cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικός Άσσιας
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 1999-00 ο Εθνικός Άσσιας είχε την καλύτερη παρουσία του πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας, παρόλο που υποβιβάστηκε. Δεν κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία για μόλις ένα βαθμό. Πέτυχε 9 νίκες (7 εντός επί ΑΕΚ, ΑΕΛ, Αλκής, Απόλλων, Εθνικού Άχνας, Ολυμπιακού, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και 2 εκτός επί Αλκής και Αναγέννησης) και έφερε 4 ισοπαλίες, συγκεντρώνοντας 31 βαθμούς. Επιπρόσθετα, έφτασε στα προημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου, όπου αποκλείστηκε από την ΑΕΚ.
Την περίοδο 2000-01 εξασφάλισε και πάλι την άνοδο του στην Α΄ κατηγορία τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Την περίοδο 2001-02 αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας τερμάτισε και πάλι στη 12η θέση γνωρίζοντας τον υποβιβασμό, ωστόσο η παρουσία της ομάδα δεν ήταν τόσο καλή όσο στην προηγούμενη προσπάθεια της στην ανώτατη κατηγορία. Πέτυχε 5 νίκες (4 εντός επί Εθνικού Άχνας, Απόλλωνα, Δόξας και Ερμή και μία εκτός επί του Ερμή) και έφερε 2 ισοπαλίες. Και αυτή την περίοδο έφτασε στα προημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου όπου αποκλείστηκε από την Ένωση Νέων Παραλιμνίου.
Ακολούθησαν 4 περίοδοι στη Β΄ κατηγορία μέχρι που την περίοδο 2005-06 τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2005-06 υποβιβάστηκε εκ νέου στη Γ΄ κατηγορία για να κερδίσει εκ νέου την άνοδο της την περίοδο 2007-08. Την περίοδο 2008-09 υποβιβάστηκε ξανά στη Γ΄ κατηγορία.
Δεκαετία 2010-2019
Την περίοδο 2010-11 ο Εθνικός Άσσιας καταφέρνει να κερδίσει δύο τίτλους, του πρώτους στην ιστορία του. Αρχικά κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2010-11, εξασφαλίζοντας την άνοδο του στην Β΄ κατηγορία. Επιπρόσθετα, συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Κύπρου Γ΄-Δ΄ κατηγορίας, όπου κέρδισε την ΕΝΑΔ με 1-0 και κατέκτησε το τρόπαιο.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως και την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Αχμαντού Αχιτζό
Ο Αχμαντού Αχιτζό (Ahmadou Babatoura Ahidjo, 24 Αυγούστου 1924 - 30 Νοεμβρίου 1989) ήταν Καμερουνέζος πολιτικός. Υπηρέτησε ως ο πρώτος πρόεδρος του Καμερούν.
Γεννήθηκε το 1924 στο Καμερούν. Έγινε πρόεδρος της χώρας το 1960. Το 1982 παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Το 1984 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο για συνωμοσία με στόχο την ανατροπή του διαδόχου του, Πολ Μπιγιά. Η απόπειρα πραξικοπήματος εκδηλώθηκε τον Απρίλιο του 1984 και οι περισσότεροι θεώρησαν ως υπαίτιο τον Αχιτζό. Πέθανε εξόριστος στο Ντακάρ στις 30 Νοεμβρίου του 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Καμερούν
Καζιμίρ Β΄ του Μπελζ
Ο Καζιμίρ Β΄, πολων. Kazimierz ΙΙ (1401/3 - 15 Σεπτεμβρίου 1442) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα Μαζοβιέτσκα, Γκοστύνιν, Σοχάτσζεφ, Μπελζ, Πουόνισκ, Ζάφκσε μαζί με τους αδελφούς του (1426-34). Ήταν κυβερνήτης τού Μπελζ μετά από τη διαίρεση της πατρικής κτήσης το 1434.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλγκίρντας μεγάλου πρίγκιπα της Λιθουανίας.
Ως παιδί εστάλη στη Λιθουανία, πράγμα που στο μέλλον θα τού έδινε την υποστήριξη τού Βυταούτας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Επίσης πέρασε κάποιο διάστημα στην Αυλή τού Βλαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν της Πολωνίας (εξαδέλφου της Αλεξάνδρας). Από το 1420 και μετά ο πατέρας του, λόγω της προόδου της τύφλωσής του, σταδιακά έδινε συμμετοχή στη διακυβέρνηση στους ενήλικους γιους του. Ο πρωτότοκος Σιεμόβιτ Ε΄ και ο Καζιμίρ Β΄ ονομάστηκαν επίσημα συγκυβερνήτες. Το 1425 ταξίδεψαν στο Μπρεστ-Λιτόβσκ, όπου ορκίστηκαν πίστη στο στέμμα και αποδοχή τού Στανισλάφ Παβλόβιτς, πρώην καγκελάριου τού πατέρα τους, ως επισκόπου τού Πουότσκ, μετά από διαφωνία για τον διορισμό του.
Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο τού 1442, τρεις μήνες μετά τον γάμο του, κοντά στο Κρασνύσταφ ως θύμα λοιμού. Τάφηκε στην κρύπτη των δουκών της Μαζοβίας, στον καθεδρικό τού Πουότσκ. Οι κτήσεις του κληροδοτήθηκαν στον μικρότερο αδελφό του Βλάντισλαφ Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τον Ιούνιο τού 1442 τη Μαργαρίτα, κόρη τού Βίτσεντ Σαμοτούε καστελάνου από το Μιενντζυζέτς. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
44 (αριθμός)
Το 44 (σαράντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 43 και πριν από το 45. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 44:2 = 22, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 44 συμβολίζεται ως XLIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΔ΄ ή μδ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Αποστολή Αγίου Σέργιου Ιεροσολύμων
Η Αποστολή Αγίου Σέργιου ή Ξενώνας Αγίου Σέργιου είναι κτίριο ανεγερθέν στα Ιεροσόλυμα το 1890 από την Ορθόδοξη Αυτοκρατορική Εταιρεία Παλαιστίνης, χάρη στις δωρεές του Μέγα Δούκα Σέργιου της Ρωσίας. Τελεί υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Αποστολής Ιεροσολύμων.
Ιστορία
Το κτίριο ανεγέρθηκε σε νεοαναγεννησιακό ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Φρανκ Ζιά, έπειτα από σχετική παραγγελία του Μέγα Δούκα Σέργιου, για τη φιλοξενία των Ρώσων προσκυνητών εξέχουσας σημασίας. Έχει έκταση 36.000 m² και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κτίρια των Ιεροσολύμων. Εικοσιπέντε διαμερίσματα ενοικιάζονταν στους προσκυνητές, υπό συνθήκες μεγάλων ανέσεων για την εποχή εκείνη.
Το προσωπικό της Ρωσικής Αποστολής Ιεροσολύμων εκδιώχθηκε κατά τις απαρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τις Οθωμανικές Αρχές, οι οποίες ήσαν σύμμαχες της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ τα κτίρια χρησιμοποιήθηκαν ως κατάλυμα από τα τουρκικά στρατεύματα. Καθώς οι προσκυνητές είχαν παύσει να προσέρχονται στους Αγίους Τόπους, λόγω της Επανάστασης του 1917, η Αποστολή Αγίου Σέργιου στη συνέχεια ενοικιάστηκε στις Βρετανικές Αρχές, κατά την περίοδο της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή, έως και το 1948. Φιλοξένησε, τότε, το γραφείο μετανάστευσης.
Έχοντας μετατραπεί στο Υπουργείο Γεωργίας του Κράτους του Ισραήλ, επεστράφη, μετά την επίσκεψη του Βλαντίμιρ Πούτιν και των διαπραγματεύσεων που ακολούθησαν το 2008, στη Ρωσία τον Οκτώβριο του 2008, μια απόφαση η οποία επικυρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2009. Ωστόσο, οι τελευταίες ισραηλινές κρατικές υπηρεσίες δεν αποχώρησαν από το κτίριο παρά μονάχα το 2011. Δεν ήταν παρά μόνον το 2011 που το Ρωσικό Πάσχα μπόρεσε να εορταστεί εντός της αυλής του κτιρίου.
Σήμερα, φιλοξενεί τα γραφεία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εταιρείας της Παλαιστίνης, καθώς τα πρώην γραφεία της Αποστολής Αγίου Αλεξάνδρου Ιεροσολύμων είχαν διακόψει οποιαδήποτε είδους σχέση με τις ορθόδοξες θρησκευτικές αρχές το 1986.
Οι τελευταίοι ένοικοι ενός τμήματος του κτιρίου δεν αποχώρησαν παρά μονάχα τον Αύγουστο του 2012. Το κτίριο είναι πλήρως ανακαινισμένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Χριστιανισμός στο Ισραήλ
Ντόρις Μπάατεν
Η Ντόρις Μπάατεν (ολλανδικά: Doris Baaten, 12 Απριλίου 1956) είναι Ολλανδή ηθοποιός φωνής. Γεννημένη στο Μάαστριχτ, περισσότερο είναι γνωστή για τη συμμετοχή της στην ολλανδική μεταγλώττιση του Sesame Street (Sesamstraat). Εκτός από τη φωνητική ηθοποιία, έχει συμμετάσχει και σε διάφορες τηλεταινίες και τηλεοπτικές σειρές, όπως επίσης, συμμετοχές έχει και στο μουσικό θέατρο.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ολλανδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιωάννης Η΄ του Βαντόμ
Ο Ιωάννης Η΄ του Βαντόμ (Jean VIII de Bourbon-Vendôme, 1428 - 6 Ιανουαρίου 1477) από τον Οίκο των Βουρβόνων, κόμης του Βαντόμ (1446 - 1477), ήταν Γάλλος ευγενής.
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Βαντόμ και της Ιωάννας του Λαβάλ, κόρης τού Γκυ ΙΓ΄ κόμη τού Λαβάλ. Υπήρξε αυλικός του βασιλιά Καρόλου Ζ΄ και πολέμησε στο πλευρό του τους Άγγλους στη Νορμανδία και την Γκυέννη. Επί Λουδοβίκου ΙΑ΄ εξέπεσε της βασιλικής εύνοιας και αποσύρθηκε στο κάστρο του Λαβαρντίν, όπου ολοκλήρωσε την οικοδόμηση του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1454 την Ισαβέλλα του Μπωβώ, κόρη του Λουδοβίκου του Μπωβώ, μαρεσάλη της Προβηγκίας και παιδιά τους ήταν:
Επίσης από μη νόμιμη σχέση είχε δύο φυσικά τέκνα:
Κόπα Αμέρικα 2024
Το Κόπα Αμέρικα 2024 θα είναι η 48η έκδοση του Κόπα Αμέρικα, του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου εθνικών ομάδων ανδρών που διοργανώνεται από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ κάθε τέσσερα χρόνια.
Διοργανώτρια χώρα
Το Κόπα Αμέρικα 2024 είχε αρχικά προγραμματιστεί να φιλοξενηθεί από το Εκουαδόρ λόγω της απόφασης του προέδρου της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ. Ωστόσο, ο πρόεδρος της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ Αλεχάντρο Ντομίνγκες είπε ότι το Εκουαδόρ είχε προταθεί αλλά δεν είχε ακόμη επιλέξει να οργανώσει το κύπελλο. Το Νοέμβριο του 2022 το Εκουαδόρ ανακοίνωσε ότι αρνείται να διοργανώσει το τουρνουά. Το Περού εξέφρασε ενδιαφέρον για τη διοργάνωση. Επίσης,ως μέρος της προετοιμασίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2026 οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής σε συνεργασία με τον Καναδά εξέφρασαν ενδιαφέρον για τη φιλοξενία της διοργάνωσης. Το Κόπα Αμέρικα 2024 είχε αρχικά προγραμματιστεί για το 2023, αλλά μεταφέρθηκε στο 2024 για να συμπέσει με το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2024.
Ομάδες
Κάποιες από τις παρακάτω χώρες-μέλη της ΚΟΝΚΑΚΑΦ φημολογείται ότι θα είναι καλεσμένες στη διοργάνωση: Από την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου οι ακόλουθες χώρες-μέλη έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για να είναι καλεσμένες και βρίσκονται σε συζητήσεις για να συμμετέχουν στη διοργάνωση:
Αναμένεται ότι θα διεξαχθούν αγώνες 16 ομάδων, με έξι ομάδες από το εξωτερικό της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ.
Πόλεις
Ο Ισημερινός έχει ήδη ξεκινήσει μελέτες για τον εκσυγχρονισμό των σταδίων του τουρνουά.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1938
Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1938, έγιναν στις 17-18 Σεπτεμβρίου στο Παλαιό Φάληρο, στο κολυμβητήριο της "Ελληνικής Θαλάσσιας Ένωσης" (Ε.Θ.Ε.) με διοργανώτρια αρχή την Ε.Κ.Ο.Φ. Περιλάμβαναν αγώνες κολύμβησης ανδρών-γυναικών, καταδύσεων ανδρών-γυναικών και υδατοσφαίρισης ανδρών. Ίσχυσε ομαδική βαθμολογία 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους κάθε αγωνίσματος και στον πρωταθλητή σύλλογο απονεμήθηκε ειδικό κύπελλο. Επίσης, έγιναν αγώνες σκυταλοδρομίας εφήβων για το Κύπελλο Βαρβαρέσσου.
Χρονικό των αγώνων
Προηγήθηκαν τα περιφερειακά πρωταθλήματα που διεξήχθησαν στις 13-14 Αυγούστου, οι δύο πρώτοι νικητές των οποίων προκρίθηκαν για τους πανελλήνιους. Από το πρωτάθλημα του κέντρου μπορούσαν να μετάσχουν και οι 3ος και 4ος εφόσον οι χρόνοι τους βρίκονταν στην πρώτη δεκάδα, έτσι ώστε σε κάθε αγώνισμα να μετέχουν οι δέκα καλύτεροι κολυμβητές. Για τα γυναικεία αγωνίσματα δεν υπήρχε πρόκριση και η συμμετοχή ήταν ελεύθερη, αφού οι συμμετοχές ήταν λιγοστές.
Οι πανελλήνιοι αγώνες έγιναν στο μόνιμο κολυμβητήριο της Ε.Θ.Ε. και τους παρακολούθησε αρκετός κόσμος. Επειδή το κολυμβητήριο δεν διέθετε κερκίδες τοποθετήθηκαν λυόμενες χωρητικότητας 600 θεατών. Στην έναρξη παρέστη και ο διάδοχος του θρόνου Παύλος, ως επίτιμος πρόεδρος της Ε.Κ.Ο.Φ. Στα περισσότερα αγωνίσματα υπήρξε σκληρός συναγωνισμός και σημειώθηκαν ικανοποιητικές επιδόσεις. Μετείχαν οκτώ σωματεία από Αθήνα, Πειραιά, Πάτρα, Βόλο και Μυτιλήνη με 49 κολυμβητές. Από αυτά τέσσερα σωματεία μετείχαν και στο γυναικείο πρωτάθλημα με 10 κολυμβήτριες. Διακρίθηκαν οι κολυμβητές Τάκης Προβατόπουλος, Μπρούσαλης, Ε. Μαλλίδης και η κολυμβήτρια Λομβάρδου. Πρωταθλητής στη γενική βαθμολογία αναδείχθηκε ο Α.Ο. Παλαιό Φάληρο αλλά στις γυναίκες πρώτευσε ο Ν.Ο. Πατρών.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1993
Το 8ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1993 διοργανώθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μαζί με το αντίστοιχο γυναικών. Από το πρόγραμμα αφαιρέθηκαν τα σύνθετα αγωνίσματα (έπταθλο ανδρών, πένταθλο γυναικών). Πρωταθλητής σύλλογος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για τέταρτη φορά στη μικρή ιστορία της διοργάνωσης.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1938
Χρονικό των αγώνων
Στην υδατοσφαίριση σημειώθηκαν αντεγκλήσεις και επεισόδια, διότι οι διαιτητές προέρχονταν από τους συλλόγους που διαιτήτευαν και υπήρξε κακοπιστία. Ειδικά ο φιναλίστ ΝΟ Πατρών που ηττήθηκε στον τελικό από τον Ολυμπιακό Πειραιά με 3-2 είχε πολλά παράπονα για τα δύο πέναλτι που καταλογίστηκαν εναντίον του. Τελικώς μετά απο ένσταση που κατέθεσε, δικαιώθηκε και αποφασίστηκε να ξαναγίνει ο αγώνας, ο Ολυμπιακός αρνήθηκε να αγωνιστεί και έτσι κατοχυρώθηκε το πρωτάθλημα στα χαρτιά στον Ν.Ο. Πατρών.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1993
Βαθμολογία
* 14 σωματεία βαθμολογήθηκαν με 6 β. τουλάχιστον.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1938
Χρονικό των αγώνων
Στις καταδύσεις έγιναν αγωνίσματα ανδρών από βατήρες 5μ και 3μ και μόνο αγώνες επίδειξης γυναικών, διότι δεν κατατέθηκαν εγακίρως δηλώσεις συμμετοχής.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1993
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1993 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1938
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης 1938 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1938 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αθήνα
Φίλιπ Λάρκιν
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Χουμπ Στέφενς
Ο Χουμπέρτους «Χουμπ» Γιόζεφ Μαργκαρέτα Στέφενς (προφορά IPA του ονόματός του: ) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, ο οποίος υπήρξε και προπονητής του ΠΑΟΚ. Γεννήθηκε στο Σιτάρντ της Ολλανδίας στις 29 Νοεμβρίου 1953.
Καριέρα ως παίκτης
Ενώ βρισκόταν στην ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε για λογαριασμό των Φορτούνα Σιτάρντ και ΠΣΦ Αϊντχόφεν. Στη διάρκεια της παρουσίας του στην ΠΣΦ η ομάδα κέρδισε το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (Eredivisie) τρεις φορές, το Κύπελλο Ολλανδίας μία φορά, ενώ επίσης κατέκτησε και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1978. Τέλος, πραγματοποίησε 18 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Ολλανδίας (ένα τέρμα).
Βλαχοκερασιά Αρκαδίας
Η Βλαχοκερασιά, επισήμως γνωστή ως Βλαχοκερασέα, είναι οικισμός της περιφεριακής ενότητας του νομού Αρκαδίας. Είναι έδρα της τοπικής κοινότητας Βλαχοκερασιάς (η οποία περιλαμβάνει επίσης τον οικισμό Λαγκάδα) της δημοτικής ενότητας Σκιριτίδας του δήμου Τριπόλεως. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 414 κατοίκους (η τ.κ. έχει 424). Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ήταν έδρα του δήμου Σκιριτίδας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Πληροφορίες
Η Βλαχοκερασιά βρίσκεται 22 χιλιόμετρα από την Τρίπολη και σε υψόμετρο 960 μέτρων περίπου, σε περιοχή με κερασιές, πουρνάρια, καστανιές και μηλιές, καρυδιές και πλατάνια. Από εδώ ξεκινά μονοπάτι πεζοπορίας στο δάσος Σκυρίτιδας. Οι πολλοί νερόμυλοι και οι νεροτριβές εξυπηρετούσαν άλλοτε όχι μόνο τη Βλαχοκερασιά, αλλά και τα χωριά μέχρι την Τεγέα. Ο τόπος ήταν πάντα κατοικημένος. Οι αρχαίοι κάτοικοι, οι Σκιρίτες, ήταν ονομαστοί πολεμιστές. Τα πλούσια ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης από την περιοχή φιλοξενούνται στο μουσείο της Τεγέας. Υπήρξε επικράτεια της Δήμητρας, προφανώς λόγω της πολύ εύφορης γης.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τον οικισμό της Λαγκάδας ( 10 κ.) την Τοπική Κοινότητα Βλαχοκερασιάς ( 424 κ.) η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκιρίτιδας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Ilyushin Il-2
Το Ilyushin Il-2 "Strurmovik" (Ρωσικά: Ил-2 Штурмовик) ήταν σοβιετικό μονοκινητήριο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης που χρησιμοποιήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατασκευάστηκε μαζικά από την ΕΣΣΔ, με τη συνολική παραγωγή αυτού και του διαδόχου Ilyushin Il-10 να ανέρχεται σε 36163 αεροσκάφη, αριθμός που το κατατάσσει ως το πολυπληθέστερο πολεμικό αεροσκάφος της ιστορίας. Αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της σοβιετικής πολεμικής προσπάθειας, όντας το κύριο αεροσκάφος κρούσης στη μεγαλύτερη όσον αφορά τη γεωγραφική έκταση και τον αριθμό των εμπλεκομένων δυνάμεων χερσαία σύρραξη στην ιστορία. Οι πιλότοι του το αποκαλούσαν χαϊδευτικά "Ilyusha", οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού "Ιπτάμενο Τανκ" και οι στρατιώτες των δυνάμεων του Άξονα "μαύρο θάνατο". Μεταπολεμικά χρησιμοποιήθηκε και από τις αεροπορίες άλλων χωρών του Ανατολικού Μπλοκ και πήρε τη νατοϊκή ονομασία αναφοράς Bark.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η ιδέα της δημιουργίας ενός θωρακισμένου αεροσκάφους εγγύς υποστήριξης δοκιμάστηκε για πρώτη φορά στην ΕΣΣΔ από τον Ντμίτρι Πάβλοβιτς Γκριγκορόβιτς που σχεδίασε τα θωρακισμένα διπλάνα TSh-1 και TSh-2 στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Οι κινητήρες της εποχής δεν ήταν αρκετά ισχυροί για να δώσουν στα βαριά αυτά αεροσκάφη ικανοποιητικές επιδόσεις. Το Il-2 ήταν σχεδίαση του Σεργκέι Ιλιούσιν και της ομάδας του στο Κεντρικό Σχεδιαστικό Γραφείο το 1938. Το αρχικό πρωτότυπο, που είχε την ονομασία TsKB-55 (Ρωσικά: ЦКБ-55 Центральное Конструкторское Бюро) ήταν ένα διθέσιο αεροσκάφος με θωράκιση που ζύγιζε 700 kg και προστάτευε όλα τα κρίσιμα σημεία, δηλαδή το πλήρωμα, τον κινητήτα, το σύστημα ψύξης και τη δεξαμενή καυσίμου. Το ολικό βάρος ενός φορτωμένου Il-2 ξεπερνούσε τα 4,700 kg, με το 15% του συνόλου να είναι της θωράκισης. Χαρακτηριστικό του Il-2 που δεν συναντάται σε άλλες σχεδιάσεις του πολέμου, είναι ότι η θωράκιση δεν ήταν προσαρμοσμένη στην άτρακτο αλλά ήταν το κύριο δομικό συστατικό της, με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά το βάρος. Το πρωτότυπο TsKB-55 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 2 Οκτωβρίου 1939.
Το αεροσκάφος ήταν υπέρβαρο και ο κινητήρας Mikulin AM-35 των 1,370 hp, που είχε σχεδιαστεί για να αποδίδει τα μέγιστα σε μεγάλο ύψος, δεν παρείχε επαρκή ισχύ. Προκειμένου να διορθωθεί η κατάσταση δημιουργήθηκε μια ελαφρύτερη έκδοση, το TsKB-57, που ήταν μονοθέσια -χωρίς οπίσθιο πολυβολητή- και είχε τον ισχυρότερο κινητήρα Mikulin AM-38 των 1,680 hp. Ο ΑΜ-38 ήταν εξέλιξη του προαναφερθέντος ΑΜ-35 και είχε βελτιστοποιηθεί για να αποδίδει καλύτερα σε χαμηλά υψη. Το TsKB-57 πέταξε για πρώτη φορά στις 12 Οκτωβρίου 1940. Το αεροσκάφος πέρασε με επιτυχία της δοκιμές της αεροπορίας τον Μάρτιο του 1941 και εντάχθηκε σε παραγωγή με την ονομασία Il-2 τον Απρίλιο. Τα πρώτα αεροσκάφη παραδόθηκαν σε επιχειρησιακές μονάδες τον Μάιο του 1941, λίγο πριν από την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.
Παραγωγή
Η παραγωγή στις αρχές του πολέμου γίνονταν με αργούς ρυθμούς, διότι τα εργοστάσια, που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή της Μόσχας έπρεπε να μεταφερθούν στα μετόπισθεν, ανατολικά των Ουραλίων, για να προστατευθούν από τη γερμανική απειλή. Χάρη στις τιτάνιες προσπάθειες της σχεδιαστικής ομάδας και των εργατών, το αεροσκάφος μπήκε ξανά σε παραγωγή δύο μόλις μήνες μετά τη μεταφορά του εργοστασίου στη νέα του τοποθεσία. Ο ρυθμός παραγωγής δεν ήταν όμως αυτός που θα ήθελε ο Ι. Β. Στάλιν:
Η προειδοποίηση είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί άμεσα η παραγωγή του αεροσκάφους και η αεροπορία σύντομα άρχισε να το παραλαμβάνει σε μεγάλους αριθμούς.
Αρχική χρήση με εσφαλμένη τακτική
Συνολικά ήταν διαθέσιμα 249 Il-2 στις 22 Ιουνίου 1941. Η πρώτη αποστολή τους ήταν πάνω από τον ποταμό Μπερέζνα, λίγες μόνο ημέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Τα αεροσκάφη είχαν παραδοθεί στο 4ο Αεροπορικό Σύνταγμα πολύ λίγο καιρό πριν τη γερμανική επίθεση και οι πιλότοι δεν είχαν ακόμα εκπαιδευθεί στο νέο αεροσκάφος και φυσικά ούτε στην ορθή τακτική χρήσης του. Τα πληρώματα εδάφους επίσης δεν είχαν εκπαιδευτεί ακόμα όσον αφορά τον ανεφοδιασμό και τη συντήρηση του Il-2. Μέσα στις τρεις πρώτες μέρες του πολέμου το 4ο Αεροπορικό Σύνταγμα είχε χάσει 10 αεροσκάφη από την εχθρική δράση, άλλα 19 από διάφορα αίτια καθώς και 20 πιλότους. Στις 10 Ιουλίου το ίδιο Σύνταγμα είχε δύναμη μόλις 10 αεροσκαφών, από αρχική που ανέρχονταν σε 65.
Το "ιπτάμενο τανκ"
Χάρη στη βαριά θωράκιση του το αεροσκάφος μπορούσε να συνεχίσει να πετά ακόμα και αν είχε πληγεί από τα εχθρικά πυρά. Ήταν δύσκολος στόχος για τα αντιαεροπορικά και τα εχθρικά μαχητικά. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός Il-2 που κατάφερε να επιστρέψει στη βάση του παρόλο που είχε δεχτεί περισσότερα από 600 απευθείας πλήγματα και με όλα τα πηδάλια διαλυμένα. Πολλοί Γερμανοί πιλότοι επέλεγαν να επιτεθούν στα Il-2 από ψηλά, εκτελώντας βύθιση, στοχεύοντας στο πιλοτήριο και τις ρίζες των πτερύγων των αργών Il-2. Άλλοι του επιτίθονταν ερχόμενοι από χαμηλά, χωρίς να κινδυνεύουν από τον οπίσθιο πολυβολητή του Ilyushin, προσπαθώντας να πλήξουν το ψυγείο του λαδιού. Αυτή η τακτική ήταν μάλλον δύσκολη γιατί τα βομβαρδιστικά επιχειρούσαν από πολύ μικρό ύψος.
Μεγάλη απειλή για τα Il-2 ήταν τα εχθρικά αντιαεροπορικά, ειδικά τα πυροβόλα των 20 mm και 37 mm σύμφωνα με πολλούς Σοβιετικούς πιλότους. Το περίφημο γερμανικό αντιαεροπορικό των 88 mm είχε σχετικά μικρό ρυθμό πυρός και δεν ήταν τόσο μεγάλη απειλή. Τα βαρέα αντιαεροπορικά πυροβόλα απλώς δεν είχαν επαρκείς χρόνους αντίδρασης και ταχύτητα πυρός για να αντιμετωπίσουν τα χαμηλά ιπτάμενα Il-2 στο σύντομο χρονικό διάστημα που είχαν την ευκαιρία. Πενιχρά αποτελέσματα είχαν και οι προσπάθειες των Φινλανδών με πυροβόλα των 76 mm. Τα μονά πυροβόλα των 20 mm επίσης είχαν μέτρια αποτελέσματα ενάντια στα Il-2: συχνά χρειάζονταν πάνω από μια βολή για να καταρριφθεί ένα Ilyushin και -εξαιρουμένης της περίπτωσης που το βομβαρδιστικό επιτίθονταν στο ίδιο το αντιαεροπορικό όπλο- ήταν πολύ δύσκολο να δοθεί η ευκαιρία για δεύτερο πλήγμα. Από την άλλη, μια μόνο εύστοχη βολή από πυροβόλο των 37 mm ήταν αρκετή για να καταρρίψει ένα Il-2.
Σε ρόλο μαχητικού
Τα Il-2, που φυσικά δεν είχαν σχεδιαστεί σαν μαχητικά και σαφέστατα υστερούσαν σε σχέση με τα γερμανικά Messerschmitt Bf 109 και Focke-Wulf Fw 190, χρησιμοποιήθηκαν περιστασιακά σε αυτό τον ρόλο στα 1941-42 εξ αιτίας της έλλειψης μαχητικών που μάστιζε την Κόκκινη Αεροπορία. Το Il-2 ήταν αρκετά αποτελεσματικό ενάντια στα πιο αργά και βαριά αεροσκάφη της Luftwaffe, όπως το Henschel Hs 126 και το Junkers Ju 87 Stuka. Ο αμυντικός οπλισμός τέτοιων αεροσκαφών, που αποτελούνταν από πολυβόλα των 7.92 mm, ήταν ανεπαρκής για να τα προστατέψει. Τα Il-2 ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά ενάντια στα εχθρικά μεταγωγικά, όπως το Junkers Ju 52, αλλά και ενάντια σε βομβαρδιστικά σαν το Heinkel He 111, που χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφέρουν προμήθειες στη γερμανική στρατιά στο Στάλινγκραντ.
Τα ίδια τα Il-2 υπέστησαν βαρύτατες απώλειες από τη δράση της εχθρικής αεροπορίας, τις μεγαλύτερες από οποιονδήποτε άλλο σοβιετικό τύπο κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Συνολικά ανήλθαν σε 10762 αεροσκάφη (533 το 1941, 1676 το 1942, 3515 το 1943, 3347 το 1944 και 1691 το 1945). Οι απώλειες μπορούν ως ένα βαθμό να δικαιολογηθούν από τον συνολικό αριθμό και την έκταση της χρήσης των Il-2, που αποτελούσαν τον κορμό της δύναμης κρούσης της Κόκκινης Αεροπορίας. Η κύρια αμυντική τακτική των Ilyushin ήταν να πετούν σε πολύ χαμηλό ύψος και με μικρή ταχύτητα αποσκοπώντας να αναγκάσουν τα εχθρικά μαχητικά να αστοχήσουν και να τα πλησιάσουν σε απόσταση βολής των οπίσθιων πολυβολητών τους.
Εκδόσεις
Το αρχικό διθέσιο πρωτότυπο προωθούνταν από τον κινητήρα ΑΜ-35 που δεν παρείχε επαρκή ισχύ. Σύντομα ακολούθησε η μονοθέσια έκδοση, η πρώτη που μπήκε σε μαζική παραγωγή, με τον ΑΜ-38. Αυτή χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα στο πρώτο μισό της σύρραξης. Το Il-2 αποδείχθηκε ένα εξαιρετικό αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης, αλλά και ιδιαίτερα ευάλωτο στη δράση της εχθρικής αεροπορίας. Προκειμένου να αυξηθούν οι πιθανότητες επιβίωσης του, δημιουργήθηκε στις αρχές του 1942 μια νέα διθέσια έκδοση, το Il-2M, που είχε οπίσθιο πολυβολητή. Μπήκε σε υπηρεσία τον Σεπτέμβριο του 1942. Ακολούθησαν και άλλες εκδόσεις με αναβαθμισμένο οπλισμό. Το 1943 εμφανίστηκε το Il-2m3, η κύρια έκδοση στο δεύτερο μισό του πολέμου. Είχε επανασχεδιασμένες πτέρυγες, με "σχήμα βέλους", που ήταν οπισθοκλινείς με κλίση 15o και σχεδόν ευθύ χείλος εκφυγής. Χάρη στις νέες πτέρυγες μετατοπίστηκε το αεροδυναμικό κέντρο προς τα πίσω και βελτιώθηκε σημαντικά ο χειρισμός και οι επιδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Il-2 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης
Νεοζηλανδοί
Αρχικά απαρτιζόταν αποκλειστικά από τους αυτόχθονες Μάορι, όμως στη συνέχεια η εθνική σύνθεση του πληθυσμού κυριαρχείται από τον 19ο αιώνα από Νεοζηλανδούς ευρωπαϊκής καταγωγής, κυρίως αγγλικής, σκωτσέζικης, ουαλικής και ιρλανδικής καταγωγής, με μικρότερα ποσοστά άλλων ευρωπαϊκών και μεσανατολικών προγόνων όπως όπως Έλληνές, Τούρκους, Ιταλούς, Λιβανέζους και άλλες αραβικές, γερμανικές, ολλανδικές, σκανδιναβικές, νοτιοσλαβικές και εβραϊκές ομάδες, με τις δυτικοευρωπαϊκές ομάδες να κυριαρχούν. Σήμερα, η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της Νέας Ζηλανδίας υφίσταται μια διαδικασία αλλαγής, με νέα κύματα μετανάστευσης, υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων και αυξανόμενους διαφυλετικούς γάμους, με αποτέλεσμα οι πληθυσμιακές ομάδες της Νέας Ζηλανδίας των Μάορι, Ασιατών, νησιών του Ειρηνικού και μιγάδων να αυξάνεται με υψηλότερο ρυθμό από εκείνες που έχουν αποκλειστικά ευρωπαϊκή καταγωγή, με τέτοιες ομάδες να αναμένεται να αποτελούν μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού στο μέλλον. Η Νέα Ζηλανδία έχει κατοίκους περίπου 5.124.100 κατοίκους (τον Ιούνιο του 2022). Πάνω από 1 εκατομμύριο Νεοζηλανδοί που καταγράφηκαν στην απογραφή της Νέας Ζηλανδίας του 2013 γεννήθηκαν στο εξωτερικό και μέχρι το 2021 πάνω από το ένα τέταρτο των Νεοζηλανδών υπολογίζεται ότι είναι γεννημένοι στο εξωτερικό. Οι ταχέως αυξανόμενες εθνοτικές ομάδες ποικίλλουν από καθιερωμένες, όπως οι Ινδοί και οι Κινέζοι, έως οι εκκολαπτόμενες ομάδες, όπως οι Αφρικανοί Νεοζηλανδοί.
Ο πολιτισμός της Νέας Ζηλανδίας είναι ουσιαστικά δυτικός πολιτισμός επηρεασμένος από το μοναδικό περιβάλλον και τη γεωγραφική απομόνωση των νησιών και την πολιτιστική συμβολή των Μάορι και τα διάφορα κύματα πολυεθνικής μετανάστευσης που ακολούθησαν τον βρετανικό αποικισμό της Νέας Ζηλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Νέας Ζηλανδίας
Βαμβάκι (ίνα)
thumb|250px|Ίνες βαμβακιού όπως φαίνονται στο [[ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.]] Το βαμβάκι είναι υφαντική ίνα φυτικής προέλευσης. Προέρχεται από την κάψα των φυτών του γένους γοσύπιο και φυσιολογικά βοηθάει την διασπορά των σπόρων, τους οποίους περιβάλλει. Η ίνα αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από κυτταρίνη. Το φυτό είναι ιθαγενές των τροπικών περιοχών της Αμερικής, της Αφρικής, της Αυστραλίας και της Ασίας είναι γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια και καλλιεργείται για τις ίνες του.
Η ίνα έχει μήκος από 10 μέχρι 65 χιλιοστά και διάμετρο 11 με 22 μm. Ως είναι έχει μεγάλη απορροφητική ικανότητα, καθώς μπορεί να απορροφήσει μέχρι 27 φορές του βάρους του σε νερό. Αυτή η ιδιότητα κάνει τα βαμβακερά υφάσματα να απορροφούν την υγρασία και τον ιδρώτα και γι' αυτό το λόγο είναι ανέτα σε ζεστό καιρό. Γίνεται ισχυρότερο αν βραχεί και έχει μεγάλη εφελκυστική δύναμη σε διαλύματα με σαπούνι και έτσι είναι εύκολο να πλυθεί.
Προέλευση
Υπάρχουν τέσσερα είδη φυτών τα οποία καλλιεργούνται για την παραγωγή βαμβακιού:
Ιστορία
Το βαμβάκι χρησιμοποιείται στον Παλαιό Κόσμο για τουλάχιστον 7.000 χρόνια πριν (5η χιλιετία π.Χ.). Αποδεικτικά στοιχεία της χρήσης του βαμβακιού έχουν βρεθεί κοντά στη Μεχργκάρχ, στην κοιλάδα του Ινδού, όπου βαμβακερά νήματα έχουν διατηρηθεί σε σφαιρίδια χαλκού. Η καλλιέργεια βαμβακιού έγινε πιο διαδεδομένη κατά τη διάρκεια του Πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού και καλλιέργειες κάλυπταν τμήματα του σύγχρονου Ανατολικού Πακιστάν και τη βορειοδυτική Ινδία. Ο κλάδος του βαμβακιού στον Ινδό ήταν καλά ανεπτυγμένος και κάποιες μεθόδοι που χρησιμοποιούνται για τη νηματοποίηση και την παρασκευή του βαμβακιού συνέχισαν να χρησιμοποιούνται μέχρι την εκβιομηχάνιση της Ινδίας. Μεταξύ του 2000 και του 1000 π.Χ., το βαμβάκι έγινε ευρέως διαδεδομένο σε πολλά μέρη της Ινδίας. Για παράδειγμα, έχουν βρεθεί δείγματα στην Καρνάτακα που χρονολογούνται από περίπου το 1000 π.Χ.. Στην Ελλάδα πρωτοήρθε από την Ασία κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου γύρω στο 325 π.Χ. Η καλλιέργειά του στη συνέχεια εξαπλώθηκε στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου. Βαμβακερά υφάσματα ανακαλύφθηκαν σε μια σπηλιά κοντά στο Τεουακάν, στο Μεξικό, και χρονολογήθηκαν γύρω στο 5800 π.Χ., αν και είναι δύσκολο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα, λόγω της φθοράς των ινών. Άλλες πηγές χρονολογούν την εξημέρωση του βαμβακιού στο Μεξικό το περίπου 5000 - 3000 π.Χ.
Στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισε η παραγωγή των πρώτων συνθετικών ινών. Πρώτα παράχθηκε μια ημι-συνθετική ίνα, το ραγιόν, το συνθετικό μετάξυ, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880. Η πρώτη συνθετική ίνα που παράχθηκε από πετροχημικά ήταν το νάιλον, το οποίο εφερεύθηκε το 1931. Το νάιλον ακολούθησε το 1953 το πολυέστερ, το οποίο έφερε επανάσταση στην υφαντουργία. Σήμερα, το πολυέστερ είναι η περισσότερο χρησιμοποιούμενη τεχνητή ίνα στις Ηνωμενές Πολιτείες στην υφαντουργία. Η γρήγορη άνοδος του πολυέστερ στη δεκαετία του 1960 προκάλεσε οικονομικές δυσχέριες στις χώρες που εξήγηγαν βαμβάκι, κυρίως στην Κεντρική Αμερική, όπως η Νικαράγουα, όπου η παραγωγή είχε δεκαπλασιαστεί λόγω της έλευσης των φθηνών εντομοκτόνων. Η παραγωγή αυξήθηκε ξανά στη δεκαετία του 1970, αλλά έπεσε ξανά στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Οικονομία
Η Ελλάδα για το 2012 ήταν ο 9ος μεγαλύτερος παραγωγός βαμβακιού στο κόσμο και ο μεγαλύτερος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτιμάται ότι παράχθηκαν 367.000 εκατομμύρια τόνοι βαμβακιού. Η καλλιέργεια βαμβακιού στην Ελλάδα καταλαμβάνει σχεδόν τις μισές αρδευόμενες εκτάσεις της χώρας και είναι ένα από τα κύρια γεωργικά προϊόντα της χώρας. Καλλιεργείται στην Θεσσαλία, την Κεντρική Μακεδονία και στη Στερεά Ελλάδα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο μεγαλύτερος παραγωγός βαμβακιού για το 2004 ήταν το Τέξας, ενώ την μεγαλύτερη παραγωγή ανά εκτάριο έχει η Καλιφόρνια. Στην Ινδία, οι μεγαλύτεροι παραγωγοί βαμβακιού είναι οι πολιτείες Μαχαράστρα, Γκουτζαράτ και Άντρα Πραντές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ίνες Κατηγορία:Βαμβάκι Κατηγορία:Κυτταρίνη Κατηγορία:Υλικά φυτικής προέλευσης Κατηγορία:Βιοδιασπώμενα υλικά
Σονάκ (Αβερόν)
Το Σονάκ (γαλλικά και οξιτανικά: Sonnac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σονακουά (γαλλικά: Sonnacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Γιερονίμ ντε Ράντα
Ο Γιερονίμ ντε Ράντα (Jeronim de Rada, 1814 - 1903) είναι Αλβανο-Ιταλός ποιητής, που γεννήθηκε το 1814 στη Macchia Albanese της Ιταλίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή της Νάπολης, στράφηκε όμως ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία.
Ο ποιητής Γιερονίμ ντε Ράντα είναι αναμφίβολα ο πιο γνήσιος εκφραστής του ρομαντισμού και της λαϊκής παράδοσης της Αλβανίας. Το μεγάλο ποίημά του «Τα άσματα του Μιλοσάου» (αλβ. Këngët e Milosaos), που δημοσιεύτηκε το 1836 στη Νάπολη της Ιταλίας στην αλβανική γλώσσα, αποτελεί το πιο δημοφιλές έργο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Αλβανοί εκδότες Κατηγορία:Ιταλοί εκδότες
Γερτρούδη Έντερλε
Η Γερτρούδη Έντερλε (23 Οκτωβρίου 1905- 30 Νοεμβρίου 2003) ήταν Αμερικανίδα ολυμπιονίκης της κολύμβησης (1924), η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε στη Μάγχη το 1926. Πέτυχε να διασχίσει κολυμπώντας τη Μάγχη στις 6 Αυγούστου 1926, σε 14 ώρες και 31 λεπτά, καταρρίπτοντας το ρεκόρ πέντε ανδρών που είχαν κάνει το ίδιο στο διάστημα από το 1875 ως το 1926. Πέρα από το κατόρθωμά της, κατάφερε να σημειώσει ρεκόρ στα 100μ. και 800μ. ελεύθερο στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του ’20. Κέρδισε 3 μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και σημείωσε 29 εθνικά και παγκόσμια ρεκόρ. Συγκεκριμένα, κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στα 400μ. ελεύθερο στη σκυταλοδρομία, με την ομάδα των ΗΠΑ και 2 χάλκινα για την 3η θέση που κατέλαβε στα 100 και 400μ. ελεύθερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κολυμβητές Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κολύμβησης
Σουλάζ-Μπονβάλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουλαζουά (γαλλικά: Soulageois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Σιλβανές
Το Σιλβανές (γαλλικά: Sylvanès, οξιτανικά: Salvanez) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιλβανεζιέν (γαλλικά: Sylvanésiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ιωάννης Δ. Φλέσσας
Συγκεκριμένα, μαζί με τον αδελφό του Νικήτα Φλέσσα, επικεφαλής 600 Μεσσηνίων, επιτέθηκαν στο στρατό του Ιμπραήμ καθώς αυτός κινείτο προς την Καλαμάτα. Οι Μεσσήνιοι επιτέθηκαν στα αριστερά της τουρκικής στρατιάς και επέφεραν υπολογίσιμα πλήγματα. Ομως ο Ιωάννης Φλέσσας τραυματίσθηκε και μπόρεσαν έτσι να τον συλλάβουν οι Τούρκοι, οι οποίοι και άναψαν φωτιά στην οποία έριξαν ζωντανό τον Φλέσσα και τον έκαψαν.
Παραπομπές
Φλεσσας
Τζον Μέρσερ
Ο Τζον Μέρσερ (John Mercer, 21 Φεβρουαρίου 1791 - 30 Νοεμβρίου 1866) ήταν Βρετανός χημικός και βιομήχανος. Ανακάλυψε τη μέθοδο επεξεργασίας βαμβακερών υφασμάτων που φέρουν το όνομά του (μερσεριζέ υφάσματα). Ήταν επίσης πρωτοπόρος της έγχρωμης φωτογραφίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι χημικοί Κατηγορία:Άγγλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Βρετανοί ανατυπωτές Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Καρλ Πέρκινς
Ο Καρλ Λι Πέρκινς (Carl Lee Perkins, 9 Απριλίου 1932 — 19 Ιανουαρίου 1998) ήταν Αμερικανός μουσικός του rockabilly. Ηχογράφησε τα περισσότερα τραγούδια του στο στούντιο Sun Records στο Μέμφις του Τενεσί των Ηνωμένων πολιτειών. Ξεκινώντας την καριέρα του κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 50' (συγκεκριμένα το 1954) ηχογράφησε πολλά επιτυχημένα κομμάτια όπως το Blue Suede Shoes.
Σύμφωνα με τον Τσάρλι Ντάνιελς, «τα τραγούδια του Κάρλ Πέρκινς προσωποποίησαν την γενιά της Ροκαμπίλυ, και ο "ήχος" του Καρλ Πέρκινς μόνο, προσωποποίησε τον ήχο της ρoκαμπίλυ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο που ασχολήθηκε με αυτή». Τα τραγούδια του Πέρκινς εκτελέστηκαν από διάσημους καλλιτέχνες με μεγάλη επιρροή στο κοινό όπως ο Έλβις Πρίσλεϊ, οι Μπιτλς, ο Τζίμι Χέντριξ και ο Τζόνι Κάς, οι οποίοι στην συνέχεια στερέωσαν τα θεμέλια του στην ιστορία της διάσημης αυτής μουσικής. Ακόμη και ο Πόλ Μακάρτενεϊ (Paul McCartney τραγουδιστής των Μπιτλς) υποστήριξε πως «αν δεν υπήρχε ο Κάρλ, δεν θα υπήρχαν οι Μπίτλς».
Έλαβε πολυάριθμα βραβεία και του αποδόθηκε το παρατσούκλι "the King of rockabilly" (ο Βασιλιάς της Ροκαμπίλυ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος
O Πολύκαρπος (κατά κόσμον Παναγιώτης Σταυρόπουλος, Ναύπακτος, 15 Οκτωβρίου 1963) είναι Έλληνας θεολόγος, Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και Μητροπολίτης Ιταλίας από το 2021.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε Θεολογία στην Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1986.
Στις 13 Ιανουαρίου 1990 εκάρη μοναχός. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1990 από τον τότε Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Βαρθολομαίο και Πρεσβύτερος στις 16 Ιανουαρίου 1990 από τον τότε Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Αλέξανδρο. Από το 1990 έως το 2007 υπηρέτησε ως εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Βενετίας και από το 1992 έως το 2007 ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης.
Στις 6 Μαΐου 2007 χειροτονήθηκε στον Ιερό Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι της Κωνσταντινουπόλεως Μητροπολίτης Ισπανίας και Πορτογαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυκαρπος Πολυκαρπος
Χάαρλεμ
Το 1658, ο Ολλανδός Πέτερ Στάουφεσαντ (Peter Stuyvesant) ίδρυσε στη ΒΑ ακτή των -σημερινών - Η.Π.Α. το Νέο Χάαρλεμ (Nieuw Haarlem). Το 1664 περιήλθε στα χέρια των Άγγλων που το μετονόμασαν σε Χάρλεμ, τη σημερινή γνωστή συνοικία της Νέας Υόρκης. Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Χάαρλεμερ (πληθ. Χάαρλεμερς) (Haarlemmer-s).
Ονοματολογία
Το όνομα της πόλης προέρχεται, πιθανότατα, από τη λέξη Haar-lo-heim. Το επίθεμα heim είναι παραλλαγή του heem που, στα παλαιά ολλανδικά σήμαινε «τοποθεσία». Επίσης το πρόθεμα haar σήμαινε το «υπερυψωμένο αμμώδες έδαφος» και το lo σήμαινε «δάσος».
Στις αρχές του 10ου αιώνα υπάρχει έγγραφη αναφορά της πόλης ως Haralem. Επίσης, η θέση της πάνω στον ποταμό Σπάαρνε (Spaarne), εξηγεί την προσωνυμία Spaarnestad.
Κάποιες φορές οι κάτοικοι της πόλης αναφέρονται περιπαικτικά ως muggen (=κουνούπια). Η πιο απλή εξήγηση είναι ότι, όντως, υπήρχαν κάποτε στο Χάαρλεμ πολλά κουνούπια. Πάντως, ακόμη και σήμερα, κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού, η πόλη αποκαλείται πολλές φορές Muggendonk.
Επίσης ονομαζόταν παλαιότερα και ως σχίλντερστατ (schilderstad= «πόλη των ζωγράφων»), λόγω της μεγάλης ζωγραφικής «σχολής του Χάαρλεμ», που αναπτύχθηκε εκεί κατά τον 16ο αιώνα, και ιδιαίτερα μεταξύ 1580 και 1630.
Ιστορία
Παρόλο που, όπως προαναφέρθηκε, η πρώτη γραπτή αναφορά της πόλης ως Haralem έρχεται από τον 10ο αιώνα, αρχαιολογικές έρευνες έχουν αναδείξει ίχνη κατοίκησης κοντά στον ποταμό Σπάαρνε, από το 1500 π.Χ. περίπου.
Το Χάαρλεμ υπήρξε έδρα των κομήτων (graven) της Ολλανδίας και, το 1245, απέκτησε Χάρτα Δικαιωμάτων από τον Κόμη Γουλιέλμο τον 2ο. Η ευνοϊκή της θέση πάνω στον ποταμό, βοήθησε την πόλη να αναπτυχθεί αρκετά γρήγορα, με κύριους τομείς τη ναυπηγική, την υφαντουργία και την παρασκευή μπίρας.
200px|thumb|left|Πίνακας του [[1889 με το χιονισμένο Χάαρλεμ ]]
Το 1572 πήρε μέρος στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο, στο πλευρό των ενωμένων Ολλανδών. Πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε από τους Ισπανούς το 1573 και 700 πολιορκημένοι αποκεφαλίστηκαν. Το 1576 καταστράφηκε από πυρκαγιά, ενώ το επόμενο έτος οι Ισπανοί απεχώρησαν.
Μετά από αυτή την ταραχώδη περίοδο, η ηρεμία επανήλθε στην πόλη και μαζί μ’αυτήν πολλοί Γάλλοι και Φλαμανδοί που βοήθησαν στην ανόρθωση της οικονομίας, με άξονα την υφαντουργία λινών. Ο περίφημος ζωγράφος Φρανς Χαλς, ήταν γιος ενός από αυτούς τους Φλαμανδούς μετανάστες. Μετά το 1577, και για τα επόμενα 50 χρόνια, ο πληθυσμός αυξήθηκε από τις 18000 στις 40000 κατοίκους, κάνοντας το Χάαρλεμ μία από τις μεγαλύτερες ολλανδικές πόλεις. Όμως, μετά το 1680 η υφαντουργία σημείωσε σημαντική κάμψη και, μέχρι το 1815 ο πληθυσμός έπεσε στις 20000.
Το Χάαρλεμ ήταν η πρώτη μεγάλη ολλανδική πόλη που απέκτησε σιδηροδρομική σύνδεση με το Άμστερνταμ, το 1839. Το 1878 απέκτησε ιππήλατο τραμ που, το 1913 ηλεκτροδοτήθηκε.
Στη δεκαετία του ’30, η πόλη γνώρισε σημαντική οικονομική ύφεση και μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο όλες οι μεγάλες βιομηχανίες παρήκμασαν. Ακόμη και σήμερα, το Χάαρλεμ δεν μπορεί να θεωρηθεί μία σημαντική βιομηχανική πόλη. Είναι κυρίως πόλη παροχής υπηρεσιών (διοικητικές, εστίασης) και πόλη εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ενώ το «βαρύ πυροβολικό» της πόλης είναι ο τουρισμός.
Γεωγραφία
Το Χάαρλεμ καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της μεγάλης μητροπολιτικής περιοχής Ράντστατ (Randstad). Απέχει μόλις 19 χιλιόμετρα από το Άμστερνταμ και 7 χιλιόμετρα από τις ακτές της Βόρειας Θάλασσας.
200px|thumb|right|Τοπογραφικός χάρτης του Χάαρλεμ
Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Σπάαρνε (Het Spaarne).
Βόρεια και ανατολικά της πόλης υπάρχουν μεγάλες περιοχές βόσκησης (weidegebieden), των οποίων γίνεται εκτεταμένη χρήση από τους κτηνοτρόφους. Νοτιοανατολικά κυριαρχούν, αντιθέτως, γεωργικές περιοχές (καλλιέργειες), ενώ νοτιοδυτικά δασικές εκτάσεις και περιοχές καλλιέργειας ανθέων προς εκμετάλλευση, κυρίως βολβών (τουλίπες, νάρκισσοι, υάκινθοι, κ.ο.κ). Τέλος στα δυτικά, προς την κατεύθυνση της ακτής, υπάρχουν δέντρα και αμμοθίνες.
Διοικητικά, το Χάαρλεμ διαιρείται σε 5 διαμερίσματα (stadsdelen), 9 συνοικίες (wijken) και 40 γειτονιές (buurten).
Εραλδική
Η επιγραφή στη βάση του θυρεού αναγράφει: Vicit vim virtus (=Το θάρρος νικάει τη βία).
Αξιοθέατα
Το Χάαρλεμ περιλαμβάνει 1149 μνημεία της ολλανδικής παραδοσιακής κληρονομιάς (Rijksmonumenten), που το κατατάσσουν στην 6η θέση στη χώρα.
Μουσεία
Από τα συνολικά 22 μουσεία και εκθεσιακούς χώρους του Χάαρλεμ, τα σημαντικότερα είναι:
200px|thumb|left|Η κεντρική αίθουσα του Μουσείου Τέυλερς
Στο μουσείο εκτίθεται η ιστορική μεγάλη ηλεκτρομηχανή (de grote elektriseermachine) του Μαρτίνους φαν Μάρουμ, κατασκευής 1784, η μεγαλύτερη στον κόσμο, με δυνατότητα παραγωγής τάσης 330.000 volts.
Το μουσείο διαθέτει επίσης και ένα μικρό αστεροσκοπείο, ενώ από το 2012, προσφέρθηκε να συνεργαστεί με την WIKIPEDIA.
Δέχεται περί τους 100.000 επισκέπτες ετησίως.
250px|thumb|right|Το Μουσείο Φρανς Χαλς
Εκκλησίες
Είναι αφιερωμένη στον Αγ. Βάβο της Γάνδης (7ος αιώνας) (Sint Bavo), πολιούχο του Χάαρλεμ. Το εσωτερικό της είναι εντυπωσιακό με ξύλινες ανάγλυφες διακοσμήσεις, ενώ διαθέτει πύργο ύψους 75 μέτρων και καμπαναριό, όλα ξύλινα. Εδώ βρίσκεται ο τάφος του ζωγράφου Φαν Χαλς.
300px|thumb|left|Το εντυπωσιακό εκκλησιαστικό όργανο της Μεγάλης Εκκλησίας
Στους περίπου 5000 αυλούς του, έπαιξαν μεταξύ άλλων οι Μέντελσον, Χαίντελ και ο μόλις 10ετής Μότσαρτ.
Αποτελεί τη δεύτερη σε διαστάσεις εκκλησία της Ολλανδίας (μετά την εκκλησία του Αγ. Ιωάννη στο Ντεν Μπος).
Διαθέτει τρία εκκλησιαστικά όργανα, το μεγαλύτερο των οποίων (κατασκευάστηκε το 1921), έχει 80 Συστοιχίες (Ρετζίστρα), 4 Χειρόπληκτρα (Κλαβιέ) και Πεντάλ.
Μύλοι
300px|thumb|right|Ο μύλος Αντριάαν
Διάφορα
200px|thumb|left|Η Πύλη του Άμστερνταμ thumb|280px|Πυραμίδα Πληθυσμιακής Κατανομής (2008)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Βόρεια Ολλανδία
Αυτοκράτορας Γιάο
215px|thumb|right| Ο αυτοκράτορας Γιάο (2322 π.Χ-2204 π.Χ) Ο αυτοκράτορας Γιάο (απλοποιημένα κινεζικά: 尧, παραδοσιακά κινεζικά: 堯, πινγίν: Yáo, 2356 – 2255 π.Χ.) είναι ένας μυθικός Κινέζος αυτοκράτορας που βασίλευσε τον 23ο αιώνα π.Χ. και ήταν απόγονος του Κίτρινου αυτοκράτορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι αυτοκράτορες
Χανς Μπάλντουνγκ Γκριν
Ο Χανς Μπάλντουνγκ Γκριν (Hans Baldung Grien, 1484 – Σεπτέμβριος 1545) ήταν ένας από τους σπουδαίους καλλιτέχνες της Αναγέννησης στη Γερμανία, που ξεχωρίζει για την οραματιστική ζωγραφική του, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία τόσο παγανιστικά όσο και χριστιανικά. Ο Μπάλντουνγκ επίσης παρήγαγε χαρακτικά υψηλής ποιότητας με έντονη χρήση της τεχνική του κιαροσκούρο (ιταλικά: chiaroscuro). Επίσης, διακρίθηκε στο σχεδιασμό ταπισερί και στην εικονογράφηση συγγραμάτων.
Πέρασε τέσσερα χρόνια στη Νυρεμβέργη ως μαθητής του Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528), προτού εγκατασταθεί στο Στρασβούργο, όπου έγινε μέλος του Σωματείου Ζωγράφων του Αγίου Λουκά. Ενώ τα ειδυλλιακά και ρομαντικά του έργα δανείζονται στοιχεία από τη γοτθική παράδοση, τα μυθολογικά και αλληγορικά του έργα, με τα αισθησιακά γυναικεία γυμνά τους, παρουσιάζουν περισσότερο ουμανιστικό χαρακτήρα. Ορισμένες από τις πιο περίπλοκες συνθέσεις του φιλοτεχνήθηκαν στο στυλ που αργότερα έγινε γνωστό ως Μανιερισμός. Κατά τη διάρκεια του σημαντικότερου τμήματος της καριέρας του, ο Μπάλντουνγκ ζωγράφισε πίνακες που επρόκειτο να κοσμήσουν Άγιες Τράπεζες, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται το αριστούργημά του για τον Καθεδρικό Ναό του Φράιμπουργκ, θρησκευτικά θέματα και πορτραίτα για ιδιώτες. Προς το τέλος της ζωής του επικεντρώθηκε στα κοσμικά θέματα, τα οποία και άντλησε από αρχαίους μύθους, την ιστορία, ακόμη και τον κόσμο της μαγείας.
Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγονται: «Η Εύα, το Ερπετό και ο Θάνατος» (Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά, Οττάβα), «Ο Θάνατος και η Κόρη» (1520, Βασιλεία), «Αλληγορίες της Μουσικής και της Σωφροσύνης» (1529, Alte Pinakothek, Μόναχο), «Οι Τρεις Ηλικίες του Ανθρώπου και ο Θάνατος» (περ. 1540, Πράδο, Μαδρίτη) και «Οι Τρεις Χάριτες» (περ. 1540, Πράδο, Μαδρίτη). Ο Μπάλντουνγκ θεωρείται ένας από τους πιο ευέλικτους, καινοτόμους - αν και κάπως αντισυμβατικούς - δασκάλους της αναγεννησιακής τέχνης στο Βορρά.
Νεανικά χρόνια
Ο Μπάλντουνγκ προερχόταν από επιφανή και καλλιεργημένη οικογένεια του Στρασβούργου, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως νομικός σύμβουλος του Επισκόπου. Αφού έκανε τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική και τη χαρακτική υπό την εποπτεία ενός μαθητή του Γερμανού ζωγράφου και χαράκτη Μάρτιν Σονγκάουερ (Martin Schongauer, 1430-1491), ο Μπάλντουνγκ - του οποίου το ταλέντο είχε ήδη αναπτυχθεί - έπιασε δουλειά στο εργαστήριο του Ντύρερ στη Νυρεμβέργη το 1503. Εκεί, στενοί του σύντροφοι υπήρξαν οι Χανς φον Κούλμπαχ (Hans von Kulmbach, 1480-1522), Χανς Λέοναρντ Σόιφελάιν (Hans Leonhard Schäufelein, 1480-1540) και Χανς Λόι ο Πρεσβύτερος (Hans Leu der Ältere, 1460–1507). Ίσως επειδή επιθυμούσε να διαφοροποιηθεί από εκείνους - και ίσως από αγάπη για το πράσινο χρώμα - ξεκίνησε να υπογράφει τα έργα του, αρχικά με ένα αμπελόφυλλο και κατόπιν με τα αρχικά HBG (Grien).
Πρώτα έργα
Ο Μπάλντουνγκ απολάμβανε προνομιούχο θέση στο εργαστήριο: αναλάμβανε σημαντικές παραγγελίες για σχεδιασμό παραθύρων για ναούς (για το Ναό του Großgründlach το 1505, για το Ναό του Αγίου Λαυρεντίου στη Νυρεμβέργη και για το Ναό του Τιμίου Σταυρού στο Gmund την επόμενη χρονιά). Τα προνόμια αυτά συνεχίστηκαν κατά την απουσία του Ντύρερ στην Ιταλία το 1505. Η δραστηριότητά του στον τομέα της χαρακτικής υπήρξε εξίσου σημαντική την περίοδο αυτή. Περιελάμβανε 35 έργα χαρακτικής σε ξύλο για τον «Beschlossen Gart des Rosenkranz Maria» (Περίφρακτο Κήπο του Ροζαρίου της Παρθένου) του Ulrich Pinder, που εκδόθηκαν το 1505, καθώς και μία συλλογή χαρακτικών γνωστών για την ενάργεια και τη ευφάνταστη θεματολογία τους. Το 1507 ο καλλιτέχνης ζωγράφισε δύο πίνακες που προορίζονταν για Άγιες Τράπεζες κατόπιν παραγγελίας του Καρδιναλίου Άλμπρεχτ του Βραδεμβούργου για το Ναό της Χάλλε: την «Προσκύνηση των Μάγων» (Gemaldegalerie, Βερολίνο) και τον «Άγιο Σεβαστιανό» (Μουσείο Νυρεμβέργης). Στα έργα αυτά διακρίνεται η επιρροή των Ντύρερ και Λουκά Κράναχ του πρεσβύτερου, ωστόσο επιδεικνύουν μια νέα και πολύ προσωπική χρήση των χρωμάτων και των αντιθέσεων.
Ένταξη στη συντεχνία
Κατόπιν ίσως ο Μπάλντουνγκ να ανανέωσε το συμβόλαιό του με το Ντύρερ στη Νυρεμβέργη, ωστόσο είναι σίγουρο πως επέστρεψε στο Στρασβούργο όπου έλαβε δικαιώματα δημότη το Πάσχα του 1509, καθώς και την αναγνώρισή του από τη Συντεχνία του την επόμενο χρονιά. Στα χνάρια των Ντύρερ και Κράναχ ανέπτυξε ένα τολμηρό στυλ, πολύχρωμο και διακοσμητικό, που μεταφράστηκε σε παραγγελίες από, ανάμεσα σε άλλους, το Μαργράβο Χριστόφορο του Μπάντεν («Αναθηματική Εικόνα», Μουσείο Καρλσρούης) και τον Erhart Kienig, ηγούμενο του Μοναστηρίου του Αγίου Ιωάννη στο Πράσινο Νησί, Στρασβούργο («Λειτουργία του Αγίου Γρηγορίου», Μουσείο του Κλίβελαντ). Η αισθησιακή δύναμη των ξυλόγλυπτων αυτής της περιόδου, επίσης, βοήθησε στο να χτίσει ο καλλιτέχνης τη φήμη του.
Άγιες Τράπεζες
Το Μάιο του 1512, μετά την ολοκλήρωση μίας «Σταύρωσης» για το Μοναστήρι του Schutteren στο Στρασβούργο (Gemaldegalerie, Βερολίνο), ο Μπάλντουνγκ εγκαταστάθηκε για πέντε χρόνια στο Φράιμπουργκ, όπου ανέλαβε να διακοσμήσει την Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού Ναού της πόλης. Το πρώτο έργο του εκεί απεικονίζει τη «Στέψη της Παρθένου» στο κεντρικό τμήμα και τη «Σταύρωση» στο πίσω μέρος, πλαισιωμένα από κλείστρα με τις φιγούρες των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και σκηνές από τη ζωή της Παναγίας. Στην τελευταία περίπτωση, το γλυπτό μέρος της οποίας εκτέλεσε ο Χανς Βάιντιτς (Hans Weiditz, περ. 1495-1537) κατόπιν σχεδίων του Μπάλντουνγκ, απεικονίζει την «Ανάπαυση κατά τη Φυγή στην Αίγυπτο», πλαισιωμένη από τον «Ευαγγελισμό», τη «Βάπτιση του Χριστού» και τον «Ευαγγελιστή Ιωάννη στην Πάτμο». Ο Μπάλντουνγκ δημιούργησε μια σειρά από ξυλογραφίες και εικονογραφήσεις, καθώς και πίνακες και σκίτσα για τις υαλογραφίες του Καθεδρικού, τα οποία και ολοκληρώθηκαν στο εργαστήρι του Αλσατού Χανς Γκίτσμαν φον Ρόπσταϊν (Hans Gitschmann von Ropstein).