cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ
Παιδοφιλική συζήτηση
Ένα άρθρο στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung αποκάλυψε πολλά «αποκρουστικά αποσπάσματα» (abstoßende Texte) στο Pflasterstrand, ένα αριστερό περιοδικό, το οποίο κυκλοφορούσε υπό την επιμέλεια του Κον-Μπεντίτ και παρέθεσε την υπεράσπιση από τον Κον-Μπεντίτ το 1978 αυτής της πρακτική της σύνταξης, καθώς και μια εμφάνιση του Κον-Μπεντίτ σε ένα γαλλικό τηλεοπτικό πρόγραμμα το 1982, όπου περιέγραψε πως γδύθηκε ερωτικά από ένα πεντάχρονο παιδί. Ο Κον-Μπεντίτ αντέδρασε σε αυτές τις καταγγελίες με τον ισχυρισμό ότι οι περιγραφές των ερωτικών συναντήσεων του με κορίτσια στην προ-εφηβική ηλικία δεν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, αλλά ήταν απλώς ένα είδος αυτού που ο ίδιος αποκαλεί σήμερα «αντιπαθητικής προβοκάτσιας» με στόχο την αμφισβήτηση των σεξουαλικών ηθών της εποχής που «δεν θα έπρεπε να έχουν γραφτεί με αυτόν τον τρόπο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γερμανίας Κατηγορία:Αναρχικοί Κατηγορία:Γερμανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Οικολόγοι Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Μέλη του Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι
Καθεδρικός Ναός της Βαρσοβίας
Ο Καθεδρικός Ναός της Βαρσοβίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή (πολων. Katedra sw. Jana). Είναι εκκλησία του καθολικού δόγματος και βρίσκεται στην Παλαιά Πόλη (Stare Miasto) της πολωνικής πρωτεύουσας.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη ήταν ένας σωρός ερειπίων και ανοικοδομήθηκε από θεμελίων με μεγάλη πιστότητα χάρη στη συλλογική προσπάθεια των Πολωνών και τις δωρεές των κατοίκων της Βαρσοβίας.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
thumb|left|Κεντρικό κλίτος του ναού, 2008
Στη θέση του σημερινού καθεδρικού ναού της Βαρσοβίας υπήρχε αρχικά το παρεκκλήσιο του κάστρου των Δουκών της Μαζοβίας. Στο ενδιάμεσο του 13ου και 14ου αιώνα, μετατράπηκε σε ενοριακή εκκλησία. Χάρη στις προσπάθειες του Δούκα Γιανούς Α' της Μαζοβίας (Duke Janusz I, πέθ. 1429), ο ναός αναμορφώθηκε σε τρίκλιτη βασιλική. Εδώ γίνονταν οι στέψεις και οι ταφές των Δουκών της Μαζοβίας.
Κατά τον 16ο αιώνα, στο γοτθικό οικοδόμημα του ναού ενσωματώθηκε πύργος 60 μέτρων, ο οποίος κατέρρευσε όμως το 1602 από ισχυρή καταιγίδα. Το 17ο αιώνα, ο ναός επανοικοδομήθηκε και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λαδίσλαου Δ' της δυναστείας των Βάζα (1595 – 1648), η πρόσοψη του ναού αναμορφώθηκε σε μπαρόκ ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Jan Wloch. Μεταξύ των ετών 1836 και 1840, ο ναός ανακαινίστηκε από τον αρχιτέκτονα Adam Idzkowski, ο οποίος προσέδωσε στο οικοδόμημα νεο-γοτθική όψη.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και με αφορμή την «Εξέγερση της Βαρσοβίας» (Powstanie Warszawskie) κατά τους μήνες Αύγουστο – Οκτώβριο 1944, ο καθεδρικός ναός της Βαρσοβίας ισοπεδώθηκε κυριολεκτικά από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Οικοδομήθηκε εκ νέου μεταξύ των ετών 1947 και 1952 σε γοτθικό ρυθμό, με αποκατάσταση της πολωνικής αρχιτεκτονικής μορφής του 15ου αιώνα, χρησιμοποιώντας στις προσόψεις του και στο αέτωμα το γνήσιο τούβλο του μεσαίωνα.
Η κεντρική θύρα του καθεδρικού ναού, κατασκευασμένη από το μεταλλοτέχνη Adam Jablonski, αποτελεί εξαίρετο δείγμα εγχάρακτης μεταλλοτεχνίας. Είναι από σφυρήλατο μπρούντζο και αποτελείται από τρεις διακεκριμένες θεματικές ενότητες.
Στο ανώθυρο που στεφανώνει την πύλη του ναού υπάρχουν χαρακτά ανάγλυφα με τον Εσταυρωμένο Χριστό και τους θυρεούς του καθεδρικού ναού. Η δεύτερη θεματική ενότητα στο επάνω μέρος της θύρας περιέχει εγχάρακτα τα σύμβολα της Πολωνίας (αετός) και της Βαρσοβίας (γοργόνα). Η τρίτη ενότητα αναφέρεται στη ζωή του προστάτη του ναού Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή: η Βάπτιση του Ιησού Χριστού και ο Αποκεφαλισμός του Ιωάννη, ενώ στα τέσσερα άλλα πλαίσια της θύρας απεικονίζονται σημαντικά γεγονότα από την ιστορία του ναού.
Το εσωτερικό του ναού
Τα στασίδια στο χοροστάσιο του ναού (1963 – 1972) αποτελούν πιστά αντίγραφα των κατεστραμένων μπαρόκ στασιδιών του 17ου αιώνα, τα οποία είχε δωρήσει στο ναό ο Πολωνός βασιλιάς Ιωάννης Γ' Σομπιέσκι σε ανάμνηση της νίκης του στη Μάχη της Βιέννης. Τα στασίδια είναι διακοσμημένα με ολόσωμα ξύλινα γλυπτά με τους Αποστόλους (βόρεια πλευρά) και άλλους αγίους (νότια πλευρά).
Τα πολύχρωμα βιτρό (witraz) του ναού, φιλοτεχνημένα από τον Waclaw Taranczewski, απεικονίζουν θεματικά τη ζωή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, τη μορφή της Παρθένου Μαρίας, τη ζωή του Αγίου Στανίσλαφ, καθώς και άλλων Πολωνών αγίων.
Η αριστουργηματική μπαρόκ διακόσμηση στο εσωτερικό του ναού καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά στους γερμανικούς βομβαρδισμούς του 1944.
Τα παρεκκλήσια του ναού
Στον καθεδρικό ναό και συγκεκριμένα στην αριστερή πτέρυγά του υπάρχουν εξαιρετικής τέχνης παρεκκλήσια. Στο «Παρεκκλήσιο Baryczka» βρίσκεται ο μεγάλης ιστορικής και θρησκευτικής αξίας «Εσταυρωμένος», έργο ανυπολόγιστης καλλιτεχνικής αξίας της ύστερης γοτθικής περιόδου. Είναι έργο ύψιστης ξυλογλυπτικής, που αναπαριστάνει το πάθος του νεκρού Χριστού (Christo Morto).
Διασώθηκε από τον έμπορο και δημοτικό σύμβουλο της Βαρσοβίας Jerzy Baryczka και μεταφέρθηκε το 1539 στη Βαρσοβία από τον καθεδρικό ναό της Νυρεμβέργης, όπου βρισκόταν κι όταν η μητρόπολη της γερμανικής πόλης κινδύνευσε με καταστροφή κατά την περίοδο της Μεταρρύθμισης.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1944, ο Εσταυρωμένος διασώθηκε από την πυρκαγιά που κατέστρεψε τον καθεδρικό ναό της Βαρσοβίας από Πολωνούς αντιστασιακούς.
Το «Παρεκκλήσιο του Μαστιγωμένου Χριστού» είναι το παλαιότερο τμήμα του καθεδρικού ναού και χρονολογείται από το ΙΕ’ αιώνα. Είναι σχεδιασμένο σε ρυθμό μπαρόκ με άσπρο και άσπρο μάρμαρο και βωμό που ανάγεται στο πρώτο μισό του ΙΖ' αιώνα (περ. 1630).
Στα λοιπά παρεκκλήσια του ναού περιλαμβάνονται το «Παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή», που υφίσταται στην τωρινή αρχιτεκτονική μορφή του από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Το «Το Παρεκκλήσιο του Βαπτιστηρίου», χρονολογούμενο από το ΙΣΤ' αιώνα, που κατεδαφίστηκε κατά τη νεο-γοτθική ανακαίνιση του ναού στον ΙΘ' αιώνα, περιέχει την ιστορική κολυμπήθρα του 1621 από μαύρο μάρμαρο και το ζωγραφικό έργο «Η Βάπτιση του Χριστού» (τέλη 17ου αιώνα) του Μichael Willman.
Στη θέση του πρώην Παρεκκλησίου του Αγίου Στάνισλαφ, το οποίο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οικοδομήθηκε στα 1986 – 1987, σε σχέδια του Μπόλεσλαφ Σμιτ ( Boleslaw Szmidt), το «Παρεκκλήσιο-Μαυσωλείο του Καρδιναλίου Στέφαν Βυζύνσκι» (Stefan Wyszynski, 1901 – 1981), ο οποίος χρημάτισε αρχιεπίσκοπος της Βαρσοβίας και πριμάτος της Πολωνίας. Τέλος, στο ανακατασκευασμένο μπαρόκ «Παρεκκλήσιο της Αμώμου Συλλήψεως» εικονίζεται ζωγραφικά «Η Άμωμος Σύλληψη της Παρθένου Μαρίας». left|thumb|150px|Το Παρεκκλήσιο της Αμώμου Συλλήψεως της Παρθένου Μαρίας
Τα μνημεία του ναού
Περίτεχνο είναι το νεοκλασικής τεχνοτροπίας μνημείο του κόμη Στάνισλαφ Μαλακόφσκι (Stanislaw Nalecz Malachowski), προέδρου της Πολωνικής Βουλής (Sejm), ο οποίος πρωτοστάτησε στην καθιέρωση του πολωνικού Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791, εμπνευσμένου από τις γαλλικές φιλελεύθερες ιδέες.
Το μνημείο φιλοτεχνήθηκε στη Ρώμη σε σχέδια του διάσημου Δανού γλύπτη Μπέρτελ Τόρβαλντσεν (Bertel Thorvaldsen), καταστράφηκε όμως το 1944, όταν γερμανικό άρμα μάχης φορτωμένο με εκρηκτικά ανατίναξε το νότιο τμήμα του ναού. Ανακατασκευάστηκε το 1965. Ο τάφος του Μαλακόφσκι δεν βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη, αλλά στην Εκκλησία του Τίμιου Σταυρού στη Βαρσοβία.
Εθνικό πάνθεον
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη στη Βαρσοβία λειτουργεί επί αιώνες και ως εθνικό πάνθεον. Στις κρύπτες του ναού έχουν ενταφιαστεί μονάρχες, κρατικοί λειτουργοί, πολιτικοί, στρατιωτικοί, επίσκοποι και άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι:
Αβιμέλεχ (βασιλιάς)
μικρογραφία|200px|Ο Αβιμέλεχ Ο Αβιμέλεχ αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη ως Φιλισταίος Βασιλιάς των Γεράρων, δηλαδή των κατοίκων της πόλης Γέραρα, στη εποχή του Αβραάμ. Όταν ο Αβραάμ προσήλθε στη περιοχή του για να κατοικήσει μόνιμα ο Βασιλιάς αυτός παρέλαβε τη Σάρα στο γυναικωνίτη του ως σύζυγό του, την οποία ο Αβραάμ όμως από φόβο του την είχε παρουσιάσει για αδελφή του. (Γεν. 20,1-2)
Κατόπιν όμως θείας επέμβασης του Γιαχβέ, καθώς εμφανίστηκε στον ύπνο του Αβιμέλεχ, η Σάρα αποδόθηκε πίσω στον Αβραάμ άθικτη και ο Αβιμέλεχ συγχωρέθηκε καθώς ότι έπραξε ήταν εν αγνοία του. Επίσης ο Αβραάμ προσευχήθηκε στον Γιαχβέ να γιατρευτούν ο βασιλιάς Αβιμέλεχ και η οικογένειά του απο την αρρώστια τους. (Γεν. 20,4-18)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Κλεόβουλη
Η Κλεόβουλη ήταν η μητέρα του μεγάλου ρήτορα, πολιτικού και στρατηγού, της αρχαίας Αθήνας, του Δημοσθένη.
Ήταν κόρη του Γήλωνα του Αθηναίου και πάμπλουτης γυναίκας από την Σκυθία, την οποία παντρεύτηκε στους Κήπους του Βοσπόρου. Όταν η Κλεόβουλη παντρεύτηκε τον Δημοσθένη τον Παιανιέα, του έδωσε προίκα 50 μνες και απ΄ αυτόν έγινε μητέρα δύο τέκνων του Δημοσθένη, μετέπειτα μεγάλου ρήτορα και πολιτικού, και μιας κόρης κατά δύο χρόνια μικρότερή του.
Όταν πέθανε ο σύζυγός της και ο μικρός Δημοσθένης ήταν μόλις 7 ετών, κατόρθωσε, παρά το γεγονός ότι οι επίτροποι που ανέλαβαν, κατασπατάλησαν την περιουσία της, ν΄ αναθρέψει πολύ καλά τα παιδιά της φροντίζοντας ιδιαίτερα τον φιλάσθενο γιο της.
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Δαρδικές γλώσσες
Οι Δαρδικές γλώσσες ή Νταρντού είναι υποομάδα των Ινδοάριων γλωσσών που ομιλούνται στο βόρειο Πακιστάν στην περιοχή του Γκιλγκίτ Μπαλτιστάν, στο Αζάντ Κασμίρ και στο Κάιμπερ Παχτούνκβα, στο Τζαμού και Κασμίρ και στο ανατολικό Αφγανιστάν Η Κασμίρι είναι η σημαντικότερη Δανδρική γλώσσα, με τεκμηριωμένη λόγια παράδοση και επίσημη αναγνώριση ως μία από τις  εθνικές γλώσσες της Ινδίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δαρδικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Αφγανιστάν Κατηγορία:Γλώσσες του Πακιστάν Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Ινδοάριες γλώσσες
Περί βασιλείου τάξεως
Το έργο Έκθεσις περί της βασιλείου τάξεως (λατιν. De ceremoniis aulae Byzantinae) είναι ένα βιβλίο πρωτοκόλλου σχετικά με τις τελετουργίες των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων στην Αυλή της Κωνσταντινούπολης. Πιο απλά καλείται το «Βιβλίο των Τελετουργιών του Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου», τίτλο που προτιμά ο ιστορικός Ντέιβιντ Τάλμποτ Ράις.
Ιστορία και πηγές
Γράφτηκε, ή τουλάχιστον παραγγέλθηκε, από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο (βασ. 913-959), μάλλον περί το 956-959. To χειρόγραφο Rep. I 17 (Leipzig, Universitätsbibliothek) αναθεωρήθηκε εν μέρη από τον Νικηφόρο Β΄ Φωκά (963-969), ίσως υπό την επίβλεψη του Βασιλείου Λεκαπηνού, παρακοιμώμενου του βασιλιά και περιέχει προηγούμενες περιγραφές του 6ου αι.
Ένα παράρτημα του βιβλίου είναι οι Τρεις πραγματείες των Αυτοκρατορικών στρατιωτικών εκστρατειών, ένα εγχειρίδιο πολέμου γραμμένο από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ για τον γιο και διάδοχό του Ρωμανό Β΄.
Η σύνθεση του έργου
Στην μη ολοκληρωμένη μορφή του, τα κεφάλαια 1-37 του βιβλίου Ι περιγράφουν τις πομπές και εθιμοτυπίες των θρησκευτικών εορτών (πολλές μικρού μεγέθους, αλλά ιδιαίτερα μεγάλες εορτές όπως της Ύψωσης του Σταυρού, των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων, της Κυριακής των Βαΐων, της Μεγάλης Παρασκευής, του Πάσχα και της Ανάληψης, αλλά και ημέρες αγίων όπως του Αγ. Δημητρίου, του Αγ. Βασιλείου, κ.ά., που συχνά εκτεινόταν σε πολλές ημέρες), ενώ τα κεφάλαια 38-83 περιγράφουν κοσμικές εθιμοτυπίες και τελετές μετάβασης, όπως στέψεις (κεφ. 38-40), γάμοι (39, 41), γεννήσεις (42), εξόδιες ακολουθίες (60) ή τους θριάμβους μετά από πόλεμο, οι οποίοι εορτάζονταν στον Ιππόδρομο όπως τα Λουπερκάλια.
Τα πρωτόκολλα αυτά έδιναν κανόνες για αυτοκρατορικές πομπές προς και από ορισμένες εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη και το Μέγα Παλάτιον, με σταθερές στάσεις και κανόνες για τελετουργικές πράξεις και επευφημίες από ειδικούς συμμετέχοντες (το κείμενο των επευφημιών και τα τροπάρια πομπής ή κοντάκια, αλλά επίσης αναφέρονται ειρμοί και στιχηρά). Μεταξύ αυτών ήταν υπουργοί, μέλη της Συγκλήτου, ηγέτες των Βενέτων και των Πρασίνων στις αρματοδρομίες του Ιπποδρόμου, που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στις εθιμοτυπίες της Αυλής. Τα επόμενα κεφάλαια (84-95) είναι παρμένα από ένα εγχειρίδιο του 6ου αι., του Πέτρου του Πατρικίου. Περιγράφουν μάλλον διοικητικές εθιμοτυπίες, όπως ο διορισμός λειτουργών (84-85), περιβολή αξιωμάτων (86), την υποδοχή πρέσβεων και την ανακήρυξη του Δυτικού Αυτοκράτορα (87, 88), την υποδοχή των πρέσβεων της Περσίας (89, 90), αναγορεύσεις ορισμένων Αυτοκρατόρων (91-96), τον διορισμό του προέδρου της Συγκλήτου (97). Η Τάξη του Παλατιού περιγράφει τις μεταφορές (πεζή, με άλογο ή με πλοίο) και τα ενδύματα των συμμετεχόντων, μερικά από τα οποία είχαν παραφθαρμένα λατινικά ονόματα, αν και κατά τους τρεις τελευταίους αιώνες η γλώσσα αυτή είχε παύσει από τη διοίκηση.
Το βιβλίο ΙΙ ακολουθεί μία πολύ όμοια σύνθεση: 1. θρησκευτικές εορτές και την περιγραφή κτηρίων του ανακτόρου, 2. κοσμικές εθιμοτυπίες και αυτοκρατορικές χειροτονίες, 3. αυτοκρατορικές υποδοχές, εορτές πολέμου στον Ιππόδρομο και μετέπειτα έθιμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Ζ΄ και ο γιος του Ρωμανός Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία
Φρανκ Κάπρα
right|thumb|Ο Φρανκ Κάπρα στην αίθουσα του μοντάζ. Ο Φρανκ Κάπρα (Francesco Rosario Capra, 18 Μαΐου 1897 - 3 Σεπτεμβρίου 1991) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης, με καριέρα στις Η.Π.Α.. Κέρδισε τρία Όσκαρ Σκηνοθεσίας και ήταν υποψήφιος άλλες τρεις φορές. Φημίζεται κυρίως για τις κλασσικές του κωμωδίες όπως: Συνέβη μια νύχτα (It happened one night, 1934), Ο Πρίγκηψ των Δολλαρίων (Mr. Deeds goes to town, 1936), Ο κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον (Mr. Smith goes to Washington, 1939) και Μια Υπέροχη Ζωή (It's a wonderful life, 1946).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Δημοψήφισμα του Πουέρτο Ρίκο (1993)
Στις 14 Νοεμβρίου 1993, έλαβε χώρα ένα δημοψήφισμα για το καθεστώς του Πουέρτο Ρίκο. Οι ψηφοφόροι είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν αν επιθυμούν το καθεστώς κοινοπολιτείας με τις ΗΠΑ, ενσωμάτωση στις ΗΠΑ ή ανεξαρτησία. Το δημοψήφισμα ήταν μια πύρρειος νίκη για το καθεστώς κοινοπολιτείας, καθώς η προσέλευση των ψηφοφόρων έφτασε το 73.5%.
Αποτελέσματα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Αποτελέσματα ανά δήμο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στο Πουέρτο Ρίκο
Φαρζίν φακρ Γιασερί
Ο Φαρζίν φακρ Γιασερί (Περσικά:فرزین فخر یاسری, γεννημένος το 1954 στο Λανγκαρούντ του Ιράν) είναι ένας Ιρανός σουρεαλιστής ζωγράφος, συγγραφέας και ποιητής. Μία από τις πιο διάσημες ιστορίες του φέρει το όνομα "Ανοιχτά μάτια ενός νεκρού σκύλου". Ζει και εργάζεται στο Λανγκαρούντ.
Βιογραφία
Ο Φαρζίν Γιασερί γεννήθηκε το 1954 στο Λαγκαρούντ,στην επαρχία του Γκιλάν στο Ιράν. Μεγάλωσε στο χωριό "Ντιαρ γιαν", σε μια ορεινή περιοχή της επαρχίας Γκιλάν. Οι γονείς του ήταν τιμαριούχοι γαιοκτήμονες που χρεοκόπησαν το 1963. Έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο, αλλά αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του λόγω οικονομικών προβλημάτων. Έτσι έγινε αυτοδίδακτος και ξεκίνησε να ζωγραφίζει επαγγελματικά το 1978. Σήμερα ζει στο Λαγκαρούντ. Έχει μια κόρη, ονόματι Γκολίνα και ένα γιο, τον Φιρούζ. Η τεχνική του περιστρέφεται γύρω από το σουρεαλισμό.
Εκθέσεις
Μερικές από τις πιο γνωστές του εκθέσεις είναι:
-1983, 1994, 2003, 2005, Λαγκαρούντ, Ιράν - 1986, 2003, 2007, Λαχιτζάν, Ιράν. -1984, Ζαχεντάν, Ιράν-2004, Σιράζ, Ιράν - 2000, Τεχεράνη, 2000 Τεχεράνη, Ραστ.
Αντιλήψεις
Ο Φαρζίν πιστεύει πως ένας ζωγράφος, εκτός της τεχνικής, θα πρέπει επίσης να αφήνει το προσωπικό του καλλιτεχνικό στίγμα, ώστε να αναγνωρίζεται η αξία του από ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας. Κατά το Φαρζίν, ένας πίνακας αποτελεί μορφή επικοινωνίας προς τον κόσμο. Επιπλέον, ένας καλλιτέχνης θα πρέπει να επιζητεί με τα έργα του τον εμπλουτισμό της τέχνης και του πολιτισμού της κοινωνίας του και όχι να παρέχει απλώς εφήμερη ψυχαγωγία. Πιστεύει πως ένα καλλιτεχνικό έργο θα πρέπει να είναι τόσο αναπάντεχο και σαγηνευτικό ώστε να ελκύσει το μυαλό των θεατών. Επίσης, όπως ο ίδιος λέει, τα αθάνατα κομμάτια τα οποία έγιναν διαχρονικό αντικείμενο θαυμασμού φτιάχτηκαν με τη δύναμη της φαντασίας και όχι τόσο με την ικανότητα της παρατήρησης.
Κατηγορία:Ιρανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιρανοί συγγραφείς
Μανίλα
Η Μανίλα (Φιλιππινέζικα: Lungsod ng Maynila), είναι η πρωτεύουσα των Φιλιππινών. Ο συνολικός πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής της πόλης είναι 11.553.427 κάτοικοι. Η πόλη βρίσκεται στο νησί Λουσόν, στα βόρεια του νησιωτικού συμπλέγματος των Φιλιππίνων. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την Κουεζόν.
Η Μανίλα ήταν το αποικιακό κέντρο της Ισπανίας στην περιοχή των Φιλιππίνων από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις των Φιλιππίνων Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Αιωροπτερισμός
200px|thumb|Απογείωση αιωρόπτερου από το [[Mount Tamalpais]] thumb|200px|Εκπαίδευση στον αετό.
Ο αιωροπτερισμός είναι αεράθλημα, χόμπι, απασχόληση, παθητική εμπειρία, ή ακόμα και επάγγελμα κατά το οποίο ο άνθρωπος πιλοτάρει το αιωρόπτερο (Αετό). Μπορεί να γίνεται για ψυχαγωγικούς λόγους ή στα πλαίσια ενός αεραθλητικού αγώνα. Αν και άρχισε ως απλή κατολίσθηση από μικρούς λόφους με χαμηλών επιδόσεων αετούς, ο αιωροπτερισμός έχει εξελιχθεί τόσο που δίνει πια τη δυνατότητα να πετάξει κανείς στα ύψη για ώρες, να κερδίσει χιλιάδες μέτρα ύψους εκμεταλλευόμενος τα θερμικά ανοδικά ρεύματα του αέρα, να εκτελέσει ακροβατικά, και να διανύσει μεγάλες αποστάσεις. Το άθλημα αυτό είναι παρόμοιο με το αλεξίπτωτο πλαγιάς και το ανεμόπτερο, με τη διαφορά ότι ο αετός είναι αρκετά πιο απλός και πιο φθηνός σε σχέση με το ανεμόπτερο, και σαφώς πιο γρήγορος και πτητικά ικανός από το αλεξίπτωτο πλαγιάς. Αποτελείται από έναν αλουμινένιο ή (πιο σπάνια) συνθετικό σκελετό, πλαισιωμένο από υφασμάτινη πτέρυγα. Ο πιλότος κρεμιέται από τον αετό με έναν ιμάντα και ασκεί τον έλεγχο της πτήσης με τη μετατόπιση του βάρους του σώματός του. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές σε υλικά και ρυθμίσεις για να διαλέξει κανείς το τι του ταιριάζει ανάλογα με την χρήση (αγωνιστική, ψυχαγωγική, εκπαιδευτική, επαγγελματική, κ.λ.π.)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Κατηγορία:Ατομικά αθλήματα Κατηγορία:Υπαίθριες δραστηριότητες αναψυχής Κατηγορία:Εναέρια αθλήματα
Σανκτ Βάλεντιν
Το Σανκτ Βάλεντιν (γερμανικά: Sankt Valentin) είναι η δυτικότερη πόλη του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Σόφι Σολ
Η Σόφι Μαγδαληνή Σολ (Sophia Magdalena Scholl, 9 Μαΐου 1921 - 22 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Γερμανίδα φοιτήτρια και επαναστάτρια, ενεργό μέλος της μη βίαιης αντιστασιακής οργάνωσης Λευκό Ρόδο στη Ναζιστική Γερμανία. Καταδικάστηκε για προδοσία, αφού εντοπίστηκε να μοιράζει αντιπολεμικά φυλλάδια στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου με τον αδερφό της Χανς. Ως αποτέλεσμα,εκτελέστηκαν και οι δύο στη γκιλοτίνα.
Από τη δεκαετία του 1970, η Σολ τιμάται ως μια από τις μεγαλύτερες ηρωίδες της Γερμανίας, για την αντίστασή της στο Τρίτο Ράιχ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας της Σολ, ο Ρόμπερτ, ήταν δήμαρχος του βόρειου Baden, όταν γεννήθηκε η Σόφι. Ήταν η 4η από 6 παιδιά:
Η Σολ ανατράφηκε ως Λουθηρανή. Πήγε σχολείο στην ηλικία των 7 ετών, μάθαινε πολύ εύκολα, και έζησε ανέμελα παιδικά χρόνια. Το 1930, η οικογένεια μετακόμισε στο Λούντβισμπουργκ και δύο χρόνια αργότερα στο Ουλμ, όπου ο πατέρας της εργαζόταν ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Το 1932, η Σολ άρχισε να παρακολουθεί ένα σχολείο θηλέων. Στην ηλικία των 12 ετών, επέλεξε να ενταχθεί στην οργάνωση Bund Deutscher Madel (Ομάδα Γερμανών κοριτσιών), όπως έκαναν οι περισσότερες από τις συμμαθήτριες της, αλλά ο αρχικός ενθουσιασμός της αντικαταστάθηκε από σκεπτικισμό. Είχε επίγνωση των αντικρουόμενων πολιτικών ιδεολογιών του πατέρα της, των φίλων της και, επίσης, μερικών από τους δασκάλους της. Η πολιτική συμπεριφορά είχε γίνει απαραίτητο κριτήριο στην επιλογή των φίλων της. Η σύλληψη των αδερφών και φίλων της το 1937 για συμμετοχή στο Γερμανικό Κίνημα Νεολαίας την επηρέασε βαθύτατα.
Είχε ταλέντο στο σχεδιασμό και τη ζωγραφική και για πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με μερικούς "περιθωριακούς" καλλιτέχνες. Όντας φανατική αναγνώστρια,ανέπτυξε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Η πίστη της στον Θεό και στην απαραίτητη αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου διαμόρφωσε τη βάση για την αντι-ναζιστική της ιδεολογία.
Την άνοιξη του 1940, αποφοίτησε από το σχολείο θηλέων, όπου το αντικείμενο του δοκιμίου της ήταν " Το χέρι που κούνησε την Κούνια,κούνησε ολόκληρο τον Κόσμο ". Καθώς είχε μεγάλη αδυναμία στα παιδιά, έγινε δάσκαλος σε νηπιαγωγείο στο Ινστιτούτο Frobel στο Ουλμ. Επέλεξε αυτή την εργασία ελπίζοντας ότι θα αναγνωριστεί ως εναλλακτική υπηρεσία στο Reichsarbeitsdienst (Εθνική Υπηρεσία Εργασίας), κάτι το οποίο ήταν προαπαιτούμενο ώστε να εισαχθεί σε πανεπιστήμιο. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε, και την άνοιξη του 1941 ξεκίνησε μια εξάμηνη θητεία στη βοηθητική υπηρεσία πολέμου ως καθηγήτρια σε παιδικό σταθμό στο Μπλούμπεργκ. Το καθεστώς της Εθνικής Υπηρεσίας Εργασίας θύμιζε στρατιωτικό και αυτό προβλημάτισε τη Σολ και την οδήγησε στο να αρχίσει να εφαρμόζει παθητική αντίσταση.
Μετά την 6μηνη θητεία της, το Μάιο του 1942, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου ως φοιτήτρια φιλοσοφίας και βιολογίας. Ο αδερφός της, Χανς, ο οποίος σπούδαζε ιατρική εκεί, την σύστησε στους φίλους του. Παρόλο που αυτή η ομάδα φίλων έγινε αργότερα γνωστή για τις πολιτικές της πεποιθήσεις, αρχικά συγκροτήθηκε λόγω της κοινής αγάπης για τις τέχνες, τη μουσική ,τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Ορειβασία, σκι και κολύμβηση έπαιζαν επίσης σημαντικό ρόλο για αυτούς. Παρακολουθούσαν συχνά συναυλίες,θεατρικές παραστάσεις και λογοτεχνικές διαλέξεις μαζί.
Στο Μόναχο, η Σολ γνώρισε ένα μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών, συγγραφέων και φιλοσόφων, συγκεκριμένα τους Carl Muth και Theodor Haecker, οι οποίοι αποτέλεσαν σημαντικές γνωριμίες για εκείνη. Το ερώτημα, το οποίο ανέλυαν, ήταν το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένα άτομο που ζει σε δικτατορικά καθεστώτα. Στη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών του 1942, η Σολ έπρεπε να υπηρετήσει σε ένα μεταλλουργικό εργοστάσιο στο Ουλμ. Την ίδια περίοδο, ο πατέρας της ήταν στη φυλακή, καθώς είχε μιλήσει αρνητικά σε έναν υπάλληλο του για τον Χίτλερ.
Προέλευση του Λευκού Ρόδου
Με βάση την αλληλογραφία μεταξύ εκείνης και του δεσμού της, Fritz Hartnagel (η οποία αναλύθηκε από τους Gunter Biemer και Jakob Knab του περιοδικού Newman Studien), έδωσε 2 τόμους από τις ομιλίες του Καρδινάλιου John Henry Newman στον Hartnagel, όταν τον έστειλαν στο ανατολικό μέτωπο, το Μάιο του 1942. Η ανακάλυψη από τον Jakob Knab δείχνει τη σημασία που έπαιζε η θρησκεία στη ζωή της Σολ και τονίστηκε σε ένα άρθρο στο Catholic Herald της Αγγλίας. Το Λευκό Ρόδο ιδρύθηκε, αφού η Σολ και οι άλλοι διάβασαν μια αντιναζιστική ομιλία από τον Clemens August Graf von Galen (Το λιοντάρι του Munster), τον Ρωμαιοκαθολικό Επίσκοπο του Munster. Παρόλο που ήταν Λουθηρανή η Σολ συγκινήθηκε.
Αυτή και οι υπόλοιποι είχαν τρομοκρατηθεί από τις αναφορές του Hartnagel για τη συμπεριφορά των Γερμανών στο ανατολικό μέτωπο όπου ο Hartnagel είδε σοβιετικούς στρατιώτες να εκτελούνται μέσα σε λάκκους και έμαθε για τις μαζικές δολοφονίες των Εβραίων. Η αλληλογραφία της με τον Hartnagel ανέλυε σε βάθος την "θεολογία της συνείδησης" η οποία αναπτύχθηκε στα γραπτά του Newman. Αυτό παρουσιάζεται ως η κύρια γραμμή άμυνας της στα πρακτικά των ανακρίσεών της, οι οποίες οδήγησαν στη "δίκη" και την εκτέλεση της. Αυτά τα πρακτικά έγιναν η βάση για την ταινία του 2005 "Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ".
Δραστηριότητες του Λευκού Ρόδου
Τα κύρια μέλη, αρχικά, ήταν ο Hans Scholl (ο αδερφός της Σόφι), ο Will Graf και ο Christoph Probst. Στις αρχές του καλοκαιριού του 1942, αυτή η ομάδα νεαρών συνέταξε 6 αντιναζιστικά, πολιτικά φυλλάδια. Αντίθετα με την κοινή αντίληψη, η Σόφι Σολ δε συμμετείχε στη συγγραφή αυτών των άρθρων. Αρχικά, ο αδερφός της, δεν την ενημέρωνε για τις δραστηριότητες του, αλλά, όταν τις ανακάλυψε, τον ακολούθησε και αποδείχθηκε πολύτιμη για την ομάδα καθώς, επειδή ήταν γυναίκα, η πιθανότητα να τη σταματήσουν τα SS ήταν πολύ μικρότερη. Αυτοαποκαλούμενοι το Λευκό Ρόδο, καλούσαν τους Γερμανούς να εφαρμόσουν παθητική αντίσταση εναντίον των Ναζί. Αυτή και τα υπόλοιπα μέλη του Λευκού Ρόδου συνελήφθησαν όταν διαμοίραζαν το 6ο φυλλάδιο, στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, στις 18 Φεβρουαρίου του 1943.
Στο Λαϊκό Δικαστήριο, μπροστά στον Δικαστή Rolan Freisler, στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, καταγράφηκαν τα ακόλουθα λόγια της Σολ:
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, η Σολ, ο αδερφός της, Hans, και ο φίλος τους Christoph Probst κρίθηκαν ένοχοι για προδοσία, και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αποκεφαλίστηκαν όλοι στη γκιλοτίνα από τον εκτελεστή Johann Reichhart στη φυλακή Stadelheim του Μονάχου, μερικές ώρες αργότερα, στις 17:00. Την εκτέλεση επέβλεψε ο Walter Roemer, ο επικεφαλής του δικαστηρίου του Μονάχου. Οι αξιωματικοί της φυλακής, όταν περιέγραφαν αργότερα τη σκηνή, τόνισαν την τόλμη της Σολ, όταν περπατούσε προς την εκτέλεση της. Οι τελευταίες της λέξεις ήταν:
Ο Fritz Hartnagel απομακρύνθηκε από το Στάλινγκραντ τον Ιανουάριο του 1943, αλλά δεν επέστρεψε στη Γερμανία πριν την εκτέλεση της Σόφι. Αργότερα παντρεύτηκε την αδερφή της Σόφι, την Ελίζαμπεθ.
Κληρονομιά
Μετά το θάνατο της, ένα αντίγραφο του 6ου φυλλαδίου βγήκε κρυφά από τη Γερμανία μέσω της Σκανδιναβίας και κατέληξε στην Αγγλία από τον Γερμανό νομικό Helmuth James Graf von Moltke, όπου χρησιμοποιήθηκε από τους Συμμάχους. Στα μέσα του 1943, έριξαν αεροπορικώς στη Γερμανία εκατομμύρια αντίγραφα προπαγάνδας της προκήρυξης, η οποία τώρα είχε μετονομαστεί σε Το Μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου.
Σε ιστορικό πλαίσιο, η κληρονομιά του Λευκού Ρόδου, έχει τεράστια σημασία για πολλούς μελετητές, τόσο για την επίδειξη τρομερού πνευματικού θάρρους, όσο κι ως μια καταγεγραμμένη περίπτωση εναντίωσης σε μια περίοδο έντονης καταστολής, λογοκρισίας και κομφορμιστικής πίεσης.
Η θεατρική συγγραφέας Lillian Garrett-Groag δήλωσε στο Newsday στις 22 Φεβρουαρίου του 1993 ότι " Είναι πιθανότατα η πιο αξιοθαύμαστη περίπτωση αντίστασης του 20ου αιώνα που μπορώ να σκεφτώ...το γεγονός ότι 5 μικρά παιδιά, μέσα στο στόμα του λύκου, που πραγματικά είχε σημασία, είχαν το απίστευτο θάρρος να κάνουν όλα όσα έκαναν, είναι ειλικρινά απίστευτο για μένα. Γνωρίζω ότι ο κόσμος είναι καλύτερος λόγω του ότι υπήρξαν αυτά τα άτομα, αλλά δε ξέρω γιατί. "
Στο ίδιο τεύχος του Newsday, ο ιστορικός του Ολοκαυτώματος Jud Newborn δήλωσε ότι " Δε μπορεί κάποιος να μετρήσει την επίδραση αυτού του είδους αντίστασης με βάση το ότι ανατινάχτηκε ένας Χ αριθμός από γέφυρες ή ότι έπεσε ένα καθεστώς....το Λευκό Ρόδο είχε περισσότερο μια συμβολική αξία, αλλά πρόκειται για μια πολύ σημαντική αξία. "
Στις 9 Μαΐου του 2014,η Google επέλεξε τη Σολ για το Google Doodle την ημέρα που θα ήταν τα 93α γενέθλιά της.
Τιμές
Πολλά τοπικά σχολεία, όπως επίσης και αμέτρητοι δρόμοι και πλατείες στη Γερμανία, έχουν πάρει το όνομα της Σολ και του αδερφού της.
Ταινίες, βιβλία και θεατρικά έργα
Το Φεβρουάριο του 2005, μια ταινία για τις τελευταίες μέρες της Σολ, Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ με τη Γιούλια Γιεντς στο ρόλο της Σολ κυκλοφόρησε. Περιέχοντας συνεντεύξεις και μαρτυρίες από επιζώντες, οι οποίες είχαν μείνει κρυμμένες στα αρχεία της Ανατολικής Γερμανίας μέχρι το 1990. Προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας τον Ιανουάριο του 2006. Για την ερμηνεία της ως Σολ, η Γιεντς κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου (Lolas) καθώς επίσης και την Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Το βιβλίο των Jud Newborn και Annette Dumbach του 1986 για το Λευκό Ρόδο Shattering the German Night  (Little,Brown) επανεκδόθηκε σε μια εκτενή, ενημερωμένη και εικονογραφημένη έκδοση το 2006 με τίτλο Η Σόφι Σολ και το Λευκό Ρόδο, ώστε να συνοδεύσει την κυκλοφορία της νέας ταινίας και να προσφέρει μια μελέτη σχετικά με την ιστορία του Λευκού Ρόδου.
Το Φεβρουάριο του 2009, το History Press εξέδωσε το Σόφι Σολ : Η αληθινή ιστορία της γυναίκας που αψήφισε το Χίτλερ του Frank McDonough.
Το Φεβρουάριο του 2010, ο Carl Hanser Verlag εξέδωσε το Σόφι Σολ : Μια Βιογραφία (στα Γερμανικά), από την Barbara Beuys.
Υπήρχαν 3 παλαιότερες ταινίες σχετικά με την αντίσταση του Λευκού Ρόδου. Η πρώτη ταινία χρηματοδοτήθηκε από την κυβέρνηση του ομόσπονδου κρατιδίου της Βαυαρίας και κυκλοφόρησε στη δεκαετία του 1970 με τίτλο Das Versprechen (Η υπόσχεση). Το 1982, η ταινία Fünf letzte Tage (Οι πέντε τελευταίες μέρες) του Percy Adion παρουσίασε την Lena Stolze ως Σολ τις τελευταίες μέρες της από την οπτική γωνία της συγκρατούμενής της Else Gebel. Το ίδιο έτος, η Stolze επανέλαβε το ρόλο στην ταινία Το Λευκό Ρόδο του Michael Verhoeven. Σε μια συνέντευξη, η Stolze δήλωσε ότι ο ρόλος που έπαιξε ήταν "τιμή για εκείνη".
Το έργο της Αμερικανίδας θεατρικής συγγραφέως Lillian Garrett-Groag Το Λευκό Ρόδο παρουσιάζει τη Σολ ως πρωταγωνιστικό χαρακτήρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γερμανοί αντιστασιακοί‎
Revolution
Το Revolution είναι τηλεοπτική σειρά που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2012 στο τηλεοπτικό δίκτυο NBC. Η υπόθεση της σειράς είναι ότι στο μακρινό μέλλον για κάποιο άγνωστο λόγο διακόπηκε η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε όλον τον κόσμο με αποτέλεσμα την πτώση των κυβερνήσεων και αλλαγή της ηγεσίας σε άτομα του περιθωριακού χώρου (στην σειρά αναφέρονται σαν Εθνοφρουρά - Malisia).
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του NBC
Γκέγκηδες
Γκέγκας ή Γκέγκης ονομάζεται αυτός που ανήκει στην αλβανική φυλή των Γκέγκηδων, που είναι εγκατεστημένοι στα βόρεια της Αλβανίας κοντά στα σύνορα με την άλλοτε Γιουγκοσλαβία.
Γενικότερα οι Γκέγκηδες διακρίνονται από τις άλλες αλβανικές φυλές, όπως είναι οι Τόσκηδες, Λιάπηδες, Τσάμηδες κ.λπ., και ανθρωπολογικά, πολύ δε περισσότερο από τα έθιμά τους και το γλωσσικό ιδιώμά τους. Είναι γενικά μεγαλόσωμοι, ξανθοί, γαλανομάτες.
Ως προς τη θρησκεία τους, επί το πλείστον είναι μουσουλμάνοι και σ'ένα πολύ μεγάλο ποσοστό χριστιανοί καθολικοί, πλην όμως με πολύ χαμηλή θρησκευτική συνείδηση μεταξύ των δογμάτων. Χαρακτηριστική επ΄ αυτού είναι η δημώδης παροιμία που αναφέρεται στην θρησκεία: Εκεί που βρίσκεται το σπαθί βρίσκεται και η πίστη ( Ku është shpata është besa).
Επί τουρκοκρατίας, οι Γκέγκηδες στις περισσότερες περιοχές του βορρά δεν ήταν αναγκασμένοι να πληρώνουν τους φόρους των Οθωμανών και μπορούσαν να χρησιμοποιούν το δικό τους αυτόνομο δικαϊκό σύστημα. Εν τούτοις ήταν αναγκασμένοι να προσέρχονται σε μάχη όποτε το ζητούσαν οι Οθωμανοί με αντάλλαγμα τη διάτηρηση της αυτονομίας και αυτοδιοίκησης τους. Ένα απομεινάρι αυτού του γεγονότος είναι και ο παροιμιώδης τύπος του θεάτρου Σκιών "Βελή Γκέγκας". Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Οθωμανοί στρατηγοί χρησιμοποίησαν τους Γκέγκηδες σε πολλές επιχειρήσεις, κυρίως όμως στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Επίσης οι Σουλτάνοι όρισαν τους Γκέγκηδες ως ακρίτες κατά του Μαυροβουνίου και της Σερβίας. Τέλος εξ αυτών αποτελείτο και η περιβόητη σουλτανική ανακτορική φρουρά των Αρναούτηδων (η ονομασία των Τούρκων για τους Αλβανούς). όπως και επίσης πάνω από 30 Μεγάλοι Βεζύρηδες, το αντίστοιχο ενός πρωθυπουργού.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Αλβανικές φυλές Κατηγορία:Γκεγκερία
Πρωτέωμα
μικρογραφία| Δομή πρωτεώματος |εναλλ.=Το σύνολο των πρωτεϊνών σε έναν ζωντανό οργανισμό, έναν ιστό, ένα κύτταρο ή ένα σύνολο κυττάρων υπό ακριβείς συνθήκες και σε συγκεκριμένο χρόνο ονομάζεται πρωτέωμα (για παράδειγμα, ανθρώπινο πρωτέωμα).
Στα βακτηριακά κύτταρα, το πρωτέωμα περιλαμβάνει περίπου 1.000 έως 10.000 διαφορετικούς τύπους πρωτεϊνικών μορίων, ανάλογα με το είδος. Στους ανθρώπους υπολογίζεται ότι εμπλέκονται μεταξύ 500.000 και 1.000.000 πρωτεϊνικά είδη.
Μέγεθος και περιεχόμενο
Το πρωτέωμα μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το γονιδίωμα, ειδικά σε ευκαρυωτικά κύτταρα, καθώς περισσότερες από μία πρωτεΐνες μπορούν να παραχθούν από ένα γονίδιο (π.χ. το ανθρώπινο πρωτέωμα αποτελείται από 92.179 πρωτεΐνες από τις οποίες 71.173 είναι παραλλαγές άλλων). Από την άλλη πλευρά, αρκετά γονίδια δεν μεταφράζονται στις πρωτεΐνες και πολλά γνωστά γονίδια κωδικοποιούν μόνο το RNA που είναι το τελικό λειτουργικό προϊόν. Επιπλέον, το πλήρες μέγεθος των πρωτεωμάτων ποικίλει ανάλογα με το βασίλειο ζωής. Για παράδειγμα, οι ευκαρυώτες, τα βακτηρίδια, τα αρχαία και οι ιοί έχουν κατά μέσο όρο 15.145, 3.200, 2.358 και 42 πρωτεΐνες αντίστοιχα κωδικοποιημένες στα γονιδιώματα τους.
Ο όρος "σκούρο πρωτέωμα" που δημιουργήθηκε από τον Περντιγκάο και τους συνεργάτες του ορίζει περιοχές πρωτεϊνών που δεν έχουν ανιχνεύσιμη ομολογία αλληλουχίας με άλλες πρωτεΐνες γνωστής τρισδιάστατης δομής και συνεπώς δεν μπορούν να μοντελοποιηθούν με ομολογία .Για 546.000 πρωτεΐνες Σουίς-Προτ, το 44-54% του πρωτεώματος σε ευκαρυωτικά κύτταρα και ιούς βρέθηκε να είναι "σκοτεινό", σε σύγκριση με μόλις ~ 14% στα αρχαία και τα βακτήρια.
Στρένγκμπεργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
1-βουτεν-1-όλη
Η βουτεν-1-όλη-1 είναι  ονομασία δύο γεωμετρικών ισομερών αλκενολών, δηλαδή ακόρεστων άκυκλων μονοσθενών αλκοολών με ένα διπλό δεσμό. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τους τύπους CH3CH2CH=CHOH και EtCH=CHOH. Με βάση το χημικό της τύπο, C4H8Ο έχει τα ακόλουθα εικοσιτέσσερα (24) ισομερή:
Ταυτομέρεια
Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την βουτανάλη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της αλδεδης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών βουτεν-1-όλης-1. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις : 500 px
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη του στην βουτεν-1-όλη-1. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοπροπανόλη-1 που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά 2-αλοβουτ ανάλη :
Πηγές
Κατηγορία:Ελάσσονα ταυτομερή Κατηγορία:Αλκενόλες
Τζιανγκ Τσινγκ
Η Τσιάνγκ Τσινγκ (Pinyin: Jiang Qing) (Κινέζικα: 江青) ή αλλιώς Madame Mao (14 Μαρτίου 1914 - 19 Μαΐου 1991) ήταν Κινέζα πολιτικός, επαναστάτης και η τέταρτη σύζυγος του Προέδρου της Λαικής Δημοκρατίας της Κίνας Μάο Τσετούνγκ από το 1937 μέχρι και τον θάνατο του το 1976.
Η Τσιάνγκ ήταν ηθοποιός πριν ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Αργότερα μόλις ο Μάο ανέβει στην εξουσία θα εκτελέσει όλους τους εχθρούς της, μέχρι και ανώτατα κομματικά στελέχη.
Μετά τον θάνατο του Μάο προσπάθησε να καθαιρέσει τον διάδοχο του Χουά Γκουοφένγκ και να γίνει η ίδια πρόεδρος, παρόλο που δεν ήταν αρεστή ούτε από τον λαό αλλά ούτε από το κόμμα. Τελικά θα συλληφθεί μαζί με άλλους τρείς που θα μείνουν γνωστοί ως η "Συμμορία των Τεσσάρων" και θα καταδικαστούν για προδοσία, ένα μήνα αργότερα. Η σύλληψη της Τσιάνγκ σηματοδοτεί επίσημα το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης.
Στο δικαστήριο η ποινή για αυτή και τους άλλους τρεις ήταν θάνατος μα ύστερα θα μετατραπεί σε ισόβια. Αποφυλακίστηκε το 1985 και θα διαγραφεί εντελώς από το κόμμα. Αυτοκτόνησε το 1991 στο νοσοκομείο με ένα σχοινί λόγω του καρκίνου που την ταλαιπωρούσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Κινέζοι ηθοποιοί Κατηγορία:Κινέζοι κομμουνιστές Κατηγορία:Μαοϊστές
Ατμομηχανή
thumb|right|250px|Η Ρουκέτα (Rocket) του [[Τζορτζ Στίβενσον, μια από τις πρώτες ατμομηχανές για τρένα, που κατασκευάστηκε το 1829. Η συγκεκριμένη βρίσκεται στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου]] εναλλ.=Boulton & Watt Steam Engine|δεξιά|μικρογραφία|343x343εσ|Η Ατμομηχανή των Boulton & Watt, 1784.Γενικά ως ατμομηχανή χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε μηχανή χρησιμοποιεί την ενέργεια και πίεση του ατμού προκειμένου να παραγάγει έργο.
Γενικά
Αν και απλές ατμομηχανές είχαν κατασκευαστεί ήδη από την αρχαιότητα, με γνωστότερο παράδειγμα την ατμάμαξα αιολόσφαιρα, ή ατμοστρόβιλος - η πρώτη ατμομηχανή στην ιστορία-του Ήρωνα (Έλληνα μηχανικού και γεωμέτρη), ωστόσο ποτέ δεν βρήκαν πρακτική εφαρμογή, καθώς οι τότε κοινωνίες χρησιμοποιούσαν κυρίως την απλή μυϊκή δύναμη. Η ατμομηχανή που κατασκεύασε ο Τόμας Σέιβερι το 1698 για την άντληση νερού είναι η πρώτη μηχανή του είδους που κατασκευάστηκε για πρακτικές εφαρμογές. Επόμενος σημαντικός σταθμός ήταν η μηχανή του Τόμας Νιούκομεν, το 1712, την οποία βελτίωσε ο Τζέιμς Βατ. Έκτοτε οι ατμομηχανές συνέχισαν να βελτιώνονται και να εξελίσσονται συνεχώς, παίζοντας το βασικό ρόλο στην πραγματοποίηση της βιομηχανικής επανάστασης και επομένως τη μετάβαση από τον χειρωνακτικό τρόπο εργασίας και παραγωγής στον μηχανοποιημένο. Επίσης, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της ναυσιπλοΐας και της ναυτιλίας, με την εμφάνιση του ατμόπλοιου, που δεν εξαρτιόταν από τον άνεμο για την κίνησή του, όπως τα ιστιοφόρα, και την καθιέρωση του σιδηροδρόμου ως κύριου τρόπου χερσαίων μεταφορών στις ανεπτυγμένες χώρες. Τον εικοστό αιώνα, οι ατμομηχανές εκτοπίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους κινητήρες ντίζελ, τους ηλεκτροκινητήρες και άλλα είδη κινητήρων εσωτερικής καύσης, μια και αυτοί ήταν οι τρόποι παραγωγής ενέργειας που έκαναν την εμφάνισή τους στο προσκήνιο εκείνη την εποχή (19ος αιώνας).
Αντλίες κινητήρων
Η πρώτη εμπορική ατμοκίνητη συσκευή ήταν μια αντλία νερού, που αναπτύχθηκε το 1698 από τον Τόμας Σέιβερι. Χρησιμοποίησε ατμό συμπύκνωσης για να δημιουργήσει ένα κενό το οποίο σήκωσε νερό από κάτω και έπειτα χρησιμοποίησε πίεση ατμού για να το ανεβάσει ψηλότερα. Οι μικρές μηχανές ήταν αποτελεσματικές, αν και τα μεγαλύτερα μοντέλα ήταν προβληματικά. Είχαν ένα περιορισμένο ύψος ανύψωσης και ήταν επιρρεπείς σε εκρήξεις λέβητα. Ο μηχανισμός Σέιβερι χρησιμοποιήθηκε σε ορυχεία, αντλιοστάσια και τροφοδότες νερού σε τροχούς νερού που τροφοδότησαν κλωστοϋφαντουργικά μηχανήματα. Ο κινητήρας του Σέιβερι ήταν χαμηλού κόστους. Η Bento de Moura Πορτογαλίας εισήγαγε μια βελτίωση της κατασκευής του Σέιβερι "για να την καταστήσει ικανή να εργαστεί", όπως περιγράφεται από τον John Smeaton στις Φιλοσοφικές Συναλλαγές που δημοσιεύθηκε το 1751. Συνέχισε να παράγεται μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Ένας κινητήρας ήταν ακόμα γνωστός ότι λειτουργεί το 1820.
Jacob Leupold Ατμομηχανή 1720
Ο πρώτος εμπορικά επιτυχημένος κινητήρας που μπορούσε να μεταδώσει τη συνεχή ισχύ σε μια μηχανή ήταν ο ατμοσφαιρικός κινητήρας που εφευρέθηκε από τον Thomas Newcomen γύρω στο 1712. Βελτιώθηκε στην αντλία ατμού του Σέιβερι, χρησιμοποιώντας ένα έμβολο όπως πρότεινε ο Παπέν. Ο κινητήρας του Newcomen ήταν σχετικά ανεπαρκής και χρησιμοποιείται κυρίως για την άντληση νερού. Δούλεψε δημιουργώντας ένα μερικό κενό με συμπύκνωση ατμού κάτω από ένα έμβολο μέσα σε έναν κύλινδρο. Χρησιμοποιήθηκε για την αποστράγγιση των ορυχείων σε βάθη που μέχρι τώρα ήταν αδύνατο και για την παροχή επαναχρησιμοποιούμενου νερού για την οδήγηση τροχαλιών σε εργοστάσια που βρίσκονται μακριά από ένα κατάλληλο "κεφάλι". Το νερό που πέρασε πάνω από τον τροχό αντλήθηκε σε μια δεξαμενή αποθήκευσης πάνω από τον τροχό. Το 1780 ο James Pickard κατοχύρωσε τη χρήση ενός σφονδύλου και ενός στροφαλοφόρου άξονα για την παροχή περιστροφικής κίνησης από έναν βελτιωμένο κινητήρα Newcommen.
Το 1720 ο Jacob Leupold περιγράφει μια δίκυκλη ατμομηχανή υψηλής πίεσης. Η εφεύρεση δημοσιεύθηκε στο σημαντικό έργο του "Theatri Machinarum Hydraulicarum". Ο κινητήρας χρησιμοποίησε δύο βαριά έμβολα για να παρέχει κίνηση σε αντλία νερού. Κάθε έμβολο ανυψώθηκε από την πίεση του ατμού και επέστρεψε στην αρχική του θέση με βαρύτητα. Τα δύο έμβολα μοιράστηκαν μια κοινή περιστροφική βαλβίδα τεσσάρων κατευθύνσεων συνδεδεμένη απευθείας με ένα λέβητα ατμού.
Μηχανή άντλησης Watt
Το επόμενο σημαντικό βήμα συνέβη όταν ο Τζέιμς Βατ ανέπτυξε (1763-1775) μια βελτιωμένη έκδοση του κινητήρα της Newcomen, με έναν ξεχωριστό συμπυκνωτή. Οι πρώτοι κινητήρες των Boulton και Βατ χρησιμοποίησαν το μισό άνθρακα όσο και η βελτιωμένη έκδοση του Newcomen για τον John Smeaton. Οι πρώτες μηχανές του Newcomen και του Βατ ήταν "ατμοσφαιρικές". Τροφοδοτήθηκαν από την πίεση του αέρα, ωθώντας ένα έμβολο στο μερικό κενό που δημιουργείται από την συμπύκνωση ατμού, αντί της πίεσης του διογκούμενου ατμού. Οι κύλινδροι κινητήρων έπρεπε να είναι μεγάλοι επειδή η μόνη δυνάμενη να χρησιμοποιηθεί δύναμη επί αυτών ήταν η ατμοσφαιρική πίεση.
Ο Βατ ανέπτυξε περαιτέρω τον κινητήρα του, τροποποιώντας τον έτσι ώστε να παρέχει μια περιστροφική κίνηση κατάλληλη για την οδήγηση μηχανημάτων. Αυτό επέτρεψε στα εργοστάσια να εγκατασταθούν μακριά από τα ποτάμια και επιτάχυναν το ρυθμό της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Μηχανές υψηλής πίεσης
Η έννοια της υψηλής πίεσης, μαζί με μια πραγματική τιμή πάνω από το περιβάλλον, εξαρτάται από την εποχή στην οποία ο όρος χρησιμοποιήθηκε. Για την έγκαιρη χρήση του όρου Van Reimsdijk αναφέρεται ότι ο ατμός είναι σε επαρκώς υψηλή πίεση ώστε να μπορεί να εξαντληθεί στην ατμόσφαιρα χωρίς να στηρίζεται σε κενό για να μπορέσει να εκτελέσει χρήσιμη εργασία. Ewing 1894, σελ. 22 δηλώνει ότι οι κινητήρες συμπύκνωσης Watt ήταν τότε γνωστοί ως χαμηλή πίεση σε σύγκριση με τους κινητήρες χωρίς συμπύκνωση υψηλής πίεσης της ίδιας περιόδου.
Μέρη
Τα κύρια μέρη μιας ατμομηχανής είναι ο θάλαμος καύσης, όπου καίγεται το καύσιμο (π.χ. ξύλα (αρχικά), ανθρακίτης, λιγνίτης (σπανιότερα), πετρέλαιο -αργότερα-), ο λέβητας, όπου το νερό μετατρέπεται σε ατμό, ο κύλινδρος με το έμβολο που μετατρέπει την πίεση του ατμού σε μηχανικό έργο και τέλος ο συμπυκνωτής, όπου ο ατμός μετατρέπεται και πάλι σε νερό για να ξαναγυρίσει στο λέβητα και να κλείσει ο θερμοδυναμικός κύκλος της μηχανής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ατμοπαραγωγή Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία Κατηγορία:Ατμομηχανές Κατηγορία:Θερμικές μηχανές Κατηγορία:Κινητήριες μηχανές Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές Κατηγορία:Σιδηροδρομική Τεχνολογία Κατηγορία:Τεχνολογίες αερίων Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Άγαλμα του Ηρακλή στο Μπεχιστούν
μικρογραφία|Το άγαλμα του Ηρακλή στο Ιράν|248x248εσ Το άγαλμα του Ηρακλή στο Μπεχιστούν του Ιράν, είναι ένα άγαλμα που λαξεύτηκε σε βράχο το 153 π.Χ. περίπου και φέρει επιγραφή στα αρχαία ελληνικά.
Ιστορικό
Σύμφωνα με την επιγραφή το άγαλμα κατασκευάστηκε το 153 π.Χ. που συμπίπτει με τη βασιλεία του Μιθριδάτη Α΄ της Παρθίας. Bρίσκεται στο βουνό Μπεχιστούν (Behistun) και ανακαλύφθηκε το 1957. Ο Ηρακλής κρατάει κύπελλο στο αριστερό του χέρι και με το άλλο χέρι ακουμπάει το πόδι του. Το άγαλμα έχει μήκος 1,47 μ. και ενώνεται με το βουνό. Το κεφάλι του αγάλματος κλάπηκε δύο φορές, αλλά βρέθηκε και τις δύο. Ωστόσο, το σημερινό κεφάλι του αγάλματος είναι αντίγραφο, από το γνήσιο, το οποίο φυλάσσεται στον  Πολιτιστικό Οργανισμό "Cultural Heritage, Handicrafts and Tourism Organization of Iran", στην Τεχεράνη.
Ακίρα Νισιμούρα
Ο Ακίρα Νισιμούρα (西村 朗 Nishimura Akira, γεν. 8 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Ιάπωνας συνθέτης από την Οσάκα.
Βιογραφία
Ο Νισιμούρα σπούδασε σύνθεση και μουσική θεωρία σε ένα μεταπτυχιακό επίπεδο στο Tokyo National University of Fine Arts and Music. Σπούδασε, επίσης, Ασιατική παραδοσιακή μουσική, θεολογία, αισθητική, κοσμολογία και την ετεροφωνία, τα οποία είναι μόνιμες επιρροές στις συνθέσεις του.
Έχει κερδίσει πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και του 36ου Suntory Music Award (2004). Επίσης, του έχει ανατεθεί αρκετές φορές η διοργάνωση πολλών φεστιβάλ μουσικής στο εξωτερικό.
Τέλος, ο Nishimura ήταν κριτής το 2007 στην απονομή βραβείου σύνθεσης Toru Takemitsu.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες συνθέτες
Εθνικό Πάρκο Κακαντού
Το Εθνικό Πάρκο Κακαντού(Kakadu National Park) βρίσκεται στη Βόρεια Επικράτεια της Αυστραλίας, 171 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Ντάργουιν και πιο συγκεκριμένα στο εσωτερικό της Αλιγάτορ Ρίβερς περιφέρεια της Βόρειας Επικράτειας της Αυστραλίας.
Καλύπτει μια έκταση των 1.980.400 εκταρίων (δηλαδή 4.894.000 στρέμματα), επεκτείνετε περίπου 200 χιλιόμετρα από το βορρά προς το νότο και πάνω από 100 χιλιόμετρα από την ανατολή προς τη δύση.Έχει το μέγεθος της Σλοβενίας, περίπου το ένα τρίτο του μεγέθους της Τασμανίας, και σχεδόν το μισό μέγεθος της Ελβετίας.
Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αυστραλίας Κακαντου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία
Γέρμη (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γέρμη είναι γνωστές τρεις πόλεις της Μικράς Ασίας, οι δύο στη Μυσία και η τρίτη στη Γαλατία της Μικράς Ασίας:
Νεοπλατωνισμός
Ο όρος νεοπλατωνισμός χρησιμοποιείται από την ιστορία της φιλοσοφίας για να σηματοδοτήσει μια καινοτόμα χρονική περίοδο στη σκέψη και τις ιδέες του πλατωνισμού κατά την περίοδο της ύστερης αρχαιότητας (3ος - 6ος αιώνας). Ο νεοπλατωνισμός αποτέλεσε μεταφυσική, ηθική και μυστικιστική φιλοσοφική σχολή και γι' αυτόν τον λόγο κατέχει, ανάμεσα στα άλλα, κεντρικό ρόλο στην ιστορία των θρησκειών και του αποκρυφισμού.
Ιστορικό
Ο νεοπλατωνισμός διαμορφώθηκε στην Αλεξάνδρεια κατά τον 3ο αιώνα από τον φιλόσοφο Αμμώνιο, τον επικαλούμενο Σακκά, που δίδασκε εκεί. Σημαντικοί μαθητές του υπήρξαν ο Ωριγένης ο λεγόμενος Παγανιστής (διάφορος από τον ομώνυμο χριστιανό συγγραφέα), ο Ερέννιος και ο Λογγίνος, αλλά την περαιτέρω ανάπτυξη, συστηματοποίηση και διάδοση της κίνησης αυτής πραγματοποίησε ο μαθητής του Πλωτίνος (204 - 270), ο οποίος θεωρείται και ο πραγματικός θεμελιωτής, καθόσον ο Αμμώνιος ακολούθησε πιστότερα τις γνωστές πλατωνικές ιδέες. Κάποιοι θεωρούν και τον χριστιανό πατέρα Ωριγένη ως μαθητή του Αμμώνιου.
Ο Πλωτίνος επανερμήνευσε τον Πλάτωνα μονιστικά και πανθεϊστικά, ενώ υπήρξε υπέρμαχος του μυστικισμού και της ατομικής βύθισης, μέσω του διαλογισμού και της ενδοσκόπησης, στην ενιαία θεία δύναμη, στον αιώνιο κόσμο των ιδεών. Έτσι προσέφερε μία λυτρωτική φιλοσοφία που δεχόταν τη δυνατότητα ανύψωσης του ανθρώπινου πνεύματος στο τέλειο, μία πλήρη διδασκαλία που συνταίριαζε την ελληνική φιλοσοφία με την τυπολατρική ελληνορωμαϊκή λατρευτική παράδοση, ερμηνευμένη εκ νέου μέσω αφαιρετικών σχημάτων και μεταφορών, και με τις μυστηριακές θρησκείες της Ανατολής.
Μετά τον θάνατο του Πλωτίνου το σύγγραμμά του Εννεάδες που εξέδωσε ο μαθητής του Πορφύριος (232 – 301) απετέλεσε το θεμέλιο του όλου φιλοσοφικού συστήματος των νεοπλατωνικών φιλοσόφων. Γρήγορα άρχισαν να ιδρύονται νεοπλατωνικές σχολές σε πλείστα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κερδίζοντας την προτίμηση της ελίτ του ρωμαϊκού κόσμου, και δεν άργησαν να διαφοροποιηθούν μεταξύ τους.