cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλιάς της Βαυαρίας
Περιγραφή
Με τη συνθήκη της 23ης Νοεμβρίου του 1870 η Βαυαρία εντάχθηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ωστόσο ένα σχετικά μεγάλο βαθμό αυτοδιάθεσης. Οι βασιλείς της Βαυαρίας διατηρούσαν τους τίτλους τους, καθώς και ξεχωριστό διπλωματικό και στρατιωτικό σώμα. Όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει το Νοέμβριο του 1918, ως αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο τελευταίος βασιλιάς της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Γ΄, εκθρονίστηκε.
Φροντεναί (Ζυρά)
Το Φροντεναί (γαλλικά: Frontenay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φροντεναιζιέν (γαλλικά: Frontenaysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Παραφρένεια
μικρογραφία|Απεικόνιση της παραφρένειας Η παραφρένεια (ή ορθότερα παραφρενία) είναι χρόνια παραληρηματική ψύχωση του φάσματος της σχιζοφρένειας και της παράνοιας, πλην όμως δεν εξελίσσεται σε άνοια και δεν συνοδεύεται από εκφύλιση της νοητικής ικανότητας ή της προσωπικότητας. Χαρακτηρίζεται από ένα οργανωμένο σύστημα παρανοϊκών ψευδαισθήσεων με ή χωρίς παραισθήσεις [1, 2, 3].
Η διαταραχή διαφέρει από την σχιζοφρένεια καθότι παρουσιάζει μικρότερη κληρονομικότητα και ηπιότερη εξέλιξη. Συμβαίνει περί την ηλικία των 60 σε ποσοστό που δεν υπερβαίνει το 4% [4].
Τα ρωσικά ψυχιατρικά εγχειρίδια κατατάσσουν την παραφρένεια ως το τελικό στάδιο της εκδήλωσης παρανοϊκής σχιζοφρένειας. Η συστηματική παραφρένεια, ήτοι αυταπάτες με περίπλοκη λογική δομή, και η εκτατική παρανοϊκή παραφρένεια, ήτοι ψευδαισθήσεις μεγαλείου και ψευδαισθήσεις καταδίωξης, ανήκουν στο φάσμα την παρανοϊκής σχιζοφρένειας. [5]
Ο όρος προτάθηκε το 1912 από τον Emil Kraepelin [6]. Τελευταία ο όρος «παραφρένεια» αντικαταστάθηκε από τη διάγνωση «όψιμη σχιζοφρενική ψύχωση» [4]. Τρέχουσες μελέτες αναγνωρίζουν όμως την διαταραχή αυτή «ουσιώδη διαγνωστική οντότητα με ουσιώδεις διαφορές από την σχιζοφρένεια, όπου οργανικοί παράγοντες διαδραματίζουν ουσιώδη ρόλο σε σημαντική μερίδα των νοσούντων» [4].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχιζοφρένεια Κατηγορία:Διαταραχές παραισθήσεων
NGC 1700
Ο NGC 1700 είναι ελλειπτικός γαλαξίας τύπου Ε4 pec στον αστερισμό Ηριδανό. Έχει γωνιακή έκταση 3.3 "x 2.1" και φαινόμενο μέγεθος +11,2. Απέχει περίπου 180 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από το Ηλιακό Σύστημα και έχει διάμετρο 215.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε στις 5 Οκτωβρίου 1785 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ.
Lessons in Violence
Το Lessons in Violence είναι συλλογή τραγουδιών του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Exodus, η οποία κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" στις 9 Ιουνίου 1992.
NGC 1700
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1700 16386 Κατηγορία:Ηριδανός (αστερισμός) Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Lessons in Violence
Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει κομμάτια από τα τρία πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος, όπως και τη διασκευή στο "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" των AC/DC από το ζωντανά ηχογραφημένο "Good Friendly Violent Fun".
Από την αρχική κυκλοφορία του "Lessons in Violence" μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, 21.000 αντίτυπα της συλλογής είχαν πουληθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τραγούδια
1. Bonded by Blood (Holt, Baloff) - 3:48
2. Exodus (Holt, Baloff) - 4:09
3. Chemi-Kill (Holt, Souza) - 5:46
4. The Toxic Waltz (Holt, Souza) - 4:51
5. A Lesson in Violence (Holt, Hunolt) - 3:49
6. Piranha (Holt, Baloff) - 3:50
7. Brain Dead (Baloff, Holt) - 4:18
8. Fabulous Disaster (Holt, Souza) - 4:54
9. Dirty Deeds Done Dirt Cheap (A. Young, M.Young, Scott) - 4:43
10. And Then There Where None (Holt, Hunting) - 4:44
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια του "Lessons in Violence" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Exodus Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Ιουλία Ουρανία
Βιογραφία
Το όνομά της μας είναι γνωστό από μία επιτύμβια επιγραφή μίας απελεύθερης δούλης της, τής Ιουλίας Βοδίνας, που βρέθηκε στο Τσέρτσελ της Αλγερίας. Το Τσέρτσελ λεγόταν τότε Καισάρεια και ήταν η πρωτεύουσα τού Βερβερικού βασιλείου της Μαυριτανίας, υποτελούς των Ρωμαίων. Εκεί η Βοδίνα αναφέρει την πρώην ιδιοκτήτριά της, τη βασίλισσα Ιουλία Ουρανία. Ίσως όμως το βασίλισσα να είναι τοπική έκφραση ευγένειας ή μεταθανάτια τιμή στη μνήμη προηγούμενης μονάρχη.
Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν δημιουργήσει δύο θεωρίες για για την καταγωγή της: η Ι. Ουρανία ίσως ήταν ερωμένη από κατώτερη τάξη. Το Ουρανία ήταν επίθετο, που της δόθηκε ως η ευνοούμενη μεταξύ των παλλακίδων· αυτό ελήφθη από μία από τις Μούσες. Ίσως να ήταν μέλος της Αυλής της Μαυριτανίας. Η άλλη θεωρία είναι, ότι η Ουρανία θα μπορούσε να ήταν πριγκίπισσα της Συρίας, από την βασιλική οικογένεια της Έμεσας (νυν Χομς). Ο ιερέας-βασιλιάς εκεί ήταν ηγεμόνας ενός από τα ηγετικά τότε βασίλεια της Ανατολής, υποτελούς των Ρωμαίων.
Το όνομα
Είναι ελληνικής προέλευσης. Η σύζυγος τού Φραάτη Δ΄ της Παρθίας λεγόταν Θεά Ουρανία (Αστάρτη) (βασ. 2 π.Χ.-4 μ.Χ.). Η κόρη τής Ι. Ουρανίας παντρεύτηκε τον ιερέα-βασιλιά της Έμεσας. Το Ουράνιος έγινε το όνομα δύο μετέπειτα ιερέων-βασιλέων της Έμεσας: τού Ουράνιου Αντωνίνου (βασ. 210-235) και τού διαδόχου του Λεύκιου Ιούλιου Αουρέλιου Σουλπίκιου Σεβήρου Ουράνιου Αντωνίνου (βασ. 235-254).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πτολεμαίο της Μαυριτανίας και είχε τέκνο:
Σάρτζα
μικρογραφία|Η Σουκ αλ Μαρκαζί το βράδυ Η Σάρτζα (الشارقة aš-Šāriqah, Αραβικά του Κόλπου: aš-šārja ) είναι η τρίτη σε έκταση και η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που αποτελεί μέρος της μητροπολιτικής περιοχής Ντουμπάι-Σάρτζα-Αϊμάν. Βρίσκεται κατά μήκος της νότιας ακτής του περσικού Κόλπου στην Αραβική Χερσόνησο.
Η Σάρτζα είναι η πρωτεύουσα του εμιράτο της Σάρτζα. Η Σάρτζα μοιράζεται νομικές, πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές λειτουργίες με τα άλλα εμιράτα του ΗΑΕ μέσα σε ένα ομοσπονδιακό πλαίσιο, παρά το γεγονός ότι κάθε εμιράτο έχει δικαιοδοσία πάνω σε ορισμένες λειτουργίες, όπως η πολιτική της επιβολής του νόμου και η παροχή και συντήρηση των εγκαταστάσεων. Η Σάρτζα κυβερνάται από τη δυναστεία Αλ Κασίμι από τον 18ο αιώνα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Σάρτζα είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περσικός Κόλπος Κατηγορία:Πόλεις των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄
Ο Πατριάρχης Θεόδωρος Β΄ (κατά κόσμον Νικόλαος Χορευτάκης, Κρήτη 25 Νοεμβρίου 1954) είναι Έλληνας Επίσκοπος, προκαθήμενος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, με τον τίτλο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Νικόλαος Χορευτάκης γεννήθηκε το 1954 στο χωριό Προφήτης Ηλίας Ηρακλείου και έζησε στη Νέα Αλικαρνασσό Ηρακλείου, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του.
Είναι απόφοιτος της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης σπούδασε στην Οδησσό της Ρωσίας Ιστορία Τέχνης, Λογοτεχνία και Φιλοσοφία. Από μικρός ήθελε να ακολουθήσει την ιεροσύνη και εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγκαράθου στις 15 Αυγούστου 1973 παίρνοντας το όνομα Διονύσιος.
Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1975 και Πρεσβύτερος - Αρχιμανδρίτης στις 23 Απριλίου 1978 από τον Μητροπολίτη Λάμπης και Σφακίων Θεόδωρο. Τα έτη 1975 - 1985 υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης και Σφακίων. Τα έτη 1985 - 1990 υπηρέτησε ως Πατριαρχικός Έξαρχος στη Ρωσία με έδρα την Οδησσό επί Πατριαρχών Νικολάου ΣΤ΄ και Παρθενίου Γ΄, όπου συνέστησε το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού και το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας.
Στις 17 Ιουνίου 1990 χειροτονήθηκε Επίσκοπος υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κυρήνης και διορίστηκε Εκπρόσωπος και Διευθυντής του Γραφείου της Α.Θ. Μακαριότητος του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Παρθενίου Γ΄ στην Αθήνα 1990 - 1997. Το 1997 διορίστηκε Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας από τον Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Πέτρο Ζ΄.
Τον Σεπτέμβριο του 1997 εξελέγη Μητροπολίτης Καμερούν. Κατά το χρονικό διάστημα της ποιμαντορίας του ανέπτυξε σημαντική ιεραποστολική δράση. Ανήγειρε Ιερούς Ναούς, εκπαιδευτήρια και νοσοκομεία, βοηθώντας αδιακρίτως πολλούς Αφρικανούς και Έλληνες. Το 16 Σεπτεμβρίου 2002 εξελέγη Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε, όπου ίδρυσε 4 Ιεραποστολικά κέντρα στην πρωτεύουσα Χαράρε, Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο χωρητικότητος 400 συνέδρων, δύο μεγάλα Ιεραποστολικά κέντρα στο Μαλάουι, τα οποία περιλαμβάνουν Νοσοκομείο, τεχνικές σχολές και παιδικούς σταθμούς. Με τη αρωγή της Βουλής των Ελλήνων ανακαίνισε το «Ελληνικό τετράγωνο» (Σχολείο-Εκκλησία-Πρεσβυτέριο) στη πόλη Μπέιρα της Μοζαμβίκης. Επίσης θεμελίωσε Ιερούς Ναούς και συνέβαλε στην ίδρυση Ελληνικών Κοινοτήτων στα κράτη της Μποτσουάνα και της Ανγκόλα.
Στις 9 Οκτωβρίου 2004 εξελέγη από την Ιεραρχία του Αλεξανδρινού Θρόνου παμψηφεί ως ο 115ος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Είναι ο έβδομος κρητικής καταγωγής Πατριάρχης Αλεξανδρείας μετά τους Σίλβεστρο, Μελέτιο Πηγά, Κύριλλο Λούκαρη, Γεράσιμο Παλλαδά, Γεράσιμο Σπαρταλιώτη και Μελέτιο Μεταξάκη.
Η Ενθρόνιση έγινε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξανδρείας, παρουσία Προκαθημένων και Αντιπροσωπειών όλων των Εκκλησιών και Πολιτικών Αρχών Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου την 24η Οκτωβρίου 2004.
Πηγές
Θεοδωρος Θεοδωρος Θεοδωρος Θεοδωρος
Εβελίνα Παπούλια
Η Εβελίνα (Ευαγγελία) Παπούλια ( Αθήνα. 25 Μαρτίου 1971) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Βιογραφία
Από 6 ετών παρακολουθούσε εντατικά μαθήματα χορού. Στα 18 της μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για σπουδές στη σχολή χορού «Martha Graham School of Contemporary Dance». Ταυτόχρονα παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στο Lee Strasberg Theater Institute και πήρε μέρος σε διάφορα θεατρικά έργα, όπως το West Side Story (1993) ενώ συμμετείχε και στο Omega Dance Company.
Μη καταφέρνοντας να πάρει αμερικανική υπηκοότητα, όπως πραγματικά ήθελε, γύρισε στην Ελλάδα και άρχισε να εμφανίζεται σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για το ρόλο της στην κωμική σειρά Δύο ξένοι, όπου υποδύθηκε τον ρόλο μιας τηλεπαρουσιάστριας η οποία συνδέεται ερωτικά με έναν άντρα κλασικής παιδείας.
Έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με την ταινία Safe Sex του 1999, μαζί με έναν πολύ μεγάλο αριθμό γνωστών καλλιτεχνών, καθώς και στις ταινίες Ένας κι ένας, Νύφες του Παντελή Βούλγαρη και Guilt (2009) του Βασίλη Μαζωμένου.
Συνέχισε με διάφορες δουλειές στη θεατρική και μουσική σκηνή. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο ροκ μιούζικαλ Hedwig and the Angry Inch. Τη διετία 2006-2007 και 2007-2008 συμμετείχε στη κριτική επιτροπή του talent show του Mega So you think you can dance μαζί με τον Πάνο Μεταξόπουλο και τον Μιχάλη Ναλμπάντη, στο οποίο διαγωνίζονταν χορευτές από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε με την Άννα Βίσση στη ροκ όπερα Δαίμονες, στον ρόλο της Λόα, στο θέατρο Παλλάς.
Επίσης συμμετείχε στο βιντεοκλίπ της Ελένης Φουρέιρα για το τραγούδι «Πιο έρωτας πεθαίνεις», μαζί με τον Νίκο Αναδιώτη και τη Μίνα Ορφανού. Είναι και τραγουδίστρια.
Προσωπική ζωή
Από το 1999 μέχρι το 2001 ήταν παντρεμένη με τον Γιώργο Λιάντο, με τον οποίο απέκτησαν μια κόρη, την Αφροδίτη (γεν. 1999), η οποία ασχολείται με τη μουσική και την υποκριτική.
Το 2003 ξεκίνησε τη σχέση της με τον σκηνοθέτη Παναγιώτη Κράββα. Παντρεύτηκαν τον Μάιο του 2008 στη Σκωτία, αλλά χώρισαν μόλις ένα μήνα μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο IMPAC Dublin
thumb|right|Το λογότυπο του βραβείου
Το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου (International DUBLIN Literary Award, ιρλανδικά: Duais Liteartha Idirnáisiúnta Bhaile Átha Chliath) είναι λογοτεχνικό βραβείο που απονέμεται ετησίως στο καλύτερο μυθιστόρημα γραμμένο στα αγγλικά ή μεταφρασμένο στα αγγλικά. Συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 100.000 ευρώ, ποσό το οποίο προέρχεται εξ ολοκλήρου από τον προϋπολογισμό του δήμου του Δουβλίνου της Ιρλανδίας.
Στην επιλογή των νικητών κάθε έτους συμμετέχει ένα μεγάλο δίκτυο βιβλιοθηκών παγκοσμίως - 400 βιβλιοθήκες σε 177 χώρες - οι οποίες καλούνται να υποδείξουν μια λίστα με τα καλύτερα κατά τη γνώμη τους, βιβλία γραμμένα ή μεταφρασμένα στην αγγλική της εκάστοτε χρονιάς. Από αυτές τις λίστες, μια επιτροπή κριτών (η οποία αλλάζει κάθε χρόνο), διαλέγει το καλύτερο βιβλίο.
Το βραβείο είναι ανοιχτό για οποιοδήποτε έργο έχει γραφεί και εκδοθεί στα αγγλικά έως και δύο χρόνια πριν το έτος της υποψηφιότητάς του, ενώ τα μεταφρασμένα στην αγγλική βιβλία, πρέπει να έχουν κυκλοφορήσει στην γλώσσα που γράφτηκαν έως και έξι χρόνια πριν την μετάφρασή τους. Σε περίπτωση απονομής του βραβείου σε μεταφραστή, το ποσό μοιράζεται σε 75.000 ευρώ για τον συγγραφέα και 25.000 για τον μεταφραστή.
Η οργάνωση και διαχείριση του βραβείου γίνεται από το δημοτικό συμβούλιο και τις δημοτικές βιβλιοθήκες της πόλης του Δουβλίνου, μετά την αποχώρηση της αμερικανικής εταιρείας IMPAC, η οποία το χρηματοδοτούσε από την θεσμοθέτησή του το 1994, μέχρι και το 2013 που αποχώρησε λόγω έλλειψης πόρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιρλανδίας
Τζουζέπε Αρτσιμπόλντο
Ο Τζουζέπε Αρτσιμπόλντο ή Αρτσιμπόλντι (Giuseppe Arcimboldo ή Arcimboldi, 5 Απριλίου 1526 - 11 Ιουλίου 1593) ήταν Ιταλός ζωγράφος περισσότερο γνωστός για τη δημιουργία φανταστικών πορτραίτων αποτελούμενων εξ ολοκλήρου από αντικείμενα όπως φρούτα, λαχανικά, λουλούδια, ψάρια και βιβλία.
Βιογραφία
Εκπρόσωπος του ιταλικού μανιερισμού, θεωρείται ένας από τους πλέον ασυνήθεις καλλιτέχνες της Αναγέννησης. Τον 20ό αιώνα, το έργο του εκτιμήθηκε από την ομάδα των υπερρεαλιστών.
Ξεκίνησε να εργάζεται ως ζωγράφος στον Καθεδρικό Ναό του Μιλάνου (1549-58). Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Πράγα, ως ένας από τους ευνοούμενους ζωγράφους της Αυλής των Αψβούργων (1562-87).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Συνθήκη του Τάρτου (Ρωσία - Εσθονία)
Η Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου (εσθονικά: Tartu rahu, κυριολεκτικά «Ειρήνη του Τάρτου») ήταν συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Εσθονίας και της Σοβιετικής Ρωσίας που υπογράφτηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1920 στο Τάρτου σηματοδοτώντας τη λήξη του Εσθονικού Πολέμου Ανεξαρτησίας. Οι κύριοι όροι της συνθήκης ήταν ότι η Ρωσία αναγνώριζε de jure την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Εσθονίας και αποποιούνταν στο διηνεκές από κάθε δικαίωμα στα εδάφη της.
Διατάξεις της Συνθήκης
thumb|left|Τα ρωσο-Εσθονικά σύνορα όπως καθορίστηκαν από τη συνθήκη. Η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Εσθονίας, διασφάλισε το δικαίωμα των Εσθονών να επιστρέψουν στην Εσθονία και των Ρώσων στη Ρωσία και απαιτούσε την επιστροφή στην Εσθονία ότι κινητής περιουσίας είχε μεταφερθεί στη Ρωσία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρωσία ακόμα συμφώνησε να απαλλάξει από όλα τα χρέη της Τσαρικής περιόδου την Εσθονία και να πληρώσει 15 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια (το αναλογικό μερίδιο της Εσθονίας από το απόθεμα χρυσού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Επιπροσθέτως η Ρωσία συμφώνησε να παραχωρήσει στην Εσθονία δικαιώματα εκμετάλλευσης σε ένα εκατομμύριο εκτάρια δασικής γης και να κατασκευάσει σιδηροδρομική γραμμή από τα εσθονικά σύνορα στη Μόσχα. Σε αντάλλαγμα η Εσθονία δεσμεύθηκε να επιτρέψει στη Σοβιετική Ρωσία να κατασκευάσει λιμάνι στο Τάλιν ή σε άλλη πόλη και ηλεκτρικό σταθμό στον ποταμό Νάρβα.
Υπογραφές
Η συνθήκη υπογράφτηκε από τον Γιάαν Πόσκα εκ μέρους της Εσθονίας και τον Άντολφ Γιόφφε εκ μέρους της Σοβιετικής Ρωσίας, καθώς και από άλλους εκπροσώπους και των δύο πλευρών.
Σημασία
Η συνθήκη ειρήνης του Τάρτου θεωρείται το «πιστοποιητικό γέννησης» της Δημοκρατίας της Εσθονίας. Για τη διπλωματικά απομονωμένη Σοβιετική Ρωσία ήταν υψίστης σημασίας, με τον Λένιν να εκφράζει την ικανοποίησή του για τη συνθήκη σαν «μία ασύγκριτη νίκη εναντίον του Δυτικού ιμπεριαλισμού». Μερικά μέλη της Αντάντ εναντιώθηκαν στη συνθήκη με την πρόθεση να διατηρήσουν τη Σοβιετική Ρωσία διεθνώς αποκλεισμένη.
Επακόλουθα
Μετά την υπογραφή, η Σοβιετική Ρωσία δεν ικανοποίησε κάποιους όρους της συνθήκης, π.χ. οι μουσειακές συλλογές του Πανεπιστημίου του Τάρτου δεν έχουν επιστραφεί μέχρι τώρα από το Βορόνεζ όπου βρίσκονται. και η μετακίνηση των Εσθονών εμποδίστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Εσθονίας Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Ταρτου Ρωσια Εσθονια
Μάτσεϊ Μιεχοβίτα
Ο Μάτσεϊ Μιεχοβίτα (πολωνικά: Maciej Miechowita, επίσης γνωστός ως Μάτσεϊ του Μιέχουφ, Μάτσεϊ Καρπίγκα και Ματίας ντε Μιέχοφ, 1457 – 8 Σεπτεμβρίου 1523) ήταν Πολωνός λόγιος της αναγέννησης, καθηγητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, ιστορικός, χρονικογράφος, γεωγράφος, ιατρός (βασιλικός ιατρός του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας), αλχημιστής, αστρολόγος και κανονικός στην Κρακοβία.
Βιογραφία
Ο Μιεχοβίτα σπούδασε στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο (γνωστό τότε ως Ακαδημία της Κρακοβίας), αποκτώντας το μεταπτυχιακό του το 1479. Μεταξύ 1480-1485 σπούδασε στο εξωτερικό. Μετά την επιστροφή του στη χώρα, έγινε καθηγητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, όπου υπηρέτησε ως πρύτανης οκτώ φορές (1501–1519), και επίσης δύο φορές ως αναπληρωτής καγκελάριος της Ακαδημίας.
Το Tractatus de duabus Sarmatiis (Πραγματεία περί των δύο Σαρματιών) του, θεωρείται η πρώτη ακριβής γεωγραφική και εθνογραφική περιγραφή της Ανατολικής Ευρώπης. Παρείχε την πρώτη συστηματική περιγραφή των εδαφών μεταξύ του Βιστούλα, του Ντον και της Κασπίας Θάλασσας. Αυτό το έργο επαναλήφθηκε επίσης μετά τον Γιαν Ντουούγκος και δημοσιοποίησε στο εξωτερικό τον μύθο του σαρματισμού: ότι οι Πολωνοί ευγενείς (σλάχτα) είναι απόγονοι των αρχαίων Σαρματών.
Το Chronica Polonorum (Πολωνικό Χρονικό) είναι το αναπτυγμένο, μεγαλύτερο έργο του για την ιστορία και τη γεωγραφία της Πολωνίας. Τα Contra pestem sevam regimen και Conservatio sanitatis είναι οι δύο έντυπα ιατρικά έργα του, σχετικά με τον τρόπο καταπολέμησης των επιδημιών και το όφελος της υγιεινής.
Έχει επίσης γράψει άλλα έργα, πολλά από τα οποία εμφανίστηκαν μόνο σε χειρόγραφα και δεν τυπώθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του, όπως η βιογραφία του για τον Άγιο Ιωάννη Κάντιο.
Επιλεγμένα έργα
μικρογραφία| Σελίδα τίτλου της πρώτης έκδοσης του Tractatus de duabus Sarmatiis του Μιεχοβίτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί γεωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Πολωνοί χρονικογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί αστρολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί αλχημιστές Κατηγορία:Ιστορικοί του 16ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Καθηγητές του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
All Areas - Worldwide
All Areas - Worldwide είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 1997 από την "GUN Records" στην Ευρώπη και από την "CMC International" στην Αμερική, με τίτλο "The Final Chapter".
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά την περιοδεία για το άλμπουμ "Objection Overruled" το 1994, με έξι τραγούδια να προέρχονται από την περιοδεία του επόμενφου δίσκου, "Death Row", το 1995. Μοναδικός κιθαρίστας του συγκροτήματος κατά τις συγκεκριμένες ηχογραφήσεις ήταν ο Βολφ Χόφμαν, ενώ τα τύμπανα του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν από τον Στέφαν Κάουφμαν και στα τελευταία έξι κομμάτια του δεύτερου μέρους της κυκλοφορίας, από τον Στέφαν Σβάρτσμαν.
CD 1
1. Starlight (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 5:23
2. London Leatherboys (Dirkschneider, Hoffmann, Frank, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:42
3. I Don't Wanna Be Like You (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:29
4. Breaker (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 4:49
5. Slaves to Metal (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:14
6. Princess of the Dawn (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy, Smith-Diesel) - 10:45
7. Restless and Wild (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Smith-Diesel) - 2:46
8. Son of a Bitch (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 3:26
9. This One's For You (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:08
CD 2
1. Metal Heart (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 6:19
4. What Else (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:27
5. Sodom & Gomorra (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy, Khachaturian) - 6:39
6. The Beast Inside (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 6:25
7. Bad Habits Die Hard (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:53
8. Stone Evil (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:32
9. Death Row (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 6:03
Τα μέλη των Accept
Το "All Areas - Worldwide" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997 Κατηγορία:Άλμπουμ των Accept
Εθνική Ιαπωνίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιαπωνίας (ιαπωνικά: サッカー 日本 代表, Soccer Nippon Daihyō) εκπροσωπεί την Ιαπωνία σε διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις υπό την ευθύνη της Ιαπωνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (JFA), το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ιαπωνία.
Ιστορία
Η Ιαπωνία είναι μια από τις πιο επιτυχημένες εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου στην Ασία, αφού κατάφερε να φτάσει μέχρι και το δεύτερο γύρο στα Παγκόσμια Κύπελλα το 2002 και το 2010, ενώ έχει κερδίσει το Ασιατικό Κύπελλο της AFC τέσσερις φορές το 1992, το 2000, το 2004 και το 2011. Επίσης, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 2001, στο οποίο ήταν συνδιοργανώτρια μαζί με τη Νότια Κορέα, κατέλαβε τη δεύτερη θέση ως φιναλίστ.
Στατιστικά
Την πρώτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές κατέχει ο Γιασουχίτο Έντο, με 141 εμφανίσεις. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Κουνισίγκε Καμαμότο, με 80 γκολ.
Έμβλημα
Το έμβλημα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ιαπωνίας είναι το Γιαταγκαράσου, ένα μυθικό τρίποδο κοράκι που οδήγησε τον αυτοκράτορα Τζίμου στο όρος Κουμάνο. Το Γιαταγκαράσου ήταν επίσης ο αγγελιοφόρος της ανωτάτης θεάς του ήλιου, Αματεράσου, στο Σίντο. Το λογότυπο του 2009, αντικαταστάθηκε το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιαπωνια
Συμβούλιο Υπουργών (Αφγανιστάν)
Το Συμβούλιο Υπουργών ήταν το κυβερνητικό όργανο στη Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν και αργότερα στη Δημοκρατία του Αφγανιστάν. Ο επικεφαλής του Συμβουλίου των Υπουργών επέλεγε υπουργούς για τις διάφορες υπουργικές θέσεις της κυβέρνησης. Υπό την ηγεσία των Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί, Χαφιζουλάχ Αμίν και Μπαμπράκ Καρμάλ, το συμβούλιο υπέστη τεράστιες μεταβολές. Κατά τη διακυβέρνηση του Καρμάλ, οι 20 από τους 24 υπουργούς ανήκαν στη συνιστώσα Παρτσάμ και οι υπόλοιποι ανήκαν στη συνιστώσα Χαλκ.
Όλοι οι υπουργοί κατείχαν έδρες στο συμβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Αφγανιστάν
Καταπέλτης
thumb|right|300px|Σχηματική αναπαράσταση καταπέλτη σε χρήση. thumb|right|300px|Στρατιώτες του Γαλλικού στρατού που χρησιμοποιούν καταπέλτη για την εκσφενδόνιση χειροβομβίδων. (Α' Παγκόσμιος Πόλεμος) Ο Καταπέλτης ήταν μία περίφημη αρχαία πολεμική μηχανή με την οποία εκσφενδονίζονταν, αρχικώς, βέλη και, αργότερα, ακόντια και λίθοι. Εφευρέθηκε στη Σικελία περί το 399 π.Χ. και κυριάρχησε ως πολεμικό μέσο πολλών λαών μέχρι την ανακάλυψη της πυρίτιδας, αλλά και ακόμα νεότερα. Σήμερα,ονομάζουμε "καταπέλτη" την κατασκευή εκείνη που επιτρέπει την επιβίβαση και αποβίβαση οχημάτων από οχηματαγωγά πλοία (ferryboats)
Ιστορία
Ο, δε, Πλούταρχος αφηγείται πως όταν ο βασιλεύς της Σπάρτης Αρχίδαμος, ο υιός του Αγησιλάου, είδε το πρώτο «καταπελτικό βέλος», που του προσκόμισαν από τη Σικελία, πιθανόν για αγορά ή κατασκευή, αναφώνησε έκπληκτος: «''Ηράκλεις! απώλωλεν ανδρός αρετά!''».
Έτσι, το υπερσύγχρονο της εποχής εκείνης όπλο διαδόθηκε ταχύτατα σε όλες τις αρχαίες πόλεις - κράτη που εφοδιάζονταν μ΄αυτό και τα οποία, επιμελώς, διατηρούσαν σε ειδικές αποθήκες. Μάλιστα, σε πολλές πόλεις που έδιναν ιδιαίτερη σημασία στη στρατιωτική εκπαίδευση των νέων, δημιούργησαν ειδικό αγώνισμα (διαγωνισμό), τη λεγόμενη καταπελταφεσία, όπου στους νικητές «καταπελταφέτες» δίνονταν μεγάλες αμοιβές. Τον ίδιο στρατιωτικό εξοπλισμό ακολούθησαν, ομοίως, και άλλοι λαοί, όπως, οι Καρχηδόνιοι, οι Εβραίοι και οι Ρωμαίοι. Έτσι, με την εξάπλωση αυτή άρχισαν να κατασκευάζονται διάφορες παραλλαγές του αρχικού καταπέλτη προκειμένου να καλύψουν επιμέρους ιδιαίτερες ανάγκες λαμβάνοντας ονομασίες περισσότερο από την όψη που παρουσίαζαν αυτές και των οποίων, όμως, η αρχή λειτουργίας των παρέμενε η ίδια. Τέτοιες παραλλαγές ήταν ο σκορπιός, η χελώνα, ο κριός, ο όναγρος κ.ο.κ.
Από τις σωζόμενες περιγραφές δεν παρέχεται πλήρης γνώση του τρόπου λειτουργίας του καταπέλτη. Στις αρχές του 1900 προσπάθησαν Γάλλοι και Γερμανοί στρατιωτικοί μηχανικοί να κατασκευάσουν ομοιώματα των καταπελτών, πλην όμως, δεν κατάφεραν να πετύχουν την απόσταση βολής (βεληνεκές) των αρχαίων μηχανών παρόλο ότι χρησιμοποίησαν βέλη μήκους 0,88 μ. και όχι ακόντια, φθάνοντας μόλις τα 375 μέτρα έναντι των αρχαίων που έφθαναν τα 750 μέτρα.
Περιγραφή
Οι καταπέλτες ήταν ξύλινες κατασκευές που αποτελούνταν από τα ακόλουθα επτά βασικά μέρη: Η βλητική ισχύς του καταπέλτη επιτυγχάνονταν με την κάμψη των βραχιόνων του τόξου και δια της χορδής αυτού. Η χορδή, η οποία ονομαζόταν τόνος, κατασκευάζονταν είτε από τρίχες (ίππων ή γυναικών), είτε από τένοντες ισχυρών ζώων (βοδιών) κατάλληλα κατεργασμένους. Το πάχος του τόνου αποτελούσε τον «κανόνα» ή τον «εμβάτη» (τη βάση, το μέτρο) υπολογισμού της κατασκευής των διαφόρων μερών του καταπέλτη. Κατά τη διάρκεια εξέλιξης, η βλητική ισχύς του ενισχύθηκε από μεταλλικά ελατήρια «χαλκέτονα» ή «χαλκότονα» ή με πεπιεσμένο αέρα, τα λεγόμενα «αερότονα».
Βασικές διακρίσεις
Κατά κύριο λόγο, οι καταπέλτες διακρίνονταν σε δύο κατηγορίες κατασκευαστικές: στους λεγόμενους «ευθύτονους» και στους «παλίντονους». Το βεληνεκές και η δραστικότητα αμφοτέρων των τύπων αυτών ποίκιλε, αναλόγως, του μεγέθους της κατασκευής των και γίνονταν με βάση τη διατομή του τόνου που έφεραν, η οποία κυμαινόταν μεταξύ 200 και 750 μέτρων, περίπου. Συγκεκριμένα, ο καταπέλτης που κατασκεύασε ο Αγησίστρατος είχε βεληνεκές βολής ακοντίου μήκους 1,85 μ. μέχρι 4 στάδια. στα οποία διαπερνούσε, κυριολεκτικά, οποιαδήποτε ασπίδα μετά φερόμενου θώρακα πίσω απ΄αυτή. Αυτό το όριο καμία άλλη πολεμική μηχανή της αρχαιότητας δεν μπόρεσε να το υπερβεί.
Αυτός ήταν και ο λόγος που οι πολιορκητές στρατοπέδευαν, πάντα, σε απόσταση πέντε σταδίων από τα τείχη των πόλεων που πίστευαν ότι διέθεταν καταπέλτες.
Επίσης, υπήρξε και ο τύραννος της αρχαίας Σπάρτης Μαχανίδας στην, κατά του Φιλοποίμενα,  μάχη της Μαντινείας : «τους καταπέλτας, προ πάσης επέστησε δυνάμεως, εν διαστήματι» (= καταπέλτες τοποθέτησε σε όλο το μέτωπο της παράταξης)
Αργότερα, κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, διαπιστώνεται πως οι Ρωμαίοι έκαναν ευρεία χρήση των καταπελτών, αλλάζοντας, όμως, τη μέχρι τότε τακτική, τοποθετώντας τους, όχι στη γραμμή μετώπου, αλλά πίσω από την παράταξη, για την προστασία των μεταγωγικών, (η τακτική αυτή ακολουθείται μέχρι σήμερα από το πυροβολικό). Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν την Καρχηδόνα βρήκαν και κατέλαβαν ως λάφυρα 120 μείζονες καταπέλτες και 281 ελάσσονες.
Κατά τη βυζαντινή περίοδο, οι καταπέλτες αναπτύχθηκαν πολύ περισσότερο, εξελισσόμενοι σε μεγάλες πολεμικές μηχανές, τόσο ως πολιορκητικές, όσο και επί πεδίων μαχών από ξηράς και θάλασσας, λαμβάνοντας το όνομα «βαλλίστρες».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Αρχαίες πολεμικές μηχανές Κατηγορία:Ρωμαϊκός στρατός Κατηγορία:Πολιορκητικές μηχανές
Γιώργος Μυρογιάννης
Ο Γιώργος Μυρογιάννης (1919-1991) ήταν συνθέτης της ελαφρής μουσικής και μουσικής επένδυσης οπερέτων και κωμωδιών.
NGC 1493
thumb|right|250px|Ο NGC 1493 Ο NGC 1493 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας τύπου SBc στον αστερισμό Ωρολόγιον. Έχει γωνιακή έκταση 3,6΄ x 3,4΄ (λεπτά της μοίρας) και φαινόμενο μέγεθος 11,1. Τον ανακάλυψε στις 2 Σεπτεμβρίου 1826 ο Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1493 14163 Κατηγορία:Ωρολόγιον (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Γιώργος Μυρογιάννης
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Όταν ήταν 19 χρονών βρέθηκε στη Μυτιλήνη και ο μουσικός θίασος είχε ανάγκη από έναν πιανίστα. Ο νεαρός τότε Γιώργος Μυρογιάννης δοκιμάζεται από τον επικεφαλής του θιάσου και αμέσως προσλαμβάνεται σαν μαέστρος .Όταν ο θίασος φεύγει από τη Μυτιλήνη ο Μυρογιάννης τον ακολουθεί. Αυτά συνέβησαν το 1938. Το 1939 ο Μυρογιάννης διευθύνει την ορχήστρα του ίδιου του θιάσου στο θέατρο «Περοκέ» της Αθήνας. Στην περίοδο της κατοχής 1940 προσλαμβάνεται σαν μαέστρος και συνθέτης στο βαριετέ του Ζάππειου Όασης. Ο Μυρογιάννης συνθέτει και τη μουσική πολλών επιθεωρήσεων και θαυμάζεται από κοινό και κριτικούς η ποιότητα της μουσικής του. Το 1970 ο Μυρογιάννης εγκαταλείπει οριστικά το θέατρο και το τραγούδι και δουλεύει σαν μαέστρος ή πιανίστας σε πολυτελέστερα ξενοδοχεία της Αθήνας.
ΕΡΓΟ
Ο Γιώργος Μυρογιάννης ήταν εκλεκτός συνθέτης της ελαφράς μουσικής, έγραψε μουσική σε οπερέτες και κωμωδίες. Ο Γιώργος Μυρογιάννης υπήρξε ο συνθέτης που με τη μουσική του και τα τραγούδια του, έδινε έντονο καλλιτεχνικό «παρόν» επί μια τριακονταετία από το 1939 ως το 1970. Η ακμή του τοποθετείται στο τέλος του Μεσοπολέμου-αρχή των μεταπολεμικών χρόνων και περίπου την ίδια εποχή ονομάστηκε ο βασιλιάς της ρούμπας για τον εξαίρετο χειρισμό αυτού του κουβανέζικου χορευτικού ρυθμού. Το 1945 τη μουσική της ταινίας «Η ανθοπώλις των Αθηνών» και το 1954 τη μουσική της ταινίας « Τρεις δραπέτες του Φρενοκομείου». Το πασίγνωστο τραγούδι του « Να τι θα πει Ελλάδα» ξεπέρασε σε δημοτικότητα το επίσης δικό του «Μαρί ας μπορούσα μια νύχτα Μαρί» και ως τις μέρες μας έχει πουλήσει πάνω από 800.000 δίσκους. Άλλα γνωστά τραγούδια του είναι « Τι τα θες τι τα γυρεύεις», «Αν μ’ αγαπάς, μη μ’ αφήνεις «, «Χάθηκα χάθηκα», « Όταν θα κλάψεις τότε θα με ζητήσεις», « Είσαι ένας άγγελος» κ.α. Το αν συνεργάστηκε με κάποιον άλλον συνθέτη ή τραγουδιστή δεν το ξέρουμε. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι έγραψε μουσική πάνω σε κείμενα του Ν. Κιούση και Σώτου Πετρά. Επίσης αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν έκανε κάποια συναυλία εκτός Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2012
Δυσουρία
Κατηγορία:Συμπτώματα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1971
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1971 διεξήχθη στις 7 Μαρτίου στο Μαρούσι. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Νακόπουλος του ΠΑΟΚ (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
[http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1971-03-09 Αθλητική Ηχώ 9-3-1971 σελ. 6]
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1971 Κατηγορία:Μαρούσι
Ο Σκορπιός και ο Βάτραχος
Θεματολογία
Ένας σκορπιός που αναζητά τροφή στην απέναντι όχθη του ποταμού προτείνει στο βάτραχο να τον διαπεραιώσει μεταφέροντάς τον στην πλάτη του. Στις αντιρρήσεις του βατράχου ότι κινδυνεύει να τον θανατώσει με το κεντρί του επειδή είναι επιρρεπής σε τέτοιες περιπτώσεις ο σκορπιός αντεπιχειρηματαλογεί ότι σε τέτοια περίπτωση θα πνίγονταν και ίδιος μια και δεν γνωρίζει να κολυμπά.
Πείθεται ο βάτραχος, αλλά περίπου στο μέσο της διαδρομής η τρυφερή σάρκα του βατράχου έβαλε τον σκορπιό σε πειρασμό και τον κέντρισε.
Τότε ο βάτραχος πρόλαβε και αναφώνησε «γιατί το έκανες αφού και οι δυο μας είμαστε πια χαμένοι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακές ιστορίες
Κατάφρακτος
Οι κατάφρακτοι ήταν μονάδα βαρέος ιππικού του βυζαντινού στρατού (αλλά όχι μόνο). Οι κατάφρακτοι ιππείς εμφανίζονται ως στρατιωτική μονάδα και ως όρος στην ιστορία, στο βασίλειο των Πάρθων, τον 3ο αι.π.Χ.. Στη συνέχεια χρησιμοποιούνται τόσο από το βασίλειο των Σελευκιδών, όσο και από τους Σασσανίδες της Περσίας, αλλά και από τους Ρωμαίους. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, παρότι δεν έπαψε ποτέ η χρήση διαφόρων μορφών βαρέως ιππικού, επανεμφανίζονται τον 10ο αιώνα. Ονομάζονται κατάφρακτοι ή κλιβανάριοι ή λωρικάτοι. Οι τακτικές τους παρουσιάζουν ομοιότητες με τους Εταίρους της αρχαίας Μακεδονίας, με τους κατάφρακτους να είναι μία πολύ πιο θωρακισμένη μορφή τους.
Εξοπλισμός
Ως κράνος έφεραν το σύνηθες κράνος του βυζαντινού στρατού, το κασίδιον – συνήθως από περισσότερα του ενός μεταλλικά τμήματα, καρφωμένα μαζί, χωρίς επιρρίνιο και από τον 12ο-13ο αιώνα με μεταλλικό γείσο. Από το κράνος κρεμόταν αλυσιδωτό ή φολιδωτό καταυχένιο, ενώ άλλες φορές αλυσιδωτό κάλυμμα για ολόκληρο το πρόσωπο, με οπές για τα μάτια μόνο.
Ως θώρακα έφεραν το κλιβάνιον (εξ ου και κλιβανοφόροι), αποτελούμενο από μεταλλικές πλάκες ραμμένες τόσο μεταξύ τους, όσο και με δερμάτινες οριζόντιες λωρίδες. Σπανιότερα χρησιμοποιούσαν τις άλλες μορφές βυζαντινών θωράκων, όπως το λωρίκιον (φολιδωτό θώρακα) και τη ζάβα (αλυσιδωτό θώρακα). Επιπλέον κάτω από το κλιβάνιον φορούσαν ενίοτε ζάβα, η πάνω από αυτό το καββάδιον, (από παραγεμισμένο ύφασμα ή δερμάτινο). Το κλιβάνιον είχε κατά κανόνα πτέρυγες για την προστασία των βραχιόνων και της οσφύος (μεταλλικές, σπανιότερα δερμάτινες).
Κύριο επιθετικό όπλο ήταν το δόρυ (κοντάριον), ενώ ακόμη χρησιμοποιούσαν το απελατίκιον (σιδερένιο ρόπαλο με κεφαλή, στρογγυλή ή με καρφιά), καθώς και ξίφος, το (ευθύ) σπαθίον (ευθύ) ή το (ελαφρώς κυρτό) παραμήριον. Τέλος, ορισμένοι ήταν εξοπλισμένοι με τόξο και βέλη ή αργότερα, με τη τζάγρα (αρμπαλέτα).
Τα άλογά τους έφεραν επίσης προστατευτικά επικαλύμματα, από μεταλλικά προστερνίδια και προμετωπίδια, έως πλήρη θωράκιση δερμάτινη ή μεταλλική.
Τακτική
Οι κατάφρακτοι τάσσονταν στο πεδίο της μάχης σε 8 στίχους η κάθε μονάδα, από τους οποίους οι πρώτοι 4 έφεραν κοντάριον, ενώ οι επόμενοι χρησιμοποιούσαν, τουλάχιστον στην πρώτη φάση της μάχης, τόξο. Παρατάσσονταν κατά κανόνα σε σχηματισμό σφήνας, ενός τραπεζίου με στενή μικρή βάση, στο κέντρο της βυζαντινής παράταξης. Αποστολή τους στο πεδίο της μάχης ήταν με την επέλασή τους, να προκαλέσουν συντριπτικό πλήγμα στις αντίπαλες γραμμές, δημιουργώντας χάσμα, όπου θα μπορούσαν να διεισδύσουν άλλα τμήματα του στρατού.
Διοίκηση και οργάνωση
Προέρχονταν από τις ανώτερες τάξεις της κοινωνίας, τις μόνες που μπορούσαν να διατηρήσουν τόσο ακριβό οπλισμό. Στελέχωναν μονάδες των ταγμάτων (του στρατού της πρωτεύουσας), αποτελώντας μέρος των Σχολών. Όλοι οι ανώτεροι αξιωματούχοι του στρατού μάχονταν εξοπλισμένοι ως κατάφρακτοι.
Ιστορία
Οι κατάφρακτοι αποτέλεσαν ουσιαστικό συστατικό των νικηφόρων πολέμων του Βυζαντίου κατά την περίοδο της λεγόμενης «βυζαντινής εποποιίας» (950-1025) Ήταν τόση δε η φήμη τους και ο τρόμος που προκαλούσαν στους αντιπάλους, με αποτέλεσμα, και μόνο το άκουσμα της άφιξής τους να αρκεί πολλές φορές για την υποχώρηση του εχθρού. Αυτό έγινε επί Βασιλείου Β΄, όταν λύθηκε η πολιορκία του Χαλεπίου από τους Φατιμίδες της Αιγύπτου, και το 1030 σε ανάλογη πορεία στη Συρία. Οι κατάφρακτοι ακολούθησαν την παρακμή της Αυτοκρατορίας, μειούμενοι συνεχώς σε αριθμό, λόγω των οικονομικών δυσκολιών και της χρήσης μισθοφόρων.
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Κορέας
Επίσχεση ούρων
Επίσχεση των ούρων σημαίνει η αδυναμία εξόδου των ούρων από την ουροδόχο κύστη.Η επίσχεση των ούρων διαχωρίζεται στην οξεία και την χρόνια. Κατά την οξεία επίσχεση υπάρχει αδυναμία κένωσης της κύστης η οποία είναι τελεία-πλήρης. Στην χρόνια επίσχεση τα ούρα παραμένουν εντός της ουροδόχου κύστεως και μετά την ούρηση, δεν ολοκληρώνεται δηλαδή η κένωση της κύστης και η επίσχεση των ούρων χαρακτηρίζεται ως ατελής. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της χρόνιας και ατελούς επίσχεσης των ούρων αποτελεί το υπολοιπόμενο ποσό των ούρων, το υπόλειμμα ή residual κατά την ξένη ορολογία.
Κικέρων ο Νεότερος
Ο Κικέρων Μάρκος Τύλλιος ή Κικέρων ο Νεότερος (λατ. Cicero Minor) ήταν γιος του μεγάλου Ρωμαίου ρήτορα Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνα. Γεννήθηκε το 65 π.Χ. Στη μάχη στα Φάρσαλα ήταν διοικητής σώματος ιππικού ενώ στη μάχη στους Φιλίππους ήταν ύπαρχος του Βρούτου. Τον προγράψανε μετά τη μάχη στους Φιλίππους, αλλά σώθηκε καταφεύγοντας στη Σικελία, στον Σέξτο Πομπήιο. Αργότερα ο Οκτάβιος τον συγχώρεσε. Το 30 π.Χ. έγινε αναπληρωτής ύπατος και κατόπιν ανθύπατος της Ασίας. Τον αποκαλούσαν ειρωνικά bicongus επειδή έπινε δύο χόες κρασί.
Παραπομπές
Κικέρων γιος Κικέρων γιος
Νέο Χαλκιόπουλο Αιτωλοακαρνανίας
Το Νέο Χαλκιόπουλο είναι ένα ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 374 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νέο Χαλκιόπουλο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Καλάνα ή Κανάλα και τη δυτική όχθη του ποταμού Ίναχου. Απέχει 42 χλμ. ΒΑ. από την Αμφιλοχία και 7,5 χλμ. Δ. από τους Χαλκιόπουλους (Παλιό Χαλκιόπουλο). Ήταν έδρα του πρώην δήμου Ινάχου όπου είναι και το κέντρο υγείας της περιοχής. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1981 να ανήκει στην τότε κοινότητα Χαλκιοπούλων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Άγιοι Θεόδωροι, Άγιος Βλάσιος, Άγιος Μηνάς, Αγραπιδόκαμπος, Χαλκιόπουλοι, Ξωμερή και Προσήλια αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χαλκιοπούλων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 569 κατοίκους. Ο πληθυσμός του Χαλκιόπουλου μειώνεται σταδιακά με την αστυφιλία των τελευταίων δεκαετιών, αν και τη δεκαετία του 1980, με τη δημιουργία του ΕΣΥ, χτίστηκε κέντρο υγείας στο χωριό, γεγονός που βοήθησε αρκετά τους μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Ιωάννης Παπαζαφειρόπουλος
Ο Ιωάννης Παπαζαφειρόπουλος (1829 - 1879) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1829. Σπούδασε στην Χαϊδελβέργη νομικά και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εγκαταστάθηκε ως δικηγόρος στο Ναύπλιο.
Πήρε μέρος στην επανάσταση του Ναυπλίου και εξορίστηκε μετά την αποτυχία της. Κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια μέχρι της Οκτωβριανής επανάστασης, οπότε και ξανά επέστρεψε στην Ελλάδα.
Αναδείχτηκε πληρεξούσιος της Τρίπολης στην Β' Συνέλευση των Αθηνών, και έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης. Από τότε αντιπροσώπευε συνέχεια την επαρχία του στην Βουλή και έγινε τέσσερις φορές Υπουργός Δικαιοσύνης. Απεβίωσε από τυφοειδή πυρετό στην Τρίπολη στις 5 Αυγούστου 1879.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας
Πιπερίτσα Μεσσηνίας
μικρογραφία|αριστερά|248x248εσ|Πιπερίτσα μικρογραφία|249x249px|Πιπερίτσα|αριστερά Η Πιπερίτσα είναι χωριό στο Νομό Μεσσηνίας. Ανήκει στον Δήμο Μεσσήνης και βρίσκεται σε απόσταση 3χλμ. από την πόλη της Μεσσήνης, 14χλμ. από την Καλαμάτα, 18χλμ. από την Αρχαία Μεσσήνη, και μόλις 8χλμ. από την θάλασσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 141 μόνιμους κατοίκους. Το χωριό είναι γνωστό τουλάχιστον από το 1690. Κατά την απογραφή των Ενετών το 1700 (Απογραφή Grimani 1700) αναφέρεται ώς «Ville Piperizza, Territorio d’ Andrussa» και αριθμούσε 92 κατοίκους (27 οικογένειες)
Η Πιπερίτσα είναι γενέτειρα του επιφανούς προεστού, Φιλικού, μέλους της Πελοποννησιακής Γερουσίας και βουλευτή κατά την περίοδο του Αγώνα, Σπύρου Φραγκίσκου (ή και Φραγκισκόπουλου), καθώς και του οπλαρχηγού αδελφού του Γεωρ. Φραγκίσκου που έπεσε το 1822 στην μάχη κατά του Δράμαλη.
Ο Σπύρος Φραγκίσκος γεννήθηκε το 1790. Πλούσιος και με σημαντική πολιτική επιρροή προεστός της επαρχίας Ανδρούσης. Προεπαναστατικά, μυήθηκε στη Φιλική το καλοκαίρι του 1819. Στη συνέλευση των Καλτετζών, εξελέγη μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και προσυπογράφει τον "Οργανισμόν της" στις 27 Δεκεμβρίου 1821 στην συνέλευση της Επιδαύρου. Ο Σπύρος Φραγκίσκος με τον αδελφό του Γεώργιο κατά μια εμπιστευτική έκθεση που επεβλήθη εκ Πελοποννήσου στην ηγεσία των Φιλικών ασκούσε τόση επιρροή, ώστε μπορούσαν να κινητοποιήσουν 2000 ενόπλους “ἄν καί ὁπότε ἤθελε δοθῆ το σύνθημα ἐξεγέρσεως”.
Στην είσοδο του χωριού, μας καλωσορίζουν από τα μέσα της άνοιξης έως και τον Αύγουστο, ένα από τα ομορφότερα αποδημητικά πουλιά, ο Μελισουργός ή Μελισσοφάγος(MeropsApiaster), ή όπως τα έλεγαν παλιά “Βουλγάρες”. Η μορφολογία του εδάφους είναι ιδανική για να φωλιάσουν. Αν περνάς τις πρωινές ώρες, είναι ένα υπέροχο θέαμα να τα βλέπεις να πετούν πάνω από τον δρόμο και ανάμεσα από τους χωμάτινους τοίχους όπου έχουν φτιάξει τις φωλιές τους. μικρογραφία μικρογραφία
Διασχίζοντας το χωριό καταλήγουμε στον κάμπο. Ο κάμπος είναι γεμάτος αποστραγγιστικά και αρδευτικά κανάλια για την άρδευση των καλλιεργειών. Μία βόλτα στην “3Δ”, το αρδευτικό κανάλι που περνά ακριβώς έξω από την κοινότητα επιβάλλεται σε κάθε επισκέπτη. Ερωδιοί, φαλαρίδες (Μαυρόκοτες), γερακίνες, νεροχελώνες, καβούρια, φρύνοι και βάτραχοι είναι μόνο τα είδη που θα συναντήσεις αν κάνεις λίγο ησυχία, κατά τον περίπατό σου, δίπλα στην “3Δ”. Τέλος αν είσαι τυχερός θα συναντήσεις και κάποιο τσακάλι ή και αγριογούρουνο να τρέχει τρομαγμένο. μικρογραφίαμικρογραφίαμικρογραφία
Διοικητική ιστορία
Το χωριό είναι γνωστό τουλάχιστον από το 1690. Κατά την απογραφή των Ενετών, το 1700 (Απογραφή Grimani 1700) αναφέρεται ως «Ville Piperizza, Territorio d’ Andrussa». Καθ’ όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας, κατά την επανάσταση και μέχρι το 1834 άνηκε στην Επαρχία Ανδρούσης. Το 1835 εντάχθηκε στον δήμο Τρίκκης με έδρα το Καρτερόλι και το 1840 με την συγχώνευση των δήμων, ενσωματώθηκε στον Δήμο Εύας με έδρα το Ναζήρι. Κατά την απογραφή του 1861 και έως το 1912 συνέχισε να υπάγεται στο Δήμο Εύας, με την έδρα του Δήμου το 1967 να μεταφέρεται στην Ανδρούσα. Το 1912 συστάθηκαν οι κοινότητες ως μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης. Η Πιπερίτσα μαζί με το Καρτερόλι, το Μοσχοχώρι, την Πιλαλίστρα και το Κούρταλι συγκρότησαν την κοινότητα Καρτερολίου και το 1919 η Πιπερίτσα αναγνωρίστηκε ως αυτοτελής κοινότητα «Κοινότητα Πιπερίτσης της Επαρχίας Μεσσήνης». Το 1997, 98 χρόνια αργότερα, με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» καταργήθηκαν οι κοινότητες ως μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης και μετατράπηκαν σε Δημοτικά Διαμερίσματα, «Δημοτικό Διαμέρισμα Πιπερίτσης του Δήμου Μεσσήνης». Με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την διοικητική διαίρεση του 2011, καθιερώνεται ο όρος «τοπική κοινότητα» ως ονομασία «Τοπική Κοινότητα Πιπερίτσης» για όλα τα Δημοτικά Διαμερίσματα των καταργούμενων Δήμων (οι οποίοι μετονομάστηκαν σε Δημοτικές Ενότητες των «Καλλικρατικών»). Το 2018 με το Πρόγραμμα «Κλεισθένης Ι» οι Τοπικές Κοινότητες μετονομάστηκαν σε «Κοινότητες», ανεξαρτήτως του πληθυσμού τους «Κοινότητα Πιπερίτσης, Δημοτικής Ενότητας Μεσσήνης του Δήμου Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου», σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και «Κλεισθένης Ι».
Πληθυσμός
Απογραφή Πληθυσμού και Διοικητικές μεταρρυθμίσεις Κοινότητας:
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
NGC 2000
Το NGC 2000 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Τράπεζα, στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου. Το ανακάλυψε το 1836 ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ.
Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους
Η Άννα - Μαρία Παπαχαραλάμπους (Αθήνα, 28 Αυγούστου 1974) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης - Βεάκη. Έγινε ευρέως γνωστή από τη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη "Ψίθυροι καρδιάς" (σεζόν 1997-1998, είχε ξεπεράσει σε τηλεθέαση ακόμη και το Μουντιάλ της Γαλλίας). Έχει συμμετάσχει στις σειρές "Οι ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα" και "10η εντολή" ενώ έχει πρωταγωνιστήσει στις αισθηματικές κωμωδίες "'Άρωμα γυναίκας", "Κανείς δε λέει σ' αγαπώ", ''"Μπαμπά μην τρέχεις". Επίσης είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην σειρά "η Επιστροφή".'' Τη σεζόν 2022 πρωταγωνιστεί στην σειρά της ΕΡΤ Ο Όρκος σε σενάριο της Τίνα Καμπίτση.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1991-92
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών της περιόδου 1991-92 ήταν το τριακοστό έβδομο από την καθιέρωση του θεσμού και το τελευταίο πριν μετονομαστεί η διοργάνωση σε Τσάμπιονς Λιγκ. Το κατέκτησε η Μπαρτσελόνα για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη ΟΚ Σαμπντόρια με σκορ 1-0 στη παράταση. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαΐου, στο Λονδίνο και τον παρακολούθησαν 71.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Ίναχος ποταμός (Αιτωλοακαρνανία)
Ο Ίναχος είναι παραπόταμος του Αχελώου και περνάει από τα χωριά Νέα Μαλεσιάδα, Αμοργιανοί, Παλιάμπελα, Ποδογορά και Γιαννόπουλοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αχελώου
Γουλιέλμος Μάγερ
Ο Γουλιέλμος Μάγερ ήταν Γερμανός Αστρονόμος (1853-1910).
Γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ. Εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο το 1888 όπου και διορίσθηκε διευθυντής της εταιρείας εκλαϊκεύσεων των φυσικών επιστημών «Ουρανία» της οποίας και ίδρυσε το περιοδικό «Ουρανός και Γη» το 1889. Πριν εγκατασταθεί στο Βερολίνο εργάσθηκε σε πολλές πόλεις της Ευρώπης όπως στη Ζυρίχη, στη Γενεύη, στη Βιέννη κ.ά.
Τα έργα του έχουν εκλαϊκευτικό χαρακτήρα. Σπουδαίο δε μεταξύ αυτών είναι η «Λαϊκή αστρονομία» (1903), που ίσως να αποτέλεσε οδηγό σε παρόμοια συγγραφή από τον Έλληνα αστρονόμο Ν. Χασάπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι
Κόιντος Τύλλιος Κικέρων
Ο Κόιντος Τύλλιος Κικέρων (Quintus Tullius Cicero, 102 π.Χ. – 43 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης και ο νεότερος αδελφός του φημισμένου ρήτορα, φιλοσόφου και πολιτικού, Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνα. Γεννήθηκε σε μία οικογένεια από την τάξη των ιππέων, ως γιος ενός πλούσιου γαιοκτήμονα στο Αρπίνουμ, περίπου 100 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ρώμης. Πρόκειται για έναν διακεκριμένο στρατιωτικό, καθώς επίσης και πολιτικό και συγγραφέα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο εύπορος πατέρας του φρόντισε να λάβει καλή μόρφωση ο ίδιος και ο αδελφός του στη Ρώμη, στην Αθήνα και ίσως τη Ρόδο το 79 – 77 π.Χ. Παντρεύτηκε γύρω στο 70 π.Χ. την Πομποωνία, αδελφή του φίλου του, Αττικού, μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα. Το ζεύγος χώρισε μετά από έναν μακρύ γάμο γεμάτο διαπληκτισμούς ανάμεσα στους συζύγους το 45 π.Χ. Ο αδελφός του, Μάρκος, προσπάθησε πολλές φορές να συμφιλιώσει το ζευγάρι, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Απέκτησαν μαζί ένα γιο το 66 π.Χ. που πήρε το όνομα του πατέρα του.