cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταπιόκα
Βραζιλία
Το λεπτόκοκκο άμυλο ταπιόκα, ονομάζεται polvilho και ταξινομείται είτε ως «γλυκό» είτε ως «ξινό». Το ξινό polvilho χρησιμοποιείται συνήθως σε πιάτα όπως το pão de queijo ή «ψωμότυρο», στο οποίο το άμυλο αναμειγνύεται με ένα σκληρό τυρί, συνήθως ωριμασμένο τυρί Minas (θα μπορούσε να υποκατασταθεί από τυρί Παρμεζάνας), αυγά και βούτυρο και ψήνεται στο φούρνο. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα αρωματικό, λαστιχωτό και ελαστικό είδος ψωμιού, που είναι πανταχού παρών σε όλη τη χώρα. Αλεύρι ξινής κασάβα, αναμειγνύεται σε φασόλια πουρέ, για να κάνει το πιάτο tutu de feijão.
Άλλες τοποθεσίες
Στην Κολομβία και τη Βενεζουέλα, τα arepas μπορεί να γίνουν με αλεύρι ταπιόκα αντί για καλαμποκάλευρο. Τα arepas ταπιόκα μάλλον προϋπήρχαν των arepas καλαμποκάλευρου·Μεταξύ των παραδοσιακών πολιτισμών της Καραϊβικής, η ονομασία τους είναι κασάβε (casabe). Καθ' όλη την έκταση τόσο της Ισπανικής όσο και της Ποτογαλικής Νότιας Αμερικής, το άμυλο ταπιόκα ή γιούκα, χρησιμοποιείται για την παρασκευή των περιφερειακών παραλλαγών από το ψημένο τυροκούλουρο, γνωστό -μεταξύ άλλων ονομάτων- και ως pandebono, pan de υκα, pão de queijo, chipá ή cuñapé.
Η συνολική μη επεξεργασμένη ρίζα μανιόκα, επίσης, έχει μια σειρά από γαστρονομικές χρήσεις σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική.
Βόρεια Αμερική
Ενώ συχνά συνδέεται με την πουτίγκα ταπιόκα, ένα επιδόρπιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταπιόκα χρησιμοποιείται επίσης και σε άλλα φαγητά. Άνθρωποι σε δίαιτες χωρίς γλουτένη μπορούν να φάνε ψωμί φτιαγμένο με αλεύρι ταπιόκα (αν και αυτά τα άτομα πρέπει να είναι προσεκτικοί, καθώς κάποια άλευρα ταπιόκα έχουν προσθέσει σε αυτό σίτο).
Ασία
Σε διάφορες χώρες της Ασίας, οι πέρλες ταπιόκα χρησιμοποιούνται ευρέως και είναι γνωστές ως sagudana, sabudana ή shabudana (sago πέρλες) ή "sabba akki" στα Κανάντα). Οι πέρλες χρησιμοποιούνται για να γίνουν σνακ. Στην Ταϊβάν, οι πέρλες ταπιόκα είναι απαραίτητα συστατικά για το τσάι φυσαλίδων.
Νοτιοανατολική Ασία
Στη Νοτιοανατολική Ασία, η ρίζα κασάβα, συνήθως κόβεται σε φέτες, σφήνες ή λωρίδες, τηγανίζεται και σερβίρεται ως σνακ, παρόμοια με πατατάκια, τις σφήνες ή τις τηγανιτές πατάτες. Μια άλλη μέθοδος, είναι να βράσουν μεγάλοι κύβοι έως ότου μαλακώσουν, και κατόπιν να σερβιριστούν με τριμμένη καρύδα ως επιδόρπιο, είτε ελαφρώς αλατισμένα είτε γλυκαμένα, συνήθως με σιρόπη ζάχαρης φοινικόδεντρων. Στην Ταϊλάνδη, το πιάτο αυτό ονομάζεται mansampalang.
Το tapai, είναι κατασκευασμένο από τη ζύμωση μεγάλων κύβων με μαγιά-όπως καλλιέργεια βακτηρίων το οποία παράγουν ένα γλυκό και ελαφρώς αλκοολούχο επιδόρπιο. Περαιτέρω ζύμωση, απελευθερώνει περισσότερα υγρά και αλκοόλ, παράγοντας το tuak, ένα ξινό αλκοολούχο ποτό.
Μια παραλλαγή των τσιπς, δημοφιλή μεταξύ των Μαλαισιανών είναι τα kerepek pedas, όπου τα πατατάκια είναι καλυμμένα με μια καυτερή, γλυκιά και πικάντικη πάστα από τσίλι και κρεμμύδι ή sambal, συνήθως με τηγανητές αντζούγιες και την προσθήκη αραχίδων.
Στην Ινδονησία, τα krupuk ή τα κράκερς, είναι μια σημαντική πηγή χρήσης αμύλου ταπιόκα. Η εμπορικά παρασκευασμένη ταπιόκα έχει πολλές χρήσεις. Συνήθως, η σκόνη ταπιόκα χρησιμοποιείται ως πυκνωτικό για σούπες και άλλα υγρά τρόφιμα. Επίσης, χρησιμοποιείται ως συνδετικό στα φαρμακευτικά δισκία και τις φυσικές βαφές. Το αλεύρι χρησιμοποιείται για να κάνει τρυφερά τα ψωμιά, κέικ, μπισκότα, κουλουράκια και άλλα εδέσματα (βλέπε επίσης αλεύρι Maida). Οι νιφάδες ταπιόκα χρησιμοποιούνται για να πυκνώσουν γεμίσματα στις πίτες, που φτιάχνονται με φρούτα τα οποία έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νερό.
Μια συνηθισμένη συνταγή για ζελέ ταπιόκα, μπορεί να γίνει με την έκπλυση 2 κουταλιών της σούπας ταπιόκα, ρίχνοντάς το επάνω σε μια πίντα νερού και μουσκεύοντάς το για τρεις ώρες. Το μείγμα τοποθετείται σε χαμηλή φωτιά και σιγοβράζει έως ότου γίνει αρκετά διαυγές. Εάν είναι πάρα πολύ παχύ, μπορεί να προστεθεί λίγο βραστό νερό. Μπορεί να γλυκανθεί με λευκή ζάχαρη, αρωματισμένο με γάλα καρύδας ή λίγο κρασί και τρώγεται μόνο του ή με κρέμα.
Σρι Λάνκα
Στη Σρι Λάνκα, είναι γνωστό ως "mangnokka", καθώς και από τις Σιναλέζικες και Ταμίλικες ονομασίες του. Γενικά τρώγεται βραστό με ένα μείγμα από τσίλι και κρεμμύδι, το οποίο ονομάζεται "lunu miris sambol" (τύπο μιας salsa) ή καρύδα sambol. Ταυτόχρονα, είναι δημοφιλές να έχουμε πέρλες ταπιόκα, να παρασκευάζονται ως λιχουδιά. Κάποτε, οι πέρλες ταπιόκα χρησιμοποιήθηκαν στο κολλάρισμα των ρούχων, βράζοντας τις πέρλες ταπιόκα μαζί με τα ρούχα.
Μπαγκλαντές και επαρχία της Βεγγάλης (Ινδία)
Κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών νηστειών, η sabudana είναι μια δημοφιλής εναλλακτική λύση για τα τρόφιμα με βάση το ρύζι. Καταναλίσκονται με τυρόπηγμα ή γάλα ή παρασκευάζονται ως khichdi, το sago είναι ιδιαίτερα δημοφιλής επιλογή κατά τη διάρκεια των νηστειών του «Ραμαζανιού», «Ambubachi Mela», και «Ekadashi». Παραδοσιακά, οι πέρλες ταπιόκα χρησιμοποιούνται ως τροφή για παιδιά, ηλικιωμένους και ασθενείς, αναμειγνυόμενοι με γάλα ή νερό. Το faluda, ένα δημοφιλές φαγητό, επίσης παρασκευάζεται με τυρόπηγμα, παγωτό και άλλα συστατικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Ινδία
Οι πέρλες ταπιόκα είναι ένα κοινό συστατικό στα παραδοσιακά Ινδικά πιάτα όπως το kheer.
Κεράλα
Η μανιόκα (ή κασάβα), που συχνά αναφέρεται ως ταπιόκα από την προέλευση της λέξης στα Πορτογαλικά, στη βόρεια Κεράλα ονομάζεται kappa kizhangu ή poola στα Μαλαγιαλάμ.
Η ταπιόκα καταναλώνεται ευρέως στο Ινδικό κρατίδιο της Κεράλα, συνήθως ως πρωινό ή το βράδυ. Βράζεται (μετά την εκδορά και την κοπή τους σε μεγάλα κέικ μήκους περίπου 6–8 cm (2,4–3,1 in) ή σε μικρούς κύβους μήκους 2 cm (0,79 in)) στο νερό μέχρι να μαγειρευτεί καλά και το νερό έχει αποστραγγιστεί. Άπαξ και έχει μαγειρευτεί, μπορεί να αναμιχθεί με τριμμένη καρύδα, τσίλι, αλάτι, κιτρινόριζα κλπ., εν συνεχεία, να μπει στον ατμό και να πολτοποιηθεί σε μια ξηρή πουτίγκα. Αυτή, αν το επιθυμεί κάποιος, μπορεί να γαρνιριστεί στο λάδι με μουστάρδα, κρεμμύδι, φύλλα κάρυ κλπ.. Κέικ ταπιόκα (chendan kappa), συχνά τρώγονται με απλή σάλτσα τσίλι (μια πάστα από Πράσινα/Κόκκινα Τσίλι + Κρεμμύδι + μικρό κόκκινο Κρεμμύδι + Σκόρδο + Αλάτι + Λάδι).
Ο πουρές ταπιόκα σε συνδυασμό με κρέας ή ψάρι με κάρυ, ειδικά σαρδέλες, είναι λιχουδιά στην Κεράλα. Ο πουρές ταπιόκα με αποξηραμένες αλατισμένες σαρδέλες ψημένες στα κάρβουνα και πράσινο τσίλι, είναι άλλος ένας δημοφιλής συνδυασμός.
Η ταπιόκα μπορεί να αποθηκευτεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα με το μισοβρασμό και την ξήρανσή της, μετά την εκδορά και τον τεμαχισμό της σε χοντρά τεμάχια πάχους 0,5 cm. Αυτή ονομάζεται unakka kappa (αποξηραμένη ταπιόκα). Τσιπς ταπιόκα, λεπτοτεμαχισμένες γκοφρέτες ταπιόκα, παρόμοιες με τα τσιπς πατάτας, επίσης είναι δημοφιλή.
Ταμίλ Ναντού
Στα Ταμίλ, οι ρίζες της ταπιόκα ονομάζονται maravalli kizhangu και χρησιμοποιούνται για την προετοιμασία τσιπς. Τσιπς ταπιόκα επίσης παρασκευάζονται σε μέρη της Νότιας Ινδίας.
Στα Ταμίλ, οι πέρλες ταπιόκα αναφέρονται ως "javvarisi". Τα περισσότερα εδέσματα, είναι μαγειρεμένα με αυτή τη μορφή της ταπιόκα, επειδή είναι σχετικά ευκολότερος ο χειρισμός της, παρά η ίδια η ωμή ρίζα. Τα ταπιόκα καλλιεργούνται περισσότερο σε αρκετές περιοχές, παρέχοντας στους αγρότες σταθερό εισόδημα. Η ταπιόκα μπορεί να καταναλωθεί ωμή (μετά την αφαίρεση του δέρματος/της εξωτερικής κάλυψης) ή βρασμένη για διάφορα πιάτα ή σνακ.
Βορειοανατολική Ινδία
Στο Ασσάμ, η sabudana επίσης χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο διατροφής έναντι του βρασμένου ρυζιού (bhaat), για τους ασθενείς ηλικιωμένους και τους σωματικά ασταθείς, για εύκολη πέψη και δύναμη.
Αφρική
thumb|250px|left|Γυναίκες στο [[Πράσινο Ακρωτήριο, όπου χρησιμοποιούν ένα μεγάλο γουδί και πολλαπλά γουδοχέρια.]] Η ταπιόκα, καταναλώνεται στις περιοχές της Νιγηρίας και της Γκάνας ως ένα κοινό γεύμα συνήθως ως πρωινό.
Η κασάβα είναι ένα βασικό είδος διατροφής στη Δυτική Αφρική, όπου τρώγεται ευρέως. Στη Νιγηρία, η κασάβα τρίβεται και ξηρο-καβουρδίζεται σε gari, το οποίο τρώγεται με την προσθήκη νερού, ζάχαρης και ή αραχίδων συνοδευόμενο από κρέας ή καπνιστά ψάρια. Το gari γίνεται επίσης eba, με την προσθήκη ζεστού νερού, αυτό τρώγεται με βραστό κατσαρόλας ή σούπα. Η φυλή Ijebu της Νιγηρίας παρασκευάζει μια παραλλαγή του eba με κρύο νερό, χτυπώντας το μείγμα με τη γροθιά τους έως ότου γίνει ομοιογενές, αυτό ονομάζεται feshelu. Οι Egbas της Abeokuta, Πολιτεία Ogun, ξεφλουδίζουν, ξηραίνουν και αλέθουν την κασάβα σε σκόνη που ονομάζεται elubo, η οποία στη συνέχεια γίνεται amala paki και τρώγεται με ένα βραστό κατσαρόλας από φύλλα γιούτα που ονομάζεται ewedu.
Στο Λάγος, η μανιόκα επεξεργάζεται σε ταπιόκα, η οποία μαγειρεύεται σε γάλα καρύδας και ζάχαρη, το οποίο μπορεί να φαγωθεί είτε ως πρωινό είτε ως επιδόρπιο στα πάρτι ή στο δείπνο, αυτό ονομάζεται mengau.
Οι λαοί στο Δέλτα του Νίγηρα, εξαγάγουν άμυλο από την κασάβα το οποίο μαγειρεύεται σε άμυλο και τρώγεται με σούπα πιπεριού.
Στην Γκάνα, η κασάβα αποφλοιώνεται, βράζεται έως ότου μαλακώσει και εν συνεχεία σφυροκοπείται σε ένα μεγάλο ξύλινο γουδί και γουδοχέρι έως ότου γίνει ομοιογενές. Αυτό ονομάζεται fufu και τρώγεται με σούπα.
Ευρώπη
Η ταπιόκα δεν είναι τόσο διαδεδομένη στην Ευρώπη, αλλά αρκετές χώρες χρησιμοποιούν την ταπιόκα. Στο Βέλγιο, μικρές λευκές πέρλες ταπιόκα προστίθενται στις διαφανείς σούπες. Σφαιρίδια ταπιόκα χρησιμοποιούνται στα Γαλλικά επιδόρπια, όπως τα προφιτερόλ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα αλμυρά σνακ Skips, παρασκευάζονται από ταπιόκα και αρωματίζονται όπως οι γαρίδες κοκτέιλ, καθώς και σε άλλες γεύσεις.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Υποσημειώσεις
<references group="Παρ. Υποσημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Άλευρα Κατηγορία:Ψωμιά Κατηγορία:Κουζίνα της Λατινικής Αμερικής Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων Κατηγορία:Συστατικά τροφίμων
Λούσιους Ντέιβις
Ο Λούσιους Σέσιλ Ντέιβις (γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1970) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έπαιζε στις θέσεις των φόργουορντ. Έπαιξε για τους Ισούζου Γκίγκακατς στην Ιαπωνία και για τη Μακάμπι Ρισόν Λεζιόν στην 1η Ισραήλ. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στην 1η Ισραήλ το 2004.
Προσωπική ζωή
Ο Ντέιβις είναι ιθαγενής του Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια. Έχει ύψος 2,01 μέτρων και ζυγίζει 100 κιλά.
Ενεργός δράση
Ο Ντέιβις παρακολούθησε και έπαιξε μπάσκετ για το Λύκειο Πιέντμοντ Χιλς. Ονομάστηκε το παίχτης της πολιτείας και της χρονιάς του 1988 από την εφημερίδα Mercury News.
Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα, όπου έπαιξε μπάσκετ για τους Γκαούτσο. Την περίοδο 1988-89, ο Ντέιβις ήρθε από τον πάγκο ως πρωτοετής. Ως δευτεροετής, ήταν ο Έκτος Παίχτης της Χρονιάς της Διάσκεψης Μπιγκ Ουέστ. Τη χρονιά 1990–91, ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 16,0 πόντους ανά παιχνίδι και ήταν ο καλύτερος παίχτης του Μπιγκ Ουέστ. Στην τελευταία του χρονιά, την 1991–92, ηγήθηκε της διάσκεψης με 22,2 πόντους ανά αγώνα, το δεύτερο υψηλότερο σύνολο στην ιστορία του σχολείου, ηγήθηκε της διοργάνωσης με 644 πόντους, ηγήθηκε του Μπιγκ Ουέστ με 225 σουτ εντός πεδιάς και 194 ελεύθερες βολές του, που ήταν οι πρώτες στο συνέδριο και οι τρίτες περισσότερες σε μία χρονιά από παίκτη της διάσκεψης. Ήταν ο Παίκτης της Χρονιάς του Μπιγκ Ουέστ, μέλος της πρώτης ομάδας του Μπιγκ Ουέστ, του Διαμερίσματος, της Περιφέρειας και Παναμερικανός Άξιος Αναφοράς.
Οι Los Angeles Times ανέφεραν ότι ο Ντέιβις ήταν μία από τις πιθανές επιλογές του δεύτερου γύρου του ντραφτ του ΝΒΑ του 1992, αλλά τελικά δεν επιλέχθηκε από καμία ομάδα του ΝΒΑ. Επιλέχθηκε στον 3ο γύρο (39ος συνολικά) του ντραφτ του CBA από τους Ομάχα Ρέισερς. Στα τέλη του 1992 έπαιξε στον Απόλλωνα Πάτρας. Το 1993 εντάχθηκε στην Δεπορτίβο Ρόκα Roca της 1ης Αργεντινής. Την πρώτη του χρονιά με τον σύλλογο είχε μέσο όρο 27,3 πόντους ανά παιχνίδι. Έμεινε επίσης στον σύλλογο για δεύτερη αγωνιστική περίοδο και σημείωσε συνολικά 2.608 πόντους σε 97 εμφανίσεις στην 1η Αργεντινής, με μέσο όρο 26,9 ανά παιχνίδι. Στη συνέχεια έπαιξε με τον Παπάγου : είχε μέσο όρο 25,4 πόντους ανά παιχνίδι τη χρονιά 1995–96.
Το 1996 έγινε αντιληπτός από τον Ιταλό πράκτορα καλαθοσφαίρισης και αθλητικογράφο Φεντερίκο Μπούφα και υπέγραψε στην ιταλική Μενς Σάνα Σιένα της 1ης Ιταλίας. Έπαιξε σε 28 παιχνίδια με την ομάδα, έχοντας κατά μέσο όρο 22,1 πόντους, 4,2 ριμπάουντ, 1,4 ασίστ και 2,5 κλεψίματα ανά αγώνα. Από το 1997 έως το 2002 έπαιξε για τους Ισούζου Γκίγκακατς στην Ιαπωνία. Το 1998 κατετάγη τρίτος στο σκοράρισμα στο Ιαπωνικό πρωτάθλημα με 21,3 πόντους ανά παιχνίδι, και συνέχισε να ηγείται του Ιαπωνικού Πρωταθλήματος της περιόδου 2000–01 με 25,1 πόντους ανά παιχνίδι.
Ο Ντέιβις έπαιξε ως φόργουορντ για τη Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν στην 1η Ισραήλ, με μέσο όρο 25,0 πόντους ανά παιχνίδι τη χρονιά 2002–03. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στην 1η Ισραήλ το 2004. Την περίοδο 2004–05 έπαιξε στον Κεραυνό στην Κύπρο : εμφανίστηκε στο Κύπελλο Ευρώπης της FIBA της χρονιάς 2004–05 και κέρδισε το Κύπελλο Κύπρου το 2005.
Διακρίσεις
Ο Ντέιβις είναι μέλος του Πανθέου Διασυλλογικού Αθλητισμού του UCSB. Το 2013 τιμήθηκε από τους Γκάουκος καθώς ανακηρύχθηκε ο πέμπτος "Θρύλος του Ντόουμ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νίκη Φούντα
Η Νίκη Φούντα (30 Μαΐου 1980) είναι Ελληνίδα αρχιτέκτονας και πρώην βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα και είναι κόρη της Φανής Ψυχογιού - Φούντα, αρχιτέκτονα, υποψήφιας βουλευτή με τον Συνασπισμό και κόρης του ιστορικού Ντίνου Ψυχογιού. Είναι τελειόφοιτη του τμήματος αρχιτεκτόνων μηχανικών του ΕΜΠ και έχει εργαστεί ως αρχιτέκτονας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Δημοκρατική Αριστερά στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012.
Στη συνέχεια, αποχώρησε από τη ΔΗΜΑΡ και εντάχθηκε στο Ποτάμι. Έβαλε υποψηφιότητα στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015, όμως δεν κατάφερε να επανεκλεγεί.
Τον Ιούλιο του 2016 δήλωσε την υποστήριξή της στη Δημοκρατική Ευθύνη, το κόμμα του Χάρη Θεοχάρη.
Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφια με το Κίνημα Αλλαγής στην Αιτωλοακαρνανία, ωστόσο δεν εξελέγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Δημοκρατική Αριστερά
Ρεύμα Λάρισας
Το Ρεύμα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Το Ρεύμα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 24 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Λάρισα και 20 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Νίκαια (έδρα του δήμου), σε υψόμετρο 140 μέτρα. Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά του ονομασία από την Τουρκοκρατία ως  Χατζή Μουσταφαλάρ  να προσαρτάται στον τότε δήμο Φακίου. Το 1940 διορθώθηκε σε Χατζημουσταφάς και το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Ρεύμα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τις γειτονικές Νέες Καρυές, αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νίκαιας του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 69 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Κέρβερος (δορυφόρος)
Ο Κέρβερος (αγγλικά: Kerberos) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη νάνου Πλούτωνα. Είναι ο τέταρτος δορυφόρος κατά σειρά απόστασης από τον πλανήτη, ανάμεσα στη Νύχτα και την Ύδρα και ο δεύτερος μικρότερος γνωστός φυσικός δορυφόρος του Πλούτωνα, μετά την Στύγα.
Ανακάλυψη
μικρογραφία|left|280px|Κέρβερος στην εικόνα ανακάλυψής Ανακαλύφθηκε σε φωτογραφίες του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ από την Pluto Companion Search Team, στις 28 Ιουνίου του 2011 σε μια έρευνα των επιστημόνων για να εντοπίσουν δακτυλίους γύρω από τον Πλούτωνα. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε επισήμως στις 20 Ιουλίου του 2011 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2011 (134340) 1 και S/2011 P 1 ή ανεπίσημα P4. Αργότερα, έγινε αντιληπτό στους επιστήμονες ότι ο δορυφόρος απεικονιζόταν και στις φωτογραφίες τις 15ης Φεβρουαρίου του 2006 και τις 25ης Ιουνίου του 2010. Δεν απεικονιζόταν σε παλιές εικόνες του Πλούτωνα, επειδή ο χρόνος έκθεσης της κάθε απεικόνισης ήταν μικρότερος αυτού του 2011, που διήρκεσε 8 λεπτά.
Σχηματισμός
Ο Κέρβερος αποτελεί θραύσμα, όπως και οι άλλοι δορυφόροι του Πλούτωνα, μιας σύγκρουση του Πλούτωνα με ένα άλλο σώμα της Ζώνης του Κάιπερ.
Εξερεύνηση
Οι πρώτες εικόνες του δορυφόρου πάρθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ (ΔΤΧ). Από αυτές δεν φαίνονται τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας του. όμως, ο βολιστήρας Νέοι Ορίζοντες, που θα φτάσει στο σύστημα του Πλούτωνα τον Ιούλιο του 2015, θα πραγματοποιήσει κοντινά περάσματα από τον δορυφόρο και θα στείλει στη Γη φωτογραφίες της επιφάνειάς του.
Ονομασία
Το όνομα S/2011 P 1, είναι προσωρινό και υποδηλώνει πως ο δορυφόρος με αυτό το όνομα είναι ο πρώτος δορυφόρος του Πλούτωνα που ανακαλύφθηκε το έτος 2011. Είναι πιθανό να προταθεί στην ΔΑΕ ένα όνομα για τον δορυφόρο από την επιστημονική ομάδα που τον ανακάλυψε, λίγες εβδομάδες μετά την ανακάλυψή του. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της ομάδας αυτής, θα δοθεί στον δορυφόρο ένα όνομα που έχει σχέση με τον Άδη, από την Ελληνική μυθολογία. Τελικά με βάση ψηφοφορία επιλέχθηκε το όνομα Κέρβερος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Πλούτωνα Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Γουαϊκάτο (ποταμός)
Ο Γουαϊκάτο (Waikato River) είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της Νέας Ζηλανδίας. Φθάνει σε μήκος τα 425 χιλιόμετρα και ρέει στο Βόρειο Νησί. Πηγάζει στην ανατολική πλαγιά του υψηλού βουνού Ρουαπέχου, πέφτει στη Λίμνη Τάουπο, τη μεγαλύτερη λίμνη της Νέας Ζηλανδίας, και συνεχίζει από την απέναντι (βορειοανατολική) όχθη της λίμνης, σχηματίζει τους μικρούς καταρράκτες Χούκα, διασχίζει την ομώνυμη πεδιάδα και εκβάλλει στον Ειρηνικό Ωκεανό (Θάλασσα της Τασμανίας) στο Πορτ Γουαϊκάτο, νοτίως του Ώκλαντ. Εκτός από την πεδιάδα και το σημείο εκβολής του, ο ποταμός δίνει το όνομά του σε ολόκληρη την περιφέρεια Γουαϊκάτο. Ο σημερινός ρους του σχηματίσθηκε πριν από περίπου 22.000 χρόνια. Κυριότερος παραπόταμος είναι ο Γουαϊπά, που συμβάλλει με τον Γουαϊκάτο στην κωμόπολη Νγκαρουαγουαχία.
Η ονομασία «Γουαϊκάτο» προέρχεται από τη γλώσσα των Μάορι και σημαίνει «ρέον νερό». Ο ποταμός έχει πνευματική σημασία για τοπικές φυλές των Μάορι: η μεγάλη φυλή Tainui τον θεωρεί ως πηγή της υπερηφάνειάς της (mana).
Προϊστορία
Ο πρόγονος του σημερινού ποταμού έρρεε από μια αρχαία λίμνη (τη «Χούκα») στο κέντρο του Βόρειου Νησιού, μέσα από βαθιά φαράγγια, προς τα βόρεια, μέσα από την κοιλάδα Χινουέρα και τη Λεκάνη Χαουράκι. Πολύ πιθανό είναι να έρρεε μέσα από τη Λεκάνη Γουαϊκάτο πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια, προτού γυρίσει στον ρου από τη Χινουέρα. Μετά όμως την τεράστια ηφαιστειακή έκρηξη Ορουανούι πριν από 26.500 έτη, το Βόρειο Νησί καλύφθηκε με ηφαιστειακό πέτρωμα πάχους 200 μέτρων. Τότε σχηματισθηκε μία νέα λίμνη: η σημερινή Λίμνη Τάουπο. Τα νερά της συσσωρεύονταν, ώσπου μία νέα διέξοδος υπήρξε 120 μ. πάνω από τη σημερινή στάθμη. Κατά τις επόμενες χιλιάδες χρόνια η κοίτη του ποταμού υψώθηκε από μεγάλες ποσότητες υλικού της εκρήξεως. Μετά, η αρχικώς αποφραγμένη αρχική έξοδος υπεχώρησε ξαφνικά. Η στάθμη της λίμνης έπεσε κατά 75 μέτρα καθώς περίπου 80 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού και συντριμμάτων ξεχύθηκαν σε μία καταστροφική υπερπλημμύρα. Τότε ο ποταμός της εκροής άλλαξε ρου κοντά στην τοποθεσία Πιαρέρε. Το Χάσμα της Χινουέρα και ο ποταμός Γουαϊτόα που το διαρρέει αποτελούν ίχνη της παλαιάς του πορείας. Τα νερά υπεχώρησαν γρήγορα και ο νέος ποταμός, που είναι ο σημερινός Γουαϊκάτο, παρέμεινε στον σημερινό ρου του, μέσα από το φαράγγι Μαουνγκαταουτάρι και τη Λεκάνη του Χάμιλτον. Αποθέσεις υποδεικνύουν ότι ο Γουαϊκάτο διέρρεε ήδη την ομώνυμη πεδιάδα-λεκάνοπέδιο πριν από 21.800 χρόνια.
Επαρχία Μστσισλάβ
Η επαρχία Μστσισλάβ (λευκορωσικά: Мсціслаўскі раён, Мстиславский район, επαρχία Μστισλάβσκι) είναι ραγιόν (επαρχία) στην περιφέρεια Μόγκιλεφ στη Λευκορωσία. Το διοικητικό κέντρο είναι η πόλη του Μστσισλάβ. Το 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 24.768 κάτοικοι. Ο πληθυσμός του Μστσισλάβ αντιστοιχεί στο 43,6% του πληθυσμού της επαρχίας.
Γουαϊκάτο (ποταμός)
Ρους
Ο ποταμός Γουαϊκάτο αρχίζει με τη μορφή αρκετών μικρών χειμάρρων που κατεβαίνουν την ανατολική πλαγιά του όρους Ρουαπέχου. Ο Παγετώνας Mangatoetoenui (κάποτε γνωστός επίσης ως Παγετώνας Γουαϊκάτο) είναι μία από τις κυριότερες πηγές του. Ο νοτιότερος παραπόταμος είναι το «Άνω Ρεύμα του Γουαϊκάτο». Ο ποταμός Γουαϊπακίχι ενώνεται με τον Γουαϊκάτο προερχόμενος από τα όρη Καϊμανάγουα στα δυτικά. Από το σημείο όπου συναντά το ρυάκι Γουαϊχοχόνου μέχρι τη λίμνη Τάουπο, ο Γουαϊκάτο ονομάζεται επισήμως «Τονγκαρίρο» από το 1945.
Επαρχία Μστσισλάβ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μστσισλαβ
Γουαϊκάτο (ποταμός)
Ρους
Ο ποταμός αφήνει το ηφαιστειογενές υψίπεδο του Βόρειου Νησιού στο Καραπίρο και, μέσα από το φαράγγι Μαουνγκαταουτάρι κατέρχεται προς τα βορειοδυτικά στο λεκανοπέδιο Γουαϊκάτο, περνώντας από τις πόλεις Κέιμπριτζ, Χάμιλτον και Νγκαρουαγουαχία. Στην τελευταία δέχεται τα νερά του μεγαλύτερου παραποτάμου του, του Γουαϊπά. Κατόπιν ρέει προς τα βόρεια, διασχίζει το φαράγγι Ταουπίρι και εισέρχεται στην κατώτερη Περιφέρεια Γουαϊκάτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουαικατο
Φρέντερικ Κένυον
Ο Σερ Φρέντερικ Κένυον (αγγλ. Sir Frederic George Kenyon) (1863-1952) υπήρξε Βρετανός παλαιογράφος και λόγιος της εκκλησιαστικής και κλασικής φιλολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Πισίνα υπερχείλισης
Σχεδιασμός
Οι πισίνες υπερχείλισης είναι ακριβές και για την κατασκευή τους απαιτείται εκτεταμένος δομικός, αρχιτεκτονικός και μηχανολογικός σχεδιασμός, επειδή συχνά χτίζονται σε επισφαλή σημεία (προεξοχές ή άκρα κτιρίων, βουνοκορυφές ή πλαγιές, κοντά σε θάλασσα) και είναι αναγκαία μια γερή δομή. Η μηχανολογική δομή πρέπει να βασίζεται στις γεωολογικές συνθήκες του τόπου. Συνήθως το υψηλό κόστος κατασκευής οφείλεται στο σύστημα βάσης που κρατά την πισίνα αγκυρωμένη σε μια πλαγιά.
Το άκρο της πισίνας καταλήγει σε υπερχειλιστή που βρίσκεται 1,6 με 6,4 χιλιοστά πιο χαμηλά από το απαιτούμενο επίπεδο νερού της πισίνας. Το νερό περνά πάνω από το τοιχίο, πέφτει σε έναν συλλέκτη και από εκεί οδηγείται, μέσω αντλίας, πάλι στην πισίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
How Infinity Pools Work: The Optical Illusion, Explained
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχιτεκτονική τοπίου
Δένεια
Η Δένεια είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Το χωριό βρίσκεται στη Νεκρή Ζώνη.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Μαυσωλείο του Μπαχαουντίν Ζακαρίγια
Το Μαυσωλείο του Μπαχαουντίν Ζακαρίγια (بہاؤ الدین زکریا درگاہ ) είναι ένα τέμενος του 13ου αιώνα που βρίσκεται στην πόλη Μουλτάν, στην επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν. Ο τάφος είναι αφιερωμένος στον μουσουλμανικό μυστικιστή Μπαχαουντίν Ζακαρίγια, ιδρυτή της τάξης Σοουφβαρντίγια του Σουφισμού. Θεωρείται ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα τεμένη στη νότια επαρχία Παντζάμπ και είναι το πρωτότυπο του ξεχωριστού αρχιτεκτονικού στυλ του Μουλτάν.
Τοποθεσία
Το μαυσωλείο βρίσκεται στο κεντρικό Μουλτάν, αμέσως βόρεια από την παλιά περιτοιχισμένη πόλη του και στέκει δίπλα στα ερείπια του αρχαίου ινδουιστικού Ναού Πραχλαντπούρι.
Υπόβαθρο
Σύμφωνα με την παράδοση του Σούφι στο Παντζάμπ, η επιρροή του τεμένους ενισχύεται από μικρότερα ιερά που απλώνονται σε ολόκληρη την περιοχή γύρω από το Μουλτάν. Αυτά τα δευτερεύοντα ιερά αποτελούν ένα βιλάγια, αλλιώς ένα «πνευματικό έδαφος» του αρχικού τεμένους. Ως η έδρα του πρωτοβάθμιου ιερού, το Μουλτάν υπηρετεί ως η πρωτεύουσα της βιλάγια του Μπαχαουντίν Ζακαρίγια. Η βιλάγια του μαυσωλείου συνορεύει με την πνευματική περιοχή του Τεμένους Μπάμπα Φαρίντ, με έδρα το Πακπαττάν.
Ιστορία
Το μαυσωλείο χτίστηκε το 1262 πριν από τον θάνατο του Ζακαρίγια το 1268. Ασυνήθιστα για έναν δερβίση, ο ίδιος ο Μπαχαουντίν Ζακαρίγια επιβαρύνθηκε τα έξοδα της κατασκευής, κάτι που υπογραμμίζει τη μοναδικότητα της οικονομικής ανεξαρτησίας του.
Μετά την ήττα του από τον αδελφό του στη Μάχη του Σαμουγκάρ το 1658 ο Ντάρα Σικόχ προσπάθησε ανεπιτυχώς να κερδίσει την πίστη των πολιτών του Μουλτάν δωρίζοντας 25.000 ρουπίες στο ιερό.
Ο «σατζάντα νασίν» του τεμένους, ή αλλιώς ο επιστάτης από κληρονομιάς, ο Μαχντούμ Μαχμούτ βοήθησε τις βρετανικές δυνάμεις ενάντια στις δυνάμεις των Σιχ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μουλτάν το 1848. Ο θόλος του μαυσωλείου και μέρος του ανώτερου επιπέδου του καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας από βρετανικές οβίδες, και επιδιορθώθηκαν λίγο αργότερα.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Το μαυσωλείο έχει σχεδιασμό δύο επιπέδων και έγινε το πρωτότυπο του ξεχωριστού αρχιτεκτονικού στυλ του Μουλτάν. Το μαυσωλείο χτίστηκε ως κατασκευή δύο επιπέδων, που είναι το πρότυπο για τα πρώιμα ιερά σε όλο το νότιο Παντζάμπ. Η βάση του μαυσωλείου έχει σχήμα τετραγώνου και έκταση 15,77 επί 15,77 μέτρα. Πάνω από την τετράγωνη βάση εδρεύει ένα οκταγωνικό επίπεδο με ύψος περίπου το μισό του ύψους της τετράγωνης βάσης, στο οποίο επικάθεται ένας λευκός ημισφαιρικός θόλος. Μια τεράστια αυλή περιβάλλει το τέμενος καλύπτοντας αρκετές εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα. Τα τείχη που περιβάλλουν την αυλή χτίστηκαν από τον Ντουρανί κυβερνήτη του Μουλτάν, τον Ναβάμπ Αλί Μοχάμαντ Χαν Χακβάνι τον 18ο αιώνα.
Το μαυσωλείο είναι χτισμένο με τούβλα και είναι το παλαιότερο κτίριο που διακοσμείται με γυαλιστερά μπλε πλακάκια, κάτι που αργότερα έγινε τυπικό στυλ του Μουλτάν και του νότιου Παντζάμπ. Το ότι χρησιμοποιήθηκαν μπλε πλακάκια αντανακλά την επίδραση των αρχιτεκτόνων μεταναστών από την Κεντρική Ασία, που δρούσαν στην περιοχή τον 13ο αιώνα. Το 1952 προστέθηκε στο μαυσωλείο μια ευρύχωρη βεράντα από τούβλα με βαμμένη ξύλινη οροφή. Μεγάλες ξύλινες πόρτες παρέχουν είσοδο στο εσωτερικό ιερό του τεμένους από τη βεράντα.
Το τέμενος περιβάλλεται από εκατοντάδες δευτερεύοντες τάφους που ανήκουν σε απογόνους και λάτρεις του Μπαχαουντίν Ζακαρίγια. Ένα μικρό τζαμί αποτελεί επίσης μέρος του συγκροτήματος και βρίσκεται ακριβώς δίπλα στα ερείπια του Ναού Πραχλαντπούρι.
Παραδόσεις
Τραγούδια καβάλι και εκστατικοί χοροί εκτελούνται τα βράδια μετά τις απογευματινές προσευχές στο τέμενος. Το τέμενος είναι σημαντικό για τα μέλη της αίρεσης Μπαρέλβι του Ισλάμ, ενώ οι ορθόδοξοι ντεομπάντι αποφεύγουν το τέμενος και τις πρακτικές που εκτελούνται εκεί. Αφοσιωμένοι στο τέμενος εκτελούν το τελετουργικό της μαννάτ, δένοντας τα νήματα σε όλο το ιερό ως σύμβολα προσευχής. Για το τέμενος πιστεύεται ευρέως ότι προστατεύει τους βαρκάρηδες του Ινδού Ποταμού και του ποταμού Ακεσίνη.
Μια τάξη από λάτρεις που είναι γνωστοί ως Κουρεΐσι, συνδέουν τους εαυτούς τους με τον Ζακαρίγια και διεκδικούν την καταγωγή από τη φυλή των Κουαραϊσιτών του Προφήτη Μωάμεθ. Οι Κουρεΐσι χαίρουν μεγάλης εκτίμησης στις περιοχές των Σαραΐκι στο Πακιστάν. Ένας από τους Κουρεΐσι, ο Σαχ Μαχμούντ Κουρέσι, εξελίχθηκε ως τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών του Πακιστάν.
Διαχείριση
Οι επιστάτες από κληρονομιάς του μαυσωλείου, οι σατζάντα νασίν, ισχυρίζονται ότι προέρχονται από τον Ζακαράγια. Μερικοί επιστάτες έχουν κερδίσει μεγάλη εκτίμηση και έχουν διατηρήσει επιρροή στην πολιτική. Ο Σαχ Μαχμούντ Κουρέσι, μέλος του πακιστανικού πολιτικού κόμματος Τεχρίκ-ι-Ινσάφ, ήταν σατζάντα νασίν του τεμένους, αλλά το 2014 του αφαιρέθηκε αυτό το αξίωμα μετά από διαμαρτυρία από τους λάτρεις ενάντια στην υποτιθέμενη χρήση της θέσης του ως μέσου για την εξασφάλιση πολιτικής εξουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική
Λεωνίδας Μαλαμίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λεωνίδας Μαλαμίδης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ροδολίβος Σερρών. Εντάχθηκε το 1907 στο σώμα του Κωνσταντίνου Νταή (καπετάν Τσάρα), που δρούσε στην περιοχή των Σερρών εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Σύντομα αναδείχθηκε σε πρωτοπαλίκαρο του Κ. Νταή και τέθηκε επικεφαλής ένοπλης ομάδας. Το Μάιο του 1908 με δύο άντρες της ομάδας του, πέτυχε την εκτέλεση 18 Βουλγάρων κομιτατζήδων στην οδό Δράμας - Καβάλας, στη θέση Μπουνάρμπασι, κοντά στο Άνω Κεφαλάρι Δράμας. Έδρασε με το σώμα του, στις περιοχές Φυλλίδας, Δράμας και Δοξάτου. Τον Ιούλιο του 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων παρέδωσε τον οπλισμό του. Κατά τον Α΄ και Β΄ Βαλκανικούς Πολέμους σχημάτισε ένοπλο εθελοντικό σώμα και συμμετείχε στις επιχειρήσεις από τις 26 Νοεμβρίου του 1912 έως τις 16 Ιουνίου του 1913, συνεργαζόμενος με τον αξιωματικό Κ. Νταή και τον ταγματάρχη Παναγιώτη Γαργαλίδη, συνεισφέροντας στην προσπάθεια απελευθέρωσης της περιοχής των Σερρών από τους Βούλγαρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Γλώσσες της Ανδόρρας
Οι παρακάτω γλώσσες ομιλούνται στο Πριγκιπάτο της Ανδόρρας.
Καταλανικά
Τα καταλανικά αποτελούν την κύρια γλώσσα του 25% των Ισπανών μεταναστών, που αποτελούν περίπου το 43% του πληθυσμού της Ανδόρρας, κυρίως αυτών που μετανάστευσαν από την κοντινή Καταλονία και τη Βαλένθια.
Η Ανδόρρα είναι η μόνη χώρα στην οποία τα καταλανικά είναι η μόνη επίσημη γλώσσα και η μόνη χώρα στην οποία υα καταλανικά ομιλούνται στο σύνολο της επικράτειάς της.
Ισπανικά και Γαλικιανά
Τα ισπανικά είναι η κύρια γλώσσα του περίπου 70% από τους Ισπανούς μετανάστες της Ανδόρρας (με το υπόλοιπο 5% να ομιλεί τα γαλικιανά). Οι περισσότεροι ήρθαν στη χώρα μεταξύ του 1955 και του 1995 από τις παραδοσιακά λιγότερο ανεπτυγμένες νότιες, δυτικές και κεντρικές περιοχές της Ιβηρικής Χερσονήσου (Ανδαλουσία, Εξτρεμαδούρα, Καστίλλη-Λα Μάντσα, Μούρθια, Γαλικία κλπ) και από αυτές πλησίον στον Βισκαϊκό Κόλπο (Αστούριες, Κανταβρία κλπ).
Ο χαμηλός βαθμός οικονομικής ανάπτυξης της Ανδόρρας, η περιορισμένη παιδεία στις πατρίδες των μεταναστών και ο φόβος εισβολής από την Ισπανία κατά τη διάρκεια της εποχής του Φράνκο, κατέστησε πιο δύσκολο για τους μετανάστες να ενσωματωθούν πλήρως μέχρι το 1993, όταν εγκρίθηκε το σύνταγμα της χώρας. Από τότε, η ισπανική έχει γίνει η δεύτερη πιο χρησιμοποιούμενη γλώσσα του πληθυσμού και επιπλέον είναι η κυρίαρχη γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικό γλωσσικό υπόβαθρο, κάτι που οδηγεί την κυβέρνηση στη λήψη μέτρων για πιο γενική και καθολική χρήση της καταλανικής.
Πορτογαλικά
Η οικονομική κατάσταση της βόρειας Πορτογαλίας ευνόησε τη μετανάστευση προς την Ανδόρρα, μεταξύ του 1960 και του 1980. Αυτό οδήγησε στην αύξηση του πορτογαλικού πληθυσμού, οι οποίοι αποτελούν του 11% των κατοίκων.Επίσης, μια μικρή κοινότητα Βραζιλιάνων, οι οποίοι μετανάστευσαν κατά τη δεκαετία του 1990, οδήγησε τους ομιλητές της πορτογαλικής γλώσσας να αποτελούν σήμερα το 13% περίπου του συνόλου της χώρας.
Γαλλικά
Το κοινά σύνορα με τη Γαλλία, το χαμηλό ποσοστό φορολόγησης και οι ευκαιρίες απασχόλησης στην ακμάζουσα τουριστική βιομηχανία, έχουν φέρει ως αποτέλεσμα το 7% του συνολικού πληθυσμού της χώρας να είναι Γάλλοι και πιο συγκεκριμένα μετανάστες από τη Γαλλόφωνη Αφρική. Τα γαλλικά είναι η κύρια γλώσσα επικοινωνίας, μαζί με τα καταλανικά, στην κωμόπολη Ελ Πας ντε λα Κάζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανδόρρα
Σασί-συρ-Μαρν
Το Σασί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Saâcy-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σασεέν (γαλλικά: Saâcéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ακμέλλη
Η ακμέλλη είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στη μεγάλη οικογένεια σύνθετα και περιγράφηκε επιστημονικώς το 1807. Είναι ιθαγενές όλης της αμερικανικής ηπείρου και έχει εισαχθεί από τον άνθρωπο στην Ασία, την Αφρική, τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού και την Αυστραλία.
Γνωστό είδος ακμέλλης είναι το Acmella oleracea, που καλλιεργείται εδώ και αιώνες. Χρησιμεύει ως τροφή, ως φαρμακευτικό φυτό (είναι γνωστό και με την αγγλική κοινή ονομασία «toothache plant», δηλαδή «φυτό του πονόδοντου»), ως καλλωπιστικό φυτό, ακόμα και ως εντομοκτόνο.
Οι ακμέλλες είναι ετήσια ή πολυετή φυτά, με στελέχη που φθάνουν σε μήκος 10 έως 20 εκατοστά. Τα φύλλα εκφύονται αντίθετα, μπορεί να έχουν οδοντωτό ή ομαλό χείλος και συνήθως χνούδι. Οι κεφαλές ανθέων είναι συνήθως μοναχικές ή στις άκρες των κλαδιών. Υπάρχουν αρκετά έως πολλά δισκοειδή ανθίδια στην κάθε κεφαλή, με 4 ή 5 τριγωνικούς λοβούς. Είναι συνήθως κίτρινα ή κάποιες φορές πορτοκαλί, ακόμα και λευκά ή μοβ. Τα δισκοειδή ανθίδια είναι μονόκλινα, αλλά τυχόν ακτινωτά ανθίδια είναι θηλυκά.
Είδη
Γενικώς αποδεκτά είδη στο γένος είναι τα εξής :
• Acmella alba (L'Hér.) R.K.Jansen
• Acmella alpestris (Griseb.) R.K.Jansen
• Acmella bellidioides (Sm.) R.K.Jansen
• Acmella brachyglossa Cass.
• Acmella calva (DC.) R.K.Jansen
• Acmella caulirhiza Delile
• Acmella ciliata (Kunth) Cass.
• Acmella decumbens]], (Sm.) R.K.Jansen
• Acmella filipes]], (Greenm.) R.K.Jansen
• Acmella glaberrima]], (Hassl.) R.K.Jansen
• Acmella grandiflora]], (Turcz.) R.K.Jansen
• Acmella grisea]], (Chodat) R.K.Jansen
• Acmella leptophylla (DC.) R.K.Jansen
• Acmella leucantha, (Kunth) R.K.Jansen
• Acmella lundellii, R.K.Jansen
• Acmella oleracea, (L.) R.K.Jansen
• Acmella oppositifolia, (Lam.) R.K.Jansen
• Acmella paniculata, (Wall. από DC.) R.K.Jansen
• Acmella papposa, (Hemsl.) R.K.Jansen
• Acmella pilosa, R.K.Jansen
• Acmella poliolepidica, (A.H.Moore) R.K.Jansen
• Acmella psilocarpa, R.K.Jansen
• Acmella pusilla, (Hook. & Arn.) R.K.Jansen
• Acmella radicans, (Jacq.) R.K.Jansen
• Acmella ramosa, (Hemsl.) R.K.Jansen
• Acmella repens, (Walter) Rich. από Pers.
• Acmella serratifolia, R.K.Jansen
• Acmella sodiroi, (Hieron.) R.K.Jansen
• Acmella uliginosa, (Sw.) Cass. |undefined
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακμελλη
Δημήτριος Δασκαλάκης
Ο Δημήτριος Δασκαλάκης (1860 - 1939) ήταν Έλληνας βιομήχανος, εφοπλιστής και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Σφακιά της Κρήτης, και σε ηλικία έξι χρονών εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στις Σπέτσες προκειμένου να γλιτώσουν από τους διωγμούς των Τούρκων. Δραστηριοποιήθηκε στην κλωστοϋφαντουργεία, διατηρώντας εργοστάσια στον Πειραιά και τις Σπέτσες, διατηρούσε στόλο ατμοπλοίων ενώ είχε φέρει πρώτος ηλεκτρικό ρεύμα στις Σπέτσες. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Σπετσών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Η οικία του στις Σπέτσες βρισκόταν στην περιοχή της Ντάπιας, ενώ η ερειπωμένη του έπαυλη βρίσκεται κοντά στον ιερό ναό "Παναγίας Δασκαλάκη".
Απεβίωσε στην πόλη του Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την Φιλίτσα Λυγινού, κόρη του βιομήχανου Κυριάκου Λυγινού, και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Σπετσών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Ίκι Ντέρε
Το Ικί Ντερέ είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Δυο Ποταμοί. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Ματία Ντίβκοβιτς
Ο Ματία Ντίβκοβιτς (1563 – 21 Αυγούστου 1631) ήταν Βόσνιος Φραγκισκανός και συγγραφέας. Θεωρείται ο ιδρυτής της λογοτεχνίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Βιογραφία
μικρογραφία| Nauk krstjanski του Ματία Ντίβκοβιτς, Βενετία, 1611 Ο Ντίβκοβιτς γεννήθηκε στο Γιέλασκε κοντά στο Όλοβο στο τότε Εγιαλέτι της Βοσνίας. Μάλλον εντάχθηκε στους Φραγκισκανούς στο πλησιέστερο μοναστήρι στο Όλοβο και εκπαιδεύτηκε εκεί. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία, αλλά στη συνέχεια επέστρεψε στη Βοσνία, για να εργαστεί εκεί. Το 1609 ήταν ιερέας στο Σεράγεβο. Είναι εύλογο να ασκούσε και άλλα καθήκοντα, αφού τα μοναστήρια εκείνης της εποχής είχαν συνήθως σχολεία. Εκεί ο Ντίβκοβιτς έγραψε το πρώτο του έργο, Χριστιανικό Δόγμα για τον Σλαβικό Λαό, και άρχισε να μεταφράζει το έργο Εκατό Θαύματα ή Σημεία της Παναγίας της Παναγίας. Το 1611 ο Ματία Ντίβκοβιτς ταξίδεψε στη Δημοκρατία της Βενετίας, όπου πρώτα δημιούργησε σε μήτρα τα κυριλλικά γράμματα και στη συνέχεια τύπωσε και τα δύο έργα.
Το 1612, ο Ντίβκοβιτς ήρθε στο μοναστήρι του Κρέσεβο και άρχισε να γράφει το σπουδαιότερο και σημαντικότερο βιβλίο του, οι Λόγοι του Ντίβκοβιτς για το Ευαγγέλιο της Κυριακής όλο το χρόνο, που ολοκληρώθηκε στο Όλοβο (1614). Τυπώθηκε επίσης σε bosančica στη Βενετία το 1616 (2η έκδοση το 1704), καθώς και το Χριστιανικό Δόγμα με πολλά πνευματικά θέματα (1616, αρκετές μεταγενέστερες εκδόσεις).
Πέθανε στο Όλοβο στις 21 Αυγούστου 1631.
Ανάλυση του έργου του
Ο Ντίβκοβιτς έγραψε τα βιβλία του, για να καλύψει τις ανάγκες του καθολικού λαού. Το μεγάλο Χριστιανικό Δόγμα από το 1611 προοριζόταν για κληρικούς, ενώ το μικρό Χριστιανικό Δόγμα από το 1616 έγινε εγχειρίδιο για τον λαό. Το πρώτο αποτελείται από πολλά άγνωστα λατινικά έργα (τα κηρύγματα του Τζον Χέρολτ, Μπερναρντίν Μπάστιο, κ.λπ.). Το τελευταίο μοιάζει με διάλογο μεταξύ δασκάλου και μαθητή, που αναμειγνύει στίχους και πεζογραφία, με διάφορα θρησκευτικά και εκπαιδευτικά θέματα. Το Μικρό Δόγμα ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή βιβλία στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη γειτονική Δαλματία.
Το Μικρό Δόγμα είχε έως και οκτώ εκδόσεις. Ο Ντίβκοβιτς είχε το περιεχόμενό του «μεταμορφωμένο από τη μάθηση του Λεντέζμο και του Μπελαρμίνο». Πιο συγκεκριμένα, ο Ντίβκοβιτς χρησιμοποίησε την κροατική μετάφραση  του κατηχητικού του Τζέιμς Λεντέζμο (1578), του ιταλικού πρωτοτύπου του Ρομπέρτο Μπελαρμίνο και της κροατικής μετάφρασης του βιβλίου του από τον A. Κομούλοβιτς. Το Μικρό Δόγμα περιλαμβάνει τα Δάκρυα της Υπεραγίας Θεοτόκου σε οκτασύλλαβους στίχους, γραμμένα ως παραλλαγή της «κλαίουσας» λογοτεχνίας από την εποχή της κροατικής γλαγολιτικής λογοτεχνίας. Οι στίχοι για τον Αβραάμ και τον Ισαάκ είναι παράφραση του Αβραάμ του Μάβρο Βετράνοβιτς. Ο βίος της Αγίας Αικατερίνης, επίσης σε στίχους, είναι παράφραση ενός θρύλου των παλαιότερων λαών.
Το έργο Εκατό Θαύματα… είναι μια χαλαρή μετάφραση των μεσαιωνικών θρύλων του Τζον Χέρολτ ( Promptuarium discipuli de miraculis BM Virginis, Βενετία, 1598). Το Λόγοι... είναι μια συλλογή κηρυγμάτων για ιερείς και καλόγριες, κυρίως μετά τις συλλογές του Χέρολτ ( Sermones discipuli de tempore et de Sanctis ) και ορισμένων άλλων καθολικών συγγραφέων.
Σημασία και κληρονομιά
Ο Ματία Ντίβκοβιτς διακρίνεται με τον ιστορικό τίτλο του ιδρυτή της λογοτεχνίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αυτό σημαίνει ότι ήταν Βόσνιος Φραγκισκανός, που έγραψε στα narodni jezik (μτφρ. Γλώσσα των Ανθρώπων), που ήταν, εκτός από τα Βοσνιακά, εκείνη την εποχή ένα κοινό όνομα μεταξύ των Βόσνιων για τη νοτιοσλαβική γλώσσα, τη διάλεκτο Στοκαβίας. Τέτοιες μεσαιωνικές γραφές, που βρέθηκαν στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Δαλματία, την Παλαιά Ερζεγοβίνη, όπως ο Απόστολος του Γκρσκόβιτς, ο Μίσσαλ του Hrvoje, ο Κώδικας του Χβαλ, η Ενετική Αποκάλυψη, ανήκουν στη βοσνιακή λογοτεχνία και θεωρούνται η γραπτή κληρονομιά, αλλά όχι μια λογοτεχνία με την αυστηρή σύγχρονη έννοια.
Η παραπάνω ανάλυση δείχνει ότι ο Ντίβκοβιτς δεν ήταν πάντα πρωτότυπος συγγραφέας, αλλά μεταφραστής και μεταγλωττιστής. Ως μεταφραστής, δεν ήταν σχολαστικός στο να είναι πιστός στις πηγές του, πράγμα που σημαίνει ότι τις τροποποίησε για να τις φέρει πιο κοντά στο λαϊκό μικτό ιδίωμα της ανατολικο-βοσνιακής Στοκαβικής διαλέκτου και της προφοράς Ikavian – Ijekavian, που μιλούνταν μεταξύ Όλοβο και Κρέσεβο στη Βοσνία.
Λαμβάνοντας υπόψη τις πηγές, που χρησιμοποιούσε στην Αντιμεταρρύθμιση, η επιλογή του ήταν ήδη ξεπερασμένη στην ηλικία του, αφού κατά την περίοδο του Καθολικού Μπαρόκ, βρήκε τα πρότυπά του στην καθολική λογοτεχνία του ύστερου Μεσαίωνα, πράγμα που δεν σημαίνει ότι δεν ήταν καλά γνώστης της λογοτεχνίας της εποχής του. Στην πραγματικότητα, οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο Ντίβκοβιτς ενδιαφερόταν πολύ για το τοπικό του κοινό, γι' αυτό επέλεξε εκείνα τα έργα που θα είχαν τον ισχυρότερο αντίκτυπο στον γενικό στόχο της Αντιμεταρρύθμισης, γεγονός που εξηγεί γιατί ο Ντίβκοβιτς είχε τόσο μεγάλη επιτυχία και απέκτησε φήμη στους κροατικούς κύκλους. Μόνο ο Αντρία Κάτσιτς Μιόσιτς μπορούσε να ξεπεράσει. Ενώ οι άλλοι Αντιμεταρρυθμιστές πήγαιναν μαζί με την εποχή, χρησιμοποιώντας τον ορθολογισμό, για να δελεάσουν τους ανθρώπους, ο Ντίβκοβιτς επέστρεψε στον Μεσαίωνα, για να προσελκύσει το κοινό του. Η αναδιήγηση των βιβλικών ιστοριών και των αρχαίων θρύλων αποτελεί παράδειγμα της μεσαιωνικής φαντασίας. Από αυτή την άποψη, η διδακτική πεζογραφία του Ντίβκοβιτς είναι γεμάτη με πύρινες εικόνες της κόλασης και του καθαρτηρίου για τους αμαρτωλούς και παραδεισένια ευδαιμονία για τους δίκαιους, ενώ τα κηρύγματά του αφθονούν με τις ιστορίες του θαυματουργού και του υπερφυσικού.
Επίδραση στην κροατική λογοτεχνική ανάπτυξη
Ο Ντίβκοβιτς και το ύφος του είχαν ακολουθηθεί σε μεγάλο βαθμό από Κροάτες συγγραφείς, που όλοι συνέβαλαν στην τελική νίκη της Στοκαβικής διαλέκτου στην κροατική λογοτεχνία. Μερικοί από αυτούς ήταν οι Στιέπαν Μάργκιτιτς και Στιέπαν Ματίγιεβιτς στη Βοσνία, Τόμα Μπάμπιτς στο Σκράντιν, Παβάο Στόσιτς στο Λίκα, Αντούν Ντεπόπε στο Κρκ και Τζούρο Ματιγιάσεβιτς στο Ντουμπρόβνικ. Τέλος, ο Ντίβκοβιτς ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Κροάτες αποδέχθηκαν τελικά τα Štokavian-Ijekavian ως τη διαλεκτική βάση της καθιερωμένης γλώσσας τον 19ο αιώνα, εξ ου και ο ισχυρισμός ότι ανήκουν στην κροατική γραπτή κληρονομιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς
Σαμπλονιέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαμπλονιερουά (γαλλικά: Sablonniérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αρκίτσα Φθιώτιδας
Η Αρκίτσα είναι παράλιος οικισμός του Νομού Φθιώτιδας με υψόμετρο 40 μ. και πληθυσμό 840 κατοίκους κατά την Ελληνική Απογραφή 2011. Αποτελεί αναγνωρισμένο τουριστικό θέρετρο, γνωστό για τις παραλίες του με τα καθαρά νερά του και το περιβάλλον του. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, στην ακτή της τέως Επαρχίας Λοκρίδας επί του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Λοκρών, με έδρα την Αταλάντη. Απέχει 10 χιλιόμετρα από την Αταλάντη και 150 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Το λιμάνι της συνδέει με φέρι μποτ την Κεντρική Ελλάδα με τη Βόρεια Εύβοια (Αρκίτσα – Λουτρά Αιδηψού) και εμφανίζει μεγάλη κίνηση όλες τις εποχές του χρόνου.
Θέση
Η Αλόπη ήταν χτισμένη στη σημερινή θέση Μελιδόνι στο 157ο χιλιόμετρο Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας, ανάμεσα στις Λιβανάτες και τον Άγιο Κωνσταντίνο. Η απόσταση από Λιβανάτες (αρχαίος Κύνος) μέχρι τον Άγιο Κωνσταντίνο (αρχαίος Δαφνούντας) είναι 18 -19 χιλιόμετρα, τόση όση αναφέρει και ο Στράβων.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αρκίτσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 26,802 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Αικατερίνη, Άγιος Νικόλαος, Καλυψώ, Μελιδόνι και Πουρνάρα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Αρχαιότητα
Πριν τη Μυκηναϊκή περίοδο στην περιοχή παρατηρήθηκαν καταστροφές οικισμών, στασιμότητα, επιστροφή στη γεωργία και πολιτισμική απομόνωση λόγω πιθανής εισβολής ελληνικών φύλων από τη Θεσσαλία.
Τη Μυκηναϊκή περίοδο οι κάτοικοι ασχολούνταν με την αλιεία, την κτηνοτροφία και τη γεωργία (σιτάρι, δημητριακά, όσπρια, ελιές, σταφύλια, κρασί).
Την Πρωτογεωμετρική περίοδο (10ος αιώνας-8ος αιώνας π.Χ.) υπήρξε μεταβολή στα ταφικά έθιμα, επιρροές στην τέχνη από Αττική, Κόρινθο, Εύβοια και Θεσσαλία, μαζική παραγωγή αγγείων και άνθηση της μεταλλουργίας (όπλα και χρυσά κοσμήματα). Η κοινωνία την εποχή αυτή είναι πολυταξική με διαφορετικές ασχολίες των εκπροσώπων της κοινωνικής ιεραρχίας, η δε θέση της γυναίκας υψηλή και σημαντική εντός αυτής.
Οι ασχολίες του λαού με το εμπόριο και τη ναυτιλία, έχουν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση μιας εύπορης τάξης, της αστικής τάξης.
Η Αλόπη και το Θρόνιο κατά το πρώτο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου (431-430) είχαν καταληφθεί από τον Αθηναίο στρατηγό Κλεόπομπο του Κλεινίου, πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχε η πόλη στην κλασική εποχή. Εκτός της Λοκρικής Αλόπης υπήρχαν και άλλες πόλεις με το ίδιο όνομα, όπως αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος.
Όλοι οι οικισμοί της Λοκρικής Αλόπης είναι παραθαλάσσιοι, οι κάτοικοί τους αγρότες, έμποροι και ναυτικοί και η κοινωνική οργάνωση ήταν ιεραρχημένη. Είναι εμφανείς οι επιρροές από την υπόλοιπη Ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά σε διάφορες ασχολίες των κατοίκων κυρίως όμως στην κεραμική τέχνη.
Ύστερη αρχαιότητα
Τον 4ο μ.Χ. αιώνα χρονολογείται η ανέγερση της εκκλησίας Αγία Αικατερίνη στη θέση «Μελιδόνι» κοντά στην ομηρική πόλη «Αλόπη». Λείψανα αυτής σώζονται μέχρι σήμερα. Η ανασκαφική έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 1929 από τον Αναστάσιο Ορλάνδο στην εν λόγω περιοχή της Αρκίτσας, αποκάλυψε τα ερείπια μιας τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής με προεξέχον εγκάρσιο κλίτος. Το κεντρικό και εγκάρσιο κλίτος και το ιερό κοσμούνταν με ψηφιδωτά δάπεδα που διαιρούνταν σε διάχωρα με γεωμετρικά κυρίως μοτίβα και πλαισιώνονταν από ελισσόμενους φυτικούς βλαστούς. Κοντά στο ιερό βήμα υπήρχε ψηφιδωτή αφιερωματική επιγραφή με τα ονόματα των δωρητών Ευγενίου και Διονυσείας. thumb|right|Η εκκλησία του Άγιου Γεωργίου στην πλατεία της Αρκίτσας
Διασώθηκαν τμήμα του μαρμάρινου αρχιτεκτονικού διακόσμου του ναού, όπως ιωνικά κιονόκρανα με χωριστά επιθήματα και τμήματα του μαρμάρινου φράγματος του ιερού. Με βάση τα ψηφιδωτά δάπεδα και το μαρμάρινο διάκοσμο η βασιλική χρονολογήθηκε στα τέλη του 4ου ή, το πιθανότερο, στις αρχές του 5ου αιώνα. Στο δυτικό τμήμα της υπήρχε προστώο αίθριο πλαισιωμένο από προσκίσματα στη βόρεια και νότια πλευρά και πρόπυλο στα δυτικά. Η βασιλική διέθετε βαπτιστήριο με προαύλιο οίκο και φωτηστήριο, στο εσωτερικό του οποίου αποκαλύφθηκε ωοειδής κολυμβήθρα με δύο κλίμακες επενδεδυμένη με λευκά μαρμάρινα πλακίδια. Βόρεια του βαπτιστηρίου υπήρχε πιθανότατα το διακονικό, ενώ τα δυο προσκτίσματα της βόρειας πλευράς ήταν αποθηκευτικοί χώροι για τις προσφορές των πιστών. Το δάπεδο του πρόπυλου κοσμούσε ψηφιδωτό με επιγραφή του δωρητή Γερόντιου. Η ανασκαφή του αιθρίου έφερε στο φως θραύσματα αρχιτεκτονικών μελών, χάλκινα νομίσματα και αρκετή κεραμική.
Ξεχωρίζει ένα σπάνιο λυχνάρι με παράσταση αυτοκράτορα που φέρει χώρο και ένσταυρη ράβδο. Η βασιλική που μέσα στον ο αιώνα δέχθηκε μερικές προσθήκες και επισκευές, φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκε οριστικά στα τέλη του 6ου αιώνα, αφού είχε υποστεί σημαντικές καταστροφές, πιθανόν από επιδρομή και λεηλασία.