cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κένυ Χάρισον
Κυρίως σταδιοδρομία
Μετά το πανεπιστήμιο ο Χάρισον επικεντρώθηκε στο άλμα εις τριπλούν και μόνο, και η πρώτη σημαντική επιτυχία του ήρθε πλέον στα 25 του χρόνια, όταν ήρθε πρώτος στο Πρωτάθλημα Κλειστού στίβου των ΗΠΑ του 1990, πρώτος στο Πρωτάθλημα Ανοικτού στίβου των ΗΠΑ του 1990 στο Νόργουοκ της Καλιφόρνια με επίδοση 17,15 μέτρα και πρώτος στους Αγώνες Καλής Θέλησης το ίδιο έτος με 17,71 μέτρα. Το επόμενο έτος ήρθε η πρώτη από τις δύο μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας του, όταν στέφθηκε πρωταθλητής στο Γ΄ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Τόκιο με 17,78 μ., επικρατώντας με μόλις τρία εκατοστά διαφορά τού Σοβιετικού Λεονίντ Βολόσιν.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Παρά το ότι ήταν ο πρόσφατος παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Χάρισον δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992, καθώς λίγο πριν τους αγώνες τραυματίσθηκε σοβαρά στο γόνατό του. Χειρουργήθηκε και μετά την αργή αποθεραπεία του (το 1993 ήταν μόλις δέκατος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Στουτγάρδης με επίδοση 17,06 μ.) κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας το 1996 με νέο ατομικό ρεκόρ 18,09 μέτρα, μια επίδοση που απετέλεσε επίσης τότε νέο εθνικό ρεκόρ ΗΠΑ, αλλά και νέο ρεκόρ Ολυμπιακών Αγώνων που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι και σήμερα. Το άλμα αυτό είναι επίσης αξιοσημείωτο για το γεγονός ότι παραμένει το μεγαλύτερο όλων των εποχών με αρνητικό (αντίθετο) άνεμο (ο αθλητής με την επόμενη μεγαλύτερη επίδοση με αντίθετο άνεμο είναι ο Τζόναθαν Έντουαρντς με 17,79 μ., ο οποίος ήταν και ο αργυρός ολυμπιονίκης της Ατλάντας με 17,88). Τα 18,09 μ. κατατάσσουν τον Χάρισον ως τον τέταρτο καλύτερο άλτη στην ιστορία του αγωνίσματος, πίσω από τα 18,29 μ. του παγκόσμιου ρεκόρ (επίσης του Τζόναθαν Έντουαρντς), τον Κρίστιαν Τέιλορ (18,21 μ.) και τον Γουίλ Κλέι (18,14 μ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Νοραβάνκ
Το μοναστήρι μερικές φορές ονομάζεται Νοραβάνκ στην Αμαγού, ενώ η Αμαγού είναι το όνομα ενός μικρού και σήμερα εγκαταλειμμένου χωριού πάνω από το φαράγγι, για να διακρίνεται από το Μπγενό-Νοραβάνκ, κοντά στο Γκορίς. Τον 13ο-14ο αιώνα το μοναστήρι έγινε κατοικία των επισκόπων του Σιουνίκ και, κατά συνέπεια, ένα σημαντικό θρησκευτικό και αργότερα πολιτιστικό κέντρο της Αρμενίας που συνδέεται στενά με πολλές από τις τοπικές έδρες μάθησης, ειδικά με το περίφημο πανεπιστήμιο και βιβλιοθήκη του Γκλαντζόρ.
thumb|left|Εκκλησίες της Σουρμπ Αστβατσατσίν και του Σουρμπ Καραπέτ, με το παρεκκλήσι του Σουρμπ Γκριγκόρ στα δεξιά, στο Νοραβάνκ
Ιστορία
Το Νοραβάνκ ιδρύθηκε το 1205 από τον επίσκοπο Οβανές, πρώην ηγούμενο του Βαχαναβάνκ κοντά στην σημερινή πόλη Καπάν στο Σιουνίκ. Το μοναστικό συγκρότημα περιλαμβάνει την εκκλησία του Σουρμπ Καραπέτ, το παρεκκλήσι του Σουρμπ Γκριγκόρ με θολωτή αίθουσα και την εκκλησία της Σουρμπ Αστβατσατσίν (Παναγία). Ερείπια διαφόρων πολιτικών κτιρίων και χατσκάρ βρίσκονται τόσο μέσα όσο και έξω από τον περίβολο. Το Νοραβάνκ ήταν η κατοικία των πρεσβυτέρων των Ορβελιανών. Ο αρχιτέκτονας Σιρανές και ο ζωγράφος μικρογραφιών και γλύπτης Μομίκ εργάστηκαν εδώ στα τέλη του 13ου και αρχές του 14ου αιώνα.
Συλλογή
900px|thumb|center| Πανόραμα του μοναστηρίου Νοραβάνκ και της κοιλάδας Αμαγού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αρμενία Νοραβανκ
Λεκτική κακοποίηση
Η λεκτική κακοποίηση (επίσης γνωστή ως λεκτικός εκφοβισμός) περιγράφεται ως μια αρνητική δήλωση που απευθύνεται προς το θύμα ή είναι σχετική με το θύμα ή αποκρύπτοντας κάποια απάντηση λέγοντας πως δεν έχει συμβεί. Αν ο θύτης δε ζητήσει συγγνώμη άμεσα και δεν ανακαλέσει την επίμαχη δήλωση, η σχέση μπορεί να καθοριστεί ως λεκτική κακοποίηση.
Στα σχολεία και την καθημερινή ζωή ένα άτομο μπορεί να υποστεί μια λεκτική κακοποίηση-εκφοβισμό (η οποία συχνά έχει και σωματική συνιστώσα) με σκοπό την επιβολή πάνω στο στοχοποιημένο άτομο και να υπάρξει συνεργασία με άλλους εναντίον του στόχου. Γενικά ο εκφοβιστής δε γνωρίζει άλλο τρόπο να επικοινωνήσει συναισθηματικά με τους γύρω.
Στις σχέσεις των ζευγαριών, ο θύτης που ασκεί λεκτική κακοποίηση απαντά στην προσωπικότητα του/της συντρόφου δηλαδή στις ανεξάρτητες σκέψεις, θέσεις, επιθυμίες, αισθήματα, εκφράσεις (ακόμα και χαράς) ως ενόχληση ή ακόμα ως επίθεση. Ενώ ορισμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο θύτης έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και προσπαθεί να θέσει το θύμα σε παρόμοια θέση, δηλαδή να πιστεύει αρνητικά πράγματα για τον εαυτό του, στις σχέσεις των ζευγαριών δεν συμβαίνει ακριβώς αυτό. Ο ένας σύντροφος για παράδειγμα μπορεί να υποτιμά τον άλλον μόνο και μόνο επειδή ο άλλος έχει αρετές, όπως συναισθηματική νοημοσύνη, ζεστασιά, δεκτικότητα και άλλες. Ο καθένας μπορεί να δεχτεί λεκτική κακοποίηση. Τυπικά στα ζευγάρια ή στις οικογενειακές σχέσεις, η λεκτική κακοποίηση αυξάνεται σε ένταση και συχνότητα με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από την έκθεση σε λεκτική κακοποίηση, τα θύματα μπορεί να αναπτύξουν κλινική κατάθλιψη και/ή μετατραυματικό στρες. Το στοχοποιημένο άτομο μπορεί με την πάροδο του χρόνου να αναπτύξει οποιαδήποτε ασθένεια σχετίζεται με το άγχος. Η λεκτική κακοποίηση προκαλεί στο θύμα συναισθηματικό πόνο και ψυχική οδύνη.
Αν και είναι η πιο συνηθισμένη μορφή κακοποίησης, η λεκτική κακοποίηση γενικά δεν εκλαμβάνεται με την ίδια σοβαρότητα όπως οι άλλες μορφές κακοποίησης, γιατί δεν υπάρχουν ορατές αποδείξεις πως έχει συμβεί και ο θύτης μπορεί να έχει άψογη συμπεριφορά στη συναναστροφή του με τους γύρω. Στην πραγματικότητα όμως, η λεκτική κακοποίηση μπορεί να είναι το ίδιο επιζήμια στην υγεία κάποιου όπως η σωματική κακοποίηση. Αν ένα άτομο έχει κακοποιηθεί λεκτικά από την παιδική του ηλικία, μπορεί να αναπτύξει ψυχολογικές διαταραχές που να το βασανίζουν κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του.
Η λεκτική κακοποίηση περιλαμβάνει τα ακόλουθα: • 3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχολογική κακοποίηση Κατηγορία:Εκφοβισμός Κατηγορία:Κακοποίηση
Μουριατάδα Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Μουριατάδα βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 281 μέτρα και απέχει 7 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Μυκηναϊκή εποχή
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Αμφιγένεια – Αρχαιολογικός χώρος Μουριατάδας
Ο Αρχαιολογικός χώρος της Μουριατάδας με τον οποίο ασχολήθηκε ερευνητικά ο αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου από το χωριό, πάνω στο λόφο με την ονομασία Ελληνικό. Έχουν ευρεθεί ερείπια εκτεταμένου οχυρωμένου οικισμού με υψηλό αμυντικό τείχος, της ύστερης εποχής του χαλκού (ΥΕ ΙΙΙ Β - Γ περιόδου), διάσπαρτες οικίες στις πλαγιές του λόφου και συλημένος θολωτός τάφος. Σε δεσπόζουσα θέση βρίσκεται το Ανάκτορο της Μουριατάδας, δηλαδή μέγαρο, ανακτορικού τύπου, περίπου του 13ου αιώνα π.Χ., το οποίο εκτιμάται ότι είναι της ίδιας χρονικής περιόδου με το Ανάκτορο του Νέστορα, αλλά με μικρότερα δωμάτια και όχι τόσο προσεγμένη λιθοδομή, όσο αυτή, την οποία έχει το ανάκτορο της αρχαίας Πύλου, ωστόσο τα δάπεδα και οι τοίχοι του ήταν επιχρισμένα/οι. Οι τοίχοι μάλιστα ήταν διακοσμημένοι επίσης με γαλάζιες και κόκκινες ταινίες.
Από τα ευρήματα και την έκταση των περίπου 40 στρεμμάτων, στα οποία εκτεινόταν ο οικισμός αυτός, οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι πρόκειται για μυκηναϊκή πόλη, την οποία ο Σ. Μαρινάτος ταυτίζει με την Ομηρική «Αμφιγενεία» ή «Αμφιγένεια», μια από τις εννέα μεγάλες πόλεις του Βασιλείου του Νέστορα.
Ενετοκρατία – Τουρκοκρατία
Το ίδιο το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία. Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Μορατάδες (Moratadhes) ή Μουρατάδες ή Μουριατάδες ή Μουργιατάδες. Το χωριό πιθανώς μετά το 1700, υπέστη πρόσκαιρη εγκατάλειψη ή/και καταστροφή του, κατά την περίοδο των Πειρατών, ή/και της Τουρκοκρατίας, για την οποία δεν υπάρχουν διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία και φαίνεται ότι επανακατοικήθηκε – επανιδρύθηκε, περί το 1800, από οικογένειες βοσκών, οι οποίες προέρχονταν από το Αρκουδόρρεμα Αρκαδίας. Αναφέρονται ως πρώτοι κάτοικοι μέλη της οικογένειας του Κουτσογιάννη (σήμερα Σταθοπούλου) και τις οικογένειες των Ντουβιτσαίων (σήμερα Παναγιωτακόπουλοι) και Βέβε.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Δήμου Τριφυλίας, αλλά και των τοπικών παραδόσεων, για την ονομασία του χωριού υπάρχουν δύο πιθανές εκδοχές. Είτε από την «μούρα» της αγριελιάς, είτε από το δέντρο «μουριά», καθώς υπήρχαν αρκετές αγριελιές (σήμερα κεντρωμένες ήμερες ελιές), αλλά και μουριές στην περιοχή του χωριού.
Το χωριό συναντάται με τις ονομασίες Μουργιατάδες ή Μουργατάδα ή Μουργιατάδα σε βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Οι Μουργιατάδες (Moratadhes), ανήκαν, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Διοικητική ιστορία
Η Μουργιατάδα προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1835, ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Κυπαρισσίας της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 85 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Το 1912 το χωριό της Μουριατάδας αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και γίνεται έδρα της Κοινότητας Μουριατάδας, στην οποία εντάσσεται και το χωριό Καρβούνι. Η Μουριατάδα παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 32 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, κυρίως με την καλλιέργεια ελιών και αμπελιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Επισκοπή Μυλοποτάμου
Η Επισκοπή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 270 μέτρων, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο.
Ιστορικά στοιχεία
Η Επισκοπή ήταν έδρα επισκοπής Αυλοποτάμου, η οποία διαδέχτηκε την επισκοπή Ελεύθερνας, και τελικά ενσωματώθηκε την εποχή της Ενετοκρατίας στην επισκοπή Ρεθύμνης. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπήρχε μία ακόμη επισκοπή, η επισκοπή Αγρίου ή Αρίου, με έδρα τη Βιράν Επισκοπή. Ο καθεδρικός ναός, γνωστός και ως Φραγκοκλησά, χτίστηκε στα ερείπια άλλου ναού. Ο ναός ανακαινίστηκε το 1568 από τον λατίνο επίσκοπο Ιάκωβο Σορέτο, όπως υποδηλώνει το στέμμα του με το έτος στην πόρτα.
Αξιοθέατα
thumb|250px|Το επισκοπικό μέγαρο και ο Πύργος των Κυρίμηδων Ολόκληρος ο οικισμός της Επισκοπής έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο, καθώς ως οικισμός σώζεται σχεδόν αναλλοίωτος και διατηρεί εκκλησιαστικά μνημεία βυζαντινών χρόνων, καθώς και σημαντικά κτίσματα της περιόδου της Ενετοκρατίας στην Κρήτη. Χαρακτηριστικό του οικισμού αποτελούν οι δύο μικροί στενοί δρόμοι, στο βόρειο και νότιο τμήμα του, που περιβάλλονται σε όλο το μήκος τους από κτήρια.
Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος χρονολογείται από την βενετική περίοδο, και ο Ναός του Αγίου Ιωάννη. Ο Ναός του Αγίου Ιωάννη, κτισμένος στα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 5ου αιώνα, ανήκει στο τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο και χρονολογείται στα τέλη του 13ου αρχές 14ου αιώνα. Ήταν ο καθεδρικός ναός της Επισκοπής Αυλοποτάμου στην περίοδο της Ενετοκρατίας.
Σημαντικά κτίσματα στον οικισμό Επισκοπής είναι το συγκρότημα ιδιοκτησίας Ιωάννη Κυρίμη (παλιό Επισκοπικό Μέγαρο) και το συγκρότημα ιδιοκτησίας Κυριμάκη Μιχαήλ, κηρυγμένα ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Το επισκοπικό μέγαρο, κατοικία του Λατίνου Επισκόπου Αυλοποτάμου, αποτελείται από συγκρότημα διωρόφων κτισμάτων που στο σύνολό τους ανήκουν στην περίοδο της Ενετοκρατίας. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας δέχθηκε επεμβάσεις κυρίως στην εσωτερική του διαρρύθμιση. Εκτός από τους κυρίως χώρους κατοικίας, περιλαμβάνει αποθηκευτικούς χώρους και χώρους παραγωγής λαδιού, κρασιού και ρακής. Το συγκρότημα ιδιοκτησίας Κυριμάκη έχει εμβαδόν 720 τ.μ. και κατασκευάστηκε αρχικά κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των κτισμάτων που κατασκευάστηκε στην πρώιμη και την ύστερη Τουρκοκρατία.
Αλλά κτίρια τα οποία έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία είναι η βενετσιάνικη κρήνη και ο νερόμυλος στα όρια της Επισκοπής και πλησίον κρήνης οθωμανικής περιόδου, τα νερά της οποίας διοχετεύονταν μέσω αγωγού και έθεταν σε κίνηση τον εν λόγω μύλο. Ο μύλος ανήκει στο μονόχωρο τύπο, όπου το εργαστήριο λειτουργεί και ως χώρος κατοικίας του μυλωνά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Μιριάνα Μάρκοβιτς
Η Μιριάνα Μίρα Μάρκοβιτς (Мирјана "Мира" Марковић, ; 10 Ιουλίου 1942 – 14 Απριλίου 2019) ήταν Σέρβα πολιτικός, ακαδημαϊκός και σύζυγος του Γιουγκοσλάβου και Σέρβου προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Ήταν η ηγέτης της ακροαριστερής Γιουγκοσλαβικής Ενωτικής Αριστεράς (JUL), που κυβέρνησε σε συνασπισμό με το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας του Μιλόσεβιτς στον απόηχο του Πολέμου της Βοσνίας. Αναφέρθηκε ότι είχε τεράστια επιρροή στον σύζυγό της και θεωρούνταν όλο και περισσότερο ως η δύναμη πίσω από τον θρόνο. Μεταξύ των αντιπάλων της, ήταν γνωστή ως Η Κόκκινη Μάγισσα και η Λαίδη Μάκβεθ του Βελιγραδίου.
Η Μάρκοβιτς κατηγορήθηκε για κατάχρηση εξουσίας, υποκινώντας πολλούς συνεργάτες να παραχωρήσουν ένα κρατικό διαμέρισμα για την νταντά του εγγονού της τον Σεπτέμβριο του 2000. Κατηγορήθηκε τον Δεκέμβριο του 2002 και διέφυγε από το Βελιγράδι στις 23 Φεβρουαρίου 2003. Τον Ιούνιο του 2018, κηρύχθηκε ένοχη ερήμην από δικαστήριο του Βελιγραδίου και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους, αλλά η ετυμηγορία ανατράπηκε μετά από έφεση τον Μάρτιο του 2019
Η Μάρκοβιτς ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Ρωσία και έζησε από τον Φεβρουάριο του 2003 μέχρι το θάνατό της στις 14 Απριλίου 2019 στη Μόσχα.
Νεανικά χρόνια
Η Μάρκοβιτς ήταν κόρη της Μόμα Μάρκοβιτς και της Βέρας Μίλετιτς, που πολεμούσαν και οι δύο για τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους τη στιγμή της γέννησής της. Θεία της ήταν η Νταβοργιάνκα Παούνοβιτς, ιδιωτική γραμματέας και φερόμενη ερωμένη του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Η μητέρα της Βέρα συνελήφθη από τα γερμανικά στρατεύματα και φέρεται να έδωσε στη δημοσιότητα ευαίσθητες πληροφορίες, αφού υπέστη διάφορα βασανιστήρια. Στη συνέχεια εκτελέστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπανίτσα από τους Ναζί.
Η Μάρκοβιτς γνώρισε τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, όταν πήγαιναν μαζί στο γυμνάσιο. Παντρεύτηκαν το 1965. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, τον γιο Μάρκο και την κόρη Μαρία, που ίδρυσε το TV Košava το 1998 και ήταν ο ιδιοκτήτης του μέχρι την ανατροπή του Μιλόσεβιτς στις 5 Οκτωβρίου 2000.
Εκπαίδευση και καριέρα
Η Μάρκοβιτς κατείχε Ph.D. στην κοινωνιολογία και δίδαξε το μάθημα στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Αργότερα, έγινε επίτιμο μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Θεωρήθηκε ότι ήταν το μόνο πρόσωπο που εμπιστευόταν ο σύζυγός της, και η επιρροή της θεωρούνταν πηγή για την αύξηση της έντονης αντιδυτικής ρητορικής και ενεργειών του Μιλόσεβιτς. «Αυτή τον εφηύρε», είπε ο βιογράφος του Μιλόσεβιτς, Σλάβολιουμπ Τζούκιτς, στον Πολίτη της Οττάβα το 1998. «Δεν υπήρξε ποτέ τόσο ισχυρή γυναίκα στην ιστορία της Σερβίας όσο η Μιριάνα Μάρκοβιτς. Και ήταν μοιραία για τη Σερβία». Ως ηγέτης του δικού της πολιτικού κόμματος, της Γιουγκοσλαβικής Ενωμένης Αριστεράς, είχε κάποια πολιτική επιρροή. Η Μάρκοβιτς ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την ανέγερση του μνημείου της Αιώνιας Φλόγας, λίγο πριν την ανατροπή του Μιλόσεβιτς το 2000. Θεωρήθηκε, αν και δεν κατηγορήθηκε επίσημα, ότι συμμετείχε στις δολοφονίες των πολιτικών αντιπάλων του συζύγου της, συμπεριλαμβανομένου του Σέρβου πολιτικού Ιβάν Στάμπολιτς, πρώην μέντορα του Μιλόσεβιτς, το 2000, και του δημοσιογράφου Σλάβκο Τσουρούβιγια το προηγούμενο έτος. «Ο Μιλόσεβιτς δεν είχε ποτέ δικές του πολιτικές ιδέες», είπε ο Στάμπολιτς το 2000. «Όλες ήταν δικοί της». Έγραψε μια πολιτική στήλη στο εβδομαδιαίο σερβικό περιοδικό Duga κατά τη διάρκεια των διαδοχικών πολέμων τη δεκαετία του 1990. Οι παρατηρητές το διαβάζουν για τυχόν κωδικοποιημένα μηνύματα. Στην παλιά Γιουγκοσλαβία, έγραψε κάποτε «Σέρβοι, Μουσουλμάνοι και Κροάτες μπόρεσαν να ζήσουν δίπλα-δίπλα», αν και ο σύζυγός της και οι συνεργάτες του ήταν επικεφαλής της καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας.
Η Μάρκοβιτς ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων, τα οποία μεταφράστηκαν και πουλήθηκαν στον Καναδά, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία.
Πολιτικές απόψεις
Οι πολιτικές απόψεις της Μάρκοβιτς έτειναν να είναι σκληροπυρηνικές κομμουνιστικές. Αν και συχνά ισχυριζόταν ότι συμφωνούσε με τον άντρα της σε όλα, ο Μιλόσεβιτς φαίνεται να είχε λιγότερο αυταρχικές τάσεις από την Μάρκοβιτς.
Η Μάρκοβιτς φέρεται να είχε ελάχιστο σεβασμό για τους Σερβοβόσνιους ηγέτες. Ο Βόισλαβ Σέσελι εμφανίστηκε ενώπιον δικαστηρίου στις 18 Ιουνίου 1994, για να αντιμετωπίσει κατηγορίες για σπάσιμο καλωδίων μικροφώνου στο Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Σερβίας. Διάβασε μια δήλωση, λέγοντας: «Κύριε δικαστή, το μόνο που μπορώ να πω προς υπεράσπισή μου είναι ότι ο Μιλόσεβιτς είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας της Σερβίας». Η Μάρκοβιτς απάντησε αποκαλώντας τον Σέσελι «πρωτόγονο Τούρκο, που φοβάται να πολεμήσει σαν άντρας και αντ' αυτού κάθεται και προσβάλλει τις γυναίκες των άλλων». Ο Ράντοβαν Κάρατζιτς προφανώς δεν μπορούσε να τηλεφωνήσει στον Μιλόσεβιτς, επειδή η Μάρκοβιτς δεν ανεχόταν τις κλήσεις του.
Σχολιάζοντας τη σύλληψη του συζύγου της, για να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου, η Μάρκοβιτς δήλωσε:
Άσυλο στη Ρωσία και θάνατος
Καταδιωκόμενη από τις νομικές αρχές, η Μάρκοβιτς εγκαταστάθηκε στη Ρωσία το 2003. Οι αρχές της Σερβίας εξέδωσαν ένταλμα σύλληψής της για απάτη, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω Ιντερπόλ, αλλά οι ρωσικές αρχές αρνήθηκαν να τη συλλάβουν.
Τον Μάρτιο του 2012, μια συλλογή των στηλών της για την Pravda από το 2007 έως το 2008, καθώς και για την διαδικτυακή πύλη Sloboda από το 2010 έως το 2011, με τίτλο Destierrada e imperdida δημοσιεύτηκε στο Βελιγράδι από το Treći milenijum, έναν εκδοτικό οίκο, που ανήκει στον Χατζή Ντράγκαν Άντιτς.
Μετά τις εκλογές του 2012, ένας υπουργός της κυβέρνησης, ο Μίλουτιν Μρκόνιτς του Σοσιαλιστικού Κόμματος (το οποίο συνίδρυσε με τον Μιλόσεβιτς) είπε ότι η Μάρκοβιτς και ο γιος της ήταν ευπρόσδεκτοι να επιστρέψουν. Τον Ιούνιο του 2018, η Μάρκοβιτς κρίθηκε ερήμην ένοχη για απάτες σε ακίνητα και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους. Το σερβικό Εφετείο τον Μάρτιο του 2019 απέρριψε την καταδίκη της, θεωρώντας την αβάσιμη και διέταξε νέα δίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βασίλης Σκουντής
Ο Βασίλης Σκουντής (Πειραιάς, 10 Μαρτίου 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, παρουσιαστής και αρθρογράφος, περισσότερο γνωστός για τη μακροχρόνια παρουσία του στον δημοσιογραφικό χώρο του ελληνικού μπάσκετ.
Βιογραφία
Έχει διδάξει στα τμήματα Δημοσιογραφίας και Αθλητικής Δημοσιογραφίας στο ΙΕΚ Όμηρος, στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, του ΠΣΑΤ και των Διεθνών Δημοσιογραφικών Ενώσεων UEPS και AIPS.
Μία από τις πιο γνωστές περιγραφές του είναι αυτή του Ευρωμπάσκετ 2005 στο Βελιγράδι στον ημιτελικό Ελλάδας-Γαλλίας. Η μετάδοση αυτή έμεινε στην ιστορία με την χαρακτηριστική του φράση «Βάλ'το αγόρι μου», απευθυνόμενος στον Δημήτρη Διαμαντίδη στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα. Πήρε την τελευταία συνέντευξη από τον Ντράζεν Πέτροβιτς προτού ο Μότσαρτ των γηπέδων χάσει τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα στη Γερμανία.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής Ρεθύμνου με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, χωρίς να εκλεγεί.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Άρχισε τη δημοσιογραφική καριέρα του το 1979 και έχει εργασθεί στις εφημερίδες Φως των Σπορ, Η Βραδυνή, Έθνος, Ελεύθερος Τύπος, Ρεκόρ, Τα Νέα, Ο Κόσμος των Σπορ, Το Βήμα, Sportime και Goal News, στην ΕΡΤ, στα επίγεια ελεύθερα Mega Channel, ΣΚΑΪ, Star Channel, Alpha και TV Creta, στα συνδρομητικά Alpha Digital και COSMOTE TV, στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Seven-X (νυν Alpha 98.9), ΣΠΟΡ FM (νυν BwinΣΠΟΡ FM 94.6), Αθήνα 9.84, Alpha Sports, Champions & Sportime Radio (νυν Music 89.2), Επικοινωνία 94, Sentra FM 103.3 και στα περιοδικά «Αθλητική Ελλάδα», «Σούπερ Μπάσκετ», «Μπασκετόραμα», «Τρίποντο», «Penthouse», «Play Boy» ,«Active», «Νitro», «Esquire», «Βig» και «All Star Basket».
Από το 2006 έως το 2009 υπήρξε Β’ αντιπρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου. Από το 2000 έως το 2004 διετέλεσε διευθυντής της Υπηρεσίας Ολυμπιακής Πληροφόρησης στους Ολυμπιακούς και εν συνεχεία στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004, έχοντας υπό την εποπτεία του 600 δημοσιογράφους, ειδικούς των σπορ και εθελοντές, ενώ το 2011 ήταν επικεφαλής του Τομέα Ενημέρωσης στους Παναραβικούς αγώνες στη Ντόχα του Κατάρ. Επίσης υπήρξε αρχισυντάκτης και διευθυντής του περιοδικού «Τρίποντο» και ανταποκριτής της γαλλικής εφημερίδας «L’ Equipe», Υπεύθυνος Τύπου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, του ΕΣΑΚΕ, επικεφαλής των Γραφείων Τύπου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου του 1991, στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας Μπάσκετ Γυναικών του 1997, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ Ανδρών του 1998 και στο Παγκόσμιο Προολυμπιακό Τουρνουά Ανδρών του 2008 και μέλος των Γραφείου Τύπου στα Ευρωμπάσκετ Ανδρών του 1987 και του 1995 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων του 1995.
Είναι ο μοναδικός Ευρωπαίος δημοσιογράφος, ο οποίος έχει παρακολουθήσει όλα τα Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας του μπάσκετ (από το 1988 και εντεύθεν), ενώ έχει καλύψει έξι διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων, οκτώ Παγκόσμια Πρωταθλήματα Μπάσκετ, 15 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Μπάσκετ, 3 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Υγρού Στίβου, 5 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Υγρού Στίβου, 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου, τρεις διοργανώσεις Μεσογειακών Αγώνων (1983, 1993, 1997), σειρές τελικών και Αll Star Games του ΝΒΑ και πολλές άλλες διοργανώσεις παγκοσμίου βεληνεκούς σε διάφορα αθλήματα. Το 1999 και το 2015 βραβεύθηκε από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου για το «καλύτερο ρεπορτάζ της χρονιάς» (στον Γραπτό Τύπο και στην Τηλεόραση/κατηγορία ντοκιμαντέρ), ενώ έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις από το “Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση” και από διάφορους ελληνικούς και διεθνείς οργανισμούς.
Είχε την επιμέλεια συγγραφής και έκδοσης της τρίτομης εγκυκλοπαίδειας «Το παγκόσμιο μπάσκετ» και της εγκυκλοπαίδειας των 37 Ολυμπιακών Αθλημάτων, ενώ συμμετείχε στη συγγραφή των βιβλίων «100 χρόνια μπάσκετ» και «Δέκα χρόνια Α1». Τελευταίο του πόνημα το βιβλίο με τίτλο «Είμαστε πια πρωταθλητές» που αναφέρεται στο έπος της κατάκτησης του Ευρωμπάσκετ 1987 από την Εθνική Ανδρών Μπάσκετ. Είχε επίσης τη δημοσιογραφική επιμέλεια για τις βιντεοκασέτες «Τα μαγικά καλάθια του Γκάλη» και «Η χρυσή χρονιά της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού», για το CD Rom «Τα χρυσά χρόνια του ελληνικού μπάσκετ» και για τα dvd «οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004» και Ευρωμπάσκετ 2005. Ακόμη έχει συντονίσει πολλά αθλητικά συνέδρια, ενώ επί πέντε συναπτά έτη παρουσίαζε την ετήσια γιορτή της απονομής των αθλητικών βραβείων του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου.
Αλτρίπ
Το Αλτρίπ (γαλλικά: Altrippe) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βασίλης Σκουντής
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αυτή την εποχή παρουσιάζει εκπομπή και μεταδίδει αγώνες μπάσκετ στην COSMOTE TV, είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Τα Νέα, στις ιστοσελίδες Gazzetta και Sport 24, σύμβουλος έκδοσης του εβδομαδιαίου περιοδικού «Αll Star Basket» και ανταποκριτής της επίσημης ιστοσελίδας της Ευρωλίγκας του μπάσκετ.
Αλτρίπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Βασίλης Σκουντής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Χάκα (Αραγωνία)
Η Χάκα (Jaca, αραγωνικά: Xaca) είναι πόλη της Ισπανίας. Βρίσκεται στην βορειοανατολική Ισπανία στην επαρχία της Ουέσκας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας, στους πρόποδες των Πυρηναίων ορέων κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία. Η Χάκα έχει πληθυσμό 13.344 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Χάκα είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας της Χαθετάνια (La Jacetania) και βρίσκεται σε απόσταση 72 χλμ. από την την πρωτεύουσα της επαρχίας Ουέσκα και 143 χλμ. από τη Σαραγόσα. Βρίσκεται στα βόρεια της επαρχίας, στην κοιλάδα του ποταμού Αραγών, τη μόνη μεγάλη κοιλάδα παράλληλη προς τον άξονα της οροσειράς των Πυρηναίων. Η επέκταση αυτού του άξονα από τη λεκάνη της Παμπλόνα στα δυτικά μέχρι τη λεκάνη της Τρεμ στα ανατολικά, διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ της Ναβάρρας και της Καταλωνίας μέσω της βόρειας Αραγωνίας.
Η πόλη βρίσκεται βυθισμένη στο Κανάλι της Μπερδούν, στα 818 μέτρα υψόμετρο πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, σε ένα υδροπαγετωνικό πλάτωμα στην αριστερή όχθη του ποταμού Αραγών στην έξοδο της κοιλάδας του Κανφράνκ, ακριβώς στο εξωτερικό του κόμβου που σχηματίζει το ποτάμι αλλάζοντας κατεύθυνση από βορρά-νότο σε ανατολή-δύση, που οδηγεί στο κανάλι της Μπερδούν.
Αρχαιότητα
Η Ιάκκα (Iacca) —παλιά ονομασία της πόλης: Χάκα— ήταν η πρωτεύουσα των Ιακκετάνων, όπως αναφέρει ο Έλληνας ιστορικός Στράβων (1ος αιώνας), ενός πληθυσμού που εκτείνονταν από τους πρόποδες των Πυρηναίων μέχρι τις πεδιάδες, φτάνοντας στην περιοχή των Ιλεργέτων γύρω από τη Λιέρδα (σημερινή Λιέιδα) και την Όσκα (σημερινή Ουέσκα). Λίγα είναι γνωστά για τα δυτικά της όρια, αλλά έχει προταθεί ότι μπορεί να ήταν στο Ναβαρντούν (Navardún), κελτικό όριο που φέρει το αρχαίο όνομα κάποιου αφανισμένου πληθυσμού με το όνομα Ναβάρροι (navarri) από τους οποίους προέκυψε αργότερα το όνομα της Ναβάρρας. Οι Ιακκετάνοι (κατά τα αρχαία ελληνικά) ήταν συγγενείς των Ακκιτάνων, και οι δύο φυλές παρόμοιας εθνότητας. Σύμφωνα με το Στράβωνα, υπήρχαν ανάμεσα στους Ιακκετάνους απομνημονεύματα της χρήσης της μητρογραμμικής στην κοινωνία, της κυριαρχίας της βοσκής, με συμπληρωματική τη γεωργία —πιθανώς υπό την ευθύνη των γυναικών— και πολεμικές δραστηριότητες ως τη συνήθη λύση σε οικονομικά προβλήματα. thumb|left|150px|Ο [[Κάτων ο Πρεσβύτερος, ο οποίος κατέκτησε τη Χάκα το 194 μ.Χ.]] Στην Ιάκκα επινοήθηκε αυτόνομο νόμισμα με ιβηρική αλφάβητο, και πιστεύεται ότι η πόλη έλεγχε τη περιοχή της τρέχουσας περιφέρειας της Χαθετάνια και το Κανάλι της Μπερδούν. Αρχαιολογικές ανασκαφές στο εσωτερικό της πόλης έχουν ανακαλύψει σε βαθύτερο επίπεδο κεραμικά θραύσματα, κατασκευασμένα σε Τόρνο με την «ιβηρική τεχνική», καθώς και κεραμικά τύπου Α της καμπανικής περιόδου της Κρητιδικής εποχής. Το υλικό αυτό, που χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ., υποθέτει την εμφάνιση των πρώτων αρχαιολογικών στοιχείων που μπορεί να σχετίζονται με τον γηγενή πληθυσμό της Ιάκκας.
Υπάρχει και η εναλλακτική υπόθεση, λιγότερο πιθανή, που προέκυψε στο δέκατο έκτο αιώνα από τον αυτοκρατορικό ιστορικό Florian de Ocampo —και την οποία όπως υποστηρίζονταν την περιέγραφε ο λόγιος Antonio de Nebrija— ο οποίος υποστήριζε πως η Χάκα ιδρύθηκε από τον Έλληνα καπετάνιο Διόνυσο Βάκχο — με το ψευδώνυμο Ιάκχος— το έτος 1325 π.Χ.
Κατά το έτος 195 π.Χ., ο Ρωμαίος ύπατος, Κάτων ο Πρεσβύτερος, άρχισε την κατάκτηση της πόλης που ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 194 π.Χ. Στο τέλος του τρίτου αιώνα π.Χ. και στις αρχές του 2ου π.Χ., οι Ιακκετάνοι είχαν κάνει προηγουμένως πολλές αποστολές προκειμένου να λεηλατήσουν τους Σουεσσετάνους (Suessetani), μια προ-ρωμαϊκή φυλή που ήταν εγκατεστημένοι στις κεντρικές πεδιάδες της Αραγωνίας και φαίνεται πως γενικά είχαν μια ασυλία. Γνωρίζοντας την εχθρότητα μεταξύ Ιακκετάνων και Σουεσσετάνων, ο Κάτων τοποθέτησε τους τελευταίους μπροστά από το περιορισμένο ρωμαϊκό ιππικό, εμπρός των πυλών της Χάκας. Έτσι προκάλεσε την έξοδο των ορεσίβιων Ιακκετάνων από την πόλη, οι οποίοι ήταν συνηθισμένοι στο να νικάνε τους γείτονές τους, αφήνοντας έτσι προς στιγμή τη Χάκα ανυπεράσπιστη, με αποτέλεσμα να κατακτηθεί αυτή από τον ύπατο.
Ενσωματωμένη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Χάκα λειτουργούσε ως σημείο επιτήρησης των διαδρομών που περνούσαν από τα Πυρηναία, ενώ αναπτύχθηκε σε αυτή μια ακμάζουσα οικονομία της οποίας η ακμή διήρκεσε μέχρι τον 3ο αιώνα. Κατά τον τέταρτο αιώνα έπεσε σε παρακμή υπό την απειλή ληστών που επιτίθεντο στα καραβάνια και στους εμπόρους, που μετακινούνταν διαμέσου των πυρηναϊκών διαδρομών.
Μεσαίωνας
thumb|right|140px|Εξιδανικευμένο πορτρέτο του [[Γκαλίντο Β΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας|Γκαλίντο Αθνάρεθ Β´, Κόμη της Αραγωνίας, που εποίκησε ξανά την Χάκα γύρω στο 920.]] Στα βουνά των Πυρηναίων, τα εδάφη παρέμειναν χριστιανικά και μετά την εισβολή των Αράβων, λόγω του καρολίγγειου προτεκτοράτου που ιδρύθηκε από τον Καρλομάγνο με την ονομασία Ισπανική Μαρκιωνία. Μία από αυτές τις κομητείες της περιοχής έγινε ο πυρήνας του βασιλείου της Αραγωνίας. Γύρω στο 920, που η κομητεία ανεξαρτητοποιήθηκε από τους Φράγκους, ο κόμης Γκαλίντο Αθνάρεθ Β´ εποίκησε ξανά τους αρχαίους οικισμούς της λεκάνης του ποταμού Αραγών, κατά μήκος του οποίου εκτείνονταν η κομητεία, εντός της οποίας βρισκόταν η Χάκα, που εκείνη την εποχή ήταν ένα φρούριο που κατοικείτο από μερικούς χωρικούς, ένα χωριό με αμιγώς γεωργικές δραστηριότητες. Ανήκε σε μια περιοχή που εξαρτιόταν από τη μονή της Σιρέσα και βασιζόταν σε ένα μοναστήρι με μία εκκλησία βασιλικής αρχιτεκτονικής, με μια κύρια αίθουσα με επίπεδη κεφαλή, που χτίστηκε τον 11ο αιώνα και κατεδαφίστηκε το 1841.
Η Χάκα στις αρχές του 11ου αιώνα ήταν ένα κάστρο (ή οχυρωμένο στρατόπεδο), με ένα μικρό συγκρότημα κατοικιών στο εσωτερικό του περιβάλλον, που όμως στη συνέχεια θα γινόταν όλο και πιο σημαντική εξαιτίας της θέσης της στους πρόποδες του περάσματος του Σομπόρτ (ένα από τα πιο προσιτά περάσματα πρόσβασης προς τη Γαλλία από την αρχαιότητα) και λόγω της στρατηγικής της θέσης πάνω στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα. Τον αιώνα αυτό, θα γίνει ολοένα και πιο σημαντική, και ως η κεφαλή της διαδρομής προς την Παμπλόνα που διέρχεται μέσα από το Κανάλι της Μπερδούν.
Ο Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας ίδρυσε στη Χάκα μια βασιλική κατοικία, ενδεχομένως εντός του οχυρωμένου κάστρου, ευρισκόμενη κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Πέτρου (San Pedro), την έδρα της επισκοπής της Αραγωνίας, που ονομάζονταν έτσι μέχρι το 1077 όταν ο Σάντσο Ραμίρεθ παρείχε στη Χάκα το Φουερό της, τον καταστατικό της χάρτη, ώστε να ξεκινήσει το 1082 την κατασκευή της καθεδρικής έδρας. Η κατοχή των Φουέρος, ο Καθεδρικός ναός με την επισκοπή και τα τείχη της ακρόπολης, έκαναν τη Χάκα, την πρώτη και σημαντικότερη πρωτεύουσα του Βασιλείου της Αραγωνίας. Ωστόσο, μεταξύ της μονής του Αγίου Πέτρου και του αρχικού κάστρου το χωριό ήταν έρημο. Όπως επισημαίνεται από τον José María Lacarra, έχοντας τη βασιλική έδρα και τη κατοικία του επισκόπου της Αραγωνίας στην πόλη, άρχισαν να έρχονται άνθρωποι σχετικοί με την διοίκηση και έμποροι, που έκαναν τη Χάκα κάτι παραπάνω από ένα χωριό αφιερωμένο στην κτηνοτροφία και τη γεωργία. left|thumb|260px|[[Καθεδρικός του Αγίου Πέτρου της Χάκας|Καθεδρικός ναός της Χάκας του οποίου η κατασκευή άρχισε στο 1082.]] Έτσι, το 1063 πραγματοποιήθηκε στην πόλη το Συμβούλιο της Χάκας. Ο ιστορικός Jerónimo Zurita, στο Χρονικό του Στέμματος της Αραγωνίας, αναφέρει πως ο Ραμίρο Α´ «επειδή υπήρχαν διάφορες καταχρήσεις στην εκκλησιαστική κατάσταση, και επειδή εξαιτίας της αμέλειας των βασιλέων του παρελθόντος, υπήρχε μεγάλη διαφθορά ενάντια στα εγκατεστημένα ιερά γενικά συμβούλια, που υπήρχαν στην πρώιμη Εκκλησία, προσπάθησε να συγκεντρώσει στη Χάκα το επαρχιακό συμβούλιο». Σημειώνει, επίσης, ότι αυτός ο μονάρχης ήταν ο πρώτος από τους βασιλείς της Ισπανίας που επανέφερε τους «κανόνες» που δεν είναι άλλοι από εκείνους που όρισε το Συμβούλιο της Ρώμης του 1059 σχετικά με την «κανονική» ζωή και την αγαμία του κλήρου. Μία ακόμα συνέπεια αυτού του συμβουλίου ήταν η αποκατάσταση της επισκοπής της Ουέσκας — που την είχαν καταστείλει κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κυριαρχίας—, με προσωρινή έδρα στη Χάκα, καθώς δεν είχε ανακατακτηθεί η Ουέσκα.
Αλλά την τελική ώθηση στη Χάκα την έδωσε Σάντσο Ραμίρεθ το 1077, όταν κατά τις διατάξεις του ανωτέρω Φουερό, το οποίο ήταν πρωτοπόρο ανάμεσα στα χριστιανικά εδάφη και το οποίο εξαπλώθηκε αργότερα σε άλλες πόλεις της Ναβάρρας και την Κουένκα, μετέτρεψε το χωριό σε πόλη. Την προίκισε με επισκοπική έδρα, στης οποίας τον καθεδρικό ναό θα εδρεύει πλέον ο επίσκοπος της Χάκας, και της έδωσε το καθεστώς εκείνο ώστε να θεωρηθεί η πρώτη πρωτεύουσα του βασιλείου μεταξύ των ετών 1077 και 1096, κατά τα οποία κατέκτησε την Ουέσκα, στην οποία έπειτα θα μεταφερθεί η επισκοπή και η πρωτεύουσα. Επίσης, ο Σάντσο Ραμίρεθ έχτισε ένα νέο βασιλικό παλάτι στη γειτονιά του Σαντιάγο, και ένωσε τους τρεις αρχικούς πυρήνες (το οχυρωμένο κάστρο, το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου και τον οικισμό του Σαντιάγο) σε μια ενιαία πληθυσμιακή οντότητα που την ενώνουν δύο διασταυρωμένοι δρόμοι, σε πρότυπα ρωμαϊκής οδού (decumanus), και τα σπίτια όλων εκείνων των ευγενών που θα επωφελούνταν από τα νέα προνόμια που είχαν αποδοθεί στους κατοίκους της Χάκας.
Η απώλεια της πρωτεύουσας δεν επέφερε στη Χάκα τον αφανισμό των άλλων αστικών λειτουργιών που σχετίζονταν με την γεωγραφική της θέση. Επίσης, συνέχισε να έχει το ρόλο της πόλης-αγοράς και διατήρησε τις υπηρεσίες για την περιοχή της. Ακόμα, ως η τελευταία πόλη της περιοχής, η Χάκα κέρδιζε τις εισπράξεις ενός εκ των πέντε διοδίων στη διαδρομή από τη Σαραγόσα προς τη Γαλλία, και φιλοξενούσε τους προσκυνητές στον δρόμο τους προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.
Νεότερη Εποχή
Η πανούκλα και οι πυρκαγιές στα τέλη του Μεσαίωνα βύθισαν τη Χάκα σε μια βαθιά κρίση από την οποία δεν θα βγει μέχρι την παρέμβαση του Φερδινάνδου του Καθολικού που θα σχηματίσει μια τοπική κυβέρνηση. Η αστική τάξη ευνοήθηκε από αυτή την κατάσταση ενώ πολλοί εξ αυτών έγιναν χορηγοί καλλιτεχνών, τα αποτελέσματα αυτής της τάσης είναι εμφανή ιδιαίτερα στον καθεδρικό ναό. thumb|280px|Εναέρια όψη της Ακρόπολης της Χάκας. Η συνοριακή θέση της Χάκας ήταν καθοριστική για το μέχρι που θα ενοποιούνταν τα εδαφικά όρια των ευρωπαϊκών βασιλείων, με τα Πυρηναία να θεωρούνται ως ένα αποτελεσματικό φυσικό σύνορο. Η πόλη είχε εδραιωθεί ως ένα στρατιωτικό φρούριο, το οποίο θα μπορούσε να υπερασπίσει τα βασίλεια της χερσονήσου σε μια υποθετική γαλλική εισβολή. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Φίλιππος Β´ διέταξε την κατασκευή διαφόρων οχυρών κατά μήκος των Πυρηναίων. Το 1592 ο ίδιος μονάρχης, διέταξε την κατασκευή ενός φρουρίου στα πεδία που είχαν διαμορφώσει το Burgo Nuevo, τη γειτονιά που είχε ανεγερθεί έξω από τα τείχη της πόλης. Έτσι, αναπτύχθηκε ένα υπέροχο πενταγωνικό οχυρό, σχεδιασμένο από τον Ιταλό μηχανικό Tiburcio Spanochhi, η Ακρόπολη της Χάκας (Ciudadela de Jaca), προκειμένου να μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα στρατό εξοπλισμένο με το πυροβολικό. Της ίδιας εποχής είναι επίσης το όμορφο Δημαρχείο (1544), που κατασκευάστηκε σύμφωνα με το στυλ πλατερέσκ (plateresque) των αραγωνικών ανακτόρων.
Η επιδημία της πανούκλας που έπληξε τα ανατολικά της ιβηρικής χερσονήσου στην περιοχή του Λεβάντε, στα μέσα του δέκατου έβδομου αιώνα —της οποίας οι πρώτες εστίες εμφανίστηκαν στην Βαλένθια το 1647— έφερε θνησιμότητα στον πληθυσμό της Χάκας της τάξης του 42%. Η επιδημία ήρθε σε δύο διαφοροποιημένα κύματα: το πρώτο μεταξύ του Οκτωβρίου 1653 έως του Φεβρουαρίου του 1654, και η δεύτερη — και πιο καταστροφική— μεταξύ Μαΐου και Δεκεμβρίου του 1654.
Στον Πόλεμο της Διαδοχής, η Χάκα πήρε το μέρος των Βουρβόνων. Ως εκ τούτου, το 1707 πολιορκήθηκε από τους συμμάχους του Αρχιδούκα Καρόλου και υποστηρίχθηκε από τον μαρκήσιο του Salutcio. Στην όψη του οποίου, οι πολιορκητές αποσύρθηκαν σε ένα δάσος, όπου δέχθηκαν επίθεση από τον μαρκήσιο της Santa Coloma, ο οποίος σκότωσε πολλούς άντρες και πολλούς άλλους έπιασε αιχμάλωτους. Ο βασιλιάς Φίλιππος Ε´ απέδωσε στην πόλη της Χάκας, τους τίτλους της «πολύ ευγενούς, πολύ πιστής, και μεγάλης νικήτριας», προσθέτοντας το σύμβολο του κρίνου (fleur-de-lis) στην ασπίδα του στρατού της, που διαθέτει τον Σταυρό του Σοβράρβε και τα τέσσερα κεφάλια, το έμβλημα της μάχης του Αλκοράθ.
Σύγχρονη Εποχή
thumb|Το σπίτι Casa La Rubia Στο τέλος του δέκατου όγδοου αιώνα, η Χάκα λόγω της στρατηγικής της θέσης, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Πόλεμο του Ροσελιό, όντας ένας από τους στόχους των Γάλλων επαναστατών. Στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, η πόλη παραδόθηκε στους Γάλλους στις 21 Μαρτίου του 1809, λόγω της λιποταξίας που ενθάρρυνε κρυφά η ιεραποστολική Fray José de la Consolación, η οποία είχε επιρροή, αφήνοντας πολύ λίγους στρατιώτες εντός της περιοχής. Ο στρατηγός Francisco Xavier Mina ανέκτησε την περιοχή τον Φεβρουάριο του 1814.
Στα πλαίσια των Καρλικών Πολέμων, το 1839 έγιναν αναφορές για αρκετούς στρατιώτες της φρουράς της Χάκας που πωλούσαν όπλα στους επαναστάτες. Ο Pascual Madoz, το 1845 στο Γεωγραφικό-στατιστικό-ιστορικό λεξικό της Ισπανίας, περιγράφει τη Χάκα ως εξής: «''τα σπίτια της ήταν σε αριθμό 488 από συμπαγή και καλή κατασκευή, όλα ασπρισμένα, άνετα και καθαρά στο εσωτερικό τους, που ήταν κατανεμημένα σε 37 καλά προσανατολισμένους δρόμους, πλακοστρωμένους, και οι περισσότεροι με τα πεζοδρόμια... έχει 7 πλατείες, μεταξύ των οποίων μόνο η ονομαζόμενη Campo del Toro και αυτή της Αγοράς με τις στοές, προορίζονται για την πώληση λαχανικών. Αυτές είναι οι κύριες πλατείες, οι άλλες δεν έχουν αντικείμενο και είναι μικρές''». Η Ένδοξη Επανάσταση του 1868 έφερε τη γέννηση του επαναστατικού συμβουλίου της Χάκας, που ήρθε αντιμέτωπο με αυτό της Ουέσκας, το οποίο πήρε μια σειρά από μέτρα όπως ήταν η κατάργηση του Σεμιναρίου ή η δημιουργία των Εθελοντών της Ελευθερίας, που ολοκληρώθηκαν στην περίοδο των έξι δημοκρατικών επαναστατικών ετών (Sexenio Revolucionario) με την κατασκευή του δρόμου από τη Χάκα στη Γαλλία. Η Χάκα βίωσε στην αρχή του εικοστού αιώνα, μια αστική και δημογραφική αφύπνιση, παρακινούμενη κατά πολύ, από την κατεδάφιση των μεσαιωνικών τειχών, η οποία ξεκίνησε το 1908. Το 1928 ο σιδηρόδρομος έφτασε στο Κανφράνκ, στου οποίου τα εγκαίνια παραβρέθηκε ο μονάρχης Αλφόνσος ΙΓ´. Το ίδιο έτος ιδρύθηκε επίσης το Θερινό Πανεπιστήμιο.
Η εξέγερση καταπνίγηκε τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας και στις 14 Δεκεμβρίου εκτελέστηκαν οι αρχηγοί Galán και García Hernández, ενώ ο οπλαρχηγός Sediles, που επίσης καταδικάστηκε σε θάνατο, του δόθηκε χάρη μπροστά στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ωστόσο, τα αποτελέσματα αυτής της εξέγερσης ήταν αισθητά στην ανακήρυξη της Δεύτερης ισπανικής Δημοκρατίας, τέσσερις μήνες αργότερα, μετά τις εκλογές της 12ης Απριλίου, η μοναρχία εξορίστηκε και ανακηρύχθηκε Δημοκρατία, η οποία τους αναγνώρισε ως «μάρτυρες».
Συμπέρασμα
Το αξιοσημείωτο ιστορικά σχετικά με τη Χάκα είναι ο ρόλος της ως πρωτοπόρος. Ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Βασιλείου της Αραγωνίας, η πρώτη που εγκωμίασε ο Ραμίρο Β´ ο μοναχός, η πρώτη που εξεγέρθηκε υπέρ της δημοκρατίας, όταν και έγινε διάσημη η οδός της Calle Mayor (Μεγάλη Οδός), ο ίδιος δρόμος που τραγουδιέται από τον τενόρο Miguel Fleta σε ρυθμό ισπανικού χορού Χότα (Jota). Μεγάλες προσωπικότητες και συγγραφείς έχουν μιλήσει για τη Χάκα. Στον δέκατο τρίτο αιώνα, ο Αλφόνσος Ι´ ο Σοφός μίλησε για τη γιορτή της νίκης της Χάκας, κατά την Αναγέννηση ο λόγιος Antonio de Nebrija περιέγραψε τη θρυλική της καταγωγή, ο Θερβάντες την αναφέρει στον δον Κιχώτη, μιλώντας για τα μεγάλα της βουνά, ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο επαινεί το όρος Πένια Οροέλ (Peña Oroel) και ο Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ περιγράφει τη μακρά περίοδο της ζωής του στην πόλη.
Αξιοθέατα
Σήμερα υπάρχουν εναπομείναντα ιστορικά κτίρια από διάφορες εποχές της ιστορίας της πόλης όπως ο ρομανικής αρχιτεκτονικής καθεδρικός ναός του Αγίου Πέτρου του 11ου αιώνα, η ακρόπολη με τα τείχη της πόλης (Ciudadela de Jaca) του 16ου αιώνα και ο γοτθικής αρχιτεκτονικής Πύργος του ρολογιού (Torre del Reloj) του 15ου αιώνα.
Τουρισμός και αθλητισμός
thumb|220px|left|Παγοδρόμιο Pabellón de Hielo de Jaca Η Χάκα αποτελεί τουριστικό προορισμό καθ όλη την διάρκεια του έτους και ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες, όπου αποτελεί δημοφιλή προορισμό χειμερινών σπορ λόγω των δύο σημαντικών χιονοδρομικών κέντρων, του Αστούν και του Κανταντσού, τα οποία βρίσκονται πολύ κοντά της. Επίσης η Χάκα είναι μία από τις πόλεις μέσα από τις οποίες διέρχεται και η διαδρομή του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα ελκύοντας έτσι πολλούς πεζοπόρους κάθε χρόνο. Στην πόλη υπάρχει το ολυμπιακών προδιαγραφών παγοδρόμιο Pabellón de Hielo de Jaca, στο οποίο εδρεύει και η ομάδα χόκεϊ επί πάγου CH Jaca. Επίσης το συγκεκριμένο παγοδρόμιο αποτελεί και μία εκ των επιλογών του διάσημου προπονητή και πρώην αθλητή του καλλιτεχνικού πατινάζ Αλεξέι Μίσιν, ως κέντρο καλοκαιρινής εκπαίδευσης για τους αθλητές του, και στο οποίο μεταξύ άλλων έχει κατά καιρούς προπονηθεί και ο θρύλος του καλλιτεχνικού πατινάζ Εβγκένι Πλιούσενκο. Η Χάκα έχει θέσει έως σήμερα τέσσερις φορές υποψηφιότητα προκειμένου να αναλάβει τη διοργάνωση των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων χωρίς όμως επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Αραγωνία
Ρετίν Ομπασοχάν
Ο Ρετίν Ομπασοχάν (Retin Obasohan) (γενν. 6 Ιουλίου 1993) είναι Βέλγος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για την ΑΣΒΕΛ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ομπασοχάν μπήκε στο NBA Ντραφτ του 2016, αλλά δεν επιλέχθηκε. Στις 28 Ιουνίου, υπέγραψε συμβόλαιο ελεύθερου παίκτη με τους Σακραμέντο Κινγκς, με τους οποίους αγωνίστηκε στο NBA Σάμερ Λιγκ 2016.
Στις 5 Αυγούστου 2016, υπέγραψε με την ιταλική Σιντίγκας Αβελίνο.
Στις 4 Αυγούστου 2017, ο Ομπασοχάν υπέγραψε με την Ρόκετς Γκότα, νεοφώτιστη στο πρωτάθλημα Γερμανίας. Την 1η Απριλίου 2018, σημείωσε 25 πόντους (ρεκόρ σεζόν), σε μια νίκη με 98–90 επί της Άισμπερεν Μπρεμερχάφεν.
Τον Οκτώβριο του 2018, εντάχθηκε στους Νόρθεν Αριζόνα Σανς της NBA G League ως δοκιμαστικός παίκτης.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019-20, ο Ομπασοχάν αγωνίστηκε στη γερμανική Μπρόζε Μπάμπεργκ, με την οποία είχε κατά μέσο όρο 8,4 πόντους και 2,7 ασίστ ανά αγώνα.
Στις 24 Οκτωβρίου 2020, υπέγραψε με την τσεχική Μπάσκετμπολ Νίμπουρκ.
Την 1η Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την ισραηλινή Χαπόελ Ιερουσαλήμ.
Στις 8 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν.
Εθνική ομάδα
Ο Ομπασοχάν αγωνίστηκε με την Εθνική Βελγίου στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φελίτσε Σκαντόνε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρόκετς Γκότα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νόρδερν Αριζόνα Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νίμπουρκ Μπάσκετμπολ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας
Φροσύνη Θεσπρωτίας
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη Σουλίου Η Φροσύνη (πρώην Κορύστιανη) είναι οικισμός που ανήκει στον Νομό Θεσπρωτίας της Περιφέρειας Ηπείρου. Βρίσκεται στον Δήμο Σουλίου, συγκεκριμένα στο ανατολικό άκρο του και συνορεύει με τον Νομό Ιωαννίνων, ενώ απέχει ελάχιστα από τον ιστορικό χώρο του Σουλίου. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 604 μέτρων και περικλείεται από τα Όρη Παραμυθιάς και Σουλίου. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Φροσύνης ανέρχεται στους 111 κατοίκους. Ψηλότερο σημείο του χωριού αποτελεί η κορυφή Στρουμπί, με υψόμετρο 1.425 μ. στα Όρη Παραμυθιάς.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Οι τοπικές παραδόσεις κάνουν λόγω για την ύπαρξη στο μακρινό παρελθόν δύο οικισμών, εκτός τους σημερινού χωριού σε κοντινή όμως απόσταση, οι οποίες ονομάζονταν "Μαζιάς" και "Καρδαράς". Οι σχέσεις των δύο οικισμών λέγεται πως ήταν εχθρικές, με μήλον της έριδος να αποτελεί η μοναδική κοντινή πηγή, στη σημερινή τοποθεσία Βρύση. Την αφήγηση αυτή καταγράφει ο Σ. Μουσελιμης, τοπικός ιστοριογράφος, ενώ επιβεβαιώνεται έως ένα σημείο, από τα ερείπια μικρού κάστρου σε λόφο κοντά στην σημερινή Φροσυνη, αλλά και από τα ορατά έως σήμερα ερείπια του χωριού Μαζιά. Στο χωριό επίσης έχουν βρεθεί κατά το παρελθόν, ευρήματα εκείνης της εποχής (χρυσό νόμισμα, κρανίο με αιχμή βέλους, ξύλινη σκαλισμένη κορυτα). Παρόλα αυτά τα δεδομένα, η χρονική περίοδος των γεγονότων αυτών, είναι παντελώς άγνωστη.
Στη νεότερη ιστορία η Φροσύνη αναφέρεται ως τμήμα των λεγόμενων Σκαπέτων ή Σκαπετοχωρίων, τα οποία ήταν συνδεδεμένα με την περιοχή του Σουλίου, ενώ ως το 1927 ονομαζόταν Κορύστιανη. Μέχρι την κατάληψη του Σουλίου, από τις δυνάμεις του Αλή Πασά κατά το 1803, το χωριό βρισκόταν υπό τον έλεγχο της σουλιώτικης φάρας των Μπουσμπαίων, οι οποίοι σύμφωνα με μια εκτίμηση του Ιωάννη Λαμπρίδη, κατάγονταν από εκεί.
Την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, ο οικισμός αποτελούσε τσιφλίκι, ενώ ο πληθυσμός του αναφέρεται ως ελληνικός. Με το ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, οι κάτοικοι της Φροσύνης - από κοινού με τους κατοίκους γειτονικών οικισμών - οργάνωσαν εξέγερση κατά των Οθωμανών. Ωστόσο αυτή κατεστάλη εύκολα από δυνάμεις στρατού, οι οποίες προχώρησαν σε κακοποιήσεις αιχμαλώτων, με αποτέλεσμα ορισμένοι από αυτούς να σκοτωθούν, ανάμεσά τους και δύο κάτοικοι της Φροσύνης. Στα τέλη του 1910, αναφέρεται πως στη Φροσύνη λειτουργούσε Ελληνικό Γραμματοδιδασκαλείο, στο οποίο φοιτούσαν 16 μαθητές.
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων έδρασαν στην ευρύτερη περιοχή οι οπλαρχηγοί Παπαδιάς και Πεπονής, ενώ την ίδια περίοδο, το χωριό ενσωματώθηκε στο Ελληνικό Κράτος. Παράλληλα, η πρώτη ελληνική απογραφή που διεξήχθη το 1913 στην Ήπειρο, βρήκε τον οικισμό με 312 κατοίκους (171 άνδρες και 141 γυναίκες). Την περίοδο της Κατοχής, κάτοικοι της Φροσύνης συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση, μέσα από τις τάξεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ, ενώ άλλοι τρεις κάτοικοι του οικισμού έχασαν τη ζωή τους, εξαιτίας της δράσης των κατοχικών δυνάμεων. Τα χρόνια αυτά επιπλέον φιλοξενήθηκαν στο χωριό, αρκετοί κάτοικοι των χωριών της Παραμυθιάς, εκδιωγμένοι από τις αγριότητες των κατοχικών δυνάμεων.
Διοικητικά, κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, η Φροσύνη υπαγόταν στον καζά Παραμυθιάς του σαντζακίου Ιωαννίνων, ενώ μετά την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα, αποτέλεσε έδρα Κοινότητας, πρώτα του Νομού Ιωαννίνων και από το 1937, του Νομού Θεσπρωτίας. Το 1997 υπήχθη στην Κοινότητα Σουλίου και από το 2011 ανήκει στον Δήμο Σουλίου.