cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυρέολος
Εξέγερση
Ο Ζώσιμος αναφέρει, ότι ο Αυρέολος και δύο άλλοι αξιωματικοί συνωμότησαν εναντίον τού Γαλλιηνού, αλλά ότι όλοι τους τιμωρήθηκαν και υποτάχθηκαν, εκτός από τον Αυρέολο, ο οποίος διατήρησε την οργή του εναντίον του Αυτοκράτορα. Οι λόγοι γι' αυτό είναι άγνωστοι, ωστόσο, εικάζεται ότι ως καταγόμενος από τη Δακίας, ο Αυρέολος αγανακτούσε με τον Γαλλιηνό, που χρησιμοποίησε τη Δακική φρουρά για να ενισχύσει τον στρατό του για την άμυνα της Ιταλίας, επιδεινώνοντας τα προβλήματα των βαρβάρων επιδρομών στη Δακία. Παρά την αποτυχία του να καταστρέψει τον Πόστουμο στη Γαλατία, στον Aυρέολο δόθηκε η αποκλειστική ευθύνη για την εκστρατεία κατά των Mαρκιανών. Ωστόσο, όταν οι Γότθοι και οι Ερούλοι εισέβαλαν στις παρίστριες επαρχίες με τεράστια δύναμη το 268, ο Αυρέολος δεν ήταν καν ανώτερος αξιωματικός της αυτοκρατορικής ακολουθίας (comitatus), που συνόδευε τον Αυτοκράτορα ενάντια στους επιδρομείς. Αντιθέτως, έγινε διοικητής της φρουράς της Ραιτίας, ενώ το ιππικό του πήγε ανατολικά με τον Αυτοκράτορα υπό τη διοίκηση του Κλαυδίου (τού επόμενου Αυτοκράτορα Κλαυδίου Γοτθικού) ή του Aυρηλιανού, τού μεθεπόμενου Αυτοκράτορα.
Η απώλεια της διοίκησης τού επίλεκτου ιππικού πιστεύεται, ότι ήταν ένας ταπεινωτικός υποβιβασμός για τον Aυρέολο, ο οποίος εγκατέλειψε τη διοίκηση των Άλπεων και εισέβαλε στην Ιταλία και πήρε την παλαιά του βάση στο Mεδιόλανον. Αυτή η προδοσία έκανε τον Γαλλιηνό να διακόψει την εκστρατεία του κατά των Γότθων στα Βαλκάνια σε μία εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή, για να επιστρέψει στην Ιταλία και να αντιμετωπίσει τον Αυρέολο. Οι ιστορικοί πιστεύουν, ότι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της εξέγερσης του Aυρέολου άνοιξαν τη Ραιτία σε περαιτέρω εισβολή από τους Aλαμαννούς, οι οποίοι στη συνέχεια συνέχισαν να επιτίθενται στην Ιταλία τους πρώτους μήνες της βασιλείας τού Κλαυδίου Γοτθικού. Μπορεί να ήταν εκείνη την εποχή που οι Agri Decumates, ρωμαϊκά εδάφη βορειοανατολικά τού άνω Ρήνου χάθηκαν από την Αυτοκρατορία.
Από το Mεδιόλανον, ο Aυρέολος κάλεσε τον Πόστουμο να αμφισβητήσει τον Γαλλιηνό για να διεκδικήσουν την Αυτοκρατορία με την υποστήριξή του. Χρησιμοποιώντας το αυτοκρατορικό νομισματοκοπείο στο Mεδιόλανον, ο Aυρέολος έκοψε νομίσματα, που έφεραν την εικόνα του Πόστουμου ως αυτοκράτορα με έκκληση στην πίστη των πρώην συντρόφων του στο ιππικό στον πίσω μέρος (VIRTVS ή FIDES ή CONCORD ή PAX EQVIT[VM]). Ο Πόστουμος αγνόησε την πρόσκλησή του και ο Aυρέολος, χωρίς υποστήριξη από τον Γαλάτη σφετεριστή, ηττήθηκε από τον Γαλλιηνό σε μία μάχη στον ποταμό Άντα ανατολικά του Μεδιολάνου σε ένα μέρος γνωστό για αιώνες ως Pontirolo (από το λατινικό Pons Aureoli δηλ. «η γέφυρα του Αυρεόλου»). Στη συνέχεια πολιορκήθηκε στο Μεδιολάνον από την στρατιωτική ακολουθία (comitatus) τού Γαλλιηνού , συμπεριλαμβανομένου τού ιππικού που είχε δημιουργήσει ο Αυρέολος.
Το τέλος
Μετά τη συνωμοσία του πραιτωριανού επάρχου, μαζί με τον Αυρήλιο Ηρακλειανό, τον Κλαύδιο και τον Αυρηλιανό, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία τού Γαλλιηνού, ο Αυρέολος -ως ένας από τους Τριάντα Τυράννους- πιστεύεται, ότι προσπάθησε να πάρει την εξουσία ο ίδιος.
Ο Αυρέολος παραδόθηκε στον Κλαύδιο Γοτθικό, ο οποίος διαδέχθηκε τον Γαλλιηνό ως Αυτοκράτορας. Πριν προλάβει ο Κλαύδιος να αποφασίσει την ποινή του, ο Αυρέολος δολοφονήθηκε από την Πραιτωριανή Φρουρά του Κλαύδιου, ως εκδίκηση για την εξέγερσή του εναντίον του Γαλλιηνού.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ζιλμπέρ Ντελαέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι συγγραφείς
Ιδαίος ο Κυρηναίος
Παραπομπές
Ιδαιος Ιδαιος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Καταζίνα Λουμπνάουερ
Η Καταζίνα Άννα Λουμπνάουερ (πολωνικά: Katarzyna Anna Lubnauer, το γένος Λιμπούντζις [Libudzisz]) (24 Ιουλίου 1969) είναι Πολωνή πολιτικός, φεμινίστρια, μαθηματικός και ακαδημαϊκή εκπαιδευτικός. Είναι μέλος του πολωνικού κοινοβουλίου και πρώην ηγέτης του φιλελεύθερου πολιτικού κόμματος Σύγχρονο (.Nowoczesna).
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Καταζίνα Λιμπούντζις γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1969 στο Λοτζ της Πολωνίας. Η μητέρα της ήταν η Ζντζισουάβα, καθηγήτρια μικροβιολογίας και ο πατέρας της ο Γέζι, χημικός. Η οικογένειά της ζούσε στο Λοτζ από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αποφοίτησε από το 3ο Λύκειο του Λοτζ «Ταντέους Κοστσιούσκο» (πολωνικά: III Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Łodzi), καθώς και από το Πανεπιστήμιο του Λοτζ. Εργάστηκε για λίγο ως δασκάλα, πριν αποφασίσει να συνεχίσει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Λοτζ, όπου έγινε λέκτορας στη Μαθηματική Σχολή. Απέκτησε το διδακτορικό της στα μαθηματικά το 2001, μετά την εκπόνηση της διδακτορικής της διατριβής με τίτλο Οριακά θεωρήματα στην κβαντική πιθανότητα. Αργότερα ανέλαβε τη θέση της επίκουρης καθηγήτριας στο Τμήμα Θεωρίας Πιθανοτήτων και Στατιστικής.
Πολιτική καριέρα
Το 1993 εργάστηκε για τη Δημοκρατική Ένωση και το 1994 για την Ένωση Ελευθερίας, όπου ήταν μία από τις ντόπιες ηγέτιδες του κόμματος στο Λοτζ. Μεταξύ 1998 και 2002, ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Λοτζ. Το 2001, ήταν μία από τις υποψήφιες για επικεφαλής της Ένωσης Ελευθερίας στο Λοτζ. Ήταν μέλος του τελευταίου Γενικού Συμβουλίου της Ένωσης Ελευθερίας και το 2005 ήταν μια από τους ηγέτες του πρόσφατα αναμορφωμένου Δημοκρατικού Κόμματος – demokraci.pl. Ήταν ανεπιτυχώς υποψήφια για εκλογή στο Σέιμ το 2001 και το 2005.
Δημοσίευσε άρθρα στο περιοδικό Liberté! και ήταν μία από τους διοργανωτές του Φεστιβάλ Επιστήμης, Τεχνολογίας και Τεχνών στο Λοτζ. Το 2015, μαζί με τον Λέσεκ Γιαζντζέφσκι, ήταν μία από τους εμπνευστές της εκστρατείας Κοσμικό Σχολείο, η οποία στόχευε στη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης για τα μαθήματα θρησκευτικής εκπαίδευσης σε δημόσια σχολεία σε όλη την Πολωνία.
Κατά τη διάρκεια των πολωνικών κοινοβουλευτικών εκλογών το 2015, ως υποψήφια του πολιτικού κόμματος Σύγχρονο, κέρδισε μια έδρα στο Σέιμ, προερχόμενη από την πρώτη θέση στον εκλογικό κατάλογο του κόμματος στην εκλογική περιφέρεια του Λοτζ. Έλαβε συνολικά 18.549 ψήφους. Το 2016 διορίστηκε αντιπρόεδρος του κόμματος και από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο του 2017 ήταν η εκπρόσωπός του. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ανέλαβε επίσης τη θέση της προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σύγχρονου κόμματος. Στις 25 Νοεμβρίου 2017, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του κόμματος στη Βαρσοβία, εξελέγη ηγέτης του Σύγχρονου κόμματος, νικώντας σε στενή ψηφοφορία τον αρχικό ιδρυτή του, Ρίσαρντ Πέτρου. Στις 9 Ιανουαρίου 2018, αντικαταστάθηκε από την Καμίλα Γκάσιουκ-Πιχόβιτς ως πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σύγχρονου κόμματος. Το Νοέμβριο του 2019, παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματος και αντικαταστάθηκε από τον Άνταμ Σουάπκα.
Προσωπική ζωή
Το 1991 παντρεύτηκε τον Μάτσεϊ Λουμπνάουερ, έναν οικονομολόγο, με τον οποίο έχει μια κόρη που ονομάζεται Άννα. Έχει δηλώσει δημόσια ότι είναι άθεη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λοτζ Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2015-2019) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2019-2023)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 2001
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών Α' κατηγορίας 2001 έγινε στην Κοζάνη, 10 με 12 Δεκεμβρίου του 2001. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος με μόλις ένα βαθμό διαφορά από την περσινή πρωταθλήτρια ΑΕΚ.
Πηγές
[http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=2001-12-13 Αθλητική Ηχώ, 13 Δεκεμβρίου 2001, σελ. 50]
2001 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2001 Κατηγορία:Κοζάνη
Δουκάτο της Βερόνα
Ιστορία
Ήδη έδρα του βασιλικού παλατιού του Θεοδώριχου του Μέγα και σταυροδρόμι των επικοινωνιών μεταξύ της Μεγάλης Λογγοβαρδίας και του Δουκάτου της Βαυαρίας, η Βερόνα αποτέλεσε μία από τις κυριότερες πόλεις του Βασιλείου των Λογγοβάρδων. Το 589, η περιοχή χτυπήθηκε από καταστροφική πλημμύρα, σε τέτοιο βαθμό που ο Παύλος Διάκονος έκανε λόγο για "μία πλημμύρα η οποία δεν είναι δυνατό να καταδειχτεί άμα ήταν ισχυρότερη αυτής του καιρού του Νώε". Οι κατολισθήσεις κατέστρεψαν αγροτικές εκτάσεις και επαύλεις και μπάζωσαν οδούς και μονοπάτια, ενώ, στις 17 Οκτωβρίου, ο Αντίτζε υπερχείλισε και πλημμύρισε την πόλη, καταστρέφοντας μέρος των τειχών. Υπάρχει μαρτυρία σύμφωνα με την οποία, κατά τα γραφόμενα του Πάπα Γρηγορίου Α΄, καθώς κι εκείνα του Παύλου Διάκονου, στην Βασιλική του Αγίου Ζήνωνα, τα νερά δεν εισήλθαν εντός αυτής, παρά το γεγονός ότι στο εξωτερικό της εκκλησίας είχαν φτάσει ως το ύψος των ανώτερων παραθύρων. Δύο μήνες αργότερα, η πόλη καταστράφηκε εκ νέου εξαιτίας πυρκαγιάς.
Το 590, η Βερόνα φιλοξένησε τον σημαντικής πολιτικής σημασίας γάμο μεταξύ του βασιλέα Αυθάριου και της Βαυαρής πριγκίπισσας Θεοδωλίνδας, ωστόσο, λίγο καιρό αργότερα τα εδάφη του δουκάτου λεηλατήθηκαν από μία εισβολή Φράγκων πολεμιστών σταλμένων από τον βασιλέα τους, Χιλδεβέρτο Β΄. Ο διάδοχος του Αυθάριου, Αγιλούλφος, κλήθηκε, από τα πρώτα έτη, κιόλας, της βασιλείας του, να αντιμετωπίσει την εξέγερση διαφόρων υποτελών ευγενών του. Μεταξύ αυτών, τον οποίον και κάλεσε στην Βερόνα, ήταν ο Ζανγρούλφος, ο οποίος φονεύτηκε από τον βασιλέα περί το 594. Λίγους μήνες αργότερα, περί το 595, το δουκάτο επλήγη εκ νέου από μία φυσική καταστροφή: μία βίαιη επιδημία.
Σχετικά λήμματα
Κατηγορία:Δουκάτα της Ιταλίας Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Φερδινάνδος της Πορτογαλίας (1402-1443)
Εκστρατεία στην Ταγγέρη
Ο Φερδινάνδος γεννήθηκε στη Σανταρέμ στην επέτειο του Αγίου Μιχαήλ (29 Σεπτεμβρίου 1402), προσκολλήθηκε στον Άγιο και τον λάτρεψε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η γέννηση του ήταν πολύ δύσκολη, ο ίδιος ήταν αδύναμο παιδί και ήταν άρρωστος σε ολόκληρη τη νεότητα του. Η Αγγλίδα μητέρα του τον μεγάλωσε και του έδωσε μία πολύ ήσυχη και ευσεβή ανατροφή. Ο Φερδινάνδος ήταν πολύ μικρός όταν ο πατέρας του κατέκτησε τη Θέουτα (1415), οι μεγαλύτεροι αδελφοί του στέφτηκαν ιππότες. Δεν πήρε πολλούς τίτλους επειδή ήταν μικρότερος γιος, του δόθηκε μόνο η ηγεμονία του Σαλβατέρρα ντε Μάγκος και ισόβια κατοχή της Ατούγκια (1429). Όταν πέθαναν ο πατέρας του και ο Μάγιστρος Ζοάο Ροντρίγκες ντι Σεκέιρα ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος της Πορτογαλίας τον διόρισε αρχηγό του "Τάγματος των Αβίς". Ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ του πρότεινε να τον διορίσει Καρδινάλιο αλλά ο Φερδινάνδος το απέρριψε, παρά τη μεγάλη του ευσέβεια δεν είχε στόχο να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ο Φερδινάνδος έντονα δυσαρεστημένους από τους ελάχιστους τίτλους ζήτησε από τον Εδουάρδο την άδεια να φύγει στο εξωτερικό για να υπηρετήσει έναν ξένο βασιλιά, στόχος του πιθανότατα ήταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο αδελφός του Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος βρήκε την ευκαιρία να οργανώσει μαζί του εκστρατεία εναντίον των Μαρινίδων Σουλτάνων που κυβερνούσαν το Μαρόκο. Ο Φερδινάνδος έκανε τη διαθήκη του πριν αναχωρήσει, κληρονόμος του ορίστηκε ο ανεψιός του Φερδινάνδος του Βιζέου. Η Πορτογαλική αποστολή υπό την ηγεσία του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου ξεκίνησε την πολιορκία της Ταγγέρης, ο Φερδινάνδος μετέφερε μαζί του τους ιππότες του Τάγματος των Αβίς που είχε στην υπηρεσία του και τα προσωπικά του σύμβολα με την εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Η εκστρατεία της Ταγγέρης αποδείχτηκε καταστροφική, ο Ερρίκος πολιορκούσε επίμονα τα τείχη της Ταγγέρης αλλά οι Μαροκινοί τους περικύκλωσαν και άρχισαν να πεθαίνουν από την πείνα.
Οι όροι της ήττας
thumb|250px|right|Ο Φερδινάνδος, ιερός πρίγκιπας στο τρίπτυχο του [[Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος|Ερρίκου του Θαλασσοπόρου τη δεκαετία του 1450]] Τον Οκτώβριο του 1437 ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος ζήτησε από τους Μαροκινούς ειρήνη, τους έκανε πρόταση να τους παραδώσει τη Θέουτα, σε αντάλλαγμα να επιτρέψουν στους Πορτογάλους να φύγουν με ασφάλεια. Ο Ερρίκος παρέδωσε στους Μαροκινούς τον μικρότερο αδελφό του Φερδινάνδο σαν όμηρο μέχρι την εποχή που θα παραλάβουν οριστικά τη Θέουτα. Ο Ερρίκος ζήτησε αργότερα από τύψεις να πάει ο ίδιος όμηρος στη θέση του Φερδινάνδου αλλά το Πορτογαλικό συμβούλιο το απέρριψε. Ο Φερδινάνδος ήταν τυπικά όμηρος του Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ, του Μαρινίδη κυβερνήτη της Ταγγέρης και του Ασίλαχ, μετέφερε 11 ευγενείς από το προσωπικό του νοικοκυριό, ανάμεσα τους ο μετέπειτα ιστορικός Φράι Ζοάο Άλβαρες. Ο Άλβαρες εμπιστεύτηκε στον Φερδινάνδο ένα ποσό 6.000 Ρέαλ για τα προσωπικά του έξοδα. Αργότερα ενώθηκαν μαζί τους άλλοι τέσσερις ευγενείς οι τρεις ήταν από το προσωπικό του νοικοκυριό και ο τέταρτος μέλος του Τάγματος των Αβίς. Οι τέσσερις τελευταίοι δεν ανήκαν στην αρχική συνοδεία αλλά μεταφέρθηκαν στο πλαίσιο ανταλλαγής ομήρων και από τις δύο πλευρές μέχρι την αποβίβαση των Πορτογάλων στη χώρα τους, ανάμεσα τους βρισκόταν και ο γιος του Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ.
Ο ίδιος ο Ινφάντης Φερδινάνδος θα ελευθερωνόταν μόνο μετά την παράδοση της Θέουτα. Ο Φερδινάνδος, η συνοδεία του και οι τέσσερεις ιππότες παραδόθηκαν στον Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ από τον Πορτογάλο πρέσβη Ρούι Γκόμες ντα Σίλβα (16 Οκτωβρίου 1437), παρέλαβε κατόπιν ο ίδιος σαν όμηρο τον μεγαλύτερο γιο του Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ. Οι όμηροι έμειναν σε έναν πύργο στην Ταγγέρη αλλά η αποβίβαση των Πορτογάλων δεν έγινε ομαλά, ξέσπασαν πολλές αψιμαχίες στην παραλία όταν Πορτογάλοι στρατιώτες προσπάθησαν να κάνουν λαθρεμπόριο σε απαγορευμένα αντικείμενα. Μετά την αποβίβαση ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος αρνήθηκε να ελευθερώσει τον μεγαλύτερο γιο του Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ, σε απάντηση κράτησε ο ίδιος αιχμάλωτους τους τέσσερις Πορτογάλους ευγενείς. Ο Φερδινάνδος κλαίγοντας φοβήθηκε μήπως ήταν ο αδελφός του Ερρίκος βρισκόταν ανάμεσα στους νεκρούς στα επεισόδια που έγιναν στην παραλία, ο Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ έστειλε μία αποστολή η οποία εξακρίβωσε ότι δεν ήταν. Ο Φερδινάνδος δεν ικανοποιήθηκε με την απάντηση και ο Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ έστειλε έναν άντρα στη Θέουτα για να πάρει διαβεβαίωση από τον ίδιο τον Ερρίκο.
Μεταφορά στην Ασίλαχ
thumb|200px|right|Τα σύμβολα του Φερδινάνδου, του ιερού πρίγκιπα Οι Πορτογάλοι αιχμάλωτοι αναχώρησαν για την Ασίλαχ περίπου 30 μίλια νότια από την ακτή της Ταγγέρης. Οι συνθήκες κράτησης τους ήταν πολύ καλές σαν βασιλικοί φιλοξενούμενοι, τους επιτρεπόταν η αλληλογραφία με Ισπανούς, οι επαφές με εμπόρους από τη Δημοκρατία της Γένοβας και ο καθημερινός εκκλησιασμός. Ο Φράι Ζοάο Άλβαρες έγραψε ότι ο Φερδινάνδος περίμενε με μεγάλη χαρά την παράδοση της Θέουτα για να ελευθερωθεί, ο Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ ήταν και ο ίδιος βέβαιος ότι θα γίνει. Τα νέα για την πανωλεθρία στην Ταγγέρη προκάλεσαν μεγάλο πανικό στην Πορτογαλία, ο τέταρτος αδελφός Ιωάννης, κοντόσταυλος της Πορτογαλίας πήγε στην Ασίλαχ να διαπραγματευτεί την ελευθέρωση του Φερδινάνδου με αντάλλαγμα τον γιο του Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τα αδέλφια εν τω μεταξύ διχάστηκαν, η Θέουτα είχε τεράστια σημασία για αυτούς επειδή τους έστεψε ιππότες ο πατέρας τους όταν την κατέκτησε (1415). Ο δεύτερος αδελφός Πέτρος, δούκας της Κοΐμπρα ζήτησε από τον βασιλιά την παράδοση της Θέουτα στους Μαροκινούς για να ελευθερωθεί ο Φερδινάνδος. Ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος που ζούσε εκείνη την εποχή στη Θέουτα ζήτησε από τον Εδουάρδο να μην την παραδώσει, του πρότεινε να βρει άλλους τρόπους για να ελευθερώσει τον Φερδινάνδο.
Ο Φερδινάνδος έστειλε επιστολές τόσο στον Εδουάρδο όσο και στον Ερρίκο και τους τόνισε ότι η παράδοση της Θέουτα ήταν επιβεβλημένη επειδή δεν υπήρχε καμιά περίπτωση ο Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ να τον ελευθερώσει αν δεν τη δώσουν, έπρεπε να γίνει το συντομότερο. Ο βασιλιάς Εδουάρδος παρέμεινε αναποφάσιστος, συγκάλεσε τον Ιανουάριο του 1438 τα Κορτές στη Λεϊρία να αποφασίσουν. Ο Φερδινάνδος στα γράμματα του ζητούσε απεγνωσμένα την παράδοση της Θέουτα που δεν είχε καμιά πλέον αξία για να ελευθερωθεί, το ύφος των επιστολών έδειχνε ότι δεν είχε στόχο να πεθάνει φυλακισμένος και να γίνει μάρτυρας. Στα Κορτές ο Πέτρος και ο Ιωάννης ζήτησαν την παράδοση της πόλης αλλά ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός τους Φερδινάνδος Α΄ της Μπραγκάνσα αρνήθηκε, οι δυο πλευρές ισοψήφησαν χωρίς να πάρουν τα Κορτές απόφαση. Η απόφαση να κρατήσουν τη Θέουτα ανακοινώθηκε τελικά τον Ιούνιο του 1438 μετά από μία συνάντηση που είχαν ο βασιλιάς Εδουάρδος με τον Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο. Ο Ερρίκος πρότεινε στον βασιλιά άλλους τρόπους για την απελευθέρωση του Φερδινάνδου όπως τη μαζική απελευθέρωση μουσουλμάνων αιχμαλώτων από το Βασίλειο της Καστίλης και το Βασίλειο της Αραγωνίας ή νέα εκστρατεία στο Μαρόκο. Μετά τη συνάντηση ο Ερρίκος έστειλε επιστολή στον Φερδινάνδο και του είπε ότι ο ίδιος δεν είχε τη βασιλική εξουσία να κλείσει τη Συνθήκη και ότι οι ίδιοι οι Μαροκινοί την είχαν παραβιάσει με τις αψιμαχίες στην παραλία.
Μεταφορά στη Φεζ
thumb|250px|right|Σκηνές από τη ζωή του Φερδινάνδου, του ιερού πρίγκιπα Οι Μαρινίδες στο Μαρόκο έκπληκτοι και εξοργισμένοι έμαθαν την απόφαση των Πορτογάλων να μην παραδώσουν τη Θέουτα, οι φήμες ότι θα κάνουν νέα επίθεση οι Πορτογάλοι τους οδήγησαν σε απόφαση να μετακινήσουν τον Φερδινάνδο από την Ασίλαχ. Ο Μεγάλος Βεζύρης του Μαρόκου αποφάσισε να μετακινήσει όλους τους αιχμαλώτους του Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ από την Ασίλαχ σε φυλακή στη Φεζ. Ο εξομολόγος Φρει Φερνάο Ζιλ πέθανε τον χειμώνα του 1437 ενώ ο διαχειριστής του νοικοκυριού Ροντρίγκο Εστέβες αρρώστησε βαριά και ο Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ του επέτρεψε να επιστρέψει στην Πορτογαλία. Ο Πέντρο Εστέβες έφτασε στο μεταξύ από την Πορτογαλία για να αντικαταστήσει τον πατέρα του. Ο Πέντρο Εστέβες και οι τέσσερις όμηροι παρέμειναν στην Ασίλαχ, οι υπόλοιποι μετακινήθηκαν στη Φεζ. Τον Μάιο του 1438 ο Φερδινάνδος και οι υπόλοιποι Πορτογάλοι αιχμάλωτοι έφτασαν στη Φεζ όπου συνάντησαν άλλους δυο Πορτογάλους φυλακισμένους. Ο Μάγιστρος Ιωσήφ ένας Εβραίος χειρούργος απεστάλη από τον Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ στη Λισαβώνα για να ενημερώσει τους Πορτογάλους για τη νέα κατάσταση. Οι συνθήκες στη Φεζ ήταν σαφώς χειρότερες σε σχέση με την Ασίλαχ αλλά οι δυο Πορτογάλοι που συνάντησε τον ενημέρωσαν για το τρόπο που θα προμηθεύεται τρόφιμα από την αγορά της Φεζ και έναν έμπορο από τη Μαγιόρκα για προμήθειες. Μετά την αρνητική απάντηση που πήραν από τη Λισαβώνα (11 Οκτωβρίου 1438) οι συνθήκες του Φερδινάνδου μετατοπίστηκαν από πρίγκιπα σε απλό αιχμάλωτο.
Οι Μαροκινοί φύλακες σφράγισαν τα κελιά, έκαναν κατάσχεση σε όλα τα χρήματα τους και τους απαγόρευσαν τις εξωτερικές επαφές. Οι υπόλοιποι 12 άντρες κλειδώθηκαν σε ένα κελί κατασκευασμένο για 8 άντρες, φόρεσαν ρούχα φυλακισμένου και η τροφή τους ήταν αυστηρή με ψωμί και νερό. Στα πόδια του Φερδινάνδου και των υπόλοιπων φυλακισμένων πέρασαν σιδερένιες αλυσίδες. Ο Άλβαρες αναφέρει ότι τους κακοποιούσαν συχνά αλλά απέφευγαν να προκαλέσουν βαριές σωματικές βλάβες για να μην μειωθεί η τιμή των λύτρων. Ο Φερδινάνδος ωστόσο εξευτελίστηκε σκληρά επειδή τον υποχρέωσαν να κάνει εργασίες στους κήπους και τους στάβλους πολύ υποτιμητικές για έναν πρίγκιπα. Ο Αλβάρες αναφέρει ότι ο Φερδινάνδος δεν καταδεχόταν καλύτερη μεταχείριση από τους υπόλοιπους φυλακισμένους και συμμετείχε μαζί τους σε όλες τις εργασίες. Ο μεγαλύτερος αδελφός του βασιλιάς της Πορτογαλίας Εδουάρδος πέθανε τον Αύγουστο του 1438 από την Πανώλη ή από τη λύπη του για την τύχη του Φερδινάνδου. Ο Εδουάρδος λίγο πριν τον θάνατο του έστειλε στο Μαρόκο τον Φερνάο ντε Σίλβα να ενημερώσει ότι δέχεται να παραδώσει τη Θέουτα με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του Φερδινάνδου, ο θάνατος του βασιλιά διέκοψε την προσπάθεια. Όταν έμαθε τα νέα ο Φερδινάνδος στενοχωρήθηκε διπλά τόσο για τον θάνατο του αδελφού του όσο και για την απελευθέρωση του που τελικά δεν έγινε.
Απομόνωση
Στο Μαρόκο η κατάσταση άλλαξε, ο Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ πέθανε και καθώς ο γιος του ήταν αιχμάλωτος στην Πορτογαλία τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμπού Μπακρ. Ο Άλβαρες έγραψε ότι ο Αμπού Ζακαρίγια προσπάθησε να κάνει κατάσχεση σε εδάφη του Σαλάχ Ιμπν Σαλάχ και ήρθε σε σύγκρουση με τον Αμπού Μπακρ. Ο Αμπού Μπακρ με τη σειρά του χρησιμοποίησε έναν κατάσκοπο του στην αυλή του Φεζ, τον Φακού Αμαρ που είχε διατελέσει δάσκαλος του Μαρινίδη πρίγκιπα, στόχος του να βοηθήσει τον Φερδινάνδο να δραπετεύσει. Ο Αμπού Ζακαρίγια ανακάλυψε τη συνωμοσία και ο Φακού Αμαρ δραπέτευσε από την αυλή της Φεζ. Η κατάσταση έφτασε στα άκρα όταν ήρθε στη Σαλέ για να συναντήσει τον Μαρινίδη Σουλτάνο ο Γκονσάλο ντι Σίντρα σαν εκπρόσωπος του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου, δήλωσε ότι έχει στόχο να πληρώσει μόνο χρήματα για την απελευθέρωση του Φερδινάνδου, όχι να παραδώσει τη Θέουτα. Οι Μαρινίδες κατηγόρησαν τους Πορτογάλους ως διπρόσωπους και απέρριψαν όλες τις προσφορές. Ακολούθησε ένα γράμμα από τη χήρα βασιλομήτωρ Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας, έκανε μερικές αναφορές για εδάφη της στην Πορτογαλία αλλά δεν έγραψε τίποτα για τη Θέουτα. Τα περιστατικά αυτά εξόργισαν τους Μαρινίδες, ολόκληρη η οργή τους έπεσε πάνω στον Φερδινάνδο που οι συνθήκες κράτησης του άλλαξαν πολύ προς το χειρότερο. Ακόμα και ο Μαρινίδης Σουλτάνος Άμπντ Αλ-Χάκ Β΄ που ήταν πάντοτε φιλικός με τον Φερδινάνδο, τον είχε προσκαλέσει πολλές φορές στα ανάκτορα και είχε διατάξει τον Αμπού Ζακαρίγια να μην τον κακομεταχειρίζεται έκοψε κάθε σχέση μαζί του.
Οι προσπάθειες του Πέτρου
thumb|250px|right|Μορφή του Φερδινάνδου του ιερού πρίγκιπα στο [[Μνημείο των Ανακαλύψεων στη Λισαβώνα.]] Ο αντιβασιλιάς Πέτρος αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να κάνει την ανταλλαγή της Θέουτα με τον Φερδινάνδο, έστειλε δύο απεσταλμένους στο Μαρόκο για διαπραγμάτευση. Ο Αμπού Μπακρ του ζήτησε να αφαιρέσει όλους τους τίτλους από τον Πορτογάλο κυβερνήτη της Θέουτα Φερνάντο ντε Νορόνια, πίστευε ότι είχε στόχο να εμποδίσει την ανταλλαγή. Ο Πέτρος βρέθηκε σε δύσκολη θέση επειδή η οικογένεια Νορόνια ήταν οι χειρότεροι αντίπαλοι του και άνθρωποι του ετεροθαλούς του αδελφού Φερδινάνδου Α΄ της Μπραγκάνσα. Οι αδελφοί του Φερνάντο ντε Νορόνια είχαν συνωμοτήσει να του στερήσουν την αντιβασιλεία (1438). Στις αρχές του Απριλίου του 1440 ο Πέτρος έστειλε τον διπλωμάτη Φερνάντο ντε Κάστρο σε αποστολή να εκδιώξει τον Νορόνια και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της πόλης. Ο φιλόδοξος Φερνάντο ντε Κάστρο είχε στόχο να παντρέψει τον Φερδινάνδο με την κόρη του μετά την απελευθέρωση του. Η επιχείρηση ωστόσο ήταν καταστροφική, ο στόλος του Φερνάντο ντε Κάστρο έπεσε σε πειρατές από τη Γένοβα που ρήμαξαν τα πλοία του και σκότωσαν τον ίδιο. Πολλές φήμες ακούστηκαν ότι οι πειρατές ήταν άνθρωποι του Κορόνια, αυτό είναι πολύ πιθανό επειδή η Θέουτα ήταν τότε έδρα πειρατών που δρούσαν σε εξωτερικές επιχειρήσεις μόνο με την άδεια του κυβερνήτη. Ο στόλος έφτασε στην Αλγκάρβε με στόχο να πληροφορήσει τον Πέτρο για το τραγικό γεγονός, ο Πέτρος έστειλε στη Θέουτα τον γιο του Άλβαρο ντε Κάστρο με εντολή να αναλάβει τη διοίκηση της πόλης και να διώξει τον Κορόνια. Οι δύο Πορτογάλοι απεσταλμένοι χωρίς να γνωρίζουν την τύχη του Φερνάντο ντε Κάστρο έφτασαν στην Ασίλαχ με στόχο να πληροφορήσουν τον Αμπού Μπακρ για την ανταλλαγή.
Ο Αμπού Μπακρ έστειλε στη Φεζ τον Μάγιστρο Ιωσήφ με αποστολή να μεταφέρει τον Φερδινάνδο στην Ασίλαχ και να τον παραδόσει στους Πορτογάλους απεσταλμένους. Ο Μάγιστρος Ιωσήφ έφτασε τον Μάιο του 1440 στη Φεζ και έδειξε στον Αμπού Ζακαρίγια τα σφραγισμένα γράμματα του αντιβασιλιά Πέτρου στα οποία έδινε εντολή να αντικατασταθεί ο κυβερνήτης της Θέουτα Νορόνια με τον Φερνάντο ντε Κάστρο. Ο Φερδινάνδος συνομιλούσε μέσα από το κελί του με τον Αμπού Ζακαρίγια και τον δάσκαλο Ιωσήφ, αιφνίδια ο Αμπού Ζακαρίγια βρήκε ένα σημείωμα που αφορούσε τον Μάγιστρο Ιωσήφ και τον εξόργισε. Το σημείωμα έδειχνε ότι ο Ιωσήφ είχε στόχο να βοηθήσει τον Φερδινάνδο να δραπετεύσει. Ο Άλβαρες έγραψε ότι ο Αμπού Ζακρίγια το έγραψε μόνος του σκόπιμα επειδή ήθελε να κερδίσει χρόνο, ήθελε να συγκεντρώσει τον στρατό του στη Φεζ και να κάνει θριαμβευτική πορεία στη Θέουτα. Πραγματικά όταν συγκέντρωσε ο Αμπού Ζακαρίγια τον στρατό του, τον Σεπτέμβριο του 1440 ο Μάγιστρος Ιωσήφ ελευθερώθηκε, τον έστειλε στην Ασίλαχ αλλά χωρίς τον Φερδινάνδο με την υπόσχεση ότι θα τον φέρει ο ίδιος. Οι Πορτογάλοι απεσταλμένοι απέρριψαν ωστόσο τις προτάσεις επειδή φοβήθηκαν το φιάσκο, ζητούσαν απαραίτητα κάποια παρουσία του Φερδινάνδου έστω τυπική για να παραδόσουν την πόλη. Ο Αμπού Ζακαρίγια έφυγε από τη Φεζ τον Σεπτέμβριο του 1440 αλλά δεν έφτασε μακριά. Στη διαδρομή έμαθε σχετικά με τον θάνατο του Φερνάντο ντε Κάστρο από τους πειρατές και επέστρεψε τον επόμενο μήνα στη Φεζ. Η μετακίνηση Μαροκινών δυνάμεων στη Θέουτα προκάλεσε συναγερμό στους Πορτογάλους που έστειλαν έναν μεγάλο στόλο για να την υπερασπίσουν, τα νέα για την άφιξη νέου στόλου στη Θέουτα έφτασαν στη Φεζ και το έμαθε ο Αμπού Ζακαρίγια.
Η πρόταση του Σουλτάνου της Γρανάδας
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν αλλά χωρίς ελπίδες επειδή η μία πλευρά έβλεπε με καχυποψία την άλλη. Στις αρχές Νοεμβρίου 1440 ο Σουλτάνος Μουχάμαντ Θ΄ που κυβερνούσε το Εμιράτο της Γρανάδας πρότεινε να τοποθετηθεί ο Φερδινάνδος υπό τη συνοδεία Γενοβέζων εμπόρων και του ίδιου αλλά να μην ελευθερωθεί αν πρώτα δεν πάρουν οι Μαροκινοί τη Θέουτα. Οι Μαροκινοί απέφυγαν να δώσουν απάντηση αμέσως αλλά μιά μεγάλη επιδημία Πανώλης που ξέσπασε στο Μαρόκο χειροτέρεψε την κατάσταση. Η Πανώλη έφερε τον θάνατο των τριών από τους τέσσερις Πορτογάλων αιχμαλώτων. Οι Μαροκινοί σε μία κρίσιμη στιγμή ρώτησαν τον Φερδινάνδο πως οι χριστιανοί αντιμετωπίζουν την πανώλη, ο Φερδινάνδος τους απάντησε χαμογελώντας "αποφεύγουν τις περιοχές που πεθαίνει κόσμος". Τον Σεπτέμβριο του 1441 η πρόταση του Σουλτάνου της Γρανάδας απορρίφτηκε και ο Φερδινάνδος ρίχτηκε ξανά στη φυλακή με σιδερένιες αλυσίδες.
Θάνατος
thumb|250px|right|Τάφος του Φερδινάνδου, του ιερού πρίγκιπα Η απομόνωση του Φερδινάνδου στη Φεζ συνεχίστηκε, μπορούσε να δει μονάχα τον γιατρό του μιά φορά στις δύο βδομάδες, πολλές φορές δωροδοκούσε τους φύλακες για να συνομιλήσει με τους άντρες του. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνούσε στο κελί του σε απομόνωση, προσευχόταν και έγραφε ύμνους. Οι άσχημες συνθήκες έφθειραν σημαντικά την υγεία του, αρρώστησε (1 Ιουνίου 1443) και πέθανε σε λίγες μέρες (5 Ιουνίου 1443). Σύμφωνα με τους Αγιογράφους την προηγούμενη νύχτα είδε στον ύπνο του την Παρθένο, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Μετά τον θάνατο του οι ηγετικές αρχές της Φεζ βαλσάμωσαν το πτώμα του με αλάτι και μπαχαρικά, η καρδιά και τα όργανα του εξήχθησαν και αποδόθηκαν στους συγγενείς του σε αγγεία. Το γυμνό και αποκεφαλισμένο σώμα του Φερδινάνδου κρεμάστηκε έξω από τα τείχη της πόλης να το βλέπει ο λαός προς παραδειγματισμό. Μετά από τέσσερις μέρες τοποθετήθηκε σε ένα φέρετρο που έμεινε κρεμασμένο και αυτό πολλές μέρες. Στην Αγιογραφία του ο Άλβαρες αναφέρει μια σειρά από θαύματα που αποδόθηκαν στο φέρετρο του. Ο Φερδινάνδος πέθανε άγαμος και άτεκνος, την αρχηγία του Τάγματος των Αβίς ανέλαβε ο πρώτος του ξάδελφος Πέτρος Ε΄ της Αραγωνίας, γιος του αντιβασιλιά Πέτρου. Ο ιστορικός Φράι Ζοάο Άλβαρες αναφέρει χρονολογικά τον θάνατο των υπόλοιπων Πορτογάλων από ασθένειες, τα επόμενα χρόνια στη Φεζ.
Λατρεία
Τα νέα για τον θάνατο του Φερδινάνδου έφτασαν στην Πορτογαλία και προκάλεσαν μεγάλη θλίψη στον λαό της χώρας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος που ήταν πρωταγωνιστής σε όλες τις προσπάθειες να απελευθερωθεί πλήρωσε τα λύτρα για την απελευθέρωση του σπουδαιότερου συνεργάτη του, του ιστορικού Άλβαρες (1448), ο Άλβαρες επέστρεψε στο Μαρόκο να πληρώσει τα λύτρα των υπόλοιπων αιχμαλώτων (1450). Ο Άλβαρες είχε την ελπίδα να παραλάβει τη σορό του Φερδινάνδου αλλά οι Μαροκινοί του επέτρεψαν να παραλάβει μονάχα το δοχείο με τα εντόσθια, τον Ιούνιο του 1451 επέστρεψε στην αυλή του Αλφόνσου του Αφρικανού στη Σανταρέμ. Ο Φρει Ζοάο Άλβαρες και ο Ζοάο Ροντρίγκες κλήθηκαν να παραλάβουν τη σορό του Φερδινάνδου για να τη μεταφέρουν στη Νεκρόπολη των Αβίς στο "μοναστήρι της Βατάλια". Ο Άλβαρες πέρασε στον δρόμο του για τη Βατάλια από την Τόμαρ, εκεί ενώθηκε μαζί τους ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος, ο τάφος διακοσμήθηκε με τα σύμβολα του Φερδινάνδου και τα σύμβολα των γονέων του. Στην Πορτογαλία ακολούθησε μεγάλη λαική λατρεία για τη μορφή του Φερδινάνδου με πρωτοβουλία του Οίκου των Αβίς. Ο Πέτρος της Κοΐμπρα τοποθέτησε στο παρεκκλήσι της Βατάλια δημόσιο ταμείο αφιερωμένο στη μνήμη του Φερδινάνδου. Ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος ανέθεσε στο δικό του παρεκλήσι ένα τρίπτυχο που ζωγράφισε ο Ζοάο Αφόνσο αφιερωμένο στα βασανιστήρια του Φερδινάνδου. Μερικοί συγγραφείς πιστεύουν ότι τις σκηνές που δημιούργησε ο διάσημος ζωγράφος Νούνο Γκονσάλβες (1420 - 1490) τις είχε αναθέσει ο Πέτρος στη μνήμη του Φερδινάνδου, του Ιερού πρίγκιπα.
Ο Φερδινάνδος παρουσιάζεται στην εικονογραφία σαν ένας δυστυχής αιχμάλωτος, πεινασμένος, γενειοφόρος με έναν μαύρο μανδύα και κουκούλα, σιδερένιες αλυσίδες στα πόδια και τα χέρια. Πολλές φορές παρουσιάζεται σαν εργάτης στους κήπους των ανακτόρων στη Φεζ. Οι μετέπειτα εικονογραφίες παρουσιάζουν τον Φερδινάνδο με την πανοπλία ενός αυτοκρατορικού στρατιώτη. Για την προώθηση της λατρείας του ως Αγίου υπεύθυνος ήταν ο τρίτος αδελφός του Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος ο οποίος είχε αρνηθεί να παραδώσει στους Μαροκινούς τη Θέουτα όπως είχε συμφωνήσει για την απελευθέρωση του. Ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος ανέθεσε τη δεκαετία του 1450 στον Φρει Ζοάο Άλβαρες να γράψει ένα έργο σχετικά με τη ζωή και την αιχμαλωσία του Φερδινάνδου. Το έργο του Άλβαρες ολοκληρώθηκε το 1460 και δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1527, το έργο αποτελεί τη βασική πηγή για τη ζωή του Φερδινάνδου. Ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος ανέθεσε να γίνει το έργο στα πρότυπα της Χριστιανικής Αγιογραφίας ώστε να καθιερωθεί ως "Χριστιανός Μάρτυρας", αυτό ωστόσο δεν τον απαλλάσσει από τις ευθύνες του. Ο ίδιος ο Φερδινάνδος δεν ήθελε σε καμιά περίπτωση να πεθάνει σαν μάρτυρας, ήθελε επίμονα να παραδώσουν τη Θέουτα για να επιστρέψει στην Πορτογαλία. Ο Άλβαρες τονίζει πολλές φορές στο έργο του τις βαριές ευθύνες των αδελφών του Φερδινάνδου, χρησιμοποίησε λόγια του ίδιου. Άλλο ένα έργο ενός άγνωστου συγγραφέα εμφανίστηκε την ίδια περίοδο ή αμέσως μετά. Μερικοί πιστεύουν ότι το έγραψε ο Καγκελάριος του και επίσης αιχμάλωτος Πέρο Βάσκες, άλλοι ότι το είχε αναθέσει η αδελφή του Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, δούκισσα της Βουργουνδίας στις προσπάθειες που έκανε να πείσει τη Ρώμη να τον αγιοποιήσει.
Προσπάθειες Αγιοποίησις
thumb|250px|right|Απεικόνιση του Φερδινάνδου του ιερού πρίγκιπα με πανοπλία Η αδελφή του Ισαβέλλα καθιέρωσε τη λατρεία του στην Περιοχή των Βρυξελλών και αποφάσισε να ιδρύσει ένα παρεκκλήσι για τη λατρεία του στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου της Λισαβώνας. Η Ισαβέλλα ανέθεσε στον Φρει Ζοάο Αλβάρες να ζητήσει την άδεια από τον πάπα για τη λατρεία του, ήταν το πρώτο βήμα για την Αγιοποίηση του. Ο Πάπας Παύλος Β΄ εξέδωσε τη σχετική άδεια που ζήτησε η Ισαβέλλα για το παρεκκλήσι της Λισαβώνας (1470). Ο θάνατος του πάπα ωστόσο τον Νοέμβριο του 1471 διέκοψε τις προσπάθειες που είχαν αρχίσει. Ο βασιλιάς Αλφόνσος ο Αφρικανός αναφέρθηκε στο όνομα του θείου του και στις τρεις εκστρατείες που έκανε στο Μαρόκο (1458, 1463, 1471). Στην τελευταία εκστρατεία για να κατακτήσει την Ασίλαχ κατέκτησε τελικά την Ταγγέρη, στις διαπραγματεύσεις που έκανε ζήτησε τα οστά του Φερδινάνδου που βρίσκονταν ακόμα στη Φεζ, παραδόθηκαν τελικά στους Πορτογάλους (1473). Μία άλλη έκδοση αναφέρει ότι ένας ανεψιός του διοικητή της Φεζ τα έκλεψε και τα μετέφερε λαθραία στην Πορτογαλία για να τα πουλήσει στον βασιλιά. Τα οστά του τάφηκαν στη Βατάλια σε μια μεγαλοπρεπή τελετή. Η λατρεία του Φερδινάνδου του ιερού συνεχίστηκε τον 16ο και τον 19ο αιώνα. Ο Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας ανέθεσε σε έναν γλύπτη να κατασκευάσει τον ανδριάντα του στην εντυπωσιακή δεξιά πύλη του μοναστηρίου του Αγίου Ιερώνυμου (1517). Η Ελεονώρα του Βιζέου χήρα του Ιωάννη Β΄ της Πορτογαλίας ανέθεσε στον γλύπτη Κριστόβαο ντε Ροντρίγκες (1538) παραστάσεις που απεικονίζουν τη ζωή του Φερδινάνδου στο παρεκκλήσι του στη Βατάλια.
Ο Φερδινάνδος τα νεώτερα χρόνια
Η λατρεία του Φερδινάνδου του Ιερού Πρίγκιπα σαν Αγίου δεν προχώρησε, η Καθολική εκκλησία έκανε περισσότερο αυστηρούς τους κανόνες της σχετικά με την Αγιοποίηση κακοποιημένων προσώπων. Η μόνη παρουσία της λατρείας του Φερδινάνδου εκτός από το παρεκκλήσι της Βατάλια ήταν η εκκλησία της "Παναγίας της Ελαιοφόρας" στο Γκιμαράες (1472) στην επαίτειο της μεταφοράς των οστών του. Ο επίσκοπος της Λεϊρία απαγόρευσε τη λατρεία του Αγίου Φερδινάνδου στη Βατάλια επειδή δεν είχε αγιοποιηθεί (1614). Ο Τζερόνιμο Ρόμαν (1536 - 1597) στην Αγιογραφία του (1595) και ο Φρει Λουίς Ντε Σόουζα στην ιστορία του (1623) έγραψαν ότι θα μπορούσε ο Φερδινάνδος να συμπεριληφθεί ανάμεσα σε όλους τους Αγίους. Ο Χόρχε Καρντόσο κατέγραψε το όνομα του Φερδινάνδου στο "Αγιολόγιο των Λουσιτάνων" (1666). Ο Πάπας Ουρβανός Η΄ με εγκύκλιο του (1634) απαγόρευσε τη λατρεία προσώπων που δεν έχουν Αγιοποιηθεί "εκτός από την περίπτωση που αποδειχτούν πανάρχαιοι". Η Κοινότητα των Βολλανδιστών εκμεταλλεύτηκε αυτή την εγκύκλιο για να κάνει εισαγωγή του Φερδινάνδου στις "Πράξεις των Αγίων" την "5η Ιουνίου" (1695) με μια σπάνια προσωπογραφία του με ένα φωτοστέφανο. Οι περιορισμοί της Καθολικής εκκλησίας δεν εμπόδισαν την κοσμική λατρεία του Φερδινάνδου στις λαϊκές μάζες. Ο Λουίς δε Καμόες στο έργο του "Λουσιάδες" καταγράφει τον Φερδινάνδο σαν μάρτυρα "που θυσιάστηκε για την πατρίδα του με τη θέληση του". Ο θρύλος του Φερδινάνδου εξαπλώθηκε μετά την Ιβηρική ενοποίηση (1580). Ο Ισπανός θεατρικός συγγραφέας Φρανσίσκο Αγκουστίν Ταρέγκα έγραψε το έργο "η κακή τύχη του Ινφάντη Φερδινάνδου" (1595-1598), ήταν η βάση για το έργο μπαρόκ του Καλντερόν "Ο Ινφάντης" (1629). Ο εξόριστος αρχιεπίσκοπος της Έβορα Φορτουνάτο ντε Σαο Μποαβεντούρα δημοσιοποίησε μία έκδοση της ιστορίας του Φερδινάνδου (1836). Η ιστορία του Φερδινάνδου του Ιερού πρίγκιπα περιγράφεται (1842) σε ένα Αγγλικό ποίημα του Ρίτσαρντ Τσένεβιξ Τρέντς (1807 - 1886) με τίτλο "Ο Σταθερός πρίγκιπας". Η ιστορία μεταφέρθηκε τον 19ο αιώνα σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα του Κρίσταμπελ Ρόουζ Κόλεριτζ (1843 - 1921). Ο θρύλος της λατρείας του Φερδινάνδου εμφανίζεται τον 20ο αιώνα στο Εστάντου Νόβου με τις έντονες εθνικιστικές τάσεις που εμφανίστηκαν εκείνη την εποχή. Ο Φερδινάνδος, ο Ιερός πρίγκιπας έχει κυρίαρχη θέση στο Μνημείο των Ανακαλύψεων που έγινε η ανέγερση του (1960) για να γιορτάσει την Εποχή των Ανακαλύψεων και την Αυτοκρατορία της Πορτογαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Κομάρκες της Αραγωνίας
Αυτές είναι οι φυσικές επαρχίες (κομάρκες) της Αραγωνίας όπως προβλέπονται από το Καθεστώς Αυτοδιοίκησης της Περιφέρειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισπανίας
Τζάνετ Τέιλορ Σπενς
Η Τζάνετ Άλισον Τέιλορ Σπενς (Janet Allison Taylor Spence) (29 Αυγούστου 1923 - 16 Μαρτίου 2015) ήταν Αμερικανίδα ψυχολόγος που εργάστηκε στον τομέα της ψυχολογίας του άγχους και στις σπουδές φύλου.
Νεανική Ηλικία
Η Σπενς γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1923 στο Τολέδο του Οχάιο. Είχε μία μικρότερη αδερφή η οποία γεννήθηκε το 1927. Ο πατέρας της, Τζον Κράιτον (John Chrichton), και η μητέρα της, Έλεν Τέιλορ (Helen Taylor), ήταν και οι δύο ενεργά μέλη της κοινότητάς τους. Οι γονείς της Σπενς συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη, όπου ο Τζον εργαζόταν ως δημοσιογράφος και η Έλεν σπούδαζε για μεταπτυχιακό στα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Ο Τζον έγινε μέλος της σχολικής επιτροπής μετά την υποψηφιότητά του για διευθυντής, και η Έλεν εργαζόταν με την οργάνωση League of Women Voters για τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών.
Εκπαίδευση
Η Σπενς πήρε το πτυχίο της στην Ψυχολογία από το Κολέγιο Όμπερλιν (Oberlin College) το 1945. Το φθινόπωρο μετά την ολοκλήρωση του πτυχίου της, ξεκίνησε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, το οποίο σταμάτησε για το Πρόγραμμα Εναλλασσόμενης Πρακτικής Εργασίας της Νέας Υόρκης (New York Rotating Internship Program). Εκεί άλλαξε και ανέπτυξε ακόμη περισσότερο τα ενδιαφέροντά της από την κλινική πρακτική στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Αργότερα, μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα (University of Iowa). Οι σπουδές της στο Γέιλ αποδείχθηκαν σημαντική στιγμή της ζωής της, καθώς τότε ήταν που συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγό της και συν-δημιουργό της υπόθεσης Χαλ-Σπενς, Κένεθ Σπενς. Όσο βρισκόταν στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, δούλευε ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Σπενς ερευνώντας το άγχος Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι όσο φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ ως φοιτήτρια κλινικής, η Τζάνετ Τέιλορ Σπενς εργάστηκε για τον Κλαρκ Λ. Χαλ (Clark L. Hull), τον κύριο στοχαστή μάθησης της εποχής του.
Ως επέκταση της υπόθεσης Χαλ-Σπενς, η διπλωματική της εργασία μελετούσε το άγχος. Ένα από τα επιτεύγματά της ήταν η δημιουργία ενός εργαλείου που θα μετρούσε την υπόθεση της εργασίας της. Αυτό το εργαλείο, που ονομάζεται Κλίμακα Έκδηλου Άγχους Τέιλορ (Taylor Manifest Anxiety Scale), «αποτελούταν από 50 δηλώσεις που λειτουργούν ως ενδείξεις έκδηλου άγχους όταν απαντώνται με έναν συγκεκριμένο τρόπο», και είναι ένα από τα πιο αναγνωρισμένα έργα της, καθώς ήταν και το πρώτο του είδους του. Η Σπενς αποφοίτησε το 1949 με διδακτορικό στην Ψυχολογία.
Εργασία και ζωή μετά την εκπαίδευση
Μετά την αποφοίτησή της, η Σπενς απέκτησε μια θέση στο Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν (Northwestern University) ως διδάσκουσα ψυχολογίας. Το 1951 δημοσιεύτηκε το πρώτο της άρθρο, "Anxiety and strength of UCS as determiners of the amount of eyelid conditioning", το οποίο έγραψε σε συνεργασία με τον Κένεθ Σπενς. Την ίδια χρονιά, δημοσιεύτηκε και το πρώτο ανεξάρτητο άρθρο της, "The relationship of anxiety to the conditioned eyelid response". Στη συνέχεια, έλαβε τη θέση αναπληρώτριας καθηγήτριας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1960. Η πρώτη φορά που βίωσε διακρίσεις λόγω του φύλου της στον χώρο εργασίας της ήταν όταν άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν. Της δόθηκε η ευκαιρία να γίνει η πρώτη γυναίκα του διδακτικού προσωπικού επειδή, όπως είπε η Τζάνετ Τέιλορ Σπενς, «το προεδρείο του πανεπιστημίου σκέφτηκε ότι "το να έχουν μια γυναίκα στη σχολή ήταν μια πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα ιδέα"», κάποια μέλη όμως είχαν αντίθετη άποψη. Έγραψε επίσης ένα βιβλίο στατιστικής.
Ο σύζυγός της πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 1967, αλλά αυτό δεν επιβράδυνε την πρόοδό της. Το 1970, η Σπενς εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Επιστημονικών Υποθέσεων (Board of Scientific Affairs) της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολογίας (American Psychological AssociationAPA). Δύο χρόνια αργότερα, έγινε πρόεδρος της Νοτιοδυτικής Ψυχολογικής Εταιρείας (Southwestern Psychological Association). Το 1974, ανέλαβε καθήκοντα επιμέλειας στο περιοδικό Contemporary Psychology, όπου είχε ξεκινήσει ως συνεργάτιδα του Γκάρντνερ Λίντζι πέντε χρόνια νωρίτερα. Από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ήταν μέλος της Επιτροπής Διευθυντών του APA. Συν αυτοίς, το 1985 έγινε η έκτη γυναίκα πρόεδρος του APA.
Το 1989, ίδρυσε και έγινε η πρώτη εκλεγμένη πρόεδρος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Κοινότητας (American Psychological Society) που τώρα είναι η Ένωση Ψυχολογικών Επιστημών (Association for Psychological Science ). Της απονεμήθηκε το Βραβείο της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών του 1993 για την Αριστεία στην Επιστημονική Αναθεώρηση. Έχει βραβευτεί με τρία επίτιμα διδακτορικά από το Κολέγιο Όμπερλιν, το Πανεπιστήμιο του Οχάιο και το Πανεπιστήμιο του Τολέδο. Έλαβε, επίσης, το 2004 το χρυσό μετάλλιο του Αμερικανικού Ψυχολογικού Ιδρύματος για το Επίτευγμα Ζωής στην Επιστήμη της Ψυχολογίας (American Psychologist, 2004). Επισκέφτηκε δύο φορές το Χάρβαρντ ως καθηγήτρια ειδικευμένη στην έρευνα. Είχε δηλώσει ότι «ως παιδιά και έφηβοι, η αδερφή μου και εγώ ήμασταν πλήρως εκτεθειμένες σε όλες αυτές τις δραστηριότητες...μπορεί αυτή η έκθεση στην ανθρώπινη οδύνη που ήταν τόσο συνηθισμένη κατά την Παγκόσμια Οικονομική Ύφεση και η ανησυχία που αυτή προκάλεσε στους γονείς μου, να ήταν ο λόγος που αποφάσισα από μικρή να γίνω ψυχολόγος».
Το 2009 καθιερώθηκε το βραβείο Τζάνετ Τέιλορ Σπενς για Ρηξικέλευθες Πρώτες Συνεισφορές (the Janet Taylor Spence Award for Transformative Early Career Contributions) από την Επιτροπή Διευθυντών του APS για την αναγνώριση ρηξικέλευθων συνεισφορών στην επιστήμη της ψυχολογίας από ανερχόμενα αστέρια του κλάδου. Το βραβείο είναι ένας αρμόζων φόρος τιμής στη Σπενς, η οποία ανέπτυξε νέες προσεγγίσεις για έρευνα και πρωτοποριακά εργαλεία, όπως η Κλίμακα Έκδηλου Άγχους Τέιλορ (Taylor Manifest Anxiety Scale) και η Κλίμακα Συμπεριφορών προς της Γυναίκες (Attitude Toward Women Scale). Στη λίστα προτίθεται και η ενασχόληση με ποικίλους κλάδους, καθώς τα έργα της κάλυπταν από θέματα σχιζοφρένειας μέχρι και την ψυχολογική ανάπτυξη προκαταλήψεων σχετικά με τα φύλα.
Σέλευκος ο Μακεδόνας
Παραπομπές
Σελευκος Σελευκος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Περιγένης ο Αλεξανδρινός
Ο Περιγένης ο Αλεξανδρινός (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 127ους (272 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Γκράχαμ Χιλ
Ο Γκράχαμ Χιλ (Χάμπστεντ 15 Φεβρουαρίου 1929 - Άρκλεϊ 29 Νοεμβρίου 1975) ήταν Βρετανός οδηγός αγώνων από την Αγγλία. Ήταν ο πατέρας του επίσης οδηγού αγώνων Ντέιμον Χιλ. Η σταδιοδρομία του στη Φόρμουλα 1 ξεκίνησε το 1958 και ολοκληρώθηκε το 1975. Κατά τη σταδιοδρομία του αυτή κέρδισε 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών (1962 και 1968), πέτυχε 14 νίκες, ανέβηκε 36 φορές στο βάθρο των Νικητών, σκόραρε συνολικά 289 βαθμούς, 13 φορές εκκίνησε απ' την Pole position και σημείωσε 10 ταχύτερους γύρους. Η 1η από τις 14 αυτές νίκες του ήταν στο Γκραν Πρι Ολλανδίας του 1962 κι η 14η και τελευταία στο Γκραν Πρι Μονακό του 1969. Επίσης είναι αξιοσημείωτο πως ο αγώνας όπου ο Χιλ ξεκίνησε και τερμάτισε τη σταδιοδρομία του στη Φόρμουλα 1 ήταν το Γκραν Πρι Μονακό. Το 1996 ο γιος του Ντέιμον αναδείχθηκε επίσης Παγκόσμιος Πρωταθλητής όμως εκείνος δεν μπόρεσε να δει και να θαυμάσει αυτή την επιτυχία του γιου του αφού στις 29 Νοεμβρίου του 1975 έφυγε απ' τη ζωή σε ηλικία 46,5 ετών.
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
La Vanguardia
Η La Vanguardia (ισπανικά, «η πρωτοπορία») είναι καταλανική καθημερινή πολιτική εφημερίδα που εκδίδεται στη Βαρκελώνη. Ιδρύθηκε το 1881 και ανήκει στο Γκρουπ Γκοδό. Είναι η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία καταλανική εφημερίδα και η τέταρτη σε κρατικό επίπεδο πίσω από τις τρεις ισπανικές El País, El Mundo και ABC. Στην έντυπη και ηλεκτρονική μορφή του διατίθεται σε δύο εκδόσεις, στα ισπανικά και τα καταλανικά (από το 2011). Η ισπανική είναι μετάφραση της καταλανικής. Έχει 64.000 συνδρομητές και το 2015 έναν μέσο όρο πωλήσεων 129.000 αντιτύπων.
Ιδεολογικά τοποθετείται στο μετριοπαθές κέντρομε συμπάθειες προς την καθολική εκκλησία παρότι κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο υιοθέτησε τις θέσεις του καθεστώτος και οι ιδιοκτήτες της είναι μέλη της ισπανικής ευγενικής τάξης.
Ιστορία
Η εφημερίδα ιδρύθηκε αρχικά ως όργανο του Ισπανικού Φιλελεύθερου Κόμματος στη Βαρκελώνη το 1881 από τους αδερφούς Γκοδό από την Ιγουαλάδα. Η ανάπτυξη της εφημερίδας επήλθε στην περίοδο κατά την οποία διευθυντής της ήταν ο Ανδαλουσιανός Μοδέστο Σάντσεθ Ορτίθ (1888-1901) που προσέλκυσε πολλούς νέους συγγραφείς και διανοούμενους όπως ο Σαντιάγο Ρουζινιόλ, ο Ραϊμόν Καζέλιας και ο Ραμόν Κάζας. Το 1900 φιλοξένησε την πρώτη κριτική του νεαρού τότε Πάμπλο Πικάσο ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με τους πρωταγωνιστές της ισπανικής Γενιάς του 1898, όπως ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο και ο Λεοπόλδο Άλας. Μεγάλος ανταγωνιστής της εφημερίδας τότε ήταν η Diario de Barcelona, την οποία ξεπέρασε φτάνοντας τους 80.000 συνδρομητές. Ήταν η πρώτη ισπανική εφημερίδα με ανταποκριτές στο Παρίσι και το Βερολίνο. Μεταξύ 1920 και της έκρηξης του Ισπανικού Εμφυλίου το 1936, υπό τη διεύθυνση του συγγραφέα Γκαζιέλ ήταν η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου η εφημερίδα τέθηκε υπό τον έλεγχο της Κυβέρνησης της Καταλονίας αρχικά και έπειτα της Ισπανικής Κυβέρνησης της Δεύτερης Δημοκρατίας. Μεταξύ των συνεργατών της εκείνη την εποχή εντοπίζονται ο Μαξ Άουμπ, ο Πέρε Μποσκ ι Ζινπέρα και ο Αντόνιο Ματσάδο.
Η ήττα των δημοκρατικών και η επιβολή της δικτατορίας επέφερε αλλαγές: λόγω της λογοκρισίας η διεύθυνση δεν είχε ουσιαστικό έλεγχο των δημοσιεύσεων ενώ αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά της σε La Vanguardia Española. Διευθυντής της, διορισμένος από το καθεστώς, ήταν ο Λουίς ντε Γκαλινσόγα. Η εφημερίδα διατήρησε την πρωτοκαθεδρία στην Καταλονία και το 1960 ο διευθυντής της αποπέμφθηκε λόγω των αντιδράσεων που είχε προκαλέσει η επίθεσή του στην καταλανική εκκλησία για την τέλεση λειτουργίας στα καταλανικά. Τον νέο διευθυντή Χαβιέρ δε Ετσάρι διαδέχθηκε το 1966 ο Οράθιο Σάενθ Γκερέρο που υιοθέτησε πιο φιλελεύθερο και πλουραλιστικό προφίλ για την εφημερίδα. Γνωστοί συνεργάτες της ήταν ο Ζουάν Φουστέρ, ο Αντόνι Τάπιες και ο Ραμόν Τρίας Φάργας, ηγέτες της καταλανικής διανόησης της εποχής. Σταδιακά η εφημερίδα έλαβε θέση υπέρ της επαναφοράς της δημοκρατίας και της μοναρχίας και την επανασύσταση της Κυβέρνησης της Καταλονίας: με την Ισπανική Μεταπολίτευση επανέφερε το παλαιό της όνομα.
Με την Μεταπολίτευση επήλθε και η εξέλιξη στην τυπογραφική τεχνολογία και γραφιστική της εφημερίδας. Από το 2000 έλαβε χώρα η ανανέωση του προσωπικού της με την έναρξη συνεργασίας με τους συγγραφείς Σέρζι Πάμιες και Κιμ Μονζό υπό την καθοδήγηση του διευθυντή Χοσέ Αντίκ. Τον Μάιο του 2011 η εφημερίδα άρχισε να εκδίδει και στα καταλανικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην καταλανική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Καταλονία
Αλβέρτος Ε΄ της Βαυαρίας
Ο Αλβέρτος Ε΄ (γερμ.: Albrecht V., 29 Φεβρουαρίου 1528 - 24 Οκτωβρίου 1579) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας από το 1550 μέχρι τον θάνατό του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μόναχο από τον Γουλιέλμο Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και τη Μαρία-Ιακωβαία, κόρη τού Φιλίππου Α΄ μαργράβου τού Μπάντεν.
Απεβίωσε το 1579 στο Μόναχο σε ηλικία 51 ετών και τάφηκε στο Φράουενκιρχε της πόλης. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμος Ε΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1546 την Άννα των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας και είχε τα εξής τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Καταζίνα ντε Λαζάρι-Ράντεκ
Η Καταζίνα ντε Λαζάρι-Ράντεκ (πολωνικά: Katarzyna de Lazari-Radek) (γενν. 7 Αυγούστου 1975) είναι Πολωνή ωφελιμίστρια φιλόσοφος και επίκουρη καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Λοτζ.
Έχει επίσης διδάξει σε ένα καλοκαιρινό σεμινάριο για τη χρηστική ηθική στο European Graduate School και το Spring School για διδακτορικούς φοιτητές στην Ολλανδική Ερευνητική Σχολή Φιλοσοφίας. Είναι περισσότερο γνωστή για τις συνεργασίες της με τον Αυστραλό φιλόσοφο Πίτερ Σίνγκερ.
Ωφελιμίσμος
Στην κριτική του για το βιβλίο των Λαζάρι-Ράντεκ και Σίνγκερ, The Point of View of the Universe: Sidgwick and Contemporary Ethics (2014), ο φιλόσοφος Μπαρτ Σουλτς, διευθυντής του Civic Knowledge Project στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, περιγράφει τη ντε Λαζάρι-Ράντεκ ως «ένα ανερχόμενο αστέρι… του φιλοσοφικού ωφελιμισμού», δηλώνοντας ότι «το βιβλίο τους θα μπορούσε κάλλιστα να αντιπροσωπεύει την πιο σημαντική δήλωση και υπεράσπιση της πράξης ωφελιμισμού από τον 19ο αιώνα, όταν ο κλασικός ωφελιμισμός των Μπένθαμ, Μιλ και Σίντγκουικ ήταν το πνεύμα της εποχής». Η ντε Λαζάρι-Ράντεκ υπερασπίζεται μια μορφή ωφελιμισμού πράξης παρόμοια με αυτή του Σίντγκουικ, το έργο του οποίου ήταν το επίκεντρο της διδακτορικής της διατριβής με τίτλο «Καλοσύνη και λογική στην ηθική φιλοσοφία του Χένρι Σίντγκουικ (2007)».
Η ντε Λαζάρι-Ράντεκ αντλεί επίσης γνώσεις από περισσότερους σύγχρονους στοχαστές όπως ο Πάρφιτ, οι οποίοι κατέταξαν την άποψη της ίδιας και του Σίνγκερ ότι έχουμε τους περισσότερους λόγους να κάνουμε ό,τι θα ήταν αμερόληπτα καλύτερο ως μια μορφή «Ορθολογικού Αμερόληπτου».