cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PHP-GTK
Παράδειγμα
Το απλό παράδειγμα PHP-GTK 2 χρησιμοποιεί το πακέτο  με το οποίο δημιουργείται ένα παράθυρο με τίτλο "Hello World!" έχωοντας ένα κουμπί  με το τίτλο "Click Me." Όταν το κουμπί πατιέται καλείται η συνάρτηση pressed και εμφανίζεται το μήνυμα "Hello again - The button was pressed!".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού σεναρίων PHP Κατηγορία:Γλώσσες με δυναμικούς τύπους Κατηγορία:Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού
Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ
Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ (γερμανικά: Die bitteren Tränen der Petra von Kant) είναι γερμανική δραματική ταινία του 1972, σε σκηνοθεσία και σενάριο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Το σενάριο βασίστηκε σε θεατρικό έργο του ίδιου του σκηνοθέτη. Η ταινία εισήχθη στο 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Πλοκή
Η ταινία εκτυλίσσεται στο σπίτι της Πέτρα φον Καντ στη Βρέμη. Η πρωταγωνίστρια είναι σχεδιάστρια μόδας και ζει μαζί με τη βοηθό της Μαρλένε. Ως χαρακτήρας είναι εγωκεντρική, αλαζονική και κυνική, έχει μάθει να εξουσιάζει τους ανθρώπους και να τους εκμεταλλεύεται. Η ζωή της αλλάζει όταν γνωρίζει την Κάριν, ένα μοντέλο, την οποία ερωτεύεται. Ωστόσο, η Κάριν δεν δείχνει ανάλογη ανταπόκριση και η ζωή της Πέτρα αλλάζει, καθώς αντιλαμβάνεται πώς είναι να συμπεριφέρονται στην ίδια με απαξίωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ
Εχινοφόρα η ακανθώδης
μικρογραφία|Εχινοφόρα η ακανθώδης (Echinophora spinosa), Παραλία Βοϊδοκοιλιάς, [[Μεσσηνία, Πελοπόννησος, 12-08-2021]] Η Εχινοφόρα η ακανθώδης (Echinophora spinosa), ανήκει στην οικογένεια Σκιαδιοφόρα (Umbelliferae), στην οποία ανήκουν το σέλινο, ο μαϊντανός, το καρότο, ο άνηθος, το μάραθο, το κύμινο κ.ά. Είναι φυτό των αμμοθινών με μεσογειακή κατανομή, το οποίο συναντάται σχεδόν σ’ όλες τις ελληνικές ακτές. Τα φύλλα είναι αυλακωτά επάνω και τροπιδοφόρα στην κάτω επιφάνεια και καταλήγουν σε άκανθα. Ανθίζει από τέλη Ιουλίου μέχρι αρχές Οκτωβρίου και τα άνθη είναι λευκά ή σπανιότερα ρόδινα.
Πηγές
Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών
Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II)
Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).
Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/06de7b6d-ad69-45f0-9b6f-a7976d664097
http://www.plantsoftheworldonline.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:841514-1
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκιαδοφόρα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Μερόπη Ροζάν
Η Μερόπη Ροζάν (Αϊβαλί Μικρά Ασία 1895 - 1977) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου από μαθήτρια ακόμη του Γυμνασίου. Εμφανίσθηκε επίσημα ως ηθοποιός με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στα Παναθήναια του 1913.
Η Μερόπη Ροζάν ήταν η πρώτη ηθοποιός που επιδόθηκε σε μιμήσεις (μίμος). Μετά τον γάμο της έπαιξε σε ρόλους δραματικούς όπως στη "Δράκαινα" του Μπόγρη, την Ευτοπία και Αγία Ελένη στη "Φαύστα" κ.λπ. Επίσης έπαιξε και σε υπέροχους κωμικούς ρόλους π.χ. "Τράβα το κορδόνι" (παλιά δημώδης έκφραση), "Παλιοκόριτσο" κ.ά.
Η Μερόπη Ροζάν ανήκε στο Βασιλικό και μετέπειτα Εθνικό Θέατρο, στο οποίο και προσλήφθηκε μετά την επανασύστασή του. Επίσης, εργάσθηκε και στο Άρμα Θέσπιδος.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τον επίσης Έλληνα ηθοποιό Νικόλαο Ροζάν, το γένος Πεταλά. Κόρη του καλλιτεχνικού ζεύγους Ροζάν ήταν η επίσης ηθοποιός Ρένα Καλαμάρο, που αποσύρθηκε από τη θεατρική σκηνή όταν παντρεύτηκε. Εγγονός της ήταν ο σκηνοθέτης και μεταφραστής Γιώργος Βούρος.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Οία (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Οία, στην ελληνική γραφή, και Oia, στη λατινική γραφή, μπορεί να αναφέρονται:
Ford 1932
Η Ford παρήγαγε τρία αυτοκίνητα μεταξύ του 1932 και του 1934: το Model Β, το Model 18 και το Model 46, καθώς και το φορτηγό Model BB. Όλα αυτά διαδέχθηκαν το Ford Model A του 1927 - 1931. Το Model Β είχε βελτιωμένο τετρακύλινδρο κινητήρα και ήταν διαθέσιμο από το 1932 έως το 1934. Το Model 18 ήταν το πρώτο Ford με κινητήρα V8 επίπεδης κεφαλής. Το V8 ήταν διαθέσιμο στο Model 18 το 1932 και στο Model 46 το 1933 και το 1934. Η εταιρεία αντικατέστησε επίσης το φορτηγό Ford Model AA με το φορτηγό Ford Model BB, διαθέσιμο είτε με τον τετρακύλινδρο κινητήρα διάταξης I4 (4 κύλινδροι σε σειρά) ή με τον οκτακύλινδρο διάταξης V8 κινητήρα.
Αυτοκίνητα
thumb|left|Ford Model B De Luxe Coupe V8 του 1932, με τροποποιήσεις.
Το Ford Model Β δημιουργήθηκε με όσο το δυνατόν λιγότερες τεχνικές αλλαγές, προκειμένου να διατηρηθεί το κόστος σε χαμηλά επίπεδα. Εκτός από τον κινητήρα και το σήμα στη μπάρα στήριξης των προβολέων (αργότερα: γρίλια) και τα καλύμματα πλήμνης, ήταν εξαιρετικά δύσκολο για τον εξωτερικό παρατηρητή να το ξεχωρίσει από το V8. Η πρόθεσή της ήταν να είναι ηγέτης των τιμών, και καθώς προσέφερε περισσότερα από το δημοφιλές Ford Model A, αυτό θα έπρεπε να ήταν η φόρμουλα της επιτυχίας. Στην πραγματικότητα, το νέο, και ελάχιστα πιο ακριβό, V-8 τράβηξε όλη τη δημοσιότητα. Ο κινητήρας V8 προηγουμένως προοριζόταν αποκλειστικά για τα αυτοκίνητα της πολυτελέστερης θυγατρικής εταιρείας Lincoln, τα οποία το 1932 άλλαξαν σε κινητήρες V12.
Παρόλο που υπάρχει κάποια οπτική ομοιότητα με τον προκάτοχο Ford Model A, το αυτοκίνητο ήταν καινούριο. Ενώ το Ford Model A ​​είχε ένα απλό πλαίσιο με δύο ευθεία διαμήκη μέλη, το νέο αυτοκίνητο είχε μακρύτερο μεταξόνιο και ένα στρογγυλό πλαίσιο με διπλό χαμήλωμα προς τα έξω. Και στα δύο μοντέλα η δεξαμενή καυσίμου μετακόμισε από το κάλυμμα, όπως στο Ford Model A ​​και στα τελευταία αντίτυπα του Ford Model T, όπου η πλάτη του σχημάτισε την παύλα, στο κάτω πίσω μέρος του αυτοκινήτου, όπως είναι χαρακτηριστικό στα μεταγενέστερα οχήματα. Αυτή η αλλαγή ανάγκασε τότε τη Ford να ενσωματώσει αντλία καυσίμου με δικό της κινητήρα, αντί να βασίζεται στην τροφοδοσία με πτώση του καυσίμου λόγω βαρύτητας. Ενώ το V8 αναπτύχθηκε από το μηδέν, το Model B είχε βελτιωμένο τετρακύλινδρο κινητήρα 3.29 λίτρων με ισχύ 51 ίππων (37 kW).
Φορτηγά
thumb|Ford Model BB φορτηγό του 1934.
Όπως και είχε συμβεί και στο προηγούμενο Model Α, υπήρχαν και βαρύτερα επαγγελματικά οχήματα. Ήταν διαθέσιμα με τον 4-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα ή με τον ισχυρότερο V8. Το αντίστοιχο φορτηγό έλαβε την ονομασία «BB», ακολουθώντας μια πρακτική ονοματολογίας που ξεκίνησε με τα φορτηγά Ford Model TT και Ford Model AA.
Το Model BB είχε μακρύτερα μεταξόνια στα 3.340 ή 3.988 χιλιοστά, ενισχυμένο πλαίσιο, κιβώτια και άξονες βαρέως τύπου και μεγαλύτερους τροχούς. Τα συρματόσχοινοι ήταν στάνταρ στα ελαφρά αυτοκίνητα, ενώ οι τροχοί ήταν από βαρύτερο χάλυβα (μερικοί από αυτούς διπλοί στον πίσω άξονα). Ένας ξεχωριστός κατάλογος προσέφερε δημοφιλή στυλ αμαξώματος, σασί ή σασί και καμπίνα. Πολλοί τοπικοί βελτιωτές προέβησαν σε διαμορφώσεις των αμαξωμάτων για πελάτες που χρειάζονταν πιο συγκεκριμένες λύσεις. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, επίσης, οι εκδοχές για ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα γνώρισαν μεγάλη απήχηση σε κοινότητες και οργανισμούς που είχαν γνώμονα το κόστος.
Εκτός από τα αυτοκίνητα, το BB προσφέρθηκε επίσης ως φορτηγό με τετρακύλινδρο κινητήρα ή V8. Το αντίτυπα V8 ήταν σχετικά σπάνια επιλογή, ακόμη και στα βαρέα φορτηγά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των οχημάτων ήταν τετρακύλινδρα σε σειρά (I4, δηλαδή Inline 4).
Αυτά τα φορτηγά συγχέονται εύκολα με τα εμπορικά αυτοκίνητα B ή V-8 που έχουν κατασκευαστεί στο πλαίσιο του επιβατικού αυτοκινήτου. Οι εκδοχές σεντάν, ημιφορτηγού (pick-up) και station wagon ήταν οι καλύτερα γνωστές από αυτές. Είχαν επιμήκη αμαξώματα και σκληρότερα ελατήρια στην ανάρτηση, και γενικά εμφανίζονταν στον εμπορικό κατάλογο αυτοκινήτων, ακόμη και αν το station wagon ήταν το πιο ακριβό στυλ αμαξώματος που διατέθηκε στο πλαίσιο του επιβατικού αυτοκινήτου. Τα φορτηγά αντικαταστάθηκαν από την σειρά φορτηγών 48.
Η σειρά φορτηγών BB επίσης παράχθηκε στη Βρετανία στο εργοστάσιο της Ford στο Ντάγκενχαμ από το 1933 μέχρι το 1938, αν και το σασί του και πολλα μηχανικά μέρη συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται στους διαδόχους, Fordson 7V και Fordson Thames ET, μεχρι το 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Ζώνες Βαν Άλεν
thumb|320px|Βίντεο [[Εικόνες που έχουν παραχθεί από υπολογιστή|CGI που απεικονίζει αλλαγές στο σχήμα και την ένταση της εγκάρσιας διατομής των ζωνών Βαν Άλεν.]] thumb|320px|Ζώνες ακτινοβολίας Βαν Άλεν (διατομή). Οι ζώνες Βαν Άλεν αποτελούνται από σωματίδια με μεγάλο ηλεκτρικό φορτίο που παγιδεύτηκαν από το μαγνητικό πεδίο ενός πλανήτη. Βρίσκονται όμως πολύ υψηλότερα από την θερμόσφαιρα. Η κάθε ζώνη απ΄ αυτές έχει το σχήμα ενός πελώριου δακτυλιδιού, και που η μία βρίσκεται στο εσωτερικό της άλλης. Το δε ισχυρότερο τμήμα της εσωτερικής ζώνης βρίσκεται γύρω στα 3.200 χλμ. από την επιφάνεια. Η προέλευσή της, πιθανολογείται ότι οφείλεται στην ακτινοβολιακή ή ακτιενεργό δράση του Ήλιου, ενώ η ύπαρξη της εξωτερικής ζώνης κρίνεται πως έχει ηλιακή και κοσμική καταγωγή. Η ισχυρότερη περιοχή της δεύτερης βρίσκεται γύρω στα 16.000 χλμ. πάνω από τον Ισημερινό της Γης.
Στο ερώτημα επί της Διαστημικής πως είναι δυνατόν να γίνονται διαστημικά ταξίδια όταν αφενός στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας υπάρχουν τόσο μεγάλες θερμοκρασίες (στη θερμόσφαιρα) και από την άλλη οι καταστρεπτικές για την ζωή του ανθρώπου ζώνες Βαν Άλεν, η απάντηση είναι πως τα σωματίδια του αέρα στη θερμόσφαιρα είναι τόσο ελάχιστα σε αριθμό και μικροσκοπικά που δεν λαμβάνονται υπόψη στα επανδρωμένα ταξίδια. Οι πραγματικές δυσκολίες στη ζωή των αστροναυτών υφίστανται κατά την επιστροφή τους στις ζώνες Βαν Άλεν. Για να υπερπηδηθούν οι επικίνδυνες αυτές ζώνες λαμβάνονται διάφορα προστατευτικά μέτρα. Ήδη υπάρχει ακόμη η σκέψη όταν πυκνώσουν τα διαστημικά ταξίδια να γίνονται οι εκτοξεύσεις από τους πόλους της Γης, υπεράνω των οποίων οι ζώνες Βαν Άλεν παρουσιάζουν τις μικρότερες τιμές.
Πρώτος που μελέτησε τις ζώνες αυτές ήταν ο Τζέιμς Βαν Άλεν, εκ του οποίου και έλαβαν το όνομά τους και αποτελούν μία από τις πλέον σημαντικές πληροφορίες που μετέδωσαν οι πρώτοι τεχνητοί δορυφόροι από απόσταση πέρα και έξω από τα όρια της ατμόσφαιρας.
Ανακάληψη
Ο Kristian Birkeland, ο Carl Størmer, ο Νικόλαος Χριστόφιλος και ο Enrico Medi είχαν ερευνήσει την πιθανότητα παγιδευμένων φορτισμένων σωματιδίων πριν από τη Διαστημική Εποχή. Ο δεύτερος σοβιετικός δορυφόρος Sputnik 2, ακολουθούμενος από τους δορυφόρους των ΗΠΑ Explorer 1 και Explorer 3, επιβεβαίωσε την ύπαρξη των ζωνών στις αρχές του 1958, που αργότερα πήραν το όνομά τους από τον James Van Allen από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα. Η παγιδευμένη ακτινοβολία χαρτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τους Explorer 4, Pioneer 3 και Luna 1.
Ο όρος ζώνες Van Allen αναφέρεται συγκεκριμένα στις ζώνες ακτινοβολίας που περιβάλλουν τη Γη. Ωστόσο, παρόμοιες ζώνες ακτινοβολίας έχουν ανακαλυφθεί γύρω από άλλους πλανήτες. Ο Ήλιος δεν υποστηρίζει μακροχρόνιες ζώνες ακτινοβολίας, καθώς του λείπει ένα σταθερό, παγκόσμιο διπολικό πεδίο. Η ατμόσφαιρα της Γης περιορίζει τα σωματίδια των ζωνών σε περιοχές άνω των 200–1.000 km, (124–620 μίλια) ενώ οι ζώνες δεν εκτείνονται πέρα από τις 8 γήινες ακτίνες RE. Οι ζώνες περιορίζονται σε έναν όγκο που εκτείνεται περίπου 65° εκατέρωθεν του ουράνιου ισημερινού.
Έρευνα
Η αποστολή Van Allen Probes εκτοξεύτηκε επιτυχώς στις 30 Αυγούστου 2012. Η κύρια αποστολή ήταν προγραμματισμένη να διαρκέσει δύο χρόνια με αναμενόμενη διάρκεια τα τέσσερα. Οι ανιχνευτές απενεργοποιήθηκαν το 2019 αφού τελείωσαν τα καύσιμα και αναμένεται να απομακρυνθούν από τη τροχιά κατά τη δεκαετία του 2030. Το Goddard Space Flight Center της NASA διαχειρίζεται το πρόγραμμα Living With a Star — έργο του οποίου ήταν οι ανιχνευτές Van Allen, μαζί με το Solar Dynamics Observatory (SDO). Το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής ήταν υπεύθυνο για την εγκατάσταση και τη διαχείριση μετριτικών οργάνων για τους ανιχνευτές Van Allen.
Ζώνες ακτινοβολίας υπάρχουν γύρω από άλλους πλανήτες και φεγγάρια στο ηλιακό σύστημα που έχουν μαγνητικά πεδία αρκετά ισχυρά για να τα συντηρούν. Μέχρι σήμερα, οι περισσότερες από αυτές τις ζώνες ακτινοβολίας έχουν χαρτογραφηθεί ανεπαρκώς. Το πρόγραμμα Voyager (δηλαδή το Voyager 2) επιβεβαίωσε μόνο ονομαστικά την ύπαρξη παρόμοιων ζωνών γύρω από τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.
Οι γεωμαγνητικές καταιγίδες μπορούν να προκαλέσουν την αύξηση ή τη μείωση της πυκνότητας των ηλεκτρονίων σχετικά γρήγορα (δηλαδή, περίπου μία ημέρα ή λιγότερο). Διαδικασίες μεγαλύτερης διάρκειας καθορίζουν τη συνολική διαμόρφωση των ζωνών. Αφού η έγχυση ηλεκτρονίων αυξάνει την πυκνότητα ηλεκτρονίων, η πυκνότητα ηλεκτρονίων συχνά παρατηρείται να διασπάται εκθετικά. Αυτές οι σταθερές χρόνου αποσύνθεσης ονομάζονται «χρόνοι ζωής». Οι μετρήσεις από το φασματόμετρο ιόντων μαγνητικών ηλεκτρονίων του Van Allen Probe B (MagEIS) δείχνουν μεγάλες ζωές ηλεκτρονίων (δηλαδή μεγαλύτερες από 100 ημέρες) στον εσωτερικό της ζώνης. Μικροί χρόνοι ζωής ηλεκτρονίων περίπου μιας ή δύο ημερών παρατηρούνται στην "σχισμή" μεταξύ των ζωνών. Και οι ενεργειακά εξαρτώμενες ζωές ηλεκτρονίων από περίπου πέντε έως 20 ημέρες βρίσκονται στην εξωτερική ζώνη.
Εσωτερική ζώνη
thumb|Σχέδιο διατομής δύο ζωνών ακτινοβολίας γύρω από τη Γη: η εσωτερική ζώνη (κόκκινη) που κυριαρχείται από πρωτόνια και η εξωτερική (μπλε) από ηλεκτρόνια. Πηγή εικόνας: [[NASA.]] Η εσωτερική ζώνη Van Allen εκτείνεται συνήθως από υψόμετρο 0,2 έως 2 γήινες ακτίνες (τιμές L από 1,2 έως 3) ή 1.000 km (620 mi) έως 12.000 km (7.500 mi) πάνω από τη Γη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν η ηλιακή δραστηριότητα είναι ισχυρότερη ή σε γεωγραφικές περιοχές όπως η ανωμαλία του Νότιου Ατλαντικού, το εσωτερικό όριο μπορεί να μειωθεί σε περίπου 200 km πάνω από την επιφάνεια της Γης. Η εσωτερική ζώνη περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις ηλεκτρονίων στην περιοχή των εκατοντάδων keV και ενεργητικά πρωτόνια με ενέργειες που υπερβαίνουν τα 100 MeV—παγιδευμένα από τα σχετικά ισχυρά μαγνητικά πεδία στην περιοχή (σε σύγκριση με την εξωτερική ζώνη).
Θεωρείται ότι οι ενέργειες πρωτονίων που υπερβαίνουν τα 50 MeV στις χαμηλότερες ζώνες σε χαμηλότερα υψόμετρα είναι το αποτέλεσμα της βήτα διάσπασης των νετρονίων που δημιουργούνται από συγκρούσεις κοσμικών ακτίνων με πυρήνες της ανώτερης ατμόσφαιρας. Η πηγή των πρωτονίων χαμηλότερης ενέργειας πιστεύεται ότι είναι η διάχυση πρωτονίων, λόγω αλλαγών στο μαγνητικό πεδίο κατά τη διάρκεια γεωμαγνητικών καταιγίδων.
Λόγω της ελαφριάς μετατόπισης των ζωνών από το γεωμετρικό κέντρο της Γης, η εσωτερική ζώνη Βαν Άλεν κάνει την πλησιέστερη προσέγγιση στην επιφάνεια στην ανωμαλία του Νότιου Ατλαντικού.
Τον Μάρτιο του 2014, ένα σχέδιο που μοιάζει με «ρίγες ζέβρας» παρατηρήθηκε στις ζώνες ακτινοβολίας από το Radiation Belt Storm Probes Ion Composition Experiment (RBSPICE) επί των ανιχνευτών Van Allen. Η αρχική θεωρία που προτάθηκε το 2014 ήταν ότι -λόγω της κλίσης στον άξονα του μαγνητικού πεδίου της Γης- η περιστροφή του πλανήτη δημιούργησε ένα ταλαντούμενο, ασθενές ηλεκτρικό πεδίο που διαπερνά ολόκληρη την εσωτερική ζώνη ακτινοβολίας. Αντίθετα, μια μελέτη του 2016 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ρίγες της ζέβρας ήταν ένα αποτύπωμα ιονοσφαιρικών ανέμων στις ζώνες ακτινοβολίας.
Εξωτερική ζώνη
thumb|300px|Εργαστηριακή προσομοίωση της επίδρασης της ζώνης Van Allen στον Ηλιακό Άνεμο. Τα ρεύματα Birkeland που μοιάζουν με σέλας δημιουργήθηκαν από τον επιστήμονα Kristian Birkeland στην terrella του, μια μαγνητισμένη σφαίρα ανόδου σε έναν εκκενωμένο θάλαμο
Η εξωτερική ζώνη αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια υψηλής ενέργειας (0,1–10 MeV) παγιδευμένα από τη μαγνητόσφαιρα της Γης. Είναι πιο μεταβλητή από την εσωτερική ζώνη, καθώς επηρεάζεται πιο εύκολα από την ηλιακή δραστηριότητα. Έχει σχεδόν δακτυλιοειδές σχήμα, ξεκινά από υψόμετρο 3 ακτίνων της γης και εκτείνεται σε 10 ακτίνες της γης (RE)—13.000 έως 60.000 χιλιόμετρα (8.100 έως 37.300 μίλια) πάνω από την επιφάνεια της Γης 4 έως 5 RE. Η εξωτερική ζώνη ακτινοβολίας ηλεκτρονίων παράγεται ως επί το πλείστον με ακτινική διάχυση προς τα μέσα  και τοπική επιτάχυνση λόγω μεταφοράς ενέργειας από κύματα πλάσματος τύπου whistler στα ηλεκτρόνια της ζώνης ακτινοβολίας. Τα ηλεκτρόνια της ζώνης ακτινοβολίας απομακρύνονται επίσης συνεχώς από συγκρούσεις με την ατμόσφαιρα της Γης, με απώλειες στη μαγνητόπαυση και την ακτινική τους διάχυση προς τα έξω. Η γυροακτίνση των ενεργητικών πρωτονίων θα ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να τα φέρουν σε επαφή με την ατμόσφαιρα της Γης. Μέσα σε αυτή τη ζώνη, τα ηλεκτρόνια έχουν υψηλή ροή και στο εξωτερικό άκρο (κοντά στη μαγνητόπαυση), όπου οι γραμμές γεωμαγνητικού πεδίου ανοίγουν στη γεωμαγνητική "ουρά", η ροή των ενεργειακών ηλεκτρονίων μπορεί να πέσει στα χαμηλά διαπλανητικά επίπεδα εντός περίπου 100 km (62 μίλια)—μείωση κατά 1.000.
Το 2014, ανακαλύφθηκε ότι το εσωτερικό άκρο της εξωτερικής ζώνης χαρακτηρίζεται από μια πολύ απότομη μετάβαση, κάτω από την οποία δεν μπορούν να διεισδύσουν ηλεκτρόνια υψηλής σχετικότητας (> 5 MeV). Ο λόγος αυτής της συμπεριφοράς που μοιάζει με ασπίδα δεν είναι καλά κατανοητός.
Ο πληθυσμός των παγιδευμένων σωματιδίων της εξωτερικής ζώνης ποικίλλει, καθώς περιέχει ηλεκτρόνια και διάφορα ιόντα. Τα περισσότερα από τα ιόντα έχουν τη μορφή ενεργητικών πρωτονίων, αλλά ένα ορισμένο ποσοστό είναι σωματίδια άλφα και ιόντα οξυγόνου O+ — παρόμοια με αυτά στην ιονόσφαιρα, αλλά πολύ πιο ενεργητικά. Αυτό το μείγμα ιόντων υποδηλώνει ότι τα σωματίδια του ρεύματος δακτυλίου πιθανότατα προέρχονται από περισσότερες από μία πηγές.
Η εξωτερική ζώνη είναι μεγαλύτερη από την εσωτερική ζώνη και ο πληθυσμός των σωματιδίων της παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις. Οι ενεργητικές ροές σωματιδίων (ακτινοβολίας) μπορούν να αυξηθούν και να μειωθούν δραματικά ως απόκριση σε γεωμαγνητικές καταιγίδες, οι οποίες προκαλούνται από τις διαταραχές του μαγνητικού πεδίου και του πλάσματος που παράγονται από τον Ήλιο. Οι αυξήσεις οφείλονται σε εγχύσεις που σχετίζονται με την καταιγίδα και στην επιτάχυνση των σωματιδίων από την ουρά της μαγνητόσφαιρας. Μια άλλη αιτία μεταβλητότητας των πληθυσμών σωματιδίων της εξωτερικής ζώνης είναι οι αλληλεπιδράσεις κύματος-σωματιδίου με διάφορα κύματα πλάσματος σε ένα ευρύ φάσμα συχνοτήτων.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2013, αναφέρθηκε ότι ανακαλύφθηκε μια τρίτη ζώνη ακτινοβολίας —που αποτελείται από υπερσχετιστικά φορτισμένα σωματίδια υψηλής ενέργειας. Σε συνέντευξη Τύπου από την ομάδα ανιχνευτών Van Allen της NASA, αναφέρθηκε ότι αυτή η τρίτη ζώνη είναι προϊόν εκτίναξης μάζας στέμματος από τον Ήλιο. Έχει αναπαρασταθεί ως ξεχωριστή δημιουργία που χωρίζει την Εξωτερική Ζώνη, σαν μαχαίρι, στην εξωτερική της πλευρά, και υπάρχει χωριστά ως δοχείο αποθήκευσης σωματιδίων για ένα μήνα, πριν συγχωνευθεί ξανά με την Εξωτερική Ζώνη.
Η ασυνήθιστη σταθερότητα αυτής της τρίτης, παροδικής ζώνης έχει εξηγηθεί ότι οφείλεται σε μια «παγίδευση» από το μαγνητικό πεδίο της Γης υπερσχετικιστικών σωματιδίων καθώς χάνονται από τη δεύτερη, εξωτερική ζώνη. Ενώ η εξωτερική ζώνη, η οποία σχηματίζεται και εξαφανίζεται σε μια μέρα, είναι εξαιρετικά μεταβλητή λόγω αλληλεπιδράσεων με την ατμόσφαιρα, τα υπερσχετικιστικά σωματίδια της τρίτης ζώνης πιστεύεται ότι δεν διασκορπίζονται στην ατμόσφαιρα, καθώς είναι πολύ ενεργητικά για να αλληλεπιδράσουν με ατμοσφαιρικά κύματα στα χαμηλά γεωγραφικά πλάτη.[28] Αυτή η απουσία διασποράς και παγίδευσης τους επιτρέπει να επιμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, τελικά να καταστραφούν μόνο από ένα ασυνήθιστο γεγονός, όπως το ωστικό κύμα από τον Ήλιο.
Τιμές ροής
Στον μαγνητικό ισημερινό, τα ηλεκτρόνια των ενεργειών που υπερβαίνουν τα 5000 keV (αντίστοιχα 5 MeV) έχουν πανκατευθυντικές ροές που κυμαίνονται από 11.2×106 (αντίστοιχα 3.7×104) έως 9.4×109 (αντίστοιχα 2×107) σωματίδια ανά τετραγωνικό εκατοστό ανά δευτερόλεπτο.
Οι ζώνες πρωτονίων περιέχουν πρωτόνια με κινητικές ενέργειες που κυμαίνονται από περίπου 100 keV, τα οποία μπορούν να διαπεράσουν 0,6 μm μολύβδου έως πάνω από 400 MeV, τα οποία μπορούν να διαπεράσουν 143 mm μολύβδου.
Οι περισσότερες δημοσιευμένες τιμές ροής για την εσωτερική και την εξωτερική ζώνη ενδέχεται να μην δείχνουν τις μέγιστες πιθανές πυκνότητες ροής που είναι δυνατές στις ζώνες. Υπάρχει λόγος για αυτήν την απόκλιση: η πυκνότητα ροής και η θέση της ροής κορυφής είναι μεταβλητή, ανάλογα κυρίως με την ηλιακή δραστηριότητα, και ο αριθμός των διαστημικών σκαφών με όργανα που παρατηρούν τη ζώνη σε πραγματικό χρόνο έχει περιοριστεί. Η Γη δεν έχει βιώσει ηλιακή καταιγίδα έντασης και διάρκειας γεγονότος Carrington, ενώ διαστημόπλοια με τα κατάλληλα όργανα ήταν διαθέσιμα για να παρακολουθήσουν το συμβάν.
Τα επίπεδα ακτινοβολίας στις ζώνες θα ήταν επικίνδυνα για τον άνθρωπο εάν εκτεθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι αποστολές Apollo ελαχιστοποίησαν τους κινδύνους για τους αστροναύτες στέλνοντας διαστημόπλοια σε υψηλές ταχύτητες μέσα από τις λεπτότερες περιοχές των άνω ζωνών, παρακάμπτοντας πλήρως τις εσωτερικές ζώνες, εκτός από την αποστολή Apollo 14 όπου το διαστημόπλοιο ταξίδεψε μέσα από την καρδιά των παγιδευμένων ζωνών ακτινοβολίας.
Περιορισμός αντιύλης
Το 2011, μια μελέτη επιβεβαίωσε παλαιότερες εικασίες ότι η ζώνη Van Allen θα μπορούσε να περιορίσει τα αντισωματίδια. Το πείραμα ωφέλιμου φορτίου για εξερεύνηση ύλης αντιύλης και αστροφυσική πυρήνων φωτός (PAMELA) ανίχνευσε επίπεδα αντιπρωτονίων τάξεων μεγέθους υψηλότερα από τα αναμενόμενα από τις κανονικές διασπάσεις σωματιδίων κατά τη διέλευση από την ανωμαλία του Νότιου Ατλαντικού. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ζώνες Van Allen περιορίζουν μια σημαντική ροή αντιπρωτονίων που παράγεται από την αλληλεπίδραση της ανώτερης ατμόσφαιρας της Γης με τις κοσμικές ακτίνες. Η ενέργεια των αντιπρωτονίων έχει μετρηθεί στο εύρος από 60 έως 750 MeV.
Έρευνα, που χρηματοδοτήθηκε από το Ινστιτούτο Προηγμένων Εννοιών της NASA, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξιοποίηση αυτών των αντιπρωτονίων για την πρόωση του διαστημικού σκάφους θα ήταν εφικτή. Οι ερευνητές πίστευαν ότι αυτή η προσέγγιση θα είχε πλεονεκτήματα έναντι της παραγωγής αντιπρωτονίων στο CERN, επειδή η συλλογή των σωματιδίων επί τόπου εξαλείφει τα κόστη των απωλειών και μεταφοράς. Ο Δίας και ο Κρόνος είναι επίσης πιθανές πηγές, αλλά η γήινη ζώνη είναι η πιο παραγωγική. Ο Δίας είναι λιγότερο παραγωγικός από ό,τι θα περίμενε κανείς λόγω της μαγνητικής θωράκισης από τις κοσμικές ακτίνες μεγάλου μέρους της ατμόσφαιράς του. Το 2019, η CMS ανακοίνωσε ότι η κατασκευή μιας συσκευής που θα μπορούσε να συλλέγει αυτά τα σωματίδια έχει ήδη ξεκινήσει. Αυτά τα λεγόμενα «δοχεία αντιύλης» θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για βιομηχανικούς σκοπούς στο μέλλον.
Επιπτώσεις για τα διαστημικά ταξίδια
Διαστημικά σκάφη που ταξιδεύουν πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης εισέρχονται στη περιοχή ακτινοβολίας των ζωνών Βαν Άλεν. Πέρα από τις ζώνες, αντιμετωπίζουν πρόσθετους κινδύνους από τις κοσμικές ακτίνες και τα ηλιακά σωματίδια. Μια περιοχή μεταξύ της εσωτερικής και της εξωτερικής ζώνης Van Allen βρίσκεται σε 2 έως 4 γήινες ακτίνες και μερικές φορές αναφέρεται ως "ασφαλής ζώνη".
Τα Φωτοβολταϊκά πάνελ, τα Ολοκληρωμένα κυκλώματα και οι Αισθητήρες μπορούν να καταστραφούν από την ακτινοβολία. Οι γεωμαγνητικές καταιγίδες βλάπτουν περιστασιακά τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα των διαστημικών σκαφών. Η μικροποίηση και η ψηφιοποίηση των ηλεκτρονικών και των λογικών κυκλωμάτων έχουν κάνει τους δορυφόρους πιο ευάλωτους στην ακτινοβολία, καθώς το συνολικό ηλεκτρικό φορτίο σε αυτά τα κυκλώματα είναι πλέον αρκετά μικρό ώστε να είναι συγκρίσιμο με το φορτίο των εισερχόμενων ιόντων. Τα ηλεκτρονικά στους δορυφόρους πρέπει να Θωρακίζονται έναντι της ακτινοβολίας για να λειτουργούν αξιόπιστα. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, μεταξύ άλλων δορυφόρων, έχει συχνά τους αισθητήρες του απενεργοποιημένους όταν διέρχεται από περιοχές έντονης ακτινοβολίας. Ένας δορυφόρος θωρακισμένος με 3 mm αλουμινίου σε μια ελλειπτική τροχιά (200 επί 20.000 μίλια (320 επί 32.190 χλμ.)) περνώντας τις ζώνες ακτινοβολίας θα λάβει περίπου 2.500 rem (25 Sv) ετησίως. (Για σύγκριση, μια δόση 5 Sv για ολόκληρο το σώμα είναι θανατηφόρα.) Σχεδόν όλη η ακτινοβολία θα ληφθεί κατά τη διέλευση της εσωτερικής ζώνης.
Οι αποστολές Apollo σηματοδότησαν το πρώτο γεγονός όπου οι άνθρωποι ταξίδεψαν μέσω των ζωνών Van Allen, που ήταν ένας από τους πολλούς κινδύνους ακτινοβολίας που ήταν γνωστός από τους σχεδιαστές αποστολών. Οι αστροναύτες είχαν χαμηλή έκθεση στις ζώνες Van Allen λόγω του σύντομου χρονικού διαστήματος που περνούσαν πετώντας μέσα από αυτές.
Αιτίες
Είναι γενικά κατανοητό ότι η εσωτερική και η εξωτερική ζώνη Van Allen προκύπτουν από διαφορετικές διαδικασίες. Η εσωτερική ζώνη αποτελείται κυρίως από ενεργητικά πρωτόνια που παράγονται από τη διάσπαση των αποκαλούμενων νετρονίων "albedo", τα οποία είναι τα ίδια το αποτέλεσμα των συγκρούσεων κοσμικών ακτίνων στην ανώτερη ατμόσφαιρα. Η εξωτερική ζώνη Van Allen αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια. Εγχέονται από τη γεωμαγνητική ουρά μετά από γεωμαγνητικές καταιγίδες και στη συνέχεια ενεργοποιούνται μέσω αλληλεπιδράσεων κυμάτων-σωματιδίων.
Στην εσωτερική ζώνη, σωματίδια που προέρχονται από τον Ήλιο παγιδεύονται στο μαγνητικό πεδίο της Γης. Τα σωματίδια κινούνται σπειροειδώς κατά μήκος των μαγνητικών γραμμών ροής καθώς κινούνται "κατά γεωγραφικό μήκος" αυτών των γραμμών. Καθώς τα σωματίδια κινούνται προς τους πόλους, η πυκνότητα της γραμμής του μαγνητικού πεδίου αυξάνεται και η «γεωγραφική» ταχύτητά τους επιβραδύνεται και μπορεί να αντιστραφεί, εκτρέποντας τα σωματίδια πίσω προς την περιοχή του ισημερινού, αναγκάζοντάς τα να αναπηδούν εμπρός και πίσω μεταξύ των πόλων της Γης. Εκτός από το ότι κινούνται σπειροειδώς γύρω και κατά μήκος των γραμμών ροής, τα ηλεκτρόνια παρασύρονται αργά προς τα ανατολικά, ενώ τα πρωτόνια παρασύρονται προς τα δυτικά.
Τα ραδιοκύματα VLF θεωρούνταν προηγουμένως ότι παράγονται από αναταράξεις στις ζώνες ακτινοβολίας, αλλά η πρόσφατη εργασία του J.L. Green του Goddard Space Flight Center συνέκρινε χάρτες της δραστηριότητας κεραυνών που συλλέχθηκαν από το διαστημόπλοιο Microlab 1 με δεδομένα για ραδιοκύματα στο το χάσμα της ζώνης ακτινοβολίας από το διαστημόπλοιο IMAGE. Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι τα ραδιοκύματα παράγονται στην πραγματικότητα από κεραυνούς στην ατμόσφαιρα της Γης. Τα παραγόμενα ραδιοκύματα χτυπούν την ιονόσφαιρα με τη σωστή γωνία για να περάσουν μόνο σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, όπου τα κατώτερα άκρα του χάσματος των δύο ζωνών πλησιάζουν την ανώτερη ατμόσφαιρα. Αυτά τα αποτελέσματα αποτελούν ακόμη αντικείμενο συζήτησης στην επιστημονική κοινότητα.
Προτεινόμενη αφαίρεση
Η «αποστράγγιση» των φορτισμένων σωματιδίων από τις ζώνες Βαν Άλεν θα άνοιγε νέες τροχιές για τους δορυφόρους και θα έκανε το ταξίδι ασφαλέστερο για τους αστροναύτες.
Το High Voltage Orbiting Long Tether, ή HiVOLT, είναι μια έννοια που προτάθηκε από τον Ρώσο φυσικό V. V. Danilov και βελτιώθηκε περαιτέρω από τους Robert P. Hoyt και Robert L. Forward για την αποστράγγιση και την αφαίρεση των πεδίων ακτινοβολίας των ζωνών ακτινοβολίας Van Allen που περιβάλλουν τη Γη.
Μια άλλη πρόταση για την αποστράγγιση των ζωνών Van Allen περιλαμβάνει τη δέσμη ραδιοκυμάτων πολύ χαμηλής συχνότητας (VLF) από το έδαφος στις ζώνες Van Allen.
Νινγκάλ
Η Νινγκάλ αντιπροσωπεύει τη θηλυκή πλευρά της σελήνης. Μαζί με το Νάννα, λατρεύονταν στην πόλη της Ουρ. Στο ναό που ήταν αφιερωμένος στο θεϊκό ζεύγος πραγματοποιούνταν λατρευτικές τελετές, ανάμεσα στις οποίες κι η τελετή του ιερού γάμου. Η Νιγκάλ θεωρούταν επίσης η θεά της ερμηνείας των ονείρων. Στην Ουγκαρίτ ήταν γνωστή ως Νικκάλ.
Ζώνες Βαν Άλεν
Προτεινόμενη αφαίρεση
Η αποστράγγιση ζωνών ακτινοβολίας γύρω από άλλους πλανήτες έχει επίσης προταθεί, για παράδειγμα, πριν από την εξερεύνηση της Ευρώπης, η οποία περιφέρεται εντός της ζώνης ακτινοβολίας του Δία.
Από το 2014, παραμένει αβέβαιο εάν υπάρχουν αρνητικές ανεπιθύμητες συνέπειες στην αφαίρεση αυτών των ζωνών ακτινοβολίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωμαγνητισμός Κατηγορία:Ακτινοβολία Κατηγορία:Ατμόσφαιρα
Ντόχα
300px|thumb|right|Η Ντόχα Η Ντόχα (αρ. الدوحة) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Κατάρ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 400.051 περίπου κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η Ντόχα είναι η έδρα της κυβέρνησης του Κατάρ και του Εμίρη του.
Ιστορία
Η πόλη της Ντόχα ιδρύθηκε με την ονομασία Αλ-Μπίντα το 1825. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της χερσονήσου του Κατάρ και του Περσικού Κόλπου. Το όνομα Ντόχα προέρχεται από την αραβική λέξη «ad-dawha» που σημαίνει «το μεγάλο δέντρο». Σημείο αναφοράς είναι ένα σπουδαίο δέντρο που πρέπει να βρισκόταν στο χώρο, όπου αρχικά βρισκόταν το μικρό ψαροχώρι που εξελίχθηκε και έγινε η σημερινή πόλη της Ντόχα. Η πόλη έγινε πρωτεύουσα του βρετανικού προτεκτοράτου του Κατάρ το 1916, και όταν το έθνος απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1971, η Ντόχα παρέμεινε πρωτεύουσα του Κατάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Πόλεις του Κατάρ
Ντάλι (θεά)
Η Ντάλι (γεωργιανά: დალი) είναι γυναικεία θεότητα που εμφανίζεται στη γεωργιανή μυθολογία της περιοχής της Καυκασίας και συγκεκριμένα στην εθνότητα Σβανς. Είναι θεά του κυνηγιού και προστάτιδα άγριων ζώων, όπως το ελάφι και τον αίγαγρο. Οι κυνηγοί που θα υπακούσουν τα λόγια της και τις απαγορεύσεις της, θα έχουν επιτυχία στο κυνήγι, ενώ όποιοι δεν υπακούσουν, θα υποστούν τιμωρίες. Συνήθως, εμφανίζεται ως μία όμορφη γυναίκα, γυμνή, με χρυσαφένια μαλλιά και λαμπερό δέρμα. Όμως, βάσει των μύθων, έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνεται σε ζώο. Βάσει της μυθολογίας, ζει σε κάποιο σπήλαιο ψηλά στο βουνό, προσέχοντας τα άγρια ζώα. Η Ντάλι, έχει διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς, ανάλογα τον τόπο.
Ιστορίες των Σβανς, λένε, ότι έβρισκε ανθρώπινους ερωτικούς συντρόφους κυρίως κυνηγούς και τους σκότωνε από ζήλια, φέρνοντας στον κόσμο γιους, όπως τον Αμιράν. Άλλοι μύθοι λένε ότι εργαζόταν στο δάσος μαζί με άλλες θεότητες, ενώ πολλές φορές εμφανίζεται να συνοδεύεται από το θρυλικό κυνηγετικό σκυλί Q'ursha, ωστόσο σε λίγες ιστορίες αναφέρεται μαζί της, αφού συνήθως συνόδευε άνδρες κυνηγούς. Κατοπινές ιστορίες, που πλέον είχε τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία η Γεωργία, η Ντάλι, εμφανίζεται μοχθηρή και κακιά, παρομοιάζοντας την με το κακό πνεύμα Αl.
Πολλοί μελετητές αργότερα, έχουν σημειώσει ότι μεταξύ της Ντάλι και άλλων μυθολογιών υπάρχουν συνδέσεις και ομοιότητες. Για παράδειγμα έχει συγκριθεί και με την Άρτεμη, της ελληνικής μυθολογίας, που ήταν κι αυτή θεά του κυνηγιού. Η σχέση της με το χρυσό, την αποπλάνηση και το πρωινό αστέρι, έχουν οδηγήσει τους μελετητές, να παρατηρούν μεγάλες ομοιότητες και με την Αφροδίτη και με την Ινάννα. Παρόλα αυτά, η ιστορία της αποτελεί ένα σημαντικό μέρος του γεωργιανού πολιτισμού. Αν και οι περισσότερο νέοι στη Γεωργία την αντιμετωπίζουν ως μία εντελώς μυθολογική οντότητα, πολλοί γηραιότεροι, ειδικά σε πιο αγροτικές περιοχές πιστεύουν στην πραγματική ύπαρξη, ενώ σε σχετική έρευνα, κάποιοι είπαν ότι τη συνάντησαν. Η Ντάλι έχει γίνει και μέρος μοντέρνων μυθιστορημάτων όπως το Megi - Ein georgisches Mädchen, του Γεωργιανού Γκρίγκολ Ρομπαγκίτζε.
Παραπομπές
<References/>
Κατηγορία:Θεές των ζώων Κατηγορία:Θεές της γονιμότητας Κατηγορία:Θεές της φύσης Κατηγορία:Πολιτισμός της Γεωργίας
Κιόνι
Με την ονομασία Κιόνι υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ανδρέας Χατζηαναργύρου
Ο Ανδρέας Χατζηαναργύρου (1781- 25 Ιανουαρίου 1867) (αναφερόμενος και Χ. Ανδρέας Χατζηαργύρη, Χ Ανδρέας Αργύρη, Ανδρέας Χ' Αναργύρου, Χα΄. Αναργύρου) ήταν Σπετσιώτης καπετάνιος και πολιτικός της επανάστασης του 1821, πληρεξούσιος και υπουργός επί των Ναυτικών το 1822 (μέρος της τριμελούς επιτροπής που είχε αναλάβει το Μινιστέριο των Ναυτικών που όρισε το Εκτελεστικό του 1824), μέλος της Διοικητικής επιτροπής της Ελλάδος του 1826 και της Γερουσίας του 1844.
Βιογραφία
Ήταν μέλος της ναυτιλιακής οικογένειας των Σπετσών Χατζηαναργύρου. Πατέρας του ήταν ο Ανάργυρος Χατζή Ανάργυρος, σημαντικός πλοιοκτήτης, ο οποίος είχε τρία παιδιά : τον πρωτότοκο Αναγνώστη (πέθανε τον Ιούλιο του 1850), τον δευτερότοκο Παύλο (πέθανε τον Οκτώβριο του 1860) και τον μικρότερο Ανδρέα.
Έλαβε μέρος στις εξής συνελεύσεις:
Είχε πάρει τις εξής θέσεις:
Ήταν παντρεμένος με την Καλομοίρα, κόρη του Χατζηγιάννη Θ. Μέξη, και είχε τρεις γιους: τον μετέπειτα πολιτικό, πρόεδρο της Βουλής και συγγραφέα Ανάργυρο Ανδρέου Χατζηαναργύρου, τον Ιωάννη και τον Θεόδωρο, εμποροπλοιάρχους.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Οικογένεια Χατζηαναργύρου
Χιούγκο Μπενιόφ
Ο Βίκτορ Χιούγκο Μπενιόφ (Victor Hugo Benioff, 14 Σεπτεμβρίου 1899 – 29 Φεβρουαρίου 1968) ήταν Αμερικανός σεισμολόγος, καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια («Καλτέκ»), γνωστός για το έργο του στη χαρτογράφηση των εστιών σεισμών μεγάλου εστιακού βάθους στον Ειρηνικό Ωκεανό.
thumb|Ο σεισμογράφος υψίσυχνων κυμάτων που εφεύρε ο Μπενιόφ. Ο Μπενιόφ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες. Ο πατέρας του ήταν μετανάστης από τη Ρωσία και η μητέρα του από τη Σουηδία, αμφότεροι Εβραίοι. Μετά την αποφοίτησή του από το Κολέγιο Πομόνα το 1921, ο Μπενιόφ επεδίωξε αρχικώς να γίνει αστρονόμος και εργάσθηκε για λίγο καιρό στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον, αλλά μη αντέχοντας το ξενύχτι, στράφηκε γρήγορα στη σεισμολογία. Εντάχθηκε στο προσωπικό του Σεισμολογικού Εργαστηρίου του Καλτέκ το 1924 και πήρε το διδακτορικό του από εκεί το 1935.
Ο Μπενιόφ επέδειξε ιδιοφυΐα στη σχεδίαση σεισμολογικών οργάνων. Από τα πρώτα του σχέδια, που υλοποιήθηκε το 1932, ήταν ο «σεισμογράφος του Benioff», χρησιμοποιούμενος σήμερα σε κάθε χώρα της Γης. Εξίσου ονομαστό είναι το τασιόμετρο του Benioff, που καταγράφει το «τέντωμα» της γήινης επιφάνειας. Από τα τελευταία του επιτεύγματα ήταν was a refined version of the old Benioff seismometer which has given seismologists more knowledge about the cause of very deep earthquakes.
Ο Μπενιόφ αντιλήφθηκε ότι εστίες σεισμών βρίσκονται βαθύτερα κάτω από την εφιππεύουσα τεκτονική πλάκα, απομακρυνόμενες από την ωκεάνια τάφρο, σε μία ζώνη καταβύθισης. Συνειδητοποίησε ότι αυτή η κεκλιμένη διάταξη σεισμικών εστιών υποδεικνύει τη θέση του βυθισμένου τμήματος της πλάκας. Αυτή η διάταξη εστιών σεισμών είναι γνωστή σήμερα ως Ζώνη Μπενιόφ-Γουαντάτι (Wadati-Benioff zone).
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Μπενιόφ σχεδίασε και ηλεκτρικά μουσικά όργανα: ένα πιάνο, ένα βιολί και ένα βιολοντσέλο. Συνέχισε να αναπτύσσει αυτά τα όργανα για το υπόλοιπο της ζωής του, συνεργαζόμενος για περισσότερο από δύο δεκαετίες με την πιανίστρια Ρόζαλυν Τιούρεκ.
Το 1958 ο Μπενιόφ εκλέχθηκε εταίρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεισμολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Καθηγητές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια
Κρίστιαν φαν Λένεπ
Ο "Σταυλάρχης" Κρίστιαν φαν Λένεπ ("Jonkheer" Christiaan van Lennep) (3 Ιανουαρίου 1887 - 5 Δεκεμβρίου 1955) ήταν Ολλανδός αθλητής της αντισφαίρισης. Αδέλφια του ήταν, όλοι αντισφαιριστές πρωταθλητές Ολλανδίας, ο Ρούλοφ φαν Λένεπ, η Κριστίνε φαν Λένεπ, ο Βίλεμ φαν Λένεπ και η Μάντζι φαν Λένεπ.
Ήταν πρωταθλητής Ολλανδίας στο απλό το 1905, το 1907, το 1919, το 1921, το 1925 και το 1926 και επτά φορές στα διπλά.
Ο Λένεπ συμμετείχε στο απλό και το διπλό ανδρών στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924. Το καλύτερο του αποτέλεσμα ήταν να φτάσει στον τρίτο γύρο του απλού το 1924 στο Παρίσι.
Έφτασε στον τελικό του απλού στο βρετανικό πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο που διεξήχθη τον Απρίλιο του 1924, όπου έχασε από τον Ράντολφ Λισέτ (Randolph Lycett) σε τέσσερα σετ. Στο διπλό έφτασε στον ημιτελικό του Γουίμπλεντον το 1926 με συμπαίκτη τον Μπέλα φον Κέρλιγκ.
Έπαιξε σε 12 διοργανώσεις για την ολλανδική ομάδα στο κύπελλο Ντέιβις μεταξύ 1920 και 1928 και έχει ρεκόρ 14 νίκες και 12 ήττες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς
Οικονομία της Αρχαίας Ελλάδας
μικρογραφία|250x250εσ| Άνδρες ζυγίζουν εμπορεύματα, πλευρά Β αττικού μελανόμορφου αμφορέα Η οικονομία της Αρχαίας Ελλάδας καθοριζόταν σε μεγάλο βαθμό από την εξάρτηση της περιοχής από εισαγόμενα αγαθά. Ως αποτέλεσμα της κακής ποιότητας του εδάφους της Ελλάδας, το εμπόριο γεωργικών προϊόντων είχε ιδιαίτερη σημασία. Ο αντίκτυπος της περιορισμένης φυτικής παραγωγής αντισταθμίστηκε κάπως από την εξέχουσα θέση της Ελλάδας, καθώς η θέση της στη Μεσόγειο έδωσε στις επαρχίες της τον έλεγχο ορισμένων από τους πιο κρίσιμους θαλάσσιους λιμένες και εμπορικούς δρόμους της Αιγύπτου. Ξεκινώντας τον 6ο αιώνα π.Χ., η εμπορική χειροτεχνία και το εμπόριο, κυρίως το ναυτικό, έγιναν κομβικές πτυχές της ελληνικής οικονομικής παραγωγής.
Γεωργία
Το ελληνικό έδαφος έχει παρομοιαστεί με «τσιγκούνικο» ή «σφιχτό» (αρχαία ελληνικά: στενοχωρία) που βοηθά στην εξήγηση της ελληνικής αποικιοκρατίας και της σημασίας των κληρουχιών της Μικράς Ασίας στον έλεγχο της προσφοράς σιταριού. Η ελιά και το αμπέλι, καθώς και τα περιβόλια, συμπληρώθηκαν από την καλλιέργεια βοτάνων, λαχανικών και ελαιουργικών φυτών. Η κτηνοτροφία ήταν κακώς ανεπτυγμένη λόγω έλλειψης διαθέσιμης γης. Τα πρόβατα και τα κατσίκια ήταν τα πιο κοινά είδη ζώων, ενώ οι μέλισσες εκτρέφονταν για να παράγουν μέλι, τη μοναδική πηγή ζάχαρης που ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες.
Στην αρχαία εποχή, τα περισσότερα εδάφη κρατούνταν από την αριστοκρατία. Κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., η δημογραφική επέκταση και η κατανομή των διαδοχών δημιούργησαν εντάσεις μεταξύ αυτών των γαιοκτημόνων και των αγροτών. Στην Αθήνα, αυτό άλλαξε με τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα, οι οποίες εξάλειψαν τη δουλεία του χρέους και προστάτευαν την αγροτιά. Ωστόσο, οι περιοχές ενός Έλληνα αριστοκράτη παρέμειναν μικρές σε σύγκριση με τα ρωμαϊκά λατιφούντια.
Χειροτεχνία
δεξιά|μικρογραφία|374x374εσ| Γυναίκα που εργάζεται με το μαλλί, 480-470 π.Χ., [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Αθήνα)|Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών]] Μεγάλο μέρος της χειροτεχνίας της αρχαίας Ελλάδας ήταν μέρος της οικιακής σφαίρας. Ωστόσο, η κατάσταση άλλαξε σταδιακά μεταξύ του 8ου και 4ου αιώνα π.Χ., με την αυξημένη εμπορευματοποίηση της ελληνικής οικονομίας. Έτσι, η ύφανση και το ψήσιμο, δραστηριότητες τόσο σημαντικές για τη δυτική ύστερη μεσαιωνική οικονομία, γίνονταν μόνο από γυναίκες πριν από τον 6ο αιώνα π.Χ. Μετά την ανάπτυξη του εμπορίου, οι σκλάβοι άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρέως στα εργαστήρια. Μόνο λεπτά βαμμένα χαρτομάντιλα, όπως αυτά που φτιάχνονταν με Πορφύρα, δημιουργήθηκαν στα εργαστήρια. Από την άλλη πλευρά, η εργασία με μέταλλο, δέρμα, ξύλο ή πηλό ήταν μια εξειδικευμένη δραστηριότητα που περιφρονούνταν από τους περισσότερους Έλληνες.
Οι μη σκλάβοι εργάτες πληρώνονταν με ανάθεση, καθώς τα εργαστήρια δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την κανονική εργασία. Στην Αθήνα όσοι εργάζονταν σε κρατικά έργα πληρώνονταν μια δραχμή την ημέρα, όποια βιοτεχνία κι αν ασκούσαν. Η εργάσιμη μέρα γενικά ξεκινούσε με την ανατολή του ηλίου και τελείωνε το απόγευμα.
Κεραμικά
Το έργο του αγγειοπλάστη συνίστατο στην επιλογή του πηλού, στη διαμόρφωση του αγγείου, στο στέγνωμα και στη ζωγραφική και στο ψήσιμο του και στη συνέχεια στην εφαρμογή βερνικιού. Μέρος της παραγωγής πήγαινε για οικιακή χρήση (πιάτα, δοχεία, λάμπες λαδιού) ή για εμπορικούς σκοπούς και το υπόλοιπο εξυπηρετούσε θρησκευτικές ή καλλιτεχνικές λειτουργίες. Οι τεχνικές εργασίας με πηλό είναι γνωστές από την Εποχή του Χαλκού. ο τροχός του αγγειοπλάστη είναι μια πολύ αρχαία εφεύρεση. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν πρόσθεσαν καμία καινοτομία σε αυτές τις διαδικασίες .
Η δημιουργία καλλιτεχνικά διακοσμημένων αγγείων στην Ελλάδα είχε έντονες ξένες επιρροές. Για παράδειγμα, η περίφημη μελανόμορφη τεχνοτροπία των Κορινθίων αγγειοπλαστών πιθανότατα προήλθε από το συριακό στυλ μεταλλουργίας. Τα ύψη στα οποία έφεραν οι Έλληνες την τέχνη της κεραμικής οφείλονται, λοιπόν, αποκλειστικά στις καλλιτεχνικές τους ευαισθησίες και όχι στην τεχνική ευρηματικότητα.
Η κεραμική στην αρχαία Ελλάδα ήταν τις περισσότερες φορές δουλειά σκλάβων. Πολλοί από τους αγγειοπλάστες της Αθήνας συγκεντρώθηκαν ανάμεσα στην αγορά και στο Δίπυλο, στο Κεραμεικό. Τις περισσότερες φορές λειτουργούσαν ως μικρά εργαστήρια, αποτελούμενα από έναν κύριο, αρκετούς πληρωμένους τεχνίτες και σκλάβους.
Εμπορικές συναλλαγές
Οι κύριες εξαγωγές της Ελλάδας ήταν το ελαιόλαδο, το κρασί, η κεραμική και η μεταλλοτεχνία. Οι εισαγωγές περιλάμβαναν δημητριακά και χοιρινό κρέας από τη Σικελία, την Αραβία, την Αίγυπτο, την Αρχαία Καρχηδόνα και το Βασίλειο του Βοσπόρου.
Ναυτικό εμπόριο
Οι κύριοι συμμετέχοντες στο ελληνικό εμπόριο ήταν η τάξη των εμπόρων γνωστών ως ἕμποροι ( ἕμποροι ). Το κράτος εισέπραξε δασμό για το φορτίο τους. Στον Πειραιά (το κεντρικό λιμάνι της Αθήνας), ο φόρος αυτός είχε αρχικά καθοριστεί σε 1% και άνω. Μέχρι τα τέλη του 5ου αιώνα, ο φόρος είχε αυξηθεί σε 33 τάλαντα (Ανδοκίδης, I, 133-134). Το 413, η Αθήνα τερμάτισε την είσπραξη φόρου από τη Δηλιακή Συμμαχία και επέβαλε δασμό 5% σε όλα τα λιμάνια της αυτοκρατορίας της (Θουκυδίδης, VII, 28, 4) με την ελπίδα να αυξηθούν τα έσοδα. Αυτά τα καθήκοντα δεν ήταν ποτέ προστατευτικά, αλλά αποσκοπούσαν απλώς στη συγκέντρωση χρημάτων για το δημόσιο ταμείο.
Το εμπόριο στην αρχαία Ελλάδα ήταν ελεύθερο: το κράτος έλεγχε μόνο την προμήθεια σιτηρών. Στην Αθήνα, μετά την πρώτη συνεδρίαση των νέων Πρυτανέων, αναθεωρήθηκαν οι εμπορικοί κανονισμοί, με ειδική επιτροπή που εποπτεύει το εμπόριο σιταριού, αλεύρου και ψωμιού.
Ένας από τους κύριους μοχλούς του εμπορίου στην Αρχαία Ελλάδα ήταν ο αποικισμός. Καθώς οι μεγαλύτερες πόλεις-κράτη δημιούργησαν αποικίες, θα υπήρχε εμπόριο μεταξύ της ιδρυτικής πόλης και της αποικίας της. Επιπλέον, τα διαφορετικά κλίματα μεταξύ των πόλεων και των αντίστοιχων αποικιών τους δημιούργησαν συγκριτικά πλεονεκτήματα στα αγαθά. Για παράδειγμα, οι αποικίες στη Σικελία θα είχαν συχνά καλύτερο καιρό και θα μπορούσαν να εξάγουν σιτηρά σε πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις. Οι μεγαλύτερες πόλεις-κράτη εξήγαγαν συχνά περισσότερα αγαθά προστιθέμενης αξίας, όπως το ελαιόλαδο, πίσω στις αποικίες.
Ο αριθμός των ναυαγίων που βρέθηκαν στη Μεσόγειο Θάλασσα παρέχει πολύτιμες αποδείξεις για την ανάπτυξη του εμπορίου στον αρχαίο κόσμο. Βρέθηκαν μόνο δύο ναυάγια που χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι έχουν βρει σαράντα έξι ναυάγια που χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ., γεγονός που φαίνεται να δείχνει ότι υπήρξε μια πολύ μεγάλη αύξηση στον όγκο του εμπορίου μεταξύ αυτών των αιώνων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η μέση χωρητικότητα πλοίων αυξήθηκε επίσης την ίδια περίοδο, ο συνολικός όγκος του εμπορίου αυξήθηκε πιθανώς κατά 30 φορές.
Λιανεμπόριο
Ενώ οι αγρότες και οι τεχνίτες πουλούσαν συχνά τα προϊόντα τους, υπήρχαν επίσης έμποροι λιανικής γνωστοί ως κάπηλοι ( κάπηλοι ). Ομαδοποιημένοι σε συντεχνίες, πουλούσαν ψάρια, ελαιόλαδο και λαχανικά. Οι γυναίκες πουλούσαν αρώματα ή κορδέλες. Οι έμποροι έπρεπε να πληρώσουν ένα τέλος για τον χώρο τους στην αγορά. Ο γενικός πληθυσμός τους αντιμετώπισε άσχημα και ο Αριστοτέλης χαρακτήρισε τις δραστηριότητές τους ως: «ένα είδος ανταλλαγής που δίκαια επικρίνεται, γιατί είναι αφύσικο, και ένας τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι κερδίζουν ο ένας από τον άλλον».
Παράλληλοι με τους «επαγγελματίες» έμποροι ήταν αυτοί που πουλούσαν το πλεόνασμα των οικιακών τους προϊόντων όπως λαχανικά, ελαιόλαδο ή ψωμί. Αυτό συνέβη για πολλούς από τους μικροκαλλιεργητές της Αττικής. Μεταξύ των κατοίκων της πόλης, αυτό το καθήκον έπεφτε συχνά στις γυναίκες. Για παράδειγμα, η μητέρα του Ευριπίδη πουλούσε μυρώνι από τον κήπο της (βλ. Αριστοφάνης, Αχαρνής, τ. 477-478).
Φορολογία
Η άμεση φορολογία δεν ήταν καλά ανεπτυγμένη στην αρχαία Ελλάδα. Η εἰσφορά ήταν ένας φόρος στον πλούτο των πολύ πλουσίων, αλλά επιβαλλόταν μόνο όταν χρειαζόταν — συνήθως σε περιόδους πολέμου. Μεγάλες περιουσίες υπόκειντο επίσης σε Λειτουργίες που ήταν η υποστήριξη δημοσίων έργων. Οι Λειτουργίες θα μπορούσαν να αποτελούνται, για παράδειγμα, από τη συντήρηση μιας τριήρης, μιας χορωδίας κατά τη διάρκεια ενός φεστιβάλ θεάτρου ή ενός γυμνασίου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το κύρος της επιχείρησης θα μπορούσε να προσελκύσει εθελοντές (ανάλογα στη σύγχρονη ορολογία με την προικοδότηση, τη χορηγία ή τη δωρεά). Τέτοια ήταν η περίπτωση του χορηγού, που οργάνωσε και χρηματοδότησε χορωδίες για ένα φεστιβάλ δράματος. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως το βάρος του εξοπλισμού και της διοίκησης μιας τριήρης, η λειτουργία λειτουργούσε περισσότερο σαν μια υποχρεωτική δωρεά (αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε εφάπαξ φόρο). Σε ορισμένες πόλεις, όπως η Μίλητος και η Τέως, επιβλήθηκε βαριά φορολογία στους πολίτες.
Η εισφορά ήταν ένας προοδευτικός φόρος, καθώς εφαρμοζόταν μόνο στους πλουσιότερους. Οι πολίτες είχαν τη δυνατότητα να απορρίψουν τη φορολογία, αν πίστευαν ότι υπήρχε κάποιος άλλος που ήταν πιο πλούσιος που δεν φορολογούνταν. Ο πιο πλούσιος θα έπρεπε να πληρώσει τη λειτουργία.
Από την άλλη πλευρά, οι έμμεσοι φόροι ήταν αρκετά σημαντικοί. Μεταξύ άλλων επιβάλλονταν φόροι σε σπίτια, σκλάβους, κοπάδια και κοπάδια, κρασιά και σανό. Το δικαίωμα είσπραξης πολλών από αυτούς τους φόρους συχνά μεταβιβαζόταν στους τελώνες (τελῶναι). Ωστόσο, αυτό δεν ίσχυε για όλες τις πόλεις. Τα χρυσωρυχεία της Θάσου και οι φόροι της Αθήνας στις επιχειρήσεις τους επέτρεψαν να εξαλείψουν αυτούς τους έμμεσους φόρους. Εξαρτημένες ομάδες όπως οι Πενέστες της Θεσσαλίας και οι είλωτες της Σπάρτης φορολογούνταν από τις πόλεις-κράτη στις οποίες υπάγονταν.
Νόμισμα
αριστερά|μικρογραφία| Αθηναϊκό νόμισμα, [[Στοά του Αττάλου|Μουσείο Αθηναϊκής Αγοράς]] Η νομισματοκοπία πιθανότατα ξεκίνησε στη Λυδία γύρω από τις πόλεις της Μικράς Ασίας υπό τον έλεγχό της. Στο Ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο έχουν βρεθεί πρώιμα νομίσματα από ήλεκτρο. Η τεχνική της κοπής νομισμάτων έφτασε στην ηπειρωτική Ελλάδα γύρω στο 550 π.Χ., ξεκινώντας από παραθαλάσσιες εμπορικές πόλεις όπως η Αίγινα και η Αθήνα. Η χρήση τους εξαπλώθηκε και οι πόλεις-κράτη γρήγορα εξασφάλισαν το μονοπώλιο στη δημιουργία τους. Τα πρώτα νομίσματα κατασκευάστηκαν από ήλεκτρο (κράμα χρυσού και ασημιού), ακολουθούμενο από καθαρό ασήμι, το πιο συνηθισμένο πολύτιμο μέταλλο στην περιοχή. Τα ορυχεία των λόφων του Παγγαίου επέτρεψαν στις πόλεις της Θράκης και της Μακεδονίας να κόψουν μεγάλο αριθμό νομισμάτων. Τα ορυχεία αργύρου του Λαυρίου παρείχαν τις πρώτες ύλες για τις «Αθηναϊκές κουκουβάγιες», τα πιο διάσημα νομίσματα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Λιγότερης αξίας χάλκινα νομίσματα εμφανίστηκαν στα τέλη του 5ου αιώνα.