cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντία της Αντιόχειας
Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο Ραϋμόνδος της Αντιόχειας (1136), κυβέρνησε τα επόμενα χρόνια την Αντιόχεια και έκανε με την Κωνσταντία τέσσερα παιδιά. Ο Ραϋμόνδος της Αντιόχειας σκοτώθηκε σε μάχη (1149), ο γιος του Φούλκωνος Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ ανέλαβε την αντιβασιλεία, προσπάθησε να πείσει την Κωνσταντία να ξαναπαντρευτεί αλλά εκείνη απέρριψε όλους τους μνηστήρες. Μια πρόταση να παντρευτεί έναν μεσήλικα στενό συγγενή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού απορρίφθηκε επίσης. Η Κωνσταντία παντρεύτηκε τελικά σε δεύτερο γάμο από έρωτα τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν έναν ιππότη από τη Γαλλία (1153). Μετά την αιχμαλωσία του δεύτερου συζύγου της (1160 - 1161) η Κωνσταντία ήθελε να κυβερνήσει την Αντιόχεια μόνη αλλά ο Βαλδουίνος Γ΄ ανακήρυξε νόμιμο πρίγκιπα τον 15χρονο γιο της Βοημούνδο Γ΄ της Αντιόχειας. Η Κωνσταντία έντονα δυσαρεστημένη αγνόησε τον Βαλδουίνο Γ΄ και ανακύρυξε τον εαυτό της νόμιμη πριγκίπισσα της Αντιόχειας με την υποστήριξη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄, εκθρονίστηκε από τον γιο της λίγο πριν τον θάνατο της.
Πρώτα χρόνια
Η Κωνσταντία πήρε το όνομα της από τη γιαγιά της από πατέρα Κωνσταντία της Γαλλίας (1078-1126). Ο πατέρας της σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους τον Φεβρουάριο του 1130 και η μητέρα της Αλίκη διεκδίκησε την αντιβασιλεία. Η Αλίκη σύμφωνα με φήμες που κυκλοφορούσαν στην Αντιόχεια ήθελε να στείλει τη μικρή Κωνσταντία σε μοναστήρι ή να την παντρέψει με κάποιον κοινό. Ο ξάδελφος του Βοημούνδου Ρογήρος Β΄ της Σικελίας απαίτησε να γίνει ο ίδιος πρίγκιπας της Αντιόχειας σαν νόμιμος διάδοχος από τον Οίκο των Ωτβίλ. Οι ευγενείς της Αντιόχειας έστειλαν απεσταλμένο στον Βαλδουίνο Β΄ και του πρότειναν να έρθει να κυβερνήσει το πριγκιπάτο αλλά η Αλίκη αντιστάθηκε στον πατέρα της. Ο Γουλιέλμος της Τύρου τον 12ο αιώνα την κατηγόρησε ότι προχώρησε σε συμμαχία με τον Ιμαντεντίν Ζενγκί Ατάμπεη στο Χαλέπι, οι απεσταλμένοι της συνελήφθησαν από στρατιώτες του Βαλδουίνου Β΄ που είχαν φτάσει στην Αντιόχεια. Η Αλίκη ζήτησε συγχώρεση από τον πατέρα της που της πήρε την αντιβασιλεία και τη διέταξε να φύγει από την Αντιόχεια.
Παιδική ηλικία
Οι ευγενείς της Αντιόχειας αναγνώρισαν σαν αντιβασιλιά τον Βαλδουίνο Β΄ και ορκίστηκαν πίστη στον ίδιο και την εγγονή του Κωνσταντία. Ο Βαλδουίνος Β΄ όρισε κηδεμόνα της Κωνσταντίας τον Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας μέχρι τον γάμο της, ο Βαλδουίνος Β΄ πέθανε στις 21 Αυγούστου 1131 και ο Ζοσλέν Α΄ μία βδομάδα αργότερα. Η Αλίκη διεκδίκησε ξανά την αντιβασιλεία αλλά οι ευγενείς της Αντιόχειας που δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο να τους κυβερνήσει γυναίκα έστειλαν απεσταλμένους στον γαμπρό της Φούλκων της Ιερουσαλήμ να έρθει στην Αντιόχεια να αναλάβει την αντιβασιλεία. Η Αλίκη συμμάχησε στις αρχές του 1132 με τον Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας και τον Πονς της Τρίπολης. Ο Φούλκων ταξίδευσε για την Αντιόχεια μέσω της θάλασσας επειδή ο Πονς του απαγόρευσε να περάσει από την Κομητεία της Τρίπολης. Ο Φούλκων προσάραξε στο Σαιν-Σιμεόν και οι βαρόνοι τον αναγνώρισαν κηδεμόνα και αντιβασιλιά, διόρισε τον Κοντόσταυλο της Αντιόχειας να κυβερνήσει το πριγκιπάτο. Ο Φούλκων επέστρεψε στην Αντιόχεια όταν ο Ιμαντεντίν Ζενγκί διέταξε τον κυβερνήτη του Χαλεπίου να επιτεθεί στο πριγκιπάτο (1132 - 1133), νίκησε τους εισβολείς και εισήλθε στην Αντιόχεια. Οι ευγενείς της Αντιόχειας πίεσαν τον Φούλκων να διαλέξει μία κατάλληλη σύζυγο για την Κωνσταντία, ο Φούλκων επέλεξε τον Ραϋμόνδο του Πουατιέ μικρότερο γιο του Γουλιέλμο Θ΄ της Ακουιτανίας. Δεν ανακοίνωσε επίσημα την απόφαση του επειδή ήθελε να προστατεύσει τη μικρή Κωνσταντία από τη μητέρα της Αλίκη και τον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας.
Πρώτος γάμος
Η μεγαλύτερη αδελφή της Αλίκης Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ έπεισε τον σύζυγο της Φούλκων να επιτρέψει στην Αλίκη να γυρίσει στην Αντιόχεια (1135). Η Αλίκη ήθελε να ενισχύσει τους δεσμούς του πριγκιπάτου με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία προτείνοντας τον γάμο της Κωνσταντίας με τον γιο και διάδοχο του Ιωάννη Β΄ Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Ο Φούλκων όταν το άκουσε έστειλε απεσταλμένους στη Γαλλία και ζήτησε από τον Ραϋμόνδο να έρθει επειγόντως στην Αντιόχεια, ο Ραϋμόνδος ταξίδευσε μεταμφιεσμένος για να μην τον αναγνωρίσει και τον συλλάβει ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας στη νότια Ιταλία. Ο Ραϋμόνδος του Πουατιέ έφτασε στην Αντιόχεια τον Απρίλιο του 1136. Ο Λατίνος πατριάρχης της Ιερουσαλήμ Ραλφ του Ντομφρόν είπε στην Αλίκη ότι ο Ραϋμόνδος ήρθε να παντρευτεί την κόρη της παρά το ότι η Κωνσταντία ήταν μόλις εννέα ετών. Η Κωνσταντία ωστόσο απήχθη από τα ανάκτορα και ο Ραλφ του Ντομφρόν τέλεσε τον γάμο στον Καθεδρικό ναό της πόλης.
Με τον γάμο ο Ραϋμόνδος έγινε επίσημα κυβερνήτης του πριγκιπάτου και η Αλίκη αποσύρθηκε στη Λαττάκεια. Στις αρχές του 1147 ο Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας δέχτηκε προσφορά από τον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας να μεταφέρει τους Γάλλους Σταυροφόρους στους Αγίους Τόπους όσο διαρκεί η Β΄ Σταυροφορία. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ και η σύζυγος του Ελεονώρα της Ακουιτανίας που ήταν ανιψιά του Ραϋμόνδου αναγνώρισαν τους πραγματικούς του στόχους και το αρνήθηκαν. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ έφτασε στο πριγκιπάτο τον Μάρτιο του 1148, την ίδια εποχή κυκλοφόρησαν φήμες για αιμομικτικές σχέσεις ανάμεσα στον Ραϋμόνδο και την ανεψιά του Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Οι Σταυροφόροι προσπάθησαν να πείσουν τον Λουδοβίκο Ζ΄ να επιτεθεί στο Χαλέπι πρωτεύουσα του Νουρεντίν Ζενγκί αλλά ο ίδιος αποφάσισε να αναχωρήσει για την Ιερουσαλήμ, διέταξε την Ελεονώρα να έρθει μαζί του.
Χηρεία
Ο Ραϋμόνδος της Αντιόχειας σκοτώθηκε στη "μάχη του Ινάμπ", σε εκστρατεία εναντίον του Νουρεντίν Ζενγκί (29 Ιουνίου 1149). Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι τα τέσσερα ανήλικα παιδιά τους έμειναν χωρίς κηδεμόνα και δεν υπήρχε κανένας πρίγκιπας για να "σώσει τον κόσμο από την απελπισία". Ο Νουρεντίν Ζενγκί επιτέθηκε στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας και κατέλαβε όλες τις περιοχές ανατολικά του Ορόντη. Ο Λατίνος πατριάρχης της Αντιόχειας Αιμερί ντε Λιμόζ ανέλαβε την άμυνα του πριγκιπάτου αλλά οι ευγενείς της Αντιόχειας προτιμούσαν έναν κοσμικό ηγεμόνα από θρησκευτικό. Ο Βαλδουίνος Γ΄ των Ιεροσολύμων όταν έμαθε τον θάνατο του Ραϋμόνδου ήρθε στην Αντιόχεια να αναλάβει την αντιβασιλεία και έκλεισε ειρήνη με τον Νουρεντίν Ζενγκί. Ο Βαλδουίνος Γ΄ επέστρεψε στην Αντιόχεια το καλοκαίρι του 1150 και πρότεινε στην Κωνσταντία τρεις νέους υποψήφιους γαμπρούς, η Κωνσταντία τους αρνήθηκε όλους.
Με προτροπή του Βαλδουίνου Γ΄ η Κωνσταντία πήγε στις αρχές του 1152 στην Τρίπολη για να συναντήσει τις θείες της Μελισσάνθη και Οδιέρνα της Ιερουσαλήμ. Οι δύο κυρίες προσπάθησαν να πείσουν την Κωνσταντία να παντρευτεί έναν από τους τρεις υποψήφιους που της πρότεινε ο ξάδελφος της αλλά έφυγε χωρίς να δώσει καμία υπόσχεση. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι ο πατριάρχης Αιμερί είχε προτείνει στην Κωνσταντία να αντισταθεί με όλα τα μέσα ώστε να μπορεί να διατηρήσει τη διοίκηση του πριγκιπάτου. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έστειλε τον χήρο γαμπρό του Ιωάννη Δαλασσηνό στην Αντιόχεια να παντρευτεί την Κωνσταντία. Ο Βυζαντινός συγγραφέας της εποχής γράφει ότι η Κωνσταντία τον "είδε με μεγάλη δυσαρέσκεια" λόγω της ηλικίας του και αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Ο ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν γράφει ότι η Κωνσταντία είχε απορρίψει όλους τους υποψηφίους που της πρότειναν ο βασιλιάς των Ιεροσολύμων και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας επειδή είχε στόχο να παντρευτεί τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν έναν ιππότη από τη Γαλλία. Ο Γουλιέλμος της Τύρου τον περιγράφει σαν έναν "ιππότη χαμηλής καταγωγής" αλλά η Κωνσταντία ήταν ερωτευμένη μαζί του και αποφασισμένη να τον παντρευτεί.
Δεύτερος γάμος
Ο αρραβώνας διατηρήθηκε μυστικός επειδή η Κωνσταντία φοβήθηκε ότι ο Βαλδουίνος Γ΄ δεν θα της έδινε την άδεια για τον γάμο, τελικά ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 1153 με την άδεια του Βαλδουίνου. Ο Ραϋνάλδος ανέλαβε τη διοίκηση του πριγκιπάτου αλλά οι υπήκοοι του τον έβλεπαν με μεγάλη καχυποψία επειδή τον θεωρούσαν νεόπλουτο. Οι προσπάθειες του για φορολογία προκάλεσαν την αντίδραση τόσο του πατριάρχη όσο και του Βυζαντινού αυτοκράτορα, ο Μανουήλ Α΄ τον πίεσε την άνοιξη του 1159 να του δώσει όρκο υποτέλειας. Ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν συνελήφθη και φυλακίστηκε από τον εμίρη του Χαλεπίου Μάιντ Αντ-Ντιν Ιμπν Άτιρ σε μία επιδρομή του τον Νοέμβριο του 1160 ή του 1161. Μετά την αιχμαλωσία του συζύγου της η Κωνσταντία ζήτησε τη διοίκηση του πριγκιπάτου αλλά συνάντησε την άρνηση των ευγενών που δεν ήθελαν να τους κυβερνήσει μία γυναίκα. Ο Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ πήγε στο πριγκιπάτο και ανακήρυξε διάδοχο τον 15χρονο γιο της Βοημούνδο Γ΄ και κατηγόρησε τον πατριάρχη Αιμερί για κατάχρηση των εξουσιών του. Η Κωνσταντία αρνήθηκε την παρέμβαση του Βαλδουίνου Γ΄ και διαμαρτυρήθηκε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ.
Ο ανεψιός του αυτοκράτορα Αλέξιος Βρυέννιος Κομνηνός και ο Ιωάννης Δούκας Καματηρός ήρθαν στην Αντιόχεια για να ξεκινήσουν τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο του Μανουήλ Α΄ με την κόρη της Κωνσταντίας Μαρία της Αντιόχειας. Με την υπογραφή του γάμου οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορα κατοχύρωσαν την Κωνσταντία σαν κυβερνήτρια του πριγκιπάτου, σε λίγο έφτασε ο Βαλδουίνος Γ΄ αλλά δεν διαμαρτυρήθηκε. Ο γιος της Βοημούνδος ήρθε στην ενηλικίωση (1163) και η Κωνσταντία ζήτησε υποστήριξη από τον Βυζαντινό κυβερνήτη της Κιλικίας Κωνσταντίνο Δούκα Καλαμανό. Οι βαρόνοι της Αντιόχειας προχώρησαν σε συμμαχία με τον Θόρος Β΄ της Αρμενίας και πίεσαν την Κωνσταντία να εγκαταλείψει την πόλη, ο Βοημούνδος Γ΄ ανέλαβε την εξουσία. Η Κωνσταντία πέθανε λίγο αργότερα σύμφωνα με τον Στήβεν Ράνσιμαν στη Λαττάκεια.
Οικογένεια
Ο πρώτος σύζυγος της Κωνσταντίας Ραϋμόνδος της Αντιόχειας γεννημένος το 1114 ήταν δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Θ΄ της Ακουιτανίας και της Φιλίππης της Τουλούζης. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι "άφησε δυο γιους και κόρες που ήταν όλοι ανήλικοι" την εποχή που σκοτώθηκε ο σύζυγος της (1149).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αντιόχειας Κατηγορία:Σταυροφορίες
Βιομηχανική αεροδυναμική
Η Βιομηχανική αεροδυναμική αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Αεροδυναμικής που κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης είναι η κίνηση του αέρα γύρω από μεγάλες κατασκευές που συνηθέστερα δεν παρουσιάζουν αεροδυναμικές μορφές καθώς και η συμπεριφορά των τελευταίων, όπως π.χ. σε ψηλά κτίρια (ουρανοξύστες), μεγάλου μήκους γέφυρες κ.ά.
Στις μελέτες αυτές εξετάζονται κυρίως οι διάφορες ταλαντώσεις που μπορεί να δημιουργηθούν επί των κατασκευών.
Άλλος τομέας εξίσου σημαντικός είναι η μελέτη της διασποράς των καυσαερίων στο περιβάλλον, π.χ. από καπνοδόχους, θερμοηλεκτρικούς σταθμούς, κ.λπ. Απώτερος στόχος στις μελέτες αυτές είναι να βρεθεί ανάλογα των υφισταμένων κάθε φορά καιρικών συνθηκών η βέλτιστη ταχύτητα εξαγωγής των καυσαερίων με την ελάχιστη δυνατή διασπορά αυτών ελαχιστοποιώντας έτσι την ρύπανση του περιβάλλοντος. Οι εν λόγω μελέτες γίνονται συνηθέστερα σε ειδικές αεροδυναμικές σήραγγες όπου τοποθετούνται τα πρότυπα των κατασκευών σε ακριβή αναλογία επί περιστρεφόμενου βάθρου και δοκιμάζονται σε τεχνητό ρεύμα αέρος. Με τον τρόπο αυτό μελετάται αναλογικά το πεδίο ροής από τις "διάφορες" κατευθύνσεις του ανέμου, γύρω από το πρότυπο.
Κατηγορία:Αεροδυναμική
Στέφανος Τραχανάς
Σπουδές
Αφού αποφοίτησε από το νυχτερινό γυμνάσιο Αγίου Αρτεμίου Αθηνών, σπούδασε στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων-Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» Το 1971 έγινε δεκτός ως υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το 1973 εγκατέλειψε το Χάρβαρντ αφήνοντας ανολοκλήρωτη τη διδακτορική του διατριβή και αφοσιώθηκε στη συγγραφή επιστημονικών συγγραμμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[https://www.cup.gr/people/trachanas-stefanos/ Το βιογραφικό σημείωμα του Σ. Τραχανά στον επίσημο ιστότοπο των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης]
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί
ΦΚ Γιενισέι Κρασνογιάρσκ
Η  ΦΚ Γιενισέι Κρασνογιάρσκ είναι μια ρωσική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κρασνογιάρσκ. Ιδρύθηκε το 1937. Έδρα της ομάδας είναι το Κεντρικό Στάδιο, χωρητικότητας 22500 θεατών. Συμμετέχει στο Ρωσικό Εθνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, τη δεύτερη κατηγορία Ρωσίας.
Η ομάδα ιδρύθηκε με το όνομα Λοκομοτίβ Κρασνογιάρσκ. Το 1968 μετονομάστηκε σε Ρασσβέτ και το 1970 σε Αβτομομπιλίστ. Το 1991 πήρε το όνομα Μεταλλούργκ. Από το Φεβρουάριο του 2010 μετονομάστηκε σε Μεταλλούργκ-Γιενισέι. Το 2011 μετονομάστηκε σε Γιενισέι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Κράι Κρασνογιάρσκ
Πελελίου
Το Πελελίου είναι πόλη και μία από τις δεκαέξι πολιτείες του Παλάου. Αποτελείται από άλλα δύο νησιά στα βορειανατολικά, που μαζί συμπληρώνουν την πολιτεία Πελελίου. Έχει έκταση 13 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μόλις 705 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2005. Το νησί έχει γίνει γνωστό λόγω της ομώνυμης μάχης στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στο Πελελίου βρίσκονται τα παρακάτω τέσσερα χωριά:
Ιστορία
Στο νησί έγινε το 1944 η Μάχη του Πελελίου, μία από τις πιο σκληρές μάχες στο μέτωπο του Ειρηνικού. Το Σεπτέμβρη του 1944 οι Αμερικανοί έκαναν απόβαση στο νησί που τελούσε υπό Ιαπωνική κατοχή. Η μάχη διήρκεσε 2 μήνες και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 11.000 Ιαπώνων και 1.800 Αμερικανών στρατιωτών. Πολλές από τις εγκαταστάσεις που κατασκευάστηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου καθώς και πολλά άρματα έχουν απομείνει μέχρι και σήμερα στο νησί.
Τηλεοπτική Αναφορά
Το νησί γίνεται αναφορά στην τηλεοπτική σειρά The Pacific με θέμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Παλάου
Τερπνή Σερρών
Η Τερπνή είναι κωμόπολη του Νομού Σερρών και έχει πληθυσμό 2.169 κατοίκους, σύμφωνα με την εθνική Απογραφή του 2011. Αποτελεί ομώνυμο Δημοτική κοινότητα του Δήμου Βισαλτίας. Βρίσκεται σε απόσταση 22 χλμ. δυτικά από τις Σέρρες, στους πρόποδες του όρους Βερτίσκου και σε υψόμετρο 80 μέτρων. Η ιστορία της χάνεται στα βάθη του χρόνου. Kύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία, όπως επίσης και το εμπόριο. Αρκετοί κάτοικοι απασχολούνται και σε συγκεκριμένη βιομηχανία.
Αρχαία και ρωμαϊκή εποχή
μικρογραφία|Αεροφωτογραφία της Τερπνής. μικρογραφία|Αρχαιολογικός χώρος Τερπνής. Αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν 4 χλμ. έξω από την Τερπνή, στην τοποθεσία «Παλαιόκαστρο», έδειξαν πως ο τόπος ήκμασε από την Κλασική ως και την Ελληνιστική εποχή. Επιγραφή των αυτοκρατορικών χρόνων από τη θέση αυτή μαρτυρεί την ύπαρξη πόλης (που ονομαζόταν ίσως «Γραία» ή «Graero») με όλα τα γνωστά μνημεία αρχιτεκτονικής, όπως βουλευτήριο, γυμνάσιο, επιστάσιο κ.ά. (η επιγραφή αναφέρει βασιλική με εξέδρα και τρεις οίκους). Στην περιοχή της μάλιστα υπήρχαν και τα μεγαλύτερα μεταλλεία χρυσού στη Μακεδονία, μετά το Παγγαίο. Υπάρχουν βεβαιωμένες αρχαίες αναφορές. για την παραγωγή προσχωσιγενούς χρυσού στα νότια της Τερπνής, αλλά και σύγχρονες,, όπως επίσης και προφορικές μαρτυρίες για το ίδιο θέμα, με ονομαστικές αναφορές στους ανθρώπους που εργάστηκαν στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα για τη συλλογή χρυσού. Εξάλλου από το 1976 μέχρι το 1980 έγιναν στο Παλιόκαστρο από το Ι.Γ.Μ.Ε. (Ινστιτούτο Γεωλογικών & Μεταλλευτικών Ερευνών) έρευνες που αφορούσαν τον εντοπισμό, το ξεμπάζωμα και στη συνέχεια τη δειγματοληψία από αρχαίες στοές που έτυχαν εκμετάλλευσης στο παρελθόν. Εντοπίστηκαν 2-3 στοές αρκετά καλά διατηρημένες όπου έγινε δειγματοληψία και προσδιορισμός του πρωτογενούς χρυσού». Στον χώρο αυτό τοποθετείται και το αρχαίο βασίλειο της Βισαλτίας, το οποίο ήταν ένα από τα πιο πλούσια και ισχυρά στη Μακεδονία. Ήταν πατρίδα του βασιλέα Βισάλτη και του βασιλιά της Θράκης, Ρήσου. Με τον αρχαίο οικισμό σχετίζεται ο συλημένος Μακεδονικός Τάφος των αδελφών Ιππώνακτα και Διοσκουρίδη, παιδιών του Απολλοδώρου Αμφιπολίτη, εταίρου του Αλεξάνδρου, που ανακαλύφθηκε το 1965. Ο τάφος βρίσκεται πάνω στο δρόμο προς το «Παλιόκαστρο», στην τοποθεσία "τ’ Γκατζή ντούμπα" (= ο τάφος του πολεμιστή).
Τουρκοκρατία
Το χωριό την περίοδο της Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Τσιαρπίστα ή Τσερπίστα. Η ονομασία οφείλεται στη μεγάλη πηγή νερού στη νότια παρυφή του χωριού, τη λεγόμενη «Κηφισιά» (από το τσιαρπ = αντλητικό κουβαδάκι νερού, λέξη τουρκικής προέλευσης). Άλλες εκδοχές για την ονομασία του χωριού: 1. Από τις τουρκικές λέξεις çarpi(= ασβεστώνω)/ çirpi(= κλαδάκι, τσάκνου)/ çırpıstırmak (= χτυπώ ελαφρά με το ραβδί), is(= νοικοκύρης) και την κατάληξη ­ta, που χρησιμοποιείται αντί για πρόθεση, (εις, σε, κ.λπ.), δίνοντας ανάλογη σημασία στο πρώτο συνθετικό, που εκφράζει ένα γνώρισμα των Τερπνιωτών ή του περιβάλλοντός τους. α) carpi: Οι Τερπνιώτισσες είχαν πάντα τη συνήθεια να ασβεστώνουν, εκτός από το εσωτερικό των σπιτιών τους, και τους τοίχους των σπιτιών τους χαμηλά στην πλευρά του δρόμου. β) çirpi: Το βουνό της Τερπνής ήταν παλιότερα τσακνότοπος. γ) çırpıstırmak: Οι Τερπνιώτες τίναζαν με ραβδί τη σίκαλη ή το σουσάμι. Το σχήμα επομένως είναι, carpi/ çirpi/ … + is + -ta > çarpista/çırpısta > Τσιαρπίστα/ Τσιρπίστα. 2. Στους βυζαντινούς χρόνους οι λέξεις ’’τσάρπα/τσαρπίν’’, σήμαιναν ένα είδος κοφινιού φτιαγμένου από βέργες λυγαριάς και επειδή η Τερπνή είχε άφθονες λυγαριές την ονόμασαν Τσιαρπίστα.
Νεότερη ιστορία
[Αρχείο:Terpni5.JPG|μικρογραφία|Ο Ι. Ναός της Ζωοδόχου Πηγής στη θέση «Πλατανούδια».]] Στις 17 Φεβρουαρίου 1913 τμήμα του ελληνικού στρατού, μαζί με Τερπνιώτες, πολέμησε εναντίον των Βουλγάρων στην περιοχή Πλατανούδια και απέτρεψε την κάθοδό τους προς τη Νιγρίτα. Πρωταγωνιστές στη μάχη ήταν ο υπολοχαγός Σταυριανόπουλος και οι αξιωματικοί Γαρδίκας, Βασιλόπουλος, Γαλανόπουλος, Παπακώστας και Κορδογιάννης, με συμπαραστάτες τους καπεταναίους Γεώργιο Γιαγκλή και Στέργιο Βλάχμπεη. Η συμμετοχή των Τερπνιωτών στη μάχη ήταν αποφασιστική, με ένοπλη παρουσία αλλά και υπηρεσίες διοικητικής μέριμνας, όπως σίτιση και περίθαλψη τραυματιών.
Το χωριό
Η Τερπνή δεν είναι σαν τα καμποχώρια που βαλτώνουν καταμεσίς στον κάμπο, ούτε κρέμεται στις βουνοπλαγιές. Δεν ζει στην απεραντοσύνη της θάλασσας, νιώθει όμως την ανοιχτωσιά του κάμπου καθώς ακουμπά τη ράχη του, σαν να στυλώνει στις πρώτες πλαγιές της Μοράβας.
Οι Τερπνιώτες
μικρογραφία|Χελιδόνα τηςΤερπνής Οι Τερπνιώτες διακρίνονται για την προσήλωση τους στην παράδοση και το αίσθημα της αλληλεγγύης. Η προσήλωσή τους στην παράδοση φαίνεται στα έθιμά τους, όπως στα κάλαντα του δωδεκαήμερου, στις λαζαρίνες, στα παιχνίδια τους, φαίνεται στη χελιδόνα, στα χελιδονίσματα δηλαδή της 1ης Μαρτίου, όπου πέρα από την ομοιότητα των στίχων με αυτούς της άλλης Ελλάδας, στην ξύλινη χελιδόνα της Τερπνής φαίνεται η ομοιότητα, ιδιαίτερα στο κλουβί της, με ανασκαφικό εύρημα της αρχαίας Μακεδονίας, το «Χάλκινο περίοπτο της πρώιμης εποχής του σιδήρου». Φαίνεται, όμως κυρίως στη γλώσσα, που στο γλωσσικό τους ιδίωμα διατήρησαν πάμπολλες λέξεις από την αρχαία ελληνική γλώσσα, λέξεις που δεν επιβίωσαν στην κοινή ελληνική, όπως π.χ. ο ασαμόραστους. Το αίσθημα της αλληλεγγύης το έδειξαν κυρίως σε χαλεπούς καιρούς, όπως στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στον εμφύλιο χαλασμό. Θυμούνται, όμως, και παλιότερες εκδηλώσεις αλτρουισμού, όπως είναι η αυθόρμητη οικονομική ενίσχυση της κοινότητάς τους για τους πρόσφυγες του 1922.
Οι πρόεδροι
Οι πρόεδροι, με τη διάρκεια της θητείας τους σε παρένθεση, είναι: Νικόλαος Σταμούλης (Απελευθέρωση-1920), Δημήτριος Καρούσης (1920-22, 1931-33), Αθανάσιος Σταματόπουλος (1922-23, 1929-31), Αθανάσιος Παπαγεωργίου (1923-25), Στέργιος Τσερβίστας (1925-29), Γεώργιος Καμάρης (1933-34), Γεώργιος Τζεβελέκης (1934-36), Στέργιος Ράπτης (1936-43), Ευάγγελος Καρούσης (1943-44), Ευάγγελος Πασχαλούδης (1944, 1945-46), Αργύριος Μαυρουδής (1944-45), Χρήστος Ράπτης (1947-49), Θεόδωρος Παραλής (1949-52), Αθανάσιος Ντατζής (1951), Ιωάννης Νούλης (1953-55),  Κωνσταντίνος Λιόλιας (1955-57), Ιωάννης Αγγελάκης (1957-61), Παναγιώτης Ν. Λιόλιας (1962-64), Χαράλαμπος Μόσχου (1964-67, 1975-79), Αβραάμ Λιόλιας (1967-74), Δημήτριος Παν. Μπάγκαλας (1974-75), Κωνσταντίνος Β. Μπάγκαλας (1979-94), Σωκράτης Μόσχου (1995-1998), Κωνσταντίνος Β. Μπάγκαλας (1999-2006), Δημήτριος Στ. Μπάγκαλας (2007-2010).
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη της Τερπνής μέχρι το 2001 παρουσιάζει την εικόνα: 1910, κάτοικοι (κ.) Έλληνες 500 και Τούρκοι 390. 1913  κ. 938 μόνο Έλληνες., 1920 κ. 1333, 1928 κ. 2044, 1940 κ. 2663, 1951 κ. 2603, 1962 κ. 2872, 1991 κ. 2316, 2001 κ. 2.189.
Θρησκευτική ζωή
Η θρησκευτική ζωή στην Τερπνή, με τις γιορτές και τα έθιμα της, καθορίζεται μέσα στα πλαίσια της Ορθοδοξίας. Εδώ γίνεται λόγος μόνον για τις εκκλησίες, τα παρεκκλήσια και τα πανηγύρια της.
Εκκλησίες
Οι εκκλησίες που παρουσιάζονται αναλυτικά πιο κάτω είναι:. .
Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου
μικρογραφία|Εκκλησία Αγίου Δημητρίου Τερπνής. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, του πολιούχου του χωριού, είναι τρίκλιτη βασιλικού ρυθμού με σαμαρωτή στέγη, με κόγχη στην ανατολική πλευρά και βρίσκεται στις νότιες παρυφές του χωριού. Εγκαινιάστηκε το 1640, όπως φαίνεται στην επιγραφή που βρίσκεται κάτω από την Αγία Τράπεζα, στο "Εγκαίνιον", στο σημείο που συνήθιζαν από παλιά να σημειώνουν την ημερομηνία των εγκαινίων στις εκκλησίες. Την επιγραφή την είδαν το 1954 οι ιερείς της εκκλησίας, ο Παπα-Θανάσης Μητρούδης και ο Παπα-Νικόλας Τζιάνης, όταν γίνονταν εργασίες ανακαίνισης και περνούσαν τα πλακάκια στην εκκλησία.
Εκκλησία των Τριών Ιεραρχών
μικρογραφία|Εκκλησία Τριών Ιεραρχών Τερπνής. Η εκκλησία των Τριών Ιεραρχών της Τερπνής, που δεσπόζει στο κέντρο της Τερπνής, είναι δημιουργία και αφιέρωμα του Τερπνιώτη βιομήχανου Δημητρίου Αναστασιάδη. Η θεμελίωση της εκκλησίας έγινε στις 25.2.1979, Κυριακή των Απόκρεω, και εγκαινιάστηκε στις 5.5.2001 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο. Ο ρυθμός της εκκλησίας είναι ο Βυζαντινός Τρουλαίος, που εμφανίσθηκε τον 6° μ.Χ. αιώνα.
Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής
Σύμφωνα με την παράδοση, πριν από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου υπήρχε στην Τερπνή η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην κεντρική πλατεία του χωριού, που οι Τούρκοι την έκαναν τζαμί, όπως συνήθιζαν όταν καταλάμβαναν χριστιανικές περιοχές.
Εκκλησία της Γοργοεπηκόου Παναγίας
Η εκκλησία της Γοργοεπηκόου Παναγίας, βρίσκεται έξω από την Τερπνή, στο ομώνυμο μοναστήρι γυναικών που θεμελιώθηκε το 1967. Η εκκλησία θεμελιώθηκε μερικά χρόνια μετά από το μοναστήρι.
Παρεκκλήσια
Στο βιβλίο «Η Τερπνή» περιγράφονται λεπτομερώς τα παρεκκλήσια των Τερπνιωτών, καθώς και τα πανηγύρια που σχετίζονται με αυτά.
Παρεκκλήσι των Δώδεκα Αποστόλων
Στις νότιες παρυφές της Τερπνής, πάνω από τα Πεύκα, υπάρχει ένα ερειπωμένο παρεκκλήσι, που ήταν αφιερωμένο στους Δώδεκα Αποστόλους. Σήμερα οι Τερπνιώτες όταν βγάζουν τα εικονίσματα στη γιορτή του Αγίου Πνεύματος επισκέπτονται τα ερείπιά του. Τους θυμίζουν το δυσάρεστο γεγονός, που έχει σχέση με το σκίσιμο της εικόνας της Παναγίας από τον καιρό της τουρκοκρατίας.
Παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία
Το παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, που χτίστηκε το 1963, βρίσκεται στο βουνό της Τερπνής στην τοποθεσία Μουράβα. Με τις διαστάσεις που έχει και τις ευκολίες που παρέχει είναι κάτι σαν καταφύγιο των κυνηγών, των εκδρομέων και των περαστικών.
Παρεκκλήσι των Σαράντα Μαρτύρων
Στο βουνό της Τερπνής, στην τοποθεσία "Τραπέζια", υπάρχει παρεκκλήσι που είναι αφιερωμένο στους Σαράντα Μάρτυρες. Χτίστηκε από τους κατοίκους της Νικόκλειας, στη μνήμη των συγχωριανών τους αλλά και κατοίκων των διπλανών χωριών Βέργης και Σησαμιάς που σφαγιάστηκαν στη θέση εκείνη απο τους κουμμουνιστοσυμμορίτες κατα τον συμμοριτοπόλεμο τον Νοέμβριο του 1944.
Εκπαίδευση
Οι Τερπνιώτες θεμελίωσαν το 1901 το Δημοτικό Σχολείο, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1920. Οι σχολικές μονάδες που λειτούργησαν στην Τερπνή είναι οι πιο κάτω:
Νηπιαγωγείο
Στην Τερπνή λειτούργησε για πρώτη φορά νηπιαγωγείο το σχολικό έτος 1960-61 και στεγάστηκε σε μια ακατάλληλη αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου του χωριού. Μέχρι το 1974 στεγαζόταν σε ενοικιαζόμενους χώρους, οπότε στεγάστηκε σε οίκημα, δωρεά του Τερπνιώτη βιομηχάνου Δ. Αναστασιάδη. Από το 2004 στεγάζεται στο νέο διδακτήριο του δημοσίου.
Δημοτικό σχολείο
Άγνωστο από πότε, το Δημοτικό Σχολείο της Τερπνής στεγαζόταν σε ένα παλιό διώροφο κτίσμα της εκκλησίας, «Το παλιό το σκολειό». Στη συνέχεια, μια προσπάθειά τους για νέο διδακτήριο, που είχε την ευτυχή κατάληξη. Το 1901 θεμελιώθηκε. Το 1902 καταστράφηκε από τους Τούρκους, αλλά μετά την απελευθέρωση, το 1915, ξαναχτίστηκε. Στη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ενώ οι Τερπνιώτες ήταν στο βουνό, καταστράφηκε από πυρκαγιά και χτίστηκε πάλι μετά την επιστροφή τους ως «ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΟΝ 1915». Το 1920 το Δημοτικό Σχολείο στεγάστηκε οριστικά στο νέο διδακτήριο. Το 1957 χτίστηκε το διδακτήριο του 2ου Δημοτικού Σχολείου, το οποίο στέγασε για μια δεκαετία περίπου το 2ο Δημοτικό σχολείο και, μετά τη συγχώνευση των δύο Δημοτικών Σχολείων, στέγασε το Γυμνάσιο Τερπνής.
Γενικό Λύκειο
Το Γενικό Λύκειο Τερπνής λειτούργησε από το 1984 μέχρι το 2000, οπότε συγχωνεύτηκε με το Λύκειο της Νιγρίτας.
Οικονομία
Η οικονομία της Τερπνής στον τομέα της γεωργίας, όσο αφορά στην παραγωγή των προϊόντων, ήταν ποιοτικά ίδια με αυτήν της Νιγρίτας. Υπήρχαν όμως διαφορές στην ποσότητα, στον τομέα της μεταποίησης και της εμπορίας των προϊόντων. Στην Τερπνή δεν υπήρχε μεταξουργία και βιοτεχνικοί αργαλειοί, δεν υπήρχαν και καπνομάγαζα. Και στην κτηνοτροφία τα πράγματα είχαν διαφορές, όσο αφορά στο ποσοστό των κατοίκων που ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Το λέει ο λόγος μιας παλιάς Τερπνιώτισσας, «και ποιοι δεν είχαν κοπάδια», πράγμα που δεν ισχύει για τη Νιγρίτα.
Πολιτισμός και εθελοντισμός
Ο πολιτισμός και ο εθελοντισμός στην Τερπνή έχουν να επιδείξουν πολλές δραστηριότητες.
Σύλλογος Τερπνιωτών Θεσσαλονίκης «Η ΤΕΡΠΝΗ»
Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1980, με σκοπό την ηθική και πνευματική επικοινωνία όσων κατάγονται από την Τερπνή Σερρών, τη σύσφιξη των μεταξύ τους σχέσεων, την ανάπτυξη του πολιτιστικού και μορφωτικού επιπέδου, την καταγραφή και διάσωση των τοπικών ηθών και εθίμων, τη συλλογή λαογραφικού υλικού, τη διάδοση της ιδέας της εθελοντικής αιμοδοσίας και η δωρεάν παροχή του αίματος στον άγνωστο πάσχοντα συνάνθρωπό μας. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων & Σωματείων του Ν. Σερρών που έχουν έδρα τη Θεσσαλονίκη, καθώς επίσης και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών (ΠΟΣΕΑ). Αποτέλεσμα της αναγνώρισης και της προσφοράς του Τμήματος Αιμοδοσίας του Συλλόγου αποτελεί η ανάδειξή του ως καλύτερου φορέα κοινωνικής προσφοράς στο Νομό Σερρών για το 2003, από τους δημοσιογράφους του Νομού, και η βράβευσή του σε ειδική τελετή στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2003 (Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντισμού) από το Υπουργείο Υγείας & Πρόνοιας και τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Από τις πιο ενδιαφέρουσες δραστηριότητες του συλλόγου είναι: α) «Η Τερπνή»: Η περιοδική έκδοση του Συλλόγου, που εκδίδεται από το Δεκέμβριο του 1993. β) Οι Τράπεζες Αίματος του Συλλόγου. γ) Η άψογη διοργάνωση της 19ης Αμφικτιονίας Εθελοντών Αιμοδοτών στις Σέρρες στο τριήμερο από 30.9 μέχρι 2.10.2005 δ) Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνει και οι πρωτοβουλίες για την έκδοση βιβλίων που αναφέρονται στην ιστορία και την παράδοση της Τερπνής.
Πολιτιστικός Σύλλογος Τερπνής
Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1977 με την επωνυμία Πολιτιστικός Όμιλος Τερπνής (ΠΟΤ). Ως καταστατικοί σκοποί του Συλλόγου ορίστηκαν, η διάσωση και η διάδοση της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου, η ανάπτυξη του αθλητισμού, η προστασία του περιβάλλοντος, η ανάπτυξη και η διάδοση των γραμμάτων, τεχνών και επιστημών, της κοινωνικής και της πνευματικής κληρονομιάς της Τερπνής. Το 1987 ο σύλλογος ονομάστηκε Πολιτιστικός Αθλητικός Όμιλος Τερπνής (ΠΑΟΤ) και το 2007 ονομάστηκε Πολιτιστικός Σύλλογος Τερπνής. Από τις πιο αξιόλογες δραστηριότητες του συλλόγου είναι: α) Η ίδρυση και η λειτουργία του Λαογραφικού Μουσείου της Τερπνής. β) Η λειτουργία πολυμελούς μεικτής χορωδίας. γ) Η λειτουργία χορευτικών τμημάτων (παιδικών και ενηλίκων). δ) Η έκδοση βιβλίου για την Τερπνή.
Σύλλογος Γυναικών Τερπνής
Ο Σύλλογος Γυναικών Τερπνής ιδρύθηκε το 1998 από ένα μικρό πυρήνα, που με τον καιρό εξελίχθηκε σε έναν πολυμελή και δραστήριο σύλλογο. Ο σκοπός του συλλόγου είναι να συμβάλλει στην καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου της περιοχής, στην πολιτισμική ανάπτυξη του τόπου, καθώς και στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των συμπολιτών και ιδιαίτερα των γυναικών. Από τις ποικίλες δραστηριότητες του συλλόγου αναφέρονται: α) Από το 2001 αναβιώνει το έθιμο του κριτσ(ι)μά, μια οικογενειακή γιορτή που παλιότερα γινόταν με αφορμή τη λήξη κάποιας εποχιακής εργασίας, που σήμερα παίρνει άλλη μορφή. β) Από το 2002, με την έκδοση του βιβλίου «Οι Λαζαρίνες της Βισαλτίας», ανέλαβε την πρωτοβουλία και ξαναζωντανεύει κάθε χρόνο το έθιμο με τις Λαζαρίνες. γ) Έχει τη μέριμνα της κοινοτικής βιβλιοθήκης.
Άλλοι σύλλογοι
α) Το σωματείο "Φιλόπτωχος Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων Τερπνής Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ". β) Μουσικογυμναστικός Σύλλογος Τερπνής «Η ΑΣΠΙΣ». γ) Η Φιλαρμονική μπάντα της Τερπνής δ) Ο Ιππικός Όμιλος Βισαλτίας «Ο Ρήσος» ε) Ο Ιππικός Σύλλογος Φίλων Ελεύθερης Ιππασίας στ) Ο Σύλλογος Φίλων της ποδοσφαιρικής ομάδας «ΑΣΠΙΣ». ζ) Ο Παλαιστικός Σύλλογος «Ο Άγιος Νέστορας». η) Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων των σχολείων της Τερπνής.
Επίσης, το σημαίνον στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, Δημήτρης Κουφοντίνας κατάγεται από την Τερπνή.
Μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων
Στις 20.4.2015 εγκαινιάστηκε στην Τερπνή από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, «Η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων της Τερπνής». Η ιδέα ρίχτηκε το φθινόπωρο του 2009 από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης, στις αρχές του 2010 το προσχέδιο ήταν έτοιμο και στις 29.01.2012 έγινε η θεμελίωση του έργου από τον κ. Δημήτριο Αναστασιάδη. Η ΦΙΜΠΡΑΝ ΑΕ θα αναλάμβανε την ανέγερση και τον εξοπλισμό του κτιρίου, η δε λειτουργία του γηροκομείου θα είχε τη μορφή μη κερδοσκοπικού ιδρύματος. Η μονάδα που λειτουργεί ήδη (Σεπτέμβριος 2017) με την ευθύνη της ΦΙΜΠΡΑΝ ΑΕ ως «αλκμήνη ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ», είναι δυναμικότητας 49 κλινών. Περιλαμβάνει 17 μονόκλινα δωμάτια, 12 δίκλινα, 2 τρίκλινα και μία σουίτα. Οι ανέσεις που προσφέρονται κάνουν τη μονάδα να συγκρίνεται άνετα με πεντάστερο ξενοδοχείο, επιπλέον παρέχει και την ανάλογη ιατρική περίθαλψη σε 49 απόμαχους της ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τερπνη Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Πικάπ
Το πικάπ είναι ηλεκτρική συσκευή που αναπαράγει μουσική ή και ηχητικά γεγονότα από δίσκους βινυλίου. Προγονικές μορφές του πικάπ ήταν o φωνογράφος και το γραμμόφωνο. Ο φωνογράφος χρησιμοποιούσε κυλίνδρους, ενώ το γραμμόφωνο δίσκους.
Περιγραφή
Η βασική μορφή του σύγχρονου πικάπ, όπως φαίνεται και στην σχετική εικόνα, αποτελείται από μία σταθερή βάση, πάνω στην οποία βρίσκεται μία κυλινδρική περιστρεφόμενη επιφάνεια, όπου τοποθετείται ο δίσκος βινυλίου προς αναπαραγωγή. Αυτή η περιστρεφόμενη επιφάνεια ονομάζεται πλατό. Το πλατό περιστρέφεται με σταθερή γωνιακή ταχύτητα, επιλεγόμενη από το χρήστη, ανάλογα με την προδιαγραφή περιστροφής του δίσκου. Τα πικάπ μπορούν να υποστηρίξουν αναπαραγωγή για δίσκους των 33, 45 και 78 στροφών ανά λεπτό. Επάνω στη σταθερή βάση και παράλληλα με την ακμή της μίας πλευράς της, βρίσκεται ένας βραχίονας, ο οποίος στο ένα άκρο του στηρίζεται σε έναν κατακόρυφο άξονα, ενώ στο άλλο άκρο του υπάρχει εξάρτημα, το οποίο ονομάζεται κεφαλή. Στην κεφαλή είναι τοποθετημένη η βελόνα με τη βοήθεια της οποίας αναπαράγεται ο ήχος του δίσκου βινυλίου. Ο βραχίονας, όταν το πικάπ δεν αναπαράγει μουσική, βρίσκεται σταθμευμένος στην μία πλευρά της βάσης του πικάπ και έξω από τα όρια του περιστρεφόμενου δίσκου. Από την κεφαλή εξέρχονται καλώδια, διαμέσου του βραχίονα, τα οποία οδηγούν τον αναπαραγόμενο ήχο, σε μορφή αναλογικού ηλεκτρικού σήματος, έξω από το πικάπ, σε ηλεκτρονικές συσκευές ενίσχυσης του ήχου, τους ενισχυτές. Ο κατακόρυφος άξονας στήριξης του βραχίονα, του επιτρέπει να εκτελεί τοξοειδή κίνηση γύρω του, μέχρι περίπου το κέντρο του πλατό όπου τελειώνει και το ίχνος των δίσκων βινυλίου.
Αρχή λειτουργίας
Η βασική αρχή λειτουργίας δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Ένα σύστημα κεφαλής-βελόνας το οποίο βρίσκεται στο ένα άκρο του βραχίονα, ακολουθεί το χαραγμένο ίχνος επάνω στην επιφάνεια ενός δίσκου βινυλίου. Το ίχνος αυτό είναι ένα μικροσκοπικό σε πλάτος αυλάκι, εντός του οποίου τοποθετείται η βελόνα για να αναπαραχθεί η καταγεγραμμένη μουσική. Το ίχνος στο δίσκο ξεκινά από την εξωτερική περιφέρεια, υλοποιώντας μία σπείρα προς το κέντρο του δίσκου. Ο λόγος ύπαρξης του αυλακιού σε μορφή σπείρας, επάνω σε βινύλιο σχήματος δίσκου, είναι για να μπορεί η βελόνα με απλή μηχανική περιστροφή του δίσκου γύρω από το κέντρο του, να κινείται εντός του ίχνους, χωρίς να χρειάζεται ανθρώπινη παρέμβαση. Η περιστροφή του δίσκου βινυλίου γίνεται πάντα και μόνο, προς μία κατεύθυνση και με σταθερή ταχύτητα περιστροφής. Η σταθερή περιστροφή του πλατό είναι απαραίτητη, αφού η κεφαλή-βελόνα χωρίς σταθερή ταχύτητα, δεν έχει τη δυνατότητα αναπαραγωγής της καταγεγραμμένης μουσικής με επίπεδη απόκριση συχνοτήτων και σύμφωνα με την αρχική εγγραφή. Η περιστροφή του πλατό επιτυγχάνεται με τη βοήθεια ενός ηλεκτρικού κινητήρα, ο οποίος βρίσκεται κατω από το πλατό και δεν είναι ορατός στον τελικό χρήστη. Η μετάδοση της περιστροφής του κινητήρα στο πλατό, μπορεί να γίνεται με απευθείας σύνδεση μοτέρ-πλατό ή συνηθέστερα με λαστιχένιο ιμάντα. Κατά τη διάρκεια που η βελόνα κινείται εντός του ίχνους, πάλλεται σύμφωνα με τον ήχο που δημιούργησε το ίχνος αυτό. Στις σημερινές συσκευές πικάπ, αυτή η ταλάντωση της βελόνας μετατρέπεται σε ασθενές ηλεκτρικό σήμα αναλογικής μορφής, το οποίο εμπεριέχει τον αρχικό ήχο. Η μετατροπή της ταλάντωσης σε ασθενές ηλεκτρικό ρεύμα, γίνεται μέσω ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής στο σύστημα κεφαλής-βελόνας .Η βελόνα ερχόμενη σε επαφή με το δίσκο, φθείρεται και χρειάζεται αντικατάσταση, ο δε χρόνος αντικατάστασης εξαρτάται από τον κατασκευαστή. Εκτός της βελόνας όμως, φθείρονται αργά-αργά και οι δίσκοι βινυλίου. Υπήρξαν κατά την εξελικτική πορεία του πικάπ, διάφοροι τύποι κεφαλής-βελόνας, την καλύτερη πιστότητα όμως έχουν οι σημερινές κεφαλές μαγνητικού τύπου.
Οι σημερινές βελόνες του πικάπ διακρίνονται σε ελλειπτικές και σφαιρικές, όπως φαίνεται και στο αντίστοιχο σχήμα. Οι σφαιρικές βελόνες έρχονται σε επαφή με μικρότερο τμήμα του ίχνους μέσα στο αυλάκι, ενώ οι ελλειπτικές ακουμπούν μεγαλύτερο πλευρικό τμήμα του ίχνους, προσδίδοντας στις ελλειπτικές μεγαλύτερη πιστότητα.
Ιστορικά στοιχεία
Οι προγονικές μορφές του πικάπ ήταν η προσπάθεια του ανθρώπου να καταγραφούν ήχοι, οι οποίοι να μπορούν να αναπαραχθούν ανά πάσα στιγμή και από οποιονδήποτε. Ο φωνογράφος χρησιμοποιούσε κυλίνδρους καλυμμένους με φύλλο αλουμινίου και σαν εφεύρεση χρεώνεται στον Έντισον. Το γραμμόφωνο, το οποίο χρησιμοποιούσε δίσκους για την καταγραφή και αναπαραγωγή των ήχων, είναι ο απευθείας πρόγονος του σημερινού πικάπ και αποδίδεται στον Εμίλ Μπέρλινερ (1888). Μία άλλη διαφορά αυτών των δύο συσκευών ήταν ο τρόπος που εκμεταλλεύονταν το αυλάκι για την εγγραφή-αναπαραγωγή του ήχου. Ενώ ο Έντισον χάραζε το αυλάκι αλλάζοντας το βάθος του, ο Μπέρλινερ το χάραζε πλευρικά. Ο ήχος που μπορούσε να καταγραφεί ήταν μονοφωνικός. Ο Έντισον, βλέποντας την αυξανόμενη αποδοχή των δίσκων, δούλευε επάνω σε αυτούς μυστικά και μετά το 1911 υιοθετεί τους δίσκους εγκαταλείποντας τους κυλίνδρους, αφού οι δίσκοι ήταν πολύ πιο εύκολο να αναπαραχθούν μαζικά. Ενώ η δυνατότητα στερεοφωνικής καταγραφής στους δίσκους βινυλίου εμφανίζεται ήδη από το 1931, οι πρώτες στερεοφωνικές εγγραφές εμφανίζονται εμπορικά το 1957 και κερδίζουν οριστικά την προτίμηση των καταναλωτών, αρκετά χρόνια αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Η χρονική διάρκεια των δίσκων των 78 στροφών ήταν μόλις 3 λεπτά. Το 1948 η Columbia Records παρουσίασε τον δίσκο των 33 1/3 στροφών, ο οποίος είχε χρονική διάρκεια 23 λεπτά για τη μία πλευρά του. Λίγο αργότερα η RCA Victor παρουσιάζει τον δίσκο των 45 στροφών, ενώ το 1950 ανακοινώνει την παραγωγή δίσκων των 33 1/3 στροφών. Ύστερα από αυτές τις εξελίξεις, όλες οι εταιρίες παραγωγής θα αποδέχονταν τα πρότυπα των 33 και 45 στροφών, τερματίζοντας την παραγωγή δίσκων των 78 στροφών. Οι σημερινές συσκευές έρχονται με δυνατότητα επιλογής, ανάμεσα σε 33 και 45 ή ανάμεσα σε 33, 45 και 78 στροφές.
Αν και οι πρώτες μορφές του πικάπ ήταν αυτόνομες συσκευές με ηχείο και ενσωματωμένο ενισχυτή για την αναπαραγωγή μουσικής, εξελικτικά και μέχρι σήμερα κυριάρχησαν οι μεμονωμένες συσκευές πικάπ, οι οποίες συνδέονται σε ενισχυτή ήχου, για βελτιστοποιημένη ποιότητα αναπαραγωγής. Το πικάπ και οι δίσκοι βινυλίου αρχίζουν την φθίνουσα πορεία τους με την εμφάνιση του ψηφιακού ήχου και των αντίστοιχων μέσων αποθήκευσης, όπως π.χ το CD. Παρά όμως την κυριαρχία των ψηφιακών αρχείων, συνεχίζεται σήμερα η παραγωγή δίσκων βινυλίου όπως και συσκευών πικάπ. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι κατασκευαστές πάντρεψαν τους δίσκους βινυλίου και την ψηφιακή μουσική ενσωματώνοντας θύρες USB για σύνδεση με USB flash μνήμες ή με υπολογιστή, όπου μπορεί ο χρήστης να αποθηκεύσει ή και να μετατρέψει το περιεχόμενο του δίσκου σε ψηφιακά αρχεία MP3. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, οι κατασκευαστές χρησιμοποίησαν την ψηφιακή τεχνολογία, ώστε να εξάγουν τον ήχο του βινυλίου σε ψηφιακή μορφή με το πρότυπο S/PDIF.
Το λέιζερ πικάπ ήταν μία καινοτομία, που σαν ιδέα, εμφανίστηκε το 1977, σαν συσκευή το 1986 και σε εμπορική παραγωγή από το 1997. Αντί κεφαλής και βελόνας, χρησιμοποιεί δέσμες λέιζερ οι οποίες διαβάζουν το δίσκο χωρίς να τον φθείρουν. Παρά το ότι επιδεικνύει υψηλή ποιότητα αναπαραγωγής, για να έχει πιστότητα σε σχέση με την αρχική εγγραφή της ταινίας των στούντιο, θα πρέπει ο δίσκος βινυλίου να είναι πεντακάθαρος, γιατί και η παραμικρή σκόνη δημιουργεί τρομερό θόρυβο. Άλλο μειονέκτημα των λέιζερ πικάπ είναι η αδυναμία τους να διαβάσουν διαφανείς δίσκους βινυλίου ή άλλου χρώματος, πλην των μαύρων. Δεν μπόρεσε να κυριαρχήσει στην αγορά, έναντι του κλασικού πικάπ, παρά τα όποια πλεονεκτήματά του, εξαιτίας των υψηλών τιμών του.
Επιδράσεις: Κοινωνικές και άλλες
Με την έλευση του ηλεκτρικού ρεύματος στα σπίτια των ανθρώπων, το πικάπ σαν ηλεκτρική συσκευή, έκανε εφικτή την αναπαραγωγή μουσικής σε οποιονδήποτε χώρο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, σε κάθε σπίτι, να υπάρξει η δυνατότητα μουσικών ακροάσεων, χωρίς να είναι απαραίτητη η φυσική παρουσία των μουσικών συνόλων ή συγκροτημάτων. Έτσι η κατ' οίκον δυνατότητα μουσικής ψυχαγωγίας επεκτάθηκε και σε χαμηλότερα οικονομικά στρώματα. Μαζί με την τηλεόραση, το πικάπ, βοήθησαν στην εξάπλωση των ριζοσπαστικών ιδεών των νέων τη δεκαετία του 1960. Πολιτισμικά, προέκυψαν νέες συνήθειες. Κυριότερα όμως μεταξύ των νέων, αφού οι κοινωνικές συνευρέσεις σε πάρτυ και η σεξουαλική απελευθέρωση, συμβάδισαν με την εκτεταμένη χρήση του πικάπ και των νέων μουσικών ρευμάτων που επηρέαζαν τους νέους. Όλες αυτές οι ιδέες που έφεραν τα τραγούδια μέσα στους στίχους τους, μπορούσαν να αναπαράγονται και να υποστηρίζονται από πολλούς, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, μέσω της μουσικής η οποία πλέον υπήρχε σε δίσκους βινυλίου. Μία τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση, ήταν το κίνημα των Χίπις. Όπως η μουσική του Έλβις Πρίσλεϊ δημιούργησε ένα μουσικό ρεύμα το οποίο έδωσε ταυτότητα στους νέους της εποχής του, παρόμοια το συγκρότημα των Μπητλς, είχε μεγάλη επίδραση στους νέους, τόση, ώστε να δημιουργηθούν κοινωνικά και πολιτικά κινήματα. Βέβαια εδώ, δεν θα πρέπει να παραγνωριστεί η προσπάθεια προβολής και καθιέρωσης των τραγουδιστών και συγκροτημάτων ως ειδώλων και προτύπων για οικονομικούς λόγους. Είναι όμως ξεκάθαρο σήμερα, ότι ο προσεκτικός έλεγχος, από τη μουσική βιομηχανία, των εικόνων και των προτύπων αυτών, είχε σαν αποτέλεσμα την υπέρβαση της ψυχαγωγίας και την εμφάνιση μορφών εξάρτησης σε ολόκληρες κοινωνικές ομάδες. Άλλη επίδραση της εξάπλωσης της μουσικής με τη βοήθεια του πικάπ, ήταν η διεύρυνση της αναγνωρισιμότητας των καλλιτεχνών σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο. Σε αυτή την αναγνωρισιμότητα στηρίχθηκε και η εξάπλωση της μουσικής βιομηχανίας, η οποία διακινούσε ποσά εκατομμυρίων δολλαρίων, στις χώρες που άνθισε και συνέβαλλε στις οικονομίες των χωρών αυτών.
Ρυθμίσεις συσκευής
Με την συνεχή εξέλιξη του, το πικάπ, εμφάνιζε διάφορες μορφές και ποιότητες για λιγότερο και περισσότερο απαιτητικούς χρήστες. Σήμερα, εκτός από τις συσκευές που έρχονται έτοιμες προς χρήση, υπάρχουν και αυτές όπου ο χρήστης μπορεί να αλλάξει βραχίονα, κεφαλή, πλατό και άλλα εξαρτήματα και να τοποθετήσει άλλα συμβατά ανταλλακτικά, αλλά με διαφορετικά χαρακτηριστικά π.χ βάρος κεφαλής-βελόνας. Τέτοιες αλλαγές, επιφέρουν την ανάγκη μικρορυθμίσεων του πικάπ ώστε να μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Για παράδειγμα, αλλάζοντας κεφαλή και βελόνα με διαφορετικό βάρος, στο άκρο του βραχίονα, η κεφαλή είτε θα είναι ελαφρύτερη και θα αναπηδά στα αυλάκια, είτε βαρύτερη, και θα προκαλεί μεγαλύτερη φθορά στο δίσκο, αλλά και ενδεχόμενη αλλοίωση του ήχου. Σε μία τέτοια περίπτωση, το βάρος ρυθμίζεται μέσω του αντίβαρου, στο πίσω μέρος του βραχίονα.
Oποιαδήποτε συσκευή πικάπ πρέπει να είναι οριζόντια τοποθετημένη, ώστε να μην υπάρχει κλίση στην επιφάνεια του πλατό. Η ταχύτητα περιστροφής του πλατό μπορεί σε αρκετές συσκευές να μικρορυθμιστεί, επηρεάζοντας έτσι τον αναπαραγόμενο τόνο. Για να μπορεί ο χρήστης να ελέγχει την ταχύτητα περιστροφής του πλατό στις τυποποιημένες ταχύτητες των 33, 45 και 78 στροφών, οι κατασκευαστές τοποθετούν στην περιφέρεια του πλατό, μία λωρίδα από παράλληλες σειρές ανάγλυφων ή χαραγμένων κουκκίδων ίδιου ή διαφορετικού μεγέθους. Οι κουκκίδες φωτίζονται από μία στροβοσκοπική λυχνία, με αποτέλεσμα κάποιες από αυτές ή όλες, να φαίνονται ακίνητες κατά την περιστροφή του πλατό στις συγκεκριμένες στροφές. Η ρύθμιση αντι-ολίσθησης του βραχίονα, του επιτρέπει να αντιστέκεται στη δύναμη ολίσθησης που αναπτύσσεται κατά την περιστροφή του δίσκου. Όλες οι απαραίτητες μικρορυθμίσεις, περιγράφονται στο εγχειρίδιο του κατασκευαστή της κάθε συσκευής. Σε πολλές περιπτώσεις τα εγχειρίδια χρήσης του κατασκευαστή μπορούμε να τα αναζητήσουμε και στο Διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συσκευές αναπαραγωγής ήχου Μουσική Τεχνολογία
Ζωφόροι Ηρακλείου
Οι Ζωφόροι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή στην οποία άλλοτε υπήρχαν έλη σε απόσταση 27 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία (παράγεται ελαιόλαδο, σταφίδα). Από πολιτιστική και λαογραφική άποψη ενδιαφέρον έχει το έθιμο του ραντίσματος των αμπελιών με αγιασμό την ημέρα του Αγίου Τρύφωνος (την 1η Φεβρουαρίου). Στον οικισμό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.
Δείτε Κοινότητα Ζωφόρων
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται πιθανότατα από το "ζωή +φέρω" και υποδηλώνει ότι οι κάτοικοι του χωριού με το να κατοικήσουν εκεί το γέμισαν ζωή.
Στη διάρκεια της ναζιστικής επέλασης, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί προσπάθησαν να βομβαρδίσουν από αέρος τον τόπο αυτό, όμως κατά θαυμαστό τρόπο ένα σύννεφο καπνού τους εμπόδισε και έτσι οι Ζωφόροι δε βομβαρδίστηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζωφοροι Ζ Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Κωνσταντίνος Π. Πετρόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Πετρόπουλος (1905 - 1970), του Πέτρου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Αναφιώτικα
Τα Αναφιώτικα είναι συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στη βορειανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης, στα όρια της συνοικίας της Πλάκας.
Ιστορία
Η συνοικία δημιουργήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή εργάτες από την Ανάφη, που είχαν έρθει στην Αθήνα για να εργαστούν ως χτίστες στην ανοικοδόμηση της πόλης και στην ανέγερση των ανακτόρων του Όθωνα. Αυτοί αρχικώς κατοικούσαν στη περιοχή της Ζωοδόχου Πηγής στην οδό Ακαδημίας, όπου το κράτος τους είχε διαθέσει κάποια μικρά οικόπεδα για να εγκατασταθούν οικογενειακώς και μονίμως. Σύντομα όμως οι τιμές των οικοπέδων και των κατοικιών ανέβηκαν υπερβολικά και καθώς οι εργάτες αυτοί δεν είχαν καμία πρόθεση να μετακινηθούν κάπου μακριά αποφάσισαν να εγκατασταθούν παράνομα στον Ιερό Βράχο. Ως πρώτοι οικιστές αναφέρονται ένας ξυλουργός (Γ. Δαμίγος) και ένας κτίστης (Μ. Σιγάλας) από την Ανάφη. Αυτοί μετέφεραν στον Βράχο τα δομικά υλικά με την απαραίτητη μυστικότητα που απαιτούσαν οι συγκυρίες και μέσα σε μία μόνο νύχτα με συλλογική εργασία έστησαν τα δύο πρώτα σπιτάκια της συνοικίας. Μερικές μέρες αργότερα κάποιοι Αθηναίοι από το Ριζόκαστρο αντιλήφθηκαν τα αυθαίρετα κτίσματα και κάλεσαν την Πολεοδομία, αλλά μέχρι να εντοπιστεί ο αρμόδιος και να ενεργήσει δεόντως το παράδειγμα των δύο ακολούθησαν κι άλλοι Αναφιώτες με αποτέλεσμα οι κατοικίες να πολλαπλασιαστούν, με τις αρχές παράλληλα να μην παίρνουν κάποιο δραστικό μέτρο. Το μεγαλύτερο μέρος των Αναφιώτικων χτίστηκε κυρίως κατά την περίοδο της έξωσης του Όθωνα και της μεσοβασιλείας.
Κωνσταντίνος Π. Πετρόπουλος
Βιογραφία
Πέθανε το 1970 και κηδεύτηκε στο Μεσολόγγι.
Αναφιώτικα
Ιστορία
Η συνοικία χτίστηκε ακολουθώντας την αρχιτεκτονική των Κυκλάδων. Οι Αναφιώτες αναστήλωσαν παράλληλα με την εγκατάστασή τους, τους δύο ναούς που βρίσκονταν στην περιοχή από τον 17ο αιώνα, τον ναό του Αγίου Συμεών και του Αγίου Γεωργίου των Βράχων. left|200px|thumb|Τα Αναφιώτικα Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 χτίστηκε προσφυγική συνοικία με παραπήγματα στα ανατολικά των Αναφιώτικων εμπλουτίζοντας την σύνθεση του πληθυσμού. Τη δεκαετία του 1950 τμήμα της συνοικίας κατεδαφίστηκε στα πλαίσια ανασκαφών. Την δεκαετία του 1980 απαλλοτριώθηκε περίπου το 1/3 της συνοικίας προς τα τείχη από το υπουργείο πολιτισμού ώστε να αποκαλυφθεί ο αρχαίος Περίπατος. Τα επόμενα χρόνια η περιοχή μαζί με την Πλάκα αναβαθμίστηκε σημαντικά και σήμερα παραμένουν μόνο 45 οικήματα τα οποία έχουν κηρυχθεί διατηρητέα. Τα οικήματα έχουν επιφάνεια από 8 έως 36 τ.μ. Οι κάτοικοι των Αναφιώτικων το 2015 ήταν 65 και ανάμεσά τους υπήρχαν 4 παιδιά.
Κωνσταντίνος Π. Πετρόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Αναφιώτικα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακροπολη Κατηγορία:Πλάκα Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Διογένης (τραγικός)
Ο Διογένης ο Οινόμαος ήταν Αρχαίος Έλληνας τραγικός ποιητής των κλασικών χρόνων. Ανέβασε για πρώτη φορά έργο του στην Αθήνα το 404 π.Χ. Δεν έχουν διασωθεί περισσότερες πληροφορίες για το βίο του και τη δράση του, πέρα από τους τίτλους κάποιων εκ των τραγωδιών του.
Έργα
Ορισμένοι από τους τίτλους των έργων του που διασώθηκαν ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Μάριο Μπαλοτέλλι
Ο Μόριο Μπολοτέλλι Μπαργουά (ιταλικά: Mario Balotelli Barwuah, 12 Αυγούστου 1990) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από τη Γκάνα, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός στην ελβετική fc sion της ελβετικής challenge league δεύτερη(2)κατηγορία Ελβετίας και στην Εθνική Ιταλίας. Το ιταλικό του όνομα οφείλεται στην οικογένεια Μπαλοτέλλι που τον υιοθέτησε.
Άδανα Ντεμίρσπορ
Στις 7 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τη νεοφώτιστη στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Άδανα Ντεμίρσπορ.
Ομάδες
Μέχρι 22 Ιανουαρίου 2022
Ομαδικές
Ίντερ
Μάντσεστερ Σίτι
Φερδινάνδος Α΄ της Βουλγαρίας
Ο Φερδινάνδος Α΄ της Βουλγαρίας (Фердинанд Максимилиан Карл Леополд Мария Сакскобургготски, 26 Φεβρουαρίου 1861 - 10 Σεπτεμβρίου 1948) ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ, πρίγκιπας της Βουλγαρίας από το 1887 έως το 1908 και βασιλιάς και τσάρος της Βουλγαρίας από το 1908 έως το 1918.
thumb|right|200px|Ο Φερδινάνδος το 1928.