cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γέζι Γκροτόφσκι
Βιογραφία
Το 1965 εγκαταστάθηκε στο Βρότσλαβ, όπου δημιούργησε την θεατρική εταιρεία Laboratorium, η οποία υπήρξε ιδιαίτερα καινοτόμα κάτω από την καθοδήγηση του Γκροτόφσκι. Η δουλειά του όμως θεωρήθηκε προκλητική και συγκέντρωσε αντιδράσεις. Για αυτό το 1982 αναγκάστηκε να μετακινηθεί στις ΗΠΑ.
Οι ιδέες του για το θέατρο
Ο Γκροτόφσκι προσπαθεί να προσδιορίσει τί διακρίνει το θέατρο χωρίς να το αντιμετωπίζει σαν μια σύνθεση άλλων καλλιτεχνικών κλάδων. Γι' αυτόν το "θέατρο σύνθεσης" είναι το σύγχρονο πλούσιο θέατρο: πλούσιο ψεγαδιών, εκλεκτικό, στηριζόμενο σε καλλιτεχνική κλεπτομανία, δημιουργό νοθογενών παραστάσεων. Σε αυτό ανθίσταται το λεγόμενο φτωχό θέατρο. Στο φτωχό θέατρο πρέπει να εξαλειφθούν όλα όσα είναι περιττά: μακιγιάζ, κοστούμια, σκηνογραφία, ηχητικά και φωτιστικά εφέ, σκηνικά, συγκεκριμένος χώρος για την παράσταση. Ο ηθοποιός μπορεί να παίζει ανάμεσα τους θεατές και να έρχεται σε άμεση επαφή μ’αυτούς. Η εξάλειψη της διχοτόμησης σκηνής – ακροατηρίου δημιουργεί κατάσταση εργαστηρίου. Όταν ο θεατής είναι τοποθετημένος σε φωτισμένο χώρο, δηλαδή δεν είναι αόρατος πια, λαμβάνει κι αυτός μέρος στη παράσταση. Τα αντικείμενα που παρουσιάζουν κάτι άσχετο με τη δράση του ηθοποιού αφαιρούνται. Ο ηθοποιός δίνει σημασία στα πράγματα: μπορεί να μετατρέψει το πάτωμα στη θάλασσα, το τραπέζι σε αγία τράπεζα ή σε εξομολογητήριο, το κομμάτι σίδερο σε ζωντανό συνομιλητή.
Ο Γκροτόσφκι αναπόφευκτα είναι επηρεασμένος από την φιλοσοφία (Artaub, Nietzsche, Durkheim, Jung, Thomas Mann). Γι' αυτόν αιτία και σκοπός του θεάτρου είναι να ξεπεραστούν τα όρια και να καταργηθούν οι περιορισμοί. Έτσι υποστηρίζει την καταστροφή των στερεοτύπων, θεωρώντας ότι αμβλύνουν την αντίληψη και επικροτεί τη σύγκρουση και τη διαλεκτική των αντιθέτων: θρησκεία εκφρασμένη μέσα από τη βλαστήμια ή αγάπη μέσα από το μίσος. Ο Γκροτόφσκι επίσης ασχολείται με τον μύθο και πιστεύει ότι με την παρωδία ή αντίθετα με τον εξαγιασμό του μύθου μπορούμε να οδηγηθούμε σε κάθαρση.
Ο Γκροτόφσκι επιμένει ότι ο θεσμός της εκκλησίας και της πολιτείας ωχριούν μπροστά στον θεσμό του θεάτρου. Συγκρίνει το θέατρο με τη θεία λειτουργία, με συμπόσιο, με το θέαμα των μονομάχων στην αρχαία Ρώμη και το σύγχρονο αγώνα ποδοσφαίρου για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το θέατρο του Γκροτόφσκι όμως δεν προσδιορίζεται από τη διασκέδαση. Ο ίδιος κάνει αυστηρή διάκριση μεταξύ θεάματος και παράστασης: η παράσταση σκοπεύει να δείξει κάτι στενά προσωπικό και ταυτόχρονα αρχετυπικό και αιώνιο, παγκόσμιο, σε βαθύ ψυχολογικό επίπεδο. Το περιγράφει σαν προσπάθεια υπενθύμισης ενός μυστικού στους θεατές που - ενώ το ξέρουν στο βάθος τους - το έχουν ξεχάσει στην πορεία της καθημερινότητάς τους. Κατά τον Γκροτόφσκι το θέατρο παρουσιάζει την αγορά που δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους να αλληλεπιδρούν με ιδιαίτερο, παράξενο τρόπο. Το δικό του Πολωνέζικο θεατρικό εργαστήριο Laboratorium είναι πιο εκφραστικό και προκλητικό ακριβώς στα σημεία που μένουν ανέκφραστα ή ακόμα καλύτερα στα σημεία που δεν εκφράζονται προφορικά.
Το έργο του Γκροτόφσκι ποτέ δεν θεωρείται τελειωμένο. Η δοκιμές συνεχίζουν και μετά την έναρξη της παράστασης που υφίσταται αλλαγές μέσα από τη συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ των ηθοποιών, του σκηνοθέτη και του κοινού. Έτσι το έργο παρουσιάζεται ζωντανό και άμεσο.
Εκπαίδευση ηθοποιών
Όσον αφορά την εκπαίδευση του ηθοποιού – ο Γκροτόφσκι δεν είναι απλά εκπαιδευτής με διδακτική λειτουργία και μέθοδο για συγκέντρωση επιδεξιοτήτων – όπως την ονομάζει ο ίδιος «ένα σωρό κόλπα». Ο Γκροτόφσκι είναι έμπιστος σύμβουλος. Η σχέση μεταξύ του σκηνοθέτη και του ηθοποιού είναι στενή και παραγωγική. Ο σκηνοθέτης δε δίνει οδηγίες, αλλά ανοίγει την συναίσθηση του στον ηθοποιό και έτσι μπορούν να αλληλεπιδράσουν. Γίνεται λόγος για ωρίμανση του ηθοποιού, που εκφράζεται με τη διάθεσή του για πειραματισμούς μέσα από ένα απόλυτο πνευματικό ξεγύμνωμα, απένδυσης του εσωτερικού προσωπικού χώρου και απάρνηση του εγωισμού.
Η εκπαίδευση δεν είναι υπόθεση διδασκαλίας• ο Γκροτόφσκι προσπαθεί να εξαλείψει την αντίσταση του οργανισμού στη ψυχολογική διαδικασία. Το αποτέλεσμα είναι απελευθέρωση απ' το ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ της εσωτερικής παρόρμησης και της εξωτερικής απόδοσης. Η μέθοδος via negativa δεν είναι μάζεμα επιδεξιοτήτων αλλά κατάργηση κωλυμάτων και προσωπικών εμποδίων• ενίσχυση του δυναμικού του ηθοποιού μέσω φυσικών, εύπλαστων και φωνητικών ασκήσεων που είναι απαραίτητες για να καλλιεργηθεί ό,τι ήταν αφυπνισμένο στον ηθοποιό. Σε αυτήν τη περίπτωση, η πνευματική κατάσταση σε σχέση με το ρόλο δεν είναι «θέλω να το κάνω» αλλά «σταματάω να αντιστέκομαι να μην το κάνω».
Οι ασκήσεις είναι απαραίτητες γιατί η φυσική συμπεριφορά αμβλύνει την αλήθεια• επομένως πρέπει να δημιουργηθεί ένα τεχνητό σύστημα για να ενισχυθεί το πνευματικό. Ο Γκροτόφσκι συντάσσει το ρόλο ως σύστημα από σημεία που επιδεικνύουν ό,τι βρίσκεται πίσω από μία μάσκα και κρύβεται απ' το τυχαίο βλέμμα: τη διαλεκτική της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Γι αυτόν δημιουργική έκφραση είναι το σημάδι, το σύμβολο και όχι η καθημερινή χειρονομία. Τα σημάδια δεν προσεγγίζονται μέσα από ψεύτικη ανασύστασή τους, παρά μόνο με την εξάλειψη των στοιχείων της καθημερινής συμπεριφοράς που δυσκολεύουν την καθαρή παρόρμηση. Ακόμα και το όμορφο αποφεύγεται αν δεν συνεισφέρει στην αλήθεια.
Με τις δικές του μεθόδους εκπαίδευσης ο Γκροτόφσκι φέρνει το σύστημα του Στανισλάφσκι σε νέες διαστάσεις. Θεωρεί ότι ο Στανισλάφσκι τοποθετεί μεθοδικές ερωτήσεις κλειδιά και ο ίδιος ο Γκροτόφσκι φτάνει σε νέες λύσεις. Οι ίδιες οι ασκήσεις είναι πολύ φυσικά εξαντλητικές και κουραστικές (συμπεριλαμβάνεται ακόμη και γιόγκα). Η ιδέα είναι ότι ο ηθοποιός έχει έλεγχο μόνο πάνω στο σώμα του αλλά οι συγκινήσεις μπορούν να απομνημονευτούν και να επαναφερθούν μέσω της λεγόμενης μνήμης των συγκινήσεων μετά από πολλές πρόβες, δοκιμές, επαναλήψεις, ασκήσεις και δεξιοτεχνία στις τεχνικές εξέτασης. Δυστυχώς, η πληρότητα αυτής της απόδοσης των συγκινήσεων κατορθώνεται με μεγαλύτερη δύναμη κατά τη διάρκεια της πρόβας παρά της παράστασης, στην οποία λαμβάνεται υπ' όψη όχι μόνο η συγκινητική αλλά και η αισθητική πλευρά.
Ο Γκροτόφσκι δημιουργεί και δέκα αρχές για εσωτερική χρήση στο Laboratorium. Σ' αυτές γίνεται λόγος για την ολότητα στη αντίδραση της φύσης και του μυαλού, για το βγάλσιμο των καθημερινών μασκών. Ο ηθοποιός είναι δημιουργός και δημιούργημα• πρέπει να μην επεξηγεί αλλά να πραγματοποιεί την ενέργεια της ψυχής του μέσω του οργανισμού του. Υποστηρίζεται ο σεβασμός προς την ελευθερία των συναδέλφων ηθοποιών και η αυτοσυγκράτηση από σχόλια και κρίσεις στη διάρκεια της πρόβας. Κατά τις συζητήσεις, οι προτάσεις πρέπει να επιδεικνύονται και να μην εξηγούνται. Υπογραμμίζεται ότι οι ηθοποιοί δεν πρέπει να δελεάζονται από φιλοδοξία γιατί έτσι χάνουν τα πνευματικά τους κίνητρα και την λάμψη στη σκηνή. Τέλος, εξαιρετικά σπουδαία θεωρεί ο Γκροτόφσκι τη φροντίδα για την υγεία καθόσον στο βαθμό που η ομάδα εξαρτάται απ' το άτομο, η υγεία δεν αποτελεί πια στενά προσωπικό πρόβλημα. Η πειθαρχία, η προετοιμασία και η επιμελής δουλειά απαιτούνται για την πραγματοποίηση και καλλιτεχνικής διαδικασίας.
Στο εργαστήριο ο ηθοποιός συχνά δουλεύει με σύντροφο χρησιμοποιώντας τις παρορμήσεις και τις αντιδράσεις του σώματος μέχρι λεπτομέρειας. Ο σκοπός είναι να ενισχύεται η κριτική προσοχή του ηθοποιού, η τάση του προς αυτοπαρατήρηση, η ικανότητά ενστικτωδών αντιδράσεων. Σ' αυτήν τη διαδικασία η ενεργητική φαντασία γεννά πολλές αναμνήσεις και - όπως αναφέρει και ο Γιούνγκ - ενέχεται ο κίνδυνος ο ηθοποιός να πέσει στην παγίδα των δικών του συμπλεγμάτων. Βασική στιγμή είναι ο μετασχηματισμός των προϊόντων της ενεργητικής φαντασίας σε συμβολική πράξη. Αυτός ο μετασχηματισμός πρέπει να πραγματοποιείται σκοπίμως και τα σύμβολα να εκφράζονται μέσω κινήσεων και χειρονομιών ακόμα και χωρίς την παραμικρή λέξη. Η συμβολική έκφραση είναι πιο πλούσια από την επεξηγηματική ή την μιμητική. Οι ηθοποιοί είναι κομιστές της ουσιώδους εμπειρίας και οφείλουν να μετατρέπουν την ουσιώδη εμπειρία σε έργα τέχνης – παραστάσεις που θα προκαλέσουν βιώματα στον θεατή και θα τον φέρουν στο χώρο του μυστικού, σε αυτό που μπορεί να αναγνωριστεί αλλά όχι και να εκφραστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κυκλάδων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Κυκλάδων.
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2015–16 ήταν η 36η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΈΠΣ Κυκλάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανθηραϊκός Α.Ο., ο οποίος έλαβε μέρος στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, το οποίο διοργανώθηκε από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώθηκε για 34η φορά και αποτέλεσε ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανθηραϊκός, ο οποίος απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων είναι η εξής:
Α' φάση
Για την Α' Φάση, οι 12 σύλλογοι χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των 6 ομάδων, με βάση τη γεωγραφική τους θέση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα έξοδα των ομάδων για μετακινήσεις και διαμονή. Ο πρώτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Άνδρο, Μήλο, Μύκονο και Σύρο. Ο δεύτερος όμιλος τις ομάδες από Θήρα, Πάρο, Νάξο και Σίφνο. Οι τρεις πρώτες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στη Β' φάση για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Αντίστοιχα, οι τρεις τελευταίοι κάθε ομίλου αγωνίστηκαν στη Β' φάση για την παραμονή στην κατηγορία.
1ος όμιλος
Μπαράζ 1ου ομίλου
Ανδριακός Ο.Φ. και Α.Σ. Άνω Μερά ισοβάθμησαν στην τρίτη θέση της βαθμολογίας, ενώ και τα μεταξύ τους παιχνίδια είχαν λήξει ισόπαλα. Χρειάστηκε έτσι αγώνας μπαράζ μεταξύ τους σε ουδέτερη έδρα για να καθοριστεί η τελική τους θέση. Νικήτρια αναδείχθηκε η Άνω Μερά με 2-1 και προκρίθηκε στον όμιλο ανάδειξης πρωταθλητή της Β' φάσης.
2ος όμιλος
Β' φάση
Οι πρώτοι κάθε ομίλου της Α' φάσης πριμοδοτήθηκαν με 3 βαθμούς στον όμιλο για την ανάδειξη του πρωταθλητή, ενώ οι δεύτεροι με 1 βαθμό. Ο Πανθηραϊκός Α.Ο. εξασφάλισε και μαθηματικά τον τίτλο 2 αγωνιστικές πριν το τέλος της Β' φάσης. Αυτός ήταν ο 3ος τίτλος πρωταθλητή για την ομάδα της Θήρας.
Αντίστοιχα, οι ομάδες που τερμάτισαν στην τέταρτη θέση κάθε ομίλου της Α' φάσης πριμοδοτήθηκαν με 3 βαθμούς στον όμιλο για την παραμονή στην κατηγορία και οι πέμπτες με 1 βαθμό. Οι δύο τελευταίοι από το μίνι αυτό πρωτάθλημα υποβιβάστηκαν στη Β' Κατηγορία της επόμενης σεζόν, ενώ ο τρίτος από το τέλος έδωσε αγώνα μπαράζ με τον τρίτο της Β' Κατηγορίας.
Ανάδειξη Πρωταθλητή
Παραμονή στην Α' Κατηγορία
Β' Κατηγορία
Η Β' Κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 7 συλλόγων σε έναν ενιαίο όμιλο. Οι δύο πρώτοι της βαθμολογίας κέρδισαν την άνοδο στην Α' Κατηγορία της επόμενης περιόδου, ενώ η τρίτη ομάδα έδωσε αγώνα μπαράζ με την τρίτη από το τέλος του ομίλου παραμονής στην Α' Κατηγορία.
Αγώνας διαβάθμισης
Στον αγώνα διαβάθμισης αγωνίστηκαν ο τρίτος από το τέλος του ομίλου παραμονής στην Α' Κατηγορία (Α.Σ. Παμμηλιακός) με τον τρίτο της Β' Κατηγορίας (Α.Μ.Ε.Σ. Μαρπησσαϊκός), σε ουδέτερη έδρα, για μια θέση στην Α' κατηγορία της επόμενης αγωνιστικής περιόδου.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου, πήραν μέρος τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων όλων των κατηγοριών και ο κυπελλούχος θα συμμετείχε στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 22 Σεπτεμβρίου 2015 με τον πρώτο αγώνα της Α' φάσης και ολοκληρώθηκε με τον τελικό στις 27 Φεβρουαρίου 2016. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανθηραϊκός Α.Ο. για 2η φορά στην ιστορία του, αφού κέρδισε στον τελικό τον Α.Ο. Σύρου με 1-0.
Δαμοκλής
thumb|250px|Δαμόκλειος σπάθη, πίνακας του [[Ρίτσαρντ Γουέστολ (1812).]] Ο Δαμοκλής (αρχαία ελληνικά: Δαμοκλῆς, σύνθετη λέξη που αποτελείται από τα δῆμος και κλέος και σημαίνει "η δόξα του λαού") είναι μορφή που αναφέρεται σε ανέκδοτο με ηθικό δίδαγμα υπό τον τίτλο Δαμόκλειος Σπάθη. Πρόκειται για έναν υπαινιγμό για τον άμεσο και παντοτινό κίνδυνο που συναντάται σε άτομα μεγάλης εξουσίας. Ο Δαμοκλής που αναφέρεται στο ανέκδοτο ήταν ένας δουλοπρεπής αυλικός και κόλακας στην αυλή του Διονυσίου Β', ενός τυράννου των Συρακουσών της Σικελίας τον 4ο αιώνα π.Χ.
Το ανέκδοτο βρέθηκε στη χαμένη ιστοριογραφία της Σικελίας από τον Τιμαίο τον Ταυρομενίτη (356-260 π.Χ). Ο Ρωμαίος ρήτορας, Κικέρωνας, ίσως το διάβασε στον Διόδωρο Σικελιώτη, ο οποίος το χρησιμοποίησε στο "Ερωτήσεις Τυσκυλανές" (5, 61-62), πράγμα το οποίο σημαίνει πως έτσι πέρασε και στην ευρωπαϊκή κουλτούρα.
Δαμόκλειος Σπάθη
Μία ημέρα ο Διονύσιος προσεγγίζοντας τον Δαμοκλή, τον ρώτησε αν ήθελε ο ίδιος να πάρει τη θέση του απολαμβάνοντας, όλα τα προνόμια του άρχοντα, αλλά μόνο για μία ημέρα. Ο Δαμοκλής δέχθηκε με χαρά αυτήν την απρόσμενη πρόσκληση, απολαμβάνοντας όλα τα προνόμια. Με διαταγή του ίδιου του Διονυσίου του φόρεσαν τη βασιλική ενδυμασία και τον συνόδευσαν στη μεγάλη τραπεζαρία, όπου μπορούσε να απολαύσει όποιο είδος φαγητού επιθυμούσε. Ο Δαμοκλής απολάμβανε τη βασιλική μεταχείριση περιεργαζόμενος το χώρο γύρω του, όταν παρατήρησε επάνω από το κεφάλι του να κρέμεται ένα μεγάλο σπαθί, το οποίο συγκρατούσαν τρίχες αλόγου, οι οποίες θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να κοπούν με αποτέλεσμα το σπαθί να πέσει στο κεφάλι του.
Όταν ο Δαμοκλής εξέφρασε την απορία του σχετικά με το σπαθί στον Διονύσιο εκείνος του απάντησε: "Το σπαθί το τοποθέτησα εγώ ο ίδιος εκεί για να μου θυμίζει να παίρνω τις σωστές αποφάσεις για το λαό μου και σε πόσο μεγάλο κίνδυνο είναι η ζωή μου καθημερινά". Ο Δαμοκλής, όταν άκουσε την εξήγηση του Διονυσίου, πανικοβλήθηκε, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα πόσο διαφορετική είναι η ζωή ενός άρχοντα, συγκριτικά με αυτό που πίστευε. Για αυτό τον λόγο άφησε αμέσως τη ζωή του άρχοντα, αδιαφορώντας για τα μεγαλεία, τις αξιώσεις και τις τιμές και ζήτησε να μεταφερθεί στη παλαιά ταπεινή του θέση.
Συμβολισμός
Η φράση αυτή χρησιμοποιείται συμβολικά για να δηλώσει είτε μία επικείμενη μεγάλη καταστροφή, είτε την απειλή τιμωρίας μεγάλου μεγέθους. Η φράση χαρακτηρίζει τον συνεχή φοβερό και θανάσιμο κίνδυνο, που απειλεί τον άνθρωπο κάθε στιγμή, όταν αυτός θέτει ως προτεραιότητα της ζωής του την προσωπική ευημερία, τη ματαιοδοξία και τον υλισμό. Όπως ο αυλοκόλακας Δαμοκλής, υπό το φόβο της τιμωρίας, άλλαξε και έγινε ταπεινός, έτσι και αυτή η φράση είναι και μια προειδοποίηση για αλλαγή, σε όσους ακολουθούν στη ζωή τους το δρόμο της ανευθυνότητας, του υλισμού και της ηδονοθηρίας και παραβλέπουν τις ατομικές ευθύνες που πρέπει να έχουν αν επιθυμούν να είναι ελεύθεροι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Εκφράσεις
Όρος Ροράιμα
Το Όρος Ροράιμα (Monte Roraima; Tepuy Roraima; Cerro Roraima, Monte Roraima, ) είναι το υψηλότερο από τα τεπούι (τραπεζοειδές βουνό) ή οροπέδια στα όρη Πακαράιμα, Νότια Αμερική. Βρίσκεται στο τριεθνές σύνορο Βενεζουέλας, Βραζιλίας και Γουιάνας. Είναι ένα χαρακτηριστικό μεγάλο βουνό με επίπεδη κορυφή που περιβάλλεται από γκρεμούς ύψους 400 έως 1.000 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο του όρους Ροράιμα βρίσκεται στη νότια άκρη του οροπεδίου, στη Βενεζουέλα, και έχει ύψος 2.810 μέτρων και μια άλλη προεξοχή σε υψόμετρο 2.772 μέτρων στη συμβολή των τριών χωρών στα βόρεια του οροπεδίου είναι το υψηλότερο σημείο στη Γουιάνα. Το όνομα του όρους Ροράιμα προήλθε από τους ιθαγενείς Πέμον. Roroi στη γλώσσα Πέμον σημαίνει «γαλαζοπράσινο» και ma σημαίνει «μεγάλο».
Γεωγραφία
Το όρος Ροράιμα είναι ένα βουνό με επίπεδη κορυφή, χαρακτηριστικό της Ασπίδας της Γουιάνας, με ύψος περίπου 1.200 μέτρα στα νοτιοανατολικά και μόνο περίπου 600 μέτρα στα βορειοδυτικά. Οι νότιες, νοτιοανατολικές, ανατολικές, βορειοανατολικές και βορειοδυτικές όψεις σχηματίζονται από ευθύγραμμους βράχους ύψους περίπου 1.000 μέτρων. Στη νότια άκρη του βουνού, μέρος του γκρεμού έχει καταρρεύσει, σχηματίζοντας έναν εντυπωσιακό φυσικό ογκόλιθο. Η βάση του γκρεμού περιβάλλεται από απότομες πλαγιές στα νότια και ανατολικά, και η βόρεια και η δυτική πλευρά σχηματίζουν κοιλάδες ποταμών που οδηγούν στην κορυφή.
Η κορυφή του όρους Ροράιμα έχει μήκος μεγαλύτερο από 10 χιλιόμετρα, μέγιστο πλάτος 5 χιλιόμετρα, έκταση περίπου 33 έως 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα, υψόμετρο μεγαλύτερο από 2200 μέτρα και μέσο υψόμετρο 2600–2700 μέτρα. Το οροπέδιο έχει ψευδοκαρστική επιφάνεια, χαραγμένη από έντονες βροχοπτώσεις. Το υψηλότερο σημείο είναι 2.810 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και βρίσκεται στο νότιο άκρο του οροπεδίου και είναι το υψηλότερο σημείο στην πολιτεία Μπολιβάρ. 8,25 χιλιόμετρα βόρεια της κορυφής είναι ένα άλλο υψηλό σημείο με υψόμετρο 2.772 μέτρων, που είναι το υψηλότερο σημείο στη Γουιάνα. Στο βόρειο τμήμα του οροπεδίου βρίσκεται το τοπόσημο των συνόρων μεταξύ Βραζιλίας, Βενεζουέλας και Γουιάνας, σε υψόμετρο 2734 μέτρων.
Λόγω του μεγάλου υψομέτρου και της εγγύτητάς του στον ισημερινό, το όρος Ροράιμα έχει σταθερή μέση ετήσια θερμοκρασία μεταξύ 20 και 22°C και ετήσια βροχόπτωση άνω των 1.500 mm, με 1.800 έως 3.000 mm σε μέρη της περιόδου των βροχών από τον Απρίλιο έως τον Νοέμβριο. Οι κλιματολογικές συνθήκες στην κορυφή του βουνού διαφέρουν σημαντικά από τη βάση του, η συχνή συννεφιά στην περιοχή συνδέεται με τους βορειοανατολικούς και νοτιοανατολικούς ανέμους που επικρατούν και η σχετική υγρασία του αέρα παραμένει μεταξύ 75% και 85%.
Γεωλογία
thumb|Βραχώδεις σχηματισμοί στην κορυφή του όρους Το όρος Ροράιμα αποτελείται από ψαμμίτη προτεροζωικής ηλικίας που σχηματίστηκε πριν από περίπου 1,7 έως 2 δισεκατομμύρια χρόνια   και ως εκ τούτου είναι από τα παλαιότερα πετρώματα στη Γη και περιέχουν μεγάλη ποσότητα χαλαζία,    Το 98% είναι σωματίδια πυριτίου, σχηματίζοντας λευκούς ή ροζ κρυστάλλους μήκους πολλών εκατοστών. Αυτοί οι βράχοι βρίσκονται σε βάση από γρανίτη και γνεύσιο και αρχικά καλύφθηκαν από στρώματα μεσοζωικού πηλού, συσσωματωματών και διορίτη, αλλά έχουν εκτεθεί από τη διάβρωση και την ορογένεση τα τελευταία 180 εκατομμύρια χρόνια, διαβρωμένα από την κατακρήμνιση σχηματίζοντας παράξενα σχήματα. Το έδαφος της μήτρας ψαμμίτη είναι πολύ όξινο, φτωχό σε θρεπτικά συστατικά και πολύ λεπτό. Οι έντονες βροχοπτώσεις εμποδίζουν τη δέσμευση θρεπτικών ουσιών και σωματιδίων, εμποδίζοντας έτσι το σχηματισμό βλάστησης και εδάφους στην κορυφή του λόφου.
Οι πολυάριθμες σπηλιές και τα ρήγματα στο εσωτερικό του οροπεδίου κάνουν το όρος Ροράιμα να παρουσιάζει μια ψευδοκαρστική δομή και αυτές οι σπηλιές σχηματίζουν ένα δίκτυο μήκους άνω των 15 χιλιομέτρων με συνολική υψομετρική διαφορά 73,21 μέτρων, το μεγαλύτερο σπήλαιο χαλαζία στον κόσμο. Αυτά τα σπήλαια σχηματίζονται από τη διείσδυση επιφανειακών υδάτων, επομένως η στάθμη του νερού στο εσωτερικό τους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη βροχόπτωση στην επιφάνεια του οροπεδίου: η παρατεταμένη ξηρασία μπορεί να στεγνώσει τους υδάτινους δρόμους και οι ξηρές σπηλιές μπορούν επίσης να γίνουν υπόγειοι ποταμοί. Το νερό που πέφτει στο βουνό περνάει στις σχισμές του βράχου και χύνεται με τη μορφή καταρρακτών στην πλαγιά του βουνού, δημιουργώντας πολλά ρυάκια στους πρόποδες του βουνού.
Οικολογία
thumb|Χλωρίδα στο οροπέδιο Λόγω της όψιμης εξερεύνησης αυτού του τμήματος της Νότιας Αμερικής και της ανακάλυψης νέων ειδών κάθε χρόνο, η χλωρίδα και η πανίδα εδώ είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστες. Τα είδη που έχουν εντοπιστεί σήμερα είναι έντονα ενδημικά, ιδιαίτερα η πανίδα, η οποία τα θέτει επίσης σε υψηλό κίνδυνο εξαφάνισης. Η βάση του γκρεμού στους πρόποδες του βουνού είναι καλυμμένη με αειθαλές τροπικό δάσος που αποτελείται από δέντρα ύψους 25 έως 45 μέτρων και μερικά μπορεί να φτάσουν τα 60 μέτρα. Στη βλάστηση κυριαρχούν τα Αρεκοειδή και ο Αστράγαλος. Τα εδάφη στους γκρεμούς είναι πιο αμμώδη, το κλίμα είναι πιο δροσερό και η βλάστηση αποτελείται από βρωμέλιες πολύ παρόμοιες με τις Άνδεις. Η βλάστηση στο οροπέδιο είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό άγνωστη και αποτελείται κυρίως από γυμνούς βράχους, δάση από δέντρα και επίφυτα και υγρές και ξηρές σαβάνες με τη μορφή βάλτων. Χαρακτηρίζεται από πολυάριθμα ενδημικά είδη, ιδιαίτερα σαρκοφάγα φυτά που αιχμαλωτίζουν έντομα και βρίσκονται σε ψαμμίτες και εδάφη έκπλυσης χωρίς τα απαραίτητα νιτρικά άλατα για την ανάπτυξή τους. Υπάρχουν λιγότερα είδη κοντά σε ρέματα και ρεματιές. Τα δέντρα έχουν ύψος 8 έως 15 μέτρα και έχουν σκληρά φύλλα που μπορούν να προσαρμοστούν στις σκληρές περιβαλλοντικές συνθήκες. Τα εκτεθειμένα πετρώματα καταλαμβάνονται από λειχήνες, άλγες και κυανοβακτήρια.
Η πανίδα στους πρόποδες του βουνού αποτελείται από μια ποικιλία θηλαστικών και αυτή η τεράστια ποικιλομορφία είναι ιδιαίτερα εμφανής στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, όπως βραδύποδες, μυρμηγκοφάγοι, τάπιροι, αρμαδίλλοι, καπιμπάρα, ποσούμ, αγούτι, νυφίτσες, ρακούν, ελάφια, πούμα και πρωτεύοντα θηλαστικά όπως καπουτσίνοι πίθηκοι. Υπάρχουν εκατοντάδες είδη πτηνών, τα πιο κοινά από τα οποία είναι τα γεράκια, οι παπαγάλοι, οι κουκουβάγιες κ.λπ. Μερικά κολίμπρι είναι ενδημικά της περιοχής. Λόγω της χαμηλής κινητικότητας σε σχέση με άλλα είδη, τα ερπετά και τα αμφίβια παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των ατόμων που βρίσκονται στους πρόποδες και στην κορυφή του όρους Ροράιμα. Ενώ τα είδη που κατοικούν στα δάση στους πρόποδες του οροπεδίου είναι κοινά, όπως τα πράσινα ιγκουάνα, οι οχιές, τα φίδια κοράλια και οι πύθωνες, αυτά που βρίσκονται στην κορυφή είναι ακόμη πιο σπάνια. Η πανίδα των σπηλαίων αποτελείται από πολλά είδη νυχτερίδων, ακρίδων, αράχνων και σαρανταποδαρουσών, αλλά αυτό το εύθραυστο υπόγειο οικοσύστημα διαταράσσεται από πεζοπόρους, οργανική ύλη που παράγεται από τουρίστες και εξερευνητές με τα χρόνια. Οι ρύποι όπως τα καύσιμα ξεπλένονται στο έδαφος από το νερό της βροχής, το οποίο οδηγεί στον πολλαπλασιασμό των μικροοργανισμών και προκαλεί οικολογική ανισορροπία.
Εξερεύνηση
Αν και οι κάθετοι βράχοι του κάνουν την πρόσβαση πολύ δύσκολη, το όρος Ροράιμα ήταν το πρώτο μεγάλο τραπεζοειδές όρος το οποίο αναρριχήθηκε στο οροπέδιο της Γουιάνας. Ο Χένρι Γουάιτλι, ο οποίος μελέτησε τα πουλιά της περιοχής, παρατήρησε ότι η κορυφή ήταν προσβάσιμη από το νότο με τη βοήθεια σχοινιών και σκαλών. Ο Έβερναρντ ιμ Τουρν και ο Χάρι Πέρκινς ηγήθηκαν μιας αποστολής που χρηματοδοτήθηκε από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία που κορυφώθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1884, όταν έφτασαν στην κορυφή από την νοτιοανατολική πλαγιά. Σύντομα, πολλές αποστολές αποτελούμενες από βοτανολόγους, ζωολόγους και γεωλόγους πραγματοποίησαν πολλαπλές αποστολές στο όρος Ροράιμα για να μελετήσουν την ως επί το πλείστον άγνωστη χλωρίδα και πανίδα και τις ειδικές γεωλογικές συνθήκες της περιοχής.
Ορειβασία
Το όρος Ροράιμα και το όρος Αογιάν είναι τα μόνα βουνά με επίπεδη κορυφή στο Εθνικό Πάρκο Κανάιμα που μπορούν να αναρριχηθούν πεζοπόροι, με μηνιαίο όριο 200 ατόμων. Η ανάβασή του διαρκεί τρεις έως πέντε ημέρες συνολικά, η διαδρομή μέχρι την κορυφή είναι σε μια φυσική πλαγιά στα νοτιοδυτικά βράχια του όρους Ροράιμα, δεν απαιτεί ειδικό εξοπλισμό ή εκπαίδευση, έτσι επιλέγεται σχεδόν από όλους τους πεζοπόρους,  η μόνη δυσκολία είναι ότι ορισμένα ρυάκια και μικροί καταρράκτες μπορεί να γίνουν δύσκολο να διασχιστούν υπό έντονη βροχή. Ωστόσο, το μήκος του μονοπατιού απαιτεί από τους ορειβάτες να περάσουν μια νύχτα στην κατασκήνωση στους πρόποδες του γκρεμού σε υψόμετρο περίπου 2.000 μέτρων και μια άλλη νύχτα στην κορυφή, απαιτώντας αρκετές ημέρες για να εξερευνήσουν το οροπέδιο και δύο ημέρες για να κατέβουν. Η καλύτερη εποχή για ανάβαση στο όρος Ροράιμα είναι η ξηρή περίοδος, ωστόσο, όταν ο ήλιος είναι πολύ δυνατός και η θερμοκρασία υψηλή, μπορεί να δυσκολέψει το δρόμο για το βουνό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοριακά τριεθνή σημεία Κατηγορία:Οροπέδια της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Βουνά της Βενεζουέλας Κατηγορία:Βουνά της Βραζιλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Γουιάνας
Γένος (μαθηματικά)
μικρογραφία| Μια επιφάνεια γένους-2 Στα μαθηματικά, το γένος έχει μερικές διαφορετικές, αλλά στενά συσχετισμένες έννοιες. Η πιο κοινή έννοια, είναι αυτή που ορίζει ότι το γένος μιας (προσανατολισμένης) επιφάνειας, είναι ο αριθμός των "τρυπών" που έχει.
Προσανατολισμένη επιφάνεια
μικρογραφία| Ντόνατ ή κούπα καφέ; Το γένος μιας συνεκτικής, προσανατολισμένης επιφάνειας είναι ένας ακέραιος που αναπαριστά τον μέγιστο αριθμό τομών που μπορούν να γίνουν κατά μήκος κλειστών απλών καμπυλών που δεν τέμνονται μεταξύ τους, χωρίς να έχουν σαν αποτέλεσμα μια μη-συνεκτική πολλαπλότητα. Είναι ίσο με τον αριθμό των λαβών σε αυτό. Εναλλακτικά, μπορεί να οριστεί με βάση το χαρακτηριστική του Όιλερ χ, μέσω της σχέσης χ = 2 - 2g για κλειστές επιφάνειες, όπου g είναι το γένος. Για τις επιφάνειες με σύνορα b, η εξίσωση γίνεται χ = 2 - 2g - b. Με απλά λόγια, είναι ο αριθμός των "τρυπών" που έχει ένα αντικείμενο (ως "τρύπα" θεωρούμε το είδος της τρύπας του ντόνατ, μια κοίλη σφαίρα θεωρείται ότι δεν έχει τρύπες με αυτή την έννοια). Ένα ντόνατ, ή ο τόρος, έχει μια τέτοια τρύπα. Μια σφαίρα έχει 0. Η πράσινη επιφάνεια που απεικονίζεται δεξιά έχει 2 τρύπες του είδους είδους που περιγράψαμε.
Για παράδειγμα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλγεβρικές καμπύλες Κατηγορία:Αλγεβρική τοπολογία Κατηγορία:Επιφάνειες Κατηγορία:Γεωμετρική τοπολογία Κατηγορία:Τοπολογία
Γλυκά Νερά Αττικής
Τα Γλυκά Νερά (παλαιότερα Λυκάνουρα) είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Παιανίας και ταυτόχρονα πέρασμα προς το Λεκανοπέδιο της Αττικής. Στην αρχαιότητα αποτελούσαν έκταση του αρχαίου δήμου Παλλήνης της Αντιοχίδος φυλής, που απλωνόταν στις βορειοανατολικές πλαγιές του Υμηττού.
Από τον 5ο αι. π.Χ. και μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτηση ευρήματα που έρχονται στο φως στην περιοχή μαρτυρούν διαρκή εποικισμό. Σε πρόσφατες ανασκαφές δε σε προϊστορικό νεκροταφείο που εντοπίζεται στο λόφο Φούρεσι, αποκαλύπτονται μυκηναϊκά ειδώλια που ανάγονται στο 1.400 π.Χ. Επιπλέον, τα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού μαρτυρούν την πρώιμη οργάνωση χριστιανικής κοινότητας.
Στα νεότερα χρόνια τα Γλυκά Νερά συνιστούν πευκόφυτη αγροτική έκταση της Παιανίας, απ' όπου επιχειρούν ανεπιτυχώς να αποσπασθούν για πρώτη φορά το 1966, ενώ το 1969 κατορθώνουν να αναγνωριστούν με νέα δικαστική απόφαση ως αυτόνομη "Κοινότητα Γλυκών Νερών".
Η σύγχρονη περιοχή αποτελεί προάστιο των Αθηνών και εκτείνεται 13 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου της Αθήνας και 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Παλλήνης. Διοικητικά υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Ανατολικής Αττικής και απλώνεται σε έκταση 9.250 στρεμμάτων.
Ο πληθυσμός της περιοχής ανέρχεται σύμφωνα με την απογραφή του 2001 σε 6.623 κατοίκους, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του 2000 αναγνωρίζεται ως δήμος συγκεντρώνοντας περί τους 10.000 δημότες. Το 2001 αντιστοιχούσαν 716 κάτοικοι σε κάθε τ. χμ.2, ενώ σήμερα αντιστοιχούν περί τα 1.189 άτομα.
Τα Γλυκά Νερά συνδέονται με την υπόλοιπη Αθήνα και την Ανατολική Αττική μέσω των Λεωφόρων Λαυρίου, Σπάτων, και Μαραθώνος, ενώ μετά το 2004 αποτελούν ιδιαιτέρως προνομιούχο περιοχή με τη σύνδεσή τους με την Περιφερειακή Υμηττού, την Αττική Οδό, καθώς και το Μετρό και τον Προαστιακό μέσω των Σταθμών "Δουκίσσης Πλακεντίας" και "Κάντζα".
Η περιοχή χωρίζεται σε δύο τμήματα, το ένα εκ των οποίων είναι οικοδομημένο πέριξ του λόφου Φούρεσι και το δεύτερο στις πλαγιές του Υμηττού. Το σχέδιο πόλεως επεκτείνεται σταδιακά προς την Παιανία (περιοχή Μιχούλι), ενώ γειτνιάζει με δασική ζώνη προστασίας του βουνού, κάτι που καθιστά τα Γλυκά Νερά δημοφιλή προορισμό για κατοικία. Σταδιακά μετατρέπεται σε περιοχή αμιγούς κατοικίας και το κέντρο της περιοχής συγκεντρώνεται επί της Λεωφ. Λαυρίου, στα σύνορα με την Κάντζα. Η εμπορική αξία εκτείνεται κατά μήκος της Λεωφ. Λαυρίου, κυρίως στο ύψος του κέντρου, ενώ στα όρια της δημοτική ενότητα ς εντάσσεται και ο Ιερός Ναός Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στο ανατολικό άκρο του λεκανοπεδίου. Η αρχιτεκτονική παρουσιάζει ομοιομορφία, με χαμηλά οικοδομήματα στη φιλοσοφία της κεραμοσκεπούς, χαμηλού ύψους, αυτόνομης κατοικίας στα πρότυπα του Γέρακα και του Πατήματος.
Μεγάλη προσέλευση πληθυσμού παρατηρείται κατά τη δεκαετία του '80, ενώ στη δεκαετία του 1990 διαφαίνεται διστακτικότητα λόγω λειτουργίας του σταθμού και του κέντρου ερευνών της ΔΕΗ στα σύνορα με την Κάντζα. Αυτή η διστακτικότητα αναχαιτίζεται μετά τα σημαντικά έργα του 2004.
Ετυμολογία
Η ονομασία Γλυκά Νερά προέρχεται από το ιδιαίτερα γλυκό νερό που είχε βρεθεί σε πηγάδι στο κτήμα του Ανδρίκου Πηλιοκίτσου. Οι παλαιοί Παιανείς ονόμαζαν το πηγάδι Καλό Νερό – Γλυκό Νερό – Γλυκά Νερά – Γλυκάνερα – Λυκάνουρα.
Στο έμβλημα δε της δημοτική ενότητα ς απεικονίζεται το γνωστό μαρμάρινο λεοντάρι της Κάντζας που διασώζεται στο Ναό Αγίου Νικολάου, καθώς τα Γλυκά Νερά εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή του Λεονταρίου στα παλαιότερα σύνορα Παλλήνης και Παιανίας.
Χαρακτηριστικά
Τα Γλυκά Νερά, αγγαλιάζουν τον Υμηττό από τα ανατολικά του, ενώ χωρίζεται σε δύο τμήματα από το συγκοινωνιακό-οδικό δίκτυο. Είναι μια περιοχή που σύμφωνα με ανασκαφές στο λόφο Φούρεσι ήταν κατοικημένη από την αρχαιότητα, ενώ πολλά είναι και τα ευρήματα που δικαιολογούν τον εποικισμό της και κατά τα χριστιανικά χρόνια. Η περιοχή παρουσιάζει ιδιαίτερα και πολυσύνθετα κλιματολογικά και γεωλογικά χαρακτηριστικά καθώς συνδυάζει το μεσογειακό κοκκινόχωμα και τους ελαιώνες με τα δροσερά πευκοδάση του Υμηττού και τα άσπρα χώματα.
Το νότιο τμήμα της δημοτική ενότητα ς στο οποίο διαμένουν οι παλαιότεροι κάτοικοι είναι κτισμένο στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Υμηττού, στα νότια επικοινωνεί μέσω της Λεωφόρου Λαυρίου με την Παιανία, στα ανατολικά γειτνιάζει με την πευκόφυτη Κάντζα της Παλλήνης και στα βόρεια χωρίζεται από τον υπόλοιπο δήμο με την Περιφερειακή Υμηττού που ενώνει τα Μεσόγεια με το λεκανοπέδιο. Η βόρεια πλευρά είναι κατά το πλείστον πεζοδρομημένη και περικλείεται από κεντρικές λεωφόρους (νότια από την Περιφερειακή Υμηττού, δυτικά από τη Λαυρίου, βόρεια από τη Μαραθώνος, ανατολικά από τη Σπάτων και Ξάνθης), ενώ συνορεύει με το Δήμο του Γέρακα. Βρίσκεται σε προνομιακή θέση καθώς είναι οικοδομημένη γύρω από τον ιδιαιτέρου κάλλους πευκόφυτο λόφο Φούρεσι, όπου λειτουργεί γνωστό κολλέγιο. Έχουν προγραμματιστεί έργα ανάπλασης του λόφου και αξιοποίησής του από τους δημότες.
Στα πλεονεκτήματα της περιοχής συγκαταλέγεται η ομοιομορφία στη δόμηση, καθώς οι κάτοικοι διαμένουν σε μονοκατοικίες και αυτόνομες μεζονέτες, ή καλαίσθητα κτιριακά συγκροτήματα στο κέντρο, ενώ στα αρνητικά της περιοχής είναι ο διαχωρισμός των Γλυκών Νερών στα δύο και η παραμονή σταθμού της ΔΕΗ στα σύνορα με την Κάντζα, με κεραίες υπερυψηλής τάσης που εμποδίζουν μια περαιτέρω ανάπτυξη της περιοχής. Στην περιοχή δε των Μεσογείων έχει καθυστερήσει αρκετά η δημιουργία οργανωμένου αποχετευτικού συστήματος.
Την ανάπλαση στις γειτονιές της περιοχής έχουν αναλάβει οι τοπικοί εξωραϊστικοί σύλλογοι, όπως ο Σύλλογος Πρασίνου Λόφου κ.α., ενώ οι κεντρικές λεωφόροι παρουσιάζουν ομοιομορφία στην ανάπλαση εκ μέρους της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, με ιδιαιτέρως προσεγμένη κατασκευή (π.χ. χώροι στάθμευσης, κιγκλιδώματα, πεζοδρόμια). Η οικοδομική φρενίτιδα συνοδεύεται από τα αναγκαία έργα επέκτασης του οδικού δικτύου, αλλά και από μαζικές αναπλάσεις, πεζοδρομήσεις και δενδροφυτεύσεις, με μικρές και μεγάλες οικιστικές πλατείες να ξεπηδούν σε κάθε γειτονιά.
Συνοικίες Γλυκών Νερών
Η δημοτική ενότητα των Γλυκών Νερών αναπτύσσεται σε δύο βασικούς οικιστικούς πυρήνες, την πλαγιά του Υμηττού δυτικά της Λεωφόρου Λαυρίου στο νότιο τμήμα της (Γλυκάνερα) και περιμετρικά του λόφου Φούρεσι στο βόρειο τμήμα (Φούρεσι). Μεταξύ του λόφου Φούρεσι και του Υμηττού είναι οικοδομημένος ο Ιερός Ναός του Σταυρού που αποτελεί αξιοθέατο. Οι δύο οικιστικές ζώνες ενώνονται στον οδικό κόμβο του δαχτυλιδιού, ενώ στην εσοχή του βουνού εκτείνονται τα Άσπρα Χώματα. Το νότιο τμήμα πεκτείνεται στη ζώνη Μιχούλη που εντάσσεται σταδιακά στο σχέδιο πόλεως προσεγγίζοντας την Παιανία, ενώ τα Νταμάρια εκτείνονται κατά μήκος της Λεωφόρου Λαυρίου στο ύψος του δαχτυλιδιού.
Συγκοινωνιακή Σύνδεση και Προσβασιμότητα
Η άλλοτε αγροτική περιοχή των Λυκάνουρων ήταν τόπος διέλευσης από το ανατολικό άκρο του λεκανοπεδίου, ήτοι το Σταυρό, προς την Παιανία, μέσω της Λ. Λαυρίου. Στο ύψος του Σταυρού και των Γλυκών Νερών ο επισκέπτης συναντούσε νταμάρια και μάντρες, πολλά από τα οποία παραμένουν έως και σήμερα, ενώ οι κεραίες της περιοχής δέσποζαν στην πίσω πλευρά του Υμηττού συνδέοντας την ηλεκτροδότηση του ανατολικού λεκανοπεδίου με τα Μεσόγεια. Λίγο πιο ανατολικά πραγματοποιούσε τη διαδρομή του και ο σιδηρόδρομος από την Αθήνα προς το Λαύριο στον τότε Σταθμό της Κάντζας προς Παιανία και τερματικό το Λαύριο. Η γραμμή αυτή αργότερα ξηλώθηκε και ο πληθυσμός της περιοχής των Γλυκών Νερών από το 1969 έως το 2000 δεν παρουσιάζει μεγάλες πληθυσμιακές ανακατατάξεις σε αντίθεση με γειτονικές περιοχές.
Το 2004, με αφορμή τα μεγάλα συγκοινωνιακά έργα που πραγματοποιούνται στην Αθήνα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, γίνεται διαπλάτυνση της Λεωφόρου Λαυρίου στο ύψος των Γλυκών Νερών και της Κάντζας, η πόλη συνδέεται μέσω της Περιφερειακής Υμηττού με το λεκανοπέδιο έως την Καισαριανή, ενώ εξυπηρετείται από τους γειτονικούς σταθμούς Μετρό και Προαστιακού "Δουκίσσης Πλακεντίας" και "Κάντζα". Επιπλέον, συνδέεται με τα αστικά λεωφορεία των Αθηνών στη διαδρομή προς τους σταθμούς του Μετρό και τη διέλευση από τη Λεωφόρο Λαυρίου.
Πλατείες και επισκέψιμοι χώροι
Το κέντρο της πόλης εντοπίζεται στο τμήμα της Λεωφόρου Λαυρίου στα νότια της περιοχής, στο ύψος της Κάντζας, όπου τοποθετείται το παραδοσιακό κοινοτικό κατάστημα που φιλοξένησε την πρώτη κοινοτική αρχή το 1969 μετά την απόσχιση από την Παιανία. Δίπλα στο κοινοτικό κατάστημα κατασκευάστηκε η υψηλής αισθητικής πλατεία των Γλυκών Νερών και η παράλληλη ανάπτυξη με την Κάντζα συνοδεύτηκε από μαζική εγκατάσταση εταιριών και μικρών κέντρων εστίασης σε καλαίσθητα κτίρια, παράλληλα με τη διαπλάτυνση της κεντρικής λεωφόρου. Παρά ταύτα η πλατεία αναπτύχθηκε στα πρότυπα κυρίως οικιστικής και ήπιας αστικής ανάπτυξης καθώς η εμπορική χρήση συγκεντρώνεται στο ύψος της Λεωφόρου Λαυρίου.
Στο μέσον της έκτασης της πόλης ο επισκέπτης συναντά το συγκοινωνιακό δαχτυλίδι των Γλυκών Νερών στον κόμβο των Λεωφόρων Λαυρίου, Θεοτοκοπούλου Ξάνθης και Λεονταρίου, ενώ μέσα από ένα συγκοινωνιακό τρίγωνο γίνεται λίγο πιο βόρεια και η διχοτόμηση της Λαυρίου από την Περιφερειακή Υμηττού προς το όρος.
Πρόκειται για μια πευκόφυτη περιοχή που επιχειρήθηκε αρχικά να αποτελέσει το εμπορικό σημείο εστίασης της πόλης, αλλά αυτό δεν ευοδώθηκε λόγω των κεραιών υπερυψηλής τάσης της ΔΕΗ που δεσπόζουν, και των συγκοινωνιακών έργων που ακολούθησαν. Δυτικά, στην οικιστική ζώνη, στεγάζονται οι υπηρεσίες του Δήμου σε νέο καλαίσθητο κτήριο επί της Οδού Κώτσου. Εκεί κοντά βρίσκεται και ο επιβλητικός ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος επί της ομώνυμης οδού με το γραφικό πηγάδι και σημαντικά έργα ανάπλασης της περιοχής με εικαστικές προσθήκες, δενδροφυτεύσεις και πεζοδρομήσεις της μικρής γειτονιάς. Παράλληλα εγκαθίσταται δημοτικό αθλητικό κέντρο, ενώ προς την πλαγιά του Υμηττού τοποθετείται το προϊστορικό νεκροταφείο και ποικίλοι μικροί ναΐσκοι.
Στη βόρεια έκταση του δήμου, μετά τα Νταμάρια της Λ. Λαυρίου εκτείνεται ο Πράσινος Λόφος, ανατολικά του οποίου αναπτύσσεται η συνοικία Φούρεσι και δυτικά η γειτονιά του Σταυρού πλησίον της Λαυρίου και του Ιερού Ναού Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Σε μεγαλύτερο υψόμετρο εκτείνεται το Δάσος του Υμηττού, εύκολα προσβάσιμο από τον επισκέπτη και με έργα ανάπλασης της περιοχής από το δήμο. Η μικρή γειτονιά του Σταυρού παρέχει τη δυνατότητα περιπάτου, ενώ μικροί ελεύθεροι χώροι "ξεπηδούν" συνεχώς.
Το Φούρεσι συνίσταται σε πεζοδρομημένες γειτονιές γύρω από τρεις πλατείες, την Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου δίπλα στην Αγία Τριάδα, όπου πρόκειται να λειτουργήσει αναψυκτήριο, την υψηλής αισθητικής Πλατεία Φούρεσι του Πρασίνου Λόφου και την Πλατεία του Καταστήματος του Συλλόγου σε λίγο μεγαλύτερο υψόμετρο. Επιπλέον προβλέπεται η αξιοποίηση του Δάσους του λόφου για την επισκεψιμότητα κατοίκων και επισκεπτών. Η περιοχή έχει πρόσβαση στη Λεωφόρο Σπάτων, στο ύψος της Μπαλάνας Γέρακα που καταλήγει στη Λ. Μαραθώνος ανατολικά του Σταυρού, στο ύψος του Ναού της Παναγίτσας.
Προβλήματα
Τα Γλυκά Νερά δεν έχουν συνδεθεί με το αποχετευτικό σύστημα, ενώ χρήζουν άμεσης αντιπλημμυρικής θωράκισης. Σταδιακά επεκτείνεται το σχέδιο πόλεως στα νότια προς την Παιανία, ενώ διαχωρίζεται στη μέση από τις εγκαταστάσεις ηλεκτροδότησης της ΔΕΗ. Πρόβλημα που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια τα Γλυκάνερα είναι η κατάτμηση και οριοθέτηση δασικών εκτάσεων στην πλαγιά του Υμηττού, καθώς και οι πυρκαγιές που εκδηλώνονται στο περιαστικό δάσος.
Δήμος Γλυκών Νερών
thumb|Έμβλημα του πρώην δήμου Ο δήμος Γλυκών νερών μετέπεσε σε δημοτική ενότητα του δήμου Παιανίας το 2011. Από το 1965 ως το 1967 και από το 1969 ως το 1994 λειτούργησε ως Κοινότητα.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Τα Γλυκά Νερά άρχισαν να οικοδομούνται μαζικά στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και αναγνωρίσθηκαν ως Δήμος στα μέσα του 2000. Ακουλουθεί πίνακας με την πληθυσμιακή εξέλιξη του Δήμου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κυσέ-συρ-λ'Ονιόν
Το Κυσέ-συρ-λ'Ονιόν (γαλλικά: Cussey-sur-l'Ognon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ρέσνα
Η Ρέσεν ή Ρέσνα (Ресен [ˈrɛːsɛn]) είναι κωμόπολη στη νοτιοδυτική Βόρεια Μακεδονία, με περίπου 9.000 κατοίκους. Σχεδόν ισαπέχει από τη Μπίτολα και την Οχρίδα. Η κωμόπολη βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας, κοντά στη λίμνη Μεγάλη Πρέσπα. Η Ρέσεν είναι η μόνη κωμόπολη στην περιοχή της Πρέσπας και έδρα του Δήμου Ρέσεν.
Όνομα
Το όνομα της πόλης στα σλαβομακεδονικά και στα βουλγάρικα είναι Ρέσεν (Ресен), στα σέρβικα Ρέσαν (Ресан), στα τουρκικά Ρέσνε (Resne), στα αλβανικά είναι γνωστή ως Ρέσνιε ή Ρέσνια (Resnjë ή Resnja) και στα ελληνικά ως Ρησίνιον.
Ιστορία
Η αρχαία ιλλυρική πόλη του Δαμαστίου ενδέχεται να βρίσκονταν κοντά στη Ρέσεν. Η ιστορία του Δαμαστίου ως πόλης χρονολογείται από το 431 π.Χ., όταν κατέφθασαν άποικοι από την Αίγινα.
Κατά τον Μεσαίωνα, η περιοχή των Πρεσπών ήταν τμήμα της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ήττα των Βουλγάρων του Σαμουήλ από τους Βυζαντινούς του Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου, στη Μάχη του Κλειδίου, κάποιοι από τους στρατιώτες του Σαμουήλ, οι οποίοι είχαν τυφλωθεί στο ένα μάτι, εγκαταστάθηκαν σε ένα χωριό στις ακτής της λίμνης Πρέσπας. Οι Βυζαντινοί αποκάλεσαν το χωριό Ασαμάτι, που σημαίνει: το χωριό των μονόφθαλμων. Στη συνέχεια η περιοχή πέρασε στη βυζαντινή κυριαρχία.
Αργότερα, η Ρέσεν, έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε κέντρο του βλαχόφωνου Ελληνισμού και ήταν η γενέτειρα του Αχμέντ Νιγιαζί Μπέη, αλβανού αξιωματούχου από αριστοκρατική οικογένεια της πόλης, ο οποίος ήταν ένας από τους πρωτεργάτες και ηγέτες της Επανάστασης των Νεότουρκων. Το πιο φημισμένο μνημείο της Ρέσεν είναι το Σαράι του Αχμέντ Νιγιαζί Μπέη, έπαυλη γαλλικής τεχνοτροπίας. Ο Ελληνικός βλαχόφωνος πληθυσμός προσέφυγε, στο μεγαλύτερο μέρος του, στην περιοχή της Λάρισας και στο Παλαιό Σκυλλίτσι Ημαθίας, μετά το 1913.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Ρέσεν
Γέργερη Ηρακλείου
Η Γέργερη είναι μεγάλο χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Γόρτυνας. Βρίσκεται στην Επάνω Ρίζα, σε υψόμετρο  530 μέτρων, στις νότιες πλάγιες του Ψηλορείτη. Απέχει 36 χιλιόμετρα από το κέντρο του Ηρακλείου και 16 χιλιόμετρα από τις Μοίρες. Ήταν έδρα του πρώην Καποδιστρίακου Δήμου Ρούβα και ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου.
Ανάμεσα στα άλλα, λειτουργούν στο χωριό υπηρεσίες, ΚΕΠ, Κοινοτικό κατάστημα, νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο. Επίσης, στη Γέργερη δραστηριοποιείται ο αθλητικός σύλλογος Α.Σ. Ρούβας με έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Γέργερης.
Ιστορικά στοιχεία
Μέσα στο χωριό βρίσκεται η μεγάλη πηγή Φουντάνα, από την οποία υδρευόταν η αρχαία Γόρτυνα. Σώζονται τμήματα από το ρωμαϊκό υδραγωγείο.
Στην περίοδο της Βενετοκρατίας στη Γέργερη υπήρχαν πολλοί νερόμυλοι κατά μήκος του ποταμού, για την άλεση των σιτηρών. Στη θέση Μάη Βρύση οι Τούρκοι γιόρταζαν την Πρωτομαγιά και οι γιορτές διαρκούσαν τρεις ημέρες, οπότε σταματούσε η επικοινωνία με τα χωριά της Απάνω Ρίζας. Στην ίδια θέση μεταπολεμικά ιδρύθηκαν μαθητικές κατασκηνώσεις.
Από τη Γέργερη και συγκεκριμένα από τα Μαστραχιανά καταγόταν ο οπλαρχηγός Φραγκιός Μαστραχάς, ο επονομαζόμενος και «σταυραετός του Ρούβα», ο οποίος διακρίθηκε στην Επανάσταση του 1866 ως υπαρχηγός στις τρεις επαρχίες της Μεσαράς και βρήκε τραγικό θάνατο το 1867 στο Γοργολαΐνη, όπου βρίσκεται σήμερα η προτομή και ο τάφος του.
Η ονομασία του χωριού είναι προελληνική. Το 1583 αναφέρεται Giergeri με 500 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103). Το 1834 ζούσαν 41 χριστιανικές και 4 τουρκικές οικογένειες και το 1881 είχε 619 Χριστιανούς και 6 Τούρκους κατοίκους.
Αξιοθέατα
Στο χωριό υπάρχει υδραγωγείο και οι ιεροί ναοί: Μεταμόρφωση του Σωτήρος, με μαρμάρινα μέλη αρχαιοτέρου ναού (εντός του οποίου είχαν σφαχτεί) από τους Τούρκους πολλοί Χριστιανοί, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Στυλιανός και ο Προφήτης Ηλίας. Ο τελευταίος βρίσκεται σε βράχο στο κέντρο του χωριού και οικοδομήθηκε το 1905. Σε μικρή απόσταση είναι κτισμένη η Παναγιά η Κερά με τοιχογραφίες του 1443, αλλά καπνισμένες. Από τη θέση αυτή, στις 14 Αυγούστου 1944 οι Γερμανοί εκτέλεσαν 25 κατοίκους της Γέργερης και του γειτονικού χωριού της Νυβρίτου.
Περίπου 1 χλμ έξω από το χωριό και πάνω σε ένα λόφο, βρίσκεται εποχιακή φυσική λίμνη, "Στου Διγενή το μνήμα", γνωστή και ως "Βρωμολίμνη", η οποία τον χειμώνα συγκεντρώνει νερό και το καλοκαίρι ξεραίνεται και δίπλα της τεχνητή λιμνοδεξαμενή, η οποία τροφοδοτείται από τις πηγές της Γέργερης. Σε αυτήν την περιοχή έχουν καταγραφεί περίπου 63 είδη πουλιών και αναμένεται να αυξηθεί, καθώς οι λίμνες βρίσκονται σε σημαντικό μεταναστευτικό διάδρομο.
Στα υψώματα επάνω από το χωριό βρίσκεται το μεγαλύτερο δάσος πρίνων στην Κρήτη. Είναι το δάσος του Ρούβα, το οποίο αποτέλεσε καταφύγιο των Χριστιανών κατά τις επαναστάσεις των προηγούμενων αιώνων. Στην περιοχή του Ρούβα βρίσκονται τα «μητάτα» των κτηνοτρόφων της Γέργερης, όπου το Μάιο διεξάγονται οι «κουρές». Πρόκειται για το κούρεμα των προβάτων, που συνοδεύεται από γλέντι, οινοποσία και φαγοπότι με συγγενείς και φίλους. Στις 3 Νοεμβρίου ανοίγουν για πρώτη φορά τα βαρέλια με το νέο κρασί και εορτάζεται ο πολιούχος, Άγιος Γεώργιος ο Μεθυστής.Επίσης, στο χωριό γίνεται πανηγύρι της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου) και του Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου).
Στο δάσος από πρίνους του Ρούβα έξω από το χωριό, αναπτύσσονται ενδημικά είδη χλωρίδας και πανίδας. Στο χωριό υπάρχει Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και παραδοσιακή δημοτική επιχείρηση που προσφέρει όλα τα κρητικά παραδοσιακά φαγητά.
Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|301x301εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1990 με το ΦΕΚ 48Α - 02/04/1990 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Γέργερης και ορίστηκε έδρα του δήμου Ρούβα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Απομαρμά, Καρδαμιανά, Μαστραχιανά, Ράπτης, Τζανιανά και Ψαλίδα, αποτελεί την κοινότητα Γέργερης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γέργερης του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.241 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Γέργερης
Παραπομπές
Γεργερη Γεργερη Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Αλεξ Ντέλα Βάλε
Ο Αλεξ Ντέλα Βάλε (γεννηθείς 8 Ιουνίου 1982) είναι διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής από το Σαν Μαρίνο. Με την εθνική ομάδα της χώρας του αγωνίζεται από το 2002 έχοντας 41 συμμετοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγίου Μαρίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φολγκόρε Φαλτσιάνο
Τροχόδρομος αεροδρομίου
Τροχόδρομος (αγγλικά: taxiway) ονομάζεται κάθε τμήμα της διαδρομής ενός αεροσκάφους σε ένα αεροδρόμιο, που συνδέει τον διάδρομο ή τους διαδρόμους προσγείωσης/απογείωσης, τους χώρους στάθμευσης αεροσκαφών, τα υπόστεγα, τους τερματικούς αεροσταθμούς και άλλες εγκαταστάσεις του αεροδρομίου μεταξύ τους.
Το πλήθος και η πολυπλοκότητα των τροχοδρόμων ενός αεροδρομίου, εξαρτάται κυρίως από το μέγεθός του και τη χρήση του. Κατά κανόνα, όσο πιο μεγάλο είναι ένα αεροδρόμιο, τόσο πιο πολύπλοκο είναι το δίκτυο τροχοδρόμων του. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι τροχόδρομοι έχουν σκληρή επιφάνεια (άσφαλτος ή σκυρόδεμα), ενώ σε μικρότερα αεροδρόμια γενικής αεροπορίας, οι τροχόδρομοι μπορεί να είναι καλυμμένοι είτε από χαλίκι είτε από γρασίδι.
Είδη Τροχοδρόμων
Σε ένα σύστημα τροχοδρόμων διακρίνονται τα εξής είδη τροχοδρόμων:
Ονομασία αναγνώρισης τροχοδρόμων
Κάθε τροχόδρομος έχει σαν ονομασία έναν αλφαριθμητικό κωδικό αναγνώρισης, που τον κάνει μοναδικό σε ολόκληρο το δίκτυο των τροχοδρόμων ενός αεροδρομίου. Παραδείγματα τέτοιων ονομασιών είναι: "Α", "Α1", "Α2", "ΑΑ", "B", "K", "T", "W". Σε μικρά αεροδρόμια αρκεί ένας μικρός αριθμός γραμμάτων του λατινικού αλφαβήτου, για να προσδιοριστούν όλοι οι τροχόδρομοι του. Σε μεγαλύτερα αεροδρόμια, χρησιμοποιούνται περισσότερα γράμματα ή ακόμη συνδυασμοί γραμμάτων και αριθμών, για να καλυφθεί η ανάγκη ονοματοδοσίας όλων των τροχοδρόμων τους.
Το πρώτο βήμα στο σχεδιασμό ενός συστήματος πινακίδων καθοδήγησης τροχοδρόμων είναι η ανάπτυξη μιας απλή και λογικής μεθόδου ονοματοδοσίας τροχοδρόμων. Ορισμένοι απλοί και λογικοί κανόνες, που ακολουθούνται είναι οι εξής:
Για μεγαλύτερη βοήθεια, εκδίδονται σχεδιαγράμματα με όλες τις πληροφορίες σχετικά με τη διαδρομή και την ονομασία κάθε τροχοδρόμου καθενός αεροδρομίου, τα οποία είναι στη διάθεση κάθε πιλότου, ώστε να τα συμβουλεύεται κατά τη διάρκεια τη τροχοδρόμησής του. Η προφορά της ονομασίας αναγνώρισης ενός τροχοδρόμου γίνεται κατά χαρακτήρα, ακολουθώντας το διεθνές φωνητικό αλφάβητο:
Διαγραμμίσεις τροχοδρόμων
Τα βασικά χαρακτηριστικά των τροχοδρόμων είναι τα εξής:
Επιφανειακές σημάνσεις του τροχοδρόμου
Οι παρακάτω σημάνσεις μπορούν να απεικονιστούν πάνω στην επιφάνεια του τροχοδρόμου (Surface Painted Signs):
Πινακίδες σήμανσης τροχοδρόμων
Υπάρχουν τρεις μεγάλες κλάσεις πινακίδων σηματοδότησης του αεροδρομίων, στις οποίες ανήκουν αρκετές κατηγορίες πινακίδων. Η πρώτη κλάση περιλαμβάνει τις πινακίδες υποχρεωτικής εντολής, η δεύτερη τις πινακίδες καθοδήγησης, ενώ η τρίτη τις πληροφοριακές πινακίδες, θυμίζοντας πολύ τις αντίστοιχες κλάσεις των συμβατικών πινακίδων οδοσήμανσης.
Πινακίδες υποχρεωτικής εντολής
Οι πινακίδες υποχρεωτικής εντολής έχουν κόκκινο φόντο και λευκούς χαρακτήρες. Σηματοδοτούν τις Θέσεις Κράτησης εν όψει διαδρόμων, τροχοδρόμων και κρίσιμων περιοχών (critical areas). Αεροσκάφη και οχήματα επιβάλλεται να σταματούν μπροστά σε αυτές τις πινακίδες έως ότου λάβουν σχετική άδεια από τον Πύργο Ελέγχου, για να προχωρήσουν.