cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς
Κατάκτηση της Σιβηρίας
Ο Γερμάκ αποφάσισε έπειτα να υποτάξει τον πιο ισχυρό Οστιάκ πρίγκιπα της περιοχής, τον Σαμάρ, ο οποίος είχε ενώσει τις δυνάμεις του με οκτώ άλλους πρίγκιπες. Ο Γερμάκ, βλέποντας ότι ο Σαμάρ δεν είχε τοποθετήσει φρουρούς γύρω από το στρατόπεδό του, ξεκίνησε μια αιφνιδιαστική επίθεση, σκοτώνοντας τον Σαμάρ και διαλύοντας τις δυνάμεις του. Ο Γερμάκ ήταν τότε σε θέση να εξασφαλίσει την υποταγή των άλλων οκτώ πριγκίπων.
Μετά κι από αυτή την κατάκτηση, συνέχισε το ποτάμι καταφέρνοντας να καταλάβει τη βασική Οστιάκ πόλη Ναζίμ. Ο φίλος του Γερμάκ, αταμάν Νικίτα Παν, και αρκετοί Κοζάκοι έχασαν τη ζωή τους στη μάχη. Ο Γερμάκ κατεύθυνε τότε τις δυνάμεις του κάτω από τον ποταμό Ομπ, κατακτώντας πολλά μικρά οχυρά. Αφού έφτασε σε ένα σημείο, ο Γερμάκ σταμάτησε την αποστολή και επέστρεψε τις δυνάμεις του στο Κασλίκ.
Η άφιξη του Κόλζο στους Στρογκάνοφ έγινε σε κατάλληλη στιγμή, καθώς ο Μαξίμ Στρογκάνοφ μόλις είχε λάβει επιστολή από τον Ιβάν, που αποκήρυσσε τον Γερμάκ και απειλούσε αυτόν και τους οπαδούς του με θάνατο. Ο Κόλζο, που έφερε νέα για την ήττα του Κουτσούμ Χαν, τη σύλληψη του Μαχμέτ-Κουλ και την υποταγή των ταταρικών εδαφών, έγινε δεκτός από έναν ανακουφισμένο Μαξίμ. Ο Μαξίμ παρείχε στον Κόλζο κατάλυμα, φαγητό και χρήματα.
Ο Κόλζο, όταν έφτασε στη Μόσχα, κατάφερε να λάβει ακρόαση από τον Ιβάν, παρά το ότι ήταν επικηρυγμένος. Ο Λιβονιανός Πόλεμος μόλις είχε τελειώσει και ο Ιβάν είχε αρχίσει να λαμβάνει αναφορές για ντόπιες φυλές, που πραγματοποιούσαν επιδρομές στο Περμ. Με τις ειδήσεις που έφερε ο Κόλζο σχετικά με την επέκταση της κυριαρχίας του, ο Ιβάν ευχαριστήθηκε, συγχώρησε αμέσως τους Κοζάκους και ανακήρυξε τον Γερμάκ ήρωα πρώτου βαθμού.
Η θριαμβευτική ατμόσφαιρα επεκτάθηκε σε όλη την πόλη. Τότε ο Ιβάν ετοίμασε πολλά δώρα για τον Γερμάκ: γούνες, ένα κύπελλο, δύο ενισχυμένες πανοπλίες με χάλκινους δικέφαλους αετούς και χρήματα. Ο Ιβάν διέταξε επίσης να σταλεί μια ομάδα σκοπευτών στρέλτσι για να ενισχύσει τον Γερμάκ. Οι Στρογκάνοφ διατάχθηκαν επίσης να υποστηρίξουν αυτήν την ομάδα με επιπλέον πενήντα άνδρες κατά την άφιξή τους στο Περμ. Ο Γερμάκ δέχτηκε τον τίτλο "Πρίγκιπας της Σιβηρίας" από τον Ιβάν, ο οποίος διέταξε επίσης την αποστολή του Μαχμέτ-Κουλ στη Μόσχα.
Επιστρέφοντας στο Κασλίκ, ο Κόλζο ενημέρωσε τον Γερμάκ για την εντολή του τσάρου να του παραδοθεί ο Μαχμέτ-Κουλ. Ο Γερμάκ, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα εξάλειφε το μοναδικό κίνητρο ειρήνης του Κουτσούμ, ωστόσο υπάκουσε στον τσάρο και κανόνισε τη μεταφορά του. Οι δυνάμεις του Κουτσούμ άρχισαν να αυξάνουν τη συχνότητα των επιδρομών τους. Ο Γερμάκ βρισκόταν τώρα σε δυσχερή κατάσταση, καθώς ένας μακρύς χειμώνας είχε αποτρέψει τη συγκέντρωση προμηθειών και αφιερωμάτων και οι ενισχύσεις του τσάρου δεν είχαν φτάσει ακόμη. Υπό τσαρικές διαταγές, οι Στρογκάνοφ είχαν συνεισφέρει πενήντα άτομα ιππικό για ενίσχυση. Ωστόσο, τα άλογα είχαν επιβραδύνει την ομάδα από το να διασχίσει τη Σιβηρία και δεν διέσχισαν καν τα Ουράλια μέχρι την άνοιξη του 1584.
Τον Σεπτέμβριο του 1583, μια κλήση για βοήθεια από έναν Τάταρο ηγέτη ονόματι Καράτσα έφτασε στον Γερμάκ ικετεύοντας για βοήθεια εναντίον των Τατάρων Νογκάι. Ο Γερμάκ, επιφυλακτικός, παρόλ' αυτά ήταν έτοιμος να βοηθήσει, και έστειλε τον Κόλζο με δύναμη 40 Κοζάκων. Ωστόσο, δεν έπρεπε να εμπιστευτεί τον Καράτσα, καθώς ο Κόλζο και οι άντρες του έπεσαν σε ενέδρα και σκοτώθηκαν όλοι. Τώρα χωρίς τον Κόλζο, ο Γερμάκ έμεινε με λίγο περισσότερους από 300 άντρες.
Αισθανόμενες τη δύναμη του Γερμάκ να εξασθενεί, οι φυλές στο παρελθόν υπό τον έλεγχό του επαναστάτησαν και το Κασλίκ σύντομα τέθηκε υπό πολιορκία από μια στρατιά Τατάρων, Βογούλων και Οστιάκ. Έξυπνα, περικύκλωσαν την πόλη εμποδίζοντας τη διέλευση από και προς αυτήν, προστατεύοντας παράλληλα τους επιτιθέμενους από τα πυροβόλα όπλα των Ρώσων. Ο Γερμάκ, παρά το ότι είχε περιορισμένες προμήθειες, κατάφερε να αντέξει τον αποκλεισμό για τρεις μήνες. Ωστόσο, οι Κοζάκοι δεν μπορούσαν να αντέξουν επ' αόριστον και τη συννεφιασμένη νύχτα της 12ης Ιουνίου 1584, ο Γερμάκ αποφάσισε να ενεργήσει.
Διεισδύοντας κρυφά στη γραμμή των βαγονιών, οι άντρες του Γερμάκ κατάφεραν να πιάσουν εξαπίνης τις συγκεντρωμένες δυνάμεις, σκοτώνοντας μεγάλο αριθμό. Ο Καράτσα, έχοντας αποτύχει στην αποστολή του, τιμωρήθηκε από τον Κουτσούμ Χαν, ο οποίος καταδίκασε τους δύο γιους του σε θάνατο. Ο Καράτσα, κινούμενος από την απώλεια των γιων του, ανασυγκρότησε τις γηγενείς φυλές και επέστρεψε στην επίθεση εναντίον του Γερμάκ την επόμενη μέρα. Ωστόσο, οι δυνάμεις του Καράτσα ηττήθηκαν, καθώς οι Κοζάκοι κατάφεραν να σκοτώσουν εκατό άντρες με μόνο 24 δικές τους απώλειες.
Ο θάνατος του Γερμάκ
Οι ακριβείς λεπτομέρειες του θανάτου του Γερμάκ δεν υφίστανται πλέον, αλλά ο θρύλος έχει διατηρήσει πολλές παραλλαγές. Με την έναρξη και την επιδείνωση της έλλειψης τροφίμων, οι άνθρωποι του Γερμάκ είχαν πλέον εισέλθει σε μια περίοδο λιμού.
Ο Κουτσούμ, γνωρίζοντάς το, έστησε παγίδα. Η πιο συνηθισμένη εκδοχή είναι ότι διέθεσε σκόπιμα πληροφορίες στον Γερμάκ, όπου ισχυρίστηκε ότι εμπόροι από την Μπουχάρα της Κεντρικής Ασίας, που ταξίδευαν με μεγάλες ποσότητες φαγητού, εμποδίζονταν να μετακινηθούν από τους άντρες του Κουτσούμ. Τον Αύγουστο του 1584, ο Γερμάκ ξεκίνησε με μια ομάδα ανδρών για να απελευθερώσει τους εμπόρους. Θεωρώντας ότι οι αναφορές είναι ψευδείς, ο Γερμάκ διέταξε επιστροφή στο Κασλίκ. Είτε λόγω συνεχιζόμενης καταιγίδας είτε επειδή οι άντρες ήταν κουρασμένοι από την κωπηλασία ανάντη, οι δυνάμεις του Γερμάκ σταμάτησαν σε ένα μικρό νησί, που σχηματιζόταν από δυο παραποτάμους του Ιρτίς, και εγκατέστησε στρατόπεδο τη νύχτα στις 4–5 Αυγούστου 1584.
Πεπεισμένοι ότι το ποτάμι προσέφερε προστασία, οι άντρες του Γερμάκ κοιμήθηκαν χωρίς φρουρά. Ο Κουτσούμ, ωστόσο, παρακολουθούσε την ομάδα του Γερμάκ και περίμενε. Οι δυνάμεις του Κουτσούμ πέρασαν τον ποταμό γύρω στα μεσάνυχτα. Η προσέγγισή τους καλυπτόταν από την ένταση της καταιγίδας και το σκοτάδι της νύχτας. Οι Τάταροι του Κουτσούμ επιτέθηκαν στους άντρες του Γερμάκ τόσο γρήγορα, που δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν ούτε τα όπλα τους. Ακολούθησε σφαγή. Στο επακόλουθο χάος, αναφέρεται ότι σκοτώθηκαν όλοι εκτός από τρεις άνδρες στη ρωσική πλευρά, συμπεριλαμβανομένου του Γερμάκ. Ο θρύλος λέει ότι, αφού πολεμούσε τους εισβολείς και τραυματίστηκε στο χέρι από ένα μαχαίρι, ο Γερμάκ διαπίστωσε ότι οι βάρκες τους είχαν απομακρυνθεί μες στην καταιγίδα και προσπάθησε να διασχίσει τον ποταμό. Λόγω του βάρους της πανοπλίας που του χάρισε ο Τσάρος, ο Γερμάκ βυθίστηκε και πνίγηκε. Τουλάχιστον ένας επιζών μπόρεσε να φύγει πέρα από τον ποταμό και να επιστρέψει στο Κασλίκ με νέα για το θάνατο του Γερμάκ.
Το σώμα του Γερμάκ παρασύρθηκε από τον ποταμό, όπου επτά ημέρες αργότερα λέγεται ότι βρέθηκε από έναν Τάταρο ψαρά. Εύκολα αναγνωρίσιμος από τον αετό στην πανοπλία του, το πτώμα του Γερμάκ απογυμνώθηκε και κρεμάστηκε από έξι κοντάρια, όπου για έξι εβδομάδες οι τοξότες το χρησιμοποιούσαν για εξάσκηση στόχου. Ωστόσο, λέγεται ότι τα ζώα δεν έτρωγαν το ψοφίμι του και το πτώμα του δεν ανέδιδε μυρωδιά και προκαλούσε φόβο και εφιάλτες στους ανθρώπους. Ακούγοντας αυτούς τους οιωνούς, οι Τάταροι τον έθαψαν ως ήρωα, σκοτώνοντας τριάντα βόδια στο όνομά του. Η πολύτιμη πανοπλία του διανεμήθηκε τελικά στους αρχηγούς των Τατάρων.
Κληρονομιά
Μόλις έλαβαν νέα για το θάνατο του Γερμάκ, οι Κοζάκοι αποθαρρύνθηκαν αμέσως. Η αρχική ομάδα ανδρών είχε μειωθεί σε 150 μαχητές και η διοίκηση πέρασε πλέον στον Γκλούκοφ, τον αρχηγό της αρχικής ομάδας ενισχύσεων του τσάρου. Οι Κοζάκοι αποφάσισαν σύντομα να εγκαταλείψουν το Κασλίκ και να υποχωρήσουν στη Ρωσία.
Πριν ταξιδέψουν σε μεγάλη απόσταση, συνάντησαν ενισχύσεις 100 ατόμων, που είχαν σταλεί ως πρόσθετη δύναμη από τον τσάρο. Με αυτήν την ανάκαμψη, η ομάδα του Γερμάκ αποφάσισε να επιστρέψει στο Κασλίκ και να επαναπροσδιορίσει τη θέση τους σύμφωνα με τη θέληση του τσάρου.
Ωστόσο, οι Τάταροι δρώντας άμεσα είχαν ενημερωθεί για την φυγή της ομάδας και ανακατέλαβαν την πόλη σχεδόν αμέσως, αποτρέποντας οποιαδήποτε ειρηνική επανεγκατάσταση του πρώην οχυρού τους. Αν και η θέση τους εμφανίστηκε ισχυρή, δεν καθοδηγούνταν πλέον από τον Κουτσούμ, ο οποίος είχε χάσει τη δύναμή του και ως εκ τούτου δεν ήταν τόσο σταθερός όσο πριν. Επιπλέον, άλλες τριακόσιες ενισχύσεις από τον τσάρο έφτασαν σύντομα. Με επικεφαλής τον Τσουλκόφ, αυτή η νέα δύναμη παρείχε σημαντική ώθηση στην ομάδα.
Οι ηρωικές προσπάθειες του Γερμάκ στη Ρωσική Ανατολή έθεσαν τα θεμέλια για τη μελλοντική ρωσική επέκταση. Έμποροι και αγρότες ακολούθησαν την αρχική πορεία του Γερμάκ στη Σιβηρία ελπίζοντας να εκμεταλλευτούν μερικά από τα πλούσια γουναρικά της γης. Αυτή η τάση αναπτύχθηκε εκθετικά μετά το θάνατο του Γερμάκ, καθώς ο θρύλος του εξαπλώθηκε γρήγορα στην περιοχή και, μαζί με αυτόν, τα νέα για μια χώρα πλούσια σε γούνες και ευάλωτη στη ρωσική επιρροή. Ακολούθησαν σύντομα προσπάθειες αποικισμού: η Tιουμέν, η πρώτη γνωστή πόλη μετά το θάνατο του Γερμάκ, ιδρύθηκε το 1586.
Ο οικισμός αυτής της περιοχής διευκόλυνε την ίδρυση και την ανάπτυξη της γεωργίας της Σιβηρίας. Οι περισσότεροι από αυτούς τους αγρότες ήταν, στην πραγματικότητα, στρατιώτες, οι οποίοι καλλιεργούσαν τη δική τους τροφή λόγω ανάγκης.
Ο Γερμάκ είχε δημιουργήσει προηγούμενο εμπλοκής των Κοζάκων στην επέκταση της Σιβηρίας και η εξερεύνηση και οι κατακτήσεις αυτών των ανδρών ήταν υπεύθυνες για πολλές από τις προσθήκες στη Ρωσική Αυτοκρατορία στα ανατολικά.
Μετά την αρχική επιστροφή των Κοζάκων λίγο μετά το θάνατο του Γερμάκ, ξεκίνησε ένα φιλόδοξο έργο οχύρωσης υπό την καθοδήγηση του Μπόρις Γκοντούνοφ. Τα επιτεύγματά του, συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης της προστασίας για τους Ρώσους στην περιοχή, θα οδηγούσαν ακόμη μεγαλύτερο αριθμό επιχειρηματιών στη Σιβηρία. Το 1590, το Τομπόλσκ έλαβε μια σημαντική ώθηση, καθώς ονομάστηκε η κύρια πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιοχής. Το εμπόριο γούνας συνέχισε επίσης να αυξάνεται, με τη βοήθεια των Κοζάκων, οι οποίοι το 1593 ίδρυσαν το εμπορικό κέντρο του Μπερέζοβο στον ποταμό Ομπ.
Η πρακτική της συλλογής γούνας από τους ιθαγενείς συνέχισε να εξαπλώνεται και τον 17ο αιώνα τέτοιες γούνες αποτελούσαν το 25-33% του εισοδήματος στο θησαυροφυλάκιο του τσάρου. Έτσι, μόλις δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατο του Γερμάκ, η λεκάνη του ποταμού Ομπ είχε γίνει πραγματικά περιοχή ρωσικής επιρροής. Ακόμα κι έτσι, οι Ρώσοι δεν επαναπαύτηκαν και η στάση και ο ρυθμός της επέκτασης συνεχίστηκαν τον 17ο αιώνα. Πράγματι, μέσα στο πρώτο μισό του αιώνα, το φρούριο του Γιενισέσκ ιδρύθηκε το 1619, η πόλη του Γιακούτσκ ιδρύθηκε το 1632 και το 1639 έγινε το σημαντικό κατόρθωμα της άφιξης στην Οχοτσκική Θάλασσα στις ακτές του Ειρηνικού.
Οι μελλοντικοί εξερευνητές θα επισήμαναν επίσης τη στρατηγική του Γερμάκ να προσεγγίσει τα εδάφη της Σιβηρίας, τα οποία, σε αντίθεση με εκείνα σε πολλές άλλες προσπάθειες αποικισμού, είχαν ήδη μια εδραιωμένη αυτοκρατορική δύναμη. Ωστόσο, ο Γερμάκ αναγνώρισε με σύνεση ότι τα εδάφη του Κουτσούμ δεν ήταν ενοποιημένα. Ο Γερμάκ σημείωσε ότι πολλοί από αυτούς τους λαούς δεν ήταν παρά υποτελείς και ότι ήταν αρκετά διαφορετικοί από άποψη φυλής, γλώσσας και θρησκείας. Σε αντίθεση με τον Κουτσούμ και τους Μουσουλμάνους Τάταρους, πολλές από αυτές τις ομάδες ήταν παγανιστές. Λόγω αυτών των διαφορών, πολλοί απλώς πλήρωναν φόρο υποτέλειας για να αποφύγουν τα προβλήματα και δεν είχε σημασία για το ποιον καταβαλλόταν. Έτσι, η μοναδική δύναμη του Γερμάκ ήταν να αναγνωρίσει το γενικό υπόβαθρο και να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του: πρώτα να εντοπίσει και έπειτα να εκτελέσει γρήγορους, αποτελεσματικούς τρόπους για να εδραιώσει την επιρροή στην περιοχή.
Οι ενέργειες του Γερμάκ επαναπροσδιόρισαν επίσης την έννοια του όρου "Κοζάκος". Είναι γνωστό ότι ο προσεταιρισμός τους είχε προηγουμένως απαγορευτεί από τη ρωσική κυβέρνηση. Ωστόσο, στέλνοντας την επιστολή του και τον έμπιστο υπολοχαγό του Ιβάν Κόλζο στον Ιβάν τον Τρομερό, ο Γερμάκ μετέτρεψε την εικόνα του Κοζάκου εν μία νυκτί από έναν ληστή σε έναν στρατιώτη αναγνωρισμένο από τον Τσάρο της Μόσχας.
Τα λείψανα του Γερμάκ συνέχισαν επίσης να έχουν σημαντική δύναμη και κύρος χρόνια μετά το θάνατό του. Συγκεκριμένα, η αναζήτηση της πανοπλίας του επηρέασε τουλάχιστον ένα στοιχείο των σχέσεων της Σιβηρίας. Δεκαετίες μετά το θάνατο του Γερμάκ, ένας Μογγόλος ηγέτης, που βοήθησε τη ρωσική κυβέρνηση, πλησίασε τον βοεβόδα του Τομπόλσκ και ζήτησε τη βοήθειά του για την απόκτηση ενός αντικειμένου, που πιστεύεται ότι ήταν η πανοπλία του Γερμάκ. Ο λόγος, που πλησίασε τον βοεβόδα, ήταν ότι του είχε απαγορευτεί στο παρελθόν εμπόριο από τους Τατάρους, αφότου τους πρόσφερε δέκα οικογένειες σκλάβων και χίλια πρόβατα. Οι Τατάροι, παρόλο που ήταν πεπεισμένοι ότι η πανοπλία είχε θεϊκές ιδιότητες, συμφώνησαν στην πώληση με τη συμμετοχή του βοεβόδα. Λίγο αργότερα, ο Μογγόλος, πεπεισμένος για τη δύναμη της πανοπλίας του Γερμάκ, αρνήθηκε να υπηρετήσει τη ρωσική κυβέρνηση, επειδή δεν φοβόταν πλέον τη δύναμή τους.
Μνήμη
δεξιά|μικρογραφία|380x380εσ| Άγαλμα του Γερμάκ στο Νοβοτσερκάσκ Ο ρωσικός λαός αποτίει φόρο τιμής στον μύθο του Γερμάκ με διάφορους τρόπους. αριστερά|μικρογραφία|353x353εσ| Ο Γερμάλ στο μνημείο της Χιλιετίας της Ρωσίας στο [[Νόβγκοροντ]] δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Γερμάκ σε ρωσικό γραμματόσημο (2009) Πολλά αγάλματα και μνημεία έχουν ανεγερθεί προς τιμήν του σε όλη τη Ρωσία.
Στην πλατεία του καθεδρικού ναού του Νοβοτσερκάσκ, υπάρχει ένα μνημείο από το 1903, όπου εμφανίζεται ο Γερμάκ κρατώντας ένα λάβαρο στο αριστερό του χέρι και το τελετουργικό σκουφί του αντιπάλου του, Κουτσούμ Χαν, στο δεξί του χέρι. Το πίσω μέρος του μνημείου αναγράφει: "Στον Αταμάν των Κοζάκων Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς, κατακτητή της Σιβηρίας, από την ευγνωμονούσα μελλοντική γενιά. Προς τιμήν της 300ής επετείου του Στρατού των Κοζάκων. Πέθανε στα κύματα του Ιρτίς στις 5 Αυγούστου 1584."
Υπάρχει επίσης ένα άγαλμα του Γερμάκ στο Τομπόλσκ και ένα στο κρατικό Ρωσικό Μουσείο στην Αγία Πετρούπολη.
Δύο παγοθραυστικά πήραν το όνομά τους από τον Γερμάκ. Το πρώτο, που κατασκευάστηκε στο Νιούκαστλ της Αγγλίας το 1898, ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλα πλοία αυτού του τύπου, που κατασκευάστηκαν ποτέ, και το δεύτερο το 1974 ήταν το πρώτο ενός εντυπωσιακού νέου τύπου πλοίου.
Εις μνήμη του Γερμάκ, υπάρχει μια πόλη με το όνομά του στον άνω Ιρτίς, ομοίως, ένα βουνό στην περιφέρεια Περμ. Ο θρύλος λέει ότι ο Γερμάκ και η ταξιαρχία του πέρασαν έναν από τους σκληρούς χειμώνες της Σιβηρίας στην πλευρά του βράχου.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Γερμάκ είναι μια σημαντική ηρωική φιγούρα στη ρωσική ιστορία, που απεικονίζεται στον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, την ποίηση, το τραγούδι και σε πίνακες.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι εξερευνητές
Ομάδα Τέχνη (1917)
Η πρώτη Ομάδα Τέχνη (1917-1919) ήταν όμιλος Ελλήνων εικαστικών καλλιτεχνών που εξέφρασε την ανάγκη για υπέρβαση του ακαδημαϊσμού και για αμεσότερη σύνδεση με τα κινήματα του ιστορικού Μοντερνισμού. Σημαντικά μέλη της Ομάδας ήταν οι ζωγράφοι Νικόλαος Λύτρας, Κωνσταντίνος Μαλέας, Κωνσταντίνος Παρθένης και ο γλύπτης Μιχάλης Τόμπρος.
Ίδρυση και συμμετέχοντες
Η Ομάδα Τέχνη ιδρύθηκε στον απόηχο καλλιτεχνικών συγκρούσεων που προκλήθηκαν με αφορμή την τέταρτη έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών, τον Απρίλιο του 1917, ως απόρροια της σταδιακής επιβολής νεωτερικών αντιλήψεων έναντι του έως τότε κυρίαρχου ακαδημαϊσμού. Ηγέτης της Ομάδας ήταν ο Νικόλαος Λύτρας, που είχε σπουδάσει στη Γερμανία, διατηρούσε άριστες σχέσεις με ακαδημαϊκούς όπως ο Ιακωβίδης, και ήταν για σημαντικό τμήμα της κριτικής και έως την εμφάνιση των Μαλέα και Παρθένη το 1917, ο πιο πρωτοποριακός Έλληνας ζωγράφος της περιόδου. Κοντά του συνασπίστηκαν οι Λυκούργος Κογεβίνας, Γρηγόριος Ζευγώλης, Κωνσταντίνος Μαλέας, Νικόλαος Οθωναίος, Κωνσταντίνος Παρθένης, Σταύρος Καντζίκης, ο γηραιότερος Οδυσσέας Φωκάς και οι νεότεροι Περικλής Βυζάντιος, Όθων Περβολαράκης, Δημήτριος Στεφανόπουλος και Μιχάλης Τόμπρος. Από αυτούς, οι Λύτρας, Οθωναίος, Καντζίκης και Τριανταφυλλίδης είχαν σπουδάσει στο Μόναχο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι στη Γαλλία, αφομοιώνοντας κατά κανόνα ιμπρεσιονιστικά και μεταϊμπρεσιονιστικά κινήματα, με έμφαση στον συμβολισμό (Παρθένης), τον φωβισμό, τον ιαπωνισμό (Μαλέας) και την Αρ Νουβώ (Περβολαράκης). Οι δεκατρείς αυτοί καλλιτέχνες παρουσίασαν στην πρώτη τους έκθεση, τον Δεκέμβριο του 1917, ένα λίγο-πολύ ομοιογενές και νεωτερικό ύφος, που ήταν και το κύριο γνώρισμα του όλου εγχειρήματος.
Γεώργιος Μελετόπουλος
Ο Γεώργιος Μελετόπουλος ήταν δήμαρχος Αιγίου.
Ομάδα Τέχνη (1917)
Ομάδα Τέχνη και Φιλελεύθεροι
Η πρώτη έκθεση της Ομάδας Τέχνη εγκαινιάστηκε ανήμερα των Χριστουγέννων του 1917. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο βασιλιάς Αλέξανδρος, ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος και πλήθος υπουργών, γεγονός που έκανε αρκετούς ιστορικούς να συνδέσουν άμεσα τους καλλιτέχνες της Ομάδας, αλλά και το ύφος που υπηρετούσαν, με το εκσυγχρονιστικό έργο της κυβέρνησης των Φιλελευθέρων. Τη σύνδεση αυτή ενίσχυσε επιπλέον το γεγονός πως δύο χρόνια αργότερα, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1919, στην γκαλερί La Boétie του Παρισιού, πάλι ο Βενιζέλος εγκαινίασε την πρώτη και μοναδική έκθεση της ομάδας στην Ευρώπη, έκθεση που έγινε στο πλαίσιο των ειρηνευτικών συνομιλιών που οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών.
Ωστόσο, πέρα από τον πόθο των καλλιτεχνών (εντός και εκτός της Ομάδας Τέχνη) να εμπλέξουν το κυρίαρχο στην πολιτική ζωή κόμμα των Φιλελευθέρων στα καλλιτεχνικά ζητήματα, και έτσι να λύσουν βασικά συντεχνιακά τους προβλήματα, ούτε η Ομάδα Τέχνη ως όμιλος ούτε τα μέλη της συνδέθηκαν αποκλειστικά με τον βενιζελισμό, παρά μόνο μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο ανακατεύθυνσης της ελληνικής διανόησης και καλλιτεχνίας από τη Γερμανία (19ος αιώνας) προς τη Γαλλία (20ός αιώνας).
Γεώργιος Μελετόπουλος
Βιογραφία
Γιος του Αγγελή Μελετόπουλου. Σπούδασε στην Ακαδημία του Γκίλφορδ στην Κέρκυρα και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Διορίστηκε από την Βασιλιά δήμαρχος Αιγίου (1845-1849). Επίσης διετέλεσε γενικός πρόξενος της Ελλάδος στη Χίο. Πέθανε άτεκνος.
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Ομάδα Τέχνη (1917)
Οι εκθέσεις της Ομάδας Τέχνη
Η πρώτη έκθεση της Ομάδας Τέχνη φιλοξενήθηκε στα γραφεία της τότε νεοϊδρυθείσας φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος, τον Δεκέμβριο του 1917. Στην έκθεση έλαβαν μέρος οι ζωγράφοι Περικλής Βυζάντιος, Σταύρος Καντζίκης, Λυκούργος Κογεβίνας, Νικόλαος Λύτρας, Κωνσταντίνος Μαλέας, Νικόλαος Οθωναίος, Κωνσταντίνος Παρθένης, Όθων Περβολαράκης, Δημήτριος Στεφανόπουλος, Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης, Οδυσσέας Φωκάς και οι γλύπτες Γρηγόριος Ζευγώλης και Μιχάλης Τόμπρος.
Από τους προοδευτικούς κριτικούς της εποχής, ο Παύλος Νιρβάνας σημείωσε: «''Η ομάς, που διοργάνωσε την τελευταίαν Έκθεσιν, συνέπεσεν ή επεζητήθη — δεν γνωρίζω — να έχει μερικάς κοινάς καλλιτεχνικάς τάσεις και κάποιαν συγγένειαν ταλάντου, κατά το μάλλον ή ήττον. Δεν ομιλώ περί σχολών και τεχνοτροπιών, διότι όλαι αυταί αι λέξεις κατήντησαν να μη σημαίνουν τίποτε ακριβές και να επαυξάνουν την σύγχυσιν. Θέλω να ειπώ ότι τα ολίγα έργα που συνεκεντρώθησαν εις την δημοσιογραφικήν αυτην αίθουσαν, δεν βγάζουν το ένα το μάτι του άλλου, όπως συμβαίνει εις τας περισσοτέρας μεγάλας μας Εκθέσεις, με την Ελληνικήν μάλιστα κατάταξιν των έργων. Συζούν πολύ καλά μεταξύ των και δίνουν μίαν γενικήν εντύπωσιν αρκετάν αρμονικήν χωρίς να χάνει το καθένα την προσωπική του ανεξαρτησίαν''.»
Στον αντίποδα, από τους συντηρητικούς κριτικούς, ο Δημήτριος Ι. Καλογερόπουλος σχολίασε την ομοιογένεια αυτή αρνητικά: «''Δύναται η έκθεσις της ομάδος να χαρακτηρισθή ως έκθεσις νεωτεριστική. Ένας σετσεσιονισμός επικρατεί και — επόμενον — ένας ξενισμός. Γενικώς ο κυριαρχών όχι μόνο λόγω αριθμού έργων, αλλά και διά την τέχνην και την ελληνικότητα είνε ο κ. Οθωναίος. Αντάρται της τέχνης είνε δύο, παράδοξοι διά την τεχνοτροπίαν, ο κ. Παρθένης κατά πρώτιστον λόγω, ο κ. Κογεβίνας κατά δεύτερον. Ποιητικώτερος ο κ. Μαλέας. Ο κ. Βυζάντιος ο κομψότερος. Ο κ. Λύτρας ο μοναδικός προσωπογράφος της εκθέσεως. Ο κ. Περβολαράκης με τα σκίτσα του ο αντιπρόσωπος της ελαφράς ζωγραφικής — κατά το ελαφράς φιλολογίας. Ο κ. Τριανταφυλλίδης, ο μετριοφρονέστερος. Οι άλλοι υπάρχουν ή δεν υπάρχουν, το ίδιο κάνει. Εκ των γλυπτών, ο κ. Τόμπρος μονοκρατορεί με τας προτομάς, ο κ. Ζευγώλης ιδιόρρυθμος με τα σατυρικά σκίτσα.''»
Η εντύπωση που προκάλεσε στο κοινό η έκθεση ήταν μεγάλη, ακριβώς λόγω του ομογενούς και πρωτοποριακού για τα ελληνικά δεδομένα χαρακτήρα της, με κυριότερο γνώρισμα την επιβολή του Παρθένη (ο οποίος είχε να εκθέσει στην Αθήνα από το 1904) ως του πλέον πρωτοποριακού Έλληνα ζωγράφου, εκείνα τα χρόνια.
Στις 26 Ιανουαρίου του 1919 εγκαινιάστηκε στα νέα γραφεία της διαφημιστικής εταιρείας «Ανατολή» (Ερμού και Βουλής) η έκθεση Γάλλων καλλιτεχνών και μελών της Ομάδας Τέχνη. Ήταν μια ακόμη έκθεση Ελλήνων και Γάλλων που πέρασε μάλλον απαρατήρητη από το κοινό και την κριτική. Από τα μέλη της Ομάδας Τέχνη συμμετείχαν οι Περικλής Βυζάντιος, Γρηγόριος Ζευγώλης, Λυκούργος Κογεβίνας, Νίκος Λύτρας, Κωνσταντίνος Μαλέας, Νικόλαος Οθωναίος, Όθων Περβολαράκης, Δημήτριος Στεφανόπουλος, Μιχάλης Τόμπρος, Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης, Οδυσσέας Φωκάς, καθώς και ο Παύλος Μαθιόπουλος, ενώ εξέθεσαν και 13 Γάλλοι (Allegre, Barthe, Boudila, Bray, Denis, Duchemin, Ferrand, Grand, Job, Lambert, Rameau, Rimbert και ο γλύπτης Poncet).
Η Ομάδα Τέχνη πραγματοποίησε μία ακόμη έκθεση των μελών της προτού διαλυθεί: στο Παρίσι, στη γκαλερί «La Boétie», που εγκαινιάστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1919 παρουσία του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, με τη συμμετοχή των Δημήτρη Γαλάνη, Μάρκου Ζαβιτζιάνου, Γρηγόρη Ζευγώλη, Λυκούργου Κογεβίνα, Νίκου Λύτρα, Κωνσταντίνου Μαλέα, Σταύρου Παπαπαναγιώτου, Κωνσταντίνου Παρθένη, Παύλου Ροδοκανάκη, Δημήτρη Στεφανόπουλου, Μιχάλη Τόμπρου, Οδυσσέα Φωκά, οι οποίοι παρουσίασαν 200 έργα, ενώ ο Κωνσταντίνος Δημητριάδης εξέθεσε την προτομή του Βενιζέλου.
Στην Αθήνα, η Ομάδα Τέχνη επιβλήθηκε ως εκπρόσωπος των πιο νεωτερικών τάσεων της ελληνικής τέχνης. Όμως η έκθεση στο Παρίσι δεν στέφθηκε από ανάλογη επιτυχία. Η καθυστερημένη πρόσληψη του ιμπρεσιονισμού και των μεταϊμπρεσιονιστικών κινημάτων από τους Έλληνες καλλιτέχνες, οι οποίοι όφειλαν πολλά στη διδαχή τους στο εξωτερικό, η αδυναμία τους να συλλάβουν τις τομές της πρωτοπορίας που συντελούνταν εκείνη την περίοδο στη γαλλική πρωτεύουσα και, κυρίως, η απουσία ενός ιδιαίτερου εθνικού χαρακτήρα, οδήγησε στην απαξιωτική αντιμετώπιση της έκθεσης από τους Γάλλους τεχνοκρίτες. Στο περιοδικό Πινακοθήκη, σημειώθηκε: «Ο Παρισινός "Χρόνος" αποφαίνεται ως εξής: "Οι μετασχόντες της εκθέσεως Έλληνες καλλιτέχναι υπόσχονται· δυνατοί χυμοί κυκλοφορούν και πολύ προσεχώς θα ίδωμεν έργα τιμώντα την Ελλάδα. Αλλ' οι διδάσκαλοι […]'' δεν ήσαν Έλληνες. Άλλοι εσπούδασαν εις Παρισίους, άλλοι εις Μόναχον, άλλοι εις Βιέννην. Και τα ίχνη της Λατινικής ή Γερμανικής προπαιδείας είνε εμφανή υπέρ το δέον. Με την διαφοράν ότι η μεν Γαλλική επίδρασις ουδέν αφαιρεί από την ατομικότητα του καλλιτέχνου, ενώ η Γερμανική φονεύει εν αυτώ πάσαν ανεξαρτησίαν." […] Εις τον Παρισινόν "Ελεύθερον Άνθρωπον" γράφει ο κριτικός Ζαν Ντεστιέ: "Ο Γαλλικός ιμπρεσιονισμός εμόρφωσε τους Έλληνας καλλιτέχνας, οίτινες ενεφανίσθησαν εν τη εκθέσει. Διατί τάχα να μη δεικνύωνται περισσότερον Έλληνες; Μήπως είνε θύματα αορίστου διεθνισμού; Αποδεικνύουν ότι η φυλή των ημπορεί να αναδείξη μεγάλους καλλιτέχνας, αλλά διατί φορούν προσωπίδας; Ο Σέζαν [sic], όστις δεν ήξευρε να ζωγραφίζη επέδρασε πολύ επί του Γαλάνη. Υπάρχει πλάνη εν τη τέχνη οσάκις υπάρχει ωρισμένον σύστημα. Ευτυχώς ο Γαλάνης επηρεάσθη ολιγώτερον από πολλούς συμπατριώτας μας. Μετά τον Γαλάνην σταματά κανείς εις τον κ. Παρθένην. Έχει πολύ ανεπτυγμένον το αίσθημα της διακοσμητικής. Αλλ' οι "Εληές" είνε τάχα Ελληνικαί ή μήπως Προβηγκιαναί; Ο Λούι Βωσέλ έγραψε ότι ο κ. Κογεβίνας είνε ο Μωφρέ της Κερκύρας. Και όμως ο Μωφρέ μόλις προ δύο ετών απέθανε και ελησμονήθη. Οι κ.κ. Ροδοκανάκης, Στεφανόπουλος και Φωκάς θα ημπορούσαν να τεθούν εις την πρώτην γραμμήν οιασδήποτε εκθέσεως τοπειογράφων. Αλλ' είνε όμως Έλληνες; Ούτε ο κ. Λύτρας είνε Έλλην, ούτε ο κ. Παπαπαναγιώτου. Οι δύο αυτοί καλλιτέχναι έλαβον εν Γερμανία διδασκαλίαν, την οποίαν χωρίς να καταδικάζω καθόλου, ομολογώ ότι δεν στέκει ούτε εν Γαλλία, ούτε εν Αθήναις."''»
Διάλυση, ανασύσταση και συνέχεια
Η αποτυχία της έκθεσης στο Παρίσι και η κοινωνική και πολιτική αστάθεια που ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή, οδήγησαν σε διάλυση της Ομάδας Τέχνη. Όμως στα χρόνια που ακολούθησαν, τα σημαντικότερα μέλη της Ομάδας εξακολούθησαν να εκθέτουν από κοινού: τον Μάιο του 1925 οι Λύτρας, Μαλέας, Κογεβίνας, Παύλος Καλλιγάς, Ματθαίος Ρενιέρης, Στεφανόπουλος, Χαρίκλεια Αλεξανδρίδου-Στεφανοπούλου και Αντώνιος Σώχος εξέθεσαν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου οι Λύτρας, Μαλέας, Σώχος, Καλλιγάς, Τριανταφυλλίδης και Ζευγώλης εγκαινίασαν τις αίθουσες της γκαλερί Στρατηγοπούλου, επί της οδού Φιλελλήνων. Οι θάνατοι του Λύτρα (1927) και του Μαλέα (1928) έκλεισαν τον κύκλο της πρώτης ομάδας.
Στα τέλη του 1929, η Ομάδα Τέχνη ανασυστάθηκε με πρωτοβουλία των Δ. Στεφανόπουλου, Ά. Θεοδωρόπουλου και Μ. Τόμπρου (από τα ιδρυτικά μέλη της πρώτης ομάδας) και με συμμετοχή των καλλιτεχνών: Α. Σώχος, Θ. Τριανταφυλλίδης, Χ. Αλεξανδρίδου-Στεφανοπούλου, Μαρία Αναγνωστοπούλου, Αγήνωρ Αστεριάδης, Σπύρος Βασιλείου, Μίμης Βιτσώρης, Άγγελος Θεοδωρόπουλος, Πηνελόπη Οικονομίδου, Κώστας Πάγκαλος, Ευθύμιος Παπαδημητρίου, Πολύκλειτος Ρέγκος, Φωκίωνας Ρωκ, Πηνελόπη Διαμαντοπούλου, Στέφανος Ξενόπουλος, Σελέστ Πολυχρονιάδη.
Η μεσοπολεμική Ομάδα Τέχνη υπήρξε η σημαντικότερη καλλιτεχνική συσπείρωση του Μεσοπολέμου και μία από τις οκτώ ομάδες που συμμετείχαν στην ίδρυση του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου, το 1944. Το 1950, αρκετά μέλη της Ομάδας Τέχνη συμμετείχαν στην ίδρυση της Ομάδας Εκθέσεων Στάθμη, που έδρασε σε ολόκληρη τη δεκαετία του 1950. Τέλος, το 1960 ιδρύθηκε η «Ομάδα Τέχνης α΄», με μέλη νεότερους καλλιτέχνες (Γιάννης Χαΐνης, Δημοσθένης Κοκκινίδης, Κοσμάς Ξενάκης κ.ά.) με στόχο τη διάδοση της σύγχρονης τέχνης στο μεγάλο κοινό, διοργανώνοντας εκθέσεις και συζητήσεις σε γειτονιές της Αθήνας και της επαρχίας.
Το 2017, η Εθνική Πινακοθήκη τίμησε τα 100 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση της Ομάδας Τέχνη με ειδική συγκεντρωτική έκθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε σε αίθουσες του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου της Αθήνας.
Σε άλλες γλώσσες
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Κομητεία της Βουλώνης
Η Κομητεία της Βουλώνης προήλθε από ένα φράγκικο pagus. Μετά τον 9ο αιώνα, η συγκεκριμένη κομητεία τέθηκε υπό την κυριαρχία του Μαρκιζάτου της Φλάνδρας. Ο Φίλιππος Αύγουστος το δήμευσε το 1212, προκειμένου να το παραχωρήσει ως πηγή εισοδήματος στον υιό του. Η Κομητεία ακολούθησε στη συνέχεια την ίδια τύχη με το Αρτουά, προτού τελικώς ενταχθεί στις βασιλικές κτήσεις στη διάρκεια του 15ου αιώνα.
Ιστορία
Αρχικά, το Μπουλονναί ήταν pagus της civitas των Μορίνων (pagus Bononiensis). Τα εδάφη του εκτείνονταν από την Κανς στα νότια έως τα βόρεια σύνορα της Κομητείας του Γκιν και της ηγεμονίας του Αρντρ. Τα εδάφη του Μαρκ, του οποίου η σημασία του ονόματος είναι χαρακτηριστική (*marka σήμαινε « σύνορα » στα κοινά γερμανικά), ανήκαν στο Τερνουά, όπως αυτό ήταν γνωστό, ωστόσο αποτέλεσαν για καιρό φέουδο της Βουλώνης.
Ο Φίλιππος Αύγουστος, αφότου δήμευσε το Μπουλονναί (1212), το παραχώρησε ως πηγή εισοδήματος στον υιό του, Φίλιππο, σύζυγο της κληρονόμου του, Ματθίλδης, κόρης του Ρενώ ντε Νταμμαρτέν.
Με τον θάνατο της Ματθίλδης (1258), το Παρλαμέντο του Παρισιού αναγνώρισε την Κομητεία ως κτήση του Ροβέρτου Ε΄, Κόμη της Ωβέρνης, του οποίου η μητέρα, Αλίκη της Βραβάντης, ήταν εγγονή του Ματθαίου της Βουλώνης. Ωστόσο, δύο φέουδά του, το Μαρκ και το Καλαί, τα οποία είχαν, από τον 9ο αιώνα, απαλλαχθεί των όρων υποτέλειάς τους προς τους βασσάλους τους της Βουλώνης από τους Κόμητες της Φλάνδρας, αποσπάστηκαν και ενσωματώθηκαν στο Αρτουά.
Η Κομητεία της Βουλώνης, όπως και οι Κομητείες του Σαιν-Πολ και του Γκιν, τέθηκε υποτελής του Αρτουά, και, με εξαίρεση τα εδάφη που τέθηκαν προσωρινά υπό τον έλεγχο της Αγγλίας, ακολούθησε την ίδια τύχη.
Κατά την προσάρτηση της Πικαρδίας από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ (Φεβρουάριος 1477), η συγκεκριμένη Κομητεία κατέστη βαϊλάτο της Γενικής Διοίκησης της Αμιάν.
Δείτε επίσης
Βουλωνη Βουλωνη
Δυτικό Τείχος
thumb|280px|Άποψη του Δυτικού Τείχους thumb|280px|right|Εβραίοι που προσεύχονται στο τείχος To Δυτικό Τείχος ή Τείχος των Δακρύων (εβραϊκά:, ΧαΚότελ ΧαΜαάραβιτ, αραβικά: حائط البراق, Χαΐτ Αλ-Μπουράκ) είναι τμήμα του αρχαίου τείχους του όρους του Ναού και αποτελεί ίσως το πιο ιερό σημείο για τους Εβραίους εκτός του ίδιου του όρους. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, το τείχος είναι τμήμα του Δεύτερου Ναού της Ιερουσαλήμ. Βρίσκεται στη παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στους ανατολικούς πρόποδες του όρους του Ναού. Το σήμερα εκτεθειμένο μέρος του τείχους στη πλατεία της εβραϊκής συνοικίας έχει 19 μέτρα ύψος (από συνόλου 32 μέτρων) και 57 μέτρα μήκος. Άλλα εκτεθειμένα τμήματα είναι το νότιο τμήμα μήκους 80 μέτρων και ένα κομμάτι που βρίσκεται στη μουσουλμανική συνοικία μήκους 8 μέτρων. Συνολικά, το Δυτικό Τείχος έχει μήκος 488 μέτρα. Είναι κατασκευασμένο από ασβεστολιθικούς ογκόλιθους.
Ιστορία
Περισσότερο από το μισό του τείχους, συμπεριλαμβανομένων των τμημάτων κάτω από το επίπεδο του δρόμου, θεωρείται ότι κατασκευάστηκε από τον Ηρώδη το Μέγα το 19 π.Χ., αν και φαίνεται ότι οι εργασίες συνεχίστηκαν μετά το θάνατό του. Το υπόλοιπο κατασκευάστηκε μετά το 7ο αιώνα. Είναι για αιώνες τόπος προσευχής και προσκυνήματος των Εβραίων· η αρχαιότερη πηγή που παραπέμπει σε εβραϊκή θρησκευτική προσκόλληση στο χώρο χρονολογείται στον 4ο αιώνα. Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά έγιναν προσπάθειες να αγοραστούν δικαιώματα ιδιοκτησίας στο ίδιο το τείχος αλλά και την άμεση περιοχή από διάφορους Εβραίους, αλλά καμία δεν ήταν επιτυχής. Με την άνοδο του σιωνιστικού κινήματος στις αρχές του 20ου αιώνα, το τείχος έγινε σημείο προστριβών μεταξύ της Εβραϊκής κοινότητας και της μουσουλμανικής θρησκευτικής ηγεσίας. Η τελευταία ανησυχούσε ότι οι θρησκευτικές διαστάσεις του Δυτικού Τείχους θα χρησιμοποιούνταν ως βάση ενίσχυσης των εθνικιστικών εβραϊκών αξιώσεων στο Όρος του Ναού και την Ιερουσαλήμ. Τα κρούσματα βίας μπροστά στο τείχος έγιναν σύνηθες φαινόμενο με αποτέλεσμα την σύγκληση μιας διεθνούς επιτροπής το 1930 για τον καθορισμό των δικαιωμάτων και των αξιώσεων των Εβραίων και των μουσουλμάνων σε σχέση με το τείχος. Μετά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948, το τείχος τέθηκε υπό τον έλεγχο της Ιορδανίας και οι Εβραίοι αποκλείστηκαν από την περιοχή για 19 χρόνια. Το Ισραήλ κατέλαβε την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ στον Πόλεμο των έξι ημερών το 1967, κατεδαφίζοντας την παρακείμενη στο τείχος ηλικίας 770 ετών μαροκινή συνοικία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όρος του Ναού Κατηγορία:Χώροι λατρείας στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Προσκυνήματα
Χλόη Λιάσκου
Η Καλλιόπη (Χλόη ) Λιάσκου (γεν. 1946, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και ραδιοφωνική παραγωγός. Πρωταγωνίστησε σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, ενώ έγινε ιδιαίτερα γνωστή λόγω των συμμετοχών της στα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη.
Είναι απόφοιτος της Σχολής Χορού Ζουρούδη και οφείλει το καλλιτεχνικό της όνομα στο σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο, ο οποίος πρώτος εντόπισε το ταλέντο της, από την ηλικία των 13 ετών. Άλλωστε, αρχικά επρόκειτο να παίξει στην ταινία Μικρές Αφροδίτες του Κούνδουρου στον ρόλο της 12χρονης Χλόης, αλλά μέχρι να ξεκινήσουν τα γυρίσματα είχε ήδη μεγαλώσει αρκετά και τελικά δεν επιλέχθηκε. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη σε ηλικία 16 ετών, ερμηνεύοντας ρόλο στην ταινία «Νόμος 4000». Συμμετείχε σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου επί μία 12ετία (1971-1983), ενώ στην προσωπική της ζωή υπήρξε παντρεμένη με τον δάσκαλό της, το σκηνοθέτη Λάμπρο Κωστόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Ισαάκ
Ο Ισαάκ ήταν πατριάρχης του έθνους Ισραήλ, πρόγονος του Δαβίδ και του Ιησού Χριστού. (Ματ. 1:1-16· Λου. 3:23-38). Ήταν γιος του Αβραάμ, σύζυγος της Ρεβέκκας και πατέρας του Ιακώβ και του Ησαύ.
Η γέννηση του Ισαάκ προαναγγέλθηκε από τον ίδιο τον Κύριο, όταν οι γονείς του ήταν πλέον υπερήλικες. Την επαγγελία εκείνη όταν άκουσε η Σάρα, θεωρώντας την ως αδύνατον να πραγματοποιηθεί, γέλασε, εξ ου και εκλήθη στη συνέχεια το νεογέννητο Ισαάκ (= θα γελάει). Ο Αβραάμ με προτροπή της Σάρας αργότερα εξέβαλε τον εκ της Άγαρ γιο του Ισμαήλ, προκειμένου έτσι κληρονόμος του να μείνει μόνο ο Ισαάκ.
Σε κάποια στιγμή, όταν ο Ισαάκ ήταν στην παιδική ηλικία, ο Κύριος, προκειμένου να δοκιμάσει την πίστη του Αβραάμ, τον διέταξε να θυσιάσει τον Ισαάκ για χάρη του. Τη τελευταία όμως στιγμή φάνηκε άγγελος Κυρίου που έσωσε τον Ισαάκ και υποσχέθηκε στον υπερήλικο Αβραάμ ότι οι απόγονοί του θα καταστούν μέγα έθνος.
Όταν ανδρώθηκε ο Ισαάκ, νυμφεύτηκε τη Ρεβέκκα, κόρη του Βαθουήλ και αδελφή του Λάβαν, με την οποία απέκτησε τον Ησαύ και τον Ιακώβ. Όταν όμως ενέσκηψε λιμός στη χώρα του, ο Ισαάκ μαζί με τη γυναίκα του κατέφυγαν στο Φιλισταίο βασιλέα της Γεράρ, τον Αβιμέλεχ. Έτσι, στη χώρα των Φιλισταίων ο Ισαάκ κατάφερε να γίνει τόσο πολύ πλούσιος που οι ίδιοι ο κάτοικοι τον εξεδίωξαν από τη χώρα τους.
Από του σημείου αυτού οι διηγήσεις στη Παλαιά Διαθήκη, (Βιβλίο Γένεσις), περί της ζωής και του έργου του Ισαάκ διακόπτονται απότομα και συνεχίζουν όταν πλέον βρίσκεται σε μεγάλη ηλικία, κατάκοιτος, στις τελευταίες ημέρες της ζωής του, όπου ζήτησε να φάει από το κυνήγι του γιου του Ησαύ προκειμένου να τον ευλογήσει. Τελικά την ευλογία του έλαβε με απατεωνιά ο έτερος γιος του, ο Ιακώβ, με την προτροπή της μάνας του Ρεβέκκας. Ο Ισαάκ φέρεται να έζησε 180 χρόνια και πέθανε μόλις ξαναντίκρισε τον γιο του Ιακώβ που με προτροπή του είχε πάει στη Χαράν για να λάβει σύζυγο.
Γένεση κεφ. 21-35: κεφ.22 Η θυσία του Ισαάκ, κεφ.24 Η σύζυγος του Ισαάκ, κεφ.27 Η ευλογία του Ιακώβ.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ
Παλατάκι (Χαϊδάρι)
Το Παλατάκι είναι διατηρητέο κτίριο που ανήκει στο Δήμο Χαϊδαρίου, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, από το 1979. Το κτίριο βρίσκεται επί της Λεωφόρου Αθηνών, στη συμβολή της με την Στρατάρχου Καραϊσκάκη. Στην θέση αυτή έλαβε χώρα η Μάχη του Χαϊδαρίου (1826).
Περιγραφή
Το Παλατάκι αποτελεί τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής ρομαντικού ιστορισμού με νεογοτθικά στοιχεία. Βασικά του χαρακτηριστικά είναι ο φρουριακός χαρακτήρας (επάλξεις, γωνιακοί πύργοι, στενά παράθυρα), οι ραδινές αναλογίες και τα γοτθικίζοντα διακοσμητικά στοιχεία (παράθυρα επιστεφόμενα από οξυκόρυφα τόξα, εξωτερικός κεραμοπλαστικός διάκοσμος, διαμόρφωση επάλξεων και γωνιακών πυργίσκων).
Το 2021 στην δυτική περιοχή του πάρκου εγκαινιάστηκε παιδική χαρά, σε μία περιοχή όπου επί πολλά χρόνια είχε γρασίδι.
Το καλοκαίρι του 2022 ξεκίνησαν έργα για την ανακίνηση της ανατολικής περιοχής του πάρκου, συμπεριλαμβανομένου και του πύργου. Ως αποτέλεσμα, η ανατολική περιοχή είναι κλειστή και φραγμένη προς το κοινό και παραμένει κλειστή τον Ιούλιο του 2023. Δεν είναι σίγουρο πότε θα ανοίξει ξανά, αλλά υπάρχει μία πιθανότητα τον Οκτώβριο του 2023.
Εσωτερικός χώρος
Ο Πύργος αποτελείται από δύο ορόφους, οι οποίοι αποτελούνται από περίτεχνα διακοσμημένα δωμάτια, οροφογραφίες με επιβλητικά έπιπλα, δώμα και ημίυπόγειο, όπου κάποτε βρίσκονταν τα μαγειρεία και οι βοηθητικοί χώροι. Στη θέση αυτών σήμερα είναι η Δημοτική Βιβλιοθήκη Χαϊδαρίου. Ο μικρός αριθμός των αιθουσών υποδεικνύει ότι το κτίριο χρησιμοποιούνταν ως εξοχική κατοικία, υπόθεση που ενισχύεται και από τη σχετικά μεγάλη απόσταση που χωρίζει το Παλατάκι από το κέντρο των Αθηνών.
Εξωτερικός χώρος
Στον προαύλιο χώρο του βρίσκονταν ένας ξενώνας, στάβλοι, ελαιοτριβείο και όλα περιβάλλονταν από ανθώνες, ελαιώνες και φοίνικες, συνολικής έκτασης 30 στρεμμάτων. Σήμερα διασώζονται ο ξενώνας, που είναι το επονομαζόμενο Κτίριο Νικολάου Γύζη και οι στάβλοι ,όπου στεγάζεται το αναψυκτήριο "Το Ιστορικό".
Ιδιοκτησιακό Ιστορικό
Μία εκδοχή αποδίδει τον σχεδιασμό και την ανοικοδόμησή του στον Γάλλο αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπουλανζέ (François Boulanger), του οποίου τα κτίρια παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες με το Παλατάκι. Η Βασίλισσα Αμαλία φέρεται να ζήτησε από τον αρχιτέκτονα να ακολουθήσει ως πρότυπο το Ανάκτορο Hohenschwangau του Μαξιμιλιανού διαδόχου της Βαυαρίας, αδελφού του Όθωνα. Ο Πύργος Βασιλίσσης εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1854.
Μια δεύτερη εκδοχή θέλει ως δημιουργό του τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Σταμάτιο Κλεάνθη, κατά παραγγελία της Sophie de Marbois, γνωστής και ως Δούκισσα της Πλακεντίας. Μάλιστα, η Δούκισσα φαίνεται πώς χρησιμοποιούσε το Παλατάκι για τις μυστικές συναντήσεις της με τον λήσταρχο Νταβέλη, σύμφωνα με θρύλο της εποχής.
Η πιο εμπεριστατωμένη εκδοχή αναφέρει ότι ο αρχικός ιδιοκτήτης του Πύργου ήταν ο Χαϊντάρ Πασά, από τον οποίο πήρε το όνομά του τόσο το κτήμα όσο και η ευρύτερη περιοχή. Βάσει της μαρτυρίας του αγωνιστή Χρήστου Βυζάντιου, στην περιοχή υπήρχε κήπος με πύργο στο εσωτερικό του. Βέβαια, ο πύργος αυτός δεν είναι δυνατόν να ταυτιστεί με το Παλατάκι, καθώς η αρχιτεκτονική δομή του δευτέρου ανήκει σε μεταγενέστερο του 1830 ρεύμα. Ο ρομαντικός αρχιτεκτονικός ρυθμός έγινε αρκετά δημοφιλής τα πρώτα χρόνια μετά την Επανάσταση. Πιθανώς, ο προαναφερόμενος πύργος, που υπήρχε στο Χαϊδάρι το 1826, κατεδαφίστηκε, για να οικοδομηθεί το Παλατάκι.
Με φιρμάνι, το οίκημα αγοράστηκε από τον Παναγιώτη και την Άννα Λαζαρή και στη συνέχεια πέρασε στην ιδιοκτησία του Νικόλαου Νάζου, μετά το γάμο του με την κόρη τους Πηνελόπη και παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας μέχρι το 1895, οπότε και κατασχέθηκε. Ο Νικόλαος Νάζος, μετέτρεψε το Παλατάκι σε καλλιτεχνικό κέντρο, όπου σύχναζαν οι μεγάλοι Έλληνες ζωγράφοι Νικηφόρος Λύτρας και Νικόλαος Γύζης. Αδιάψευστα ίχνη της παρουσίας τους εκεί αποτελούν οι τοιχογραφίες «Οι τέσσερις εποχές» του Ν. Γύζη στον ξενώνα, καθώς και τοιχογραφίες του Λύτρα στον μικρό ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος βρισκόταν εντός των ορίων του αγροκτήματος. Με τον πλειστηριασμό περιήλθε στην κατοχή του Νικολάου Θων, επιμελητή των ανακτόρων επί Γεωργίου Α΄. Μάλιστα, η μαρμάρινη στήλη του Κάρολου Φαβιέρου που βρίσκεται μπροστά στην είσοδο του Πύργου, είναι μία πρωτοβουλία του Θων. Στις αρχές του 20ού αιώνα το Παλατάκι πέρασε στην ιδιοκτησία του εφοπλιστή Αντωνίου Παληού, ο οποίος την ανακαίνισε ριζικά. Στα πλαίσια αυτής της ανακαίνισης αξιολογείται ότι έγιναν και οι οροφογραφίες των αιθουσών, όπως και η επιγραφή «Κρείσσον Φθόνος Οικτιρμού» (Καλύτερα να σε ζηλεύουν παρά να σε λυπούνται) επάνω από το τζάκι της κεντρικής αίθουσας του πρώτου ορόφου.
Χρονολόγιο Ιδιοκτητών Ολόκληρου του Κτήματος "Χαϊδάρι"
Κάποιες πηγές, ακόμη, θέλουν ως ιδιοκτήτη του Πύργου στα τέλη του 19ου μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα τον μεγαλοκτηματία Γεώργιο Παχύ. Ο γάμος του με την Αιμιλία Σκουζέ, είχε σαν αποτέλεσμα να ανήκει στη δικαιοδοσία του ζεύγους πλέον, μία μεγάλη έκταση γης από τον Άγιο Αντώνιο Αμφιάλης έως τη σημερινή Λεωφόρο Αθηνών, στο ύψος όπου βρίσκεται το Παλατάκι.
Κατά την περίοδο 1957-1971 στο Παλατάκι στεγάστηκε η ψυχιατρική κλινική «Άγιος Ιωάννης». Εκείνη την περίοδο προκλήθηκαν σοβαρότατες ζημιές στο εσωτερικό του κτίσματος.
Η αποκατάσταση του Πύργου Παλατάκι
Το 1955 είχε γίνει η πρώτη προσπάθεια να χαρακτηριστεί ο περιβάλλων χώρος του Πύργου ως κοινόχρηστος χώρου πρασίνου, ενώ τα επόμενα χρόνια μεγάλο μέρος της υπόλοιπης έκτασης οικοπεδοποιήθηκε και οικοδομήθηκε. Ιδιαίτερη ευαισθησία για τον ιστορικό αυτό χώρο έδειξαν ο δήμαρχος Δημήτρης Γιαχνής, καθώς και ο δήμαρχος Δημήτριος Σκαμπάς. Επί δημαρχίας Κυριάκου Ντηνιακού, έγινε η απόκτηση του Πύργου και του νεοκλασικού, καθώς και η αποκατάσταση και η λειτουργική αξιοποίηση των ιστορικών κτιρίων.
Συγκεκριμένα, το 1976 ο Πύργος Παλατάκι χαρακτηρίστηκε ως "Οίκημα χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας" και το 1979 ο περιβάλλον χώρος κηρύχθηκε "Διατηρητέος ιστορικός τόπος". Για τη διάσωση της έκτασης, όπου πλέον έχει ανεγερθεί το νέο Δημαρχείο, έγινε το 1983 αγώνας του Δήμου και των κατοίκων με κατάληψη του χώρου. To 1985 με την οικονομική συμβολή του E.O.T. και του Υπουργείου Πολιτισμού ο Πύργος και ο περιβάλλων χώρος περιήλθαν στην ιδιοκτησία του Δήμου Χαϊδαρίου. To 1987 άρχισαν οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης, τόσο του κτιρίου όσο και του χώρου γύρω από αυτό, από τον Δήμο Χαϊδαρίου και το Υπουργείο Πολιτισμού, με υπουργό τότε τη Μελίνα Μερκούρη και ολοκληρώθηκαν το 1993. Η διαμόρφωση του περιβάλλοντα χώρου έγινε σύμφωνα με μελέτη του δημοτικού συμβούλου και αρχιτέκτονα Γιάννη Ιγγλέση. Η μελέτη εξοπλισμού-επίπλωσης και διακόσμησης του Πύργου είναι έργο του αρχιτέκτονα Θ.Βαράγκη. Χρειάστηκε πολύς κόπος και υλικά που προμηθεύτηκαν και από το εξωτερικό, ώστε να μην απέχουν από τα αρχικά που χρησιμοποιήθηκαν κατά την πρώτη ανοικοδόμησή του Πύργου. Με τις εργασίες αποκατάστασης αποκαλύφθηκε και ο θησαυρός με τις τοιχογραφίες και οροφογραφίες. Εξειδικευμένοι συντηρητές εικαστικών έργων αποκατέστησαν τα φθαρμένα σημεία και επανέφεραν αυτά τα κομψοτεχνήματα στην αρχική τους μορφή με τα "βαυαρικά" χρώματα των σχεδίων και των μοτίβων που βρίσκονταν θαμμένα κάτω από στρώσεις σοβάδων. Τον Ιούνιο του 1993 έγιναν τα εγκαίνια του κτιρίου.
Σήμερα στον Πύργο Παλατάκι στεγάζεται το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χαϊδαρίου. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Χαϊδαρίου λειτούργησε για αρκετά χρόνια στον χώρο και μεταφέρθηκε το 2019(?) στο αίθριο. Στον περιβάλλοντα χώρο λαμβάνουν χώρα πολλές εκδηλώσεις από την πλούσια πολιτιστική δράση του δήμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαϊδάρι
Ιωάννης Βουτσινάς
Ο Ιωάννης Βουτσινάς (1834–1902) ήταν Έλληνας λόγιος και δημοσιογράφος. Υπήρξε επίσης ο χρηματοδότης του Βουτσιναίου ποιητικού διαγωνισμού από το 1872 έως το 1876.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1834 στην Οδησσό και είχε καταγωγή από την Κεφαλονιά. Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε στην Ερμούπολη της Σύρου όπου ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευσή του. Συνέχισε πραγματοποιώντας εμπορικές σπουδές σε Αθήνα και Παρίσι, και επέστρεψε στην Οδησσό όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Ξεκίνησε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος της Οδησσού, καταπιανόμενος συνήθως με το Κρητικό ζήτημα. Είχε έντονη αγάπη για τα γράμματα και χρηματοδότησε φιλολογικούς και λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Εμπνεύστηκε και χρηματοδότησε τον πρώτο θεατρικό διαγωνισμό στη Ρωσία και διάφορους φιλολογικούς διαγωνισμούς στην Κωνσταντινούπολη. Απεβίωσε το 1902 στην Οδησσό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Μπαρτσελόνα ΣΚ
Η Μπαρτσελόνα ΣΚ (ισπανικά: Barcelona SC, λατινοαμετικανική προφορά Μπαρσελόνα, καστιλιανική προφορά Μπαρθελόνα), γνωστή και ως Μπαρτσελόνα Γκουαγιακίλ, είναι αθλητικός σύλλογος από το Εκουαδόρ, με έδρα την πόλη Γουαγιακίλ, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται στη Σέριε Α του Εκουαδόρ, την κορυφαία κατηγορία του ποδοσφαίρου της χώρας.
Η Μπαρτσελόνα είναι η πλέον πετυχημένη ομάδα στο Εκουαδόρ, έχοντας κατακτήσει τη Σέριε Α συνολικά 14 φορές, κάτι που αποτελεί και αριθμό-ρεκόρ στην ιστορία του εγχώριου ποδοσφαίρου, ενώ είναι και η νυν πρωταθλήτρια έχοντας κατακτήσει τον τίτλο για την σεζόν 2012. Έχει, επίσης, κατακτήσει έξι τίτλους τοπικού χαρακτήρα (πέντε στη διάρκεια της επαγγελματικής εποχής του ποδοσφαίρου της χώρας), ενώ ήταν η πρώτη ομάδα από το Εκουαδόρ που έφτασε ως τους τελικούς του Κόπα Λιμπερταδόρες, κάτι που έχει πετύχει δύο φορές, χωρίς, ωστόσο, να έχει κερδίσει ούτε έναν από τους συνολικά τέσσερις αγώνες που έδωσε.
Εκτός από το ποδόσφαιρο, ο σύλλογος διαθέτει τμήματα καλαθοσφαίρισης, μπόουλινγκ, πυγμαχίας, κολύμβησης, βόλεϊ, μπέιζμπολ, αμερικάνικου ποδοσφαίρου, αθλητισμού, αλλά και τένις. Το 2008, το τμήμα καλαθοσφαίρισής της αναδείχτηκε πρωταθλήτρια στο Εθνικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης του Εκουαδόρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1925 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925
Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2016-17
Η Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2016-17 αποτέλεσε το 60ο πρωτάθλημα στη Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΠ Πολεμιδιών για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2016-17 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες θα υποβιβάζονταν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2017-18, αλλά μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος αποφασίστηκε να διεξαχθεί αγώνας μπαράζ μεταξύ των δύο με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί μόνο η μια εξ αυτών.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2015-16, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2016-17 δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια ομάδα του πρωταθλήματος Αναγέννηση Τραχωνίου, η οποία παρόλο που είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17 αποσύρθηκε και δήλωσε συμμετοχή στη Β΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2016-17. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο και  οι οποίοι υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία 2016-17.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή:
Μπαράζ
Πριν την έναρξη του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2017-18 το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΠΟΛ αποφάσισε τη διεξαγωγή αγώνα μπαράζ μεταξύ των δύο τελευταίων στη βαθμολογία ομάδων, οι οποίες είχαν διαβαθμιστεί. Η νικήτρια ομάδα συνέχισε στην Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2017-18 ενώ η ηττημένη συνέχισε στη Β΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2017-18. Ο αγώνας διεξήχθη στις 30 Σεπτεμβρίου 2017 στο Κοινοτικό Στάδιο Παρεκκλησιάς μεταξύ της ΑΕΜ Μουτταγιάκας και της Προόδου Ποταμού Γερμασόγειας, με την πρώτη να κερδίζει με 4-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017