cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένοπλες Δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας
Μεταπολεμική ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Πολωνικός Στρατός ήταν υπό τη διοίκηση του Στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης, του Στρατάρχη της Πολωνίας και του Υπουργού Άμυνας της Πολωνίας, Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ. Εντάχθηκε όλο και περισσότερο σε σοβιετικές στρατιωτικές δομές. Αυτή η διαδικασία μετριάστηκε μετά τον Πολωνικό Οκτώβρη του 1956, όταν ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα επισημοποίησε πτυχές της στρατιωτικής σχέσης της Πολωνίας με τη Σοβιετική Ένωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολωνικός Στρατός Ξηράς Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας Κατηγορία:Σύμφωνο της Βαρσοβίας
Samsung Galaxy Note 10
Το Samsung Galaxy Note 10 είναι έξυπνο τηλέφωνο (ακριβέστερα ένα φάμπλετ, δηλαδή συσκευή που συνδυάζει τα χαρακτηριστικά του έξυπνου τηλεφώνου και της ταμπλέτας) το οποίο σχεδιάζει, αναπτύσσει, παράγει και πωλεί η νοτιοκορεατική εταιρεία Samsung Electronics. Το Samsung Galaxy Note 10 αποτελεί μέρος της σειράς κινητών τηλεφώνων Samsung Galaxy Note. Το έξυπνο τηλέφωνο (μαζί με τις παραλλαγές του) παρουσιάστηκε δημόσια στις 7 Αυγούστου 2019. Είναι ο προκάτοχος του Samsung Galaxy Note 20 και ο διάδοχος του Samsung Galaxy Note 9. Στους μήνες που προηγήθηκαν διέρρευσαν πολλές λεπτομέρειες για τα χαρακτηριστικά του επερχόμενου κινητού.
Πέρα από την βασική έκδοση του κινητού, κυκλοφορούν και οι εξής παραλλαγές του κινητού: Samsung Galaxy Note 10+, Samsung Galaxy 5G και Samsung Galaxy Note 10 Lite (από το 2020).
Το 2020 η Samsung Electronics παρουσίασε μια παραλλαγή μεσαίου εύρους του Samsung Galaxy Note, με τίτλο Galaxy Note 10 Lite. Το Galaxy Note 10 Lite έχει λιγότερες προδιαγραφές και χαρακτηριστικά.
Παραπομπές
Note 10
Ολισμός
Ο ολισμός (από το αρχαίο ελληνικά ὅλος και την παραγωγική κατάληξη -ισμός) είναι φιλοσοφία που προσδίδει απόλυτο χαρακτήρα στο όλο, μεταξύ της σχέσης μέρους και όλου. Ο όρος επινοήθηκε από τον Γιαν Σματς, στο βιβλίο του Ολισμός και Εξέλιξη που εκδόθηκε το 1926.
Ο όρος ολιστικός όταν εφαρμόζεται στη δίαιτα αναφέρεται σε μια διαισθητική προσέγγιση για το φαγητό ή τον τρόπο ζωής. Ένα παράδειγμα είναι στο πλαίσιο της ολιστικής νοσηλευτικής, όπου ο «ολισμός» αναφέρεται στην αξιολόγηση της υγείας ενός ατόμου, συμπεριλαμβανομένων των ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων, και όχι μόνο των φυσικών καταστάσεων ή των συμπτωμάτων του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίεςΚατηγορία:Φυσική φιλοσοφία
Τιβέριος Ιούλιος Σαυρομάτης Α΄
Ο Τιβέριος Ιούλιος Σαυρομάτης Α΄ Φιλοκαίσαρ Φιλορωμαίος Ευσεβής, (άκμασε το δεύτερο μισό του 1ου αι. και το πρώτο μισό του 2ου αι. μ.Χ., απεβ. το 123) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν -ως υποτελής στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία- βασιλιάς του Βοσπόρου.
Μέσω του παππού του, ο Σαυρομάτης Α΄ ήταν απόγονος του Ρωμαίου στρατηγού Mάρκου Αντωνίου, ενός της Τριανδρίας, από τον δεύτερο γάμο εκείνου με την εξαδέλφη του Aντωνία Υβρίδα τη Μικρή, δεύτερη κόρη του Ρωμαίου πολιτικού Γάιου Αντώνιου Υβρίδα (εκ πατρός θείου τού Μ. Αντωνίου), επομένως ο Σαυρομάτης Α΄ είχε σχέση με διάφορα μέλη της δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων. Ήταν επίσης απόγονος των -ως Ρωμαίων πελατών- ηγεμόνων Πολέμωνα Α΄ τού Πόντου, Πυθοδωρίδας τού Πόντου και Κότυος Γ΄ (Σαπαίων) της Θράκης. Κατάγεται επίσης από τους μονάρχες Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και την πρώτη του σύζυγο, την (αδελφή του) Λαοδίκη και τον προηγούμενο βασιλιά τού Βοσπόρου Άσανδρο.
Όταν ο Ρησκούπορις Α΄ απεβίωσε το 93, ο Σαυρομάτης Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς του Βοσπόρου και βασίλευσε μέχρι το τέλος του το 123. Ήταν σύγχρονος των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Δομιτιανού, Νέρβα, Τραϊανού και Αδριανού. Ο Σαυρομάτης Α΄ συνέχισε την πολιτική τού πατέρα του για την ανοικοδόμηση τού βασιλείου τού Βοσπόρου. Το 68 είχε αποκαταστήσει το βασίλειο τού Βοσπόρου, που προηγουμένως ήταν τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας Κάτω Μοισίας (Moesia Inferior), ως ημι-ανεξάρτητο -πελατειακό στους Ρωμαίους- κράτος. Στα νομίσματα ο βασιλικός του τίτλος είναι ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΑΥΡΟΜΑΤΟΥ.
Ο Σαυρομάτης Α΄ αναφέρεται στις επιστολές τού Ρωμαίου συγκλητικού Πλίνιου τού Νεότερου. Περί το 103 ο Πλίνιος υπηρέτησε ως Ρωμαίος Κυβερνήτης της Βιθυνίας. Ο Σαυρομάτης Α΄ έστειλε τον απεσταλμένο του (legatus) να ταξιδέψει στη Βιθυνία, για να παραδώσει δύο επιστολές στον Πλίνιο. Η φύση αυτών των γραμμάτων είναι άγνωστη. Η πρώτη επιστολή ζητούσε από τον Πλίνιο ένα δίπλωμα (άδεια χρήσης επίσημης άμαξας) για έναν αγγελιοφόρο, που θα τον βοηθούσε στο ταξίδι του, το οποίο ο Πλίνιος έδωσε. Το δεύτερο γράμμα ήταν για τον Τραϊανό. Ο Πλίνιος δεν έμαθε τίποτε περισσότερο, από το ότι περιείχε νέα, που έπρεπε να μάθει ο Τραϊανός. Ένας αυτοκρατορικός απελεύθερος που ονομαζόταν Λυκόρμας πήγε το δεύτερο γράμμα από τη Βιθυνία στη Ρώμη για τον Τραϊανό, ένα ταξίδι που θα διαρκούσε 6-8 εβδομάδες.
Είτε ο Ρησκούπορις Α΄ είτε ο Σαυρομάτης Α΄ καθιέρωσαν τη Φαναγορία ως τη νέα πρωτεύουσα τού βασιλείου τού Βοσπόρου. Από τα τέλη του 1ου αι. το Παντικάπαιον, η αρχική πρωτεύουσα, είχε χάσει σταδιακά τη σημασία του. Η Φαναγορία έγινε η νέα πρωτεύουσα λόγω της αυξανόμενης δημοτικότητας της θεάς της πόλης, Αφροδίτης, και της λατρείας της.
Το 105 ο Σαυρομάτης Α΄ εμπιστεύτηκε και διόρισε έναν ιερέα ως αξιωματούχο, για να επιβλέπει την αποκατάσταση των στοών στον ναό της Ερμόνασσας. Από την προσωπική του θρησκευτική ευλάβεια το 110 έκτισε ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη στη Γοργιππία. Σε τιμητική επιγραφή αφιερωμένη στον Σαυρομάτη Α΄, που βρέθηκε στη Νίκαια, ο Σαυρομάτης Α΄ είχε τον τιμητικό τίτλο τού Κτίστη (ιδρυτή). Του απονεμήθηκε αυτός ο τίτλος λόγω της καλοσύνης, της γενναιοδωρίας και της προσφοράς του σε όλον τον Βόσπορο και τη Μ. Ασία.
Στο Παντικάπαιον υπάρχει στα λατινικά μία τιμητική επιγραφή, που είναι αφιερωμένη και τιμά τον Σαυρομάτη Α΄:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Μουτζαχεντίν
Το μουτζαχεντίν (مجاهدين mujāhidīn) είναι η πληθυντική μορφή του μουτζαχίντ (αραβικά: مجاهد), ο αραβικός όρος για κάποιον που ασχολείται με την τζιχάντ (κυριολεκτικά, «αγώνας»). Ο αγγλικός όρος τζιχαντιστές αντιστοιχεί γραμματικά σε αυτόν.
Δυτικός ορισμός
Ο σύγχρονος όρος των μουτζαχεντίν που αναφέρεται στους πνευματικούς μουσουλμάνους πολεμιστές, προέρχεται από τον 19ο αιώνα όταν ορισμένοι ηγέτες φυλών στο Αφγανιστάν πολέμησαν εναντίον των Βρετανών που επιχειρούσαν να σταματήσουν τις επιδρομές ισλαμιστών στην Ινδία. Το κίνημα των μουτζαχεντίν ξεκίνησε το 1829 όταν ένας θρησκευτικός κινηματίας, ο Σαγίντ Αχμέντ Μπαρέλβι, πήγε στο χωριό Σιτάνα και άρχισε να κηρύττει πόλεμο εναντίον των «απίστων» στην περιοχή που οριοθετούσε τα βορειοδυτικά σύνορα της Βρετανικής Ινδίας. Αν και πέθανε στη μάχη, η αίρεση που δημιούργησε επέζησε και οι Μουτζαχεντίν απέκτησαν περισσότερη δύναμη και κοινωνικό κύρος. Κατά τη διάρκεια της Ινδικής ανταρσίας του 1857, οι Μουτζαχεντίν αποδέχτηκαν Σεπόγους που διέφυγαν και τους ενέταξαν στις τάξεις τους. Οι Μουτζαχεντίν σε όλη την διάρκεια της ιστορίας τους μέχρι και σήμερα λεηλατούν περιοχές. Με την πάροδο του χρόνου η αίρεση μεγάλωνε όλο και περισσότερο ελέγχοντας περιοχές στο Αφγανιστάν.
Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία Κατηγορία:Ισλάμ και πολιτική
Δεξιότητες Ζωής
Με τον όρο Δεξιότητες Ζωής νοούνται δεξιότητες οι οποίες δεν στηρίζονται σε οριοθετημένο γνωστικό περιεχόμενο και βοηθούν τον άνθρωπο ως προσωπικότητα να διαχειρισθεί τις υποθέσεις του.
Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (UNICEF) ως Δεξιότητες Ζωής συναριθμούνται :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωή
Ραμπερέλι
Το Ραμπερέλι είναι μια πόλη στην ινδική πολιτεία Ούταρ Πραντές. Είναι η διοικητική έδρα της περιοχής Ραμπερέλι και μέρος του τμήματος Λάκναου. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σάι, 82 χλμ. (51 mi) νοτιοανατολικά του Λάκναου. Διαθέτει πολλά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και τοποθεσίες, ο κύριος των οποίων είναι ένα ισχυρό και ευρύχωρο φρούριο.
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Τσουτσούκ Στάνα
Η Τσουτσούκ Στάνα (Чучук Стана, μετάφραση: "Η μικρή Στάνα") ήταν Σέρβα χάιντουκ. Ήταν η δεύτερη σύζυγος του Χάιντουκ Βέλικο. Αργότερα νυμφεύτηκε τον Έλληνα πολεμιστή Γεωργάκη Ολύμπιο. Είναι χαρακτήρας της Σερβικής επικής ποίησης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1795, στο χωριό Σίκολε, το οποίο βρίσκεται κοντά στο Νεγκοτίν της Σερβίας. Ήταν κόρη μεταναστών από την Ερζεγοβίνη. Είχε δύο αδερφές, την Στόινα και την Στάμενα. Αργότερα γεννήθηκε και ο μικρότερος αδερφός της, ο Μιχαήλο. Πριν μεγαλώσει ο Μιχαήλο, οι τρεις αδερφές της οικογένειας φορούσαν ανδρικά ρούχα όταν βρίσκονταν έξω από το σπίτι, επειδή δεν είχαν ενήλικα αδερφό για να τους προστατεύσει. Της έδωσαν το ψευδώνυμο "Τσουτσούκ" (από το τουρκικό κιουτσούκ = μικρό) λόγω του μικρού της αναστήματος. Ολοκλήρωσε τις σχολικές σπουδές της στην Μπέλα Τσκρβα.
Γνώρισε τον Χάιντουκ Βέλικο το 1812. Οι δυο τους έζησαν μαζί, παρόλο που ο Βέλικο ήταν παντρεμένος και με μια άλλη γυναίκα. Ωστόσο, παντρεύτηκαν σε μια εποχή όπου η έκδοση διαζυγίου ήταν ουσιαστικά αδύνατη, καθώς η Σερβία βρισκόταν σε σοβαρή αναταραχή λόγω της Σερβικής Επανάστασης. Ο Βέλικο σκοτώθηκε το 1813 και η Στάνα μετακόμισε στο Πάντσεβο.
Η Στάνα παντρεύτηκε αργότερα τον καπετάνιο και ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης Γεωργάκη Ολύμπιο. Λόγω του γάμου η Στάνα μετακόμισε αρχικά στη Βλαχία και αργότερα στο Βουκουρέστι. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά: τον Μιλάνο, τον Αλέξανδρο και την Ευφροσύνη. Όταν ο Γεωργάκης σκοτώθηκε κατά τη μάχη του μοναστηριού Σέκου στη Μολδαβία στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 (κατά τους πρώτους μήνες της Ελληνικής Επανάστασης), η Στάνα, προφασιζόμενη την ασφάλεια των παιδιών της, μετακόμισε στο Χοτίν της Ρωσίας, όπου βρήκαν καταφύγιο πολλοί Σέρβοι που ενεπλάκησαν στη Σερβική Επανάσταση.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, η Στάνα με τα παιδιά της μετακόμισαν στην Αθήνα, όπου λάμβανε μια μικρή σύνταξη από το κράτος ως χήρα του Γεωργάκη Ολυμπίου. Πέθανε το 1849 ή 1850.
Το 1907 γράφτηκε ένα θεατρικό έργο για τη ζωή της. Η μουσική για το θεατρικό έργο συντέθηκε από τον Στέβαν Χρίστιτς. Το 1972 γυρίστηκε μια γιουγκοσλαβική τηλεταινία με τίτλο "Τσουτσούκ Στάνα", βασισμένη στο θεατρικό έργο για τη ζωή της. Τον ρόλο της Τσουτσούκ Στάνα υποδύθηκε η Σβετλάνα Μπόικοβιτς.
Το 1981, ο Ντούσιτσα Πόποβιτς Στόικοβιτς δημοσίευσε ένα βιβλίο για τη ζωή της, με τίτλο Čučuk Stana, 1795-1849 - žena Hajduk Veljka i grčkog narodnog heroja Georgakisa Olimpiosa (μετάφραση: Τσουτσούκ Στάνα, 1795-1849 - η γυναίκα του Χάιντουκ Βέλικο και του Έλληνα λαϊκού ήρωα Γεωργάκη Ολυμπίου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι
Ελβετία (προσωποποίηση)
μικρογραφία| Η Ελβετία στην εμπρόσθια όψη ενός ελβετικού νομίσματος 2 φράγκων. Η Ελβετία είναι η γυναικεία εθνική προσωποποίηση της Ελβετίας, επίσημα Confoederatio Helvetica, η Ελβετική Συνομοσπονδία.
Η αλληγορία απεικονίζεται συνήθως με ένα ρέον φόρεμα, με ένα δόρυ και μια ασπίδα διακοσμημένη με την ελβετική σημαία, και συνήθως με πλεγμένα μαλλιά, συνήθως με ένα στεφάνι ως σύμβολο της συνομοσπονδίας. Το όνομα είναι παράγωγο του εθνώνυμου Helvetii, το όνομα της γαλατικής φυλής που κατοικούσε στο Ελβετικό Οροπέδιο πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση.
Ιστορία
μικρογραφία| Matthäus Merian (1642). Η μόδα της απεικόνισης της Ελβετικής Συνομοσπονδίας με όρους γυναικείων αλληγοριών εμφανίζεται τον 17ο αιώνα. Αυτό αντικαθιστά μια παλαιότερη σύμβαση, δημοφιλής στη δεκαετία του 1580, της εκπροσώπησης της Ελβετίας ως ταύρου (Schweizer Stier).
Στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα, δεν υπήρχε ούτε μία αλληγορία που να προσδιορίζεται ως Ελβετία. Αντιθέτως, παρουσιάστηκε ένας αριθμός αλληγοριών, που αντιπροσώπευαν τόσο τις αρετές όσο και τις κακίες της συνομοσπονδίας. Στη σελίδα τίτλου της Τοπογραφίας του 1642, ο Matthäus Merian δείχνει δύο αλληγορικές φιγούρες που κάθονται κάτω από τον πίνακα τίτλου: η μία είναι η φιγούρα ενός ένοπλου Eidgenosse, που αντιπροσωπεύει την ελβετική στρατιωτική ανδρεία ή νίκη, η άλλη είναι μια γυναικεία αλληγορία Abundantia που στέφεται με επάλξεις μιας πόλης. που αντιπροσωπεύει την ελβετική επικράτεια ή τη γονιμότητά της.
Μονομερής διακήρυξη ανεξαρτησίας
Η μονομερής διακήρυξη ανεξαρτησίας είναι μια επίσημη διαδικασία που οδηγεί στην ίδρυση ενός νέου κράτους από μια υποεθνική οντότητα που δηλώνει ανεξάρτητη και κυρίαρχη χωρίς επίσημη συμφωνία με το κράτος από το οποίο αποχωρίζεται. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά όταν η Ροδεσία κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1965 από το Ηνωμένο Βασίλειο χωρίς συμφωνία.
Ελβετία (προσωποποίηση)
Ονομασία της Ελβετίας
μικρογραφία|181x181εσ| Ελβετικό νόμισμα πέντε φράγκων με τη [[Λατινική γλώσσα|λατινική επιγραφή Confoederatio Helvetica .]] Η Ελβετική Συνομοσπονδία συνεχίζει να χρησιμοποιεί το όνομα στη λατινική της μορφή όταν είναι ακατάλληλο ή άβολο να χρησιμοποιηθεί οποιαδήποτε ή και οι τέσσερις επίσημες γλώσσες της. Έτσι, το όνομα εμφανίζεται σε γραμματόσημα, νομίσματα και άλλες χρήσεις. το πλήρες όνομα, Confœderatio Helvetica, συντομεύεται για χρήσεις όπως το ISO 3166-1 alpha-2 και ο κωδικός ταξινόμησης οχήματος CH, και το ccTLD, .ch.
Μονομερής διακήρυξη ανεξαρτησίας
Παραδείγματα μονομερούς διακήρυξης είναι αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776, η Ιρλανδική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1919 από επαναστατικό κοινοβούλιο, η διακήρυξη ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Κατάνγκα υπό τον Μουάζ Τσόμπε τον Ιούλιο του 1960, η απόπειρα απόσχισης της Μπιάφρα από τη Νιγηρία το 1967, η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Μπαγκλαντές από το Πακιστάν το 1970, η (διεθνώς μη αναγνωρισμένη) απόσχιση της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου από την Κύπρο το 1983, η Παλαιστινιακή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας από τα Παλαιστινιακά εδάφη το 1988 και αυτή της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008. Κατά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης καθ' όλη τη διάρκεια του 1991, πολλές από τις δημοκρατίες της διακήρυξαν η ανεξαρτησία τους μονομερώς χωρίς συμφωνία και ως εκ τούτου δεν αναγνωρίστηκαν ως νόμιμες από τη Σοβιετική Κεντρική Κυβέρνηση.
Ελβετία (προσωποποίηση)
Ονομασία της Ελβετίας
Συγκεκριμένα, οι μεταφράσεις του όρου Helvetia εξακολουθούν να χρησιμεύουν ως το όνομα της Ελβετίας σε γλώσσες όπως τα ιρλανδικά, στα οποία η χώρα είναι γνωστή ως An Eilvéis, στα ελληνικά, στην οποία είναι γνωστή ως Ελβετία (Elvetia) και στα ρουμανικά, στα οποία είναι γνωστή ως Elveția. Στα ιταλικά το Elvezia θεωρείται αρχαϊκό, αλλά το δαιμονικό ουσιαστικό/επίθετο elvetico χρησιμοποιείται συνήθως ως συνώνυμο του svizzero. Στα γαλλικά, οι Ελβετοί μπορούν να αναφέρονται ως Helvètes. Η γερμανική λέξη Helvetien χρησιμοποιείται καθώς και συνώνυμη του Schweiz και έχει υψηλότερη ποιητική αξία. Το Helvetien είναι επίσης πιο κοινό στη Γερμανία. οι γερμανόφωνοι Ελβετοί χρησιμοποιούν απλώς το «Helvetia» ή το «Helvecia» ως ποιητικά συνώνυμα για τη χώρα τους.
Μονομερής διακήρυξη ανεξαρτησίας
Κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ζήτησε από τις κυβερνήσεις της Κροατίας και της Σλοβενίας να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους για τη διακήρυξη λόγω της απειλής μεγάλου πολέμου που θα ξεσπούσε στα Βαλκάνια εξαιτίας του και απείλησε ότι θα αντιταχθεί της διακήρυξης και των δύο χωρών βάσει της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι εάν το έπραξαν. Ωστόσο, τέσσερις ημέρες αργότερα, τόσο η Σλοβενία ​​όσο και η Κροατία ανακοίνωσαν τη διακήρυξη τους από τη Γιουγκοσλαβία.
Ελβετία (προσωποποίηση)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ελβετίας
Μονομερής διακήρυξη ανεξαρτησίας
Το Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης, σε μια συμβουλευτική γνώμη του 2010, δήλωσε ότι οι μονομερείς διακηρύξεις ανεξαρτησίας δεν ήταν παράνομες σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Σαγίντ Αχμέντ Μπαρέλβι
Ο Σαγίντ Αχμέντ Μπαρέλβι ή ο Σαΐντ Αχμάντ Σιντάντ (1786–1831) ήταν ένας Ινδός μουσουλμάνος από το Ραμπερέλι (Raebareli), μέρος των ιστορικών Ενωμένων Επαρχιών της Άγκρα και του Ουτάρ Πραντές. Το επίθετο Barelvi προέρχεται από το Raebareli, τον τόπο καταγωγής του.
Ο Σαντ Αχμάντ περιόδευσε στην Ινδία, κηρύσσοντας ισλαμική ανανέωση και τζιχάντ, και δημιούργησε ένα πολύ ανεπτυγμένο δίκτυο προσωπικών φίλων και ανταρτών σε όλη τη βόρεια Ινδία, οργανωμένο για την πρόσληψη και αποστολή ανδρών και οικονομικής βοήθειας. Το 1826 παρείχε μια ισλαμική πρόκληση σε μια διευρυνόμενη Σιχ αυτοκρατορία όταν έφτασε στο Πεσαβάρ, (πόλη του Πακιστάν), με εκατοντάδες μαθητές, για να ιδρύσει ένα ισλαμικό κράτος μεταξύ των φυλών Pashtun στην περιοχή με την υποστήριξη του δικτύου του. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του, οι υποστηρικτές του τον όρισαν Amir al-Mu'minin ([[Ηγέτης των πιστών]]) και شہید ("μάρτυρας") μετά το θάνατό του στη μάχη του Balakot το 1831. Θεωρείται ότι εκεί σκοτώθηκε (συγκεκριμένα αποκεφαλίστηκε) ,μαζί με εκατοντάδες στρατεύματα και οπαδούς του, από τον στρατό των Σιχ αλλά αρκετοί από τους οπαδούς του επέζησαν και συνέχισαν να πολεμούν, συμμετέχοντας στις εξεγέρσεις των φυλών στη βορειοδυτική επαρχία ως το 1897.
Κατηγορία:Ασιάτες Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Ινδοί
Στρασσερισμός
300px|μικρογραφία|Σύμβολο που χρησιμοποιούν οι στρασσεριστές Ο Στρασσερισμός (γερμανικά: Strasserismus ή Straßerismus) είναι έκφανση του εθνικοσοσιαλισμού που αναφέρεται σε μια πιο ριζοσπαστική, μαζική και φιλεργατική μορφή της ιδεολογίας, που υποστηρίζει τον οικονομικό αντισημιτισμό πάνω από άλλες αντισημιτικές μορφές, για να επιτευχθεί η εθνική αναγέννηση. Έλαβε το όνομά του από τον Γκρέγκορ Στράσερ και τον Ότο Στράσερ, δύο αδέλφια που συνδέθηκαν αρχικά με αυτή τη θέση.
Νικολίνα Στέρεβα
Διεθνής καριέρα
Γεννήθηκε στη Σόφια και εκπροσώπησε τους συλλόγους ΤΣΣΚΑ Σόφιας και Σεπτέμβρισκο Ζνάμε κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 ήταν μια επιτυχημένη αθλήτρια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου. Τερμάτισε 6η στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου του 1975, σημειώνοντας χρόνο 2:20,3, αλλά στη συνέχεια κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου του 1976. Ξεπέρασε την συμπατριώτισσα Λιλιάνα Τομόβα κατά 0,4 δευτερόλεπτα και η Βουλγαρία παραλίγο να πετύχει να έχει αθλήτριες και στα 3 σκαλιά του βάθρου, αλλά η Ιβάνκα Μπόνοβα έχασε το χάλκινο μετάλλιο από τη Γκίζελα Κλάιν. Κέρδισε άλλο ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου του 1979, 0,3 δευτερόλεπτα μπροστά από την Ανίτα Βάις, και τερμάτισε 6η στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου του 1982. Κέρδισε επίσης το αγώνισμα των 800 μέτρων στο Παγκόσμιο Κύπελλο IAAF του 1979.
Στρασσερισμός
Ο Ότο Στράσερ, ο οποίος αντιτάχθηκε για στρατηγικούς λόγους στις απόψεις του Αδόλφου Χίτλερ, εκδιώχθηκε από το Ναζιστικό Κόμμα το 1930 και εξορίστηκε στην Τσεχοσλοβακία, ενώ ο Γκρέγκορ Στράσερ δολοφονήθηκε στη Γερμανία στις 30 Ιουνίου 1934 κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών, επιχείρηση εναντίον πολλών από τους αντιπάλους του Χίτλερ, συμπεριλαμβανομένων των Στρασεριστικών στοιχείων σε εθνικό επίπεδο. Ο στρασσερισμός παραμένει ενεργός θέση στα σκέλη του μεταπολεμικού παγκόσμιου νεοναζισμού.
Νικολίνα Στέρεβα
Διεθνής καριέρα
Κατά την κατάκτηση των μεταλλίων της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου το 1976 και το 1979, ήταν μέρος μιας ισχυρής παράδοσης Βούλγαρων δρομέων 800 μέτρων, οι οποίοι κέρδισαν μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου το 1972, το 1973, το 1975, το 1976, το 1977 και το 1979. Εκτός από τον Στέρεβα, αυτά τα μετάλλια κατέκτησαν οι Σβέτλα Ζλάτεβα (1972), Στέφκα Γιορντάνοβα (1973), Ροσίτσα Πεχλιβάνοβα (1975), Λιλιάνα Τομόβα (1976) και Τότκα Πετρόβα (1977, 1978).
Η Στέρεβα συμμετείχε επίσης δύο φορές στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1976 στο Μόντρεαλ και το 1980 στη Μόσχα. Και τις δύο φορές αγωνίστηκε στα 800 και στα 1500 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, στα 800 μέτρα ξεκίνησε τερματίζοντας δεύτερη στην προκριματική διραδρομή με 2:01.02 λεπτά και στη συνέχεια δεύτερη στον ημιτελικό με 1:57.35 λεπτά. Στον τελικό κέρδισε το αργυρό μετάλλιο πίσω από τη Σοβιετική Τατιάνα Καζάνκινα (χρυσό), αλλά μπροστά από την Ανατολικογερμανίδα Έλφι Ζιν (χάλκινο). Η Καζάνκινα σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 1:54,94 λεπτά, ενώ η Στέρεβα σημείωσε 1:55,42 λεπτά. Το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ ήταν 1:56,0 λεπτά, το οποίο πέτυχε η Βαλεντίνα Γκερασίμοβα τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, στα 1500 μέτρα η Στέρεβα έφτασε επίσης στον τελικό, μετά από μια 4η θέση στον προκριματικό γύρο και μια 2η θέση στον ημιτελικό. Στον τελευταίο γύρο τερμάτισε 4η με 4:06,57 λεπτά, παρά το γεγονός ότι στον ημιτελικό είχε 4:02,33 λεπτά. Η Καζάνκινα κέρδισε ξανά το χρυσό. Η Στέρεβα ήταν 0,48 δευτερόλεπτα πίσω από το χάλκινο μετάλλιο.
Στρασσερισμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακροδεξιά στη ΓερμανίαΚατηγορία:ΝεοφασισμόςΚατηγορία:Ναζισμός
Νικολίνα Στέρεβα
Διεθνής καριέρα
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, στα 800 μέτρα πέτυχε παρόμοια αποτελέσματα και στους τρεις γύρους. Έτρεξε αρχικά σε 1:58,83 λεπτά για να τερματίσει 3η στον πρώτο γύρο και σε 1:58,87 λεπτά για να τερματίσει 4η στον ημιτελικό. Στον τελικό έτρεξε σε 1:58.71 για να τερματίσει 7η. Στα 1500 μέτρα έτρεξε σε 4:08,25 λεπτά στον πρώτο γύρο, καλύτερα από τον αντίστοιχο γύρο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1976, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν αρκετό για να προκριθεί από τον προκριματικό γύρο. Αργότερα τερμάτισε 7η στον τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1982.
Εγχώριοι τίτλοι
Η Στέρεβα έγινε πρωταθλήτρια Βουλγαρίας στα 400 μέτρα το 1974, πρωταθλήτρια 800 μέτρων τα έτη 1974, 1976, 1979, 1981, 1982, 1985, 1986, 1988 και 1989, πρωταθλήτρια 1.500 μέτρων τα έτη 1980, 1985 και 1986 και πρωταθλήτρια 10.000 μέτρων το 1986. Στα 800 μέτρα σημείωσε ένα μακροχρόνιο ρεκόρ πρωταθλήματος με 1:57,2 λεπτά, που πέτυχε το 1979. Μετά την τελευταία νίκη της στο εθνικό πρωτάθλημα στα 800 μέτρα, την ηγεμονία ανέλαβε η Πέτια Στρασίλοβα που κέρδιζε κάθε χρόνο εκτός από ένα (1996) μεταξύ 1990 και 1998. Αναδείχθηκε επίσης πρωταθλήτρια κλειστού στίβου Βουλγαρίας στα 800 μέτρα το 1974, το 1976, το 1979, το 1980 και το 1987, στα 1.500 μέτρα το 1976 και το 1987 και στα 3.000 μέτρα το 1986. Πέτυχε ρεκόρ πρωταθλήματος και στα τρία αγωνίσματα, με 2:01,1 λεπτά, 4:09,80 λεπτά και 9:06,61 λεπτά, αντίστοιχα. Τα δύο τελευταία έσπασαν το 2000 από τη Ντανιέλα Γιορντανόβα, με 4:08.53 λεπτά και 8:52.90 λεπτά, αντίστοιχα.
Κορυφαίες επιδόσεις
Οι χρόνοι που πέτυχε η Στέρεβα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, 1:55.42 στα 800 μέτρα και 4:02.33 στα 1500 μέτρα, παρέμειναν οι καλύτεροι προσωπικοί της χρόνοι. Κατέχει ακόμα το ρεκόρ Βουλγαρίας στα 800 μέτρα. Είχε επίσης 2:33,8 λεπτά στα 1.000 μέτρα, που πέτυχε τον Ιούλιο του 1976 στη Σόφια, 4:30,26 λεπτά στο 1 μίλι, που πέτυχε τον Ιούνιο του 1988 στη Μπρατισλάβα, 9:00,38 λεπτά στα 3.000 μέτρα, που πέτυχε τον Αύγουστο του 1978 στη Θεσσαλονίκη και 15:37,49 λεπτά στα 5.000 μέτρα, που πέτυχε τον Μάιο του 1985 στη Βουδαπέστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγάρες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1975 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Βούλγαροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Ντίνα Ακκελίδου
Η Ντίνα Ακκελίδου είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Υγείας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένη με το ΑΚΕΛ την περίοδο 2007-2011.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντίνα Ακκελίδου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 29 Μαρτίου 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Σπούδασε χημεία, με ειδίκευση στην αναλυτική χημεία, στο Ρωσικό Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών. Στη συνέχεια έτυχε μετεκπαίδευσης σε σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά ινστιτούτα σε θέματα διασφάλισης ποιότητας και ασφάλειας τροφίμων, περιβάλλοντος, φαρμακευτικών προϊόντων, ναρκωτικών και νερών.
Την περίοδο 1989-2003 διετέλεσε διευθύντρια του Γενικού Χημείου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δραστηριοποιόταν στην παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα της ειδικότητάς της.
Είναι νυμφευμένη με τον Ανδρέα Ακκελίδη και έχει ένα υιό και μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Από νεαρή ηλικία έγινε μέλος του ΑΚΕΛ κα της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Γυναικείων Οργανώσεων (ΠΟΓΟ). Διετέλεσε μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Παγκύπριας Συντεχνίας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΑΣΥΔΥ), του διοικητικού συμβουλίου της Παγκύπριας Ένωσης Επιστημόνων Γυναικών και του Κεντρικού Φορέα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας.
Επιπλέον, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στον τομέα ασφάλειας τροφίμων.
Την 1η Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Επιπλέον, ήταν πρόεδρος του Αντιναρκωτικού Συμβουλίου Κύπρου. Στη διάρκεια της θητείας της απέστειλε επιστολή σε δικαστή με την οποία ζητούσε να μην επιβληθεί ποινή σε κατηγορούμενο για κατοχή ναρκωτικών επειδή παρακολουθούσε πρόγραμμα απεξάρτησης. Η επιστολή συνοδευόταν από έκθεση της υπεύθυνης του κατηγορούμενου ως προς την πορεία της θεραπείας του. Η Ντίνα Ακκελίδου ανέφερε στην επιστολή της ότι υπήρχε κίνδυνος εξουδετέρωσης των ως τότε ωφελημάτων της θεραπείας. Η υπόθεση της αποστολής επιστολής σε δικαστή κρίθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ως προσπάθεια επηρεασμού της δικαιοσύνης. Η Ντίνα Ακκελίδου κρίθηκε ένοχη και της επιβλήθηκε πρόστιμο. Το δικαστήριο ανέφερε ότι: «Τα κατά τα άλλα αξιέπαινα κίνητρα της κατηγορουμένης να βοηθήσει υπό τη διπλή της ιδιότητα τον Κλεάνθη Πετρίδη, δεν είναι δυνατόν να αναιρέσουν στην προκείμενη περίπτωση το αξιόποινο των ενεργειών της». Μετά την απόφαση του δικαστηρίου επέβαλε την παραίτηση της από τη θέση του Υπουργού Υγείας. Η Ντίνα Ακελίδου υπέβαλε έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου και στις 28 Απριλίου 2005, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση καταδίκης της και την αθώωσε.
Την περίοδο 2005-2006 ήταν ειδική σύμβουλος του Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μάρκου Κυπριανού για Θέματα Υγείας και Προστασίας του Καταναλωτή.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της εκλογής της βουλευτή του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας Ελένης Μαύρου στη θέση του Δημάρχου Λευκωσίας στις Δημοτικές εκλογές του 2006, τη θέση της στη βουλή πήρε στις 11 Ιανουαρίου 2007 η Ντίνα Ακκελίδου ως η επόμενη επιλαχούσα, για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας.
Λορεντάνα Κανάτα
Η Λορεντάνα Κανάτα (ιταλικά: Loredana Cannata), (14 Ιουλίου 1975), είναι Ιταλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία και Καριέρα
Γεννημένη στη Ραγκούσα της Σικελίας, η Κανάτα σπούδασε υποκριτική από νεαρή ηλικία στην πόλη της.
Ξεκίνησε από νωρίς να παίζει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε διάφορα θεατρικά έργα, μερικά από τα οποία βασίζονται σε έργα του Λουίτζι Πιραντέλο (Liol;) και του Ευριπίδη (The Trojan Women). Το 1999 θα κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στη ερωτική ταινία " The Man-Eater" σε σκηνοθεσία του Αουρέλιο Γκριμάλντι. Η Κανάτα εμφανίστηκε επίσης σε πολλές τηλεοπτικές σειρές καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας της. Από το 2001 πρωταγωνιστεί, μαζί με τον ηθοποιό Σεμπαστιάνο Σόμα, στο "Un caso di coscienza", μια μακρόχρονια τηλεοπτική σειρά που μεταδίδεται από το Rai 1, ένα από τα κρατικά κανάλια της Ιταλίας.
Επιπλέον, η Κανάτα είναι πρόεδρος του «Sesto Sole» (6ος Ήλιος), ιταλικής φιλανθρωπικής οργάνωσης που παρέχει βοήθεια για τον  πληθυσμό των Τσιάπας.
Η Λορεντάνα Κανάτα είναι χορτοφάγος και υποστηρίζει τα  δικαιώματα των ζώων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες
Capesize
Τα Capesize είναι τα μεγαλύτερα πλοία ξηρού φορτίου. Είναι πολύ μεγάλα για να διέλθουν από το κανάλι του Σουέζ (όρια Suezmax) ή από το κανάλι του Παναμά (Παναμάξ) και έτσι πρέπει να περάσουν είτε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος είτε το Ακρωτήριο Χορν για να διασχίσουν τους ωκεανούς.
Χαρακτηριστικά πλοίου
Τα πλοία αυτής της κατηγορίας είναι για μεταφορά χύδην φορτίου, τα οποία συνήθως μεταφέρουν άνθρακα, μεταλλεύματα και άλλες βασικές πρώτες ύλες. Ο όρος Capesize δεν ισχύει στα δεξαμενόπλοια.
Το μέσο μέγεθος ενός τέτοιου πλοίου είναι περίπου 156.000  DWT, αν και έχουν κατασκευαστεί μεγαλύτερα πλοία (συνήθως για τη μεταφορά ορυκτών), μέχρι  400.000 DWT. Οι μεγάλες διαστάσεις και το μεγάλο βύθισμα τους, σημαίνουν ότι μόνο οι μεγαλύτεροι τερματικοί σταθμοί με μεγάλο θαλάσσιο βάθος μπορούν να τα φιλοξενήσουν.
Υπάρχουν επίσης και υποκατηγορίες πλοίων Capesize που περιλαμβάνουν πολύ μεγάλα μεταφοράς μεταλλευμάτων (VLOC) και τα πολύ μεγάλα φορτηγά χύδην φορτίου (VLBC) άνω των 200.000 DWT. Αυτά τα πλοία σχεδιάζονται κυρίως για τη μεταφορά σιδηρομεταλλεύματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φορτηγά πλοία
Υβ Αλεγκρέ
Ο Υβ Αλεγκρέ (γαλλικά: Yves Allegret), (13 Οκτωβρίου 1905 - 31 Ιανουαρίου 1987), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης κυρίως σε ταινίες φιλμ νουάρ.
Ο Αλεγκρέ ήταν παντρεμένος την περιόδο 1944 εως 1949, με την ηθοποιό Σιμόν Σινιορέ και της οποίας την καριέρα προώθησε. Η κόρη του Καθρίν Αλεγκρέ είναι ηθοποιός και ο νεότερος αδελφός του Μαρκ Αλεγκρέ, είναι επίσης σκηνοθέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αίγινα (πόλη)
Η Αίγινα είναι έδρα δήμου και πρωτεύουσα του νησιού της Αίγινας. Βρίσκεται στο ΒΔ άκρο του νησιού και αποτελεί σημαντικό λιμάνι με πολύ μεγάλη επιβατική και εμπορική κίνηση.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η πόλη είχε 6.867 κατοίκους, η δημοτική κοινότητα 7.253 κατοίκους και ο δήμος 13.056 κατοίκους.
Το κέντρο της πόλης αναπτύσσεται γύρω από τον λιμένα, στον νοτιοδυτικό άκρο του οποίου δεσπόζει η προτομή του Καποδίστρια, που στήθηκε ως ελάχιστος φόρος τιμής στον κυβερνήτη ο οποίος προσέδωσε νέα πνοή στον ιστορικό αυτό τόπο, καθιστώντας τον πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας. Η εμπορική ζώνη εκτείνεται στην παραλιακή οδό, με πληθώρα καλαίσθητων κέντρων εστίασης, τουριστικών μαγαζιών, σημεία πώλησης των τοπικών προϊόντων και καταλυμάτων. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Η πόλη της Αίγινας παρουσιάζει γραφική εικόνα με τους γαλάζιους θόλους των εκκλησιών και τις κίτρινες ή ρόδινες προσόψεις των σπιτιών και επαύλεων στον παραλιακό δρόμο προς Πέρδικα ή προς Σουβάλα. Η ατμοσφαιρική εικόνα εντείνεται από τους στενούς δρόμους, τα σοκάκια με τα μικρομάγαζα και τα χαρακτηριστικά μόνιππα αμαξάκια.
Δημοτική κοινότητα
μικρογραφία|290x290εσ|Είσοδος στο παλιό λιμάνι της Αίγινας (1882) Η δημοτική κοινότητα Αιγίνης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 40,172 χμ² (2011).
Αρχαία μνημεία
Το 1963, μέσα στη σημερινή πόλη και κοντά στο Ορφανοτροφείο, αποκαλύφθηκε λαξευμένος στα βράχια ορθογώνιος τάφος με διαστάσεις 5,60 Χ 3 μ., που χρονολογείται στα τέλη του 6ου και τις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνων. Η πρόσβαση στον τάφο δεν γινόταν από διάδρομο, αλλά από κάθετο στόμιο, όπως στα πηγάδια. Εκεί βρέθηκαν έξι σαρκοφάγοι με άφθονα κτερίσματα, κυρίως αγγεία.
Τα λιμάνια της Αίγινας
Η αρχαία πόλη της Αίγινας είχε δύο λιμάνια που ήσαν ενταγμένα στην οχύρωση της πόλης, που θα πρέπει να ολοκληρώθηκε γύρω στο 500 π.Χ. Το πρώτο, στα νότια, ταυτίζεται με το σημερινό λιμάνι της πόλης. Το δεύτερο βρισκόταν βορειότερα, ονομαζόταν «κρυπτός λιμήν» και, πιθανότατα, ήταν πολεμικός ναύσταθμος, όπως φαίνεται από τα λείψανα των νεοσοίκων που έχουν διασωθεί. Αυτοί οι νεόσοικοι υπολογίζεται πως μπορούσαν να χωρέσουν μέχρι και 60 τριήρεις.
Ο λόφος της «Κολώνας»
Σε λόφο βορειοδυτικά του λιμανιού της Αίγινας, υψώνεται χαρακτηριστικός δωρικός κίονας, η «Κολώνα». Στη θέση αυτή έχει ανασκαφεί η μία από τις δύο αρχαιότερες οικιστικές εγκαταστάσεις του νησιού. Έπειτα από έρευνες και ανασκαφές που πρωτοξεκίνησαν το 1903, αποδείχτηκε ότι στη θέση αυτή είχε ανεγερθεί, στα αρχαία χρόνια, ναός που πιστευόταν ότι ήταν αφιερωμένος στην Αφροδίτη. Ωστόσο, μετά από τις συστηματικές ανασκαφές του 1930 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Γκ. Βέλτερ (Gabriel Welter) και στη δεκαετία του 1970 από τον Χανς Βάλτερ (Hans Walter), διαπιστώθηκε ότι, πάνω και ανάμεσα στα οικοδομικά λείψανα των προϊστορικών χρόνων βρίσκονταν τα ερείπια ναού αφιερωμένου στον Απόλλωνα, μοναδικό απομεινάρι του οποίου αποτελεί η «Κολώνα», που έδωσε την ονομασία σε ολόκληρο τον λόφο. thumb|350px|right|Η περίφημη «Κολώνα» στον ομώνυμο λόφο, είναι ό, τι απέμεινε από τον δωρικό κίονα του ναού που είχε αφιερωθεί στον Απόλλωνα
Ο ναός αυτός, δωρικού ρυθμού, ήταν περίπτερος με 6 Χ 11 κίονες (άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο ναός είχε 6 Χ 12 ή 6 Χ 13 κίονες), πάνω σε κρηπίδωμα διαστάσεων 34,60 Χ 19, 13 μ. Διέθετε πρόναο με δύο κίονες μεταξύ των παραστάδων, ορθογώνιο σηκό και οπισθόδομο με δύο κίονες επίσης, από τους ο οποίους ο ένας είναι η διατηρηθείσα «Κολώνα». Όπως προαναφέρθηκε ο ναός πιστευόταν -κατά τον Παυσανία- ότι ήταν αφιερωμένος στην Αφροδίτη αλλά, μάλλον, ο ναός που αναφέρει ο Παυσανίας ήταν ένα ιερό της Αφροδίτης νοτιότερα, κοντά στο σημερινό λιμάνι, καθώς η Αφροδίτη προστάτευε και τους ναυτικούς, ως «ποντία, εύπλοια ή λιμενία». Δυτικά της «Κολώνας» έχουν επισημανθεί τα ερείπια δύο, ακόμη, μικρότερων ναών που ταυτίστηκαν με τους, κατά τον Παυσανία, αφιερωμένους στην Αρτέμιδα και τον Διόνυσο.
Πάλι σύμφωνα με τον Παυσανία, «εν επιφανεστάτω της πόλεως», δηλαδή σε περίοπτο σημείο της πόλης, υπήρχε το Αιάκειο. Ήταν κτίσμα-ηρώο που απετελείτο από τετράγωνο μαρμάρινο περίβολο, μέσα στον οποίο υπήρχαν αιωνόβιες ελιές. Στο μέσον του βρισκόταν βωμός που, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ο τάφος του μυθικού βασιλιά της Αίγινας Αιακού. Στην είσοδο του μνημείου οι Αιγινίτες είχαν στήσει τις «εικόνες» των πρέσβεων όλων των ελληνικών πόλεων που, σύμφωνα με τον μύθο, είχαν έλθει στην Αίγινα για να παρακαλέσουν τον Αιακό να μεσολαβήσει στον πατέρα του, Δία, για τη σωτηρία των ανθρώπων από τη θεομηνία, την ξηρασία και την αφορία. Μετά τις ανασκαφές βρέθηκαν κομμάτια από τη μαρμάρινη πλάκα, με σκαλισμένες τις «εικόνες» των πρέσβεων που αναφέρει ο Παυσανίας.
Στην ίδια περιοχή έχει βρεθεί κυκλική θεμελίωση διαμέτρου 7 μ., που χρονολογείται στο τέλος του 6ου π.Χ. αιώνα. Θεωρείται πιθανό ότι ανήκει στο, περιγραφόμενο από τον Παυσανία, μνημείο του Φώκου, ενός από τους γιους του Αιακού. Επίσης, στον λόφο, βρέθηκε μαρμάρινη σφίγγα που στόλιζε το κοντινό ακρωτήριο. Χάλκινο αντίγραφό της κοσμεί τον τάφο του αρχαιολόγου Φούρτβενγκλερ, ο οποίος την ανακάλυψε, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Η Αίγινα πρωτεύουσα του κράτους
Η πόλη της Αίγινας ήταν η πρώτη έδρα της κυβέρνησης του Καποδίστρια. Τον Νοέμβριο του 1826, μετά την αποστασία της φρουράς του Παλαμηδίου και τα γεγονότα που ακολούθησαν, η κυβέρνηση κατέφυγε στην Αίγινα. Αρχικά, όταν αποφασίστηκε στην Τροιζήνα η εκλογή του Καποδίστρια, η «Επιτροπή Συνελεύσεως» κάλεσε, τον Αύγουστο του 1826, τους πληρεξούσιους να πάνε στον Πόρο, κάτι που επαναλήφθηκε και τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, όταν και αυτή η Διακήρυξη έπεσε στο κενό, η επιτροπή εξέδωσε ακόμα μια Διακήρυξη, την 1η Νοεμβρίου η οποία καλούσε και πάλι σε Εθνοσυνέλευση, αυτή τη φορά όμως στην Αίγινα. Η κυβέρνηση Ανδρέα Ζαΐμη μάλιστα, και εξαιτίας των εχθροπραξιών μεταξύ Σουλιωτών και Ρουμελιωτών, - μετέφερε στα μέσα Νοεμβρίου την έδρα της Διοίκησης και τον εξοπλισμό της εφημερίδας της κυβερνήσεως από το Ναύπλιο στην Αίγινα.
Στις 11 Ιανουαρίου 1828, ο Καποδίστριας έφυγε από το Ναύπλιο και έφτασε στην Αίγινα, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από την αντικυβερνητική επιτροπή και πολύ κόσμο. Έτσι, η πόλη της Αίγινας θα γίνει η έδρα της της πρώτης κυβέρνησης: θα ιδρυθεί το «Πανελλήνιον» και θα ορισθούν τα υπουργεία. Ως πρωτεύουσα του κράτους, η Αίγινα, ήταν επόμενο να γνωρίσει, πρώτη αυτή, όλες τις κυβερνητικές δραστηριότητες. Ίδρυση σχολείων, έκδοση εφημερίδων, κ.ά., καθώς και τις συνέπειες της αλλαγής στον δημογραφικό, οικονομικό και άλλους τομείς.
Ορφανοτροφείο
μικρογραφία|Προτομή του [[Ιωάννης Καποδίστριας|Ιωάννη Καποδίστρια στην πόλη της Αίγινας, έργο του Ιωάννη Καρακατσάνη (1887)]] Στα εφτά χρόνια του Αγώνα χάθηκαν πολλοί αγωνιστές, άνδρες και γυναίκες, αφήνοντας πλήθος ορφανών πίσω τους. Έτσι, πρώτο μέλημα του Καποδίστρια ήταν η ίδρυση ορφανοτροφείου για την περίθαλψή τους, το οποίο άρχισε να κτίζεται αμέσως μετά την άφιξή του στην Αίγινα. Τα επίσημα εγκαίνια του μεγαλόπρεπου κτηρίου έγιναν στις 6 Απριλίου 1829, αλλά άρχισε να λειτουργεί επίσημα στις 31 Δεκεμβρίου 1829, υπό τη διεύθυνση και πάλι του Μουστοξύδη. Ωστόσο, το Ορφανοτροφείο της Αίγινας δεν ήταν ένα απλό ορφανοτροφείο υπό τη στενή σημασία του όρου. Ήταν ένα μεγαλόπρεπο κτήριο, τεραστίων διαστάσεων για την εποχή του -δεν είναι τυχαίο ότι στέγασε τα σπουδαιότερα ιδρύματα της Αίγινας- και ο ρόλος του ήταν πολλαπλός.
Ήδη από τον Μάρτιο του 1829 είχαν εγκατασταθεί στο Ορφανοτροφείο τα πρώτα παιδιά «λείψανα της σκληράς αιχμαλωσίας» των Τούρκων, που είχαν εξαγοραστεί στην Αλεξάνδρεια με χρήματα του φιλέλληνα βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Ι’, ύστερα από παρακίνηση του Καποδίστρια. Με το διάταγμα της 16ης Μαΐου 1829 ο Καποδίστριας καθόριζε τον τρόπο διοίκησης, τον κανονισμό λειτουργίας και τον τρόπο διορισμού των επιτρόπων και δασκάλων του, τεράστιου για την εποχή του, εκπαιδευτικού ιδρύματος. Τη διοικούσα επιτροπή αποτέλεσαν οι Βιάρος Καποδίστριας, Γρηγόριος Κωνσταντάς και Λεόντιος Καμπάνης.
Το πρώτο έτος λειτουργίας του στέγασε 495 ορφανά (140 από την Πελοπόννησο, 175 από τη Στερεά, 25 από τα νησιά και 155 προσφυγόπουλα). Τα διδασκόμενα μαθήματα ήσαν πρακτικής κατεύθυνσης χωρίς να παραμελούνται τα βασικά μαθήματα (Γραμματική, Αριθμητική, Ιστορία, Θρησκευτικά κ.ά.). Ωστόσο, τα ορφανά μάθαιναν κυρίως τις τεχνικές της ξυλουργικής, πλεκτικής, ωρολογοποιίας, βιβλιοδεσίας, σιδηρουργικής, υποδηματοποιίας κ.ά., με σκοπό την άμεση επαγγελματική τους αποκατάσταση όταν θα ήσαν έτοιμα. Κάθε νέος που τελείωνε την εκπαίδευσή του έπαιρνε σαν βραβείο μικρό χρηματικό κεφάλαιο για το πρώτο ξεκίνημα της εργασίας του και τα απαραίτητα εργαλεία της τέχνης του.
Στο Ορφανοτροφείο διδασκόταν και το μάθημα της μουσικής και, εκεί, ιδρύθηκε η πρώτη νεανική χορωδία και ορχήστρα, με αξιόλογες επιδόσεις. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε και στο μάθημα της σωματικής αγωγής, σε γυμναστήριο εφοδιασμένο με κατάλληλα όργανα. Αργότερα, το κτήριο του Ορφανοτροφείου χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή.
Σχολεία
Παρόλο που η ίδρυση σχολείων είναι από τα πρώτα μελήματα κάθε ελεύθερου κράτους, τα οικονομικά δεν επέτρεπαν μεγάλες προσδοκίες. Το πρώτο σχολείο λειτούργησε στο κτήριο του Μαλοκάη και ακολούθησαν, με πολλές δυσκολίες, και άλλα. Ακόμη και όταν η πόλη της Αίγινας δεν ήταν πια πρωτεύουσα, συγκέντρωσε τα περισσότερα ανώτερα σχολεία. Ιδρύθηκαν δύο σημαντικότατα σχολεία από τον Καποδίστρια: το «Πρότυπον Σχολείον Αιγίνης» ή «αλληλοδιδακτικόν» και το «Κεντρικόν Σχολείον Αιγίνης» ή «Εϋνάρδειον», επειδή έγινε με έξοδα του Ελβετού φιλέλληνα Εϋνάρδου, προσωπικού φίλου του Καποδίστρια.
Στον απολογισμό του πρώτου έτους λειτουργίας του Κεντρικού και Προτύπου Σχολείων της πόλης της Αίγινας, στις 31 Δεκεμβρίου 1830, αναφέρεται από τον Μουστοξύδη ότι φοιτούσαν 350 σπουδαστές από όλη την Ελλάδα και από αυτούς οι 64 ήταν από τις αλύτρωτες περιοχές.
Επίσης, στην πόλη της Αίγινας ιδρύθηκε το πρώτο ελληνικό παρθεναγωγείο και λοιμοκαθαρτήριο κοντά στην «Κολώνα». Λειτούργησε με 30 μαθήτριες και δασκάλα διορισμένη από την κυβέρνηση.
Σχολή Ευελπίδων
thumb|400px|right|Στα γραφικά σοκάκια της Αίγινας Το Ναύπλιο επρόκειτο, όπως σχεδίαζε ο Καποδίστριας, να φιλοξενήσει την πρώτη στρατιωτική σχολή στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι οικονομικές δυσκολίες και η απροθυμία των Ελλήνων να φοιτήσουν σε στρατιωτική σχολή, ανέβαλαν αυτά τα σχέδια. Έτσι, με ψήφισμα της 29ης Δεκεμβρίου 1829, οι Ευέλπιδες στεγάστηκαν προσωρινά στο Ορφανοτροφείο της Αίγινας, με «ετερόχθονες» κυρίως μαθητές, δηλαδή Έλληνες του εξωτερικού και πρώτους καθηγητές Γάλλους αξιωματικούς, όπως τους Ποζιέ (Pauzier), Πετιέ (Peytier) και Καρνό (Carnot).
Αρχαιολογικό Μουσείο
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας περιέλαβε τα αρχαιολογικά ευρήματα από τις ανασκαφές που έγιναν στο νησί. Ο αδελφός του κυβερνήτη, Βιάρος Καποδίστριας, είχε κατηγορηθεί ότι είχε χρησιμοποιήσει αρχαιολογικά αντικείμενα ως οικοδομικό υλικό για την κατασκευή του Ορφανοτροφείου. Γι’ αυτό, ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτιαξε το συγκεκριμένο μουσείο, ως απόδειξη του ενδιαφέροντός του για την πνευματική κληρονομιά του έθνους. Στεγάστηκε στο Ορφανοτροφείο και, ήδη από το 1830, περιείχε 24 αγάλματα, 71 επιγραφές και 359 νομίσματα. Το Μουσείο της Αίγινας, με τα εκθέματά του, αποτέλεσε τον πυρήνα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου των Αθηνών. Στεγάζεται στον χώρο της «Κολώνας» και περιλαμβάνει σημαντικά εκθέματα, με κυριότερο τη μαρμάρινη σφίγγα (460 π.Χ.).
Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη της Αίγινας στεγάστηκε στο Ορφανοτροφείο και συμπεριέλαβε τα βιβλία που είχαν εκδοθεί έως τότε και αποτελούσαν τον πνευματικό θησαυρό του υπόδουλου έθνους. Παρά τον μικρό χρόνο λειτουργίας της, το 1830 περιελάμβανε ήδη, 1078 τόμους και 24 αρχαία χειρόγραφα, ενώ είχαν αρχίσει να δημιουργούνται οι πρώτες συλλογές, όπως η ορυκτολογική και η γεωλογική.
Εθνική Τράπεζα
Ένα μήνα μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Καποδίστριας ίδρυσε στην πόλη της Αίγινας την «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα». Στη επιτροπή διοίκησης ήσαν οι επιφανείς οικονομικοί παράγοντες της εποχής, Γ. Κουντουριώτης, Γ. Σταύρος και Α. Κοντόσταυλος. Η τράπεζα δεχόταν καταθέσεις σε χρήμα και σε προϊόντα, έναντι ομολόγων που έπαιρναν οι καταθέτες και με τόκο 8%. Ωστόσο, υποστηρίζεται ότι η συγκεκριμένη τράπεζα ήταν βεβιασμένο μέτρο, χωρίς πραγματικές οικονομικές βάσεις, γι’ αυτό και δεν επιβίωσε μετά τον θάνατο του Καποδίστρια.
Τύπος
Όταν η πόλη της Αίγινας έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, ιδρύθηκε εκεί ειδικό κτήριο για να στεγάσει το «Εθνικό Τυπογραφείο, στο οποίο τυπωνόταν η επίσημη εφημερίδα του κράτους, η Γενική Εφημερίς. Η τυπογραφία ήταν δύσκολη τέχνη για τους Έλληνες της εποχής καθώς, πλην ορισμένων εξαιρέσεων (π.χ. Κυδωνίες), δεν υπήρχε τυπογραφική παράδοση που θα τροφοδοτούσε τα νέα τυπογραφεία. Η Εθνική Τυπογραφία της Αίγινας λειτουργούσε με τυπογραφικά στοιχεία του Γάλλου τυπογράφου, εκδότη και φιλέλληνα Φιρμά Ντιντό (Firmin Didot), τα οποία αρκούσαν για την έκδοση 14 φύλλων. Διέθετε 6 πιεστήρια και απασχολούσε 16 υπαλλήλους. Όσο η Αίγινα ήταν πρωτεύουσα, εκδόθηκαν εκεί τρεις εφημερίδες:
Για το μικρό διάστημα που η πόλη της Αίγινας υπήρξε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, γνώρισε μεγάλη ακμή, ο απόηχος της οποίας θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια αφού η έδρα της κυβέρνησης μεταφερθεί στο Ναύπλιο. Εκτός από τα σημαντικά προαναφερθέντα ιδρύματα που λειτούργησαν για πολλά χρόνια, έγιναν και άλλα σημαντικά έργα στην πόλη, όπως ο πρώτος αμαξιτός δρόμος στο ελεύθερο ελληνικό κράτος (Παραβόλα-Αίγινα ). Επίσης, στην ευρύτερη περιοχή άρχισε να καλλιεργείται η πατάτα, που, ως γνωστόν, ήρθε στην Ελλάδα επί Καποδίστρια.
Σημειώσεις
i. «Επιθυμούμε...να δώσωμεν εις το κατάστημα τούτο διοργανισμόν ικανόν να καταστήση τους μαθητάς μετόχους των αγαθών της ηθικής και χριστιανικής αγωγής και της υγιούς στοιχειώδους παιδείας (Καποδίστριας)».
ii. «Δια τους έχοντας έφεσιν να αναδεχθώσι το διδασκαλικόν επάγγελμα εις τα αλληλοδιδακτικά και τυπικά της Ελληνικής Επικρατείας Σχολεία». \
Πηγές
Πολη Αιγινα
Βολερένγκα ΙΦ
Η Βολερένγκα ΙΦ (νορβηγικά: Vålerengens IF) είναι νορβηγικό αθλητικό σωματείο από τη συνοικία Βολερένγκα του Όσλο. Ιδρύθηκε στις 29 Ιουλίου του 1913.
Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, χόκεϊ επί πάγου, αμερικανικού ποδοσφαίρου, χειροσφάιρισης, φλόρμπολ και σκι. Η ομάδα ποδοσφαίρου, η ομάδα χόκεϊ επί πάγου και η ομάδα αμερικανικού ποδοσφαίρου έχουν κατακτήσει εθνικά πρωταθλήματα.
Στο παρελθόν διέθετε τμήματα στίβου, μπάντι, το καλαθοσφαίρισης και πάλης. Στο διοικητικό συμβούλιο της Βολερένγκα ΙΦ προεδρεύει ο Στέιν Μόρις.
Τα τραγούδια του Αγώνα
Τα τραγούδια του Αγώνα είναι έργο του Μίκη Θεοδωράκη. Η σύνθεση είναι του Μίκη, ενώ στίχοι απανθίστηκαν από τους Ανδρέα Κάλβο, Μάνο Ελευθερίου, Γεωργία Δεληγιάννη-Αναστασιάδη, Νότη Περγιάλη, Αλέκο Παναγούλη και τον Μίκη. Γράφτηκε στα χρόνια της εξορίας όταν ο Μίκης βρίσκονταν στη Γαλλία, και ηχογραφήθηκε το 1971 στο Λονδίνο στα χρόνια της δικτατορίας. Τραγουδούν ο Μίκης, η Μαρία Φαραντούρη, η Μαρία Δημητριάδη και ο Λάκης Καραλής. Κυκλοφόρησε το 1971 στη Βρετανία και το Παρίσι, ακολούθως το 1973 και πάλι το 1996 στην Ελλάδα.
Βολερένγκα ΙΦ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1913 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Νορβηγίας
Τρόπος ζωής
Ο όρος τρόπος ζωής (αγγλικά: lifestyle) αναφέρεται στα ενδιαφέροντα, τις απόψεις, τις συμπεριφορές και τους προσανατολισμούς συμπεριφοράς ενός ατόμου, μιας ομάδας ή ενός πολιτισμού. Ο όρος εισήχθη από τον Αυστριακό ψυχολόγο Άλφρεντ Άντλερ στο βιβλίο του το 1929, The Case of Miss R., με την έννοια του «βασικού χαρακτήρα ενός ατόμου όπως καθιερώθηκε νωρίς στην παιδική ηλικία». Η ευρύτερη αίσθηση του τρόπου ζωής ως «τρόπου ζωής» έχει τεκμηριωθεί από το 1961. Ο τρόπος ζωής είναι ένας συνδυασμός καθοριστικών άυλων ή απτών παραγόντων. Οι απτοί παράγοντες σχετίζονται συγκεκριμένα με δημογραφικές μεταβλητές, δηλαδή το προφίλ ενός ατόμου, ενώ οι άυλοι παράγοντες αφορούν τις ψυχολογικές πτυχές ενός ατόμου, όπως οι προσωπικές αξίες και οι προτιμήσεις.
Ένα αγροτικό περιβάλλον έχει διαφορετικούς τρόπους ζωής σε σύγκριση με ένα αστικό. Η φύση της γειτονιάς στην οποία κατοικεί ένα άτομο επηρεάζει το σύνολο των τρόπων ζωής που διαθέτει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφία της ζωήςΚατηγορία:ΠολιτισμόςΚατηγορία:Καθημερινή ζωή
Δέσποινα Αναγνωστοπούλου
Η Δέσποινα Αναγνωστοπούλου, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος Διεθνών Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με γνωστικό αντικείμενο τις Πολιτικές και Θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωση ς και κάτοχος της Έδρας Jean Monnet 'Νέες διαστάσεις στις Ευρωπαϊκές νομικές σπουδές' του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Ερευνητικά Ενδιαφέροντα
Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν: το Δίκαιο Ευρωπαϊκής Ένωσης (Θεσμοί και πολιτικές), το Ευρωπαϊκό Οικονομικό Δίκαιο. ο Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, το Δίκαιο Διεθνών Συναλλαγών, το Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο (ΠΟΕ), το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο κατά των Διακρίσεων. Έχει συγγράψει πενήντα δημοσιεύσεις σε θέματα, όπως ο χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης στην ΕΕ, ο ρόλος του εθνικού δικαστή στο δίκαιο της ΕΕ, ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θέματα αμέσου αποτελέσματος των Οδηγιών, διαδικασίες και κυρώσεις στην ΕΕ, ο ρόλος της ΕΕ στο διεθνές εμπόριο, η ψηφιακή ατζέντα της ΕΕ, το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο διεθνών συναλλαγών, η κινητικότητα των ερευνητών στην ΕΕ και στα Δυτικά Βαλκάνια, οι συμβάσεις μεταφοράς τεχνογνωσίας και δίκαιο ανταγωνισμού, η ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, οι τελωνειακές και φορολογικές διατάξεις, καθώς και το ηλεκτρονικό εμπόριο. Το 2012 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή της χορήγησε την Έδρα Jean Monnet «Νέες διαστάσεις στις Ευρωπαϊκές Νομικές Σπουδές», το πλαίσιο του προγράμματος Δια Βίου Μάθησης–Δράση Jean Monnet.