cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dragon Ball
Dragon Ball Z
Το Dragon Ball Z, κατά τη διάρκεια των 291 επεισοδίων που προβλήθηκαν από το 1989 έως το 1996, πραγματεύεται τη ζωή του Γκόκου μετά τη γέννηση του γιου του, Γκόχαν, και την εμφάνιση δυνατών εχθρών που ξεπερνούν το επίπεδο αυτών της πρώτης σειράς. Αν και το manga λέγεται σε όλη την έκταση του Dragon Ball, η Toei Animation αποφάσισε μαζί με τον δημιουργό να προσθέσουν το γράμμα Ζήτα στον τίτλο της σειράς για να δείξουν πως είναι η συνέχεια και ώστε να την ξεχωρίσουν από την προηγούμενη. Είναι η πιο δημοφιλής από τις τρεις σειρές anime που δημιουργήθηκαν και βασίζεται στα κεφάλαια 195 έως και 519 του ομώνυμου manga. Οι περίοδοι της σειράς Dragon Ball Z είναι οι εξής:
Dragon Ball Kai
Στις 5 Απριλίου 2009, άρχισε να προβάλλεται στην Ιαπωνία το Dragon Ball Kai στο κανάλι Fuji TV, ανανεωμένη έκδοση του Dragon Ball Z με σκοπό να γιορτάσουν τα 20 χρόνια της σειράς. Το Dragon Ball Kai χωρίζεται στις εξής περιόδους:
Η σειρά ολοκλήρωσε τον κύκλο της με την περίοδο του Σελ, μετρώντας 97 επεισόδια (και ένα 98ο που δεν προβλήθηκε λόγω του τσουνάμι στην Ιαπωνία τον Μάρτιο του 2011) ενώ παίζεται σε επανάληψη κάθε Κυριακή, δύο επεισόδια τη φορά, στο δεύτερο κανάλι της Fuji TV μετά και την ολοκλήρωση της. Στα τελευταία επεισόδια, λόγω κλοπής πνευματικών δικαιωμάτων από τον συνθέτη της μουσικής για το Dragon Ball Kai, Kenji Yamamoto, το καινούργιο soundtrack αντικαταστάθηκε με το παλιό από τη σειρά Dragon Ball Z, που συνέθεσε ο Shunsuke Kikuchi. Μέχρι σήμερα, τα δικαιώματα της σειράς έχουν αγοραστεί σε περισσότερες από 10 χώρες, όπου προβάλλεται ως Dragon Ball Z Kai για να αποφευχθεί η λανθασμένη εντύπωση πως πρόκειται για νέα σειρά Dragon Ball. Στις 6 Απριλίου 2014 η σειρά συνέχισε την προβολή της με την περίοδο του Μάτζιν Μπου για ακόμα 60 επεισόδια (στην ιαπωνική έκδοση).
Dragon Ball Super
Στις 28 Απριλίου 2015, ανακοινώθηκε νέα σειρά -sequel στο Dragon Ball Z- που έκανε πρεμιέρα στης 5 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς από το κανάλι Fuji TV. Εξιστορεί μετά από 4 χρόνια, τα επακόλουθα της άγριας μάχης του Γκόκου με τον Μάτζιν Μπου, όσο εκείνος προσπαθεί να διατηρήσει την ειρήνη στη Γη, καθώς και την συνάντησή του με τον Θεό της Καταστροφής Μπίρους.
Ταινίες anime
Λόγω της μεγάλης επιτυχίας της σειράς anime, το Dragon Ball κατάφερε να φτάσει και ως τη μεγάλη οθόνη πολύ γρήγορα. Κυκλοφόρησαν συνολικά 19 κινηματογραφικές ταινίες, εκ των οποίων οι τέσσερις ανήκουν στο Dragon Ball, οι 15 στο Dragon Ball Z και δύο στο Dragon Ball Super.
Οι 4 ταινίες του Dragon Ball είναι οι εξής: Ο θρύλος του δράκου Σένρον (1986), Η ωραία κοιμωμένη στο κάστρο των μυστηρίων (1987), Το τουρνουά των Μιιφάν (1988) και Η γενιά των ηρώων (1996).
Οι 15 ταινίες του Dragon Ball Z είναι οι εξής: Η θεία εκδίκηση (1989), Ο πιο δυνατός πολεμιστής στον κόσμο (1990), Η μεγάλη μάχη για το μέλλον του κόσμου (1990), Η αναμέτρηση των ανίκητων πολεμιστών (1991), Το πεπρωμένο των Σάιγιαν (1991), Η εισβολή στο Νέο Νάμεκ (1992), Οι τρεις Σούπερ Σάιγιαν (1992), Ο θρυλικός σούπερ Σάιγιαν (1993), Η απειλή του μοχθηρού δαίμονα (1993), Θρυλική αναμέτρηση (1994), Ο ακλόνητος Βιο-πολεμιστής (1994), Ο σατανικός πολεμιστής του κάτω κόσμου (1995), Ο ήρωας του Πλανήτη Κόνατς, (1995), Η μάχη των Θεών (2013), Η ανάσταση του 'Φ' (2015).
Οι 2 ταινίες του Dragon Ball Super είναι οι εξής: Μπρόλι (2018), Σούπερ Ήρωας (2022).
Στην Ελλάδα μόνο οι ταινίες 1989-1995 μεταγλωττίστηκαν το 2010-11.
Τηλεοπτικές ταινίες
Πέρα από τις κινηματογραφικές ταινίες, δημιουργήθηκαν άλλες τρεις τηλεοπτικές ταινίες, δύο αφιερωμένες στο Dragon Ball Z και μία αφιερωμένη στο Dragon Ball GT. Οι ταινίες αυτές εξηγούν γεγονότα και καταστάσεις της τηλεοπτικής σειράς όπως η καταστροφή του πλανήτη Βετζέτα, το εναλλακτικό σύμπαν του Τρανκς και η περιπέτεια του Γκόκου Τζούνιορ. To 2011 αποκαλύπτεται και μία συνέχεια της ταινίας του Μπάρντοκ η οποία δημιουργεί μεγάλη ανατροπή στη σειρά.
OVA
Το Dragon Ball Z εκτός από κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες, έχει και τέσσερα original video animation. Αυτές είναι οι εξής: Το Σχέδιο Εξόντωσης των Σάιγιαν (1993), Γεια! Ο Σονγκόκου και οι Φίλοι του Επιστρέφουν!! (2008), Το Σχέδιο Εξόντωσης των Σούπερ Σάιγιαν (2010). Η τελευταία αποτελεί διασκευή του πρώτου OVA αποκλειστικά για το παιχνίδι Dragon Ball: Raging Blast 2 στις κονσόλες PlayStation 3 και Xbox 360.
Ταινία ζωντανής δράσης
Πέρα από τις ταινίες anime που δημιουργήθηκαν, η 20th Century Fox δημιούργησε το 2009 την ταινία Dragonball Evolution, η οποία όμως απογοήτευσε τους θαυμαστές και δεν πήρε καλές κριτικές γιατί δεν βασιζόταν καθόλου πιστά στο manga. Θεωρείται ευρέως μια από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών. Για ευνόητους λόγους, η ταινία δεν προβλήθηκε στους ελληνικούς κινηματογράφους, όμως κυκλοφορεί σε DVD και Blu-ray. Η ταινία Dragon Ball Evolution 2 δεν είναι γνωστό πότε θα βγει αλλά το project έχει ανακοινωθεί. Παράλληλα με την αμερικανική ταινία, είχαν δημιουργηθεί τη δεκαετία του '80 άλλες δύο, κινεζικής και κορεάτικης παραγωγής. Το Dragon Ball Z: Light of Hope της Robot Underdog είναι ταινία μικρού μήκους.
Βιντεοπαιχνίδια
Έχουν κυκλοφορήσει περισσότερα από 50 βιντεοπαιχνίδια Dragon Ball. Το Dragon Ball Z: Battle of Z ανήκει στο είδος δράσης ρόλων και κυκλοφόρησε από την Bandai Namco για τα PlayStation 3, PlayStation Vita και Xbox 360 στις 23 Ιανουαρίου του 2014.
Soundtracks
Κυκλοφόρησαν αναρίθμητα CD με μουσική της σειράς. Την μουσική για το Dragon Ball και το Dragon Ball Z υπογράφει ο Σουνσούκε Κίκουτσι, για το Dragon Ball GT ο Ακιχίτο Τοκουνάγκα ενώ για το Dragon Ball Kai ο Σουνσούκε Κίκουτσι (Περίοδος των Σάιγιαν - Περίοδος του Σελ) και ο Νοριχίτο Σουμιτόμο (Περίοδος του Μάτζιν Μπου). Επιπλέον, τη μουσική υπόκρουση για το Το σχέδιο εξόντωσης των Σούπερ Σάιγιαν (2010) και Το επεισόδιο του Μπάρντοκ (2011) επιμελήθηκε ο Χιρόσι Τακάκι ενώ για την ταινία Η Μάχη των Θεών (2013) ο Νοριχίτο Σουμιτόμο.
Ελληνική έκδοση
Στην Ελλάδα τα Dragon Ball και Dragon Ball Z προβαλλόταν στον ANT1 κάθε Σαββάτο και Κυριακή, επίσης η σειρά Dragon Ball Z παιζόταν για λίγο το 2010-11 και στο Star, στο Mega και στο Super το 2017, με μεταγλώττιση που συχνά είχε πολλά λάθη λόγω του ότι αγόραζε τα δικαιώματα της σειράς από χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, με αποτέλεσμα να προκαλείται σύγχυση. Η πρώτη σειρά είχε το αυθεντικό ιαπωνικό τραγούδι τίτλων διασκευασμένο στα ελληνικά, ενώ η δεύτερη είχε κατά καιρούς διάφορα τραγούδια τίτλων από τη Γαλλία, την Ισπανία αλλά και τα αυθεντικά ιαπωνικά, όμως χωρίς τη σωστή σειρά τους, ενώ η τρίτη το αυθεντικό ιαπωνικό τραγούδι τίτλων. Στις 21 Δεκεμβρίου του 2007 η DeAgostini Hellas άρχισε να κυκλοφορεί τη σειρά Dragon Ball Z σε DVD, την οποία ολοκλήρωσε το Νοέμβριο του 2010, ενώ στις 9 Δεκεμβρίου του 2008 άρχισε να κυκλοφορεί και τη σειρά Dragon Ball GT, η οποία ολοκληρώθηκε το Φεβρουάριο του 2010. Από τις 31 Αυγούστου του 2010 μέχρι τον Μάιο του 2011, η DeAgostini κυκλοφόρησε και τις ταινίες Dragon Ball σε DVD, χωρίς την κανονική τους χρονολογική σειρά. Οι τίτλοι των ταινιών που χρησιμοποιήθηκαν πιο πάνω είναι οι επίσημοι ελληνικοί που χρησιμοποίησε η DeAgostini στην κυκλοφορία τους. Μετά τις ταινίες, η εταιρία επανακυκλοφόρησε την πρώτη σειρά Dragon Ball στις 8 Ιουνίου του 2011, με τα επεισόδια να έχουν την μεταγλώττιση του ANT1 από το 1995 αλλά χωρίς την ελληνική έκδοση των τίτλων αρχής της σειράς.
Στην ιαπωνική μεταγλώττιση τον Son Goku τον κάνει γυναίκα ηθοποιός. Αντίθετα στην ελληνική και στην αγγλική μεταγλώττιση τον Son Goku τον κάνει άντρας ηθοποιός. Μετά την αποχώρηση του Μάνου Βενιέρη από τη σειρά αρκετοί ηθοποιοί έκαναν έκτακτη εμφάνιση δίνοντας τη φωνή τους στον Son Goku μέχρι που τον ρόλο τον πήρε ο Θέμης Ψυχογιός στην ενότητα Φρίζερ κι κράτησε ως το τέλος της σειράς. Ένα από τα επεισόδια της σειράς είχε χαθεί κι έτσι το επεισόδιο προβλήθηκε με διαφορετική μεταγλώττιση. Στο επεισόδιο που προβλήθηκε με διαφορετική μεταγλώττιση τον Son Goku τον έκανε ο Γιώργος Ματαράγκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Dragon Ball Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Shōnen anime και manga Κατηγορία:Κωμικά anime και manga Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων Κατηγορία:Toei Animation
Στανίσλαφ Α΄ της Μασοβίας
Ο Στανίσλαφ Α' της Μασοβίας (Stanisław Mazowiecki, 17 Μαΐου 1500 – 8 Αυγούστου 1524) ήταν Πολωνός Δούκας της Μασοβίας. Ήταν γιος του Κονράντ Γ'. Διοίκησε το Δουκάτο από το 1518 έως και το θάνατό του το 1524. Ο Στανισλάφ, πολων. Stanisław (17 Μαΐου 1501 - 8 αυγούστου 1524) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας περιοχών της Μαζοβίας: Βαρσοβίας, Τσερσκ, Λιφ, Ζακρότσυμ & Νουρ (1503-2) μαζί με τον μικρότερο αδελφό του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κορράδου Γ΄ τού ερυθρού και της Άννας Ραντζίβιου, κόρης τού Μικαλόιους βοεβόδα τού Βίλνιους και μεγάλου Καγκελάριου της Λιθουανίας.
Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1503, ο Στανίσλαφ και ο μικρότερος αδελφός του Γιάνους Γ΄ κληρονόμησαν τις κτήσεις τους. Ως ανήλικου έμειναν υπό την επιτροπεία της μητέρας τους. Το μεγαλύτερο μέρος της Μαζοβίας (εκτός του Τσερσκ, που είχε ήδη δοθεί στον Κορράδο Γ΄ ως κληρονομικό φέουδο) ήταν υπό την απειλή τού βασιλιά της Πολωνίας ως το 1504, οπότε ο Αλέξανδρος της Πολωνίας εξέδωσε απόφαση, ότι οι νέοι πρίγκιπες έλαβαν όλη την κληρονομία ως φέουδο.
Στην ιδιωτική του ζωή είχε κλίση, όπως και ο αδελφός του στο ποτό και στις γυναίκες. Ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για τον γάμο του με την Χέντβικ των Γιαγκελλόνων, κόρη από τον πρώτο γάμο τού Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας (αδελφού τού Αλεξάνδρου Α΄) το 1523, αλλά το επόμενο έτος ο Στανίσλαφ απεβίωσε 23 ετών. Το 1526 απεβίωσε και ο μικρότερος αδελφός του Γιάνους Γ΄. Ο χρονικογράφος της εποχής τους Γιαν Βτούγκος σκέφτηκε, ότι είχαν οικογενειακά κληρονομούμενη ασθένεια και υπέθεσε τη φυματίωση, αλλά ο σύγχρονος ιστορικός Μάρτσιν Μπιέλσκι εκτιμά, ότι η αιτία είναι η αλκοολική δηλητηρίαση.
Η απώλεια τού Γιάνους Γ΄ μέσα σε δύο έτη θεωρήθηκε ύποπτη. Οι δύο αδελφοί είχαν ξελογιάσει την Καταζύνα Ραντζιεϊόβσκα από το Πουότσκ και μετά την είχαν εγκαταλείψει, έτσι θεωρήθηκε ένοχη, ακόμη και για τον θάνατο της μητέρας τους Άννας το 1522. Η Καταζύνα και ο υποτιθέμενος συνεργός της δέθηκαν γυμνοί σε πασσάλους και χτυπήθηκαν για ώρες, ώσπου στο τέλος τους έκαψαν ζωντανούς. Η βιασύνη της εκτέλσης της ποινής δημιούργησε την υπόνοια, ότι ο ηθικός αυτουργός των φόνων των δύο αδελφών ήταν η Μπόνα Σφόρτσα, δεύτερη σύζυγος τού Σιγισμούνδου Α΄. Η αντιπαράθεση ήταν τόσο έντονη, ώστε ο Σιγισμούνδος Α΄ διέταξε, για να ξεκαθαριστεί το ζήτημα, έρευνα. Αποτέλεσμα αυτής ήταν το διάταγμα (edict) τού 1528, όπου αποφάνθηκε, πως οι δύο δούκες "δεν ήταν θύματα από ανθρώπινο χέρι".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Περθ Άμποϊ (Νιου Τζέρσεϊ)
Το Περθ Άμποϊ (Perth Amboy) είναι πόλη στην κομητεία Μίντλσεξ στο Νιου Τζέρσεϊ στις ΗΠΑ. Αποτελεί τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ήταν 50.814 κάτοικοι, αυξημένος κατά 7,4% σε σχέση με την απογραφή του 2000 και 12,7% από την απογραφή του 1991. Το Περθ Άμποϊ είναι γνωστό ως «η πόλη του Κόλπου», αναφερόμενη στον Κόλπο Ραρίταν.
Ονομασία
Οι γηγενείς Αμερικανοί της φυλής Λενάπι ονόμαζαν την πόλη ως «Ομπόγκε» που σημαίνει «επίπεδο έδαφος». Όταν ιδρύθηκε το 1684 η πόλη ονομάστηκε Νιου Περθ προς τιμήν του Τζέιμς Ντράμοντ, κόμη του Περθ, ενός από τους συνεταίρους της σκωτσέζικης εταιρείας των αποικιστών. Η ονομασία στην αλγονκιανή γλώσσα παρέμεινε, κόπηκε και έγινε Άμπο και τελικά κατέληξε να υπάρξει ονομασία με συνδυασμό των ονομασιών των γηγενών και των αποίκων.
Σκωτσέζικη αποικία
Το Περθ Άμποϊ κατοικήθηκε από Σκωτσέζους αποίκους περίπου το 1683. Οι άποικοι αυτοί είχαν αναλάβει την δημιουργία αποικίας στο Ανατολικό Τζέρσεϊ που ανήκε στον Ρόμπερτ Μπάρκλεϊ, Κουακέρο ο οποίος έγινε στη συνέχεια κυβερνήτης της επαρχίας.
Χάρτα και ίδρυση
Το Περθ Άμποϊ σχηματίστηκε μέσω βασιλικής χάρτας στις 4 Αυγούστου 1718, μαζί με άλλες πόλεις και στη συνέχεια από την Βουλή του Νιου Τζέρσεϊ στις 21 Δεκεμβρίου 1784. Ο Δήμος του Περθ Άμποϊ σχηματίστηκε στις 31 Οκτωβρίου 1693 και επεκτάθηκε την δεκαετία του 1720. Ο Δήμος του Περθ Άμποϊ αποτελούσε έναν από τους 104 δήμους της Νομοθεσίας των Δήμων του 1798. Ο δήμος απέκτησε νέα μορφή στις 8 Απριλίου 1844.
Πρωτεύουσα της επαρχίας
thumb|Ο Oίκος του Iδιοκτήτη Το Περθ Άμποϊ αποτέλεσε πρωτεύουσα της Επαρχίας του Νιου Τζέρσεϊ από το 1686 έως το 1776. Το 1684, το Περθ Άμποϊ έγινε πρωτεύουσα του Ανατολικού Τζέρσεϊ και παρέμεινε πρωτεύουσα του μέχρι την ένωση με το Δυτικό Τζέρσεϊ το 1702, όταν έγινε εναλλακτική πρωτεύουσα της αποικίας με το Μπέρλινγκτον έως το 1776. Λίγα κτίρια της περιόδου αυτής διασώζονται μέχρι σήμερα. Το πιο αξιοσημείωτο, ο Οίκος του Ιδιοκτήτη, οικία του Ουίλιαμ Φράνκλιν, τελευταίου βασιλικού κυβερνήτη του Νιου Τζέρσεϊ και γιου του Βενιαμίν Φραγκλίνου, βρίσκεται ακόμη στην προκυμαία. Ο Ναός του Αγίου Πέτρου κατασκευάστηκε το 1718 από το πρώτο Επισκοπικό εκκλησίασμα της πολιτείας. Γύρω από το σημερινό κτίριο, που χρονολογείται από το 1875 υπάρχουν τάφοι των πρώτων κατοίκων ενώ στα παράθυρα του υπάρχουν αναπαραστάσεις θρησκευτικών σκηνών αλλά και αναπαραστάσεις από την ιστορία του Νιου Τζέρσεϊ. Το Δημαρχείο του Περθ Άμποϊ, το οποίο αρχικά λειτούργησε ως δικαστήριο, διασώθηκε από τις μεγάλες πυρκαγιές του 1731 και του 1764 και είναι το παλαιότερο δημαρχείο με συνεχή χρήση στις ΗΠΑ. Η Έπαυλη Κέρνυ είναι ένα από τα διασωθέντα παραδείγματα της λαϊκής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα.
Κατά την διάρκεια της αποικιακής περιόδου και για μεγάλο διάστημα αργότερα, το Περθ Άμποϊ ήταν σημαντική στάση για ταξιδιώτες μεταξύ της Νέας Υόρκης και της Φιλαδέλφεια, μιας και ήταν σημείο από όπου ξεκινούσε πορθμείο για το Τότενβιλ του Στάτεν Άιλαντ. Τα τακτικά δρομολόγια ξεκίνησαν το 1709. Μετά την κατασκευή της γέφυρας Άουτερμπριτζ το 1928, το πορθμείο έχασε την αίγλη του αλλά συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1963. Πλέον έχει κατασκευαστεί αντίγραφο του γραφείου εισιτηρίων το οποίο χρησιμοποιείται ως μουσείο.
Βιομηχανοποίηση και μετανάστευση
thumb|Υψικάμινοι της [[Perth Amboy Terra Cotta Company]] Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η μετανάστευση και η βιομηχανοποίηση μεταμόρφωσαν το Περθ Άμποϊ. Πολλά εργοστάσια που δημιουργήθηκαν στην περιοχή έδωσαν δουλείες σε πολλούς κατοίκους της πόλης. Η ανάπτυξη επιταχύνθηκε με την δημιουργία τερματικού σταθμού του Σιδηροδρόμου της Κοιλάδας Λίχαϊ αλλά και την δημιουργία αποβάθρας άνθρακα. Στο Περθ Άμποϊ αναπτύχθηκαν αυστηρές εθνοτικές συνοικίες. Μετανάστες από Δανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Ιταλία, Ρωσία και Αυστρία κατέλαβαν σε σύντομο διάστημα τις θέσεις εργασίας στα εργοστάσια.
Το 1914, το Περθ Άμποϊ απέκτησε ομάδα μπέιζμπολ με το όνομα Πέισερς, η οποία αγωνίστηκε για μια περίοδο.
Η πόλη έγινε θέρετρο κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού, Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 η πόλη ενανασχεδιάστηκε με πολλές μικρές επιχειρήσεις να ανοίγουν στα πλαίσια της Αστικής Επιχειρηματικής Ζώνης. Επίσης κατασκευάστηκαν πάρκα, μαρίνες και οικιστικά συμπλέγματα στην προκυμαία.
Γεωγραφία
thumb|Η προκυμαία του Περθ Άμποϊ Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ, η πόλη έχει συνολική έκταση 15,429 τετραγωνικών χιλιομέτρων, εκ των οποίων 12,178 στεριάς και 3,251 υδάτινης επιφάνειας. Το Περθ Άμποϊ, και το Σάουθ Άμποϊ που βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού Ραρίταν, αναφέρονται συνήθως υπό την κοινή ονομασία Τα Άμποϊ.
Το Περθ Άμποϊ γειτνιάζει με τον Δήμο Γούντμπριτζ (βόρεια και δυτικά), το Σέιρεβιλ (νοτιοδυτικά), το Σάουθ Άμποϊ (νότια) και το Στέιτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης (ανατολικά).
Το υπέδαφος του Περθ Άμποϊ διαθέτει άργιλο. Αυτός ήταν και ο λόγος ίδρυσης αρκετών εργοστασίων και ορυχείων στην περιοχή κατά τον 19ο αιώνα.
Κλίμα
Το Περθ Άμποϊ έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa), χαρακτηριστικό του Νιου Τζέρσεϊ με ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πόλη είναι μια από αυτές που έχουν μεγάλη ισπανόφωνη κοινότητα στις ΗΠΑ.
Απογραφή του 2010
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2010, η πόλη είχε 50.814 κατοίκους, 15.419 νοικοκυριά και 11.456 οικογένειες. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 4.172,5 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Υπήρχαν 16.556 οικιστικές μονάδες με μέση πυκνότητα 1.359,5 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το 50,26% των κατοίκων ήταν λευκοί, το 10,54% μαύροι ή αφροαμερικανοί, το 1,10% γηγενείς Αμερικανοί, το 1,69% Ασιάτες, το 0,05% νησιώτες του Ειρηνικού και το 30,77 από άλλες φυλές, ενώ το 5,58 είχε καταγωγή από δύο ή περισσότερες φυλές. Οι ισπανόφωνοι ή λατίνοι αποτελούσαν το 78,10% του πληθυσμού. Ο ισπανόφωνος πληθυσμός της πόλης είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στο Νιου Τζέρσεϊ, πίσω από το Γιούνιον Σίτι.
Το 27,3% του πληθυσμού ήταν κάτω από 18 ετών, το 11,0% μεταξύ 18 και 24 ετών, το 30,2% από 25 έως 44, το 22,2% από 45 έως 64 και το 9,35 άνω το 65. Η μέση ηλικία ήταν 32,4 έτη. Η αναλογία ανδρών προς γυναίκες ήταν 97,3 προς 100.
Η απογραφή του 2010 έδειξε πως το μέσο εισόδημα ενός νοικοκυριού στην πόλη ήταν 47.696$ και το μέσο οικογενειακό εισόδημα 53.792$. Οι άνδρες είχαν μέσο εισόδημα 38.485$ ενώ οι γυναίκες 30.078$. Το κατά κεφαλήν εισόδημα της πόλης ήταν 20.162$. Περίπου το 16,3% των οικογενειών και το 19,4% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των οποίων το 28,8% ήταν κάτω από 18 ετών και το 15,2% άνω των 65.
Οικονομία
Τμήματα του Περθ Άμποϊ είναι μέρος της Αστικής Επιχειρηματικής Ζώνης. Πέρα από τα πλεονεκτήματα της ζώνης αυτής, οι καταναλωτές απολαμβάνουν μειωμένης φορολογίας σε ποσοστό 3,5% σε επιλεγμένα καταστήματα.
Τοπική αυτοδιοίκηση
Η πόλη του Περθ Άμποϊ διοικείται μέσω συστήματος Δημάρχου-Συμβουλίου. Τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου εκλέγονται από μη κομματική βάση με τετραετή θητεία κλιμακωτής βάσης, με δύο ή τρεις έδρες να εκλέγονται ανά ζυγά έτη. Ο δήμαρχος έχει επίσης τετραετή θητεία και εκλέγεται το ίδιο έτος μαζί με τις δύο έδρες του συμβουλίου.
Ομοσπονδιακή, πολιτική και κομητειακή εκπροσώπηση
Το Περθ Άμποϊ βρίσκεται στην 6η Περιφέρεια του Κογκρέσου και είναι μέρος της 19ης εκλογικής περιφέρειας του Νιου Τζέρσεϊ. Πριν την απογραφή του 2010, το Περθ Άμποϊ ήταν τμήμα της 13ης Περιφέρειας του Κογκρέσου. Υπήρχαν συνολικά 22.737 εγγεγραμμένοι εκλέκτορες εκ των οποίων οι 9.212 (40,5%) ανήκαν στο Δημοκρατικό κόμμα και οι 1.022 (4,5%) στο Ρεπουμπικανικό και οι 12.500 (55,0%) ανεξάρτητοι. Υπήρχαν 3 εκλέκτορες σε άλλα κόμματα.
Οδοί και αυτοκινητόδρομοι
thumb|Νυχτερινή άποψη της γέφυρας Άουτερμπριτζ Μέχρι τον Μάιο του 2010, η πόλη είχε συνολικά 121,10 χιλιόμετρα οδών, εκ των οποίων τα 93,92 ανήκαν στην ευθύνη του δήμου, τα 18,43 στην κομητεία Μίντλσεξ και τα 6,87 από το Υπουργείο Μεταφορών του Νιου Τζέρσεϊ.
Η Γέφυρα Άουτερμπριτζ, η οποία εγκαινιάστηκε στις 29 Ιουνίου 1928 είναι αρθρωτή γέφυρα επί του Άρθουρ Κιλ που συνδέει το Περθ Άμποϊ με το Στάτεν Άιλαντ. Έλαβε το όνομα της προς τιμήν του Γιουτζένιους Άουτερμπριτζ, πρώτου προέδρου της Λιμενικής Αρχής. Η γέφυρα βρίσκεται σε ύψος 44 μέτρων από τη θάλασσα, επιτρέποντας στα μεγαλύτερα πλοία εισέρχονται στο λιμάνι της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ.
thumb|left|Η κύρια είσοδος του Σιδηροδρομικού σταθμού του Άμποϊ. Επίσης η γέφυρα Βίκτορι διασχίζει τον ποταμό Ραρίταν και συνδέει το Περθ Άμποϊ με τον δήμο του Σέιρεβιλ στα νότια.
Δημόσιες συγκοινωνίες
Υπάρχουν σιδηροδρομικά δρομολόγια από τον σταθμό του Περθ Άμποϊ προς διάφορες περιοχές του Νιου Τζέρσεϊ, αλλά και δρομολόγια λεωφορείων προς τις γύρω περιοχές.
Εκπαίδευση
Τα δημόσια σχολεία στο Περθ Άμποϊ λειτουργούν υπό την αιγίδα της Επιτροπής Δημοσίων Σχολείων του Περθ Άμποϊ, σε όλες τις βαθμίδες. Τη σχολική χρονιά 2016–17 στα 10 σχολεία της περιοχής φοιτούσαν 11.472 μαθητές ενώ υπήρχαν 853 καθηγητές με αναλογία 13,44:1. Υπάρχουν επίσης θρησκευτικά σχολεία από την καθολική εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ
Μεσονήσι Αστυπάλαιας
Το Μεσονήσι ή Μέζο είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,416 τ.χλμ., η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αστυπάλαιας και νοτιοανατολικά της νησίδας Σύρνας. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Άρτεμης (Calonectris diomedea), Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και Μύχος (Puffinus yelkouan). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αστυπάλαιας. Από το 2001 έχουν αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Σάτου Μάρε
Το Σάτου Μάρε (Ουγγρικά Szatmárnémeti, Γερμανικά Sathmar, Γίντις סאטמאר‎ Satmar ή סאַטמער Satmer) είναι πόλη της βορειοδυτικής Ρουμανίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, με πληθυσμό 102.400 κατοίκους. Αναφερόμενη στο Gesta Hungarorum ως "Castrum Zotmar" η πόλη έχει μια ιστορία που ανάγεται στο Μεσαίωνα. Σήμερα, είναι ακαδημαϊκό, πολιτιστικό, βιομηχανικό και επιχειρηματικό κέντρο στη βορειοδυτική Ρουμανία. Στο Σάτου Μάρε υπάρχει και αεροδρόμιο -10 χιλιόμετρα νότια της πόλης- με πτήσεις από και προς το Βουκουρέστι.
Γεωγραφία
Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σόμες, είναι μεθοριακή πόλη καθώς απέχει μόλις 13 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ουγγαρία και 27 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ουκρανία. Από την πρωτεύουσα της χώρας απέχει 634 χιλιόμετρα. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 126 μέτρα στην προσχωσιγενή πεδιάδα του Κάτω Σόμες, εκτεινόμενη γύρω από το Διοικητικό Μέγαρο στην Πλατεία της 25ης Οκτωβρίου. Η έκταση του δήμου είναι 150,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Από γεωμορφολογική άποψη η πόλη βρίσκεται στο Λιβάδι του Σόμες και στις δύο πλευρές του ποταμού, που στενεύει στην περιοχή της πόλης και διευρύνεται ανάντη και κατάντη αυτής. πλημμυρίζοντας κατά τη διάρκεια ισχυρών βροχοπτώσεων, το έδαφος έχει διάφορες γεωγραφικές διαμορφώσεις στην άκρη της πόλης (σωρούς άμμου, κοιλάδες, μικροβυθίσεις).
Ο σχηματισμός του σημερινού ανάγλυφου της πόλης, που χρονολογείται από τα τέλη του Πλειόκαινου στην Τριτογενή περίοδο, συνδέεται με την απόφραξη της Παννονικής Θάλασσας. Στρώματα του εδάφους δημιουργήθηκαν από τις αποθέσεις άμμου, κίτρινης ασβέστου και χαλικιών και γενικά έχουν πάχος από 16 ως 18 μέτρα. Πάνω από αυτή τη βάση βλάστηση σε αποσύνθεση δημιούργησε ποντζολικά εδάφη, που προκάλεσαν ευνοϊκές συνθήκες για καλλιέργειες (δημητριακών, λαχανικών, οπωροφόρων δέντρων).
Το υδάτινο δίκτυο γύρω από το Σάτου Μάρε αποτελείται από τον Ποταμό Σόμες, το Ρέμα Παραούλ στα βόρεια και τον Ποταμό Χόμοροντ στο νότο. Ο σχηματισμός και η εξέλιξη της πόλης ήταν στενά συνδεδεμένη με τον Ποταμό Σόμες, που, πέραν του ότι επέτρεψε την εγκατάσταση μιας ανθρώπινης κοινότητας γύρω του, έχει προσφέρει, από τις αρχές του Μεσαίωνα, τη δυνατότητα του μακρινού εμπορίου με τις παράκτιες περιοχές, πρακτική που ευνοούσε το άλεσμα, την αλιεία και άλλες οικονομικές δραστηριότητες.
Επειδή το έδαφος κλίνει ομαλά γύρω από την πόλη, ο ποταμός Σόμες έχει δημιουργήσει πολλούς κλάδους και μαιάνδρους (Πριν το 1777 στην περίμετρο της πόλης υπήρχαν 25 κατάντη και ανάντη 14 μαίανδροι). Μετά από έργα διευθέτησης το 1777, ο αριθμός των μαιάνδρων στην πόλη μειώθηκε 9 κατάντη και 5 ανάντη και σήμερα το συνολικό μήκος του ποταμού μέσα στην πόλη είναι 36,5 χιλιόμετρα. Διευθετήσεις πραγματοποιήθηκαν μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα που διαμόρφωσαν τη σημερινή κοίτη του Σόμες. Κατασκευάσθηκαν αναχώματα 17,3 χιλιόμετρα στη δεξιά όχθη και 11 χιλιόμετρα στην αριστερή. Το 1970 τα αναχώματα ανυψώθηκαν κατά 2-3 μέτρα, προστατεύοντας 520.000 στρέμματα εντός των ορίων της πόλης και αποδίδοντας πάλι σχεδόν 8.000 στρέμματα γεωργικής γης που προηγουμένως είχαν πλημμυρίσει.
Χλωρίδα και πανίδα
Η χλωρίδα στην περιοχή της πόλης είναι η χαρακτηριστική της ζώνης των λιβαδιών δέντρα όπως λυγαριές, λεύκες, σφενδάμια, φουντουκιές και είδη των χορτολιβαδικών εκτάσεων.
Το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης, ο Κήπος της Ρώμης, διαθέτει μερικά σπάνια δέντρα που είναι ασυνήθιστο για την περιοχή, όπως το Styphnolobium japonicum εγγενές στην Ανατολική Ασία (ιδίως στην Κίνα), η Pterocarya, επίσης εγγενής στην Ασία και η Paulownia tomentosa (Αυτοκρατορικό δέντρο), εγγενές στην κεντρική και δυτική Κίνα.
Η πανίδα εκπροσωπείται από είδη τρωκτικών (χάμστερ και εδαφόβιος σκίουρος, ερπετά, όπως ο αστρίτης στο δάσος Νορογιένι, και είδη ορνιθοπανίδας όπως πάπιες, χήνες, ερωδιούς, κατά τη διάρκεια διελεύσεων και συστηματικών περιστασιακών περιπλανήσεων.
Κλίμα
Το Σάτου Μάρε έχει ηπειρωτικό κλίμα με ψυχρούς χειμώνες και θερμά και ξηρά καλοκαίρια. Καθώς η πόλη είναι στο βορειότερο άκρο της χώρας, ο χειμώνας είναι πολύ ψυχρότερος από τον εθνικό μέσο όρο, με ελάχιστες θερμοκρασίες που φθάνουν τους -17 °C, χαμηλότερες από τις τιμές που καταγράφονται σε άλλες πόλεις στη δυτική Ρουμανία, όπως η Οράντεα (-15 °C ) ή η Τιμισοάρα (-17 °C). Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 9,6 °C, ή κατανεμημένη ανά εποχές: Άνοιξη 10.2 °C, Καλοκαίρι 19.6 °C, Φθινόπωρο 10,8 °C και Χειμώνας 1,7 °C. Η ατμοσφαιρική υγρασία είναι αρκετά υψηλή. Τα επικρατούντα ρεύματα αέρα πνέουν από τα βορειοδυτικά, φέρνοντας την άνοιξη και το καλοκαίρι βροχοπτώσεις. Το κλίμα στην περιοχή αυτή έχει ήπιες διακυμάνσεις και υπάρχουν επαρκείς βροχοπτώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Ονομα
Το ουγγρικό όνομα της πόλης Szatmár πιστεύεται ότι προέρχονται από το προσωπικό όνομα Zotmar, καθώς το Gesta Hungarorum δίνει το όνομα του οχυρωμένου οικισμού 10ου αιώνα στη θέση του σημερινού Σάτου Μάρε ως Castrum Zotmar. Μέχρι το 1925 χρησιμοποιήθηκε στη ρουμανική, το όνομα Sătmar, που είναι η ουγγρική ονομασία μεταγραμμένη στη ρουμανική ορθογραφία. Από το 1925 το όνομα της πόλης στη ρουμανική είναι επίσημα Σάτου Μάρε, που είναι παρόμοιο στην προφορά με το αρχικό του όνομα, και, κατά τη λαϊκή ετυμολογία, σημαίνει στη ρουμανική «μεγάλο χωριό».
Ιστορία
Αρχαιολογικές μαρτυρίες από την Τάρα Οασουλούι, το Αρντούτ, το Μεντιέσου Αουρίτ, το Χομοροάντε κλπ. δείχνει σαφώς οικισμούς στην περιοχή που χρονολογούνται από την Εποχή του Λίθου και την Εποχή του Χαλκού. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι ο τοπικός Δακικός πληθυσμός παρέμεινε εκεί μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση το 101/106 μ.Χ.. Αργότερα αυτά τα εδάφη αποτελούσαν μέρος των κτήσεων του Μενουμορούτ. Ενα από τα σημαντικά αμυντικά φρούρια που χρονολογούνται από το 10ο αιώνα, ήταν στο Σάτου Μάρε (Castrum Zotmar), όπως αναφέρεται στο Gesta Hungarorum. Λίγο μετά αφότου ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας δημιούργησε το Βασίλειο της Ουγγαρίας το έτος 1000, Τεύτονες (Γερμανοί) άποικοι εγκαταστάθηκαν στην περιφέρεια της πόλης (Villa Zotmar), φερμένοι από τη σύζυγό του Στέφανου, τη Βαυαρή πριγκίπισσα Γκιζέλατης Ουγγαρίας. Αργότερα, ενώθηκαν με περισσότερους Γερμανούς άποικους, πέρα από τον ποταμό Σόμες, στο Mίντιου.
Βασιλική ελεύθερη πόλη από το 13ο αιώνα, το Σάτου Μάρε άλλαξε χέρια αρκετές φορές το 15ο αιώνα μέχρι που η οικογένεια Μπάτορι κατέλαβε το κάστρο το 1526, προχωρώντας στην εκτροπή των υδάτων του Σόμες, προκειμένου να υπερασπιστεί το νότιο τμήμα του κάστρου. Έτσι το φρούριο ήταν πια σε ένα νησί που συνδεόταν με το κύριο οδικό δίκτυο με τρεις γέφυρες πάνω από το Σόμες. Το 1562 η ακρόπολη πολιορκήθηκε από Οθωμανικά στρατεύματα με επικεφαλής τον Πάργαλη Ιμπραήμ Πασά της Βούδας και τον Μαλεότσι Πασά της Τιμισοάρα. Στη συνέχεια, οι Αψβούργοι το πολιόρκησαν, κάνοντας τον Τρανσυλβανικό στρατό υποχωρώντας να το πυρπολήσει. Ο Αυστριακός στρατηγός Λάζαρ Σβέντι διέταξε να ξαναχτιστεί το κάστρο σύμφωνα με τα σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Οτάβιο Μπαλντιγκάρα. Χρησιμοποιώντας ένα ιταλικό σύστημα οχυρώσεων, το νέο κάστρο ήταν πεντάγωνο με πέντε πύργους. Μετά από μια περίοδο που άλλαζε χέρια, η πόλη τέθηκε υπό Οθωμανικό έλεγχο το 1661. Ονομαζόμενο Σοκμάρ από τις νέες αρχές, ήταν κέντρο καζά του σαντζακίου Σένκιοϊ εγιαλετίου Βαράτ. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι το 1691, όταν η Αυστρία εξεδίωξαν τους Οθωμανούς κατά το Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο. Κατά το Μεσαίωνα το Σάτου Μάρε και το Mίντιου ήταν δύο ξεχωριστές οντότητες. Οι δύο οικισμοί, τότε ονομαζόμενοι "Σατμαρ" και "Nέμετι", σταδιακά ένωσαν τη διοίκηση τους μεταξύ 1712 και 1715 και η πόλη που προέκυψε ονομάστηκε "Σάτμαρ-Νέμετ". Στις 2 Ιανουαρίου 1721 ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ αναγνώρισε την Ένωση, χορηγώντας την ίδια στιγμή στο Σάτου Μάρε το καθεστώς της βασιλικής ελεύθερης πόλης. Μια δεκαετία νωρίτερα υπεγράφη στην πόλη η ομώνυμη συνθήκη, που τερμάτισε τον Πόλεμο Ανεξαρτησίας του Ράκοτσι.
Η σημασία της πόλης ήταν συνδεδεμένη με τη μεταφορά και το εμπόριο αλατιού από το γειτονικό Οκνα Ντεζουλούι/Σάλτσντορφ, πιθανον από πολύ παλιά. Λόγω των οικονομικών και εμπορικών πλεονεκτημάτων που άρχισε να αποκτά το 13ο αιώνα, το Σάτου Μάρε έγινε σημαντικό κέντρο για συντεχνίες. Το 18ο αιώνα, άρχισε έντονη αστικοποίηση. Πολλά κτίρια σώζονται από αυτή την περίοδο, συμπεριλαμβανομένων του παλιού δημαρχείου, του πανδοχείου, ενός στρατώνα, της Ελληνικής Καθολικής (Ουνιτικής) εκκλησίας και της Μεταρρυθμισμένης εκκλησίας. Μια Ρωμαιοκαθολική επισκοπή ιδρύθηκε εκεί το 1804. Το 1823 ιδρύθηκε η Κανονιστική Επιτροπή της πόλης με σκοπό να κατευθύνει την τοπική αυτοδιοίκησή της. Το 1844 εντάθηκαν οι εργασίες οδοστρωσίας που είχαν αρχίσει το 1805. Ανοιξαν επίσης οι πρώτοι βιομηχανικοί οίκοι, συμπεριλαμβανομένου του ατμόμυλου, του εργοστάσιου τούβλων, το εργοστάσιο προϊόντων ξύλου Neuschloss, το εργοστάσιο ξυλείας, το Εργοστάσιο  Princz και το Εργοστάσιο Unio. Λόγω της θέσης του στη διασταύρωση εμπορικών δρόμων, το Σάτμαρνέμετι έγινε και σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος. Η γραμμή Σάτμαρνέμετι-Ναγκικάρολι (Καρέι) κατασκευάστηκε το 1871, ακολούθησε το 1872 η γραμμή Σάτμαρνέμετι-Μαρμαροσίγκετ (Σιγκέτου Μαρματιέι), μια σύνδεση το 1894 προς Ναγκιμπάνια (Μπάια Μάρε)), το 1900 προς Ερντέτ (Αρντούτ) και το 1906 για το Μπιξάντ.
Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η πόλη υπέστη σημαντικές οικονομικές και κοινωνικο-πολιτισμικές αλλαγές. Την περίοδο αυτή άκμασαν οι μεγάλες επιχειρήσεις της πόλης (το εργοστάσιο βαγονιών Unio, το εργοστάσιο Princz, η επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας Ardeleana, το διυλιστήριο πετρελαίου Freund, το εργοστάσιο τούβλων και το εργοστάσιο επίπλων) και η πόλη επένδυσε σε μεγάλο βαθμό στις επικοινωνίες, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, δημόσια έργα και δημόσια πάρκα. Αναπτύχθηκαν επίσης το τραπεζικό σύστημα και το εμπόριο : το 1929 ιδρύθηκε το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, καθώς και η χρηματιστηριακή αγορά εμπορευμάτων, με 25 εμπορικές και 75 βιομηχανικές και παραγωγικές επιχειρήσεις ως μέλη. Το 1930 υπήρχαν 33 τράπεζες.
Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας, Ρουμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη κατά τη διάρκεια επίθεσής τους που ξεκίνησε στις 15 Απριλίου του 1919. Η Συνθήκη του Τριανόν αναγνώρισε την Ένωση της Τρανσυλβανίας με τη Ρουμανία και το Σάτου Μάρε έπαψε και επίσημα να ανήκει στην Ουγγαρία και έγινε τμήμα της Ρουμανίας. Το 1940, το Δεύτερο Σύμφωνο της Βιέννης επέστρεψε τη Βόρεια Τρανσυλβανία, συμπεριλαμβανομένου του Σάτου Μάρε, στην Ουγγαρία. Τον Οκτώβριο του 1944 η πόλη καταλήφθηκε από το Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό. Μετά το 1945 η πόλη έγινε πάλι τμήμα της Ρουμανίας. Λίγο αργότερα την εξουσία ανέλαβε το κομμουνιστικό καθεστώς που διήρκεσε μέχρι την επανάσταση του 1989.
Εβραϊκή κοινότητα
Η παρουσία των Εβραίων στην Τρανσυλβανία αναφέρεται για πρώτη φορά στα τέλη του 16ου αιώνα. Το 17ο αιώνα, ο πρίγκιπας Gabriel Bethlen επέτρεψε στους Σεφαρδίτες Εβραίους από την Τουρκία να εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα της Τρανσυλβανίας Γκιουλαφέχερβαρ (Άλμπα Ιούλια) το 1623. Στις αρχές του 18ου αιώνα, επετράπη στους Εβραίους να εγκατασταθούν στο Σάτμαρ. Μερικοί από αυτούς ασχολήθηκαν με τη γεωργία μεγάλης κλίμακας, ως ιδιοκτήτες ή μισθωτές ή δραστηριοποιήθηκαν στο εμπόριο και τη βιομηχανία, ή απέσταζαν οινοπνευματώδη και μίσθωναν ταβέρνες στα κτήματα του στέμματος. Το 1715, όταν το Σάτμαρ έγινε βασιλική πόλη, εκδιώχθηκαν, αλλά άρχισαν να επανεγκαθίστανται το 1820. Το 1841 αρκετοί Εβραίοι έλαβαν την άδεια να εγκατασταθούν μόνιμα στο Σάτμαρ, και η πρώτη εβραϊκή κοινότητα ιδρύθηκε επίσημα το 1849 και το 1857 χτίστηκε μια συναγωγή. Μετά την εγκατάσταση στην πόλη μεγάλου αριθμού παραδοσιακών Ασκεναζιτών Εβραίων, η εβραϊκή κοινότητα διχάστηκε το 1898, όταν αρχιραββίνος εξελέγη ένας υποστηρικτής του Χασιδιτικού κινήματος, σε μια Ορθόδοξη και σε μια Νεολογική κοινότητα, με επικεφαλής ένα Σιωνιστή ραββίνο, που ανήγειρε μια συναγωγή το 1904.
Τη δεκαετία του 1920 υπήρχαν πολλές σιωνιστικές οργανώσεις στο Σάτου Μάρε και τη ΄"γεσίβα" (ιερατική σχολή), μια από τις μεγαλύτερες της περιοχής, παρακολουθούσαν 400 μαθητές. Το 1930 η πόλη είχε πέντε μεγάλες συναγωγές και περίπου 20 "στίμπελ" (προσευχητήρια). Το 1928 ξέσπασε μια σύγκρουση μέσα στην ορθόδοξη κοινότητα σχετικά με την εκλογή του νέου αρχιραββίνου, που κράτησε έξι χρόνια και έληξε το 1934 με το διορισμό του Χασιδίτη ραββίνου Τζόελ Τάιτελμπαουμ, παραδοσιακού και αντισιωνιστή. Αλλος Χασιδίτης ραββίνος, ο Ααρών Ροτ, ιδρυτής των κοινοτήτων Σομρέι Εμουνίμ και Τόλντοτ Ααρών στην Ιερουσαλήμ, δραστηριοποιείτο επίσης στο Σάτου Μάρε.
Μετά την επαναπροσάρτηση του Σάτου Μάρε στην Ουγγαρία το 1940, τα πολιτικά δικαιώματα και οι οικονομικές δραστηριότητες των Εβραίων περιορίστηκαν και το καλοκαίρι του 1941 οι "ξένοι" Εβραίοι απελάθηκαν στο Κάμενετς-Ποντόλσκι, όπου δολοφονήθηκαν από ουγγρικά και γερμανικά στρατεύματα. Το 1944 ο εβραϊκός πληθυσμός περιορίστηκε μέσα στο γκέτο της πόλης και η πλειοψηφία των ανδρών εστάλη σε καταναγκαστική τάγματα εργασίας ενώ οι άλλοι εκτοπίστηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης στην Πολωνία, όπου η πλειοψηφία τους δολοφονήθηκε από τους Ναζί. Έξι τρένα έφυγαν από το Σάτου Μάρε για το Άουσβιτς-Μπίρκεναου ξεκινώντας στις 19 Μαΐου του 1944, καθένα τους με περίπου 3300 άτομα. Τα τρένα πέρασαν από το Κάσα (Κόσιτσε στις 19, 22, 26, 29 και 30 Μαΐου και 1 Ιουνίου. Συνολικά απελάθηκαν 18.863 Εβραίοι από το Σάτου Μάρε, το Κάρεϊ και τις γύρω περιοχές. Από αυτούς έχασαν τη ζωή τους 14.440. Μόνο ένας μικρός αριθμός των επιζώντων επέστρεψε στο Σάτου Μάρε μετά τον πόλεμο, αλλά εγκαταστάθηκε στην πόλη αριθμός Εβραίων που ανήκαν σε γλωσσικά και πολιτισμικά διαφορετικές ομάδες από όλα τα μέρη της Ρουμανίας. Η πλειοψηφία τους αργότερα μετανάστευσε στο Ισραήλ. Το 1970 ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης αριθμούσε 500 και το 2011 παρέμεναν μόνο 34 Εβραίοι.
Το 2004 εγκαινιάσθηκε ένα μνημείο του Ολοκαυτώματο στην αυλή της Συναγωγής της Οδού Ντέτσεμπαλ. Εκτός από τις συναγωγές διατηρούνται επίσης δύο εβραϊκά νεκροταφεία.
Ανάμεσα στα διακεκριμένα μέλη της τοπικής εβραϊκής κοινότητας ήταν ο ιστορικός Ιγκνάτς Ασκάντι, οι βουλευτές Φέρεντς Τσορίν και Κέλεμεν Σάμου, ο πολιτικός Οσκαρ Γιάσι, οι συγγραφείς Γκιούλα Τσέχι, Ρόντιον Μάρκοβιτς, Σάντορ Ντένες και Ερνε Σεπ, ο ζωγράφος Παλ Ερντες και ο σκηνοθέτης Γκέργκι Χάραγκ.
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Σάτου Μάρε μειώνεται κατά 0,78% το χρόνο, λόγω της μετανάστευσης. Σύμφωνα με την απογραφή της 20 Οκτωβρίου 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 102.441, όντας η 20ή μεγαλύτερη στη Ρουμανία.
Το 2011 η εθνοτική σύνθεση ήταν η εξής:
Μεταφορές
Το Σάτου Μάρε διαθέτει ένα πολύπλοκο σύστημα μεταφορών, διαθέτοντας οδική, αεροπορική και σιδηροδρομική σύνδεση με μεγάλες πόλεις της Ρουμανίας και της Ευρώπης. Η πόλη είναι σημαντικό οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία και την Ουκρανία. Συνδέεται με άλλες μεγάλες πόλεις της Ρουμανίας οδικώς (Ευρωπαϊκή διαδρομή Ε81, Ευρωπαϊκή E671 διαδρομή και Ευρωπαϊκή διαδρομή Ε58) και σιδηροδρομικώς.
Οικονομία
Εταιρίες που έχουν δημιουργήσει εγκαταστάσεις παραγωγής στο Σάτου Μάρε είναι οι Voestalpine, Dräxlmaier Group, Gotec Group, Anvis Group, Schlemmer, Casco Schützhelme και ZÖLLNER Elektronik στο βιομηχανικό τομέα, FrieslandCampina στον τομέα των τροφίμων, Radici Group στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας και Saint-Gobain και Boissigny στη βιομηχανία ξύλου.
Σήμερα ο μεγαλύτερος ιδιώτης εργοδότης στο Σάτου Μάρε είναι η γερμανική εταιρεία αυτοκινήτων Dräxlmaierη Group, που έχει στην πόλη από το 1998 ένα εργοστάσιο ηλεκτρικών εξαρτημάτων κινητήρων με περίπου 3.600 εργαζόμενους. Το εργοστάσιο προμηθεύει με καλωδιώσεις αυτοκινήτου ειδικά τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Daimler, αλλά επίσης και στην Porsche για το μοντέλο της Porsche Panamera. Η σουηδική εταιρεία Electrolux διαθέτει ένα εργοστάσιο ηλεκτρικών κουζινών στην πόλη από το 1997, που έχει έκταση 52 στρέμματα και 1.800 εργαζόμενους. Η εγκατάσταση έχει ετήσια παραγωγική ικανότητα περίπου 1,2 εκατομμύρια μονάδων και η πλειοψηφία των ηλεκτρικών κουζινών Zanussi στην Ευρώπη κατασκευάζονται εκεί. Η αυστριακή εταιρεία Voestalpineέχει, από το 2004, μια μονάδα παραγωγής χαλυβδοσωλήνων με ετήσια δυναμικότητα 50 εκατομμύρια τεμάχια ετησίως. Η γερμανική εταιρεία Arcandor έχει το κέντρο της στη Ρουμανία στο Σάτου Μάρε. Η θυγατρική της, που είναι αρμόδια για τη Ρουμανία και την Ουγγαρία, είναι η πιο σημαντική από τις 16 θυγατρικές της στην Ευρώπη όσον αφορά το ποσοστό των πωλήσεων μέσω online παραγγελιών, με συνολικές παραγγελίες το 2008 € 19.300.000. Η εταιρεία διαθέτει επίσης ένα χώρο λοτζίστικς 40 στρεμμάτων τηλεφωνικό κέντρο στην πόλη.
Ο τομέας του λιανικού εμπορίου του Σάτου Μάρε είναι αρκετά ανεπτυγμένος. Σειρά διεθνών εταιρείες όπως Auchan, Kaufland, Billa, Metro Point, Lidl και Penny Market έχουν στην πόλη σούπερ μάρκετ ή πολυκαταστήματα. Υπάρχει επίσης ένα κατάστημα DIY, το Praktiker και πολλά μικρά εμπορικά κέντρα: Grand Mall 96.000 τετραγωνικά μέτρα), Plaza Europa 93.000 τετραγωνικά μέτρα) και το μεγαλύτερο Someşul Mall (13.000 τετραγωνικά μέτρά).
Υπάρχει επίσης ένα βιομηχανικό πάρκο στην άκρη της πόλης, σε μια επιφάνεια 700 στρεμμάτων.
Εκπαίδευση
Στο Σάτου Μάρε βρίσκεται η Εμπορική Ακαδημία του Σάτου Μάρε και αρκετά άλλα τμήματα σημαντικών Ρουμανικών πανεπιστημίων :
Πολιτισμός
Το Σάτου Μάρε διαθέτει ένα Επαρχιακό Μουσείο, ένα Μουσείο Τέχνης, [67] και ένα θέατρο, το Βόρεια Θέατρο, χτισμένο το 1889, οποίο έχει ένα ουγγρικό και ένα ρουμανικό τμήμα. Οι συναυλίες δίνει η "Φιλαρμονική Dinu Lipatti", πρώην κρατική συμφωνική ορχήστρα του Σάτου Μάρε, σε μια αίθουσα συναυλιών σε μια πτέρυγα του Ξενοδοχείου Δακία. Η επαρχιακή βιβλιοθήκη είχε 320.000 βιβλία το 1997.
Toυρισμός
Σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Αρχιπέλαγος Λουισιάντε
Το Αρχιπέλαγος Λουισιάντε (Louisiade Archipelago) βρίσκεται στην Παπούα Νέα Γουινέα και περιλαμβάνει 10 ηφαιστειογενή νησιά. Συνορεύει με τους κοραλλιογενείς υφάλους της Γουινέας στα νοτιοανατολικά, τη Θάλασσα του Σολομώντα στον βορρά και τη θάλασσα των Κοραλλίων στο νότο. Το μεγαλύτερα νησιά είναι η Βανατινάι και η Μισίμα. Το 1942 στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο έγινε εδώ η γνωστή ναυμαχία της Θάλασσας των Κοραλλίων. Τα νησιά του Αρχιπελάγους τα ανακάλυψε πρώτος ο Λουί Βαέζ ντε Τόρες (Luis Vaez de Torres) το 1606, ενώ ο Λουί Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ (Louis Antoine de Bougainville) το 1768 έδωσε στο αρχιπέλαγος το σημερινό του όνομα από τον Λουδοβίκο ΙΕ', βασιλιά της Γαλλίας.
Το κλίμα στα νησιά είναι τροπικό και καλύπτονται από τροπικά δάση. Υπάρχουν διάφορα ιθαγενή είδη δέντρων καθώς επίσης και πέντε ενδημικά είδη βατράχων, δύο ενδημικά είδη σαυρών, και πέντε ενδημικά είδη πουλιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Παπούα Νέας Γουινέας Λουισιαντε Λουισιαντε
BMW Σειρά 4
Η BMW Σειρά 4 είναι μια σειρά 2-πορτων μοντέλων coupé, καμπριολέ και fastback που κατασκευάζονται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW από το 2013. Παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Βόρειας Αμερικής τον Ιανουάριο του 2013 στο Ντιτρόιτ.
Ιστορικά, η Σειρά 4 δημιουργήθηκε όταν η BMW διαχώρισε τα 2-πορτα μοντέλα της Σειράς 3 (coupé και convertible) σε ξεχωριστή σειρά. Το 2014 προστέθηκε το στυλ του αμαξώματος 4 Series Gran Coupé, με 4 πόρτες.
Πρώτη γενιά (F32 / F33 / F36, 2013-σήμερα)
300px|thumb|left|BMW F33 420i M Sport Automatic 2.0 convertible του 2018, μετά την ανανέωση.
Η σειρά F32 / F33 / F36 είναι η πρώτη γενιά της BMW Σειράς 4. Ξεκίνησε στα μέσα του 2013 ως διάδοχος των μοντέλων E92 / E93 coupe / convertible της σειράς 5 της σειράς 3 της σειράς. Το F32 / F33 / F36 παράγεται παράλληλα με - και μοιράζεται πολλά χαρακτηριστικά - με τη σειρά F30 3 Series. Οι εκδοχές αμαξώματος της σειράς είναι οι εξής:
Σύμφωνα με τη σειρά F30 της σειράς 3, το F32 / F33 / F36 τροφοδοτείται από υπερτροφοδοτούμενους βενζινοκινητήρες και πετρελαιοκινητήρες με 3 κυλίνδρους (μόνο βενζίνης), 4 κυλίνδρους και 6 κυλίνδρους.
Τα μοντέλα F82 / F83 M4 εισήχθησαν το 2014 και τροφοδοτούνται από τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα S55.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
4 Σειρα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας
Το Πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας ιδρύθηκε το 1965 με διάταξη της αυστραλιανής κυβέρνησης το 1965. Το 1975 πέρασε στην δικαιοδοσία της Παπούας Νέας Γουινέας που εκείνη την χρονιά ανεξαρτητοποιήθηκε. Φοιτούν περισσότεροι από 15.000 σπουδαστές ετησίως σε 5 πανεπιστημιουπόλεις και σε 13 κέντρα μελέτης. Έχει τμήματα ιατρικής, νοσηλευτικής, φυσικής, φυσικών επιστημών, νομικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παπουα
Αντελοθανάσης
Ο Αντελοθανάσης ήταν Έλληνας σκοπευτής. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Συμμετείχε στο αγώνισμα του ελεύθερου τουφεκιού. Η θέση και η βαθμολογία του στο αγώνισμα δεν είναι γνωστά, αν και δεν τελείωσε στην πρώτη πεντάδα.
Άνω Αγόριανη Φθιώτιδας
Η Άνω Αγόριανη είναι ορεινό χωριό στην Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Άνω Αγόριανη βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση 19 χλμ. (οδηγικά) Δ. από τον Δομοκό, 45 χλμ. ΒΔ. από τη Λαμία και 47 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα. Το χωριό, που οι κάτοικοι το λένε και Παληαγόργιανη, είναι κτισμένο αμφιθεατρικά με θέα τη νοτιοανατολική άκρη του Θεσσαλικού κάμπου σε υψόμετρο 600 μέτρα στη βόρεια πλευρά του βουνού Ξεροβούνι (Άι - Λιάς) που είναι παρακλάδι της Όθρυος. Το έδαφός του είναι πετρώδες με χώμα απαλό και έχει υγιεινό κλίμα. Νότια και ανατολικά υπάρχει πυκνό δάσος από βελανιδιές, πουρνάρια, φυλίκια και μέλεγο.
Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας και πρέπει να ιδρύθηκε πριν το 1640 αφού αναφέρεται ως Γοργιαννη στη πρόθεση της Ρεντίνας μαζί με τους οικισμούς Σέλιανη και Φτέρη. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την κατατάσσει το 1810 στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου Πατρατζίκ (Υπάτης) με 10 σπίτια. Στην ανεπίσημη απογραφή του 1835 απογράφεται ως Αγόριανη στο Δήμο Σπερχειάδας, με 145 κατοίκους και με 40 οικογένειες.
Ως Άνω Αγόριανη αναφέρεται επίσημα το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών (Δομοκού) και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κάτω Αγόριαννης Δομοκού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Εκκάρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Εκκάρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θεσσαλιώτιδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 115 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Μαρία Φρανσίσκα δε Σάλες Πορτοκαρέρο
Η Δόνια Μαρία Φρανσίσκα δε Σάλες Πορτοκαρέρο ι Κερκπάτρικ, 16η Δούκισσα της Πενιαράντα (Doña María Francisca de Sales Portocarrero y Kirkpatrick, 16a Duquesa de Peñaranda, 29 Ιανουαρίου 1825 - 16 Σεπτεμβρίου 1860) ήταν Ισπανίδα αριστοκράτισσα και αδελφή της Αυτοκράτειρας Ευγενίας της Γαλλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1825 στη Γρανάδα, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Δον Θιπριάνο δε Πάλαφοξ ι Πορτοκαρέρο και της Δόνιας Μαρία Μανουέλα Ενρικέτα Κερκπάτρικ δε Κλόσμπουρν ι δε Γκρεβινιέ.
Ενώ ήταν παιδί, οι γονείς της μετακόμισαν στη Γαλλία και μετά το θάνατο του πατέρα της η μητέρα της μετακόμισε στην Ισπανία με τις κόρες της. Ήταν απελπισμένη να παντρέψει τις κόρες της και η Μαρία και η Ευγενία έγιναν γνωστές ως «Οι Κόμισσες» από την κοινωνία της Μαδρίτης.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1844 παντρεύτηκε τον Χακόβο Φιτζ-Τζέιμς Στούαρτ ι Βεντιμιγλία στη Μαδρίτη. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, τον Κάρλος Μαρία, τη Μαρία δε λα Ασουνσίον και την Μαρία Λουίζα.
Τίτλοι
Επίσης κατείχε του τίτλους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών
Χρήστος Δαραλέξης
Ο Χρήστος Δαραλέξης (1866 - 1951) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ήλειας και γιος του Θεμιστοκλή Δαραλέξη. Ήταν διανοούμενος της Αθήνας και μια απο τις ευγενέστερες μορφές της αθηναϊκής κοινωνίας. Εξελέγη βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1899 αλλά δεν κατάφερε να επανεκλεγεί στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1905 και του του 1910. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α., της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος. Μια απο τις θεατρικές του παραστάσεις είναι η «Φαιά και Νυμφαία».
Απεβίωσε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Τελικός ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ (2022)
Ο τελικός του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ 2022 είναι ο τελευταίος αγώνας του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ 2021-22, της πρώτης σεζόν του τριτοβάθμιου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Ευρώπης που διοργανώνει η UEFA .Παίκτηκε στις 25 Μαΐου 2022 στο Arena Kombëtare στα Τίρανα της Αλβανίας ,με αντίπαλους την ΑΣ Ρόμα και την Φέγενορντ, όπου νίκησε η Ρόμα με 1-0.
Οι νικητές πληρούσαν ν τις προϋποθέσεις για να εισέλθουν στο ομαδικό στάδιο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2022-23, εκτός εάν έχουν ήδη προκριθεί για το Τσάμπιονς Λίγκ ή το Γιουρόπα Λίγκ μέσω της απόδοσής τους στο πρωτάθλημα (στην περίπτωση αυτή, η λίστα πρόσβασης θα εξισορροπηθεί).
Eπιλογή σταδίου
Μια διαδικασία υποβολής προσφορών ξεκίνησε από την UEFA για να επιλέξει τους χώρους των τελικών του UEFA Europa Conference League το 2022 και το 2023. Οι ενώσεις που ενδιαφέρονται να φιλοξενήσουν έναν από τους τελικούς είχαν έως τις 20 Φεβρουαρίου 2020 να υποβάλουν φακέλους προσφοράς.
Το Στάδιο Ερ Αλμπάνια επιλέχθηκε από την Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA κατά τη συνεδρίασή της στις 3 Δεκεμβρίου 2020. .
Ολυμπιάς Λυμπιών
Η Ολυμπιάς Λυμπιών (ή η Ολυμπιάδα Λυμπιών) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Λύμπια της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1941. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Ολυμπιάς Λυμπιών. Η ομάδα αγωνίζεται στην 2η κατηγορία της ΚΟΠ και αποτελεί το πιο ιστορικο σωματείο του χωριού.
Ίδρυση
Η Ολυμπιάς Λυμπιών είχε ιδρυθεί το 1941 με την ονομασία Α.Ε.Λ.Ο. Στη συνέχει μετονομάστηκε σε Α.Ο.Ν. Στις 14 Δεκεμβρίου 1955 ο Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρτινγκ κήρυξε το σωματείο παράνομο. Η διοίκηση μετονόμασε το σωματείο σε Ολυμπιάς, ώστε να συνεχίσει να υπάρχει. Το όνομα Ολυμπιάς το πήρε από την ονομασία των Λυμπιών καθώς πιστεύεται ότι το όνομα του χωριού προήλθε από την αρχαία Ολυμπία.