cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντράζεν Πέτροβιτς
Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ
Με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, ο Πέτροβιτς κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984. Παρά την αποτυχία της Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1985, ο Πέτροβιτς ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Στην τρίτη θέση βρέθηκε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1986, που έχει χαραχθεί στη μνήμη των θεατών για το "θρίλερ του τελευταίου λεπτού", στον ημιτελικό με τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης (90–91). Ήταν όμως ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης και δεύτερος σκόρερ με μέσο όρο 25,2 πόντους πίσω από το Νίκο Γκάλη που είχε 33,7. Από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1987 ο Πέτροβιτς επέστρεψε ξανά με το χάλκινο μετάλλιο, καθώς η Γιουγκοσλαβία ηττήθηκε στον ημιτελικό από τη διοργανώτρια και μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Ελλάδα. Η παγκόσμια Πανεπιστημιάδα, που διεξήχθη στο Ζάγκρεμπ το 1987, βρήκαν τη Γιουγκοσλαβική ομάδα, με τον Πέτροβιτς στη σύνθεσή της, να κερδίζει το χρυσό μετάλλιο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, ο Πέτροβιτς κατέλαβε με τη Γιουγκοσλαβία τη δεύτερη θέση, αφού έχασε για ακόμη μία φόρα από την ισχυρή Σοβιετική Ένωση.
Ο μέσος όρος πόντων του Πέτροβιτς κατά τη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων που αγωνίστηκε με την Τσιμπόνα, ήταν 37,7 πόντοι στην πρώτη κατηγορία του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος και 33,8 στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, με προσωπικά ρεκόρ αυτά των 112 και 62 πόντων. Στις 5 Οκτωβρίου 1985 σε αγώνα του πρωταθλήματος με αντίπαλο τη Ολίμπια Λιουμπλιάνα (158–77) σημείωσε 112 πόντους (67 στο πρώτο ημίχρονο) με 10/20 τρίποντα, 30/40 δίποντα και 22 ελεύθερες βολές. Η επίδοση εξακολουθεί να παραμένει η 3η καλύτερη όλων των εποχών στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα πρώτης κατηγορίας μετά από αυτές των Ερμάν Κουντέρ και Αριστείδη Μούμογλου και 4η στον κόσμο. Σε ένα παιχνίδι Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1986, πέτυχε 10 τρίποντα απέναντι στη Λιμόζ - τα επτά από τα οποία ήταν συνεχόμενα, στην περίοδο του πρώτου ημιχρόνου - για μία τελική συγκομιδή 45 πόντων και 25 ασίστ. Ο Πέτροβιτς όμως χρειαζόταν νέες προκλήσεις, τις οποίες η Τσιμπόνα και το Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα δεν μπορούσαν να του προσφέρουν. Κλείνοντας τη σταδιοδρομία του στη Γιουγκοσλαβία είχε σημειώσει 5.113 πόντους σε 197 αγώνες πρωταθλήματος (μ.ο. 26,0 πόντοι) με την αγωνιστική περίοδο 1985–86 να είναι η καλύτερη, όπου ο μέσος όρος πόντων του ήταν 41,4, επίδοση που έμεινε ακατάρριπτο ρεκόρ.
Ζάουμε Ντουκ Γκιλιότ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Ντράζεν Πέτροβιτς
Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ
Παράλληλα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, οι Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς είχαν επιλέξει τον νεαρό τότε Πέτροβιτς στον τρίτο γύρο του NBA Ντραφτ το 1986. Ωστόσο, εκείνος αποφάσισε να αναβάλλει την αναχώρηση του για τις Η.Π.Α. και έτσι, το 1988, υπέγραψε στη Ρεάλ Μαδρίτης για το αστρονομικό, για τα δεδομένα της εποχής, ποσό των 4 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ρεάλ Μαδρίτης
Η περίοδος 1988–89 βρήκε τον Πέτροβιτς να φοράει τα χρώματα ενός μεγάλου ισπανικού συλλόγου, της Ρεάλ Μαδρίτης. Παρά το γεγονός ότι έχασαν το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες, καθώς ηττήθηκαν από την Μπαρτσελόνα στο πέμπτο και καθοριστικό παιχνίδι της σειράς των τελικών, ο Πέτροβιτς βοήθησε τη Ρεάλ να φτάσει στην κατάκτηση του εγχώριου κυπέλλου, υπερισχύοντας των Καταλανών στον τελικό της διοργάνωσης. Ακόμη, ο Πέτροβιτς οδήγησε το σύλλογο σε θρίαμβο στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στις 14 Μαρτίου 1989 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας του Πειραιά απέναντι στην ιταλική Γιουβεκαζέρτα Μπάσκετ με 117–113 στην παράταση (κανονική διάρκεια 102–102), επαναλαμβάνοντας την προηγούμενη καλύτερη συγκομιδή πόντων του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (62 πόντοι). Είχε 14/15 βολές, 12/14 δίποντα και 8/16 τρίποντα σε 45 λεπτά συμμετοχής. Οι δύο ομάδες είχαν αναμετρηθεί και στον Α’ Όμιλο της προημιτελικής φάσης της διοργάνωσης με τους Ισπανούς να επικρατούν στο πρώτο ματς μέσα στην Ιταλία με 95–94 με εξαιρετικό τον Πέτροβιτς (42 πόντοι, 12 ριμπάουντ, 10 ασίστ) και ήρωα της τελευταίας στιγμής τον Φερνάντο Μαρτίν που όχι μόνον πέτυχε 26 πόντους και μάζεψε 13 ριμπάουντ αλλά σημείωσε και το νικητήριο καλάθι στο τέλος χάρη στο οποίο η ομάδα του πήρε την πρώτη θέση. Αυτή ήταν και η πρώτη και τελευταία σεζόν του Γιουγκοσλάβου στην Liga ACB έχοντας μέσο όρο πόντων 28,5 στο πρωτάθλημα, αλλά ακόμη κρατά ένα από τα ρεκόρ ατομικής απόδοσης στο πρωτάθλημα Ισπανίας σε σειρά τελικών σε πόντους (42) και τρίποντα (8).
Μια εξαιρετική περίοδος σε συλλογικές διοργανώσεις για τον Πέτροβιτς, έφτασε στο αποκορύφωμά της με το κατόρθωμά του με την εθνική ομάδα το 1989: στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ, η ανανεωμένη γιουγκοσλαβική ομάδα έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου νίκησε την Ελλάδα. Ο Πέτροβιτς ήταν ο δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης πίσω πάλι από το Νίκο Γκάλη και αναδείχτηκε ο πιο πολύτιμος παίκτης (MVP).
Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς
Στις πολλές δηλώσεις του πριν από την άφιξή του στο Πόρτλαντ, ο Πέτροβιτς εξέφρασε ανησυχία ότι η έλλειψη αγωνιστικού χρόνου είναι το μοναδικό εμπόδιο προς την επιτυχία του στο NBA. Στην πρώτη του, μάλιστα, περίοδο με την ομάδα, οι ανησυχίες του αυτές επιβεβαιώθηκαν. Με τους βασικούς Κλάιντ Ντρέξλερ και Τέρι Πόρτερ να έχουν καθιερωθεί, ο τότε Μεγαλύτερος Ευρωπαίος Παίκτης της χρονιάς - σύμφωνα με τη La Gazzetta dello Sport - περιορίστηκε στο να παίζει 12 λεπτά ανά παιχνίδι - λεπτά, τα οποία συγκέντρωνε κυρίως στο τέλος κάθε παιχνιδιού, όταν όλα είχαν κριθεί - αφήνοντας του ένα φτωχό μέσο όρο 7,4 πόντων ανά παιχνίδι. Το ξεκίνημα της περιόδου 1990–91 έφερε την πικρή απογοήτευση του Πέτροβιτς σε αποκορύφωση, καθώς ο αγωνιστικός του χρόνος μειώθηκε σε 7 λεπτά. Προς επιμονή του, μετά από 38 παιχνίδια στη σεζόν (στα 20 από τα οποία ο Πέτροβιτς δεν αγωνίστηκε καθόλου), μια ανταλλαγή με τους Ντένβερ Νάγκετς τον έστειλε στους Νιου Τζέρσεϊ Νετς.
Νιου Τζέρσεϊ Νετς
thumb|Η φανέλα του Ντρ. Πέτροβιτς στους New Jersey Nets. Στις 23 Ιανουαρίου 1991, έγινε παίκτης των Νιου Τζέρσεϊ Νετς. Ο Πέτροβιτς τώρα ήταν μέλος μιας ομάδας η οποία ανέδειξε δύο από τους καλύτερους και πολλά υποσχόμενους νέους στο πρωτάθλημα, τους Κένι Άντερσον και Ντέρεκ Κόλεμαν, αλλά που δεν είχε φτάσει στα πλέι-οφ από το 1986. Αποφασισμένος να μην αφήσει το περιστατικό με το Πόρτλαντ να επαναληφθεί, ανταποκρίθηκε άμεσα στον αυξημένο αγωνιστικό του χρόνο (20,5 λεπτά ανά παιχνίδι), μετρώντας ένα μέσο όρο 12,6 πόντων ανά παιχνίδι και 43 παιχνίδια με τους Νετς.
Η πρώτη του ολοκληρωμένη περίοδος με την ομάδα του Νιου Τζέρσεϊ ήταν πραγματικά εντυπωσιακή: χωρίς να έχει χάσει ούτε ένα παιχνίδι, ο Πέτρο, όπως τον αποκαλούσαν, είχε ένα μέσο όρο 20,6 πόντων σε 36,9 λεπτά στο παρκέ, ενώ ήταν και ο κορυφαίος όλων των γκαρντ του NBA σε ποσοστό ευστοχίας εντός πεδιάς (51%). Καθιερώθηκε ως ο ηγέτης της ομάδας και ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της. Ακόμα σημαντικότερο, η επιτυχία του συνοδεύτηκε και με επιτυχία της ομάδας, καθώς οι Νετς σημείωσαν 14 περισσότερες νίκες από την προηγούμενη περίοδο και κατάφεραν να φτάσουν στα πλέι-οφ. Ο Πέτροβιτς συνέχισε την ανοδική του πορεία, αύξησε το μέσο όρο πόντων του (22,3, 11ος σκόρερ του πρωταθλήματος) την περίοδο 1992–93 και επανέλαβε τα εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας σε σουτ τριών πόντων από την προηγούμενη σεζόν (45%), για να ηγηθεί και πάλι όλων των γκαρντ του πρωταθλήματος σε ποσοστό ευστοχίας στα δίποντα (52%). Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε αγωνιστεί σε 290 παιχνίδια κανονικής περιόδου του NBA και είχε μέσους όρους 15,4 πόντους, 2,3 ριμπάουντ και 2,4 ασίστ σε 26,4 λεπτά συμμετοχής.
Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης τον τίμησαν, επιλέγοντας τον στην τρίτη καλύτερη ομάδα ολόκληρου του πρωταθλήματος εκείνη την περίοδο. Ωστόσο, η αποτυχία να λάβει μια πρόσκληση για το NBA All-Star Game του 1993, απογοήτευσε βαθύτατα τον Πέτροβιτς: ήταν, μάλιστα, ο μοναδικός ανάμεσα στους 15 μεγαλύτερους σκόρερ του NBA εκείνη τη σεζόν που δεν κλήθηκε σε αυτό. «Ήταν ο μόνος παίκτης που με κοιτούσε στα μάτια χωρίς να φοβάται», ανέφερε για τον Πέτροβιτς ο Μάικλ Τζόρνταν.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη συμμετείχε και η, ανεξάρτητη πλέον, Κροατία και ο Πέτροβιτς ήταν ο αρχηγός της κροατικής εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης στο Ολυμπιακό τουρνουά. Χάνοντας μόνο από την Αμερικανική Ντριμ Τιμ, του Μάικλ Τζόρνταν και των άλλων αστέρων, σε παιχνίδια νοκ-άουτ, η δυνατή και εμπνευσμένη κροατική ομάδα κατάφερε να φτάσει στον τελικό - με τις καθοριστικές ελεύθερες βολές που εκτέλεσε ο ίδιος ο Πέτροβιτς στον ημιτελικό με τη, διαλυμένη πια, Σοβιετική Ένωση (αγωνίστηκε με την επωνυμία Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών αποτέλεσμα, αποτέλεσμα 75–74) σημείωσε 35 πόντους. Στο τέλος, η θρυλική σήμερα ομάδα των Η.Π.Α., αποτελούμενη από αστέρες του NBA, αποδείχθηκε πολύ σκληρή για την Κροατία, αναγκάζοντας τον Πέτροβιτς και τους συμπαίκτες του να γυρίσουν στην πατρίδα τους με το ασημένιο μετάλλιο μετά την ήττα με 117–85. Ο Πέτροβιτς σημείωσε 24 πόντους με το αρχικό του οίστρο να δίνει μικρό προβάδισμα στην ομάδα του με 25–23 στο δεκάλεπτο.
Στατιστικά καριέρας
Σημείωση: Τα στατιστικά στοιχεία στο NBA αφορούν την κανονική περίοδο - δεν συμπεριλαμβάνονται τα πλέι-οφ.
Το τραγικό τέλος
Το καλοκαίρι του 1993, μετά από την καλύτερη σεζόν του στο NBA και τον αποκλεισμό των Νετς από τον πρώτο γύρο από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς, ο Πέτροβιτς ταξίδεψε στην Πολωνία, όπου η κροατική εθνική ομάδα έπαιζε αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ του 1993, το οποίο έγινε στη Γερμανία. Με αντίπαλο τη Σλοβενία σημείωσε 30 πόντους, σε συνάντηση που έληξε με νίκη των γειτόνων του με 94–90 (6 Ιουνίου). Σκεπτόταν σοβαρά την αποχώρηση του από τους Νετς, απογοητευμένος από την τεταμένη κατάσταση ανάμεσα σε εκείνον και τους, όπως πίστευε, ζηλόφθονες συμπαίκτες του, καθώς επίσης και το γεγονός ότι ο σύλλογος δεν του είχε κάνει ακόμη πρόταση για ανανέωση του συμβολαίου του. Είπε, ακόμη, σε Αμερικανούς δημοσιογράφους ότι η έλλειψη αναγνώρισης στο πρωτάθλημα τον είχε κάνει να σκέφτεται να αφήσει τελείως το NBA και να παίξει μπάσκετ στην Ελλάδα. Μάλιστα, αργότερα φημολογήθηκε ότι ο Πέτροβιτς είχε συμφωνήσει σε όλα με τον Παναθηναϊκό, σύμφωνα με την ιστορία του ιδιοκτήτη του, Παύλου Γιαννακόπουλου, ο οποίος κατ' ισχυρισμόν είχε προσφέρει υπογεγραμμένο συμβόλαιο με κενούς τους όρους ποσού αμοιβής - όλα αυτά έγιναν μέρος του θρύλου του Ντράζεν Πέτροβιτς. Μετά το παιχνίδι, για προσωπικούς λόγους, ο παίκτης αποφάσισε να μην επιστρέψει στην Κροατία μαζί με τους συμπαίκτες του.
Ο Πέτροβιτς σκοτώθηκε ως επιβάτης σε αυτοκίνητο που ενεπλάκη σε δυστύχημα στη βρεγμένη άσφαλτο του Autobahn 9 στο Ντένκεντορφ (κοντά στην πόλη Ίνγκολστατ, στο γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας), στις 17:20 περίπου στις 7 Ιουνίου του 1993. Σύμφωνα με την αναφορά της αστυνομίας, ένα διερχόμενο φορτηγό προσέκρουσε και εισχώρησε στην οδική διαχωριστική νησίδα με τον οδηγό να χάνει τον έλεγχο του οχήματος. Τελικά και να μπλόκαρε και τις τρεις λωρίδες κυκλοφορίας με κατεύθυνση το Μόναχο. Δευτερόλεπτα αργότερα, το ιδιωτικό αυτοκίνητο που μετέφερε τον κοιμισμένο Πέτροβιτς στη θέση του συνοδηγού, προσέκρουσε στο φορτηγό, σκοτώνοντας μόνον αυτόν και αφήνοντας την οδηγό - Κλάρα Ζάλαντζι, μοντέλο από τη Γερμανία - και μια Τουρκάλα μπασκετμπολίστρια, η οποία καθόταν στα πίσω καθίσματα, με σοβαρούς μόνο τραυματισμούς. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι η ορατότητα του δρόμου ήταν πολύ κακή και ότι ο Πέτροβιτς δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας.
Hall of Fame
Ο τάφος του Ντράζεν Πέτροβιτς στο Mirogoj έγινε αμέσως "ιερό" για τους συμπατριώτες του. Το στάδιο της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ μετονομάστηκε σε Drazen Petrovic Basketball Hall στις 4 Οκτωβρίου 1993 και η πόλη του Ζάγκρεμπ του αφιέρωσε μια πλατεία, δίνοντας της το όνομά του. Οι Νετς απέσυραν τη φανέλα με το νούμερο 3, την οποία ο παίκτης φορούσε, στις 11 Νοεμβρίου 1993. Από το 1994, το βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη (MVP) στο NBA έφερε το όνομα του. Στις 29 Απριλίου 1995, ανεγέρθη άγαλμα σε ανάμνηση της σπουδαιότητας αυτού του μεγάλου αθλητή μπροστά από το Ολυμπιακό Μουσείο της Λωζάνης, στην Ελβετία, καθιστώντας τον, έτσι, μόλις τον δεύτερο αθλητή που λαμβάνει τέτοια τιμή. Ο Πέτροβιτς έγινε μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 2002 και του FIBA Hall of Fame το 2007. Στις 9 Ιουλίου του 2001, έχοντας κερδίσει στο τουρνουά τένις του Γουίμπλεντον, ο Κροάτης τενίστας Γκόραν Ιβανίσεβιτς αφιέρωσε τη νίκη του στον αδικοχαμένο φίλο και συμπατριώτη του, Ντράζεν Πέτροβιτς, και φόρεσε την εμφάνισή του με τους Νετς, ανάμεσα σε ένα πλήθος 100.000 ατόμων που πανηγύριζε το θρίαμβο του στο Σπλιτ. Το 2006, η 13η επέτειος από το θάνατο του Πέτροβιτς στιγματίστηκε από τα εγκαίνια του Μουσείου Drazen Petrovic στο Ζάγκρεμπ, ενός πραγματικού "ναού" αφιερωμένου στην προσωπικότητα και τα επιτεύγματά του, με δέκα χώρους εκθεμάτων πολυτροπικού περιεχομένου, τα οποία αποτυπώνουν ολόκληρη την καριέρα του σπουδαίου αθλητή.
Μουσείο Drazen Petrovic
right|thumb|Dražen Petrović Memorial Center. Το μουσείο έχει γίνει στη μνήμη του Ντράζεν Πέτροβιτς, και αποτελεί μια συλλογική προσπάθεια με ηγέτη το Ίδρυμα Drazen Petrovic σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Κροατίας, την Πόλη του Ζάγκρεμπ και το Κροατικό Μουσείο Αθλητισμού. Το μουσείο ξεκίνησε ως ιδέα των γονιών του Drazen Petrovic, Biserka and Jole Petrovic, που ενισχύθηκε από τη συνεισφορά γνωστών Κροατών αρχιτεκτόνων (Andrija Rusan και Niksa Bilic). Όλα τα αντικείμενα που εκτίθενται στο μουσείο έχουν συλλεχθεί και κατηγοριοποιηθεί από το Κροατικό Μουσείο Αθλητισμού. Την οργάνωση και λειτουργία του μουσείου έχει εξ ολοκλήρου το Ίδρυμα Dražen Petrović, στο οποίο ηγείται η οικογένεια του Ντράζεν. Για την ίδρυση και λειτουργία του μουσείου αυτού, έχουν πραγματοποιηθεί πολλές γενναιόδωρες συνεισφορές από αντιπροσώπους της Κροατικής κυβέρνησης, της πόλης του Ζάγκρεμπ, γνωστούς συναθλητές του, αλλά και από πολλές επιχειρήσεις και ανώνυμους πολίτες. Συνολικά στην καριέρα του σκόραre 24.116 πόντους σε 632 αγώνες με μ.ο.38.1 πόντους.
Τα επίσημα εγκαίνια του μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 7 Ιουνίου 2006, ενώ επίσημα η λειτουργία του μουσείου ξεκίνησε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2006. Η πλατεία μπροστά στην οποία λειτουργεί το μουσείο Dražen Petrović έχει μετονομαστεί σε Πλατεία Ντράζεν Πέτροβιτς προς τιμήν του μεγάλου Κροάτη μπασκεμπολίστα.
Στις 22/12/2006 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Ντράζεν, μπροστά από το ομώνυμο μουσείο. Ο Σλοβένος θαυμαστής του Ντράζεν και φίλος της οικογένειας Πέτροβιτς, Μatjaz Βeznik, που παραβρέθηκε στα εγκαίνια, παραχώρησε τις παρακάτω φωτογραφίες από την αποκάλυψη του αγάλματος, καθώς και από το εσωτερικό του μουσείου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κροατικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Ανδριανόπουλος
Το ελληνικό επίθετο Ανδριανόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μάριος Παπαδέας
Βιογραφία
Ο Μάριος Παπαδέας γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1974 στην Αθήνα. Προερχόμενος από μουσική οικογένεια, ήρθε σε επαφή με την τέχνη της μουσικής από νεαρή ηλικία. Ο πατέρας του, Νίκος, και ο αδερφός του, Δημήτρης, είναι επίσης μουσικοί.
Ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές σε ηλικία 4 ετών με αντικείμενο μελέτης το πιάνο και τη θεωρία της δυτικοευρωπαϊκής μουσικής στο Εθνικό Ωδείο. Παράλληλα, συμμετέχει σε πάμπολλες συναυλίες, όντας μέλος του συγκροτήματος του πατέρα του με την επωνυμία "Απολλώνιοι", κάνοντας συμπράξεις με καλλιτέχνες όπως η Μαρίζα Κωχ, Δόμνα Σαμίου, Ευγένιος Σπαθάρης κ.α.. Έπειτα, σε ηλικία 7 ετών άρχισε μαθήματα σαντουριού με τον Τάσο Διακογιώργη. Επίσης, σπούδασε ντραμς με καθηγητή τον Σπύρο Κασφίκη και στη συνέχεια κλασικά κρουστά και θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σαντουρίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ο Θαλασσόλυκος
Ο Θαλασσόλυκος είναι ψυχολογικό μυθιστόρημα του 1904 από τον Αμερικανό συγγραφέα Τζακ Λόντον. Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, Χάμφρεϊ βαν Βέιντεν, είναι κριτικός βιβλίων που επιζεί από μια σύγκρουση στον ωκεανό και έρχεται κάτω από την κυριαρχία του Γουλφ Λάρσεν, του ισχυρού και ανήθικου πλοιάρχου που τον έσωσε. Η πρώτη εκτύπωση σε 40.000 αντίτυπα εξαντλήθηκε αμέσως πριν από τη δημοσίευση. Ο Άμπροουζ Μπηρς επαίνεσε τον τρόπο με τον οποίο δόθηκε ο χαρακτήρας του Λάρσεν, βρήκε όμως το ερωτικό στοιχείο του έργου «απαίσιο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζακ Λόντον
Κονσταντίν Τσούπκοβιτς
Ο Κονσταντίν Τσούπκοβιτς (σέρβ.: Константин Чупковић, 2 Ιανουαρίου 1987) είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής. Γεννήθηκε στη Βιροβίτιτσα της Κροατίας και από την περίοδο 2016-17 αγωνίζεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2000 σε ηλικία 13 ετών από τον σέρβικο σύλλογο Μλάντι Ράντνικ του Ποζάρεβατς, την πόλη που μεγάλωσε και που είναι γνωστή για την καλλιέργεια του βόλεϊ, ειδικά στις μικρές ηλικίες. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στις επίσης σέρβικες Βοϊβοντίνα, Νόβι Σαντ και Ραντνίτσκι Κραγκούγιεβατς ώσπου το 2010 μεταπήδησε στη Μπουντβάνσκα Ριβιέρα της πόλης Μπούντβα του Μαυροβουνίου. Το 2011 ήταν μια περίεργη χρονιά γι’ αυτόν. Αφού πέρασε διαδοχικά για μικρά διαστήματα από τη Ρόμα Βόλεϊ και την Άλ Ραγιάν του Κατάρ, κατέληξε στην ισχυρή πολωνική Σκρά Μπελχάτοφ. Στην ομάδα αυτή καθιερώνεται αμέσως ως βασικός και έχει σημαντική συμμετοχή στις μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου τη διετία 2011-13, τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Το 2012 παίρνει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, μετά από την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο Τσάμπιονς Λιγκ, την ίδια περίοδο. Στον τελικό εκείνο στο Λοτζ της Πολωνίας απέναντι στην Ρούμπιν Καζάν, που έληξε με 3-2 υπέρ της Ρούμπιν, η Σκρά αδικήθηκε κατάφορα, αφού οι διαιτητές δεν είδαν ένα λάθος Ρώσου παίκτη στο 16-15 του 5ου σετ, και αντί για 16-16, το σετ έληξε με 17-15 για τη ρώσικη ομάδα. Με την Σκρά ο Τσούπκοβιτς κατέκτησε ακόμα το Κύπελλο Πολωνίας 2011-12, το Σούπερ Κάπ Πολωνίας το 2013 και τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα το 2011-12. Το 2013 μεταγράφεται στη Βόλεϊ Περούτζια με την οποία κατακτά τη δεύτερη θέση στο ιταλικό πρωτάθλημα το 2013-14. Οι επόμενες χρονιές τον βρίσκουν κατά σειρά στη πολωνική Λουζνίτσκα Μπίντγκοζ, στη γαλλική Τουρ και τέλος στο Μεγάλο Λιμάνι και τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Σελλάς Μεσσηνίας
Ο Σελλάς αναφερόμενος παλαιότερα και ως το Σελά ή το Σελλά, είναι ορεινός οικισμός κοντά στο Ραπτόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Σελλάς βρίσκεται περίπου 19 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Κυπαρισσίας στη διαδρομή που ξεκινά από αυτήν και συνεχίζει προς το χωριό του Σελλά, μέσω των χωριών Μπλεμενιάνων, Βρυσών, Καρβουνίου, Μουριατάδας και τον λόφο «Ελληνικό», όπου είναι ο Αρχαιολογικός χώρος της Μουριατάδας. Κατόπιν ο ταξιδιώτης–επισκέπτης εισέρχεται στο λεκανοπέδιο της περιοχής της Τριπύλης και ακολουθεί τον δρόμο που ανηφορίζει προς το Σελλά. Το χωριό είναι σε υψόμετρο 496 μέτρα και απέχει 19 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Από το Ραπτόπουλο ο Σελλάς απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα.
Ονομασία
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το ίδιο το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής της Τριπύλης. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Δήμου τριφυλίας, το χωριό χτίστηκε, πιθανώς γύρω στα 1350 με 1400, με την μορφή που έχει ως σήμερα. Υπάρχουν, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, τέσσερις εκδοχές σχετικά με την ονομασία του χωριού: Με βάση την πρώτη εκδοχή, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, καθώς ο αγάς που το διαφέντευε, ο Αγάς Καραλής, κυκλοφορούσε στην περιοχή με ένα σελωμένο άλογο και όλοι έλεγαν «Πάμε στου «σελλά» το χωριό», έμεινε η αναφορά Σελλάς. Προηγουμένως το χωριό ίσως ονομαζόταν Ράντου. Το όνομά του, ο Καραλής, το έδωσε στ’ αλώνια, ανατολικά του χωριού, δηλαδή την τοποθεσία Καραλή, κοντά στο σημερινό υδραγωγείο και δίπλα από το ερειπωμένο σπίτι του Κανασουλέα - «στ’ αλώνια του Καραλή», εκεί όπου οι Σελλαίοι αλώνιζαν τα γεννήματά τους. Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή η ονομασία Σελλά, προήλθε από το ποτάμι του νερόμυλου, που αναφέρεται σε χάρτη ως ο ποταμός Σελλάς, αλλά πιθανώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθώς δεν προκύπτει ότι το χωριό λεγόταν «ο Σελλάς» (αναφορές σε δημόσια έγγραφα, ιστορικές μαρτυρίες, αφηγήσεις παλαιοτέρων κλπ.). Αντίθετα, υπάρχουν πλείστες καταγραφές, που αναφέρουν το χωριό ως «το Σελά» ή «το Σελλά» (με ένα ή με δύο λάμδα). Σύμφωνα με την τρίτη εκδοχή η ονομασία προήλθε από τη σλαβική λέξη Σελλό, που στα Σλαβικά σημαίνει «χωριό», πιθανώς κατά την κάθοδο των Σλάβων στην Πελοπόννησο, περί το 760, και ίσως η εκδοχή αυτή να επιβεβαιώνει ότι το Σελλά είναι χρονικά παλαιότερο χωριό, απ’ ότι αναφέρεται ως σήμερα. Τέλος, η τέταρτη εκδοχή πιθανολογεί ότι η ονομασία προέρχεται από την τοποθεσία Σιλέζα ή Σελέζα ή Σουλιέζα, που στα Αρβανίτικα σημαίνει «μεγάλο χωριό» ή «κεφαλοχώρι» (πρόκειται για τη σημερινή τοποθεσία Σιλέζα, όπου βρίσκεται και η Βρύση Σιλέζα του Σελλά).
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως το Σελά (Sela). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το Σελά (Sela), ανήκε, το 1689, σύμφωνα με την απογραφή Corner, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Το Σελλά, αναφερόταν ως Sella, στην απογραφή Grimani του 1700 και την απογραφή Pacifico/Alberghetti του 1704.
Νεότερη ιστορία
Ο Σελλάς συμετείχε στον αγώνα των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων τα χρόνια της επανάστασης. Υπάρχουν μάλιστα 7 υπεραιωνόβια δέντρα, τα περισσότερα από κάθε άλλο μέρος της Πελοποννήσου, που θα σημανθούν με το ειδικό μεταλλικό επετειακό λογότυπο «1821 - 2021: Δίκτυο Αιωνόβιων Δέντρων Ελληνικής Επανάστασης» καθώς αποτελούν αυτόπτες μάρτυρες των μαχών της επανάστασης, τα οποία είναι τα εξής: Στον προαύλιο χώρο της Ιεράς Μονής Αγίου Νικήτα υπάρχουν 2 υπεραιωνόβιες βελανιδιές που χρονολογούνται στα 400 χρόνια περίπου. Τα χρόνια της επανάστασης, οι Σελλαίοι μαχητές γονάτισαν κάτω από τις 2 βελανιδιές και προσευχήθηκαν όλοι μαζί στον προστάτη του χωριού Άγιο Νικήτα προκειμένου να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν το Τουρκικό απόσπασμα του Ιμπραήμ που ερχόταν μετά την καύση του χωριού Αετός Τριφυλλίας, με προορισμό το Μανιάκι. Στη μάχη που έγινε στην μονή του Άγιου Νικήτα ανήμερα της εορτής του, στις 15/9/1827, οι Σελλαίοι πολεμιστές διασκόρπισαν και διαμέλισαν τους Τούρκους. Τότε, ένα μέρος του διαμελισμένου Τουρκικού στρατεύματος συγκεντρώθηκε στον πλάτανο του «Καμπίλια» που χρονολογείται στα 700 χρόνια περίπου και βρίσκεται στην θέση «Κέρκιζα» στο Σελλά, 500 μέτρα από το σημείο της μάχης, ενώ το υπόλοιπο στράτευμα κατάφερε να συσπειρωθεί στον πλάτανο του «Τσοπάνη» στη θέση «Συμπόσι» που χρονολογείται στα 500 χρόνια περίπου και βρίσκεται στα 1800 μέτρα από τη μονή. Η μάχη αυτή είχε ιστορική σημασία γιατί οι Σελλαίοι πολεμιστές καθυστέρησαν πολύ τους Τούρκους με αποτέλεσμα να δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος στους άνδρες των 10 χωριών της Τριπύλης να ταμπουρωθούν στο χωριό Λυκουδέσι, να νικήσουν τους Τούρκους και να απελευθερώσουν τους ομήρους και τα αιγοπρόβατα του Αετού που προορίζονταν για την τροφοδοσία των Τούρκικων στρατευμάτων. Σε απόσταση 80 μέτρων από το Κοιμητήριο του Σελλά υπάρχουν 3 βελανιδιές που χρονολογούνται στα 250 χρόνια περίπου. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο αρχηγός του χωριού ο Παπά Διονύσης συγκέντρωνε κάτω από αυτά τα δέντρα τους Σελλαίους μαχητές, τους έδινε συμβουλές και οδηγίες πριν ξεκινήσουν όλοι μαζί για τα πεδία των μαχών (Δερβενάκια, Τριπολιτσά, Άργος, Μεσσηνιακά φρούρια, Μανιάκι, Λάλα κτλ).
Αργότερα, το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Lela σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και Sela σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), η οποία ήταν τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000 - 15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833. Το Σελά προσαρτήθηκε το 1835, στον παλαιό Δήμο Τριπύλης, ο οποίος είχε ως έδρα αρχικά τον οικισμό Ραυτόπουλον. Το 1840 το Σελά ορίζεται αυτό ως έδρα του δήμου Τριπύλης και παρέμεινε ως το 1843, όταν μεταφέρεται η έδρα του δήμου στον οικισμό της Σαρακινάδας (ή Σαρακηνάδας, σήμερα το Κρυονέρι, της δημοτικής ενότητας Αετού). Το 1853 το Σελά αναφέρεται, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως πρώην έδρα του Δήμου Τριπύλης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 227 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Ως έδρα του δήμου τότε αναφερόταν η Σαρακινάδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1861 το Σελά ήταν και πάλι τότε έδρα του δήμου με 279 κατοίκους. Λίγο αργότερα η έδρα του δήμου μεταφέρεται και πάλι στην Σαρακινάδα, ενώ το 1876 μεταφέρεται από αυτήν στον οικισμό Ραυτόπουλον, όπως επιβεβαιώνεται και από την απογραφή του 1879. Το Ραυτόπουλον παρέμεινε έδρα του παλαιού Δήμου Τριπύλης ως το 1912, που αυτός καταργήθηκε. Το 1899 το Σελά μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το Σελά γίνεται έδρα στην Κοινότητα Σελά, στην οποία προσαρτάται και ο οικισμός Λεσοβίτι (σήμερα το Άνυδρον). Από το 1940, η κοινότητα αναγράφεται επίσημα, ως Κοινότητα Σελλά και το χωριό ως ο Σελλάς. Ο Σελλάς παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», αυτός και το Άνυδρον υπήχθησαν στην κατηργημένη Κοινότητα Τριπύλας, ως το 2010. Η Κοινότητα Τριπύλας μετονομάσθηκε επίσημα, το 2006, σε Κοινότητας Τριπύλης και καταργήθηκε στα τέλη του 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Σελλάς ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο Σελλάς σήμερα είναι η έδρα στην Τοπική Κοινότητα του Σελλά του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία υπάγεται και ο οικισμός του Άνυδρου.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 74 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με την κτηνοτροφία, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - αξιοθέατα
μικρογραφία|αριστερά|Ιερός Ναός Κοίμησης Θεοτόκου στο Σελλά Μεσσηνίας Εκτός από τα παραδοσιακά πετρόκτιστα σπίτια υπάρχει η κεντρική εκκλησία του χωριού, η οποία είναι Ιερος Ναος Αγίας Τριάδας και η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, που χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, στην τοποθεσία Πέρα Ρούγα, με εξαιρετική αμφιθεατρική θέα σε όλο το χωριό, η οποία γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο και γίνεται τότε το πανηγύρι του χωριού. Επίσης, η εκκλησία της Ανάληψης στο κοιμητήριο του χωριού, το εκκλησάκι του Άη-Γιάννη του Προδρόμου, στην τοποθεσία Αμπέλια και το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, στην είσοδο του χωριού. Σημαντική δραστηριότητα στα πολιτιστικά δρώμενα του χωριού έχει και ο «Σύλλογος Απανταχού Σελλαίων Τριφυλίας "Η Αγία Τριάς"», ο οποίος υποστηρίζει την λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του χωριού. Στο ίδιο κτίριο, αυτό του παλαιού Δημοτικού Σχολείου, στεγάζεται και το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) του χωριού. Τα ιστορικά κτίρια, η βιοποικιλότητα της περιοχής με δρυς και πεύκα καθώς και το Σελλαίικο ποτάμι που ξεκινάει από το βουνό επάνω από το χωριό και εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος, καθιστούν την περιοχή αγαπημένο προορισμό πεζοπορικών και ορειβατικών συλλόγων. μικρογραφία|Πεζοπορική διαδρομή προς Μονή Άγιου Νικήτα Σελλά Μεσσηνίας
Ιερά Μονή Αγίου Νικήτα Σελλά
Στην κορυφή του βουνού Άη-Λιάς, κοντά στο χωριό, βρίσκεται επίσης το ιστορικό μοναστήρι του Άη-Νικήτα, στο οποίο εορτάζεται ο Άγιος Νικήτας ο Γότθος (εορτασμός 15 Σεπτεμβρίου),το οποίο χρονολογείται από τον 16ο αιώνα (1593-1610) και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των κηρυγμένων αρχαιολογικών χωρών και μνημείων της Ελλάδας του Υπουργείου Πολιτισμού. Η διαδρομή από το χωριό μέχρι το μοναστήρι, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρα, περνάει μέσα από το εξαιρετικής ομορφιάς δάσος με ακακίες, βελανιδιές και πηγές με τρεχούμενα νερά. Η πεζοπορική διαδρομή από το χωριό Σελλάς μέχρι τη Μονή του Άγιου Νικήτα που παρέμεινε κλειστή για πάνω από 40 χρόνια, εγκαινιάστηκε το 2020 από τον Σύλλογο Πεζοπόρων Ορειβατών Καλαμάτας Σ.Π.Ο.Κ. ΕΥΚΛΗΣ.
Πάρκο Τριπύλης
μικρογραφία|αριστερά|Ο Πλάτανος του Τσοπάνη στο Σελλά Μεσσηνίας Σημαντικό αξιοθέατο για την περιοχή του χωριού είναι και το Πάρκο Τριπύλης, που βρίσκεται περίπου 200 μέτρα πάνω από τη Γέφυρα του Σελλά και είναι πλούσιο σε καρυδιές, ροδιές, καστανιές, συκιές, μπουρνελιές, κερασιές. Εκεί ο επισκέπτης μπορεί να ψαρέψει, να κολυμπήσει και να κάνει πικ νικ στο κιόσκι, να να δει τον παλιο νερομυλο του Αργύρη που χτίστηκε τον 19ο αιώνα και να περπατήσει στα παραποτάμια μονοπάτια του σημαντικού σε βιοποικιλότητα Σελλαίικου ποταμού.
1821-2021: Δίκτυο Αιωνόβιων Δέντρων Ελληνικής Επανάστασης
Στην τοπική κοινότητα Σελλά υπάρχουν υπεραιωνόβια δέντρα, που σχετίζονται με την Ελληνική Επανάσταση και αποτελούν σύμβολο σοφίας, μακροζωίας, ιερότητας και γενναιότητας.
Ειδικότερα:
Πανηγύρι 15 Αυγούστου
Κάθε χρόνο ο σύλλογος των απανταχού Σελλαίων «η Αγία Τριάς» διοργανώνει στις 15 Αυγούστου, παραδοσιακό πανηγύρι στο Σελλά Μεσσηνίας με παραδοσιακούς χορούς και ορχήστρα, πλούσιο γεύμα με καλοψημένη γουρουνοπούλα, σουβλάκια, σαλάτες κτλ.
Αθλητικές Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο τον δεκαπενταύγουστο ο Αθλητικός Όμιλος Σελλά Μεσσηνίας διοργανώνει Αθλητικές Εκδηλώσεις για όλες τις ηλικίες που περιλαμβάνουν αγώνες Δρόμου, αγώνες Βόλευ, αγώνες Ποδοσφαίρου.
Sellas Summer Fest
Το 2023 διοργανώνεται για 1η φορά το 1ο Sellas Summer Fest την Τετάρτη 16 Αυγούστου. Ένα μεγάλο νεανικό Party με δυνατές ανεβαστικές μουσικές, στο δροσερό αέρα του βουνού που αποτελεί μια μοναδική εκδήλωση για τα καλοκαιρινά δρώμενα στην Τριφυλία. Στα decs του Sellas Summer Fest βρίσκονται 3 DJs από την Τριφυλία και ένας guest DJ από την Αθήνα για να μας κάνουν να χορέψουμε μέχρι αργά το βράδυ με σύγχρονη μουσική DeepHouse, Club, Techno, Popmix κλπ. Διοργάνωση: Σύλλογος των Απανταχού Σελλαίων «Η Αγία Τριάς»
Πεζοπορία προς Ιερά Μονή Αγίου Νικήτα
Από το Σελλά υπάρχουν αρκετά μονοπάτια που συνδέουν το χωριό (υψόμετρο 496μ) με την Ιερά Μονή Αγίου Νικήτα (850μ) περνώντας μέσα από το εξαιρετικής ομορφιάς δάσος με ακακίες, βελανιδιές και πηγές με τρεχούμενα νερά. Η Τοπική Κοινότητα Σελλά διοργανώνει πολλές φορές μέσα στο χρόνο πεζοπορικές διαδρομές στη γύρω περιοχή.
Ποταμοδιάσχιση στον ποταμό Σελλά Μεσσηνίας
Κάθε καλοκαίρι η Τοπική Κοινότητα Σελλά διοργανώνει μια δροσερή πεζοπορική διαδρομή, την κατάβαση του ποταμού Σελλά περνώντας κάτω από πέτρινα γεφύρια, ανάμεσα σε επιβλητικούς βράχους, καταπράσινη βλάστηση κατά μήκος του ποταμού.
Κυνοπιάστες Κέρκυρας
Οι Κυνοπιάστες είναι χωριό της μέσης Κέρκυρας με υψόμετρο 50 μέτρα. Απέχει από την πόλη της Κέρκυρας 8,5 χιλιόμετρα. Γειτονικά χωριά είναι οι Καστελλάνοι Μέσης, ο Άγιος Προκόπιος και οι Άγιοι Δέκα. Το χωριό έχει 1.054 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην ίδια τοπική κοινότητα, η οποία αριθμεί 2.290 κατοίκους, βρίσκονται τα χωριά Πικουλάτικα, Σουλαίικα και Χρυσηίδα.
Στο χωριό βρίσκονται οικίες που χρονολογούνται από τον 17ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Στο χωριό υπάρχουν τρεις εκκλησίες, η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, η εκκλησία της Υ.Θ Ελεούσης Κυνοπιαστών και η γυναικεία Μονή της Αγίας Παρασκευής η οποία χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Ο κύριος ναός του χωριού είναι ο ναός της Υ.Θ Ελεούσης ο οποίος είναι τρίκλητος και αφιερωμένος στην Παναγία. Η είσοδός του είναι μαρμάρινη και στο εσωτερικό βρίσκονται αγιογραφίες του 18ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
PornMD
Το PornMD είναι μηχανή αναζήτησης του Pornhub Network που ανήκει στην εταιρεία MindGeek. Η ιστοσελίδα συντηρείται από τις διαφημίσεις, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες απεριόριστη πρόσβαση χωρίς επιπλέον χρεώσεις. Τον Μάρτιο του 2013, το PornMD εισήγαγε έναν χάρτη, ο οποίος επιτρέπει στους χρήστες την εύρεση των 10 δημοφιλέστερων "ψαξιμάτων" από κάθε χώρα, ενώ τον Φεβρουάριο του 2014, εισήχθη και νέο σύστημα, το οποίο επιτρέπει στους χρήστες να εντοπίσουν "ψαξίματα" άλλων χρηστών σε πραγματική ώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερωτικοί και πορνογραφικοί ιστότοποι Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης
Ηρακλής Μπαγκρατιόν του Μουχράνι
Ο Ιρακλί Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι, ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელი, (21 Μαρτίου 1909 – 30 Οκτωβρίου 1977) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού πρώην βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τιφλίδα της Γεωργίας (τότε μέρος της Αυτοκρατορικής Ρωσίας), από τον Γεώργιο Μπαγκρατιόν (1884–1957) και τη σύζυγό του Έλενα Σιγισμούντοβνα, το γένος Noβίκα Zλοτνίκα. Η εισβολή τού Κόκκινου Στρατού στη Γεωργία το 1921 ανάγκασε την οικογένεια να εγκαταλείψει τη Γεωργία. Με σπουδές στη Γερμανία, ο πρίγκιπας Ηρακλής εγκαταστάθηκε στη συνέχεια στην Ιταλία τη δεκαετία του 1930.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε (πρώτα) τη Μαρία Μπελάιεφ και μετά διαζεύχθηκαν.
Έπειτα, το 1940, νυμφεύτηκε τη Μαρία-Αντονιέτα Πασκουίνι ντεϊ Κόντι ντι Κοσταφιορίτα (1911-1944) και απέκτησαν τον:
Μετά το τέλος της 2ης συζύγου του το 1944, ο Ηρακλής με τον γιο του μετακόμισε στην Ισπανία, όπου πολιτογραφήθηκε και έκανε τρίτο γάμο με την ινφάντα δόνα Μαρία δε λας Μερθέντες Ραϊμούνδα δε Μπαβιέρα υ Μπορμπόν (1911–1953), ανιψιά τού Aλφόνσο ΙΓ΄ της Ισπανίας, το 1946 στο Κάστρο τού Σαν Σεμπαστιάν της Ισπανίας. Αυτή απεβίωσε το 1953, αφήνοντας δύο τέκνα:
Ο πρίγκιπας Ηρακλής νυμφεύτηκε την 4η σύζυγό του Mαρία ντε Πιλάρ Πασκουάλ υ Ρόιγκ (απεβ. 1994), μαρκιέζα ντε Καρσάνι, το 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Βιοϋδρογόνο
Βιοϋδρογόνο (αγγλικά: biohydrogen) ονομάζεται το υδρογόνο που παράγεται με βιολογικές μεθόδους. undefinedΗ παραγωγή του από μικροοργανισμούς έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον παγκοσμίως, εξαιτίας των προοπτικών του, ως μια ανεξάντλητη, φθηνή και ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. H παραγωγή βιοϋδρογόνου από μικροφύκη, τα οποία έχουν εξελιχθεί να παράγουν υδρογόνο από οργανικά υλικά και βιομάζα, μπορεί να πραγματοποιηθεί με βιοφωτόλυση, με σκοτεινή ζύμωση ή με φωτεινή ζύμωση.
Βιοφωτόλυση
Η βιοφωτόλυση (αγγλικά: biophotolysis) είναι η βιολογική μέθοδος κατά την οποία μικροφύκη χρησιμοποιούν την ηλιακή ενέργεια για την παραγωγή αέριου υδρογόνου από νερό. Το χλωροφύκος Chlamydomonas reinhardtii αποτελεί το μικροφύκος με τις μεγαλύτερες προοπτικές στην παραγωγή H2. Η παραγωγή υδρογόνου σε αυτό τον μικροοργανισμό πραγματοποιείται μέσω δύο καταλυτών, του φωτοσυστήματος ΙΙ και της [FeFe]-υδρογενάσης. Η βιοφωτόλυση διακρίνεται σε άμεση και έμμεση. Η άμεση έχει παρατηρηθεί μόνο σε μικροφύκη και περιλαμβάνει ένα μονοπάτι εξαρτώμενο από το φωτοσύστημα ΙΙ, το οποίο μέσω του φωτοσυστήματος ΙΙ συνδέει απευθείας τη διάσπαση του νερού σε υδρογόνο, σύμφωνα με την αντίδραση H2O → H2 + ½O2. Κατά την έμμεση βιοφωτόλυση, ηλεκτρόνια προερχόμενα από τη γλυκόλυση μεταφέρονται στο φωτοσύστημα ΙΙ και ακολούθως μέσω του φωτοσυστήματος Ι μεταφέρονται στην (FeFe)-υδρογενάση. Η στέρηση θείου με σκοπό τη μείωση παραγωγής O2 από το φωτοσύστημα ΙΙ και κατ’ επέκταση την εγκαθίδρυση αναερόβιων συνθηκών είναι απαραίτητη για τη σύνθεση και λειτουργία της υδρογενάσης, καθώς είναι ευαίσθητη στο O2.
Με στόχο τη βελτίωση της παραγωγής υδρογόνου από καλλιέργειες C. reinhardtii, στερούμενες θείου, έχουν πραγματοποιηθεί διάφορες προσεγγίσεις, όπως είναι η βελτίωση των συνθηκών καλλιέργειας (συγκέντρωση χλωροφύλλης, φωτεινή ένταση, μίξη και συγχρονισμός καλλιεργειών), η ακινητοποίηση και ενθυλάκωση κυττάρων με αλγινικά ή άλλα υλικά που χρησιμοποιούνται ως τεχνικές για τη μείωση της ανασταλτικής δράσης του Ο2, η εφαρμογή ειδικών πρωτοκόλλων καλλιέργειας και ο σχεδιασμός κατάλληλων φωτοβιοαντιδραστήρων (photobioreactors, PBRs) για εργαστηριακή και εξωτερική παραγωγή υδρογόνου. Ωστόσο, η αποδοτικότητα της διαδικασίας στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ξεπερνά το 1% σε εργαστηριακές συνθήκες και μόνο σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνά αυτό το ποσοστό με τη χρήση μεταλλαγμάτων σε κατάλληλα σχεδιασμένο PBR. Ειδικά, κάτω από ηλιακή ακτινοβολία η παραγωγή είναι ακόμη μικρότερη και βελτιώνεται ελάχιστα με ειδικούς PBRs.
Η δημιουργία γενετικά τροποποιημένων στελεχών του C. reinhardtii έχει επιτευχθεί με σκοπό την υψηλή απόδοση σε υδρογόνο. Κύρια χαρακτηριστικά των μεταλλαγμάτων αυτών είναι το μειωμένο μέγεθος φωτοσυλλεκτικής κεραίας, o υψηλός λόγος της αναπνοής προς τη φωτοσύνθεση, η υψηλή φωτοσυνθετική ικανότητα κατευθυνόμενη προς τη συσσώρευση υδατανθράκων και όχι βιομάζας και η ταχεία επαγωγή των ξανθοφυλλών που προστατεύουν το φωτοσύστημα ΙΙ από απενεργοποίηση.
Σκοτεινή ζύμωση
Η σκοτεινή ζύμωση (αγγλικά: dark fermentation) είναι η τεχνολογία κατά την οποία γένη βακτηρίων χρησιμοποιούν υδατάνθρακες, είτε τους δομικούς είτε τους αποθηκευμένους στο κύτταρο τους, πρωτεΐνες, και λιπίδια του κυττάρου τους ως υποστρώματα για την παραγωγή υδρογόνου. Με άλλα λόγια, παράγεται υδρογόνο απουσία φωτός, νερού και οξυγόνου. Πραγματοποιείται από υποχρεωτικά αναερόβια ή προαιρετικά αναερόβια βακτήρια, με κυρίαρχα γένη τα Clostridium και Enterobacter, ή από μικτή καλλιέργεια βακτηρίων. Στην τελευταία περίπτωση πρέπει να εφαρμοσθεί μια προεπεξεργασία για την επιλογή και ενίσχυση των παραγωγών υδρογόνου, με πιο συνηθισμένη τη θερμική επεξεργασία. Σκοπός της προεπεξεργασίας είναι να αποτραπούν τα κύτταρα από την απελευθέρωση ενδοκυτταρικών βιολογικών μορίων και να υδρολυθούν πολύπλοκοι όμο- και ετεροπολυσακχαρίτες. Παραδείγματα προεπεξεργασίας αποτελούν η χρήση αραιωμένων οξέων, η αποδιοργάνωση του κυττάρου με τη χρήση ξηρής ή υγρής θερμότητας, η  θερμότητα παρουσία υψηλών πιέσεων ή λόγω μικροκυμάτων, και οι υπέρηχοι. Τα περισσότερα πρωτόκολλα περιλαμβάνουν τη χρήση χημικών ουσιών σε συνδυασμό με υψηλές θερμοκρασίες.
Προοπτικές και έρευνα
Εξαιτίας των υψηλών τιμών των καυσίμων και των προβλημάτων που δημιουργούνται λόγω της εξάρτησης της κοινωνίας από τον άνθρακα, το H2 θα αποτελέσει το «καθαρό» καύσιμο του μέλλοντος για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών του πλανήτη. Συγκεκριμένα, η παραγωγή βιοϋδρογόνου από μικροφύκη διαθέτει προοπτικές, μιας και αποφεύγει το δίλημμα «τροφή ή καύσιμα» που θέτουν τα βιοκαύσιμα πρώτης γενιάς, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει στην ανακύκλωση και στον καθαρισμό του νερού, καθώς η καύση του H2 και του Ο2 μπορεί να παραγάγει καθαρό αποσταγμένο νερό. Παρόλα αυτά, η χρήση του είναι ακόμη οικονομικά ασύμφορη, εξαιτίας των χαμηλών αποδόσεων παραγωγής του και των τεχνικών δυσκολιών που αντιμετωπίζονται, όπως, ενδεικτικά, είναι οι υψηλής ενέργειας μέθοδοι συλλογής των μικροφυκών και η δυσκολία συνεχούς καλλιέργειάς τους σε μεγάλη κλίμακα. Δεδομένου, ωστόσο, ότι το βιοϋδρογόνο παρουσιάζει μια επιλογή περιβαλλοντικά φιλική για την παραγωγή ενέργειας χρήζει αδιαμφισβήτητα ιδιαίτερης ερευνητικής προσοχής σε τομείς όπως η μείωση του κόστους παραγωγής, μεταφοράς και αποθήκευσης αλλά και σε τομείς όπως η γενετική τροποποίηση των μικροφυκών, με σκοπό την αύξηση απόδοσης παραγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδρογόνο Κατηγορία:Βιοδιάσπαση Κατηγορία:Αναερόβια πέψη Κατηγορία:Παραγωγή υδρογόνου
Δυναστεία Σιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιν Σιν Σιν Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Γιάννης Κυριακίδης
Ο Γιάννης Κυριακίδης (γενν. 1 Αυγούστου 1969) είναι συνθέτης σύγχρονης κλασικής μουσικής και ηχητικής τέχνης. Η μουσική του εξερευνά νέες μορφές και υβρίδια μέσων, συνθέτοντας ανόμοιες πηγές ήχου και αναδεικνύοντας τον αισθητηριακό χώρο της μουσικής. Έχει επικεντρωθεί στην πλειονότητα της δουλειάς του σε τρόπους συνδυασμού παραδοσιακών πρακτικών απόδοσης με ψηφιακά μέσα, ιδιαίτερα στη χρήση ζωντανών ηλεκτρονικών.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Κυριακίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου και μετανάστευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο όταν ήταν πέντε ετών. Σπούδασε μουσική στο Πανεπιστήμιο του York και αργότερα μετακόμισε στην Ολλανδία για να σπουδάσει σύνθεση στο Βασιλικό Ωδείο της Χάγης με τους συνθέτες Louis Andriessen και Dick Raaijmakers. Είναι συνιδρυτής της δισκογραφικής εταιρείας UNSOUNDS και διδάσκει σύνθεση στο Βασιλικό Ωδείο της Χάγης. Έχει συνδεθεί με σύνολα όπως τα Asko Ensemble, musikFabrik, Ensemble MAE, Icebreaker, Seattle Chamber Players και Ensemble Integrales και μουσικοί όπως ο Andy Moor από τον πρώην και ο τρομπετίστας Marco Blaauw. Συνεργάζεται επίσης τακτικά με εικαστικούς καλλιτέχνες και κινηματογραφιστές HC Gilje, Joost Rekveld και Stefanos Tsivopoulos, καθώς και με τους χορογράφους Leine & Roebana, Guy & Roni και τον θεατροποιό Paul Koek. Το 2007 συμμετείχε ως συνθέτης στο Huddersfield Contemporary Music Festival και το 2011 στο November Music στην Ολλανδία. Η όπερα του An Ocean of Rain άνοιξε το Φεστιβάλ του Aldeburgh το 2008 και δύο από τις ηχητικές του εγκαταστάσεις παρουσιάστηκαν στο ολλανδικό περίπτερο στη Μπιενάλε της Βενετίας το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι συνθέτες
Πλατύφυλλα δένδρα
Πλατύφυλλα δένδρα (αγγλ. Hardwood trees, Flowering plants) είναι τα δένδρα που ανήκουν, από βοτανικής άποψης, στα Αγγειόσπερμα. Είναι είδη που μπορεί να είναι φυλλοβόλα ή αειθαλή.
Αποτελούν την πιο ποικιλόμορφη κατηγορία δένδρων στο φυτικό βασίλειο, με 416 διαφορετικές οικογένειες και περίπου 300.000 γνωστά είδη (tree species). Ονομάζονται και Αγγειόσπερμα, από τις ελληνικές λέξεις -αγγείο και -σπέρμα. Η ονομασία σημαίνει δένδρα που έχουν αγγεία τα οποία περικλείουν μέσα σπέρματα (=σπόρους). Τα δένδρα αυτά παράγουν καρπούς σε ετήσια συνήθως βάση.
Τα δένδρα αυτής της κατηγορίας φέρουν «πλατιά φύλλα», διαφορετικού σχήματος κάθε φορά, και αυτό τα διαχωρίζει από τα Κωνοφόρα δένδρα, τα οποία πάντοτε φέρουν «βελόνες» ως φύλλωμα. Τυπικά Ευρωπαϊκά πλατύφυλλα είδη είναι οι δρύες, η καστανιά, η οξιά, το πλατάνι, η λεύκη, το σφενδάμι (ή σφένδαμος), η φτελιά, η ακακία, η ελιά, το φλαμούρι, ο ευκάλυπτος, η ιτιά, η σημύδα, ο φράξος και πολλά άλλα. Η όλη εξωτερική μορφολογία των πλατύφυλλων δένδρων είναι συνήθως τυπική, με το χαρακτηριστικό "στέμμα" της κόμης, στις περισσότερες των περιπτώσεων.
Στη χώρα μας, σημαντικά δασικά είδη που συνθέτουν την παραμεσογειακή βλάστηση φυλλοβόλων είναι η οξιά, οι δρύες (Quercus spp.), η καστανιά (Castanea sativa), η οστριά (Ostrya  carpinifolia), ο ανατολικός γαύρος (Carpinus orientalis), η φλαμουριά (Tilia tomentosa), ο φράξος (Fraxinus ornus) και άλλα είδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγειόσπερμα Κατηγορία:Δέντρα
Κάντυ Κάντυ (ταινία)
Η ταινία Candy Candy Movie είναι remake της αυθεντικής τηλεοπτικής σειράς anime και manga Κάντυ Κάντυ που προβλήθηκε από το 1976 μέχρι το 1979. Προβλήθηκε το 1992 στην Ιαπωνία και παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες και διαφορές με την τηλεοπτική σειρά. Οι βασικές διαφορές είναι ότι στην ταινία έχουμε ευτυχισμένο τέλος με την Κάντυ να μένει κοντά στον Άντονυ, η Κάντυ δεν συναντά τον πρίγκιπα του λόφου ενώ η Άννυ παρευρίσκεται στον χορό όπου τα ξαναβρίσκει με την Κάντυ.
Πλοκή
Η Κάντυ Γουάιτ είναι ένα νεαρό κορίτσι που βρέθηκε όταν ήταν μόλις ένα βρέφος στην πόρτα του ορφανοτροφείου, το σπίτι του Μικρού Αλόγου. Η Αδερφή Μαρία και η Κυρία Πόνυ της έδωσαν το όνομα της από μία κούκλα που είχε στο καλάθι της με το όνομα "Κάντυ" γραμμένο πάνω και το επώνυμο της από το χιόνι που την έσωσαν. Όταν η Κάντυ μεγαλώνει αρχίζει να αναρωτιέται γιατί δεν την υιοθετούν όπως έγινε με τους φίλους της. Έρχεται η Αδερφή Μαρία και της λέει πως έχουν έρθει να την "υιοθετήσουν" όμως η Κάντυ πιστεύει πως θα αποκτήσει επιτέλους μαμά και μπαμπά. Απογοητεύεται όταν η Κυρία Πόνυ της λέει πως έχουν έρθει από την πλούσια οικογένεια Ράγκαν γιατί ζητούν μία κοπέλα να συνοδεύει την νεαρή δεσποινίδα της οικογένειας τους. Η Κάντυ αρχικά διστάζει αλλά τελικά δέχεται μιας και δεν μπορεί να μείνει για πάντα στο σπίτι του Μικρού Αλόγου. Φτάνοντας στο μέγαρο τους τα δύο παιδιά της οικογένειας, η Ελίζα και ο Νηλ, την καταβρέχουν και εκείνη νιώθει άβολα. Παρόλα αυτά η τραγωδία αρχίζει να την χτυπάει αφού ο Νηλ και η Ελίζα της κάνουν την ζωή κόλαση με τα παιχνίδια που της παίζουν. Μια μέρα όμως η Κάντυ συναντά "το πνεύμα των λουλουδιών" ενώ κλαίει. Στο πρόσωπο του είναι ένα όμορφο νεαρό αγόρι που της λέει να μην κλαίει γιατί είναι πιο όμορφη όταν χαμογελάει. Η Κάντυ παίρνοντας κουράγιο και βάζοντας στην καρδιά της αυτό το αγόρι επιστρέφει στο μέγαρο. Η Ελίζα της λέει πως θα πάνε σε ένα χορό που γίνεται στο σπίτι της οικογένειας Άρντλεϋ και της ζητάει την γνώμη της για το φόρεμα που θα φορέσει.
Έρχεται η μέρα που πηγαίνουν στον χορό και η Κάντυ συνοδεύει την Ελίζα φορώντας ένα απλό καθημερινό φόρεμα. Στην πόρτα του μεγάρου συναντάει το αγόρι που συνάντησε που είναι στην πραγματικότητα ο Άντονυ Μπράουν, γόνος της πλούσιας οικογένειας των Άρντλεϋ. Στην συνέχεια πραγματοποιείται το δείπνο με τα μέλη της οικογένειας Άρντλεϋ και Ράγκαν να είναι παρόντες. Η Ελίζα ζηλεύει βλέποντας τον Άντονυ, τον Στήαρ και τον Άρτσι να προτιμούν την Κάντυ και αποφασίζει να την διώξει οπωσδήποτε με την βοήθεια του Νηλ. Η Κάντυ κλειδώνεται σε ένα δωμάτιο εξαιτίας τους αλλά σύντομα ο Άντονυ μαζί με την Άννυ την βγάζουν από εκεί. Η Άννυ που βρέθηκε και αυτή στο χορό ζητά από την Κάντυ να την συγχωρέσει που δεν της μιλούσε από δειλία και γίνονται πάλι φίλες. Η ταινία τελειώνει με τον Άντονυ και την Κάντυ να χορεύουν μαζί μπροστά στο αμίλητο πλήθος. Η Κάντυ είναι γεμάτη χαρά και ευτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1992
Βασίλης Μπισμπίκης
Ο Βασίλης Μπισμπίκης (Λουτράκι, 29 Οκτωβρίου 1977) είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου και θεατρικός σκηνοθέτης. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα (2006).
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Λουτράκι Κορινθίας, όπου και πέρασε τα πρώτα του χρόνια. Ο πατέρας του, Μιχάλης Μπισμπίκης, ήταν γνωστός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Λουτρακίου και της Κορίνθου, ενώ διετέλεσε και προπονητής σε διάφορες ποδοσφαιρικές ομάδες. Η πρώτη του επαφή