cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μηλέα Έβρου
Ιστορία
Το χωριό ιδρύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους και ήταν γνωστό ως Bektaşli. Μετά από μια σύντομη περίοδο βουλγαρικής κυριαρχίας μεταξύ του 1913 και του 1919, έγινε μέρος της Ελλάδας. Ως αποτέλεσμα, ο βουλγαρικός και ο τουρκικός πληθυσμός του ανταλλάχθηκε με Έλληνες πρόσφυγες, κυρίως από τη σημερινή Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Σύμπλεγμα της τετραρχίας
Το σύμπλεγμα της τετραρχίας ή γλυπτό των τεσσάρων τετραρχών είναι γλυπτό των αρχών του 3ου αιώνα από πορφυρίτη το οποίο αναπαριστά τους τέσσερεις Ρωμαίους συναυτοκράτορες κατά την εποχή της τετραρχίας. Η αρχική του θέση πιθανώς ήταν στο Φιλαδέλφειον της Κωνσταντινούπολης, από όπου πάρθηκε το 1204 κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης ή σύντομα έπειτα από τους Βενετούς και μεταφέρθηκε στην βασιλική του Αγίου Μάρκου στην Βενετία όπου βρίσκεται έως σήμερα.
Θεματολογία
Το σύστημα της τετραρχίας για την διοίκηση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τέθηκε σε ισχύ το 293 από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό. Αποτελούνταν από δύο Αυγούστους (μεγάλοι αυτοκράτορες) και δύο Καίσαρες (μικρότεροι αυτοκράτορες), και η διοίκηση της ενιαίας αυτοκρατορίας διαιρέθηκε σε δύο κύρια τμήματα, το δυτικό και το ανατολικό, με έναν Αύγουστο και έναν Καίσαρα στο κάθε μισό. Το 305, μετά την παραίτηση του Αυγούστου Διοκλητιανού και του Καίσαρα Μαξιμιανού στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας, σημειώθηκαν εσωτερικές αναταραχές και αντιπαράθεση μεταξύ της τετραρχίας που ακολούθησε, και το σύστημα αυτό έπαψε να είναι σε χρήση κατά το 313.
Εάν το γλυπτό αναπαριστά τους τετράρχες της εποχής τότε αυτοί ήταν οι Διοκλητιανός και Μαξιμιανός στην Δύση, και οι Γαλέριος και Κωνστάντιος Χλωρός στην Ανατολή. Εναλλακτικά εκτιμάται επίσης πως το γλυπτό των τεσσάρων τετραρχών συμβολίζει την έννοια της τετραρχίας, παρά αποτελεί την συγκέντρωση τεσσάρων προσωποκεντρικών πορτραίτων. Ο κάθε τετράρχης έχει τα ίδια χαρακτηριστικά, με την μόνη διαφορά να είναι πως οι Αύγουστοι έχουν γένια, ενώ οι Καίσαρες δεν έχουν. Οι τετράρχες είναι ανά ζεύγη και σε στάση εναγκαλισμού, ως ένδειξη ενότητας και σταθερότητας. Η επιλογή του πορφυρίτη ως υλικού για την κατασκευή του γλυπτού έγινε λόγω της ανθεκτικότητας του, γενικά η χρήση του ήταν σπάνια και προοριζόταν μόνο για αυτοκρατορική χρήση.
Τεχνοτροπία
Τα άτομα του γλυπτού έχουν σωματώδη και χονδροειδή αναπαράσταση, τα πρόσωπα τους είναι παρόμοια και το βλέμμα γενικά απλανές με την όλη σύνθεση να είναι άκαμπτη σε αντίθεση με τον ρεαλισμό ή ιδεαλισμό της ελληνορωμαϊκής τέχνης.
Η επεξήγηση της διαφοροποίησης αυτής σε σχέση με την παλαιότερη ελληνική και ρωμαϊκή τεχνοτροπία αποτελεί σημαντικό θέμα έρευνας ως προς το πως μπορεί να προκλήθηκε και ως προς το εάν αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της συγκεκριμένης περιόδου στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Έχουν ληφθεί διάφοροι παράγοντες υπ'όψιν, όπως το ότι πιθανώς η γνώση της κλασικής γλυπτικής και γλυπτικών δεξιοτήτων είχε εξασθενήσει λόγω της πολιτικοοικονομικής κρίσης του 3ου αιώνα, ή ότι επικράτησαν καλλιτεχνικές επιρροές από την ανατολή καθώς και άλλες προκλασικές τοπικές τεχνοτροπίες στις διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας, ή επικράτησε η ανάδειξη μιας περισσότερο δημώδους καλλιτεχνικής τεχνοτροπίας η οποία χρησιμοποιούνταν από τους λιγότερο εύπορους, ή υπήρξε εκδήλωση μιας ενεργούς αντίθεσης εναντίον σε ότι αντιπροσώπευαν τα γλυπτά της αρχαιότητας και η υποχώρηση προς απλοποιημένες και πιο αφαιρετικές παραστάσεις. Η εξάπλωση του Χριστιανισμού δεν θεωρείται πως επηρέασε την συγκεκριμένη περίπτωση, καθώς οι αλλαγές που επέφερε έγιναν πριν την περίοδο δημιουργίας του γλυπτού. Γενικότερα η καλλιτεχνική αυτή μετατόπιση θεωρείται πως αποτελεί βήμα προς την τεχνοτροπία του Μεσαίωνα που ακολούθησε.
Τοποθεσία
Το γλυπτό πιθανώς αρχικά διακοσμούσε τα προπύλαια του Φιλαδέλφειου στην βυζαντινή Κωνσταντινούπολη. Πάρθηκε από τους Βενετούς κατά την πρώτη άλωση της πόλης το 1204 και μετάφερθηκαν στην Βενετία στην βασιλική του Αγίου Μάρκου. Το 1960 ανακαλύφθηκε στην Κωνσταντινούπολη τμήμα ποδιού ενός από τα άτομα του γλυπτού κοντά στο τέμενος Μπόντρουμ, και το οποίο πλέον φυλάσσεται στο αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκή τέχνη Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία
Χριστιανός του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο του Ντίλενμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Δωροθέας Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄, δούκα του Μπριγκ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Β΄.
Τον πατέρα του, που απεβίωσε το 1701, διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Β΄, ο οποίος ανέλαβε τη μόρφωση του 13ετούς Χριστιανού. Εστάλη με τον παιδαγωγό της Αυλής (Hofmeister) Γκούσταφ φον Μόλτκε στο Λάιντεν, όπου ο Χριστιανός σπούδασε μαθηματικά με ενθουσιασμό στο εκεί Πανεπιστήμιο. Το 1708 εισήλθε στον ολλανδικό στρατό ως ταγματάρχης και το 1711 προήχθη σε συνταγματάρχη. Διακρίθηκε στον Πόλεμο για την Ισπανική Διαδοχή κατά των Γάλλων. Με τη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713 επέστρεψε στη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στο Χάνταμαρ. Ο δεύτερος εξάδελφος του πάππου του, Φραγκίσκος Αλέξανδρος, πρίγκιπας του Νάσσαου-Χάνταμαρ απεβίωσε και ο Χριστιανός ήταν κληρονόμος μαζί με άλλους δύο του Οίκου του, των κλάδων Ζίγκεν και Ντιτς.
Το 1724 ο Γουλιέλμος Β΄ απεβίωσε χωρίς άρρενα (επιζώντα) τέκνα και ο Χριστιανός τον διαδέχθηκε στο Ντίλενμπουργκ. Ήταν ιππότης του Τάγματος του Αγ. Ουμβέρτου. Απεβίωσε το 1739 από οξύ πνευμονικό οίδημα στο Στράσεμπερσμπαχ (σήμερα Ντίτσχελτσταλ) άτεκνος. Το Ντίλενμπουργκ μοιράστηκε μεταξύ του Γουλιέλμου Υάκινθου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ζίγκεν και του Γουλιέλμου Δ΄, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντιτς. Επειδή ο πρώτος είχε οικονομικές δυσκολίες, πώλησε το μερίδιό του στον δεύτερο για 40.000 τάλερ (ασημένια τάληρα).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Καρλόττα, κόρη του Ερρίκου Καζιμίρ Α΄, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντιτς· δεν απέκτησαν τέκνα. Η Ισαβέλλα Καρλόττα ήταν θεία του Γουλιέλμου Δ΄.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Φρειδερίκος των Κάτω Χωρών
Ο Φρειδερίκος (ολλανδ. Frederik, 28 Φεβρουαρίου 1797 - 8 Σεπτεμβρίου 1881) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας των Κάτω Χωρών.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος Κάρολος γεννήθηκε στο Βερολίνο και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Α΄ των Κάτω Χωρών και της Βιλελμίνης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1825 την εξαδέλφη του Λουίζα των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Εμίλιο Μάρκος Πάλμα
μικρογραφία|260x260εσ|Η [[βάση Εσπεράνζα στην Ανταρκτική χερσόνησο.]] Ο Εμίλιο Μάρκος Πάλμα (ισπανικά: Emilio Marcos Palma, 7 Ιανουαρίου 1978) είναι υπήκοος Αργεντινής και ο πρώτος άνθρωπος που γεννήθηκε στην ήπειρο της Ανταρκτικής.
Ιστορικό
Ο πατέρας του, Χόρχε Πάλμα, ήταν ο στρατιωτικός διοικητής της αργεντινικής βάσης Εσπεράνσα στη βόρεια άκρη της Ανταρκτικής Χερσονήσου. Η μητέρα του, Σίλβια Μορέλλα ντε Πάλμα, εστάλη εκεί στα τέλη του 1977 αεροπορικώς (μαζί με άλλες επτά οικογένειες) ενώ ήταν ήδη 7 μηνών έγκυος, από τον τότε στρατιωτικό δικτάτορα της Αργεντινής, Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, και μάλιστα με εντολή να γεννήσει στη βάση αυτή, ώστε να εξακριβωθεί αν η ήπειρος προσφέρεται για οικογενειακή ζωή.
Ο γιός τους γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1978 στις εγκαταστάσεις της βάσης, και έγινε ο πρώτος γνωστός άνθρωπος ο οποίος γεννήθηκε στην ήπειρο αυτή, και γενικότερα ο μόνος πρώτος γνωστός άνθρωπος που έχει γεννηθεί σε οποιαδήποτε ήπειρο. Του απονεμήθηκε αυτόματα η αργεντινική υπηκοότητα μέσω των γονιών του, καθώς και από το γεγονός ότι βρισκόταν στο τμήμα της θεωρούμενης ως αργεντινικής Ανταρκτικής, αν και η περιοχή διεκδικείται επίσης και από τη Βρετανία και τη Χιλή.
Πριν τον Πάλμα, η κοντινότερη γνωστή γέννηση (εκτός όμως της ηπειρωτικής χώρας της Ανταρκτικής) είναι της Νορβηγίδας Σόλβιγκ Γκάνμπγιοργκ Τζάκομπσεν στο νησί της νοτίου Γεωργίας το 1913 ανάμεσα στη Λατινική Αμερική και την Ανταρκτική, και η οποία μεγάλωσε στην περιοχή αυτή, ενώ η πρώτη γνωστή γέννηση στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή ήταν ο Αυστραλός Τζέιμς Κεργκουέλεν Ρόμπινσον σε νησί του αρχιπελάγους Κεργκελέν το 1859.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανταρκτική Κατηγορία:Αργεντινοί
Χούστο Βιγιάρ
Ο Χούστο Βιγιάρ είναι Παραγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα, και διαθέτει 128 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Παραγουάης εκπροσωπώντας την χώρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Μαυρίκιος Άσπρου
Ο Μαυρίκιος Άσπρου ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Καταγόταν από τη Δερύνεια. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε από το 1954 έως το 1966 στην Ανόρθωση Αμμοχώστου, κατακτώντας πέντε πρωταθλήματα και τρία κύπελλα. Στη συνέχεια διετέλεσε προπονητής ποδοσφαίρου σε διάφορες ομάδες όπως ΛΑΛΛ  Λύσης, Νέος Αιώνας Τρικώμου, Νέα Σαλαμίνα, Άρης Λεμεσού, Ευαγόρας, ΑΠΟΠ, Ακρίτας Χλώρακας.
Το 2017 τιμήθηκε από την Ανόρθωση για την προσφορά του σωματείο και από τον Σύνδεσμο Προπονητών Κύπρου για την προσφορά του στην ανάπτυξη της προπονητικής και του ποδοσφαίρου στην Κύπρο.
Απεβίωσε στις 16 Απριλίου 2021.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ευαγόρα Πάφου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Λεμεσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΠ Πάφου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ακρίτα Χλώρακα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε (Μιλάνο)
Η Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε (ιταλικά: Santa Maria delle Grazie) είναι εκκλησία και μοναστήρι των Δομινικανών στο Μιλάνο. Στην τραπεζαρία της μονής βρίσκεται η τοιχογραφία του Μυστικού Δείπνου από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Η τοιχογραφία μαζί με την εκκλησία έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.
Το μοναστηριακό συγκρότημα άρχισε να κατασκευάζεται το 1463 από τον Γκινιφόρτε Σολάρι και στη συνέχεια, στα τέλη του 15ου αιώνα, τροποποιήθηκε από τον Ντονάτο Μπραμάντε. Ο Μπραμάντε μεγέθυνε δομικά την εκκλησία και πρόσθεσε μεγάλα ημι-κυκλικά ιερά, ένα τυμπανόμορφο τρούλο ο οποίο περιβάλλεται από κολώνες και ένα πλευρικό διάδρομο και την τραπεζαρία. Σε ένα από τους τοίχους της τραπεζαρίας ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ζωγράφισε από το 1495 μέχρι το 1497 τον Μυστικό Δείπνο. Το συγκρότημα υπέστη σημαντικές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς το 1943, αλλά αποκαταστάθηκε και ανακαινίστηκε πλήρως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μιλάνο Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Βασίλειο των Οστρογότθων
Το Βασίλειο των Οστρογότθων το οποίο λεγόταν επίσημα Βασίλειο της Ιταλίας δημιουργήθηκε από τους Οστρογότθους την περίοδο 493 - 553 στην Ιταλική χερσόνησο και τις γειτονικές περιοχές. Στην Ιταλία οι Οστρογότθοι υπό την ηγεσία του Θεοδώριχου του Μέγα εκθρόνισαν και σκότωσαν τον Οδόακρο Γερμανό στρατιωτικό ο οποίος είχε εκθρονίσει τον Ρωμύλο Αυγουστύλο τελευταίο αυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (476). Υπό την ηγεσία του Θεοδώριχου του Μέγα του γενάρχη των Οστρογότθων βασιλέων της Ιταλίας το βασίλειο έφτασε στο αποκορύφωμα της δόξας του, τα εδάφη του επεκτείνονταν από τη Γαλλία μέχρι τη Σερβία.
Καταγωγή των Οστρογότθων
thumb|right|250px|Το βασίλειο των Οστρογότθων στο μέγιστο της ακμής του. Ο Θεοδώριχος διατήρησε όλα τα έθιμα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ αποκαλούσε τον εαυτό του "βασιλιά των Γότθων και των Ρωμαίων". Το 535 η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την οποία κυβερνούσε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´, επιτέθηκε στο βασίλειο των Οστρογότθων, νίκησε τον βασιλιά Ουίτιγι και κατέλαβε την πρωτεύουσά τους Ραβέννα. Οι Οστρογότθοι πραγματοποίησαν αντεπίθεση με τον νέο τους βασιλιά Τωτίλα, αλλά ηττήθηκαν ξανά και υποχρεώθηκαν να υποταχθούν οριστικά· τελευταίος Οστρογότθος βασιλιάς της Ιταλίας ήταν ο Τεΐας. Οι Οστρογότθοι αποτελούσαν τον ανατολικό κλάδο των Γότθων· είχαν εγκατασταθεί και δημιουργήσει ισχυρό κράτος στη Δακία τον 4ο αιώνα, αλλά στη συνέχεια καταλήφθηκαν από τους Ούννους. Μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Ούννων (454), οι Οστρογότθοι εγκαταστάθηκαν από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό στη Ρωμαϊκή επαρχία της Παννονίας ως υποτελείς του. Επί της βασιλείας του Λέοντος Α΄ (454), επειδή διεκόπη η πληρωμή του ετήσιου ποσού, λεηλάτησαν την Ιλλυρία. Στην ειρήνη που επακολούθησε (461), ο νεαρός Θεοδώριχος των Αμάλ, γιος του Θεοδέμιρου, στάλθηκε όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκεί έλαβε Ρωμαϊκή εκπαίδευση. Την προηγούμενη χρονιά ένας μεγάλος αριθμός Γότθων, υπό την ηγεσία του Άσπαρ και στη συνέχεια του Θεοδώριχου Στράβωνος, εισήλθε στον Ρωμαϊκό στρατό, προσφέροντας σημαντικές στρατιωτικές υπηρεσίες στην Αυλή του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Την περίοδο 477 - 483 ξέσπασε σύγκρουση ανάμεσα στον Θεοδώριχο των Αμάλ, που διαδέχθηκε τον πατέρα του (474), τον Θεοδώριχο Στράβωνα και τον νέο Αυτοκράτορα Ζήνωνα· στη διάρκεια της σύγκρουσης αυτής οι συμμαχίες άλλαξαν και μεγάλα τμήματα των Βαλκανίων λεηλατήθηκαν.
Άνοδος του Οδόακρου μετά τη διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
thumb|right|250px|Οι πόλεμοι των Γότθων (535 - 555) Με τον θάνατο του Στράβωνα (481) ο Ζήνων ήρθε σε συμφωνία με τον Θεοδώριχο (481), μεγάλα τμήματα της Μοισίας και της Δακίας παραχωρήθηκαν στους Γότθους ενώ ο Θεοδώριχος ονομάστηκε στρατιωτικός αρχηγός και σύμβουλος (484). Την επόμενη χρονιά ήρθαν ξανά σε σύγκρουση και οι Γότθοι λεηλάτησαν τη Θράκη, τότε συνέβη το περίεργο γεγονός για τους σύμβουλους του βασιλιά να σκοτώσουν δυο πουλιά με μια πέτρα και ο Ζήνων αποφάσισε να στρέψει τον Θεοδώριχο εναντίον του ενοχλητικού Οδόακρου που κυβερνούσε την Ιταλική χερσόνησο. Όταν ο Φλάβιος Ορέστης διορίστηκε στρατηγός και πατρίκιος του Δυτικού Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουλίου Νέπως (475), ο Οδόακρος έγινε αρχηγός των Γερμανικών (Σκίριων και Έρουλων) φοιδεράτων της Ιταλίας. Προκειμένου να κερδίσει την υποστήριξή τους για την ανατροπή του αυτοκράτορα και την τοποθέτηση στη θέση του αυτοκράτορα του γιου του Ρωμύλου Αυγουστύλου, ο Ορέστης τους πρότεινε το ένα τρίτο της χερσονήσου υπό τον όρο να τον βοηθήσουν στην επικείμενη ανταρσία. Ο Ορέστης στη συνέχεια αθέτησε την υπόσχεση του στους Γότθους με αποτέλεσμα να εξεγερθούν, να ανατρέψουν τον Ρωμύλο Αυγουστύλο και να εκτελέσουν τον πατέρα του Φλάβιο Ορέστη (476). Ο Οδόακρος από τότε τοποθετήθηκε βασιλιάς της Ιταλίας ως υποτελής του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης διατηρώντας το Ρωμαϊκό σύστημα διοίκησης, έδιωξε τους Βανδάλους από τη Σικελία (477) και κατέλαβε τη Δαλματία μετά τον φόνο του Ιουλίου Νέπως (480).
Ανατροπή του Οδόακρου
Πραγματοποιήθηκε συμφωνία ανάμεσα στον Ζήνωνα και τον Θεοδώριχο με όρο αν ο Θεοδώριχος νικούσε θα κυβερνούσε σαν αντιπρόσωπος του αυτοκράτορα. Ο Θεοδώριχος με τον στρατό του εξέπλευσε από τη Μοισία το φθινόπωρο του 488, μέσω της Δαλματίας πέρασε από τις Ιουλιανές Άλπεις και έφτασε στην Ιταλία στα τέλη του Αυγούστου του 489. Η πρώτη σύγκρουση με τον στρατό του Οδόακρου συνέβη στη μάχη του ποταμού Ιζόνζο στις 28 Αυγούστου, ο Οδόακρος ηττήθηκε και δραπέτευσε στη Βερόνα όπου έναν μήνα αργότερα οι Γότθοι πέτυχαν άλλη μια μεγάλη αλλά αιματηρή νίκη. Ο Οδόακρος δραπέτευσε στην πρωτεύουσα του τη Ραβένα την ίδια ώρα που το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού του υπό την ηγεσία του Τούφα παραδόθηκε στους Γότθους, ο Θεοδώριχος έστειλε τον Τούφα εναντίον του Οδόακρου αλλά αποφάσισε να αλλάξει ξανά στάση και να υποστηρίξει τον Οδόακρο. Ο Οδόακρος έκανε αντεπίθεση στον Θεοδώριχο (490) κατέλαβε το Μιλάνο, την Κρεμόνα και πολιόρκησε την πρωτεύουσα Παβία. Με τη βοήθεια των Βησιγότθων στην πολιορκία του Τίκινουμ ο Οδόακρος ηττήθηκε στη μάχη του ποταμού Άντα στις 11 Αυγούστου, ο Οδόακρος δραπέτευσε στη Ραβέννα και πολλές Ιταλικές πόλεις δήλωσαν την υποταγή τους στον Θεοδώριχο. Οι Γότθοι ξεκίνησαν την πολιορκία της Ραβέννας αλλά χάνοντας μεγάλο τμήμα του στόλου του καθυστέρησαν πολύ να πετύχουν τον στόχο τους μέχρι το 492 οπότε κατόρθωσαν να κόψει την επικοινωνία της πόλης με τον εξωτερικό κόσμο. Τα αποτελέσματα φάνηκαν περίπου έξι μήνες αργότερα, τότε με την επέμβαση του επισκόπου της πόλης ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους δυο στρατούς. Η συμφωνία ολοκληρώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 493, οι δυο πλευρές αποφάσισαν να μοιράσουν μεταξύ τους την Ιταλία, σε ένα ύποπτο γεύμα που ακολούθησε ο Θεοδώριχος έριξε στην παγίδα τον Οδόακρο και τον σκότωσε με τα χέρια του, ακολούθησε σφαγή των οπαδών και του στρατού του Οδόακρου και οι Γότθοι έγιναν οριστικά κύριοι της Ιταλίας.
Άνοδος του Θεοδώριχου
thumb|right|250px|Ο Θεοδώριχος ο Μέγας σε νόμισμα, κρατά Νίκη. Επιγρ.: REX THEODERICVS PIVS PRINCIS. Ο Θεοδώριχος όπως και ο Οδόακρος βασίλευσε σαν υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και σαν αντιβασιλιάς, η θέση του αυτή αναγνωρίστηκε και από τον νέο αυτοκράτορα Αναστάσιο τον Δίκορο (497). Ανακήρυξε των εαυτό του βασιλιά όλων των πολιτών της Ιταλικής χερσονήσου τόσο των Γότθων όσο και των Ρωμαίων, σε αντίθεση με τον Οδόακρο κυβέρνησε με μεγαλύτερη ανεξαρτησία από την Κωνσταντινούπολη. Ο διοικητικός μηχανισμός ο οποίος υπήρχε στο βασίλειο του Οδόακρου διατηρήθηκε και από τον Θεοδώριχο, σύμφωνα με τη Ρωμαϊκή νομοθεσία και το Ρωμαϊκό σύστημα διακυβέρνησης, η νέα νομοθεσία του ήταν μόνο τροποποιήσεις των παλαιότερων. Η συνέχεια στον τρόπο διοίκησης φάνηκε καθαρά από το γεγονός ότι διατήρησε πολλούς υπουργούς του Οδόακρου όπως τον Λιβέριο και τον Κασσιόδωρο τον πρεσβύτερο διατηρώντας τις ίδιες θέσεις στην κορυφή του βασιλείου. Η συμμαχία ανάμεσα στον Οδόακρο και τη Ρωμαϊκή αριστοκρατία άρχισε να διαλύεται τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του περισσότερο λόγω της εκκλησιαστικής σύγκρουσης ανάμεσα στη Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την εκτέλεση του αυλικού Βοήθειου και του πεθερού του Σύμμαχου (524). Οι Γότθοι άρχισαν να διακρίνονται εμφανώς από τον υπόλοιπο πληθυσμό, εγκαταστάθηκαν στη βόρεια Ιταλία και διακρίθηκαν από τη διαφορετική πίστη τους, οι Γότθοι ήταν Αρειανοί αντίθετα ο υπόλοιπος πληθυσμός ήταν χριστιανοί Χαλκηδόνιοι. Σε αντίθεση με τους Βησιγότθους και τους Βανδάλους έδειξε μεγάλη ανοχή στις υπόλοιπες θρησκείες όπως και στους Ιουδαίους.
Θρησκευτικές συγκρούσεις του Θεοδώριχου
thumb|right|250px|Τα ανάκτορα του Θεοδώριχου του Μέγα Οι σχέσεις του Θεοδώριχου με τον νόμιμο κυρίαρχο του τον αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν συχνά τεταμένες, ιδιαίτερα την εποχή του Αναστασίου δημιουργήθηκαν πολλές τοπικές συγκρούσεις αλλά δεν κατέληξε καμία σε πόλεμο. Την περίοδο 504 - 505 οι δυνάμεις του Θεοδώριχου ξεκίνησαν εκστρατεία για την ανάκτηση της Παννονίας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πόλη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα και πολλά άλλα τμήματα της πραιτωριανής νομαρχίας της Ιταλίας τα οποία κατείχαν οι Γέπιδες. Η εκστρατεία ήταν επιτυχής, στη σύγκρουση με τον αυτοκρατορικό στρατό οι Γότθοι και οι σύμμαχοι τους ήταν νικητές. Τα Ακακιανά σχίσματα ανάμεσα στα πατριαρχεία της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης σε συνδυασμό με τις μονοφυσιτικές πεποιθήσεις του αυτοκράτορα Αναστασίου χρησιμοποιήθηκαν σαν ισχυρό διαπραγματευτικό μέσο για τον Θεοδώριχο μέχρι την εποχή που ο κλήρος και η αριστοκρατία της Ρώμης υπό την ηγεσία του πάπα Σύμμαχου αντιτάχθηκαν σφοδρά εναντίον του. . Ο πόλεμος ανάμεσα στους Φράγκους και στους Βησιγότθους έφερε νέα ένταση ανάμεσα στον Θεοδώριχο και τον αυτοκράτορα, ο Κλόβις είχε κερδίσει την αυτοκρατορική υποστήριξη καθώς θεωρήθηκε ο ηγέτης των δυτικών στον αγώνα της χριστιανικής εκκλησίας εναντίον των Αρειανών. Ο αυτοκράτορας Αναστάσιος έστειλε στόλο που λεηλάτησε τις ακτές της Απουλίας (508). Με την άνοδο στον αυτοκρατορικό θρόνο του Ιουστίνου Α΄ αποκαταστάθηκε μια περισσότερο αρμονική σχέση με τον Θεοδώριχο (518), ο γαμπρός και διάδοχος του Θεοδώριχου Ευθαρίκ διορίστηκε αυτοκρατορικός σύμβουλος (519) ενώ με τη διάλυση του σχίσματος των Αρειανών (522) επετράπη στον Θεοδώριχο να διορίσει προξένους. Σύντομα ξέσπασαν νέες εντάσεις σαν αποτέλεσμα της αντι-Αρειανής νομοθεσίας του Ιουστίνου, μέλη της Γερουσίας που ήταν Χαλκηδονικοί σύντομα δήλωσαν την υποστήριξη τους στον αυτοκράτορα. Οι υποψίες του Θεοδώριχου επιβεβαιώθηκαν με τις επιστολές που βρέθηκαν μεταξύ των γερουσιαστών και της Κωνσταντινούπολης οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα τη σύλληψη και την εκτέλεση του Βοήθειου (524). Ο Πάπας Ιωάννης Α΄ απεστάλη στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να διαπραγματευτεί εκ μέρους των Αρειανών, στην επιστροφή του φυλακίστηκε και πέθανε στη φυλακή, οι ενέργειες αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα να μειωθούν σημαντικά τα αρνητικά αισθήματα εναντίον των Γότθων.
Οι Οστρογότθοι μετά τον θάνατο του Θεοδώριχου
Ο Ευθαρίκ πέθανε (523) στη συνέχεια πέθανε και ο ίδιος ο Θεοδώριχος στις 30 Αυγούστου 526 με αποτέλεσμα το βασίλειο των Οστρογότθων να πέσει σε μεγάλη παρακμή, τον διαδέχθηκε ο ανήλικος εγγονός του Αταλάριχος υπό την κηδεμονία της μητέρας του Αμαλασούνθας. Η έλλειψη ενός ισχυρού διαδόχου οδήγησε όχι μονάχα στην εξασθένιση του βασιλείου των Οστρογότθων αλλά και στη δυναμική άνοδο όλων των αντιπάλων τους. Οι Βησιγότθοι κέρδισαν την αυτονομία τους με βασιλιά τον Αμαλαρίκ, οι σχέσεις με τους Βανδάλους έγιναν εχθρικές, οι Φράγκοι επεκτάθηκαν υποτάσσοντας τους Θουρίγγιους και τους Βουργούνδιους διώχνοντας τους Βησιγότθους από τις τελευταίες κτήσεις τους στη νότια Γαλατία. Ο ρόλος της κυρίαρχης πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης στη δύση ο οποίος μέχρι τότε ανήκε στους Γότθους πέρασε πλέον στους Φράγκους. Το κλίμα εντάθηκε περισσότερο χάρη στη φιλορωμαϊκή πολιτική της Αμαλασούνθας η οποία είχε εκπαιδευτεί στην Κωνσταντινούπολη και ήθελε να συμφιλιώσει τους Γότθους με τους Ρωμαίους, αυτό δυσαρέστησε έντονα τους Γότθους ευγενείς. Προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να κερδίσει την υποστήριξη του νέου αυτοκράτορα Ιουστινιανού του Μέγα στον οποίο είχε προσφέρει βάσεις στη Σικελία κατά τη διάρκεια των πολέμων του με τους Βανδάλους. Οι Γότθοι ευγενείς όμως πέρα από την αντιπάθεια τους στην Ανατολική Ρώμη δεν μπορούσαν να δεχτούν να τους κυβερνάει μια γυναίκα η οποία ήθελε να στείλει τον γιο της Αθαλαρίκ στην Κωνσταντινούπολη να πάρει Ρωμαϊκή εκπαίδευση, οι ίδιοι αντίθετα τον ήθελαν βασιλιά - στρατιώτη. Οι εντάσεις αυτές οδήγησαν τον νεαρό Αταλάριχο σε φθορά της υγείας του και σε πρόωρο θάνατο. Οι Γότθοι ευγενείς συνωμότησαν να ανατρέψουν την Αμαλασούνθα, η ίδια κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει τη βοήθεια και την προστασία του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, με την εκτέλεση των τριών αρχηγών της συνωμοσίας κατάφερε να διατηρήσει τη θέση της μέχρι την ασθένεια του Αταλάριχου (533).
Ανατροπή των Οστρογότθων από τον Ιουστινιανό
Η Αμαλασούνθα προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη του μοναδικού συγγενή της του ξαδέλφου της Θεόδατου ο οποίος ήταν απεσταλμένος στην αυλή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού προκειμένου να διαπραγματευτεί την υποταγή της Ιταλίας στον ίδιο. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έστειλε με τη σειρά του τον απεσταλμένο του Πέτρο Πατρίκιο να διαπραγματευτεί αλλά πριν φτάσει στην Ιταλία ο νεαρός Αταλάριχος πέθανε πρόωρα στις 2 Οκτωβρίου 534. Η Αμαλασούνθα έστεψε νέο βασιλιά τον Θεόδατος αλλά ο ίδιος την εκθρόνισε και τη φυλάκισε, η πρώτη δουλειά του νέου βασιλιά ήταν να εξασφαλίσει την υποστήριξη του αυτοκράτορα γι'αυτό έστειλε απεσταλμένους στον Ιουστινιανό να του εγγυηθεί την υποταγή του και την ασφάλεια της Αμαλασούνθας. Ο Ιουστινιανός δήλωσε τη στήριξη του στην εκθρονισμένη βασίλισσα αλλά ο Θεόδατος την εκτέλεσε τον Μάιο του 535. Ο Ιουστινιανός εξοργισμένος από την εκτέλεση της βασίλισσας μετά τον θρίαμβο του στους Βανδάλους αποφάσισε να κηρύξει ανοιχτά τον πόλεμο εναντίον των Γότθων, ο Θεόδατος προσπάθησε να μεταπείσει τον Ιουστινιανό με τους απεσταλμένους του αλλά εκείνος ήταν ακλόνητος στην απόφαση του. Οι Γοτθικοί Πόλεμοι ανάμεσα στο βασίλειο των Οστρογότθων και την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διήρκεσαν από το 535 έως το 554 στην Ιταλία, τη Δαλματία, τη Σικελία και την Κορσική. Οι πόλεμοι έγιναν σε δυο φάσεις: η πρώτη μεταξύ 535 - 540 και η δεύτερη έληξε με την πτώση της Ραβέννας και την ανακατάληψη της Ιταλίας από τους Βυζαντινούς. Στη διάρκεια της δεύτερης φάσης η αντίσταση του Γοτθικού στρατού υπό τον βασιλιά Τωτίλα ενάντια στον Βυζαντινό στρατό του βασιλιά Ναρσή ήταν πολύ σκληρή, ο Ναρσής είχε επιπλέον να αντιμετωπίσει την αντίσταση των Φράγκων και των Αλαμανών. Ο Ιουστινιανός κήρυξε την ίδια χρονιά την Ιταλική χερσόνησο σαν τμήμα της αυτοκρατορίας του που θα τη διατηρήσει ολόκληρη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 560. Οι Βυζαντινοί μετά τον θρίαμβο τους στάθηκαν ανίκανοι να υπερασπιστούν την Ιταλική χερσόνησο από τους Λομβαρδούς οι οποίοι το 568 ανακατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα της.
Τέχνες και γράμματα
Λόγω της μικρής διάρκειας της ζωής του βασιλείου οι λαοί δεν πρόλαβαν να συγχωνευτούν σε έναν ομογενή λαό. Ο Θεοδώριχος και η κόρη του Αμαλασούνθα έκαναν μεγάλες προσπάθειες για την ανακατασκευή των αρχαίων Ρωμαϊκών κτιρίων, συνεχίζοντας την παράδοση της Ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής έκτισαν μεγάλο αριθμό από εκκλησίες και κτίρια ιδιαίτερα στην Ραβέννα τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα. Η βασιλική του Αγίου Απωλλινάριου και το αρχιεπισκοπικό παρεκκλήσι με την κλασσική Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική ήταν τα σημαντικότερα δείγματα. Το μαυσωλείο του Θεοδώριχου με Γοτθικές μορφές ήταν κατασκευασμένο όχι με το κλασσικό τούβλο αλλά με μεγάλες πλάκες ασβεστόλιθου από την Ίστρια, η οροφή είναι κατασκευασμένη από 300 τεμάχια. Τα περισσότερα από το Οστρογοτθικά κείμενα που σώζονται ήταν γραμμένα στη Λατινική γλώσσα, η λογοτεχνία συνέχισε την Ελληνορωμαϊκή παράδοση, ο Κασσιόδωρος ο οποίος ήταν ανώτερος βασιλικός υπάλληλος έγραψε τα σημαντικότερα έργα εκείνη την περίοδο. Ο Βοήθειος ήταν άλλη μια μεγάλη πνευματική φυσιογνωμία εκείνης της περιόδου που έγραψε πολλά έργα για τα μαθηματικά, τη μουσική και τη φιλοσοφία, το πιο διάσημο έργο του την "Παρηγορία της φιλοσοφίας" το έγραψε όταν ήταν φυλακισμένος για προδοσία.
Κατάλογος των ομοσπονδιακών υποκειμένων της Ρωσίας ανά κατά κεφαλήν ΑΕΠ
μικρογραφία|Τα ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας με βάση το κατά κεφαλήν Ονομαστικό ΑΕΠ το 2015 Αυτός είναι ένας κατάλογος των Ρωσικών ομοσπονδιακών υποκειμένων ανά κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Οι ισοδύναμες χώρες οι οποίες είναι συγκρίσιμες με τις ρωσικές περιφέρειες στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχουν επιλεγεί από τα δεδομένα της Παγκόσμιας Τράπεζας για το ίδιο έτος.
Παραπομπές
!
Γλώσσα Ρουτούλ
Η ρουτούλ είναι μια γλώσσα που ομιλείται από τους Ρουτούλ, μια εθνική ομάδα που ζει στο Νταγκεστάν (Ρωσία) και σε ορισμένες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν. Ομιλείται από 30.000 άτομα στο Νταγκεστάν (απογραφή του 2010) και 17.000 άτομα (χωρίς ημερομηνία) στο Αζερμπαϊτζάν. Η λέξη Ρουτούλ προέρχεται από το όνομα ενός χωριού στο Νταγκεστάν, του οποίου οι ομιλητές της γλώσσας σχηματίζουν την πλειοψηφία του πληθυσμού του χωριού.
Η Ρουτούλ είναι απειλούμενη γλώσσα στη Ρωσία και ταξινομείται ως "αναμφισβήτητα απειλούμενη" από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών της Ουνέσκο.
Ταξινόμηση
Η Ρουτούλ ανήκει στη Λεζγική ομάδα της οικογένειας γλωσσών του Βορειοανατολικού Καυκάσου. Οι Ρουτούλ αποκαλούν τη γλώσσα τους ως myx'abišdy č'el.
Ιστορία
Η Ρουτούλ δεν ήταν γραπτή γλώσσα μέχρι την ανάπτυξη αλφαβήτου με βάση το Κυριλλικό το 1990. Ένα λατινικό αλφάβητο αναπτύχθηκε το 2013 με βάση τη διάλεκτο Σιν-Σόρσου. Οι ομιλητές είναι συχνά δίγλωσσοι ή πολύγλωσσο, έχοντας μια καλή γνώση των Αζερικών, των Λεζγικών ή/και των ρωσικών. Υπάρχουν 8 διάλεκτοι και 2 υποδιάλεκτοι της Ρουτούλ. Η λογοτεχνική έκδοση της γλώσσας παραμένει στην αναπτυξιακή διαδικασία. Στις πυκνοκατοικημένες από τους Ρουτούλ περιοχές της νότιας Ρωσίας, η γλώσσα διδάσκεται στα δημοτικά σχολεία (τάξεις 1 έως 4).
Σχετικές γλώσσες
Μεταξύ των γλωσσών της Λεζγικής ομάδας, η Τσαχούρ φαίνεται ως ο πιο στενός συγγενής της Ρουτούλ. Εκτός από αυτές τις δύο, υπάρχουν άλλες επτά γλώσσες στη Λεζγική ομάδα, η Λεζγική, η Ταμπασαράν, η Αγκούλ, η Μπουντούχ, η Κριτς, η Ούντι και η Άρτσι. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Το αλφάβητο της γλώσσας Ρουτούλ
Ρουτούλ γλώσσα αναφέρθηκε μερικές φορές λανθασμένα στη Λεζγκική ομάδα γλωσσών. Αλλά είναι πατέρα (ανεξάρτητη) γλώσσα.
Αλφάβητα
Η Ρουτούλ έχει γραφεί σε διαφορετικά αλφάβητα στον ρου της ιστορίας της. Αυτά τα αλφάβητα στηρίχτηκαν σε τρεις γραφές: Αραβική (πριν το 1928), Λατινική (1928–38) και Κυριλλική (1990–present).
Η αλληλογραφία κυριλλικών και λατινικών αλφαβήτων παρουσιάζεται στον πίνακα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Λεζγκικές γλώσσες Κατηγορία:Βορειοανατολικές καυκάσιες γλώσσες
Τόμας Χιούζ
Ο Τόμας Σμαρτ Χιούζ (Thomas Smart Hughes), (Νωνήτον, 25 Αυγούστου 1786 - Έτζγουεαρ, 11 Αυγούστου 1847), ήταν Άγγλος θεολόγος, ιστορικός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1786 στο Νωνήτον του Γουόρικσαϊρ της Αγγλίας.
Πέθανε στα 61 του χρόνια, στις 11 Αυγούστου του 1847, στο Έτζγουεαρ, βόρεια του Λονδίνου.
Ελληνικού ενδιαφέροντος έργα του
Το 1820 εκδόθηκαν στο Λονδίνο, από τον J. Mawman, οι εντυπώσεις του από το ταξίδι στην Ελλάδα. Το δίτομο έργο, xxii και 926 σελίδων, με τίτλο «Travels in Sicily, Greece and Albania» («Ταξίδια στη Σικελία, την Ελλάδα και την Αλβανία») είναι αφιερωμένο στο συνταξιδιώτη του Robert Townley-Parker. Περιέχει 13 χαρακτικά από σχέδια του συνοδοιπόρου του και αρχιτέκτονα Charles R. Cockerell και 2 χάρτες. Εντός κειμένου υπάρχουν και άλλα μικρά σκίτσα και χαρακτικά, τα οποία φαίνεται να έχει χαράξει ο William Hughes.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι κληρικοί Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές
Δήμοι του Μαυροβουνίου
δεξιά|μικρογραφία|363x363εσ|Οι δήμοι του ΜαυροβουνίουΤο Μαυροβούνιο αποτελείται από 23 δήμους (opština / општина), την Παλιά Βασιλική Πρωτεύουσα Τσετίνγιε και την Πόλη Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα. Η Ποντγκόριτσα χωρίζεται σε δύο υποδιαιρέσεις που ονομάζονται αστικοί δήμοι (градска општина / gradska opština).
Πρόσφατα ιδρυμένοι δήμοι: Αστικοί δήμοι: Η Ένωση Δήμων του Μαυροβουνίου είναι μια εθνική ένωση των τοπικών αρχών του Μαυροβουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατικές υποδιαιρέσεις της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώτο επίπεδο υποδιαιρέσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαυροβουνίου
Μάντισον Κοξ
Ο Μάντισον Κοξ, γεννηθείς στις 23 Σεπτεμβρίου 1958 στο Σαν Φρανσίσκο, είναι Αμερικανός αρχιτέκτονας τοπίου, δημιουργός κήπων στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική, αντιπρόεδρος της Fondation Pierre Bergé – Yves Saint Laurent από το 2011, υπεύθυνος του Κήπου Μαζορέλ στο Μαρακές, καθώς και διευθυντής των Μουσείων Σαιν Λωράν στο Παρίσι και το Μαρακές.
Βιογραφία
Γεννηθείς στο Σαν Φρανσίσκο, ο Μάντισον Κοξ εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1978, προκειμένου να σπουδάσει αρχιτεκτονική τοπίου. Εκεί, γνώρισε τους Υβ Σαιν Λωράν και Πιερ Μπερζέ. Αποτελώντας, ταυτόχρονα, ιστορικό της τέχνης της κηπουρικής και ειδικός στη βοτανική, ανήκει στο ίδιο ρεύμα με τον Ράσελ Πέιτζ (1906-1985).
Αποτέλεσε έναν εκ των εμπνευστών των Κήπων του Νέου Κόσμου, το 1986, στο Κάστρου του Μπλερανκούρ, προτού προχωρήσει στην δημιουργία ενός πειραματικού κήπου για την Ανθοκομική Έκθεση του Τσέλσι στο Λονδίνο. Ο Μάντισον Κοξ εργάστηκε, στην συνέχεια, για λογαριασμό ξενοδοχείων, μεταξύ άλλων, όπως το Delano στο Μαϊάμι, το Gramercy Park στη Νέα Υόρκη και το Sanderson στο Λονδίνο, καθώς και στον Κήπο Μαζορέλ, όπου οι παρεμβάσεις του είχαν ως αποτέλεσμα τον έπαινο προς το πρόσωπό του εκ μέρους της Κλωντ Λαλάν. Έκτοτε, απέκτησε παγκόσμια φήμη, ενώ τα ΜΜΕ του έδωσαν το ψευδώνυμο « κηπουρός των δισεκατομμυριούχων » , με τον ίδιο να τονίζει, ωστόσο, πως δεν επιζητούσε την δημοσιότητα.
Μεταξύ των πελατών του, συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, οι Αν Μπας (προχώρησε, μεταξύ άλλων, στην επιλογή 140 ποικιλίες τριαντάφυλλων για τον κήπο της), Μάικλ Μπλούμπεργκ, Μαρέλλα Ανιέλλι (για την έπαυλή της Αΐν Κασσιμού στο Μαρακές, της οποίας ο κήπος θεωρείται, πλέον, από ορισμένους ως ο ομορφότερος παγκοσμίως ), Χένρι Κράβις, Sting και Τζέννιφερ Μπάρτλετ (για έναν κήπο ευρισκόμενων επί των στεγών της Νέας Υόρκης).
Ο Μάντισον Κοξ είναι, επίσης, ο δημιουργός ενός προγράμματος εκμάθησης της κηπουρικής για παιδιά προερχόμενα από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα στο Μουμπάι.
Στις 31 Μαρτίου 2017, παντρεύτηκε στο Παρίσι τον διάρκειας πολλών ετών σύντροφό του, Πιερ Μπερζέ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες τοπίου
Μάρκο Ασένσιο
Ο Μάρκο Ασένσιο Βίλεμσεν (ισπανικά: Marco Asensio Willemsen, 21 Ιανουαρίου 1996 -) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται επιθετικός μέσος στην Λιγκ 1 για τη Παρί Σεν Ζερμέν. Είναι, επίσης, διεθνής με την Εθνική Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου
Ουσμάν Ντεμπελέ
Ο Ουσμάν Ντεμπελέ(γαλλικά: Ousmane Dembélé, 15 Μαΐου 1997 -) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Γαλλίας, που αγωνίζεται ως επιθετικός στη Λιγκ 1 για την Παρί Σεν Ζερμέν.
Ο Ντεμπελέ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Σταντ Ρενναί ΦΚ και το 2016 πήρε μεταγραφή στην Μπορούσια Ντόρτμουντ. Μετά από έναν χρόνο τον απέκτησε η Μπαρτσελόνα έναντι 105 εκατομμυρίων ευρώ, καθιστώντας τον την δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή Γάλλου παίχτη, θέση που μοιράζεται με τον Πολ Πογκμπά.
Ο Ντεμπελέ υπήρξε μέλος αρκετών μικρών τμημάτων της Εθνικής Γαλλίας, U17, U18, U19 και U21. Από το 2016 είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Αναστάσιος Μπίλλης
Ο Αναστάσιος Μπίλλης γεννήθηκε στον Λαγκαδά από γονείς πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη το 1928. Χημικός Μηχανικός (ΑΠΘ), ασχολήθηκε με την παραγωγή πρώτων υλών της βιομηχανίας, με το εμπόριο και τις κατασκευές. Μαζί με την σύζυγό του, Ιουλία Χριστάκη, ανέπτυξαν έντονη κοινωνική δράση, με πλήθος αγαθοεργιών για την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Ακολουθεί λίστα με πλήρως χρηματοδοτούμενα έργα του:
Στον Αναστάσιο Μπίλλη απονεμήθηκαν ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος και το ανώτατο παράσημο της Ελληνικής Πολιτείας.
Απεβίωσε την 6η Σεπτεμβρίου 2016. Κατηγορία:Έλληνες χημικοί μηχανικοί
Νιτρίλιο
Οι ανόργανες ενώσεις που περιέχουν την ομάδα −C≡N δεν ονομάζονται νιτρίλια, αλλά κυανίδια. Αν και τα νιτρίλια και τα κυανίδια μπορούν να παραχθούν από κυανιούχα άλατα, τα περισσότερα νιτρίλια δεν είναι καθόλου τοξικά.
Δομή και βασικές ιδιότητες
Στα νιτρίλια, ο σκελετός N-C-C είναι γραμμικός, αντανακλώντας τον υβριδισμό sp του άνθρακα του τριπλού δεσμού. Η απόσταση C-N είναι μικρή στα 1,16 Å, συνεπής με τριπλό δεσμό. Τα νιτρίλια είναι πολικά, όπως φαίνεται από τις υψηλές διπολικές ροπές. Ως υγρά, έχουν υψηλές διηλεκτρικές σταθερές, συχνά γύρω στα 30.
Ιστορικό
Το νιτρίλιο του βενζοϊκού οξέος πρωτοπαρασκευάστηκε από τους Φρήντριχ Βέλερ και Γιούστους φον Λήμπιχ, αλλά λόγω της ελάχιστης απόδοσης της σύνθεσης δεν προσδιορίστηκαν ούτε φυσικές, ούτε χημικές ιδιότητες και επίσης δεν προτάθηκε δομή. Ο Θεόφιλος Πελούζ (Théophile-Jules Pelouze) συνέθεσε προπανονιτρίλιο το 1834 προτείνοντας ότι ήταν ένας αιθέρας προπανόλης και υδροκυανικού οξέος. Η σύνθεση του βενζονιτριλίου από τον Χέρμαν Φέλινγκ (Hermann Fehling) το 1844, με θέρμανση του βενζοϊκού αμμωνίου, ήταν η πρώτη μέθοδος με επαρκή απόδοση της ουσίας για χημική έρευνα. Προσδιόρισε τη δομή συγκρίνοντας την με την ήδη γνωστή σύνθεση του υδροκυανίου με θέρμανση μυρμηκικού αμμωνίου με τα αποτελέσματά του. Επινόησε το όνομα "νιτρίλιο" για την νεοευρεθείσα ουσία, που έγινε το όνομα για αυτήν την ομάδα των ενώσεων.
Σύνθεση
Βιομηχανικά, οι κύριες μέθοδοι παραγωγής νιτριλίων είναι η αμμωνιοξείδωση (ammoxidation) και η υδροκυάνωση (hydrocyanation). Και οι δύο οδοί δεν παράγουν στοιχειομετρικές ποσότητες αλάτων.
Αμμωνιοξείδωση
Στην αμμωνιοξείδωση, ένας υδρογονάνθρακας οξειδώνεται μερικώς παρουσία αμμωνίας. Αυτή η μετατροπή εφαρμόζεται σε μεγάλη κλίμακα για το ακρυλονιτρίλιο: Στην παραγωγή του ακρυλονιτριλίου, ένα παράπλευρο προϊόν είναι το αιθανονιτρίλιο. Τα περισσότερα παράγωγα του βενζονιτριλίου, του φθαλονιτριλίου (phthalonitrile), καθώς και του ισοβουτυρονιτριλίου παρασκευάζονται με αμμωνιοξείδωση. Η διεργασία καταλύεται από οξείδια μετάλλων και θεωρείται ότι συνεχίζεται μέσω της αλδεΰδης.
Υδροκυάνωση
Η υροκυάνωση είναι μια δημοφιλής μέθοδος παραγωγής νιτριλίων από υδροκυάνιο και αλκένια. Η διεργασία απαιτεί ομογενείς καταλύτες. Παράδειγμα υδροκυάνωσης αποτελεί η παραγωγή αδιπονιτριλίου από 1,3-βουταδιένιο:
Από οργανικά αλογονίδια και κυανιούχα άλατα
Συχνά, για πιο εξειδικευμένες εφαρμογές, τα νιτρίλια μπορούν να παρασκευαστούν από πολλές άλλες μεθόδους. Παραδείγματος χάρη, τα αλκυλαλογονίδια υφίστανται πυρηνόφιλη αλειφατική υποκατάσταση με κυανίδιο αλκαλιμετάλλου στη σύνθεση νιτριλίου Κόλμπε (Kolbe). Τα αρυλονιτρίλια παρασκευάζονται με τη σύνθεση Ρόζενμουντ φον Μπράουν (Rosenmund-von Braun).
Κυανυδρίνες
Οι κυανυδρίνες είναι μια ειδική τάξη των νιτριλίων που παρασκευάζεται με την προσθήκη κυανιούχων μετάλλων σε αλδεΰδες στην κυανυδρική αντίδραση. Λόγω της πολικότητας του οργανικού καρβονυλίου, αυτή η αντίδραση δεν χρειάζεται καταλύτη, αντίθετα προς την υδροκυάνωση των αλκενίων.
Αφυδάτωση αμιδίων και οξιμών
Τα νιτρίλια μπορούν να παρασκευαστούν από την αφυδάτωση των πρωτοταγών αμιδίων. Πολλά αντιδραστήρια είναι διαθέσιμα, ο συνδυασμός του διχλωροφωσφορικού αιθυλίου (ethyl dichlorophosphate) και του DBU είναι ένας από αυτούς για τη μετατροπή του βενζαμιδίου σε βενζονιτρίλιο: Σε μια σχετική αφυδάτωση, τα δευτεροταγή αμίδια δίνουν νιτρίλια από την υποβάθμιση αμιδίου φον Μπράουν. Σε αυτήν την περίπτωση, διασπάται ένας δεσμός C-N. Η αφυδάτωση των αλδοξιμών(RCH=NOH) δίνει επίσης νιτρίλια. Τυπικά αντιδραστήρια για αυτόν το μετασχηματισμό είναι τα τριαιθυλαμίνη/διοξείδιο του θείου, ζεόλιθοι, ή χλωριούχο σουλφουρύλιο (sulfuryl chloride). Η χρήση αυτής της προσέγγισης είναι η σύνθεση των νιτριλίων από αλδεΰδη με υδροξυλαμίνη παρουσία θειικού νατρίου.
Η αντίδραση Σαντμάγιερ (Sandmeyer)
Τα αρωματικά νιτρίλια παρασκευάζονται συνήθως εργαστηριακά από την ανιλίνη μέσω διαζωνιακών ενώσεων (diazonium compounds). Αυτή είναι η αντίδραση Sandmeyer. Απαιτεί κυανιούχα μέταλλα μετάπτωσης.
Αντιδράσεις
Οι ομάδες των νιτριλίων στις οργανικές ενώσεις μπορούν να δώσουν διάφορες αντιδράσεις όταν υπόκεινται σε συγκεκριμένα αντιδραστήρια ή συνθήκες. Μια νιτριλομάδα μπορεί να υδρολυθεί, να αναχθεί, ή να ejected απο ένα μόριο ως ιόν κυανιδίου.
Υδρόλυση
Η υδρόλυση των νιτριλίων RCN συνεχίζεται σε διακριτά βήματα σε επεξεργασία με οξύ ή βάση για τη παρασκευή καρβοξαμιδίων RC(=O)NH2 και στη συνέχεια καρβοξυλικών οξέων RCOOH. Η υδρόλυση των νιτριλίων θεωρείται γενικά να είναι μία από τις καλύτερες μεθόδους για την παρασκευή καρβοξυλικών οξέων. Όμως, αυτές οι βάσεις ή τα οξέα που καταλύουν τις αντιδράσεις έχουν συγκεκριμένους περιορισμούς και/ή μειονεκτήματα για την παρασκευή αμιδίων. Ο γενικός περιορισμός είναι ότι η τελική εξουδετέρωση είτε της βάσης είτε του οξέος οδηγούν σε εκτεταμένο σχηματισμό άλατος με άβολη μόλυνση του προϊόντος και φαινόμενα ρύπανσης. ΟΙ ιδιαίτεροι περιορισμοί είναι οι παρακάτω:
Αναγωγή
Στην οργανική αναγωγή τα νιτρίλια ανάγονται αντιδρώντας με υδρογόνο με καταλύτη νικελίου· σε αυτήν την αντίδραση σχηματίζεται αμίνη. Η αναγωγή σε ιμίνη που ακολουθείται από υδρόλυση σε αλδεΰδη λαμβάνει χώρα στη σύνθεση αλδεϋδών Στέφεν (Stephen).
Αλκυλίωση
Τα αλκυλονιτρίλια είναι αρκετά όξινα ώστε να σχηματίζουν Nitrile anions, που αλκυλιώνουν πολλά ηλεκτρόφιλα. Κρίσιμο στην εξαιρετική πυρηνοφιλία είναι η μικρή στερεοχημική απαίτηση της μονάδας CN που συνδυάζεται με την επαγωγική σταθεροποίηση. Αυτά τα χαρακτηριστικά καθιστούν τα νιτρίλια ιδανικά για τη δημιουργία νέων δεσμών άνθρακα-άνθρακα σε στερεοχημικά demanding περιβάλλοντα για χρήση στις συνθέσεις της ιατρικής χημείας. Πρόσφατες εξελίξεις έχουν δείξει ότι η φύση of the metal counter-ion προκαλεί διαφορετική σύνταξη είτε στο άζωτο του νιτριλίου ή στο γειτονικό πυρηνόφιλο άνθρακα, συχνά με βαθιές διαφορές στη δραστικότητα και τη στερεοχημεία.
Πυρηνόφιλα
Το νιτρίλιο είναι ηλεκτρόφιλο στο άτομο του άνθρακα στις αντιδράσεις πυρηνόφιλης προσθήκης (nucleophilic addition):
Οργανικά κυαναμίδια
Τα κυαναμίδια είναι N-κυανο ενώσεις με γενική δομή R1R2N-CN και είναι συγγενή με το ανόργανο γονικό κυαναμίδιο.
Οξείδια νιτριλίων
Τα οξείδια νιτριλίων έχουν τη γενική δομή R-CNO.
Προέλευση και εφαρμογές
Τα νιτρίλια εμφανίζονται στη φύση σε διάφορες ομάδες φυτών και ζώων. Πάνω από 120 νιτρίλια που εμφανίζονται στη φύση έχουν απομονωθεί από επίγειες και θαλάσσιες πηγές. Τα νιτρίλια βρίσκονται συνήθως σε κουκούτσια φρούτων, ειδικά στα αμύγδαλα και κατά το μαγείρεμα καλλιεργειών κράμβης (όπως λάχανα, λαχανάκια Βρυξελλών και κουνουπίδι), που ελευθερώνουν νιτρίλια μέσω υδρόλυσης. Το αμυγδαλονιτρίλιο (Mandelonitrile), μια κυανυδρίνη που παράγεται με πρόσληψη αμυγδάλων ή κάποιων κουκουτσιών φρούτων, απελευθερώνει υδροκυάνιο και είναι υπεύθυνο για την τοξικότητα των κυανογόνων γλυκοζιτών.
Πάνω από 30 φάρμακα που περιέχουν νιτρίλια διατίθενται μέχρι τώρα στο εμπόριο για διάφορες ιατρικές ενδείξεις και πάνω από 20 πρόσθετα που περιέχουν νιτρίλια εξετάζονται στην κλινική ανάπτυξη. Η νιτριλομάδα είναι αρκετά δυνατή και, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν μεταβολίζεται άμεσα, αλλά περνά μέσω του σώματος αμετάβλητη. Οι τύποι των φαρμάκων που περιέχουν νιτρίλια είναι ποικίλοι, από βιλνταγλιπτίνη (vildagliptin), ένα αντιδιαβητικό φάρμακο, μέχρι την αναστροζόλη (anastrozole), που είναι το σημείο αναφοράς στην αντιμετώπιση καρκίνου του στήθους. Σε πολλές περιπτώσεις η λειτουργικότητα αντιγράφων νιτριλίων παρουσιάζεται σε υποστρώματα για ένζυμα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις το νιτρίλιο αυξάνει τη διαλυτότητα του νερού ή μειώνει τη δεκτικότητα σε οξειδωτικό μεταβολισμό στο ήπαρ. Η χαρακτηριστική ομάδα του νιτριλίου βρίσκεται σε πολλά φάρμακα.
Ιωάννης Αδόλφος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Ο Ιωάννης-Αδόλφος, γερμ. Johann-Adolf (17 Ιουλίου 1740 - 10 Δεκεμβρίου 1793) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Σααρμπρύκεν και κύριος του Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν. Υπηρέτησε ως συνταγματάρχης του Γαλλικού στρατού και μετά ως υποστράτηγος του Πρωσικού στρατού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπήρμπιχ και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Χριστίνας-Βιλελμίνης των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ.
Το 1749 μετέβη μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του στις Κάτω Χώρες, όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης για 3 έτη. Αμέσως μετά εισήλθε στον Γαλλικό στρατό και έφθασε ως το βαθμό του συνταγματάρχη. Ήταν διοικητής του Συντάγματος φον Φέρσεν. Το 1758 το αντάλλαξε με το Σύνταγμα Ιππικού Νάσσαου-Σααρμπρύκεν. Κατά τον Επταετή Πόλεμο πολέμησε στη Γερμανία το διάστημα 1757-61, όπου συμμετείχε σε μάχες και πολιορκίες· πληγώθηκε στον ώμο.
Έλαβε τη στρατιωτική διάκριση του Τάγματος της Αξίας. Το 1761 έγινε υποστράτηγος και το επόμενο έτος στρατάρχης. Το 1763 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Αγ. Χούμπερτ από το Παλατινάτο. Ένα έτος μετά εισήλθε στον Πρωσικό στρατό του Φρειδερίκου Β΄. Εκεί ήταν υποστράτηγος και οδήγησε το 47ο Σύνταγμα Φουζίλιερ στο Γκράμπο. Στον Πόλεμο για τη Βαυαρική Διαδοχή το Σύνταγμά του ήταν μέρος του στρατού του Ερρίκου, νεότερου αδελφού του Φρειδερίκου Β΄.
Όταν κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση χρημάτων του στρατού, οργίστηκε και επέστρεψε στον Γαλλικό στρατό. Πάντως του απονεμήθηκε το Πρωσικό παράσημο του Τάγματος της Αξίας το 1793. Απεβίωσε το ίδιο έτος άγαμος.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Καζεμίρο
Ο Κάρλος Ενρίκε Καζεμίρο (πορτογαλικά: Carlos Henrique Casimiro, 23 Φεβρουαρίου 1992 -), περισσότερο γνωστός ως Καζεμίρο (Casemiro, ), είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Βραζιλίας, που αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος στη Πρέμιερ Λιγκ για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Σάο Πάολο, όπου σκόραρε 11 γκολ σε 112 επίσημους αγώνες. Το 2013, μετακόμισε στη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τον παραχώρησε, την επόμενη χρονιά, δανεικό στην Πόρτο. Ο Κασεμίρο έχει κατακτήσει 5 φορες το Ουέφα Τσάμπιονς Λιγκ (2014,2016,2017,2018,2022)
Ο Καζεμίρο, επίσης, έχει αγωνιστεί στα μικρά τμήματα της Εθνικής Βραζιλίας, U17 και U20, ενώ από το 2011 είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Ανδρών, συμμετέχοντας σε δύο Κόπα Αμέρικα, το 2015 και το 2016.
Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς
Μπάρτλεμπι, ο γραφιάς, (Bartleby, the Scrivener: A Story of Wall Street" ) είναι διήγημα του Αμερικανού λογοτέχνη Χέρμαν Μέλβιλ -διήγημα στο οποίο κρύβεται ο πιο μελαγχολικός και αινιγματικός χαρακτήρας της παγκόσμιας λογοτεχνίας, γραμμένο το 1853. Θεωρείται σαν το καλύτερο διήγημά του, και ένα από τα καλύτερα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το διήγημα πρωτοδημοσιεύτηκε ανώνυμα σε δύο συνέχειες στο νεοϋρκέζικο περιοδικό "Putnam's Magazine", τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1853 και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε με μικρές αλλαγές στη συλλογή διηγημάτων του Μέλβιλ, "The Piazza Tales" που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1856 από τον εκδοτικό οίκο "Dix & Edwards". Σύμφωνα με τους μελετητές του έργου του, η έμπνευση για το διήγημα ήρθε στον Μέλβιλ όταν διάβασε μια αγγελία – διαφήμιση για ένα καινούριο βιβλίο, το  "The Lawyer's Story", τον Φεβρουάριο του 1853. Τον καιρό της δημοσίευσης το διήγημα δεν προκάλεσε το ενδιαφέρον. Τώρα πια όμως θεωρείται από τα καλύτερα διηγήματα, θυμίζοντας έντονα τη γραφή του Φραντς Κάφκα, στο μυθιστόρημα «Η Δίκη» και στο «Πεινασμένος καλλιτέχνης».
'''«...Ως γραφέας, ο Μπάρτλμπυ ανήκει σ' έναν λογοτεχνικό αστερισμό. Ο πολικός του αστέρας είναι ο Ακάκι Ακακίεβιτς [Ντοστογιέφσκι]. Το επίκεντρό του διαμορφώνεται από τους δίδυμους αστέρες Μπουβάρ και Πεκυσέ [Φλωμπέρ]. Και το άλλο του άκρο φωτίζεται από τα λευκά φώτα του Ζίμον Τάννερ [Ρόμπερτ Βάλζερ] και του πρίγκιπα Μίσκιν. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται η ζώνη των αστεροειδών των δικαστικών υπαλλήλων του Κάφκα....»''' (Τζόρτζιο Αγκάμπεν)
Το διήγημα μπορεί κανείς να το διαβάσει από το "Putnam's Magazine", ψηφιοποιημένο από την «Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κορνέλ» των ΗΠΑ.(Cornell University Library)