cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυρράχιο
Ιδρυμένο τον 7ο αιώνα π.Χ. από Ελληνες αποίκους, από την Κόρινθο και την Κέρκυρα με το όνομα Επίδαμνος, κατοικείται συνεχώς επί 2.700 χρόνια και είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Αλβανίας. Υπήρξε πρωτεύουσα της Αλβανίας από τις 7 Μαρτίου 1914 μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου 1920, επί της βασιλείας του Γουλιέλμου της Αλβανίας στο Πριγκιπάτο της Αλβανίας.
Ονομασία
Τις προηγούμενες δεκαετίες, το αλβανικό όνομα της πόλης, Durrës (Durrësi), σταδιακά αντικατέστησε την ευρύτατα διαδεδομένη χρήση της ιταλικής ονομασίας Durazzo. Η πόλη στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και κατοπινά, ήταν γνωστή ως Επίδαμνος[ΕΤΥΜΟΛ. < επί + -δαμνὀς (< δάμνημι «δαμάζω»). Σταδιακά υπερίσχυσε η νέα ονομασία της -Δυρράχιον. Μετονομάσθηκε, συγκεκριμένα, μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση επειδή η λατινική επιρροή μετέβαλε σε δυσοίωνο το αρχαιοελληνικό όνομά της.Στα λατινικά το δεύτερο συνθετικό της ονομασίας παρέπεμπε στο επίθετο damno που σήμαινε καταραμένο και καταδικασμένο σε θάνατο. Η προέλευση της λέξης Dyrrachium που δόθηκε από τους Ρωμαίους προέρχεται από τη σύνθεση των Ελληνικών λέξεων δυσ- 'δύσκολη' και ῥαχία=ράχες=όρη όπου πιθανόν αναφέρεται στους επιβλητικούς απόκρημνους βράχους κοντά στην πόλη και στο ομώνυμο μικρό χωριό που υπήρχε εκεί.
Αρχαία
thumb|250px|Το Δυρράχιο Η περιοχή του Δυρραχίου κατοικείται από τη Χαλκολιθική περίοδο, στην προϊστορία την κατοίκησαν Ιλλυριοί. Τα αρχαιολογικά ευρήματα είναι ελάχιστα αλλά το Δυρράχιο είναι σε κάθε περίπτωση από τις αρχαιότερες πόλεις στην Αλβανία. Ιδρυτής της πόλης θεωρείται ο Έλληνας ήρωας Ηρακλής, υποστήριξε τον τοπικό ήρωα Δυρράχιο στη διαμάχη του με τους αδελφούς του. Στους ιστορικούς χρόνους οι κάτοικοι τιμούσαν τον Ηρακλή σαν έναν από τους ιδρυτές της πόλης τους. Στην περιοχή εντοπίστηκαν πολλοί αρχαίοι λαοί όπως οι Βρύγες, οι Ιλλυριοί Ταυλάντιοι που ζούσαν πριν τον 10ο αιώνα π.Χ. και οι Λιβυρνοὶ που επεκτάθηκαν νότια τον 9ο αιώνα π.Χ. Η Επίδαμνος ιδρύθηκε (627 π.Χ.) από Κορίνθιους με συμμετοχή εποίκων από την αποικία τους Κέρκυρα, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των Ιλλυριών Ταυλάντιων. Οι αρχαίοι συγγραφείς γράφουν ότι οι Έλληνες έποικοι βοήθησαν τους Ταυλάντιους να διώξουν τους Λιβουρνούς και αναμείχθηκαν με τον τοπικό πληθυσμό, ακολούθησε έντονη Ελληνική παρουσία, η περιοχή της Επιδάμνου ονομαζόταν Επιδαμνεία. Η γεωγραφική της θέση ήταν πάρα πολύ προνομιακή, διέθετε φυσικό βραχώδες λιμάνι, το οποίο περιστοιχιζόταν από έλη της ενδοχώρας και ψηλά απότομα βράχια στην παραθαλάσσια πλευρά, καθιστώντας έτσι πολύ δύσκολη την επίθεση από θαλάσσης ή από την ξηρά. Η πόλη της Επιδάμνου αναδείχτηκε ταχύτατα σε κορυφαίο εμπορικό κέντρο. Οι κάτοικοι της αφιέρωσαν τον 6ο αιώνα π.Χ. ένα Δωρικό θησαυροφυλάκιο στην Ολυμπία κάτι που δείχνει ότι ήταν από τους πλουσιότερους στην Αρχαία Ελλάδα. Μιά αρχαία επιγραφή καταγράφει την Επίδαμνο ως "τεράστια δύναμη και πυκνοκατοικημένη".
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή κυριαρχία
Οταν οι Ιλλυρικοί Πόλεμοι με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 229 π.Χ. έληξαν με την αποφασιστική ήττα των Ιλλυριών, η πόλη πέρασε υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, υπό την οποία αναπτύχθηκε ως σημαντική στρατιωτική και ναυτική βάση. Οι Ρωμαίοι τη μετονόμασαν Dyrrachium  (από το Ελληνικό Δυρράχιον). Θεωρούσαν το όνομα Επίδαμνος δυσοίωνο, λόγω της τελείως συμπτωματικής ομοιότητάς του με τη λατινική λέξη damnum, που σημαίνει "απώλεια" ή "κακό". Η σημασία του "Δυρράχιον" (κακή ή δύσκολη ράχη) είναι ασαφής, αλλά θεωρείται ότι αναφέρεται στους επιβλητικούς βράχους κοντά στην πόλη. Ο αντίπαλος του Ιουλίου Καίσαρα, Πομπήιος, έκανε εκεί μία στάση το 48 π.Χ. πρωτού καταφύγει νότια στην Ελλάδα. Υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, το Ρωμαϊκή επαρχία γνώρισε μεγάλη ακμή· αποτέλεσε το δυτικό άκρο της Εγνατίας Οδού, του μεγάλου Ρωμαϊκού δρόμου, ο οποίος οδηγούσε στη Θεσσαλονίκη και κατέληγε στην Κωνσταντινούπολη. Ένας άλλος δευτερεύων δρόμος, μικρότερου μεγέθους, οδηγούσε νότια στην πόλη Buthrotum, το σημερινό Βουθρωτό (αλβ. Butrint). Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος Καίσαρας έκανε την πόλη αποικία των απόστρατων λεγεωνάριων του, έπειτα από τη Ναυμαχία του Ακτίου, ανακηρύσσοντάς την «ελεύθερη πόλη» (λατ. civitas libera).
Οπως και το μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανίων, το Δυρράχιο και οι γύρω Dyrraciensis provinciae υπέφεραν πολύ από βαρβαρικές επιδρομές κατά τις Μεγάλες Μεταναστεύσεις. Πολιορκήθηκε το 481 από τον Θευδέριχο τον Μέγα, βασιλιά των Οστρογότθων, και τους επόμενους αιώνες αναγκάστηκε να αποκρούσει πολλές επιθέσεις των Βουλγάρων. Ανεπηρέαστη από την κατάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη διατηρήθηκε υπό τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως σημαντικό λιμάνι και κύριος κόμβος μεταξύ Αυτοκρατορίας και Δυτικής Ευρώπης. Ο ιστορικός Προκόπιος καταγράφει ότι τον 6ο αιώνα η πόλη είχε κυρίως Ελληνικό πληθυσμό.
Μεσαίωνας
Η πόλη και οι γύρω ακτές αποτέλεσαν Βυζαντινή επαρχία (το Θέμα του Δυρραχίου) στις αρχές του 9ου αιώνα. Η Βυζαντινή κυριαρχία αμφισβητήθηκε από τους Βουλγάρους υπό τον Συμεών τον Μέγα, αλλά έμεινε στα χέρια των Βυζαντινών μέχρι τα τέλη του 10ου αιώνα, οπότε ο Σαμουήλ της Βουλγαρίας κατέλαβε την πόλη και την κράτησε μέχρι το 1005.
Το Δυρράχιο πέρασε τον Φεβρουάριο του 1082 από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό στους Νορμανδούς υπό τον Ροβέρτο Γυϊσκάρδο και τον γιο του Βοϊμόνδο, με τη Μάχη του Δυρραχίου. Ο Βυζαντινός έλεγχος αποκαταστάθηκε λίγα χρόνια αργότερα, αλλά η πόλη χάθηκε πάλι το 1185, αυτή τη φορά στον Νορμανδό Βασιλιά, Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας. Το 1205, μετά την Δ΄ Σταυροφορία, η πόλη πέρασε στην κυριαρχία της Δημοκρατίας της Βενετίας, αποτελώντας το "Δουκάτο του Δυρραχίου". Το Δουκάτο και η πόλη καταλήφθηκαν το 1213 από το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το 1257 το Δυρράχιο καταλήφθηκε για λίγο από τον Βασιλιά της Σικελίας, Μάνφρεντ του Χοενστάουφεν και δημιουργήθηκε το Μεσαιωνικό Βασίλειο της Αλβανίας. Ανακαταλήφθηκε από τον Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄, μέχρι που το 1259 το Δεσποτάτο ηττήθηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μάχη της Πελαγονίας. Τη δεκαετία του 1270 το Δυρράχιο καταλήφθηκε πάλι από τον Νικηφόρο, γιο του Δεσπότη Μιχαήλ Β΄, που το 1278 αναγκάσθηκε να αποδώσει την πόλη στον Κάρολο τον Ανδεγαυό.
Το 1273 επλήγη από ένα καταστροφικό σεισμό (σύμφωνα με τον Γεώργιο Παχυμέρη) αλλά ανέκαμψε γρήγορα. Καταλήφθηκε για λίγο από τον Βασιλιά Μιλούτιν της Σερβίας το 1296. Στις αρχές του 14ου αιώνα η πόλη κυβερνιόταν από ένα συνασπισμό Ανδεγαυών, Ούγγρων και Αλβανών της οικογένειας Τόπια. Το 1317 ή 1318 η περιοχή καταλήφθηκε από τους Σέρβους και παρέμεινε στην εξουσία τους μέχρι τη δεκαετία του 1350. Την εποχή εκείνη οι Πάπες, υποστηριζόμενοι από τους Ανδεγαυούς αύξησαν τη διπλωματική και πολιτική δραστηριότητά τους στην περιοχή, χρησιμοποιώντας τους Λατίνους επισκόπους, μεταξύ αυτών του αρχιεπισκόπου του Δυρραχίου. Η πόλη είχε γίνει θρησκευτικό του Καθολικισμού μετά την εγκατάσταση εκεί των Ανδεγαυών. Το 1272 εγκαταστάθηκε ένας Καθολικός αρχιεπίσκοπος και μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα υπήρχαν στο Δυρράχιο αρχιεπίσκοποι τόσο Καθολικός όσο και Ορθόδοξος.
Δυο Ιρλανδοί προσκυνητές που επισκέφθηκαν την Αλβανία καθ' οδόν προς την Ιερουσαλήμ το 1322 ανέφεραν ότι το Δυρράχιο "κατοικείτο από Λατίνους, Έλληνες, άπιστους Εβραίους και βάρβαρους Αλβανούς".
Νεότερη ιστορία
Κατά τα έτη 1899-1906 Μητροπολίτης Δυρραχίου διετέλεσε ο Προκόπιος Λαζαρίδης, ο οποίος όπου εργάστηκε με αφοσίωση για την πνευματική κατάρτιση των χριστιανών με ταυτόχρονη ειδική μέριμνα για τη στήριξη των κρυπτοχριστιανών της Βορείου Ηπείρου, καθώς ήταν ένα χαρακτηριστικό φαινόμενο της περιοχής λόγω διώξεων που υφίσταντο.
thumb|Το Βασιλικό Ανάκτορο του Δυρραχίου.
Η πόλη του Δυρραχίου έπαιξε ενεργό ρόλο στο Αλβανικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των περιόδων 1878 - 1881 και 1910 - 1912. Ο Ισμαήλ Κεμάλ ύψωσε την Αλβανική σημαία στις 26 Νοεμβρίου 1912, αλλά η πόλη καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Σερβίας τρεις ημέρες αργότερα κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Στις 29 Νοεμβρίου 1912 το Δυρράχιο έγινε πρωτεύουσα του Νομού του Δυρραχίου, ενός από τους νομούς, που το Βασίλειο της Σερβίας ίδρυσε στο τμήμα των εδαφών της Αλβανίας που απέσπασε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο Νομός του Δυρραχίου είχε τέσσερις επαρχίες : Δυρραχίου, Λέζα, Ελμπασάν και Τιράνων. Ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αποσύρθηκε από το Δυρράχιο τον Απρίλιο του 1913. Η πόλη έγινε η δεύτερη πρωτεύουσα της Αλβανίας (μετά τον Αυλώνα στις 7 Μαρτίου 1914 υπό τη σύντομη εξουσία του Πρίγκιπα Γουλιέλμου του Βιντ. Παρέμεινε πρωτεύουσα της Αλβανίας μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου 1920, οπότε το Συνέδριο της Λούσνιε έκανε νέα πρωτεύουσα τα Τίρανα.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη καταλήφθηκε από την Ιταλία το 1915, την Αυστροουγγαρία το 1916-1918 και από τους Συμμάχους τον Οκτώβριο του 1918. Έχοντας επανέλθει στην Αλβανική κυριαρχία το Δυρράχιο έγινε προσωρινή πρωτεύουσα της χώρας μεταξύ 1918 και Μαρτίου 1920. Βίωσε μια οικονομική άνθηση λόγω των Ιταλικών επενδύσεων και υπό τη βασιλεία του Βασιλιά Ζόγου απέκτησε σημαντικό σύγχρονο λιμάνι το 1927. Ένας σεισμός το 1926 κατέστρεψε τμήμα της πόλης και η ανοικοδόμηση που ακολούθησε έδωσε στην πόλη τη σύγχρονη εμφάνισή της. Τη δεκαετία του 1930 είχε στην πόλη υποκατάστημα η Τράπεζα Αθηνών.
Το Κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα ανοικοδόμησε γρήγορα την πόλη μετά τον πόλεμο ιδρύοντας διάφορες βαριές βιομηχανίες στην περιοχή και επεκτείνοντας το λιμάνι. Αποτέλεσε το τέρμα της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής της Αλβανίας, που εγκαινιάσθηκε το 1947. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η πόλη μετονομάσθηκε για λίγο Δυρράχιο-Ενβέρ Χότζα. Η πόλη ήταν και συνεχίζει να παραμένει το κέντρο του Αλβανικού μαζικού παραλιακού τουρισμού.
Μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής εξουσίας το 1990 το Δυρράχιο έγινε το κέντρο μαζικής μετανάστευσης από την Αλβανία με πλοία που καταλαμβάνονταν στο λιμάνι και υπό την απειλή όπλων οδηγούνταν στην Ιταλία. Σε ένα μόνο μήνα, τον Αύγουστο του 1991, πάνω από 20.000 άνθρωποι μετανάστευσαν στην Ιταλία με αυτόν τον τρόπο. Η Ιταλία επενέβη στρατιωτικά, θέτοντας την περιοχή του λιμανιού υπό τον έλεγχό της, και η πόλη έγινε το κέντρο της "Επιχείρησης Πελεκάνος" της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ένα πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας.
Το 1997 η Αλβανία διολίσθησε σε αναρχία, μετά την κατάρρευση μιας μαζικής οικονομικής πυραμίδας, που κατέστρεψε την εθνική οικονομία. Μία ειρηνευτική δύναμη υπό Ιταλική ηγεσία αναπτύχθηκε με αμφιλεγόμενο τρόπο στο Δυρράχιο και άλλες Αλβανικές πόλεις για να αποκαταστήσει την τάξη αν και διάχυτη ήταν η υποψία ότι ο πραγματικός σκοπός της "Επιχείρησης Αλμπα" ήταν να εμποδίσει τους οικονομικούς πρόσφυγες να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα Αλβανικά λιμάνια ως οδό μετανάστευσης στην Ιταλία.
Μετά την αρχή του 21ου αιώνα το Δυρράχιο αναζωογονήθηκε, καθώς πολλοί δρόμοι ξαναστρώθηκαν, ενώ ανακαινίστηκαν πάρκα και όψεις κτιρίων.
Οικονομία
Το Δυρράχιο είναι σημαντικός σύνδεσμος με τη Δυτική Ευρώπη, λόγω του λιμανιού του και της εγγύτητάς του στις Ιταλικές πόλεις - λιμάνια, ιδιαίτερα το Μπάρι, με το οποίο συνδέεται καθημερινά με πορθμεία. Εκτός από τον ναύσταθμο διαθέτει ένα σημαντικό ναυπηγείο και βιομηχανίες, που παράγουν κυρίως προϊόντα δέρματος, πλαστικά και καπνού.
Η νότια παράκτια έκτασή του φημίζεται για τον παραδοσιακό παραλιακό τουρισμό της, έχοντας υποστεί ανεξέλεγκτη αστική ανάπτυξη. Οι παραλίες της πόλης είναι δημοφιλής προορισμός για πολλούς ξένους και ντόπιους τουρίστες, με μια εκτίμηση 800.000 επισκεπτών τον χρόνο. Πολλοί Αλβανοί από τα Τίρανα και αλλού περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στις παραλίες του Δυρραχίου. Το 2012 κατασκευάστηκαν νέα συστήματα αποχέτευσης για να εξαλειφθεί πλήρως η μόλυνση της θάλασσας. Αντίθετα η βόρεια παραλιακή έκταση είναι σχεδόν παρθένα και προβλέπεται να εξελιχθεί σε ελιτίστικο τουριστικό προορισμό, καθώς κατασκευάζονται ορισμένα παραλιακά θέρετρα από το 2009. Οι γύρω περιοχές φημίζονται για την παραγωγή καλού κρασιού και ποικιλίας τροφίμων. Το λιμάνι έχει υποστεί σημαντικές αναβαθμίσεις κατά τα τελευταία χρόνια με αποκορύφωμα τη λειτουργία νέου λιμενικού σταθμού τον Ιούλιο του 2012.
Αμφιθέατρο του Δυρραχίου
Το μεγάλο Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο του Δυρραχίου χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. επί βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού, βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και έχει ανασκαφεί μόνο κατά το ήμισυ. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα αμφιθέατρα στη Βαλκανική χερσόνησο, είχε κάποτε χωρητικότητα 20.000 ανθρώπων και δεν υπάρχει ανάλογό του στην Αλβανία. Ανακαλύφθηκε περί το 1910 και σήμερα έχει γίνει δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Είναι υποψήφιο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Το αμφιθέατρο χρησιμοποιήθηκε για εκδηλώσεις μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ., και επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου ανήκε, μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας. Τον 6ο αιώνα χτίστηκε στο αμφιθέατρο παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Αστιο, πρώτο επίσκοπο του Δυρραχίου και μάρτυρα, στρωμένο με ψηφιδωτά. Το ένα τρίτο περίπου του χώρου ανακαλύφθηκε και ανασκάφηκε περί το 1910, το υπόλοιπο τη δεκαετία του 1960. Μετά την ανασκαφή το αμφιθέατρο σταδιακά ερειπώθηκε, καθώς δεν αναλήφθηκαν εργασίες συντήρησης μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα και συνεχιζόταν η ανοικοδόμηση γύρω από τον χώρο. Το 2004 το Πανεπιστήμιο της Πάρμας ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης για τη διάσωση του μνημείου.
Το αμφιθέατρο έχει ελλειπτικό σχήμα με άξονες 132.4 και 113.2 μέτρων. Η αρένα είναι 61.4 επί 42.2 μέτρα και το ύψος του 20 μέτρα. Είναι χτισμένο στην πλαγιά λόφου και μέσα στο αμφιθέατρο υπάρχουν σκάλες και στοές σε διαφορετικά επίπεδα. Διατηρείται το παρεκκλήσι με τα ψηφιδωτά. Ο χώρος σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.
Το αμφιθέατρο περιβάλλεται από παντού από την πόλη του Δυρραχίου και τμήμα της ίδιας της αρένας έχει επικαλυφθεί με σύγχρονες κατοικίες. Έτσι οι οικιστικές πιέσεις απειλούν τη μακροπρόθεσμη διατήρηση του μνημείου. Ο Δήμος του Δυρραχίου σχεδιάζει τώρα να απομακρύνει τις κατοικίες. Υπάρχουν διαδικαστικές δυσχέρειες και τα ψηφιδωτά και οι τοιχογραφίες σιγά-σιγά υποβαθμίζονται. Το 2013 το αμφιθέατρο καταγράφηκε, μαζί με άλλα 13 μνημεία από την Europa Nostra ως ένα από τα περισσότερο απειλούμενα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αλβανία Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Ελισάβετ του Κάλις
Η Ελισάβετ, πολων. Elżbieta z Kalisz (1263 - 28 Σεπτεμβρίου 1304) ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λεγκνίτσα.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς και της Αγίας Γιολέντα της Πολωνίας. Μικρότερη αδελφή της ήταν η Γιαντβίγκα της Μεγάλης Πολωνίας.
Ο σύζυγός της ξεκίνησε πόλεμο με τον Ερρίκο Γ΄ δούκα της Σιλεσίας-Γλόγκουφ, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Γκλόγκουφ μέχρι να απελευθερωθεί. Ο Ερρίκος Β΄ ήταν άρρωστος τη στιγμή της απελευθέρωσής του. Αυτό οφειλόταν στις συνθήκες τού περιορισμού του (ήταν κλειδωμένος σε ένα σιδερένιο κλουβί).
Η υγεία του δεν ανέκαμψε ποτέ και εκείνος φαίνεται να γνώριζε ότι δεν πρόκειται να ζήσει πολύ περισσότερο. Φοβούμενος για το μέλλον του δουκάτου του, το 1294 αποφάσισε να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της Αγίας Έδρας.
Ο Ερρίκος Β΄ απεβίωσε στις 22 Φεβρουαρίου 1296 και τάφηκε στο μοναστήρι της Αγ. Κλάρας του Βρότσλαφ. Εκείνη τη στιγμή όλοι οι γιοι του ήταν ανήλικοι, έτσι τέθηκαν υπό την εποπτεία του αδελφού του Μπόλκο Α΄.
Μετέπειτα ζωή
Η μητέρα και η μικρότερη αδερφή τής Ελισάβετ, η Άννα, είχαν πάει να ζήσουν σε ένα μοναστήρι μετά το τέλος του πατέρα της. Ο μεσαία αδελφή της Γιαντβίγκα παντρεύτηκε με τον Βλαντίσλαφ Α΄ τον Βραχύ και είχαν πολλά παιδιά, ανάμεσά τους ήταν η Ελισάβετ της Πολωνίας και ο Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας.
Η Ελισάβετ και τα παιδιά της πήγαν να ζήσουν με τον Βεντσέσλαο Β΄ της Βοημίας και την οικογένειά του. Εκεί ο Βεντσέσλαος Β΄ και η Ελισάβετ κανόνισαν ο γιος της Μπολέσλαφ Γ΄ να νυμφευτεί τη μικρότερη κόρη του Βεντσεσλάου Β΄, τη Μαργαρίτα.
Με την άφιξη του Μπολέσλαφ Γ΄ στην Αυλή της Βοημίας και μετά τη μνηστεία του με τη Μαργαρίτα, ο βασιλιάς του έδειχνε εύνοια. Αυτή η στάση προκάλεσε φόβο μεταξύ των πλησιέστερων αρρένων συγγενών τού βασιλιά, που είδαν τον νεαρό δούκα της Λεγκνίτσα ως πιθανό αντίπαλο του θρόνου. Ο Βεντσέσλαος Β΄ είχε γιο, αλλά ο ξαφνικός θάνατος του βασιλιά το 1305 και έναν χρόνο αργότερα η δολοφονία τού γιου αυτού και διαδόχου του Βεντσέσλαου Γ΄ στο Ολομόουτς, έκαναν την εύνοια να αποκτήσει σημασία απροσδόκητα. Έτσι ο Μπολέσλαφ Γ΄ ξεκίνησε τον αγώνα του για τον θρόνο της Βοημίας, παίρνοντας τον τίτλο τού haeres regni Poloniae (κληρονόμου του Πολωνικού βασιλείου).
Ο Μπολέσλαφ Γ΄ και η Μαργαρίτα παντρεύτηκαν το 1308 και είχαν τρία παιδιά. Ως τότε, η Ελισάβετ είχε αποβιώσει: αυτό έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου 1304 και τάφηκε μαζί με τον σύζυγό της στο μοναστήρι της Αγ. Κλάρας στο Βρότσλαφ.
Οικογένεια
Το 1273 η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λεγκνίτσα (1248–1296), ο οποίος ήταν γιος του Μπολέσλαφ Β΄ του Φαλακρού και της Χέντβιχ του Άνχαλτ. Το ζευγάρι είχε παιδιά:
Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας, πριγκίπισσα του Ζαλμ-Ζαλμ
Η Μαρία Χριστίνα (γερμ. Maria Christina, 17 Νοεμβρίου 1879 - 6 Αυγούστου 1962) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Διαδόχου του Ζαλμ-Ζαλμ.
Βιογραφία
Η Μαρία Χριστίνα Ισαβέλλα Ναταλία ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Δούκα του Κρόυ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1902 τον Εμμανουήλ του Ζαλμ-Ζαλμ (γιο του Αλφρέδου, 7ου Πρίγκιπα του Ζαλμ-Ζαλμ, και της Ρόζα Λύτσοβ), και είχε τέκνα:
Θεωρία αριθμών
Θεωρία Αριθμών είναι ο κλάδος των Θεωρητικών μαθηματικών, που ασχολείται με τις ιδιότητες των ακεραίων αριθμών, καθώς και με προβλήματα που προκύπτουν από τη μελέτη αυτή.
Ανάλογα από το είδος των προβλημάτων και από τις μεθόδους επίλυσής τους η Θεωρία Αριθμών χωρίζεται σε επιμέρους κλάδους.
Η Θεωρία Αριθμών, από τη σκοπιά του ευρύτερου κλάδου της Άλγεβρας, συχνά αποκαλείται ως Αριθμητική.
Σημαντικοί κλάδοι της θεωρίας αριθμών είναι η Αλγεβρική Θεωρία Αριθμών, η Αναλυτική Θεωρία Αριθμών, η Γεωμετρική Θεωρία Αριθμών, η Υπολογιστική Θεωρία Αριθμών και η Πιθανοθεωρητική Θεωρία Αριθμών.
Η θεωρία αριθμών βρίσκει ευρεία εφαρμογή στην Κρυπτογραφία.
Ο γνωστός και διακεκριμένος μαθηματικός Καρλ Φρίντριχ Γκάους, ανέφερε ότι «τα μαθηματικά είναι η βασίλισσα των επιστημών και η θεωρία αριθμών η βασίλισσα των μαθηματικών».
Κριτήρια διαιρετότητας
Η μελέτη της στοιχειώδους θεωρίας αριθμών μπορεί να μας δώσει κάποια κριτήρια διαιρετότητας για τους ακεραίους. Για παράδειγμα ένας αριθμός διαιρείται με το 5 αν το τελευταίο του ψηφίο διαιρείται με το 5, δηλ. είναι 0 ή 5. Ένας αριθμός διαιρείται με το 2 (είναι άρτιος) αν το τελευταίο του ψηφίο διαιρείται με το 2, δηλ. είναι 0, 2, 4, 6, 8. Ένας αριθμός διαιρείται με το 4 αν τα δύο τελευταία του ψηφία διαιρούνται με το 4· με το 8 αν τα τρία τελευταία του ψηφία διαιρούνται με το 8.
Είναι εύκολο να αποδειχθεί ότι ένας αριθμός διαιρείται με το 3 αν το άθροισμα των ψηφίων του διαιρείται με το 3. Αντίστοιχο κριτήριο ισχύει και για το 9.
Ένας αριθμός διαιρείται με το 7 αν: αποσπάσουμε το τελευταίο ψηφίο και αφαιρέσουμε το διπλάσιό του από τον αριθμό που σχηματίζεται από τα ψηφία που έμειναν και δούμε ότι είναι πολλαπλάσιο του 7. Για παράδειγμα, το 5537 διαιρείται με το 7; διπλασιάζω το τελευταίο ψηφίο 7 και το αφαιρώ από το 553: 553 - 7 x 2 = 539. Το 539 διαιρείται με το 7; 53 - 9 x 2 = 35. To 35 διαιρείται με το 7; ναι, άρα και το 539, όπως και το 5537. Το αποτελέσμα πρέπει να είναι σε απολύτη τιμή διότι αν θέλουμε να ακολουθήσουμε την παραπάνω διαδικασία με το αριθμό 119 για παράδειγμα, έχουμε 9 x 2 = 18. Άρα πρέπει απο το υπόλοιπο του αριθμού (δηλαδή το 11) να αφαιρέσουμε το 18, όμως 11 - 18 = -7. Άρα στην εξίσωση το υπόλοιπο μπαίνει σε απόλυτη τιμή. (11 - 18 = |-7| => |-7| = 7, όπου ναι το 7 διαιρείται με τον εαυτό του)
Ένας αριθμός διαιρείται με το 6 αν διαιρείται με το 2 και με το 3. Όμοια για τους σύνθετους αριθμούς· ώστε αρκεί να βρούμε κριτήρια για τους πρώτους αριθμούς. Ένας αριθμός διαιρείται με το 11 αν τα ψηφία του προστεθούν και αφαιρεθούν εναλλάξ και ο αριθμός που προκύπτει διαιρείται με το 11. Για παράδειγμα το 613261 δίνει +6-1+3-2+6-1 = 11, που διαιρείται με το 11, άρα και ο αρχικός αριθμός.
Τα κριτήρια αυτά μας βοηθάνε να κάνουμε υπολογισμούς χρήσιμους στη Θεωρία Αριθμών ταχύτερα.
Γκαμπαρί
Ο όρος γκαμπαρί χρησιμοποιείται κυρίως από τους ναυπηγούς ξύλινων σκαφών. Προέρχεται από τη γαλλική γλώσσα (λε γκαμπαρί) που σημαίνει σανίδωμα επί της οποίας σχεδιάζονται οι νομείς (κοινώς στραβόξυλα) και τα εγκοίλια (κοινώς πόστες), σε φυσικό μέγεθος, του υπό ναυπήγηση σκάφους. Επίσημα χρησιμοποιείται ο όρος «ιχνάριο», αλλά πολύ σπάνια.
Οι ομώνυμες εκφράσεις: «σκάφος με ωραίο γκαμπαρί» ή «με ωραίο αχνάρι» είναι το αυτό με το λεγόμενο σήμερα «ωραίο σκαρί».
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία Κατηγορία:Πλοίο
Live Tracks
Το Live Tracks είναι ένα live άλμπουμ των Green Day που κυκλοφόρησε αποκλειστικά σε Ιαπωνία και Αυστραλία από την Reprise. Ηχογραφήθηκε στο Jannus Landing της Φλόριντα στις 11 Μαρτίου 1994 και κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά στις 25 Μαρτίου 1995. Περιέχει τρία τραγούδια από το Kerplunk και τέσσερα τραγούδια από το Dookie (το "Welcome to Paradise" συμπεριλαμβανόταν και στα δύο). Δεν κατάφερε ποτέ να μπει στα charts.
Συντελεστές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Ερκιβάν
Το Ερκιβάν (επίσης, Αρκιβάν, Αρκαβάν, Αρκεσάι, Αρκεβάκ, Αρκεβάν, και Αρκεγουάν) είναι χωριό και ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στην επαρχία Μασάλι του Αζερμπαϊτζάν. Με 15.654 κατοίκους, το Ερκιβάν είναι η μεγαλύτερη αγροτική κοινότητα σε όλο το Αζερμπαϊτζάν. . Η ζώνη ώρας είναι η UTC+04:00, όλο τον χρόνο, καθώς το 2016 καταργήθηκε η θερινή ώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μασάλλι
Λέο Εσάκι
Ο Ρεόνα Εσάκι (江崎 玲於奈, γενν. 12 Μαρτίου 1925), γνωστός και ως Λέο Εσάκι (Leo Esaki), είναι Ιάπωνας φυσικός, ο οποίος μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1973 με τους Ίβαρ Γιέβερ και Μπράιαν Τζόζεφσον για την ανακάλυψη του κβαντικού φαινομένου σήραγγας στα ηλεκτρόνια. Είναι επίσης γνωστός για την εφεύρεση της διόδου Εσάκι, που εκμεταλλευόταν το παραπάνω φαινόμενο, ενώ υπήρξε και πρωτοπόρος στα υπερπλέγματα ημιαγωγών.
Σπουδές
Ο Εσάκι γεννήθηκε στο Τακαΐντα-μούρα του Νομού Οσάκα της νότιας Ιαπωνίας (οικισμός ενσωματωμένος σήμερα στην πόλη Χιγκάσιοσάκα), αλλά μεγάλωσε στο Κιότο. Στο γυμνάσιο Ντοσίσα είχε την πρώτη επαφή του με τον αμερικανικό πολιτισμό και με τον Χριστιανισμό. Μετά σπούδασε φυσική στο Τόκιο, όπου επέζησε από τον αεροπορικό Βομβαρδισμό της πόλεως τον Μάρτιο του 1945 ως φοιτητής.
Ο Εσάκι πήρε το πτυχίο του το 1947 και το διδακτορικό του το 1959 από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο.
Η δίοδος Εσάκι
thumb|Ο Λέο Εσάκι σε ώρα εργασίας στο εργαστήριο της Sony στο Τόκιο, στις 27 Ιουνίου 1959 Από το 1947 έως το 1960 ο Εσάκι εργαζόταν στις εταιρείες Kawanishi (τη σημερινή Fujitsu Ten) και Tokyo Tsushin Kogyo (γνωστή σήμερα ως Sony). Στο μεταξύ οι Αμερικανοί φυσικοί Τζον Μπαρντίν, Γουόλτερ Χάουζερ Μπράταιην και Γουίλλιαμ Μπράντφορντ Σόκλεϋ εφεύραν το τρανζίστορ, κάτι που ενεθάρρυνε τον Εσάκι να αλλάξει αντικείμενο ερευνών, από τη λυχνία κενού στο γερμάνιο και στο πυρίτιο υψηλών προσμίξεων, στη Sony. Ένα έτος αργότερα, συνειδητοποίησε ότι όταν η ένωση PN στο γερμάνιο αποκτά πολύ μικρό πλάτος, το ηλεκτρικό ρεύμα κυριαρχείται από την επίδραση του φαινομένου σήραγγας και, ως αποτέλεσμα ανεκάλυψε ότι καθώς η ηλεκτρική τάση αυξάνεται, το ρεύμα μειώνεται αντιστρόφως, υποδεικνύοντας αρνητική αντίσταση. Αυτή του η ανακάλυψη υπήρξε η πρώτη στην ιστορία της φυσικής επίδειξη φαινομένων σήραγγας σε στερεό και σηματοδότησε τη γένεση νέων ηλεκτρονικών διατάξεων, γνωστών ως διόδων Εσάκι ή διόδων (φαινομένου) σήραγγας. Το θέμα της διδακτορικής διατριβής του στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο ήταν ακριβώς αυτή η εφαρμογή.
Το 1973 ο Εσάκι τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για τις έρευνές του περί το 1958 στο φαινόμενο σήραγγας στα ηλεκτρόνια στερεών σωμάτων.
Το υπερπλέγμα ημιαγωγών
Το 1960 ο Εσάκι εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου εργάσθηκε στο Ερευνητικό Κέντρο «Thomas J. Watson» της IBM, όπου ανακηρύχθηκε σε IBM Fellow το 1967. Εκεί προέβλεψε ότι υπερπλέγματα (superlattices) ημιαγωγών (δηλαδή περιοδικές δομές στρώσεων από δύο ή περισσότερα διαφορετικά υλικά) θα προκαλούσαν ένα διαφορικό φαινόμενο αρνητικής αντιστάσεως εξαιτίας τεχνητώς επαγόμενων μονοδιάστατων περιοδικών μεταβολών στη δομή των κρυστάλλων ημιαγωγών. Η μοναδική του μέθοδος «επιταξίας με μοριακή ακτίνα» (molecular beam epitaxy) για την ανάπτυξη κρυστάλλων λεπτής επιστρώσεως μπορεί να ρυθμισθεί με αρκετή ακρίβεια σε «υψηλό» κενό αέρα. Η πρώτη του δημοσίευση για το υπερπλέγμα ημιαγωγών έγινε το 1970. Σύμφωνα με τον ίδιο: «Η αρχική εκδοχή της εργασίας απορρίφθηκε όταν υποβλήθηκε για δημοσίευση στη Physical Review εξαιτίας της, ενδεικτικής ελλείψεως φαντασίας, απόψεως του κριτή του ότι ήταν υπερβολικά ανεδαφική και δεν περιείχε νέα φυσική. Ωστόσο η ίδια πρόταση έγινε γρήγορα δεκτή από το Γραφείο Ερευνών του Στρατού...»
Το 1972 ο Εσάκι εφάρμοσε την επινόησή του των υπερπλεγμάτων σε ημιαγωγούς της ομάδας III-V και αργότερα η ιδέα αυτή επηρέασε πολλές περιοχές της επιστήμης υλικών, όπως τα μέταλλα και τα μαγνητικά υλικά. Κέρδισε το Μετάλλιο Τιμής του IEEE «για συνεισφορές και καθοδήγηση των ερευνών για το φαινόμενο σήραγγας, τα υπερπλέγματα ημιαγωγών και τα κβαντικά φρέατα» το 1991 και το Βραβείο Ιαπωνίας το 1998 «για τη δημιουργία και την ιδέα των τεχνητών κρυστάλλων υπερπλέγματος, που οδήγησε στην παραγωγή νέων υλικών με χρήσιμες εφαρμογές».
Οι πέντε αρνητικοί κανόνες του Εσάκι
Στη Συνάντηση βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου το 1994 ο Εσάκι πρότεινε τον παρακάτω κατάλογο με 5 «μη», που θα έπρεπε να συμβουλεύεται ο καθένας για την ανάδειξη των δημιουργικών δυνατοτήτων του. Δύο μήνες αργότερα, ο πρόεδρος της Επιτροπής Νόμπελ για τη Φυσική Καρλ Νόρντλινγκ συμπεριέλαβε τον κατάλογο στη δική του ομιλία.
Μετέπειτα χρόνια
Ο Εσάκι επανεγκαταστάθηκε το 1992 στην Ιαπωνία, όπου χρημάτισε πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Τσουκούμπα και του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Σιμπαούρα. Από το 2006 είναι πρόεδρος του Κολεγίου Φαρμακολογίας της Γιοκοχάμα.
Σε αναγνώριση των συνεισφορών των τιμημένων με Νόμπελ επιστημόνων Σιν-Ιτίρο Τομονάγκα, Λέο Εσάκι και Μακότο Κομπαγιάσι, τα μπρούντζινα αγάλματά τους στήθηκαν το 2015 στο Κεντρικό Πάρκο Αζούμα 2 στην Τσουκούμπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες φυσικοί Κατηγορία:Ιάπωνες εφευρέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Ιάπωνες νομπελίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τόκιο
Οβτσουμπέρε
Η Οβτσουμπέρε (ή Οβτσουντάρα, γνωστή ως Κουλιμπίνκα μέχρι το 1998) είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Μπιλασουβάρ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.595 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπιλασουβάρ
Τζον Όλιβα
{{Πληροφορίες μουσικού }} Ο Τζον Όλιβα (αγγλ. Jon Oliva, 22 Ιουλίου 1960) είναι Αμερικανός κιμπορντίστας και πιανίστας, γνωστότερος ως ιδρυτικό μέλος του heavy metal συγκροτήματος Savatage, ενώ από το 1993 και έπειτα είναι ο βασικός συνθέτης και τραγουδιστής των Trans-Siberian Orchestra.
Η αρχή και Avatar
Ο Τζον Όλιβα γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης το 1960. Ξεκίνησε να παίζει μουσική στα έντεκα του χρόνια, ασχολούμενος με το πιάνο. Η οικογένεια του μετακόμισε στην Καλιφόρνια το 1972 και τέσσερα χρόνια αργότερα στο Ντούνεντιν της Φλόριντα. Μαζί με τον αδελφό του, Κρις, έδωσαν την πρώτη τους συναυλία σε ένα πάρτι παίζοντας τραγούδια των Kiss, Black Sabbath, Deep Purple και ZZ Top.
Το 1977, σταμάτησε την φοίτηση του στο λύκειο και εντάχθηκε στους Metropolis, με τους οποίους έπαιζε πέντε συναυλίες ανά εβδομάδα κερδίζοντας 80 δολάρια για κάθε εμφάνιση. Το συγκρότημα έπαιζε κατά βάση διασκευές στους Bad Company, Kiss και Alice Cooper. Την επόμενη χρονιά, ηχογράφησαν το σινγκλ "Take Off With The Crowd", το οποίο πωλούνταν στις συναυλίες τους στην ευρύτερη περιοχή της Φλόριντα.
Οι Metropolis διαλύθηκαν στα τέλη του 1978 και ο Όλιβα θέλησε να συνεργαστεί με τον αδελφό του, ο οποίος έπαιζε κιθάρα. Αρχικά, η συγκεκριμένη προσπάθεια δεν ευδοκίμησε και ο Τζον Όλιβα εντάχθηκε στους Alien, αλλά λόγω της διαφωνίας του με τα μέλη του συγκεκριμένου σχήματος, τα δύο αδέλφια ένωσαν τις δυνάμεις τους σχηματίζοντας τους Avatar. Το συγκεκριμένο πενταμελές σχήμα οδηγούνταν από τον Τζον στα φωνητικά και τα τύμπανα και τον αδελφό του, Κρις, στην κιθάρα, αλλά έντονες διαφωνίες με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος οδήγησαν στην διχοτόμηση. Στο συγκρότημα εντάχθηκε ο ντράμερ Στιβ Γουόχολζ και δύο χρόνια αργότερα ο μπασίστας Κιθ Κόλινς, με τον Τζον Όλιβα να αναλαμβάνει αποκλειστικά τα φωνητικά. Τα τραγούδια "Rock Me" και "Minus Love" συμπεριλήφθηκαν στην συλλογή "The Pirate Album" του ραδιοφωνικού σταθμού "WYNF" και οι Avatar δέχθηκαν πρόταση συνεργασίας από τον Νταν Τζόνσον της "Par Records". Το συγκρότημα ηχογράφησε το ΕΡ "City Beneath the Surface", το οποίο κυκλοφόρησε στον περιορισμένο αριθμό των χιλίων αντιτύπων.
Savatage
thumb|230px|Φωτογραφία του Τζον Όλιβα από το 2013
Λίγο αργότερα, ο Τζόνσον ώθησε το συγκρότημα στην ηχογράφηση ενός δίσκου, χορηγώντας 3.000 δολάρια για το συγκεκριμένο εγχείρημα. Μετά την ηχογράφηση 15 τραγουδιών μέσα σε μόλις δύο ημέρες, αποφασίστηκε να πραγματοποιηθούν δύο κυκλοφορίες, με πρώτη εξ αυτών το άλμπουμ "Sirens". Την παραμονή της κυκλοφορίας του άλμπουμ αποφασίστηκε η αλλαγή του ονόματος του σχήματος σε Savatage, λόγω της ύπαρξης ενός ευρωπαϊκού συγκροτήματος με την ονομασία Avatar.
Ο πρώτος δίσκος των Savatage έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές και το συγκρότημα δέχτηκε πρόταση συνεργασίας από την "Atlantic Records", το οποίο ενεργοποιήθηκε μετά την κυκλοφορία του ΕΡ "The Dungeons Are Calling" για την ολοκλήρωση του συμβολαίου με την "Par".
Το Νοέμβριο του 1984, μπήκαν στα "Bearsville Studios" ηχογραφώντας το "Power of the Night" σε παραγωγή του Μαξ Νόρμαν. Κατά την διάρκεια της περιοδείας "Monsters of the Universe" του 1985, το συγκρότημα αντικατέστησε τον Κιθ Κόλινς με τον Τζόνι Λι Μίντλτον και ηχογράφησαν το "Fight for the Rock" στο Λονδίνο. Το υλικό που αποτέλεσε τον δίσκο είχε αρχικά γραφτεί για προσωπική κυκλοφορία του Τζον Όλιβα, όπως και για άλμπουμ άλλων καλλιτεχνών, αλλά μετά από πιέσεις των μάνατζερ τους, αναγκάστηκαν να το συμπεριλάβουν στον συγκεκριμένο δίσκο, προς δυσαρέσκεια του Όλιβα και των υπόλοιπων μελών του σχήματος.
Μετά το τέλος της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ, ο Όλιβα επικοινώνησε με τον παραγωγό Πωλ Ο'Νηλ, ο οποίος ανέλαβε το συγκρότημα κατά τις ηχογραφήσεις του επόμενου τους δίσκου, βοηθώντας τους με την ιδέα να διασκευάσουν το "Hall of the Mountain King" του Έντβαρ Γκρηγκ. Ο ομώνυμος δίσκος περιείχε το πρώτο βίντεο κλιπ του συγκροτήματος με τίτλο "24 Hours Ago", ενώ βίντεο γυρίστηκε και για το ομώνυμο κομμάτι. Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε μαζί με τους Megadeth και τους Dio, με τον Όλιβα να εθίζεται στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, αναγκαζόμενος μετά το πέρας της περιοδείας να μπει σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης.
Μετά την επιστροφή του στην ενεργό δράση, οι Savatage ηχογράφησαν το "Gutter Ballet", του οποίου το ομώνυμο κομμάτι εμπνεύστηκε ο Όλιβα μετά την παρακολούθηση της παράστασης "Το Φάντασμα της Όπερας". Μετά την επιτυχία του δίσκου, ο Κρις Όλιβα βρήκε ένα έργο που είχε γράψει ο Ο'Νηλ δέκα χρόνια νωρίτερα και εντυπωσιάστηκε από την κεντρική ιδέα του, αποφασίζοντας αυτό να είναι το θέμα του επόμενου τους δίσκου. Ο Τζον Όλιβα έπαιξε και τα τύμπανα σε κάποια από τα τραγούδια του δίσκου, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1991 με τίτλο "Streets: A Rock Opera", περιλαμβάνοντας 16 από τα 26 τραγούδια τα οποία συνολικά ηχογραφήθηκαν.
Doctor Butcher και απώλεια του Κρις Όλιβα
Μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας το 1992, ο Τζον Όλιβα αποφάσισε να σταματήσει την καριέρα του ως ενεργός μουσικός και να συνεχίσει να βοηθάει το συγκρότημα ως συνθέτης. Όταν σταμάτησε από το συγκρότημα, ο Όλιβα ασχολήθηκε με το πρότζεκτ του, Doctor Butcher και επέλεξε το νέο τραγουδιστή των Savatage, Ζακ Στίβενς. Το "Edge of Thorns" κυκλοφόρησε το 1993 με τον ίδιο να συμμετέχει ως γκεστ. Την ίδια περίοδο, ηχογράφησε μαζί με τον κιθαρίστα Κρίς Κάφερι το ομώνυμο άλμπουμ των Doctor Butcher, με προϋπολογισμό 8.000 δολαρίων. Για την προώθηση του άλμπουμ, πραγματοποίησαν μερικές εμφανίσεις στην Τάμπα της Φλόριντα. Επίσης, ο Πωλ Ο'Νηλ και ο Μπομπ Κίνκελ έγραψαν το θεατρικό έργο σε ύφος Μπρόντγουεϊ, "Romanov" και ο Όλιβα έγραψε μαζί τους την μουσική για την συγκεκριμένη παραγωγή, η οποία δεν παρουσιάστηκε ποτέ.
thumb|270px|Οι Pain ζωντανά το 2009 Στις 17 Οκτωβρίου 1993, ο αδελφός του Τζον, Κρις έχασε την ζωή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ενώ πήγαινε σε τοπικό φεστιβάλ της Φλόριντα με την σύζυγο του.
Επιστροφή στους Savatage, Trans-Siberian Orchestra και Pain
Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα ο Τζον Όλιβα επέστρεψε στο στούντιο για την ηχογράφηση του δίσκου "Handful of Rain" των Savatage, στον οποίο έπαιξε κιθάρα, πλήκτρα, τύμπανα, μπάσο και έκανε δεύτερα φωνητικά, με τον Ζακ Στίβενς στα κύρια φωνητικά και τον Άλεξ Σκόλνικ στην σόλο κιθάρα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1994 και κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του ηχογραφήθηκε το ζωντανό άλμπουμ "Japan Live '94".
Η επίσημη επιστροφή του Όλιβα στους Savatage πραγματοποιήθηκε το 1995, όπου με την προσθήκη των κιθαριστών Κρις Κάφερι και Αλ Πιτρέλλι, το συγκρότημα επέστρεψε στο ύφος της ροκ-όπερας με τους δίσκους "Dead Winter Dead", "The Wake of Magellan" και "Poets and Madmen". Η επιτυχία του σινγκλ "Christmas Eve/Sarajevo 12-24" οδήγησε στην δημιουργία του συγκροτήματος Trans-Siberian Orchestra μαζί με τον Πωλ Ο'Νηλ και τον Αλ Πιτρέλλι, τον Τζόνι Λι Μίντλτον, τον Κρις Κάφερι, τον Τζεφ Πλέιτ και τον Ζακ Στίβενς να συμμετέχουν στις ηχογραφήσεις δίσκων όπως το "Christmas Eve and Other Stories" (1996), το "The Christmas Attic" (1998), το "Beethoven's Last Night" (2000), το "The Lost Christmas Eve" (2004) και το "Night Castle" (2009). Το συγκεκριμένο συγκρότημα έχει γνωρίσει πολύ μεγάλη επιτυχία με δύο πολυπλατινένιους, δύο πλατινένιους και έναν χρυσό δίσκο, ενώ το προαναφερθέν σινγκλ έχει βραβευθεί ως χρυσό. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις προσελκύουν πολύ μεγάλους αριθμούς θεατών, με χαρακτηριστική την εμφάνιση τους την πρωτοχρονιά του 2014 μπροστά σε ένα εκατομμύριο θεατές στην Πύλη του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο.
Οι Savatage σταμάτησαν τις ηχογραφήσεις και τις ζωντανές τους εμφανίσεις το 2002. Την επόμενη χρονιά, ο Όλιβα δημιούργησε τους Pain κυκλοφορώντας το " 'Tage Mahal" το 2004 μέσω της "SPV/Steamhammer". Ακολούθησε το "Maniacal Renderings" μέσω της "AFM Records" τον Σεπτέμβριο του 2006, το "Global Warning" δύο χρόνια αργότερα και το "Festival" το 2010.
Στις 21 Ιουνίου 2013, κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Όλιβα με τίτλο "Raise the Curtain". Έναν χρόνο αργότερα, ανακοινώθηκε η επανένωση των Savatage για ζωντανές εμφανίσεις, με πρώτη αυτήν στο φεστιβάλ του "Wacken Open Air 2015".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Όντο Α΄ του Σαμπλίτ
Ο Όντο/Εύδης Α΄, γαλλ.: Eudes Ο I er de Champlitte ο λεγόμενος Καμπανίτης, γαλλ''. Champenois'' (1123 - π. 1187) από τον Οίκο του Μπλουά, ήταν κύριος του Σαμπλίτ, υποκόμης του Ντιζόν, και επίσης διεκδικητής του τίτλου του κόμη της Καμπανίας. Ήταν γιος του Ούγου Α΄ κόμη της Καμπανίας και της Ισαβέλλας των Ιβρέα, κόρης του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Κατά τη γέννησή του το 1123, ο κόμης της Καμπανίας Ούγος Α΄ δεν αναγνώριζε τη νομιμότητά του και τον έδιωξε με τη μητέρα του. Το 1125 αποφασίζει να γίνει Ναΐτης ιππότης. Στη συνέχεια αποκλήρωσε τον Όντο Α΄ και κληροδότησε την κομητεία της Καμπανίας στον ανιψιό του Τιμπώ/Θεοβάλδο Β΄ που έγινε κόμης της Καμπανίας.
Τον Όντο Α΄ ανέλαβε στη συνέχεια η μητρική του οικογένεια και έγινε κύριος του Σαμπλίτ, το οποίο πιθανότατα κληρονόμησε από τη μητέρα του Iσαβέλλα ή από τη γενναιοδωρία του θείου του Ρενώ Γ΄ κόμη της Βουργουνδίας. Περιήλθαν επίσης στην κατοχή του τα Πορ-συρ-Σαόν και Σανβάν (Champvans).
Θα πάρει το παρωνύμιο Όντο ο Καμπανίτης (Eudes le Champenois) σε ανάμνηση του τόπου γέννησής του και των αξιώσεων που είχε στην κομητεία της Καμπανίας.
Γύρω στο 1137, ο γάμος του με τη Συμπίλ ντε Λα Φερτέ, έφερε τον τίτλο του υποκόμη του Ντιζόν στον κλάδο των Σαμπλίτ-Πονταγιέ.
Το 1143 οι αξιώσεις του φαίνεται ότι μπορούσαν να πραγματοποιηθούν. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας βρέθηκε σε πόλεμο με τον Tιμπώ/Θεοβάλδο Β΄ κόμη της Καμπανίας. Ο βασιλιάς κατέλαβε την πόλη Βιτρύ και έδωσε στον Όντο Α΄ την κατοχή αυτής της πόλης, πιθανώς με στόχο να του παραχωρήσει στη συνέχεια ολόκληρη την κομητεία της Καμπανίας. Ωστόσο η ειρήνη μεταξύ του βασιλιά και του κόμη αποκαταστάθηκε, και ο Όντο Α΄ αναγκάστηκε να παραδώσει την πόλη.
Το 1148, με το τέλος τού θείου του Ρενώ Γ΄, η κομητεία της Βουργουνδίας επέστρεψε στη Βεατρίκη Α΄ της Βουργουνδίας, που οκτώ χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας. Ο Όντο Α΄ έγινε έτσι εξάδελφος με γάμο του Γερμανού αυτοκράτορα, ο οποίος του παραχώρησε την επικαρπία τριών φέουδων από το κτήμα του Ρενώ Γ΄: Κενζέ (Quingey), Λ'Ιλ-συρ-λε-Ντου (Isle-sur-le-Doubs) και Λα Λουά (Loye).
Το 1171 συνόδευσε τον Ούγο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και τον Στέφανο Α΄ κόμη του Σανσέρ σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.
Οικογένεια
Γύρω στο 1137 νυμφεύτηκε τη Σύβιλλα του Λα Φερτέ, κόρη του Ούγου του Μπωμόν και της Mατθίλδης του Λα Φερτέ (και ανιψιάς του Ζοσμπέρ Β΄ του Λα Φερτέ, υποκόμη του Ντιζόν, και πιθανώς εγγονή του Ζοσπέρ Α΄ σενεσάλη του Ούγου Α΄ κόμη της Καμπανίας), από τον οποίο έχει έξι γνωστά παιδιά :
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά Κατηγορία:Ιστορία της Βουργουνδίας
Μπουργκινιόν-λε-Κονφλάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Φραγκίσκος Γκάλι
Ο Φραγκίσκος Γκάλι ήταν σπουδαίος Ισπανός θαλασσοπόρος που έδρασε τον 16ο αιώνα. Στα ταξίδια του ανακάλυψε ακτές της βόρειας αμερικανικής ηπείρου και συγκεκριμένα το 1582 τις ακτές της Νέας Καλιφόρνιας όπου και προσέγγισε και τις ακτές όπου σήμερα βρίσκεται η πόλη Άγιος Φραγκίσκος (Σαν Φρανσίσκο).
Παραπομπές
Γκάλι Γκάλι
Γιωτοποιημένο άλφα
right|200px Το γιωτοποιημένο άλφα (Ꙗ, ꙗ) είναι ένα γράμμα του κυριλλικού αλφαβήτου, χρησιμοποιείται σήμερα μόνο στην Εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Είναι ασυνήθιστο μεταξύ των πρώτων κυριλλικών γραμμάτων επειδή δεν έχουν άμεσο αντίστοιχο στα Γλαγολιτικά χρησιμοποιείται για το ζευγάρι των /e/ και /ja/.
Χρήση
Ως εκ τούτου, πολλά αρχαία κυριλλικά κείμενα (ιδιαίτερα εκείνα με Γλαγολιτικά προηγούμενα), μπορούν να χρησιμοποιούν το Ѣ για τους δύο αυτούς σκοπούς, η πρακτική αυτή συνεχίζεται στο δέκατο τέταρτο αιώνα, αλλά είναι πολύ πιο συχνή στη Νότια σλαβονική από την Ανατολή σλαβική περιοχή. Παρ 'όλα αυτά, το Ꙗ μαρτυρείται στα πρώτα σωζόμενα γραπτά κυριλλικά, όπως για παράδειγμα το Codex Suprasliensis και Σαββίνα Kniga. Συνέχισε σε χρήση στη σερβική μέχρι τις ορθογραφικές μεταρρυθμίσεις του Βουκ Κάρατζιτς, και στη βουλγαρική γλώσσα (όπου απέκτησε επίσης μια αστική παραλλαγή ανάγλυφο script) μέχρι τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Μεταξύ της Ανατολικής Σλαβικικής, η μετατροπή του [E], κατά πάσα πιθανότητα σε [AE], και την επακόλουθη συνένωση αυτού του ήχου με το / / φωνήματος σήμαινε ότι το γράμμα Ѧ αποκτήσει την ίδια λειτουργία με το Ꙗ, και οι δύο ήρθαν να θεωρηθούν ως παραλλαγές του ίδιου εγγράφου. Αυτή εξακολουθεί να είναι η περίπτωση στη σύγχρονη εκκλησιαστική σλαβονική, όπου, σε γενικές γραμμές, το Ꙗ χρησιμοποιούταν αρχικά και το Ѧ αλλού, αν και κατ 'εξαίρεση μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν άλλες διακρίσεις, όπως εκείνη μεταξύ ѧ̓зыкъ «γλώσσα» και ꙗ ̓зыкъ «λαός».
Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο
Τζον Γκέι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Αχιλλέας
Ο θυμός/μήνις του Αχιλλέα, αποτελεί το κύριο θέμα του έπους του Ομήρου, Ιλιάδα.
Μετά την επίθεση και την καταστροφή που προκάλεσε ο Αχιλλέας, στο τόπο της Βρισηίδας, καθώς και τον θάνατο του άνδρα της, για να την παρηγορήσει ο Πάτροκλος, της υποσχέθηκε να την παντρέψει με τον απαγωγέα της, του οποίου έγινε η ευνοούμενη και αγαπημένη σκλάβα. Αργότερα, όταν η συνέλευση των πολιορκητών στον Τρωικό Πόλεμο υποχρέωσε τον Αγαμέμνονα, ύστερα από συμβουλή του μάντη Κάλχα, να επιστρέψει τη σκλάβα του, Χρυσηίδα, στον πατέρα της, ο Αγαμέμνων ζήτησε ως αντάλλαγμα τη Βρισηίδα. Απέστειλε τους αγγελιαφόρους του, τον Ταλθύβιο και τον Ευρυβάτη, και πήραν τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα. Μετά από αυτό, ο Αχιλλέας θύμωσε και αρνήθηκε να πολεμήσει. Αυτός ο θυμός («μήνις») του Αχιλλέα αποτελεί το θέμα του έπους Ιλιάδα του Ομήρου, όπως γράφουν και οι πρώτοι δύο στίχοι του διάσημου αυτού έργου.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία είναι αμφίβολη. Σύμφωνα με τον καθηγητή και μεταφραστή της Ιλιάδας Στ. Κακριδή, επρόκειτο για αρχαίο θεό του νερού, εξού και η ινδοευρωπαϊκή ρίζα αχ-, που εξέπεσε στη θέση του ημίθεου στα ομηρικά χρόνια. Κατά μία άλλη άποψη, ο Ἀχιλλεύς στην αρχ. ελλ. ετυμολογία προέρχεται από το «ἄχος» (αρσ.) (θλίψη, πόνος) και το «ἴλλω» (περιπλανιέμαι, τριγυρνώ) δηλαδή «αυτός που τριγυρίζει θλιμμένος». Κατά μια άλλη, πιο πρόσφατη άποψη, μπορεί να προέρχεται και από το «ἄχος» και το «λεώς» (λαός), δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη ή και πόνο στο λαό», δηλαδή στους εχθρούς.
Γέννηση
Ο Αχιλλέας ήταν γιος του Πηλέως (γι' αυτό τον αποκαλούσαν και Πηλείδη), βασιλιάς των Μυρμιδόνων στη Φθία (πιθανόν στη νότια Θεσσαλία, η περιοχή γύρω από τα Φάρσαλα ) και της Νηρηίδας Θέτιδος. Ο θεός Δίας και ο θεός Ποσειδώνας συναγωνίστηκαν για το χέρι της μέχρι που ένα μαντείο αποκάλυψε ότι θα γεννούσε ένα γιο καλύτερο και πιο δυνατό από τον πατέρα του, οπότε και πολύ σοφά επέλεξαν να τη δώσουν σε κάποιον άλλο. Σύμφωνα με το μετα-Ομηρικό μύθο, η Θέτις προσπάθησε να κάνει τον Αχιλλέα άτρωτο, βουτώντας τον στα νερά της Στύγας, όμως πιάνοντάς τον από τη φτέρνα, τον άφησε τρωτό σ' αυτό το σημείο. (Δείτε Αχίλλειος πτέρνα). Ο Όμηρος, εν τούτοις, αναφέρει ένα ελαφρύ τραυματισμό του στην Ιλιάδα. Σε μια νεότερη και λιγότερο δημοφιλή εκδοχή, η Θέτιδα άλειφε το αγόρι με αμβροσία κι έπειτα το έβαζε κάθε βράδυ πάνω από τη φωτιά ώστε να κάψει τα θνητά μέρη του κορμιού του. Όταν μια νύχτα ο Πηλέας είδε τη Θέτιδα να κάνει κάτι τέτοιο τρόμαξε (επειδή νόμιζε ότι ήθελε να σκοτώσει το παιδί) και γι'αυτό γρήγορα πήγε και τράβηξε τον Αχιλλέα από τη φωτιά. Εξοργισμένη, η Θέτιδα εγκατέλειψε πατέρα και γιο και επέστρεψε στη θάλασσα, κοντά στις αδερφές της, τις Νηρηίδες. Ο Πηλέας τον έδωσε μαζί με τον μικρό φίλο του, τον Πάτροκλο στον κένταυρο Χείρωνα, στο όρος Πήλιο, να τον μεγαλώσει.
Ο Αχιλλέας στην αυλή του Λυκομήδη
Σε μια μετα-Ομηρική (αλλά δημοφιλή) εκδοχή του μύθου, ο μάντης Κάλχας δήλωσε ότι οι Έλληνες δεν θα μπορούσαν να νικήσουν δίχως τη βοήθεια του Αχιλλέα, όμως η μητέρα του, η Θέτιδα, ήξερε ότι η μοίρα του ήταν να πεθάνει αν πήγαινε στην Τροία. Έτσι τον έκρυψε στην αυλή του Λυκομήδη στη Σκύρο, μεταμφιεσμένο σε κορίτσι. Εκεί είχε ένα δεσμό με τη Δηιδάμεια με αποτέλεσμα ένα γιο, το Νεοπτόλεμο. Ανακαλύφθηκε, όμως, από τον πανούργο Οδυσσέα, που αφότου έμαθε που κρυβόταν ο Αχιλλέας, έφτασε στη Σκύρο μαζί με τον παιδικό φίλο του Αχιλλέα, τον Πάτροκλο και το δάσκαλο του, τον Φοίνικα. Μεταμφιεσμένος σε γυρολόγο με κοσμήματα και φορέματα πήγε στο παλάτι του Λυκομήδη και εκεί συνάντησε τον ίδιο, τις κόρες του και τον Αχιλλέα. Ο Οδυσσέας με άδεια του Λυκομήδη, άφησε τα κοσμήματα και τα φορέματα μπροστά στις βασιλοπούλες. Όμως ο Οδυσσέας είχε κρύψει και ένα σπαθί κάτω από τα φορέματα. Έτσι ενώ οι κοπέλες δοκίμαζαν τα φορέματα ο Αχιλλέας βρήκε το σπαθί το τράβηξε και έτσι ο Οδυσσέας κατάλαβε ποιος είναι. Εναλλακτικά, εντοπίστηκε με τον ήχο μίας σάλπιγγας, όπου αντί να δειλιάσει, άρπαξε ένα δόρυ ώστε να απωθήσει τους εισβολείς. Από εκεί και πέρα χρειάστηκε ελάχιστη πειθώ από τον Οδυσσέα, τον Πάτροκλο και τον Φοίνικα για να αποφασίσει να πάει στην Τροία.
Λογομαχία Αχιλλέα - Οδυσσέα
Ο Αγαμέμνονας πήγε σε ένα μαντείο και ρώτησε εάν η εκστρατεία στην Τροία θα είναι επιτυχημένη. Το μαντείο αποκρίθηκε στο ερώτημα του Αγαμέμνονα και του απάντησε ότι εάν δει δύο από τους πιο γενναίους Αχαιούς βασιλιάδες να λογομαχούν τότε η εκστρατεία θα έχει επιτυχία. Πραγματικά σε ένα δείπνο συζητήθηκε το πώς θα κατακτηθεί η Τροία. Ο Αχιλλέας υποστήριζε ότι η Τροία θα κατακτηθεί με τη δύναμη των χεριών ενώ ο Οδυσσέας υποστήριζε ότι η Τροία θα πέσει με τον δόλο. Ο Αγαμέμνονας γνωρίζοντας για την εκπλήρωση του χρησμού καθώς δεν το είχε πει σε κανέναν, έβλεπε το καβγά χαμογελώντας.
Τήλεφος
Όταν οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στην Αυλίδα για πρώτη φορά, έκαναν θυσίες στους θεούς και έπειτα ξεκίνησαν να πλέουν για την Τροία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, σταμάτησαν στη Μυσία, η οποία είχε για βασιλιά τον Τήλεφο. Νομίζοντας πως είναι η Τροία, οι Αχαιοί ξεσηκώθηκαν για να πολεμήσουν. Στη μάχη που επακολούθησε ο Αχιλλέας πολέμησε γενναία με τον Πάτροκλο καθώς σκότωναν πολλούς στρατιώτες του Τήλεφου. Αλλά ο ίδιος ο Τήλεφος σκότωσε πολλούς Αχαιούς ανάμεσα τους και τον Θέρσανδρο, τον γιο του Πολυνείκη ο οποίος είχε πάρει μέρος στη δεύτερη πολιορκία της Θήβας μαζί με τους υπόλοιπους Επίγονους. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Αχιλλέας κυνήγησε τον Τήλεφο. Εκείνος φοβισμένος το έβαλε στα πόδια όμως μπλέχτηκε σε ένα κλήμα αμπελιού και έπεσε. Έτσι ο Αχιλλέας κατάφερε να τον πληγώσει στον μηρό με ένα κοντάρι που ο κένταυρος Χείρωνας του είχε δώσει. Όμως ακόμα και πληγωμένος ο Τήλεφος κατάφερε να αναγκάσει τους Αχαιούς να αποσυρθούν από τη Μυσία. Κατά τη διάρκεια του γυρισμού, το καράβι του Αχιλλέα όπως και όλων των Αχαιών έπεσε σε θαλασσοταραχή. Έτσι όταν οι Έλληνες ξαναγύρισαν στις πατρίδες τους, ήταν πάρα πολύ ταλαιπωρημένοι. Εν τω μεταξύ η πληγή του Τήλεφου δεν έκλεινε κι έτσι ο Τήλεφος ρώτησε ένα μαντείο του θεού Απόλλωνα στη Λυκία το οποίο δήλωσε «ο τρώσας και ιάσεται» δηλαδή ότι «αυτός που πλήγωσε θα θεραπεύσει».
Σύμφωνα με αναφορές άλλων περί το χαμένο έργο του Ευριπίδη, ο Τήλεφος πήγε στην Αυλίδα, προσποιούμενος το ζητιάνο και ζήτησε από τον Αχιλλέα να του γιατρέψει την πληγή. Ο Αχιλλέας τού αρνήθηκε, ισχυριζόμενος ότι δεν είχε ιατρικές γνώσεις. Εναλλακτικά, ο Τήλεφος κράτησε τον Ορέστη όμηρο σε αντάλλαγμα με τη βοήθεια του Αχιλλέα στη θεραπεία της πληγής. Ο Οδυσσέας συμπέρανε πως το δόρυ δημιούργησε την πληγή, άρα το δόρυ θα έπρεπε να τη γιατρέψει. Ξύσματα χαλκού από το δόρυ τοποθετήθηκαν στην πληγή και ο Τήλεφος γιατρεύτηκε. Ο ίδιος μάλιστα από την ευγνωμοσύνη του προς τους Έλληνες, τους υποσχέθηκε την ουδετερότητά του σε αυτόν τον πόλεμο και ότι θα τους δείξει τον δρόμο προς την Τροία.
Άνιος
Ο ελληνικός στόλος αφού φεύγει από την Αυλίδα, φτάνει στη Δήλο. Εκεί βρισκόταν ο Άνιος, γιος του θεού Απόλλωνα ο οποίος ήταν μάντης. Μάλιστα πρόβλεψε ότι η Τροία θα κατακτηθεί σε δέκα χρόνια και τους προσέφερε κατοικία για εννέα χρόνια τα οποία ισοδυναμούσαν με τα εννέα άκαρπα χρόνια του Τρωικού Πολέμου. Οι Έλληνες με πρώτο τον Αχιλλέα αρνήθηκαν και αφού αποχαιρέτησαν τον Άνιο, έφυγαν από τη Δήλο.