cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλάρα της Ασίζης
Βιογραφία
Ήταν από τις πρώτες που ακολούθησαν τον άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης και ίδρυσε το Τάγμα των Φτωχών Κυριών. Το 1255, ανακηρύχθηκε σε Αγία, προστάτιδα των ματιών, και το 1958 ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ την όρισε αγία, προστάτιδα της τηλεοράσεως.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
ß
thumb|το γράμμα σε εικόνα Το γράμμα ß (γνωστό ως Έστσετ/Εστσέτ ή Eszett στα γερμανικά, ή scharfes S - κοφτερό S) είναι ένα γερμανικό γράμμα, το οποίο αποτελεί πλέον μέρος και του λατινικού αλφαβήτου, και αντικαθιστά τον συνδυασμό που χρησιμοποιούν οι υπόλοιπες γλώσσες που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο, το ss.
Το όνομα συνδυάζει τα ονόματα των γραμμάτων s (Es) και z (Zett) στα γερμανικά. Στο Unicode ο χαρακτήρας Έστσετ γράφεται ως κοφτερό s και έστσετ.
Προέρχεται από το δίγραφο sz, το οποίο χρησιμοποιείται στην ορθογραφία των Παλαιών Υψηλών Γερμανικών και Μέσων Υψηλών Γερμανικών, αποτελούμενο από την ένωση του μακριού s και του z με ουρά, το οποίο συγχωνεύθηκε με το γράμμα-πρόγονο του εστσέτ.
Το γράμμα έχει ενδιάμεση θέση ανάμεσα σε αυτή του κανονικού γράμματος και του συμπλέγματος. Συμπεριφέρεται ως σύμπλεγμα χωρίς ξεχωριστή θέση στο αλφάβητο. Θεωρείται ως το ισοδύναμο του ss (όχι του sz). Έχει και συμπεριφορά ως γράμμα καθώς η χρήση του επικαλύπτεται από ορθογραφικούς νόμους και περιβάλλει φωνολογικές πληροφορίες (η χρήση του ß μας δείχνει ότι το προηγούμενο φωνήεν είναι μακρό). Παραδοσιακά, το γράμμα δεν είχε κεφαλαία μορφή, ωστόσο μερικοί κατασκευαστές γραμματοσειρών έχουν εισάγει ανεπίσημες κεφαλαίες μορφές του ß. Το 2017 το Συμβούλιο Γερμανικής Ορθογραφίας ενέκρινε την υιοθέτηση του κεφαλαίου ß (ẞ) στη γερμανική ορθογραφία, δίνοντας τέλος σε μια μακροχρόνια διαμάχη.
Ενώ το ß έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά ως δίγραφο του ss  και σε άλλες γλώσσες εκτός από τα γερμανικά, σήμερα χρησιμοποιείται μόνο στα γερμανικά. Τον 20ό αιώνα το γράμμα σταμάτησε να χρησιμοποιείται στα Ελβετικά Επίσημα Γερμανικά (χρησιμοποιούνται στο Λίχτενσταϊν και την Ελβετία), ενώ παραμένει μέρος της Επίσημης γερμανικής ορθογραφίας στις άλλες χώρες.
Το ß κωδικοποιήθηκε στο πρότυπο ECMA-94 (1985) στην θέση 223 (δεκαεξαδικό DF) και είναι κωδικοποιημένο στο πρότυπο Γιούνικοντ από την δημιουργία του. Η οντότητα HTML  εισήχθη στην έκδοση του HTML 2.0 (1995). Η κεφαλαία μορφή εισήχθη στο πρότυπο ISO 10646 το 2008.
Μερικές γερμανικές λέξεις που το περιέχουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Κορυφογραμμή Ισπατίνα
Η Κορυφογραμμή Ισπατίνα (αγγλικά: Ishpatina Ridge) είναι το υψηλότερο σημείο γης στην καναδική επαρχία του Οντάριο, περίπου στα 693 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Κορυφογραμμή Ισπατίνα υψώνεται περίπου 300 μέτρα πάνω από την άμεση περιοχή. Αναγνωρίστηκε πραγματικά ως το υψηλότερο σημείο του Οντάριο μόνο αφότου η τοπογραφική χαρτογράφηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης αποκάλυψε το γεγονός αυτό στη δεκαετία του 1970. Πριν από αυτό, το δημοφιλέστερο Όρος Μέιπλ θεωρούνταν ότι ήταν υψηλότερο.
Η κορυφογραμμή βρίσκεται στο επαρχιακό πάρκο Λέιντι Έβελιν-Σμούθουοτερ. Λόγω της απομακρυσμένης τοποθεσίας της, η Κορυφογραμμή Ισπατίνα αποτελεί πρόκληση για να την κατακτήσει κανείς. Ο πλησιέστερος μεγάλος αυτοκινητόδρομος, ο Αυτοκινητόδρομος 560, βρίσκεται πάνω από 30 χλμ. βορείως. Υπάρχουν μερικοί χωματόδρομοι και μονοπάτια στην απομακρυσμένη περιοχή, αλλά είναι δύσκολο να ταξιδευτούν σε κακές καιρικές συνθήκες. Η πιο δημοφιλής διαδρομή προσέγγισης προς την Ισπατίνα είναι με κανό, μέσω ενός χωματοδρόμου προς τα νότια της πόλης Κάπριολ βόρεια του Σάντμπερι. Ενώ υπάρχει μια διαδρομή στα βόρεια (έξω από τη Γκάουγκαντα, την πλησιέστερη κοινότητα), υπάρχουν πολλά λιμάνια που την καθιστούν ιδιαίτερα κοπιαστική. Η διαδρομή αυτή χρησιμοποιείται παραδοσιακά για χειμερινή προσέγγιση με σκι/χιονοπέδιλα. Ιστορικά, ένα πυροφυλάκιο στην κορυφή της κορυφογραμμής ήταν στελεχωμένο από έμμισθους υλοτόμους οι οποίοι μεταφέρονταν στην τοποθεσία με υδροπλάνο. thumb|left|Ο Πύργος Έλλις, το 2015 Η ονομασία «Ισπατίνα» (Ishpatina) προέρχεται από τη γλώσσα Οτζίμπουε, ishpadinaa, που σημαίνει «υψηλό μέρος/κορυφογραμμή». Οι ονομασίες της Λεωφόρου Σπαντίνα του Τορόντο και της πόλης του Ίσπεμινγκ του Μίσιγκαν προέρχονται από την ίδια λέξη.
Ένα εγκαταλελειμμένο πυροφυλάκιο, που συχνά αναφέρεται ως ο Πύργος Έλλις, στέκεται ακόμα στο υψηλότερο τμήμα της κορυφογραμμής. Ο αρχικός πύργος ήταν μια κατασκευή 25 μέτρων που ανεγέρθηκε το 1930. Ο τωρινός έχει ύψος 30 μέτρων και εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1960. Ο κάτοικος του πύργου έμενε σε μια καμπίνα στην όχθη της λίμνης Σκαίρκραου και πεζοπορούσε ένα μονοπάτι 3,5 χλμ. καθημερινά, παίρνοντας περίπου δύο ώρες για να φτάσει στην κορυφή και λίγο περισσότερο από μία ώρα για να ξανακατεβεί.
Το Φαράγγι Ισπατίνα είναι ένα από τα βαθύτερα στο Οντάριο και βρίσκεται ανάμεσα στις Κορυφές Τάουερ και Νορθ. Το υψόμετρο της Κορυφής Τάουερ είναι 693 μέτρα, ο πυθμένας του φαραγγιού βρίσκεται στα 533 μέτρα και η Κορυφή Νορθ στα 685 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το φαράγγι είναι σχεδόν διπλάσιο σε βάθος από το Φαράγγι Ουίμετ, που θεωρείται συχνά ως το βαθύτερο στο Οντάριο. Ωστόσο, η πιο σταδιακή κατάβαση στο φαράγγι κρύβει το γεγονός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά του Καναδά
Καρλ Μπεργκ (βιομήχανος)
Ο Καρλ Μπεργκ (Carl Berg, 4 Φεβρουαρίου 1851, Λίντενσαϊντ – 26 Μαΐου 1906, Βόννη) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας και κατασκευαστής αερόπλοιων.
Ο Μπεργκ καταγόταν από οικογένεια που ασχολούνταν με τις μεταλλικές κατασκευές. Ο προπάππους του ίδρυσε εργοστάσιο κατασκευής κουμπιών το 1786 στο Λίντενσαϊντ. Στις επόμενες γενιές το εργοστάσιο εξελίχθηκε σε σημαντική εταιρεία μεταλλικών κατασκευών.
Ο Μπεργκ ίδρυσε ως θυγατρικές τις βιομηχανίες χαλκού "Deutschland" στο Βερολίνο και "Österreich" στο Άουσιχ της Βοημίας. Πάνω απ' όλα συνειδητοποίησε τα πλεονεκτήματα του αλουμινίου ως ελαφρού οικοδομικού υλικού και η εταιρεία του στο Λίντενσαϊντ έγινε πρωτοπόρος της βιομηχανίας αλουμινίου.
Προς το τέλος του 1897 ο κόμης Φερδινάνδος φον Ζέπελιν συζήτησε για πιθανό σχεδιασμό αερόπλοιου μαζί με τον Μπεργκ, και μαζί με τον Φίλιπ Χόλτσμαν τον Μάιο του 1898 σχημάτισαν την κοινοπραξία Gesellschaft zur Förderung der Luftschiffart (Εταιρεία για την προώθηση των αερόπλοιων). Ο Ζέπελιν κατέβαλε 800.000 μάρκα, περίπου το μισό του κεφαλαίου. Μετά την κατασκευή του πρώτου Ζέπελιν σε πλωτό υπόστεγο στη λίμνη Κωνσταντίας και την πραγματοποίηση τριών δοκιμαστικών πτήσεων, οι μέτοχοι αρνήθηκαν να επενδύσουν κι άλλα χρήματα και έτσι η εταιρεία διαλύθηκε το 1900.
Ο Μπεργκ συνέχισε να παρέχει υλικά για τα αερόπλοια του Ζέπελιν.
Κράματα αλουμινίου
Για το αερόπλοιο του Σβαρτς ο Μπεργκ χρησιμοποίησε ένα κράμα άγνωστης σύνθεσης το οποίο είχε όνομα αλουμίνιο Βικτόρια. Για το Zeppelin LZ 1, το πρώτο μοντέλο του Ζέπελιν, χρησιμοποίησε καθαρό αλουμίνιο. Από το Zeppelin LZ 2 έως το LZ 25 ο Μπεργκ χρησιμοποίησε κράμα αλουμινίου ψευδαργύρου και χαλκού. Ο Μπεργκ δημιούργησε επίσης ντουραλουμίνιο, ένα κράμα με χαλκό, μαγγάνιο και μαγνήσιο που εφηύρε ο Άλφρεντ Βιλμ. Ο Ζέπελιν επιθυμούσε την άμεση χρήση του κράματος αυτού, αλλά λόγω τεχνικών δυσκολιών αυτό δεν ήταν δυνατό μέχρι το 1915 όταν και χρησιμοποιήθηκε στο LZ 26.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί βιομήχανοι Κατηγορία:Γερμανοί μηχανικοί
Μαξ Στάινερ
Ο Μαξιμίλιαν Ράουλ Στάινερ (Maximilian Raoul "Max" Steiner, 10 Μαΐου 1888 – 28 Δεκεμβρίου 1971) ήταν Αυστριακός συνθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου, με καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ο Στάινερ θεωρήθηκε παιδί θαύμα, καθώς έφτιαξε την πρώτη του οπερέτα σε ηλικία 12 ετών. Ήδη από τα 19 του ήταν ένας επαγγελματίας, συνθέτοντας και διευθύνοντας.
Αρχικά εργάσθηκε στην Αγγλία, μετά στο Μπρόντγουεϊ και κατόπιν στο Χόλυγουντ στο 1929, όπου εκεί έγινε ένας από τους πρώτους συνθέτες που έγραψαν μουσική για ταινίες. Για αυτό, πολλοί αναφέρονται σε αυτόν «Ως ο πατέρας μουσικών συνθέσεων για ταινίες» ενώ θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς συνθέτες ταινιών, στην ιστορία του κινηματογράφου,, μαζί με μερικούς ακόμα συνθέτες όπως ο Μίκλος Ρόζα, ο Ντιμίτρι Τιόμκιν, ο Έριχ Βόλφγκανγκ Κορνγκολντ κ.ά. Ο ρόλος του, τέλος, ήταν καθοριστικός για τη σύνθεση μουσικής για ταινίες.
Ο Στάινερ συνέθεσε πάνω από 300 θέματα για την RKO Pictures και τη Warner Brothers. Επίσης, υπήρξε 24 φορές υποψήφιος για Όσκαρ, κερδίζοντας όμως τρία για τη μουσική του στις ταινίες: Ο Καταδότης (1935), Το ξέσπασμα μιας ψυχής (1942), Απ' Όταν Έφυγες (1944). Πέρα από αυτά, αρκετά γνωστά θεωρούνται και τα θέματά του στις ταινίες Κινγκ Κονγκ (1933), Little Women (1933), Ζέζεμπελ (1938), Καζαμπλάνκα (1942) κ.ά. Πιθανώς, όμως, γνωστότερο είναι το θέμα του για την ταινία Όσα παίρνει ο άνεμος (1939).
Είναι ο πρώτος που έλαβε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, κερδίζοντάς την με το Life with Father. Ο Στάινερ συνεργάσθηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες της εποχής του, όπως ο Μάικλ Κερτίζ, ο Τζον Φορντ και ο Γουίλιαμ Γουάιλερ, και συνέθεσε θέματα με πρωταγωνιστές όπως ο Έρολ Φλιν, ο Μπέτι Ντέιβις, ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και ο Φρεντ Ασταίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
1,1-διφθοραιθένιο
To 1,1-διφθοραιθένιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με χημικό τύπο C2H2F2, αλλά συχνά αποδίδεται με το σύντομο συντακτικό τύπο CH2=CF2. Ανήκει στα διαλαλκένια. Το καθαρό 1,1-διφθοραιθένιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, είναι άχρωμο εύφλεκτο αέριο, με μια αιθέρια οσμή. Με βάση το χημικό τύπο του έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, το 1,2-διφθοραιθένιο. Η παγκόσμια ετήσια παραγωγή του το 1999 ήταν περίπου 33.000 μετρικοί τόννοι. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή φθοροπολυμερών, όπως το πολυβινυλιδενοφθορίδιο.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Αλυδρογονάνθρακες
Χεδβίγη Κατερίνα φον Φέρσεν
Η Χεδβίγη Κατερίνα φον Φέρσεν (σουηδικά: Hedvig Catharina von Fersen, το γένος ντε λα Γκαρντί) (20 Μαΐου 1732 – 24 Απριλίου 1800) ήταν Σουηδή αριστοκράτισσα. Ήταν η κόρη του Στρατηγού και Βασιλικού Σύμβουλου Ρίκσροντ Μάγκνους Τζούλιους Ντε λα Γκαρντί και της οικοδέσποινα πολιτικού σαλονιού Χεδβίγης Κατερίνας Λιλιέ, και αδελφή της επιστήμον Εύας Εκεμπλάντ.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Άξελ φον Φέρσεν τον Πρεσβύτερο το 1752. Η Χεδβίγη Κατερίνα ήταν κληρονόμος του Κάστρου Λόφσταντ και ο γάμος της ενίσχυσε έτσι τόσο την κοινωνική όσο και την οικονομική θέση του συζύγου της. Έγινε η μητέρα της Χεδβίγης Ελεονώρας φον Φέρσεν (1753–1792), του Χανς Άξελ φον Φέρσεν (1755–1810), της Εύας Σοφίας φον Φέρσεν (1757–1816) και του Φαβιανός Ρέϊνχολντ φον Φέρσεν (1762–1818).
Μέσω του γάμου της, έγινε η μητριάρχισσα μιας από τις πιο ισχυρές αρχοντικές οικογένειες στη Σουηδία και μια «riksrådinna» (σύζυγος ενός Βασιλικού Σύμβουλου), εξασφαλίζοντας έτσι τη θέση της στην υψηλή ελίτ της σουηδικής αριστοκρατίας, ως μέλος του κύκλου της βασιλικής αυλής. Η βασίλισσα Λουΐζα Ουλρίκα κάποτε αναφέρθηκε σε αυτήν και στην αδελφή της, Εύα Εκεμπλάντ, ως τις μοναδικές αληθινές της φίλες. Παρά τη ισχυρή της θέση όμως, δεν υπάρχει καμία αναφορά που να υποστηρίζει ότι έχει παίξει ποτέ κάποιο πολιτικό ρόλο, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο ήταν συνηθισμένο για τις γυναίκες του κύρους της κατά την Περίοδο της Ελευθερίας στη Σουηδία. Το 1774, ένα ανιψιός της, ο κόμης Κλάες Τζούλιους Εκεμπλάντ ανέφερε σε γράμματα του στην Μπρίτα Χορν, ότι ο σύζυγός της Χεδβίγης, ο Άξελ φον Φέρσεν ο Πρεσβύτερος, είχε πρόσφατα γίνει εραστής της Εύας Λόβεν (η οποία προηγουμένως ήταν ερωμένη του γιου του Χανς Άξελ φον Φέρσεν). Αυτό σύμφωνα με τον Κλος, ήταν κάτι που στοίχησε πολύ στη Χεδβίγη και την έκανε να κλάψει, αν και η ίδια δεν δίσταζε να χωρίσει έναν άντρα από τη σύζυγο του.
Το 1774, ο Βασιλιάς ανέθεσε στη Χεδβίγη Κατερίνα φον Φέρσεν να υποδεχτεί τη σύζυγο του αδελφού του Πρίγκιπα Κάρολου, τη Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χόλσταϊν-Γκότορπ, κατά την άφιξη της στη Σουηδία. Έπλευσε για το Βίσμαρ στη Σουηδική Πομερανία τον Μάιο με μια ακολουθία τεσσάρων διορισμένων κυρίων επί των τιμών για την πριγκίπισσα, δύο άνδρες αυλούς και την κόρη της Σοφία φον Φέρσεν. Διοργάνωσε τις επίσημες δεξιώσεις για τους τοπικούς αξιωματούχους, για το καλωσόρισμα της πριγκίπισσα τον Ιούλιο και για τον γάμο της με τον Δούκα Κάρολο (εκπροσωπούμενο από τον Σουηδό κυβερνήτη Κάρολο Όττο φον Χόπκεν), καθώς επίσης και την τελετή μεταβίβασης της Καρλόττας από το παλάτι της στο Εουτών στη νέα της Σουηδική συζυγική εστία. Τελικά συνόδευσε την πριγκίπισσα Καρλόττα στη Σουηδία και στον επίσημο γάμο της στη Στοκχόλμη. Η Καρλόττα γνώρισε την κόρη της Σοφία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στη Πομερανία, και από τότε και για αρκετά χρόνια απαρέμεινε στενά συνδεδεμένη με την οικογένεια Φέρσεν.
Η σχέση μεταξύ της Χεδβίγης Κατερίνας φον Φέρσεν και του Γουσταύου Γ’ υπέστη ζημιά κατά τη διάρκεια του Βασιλικού σκανδάλου που έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο του 1777. Η φον Φέρσεν αρνήθηκε στην κόρη της Σοφία να παρακολουθήσει την πρόβα του μπαλέτου για το έργο «Le Carneval de Venice» (Το Καρναβάλι της Βενετίας). Αυτή ήταν μια ερασιτεχνική παράσταση αποτελούμενη από μέλη της βασιλικής αυλής που διοργάνωσε ο βασιλιάς προς τιμήν της μητέρας του. Λόγω κάποιας παρανόησης, η Σοφία φον Φέρσεν αναγκάστηκε να περιμένει ντυμένη με το βραδινό της φόρεμα στο βασιλικό προθάλαμο με τη συντροφιά επαγγελματιών χορευτών μπαλέτου, κάτι το οποίο η μητέρα της θεώρησε ντροπιαστικό για την ευγενική καταγωγή της κόρης της. Αυτή η άρνηση δημιούργησε σκάνδαλο στο Βασίλειο και δεν έγινε επίσημη συμφιλίωση έως ότου η πριγκίπισσα Καρλόττα κατάφερε να μεσολαβήσει στην υπόθεση.
Η σχέση της οικογένειας φον Φέρσεν και του βασιλικού σπιτιού ήρθε ξανά σε ρήξη, κατά τη διάρκεια της κρίσης του 1789, όταν ο σύζυγος της συνελήφθη ως ένας από τους ηγέτες των ευγενών που εναντιωθήκαν στον νέο Βασιλικό νόμο της Ένωση και της Ασφάλεια.
Η Χεδβίγη χήρεψε το 1794. Ωστόσο, δύο χρόνια μετά, το 1796, ξανάχτισε την εκκλησία του Λιούνγκ, και πρόσφερε για το ναό μια συλλογή ιστορικών νομισμάτων, τα οποία βρίσκονται ακόμα εκεί μέχρι την εποχή μας. Η Χεδβίγη φον Φέρσεν απεβίωσε στις 24 Απριλίου 1800, και θάφτηκε στον περίβολο αυτής της εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές γυναίκες
Βάσω Μανωλίδου
Η Βάσω Μανωλίδου  (Αθήνα, 21 Αυγούστου 1910 - 11 Αυγούστου 2004) ήταν σημαντική Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου του 1910 στην οδό Μνησικλέους στην Πλάκα.
Πατέρας της ήταν ο Παναγιώτης Μανωλίδης από τον Βελβεντό Πιερίων, εμπορικός αντιπρόσωπος σημαντικών εμπορικών οίκων του εξωτερικού, ενώ η μητέρα της καταγόταν από την Κρήτη, και ήταν απόφοιτος του Αρσακείου. Είχε ακόμα τρία αδέρφια, δυο αγόρια τον Αντρέα και τον Ντίνο και μια αδερφή, την Χρυσάνθη. Στο διπλανό σπίτι της οδού Μνησικλέους μεγάλωνε η πρώτη ξαδέρφη της, Μαίρη Αρβανιτάκη (μετέπειτα Μαίρη Αρώνη) και μαζί έζησαν τα παιδικά τους χρόνια, παίζοντας στις θεατρικές παραστάσεις που έστηναν στην ταράτσα του σπιτιού τους. Η εκπαίδευσή της έγινε στο παρθεναγωγείο της περίφημης Σχολή Χιλ στην Πλάκα
Ο πατέρας της αγαπούσε το θέατρο και την όπερα, και βλέποντας την υποκριτική ικανότητα της κόρης του, την πρόετρεψε (πράγμα σπάνιο για την εποχή) να ασχοληθεί με το θέατρο. Μάλιστα, την συνόδεψε ο ίδιος, για να γραφεί στην τότε πρωτοϊδρυόμενη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, σε ηλικία μόλις 15 χρονών.
Η Μανωλίδου έδωσε εξετάσεις μπροστά στην κριτική επιτροπή της σχολής, απαγγέλοντας το ποίημα του Λάμπρου Πορφύρα, «Lacrimae rerum» καθώς και ένα απόσπασμα από την Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευρυπίδη. Πέρασε τις εξετάσεις παμφηφεί και μάλιστα τέλειωσε τη δραματική σχολή με άριστα. Την αποφοίτησή της από τη σχολή μαζί με των άλλων συναδέλφων της (ήταν οι πρώτοι απόφοιτοι της σχολής του Εθνικού Θεάτρου) χαιρέτησε με ένα σημείωμα του στη Νέα Εστία και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, προβλέποντας λαμπρό μέλλον για τη νεαρή απόφοιτο.
Η πρώτη της εμφάνιση στο Εθνικό έγινε τον Απρίλιο του 1932, όταν έπαιξε στη Βαβυλωνία του Δημ. Βυζάντιου, τον δευτερεύοντα ρόλο της Ανθούλας, της κόρης του ξενοδόχου. Τον Οκτώβριο του 1932 θα κάνει την δεύτερη εμφάνισή της, στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, στον δευτερεύοντα ρόλο της Νερίτσας.
Από το 1932 έως το 1943 που είναι η πρώτη περίοδος της στο Εθνικό Θέατρο, θα καταξιωθεί παίζοντας έργα κλασικού ρεπερτορίου δίπλα στους σημαντικότερους ηθοποιούς της εποχής. Ο σημαντικότερος ρόλος της εκείνης της περιόδου που -σύμφωνα με την ίδια την καταξίωσε στους συναδέλφους της και στο κοινό ήταν αυτός της Οφηλίας, στον Άμλετ του Σαίξπηρ, με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Μινωτή και σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ροντήρη, το 1937.
Στους Ταπεινούς και καταφρονεμένους του Ντοστογιέφσκι που θα παίξει δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη - τον Απρίλιο του 1934, θα κάνει τους κριτικούς να την προσέξουν ιδιαίτερα. Ο Μιχάλης Ροδάς, στην κριτική του θα γράψει ''...ηρωίδα της παραστάσεως ήταν η Βάσω Μανωλίδου στην πολύπαθη Ελένη – Νέλλη. Έπαιξε με φυσικότητα, με τέχνη γενικά αξιοθαύμαστη και με συνοχή καλλιτεχνική απ' αρχής μέχρι τέλους.... Ο δε θεατρικός κριτικός της εφημερίδας Η Καθημερινή'' Γ. Νάζος γράφει ότι ...ιδιαιτέρως δέον να εξαρθή η λαμπρά απόδοσις της δίδος Μανωλίδου, η οποία συνεκράτησε αδιάπτωτον την συγκίνησιν του κοινού ως επιληπτική ορφανή, αφηγούμενη επί μίαν ολόκληρον σκηνήν το δράμα της ζωής της....
Άλλη παράσταση – ορόσημο όχι μόνο στην καριέρα της αλλά και γενικά στο ελληνικό θέατρο ήταν το Βασιλιάς Ληρ του Σαίξπηρ και πάλι, το 1938. Σε αυτήν την παράσταση, πρωταγωνιστούσε ό,τι εκλεκτότερο είχε το ελληνικό θέατρο τότε. Βασιλιάς Ληρ ήταν ο Αιμίλιος Βεάκης, η Βάσω Μανωλίδου έπαιζε την μία από τις κόρες του, την Κορντέλια, η Κατίνα Παξινού έπαιζε την άλλη κόρη του, τη Γονερίλη ενώ η Ελένη Παπαδάκη έπαιζε την τρίτη κόρη, την Ρεγάνη.
Την άνοιξη του 1943 θα εγκαταλείψει το Εθνικό και θα συστήσει θίασο, με τον Νίκο Δενδραμή και τον Γιώργο Παππά. Θα αντιμετωπίσει για πρώτη φορά τις προκλήσεις του ελεύθερου θεάτρου, δεν θα αποφύγει βέβαια να παίζει έργα που φέρνουν κόσμο στα ταμεία και όχι έργα καλλιτεχνικών αξιώσεων, αλλά παρ' όλα αυτά, θα προσπαθήσει για το καλύτερο. Στον θίασο αυτόν, από τον Σεπτέμβρη του 1943 θα συμμετέχει - για περιορισμένο διάστημα - και ο Αιμίλιος Βεάκης ενώ σκηνοθέτης θα είναι ο Τάκης Μουζενίδης. thumb|left Από την άνοιξη του 1944, θα συνεχίσει μόνο με τον Γιώργο Παππά, στο θέατρο «Λυρικόν», ενώ από το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, θα συνεργαστεί με τον θίασο της Μαίρης Αρώνη και του Δημήτρη Χορν, με τους οποίους θα κάνει και μια μεγάλη περιοδεία στον Ελληνισμό του εξωτερικού.
Τον χειμώνα του 1944, ο θεατρικός κριτικός Αχιλλέας Μαμάκης στην εφημερίδα Αθηναϊκά Νέα της 10ης Ιανουαρίου 1944 κάνοντας έναν απολογισμό του θεατρικού έτους 1943 γράφει για τη Μανωλίδου:"...κατάφερε στο έργο «Φωτεινή Σάντρη» να δείξει το ξεχωριστό, αληθινά μοναδικό ταλέντο της σαν δραματική ενζενύ. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλες τις εμφανίσεις της, και έδειξε σε όλους.... ότι εξελίσσεται και προοδεύει. Συμπληρώνει ότι ...πολλοί της καταλογίζουν ότι παίζει σε μονότονα μοτίβα, - με προσαρμογή όχι του εαυτού της στον εκάστοτε ρόλο, αλλά του κάθε ρόλου στα προσωπικά εκφραστικά της μέσα – και ότι ακόμη μπορεί να έχει αδυναμία στην στερεότυπη κοριτσίστικη γραμμή την οποία την έχει ντρεσάρει ο κ. Ροντήρης κατά την 12ετή θητεία της στο Εθνικό,... ωστόσο πιστεύω ότι είναι μια εκλεκτή νέα πρωταγωνίστρια."Στο Εθνικό θα γυρίσει οριστικά το 1955 και θα μείνει μέχρι το τέλος της καριέρας της, το 1980. Το 1955, ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή για το ελληνικό θέατρο,θα συναντηθεί θεατρικά με την ξαδέλφη της Μαίρη Αρώνη και θα ερμηνεύσουν υποδειγματικά το ντουέτο Μαρία Στιούαρτ (Μανωλίδου) – Ελισάβετ (Αρώνη), στο έργο Μαρία Στιούαρτ του Φρίντριχ Σίλερ.
Όλα αυτά τα χρόνια θα ερμηνεύσει διάσημους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα καλύτερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Το 1978 θα έχει ακόμα μία προσωπική επιτυχία ερμηνεύοντας απαράμιλλα τον ρόλο της Αμάντα (της μητέρας) στον Γυάλινο κόσμο του Τένεσι Ουίλιαμς. ...Μεθυστική και αδαμάντινη ένιωσε το ρόλο της Αμάντα σε όλες τις αποχρώσεις του, ...και ενσαρκώνει με ευαισθησία, άνεση και σιγουριά αυτή τη μητέρα.. γράφει στην κριτική του ο Βαγγέλης Ψυράκης στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Το 1980 θα τελειώσει την καριέρα της με έναν υποκριτικό θρίαμβο. Θα παίξει τον ρόλο της Ουίννυ στις Ευτυχισμένες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ (με Ουίλλυ τον Μηνά Χατζησάββα). Ένα έργο δύσκολο, ένας πραγματικός άθλος για τον ηθοποιό που στερούμενος τα άλλα εκφραστικά του μέσα είναι υποχρεωμένος να παίξει μόνο με το πρόσωπο και τη φωνή. Η Μανωλίδου αφού χρειάστηκε να μάθει απέξω ένα μονόλογο 60 σελίδων, και να παίξει θαμμένη σχεδόν μέχρι το λαιμό, μέσα σε έναν εκτυφλωτικά φωτιζόμενο αμμόλοφο, επί 1 1/2 ώρα μόνη της πάνω στη σκηνή, τα κατάφερε προσθέτοντας επάξια το όνομά της δίπλα στα ιερά τέρατα του παγκόσμιου θεάτρου (π.χ. Πέγκι Άσκροφτ) που υποδύθηκαν με επιτυχία αυτόν το ρόλο.
Ήταν σύζυγος για πάνω από 50 χρόνια του θεατρικού επιχειρηματία Θεόδωρου Κρίτα, και μητέρα μιας κόρης, της Αλίνας Κρίτα. Έμενε στο Παλαιό Φάληρο στην Αθήνα. Πέθανε – πλήρης ημερών – σε ηλικία 94 ετών.
Θεατρογραφία
1932: «Βαβυλωνία» του Δημητρίου Βυζάντιου 1933:«Ο θάνατος του Δαντόν» του Γκέοργκ Μπύχνερ 1934: «Ο άνθρωπος του διαβόλου» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω 1935: «Ιβάν ο τρομερός» του Αλεξέι Τολστόι 1936: «Ο κουρέας της Σεβίλλης» του Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί 1937: «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου 1938: «Ζακυνθινή σερενάτα» του Διονυσίου Ρώμα 1939: «Σχολείο κακογλωσσιάς» του Ρίτσαρντ Σέρινταν 1940: «Άμλετ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ 1941: «Οι γάμοι του Φιγκαρό» του Μπωμαρσαί 1942: «Φάουστ» του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε 1943:«Η γυναίκα στοιχειό» του Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα 1943: «Για ένα όμορφο κορίτσι» του Ι. Ντεβάλ 1943: «Τα θαμπά τζάμια» του Ζάπολα 1944: «Τα νειάτα» του Μαξ Χάλμπε 1945: «Η θυσία» του Πωλ Κλοντέλ 1947: «Ιωάννα της Λωραίνης» του Μάξγουελ Άντερσον 1948: «Ρεβέκκα» της Δάφνης Ντι Μωριέ 1950: «Το νου σου στην Αμέλια» του Ζωρζ Φεντώ 1950: «Όπως σας αρέσει» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ 1951: «Αγία Ιωάννα» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω 1954: «Φτωχό σαν σπουργιτάκι» του Φοντόρ 1955: «Μαρία Στούαρτ» του Φρίντριχ Σίλερ (στο ρόλο της βασίλισσας της Σκωτίας, Μαρίας Στιούαρτ) 1956: «Νεράιδα» του Ζαν Ζιρωντού 1957:«Ο γλάρος» του Άντον Τσέχωφ (Νίνα) 1958: «Τέσσα» ή «Η πιστή καρδιά» των Μπέηζιλ Ντην και Μάργκαρετ Κένεντυ 1959: «Ρόζα Μπερντ» του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν 1960: «Ο έμπορος της Βενετίας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ 1961: «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτση 1962:«Ερωφίλη» 1964: «Το σπίτι της κούκλας» ή «Νόρα» του Χένρικ Ίψεν 1965: «Η μπόρα» του Αλεξάντρ Οστρόβσκι 1967:«Ο Δον Χιλ με το πράσινο παντελόνι» του Τίρσο δε Μολίνα 1968: «Ένας ιδανικός σύζυγος» του Όσκαρ Ουάιλντ 1970: «Μαρία Στούαρτ» του Φρίντριχ Σίλερ 1971: «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα: Ο γυρισμός» του Ευγένιου Ο' Νηλ 1973: «Γύρνα πίσω μικρούλα Σήμπα» του Γουίλιαμ Ινγκ 1976: «Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ίψεν (1976) 1978: «Γυάλινος κόσμος» του Τένεσι Ουίλιαμς (ως Αμάντα Γουίνγκφιλν, μητέρα) 1980: «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (Ουίννυ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Γιον Όλα Σαντ
Ο Γιον Όλα Σαντ (γεν. 21 Δεκεμβρίου 1961) είναι Νορβηγός τηλεοπτικός παραγωγός.
Έχει δουλέψει για μεγάλες παραγωγές και συμπαραγωγές στον NRK και στον TV2, καθώς επίσης και σε ιδιωτικές εταιρίες παραγωγών. Ο Σαντ είναι μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας για την τέχνη και τις επιστήμες της Τηλεόρασης. Επιπλέον, υπήρξε παραγωγός διαφόρων προγραμμάτων, όπως το Κονσέρτο για την απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, τα Νορβηγικά Βραβεία Κινηματογράφου, καθώς και το Melodi Grand Prix (τον εθνικό τελικό της χώρας για την Eurovision).
To 2010 ορίστηκε εκτελεστικός επόπτης του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, έπειτα από την αποχώρηση του Svante Stocksellius. Οπού υπηρέτησε αυτήν την θέση μέχρι το 2020 οπού ανακοινώθηκε η διαδοχή του από τον Μάρτιν Έστερνταλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα
Α.Ο. Αργοναύτης Νέας Κίου
Ο Αθλητικός Όμιλος Αργοναύτης Νέας Κίου είναι ιστορικό αθλητικό σωματείο από τη Νέα Κίο Αργολίδας. Ιδρύθηκε το 1933 από τους πρόσφυγες, που ήρθαν στην Αργολίδα από την Κίο της Μικράς Ασίας το 1922. Χρώματα του σωματείου αποτελούν το μπλε και το λευκό και επίσημο έμβλημα η Αργώ.
Το σωματείο διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών, καλαθοσφαίρισης ανδρών, καλαθοσφαίρισης γυναικών και ενόργανης γυμναστικής, καθώς και τμήματα υποδομών και στα τρία παραπάνω αθλήματα. Έδρες των τμημάτων του αποτελούν Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Νέας Κίου το οποίο εγκαινιάστηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2010 και το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Η ιστορία του ποδοσφαιρικού τμήματος ξεκινά με την ίδρυση του συλλόγου το 1933 και αποτελεί το παλαιότερο του συλλόγου. Αρχικά αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα Αργολιδοκορινθίας που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Κορινθίας και το 1963 ήταν ένα εκ των έξι ιδρυτικών σωματείων της Ε.Π.Σ. Αργολίδας, μαζί με τους Απόλλων Άργους, Α.Ε.Κ. Άργους, Παναργειακό, Προίτο Νέας Τίρυνθας και Α.Ε. Κρανιδίου.
Έχει αγωνιστεί 3 φορές στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής και έχει φτάσει στα ημιτελικά του κυπέλλου ερασιτεχνών Ελλάδας τη σεζόν 1991-1992 χάνοντας με σκορ 2-0 από τον Α.Ο. Κέρκυρα στο Στάδιο Παναχαϊκής.
Από το 1963 που ιδρύθηκε η ένωση της Ε.Π.Σ. Αργολίδας ο Αργοναύτης Νέας Κίου μετέχει κάθε χρόνο στο πρωτάθλημα της Α' κατηγορίας Αργολίδας εκτός από τις σεζόν που αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική.
Υπό τη σκέπη του λειτουργεί και το σωματείο του Α.Ο. Νέας Κίου, το οποίο ιδρύθηκε το 1979 και αποτελεί το ποδοσφαιρικό μέλλον του Αργοναύτη, μαζί με τις ακαδημίες του συλλόγου.
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές
Ο σύλλογος έχει αναδείξει πολλούς ποδοσφαιριστές που έκαναν καριέρα στη Β' Εθνική, Γ' Εθνική και Δ' Εθνική με τις ομάδες του Παναργειακού και του Πανναυπλιακού όπως οι:
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Ο Α.Ο. Αργοναύτης Νέας Κίου το 1988 ίδρυσε τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών που εντάχθηκε στα πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών του συλλόγου ιδρύθηκε το 1990 και έκτοτε συμμετέχει στα πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας, έχοντας στην τροπαιοθήκη του ένα Πρωτάθλημα (2009).
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://eskak.gr/ Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αργολίδος Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1933 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1988
Μουσταφά Ουλντ Σαλέκ
Ο Συνταγματάρχης Μουσταφά Ουλντ Σαλέκ (Mustafa Ould Salek, 1936-2012) ήταν Μαυριτανός στρατιωτικός, πρόεδρος της Μαυριτανίας από το 1978 ως το 1979.
Καριέρα
Διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής επί του επί πολλά έτη προέδρου Μοκτάρ Ουλντ Νταντά τον Φεβρουάριο του 1978 σε περίοδο που η Μαυριτανία αντιμετώπιζε σοβαρή οικονομική κρίση και απέτυχε να περιορίσει τη δράση του Μετώπου Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας το 1975 σε συμμαχία με το Μαρόκο. Στις 10 Ιουλίου 1978 ο Ουλντ Σαλέκ ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Νταντά και διορίστηκε επικεφαλής 20μελούς χούντας (με την ονομασία Στρατιωτική Επιτροπή για την Εθνική Αποκατάσταση ή CMRN.
Θεωρούμενος ως γαλλόφιλος, πρόσεξε παράλληλα να μη διακοπεί η συμμαχία της χώρας του με το Μαρόκο. Απέτυχε να συνάψει ειρήνη με το μέτωπο των Πολισάριο (που είχαν αντιδράσει στην πτώση του Νταντά με το την είσοδό τους σε μια μονομερή εκεχειρία από τη σύγκρουση). Επίσης, απέτυχε να αντιμετωπίσει τη φυλετική ένταση ανάμεσα στους μαύρους Αφρικανούς της νότιας Μαυριτανίας και στους Άραβες του Βορρά (στη φυλή των οποίων ανήκε και ο ίδιος), ευνοώντας με διαχωρισμό μόνο τους δεύτερους. Συνακόλουθα, απομονώθηκε σταδιακά από το καθεστώς. Στις 6 Απριλίου 1979, με δεύτερο πραξικόπημα υπό τους συνταγματάρχες Αχμάντ ουλντ Μπουσεΐφ και Μουχάμαντ Κούνα Αϊνταλά η εξουσία του περιορίστηκε σε ρόλο Προέδρου με εθιμοτυπική εξουσία σε χούντα που αντικατέστησε την προηγούμενη. Η νέα στρατιωτική κυβέρνηση ονομάστηκε Στρατιωτική Επιτροπή για την Εθνική Σωτηρία (CMSN). Τον Μάιο αντικαταστάθηκε ως πρόεδρος από το Συνταγματάρχη Μοχάμαντ Λουλί.
Φυλακίστηκε την περίοδο από το 1981 ως το 1984 και εν συνεχεία κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1992, συγκεντρώνοντας ποσοστό 2,9% των ψήφων.
Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 76 ετών στις 18 Δεκεμβρίου 2012. .
Όρος Φαίργουεδερ
thumb|Το Όρος Φαίργουεδερ (αριστερά) και το Όρος Κουίνσι Άνταμς (δεξιά) από τον [[Ειρηνικός Ωκεανός|Ειρηνικό Ωκεανό, το 2001.]] Το Όρος Φαίργουεδερ (αγγλικά: Fairweather Mountain ή Mount Fairweather), είναι το υψηλότερο βουνό στην καναδική επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας, με υψόμετρο 4.671 μέτρων. Βρίσκεται 20 χλμ. ανατολικά του Ειρηνικού Ωκεανού στα σύνορα της Αλάσκας των Ηνωμένων Πολιτειών και της δυτικής Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Το μεγαλύτερο μέρος του βουνού βρίσκεται στον Εθνικό Δρυμό και Καταφύγιο Γκλέισιερ Μπέι στην πόλη Γιάκουτατ της Αλάσκας (ΗΠΑ), αν και η κορυφή συνορεύει με το επαρχιακό πάρκο Τατσένσινι-Άλσεκ της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά.
Η πρώτη ανάβαση στο Φαίργουεδερ πραγματοποιήθηκε το 1931 από τον Άλλεν Καρπέ και τον Τέρρις Μουρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Καναδά Κατηγορία:Βουνά των ΗΠΑ
Λαυρέντης Διανέλλος
Ο Λαυρέντης Διανέλλος (1911 - 16 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας το 1911. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1936, ενώ στον κινηματογράφο το 1948 στην ταινία "Οι Γερμανοί ξανάρχονται".
Υπήρξε ο πιο παραγωγικός ηθοποιός του Ελληνικού κινηματογράφου (ακολουθούν κατά πόδας ο Νάσος Κεδράκας και ο Γιώργος Βελέντζας), καθώς έπαιξε κατά τη διάρκεια της 25ετίας (1948-1973) σε 195 ταινίες.
Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού και τραγουδίστριας δημοτικών τραγουδιών Φρόσως Κοκκόλα. Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1978 στο Σιάτλ (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) και κηδεύτηκε στη Ραφήνα στις 19 Σεπτεμβρίου 1978.
Θέατρο
Συμπληρωματικός κατάλογος παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Διανέλλος, ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Φρούριο Νυμφαίας
thumb|right|400px|Νότια πλευρά οχύρωσης - η οποία σώζεται σήμερα. Το Φρούριο Νυμφαίας (γνωστό και ως Καλές της Νυμφαίας) είναι ένα οχύρωμα ύστερης βυζαντινής περιόδου (1057-1453) 8 χλμ βορείως της Κομοτηνής στην Θράκη.
Το φρούριο είναι τετραγωνικής δομής και στο παρελθόν υπήρχαν τέσσερις κυλινδρικοί πύργοι σε κάθε γωνία. Σήμερα σώζονται κυρίως τα ερείπια της νότιας οχύρωσης. Η οχύρωση φτάνει τα 5 μέτρα ύψος με πάχος 1,8μέτρα. Η συνολική οχύρωση είχε περίμετρο 200 πόδια. Το φρούριο έλεγχε το πέρασμα από την πεδιάδα της Φιλιππούπολης μέσω της οροσειράς της Ροδόπης προς την πεδιάδα της Κομοτηνής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομοτηνή Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Μαριάνα Βικτώρια της Πορτογαλίας
Η Μαριάννα Βικτωρία (πορτογαλ. Mariana Vitória de Bragança, 15 Δεκεμβρίου 1768 - 2 Νοεμβρίου 1788) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας & Βραζιλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας.
Βιογραφία
Η Μαριάννα Βικτωρία Ιωσηφίνα Φραγκίσκη Ιαβερία Παυλίνα Αντωνία Ιωάννα Δομινίκη Γαβριέλλα ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Πέτρου Γ΄ της Πορτογαλίας & Βραζιλίας και της Μαρίας Α΄ της Πορτογαλίας, κόρης του αδελφού του Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1785 τον Γαβριήλ των Βουρβόνων-Ισπανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Τσικναίικα Ευρυτανίας
Τα Τσικναίικα είναι ορεινός οικισμός του Προυσού στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και τις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Παναιτωλικό. Στα δυτικά του χωριού ξεκινά ο Προυσιώτικος χείμαρρος που καταλήγει στον Κρικελιώτη ποταμό. Απέχει 32,5 χλμ. ΝΔ. από το Καρπενήσι και 48,5 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο και 5 χλμ. Δ. από την Ιερά Μονή Προυσού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογρτάφεται στην τότε κοινότητα Προυσού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Προυσό, την Ιερά Μονή Προυσού, τα Άνω Εσωχώρια και το Κούλι, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Προυσού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Προυσού του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 29 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Ντάδι Φρέιρ Πέτιρσον
Ο Ντάδι Φρέιρ Πέτιρσον (ισλανδικά: Daði Freyr Pétursson γεννηθείς το 1992), γνωστός επαγγελματικά ως Daði Freyr ή από το μονοφωνικό Daði, είναι Ισλανδός μουσικός που ζει στο Βερολίνο της Γερμανίας. Αυτός (με τη μπάντα του, Gagnamagnið) θα εκπροσωπούσε την Ισλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 με το τραγούδι "Think About Things". Ο διαγωνισμός αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19 και ο Ντάδι εκπροσώπησε ξανά την Ισλανδία το 2021 με το τραγούδι "10 Years". Στον τελικό ήρθε 4ος.
Βιογραφία
Ο Daði γεννήθηκε στο Ρέικιαβικ, αλλά μεγάλωσε στη Δανία μέχρι την ηλικία των 9 ετών, κατόπιν η οικογένειά του μετακόμισε στην Ισλανδία και εγκαταστάθηκε στην νότια περιοχή της Ισλανδίας, πρώτα στη Laugaland και αργότερα στην Αsahreppur. Ο Daði αποφοίτησε από το Fjölbrautaskóla Suðurlands (Πολυπολιτισμική Σχολή Νότιας Ισλανδίας) το 2012 και έλαβε το πτυχίο BA στη μουσική διαχείριση και παραγωγή ήχου στο Βερολίνο το 2017.
Καριέρα
Στα νιάτα του, ο Daði ασχολήθηκε με ντραμς και σπούδασε πιάνο και κιθάρα. Ήταν στο συγκρότημα RetRoBot, μαζί με τον τραγουδιστή Gunnlaug Bjarnason και τον κιθαρίστα Guðmundur Einar Vilbergsson, τον οποίο ήξερε από το Πολυπολιτισμικό Σχολείο της Νότιας Ισλανδίας. Το 2012, το συγκρότημα RetRoBot κέρδισε το Músíktilraunir ("Music Experiments") και ο Daði επιλέχθηκε ο ηλεκτρικός μουσικός της χρονιάς. Οι RetRoBot κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ, το Blackout, ένα χρόνο αργότερα.
Το 2014, ο Daði Freyr μετακόμισε στο Βερολίνο όπου ξεκίνησε τη διαχείριση της εγγραφής και την επεξεργασία ήχου στη dBs Music. Την ίδια χρονιά άρχισε να παίζει με το όνομα Mixophrygian και ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το άλμπουμ Forever.
Söngvakeppnin και Eurovision
Το 2017, ο Daði συμμετείχε στο Söngvakeppnin (που διαγωνιζόταν να εκπροσωπήσει την Ισλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2017) με το τραγούδι "Hvað með það?" ("Είναι αυτή η αγάπη;"), όπου ερμήνευσε με τη σύζυγό του, τον μουσικό Árnýja Fjóla Ásmundsdóttir και τη μπάντα Gagnamagnið. Ήρθαν στη δεύτερη θέση μετά την Svala Björgvinsdóttir με το τραγούδι "Paper". Ο Daği Freyr και η μπάντα του Gagnamagnið συμμετείχαν στο Söngvakeppnin 2020 με το τραγούδι "Gagnamagnið" (γνωστό στα αγγλικά ως "Think About Things"). Κέρδισαν τον διαγωνισμό για το 2020 και θα εκπροσωπήσουν την Ισλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020.
10 Years
Το "10 Years" είναι ένα τραγούδι του Ισλανδικού τραγουδιστή Ντάδι Φρέιρ Πέτιρσον και του συγκροτήματος του, Gagnamagnið. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Ισλανδία στο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Εσωτερική επιλογή
Στις 23 Οκτωβρίου 2020, το RÚV επιβεβαίωσε ότι οι Daði og Gagnamagnið θα εκπροσωπήσουν την Ισλανδία στο διαγωνισμό του 2021. Το τραγούδι, με τίτλο "10 Years", θα κυκλοφορήσει στις 13 Μαρτίου 2021.
Στη Eurovision
Η 65η έκδοση της Eurovision πραγματοποιήθηκε στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς που διεξήχθησαν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Η Ισλανδία τοποθετήθηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που διεξήχθη στις 20 Μαΐου 2021, και προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό, όπου κατέλαβε την 4η θέση.
Προσωπική ζωή
Ο Daði Freyr είναι παντρεμένος με την μουσικό Árný Fjóla Ásmundsdóttir (επίσης στο Gagnamagnið) και έχουν μια κόρη που γεννήθηκε το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδοί μουσικοί Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Κλοντ Αντουάν
Ο Κλοντ Αντουάν, κόμης Πριέρ Ντιβερνουά (γαλλικά: Claude-Antoine Prieur-Duvernois) (22 Σεπτεμβρίου 1763 Auxonne της Côte-d'Or, Γαλλία - Ντιζόν, Γαλλία, 11 Αυγούστου 1832) ήταν Γάλλος μηχανικός και πολιτικός στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και έπειτα.
Βιογραφία
Το 1790 παρουσίασε ένα υπόμνημα για την καθιέρωση νέων μέτρων και σταθμών. Το 1792 στάλθηκε σε αποστολή στο στρατό του Ρήνου και ψήφισε υπέρ της θανατικής καταδίκης του Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Τέλος, το 1793 έγινε μέλος της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και επί Διευθυντηρίου ήταν μέλος της "Βουλής των 500".
Αποσύρθηκε μετά το βοναπαρτικό πραξικόπημα του 1799 και το 1808 τιμήθηκε με τον τίτλο του Κόμη της Αυτοκρατορίας. Αποσύρθηκε από το στρατό το 1811 και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία). Ήταν επίσης συνιδρυτής του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι μηχανικοί
Ισπάρτα
Η Ισπάρτα ή Σπάρτη Μικράς Ασίας (τουρκικά: Isparta, αρχαία ελληνικά: Σπάρτη της Πισιδίας, βυζαντινά ελληνικά: Βάρις) είναι πόλη της νοτιοδυτικής Τουρκίας καθώς επίσης και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Αποκαλείται αλλιώς και Πόλη των ρόδων. Είναι πατρίδα του Τούρκου πρώην πρωθυπουργού Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και έδρα του ομώνυμου πανεπιστημίου.
Τοποθεσία
Η πόλη βρίσκεται στη δυτική Μικρά Ασία και είναι κτισμένη σε οροπέδιο, ανάμεσα στις λίμνες Μπουρντούρ ή Βουρδούριο (στα δυτικά) και Εγιρντίρ (στα ανατολικά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Ισπάρτας Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Σάλι Χόκινς
Η Σάλι Χόκινς (αγγλικά: Sally Hawkins) γεννημένη στις 27 Απριλίου 1976, είναι Αγγλίδα ηθοποιός.
Η ερμηνεία της ως Πόπι στην ταινία Τυχερή κι Ευτυχισμένη (Happy-Go-Lucky) το 2008, της χάρισε αρκετά βραβεία όπως τη Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου σε Μιούζικαλ ή Κωμωδία. Άλλες σημαντικές ταινίες της είναι: Το Μυστικό της Vera Drake (Vera Drake, 2004), Fingersmith (2005), Persuasion (2007), Γυναίκες Έτοιμες για Όλα (Made in Dagenham, 2010) και Θλιμμένη Τζάσμιν (Blue Jasmine, 2013). Για το Θλιμμένη Τζάσμιν έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Για την ερμηνεία της στην ταινία Η Μορφή του Νερού κέρδισε το βραβείο Satellite και προτάθηκε για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, BAFTA, και SAG Α' Γυναικείου Ρόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Κατάλογος νομαρχών Ανατολικής Θράκης
Παρατίθεται κατάλογος με τα πρόσωπα που διατέλεσαν νομάρχες στην Ανατολική Θράκη μέχρι το 1922. Νομάρχες διοικούσαν την Αδριανούπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, τη Ραιδεστό και την Καλλίπολη.
Παραπομπές
Ανατολικης Θρακης
Εκλογές στην Ανγκουίλα
Στην Ανγκουίλα διεξάγονται γενικές εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Συνέλευσης. Το Κοινοβούλιο της Ανγκουίλας (House of Assembly) είναι μονοθάλαμο και αποτελείται από 11 μέλη. Τα 7 από τα μέλη εκλέγονται απευθείας με την ψήφο του λαού, ενώ υπάρχουν και 2 μέλη εξ οφίτσιο και 2 διορισμένα. Η θητεία των βουλευτών διαρκεί πέντε χρόνια.
1999
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 4 Μαρτίου 1999 νικητής αναδείχθηκε ο κυβερνών συνασπισμός του Ενωτικού Κόμματος Ανγκουίλας και του Δημοκρατικού Κόμματος Ανγκουίλας, που αμφότερα κέρδισαν από 2 έδρες. Ο αντιπολιτευόμενος Εθνικός Συνασπισμός Ανγκουίλας κέρδισε 3 έδρες. Ωστόσο, η κυβέρνηση του συνασπισμού απώλεσε την αυτοδυναμία της τον Μάιο του 1999 μετά την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Βίκτορ Μπανκς, ο οποίος ήταν και αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος Ανγκουίλας. Τον Μάρτιο του 2000 διενεργήθηκαν νέες εκλογές.
2000
Οι εκλογές του 2000 έγιναν πρόωρα στις 3 Μαρτίου 2000 μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης που είχε προέλθει από τις γενικές εκλογές του 1999. Ο Εθνικός Συνασπισμός της Ανγκουίλας (ANA) κέρδισε 3 επί συνόλου 7 εδρών στη Συνέλευση. Το ANA δημιούργησε το Ενωτικό Μέτωπο Ανγκουίλας μαζί με το Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας τον Ιανουάριο του 2000. Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού.
2005
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου του 2005 κέρδισε το Ενωτικό Μέτωπο της Ανγκουίλας, ένας συνασπισμός απαρτιζόμενος από την Εθνική Συμμαχία Ανγκουίλας και το Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας.
2010
Στις εκλογές που έγιναν το 2010, ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης του Χιούμπερτ Χιουζ κέρδισε 4 έδρες επί συνόλου 7 με τις 2 να πηγαίνουν στο Ενωτικό Μέτωπο Ανγκουίλας και μία στο Προοδευτικό Κόμμα Ανγκουίλας.
Συνέλευση της Ανγκουίλας (House of Assembly of Anguilla), 15 Φεβρουαρίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left width=350|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
2015
Στις γενικές εκλογές, που έγιναν στις 22 Απριλίου 2015 κέρδισε ο συνασπισμός του Ενωτικού Μετώπου της Ανγκουίλας, το οποίο κέρδισε 6 από τις συνολικά 7 έδρες που αναδείχθηκαν με εκλογές στην Συνέλευση. Το κυβερνών Ενωτικό Κίνημα της Ανγκουίλας δεν κέρδισε καμία έδρα.
Παραπομπές
*
Υποξείδιο του αζώτου
thumb|250px|Η δομή του υποξειδίου του αζώτου Το υποξείδιο του αζώτου ή πρωτοξείδιο του αζώτου, γνωστό και ως αέριο του γέλιου, ιλαρυντικό αέριο ή και νίτρο είναι χημική ένωση με χημικό τύπο Ν2Ο, η οποία ανήκει στα οξείδια του αζώτου. Σε θερμοκρασία δωματίου είναι άχρωμο, μη-εύφλεκτο αέριο, με ελαφρώς γλυκιά μυρωδιά και γεύση. Χρησιμοποιείται στη χειρουργική και την οδοντοϊατρική εξαιτίας της αναισθητικής και αναλγητικής δράσης του. Είναι γνωστό και ως αέριο του γέλιου, επειδή προκαλεί ευφορία όταν εισπνεέται, μια ιδιότητα που έχει οδηγήσει να χρησιμοποιείται για διασκέδαση. Επίσης χρησιμοποιείται σαν οξειδωτικό μέσο στους πυραύλους και στους αγώνες αυτοκινήτων για να αυξηθεί η ισχύς των κινητήρων. Σε υψηλές θερμοκρασίες, το υποξείδιο του αζώτου είναι ισχυρό οξειδωτικό, παρόμοιο με το μοριακό οξυγόνο.
Το υποξείδιο του αζώτου μετατρέπεται σε μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) όταν αντιδρά με άτομα οξυγόνου και στη συνέχεια το ΝΟ αντιδρά με το όζον. Έτσι, είναι ο κύριος φυσικά προερχόμενος ρυθμιστής του στρατοσφαιρικού όζοντος. Είναι επίσης κύριο αέριο του θερμοκηπίου και αέριος ρύπος. Σε χρονικό διάστημα 100 ετών, έχει 310 φορές μεγαλύτερο αντίκτυπο ανά μονάδα μάζας (δυναμικό παγκόσμιας θέρμανσης) σε σχέση με το διοξείδιο του άνθρακα σύμφωνα με την EPA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οξείδια του αζώτου Κατηγορία:Αναισθητικά Κατηγορία:Ψυχοτρόπες ουσίες Κατηγορία:Αναλγητικά
Γκους Χίντιγκ
Ο Γκους Χίντιγκ (Guus Hiddink, ορθή προφορά Χούους Χίντινκ, 8 Νοεμβρίου 1946) είναι Ολλανδός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως ποδοσφαιριστής έκανε καριέρα κυρίως στη Ντε Χράαφσχαπ και μετά το 1982, ξεκίνησε ιδιαίτερα επιτυχημένη προπονητική σταδιοδρομία σε συλλόγους και χώρες από όλο τον κόσμο για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Ο Χίντιγκ άρχισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στην Ντε Χράφτσααπ, και μεταγράφηκε στην Αϊντχόφεν. Μετά, όμως, από την PSV, ακολούθησε μέτρια πορεία και το 1982 σταμάτησε το ποδόσφαιρο.
Προπονητής
Όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ο Χίντιγκ έγινε προπονητής, στην ομάδα που είχε αρχίσει και τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, στην Ντε Χράφτσααπ, από το 1982 ως το 1985. Η ομάδα, αν και δεν ανέβηκε στην Eredivisie, ήρθε 5η το 1983, 6η το 1984 και 3η το 1985. Η PSV Αϊντχόφεν έκανε τον Χίντιγκ πρώτο προπονητή το καλοκαίρι του 1985. Με τον Χίντιγκ στον πάγκο, και με τους Γκούλιτ, Κούμαν, Ρομάριο, Φαν Μπρόικελεν, Γκέρετς, Λέρμπι, η PSV πανηγύρισε το Πρωτάθλημα Ολλανδίας το 1986, 1987, 1988 και 1989, το Κύπελλο Ολλανδίας το 1988, 1989 και 1990, και το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1988, κατακτώντας έτσι εκείνη τη χρονιά το τρεμπλ. Στον τελικό νίκησε την Μπενφίκα στα πέναλτι 6-5.
Μετά την απώλεια του πρωταθλήματος του 1990, ο Χίντιγκ έφυγε από την Αϊντχόφεν. Η τουρκική Φενερμπαχτσέ του έκανε πρόταση, ο Χίντιγκ την έκανε δεκτή, αλλά η ομάδα τέλειωσε το πρωτάθλημα στην 5η θέση, με άσχημη συγκομιδή βαθμών. Ο Χίντιγκ όμως βρήκε την καινούρια του ομάδα στην Ισπανία, αναλαμβάνοντας τη Βαλένθια ΚΦ. Κατόρθωσε να τη διατηρεί στην 4η θέση της Primera Division, αλλά τα άσχημα αποτελέσματα στην αρχή της σεζόν 1994-95, οδήγησαν τον Ολλανδό στην έξοδο.
Εθνική Ολλανδίας
Μετά το Euro του 1996 ο Χίντιγκ κλήθηκε να αναλάβει την εθνική ομάδα της χώρας του, οδηγώντας τη στην 4η θέση του Μουντιάλ του 1998, που διεξήχθη στη Γαλλία, χάνοντας στον ημιτελικό από τη Βραζιλία στα πέναλτι.
Ισπανικό πρωτάθλημα
Το καλοκαίρι του 1998, και μετά το Μουντιάλ, ο Χίντιγκ αντιμετώπισε τη μεγαλύτερη πρόκληση, αφού η Πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1998 Ρεάλ Μαδρίτης του έκανε πρόταση, και ο Χίντιγκ ήρθε στο Μπερναμπέου. Η χρονιά άρχισε καλά, αφού οι Μαδριλένοι πήρανε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο, αυτό που ο Χίντιγκ είχε χάσει το 1988 με την Αϊντχόφεν. Μετά, όμως, από μια ήττα με 3-0 στο Καμπ Νου από τη Μπαρτσελόνα στο μεγάλο ντέρμπι της Ισπανίας και -7 από την κορυφή και τους Καταλανούς, ο Χίντιγκ απολύθηκε.
Το 2000 ο Ολλανδός ανέλαβε τη Ρεάλ Μπέτις, δεν μπόρεσε όμως να αποτρέψει τον υποβιβασμό της ομάδας στη Segunda Division. Έτσι έφυγε από την Ισπανία. Η πρόταση όμως, που θα έφερνε τις επιτυχίες, δεν άργησε να έρθει.
Ευρωλίγκα ανδρών 2003-04
Η Ευρωλίγκα ανδρών 2003-2004 ήταν η τέταρτη σεζόν της σύγχρονης εποχής της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής επαγγελματικής διοργάνωσης μπάσκετ υπό την αιγίδα της Euroleague Basketball.Την σεζόν 2003–04 συμμετείχαν 24 ομάδες από 13 διαφορετικές χώρες. Το Final Four έλαβε χώρα στη Γιαντ Ελιάου Αρένα, στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, με τους οικοδεσπότες της Μακάμπι να επικρατούν στον μεγάλο τελικό της ιταλικής Σκίπερ Μπολόνια με σκόρ 118–74.