cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης
Ο Γέροντας απέκτησε και πολλά πνευματικά τέκνα, για τα οποία προσευχόταν με τον Παρακλητικό Κανόνα της Παναγίας και άλλες αυτοσχέδιες προσευχές. Με αυταπάρνηση προσευχόταν, επίσης, για όλους τους πιστούς που έρχονταν στον Ι. Ναό, στην Καμάριζα Λαυρίου, αλλά και για όλο τον κόσμο.
Ήταν γνωστός για την διακονία του στο φτωχό κόσμο της περιοχής και είχε επισκεφτεί πολλές ενορίες βγάζοντας λόγους. Θεωρείται από τους πιο σπουδαίους Έλληνες Ορθόδοξους μοναχούς που είχε η Ελλάδα. Με την προσευχή του είχαν γίνει πάρα πολλά θαύματα. Η προσωπική του η ζωή ήταν γεμάτη από αυτά και είχε ακόμα μιλήσει για τις δύσκολες εποχές που η χώρα μας περνάει, αλλά και θα περάσει.
Ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης προστάτης και φίλος του Γέροντα
Η πνευματική σχέση του με τον Άγιο Νεκτάριο Αιγίνης, Μητροπολίτη Πενταπόλεως, φέρεται να είναι γνωστή από τα εφηβικά χρόνια του Βασιλείου, που αργότερα πήρε τ΄ όνομα Νεκτάριος. Στα 17 του πραγματοποίησε επίσκεψη στην Αίγινα, μαζί με τ' αφεντικό του και προσκύνησε στον τάφο του Αγίου. Ήταν Απρίλιος του 1948. Εκεί, μετά από σχετική ερώτησή του, με τρόπο θαυμαστό του αποκαλύφθηκε από τον Άγιο Νεκτάριο ότι θα γινόταν Ιερέας και θα ονομαζόταν Νεκτάριος. Αυτό το γεγονός τον σημάδεψε τόσο, που ο Άγιος έγινε προστάτης του και αχώριστος "φίλος του". Έμαθε από αυτόν πολλά πράγματα, όπως για παράδειγμα τι σημαίνει ακτημοσύνη, ελεημοσύνη, καρτερία. Μετά από τρία χρόνια, σε ηλικία 20 ετών, ο Βασίλειος "εκάρη" μοναχός, με τ' όνομα Νεκτάριος, στην Ι. Μονή Αγ. Μελετίου, στον Κιθαιρώνα, δηλαδή στην νοτιοανατολική Βοιωτία, στα σύνορα της Αττικής κι αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος, πρωτοπρεσβύτερος, Αρχιμανδρίτης.
Το 1965, αξίζει να σημειωθεί πως για μέρες ολόκληρες ήταν σε άσχημη κατάσταση λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου, που όμως δεν του άφησε σοβαρά προβλήματα, γιατί θεραπεύτηκε από τον προστάτη του Άγιο Νεκτάριο. Μόλις ανάρρωσε διορίστηκε στο Λαύριο και μετά από λίγους μήνες είδε τον Άγ. Νεκτάριο στον ύπνο του, ο οποίος του ζήτησε να του χτίσει εκεί το σπίτι του και του υποσχέθηκε πως θα τον βοηθήσει.
Για την επίτευξη του στόχου αυτού, επειδή δεν είχε χρήματα, όπως του συνέστησε ο Άγιος, πούλησε τον επιστήθιο σταυρό του και ξεκίνησε να φτιάξει ένα προσκυνητάρι στο κοιμητήριο, για να βάλει την Εικόνα του. Τον είδε όμως στον ύπνο του και του υπέδειξε πού ακριβώς ήθελε να του χτίσει Ι. Ναό κι όχι προσκυνητάρι, όπως προαναφέραμε. Πράγματι ξεκίνησε με πολύ χαρά, προσβλήθηκε όμως από καρκίνο και το έργο δεν προχωρούσε. Αλλά το 1980 είχε ζωντανή συνομιλία με τον Άγιο Νεκτάριο, που εμφανίστηκε μέσα στον Ι. Ναό και του είπε, παρουσία και δύο άλλων προσώπων, ότι η αρρώστια του (καρκίνος στον πνεύμονα διαγνωσμένος) ήταν δοκιμασία, πως θα γινόταν καλά και το θαύμα θ' ακουγόταν σ' ολο τον κόσμο, όπως κι έγινε. Μετά από δυόμισυ μήνες (6/1980), ο Δ/ντής του Νοσοκομείου του Αγ. Σάββα, έκπληκτος, τον διαβεβαίωσε πως είχε εντελώς θεραπευθεί. Το μεγάλο αυτό θαύμα διαδόθηκε γρήγορα, οπότε πολλοί προσέφεραν χρήματα και ως εκ θαύματος χτίστηκε στην Καμάριζα περικαλλής Ι. Ναός και η προσφορά τους έπιασε τόπο, καθόσον πολλοί προσκυνητές προσήλθαν στο προσκύνημα και χιλιάδες ακόμη συνεχίζουν μέχρι σήμερα, γιατί είναι αναρίθμητα τα θαύματα που επιτελούνται εκεί από τον Άγ. Νεκτάριο.
Η μεταθανάτια εμπειρία του
Το 2015, ο Γέροντας σωριάστηκε κατά γης κατά τη διάρκεια της Αποκαθήλωσης, τη Μεγάλη Παρασκευή. Είχε νιώσει μεγάλη αναταραχή και δυσφορία και διαγνώστηκε κλινικά νεκρός. Επανήλθε όμως στη ζωή από θαύμα, σύμφωνα με τους γιατρούς. Ύστερα περιέγραψε σε βίντεο τα όσα είδε και έζησε στον Παράδεισο μπροστά στα έκπληκτα μάτια πολλών.
Ο θάνατος του, η κηδεία, τα "Σημεία"
Εξεδήμησε στις 8 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 05.30΄ τα ξημερώματα, σε ηλικία 88 ετών (1930-2018). Κατάκοιτος δεχόταν τους προσκυνητές τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ενώ πάντοτε μνημόνευε τον Άγιο Νεκτάριο, που σύμφωνα με τα λεγόμενα του τον έσωσε από πολλά δεινά και τον είχε δει πολλές φορές τόσο στον ύπνο του, αλλά και ξύπνιος. Πριν καθηλωθεί ο Γέροντας οδηγούσε πιστούς, αλλά και τα πνευματικά του παιδιά, μπροστά στην Εικόνα του Αγίου Νεκταρίου, εξιστορώντας λεπτομέρειες του βίου του προς όφελός τους. Έλεγε τότε: «Σας αγαπώ, παιδιά μου, και προσεύχομαι για εσάς, αλλά μη με ξεχνάτε και εσείς στις προσευχές σας»
Επίσης, συνήθιζε να λέει στα άτεκνα ζευγάρια αν θα τεκνοποιήσουν και τι θα απογίνει το παιδί τους, αλλά και σε περίπτωση που δεν τεκνοποιούσαν για ποιο λόγο δεν το επέτρεπε ο Θεός.
Η κηδεία του τελέσθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2018, στις 12 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου στο Λαύριο. Η συγκέντρωση του κόσμου είχε αρχίσει από τη νύχτα, ενώ πολλοί πιστοί ζητούσαν από τον ιερέα ν΄ ακουμπήσει αντικείμενα τους πάνω στο νεκρό σώμα του γέροντος.
" Άγιος", βροντοφώναζε ο λαός εκείνες τις ώρες. Γιατί, όντως, έχει καθιερωθεί στη συνείδηση των πιστών σαν Άγιος κι όσοι τον γνώρισαν εύχονται να γίνει σύντομα και η επίσημη αγιοκατάταξή του.
Ο τάφος του (βλ. 3ο εξωτερικό σύνδεσμο) βρίσκεται στη βάση του κωδωνοστασίου του Ι. Ναού Αγ. Νεκταρίου (Καμάριζα). Τον είχαν ετοιμάσει από χρόνια πνευματικά του παιδιά, κάτι που τον ευχαρίστησε ιδιαίτερα, γιατί, εκτός των άλλων, θα βρισκόταν πολύ κοντά στο σημείο της συνάντησής του με τον προστάτη του Άγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Δημήτριος Γαλανός
Ο Δημήτριος Γαλανός ο «Αθηναίος» (1760-1833) είναι ο πρώτος και πλέον εύγλωττος Έλληνας Ινδολόγος των νεότερων χρόνων. Προσέφερε πολλά στη γνώση μας για τις φιλολογικές, φιλοσοφικές και θρησκευτικές παραδόσεις της Ινδίας. Γεννήθηκε το 1760 από οικογένεια μεσαίας τάξης στην Αθήνα. Ο πατέρας του Παντολέων και η μητέρα του Διαμάντω είχαν τρεις γιους και μια κόρη ονόματι Κάργια. Ο μεγαλύτερος αδελφός του πέθανε σε μικρή ηλικία και ο νεώτερος, ο Φιλάρετος, ανέλαβε τη διαχείριση της πατρικής περιουσίας. Η εκπαίδευση του Δημήτριου ξεκίνησε στη γενέτειρά του, την Αθήνα, υπό την εποπτεία του γνωστού διδάσκαλου Ιωάννη Βενιζέλου. Σε ηλικία 14 ετών μετέβη στο Μεσολόγγι, εμπορικό κέντρο της δυτικής Ελλάδας, το οποίο διατηρούσε στενές σχέσεις με τους Έλληνες εμπόρους της Βενετίας. Εκεί μελέτησε με τον διακεκριμένο γραμματικό Παναγιώτη Παλαμά. Μετά από τέσσερα χρόνια ο Γαλανός εγκατέλειψε το Μεσολόγγι και ταξίδεψε στην Πάτμο, όπου μελέτησε αρχαία ελληνικά, φιλοσοφία, λατινικά, ρητορική και εκκλησιαστική μουσική επί έξι χρόνια. Διευθυντής της σχολής εκείνη την περίοδο ήταν ο Δανιήλ Κεραμεύς. Αργότερα ο Γαλανός εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τους πρώτους δασκάλους του σε γράμματα που έγραψε από το Βαρανάσι, όταν πληροφορήθηκε για τον θάνατό τους. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του, ο Γαλανός πήγε στην Κωνσταντινούπολη να συναντήσει τον θείο του Γρηγόριο, μητροπολίτη της Καισαρείας εκείνη την εποχή και Πρωτόθρονο της Ιεράς Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη. Εργαζόμενος εκεί ως δάσκαλος, συνάντησε τον Μαντρατζόγλου, έναν εμπορικό αντιπρόσωπο των Ελλήνων της Βεγγάλης στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή η συνάντηση έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη ζωή του Γαλανού. Ο Μαντρατζόγλου τον βρήκε ιδανικό για τα παιδιά των Ελλήνων εμπόρων που είχαν εγκατασταθεί στο Ναραγιανγκάντζ (Narayanganj) κοντά στην Ντάκα (Dhaka) και την Καλκούτα και του προσέφερε μια θέση δασκάλου εκεί. Ο Γαλανός, επιθυμώντας να διευρύνει τις γνώσεις του, αποδέχθηκε πρόθυμα την προσφορά του Μαντρατζόγλου και προετοιμάστηκε για το ταξίδι του στην Ανατολή, «… για να φέρει το φως της πατρικής εκπαίδευσης στους Έλληνες της Ινδίας, και να στείλει από εκεί στην Ελλάδα μερικούς σπινθήρες του φωτός της Ασίας», σύμφωνα με τα λόγια του Γεννάδιου. Όταν ο Γαλανός εξέφραζε την επιθυμία του αυτή, δεν γνώριζε πως δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά την πατρίδα του.
Δαπάνησε από την προσωπική του περιουσία για την αρχική κατάρτιση της βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου. Θεωρείται ο ιδρυτής της βιβλιοθήκης, η οποία με τη δωρεά αυτή ιδρύθηκε τέσσερα έτη προ του Πανεπιστημίου.
Νόστος
Ο Γαλανός κρατούσε τακτική επικοινωνία με τους συγγενείς του στην Ελλάδα και μάθαινε τα νέα της ελληνικής επανάστασης από αγγλικές εφημερίδες. Πιθανώς επισκέφθηκε τους φίλους του στην Καλκούτα και την Ντάκα τη χρονιά που ξέσπασε η επανάσταση, όπως φαίνεται από την επιγραφή που χαράχτηκε κατ’ εντολή του ίδιου σε τάφο έλληνα φίλου του. Στην τελευταία επιστολή του προς τον ανιψιό του Παντολέοντα (14 Δεκ. 1832) ρωτά με μεγάλη αγωνία για την κατάσταση της χώρας και της οικογένειάς του:
Και για τη γη των πατέρων μου: Γράψε μου σε ποια κατάσταση βρίσκεται η χώρα; Είναι ευτυχής από τότε που απελευθερώθηκε ή ήταν ευτυχέστερη υπό τον ζυγό; Κοινοποίησέ μου τα ονόματα των ηγετών και των πολιτικών των Αθηναίων. Γράψε μου για το σπίτι του πατέρα σου, πόσους αδελφούς και αδελφές έχεις, ποιο είναι το όνομα της μητέρας σας και ποιανού κόρη είναι. Γράψε μου πώς είναι η οικογένεια της αδελφής μου και από ποια ασθένεια πέθανε ο Παναγής. Γράψε μου, αν γνωρίζεις, αν ο Παναγής έδωσε 1300 ρουπίες στην Εταιρεία Καλών Τεχνών. Σου έδωσε 500 ρουπίες ή όχι;
Σε μια άλλη επιστολή (Δεκ. 1829), που έστειλε στον ανιψιό του Παντολέοντα, ο Γαλανός παραθέτει τον Ισοκράτη και τους σοφούς Ινδούς, προκειμένου να υποδείξει ότι εκείνοι που επιθυμούν να αποκτήσουν σοφία και ευημερία χρειάζεται να περάσουν από πολλές δυσκολίες, να αποχωριστούν τα σπίτια και τους συγγενείς τους και να ταξιδέψουν σε ξένες χώρες:
Εάν είσαι λογικός και άνθρωπος με πλατιά αντίληψη, τότε έλα σε μένα. Αν είσαι παράλογος, στενόμυαλος, λιγόψυχος και έχεις μυαλό σκλάβου, μείνε εκεί. Μείνε βάρβαρος, λαδέμπορος ή οινοπώλης, πούλα ρύζι και φασόλια. Εφόσον φέρεις το όνομα του πατέρα μου, αυτού του μεγάλου και καλού άνδρα, και καθώς ήκουσα πως είσαι οξύνους, θέλω να έρθεις εδώ σε μένα. Έγραψα στους πατέρες του όρους Σινά για σένα, αν αποφασίσεις να έλθεις. Πάρε μαζί σου ό,τι βιβλία, λεξικά και γραμματικές έχεις. Αν δεν έλθεις εσύ, θα έλθει κάποιος άλλος και θα γίνει κληρονόμος της γνώσης και της περιουσίας μου… Αλλά, παρόλο που βλέπεις ότι είναι δυνατά όλα αυτά τα καλά πράγματα, εσύ δε θέλεις να υποβληθείς σε λίγη δοκιμασία, αλλά είσαι και οκνηρός σαν να σε έσπρωξε στο λήθαργο κάποιο μαγικό φίλτρο. Αφυπνίσου άνθρωπε και γνώθι σεαυτόν. Γίνε Προμηθέας και όχι Επιμηθέας.
Ο θάνατος
Ο Γαλανός ασθένησε και πέθανε στις 3 Μαΐου του 1833, (είκοσι ημέρες πριν από την άφιξη του Παντολέοντα στο Βαρανάσι). Η Επιθεώρηση Ασιατικών Μελετών ανακοίνωσε σχετικά την ημέρα εκείνη: «Απεβίωσε στο Μπεναρές ο κος Δημήτριος Γαλανός στην ηλικία των 74. Ήταν ελληνικής καταγωγής, και αφιερώθηκε επί πολλά έτη με μοναδική επιμέλεια στη μελέτη της ιερής γλώσσας και της λογοτεχνίας των Ινδουϊστών. Άφησε πίσω του πολυάριθμες μεταφράσεις από τη σανσκριτική στην ελληνική γλώσσα». Ο θάνατος του Γαλανού καταγράφηκε στα επισκοπικά αρχεία του Μπεναρές (1833), που κατέληξαν εντέλει στην Επισκοπή του Αλλαχαμπάντ και στα αρχεία ενταφιασμών (1833) της Αρχιδιακονίας και επισκοπής της Καλκούτας, καθώς επίσης και στον πρώτο Κώδικα (1792-1914) της ελληνικής εκκλησίας στην Καλκούτα. Δεν αναφέρεται, όμως, πουθενά η αιτία θανάτου. Ο Σουλτζ υποθέτει ότι πιθανώς έπεσε θύμα της χολέρας η οποία, σύμφωνα με τις Ενθυμήσεις της Βόρειας Ινδίας (Λονδίνο, 1848), γραμμένες από τον Αιδεσιμότατο Γουΐλιαμ Μπάυερς (William Buyers), μάστιζε την πόλη του Βαναράσι εκείνη την περίοδο και έγινε η αιτία χιλιάδων θανάτων. Θάφτηκε στο χριστιανικό κοιμητήριο της πόλης που τον φιλοξένησε για το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Στην επιτύμβια πλάκα χαράχθηκε η παρακάτω επιγραφή:
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΔΗΜΗΤΡΙOΥ ΓΑΛΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑIOΥ (ακολουθούμενη από δύο γραμμές στα Φαρσί)
Το νόημα των γραμμών που συντέθηκαν σε φαρσί (επίσημη γλώσσα εκείνη την εποχή) από τον Μανσί Σιτάλ Σινχ (σοφό βραχμάνο, φίλο και δάσκαλο του Γαλανού) είναι λίγο πολύ ίδιο με την ελληνική μετάφρασή τους όπως καταγράφεται στο βιβλίο Ινδικών Μεταφράσεων Πρόδρομος:
Βαβαί εκατοντάκις! Ότ’ ο Δημήτριoς Γαλανός Απήλθεν εκ του κόσμου τούτου εις τας αιωνίους μονάς. Μετά κλαυθμού και οδυρμού το οίμοι! είπον έξω φρενών. Απήλθε φευ! ο Πλάτων του Αιώνος
Το έργο
Ο Δημήτριος Γαλανός πέραν της καταγραφής των ινδικών ηθών μετέφρασε πολλά κείμενα από τα Σανσκριτικά. Έγραψε το μεγάλο Σανσκριτο-Αγγλο-Ελληνικό λεξικό, Λεξικό της Περσικής - Σανσκριτικής και Ελληνικής και επίσης Σανσκριτικό Ονομαστικό Λεξικό της ινδικής μυθολογίας. Το γλωσσολογικό του έργο διακρίνεται για τη βαθιά κλασική παιδεία, τη φιλοκαλία και επιμέλεια αυτού του ασυνήθιστου Έλληνα λόγιου που αναζήτησε και ασπάστηκε τα διδάγματα της ινδουιστικής φιλοσοφίας, όπως φαίνεται από τα παραπάνω, χωρίς όμως να απαρνηθεί τη χριστιανική του πίστη. Στις φωτοτυπημένες σελίδες του λεξικού του είναι εντυπωσιακή η καλλιγραφία της σανσκριτικής γραφής αλλά και το πλήθος των συνώνυμων λέξεων στα ελληνικά και στα αγγλικά που χρησιμοποιεί για να ερμηνεύσει τη σανσκριτική γλώσσα. Παρόλο που δεν τα κατάφερε να επιστρέψει στην πατρίδα του, ο Γαλανός πρόφθασε όμως να κληροδοτήσει όλο το συγγραφικό του έργο και τα λεξικά του στην Ακαδημία Αθηνών, μαζί με μια σημαντική χρηματική δωρεά για την ίδρυση του νέου πανεπιστημίου. Το κληροδότημα πέρασε στη νεοσύστατη Εθνική Βιβλιοθήκη και το έργο του εκδόθηκε από υπαλλήλους της Βιβλιοθήκης που δεν γνώριζαν σανσκριτικά. Σχεδόν 170 χρόνια μετά από τον θάνατό του επανεκδόθηκε το λεξικό του συγκεντρωμένο σε έναν τόμο. Ένα έργο που χρήζει πιθανώς ιδιαίτερης προσοχής, ίσως οφειλή μας σε έναν παράξενο Έλληνα διανοητή που έζησε μακριά από τον τόπο του και γεφύρωσε την ινδική φιλοσοφία με την ελληνική και κατ’ επέκταση ευρωπαϊκή διανόηση. Οι παρατηρήσεις του, ιδιαίτερα σε επιστολές προς φίλους του, παρουσιάζουν ένα ιδιάζον χαρακτηριστικό. Για παράδειγμα προς τον πατέρα Γρηγόριο της Σίφνου, ιερέα που υπηρέτησε στην ελληνική εκκλησία της Ντάκα επί πέντε χρόνια έγραψε: «Προσεύχομαι στον Πατέρα Ωκεανό, τον Ποσειδώνα και τον ινδικό θεό Βαρούνα να είσαι καλοτάξιδος στην επιστροφή σου». Τούτη η τριπλή αναφορά παρουσιάζει μια σαφή τάση συγκρητισμού, που δικαιολογείται από την πολυετή μελέτη του στα σανσκριτικά κείμενα, αλλά και από μια βαθειά γνώση της ελληνικής μυθολογίας. Από αυτή την άποψη ο Γαλανός δρα ως θρησκειολόγος, ανεξάρτητα από τις προσωπικές θρησκευτικές του αντιλήψεις. Πέραν της αδιαμφισβήτητης θέσης του ως φιλόσοφου διανοητή φαίνεται πως τα κίνητρά του έχουν έναν πρώιμο θρησκειολογικό χαρακτήρα. Αναφέρεται ότι μυήθηκε στα μυστήρια των Ινδουϊστών. Παρόλο που κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύεται παρά μόνον έμμεσα από το πολύχρονο έργο του, που προϋποθέτει κατανόηση των γραφόμενων πέρα από εκείνη που μπορεί να επιτύχει κανείς με μόνο το φιλολογικό ενδιαφέρον, είναι πολύ πιθανό να μην είναι καθόλου άστοχος ο τίτλος που του αποδόθηκε, ο πρώτος «έλληνας Βραχμάνος». Οι Έλληνες των Ινδιών είναι σαφώς μια περίεργη ιστορία με αρχαιότατες ρίζες. Ο Γαλανός, όμως, ως χαρακτηριστικός εκπρόσωπός τους είναι η ζωντανή μαρτυρία για το πώς χτίζεται μια γέφυρα κατανόησης ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση και από αυτή την άποψη αξίζει του σεβασμού και του ενδιαφέροντός μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες Ινδολόγοι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1907
Η διαδρομή
Η διαδρομή στην οποία διεξήχθη ο ανώμαλος δρόμος περιγράφεται ως εξής: Οι δρομείς, αφού έκαναν ένα γύρο στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς το λόφο του Αρδηττού (Α΄ Νεκροταφείο), διέσχισαν μια ξερή χαράδρα και πήραν πορεία προς το εργοστάσιο Μαλτσινιώτη (τη μετέπειτα ΠΥΡΚΑΛ στα σύνορα Υμηττού-Δάφνης). Έπειτα στράφηκαν προς τα ανατολικά, πέρασαν από τρεις λόφους και έφτασαν στην κορυφή "Κοπανάς", όπου υπήρχε σημαία δεικνύουσα το μέσο της διαδρομής. Ακολούθως έστριψαν προς βορρά και κινήθηκαν εντός χαράδρας ως την έπαυλη "Δρούγκα". Στη συνέχεια κινήθηκαν προς τη θέση "Προφήτης Ηλίας" (σημερινό Παγκράτι) και πήραν την αμαξιτή οδό ως το Στάδιο, όπου τερμάτισαν.
Το βαρύτιμο ασημένιο κύπελλο
Με την ευκαιρία των αγώνων η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων αθλοθέτησε βαρύτιμο έπαθλο προς τιμήν του επίσημου επισκέπτη Ιταλού βασιλέα, το οποίο απονεμήθηκε στο νικητή σύλλογο του δρόμου των 8.000μ, που υπήρξε το πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Το έπαθλο αυτό καθιερώθηκε να απονέμεται έκτοτε στους νικητές μεγάλων αποστάσεων των πανελληνίων αγώνων στίβου. Το βαρύτιμο κύπελλο παραγγέλθηκε στην Αγγλία και περιγράφεται ως εξής:
Τελικά, στο νικητή σύλλογο του ανώμαλου δρόμου δόθηκε ασημένιο Κύπελλο, επίχρυσο εσωτερικά, που είχε φέρει μαζί του ο Ιταλός βασιλέας. Το Κύπελλο της ΕΟΑ προσφέρθηκε στον ιταλικό αθλητικό σύνδεσμο, όπως απονέμεται στον νικητή των αντίστοιχων ιταλικών αγώνων. Ορίστηκε πως ο σύλλογος που θα καταφέρει να κατακτήσει τρεις φορές το έπαθλο θα το κρατούσε οριστικά, επίτευγμα που πέτυχε ο Εθνικός Γ.Σ. το 1912.
Αναφορές
Κατηγορία:Στίβος το 1907 Ανδρων Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Μουσείο Καρναβαλέ
Το Μουσείο Καρναβαλέ - Ιστορία του Παρισιού (γαλλικά: Le musée Carnavalet - Histoire de Paris) είναι δημοτικό μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία του Παρισιού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στην συνοικία Μαραί στην οδό ντε Σεβινιέ 23 στο Παρίσι, στο 3ο διαμέρισμα και διαθέτει εξαιρετικές συλλογές: εκθέματα από τη ρωμαιογαλατική περίοδο, τον Μεσαίωνα, αναμνηστικά της Γαλλικής Επανάστασης, έργα ζωγραφικής, γλυπτά, έπιπλα, αντικείμενα τέχνης, αναπαραστάσεις αρχοντικών κ.α. Το μουσείο στεγάζεται σε δύο αναγεννησιακά κτίρια, το μέγαρο Καρναβαλέ και το μέγαρο Λε Πελετιέ ντε Σαιν-Φαργκώ, συνδεδεμένα με μια γκαλερί που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Έχει έκταση 10.000 τετραγωνικών μέτρων, διαθέτει εκατό δωμάτια και λειτουργεί σαν μουσείο από το 1880.
Είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού που διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Μουσείο Παρισιού από την 1η Ιανουαρίου 2013.
Το μέγαρο Καρναβαλέ
μικρογραφία|Μουσείο Καρναβαλέ, η είσοδος μικρογραφία|Η αυλή εισόδου μικρογραφία|Τμήμα του κήπου Είναι χτισμένο γύρω στα 1560 στη συνοικία Μαραί, πολύ κοντά στην πλατεία των Βοσγίων, για τον Ζακ ντε Λινιερί, πρόεδρο του Κοινοβουλίου του Παρισιού και αποδίδεται στον αρχιτέκτονα Πιέρ Λεσκό, δημιουργό της τετράγωνης αυλής του Λούβρου επίσης.
Το τετράπλευρο του σχέδιο ήταν αρχιτεκτονική καινοτομία και εφαρμόστηκε και σε πολλά άλλα μέγαρα. Τα αγάλματα που το κοσμούν είναι αριστουργήματα του Ζαν Γκουζόν και του εργαστηρίου του.
Το 1578, περιήλθε στην ιδιοκτησία της Μαντάμ ντε Κερνεβερουά, χήρας ενός Βρετόνου ευγενούς που λεγόταν επίσης Καρναβαλέ.
Στη δεκαετία του 1650, ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Φρανσουά Μανσάρ να πραγματοποιήσει εκτενείς ανακαινίσεις. Τότε προστέθηκε ένα πάτωμα στις τρεις πτέρυγες και γλυπτά του Ζεράρ βαν Οπστάλ. Πιθανώς τότε δημιουργήθηκαν στη στέγη οι σοφίτες Μανσάρ που σχηματίζουν ένα συνεχές τετράγωνο γύρω από την αυλή.
Η Μαντάμ ντε Σεβινιέ, γνωστή επιστολογράφος, έζησε στο μέγαρο από το 1677 μέχρι το θάνατό της το 1696 και επί των ημερών της το διαμόρφωσε σε ένα από τα δημοφιλέστερα κοσμικά και φιλολογικά σαλόνια της εποχής. εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|420x420εσ|Ανάγλυφα του [[Ζαν Γκουζόν στην πρόσοψη της αυλής εισόδου του μεγάρου Καρναβαλέ]]
Μετά την Επανάσταση στο κτίριο στεγάστηκε η Σχολή Μηχανικών και λίγο αργότερα ιδρύματα, πριν περιέλθει με αγορά στο Παρίσι το 1866, με πρωτοβουλία του βαρόνου Οσμάν, νομάρχη.
Από το 1866 άρχισαν τα έργα αποκατάστασης. Αρχικά φιλοξένησε τις ιστορικές συλλογές της πόλης του Παρισιού που βρίσκονταν στο Δημαρχείο της Πόλης και μεγάλο τμήμα τους είχε καταστραφεί από πυρκαγιά κατά τη διάρκεια της Κομμούνας του 1871.
Από το 1880 το μουσείο άνοιξε για το κοινό. Η αύξηση των συλλογών επέβαλε μια νέα διεύρυνση που ολοκληρώθηκε το 1914.
Το μέγαρο Λε Πελετιέ ντε Σαιν-Φαργκώ
μικρογραφία|Η σκάλα του μεγάρου Λε Πελετιέ Χτίστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα από τον αρχιτέκτονα Πιέρ Μπυλέ. Έχει ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό στοιχείο: στη μεγάλη σκάλα, η χαλύβδινη ράμπα υποστήριξης είναι ένα τεχνικό κατόρθωμα που δεν επαναλήφθηκε ποτέ πριν από τον 19ο αιώνα.
Ο εγγονός του αρχικού ιδιοκτήτη, επίσης Πελετιέ ντε Σαιν-Φαργκώ, ήταν εκπρόσωπος των ευγενών στη Συνέλευση των τάξεων του 1789. Το 1793 ψήφισε υπέρ της εκτέλεσης του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και δολοφονήθηκε σε εκδίκηση για την ψήφο του την ίδια ημέρα της εκτέλεσης του βασιλιά, στις 20 Ιανουαρίου 1793.
Το μέγαρο συνδέθηκε με το μουσείο Καρναβαλέ και η ανακαίνιση και σύνδεσή τους υλοποιήθηκε από το 1982 έως το 1989. Τα τεράστια τζάκια, τα πλακάκια και τα εκτεθειμένα δοκάρια έχουν διατηρηθεί και είναι κειμήλια αυθεντικών παριζιάνικων εσωτερικών χώρων από όλη τη διάρκεια της Ιστορίας.
Το μέγαρο καταγράφεται ως ιστορικό μνημείο στο σύνολό του στον κατάλογο του 1846 και του 1984.
Συλλογές
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Μπλε σαλόνι, περ. 1780 εναλλ.=|μικρογραφία|240x240εσ|Έπιπλα εποχής και τζάκι εναλλ.=|μικρογραφία|Αυθεντικά αντικείμενα και έπιπλα παλιών αρχοντικών Οι συλλογές του μουσείου Καρναβαλέ είναι πλούσιες, με εκατοντάδες χιλιάδες κομμάτια από τα οποία εκτίθεται μόνο ένα μέρος. Τα εκθέματα, που εκτείνονται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, περιλαμβάνουν διάφορα είδη: αρχαιολογικά ευρήματα, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, σχέδια, νομίσματα και μετάλλια, χαρακτικά, παλιές φωτογραφίες, μακέτες κτιρίων, έπιπλα, πινακίδες, πορτρέτα, καθώς και ένα μοναδικό σύνολο μαρτυριών για τη Γαλλική Επανάσταση. Η ανασύσταση εσωτερικών χώρων παλιών αρχοντικών του Παρισιού έχει επίσης αυξήσει τη φήμη του μουσείου.
Στην αυλή της εισόδου υποδέχεται τον επισκέπτη ένα έφιππο άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Μέσα στο μουσείο, τα εκθέματα παρουσιάζουν τα στάδια της εξέλιξης του Παρισιού: από το χωριό Λουτέτια, που κατοικούνταν από τη φυλή των Παρισίων, έως τη σημερινή μεγάλη πόλη των 2.201.578 κατοίκων.
Υπάρχουν πολλές απόψεις των δρόμων και των μνημείων του Παρισιού από όλες τις εποχές του αλλά και πολλά πορτρέτα προσώπων που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία και έργα που αναπαριστούν γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Παρίσι, ιδιαίτερα τις πολλές επαναστάσεις που συντάραξαν την πρωτεύουσα, καθώς και πολλές σκηνές της καθημερινής ζωής σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ανάμεσα στα αξιοθέατα είναι η πινακοθήκη της Μαντάμ ντε Σεβινιέ, μια οροφή ζωγραφισμένη από τον Σαρλ Λε Μπρεν, η αίθουσα υποδοχής του μεγάρου Υζές και η αίθουσα χορού του μεγάρου Βεντέλ.
Οι πλούσιες συλλογές του, που αριθμούν περισσότερα από 580.000 εκθέματα, προσφέρουν στον επισκέπτη ένα πανόραμα του πολιτισμού της πόλης του Παρισιού από τις απαρχές του έως τη σύγχρονη εποχή. Το μουσείο διαθέτει:
Γαλάτες - Ρωμαίοι - Μεσαίωνας
εναλλ.=|μικρογραφία|Μοντέλο του [[Ιλ ντε λα Σιτέ, 16ος αιώνας]] Η προϊστορία, η αρχαιότητα και ο Μεσαίωνας στο Παρίσι αντιπροσωπεύουν ένα μικρό κομμάτι των πλούσιων συλλογών του αποθεματικού του μουσείου. Οι εικόνες από τη Γαλλο-Ρωμαϊκή περίοδο, καθώς και σαρκοφάγοι από πέτρα ή γύψο, η μάσκα θανάτου παιδιού και άλλες κεραμικές, τα εργαλεία, ανακαλούν την καθημερινή ζωή των κατοίκων της σημερινής επικράτειας του Παρισιού από την αρχαιότητα έως τον Καρλομάγνο. Μεταξύ των αντικειμένων εκτίθενται
Αναγέννηση και Θρησκευτικοί πόλεμοι
Ένας της Πον Νεφ (Νέας Γέφυρας) περίπου του 1660 παρουσιάζει σκηνές της καθημερινής κίνησης πάνω στη γέφυρα.
Επίσης, εκτίθενται πολλά αντικείμενα που σχετίζονται με τη Μαντάμ ντε Σεβινιέ, την οικογένειά της και την εποχή της: πορτρέτα, αυτόγραφα, έπιπλα, ένα λακαρισμένο κινέζικο γραφείο όπου έγραφε τις επιστολές της κ.α., καθώς κατοίκησε για σχεδόν είκοσι χρόνια (1677-1696) στο μέγαρο Καρναβαλέ και η οδός που βρίσκεται το μέγαρο φέρει το όνομά της.
Το παλαιό καθεστώς
Εκτίθενται πολλά προσωπικά αντικείμενα σημαντικών ιστορικών προσώπων και αναπαραστάσεις εσωτερικών χώρων αρχοντικών που μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της εποχής του Παλαιού καθεστώτος. Επίσης, πίνακες ζωγραφικής με σκηνές της καθημερινής ζωής.
19ος αιώνας
μικρογραφία|Η αγορά και η Κρήνη των αθώων, John James Chalon 1822 Ανάμεσα στα εκθέματα υπάρχουν:
Αρχές του 20ού αιώνα
μικρογραφία|Μετά τη λειτουργία, [[Ζαν Μπερώ, 1900]] Ανάμεσα στα εκθέματα υπάρχουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1940-41
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1940-41 ήταν η 7η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΛ για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1940-41 συμμετείχαν 5 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας).
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1939-40, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1940-41 δεν συμμετείχε ο Πεζοπορικός Όμιλος Λάρνακας, ο οποίος δεν δήλωσε συμμετοχή.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Μπαράζ
Στη κορυφή του βαθμολογικού πίνακα ισοβάθμισαν ΑΕΛ και ΑΠΟΕΛ. Επειδή δεν υπήρχε κανονισμός σε περίπτωση ισοβαθμίας η ΚΟΠ αποφάσισε, προκειμένου να κριθεί ο τίτλος ανάμεσα στην ΑΕΛ και στον ΑΠΟΕΛ, τη διεξαγωγή αγώνων μπαράζ. Η ΑΕΛ επικράτησε και στα δύο παιχνίδια (2-1 στο ΓΣΠ και 3-1 στο ΓΣΟ) και ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1940-1941
Κράμβη η μέλαινα
Η Κράμβη η μέλαινα (Brassica nigra) ή κοινώς η μαύρη μουστάρδα (Σανσκριτικά: राजक्षवक, rajakshavak· Μαραθικά: काळी मोहरी, Kali Mohari), είναι ετήσιο (annual) φυτό που καλλιεργείται για τους σπόρους του, οι οποίοι συνήθως χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό.
Περιγραφή
Στην Αιθιοπία, όπου και καλλιεργείται ως λαχανικό στο Γκόνταρ, Χάραρ και Σάουα (Shewa), οι βλαστοί και τα φύλλα καταναλώνονται μαγειρεμένα και οι σπόροι χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό. Η ονομασία του στα Αμχαρικά είναι senafitch (σαναφίτς). thumb|left|250px|Σπόροι μαύρης μουστάρδας. Αλεσμένοι σπόροι του φυτού, αναμειγνυόμενοι με μέλι, χρησιμοποιούνται ευρέως στην ανατολική Ευρώπη, ως κατασταλτικό του βήχα. Στον Ανατολικό Καναδά, η χρήση της mouche de moutarde για τη θεραπεία των αναπνευστικών λοιμώξεων, ήταν δημοφιλής πριν από την έλευση της σύγχρονης ιατρικής. Αυτή συνίστατο στη μείξη τριμμένων σπόρων μουστάρδας με αλεύρι και νερό και τη δημιουργία ενός καταπλάσματος με την πάστα. Το κατάπλασμα τοποθετείτο στο στήθος ή την πλάτη και παρέμενε έως ότου το άτομο ένιωθε μια αίσθηση τσιμπήματος.
Το φυτό μπορεί να φτάσει το ύψος από δύο έως οκτώ πόδια (0,61 μ - 2,4 μ.), με βότρεις από μικρά κίτρινα άνθη. Αυτά τα άνθη συνήθως έχουν πλάτος έως 1⁄3 in (0,83 εκ.), έκαστο με τέσσερα πέταλα. Τα φύλλα καλύπτονται με τριχίδια τα οποία δύναται να μαραθούν τις ζεστές μέρες, αλλά ανακτούν τη νύκτα.
Από τη δεκαετία του 1950, το μαύρο σινάπι έχει γίνει λιγότερο δημοφιλές σε σχέση με τη Brassica juncea, επειδή κάποιες ποικιλίες της μουστάρδας Ινδίας, έχουν σπόρους οι οποίοι μπορούν να συγκομιστούν μηχανικά, με πιο αποτελεσματικό τρόπο.
Ναός του Αγίου Νικολάου στο Αμβούργο
Ο Ναός του Αγίου Νικολάου (γερμ. St.-Nikolai-Kirche) στο Αμβούργο της Γερμανίας ήταν καθεδρικός ναός σε νεογοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, κάποτε ένας από τους 5 λουθηρανικούς Hauptkirchen (κύριους ναούς) της πόλεως. Το αρχικό κτίσμα ήταν ένας ξύλινος μεσαιωνικός ναός, που ολοκληρώθηκε το 1195. Αυτός αντικαταστάθηκε από έναν ναό με τοίχους από τούβλα τον 14ο αιώνα, ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1842. Ο ναός ανακατασκευάσθηκε εξ αρχής, με ολοκλήρωση το 1874 και επί δύο χρόνια ήταν το υψηλότερο κτήριο σε ολόκληρο τον κόσμο, μέχρι το 1876, καθώς είχε μέγιστο ύψος 147 μέτρα. Αυτός ο ναός σχεδιάσθηκε από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Τζωρτζ Γκίλμπερτ Σκοτ.
Κράμβη η μέλαινα
Περιγραφή
Το μαύρο σινάπι είναι ο σπόρος που ανέφερε ο Ιησούς στο κατά Ματθαίον 13:31-32.
Δυτική Φραγκία
Η Δυτική Φραγκία εκτεινόταν πιο νότια από τη σύγχρονη Γαλλία, αλλά δεν εκτεινόταν τόσο ανατολικά και δεν περιελάμβανε την Λωρραίνη και την Προβηγκία. Η εξουσία του βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας ήταν μόλις αισθητή στη Βρετάνη και την Καταλονία (το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας σήμερα στην Ισπανία). Αρχικά οι βασιλιάδες της Δυτικής Φραγκίας εκλέγονταν από κοσμικούς και εκκλησιαστικούς άρχοντες, και για μισό αιώνα από 888 ως το 936 διαλέγονταν εναλλάξ από τους Καρολίδες και τους Ροβερτιανούς.
Κράμβη η μέλαινα
Παρόμοια φυτά
Παρά τις παρόμοιες κοινές ονομασίες τους, η μαύρη μουστάρδα και η λευκή μουστάρδα (το γένος Σινάπι), δεν είναι στενά συνδεδεμένες. Το μαύρο σινάπι ανήκει στο ίδιο γένος  με το λάχανο.
Δυτική Φραγκία
Δημιουργία
Μετά από τρία χρόνια εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε το θάνατο το Λουδοβίκου του Ευσεβή στις 20 Ιουνίου 840, υπογράφηκε τον Αύγουστο του 843 από τους τρεις γιους και κληρονόμους του η Συνθήκη του Βερντέν. Το βασίλειο της Δυτικής Φραγκίας πήγε στον νεότερο αδελφό Κάρολο τον Φαλακρό. Τα Μπερτινιανά Χρονικά περιγράφουν τον Κάρολο να φτάνει στο Βερντέν, όπου έλαβε χώρα "ο διαμοιρασμός των εδαφών. Αφού περιγράφει τα μερίδια των αδελφών του, Λοθάριου Α΄ (Μέση Φραγκία και Λουδοβίκου του Γερμανικού (Ανατολική Φραγκία), σημειώνει ότι «το υπόλοιπο μέχρι την Ισπανία δόθηκε στον Κάρολο» . Τα Χρονικά της Φούλντα περιγράφουν τον Κάρολο να λαμβάνει το δυτικό μέρος μετά το «χωρισμό του βασιλείου στα τρία».
Κράμβη η μέλαινα
Παρόμοια φυτά
Η B. nigra, επίσης, μοιάζει με την Hirschfeldia incana ή Σεβάσμια μουστάρδα, (πρώην Brassica geniculata), η οποία είναι ένα πολυετές φυτό (perennial).
Δυτική Φραγκία
Δημιουργία
Η τελευταία καταγραφή των Μπερτινιανών Χρονικών είναι το 882, και έτσι η μόνη σύγχρονη πηγή για τα επόμενα 18 χρόνια της Δυτικής Φραγκίας είναι τα Χρονικά του Αγίου Βάαστ (Annales Vedastini). Τα επόμενα χρονικά για τη Δυτική Φραγκία είναι αυτά του Flodoard, ο οποίος άρχισε την καταγραφή του το 919.
Κράμβη η μέλαινα
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Δυτική Φραγκία
Δημιουργία
Από το θάνατο του Πεπίνου Α΄ το Δεκέμβριο του 838, ο γιος του Πεπίνος Β΄ αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς από την αριστοκρατία της Ακουιτανίας, αν και η διαδοχή αυτή δεν αναγνωρίστηκε από τον αυτοκράτορα. Ο Κάρολος ο Φαλακρός ήταν σε πόλεμο με τον Πεπίνος Β΄ από την αρχή της βασιλιάς το το 840, και η Συνθήκη του Βερντέν αγνόησε τον διεκδικητή της Ακουιτανίας Πεπίνο, και την παραχώρησε στον Κάρολο. Κατά συνέπεια τον Ιούνιο του 845 μετά από πολλές στρατιωτικές ήττες, ο Κάρολος υπέγραψε την Συνθήκη του Μπενουά-σουρ-Λουάρ (Benoît-sur-Loire) και αναγνώρισε την εξουσία του ανιψιού του. Η συμφωνία αυτή διήρκεσε μέχρι τις 25 Μαρτίου 848, όταν οι βαρόνοι της Ακουιτανίας αναγνώρισαν τον Κάρολο ως βασιλιά. Από κει και πέρα τα στρατεύματα του Κάρολου είχαν το πάνω χέρι, και μέχρι το 849 είχαν υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της Ακουιτανίας. Τον Μάιο ο Κάρολος στέφθηκε «Βασιλιάς των Φράγκων και των Ακουιτανών» στην Ορλεάνη. Τη στέψη έκανε ο αρχιεπίσκοπος Wenilo της Σεν, και περιελάμβανε την πρώτη περίπτωση χρίσματος βασιλιά στη Δυτική Φραγκία. Η ιδέα να χριστεί ο Κάρολος μπορεί να ήταν του αρχιεπίσκοπου Hincmar της Ρεμς, ο οποίος είχε δημιουργήσει όχι λιγότερες από τέσσερα λειτουργικά τυπικά, ordines, για βασιλική στέψη. Μέχρι τη Σύνοδο του Quierzy (858), ο Hincmar ισχυριζόταν ότι ο Κάρολος είχε χριστεί για όλο το Φραγκικό Βασίλειο.
Κράμβη η μέλαινα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
η μέλαινα Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ευρώπης Κατηγορία:Φυλλώδη χορταρικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ευρύτερης Συρίας
Δυτική Φραγκία
Βασιλεία του Καρόλου του Παχύ
Μετά το θάνατο του εγγονού του Καρόλου Καρλομάν Β΄ στις 12 Δεκεμβρίου 884, οι ευγενείς της Δυτικής Φραγκίας εξέλεξαν ως βασιλιά τους το θείο του, Κάρολο τον Παχύ, ήδη βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας και της Ιταλίας. Στέφθηκε ίσως «Βασιλιάς στη Γαλατία» (rex in Gallia) στις 20 Μαΐου 885 στην Grand. Η βασιλεία του ήταν η μόνη περίοδος μετά το θάνατο του Λουδοβίκου του Ευσεβή κατά την οποία όλη η Φραγκία θα επανενωνόταν υπό την εξουσία ενός ηγέτη. Από τη θέση του ως βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας, φαίνεται να είχε παραχωρήσει τον βασιλικό τίτλο, ακόμα ίσως και τα βασιλικά σύμβολα στον ημιαυτόνομο ηγέτη της Βρετάνης Άλαν Α΄. Ο τόπος που χειρίστηκε την πολιορκία του Παρισιού από τους Βίκινγκς το 885-86, μείωσε σταδιακά το κύρος του, και το Νοέμβριο του 887 εκθρονίστηκε από ευγενής της Δυτικής Φραγκίας. Πέθανε λίγο μετά, τον Ιανουάριο του 888, και δεν είναι καθαρό αν η εκλογή του Εύδη Α΄ ως βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας ήταν η συνέπεια της εκθρόνισής του ή του θανάτου του. Στην Ακουιτανία, ο Δούκας Ρανούλφ Β΄ αναγνωρίστηκε επίσης βασιλιάς, αλλά πέθανε μόλις μετά δύο χρόνια. Παρόλο που η Ακουιτανία δεν έγινε ξεχωριστό βασίλειο, ήταν κατά κύριο λόγο έξω από τον έλεγχο των βασιλιάδων της Δυτικής Φραγκίας.
Ναός του Αγίου Νικολάου στο Αμβούργο
Ο βομβαρδισμός του Αμβούργου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέστρεψε τον κυρίως όγκο του ναού. Μετά τον καθαρισμό των ερειπίων παρέμειναν μόνο η κρύπτη και ο πύργος του ναού, στο μεγαλύτερο μέρος του κούφιος, εκτός από το μεγάλο σύνολο από καμπάνες. Ο ναός δεν ανακατασκευάσθηκε και τέταρτη φορά στην ίδια θέση, και σήμερα αυτά τα ερείπια συνεχίζουν να αποτελούν μνημείο και σημαντικό αρχιτεκτονικό τοπόσημο: όταν οι κάτοικοι του Αμβούργου μιλούν για τη «Nikolaikirche», αναφέρονται γενικώς σε αυτόν τον ναό και όχι στον νέο Hauptkirche, αφιερωμένο επίσης στον Άγιο Νικόλαο, που βρίσκεται στο διαμέρισμα Χαρβέστεχούντε. Ο πύργος του παλαιού ναού είναι ακόμα και σήμερα το δεύτερο υψηλότερο κτίσμα στο Αμβούργο, μετά τον Πύργο Χάινριχ Χερτς. Το 2005 εγκαταστάθηκε ένας ανελκυστήρας, που ανεβάζει μέχρι μια εξέδρα σε ύψος 75,3 μέτρα.
Δημοφών ο Θησέως
Ο Δημοφών (Δημοφόων < δῆμος (τόπος, λαός) + φόως (φως, λάμψη), "το φως του λαού, αυτός που φωτίζει το λαό του") ήταν μυθικός βασιλιάς των Αθηνών, γιος του Θησέως και της Φαίδρας κατά τον Διόδωρο ή, σύμφωνα με άλλους, της Αριάδνης ή της Αμαζόνας Αντιόπης.
Καταγωγή
Για την καταγωγή του Δημοφώντα και του Ακάμαντα και κυρίως για το ποια ήταν η μητέρα τους υπάρχουν τρεις διαφορετικές εκδοχές.
Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι ο Δημοφών και ο Ακάμας ήταν γιοι του Θησέα και της Φαίδρας, την οποία παντρεύτηκε ο Θησέας μετά τον θάνατο του Μίνωα και αφού είχε πεθάνει η Αντιόπη. Η Φαίδρα ήταν κόρη του Μίνωα και αδελφή του Δευκαλίωνα, με τον οποίο ο Θησέας συμμάχησε όταν πέθανε ο Μίνωας.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Δημοφών και ο Ακάμας ήταν γιοι της Αντιόπης.
Μύθοι
Ο Δημοφών και ο αδελφός του ο Ακάμας ήταν παιδιά του Θησέα. Τα ονόματα των δύο αυτών παιδιών παραπέμπουν και θυμίζουν τις ιδιότητες του πατέρα τους: Ακάμας είναι ο ακάματος και Δημοφών είναι ο σωτήρας του λαού.
Τρωικός Πόλεμος
Πολιτικός αντίπαλός του Θησέα ήταν ο Μενεσθέας, γιος του Πετεού και απόγονος του Ερεχθέα, ο οποίος κατά τη διάρκεια απουσίας του Θησέα στον Άδη, κατέλαβε και εδραίωσε την εξουσία του στην πόλη. Ο Θησέας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα, στέλνοντας τον Δημοφώντα και τον Ακάμαντα στην Εύβοια, στον βασιλιά Ελεφήνορα, μαζί με τον οποίο, στη συνέχεια, οι δύο αδελφοί εξεστράτευσαν κατά της Τροίας. Υπήρξαν δραστήριοι πολιορκητές της Τροίας και μάλιστα ήταν και οι δύο ανάμεσα σε αυτούς που κρύφτηκαν στο εσωτερικό του Δούρειου Ίππου συμμετέχοντας στο σχέδιο για την παραπλάνηση των Τρώων. Η ηθική ανταμοιβή τους ήρθε όταν αξιώθηκαν να ελευθερώσουν την ίδια τη γιαγιά τους, την Αίθρα, η οποία είχε ακολουθήσει την Ωραία Ελένη στην Τροία. Στο έπος "Ιλίου Πέρσις" αφήνεται να γίνεται πιστευτό πως η Πολυξένη σφαγιάστηκε στον τάφο του Αχιλλέα όχι από τον Νεοπτόλεμο, αλλά από κάποιον άλλο, ίσως τον Δημοφώντα και τον Ακάμαντα. Και ο Ευριπίδης στην "Εκάβη" φαίνεται να γνωρίζει την παραλλαγή αυτή : στην Ιλιάδα δεν αναφέρονται, αλλά ένα βάζο που εκτίθεται στο Λούβρο τους απεικονίζει να οδηγούν για θυσία την Πολυξένη.
Αίθρα και Παλλάδιο
Τα δύο αδέλφια έφτασαν με την Αίθρα στην Αθήνα, κοντά στον πατέρα τους, ο οποίος, μετά τον θάνατο του Μενεσθέα στην Τροία είχε αναλάβει την βασιλεία. Ωστόσο, σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, στον Δημοφώντα οφείλεται και η μεταφορά από την Τροία στην Αθήνα του τρωικού Παλλάδιου. Σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου, το Παλλάδιο παραδόθηκε στον Δημοφώντα οικειοθελώς από τον Διομήδη και τον Οδυσσέα. Στη συνέχεια, ο Δημοφών παρέδωσε το Παλλάδιο στον Αθηναίο Βουζύγη, ο οποίος φρόντισε για τη μεταφορά του στην Αθήνα, ενώ ο Δημοφών, γνωρίζοντας τη σφοδρή επιθυμία του Αγαμέμνονα να πάρει αυτός στην κατοχή του το Παλλάδιο, είχε φροντίσει να φτιάξει ένα ομοίωμά του, το οποίο φύλαγε στη σκηνή του. Όταν ο Αγαμέμνονας ήρθε, με μεγάλη στρατιωτική δύναμη, για να το πάρει, ο Δημοφών αρνήθηκε επίμονα να του το παραδώσει. Ακολούθησε συμπλοκή με πολλούς τραυματίες, αλλά τελικά οι άνδρες του Δημοφώντα υποχώρησαν, αφήνοντας τον Αγαμέμνονα να πάρει το ξόανο, με την πλανεμένη εντύπωση ότι ήταν το γνήσιο.
Σύμφωνα με άλλη αθηναϊκή παραλλαγή του μύθου, ο Δημοφών άρπαξε το Παλλάδιο από κάποιους Αργείους, υπό τον ίδιο τον Διομήδη, που αποβιβάσθηκαν κατά λάθος στο Φάληρο. Οι Αργείοι και ο Διομήδης δεν γνώριζαν πού βρίσκονταν, θεωρώντας όμως ότι βρίσκονται σε εχθρική χώρα, έκαναν μερικές επιδρομές στο εσωτερικό της Αττικής για να εξασφαλίσουν τροφή. Ο Δημοφών, που βασίλευε τότε στην Αθήνα, θέλοντας να υπερασπιστεί την χώρα του, κατέβηκε με στρατό του στο Φάληρο και, αγνοώντας με ποιους έχει να κάνει, τους πολέμησε, σκότωσε πολλούς Αργείους και τους ανάγκασε να ξαναμπούν στα πλοία και να φύγουν, αφήνοντας πολλά πράγματα ως λάφυρα, μεταξύ των οποίων και το Παλλάδιο. Καθώς ο Δημοφών επέστρεφε στην Αθήνα μεταφέροντας το Παλλάδιο, το άλογό του πάτησε και σκότωσε, κατά λάθος, κάποιον Αθηναίο. Για τον ακούσιο αυτό θάνατο ο Δημοφών παρουσιάστηκε και απολογήθηκε σε δικαστήριο εξειδικευμένο σε θανάτους εξ αμελείας, το οποίο από τότε ονομάστηκε "επί Παλλαδίω", δεδομένου ότι το Παλλάδιο φυλασσόταν, από τότε, μέσα στο δικαστήριο αυτό.
Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, το Παλλάδιο που έκλεψαν οι Έλληνες από την Τροία, δεν ήταν παρά αντίγραφο, ενώ το γνήσιο πρόλαβε και το πήρε ο Αινείας, ο οποίος αργότερα το μετέφερε στην Ιταλία.
Φυλλίδα
Επιστρέφοντας από την Τροία στην Αθήνα, ο Δημοφών πέρασε από τους Βισάλτες της Θράκης ή τις εκβολές του ποταμού Στρυμόνα. Εκεί τον αγάπησε η κόρη του βασιλιά της Θράκης Φυλλίδα και τότε ο πατέρας της τον έκανε γαμπρό του και τον όρισε διάδοχό του. Μάλιστα η Φυλλίδα απέκτησε, από τον γάμο αυτό, δύο αγόρια. Ο Δημοφών ωστόσο έπρεπε να γυρίσει στην Αθήνα και, πριν φύγει, ορκίστηκε στη Φυλλίδα πως θα επέστρεφε γρήγορα κοντά της. Η Φυλλίδα τον ξεπροβόδισε μέχρι τους Εννέα Δρόμους (την μεταγενέστερη Αμφίπολη), όπου του έδωσε ένα κουτί, που του είπε πως ήταν της Ρέας, το οποίο αυτός δεν έπρεπε να ανοίξει παρά μόνο όταν θα έχανε την ελπίδα να ξαναγυρίσει στη γυναίκα του. Ο Δημοφών δεν μπόρεσε να επιστρέψει γρήγορα στην Αθήνα, διότι φεύγοντας από τη Θράκη, μια τρικυμία τον παρέσυρε στην Κύπρο.
Μετά από αρκετό καιρό η Φυλλίδα, απελπισμένη από το γεγονός ότι ο σύντροφός της δεν επέστρεφε, πήγε στο σημείο όπου τον είχε αποχαιρετήσει, στους Εννέα Δρόμους, όπου καταράστηκε τον άπιστο άνδρα της και στη συνέχεια κρεμάστηκε σε ένα δέντρο. Από τότε, το δέντρο στο οποίο κρεμάστηκε ή ίσως και όλα τα δέντρα της περιοχής, από τη θλίψη τους για το φριχτό τέλος της Φυλλίδας, δεν κρατούσαν ποτέ τα φύλλα τους. Το ίδιο συνέβαινε και με τα δένδρα που οι γονείς της φύτεψαν στον τάφο της Φυλλίδας. Κατ’ άλλη παράδοση η Φυλλίδα δεν κρεμάστηκε, αλλά πέθανε από τη μεγάλη θλίψη της.
Σύμφωνα με μια άλλη παραλλαγή του μύθου, η Φυλλίδα είχε απλώς και μόνο αρραβωνιαστεί τον Δημοφώντα κι εκείνος έμεινε για πάντα πιστός σ’ αυτήν και δεν λησμόνησε ποτέ την υπόσχεσή του να επιστρέψει κοντά της. Όταν τελικά μπόρεσε να επιστρέψει στη Θράκη για να τη συναντήσει και να την παντρευτεί, ήταν δυστυχώς ήδη πολύ αργά: η Φυλλίδα είχε πεθάνει από τον καημό της και μάλιστα είχε μεταμορφωθεί σε αμυγδαλιά, που έμενε όλο το χρόνο χωρίς φύλλα. Ο Δημοφών, συντετριμμένος, την αγκάλιασε με τόση ορμή, που το δένδρο πέταξε αμέσως φύλλα και πρασίνισε.
Μια αρκετά διαφορετική παραλλαγή του μύθου της Φυλλίδας και του Δημοφώντα παρουσιάζεται παρακάτω. Είναι πολύ πιθανό, λοιπόν, η ιστορία να πλάστηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα από τους Αθηναίους, για λόγους πολιτικούς: το 437 π.Χ., οι Αθηναίοι έδιωξαν τους Ηδωνούς που κατοικούσαν τότε στις Εννέα Οδούς, αποίκησαν την πόλη και την μετονόμασαν σε Αμφίπολη, οπότε και επινόησαν ένα μύθο που να αποδεικνύει ότι η χώρα αυτή συνδεόταν με την Αθήνα ήδη από τους μυθικούς χρόνους. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, ο Αισχίνης χρησιμοποιεί τον ίδιο μύθο για να αντικρούσει τον Φίλιππο που διεκδικούσε την Αμφίπολη. Η δε κατάρα της Φυλλίδας προς τον Αθηναίο Ακάμαντα ή Δημοφώντα, στο συγκεκριμένο σημείο, τις Εννέα Οδούς, παραπέμπει και αποτυπώνει σε ενός είδους “κατάρα” που βάραινε τους Αθηναίους και ηττήθηκαν τόσες φορές στα μέρη αυτά.
Ηρακλείδες
Επί της βασιλείας του Δημοφώντα, ή κατ’ άλλη παράδοση, ενώ ακόμα βασίλευε στην Αθήνα ο Θησέας, ήλθαν ως ικέτες προς αυτόν οι γιοι και οι υπόλοιποι άνθρωποι του Ηρακλή, που στο μεταξύ είχε φύγει απ’ τον κόσμο, καταδιωκόμενοι από τον βασιλέα των Μυκηνών Ευρυσθέα, ο οποίος ζήτησε την παράδοση των φυγάδων. Ο Δημοφών όχι μόνον τους προστάτευσε, αρνούμενος να τους παραδώσει στον διώκτη τους, αλλά και, όταν ο διώκτης Ευρυσθέας ήρθε με το στρατό του από την Αργολίδα στην Αττική, πολέμησε για χάρη των Ηρακλειδών εναντίον του Ευρυσθέα. Σύμφωνα με κάποιο χρησμό, οι Ηρακλείδες θα νικούσαν στη μάχη με τον Ευρυσθέα μόνο εάν θυσιαζόταν, γι’ αυτό το σκοπό, μια κοπέλα από την πιο αρχοντική γενιά. Όταν το άκουσε αυτό η Μακαρία, η κόρη του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, για να σώσει τους δικούς της, πρόσφερε εθελούσια τη ζωή της. Έτσι οι Αθηναίοι και οι Ηρακλείδες όρμησαν στη μάχη με τους Αργείους και πέτυχαν μεγάλη νίκη, σκοτώνοντας τον ίδιο τον Ευρυσθέα και τους γιους του και ξεκληρίζοντας τη γενιά του. Λέγεται μάλιστα ότι τον Ευρυσθέα τον σκότωσε ο ίδιος ο Δημοφών.
Από την ιστορία αυτή εμπνέεται και το έργο του Ευριπίδη "Ηρακλείδαι".
Ορέστης
Οι Αθηναίοι, εξάλλου, συνέδεαν με την πατρίδα τους και με την εποχή της βασιλείας του Δημοφώντα την λύτρωση του Ορέστη. Ιστορούσαν, συγκεκριμένα, πως ο κυνηγημένος από τις Ερινύες δολοφόνος της μητέρας του Ορέστης, είχε καταφύγει στην Αθήνα τον καιρό που βασίλευε ο Δημοφών, κατ' άλλη δε εκδοχή ο Πανδίων, τις μέρες μάλιστα που έτυχε να γιορτάζονται τα Ανθεστήρια. Τη δεύτερη μέρα της γιορτής, τους Χόες, κατά την ώρα του συμποσίου, ο βασιλιάς δεν μπορούσε να βάλει τον ήρωα να καθίσει μαζί τους και να κερνιέται από τον ίδιο μ’ αυτούς κρατήρα, μια και δεν είχε ακόμα δικαστεί. Δεν ήθελε, όμως, ούτε να ταπεινώσει τον υψηλό επισκέπτη του. Γι’ αυτό όρισε για την ημέρα εκείνη, κάθε καλεσμένος να καθίσει σε ξεχωριστό τραπέζι και να ετοιμάσει μόνος του, σε ξεχωριστή κανάτα, το μείγμα του κρασιού και του νερού, κατά το γούστο του. Ο Ορέστης τελικά δικάστηκε από τον Άρειο Πάγο, ένα ανώτατο δικαστήριο που συστάθηκε τότε, με σκοπό να δικάζει τα πολύ βαριά εγκλήματα.
Θάνατος
Ο Δημοφών πέθανε έχοντας βασιλεύσει, κατά την παράδοση, 33 ολόκληρα χρόνια. Στον θρόνο της Αθήνας τον διαδέχθηκε ο Οξύντης. Οι γιοί και οι απόγονοι του Δημοφώντα ονομάζονται Δημοφωνίδες.
Ο Δημοφών πήρε ως σύζυγο τη Λαοδίκη και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Μούνυχο ή Μούνιτο.
Παραπομπές
Δημοφων Κατηγορία:Θησέας Δημοφων
Άνω Καρυδιά Σερρών
Η Άνω Καρυδιά, έως το 1927 γνωστή ως Χόντζιοβον ή Χότζα Τσιφλίκ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν σε υψόμετρο 500 μέτρων στους δυτικούς πρόποδες του Ορβήλου όρους, 3 χλμ. βορειοδυτικά του χωριού Άγκιστρο Σερρών.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 40 σπίτια και 140 κατοίκους, ενώ η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 το Χόντζιοβον είχε 150 κατοίκους. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός είχε 200 εξαρχικούς κατοίκους.
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και τον προσδιορισμό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια. Οι κάτοικοί του τον εγκατέλειψαν και ίδρυσαν νέο οικισμό με το ίδιο όνομα (Νόβο Χότζοβο), 1.5 χιλιόμετρο βορειοανατολικά, σε βουλγαρικό έδαφος.
Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Τσιγγέλι (Άγκιστρο), μαζί με τα χωριά Βράνκοβον (Κάτω Καρυδιά), Τρίνκα (Δαμάσκηνο) και Λέχοβον (Κρασοχώρι), ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Άνω Καρυδιά. Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στην Άνω Καρυδιά εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 60 οικογένειες προσφύγων.
Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 ο οικισμός εκκενώθηκε, λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Τα μεταπολεμικά χρόνια, ο οικισμός παρέμεινε απομονωμένος από τον υπόλοιπο νομό Σερρών, λόγω χαρακτηρισμού της ευρύτερης περιοχής ως στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης έως το τέλος της δεκαετίας του 1980.
Σήμερα δεν σώζονται ερείπια του οικισμού. Κάτοψη του οικισμού, πριν καταστραφεί, είναι ορατή σε αεροφωτογραφίες του 1945 από τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.39537" longitude="23.41649" zoom="12" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.41649,         41.39537        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Ηλεκτρικές εγκαταστάσεις
thumb|Πίνακας διανομής σε ηλεκτρική εγκατάσταση. Οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις είναι εγκαταστάσεις που αφορούν τις οικίες. Ειδική κρατική νομοθεσία καθορίζει ρητά τις προδιαγραφές ασφαλείας που θα πρέπει να πληρούν οι ηλεκτρολογικές εσωτερικές εγκαταστάσεις στα σπίτια. Είναι, λοιπόν, αναγκαίο για να έχουμε ωφέλεια από τον ηλεκτρισμό να γίνει η εκτέλεση της εγκατάστασης με σωστό τρόπο. Οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις διακρίνονται σε δύο είδη, τις εγκαταστάσεις υπαίθρου και στις εσωτερικές εγκαταστάσεις κλειστού χώρου.