cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρκήσιος ντε Σαντ
Πρώιμα χρόνια
Το 1754, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών έγινε δεκτός στη στρατιωτική σχολή Εκό ντε Σεβό-Λεζέρ, όπου φοιτούσαν αποκλειστικά γόνοι ευγενών. Εκεί έλαβε την αρχική στρατιωτική του εκπαίδευση και την επόμενη χρονιά ονομάστηκε δεύτερος υπολοχαγός στο σύνταγμα του βασιλικού πεζικού. Από το 1757 συμμετείχε στον Επταετή Πόλεμο με το βαθμό του σημαιοφόρου με το σύνταγμα τυφεκιοφόρων της ταξιαρχίας του Αγίου Ανδρέα υπό τον Κόμη της Προβηγκίας, μετέπειτα Λουδοβίκου ΙΗ', αδερφό του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και στις 21 Απριλίου 1759 προήχθη σε λοχαγό του Ιππικού της Βουργουνδίας.
Γάμος και πρώτα σκάνδαλα
thumb|left|200px|Η σύζυγος του ντε Σαντ, Ρενέ-Πελαζί Αποστρατεύτηκε το 1763, ταυτόχρονα με το τέλος του πολέμου, και εγκαταστάθηκε στο οικογενειακό κάστρο Σατό ντε Λακόστ. Εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε τη δεσποινίδα Λωρ ντε Λωρί-Καστελάν. Η άρνησή της όμως για ένα γάμο μαζί του τον οδήγησε να παντρευτεί τη Ρενέ-Πελαζί ντε Μοντρόι, κόρη ενός πλούσιου κατώτερου δικαστικού με ισχυρές προσβάσεις στη βασιλική αυλή.
Τον Οκτώβριο του 1763, τέσσερις μήνες μετά το γάμο του, παύθηκε από την υπηρεσία του βασιλιά για πρώτη φορά στη ζωή του και κρατήθηκε για δεκαπέντε ημέρες στις φυλακές του βασιλικού κάστρου Βανσέν έπειτα από την καταγγελία μίας πόρνης για βλασφημία. Με τη μεσολάβηση του πατέρα του αποφυλακίστηκε το Νοέμβριο και του επιβλήθηκε υποχρεωτική παραμονή στο οικογενειακό κάστρο του Εσοφούρ υπό την επίβλεψη του επικεφαλής της αστυνομικής διεύθυνσης ηθών.
Τον Ιανουάριο του 1767 πέθανε ο πατέρας του κληροδοτώντας του τον τίτλο του κόμη καθώς και τους πύργους Λακόστ, Μαζάν και Σομάν, αλλά και μεγάλα ποσά χρεών για εξόφληση. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους γεννήθηκε το πρώτο παιδί του ζεύγους ντε Σαντ, ο Λουί-Μαρί.
thumb|200px|right|Η ερωμένη του Μαρκήσιου και αδερφή της συζύγου του, Αν-Προσπέρ, σε μεταγενέστερη προσωπογραφία ως μοναχή Την Κυριακή του Πάσχα του 1768 συνέβη το πρώτο μεγάλο σεξουαλικό σκάνδαλο του ντε Σαντ, γνωστό ως Σκάνδαλο της Αρκέι, από το όνομα του προαστίου των Παρισίων, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι οίκοι ανοχής, με μία πόρνη ονόματι Ροζ Κελέρ. Η Κελέρ τον κατήγγειλε στις αρχές για βίαιη σεξουαλική συμπεριφορά, και παρά την απόσυρση των καταγγελιών της έπειτα από μια γενναιόδωρη προσφορά χρημάτων, λόγω της έκτασης του σκανδάλου, ο βασιλιάς αναγκάστηκε να φυλακίσει το Μαρκήσιο με λετρ ντε κασέ (βασιλική διαταγή) αποσιωπώντας έτσι τη συνηθισμένη διαδικασία δίωξης. Παρέμεινε έγκλειστος έως τις 16 Νοεμβρίου οπότε και εγκαταστάθηκε στο κάστρο της Λακόστ. Το 1771 τον ακολούθησε εκεί και η οικογένειά του μαζί με την αδερφή της γυναίκας του Αν-Προσπέρ, που σύντομα έγινε ερωμένη του.
Μετά από ένα επεισόδιο στη Μασσαλία το 1772, που είχε να κάνει με δηλητηρίαση πορνών με το υποτιθέμενο αφροδισιακό ισπανική μύγα και σοδομισμό με τον υπηρέτη του, Λατούρ, καταδικάστηκαν και οι δύο σε θάνατο. Κατάφεραν να διαφύγουν στην Ιταλία παίρνοντας μαζί τους και την Αν-Προσπέρ, γεγονός που εξόργισε την πεθερά του, Μαντάμ ντε Μοντρόι, η οποία κατάφερε να εξασφαλίσει βασιλική εντολή για τη σύλληψη του γαμπρού της.
Πρώτη περίοδος εγκλεισμού και η Επανάσταση
thumb|right|200px|Ο ντε Σαντ ανακρινόμενος από αστυνομικούς, ανιστορική απεικόνιση του 19ου αιώνα. thumb|left|200px|Οι χειρόγραφοι κύλινδροι του έργου [[120 Μέρες στα Σόδομα. Το έργο γράφτηκε σε ρολό χαρτιού 12 μέτρων στις φυλακές της Βαστίλης.]] Στις 8 Δεκεμβρίου 1772 συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Σατό ντε Μιολάν από όπου δραπέτευσε πέντε μήνες αργότερα μαζί με το συγκρατούμενό του, Βαρώνο του Αλέ, και τη βοήθεια δεκαπέντε αντρών. Παρέμεινε κρυμμένος στη Λακόστ και επανασυνδέθηκε με τη σύζυγό του διατηρώντας παράλληλα μια ομάδα νέων υπαλλήλων, οι περισσότεροι από τους οποίους παραπονούνταν για σεξουαλική κακομεταχείριση και εγκατέλειψαν το κάστρο του Μαρκησίου. Ο Σαντ αναγκάστηκε πάλι να φύγει στην Ιταλία και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγραψε το βιβλίο Ταξίδι στην Ιταλία. Το 1776 επέστρεψε στη Λακόστ και προσέλαβε νέες υπηρέτριες, οι οποίες όμως έφυγαν γρήγορα από την υπηρεσία του. Το 1777 ο πατέρας μίας από αυτές ήρθε στη Λακόστ ζητώντας την κόρη του και επεχείρησε να δολοφονήσει τον Σαντ. Το Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ο Μαρκήσιος μετήχθη στις φυλακές του κάστρου Βενσέν.
Στις 14 Ιουνίου 1778 πληροφορήθηκε την αθώωσή του για τις κατηγορίες της δηλητηρίασης και του σοδομισμού αλλά αναγκάστηκε να παραμείνει φυλακισμένος λόγω της βασιλικής εντολής, που είχε εκδοθεί με ενέργειες της πεθεράς του. Ένα μήνα αργότερα κατάφερε να δραπετεύσει αλλά συνελήφθη σύντομα και οδηγήθηκε στη Βενσέν, όπου παρέμεινε μέχρι και την παύση λειτουργίας της ως φυλακής το 1784, οπότε και μεταφέρθηκε στη Βαστίλη. Στις περιώνυμες φυλακές της Βαστίλης κρατήθηκε στον Πύργο της Ελευθερίας (Tour de la Liberté) έως τις 2 Ιουλίου 1789 όταν άρχισε να φωνάζει από το κελί του ότι σκοτώνουν τους φυλακισμένους καλώντας τον κόσμο να τους απελευθερώσει. Από εκεί, δέκα ημέρες πριν από την πυρπόληση της Βαστίλης από τους επαναστάτες, διαμετακομίστηκε με βασιλική εντολή στο άσυλο φρενοβλαβών του Σαραντόν, το οποίο διηύθυνε το τάγμα των Αδελφών του Ελέους. Σε αυτή την πρώτη μακρά περίοδο εγκλεισμού του ξεκίνησε τη συγγραφή των πλέον γνωστών έργων του όπως η Ζυστίν, 120 Μέρες στα Σόδομα, Διάλογος μεταξύ Ιερέα και Μελλοθανάτου κ.α. Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ απελευθερώθηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση στις 2 Απριλίου 1790 με την ακύρωση όλων των βασιλικών εντολών φυλάκισης υπό τη μορφή λέτρ ντε κασέ. Η σύζυγός του αποσύρθηκε σε μοναστήρι και αρνήθηκε οποιαδήποτε επαφή μαζί του. Τότε ξεκίνησε ο δεσμός του με την τριαντατριάχρονη πρώην ηθοποιό Μαρί-Κονστάνς Ρενέλ (Μαντάμ Κενέ), την οποία είχε εγκαταλείψει ο άνδρας της Μπαλταζάρ Κενέ, αφήνοντάς της και την επιμέλεια του εξάχρονου γιου τους.
Στις 22 Οκτωβρίου 1790 ανέβηκε με επιτυχία στο Παρίσι το θεατρικό του έργο, Κόμης Οξτιέρν ή Οι δυστυχίες της ελευθεριότητας, μία κωμωδία τριών πράξεων στην οποία παρουσιάζονταν οι απολαύσεις του εγκλήματος, προκαλώντας όμως μεγάλες αντιδράσεις. Προηγουμένως ο Σαντ είχε κυκλοφορήσει ένα πολιτικό μανιφέστο και την επόμενη χρονιά δημοσιεύτηκε μία ανώνυμη έκδοση της Ζυστίν. Όπως και άλλοι Γάλλοι αριστοκράτες προσαρμόστηκε στη μετεπαναστατική κοινωνία και πολιτικοποιήθηκε εκλεγόμενος γραμματέας και αργότερα πρόεδρος και ειρηνοδίκης της περιφέρειας Πικ των Παρισίων (Section des Piques).
Δίωξη από την Τρομοκρατία και σύντομη περίοδος ελευθερίας
thumb|right|180px|Φανταστικό πορτραίτο του ντε Σαντ από τον H. Biberstein (1830) Εντούτοις, με την επανάσταση δημιουργήθηκαν καταστάσεις που ο Μαρκήσιος δεν μπορούσε να συμμεριστεί. Προσποιήθηκε τον υποστηρικτή της εγκαθίδρυσης του ολοκληρωτικού σοσιαλισμού και της πλήρους κατάργησης της κυριότητας, όμως επέμεινε στη διατήρηση του οικογενειακού του κάστρου και της ιδιοκτησίας του. Η επιβολή του καθεστώτος της Τρομοκρατίας του Ροβεσπιέρου (1793—1794) και οι χιλιάδες εκτελέσεις που ακολούθησαν τον οδήγησαν να αποσυρθεί από την πολιτική κονίστρα αποτροπιασμένος. Αν και είχε χρησιμοποιήσει διάφορες μορφές βασανιστηρίων για να διεγείρει τα πάθη του, δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τις μαζικές εκτελέσεις που πραγματοποιούνταν από τον νεοπαγή κρατικό μηχανισμό.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1793 εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης, βάσει του Νόμου περί Υπόπτων για μία επιστολή που είχε γράψει προ διετίας στον Δούκα Ντε Μπρισάκ, διοικητή της φρουράς του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, και φυλακίστηκε στις Φυλακές Μαντελονέτ. Μεταφέρθηκε στη Φυλακή Καρμηλιτισσών της οδού ντε Βοζιράρ και από εκεί στο Σεν-Λαζάρ. Καταδικάστηκε για δεύτερη φορά σε θάνατο, αλλά λόγω της γραφειοκρατίας διέφυγε τον αποκεφαλισμό στη γκιλοτίνα. Το 1795 δημοσίευσε το έργο του Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ, μία φιλοσοφική μελέτη συνδυασμένη με τη γνωστή ερωτική γραφή του ντε Σαντ, και μέσα στην επόμενη πενταετία κυκλοφόρησαν τα μυθιστορήματα Η Νέα Ζυστίν, Αλίν και Βαλκούρ και Η Ιστορία της Ζυλιέτ.
Στα 1799 αναγκάστηκε να εργαστεί σε ένα θέατρο των Βερσαλλιών κερδίζοντας ελάχιστα χρήματα και συντηρώντας παράλληλα το γιο της Μαντάμ Κενέ, Κάρολο. Την ίδια χρονιά ανέβηκε, για δεύτερη φορά, στη Σοσιέτ Ντραματίκ των Βερσαλλιών το θεατρικό του Οξτιέρν. Ο ντε Σαντ αντιμετώπιζε έντονα οικονομικά προβλήματα και για ένα διάστημα βρέθηκε να στεγάζεται σε πτωχοκομείο.
Αντιμέτωπος με το καθεστώς του Βοναπάρτη
Τον Ιούνιο του 1800 κυκλοφόρησε μία ανώνυμη μπροσούρα με τον τίτλο Ζολοέ, μέσω της οποίας ο συντάκτης της επιτίθονταν στο Ναπολέοντα Βοναπάρτη, που είχε πρόσφατα αναλάβει την εξουσία, και στο περιβάλλον του. Οι υποψίες για τη συγγραφή της στράφηκαν στο Μαρκήσιο παρότι σήμερα είναι πλέον επιβεβαιωμένο ότι δεν είχε καμία σχέση. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησε η τετράτομη συλλογή ιστοριών του Εγκλήματα από Έρωτα, στην οποία επιτέθηκε με σφοδρότητα σε άρθρο του στη Ζουρνάλ ντε Παρί ο ακαδημαϊκός και κριτικός Αλεξάντρ-Λουί ντε Βιγιετέρκ, κατονομάζοντας συνάμα το Σαντ ως το συγγραφέα της Ζυστίν.
Η μακρά σειρά συλλήψεων του Μαρκησίου ντε Σαντ ολοκληρώθηκε στις 6 Μαρτίου 1801 όταν, τυχαία ευρισκόμενος στο γραφείο του εκδότη του Νικολά Μασέ, συνελήφθη μαζί του έπειτα από έφοδο της αστυνομίας. Η έρευνα των αρχών αποκάλυψε χειρόγραφα και διορθώσεις του ντε Σαντ για τα έργα Νέα Ζυστίν και Ζυλιέτ. Κατά την ανάκριση ο Μασσέ, με αντάλλαγμα την απελευθέρωσή του, παρέδωσε το χειρόγραφο της Ζυλιέτ. Ο Σαντ αναγνώρισε το χειρόγραφο αλλά υποστήριξε ότι αυτός δεν ήταν παρά ο αντιγραφέας του. Τον Απρίλιο αποφασίστηκε από το διευθυντή της παρισινής αστυνομίας Ντιμπουά και τον Υπουργό Ασφαλείας, τον περίφημο Ζοζέφ Φουσέ, η μη διεξαγωγή δίκης του Μαρκησίου προκειμένου να αποφευχθεί μεγαλύτερο σκάνδαλο και ο εγκλεισμός του στη φυλακή πολιτικών κρατουμένων Σεντ-Πελαζί. Ως αιτιολογία προβλήθηκε η συγγραφή του «επαίσχυντου μυθιστορήματος Ζυστίν» και του «ακόμη φρικτότερου Ζυλιέτ».
Τα χρόνια στο Σαραντόν και το τέλος
thumb|left|200px|Απόσπασμα από το χειρόγραφο της διαθήκης του ντε Σαντ. thumb|right|200px|Ο Μαρκήσιος σε ανιστορικό πορτραίτο του 19ου αιώνα. Ο ντε Σαντ απηύθυνε από τη φυλακή επιστολή–έκκληση προς τον Υπουργό της Δικαιοσύνης, Αντρέ Ζοζέφ Αμπριάλ, στις 20 Μαΐου 1802, ζητώντας την απελευθέρωσή του ή την προσαγωγή του σε δίκη, ισχυριζόμενος ότι δεν είναι ο συγγραφέας της Ζυστίν. Ακολούθησαν το 1803 οι δύο τελικές διαμετακομίσεις του, αρχικά στις φυλακές Μπισέτρ και κατόπιν αιτήματος της οικογένειάς του στο άσυλο Σαραντόν, όπου φρουρούνταν από έναν αστυνομικό και οι οικείοι του κατέβαλαν τρεις χιλιάδες φράγκα ετησίως ως τρόφιμη συνδρομή. Η Μαντάμ Κενέ τον ακολούθησε στο Σαραντόν λαμβάνοντας άδεια παραμονής σε κοντινό δωμάτιο. Ο φιλελεύθερος διευθυντής του ασύλου, αββάς Φρανσουά Σιμόν ντε Κουλμιέ, προμήθευε τον ντε Σαντ με γραφική ύλη και τον ενθάρρυνε στο ανέβασμα θεατρικών έργων ανοιχτών στο κοινό, με ηθοποιούς τους τροφίμους του ιδρύματος. Στο Σαραντόν εκτυλίχτηκε και η τελευταία ερωτική σχέση του Μαρκησίου με την εκεί ανήλικη εργαζόμενη Μαγκτελέν Λεκλέρκ, που εκτός από σεξουαλικό είχε και παιδαγωγικό χαρακτήρα, μιας και ο ηλικιωμένος πλέον πρώην ευγενής της δίδαξε γραφή και ανάγνωση.
Υπό την προεδρία του Ναπολέοντα το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε στα 1811 τη συνέχιση της κράτησης του ντε Σαντ στο Σαραντόν, απόφαση που ανανεώθηκε στα 1812, ενώ την επόμενη χρονιά απαγορεύτηκαν και οι θεατρικές παραστάσεις που ανέβαζε στο άσυλο. Το 1813 ολοκλήρωσε το μυθιστόρημα Κρυφή ιστορία της Ιζαμπέλ ντε Μπαβιέρ και δημοσίευσε ανώνυμα το βιβλίο Η Μαρκησία της Γάγγης.
Ο ονοματοδότης του όρου σαδισμός πέθανε ενώ κοιμόταν στο άσυλο φρενοβλαβών Σαραντόν στις 2 Δεκεμβρίου 1814 σε ηλικία 74 ετών εγκαταλείποντας ένα έργο που θα επηρέαζε και θα μελετούνταν βαθιά από λογοτέχνες, ερευνητές και ψυχαναλυτές τους επόμενους δύο αιώνες.
Ο όρος σαδισμός
Ο όρος σαδισμός (γαλλ.: sadisme) δημιουργήθηκε από τον Αυστρογερμανό ψυχίατρο Ρίχαρντ φον Κραφτ-Εμπινγκ και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1886 στο έργο του Psychopathia Sexualis. Η σημασία του έχει να κάνει με την επίδραση της σκληρότητας στη σεξουαλική διέγερση με την επιβολή σωματικού πόνου, νοητικού βασάνου ή και των δύο παράλληλα. Περιγράφεται επίσης ως γενετήσια διαστροφή κατά την οποία προκαλείται διέγερση απλά και μόνο με την πρόκληση πόνου σε άλλο άτομο ή με τη θέα αίματος. Αναφέρεται ότι η αίσθηση σεξουαλικής ευχαρίστησης παράγεται με πράξεις κακοποίησης ή τιμωρίας του ερωτικού αντικειμένου από ζώα ή ανθρώπους και συνίσταται από μία αρχική επιθυμία να πονέσει, να πληγώσει ή ακόμη και να καταστρέψει το σεξουαλικό αντικείμενο, ώστε να επιτευχθεί η σεξουαλική ευχαρίστηση. "«Η σκληρότητα είναι απλώς η ανθρώπινη ενέργεια που ο πολιτισμός δεν αλλοίωσε ακόμη ολότελα: είναι λοιπόν αρετή, όχι βίτσιο.»" Απόψεις σαν και αυτή του Μαρκησίου ντε Σαντ, καθώς και η σεξουαλική δράση σε έργα του, συνέτειναν στο να δανείσει μεταθανάτια το όνομά του στον ψυχοπαθολογικό αυτό όρο. Ο αντίθετος όρος του σαδισμού είναι o μαζοχισμός. Κατά τον μαζοχισμό το άτομο διεγείρεται σεξουαλικά όταν του επιβάλλεται πόνος, περιορισμός ή τιμωρία. Σε μερικούς ανθρώπους συνυπάρχουν και οι δυο τάσεις του σαδισμού και του μαζοχισμού, αποδιδόμενες μαζί ως σαδομαζοχισμός.
Λογοτεχνική παρουσία
thumb|left|160px|Εικόνα από τη γερμανική έκδοση της Ζυλιέτ το 1800. thumb|150px|Εικόνα από την έκδοση του 1795 του έργου Αλίν και Βαλκούρ Η θεατρική παρουσία του ντε Σαντ ξεκίνησε από το 1765 περίπου, οπότε έγραψε και έλαβε μέρος σε διάφορες ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις. Η βασική όμως λογοτεχνική του δημιουργία άρχισε μετά τη φυλάκισή του στη Βανσέν το 1778. Ενώ ο ντε Σαντ χρησιμοποιεί πολλούς από τους κανόνες της τυχοδιωκτικής, γοτθικής και αισθηματικής μυθιστοριογραφίας, τα μυθιστορήματά του είναι μοναδικά στη λογοτεχνική παραγωγή της εποχής του με την απόρριψη οποιουδήποτε ηθικού νόμου και τις αναλυτικές, εγκυκλοπαιδικού τύπου, λεπτομέρειες της βίαιης σεξουαλικής συμπεριφοράς.
Στις 120 Ημέρες στα Σόδομα, έργο που άρχισε να γράφει στη Βαστίλη τη δεκαετία του 1780 και ουδέποτε ολοκλήρωσε, προσπαθεί να εκθέσει με λογοτεχνική μορφή έναν κατάλογο όλων των πιθανών μορφών ελευθεριάζουσας σεξουαλικής συμπεριφοράς. Η Ζυστίν, η ιστορία μιας ενάρετης νέας γυναίκας που υποβάλλεται σε φρικιαστικά σεξουαλικά βασανιστήρια και σκοτώνεται τελικά από χτύπημα κεραυνού, ολοκληρώθηκε επίσης στη Βαστίλη, ενώ μία πιο εκτεταμένη έκδοση δημοσιεύθηκε το 1797 ως Νέα Ζυστίν μαζί με τη Ζυλιετ, την ιστορία της αδελφής της Ζυστίν, η οποία ακολουθώντας το δρόμο της φαυλότητας ανταμείβεται και ευημερεί.
Κριτική και αποτίμηση
Παρότι τα έργα του ντε Σαντ δεν εκδόθηκαν επίσημα κατά τη διάρκεια του δεκάτου ενάτου αιώνα, κυκλοφορούσαν ιδιωτικά. Το 1855 ο Γάλλος κριτικός και ακαδημαϊκός Σαρλ Ογκυστίν Σαιντ-Μπεβ χαρακτήρισε το Μαρκήσιο ντε Σαντ και το Λόρδο Βύρωνα ως τις «δύο μέγιστες πηγές έμπνευσης» για τους σύγχρονους συγγραφείς, πολλοί από τους οποίους είδαν τον Μαρκήσιο ως πρωτοπόρο της σκοτεινής πλευράς της ανθρώπινης φύσης και μάρτυρα της ελευθερίας.
Το τελευταίο μισό του εικοστού αιώνα αυξήθηκαν οι κριτικές πραγματείες του έργου του ντε Σαντ. Μελέτες από κριτικούς όπως ο Ρολάν Μπαρτ, ο Μορίς Μπλανσό, ο Πιέρ Κλοσοφσκί και ο Ζορζ Μπατάιγ, εστιάζουν στη βαθιά γνώση του Σαντ πάνω στην ψυχολογία της δύναμης και της επιθυμίας και στις σχέσεις μεταξύ των ρητορικών πρακτικών του και της επιθυμίας για απόλυτη προσωπική κυριαρχία.
Η αντίληψη του Φουκώ για το έργο του Σαντ ως συνόρου μεταξύ κλασσικής και σύγχρονης σκέψης, ώθησε σε πολυάριθμες αναλύσεις της αλληλεξάρτησης μεταξύ των έργων του, του πολιτιστικού και φιλοσοφικού περιβάλλοντός του και των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών ανακατατάξεων του όψιμου 18ου αιώνα στη Γαλλία.
Το έργο του Σαντ στα ελληνικά
Η πρώτη έκδοση βιβλίου του Μαρκησίου ντε Σαντ στα ελληνικά ήταν η Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ από τις εκδόσεις Εξάντας σε μετάφραση του Βασίλη Καλλιπολίτη το 1979, του οποίου η κυκλοφορία απαγορεύτηκε με δικαστική εντολή. Δύο χρόνια αργότερα ο ίδιος εκδοτικός οίκος κυκλοφόρησε το 120 Μέρες στα Σόδομα σε μετάφραση των Τάκη Θεοδωρόπουλου και Πέτρου Παπαδόπουλου. Η έκδοση προκάλεσε την παρέμβαση συντηρητικών δικαστικών κύκλων, που κατήγγειλαν το έργο ως πορνογράφημα για «προσβολή της δημοσίας αιδούς» βάσει του τότε υφιστάμενου νόμου «περί ασέμνων» με μάρτυρα κατηγορίας ένα χωροφύλακα. Σε αντίδραση αυτής της πράξης λογοκρισίας 48 εκδότες ανήγγειλαν κοινή έκδοση του έργου. Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και το σύνολο του Τύπου, καταδικάζοντας ομοθυμαδόν τέτοιες πρακτικές. Προσωπικότητες των γραμμάτων υπερασπίστηκαν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των έργων του Σαντ, θεωρώντας το γεγονός της απαγόρευσης σκοταδιστικό πισωγύρισμα. Το δικαστήριο συνεκάλεσε Γνωμοδοτική Επιτροπή πέντε προσωπικοτήτων όπου μεταξύ των μελών της βρίσκονταν οι Γιάννης Μόραλης, Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος και Ευάγγελος Παπανούτσος, εκ των οποίων ο τελευταίος ήταν ο μόνος που συνηγόρησε στην πρακτική της απαγόρευσης. Το βιβλίο εν τέλει απαγορεύτηκε ­έως και το 1991 οπότε ήρθη και τυπικά η απαγόρευση. Έκτοτε πολλές εκδόσεις των έργων του ντε Σαντ έχουν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από σημαντικούς εκδοτικούς οίκους με κυρίαρχα έργα τη Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ, τη Ζυστίν και τις 120 Ημέρες στα Σόδομα.
Εργογραφία
thumb|right|350px|[[Προμετωπίδα της δεύτερης έκδοσης του έργου Justine ou les malheurs de la vertu το 1791.]] thumb|right|350px|Γερμανική έκδοση της "Juliette" το 1892. thumb|right|350px|Γερμανική έκδοση της "Juliette" το 1906.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Σεξουαλικά σκάνδαλα Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Ρικάρδο Φλόρες Μαγόν
Ο Ρικάρδο Φλόρες Μαγόν (Ricardo Flores Magón) (1847-1922)ισπανική προφορά ΔΦΑ : [riˈkarðo ˈfloɾes maˈɣon] μια σπουδαία προσωπικότητα για το Μεξικό, οπαδός του αναρχισμού και δημοσιογράφος, γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1847, στο Σαν Αντόνιο, της επαρχίας Οαχάκα και πέθανε στις φυλακές Leavenworth Penitentiary του Κάνσας στις ΗΠΑ στις 21 Νοεμβρίου του 1922.
Ήταν ένας από τους κύριους υποκινητές της μεξικάνικης επανάστασης μίας εκ των πολλών της Νότιας Αμερικής εκείνη την περίοδο, και ιδρυτής του κόμματος PLM (“Partido Liberal Mexicano”), κίνηση που αποσκοπούσε τη συσπείρωση του μεξικάνικου λαού απέναντι στη δικτατορία του Πορφίριου Ντίας, (1877-1911). Ο Μαγόν ήταν οργανωμένος στην “IWW” (Industrial Workers of the World – ιδρύθηκε το 1905), μια διεθνή οργάνωση, η οποία ως στόχο είχε την ανάπτυξη αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων, στα πλαίσια της επαναστατικής προσπάθειας να ανατραπούν οι τότε συσχετισμοί που τοποθετούσαν την εργατική τάξη σε χείριστη θέση αλλά και, όσον αφορά το Μεξικό, την ανατροπή του (πρώτης μορφής)-καπιταλιστικού, φεουδαρχικού συστήματος. Ο Μαγόν ιδρύοντας την εφημερίδα “Regeneraciόn”, κατάφερε να δώσει νέα πνοή στην εργατική τάξη και να ξεσηκώσει τον λαό ενάντια στη δικτατορία του Πορφίριο Ντίαζ (Porfirio Diaz).
Το βιβλίο του Κροπότκιν Η Κατάκτηση του Ψωμιού, το οποίο θεωρείτο ένα είδος Βίβλου των αναρχικών χρησίμευσε ως βάση για τις βραχύβιες επαναστατικές κοινότητες που δημιούργησε το PLM στην Μπαχία, Καλιφόρνια, και Μεξικό κατά τη διάρκεια της επανάστασης των “Magonista” του 1911 με ηγετική μορφή τον Εμιλιάνο Ζαπάτα (Emiliano Zapata). Μάλιστα το σύνθημα του Φλόρες Μαγόν Γη και Ελευθερία» υιοθετήθηκε από τον Εμιλιάνο Ζαπάτα και αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της επανάστασης. Αποτέλεσμα της επανάστασης αυτής ήταν και η οριστική απομάκρυνση του δικτάτορα Πορφίριο Ντίας από την εξουσία και το Μεξικό. Ωστόσο, ο Φλόρες Μαγόν που βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ήδη από 1904, περνώντας μισή εκ της περιόδου αυτής σε φυλακές, μετακινούμενος από πόλη σε πόλη, δεν επιδίωξε να διεκδικήσει κάποιο αξίωμα στο Μεξικό. Στην τελευταία του σύλληψη, το 1918 κατηγορήθηκε για παρεμπόδιση πολεμικής προσπάθειας, μια παραβίαση του νόμου κατασκοπείας του 1917, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση. Αυτή η καταδίκη συνδέονταν άμεσα με την άνοδο του μπολσεβικισμού στη Ρωσία, η οποία δημιούργησε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έναν «πυρετό» φόβου για τους αναρχικούς και τους μπολσεβίκους με αποτέλεσμα τη μανιώδη καταστολή στους αποστάτες πολέμου και τους αριστερούς (οι γνωστές “επιδρομές” Palmer Raids του κυβερνήτη Thomas Woodrow Wilson).
Η αιτία θανάτου του Φλόρες Μαγόν είναι αμφιλεγόμενη και έχει αποτελέσει το αντικείμενο διαμάχης. Κάποιοι υποπτεύονται ότι δολοφονήθηκε σκόπιμα από φρουρούς των φυλακών. Άλλοι υποστηρίζουν πως πέθανε εξαιτίας της εξασθένισης της υγείας του από τη μακροπρόθεσμη παραμονή του στις φυλακές, πιθανότατα επιδεινωμένη από ιατρική παραμέληση των υπαλλήλων και των αρχών του σωφρονιστηρίου Leavenworth.(γεγονός που αναφέρεται σε αρκετά γράμματα του σε φίλους). Άλλοι πάλι ισχυρίζονται πως ο θάνατος του οφείλονταν σε φυσικά αίτια. Η σορός του επαναπατρίστηκε το 1945 και τώρα βρίσκεται στη Rotonda de los Hombres Illustres στην Πόλη του Μεξικού.
Η δράση του Ρικάρδο Φλόρες Μαγόν αποτέλεσε πηγή έμπνευσης τόσο των Μεξικάνων όσο και Αμερικάνων αναρχικών. Στο Μεξικό τα αδέρφια Φλόρες Μαγόν θεωρούνται πολιτικά είδωλα εφάμιλλα με τον Εμιλιάνο Ζαπάτα και πολυάριθμοι δρόμοι, πόλεις και γειτονιές φέρουν το όνομά τους. Μάλιστα στη δεκαετία του 1980, διαμορφώθηκε στην Οαχάκα (τόπο γέννησης του Μαγόν) η οργάνωση δημοφιλές «γηγενές συμβούλιο της Οαχάκα-Ρικάρδο Φλόρες Μαγόν» (Consejo Indvega Popular de Oaxaca-Ricardo Flores Magon, ή CIPO-RFM) η οποία δηλώνει ότι ως στόχους(μεταξύ άλλων) έχει την “προαγωγή και υπεράσπιση των ανθρωπίνων, εδαφικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων ως κοινότητες και ως άτομα” και οι οποίοι στόχοι πρόκειται να ολοκληρωθούν μέσω της μη βίαιης, σε κοινοτικό επίπεδο δράσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί επαναστάτες Κατηγορία:Μεξικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Δημοσιογράφοι
Πολιορκία του Βάμου
Η Πολιορκία του Βάμου ήταν μία ιστορική επιχείρηση των εξεγερθέντων χριστιανών  Κρητικών κατά την τελευταία Κρητική Επανάσταση, το 1896, εναντίον 1600 Τούρκων που είχαν οχυρωθεί στο ομώνυμο φρούριο - Διοικητήριο, στο χωριό Βάμος, 25 χλμ. Α. των Χανίων, στις βόρειες υπώρειες του Λευκών Ορέων, εξ ου και η ονομασία της.
Γενικά
Την επιχείρηση αυτή οργάνωσε και συντόνιζε η λεγόμενη "Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης" ή "Επιτροπή Μεταπολίτευσης Κρήτης" που τελούσε υπό την προεδρία του Μανούσου Κούνδουρου. Η Πολιορκία αυτή κράτησε δεκαπέντε ημέρες και παρά τις αντιδράσεις των επισκόπων της περιοχής, αλλά και των τουρκικών ενισχύσεων που κατέφθασαν, κατέληξε αε περιφανή νίκη των χριστιανών Κρητικών εξαναγκάζοντας τους Τούρκους σε φυγή. Πρόκειται για την πρώτη ουσιαστική στρατιωτική επιτυχία των χριστιανών Κρητικών στην επανάσταση εκείνη, εξ αιτίας της οποίας κατέστη αναγκαία η ναυτική παρουσία των Μεγάλων Δυνάμεων, λαμβάνοντας έτσι διεθνή χαρακτήρα ζητήματος για επίσπευση της οριστικής λύσης του, εξ ου και η σπουδαιότητά της.
Ιστορικό κατάστασης
Στις 3 Σεπτεμβρίου/15 Σεπτεμβρίου 1895, (ν.ημερ.) συνήλθε στο Κλήμα Αλικάμπου, μετά την από 20 Αυγούστου/1 Σεπτεμβρίου του 1895 πρόσκληση – προκήρυξη του πρωτοδίκη του Βάμου Μ. Κούνδουρου μεγάλη συνάθροιση εκπροσώπων του κρητικού λαού όπου και αποφασίστηκε η υποβολή υπομνήματος περίπου δέκα βασικών αιτημάτων προς τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων και την ελληνική κυβέρνηση που αφορούσαν την εφαρμογή του οργανικού νόμου της Χαλέπας, που κωλυσιεργούσε η Υψηλή Πύλη. Συνέχεια αυτού ακολούθησε η εκλογή προεδρείου της λεγόμενης Μεταπολιτευτικής Επιτροπής στην οποία μετά από φιλονικίες πρόεδρος εξελέγη ο Μ. Κούνδουρος με αντιπροέδρους τους: Γ. Μυλωνογιάννη ή Μυλωνογιαννάκη (γιατρός εξ Αποκορώνου, γιος του οπλαρχηγού Ματθαίου Μυλωνογιάννη), Στ. Φωτάκη (δικηγόρος εκ Μελάμπων) και Μ Ζερβό (οπλαρχηγός) η οποία και ανέλαβε την γενικότερη δράση εξέγερσης.
Στις 11 και 19 Οκτωβρίου (π.ημερολ) σημειώνονται οι πρώτες συμπλοκές στη θέση Ασή Γωνιά μεταξύ τουρκικού στρατού και εξεγερθέντων Τον Νοέμβριο του 1895 συνάφθηκαν η μάχη του Αλικάμπου, η μάχη των Καρών Αποκορώνου και η μάχη του Πύργου Κεφάλα, συνέπεια των οποίων ήταν ο τουρκικός στρατός να καταφύγει στο Βάμο και στο Ρέθυμνο. Παράλληλα τουρκικός στρατός πολιορκηθείς στον στρατώνα Σφακίων μόλις που κατάφερε να σωθεί από τουρκικά πλοία που κατέπλευσαν και τον μετέφεραν στα Χανιά.
Εξέλιξη αυτών ήταν ο Γενικός Διοικητής Καραθεοδωρής πασάς να υποβάλει παραίτηση στο τέλος Δεκεμβρίου του 1895. Οι ειδήσεις των απανωτών αυτών γεγονότων δημιούργησαν εύλογα μεγάλη συγκίνηση στην Ελλάδα με συλλαλητήρια στην Αθήνα για αποστολή βοήθειας.
Το χωριό Βάμος, με τους πέριξ οικισμούς του, Κανδυλιανά, Μαμουνιανά και Τσικολιανά, λόγω της γεωγραφικής και στρατηγικής του θέσης είχε αναδειχθεί από τον Σάββα πασά το 1866 σε διοικητικό κέντρο – πρωτεύουσα του νομού Σφακίων στο οποίο είχε ανεγείρει μεγάλο διοικητήριο (σαράι) με μεγάλο στρατώνα με αποθήκες και δεξαμενές, τζαμί αλλά και σχολεία ακόμα και παρθεναγωγείο. Στο Βάμο είχαν την έδρα τους δικαστικές, οικονομικές και στρατιωτικές αρχές της οθωμανικής διοίκησης της ευρύτερης περιοχής. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεχόταν και τις περισσότερες επιθέσεις των εξεγερμένων κάθε φορά Κρητικών, όπως το 1878 όπου τα δημόσια κτίρια υπέστησαν μεγάλη καταστροφή, την αποκατάσταση των οποίων έκανε ο Μαχμούτ πασάς το 1892.
Μετά τα παραπάνω γεγονότα του τελευταίου τριμήνου του 1895 και τον διορισμό του μουσουλμάνου Τουρχάν πασά στη θέση του Καραθεοδωρή πασά, συνεχιζόμενης έτσι της απραξίας των Μεγάλων Δυνάμεων στην εφαρμογή των όρων του υπομνήματος που είχε υποβάλει η Μεταπολιτευτική Επιτροπή της Κρήτης, αποφάσισε η τελευταία, μεταβαλλόμενη σε επαναστατική επιτροπή, τη συνέχιση εντονότερου αγώνα με την κατάληψη του Βάμου, την κατάλυση της οθωμανικής διοίκησης με σκοπό την αυτονόμηση της Κρήτης.
Την ιδέα της "Αυτονόμησης" προωθούσε και ο Άγγλος πρόξενος στην Κρήτη σε αντίθεση με εκείνη της Ένωσης" που προωθούσε απροκάλυπτα η Εθνική Εταιρεία στην Αθήνα και που φαινόταν λιγότερο ρεαλιστική με τα τότε δεδομένα.
Μάχες – Πολιορκία
Στις 4/16 Μαΐου (π.ημ/ν.ημερ.) του 1896 υπό κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών συνεδρίασε στο Νίππο Αποκορώνου, (33 χλμ. ΝΑ. των Χανίων), η Μεταπολιτευτική Επιτροπή με μεγάλη συνάθροιση Κρητικών προκειμένου να λάβει την τελική απόφαση κατάληψης του Βάμου. Στη συνεδρίαση αυτή, στον περίβολο του ναού του χωριού, προσήλθαν και οι επίσκοποι «Κυδωνίας και Αποκορώνου» Νικηφόρος και «Κισσάμου και Σελίνου» Δωρόθεος οι οποίοι ζητούσαν την διάλυση της συνάθροισης και την αποφυγή επαναστατικών δράσεων μεταφέροντας εντολή του Οικουμενικού Πατριάρχη. Στη προτροπή αυτή οι συγκεντρωθέντες εξανέστησαν ζητώντας με πρωτοστάτη τον Παπα-Μαλέκο ακόμα και τον θάνατο του Νικηφόρου και όσων άλλων ήταν αντίθετοι της επανάστασης, μεταξύ των οποίων ήταν και ο νεαρός δικηγόρος Ε. Βενιζέλος. Τελικά η συνεδρίαση έληξε με την απόφαση της άμεσης κατάληψης του Βάμου.
Την μεθεπομένη στις 6 Μαΐου/18 Μαΐου (π.ημερ./ν.ημερ.) (1896) περίπου 25 οπλαρχηγοί, μεταξύ των οποίων τα μέλη του προεδρείου της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής έχοντας συγκεντρώσει περί τους 1400 εξεγερμένους Κρητικούς κυρίως από τα πέριξ χωριά ξεκίνησαν να προσβάλουν όλα τα γύρω του Βάμου υψώματα που αποτελούσαν τουρκικές οχυρώσεις προστασίας του Βάμου από τυχόν ένοπλες προσβολές.
Από την περιγραφή της όλης αυτής επιχείρησης που διασώθηκε στο ιστορικό ημερολόγιο που έγραψε ο γραμματέας της Επιτροπής και οπλαρχηγός Ιωσήφ Λεκανίδης (που αποτελεί και τη βασικότερη πηγή ιστορικής έρευνας της επιχείρησης αυτής) αξίζει να επισημανθούν: α) Οι προσβολές των οχυρωματικών υψωμάτων ξεκίνησαν ταυτόχρονα από την πρώτη ημέρα με δυναμική αριθμητική παρουσία των εξεγερμένων, ώστε να εξαναγκάζουν τους Τούρκους σε υπερκατανάλωση πολεμοφοδίων και φυγή. β) Οι επιθέσεις γίνονταν κατά γραμμές επίθεσης (κύματα βολών), κάνοντας μνεία σε σπαρτιατικές γραμμές άμυνας, που πρόκειται για πρωτόγνωρη τακτική στον ελλαδικό χώρο σε επίθεση, τακτική συνεχούς πυρός. γ) Σημειώθηκαν ακόμα και συμπλοκές με τα χέρια που σημαίνει ότι εξ αρχής δεν είχαν όλοι όπλα.
Από δε τη δεύτερη ημέρα η πίεση προς τους Τούρκους που υπολογίζονταν σε 1600 άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα αισθητή όταν μάλιστα κάποιοι περισσότερο θαρραλέοι οπλαρχηγοί και αγωνιστές εισήλθαν μέσα στο Βάμο όπου με κλιμακωτές οχυρώσεις σε οικίες άρχισαν να προσεγγίζουν τα δημόσια κτίρια απειλώντας τα με πυρπόληση. Σπουδαίος υπήρξε ο ηρωισμός του Παπα-Μαλέκου που κατάφερε να εισβάλλει στον φούρνο και να κατασχέσει όλο τον άρτο που προοριζόταν για τους πολιορκούμενους. Την επιχείρηση αυτή επανέλαβε μία φορά ακόμα, ενώ κάποιοι άλλοι εισέβαλαν στις τουρκικές αποθήκες απ΄ όπου και κατέσχεσαν διάφορες ποσότητες τροφίμων, (όσπρια, άλευρα, βούτυρα κ.λπ.), ενδύματα, καθώς και περίπου 300 όπλα τύπου μαρτίνι και 250 σκηνές.
Ημέρα με την ημέρα η κατάσταση άρχισε ν΄ αγριεύει ενώ οι πέριξ μάχες να εξελίσσονται σκληρότερες. Όταν ο σαλπιγκτής του τουρκικού διοικητηρίου άρχισε να σαλπίζει σύμπτυξη των μονάδων και βοήθεια από άλλα φρούρια η πολεμική ιαχή των εξεγερμένων Κρητικών «απάνωτων μωρέ !» κυριαρχούσε σε όλα τα πεδία που ενισχύονταν στο μεταξύ και από άλλους Κρητικούς των γύρω περιοχών όπως Αποκορωνιώτες, Καλαμιτσιανοί, Σελιανοί κ.ά. στους οποίους είχαν διανεμηθεί όπλα που είχαν σταλεί από την Αθήνα.
Στην αντιμετώπιση των τουρκικών αυτών ενισχύσεων ακολούθησαν σφοδρές μάχες επί ένα δεκαήμερο που επεκτάθηκαν από Αλμυρίδα και Τζιβαρά μέχρι Αρμένων και Στύλου που κατέληξε σε άτακτη φυγή των Τούρκων εγκαταλείποντας στα πεδία περί τους 800 νεκρούς και τραυματίες, τρεις σημαίες, 50 σκηνές, πολυάριθμα όπλα και πυρομαχικά τα οποία και περιήλθαν στους Κρήτες.
Στο μεταξύ από τις πρώτες ημέρες της επιχείρησης οι πρόξενοι των Μεγάλων Δυνάμεων, στους οποίους είχε γνωστοποιηθεί το υπόμνημα της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής, ενημερώνοντας σχετικά τις κυβερνήσεις τους, εξουσιοδοτήθηκαν για απ΄ ευθείας συνεννοήσεις με τους πολιορκούντες για τερματισμό των επιχειρήσεων, θέση όμως που αρνήθηκε η Υψηλή Πύλη αποφασίζοντας σε δυναμική λύση με αποστολή στρατού. Στην εξέλιξη αυτή οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να στείλουν στη περιοχή θωρηκτά πλοία τα οποία και άρχισαν να καταπλέουν στο τέλος του ίδιου μήνα.
Αντίποινα
Την έκτη ημέρα των επιχειρήσεων της πολιορκίας του Βάμου και των γύρω μαχών στις 11 Μαΐου/23 και 24 Μαΐου (ν. ημερ.) ξέσπασαν στα Χανιά μεγάλες λεηλασίες και σφαγές των Χριστιανών από τον μουσουλμανικό όχλο που επεκτάθηκαν και στα περίχωρα.
Πηγές
Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898) Κατηγορία:Πολιορκίες
Ρουτένοι
μικρογραφία|270x270εσ|Νόμισμα των Ρουτένων, 5ος-1ος αιώνας π.Χ. Οι Ρουτένοι (Γαλλικά: Rutenes, στα Λατινικά: Ruteni) ήταν κελτική φυλή της αρχαίας Γαλατίας εγκατεστημένοι στα νότια της Κεντρικής Οροσειράς (Μασίφ Σαντράλ).Η επικράτειά τους εκτείνονταν κυρίως στον σημερινό νομό Αβερόν και τμήμα του νομού Ταρν.
Οι Ρουτένοι έδωσαν το όνομά τους στην πόλη Ροντέζ.
Όνομα
μικρογραφία|325x325εσ|Χάρτης της [[Γαλατία|Γαλατίας τον 1ο αιώνα π.Χ., όπου εμφανίζεται η περιοχή των Ρουτένων]] Αναφέρονται ως Rutenos από τον Ιούλιο Καίσαρα στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, ως R̔outēnoì (Ῥουτηνοὶ) από τον Στράβωνα (αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ), ως Ruteni από τον Πλίνιο (1ος αιώνας μ.Χ), και ως R̔outanoì (Ῥουτανοὶ) από τον Πτολεμαίο (2ος αιώνας μ.Χ).
Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τη σημασία του ονόματος, μία ερμηνεία είναι «οι Ξανθοί».
Περιοχή
Το έδαφος των Ρουτένων βρισκόταν νότια του Μασίφ Σαντράλ, ανάμεσα στη φυλή των Αρβέρνων στο βορρά, τους Καδούρκους στα δυτικά, τους Γάβαλους στα ανατολικά και τους Βόλκες στο νότο. Ήταν υποτελείς των Αρβέρνων και ένα μέρος της επικράτειάς τους καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους μετά την ήττα του βασιλιά των Αρβενών Βιτούιτου το 121 π.Χ.
Ιστορία
Αναφέρονται για πρώτη φορά από τον Κικέρωνα το 69 π.Χ., αλλά γνωρίζουμε από τον Στράβωνα ότι στο παρελθόν περιλαμβάνονταν μεταξύ των υποτελών φυλών των Αρβέρνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Φερντίναντ Αρτσίνσκι
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο βουλευτής Φερντίναντ Αρτσίνσκι (2ος από δεξιά) και ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Αντόνι Κοζίτσκι (3ος δεξιά), 19 Μαρτίου 1948 Ο Φερντίναντ Μάρεκ Αρτσίνσκι (πολωνικά: Ferdynand Marek Arczyński) (8 Δεκεμβρίου 1900, Κρακοβία – 1979, Βαρσοβία ), με κωδική ονομασία «Μάρεκ» ή «Λουκόφσκι», ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της υπόγειας οργάνωσης Ζεγκότα (Συμβούλιο για τη βοήθεια προς τους Εβραίους) στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία, από 1942 έως 1945. Ο ρητός σκοπός της Ζεγκότα ήταν να βοηθήσει τους Εβραίους της χώρας να επιβιώσουν από το Ολοκαύτωμα, βρίσκοντας ασφαλής μέρη για αυτούς και παρέχοντας ανακούφιση σε χιλιάδες οικογένειες. Η Πολωνία ήταν η μόνη χώρα στην κατεχόμενη Ευρώπη με τέτοια οργάνωση κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιογραφία
Γεννημένος το 1900, ο Αρτσίνσκι συμμετείχε στις σιλεσικές εξεγέρσεις (1919–21) κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της κυρίαρχης Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Ήταν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολωνίας και εκδότης της Πολωνικής Καθημερινής (Dziennik Polski, pl) στην Κρακοβία. Μετά τη ναζιστική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, ο Αρτσίνσκι εργάστηκε ακούραστα για τη Ζεγκότα, υπηρετώντας όχι μόνο ως ταμίας αλλά και ως επικεφαλής του τμήματος «νομιμοποίησης» της, όπου παρήγαγε πλαστά έγγραφα που μοιράζονταν σε Εβραίους υπό τη φροντίδα της Ζεγκότα. Ενήργησε επίσης ως σύνδεσμος με παραρτήματα της Ζεγκότα στην Κρακοβία, στο Λβουφ και στο Λούμπλιν. Ήταν ένας ανεπίσημος, αλλά επιτυχημένος αξιωματικός στρατολόγησης.
Σώζοντας τους Εβραίους
Ως ταμίας της Ζεγκότα και επικεφαλής του Γραφείου Νομιμοποίησης, ο Αρτσίνσκι παρήγαγε καθημερινά εκατοντάδες πλαστές ταυτότητες, κάρτες εργασίας, ρωμαιοκαθολικά πιστοποιητικά γέννησης και γάμου, τα οποία δίνονταν δωρεάν σε περίπου 4.000 Εβραίους που κρύβονταν στην «Άρια» πλευρά των γκέτο. Κανόνισε μέρη για να ζήσουν, ιατρική βοήθεια και μηνιαίες εκταμιεύσεις μετρητών. Βοήθησε με την παροχή βοήθειας στους Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Αρτσίνσκι, «Μάρεκ», ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος των παραρτημάτων της Κρακοβίας και του Λβουφ της Ζεγκότα.
Μετά τον πόλεμο, ο Αρτσίνσκι υπηρέτησε ως μέλος του Σείμ από το 1947 έως το 1952, στο Τμήμα Επικοινωνίας και εργάστηκε ως δημοσιογράφος.
Αναγνώριση
Το 1965, ο Φερντίναντ Αρτσίνσκι επισκέφτηκε το Ισραήλ, όπου στις 18 Μαΐου 1965, το Γιαντ Βασσέμ τον αναγνώρισε ως Δίκαιο των Εθνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1947-1952) Κατηγορία:Μέλη της Ζεγκότα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 3η τάξη Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
2140 Κεμέροβο
Ο Κεμέροβο (Kemerovo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,90. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη ρωσική πόλη Κεμέροβο, πρωτεύουσα ομώνυμης περιφέρειας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κεμέροβο εκτιμάται σε 29,49 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,089 ± 0,011. Ο Κεμέροβο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 11,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεμεροβο
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1963
Το ΚΗ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1963 διεξήχθη από τις 27 ως τις 28 Ιουλίου 1963 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας και περιλάμβανε έντεκα αγωνίσματα. Η συμμετοχή ήταν ικανοποιητική και μετείχαν αρκετά επαρχιακά σωματεία. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Πανιώνιος για ενδέκατη συνεχόμενη φορά.
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου διεξήχθη χωριστά, στις 25 και 26 Μαΐου στο Παναθηναϊκό Στάδιο με νικήτρια τη Βρεττάκου, αλλά τα αποτελέσματα δεν υπολογίστηκαν στη βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1963 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Αυγούστα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Αυγούστα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυττελ (Augusta von Braunschweig-Wolfenbüttel, 3 Δεκεμβρίου 1764 - 27 Σεπτεμβρίου 1788) ήταν κόρη του Κάρολου Γουλιέλμου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυττελ.
Πρώιμα χρόνια
Η Αυγούστα Καρολίνα Φρειδερίκη Λουίζα γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1764 στο Μπράουνσβαϊγκ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Κάρολου Γουλιέλμου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυττελ και της Αυγούστας της Μεγάλης Βρετανίας.
Στις 15 Οκτωβρίου 1780 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης. στο Μπράουνσβαϊγκ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1788 γέννησε πρόωρα ένα νεκρό παιδί, από τον εραστή της Βίλεμ φον Πόλμαν.
Πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 1788 στο Κάστρο Κολουβέρε στην Εσθονία σε ηλικία 23 ετών.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Μπουγιάκ (Αβερόν)
Το Μπουγιάκ (γαλλικά: Bouillac, οξιτανικά: Bolhac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουγιακουά (γαλλικά: Bouillacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
1046
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1046 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Χριστόδουλος Άχολος
Ο Χριστόδουλος Άχολος ήταν Έλληνας στρατιωτικός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι
Κώδικας Βέζα
Ο Κώδικας Βέζα (Λατ. Codex Bezae) ή Κώδικας του Βέζα είναι ένας μεσαιωνικός χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα τέσσερα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Συμβολίζεται με το D ή το 05, ενώ φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (Κέιμπριτζ, Ηνωμένο Βασίλειο), όπου καταγράφεται ως ''Nn. II 41''. Το όνομά του προέρχεται από τον Θεόδωρο Βέζα, Γάλλο προτεστάντη θεολόγο του Μεσαίωνα, που έφερε το χειρόγραφο στη βιβλιοθήκη του Κέιμπριτζ.
Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 5ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 26x21.5 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 415 φύλλα.
Σχετικά κύρια άρθρα
Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Χειρόγραφα
Κάστρο Αλάρα
Το Κάστρο Αλάρα (τουρκικά : Alara Kalesi), είναι βυζαντινό κάστρο που βρίσκεται στην περιοχή της Αλάνια της Επαρχίας Αττάλειας στη νότια Τουρκία.
Το κάστρο χτίστηκε από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία τον 11ο αιώνα κι έπειτα έγινε το δυτικό φυλάκιο του αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας (1080 - 1375). Ο Σκοπός του ήταν να προστατεύσει τα καραβάνια από ληστείες που ακολουθούσαν το Δρόμο του Μεταξιού προς τη θάλασσα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 300-400 μέτρων, το κάστρο ενσωματώνει μια ακρόπολη εντός των εξωτερικών τειχών. Το εσωτερικό του κάστρου είναι προσβάσιμο από μία σκάλα με 180 σκαλοπάτια χτισμένη πάνω στο βράχο. Γύρω από τη τη σκάλα υπάρχει μια δεξαμενή. Στην ακρόπολη βρίσκεται ένα παλάτι, εγκαταστάσεις διαμονής για την φρουρά, ένα τζαμί και ένα λουτρό σήμερα ερειπωμένα.
Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Μαναβγκάτ, 37 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αλάγια και 7 χιλιόμετρα μακριά από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Στην κορυφή ενός απόκρημνου πελώριου βράχου στην ανατολική όχθη του ποταμού Αλάρα, το κάστρο ήταν δύσκολο να κατακτηθεί. Ο άρχοντας του κάστρου το παρέδωσε ωστόσο μέχρι το 1232, όταν ο ίδιος συνειδητοποίησε ότι ο Σελτζούκος σουλτάνος του Ικονίου είχε κατακτήσει την Αλάνια.
Η περιφερειακή κυβέρνηση της Αττάλειας το 2011 αποφάσισε την αποκατάσταση του κάστρου και μετέπειτα άνοιγμα του στο κοινό ως ένα μέρος ενδιαφέροντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας Κατηγορία:Επαρχία Αττάλειας
1049
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1049 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
NHK World
Το NHK World είναι Ιαπωνικό κανάλι που εκπέμπει στην αγγλική γλώσσα, με στόχο την προώθηση του ιαπωνικού πολιτισμού και της Ιαπωνίας σε όλο το κόσμο, αλλά και στα ιαπωνικά για τους απόδημους Ιάπωνες. Είναι παρόμοιας θεματολογίας με τη Ντόιτσε Βέλε, το BBC World News και την αγγλόφωνη έκδοση του France 24. Μεταδίδει ειδήσεις, πολιτιστικά προγράμματα σχετικά με τον ιαπωνικό πολιτισμό, ταξιδιωτικά προγράμματα, αποσπάσματα από την ιαπωνική έκδοση του ΝΗΚ, μαθήματα ιαπωνικής γλώσσας και άλλα πολιτιστικά και ενημερωτικά προγράμματα.
NHK World Television
Το NHK ξεκίνησε τις διεθνείς υπηρεσίες τηλεοπτικών μεταδόσεων για τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη το 1995. Την 1η Απριλίου 1998, το NHK World Television ξεκίνησε να εκπέμπει. Το ειδησεογραφικό και πληροφοριακό κανάλι του NHK μεταδίδεται μέχρι και σήμερα διεθνώς μέσω δορυφόρου και μέσω καλωδιακής. Το πρόγραμμά του μεταδίδεται στην Αγγλική γλώσσα. Ξεκίνησε ως ειδησεογραφικό κανάλι το Φεβρουάριο του 2009 χρησιμοποιώντας το λογότυπο του ίδιου του σταθμού το οποίο είχε υλοποιήσει το δημιουργικό και διαφημιστικό τμήμα του NHK. Αρχικά, το NHK World TV είχε χρησιμοποιήσει το λογότυπο του ίδιου του φορέα. Μερικές από τις εκπομπές του καναλιού γυρίζονται από τα στούντιο παραγωγής του Ιαπωνικού Ραδιοτηλεοπτικού Οργανισμού JIB TV των οποίων το 60% των μετοχών ανήκει στο NHK και το υπόλοιπο 40% ανήκει σε ιδιώτες επενδυτές και ιδιωτικές εταιρείες, όπως η Microsoft και η Ιαπωνική τράπεζα Mizuho.
NHK World Premium
Το NHK World Premium Television μεταδίδει ειδήσεις, αθλητισμό και ψυχαγωγία στην Ιαπωνική γλώσσα παγκοσμίως μέσω δορυφόρου ως συνδρομητική υπηρεσία. Στην Ευρώπη το κανάλι μεταδίδεται μέσω της Ιαπωνικής Δορυφορικής Τηλεοπτικής Υπηρεσίας JSTV και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το κανάλι είναι γνωστό ως TV Japan. Τα προγράμματα γενικά δεν φέρουν και δεν χρησιμοποιούν Αγγλικούς υπότιτλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1995
Ιωσήφ
Με το όνομα Ιωσήφ μπορεί να αναφέρονται οι:
1053
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1053 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
1366 Πίκολο
Ο Πίκολο (Piccolo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,155. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου. Το όνομά του προέρχεται από την ιταλική λέξη για το «μικρός» και πιο συγκεκριμένα από το ψευδώνυμο του δημοσιογράφου Ογκίστ Κοβέν της βελγικής εφημερίδας Le Soir.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πίκολο εκτιμάται σε 27,55 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1538. Ο Πίκολο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ως 18 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πικολο
Κέντρο μάζας
Στη φυσική, το κέντρο μάζας ενός σώματος ή ενός συστήματος σωμάτων είναι το σημείο το οποίο συμπεριφέρεται ως η μάζα όλου του σώματος ή του συστήματος, να είναι συγκεντρωμένη σ' αυτό. Το κέντρο μάζας είναι συνάρτηση μόνο της θέσης και της μάζας κάθε σώματος που περιλαμβάνεται στο σύστημα. Στην περίπτωση ενός μηχανικού στερεού, η θέση του κέντρου μάζας του είναι σταθερή σε σχέση με το σώμα, αλλά όχι αναγκαία πάνω σε αυτό. Στην περίπτωση ενός ομοιογενούς βαρυτικού πεδίου, το κέντρο μάζας συμπίπτει με το κέντρο βάρους — το σημείο στο οποίο λέγεται ότι ενεργεί η βαρύτητα.
Το κέντρο μάζας ενός σώματος δεν συμπίπτει πάντα με το γεωμετρικό του κέντρο, πράγμα που πολλές φορές αποδεικνύεται πολύ χρήσιμο. Οι μηχανικοί προσπαθούν να κάνουν τα σπορ αυτοκίνητα όσο το δυνατόν ελαφρύτερα, ενώ προσπαθούν να συγκεντρώνουν το βάρος στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου.
Το σύστημα κέντρου μάζας είναι ένα σύστημα αναφοράς που ορίζεται ως το σύστημα το οποίο έχει ως αρχή το κέντρο μάζας του συστήματος.
Ορισμός
Το κέντρο μάζας \mathbf{R} ενός συστήματος σωμάτων ορίζεται ως το άθροισμα των γινομένων της μάζας κάθε σώματος επί την αντίστοιχη απόσταση, προς τη συνολική μάζα του συστήματος: όπου M είναι η συνολική μάζα του συστήματος.
Για μια συνεχή κατανομή με πυκνότητα μάζας, το άθροισμα γίνεται ολοκλήρωμα:
Αν ένα αντικείμενο έχει ομοιόμορφη κατανομή πυκνότητας (ομοιογενές) τότε το κέντρο μάζας του συμπίπτει με το γεωμετρικό κέντρο του σώματος.
Παραδείγματα
Όταν η πυκνότητα ενός στερεού σώματος έχει την ίδια τιμή σε όλη την έκτασή του για κάθε χρονική στιγμή, τότε λέμε πως το σώμα είναι ομογενές.
Ιστορία
Η ιδέα του κέντρου βάρους προτάθηκε για πρώτη φορά απ' τον αρχαίο Έλληνα μαθηματικό, φυσικό και μηχανικό Αρχιμήδη των Συρακουσών. Ο Αρχιμήδης απέδειξε ότι η ροπή που ασκείται σε ένα μοχλό από βαρίδια που βρίσκονται σε διάφορα σημεία κατά μήκος του μοχλού είναι η ίδια με αυτήν που θα ασκούνταν αν όλα τα βαρίδια μετακινούνταν σε ένα μόνο σημείο — το κέντρο βάρους του. Στην έρευνά του πάνω στα σώματα που επιπλέουν έδειξε ότι ο προσανατολισμός ενός σώματος που επιπλέει είναι αυτός που κάνει το κέντρο βαρύτητας να χαμηλώνει όσον το δυνατόν περισσότερο. Ανέπτυξε μαθηματικές τεχνικές για την εύρεση του κέντρου βαρύτητας των αντικειμένων που είναι ομότροπα ως προς την πυκνότητα σε διάφορα σαφώς καθορισμένα σχήματα, κυρίως τριγώνου, ημισφαιρίου και ενός κυκλικού παραβολοειδούς εκ περιστροφής.
Στο Μεσαίωνα, θεωρίες για το κέντρο βάρους αναπτύχθηκαν περαιτέρω απ' τους Abū Rayhān al-Bīrūnī, al-Razi (που έγινε στα Λατινικά Rhazes), Omar Khayyám και al-Khazini.
Προσδιορίζοντας το κέντρο μάζας
Αυτή είναι μια μέθοδος για να προσδιορίσουμε το κέντρο μάζας ενός σχήματος L.
800px|Κέντρο μάζας ενός σχήματος L
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Κλασική μηχανική Κατηγορία:Μηχανική των στερεών
Ρόμπερτ Μπερνς Γούντγουορντ
Προσέφερε στην επιστήμη σημαντικές συνεισφορές, ιδίως στην καινοτομική σύνθεση πολύπλοκων φυσικών προϊόντων και στον προσδιορισμό της μοριακής τους δομής. Μεταξύ των άλλων, εκπόνησε έρευνα από κοινού και με τον χημικό -μετέπειτα νομπελίστα- Ρόαλντ Χόφμαν σε θεωρητικές μελέτες χημικών αντιδράσεων. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1965 για το όλο έργο του και "για τα διακεκριμένα του επιτεύγματα στην τέχνη της οργανικής σύνθεσης".
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης στις 10 Απριλίου 1917. Ήταν γιος της Μάργκαρετ Μπερνς (μετανάστριας από τη Σκωτία που ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του ποιητή Ρόμπερτ Μπερνς) και του Άρθουρ Τσέστερ Γούντγουορντ, γιου του φαρμακοποιού του Ρόξμπερυ, Χάρλοου Έλιοτ Γούντγουορντ.
Ο πατέρας του υπήρξε -ατυχώς για τον Γούντγουορντ- ένα από τα πολλά θύματα της πανδημίας της ισπανικής γρίπης το 1918.