cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γέλοουναϊφ
right|250px|thumb|Κοιτάζοντας βόρεια, το Γέλοουναϊφ Το Γέλοουναϊφ ή Γέλλοουναϊφ (αγγλικά: Yellowknife, δηλ. Κίτρινο μαχαίρι) είναι πόλη του Καναδά, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Ομοσπονδιακού εδάφους των Βορειοδυτικών Εδαφών. Έχει πληθυσμό 19.569 κατοίκων (απογραφή 2016). Βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Μεγάλης Λίμνης των Σκλάβων, περίπου 400 χιλιόμετρα νότια του Αρκτικού Κύκλου, στη δυτική πλευρά του κόλπου του Γέλοουναϊφ κοντά στην έξοδο του ποταμού Γέλοουναϊφ. Το Γέλοουναϊφ πήρε το όνομά του από μια τοπική φυλή, τους Ντενέ, κάποτε γνωστοί ως «Ινδιάνοι του Χαλκού» ή «Ινδιάνοι του Γέλοουναϊφ» (τώρα αναφέρονται τοπικά ως Yellowknife's Dene), οι οποίοι έφτιαχναν εργαλεία φτιαγμένα από τις καταθέσεις του χαλκού κοντά στην Αρκτική ακτή.
Ο οικισμός του Γέλοουναϊφ θεωρείται ότι ιδρύθηκε το 1934, μετά από τα κοιτάσματα χρυσού που βρέθηκαν στην περιοχή, αν και τα πρώτα στοιχεία μιας εμπορικής κοινότητας δεν εμφανίζονται μέχρι το 1936. Το Γέλοουναϊφ σύντομα έγινε το κέντρο της οικονομικής δραστηριότητας στα Βορειοδυτικά Εδάφη, και έγινε η πρωτεύουσα των βορειοδυτικών εδαφών το 1967. Καθώς η παραγωγή χρυσού άρχισε να φθίνει, η πόλη άρχισε να αλλάζει και από το να είναι μια πόλη ορυχείων να γίνεται ένα κέντρο κρατικών υπηρεσιών στη δεκαετία του 1980. Ωστόσο, με την ανακάλυψη διαμαντιών βόρεια του Γέλοουναϊφ το 1991, αυτή η στροφή έχει αρχίσει να αντιστρέφεται.
Κλίμα
thumb|Έντονη [[ομίχλη πάγου μπορεί να προκύψει τα πιο κρύα χειμωνιάτικα πρωινά.]]
Το Γέλοουναϊφ έχει ηπειρωτικό υποαρκτικό κλίμα (Κέππεν: Dfc). Αν και ο χειμώνας είναι κυρίως πολικός, ταχαία κύματα καύσωνα εμφανίζονται στο απόγειο του καλοκαιριού λόγω του αχανούς περάσματος νότια. Η πόλη έχει μέσο όρο βροχόπτωσης λιγότερο από 300 χιλιοστά ετησίως, καθώς βρίσκεται στην ομβροσκιά των οροσειρών στα δυτικά. Λόγω της θέσης της στη Μεγάλη Λίμνη των Σκλάβων, το Γέλοουναϊφ έχει μια εποχή καλλιέργειας χωρίς παγετό η οποία κρατάει σε μέσο όρο πάνω από 100 ημέρες. Περιστασιακά κάποιες χρονιές, ο πρώτος φθινοπωρινός παγετός δεν έρχεται μέχρι τον Οκτώβριο. Οι περισσότερες από τις περιορισμένες βροχοπτώσεις συμβαίνουν μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου, με τον Απρίλιο να είναι ο πιο ξηρός μήνας του έτους και ο Αύγουστος με τις περισσότερες βροχοπτώσεις. Το χιόνι που πέφτει το χειμώνα συσσωρεύεται στο έδαφος μέχρι να λιώσει την άνοιξη.
Το Γέλοουναϊφ βιώνει πολύ κρύους χειμώνες και ήπια έως ζεστά καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι περίπου −26 °C και 17 °C τον Ιούλιο. Σύμφωνα με το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής του Καναδά, το Γέλοουναϊφ έχει τα πιο ηλιόλουστα καλοκαίρια στη χώρα, κατά μέσο όρο 1.034 ώρες από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στο Γέλοουναϊφ ήταν −51,2 °C στις 31 Ιανουαρίου 1947 και η υψηλότερη ήταν 32,5 °C στις 16 Ιουλίου 1989. Το Γέλοουναϊφ έχει κατά μέσο όρο 2256,5 ώρες έντονης ηλιοφάνειας ετησίως ή 43,5% πιθανών ωρών φωτός ημέρας, που κυμαίνεται από χαμηλό 15,4% το Δεκέμβριο έως υψηλό 63,0% τον Ιούνιο. Λόγω των θερμών καλοκαιρινών θερμοκρασιών, το Γέλοουναϊφ βρίσκεται πολύ κάτω από την Αρκτική γραμμή δενδροβλάστησης, σε αντίθεση με τις περιοχές που βρίσκονται πιο ανατολικά στον Καναδά, σε παρόμοιους παράλληλους.
Το 2014, το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής του Καναδά κατέταξε το Γέλοουναϊφ ως έχον τους πιο κρύους χειμώνες και τη μεγαλύτερη εποχή κάλυψης χιονιού οποιασδήποτε πόλης στον Καναδά, ενώ επίσης βιώνει την πιο ηλιόλουστη άνοιξη και καλοκαίρια οποιασδήποτε πόλης στον Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Βορειοδυτικά Εδάφη
Τζάβερα ντελ Μοντέλλο
Η Τζάβερα ντελ Μοντέλλο (ιταλικά: Giavera del Montello, βενετικά: Jàvara ή Jàvera ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Κορπίλοι
Το θρακικό φύλο των Κορπίλων κατοικούσε βορειότερα από τους Παίτους κατά μήκος του Έβρου ποταμού μέχρι του σημείου, όπου ο Έβρος ήταν πλωτός. Τα διάσημα στενά των Κορπίλων ήταν επί της Εγνατίας οδού μεταξύ της κάτω Ροδόπης και του Νέστου, από όπου σήμερα διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή κάτω από σήραγγες.
Γκέοργκ Κρίστιαν Φύκσελ
Ο Γκέοργκ Κρίστιαν Φύκσελ (γερμανικά: Georg Christian Füchsel, Ιλμενάου, 14 Φεβρουαρίου 1722 - Ρούντολσταντ, 20 Ιουνίου 1773) ήταν Γερμανός ιατρός και στη συνέχεια γεωλόγος. Θεωρείται ο πρωτοπόρος στην ανάπτυξη της στρωματογραφίας και στη μελέτη των γεωλογικών στρωμάτων της πατρίδας του.
Ο Φύκσελ ξεκίνησε την ιατρική του πρακτική το 1756 ενώ τον επόμενο χρόνο ανέλαβε την οργάνωση των φυσιογνωστικών συλλογών του Φρειδερίκου Καρόλου (του τελευταίου πρίγκηπα του γερμανικού πριγκιπάτου του Σβάρτσμπουργκ - Ρούντολστατ) του οποίου από το 1767 υπήρξε ο προσωπικός και ανακτορικός ιατρός. Τρία χρόνια μετά ανέλαβε διευθυντής βιβλιοθηκονόμος του πριγκιπάτου. Σ΄ αυτόν οφείλεται η ιδέα της στρωματογραφικής μελέτης των γεωλογικών σχηματισμών και υπήρξε από τους πρώτους στη καταγραφή μετρήσεων τομών στρωσιγενών πετρωμάτων.
Ο Φύκσελ είναι και ο πρώτος που εξέδωσε γεωλογικό χάρτη της Γερμανίας και των πέριξ αυτής περιοχών.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί γεωλόγοι
Γουίλιαμ Γκίμπσον
Βιογραφία και Έργο
Ο Γκίμπσον μεγάλωσε στη Βιρτζίνια όπου, μετά το θάνατο του πατέρα του, ήρθε σε επαφή με το κίνημα των μπίτνικ και την επιστημονική φαντασία. Ιδιαίτερα τα γραπτά του Ουίλιαμ Μπάροουζ υπήρξαν καθοριστικά για τη μετέπειτα καριέρα του, ενώ από μικρός ένιωθε μια απέχθεια για τη σκληρή επιστημονική φαντασία. Το 1963 η μητέρα του τον έστειλε εσώκλειστο σε σχολείο της Αριζόνα, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατο της το 1967. Αμέσως μετά ταξίδεψε στην Καλιφόρνια, αναμείχθηκε με την αντικουλτούρα της εποχής και τελικά κατέφυγε στον Καναδά για να αποφύγει τη στράτευση, κατά την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ. Έμεινε αρχικά στο Τορόντο όπου και γνώρισε μία κοπέλα που θα τον συνόδευε στα ταξίδια του στην Ευρώπη για τα επόμενα χρόνια. Τελικά παντρεύτηκαν το 1972 και εγκαταστάθηκαν στο Βανκούβερ. Εκεί ο Γκίμπσον σπούδασε αγγλική φιλολογία, ήρθε σε επαφή με το μεταμοντερνισμό, βυθίστηκε στο πανκ κίνημα και έγραψε το πρώτο του διήγημα, τα Θραύσματα ενός ολογραφικού ρόδου (1977). Αν και ο ίδιος κατά δήλωση του δεν είχε ιδέα από υπολογιστές, η γνωριμία του με την πρώιμη κουλτούρα των χάκερ θα οριστικοποιήσει το ύφος και τη θεματολογία της γραφής του. Τελικά γνωρίζεται με τον Μπρους Στέρλινγκ και μέχρι το 1982 ο πρώτος κυβερνοπάνκ λογοτεχνικός κύκλος είχε σχηματιστεί. Η απροσδόκητη επιτυχία του Νευρομάντη το 1984, όπου αποκρυσταλλώθηκαν οι επιρροές και η αισθητική του Γκίμπσον αλλά και όλου του καλλιτεχνικού ρεύματος που εκπροσωπούσε, τον έφεραν με μιας στο προσκήνιο και τον έκαναν διάσημο.
Αν και τα πρώιμα κείμενα του ήταν διηγήματα, ο Γκίμπσον έχει γράψει εννέα ολοκληρωμένα μυθιστορήματα, δεκάδες άρθρα σε μεγάλες εκδόσεις και έχει συνεργαστεί με ηθοποιούς, σκηνοθέτες και μουσικούς. Η σκέψη του υπήρξε καθοριστική επίδραση για την επιστημονική φαντασία, την κουλτούρα του κυβερνοχώρου και την τεχνολογία. Θεωρείται προφήτης του Internet και του World Wide Web, ενώ αποτελεί έναν από τους βασικότερους διαμορφωτές του κυβερνοπάνκ. Οι ιστορίες του διαδραματίζονται σε δυστοπικά αστικά σκηνικά του κοντινού μέλλοντος, όπου η υπερυψηλή τεχνολογία, προϊόν της πληροφορικής και της βιοτεχνολογίας, έχει διεισδύσει στην καθημερινότητα. Οι ήρωες του συνήθως είναι περιθωριακοί χαρακτήρες του υποκόσμου, εγκληματίες που χρησιμοποιούν τη διαθέσιμη μελλοντική τεχνολογία για ιδιοτελείς σκοπούς και εμπλέκονται, ηθελημένα ή μη, σε σκοτεινές υποθέσεις. Η πλοκή των έργων του απηχεί νουάρ καταβολές, ενσωματωμένες σε ένα αναγνωρίσιμο σκηνικό ΕΦ. Οι ιστορίες του Γκίμπσον εξετάζουν τις επιπτώσεις των υπολογιστών, των δικτύων πληροφοριών και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ στον Άνθρωπο, αλλά και τη διαφαινόμενη εξέλιξη των μεταβιομηχανικών κοινωνιών του παρόντος. Στους κόσμους του ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός διανύει το τελευταίο του στάδιο, έχοντας επικρατήσει οριστικά και έχοντας διαπεράσει κάθε στοιχείο της καθημερινής ζωής. Η μεταμοντερνιστικής αισθητικής γραφή του ώθησε την επιστημονική φαντασία στο προσκήνιο της λογοτεχνικής κριτικής, ενώ η επιτυχία του Νευρομάντη οδήγησε κατά μεγάλο μέρος στη διάδοση του κυβερνοπάνκ ως ξεχωριστού και αναγνωρίσιμου ρεύματος.
Διηγήματα
Ο Μνημονικός Τζόνι - Burning Chrome (1986, Πρόλoγος Μπρους Στέρλινγκ. Περιλαμβάνονται τα:
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Πρωτοπόροι του Διαδικτύου
Ένοπλες Δυνάμεις της Γεωργίας
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს შეიარაღებული ძალები) αποτελούν τα στρατεύματα της Γεωργίας. Τα γεωργιανά στρατεύματα είναι αμυντική δύναμη που αποτελείται από το Στρατό Ξηράς, την Πολεμική Αεροπορία και μια παραστρατιωτική οργάνωση, την Εθνική Φρουρά. Οι εθνικοί στόχοι αμυντικής πολιτικής, με βάση το Σύνταγμα της Γεωργίας, είναι να εξασφαλιστεί η διατήρηση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του κράτους και η εδαφική του ακεραιότητα, τα χωρικά ύδατα και ο εναέριος χώρος όπως και η συνταγματική τάξη της. Οι ένοπλες δυνάμεις της Γεωργίας είναι υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις ιδρύθηκαν στις αρχές του 1917 από μονάδες του πρώην Ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού στο γεωργιανό έδαφος, διελυμένες πολιτοφυλακές και γεωργιανό προσωπικό που επέστρεψανν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούνταν από τακτικού στρατού και της Λαϊκής Φρουράς το διάστημα 1918–1921. Στις 23 Μαρτίου του 1994, η Γεωργία ήταν μία από τις πρώτες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα του ΝΑΤΟ Σύμπραξη για την Ειρήνη. Μεταξύ των εταίρων, η Γεωργία ήταν η πρώτη χώρα που ήταν σε θέση να υποβάλει την ειδική τεκμηρίωση (Μάιος 2004) και στις 29 Οκτωβρίου του 2004, το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο ενέκρινε το πρώτο Ατομικό Σχέδιο Δράσης Συνεργασίας (ΙΡΑΡ) για τη Γεωργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργία
Ιστορία της φυσικής
250px|thumb|right|«Αν έχω δει πιο μακρυά, αυτό συμβαίνει μόνο γιατί στέκομαι στους ώμους γιγάντων».- [[Ισαάκ Νεύτων .]]
Ήδη από την αρχαιότητα, η συμπεριφορά της ύλης αποτέλεσε αντικείμενο στοχασμού και μελέτης: γιατί τα αντικείμενα πέφτουν όταν αφεθούν ελεύθερα, γιατί διαφορετικά υλικά παρουσιάζουν διαφορετικές ιδιότητες, κ.ο.κ. Άλλα μεγάλα ερωτήματα αφορούσαν το χαρακτήρα του σύμπαντος, για παράδειγμα το σχήμα της Γης και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, όπως ο Ήλιος και η Σελήνη. Για την εξήγηση των φαινομένων αυτών ανάλογα με το πνεύμα και την τρέχουσα μεθοδολογία κάθε εποχής, προτάθηκαν αρκετές απόψεις και θεωρίες. Οι περισσότερες, αρχικά, είχαν φιλοσοφική βάση και χροιά (και μερικές φορές, θρησκευτικές ή μεταφυσικές συμπαραδηλώσεις), και στηρίζονταν λίγο ή καθόλου στη συστηματική πειραματική δοκιμασία, με την έννοια που έχει σήμερα ο όρος. Ωστόσο, οι αστρονομικές παρατηρήσεις (αρχικά δια γυμνού οφθαλμού) χρησίμευαν πάντα ως οδηγός για τα κοσμολογικά μοντέλα. Για να φτάσουμε τελικά, στη σημερινή μορφή του επιστημονικού στρουκτουραλισμού, θα θεωρούσε λογικό κάποιος πως υπήρξαν στη ιστορία αρκετά άλματα της διανόησης στον τομέα της φυσικής σκέψης, προάγγελλοι της επιστημονικής μεθόδου.
Η ερμηνεία της φύσης από τους αρχαίους Έλληνες φυσικούς φιλοσόφους
Τον 6ο αιώνα π.Χ., στην αρχαία ελληνική αποικία της Ιωνίας, εμφανίστηκαν φυσικοί φιλόσοφοι που στήριξαν την ερμηνεία του κόσμου στη λογική και είχαν πρωτοποριακές για την εποχή αντιλήψεις για τον κόσμο. Οι Ίωνες φυσικοί φιλόσοφοι ήταν υλιστές με την πρωταρχική έννοια του όρου, πράγμα που σημαίνει ότι οι θεωρίες τους είχαν ως βάση την ερμηνεία της φύσης μέσω των υλικών πραγμάτων. Κοινό χαρακτηριστικό των Ιώνων φυσικών φιλοσόφων ήταν η υπόθεση τους ότι όλη η ύλη αποτελείται από το ίδιο πρωταρχικό συστατικό.
Ο Θαλής που γεννήθηκε γύρω στο 625 π.Χ. υπέθεσε ότι το ύδωρ είναι η αρχή όλων των πραγμάτων. Θεωρούσε ότι η γη επιπλέει στο νερό, πράγμα που δεν απέχει πολύ από τις σύγχρονες αντιλήψεις της γεωφυσικής) και κατάφερε επιπλέον να προβλέψει την έκλειψη του ηλίου του 585 π.Χ. Ο Αναξίμανδρος (610 - 546 π.Χ.), θεώρησε ως αρχή των όντων το άπειρο, το οποίο για αυτόν ήταν χωρίς χωρικά πέρατα, χρονικά απέραντο και ποιοτικά απροσδιόριστο. Το άπειρο αν και υλικό, δεν ταυτιζόταν για αυτόν με κάποια εμπειρική ύλη. Αποτελούσε την αρχή της κοσμικής διαδικασίας και ήταν το υπόστρωμα όλων των αντιθετικών μετασχηματισμών "Εξ απείρου πάντα και εις άπειρον πάντα τελευτά".
Ο Αναξιμένης (560 - 500 π.Χ.), υιοθέτησε στη θέση του απείρου του Αναξίμανδρου, τον αέρα. Για αυτόν η ποικιλία των φαινομένων του κόσμου ερμηνεύεται από συμπυκνώσεις και αραιώσεις του αέρα. Ο Αναξιμένης συνέδεσε το θερμότερο με το αραιότερο και το ψυχρότερο με το πυκνότερο. Έτσι ανοίχτηκε ο δρόμος για την ποσοτικοποίηση των ποιοτικών καθορισμών, απαραίτητος όρος για τη γένεση και ανάπτυξη της επιστήμης.
right|200px|thumb|Ηράκλειτος. Πέρα από αυτά, στην Έφεσο, ο Ηράκλειτος (544 - 484 π.Χ.), πίστευε στην προαιώνια ύπαρξη του κόσμου. Για αυτόν οι αλλαγές στην ύλη περνούσαν με τη μορφή δύο αντίρροπων κινήσεων: πυρ - θάλασσα - γη και γη - θάλασσα - πυρ. Συνδετικός κρίκος ήταν το ευμετάβλητο πυρ: "Όλα ανταλλάσσονται με φωτιά και φωτιά με όλα, όπως ακριβώς τα αγαθά με χρυσό και ο χρυσός με αγαθά". Ο Ηράκλειτος ωστόσο, παρά τη συνεχή μεταβολή πρότεινε και ένα σταθερό στοιχείο στον κόσμο: την αναλογία. Σύμφωνα με αυτόν όλες οι μεταβολές πραγματοποιούνται στις ίδιες αναλογίες ("εις τον αυτόν λόγον").
Πέρα από την Ιωνία, στην Ελέα, ο Παρμενίδης αντιτάχθηκε στην Ιωνική φυσική και στην ηρακλείτεια θεώρηση. Για αυτόν ο φυσικός κόσμος υποτάσσεται σε μία υπερεμπειρική πραγματικότητα και απαρνείται τις Ιωνικές αντιλήψεις ως δοξασίες ("δόξας"). Ο Παρμενίδης διέκρινε δύο οδούς της έρευνας ("οδοί διζήσιος"). Ο δρόμος της αλήθειας ξεκινάει από την παραδοχή ότι το ον είναι, ενώ το μη ον δεν είναι ("έστιν τε και ως εκ έστι μη είναι"). Ο δρόμος της δοξασίας ξεκινάει από την παραδοχή ότι και το μη ον υπάρχει ("ως χρέων έστι μη είναι"). Είναι αδύνατο να γνωρίσουμε το μη ον και ούτε μπορούμε να το εκφράσουμε γιατί: "το γαρ αυτό νοείν εστίν τε και είναι". Η πρόταση αυτή που είναι ανάλογη με το καρτεσιανό cogito, ταυτίζει τη νόηση με το είναι. Το ον για τον Παρμενίδη είναι η ύλη που γεμίζει το χώρο ενώ το μη ον είναι το κενό. Ο Ζήνων ο Ελεάτης, μαθητής του Παρμενίδη, υπερασπίστηκε την Παρμενίδεια οντολογία απορρίπτοντας την πολλαπλότητα των πραγμάτων και την κίνηση. Η μέθοδος του συνίστατο στην αποκάλυψη αντιφάσεων από ταυτόσημες προκείμενες - γνωστά τα παράδοξα του Ζήνωνα. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τον Ζήνωνα ως τον ευρετή της διαλεκτικής (με την έννοια της εριστικής).
Ο αρχαίος Έλληνας μαθηματικός Αρχιμήδης συνέταξε πολλές ποσοτικά ακριβείς μελέτες της μηχανικής και της υδροστατικής.
Το έργο του Πτολεμαίου (Αστρονομία) και του Αριστοτέλη (Φυσική) επίσης ερχόταν συχνά σε αντίθεση με την καθημερινή παρατήρηση. Για παράδειγμα, ένα βέλος που συνεχίζει να ταξιδεύει δια μέσου του αέρα αφού εκτοξευτεί από το τόξο έρχεται σε αντίφαση με τη διαβεβαίωση του Αριστοτέλη ότι "η φυσική κατάσταση όλων των σωμάτων είναι η ακινησία" (με άλλα λόγια, ότι απαιτείται μια δύναμη για να διατηρείται ένα σώμα σε κίνηση).
Η πορεία προς τη μαθηματική θεμελίωση των φυσικών κανόνων
thumb|left|[[Ισαάκ Νεύτων]] Η προθυμία να επανεξεταστούν οι παραδεδομένες αλήθειες και η έρευνα για νέες απαντήσεις οδήγησε σε μια περίοδο ανθηρής επιστημονικής δραστηριότητας, γνωστή ως Επιστημονική Επανάσταση. Οι απαρχές της εντοπίζονται στην ανακάλυψη εκ νέου από τους Ευρωπαίους των χειρογράφων του Αριστοτέλη κατά τον 12ο και τον 13ο αιώνα. Κορωνίδα της περιόδου αυτής αποτέλεσε η έκδοση των Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας) το 1687 από τον Ισαάκ Νεύτωνα.
Οι περισσότεροι ιστορικοί (π.χ., ο Χάουαρντ Μάργκολις - Howard Margolis) τοποθετούν την αρχή της Επιστημονικής Επανάστασης στα 1543, οπότε και εκδόθηκε το πρώτο αντίτυπο του βιβλίου De Revolutionibus (Περί της Περιστροφής των Ουρανίων Σφαιρών), του Πολωνού αστρονόμου Νικολάου Κοπέρνικου, γραμμένο δώδεκα χρόνια νωρίτερα (το βιβλίο δεν εκδόθηκε έως τη μέρα του θανάτου του). Στο βιβλίο διατυπωνόταν η θέση ότι η Γη εκτελεί περιφορά γύρω από τον Ήλιο, καθώς και ότι περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της.
Μπιλ Πιτ
Ο Μπιλ Πιτ (αγγλικά: Bill Peet, 29 Ιανουαρίου 1915 - 11 Μαΐου 2002) ήταν Αμερικανός σχεδιαστής παιδικών βιβλίων και σεναριογράφος της Disney. Εντάχθηκε στην εταιρεία το 1937 και εργάστηκε στην ταινία Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, προς το τέλος της παραγωγής της. Η συμμετοχή του σε ταινίες της εταιρείες συνεχίστηκε τόσο σε μεγάλου μήκους ταινίες αλλά και σε μικρές ιστορίες, έως το 1967 με την ταινία Το Βιβλίο της Ζούγκλας. Μία διαφωνία περί της σκηνοθεσίας με την εταιρεία τον ανάγκασε σε προσωπικό διάλειμμα. Παρόλα αυτά, έως ότου έφυγε συμμετείχε σε αρκετές γνωστές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Πινόκιο, Φαντασία, Ντάμπο, το ελεφαντάκι, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας κ.ά.
Ιστορία της φυσικής
Η πορεία προς τη μαθηματική θεμελίωση των φυσικών κανόνων
Άλλα σημαντικά επιτεύγματα κατά την περίοδο αυτή σημειώθηκαν από τους: Γαλιλαίο Γαλιλέι, Κρίστιαν Χόϋχενς, Γιοχάνες Κέπλερ, Μπλεζ Πασκάλ κ.α.
Μπιλ Πιτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Άνθρωποι της Disney
Ιστορία της φυσικής
Η πορεία προς τη μαθηματική θεμελίωση των φυσικών κανόνων
Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Γαλιλαίος Γαλιλέι πρωτοστάτησε στην καθιέρωση πειραματικών μεθόδων με σκοπό την επαλήθευση φυσικών θεωριών, μια ιδέα που αποτελεί το κλειδί της επιστημονικής μεθόδου. Ο Γαλιλαίος διατύπωσε και τεκμηρίωσε με επιτυχία αρκετές υποθέσεις στο πεδίο της δυναμικής, ιδίως δε το νόμο της Αδράνειας. Στα 1687, ο Νεύτων δημοσίευσε το έργο του με τίτλο Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), θεμελιώνοντας με λεπτομέρειες δύο περιεκτικές και επιτυχημένες φυσικές θεωρίες: τους νόμους της κίνησης του Νεύτωνα, από τους οποίους αναπτύχθηκε η κλασική μηχανική· και τον Νόμο της Παγκόσμιας Έλξης του Νεύτωνα, ο οποίος περιγράφει τη θεμελιώδη δύναμη της βαρύτητας. Και οι δύο θεωρίες ήταν σε καλή συμφωνία με το πείραμα. Οι Μαθηματικές Αρχές περιλάμβαναν ωστόσο και αρκετές θεωρίες σχετικά με τη δυναμική των ρευστών. Η κλασική μηχανική επεκτάθηκε αργότερα σε μεγάλο βαθμό από τους Λαγκράνζ, Χάμιλτον κ.α., που παρήγαγαν νέο φορμαλισμό, αρχές και πορίσματα. Ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης εγκαινίασε τον κλάδο της αστροφυσικής, ο οποίος περιγράφει τα αστρονομικά φαινόμενα με βάση φυσικές θεωρίες.
Μετά τη θεμελίωση της κλασικής μηχανικής από τον Νεύτωνα, το επόμενο μεγάλο πεδίο έρευνας στη φυσική αφορούσε τη φύση του ηλεκτρισμού. Παρατηρήσεις κατά τον 17ο και 18ο αιώνα από επιστήμονες όπως ο Ρόμπερτ Μπόιλ (Robert Boyle), ο Στήβεν Γκρέυ (Stephen Gray) και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έβαλαν τα θεμέλια της κατοπινής έρευνας. Επίσης, οι παρατηρήσεις αυτές οδήγησαν στη βασική κατανόηση του ηλεκτρικού φορτίου και του ηλεκτρικού ρεύματος.
thumb|left|140px|[[Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ]] Στα 1821, ο Μιχαήλ Φαρανταίυ (Michael Faraday) ενοποίησε τη μελέτη του μαγνητισμού με τη μελέτη του ηλεκτρισμού, δείχνοντας πειραματικά ότι ένας κινούμενος μαγνήτης επάγει ηλεκτρικό ρεύμα σε έναν αγωγό. Ο Φαρανταίυ επίσης συνέλαβε τη φυσική έννοια που μετέπειτα ονομάστηκε ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Ο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ (James Clerk Maxwell) ανέπτυξε αυτή την ιδέα, στα 1864, καταλήγοντας σε ένα σύστημα 20 συζευγμένων εξισώσεων που εξηγούσαν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων. Οι 20 αυτές εξισώσεις ανήχθησαν αργότερα, με τη χρήση διανυσματικού λογισμού, σε ένα σύστημα τεσσάρων εξισώσεων.
Η σύγχρονη φυσική
thumb|right|140px|Ο [[Άλμπερτ Αϊνστάιν στα 1921]] Πέρα από τα συνήθη ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, οι εξισώσεις του Μάξγουελ μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν το φως. Η παρατήρηση αυτή επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη των ραδιοκυμάτων το 1888 από τον Χάινριχ Χερτζ (Heinrich Hertz), καθώς και στα 1895, όταν ο Βίλχελμ Ρέντγκεν (Wilhelm Roentgen) ανακάλυψε τις ακτίνες Χ. Η περιγραφή του φωτός με όρους ηλεκτρομαγνητικού πεδίου αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημοσίευση, από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Η θεωρία αυτή ενοποίησε την κλασική μηχανική με τις εξισώσεις του Μάξγουελ. Η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας ενοποιεί το χώρο και το χρόνο σε μία και μόνη οντότητα, τον χωρόχρονο. Η Σχετικότητα ορίζει έναν νεό κανόνα μετασχηματισμού μεταξύ αδρανειακών συστημάτων αναφοράς απ' ό,τι η κλασική μηχανική· αυτό προϋπέθετε την ανάπτυξη σχετικιστικής μηχανικής ως αντικατάστατο της κλασικής μηχανικής. Στην περιοχή των χαμηλών (σχετικών) ταχυτήτων, οι δύο θεωρίες συμφωνούν. Ο Αϊνστάιν επεξέτεινε περαιτέρω την Ειδική Σχετικότητα συμπεριλαμβάνοντας τη βαρύτητα στους υπολογισμούς του. Δημοσίευσε την Γενική θεωρία της Σχετικότητας στα 1915.
thumb|right|Διάγραμμα του [[διαστολή σύμπαντος|διαστελλόμενου σύμπαντος]] Μέρος της θεωρίας της γενικής σχετικότητας αποτελούν οι πεδιακές εξισώσεις του Αϊνστάιν. Αυτές περιγράφουν το πώς ο τανυστής ενέργειας-ορμής καμπυλώνει τον χωρόχρονο, ενώ όταν συνδυαστούν με την γεωδαισιακή εξίσωση σχηματίζουν τη βάση της Γενικής Σχετικότητας. Περαιτέρω επεξεργασία των πεδιακών εξισώσεων του Αινστάιν παρήγαγε αποτελέσματα που προέβλεπαν τη Μεγάλη Έκρηξη, τις μαύρες τρύπες, καθώς και το διαστελλόμενο σύμπαν. Ο Αινστάιν πίστευε (όπως και η πλειοψηφία των συγχρόνων του επιστημόνων) σε ένα στατικό σύμπαν και επιχείρησε να τροποποιήσει τις εξισώσεις του ώστε να επιτύχει κάτι τέτοιο. Ωστόσο, μέχρι το 1927, οι αστρονόμοι αναζητούσαν ενδείξεις για τη διαστολή του σύμπαντος, οι οποίες πράγματι βρέθηκαν στα 1929 από τον Έντγουιν Χαμπλ (Edwin Hubble).
Από τον 18ο αιώνα και πέρα ξεκινά η ανάπτυξη της θερμοδυναμικής από τον Ρόμπερτ Μπόιλ (Robert Boyle), τον Γιάνγκ (Thomas Young) και πολλούς άλλους. Στα 1773, ο Μπερνούλι συνδύασε στατιστικά επιχειρήματα με την κλασική μηχανική για να συνάγει θερμοδυναμικά αποτελέσματα, εγκαινιάζοντας τον κλάδο της στατιστικής μηχανικής. Στα 1798, ο Τόμσον (Benjamin Thompson) κατέδειξε τη μετατροπή μηχανικού έργου σε θερμότητα, ενώ στα 1847 ο Τζάουλ (James Joule) διατύπωσε το νόμο της (ολικής) διατήρησης της ενέργειας, τόσο σε μορφή θερμότητας όσο και σε μορφή μηχανικής ενέργειας.
Στα 1897, ο Τόμσον (J.J. Thomson) ανακάλυψε το ηλεκτρόνιο, το στοιχειώδες σωματίδιο που είναι ο φορέας του ηλεκτρικού ρεύματος στα ηλεκτρικά κυκλώματα. Στα 1904, πρότεινε το πρώτο μοντέλο του ατόμου, γνωστό με την (εκλαϊκευτική) ονομασία μοντέλο του σταφιδόψωμου. (Η ύπαρξη ατόμων είχε ήδη προταθεί από το 1808 από τον Ντάλτον (John Dalton)).
Ο Ανρί Μπεκερέλ ανακάλυψε συμπτωματικά τη ραδιενέργεια στα 1896. Τον επόμενο χρόνο, ο Τόμσον ανακάλυψε το ηλεκτρόνιο. Οι ανακαλύψεις αυτές διέψευσαν την υπόθεση πολλών φυσικών, ότι τα άτομα ήταν οι έσχατες θεμελιώδεις δομικές μονάδες της ύλης και παρακίνησαν σε περαιτέρω μελέτη της δομής των ατόμων.
Κατά τη δεκαετία του 1920, ο Έρβιν Σρέντινγκερ (Erwin Schrödinger), ο Βέρνερ Χάιζενμπεργκ (Werner Heisenberg) και ο Μαξ Μπορν (Max Born) πέτυχαν να διατυπώσουν μια συνεπή εικόνα της χημικής συμπεριφοράς της ύλης και μια πλήρη θεωρία της ηλεκτρονικής δομής του ατόμου, ως λογικό επακόλουθο της κβαντικής θεωρίας. Οι Σβίνγκερ (Julian Schwinger), Τομονάγκα (Sin-Itiro Tomonaga) και Ρίτσαρντ Φάινμαν ήταν σε θέση να εξηγήσουν τη μετατόπιση Lamb (Lamb shift) χρησιμοποιώντας την κβαντική θεωρία πεδίου και την κβαντική ηλεκτροδυναμική, μέχρι τη δεκαετία του 1940. Το 1959, ο Φάινμαν διατύπωσε την υπόθεση ότι είναι εφικτός ο χειρισμός της ύλης στο ατομικό επίπεδο, εγκαινιάζοντας έτσι το πεδίο της νανοτεχνολογίας.
Στα 1911, ο Ράδερφορντ (Ernest Rutherford), βασιζόμενος σε πειράματα σκέδασης, συμπέρανε την ύπαρξη ενός συμπαγούς και εξαιρετικά πυκνού ατομικού πυρήνα, ο οποίος αποτελείται από θετικά φορτισμένα συστατικά που ονομάστηκαν πρωτόνια. Τα νετρόνια, τα ουδέτερα (αφόρτιστα) συστατικά των πυρήνων, δεν ανακαλύφθηκαν παρά το 1932, από τον Τσάντγουικ (James Chadwick).
Από το 1900 και μετά, οι Πλανκ, Αϊνστάιν, Μπορ και άλλοι άρχισαν να αναπτύσσουν κβαντικές θεωρίες για να εξηγήσουν διάφορα "ανώμαλα" πειραματικά αποτελέσματα, εισάγοντας διακριτά ενεργειακά επίπεδα. Τόσο ο Χάιζενμπεργκ το 1925, όσο και οι Σρέντινγκερ και Ντιράκ το 1926, διατύπωσαν φορμαλιστικά την κβαντομηχανική, η οποία αποσαφήνιζε τις κβαντικές θεωρίες που είχαν προηγηθεί. Στην κβαντομηχανική, τα αποτελέσματα των φυσικών μετρήσεων είναι εγγενώς πιθανοκρατικά· η θεωρία παρέχει μεθόδους για τον υπολογισμό των πιθανοτήτων αυτών. Περιγράφει με επιτυχία τη συμπεριφορά της ύλης στις μικροσκοπικές κλίμακες.
thumb|right|Τομείς της σύγχρονης Φυσικής Η κβαντομηχανική μας έδωσε επίσης τα θεωρητικά εργαλεία για τη μελέτη της φυσικής συμπυκνωμένης ύλης, η οποία μελετά τη φυσική συμπεριφορά των στερεών και υγρών σωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και φαινομένων όπως η δομή των κρυστάλλων, η ημιαγωγιμότητα και η υπεραγωγιμότητα. Ανάμεσα στους πρωτοπόρους της συμπυκνωμένης ύλης συγκαταλέγεται ο Μπλοχ (Felix Bloch), ο οποίος διατύπωσε μια κβαντομηχανική περιγραφή της συμπεριφοράς των ηλεκτρονίων στις κρυσταλλικές δομές το 1928.
Η κβαντική θεωρία πεδίου διατυπώθηκε με σκοπό να επεκτείνει την κβαντική μηχανική, ώστε να είναι συμβατή με την ειδική σχετικότητα. Κατέληξε στη σημερινή της μορφή προς το τέλος της δεκαετίας του 1940 χάρη στην εργασία των Φάινμαν, Σβίνγκερ (Julian Schwinger), Τομονάγκα και Ντάϊσον (Freeman Dyson). Αυτοί διατύπωσαν τη θεωρία της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής, η οποία περιγράφει την ηλεκτρομαγνητική αλληλεπίδραση. Η κβαντική θεωρία πεδίου παρείχε το εννοιολογικό πλαίσιο της σύγχρονης σωματιδιακής φυσικής, η οποία μελετά τις θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης και τα στοιχειώδη σωμάτια. Τη δεκαετία του 1950, οι Κ. Ν. Γιάνγκ (C. N. Yang) και Τ. Ντ. Λη (T. D. Lee) ανακάλυψαν μια αναπάντεχη ασυμμετρία στη διάσπαση ενός υποατομικού σωματιδίου. Στα 1954, οι Γιανγκ (Chen Ning Yang) και Μιλλς (Robert Mills) ανέπτυξαν μια κλάση θεωριών βαθμίδας η οποία παρείχει το εννοιολογικό πλαίσιο για το Καθιερωμένο Μοντέλο (Standard Model). Το Καθιερωμένο Μοντέλο ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1970 και περιγράφει επιτυχώς σχεδόν όλα τα στοιχειώδη σωμάτια που έχουν παρατηρηθεί μέχρι σήμερα.
Οι δύο μείζονες θεωρίες της φυσικής του 20ού αιώνα, η γενική σχετικότητα και η κβαντομηχανική, δεν είναι προς το παρόν συμβατές μεταξύ τους. Η γενική σχετικότητα περιγράφει το σύμπαν στην κλίμακα των πλανητών και των πλανητικών συστημάτων, ενώ η κβαντομηχανική βρίσκει εφαρμογή στις υποατομικές κλίμακες. Αυτό το χάσμα προσπαθεί να γεφυρώσει η θεωρία Χορδών, η οποία αντιμετωπίζει τον χωρόχρονο ως μια πολλαπλότητα, όχι σημείων, αλλά μονοδιάστατων αντικειμένων, που ονομάζονται Χορδές. Οι Χορδές αυτές έχουν ιδιότητες παρόμοιες με τις κοινές χορδές (π.χ. τάση και δόνηση). Είναι πολλά υποσχόμενες θεωρίες, που όμως δεν έχουν δώσει ακόμη πειραματικά ελέγξιμα αποτελέσματα. Η έρευνα για την πειραματική επιβεβαίωση της θεωρίας χορδών βρίσκεται σε εξέλιξη.
Τα Ηνωμένα Έθνη ανακήρυξαν το έτος 2005 ως Παγκόσμιο Έτος Φυσικής.
Ευρωπαϊκή Γεωργία
Η Ευρωπαϊκή Γεωργία – Κίνημα για την Ελευθερία (ევროპული საქართველო) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Γεωργία. Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2017 από εξέχοντα πρώην μέλη του Ηνωμένου Εθνικού Κινήματος, και έχει έδρα στην Τιφλίδα. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Γεωργιανός πολιτικός και διπλωμάτης Νταβίντ Μπακράτζε.
Ιστορία
μικρογραφία|270x270px| Το Ιδρυτικό Συνέδριο, 27η Μαΐου 2017 |εναλλ.=|αριστεράΗ Ευρωπαϊκή Γεωργία σχηματίστηκε με διάσπαση από το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2016 το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα συγκέντρωσε το 27,11% των ψήφων και τις 27 από τις 150 έδρες του Κοινοβουλίου της Γεωργίας, και ήταν το κυρίαρχο κόμμα της αντιπολίτευσης. Λίγο αργότερα, την 12η Ιανουαρίου 2017, μετά από εσωτερικές αντιπαραθέσεις, μία κοινοβουλευτική ομάδα 21 μελών εγκατέλειψαν το ΕΕΚ και σχημάτισαν το κόμμα Ευρωπαϊκή Γεωργία, στο οποίο πέρασαν οι 19 από τις έδρες του κοινοβουλίου.
Στο πρώτο συνέδριο του κόμματος, που πραγματοποιήθηκε την 27η Μαΐου, εξελέγη Πρόεδρος του κόμματος ο Νταβίντ Μπακράτζε και Γενικός Γραμματέας ο Γκιόργκι Ουγκουλάβα. Επίσης, εγκρίθηκε η μετονομασία του κόμματος σε Ευρωπαϊκή Γεωργία - Κίνημα για την Ελευθερία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Γεωργία Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Ποταμόχοιρος
Ο Ποταμόχοιρος (Potamochoerus),είναι ένα γένος Αρτιοδάκτυλων Θηλαστικών και ανήκει στην οικογένεια των Συΐδων.Στο γένος αυτό ανήκουν 2 είδη:Ο Ποταμόχοιρος των Θάμνων (Potamochoerus Larvatus) και ο Κόκκινος Ποταμόχοιρος (Potamochoerus Porcus).
Περιγραφή
Αυτά τα Θηλαστικά μπορούν να φτάσουν σε μήκος από 100 έως 150 εκ. και βάρος από 45 έως 130 κιλά.Ο Κόκκινος Ποταμόχοιρος έχει ένα εντυπωσιακό κόκκινο τρίχωμα ενώ στις τούφες των αυτιών του και στην πλάτη του το τρίχωμα είναι λευκό.Το τρίχωμα του Ποταμόχοιρου των Θάμνων είναι κόκκινο - καφέ και χαρακτηριστικό του είναι η χαίτη κατά μήκος του λαιμού του και της πλάτης του καθώς και τους 2 μικρούς χαυλιόδοντές του.Οι Ποταμόχοιροι ζούν στην Υποσαχάρια Αφρική και σε κάποια νησιά του Ινδικού Ωκεανού όπως η Μαδαγασκάρη.Και τα 2 είδη ζούν σε οικογενειακές ομάδες και είναι παμφάγα.Το θηλυκό γεννά 1-6 μικρά μετά από κύηση 120 - 127 ημερών.Οι Ποταμόχοιροι είναι δραστήριοι κυρίως κατά τις νυχτερινές ώρες.
Κατηγορία:Αρτιοδάκτυλα Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Γκόντεγκα ντι Σαντ'Ουρμπάνο
Η Γκόντεγκα ντι Σαντ'Ουρμπάνο (ιταλικά: Godega di Sant'Urbano, βενετικά: Vódega) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Κατάλογος Περιφερειακών ενοτήτων Ελλάδας ανά έκταση
thumb|right|330px|Χάρτης απεικόνισης ορίων των Περιφερειακών Ενοτήτων (Π.Ε.) της Ελλάδος. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011, οπότε τέθηκε σε ισχύ το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (ΦΕΚ Α΄ 87/2010 - Ν. 3852/2010), οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν (με μετονομασία ή με διάσπαση ) από τις Περιφερειακές Ενότητες. Ακολουθεί ο Κατάλογος Περιφερειακών Ενοτήτων Ελλάδας ανά έκταση και σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας (Απογραφή 2011).
Παραπομπές και υποσημειώσεις
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Οικονομική ναυπήγηση
Η λεγόμενη οικονομική ναυπήγηση είναι στη πράξη μια από τις μορφές εντολής έναρξης εργασιών ναυπήγησης πλοίου ή σκάφους. Στο είδος αυτό της ναυπήγησης, καθένας, είτε ο ναυπηγός, είτε απ' ευθείας ο πλοιοκτήτης, είτε η πλοιοκτήτρια εταιρεία, που διαθέτει ναυπηγείο προβαίνει στην εξ ιδίων ναυπήγηση πλοίου, δηλαδή με δικά του κεφάλαια, δικά του υλικά και με δικό του εργατικό προσωπικό.
Άνω Βρετανία
μικρογραφία| Χάρτης της Άνω Βρετανίας το 260 μ.Χ. μικρογραφία| Μεγάλες πόλεις της Άνω Βρετανίας τον 2ο αι. μικρογραφία| Άνω Βρετανία εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οικονομική ναυπήγηση
Το είδος αυτό ναυπήγησης πλοίου είναι σπάνιο στις χώρες της ελεύθερης αγοράς, όχι όμως τόσο σε χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Αντίθετα στη ναυπήγηση πολεμικών πλοίων ή άλλων κρατικών πλοίων ή σκαφών το είδος αυτό είναι σύνηθες.
Άνω Βρετανία
Η Άνω (Ορεινή) Βρετανία, λατιν.: Britannia Superior, ήταν μία επαρχία στα Νότια της Ρωμαϊκής Βρετανίας, που δημιουργήθηκε μετά τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του Σεπτίμιου Σεβήρου και του Κλαύδιου Αλβίνου. Παρόλο που ο Ηρωδιανός πιστώνει στον Σεβήρο τη διαίρεση της Ρωμαϊκής Βρετανίας στη βόρεια επικράτεια της Κάτω Βρετανίας και στη νότια επικράτεια της Άνω Βρετανίας, η σύγχρονη επιστήμη υποστηρίζει ότι είναι πιο πιθανό ότι ο Καρακάλλας ήταν το άτομο, που έκανε τη διάσπαση κάποια στιγμή στις αρχές του 3ου αι. Η προηγούμενη βρετανική πρωτεύουσα Λονδίνιον (Londinium) παρέμεινε το κέντρο της Άνω Βρετανίας, ενώ το Eβόρακον (Eboracum, η σύγχρονη Υόρκη) ήταν η πρωτεύουσα της Κάτω Βρετανίας. Τα επιγραφικά στοιχεία δείχνουν ότι η Άνω (Ορεινή) Βρετανία περιελάμβανε περίπου τη σημερινή Ουαλία, τη νότια Αγγλία και την Ανατολική Αγγλία. Ωστόσο, τα επίσημα όρια μεταξύ Άνω και Κάτω (Πεδινής) Βρετανίας είναι ακόμα ασαφή.
Οικονομική ναυπήγηση
Στην Ελλάδα οικονομική ναυπήγηση έκανε παλαιότερα η ναυτιλιακή εταιρεία του Νιάρχου, που διέθετε τα ναυπηγεία Ελευσίνας. Σήμερα παρόμοιες ναυπηγήσεις κάνει η εταιρεία του Τσάκου, που διαθέτει μεγάλες ναυπηγικές μονάδες σε χώρα της λατινικής Αμερικής.
Άνω Βρετανία
Αν και το Λονδίνιον πέρασε μία περίοδο παρακμής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η επαρχία στο σύνολό της συνέχισε να αναπτύσσεται. Οι επαύλεις (villae) επεκτάθηκαν και δημιουργήθηκε ένα νέο τείχος γύρω από την πρωτεύουσα.
Οικονομική ναυπήγηση
Πηγές
Κατηγορία:Ναυπηγική Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο
Άνω Βρετανία
Οι κυβερνήτες της Άνω Βρετανίας είναι δύσκολο να εντοπιστούν, και είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί ακριβώς, πότε η επαρχία διακρίθηκε από τη δίδυμη Κάτω Βρετανία. Επίσης, λίγες πληροφορίες για το σύστημα διακυβέρνησής τους ή τους λαούς τους υπάρχουν σήμερα. Ωστόσο, ορισμένες αρχαιολογικές έρευνες στην Άνω Βρετανία οδηγούν τους ιστορικούς να πιστεύουν, ότι οι ρωμαιο-βρετανικές σχέσεις ίσως πρέπει να επανεξεταστούν με μία πιο σύγχρονη προσέγγιση.
Η διάσπαση της Ρωμαϊκής Βρετανίας
μικρογραφία| Μια πλάκα αφιερωμένη στις οχυρωμένες άμυνες στο [[Calleva Atrebatum, μια πόλη στην Άνω Βρετανία.]]
Κτίρια
μικρογραφία| Ένα παράδειγμα ενός οχυρωμένου ρωμαϊκού τείχους που κτίστηκε στο [[Calleva Atrebatum|Calleva Atrebatum, που βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο Σίλσεστερ.]]
Η διακυβέρνηση
μικρογραφία| Μια πλακέτα αφιερωμένη στον οικισμό της Άνω Βρετανίας [[Calleva Atrebatum.]]
Η διάλυση της Britannia Superior
αριστερά|μικρογραφία|223x223εσ| Μία πλάκα αφιερωμένη στο ρωμαϊκό αμφιθέατρο στον οικισμό [[Calleva Atrebatum της Άνω Βρετανίας.]]
Η σφραγίδα της Άνω Βρετανίας
μικρογραφία|186x186εσ| Ένα σχέδιο που αντιγράφει μία επίσημη μολύβδινη ρωμαϊκή σφραγίδα της Άνω Βρετανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες
Λαόδοκος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λαόδοκος είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες
Κατηγορία:Παιδιά του Απόλλωνα
Ρωσικός αυτοκρατορικός στρατός
Ο τελευταίος βετεράνος του ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού ήταν ο ουκρανός υπεραιωνόβιος Μιχαήλ Κριτσέφσκι, ο οποίος πέθανε το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Θεοβάλδος Β΄ του Μπαρ
Ο Θεοβάλδος Β΄, γαλλ.: Theobald II (1221 – Οκτώβριος 1291) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόμης του Μπαρ.
Οικογένεια
Ο Θεοβάλδος Β΄ νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα το 1245 με την Ιωάννα του Νταμπιέρ, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ. Αυτοί μνηστεύτηκαν στις 3 Μαΐου 1243 και παντρεύτηκαν δύο χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο ή στις 31 Αυγούστου του 1245. Ο γάμος ήταν σύντομος και άτεκνος.
Το επόμενο έτος 1246 ο Θεοβάλδος Β΄ νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Τουσύ, κόρη του Ιωάννη κυρίου του Tουσύ, Σαιν-Φαργκώ και Πυιζάγ. Τα παιδιά του με την Ιωάννα του Τουσύ ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Άνω Αφροξυλιά Αιτωλοακαρνανίας
Η Άνω Αφροξυλιά είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 840 μέτρα και βρίσκεται στην ορεινή Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Διοικητικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αφροξυλιάς. Ανήκει στο Δήμο Ναυπακτίας της Περιφερειακής ενότητας Αιτωλοκαρνανίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Μαζί με την Κάτω Αφροξυλιά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αφροξυλιάς της Δημοτικής Ενότητας Ναυπάκτου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 3 μόνιμους κάτοικους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Γιάννης Φύριος
Ο Γιάννης Φύριος (23 Ιανουαρίου 1912 - 16 Απριλίου 2007) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Άνδρο. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Διονύση Δεβάρη, παλιού ηθοποιού του διάσημου σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1937 με το θίασο της Ηώς Παλαιολόγου και του Σπ. Πατρίκιου και στον κινηματογράφο το 1952 με την ταινία του Στέλιου Τατασόπουλου Μαύρη γη, μαζί με τους Γιώργο Φούντα, Φρόσω Κοκκόλα κ.ά.
Ζακ-Αντρέ Ναιζόν
Ο Jacques-André Naigeon (15 Ιουλίου 1738, Παρίσι – 28 Φεβρουαρίου 1810, Παρίσι) ήταν γάλλος καλλιτέχνης, άθεος φιλόσοφος και διανοούμενος, γνωστός ιδίως για τις συνεισφορές του στην Εγκυκλοπαίδεια του Ντιντερό και για την βοήθεια του στον Βαρόνο του Χόλμπαχ
Γιάννης Φύριος
Βιογραφικό
Τα τελευταία χρόνια έμενε στους Αμπελοκήπους μαζί με τη σύζυγό του, την επίσης ηθοποιό Πόλα Κοντολέοντος (πιο γνωστή ως Πόλα Φυρίου) η οποία απεβίωσε στις 13-12-2013. Είχε ένα γιο που τον λένε Ντίνο.
Ζακ-Αντρέ Ναιζόν
Βιογραφία
Μετά τις προσπάθειες του να γίνει ζωγράφος ή γλύπτης, ο Naigeon έγινε φίλος και συνεργάτης του Ντενί Ντιντερό τον οποίο βοήθησε στην Εγκυκλοπαίδεια. Σύντομα έγινε μέλος του κύκλου του Βαρόνου του Χόλμπαχ. Σύντομα υιοθέτησε τις ιδέες του Χόλμπαχ και τον βοήθησε να εκδόσει το Morale Universelle και το Essai sur les préjugés. Ο ίδιος εξέδοσε τη γαλλική μετάφραση των έργων του Σένεκα. Έγινε αργότερα εκδότης και σχολιαστής του Ντιντερό.
Γιάννης Φύριος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
5 Αστραία
Η Αστραία (λατινικά και διεθνώς: Astraea) είναι ο πέμπτος κατά σειρά αστεροειδής (μικρός πλανήτης), ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1845 από τον Γερμανό ερασιτέχνη αστρονόμο Καρλ Λούντβιχ Χένκε, που παρατηρούσε από το Driesen της Πρωσίας. Η Αστραία περιφέρεται περί τον Ήλιο σε μέση απόσταση (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς της) 2,57454 αστρονομικών μονάδων ή 385,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων με περίοδο περιφοράς 4,13 έτη. Η τροχιά της παρουσιάζει εκκεντρότητα e = 0,1909, περιήλιο 2,08 ΑΜ και αφήλιο 3,07 ΑΜ.
Ο αστεροειδής αυτός είναι 9ου μεγέθους.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Αστραία
Ζακ-Αντρέ Ναιζόν
Βιογραφία
Το μόνο έργο του Naigeon το οποίο στέκει μόνο του, είναι το Le militaire philosophe, ou Difficultés sur la religion, proposées au Pére Malebranche (1768) το οποίο βασιζόταν σε ένα ανώνυμο γράμμα του οποίου το τελευταίο κεφάλαιο έγραψε ο βαρόνος του Χόλμπαχ. Το έργο επαναλάμβανε κυρίως αθεϊστικά, αντιχριστιανικά και υλιστικά επιχειρήματα από την ριζοσπαστική βιβλιογραφία του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι
Έθελρεντ του Ουέσσεξ
Διαδέχτηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Εδουάρδο τον Μάρτυρα σε ηλικία μόλις 12 ετών, οι δολοφόνοι του αδελφού του ήταν δικοί του οπαδοί οι οποίοι απαιτούσαν να ανέβει στον θρόνο της Δανίας ο Έθελρεντ αν και η ηλικία του ήταν πολύ μικρή γι'αυτή τη θέση. Το βασικότερο πρόβλημα την περίοδο της βασιλείας του Έθελρεντ ήταν οι επιθέσεις των Δανών, μετά από πολλά χρόνια ειρήνης οι Δανοί ξεκίνησαν τις επιθέσεις τη δεκαετία του 980. Οι Άγγλοι ηττήθηκαν στη μάχη του Μάλντον (991) και ο Έθελρεντ εξαναγκάστηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον Δανό βασιλιά. Το 1002 ο Έθελρεντ διέταξε να πραγματοποιηθεί το περίφημο μακελειό της νύχτας του Αγίου Μπράις με τη σφαγή των Δανών εποίκων, το μακελειό αυτό ανάγκασε τον Σβεν Α΄ της Δανίας να ξεκινήσει δυναμικές επιθέσεις για την κατάληψη του Αγγλικού θρόνου. Στα τέλη του 1013 ο Σβεν προσωπικά ανέλαβε επίθεση στην Αγγλία, ο Έθελρεντ με όλη την οικογένεια του δραπέτευσε στη Νορμανδία, ο Σβεν ο Διχαλογένης ανακηρύχτηκε βασιλιάς αλλά πέθανε αμέσως μετά. Ο Έθελρεντ επέστρεψε και ανακατατέλαβε τον θρόνο από τον νεαρό γιο του Σβεν Κνούτο, η βασιλεία του Έθελρεντ ήταν η μεγαλύτερη σε μήκος βασιλεία Αγγλο-Σάξονα μονάρχη, την ξεπέρασε αργότερα ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας. Ο Κνούτος σε δυο χρόνια αποφάσισε να πραγματοποιήσει νέα εισβολή (1016), ο Έθελρεντ παραιτήθηκε για λογαριασμό του γιου του Έντμουντ του Σιδηρόπλευρου και πέθανε λίγους μήνες αργότερα την εποχή που ο Κνούτος πολιορκούσε τη χώρα του.
Ονοματολογία
Το μικρό όνομα του Έθελρεντ είναι σύνθεση των λέξεων "ευγενής" και "συμβουλή". Είναι συνηθισμένο όνομα στους Άγγλο-Σάξονες μέλη του Οίκου του Ουέσσεξ, παρεμφερή ονόματα συναντάμε σε όλους τους προγόνους του Έθελρεντ όπως Έθελσταν της Αγγλίας, Έλφγουιρντ του Ουέσσεξ, Έθελγουλφ του Ουέσσεξ. Το προσωνύμιο του μεταφράζεται από την Αγγλική γλώσσα στην Ελληνική ως "Ανέτοιμος". Στην πραγματικότητα όμως σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό το προσωνύμιο του προέρχεται από την αρχαία Αγγλική γλώσσα και μεταφράζεται ως κακή συμβουλή, μια εναλλακτική μετάφραση θα μπορούσε να είναι "κακώς προετοιμασμένος", πιθανότατα θα αναφέρεται στην επίθεση που δέχτηκε το βασίλειο του στα τέλη της ζωής του από τον Κνούτο. Το όνομα "Ανέτοιμος" φαίνεται ότι καταγράφεται για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1180 περίπου 150 χρόνια μετά τον θάνατο του, αυτό πιθανότητα να σημαίνει ότι δεν χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Λαοδάμεια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λαοδάμεια είναι γνωστά τα παρακάτω 5 πρόσωπα:
Έθελρεντ του Ουέσσεξ
Περίοδος βασιλείας του αδελφού του Εδουάρδου του μάρτυρα
Ο συγγραφέας Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) αναφέρει ότι ήταν περίεργες οι συνθήκες στις οποίες ο Έθελρεντ ανέβηκε στον θρόνο. Ο πατέρας του Έντγκαρ πέθανε αιφνίδια τον Ιούλιο του 975 αφήνοντας δυο μικρούς ανήλικους γιους : ο μεγαλύτερος Εδουάρδος ο Μάρτυρας βρισκόταν στα πρόθυρα της ενηλικίωσης αλλά ήταν πιθανότατα νόθος αφού γεννήθηκε δυο χρόνια πριν τον γάμο του με την πρώτη νόμιμη σύζυγο του Έθελφλεντ της Μερκίας (964). Την εποχή του θανάτου του πατέρα του ο Έθελρεντ ήταν μικρότερος από 10 ετών, ο νεαρός Εδουάρδος είχε πολλές εκρήξεις βίαιης συμπεριφοράς κάτι που είχε δυσαρεστήσει έντονα πολλά μέλη της βασιλικής αυλής. Μια ομάδα ευγενών ενώθηκε προκειμένου να υπερασπιστούν τα δικαιώματα του μικρού Έθελρεντ στον θρόνο και να ανατρέψουν τον Εδουάρδο με την κατηγορία ότι ήταν νόθος γιος του πατέρα του και δεν είχε δικαιώματα διαδοχής στον θρόνο. Τα δυο παιδιά ήταν πολύ μικρά να αναλάβουν πολιτικό ρόλο, οι πρωτοβουλίες πραγματοποιήθηκαν περισσότερο από τους οπαδούς τους, εκ μέρους του Έθελρεντ επικεφαλής των διαπραγματεύσεων ήταν η ίδια η μητέρα του Έλφθράιθ η οποία υπεράσπιζε τα δικαιώματα του γιου της στον θρόνο και είχε την υποστήριξη του κόμη Έλφαιρ της Μερκίας και του επισκόπου Έθελγουλντ του Ουίντσεστερ. Οι οπαδοί του Εδουάρδου από την άλλη πλευρά είχαν την υποστήριξη του Δουνστάνου, αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι και του Όσβαλντ αρχιεπισκόπου της Υόρκης. Οι οπαδοί του Εδουάρδου του Μάρτυρα κατόρθωσαν να υπερισχύσουν, ο ίδιος στέφθηκε βασιλιάς πριν το τέλος της χρονιάς. Ο Εδουάρδος βασίλευσε περίπου 3 χρόνια και στη συνέχεια δολοφονήθηκε από μέλη του βασιλικού οίκου οι οποίοι ήταν οπαδοί του αδελφού του, από τις ελάχιστες πληροφορίες οι οποίες μας παρέχονται για την περίοδο της βασιλείας του είναι γνωστό ότι υπήρξαν μεγάλες πολιτικές αναταραχές. Ο πατέρας τους Έντγκαρ είχε παραχωρήσει μεγάλες εκτάσεις γης στα μοναστήρια σε βάρος των ευγενών, οι ευγενείς βρήκαν την ευκαιρία με τον θάνατο του να ανακτήσουν τη χαμένη εξουσία τους. Το γεγονός αυτό έφερε την αντίδραση του αρχιεπισκόπου Δουνστάνου, ο συγγραφέας Σίρυλ Χαρτ (1913 - 2009) τονίζει : "η ύπαρξη ιερέων ανάμεσα στους οπαδούς και των δυο νεαρών βασιλέων αποδεικνύει ότι η σύγκρουση είχε περισσότερο θρησκευτικά κίνητρα με σκοπό τον μεγαλύτερο έλεγχο της εκκλησιαστικής περιουσίας".
Λαοδάμεια
Πηγή
Λαοδαμεια
Έθελρεντ του Ουέσσεξ
Άνοδος στον θρόνο
Ο Εδουάρδος ωστόσο είχε αρκετά ισχυρότερους δεσμούς με την εκκλησία και τα μοναστήρια, όταν ο Εδουάρδος δολοφονήθηκε στο Ντόρσετ τον Μάρτιο του 978 το έργο της καταγραφής των γεγονότων και της δολοφονίας πραγματοποιήθηκε από τα μοναστήρια. Ο Στέντον βασισμένος στο έργο "Η ζωή του Αγίου Όσβαλντ" αναφέρει :
"Οι σχέσεις του Εδουάρδου με τον ετεροθαλή αδελφό του Έθελρεντ και τη μητέρα του Έλφθράιθ επιφανειακά ήταν καλές, ο Εδουάρδος τους είχε επισκεφτεί την εποχή της δολοφονίας του, κάποια στιγμή οι αυλικοί τον περικύκλωσαν ύπουλα και τον έσφαξαν. Το έγκλημα πρέπει να είχε προσχεδιαστεί από τους οπαδούς του μικρού Έθελρεντ προκειμένου να ανεβάσουν τον εκλεκτό τους στον θρόνο, δεν υπάρχει ωστόσο καμιά απόδειξη ότι ο ίδιος ή η μητέρα του είχαν ζητήσει τη δολοφονία του, ο Έθελρεντ στέφτηκε βασιλιάς περίπου έναν μήνα αργότερα σε ένα κλίμα μεγάλης καχυποψίας η οποία θα τον σημαδέψει σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του."
Η μάχη του Μάλντον
thumb|right|200px|Χρυσό νόμισμα του Έθελρεντ του Ανέτοιμου με τον οπλισμό του (1003 - 1006) Η Αγγλία βρισκόταν σε μια περίοδο διαρκούς ειρήνης μετά την ανακατάληψη της Ντάνελοου στα μέσα του 10ου αιώνα από τον Έντγκαρ πατέρα του Έθελρεντ. Στις αρχές της δεκαετίας του 980 οι Δανοί εκμεταλλεύτηκαν το νεαρό της ηλικίας του βασιλιά Έθελρεντ για να ξεκινήσουν τις επιδρομές στις Αγγλικές ακτές, ξεκίνησαν με επιδρομές στο Χαμσάιρ και στο Τσεσάιρ (980), στο Ντέβον και στην Κορνουάλη (981) και στο Ντόρσετ (982). Ακολούθησε στη συνέχεια μια εξαετής περίοδος ειρήνης μέχρι να ξεκινήσουν οι νέες επιδρομές (988), ο Στέντον τονίζει ότι οι επιδρομές αυτές δεν προκάλεσαν τίποτα σοβαρό στη ζωή των Άγγλων πέρα από το ότι για πρώτη φορά ήρθαν σε διπλωματικές επαφές με τη Νορμανδία. Οι Νορμανδοί σαν απόγονοι Βίκινγκ συγγενείς με τους Δανούς τους πρόσφεραν τα λιμάνια για να τους εξυπηρετήσουν, αυτό έφερε τη σφοδρή αντίδραση των Άγγλων οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν στον πάπα Ιωάννη ΙΕ΄. Ο πάπας ανέλαβε ισχυρές πρωτοβουλίες να τους συμφιλιώσει κάτι που έγινε τελικά και επικυρώθηκε με συμφωνία στη Ρουέν (991). Τον Αύγουστο του ίδιου έτους ένας ισχυρός Δανικός στόλος ξεκίνησε εκστρατεία στη νοτιοανατολική Αγγλία, έφτασε στο Κεντ, έκανε τον γύρο των νοτιοανατολικών ακτών και στη συνέχεια μέσω του ποταμού Μπλάκγουοτερ κατέλαβε τη νήσο του Νόρθϊ. Περίπου 2 χιλιόμετρα δυτικά του Νόρθϊ βρισκόταν η παραθαλάσσια πόλη του Μάλντον στην οποία ο Μπίρτνοθ, κόμης του Έσσεξ στρατοπέδευσε περιμένοντας να αντιμετωπίσει τους Δανούς. Η μάχη που ακολούθησε μεταξύ των Δανών και των Άγγλων περιγράφεται στο επικό ποίημα "Η μάχη του Μάλντον", περιγράφεται η ηρωική προσπάθεια του Μπίρτνοθ να υπερασπιστεί το Έσσεξ από τους Δανούς αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
"Για να έχουν πρόσβαση στην ηπειρωτική χώρα οι Δανοί αναγκάστηκαν λόγω μιας ισχυρής παλίρροιας απο το Νόρθϊ στις νότιες ακτές αναγκάστηκαν να εξαρτηθούν από την προκυμαία. Προτού φτάσουν στο νησί οι Δανοί ο Μπίρτνοθ είχε καταφέρει με ένα σώμα στρατού να αποκτήσει το νότιο άκρο της προκυμαίας συγκέντρωσε τους άντρες του και περίμενε να περάσει η παλίρροια. Όταν τα νερά έπεσαν ο Μπίρτνοθ επέτρεψε στους Δανούς να περάσουν προκειμένου να πολεμήσουν με ίσους όρους. Αυτό που έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το τεράστιο θάρρος με το οποίο πολέμησαν ο Μπίρτνοθ και οι άντρες του για να υπερασπιστούν τον βασιλιά τους αν και γνώριζαν ότι η μάχη είναι χαμένη."