cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλταμούρα
Ιστορία
Η περιοχή της σημερινής Αλταμούρα ήταν σχετικώς πυκνοκατοικημένη κατά την Εποχή του Χαλκού (οικισμός και νεκρόπολη La Croce), με περίπου 50 τύμβους. Μεταξύ του 6ου και του 3ου αιώνα π.Χ. ανεγέρθηκε ογκώδες μεγαλιθικό τείχος, ίχνη του οποίου είναι ακόμα ορατά σε μερικές περιοχές της πόλεως.
Η αρχαία και μεσαιωνική πόλη
Η πόλη ήταν κατοικημένη μέχρι τον 10ο αιώνα μ.Χ. και κατόπιν λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πηγές που να επιβεβαιώνουν την αρχαία ονομασία της Αλταμούρα. Στον Πευτιγγεριανό Πίνακα μόνο το όνομα Sublupatia βρίσκεται στην περιοχή, που μπορεί να αναφέρεται στο Σαντεράμο ιν Κόλλε, στην Αλταμούρα ή και σε μια μικρή γειτονική περιοχή, το σημερινό Τζέσκε. Το Sublupatia υπονοεί ότι υπήρχε και πόλη με το όνομα «Λουπατία», που όμως δεν αναφέρεται παρά μόνο στη βυζαντινή Κοσμογραφία της Ραβέννας και στα Γεωγραφικά του Γουίδωνος της Πίζας (12ος αιώνας). .
Σύμφωνα με αρχαίο θρύλο, που εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα μ.Χ., το αρχαίο όνομα της Αλταμούρα ήταν «Αλτιλία», από το Alter Ilium = «η άλλη Τροία». Κατά τον θρύλο, ιδρύθηκε από έναν φίλο του Αινεία, τον Αντέλλο, επίσης πρόσφυγα από την Τροία. Κάποιος άλλος θρύλος αποδίδει την ίδρυσή της στην Αλθαία, βασίλισσα των Μυρμιδόνων. Ο Οττάβιο Σερένα, ήδη από το 1880, απέρριψε τους παραπάνω θρύλους ως μη υποστηριζόμενους από αξιόπιστες πηγές. Ο ίδιος πρότεινε ότι το όνομα προήλθε ίσως από έναν άγνωστο λόγιο του Μεσαίωνα, που προσπάθησε να δώσει μια εξήγηση για τα ερείπια της περιοχής.
Τον 15ο και τον 16ο αιώνα η Αλταμούρα συγχεόταν επίσης με την αρχαία Πετηλία. Η πίστη ότι Πετηλία ήταν το αρχαίο όνομα της Αλταμούρα ήταν τόσο ισχυρή εκείνη την εποχή, ώστε σε ιταλικές μεταφράσεις της Γεωγραφικής Υφηγήσεως του Πτολεμαίου στο «Πετηλία» γραφόταν «Petilia, σήμερα Αλταμούρα», παρά το ότι οι συντεταγμένες που έδινε ο Πτολεμαίος αντιστοιχούσαν στη σημερινή Καλαβρία. Πιθανότατα η ταύτιση αυτή άρχισε με τον Ραφφαέλλο Μαφφέι, καθώς ήταν ο πρώτος γνωστός συγγραφέας που την πρότεινε. Ο Λεάντρο Αλμπέρτι από την άλλη ήταν ο πρώτος που την αμφισβήτησε στο έργο του Descrittione [sic] di tutta Italia (1550). Σύμφωνα με τους σύγχρονους μελετητές, η Πετηλία αντιστοιχεί στα αρχαία ερείπια που ανακαλύφθηκαν στο βουνό Μόντε Στέλλα της Καλαβρίας.
Η νεότερη πόλη
thumb|left|Η Αλταμούρα στα τέλη του 16ου αιώνα, από τους χάρτες της [[Αγγελική Βιβλιοθήκη|Αγγελικής Βιβλιοθήκης - Archivio Generalizio Agostiniano, χάρτης του Άντζελο Ρόκκα, P/33 ]] Δύο ή τρεις αιώνες μετά τη λεηλασία της από τους Σαρακηνούς, η Αλταμούρα άρχισε να κατοικείται και πάλι, καθώς ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ επανίδρυσε την πόλη το 1232 και διέταξε την ανέγερση του μεγάλου Καθεδρικού Ναού της Αλταμούρα, που κατέστη ένα από τα πιο σεβάσμια προσκυνήματα σε όλη την Απουλία (με πανηγύρι τον Δεκαπενταύγουστο). Το 1248, υπό την πίεση του Φρειδερίκου, ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ ανεκήρυξε την Αλταμούρα εκτός της δικαιοδοσίας της Επισκοπής του Μπάρι, καθιστώντας τον ναό «παλατίνα εκκλησία», δηλαδή ισοδύναμη με ανακτορικό παρεκκλήσιο.
Η Αλταμούρα διοικήθηκε από διάφορες φεουδαρχικές οικογένειες, όπως τους Ορσίνι και τους Φαρνέζε (1538-1734), με τους δεύτερους να κτίζουν πολλά αρχοντικά και ναούς. Τότε η πόλη είχε και μεγάλο κάστρο, το οποίο εγκαταλείφθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα και παραδόξως κατεδαφίσθηκε τελείως, ώστε σήμερα να μην είναι ορατά ίχνη του. Το 1748 ο Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως έκτισε και ένα μικρό πανεπιστήμιο στην πόλη, που όμως έκλεισε το 1812 εξαιτίας της ελλείψεως πόρων.
Το 1799 έλαβε χώρα ένα σημαντικό τοπικό ιστορικό γεγονός: η Επανάσταση της Αλταμούρα (στην ιταλική: Rivoluzione di Altamura / Rivoluzione altamurana). Τον Φεβρουάριο του 1799 η πόλη συμμετέσχε στην Παρθενόπεια Δημοκρατία. Από τις 8 Φεβρουαρίου μέχρι τις 9 Μαΐου 1799, ήταν αυτοκυβερνώμενη πόλη-κράτος, με βάση τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης. Στις 9 Μαΐου οι δυνάμεις των Σανφεντίστι έφθασαν στην Αλταμούρα και μετά από μάχη στα τείχη της αποκατέστησαν τον έλεγχο του Βασιλείου της Νεαπόλεως στην Αλταμούρα.
Φορεσιά της Αταλάντης
Η φορεσιά της Αταλάντης ή φουστάνα είναι η παραδοσιακή ενδυμασία που της κωμόπολης της Αταλάντης στη Φθιώτιδα. Η συγκεκριμένη ενδυμασία, εκτός από την Αταλάντη εμφανίζεται σε πολλά χωριά της γύρω περιοχής, από τον Άγιο Κωνσταντίνο και τις Λιβανάτες μέχρι τα πρόθυρα της Λειβαδιάς. Την νυφική εκδοχή αυτής της ενδυμασίας, περιέγραψε σε βιβλίο της η περιηγήτρια Αγνή Σμιθ, στα τέλη του 19ου αιώνα.
Αλταμούρα
Γεωγραφία
thumb|255px|Η «Πούλο ντι Αλταμούρα», η μεγαλύτερη δολίνη στην περιοχή της πόλεως (διάμετρος περί τα 500 μέτρα) Η πόλη και ο δήμος, με έκταση 427 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της Μητροπολιτικής Περιοχής του Μπάρι (περιοχή με έκταση 3.825 τετρ. χιλιόμετρα), κοντά στο σύνορα της περιφέρειας της Απουλίας με την Επαρχία της Ματέρα της περιφέρειας Μπαζιλικάτα. Συνορεύει με τους δήμους Μπιτόντο, Κασσάνο ντέλε Μούρτζε, Γκραβίνα Απουλίας (η πλησιέστερη πόλη), Γκρούμο Αππούλα, Ματέρα, Ρούβο ντι Πούλια, Σαντεράμο ιν Κόλλε και Τορίττο.
Φορεσιά της Αταλάντης
Περιγραφή
Η νεότερη φορεσιά, στην οποία έχουν καταργηθεί το πουκάμισο και ο τζάκος, αποτελείται από: τη μεταξωτή μπλούζα, τη φουστάνα (από την οποία έλαβε η φορεσιά και την ονομασία της), το σιγκούνι, το ζουνάρι και την ποδιά. Στο κεφάλι παρατηρείται το τσεμπέρι και η γάζα για τις νέες και το βυσσινί μαντήλι για τις παντρεμένες. Για κοσμήματα διατηρήθηκαν το μικρό και το μεγάλο γιορντάνι, το αρμάθι με τα φλουριά και τα φλουρένια σκουλαρίκια.
Η μεταξωτή μπλούζα, αντικατέστησε τον τζάκο και η φουστάνα το πουκάμισο. Η φουστάνα είναι μια φούστα με βολάν, πιέτες και δαντέλες, από την οποία πήρε στη συνέχεια και το όνομά της η φορεσιά. Το σιγκούνι είναι ένας σκούρος γαλάζιος επενδύτης από μάλλινο ύφασμα. Το νυφικό ήταν μάλιστα ολοκέντητο με πολύχρωμα μεταξωτά κορδόνια. Το ζουνάρι, είναι η μαύρη ζώνη που σφίγγει στη μέση το σιγκούνι ενώ η ποδιά, φτιαγμένη από τσόχα, συνήθως σε κόκκινο χρώμα και πιο σπάνια σε πράσινο, είναι κεντημένη με κίτρινα μεταξωτά σχέδια. Οι νεότερες μάλιστα ποδιές, συνήθιζαν να περιέχουν διάφορα σχέδια.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Ο παλιότερος κεφαλόδεσμος με το φέσι, το καπιτσάλι, τη μπόλια και τα πεσκούλια, αντικαταστάθηκε από το τσεμπέρι και τη γάζα. Το τσεμπέρι είναι βαμβακερό λευκό ή κρεμεζί μαντήλι με λουλούδια, το οποίο αντικαθίσταται με κίτρινο στο πένθος. Η γάζα είναι άσπρο μεταξωτό μαντήλι, γιορτινό, με μικρές άσπρες φούντες που στολίζουν το πρόσωπο. Συνηθίζεται στις νέες κοπέλες, ενώ οι παντρεμένες με παιδιά φορούν βυσσινί μαντήλι. Σχετικά με τα κοσμήματα, το μικρό γιορντάνι, στολίζει το μέτωπο στη γιορτινή φορεσιά και το γιορντάνι στολίζει το λαιμό ή το στήθος. Η αρμάθα με τα φλουριά είναι το δικτυωτό πλέγμα με τις χάντρες και τις σειρές νομισμάτων που καλύπτουν τόσο το στήθος, όσο και την κοιλιά, ενώ στα αυτιά τους φορούσαν φλουρένια σκουλαρίκια.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Αταλάντη
Πρώτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΦΚ)
Ο Πρώτος γύρος των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΟΦΚ αποτελούνταν από τις Εθνικές ομάδες της Σαμόα, της Τόνγκα, της Αμερικανικής Σαμόα και των Νησών Κουκ.
Μάης του '68
Ο όρος Μάης του '68 (γνωστός και ως Γαλλικός Μάης) περιγράφει την πολιτική και κοινωνική αναταραχή που ξέσπασε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των μηνών Μαΐου-Ιουνίου του 1968. Τα γεγονότα ξεκίνησαν από κινητοποιήσεις των Γάλλων μαθητών και φοιτητών, επεκτάθηκαν με γενική απεργία των Γάλλων εργατών και τελικά οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που άρχισε να παίρνει διαστάσεις επανάστασης και οδήγησε στη διάλυση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη εκλογών από τον τότε πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ.
Πρώτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΦΚ)
Όλοι οι αγώνες έλαβαν χώρα στο Εθνικό Στάδιο Σαμόα στην Απία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΦΚ)
Αλταμούρα
Γεωγραφία
Περί τα 126 τετραγωνικά χιλιόμετρα του εδάφους του δήμου περιλαμβάνονται στο Εθνικό Πάρκο Άλτα Μούρτζια. Πράγματι, η πόλη είναι κτισμένη στα υψώματα Μούρτζια, ένα καρστικό οροπέδιο με αρκετές καταβόθρες, δολίνες και σπηλιές.
Αξιοθέατα
Το βασικό τοπόσημο στην πόλη είναι ο ρωμανικού ρυθμού Καθεδρικός Ναός, που άρχισε να κτίζεται το 1232 με διαταγή του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ και αναστηλώθηκε το 1330 και το 1521–1547. Αποτελεί τη μία από τις 4 «ανακτορικές» εκκλησιές της Απουλίας (οι άλλες είναι ο Καθεδρικός της Ακουαβίβα ντέλε Φόντι, η Βασιλική του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι και ο ναός του Μόντε Σαντ' Άντζελο σουλ Γκαργκάνο. Ο ναός της Αλταμούρα είναι επηρεασμένος από τη βασιλική του Μπάρι, αλλά φέρει και ισχυρές γοτθικές επιρροές χαρακτηριστικές της εποχής του Φρειδερίκου Β΄. Ο προσανατολισμός του άλλαξε πιθανώς κατά την αναστήλωση του 14ου αιώνα, στην οποία ανήκει και η βόρεια πύλη προς την πλατεία. Από την άλλη, ένα δεύτερο καμπαναριό και η περιοχή του ιερού χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Στο τρίκλιτο εσωτερικό ξεχωρίζει μια πέτρινη Φάτνη της Γεννήσεως, έργο του Αλτομπέλλο Πέρσιο (1587). Αν και ο ναός εορτάζεται τον Δεκαπενταύγουστο, η πολιούχος-προστάτης της Αλταμούρα είναι η Αγία Ειρήνη του Λέτσε (εορτάζει στις 5 Μαΐου).
Τα μεσαιωνικά τείχη της Αλταμούρα, έργο και αυτά του Φρειδερίκου Β΄, εδράζονται πάνω στα μεγαλιθικά τείχη της αγνώστου ονόματος αρχαίας πόλης (βλ. ενότητα ιστορίας).
Αρχαίοι τάφοι με θραύσματα αγγείων και τερακότες έχουν βρεθεί στην περιοχή, συλλογή από τα οποία υπάρχει στο Κρατικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αλταμούρα (Museo Archeologico Statale di Altamura). Σπήλαια έξω από την πόλη έχουν χρησιμεύσει ως πρωτόγονοι τάφοι ή κατοικίες, ενώ υπάρχει και η ομάδα των περίπου 50 τύμβων.
Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Απριλίου (συνήθως) γίνεται στην πόλη ένα τριήμερο αναγεννησιακό πανηγύρι, το «Φεντερίκους».
Μάης του '68
Μερικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η εξέγερση ήταν το πιο σημαντικό επαναστατικό γεγονός του 20ού αιώνα, επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένο πλήθος, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων.
Αλταμούρα
Αξιοθέατα
Περίπου 30 χιλιάδες αποτυπώματα δεινοσαύρων ανακαλύφθηκαν στην περιοχή contrada Pontrelli, καθιστώντας την σημαντική τοποθεσία για τη μελέτη των δεινοσαύρων.
Μάης του '68
Άρχισε ως σειρά απεργιών και καταλήψεων, που ξέσπασαν σε διάφορα πανεπιστήμια και γυμνάσια στο Παρίσι, μετά από τη διαμάχη με τους διοικητές των πανεπιστημίων και την αστυνομία. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης του Σαρλ ντε Γκωλ να λύσει τις απεργίες με τη δράση της αστυνομίας κατάφεραν μόνο να οξύνουν την κατάσταση περαιτέρω, οδηγώντας σε οδομαχίες με την αστυνομία στο Καρτιέ Λατέν. Ακολούθησε γενική απεργία από τους σπουδαστές και απεργίες σε όλη τη Γαλλία από δέκα εκατομμύρια Γάλλους εργαζομένους, κατά προσέγγιση δύο τρίτα του γαλλικού εργατικού δυναμικού. Κατά συνέπεια, ο Σαρλ ντε Γκωλ διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και προκήρυξε νέες κοινοβουλευτικές εκλογές για τις 23 Ιουνίου 1968.
Αλταμούρα
«Αδελφές» πόλεις
Η Αλταμούρα είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλταμουρα
Μάης του '68
Η κυβέρνηση βρέθηκε υπό κατάρρευση, αλλά ο επαναστατικός αναβρασμός έπαψε να υπάρχει σχεδόν τόσο γρήγορα όσο προέκυψε. Οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στις εργασίες τους, ωθημένοι από την Γενική Συνομοσπονδία Εργατών και το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που είχε καταδικάσει την εξέγερση και δεν συμμετείχε. Όταν τελικά πραγματοποιήθηκαν εκλογές τον Ιούνιο, το κόμμα του ντε Γκωλ προέκυψε ακόμα ισχυρότερο από πριν.
Τα γεγονότα μπορεί να κατέληξαν σε πολιτική αποτυχία, αλλά είχαν τεράστιες κοινωνικές συνέπειες: μπορεί να μη διήρκεσαν ένα μήνα, αλλά ο όρος Μάης του '68 έγινε συνώνυμος με την αλλαγή των κοινωνικών αξιών. Στη Γαλλία, θεωρείται σημείο-σταθμός στην αμφισβήτηση του κατεστημένου (θρησκεία, πατριωτισμός, σεβασμός και πλήρης υποταγή στην εξουσία) και για τη μετάβαση από τον συντηρητισμό στις φιλελεύθερες ιδέες (ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα, σεξουαλική απελευθέρωση). Στην Ευρώπη, αποτέλεσε έμπνευση για παρόμοιους κοινωνικούς αγώνες αλλά και αφορμή για ρήξη ορισμένων κομματιών του σοσιαλιστικού κινήματος με τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα.
Τα γεγονότα του Μαΐου
Μετά από μήνες συγκρούσεων μεταξύ των σπουδαστών και των Αρχών στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ στα περίχωρα του Παρισιού, το Πανεπιστήμιο έκλεισε στις 2 Μαΐου 1968 με λοκ άουτ από τη διεύθυνσή του. Γύρω στις 2 το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Μαΐου συγκεντρώθηκαν λιγότεροι από 300 φοιτητές στο προαύλιο του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Η παραπομπή στο πειθαρχικό συμβούλιο οκτώ φοιτητών του πανεπιστημίου της Ναντέρ, οι οποίοι θεωρήθηκαν πρωταίτιοι της αναταραχής που ταλάνιζε το πανεπιστήμιο αυτό από τον Νοέμβριο, δεν προκάλεσε κανένα άξιο λόγου κίνημα συμπαράστασης. Γύρω στις 3 η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε. Ένας λαχανιασμένος αγγελιαφόρος έφερε το μήνυμα ότι "εκατό φασίστες" έχουν συγκεντρωθεί και ετοιμάζονται να βαδίσουν κατά της Σορβόννης. Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές, μέλη κυρίως κινεζόφιλων και τροτσκιστικών αριστερών οργανώσεων, άρχισαν πυρετώδεις προετοιμασίες αντιμετώπισης του εχθρού. Οπλίστηκαν με καρεκλοπόδαρα, μάζεψαν πέτρες από ένα γιαπί και έβγαλαν κράνη μοτοσικλετιστών από τους σάκους τους. Ο πρύτανης της Σορβόννης, Ρος, ασυνήθιστος καθώς ήταν σε τέτοιες σκηνές και φοβούμενος μην έχει την τύχη του πρύτανη της Ναντέρ, Πιερ Γκραπέν, ο οποίος αδυνατώντας να επαναφέρει την τάξη στο πανεπιστήμιό του υποχρεώθηκε να το κλείσει επ' αόριστον την προηγουμένη, σκέφτηκε αμέσως να φωνάξει την αστυνομία να πετάξει τους φοιτητές έξω από το προαύλιο. "Παρακαλείσθε να αποκαταστήσετε την τάξη στο εσωτερικό της Σορβόννης εκβάλλοντας τους ταραξίες", ανέφερε η γραπτή αίτηση του πρύτανη προς την αστυνομία.
Στη Σορβόννη όμως τα πράγματα εκτραχύνθηκαν. Ακριβώς στις 17.30, στη λεωφόρο Σαν-Μισέλ, μπροστά από το λύκειο Σαν Λουί, ένας διαδηλωτής πλησίασε και πέταξε με ορμή μία πλάκα που έχει ξεκολλήσει από το λιθόστρωτο στο τζάμι μιας αστυνομικής "κλούβας". Ο ενωμοτάρχης Κριστιάν Μπρινέ, που βρισκόταν πίσω από το τζάμι που θρυμματίστηκε, έβγαλε μία σπαρακτική κραυγή, καθώς η πέτρα τού έσπασε το κεφάλι. Οι αστυνομικοί όρμησαν με λύσσα πάνω στο πλήθος, μόλις έμαθαν το νέο. Χτυπούσαν αδιακρίτως, με μανία, οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά τους -φοιτητή, περαστικό ή και πελάτη καταστήματος. Κατάπληκτοι όμως διαπίστωσαν ότι οι φοιτητές έδειχναν απροσδόκητη διάθεση αντίστασης και μαχητικότητας, ενώ ταυτόχρονα γίνονταν όλο και περισσότεροι. Άρχισαν σκληρές μάχες. Υψώθηκε, συμβολικά, το πρώτο οδόφραγμα στην πλατεία Λουξεμβούργου. Οι οδομαχίες κράτησαν πάνω από τρεις ώρες και οι φοιτητές είχαν πια υπερβεί τις δύο χιλιάδες. Στις 8 το βράδυ ο πρύτανης ανακοίνωσε το κλείσιμο της Σορβόννης. Μόλις στις 11 τη νύχτα διαλύθηκαν οι τελευταίοι διαδηλωτές. Όμως ο "Γαλλικός Μάης", όπως έμεινε στην ιστορία, είχε μόλις αρχίσει.
Η Δευτέρα 6 Μαΐου, αποδείχθηκε όσο δραματική αναμενόταν. Είναι η ημέρα που ο ηγέτης των φοιτητών της Ναντέρ, ο Γερμανός Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ο "κόκκινος Ντανί", όπως έμεινε στην Ιστορία, παρουσιάστηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο που συνεδρίαζε στη Σορβόννη, μαζί με άλλους επτά συναδέλφους του. Τους συνόδευαν 3.000 φοιτητές. Η αστυνομία όρμησε να διαλύσει τους φοιτητές, μόλις οι παραπεμπόμενοι έμπαιναν στην αίθουσα του πειθαρχικού. Άρχισαν συγκρούσεις οι οποίες κράτησαν όλη μέρα. Κλιμακώθηκαν από το απόγευμα, όταν 6.000 φοιτητές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ντανφέρ-Ροσρό και άρχισαν πορεία. Η αστυνομία τούς επιτέθηκε στο Σαν Ζερμέν ντε Πρε. Το ξήλωμα των πλακόστρωτων δρόμων και πεζοδρομίων του Παρισιού, που αποτελούσε "σήμα κατατεθέν" της τακτικής των διαδηλωτών του "Γαλλικού Μάη", παρείχε στους φοιτητές τα αναγκαία "πολεμοφόδια" για να αντιμετωπίσουν τα κλομπ και τα δακρυγόνα των αστυνομικών. Οι οδομαχίες ήταν άγριες. Η αστυνομία γινόταν όλο και πιο βίαιη στην προσπάθειά τους να διαλύσει τους διαδηλωτές. Τα οδοφράγματα εμφανίζονταν με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα. Δεν είχαν πρακτική αξία μπροστά στις μηχανοκίνητες μονάδες της αστυνομίας. Η ψυχολογική σημασία τους όμως ήταν τρομερή στη Γαλλία, καθώς παρέπεμπαν ευθέως στην ιστορία των επαναστάσεων και των εξεγέρσεων του 1789, του 1848 και του 1870. Οι οδομαχίες κράτησαν ώς τα μεσάνυχτα και ο απολογισμός ήταν βαρύτατος -ακόμη και ο επίσημος: 481 τραυματίες, εκ των οποίων 279 φοιτητές.
Στις 7 και στις 8 Μαΐου, οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 10.000. Οι συγκρούσεις την πρώτη μέρα κράτησαν τρεις περίπου ώρες, ενώ η πορεία της δεύτερης έληξε ειρηνικά. Στις διαδηλώσεις μπήκαν και οι μαθητές των λυκείων, οι οποίοι ενώθηκαν με φοιτητές, καθηγητές και νέους εργάτες και συγκεντρώθηκαν στην Αψίδα του Θριάμβου απαιτώντας:
Οι ηγέτες είδαν τους φοιτητές να αρνούνται να διαλυθούν πολλές ώρες μετά από τη λήξη της πορείας. Ήταν προφανές ότι οι διαθέσεις των μαζών γίνονταν όλο και πιο επιθετικές. Ταυτόχρονα, δημοσκόπηση της κοινής γνώμης αποκάλυψε ότι το 61% των Παριζιάνων τάσσονταν υπέρ των φοιτητών και μόνο το 16% εναντίον τους. Η κρίση κάθε άλλο παρά πλησίαζε προς την εκτόνωση.
Η αστυνομία επιτέθηκε στις δύο τα ξημερώματα έπειτα από αποτυχημένες διαπραγματεύσεις. Οι μάχες της "Νύχτας των οδοφραγμάτων" είχαν τρομερή αγριότητα και διάρκεια, καθώς δεν κόπασαν πριν από τις 5.30 το πρωί, ενώ προκάλεσαν εκατοντάδες τραυματισμούς και συλλήψεις. Σύμβολο της αντίστασης των φοιτητών εκείνη τη νύχτα ήταν τα οδοφράγματα της οδού Γκε-Λουσάκ. Η αστυνομία κέρδισε τις οδομαχίες, όμως ο στρατηγός Ντε Γκωλ και η κυβέρνησή του υπέστησαν συντριπτική ήττα στη συνείδηση των Γάλλων πολιτών. Τα γεγονότα μεταδίδονταν απευθείας από το ραδιόφωνο, ενώ την επόμενη ημέρα προβλήθηκαν πλάνα στην τηλεόραση. Η διαρκής ραδιοφωνική αναμετάδοση των επεισοδίων από το Ράδιο Λουξεμβούργο και την Ερόπ-1, η πρώτη "ζωντανή μετάδοση επανάστασης", συγκλόνισε τη Γαλλία, η οποία συμπαρατάχθηκε με τους φοιτητές.
Ο στρατηγός ντε Γκωλ το κατάλαβε και ετοιμάστηκε να κατεβάσει τα τανκς για να ξαναπάρει με τη δύναμη των όπλων την πολιτική πρωτοβουλία. Ήταν μόλις 6 τα χαράματα του Σαββάτου, 11 Μαΐου, όταν ο υπουργός στρατιωτικών Πιερ Μεσμέρ συζητούσε με τον ντε Γκωλ στο Μέγαρο των Ηλυσίων. "Αν κανείς θέλει ενεργητική κατάπνιξη των διαδηλώσεων, πρέπει να αποδεχτεί τον κίνδυνο να ανοίξουμε πυρ", δήλωσε ο Μεσμέρ. "Ακριβώς! Έχετε αρκετές μονάδες στη διάθεσή σας για να το κάνετε;", απάντησε στον εμβρόντητο Μεσμέρ χωρίς δισταγμό ο Ντε Γκωλ. "Μπορώ να φέρω εντός της ημέρας συντάγματα αλεξιπτωτιστών", δήλωσε ο υπουργός.
Ήταν όμως πια αργά για τη χρησιμοποίηση του στρατού, χωρίς τον κίνδυνο να προκληθεί επανάσταση. Ήδη από τις 5 τα χαράματα βρισκόταν στην έδρα της εργατικής σοσιαλιστικής συνομοσπονδίας ο γενικός γραμματέας της Εζέν Ντεκάν, ο οποίος επικοινώνησε με τον ομόλογό του της πανίσχυρης κομμουνιστικής συνομοσπονδίας (CGT) Ζορζ Σεγκί. Οι δύο συνδικαλιστές ηγέτες κατανόησαν την τρομακτική πολιτική σημασία της "Νύχτας των οδοφραγμάτων" και όταν συναντήθηκαν, στις 9 το πρωί, δεν δίστασαν. Εγκατέλειψαν την άκρως επιφυλακτική στάση που είχαν κρατήσει μέχρι τότε απέναντι στις φοιτητικές κινητοποιήσεις και έριξαν το σύνθημα: Από τη Δευτέρα, γενική απεργία.
Η διαδήλωση της Δευτέρας, 13 Μαΐου, ήταν συγκλονιστική. Οι συγκεντρωμένοι ήταν πάνω από 500.000 -"ένα εκατομμύριο" ισχυρίστηκαν οι οργανωτές, υπερβάλλοντας. Η κυβέρνηση του στρατηγού ντε Γκωλ, η οποία περίμενε κάποια συμβολική διαδήλωση, πανικοβλήθηκε. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ζωρζ Πομπιντού ανήγγειλε την απελευθέρωση των κρατουμένων και την επαναλειτουργία της Σορβόννης. Το κύμα των απεργιών εντούτοις δεν υποχώρησε, παρά το πλήθος εξοργίστηκε περισσότερο.
Στις επόμενες ημέρες, οι εργαζόμενοι άρχισαν να κάνουν κατάληψη στα εργοστάσια, ξεκινώντας με καθιστική διαμαρτυρία στις αεροπορικές εγκαταστάσεις κοντά στη Ναντ στις 14 Μαΐου, κατόπιν με άλλη απεργία σε εργοστάσιο συναρμολόγησης της Renault κοντά στη Ρουέν, η οποία επεκτάθηκε στα κατασκευαστικά εργοστάσια της Renault στην κοιλάδα του Σηκουάνα και στο παρισινό προάστιο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ. Μέχρι τις 16 Μαΐου οι εργαζόμενοι είχαν καταλάβει περίπου πενήντα εργοστάσια. Από τις 16 Μαΐου η κρίση ξέφυγε από τα όρια των φοιτητών και των πανεπιστημίων. Το μεσημέρι ο Γ. Γ. της κομμουνιστικής CGT έριξε το σύνθημα της απεργίας. Στις 5 το απόγευμα οι απεργοί είχαν φθάσει τις 300.000. Στις 10 το βράδυ ο αριθμός των απεργών είχε υπερβεί τις 600.000. Ο Πομπιντού, ανήσυχος, υπέγραψε την ίδια νύχτα διάταγμα κλήσης των εφέδρων της χωροφυλακής υπό τα όπλα.
Οι φοιτητές έκαναν αμέσως κατάληψη της Σορβόννης, την οποία "άνοιξαν" οι πρυτανικές αρχές καθ' υπόδειξιν του πρωθυπουργού, ενώ οι απεργοί κατέλαβαν το ένα μετά το άλλο τα μεγάλα εργοστάσια. Η Γαλλία ολόκληρη παρέλυσε. Σε τρία 24ωρα ο αριθμός των απεργών είχε υπερβεί τα 6.000.000. Δύο ακόμη 24ωρα και ο αριθμός των απεργών ξεπέρασε τα 10.000.000. Κατά προσέγγιση δηλαδή τα δύο τρίτα του γαλλικού εργατικού δυναμικού βρισκόταν σε απεργία. Υπήρχαν πλέον δύο κέντρα εξουσίας στη χώρα -η κυβέρνηση και το κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο ηγείτο των απεργών. Οι φοιτητές περιθωριοποιήθηκαν. Αφήνοντας την πρωτοβουλία στη συνδικαλιστική του οργάνωση, τη CGT, ήταν φανερό ότι το Γαλλικό Κ.Κ. αποσκοπούσε σε διαπραγματεύσεις, όχι σε επανάσταση.
Στις 22 Μαΐου ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ μετέβη στη Γερμανία και την Ολλανδία για να μιλήσει σε φοιτητές των χωρών αυτών για τη γαλλική φοιτητική εξέγερση. Η γαλλική κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να του αφαιρέσει την άδεια παραμονής στη χώρα, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι ο "κόκκινος Ντανί" είχε γερμανική υπηκοότητα. Πρόκειται για σοβαρό λάθος, καθώς οδήγησε αμέσως σε αναβίωση του φοιτητικού κινήματος. Πέντε χιλιάδες φοιτητές άρχισαν να συγκρούονται από το απόγευμα ως τις 5 το πρωί με την αστυνομία.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά στις 24 Μαΐου. Δεκάδες χιλιάδες νέοι -με τη γενική απεργία, οι περισσότεροι από αυτούς δεν ήταν φοιτητές- συγκεντρώθηκαν στο σιδηροδρομικό σταθμό Λιόν, στο Παρίσι, διαμαρτυρόμενοι εναντίον της απαγόρευσης εισόδου στη Γαλλία του Κον-Μπεντίτ. Στις 8 το βράδυ ο ντε Γκωλ απηύθυνε διάγγελμα προς τον γαλλικό λαό, με το οποίο ανήγγειλε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των υπερεξουσιών του προέδρου με στόχο την "ανανέωση", όπως ισχυρίστηκε. "Σε περίπτωση που η απάντησή σας είναι "όχι", είναι αυτονόητο ότι δεν θα διατηρήσω το αξίωμά μου", κατέληξε ο ντε Γκωλ. Η τελευταία φράση του πνίγηκε στους αλαλαγμούς ενθουσιασμού των νέων που ήταν συγκεντρωμένοι στον σταθμό Λιόν. Χιλιάδες από αυτούς έβγαλαν τα μαντίλια τους και τα κουνούσαν στο σήμα του αποχαιρετισμού, φωνάζοντας ρυθμικά: "Αντίο, ντε Γκωλ! Αντίο, ντε Γκωλ!". Σε λίγο άρχισε η πιο μεγάλη νύχα του "Γαλλικού Μάη". Οι συγκρούσεις προσέλαβαν εξαιρετική βιαιότητα. Η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να τσακίσει τους φοιτητές και τους νέους πάση θυσία, ώστε να τρομοκρατήσει τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η αστυνομική βία ώθησε σε κλιμάκωση των βανδαλισμών εκ μέρους των διαδηλωτών. Αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν, βιτρίνες έσπασαν και καταστήματα λεηλατήθηκαν.
Τη νύχτα αυτή οι αστυνομικοί άρχισαν να χρησιμοποιούν και τα όπλα τους. Ταυτόχρονα, ο οργανισμός τηλεπικοινωνιών, καθώς η κυβέρνηση είχε αφομοιώσει τα διδάγματα της πρώτης "Νύχτας των οδοφραγμάτων" της 10 Μαΐου, αφαίρεσε τις απευθείας γραμμές από τους ρεπόρτερ των ραδιοφωνικών σταθμών κι έτσι δεν υπήρχε ζωντανή ραδιοφωνική κάλυψη. Ένας νέος, ο Φιλίπ Ματεριόν, σκοτώθηκε στο Καρτιέ Λατέν από έκρηξη χειροβομβίδας. Ένας αστυνομικός, ο Ρενέ Λακρουά, συνθλίφθηκε από ένα καμιόνι που εξαπέλυσαν οι διαδηλωτές εναντίον των αστυνομικών. Εκείνη τη νύχτα οι συγκρούσεις ήταν τόσο βίαιες, ώστε προβλήθηκαν τα αποτρόπαια σημάδια προμηνύματος εμφύλιου πολέμου. Αυτόν όμως δεν τον ήθελε κανείς. Η κοινή γνώμη τρομοκρατήθηκε.
Ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ εξάλλου ήταν αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει τον στρατό, αν έκρινε ότι οι διαδηλώσεις ξέφευγαν από τον έλεγχο της αστυνομίας. Την επαύριο των γεγονότων, Σάββατο, 25 Μαΐου, ένα σύνταγμα αλεξιπτωτιστών μετακινήθηκε με στόχο να επιτεθεί εναντίον των διαδηλωτών, αν λάμβανε διαταγές.
Το Γαλλικό Κ.Κ., μέσω της CGT, διαπραγματευόταν διαρκώς με το καθεστώς. Στόχος του ήταν η επιστροφή στην ομαλότητα, αφού όμως προηγουμένως αποσπάσει σοβαρότατες οικονομικές και θεσμικές παραχωρήσεις από την κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι υπέβαλαν ένα ευρύτερο, πιο πολιτικό και ριζοσπαστικότερο αίτημα, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης και του προέδρου Σαρλ ντε Γκωλ και, σε μερικές περιπτώσεις, προσπάθησαν να αναλάβουν την αυτοδιοίκηση των εργοστασίων όπου δούλευαν. Όταν η ηγεσία των εργατικών συνδικάτων διαπραγματεύτηκε με τις ενώσεις των μεγαλύτερων εργοδοτών αύξηση 35% στο βασικό μισθό, αύξηση μισθών 7% και το μισό των κανονικών μισθών για τις ημέρες της απεργίας, οι εργαζόμενοι που είχαν καταλάβει τα εργοστάσια αρνήθηκαν να επιστρέψουν στις θέσεις τους, αν και αυτή η συμφωνία ήταν καλύτερη από ό,τι θα μπορούσαν να είχαν λάβει ένα μήνα νωρίτερα. Αντίθετα, ο Φρανσουά Μιτεράν κατανοούσε βαθύτερα την πολιτική δυναμική και τις πολιτικές δυνατότητες της εξέγερσης και προσπαθούσε να τις εκμεταλλευθεί. Στις 28 Μαΐου κατέπληξε τη Γαλλία, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση και δήλωσε, μεταξύ άλλων: "Στη Γαλλία, μετά τις 3 Μαΐου 1968, δεν υπάρχει πλέον κράτος... Η αναχώρηση του στρατηγού ντε Γκωλ, την επαύριο της 16ης Ιουνίου, αν δεν λάβει χώρα νωρίτερα, θα προκαλέσει φυσικά την εξαφάνιση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του. Σε αυτή την περίπτωση, προτείνω τη δημιουργία μεταβατικής κυβέρνησης... Αν χρειασθεί, θα αναλάβω εγώ την ευθύνη του σχηματισμού αυτής της κυβέρνησης... Στις προεδρικές εκλογές που θα επακολουθήσουν θα είμαι υποψήφιος". Ο Μιτεράν έβαζε υποψηφιότητα για πρωθυπουργός μεταβατικής κυβέρνησης και για πρόεδρος της χώρας, τη στιγμή που αυτές οι θέσεις ήταν κατειλημμένες από τον Πομπιντού και τον Ντε Γκωλ και δεν είχαν προκηρυχθεί εκλογές. Επέτεινε έτσι την εικόνα επαναστατικής κατάστασης.
Λίγες ώρες αργότερα ο γ.γ. του γαλλικού Κ.Κ. Βαλντέκ Ροσέ συζητούσε με τον Φρανσουά Μιτεράν τη σύνθεση της μεταβατικής κυβέρνησης. Ταυτόχρονα η CGT ανήγγειλε την πραγματοποίηση μεγάλης διαδήλωσης για την επομένη, 29 Μαΐου.
Ο στρατηγός ντε Γκωλ σχημάτισε την άποψη ότι η Αριστερά ετοιμαζόταν να καταλάβει την εξουσία. Το πρωί της Τετάρτης, 29 Μαΐου, το υπουργικό συμβούλιο εξέτασε τις λεπτομέρειες της επέμβασης του στρατού για την κατάπνιξη της αναμενόμενης επανάστασης. Όπως διηγήθηκε ο μετέπειτα συντηρητικός πρωθυπουργός Εντουάρ Μπαλαντίρ, ο Πομπιντού έδωσε εντολή να τεθούν σε κατάσταση συναγερμού οι μηχανοκίνητες ταξιαρχίες στο Μοντλερί και το Μεζόν-Λαφίτ, οι αλεξιπτωτιστές της Καστρ και της Καρκασσόν, οι βατραχάνθρωποι της Τουλόν, επίλεκτες μονάδες της χωροφυλακής που στρατωνίζονταν στο Σατορί και ήταν εξοπλισμένες με τανκς, καθώς και η 2η ταξιαρχία τεθωρακισμένων του Ραμπουιγέ και πολλές μονάδες της επαρχίας. Κατά τη διάρκεια της ημέρας άρματα μάχης μεταφέρθηκαν στα προάστια του Παρισιού.
Στις 8 το πρωί της ίδιας ημέρας ο στρατηγός ντε Γκωλ ανέθεσε στον αρχηγό του επιτελείου του Μεγάρου των Ηλυσίων, τον στρατηγό Λαλάντ, την αποστολή να πάει να δει τον στρατηγό Μποβαλέ στο Νανσί, τον στρατηγό Ιμπλό στο Μετς και τον στρατηγό Ζακ Μασί στο Μπάντεν-Μπάντεν, αρχηγό των γαλλικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στη Δυτική Γερμανία μετά τη νίκη των συμμάχων κατά των ναζί. Από το προηγούμενο βράδυ ο ντε Γκωλ είχε δώσει στον γιο του, Φιλίπ, ένα φάκελο με τις τελευταίες του επιθυμίες και είχε δώσει εντολή στον στρατηγό Λαλάντ να συνοδεύσει την οικογένειά του και τον γιο του στο Μπάντεν-Μπάντεν, όπου και να τους παραδώσει στην προστασία του στρατηγού Μασί.
Το πρωί της Τετάρτης, 29 Μαΐου, ο ντε Γκωλ δέχθηκε τον γαμπρό του, στρατηγό Αλέν ντε Μπουασιέ, τον οποίο είχε καλέσει επειγόντως. "Ποια θα ήταν η στάση του στρατού, αν χρειαστεί να φτάσουμε στην ένοπλη αναμέτρηση;", τον ρώτησε. "Ποτέ ο στρατός δεν ήταν τόσο πειθαρχημένος. Περιμένει διαταγές" απάντησε ο στρατηγός ντε Μπουασιέ. "Καλώς. Θα πάω να δω αν ο Μασί έχει την ίδια διάθεση. Κατόπιν θα μιλήσω από το Κολομπέ, από το Στρασβούργο... Το κράτος θα βρίσκεται εκεί που θα είμαι εγώ. Θα εγκαταλείψω το Παρίσι. Αν η διαδήλωση των κομμουνιστών σήμερα το απόγευμα κατευθυνθεί προς το Μέγαρο των Ηλυσίων, δεν θα έχει αντικείμενο".
Στις 12 το μεσημέρι δύο ελικόπτερα Αλουέτ ΙΙΙ απογειώθηκαν από το Ισί-λε-Μουλινό. Μυστικά από την κυβέρνηση, ο ντε Γκωλ εγκατέλειψε τη Γαλλία και μετέβη στη Γερμανία, για να αρχίσει από εκεί τη στρατιωτική επίθεση ανακατάληψης του Παρισιού, καθώς ήταν βέβαιος ότι το προεδρικό μέγαρο θα έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών και των εξεγερμένων.
Πανικόβλητη η κυβέρνηση Πομπιντού ανακάλυψε το μεσημέρι, γύρω στις 2, τη φυγή του Σαρλ ντε Γκωλ, χωρίς να γνωρίζει πού έχει πάει. Μόλις στις 5 μ.μ. ο Πομπιντού έμαθε ότι ο στρατηγός βρισκόταν στο Μπάντεν-Μπάντεν.
Λίγο αργότερα ο ντε Γκωλ, αφού είχε έρθει σε επαφή με όλους τους διοικητές των μεγάλων μονάδων και είχε εξασφαλίσει την υποστήριξή τους για την κατάπνιξη της εξέγερσης με τα όπλα, επέστρεψε στο εξοχικό του, στο Κολομπέ λε ντεζ Εγκλίζ. Πέρασε τη νύχτα εκεί. Τελικά, η τεράστια διαδήλωση της CGT έλαβε χώρα ειρηνικά, χωρίς κανένα επεισόδιο.
Στις 12.25 της Πέμπτης, 30 Μαΐου, ο ντε Γκωλ επέστρεψε στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Αισθανόταν πανίσχυρος. Στις 4.30 το απόγευμα ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας απηύθυνε διάγγελμα προς τον γαλλικό λαό. Μίλησε μόνο από το ραδιόφωνο, για να ξυπνήσει τις αναμνήσεις των ραδιοφωνικών μηνυμάτων του της αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το διάγγελμά του ήταν καταλυτικό. Απείλησε ευθέως με επέμβαση του στρατού και με εμφύλιο πόλεμο, ενώ ταυτόχρονα διέλυσε τη Βουλή, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα θεσμικής έκφρασης της αντιπολίτευσης σε περίπτωση αιματοκυλίσματος της χώρας:"Γαλλίδες, Γάλλοι, Ως εγγυητής της εθνικής και δημοκρατικής νομιμότητας... πήρα τις αποφάσεις μου. Υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν παραιτούμαι... Δεν θα αλλάξω τον πρωθυπουργό... Διαλύω σήμερα τη Βουλή... Αναβάλλω το δημοψήφισμα το οποίο είχα εξαγγείλει... Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα πρέπει, για να διατηρήσω τη Δημοκρατία, να ακολουθήσω, σύμφωνα με το Σύνταγμα, άλλους δρόμους, πέραν της άμεσης καθολικής ψηφοφορίας. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, παντού και αμέσως πρέπει να οργανωθεί η αντίσταση των πολιτών... Η Γαλλία πραγματικά απειλείται με δικτατορία. Θέλουν να την υποχρεώσουν να υποκύψει σε μια εξουσία που θα επιβαλλόταν μέσα σε εθνική απελπισία. Μια εξουσία που θα ήταν τότε προφανώς κατ' ουσίαν η εξουσία του νικητή, δηλαδή του ολοκληρωτικού κομμουνισμού. Φυσικά, στην αρχή θα την χρωμάτιζαν με απατηλή εμφάνιση, χρησιμοποιώντας τη φιλοδοξία ή το μίσος περιθωριακών πολιτικών. Έπειτα από αυτό, αυτά τα πρόσωπα δεν θα ζύγιζαν περισσότερο από το βάρος τους, που δεν είναι μεγάλο. Ε, λοιπόν, όχι! Η Δημοκρατία δεν θα παραιτηθεί, ο λαός θα ανακτήσει τον έλεγχο. Ζήτω η Δημοκρατία, ζήτω η Γαλλία!"Ο στρατηγός ήταν αποφασισμένος για όλα. Το διάγγελμά του δεν άφησε κανένα περιθώριο παρανόησης: Όποιος δεν ήταν έτοιμος να πάρει την εξουσία αντιμετωπίζοντας τον στρατό, όφειλε να υποταχθεί. Φυσικά, κανείς δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο. Ούτε οι φοιτητές, ούτε, πολύ περισσότερο, το κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο δεν είχε καμιά τέτοια επαναστατική πρόθεση.
Έτσι, το διάγγελμα του ντε Γκωλ σφράγισε οριστικά και αμετάκλητα την τύχη της εξέγερσης του Μάη. Αμέσως μετά τη λήξη του, εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους για να συμμετάσχουν σε μία ήδη προγραμματισμένη διαδήλωση υποστήριξης του στρατηγού. Οι οργανωτές το πρωί, πριν από το διάγγελμα, περίμεναν περίπου 50.000 άτομα. Έκαναν τεράστιο λάθος. Ήρθαν τουλάχιστον δέκα φορές περισσότεροι - κάπου 500.000.
Τα γεγονότα του Ιουνίου
Τυπικά τίποτα δεν άλλαξε - οι απεργίες συνεχίζονταν, τα πανεπιστήμια ήταν κατειλημμένα και οι φοιτητές διαδήλωναν κατά δεκάδες χιλιάδες. Στην πραγματικότητα τα πάντα τελείωσαν, αποτελούσε απλώς θέμα τυπικής διαδικασίας η έκδοση "πιστοποιητικού θανάτου" της εξέγερσης. Το σύνθημα των 30.000 φοιτητών που διαδήλωσαν την 1η Ιουνίου φωνάζοντας "εκλογές, προδοσία" δεν είχε καμία απήχηση σε μία χώρα σαν τη Γαλλία.
Στις 10 Ιουνίου ένας 17χρονος μαθητής, ο Ζιλ Τοτάν, πνίγηκε στον Σηκουάνα, καθώς έπεσε στον ποταμό κυνηγημένος από αστυνομικούς. Ακολούθησαν ολονύκτιες συγκρούσεις των αστυνομικών με τους φοιτητές. Την επομένη, στο Σοσό, τα ΜΑΤ δολοφονούν με σφαίρα τον Πιερ Μπεϊλό, εργάτη της Peugeot. Ένας άλλος εργάτης, ο Ανρί Μπλανσέ, σκοτώθηκε καθώς έπεσε από έναν τοίχο - οι αστυνομικοί που τον κυνήγησαν ισχυρίστηκαν ότι έπεσε μόνος του, οι διαδηλωτές ισχυρίστηκαν ότι τον πέταξαν οι αστυνομικοί. Το καθεστώς που τόσο επιμελώς κατόρθωσε να αποφύγει σχεδόν εντελώς του νεκρούς όταν διακυβευόταν η εξουσία, ήταν πολύ πιο αδιάφορο για το θέμα αυτό όταν τα πάντα είχαν κριθεί. Η τρίτη "Νύχτα των οδοφραγμάτων" που ακολούθησε τις δολοφονίες δεν τρόμαξε πλέον την κυβέρνηση.
Αντίθετα την επαύριο, Τετάρτη 12 Μαΐου, κήρυξε εκτός νόμου και διέταξε τη διάλυση 11 αριστερών οργανώσεων -όλων όσες πρωτοστάτησαν στην εξέγερση του Μάη. Ταυτόχρονα απαγόρευσε όλες τις διαδηλώσεις, με πρόσχημα τις εκλογές. Στις 14 Ιουνίου η αστυνομία εκκένωσε το Οντεόν και στις 16 Ιουνίου τη Σορβόννη, το σύμβολο της εξέγερσης. Στο μεταξύ, στις 15 Ιουνίου, ο ντε Γκωλ αμνήστευσε τους ακροδεξιούς επίδοξους πραξικοπηματίες της Αλγερίας, οι οποίοι βρίσκονταν από εξαετίας στις φυλακές, καθώς είχαν αποπειραθεί επανειλημμένα μέχρι και να τον δολοφονήσουν. Πρόκειται για τον στρατηγό Ραούλ Σαλάν και τους υπολοίπους της τρομοκρατικής οργάνωσης OAS. Ήταν το αντίτιμο των συμφωνιών που είχε κάνει ο ντε Γκωλ την κρίσιμη τελευταία εβδομάδα του Μαΐου για να εξασφαλίσει τη νομιμοφροσύνη και των ακροδεξιών στοιχείων του στρατεύματος και για να συνενώσει όλη τη συντηρητική παράταξη ενώπιον του κινδύνου της Αριστεράς.
Το εκλογικό αποτέλεσμα δικαίωσε πλήρως τον στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ και τις επιλογές του: Η Δεξιά σάρωσε με 43,65% των ψήφων, ενώ η Αριστερά έχασε 5% στις εκλογές της 23 Ιουνίου.
Με το δεύτερο γύρο της 30 Ιουνίου ολοκληρώθηκε η ντεγκολική πλημμυρίδα και στις έδρες, καθώς ο κυβερνητικός συνασπισμός πήρε 358 από τις 485 -97 περισσότερες- ενώ οι σοσιαλιστές έχασαν 61 έδρες και οι κομμουνιστές 39. Η πλειοψηφία ήταν πρωτοφανής για τη Γαλλία στον 20ό αιώνα.
Ο "Γαλλικός Μάης" παρά τη βιαιότητα των συγκρούσεων, είναι προφανές ότι υπήρξε εξέγερση εναντίον μίας υφιστάμενης τάξης πραγμάτων, δεν ήταν επανάσταση με πολιτικό στόχο την εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Η μαρξιστική ρητορική των πρωταγωνιστών του, οι προσπάθειες των σοσιαλιστών να τον εκμεταλλευτούν πολιτικά και των κομμουνιστών να τον αξιοποιήσουν οικονομικά επέτεινε τις συγχύσεις γύρω από το χαρακτήρα της έκρηξης των φοιτητών.
Η διαχρονική σημασία του έγκειται στο ότι δημιούργησε πολιτική ριζοσπαστικοποίηση σε ολόκληρη τη γενιά των νέων εκείνης της εποχής, πυροδότησε εξεγέρσεις σε άλλα σημεία του πλανήτη και υποχρέωσε τις κυβερνήσεις να κάνουν σοβαρές μεταρρυθμίσεις στη συνέχεια. Κυρίως όμως ο "Γαλλικός Μάης" δημιούργησε έναν πολιτισμό άρνησης του παλαιού σε όλους σχεδόν τους τομείς της κοινωνίας, έναν πολιτισμό εξέγερσης και ανυπακοής που εκφράστηκε γλαφυρά με πολλά από τα συνθήματά του που έμειναν στην Ιστορία.
Ο Μάης του '68 σε διεθνές πλαίσιο
Ο Μάης του '68 δεν ήταν μια μεμονωμένη «γαλλική υπόθεση». Αντίθετα, υπήρξαν διαμαρτυρίες φοιτητών σε όλο τον κόσμο.
Τα γεγονότα προηγήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον αποσύρθηκε από την προεδρική εκστρατεία το Μάρτιο του 1968, λόγω της αυξανόμενης λαϊκής διαμαρτυρίας. Ακολούθησε στις 4 Απριλίου η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και η φοιτητική κατάληψη και το κλείσιμο του Πανεπιστημίου Κολούμπια στις 23 Απριλίου.
Στο Μεξικό, τη νύχτα της 2ης Οκτωβρίου 1968, μια πορεία σπουδαστών τελείωσε μέσα σε έναν καταιγισμό σφαιρών στην Plaza de las Tres Culturas στο Tlatelolco, στην Πόλη του Μεξικού, δέκα μέρες πριν τους Ολυμπιακούς του 1968.
Στο Βέλγιο, φοιτητές από το φλαμανδικό πανεπιστήμιο Katholieke Universiteit Leuven διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην επιβολή της γαλλικής γλώσσας στο πανεπιστήμιο, κάτι που οδήγησε στη δημιουργία ξεχωριστού γαλλόφωνου πανεπιστημίου (Université catholique de Louvain).
Στην Ανατολική Ευρώπη, φοιτητές στην Πολωνία και στη Γιουγκοσλαβία διαμαρτυρήθηκαν εναντίον της περιστολής της ελευθερίας του λόγου από το κομμουνιστικό καθεστώς.
Πολλοί φοιτητές επίσης ασχολήθηκαν με τα ζητήματα του "Τρίτου Κόσμου". Δημιουργήθηκαν σοσιαλιστικά κινήματα με αναφορές στην Κούβα, το Βιετνάμ και την Κίνα, αναδεικνύοντας προσωπικότητες όπως ο Φιντέλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα και ο Μάο Τσε Τουνγκ.
Ο Μάης του '68 στις τέχνες
Η ταινία του 2003 Οι ονειροπόλοι του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Γκίλμπερτ Ανταίρ The Holy Innocents, εξιστορεί ένα μικρό χρονικό διάστημα από τη ζωή τριών νέων σινεφίλ φοιτητών με φόντο τα γεγονότα του Μαΐου του 1968. Τα γεγονότα του Μάη περιγράφονται επίσης στην ταινία του 1982 Πεθαίνοντας στα τριάντα (Mourir à 30 ans) του Ρομέν Γκουπίλ, που συμμετείχε στα γεγονότα. Το μυθιστόρημα του Λόρενς Φερλινγκέτι Έρωτας τις μέρες της οργής αφορά μια ιστορία αγάπης που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.
Η σπονδυλωτή ταινία του Γουές Άντερσον Η γαλλική αποστολή (2021) περιέχει ένα τμήμα με τίτλο "Αναθεωρήσεις ενός μανιφέστου", το οποίο είναι εμπνευσμένο από τις ταραχές του Μάη του 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του αναρχισμού Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού Κατηγορία:Σοσιαλισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Ταραχές στη Γαλλία Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960 Κατηγορία:Φοιτητικά και μαθητικά κινήματα στη Γαλλία
Δημήτρης Ζωγραφάκης
Ο Δημήτρης Ζωγραφάκης, γεννημένος στις 3 Αυγούστου 1978 στην Καβάλα, είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,83 και παίζει στη μεσαία γραμμή.
Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ορφέα Ελευθερούπολης από όπου πήγε στην Ξάνθη το 1998, με την οποία έπαιξε στην Α΄ Εθνική. Έμεινε ως το 2005 και στη συνέχεια πέρασε για δέκα μήνες από τον ΠΑΟΚ, με τον οποίο έπαιξε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το δεύτερο μισό της σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε στoν Πανιώνιο. Την επόμενη σεζόν δοκίμασε την τύχη του στην Κύπρο στην ΑΕΚ Λάρνακας και το 2007-08 έπαιξε στον Ιωνικό Νικαίας. Τον Ιανουάριο του 2009 υπέγραψε στη βουλγαρική Βίχρεν Σαντάνσκι, στην οποία αγωνίστηκε το β΄ μισό της σεζόν 2008-09. Τη σεζόν 2009-10 αγωνίστηκε στην ομάδα της Κυρήνειας στην Κύπρο. Την περίοδο 2012-13 αναδείχθηκε πρωταθλητής στον 8ο όμιλο της ερασιτεχνικής Δ΄ Εθνικής, με τα χρώματα του Α.Ο. Αιγάλεω. Αυτή τη στιγμή αγωνίζεται στον Άρη Ακροποτάμου.
Καριέρα
2014 - Αναγέννηση Λιμεναρίων Θάσου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΕΕΚ Κερύνειας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο-κουτί
Μάχη του Σατώ-Τιερί (1814)
Η Μάχη του Σατώ-Τιερί (αγγλικά: Battle of Château-Thierry (1814)) διεξήχθη στις 12 Φεβρουαρίου 1814 μεταξύ της οπισθοφυλακής του Στρατού της Σιλεσίας (ενός μεικτού, ρωσοπρωσικού στρατού), ο οποίος τελούσε υπό τις διαταγές του στρατάρχη Γκέμπχαρτ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ, και γαλλικού στρατεύματος υπό τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η μάχη τελείωσε με νίκη των Γάλλων.
Πρελούδιο
Αφού κέρδισε μια σειρά εντυπωσιακών τακτικών νικών (που έγιναν συλλογικά γνωστές ως η Εκστρατεία των Έξι Ημερών), ο Ναπολέων αναζητούσε το τελικό χτύπημα στους Πρώσους, το οποίο θα σήμαινε το τέλος της συμμετοχής τους στον ΣΤ΄ Συνασπισμό εναντίον του. Την προηγούμενη μέρα είχε νικήσει τον Φαμπιάν φον Όστεν-Ζάκεν και τον Λούντβιχ Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ στη μάχη του Μονμιράιγ (Montmirail), και τώρα ο Ναπολέων πρόλαβε την πρωσική οπισθοφυλακή υπό τον στρατηγό Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ στον ποταμό Μάρνη κοντά στην κοινότητα Σατώ-Τιερί στην Καμπανία.
Μάχη
Αφού έστειλε τον στρατάρχη Νέυ να ηγηθεί της επίθεσης, οι Γάλλοι διέσπασαν και εισέδυσαν στις πρωσικές γραμμές του Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ, προκαλώντας βαριές απώλειες στους αντιπάλους τους. Η επίθεσή τους σταμάτησε από κάποιες τυχαία τοποθετημένες πρωσικές πυροβολαρχίες, επιτρέποντας στον Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ ν΄ αποσυρθεί με καλή τάξη χωρίς να τραπεί σε ανοργάνωτη φυγή. Οι Πρώσοι είχαν 1.250 απώλειες στρατιωτών, οι Ρώσοι 1.500, και οι Γάλλοι 600. Επίσης, οι Γάλλοι κατέλαβαν εννέα κανόνια και πολλές αποσκευές και μεταγωγικά μέσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων
1947 Ίσο-Χέικιλα
Ο Ίσο-Χέικιλα (Iso-Heikkilä) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,304. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το αγρόκτημα, ιδιοκτησίας του Πανεπιστημίου του Τούρκου, όπου ανεγέρθηκε το ομώνυμο αστεροσκοπείο: αυτός ο αστεροειδής υπήρξε ο πρώτος που ανακαλύφθηκε από εκεί.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ίσο-Χέικιλα εκτιμάται σε 29,44 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,098 ± 0,012. Ο Ίσο-Χέικιλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 5 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισο-Χεικιλα
Σεμέλη
Η Σεμέλη ήταν μία από τις τέσσερις κόρες του Κάδμου, ιδρυτή και βασιλιά της Θήβας, και της Αρμονίας, κόρης της Αφροδίτης και του Άρη. Ήταν αδελφή του Πολύδωρου, γενάρχη των Λαβδακιδών, και της Αυτονόης, της Ινώς και της Αγαύης. Είναι γνωστή επίσης με το εναλλακτικό όνομα «Λυσιθέα».
Σύμφωνα με τη Μυθολογία
Το όνομα «Σεμέλη» είναι φρυγικής προέλευσης και ανήκε σε θεότητα του κάτω κόσμου.
Ήταν μητέρα του Διόνυσου, ο οποίος ήταν ο καρπός του κρυφού γάμου της με τον Δία.
Ο Διόνυσος, όταν πήρε τη θέση του ανάμεσα στους θεούς του Ολύμπου, έφερε τη μητέρα του από τον Άδη, η οποία μετά τη θεοποίησή της πήρε το όνομα Θυώνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία
1861
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1861 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη Κατηγορία:1861
Ω-3 λιπαρό οξύ
thumb|Οι σπόροι Chia είναι πλούσιοι σε ω-3. Τα ω-3 λιπαρά οξέα (ολογρ.: ωμέγα-3 λιπαρά οξέα) είναι πολυακόρεστα λιπαρά οξέα. Πήραν αυτό το όνομα λόγω του ότι πρώτος διπλός δεσμός εμφανίζεται στο τρίτο άτομο άνθρακα, εν αντιθέσει με τα ω-6 λιπαρά οξέα στα οποία ο πρώτος διπλός δεσμός βρίσκεται στο έκτο άτομο άνθρακα ξεκινώντας τη μέτρηση από το μεθυλικό άκρο που αναφέρεται ως ωμέγα.
Τα λιπαρά οξέα αποτελούνται από μία αλυσίδα ατόμων άνθρακα, που στο ένα άκρο της έχει μία μεθυλομάδα (-CH3) και στο άλλο άκρο της μία καρβοξυλομάδα (-COOH). Κάθε άτομο άνθρακα είναι συνδεδεμένο με μερικά άτομα υδρογόνου. Όταν τα ακόρεστα λιπαρά οξέα διαθέτουν ένα διπλό δεσμό τότε λέγονται μονοακόρεστα (MUFA-MonoUnsaturated Fatty Acids) και όταν έχουν δύο ή περισσότερους διπλούς δεσμούς τότε λέγονται πολυακόρεστα λιπαρά οξέα (PUFA-Polyunsaturated Fatty Acids). Τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με την απόσταση του διπλού δεσμού από την μεθυλική ομάδα, π.χ. ω-3, ω-6, ω-9.
Την αξία των ω-3 λιπαρών οξέων αναγνώρισε πρώτος ο Βρετανός φυσιολόγος Hugh Sinclair, ο οποίος κατά την δεκαετία του '40 συνέδεσε πολλά νοσήματα που μάστιζαν τις δυτικές κοινωνίες εκείνης της περιόδου με την έλλειψη των λιπαρών οξέων αυτών. Ο Hugh Sinclair συνέδεσε την ανεπαρκή λήψη των ωμέγα-3 με την αρτηριοσκλήρωση και άλλες παθήσεις σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 1956, το οποίο θεωρήθηκε τόσο αιρετικό ώστε να του στοιχίσει την έδρα που κατείχε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Τα ευρήματά του επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά γύρω στην δεκαετία του '70 με δεκαετία του '80 και σήμερα τα ωμέγα-3 θεωρούνται απαραίτητα για τη σωστή ανάπτυξη και ορθή λειτουργία του οργανισμού.
Τα ω-3 λιπαρά οξέα που κυρίως χρειάζεται ο άνθρωπος είναι το σιπενταενοϊκό οξύ (ΕΡΑ), το εικοσιδυοεξαενοϊκό οξύ (DHA) και το α-λινολεϊκό οξύ (ALA). Λόγω του ότι ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να συνθέσει τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα, πρέπει να τα προσλαμβάνει μέσω της τροφής.
Αυτό συμβαίνει γιατί στον ανθρώπινο οργανισμό δεν υφίστανται τα απαραίτητα ενζυμικά συστήματα, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να εισάγουν διπλό δεσμό πέρα από το 9ο άτομο άνθρακα από το καρβοξυτελικό άκρο του λιπαρού οξέος.
Ανταγωνισμός ω-3/ω-6
Ο μεταβολισμός των ω-3 και των ω-6 γίνονται από την ίδια ομάδα ενζύμων με αποτέλεσμα να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των δυο κατηγοριών. Έτσι η χορήγηση μεγάλης ποσότητας ω-6 λιπαρών οξέων με την τροφή μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη σύνθεση των ΕΡΑ και DHA από τα ω-3 λιπαρά οξέα.
Πηγές ω-3 λιπαρών οξέων
Πηγές άντλησης ω-3 λιπαρών οξέων αποτελούν τα λιπαρά ψάρια τα οποία παρόλο που περιέχουν αρκετό λίπος, αυτό είναι κυρίως ακόρεστο. Πηγή αποτελούν και τα ιχθυέλαια όπως της ρέγκας, της σαρδέλας, της αντζούγιας, του κολιού, του σολομού, της πέστροφας κ.α. Επίσης τα θαλασσινά, το tofu (τυρί από γάλα σόγιας), ξηροί καρποί όπως τα αμύγδαλα και τα καρύδια και τα αυγά. Επίσης, πηγές ω-3 λιπαρών οξέων μπορούν να αποτελέσουν και μερικά φυτικά έλαια όπως έλαια από καρπούς, από  λιναρόσπορο και ελαιοκράμβη. Ακόμη, η λήψη των ω-3 μπορεί να γίνει και μέσω συμπληρωμάτων.
Πίνακας περιεκτικότητας τροφών σε ω-3
Οι ποσότητες είναι σε γρ. ανά 100 γρ. μερίδας
Κύηση
Τα ω-3 είναι απαραίτητα για τη μελλοντική διανοητική και σωματική ανάπτυξη του εμβρύου. Σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποιήθηκε στη Νορβηγία, παιδιά στην ηλικία των 4 ετών έδειξαν σημαντική αύξηση του δείκτη ευφυΐας, στα οποία κατά την κύηση οι μητέρες τους λάμβαναν ω-3 λιπαρά οξέα από την 17η εβδομάδα της κυήσεως έως και 3 μήνες μετά τον τοκετό κατά την διάρκεια της γαλουχίας. Έχει αποδειχθεί ότι γυναίκες που κατανάλωναν μικρή ποσότητα ω-3 λιπαρών οξέων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για πρόωρο τοκετό και γεννούν λιποβαρή νεογνά (Olsen & Secker, 2002). Αντίθετα, η πρόσληψη μεγάλων ποσοτήτων ω-3 με την τροφή προκαλεί επιμήκυνση της διάρκειας της εγκυμοσύνης και γέννηση εμβρύων με μεγάλο σωματικό βάρος. Το φαινόμενο αυτό έχει καταγραφεί σε Εσκιμώους που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ψαριών, αλλά και πειραματικά σε μύες στους οποίους επιπλέον παρατηρήθηκε δυστοκία (Leat & Northrop, 1981) Χρειάζεται προσοχή όμως όσων αφορά τις εγκύους.Το Αμερικανικό Κολλέγιο μαιευτήρων και γυναικολόγων δεν συνιστά σε εγκύους την κατανάλωση άνω των 340γρ. την εβδομάδα λόγω ανησυχίας υπερβολικών ποσοτήτων υδραργύρου που βρίσκεται στη σάρκα των ψαριών.
Κατάθλιψη
Η υπεραυξημένη ανατροπή της διατροφικής σχέσης μεταξύ ω-6 και ω-3 επηρεάζει σημαντικά τον εγκέφαλο, επειδή είναι το όργανο με τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε ω-3 (το 20% του ξηρού βάρους του εγκεφάλου αποτελείται από ω-3 λιπαρά οξέα - κυρίως DHA). Η χορήγηση ω-3 λιπαρών οξέων βελτιώνει σημαντικά τα συμπτώματα της κατάθλιψης, κυρίως σε γυναίκες άνω των 65 ετών.
Ωμέγα-3 στην Ελλάδα
Ο μέσος Έλληνας κατά τη δεκαετία του '60 κατανάλωνε κατά αναλογία ω-3 και ω-6 ένα προς ένα, πράγμα που σήμερα έχει ανατραπεί τελείως και η αναλογία των ω-3 και ω-6 να κοντεύει στο δεκαπέντε προς ένα υπέρ των ω-6, δημιουργώντας έτσι διατροφική ανισορροπία μεταξύ των δυο λιπαρών οξέων.