cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χίβα
Κατηγορία:Πόλεις του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ουζμπεκιστάν
Τέμενος Σεΐχ Σουλεϊμάν
Το Τέμενος Σεΐχ Σουλεϊμάν (Τουρκικά: Şeyh Süleyman Mescidi) βρίσκεται νοτιοδυτικά του Τεμένους Μολλά Ζεϊρέκ. Το κτήριο θεωρείται Βυζαντινής κατασκευής και πιθανολογείται ότι ανήκε στο συγκρότημα των κτηρίων της Μονής Παντοκράτορος Χριστού (σήμερα Τέμενος Μολλά Ζεϊρέκ). Δεν έχει γίνει συστηματική έρευνα του μνημείου αυτού και ούτε η ημερομηνία ανοικοδόμησης αλλά ούτε και η ιδιότητα του κτηρίου είναι γνωστή.
Η τοποθεσία της μονής
Το κτίριο βρίσκεται περίπου 120 μέτρα πάνω από την Μονή του Παντοκράτορος και επί της δεξιάς πλευράς της λεωφόρου «Ζεϊρέκ μπασή τζαδεσή», δηλ. «Λεωφόρου επί της κορυφής του τεμένους Ζεϊρέκ».
Περιγραφή της μονής
Το κτίριο είναι μικρό, οκτάγωνο με τρούλο, δέκα περίπου μέτρα μήκους και άλλων τόσων πλάτους. Υπόγεια υπάρχει μια κρύπτη με οκτώ θέσεις τάφων που καλύπτονται από ένα θόλο. Η λιθοδομή του κάτω τμήματος είναι κατασκευασμένη από λαξευτούς λίθους, ενώ το πάνω τμήμα αποτελείται από τούβλα. Μια βυζαντινή κινστέρνα στέκεται ακόμα κοντά στο κτίριο.
Προς ανατολάς, όπου συνήθως είναι το ιερό βήμα, βρίσκεται μια θύρα αποτετειχισμένη. Οι θυρίδες του κτιρίου είναι προς το πάνω μέρος των τοίχων. Από τις ψηλές αυτές αποτετειχισμένες θυρίδες εισέρχεται πλέον άπλετο φως στο χώρο. Το κτίριο σκεπάζεται με κεραμίδια. Μέσα στον μικρό περίβολο, και δυτικά αυτού, βρίσκονται μουσουλμανικοί τάφοι. Από τον περίβολο εισέρχεται κανείς στο εσωτερικό του κτιρίου, δια μίας μικρής θύρας. Στο εσωτερικό του κτηρίου δεν διασώζεται κανένα Βυζαντινό κόσμημα, ούτε ίχνος του θυσιαστηρίου.
Ιστορία της μονής
Τίποτα δεν είναι γνωστό για την ιστορία αυτού του μικρού οκταγωνικού κτίσματος πριν από το 1453. Σχεδόν σίγουρα ήταν μέρος της μεγάλης Μονής του Παντοκράτορα, που χτίστηκε μεταξύ 1118 και 1124 από την βυζαντινή αυτοκράτειρα Ειρήνη Κομνηνή. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές θα μπορούσε να ήταν ένας τόπος ταφής, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι ήταν η παλιά βιβλιοθήκη της μονής (κιτάπ-χανέ).
Λίγο μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, από τον Μωάμεθ Β΄, το κτίριο μετατράπηκε από τους Οθωμανούς σε τέμενος, και σύμφωνα με τον Σεΐδ Αλή, μετατράπηκε από τον Σεΐχ Σουλεϊμάν Χαλίφ (- 1491). Μετά από τη μεγάλη πυρκαγιά του Τζουμπαλίου, το 1756, το κτίριο αποκαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ από τον επίτροπο της Αϊσέ Σουλτάνας, Χασάν Αγά, και αυτό αποδίδεται στον πλησίον μεντρεσέ.
Κειμήλια της Βιβλιοθήκης
Από τα βυζαντινά κοσμήματα δεν διασώζεται κανένα. Στο εσωτερικό του περιβόλου υπήρχαν κελιά των μοναχών και οίκοι των οθωμανών. Εντός του ναού έχει ταφεί ο Σεΐχ Σουλεϊμάν.
Πηγές
Παντοκρατορος
Μαλάγρα
Η μαλάγρα είναι είδος δολώματος που χρησιμοποιούν περισσότερο οι ερασιτέχνες αλιείς. Το όνομα αυτό πιθανόν να προέρχεται ως σύνθετο από τις λέξεις μάλγαμα (=μάλαξη) + άγρα. Εξ αυτού και το ρήμα μαλαγρώνω που σημαίνει ρίχνω μαλάγρα στη θάλασσα και κατ΄ επέκταση δημιουργώ ψαρότοπο.
Περιγραφή και χρήση
Πρόκειται για δύσοσμο μίγμα αποτελούμενο από ζύμη, τυρί, ρέγγες, σαρδέλες και ίσως και ταραμά, όλα όμως σχεδόν σε αποσύνθεση, πολτοποιημένα όμως επιμελώς αναμιγμένα και με λεπτή θαλάσσια άμμο. Το δόλωμα αυτό ρίχνεται προηγουμένως στη θάλασσα, σε συγκεκριμένο σημείο, όπου πρόκειται ν΄ ακολουθήσει αργότερα ψάρεμα με αγκίστρια (καλάμι) ή με καθετή είτε από βάρκα, είτε από βράχο, ή ακόμη και από προβλήτα μέσα σε λιμάνι.
Συνήθως το δόλωμα αυτό ρίχνεται το πρωί για ψάρεμα που θ΄ ακολουθήσει αργότερα και κυρίως για κεφάλους, μελανούρια κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλιεία Κατηγορία:Δολώματα
Ρόμπερτ Ντε Νίρο
μικρογραφία|260x260εσ|O Ντε Νίρο με τη δεύτερη σύζυγό του Γκρέις Χαϊτάουερ (2008) Ο Ρόμπερτ Άντονι Ντε Νίρο ο νεότερος (Robert Anthony De Niro), (17 Αυγούστου 1943), είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Είναι γνωστός για την ενσάρκωση προβληματικών χαρακτήρων και για την πολύχρονη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς όλων των εποχών. Αυτό οφείλεται κυρίως στην άκαμπτη τελειομανία του και στις αμέτρητες σπουδαίες κινηματογραφικές ερμηνείες του.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρόμπερτ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο τον πρεσβύτερο, έναν ζωγράφο, ποιητή και γλύπτη, και την Βιρτζίνια Άντμιραλ, η οποία ήταν ζωγράφος. Οι δυο τους γνωρίστηκαν σε ένα μάθημα ζωγραφικής του Χανς Χόφμαν στο Προβινστάουν (Provincetown) της Μασαχουσέτης. Χώρισαν όταν ο Ρόμπερτ ήταν δύο χρονών και ο ίδιος μεγάλωσε στην περιοχή Κλίντον του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη.
Αρχικά παρακολούθησε το Little Red School House αλλά αργότερα μετακινήθηκε από τη μητέρα του στο High School of Music and Art της Νέας Υόρκης. Τα παράτησε όμως στην ηλικία των 13 ετών και οργανώθηκε σε μια συμμορία των δρόμων στη Μικρή Ιταλία. Ακολούθησε μια φιλονικία με τον πατέρα του, αν και αργότερα συμβιβάστηκαν όταν ο ίδιος σε ηλικία 18 ετών έπασχε από κατάθλιψη και ταξίδεψε στο Παρίσι για να φέρει τον πατέρα του στο σπίτι. Ο Ντε Νίρο παρακολούθησε τα μαθήματα της Στέλλα Άντλερ καθώς και αυτά της δραματικής σχολής του Λι Στράσμπεργκ.
Καριέρα
Σε ηλικία 16 ετών έκανε περιοδεία με την Αρκούδα του Αντόν Τσέχωφ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1963, ήρθε ο πρώτος μεγάλος ρόλος του Ντε Νίρο όταν εμφανίστηκε στο Τόπο στα Νιάτα (The Wedding Party) του Μπράιαν Ντε Πάλμα, που ήταν και η αρχή μιας πολύχρονης συνεργασίας με τον σκηνοθέτη. Η ταινία όμως δεν κυκλοφόρησε επίσημα πριν από το 1969. Το μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας του '60 το πέρασε σε θεατρικά εργαστήρια και σε παραστάσεις εκτός του Μπρόντγουέι. Είχε ένα μικρό ρόλο στη γαλλική ταινία του Μαρσέλ Καρνέ Τρία δωμάτια στο Μανχάταν (1965) και επανασυνδέθηκε με τον Ντε Πάλμα για τα Greetings (1968) και Γεια σου μαμά... Αμερική! (1970).
thumb|Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε συνέντευξη τύπου το 1998 για προώθηση της ταινίας [[Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος, στο Φεστιβάλ Βερολίνου εκείνης της χρονιάς]]Το 1974 συμμετείχε στο δεύτερο μέρος του θρυλικού Ο νονός όπου και υποδύθηκε τον νεαρό Ντον Βίτο Κορλεόνε. Για αυτόν τον ρόλο κέρδισε Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου. Το 1976 εμφανίστηκε στο 1900 μαζί με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ ενώ δύο χρόνια αργότερα τον είδαμε στον Ελαφοκυνηγό. Άλλος ένας σημαντικός ρόλος του Ντε Νίρο ήταν στο Κάποτε στην Αμερική (1984) όπου υποδύθηκε τον Εβραίο γκάνγκστερ Νταβίντ "Νουντλς" Άαρονσον. Φοβούμενος πως τέτοιοι ρόλοι έχουν αρχίσει να γίνονται στερεότυπα για αυτόν, από τα μέσα της δεκαετίας του '80 άρχισε να πρωταγωνιστεί σε πολύπλευρους κωμικούς ρόλους όπου και εκεί είχε επιτυχία. Επόμενες ταινίες του ήταν τα Καυτές μαρτυρίες (1981), Μια αγάπη γεννιέται (1984), Μπραζίλ (1985), Η αποστολή (1986), Οι αδιάφθοροι (1987), Ο Δδώκτης του μεσονυκτίου (1988), Ένταση (1995), Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος (1997), Ρόνιν (1998), Ανάλυσέ το (1999), Ξανά Ανάλυσέ το (2002), Γαμπρός της συμφοράς (2000), Πεθερικά της συμφοράς (2004), Το κρυφτό (2005) και Οδηγός αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook, 2012).
Κέρδισε βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για το Οργισμένο Είδωλο και Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το Ο Νονός ΙΙ. Σαν γνωστός ηθοποιός της Μεθόδου, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο φημίζεται για την εργατικότητά του πάνω στους ρόλους που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας. To 2006 σκηνοθέτησε αλλά και συμπρωταγωνίστησε με τους Ματ Ντέιμον, Αντζελίνα Τζολί και Τζο Πέσι στο Ο καθοδηγητής. Στις 7 Ιουνίου 2006, ο Ντε Νίρο δώρησε όλο το κινηματογραφικό του αρχείο, στο οποίο περιλαμβάνονται σενάρια και κουστούμια, στο Harry Ransom Center του πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν.
Προσωπική ζωή
Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει μια κόρη, την Ντρίνα και έναν γιο, τον Ράφαελ, με την πρώτη σύζυγο του, Ντάιαν Άμποτ καθώς και δύο δίδυμους γιους, τους Τζούλιαν Χένρι και Άαρον Κέντρικ, τους οποίους απέκτησαν με το πρώην μοντέλο Τούκι Σμιθ μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ο Ντε Νίρο διατηρούσε δεσμό και με την ηθοποιό Ούμα Θέρμαν. Έχει επενδύσει στα κινηματογραφικά στούντιο TriBeCa Productions, στο ιδιαίτερα δημοφιλές TriBeCa Film Festival καθώς και στα εστιατόρια TriBeCa Grill, Nobu και Layla.
Το 1998 κατά τη διάρκεια ενός γυρίσματος στη Γαλλία, ο ηθοποιός ανεκρίθη από ειρηνοδίκη πάνω στο θέμα ενός κυκλώματος εκπόρνευσης γυναικών. Ο Ντε Νίρο αρνήθηκε την οποιαδήποτε σχέση και δήλωσε πως ποτέ δεν πλήρωσε για σεξ και πως αν το είχε κάνει δεν θα ήταν έγκλημα. Οι αρχές θέλησαν να μιλήσουν μαζί του, μετά την αναφορά που έκανε στο όνομα του ένα κωλ γκερλ. Σε συνέντευξη του σε γαλλική εφημερίδα, ο Ντε Νίρο δήλωσε πως δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά στη Γαλλία και πως θα συμβουλέψει όλους τους φίλους του να μην επισκεφτούν αυτή τη χώρα. Οι αρχές δήλωσαν πως ο ηθοποιός θεωρήθηκε πιθανός μάρτυρας και όχι ύποπτος.
Ο Ντε Νίρο, του οποίου οι πρόγονοι είχαν μεταναστεύσει από την Ιταλία, ήταν να βραβευτεί σαν επίτιμος Ιταλός πολίτης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2004. Υπήρξε αντίδραση όμως από τους Sons of Italy, οι οποίοι υποστήριξαν πως ο ηθοποιός είχε χαλάσει την εικόνα της χώρας με τους ρόλους Ιταλών κακοποιών τους οποίους συνεχώς ενσάρκωνε. Ο υπουργός πολιτισμού της χώρας, Τζουλιάνο Ουρμπάνι (Giuliano Urbani), δεν δέχτηκε τους ισχυρισμούς και η τελετή επαναπρογραμματίστηκε για τον Οκτώβριο στη Ρώμη. Αν και ο ηθοποιός δεν παραβρέθηκε σε δύο συνεντεύξεις τύπου, η βράβευση έλαβε χώρα στις 20 Οκτωβρίου 2006.
Weezer (2008)
Το Weezer, επίσης γνωστό ως και The Red Album, είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ των Weezer. Κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου του 2008. Όπως έγινε και το 1994 με το Blue Album και τα άλλα μέλη της μπάντας συνέβαλαν στη σύνθεση των τραγουδιών. Αυτή είναι το πρώτο και, μέχρι στιγμής, το μόνο άλμπουμ των Weezer όπου και τα τέσσερα μέλη της μπάντας τραγούδησαν ένα δικό τους τραγούδι. Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης περισσότερο μουσικό πειραματισμό σε σχέση με τις προηγούμενες προσπάθειές τους, με τραγούδια όπως το "Dreamin", το "The Angel και The One" και το "The Greatest Man That Ever Lived".
Ρόμπερτ Ντε Νίρο
Προσωπική ζωή
Το 2004 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τη δεύτερη σύζυγο του, Γκρέις Χάιταουερ, πρώην αεροσυνοδό. Ο γιος τους Έλιοτ γεννήθηκε το 1998 και το ζευγάρι έκανε αίτηση διαζυγίου λίγους μήνες μετά τη γέννησή του, ποτέ όμως δεν ολοκληρώθηκαν οι απαιτούμενες ενέργειες. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο είναι πιστός υποστηρικτής του κόμματος των δημοκρατικών και έχει υποστηρίξει ανοικτά τον Αλ Γκορ το 2000 και τον Τζον Κέρι το 2004.
Weezer (2008)
Παρά την ευρεία προώθησή του το άλμπουμ αποδείχθηκε λιγότερο επιτυχημένο από το προηγούμενο άλμπουμ τους, Make Believe, μη καταφέρνοντας να πιστοποιηθεί χρυσό.
Ρόμπερτ Ντε Νίρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Weezer (2008)
Επιπλέον κομμάτια
Επιπλέον κομμάτι στην βρετανική (Standard & Deluxe)/ιαπωνική (Standard & Deluxe)/αργεντίνικη/αυστραλιανή/βραζιλιάνικη/κορεάτικη/γερμανική/μεξικανική/ρωσική έκδοση
Επιπλέον κομμάτι στην βρετανική (Standard & Deluxe)/ιαπωνική (Standard & Deluxe) έκδοση
Επιπλέον κομμάτι στην ιαπωνική (Standard & Deluxe) έκδοση
DVD στην ιαπωνική Deluxe έκδοση
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Weezer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2008
Βοραΐδης
Ο Βοραΐδης ήταν ξάδελφος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄, γνωστός για το ρόλο του στο τερματισμό των ταραχών του Νίκα του 532. Η πρωταρχική πηγή γι 'αυτόν είναι ο ιστορικός Προκόπιος.
Ο Βοράϊδης ήταν αδελφός του Γερμανού και του Ιούστου. Ήταν κατά τα φαινόμενα ξαδέρφια του Ιουστινιανού Α΄, αν και η ακριβής οικογενειακή σχέση τους είναι αβέβαιη. Ήταν ανιψιός του Ιουστίνου Α΄ (518-527), αν και συχνά λανθασμένα δήλωνε ότι ήταν ανιψιός του ίδιου του Ιουστινιανού.
Την τελευταία ημέρα των ταραχών της Στάσης του Νίκα, ο Βράϊδης και ο Ιούστος ήταν υπεύθυνοι για τη σύλληψη του Υπάτιου, τον οποίο ο λαός είχε ανακηρύξει αυτοκράτορα, και του αδελφού του Πομπηίου. Ο Προκόπιος αναφέρει ότι ο Βοραΐδης και ο Ιούστος, ανιψιοί του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, όπου κανείς δεν τολμούσε να σηκώσει χέρι εναντίον τους, έσυραν τον Υπάτιο κάτω από το θρόνο και, τον παρέδωσαν μαζί με τον Πομπήιο στον αυτοκράτορα.
Ο Βοραΐδης πέθανε το 548, είχε μία άγνωστη σύζυγο και κόρη επίσης αγνώστου ονόματος. Άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στον αδελφό του Γερμανό και στους ανιψιούς του Ιουστίνο και Ιουστινιανό. Η κόρη του θα κληρονομήσει μόνο το ελάχιστο που απαιτείται από το νόμο. Ωστόσο, ο Ιουστινιανός Α΄ υπερασπίστηκε την κόρη του και κανόνισε να πάρει καλύτερη κληρονομιά.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού
263 Δρέσδη
Η Δρέσδη (Dresda) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,4. Ανακαλύφθηκε το 1886 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τη γερμανική πόλη Δρέσδη. Η 263 Δρέσδη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κορωνίδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Δρέσδης εκτιμάται σε 23 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα, αλλά πιθανότατα είναι S (λιθώδης), αφού η σύστασή της είναι παρόμοια με αυτή της `Ιδης. Το άλβεδό της είναι 0,226. Η Δρέσδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 46 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δρέσδη Κατηγορία:Δρέσδη Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
Μάχη της Καυκαριάς
Η Μάχη της Καυκαριάς ήταν μάχη της επανάστασης του 1821 μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων και των Οθωμανών. Η μάχη έγινε στις 26 και 27 Αυγούστου 1827 στην Αχαΐα στο Παναχαϊκό όρος, και σε έναν απόκρημνο λόφο που λέγεται Καυκαριά(ς), περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Μαζαράκι και Λαπαναγοί.
Τα γεγονότα πριν την μάχη
Το 1827 είχε αποβιβαστεί στην Πελοπόννησο ο Ιμπραήμ Πασάς και στην Αχαΐα πολλά χωριά είχαν προσκυνήσει, είχαν δηλαδή αλλάξει στρατόπεδο. Στα ορεινά του Παναχαϊκού υπάρχουν τα Ζουμπατοχώρια, απόγονοι Αρβανιτών που είχαν προσκυνήσει, και εκεί είχε γεννηθεί και δρούσε ο Νενέκος. Ο Ιμπραήμ γύριζε την ύπαιθρο και ανάγκαζε τον λαό να προσκυνήσει ο Κολοκοτρώνης· τότε ήρθε στην Αχαία κι έστησε τρία στρατόπεδα παρενοχλώντας τον Ιμπραήμ και προσπαθώντας να επαναφέρει στον αγώνα τα προσκυνημένα χωριά.
Η μάχη
Ο Ντελής Αχμέτ με δύναμη περίπου 4.000 - 8.000 αντρών, διάφορες πηγές δίνουν διαφορετικά νούμερα, πήγαινε στα Καλαβρυτοχώρια με εντολή του Ιμπραήμ επειδή βρισκόταν εκεί και ο Κολοκοτρώνης. Ο Κολιόπουλος δεν περίμενε να τον κτυπήσουν οι Οθωμανοί, γι' αυτό άλλωστε δεν ειδοποίησε για βοήθεια και τον Γεναίο που βρισκόταν στην Βοστίτσα αλλά φτάνοντας κοντά στην Καυκαριά τον ειδοποίησαν ότι φτάνουν οι Οθωμανοί κι έδωσε εντολή να οχυρωθούν στον λόφο που ήταν δασώδες και απόκρημνος.
Η μάχη άρχισε το πρωί της 26ης Αυγούστου και κράτησε δύο μέρες και μία νύχτα με μεγάλο πείσμα και από τις δύο πλευρές. Μαζί με τον Κολιόπουλο πολέμησαν και οι Δ. Μελετόπουλος, ο Χρήστος Φωτομάρας με 100 Σουλιώτες, ο Ιωάννης Φειζόπουλος, ο Ροδόπουλος, ο Παπανίκας, ο Πετιμεζάς ο Γιουρούκος και ο Γ. Λύκας. Τοπική παράδοση της περιοχής αναφέρει ότι πριν την μάχη οι Έλληνες πήραν μέρος στην λειτουργία του ναού της Αγίας Παρασκευής που με την βοήθεια της νίκησαν. Από την πλευρά τον Οθωμανών ο Δελής Πασάς είχε μαζί του τον Νενέκο με προσκυνημένους Έλληνες.
Την πρώτη μέρα οι Οθωμανοί έκαναν εφόδους εναντίον των Ελλήνων αλλά δεν κατάφεραν να να καταλάβουν τον λόφο. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν και την δεύτερη μέρα με μεγαλύτερη σφοδρότητα, αναφέρεται ότι την δεύτερη μέρα όλη η δύναμη των Οθωμανών 4000 άντρες έκαναν εφόδους. Οι Έλληνες φόνευαν πολλούς Οθωμανούς όχι μόνο τουφεκίζοντας τους αλλά και με πέτρες που κυλούσαν από τον λόφο. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι Έλληνες είχαν 3 νεκρούς και 10 τραυματίες και οι Οθωμανοί 400 νεκρούς και 200 τραυματίες· ο Κολοκοτρώνης δίνει ότι οι Έλληνες δεν είχαν απώλειες και οι Οθωμανοί 150 νεκρούς. Βλέποντας ο Πασάς ότι δεν μπορεί να καταλάβει τον λόφο έλυσε την πολιορκία και κατευθύνθηκε προς τους Πετσάκους να συναντήσει τον Κολοκοτρώνη.
Τοπική παράδοση
Τοπική παράδοση της περιοχής λέει ότι ο Πασάς μετά την μάχη στο δρόμο του συνάντησε μια χαμοκέλα, τότε ρώτησε έναν προσκυνημένο που είχε μαζί του τι ήταν. Αυτός του είπε ότι ήταν η Αγία Παρασκευή που βοήθησε τους Έλληνες να νικήσουν, ο Πασάς κατέβηκε από το άλογό του και μπήκε στην εκκλησία με σκοπό να κάψει την εικόνα αλλά μόλις την πλησίασε τυφλώθηκε. Τότε παρακάλεσε την Αγία Παρασκευή να του δώσει πίσω το φως του και να της χαρίσει το άσπρο άλογο του, όπως κι έγινε.
Πηγές
Καυκαριας Καυκαριας Καυκαριας Μ
Αιγινητών εορτή
Αρχαία εορτή που τελούσαν οι Αιγινήτες προς τιμή του Ποσειδώνα.
Ο Πλούταρχος στο έργο του Κεφαλαίων Ελληνικών καταγραφή (Κεφ. ΜΔ΄) αναφέρει ότι από τους Αιγινήτες που συμμετείχαν στο Τρωικό πόλεμο πολλοί φονεύθηκαν στις μάχες και περισσότεροι χάθηκαν κατά την επιστροφή τους λόγω τρικυμίας ενώ λίγοι ήταν εκείνοι που τελικά γύρισαν στην Αίγινα, αλλά μπροστά στο γενικό πένθος ούτε οι ίδιοι αλλά ούτε και οι συγγενείς τους που τους υποδέχθηκαν, βλέποντας τους άλλους έκριναν πως ήταν σωστό να πανηγυρίσουν ή να προβούν σε δημόσιες θυσίες. Έτσι αυτοί, κρυφά μέσα στις οικίες τους, γιόρτασαν την επιστροφή, χωρίς την παρουσία ακόμη και υπηρέτη τους.
Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού οι Αιγινήτες τελούσαν κάθε έτος εορτή προς τιμή του Ποσειδώνα, που διαρκούσε 16 ημέρες κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες συνέτρωγαν «εν σιωπή» μόνοι τους, κατά οικογένεια, χωρίς την παρουσία δούλων, αλλά ούτε και ξένοι προσκαλούνταν.
Εκφράσεις: Από το τελετουργικό αυτό, στην αρχαία Ελλάδα οι κάτοικοι των άλλων πόλεων αποκαλούσαν τους Αιγινήτες Μονοφάγους. Από εκείνο τον χαρακτηρισμό έχει διασωθεί σήμερα η δημώδης ελληνική έκφραση «μονοφαγάς», που συνηθίζεται να λέγεται γενικότερα για τους άπληστους ή γι΄ εκείνους που δεν επιτρέπουν τη σύμπραξη άλλων σε δραστηριότητες με οικονομικά οφέλη.
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Αρχαία Αίγινα Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές
Κλερμόν Φουτ 63
Η Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη 63 (Οξιτανικά: Clarmont d'Auvèrnhe, πιο γνωστή ως Κλερμόν Φουτ ή απλώς Κλερμόν) είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Κλερμόν-Φεράν. Η πρώτη ίδρυση του συλλόγου έλαβε χώρα το 1911 και η σημερινή ομάδα επανιδρύθηκε το 1990 ως αποτέλεσμα συγχώνευσης. Η Κλερμόν αγωνίζεται αυτό τη στιγμή στη Λιγκ 1, την πρώτη κατηγορία του Ποδόσφαιρου στη Γαλλία έχοντας πάρει την άνοδο για την κατηγορία αφού αναδείχτηκε φιναλίστ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2020–21 στη Λιγκ 2. Η ομάδα δίνει τις εντός έδρας αναμετρήσεις της στο Σταντ Γκαμπριέλ-Μονπιέ το οποίο βρίσκεται εντός της πόλης. Προπονητής της Κλερμόν είναι ο Γάλλος ποδοσφαιριστής Ρεζί Μπρουάρ, ενώ αρχηγός της ο Νταμιάν Περινέλ.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1911 υπό την ονομασία Σταντ Κλερμοντουά. Μετά από ορισμένες επιτυχίες στις μικρές κατηγορίες της χώρας, έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Γαλλίας στη διάρκεια της σεζόν 1945–46. Το επαγγελματικό καταστατικό της ανακαλέστηκε μετά το πέρας της σεζόν 46–47 λόγω οικονομικών προβλημάτων. Ο σύλλογος έγινε και πάλι επαγγελματικός το 1966. Το 1984 ο σύλλογος μεγάλωσε, με τις Σταντ-Κλερμοντουά και ΑΣ Μονφεράν να συγχωνεύονται για την ίδρυση, ως αποτέλεσμα της τελευταίας, της Κλερμόν Φεράν Φουτμπόλ Κλαμπ (ΚΦΚ). Η ομάδα τοποθετήθηκε στην Γ΄ Κατηγορία της Γαλλίας.
Ο σύλλογος αργότερα μετονομάστηκε σε Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη, αναγκαζόμενος να κάνει επανεκκίνηση από την Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ. Μετά από 13 χρόνια, η Κλερμόν Φουτ προβιβάστηκε αρκετές φορές, από την Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ ως τη Λιγκ 2 το 1993. Στη διάρκεια αυτών των 13 ετών επιτυχιών, η ομάδα σημείωσε αριθμό επιτυχιών για τον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας. Μια αξιοσημείωτη πορεία στη συγκεκριμένη διοργάνωση έλαβε χώρα το 1997, όταν η ομάδα της Ωβέρνης απέκλεισε τρεις επαγγελματικές ομάδες, τις Μαρτίγκ, Λοριάν και Παρί Σεν Ζερμέν, προτού αποκλειστεί με τη σειρά της από την Νις.
Πιο πρόσφατη επιτυχία της Κλερμόν, ήταν η κατάκτηση της Νασιονάλ το 2007, η οποία της απέφερε την επάνοδο στη Λιγκ 2, από την οποία είχε υποβιβαστεί το 2006.
Σταντ Γκαμπριέλ-Μονπιέ
Στη διάρκεια της ύπαρξής της, η Σταντ Κλερμοντουά αγωνιζόταν στο Σταντ Φιλίπ Μαρκόμπ. Η συγχώνευση της Σταντ Κλερμοντουά με την ΑΣΜ, βρήκε το τμήμα ράγκμπι της ΑΣΜ να μοιράζεται το Σταντ Μαρσέλ Μισελέν με την Κλερμόν Φουτμπόλ Κλαμπ. Ωστόσο, τα ξεκινήματα της Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη έγιναν στο Σταντ Φιλίπ Μαρκόμπ. Ήταν το 1995 που η Κλερμόν Φουτ απέκτησε τη νέα της έδρα : το Σταντ Γκαμπριέλ-Μονπιέ.
μικρογραφία|Σταντ Γκαμπριέλ-Μονπιέ
Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ζακ Καλίς, εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1995. Στην πρώτη αναμέτρηση που έλαβε χώρα στο συγκεκριμένο γήπεδο, η Κλερμόν Φουτ, τότε στη Νασιονάλ 2, επιβλήθηκε της ΦΚ Γκενιόν, η οποία βρισκόταν, τότε, στη Νασιονάλ 1 (2-1), στις 30 Δεκεμβρίου 1995. Σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένο στην κατασκευή του από το Θόμοντ Παρκ του Λίμερικ, το γήπεδο του Κλερμόν θα είχε, υπό κανονικές συνθήκες κι αυτό "δύο μάτια". Όντως, η μοναδική μεγάλη κερκίδα του Σταντ Γκαμπριέλ-Μονπιέ, η κερκίδα Gergovie στα Δυτικά, έχει φτιαχτεί ώστε να συμβολίζει ένα ανθρώπινο μάτι. Τρεις ανοιχτές κερκίδες συμπληρώνουν το γήπεδο : η Livradois στα Νότια, η Limagne στα Ανατολικά και η κερκίδα Volcan στα Βόρεια. Το Νορθ Χάρμπορ Στέιντιουμ του Όκλαντ έχει παρόμοια αρχιτεκτονική.
Με χωρητικότητα μόλις 10 600 θέσεων, η αύξηση της χωρητικότητας του γηπέδου βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση μετά την άνοδο της ομάδας στη Λιγκ 2, εδώ και δύο χρόνια. Το σχέδιο αυτό βρίσκεται ακόμη σε εκκρεμότητα και γίνεται συχνή κουβέντα γι'αυτό. Στη διάρκεια της σεζόν 2011-2012, στην περίπτωση ανόδου της Κλερμόν στη Λιγκ 1, η τοποθέτηση, στη διάρκεια του καλοκαιριού, μίας μεγάλης κινητής κερκίδας, όπως συνέβη στην περίπτωση της έδρας της Λιόν ΟΟ αποφασίστηκε, και το σχέδιο του Γκραν Σταντ ξανατέθηκε στο τραπέζι, με το γήπεδο να βλέπει τη χωρητικότητά του να εκτοξεύεται στις 30 000 θέσεις, και να έχει τη δυνατότητα φιλοξενίας συναυλιών, εορταστικών εκδηλώσεων, καθώς και ευρωπαϊκές αναμετρήσεις της ΑΣΜ.
Η μεγαλύτερη προσέλευση στο Σταντ Γκαμπριέλ-Μονπιέ υπήρξε της τάξεως των 10,562 θεατών στις 18 Οκτωβρίου 2003 για την αναμέτρηση με αντίπαλο την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν (Λιγκ 2).
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1942
Πολόνια Βαρσοβίας
Η Πολόνια Βαρσοβίας (πολωνικά: Polonia Warszawa) είναι πολωνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάντιον Πολόνιι, χωρητικότητας 6.800 θεατών. Το ευρύτερο σωματείο Πολόνια Βαρσοβίας διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.
Ιδρύθηκε το 1911 ως αποτέλεσμα της ένωσης δύο σχολικών ομάδων. Ιδρυτής της ομάδας ήταν ο Wacław Denhoff-Czarnocki, ο οποίος διάλεξε και το όνομα της ομάδας. Η λέξη Πολόνια είναι η λατινική λέξη για την Πολωνία και χρησιμοποιείται συχνά από τους Πολωνούς ομογενείς όταν αναφέρονται στις κοινότητες τους σε άλλες χώρες. Η επιλογή του ονόματος την εποχή εκείνη ήταν θαρραλέα απόφαση, καθώς η Πολωνία δεν ήταν ακόμα ανεξάρτητη χώρα και η Βαρσοβία ήταν μέλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911
Σάπινσι
Το Σάπινσι, (αγγλικά Shapinsay) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 29,48 τ.χλμ. και 307 κατοίκους (2011).
Κατηγορία:Ορκάδες
Μπουλιάριτσα
Η Μπουλιάριτσα (σερβικά κυριλλικά: Буљарица) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Γαλλική Αναγέννηση
μικρογραφία|340x340εσ|Η πτέρυγα [[Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας|Φραγκίσκου Α' στο κάστρο του Μπλουά (1514-1527)]]
Η Γαλλική Αναγέννηση ήταν το πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κίνημα στη Γαλλία μεταξύ του 15ου και του 17ου αιώνα. Η περίοδος συνδέεται με την πανευρωπαϊκή Αναγέννηση, μια λέξη που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο ιστορικό Ζυλ Μισλέ για να ορίσει την καλλιτεχνική και πολιτιστική «αναγέννηση» της Ευρώπης. μικρογραφία|340x340εσ|Μουσείο της Αναγέννησης στο [[κάστρο του Εκουάν]] Οι αξιοσημείωτες εξελίξεις κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Αναγέννησης περιλαμβάνουν την εξάπλωση του Ανθρωπισμού, την πρώιμη εξερεύνηση του «Νέου Κόσμου» (ως Νέα Γαλλία από τους Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο και Ζακ Καρτιέ στην υπηρεσία του βασιλιά Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας), την ανάπτυξη νέων τεχνικών και καλλιτεχνικών μορφών στους τομείς της τυπογραφίας, της αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής, της γλυπτικής, της μουσικής, των επιστημών και της λογοτεχνίας.
Τέχνη
μικρογραφία|283x283εσ|Κυρία στο μπάνιο (1571), [[Φρανσουά Κλουέ]] Από τα τέλη του 15ου αιώνα, οι Ιταλικοί πόλεμοι και η γειτνίαση με τη ζωντανή αυλή του δουκάτου της Βουργουνδίας (με τις φλαμανδικές διασυνδέσεις) έφεραν τους Γάλλους σε επαφή με τα οικοδομήματα, τους πίνακες ζωγραφικής, τις ραγδαίες εξελίξεις στις τέχνες και το δημιουργικό πνεύμα της Βόρειας και Ιταλικής Αναγέννησης. Οι καλλιτεχνικές αλλαγές στη Γαλλία πραγματοποιήθηκαν αρχικά από Ιταλούς και Φλαμανδούς καλλιτέχνες, όπως ο Ζαν Κλουέ και ο γιος του Φρανσουά Κλουέ και οι Ιταλοί Ρόσσο Φιορεντίνο, Φραντσέσκο Πριματίτσο και Νικολό ντελ’Αμπάτε της πρώτης Σχολής του Φονταινεμπλώ (από το 1530).
Το 1516, ο Φραγκίσκος Α' κάλεσε τον Λεονάρντο ντα Βίντσι στο κάστρο του Αμπουάζ και του παραχώρησε το κοντινό κάστρο του Κλο-Λυσέ ως χώρο διαμονής και εργασίας. Ο Λεονάρντο, διάσημος ζωγράφος και εφευρέτης, έφτασε με τρεις από τους πίνακές του, Μόνα Λίζα, Αγία Άννα, Παναγία και Βρέφος και Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, που σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Η γαλλική τέχνη της περιόδου από το 1530 έως το τέλος του αιώνα εμπνέεται συχνά από ύστερες ιταλικές εικονογραφικές και γλυπτικές εξελίξεις που συνήθως αναφέρονται ως Μανιερισμός (συνδέονται μεταξύ άλλων με τον Μιχαήλ Άγγελο και τον Παρμιτζανίνο), και χαρακτηρίζονται από μορφές συνήθως επιμήκεις και χρήση αλληγορικών και μυθολογικών σκηνών.
Υπάρχουν αρκετοί Γάλλοι καλλιτέχνες σ' αυτήν την περίοδο, μεταξύ των οποίων ο ζωγράφος Ζαν Φουκέ, που δημιούργησε ρεαλιστικά πορτρέτα και αξιοσημείωτα εικονογραφημένα χειρόγραφα και οι γλύπτες Ζαν Γκουζόν και Ζερμαίν Πιλόν.
Ύστερος Μανιερισμός και πρώιμο μπαρόκ
Η Μαρία των Μεδίκων, σύζυγος του Ερρίκου Δ', κάλεσε τον Φλαμανδό ζωγράφο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς στη Γαλλία και ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε μια σειρά έργων μεγάλης κλίμακας για το παλάτι του Λουξεμβούργου στο Παρίσι. Ένας άλλος Φλαμανδός καλλιτέχνης που εργάστηκε για τη γαλλική βασιλική αυλή ήταν ο Φρανς Πάουρμπους ο νεότερος.
Έξω από τη Γαλλία, δουλεύοντας για τους δούκες της Λωρραίνης, κυριαρχεί ένα πολύ διαφορετικό ύφος ύστερου Μανιερισμού στους καλλιτέχνες Ζακ Μπελάνζ, Κλωντ Ντερυέ και Ζακ Καλό. Έχοντας λίγη επαφή με τους Γάλλους καλλιτέχνες της εποχής, ανέπτυξαν μία έντονη, ακραία και συχνά ερωτική μανιεριστική τεχνοτροπία (συμπεριλαμβανομένων νυχτερινών σκηνών και εφιαλτικών εικόνων) και εξαιρετική ικανότητα στα χαρακτικά.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο του Σενονσώ]] μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ]] Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Γαλλικής Αναγέννησης ήταν η κατασκευή ή εκτεταμένη ανοικοδόμηση και διακόσμηση των παλιών οχυρωμένων κάστρων τα οποία, καθώς δεν θεωρούνταν πλέον φρούρια αφού δεν χρησίμευαν λόγω της εξέλιξης του πυροβολικού, μετατράπηκαν σε μεγαλοπρεπή παλάτια αναψυχής. Τα κάστρα του Λίγηρα, εκμεταλλευόμενα τον πλούτο των ποταμών και των εδαφών της περιοχής του Λίγηρα, παρουσιάζουν αξιοσημείωτη αρχιτεκτονική τεχνική. Ο νέος τύπος του πύργου-κατοικίας κατασκευάστηκε επίσης και σε άλλες περιοχές κοντά στο Παρίσι, όπως το κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και κυρίως το ανάκτορο του Φονταινεμπλώ αλλά και σε όλη τη Γαλλία.
Το παλιό κάστρο του Λούβρου στο Παρίσι ανοικοδομήθηκε επίσης υπό την καθοδήγηση του Πιέρ Λεσκό και έγινε ο πυρήνας ενός ολοκαίνουργιου αναγεννησιακού ανακτόρου. Στα δυτικά του Λούβρου, η Αικατερίνη των Μεδίκων έχτισε για βασιλική κατοικία με αρχιτέκτονα τον Φιλιμπέρ Ντελόρμ, το παλάτι του Κεραμεικού με εκτεταμένους κήπους και μια σπηλιά που δημιούργησε ο Μπερτράν Παλισί.
Η ανάρρηση του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας στο θρόνο έφερε μια περίοδο μαζικής αστικής ανάπτυξης στο Παρίσι, αυτήν την εποχή κατασκευάστηκε η γέφυρα Πον Νεφ (1578-1607), η πλατεία των Βοσγίων (1605, αρχικά ονομάστηκε Βασιλική πλατεία), η πλατεία Ντωφίν (1607) και τμήματα του Λούβρου (μεταξύ των οποίων η Μεγάλη Πινακοθήκη).
Κήποι
Οι γαλλικοί αναγεννησιακοί κήποι χαρακτηρίζονται από συμμετρική και γεωμετρική χάραξη και περιλαμβάνουν χαμηλούς φράχτες και παρτέρια με καλλωπιστικά φυτά, φυτά σε γλάστρες, μονοπάτια με χαλίκια και άμμο, βεράντες, σκάλες και ράμπες, τρεχούμενα νερά με τη μορφή καναλιών, καταρράκτες, μνημειακές κρήνες, σιντριβάνια και εκτεταμένη χρήση τεχνητών σπηλαίων, λαβυρίνθων και αγαλμάτων μυθολογικών μορφών.
Οι κήποι έγιναν επέκταση των πύργων που περιέβαλαν, και σχεδιάστηκαν για να απεικονίσουν τα αναγεννησιακά ιδανικά του μέτρου και της αναλογίας.
Γλώσσα και Λογοτεχνία
Κύριο άρθρο: Γαλλική λογοτεχνία του 16ου αιώνα μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ|διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ,1539]] Ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, όπου μετέφερε τη βασιλική βιβλιοθήκη του. Το 1539, αναβάθμισε τη γαλλική γλώσσα: υπέγραψε το διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ, το οποίο αναγνώρισε τη γαλλική γλώσσα ως γλώσσα της νομοθεσίας και της διοίκησης. Ο ορισμός της γαλλικής γλώσσας ως επίσημη γλώσσα του βασιλείου της Γαλλίας, αντί της Λατινικής που ίσχυε μέχρι τότε, είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της Αναγέννησης στη Γαλλία. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού - ειδικά στις επαρχίες - συνέχιζε να μιλά διαλέκτους (πικαρδικά, νορμανδικά, κ.λπ.) και γλώσσες διαφορετικές από τη γαλλική (όπως στο νότο της Γαλλίας που μιλούσαν οξιτανικά). Ταυτόχρονα, η φιλολογική ομάδα ανθρωπιστών ποιητών «Πλειάς» έθεσε στόχο την ανύψωση της γαλλικής γλώσσας στο επίπεδο των κλασικών γλωσσών και συνέβαλε στην ανανέωση της λογοτεχνικής έκφρασης στο 16ο αιώνα.
Μεταξύ των πιο διάσημων συγγραφέων της Γαλλικής Αναγέννησης είναι ο Φρανσουά Ραμπελαί, η Μαργαρίτα της Ναβάρρας, αδελφή του Φραγκίσκου Α', ο Κλεμάν Μαρό, Μωρίς Σεβ, η Λουίζ Λαμπέ, ο Πιέρ ντε Ρονσάρ, ο Ζοακίμ ντυ Μπελαί, ο Ετιέν ντε λα Μποεσί και ο Μισέλ ντε Μονταίν.
Μουσική
μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Γκιγιώμ Ντυφαί  και ο Ζιλ Μπινσουά]] Στις αρχές και τα μέσα του 15ου αιώνα, η Βουργουνδία, γαλλόφωνη κυρίως περιοχή που ενώθηκε με το βασίλειο της Γαλλίας το 1477, ήταν το μουσικό κέντρο της Ευρώπης. Πολλοί από τους πιο διάσημους μουσικούς στην Ευρώπη κατάγονταν από τη Βουργουνδία ή πήγαν να σπουδάσουν με συνθέτες εκεί. Στα τέλη του 15ου αιώνα, υπήρξε σημαντική επικοινωνία μεταξύ των μουσικών της Βουργουνδίας και της γαλλικής βασιλικής αυλής. Η σχολή της Βουργουνδίας δημιούργησε τη γαλλο-φλαμανδική σχολή πολυφωνικής μουσικής που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή μουσική στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνα. Ο Γκιγιώμ Ντυφαί και Ζιλ Μπινσουά είναι δύο κορυφαίοι συνθέτες της σχολής της Βουργουνδίας κατά την πρώιμη περίοδο της Αναγέννησης.
Ωστόσο, μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, ένας γαλλικός εθνικός χαρακτήρας επικράτησε στη μουσική των γαλλικών βασιλικών και αριστοκρατικών αυλών, καθώς και στα μεγάλα κέντρα της εκκλησιαστικής μουσικής. Ως επί το πλείστον, οι Γάλλοι συνθέτες της εποχής απέφυγαν τα σκοτεινά χρώματα της γαλλο-φλαμανδικής σχολής και προσπάθησαν για τη σαφήνεια της γραμμής και της δομής. Με τη μελέτη και εφαρμογή των αρχαίων μετρικών νόμων έφεραν καθαρότητα στη μουσική.
Ο πιο γνωστός συνθέτης στην Ευρώπη, ο Ζοσκέν ντε Πρε, εργάστηκε στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΒ' και πιθανότατα εκεί συνέθεσε μερικά από τα πιο διάσημα έργα του. Ο Φραγκίσκος Α', που έγινε βασιλιάς το 1515, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική και οι μουσικοί του τον συνόδευαν στα ταξίδια του. Από τους πιο γνωστούς συνθέτες μοτέτων των αρχών του 16ου αιώνα ήταν ο Ζαν Μουτόν και ο Κλωντ Λε Ζεν. Άλλοι σημαντικοί Γάλλοι συνθέτες της εποχής είναι ο Κλεμάν Ζανεκέν και ο Κλωντέν ντε Σερμισί, που είχαν τεράστια επιρροή στην ανάπτυξη του παρισινού σανσόν με ζωντανή προγραμματική γραφή και περιστασιακή χρήση ανομοιόμορφης μετρικής οργάνωσης (musique mesurée), ο Πιερ Πασερώ κ.ά.
Η γαλλική αναγεννησιακή πολυφωνική μουσική περιλαμβάνει μοτέτα, λειτουργίες, κανόνες, αλλά και κομμάτια κοσμικής μουσικής, όπως τα πολυφωνικά σανσόν.
Η εποχή των Θρησκευτικών πολέμων είχε βαθιά επίδραση στη μουσική στη Γαλλία. Από τους σημαντικότερους Ουγενότους συνθέτες είναι ο Κλοντ Γκουντιμέλ.
Πρώτες προσπάθειες αποικισμού
μικρογραφία|Πίνακας στον καθεδρικό ναό του [[Γκασπέ (Κεμπέκ) που δείχνει την άφιξη του Ζακ Καρτιέ το 1534.]] Από το 1523, ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' άρχισε εξερευνήσεις και προσπάθειες αποίκησης της Αμερικής και έθεσε τις βάσεις της Πρώτης γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Με εντολή του, από το 1523 έως το 1528, ο Ιταλός θαλασσοπόρος Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο έπλευσε, σε τρία ταξίδια εκ των οποίων το τελευταίο μοιραίο γι' αυτόν, κατά μήκος της ακτής της Βόρειας Αμερικής με στόχο να βρει πλωτή ή οδική διάβαση που θα επέτρεπε να διασχίσουν την ήπειρο προς τον Ειρηνικό. Από το 1534 έως το 1542, ο Ζακ Καρτιέ πραγματοποίησε τρία ταξίδια για να ανακαλύψει χώρες όπου αφθονούσε ο χρυσός και άλλα αγαθά. Ο Καρτιέ δεν βρήκε τα πλούτη που περίμενε, ανέπλευσε όμως τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο, που αργότερα, κατά τον Γαλλικό αποικισμό της Αμερικής, έγινε η οδός της γαλλικής διείσδυσης στην Αμερική.
Μετά από αυτά τα ταξίδια έγιναν μερικές αποτυχημένες προσπάθειες εγκατάστασης Γάλλων στα παράλια του κόλπου του Ρίο ντε Τζανέιρο και στη Φλόριντα. Αντίθετα, επιτυχία είχε από το 1560 η εγκατάσταση οχυρωμένων βάσεων στη Βορειοδυτική Αφρική για τη διευκόλυνση της αλιείας κοραλλιών, του εμπορίου σίτου κλ.
Έπειτα η Γαλλία βυθίστηκε στην αναταραχή των θρησκευτικών πολέμων και η αποικιακή πολιτική εγκαταλείφθηκε έως τις αρχές του 17ου αιώνα.
Σέλτικ Παρκ
Το  είναι ένα ποδοσφαίρικο γήπεδο στη Γλασκώβη, πρωτεύουσα της Σκωτίας, και επίσημη έδρα της Σέλτικ. Το, με χωρητικότητα 60.355 θεατών, είναι το μεγαλύτερο γήπεδο της Σκωτίας και το 7ο μεγαλύτερο του Ηνωμένου Βασιλέιου. Είναι επίσης γνωστό με τα ονόματα, Πάρκχεντ και Πάρανταϊς.
Η Σέλτικ δημιουργήθηκε το 1887 και έπαιξε σε μια αλλή έδρα στο Πάρκχεντ το 1888. Το 1892 άλλαξε εδρά επειδή βελτιώθηκε η οικονομική κατάσταση της ομάδας. Το ρεκόρ χωρητικότης είναι οι 83.500 θεατές στο ντέρμπι μεταξύ της Σέλτικ και των Ρέιντζερς την 1η Ιανουαρίου 1938. Το υπόστεγο και οι προβολείς του γηπέδου εγκαταστάθηκαν μεταξύ 1957 και 1971. Το γήπεδο ανακαινήστηκε το διάστημα 1994-1998, έργο το οποίο κόστισε 40 εκατομμύρια δολάρια. Το έχει χρησιμοποιηθεί, εκτός των αγώνων της Σέλτικ, για αγώνες της Εθνικής Σκωτίας και για τελικούς κυπέλλων. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί και για συναυλίες, μεταξύ άλλων, The Who και U2.
1888-1957
Ο ποδοσφαίρικός σύλλογος Σέλτικ δημιουργήθηκε το 1887. Το παλιό χτίστηκε από εθελοντές χτίστες μέσα σε 6 μήνες. Το πρώτο παιχνίδι που διεξήχθη ήταν μεταξύ της Χιμπέρνιαν και της Κάουλερς(Cowlairs). Η Σέλτικ έπαιξε τον πρώτο της αγώνα στις 28 Μαΐου 1888, με αντίπαλο τους Ρέιντζερς, όπου η Σέλτικ κέρδισε με σκορ 5-2. Επίσης φιλοξένησε έναν αγώνα της Εθνικής Σκωτίας κόντρα στην Εθνική Ιρλανδίας στις 28 Μαρτίου του 1891. Η Σέλτικ εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει αυτή τη περιοχή το 1892, όταν το ετήσιο πόσο ενοικίασης αυξήθηκε κατά 400 λίρες.
Το νέο γήπεδο χτίστηκε περίπου 100 μετρά μακριά από το παλιό. Ο πρώτος χλοοτάπητας τοποθετήθηκε από τον Ιρλανδό Μάικλ Ντάβιτ(Michael Davitt), ο οποίος φύτεψε τριφύλλια. Το νέο εγκαινιάστηκε στις 20 Αυγούστου 1892, σε ένα ματς της Σέλτικ κόντρα στην Ρέντον. Ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας Αθλέτικ Νιους(Athletic News) χαρακτήρισε το νέο γήπεδο ως το καλύτερο εκείνης της εποχής, ένας τίτλος που μόνο το Γκούντισον Παρκ, έδρα της Έβερτον, μπορούσε να ανταγωνιστεί. Ξαφνικά το ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή γήπεδα της εποχής και συγκέντρωσε περίπου 45.107 θεατές σε έναν αγώνα της Εθνικής Σκωτίας κόντρα στην Εθνικής Αγγλίας το 1894.
Το γήπεδο είχε ένα οβάλ σχήμα, παρόμοιο του Χάμπντον Παρκ. Επίσης ένας δρόμος για τρέξιμο και ένας δρόμος για ποδήλατα δημιουργήθηκαν στην περιφέρεια του γηπέδου. Το 1898, ο Τζέιμς Γκραντ(James Grant), χρηματοδότησε την κατασκευή μιας μεγάλης εξέδρας(grandstand) και χώρου για τους δημοσιογράφους και τον Τύπο, που μέχρι τότε ήταν χτισμένα σε ξυλοπόδαρα, στο νότιο μέρος του γηπέδου. Εκεί όπου οι οπαδοί έβλεπαν τον αγώνα μέσα από παράθυρα και όπου για να φτάσουν εκεί ανέβαιναν 4 ορόφους με σκάλες και αρκετές φορές τα παράθυρα ήταν πολύ θολά. Το Γκραντ Σταντ(Grant Stand) κάηκε το 1927 και αντικαταστάθηκε από το Μέιν Σταντ(Main Stand), σχεδιασμένο από τους Ντάνκαν-εντ-Κερ(Duncan and Kerr). Αυτή η εξέδρα κόστισε 35.000 λίρες και περιείχε περίπου 4.800 θέσεις και ήταν μικρότερη από το Μέιν Σταντ(Main Stand) του Άιμπροξ. Το Μέιν Σταντ(Main Stand) του είχε παρόμοια όψη με αυτή του Άιμπροξ. Παρότι ήταν μόλις το 3ο μεγαλύτερο γήπεδο της Γλάσκώβης, αποτελούσε το μεγαλύτερο γήπεδο το οποίο ανήκε σε σύλλογο στην Αγγλία. Το ρεκόρ προσέλευσης έγινε την πρωτοχρονιά του 1938 στο ντέρμπι Σέλτικ-Ρείντζερς καθώς ο αριθμός των θεατών έφτασε πάνω από 83.500.
1957-1994
Το διάστημα 1959 και 1971 υπήρξες σημαντικές βελτιώσεις κυρίως χάρη στην επιτυχία που είχε η Σέλτικ υπό τις οδηγίες του Τζοκ Στέιν(Jock Stein). Μια στέγη δημιουργήθηκε πάνω από το δυτικό Σέλτικ Εντ(Celtic End) το 1957, ενώ οι προβολείς τοποθετήθηκαν το 1959 και πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στις 12 Οκτωβρίου 1959 σε φιλικό ενάντια στους Γουλβς.
Η βόρεια πλευρά,γνωστή ως Τζανγκλ(Jungle), τσιμεντοποιήθηκε το 1966 όπου και τοποθετήθηκε νέα στέγη. Μια στέγη χτίστηκε επίσης στην ανατολική πλευρά, γνωστή ως Ρέιντζερς Εντ(Rangers End), το 1967 χρησιμοποιώντας την ίδια αρχιτεκτονική με το Ρέιντζερς Εντ(Rangers End) του γηπέδου Χάμπντεν Παρκ. Όλα αυτά τα έργα έκαναν το γήπεδο με τη μεγαλύτερη κάλυψη από στέγη, μετά το Γουέμπλεϊ. Υπήρχαν 4.800 θέσεις στο Μέιν Σταντ(Main Stand), σε μια ολική χωρητικότητα 80.000 θέσεων. Προστέθηκαν 3.900 θέσεις στο Μέιν Σταντ(Main Stand) το 1971. Μια νέα στέγη τοποθετήθηκε πάνω από το Μέιν Σταντ(Main Stand) το 1971, η οποία κόστισε 250.000 λίρες.
Το 1975, για λόγους ασφαλείας, η χωρητικότητα έπεσε στις 56.000 θέσεις αλλά η διοίκηση της Σέλτικ ανέβασε ξανά των αριθμό των θέσεων στις 67.000. Το 1986, ξοδεύτηκαν 1 εκατομμύριο λίρες, όπου αντικαταστάθηκε η στέγη της δυτικής πλευράς. Στη θέση δημιουργήθηκε μια στέγη πανομοιότυπη με αυτή της ανατολικής πλευράς, που είχε σχεδιαστεί 20 χρόνια νωρίτερα. Η κόκκινη πρόσοψη από τούβλα στο Μέιν Σταντ(Main Stand) αντικαταστάθηκε, στην επέτειο των 100 χρόνων της ομάδας το 1988, από σαλόνια και γραφεία. To 1990 δημοσιεύθηκε ένας νέος νόμος που επέβαλλε να μην υπάρχουν όρθιοι θεατές στα γήπεδα. Το γήπεδο δεν πληρούσε να πληροίσει αυτή την προϋπόθεση. Αρχικά οι παράγοντες της Σέλτικ πρόσθεσαν 5.033 στο Τζανγκλ(Jungle), στην βόρεια πλευρά, στο τέλος της σεζόν 1992-93, έργο που κόστισε 350.000 λίρες. Ο τελικός κυπέλλου σκωτίας 1993, μεταξύ Ρέιντζερς και Αμπερντίν διεξήχθη στο, κάτι που σήμαινε ότι οι φίλαθλοι των Ρέιντζερς θα ήταν οι τελευταίοι που θα κάθονταν στο Τζανγκλ(Jungle) πριν την ανακαίνισή του. Αυτό δεν άρεσε από την πλευρά της Σέλτικ και γι'αυτό οργανώθηκε ένα φιλικό μετά από τον τελικό του κυπέλλου, έτσι ώστε να πουν αντίο οι φίλοι της ομάδας στο παλιό γήπεδο. Η Σέλτικ βρέθηκε σε οικονομικό αδιέξοδο στις αρχές της δεκαετίας του 90'. Το 1993 η ομάδα πιέστηκε αρκετά από την τράπεζα της Σκωτίας. Όμως την ύστατη στιγμή, η διοίκηση πούλησε τις μετοχές της στο Φέργκιους ΜακΚάν(Fergus McCan).
Δεκαετία του 90'
Ο κ. ΜακΚαν αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του 90' να ανακαινίσει το λόγω ένος νέου κανόνα που επιβλήθηκε εκείνη την εποχή. Ο κανονισμός αυτός έλεγε ότι κάθε γήπεδο θα πρέπει να έχει τόσες θέσεις ώστε κάθε θεατής να μπορεί να καθίσει. Ο κ ΜακΚαν πίστευε ότι οι φίλαθλοι της ομάδας μπορούσαν να γεμίσουν ένα μεγαλύτερο γήπεδο και γι'αυτό αποφάσισε να ανακαινήσει το γήπεδο και να προσθέσει πολύ περισσότερες θέσεις. Το 1994 ξεκίνησαν τα έργα της ανακαίνισης με την κατεδάφιση του μεγαλύτερου μέρους του γηπέδου. Ενώ αντικαταστάθηκαν όλα τα καθίσματα στο μέρος που δεν κατεδαφίστηκε. Κατά την ανακαίνηση του γηπέδου της η Σέλτικ αναγκάστηκε να αγωνιστεί σε άλλη έδρα κατά την περίοδο 1994-95 και αυτή ήταν το Χάμπντεν Παρκ για το οποίο ο σύλλογος πλήρωσε 500.000 λίρες για ενοικίαση.
Τα τελικά πλάνα έγιναν γνωστά τον Δεκέμβριο του 1994. Ο σύλλογος επρόκειτο να χτίσει γήπεδο χωρητικότητας περίπου 60.000 θεατών το οποίο θα ολοκληρωνόταν σε 3 φάσεις. Η πρώτη φάση ήταν το Νιου Νορθ Σταντ(New North Stand), το οποίο σχεδιάστηκε από τους Πέρσι Τζόνσον-Μάρσαλ και χτίστηκε από την Miller Construction. Το άνοιξε ξανά στις 5 Αυγούστου 1995 και το πρώτο ματς ήταν ένα φιλικό της Σέλτικ κόντρα στην Νιούκαστλ, στο οποίο ήταν διαθέσιμες οι 26.970 θέσεις από το καινούργιο Νιου Νορθ Σταντ(New North Stand) και 7.850 από το ήδη υπάρχον Μέιν Σταντ(Main Stand). Η δεύτερη φάση ολοκληρώθηκε το 1996, κατά την οποία χτίστηκε το Ιστ Σταντ(East Stand) χωρητικότητας 13.006 θεατών. Η φάση 3α ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1998 με την εγκαινίαση του Σάουθ Γουέστ Κόρνερ(South West Corner). Μετά ακολούθησε η φάση 3β, δηλαδή η κατασκευή του Τζοκ Στέιν Σταντ(Jock Stein Stand) το οποίο εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1998 σε έναν αγώνα κόντρα στην Λίβερπουλ. Η 3η φάση πρόσθεσε άλλες 13.006 θέσεις και έτσι η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου έφτασε τις 60.355 θέσεις, όπως και παραμένει ως σήμερα. Οι φάσεις 2 και 3 χτίστηκαν από την Barr Construction. Η ανακαίνιση του, που το καθιστά ως το μεγαλύτερο γήπεδο συλλόγου στην Μεγάλη Βρετανία, κόστισε 40 εκατομμύρια λίρες. Τη σεζόν 1998-99, είχε κατά μέσο όρο 59.224 θεατές ανά αγώνα και τα εισιτήρια που πουλήθηκαν ξεπέρασαν τις 53.000, αριθμό ρεκόρ στην Μεγάλη Βρετανία μέχρι και σήμερα.
Μεταφορές
Οι σημαντικότεροι σιδηροδρομικοί σταθμοί της Γλασκώβης, ο κεντρικός και ο Κουίν Στριτ(Queen Street), απέχουν περίπου 30 λέπτα με πεζοπορία από το. Τοπικά τρένα από τον κεντρικό σταθμό της πόλης οδηγούν στον σταθμό Νταλμάρνοκ(Dalmarnock railway station), που απέχει περίπου 10 λεπτά πεζοπορίας από το γήπεδο. Πολλοί φίλαθλοί της ομάδας με προορισμό το χρησιμοποιούν επίσης τους σταθμούς, Μπέλγκροουβ(Bellgrove) και Μπρίτζτον(Bridgeton), που απέχουν περίπου 1,6 χλμ. από το γήπεδο. Την περίοδο 1897-1964, χρησιμοποιούνταν ο σταθμός Πάρκχεντ Στέιντιουμ(Parkhead Stadium railway station). Το γήπεδο σήμερα εξυπηρετείται από την γραμμή Λεωφορείων, Φερστ Γκλάσγκοου(First Glasgow) και τις γραμμές 43,61 και 62. Το στάδιο βρίσκεται δίπλα στο Α74(London Road), κοντά στους αυτοκινητόδρομους Μ74 και Μ8. Οι φίλαθλοι που ταξιδεύουν οδικώς στο γήπεδο μπόρουν να παρκάρουν στους διπλανούς, στο στάδιο, δρόμους. Ο καινούργιος αυτοκινητόδρομος Γκλάσγκοου Ιστ Εντ Ριτζενερέισον Ρουτ(Glasgow East End Regeneration Route) που θα ενώσει τον Μ74 και τον Μ8 θα περνάει πολύ κοντά στο.
Δείτε Επίσης
Σέλτικ
Έιντι
Το Έιντι, (αγγλικά: Eday) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 27,45 τ.χλμ. και 160 κατοίκους (2011).
Κατηγορία:Ορκάδες
Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς
thumb|right|250px|Ο Α.Π.Σ. Πειραιώς. Ο Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος (Α.Π.Σ.) Πειραιώς υπήρξε βραχύβιο ποδοσφαιρικό σωματείο που λειτούργησε μόνο για μια σεζόν, το 1923-24.
Ποδοσφαιριστές
Τον Ιανουάριο του 1924 την ομάδα του ΑΠΣΠ που μετείχε στο πρωτάθλημα αποτελούσαν οι ποδοσφαιριστές:
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
264 Λιμπούσα
Η Λιμπούσα (Libussa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,42. Ανακαλύφθηκε το 1886 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομα της μυθικής προφήτιδας και ιδρύτριας της Πράγας, της Λιμπούσε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λιμπούσας υπολογίσθηκε σε 51 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,297. Η Λιμπούσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιμπουσα
Boeing Model 40
Το Boeing Model 40 ήταν ένα ταχυδρομικό αεροπλάνο των Ηνωμένων Πολιτειών στη δεκαετία του 1920. Ήταν ένα μονοκινητήριο διπλάνο που χρησιμοποιούνταν ευρέως για αεροπορική αποστολή υπηρεσιών στις Ηνωμένες Πολιτείες στη δεκαετία του 1920 και του '30, κυρίως από τις αεροπορικές εταιρείες που αργότερα έγιναν μέρος της United Airlines. Ήταν το πρώτο αεροσκάφος που κατασκευάστηκε από την εταιρεία Boeing για τη μεταφορά επιβατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Boeing
Άνω Πορόια Σερρών
Τα Άνω Πορόια είναι μεγάλος οικισμός του νομού Σερρών της Μακεδονίας. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Σιντικής. Είναι κτισμένα στις υπώρειες του Όρους Κερκίνη, βορειοδυτικά της λίμνης Κερκίνης και έχουν 965 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Η τοπική κοινότητα Άνω Ποροΐων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 39,705 χμ² (2011). thumb|250px|Άνω Πορόια, θέα από τη λίμνη Κερκίνη
Ιστορία
Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή των Ελλήνων της Μακεδονίας το 1913 από την ΕΣΥΕ το χωριό είχε 2.684 κατοίκους.
Σχετικά με την ετυμολογία της ονομασίας του χωριού, υπάρχουν αρκετές εκδοχές: πολλαί ροιαί (ροδιές), πόρος (πέρασμα) + ροιαί (ροδιές), πολλή ροή, πόρος (πέρασμα) + ροή. Όποια κι αν είναι η πραγματική ετυμολογία, η ονομασία του χωριού είναι αναμφισβήτητα ελληνικής προέλευσης.
Επί Τουρκοκρατίας αποκαλούνταν "Μικρή Κωνσταντινούπολη" γιατί στα Άνω Πορόια είχαν τα εξοχικά τους οι μπέηδες της περιοχής.
Η οικονομική ζωή του χωριού βασιζόταν κυρίως στην άνθηση της κτηνοτροφίας και της γεωργίας, με κύριο βάρος της δεύτερης στην καπνοκαλλιέργεια, αλλά και στην πλούσια αγορά, που την απάρτιζαν φούρνοι, μπακάλικα, τσαγκαράδικα, υφασματάδικα, ραφτάδικα, μαγειρεία, τυράδικα, κρεοπωλεία, καφενεία και κέντρα διασκέδασης. Το 1935 ηλεκτροφωτίστηκε το χωριό από αυτόνομη πετρελαιοκίνητη μονάδα.
Τα Άνω Πορόια έχουν πολυμελή πολυφωνική χορωδία, καθώς και πολυόργανη Φιλαρμονική που ιδρύθηκε το έτος 1934 με πρωτοβουλία του εκπαιδευτικού Σώστη Χρήστου, που ήταν και μουσικοδιδάσκαλος.
Τα Άνω Πορόια λόγω του ξηρού κλίματος και της ομορφιάς του φυσικού περιβάλλοντος αποτελούν πόλο έλξης των ξένων και κέντρο ψυχαγωγίας.
Πέτρος Πέννας
Το χωριό
Το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες του Όρους Μπέλλες, στα 380 μέτρα, αγναντεύοντας την κοιλάδα και τη λίμνη Κερκίνη. Ο οικισμός διατηρεί τα χαρακτηριστικά της Μακεδονίτικης Αρχιτεκτονικής που έφεραν οι βλαχόφωνοι Έλληνες από την Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία μαζί με τα ήθη και έθιμά τους, τα οποία «παντρεύτηκαν» άψογα αργότερα με την εγκατάσταση μικρασιατών προσφύγων στα 1922. Αξιοθέατα είναι τα καλντερίμια των "μαχαλάδων", το αισθητικό δάσος με τα πλατάνια και τα αγιογραφημένα ξωκλήσια του Αγίους Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου.