cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβείο Ατομικού Θάρρους
Αντικατάσταση
Μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, το Βραβείο Ατομικού Θάρρους έπαψε να υφιστάται, αλλά στις 2 Μαρτίου 1992, σύμφωνα με το διάταγμα '''Νο. 2424-1''', δημιουργήθηκε το Βραβείο Ατομικού Θάρρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η διαφορά του με το Βραβείο Ατομικού Θάρρους είναι ότι στο κάτω μέρος του Βραβείου Ατομικού Θάρρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν υπήρχε η επιγραφή "СССР" (ΕΣΣΔ).
Απονομές
Οι τελετές απονομής του βραβείου έγιναν από το 1992 μέχρι το 1994. Η πρώτη απονομή έγινε στις 10 Ιουνίου 1992.
Βραβείο Ανδρείας
Το Βραβείο Ατομικού Θάρρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, σύμφωνα με το διάταγμα Νο. 442, αντικαταστάθηκε από το Βραβείο Ανδρείας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου 1994
Το Βραβείο Ανδρείας μπορεί να απονεμηθεί σε έναν άνθρωπο επανειλημμένα όπως για παράδειγμα:
Αυτοί οι 2 έχουν βραβευτεί με το βραβείο αυτό 4 φορές.
Ατομικο Θαρρος
Βελεσιώτες Φθιώτιδας
Οι Βελεσιώτες είναι ημιορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 200 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Βελεσιώτες βρίσκονται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στη νοτιοανατολική άκρη του κάμπου της Καρδίτσας. Απέχει 13 χλμ. ΒΔ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 28 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Φάρσαλα και 45 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα. Νότια του χωριού, μέσα από τούνελ, περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης. Στην τοποθεσία "Κόκκινα χορτάρια" έχουν βρεθεί υπολείμματα μικρού οικισμού που κατοικήθηκε συνεχώς από 3ο έως 12ο αιώνα.
Οι Βελεσιώτες αναφέρονται στην περίοδο της τουρκοκρατίας και σύμφωνα με την προφορική παράδοση οφείλουν το όνομά τους στον Τούρκο τσιφλικά της περιοχής Βελή, γιο του Αλή Πασά, που έφερε στο χωριό την εκτροφή και καλλιέργεια της σηροτροφίας. Επίσημα αναφέρονται το 1883, μετά την παραχώρηση στο τότε Ελληνικό Βασίλειο περιοχών της Θεσσαλίας (με βάση την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881) στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βελεσιωτών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θεσσαλιώτιδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 228 κατοίκους.
Μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης Ιεράς μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου
Το Μουσείο - Σκευοφυλάκιο της Ιεράς μονής Στροφάδων και Αγίου Διονύσιου βρίσκεται στην πόλη της Ζακύνθου, απέναντι απο τον ναό του Αγίου Διονυσίου, όπου στεγάζεται στο ισόγειο της νέα πτέρυγας του μοναστηρίου, που εγκαινιάστηκε στις 12 Νοεμβρίου 2000. Συγκροτείται απο εικόνες και άλλα έργα της Χριστιανικής τέχνης, εκ των οποίων ένα σημαντικός αριθμός προέρχεται απο την Ιερά Μονή Μεταμόρφωση του Σωτήρος στις Στροφάδες. Τα έργα μεταφέρθηκαν στην Ζάκυνθο, ύστερα απο τον μεγάλο σεισμό της 18 Νοεμβρίου 1997, όπου επέφερε σοβαρές βλάβες στο μοναστηριακό συγκρότημα. Αποτελούν πολύτιμα τεκμήρια της ιστορίας και της μακραίωνης πνευματικής παράδοσης της Μονής, αφού τα περισσότερα απο τα ανεκτίμητα κειμήλια της, καθώς και μεγάλο μέρος της περίφημης βιβλιοθήκης της, αποτέλεσαν λεία των επιδρομέων, των πειρατών και αρχαιοκαπήλων. μικρογραφία|286x286px|Η είσοδος του μουσείου. Βρίσκεται 280 μέτρα απο το λιμάνι της Ζακύνθου.|αριστερά Το εκκλησιαστικό μουσείο εντάσσεται στην προσπάθεια για μια μουσειακή πολιτική που έχει σκοπό να αναθερμάνει την συλλογική μνήμη της τοπικής κοινωνίας και να μεταβάλλει, το άγνωστο για πολλούς πολιτιστικό αγαθό, μέσω συγκεκριμένης μουσειακής δράσης, σε κοινωνικό αγαθό. Αποτελεί ένα μικρό, αλλά πολυσύνθετο εικονιστικό δείγμα διαπολιτισμικών σχέσεων Ανατολής και Δύσης απο ένα μικρό μέρος της Μεσογείου, αυτής της πολύ-πολιτισμικής θάλασσας, στην οποία συντελέστηκαν απίστευτες διεργασίες συγχωνεύσεων και μετασχησμών. Μέσα απο τα έργα αναδεικνύονται οι αλληλεπιδράσεις της Βυζαντινής και της δυτικής τέχνης στην ανάπτυξη μιας εικονογραφίας που συνδίαζε τη βυζαντινή κληρονομιά με τις ισχυρές επιροές απο την Ιταλική Αναγέννηση και το Μπαρόκ.
Συλλογή
Η σημερινή έκθεση, ο πυρήνας της οποίας υπήρχε σε ένα μικρό, μάλλον ακατάλληλο ως προς τις συνθήκες φύλαξης εκθεσιακό χώρο στην παλιά πτέρυγα του μοναστηρίου, έχει εμπλουτιστεί σημαντικά χάρη στην γενναιόδωρη προσφορά του '''Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου Β΄''' ποικίλων αντικειμένων εξαιρετικής εκκλησιαστικής τέχνης. Πέρα απο την αρχαιολογική τους αξία, τα αρχιερατικά άμφια, τα ιερά λειτουργικά σκεύη και τα λειτουργικά εξαρτήματα της δωρεάς του Μητροπολίτη Ζακύνθου καθίστανται και τεκμήρια της εκκλησιαστικής ιστορίας του νησιού με την διαδοχική χρήση τους απο τους αρχιερείς. Πολλά απο τα ιερά λειτουργικά σκεύη και κάποια απο τα λειτουργικά και ιερατικά άμφια του Εκκλησιαστικού Μουσείου, τα οποία φέρουν επιγραφές στα ρώσικα ή αποδίδονται σε ρώσικα εργαστήρια, αποτελούν τμήμα της δωρεάς του Γεώργιου Κωστάκη. Τη δεκαετία του 1930, ο ζακυνθνής καταγωγής συλλέκτικης έργων ζωγραφικής της ρώσικης πρωτοπορίας, απέστειλε απο την Μόσχα σκεύη και άμφια για τις λειτουργικές ανάγκες των ναών της Ζακύνθου, τα οποία αντιπροσωπεύουν χαρακτηριστικά τη ρώσικη εκκλησιαστική τέχνης του 18ου και του 19ου αιώνα. Οι αρχαιότερες εικόνες του Μουσείου έχουν φιλοτεχνηθεί απο κρητικούς ζωγράφους και μεταφέρθηκαν απο τους πρόσφυγες ως ιερά κειμήλια όπου ανατέθηκαν σε ναούς της Ζακύνθου.
Εκθέματα
Οι συλλογές του μουσείου εκτίθενται σε δύο χώρους:
μικρογραφία|325x325εσ|Ο Σταυρός απο το τέμπλο του καθολικού της Ιεράς Μονής Στροφάδων, Ο Εσταυρωμένος Χριστός και τα σύμβολα των Ευαγγελιστών, Παναγιώτη Δοξαρά. Στην κύρια αίθουσα δεσπόζει ο Σταυρός απο το τέμπλο του καθολικού της Ιεράς Μονής Στροφάδων, ο Εσταυρωμένος Χριστός και τα σύμβολα των Ευαγγελιστών του Παναγιώτη Δοξαρά. Είναι ξυλόγλυπτος με επιχρυσομένη επένδηση, ο τύπος αυτού του σταυρού κατάγεται απο τους μεγάλους βενετσιάνικους σταυρούς του 13ου αιώνα και υιοθετείται απο την κρητική τέχνη γνωρίζοντας μεγάλη διάδοση στα τέλη του 16ου αιώνα, κυρίως στις βενετοκρατούμενες περιοχές. Ο μεγάλος σταυρός με την παράσταση του Εσταυρωμένου Χριστού, το πρώτο χρονολογικά ενυπόγραφο έργο του Παναγιώτη Δοξαρά, έρχεται να προστεθεί στα ελάχιστα αδιαμφισβήτητα δείγματα της δουλειάς του καλλιτέχνη. Στο πρώιμο αυτό έργο, ο Δοξαράς δεν έχει απομακρυνθεί ολοκληρωτικά απο την μεταβυζαντινή εικονογραφική παράδοση, υιοθετεί όμως τρόπους και στοιχεία της δυτικής τέχνης και κυρίως, εισάγει στη θρησκευτική ζωγραφική τη χρήση λαδιού, αντί της αυγοτέμπερας.
αριστερά|μικρογραφία|393x393εσ|Η λητανεία του λειψάνου του Αγίου Διονυσίου, Νικόλαος Κουτούζη 1766. Ένα απο τα πιο γνωστά εκθέματα που υπάρχουν στο μουσείο είναι ο πίνακας του Νικολάου Κουτούζη, Η λητανεία του λειψάνου του Αγίου Διονυσίου, χρονολογείται το 1766 και κοσμούσε το στηθαιό του γυναικωνίτη, τόσο του παλιού, όσο και του νέου ναού του Αγίου Διονυσίου. Η μακρόστενη πολυπρόσωπη παράσταση έχει κατακτήσει τις βασικές ερμηνευτικές κατηγορίες της βενετσιάνικης ζωγραφικής. Η απεικόνιση γνωστών προσώπων με ορισμένο πρωτόκολλο, καθιστούν το έργο τεκμήριο της πολιτικής και πολιτιστικής ζωής της Ζακύνθου εκείνης της εποχής. Ο πίνακας επιδιορθώθηκε τρείς φορές, πρώτα απο τον ειδικό ζωγράφο συντηρητή Giuseppe Capozzi μετά απο τον σεισμό του 1840, αργότερα ένα επιδιορθωτής αλλοίωσε σημαντικά την αρχική του σύνθεση και το 1991 έγινε στερέωση και καθαρισμός της ζωγραφικής επιφάνειας απο την συντηρήτρια Φλωρεντία Ασημάκου.
Πηγές
Μυλωνά Α. Ζωή, 2011. Μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης Ιεράς Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Ζάκυνθος
Κατηγορία:Τέχνη Κατηγορία:Ελλάδα Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Μουσεία
Παγκόσμια Συνομοσπονδία Μπέιζμπολ Σόφτμπολ
Η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Μπέιζμπολ Σόφτμπολ (αγγλικά: World Baseball Softball Confederation, WBSC) είναι αρμόδια για τα αθλήματα του μπέιζμπολ και του σόφτμπολ σε διεθνές επίπεδο. Προέκυψε το 2013 έπειτα από τη συγχώνευση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Σόφτμπολ (ISF) και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Μπέιζμπολ (IBAF), των πρώην φορέων για τα αθλήματα του μπέιζμπολ και του σόφτμπολ, οι οποίες πλέον λειτουργούν ως κατηγορίες της WBSC.
Διοργανώσεις
Ακολουθούν οι διοργανώσεις της ομοσπονδίας:
Μπέιζμπολ
Διοργανώσεις Ανδρών
Διοργανώσεις Γυναικών
Διοργανώσεις Τμημάτων Υποδομής
Σόφτμπολ
Διοργανώσεις Ανδρών
Διοργανώσεις Γυναικών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Μπέιζμπολ Κατηγορία:Σόφτμπολ
Σιγκαπούρη
Η Σιγκαπούρη, επίσημα Δημοκρατία της Σιγκαπούρης, είναι νησιωτική χώρα νότια της Μαλαισίας. Με έκταση μόλις 733,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι η μικρότερη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας και μπορεί να χαρακτηριστεί μια σύγχρονη πόλη-κράτος. Βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ασίας και της Μαλαισιανής χερσονήσου, μόλις μία μοίρα βόρεια από τον Ισημερινό.
Η Σιγκαπούρη ήταν μέχρι το 1965 βρετανική αποικία και έκτοτε είναι μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Ο πληθυσμός της έχει πολυεθνική σύνθεση, καθώς περιλαμβάνει Κινέζους, Μαλαισιανούς, Ταμίλ και Ευρωπαίους. Έχει ισχυρή οικονομία και οι κάτοικοί της απολαμβάνουν υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα και βιοτικό επίπεδο. Το Σύνταγμα της χώρας ορίζει το πολίτευμα ως κοινοβουλευτική δημοκρατία, στην πράξη όμως ένα και μόνο κόμμα, το Λαϊκό Κόμμα Δράσης, μονοπωλεί την εξουσία από τότε που η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022, είναι 5.637.000 κάτοικοι.
Γεωγραφία
thumb|right|Χάρτης της Σιγκαπούρης Η Σιγκαπούρη είναι ένα νησιωτικό μικροκράτος που βρίσκεται στο νότιο άκρο της χερσονήσου της Μαλαισίας και ταυτόχρονα στο ανατολικό στόμιο του πορθμού της Μαλάκκας, ο οποίος είναι μία από τις πιο πολυσύχναστες ακτοπλοϊκές διόδους του πλανήτη. Εκτός του κεντρικού νησιού, του Πουλάου Ουτζόνγκ (Pulau Ujong), περιλαμβάνει άλλα 62 μικρότερα νησιά, από τα οποία τα μεγαλύτερα είναι τα Jurong Island, Pulau Tekong, Pulau Ubin και Sentosa. Η Σιγκαπούρη συνδέεται με την ενδοχώρα της Μαλαισίας με δύο γέφυρες. Παράλληλα, νότια της Σιγκαπούρης βρίσκονται τα νησιά Ριάου, τα οποία ανήκουν στην Ινδονησία.
Το κέντρο της πόλης βρίσκεται στο νότο και συγκεκριμένα γύρω από τις εκβολές του ποταμού της Σιγκαπούρης. Παλιότερα αυτή ήταν η μοναδική αστική περιοχή του νησιού, ενώ στο υπόλοιπο υπήρχαν είτε τροπικά δάση είτε γεωργικές εκτάσεις. Τη δεκαετία του 1960 η κυβέρνηση ξεκίνησε ένα στεγαστικό πρόγραμμα κατασκευάζοντας οικισμούς σε διάφορες περιοχές και σήμερα σχεδόν το σύνολο του νησιού είναι αστικοποιημένο. Έτσι σήμερα παραμένει μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα τροπικού δάσους, το προστατευόμενο Bukit Timah Nature Reserve. Υπάρχουν επίσης και κάποια πάρκα που διατηρούνται με ανθρώπινη παρέμβαση, όπως οι Βοτανικοί Κήποι της Σιγκαπούρης, οι οποίοι ανακηρύχθηκαν το 2015 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Σχεδόν το 10% της έκτασης της Σιγκαπούρης καλύπτεται από πάρκα ή καταφύγια φύσης. Το ψηλότερο σημείο είναι ο λόφος Μπούκιτ Τίμαχ στα 163,6 μέτρα.
Για να αντιμετωπίσει την έλλειψη γης η Σιγκαπούρη εκτελεί έργα επέκτασης στη θάλασσα, με χώμα που προέρχεται από τους λόφους της, το βυθό της θάλασσας και γειτονικές χώρες. Ως αποτέλεσμα η έκτασή της αυξήθηκε από 581,5 τ.χλμ. το 1960 σε 733 τ.χλμ. σήμερα και μπορεί να αυξηθεί κατά άλλα 100 μέχρι το 2030.
Κλίμα
Καθώς η Σιγκαπούρη βρίσκεται 137 χιλιόμετρα βόρεια του Ισημερινού έχει τροπικό κλίμα χωρίς διακριτές εποχές. Το κλίμα της χαρακτηρίζεται από ομοιόμορφη θερμοκρασία και πίεση, υψηλή υγρασία και άφθονη βροχόπτωση. Οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από 22 °C ως 34 °C. Κατά μέσο όρο η σχετική υγρασία είναι 90% το πρωί και 60% το απόγευμα. Κατά τις περιόδους παρατεταμένης έντονης βροχής, η σχετική υγρασία φτάνει το 100%. Οι χαμηλότερες και υψηλότερες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί ιστορικά είναι 18,4 °C και 37,8 °C αντίστοιχα. Ο Ιούνιος και ο Ιούλιος είναι οι θερμότεροι μήνες, ενώ ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος αποτελούν την υγρή περίοδο των μουσώνων. Στη Σιγκαπούρη δεν χρησιμοποιείται θερινή ώρα. Η διάρκεια της μέρας είναι σταθερή σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, εξαιτίας της θέσης της χώρας κοντά στον Ισημερινό. Χωρίς φυσικές πηγές πόσιμου νερού, η βασική πηγή νερού στη χώρα είναι η βροχόπτωση και η συλλογή του γίνεται με ειδικές εγκαταστάσεις. Η βροχή παρέχει γύρω στο 50% του νερού της Σιγκαπούρης. Το υπόλοιπο εισάγεται από γειτονικές χώρες, ανακυκλώνεται ή αφαλατώνεται. Σήμερα κατασκευάζονται νέες μονάδες ανακύκλωσης και αφαλάτωσης, με σκοπό τη μείωση της εξάρτησης από το εξωτερικό.
Ιστορία
Το όνομα «Σινγκαπόρα» σημαίνει «Πόλη των λιονταριών», από τις μαλαισιανές λέξεις «σίγκα» (λιοντάρι) και «πόρα» (πόλη). Δόθηκε τον 14ο αιώνα από ένα πρίγκιπα της Σουμάτρας, ο οποίος, φτάνοντας στο νησί μετά από μια καταιγίδα παρατήρησε ένα ζώο στην ακτή που έμοιαζε με λιοντάρι. Σήμερα θεωρείται ότι έκανε λάθος, καθώς πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι στη Σιγκαπούρη δεν έζησαν ποτέ λιοντάρια (ούτε καν ασιατικά λιοντάρια) και ότι το ζώο που είδε ο πρίγκιπας ήταν κατά πάσα πιθανότητα μαλαϊκή τίγρις.
Η σύγχρονη ιστορία της Σιγκαπούρης ουσιαστικά ξεκινά το 1819 όταν φτάνει στο νησί ο Τόμας Στάμφορντ Ραφλς, αξιωματούχος της Βρετανικής Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών. Αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες του μέρους ως στρατηγικό σημείο εμπορίου στη Νοτιοανατολική Ασία, ο Ραφλς υπέγραψε συνθήκη με το σουλτάνο Χουσεΐν Σαχ για να αναπτύξει στη Σιγκαπούρη ένα εμπορικό λιμάνι για λογαριασμό των Βρετανών. Με επόμενη συνθήκη το 1824, το νησί έγινε βρετανική κτήση. Το 1826, η Σιγκαπούρη βρέθηκε υπό την αιγίδα της βρετανικής Ινδίας και πρωτεύουσα της περιοχής το 1836. Την περίοδο κατά την οποία το νησί έγινε βρετανική κτήση, ο πληθυσμός του αριθμούσε μερικές χιλιάδες, κυρίως ιθαγενείς Μαλαισιανούς και μερικούς Κινέζους. Μέχρι τη δεκαετία του 1860, ο πληθυσμός του είχε φτάσει τις 80.000. Πολλοί μετανάστες έφτασαν στη Σιγκαπούρη για να εργαστούν στις φυτείες καουτσούκ, του οποίου η Σιγκαπούρη έγινε παγκόσμιος εξαγωγέας.
thumb|right|Άγαλμα του Τόμας Στάμφορντ Ραφλς που θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Σιγκαπούρης.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί κατασκεύασαν στο νησί μια μεγάλη στρατιωτική βάση. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Σιγκαπούρη ήταν η κυριότερη στρατιωτική βάση των Βρετανών στη Νοτιοανατολική Ασία. Ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός εισέβαλε στη Μαλαισία και συνέχεια στη Σιγκαπούρη, καταλήγοντας στην επονομαζόμενη Μάχη της Σιγκαπούρης. Οι ελλιπώς προετοιμασμένοι Βρετανοί ηττήθηκαν σε έξι μέρες και παραδόθηκαν στον στρατηγό Γιαμασίτα (Tomoyuki Yamashita) στις 15 Φεβρουαρίου 1942, γεγονός που σήμερα χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη στρατιωτική ήττα στην ιστορία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Οι Γιαπωνέζοι μετονόμασαν τη Σιγκαπούρη «Σονάντο» που σημαίνει «νότιο νησί που αποκτήθηκε στην εποχή του Σόβα» και την κατείχαν μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου 1945, ένα μήνα μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, οπότε και ξαναπέρασε στην κυριαρχία των Βρετανών.
Ως ανεξάρτητο νέο κράτος αντιμετώπιζε πρόβλημα επάρκειας φυσικών πόρων, μεγάλη ανεργία, έλλειψη στέγασης και την απειλή διαφυλετικών εντάσεων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Λι Κουάν Γιου ως πρωθυπουργού από το 1959 ως το 1990 η κυβέρνηση κατάφερε να πετύχει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Επίσης, δημιουργήθηκε ένα ανεξάρτητο εθνικό σύστημα άμυνας που βασίζεται στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τους άντρες. Το 1967 έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Το 1990 ο Γκο Τσοκ Τονγκ διαδέχτηκε τον Λι ως πρωθυπουργός. Το 2004 ο Λι Σιεν Λουνγκ, που είναι ο μεγαλύτερος γιος του Λι Κουάν Γιου, έγινε ο τρίτος πρωθυπουργός της χώρας. thumb|160px|Άποψη της Σιγκαπούρης
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα της Σιγκαπούρης είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από το Υπουργικό Συμβούλιο, του οποίου ηγείται ο πρωθυπουργός. Αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος της Σιγκαπούρης. Το αξίωμα είναι κυρίως εθιμοτυπικό και έχει περιορισμένες εξουσίες. Προβλέπεται η απ' ευθείας εκλογή του από τον λαό, αλλά μέχρι στιγμής σε όλες τις εκλογές εκτός από μία (το 1993) υπήρχε μόνο ένας υποψήφιος.
Η πολιτική στη Σιγκαπούρη ελέγχεται από ένα κόμμα, το Λαϊκό Κόμμα Δράσης (People's Action Party - PAP) από τότε που κέρδισε την ανεξαρτησία της. Ως αποτέλεσμα, ξένοι πολιτικοί αναλυτές και πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης θεωρούν ότι η Σιγκαπούρη είναι στην ουσία ένα μονοκομματικό κράτος. Στις εκλογές δεν υπάρχει νοθεία, αλλά το PAP κατηγορείται ότι εκμεταλλεύεται το πολιτικό σύστημα προς όφελος του, ότι ασκεί λογοκρισία και περιορίζει την αντιπολίτευση. Οι επικριτές του PAP ισχυρίζονται ότι το δικαστικό σύστημα μεροληπτεί υπέρ της κυβέρνησης και ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός των εξουσιών. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 6 Μαΐου του 2006 το κυβερνών κόμμα PAP κέρδισε 82 έδρες επί συνόλου 84 στο κοινοβούλιο.
Εκλογές
Η Βουλή αποτελείται από ένα σώμα (Εθνοσυνέλευση), το οποίο απαρτίζεται από 84 μέλη. Τα τελευταία εκλέγονται για πενταετή θητεία. Το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές παρέχεται από την ηλικία των 21 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική.
Οικονομία
thumb|right|Ουρανοξύστες στο κέντρο της πόλης. Η Σιγκαπούρη έχει μια ανεπτυγμένη οικονομία της αγοράς που θεωρείται εξαιρετικά φιλική στις επιχειρήσεις. Μαζί με το Χονγκ Κονγκ, τη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν αναφέρεται ως μία από τις τέσσερις ασιατικές τίγρεις, αν και έχει μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα από τις υπόλοιπες. Η Σιγκαπούρη είναι γνωστή ως μια από τις πιο ελεύθερες, καινοτόμες, ανταγωνιστικές, δυναμικές και φιλικές προς τις εταιρείες χώρες του κόσμου. Ο δείκτης οικονομικής ελευθερίας για το 2015 κατέταξε τη Σιγκαπούρη ως τη δεύτερη πιο ελεύθερη οικονομία στον κόσμο. Επίσης, η Σιγκαπούρη κατατάσσεται συχνά ανάμεσα στις χώρες με τη λιγότερη διαφθορά, μαζί με τη Νέα Ζηλανδία και τις σκανδιναβικές χώρες. Η Σιγκαπούρη διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό εκατομμυριούχων στον κόσμο, με ένα στα έξι νοικοκυριά να έχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ αναλώσιμο πλούτο. Αυτό δεν περιλαμβάνει ιδιοκτησία, εταιρείες και πολυτελή αγαθά, τα οποία θα αύξαναν το ποσοστό εκατομμυριούχων, καθώς η περιουσία στη Σιγκαπούρη είναι ανάμεσα στις ακριβότερες του κόσμου. Η Σιγκαπούρη δε διαθέτει ελάχιστο μισθό, θεωρώντας ότι έτσι μειώνεται η ανταγωνιστικότητά της. Επίσης, έχει μια από τις μεγαλύτερες ανισότητες στην κατανομή πλούτου ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες.
Μεγάλη ώθηση δίνει η γεωγραφική της θέση και ο ρόλος της ως διεθνές κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου. Το λιμάνι της είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο σε διακίνηση αγαθών. Η οικονομία βασίζεται επίσης στις εξαγωγές μεταποιημένων εισαγόμενων πρώτων υλών. Η βιομηχανία μεταποίησης είχε αποτελέσει το 26% του ΑΕΠ το 2005 και συνεχίζει να ακμάζει, καθώς περιλαμβάνει ηλεκτρονικά, πετρελαιοειδή, χημικά, μηχανολογικά και βιοϊατρικά προϊόντα. Η Σιγκαπούρη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά τζόγου-καζίνο, το τρίτο μεγαλύτερο κέντρο διύλισης και εμπορίας πετρελαίου, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής πλατφορμών πετρελαίου και κύριος κόμβος επιδιόρθωσης πλοίων,  καθώς και ο μεγαλύτερος κόμβος παγκοσμίως για logistics. Σημαντικός τομέας είναι και ο τουρισμός, καθώς η Σιγκαπούρη είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Περίπου 9,7 εκατομμύρια τουρίστες την επισκέφτηκαν το 2006. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 15,2 εκατομμύρια το 2015.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις στατιστικές της κυβέρνησης ο πληθυσμός της Σιγκαπούρης τον Ιούλιο του 2022 ήταν 5.637.000 κάτοικοι, από τους οποίους τα 3,987 εκατομμύρια είναι πολίτες ή μόνιμοι κάτοικοι (που αποκαλούνται «κάτοικοι Σιγκαπούρης»). Από τους «κατοίκους Σιγκαπούρης» το 75,2% είναι Κινέζοι, το 13,6% Μαλαισιανοί, το 8,8% Ινδοί και το υπόλοιπο 2,4% είναι Ευρωπαίοι, Ασιάτες και άλλες ομάδες. Οι περισσότεροι Κινέζοι και Ινδοί είναι απόγονοι πρόσφατων μεταναστών κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες.
Το 2006 ο ρυθμός γεννήσεων ήταν 10,1 στους 1000, ένα πολύ χαμηλό επίπεδο που αποδίδεται στην πολιτική ελέγχου των γεννήσεων, αλλά και ο ρυθμός θανάτου ήταν επίσης από τους χαμηλότερους στον κόσμο στο 4,3 στους 1000. Η συνολική αύξηση του πληθυσμού ήταν 4,4% ενώ η αύξηση για τους κατοίκους Σιγκαπούρης ήταν 1,8%. Το ποσοστό αύξησης οφείλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος στη μετανάστευση, αλλά και στο υψηλό προσδόκιμο ζωής. Η Σιγκαπούρη είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στον κόσμο μετά το Μονακό (εξαιρώντας το Μακάο και το Χονγκ Κονγκ που είναι περιοχές ειδικού καθεστώτος της Κίνας). Το 1957 ο πληθυσμός ήταν περίπου 1,45 εκατομμύρια και ο ρυθμός γεννήσεων ήταν σχετικά υψηλός. Αντιλαμβανόμενη τους εξαιρετικά περιορισμένους φυσικούς πόρους της χώρας και τη μικρή της έκταση, η κυβέρνηση εισήγαγε πολιτικές ελέγχου των γεννήσεων στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο πληθυσμός γερνούσε, λιγότεροι εισερχόντουσαν στην αγορά εργασίας και υπήρχε έλλειψη ειδικευμένων εργατών. Σε μια δραματική αλλαγή πολιτικής, η κυβέρνηση εισήγαγε κίνητρα για γεννήσεις το 2001 (που βελτιώθηκαν περαιτέρω από τον Αύγουστο του 2004) για να ενθαρρύνει τα ζευγάρια να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά.
Το 2006 ο ρυθμός γονιμότητας ήταν μόνο 1,26 παιδιά ανά γυναίκα, ο 3ος χαμηλότερος διεθνώς και αρκετά κάτω από το 2,10 που απαιτείται για την ανανέωση του πληθυσμού. Το 2006 γεννήθηκαν 38.317 παιδιά, συγκρινόμενα με 37.500 το 2005. Αυτός ο αριθμός όμως δεν είναι αρκετός για να συντηρήσει την αύξηση του πληθυσμού. Για να ξεπεράσει το πρόβλημα η κυβέρνηση ενθαρρύνει αλλοδαπούς να μεταναστεύσουν στη Σιγκαπούρη. Ο μεγάλος αριθμός μεταναστών συντέλεσε στο να μην αρχίζει να μειώνεται ο πληθυσμός της Σιγκαπούρης. Οι περισσότεροι πρόσφατοι μετανάστες στη χώρα είναι Μαλαισιανοί, αλλά και πάρα πολλοί Κινέζοι από την Κίνα και άλλες περιοχές.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 83,2 χρόνια (81,0 χρόνια οι άνδρες και 85,5 οι γυναίκες).
Θρησκεία
thumb|200px|left| Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ανδρέα Η Σιγκαπούρη είναι μια πολυθρησκευτική χώρα. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία περίπου το 51% των κατοίκων Σιγκαπούρης (που δεν περιλαμβάνουν ένα σημαντικό αριθμό επισκεπτών και μεταναστών εργατών) είναι βουδιστές και ταοϊστές. Περίπου 15%, κυρίως Κινέζοι, Ευρασιάτες και Ινδοί, είναι χριστιανοί - που περιλαμβάνει πολλά δόγματα, ρωμαιοκαθολικοί, προτεστάντες και άλλοι. Οι μουσουλμάνοι είναι το 14%, από τους οποίους η μεγάλη πλειονότητα είναι Μαλαισιανοί και οι υπόλοιποι κυρίως Ινδοί μουσουλμάνοι. Άλλες μειονότητες περιλαμβάνουν Σιχ, Ινδουιστές και Μπαχάι σύμφωνα με την απογραφή του 2000.
Γλώσσες
thumb|200px|left|Η Σιγκαπούρη από την Κινέζικη συνοικία. Οι επίσημες γλώσσες είναι τα αγγλικά, κινέζικα (Μανδαρινικά), Μαλαϊκά και Ταμίλ. Εθνική γλώσσα για ιστορικούς λόγους θεωρείται η μαλαϊκή και σ’ αυτήν είναι γραμμένος ο εθνικός ύμνος «Majulah Singapura». Τα Αγγλικά είναι η γλώσσα που έχει επικρατήσει στη διοίκηση και τη δημόσια ζωή της χώρας. Η χρήση τους εξαπλώθηκε από τότε που καθιερώθηκαν ως η πρώτη γλώσσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και στην κυβέρνηση, ενώ είναι η πιο συνηθισμένη γλώσσα στη λογοτεχνία της Σιγκαπούρης. Τα αγγλικά καθιερώθηκαν στον ρόλο τους λόγω της ουδετερότητας τους ως προς τις υπόλοιπες εθνότητες της χώρας. Στην καθομιλουμένη συνηθίζεται μια τοπική παραλλαγή των αγγλικών που λέγεται «σίνγκλις» (από το «Singapore English») και τα οποία ενσωματώνουν λεξιλόγιο και γραμματική από τα Αγγλικά, διάφορες κινεζικές διαλέκτους, Μαλαϊκά και ινδικές γλώσσες. Τέλος, ένα σημαντικό και αυξανόμενο ποσοστό (48%) των κατοίκων της Σιγκαπούρης χρησιμοποιεί τα αγγλικά στο σπίτι, ακολουθούμενα από τα κινέζικα και τις κινεζικές διαλέκτους (περίπου 40%), τα μαλαϊκά (13%) και τα Ταμίλ (περίπου 4%). Η εκπαίδευση στη Σιγκαπούρη λαμβάνει χώρα στα αγγλικά, εκτός από το μάθημα της μητρικής γλώσσας, συμβάλλοντας στη σχετικά γρήγορη αντικατάσταση των τοπικών γλωσσών από τα αγγλικά, ακόμη και των μανδαρινικών, που είναι και η επίσημη μορφή της κινεζικής γλώσσας στη χώρα. Στη Σιγκαπούρη αρκετοί Κινέζοι ηλικιωμένοι μιλούν κινεζικές διαλέκτους σαν μητρική γλώσσα.
Μέσα ενημέρωσης
Όλα τα Μέσα Ενημέρωσης στη Σιγκαπούρη, έντυπα και ηλεκτρονικά, ελέγχονται έμμεσα ή άμεσα από την κυβέρνηση (βλέπε Mediacorp, η εταιρεία η οποία ελέγχει τα περισσότερα ΜΜΕ της χώρας). Στη χώρα λειτουργούν 7 τηλεοπτικά κανάλια και 14 ραδιοφωνικοί σταθμοί, τα οποία εκπροσωπούν τις τέσσερις επίσημες γλώσσες. Απαγορεύεται η κατοχή δορυφορικών δεκτών που μπορούν να λαμβάνουν μη εγκεκριμένο σήμα από το εξωτερικό. Συνολικά κυκλοφορούν 16 εφημερίδες που εκπροσωπούν και τις τέσσερις επίσημες γλώσσες. Η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα είναι η καθημερινή, αγγλόφωνη The Straits Times.
Διεθνείς
Η Σιγκαπούρη έχει οδική και σιδηροδρομική σύνδεση με το Τζοχόρ της Μαλαισίας. Επίσης υπάρχει συχνή ακτοπλοϊκή σύνδεση με αρκετά γειτονικά νησιά της Ινδονησίας. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εγχώριες
Η δημόσια συγκοινωνία στη Σιγκαπούρη εξυπηρετείται από λεωφορεία, ταξί, μετρό (Mass Rapid Transit - MRT) και συμπληρωματικά ελαφρύ σιδηρόδρομο (Light Rapid Transit - LRT). Συνολικά 2,78 εκατομμύρια επιβάτες χρησιμοποιούν το λεωφορείο για τις καθημερινές μετακινήσεις τους και 1,3 το μετρό (MRT και LRT). Το οδικό δίκτυο είναι ανεπτυγμένο και καλύπτει όλο το νησί, αλλά η χρήση ιδιόκτητων αυτοκινήτων αποθαρρύνεται. Για την αγορά αυτοκινήτου απαιτείται ειδική άδεια και μόνο ένας περιορισμένος αριθμός αδειών εκδίδονται κάθε χρόνο. Επίσης, η φορολογία είναι υψηλή και για την πρόσβαση στο κέντρο τις ώρες αιχμής οι οδηγοί πληρώνουν διόδια μέσω ηλεκτρονικού συστήματος.
Αθλητισμός
Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008 διεξήχθη στη χώρα το πρώτο νυχτερινό Γκραν πρι στην ιστορία της Φόρμουλα 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις Κατηγορία:Κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας Κατηγορία:Ινδοκίνα Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Γουίλιαμ Χόλντεν
Ο Γουίλιαμ Χόλντεν πραγματικό όνομα Γουίλιαμ Φράνκλιν Μπιντλ Τζούνιορ (αγγλικά: William Holden, πραγματικό όνομα: William Franklin Beedle Jr, 17 Απριλίου 1918 - 12 Νοεμβρίου 1981) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Ο καταδότης του θαλάμου 17 (Stalag 17) το 1953 και με Βραβείο Έμμυ για την ερμηνεία του στην τηλεοπτική σειρά Ο αμείλικτος το 1974. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ήταν ο πιο επιτυχημένος ηθοποιός στο Box-Office, καθώς βρισκόταν στη λίστα με τους δέκα εμπορικότερους σταρ για πέντε συνεχόμενα χρόνια (1954-1958) κάτι που επανέλαβε και το 1961. Το 1999, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στην 25η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. Για την προσφορά του στον κινηματογράφο, έχει αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ στον αριθμό 1651 της Vine Street.
Πρώτα Βήματα
Ο Χόλντεν γεννήθηκε το 1918 στο Ο Φάλον, ένα προάστιο του Σαιντ Λούις και ήταν ο πρωτότοκος γιος του χημικού Γουίλιαμ Φράνκλιν Μπιντλ και της καθηγήτριας Μέρι Μπλανς Μπολ. Οι γονείς του, που κατάγονταν από την Αγγλία, μετακόμισαν στη Νότια Πασαντίνα της Καλιφόρνια, όταν ο Χόλντεν ήταν τριών χρονών.
Το χρυσό αγόρι του Χόλιγουντ
Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος, το 1939, ήταν εκείνος ενός βιολιστή που ήθελε να γίνει πυγμάχος, στην ταινία του Ρούμπεν Μαμούλιαν Golden Boy. Οι παραγωγοί της ταινίας ήταν αρχικά δυσαρεστημένοι με την ερμηνεία του Χόλντεν και ήθελαν να τον απολύσουν, αλλά η παρέμβαση της συμπρωταγωνίστριάς του Μπάρμπαρα Στάνγουικ απεδείχθη σωτήρια. Η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία και ο Χόλντεν έγινε αστέρι πρώτου μεγέθους. Τριάντα εννιά χρόνια αργότερα, όταν η Στάνγουικ και ο Χόλντεν κλήθηκαν να παρουσιάσουν ένα βραβείο στην 50ή τελετή των όσκαρ, ο Χόλντεν σταμάτησε την παρουσίαση των υποψηφίων για να ευχαριστήσει δημοσίως τη Στάνγουικ για το γεγονός ότι του έσωσε την καριέρα. Την επιτυχία του Golden Boy ακολούθησε η συμμετοχή του στη μεταφορά του θεατρικού του Θόρντον Ουάιλντερ, Η μικρή μας πόλη (Our Town, 1940). Την επιτυχία ακολούθησε η ξαφνική πτώση, όταν η εταιρεία Columbia αγόρασε μέρος του συμβολαίου του και αναγκάστηκε να λαμβάνει μέρος σε ταινίες αμφιβόλου καλλιτεχνικής αξίας τόσο της Columbia, όσο και της Paramount Pictures. Κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου κατατάχθηκε στο σώμα της αεροπορίας, όπου έλαβε το βαθμό του υποσμηναγού.
Άνοδος μετά τον πόλεμο
200px|left|thumb|Η [[Γκλόρια Σουάνσον με τον Γουίλιαμ Χόλντεν στη Λεωφόρο της Δύσης.]] Μετά τη λήξη του πολέμου και αφού συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε ασήμαντες ταινίες, το 1950 ήρθε ο ρόλος που του εξασφάλισε την επιτυχία. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Μπίλι Γουάιλντερ είχε ξεκινήσει τις προετοιμασίες για τα γυρίσματα της ταινίας Η λεωφόρος της Δύσης (Sunset Boulevard) και είχε γράψει το ρόλο του ζιγκολό Τζο Γκίλις για τον Μοντγκόμερι Κλιφτ. Ο Κλιφτ που είχε συμφωνήσει να αναλάβει το ρόλο, τον απέρριψε την τελευταία στιγμή, δίνοντας την ευκαιρία στον Χόλντεν να πάρει τη θέση του. Η ταινία αυτή, που πλέον χαρακτηρίζεται ως μια από τις καλύτερες όλων των εποχών, του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, το οποίο έχασε από τον Χοσέ Φερέρ για την ταινία Συρανό ντε Μπερζεράκ (Cyrano de Bergerac, 1950).
Η επιτυχία της ταινίας του εξασφάλισε τη συμμετοχή σε μια σειρά αξέχαστων ταινιών, στις οποίες υποδυόταν τον κυνικό και περιθωριακό ήρωα. Ακολούθησε η ταινία Γεννημένη χθες (Born Yesterday, 1950), πλάι στο πλευρό της Τζούντι Χόλιντεϊ. Το 1953 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ Ο καταδότης του θαλάμου 17 (Stalag 17), όπου υποδυόταν έναν αιχμάλωτο του πολέμου. Η ταινία αυτή τον βοήθησε να κερδίσει το όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, κατατροπώνοντας τους Μπαρτ Λάνκαστερ και Μοντγκόμερι Κλιφτ, υποψήφιοι αμφότεροι για την ταινία Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here To Eternity, 1953). Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην αμφιλεγόμενη ταινία του Ότο Πρέμινγκερ Το γαλάζιο φεγγάρι (The Moon Is Blue, 1953). Το 1954 τον βρήκε να πρωταγωνιστεί σε τέσσερις ταινίες, με πρώτη τη συνεργασία του, για 3η φορά με τον Μπίλι Γουάιλντερ στην ταινία Γλυκιά μου Σαμπρίνα (Sabrina, 1954). Συμπρωταγωνιστές του στην ταινία αυτή ήταν ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και η Όντρεϊ Χέπμπορν. Πρωταγωνίστησε σε δυο ταινίες πλάι στη Γκρέις Κέλι με κυριότερη τη  Η Χωριατοπούλα (The Country Girl, 1954), στο ρόλο ενός θεατρικού σκηνοθέτη, καθώς και στο Οι γέφυρες του Τόκο-Ρι (The Bridges at Toko-Ri, 1954). Ξανασυνεργάστηκε επίσης με τη φίλη του Μπάρμπαρα Στάνγουικ στην ταινία Ο πύργος των φιλόδοξων (Executive Suite, 1954).
To 1955 πρωταγωνίστησε στη μεταφορά του θεατρικού έργου του Γουίλιαμ Ινγκ Πικ-νικ (Picnic) καθώς και στο μελόδραμα Έκσταση και πάθος (Love Is a Many-Splendored Thing). Στα γυρίσματα της ταινίας Έκσταση και πάθος συγκρούστηκε με την συμπρωταγωνίστριά του Τζένιφερ Τζόουνς, η οποία τον αντιμετώπισε εχθρικά λόγω του ότι ήταν γνωστός γυναικάς. Ακολούθησε η συμμετοχή του στο επικό αριστούργημα του Ντέιβιντ Λιν Η γέφυρα του ποταμού Κβάι το 1957 και η συμμετοχή του στην ταινία του Κάρολ Ριντ Το κλειδί (The Key, 1958) στο πλευρό της Σοφίας Λόρεν.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 το άστρο του άρχισε να δύει, καθώς αναγκάστηκε από τις κινηματογραφικές εταιρείες να αναλάβει ρόλους σε αδιάφορες ταινίες, όπως το Καυτό Παρίσι (Paris When It Sizzles, 1964), πλάι στην Όντρεϊ Χέπμπορν.
Τελευταίες επιτυχίες
thumb|260x260px|Ο Χόλντεν με την [[Όντρεϊ Χέπμπορν στην ταινία Γλυκιά μου Σαμπρίνα το 1954.]] μικρογραφία|311x311εσ|Με τον [[Κλιντ Ίστγουντ (αριστερά) στην ταινία Η ξελογιάστρα (1973).]] Το 1969 ο Χόλντεν πρωταγωνίστησε στο βίαιο γουέστερν του Σαμ Πέκινπα Άγρια συμμορία (The Wild Bunch), λαμβάνοντας καλές κριτικές. Πέντε χρόνια αργότερα συμπρωταγωνίστησε με τους Πολ Νιούμαν και Στιβ Μακ Κουίν στην ταινία καταστροφής Ο πύργος της κολάσεως (The Towering Inferno, 1974) και το 1977 συμμετείχε στην αριστουργηματική ταινία του Σίντνεϊ Λουμέτ πάνω στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, Το δίκτυο (The Network), αποσπώντας την τρίτη και τελευταία του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησε η ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ Φαιδώρα (Fedora, 1978) και η συμμετοχή του στην ταινία Πέρα από τα σύνορα (The Earthling, 1980), πλάι στο παιδί-θαύμα της εποχής εκείνης Ρίκι Σρέντερ. Ο Σρέντερ χρόνια αργότερα ονόμασε τον γιο του Χόλντεν για να τιμήσει τον μεγάλο αυτό ηθοποιό. Τελευταία του ταινία ήταν η σάτιρα του Μπλέικ Έντουαρντς Ροζ σκάνδαλα (S.O.B., 1981).
Προσωπική ζωή
Ο Χόλντεν υπήρξε παντρεμένος για 30 χρόνια, από το 1941, με την ηθοποιό του θεάτρου Άρντις Άνκερσον. Ο γάμος τους συνάντησε πολλές δυσκολίες και οι δυο τους χώριζαν και επανενώνονταν συχνά μέχρι και το διαζύγιό τους το 1971. Απέκτησαν δυο παιδιά, τον Πίτερ Γουέστφιλντ και τον Σκοτ Πόρτερ. Υιοθέτησε επίσης και την κόρη που η Άνκερσον είχε αποκτήσει από τον πρώτο της γάμο.
Ήταν φίλος με τον Ρόναλντ Ρήγκαν, τον οποίον πάντρεψε με τη Νάνσι Ντέιβις το 1952. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Γλυκιά μου Σαμπρίνα, οι Χέπμπορν και Χόλντεν ερωτεύτηκαν και εκείνη τότε ήλπισε πως θα παντρεύονταν και θα έκαναν παιδιά. Όταν όμως ο Χόλντεν της αποκάλυψε πως είχε κάνει αγγειεκτομή, οι δυο τους χώρισαν. Ο Χόλντεν ξανασυνεργάστηκε με την, πλέον παντρεμένη, Χέπμπορν στην ταινία Καυτό Παρίσι και προσπάθησε ανεπιτυχώς να την προσεγγίσει και πάλι ερωτικά, δημιουργώντας προβλήματα στα γυρίσματα.
Για αρκετές δεκαετίες ήταν αλκοολικός (συχνά προκαλώντας προβλήματα στα γυρίσματα κάποιων από τις ταινίες του) και μάλιστα το 1966 ενώ οδηγούσε μεθυσμένος κοντά στην Πίζα της Ιταλίας, συγκρούστηκε με άλλο αυτοκίνητο, σκοτώνοντας τον οδηγό. Το δικαστήριο προέβη σε αφαίρεση του διπλώματός του για οκτώ μήνες.
Το 1972 ξεκίνησε σχέση με την ηθοποιό Στέφανι Πάουερς, η οποία έμεινε στο πλευρό του μέχρι και τον θάνατό του.
Θάνατος
Τα αίτια του θανάτου του Χόλντεν αποτελούν μέχρι και σήμερα μυστήριο. Ο θάνατος του ηθοποιού προήλθε από πέσιμο στο σπίτι του στη Σάντα Μόνικα τη 12η Δεκεμβρίου του 1981. Ο ιατροδικαστής υποστήριξε ότι ο Χόλντεν όντας μεθυσμένος σκόνταψε πάνω στο χαλί και έπεσε με το κεφάλι στο τραπέζι που βρισκόταν δίπλα, τραυματίζοντας σοβαρά το μέτωπό του. Ο θάνατος από αιμορραγία επήλθε μισή ώρα αργότερα καθώς ο ηθοποιός, κατά πάσα πιθανότητα, δεν ήταν σε θέση να καταλάβει τη σοβαρότητα της αιμορραγίας. Ήταν 63 ετών.
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Βραβεία ΕΜΜΥ Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Άρης Αλεξάνδρου
Ο Άρης Αλεξάνδρου (πραγματικό όνομα: Αριστοτέλης Βασιλειάδης, Πετρογκράντ, 24 Νοεμβρίου 1922 – Παρίσι, 2 Ιουλίου 1978) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, ποιητής, πεζογράφος, και μεταφραστής έργων κυρίως της ρωσικής λογοτεχνίας.
Από την ΕΣΣΔ στην Ελλάδα
Γεννήθηκε στο Πετρογκράντ (σήμερα Αγία Πετρούπολη) το 1922. Ο πατέρας του, Βασίλης Βασιλειάδης, ήταν Έλληνας από την Τραπεζούντα και η μητέρα του, Πολίνα Αντόνοβνα Βίλγκελμσον, ήταν Ρωσίδα με καταγωγή από την Εσθονία. Ο Αλεξάνδρου, που ως μητρική γλώσσα είχε τη ρωσική, ήρθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα το 1928 και, αφού έμεινε δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Βαρβάκειο Σχολή, το 1940 έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην ΑΣΟΕΕ. Εγκατέλειψε όμως σύντομα τη σχολή, επειδή δεν τον ενθουσίαζε το αντικείμενο των σπουδών του, για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μετάφραση. Ξεκίνησε να δουλεύει ως μεταφραστής στον εκδοτικό οίκο Γκοβόστη. Τότε χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο «Άρης Αλεξάνδρου», με το οποίο τελικά καθιερώθηκε.
Δικτατορία Μεταξά, Κατοχή και πολιτικές διώξεις
Από την εποχή της μεταξικής δικτατορίας, ο Αλεξάνδρου, μαζί με τον Αντρέα Φραγκιά και άλλους φίλους, είχε δημιουργήσει έναν όμιλο μαρξιστικού προσανατολισμού, ο οποίος συνέχισε τη δράση του μέχρι τα πρώτα χρόνια της Κατοχής. Το 1941, ο όμιλος προσχώρησε στη Φοιτητική Κομμουνιστική Οργάνωση (ΦΚΟ), η οποία σχετίστηκε με την Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και εντάχθηκε στο ΕΑΜ Νέων. Ο Αλεξάνδρου αποχώρησε πικραμένος από το ΕΑΜ Νέων το καλοκαίρι του 1942, έπειτα από τη διαγραφή τριών φίλων του και ηγετικών στελεχών της ΟΚΝΕ, λόγω των «υπερεπαναστατικών» θέσεων τους — ζητούσαν άμεση και μη μετωπική ένοπλη σύγκρουση με τους κατακτητές από το ΕΑΜ, οι οποίοι ταυτόχρονα καταγγέλθηκαν ως «χαφιέδες».
Το διάστημα της Κατοχής μετάφρασε τον ύμνο της Κομσομόλ στα Ελληνικά και συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες εαμικές διαδηλώσεις της εποχής. Έλαβε μέρος με μαύρο περιβραχιόνιο στη διαδήλωση του ΕΑΜ στις 3 Δεκεμβρίου 1944 (αρχή των Δεκεμβριανών) και κατόπιν κρύβονταν με την οικογένειά του σε καταφύγια για πολίτες. Αργότερα συνελήφθη αιχμάλωτος από τις βρετανικές δυνάμεις και στάλθηκε στο στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων στην Ελ Ντάμπα της Λιβύης όπου, μαζί με τον πατέρα του, δήλωσαν στους διώκτες τους ότι ήταν «ΕΑΜίτες». Αφέθηκαν ελεύθεροι το 1945 και επέστρεψαν στην Ελλάδα.
Στην αρχή του Εμφυλίου κρυβόταν, βγαίνοντας από το κρησφύγετό του μόνο μια φορά την εβδομάδα, προκειμένου να συναντηθεί με την Καίτη Δρόσου, μετέπειτα σύζυγό του και τότε στρατολόγο και μέλος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Συνελήφθη τον Ιούλιο του 1948 και εκτοπίστηκε στον Μούδρο της Λήμνου (1948-49). Ύστερα από τη διάρρηξη των σχέσεων του Τίτο με το ΚΚΕ, πολιτικοί εξόριστοι τον κατηγόρησαν για «ηττοπάθεια», αφού προειδοποιούσε την ομάδα συμβίωσης: «''Οφείλετε να πείτε στον κόσμο ότι θα μείνουμε είκοσι χρόνια σε αυτόν τον βράχο και όχι να βαράτε φανφάρες. Ο καθένας να αποφασίσει τι θα κάνει εν γνώσει […] Δε νικήσαμε και μπορεί να ηττηθούμε.''»
Μεταφέρθηκε στη Μακρόνησο (1948-49), όπου φοβούμενος ακρωτηριασμό και μόνιμη βλάβη από τα βασανιστήρια έκανε δήλωση μετανοίας, την οποία αργότερα ανακάλεσε, και στον Άγιο Ευστράτιο (1950-51). Το 1951 έμενε στην Αθήνα, στο Δουργούτι (Νέος Κόσμος). Το 1953 καταδικάστηκε ως ανυπότακτος στράτευσης δηλώνοντας στο στρατοδικείο (όπου είχε ως δικηγόρο τον Ηλία Ηλιού) «κομμουνιστής» με αποτέλεσμα τη φυλάκιση του. Τέθηκε σε απομόνωση από τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατουμένους, έως τουλάχιστον το 1956 και τελικά αποφυλακίστηκε με αναστολή ποινής το 1958.
Διαφυγή στη Γαλλία
Το 1975 δήλωσε σχετικά: «''Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμιάς θρησκείας. […] Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων, εστεμμένων και τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτών, γαλονάδων και ρασοφόρων''.» Πέθανε στη γαλλική πρωτεύουσα το 1978. Σύζυγός του, από το 1958, ήταν η δημοσιογράφος και ποιήτρια Καίτη Δρόσου, η οποία απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2016, σε ηλικία 94 ετών, στο Παρίσι.
Συγγραφικό και μεταφραστικό έργο
thumb|left|160px|Η α΄ συνολική έκδοση των ποιημάτων του Αλεξάνδρου (1972). Η πρώτη ποιητική συλλογή του Άρη Αλεξάνδρου, με τίτλο Ακόμη τούτη η άνοιξη, εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1946 σε 300 αντίτυπα και έλαβε ευνοϊκή κριτική από τρεις αριστερές εφημερίδες της Αθήνας. Στα ποιήματα εκείνης της εποχής εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον ΕΛΑΣ και την ΕΣΣΔ. Ακολούθησε η Άγονος γραμμή (1952) και η Ευθύτης οδών (1959).
Ο Αλεξάνδρου ασχολήθηκε επίσης με την μετάφραση έργων κλασικών και νεότερων Ρώσων συγγραφέων (μετέφρασε Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ Αχμάτοβα κ.ά.), αλλά και έργων Γάλλων, Αμερικανών και Άγγλων συγγραφέων.
Ο Άρης Αλεξάνδρου είναι όμως περισσότερο γνωστός για το μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψε, Το κιβώτιο (1975). Στο βιβλίο αυτό, όπως και στο σύνολο του έργου του, φαίνεται η απομάκρυνση του συγγραφέα από τον κομματικό δογματισμό και η επιθυμία του για διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας
Citroën AX
Το Citroën AX ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, μεταξύ του 1986 και του 1998. Συνολικά κατασκευάστηκαν 2.561.432 αντίτυπα σειράς ΑΧ κατά τη διάρκεια των 12 ετών παραγωγής του. Ως αποτέλεσμα, το AX παραμένει μέχρι σήμερα το δεύτερο σε αριθμό αντιτύπων μοντέλο αυτοκινήτου στην ιστορία της Citroën, πίσω μόνο από το θρυλικό Citroën 2CV (Ντεσεβό) του 1948 - 1990.
Εξέλιξη
thumb|left|Το «πρότζεκτ S9» (το λευκό μπροστά) δίπλα σε Citroën AX (το λευκό πίσω).
Το σχετικό «πρότζεκτ S9» ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1981, με σκοπό την αντικατάσταση των Citroën LNA, Citroën Axel και Citroën Visa ταυτόχρονα, με έναν ενιαίο διάδοχο. Ο πρωταρχικός στόχος της ανάπτυξης του AX ήταν η δημιουργία ενός μικρού αυτοκινήτου πόλης, με την καλύτερη δυνατή εκμετάλλευση εσωτερικών χώρων και οικονομία καυσίμων, με αποτέλεσμα να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην μείωση του βάρους και την βελτίωση της αεροδυναμικής. Καθοριστικό ρόλο στο τελευταίο έπαιξε ο σχεδιαστής Nuccio Bertone (Νούτσιο Μπερτόνε), ο οποίος συνέβαλε σε αρκετά από τα εξελικτικά σχέδια. Μεγάλο μέρος της τεχνογνωσίας ελήφθη και από το ξεχωριστό σχεδιαστικό πρότζεκτ του 1981 - 1984 που δημιούργησε το ενός όγκου πρωτότυπο Citroën ECO 2000. Ωστόσο, η ιδέα του αμαξώματος ενός όγκου τελικώς απορρίφθηκε, λόγω αρνητικών αντιδράσεων που εκδηλώθηκαν τότε από ένα σημαντικό μέρος του κοινού κατά τη διάρκεια μιας σχετικής στατιστικής μελέτης, και προτιμήθηκε η συμβατική προσέγγιση των δύο όγκων.
Εισαγωγή
Το Citroën AX παρουσιάστηκε κατά το άνοιγμα του Σαλονιού Αυτοκινήτου του Παρισιού στις 2 Οκτωβρίου 1986, αρχικά μόνο ως 3-πορτο hatchback και με κινητήρες βενζίνης. Μέσα στο 1988 έφτασε και το 5-πορτο hatchback και αντικατέστησε το αποκλειστικά 5-πορτο Citroën Visa, με αποτέλεσμα τη λήξη της παραγωγής του Visa τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Το αρχικό AX κυκλοφόρησε στα κράτη της Ευρώπης στα τέλη του 1986, αν και η δεξιοτίμονη εκδοχή καθυστέρησε σημαντικά και, ως αποτέλεσμα, ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο έφτασε μόλις τον Αύγουστο του 1987.
Απέσπασε θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό για το χαμηλό βάρος του (μόλις 630 κιλά χωρίς φορτίο, στη βασική έκδοση των 954 cm³), την εξαιρετικά χαμηλή του κατανάλωση και την κορυφαία του αεροδυναμική για ένα αυτοκίνητο πόλης εν έτει 1986, καθώς είχε αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,31. Επίσης, είχε πλήρως ανεξάρτητη ανάρτηση και στους 4 τροχούς, αν και με ασυνήθιστα μεγάλη διαδρομή της ανάρτησης. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τους υπεραρκετούς εσωτερικούς του χώρους, την ευελιξία του στην κίνηση μέσα στην πόλη και τις άκρως ανταγωνιστικές τιμές του, είχαν ως αποτέλεσμα να σημειώσει από την πρώτη στιγμή τεράστια εμπορική επιτυχία και ευρεία απήχηση σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Σύντομα, επίσης, με την οριστική κατάργηση του κλασικού Citroën 2CV τον Ιούλιο του 1990, το AX έγινε το μικρότερο μοντέλο στην παλέτα της Citroën.
Είναι εντυπωσιακό ότι παρέμεινε στην αγορά για 12 έτη και τελικώς έφτασε να γίνει το δεύτερο σε αριθμό αντιτύπων μοντέλο αυτοκινήτου στην ιστορία της Citroën, πίσω μόνο από το θρυλικό 2CV. Παρά την απήχηση αυτή, ωστόσο, παραδόξως το AX δεν γνώρισε ποτέ σαν όνομα την ιστορική αίγλη που κατάφεραν διαχρονικά οι εγχώριοι αντίπαλοι της τότε εποχής, το Peugeot 205 και το Renault 5.
Εξοπλισμός και ασφάλεια
thumb|right|Το ταμπλό του Citroën AX Σειράς 1 (1986 - 1991).
Το επίπεδο του διαθέσιμου εξοπλισμού του Citroën AX, με τα δεδομένα της δεκαετίας του 1980, ήταν υψηλό για αυτοκίνητο της κατηγορίας Α. Όλες οι εκδόσεις του, έφεραν εξ αρχής στάνταρ ανεξάρτητη ανάρτηση και στους 4 τροχούς, το κλασικό τιμόνι της Citroën με την μία ακτίνα, ραδιοκασετόφωνο και 2 εξωτερικούς αεροδυναμικούς καθρέφτες από πλαστικό, οι οποίοι ρυθμίζονταν από το εσωτερικό με το χέρι. Τα παράθυρα στη βασική έκδοση ρυθμίζονταν επίσης χειροκίνητα, αλλά ακόμα και στην έκδοση αυτή προσφέρονταν έξτρα μπροστινά ηλεκτρικά παράθυρα. Οι άλλες εκδόσεις (Sport, GT, GTI, 4x4) είχαν πιο ακριβό φινίρισμα, στάνταρ μπροστινά ηλεκτρικά παράθυρα, στροφόμετρο, κεντρικό κλείδωμα και φώτα ομίχλης, καθώς και έξτρα ζάντες αλουμινίου. Επιπλέον, όλα τα Citroën AX μπορούσαν να παραγγελθούν και με μεταλλικό χρώμα και προφυλακτήρες στο χρώμα του αμαξώματος, τα οποία και γνώρισαν μεγάλη απήχηση.
Η μετάδοση σε όλες τις εκδόσεις του AX ήταν ένα 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, εκτός του βασικού κινητήρα, κυβισμού 954 cm³, ο οποίος έως την σεζόν (model year) του 1992 συνδυαζόταν με 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, αν και σε ορισμένα κράτη μπορούσε να παραγγελθεί με το 5-τάχυτο μηχανικό. Ειδικότερα στην Ελλάδα, στο ΑΧ Σειράς 1 (η οποία διατηρήθηκε έως το 1991) κυκλοφόρησε και η ιδιαίτερα δημοφιλής έκδοση ΑΧ 1.0 Pallas, που συνδυάστηκε αποκλειστικά με το 5-τάχυτο, ενώ έφερε τον πληρέστερο εξοπλισμό και το ακριβότερο εσωτερικό φινίρισμα των εκδόσεων μεγαλύτερου κυβισμού. Να σημειωθεί ότι το ΑΧ δεν προσφέρθηκε ποτέ με αυτόματο κιβώτιο, σε καμία χώρα.
Τον Σεπτέμβριο του 1988, για τη σεζόν του 1989, προστέθηκε στην παλέτα ένας κινητήρας Diesel 1.4 λίτρων, καθώς και μια 5-πορτη εκδοχή αμαξώματος, διαθέσιμη σε όλες τις εκδόσεις κινητήρων. Τον Ιούλιο του 1991, με την εισαγωγή της ηλεκτρονικής έγχυσης καυσίμου (injection), η έκδοση AX 1.4 GT μετονομάστηκε σε AX 1.4 GTi και έλαβε μεγαλύτερη ισχύ και προαιρετικά Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), κάτι πρωτοποριακό για αυτοκίνητο πόλης την τότε εποχή. Μάλιστα το AX GTi γνώρισε τεράστια επιτυχία και απήχηση στο νεανικό κοινό, το οποίο θεωρεί την έκδοση αυτή, ακόμα και σήμερα, ως ένα από τα καλύτερα μικρά σπορ μοντέλα που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Ανανέωση του 1991
thumb|left|Citroën AX Σειράς 2 (1991 - 1996).
Τον Ιούλιο του 1991, επίσης, το σαλόνι του ΑΧ επανασχεδιάστηκε, με ριζικές κοσμητικές και βελτιωτικές αλλαγές και νέο ταμπλό, όπως και η εξωτερική του εμφάνιση, με καινούρια πίσω φώτα και διαφορετικής σχεδίασης 5-η πόρτα, νέους προφυλακτήρες και μπροστινά φλας που από πορτοκαλί άλλαξαν σε λευκά. Όλα τα μετέπειτα μοντέλα έγιναν γνωστά ως η Σειρά 2, ενώ τα παλαιότερα αναφέρονται από τότε ως η Σειρά 1. Ο επανασχεδιασμός αυτός έγινε από τον Carl Olsen, υπό την ηγεσία του Geoff Matthews, τους σχεδιαστές της Citroën που διαμόρφωσαν και την Σειρά 2 του Citroën CX, η οποία κυκλοφόρησε το 1985, καθώς και την Σειρά 2 του Citroën BX, η οποία κυκλοφόρησε το 1986.
Επίσης, τον Αύγουστο του 1991 κυκλοφόρησε στην αγορά το AX 1.4 GTi, όπως προαναφέρθηκε, καθώς και μια έκδοση 4x4 που συνήθως συνδυάστηκε με την έκδοση AX 1.4 GTi, αν και το 4x4 δεν πωλήθηκε ποτέ στα δεξιοτίμονα κράτη. Το AX GTi 4x4 ήταν κατάλληλο ακόμα και για δύσκολες καταστάσεις σε έντονα ανώμαλο έδαφος και δημιουργήθηκε από την ανάγκη να σπάσει το μονοπώλιο του Fiat Panda 4x4.
Βελτιώσεις στην ασφάλεια
thumb|right|Citroën AX GT «Opera de Paris» του 1990 / ειδική έκδοση, με στάνταρ δερμάτινο σαλόνι και ηλιοροφή. Μόλις 400 αντίτυπα «Opera de Paris» κατασκευάστηκαν.