cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Τηλλυρίας
Άμεση έκβαση
Το άμεσο γεωγραφικό αποτέλεσμα της σύγκρουσης στην περιοχή της Τηλλυρίας ήταν ότι τέσσερα χωριά εκκενώθηκαν και ο θύλακας της Κόκκινας ουσιαστικά περιορίστηκε σε μια στενή παραλία. Ωστόσο, η ελληνοκυπριακή Εθνοφρουρά είχε αποτύχει να εισβάλει στις εσωτερικές άμυνες του θύλακα, αφήνοντας έτσι την τουρκική παραλία ουσιαστικά ανέπαφη.
Οι μάχες στην περιοχή σταμάτησαν στις 10 Αυγούστου 1964, αλλά η αξία του Κόκκινα για τον τουρκικό στρατό μειώθηκε, καθώς οι Ελληνοκύπριοι την είχαν ουσιαστικά απομονώσει από την παραλιακή οδό και την είχαν περικυκλώσει με αρκετές δυνάμεις για να εγγυηθούν την καταστροφή της μέχρι την επέκταση του 1965. Εθνικός φρουρός.
Κληρονομιά
Στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία εξαπέλυσε εισβολή στο νησί, μετά από ένα πραξικόπημα με την υποστήριξη της ελληνικής χούντας κατά του Προέδρου Μακαρίου, με στόχο την ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Η δεύτερη τουρκική επίθεση, με την κωδική ονομασία Αττίλας 2, έλαβε χώρα μεταξύ 14 και 18 Αυγούστου 1974 και επεκτάθηκε δυτικά μέχρι τον θύλακα Κόκκινα.
Επί του παρόντος, η Κόκκινα (τουρκικά: Erenköy) είναι θύλακας της Βόρειας Κύπρου. Ενώ αυτός ο θύλακας ήταν προσβάσιμος μόνο από την υπόλοιπη de facto πολιτεία δια θαλάσσης για 46 χρόνια, ήταν προσβάσιμος οδικώς από το 2010, μετά τη διάνοιξη ενός σημείου ελέγχου μεταξύ Κάτω Πύργου και Λιμνίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Κύπρου
Ουίλιαμ Σαρογιάν
Βιογραφία
μικρογραφία|200x200εσ|Ο Σαρογιάν σε νεαρή ηλικία μικρογραφία|229x229εσ|Ο Σαρογιάν τη δεκαετία του 1940 Ο Ουίλιαμ Σαρογιάν γεννήθηκε το 1908 στο Φρένσο της Καλιφόρνια από αρμένιους μετανάστες γονείς, που είχαν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε πολύ μικρή ηλικία (5 χρονών) πεθαίνει ο πατέρας του και η μητέρα του αναγκάζεται να βάλει αυτόν και τα αδέλφια του σε ορφανοτροφείο του Όκλαντ, ώστε να εργαστεί ως εσωτερική οικιακή βοηθός. Η οικογένεια ξαναενώνεται το 1916 και ο Σαρογιάν μαζί με τον μεγάλο αδελφό του υποχρεώθηκαν να βιοπορίζονται κάνοντας κάθε είδους δουλειά έως το 1926. Τότε, προσλαμβάνεται ως τηλεγραφητής σε μια τηλεγραφική εταιρεία του Φρέσνο. Το 1951 - 1953 έζησε στο Παρίσι για να αποφύγει φορολογικές διώξεις λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε.
Τα έργα του είναι λυρικά, ευαίσθητα και αναφέρονται στην προσπάθεια ανάκτησης των χαμένων συγκινήσεων της παιδικής ηλικίας. Είναι κυρίως αυτοβιογραφικά και οι χαρακτήρες τους διαφορετικές όψεις είτε του ίδιου είτε κάποιων συγγενικών του προσώπων. Σκηνοθέτησε για την κινηματογραφική εταιρεία MGM την ταινία Μια καλή δουλειά ενώ πάνω από είκοσι ταινίες γυρίστηκαν γι’ αυτόν και τα έργα του.
Θεατρικά Έργα
Τα πιο αξιομνημόνευτα έργα του, από τα οποία μερικά παίχτηκαν και στις ευρωπαϊκές χώρες είναι :
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας
Λουί Λε Βω
Ο Λουί Λε Βω (γαλλικά: Louis Le Vau) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας που γεννήθηκε στο Παρίσι το 1612 και πέθανε στο Παρίσι στις 11 Οκτωβρίου 1670 (σε ηλικία 58 ετών).
Σύγχρονος του Φρανσουά Μανσάρ, του Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ και του Ζακ Λεμερσιέ, ο Λουί Λε Βω ήταν ένας από τους δημιουργούς του γαλλικού κλασικισμού (το στυλ Λουδοβίκου ΙΔ') που το συνδύασε με το μπαρόκ. Δημιούργησε ένα στυλ που χαρακτηρίζεται από την απλότητα των κατασκευών και την κομψότητα των διακοσμήσεων. Απέκτησε μεγάλη φήμη και έγινε ο πρώτος αρχιτέκτονας του Λουδοβίκου ΙΔ'. Το μεγαλύτερο έργο του είναι το κάστρο του Βω-λε-Βικόντ.
Βιοεργογραφία
Ο Λουί Λε Βω προέρχονταν από ταπεινό κοινωνικό υπόβαθρο, ο παππούς του ήταν σιδεράς και ο πατέρας του χτίστης στο Παρίσι μέχρι το 1634 οπότε έγινε αρχιτεχνίτης οικοδόμος και εκπαίδευσε τους δύο γιους του Λουί και Φρανσουά. Ο Λε Βω έμαθε την τέχνη κοντά σε μεγάλους εργολάβους όπως ο Μισέλ Βιλεντό, στα εργοτάξια, και μελετώντας τις τεχνικές και αρχιτεκτονικές διατριβές του Πιέρ Λε Μυέ. Στο Παρίσι και ιδιαίτερα στο νησί Σαιν-Λουί, όπου κατοικούσε, ανέλαβε πολλά οικοδομικά έργα, συνήθως σε συνεργασία με τον πατέρα του. Ο Μισέλ Βιλεντό διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πρώτα μεγάλα έργα του, το μέγαρο του Γκιγιώμ ντε Μπωτρύ το 1634 και του Φρανσουά Πετί το 1638 στο νησί Σαιν-Λουί.
Η αναγνώριση για την κατασκευή ιδιωτικών αρχοντικών στο νησί Σαιν-Λουί ήρθε στη δεκαετία του 1640 και του 1650. Ένα από αυτά είναι το μέγαρο Λαμπέρ, γνωστό για την σκάλα, την εσωτερική διακόσμηση και για το θαυμάσιο σχέδιο της κεντρικής αίθουσας υποδοχής. Από το 1654 απέκτησε μεγάλη φήμη και έγινε ο κύριος αρχιτέκτονας του Λουδοβίκου ΙΔ' (πρώτος αρχιτέκτονας του βασιλιά). Μόλις είχε τελειώσει τον πύργο του Ραινσύ, το 1656, ο υπουργός Οικονομικών Νικολά Φουκέ του ανέθεσε το σημαντικό έργο της ανέγερσης του κάστρου του Βω-λε-Βικόντ (1656-1661) σε συνεργασία με τον Αντρέ Λε Νοτρ και τον ζωγράφο Σαρλ Λε Μπρεν, στο οποίο επικεντρώθηκε στη μεγαλοπρέπεια και όχι στην αυστηρή τήρηση των κανόνων της κλασικής αρχιτεκτονικής. μικρογραφία|250x250εσ|Το [[παλάτι του Κεραμεικού, (πίνακας του 1757)]] Μετά το 1660 εργάστηκε για τον βασιλιά: ολοκλήρωσε το κάστρο της Βανσέν κατασκευάζοντας τα περίπτερα του βασιλιά και της βασίλισσας και τη νότια αυλή, ολοκλήρωσε το κτήριο του νοσοκομείου Σαλπετριέρ σε συνεργασία με τον Λιμπεράλ Μπρυάν, ανακατασκεύασε την πρόσοψη του Κεραμεικού, ανακατασκεύασε την Αίθουσα του Απόλλωνα στο Λούβρο και άλλα έργα.
Στα έργα του συνδύασε το κλασικό γαλλικό πνεύμα με τη φαντασία του μπαρόκ.
Ο Λουί Λε Βω πέθανε στο Παρίσι το 1670 σε ηλικία 58 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Λεονίντ Αγκούτιν
Ο Λεονίντ Νικολάεβιτς Αγκούτιν (Ρωσικά: Леони́д Никола́евич Агу́тин), είναι Ρώσος τραγουδιστής και συνθέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές
2663 Μιλτιάδης
Ο Μιλτιάδης (Miltiades) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,465. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αθηναίου στρατηγού Μιλτιάδη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μιλτιάδη είναι άγνωστα.
Βασίλης Μούχλιας
Ο Βασίλης Μούχλιας είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 21 Νοεμβρίου του 1996 και αγωνίζεται ως ακραίος. Είναι υιός του παλαίμαχου διεθνή πετοσφαιριστή, Νίκου Μούχλια.
Καριέρα
Ο Μούχλιας ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Έβρο Σουφλίου το 2011 και παρέμεινε για τρία χρόνια, αγωνιζόμενος στην Β' εθνική ανδρών. Παράλληλα, αγωνιζόταν στην εθνική ομάδα εφήβων.
Το καλοκαίρι του 2014, μεταγράφηκε στην ομάδα του Ηρακλή, με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό του πανελλήνιου πρωταθλήματος εφήβων, όπου ηττήθηκε από την αντίστοιχη ομάδα του Μίλωνα.
Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στον Άρη, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Α1 εθνικής κατηγορίας.
Στις 30 Αυγούστου 2019 πήρε μεταγραφή στην ομάδα του Παναθηναϊκού.
Το καλοκαίρι του 2020 πηρε μεταγραφή για τον ΑΟ Μίλων,όπου και θα αγωνιστεί.
Επεξεργασία εικόνας
Επεξεργασία εικόνας ονομάζεται κάθε μορφή αλγοριθμικής επεξεργασίας, ανάλυσης και χειρισμού ψηφιακών δεδομένων εικόνας ή βίντεο, όπως και το σχετικό επιστημονικό πεδίο της πληροφορικής. Στην επεξεργασία εικόνας, τόσο η είσοδος όσο και η έξοδος των υπολογισμών είναι δεδομένα εικόνας / βίντεο (έγχρωμα, ασπρόμαυρα ή σε αποχρώσεις του γκρίζου). Από την επεξεργασία εικόνας εκπορεύονται επίσης και αλγόριθμοι ανάλυσης / κατανόησης εικόνας, αλλά εκεί υφίσταται επικάλυψη με το συγγενές γνωστικό πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης ονόματι μηχανική όραση. Μεγάλο μέρος του επιστημονικού υποβάθρου της επεξεργασίας εικόνας παρέχεται από την επεξεργασία σήματος, καθώς η ψηφιακή εικόνα μπορεί να θεωρηθεί δισδιάστατο χωρικό σήμα και το βίντεο τριδιάστατο χωροχρονικό σήμα.
Τύποι επεξεργασίας
Ανεξάρτητα από την κατηγορία επεξεργασίας, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η διαδικασία σχεδίασης και υλοποίησης των αλγορίθμων επεξεργασίας απαιτεί πολύ καλές γνώσεις μαθηματικών. Το σύγχρονο, έτοιμο λογισμικό επεξεργασίας απαλλάσσει, φυσικά, το χρήστη από την ανάγκη να διαθέτει αυτές τις γνώσεις.
Εφαρμογές και σχέση με άλλα επιστημονικά πεδία
Σε σχέση με άλλα, συγγενή γνωστικά πεδία, η ψηφιακή επεξεργασία εικόνας διαφοροποιείται ως εξής:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γραφιστική Κατηγορία:Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας
Σουκουμάρ Ράι
Ο Σουκουμάρ Ράι (, βεγγαλικά: সুকুমার রায়, 30 Οκτωβρίου 1887 – 10 Σεπτεμβρίου 1923) ήταν κωμικός ποιητής, σεναριογράφος, φωτογράφος, συγγραφέας παιδικών διηγημάτων και τυπογράφος από την περιοχή της Βεγγάλης στην Ινδία. Τα έργα του απολάμβαναν μεγάλης δημοτικότητας στην Ινδία, ακόμα και πολλές δεκαετίες μετά τον θάνατο του. Σε αντίθεση με την καλλιτεχνική επαγγελματική του ενασχόληση ο ίδιος είχε σπουδάσει Φυσική και Χημεία στην Ινδία, ενώ είχε σπουδάσει και Λιθογραφία στο Λονδίνο.
Joost
Το joost ήταν μία υπηρεσία online video. Αντίθετα με τον παραδοσιακό τρόπο θέασης βίντεο στο διαδίκτυο το Joost δεν φορτώνει τους διακομιστές που παρέχουν τα αρχεία βίντεο, επειδή βασίζεται στην τεχνολογία P2P. Οι δημιουργοί του είναι ο Νίκλας Ζένστρομ (Niklas Zennstrom) και ο Γιάνους Φριντς (Janus Frids). Αφού συντάραξαν τη μουσική βιομηχανία με το KazaA και μετέπειτα τις τηλεφωνικές εταιρείες με το Skype δοκίμασαν και στην τηλεόραση. Καθώς οι τρέχουσες υποδομές δεν επέτρεπαν την εξάπλωση της διαδικτυακής τηλεόρασης, το Joost μοιράζοντας το bandwidth χρηστών και θεατών, προσπάθησε να δώσει μία αποτελεσματική λύση. Το Joost παρείχε στους χρήστες του τηλεοπτικό υλικό 350 megabyte την ώρα με την χρήση P2P. Η ποιότητα εικόνας θεωρούνταν εκείνη την εποχή καλύτερη από το Youtube και τα άλλους παρόμοιους δικτυακούς τόπους. Το πλήθος εκπομπών ήταν περιορισμένο. Η εταιρεία πέρασε από αναδόμηση πολλές φορές, πούλησε τους περισσότερους πόρους της το 2009, και έκλεισε το 2012.
Σουκουμάρ Ράι
Ο πατέρας του ήταν ο συγγραφέας και καλλιτέχνης Ουπερντρακισόρ Ράι Τσοουντχουρί ο οποίος είχε ιδρύσει τον εκδοτικό οίκο / εκτυπωτήριο το οποίο διαχειρίζονταν πλέον ο Σουκουμάρ, ενώ ο ίδιος ο Σουκουμάρ ήταν ο πατέρας του σκηνοθέτη Σατιατζίτ Ράι.
Joost
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό Windows Κατηγορία:Διαδικτυακή τηλεόραση
Σουκουμάρ Ράι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί ποιητές Κατηγορία:Ινδοί συγγραφείς
2664 Έβερχαρτ
Ο Έβερχαρτ (Everhart) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,8. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Έντγκαρ Έβερχαρτ (Edgar Everhart, 1920-1990).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Έβερχαρτ εκτιμάται σε 10,9 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,045 ± 0,013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Εβερχαρτ
Αρμίδι
Στην ελληνική κοινή ναυτική γλώσσα αρμίδι (επίσημα: ορμίδιον) ή βιλάι ονομάζεται το λεπτό ιδίως σχοινί (το πεισμάτιον) που χρησιμοποιείται από τους ναυτικούς δια της έλξης του στην άρση ή καθαίρεση βαρέων αντικειμένων ή προσδένοντάς το στην άκρη των κάβων για τον ευκολότερο χειρισμό τους στη πρόσδεση των πλοίων.
Αρμίδι επίσης ή ορμιά λέγεται η πετονιά δηλαδή το λεπτό και ισχυρό νήμα στην άκρη του οποίου έχει προσδεθεί αγκίστρι που αποτελεί αλιευτικό εργαλείο, για αλιεία από βράχο ή λέμβο.
Τέλος αρμίδι ή ορμίδιο ονομάζεται και το βλήμα που εκτοξεύεται από την ορμιδοβόλο συσκευή διάσωσης.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία Κατηγορία:Ναυτική τέχνη Κατηγορία:Αλιευτικά εργαλεία
Φεγγίθ
Η Φεγγίθ ή Αγγίθ είναι πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης σύζυγος του Δαβίδ και μητέρα του τέταρτου γιου του, Αδωνία, ο οποίος γεννήθηκε ενώ ο Δαβίδ πολεμούσε τον Σαούλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Μονή Τιμίου Προδρόμου Συκής
Το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου Συκής ανεγέρθη με χρήματα των οπλαρχηγών του Πηλίου, Κυριάκου και Στέργιου Μπασδέκη το 1795. Γραφικό, επιβλητικό, χτισμένο με πέτρα και ξύλο, βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Συκή, 1 χιλιόμετρο νότια της πλατείας. Ζουμπανιώτες μάστορες ανέλαβαν το χτίσιμο του, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος του φιλοτεχνήθη από τον γλύπτη Σπ. Μήλιο. Το Μοναστήρι καταστράφηκε εν μέσω της Επανάστασης, στις 2 Μαΐου του 1822 κι ανακαινίσθηκε το 1835 από Αργαλαστιώτες μάστορες των οικογενειών Πέτρου και Κοσμά. Εγκαινιάστηκε στις 24 Ιουνίου 1844 και κατοικούνταν από άνδρες μοναχούς, αδιάκοπα για έναν ολόκληρο αιώνα. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταλείφθηκε από τους μοναχούς του, ενώ το 1971 ξεκίνησε μία προσπάθεια για αναστύλωση του με πόρους των κατοίκων του χωριού. Το 1984, με σχετική άδεια του τότε Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, εγκαθίσταται στη Μονή Γυναικεία Κοινοβιακή Αδελφότητα, η οποία παραμένει ως τις μέρες μας. Στην είσοδο της Ιεράς Μονής σήμερα υπάρχει Πρόναος που οδηγεί στο Καθολικό και στα κελιά διαμονής των Αδελφών. Πρόσφατα στα βορειοανατολικά του προαυλίου χώρου άρχισε να χτίζεται ο Ιερός Ναός των Αγίων Πάντων
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονές του νομού Μαγνησίας
Φόρτωση πλοίου
Γενικά με τον όρο φόρτωση πλοίου, (lading ή loading), χαρακτηρίζεται η διαδικασία παραλαβής και τοποθέτησης φορτίου στο πλοίο με κατάλληλη βέβαια στοιβασία. Ο όρος αυτός αποδίδεται για τα πάσης φύσεως φορτία ανεξάρτητα συσκευασίας, π.χ. εμπορεύματα, αυτοκίνητα κ.λπ. καθώς και για ζωντανά ζώα. Ιδιαίτερα για τους επιβάτες χρησιμοποιείται ο όρος επιβίβαση ή αποεπιβίβαση.
Όταν ένα πλοίο φθάσει στο λιμένα φόρτωσης και λάβει τη συγκεκριμένη θέση (συμφωνημένη), ο Πλοίαρχος του πλοίου συμπληρώνει υπογράφει και επιδίδει στον ναυλωτή - φορτωτή τη λεγόμενη δήλωση ετοιμότητας (φόρτωσης) (notice of readiness). Από την επόμενη μέρα της επίδοσης αυτής, δηλαδή από το πρώτο μεσονύκτιο (ώρα 00.01), αρχίζει να μετράει ο χρόνος υπολογισμού των σταλιών, δηλαδή ο προκαθορισμένος στη σύμβαση ναύλωσης "χρόνος αναμονής", του πλοίου προς φόρτωση. Ωσαύτως ο ναυλωτής - φορτωτής φροντίζει να φέρει το προς φόρτωση φορτίο, συνήθως στη θέση της προκυμαίας της προσέγγισης του πλοίου, λεγόμενη εκ του αγγλικού όρου "κατά μήκος του πλοίου" (along side), ή "κατά πρύμνη" (by aft) αν είναι οχηματαγωγό ή πλοίο RoRo, όπου και αρχίζει η φόρτωση είτε με τα μέσα φόρτωσης που διαθέτει το πλοίο είτε με τα μέσα του λιμένα ή της εγκατάστασης φόρτωσης (αν είναι ιδιαίτερος βιομηχανικός χώρος).
Κατά τη φόρτωση
Κατά το στάδιο της φόρτωσης του πλοίου θα πρέπει να υφίσταται συνεχής συνεργασία μεταξύ πλοιοκτήτη - μεταφορέα και των εκπροσώπων του πλοιάρχου (Αξιωματικών του πλοίου) από τη μια, και φορτωτή και εκπροσώπων του από την άλλη. Θεωρητικά η ευθύνη του φορτωτή λήγει τη στιγμή που το φορτίο φθάνει στο δρύφρακτο του πλοίου (ship's rail) όπου από το σημείο αυτό αρχίζει η ευθύνη του μεταφορέα. Συνεπώς τόσο η τοποθέτηση αυτού στα κύτη (κοινώς αμπάρια), όσο και η τακτοποίηση (ευτρεπισμός φορτίου) και ασφαλή στοιβασία του φορτίου βαραίνει τον μεταφορέα. Στη περίπτωση που συμφωνείται για πλήρες και συνεχές φορτίο (full and complete cargo) τότε ο ναυλωτής - φορτωτής υποχρεούται να φέρει στο πλοίο φορτίο μόνο όσο μπορεί αυτό να μεταφέρει με ασφάλεια, διαφορετικά υποχρεούται σε καταβολή πρόσθετου ναύλου, που χαρακτηριστικά λέγεται εκ του αγγλικού όρου νεκρός ναύλος, (dead freight). Επίσης αν τα εμπορεύματα είναι διαφορετικά των συμφωνηθέντων στη σύμβαση ναύλωσης (ναυλοσύμφωνο), δηλαδή είτε είναι επικίνδυνα, είτε έχουν κακή συσκευασία κ.λπ. παρέχεται η δυνατότητα στον μεταφορέα ακόμα και να αρνηθεί τη φόρτωση. Επίσης αν με υπαιτιότητα του φορτωτή, η φόρτωση δεν ολοκληρωθεί μέσα στον συμφωνημένο χρόνο των σταλιών ο φορτωτής βαρύνεται με επισταλίες (demurrage). Αν αντίθετα όμως η φόρτωση ολοκληρωθεί σε λιγότερο χρόνο του συμφωνημένου τότε δικαιούται να πάρει τη λεγόμενη αμοιβή επίσπευσης (dispatch money), κοινώς "σπατσαρίσματα".
Εμπορεύματα
Τα εμπορεύματα που φορτώνονται στα πλοία σημειώνονται, (ο χρόνος φόρτωσης ανά συσκευασία) από τους λεγόμενους σημειωτές, (tallymen), όπου ο υποπλοίαρχος του πλοίου που είναι και ο αρμόδιος της εποπτείας της φόρτωσης και της ταυτόχρονης στοιβασίας εκδίδει γι΄ αυτά επιμέρους αποδείξεις παραλαβής, (mate's receipt), με βάση των οποίων και εκδίδεται στο τέλος η φορτωτική, (Bill of Lading), με την οποία και βεβαιώνεται η παραλαβή φόρτωση όλου του φορτίου προκειμένου με ευθύνη πλέον του μεταφορέα (πλοίου) παραδοθεί αυτό σε συγκεκριμένο παραλήπτη του λιμένα προρισμού.
Ασφάλεια
Ο επιτετραμμένος αξιωματικός που επιβλέπει τη φόρτωση, καθ΄ όλη τη διάρκεια αυτής, οφείλει να παρακολουθεί επίσης τη διαγωγή του πλοίου, τις τυχόν παροδικές κλίσεις, λαμβάνοντας συνεχή βυθίσματα καθόλη τη διάρκεια αυτής έχοντας υπόψη τους ειδικούς πίνακες φόρτωσης του πλοίου τόσο για την αποφυγή τυχον παραμόρφωσης του πλοίου, όσο και για τυχόν υπέρβαση της γραμμής φόρτωσης. Παράλληλα θα πρέπει να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, τα προβλεπόμενα κατά είδος του φορτίου, και να ελέγχει αυτά ώστε να βρίσκονται σε άμεση ετοιμότητα.
Μικρό Πάπιγκο Ιωαννίνων
Το Μικρό Πάπιγκο είναι χωριό του δήμου Ζαγορίου στο νομό Ιωαννίνων, χτισμένο στις πλαγιές της Τύμφης. Βρίσκεται εντός των ορίων του Εθνικού Δρυμού Βίκου-Αώου σε υψόμετρο 950-960 μ. με θέα στην Αστράκα ("Πύργοι Αστράκας"). Εκεί είναι χτισμένα ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής πετρόκτιστα σπίτια και αρχοντικά, περίτεχνες αυλόπορτες και εκκλησίες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Άγιο Βλάσιο με το εξάγωνο καμπαναριό, γραφικά καλντερίμια, βρύσες και κολυμπήθρες, καθώς και η φυσική πισίνα με καθαρά νερά της, που βρίσκεται στο δρόμο πριν το Μικρό Πάπιγκο.
Στο Μικρό Πάπιγκο βρίσκονται οι αφετηρίες πολλών μονοπατιών που οδηγούν στο βουνό της Τύμφης, στο καταφύγιο της Αστράκας και στη Δρακόλιμνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Χρήστος Κιτσίδης
Ο Χρήστος Κιτσίδης (1916 - 27 Ιουνίου 1991), του Αθανασίου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας και ως βουλευτής.
Πίερες
thumb|right|250px|Η μετακίνηση των Πίερων Οι Πίερες ήταν φύλο της αρχαίας Μακεδονίας που αρχικά κατοικούσε μεταξύ Ολύμπου και Θερμαϊκού κόλπου στην χώρα των Μουσών και τόπο γέννησης του Ορφέα που αργότερα απωθήθηκαν από άλλα Μακεδονικά φύλα πέραν του Στρυμώνος. "«πρῶτοι ἐκτήσαντο καὶ ἐβασίλευσαν ἀναστήσαντες μάχῃ ἐκ μὲν Πιερίας Πίερας, ο῏ ὕστερον ὑπὸ τὸ Πάγγαιον πέραν Στρυμόνος ᾤκησαν Φάγρητα καὶ ἄλλα χωρία (καὶ ἔτι καὶ νῦν Πιερικὸς κόλπος καλεῖται ἡ ὑπὸ τῷ Παγγαίῳ πρὸς θάλασσαν γῆ»."
Χρήστος Κιτσίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 ως υποψήφιος βουλευτής Λαρίσης με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) και συγκέντρωσε 898 ψήφους, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής.
Πίερες
Μαζί με τους Σάτρες και τους Οδομάντες που κατοικούσαν δυτικά του Στρυμόνα και μετακινήθηκαν προς το Παγγαίο όρος συνεκμεταλλεύονταν τα ορυχεία του Παγγαίου πριν τη δημιουργία του Μακεδονικού Βασιλείου επί Φιλίππου Β.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία Κατηγορία:Αρχαίοι Πίερες
Χρήστος Κιτσίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και στη Νομική Σχολή Αθηνών και κατείχε και τα δύο πτυχία.
Τον Μάρτιο του 1947 διορίστηκε Νομάρχης Ζακύνθου. Το 1951 και ως το 1954, οπότε καταργήθηκε η νομαρχία, ήταν Νομάρχης Ιωαννίνων. Από τo 1954 ως τον Φεβρουάριο του 1960 υπηρέτησε ως Νομάρχης Λακωνίας και τον αντικατέστησε ο Στυλιανός Σκανδάλης.
ΣΕΚΑΠ
Το ακρονύμιο ΣΕΚΑΠ μπορεί να αναφέρεται σε:
Χρήστος Κιτσίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Φεβρουάριο του 1960 ανέλαβε Νομάρχης Μεσσηνίας, μετά την αποχώρηση από την υπηρεσία του Κυριαζή Σταμουλά στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς.
Το 1963 πολιτεύτηκε ξανά στη Λάρισα και εξελέγη δύο φορές βουλευτής, το 1963 και το  1964 με την ΕΡΕ
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 28 Ιουνίου 1991 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Μάρω (Μαρία) το γένος Κασιμάτη και είχαν ένα παιδί, τον Θάνο (Αθανάσιο) Κιτσίδη, παντρεμένο με τη Νίκη (Νικολέττα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Νομάρχες Ζακύνθου Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας Κατηγορία:Νομάρχες Ιωαννίνων
Μουν Γκουν-γιονγκ
Η Μουν Γκούν-γιονγκ (κορεατική: 문근영, 6 Μαΐου 1987) είναι Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός από την Γκουάνγκτζου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ανδρέας Ευσταθίου
Ο Ανδρέας Ευσταθίου (19.. - 1977), του Σταύρου, ήταν Έλληνας μηχανικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας.
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Μάρτιο του 1947 διορίστηκε Νομάρχης Ημαθίας, όπου παρέμεινε έως το 1948. Από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 1949 ήταν Νομάρχης Πρέβεζας και τον Σεπτέμβριο του 1949 τοποθετήθηκε Νομάρχης Ηλείας.
Η σύζυγός του, Μαγιούλα, πέθανε στις 24 Μαρτίου 1958. Είχαν δύο τέκνα, τον Πάνο και τη Χαριτίνη, και εγγόνια.
Ο Ανδρέας Ευσταθίου απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1977, από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Ημαθίας Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας-Γένοβας
H Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας-Γένοβας (Maria Adelaide di Savoia-Genova, 25 Απριλίου 1904 - 2 Αυγούστου 1979) ήταν κόρη του Θωμά, Δούκα της Γένουας.
Βιογραφία
Η Μαρία Αδελαΐδα Βικτωρία Αμαλία γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1904 στο Τορίνο, και ήταν το πέμπτο παιδί και νεότερη κόρη του Θωμά, Δούκα της Γένουας, και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας.
Πέθανε στις 2 Αυγούστου 1979 στη Ρώμη σε ηλικία 75 ετών.
Τίτλοι
===Τιμητικές διακρίσεις ===
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας
Βραβείο Τέρνερ
thumb|Η Πινακοθήκη Τέιτ Βρετανίας: ο χώρος απονομής του βραβείου.
Το Βραβείο Τέρνερ  (Turner Prize) είναι ετήσιο βραβείο που απονέμεται σε εικαστικό καλλιτέχνη από τη Βρετανία, ηλικίας κάτω των 50 ετών (έγινε άρση αυτού του περιορισμού το 2017). Έλαβε την ονομασία του από τον καλλιτέχνη Τζ. Μ. Γ. Τέρνερ και οργανώνεται από την Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ. Η απονομή του γίνεται στην Tate Britain. Από τη θεσμοθέτησή του το 1984 έχει καταστεί το βραβείο με τη μεγαλύτερη δημοσιότητα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία εικαστικών τεχνών
Γαλάτσι
Καταλαμβάνει έκταση 4 τ.χλμ. και βρίσκεται περίπου 4 χλμ. βόρεια από το κέντρο της Αθήνας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Νέα Ιωνία, ανατολικά με τη Φιλοθέη και το Παλαιό Ψυχικό, ενώ στα νότια και δυτικά με τον Δήμο Αθηναίων. Έχει μέσο υψόμετρο 200 μ. και πληθυσμό 57.917 κατοίκους, σύμφωνα με τα αποτελέσματα απογραφής πληθυσμού 2021.
Συγκοινωνίες
Η περιοχή εξυπηρετείται από γραμμές τρόλεϊ και λεωφορείων του ΟΑΣΑ. Ακόμη στους σχεδιασμούς της γραμμής 4 του Μετρό της Αθήνας, προβλέπονται τρεις σταθμοί στην ευρύτερη περιοχή (Γαλάτσι, Άλσος Βεΐκου, Ελικώνος). Η γραμμή 4 του Μετρό θα καταλήγει Γουδή, διατρέχοντας κομβικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως Εξάρχεια, Ακαδημία, Κολωνάκι, Ευαγγελισμός, Καισαριανή, Ιλίσια και Ζωγράφου.
Ναός Αγίας Γλυκερίας
Χτίστηκε το 1590 από την Οσία Φιλοθέη και για παραπάνω από 300 χρόνια χρησιμοποιήθηκε σαν παρθεναγωγείο, μοναστήρι και κρυφό σχολειό. Γκρεμίστηκε το 1927 για να οικοδομηθεί στην ίδια θέση ο σημερινός ναός. Η Αγία Γλυκερία αποτελεί την πολιούχο του Γαλατσίου. Έναντι του ναού, βρίσκεται η Πηγή που δημιουργήθηκε το 1910 επί δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη.
Άλσος Βεΐκου
Το Άλσος Βεΐκου αποτελεί μια τεράστια έκταση πρασίνου και είναι ένας από τους μεγαλύτερους πνεύμονες της Αθήνας. Διαθέτει καφετέριες, παιδική χαρά, γήπεδα (τένις, μπάσκετ, ποδοσφαίρου),κολυμβητήριο, θέατρο, θερινό κινηματογράφο και αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς Αθηναίους τα σαββατοκύριακα.
Κλειστό Γαλατσίου
Το Κλειστό Γαλατσίου αποτελεί ένα υπερσύγχρονο κλειστό γήπεδο το οποίο κατασκευάστηκε το 2004 για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004 για τα αγωνίσματα της ρυθμικής γυμναστικής και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης και ανήκει στην Εταιρία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. Στο γήπεδο αυτό αγωνίστηκε στο παρελθόν η ομάδα μπάσκετ της ΑΕΚ.
Σχολικό συγκρότημα Γκράβας
Το Σχολικό Συγκρότημα Γκράβας είναι το γνωστότερο και μεγαλύτερο συγκρότημα σχολείων στην Αθήνα, και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του δήμου Αθηναίων, κοντά στις συνοικίες Κυπριάδου, Περιβόλια και στα σύνορα με το δήμο Γαλατσίου ενώ περιλαμβάνει νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, Τ.Ε.Ε. και Ι.Ε.Κ. του δήμου Αθηναίων και του δήμου Γαλατσίου.
Στο Γαλάτσι λειτουργούν 10 δημοτικά (1ο, 2ο, 3ο, 4ο, 5ο, 7ο, 9ο, 11ο, 12ο και 16ο), 6 Γυμνάσια (1ο, 2ο, 3ο, 4ο, 5ο και 6ο), 4 Γενικά Λύκεια (1ο, 2ο, 3ο και 4ο), 2 Επαγγελματικά Λύκεια (1ο, 2ο), 1 ΤΕΕ (3ο) και 1 ΣΕΚ (6ο)
Συνοικίες
Ο Δήμος Γαλατσίου διαιρείται στις συνοικίες Ομορφοκκλησιά, Αγία Ειρήνη, Κρητικά, Κέντρο, Περιβόλια, Καραγιαννέικα, Άνω Γαλάτσι, Μενιδιάτικα, Ακτημόνων και Ζαμπέτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γαλατσίου Κατηγορία:Βόρεια Προάστια Αθηνών
Καλομοίρης
Το ελληνικό επίθετο Καλομοίρης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Συνεταιριστική Ελληνική Καπνοβιομηχανία
Η Συνεταιριστική Ελληνική Καπνοβιομηχανία (ΣΕΚΑΠ) είναι καπνοβιομηχανία που εδρεύει στην Ξάνθη. Παράγει τσιγάρα και άλλα παρεμφερή προϊόντα.
Η ΣΕΚΑΠ ιδρύθηκε το 1975, από μέλη της Συνεταιριστικής Εταιρείας Καπνοπαραγωγών Ελλάδας (ΣΕΚΕ).
Προϊόντα
Ξεκίνησε να παράγει τσιγάρα το 1980, διανέμοντας στην αγορά τις δύο πρώτες μάρκες της, την φερώνυμη σε δύο εκδόσεις ("ΣΕΚΑΠ extra" και "ΣΕΚΑΠ special"), καθώς και την πολυτελή μάρκα "Κιρέτσιλερ". Το 1984 ακολούθησε η κυκλοφορία των τσιγάρων Cooper (το όνομα προέκυψε από τον αγγλικό όρο cooperative, που σημαίνει συνεταιριστικός). Το 1989 ακολούθησε το "GR lights", ως το πρώτο ελαφρύ τσιγάρο της εταιρείας. Καινοτόμο ήταν το εγχείρημα του λανσαρίσματος της μάρκας "BF" στην αγορά σε τέσσερις τύπους, το οποίο αποτέλεσε το πρώτο τσιγάρο παγκοσμίως, που έφερε το διεθνώς πατενταρισμένο βιολογικό φίλτρο ενεργού άνθρακα και αιμοσφαιρίνης (το όνομα BF αποτελεί αρκτικόλεξο του όρου Biofilter).
Πηγές
Ερευνητική εργασία του ΑΤΕΙ Πειραιά με τίτλο «Οι καπνοβιομηχανίες στην Ελλάδα από το 1973 μέχρι σήμερα»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις
2665 Σρούτκα
Ο Σρούτκα (Schrutka) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,84. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Γερμανό αστρονόμο Άλφρεντ Μπόρμαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αυστριακού αστρονόμου Γκούντραμ Σρούτκα-Ρέχτενσταμ (Guntram Schrutka-Rechtenstamm).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σρούτκα είναι άγνωστα. Ο Σρούτκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες 43 λεπτά και 1 δευτερόλεπτο (Ditteon κ.ά. 2010), μία πολύ γρήγορη περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Μανώλης Μπάιλας
Ο Μανώλης (Εμμανουήλ) Μπάιλας (19.. - 1999), του Ιωάννη, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά και ήταν δικηγόρος παρ΄ Αρείω Πάγω.
Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων το 1977 με τη Νέα Δημοκρατία, έχοντας πολιτευτεί με το ίδιο κόμμα και στις προηγούμενες εκλογές, χωρίς επιτυχία.
Πέθανε τον Απρίλιο του 1999 και η κηδεία του έγινε στις 13 Απριλίου από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Καρύτση. Ήταν παντρεμένος με τη Νάνσυ Μπάιλα και είχαν δύο γιους, τον Γιάννη και τον Μπάμπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Διεθνής γκρανμαίτρ
Ο τίτλος του διεθνούς γκρανμαίτρ απονέμεται σε σκακιστές παγκοσμίου κλάσεως από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE). Πέρα από τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, ο γκρανμαίτρ είναι ο μεγαλύτερος τίτλος στην σκακιστική κατάταξη τον οποίο μπορεί να αποκτήσει ένας σκακιστής. Πιο πάνω από τον γκρανμαίτρ είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής, ο οποίος είναι επίσης γκρανμαίτρ.
Κουρσκ
Το Κουρσκ (ρωσικά: Курск) είναι πόλη της Ρωσίας, πρωτεύουσα ομώνυμης διοικητικής περιφέρειας, βορειοανατολικά της Ουκρανίας, στη συμβολή των ποταμών Τούσκαρ ή Τούσκορ και Σέιμ ή Τούρα (παραπόταμοι του Κουρ).
Διεθνής γκρανμαίτρ
Πρόκειται για τίτλο που ισχύει εφ' όρου ζωής. Στη σκακιστική βιβλιογραφία ο γκρανμαίτρ συχνά αναφέρεται ως GM (Grandmaster) ή IGM (International Grandmaster, διεθνής γκρανμαίτρ), σε αντίθεση με τους τίτλους FM (μαιτρ FIDE) και IM (διεθνής μαιτρ).
Κουρσκ
Γενικά
Το Κουρσκ αποτελεί σπουδαίο σιδηροδρομικό κόμβο προς τη βόρεια και. ανατολική Ρωσία και Ουκρανία, αλλά και μεγάλο εμπορικό κέντρο με παραγωγή σιτηρών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το 1926 αριθμούσε 98.000 περίπου κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ο πληθυσμός έφτασε τις 415.159 κατοίκους.
Διεθνής γκρανμαίτρ
Κατηγορία:Σκάκι Κατηγορία:Σκακιστικοί τίτλοι
Κουρσκ
Γενικά
Στη πόλη υφίστανται μεγάλα πνευματικά ιδρύματα όπως Πανεπιστήμιο Πολυτεχνείο Γεωργική Ακαδημία κ.α. Κοντά στο πολιτικό αεροδρόμιο του Κουρσκ και σε απόσταση 7 χλμ. ανατολικά της πόλης βρίσκεται η μεγάλη πολεμική αεροπορική βάση Βοστόσνι που είχε ιδιαίτερη δράση στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και που σήμερα αποτελεί την έδρα της 14ης ρωσικής πτέρυγας μάχης.
Στη περιοχή της πόλης αυτής έχουν βρεθεί πολύ μεγάλα κοιτάσματα σιδηρούχων μεταλλευμάτων σε βάθος 150 μέτρα υπό την επιφάνεια του εδάφους παρουσιάζοντας έτσι τη μεγαλύτερη μαγνητική παρεκτροπή πυξίδας στην επιφάνεια της Γης, γνωστή και ως Μαγνητική ανωμαλία του Κουρσκ
Το Κουρσκ είναι περισσότερο όμως γνωστό για την ομώνυμη μάχη που συνέβη στη περιοχή, και συγκεκριμένα παρά το παραπλήσιο χωριό Προκχόροβκα, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ Γερμανών και Ρώσων, όπου σημειώθηκε η μεγαλύτερη σε αριθμό αναμέτρηση αρμάτων μάχης, αλλά και από τις πιο φονικές του πολέμου.
Επίσης για τους ορθόδοξους Χριστιανούς το Κουρσκ είναι επιπλέον γνωστό από τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας της βρεφοκρατούσας, η Παναγία του Κουρσκ, που φυλάσσονταν στο ομώνυμο μοναστήρι που ανεγέρθηκε στο σημείο εύρεσης. Σήμερα το εικόνισμα βρίσκεται στις ΗΠΑ, υπό την κατοχή της εκεί απόδημης ορθόδοξης ρωσικής εκκλησίας.
Αξιοθέατα
thumb|left|280px|Ο καθεδρικός ναός του Κουρσκ Σπουδαίο αξιοθέατο της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Σέργιο και στη Παναγία του Καζάν, η είσοδος του οποίου θυμίζει αρχαίο ελληνικό ναό, με κιονοστοιχία, ο ομώνυμος σιδηροδρομικός σταθμός, η έπαυλη Ρομοντανόφσκι που μετετράπη σε επιμελητήριο, το Μοναστήρι της Παναγίας του Κουρσκ, πολιούχου της πόλης, που κατά τη ρωσική επανάσταση λεηλατήθηκε και ένα μεγάλο τμήμα του κατεδαφίστηκε, και βεβαίως το πολεμικό μνημείο της περίφημης μάχης.
Σημειώσεις
Σε κοντινή απόσταση από την πόλη εκτείνεται η μεγάλη στέπα της Κούρσκαγια που ποτέ δεν έχει καλλιεργηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Αντώνης Φωστιέρης
Ο Αντώνης Φωστιέρης (16 Μαΐου 1953) είναι Έλληνας ποιητής, από τους σημαντικότερους της Γενιάς του ’70.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαΐου 1953 και κατάγεται από την Αμοργό. Δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα σε ηλικία δώδεκα ετών, ενώ ως μαθητής Γυμνασίου και Λυκείου συνεργάστηκε με τη Διάπλαση των Παίδων και τη Νέα Εστία. Σε ηλικία δεκαέξι ετών εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Στροφές και Μεταλλάξεις (που αργότερα απέσυρε) και δεκαοκτώ ετών Το Μεγάλο Ταξίδι. Έχουν εκδοθεί και κυκλοφορούν δεκαοκτώ μεταφράσεις βιβλίων του σε ευρωπαϊκές γλώσσες. Η ποίησή του έχει τιμηθεί με πολλά λογοτεχνικά βραβεία και περιλαμβάνεται σε πολυάριθμες ανθολογίες, ελληνικές και ξένες, καθώς και στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ΄ τάξης του Λυκείου. Το 1974 ίδρυσε –και εξέδιδε για δύο χρόνια– το ποιητικό περιοδικό Η Νέα Ποίηση. Από τον Ιανουάριο του 1981 συνεκδίδει και διευθύνει το έγκυρο λογοτεχνικό περιοδικό Η Λέξη (Κρατικό Βραβείο Περιοδικού 2008). Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Σπουδές
Ο Αντώνης Φωστιέρης φοίτησε στο Μαράσλειο Πρότυπο Δημοτικό Σχολείο και στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων. Αποφοίτησε με άριστα από το Λύκειο (1971) και πέτυχε πρώτος στις εισαγωγικές (Πανελλήνιες) εξετάσεις της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου φοιτά με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών. Το 1976 παίρνει το πτυχίο του με άριστα και συνεχίζει με μεταπτυχιακές σπουδές Ιστορίας Δικαίου στο Παρίσι (Πανεπιστήμιο του Παρισιού) με υποτροφία του γαλλικού κράτους (1976-1980).
Το ποιητικό του έργο
thumb|Χειρόγραφο του Αντώνη Φωστιέρη Η ποιητική γλώσσα του Φωστιέρη ξεχωρίζει για τη διαύγεια και τον τόνο οικειότητας που τη διακρίνει. Είναι «γλώσσα πυκνή και λεπτοδουλεμένη στην εντέλεια, μέσω της οποίας ο ποιητής διατυπώνει μια στάση ζωής». Κύριο χαρακτηριστικό του ποιητικού του ιδιώματος αποτελεί η σύζευξη της συναισθηματικής (και αισθητικής) συγκίνησης με τον φιλοσοφικό στοχασμό, όπως παρατηρεί ο γάλλος μεταφραστής του Μισέλ Βόλκοβιτς: ''«Ο Φωστιέρης υπήρξε εξαρχής, σαν απόγονος των Προσωκρατικών, στοχαστής ακριβής στις διατυπώσεις του, που μετατρέπει με τρόπο μοναδικό τα αισθήματα σε σκέψεις, αλλά προπάντων τις σκέψεις σε αισθήματα. Ένας δεξιοτέχνης ποιητής, μεγάλος δημιουργός εικόνων, που ανιχνεύει τις πολλαπλές σημασίες της γλώσσας. Πυκνή, στιλπνή, λαμπερή, λεπτουργημένη με ακρίβεια σαν ωρολογιακός μηχανισμός – που το τικ τακ του ακούγεται σαν χτύπος καρδιάς – η ποίησή του, φαινομενικά διαυγής, με όλους τους ηχητικούς της συνδυασμούς και τις αμφισημίες της, χαρακτηρίζεται από την παιγνιώδη της χάρη αλλά και από την αγωνία που την διατρέχει υπόγεια. Και αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που της χαρίζει, αναμφίβολα, μια γοητεία συχνά διαβολική»''.
Δεσπόζουσα θέση στη θεματική του Φωστιέρη κατέχουν τα θεμελιακά οντολογικά ερωτήματα, η καταγωγική ρίζα της ύπαρξης, η φασματική παρουσία του θανάτου, η πάλη και η αλληλοπεριχώρηση των αντιθέτων, η μνήμη και η λήθη, το σκοτάδι, αλλά και ο έρωτας, το πάθος, η γλώσσα, καθώς και η ίδια η ποίηση. «Η γλώσσα του Φωστιέρη», εκτιμά η Κική Δημουλά, ''«ως άγρυπνος προστάτης του, κατάφερε να ξεφύγει από τις μαγνητίζουσες σειρήνες γλώσσες των επηρεασμών και από τα έτοιμα, παγιδευτικά θέλγητρα της μίμησης, στα οποία πιάστηκαν αι γενεαί πάσαι των νέων ποιητών, και μπόρεσε να χαράξει μια νέα οδό, με προορισμό το δικό της γνώρισμα. Ο λόγος του επιτίθεται στο δύστροπο βάθος των πραγμάτων και των εννοιών με την πολιορκητική απορία εφήβου»''. Ανάλογες είναι και οι εκτιμήσεις του Τάσου Λειβαδίτη: ''«Το πραγματικό ταλέντο, ανάμεσα στ’ άλλα στοιχεία που το συγκροτούν, έχει και το στοιχείο της νεότητας. Κι ακριβώς γιατί είναι έτσι πλασμένη η 'εφηβίζουσα' ιδιοσυγκρασία του Φωστιέρη, βρίσκει τον καλύτερο εαυτό της στον έρωτα και στην ποίηση. Ιδιαίτερα όταν αναφέρεται στην ποίηση, είναι συχνά υποδειγματικός»''.
Παρά το υπαρξιακό έρεβος που χαίνει στο βάθος, η γραφή του παραμένει χαρίεσσα, νευρώδης, ευρηματική, συχνά σαρκαστική (και αυτοσαρκαστική), «σκωπτική, δυναμική και έντεχνα ιδιωματική», καθώς υπογραμμίζει σε κριτική του ο Νάνος Βαλαωρίτης. Και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος προσθέτει: ''«Η ποίηση του Φωστιέρη είναι ένας αιφνιδιασμός, ως διαρρηγνύει το κρύσταλλο της ελπίδας μας, την ψευδαίσθηση της μακαριότητάς μας. Όποιος εκπλήττεται με την ωμή του ειλικρίνεια, με τον καιρό συνηθίζει στον υπαρξιακό ζόφο. Εντέλει το ποιητικό σύμπαν του Φωστιέρη είναι ένα χαροποιόν πένθος, γιατί ο λόγος του είναι εντούτοις ευφρόσυνος, όπως κάθε λόγος απελευθερωμένος από όρκους και απαγορεύσεις. Ο Φωστιέρης είναι ο ποιητής του υποδόριου καγχασμού και του νηφάλιου θυμού»''.
Θρεμμένος με την ελληνική και ξένη ποίηση στη διαχρονία της, εισάγει σποραδικά στον λόγο του και αξιοποιεί οργανικά, με σύγχρονο τρόπο, δομικά στοιχεία από την παράδοση προσδίδοντάς τους νέα δυναμική (παρηχήσεις και συνηχήσεις, αντιστίξεις, αναγραμματισμούς, αποστροφές προς τον αναγνώστη και ρητορικές ερωτήσεις, συνομιλία με ποιήματα και ποιητές, ενσωμάτωση αρχαίων ή ιδιωματικών λέξεων, εκφράσεις της αργκό κ.λπ.), έτσι ώστε ο Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος να υποστηρίξει ότι πρόκειται «για την πρώτη μεγάλη μεταμοντερνιστική ποίηση στον τόπο μας».
Ειδικά όσον αφορά στη γλώσσα, η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ επισημαίνει: «Άλλο ενδιαφέρον στοιχείο σ’ αυτή τη μεταφυσική χρήση της λέξης που κάνει ο Φωστιέρης –κι εννοώ την υπέρβαση των γνωστών ορίων της– είναι που τη συνδυάζει μ’ ένα κουβεντιαστό, καθημερινό τόνο, πράγμα που δηλώνει μια φυσικότητα στη σχέση με τη λέξη σ’ όλο της το νοηματικό αχανές». Αντίστοιχα, οι εικόνες του, παρά το φιλοσοφικό και στοχαστικό τους υπόβαθρο, προβάλλουν με αναγνωρισιμότητα και ενάργεια εικαστικής σύνθεσης, ενώ ο στίχος δεν χάνει ποτέ τον μουσικό του βηματισμό. Η Μαργαρίτα Καραπάνου γράφει σχετικά, σε κριτική της για Το θα και το να του θανάτου: ''«Η ποίηση του Αντώνη Φωστιέρη μου θυμίζει πάντα τον Ιερώνυμο Μπος και τον Φράνσις Μπέικον. Και στη μουσική, τον Μάλερ. Έτσι, χωρίς σύνορα, εποχές, είδη, στεγανά, η σκέψη συνυπάρχει, άρα υπάρχει. Και ο Αντώνης Φωστιέρης, με το τελευταίο του βιβλίο, ανήκει πια κι αυτός στο παγκόσμιο πνευματικό τοπίο»''.
Τέλος, ιδιαίτερο γνώρισμα της ποίησής του αποτελεί αναμφισβήτητα το στοιχείο της ανατροπής και της έκπληξης. Σε μορφολογικό επίπεδο παρατηρούνται δισημίες και πολυσημίες, ομοηχίες, αναγωγή στην ετυμολογική, ιστορική ή κυριολεκτική διάσταση των λέξεων, παλίνδρομες καρκινικές γραφές και συντακτικές καινοτομίες, ενώ στο επίπεδο της θεματικής του γίνεται συχνά φανερή η αμφισβήτηση και αναστροφή παγιωμένων λογικών αξιωμάτων και κατεστημένων δομών, προκειμένου να προβληθεί πειστικά μια νέα (κρυμμένη ή σκοτεινή, όμως στέρεη) αλήθεια. Σύμφωνα με τον Τίτο Πατρίκιο: ''«Το απρόοπτο, στον ποιητικό λόγο του Φωστιέρη, ανατρέπει την καθιερωμένη ροή των πραγμάτων, τα αναποδογυρίζει, κι έτσι σε κάνει να τα αντικρίζεις από την αρχή, βλέποντας και την εσωτερική πλευρά τους. Εντούτοις η ανατροπή αυτή δεν αποτελεί κατάργηση των λογικών ειρμών, αλλά αντιμετάθεση των συμβατικών ειρμών με αντισυμβατικούς»''.
Συνεργασίες
Με τον Θανάση Νιάρχο:
Δισκογραφία
Μελοποιημένα ποιήματά του περιέχονται στα CD:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ψηλορείτης
Ο Ψηλορείτης, γνωστός και ως Ίδη, είναι ορεινός όγκος στην κεντρική Κρήτη με ύψος 2.456 μέτρα. Έχει 5 κορυφές που ξεπερνούν τα 2000 μέτρα: Ίδη (2.456 μ.), Αγκαθιάς (2.424 μ.), Στολίστρα (2.325 μ.), Βουλομένου (2.267 μ.) και Κούσακας (2.209 μ.). Άλλες χαμηλότερες κορυφές είναι η Μαύρη Κορυφή (1.981 μ.) και ο Σκίνακας (1.750 μ.).
Μυθολογία
thumb|right|250px|Η κορυφή Ίδη (2456 μ.) right|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ψηλορείτης από τα [[Ανώγεια Ρεθύμνου|Ανώγεια Ρεθύμνου]]
Πολλοί ιστορικοί της αρχαιότητας αναφέρουν τους Δάκτυλους της Ίδης και την ιστορία της γέννησης του Δία. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης στο 5ο βιβλίο περιγράφει το θρύλο χαρακτηριστικά:
Η παλαιότερη αναφορά στους Δάκτυλους είναι εκείνη στη Φυσική Ιστορία του Γάιου Πλίνιου Σεκούνδου, που αναφέρεται σε κάποιο έργο του Ησίοδου το οποίο δεν σώζεται.
Το τοπωνύμιο Ίδη
Στα μέσα του 20ού αιώνα βρέθηκαν στο σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου, μεταξύ πολλών άλλων ευρημάτων, δυο πελέκεις με χαραγμένη την ίδια επιγραφή σε γραμμική Α (2000-1400 π.Χ). Εφαρμόζοντας τις αξίες των συμβόλων της γραμμικής Β, οι επιγραφές αποκρυπτογραφούνται ως «I-DA-MA-TE». Όλοι οι μελετητές συμφωνούν ότι όρος «I-DA-MA-TE» είναι μια αναθηματική αφιέρωση και αναφέρεται σε καποια μινωική θεότητα που λατρευόταν στο σπήλαιο αυτό. Ο αρχαιολόγος Νικόλαος Μπουφίδης ερμήνευσε την επιγραφή ως «Ἴδα ἡ μάτηρ» ή «Ἰδαία ἡ μάτηρ» φράση που εμφανίζεται αυτούσια στην αρχαία ελληνική γραμματεία, για παράδειγμα στον Ορέστη του Ευριπίδη «Ἰδαία μάτηρ, Ἰδαία». Ερμηνεία με την οποία συμφωνεί απόλυτα η γλωσσολόγος Elwira Kaczyńska, και προχωράει παραθέτοντας την ετυμολόγηση της λέξης ἴδα του Ησύχιου του Αλεξανδρέως «ἴδα· μάχη <ἔριδα· μάχην>», την οποία θεωρεί μινωικής προέλευσης και ακριβή, λαμβάνοντας υπόψη και τη φύση των ευρημάτων στο σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου. Το σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου αποτελεί έναν λατρευτικό χώρο, που δεν έχει βρεθεί όμοιος του στην Κρήτη, δεν υπάρχουν καθόλου πήλινα ή άλλου είδους ευρήματα, παρά μόνον όπλα, δεκάδες διπλοί πελέκεις, μαχαίρια θυσιών, λόγχες, ασπίδες και άλλα υπολείμματα, ευρήματα που κατά την Elwira Kaczyńska καταδεικνύουν την πολεμική φύση της θεότητας που λατρεύονταν στον χώρο αυτό, της οποίας το όνομα διέσωσαν οι πέλεκεις (AR Zf 1) (AR Zf 2) που κατά την Elwira Kaczyńska σημαίνει κυριολεκτικά "μητέρα του πολέμου" και αν πάρουμε κατά γραμμα την ετυμολογία του Ησύχιου για τον όρο ἴδα, έχουμε τη "μητέρα των μαχών". Για το δεύτερο συνθετικό MA-TE ο ιστορικός και αρχαιολόγος Γκάρεθ Όουενς συμφωνεί επίσης με την ερμηνεία του Νικόλαου Μπουφίδη μᾶτερ και παραθέτει μια ακόμα μινωική επιγραφή που βρέθηκε στο Παλαιόκαστρο (PK Za 11) και αναφέρει σε γραμμική Α: «I-DA [,] PI-TE-RI», και ερμηνεύει το PI-TE ως το αρσενικό του MA-TE, πάτερ, ενώ θεωρεί ότι το -RI δηλώνει πληθυντικό , έτσι εδώ έχουμε τους Ιδαίους Πατέρες (ίσως αναφορά στους Ιδαίους δάκτυλους), και σημειώνει ότι αν και υπάρχουν αρκετά ακόμα ευρήματα, και μόνο με αυτούς τους όρους για την μητέρα και τον πατέρα, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι η μινωική γλώσσα ήταν μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα στενά συνδεδεμένη με την αρχαία ελληνική , καθώς οι δυο αυτοί όροι τυχαίνει να είναι από τους σταθερότερους, αν όχι οι σταθερότεροι, σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες , εξαιρουμένων των μικρασιάτικων (Γεγονός που αποδομεί τον ισχυρισμό οτι οι Μινωίτες προέρχονταν από τη Μικρά Ασία), άποψη με την οποία συμφωνεί απόλυτα και η Elwira Kaczyńska καθώς και πολλοί άλλοι μελετητές.
Ανεξάρτητα από την αρχαία σημασία της λέξης Ίδη, ο Θεόκριτος ο οποίος έγραψε σε δωρική διάλεκτο τον τρίτο αιώνα π.Χ. αναφέρει το τοπωνύμιο Ίδη δυο φορές στα Ειδύλλια.
Αν και ο Θεόκριτος δεν προσδιορίζει σε ποια ακριβώς τοποθεσία αναφέρεται, καθώς αφηγείται φανταστικά περιστατικά σε φανταστικές τοποθεσίες, είναι ωστόσο προφανές ότι στην δωρική διάλεκτο το τοπωνύμιο είναι Ίδη, με την δωρική κατάληξη των θηλυκών ουσιαστικών και επιθέτων σε -α, ακριβώς όπως το κατέγραψε ο Μάρκο Μποσκίνι στον χάρτη του τον 17ο αιώνα (δεξιά-πάνω), και βέβαια ο Γεώργιος Χορτάτσης στην Πανώρια τον 16ο αιώνα.
Ενώ σε άλλες μη κρητικές και μη δωρικές ελληνικές πηγές το τοπωνύμιο εμφανίζεται ως Ίδη, με την αττική κατάληξη των θηλυκών ουσιαστικών και επιθέτων σε -η. αριστερά|μικρογραφία|Τοπίο του Ψηλορείτη κοντά στα [[Ανώγεια Ρεθύμνου|Ανώγεια.]]
Το Ιδαίον Άντρον
Στον Ψηλορείτη βρίσκεται το Ιδαίο Άντρο (1.495 μ.), σπήλαιο και αρχαιολογικός χώρος. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, είναι το μέρος όπου ανατράφηκε ο Δίας από τους Κουρήτες και την Αμάλθεια. Σε χαμηλότερο υψόμετρο (1.187 μ.) συνεχίζονται οι ανασκαφές στη Ζώμινθο, εγκατάσταση της μινωικής εποχής.
Το οροπέδιο Νίδα
Το οροπέδιο Νίδα είναι μια εύφορη πεδιάδα σε ύψος 1.400 μέτρα πάνω στον Ψηλορείτη κι απέχει 22 χιλιόμετρα από τα Ανώγεια, 78 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 58 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Χρησιμοποιείται ως θερινός βοσκότοπος. Στη Νίδα ο επισκέπτης μπορεί να δει τον παραδοσιακό χώρο παραγωγής τυριού, τα μιτάτα και το σπήλαιο Ιδαίο Άντρο, χώρο εξαιρετικού αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα το χιόνι στην περιοχή είναι αρκετό. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει εγκαταλειμμένο χιονοδρομικό κέντρο.
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στην Ίδη είναι δυνατή από αρκετά μονοπάτια, όπως το κομμάτι Ε4 που ξεκινά από το οροπέδιο της Νίδας (1400 μ.) και φτάνει μετά απο 5 ώρες πεζοπορία. Από την πλευρά του Αμαρίου υπάρχουν διαδρομές όπως το μονοπάτι Ε4 Καταφύγιο Τουμπωτός Πρίνος (1.600μ.)-Τίμιος Σταυρός (2.456μ.) σε περίπου 3 ώρες. Για να πάει κανείς στο καταφύγιο μπορεί να ακολουθήσει το μονοπάτι Ε4 από τον Φουρφουρά (3 ώρες) η με χωματόδρομο από τις Κουρούτες (12 χιλιομ.) Από τα Φουρφουριανά Όρη ξεκινά επίσης διαδρομή από του "Παπά τον Λάκκο" (1.590μ.) και λίγο πιο πέρα απο την Κορακιά (1.580μ.) με μέσο όρο ορειβασίας 3 ώρες. Επίσης, η Στράτα του Ψηλορείτη στρωμένη με πέτρες ξεκινά από το καταφύγιο της θέσης Λάκκος του Μυγερού (1670 μ.) στα Λιβαδιώτικα όρη, έχει πλάτος ενός περίπου μέτρου και σχετικά χαμηλό βαθμό δυσκολίας. Συνδέεται με το Ε4 στην κορυφή του Βουλομένου και κινείται δυτικά προς τον Αγκαθιά μέχρι την Ίδη. Η διάρκεια της συγκεκριμένης διαδρομής είναι 2 με 3 ώρες.
Βιοποικιλότητα
Ο Ψηλορείτης έχει πλούσια πανίδα και χλωρίδα που περιλαμβάνει ενδημικά και στενοενδημικά είδη, τα οποία φύονται μόνο στις πλαγιές του και εντάσεται σε 2 περιοχές NATURA 2000 και ένα καταφύγιο άγριας ζωής στο ύψωμα Γούρνος πάνω από το Κρουσώνα. Σε βάραθρα έχουν εντοπιστεί σκελετοί ελαφιών και κρητικών αιγάγρων που έχουν εξαφανιστεί. Στην Κρήτη υπάρχουν 17 ενδημικά είδη μαλακίων, εκ των οποίων το είδος Derocera minoicum είναι γνωστό μόνο από μια πηγή στο οροπέδιο της Νίδας. Υπάρχει πλούσια σπηλαιοπανίδα, κάποια είδης της οποίας έχουν εντοπιστεί μόνο σε μια-δύο σπηλιές (π.χ Duvalius mixanigi και Serradium sbordoni).
Τα φρύγανα και η μακία βλάστηση κυριαρχούν μέχρι σε υψόμετρο 1.600 μέτρων. Μερικά είδη των φρυγάνων είναι τα Berberis cretica, Euphorbia acanthothamnos και Astragalus angustifolium ενώ σε μικρότερα υψόμετρα σημαντικό είναι το Sarcopoterium spinosum. Η τυπική μακία βλάστηση του Ψηλορείτη περιλαβάνει πρίνους (Quercus coccifera), ενώ διάσπαρτες βρίσκονται λόχμες τραχείας πεύκης (Pinus brutia) και τα κυπαρίσσια (Cupressus sempervirens) και τα σφεντάμια (Acer sempervivens) μπορεί να σχηματίσουν συστάδες μέχρι σε ύψος 1.800 μέτρων. Σε μεγαλύτερα υψόμετρα η βλάστηση αποτελείται από θάμνους κυρίως αγκαθωτών φυτών, όπως το ρείκι. Η περιοχή Μάννα νερού πάνω από το χωριό Καμάρες Ηρακλείου είναι διατηρητέο μνημείο της φύσης από το 1985 για την προστασία του κρητικού κεφαλάνθηρου (Cephalanthera cucullata), μιας ορχιδέας ενδημικής της Κρήτης. Ένα άλλο ενδημικό είδος είναι το Horstrissea dolinicola, το οποίο αναγνωρίστηκε το 1990 στις δολίνες στα πετραδολάκια. Επίσης, είναι το μοναδικό είδος στο γένος. Το είδος κινδυνεύει κρισίμως με εξαφάνιση, καθώς βρίσκεται σε πολύ μικρούς πληθυσμούς (υπολογίζεται ότι συνολικά υπάρχουν λίγες δεκάδες φυτά) σε μια μεγάλη έκταση. Οι δολίνες αυτές αποτελούν σημαντικούς βιοτόπους για τα ενδημικά φυτά της Κρήτης. Το δάσος του Ρουβά που αποτελείται από πρίνους, μαζί με το φαράγγι του Ζαρού νότιά του, έχουν προταθεί για αποθέματα βιοποικιλότητας. Σε αυτά τα δάση αναπτύσεται το κρητικό σφεντάμι (Acer creticus). Τα ενδημικά φυτά της Κρήτης ξεπερνούν τα 100 είδη.
Γεωποικιλότητα
Λόγω της πλούσιας γεωποικιλότητας, του πανέμορφου τοπίου και της αναμφισβήτητης ιστορίας και παράδοσής του, το Φυσικό Πάρκο Ψηλορείτη εντάχθηκε, από την ίδρυσή του κιόλας, στο Δίκτυο των Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων και λίγο αργότερα στο Δίκτυο των Παγκόσμιων Γεωπάρκων της UNESCO, επιτυγχάνοντας έτσι την παγκόσμια αναγνώριση του τόπου αυτού.
Έκτοτε το Φυσικό Πάρκο Ψηλορείτη σε συνεργασία με τους Δήμους του Πάρκου και άλλους αρμόδιους φορείς έχει αναπτύξει την κατάλληλη υποδομή για να παρέχει τόσο στους φιλοξενούμενούς του όσο και στους μόνιμους κατοίκους του μία ποιοτική ζωή σε ένα πρότυπο μη αστικό περιβάλλον.
Σήμερα το Φυσικό Πάρκο Ψηλορείτη συμμετέχει ενεργά στις παγκόσμιες προσπάθειες για την προστασία και ανάδειξη του περιβάλλοντος, της φυσικής και της πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και της βιώσιμης, τοπικής ανάπτυξης μέσω του γεωτουρισμού και άλλων μορφών εναλλακτικών τουρισμού.