cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salvia columbariae
Τρόφιμα
Οι Cahuilla, Kawaiisu, Mohave, Tohono O'odham, Pima και οι Akimel O'odham, άλεθαν τους σπόρους και τους αναμείγνυαν σε νερό για να κάνουν ένα παχύ ποτό. Οι Cahuillas αφαιρούσαν τα αλκαλικά άλατα του νερού, βελτιώνοντας τη γεύση του. Ξηραίνουν επίσης, τους σπόρους για να παρασκευάσουν κέικ ή χυλό. Οι Ohlones, Mohave και οι Pomo κάνουν πινόλε (pinole). Οι Diegueno προσέθεταν σπόρους στα σιτηρά για να βελτιώσουν την γεύση. Οι Mahuna, Paiute, Pima και Akimel O'odham το κάνουν ένα πηκτώδες υλικό το οποίο στη συνέχεια το μαγειρεύουν σε χυλό. Οι Luiseno, Tübatulabal και οι Yavapai το χρησιμοποιούσαν εκτενώς ως πηγή τροφής.
Οικοδομικό υλικό
Οι Mahuna το έκαναν ίνες και κάλυπταν τις κατοικίες τους.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Μεσιέ 98
Ο Μεσιέ 98 (γνωστός και ως Μ98 και NGC 4192) είναι σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ σε πλάγια θέαση σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Είναι μέλος του σμήνους της Παρθένου. Παρουσιάζει μετατόπιση προς το κυανό, δηλαδή πλησιάζει τον γαλαξία μας.
Έχει ένα λαμπρό ενεργό πυρήνα και στους βραχίονες υπάρχουν πολλές περιοχές ΗΙΙ, δηλαδή νεφελώματα. Φαίνεται με κλίση 83 μοιρών.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 98 ανακαλύφθηκε στις 15 Μαρτίου 1781 από τον Πιέρ Μεσαίν, μαζί με τους κοντινούς γαλαξίες Μεσιέ 99 και Μεσιέ 100 και ο Σαρλ Μεσιέ τον συμπεριέλαβε στον κατάλογό του.
Κοντινοί γαλαξίες
Ο Μεσιέ 98 αποτελεί ζευγάρι με τον NGC 4186, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 11,5 λεπτών της μοίρας. Ο NGC 4192A βρίσκεται σε απόσταση 9,5 λεπτών της μοίρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου 98 4192 Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης
Rory Gallagher (άλμπουμ)
Το Rory Gallagher είναι το πρώτο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 1971 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capo Records" και επανεκδόθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1999 από την "Buddha Records" με δύο επιπλέον τραγούδια, το "Gypsy Woman" του Μάντι Γουότερς και το "It Takes Time" του Ότις Ρας.
Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 32 των βρετανικών τσαρτ δίνοντας στον Γκάλαχερ αρκετά μεγάλη εμπορική επιτυχία για πρώτο προσωπικό δίσκο μπλουζ καλλιτέχνη.
Τραγούδια
1. Laundromat (Gallagher) - 4:38
3. I Fall Apart (Gallagher) - 5:12
5. Hands Up (Gallagher) - 5:25
6. Sinner Boy (Gallagher) - 5:04
7. For the Last Time (Gallagher) - 6:35
9. I'm not Surprised (Gallagher) - 3:37
10. Can't Believe It's True (Gallagher) - 7:16
Θέσεις τσαρτ
Rory Gallagher (άλμπουμ)
Βραβεία
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Rory Gallagher" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 1971
Μουχάμαντ Β΄ ιμπν Μαχμούντ
Ο Μουχάμαντ Β΄ ιμπν Μαχμούντ (1128–1159) ήταν σουλτάνος της αυτοκρατορίας των Σελτζούκων από το 1153 έως το 1159. Ήταν γιος τού Μαχμούντ Β΄ και αδελφός τού Μαλίκ-Σαχ Γ΄. Η Ιστορία τού Κέιμπριτζ για το Ιράν σημειώνει, ότι ο σουλτάνος Μουχάμαντ «προσπάθησε δυναμικά να αποκαταστήσει την ολισθηρή εξουσία της δυναστείας του στο Ιράκ».
Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Φαρς μαζί με τον αδελφό του Mαλίκ-Σαχ Γ΄. Το 1148, ο θείος τους σουλτάνος Γκιγιάχ αντ-Ντιν Μασούντ, ο οποίος δεν είχε κληρονόμους και βρισκόταν σε αδύναμη θέση, διόρισε τον Mαλίκ-Σαχ Γ΄ ως κληρονόμο και τού έδωσε σε γάμο την κόρη του. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1152, ο Mασούντ απεβίωσε στο Χαμαντάν και ο Mαλίκ-Σαχ Γ΄ ανέβηκε στον θρόνο. Το 1153 ο Μουχάμαντ, που βρισκόταν τότε στο Χουζεστάν, βάδισε προς το Ιράκ και καθαίρεσε τον αδελφό του Μαλίκ-Σαχ Γ΄ από το θρόνο των Σελτζούκων και ανέβηκε ο ίδιος στον θρόνο. Εν τω μεταξύ, οι εξεγερμένοι Αββασίδες υπό τον χαλίφη αλ-Μουκταφί συνέλαβαν τους Τούρκους τού Ιράκ και το 1155 υποστήριξαν έναν αντίπαλο διεκδικητή τού θρόνου, τον Σουλεϊμάν-Σάχ. Επιπλέον, ο αλ-Μουκταφί έστειλε επίσης στρατό για να κατακτήσει το Τζιμπάλ, αλλά ο στρατός ηττήθηκε από τον Μουχάμαντ. Το 1157, ο Μουχάμαντ βάδισε προς την πρωτεύουσα των Αβασιδών της Βαγδάτης με στρατό 30.000 ανδρών, ενώ ο σύμμαχός του των Ζανγκίδών Κουτμπ αντ-Ντιν Μαβντούντ βάδισε από τη Μοσούλη για να καταλάβει τις επαρχίες τού Χαλιφάτου στο Κεντρικό Ιράκ. Στις 12 Ιανουαρίου, ο Μωάμεθ έφτασε στα τείχη της δυτικής Βαγδάτης.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Απόστολος Παπανδρέου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του κανόε καγιάκ Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Ανάκτορο της Αικατερίνης (Τσάρσκογιε Σελό)
Το ανάκτορο της Αικατερίνης, ρωσ. Екатерининский дворец είναι ένα ροκοκό ανάκτορο, το ένα από τα δύο ανάκτορα που βρίσκεται νότια της Αγ. Πετρούπολης, στο τότε Τσάρσκογιε Σελό· η περιοχή τώρα ονομάζεται Πούσκιν.
Ιστορία
Η κατοικία άρχισε το 1717, όταν η Αικατερίνη Α΄ της Ρωσίας ανέθεσε στον Γερμανό αρχιτέκτονα Γιόχαν-Φρήντριχ Μπράουνσταϊν να κατασκευάσει ένα θερινό ανάκτορο για την ανάπαυσή της. Το 1733 η κόρη της Ελισάβετ της Ρωσίας ανέθεσε στους Μικαΐλ Ζέμτσοβ και Ανντρέι Κβάσοβ να επεκτείνουν το ανάκτορο. Ωστόσο η αυτοκράτειρα βρήκε το ανάκτορο της μητέρας της παρωχημένο και άβολο και τον Μάιο του 1752 ζήτησε από τον αρχιτέκτονα τής Αυλής Φραντσέσκο Μπαρτολομέο Ραστρέλλι να γκρεμίσει την παλαιά κατασκευή και να την αντικαταστήσει με ένα πολύ μεγαλύτερο οικοδόμημα σε έναν φαντασμαγορικό ροκοκό ρυθμό. Η κατασκευή κράτησε 4 έτη και στις 30 Ιουλίου 1756 ο αρχιτέκτονας παρουσίασε το νεόδμητο ανάκτορο, μήκους 325 μέτρων, στην αυτοκράτειρα, στους ζαλισμένους αυλικούς της και τους εντυπωσιασμένους ξένους πρεσβευτές.
Περισσότερο από 100 κιλά χρυσού χρησιμοποιήθηκαν για να επιχρυσώσουν την περίτεχνη, γύψινη πρόσοψη και τα πολυάριθμα αγάλματα που εγέρθηκαν στη στέγη. Ανατολικά, πίσω από το ανάκτορο, δημιουργήθηκε ένας μεγάλος κήπος, με μία λίμνη στη νότια πλευρά του. Ο κύριος άξονας του κήπου απολήγει σε ένα περίπτερο, που σχεδιάστηκε από τον Μιχαήλ Ζέμτσοβ το 1744, ανακατασκευάστηκε από τον Φ. Μ. Ραστρέλλι το 1749 και επιστεγάστηκε από ένα επίχρυσο γλυπτό με την αρπαγή της Περσεφόνης. Στο εσωτερικό του το περίπτερο έχει τραπέζια γεύματος και μικρούς ανελκυστήρες κουζίνας. Στη δυτική, μπροστινή μεριά του επιμήκους κτηρίου του ανακτόρου, υπάρχουν εκατέρωθεν δύο πτέρυγες, που σχηματίζουν ημικύκλιο, επίσης σε ρυθμό ροκοκό. Η είσοδος έχει ένα περίτεχνο κιγκλίδωμα από χυτοσίδηρο, που χωρίζει το ανάκτορο από την πόλη του Τσάρσκογιε Σελό. Αν και το ανάκτορο συσχετίστηκε στην αντίληψη του κόσμου με την Αικατερίνη τη Β΄, αυτή έβλεπε την αρχιτεκτονική του σαν τούρτα και παλιομοδίτικη. Όταν ανήλθε στον θρόνο, ένας αριθμός αγαλμάτων του κήπου επρόκειτο να επιχρυσωθούν κατά την επιθυμία της προκατόχου της Ελισάβετ. Η Αικατερίνη Β΄ όμως ανέστειλε τις εργασίες και στα απομνημονεύματά της κατηγορεί την πεθερά της Ελισάβετ για απερίσκεπτη σπατάλη: "Το ανάκτορο, ώσπου να ολοκληρωθεί, γκρεμίστηκε έως θεμελίων και κτίστηκε επτά φορές, σαν τον ιστό της Πηνελόπης. Δαπανήθηκαν 1.600.000 ρούβλια, χωρίς να λάβουμε υπόψη τα έξοδα από το προσωπικό της ταμείο".
Τότε η Αικατερίνη Β΄, για να ικανοποιήσει την αγάπη της για την αρχαιότητα και τη Νεοκλασσική τέχνη, ανέθεσε στον Σκώτο αρχιτέκτονα Τσαρλς Κάμερον την ανακαίνιση της μίας πτέρυγας σε νεο-Παλλαδιανό ρυθμό, που ήταν τότε της μόδας και την κατασκευή των προσωπικών διαμερισμάτων της, σε μία αναβίωση Ελληνικού ρυθμού. Αυτά ονομάζονται δωμάτια του Αχάτη και βρίσκονται στα αριστερά του ανακτόρου. Είναι αξιοσημείωτα για τη διακόσμησή τους από ίασπη· σχεδιάστηκαν ώστε να συνδέονται με τους Κρεμαστούς Κήπους, τα Κρύα Λουτρά και την Πινακοθήκη Κάμερον, που ακόμη στεγάζει μία συλλογή ορειχάλκινων αγαλματιδίων. Με τα σχέδια του Κάμερον κατασκευάστηκαν τρία νεοκλασικά κτήρια. Κατά τις επιθυμίες της Αυτοκράτειρας, πολλές αξιοθαύμαστες κατασκευές ανεγέρθηκαν για την αναψυχή της στο πάρκο νότια του ανακτόρου, όπως το Ολλανδικό Ναυαρχείο, η Ραγισμένη Παγόδα, η Στήλη του Τσεσμέ, ο Οβελίσκος του Ρουμυάντσεβ και η Μαρμάρινη Γέφυρα.
Όμως με το τέλος της το 1796 το ανάκτορο εγκαταλείφθηκε για χάρη του ανακτόρου Παυλόβσκ. Οι επόμενοι μονάρχες προτιμούσαν να διαμένουν στο πλησίον Ανάκτορο του Αλεξάνδρου και απέφυγαν να κάνουν προσθήκες, εκτός από δύο εξαιρέσεις. Το έβλεπαν ως ένα μνημείο του πλούτου της Ελισάβετ και της δόξας της Αικατερίνης Β΄. Έπειτα από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1820, ο Αλέξανδρος Α΄ ανέθεσε στον Βασίλυ Στάσοβ να ανακατασκευάσει μερικά εσωτερικά της κατοικίας της γιαγιάς του σε ρυθμό Αυτοκρατορίας (του Ναπολέοντα Α΄). Επίσης είκοσι έτη μετά αντικαταστάθηκε η κυκλική σκάλα, που οδηγούσε στο παρεκκλήσιο του ανακτόρου, από τη μεγαλοπρεπή κλίμακα του Στάσοβ. Δυστυχώς τα πιο πολλά εσωτερικά τού Στάσοβ, ειδικά αυτά της εποχής τού Νικολάου Α΄, δεν ανακατασκευάστηκαν έπειτα από την καταστροφή τους από τους Γερμανούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Όταν οι Γερμανικές δυνάμεις αποσύρθηκαν, έπειτα από την πολιορκία του Λένινγκραντ, κατέστρεψαν σκόπιμα την κατοικία, αφήνοντας μόνο τούς τοίχους τού κενού ανακτόρου. Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι σοβιετικοί αρχειοφύλακες είχαν καταγράψει ένα μεγάλο μέρος τού εσωτερικού και αυτό αποδείχθηκε πολύ σημαντικό για την ανακατασκευή του ανακτόρου. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της ανακατασκευής ολοκληρώθηκε το 2003 για τα 300 έτη της ίδρυσης της Αγ. Πετρούπολης, πολλή εργασία ακόμη απαιτείται για να αποκατασταθεί το ανάκτορο στην πρότερη αίγλη του.
Η δομή του ανακτόρου
Αν και τα εσωτερικά του Στάσοβ και του Κάμερον είναι υπέροχα δείγματα του γούστου του τέλους του 18ου και των αρχών του 19ου αι., το ανάκτορο είναι πιο γνωστό για το μεγάλο σύνολο επισήμων δωματίων γνωστό ως Χρυσή Διαρρύθμιση. Έχει κέντρο μία μεγάλη αίθουσα χορού, την Αίθουσα των Φώτων και αυτή περιβάλλεται από μικρότερα δωμάτια, με ξεχωριστή το καθένα διακόσμηση, όπως είναι το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Ρωσία Κατηγορία:Παλάτια Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρωσία
Αθανάσιος Κουτρομάνος
Ο Αθανάσιος Κουτρομάνος (1948) είναι Έλληνας δικαστής που διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Νεοχώρι Καρδίτσας και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1974, προήχθη σε Πρόεδρο Εφετών το 2004, σε Αρεοπαγίτη το 2006 και σε αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου το 2011. Τον Αύγουστο του 2014 επελέγη για την θέση του Προέδρου του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Ιούνιο του 2015. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπήρξε πρόεδρος του δικαστηρίου που καταδίκασε σε ισόβια τον Γιάννη Καλαμπόκα για την δολοφονία του Τεμπονέρα.
Στις 10 Νοεμβρίου 2016 εξελέγη Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.
Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει δύο παιδιά.
Μπάροου ΑΦΚ
Η Μπάροου ΑΦΚ (αγγλικά: Barrow A.F.C.) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος. Συμμετέχει στην Κόνφερενς Νορθ. Ιδρύθηκε το 1901. Η ομάδα συμμετείχε για πάνω από 55 χρόνια στην Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία), μεταξύ 1921 και 1972. Έδρα της ομάδας είναι το Holker Street, χωρητικότητας 4414 θεατών. Έχει κερδίσει 2 φορές το FA Trophy (1989–90, 2009–10).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1901
Δήμος Δρυμαλίας
Ο Δήμος Δρυμαλίας ήταν δήμος του νομού Κυκλάδων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα της Νάξου και περιλάμβανε τα ορεινά χωριά, αμέσως μετά τον Κυνίδαρο. Αριθμούσε (πραγματικό) πληθυσμό 6.099 κατοίκους.
Διαίρεση
Στον δήμο Δρυμαλίας περιλαμβάνονταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δρυμαλίας
Κάρελ φαν Φόχελερ
μικρογραφία| Λουλούδια σε ένα βάζο με κουνέλι Ο Κάρελ φαν Φόχελερ (Karel van Vogelaer ή Carel de Vogelaer, με προσωνύμιο Distelbloem ( ανθός γαϊδουράγκαθου) (1653 - 8 Αυγούστου 1695) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων από το Μάαστριχτ, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία όπου ήταν γνωστός ως «Carlo dei Fiori» (Κάρλο των λουλουδιών). Απέκτησε φήμη με τους περίτεχνους μπαρόκ πίνακες με λουλούδια, συχνά με μορφές ζωγραφισμένες από άλλους καλλιτέχνες.
Βιογραφία
Ο Φόχελερ γεννήθηκε στο Μάαστριχτ ως γιος του Πίτερ ντε Φόχελερ, ο οποίος ήταν επίσης καλλιτέχνης. Το 1668 ταξίδεψε στη Γαλλία όπου επισκέφθηκε τη Λυών. Αργότερα, περίπου το 1671, μετακοίκησε στη Ρώμη. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1675 στα αρχεία των Bentvueghels, της ομάδας κυρίως Φλαμανδών και Ολλανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη. Όταν έγινε μέλος των Bentvueghels πήρε το ψευδώνυμο «Distelbloem», που σημαίνει «λουλούδι γαϊδουράγκαθου». Το γαϊδουράγκαθο περιλαμβάνεται σε πολλούς από τους πίνακες του ως κωδικοποιημένη υπογραφή. Ένα άλλο ψευδώνυμο με το οποίο ήταν γνωστός στην Ιταλία ήταν Carlo de' Fiori ή Carlo dei Fiori (“Κάρελ των λουλουδιών”) για τα έργα ζωγραφικής νεκρών φύσεων με θέματα λουλούδια. Άλλες πηγές τον αποκαλούν Carlo Volgar ή Carlo Vogel. αριστερά|μικρογραφία| Λουλούδια Σύμφωνα με τον Πασκόλι, σημείωσε άμεση επιτυχία στη Ρώμη και υποστηρίχθηκε από πολλούς εύπορους συλλέκτες της πόλης, όπως ο Francesco Montioni, ο μαρκήσιος Niccolò Maria Pallavicini, ο Αβάς Paolucci και ο Giambattista Cefalassi. Αλλά οι καλύτεροι φίλοι του ήταν οι Luigi Garzi, Gaulli και  Maratta, αργότερα ο Franz Werner Tamm από το Αμβούργο, με τους οποίους συνεργάστηκε συχνά. Λέγεται ότι έλαβε επίσης παραγγελίες από τον Αρκάντζελο Κορέλλι και τον Κοντεστάμπιλε Κολόννα( Contestabile Colonna).
Στη Ρώμη, ο Φόχελερ μοιράστηκε μια κατοικία με τον Φλαμανδό ζωγράφο Αντόνι Σχόονγιανς (Anthoni Schoonjans) στη Via Margutta στα μέσα της δεκαετίας του 1680. Μέχρι το 1686 είχε μετακομίσει στη Via del Babuino. Εκπαιδεύτηκε ή εργάστηκε στο εργαστήριο του Κάρλο Μαράττι. Αυτό είχε μεγάλη επιρροή στο έργο του. μικρογραφία| Πορτρέτο νεαρής γυναίκας ως Flora, μορφή από τον Κάρλο Μαράττι Ο Φόχελερ δημιούργησε πολλά έργα μαζί με άλλους γνωστούς καλλιτέχνες, με τους οποίους ήταν επίσης φίλος, όπως ο Κάρλο Μαράττι, ο Λουίτζι Γκάρτσι (Luigi Garzi), ο Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλλι (Giovanni Battista Gaulli,) ο Αντόνι Σχόονγιανς, ο Φιλίππο Λάουρι (Filippo Lauri) και ο Μάριο Νούτσι (Mario Nuzzi, ο οποίος απεκαλείτο «Mario de' Fiori»).
Απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 42 ετών.
Εργασία
Ο Φόχελερ είναι περισσότερο γνωστός κυρίως για τους πίνακές του με λουλούδια. Ζωγράφισε επίσης εικόνες φρούτων και θηραμάτων, αλλά κανένα από αυτά τα έργα δεν έχει διασωθεί. Υπάρχουν μόνον λίγα υπογεγραμμένα έργα του.
Οι πολυάριθμες και αγαπητές νεκρές φύσεις του εξακολουθούν να χαίρουν μεγάλης εκτίμησης ακόμη και σήμερα. Εκεί μπορεί κανείς να παρατηρήσει τη λεπτότητά του και τη λεπτομερή φροντίδα στην απεικόνιση των λουλουδιών, με πολλούς τύπους σε μορφή και χρώμα, τέλεια σχεδιασμένα και με ακρίβεια που παγιδεύει το μάτι του θεατή και τον κάνει να θέλει να τα αποκτήσει. Σαφώς καθορισμένα περιγράμματα και φωτεινά χρώματα, σε διάφορα μεγέθη και τοποθετημένα σε φυσικό περιβάλλον, τοποθετημένα σε λεπτομερώς ζωγραφισμένα βάζα ή και σε ταπεινά δοχεία. Αποτελούν πραγματική οπτική απόλαυση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Γάιος Καικίλιος Μέτελλος Καπράριος
Ο Γάιος Καικίλιος Μέτελλος Καπράριος, λατιν.: Gaius Caecilius Metellus Caprarius, (γενν. π. 160 π.Χ.) ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 113 π.Χ. μαζί με τον Γναίο Παπίριο Κάρβωνα. Υπηρέτησε υπό τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό στη Νουμαντία γύρω στο 133 π.Χ. Ήταν πραίτορας το 117 π.Χ. Η ανθυπατεία του στη Θράκη το 112–111 π.Χ. τού χάρισε έναν θρίαμβο. Έγινε τιμητής το 102 π.Χ. με τον εξάδελφό του, Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Νουμιδικό.
Βιογραφία
Οι Καικίλιου Μέτελλοι ήταν μία εξαιρετικά επιφανής οικογένεια στην ύστερη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ήταν συντηρητικοί αριστοκράτες, αν και μέλη του πληβείου γένους των Καικιλίων.
Ο Καπράριος ήταν ο μικρότερος γιος τού Κόιντου Κ. Μ. Μακεδονικού. Ο Μακεδονικός ήταν πραίτορας το 148 π.Χ. και ύπατος το 143 π.Χ. Έλαβε τη διοίκηση στη Μακεδονία, όπου νίκησε έναν διεκδικητή τού θρόνου, που ονομαζόταν Ανδρίσκος. Έλαβε θρίαμβο και το παρωνύμιο (cognomen) «Μακεδονικός» γι' αυτή τη νίκη. Έγινε τιμητής (censor) το 131 π.Χ. Ο Μακεδονικός ήταν συντηρητικός αριστοκράτης, και εναντιώθηκε στον Τιβέριο Σ. Γράκχο και τον Γάιο Σ. Γράκχο, οι οποίοι παραμέρισαν τη Σύγκλητο και στήριξαν την εξουσία τους στον λαό.
μικρογραφία|300εσ|Αργυρό δηνάριο, που κόπηκε από τον Γ. Κ. Μέτελλο Καπράριο το 125 π.Χ. Εμπρός όψη: κεφαλή Αθηνάς, ROMA, Χ (αξία). Οπίσθια όψη: Άρμα (biga) από δύο ελέφαντες, ο Δίας (Jupiter) κρατά τα ηνία και κεραυνό. Επάνω πετά Νίκη με στεφάνι, METELLV[S]. 16 χλστ., 3,9 γραμ.
Ο μεγαλύτερος αδελφός τού Καπράριου ήταν ο Κόιντος Κ. Μ. Βαλεαρικός. Πήγε στη Θεσσαλία για να προμηθευτεί σιτηρά ως αγορανόμος (aedilis) γύρω στο 130 π.Χ. Ήταν πραίτορας το 126 π.Χ. και ύπατος το 123 π.Χ. Στον Βαλεαρικό δόθηκε η εντολή να νικήσει τους κατοίκους των Βαλεαρίδων Νήσων, που ασκούσαν πειρατεία. Νίκησε και θριάμβευσε το 121 π.Χ., λαμβάνοντας το παρωνύμιο «Βαλεαρικός». Έγινε τιμητής το 120 π.Χ.
Ο Καπράριος είχε δύο αδελφές, και οι δύο ονομάζονταν Καικιλία Μετέλλα. Η μία από αυτές παντρεύτηκε τον Γάιο Σερβίλιο Βατία, ο οποίος ήταν πραίτορας το 114 π.Χ. Η άλλη παντρεύτηκε τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα, ο οποίος ήταν ύπατος το 111 π.Χ.
Ο Καπράριος είχε τρεις γιους. Ο ένας ήταν ο Κόιντος Κ. Μ. Κρητικός, ο οποίος ήταν πραίτορας το 74 π.Χ. και ύπατος το 69 π.Χ. Ήταν αρχιερέας (pontifex) από το 73 π.Χ. μέχρι το τέλος του. Στον Κρητικό δόθηκε η ανθυπατική διοίκηση ενάντια στο νησί της Κρήτης, το οποίο βοηθούσε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ και είχε γεμίσει από πειρατές. Υπέταξε το νησί και θριάμβευσε γι' αυτό το 62 π.Χ., λαμβάνοντας το παρωνύμιο «Κρητικός».
Ένας άλλος γιος ήταν ο Λεύκιος Κ. Μ. Ήταν πραίτορας το 71 π.Χ. Διαδέχθηκε τον Γάιο Βέρρες ως κυβερνήτης της Σικελίας το 70 π.Χ. Απεβίωσε ως ύπατος το 68 π.Χ.
Ο Mάρκος Κ. Μ. ήταν ο τρίτος γιος τού Καπράριου. Ήταν πραίτορας τπ 69 π.Χ. και πρόεδρος τού δικαστηρίου εκβιαστών το 69 π.Χ.
Η κόρη του Καπράριου, Καικιλία Μετέλλα, ήταν σύζυγος τού Γάιου Βέρρες. Ο Βέρρες ήταν κυβερνήτης της Σικελίας από το 73 π.Χ. έως το 71 π.Χ. Ήταν επίσης κατηγορούμενος στη δίκη, στην ομιλία τού Κικέρωνα Κατά τού Βέρρε.
Ως τιμητής (censor)
Ο Καπράριος έγινε τιμητής το 102 π.Χ. μαζί με τον εξάδελφό του, Κόιντο Κ. Μ. Νουμιδικό. Ο σκοπός των τιμητών ήταν να παρακολουθούν τον κατάλογο μελών της Συγκλήτου, και να απομακρύνουν άτομα από αυτήν, όταν ήταν απαραίτητο. Το αξίωμα τού τιμητή δεν δινόταν κάθε χρόνο όπως άλλα, π.χ. το αξίωμα τού υπάτου.
Ο Nουμιδικός ήταν γιος τού Λεύκιου Κ. Μ. Κάλβου. Ο Nουμιδικός ήταν πιθανότατα κύριος τού νομισματοκοπείου το 117 ή το 116 π.Χ., πραίτορας το 112 π.Χ. και ήταν ύπατος το 109 π.Χ.
Τόσο ο Καπράριος όσο και ο Nουμιδικός ήταν συντηρητικοί αριστοκράτες, σύμφωνα με την οικογενειακή τους ιστορία. Στην τιμητεία τους, ο Nουμιδικός προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκδιώξει τον Λεύκιο Απουλήιο Σατουρνίνο και τον Γάιο Σερβίλιο Γλαυκία από τη Σύγκλητο. Ο Σατουρνίνος ήταν δημοφιλής, ένας πολιτικός που αντλούσε τη δύναμή του από τον λαό. Ήταν πληβείος. Απομακρύνθηκε από τη θέση τού ταμία (quaestor) το 105 ή 104 π.Χ., επειδή ήταν αντίπαλος της Συγκλήτου. Πρότεινε έναν νόμο για τη μείωση των τιμών των σιτηρών, που έλαβε την υποστήριξη τού Γ. Σ. Γλαυκία.
Ο Γλαυκίας ήταν από οικογένεια πατρικίων, αλλά αυτός, όπως και ο Σατουρνίνος, ήταν δημοφιλής. Και οι δύο είχαν την υποστήριξη τού Γάιου Μάριου. Ο Γλαυκίας συνεργάστηκε με τον Σατουρνίνο κατά της Συγκλήτου ως τριβούνος το 101 π.Χ. και πραίτωρ το 100 π.Χ. Ο Γλαυκίας και ο Σατουρνίνος συνωμότησαν, για να κάνουν τον Γλαυκία ύπατο και τον Σατουρνίνο τρι,βούνο το 99 π.Χ. Χρησιμοποίησαν βία σε μία προσπάθεια να επιτύχουν τον στόχο τους, και ο Σατουρνίνος δολοφόνησε τον ανταγωνιστή τού Γλαυκία για την υπατεία. Ο Γλαυκίας και ο Σατουρνίνος φυλακίστηκαν στο κτίριο της Συγκλήτου (Curia) από τον Mάριο, κατόπιν εντολής της Συγκλήτου. Και οι δύο δολοφονήθηκαν από ένα θυμωμένο πλήθος.
Για να πάρει εκδίκηση για την απόπειρα αποβολής από τη Σύγκλητο, ο Σατουρνίνος προσπάθησε να αναγκάσει τον Νουμιδικό να ορκιστεί ότι θα αποδεχτεί έναν νόμο, που έδινε γη στους βετεράνους τού Μάριου. Ο Νουμιδικός αρνήθηκε, και πήγε στην εξορία. Ο Καπράριος αγωνίστηκε για την επιστροφή τού Νουμιδικού το 99 π.Χ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Ξύστρα
μικρογραφία|δεξιά|Ξύστρα Η ξύστρα είναι μια συσκευή για το ακόνισμα του σημείου γραφής ενός μολυβιού ή μίας ξυλομπογιάς με το ξύρισμα της φθαρμένης επιφάνειας του. Οι ξύστρες μπορεί να λειτουργούν χειροκίνητα ή με έναν ηλεκτρικό κινητήρα.
Ιστορία
Ακονιστήρες, ένα μολύβι ακονισμένο από το χτύπημα με ένα μαχαίρι. Τα εργαλεία κοπής μολυβιών κατέστησαν πολύ πιο εύκολο αυτό το έργο και έδωσαν ένα πιο ομοιόμορφο αποτέλεσμα.
Η ανάπτυξη των ακόνων μολυβιών άρχισε στη Γαλλία. Το 1821, C. A. Boucher (Παρίσι) είχε καταγράψει το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στον κόσμο για ένα ξύσιμο μολυβιού. Εργάστηκε με παντογράφους και προφανώς χρειάστηκε μια συσκευή για να ακονίσει με ακρίβεια τα μολύβια. Είναι απίθανο οι συσκευές να πωλούνται πραγματικά. Γαλλικά μαθηματικός Bernard Lassimonne (Λιμόζ) Εφαρμοσμένη για ένα άλλο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας (Γαλλικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας # 2444) σχετικά με ξύστρες μολυβιών το 1828. Οι συσκευές κοπής μολυβιών που χρησιμοποιούν αυτό το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας παράγονται και πωλούνται από την Binant, ένα κατάστημα για αξεσουάρ ζωγραφικής στο Παρίσι. Το 1833 στην Αγγλία, Cooper & Eckstein κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το λεγόμενο Styloxynon, μια απλή διάταξη που αποτελείται από δύο αιχμηρά αρχεία που μαζί σε ορθή γωνία σε ένα μικρό μπλοκ της τριανταφυλλιάς. Αυτή είναι η παλαιότερη ξύστρα μολυβιού που έχει επιζήμια παραδείγματα.
613 Γκινέβρα
Η Γκινέβρα (Ginevra) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,67. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της είτε από την ονομασία της Γενεύης στη ρομανσική γλώσσα (αρχαία ελβετικά), είτε από το όνομα της συζύγου του θρυλικού βασιλιά Αρθούρου στη γερμανική του μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκινεβρα
Pong
Το Pong είναι ένα αθλητικό παιχνίδι arcade βασισμένο στην επιτραπέζια αντισφαίριση (πινγκ-πονγκ), με απλά δισδιάστατα γραφικά, που κατασκευάστηκε από την Atari και κυκλοφόρησε αρχικά το 1972. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα παιχνίδια arcade. Δημιουργήθηκε από τον Άλαν Άλκορν ως εκπαιδευτική άσκηση που του ανέθεσε ο συνιδρυτής της Atari, Νόλαν Μπούσνελ, αλλά ο Μπούσνελ και ο συνιδρυτής της Atari, Τεντ Ντάμπνεϊ, εξεπλάγησαν από την ποιότητα της εργασίας του Alcorn και αποφάσισαν να κατασκευάσουν το παιχνίδι. Ο Μπούσνελ βασίστηκε στην ιδέα του παιχνιδιού σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι πινγκ-πονγκ που περιλαμβανόταν στο Magnavox Odyssey, την πρώτη οικιακή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών. Ως απάντηση, η Magnavox μήνυσε αργότερα την Atari για παραβίαση πατέντας.
Η Atari κυκλοφόρησε αρκετές συνέχειες του Pong που βασίζονταν στο gameplay του πρωτότυπου παιχνιδιού προσθέτοντας νέα χαρακτηριστικά. Κατά τη διάρκεια της χριστουγεννιάτικης περιόδου του 1975, η Atari κυκλοφόρησε μια οικιακή έκδοση του Pong αποκλειστικά μέσω των καταστημάτων λιανικής πώλησης Sears. Η οικιακή έκδοση ήταν επίσης εμπορική επιτυχία και οδήγησε σε πολυάριθμους κλώνους. Το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε σε πολλές οικιακές και φορητές πλατφόρμες μετά την κυκλοφορία του. Το Pong αποτελεί μέρος της μόνιμης συλλογής του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν στην Ουάσινγκτον, λόγω της πολιτιστικής του επίδρασης.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Pong είναι ένα δισδιάστατο αθλητικό παιχνίδι που προσομοιώνει το πινγκ-πονγκ. Οι παίκτες ελέγχουν κάθε ένας μία ρακέτα που κινείται οριζόντια κοντά στα άκρα της οθόνης, ενώ ένα μικρό κουτί (η μπάλα) κινείται μεταξύ τους. Στόχος του παιχνιδιού είναι να αποκρούσουν οι παίκτες την μπάλα με τις ρακέτες τους και να την στείλουν πίσω στον αντίπαλο. Αν η μπάλα περάσει τη ρακέτα ενός παίκτη και φτάσει στην αντίπερα πλευρά της οθόνης, ο αντίπαλος κερδίζει έναν πόντο. Ο παίκτης που πετύχει περισσότερους πόντους κερδίζει το παιχνίδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1972 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια arcade της Atari
Το Τραγούδι των Κανονιών
thumb|right|250px|Ένα κανόνι δυόμισυ ιντσών σαν αυτό του Βρετανικού στρατού στην Ινδία, ενέπνευσε την μπαλάντα του Κίπλινγκ, στην οποία βασίστηκε ο Μπρεχτ «Το Τραγούδι των Κανονιών» (γερμ. der Kanonensong) είναι μελοποιημένο ποίημα σε στίχους Μπέρτολτ Μπρεχτ και μελωδία του Κουρτ Βάιλ από την όπερα της πεντάρας.
Περιγραφή
Το ποίημα έχει τρεις στροφές με ρεφρέν το γνωστό «Soldaten leben auf den Kanonen...». Είναι γραμμένο για ανδρικό ντουέτο, τον λωποδύτη Μάκι Μέσσερ και τον αρχηγό της αστυνομίας Τάιγκερ Μπράουν που αναπολούν την θητεία τους στο στρατό. Τραγουδιέται γρήγορα σε ρυθμό τσάρλεστον και είναι εμπνευσμένο από την μπαλάντα Screw Guns του Ράντιαρντ Κίπλινγκ.
Κατηγορία:Μπέρτολτ Μπρεχτ
Σκάρμπορο ΦΚ
Η Σκάρμπορο ΦΚ ήταν αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα. Συμμετείχε στην Κόνφερενς Νορθ. Ιδρύθηκε το 1879 και ήταν μια από τις παλαιότερες ομάδες στην Αγγλία. Διαλύθηκε το 2007 λόγω χρεών. Έδρα της ομάδας ήταν το McCain Stadium. Κέρδισε 3 φορές το FA Trophy (1973, 1976 και 1977).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1879
Γναίος Κορνήλιος Σκιπίων Ισπανός
Ο Γναίος Κορνήλιος Σκιπίων Ισπανός, λατιν.: Gnaeus Cornelius Scipio Hispanus, τού κλάδου των Σκιπιόνων τού γένους των Κορνηλίων, ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Έγινε πραίτωρ το 139 π.Χ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γναίου Κορνήλιου Σκιπίωνα Ισπαλλού υπάτου το 176 π.Χ., γιού τού Γναίου Κορνήλιου Σκιπίωνα Κάλβου υπάτου το 222. Ήταν ένας από τους δέκα άνδρες κριτές ελευθέρων (decemviri stlitibus judicandis) και τριβούνος τού στρατού (tribunus militum) πριν από το 150 π.Χ.· έγινε ταμίας (quaestor) περίπου εκείνη την εποχή. Στη συνέχεια έγινε αγορανόμος (aediles), πιθανότατα το 141 π.Χ. Ήταν πραίτορας το 139 π.Χ. Ως πραίτορας, έδιωξε τους αστρολόγους (Χαλδαίους και Εβραίους) από την πόλη της Ρώμης.
Abies nebrodensis
Η σικελική ελάτη (Abies nebrodensis) είναι ένα είδος ελάτης ενδημικό στα όρη Νεμπρόντι και Μαντόνιε στη βόρεια Σικελία. Είναι ένα μεσαίου μεγέθους αειθαλές κωνοφόρο δέντρο που φτάνει σε ύψος 15 έως 25 m και έχει διάμετρο κορμού μέχρι 1 m. Συναντάται σε υψόμετρα 1.400-1.600 m. Ως αποτέλεσμα της αποδάσωσης, είναι πλέον εξαιρετικά σπάνια, με μόλις 21 επιβιώσαντα ενήλικα δέντρα· προγράμματα επαναφύτευσης αντιμετωπίζουν περιορισμένη επιτυχία λόγω της έντονης βόσκησης από ζώα που ανήκουν σε ντόπιους κτηνοτρόφους και αγρότες. Ταξινομείται ως κινδυνεύον άμεσα με εξαφάνιση από την IUCN Red List
Τα φύλλα είναι βελονοειδή, επίπεδα, μήκους 1,5-2,5 cm και πλάτους 2 mm με πάχος 0,5 mm, λεία σκούρα πράσινα από πάνω και με δύο πρασινωπές-λευκές στιβάδες με στόματα από κάτω.
Συνδέεται στενά με τη λευκή ελάτη (Abies alba), η οποία την αντικαθιστά στα Απέννινα όρη της Ιταλίας και αλλού περαιτέρω βόρεια στην Ευρώπη· μερικοί βοτανικοί θεωρούν τη σικελική ελάτη ως ποικιλία της λευκής ελάτης, ως ''Abies alba var. nebrodensis''.
Αναφορές
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Σικελία
614 Πία
Η Πία (Pia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,00. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της συζύγου του Γερμανού σεληνογράφου Γιόχαν Νέπομουκ Κρίγκερ (1865–1902), το οποίο ο ίδιος είχε δώσει και στο ιδιωτικό του αστεροσκοπείο (το "Pia-Sternwarte") στην Τεργέστη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πίας εκτιμάται σε 26 ± 1,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1056. Η Πία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες 34 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πια
Χαλκί Νάξου
μικρογραφία|Το πηγαδούλι στο Χαλκί Το Χαλκί ( ή επίσημα Χαλκείον ή λανθασμένα Τραγαία ) είναι χωριό στο οροπέδιο της Τραγαίας στην κεντρική Νάξο, που αποτελείται από τους οικισμούς Χαλκί, Ακάδημους, Καλόξυλο και Κεραμί, λίγο-πολύ απομακρυσμένους μεταξύ τους (και παλαιότερα διαφορετικοί οικισμοί-χωριά). Ο κεντρικός οικισμός (το Χαλκί) βρίσκεται 15-16 χλμ από τη Χώρα της Νάξου, σε σε υψόμετρο 270-280 μέτρων. Στην τελευταία απογραφή (2011) το σύνολο των τεσσάρων οικισμών είχε 368 μονίμους κατοίκους. Είναι έδρα της τοπικής κοινότητας Χαλκείου και της Δημοτικής Ενότητας Δρυμαλίας και υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.
Είναι ένα ιδιαίτερα όμορφο και εύφορο χωριό που ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική των σπιτιών του, τα οποία είναι χαρακτηριστικά δείγματα  του νεοκλασικισμού, που μαρτυρούν την οικονομική ευρωστία που γνώρισε το χωριό σε παλαιότερες εποχές. Το χωριό εκτός από δημοτικό σχολείο έχει και γυμνάσιο και γενικό λύκειο που εξυπηρετούν τους μαθητές και των γύρω ορεινών χωριών. μικρογραφία|Κτίριο στο Χαλκί
Στην τοπική κοινότητα του Χαλκείου ανήκουν τα χωριά Ακάδημοι, ο Καλόξυλος, το Κεραμί, η Ράχη ( ή Μονοίτσια ), το Μετόχι, το Κουτσοχεράδο, το Τσικαλαριό και το Χαλκί. Ακριβώς προ της εισόδου στο Χαλκί, από τη Χώρα, υφίσταται παλαιό στενό γεφύρι (διατηρητέο) που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Συνεχίζοντας προς την έξοδο, προς τα ορεινά χωριά, υφίσταται οδική διασταύρωση προς Φιλώτι - Απείρανθο - Σταυρό Κεραμωτής και Μονή Νάξου - Σταυρό Κεραμωτής απ΄ όπου και συνεχίζει ενιαίος οδικός άξονας προς Απόλλωνα Νάξου. Στη διασταύρωση αυτή του Χαλκίου βρίσκεται το ηρώο του χωριού, το κλειστό πλέον Ειρηνοδικείο καθώς και ο πυροσβεστικός σταθμός της Νάξου. Εδώ λειτουργεί το Γενικό Λύκειο Τραγαίας Νάξου ,που συγκεντρώνει μαθητές από όλη την ορεινή Νάξο
Το Χαλκί είναι ένα μικρό, αλλά μοναδικό κεφαλοχώρι. Ξεχωρίζει με τα παλιά του αρχοντικά με τα κεραμίδια, τα κλασσικά μπαλκόνια με τα ωραία κάγκελα, γιρλάντες στις στέγες και πλακόστρωτες αυλές. Βρίσκεται δίπλα στο ρέμα, με τα πανύψηλα δέντρα και το τρεχούμενο νερό, τις γούρνες που έπλεναν τα  ρούχα τους άλλες εποχές και τα μικρά συμπαθητικά καταπράσινα περιβολάκια. Χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, βιώνουν μια διαφορετική αίσθηση ανεμελιάς, απόλαυσης και εξερεύνησης ενός χώρου που παντρεύει με επιτυχία το χθες με το σήμερα. Τα περισσότερα σπίτια ανακαινισμένα και καλαίσθητα μας πληροφορούν περήφανα, για την ευημερία των λιγοστών κατοίκων του σε μια εποχή που η ζωή στα υπόλοιπα χωριά ήταν πολύ σκληρή. Αυτό συνέβαινε γιατί η θέση του Χαλκείου είναι σε σημείο που ενώνει οδικά όλα τα χωριά και για το λόγο αυτό είχε εξελιχθεί σε σπουδαίο εμπορικό κέντρο. Μέσα στο χωριό και τριγύρω του υπάρχουν πολλά αρχαιολογικά μνημεία, βυζαντινές εκκλησίες γεμάτες τοιχογραφίες και ψηλοί ενετικοί πύργοι.Γενικά υπάρχουν πολλές εκκλησίες από τη Βυζαντινή περίοδο στην περιοχή. Σημαντικά μνημεία είναι η Παναγία η Πρωτόθρονος (6ος αιώνας μ.Χ.), αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου,   ο Άγιος Γεώργιος ο Διασορίτης (11ος αιώνας μ.Χ.), ο Ταξιάρχης στα Μονοίτσια (πρώτη χιλιετία) και ο πύργος του Μπαρότση (ν. βεν. Barozzi), ή Γρατσία μετέπειτα, μεγαλόπρεπο κτίριο που κτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από την ενετική οικογένεια Οικογένεια Μπαρότσι (ν. βεν. Barozzi), καθώς και του Παπαδάκη (Μαρκοπολίτη) στους Ακαδήμους.
Το Χαλκί,λόγω της θέσης του (στην κεντρική Νάξο) υπήρξε στα βυζαντινά χρόνια και, κυρίως, κατά τη μέση περίοδο, ένα αξιόλογο διοικητικό κέντρο. Αποτελεί ένα μέρος, επίσης, που κρατάει δυνατή στους αιώνες την πνοή των χρόνων του παρελθόντος καθώς συνθέτει μέσα από τα βυζαντινά μνημεία την εικόνα που είχε το νησί κατά τη παλαιοχριστιανική και βυζαντινή εποχή (Ποταμιάνου- Αχειμάστου, 2016).
Τα τελευταία χρόνια έχει μεγάλη ανάπτυξη το Χαλκί. Έχει την ορεινή έδρα του Δήμου και διάφορα μαγαζιά που εξυπηρετούν την ευρύτερη περιοχή. Επίσης, καφέ και γλυκοπωλεία, καθώς και εστιατόρια  με ενδιαφέρουσες και ξεχωριστές γεύσεις περιμένουν τον επισκέπτη να τον φιλοξενήσουν στις καρέκλες τους το καλοκαίρι, κάτω απ' τον ίσκιο και τη δροσιά των δέντρων τους.
Η ποτοποιία «Βαλληνδρά», προσφέρει στους φιλοξενούμενους και περαστικούς το εξαιρετικό της ποτό, το κίτρο, από απόσταγμα φύλλων κιτριάς, το οποίο δίνει την ευκαιρία σ' αυτόν που το παίρνει να ταξιδέψει νοερά και ν' αναπολήσει τον τόπο της παραγωγής του, όταν θα βρίσκεται μακριά.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Επειδή από την απογραφή του 1981 οι πληθυσμοί των οικισμών Ακάδημοι, Καλόξυλος και Κεραμί συναθροίζονται στον πληθυσμό του Χαλκείου, στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται για τα προηγούμενα έτη αναλυτικά με το σύνολο για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα (βλ. παρακάτω στις «Διοικητικές μεταβολές» έτος 1981).
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1
Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 (πρώην Πύργος της Ελευθερίας) (επίσης γνωστός ως One World Trade Center) είναι ο κύριος ουρανοξύστης του συμπλέγματος κτιρίων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Αποτελεί τον υψηλότερο και ακριβότερο στην κατασκευή ουρανοξύστη στο δυτικό ημισφαίριο, καθώς η κεραία του αγγίζει 541 μέτρα (ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ, ο Γουίλις Τάουερ στο Σικάγο φτάνει τα 530 μέτρα) και η κατασκευή του κόστισε συνολικά 3,9 δισ. δολλάρια. Η κατασκευή μοιράζεται το όνομά της με τον Βόρειο Πύργο, ο οποίος καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Ο αρχιτέκτονας του κτιρίου ήταν ο Ντέιβιντ Τσάιλντς, του οποίου η εταιρία στην οποία εργάζεται, η Skidmore, Owings & Merill σχεδίασε το Μπουρτζ Καλίφα στα Η.Α.Ε και τον Γιούλις Τάουερ. Η κατασκευή των θεμελίων και τον υπογείων ορόφων ξεκίνησε στις 27 Απριλίου 2006. Από τις 30 Απριλίου 2012 αποτελεί το πιο ψηλό κτίριο στην Νέα Υόρκη, όταν και ξεπέρασε σε ύψος το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Στις 10 Μαΐου 2013, τοποθετήθηκε το τελευταίο κομμάτι του κτιρίου, η άκρη της κεραίας του, φτάνοντας το κτίριο στα 541 μέτρα. Το ύψους του κτιρίου είναι συμβολικό, διότι σε πόδια, την μονάδα μέτρησης του μήκους στις Η.Π.Α., μετατρέπεται σε 1.776 πόδια, έτος της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Η.Π.Α. .Στις 3 Νοεμβρίου 2014 το κτίριο άνοιξε για το κοινό και στέγασε την πρώτη εταιρεία, Condé Nast, η οποία κατέλαβε 24 ορόφους.
Το νέο, επανασχεδιασμένο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου θα αποτελείται από πέντε ουρανοξύστες, εκ των οποίων οι τρεις έχουν ολοκληρωθεί (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1, 4 και 7), οι δύο βρίσκονται σε αναμονή (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 2 και 5) και ο ένας βρίσκεται υπό κατασκευή (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3), καθώς και το Εθνικό Μουσείο και Μνημείο 11ης Σεπτεμβρίου, το οποίο περιλαμβάνει ένα μουσείο για το προηγούμενο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και για τα θύματα των επιθέσεων και δύο γιγαντιαία συντριβάνια-μνημεία στην βάση των Δίδυμων Πύργων.
Το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 (1971–2001)
μικρογραφία|Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 φαίνεται στο ηλιοβασίλεμα. Η γέφυρα [[Γέφυρα Βερρατσάνο Νάροους|Βερρατσάνο Νάροους φαίνεται στο βάθος.]] Η κατασκευή του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, του οποίου οι Δίδυμοι Πύργοι (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 και 2) ήταν τα επίκεντρα, σχεδιάστηκε ως έργο αστικής ανανέωσης και πρωτοστάτησε από τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Το έργο είχε σκοπό να βοηθήσει στην αναζωογόνηση του Κάτω Μανχάταν. Το έργο σχεδιάστηκε από τη Λιμενική Αρχή της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ, η οποία προσέλαβε τον αρχιτέκτονα Minoru Yamasaki. Είχε την ιδέα να χτίσει δίδυμους πύργους. Μετά από εκτεταμένες διαπραγματεύσεις, οι κυβερνήσεις του Νιου Τζέρσεϋ και της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, που εποπτεύουν τη Λιμενική Αρχή, συναίνεσαν στην κατασκευή του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στην τοποθεσία Radio Row, που βρίσκεται στην κατώτερη δυτική περιοχή του Μανχάταν. Για να ικανοποιήσει την κυβέρνηση του Νιου Τζέρσεϊ, η Λιμενική Αρχή συμφώνησε να αγοράσει τον πτωχευμένο σιδηρόδρομο Hudson & Manhattan (μετονομάστηκε σε Port Authority Trans-Hudson), που μετέφερε επιβάτες από το Νιου Τζέρσεϊ στο Κάτω Μανχάταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ουρανοξύστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Καταστροφές κτιρίων και κατασκευών στις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001
ΚΑΣ Όιπεν
Η ΚΑΣ Όιπεν είναι βελγική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Όιπεν στη Γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου στη Λιέγη (επαρχία). Είναι ένας βελγικός γερμανόφωνος σύλλογος. Ιδρύθηκε το 1945. Έδρα της ομάδας είναι το Kehrweg Stadion, χωρητικότητας 8.000 θεατών. Προβιβάστηκε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου την περίοδο 2010-11. Χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου Κατηγορία:ΚΑΣ Όιπεν
Ερυθρόμορφος κρατήρας Πέλοπα και Οινομάου
Ο ερυθρόμορφος κρατήρας του Πέλοπα και Οινομάου είναι αρχαιολογικό εύρημα που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στην Σάντα Αγκάτα ντε Γκότι της Καμπανίας και μεταφέρθηκε από τους Βουβρώνους στο Παλέρμο. Επέστρεψε το 1816 στην Νάπολι, όπου και φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης.
Περιγραφή
Ως κρατήρας χρησίμευσε για την ανάμειξη κρασιού με νερό πριν σερβιριστεί. Είναι διακοσμημένος με ερυθρόμορφη αγγειογραφία με επιγραφές των ονομάτων. Αποδίδει τον μύθο του Πέλοπα και Οινομάου.
Στο κέντρο της εικόνας υψώνεται ένας κίονας ιονικού ρυθμού που ίσταται επάνω σε βωμό. Ο βωμός είναι διακοσμημένος με έλικες και ζωφόρο. Στον κίονα επάνω είναι τοποθετημένο ένα αρχαϊκό άγαλμα της θεάς Ήρας Ιππίας, όπως μαρτυράει η ξεθωριασμένη επιγραφή. Η θεά φοράει μακρύ χιτώνα με φαρδιά ζώνη και επίσης μακρύ μανδύα που είναι κουμπωμένος στο λαιμό. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με μόδιο. Κρατάει ομφαλικό κύλικα σπονδής στο δεξί χέρι και τόξο στο αριστερό.
Αριστερά και δεξιά της Ήρας παρίστανται ο καθήμενος Ποσειδώνας και η ορθή Αθηνά αντίστοιχα. Αριστερά του βωμού στέκει ο γενειοφόρος Οινόμαος με κράνος, θώρακα, δόρυ, κοντό χιτώνα και κοντό μανδύα. Ένας υπηρέτης στα δεξιά του βωμού του προσφέρει ένα μεγάλο ανθοπλεγμένο καλάθι και ένα κουτί με προσφορές, ενώ ένας άλλος υπηρέτης από αριστερά οδηγεί το κριάρι για την θυσία, κρατώντας το από τα σπειρωτά του κέρατα.
Στο αριστερό κάτω τέλος της εικόνας κάθεται επάνω στην χλαμύδα του ο νεαρός θεός Άρης με το σώμα στραμμένο προς τα αριστερά και το κεφάλι προς τα δεξιά, όπου εκτυλίσσεται η κυρίως σκηνή. Κρατάει δύο ακόντια στο αριστερό χέρι, ενώ η ασπίδα του είναι ακουμπισμένη στο έδαφος. Φοράει στο κεφάλι στεφάνι ελιάς.
Δεξιά του βωμού ο Πέλοπας με την Ιπποδάμεια σε τέθριππο που καλπάζει. Ο Πέλοπας κρατάει τα ηνία στα χέρια έχοντας την αγαπημένη του Ιπποδάμεια στην αγκαλιά του. Ο Πέλοπας φοράει κράνος λυδικού ρυθμού. Το βλέμμα τους με ανησυχία είναι στραμμένο στον βωμό.
Στο αριστερό επάνω τέλος της εικόνας εικονίζεται ο ηνίοχος του Οινομάου, Μυρτίλος. Φοράει μακρύ χιτώνα και αναμένει τον κύριό του, μετά το τέλος της ιερής τελετουργίας.
Στο δεξί επάνω τέλος της εικόνας εμφανίζονται ο Δίας που χαριετίζεται με τον Γανυμήδη που παίζει, ενώ παρευρίσκεται η θεά Αφροδίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθέματα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι
Αγία Βαρβάρα Τριταίας Αχαΐας
Η Αγία Βαρβάρα Πατρών  είναι μικρό χωριό της Αχαΐας ανατολικά του όρους Σκόλλις. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Ερυμάνθου. Στην ομώνυμη τέως κοινότητα υπάγεται και ο οικισμός του Γάλαρου.
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Κρασέτζας. Με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Βαρβάρα Πατρών ενώ την 16/10/1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Αγία Βαρβάρα Πατρών. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 17,038 χμ² (2011).
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Warsaw Spire
Το Warsaw Spire είναι συγκρότημα κτιρίων γραφείων στη Βαρσοβία της Πολωνίας και κατασκευάστηκε από το βελγικό κτηματομεσιτικό γραφείο Ghelamco. Αποτελείται από έναν κύριο πύργο ύψους 220 μέτρων με γυάλινη πρόσοψη, το Βαρσοβία Spire A και δύο βοηθητικά κτίρια ύψους 55 μέτρων, το Βαρσοβία Spire B και C. Ο κύριος πύργος είναι το δεύτερο ψηλότερο κτίριο στη Βαρσοβία και επίσης το δεύτερο ψηλότερο στην Πολωνία.
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στη Βαρσοβία
Γιορκ Σίτι ΦΚ
Η Γιορκ Σίτι ΦΚ είναι μια αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Γιορκ. Το 1908 ιδρυθηκε η ερασιτεχνικη ομαδα παιζοντας μεχρι το 1917 σε ερασιτεχνικο επιπεδο ενω το 1922 η εππαγελματικη πλεον ομαδα αγωνιζοταν στην κατηγορια  Midland League για επτα χρονια πριν ανεβει στην football league στην τριτη κατηγορια μεχρι το 1959. Έδρα της ομάδας είναι το Bootham Crescent, χωρητικότητας 7872 θεατών. Συμμετέχει στη Φούτμπολ Λιγκ Του. Την περίοδο 2011-12 κατέκτησε το FA Trophy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Γιορκ Σίτι ΦΚ
Sky Tower
Ο Sky Tower είναι ένας ουρανοξύστης στο Βρότσουαφ της Πολωνίας. Η κατασκευή ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2007 με την κατεδάφιση της ιστορικής δομής Poltegor, μέχρι τότε το ψηλότερο κτίριο στην πόλη. Το Sky Tower είναι το ψηλότερο κτίριο στην Πολωνία (212 μέτρα). Προσφέρει μια ανοικτή για το κοινό θεα από τον 49ο όροφο.
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στην Πολωνία
615 Ροσβίτα
Η Ροσβίτα (Roswitha) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,36. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ροσβίτας εκτιμάται σε 47,89 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C ή X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,055.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροσβιτα
616 Έλλη
Η Έλλη (Elly) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,68. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της μεταφράστριας Elly Böhm (Elly Meyer-Ellès), σύζυγο του Γερμανού μαθηματικού Karl Böhm.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Έλλης εκτιμάται σε 18 ± 1,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2866. Η Έλλη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες 18 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλη
Δήμος Νάξου
Διαίρεση
Στον δήμο Νάξου περιλαμβάνονταν:
Δήμαρχοι
Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912
Οι διατελέσαντες δήμαρχοι από το 1947, όταν επανασχηματίστηκε ο δήμος, έως το 2010, που εφαρμόστηκε το πρόγραμμα Καλλικράτης :
Δήμος (Νήσου) Νάξου και Μικρών Κυκλάδων
Παραπομπές
Κατηγορία:Νάξος Ν Ν
ΡΟΝ Μόλενμπεεκ
Η '''Ρ. Γουάιτ Ντάρινγκ Μόλενμπεκ''' ήταν μια βελγική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1909 σαν White Star Club de Bruxelles. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου την περίοδο 1924-25 και από την περίοδο 1934-35 έως και την περίοδο 1946-47, αρχικά ως White Star Woluwé A.C. και αργότερα σαν White Star Athletic Club. Η σημερινή White Star Woluwé F.C. πήρε το όνομα της από αυτή την ομάδα, αλλά δεν υπάρχει διασύνδεση μεταξύ των δύο.
Το 1963 η ομάδα ενοποιήθηκε με την Racing de Bruxelles δημιουργώντα την Ρ. Γουάιτ Ντάρινγκ Μόλενμπεκ. Συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία από το 1965 έως το 1973. Το 1973 ενοποιήθηκε με την Ρ. Ντάρινγκ Κλαμπ Μολενμπέκ, δημιουργώντας την Ρ. Γουάιτ Ντάρινγκ Μόλενμπεκ. Κύριος λόγος της ενοποίησης ήταν η χαμηλή προσέλευση στο πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909 Κατηγορία:Ρ. Γουάιτ Ντάρινγκ Μόλενμπεκ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Νέμεσις
Ελάχιστα γνωρίζουμε για τη Νέμεσι, αυτή την θεότητα, που προσδιορίζεται άλλοτε ως Ιχναίη, άλλοτε ως Αδράστεια ή Ραμνουσία.
Το μυθολογικό πλαίσιο
Ήταν η Νύχτα σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου. και τον Παυσανία, που δίχως σύντροφο αρσενικό γέννησε την Νέμεσι, για να κρατά σε ισορροπία τις ανθρώπινες υποθέσεις. Στα Διονυσιακά του Νόννου έχουμε μια διαφορετική άποψη, που θέλει την Νέμεσι κόρη του Ωκεανού, ενώ ο Υγίνος την περιγράφει ως δημιούργημα του Ερέβους και της Νύχτας.
Στη Σμύρνη υπήρχε ναός αφιερωμένος σ' αυτή
Ορισμένοι συγγραφείς, μεταξύ των οποίων και ο Απολλόδωρος, γράφουν πως η Νέμεσις όταν ενώθηκε με τον θεό Δία, γέννησε την Ωραία Ελένη. Παρόλο που η Νέμεσις υπέστη μεγάλη καταδίωξη για να αποφύγει τον πόθο του Δία, ενώθηκε μαζί του με τη μορφή χήνας, όταν ο Δίας είχε τη μορφή κύκνου. Κατά την καταδίωξή της πέρασε η Νέμεσις χώρες και ηπείρους, θάλασσες όπου μεταμορφώνονταν σε ψάρι, και γενικά άλλαζε εκείνη συνέχεια μορφή. Η Νέμεσις γέννησε ένα αβγό το οποίο βρήκε στο δάσος ένας βοσκός και το έδωσε στη Λήδα. Η Λήδα το έκλεισε σε ένα ερμάρι και όταν γεννήθηκε η Ελένη, την ανέθρεψε σαν κόρη της. Υπάρχουν άλλες δύο εκδοχές για το αβγό αυτό:
Υπάρχει και μια άλλη άποψη της μυθολογικής διαδρομής της Νεμέσεως. Λεγόταν πως από την ένωση του Ταρτάρου και της Νεμέσεως γεννήθηκαν οι Τελχίνες. Τα ονόματά τους ήταν Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός, από τα μέταλλα που είχαν ανακαλύψει ή κατά τον Βακχυλίδη Ακταίος, Μεγαλήσιος, Ορμενός και Λύκος. Οι Τελχίνες ήταν μάγοι και προκαλούσαν βροχή, χαλάζι, χιόνι και κεραυνούς. Ήταν πνεύματα της φωτιάς-ηφαιστειακά, από ρίζες έφτιαχναν φίλτρα θαυματουργά και κατείχαν τρομερές δεξιότητες. Περιγράφονται ενίοτε δίχως χέρια ή πόδια. Ήταν όντα αμφίβια και είχαν κάτι από άνθρωπο και κάτι από ψάρι, σαν τον Όανες της σουμερο-βαβυλωνιακής μυθολογίας. Τους περιέγραφαν με μεμβράνη στα δάχτυλα και φημισμένες οικογένειες ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τη γενιά τους.