cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μο Μπρουκς
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Συμβουλίου της Κομητείας Μάντισον από την 5η περιφέρεια (1996-2011), καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Αλαμπάμα από την 10η (1984-1992) και από την 18η περιφέρεια (1982-1984).
Τον Μάρτιο του 2021, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος στις εκλογές του 2022, για την έδρα της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αλαμπάμα, που θα προκύψει από την αφυπηρέτηση και συνταξιοδότηση του τρέχοντος Γερουσιαστή Ρίτσαρντ Σέλμπι. Στις επαναληπτικές προκριματικές εκλογές στις 21 Ιουνίου 2022, ηττήθηκε από την επιχειρηματία Κέιτι Μπριτ.
Σπερματικός πόρος
μικρογραφία|260x260εσ|Ο σπερματικός πόρος ξεκινά από τον όρχι και εισέρχεται στην βουβωνική χώρα.
Ο σπερματικός πόρος είναι μια σωληνοειδής δομή που λειτουργεί ως αγωγός μεταξύ των όρχεων και του υπόλοιπου αναπαραγωγικού συστήματος. Συνίσταται από ινώδη ιστό, μύες, αιμοφόρα αγγεία και νεύρα, τα οποία κυλούν προς και από τον όρχι. Οι περισταλτικές συσπάσεις των μυϊκών ινών του σπερματικού πόρου συμβάλλουν στην εξώθηση των σπερματοζωαρίων από τον όρχι.
Ο σπερματικός πόρος αποτελεί επέκταση της ουράς της επιδιδυμίδας. Πορεύεται προς τα άνω κατευθυνόμενος προς την ουροδόχο κύστη και ακριβώς πριν φθάσει στον προστάτη διευρύνεται και σχηματίζει την σπερματική λήκυθο. Εκεί ενώνεται με τον πόρο της σπερματοδόχου κύστης και δημιουργούν τον εκσπερματικό πόρο, ο οποίος διαπερνά τον προστάτη και καταλήγει στην προστατική μοίρα της ουρήθρας. Κατά την διάρκεια της μεταφοράς τους τα σπερματοζωάρια αναμιγνύονται με το έκκριμα των επικουρικών γεννητικών αδένων δημιουργώντας το σπέρμα, το οποίο εξέρχεται από το στόμιο της ουρήθρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα αρσενικών θηλαστικών
Ελισάβετ Ελένη φον Φίερεγκ
Η Ελισάβετ-Ελένη, γερμ. Elizabet-Helene von Vieregg (4 Μαΐου 1679 - 27 Ιουνίου 1704) από τον Οίκο του Φίερεγκ ήταν κόρη υπουργού της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας. Ο άνδρας της ήταν δίγαμος.
Κατάλογος τρωικών αντικειμένων του Δία (ελληνικό στρατόπεδο) (1–100000)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Τρωικής Ομάδας
Ελισάβετ Ελένη φον Φίερεγκ
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Άνταμ-Όττο φον Φίερεγκ από το Μεκλεμβούργο, υπουργού της Πρωσίας και πρέσβη της στην Κοπεγχάγη το διάστημα 1698-1706.
Η Ελισάβετ-Ελένη έγινε κυρία των τιμών της Σοφίας Εδβίγης πριγκίπισσας της Δανίας, κόρης του Χριστιανού Ε΄ της Δανίας. Το ίδιο έτος (1699) σχετίστηκε με τον Φρειδερίκο (Δ΄), αδελφό της Σοφίας-Χέντβιχ, ο οποίος το έτος αυτό διαδέχθηκε τον πατέρα του.
Η σχέση ήταν αρχικά μυστική, αλλά ανακαλύφθηκε το 1701, όταν ένα γράμμα του πατέρα της -στο οποίο υπερασπιζόταν τη σχέση τους- δημοσιοποιήθηκε. Το 1703 παντρεύτηκε μυστικά τον Φρειδερίκο Δ΄ της Δανίας, που έτσι έγινε δίγαμος, καθώς η σύζυγός του Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο ζούσε. Ο βασιλιάς της έδωσε την ιδιοκτησία Άντφορσκοφ και τον τίτλο της κόμισσας του Άντφορσκοφ. Οι εκκλησιαστικές αρχές δεν το είχαν απαγορεύσει, καθώς δεχόταν τη βιβλική πολυγαμία των Εβραίων πατριαρχών.
Γέννησε τον Φρειδερίκο και απεβίωσε στη γέννα. Ο Φρειδερίκος Δ΄ της έκανε επιτηδευμένη δημόσια κηδεία. Έπειτα από το τέλος της αντικαταστάθηκε ως βασιλική ερωμένη από την Καρλόττα Ελένη φον Σίντελ, κυρία των τιμών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε ως δεύτερη σύζυγος τον Φρειδερίκο Δ΄ των Όλντενμπουργκ βασιλιά της Δανίας. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και ο άνδρας της έγινε δίγαμος, καθώς ήταν ταυτόχρονα νυμφευμένος με τη Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο. Η Ελισάβετ-Ελένη είχε τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Κόμισσες της Δανίας
Λαϊκή Βιβλιοθήκη της Καλαμάτας
Η Λαϊκή Βιβλιοθήκη της Καλαμάτας είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο παλιές βιβλιοθήκες της ελληνικής περιφέρειας. Ιδρύθηκε το 1933 στη πόλη της Καλαμάτας, ως συμπλήρωμα της «Λαϊκής και Απόρων Παίδων Σχολής» και φιλοξενεί μια εκτεταμένη συλλογή παλαιών βιβλίων, κειμηλίων καθώς και ιδιωτικών και δημόσιων χειρογράφων. Συγκεκριμένα στη βιβλιοθήκη υπάρχουν περισσότεροι από 85.000 τόμοι βιβλίων, 2.500 τίτλοι περιοδικών (60.000 τεύχη) και 200 τίτλοι μεσσηνιακών εφημερίδων (περισσότερα από 100.000 φύλλα), εκ των οποίων οι 42 χρονολογούνται στο 19ο αι. Επίσης, διαθέτει 450 δεμένους τόμους που καλύπτουν όλες τις εκδόσεις των κυριότερων μεσσηνιακών εφημερίδων από το 1935 μέχρι σήμερα. Υπάρχουν ακόμη περισσότερα από 50.000 φύλλα μη μεσσηνιακών εφημερίδων (κυρίως προπολεμικών), καθώς και αρχείο που αφορά στο B’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μνημείο του Στανίσουαφ Στάσιτς (Λοτζ)
Το Μνημείο του Στανίσουαφ Στάσιτς στο Λοτζ είναι μνημείο αφιερωμένο στον Στανίσουαφ Στάσιτς στο Λοτζ της Πολωνίας
Λαϊκή Βιβλιοθήκη της Καλαμάτας
Το 1956 η Βιβλιοθήκη έλαβε, «δια την εν γένει εκπολιτιστικήν δράσιν της», το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Μνημείο του Στανίσουαφ Στάσιτς (Λοτζ)
Το άγαλμα αποκαλύφθηκε το 1984 στο Πάρκο Στανίσουαφ Στάσιτς, στην Οδό Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς στο Λοτζ. Δημιουργός του ήταν ο γλύπτης Καζίμιες Καρπίνσκι.
Λαϊκή Βιβλιοθήκη της Καλαμάτας
Η «Λαϊκή βιβλιοθήκη της Καλαμάτας» είναι Ν.Π.Ι.Δ. (πολιτιστικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα). Στεγάζεται στον 5ο όροφο του «Δημοτικού Πνευματικού Κέντρου - Πανταζοπούλειος Λαϊκή Σχολή», όπως είναι ο επίσημος τίτλος, στο ίδιο κτίριο μαζί με τη «Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Καλαμάτας» και την «Πινακοθήκη Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης». Σήμερα είναι πλήρως μηχανοργανωμένη, διατηρεί δανειστικό τμήμα (μόνο για βιβλία μυθοπλασίας), εξωτερικό και εσωτερικό κεντρικό αναγνωστήριο 50 θέσεων με φυσικό φωτισμό λόγω του γυάλινου θόλου που περιβάλλει το κτίριο.
Μνημείο του Στανίσουαφ Στάσιτς (Λοτζ)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μνημεία στο Λοτζ Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Λαϊκή Βιβλιοθήκη της Καλαμάτας
Ιστορικό
Η πραγματοποίηση όμως του έργου παρουσίασε ανυπέρβλητες δυσκολίες και χρειάστηκε να αναβληθεί για είκοσι περίπου χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν είχε συγκεντρωθεί σε αποθήκες, πλούσιο υλικό, κυρίως από δωρεές του Γυμνασίου της Καλαμάτας και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, οι οποίες όμως παρέμεναν ανεκμετάλλευτες καθώς δεν είχε δημιουργηθεί ο κατάλληλος χώρος, δεν είχε συσταθεί το σώμα που θα διοικούσε τη βιβλιοθήκη και δεν υπήρχαν οικονομικοί πόροι για τη συντήρηση και λετουργία της. Το 1933, ο δικηγόρος Παναγιώτης (Πότης) Οικονομάκης ανέλαβε να ηγηθεί μιας εκστρατείας μέσω των εφημερίδων της εποχής, για την δημιουργία της βιβλιοθήκης. Συνέταξε το καταστατικό του συλλόγου, της «Λαϊκής Βιβλιοθήκης Καλαμών» όπως ονομάστηκε, και αφότου αποφασίστηκε η εγκατάσταση της σε πτέρυγα του ιδρύματος της «Λαϊκής σχολής», η λειτουργία της ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1935. Τον επόμενοο χρόνο κιόλας, 1936 ξεκίνησε και η συγκέντρωση αρχειακού υλικού, έντυπου αλλά και χειρόγραφου προς δημιουργία Μεσσηνιακού Αρχείου.
Το 1939 ο Σύλλογος προέβη στην αγορά και τη βιβλιοδέτηση βιβλίων, την κατασκευή βιβλιοστασίων, την οργάνωση διαλέξεων ενώ προγραμματίστηκε και η έκδοση του «Δελτίου της Βιβλιοθήκης». Με την έκδοση του Δελτίου, το διοικιητικό συμβούλιο πίστευε το έργο της βιβλιοθήκης θα γινόταν περισσότερο γνωστό, θα μπορούσαν οι Μεσσήνιοι να παρακολουθούν την κίνηση του ελληνικού βιβλίου, ενώ θα ενθαρρύνονταν η διανόηση της Καλαμάτας να δημοσιεύσει φιλολογικές και επιστημονικές της εργασίες. Όμως, λόγο της έναρξης του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η έκδοση αναβλήθηκε επ΄ αόριστον.
Το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν φυσικά, ανασταλτικό για την εξέλιξη της προσπάθειας. Τον Μάρτιο του 1941 το κτίριο επιτάχθηκε από την ελληνική διοίκηση, και η αίθουσα βιβλιοθήκης μετατράπηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο για τους στρατιώτες του αλβανικού μετώπου. Το κτίριο και η αίθουσα υπέστησαν πολλές ζημιές, χάθηκαν γύρω στα 250 βιβλία, ενώ υπήρξαν πολλές παραβίασης του χώρου κατά τη διάρκεια της Κατοχής, με την ελπίδα εύρεσης κρυμμένων τροφίμων. Στις αρχές του 1944, οι εγκαταστάσεις του νοσοκομείου μεταφέρθηκαν σε άλλο χώρο, ωστόσο την αίθουσα της βιβλιοθήκης κατέλαβε το Αρχείο του Πρωτοδικείου Καλαμών. Τον Οκτώβριο του 1944 όταν ελευθερώθηκε η αίθουσα άρχισαν και πάλι, κάτω από πολύ δυσοίωνες προοπτικές- χωρίς οικονομικούς πόρους και με τον εξοπλισμό κατεστραμμένο, οι προσπάθειες επαναλειτουργίας της βιβλιοθήκης.
Ωστόσο, το 1946 η βιβλιοθήκη, με τις δωρεές και υλικού αλλά και χρημάτων από ιδιώτες, κατόρθωσε να γίνει και πάλι λειτουργική. Συγκεκριμένα αγοράστηκαν 50 καινούργια καθίσματα για το αναγνωστήριο, κατασκευάστηκαν νέες βιβλιοθήκες και έπιπλα, και εγγράφηκαν πολλά νέα μέλη. Το 1947 άρχισε η τελική ταξινόμηση του έντυπου υλικού και η επιστημονική δελτιοκαταλογογράφηση των βιβλίων, ενώ το 1948 η γενναιόδωρη προσφορά του μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων,  Ιεζεκιήλ, προμήθευσε τη βιβλιοθήκη με χιλιάδες νέα βιβλία.
Το 1951 άρχισε και η συλλογή παλιών φωτογραφιών της πόλης, αφού πέρασαν στην κατοχή της περίπου 60 φωτογραφίες συνοικιών και δρόμων της Καλαμάτας. Το 1954 υπήρξαν νέες υλικοτεχνικές βελτιώσεις, καθώς και η δημιουργία του δανειστικού τμήματος. Αρχικά, διατέθηκαν προς δανεισμό μόνο 400 βιβλια τα οποία μπορούσαν να δανειστούν τα μέλη του Συλλόγου δωρεάν, με μικρό αντίτιμο τα μη μέλη. Το ίδιο έτος παραχώρηθηκε από την οικογένεια του Γεωργίου Βεντήρη η βιβλιοθήκη του συγγραφέα που εμπλούτισε τη συλλογή με αξιόλογο υλικό.
Το 1965 αποφασίστηκε από την δημαρχία Καλαμάτας, η ανέγερση στη θέση της παλιάς σχολής, η ανέγερση σύγχρονου πολυώροφου πνευματικού κέντρου που θα εξυπηρετούσε όλη την πολιτιστική κίνηση της πόλης. Στο νέο κτίριο θα στεγάζονταν η Λαϊκή Βιβλιοθήκη, η Πινακοθήκη, το Λαογραφικό Μουσείο που ήταν υπό δημιουργία, και άλλα κτίρια. Η δημοσίευση του Α.Ν. 372/1968 ολοκλήρωσε και τυπικά την πρώτη περίοδο της Λαϊκής Σχολής. Το κτίριο ωστόσο δεν θεμελιώθηκε παρά μόνο το 1984 (από το παλαιό κτίριο διατηρήθηκαν η δυτική πρόσοψη και η νότια πλευρά και συμπληρώθηκαν από μια μοντέρνα κατασκευή με γυάλινες επιφάνειες), ενώ η κατασκευή ολοκληρώθηκε τον φθινόπωρο του 1990.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαμάτα Κ Κατηγορία:1933
Θάνος Τσίγκος
Ο Θάνος Τσίγκος (Ελευσίνα, 1914 - Αθήνα, 1965) ήταν Έλληνας ζωγράφος, σκηνογράφος και αρχιτέκτονας. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το 1936 και εργάστηκε ως αρχιτέκτονας μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1947 αναχώρησε για τη Βραζιλία, όπου συνεργάστηκε με αρχιτέκτονες όπως ο Όσκαρ Νίεμαϊερ και ο Λούσιο Κόστα στην κατασκευή της Μπραζίλια. Αργότερα το ίδιο έτος, πήγε στο Παρίσι, όπου εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη σκηνογραφία και ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του, την ηθοποιό Χριστίνα Τσίγκου, το δικό τους θέατρο. Παρέμεινε στο Παρίσι μέχρι το 1960, οπότε και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου πραγματοποίησε μερικές εκθέσεις μέχρι το θάνατό του το 1965. Το ζωγραφικό του έργο στη πρώτη φάση του χαρακτηρίζεται από έντονα χρώματα και αφηρημένη σύνθεση και έχει ενταχθεί στο κίνημα της Αρτ Ινφορμέλ. Γνωστοί είναι οι πίνακές του με θέμα λουλούδια, τους όποιους άρχισε να φιλοτεχνεί μετά το 1955.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι
Μαρία Καρολίνα φον Φουκς - Μόλαρντ
Η κόμισσα Μαρία Καρολίνα φον Φουκς - Μόλαρντ (14 Ιανουαρίου 1681 - 27 Απριλίου 1754), γνωστή ως Σαρλότ, ήταν η παιδαγωγός της Μαρίας Τερέζα της Αυστρίας.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στο Παλαί Μολάρντ της Βιέννης από τον Κόμη Φραντς Μαξιμίλιαν φον Μολάντ (1621-1690), Αντιπρόεδρο του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου και τη δεύτερη σύζυγό του Καταρίνα φον Σεάου. Είχε έναν ετεροθαλή αδελφό από τον προηγούμενο γάμο του πατέρα της με τη Μαρία Καθαρίνα Θόμαν φον Φράνκενμπεργκ (1630-1694), τον Κόμη Φερδινάντ Έρντ φον Μόλερντ (1648-1716), ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου.
Αυτοκρατορική αυλή
Η Μαρία Καρολίνα ήρθε στο αυτοκρατορικό δικαστήριο ως κυρία των τιμών της μελλοντικής βασιλικής συζύγου της Πορτογαλίας, της Μαρίας Άννας της Αυστρίας, κόρης του Λεοπόλδου Α', της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκράτορας.
Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ Χριστίνα ανέθεσε στην Κόμισσα την εκπαίδευση και την ανατροφή της κόρης της Μαρία Τερέζα, την πιθανή διάδοχο των κυριαρχιών των Αψβούργων, όταν το κορίτσι γεννήθηκε το 1717. Η Κόμισσα Φούκς της δίδαξε την εθιμοτυπία της και την μεγάλωσε πρακτικά. Η Μαρία Τερέζα ανέπτυξε μία ιδιαίτερα στενή σχέση με την Κόμισσα Φουκς.
Όταν η Μαρία Τερέζα διαδέχθηκε τον πατέρα της ως ηγεμόνας της Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Αυστρίας, έδωσε στην Κόμισσα Φουκς ένα κάστρο που ονομάζεται Φουκσλος και την έκανε μία σάτελαιν.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τον Κόμη Κριστόφ Ερντς Φουκς φον Μπίμπαχ ουντ Ντόρνχαϊμ (1664-1719) και είχε απογόνους:
Θάνατος
Όταν η Κόμισσα Φούκς πέθανε στη Βιέννη το 1754, η Μαρία Τερέζα διέταξε να ταφεί στην Αυτοκρατορική Κρύπτη. Έτσι, η Κόμισσα έχει την τιμή να είναι η μόνη μη-Αψβούργος που είναι θαμμένη στην Αυτοκρατορική Κρύπτη. Η 150η επέτειος από το θάνατό της γιορτάστηκε από μία ειδική λειτουργία στην Κρύπτη των Καπουτσίνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες της Αυστρίας
Παλληκάρι Ιωαννίνων
Το Παλληκάρι, επίσημα Παλληκάριον, είναι ορεινό χωριό στη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 560 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα όρια με το νομό Άρτας. Είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές των Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη) και ανατολικά του Άραχθου ποταμού. Απέχει 46 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 52,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Άρτα. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή επίσημα για πρώτη φορά το 1940 και ως μέρος της κοινότητας Ραφταναίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βουνόρεια, τη Μεγάλη Ράχη, το Μυλοκοπειό, το Παλαιομοχούστι, το Ζαλούχο, τη Πλάκα, τους Ραφταναίους, τη Ρούγα και τον Φράξο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραφταναίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πραμάντων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3 μόνο κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Λόβινατς
Το Λόβινατς είναι δήμος της κομητείας Λίκα Σένι, στην Κροατία. Το χωριό βρίσκεται σε ημιορεινό υψόμετρο, στα 576 μέτρα. Αποτελεί έδρα ενός δήμου που αποτελείται από 10 χωριά.
Γεωγραφία
Το χωριό του Λόβινατς βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Γκόσπιτς, του μεγαλύτερου καρτεσιανού κροατικού πεδίου, Λίκο Πόλιε. Κάποια στιγμή στο παρελθόν, οι συντομότερες εμπορικές διαδρομές από το εσωτερικό της Λίκα προς τη θάλασσα περνούσαν από το Λόβινατς.
Ο νέος αυτοκινητόδρομος Α1 που χτίστηκε κατά μήκος του χωριού έχει οδηγήσει σε περισσότερο τουρισμό.
Χωριά
Στον δήμο του Λόβινατς υπάρχουν τα εξής χωριά:
Το Πίλαρ (με πληθυσμό 45 κατοίκων) και το Βρκλιάνι (με πληθυσμό 27 κατοίκων) είναι χωριουδάκια κοντά στο Λόβινατς.
Πληθυσμός-δημογραφία
Ο δήμος αποτελείται από 1.096 κατοίκους. Οι Κροάτες αποτελούν το 90% του πληθυσμού.
Ιστορία
Πάνω από το χωριό του Λόβινατς βρίσκονται τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης του Λόβινατς. Επίσης, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από το Λόβινατς, στις σπηλιές Τσέροβατς έχουν βρεθεί ανθρώπινα οστά, που δηλώνουν ότι σε εκείνες τις περιοχές υπήρχαν οικισμοί. Στα τέλη του 15ου. αιώνα η περιοχή κατακτήθηκε από τους Τούρκους.
Οικονομία
Η παραγωγή ρούχων και εσώρουχων γίνεται συνήθως κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών από προπαρασκευασμένη ξυλεία. Ορισμένα μέρη της ντόπιας ενδυμασίας, ιδιαίτερα τα γιλέκα, είναι διακοσμημένα με χρυσά ή ασημένια νομίσματα και τόκα. Επίσης παράγονται τύποι τοπικών υποδημάτων που ονομάζονται οπάντσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Λέανδρος Ζαχαριάδης
Ο Λέανδρος Ζαχαριάδης ήταν Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Ενιαίο Κόμμα και τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λέανδρος Ζαχαριάδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1920. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Φοίτησε στην Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ακολούθως, σπούδασε εμπορικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Το 1939 εργοδοτήθηκε ως δημόσιος υπάλληλος σε υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις σε Λευκωσία, Λάρνακα και Λεμεσό. Το 1955 παραιτήθηκε από τη δημόσια υπηρεσία και ξεκίνησε τη δική του επιχείρηση.
Απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 1996.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Ενιαίο Κόμμα για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το κόμμα αυτό διαλύθηκε το 1976. Την ίδια χρονιά ο Λέανδρος Ζαχαριάδης αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του ΔΗΣΥ. Επιπλέον, διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Διεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, μετά από απόφαση του εκλογοδικείου, ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 18 Φεβρουαρίου 1982 για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1971-1976 διετέλεσε γραμματέας της βουλής.
Το 1993 διορίστηκε από τον πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη στη θέση του Επιτρόπου για Ανθρωπιστικά Θέματα, θέση στην οποία υπηρέτησε έως τον θάνατο του.
Άλλες δραστηριότητες
Την περίοδο 1964-1968 διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων. Την περίοδο 1991-1993 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ενιαίο Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Α΄ κατηγορία ΠΑΑΟΚ
Η Α΄ Κατηγορία ΠΑΑΟΚ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΑΑΟΚ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζονται οι ομάδες που θα προβιβαστούν στην Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ. Αρχικά ονομαζόταν Πρωτάθλημα Β'Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ και από το 2017 μετονομάστηκε σε πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Η Α΄ κατηγορία ΠΑΑΟΚ βρίσκεται στο 6ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.
Δομή
Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 8 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάζεται στην Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ.
Ομάδες
Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2022-23 είναι:
Οι πρωταθλήτριες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Δεν έχουν εντοπιστεί πληροφορίες για τις περιόδους πριν από το 2012. Την περίοδο 2014-15 διεξήχθη σε δύο ομίλους. Την περίοδο 2016-17 δεν διεξήχθη. Το πρωτάθλημα τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Βασίλειο της Περγάμου
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Theatre_of_Pergamon.jpg/220px-Theatre_of_Pergamon.jpg|μικρογραφία| Το Θέατρο της [[Πέργαμος|Περγάμου, ένα από τα πιο απότομα θέατρα στον κόσμο, έχει χωρητικότητα 10.000 ατόμων και κατασκευάστηκε τον 3ο αι. π.Χ.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Bergama_-_AKRAPOL_-_panoramio_%2810%29.jpg/220px-Bergama_-_AKRAPOL_-_panoramio_%2810%29.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Ερείπια της αρχαίας πόλης της [[Πέργαμος|Περγάμου.]] Το βασίλειο της Περγάμου ή το βασίλειο των Ατταλιδών ήταν ένα ελληνικό κράτος κατά την ελληνιστική περίοδο, που κυβέρνησε μεγάλο μέρος του δυτικού τμήματος της Μικράς Ασίας από την πρωτεύουσά του την Πέργαμο. Κυβερνήθηκε από τη Δυναστεία των Ατταλιδών.
Το βασίλειο ήταν ένα κράτος, που δημιουργήθηκε από την επικράτεια, που κυβερνούσε ο Λυσίμαχος στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Φιλέταιρος, ένας από τους υποδιοικητές τού Λυσίμαχου, επαναστάτησε και πήρε μαζί του την πόλη της Περγάμου και τα περίχωρά της. Ο Λυσίμαχος απεβίωσε αμέσως μετά το 281 π.Χ. Το νέο βασίλειο ήταν αρχικά σε μία σχέση υποτελούς ονομαστικά πίστης με την αυτοκρατορία των Σελευκιδών, αλλά άσκησε σημαντική αυτονομία και σύντομα έγινε εντελώς ανεξάρτητο. Ήταν μία μοναρχία, που διοικείτο από την ευρύτερη οικογένεια τού Φιλέταιρου και τους απογόνους τους. Διήρκεσε περίπου 150 χρόνια, πριν απορροφηθεί τελικά από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατά την περίοδο 133 – 129 π.Χ.
Ιστορία
Ο Φιλέταιρος ήταν υποδιοικητής τού Λυσίμαχου, που κυβερνούσε ένα μεγάλο κράτος με επίκεντρο την πόλη Βυζάντιο. Ο Φιλέταιρος είχε την εμπιστοσύνη να διαχειρίζεται το φρούριο της Περγάμου και να φυλάει μεγάλο μέρος τού θησαυρού τού Λυσίμαχου και είχε υπό τη φύλαξή του 9.000 τάλαντα. Κάποια στιγμή πριν από το 281 π.Χ. ο Φιλέταιρος εγκατέλειψε τον Λυσίμαχο και επαναστάτησε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς για μία διαμάχη που είχε με την Αρσινόη, τη σύζυγο τού Λυσίμαχου. Το 281 π.Χ. ο Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ, ένας άλλος από τους στρατηγούς τού Αλεξάνδρου, νίκησε και σκότωσε τον Λυσίμαχο στη μάχη του Κουροπεδίου, αν και ο ίδιος ο Σέλευκος Α΄ σκοτώθηκε λίγους μήνες αργότερα. Ο Φιλέταιρος πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον Σέλευκο Α΄ και τους διαδόχους του της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αλλά απολάμβανε σημαντική αυτονομία. Επέκτεινε τη δύναμη και την επιρροή του πέρα από την πόλη της Περγάμου. Προσέφερε στρατεύματα, χρήματα και τρόφιμα στην πόλη της Κυζίκου, στη Μυσία, για την άμυνά της ενάντια στους εισβολείς Γαλάτες, αποκτώντας έτσι κύρος και εύνοια για τον ίδιο και την οικογένειά του. Έκτισε τον ναό της Δήμητρας στην ακρόπολη, τον ναό της Αθηνάς (προστάτιδας της Περγάμου) και το πρώτο ανάκτορο της Περγάμου. Πρόσθεσε σημαντικά στις οχυρώσεις της πόλης.
Ο Παυσανίας έγραψε ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Αττάλου Α΄ (βασ. 241–197 π.Χ. ) ήταν η νίκη του επί των Γαλατών, δηλαδη νίκησε τους Γαλάτες, Κέλτες που είχαν μεταναστεύσει στην κεντρική Μικρά Ασία και είχαν καθιερωθεί ως μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Αρκετά χρόνια αργότερα οι Γαλάτες επιτέθηκαν στην Πέργαμο με τη βοήθεια του Αντίοχου Ιέρακα, ο οποίος επαναστάτησε εναντίον τού αδελφού του Σέλευκου Β΄ Καλλίνικου, βασιλιά της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και ήθελε να καταλάβει τη Μ. Ασία και να την κάνει ανεξάρτητο βασίλειό του. Ο Άτταλος νίκησε τους Γαλάτες και τον Αντίοχο στη μάχη του Αφροδισίου και σε μία δεύτερη μάχη στα ανατολικά. Στη συνέχεια πολέμησε μόνος του τον Αντίοχο σε μία μάχη κοντά στις Σάρδεις και στη μάχη της Αρπάσου στην Καρία το 229 π.Χ., αφού αυτός ο Αντίοχος έφυγε για να ξεκινήσει εκστρατεία στη Μεσοποταμία και σκοτώθηκε το 226 π.Χ. Έτσι ο Άτταλος απέκτησε τον έλεγχο των Σελευκιδών εδαφών στη Μ. Ασία βόρεια των βουνών τού Ταύρου. Απέκρουσε πολλές προσπάθειες του Σέλευκου Γ΄ Κεραυνού, που είχε διαδεχτεί τον Σέλευκο Β', έτσι ανέκτησε τη χαμένη περιοχή.
Το 223 π.Χ. ο Σέλευκος Γ΄ διέσχισε τον Ταύρο, αλλά δολοφονήθηκε. Ο Αχαιός ανέλαβε τον έλεγχο τού στρατού. Ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας τον έκανε τότε κυβερνήτη των Σελευκιδών εδαφών βόρεια του Ταύρου. Μέσα σε δύο χρόνια ο Αχαιός είχε ανακτήσει τις χαμένες περιοχές και περιόρισε τον Άτταλο μέσα στα τείχη της Περγάμου. Ωστόσο, κατηγορήθηκε ότι είχε σκοπό να επαναστατήσει και για να προστατευτεί αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς.
Το 218 π.Χ. ο Αχαιός ανέλαβε μία εκστρατεία στη Σέλγη, νότια του Ταύρου. Ο Άτταλος ανακατέλαβε τα πρώην εδάφη του με τη βοήθεια μερικών Θρακών Γαλατών. Ο Αχαιός επέστρεψε από τη νικηφόρα εκστρατεία του το 217 π.Χ. και οι εχθροπραξίες μεταξύ των δύο ξανάρχισαν. Ο Άτταλος συνήψε συμμαχία με τον Αντίοχο Γ΄, ο οποίος πολιόρκησε τον Αχαιό στις Σάρδεις το 214 π.Χ. Ο Αντίοχος Γ΄ κατέλαβε την πόλη και σκότωσε τον Αχαιό τον επόμενο χρόνο. Ο Άτταλος ανέκτησε τον έλεγχο των εδαφών του.
Ο Ευμένης Β΄ (βασ. 197–159 π.Χ. ) υποστήριξε τη Ρώμη στον Ρωμαιο-Σελευκιδικό πόλεμο (192–188 π.Χ.) και στον Γ΄ Μακεδονικό πόλεμο (171–168 π.Χ.) Το 188 π.Χ., μετά τον πόλεμο κατά των Σελευκιδών, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τις κτήσεις του ηττημένου Αντίοχου Γ΄ του Μεγάλου στη Μ. Ασία και έδωσαν τη Μυσία, τη Λυδία, τη Φρυγία και την Παμφυλία στο βασίλειο της Περγάμου και τις περιοχές Καρία, Λυκία και Πισιδία, στη νοτιοδυτική γωνία της Μικράς Ασίας, στη Ρόδο, άλλο σύμμαχο της Ρώμης. Αργότερα οι Ρωμαίοι έδωσαν αυτές τις κτήσεις της Ρόδου στην Πέργαμο.
Πριν γίνει βασιλιάς, ο Άτταλος Β΄ ήταν στρατιωτικός διοικητής. Το 190 π.Χ. πήρε μέρος στη μάχη της Μαγνησίας, που ήταν η τελική νίκη των Ρωμαίων στον πόλεμο κατά των Σελευκιδών. Το 189 π.Χ. οδήγησε τα στρατεύματα της Περγάμου, που πλαισίωσαν τον Ρωμαϊκό Στρατό υπό τον Γναίο Μάνλιο Βούλσο, στον Γαλατικό πόλεμο. Το 182–179 π.Χ. ήταν σε πόλεμο με τον Φαρνάκη Α΄ του Πόντου. Κέρδισε νίκες και κέρδισε κάποιο έδαφος. Ανέβηκε στον θρόνο το 159 π.Χ. Το 156–154 π.Χ. έκανε πόλεμο εναντίον του Προυσία Β΄ της Βιθυνίας με τη βοήθεια των Ρωμαίων. Το 154 π.Χ. τον βοήθησε επίσης ο Αριαράθης Ε΄ της Καππαδοκίας, ο οποίος παρείχε στρατεύματα με επικεφαλής τον γιο του Δημήτριο. Ο Άτταλος Β΄ επέκτεινε το βασίλειό του και ίδρυσε τις πόλεις Φιλαδέλφεια και Αττάλεια. Το 152 π.Χ. οι δύο βασιλείς και η Ρώμη βοήθησαν τον διεκδικητή Αλέξανδρο Α΄ Βάλα να καταλάβει τον θρόνο των Σελευκιδών από τον Δημήτριο Α΄ Σωτήρα. Το 149 π.Χ. ο Άτταλος βοήθησε τον Νικομήδη Β΄ Επιφανή να καταλάβει τον θρόνο της Βιθυνίας από τον πατέρα του Προυσία Β΄.
Στο εσωτερικό του Βωμού της Περγάμου υπάρχει ζωφόρος, που απεικονίζει τη ζωή του Τήλεφου, γιου του Ηρακλή. Η κυρίαρχη δυναστεία συνέδεσε τον Τήλεφο με την πόλη της και τον χρησιμοποίησε για να διεκδικήσει την καταγωγή από τους Ολύμπιους. Η Πέργαμος, έχοντας εισέλθει στον ελληνικό κόσμο πολύ αργότερα από τους αντίστοιχους στα δυτικά, δεν μπορούσε να καυχηθεί για την ίδια θεϊκή κληρονομιά με τις παλαιότερες πόλεις-κράτη και έτσι έπρεπε να καλλιεργήσει τη θέση της στην ελληνική μυθολογία αναδρομικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Δυναστεία των Ατταλιδών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κτίριο Πέμπτης Μεραρχίας
Το κτίριο της πέμπτης μεραρχίας κατασκευάστηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας (1870-1880) στα Χανιά στο λόφο Καστέλι, εντός της παλιάς πόλης των Χανίων.
Ιστορία
Το κτίριο κατασκευάστηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας 1870-1880 και αξιοποιήθηκε ως οίκημα από τον Πασά. Μετά την επανάσταση του 1897-1898 και την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους, το κτίριο πέρασε στον Πρίγκιπα Γεώργιο, ο οποίος είχε οριστεί ως ύπατος αρμοστής έως και το 1905.
Κατά την Περίοδο της Γερμανικής Κατοχής το κτίριο αξιοποιήθηκε από τους Ναζί καθώς εγκαταστάθηκε η κομαντατούρα της Γκεστάπο. Τα υπόγεια του κτιρίου αξιοποιήθηκαν ως κελιά για βασανιστήρια.
Τέλος την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας του Παπαδόπουλου, εγκαταστάθηκε η στρατιωτική διοίκηση και η Ε.Σ.Α, χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της 5ης Μεραρχίας του Στρατού, όπου έμεινε και σαν όνομα το κτίριο της Μεραρχίας. Το 1985 το κτίριο της Μεραρχίας πέρασε από το Υπουργείο Άμυνας στο Υπουργείο Παιδείας, όπου στην συνέχεια δίνεται στο νεοσύστατο Πολυτεχνείο Κρήτης για να στεγάσει τις εκπαιδευτικές του δραστηριότητες.
Από το 1985 έως και το 2004 το κτίριο δεν αξιοποιήθηκε με κανένα τρόπο.
Κατάληψη
Τον Ιούνιο του 2004 ολιγομελής ομάδα αναρχικών κατέλαβε το εγκαταλελειμμένο κτίριο. Το μέρος καθαρίστηκε από απορρίμματα, ενώ με προσωπικά έξοδα των εμπλεκομένων έγιναν επισκευές και εργασίες συντήρησης. Η ενέργεια αυτή αν και παράνομη σύμφωνα με τους νόμους περί εκμετάλλευσης κρατικής ιδιοκτησίας, βρήκε στήριξη από τμήματα της τοπικής κοινωνίας, γεγονός που οφείλεται προπαντώς σε διαφορές στις πολιτικές πεποιθήσεις μεταξύ των πολιτών. Αργότερα είχαν εξασφαλιστεί 700.000 ευρώ για εργασίες από το ίδιο το πανεπιστήμιο. Η κατάληψη της Rosa Nera, υποστήριζε ότι δεν διεκδικεί την ιδιοκτησία του κτηρίου, αλλά ότι πρέπει να υπάρχει το δικαίωμα κοινωνικής χρήσης αχρησιμοποίητων και εγκαταλελειμμένων επί χρόνια κτηρίων με σκοπό την κάλυψη αναγκών.
Μαρτυρίες ατόμων που συμμετείχαν στην κατάληψη Rosa Nera έκαναν λόγο για αξιοποίηση πολλών χώρων χωρίς κέρδος, οι οποίοι περιλάμβαναν μεταξύ άλλων αίθουσες θεάτρου, χορού, προβολών, δανειστική βιβλιοθήκη, παιδικό στέκι, επίσης διοργανώνονταν πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις. Κατά καιρούς φιλοξενήθηκαν πρόσφυγες πολέμου, μετανάστες και εργάτες που είχαν πρόβλημα στέγασης. Αναρχικοί που συμμετείχαν στη κατάληψη υποστηρίζουν ότι δεν υπήρχε κάποιο σύστημα ιεραρχίας ή αρχηγός, και πως οι αποφάσεις παίρνονταν με ανοιχτές συζητήσεις σε εβδομαδιαίες συνελεύσεις.
Προσπάθειες εκκένωσης του κτηρίου
Από το 2004 είχαν γίνει συζητήσεις και προσπάθειες από τις τοπικές αρχές των Χανίων, αλλά κυρίως από το εκπαιδευτικό ίδρυμα, για εκκένωση της κατάληψης και αξιοποίηση του χώρου. O Ιωακείμ Γρυσπολάκης ισχυρίστηκε ότι το 2006 κουκουλοφόροι επιτέθηκαν με τούρτα στον πρύτανη του πανεπιστημίου.
Το Πολυτεχνείο Κρήτης προσπάθησε το 2010 να κινήσει τις διαδικασίες για την έναρξη εργασιών στατικής ενίσχυσης του διατηρητέου κτιρίου, στηριζόμενο σε πολυδάπανη μελέτη αναστύλωσης και διαμόρφωσης που είχε πραγματοποιηθεί στο παρελθόν. Ήδη από το 2009 το κτίριο αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στατικότητας. Το σχέδιο ήταν να στεγαστεί εκεί η Σχολή Καλών Τεχνών, τελικά όμως τελμάτωσε με ευθύνη της πρυτανείας και των καταληψιών που επιτέθηκαν σε υπαλλήλους του πολυτεχνείου. Ως συνέπεια δεν υπογράφηκε σύμβαση με την εργολαβική εταιρία, γεγονός που οδήγησε σε απώλεια 4,5 εκατ. ευρώ από το Πρόγραμμα Δημοσίων επενδεύσεων.
Τα ξημερώματα της 5ης Σεπτεμβρίου 2020 η αστυνομία εισήλθε στον χώρο, εκκενώνοντας το κτίριο, ώστε να αποδοθεί πίσω στον νόμιμο ιδιοκτήτη του, δηλαδή το Πολυτεχνείο Κρήτης με προοπτική την εμπορική αξιοποίηση του. Υποστηρικτές της κατάληψης επιτέθηκαν τόσο στους αστυνομικούς όσο και στο συνεργείο που είχε σταλεί για τον καθαρισμό του κτιρίου. Η αστυνομία κατέσχεσε 16 κοντάρια και φορητούς υπολογιστές. Πανεπιστημιακοί και ερευνητές εξέδωσαν ανακοίνωση που καταδικάζει την εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera προκειμένου να μετατραπεί σε ξενοδοχειακή μονάδα. Αντίστοιχα υπήρξαν αντιδράσεις από το Δήμο Χανίων, φορείς και αντιπολιτευόμενα κοινοβουλευτικά κόμματα. Πορείες και συλλαλητήρια έλαβαν χώρα στα Χανιά ενάντια στο κλείσιμο της Rosa Nera, οδηγώντας σε πολλαπλές κινητοποιήσεις με σκοπό την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όσων χρησιμοποιούσαν το χώρο.
Τον Ιούνιο του 2021, η Rosa Nera άρχισε να λειτουργεί ξανά, μετά την ανακατάληψη του κτιρίου από κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικά κοινά Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Χανιά
Τα σύννεφα του Σιλς Μαρία
Πλοκή
Η Μαρία Έντερς είναι μια γνωστή ηθοποιός που ταξιδεύει με τη βοηθό της Βαλεντίν στη Ζυρίχη, για να λάβει ένα βραβείο από τον Βίλχελμ Μέλχιορ, έναν θεατρικό συγγραφέα. Η Μαρία είχε παίξει 20 χρόνια πριν ένα έργο του, το Maloja Snake, το οποίο την έκανε γνωστή. Ο τίτλος του έργου προέρχεται από ένα φυσικό φαινόμενο που δημιουργείται στις Άλπεις, όταν τα σύννεφα παίρνουν το σχήμα του φιδιού. Το θέμα του έργου ήταν ο αδιέξοδος έρωτας μιας μεσήλικης, της Έλενα, για μία νεαρή γυναίκα, τη Ζίγκριντ, την οποία είχε υποδυθεί η Μαρία.
Πριν φτάσει στον προορισμό της, μαθαίνει ότι ο Βίλχελμ πέθανε και, όπως της εκμυστηρεύεται η χήρα του, η Ρόζα, αυτοκτόνησε. Η τελετή για την παραλαβή του βραβείου γίνεται, και τότε ο νέος σκηνοθέτης Κλάους Ντίστερβεγκ προτείνει στη Μαρία να ανεβάσουν ξανά το θεατρικό έργο, και αυτή τη φορά να υποδυθεί την Έλενα. Ο Κλάους της λέει πως την Ζίγκριντ θα την κάνει η Τζο-Αν Έλις, μία νεαρή ηθοποιός που παίζει σε blockbusters και προκαλεί τον Τύπο με σκάνδαλα. Η Μαρία αρχικά διστάζει, όμως εν τέλει δέχεται.
Ξεκινά τις πρόβες του ρόλου της και τη βοηθά η Βαλεντίν, που κάνει την Έλενα. Η Μαρία απογοητεύεται από τη Βαλεντίν και της λέει πως δεν έχει καταλάβει τον ρόλο, όμως δεν της θυμώνει. Η Μαρία γνωρίζει τη συμπρωταγωνίστριά της, τη Τζο-Αν, η οποία έχει σχέση με τον Κρίστοφερ Γκάιλς, έναν παντρεμένο ηθοποιό.
Η Μαρία προετοιμάζεται για τη μεγάλη πρεμιέρα στο Λονδίνο και έχει άλλη βοηθό. Η νέα της βοηθός της λέει πως ζητά να τη συναντήσει ένας νέος σκηνοθέτης, ο Πιρς Ρόαλντσον, για μία ταινία επιστημονικής φαντασίας. Η Μαρία τον συναντά λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση και του λέει πως η καλύτερη για τον ρόλο είναι η Τζο-Αν. Όσο η Μαρία μιλάει με τον Πιρς, την ενημερώνουν να ετοιμαστεί για να ανέβει στη σκηνή και την ενημερώνουν πως η παράσταση είναι sold out. Στο τέλος, η παράσταση αρχίζει.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στα βραβεία Σεζάρ κέρδισε στην κατηγορία Β' Γυναικείου Ρόλου (Κρίστεν Στιούαρτ), ενώ έλαβε υποψηφιότητα σε άλλες πέντε: Α' Γυναικείου Ρόλου (Ζιλιέτ Μπινός), σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου, καλύτερης ταινίας και φωτογραφίας.
Επίσης, ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στο 67ο φεστιβάλ των Καννών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ελβετικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Ασαγιάς Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελβετία
Αλοΐς Νεγκρέλλι
Ο Νικολάους Αλοΐς Μαρία Βιντσένζ Νεγκρέλλι, Ρίττερ φον Μολντέλμπε (23 Ιανουαρίου, 1799 - 1 Οκτωβρίου 1858), ήταν Τιρολέζος πολιτικός μηχανικός και πρωτοπόρος των σιδηροδρόμων, ιδιαίτερα ενεργός σε μέρη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, της Ελβετίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας.
Βιογραφία
Ο Αλοΐς Νεγκρέλλι (βαπτιστικό Λουίτζι Νεγκρέλλι) ήταν το έβδομο από τα δέκα παιδιά ενός Ιταλόφωνου πατέρα και μιας Γερμανόφωνης μητέρας στο Φιέρα Ντι Πριμιέρο (Γερμανικά Μάρκτ Πιμέρ) στους Δολομίτες. Το χωριό ανήκει στο Τρέντο, στα νότια του Τιρόλου (στην τότε Αυστριακή Αυτοκρατορία, στη σημερινή βόρεια Ιταλία). Όντας Τιρολέζικης καταγωγής, (νότιοι Τιρολέζοι με ρομανικές ρίζες), ο πατέρας του και μια από τις μεγαλύτερες αδελφές του υποστήριξαν την εξέγερση του Τιρόλου του 1809, με επικεφαλής τον Αντρέας Χόφερ κατά της κατοχής της πατρίδας τους από τα Γαλλικα και Βαυαρικά στρατεύματα. Ο πατέρας του Αλοΐς κρατούνταν φυλακισμένος για χρόνια και τελικά επέστρεψε σπίτι το 1814. Η οικογένειά του είχε χάσει σημαντικό μέρος της περιουσίας της, δυσκολεύτηκε αρχικά να τους παρέχουν καλή εκπαίδευση και καλή ποιότητα ζωής ο Αλοΐς και τα αδέρφια του. Αυτό το έργο υποστηρίχθηκε από τις κυβερνητικές αρχές σε αναγνώριση της δέσμευσης του στην πατρίδα. Ο Αλοΐς Νεγκρέλλι έλαβε Αυστριακή υποτροφία και πήγε σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Φέλτρε, μαζι με τους αδελφούς του. Αργότερα σπούδασε στη Πάντοβα και στο Ίνσμπρουκ το 1817, πρωτεύουσα το βασίλειο του Τιρόλου και ενηλικιώθηκε το 1820.
Καριέρα ως πολιτικού μηχανικού
Αφού ξεκίνησε την καριέρα του το 1818 ως βοηθός στο Τμήμα Κατασκευών στο Ίνσμπρουκ, στην Αυστρία. Επίσης εργαζόταν στο Φόραρλμπεργκ από το 1825 και μετά κατοικώντας στο Μπρέγκεντζ. Ο Νεγκρέλλι κατασκεύασε τη γέφυρα του Σβέντομπελ στο Λίνγκεναου, μια διατηρητέα σκεπαστή ξύλινη γέφυρα και απέκτησε τη φήμη του παίρνοντας μέρος στη δημιουργία καναλιών στην περιοχή των Άλπεων και έργων Αυστριακών και Ελβετικών συμφερόντων. Μετακόμισε στην Ελβετία το 1832 και πήρε μέρος στην ανοικοδόμηση στο Σαντ Γκάλεν. Στα 1835 κάλεσαν τον Νεγκρέλλι στη Ζυρίχη, όπου συνέχισε τα έργα του. Πιο ονομαστό έργο ήταν η Γέφυρα του Μούνστερ που διέσχιζε τον Λιμμάτ μαζι με τον Φέρντιναντ Στάντλερ που ήτανε υπεύθυνος με την ξυλεία. Οι πέτρινες γέφυρες χτίζονταν μέχρι τότε γύρω από ξύλινο σκελετό. Επίσης κατασκεύασε τη νέα σιταποθήκη το 1839, που αργότερα μετασκευάστηκε στην πρώτη αίθουσα εκδηλώσεων της Ζυρίχης. Το 1895 αντικαταστάθηκε από ένα νεόδμητο για αυτό τον σκοπό.
Σιδηροδρομικές κατασκευές
Aρχίζοντας το 1836 ο Νεγκρέλλι σχεδίαζε τον πρώτο σιδηρόδρομο στη χώρα. Ο Ελβετικός βόρειος σιδηρόδρομος φτιάχτηκε πολλά χρόνια αργότερα το 1846 από τη Ζυρίχη στο Μπάντεν της Ελβετίας, υπό την επίβλεψή του. Εκείνη την εποχή διορίστηκε για διάφορες κυβερνητικές επιτροπές, για να δουλέψει και σε άλλα καντόνια. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αγγλία, Γαλλία και στο Βέλγιο όπως και άλλοι μηχανικοί μελέτησε τις τελευταίες εξελίξεις των σιδηροδρομικών κατασκευών και ακολούθως δημοσίευσε τις ιδέες του σχετικά με αυτήν την τεχνολογία σε ορεινές περιοχές απολαμβάνοντας ευρείας προσοχής από τη βιομηχανία. To 1837 συνηγόρησε υπέρ της κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής Ίνσμπρουκ-Κούφσταϊν στο Τιρόλο και έκανε προκατασκευαστικά σχέδια, στα οποία βασίστηκε το επόμενο έργο.
O Νεγκρέλλι επέστρεψε στη δουλειά στην Αυστρία το 1840. Επιλέχθηκε ως γενικός διευθυντής του ιδιωτικού βόρειου σιδηροδρόμου του αυτοκράτορα Φερδινάνδου και του Βόρειου Κρατικού Σιδηροδρόμου το 1842, ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών από τη Βιέννη μέσω Πράγας στα τα γερμανικά σύνορα προς τη Δρέσδη και μέσω της Οστράβα στα Πολωνικά σύνορα προς την Κρακοβία. O Νεγκρέλλι προετοίμαζε το σιδηρόδρομο προς το τότε Αυστριακό Λβιβ και την επέκταση προς τα Ρωσικά σύνορα προς τα ανατολικά. Ηγήθηκε της κατασκευής. Η εξουσία του Νεγκρέλλι στα Σιδηροδρομικά θέματα, είχε ιδιαίτερη σημασία στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για την κατασκευή της ορεινής Σιδηροδρομικής γραμμής Ζέμερινγκ από τον συνεργάτη του, Καρλ φον Γκέκα το 1848 και η συμβουλή του ζητήθηκε για σχέδια από διάφορα άλλα κράτη, όπως το Βασίλειο της Βυρτεμβέργης και το Βασίλειο της Σαξονίας στη Γερμανία. Το έτος 1849,ο Νεγκρέλλι ταξίδεψε στο τότε Αυστριακό βασίλειο της Βενετίας με σκοπό να επιβλέψει τα έργα σε δημόσια κτίρια, σιδηροδρομικούς σταθμούς και διευθύνοντας μια επιτροπή που ρυθμίζει την κυκλοφορία στον ποταμό Πάδο.Το 1850 βραβεύτηκε για τις εργασίες του και πήρε έναν τίτλο ευγενείας με τη δημιουργία του Ρίττερ φόν Μοντέλμπε,που επιλέχθηκε από τον ίδιο σε ανάμνηση τις φορές που εργαζόταν στους ποταμού Βλτάβα, Μολντάου και Έλβα. Αφού επέστρεψε στη Βιέννη το 1855, ορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής της νεοϊδρυθείσας Αυτοκρατορικής Προνομιούχου Αυστριακής Κρατικής Σιδηροδρομικής Εταιρείας μέχρι το 1857. Μετά θα γινόταν Κρατική Σιδηροδρομική Εταιρεία, μια από της μεγαλύτερες σιδηροδρομικές επιχειρήσεις της Αυστριακής Αυτοκρατορίας.
Χαράξεις Καναλιών στην Αίγυπτο
O Νεγκρέλλι όπως και πολλοί άλλοι μηχανικοί της εποχής του, είχε σκεφτεί τις πιθανότητες της κατασκευής μιας τεχνητής διώρυγας που θα συνέδεε τη Μεσόγειο θάλασσα με την Ερυθρά θάλασσα από το 1836 και μετά. Το 1846 ο Μπαρτέλεμυ Προσπέρ Ενφαντάν τον προσκάλεσε στην Κοινότητα Σπουδών του Καναλιού του Σουέζ και συμμετείχαν στην εξερεύνηση του Ισθμού του Σουέζ το 1847. Εξαιτίας του ξεσπάσματος των επαναστάσεων του 1848 και των ακόλουθων ετών και των υπόλοιπων περιστάσεων η Κοινότητα Σπουδών έπρεπε να σταματήσει τις δραστηριότητές της και ο Νεγκρέλλι επέστρεψε στη Λομβαρδία - Βενετία. Το 1855 ο Φερντινάν Λεσσέψ να συμμετέχει και πάλι υπό τη Διεθνή Επιτροπή για τη διάνοιξη του Ισθμού του Σουέζ.
Ο Alois Negrelli von Moldelbe απεβίωσε στις πρωινές ώρες της 1ης Οκτωβρίου 1858 σε ηλικία 59 ετών, πιθανώς από τροφική δηλητηρίαση, που προκάλεσε βακτηριακή λοίμωξη. Ο θάνατός του έλαβε χώρα λίγες εβδομάδες νωρίτερα από την ίδρυση της Εταιρείας της διώρυγας του Σουέζ και μόλις μισό χρόνο πριν αρχίσουν επίσημα τα έργα για το κανάλι.
Στο βιβλίο του σχετικά με τη μεταφορά και την επικοινωνία της Αιγύπτου, ο Νεγκρέλλι έγραψε το 1856 σχετικά με το κανάλι του Σουέζ: "... Η σύνδεση των δύο θαλασσών με θαλάσσιο κανάλι, που συντομεύει τη διαδρομή μεταξύ της Ευρώπης και των πλούσιων χωρών του Παλαιού Κόσμου που βρίσκονται στον Ινδικό Ωκεανό, όχι μόνο για την ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου αλλά και για την αύξηση των ενδομεταφορών για την Αίγυπτο, σχετίζεται με την προοπτική ευημερίας σε αυτή την τόσο ευλογημένη χώρα και αποτελεί αναμφισβήτητη αναγκαιότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μηχανικοί Κατηγορία:Πολιτικοί μηχανικοί
Μαργαρίτα Γ΄, κόμισσα της Φλάνδρας
Η Μαργαρίτα Γ΄ (Margaretha van Male, 13 Απριλίου 1350 - 16 Μαρτίου 1405) ήταν η τελευταία κόμισσα της Φλάνδρας από τον Οίκο του Νταμπιέρ, καθώς και κόμισσα του Αρτουά και κόμισσα της Βουργουνδίας (ως Μαργαρίτα Β΄) (1384 - 1404).
Η Μαργαρίτα ήταν η μοναδική κόρη και παιδί του Λουδοβίκου Β΄, κόμητος της Φλάνδρας και της συζύγου του Μαργαρίτας των Ρέγκιναρ, κόρης του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης.
Το 1355 η Μαργαρίτα αρραβωνιάστηκε τον νεαρό Φίλιππο του Ρούβρ εγγονό και διάδοχο του Εύδη Δ΄ της Βουργουνδίας. κόμη της Βουργουνδίας και του Αρτουά (1347 - 1361), δούκα της Βουργουνδίας (1350 - 1361) και κόμη του Οβέρν και της Βουλώνης. Μετά τον θάνατό του το 1361 ο βασιλιάς Ιωάννης ο Αγαθός απαίτησε την προσάρτηση του δουκάτου στο Γαλλικό στέμμα. Ο πατέρας της αποφάσισε να την παντρέψει με τον μικρότερο γιο του Γάλλου βασιλιά Φίλιππο της Βουργουνδίας, ο γάμος πραγματοποιήθηκε το 1369. Η Μαργαρίτα κληρονόμησε από τον πατέρα της τις κομητείες του Αρτουά, της Βουργουνδίας, της Φλάνδρας, του Νεβέρ και του Ρετέλ (1384).
Ο σύζυγος της Φίλιππος πέθανε το 1404 και η Μαργαρίτα τον επόμενο χρόνο. Με τον θάνατο της έληξε ο κύριος κλάδος του Οίκου του Νταμπιέρ. Η κομητεία της Φλάνδρας έχασε την ανεξαρτησία της, περιήλθε στον μεγαλύτερο γιο της Κάρολο τον Άφοβο και αργότερα στον Οίκο των Αψβούργων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1355 τον Φίλιππο Α΄ του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας δούκα της Βουργουνδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Φίλιππος Α΄ απεβίωσε το 1361.
Η Μαργαρίτα Γ΄ το 1369 έκανε δεύτερο γάμο με τον Φίλιππο Β΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννης ο Άφοβος κληρονόμησε τον σύζυγό της ως δούκας της Βουργουνδίας (1404) και την ίδια ως κόμης της Βουργουνδίας, του Αρτουά και της Φλάνδρας. Το 1406 ο δεύτερος γιος της Αντώνιος κληρονόμησε την Βραβάντη και τη Λιμβουργία. Αρχικά το Νεβέρ είχε δόθεί όσο ζούσε στον υιό της Ιωάννη και το Ρετέλ στον υιό της Αντώνιο, αλλά μετά την άνοδο του Ιωάννη στο δουκάτο, το Νεβέρ δόθηκε στον μικρότερο γιο της Φίλιππο. Το Ρετέλ δόθηκε επίσης στον Φίλιππο (1402), όταν φάνηκε καθαρά ότι ο Αντώνιος θα κληρονομήσει τη Βραβάντη.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Κόμησσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Κόμισσες του Αρτουά Κατηγορία:Κόμισσες του Νεβέρ
Ομάδα αίματος (μη ανθρώπινη)
Τα ερυθροκύτταρα των ζώων έχουν αντιγόνα κυτταρικής επιφάνειας που υφίστανται πολυμορφισμό και προκαλούν τις ομάδες αίματος. Αντιγόνα από το ανθρώπινο σύστημα ομάδων αίματος ΑΒΟ βρίσκονται επίσης σε πιθήκους και σε μαϊμούδες του Παλαιού Κόσμου, και το σύστημα έλκει την καταγωγή από τα ανθρωπoειδή. Άλλο ζωικό αίμα μερικές φορές συγκολλάται (σε ποικίλα επίπεδα έντασης) με αντιδρώντα ανθρώπινης ομάδας αίματος, αλλά η δομή των αντιγόνων ομάδων αίματος στα ζώα δεν είναι πάντα πανομοιότυπη με εκείνη που συνήθως βρίσκεται στους ανθρώπους. Κατά συνέπεια, η ταξινόμηση των περισσότερων ομάδων αίματος ζώων χρησιμοποιεί διαφορετικά συστήματα ομαδοποίησης αίματος από εκείνα που χρησιμοποιούνται για την ταξινόμηση του ανθρώπινου αίματος.
Ομάδες αίματος κυνοειδών
Έχουν περιγραφεί πάνω από 13 ομάδες αίματος κυνοειδών. Οκτώ τύποι ΣΕΑ (σκυλίσιο ερυθροκυτταρικό αντιγόνο, DEA στα αγγλικά) αναγνωρίζονται ως διεθνή πρότυπα. Από αυτούς τους τύπους ΣΕΑ, οι ΣΕΑ 4 και ΣΕΑ 6 εμφανίζονται στα ερυθρά αιμοσφαίρια του ~98% των σκύλων. Οι σκύλοι με μόνο ΣΕΑ 4 ή ΣΕΑ 6 μπορούν ακολούθως να χρησιμεύσουν ως αιμοδότες για την πλειοψηφία του κυνοειδούς πληθυσμού. Οποιοσδήποτε από αυτούς τους τύπους ΣΕΑ μπορεί να διεγείρει ανοσοαπόκριση σε έναν αποδέκτη μετάγγισης αίματος, αλλά οι αντιδράσεις στον ΣΕΑ 1,1+ είναι οι σοβαρότερες.
Οι σκύλοι που είναι ΣΕΑ 1,1 θετικό (33 έως 45% του πληθυσμού) είναι καθολικοί αποδέκτες - δηλαδή μπορούν να λάβουν αίμα οποιουδήποτε τύπου χωρίς να αναμένουν αιμολυτική αντίδραση μετάγγισης που απειλεί τη ζωή. Οι σκύλοι που είναι ΣΕΑ 1,1 αρνητικό είναι καθολικοί δωρητές. Αίμα από σκύλους με ΣΕΑ 1,1 θετικό δεν πρέπει ποτέ να μεταγγίζεται σε σκύλους με ΣΕΑ 1,1 αρνητικό. Εάν είναι η πρώτη μετάγγιση του σκύλου, τα ερυθροκύτταρα που έχουν μεταγγιστεί θα έχουν συντομευμένη ζωή λόγω του σχηματισμού αλλοαντισωμάτων στα ίδια τα κύτταρα και το ζώο θα καταστεί για πάντα επιρρεπές στο αίμα ΣΕΑ 1,1 θετικό. Εάν πρόκειται για δεύτερη τέτοια μετάγγιση, απειλητικές για τη ζωή συνθήκες θα ακολουθήσουν εντός ωρών. Επιπλέον, αυτά τα αλλοαντισώματα θα είναι παρόντα στο γάλα του θηλυκού σκύλου (πρωτόγαλα) και θα επηρεάσουν δυσμενώς την υγεία των κουταβιών με ΣΕΑ 1,1 αρνητικό.
Εκτός των τύπων αίματος ΣΕΑ, ο Dal είναι ένας άλλος τύπος αίματος κοινώς γνωστός σε σκύλους.
Ομάδες αίματος αιλουροειδών
Το κοινώς αναγνωρισμένο σύστημα αίματος αιλουροειδών ορίζει τις γάτες ως Α, Β ή ΑΒ. Η συντριπτική πλειοψηφία των γατών στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τύπου Α, αλλά το ποσοστό των γατών τύπου Β αυξάνεται σε άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία. Σε μελέτη που διεξήχθη στην Αγγλία, το 87,1% των μη καθαρόαιμων γατών ήταν τύπου Α, ενώ μόνο το 54,6% των καθαρόαιμων γατών ήταν τύπου Α. Οι γάτες τύπου Α και Β έχουν φυσικώς απαντώμενα αλλοαντισώματα προς τον αντίθετο τύπο αίματος, αν και η αντίδραση των γατών τύπου Β στο αίμα τύπου Α είναι σοβαρότερη από το αντίστροφο. Με βάση αυτό, όλες οι γάτες θα πρέπει να κάνουν μια απλή εξέταση προσδιορισμού του τύπου αίματος για να καθορίσουν τον τύπο αίματός τους πριν από μετάγγιση ή ζευγάρωμα για να αποφευχθεί η αιμολυτική ασθένεια (ή νεογνική ισοερυθρόλυση). Είναι επίσης σημαντικό να ελέγχονται οι γάτες δότριες για την κατάσταση FeLV/FIV.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσιολογία ζώων
Ρωσικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Ο 5 φορές πρωταθλητής στο απλό ανδρών, Μαξίμ Σμιρέφ. thumb|right|Ο 4 φορές πρωταθλητής στο απλό ανδρών, Αλεξέι Σμιρνόφ. thumb|right|Η 3 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, Γιούλια Προχόροβα. thumb|right|Η 3 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, Γκαλίνα Μέλνικ.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Ρωσία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Κατάλογος δημάρχων Αγίου Νικολάου
Παρατίθεται ένας κατάλογος με τους δημάρχους του Αγίου Νικολάου από συστάσεως του δήμου μέχρι σήμερα. Ο Δήμος Αγίου Νικολάου συστάθηκε το 1924 με έδρα τον οικισμό Άγιος Νικόλαος. Ο πρώτος δήμαρχος της πόλης μετά τη σύσταση του δήμου ήταν ο Εμμανουήλ Κ. Σκύβαλος, ο οποίος υπηρέτησε συνολικά επί 20 χρόνια. Οι δήμαρχοι της κατοχικής περιόδου και της δικτατορίας ήταν διορισμένοι από το καθεστώς. Ο Ρούσσος Καπετανάκης, ο οποίος υπηρέτησε και προδικτατορικά στη θέση, επανήλθε μετά τη μεταπολίτευση και έγινε ο πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά την πτώση της χούντας, το 1975. Κατά τη δεκαετία του '80 ως δήμαρχος υπηρέτησε ο Γεώργιος Κ. Χατζηδάκης. Σημερινός δήμαρχος (από το 2014) είναι ο Αντώνιος Ζερβός.