυξήθηκε ελαφρώς από 341 κατοίκους στην απογραφή του 2001 σε 346 στην απογραφή του 2011 (τριακοστό σε πληθυσμό στον Δήμο Πέλλας).
Στο χωριό, που δημιουργήθηκε το 1922 από πρόσφυγες από τον Πόντο (αρχικώς 38 οικογένειες περίπου), δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Ποντίων Μεσιανού. Ο ενοριακός ναός βρίσκεται στο δυτικό άκρο του χωριού και τιμάται στο όνομα του Αγίου Παντελεήμονα.
Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 58100.
Δημογραφικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Τσαουλή για πρώτη φορά το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γιαννιτσών. Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Μεσιανό. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στη κοινότητα Γιαννιτσών η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γιαννιτσών του Δήμου Πέλλας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 346 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Μεσιανο
Δεσμωτήριον
Το Δεσμωτήριον ήταν η φυλακή της αρχαίας Αθήνας, η οποία βρισκόταν στη νοτιοδυτική πλευρά της Αθηναϊκής Αγοράς. Χτίστηκε στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Μικρά δοχεία με [[κώνειο που βρέθηκαν σε ανασκαφές φυλακών. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς .]] Το Δεσμωτήριον ανεγέρθη με βορειοανατολική-νοτιοδυτική κλίση. Γύρω από το κτίριο υπήρχαν εργαστήρια και άλλα κτίρια, κοντά στα δικαστήρια των Αθηνών. Εκεί κοντά βρισκόταν η λεγόμενη οδός Μαρμαροτεχνιτών.
Το κτίριο είχε μήκος περίπου 40 μέτρα και πλάτος περίπου 17 μέτρα. Το κτίριο είχε 12 δωμάτια, οκτώ από τα οποία ήταν πιθανώς κελιά, και έναν προαύλιο χώρο που περιβαλλόταν από τοίχους. Τα δωμάτια βρίσκονταν κατά μήκος ενός διαδρόμου. Η φυλακή είχε μια είσοδο που ήταν εύκολο να φυλαχτεί. Η είσοδος έβλεπε προς την Αγορά στα βορειοανατολικά. Μάλιστα, εντός του, υπήρχαν και εγκαταστάσεις πλυντηρίων. Χρησιμοποιήθηκε ασβεστόλιθος για να κτιστεί η φυλακή.
Η φυλακή χρησιμοποιήθηκε για τον σωφρονισμό των κατηγορουμένων κατά τη διάρκεια των δικών και για όσους καταδικάζονταν σε θάνατο εν αναμονή της εκτέλεσης της ποινής. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί αντί για το πρόστιμο, μέχρι αυτό να πληρωθεί. Δεν είναι γνωστό εάν η φυλάκιση χρησιμοποιούνταν ως ποινή από μόνη της. Ο δημοφιλέστερος τρόφιμος της φυλακής υπήρξε ο φιλόσοφος Σωκράτης, ο οποίος απεβίωσε εκεί το 399 π.Χ., αφού κατανάλωσε κώνειο μετά την καταδίκη του σε θάνατο. Οι διάλογοι του Πλάτωνα, Κρίτωνας και Φαίδων, βρίσκονται στη φυλακή.
Μόνο ένα μέρος των θεμελίων του κτηρίου διασώθηκε και διατηρήθηκε. Στις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στον χώρο της φυλακής ανακαλύφθηκαν μικρά δοχεία, τα οποία πιθανότατα χρησιμοποιούνταν για την κατανάλωση του κωνείου στις εκτελέσεις, καθώς και ένα μικρό άγαλμα που απεικονίζει τον Σωκράτη. Τα ευρήματα βρίσκονται στο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλακές Κατηγορία:Σωκράτης Κατηγορία:Αρχαία αθηναϊκή αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ναυμαχία της Μεθώνης (1500)
Με τον όρο Μάχη της Μεθώνης ή Ναυμαχία της Μεθώνης, αναφέρεται η ναυμαχία που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 1500, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας και κατάληψης - άλωσης της πόλης της Μεθώνης, που ως τότε ήταν ενετική κτήση, από τους Οθωμανούς. Η ναυμαχία αυτή είναι επίσης γνωστή και ως Μάχη της Σαπιέντζας του 1500 (αγγλικά: Battle of Sapienza, τουρκικά: Modon Deniz Muharebesi ή Sapienza Deniz Muharebesi) ή Δεύτερη Μάχη του Λεπάντο (αγγλικά: Second Battle of Lepanto), που προερχόταν από τη μεσαιωνική ονομασία της Ναυπάκτου, η οποία κατελήφθη το προηγούμενο έτος, το 1499, από τους Οθωμανούς. Η ναυμαχία αυτή ήταν μια επιμέρους μάχη του Δεύτερου Βενετοτουρκικού πολέμου (1499–1503).
Ιστορικό
Μετά την ήττα των Ενετών στη Ναυμαχία του Ζόγκλου, γνωστής και ως η Πρώτη Μάχη του Λεπάντο, τον Αύγουστο του 1499, ακολούθησε η κτήση, από τους Οθωμανούς, της πόλης της Ναυπάκτου, η οποία τότε αναφερόταν ως το Λεπάντο. Τον Δεκέμβριο του 1499 οι Βενετοί επιτέθηκαν και επανέκτησαν πρόσκαιρα τη Ναύπακτο, έχοντας την ελπίδα να ξανακερδίσουν τα εδάφη που έχασαν με τη προηγούμενη ναυμαχία. Όμως ο Οθωμανός κουρσάρος και ναύαρχος Κεμάλ Ρέις (περ. 1451–1511) έφυγε από την Κεφαλονιά, όπου είχε σταθμεύσει και επανέφερε στους Οθωμανούς τη Ναύπακτο. Ο ίδιος παρέμεινε στη Ναύπακτο, από τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 1500, χρονικό διάστημα κατά το οποίο μια ολόκληρη "στρατιά" από 15.000 Οθωμανούς τεχνίτες, που είχαν μεταφερθεί από την ευρύτερη περιοχή, επισκεύασαν τα πλοία του.
Η Βενετική Δημοκρατία μετά την άλωση της Ναυπάκτου, απέστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη ζητώντας από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ (αναφορά Κ. N. Σάθα: Βαϊαζίτης) την επιστροφή της «αδίκως κυριευθείσης Ναυπάκτου, την απελευθέρωσιν των φυλακισθέντων Ενετών υπηκόων, και επί τέλους την ειρήνην». Ο Βαγιαζήτ Β΄ απάντησε ότι «αν αληθώς η Δημοκρατία επεθύμει την ειρήνην ευκόλως ηδύνατο να την απολαύση, παραχωρούσα αυτώ την Μεθώνην, Κορώνην, και Ναύπλιον», ενώ παράλληλα επισπεύδοντας τον πόλεμο διέταξε όλο το ιππικό του να μεταβεί στην Πελοπόννησο, ενώ ο ίδιος αναχώρησε, από την Κωνσταντινούπολη, επικεφαλής στόλου αποτελουμένου από διακόσια πλοία. Οι Ενετοί μόλις έμαθαν την απόφαση του σουλτάνου διέταξαν επίσης την πολεμική προετοιμασία και την προμήθεια εφοδίων σε όλες τις κτήσεις τους στην Πελοπόννησο και το Ιόνιο Πέλαγος.
Αντίστοιχα, μετά τον Μάιο, ο Κέμαλ Ρέις αναχώρησε από τη Ναύπακτο και έβαλε πλώρη προς τα ενετικά λιμάνια του νησιού της Κέρκυρας βομβαρδίζοντάς τα.
Το οθωμανικό ιππικό μόλις έφθασε στην Αργολίδα προσπάθησε να καταλάβει την περιοχή πέριξ του Ναυπλίου, αλλά λόγω των μεγάλων ζημιών που υπέστη διατάχθηκε από τον Βαγιαζήτ Β΄, που είχε εντωμεταξύ καταπλεύσει στον αργολικό κόλπο να μεταβεί στη Μεσσηνία. Ο σουλτάνος μαζί με τους επικεφαλής της στρατιάς του αποφάσισε πριν από την πιθανή πολιορκία της Μεθώνης να εκβιασθεί με όποιο δυνατό μέσο η άλωση της καστροπολιτείας της παλαιότερης Πύλου (Junca), δηλαδή το Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου, το οποία βρισκόταν πάνω στο Ακρωτήριο του Ζόγκλου. Αλλά η ύπαρξη ισχυρής ελληνοενετικής φρουράς στην πόλη αυτή ανάγκασε τους Οθωμανούς να επιλέξουν τελικά την πολιορκία της Μεθώνης.
Το ίδιο διάστημα ο αρχιστράτηγος της Βενετικής Δημοκρατίας Τζερόνιμο Κονταρίνι ή Ιερώνυμος Κονταρίνι (ιταλικά: Geronimo Contarini, αγγλικά: Hieronymus Contarini) αναθαρρώντας από τις δυο συνεχόμενες αποτυχίες των Οθωμανών, αποφάσισε να μη περιορισθεί αμυνόμενος και έτσι σαλπάροντας από την παλαιά Πύλο με όλο τον βενετικό στόλο κατευθύνθηκε προς τη Μεθώνη, προκειμένου να ενισχύσει την άμυνα της πόλης και να παρέχει πολεμοφόδια και τρόφιμα στους πολιορκούμενους. Αλλά πριν ακόμα πλησιάσει ο ενετικός στόλος, ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄, που είχε στρατοπεδεύσει στη νήσο Σαπιέντζα, απέναντι από την πόλη και το λιμάνι της Μεθώνης, διέταξε εκατό γαλέρες να σπεύσουν σε απάντησή του. Έτσι ο Κεμάλ Ρέις (αναφορά Κ. N. Σάθα: Κιαμάλ μπέης), έρχεται και πάλι, μετά τη νικηφόρα Ναυμαχία του Ζόγκλου, αντιμέτωπος με τον ενετικό στόλο. Στις 24 Ιουλίου του 1500, σύμφωνα με κάποιες πηγές ή τον Αύγουστο του 1500, σύμφωνα με άλλες πηγές, ξεκινά η ναυμαχία μεταξύ των δυο στόλων.
Η ναυμαχία ήταν ιδιαίτερα αιματηρή και η νίκη φαινόταν ότι έκλινε προς τους Ενετούς, καθώς τα οθωμανικά πλοία είχαν αρχίσει να τρέπονται σε φυγή, όταν αιφνίδια μεταβλήθηκε ο άνεμος, ο οποίος ευνόησε σε μια νεότερη επίθεση τα οθωμανικά πλοία απέναντι στα ενετικά, τα οποία τον είχαν πλέον "κόντρα". Η ναυμαχία συνεχίσθηκε με νεότερη μανία από πλευρά των Οθωμανών οι οποίοι βύθισαν μία ενετική γαλέρα, αιχμαλώτισαν μια ακόμη και προκάλεσαν σημαντική ζημιά στην ενετική ναυαρχίδα και άλλα ενετικά πλοία, αναγκάζοντας τον στόλο της Ενετικής Δημοκρατίας να φύγει προς τη Ζάκυνθο, προκειμένου να διασωθεί.
Ο οθωμανικός στόλος, στη συνέχεια, περιέφραξε με διπλή σειρά πλοίων το λιμάνι της Μεθώνης, την οποία ήδη πολιορκούσε ο οθωμανικός στρατός από την ξηρά. Μετά από πολυήμερο και αδιάκοπο βομβαρδισμό πραγματοποιήθηκε έφοδος, αλλά η φρουρά της πόλης εξανάγκασε τους επιτιθέμενους να υποχωρήσουν. Όσο γίνονταν αυτά ο Ενετός ναύαρχος παρέμενε στη Ζάκυνθο επισκευάζοντας τον στόλο του. Γνωρίζοντας όμως την ανασφαλή κατάσταση της Μεθώνης απέστειλε στην πολιορκούμενη πόλη 4 γαλέρες με επικεφαλής ικανούς ναυτικούς προκειμένου να βοηθήσουν στη σωτηρία της. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν οι: Βαλέριος Μαρκέλλος, Ιωάννης Μαρής, Πέτρος Βενετσιάνος, Αλέξανδρος Γότης και Φραγκίσκος Χερβούρχης (Κερκυραίοι), Ιάκωβος Βαρβεσινιάνος και Γριόνης Κρης (Κρητικοί). Όντως αυτοί κατόρθωσαν να διέλθουν αβλαβείς από τον εχθρικό στόλο και να αγκυροβολήσουν εντός του λιμανιού, αλλά στάθηκαν παράλληλα και μια από τις βασικότερες αιτίες της παράδοσης της πόλης, καθώς οι πολιορκούμενοι χαλάρωσαν την άμυνά τους και εγκατέλειψαν τις θέσεις τους προκειμένου να τους προϋπαντήσουν.
Μόλις το παρατήρησε αυτό ο εχθρός διέταξε αμέσως γενική έφοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας κατελήφθη το τείχος και η πόλη. Η Άλωση της Μεθώνης έγινε την Κυριακή 9 Αυγούστου 1500, μετά από 28ήμερη πολιορκία. Όσοι από τους πολίτες διασώθηκαν αρχικά κατέφυγαν εντός του φρουρίου βάζοντας φωτιά στα ξύλινα είδη της πόλης, αλλά αυτό προκάλεσε τους νικητές οι οποίοι προέβησαν σε πολύωρη σφαγή των κατοίκων χωρίς διακρίσεις σε φύλλο και ηλικία. Ο Ενετός διοικητής, ο επίσκοπος, οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες, καθώς και πάνω από το 1/3 των κατοίκων σφαγιάσθηκαν.
Ο Κέμαλ Ρέις μετά την Άλωση της Μεθώνης ήρθε ξανά σε σύγκρουση με τον βενετσιάνικο στόλο στα ανοικτά των ακτών της Κορώνης και κατέλαβε την πόλη αυτή μαζί με ένα βενετσιάνικο ιστιοφόρο. Από εκεί γύρισε ξανά προς το νησί της Σαπιέντζας, όπου και βύθισε το βενετσιάνικο σκάφος Lezza.
Μετά τη ναυμαχία και την επακολουθούσα Πολιορκία και Άλωση της Μεθώνης, ο στόλος και ο στρατός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατέκτησαν γρήγορα τις περισσότερες από τα βενετικές κτήσεις στην Πελοπόννησο. Ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄, έστειλε στρατεύματα κατά της παλαιάς Πύλου και της Κορώνης, μα;ζί με επικεφαλής που προσέφεραν στις στρατιωτικές διοικήσεις συνθήκες παράδοσης υπό όρους, αντί πολιορκίας, οι οποίες διοικήσεις τελικά και παραδόθηκαν ύστερα από διαπραγματεύσεις. Με την εμφάνιση του σουλτανικού στρατού ο Ενετός διοικητής της Πύλου Κάρλο Κονταρίνι (αναφορά Κ. N. Σάθα Κάρολος Κονταρίνης) παρέδωσε την πόλη.
Μετά τις αλλεπάλληλες ήττες οι επίπονες διπλωματικές προσπάθειες των Βενετών βρήκαν ανταπόκριση στις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γαλλία, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ισπανία). Η Ισπανία απέστειλε ναυτική δύναμη και στρατιωτικούς που αναπτέρωσαν το ηθικό των Βενετών, ιδιαίτερα μετά την ένωση των δύο στόλων στη Ζάκυνθο. Από την ένωση αυτή προήλθε η κατάληψη του μέχρι τότε οθωμανικού προπυργίου της Κεφαλονιάς, στις 24 Δεκεμβρίου του 1500, με την Πολιορκία της Κεφαλονιάς (γνωστή και ως Πολιορκία του Κάστρου του Αγίου Γεωργίου), υπό τον Ισπανό στρατηγό Γκονζάλο Φερνάντεζ ντε Κόρδοβα (ισππανικά: Gonzalo Fernández de Córdoba).
Όμως η Μεθώνη και η Κορώνη, οι «δυο οφθαλμοί> της Βενετικής Δημοκρατίας χάθηκαν. Οι επιδρομές του οθωμανικού ιππικού έφταναν ως τα βάθη της βενετικής επικράτειας στη βόρεια Ιταλία και ως το 1503 η Βενετία αναγκάσθηκε και πάλι να αναζητήσει ειρήνη αναγνωρίζοντας τα οθωμανικά πολεμικά οφέλη.
Πηγές - αναφορές
Μεθωνη Μεθωνη Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Ναύπακτος Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ιστορικό Αργυρορυχείο στο Ταρνόφσκιε Γκούρι
Το Ιστορικό Αργυρορυχείο (πολωνικά: Zabytkowa Kopalnia Srebra), είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO (από το 2017) στο Ταρνόφσκιε Γκούρι στη Σιλεσία της Πολωνίας. Το ορυχείο και η γειτονική Στοά Μαύρης Πέστροφας είναι απομεινάρια μιας μεταλλευτικής βιομηχανίας αργύρου. Το μουσείο είναι ένα σημείο σταθμός στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς. Είναι ενταγμένο επίσης στη Διεθνή Επιτροπή για τη Διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς και τον Τουριστικό Οργανισμό Σιλεσίας.
Ιστορία της εξόρυξης
Η περιοχή του Ταρνόφσκιε Γκούρι είναι γνωστή για τα ιστορική εξόρυξη μεταλλεύματος μολύβδου. Το μετάλλευμα που εξορυσσόταν εδώ ήταν ο γαληνίτης, ο οποίος είναι πηγή μολύβδου και αργύρου. Από τον 16ο αιώνα ήταν ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα σε αυτό το μέρος της Ευρώπης. Μετά την ίδρυση της πόλης το 1526, ο Δούκας του Οπόλε Ιωάννης Β΄ ο Καλός της έδωσε το καθεστώς ανεξάρτητης εξορυκτικής πόλης. Ακόμη και το όνομα της πόλης Ταρνόφσκιε Γκούρι (πολωνικά: Tarnowskie Góry) έχει μια εξορυκτική γένεση. Το πρώτο μέρος «Tarnowskie» προήλθε από το όνομα του χωριού Ταρνοβίτσε (Tarnowice) όπου βρέθηκαν αποθέματα γαληνίτη. Το δεύτερο μέρος του ονόματος «Góry» σημαίνει «βουνά» και προέρχεται από το υψόμετρο γύρω από πολλές στοές που σκάφτηκαν στην πόλη.
Η περίοδος της ευημερίας διήρκεσε μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα. Τον 17ο αιώνα οι μεταλλωρύχοι άρχισαν να εργάζονται σε μεγαλύτερα βάθη που δημιούργησαν προβλήματα με το νερό που πλημμύριζε το ορυχείο, καθώς οι μέθοδοι αποστράγγισης δεν ήταν πολύ αποτελεσματικές. Ο Τριακονταετής Πόλεμος ενέτεινε την κρίση ακόμη περισσότερο. Η βιομηχανία κατέρρευσε και ο εξοπλισμός αποστράγγισης καταστράφηκε. Οι επιδημίες και οι πυρκαγιές μάστιζαν επίσης την πόλη. Το Ταρνόφσκιε Γκούρι λεηλατήθηκε από διάφορους στρατούς και το κόστος της καταστροφής και των εισφορών έπρεπε να πληρώσουν οι κάτοικοι.
Η περιοχή της Σιλεσίας καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας τον 18ο αιώνα. Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ ανέθεσε στους Φρίντριχ Βίλχελμ φον Ρέντεν και Φρίντριχ Άντον φον Χάινιτς να συνεχίσουν τις εξορυκτικές δραστηριότητες στη Σιλεσία. Και οι δύο ήταν εξαιρετικοί επαγγελματίες στον τομέα της εξόρυξης και της μεταλλουργίας. Το 1776 και οι δύο επισκέφθηκαν τα μεγαλύτερα αγγλικά βιομηχανικά κέντρα, τα οποία στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα ήταν η πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Εκεί έμαθαν τις αρχές λειτουργίας των ανθρακωρυχείων, των μονάδων παραγωγής οπτάνθρακα, τη χρήση των ατμομηχανών, την κατασκευή των καναλιών νερού και τις εξορυκτικές ανασκαφές αποστράγγισης στοών. Η διάτρηση των στοών άρχισε τον Οκτώβριο του 1783. 72 ανθρακωρύχοι συμμετείχαν στο έργο. Μετά από 9 μήνες εντατικής εργασίας, στις 16 Ιουλίου 1784, βρέθηκε πλούσιο απόθεμα μολύβδου και αργύρου σε βάθος 18 μέτρων στη στοά «Ρουντολφίνα» («Rudolfina»). Δύο ημέρες αργότερα, μια παρόμοια ανακάλυψη έγινε στη στοά «Γουϊστσόνκα» («Łyszczonka») και στη στοά «Όπαλ» («Opal»). Στο νέο κρατικό ορυχείο αργύρου και μολύβδου δόθηκε το όνομα Φρέντερικ.
Η μεταλλευτική βιομηχανία έπρεπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του νερού που πλημμύριζε τις ανασκαφές. Οι κυλιόμενοι διάδρομοι αλόγων δεν μπόρεσαν να αποστραγγίσουν το ορυχείο αρκετά γρήγορα. Το 1787, η πρώτη μηχανή ατμού μεταφέρθηκε από την Ουαλία από τον Κόμη Φρίντριχ Βίλχελμ φον Ρέντεν. Το μηχάνημα άρχισε να λειτουργεί στις 19 Ιανουαρίου 1788. Το νερό είχε αφαιρεθεί από τις ανασκαφές και θα μπορούσαν να εξορύσσονται πλούσια κοιτάσματα μεταλλεύματος. Χάρη στις ατμομηχανές ήταν επίσης δυνατή η εκσκαφή του αγωγού αποστράγγισης που οδήγησε τελικά στην απομάκρυνση του νερού από το ορυχείο χωρίς τη βοήθεια πρόσθετων συσκευών.
Λόγω της εξάντλησης του μεταλλεύματος γαληνίτη, το ορυχείο άρχισε να σταματά σταδιακά τη δραστηριότητά του στις αρχές του 20ού αιώνα, τερματίζοντας οριστικά τη δραστηριότητά του το 1913. Για τέσσερις αιώνες οι μεταλλωρύχοι έσκαψαν πάνω από 20.000 στοές και πάνω από 150 χιλιόμετρα υπόγειων διαδρόμων.
Ιστορία του τουρισμού και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO
Ερευνητές, επιστήμονες και λάτρεις της ιστορίας άρχισαν να εξερευνούν τους τεράστιους θαλάμους και διαδρόμους που άφησαν οι μεταλλωρύχοι πριν από περισσότερα από 20 χρόνια. Οι πρώτες προσπάθειες επιλογής ενός κομματιού του ορυχείου κατάλληλου για τουρίστες πραγματοποιήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Δυστυχώς, το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διέκοψε την υλοποίηση οποιωνδήποτε έργων.
Στη δεκαετία του 1950 μια ομάδα ενθουσιωδών της ιστορίας ίδρυσε την Ένωση Εραστών Γης του Ταρνόφσκιε Γκούρι. Η Στοά Μαύρης Πέστροφας - μέρος του συστήματος αποχέτευσης - άνοιξε το 1957 και για δεκαετίες ήταν η μεγαλύτερη υπόγεια διαδρομή σκαφών στην Πολωνία. Ήταν πιο δύσκολο να δημιουργηθεί μια ασφαλής διαδρομή σε διαδρόμους του ίδιου του ορυχείου. Τέλος, η διαδρομή μεταξύ των στοών «Angel», «God Bless» και «Viper» άνοιξε για τους τουρίστες στις 5 Σεπτεμβρίου 1976.
Το 2004, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι, κήρυξε το ορυχείο ως ιστορικό μνημείο. Από το 2006 είναι μέρος της Διαδρομής Βιομηχανικών Μνημείων της Σιλεσίας. Το 2014, το ορυχείο έγινε μέρος της Ευρωπαϊκής Διαδρομής Βιομηχανικής Κληρονομιάς.
Παρόν
Το ορυχείο είναι συνήθως ανοιχτό για τουρίστες και πραγματοποιούνται καθημερινές ξεναγήσεις σε διάφορες γλώσσες (πρέπει να γίνει κράτηση εκ των προτέρων για επισκέψεις σε άλλες γλώσσες εκτός της πολωνικής). Η περιοδεία ξεκινά σε ένα μουσείο και στη συνέχεια οι τουρίστες πηγαίνουν υπόγεια για να επισκεφθούν τους διαδρόμους του 18ου και του 19ου αιώνα. Το συνολικό μήκος της διαδρομής είναι 1,7 χιλιόμετρα, με 270 μέτρα να διασχίζονται σε βάρκες μέσω του πλημμυρισμένου διαδρόμου.
Το Open Air Steam Engine Museum περιβάλλει το ορυχείο, όπου τα παιδιά μπορούν να κάνουν βόλτα σε ένα μικρό σιδηρόδρομο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας Κατηγορία:Μουσεία μεταλλωρυχείας στην Πολωνία Κατηγορία:Σημεία σταθμοί στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς Κατηγορία:Πόβιατ Ταρνόφσκιε Γκούρι Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ορυχεία
Αλ Μπάνο
Ο Αλμπάνο Καρίζι (Albano Carrisi, 20 Μαΐου 1943), γνωστός ως Αλ Μπάνο, είναι Ιταλός τραγουδιστής.
Νικόλαος Βλαχόπουλος
Ο Νικόλαος Βλαχόπουλος (1868-1957) ήταν Έλληνας αξιωματικός που χρημάτισε δις αρχηγός ΓΕΣ. Συμμετείχε σε όλους τους πολέμους της Ελλάδος το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα.
Αλ Μπάνο
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1943 στο Κελίνο Σαν Μάρκο της νότιας Ιταλίας και ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960.
Νικόλαος Βλαχόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1868. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, αποφοιτώντας στις 9 Σεπτεμβρίου 1888 ως Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία και το Βέλγιο, και στην επιστροφή του στην Ελλάδα υπηρέτησε ως καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912–13 υπήρξε διοικητής μοίρας πεδινού πυροβολικού, πολεμώντας στο μέτωπο της Ηπείρου κατά τον Α΄ Βαλκανικό, και συμμετέχοντας σε όλες τις μάχες του επακόλουθου Β΄ Βαλκανικού εναντίον της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έχοντας πλέον το βαθμό του συνταγματάρχη, υπηρέτησε στο Μακεδονικό Μέτωπο ως διοικητής της 4ης Μεραρχίας Πεζικού.
Αλ Μπάνο
Βιογραφία
Έγινε ευρέως γνωστός, όταν συνεργάστηκε τη Ρομίνα Πάουερ, την οποία νυμφεύθηκε το 1970. Οι δυο τους εκπροσώπησαν ως ντουέτο Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ δύο φορές την Ιταλία στη Eurovision, το 1976 και το 1985, φτάνοντας και τις δύο φορές στην έβδομη θέση. Το 1982, τραγούδησαν το "Felicità", το οποίο διαγωνίστηκε στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο και βγήκε δεύτερο. Στο ίδιο φεστιβάλ έχει συμμετάσχει και άλλες φορές: το 1987 με το "Nostalgia canaglia" που βγήκε τρίτο, το 1989 με το "Cara terra mia" που βγήκε επίσης τρίτο και το 2007 με το "Nel perdono" που βγήκε δεύτερο.
Νικόλαος Βλαχόπουλος
Βιογραφία
Το 1919 προήχθη σε υποστράτηγο, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της 2ης Μεραρχίας Πεζικού με έδρα την Αθήνα, της οποίας ηγήθηκε κατά την Ουκρανική Εκστρατεία στη συμμαχική παρέμβαση στη νότια Ρωσία εναντίον των Μπολσεβίκων. Στην επιστροφή του διορίστηκε (πρώτος) στρατιωτικός διοικητής Σμύρνης κατά την κατοχή της από τον Ελληνικό Στρατό, και παρέμεινε στην Ανατολία μέχρι την απόλυσή του από το στράτευμα ως βενιζελικού μετά τη νίκη των φιλοβασιλικών-αντιβενιζελικών στις Εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920.
Αλ Μπάνο
Βιογραφία
To 2016, απέκτησε και την αλβανική υπηκοότητα, λόγω της στενής σχέσης που έχει με τη χώρα.
Νικόλαος Βλαχόπουλος
Βιογραφία
Μετά την ήττα των Ελλήνων στην Ανατολία από τις τουρκικές δυνάμεις τον Αύγουστο 1922, ο Βλαχόπουλος ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και διορίστηκε αρχηγός του ΓΕΣ, υπηρετώντας στη θέση αυτή έως το 1924. Την ίδια χρονιά προήχθη σε αντιστράτηγο. Αργότερα, υπηρέτησε ξανά ως αρχηγός ΓΕΣ την περίοδο 1927-28, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Το 1929 διορίστηκε ως πρώτος Πρόεδρος του μεσοπολεμικού ΕΟΤ.
Ο Νικόλαος Βλαχόπουλος ήταν καλά εκπαιδευμένος αξιωματικός, που μιλούσε άπταιστα Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Αγγλικά. Έγραψε επίσης ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο για τη Σχολή Ευελπίδων και μετέφρασε στα Ελληνικά το βιβλίο του Γερμανού στρατάρχη Κόλμαρ Φράιχερ φον ντερ Γκολτς για τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά.
Αλ Μπάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1976 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1985 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ποπ μουσικοί
Νικόλαος Βλαχόπουλος
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1957 σε ηλικία 89 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Κάτω Κεράσοβο Αιτωλοακαρνανίας
Το Κάτω Κεράσοβο είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 100 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κάτω Κεράσοβο βρίσκεται νοτιοδυτικά της λίμνης Τριχωνίδας και νοτιοανατολικά της λίμνης Λυσιμαχίας σε απόσταση 13,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Αγρίνιο και 28 χλμ. Β. από το Μεσολόγγι. Είναι κτισμένο στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Αράκυνθος (Ζυγός), ανάμεσα στα χωριά Ζευγαράκι (ΒΔ.), Άνω Ζευγαράκι (ΝΔ.) και Παππαδάτες (Α.). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μακρυνείας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 συστάθηκε ομώνυμη κοινότητα με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κάτω Κερασόβου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 431 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Πλατεία Αγίου Ανδρέα (Γλασκώβη)
Η Πλατεία του Αγίου Ανδρέα είναι δημόσια πλατεία που βρίσκεται νοτιοανατολικά του Σταυρού της Γλασκώβης (Glasgow Cross), στο Ιστ Εντ (East End) της Πόλης της Γλασκώβης, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η πλατεία είναι γνωστή για τον κλασικό ναό του Αγίου Ανδρέα στην Πλατεία του 18ου αιώνα, από τον οποίο η πλατεία έλαβε το όνομα της. Ο ναός είναι μεταξύ των αρτιότερων του ύφους του στην Βρετανία και είναι προστατευόμενο μνημείο τάξης Α.
Η εκκλησία περιβλήθηκε αργότερα από πλατεία, που κατασκεύασε ο Ουίλλιαμ Χάμιλτον μεταξύ 1786 και 1787. Έγινε γνωστός τόπος κατοικίας για τους ευπορότερους έμπορους της Γλασκώβης. Ωστόσο, η μετακίνηση της πόλης προς τα δυτικά κατά τον 19ο αιώνα είχε ως αποτέλεσμα την σταδιακή υποβάθμιση της περιοχής. Τα περισσότερα κτίρια επί της πλατείας καταστράφηκαν την δεκαετία του 1980, ενώ από το 1996 άρψισαν να κατασκευάζονται νέα κτίρια στην θέση των κενών από αυτά που κατεδαφίστηκαν.
Άγιος Ανδρέας στην Πλατεία
Ο ναός του Αγίου Ανδρέα στην Πλατεία είναι ο πρώην ναός στο κέντρο της Πλατείας του Αγίου Ανδρέα. Η εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Λονδίνο αποτέλεσε έμπνευση για το σχέδιο του ναού. Παλαιότερα ήταν γνωστός ως ενοριακός ναός του Αγίου Ανδρεά, ο οποίος κατασκευάστηκε μεταξύ 1739 και 1756, και είναι ο τέταρτος παλαιότερος ναός της Γλασκώβης, μετά τον Καθεδρικό ναό, το Κωδονοστάσιο Τρονγκέιτ και τον κοντινό ναό του Αγίου Ανδρέα στο Πάρκο. Η εκκλησία ήταν η πρώτη Πρεσβυτεριανή εκκλησία της Γλασκώβης μετά την Μεταρρύθμιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλασκώβη
Σοφία Μαρία Βέστενχολτς
Η Ελεονόρε Σοφία Μαρία Βέστενχολτς (10 Ιουλίου 1759 στο Νεό Βραδεμβούργο ως Ελεονόρε Σοφία Μαρία Φριτς - 4. Οκτωβρίου του 1838 στο Ludwigslust) ήταν Γερμανίδα τραγουδίστρια, πιανίστρια και συνθέτρια.
Ζωή και έργο
Το 1779 η Sophie Westenholz διορίστηκε τραγουδίστρια στην αυλή του πρίγκηπα. Στο Σβερίν και στο Ludwigslust είχε σημαντικές επιτυχίες ως τραγουδίστρια. Συγχρόνως έγινε μια ευρέως αναγνωρισμένη πιανίστρια και βιρτουόζα του υδροκρυσταλλοφώνου. Μετά το θάνατο του συζύγου της, συνέχισε την καριέρα της στην αυλή του Mecklenburg-Schwerin. Έδωσε μαθήματα μουσικής στις κόρες της δουκικής οικογένειας. Ο μαέστρος της αυλής της Βαϊμάρης Ernst Wilhelm Wolf της αφιέρωσε έξι σονάτινες.
Πραγματοποίησε πολυάριθμες συναυλίες, μεταξύ άλλων στο Βερολίνο (1791, 1804), στο Λίμπεκ (1793), στο Ρόστοκ (1798), στην Κοπεγχάγη (πριν από το 1799), στη Λειψία (1799), στο Αμβούργο (1802, 1803) και στο Στίττιν (1804). Μετά τον θάνατο του Antonio Rosetti το 1792, ανέλαβε συχνά το ρόλο της διευθύντιρας ορχήστρας παίζοντας ταυτόχρονα πιάνο. Το 1821 πήρε σύνταξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Πιανίστες
Ροδόλφος Β΄ του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ
Ο Ροδόλφος Β΄, γερμ. Rudolf II (1301 - 1352) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ροδόλφου Α΄ μαργράβου του Χάχμπεργ-Ζάουζενμπεργκ και της Αγνής, κληρονόμου του Όθωνα του Ρέττελν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη, κόρη του Ούλριχ του Τήρσταϊν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Σταύρος Ασπραδάκης
μικρογραφία Ο Σταύρος Ασπραδάκης (1889 - 1η Ιουλίου 1942) ήταν Έλληνας δάσκαλος και αντιστασιακός. «»
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε στους Αρμένους Σητείας, με καταγωγή από τα Ασπραδιανά, στον οικισμό του Αγίου Ιωάννη Λασιθίου. Ολοκλήρωσε το Σχολαρχείο της Σητείας και σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Νεάπολης. Πολέμησε κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία σε διάφορα μέτωπα σαν αξιωματικός του στρατού. Εργάστηκε ως δάσκαλος σε διάφορα σχολεία (Ρούσα Εκκλησιά, Αγία Τριάδα, Μετόχια, Ζήρο).
Αντιστασιακή δράση
Πέρα από το παιδαγωγικό και φιλανθρωπικό του έργο, ο Σταύρος Ασπραδάκης ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση εναντίον των Ιταλών.Όταν μαίνονταν οι μάχες στο αλβανικό μέτωπο, βοηθούσε τους στρατευμένους με τη σύνταξη επιστολών προς τα αγαπημένα τους πρόσωπα, και την οργάνωση των πρώτων πυρήνων για τη επερχόμενη αντίσταση. Έπειτα από την κατάληψη της Κρήτης (Μάχη της Κρήτης) από τους Γερμανούς, δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση Κρήτης. Την περίοδο της Κατοχής βοήθησε τον επισιτισμό των κατοίκων στην περιοχή της Σητείας, φέρνοντας αρνιά από τη Σκόπελο και εκτρέφοντας κουνέλια. Είχε διοριστεί από τη νομαρχία ως ζυγιστής σιτηρών. Στη συνέχεια ανέλαβε την ομάδα των ασυρματιστών. Παρά τις γενικές απαγορεύσεις είχε τη δυνατότητα να κυκλοφορεί τα βράδια συλλέγοντας πολύτιμες πληροφορίες οι οποίες μεταβιβαζόταν στο αρχηγείο Μέσης Ανατολής.
Θάνατος και μνήμη
Τον Μάιο του 2016 έγινε στο Χανδρά εκδήλωση μνήμης για τον Σταύρο Ασπραδάκη, με πρωτοβουλία του Δήμου Σητείας και του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σητείας "Ο Μύσων".
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Φαίδρα Αεράκη του Νικολάου και απέκτησαν 3 παιδιά. Από αυτά, ο Στέφανος (1927-2017 ) ήταν προϊστάμενος στο Ταχυδρομείο του Χανδρά και ακολούθως στην Ιεράπετρα, ο Ελπιδοφόρος (1932 - 28 Δεκεμβρίου 2015) υπηρέτησε ως Δήμαρχος Σητείας. Η κόρη του, Ευτυχία, είχε δει ένα όνειρο (έναν μεγάλο λάκκο πάνω σε ένα βουνό με τον πατέρα της στη μέση και πολύ κόσμο τριγύρω) που αποδείχθηκε προφητικό για την εκτέλεση του πατέρα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μιλτιάδης Καρύδης
Ο Μιλτιάδης Καρύδης (Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ, 9 Μαΐου 1923 – Αθήνα, 1 Μαρτίου 1998) ήταν Ελληνογερμανός διευθυντής ορχήστρας.
Βιογραφία
Ο Καρύδης γεννήθηκε στην Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιγκ (Γκντανσκ). Η μητέρα του ήταν γερμανικής καταγωγής από το Γκντανσκ, ενώ ο πατέρας του ήταν καπνέμπορος από τη Σμύρνη με καταγωγή από τα Κύθηρα. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και ο ίδιος μεγάλωσε στη Δρέσδη, αλλά η οικογένειά του μετακόμισε στην Ελλάδα το 1938, νιώθοντας ότι ο πόλεμος ήταν προ των πυλών. Σύμφωνα με τη βιογραφία του, ο Καρύδης ήταν έτσι ο μόνος μαθητής από την τάξη του στη Δρέσδη που επέζησετου Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, σπούδασε με τον Χανς Σβαρόφσκι στη Βιέννη. Διηύθυνε όπερες στην Κολωνία, το Γκρατς και τη Βιέννη. Έχει επίσης διευθύνει τη Philharmonia Hungarica, τη Φιλαρμονική του Όσλο και το Tonkünstlerorchester. Το 1981, του απονεμήθηκε το μετάλλιο Μπέλα Μπάρτοκ για τη συμβολή του στην απήχηση του έργου του Ούγγρου συνθέτη.
Ο Καρύδης πέθανε στην Αθήνα από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη ενώ έκανε πρόβες με την Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Αρκάδι (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Όμιλος Κλασσικού Αθλητισμού Αρκάδι είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Ρεθύμνου, στο νησί της Κρήτης. Η ιστορία του ξεκινά επισήμως το 1976 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Στο έμβλημα και στο όνομά του αποτυπώνεται η ιστορική Μονή Αρκαδίου, διάσημη για την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης της το Νοέμβριο του 1866, ως πράξη αντίστασης στους Τούρκους που την πολιορκούσαν.
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου διαθέτει νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Διατηρεί ομάδα ενηλίκων γυναικών, αλλά και ακαδημίες νεαρότερων ηλικιακά κοριτσιών. Έδρα του είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Ρεθύμνου «Μελίνα Μερκούρη», χωρητικότητας 1.600 καθήμενων θεατών.
Ιστορική αναδρομή
Ο Ο.Κ.Α. Αρκάδι ιδρύθηκε το 1976 από τους Ρεθεμνιώτες γυμναστές Γιώργο Εκκεκάκη και Γιάννη Χαλκιαδάκη, καθώς και το διακεκριμένο δισκοβόλο και καθηγητή φυσικής αγωγής Μιχάλη Μαράκη. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης που συστάθηκε το 1983.
Το Αρκάδι κατέκτησε τα δύο πρώτα του Πρωταθλήματα Γυναικών Κρήτης τις αγωνιστικές περιόδους 2002-03 και 2005-06, ωστόσο σε καμία από αυτές τις περιστάσεις δεν απέδωσε η προσπάθειά του να κερδίσει την άνοδό στην Α2 Εθνική Κατηγορία.
Το πρώτο παιχνίδι που έδωσε ποτέ το Αρκάδι στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος έλαβε χώρα στις 21 Σεπτεμβρίου 2008. Σε αυτό υπέστη την πρώτη του ήττα, εντός έδρας, από τον Πρωτέα Βούλας. Το τελικό σκορ ήταν 48-61. Το Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας την αγωνιστική περίοδο 2008-09 διοργανώθηκε σε δύο Ομίλους των 14 συλλόγων. Το Αρκάδι εντάχθηκε στον Όμιλο Νότου από τον οποίο η μία ομάδα αποσύρθηκε με αποτέλεσμα οι αγώνες τις να κατακυρωθούν υπέρ των αντιπάλων της. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα ο σύλλογος του Ρεθύμνου μετρούσε 7 νίκες και 19 ήττες. Σαν αποτέλεσμα κατετάγη στη 13η και ουσιαστικά τελευταία θέση κι έτσι επέστρεψε στο τοπικό πρωτάθλημα του νησιού του.
Στο Πρωτάθλημα Κρήτης της περιόδου 2009-10 το Αρκάδι κατέλαβε εκ νέου την πρωτιά, αποκτώντας το δικαίωμα συμμετοχής στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου της Αθήνας. Οι ομάδες που κλήθηκε να ξεπεράσει ήταν ο Θησέας Παναγιούδας (Λέσβος), ο Ιπποκράτης Κω (Δωδεκάνησα), η Ε.Α. Παραλίας (Αχαΐα-Ηλεία) και η Σχερία Κέρκυρας (Βορειοδυτική Ελλάδα). Η προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία και το Αρκάδι επέστρεψε στα γήπεδα της Α2 Εθνικής. Αξιοσημείωτα την ίδια χρονιά το τμήμα Νεανίδων κατέκτησε εκτός από το τοπικό και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2010 ο Κώστας Πλευράκης αποχώρησε από τη θέση του πρώτου προπονητή δίνοντας τη σκυτάλη στους Στέφανο Δαμανάκη και το Νίκο Τσαγκαράκη. Ο ίδιος παρέμεινε στις ακαδημίες του συλλόγου.
Οι υποχρεώσεις του Αρκαδίου το φθινόπωρο του 2010 ξεκινούσαν από το Κύπελλο Ελλάδος. Αγωνίστηκε απευθείας στην 3η Αγωνιστική της Α' Φάσης, εν μέρει χάρις στην απόσυρση της πρώτης αντιπάλου του, Αμαρυλλίδας Βριλησσίων. Το Αρκάδι αποκλείστηκε στο σημείο αυτό από τον Κτησιφόντα Παιανίας, έχοντας χάσει στην έδρα του τελευταίου με σκορ 63-41. Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής τη χρονιά 2010-11, οι συμμετέχουσες ομάδες του Ομίλου Νότου είχαν μειωθεί στο μεταξύ σε 12. Το Αρκάδι ατυχώς δεν κατάφερε να πάρει καμία νίκη σε 22 αγωνιστικές. Αυτονόητα κατετάγη στην τελευταία θέση της κατάταξης και υποβιβάστηκε.
Την αγωνιστική περίοδο 2014-15, με τον Πλευράκη στη θέση του προπονητή, το Αρκάδι σκαρφάλωσε και πάλι στην κορυφή του Παγκρήτιου Πρωταθλήματος, εξασφαλίζοντας μία θέση στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου του καλοκαιριού. Στον Όμιλό του βρήκε το Βούρειο Λιβαδίων (Χίος), την Ε.Α. Παραλίας (Αχαΐα-Ηλεία) και το Δαναό Άργους (Αργολίδα-Κορινθία). Πετυχαίνοντας ισάριθμες νίκες σε τρεις αγώνες, πέτυχε το στόχο της ανόδου στην Α2 Εθνική. Σε ψηφοφορία που διοργάνωσε ανεξάρτητη ιστοσελίδα με τη συμμετοχή των προπονητών και αθλητριών των γυναικείων Πρωταθλημάτων, η αθλήτρια του Αρκαδίου, Τζένιφερ-Ειρήνη Μπότσι, αναδείχθηκε Καλύτερη Νεαρή Αθλήτρια (U20) για την Α2 Νότου.
Ούτε την περίοδο 2014-15 κατάφερε ο κρητικός σύλλογος να πάρει την πρώτη του νίκη στη διοργάνωση του Κυπέλλου. Αναλυτικότερα στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης ηττήθηκε εκτός έδρας από τα Μελίσσια με σκορ 63-43. Το Πρωτάθλημα Νότου της Α2 Εθνικής Κατηγορίας διοργανώθηκε και πάλι με την παρουσία 12 ομάδων. Έχοντας συγκεντρώσει 10 νίκες και 12 ήττες, το Αρκάδι κατέλαβε την 8η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Βάσει του αποτελέσματος αυτού εξασφάλισε αγωνιστικά την πρώτη του παραμονή στην Κατηγορία. Ωστόσο, η ίδια η ομάδα αποφάσισε δεν μπορούσε να συνεχίσει λόγω οικονομικών δυσκολιών και αποσύρθηκε εθελοντικά από τα εθνικά πρωταθλήματα.
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 η ομάδα του Ρεθύμνου αναδείχθηκε για μία ακόμη φορά Πρωταθλήτρια Κρήτης. Στις αρχές του καλοκαιριού διεκδίκησε την άνοδο μέσω του Ειδικού Πρωταθλήματος όπου και αντιμετώπισε τους Δρομείς Τρίπολης (Κεντρική και Νότια Πελοπόννησος), το Δαναό Άργους (Αργολίδα-Κορινθία) και το Βούρειο Λιβαδίων (Χίος). Στην περίσταση αυτή κατέλαβε τη 2η θέση στον Όμιλο, με αποτέλεσμα να μην πετύχει την άνοδο. Απέκτησε ωστόσο την προτεραιότητα για άνοδο απέναντι στη δεύτερη του έτερου Ομίλου Νότου, Αναγέννηση Λαμίας, την οποία κέρδισε σε αγώνα κατάταξης με σκορ 97-34. Η αποχώρηση του Ιπποκράτη Κω από το Πρωτάθλημα της Α2 λόγω σοβαρών διοικητικών και οικονομικών προβλημάτων έδωσε στο Αρκάδι την ευκαιρία να τον αντικαταστήσει.
Το φθινόπωρο του 2016 το Αρκάδι επέστρεψε στην αγωνιστική δράση για το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η κλήρωση το έφερε αντιμέτωπο με τα Μελίσσια στην Αττική. Σε επανάληψη του περσινού αποτελέσματος ο σύλλογος της Κρήτης αποκλείστηκε στην πρεμιέρα με σκορ 58-49. Τη χρονιά 2016-17 τον Όμιλο Νότου της Α2 Εθνικής συγκρότησαν 11 στον αριθμό σύλλογοι. Αυτός του Ρεθύμνου ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 9η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Η συλλογή από 5 νίκες σε 20 αγωνιστικές δεν στάθηκε επαρκής να συγκρατήσει την ομάδα στην Κατηγορία.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2017-18, συμμετείχε εκ νέου στο οικείο της τοπικό Πρωτάθλημα, στο οποίο δήλωσαν συμμετοχή τέσσερις ομάδες. Το Αρκάδι ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην κορυφή της βαθμολογίας με 5 νίκες σε 6 αγωνιστικές. Στη σειρά των Τελικών που ακολούθησε επικράτησε δύο φορές απέναντι στον Ο.Φ.Η. (69-60 στο Ρέθυμνο, 57-67 στο Ηράκλειο). Με τον παγκρήτιο τίτλο στις αποσκευές του το Αρκάδι έλαβε ξανά και το δικαίωμα διεκδίκησης θέσης στην Α2 Εθνική Κατηγορία στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου μεταξύ των πρωταθλητριών ομάδων των Τοπικών Ενώσεων της Νότιας Ελλάδας. Το τουρνουά τη χρονιά αυτή διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο του Μετς. Κατά σειρά ο σύλλογος του Ρεθύμνου αντιμετώπισε την Ολυμπιάδα Λάρισας (Θεσσαλία), το Θησέα Παναγιούδας (Λέσβος), τον Άρη Θήβας (Στερεά) και τον Έσπερο Παναγίας Αλεξιώτισσας (Αχαΐα-Ηλεία). Ολοκληρώνοντας αήττητο το μίνι αυτό Πρωτάθλημα το Αρκάδι κέρδισε την επιστροφή του στο επίπεδο των εθνικών Πρωταθλημάτων.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2018-19, ο Ο.Κ.Α. Αρκάδι έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και ειδικότερα στον Όμιλο Νότου. Στη διάρκεια της Κανονικής Περιόδου αντιμετώπισε 11 αντιπάλους σε διπλούς αγώνες, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις με συγκομιδή από 2 νίκες, 19 ήττες και 1 μηδενισμό. Βρέθηκε στη 12η και τελευταία θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης με συνέπεια να υποβιβαστεί στο τοπικό του Πρωτάθλημα. Η αθλήτρια της ομάδας, Στελίνα Κουλούρη, κατέλαβε την 6η θέση στο στατιστικό πίνακα των προσώπων που σημείωσαν τα περισσότερα τρίποντα στα πλαίσια του Ομίλου Νότου (33 στον αριθμό).
Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Ρεθύμνου «Μελίνα Μερκούρη», χωρητικότητας 1.600 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Φώτης Τσιμπούκας. Έφοροι είναι οι Μιχάλης Ταταράκης, Μανώλης Μακρυδάκης και Ελένη Φραγγελάκη. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί τα τελευταία χρόνια ο Κώστας Πλευράκης.
Τμήματα υποδομής
Το Αρκάδι διατηρεί σήμερα ένα από τα καλύτερα φυτώρια νεαρών αθλητριών της χώρας, με πολλές διακρίσεις σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο. Στο πρόσφατο παρελθόν έχει κατακτήσει: