cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκάλα Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Τζέικομπ Ζούμα
Ο Τζέικομπ Ζούμα (Τζέικομπ Γκεντλεγιχλεκίσα Ζούμα, 1942-) είναι πολιτικός από τη Νότια Αφρική και πρόεδρος της χώρας από το 2009 ως την παραίτησή του, το 2018. Είναι επίσης αρχηγός του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο μετά τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 9 Μαΐου του 2009 Υπηρέτησε επίσης στο αξίωμα του αντιπροέδρου της χώρας του από το 1999 ως το 2005. Πολλές φορές αναφέρεται με τα αρχικά του JZ και το όνομα της φυλής, που είναι η Μσολόζι. Ο Ζούμα έγινε πρόεδρος του ANC στις 18 Δεκεμβρίου του 2007 με νίκη επί του τότε προέδρου Τάμπο Μπέκι στο 52ο συνέδριο του κόμματος στην Πολοκουάνε. Έχει υπάρξει επίσης μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής, έχοντας υπηρετήσει στο πολιτικό γραφείο του κόμματος, ως το 1990.
Επανεξελέγη πρόεδρος το Μάιο του 2014 έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Ζούλουλαντ στις 12 Απριλίου του 1942, σημερινό τμήμα του Κουαζούλου-Νατάλ. Γιος αστυνομικού, ο πατέρας του απεβίωσε όταν ο Τζέικομπ ήταν μικρό παιδί. Παρακολούθησε το σχολείο μέχρι τη σημερινή πέμπτη τάξη και δε συνέχισε τις σπουδές του στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (ολοκλήρωσε απλώς το Δημοτικό).
Φυλάκιση
Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με την πολιτική και έγινε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου το 1959. Το 1963 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος (SACP) Την ίδια χρονιά συνελήφθη μαζί με άλλα 45 νέα μέλη στο Ζέερουστ του δυτικού Τράνσβααλ, σημερινό τμήμα της Βορειοδυτικής Επαρχίας. Κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε για ανατροπή της κυβέρνησης και καταδικάστηκε σε φυλάκιση, στο Νησί Ρόμπεν, μαζί με τον Νέλσον Μαντέλα και άλλα ηγετικά στελέχη του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου. Έπειτα από την αποφυλάκισή του, συνετέλεσε στην επανίδρυση των υπόγειων δομών του ANC στην επαρχία Νατάλ. Έφυγε από τη Νότια Αφρική το 1975 και πήγε αρχικά στη Σουαζιλάνδη και εν συνεχεία στη Μοζαμβίκη όπου βοήθησε χιλιάδες εξόριστους που είχαν φτάσει εκεί μετά την εξέγερση του Σοβέτο.
Έγινε μέλος της Εθνικής Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματός του, το 1977. Θήτευσε επίσης ως απεσταλμένος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου στη Μοζαμβίκη και στο πολιτικό και στρατιωτικό συμβούλιο, στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Εξελέγη στο Πολιτμπιρό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής το 1989.
Έπειτα από πίεση της κυβέρνησης Μπότα, ο Ζούμα αναγκάστηκε να φύγει από τη Μοζαμβίκη, τον Ιανουάριο του 1987. Εγκαταστάθηκε στο Γραφείο του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου στη Λουσάκα στη Ζάμπια. Στη συνέχεια έγινε αρχηγός του τμήματος μυστικών υπηρεσιών.
Επιστροφή από εξορία
Μετά την άρση της απαγόρευσης λειτουργίας του ANC το Φεβρουάριο του 1990, επέστρεψε στη Νότια Αφρική και άρχισε συνομιλίες.
Το 1990 εξελέγη πρόεδρος του ANC για την περιοχή Νότιο Νατάλ και ανέλαβε σημαίνοντα ρόλο για την καταπολέμηση της βίας ανάμεσα στα μέλη του ANC και στο Κόμμα Ελευθερίας των Ινκάθα (IFP). Την επόμενη χρονιά εξελέγη αναπληρωτής γραμματέας του ANC και τον Ιανουάριο του 1994 έγινε υποψήφιος για το αξίωμα του πρωθυπουργού στην επαρχία Κουαζούλου-Νατάλ.
Άνοδος
Το 1999 διορίστηκε αντιπρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Στις 14 Ιουνίου του 2005 καθαιρέθηκε από τον πρόεδρο Τάμπο Μπέκι μετά τις καταγγελίες για διαφθορά αναφορικά με την πώληση όπλων από την κυβέρνηση ύψους 5 δις δολαρίων ΗΠΑ το 1999.
Εκλογή στην προεδρία του ANC
Ο Ζούμα εξελέγη πρόεδρος του ANC στις 18 Δεκεμβρίου του 2007 λαμβάνοντας 2.329 ψήφους και νικώντας τον πρόεδρο Μπέκι, ο οποίος έλαβε 1.505 votes. Στις 28 Δεκεμβρίου του 2007 κατηγορήθηκε για ξέπλυμα χρήματος, υπεξαίρεση, απάτη και διαφθορά.
Δικαστικές περιπέτειες
Αντιμετώπισε πολλές δικαστικές περιπέτειες. Το 2005 του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για το βιασμό μιας 31χρονης, όμως στη συνέχεια (2006) αθωώθηκε, καθώς το δικαστήριο αποδέχθηκε ότι η συνουσία ήταν έπειτα από συναίνεση και των δύο. Επιπρόσθετα, κατηγορήθηκε για διασπάθιση χρήματος και διαφθορά, που προήλθε από την καταδίκη του οικονομικού του συμβούλου, Σαμπίρ Σάικ, για διαφθορά και απάτη. Στις 6 Απριλίου του 2009, η Εισαγγελία αποφάσισε να απαλλάξει από τις κατηγορίες τον Ζούμα, για λόγους πολιτικούς. Τον Σεπτέμβριο του 2021, η δικαιοσύνη επιβεβαίωσε την καταδίκη του Jacob Zuma σε 15 μήνες φυλάκιση.
Πρόεδρος
Το Σεπτέμβριο του 2008 το ANC "ανακάλεσε" τον Τάμπο Μπέκι από την προεδρία της χώρας και νέος προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο Καλέμα Μοτλάντε, αντιπρόεδρος του κόμματος. Έπειτα από αυτόν, πρόεδρος θα γινόταν ο Ζούμα. Αναδείχθηκε νικητής των εκλογών που διεξήχθησαν στις 22 Απριλίου του 2009. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 9 Μαΐου και την επόμενη ημέρα παρουσίασε την κυβέρνησή του. Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών του 2014 επανεκλέχτηκε πρόεδρος.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2017, ο Σίριλ Ραμαφόσα εξελέγη πρόεδρος για να διαδεχθεί τον Ζούμα στο 54ο συνέδριο του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου. Αντιμετωπίζοντας την απειλή πρότασης μομφής και υπό τις πιέσεις του ANC, ο Ζούμα παραιτήθηκε από την προεδρία της χώρας, με άμεση ισχύ από τις 14 Φεβρουαρίου 2018.
Προσωπική ζωή
Ο Ζούμα είναι αυτοαποκαλούμενος πολυγαμικός και έχει παντρευτεί 5 φορές. Έχει συνολικά 11 παιδιά από τους 3 εκ των 4 γάμων του. Επιπλέον, έχει και 3 αρραβωνιαστικιές, από τις οποίες απέκτησε παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Νότιας Αφρικής
Συμβούλιο της Καστίλης
Το Συμβούλιο της Καστίλης (ισπανικά: Real y Supremo Consejo de Castilla), γνωστό νωρίτερα σαν το Βασιλικό Συμβούλιο (ισπανικά: Consejo Real), ήταν ένα διοικητικό σώμα και τμήμα κλειδί της εγχώριας κυβέρνησης του Στέμματος της Καστίλης, κατώτερο μόνο από τον βασιλιά αυτοπροσώπως. Ιδρύθηκε από την Βασίλισσα Ισαβέλλα Α΄ το 1480 ως το κυρίαρχο σώμα για την διαχείριση των διοικητικών και δικαστικών θεμάτων του βασιλείου. Με την άνοδο το 1516 του Βασιλιά Καρόλου Α΄ (αργότερα γνωστός ως Κάρολος Ε΄) του Οίκου των Αψβούργων στον θρόνο, το Βασιλικό Συμβούλιο σε κάποιο σημείο έγινε γνωστό ως το Συμβούλιο της Καστίλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Νατάτσα Τζέιτ
Η Νατάτσα Τζέιτ (13 Αυγούστου 1977 - 23 Φεβρουαρίου 2019) ήταν μοντέλο, ηθοποιός και ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός οικοδεσπότης απο την Αργεντινή.
Καριέρα
Αφού εργάστηκε για λίγο ως μοντέλο για πορνογραφικά περιοδικά, η Νατάτσα Τζέιτ μετανάστευσε στην Ισπανία. Επέλεξε τη χώρα τυχαία και έφτασε με μόλις δέκα δολάρια. Επιδίωξε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό Gran Hermano, την ισπανική ενσάρκωση του Big Brother. Έγινε δεκτή ως δεσμευμένη συγκάτοικος για την έκτη σεζόν, καθώς δεν είχε ολοκληρώσει ακόμη τις διαδικασίες μετανάστευσης. Η Μερσέντες εγκατέλειψε το πρόγραμμα την πρώτη μέρα, η οποία επέτρεψε στην Τζέιτ να μπει στο σπίτι. Έμεινε στο πρόγραμμα μέχρι την τελική ψηφοφορία και κατέληξε στην τρίτη θέση, με 15% των ψήφων. Ήταν και η πρώτη ξένη διαγωνιζόμενη και η πρώτη επιφύλαξη που έφτασε τόσο μακριά στο πρόγραμμα.
Μετά το τέλος του προγράμματος, εργάστηκε ως επιτροπή στο Crónicas marcianas, με την δημοσιογράφο Javier Sardà. Έγινε επίσης οικοδεσπότης του σεξουαλικού γραφείου, ενός προγράμματος στο δίκτυο Playboy TV. Φιλοξενεί το ραδιοφωνικό πρόγραμμα Esclava de tu agujero ("Slave of Your Hole") στο 99.1 Loca FM. Ποζάρει για τα περιοδικά Interviú, Playboy, Hombre και Paparazzi
Επέστρεψε στην Αργεντινή το 2007. Υποστήριξε το Διεθνές Φεστιβάλ Ερωτικού Κινηματογράφου του Μπουένος Άιρες, μαζί με την Dunia Montenegro, τη Sonia Baby και τον Nacho Vidal. Επίσης φιλοξένησε το τηλεοπτικό πρόγραμμα Sexo seguro ("Safe Sex"), ξανά στο Playboy TV. Δέχτηκε συνέντευξη από τον δημοσιογράφο Chiche Gelblung, και είχε οργασμό στη ζωντανή τηλεόραση.
Έκανε το πρώτο θεατρικό έργο της το 2008, Caliente ("Hot"), στο Lorange. Παρασκευάστηκε από τον Gerardo Sofovich. Έγινε μέλος του τουρνουά Bailando por un Sueño, που διοργανώθηκε από τον Marcelo Tinelli, και έχασε στον πρώτο γύρο. Το 2009, φιλοξένησε την Natacha enciende tus sentidos ("Natacha Ignites Your Senses") στην τηλεόραση América.
Είχε σχέση με τον ηθοποιό Adrián Yospe και είχε έναν γιο, τον Valentino, μαζί του. Είχε επίσης μια κόρη, την Αντονέλα.
Υπόθεση εκβιασμού του Diego Latorre
Η Τζέιτ κατηγορήθηκε το 2017 για εκβιασμό, καθώς φέρεται να εκβίασε τον αθλητικό δημοσιογράφο και τον πρώην ποδοσφαιριστή Diego Latorre για 350.000 $. Ο φερόμενος εκβιασμός αφορούσε υλικό του Latorre που έκανε σεξ με άλλους ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια της επακόλουθης διαμάχης, αποκαλύφθηκε ότι ο Latorre, ο οποίος ήταν παντρεμένος, είχε μια εξωσυζυγική σχέση με την ίδιο την Τζέιτ.
Καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων
Υπήρξε έρευνα σχετικά με τη σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων στο Club Atlético Independiente το 2018. Ένας από τους παίκτες κατήγγειλε τέσσερις αριθμούς τηλεφώνου που φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν για να πληρώσουν τα παιδιά για να κάνουν σεξ με ενήλικες. Η Τζέιτ είπε, ενώ ήταν φιλοξενούμενος στο πρόγραμμα La noche de Mirtha, ότι οι αριθμοί αυτοί ανήκαν σε δημοσιογράφους και πολιτικούς. Η δημοσιογράφος Mercedes Ninci και ο αθλητικός συγγραφέας Gustavo Grabia, επίσης, σχετικά με το πρόγραμμα, την επέκριναν ότι προέβαλε αβάσιμους ισχυρισμούς στην τηλεόραση. Η οικοδεσπότης του προγράμματος Mirtha Legrand ζήτησε συγγνώμη αργότερα για την πρόσκληση της Τζέιτ στο πρόγραμμα, λέγοντας ότι αρχικά αρνήθηκε να την αποδεχτεί αλλά έγινε δεκτή με αίτημα δικτύου και ότι δεν της ζήτησε να εγκαταλείψει το πρόγραμμα στον αέρα, επειδή υποστηρίζει την ελεύθερη έκφραση.
Η Τζέιτ κατέθεσε στον εισαγγελέα του Γραφείου της Avellaneda, το οποίο οδήγησε σε κράτηση επτά ατόμων. Ο Leonardo Cohen Arazi και ο Martin Bustos αθωώθηκαν με την αιτιολογία ότι δεν υπήρχε κακοποίηση, αλλά προώθηση της πορνείας.
Αναφορά βιασμού
Η Νατάτσα Τζέιτ είπε το 2019 ότι ο σκηνοθέτης Pablo Yotich και ο Maximiliano Giusto της έκαναν ναρκωτικά και να την βιάσουν. Παρακολούθησε δικαστική ακρόαση στη σχετική υπόθεση, η οποία θα ήταν η τελευταία δημόσια εμφάνισή της.
Θάνατος
Στις 5 Απριλίου 2018, η Τζέιτ είχε κάνει μια ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Twitter, προειδοποιώντας τους οπαδούς της ότι δεν σκόπευε να αυτοκτονήσει, γράφοντας "ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Δεν πρόκειται να αυτοκτονήσω, δεν πρόκειται να πάρω ναρκωτικά ή να πνιγώ σε μια μπανιέρα, δεν πρόκειται να πυροβολήσω τον εαυτό μου στο κεφάλι, οπότε αν συμβεί κάτι τέτοιο, ΔΕΝ ΉΜΟΥΝ ΕΓΏ. Αποθηκεύστε αυτό το tweet. "
Η Νατάτσα Τζέιτ βρέθηκε νεκρή στις 23 Φεβρουαρίου 2019, γυμνή σε κρεβάτι σε μια αίθουσα πάρτι στο Μπεναβιδεζ στα περίχωρα του Μπουένος Άιρες. Οι αρχικές αστυνομικές εκθέσεις ανέφεραν ότι δεν φαίνεται να υπάρχουν ενδείξεις βίας εναντίον της, αλλά ο δικηγόρος της εντόπισε ασυνέπειες στην έκθεση και είπε ότι η Τζέιτ δολοφονήθηκε. Τα λείψανα της Τζέιτ θάφτηκαν στο εβραϊκό νεκροταφείο της La Tablada.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2019, επιχειρηματίας και παραγωγός της Αργεντινής Raúl Velaztiqui συνελήφθη για ψευδή μαρτυρία σχετικά με το θάνατο της Νατάτσα Τζέιτ, αφού είχε πει ψέματα για τις περιστάσεις του θανάτου της.
.cu
.cu είναι ο top-level domain κωδικός για την Κούβα στο Διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κούβα Κατηγορία:Top-level domains
Πίο Μπαρόχα
Ο Πίο Μπαρόχα (Pio Baroja y Nessi, 1872-1956) ήταν Ισπανός μυθιστοριογράφος που κατέχει εξέχουσα θέση στην λεγόμενη Γενιά του ’98.
Από επιφανή οικογένεια του Σαν Σεμπαστιάν, σπούδασε ιατρική και άσκησε για δυο χρόνια το ιατρικό επάγγελμα. Ασχολήθηκε μετά με επιχειρήσεις και επιδόθηκε ύστερα στην δημοσιογραφία.
Ο Μπαρόχα θεωρείται ένας πολύ καλός παρατηρητής της ζωής και πίστευε ότι η δράση είναι το παν. Ήταν πικρός, απαισιόδοξος, χιουμορίστας, αντικληρικός και αντιδημοκράτης και οι περιγραφές των χαρακτήρων του είναι διεισδυτικότατες. Αποφεύγει το κήρυγμα και αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς
Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας
Η Ε.Σ.ΚΑ.Θ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα:
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες της κορυφαίας κατηγορίας ανδρών προβιβάζονται απευθείας σε όμιλο της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών. Με τη σειρά τους οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Βορείου Ελλάδος.
Αλιμπέρτης
Το ελληνικό επώνυμο Αλιμπέρτης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Διοικητικές περιφέρειες της Φινλανδίας
300px|right Η Φινλανδία χωρίζεται σε 20 διοικητικές περιφέρειες (φιν. maakunta, σουηδ. landskap). Οι περιφέρειες διοικούνται από τοπικά συμβούλια, που λειτουργούν ως δίαυλοι συνεργασίας ανάμεσα στους εκάστοτε δήμους που τις απαρτίζουν. Κύριος ρόλος των περιφερειών είναι ο τοπικός σχεδιασμός και ανάπτυξη της εκπαίδευσης και της επιχειρηματικότητας. Επιπλέον, οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας συνήθως οργανώνονται σε περιφερειακή βάση. Τα περιφερειακά συμβούλια εκλέγονται από δημοτικά συμβούλια, ενώ κάθε δήμος στέλνει αντιπροσώπους ανάλογα με τον πληθυσμό του. Αντίθετα, στην περιφέρεια Καϊνούου διεξάγεται άμεση ψηφοφορία.
Οι περιφέρειες αντιπροσωπεύουν γλωσσικές, πολιτιστικές και οικονομικές διαφοροποιήσεις καλύτερα από τα διοικητικά διαμερίσματα, τα οποία είναι αποκλειστικά διοικητικές υποδιαιρέσεις την κεντρικής διοίκησης. Ιστορικά, οι περιφέρειες αποτελούν επι μέρους υποδιαιρέσεις των πάλαι ποτέ ιστορικών επαρχιών της Φινλανδίας
Θυρεοί
40px|Åland 40px|Finland Proper 40px|Uusimaa 40px|Eastern Uusimaa 40px|Satakunta 40px|Pirkanmaa 40px|Tavastia Proper 40px|Päijänne Tavastia 40px|Central Finland 40px|Ostrobothnia 40px|South Ostrobothnia 40px|Central Ostrobothnia 40px|North Ostrobothnia 40px|South Savonia 40px|North Savonia 40px|Kymenlaakso 40px|South Karelia 40px|North Karelia 40px|Kainuu 40px|Lapland
Άξονας υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων
μικρογραφία|Σχηματική αναπαράσταση του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων Ο άξονας υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων (ΥΥΕ) είναι ένα γνωστό και καλά τεκμηριωμένο νευροενδοκρινικό σύστημα. Αποτελεί ένα κλασσικό σύστημα αρνητικής ανάδρασης, όπου η κορτικοεκλυτίνη (CRH) και, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, η αργινίνη-βαζοπρεσσίνη (AVP), συντίθεται στους μικροκυτταρικούς νευρώνες του παρακοιλιακού πυρήνα του υποθαλάμου, εκκρίνονται στο υποφυσιακό-πυλαίο σύστημα και διεγείρουν τη σύνθεση και έκκριση της κορτικοτροπίνης (ACTH) από τα κορτικοτρόπα κύτταρα της πρόσθιας υπόφυσης. Η ACTH κυκλοφορεί συστημικά και διεγείρει τη σύνθεση γλυκοκορτικοειδών και την έκκρισή τους από την στηλιδωτή ζώνη (zona fasciculata) του επινεφριδιακού φλοιού. Τα γλυκοκορτικοειδή με τη σειρά τους, δρουν στον εγκέφαλο με σκοπό την αναστολή της δραστηριότητας στον άξονα HPA. Η αρνητική ανάδραση λαμβάνει χώρα στο επίπεδο του υποθαλάμου για αναστολή σύνθεσης CRH και στην υπόφυση για αναστολή σύνθεσης της προοπιομελανοκορτίνης (POMC). Η αρνητική ανάδραση διαμεσολαβείται από τους υποδοχείς GR. Η δραστηριότητα στον άξονα ΥΥΕ ακολουθεί ένα ημερήσιο πρότυπο. Σε συνθήκες ηρεμίας η δραστηριότητα κορυφώνεται ακριβώς πριν ή ταυτόχρονα με την περίοδο μείζονος σίτισης του οργανισμού, με κλειστά τα φώτα στο νυκτόβιο τρωκτικό και με ανοιχτά φώτα στο ημερόβιο πρωτεύον. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, τα γλυκοκορτικοειδή κυκλοφορούν σε συγκεντρώσεις που θεωρείται ότι είναι αρκετά υψηλές ώστε να προσδένονται και να ενεργοποιούν όλους τους υποδοχείς MR και μέρος των GR.
Εξαιτίας αυτού, είναι γενικά αποδεκτό ότι οι υποδοχείς MR διαμεσολαβούν τις δράσεις των γλυκοκορτικοειδών στον έλεγχο του ΗΡΑ στο ναδίρ της ημερήσιας διακύμανσής τους και ότι MR και GR, από κοινού, διαμεσολαβούν την αρνητική ανάδραση στο μέγιστο (ζενίθ) της συγκέντρωσης των ορμονών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ενδοκρινικό σύστημα Κατηγορία:Νευρολογία Κατηγορία:Διαταραχές προσοχής Κατηγορία:Συναισθηματικές διαταραχές
Waldo's People
Οι Waldo's People είναι φινλανδικό Eurodance συγκρότημα. Εκπροσώπησαν τη Φινλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2009 στη Μόσχα, με το τραγούδι "Lose Control", τερματίζοντας τελευταίοι στην 25η θέση στον τελικό.
Γλύκη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Γλύκη αναφέρονται τα ακόλουθα δύο δευτερεύοντα γυναικεία πρόσωπα:
Πηγή
Κατηγορία:Νηρηίδες Γλυκη
Λογοτεχνικό βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
Tα Λογοτεχνικά Βραβεία Χανς Κρίστιαν Άντερσεν είναι δυο βραβεία λογοτεχνίας που απονέμονται από την Διεθνή Επιτροπή Βιβλίων για Νέους (International Board on Books for Young People - IBBY), ως αναγνώριση ενός εν ζωή συγγραφέα και ενός εν ζωή εικονογράφου για την "συνεισφορά τους στην παιδική λογοτεχνία". Το βραβείο για τον συγγραφέα ξεκίνησε να απονέμεται το 1956 και το βραβείο για τον εικονογράφο το 1966. Το βραβείο για τον συγγραφέα ονομάζεται επίσης "το Βραβείο Νόμπελ για την παιδική λογοτεχνία".
Τα βραβεία αυτά φέρουν το όνομα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, του Δανού συγγραφέα παραμυθιών του 19ου αιώνα. Κάθε νικητής λαμβάνει το μετάλλιο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ένα χρυσό μετάλλιο με την προτομή του Άντερσεν. Τα μετάλλια παρουσιάζονται στο συνέδριο της ΙΒΒΥ. Ιδιοκτήτρια των βραβείων Άντερσεν είναι η Μαργαρίτα Β' της Δανίας και χορηγός τους είναι η Nami Island Inc..
Διαδικασία
Η IBBY ορίζει τους υποψήφιους συγγραφείς και εικονογράφους και η επιτροπή των Βραβείων Χανς Κρίστιαν Άντερσεν λαμβάνει υπόψη της μόνο αυτούς τους υποψηφίους. Η ΙΒΒΥ ορίζει επίσης τους υποψηφίους που θα αποτελέσουν την δεκαμελή επιτροπή καθώς και τον πρόεδρο της επιτροπής. Η λίστα των υποψηφίων δημοσιοποιείται τον Ιανουάριο και οι νικητές των βραβείων στο ετήσιο Παζάρι Παιδικών Βιβλίων στην Μπολόνια τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο.
Πρόεδροι της επιτροπής
Η Jella Lepman ίδρυσε την Διεθνή Βιβλιοθήκη Νέων στο Μόναχο το 1949 και το συνέδριο του 1952 είχε τον τίτλο "Διεθνής Κατανόηση μέσω των Παιδικών Βιβλίων" ; σχηματίστηκε η IBBY σε αυτό το συνέδριο. Η Jella Lepman υπηρέτησε ως πρόεδρος της επιτροπής για τα τρία πρώτα βραβεία Άντερσεν (1956-1960) και παρέμεινε μέλος της επιτροπής μέχρι τον θάνατό της το 1970, αρχικά ως πρόεδρος της IBBY και έπειτα ως επίτιμη πρόεδρός της. Πλέον, οι πρόεδροι της επιτροπής έχουν μια τετραετή θητεία και καλύπτουν δυο βραβεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας Κατηγορία: Παιδική - Εφηβική λογοτεχνία
1838
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1838 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
.cr
.cr είναι ο top-level domain κωδικός για την Κόστα Ρίκα στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Λουντέκα της Μερκίας
Ο Λουντέκα της Μερκίας, βασιλιάς της Μερκίας (Ludeca, 826 - 827) διαδέχτηκε τον Μπέορνγουλφ της Μερκίας ο οποίος έπεσε σε μάχη εναντίον των Ανατολικών Άγγλων αλλά σκοτώθηκε και ο ίδιος σε μάχη όταν προσπάθησε να τους υποτάξει την επόμενη χρονιά. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι "ο Λουντέκα έπεσε στην μάχη μαζί με πέντε κόμητες οι οποίοι πολέμησαν πιστά μαζί του", ο Φλωρέντιος του Γούστερ γράφει αναλυτικά για την συγκεκριμένη ιστορία :
"Ο Λουντέκα βασιλιάς της Μερκίας, συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και οδήγησε τον στρατό του στο βασίλειο των Ανατολικών Άγγλων για να πάρει εκδίκηση για την συντριβή και τον φόνο του προκατόχου του Μπέορνγουλφ. Σε μια σκληρή μάχη ανάμεσα στους γηγενείς και τον βασιλιά τους έπεσε μαζί με τους πέντε πιο πιστούς του κόμητες και το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού του, όσοι διασώθηκαν δραπέτευσαν και ο Ουίγκλαφ της Μερκίας τον διαδέχθηκε στο διαλυμένο βασίλειο του".
Πριν την περίοδο της βασιλείας του αναφέρεται σε δυο διατάγματα του βασιλείου της Μερκίας ως κόμης του Μπέορνγουλφ (824). Στο Μουσείο Φιτζγουίλιαμ που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ υπάρχει ένα μικρό ασημένιο νόμισμα που κόπηκε στο Ίπσουιτς την περίοδο της βασιλείας του Λουντέκα. Ένα νόμισμα που ανακαλύφτηκε πρόσφατα (2016) επιβεβαιώνει την κυριαρχία του Λουντέκα στο Λονδίνο, πριν βρεθεί το νόμισμα αυτό όλοι πίστευαν ότι είχε αλώσει το Ουέσσεξ την πόλη στην "μάχη του Ελλαντάν¨ (825).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
.co
.co είναι ο top-level domain κωδικός για την Κολομβία στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Κολομβία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Νέα Φιλαδέλφεια
Η Νέα Φιλαδέλφεια είναι έδρα του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας, ο οποίος εντάσσεται στην περιφέρεια του Κεντρικού Τομέα της Αθήνας στην Αττική. Είναι επίσης γνωστή ως η έδρα της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως. Στην απογραφή του 2011 η Δημοτική Ενότητα Νέας Φιλαδέλφειας είχε 25.284 κατοίκους.
Ιστορικά Στοιχεία
Το προηγούμενο όνομα της Νέας Φιλαδέλφειας ήταν Ποδονίφτης, από το ομώνυμο ρέμα που τη διαρρέει. Καταγράφεται ξεχωριστά το 1897 με 18 κατοίκους. Μέχρι την εγκατάσταση των προσφύγων ήταν μια καθαρά αγροτική περιοχή που απλωνόταν και στη σημερινή Νέα Χαλκηδόνα, με πολλές μικρές αγροικίες και συνολικό πληθυσμό 110 κατοίκων το 1920, που προέρχονταν από το γειτονικό Μενίδι.
Στην περιοχή του Κόκκινου Μύλου υπήρχαν πολλοί μύλοι, που τροφοδοτούνταν με νερό από τον Κηφισό.
Το 1924 η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων ξεκίνησε την οικοδόμηση του προσφυγικού συνοικισμού, προκειμένου να δώσει στέγη σε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Τον Ιούλιο του 1927 εγκαταστάθηκαν οι πρώτες οικογένειες Μικρασιατών από τα προσφυγικά των Αμπελοκήπων, μετά από μεγάλη πυρκαγιά που κατέστρεψε τις παράγκες όπου έμεναν. Τους παραχωρήθηκαν καινούργια διαμερίσματα στον συνοικισμό που οικοδομήθηκε πάνω στα πρότυπα προσφυγικής κηπούπολης. Τα νέα σπίτια ήταν κεραμοσκεπή με μικρό κήπο το καθένα.
Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες κατάγονταν κυρίως από τη Σμύρνη και δευτερευόντως από την Κωνσταντινούπολη και τα Βουρλά της Ιωνίας. Μεγάλο ποσοστό των σημερινών κατοίκων είναι απόγονοι των πρώτων οικιστών της Νέας Φιλαδέλφειας.
Ως Νέα Φιλαδέλφεια αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στο δήμο Αθηναίων. Ονομάστηκε έτσι σε ανάμνηση της πόλης «Φιλαδέλφεια» της Μικράς Ασίας.
Τα πρώτα χρόνια δεν υπήρχε ρεύμα, ύδρευση, σχολεία, δρόμοι, πλατείες ή συγκοινωνία. Ο συνοικισμός χτίστηκε από το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας σε απαλλοτριωμένη έκταση, που ανήκε στον Πανάγιο Τάφο, την επονομαζόμενη Δονοράδες.
Στα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκε η βιομηχανία: λειτούργησαν τα εκκοκκιστήρια «Α.Ε. Ελληνικά Κλωστήρια Υιών Τεγόπουλου» ή «Βαμβακουργία Φιλαδέλφειας», τα υφαντήρια «Έσπερος» και η «Εριουργία Μπριτάννια». Από αυτά έχουν χαρακτηριστεί μνημεία η καμινάδα του πρώην εργοστασίου «Μπριτάννια» και το κέλυφος του κυρίως κτηρίου, της καμινάδας και του λεβητοστασίου του πρώην εργοστασίου «Βαμβακουργία».
Άλσος
Το Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας παραμένει σημαντικός πνεύμονας πρασίνου της περιοχής και ένας από τους μεγαλύτερους της Αθήνας, με πλούσια ορνιθοπανίδα. Η δημιουργία του Άλσους άρχισε το 1914, τον Φεβρουάριο του 1956 εγκρίθηκε η κατασκευή λίμνης, το 1959 θεμελιώθηκε ο δημοτικός κινηματογράφος που βρίσκεται στην είσοδό του και το 1976 δημιουργήθηκε το Τουριστικό Περίπτερο. Από το 1955 έως το 1996 λειτούργησε υποτυπώδης Ζωολογικός Κήπος. Στον χώρο του άλσους φιλοξενείται και το γραφικό εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής. Το Άλσος καλύπτει έκταση περίπου 420 στρεμμάτων.
Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού
Στην Νέα Φιλαδέλφεια βρίσκεται και το Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού «Φιλιώ Χαϊδεμένου», το οποίο εγκαινίασε το 1999 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.Το μουσείο στεγάζει ιστορικά κειμήλια από τη Μικρά Ασία, όπως φορεσιές, βιβλία, έγγραφα, χρηστικά αντικείμενα, τα οποία δώρισαν Μικρασιάτες. Η περισυλλογή των κειμηλίων άρχισε το 1991 με τη φροντίδα της Μικρασιάτισσας Φιλιώς Χαϊδεμένου. μικρογραφία|371x371εσ|Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ελληνισμού Διασποράς
Εκπαίδευση
Η Νέα Φιλαδέλφεια έχει οκτώ Δημοτικά σχολεία, τρία Γυμνάσια, τρία γενικά Λύκεια και δυο επαγγελματικά Λύκεια.Τώρα (από τις αρχές του 2019)  κτίζεται ένα νέο σχολικό συγκρότημα που βρίσκεται απέναντι από το μεγάλο σχολικό συγκρότημα του πρώην Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου. Το 2022 παραδόθηκε προς χρήση και λειτουργεί το 3ο Λύκειο και από τον Σεπτέμβριο του 2023 αναμένεται να παραδοθεί προς χρήση και να λειτουργήσει και το 3ο Γυμνάσιο της πόλης.
Μισέλ Ρολ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρολ γεννήθηκε στην Αμπέρ το 1652 και ήταν γιος εμπόρου. Το 1691 διατύπωσε το Θεώρημα Ρολ. Το 1699 εισήχθη στην Γαλλική Ακαδημία Επιστημών ως αστρονόμος. Πέθανε το 1719 στο Παρίσι.
Νέα Φιλαδέλφεια
Συγκοινωνίες
Το 1931 η Νέα Φιλαδέλφεια συνδέθηκε με την Αθήνα με γραμμή λεωφορείου, ενώ μετά από λίγα χρόνια λειτούργησε η σιδηροδρομική σύνδεση της περιοχής με το κέντρο της Αθήνας και τον Πειραιά, μέσω της σιδηροδρομικής γραμμής Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων. Μελλοντικά προβλέπεται σταθμός μετρό της γραμμής 4 κοντά στο γήπεδο της ΑΕΚ.
Αθλητισμός
Η ΑΕΚ ιδρύθηκε στο κέντρο της Αθήνας το 1924 και μετακόμισε στη Νέα Φιλαδέλφεια κατά τον πρώτο εποικισμό του συνοικισμού προσφύγων της Νέας Φιλαδέλφειας το καλοκαίρι του 1927. Είναι μια από της ιστορικότερες ομάδες της Ελλάδας. Το στάδιο Νίκος Γκούμας φιλοξενούσε την ΑΕΚ από το 1930, αλλά έχοντας υποστεί κάποιες ζημιές από το σεισμό του 1999 το στάδιο κατεδαφίστηκε το 2003, έχοντας συνεχίσει τη λειτουργία του με κάποιους περιορισμούς το διάστημα 1999-2003. Η ΑΕΚ από τότε χρησιμοποιούσε ως έδρα το Ολυμπιακό στάδιο (Ο.Α.Κ.Α). Από τον Οκτώβριο του 2022, αγωνίζεται στο καινούργιο γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια με την επωνυμία Αγιά Σοφιά.
Μισέλ Ρολ
Θεώρημα
Ο Ρολ έμεινε γνωστός για το θεώρημα Ρολ, το οποίο διατυπώνεται ως εξής:
Έστω συνάρτηση f ορισμένη στο κλειστό διάστημα. Αν: Τότε η εξίσωση f'(x)=0 έχει τουλάχιστον μία ρίζα στο.
Νέα Φιλαδέλφεια
Κλίμα
Η Νέα Φιλαδέλφεια παρουσιάζει Μεσογειακό κλίμα με ήπιους χειμώνες και εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια. Η περιοχή της Νέας Φιλαδέλφειας φημίζεται για τα πολύ ζεστά καλοκαίρια και σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (Ε.Μ.Υ) σημειώνει την υψηλότερη μέση μέγιστη θερινή θερμοκρασία στην επικράτεια για την περίοδο 1955 - 1997. Στις 26 Ιουνίου 2007 ο Α.Μ.Σ Φιλαδέλφεια της Ε.Μ.Υ σημείωσε 47.5 °C τιμή η οποία είναι Ευρωπαϊκό ρεκόρ για τον μήνα Ιούνιο. Για την νεότερη περίοδο 1991-2020 η Νέα Φιλαδέλφεια σημειώνει μέση μέγιστη θερμοκρασία Ιουλίου τους 34.8°C ενώ κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα φτάνει τους 35.1°C.
Μισέλ Ρολ
Θεώρημα
Όπου f'(x) ο συμβολισμός της παραγώγου συνάρτησης της f κατά τον συμβολισμό του Λαγκράνζ.
Νέα Φιλαδέλφεια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Φιλαδελφείας-Χαλκηδόνος Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Μισέλ Ρολ
Θεώρημα
Γεωμετρικά αυτό σημαίνει πως η γραφική παράσταση της f έχει τουλάχιστον μία εφαπτομένη παράλληλη στον άξονα x'x.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Σταχτοπούτα
thumb|right|250px|Εικονογράφηση του [[Γκυστάβ Ντορέ από το πρωτότυπο του Περώ]] Η Σταχτοπούτα είναι κλασικό παραμύθι που αφηγείται τις περιπέτειες μιας κοπέλας, την οποία κακομεταχειρίζονται η κακιά μητριά και οι αδερφές της. Εκδόθηκε πρώτα το 1634 από τον Giambattista Basile και το 1697 από τον Σαρλ Περώ. Έγινε ευρύτερα γνωστό από την έκδοση των αδελφών Γκριμ το 1812. Στοιχεία του παραμυθιού υπάρχουν σε μύθους της αρχαιότητας, από τη ρωμαϊκή εποχή μέχρι την Κίνα του 9ου αι. μ.Χ.
Σχέση με αρχαίους μύθους
Το βασικό μοτίβο του παραμυθιού είναι μια όμορφη, φτωχή και κατατρεγμένη νέα η οποία αναγνωρίζεται μέσω ενός χαμένου παπουτσιού, και στη συνέχεια ανέρχεται στο επίπεδο της βασίλισσας. Μερικά από τα βασικά στοιχεία του παραμυθιού παραδίδονται ήδη από τον Στράβωνα (1ος αι. π.Χ. - 1ος αι. μ.Χ.) και τον Αιλιανό (2ος-3ος αι. μ.Χ.). Και οι δύο αντλούν από παλαιότερες παραδόσεις.
Ο Στράβων αναφέρει ότι άκουσε αυτή τη διήγηση ως μύθο σχετιζόμενο με έναν τάφο στην Αίγυπτο. Ο τάφος ανήκε σε μια εταίρα που κατά την Σαπφώ λεγόταν Δωρίχα και ήταν ερωμένη του αδελφού της, ή κατ' άλλους λεγόταν Ροδώπις. Ενώ αυτή λουζόταν, ένας αετός άρπαξε το ένα παπούτσι της και το έριξε στη Μέμφιδα, μπροστά στο βασιλιά. Αυτός διέταξε να βρεθεί η κάτοχος του παπουτσιού, η οποία μετά έγινε σύζυγός του και όταν πέθανε τάφηκε στον τάφο που αναφέρει ο Στράβων (Στράβ., Γεωγραφικά, 17, 1, 33). Κατά τον Αιλιανό, η εταίρα ονομαζόταν Ροδώπις και βασιλιάς ήταν ο Ψαμμήτιχος (Αιλ. "Ποικίλη Ιστορία", 13, 33). Την παρουσία της Ροδώπιδος στην Αίγυπτο αναφέρει και ο Ηρόδοτος (2, 134-135), ως σχετιζόμενη με τον Χάραξο, αδελφό της Σαπφούς. Οι μελετητές σημειώνουν τον αετό ως βασιλικό και θεϊκό σύμβολο που δικαιολογεί την προσπάθεια ανεύρεσης της ιδιοκτήτριας του παπουτσιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Παραμύθια των Αδελφών Γκριμ Κατηγορία:Παραμύθια του Σαρλ Περώ
Παράδοση
Παράδοση είναι η μεταβίβαση - παραχώρηση ενός εθίμου ή ενός ήθους σε κάποιον ή σε κάποιους μεταγενέστερους (απογόνους). Με άλλα λόγια, η μουσική και η τοπική ενδυμασία, όπως και τα εδέσματα ενός τόπου θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν ως παράδοση του τόπου. Επίσης, είναι η μεταφορά ή η αποστολή αντικειμένων ή λόγων σε κάποια περιοχή ή κάποιο άτομο.
Παραδόσεις
Είναι ό,τι αναπτύσσεται ιστορικά και μεταδίδεται(σε ομάδα, κοινωνία κλπ) από γενιά σε γενιά, σε συμπεριφορές, αντιλήψεις, ιδέες, έθιμα, θεσμούς κλπ εξελισσόμενο παράλληλα με τις αλλαγές της κοινωνίας.
Η σημασία της λέξης
Όταν λέμε παράδοση εννοούμε τις πληροφορίες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Οι πληροφορίες αυτές συνήθως μας λένε για το τι πίστευαν παλιά  οι άνθρωποι γύρω από διάφορα θέματα και τις συνέπειες που είχαν. Την παράδοση, όπως καταλαβαίνετε και εσείς, τη διαμορφώνει ο απλός λαός ανάλογα με το πνευματικό και πολιτιστικό του επίπεδο.
Ειδικότερα
Η μετάδοση στους μεταγενέστερους, ηθών, εθίμων, δοξασιών, διδαχών, αντιλήψεων, δραστηριοτήτων, πρακτικών κλπ. Το σύνολο των κληρονομικών μεταβιβασθέντων και δια μέσω των γενεών, τα παραδεδομένα, τα πατροπαράδοτα. Το σύνολο των στοιχείων του πολιτισμού(γνώση,έργα,αξίες,πρότυπα,τρόπος ζωής, έθιμα, ήθη) που μεταβιβάζονται από τη μια γενιά στην άλλη. Παράδοση ακόμη είναι ο,τι έχει επαναληφθεί πολλές φορές και έχει πλέον παγιωθεί.
Πυθαΐδες
Οι Πυθαϊδες ήταν τελετουργικές πομπές των Αθηναίων προς τους Δελφούς, σε ανάμνηση του αρχικού ταξιδιού του Απόλλωνα από τη Δήλο προς τους Δελφούς μέσω της Αθήνας.
Περιγραφή
Οι Πυθαϊδες ήταν "θεωρίες", δηλαδή πομπές των Αθηναίων προς τους Δελφούς. Λάμβαναν χώρα σε μη τακτά χρονικά διαστήματα, συνήθως κατόπιν κάποιου οιωνού. Οι πιο γνωστές Πυθαϊδες ήταν τέσσερις ιδιαίτερα μεγαλοπρεπείς πομπές που πραγματοποιήθηκαν την τεσσαρακονταετία 138/7-98/7 π.Χ. Αποτελούσαν μια σαφή προσπάθεια των Αθηναίων να συνδέσουν τους πατρώους μύθους τους με την απολλώνια μυθολογία. Οι απαρχές των Πυθαϊδων μας είναι άγνωστες, ωστόσο οι πηγές αναφέρουν ότι τελούνταν ήδη κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. Φαίνεται ότι διακόπηκαν τον 3ο αιώνα π.Χ. αλλά ξανάρχισαν τον 2ο αιώνα π.Χ., σε μια περίοδο όπου η Αθήνα ανακτούσε την αίγλη της, υπό τις γενναιόδωρες χορηγίες των ελληνιστικών ηγεμόνων της Μικράς Ασίας. Η κυριότερη πηγή μας για τις Πυθαϊδες παραμένουν οι μακροσκελείς επιγραφές που βρέθηκαν στον Θησαυρό των Αθηναίων και οι οποίες καταγράφουν τα ονόματα των συμμετεχόντων. Από πλευράς φιλολογικών μαρτυριών, κυριότερη είναι αυτή του Στράβωνα, που με τη σειρά του αναφέρει τον Αίλιο Αριστείδη και τον Έφορο, αλλά και οι λεξικογράφοι. Επίσης, προσεκτική ανάγνωση των Δελφικών Ύμνων στον Απόλλωνα μας διαφωτίζει για τις μυθολογικές συνάφειες που προσπάθησαν να κατασκευάσουν οι Αθηναίοι. Έτσι, π.χ. ο Απόλλωνας γεννιέται κάτω από μια ελιά, το ιερό δέντρο της Αθήνας, γεγονός που απηχεί την αθηναϊκή κυριαρχία επί της Δηλιακής Συμμαχίας και του συμμαχικού ταμείου. Επιπλέον, η τραγωδία "Ιων" του Ευριπίδη στοχεύει στο να δικαιολογήσει τη λατρεία του Απόλλωνα ως "πατρώου" στην Αθήνα: η Κρέουσα, μητέρα του Ίωνα, πέφτει θύμα βιασμού από τον θεό. Εγκαταλείπει το νεογέννητο βρέφος στην ερημιά, από όπου ο Ερμής, υπό τις εντολές του Απόλλωνα, το μεταφέρει στους Δελφούς για να το αναθρέψει η Πυθία. Ο χερσαίος δρόμος μεταξύ Αθηνών και Δελφών λέγεται ότι ανοίχτηκε ακριβώς για να μπορούν οι Αθηναίοι να πηγαίνουν στο ιερό του Απόλλωνα. Λεγόταν μάλιστα ότι ο δρόμος αυτός ήταν γεμάτος ληστές, τους οποίους κατατρόπωσε ο Θησέας. Η ιδιαίτερα μεγαλοπρεπής πομπή του 138/7 π.Χ. εξηγείται μέσα από την επιδίωξη των Αθηναίων να διατρανώσουν τον εκ νέου έλεγχό τους επάνω στη Δήλο μέσω κληρουχιών. Η συμμετοχή τόσο αξιωματούχων όσο και απλών πολιτών και μάλιστα σε τόσο μεγάλους αριθμούς στόχευε στο να παρουσιάσει ένα ενιαίο και αρραγές πολιτικό σώμα, απαρτιζόμενο μάλιστα από ελεύθερους πολίτες.
Οι τελετουργίες
Οι ακριβείς τελετουργίες που λάμβαναν χώρα μας είναι εν πολλοίς άγνωστες. Φαίνεται πάντως ότι με την άφιξη της πομπής στους Δελφούς προσφέρονταν αρχικά δώρα προς τον Θεό, μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόταν ένας τρίποδας. Στη συνέχεια λάμβανε χώρα τελετουργικός καθαρμός, που ολοκληρωνόταν με τη χρήση φωτιάς, την οποία οι Αθηναίοι έπαιρναν μαζί τους φεύγοντας. Σημαντική ήταν η ταύτιση ιστορικών και μυθολογικών γεγονότων, όπως ο παραλληλισμός μεταξύ του φόνου του Πύθωνα και της απομάκρυνσης των Γαλατών που απείλησαν το ιερό τον 3ο αιώνα π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Επιγραφική
Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
right|thumb|300px|Η εφημερίδα Εμπρός ανακοινώνει την έναρξη του πολέμου
Ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος (επονομαζόμενος και «βουλγαρικός πόλεμος» ) ήταν ένοπλη σύγκρουση που εξελίχθηκε από τις 29 Ιουνίου έως τις 31 Ιουλίου του 1913, και που ξέσπασε σχεδόν αμέσως μετά τη λήξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Ο πόλεμος αυτός διεξήχθη ανάμεσα στη Βουλγαρία και τις υπόλοιπες χώρες του βαλκανικού συνασπισμού (με τις οποίες είχε συμμαχήσει κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο) τη Σερβία, την Ελλάδα και το Μαυροβούνιο. Κατά δε την εξέλιξή του, κατά της Βουλγαρίας στράφηκαν επίσης η Ρουμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η διαφορά με τον πρώτο πόλεμο ήταν ότι τώρα η Βουλγαρία πολέμησε τους πρώην συμμάχους της, προκειμένου να πετύχει ευνοϊκότερη διανομή των ευρωπαϊκών εδαφών που αποσπάστηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον προηγούμενο πόλεμο. Ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος, αν και ακήρυχτος και αιφνίδιος υπήρξε περισσότερο φονικός και καταστροφικός, από τον μόλις προηγούμενο. Τελείωσε δε, με επικράτηση των αντιμαχομένων της Βουλγαρίας, οι οποίες πέτυχαν σημαντικές νίκες στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και των κεντρικών Βαλκανίων. Τέλος με την ανακωχή που η Βουλγαρία ζήτησε, αποδεχόμενη την ήττα της, αποκρούστηκαν και οι όποιες βλέψεις για τη δημιουργία μιας Μεγάλης Βουλγαρίας. Η Ρουμανία απέσπασε την πρώην βουλγαρική Δοβρουτσά, ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία ανακατέλαβε την περιοχή της Αδριανούπολης.
Ιστορικό
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Βαλκανικός Συνασπισμός (Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο και Ελλάδα) κατάφερε να εκδιώξει την Οθωμανική Αυτοκρατορία από τις ευρωπαϊκές επαρχίες της αφήνοντας στους Οθωμανούς την Ανατολική Θράκη. Η Συνθήκη του Λονδίνου, που υπεγράφη στις 30 Μαΐου 1913 και τερμάτισε τον πόλεμο, αναγνώρισε τα εδάφη των Βαλκανικών κρατών στα δυτικά της γραμμής Αίνου-Mήδειας, από τον Αίνο (Ενέζ) στις ακτές του Αιγαίου μέχρι τη Μήδεια (Κιγίκιοϊ) στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στη βάση των κεκτημένων, και δημιούργησε μια ανεξάρτητη Αλβανία.
Ωστόσο οι σχέσεις μεταξύ των νικητών Βαλκανίων συμμάχων γρήγορα οξύνθηκαν για το διαμοιρασμό των εδαφών, ειδικά στη Μακεδονία. Κατά τις προ του πολέμου διαπραγματεύσεις, που είχαν οδηγήσει στην ίδρυση του Βαλκανικού Συνασπισμού, η Σερβία και η Βουλγαρία υπέγραψαν μυστική συμφωνία στις 13 Μαρτίου 1912, που καθόριζε τα μελλοντικά τους σύνορα, ουσιαστικά μοιράζοντας τη βόρεια Μακεδονία μεταξύ τους. Σε περίπτωση μεταπολεμικής διαφωνίας η περιοχή στα βόρεια της γραμμής Κρίβα Παλάνκα-Οχρίδα (με τις δύο πόλεις να πηγαίνουν στους Βούλγαρους) είχε χαρακτηριστεί ως «αμφισβητούμενη ζώνη» υπό τη ρωσική επιδιαιτησία και η περιοχή στα νότια της γραμμής αυτής είχε ανατεθεί στη Βουλγαρία. Κατά τον πόλεμο οι Σέρβοι κατάφεραν να καταλάβουν μια περιοχή πολύ νοτιότερα από τα συμφωνηθέντα σύνορα, μέχρι τη γραμμή Μπίτολα-Γευγελή (και οι δύο στα χέρια των Σέρβων). Ταυτόχρονα οι Έλληνες προχώρησαν βόρεια και κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη λίγο πριν φτάσουν οι Βούλγαροι, δημιουργώντας σύνορα με τη Σερβία.
Όταν οι Βούλγαροι αντιπρόσωποι στο Λονδίνο προειδοποίησαν τους Σέρβους ότι δεν έπρεπε να περιμένουν βουλγαρική υποστήριξη στις αξιώσεις τους επί της Αδριατικής οι Σέρβοι απάντησαν οργισμένοι ότι αυτό αποτελούσε σαφή απόσυρση από την προπολεμική συμφωνία αμοιβαίας κατανόησης, σύμφωνα με τη γραμμή επέκτασης Κρίβα Παλάνκα-Αδριατική, αλλά οι Βούλγαροι επέμεναν ότι, κατά την άποψή τους, το τμήμα της συμφωνίας για τη Μακεδονία του Βαρδάρη παρέμενε ενεργό και οι Σέρβοι ήταν ακόμη υποχρεωμένοι να παραδώσουν την περιοχή, όπως είχε συμφωνηθεί. Οι Σέρβοι κατηγόρησαν τους Βούλγαρους για μαξιμαλισμό, επισημαίνοντας ότι αν έχαναν τόσο τη βόρεια Αλβανία όσο και τη Μακεδονία του Βαρδάρη η συμμετοχή τους στον κοινό πόλεμο θα είχε γίνει ουσιαστικά για το τίποτε.
Όταν η Βουλγαρία κάλεσε η Σερβία να τιμήσει την προπολεμική συμφωνία για τη βόρεια Μακεδονία, οι Σέρβοι, δυσαρεστημένοι από την απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων να εγκαταλείψουν τα εδαφικά κέρδη τους στη βόρεια Αλβανία, πεισματικά αρνήθηκαν να χάσουν και άλλα εδάφη. Οι εξελίξεις ουσιαστικά τερμάτισαν τη Σερβοβουλγαρική συμμαχία και κατέστησαν αναπόφευκτο ένα μελλοντικό πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. Λίγο αργότερα ξέσπασαν μικροσυμπλοκές κατά μήκος των συνόρων των ζωνών κατοχής με τους Βούλγαρους κατά των Σέρβων και των Ελλήνων. Ανταποκρινόμενη στην προφανή βουλγαρική απειλή, η Σερβία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα, που είχε επίσης λόγους να ανησυχεί για τις βουλγαρικές προθέσεις.
Στις 19 Μαΐου / 1 Ιουνίου του 1913, δύο ημέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου και μόλις 28 ημέρες πριν από τη βουλγαρική επίθεση, η Ελλάδα και η Σερβία υπέγραψαν μια μυστική αμυντική συμμαχία, επιβεβαιώνοντας την τρέχουσα διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο ζωνών κατοχής ως κοινά σύνορά τους και τη σύναψη συμμαχίας σε περίπτωση επίθεσης από τη Βουλγαρία ή την Αυστροουγγαρία. Με τη συμφωνία αυτή η Σερβία πέτυχε να καταστήσει την Ελλάδα μέρος της διαμάχης της για τη βόρεια Μακεδονία, αφού η Ελλάδα είχε εγγυηθεί την τρέχουσα (και αμφισβητούμενη) ζώνη κατοχής της Σερβίας στη Μακεδονία. Σε μια προσπάθεια να σταματήσει η Ελληνοσερβική προσέγγιση ο Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Γκέσωφ υπέγραψαν πρωτόκολλο με την Ελλάδα στις 21 Μαΐου συμφωνώντας σε μόνιμη οριοθέτηση μεταξύ των αντίστοιχων δυνάμεων τους, αποδεχόμενος ουσιαστικά τον ελληνικών έλεγχο της νότιας Μακεδονίας. Ωστόσο η εν συνεχεία απόλυση του τερμάτισε τη διπλωματική στόχευση της Σερβίας.
Ένα άλλο σημείο τριβής προέκυψε από την άρνηση της Βουλγαρίας να παραχωρήσει το φρούριο της Σιλίστρα στη Ρουμανία. Όταν η Ρουμανία ζήτησε εκχώρηση του μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ο υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας προσέφερε αντί αυτού κάποιες μικρές συνοριακές αλλαγές, που εξαιρούσαν τη Σιλίστρα, και διαβεβαιώσεις για τα δικαιώματα των Κουτσοβλάχων στη Μακεδονία. Η Ρουμανία απείλησε να καταλάβει βουλγαρικό έδαφος με τη βία, αλλά μια ρωσική πρόταση διαιτησίας απέτρεψε τις εχθροπραξίες. Με το Πρωτόκολλο της Αγίας Πετρούπολης που ακολούθησε στις 8 Μαΐου 1913, η Βουλγαρία συμφώνησε να εγκαταλείψει τη Σιλίστρα. Η συμφωνία που προέκυψε αποτελούσε ένα συμβιβασμό μεταξύ των αξιώσεων της Ρουμανίας για ολόκληρη τη νότια Δοβρουτσά και της άρνησης της Βουλγαρίας να δεχτεί οποιαδήποτε εδαφική παραχώρηση. Ωστόσο το γεγονός ότι η Ρωσία απέτυχε να προστατεύσει την εδαφική ακεραιότητα της Βουλγαρίας, έκανε τους Βούλγαρους να αμφιβάλλουν για την αξιοπιστία της αναμενόμενης ρωσικής διαιτησίας για τη διαμάχη με τη Σερβία. Η βουλγαρική συμπεριφορά είχε επίσης μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στις σχέσεις Ρωσίας-Βουλγαρίας. Η ασυμβίβαστη βουλγαρική θέση για επανεξέταση της προπολεμικής συμφωνίας με τη Σερβία κατά τη διάρκεια μιας δεύτερης ρωσικής πρωτοβουλίας διαιτησίας μεταξύ τους οδήγησε τελικά τη Ρωσία να ακυρώσει τη συμμαχία της με τη Βουλγαρία. Και οι δύο αυτές ενέργειες κατέστησαν αναπόφευκτη τη σύγκρουση με τη Ρουμανία και τη Σερβία.
Τα βουλγαρικά στρατεύματα κατά τον χρόνο που είχαν καταλάβει την Ανατολική Μακεδονία διέπραξαν εγκλήματα κατά των (αλλοθρήσκων) Τούρκων κατοίκων. Επίσης τους (ομόθρησκους) Έλληνες και Σέρβους κατοίκους ανάγκαζαν να υπαχθούν εκκλησιαστικά στη Βουλγαρική εξαρχία, να χρησιμοποιούν τη βουλγαρική γλώσσα και να εκβουλγαρίζουν τα ονοματεπώνυμά τους. Μάλιστα στις Σέρρες προχώρησαν και σε αλλαγή των καταλήξεων των ονομάτων στους τάφους στο νεκροταφείο της πόλης. Ειδικότερα στη γραμμή επαφής των στρατευμάτων οι Βούλγαροι συνεχώς χρησιμοποιούσαν μεθόδους συνεχούς διείσδυσης με συνέπεια ν΄ ακολουθούν συγκρούσεις. Βλέποντας τότε η Σερβία και η Ελλάδα τη Βουλγαρία ως κοινό κίνδυνο στις 19 Μαΐου (π.ημ.), ή 1 Ιουνίου (ν.ημ.) του 1913 συνδέθηκαν με αμυντική συμφωνία γνωστή ως Συνθήκη συμμαχίας Θεσσαλονίκης.
Έτσι η Βουλγαρία υπό την πεποίθηση της πολιτικής και στρατιωτικής της ηγεσίας στην υπεροχή του βουλγαρικού στρατού και στις στρατηγικές ικανότητές του πήρε την απόφαση της αιφνιδιαστικής ομόχρονης επίθεσης κατά των τότε θέσεων του Σερβικού και Ελληνικού στρατού. Ορισμένοι ιστορικοί καταλογίζουν ένα μέρος της ευθύνης αυτής στην "υπερβολικά διαλλακτική" στάση της ελληνικής κυβέρνησης έναντι της Βουλγαρίας στη διάρκεια των προστριβών που προηγήθηκαν του πολέμου, που ενδεχομένως δημιούργησε την εντύπωση στο βουλγαρικό στρατηγείο πως μια βίαιη ενέργεια θα δημιουργούσε τετελεσμένα γεγονότα τα οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις επεμβαίνοντας κατευναστικά θα αποδέχονταν. Η Αυστρία υποστήριζε τις διεκδικήσεις της Ρουμανίας στη Βουλγαρική Δοβρουτσά με αντάλλαγμα την παραχώρηση της Θεσσαλονίκης στη Βουλγαρία. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η ανάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους υπό την ηγεσία του Εμβέρ Πασά και του Ταλαάτ Πασά μετά την παραίτηση των φιλελευθέρων, προοιώνιζαν δυσάρεστες εκπλήξεις για το μέλλον.
Βουλγαρικά πολεμικά σχέδια
Αν και ο Βουλγαρικός Στρατός κατάφερε να καταλάβει την Αδριανούπολη, η φιλοδοξία του Τσάρου Φερδινάνδου να στεφθεί Αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη αποδείχτηκε επίσης μη ρεαλιστική όταν ο Βουλγαρικός Στρατός δεν κατάφερε να καταλάβει την πόλη στη μάχη της Τσατάλτσα Ακόμη χειρότερα η επικέντρωση στην κατάληψη της Θράκης και της Κωνσταντινούπολης προκάλεσε τελικά την απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένης της Θεσσαλονίκης, που δεν μπορούσε εύκολα να γίνει αποδεκτή, οδηγώντας τη Βουλγαρική στρατιωτική ηγεσία περί τον Τσάρο Φερδινάνδο να αποφασίσει έναν πόλεμο εναντίον των πρώην συμμάχων της. Εντούτοις, με τους Οθωμανούς απρόθυμους να αποδεχτούν την οριστική απώλεια της Θράκης στα ανατολικά και μια εξοργισμένη Ρουμανία στα βόρεια, η απόφαση να ξεκινήσουν ένα πόλεμο κατά της Ελλάδας (προς τη νότια) και της Σερβίας (προς τα δυτικά) ήταν μάλλον παρακινδυνευμένη, αφού τον Μάιο η Οθωμανική Αυτοκρατορία ζήτησε επειγόντως μια γερμανική αποστολή για να αναδιοργανώσει τον Οθωμανικό στρατό. Στα μέσα Ιουνίου η Βουλγαρία έλαβε γνώση της συμφωνίας μεταξύ Σερβίας και Ελλάδας σε περίπτωση βουλγαρικής επίθεσης. Στις 27 Ιουνίου το Μαυροβούνιο ανακοίνωσε ότι θα υποστήριζε τη Σερβία σε περίπτωση πολέμου μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας. Στις 5 Φεβρουαρίου η Ρουμανία διευθέτησε τις διαφορές της με την Αυστροουγγαρία σχετικά με την Τρανσυλβανία με την υπογραφή στρατιωτικής συμμαχίας και στις 28 Ιουνίου προειδοποίησε επισήμως τη Βουλγαρία ότι δεν θα παρέμενε ουδέτερη σε ένα νέο Βαλκανικό πόλεμο.
Καθώς οι αψιμαχίες συνεχίζονταν στη Μακεδονία, κυρίως ανάμεσα στα Σερβικά και τα Βουλγαρικά στρατεύματα, ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας προσπάθησε να σταματήσει την επερχόμενη σύγκρουση, καθώς η Ρωσία δεν ήθελε να χάσει κανέναν από τους Σλάβους συμμάχους της στα Βαλκάνια. Στις 8 Ιουνίου έστειλε ένα ταυτόσημο προσωπικό μήνυμα στους Βασιλιάδες της Βουλγαρίας και της Σερβίας, προσφερόμενη να ενεργήσει ως διαιτητής σύμφωνα με τις διατάξεις της Σερβοβουλγαρικής Συνθήκης του 1912. Η Σερβία ζήτησε την αναθεώρηση της αρχικής συνθήκης, δεδομένου ότι είχε ήδη χάσει τη Βόρεια Αλβανία λόγω της απόφασης των Μεγάλων Δυνάμεων να δημιουργήσουν το κράτος της Αλβανίας, μια περιοχή που είχε αναγνωριστεί ως Σερβικό έδαφος επέκτασης με την προπολεμική Σερβοβουλγαρικό συνθήκη, σε αντάλλαγμα για τη βουλγαρική εδαφική επέκταση στη βόρεια Μακεδονία. Η βουλγαρική απάντηση στη ρωσική πρόσκληση περιελάμβανε τόσες πολλές προϋποθέσεις, ισοδυναμώντας με τελεσίγραφο, με αποτέλεσμα οι Ρώσοι διπλωμάτες να συνειδητοποιήσουν ότι οι Βούλγαροι είχαν ήδη αποφασίσει πόλεμο με τη Σερβία. Αυτό έκανε τη Ρωσία να ακυρώσει τη διαιτητική πρωτοβουλία και να αποκηρύξει οργισμένη τη συνθήκη συμμαχίας της με τη Βουλγαρία του 1902. Η Βουλγαρία διέσπασε τον Βαλκανικό Συνασπισμό, την καλύτερη άμυνα της Ρωσίας κατά του Αυστροουγγρικού επεκτατισμού, που είχε κοστίσει στη Ρωσία τόσο πολύ αίμα, χρήμα και διπλωματικό κεφάλαιο τα τελευταία 35 χρόνια. Τα λόγια ακριβώς του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σαζόνοφ προς τον νέο Πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Στογιάν Ντάνεφ ήταν «Μην περιμένετε τίποτα από εμάς και ξεχάστε την ύπαρξη οποιασδήποτε από τις συμφωνίες μας από το 1902 μέχρι σήμερα». Ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας ήταν ήδη θυμωμένος με τη Βουλγαρία λόγω της άρνησης της τελευταίας να τιμήσει την πρόσφατα υπογραφείσα συμφωνία της με τη Ρουμανία σχετικά με τη Σιλίστρα, που ήταν αποτέλεσμα της ρωσικής διαιτησίας. Στη συνέχεια η Σερβία και η Ελλάδα πρότειναν κάθε μία από τις τρεις χώρες να μειώσει τον στρατό της κατά το ένα τέταρτο, ως ένα πρώτο βήμα για τη διευκόλυνση μιας ειρηνικής λύσης, αλλά η Βουλγαρία το απέρριψε.
Αντίπαλες δυνάμεις
Σύμφωνα με τον Στρατιωτικό Νόμο του 1903 οι ένοπλες δυνάμεις της Βουλγαρίας χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: τον Ενεργό Στρατό και την Εθνοφυλακή. Ο πυρήνας των Ενόπλων δυνάμεων αποτελείτο από εννέα μεραρχίες πεζικού και μία ιππικού. Ο Βουλγαρικός Στρατός διέθετε οργάνωση μοναδική μεταξύ των στρατών της Ευρώπης, καθώς κάθε μεραρχία πεζικού είχε τρεις ταξιαρχίες των δύο συνταγμάτων, αποτελούμενων από τέσσερα τάγματα έξι λόχων 250 ανδρών έκαστος, συν ένα ανεξάρτητο τάγμα, δύο μεγάλα συντάγματα πυροβολικού και ένα σύνταγμα ιππικού, δίνοντας ένα σύνολο 25 υπερβαρέων ταγμάτων πεζικού και 16 λόχων ιππικού ανά μεραρχία, που ξεπερνούσε το ισοδύναμο των δύο μεραρχιών των εννέα ταγμάτων, την καθιερωμένη δομή της μεραρχίας στους περισσότερους στρατούς της εποχής, όπως συνέβαινε και με τον Ελληνικό και τον Σερβικό στρατό το 1913. Συνεπώς, μολονότι ο Βουλγαρικός Στρατός κινητοποίησε συνολικά 599.878 άνδρες στην αρχή του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, υπήρχαν μόνο 9 μεραρχίες, δίνοντας στις μεραρχίες ισχύ μάλλον Σώματος Στρατού παρά μεραρχίας. Οι τακτικές ανάγκες κατά και μετά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο τροποποίησαν αυτή την αρχική δομή: δημιουργήθηκε μια νέα 10η μεραρχία με τη χρήση δύο ταξιαρχιών από την 1η και την 6η μεραρχία και σχηματίστηκαν τρεις πρόσθετες ανεξάρτητες ταξιαρχίες από τις νέες στρατολογήσεις. Παρ 'όλα αυτά η βαριά δομή γενικά διατηρήθηκε. Αντίθετα ο Ελληνικός Στρατός της Μακεδονίας διέθετε επίσης 9 μεραρχίες, αλλά ο συνολικός αριθμός των ανδρών ήταν μόνο 118.000. Ένας άλλος καθοριστικός παράγοντας που επηρέασε την πραγματική ισχύ των μεραρχιών των αντιτιθέμενων στρατών ήταν η κατανομή του πυροβολικού. Ο ισχύος εννιά μεραρχιών Ελληνικός Στρατός είχε συνολικά 176 πυροβόλα και ο ισχύος δέκα μεραρχιών Σερβικός Στρατός 230. Οι Βούλγαροι είχαν 1.116, αναλογικά 6: 1 έναντι των Ελλήνων και 5: 1 έναντι του Σερβικού Στρατού.