cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ
Το κάστρο από την Γ΄ Δημοκρατία μέχρι σήμερα
Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου, το ανάκτορο καταλήφθηκε από τους Πρώσους στις 17 Σεπτεμβρίου 1870 και χρησιμοποιήθηκε για λίγο ως αρχηγείο στρατού από τον Φρειδερίκο-Κάρολο της Πρωσίας από τον Μάρτιο του 1871. Μετά τον πόλεμο, δύο από τα κτίρια έγιναν το σπίτι της Σχολής Εφαρμοσμένου Πυροβολικού, η οποία είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Αλσατία όταν η επαρχία προσαρτήθηκε στη Γερμανία. Περιστασιακά χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία από τους Προέδρους της Γ΄ Δημοκρατίας και για να υποδεχτεί κρατικούς επισκέπτες, όπως τον βασιλιά Αλέξανδρο Α' της Σερβίας (1891), τον βασιλιάς Γεώργιο Α' της Ελλάδας (1892), τον Λεοπόλδο Β' του Βελγίου (1895) και τον βασιλιάς Aλφόνσο ΙΓ΄ της Ισπανίας (1913). Δέχτηκε επίσης επίσκεψη από την τελευταία επιζήσασα των βασιλικών κατοίκων της, την αυτοκράτειρα Ευγενία, στις 26 Ιουνίου 1920.
Οι προσόψεις των μεγάλων κτιρίων έλαβαν την πρώτη τους προστασία με την ταξινόμησή τους ως ιστορικών μνημείων στις 20 Αυγούστου 1913. Το 1923, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε το σπίτι των Εκόλ ντ'Αρτ Αμερικαίν (Écoles d'Art Américaines), σχολών τέχνης και μουσικής, που υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Το 1927 έγινε εθνικό μουσείο. Μεταξύ των πολέμων, οι επάνω όροφοι της πτέρυγας της Ωραίας Καμινάδας, που κάηκε το 1856, ξαναχτίστηκαν με επιχορήγηση από το Ίδρυμα Ροκφέλερ.
Η γενική αποκατάσταση του κάστρου πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1964 και 1968 υπό τον Πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ και τον Υπουργό Πολιτισμού του, Αντρέ Μαλρώ. Κατατάχθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1981. Το 2006 το Υπουργείο Πολιτισμού αγόρασε τους βασιλικούς στάβλους και ξεκίνησε την αναστήλωσή τους.
Την 1η Μαρτίου 2015, επαγγελματίες κλέφτες έκλεψαν το Κινεζικό Μουσείο του κάστρου. Εισέβαλαν περίπου στις έξι το πρωί και, παρά τους συναγερμούς και τις βιντεοκάμερες, σε επτά λεπτά έκλεψαν περίπου δεκαπέντε από τα πιο πολύτιμα αντικείμενα της συλλογής, συμπεριλαμβανομένου τού αντιγράφου τού στέμματος τού Σιάμ που είχε δοθεί από την κυβέρνηση τού Σιάμ στον Ναπολέοντα Γ', μία θιβετιανή μάνταλα, και μία χίμαιρα από σμάλτο από τη βασιλεία του αυτοκράτορα Κιανλόνγκ (1736–1795).
Τέχνη και διακόσμηση: η Σχολή του Φονταινεμπλώ
Κατά τη διάρκεια της ύστερης Γαλλικής Αναγέννησης, η διακόσμηση τού ανακτόρου τού Φονταινεμπλώ προσέλαβε μερικούς από τους καλύτερους καλλιτέχνες και τεχνίτες από την Ιταλία και τη Γαλλία. Το στυλ ζωγραφικής και διακόσμησης που δημιούργησαν, έγινε γνωστό ως Σχολή του Φονταινεμπλώ και κάλυψε μία περίοδο από το 1530 περίπου μέχρι το 1610 περίπου. Βοήθησε να σχηματιστεί η γαλλική εκδοχή του βόρειου μανιερισμού.
Το 1531, ο Φλωρεντινός καλλιτέχνης Ρόσο Φιορεντίνo, έχοντας χάσει τα περισσότερα από τα υπάρχοντά του στην Λεηλασία της Ρώμης τού 1527, προσκλήθηκε από τον Φραγκίσκο Α΄ να εργαστεί στο εσωτερικό τού ανακτόρου. Το 1532 ενώθηκε με έναν άλλο Ιταλό καλλιτέχνη, τον Φρντσέσκο Πριμαρίτσo (από τη Μπολόνια). Ο Ρόσo απεβίωσε στη Γαλλία το 1540. Κατόπιν συμβουλής τού Πριμαρίτσo, ο Nικολό ντελ'Αμπάτε (από τη Μόντενα) προσκλήθηκε στη Γαλλία το 1552 από τον γιο του Φραγκίσκου, Ερρίκο Β'. Άλλοι αξιόλογοι καλλιτέχνες είναι:
Τα έργα αυτής της «πρώτης σχολής του Φοντενμπλό» χαρακτηρίζονται από την εκτεταμένη χρήση γυψομαρμάρων (εκμαγεία και κορνίζες) και τοιχογραφίες, καθώς και από ένα περίτεχνο (και συχνά μυστηριώδες) σύστημα αλληγοριών και μυθολογικής εικονογραφίας. Τα αναγεννησιακά διακοσμητικά μοτίβα, όπως τα γκροτέσκα, οι διακοσμητικές ταινίες και τα putti είναι κοινά, καθώς και ένας ορισμένος βαθμός ερωτισμού. Οι φιγούρες είναι κομψές και δείχνουν την επίδραση των τεχνικών του ιταλικού μανιερισμού του Μιχαήλ-Aγγ;eλου, του Ραφαήλ και ιδιαίτερα του Παρμιτζιανίνο. Ο Πριματίτσιo έλαβε επίσης οδηγίες να κάνει αντίγραφα παλαιών ρωμαϊκών αγαλμάτων για τον βασιλιά, διαδίδοντας έτσι την επιρροή των κλασικών αγαλμάτων. Πολλά από τα έργα των Ρόσo, Πριματίτσιo και ντελ'Αμπάτε δεν έχουν διασωθεί, καθώς μέρη τού κάστρου ανακαινίστηκαν σε διάφορες ημερομηνίες. Οι πίνακες της ομάδας αναπαράχθηκαν σε εκτυπώσεις, κυρίως χαρακτικά, τα οποία προφανώς παρήχθησαν αρχικά στο ίδιο το Φονταινεμπλώ και αργότερα στο Παρίσι. Αυτά διέδωσαν το στυλ στη Γαλλία και όχι μόνο, και επίσης καταγράφουν αρκετούς πίνακες που δεν έχουν διασωθεί.
Από το 1584 έως το 1594, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων, οι εργασίες στο εσωτερικό τού ανακτόρου εγκαταλείφθηκαν. Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Ερρίκος Δ' ανέλαβε την ανακαίνιση των κτιρίων του Φονταινεμπλώ χρησιμοποιώντας μία ομάδα καλλιτεχνών: τον Φλαμανδό Aμπουάζ Ντυμπουά (από την Αμβέρσα) και τους Παριζιάνους Toυσαίν Ντυμπρέιγ και Mαρτίν Φρεμινέ. Μερικές φορές αναφέρονται ως η «δεύτερη σχολή τού Φονταινεμπλώ». Τα όψιμα μανιεριστικά έργα τους, πολλά από τα οποία έχουν χαθεί, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν επιμήκεις και κυματιστές φόρμες και πολυσύχναστες συνθέσεις. Πολλά από τα θέματά τους περιλαμβάνουν μυθολογικές σκηνές και σκηνές από έργα μυθοπλασίας του Ιταλού Τορκουάτο Τάσο και του αρχαίου Έλληνα μυθιστοριογράφου Ηλιόδωρου της Έμεσας. Έτσι στη δεύτερη Σχολή του Φοντενεμπλό (από το 1594) οι σημαντικοί καλλιτέχνες του δεύτερου σχολείου ήταν:
Το μανιεριστικό στυλ της σχολής τού Φονταινεμπλώ επηρέασε Γάλλους καλλιτέχνες (με τους οποίους συνεργάστηκαν οι Ιταλοί), όπως ο ζωγράφος Ζαν Κουζέν ο Πρεσβύτερος, οι γλύπτες Ζαν Γκουζόν και Ζερμαίν Πιλόν και, σε μικρότερο βαθμό, ο ζωγράφος και προσωπογράφος Φρανσουά Κλουέ, ο γιος του Ζαν Κλουέ. Το στυλ Φονταινεμπλώ συνδύαζε αλληγορικούς πίνακες σε καλουπωμένο γύψο, όπου το πλαίσιο αντιμετωπιζόταν σαν να ήταν δέρμα ή χαρτί, κοβόταν και έστριβε σε ειλητάρια και συνδυάστηκε με αραβουργήματα και γκροτέσκα. Τα ιδανικά τού Φονταινμπλώ για τη γυναικεία ομορφιά είναι τα μανιεριστικά: ένα μικρό κεφάλι επάνω σε μακρύ λαιμό, υπερβολικά μακρύς κορμός και άκρα, μικρό ψηλό στήθος - σχεδόν μία επιστροφή στις όψιμες γοτθικές ομορφιές. Τα νέα έργα στο Φονταινεμπλώ αντιγράφτηκαν σε εκλεπτυσμένα και λεπτομερή χαρακτικά, που κυκλοφόρησαν ανάμεσα σε γνώστες και καλλιτέχνες. Μέσα από τα χαρακτικά της «Σχολής τού Φοντενεμπλό» αυτό το νέο στυλ μεταδόθηκε και σε άλλα βόρεια ευρωπαϊκά κέντρα, στην Αμβέρσα ιδιαίτερα, στη Γερμανία, και τελικά στο Λονδίνο.
Αν και ο Λουδοβίκος ΙΔ' πέρασε περισσότερο χρόνο στο Φονταινεμπλώ από οποιονδήποτε άλλο μονάρχη, έκανε τις περισσότερες από τις τροποποιήσεις του στους κήπους, παρά στους εσωτερικούς χώρους και τη διακόσμηση. Τον 18ο αι. οι εσωτερικοί χώροι υπέστησαν σημαντικές αλλαγές στο στυλ. Μεταξύ 1750 και 1754, ο αρχιτέκτονας Aνζ-Ζακ Γκαμπριέλ έκτισε μία νέα πτέρυγα κατοικιών και νέα διαμερίσματα για τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ και τη βασίλισσα. Στους πιο διάσημους καλλιτέχνες της περιόδου, συμπεριλαμβάνονατι οι Φρανσουά Μπυσέ, Σαρλ βαν Λου, Αλεξίς Περότ και Ζαν-Μπατίστ Μαρί Πιέρ, ανατέθηκε να ζωγραφίσουν έργα για την αίθουσα του Συμβουλίου. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ συνέχισε τις εργασίες διακόσμησης, ιδιαίτερα στο τουρκικό δωμάτιο-γραφείο (1777) και την αίθουσα παιχνιδιών και το μπουντουάρ της βασίλισσας, σε αραβικό στυλ. (1786–1787), μέχρι τις παραμονές της Επανάστασης. Το Φονταινεμπλώ προσφέρει πολλά από τα καλύτερα παραδείγματα εσωτερικής διακόσμησης στο τέλος του Παλαιού Καθεστώτος.
Ο Ναπολέων Α' επιθυμούσε να συνεχίσει την παραδοσιακή μεγαλοπρέπεια της μοναρχίας, και είχε το ανάκτορο πλήρως ανακαινισμένο. Δημιούργησε μία νέα σουίτα δωματίων με τα σύμβολα και το στυλ της Αυτοκρατορίας και μετέτρεψε το υπνοδωμάτιο τού πρώην βασιλιά σε δωμάτιο τού θρόνου του. Είναι η μόνη αίθουσα θρόνου στη Γαλλία, που είναι ακόμη στην αρχική της κατάσταση με τα αυθεντικά της έπιπλα. Τα δωμάτια που χρησιμοποιούσε ο Nαπολέων στο Φονταινεμπλώ είναι από τα καλύτερα υπάρχοντα παραδείγματα τού στυλ της Αυτοκρατορίας.
Μουσείο του Ναπολέοντα Α΄
Το Μουσείο του Ναπολέοντα Α' δημιουργήθηκε το 1986 στην πτέρυγα στη δεξιά πλευρά της Αυλής της Τιμής, όπου βρίσκονταν τα διαμερίσματα των πριγκίπων της Α΄ Αυτοκρατορίας. Περιλαμβάνει μία στοά-πινακοθήκη με πορτρέτα μελών της οικογένειας τού Ναπολέοντα, μετάλλια και διακρίσεις, διάφορα κοστούμια που φορέθηκαν κατά τη στέψη του Ναπολέοντα ως αυτοκράτορα και ένα φύλλο χρυσού, από το στέμμα που φορούσε κατά τη στέψη, μία μεγάλη συλλογή από πορσελάνινα και διακοσμητικά αντικείμενα από την αυτοκρατορική τραπεζαρία και μία κούνια, παιχνίδια και άλλα αναμνηστικά από τον γιο του αυτοκράτορα, τον Νασπολέοντα Β΄ βασιλιά της Ρώμης. Διαθέτει επίσης μία συλλογή αναμνηστικών από τις στρατιωτικές του εκστρατείες, συμπεριλαμβανομένης της ανακατασκευασμένης σκηνής του και των επίπλων της, και καθημερινών αντικειμένων που έπαιρνε μαζί του στις εκστρατείες του.
Ατίντανες
Οι Ατίντανες ή Ατιντάνες ήταν αρχαία ελληνική φυλή της Ήπείρου, ενώ ένας κλάδος της κατοικούσε στη Μακεδονία.
Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ
Διαμερίσματα του Ναπολέοντα Α΄
Το 1804 ο Ναπολέων Α΄ αποφάσισε πως ήθελε το δικό του ιδιαίτερο διαμέρισμα μέσα στο ανάκτορο, χωριστά από τα παλαιά κρατικά διαμερίσματα. Πήρε ένα σύνολο 6 δωματίων, που είχαν δημιουργηθεί από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ το 1786, δίπλα στη στοά του Φραγκίσκου Α΄ και τα διακόσμησε εκ νέου σε ρυθμό Αυτοκρατορίας. Το παλαιό διαμέρισμα περιλάμβανε δωμάτιο για την ένδυση (cabinet de toilette), γραφείο, βιβλιοθήκη και λουτρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Φονταινεμπλώ Φονταινεμπλω
Ατίντανες
Υπήρχε επίσης μια φυλή με ένα παρόμοιο όνομα στην Ιλλυρία, βόρεια της Εγνατίας Οδού. Ο Αππιανός την αναφέρει κοντά στην Επίδαμνο.
Βουαντίσουαφ Σπίλμαν
Ο Σπίλμαν σπούδασε πιάνο σε μουσικές ακαδημίες στο Βερολίνο και τη Βαρσοβία. Έγινε δημοφιλής ερμηνευτής στο Πολωνικό Ραδιόφωνο και σε συναυλίες. Περιορισμένος στο Γκέτο της Βαρσοβίας μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, ο Σπίλμαν πέρασε δύο χρόνια κρυμμένος. Προς το τέλος της απόκρυψής του, τον βοήθησε ο Βιλμ Χόζενφελτ, ένας Γερμανός αξιωματικός που μισούσε τις ναζιστικές πολιτικές. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σπίλμαν συνέχισε την καριέρα του στο Πολωνικό Ραδιόφωνο. Ο Σπίλμαν ήταν επίσης ένας παραγωγικός συνθέτης. Η παραγωγή του περιελάμβανε εκατοντάδες τραγούδια και πολλά ορχηστρικά κομμάτια.
Ατίντανες
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ηπειρώτες Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας Κατηγορία:Αρχαία Ατιντανία
Βουαντίσουαφ Σπίλμαν
Καριέρα ως πιανίστας
Ο Σπίλμαν ξεκίνησε τις σπουδές του στο πιάνο στην Μουσικό Ακαδημία «Φρεντερίκ Σοπέν» στη Βαρσοβία της Πολωνίας, όπου σπούδασε πιάνο με τους Αλεξάντερ Μιχαουόφσκι και Γιούζεφ Σμιντόβιτς, μαθητές πρώτης και δεύτερης γενιάς του Φραντς Λιστ. Το 1931, ήταν φοιτητής της διάσημης Ακαδημίας Τεχνών στο Βερολίνο της Γερμανίας, όπου σπούδασε με τους Άρτουρ Σνάμπελ, Φραντς Σρέκερ και Λεονίντ Κρόιτσερ. Αφού ο Αδόλφος Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος της Γερμανίας το 1933, ο Σπίλμαν επέστρεψε στη Βαρσοβία, όπου γρήγορα έγινε διάσημος πιανίστας και συνθέτης τόσο της κλασικής όσο και της λαϊκής μουσικής. Κυρίως σολίστ, ήταν επίσης ο συνεργάτης της μουσικής δωματίου καταξιωμένων βιολιστών, όπως οι Ρόμαν Τότενμπεργκ, Ίντα Χέντελ και Χένρικ Σέρινγκ και το 1934 περιόδευσε στην Πολωνία με τον Αμερικανό βιολιστή Μπρονίσλαβ Γκίμπελ.
Στις 5 Απριλίου 1935, ο Σπίλμαν εντάχθηκε στο Πολωνικό Ραδιόφωνο, όπου εργάστηκε ως πιανίστας ερμηνεύοντας κλασική και τζαζ μουσική. Οι συνθέσεις του εκείνη την εποχή περιελάμβαναν ορχηστρικά έργα, κομμάτια για πιάνο, καθώς και μουσική για ταινίες, καθώς και περίπου 50 τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν αρκετά δημοφιλή στην Πολωνία. Την εποχή της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, το Σεπτέμβριο του 1939, ήταν διασημότητα και διακεκριμένος σολίστ στο Πολωνικό Ραδιόφωνο, το οποίο βομβαρδίστηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1939, λίγο μετά τη μετάδοση του τελευταίου ρεσιτάλ Σοπέν που έπαιξε ο Σπίλμαν. Οι Ναζί κατακτητές ίδρυσαν το Γενικό Κυβερνείο και δημιούργησαν γκέτο σε πολλές πολωνικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Βαρσοβίας. Ο Σπίλμαν και η οικογένειά του δεν χρειαζόταν ακόμη να βρουν νέα κατοικία, καθώς το διαμέρισμά τους ήταν ήδη στην περιοχή του γκέτο.
Θάνατος και αφιερώματα
Ο Σπίλμαν πέθανε από φυσικά αίτια στη Βαρσοβία στις 6 Ιουλίου 2000, σε ηλικία 88 ετών. Ενταφιάστηκε στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2011, το Studio 1 του Πολωνικού Ραδιοφώνου μετονομάστηκε σε Βουαντίσουαφ Σπίλμαν. Στις 4 Δεκεμβρίου 2011, μια αναμνηστική πλακέτα για τον Σπίλμαν, χαραγμένη στα πολωνικά και στα αγγλικά, παρουσιάστηκαν στη Λεωφόρο Ανεξαρτησίας (Niepodległości) 223 στη Βαρσοβία, παρουσία της συζύγου του Χαλίνα Σπίλμαν και του γιου του, Άντζεϊ και της κόρης του Βιλμ Χόζενφελτ, Γιορίντε Κρέιτσι-Χόζενφελτ. Την επόμενη μέρα, ακριβώς την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Σπίλμαν, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι, συνάντησε τη χήρα και τον γιο του Σπίλμαν και την Κρέιτσι-Χόζενφελτ.
Ο Γιούρι Κέιν, ένας Αμερικανός πιανίστας και συνθέτης της κλασικής και τζαζ, δημιούργησε τις δικές του ερμηνείες των έργων του Σπίλμαν σε διάφορα είδη. Το CD της συναυλίας του Κέιν κυκλοφόρησε στις 24 Φεβρουαρίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Πολωνοί πιανίστες Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Αυτομέδων επιγραμματοποιός
Ο Αυτομέδων ήταν επιγραμματοποιός του οποίου 12 επιγράμματα σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία, ενώ στην Ανθολογία του Πλανούδη, από αυτά τα δώδεκα, πέντε σώζονται με το όνομά του, δυο εμφανίζονται ως ανώνυμα και ένα αποδίδεται σε άλλον. Ο Αυτομέδων αναφέρεται από τον Φίλιππο το Θεσσαλονικέα στο προοίμιο του Στεφάνου του που σώζεται στο τέταρτο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας.
Τα επιγράμματά του είναι τα (πρώτος αριθμός είναι το βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, δεύτερος αριθμός ο αύξων αριθμός του επιγράμματος στο συγκεκριμένο βιβλίο): 5.129, 10.23, 11.29, 11.46, 11.50, 11.319, 11.324, 11.325, 11.326, 11.346, 11.361, 12.34.
Βιβλίο V - ερωτικά επιγράμματα Βιβλίο X - προτρεπτικά επιγράμματα Βιβλίο XI - συμποτικά / σκωπτικά επιγράμματα Βιβλίο XII Μούσα Παιδική του Στράτωνα (παιδεραστικά)
Θεωρείται ότι έζησε τον πρώτο αιώνα, δεδομένου ότι αφενός το όνομά του περιέχεται στο προοίμιο του Στέφανου του Φιλίππου του Θεσσαλονικέα (που έζησε στα μέσα του πρώτου αιώνα μ.Χ.) καθώς και γιατί ένα από τα επιγράμματά του απευθύνεται προς την Νικητή, ένα εξαίρετο ρήτορα που ήταν γνωστός στην εποχή του αυτοκράτορα Νέρβα (ο οποίος βασίλεψε μεταξύ 96-98 μ.Χ.).
Ένα από τα επιγράμματα επιγράφεται «Αντιμέδοντος Κυζικηνού» (11.46). Επιπλέον, στο επίγραμμα 11.346 που επιγράφεται απλά «Αυτομέδοντος» αναφέρεται και πάλι η Κύζικος («Κυζικόθεν σε φέρων ἄνεμος Σαμόθρᾳξι πέλασσεν»). Έτσι αρκετοί μελετητές αναφέρουν τον Αυτομέδοντα ως Κυζικηνό, ταυτίζοντας τον ποιητή με όλα τα επιγράμματα του Αυτομέδοντα, με εξαίρεση ένα.
Ένα από τα επιγράμματα που φέρουν το όνομα του Αυτομέδοντα είναι το Anth. Graec. 7.534, το οποίο η Παλατινή Ανθολογία επιγράφει: «Αὐτομέδοντος Αἰτωλοῦ», ενώ θεωρείται ότι γράφτηκε από τον Θεόκριτο. Από τα παραπάνω πιστεύεται ότι πιθανόν να υπήρχε και άλλος Αυτομέδων, ο Αυτομέδων ο Αιτωλός.
Επιγράμματά του αναφέρονται ακόμη και σήμερα.
Αναφορές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου Κατηγορία:Μούσα Παιδική
Δήμος Κότσανης
Ο Δήμος Κότσανης ή Δήμος Κότσιανης (Кочани ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Κότσανη ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Κότσανη.
Γεωγραφία
Ο δήμος συνορεύει με τον Δήμο Κρίβα Παλάνκα στα βόρεια, με τον Δήμο Κράτοβο και τον Δήμο Πρόμπιστιπ στα δυτικά, με τον Δήμο Μακέντονσκα Καμένιτσα και τον Δήμο Βίνιτσα στα ανατολικά και τον Δήμο Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο και τον Δήμο Ζρνόβτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Γκίντο φον Μαντάι
thumb|right|200px|Ο τάφος του φον Μαντάι στο κοιμητήριο του [[Κρόιτσμπεργκ στο Βερολίνο]] Ο Γκίντο φον Μαντάι (γερμ. Guido von Madai, 1810 - 1892) υπήρξε Πρώσος κρατικός υπάλληλος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1810 στη Χάλε παρά τον Ζάαλε. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Χάλε όπου αποφοίτησε το 1834. Διορίστηκε το 1839, και προάχθηκε σε περιφεριάρχη (γερμ. Landrat) της περιφέρειας του Κόστεν της επαρχίας Πόζεν. Κλήθηκε στις 28 Ιουλίου 1866 να αναλάβει καταρχήν δήμαρχος της Φρανκφούρτης, διάδοχος του αυτόχειρα Καρλ Κόνσταντς Βίκτορ Φέλλνερ. Αργότερα υπηρέτησε ως αρχηγός της αστυνομίας της Φρανκφούρτης, και μετά ως περιφεριάρχης της Φρανκφούρτης. Πήρε μετάθεση στις 12 Αυγούστου 1872 για το Βερολίνο, όπου συνέχισε ως διευθυντής της αστυνομίας. Αποσύρθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1872 με υψηλό βαθμό (Geheimrat).
Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 1892 στο Μπαντ Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε. Κηδεύτηκε στο Βερολίνο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας του και του γιου του, στρατηγού Καρλ φον Μαντάι.
Έργο του
Ο Μαντάι αναδιοργάνωσε την αστυνομία της Φρανκφούρτης, καθώς και την εκτελεστική εξουσία της περιφέρειας Φρανκφούρτης. Διοίκησε με σύνεση, και αναδείχτηκε άξιος δημόσιος υπάλληλος. Έργο του είναι επίσης τα δημόσια ουρητήρια της Φρανκφούρτης, που ανακούφισαν σημαντικά την κατάσταση της υγιεινής στην πόλη, στην εποχή του.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώσοι
Νικόφημος
Ο Νικόφημος ήταν αρχαίος Αθηναίος, φίλος και συνεργάτης του Κόνωνος.
Το 393 π.Χ. ο Κόνων τον διόρισε αρμοστή των Κυθήρων. Καταδικάστηκε σε θάνατο, μαζί με το γιο του Αριστοφάνη, πιθανώς για προδοσία.
Πηγές
Ξενοφώντα, «Ελληνικά»
Ιωάννα Αναγνωστοπούλου
Η Ιωάννα Αναγνωστοπούλου (γεν. 12 Ιουνίου 1997) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής. Συμμετείχε στο αγώνισμα της ομαδικής ρυθμικής γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, όπου η ελληνική εθνική ομάδα αποκλείστηκε στον προκριματικό γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Καλλιέργεια σε λεπτό στρώμα θρεπτικού διαλύματος
thumb|Οικιακής χρήσης υδροπονικό σύστημα NFT.
Η καλλιέργεια σε λεπτό στρώμα θρεπτικού διαλύματος NFT είναι μία υδροπονική μέθοδος καλλιέργειας φυτών όπου δεν γίνεται χρήση στερεού υποστρώματος. Η καλλιέργεια σε ρηχό ρεύμα θρεπτικού διαλύματος είναι γνωστή διεθνώς με το ακρώνυμο NFT το οποίο προέρχεται από τα αρχικά του αγγλικού όρου Nutrient Film Technique. Οι ρίζες των φυτών αναπτύσσονται μέσα σε καθαρό θρεπτικό διάλυμα το οποίο όμως ρέει συνεχώς σε αντίθεση με άλλα συστήματα καλλιέργειας σε λεκάνες γεμισμένες με στάσιμο θρεπτικό διάλυμα.
Γενικά
Το σύστημα NFT αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του '70 στην Αγγλία από τον Cooper. Ωστόσο άρχισε να γίνεται γνωστό και να βρίσκει πρακτική εφαρμογή στα θερμοκήπια γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 70. Μεγάλη εξάπλωση γνώρισε στην Αγγλία, όπου έφτασε το 1982 να εφαρμόζεται σε περίπου 460 στρέμματα με θερμοκηπιακές καλλιέργειες μαρουλιού και τομάτας. Αρχικά θεωρήθηκε ένα ιδανικό σύστημα ανάπτυξης φυτών καθώς θα πρόσφερε μια βέλτιστη διαχείριση της άρδευσης των ριζών χωρίς το κόστος του υποστρώματος ενώ η απλότητα της μεθόδου επέτρεψε την ανάπτυξη σχεδόν πλήρως αυτοματοποιημένων συστημάτων. Επιπλέον, το NFT εξασφαλίζει ότι τα φυτά έχουν συνεχόμενη πρόσβαση σε νερό με αποτέλεσμα οι φυλλώδεις καλλιέργειες όπως το μαρούλι να επωφελούνται από αυτό και να καλλιεργούνται ευρέως στο συγκεκριμένο σύστημα. Όμως οι περισσότερες εμπορικές θερμοκηπιακές καλλιέργειας από τομάτες, πιπεριές και αγγούρια αναπτύσσονται υδροπονικά χρησιμοποιώντας κάποιο αδρανές υπόστρωμα όπως ο πετροβάμβακας. Παρ' όλα αυτά ένα στοιχείο του NFT είναι ότι έχει πολύ μικρή ρυθμιστική ικανότητα σε διακοπές στη ροή λόγω διακοπών ρεύματος.
Περιγραφή της μεθόδου
Με τη μέθοδο αυτή τα φυτά αναπτύσσονται σε μακριά κανάλια, όπου ρέει ένα πολύ ρηχό ρεύμα (2-3 mm) ανακυκλούμενου θρεπτικού διαλύματος. Η ρίζα αναπτύσσεται πάνω στο θρεπτικό διάλυμα, χωρίς να υπάρχει κανένα πορώδες θρεπτικό υπόστρωμα. Με τη ανάπτυξη της ρίζας δημιουργείται ένα παχύ πλέγμα ριζών, στο οποίο συμπλέκονται οι ρίζες από όλα τα φυτά του καναλιού και το οποίο αποτελεί το κάτω στήριγμα των φυτών. Το ρηχό ρεύμα του θρεπτικού διαλύματος, περνά κάτω από το ριζικό πλέγμα, ενώ το επάνω μέρος του ριζικού πλέγματος, αν και είναι υγρό, βρίσκεται περισσότερο στον αέρα που του επιτρέπει καλή οξυγόνωση.
Τα κανάλια που βρίσκονται οι ρίζες των φυτών είναι συνήθως κατασκευασμένα από λαμαρίνα που στερεώνεται πάνω σε σιδερένιο σκελετό. Σε μερικές περιπτώσεις τα κανάλια διαμορφώνονται σε τσιμεντένιο πάτωμα. Το θρεπτικό διάλυμα τροφοδοτείται στο υψηλότερο σημείο του καναλιού και με τη βαρύτητα καταλήγει στο χαμηλότερο σημείο, απ’ όπου με σωληνώσεις επιστρέφει στη δεξαμενή θρεπτικού διαλύματος. Τα καρποφόρα λαχανικά επωφελούνται από έναν πιο γρήγορο ρυθμό ροής. Ο πιο αργός ρυθμός που είναι επαρκής για να καλύπτει τις ρίζες με νερό, μπορεί να μην είναι αρκετός σε ένα σύστημα NFT. Εάν η ροή είναι αρκετά χαμηλή τότε το πρόβλημα που προκύπτει δεν οφείλεται στην έλλειψη νερού αλλά στην έλλειψη θρεπτικών στοιχείων κυρίως για τα φυτά των οποίων οι ρίζες βρίσκονται προς τα κάτω στο αυλάκι και προσλαμβάνουν νερό το οποίο έχουν χρησιμοποιήσει ήδη άλλα φυτά και από το οποίο έχουν αφαιρέσει θρεπτικά.
Τεχνικά στοιχεία του συστήματος NFT
Μια εγκατάσταση NFT αποτελείται από: α) ένα σύστημα παράλληλα τοποθετημένων υδροροών (καναλιών), μέσα στις οποίες κυλάει θρεπτικό διάλυμα με ρυθμό ροής περίπου 100-200 λίτρα ανά ώρα (0,1-0,2 m3 h-1), β) ένα σύστημα παρασκευής (κεφαλή υδρολίπανσης) και διανομής του θρεπτικού διαλύματος στις υδρορροές και γ) εγκαταστάσεις συλλογής του διαλύματος από τις υδρορροές και επιστροφής του πίσω στην κεφαλή υδρολίπανσης ώστε να ανακυκλώνεται.
Οι υδρορροές είναι κατασκευασμένες από προπυλένιο, PVC ή από κάποια άλλη πλαστική ύλη ή ακόμα και γαλβανισμένο μέταλλο. Έχουν πλάτος 20-30 cm και το σχήμα των υδρορροών συνίσταται να είναι ορθογώνιο παραλληλόγραμμο ώστε ο πυθμένας να είναι επίπεδος. Επίσης, θα πρέπει να έχουν μια κλίση γύρω στο 1-2% ώστε να είναι δυνατή η κίνηση του θρεπτικού διαλύματος μέσα στις υδρορροές. Τέλος το μήκος των καναλιών δεν θα πρέπει να ξεπερνάει τα 20 m καθώς μειώνεται η περιεκτικότητα του θρεπτικού διαλύματος σε οξυγόνο στη διάρκεια της ροής του με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προβλήματα υποξίας στα φυτά. Το σύστημα παρασκευής και διανομής του θρεπτικού διαλύματος αποτελείται από μία κεφαλή υδρολίπανσης, ένα σύστημα ελέγχου, μία αντλία παροχής του θρεπτικού διαλύματος στα φυτά και ένα δίκτυο σωληνώσεων που μεταφέρουν το διάλυμα στα κανάλια καλλιέργειας. Η λειτουργίας της κεφαλής υδρολίπανσης συνίσταται στη συνεχή επιστροφή του διαλύματος που απορρέει από τα κανάλια μέσα σε ένα δοχείο και την αναπλήρωση του διαλύματος που απορροφήθηκε από τα φυτά μέσω της αυτόματης εισόδου νερού και πυκνών διαλυμάτων λιπασμάτων. Η είσοδος ελέγχεται από έναν πλωτήρα ο οποίος διατηρεί σταθερή μέσα στο δοχείο παροχής του θρεπτικού διαλύματος. Η είσοδος των πυκνών διαλυμάτων λιπασμάτων και οξέος ελέγχεται μέσω αισθητήρων συνεχούς καταγραφής των τιμών EC και pH στο δοχείο του θρεπτικού διαλύματος. Αυτές οι τιμές στέλνονται σε πραγματικό χρόνο στο σύστημα αυτόματου ελέγχου και χρησιμοποιούνται για τη ρύθμιση της έγχυσης των πυκνών διαλυμάτων λιπασμάτων και οξέος. Στην πράξη όμως σε μεγάλες παραγωγικές μονάδες η έγχυση πυκνών διαλυμάτων και οξέος βασίζεται σε μία προγραμματισμένη προσθήκη θρεπτικών στοιχείων αντί της προσθήκης με βάση την EC και το pH, χωρίς να απαιτείται η συνεχής λειτουργία της κεφαλής υδρολίπνασης.
Το δοχείο ή δεξαμενή, λειτουργεί και ως δοχείο συλλογής των απορροών δεδομένου ότι σε αυτό καταλήγει το θρεπτικό διάλυμα που επιστρέφει από τα κανάλια. Σε καλλιέργειες τομάτας σε σύστημα NFT ο όγκος του μπορεί να ανέρθει στα 2 L/φυτό ενώ σε μεσογειακές περιοχές ο όγκος του θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος. Σε περίπτωση που το σύστημα συνεχούς κυκλοφορίας του διαλύματος σταματήσει να λειτουργεί, το δοχείο θα πρέπει να έχει επαρκή χωρητικότητα ώστε να το συλλέξει δεξαμενές παροχής θρεπτικού διαλύματος συνήθως κατασκευάζονται υπόγεια κάτω από την καλλιέργεια ώστε το διάλυμα να επιστρέφει εύκολα από τα κανάλια μόνο με την επίδραση της βαρύτητας, να εξοικονομείται χώρος αλλά και να διατηρείται η θερμοκρασία του διαλύματος σταθερή ιδίως τους θερμούς μήνες του έτους.
Παράγοντες επιτυχίας και προοπτικές της μεθόδου
Οι παράγοντες που καθορίζουν την επιτυχία στην τεχνική N.F.T. είναι: 1) Ομοιόμορφη κλίση του καναλιού για ομοιόμορφη παροχή του νερού χωρίς τοπικές ανωμαλίες. 2) Το πλάτος του καναλιού να είναι αρκετό, ώστε το νερό να ρέει ομοιόμορφα σε όλο το μήκος. 3) Η βάση του καναλιού να είναι τελείως επίπεδη και οριζόντια. 4) Η παροχή του θρεπτικού διαλύματος να ρυθμίζεται συνεχώς, έτσι ώστε στο τέλος των καναλιών να υπάρχει πάντα μια μικρή ροή, χωρίς όμως να υψώνεται η στάθμη του νερού. Μια μεταβολή στο ρυθμό διαπνοής των φυτών, που συνήθως οφείλεται στη μεταβολή της ηλιακής ακτινοβολίας ή του μεγέθους της φυλλικής επιφάνειας, επιβάλλει να υπάρξει επαναρύθμιση της παροχής, γιατί είναι πιθανό να μην επαρκεί ή να γίνει υπερβολική και να δημιουργήσει έλλειψη οξυγόνου. Η συνεχής ρύθμιση της παροχής, ανάλογα με τη διαπνοή των φυτών, είναι απαραίτητη φροντίδα στην περίπτωση της καλλιέργειας N.F.T.
Το σύστημα NFT έχει προσαρμοστεί σε ένα εύρος καλλιεργειών. Έχουν γίνει αρκετές βελτιώσεις στο σύστημα με την πάροδο των χρόνων όμως αυτό που το χαρακτηρίζει είναι η υψηλή ποιότητα και ποσότητα παραγωγής. Το σύστημα NFT έχει αποτελέσει μία χρήσιμη τεχνική στην έρευνα της θρέψης των φυτών. Η ικανότητα να ελέγχεται το περιβάλλον της ρίζας έχει οδηγήσει σε πρακτικές όπως η θέρμανση του διαλύματος, η διακύμανση στην αγωγιμότητα του διαλύματος και την διακεκομμένη ροή για τον έλεγχο της ανάπτυξης των καλλιεργειών. Η ελάχιστη χρήση νερού και θρεπτικών στοιχείων το έχει καταστήσει ιδιαίτερα επιθυμητό σε ξηρά κλίματα. Η ελάχιστη χρήση των υλικών και το υψηλό επίπεδο του αυτοματισμού όπου είναι δυνατόν, επιτρέπει μια γρήγορη εναλλαγή των καλλιεργειών. Εκτός από τα πλεονεκτήματα, το NFT παρουσιάζει και όλα τα μειονεκτήματα των κλειστών υδροπονικών συστημάτων, δηλαδή αναγκαιότητα συχνών αναλύσεων και εκτεταμένων αναπροσαρμογών στη σύνθεσή του μετά απ κάθε ανάλυση, συσσώρευση ιόντων Na και Cl σε περίπτωση που το νερό έχει υψηλή περιεκτικότητα στα δύο ιόντα. Επίσης, σε περίπτωση που η αντλία ή το σύστημα αυτόματου ελέγχου παρουσιάσουν βλάβη τότε ενδέχεται να καταστραφεί η καλλιέργεια καθώς διακόπτεται για σημαντικό χρονικό διάστημα η παροχή θρεπτικού διαλύματος στα φυτά. Τέλος υπάρχει ο κίνδυνος μόλυνσης του θρεπτικού διαλύματος από κάποιο παθογόνο και η διασπορά του σε όλη την καλλιέργεια. Λόγω όμως του μεγάλου όγκου θρεπτικού διαλύματος που ανακυκλώνεται ανά ημέρα στις καλλιέργειες NFT, η απολύμανση πριν την επαναχρησιμοποίηση του είναι πολύ δαπανηρή. Στην πράξη η χημική απολύμανση όπως προσθήκη χλωρίου είναι η μόνη σχετικά οικονομική λύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέθοδοι Καλλιέργειας Κατηγορία:Υδροπονία
Γκέρχαρντ Πάλιτς
Ο Γκέρχαρντ Άρνο Μαξ Πάλιτς, (Gerhard Arno Max Palitzsch· Γκρόσοπιτς, 17 Ιουνίου 1913 – 1944) ήταν Γερμανός υπαξιωματικός των SS, γνωστός για τη σκληρότητα, τον εξαιρετικά βίαιο χαρακτήρα του και τη δράση του όταν υπηρετούσε στη φρουρά του στρατοπέδου Άουσβιτς. Έφτασε μέχρι του βαθμού του αρχιλοχία των SS (SS-Hauptscharführer). Ο Πάλιτς έχει καταγραφεί από την ιστορική έρευνα ως ένας από τους χειρότερους εγκληματίες πολέμου όλων των εποχών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πάλιτς γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1913 στο Γκρόσοπιτς, έναν οικισμό της πόλης Τάραντ (Tharandt) της Σαξονίας (κοντά στη Δρέσδη), από οικογένεια αγροτική. Το 1933 έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος (με αριθμό μητρώου 1965727) και των SS (με αριθμό μητρώου 79466). Εντάχθηκε στις Νεκροκεφαλές (SS-Totenkopfverbände), που ήταν υπεύθυνες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Υπηρέτησε στη φρουρά των ναζιστικών στρατοπέδων Λίχτενμπουργκ, Μπούχενβαλντ και Ζάξενχαουζεν, αρχικά ως παραπηγματάρχης, δηλαδή υπεύθυνος ενός παραπήγματος κρατουμένων, και στη συνέχεια ως αρχιεισηγητής (Rapportführer), δηλαδή ως υπεύθυνος των αναφορών των κρατουμένων ενός στρατοπέδου.
Τον Μάιο του 1940 ο Πάλιτς μετατέθηκε από το Ζάξενχαουζεν στο Άουσβιτς. Κατέφθασε στο στρατόπεδο στις 20 του μηνός, μαζί με 30 ποινικούς Γερμανούς κατάδικους του Ζάξενχαουζεν, οι οποίοι είχαν επιλεγεί προσωπικά από τον διοικητή Ρούντολφ Ες, προκειμένου να στελεχώσουν τον αρχικό πυρήνα των κρατουμένουν που θα επιτηρούσαν τους υπόλοιπους κρατούμενους του Άουσβιτς, χρησιμοποιώντας εναντίον τους ωμή και άμεση βία. Στο Άουσβιτς, ο αρχιεισηγητής Πάλιτς, επέδειξε εξαιρετικό σαδισμό και αυθαιρεσία και κατέστη γρήγορα το φόβητρο των κρατουμένων. Συνήθιζε να δολοφονεί καρατούμενος με το πιστόλι του, στο λεγόμενο «τοίχο του θανάτου», στο πίσω μέρος του Μπλοκ 11 (που ήταν η «εσωτερική φυλακή» του στρατοπέδου, το επιλεγόμενο και «Μπλοκ του θανάτου»), αλλά και να κλέβει ασύστολα τα προσωπικά αντικείμενα από τους ανθρώπους που οδηγούνταν στην εξόντωση. Οι υπεξαιρέσεις που πραγματοποιούσε ήταν τέτοιας κίμακας και τόσο απροκάλυπτα εκτός ελέγχου, που θορυβήθηκαν μέχρι και οι ανώτεροί του, που τον συνέλαβαν με την κατηγορία σύναψης σεξουαλικών σχέσεων με μια Εβραία κρατούμενη. Ωστόσο, με τη μεσολάβηση του διοικητή Ες αφέθηκε ελεύθερος και στάλθηκε ως διοικητής σε ένα βοηθητικό στρατόπεδο του Άουσβιτς, το KZ Brünn στο Μπρνο. Στη συνέχεια όμως συνελήφθη και πάλι, δικάστηκε από δικαστήριο των SS, καταδικάστηκε και κλείστηκε στο ποινικό στρατόπεδο Danzig-Matzkau (Strafvollzugslager Danzig-Matzkau), κοντά στο Γκντανσκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Μέλη των Waffen-SS Κατηγορία:Αυτουργοί της γενοκτονίας των Ρομά
Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Εδιμβούργου
Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Εδιμβούργου (αγγλικά: Prince Edward, Duke of Edinburgh, 10 Μαρτίου 1964) είναι μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας. Είναι ο τρίτος γιος (τέταρτο παιδί) της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Φίλιππου, Δούκα του Εδιμβούργου. Κατά τη γέννησή του ήταν τρίτος στη γραμμή διαδοχής του βρετανικού θρόνου, ενώ σήμερα είναι δέκατος τρίτος ￼.
Βιογραφία
Φοίτησε αρχικά στο σχολείο "Heatherdown School" στο Μπέρκσιρ της Αγγλίας και στη συνέχεια στο "Gordonstoun" στην βορειοανατολική Σκωτία, όπου είχε φοιτήσει μεταξύ άλλων ο πατέρας του και ο αδερφός του, Κάρολος. Από το 1982 έως το 1983, φοίτησε στο προπαρασκευαστικό σχολείο "Whanganui Collegiate School" στην Νέα Ζηλανδία. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1986, με βαθμό «λίαν καλώς»).
Οικογένεια
Στις 19 Ιουνίου 1999, ο Εδουάρδος παντρεύτηκε την Σόφι Ρυς-Τζόουνς, σύμβουλο δημοσίων σχέσεων. Ο Εδουάρδος και η Σοφία έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά:
Τίτλοι
Με τον γάμο του, το 1999 ο πρίγκιπας Εδουάρδος απέκτησε τον τίτλο του Κόμη του Ουέσσεξ. Επίσης, του αποδόθηκε ο δευτερεύοντας τίτλος του Υποκόμη του Σέβερν.
Στις 10 Μαρτίου του 2019 η μητέρα του Εδουάρδου βασίλισσα Ελισσάβετ Β΄ έδωσε στον γιο της τον επιπρόσθετο τίτλο του Κόμη του Φόρφαρ.
Στις 10 Μαρτίου του 2023, ανήμερα των 59ων γενεθλίων του, ο Εδουάρδος εχρίσθη Δούκας του Εδιμβούργου από τον αδελφό του, Κάρολο Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς Κατηγορία:Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ξιφασκίας 1935
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ξιφασκίας 1935 ήταν διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ξιφασκίας, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (Σ.Ε.Γ.Α.Σ.). Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ξίφους ασκήσεως (ή Οπλομαχητικοί αγώνες ξίφους ασκήσεως) έλαβε χώρα στο Λαϊκό Γυμναστήριο, στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο 6 και 7 Απριλίου και το Σαββατοκύριακο 14 και 15 Απριλίου με διοργανωτή την Αθηναϊκή Λέσχη. Στους αγώνες συμμετείχαν η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, η Αθηναϊκή Λέσχη και η Στρατιωτική Σχολή Γυμναστικής στο ατομικό και στο ομαδικό ξίφος ασκήσεως. Πρωταθλητής στο ατομικό αναδείχθηκε ο Σπύρος Φερεντίνος της Αθηναϊκής Λέσχης. και στο ομαδικό η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Στο νικητή απονεμήθηκε αθλοθετηθέν Κύπελλο από τον Σ.Ε.Γ.Α.Σ..
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ξίφους μονομαχίας (ή Πανελλήνιοι αγώνες ξίφους μονομαχίας (επέ)) πραγματοποιήθηκε στο Γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. το Σαββατοκύριακο 1 και 2 Ιουνίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Χρήστος Ζαλοκώστας της Αθηναϊκής Λέσχης.
Την πρώτη θέση στον πίνακα μεταλλίων κατέκτησε η Αθηναϊκή Λέσχη με 2 χρυσά, 2 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων με 1 χρυσό και 1 ασημένιο μετάλλιο και την τρίτη η Στρατιωτική Σχολή Γυμναστικής με 1 χάλκινο μετάλλιο.
Κάτοχοι μεταλλίων
1933 | 1934 | 1935 | 1936 | 1937
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1935 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ξιφασκίας Κατηγορία:Διοργανώσεις ξιφασκίας στην Αθήνα
Βαλεντίν Βολόσινοφ
Ο Βαλεντίν Νικολάγιεβιτς Βολόσινοφ (Валенти́н Никола́евич Воло́шинов, 30 Ιουνίου 1895 – 13 Ιουνίου 1936) ήταν σοβιετικός γλωσσολόγος που η δουλειά του επηρέασε τους κλάδους της θεωρίας της λογοτεχνίας και της μαρξιστικής θεωρίας της ιδεολογίας. Ήταν μέλος του Κύκλου του Μπαχτίν. Ο Κύκλος του Μπαχτίν ασχολήθηκε με φιλοσοφικούς όρους με τα κοινωνικά και πολιτιστικά θέματα που έθεσε η οκτωβριανή επανάσταση και ο εκφυλισμός της υπό τον Στάλιν. Στα μέλη του περιλαμβάνονταν ο Μιχαήλ Μπαχτίν (1895-1975), ο Ματβέι Κάγκαν (1889-1937), ο Πάβελ Μεντβέντεφ (1891-1938), ο Λεβ Πουμπιάνσκι (1891-1940), ο Ιβάν Σολερτίνσκι (1902-1944), ο Βολόσινοφ και άλλοι. Ο κύκλος άχισε τις συναντήσεις του στις λευκορωσικές πόλεις Νέβελ και Βίτεμπσκ το 1918 προτού μετακινηθεί στο Λένινγκραντ το 1924. Οι συναντήσεις σταμάτησαν εξαιτίας της σύλληψης πολλών από την ομάδα το 1929. Ο Βολόσινοφ εργάστηκε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Χέρτσεν στο Λένινγκραντ ως το 1934 όταν προσβλήθηκε από φυματίωση. Πέθανε σε σανατόριο δύο χρόνια αργότερα.
Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στη Σοβιετική Ένωση, το βιβλίο του Βολόσινοφ Μαρξισμός και Φιλοσοφία της Γλώσσας (μεταγραφή: Marksizm i Filosofiya Yazyka) προσπαθεί να ενσωματώσει τον κλάδο της γλωσσολογίας στον Μαρξισμό.
Η κύρια έμπνευση του βιβλίου δεν προέρχεται, παρ' όλα αυτά, από τους ιδρυτές του Μαρξισμού τους οποίους ο Βολόσινοφ είδε ως εν πολλοίς αδιάφορους για τη μελέτη της γλώσσας. Αντίθετα, οι θεωρίες του Βολόσινοφ οικοδομήθηκαν στη βάση της κριτικής συνάντησής του με την έννοια των δημιουργικών ή “γενετικών” πλευρών της γλώσσας του Βίλχελμ Φον Χούμπολτ και με την αντιμετώπιση της γλώσσας ως συστήματος σημείων που προτάθηκε από τον Φερντινάν ντε Σωσσύρ. Σε κάποια βαθμό, η γλωσσική σκέψη του Βολόσινοφ διαμεσολαβήθηκε επίσης από τις αναλύσεις του σύγχρονού του σοβιετικού γλωσσολόγου Νικολάι Μαρ.
Για τον Βολόσινοφ, η γλώσσα είναι το μέσο της ιδεολογίας και δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ιδεολογία. Η ιδεολογία, όμως, δεν πρέπει να γίνει κατανοητή με την κλασική μαρξιστική έννοια σαν ένα απατηλό νοητικό φαινόμενο που εμφανίζεται σαν αντανάκλαση μιας «πραγματικής» υλικής οικονομικής βάσης. Η γλώσσα, σαν ένα κοινωνικά κατασκευασμένο σύστημα σημείων, είναι αυτή που επιτρέπει στη συνείδηση να εμφανιστεί και είναι καθεαυτή μια υλική πραγματικότητα. Εξαιτίας αυτής της άποψης ότι η γλώσσα είναι ιδιαίτερο ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ο Βολόσινοφ υποστήριζε ότι η μελέτη της λεκτικής αλληλεπίδρασης είναι κλειδί για την κατανόηση της κοινωνικής ψυχολογίας. Ο Βολόσινοφ υποστήριξε επιπλέον την κατανόηση των ψυχολογικών μηχανισμών μέσα σε ένα πλαίσιο ιδεολογικής λειτουργίας στο βιβλίο του Φροϋδισμός: Μια μαρξιστική κριτική.
Είναι λάθος, υποστήριξε ο Βολόσινοφ, η προσπάθεια να μελετηθεί η γλώσσα αφηρημένα και συγχρονικά (δηλαδή ανιστορικά), όπως έκανε ο Σωσσύρ. Οι λέξεις, για το Βολόσινοφ, είναι δυναμικά κοινωνικά που παίρνουν διαφορετικές σημασίες για διαφορετικές κοινωνικές τάξεις σε διαφορετικά ιστορικά πλαίσια. Η σημασία των λέξεων δεν υπόκειται σε παθητική κατανόηση αλλά περιλαμβάνει την ενεργή συμμετοχή τόσο του ομιλητή (ή συγγραφέα) όσο και του ακροατή (ή αναγνώστη). Ενώ κάθε λέξη είναι ένα σημείο που πήραμε από ένα κατάλογο διαθέσιμων σημείων, η χειραγώγηση της λέξης που περιλαμβάνεται σε κάθε λεκτική πράξη ή εκφώνημα ρυθμίζεται από κοινωνικές σχέσεις. Σύμφωνα με την άποψη του Βολόσινοφ η σημασία των λεκτικών σημείων είναι η αρένα μια συνεχούς πάλης των τάξεων: μια κυρίαρχη τάξη θα προσπαθήσει να στενέψει τη σημασία των κοινωνικών σημείων, κάνοντάς τα «μονοφωνικά», αλλά η σύγκρουση των διαφορετικών ταξικών συμφερόντων σε καιρούς κοινωνικής αναταραχής θα κάνει ξεκάθαρη την «πολύφωνικότητα» των λέξεων.
Λόγω της θέσης του ότι η «πάλη για τη σημασία» συμπίπτει με την ταξική πάλη, οι θεωρίες του Βολόσινοφ μπορούν να θεωρηθούν ως προάγγελος των θεωριών του Ιταλού κομμουνιστή Αντόνιο Γκράμσι, που και εκείνος ενδιαφερόταν για τη γλωσσολογία.
Είναι ευρέως διαδεδομένη η εικασία ότι τα έργα με το όνομα του Βολόσινοφ γράφτηκαν στην πραγματικότητα από το συνάδελφό του Μιχαήλ Μπαχτίν· κάποια από αυτά τα έργα έχουν προστεθεί στις ξανατυπωμένες εκδόσεις των απάντων του Μπαχτίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί
Ψυχρηλασία
Ψυχρηλασία (Cold working), είναι η πλαστική παραμόρφωση ενός μετάλλου σε θερμοκρασία χαμηλότερη από αυτή στην οποία ανακρυσταλλώνεται. Η ψυχρηλασία προκαλεί αύξηση της αντοχής, λόγω ενδοτράχυνσης του μετάλλου, με συνέπεια τη μείωση της ολκιμότητας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεταλλουργία
Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό
Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό (γαλλικά: La liberté guidant le peuple) είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά εμπνευσμένο από την Ιουλιανή επανάσταση του 1830.
Περιγραφή
Βρισκόμαστε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1830. Το καζάνι εξερράγη. Ο λαός μην αντέχοντας στην αφόρητη καταπίεση επαναστάτησε. Με τα όπλα στα χέρια ορμάει απαιτώντας το δίκιο του. Οι πρώτοι δέχτηκαν τα πυρά και σωριάστηκαν. Νεκροί έπεσαν και οι στρατιώτες. Καπνός από τις εκρήξεις αναθυμιάζει. Ο λαός δεν έχει αρχηγό. Έχει ένα όραμα. Την Ελευθερία. Αυτή τον οδηγεί. Η Ελευθερία εφορμά οδηγώντας τον λαό. Ξυπόλητη και με γυμνό το στήθος μοιάζει με αρχαία ελληνική θεά, ή τη ρωμαϊκή προσωποποίηση της Ελευθερίας, τη Λιμπερτάς. Φοράει τη φρυγική σκούφια των Ιακωβίνων στο κεφάλι. Κρατάει ντουφέκι με ξιφολόγχη στο αριστερό και υψώνει την απαγορευμένη σημαία της Γαλλικής Επανάστασης, την Τρικολόρ στο δεξί. Στρέφει το κεφάλι της στον λαό που την ακολουθεί και του δίνει θάρρος να πολεμήσει.
Βενέδικτος του Αλάτρι
Ο Βενέδικτος του Αλάτρι (ιταλικά : Benedetto d'Alatri), γνωστός στη ελληνική βιβλιογραφία και σαν Μπενέτος ή Μπενεδέτος, ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1273-1295 μ.Χ. καταγόμενος από το Αλάτρι της Ιταλίας.
Ο Βενέδικτος ήταν αρχικά ψάλτης στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής της Πάτρας όταν μετά τον θάνατο του αρχιεπίσκοπου Γωφρίδου εκλέχτηκε από τους λατίνους κληρικούς της πόλης αρχιεπίσκοπος. Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Γουλιέλμου και λόγω ότι δεν είχε αρσενικό απόγονο διορίσθηκε επιτροπή να εκτελέσουν τη διαθήκη του. Την επιτροπή αποτελούσαν ο Βενέδικτος και ο επίσκοπος Μεθώνης, οι οποίοι μοίρασαν τη περιουσία του όπως όριζε η διαθήκη του.
Σπήλαιο Νυμφολήπτου
thumb|250px|Η κύρια αίθουσα του σπηλαίου, με το ανάγλυφο του Αρχέδημου κοντά στα σκαλοπάτια Το Σπήλαιο Νυμφολήπτου, γνωστό και ως Σπήλαιο Πανός και Σπήλαιο Αρχέδημου, είναι σπηλιά στις νότιες πλαγιές του Υμηττού στην Αττική, στα βόρεια της Βάρης. Το σπήλαιο αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό χώρο καθώς στο εσωτερικό του είναι διακοσμημένο από το Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, του 5ου αιώνα π.Χ.. Το σπήλαιο στην αρχαιότητα ήταν ιερό των Νυμφών, του Απόλλωνα και του Πάνα. Το 1901 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.
Βενέδικτος του Αλάτρι
Το 1278 στη συνέλευση που έγινε στη Γλαρέντζα για την υποδοχή του βάϊλου Γαλερανού μίλησε εκ μέρους όλων των υπολοίπων βαρώνων. Το ελληνικό Χρονικό του Μορέως αναφέρει ότι "τον εκλέξανε οι υπόλοιποι φλαμπουραίοι, καβαλαραίοι κι αρχιερείς". Στη ομιλία του είπε ότι όφειλε ο ίδιος ο νέος πρίγκιπας, ο Κάρολος του Ανζού, να εμφανιστεί στη συνέλευση να του ορκιστούν πίστη κι όχι να στείλει εκπρόσωπο δείχνοντας ότι δεν τον αποδέχεται. Τέλος αφού επικράτησε η άποψη των περισσοτέρων παρευρισκόμενων αποδέχτηκε τον Βάϊλο κι έγινε η ορκωμοσία.
Σπήλαιο Νυμφολήπτου
Περιγραφή
Το σπήλαιο βρίσκεται στον λόφο Κρεβάτι, σε υψόμετρο 260 μέτρων, στη βόρεια Βάρη, στις νότιες πλαγιές του Υμηττού. Απέχει από τη Βάρη με τα πόδια περίπου μία ώρα (5 χιλιόμετρα χωματόδρομος από τη Σχολή Ευελπίδων), αλλά είναι πιο εύκολα προσβάσιμο από τη Βούλα και τον δρόμο που συνεχίζει μετά το κοιμητήριο. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το μικρό σπήλαιο Συκιά. Το σπήλαιο δεν είναι οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος. Το άνοιγμά του, με διαστάσεις 5 επί 2 μέτρα, είναι σχεδόν κάθετο και στο χείλος έχουν σκαλιστεί σκαλοπάτια τα οποία σήμερα έχουν καταστραφεί. Η κύρια αίθουσα του σπηλαίου, με μήκος 26, πλάτος 23 και ύψος 10 μέτρα, ήταν το ιερό και στα τοιχώματα έχουν λαξευθεί σκαλοπάτια και ανάγλυφες παραστάσεις. Χωρίζεται από ένα τοίχο από σταλακτίτες σε δύο τμήματα.
Βενέδικτος του Αλάτρι
Πηγές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Σπήλαιο Νυμφολήπτου
Περιγραφή
Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στο σπήλαιο χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τις επιγραφές στο σπήλαιο, το σπήλαιο διαμορφώθηκε σε ιερό από τον Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, ο οποίος το διακόσμησε και σκάλισε σκαλοπάτια, επιγραφές και ανάγλυφα, με πιο σημαντικό ένα ακέφαλο άγαλμα θεάς καθισμένης σε θρόνο και αυτό που τον απεικονίζει να κρατάει σμίλη και σφυρί. Στην παράσταση αυτή, ο Αρχέδημος απεικονίζει τον εαυτό του να φορά ένα τύπο ρούχου, που παραπέμπει άμεσα στη φουστανέλα. Έκτοτε το σπήλαιο αποτέλεσε χώρο λατρείας μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν και εγκαταλείφθηκε.
Ο πρώτος που επισκέφθηκε το σπήλαιο ήταν ο περιηγητής Ρίτσαρντ Τσάντλερ το 1765 και από τότε το επισκέφθηκαν και άλλοι περιηγητές οι οποίοι πέρασαν από την Αττική, συμπεριλαμβανομένου του Λόρδου Βύρωνα. Στο σπήλαιο διεξήχθησαν την περίοδο 1901-1902 ανασκαφές από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, με διευθυντή τον Τσαρλς Γουέλερ. Μέσα στο σπήλαιο ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες λυχνάρια και ανάγλυφα, δύο από τα οποία εκτίθενται στη Συλλογή Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
Παραπομπές
Νυμφοληπτου
Εθνόσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας
Το εθνόσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας αποτελείται από ένα κυανό θυρεό που σχηματίζει μία αιχμή στο μέσο της κάτω πλευράς του. Στη μέση ο θυρεός φέρει έναν αργυρό σταυρό ο οποίος περιβάλλεται εξ ολοκλήρου από δύο κλαδιά δάφνης.
Ζωγραφίζεται ή υφαίνεται, κυρίως πάνω στα πηλήκια, στις στολές ή στα κουμπιά των στρατιωτικών, των οργάνων των σωμάτων ασφαλείας κλπ.
Το σημερινό εθνόσημο του ελληνικού κράτους
Το επίσημο έμβλημα του ελληνικού κράτους είναι σταυρός επί θυρεού, περιβεβλημένο από φύλλα δάφνης. Στα τέλη του 1974, η τότε κυβέρνηση ανέθεσε σε επιτροπή αποτελούμενη από τους καθηγητές χαρακτικής Γραμματόπουλο, ζωγραφικής Μόραλη και γλυπτικής Παππά, την εκπόνησή του, την οποία πραγματοποίησε ο Κωνσταντίνος Γραμματόπουλος. Στις αρχές του 1975 το εθνόσημο άρχισε να χρησιμοποιείται στα επίσημα έγγραφα του κράτους (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, διαβατήρια, δελτία αστυνομικής ταυτότητας κ.α.), καθώς και στα πηλήκια των στελεχών των Σωμάτων Ασφαλείας (στρατιωτικών, αστυνομικών, πυροσβεστών). Το 1976 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα νομίσματα της δραχμής (νομίσματα των 10 & 20 λεπτών).
Το εθνόσημο του 1975 ορίστηκε με τον Νόμο 48 (ΦΕΚ Α΄ 108/7.6.1975).
Εξέλιξη
Το ελληνικό «εθνικό σημείο» προβλέφθηκε από το Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος (Σύνταγμα της Επιδαύρου της 1ης Ιανουαρίου 1822) και καθορίστηκε με διάταγμα στις 15 Μαρτίου του ίδιου έτους. Τα γνωρίσματά του ήταν το κυανό και λευκό χρώμα και το κυκλικό σχήμα. Το ελληνικό εθνόσημο υπέστη πολλές, μέχρι σήμερα, μεταβολές στο σχήμα και στις παραστάσεις μετά την πρώτη καθιέρωσή του, κυρίως εξαιτίας των πολιτειακών μεταβολών.
Το πρώτο ελληνικό εθνόσημο έφερε έμβλημα την Αθηνά και την κουκουβάγια και μετά την άφιξη του Καποδίστρια προσετέθη και ο φοίνικας σαν σύμβολο αναγέννησης. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, το βασιλικό έμβλημα, με τα δυο στεφανωμένα λιοντάρια που κρατούσαν το θυρεό με το βασιλικό στέμμα, έγινε το εθνόσημο του κράτους. Τα βαυαρικό έμβλημα αντικαταστάθηκε από έναν αργυρό σταυρό επάνω σε γαλάζιο πλαίσιο με το έμβλημα των Γκλύξμπουργκ στην μέση, εστεμμένο και πλαισιωμένο από δύο άνδρες (Ηρακλείς του Στέμματος) μετά την άφιξη του Γεωργίου του Α΄. Μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας το 1924 το εθνόσημο είχε απλή μορφή λευκού σταυρού πάνω σε γαλάζιο πλαίσιο.
Ο δανικός θυρεός επανήλθε με την επαναφορά της βασιλείας το 1935. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Ελληνική Πολιτεία υιοθέτησε γενικότερα το "ουδέτερο" εθνόσημο της Β' Δημοκρατίας, ειδικότερα ως Μεγάλη του Κράτους Σφραγίδα, το εθνόσημο στεφανωμένο με αναπαράσταση Φοίνικα περιβαλλόμενου από ακτίνες μεταξύ των φτερών του. Μετά την απελευθέρωση, επανήλθε ο βασιλικός θυρεός.
Την 1η Ιουνίου του 1973, η δικτατορία προχώρησε στην κατάργηση της μοναρχίας και στην εγκαθίδρυση Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, θέτοντας τον αναγεννώμενο Φοίνικα ως εθνόσημο. Η συντακτική πράξη που κατάργησε τη μοναρχία δεν έφερε κάποιο εθνόσημο, παρά μόνον την επιγραφή "Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας". Στα δύο επόμενα ΦΕΚ (119 και 120 Α') τέθηκε το σχέδιο ενός φοίνικα, από τον οποίο όμως είχε ξεκάθαρα αφαιρεθεί άτεχνα η σιλουέτα του στρατιώτη. Για έναν μήνα (5 Ιουνίου-5 Ιουλίου 1973) χρησιμοποιήθηκε μια πιο επιμελημένη, στρογγυλεμένη αναπαράσταση του φοίνικα. Στις 5 Ιουλίου δημοσιεύτηκε η τελική έκδοση του εθνόσημου, η οποία χρησιμοποιήθηκε σε διαβατήρια (όπως και η προηγούμενη), στρατιωτικές στολές κ.α. Η χρήση του έπαψε την 1η Αυγούστου του 1974, από την κυβέρνηση Καραμανλή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλαδα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ελλάδας