cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο του Κους
Κατά την Κλασική αρχαιότητα, η Κουσιτική αυτοκρατορική πρωτεύουσα είχε μεταφερθεί στη Μερόη. Στην πρώιμη Ελληνική γεωγραφία το Μεροϊτικό Βασίλειο ήταν γνωστό ως Αιθιοπία. Το Βασίλειο του Κους με την πρωτεύουσα τη Μερόη διατηρήθηκε μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ., όταν και εξασθένησε και κατέρρευσε λόγω εσωτερικής εξέγερσης. Η έδρα του βασιλείου τελικά καταλήφθηκε και ισοπεδώθηκε από το Βασίλειο του Αξούμ. Κατόπιν οι Νούβιοι εγκαθίδρυσαν τα τρία τελικά εκχριστιανισμένα βασίλεια της Νοβαδίας, Μακογρίας και Αλοδίας.
Όνομα
Είναι επίσης ο εθνικός όρος για τον ιθαγενή πληθυσμό που κατοικούσε το βασίλειο του Κους. Ο όρος επίσης εμφανίζεται στα ονόματα Κουσιτών όπως ο βασιλιάς Κασχτά (από το k3š-t3 "(αυτός από) τη γη του Κους"). Γεωγραφικά, το Κους αναφερόταν στην περιοχή νότια του πρώτο καταρράκτη. Το Κους ήταν επίσης ο τόπος καταγωγής των ηγεμόνων της 25ης Δυναστείας.
Το όνομα Κους, τουλάχιστον από την εποχή του Ιώσηπου, έχει συνδεθεί με τον χαρακτήρα Χους, στην Εβραϊκή Βίβλο (εβραϊκά: כוש), γιο του Χαμ. Ο Χαμ είχε τέσσερεις γιους, Χους, Φουδ Χαναάν και Μερσαΐμ (το εβραϊκό όνομα για την Αίγυπτο). Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Νεβρώδ, γιος του Χους, ήταν ο ιδρυτής και βασιλιάς της Βαβυλώνας, της Ορέχ, της Ακκάδ, και της Χαλάννης στη γη της Σεναάρ (Γεν. 10:6 ). Η Βίβλος επίσης αναφέρει κάποιον Χους που είναι Βενιαμίτης (Ψαλμ. 7:1 ).
Κάποιοι σύγχρονοι μελετητές, όπως ο Friedrich Delitzsch έχουν προτείνει ότι ο βιβλικός Χους μπορεί να συνδέεται με τους Κασσίτες του Ορέων Ζάγκρος (σύγχρονο Ιράν).
Απαρχές
Έχει καταγραφεί ότι ο Μεντουχοτέπ Β΄, ο ιδρυτής του 21ου αιώνα π.Χ. του Μέσου Βασιλείου, είχε κάνει εκστρατείες εναντίον του Κους κατά το 29ο και 31ο έτος της βασιλείας του. Αυτή είναι και αρχαιότερη αιγυπτιακή αναφορά στο όνομα «Κους», ενώ η περιοχή της Νουβίας είχε άλλα ονόματα κατά το Παλαιό Βασίλειο. Υπό τον Τούθμωσι Α΄, η Αίγυπτος έκανε πολλές εκστρατείες νότια. Τελικά αυτό κατέληξε στην προσάρτηση της Νουβίας περίπου το 1504 π.Χ. Μετά την κατάκτηση, ο Πολιτισμός Κέρμα αιγυπτιοποιήθηκε σταδιακά, αλλά οι εξεγέρσεις συνέχισαν για άλλα 220 χρόνια μέχρι το περίπου 1300 π.χ. Κατά το Νέο Βασίλειο, η Νουβία έγινε επαρχία κεντρικής σημασίας για αυτό, οικονομικά, πολιτικά και πνευματικά. Όντως, πολλές φαραωνικές τελετές πραγματοποιούνταν στο Γκέμπαλ Μπαρκάλ κοντά στη Νάπατα. Ως αιγυπτιακή αποικία από το 16ο π.Χ., τη Νουβία («Κους») κυβερνούσε Αιγύπτιος Αντιβασιλέας του Κους. Με την κατάρρευση του Νέου Βασιλείου περίπου το 1070 π.Χ., το Κους έγινε αυτόνομο βασίλειο με κέντρο τη Νάπατα, στο σημερνό βόρειο Σουδάν.
Η έκταση της πολιτισμικής και πολιτικής συνέχειας μεταξύ του Πολιτισμού της Κέρμα και του χρονολογικά διάδοχου Βασιλείου του Κους είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Το τελευταίο άρχισε να εμφανίζεται γύρω στο 100 π.Χ., 500 χρόνια μετά του τέλους του Βασιλείου της Κέρμα. Μέχρι το 1200 π.Χ. η αιγυπτιακή παρέμβαση στην περιοχή της Ντόνγκολα ήταν ανύπαρκτη. Μέχρι τον 8ο αιώνα π.Χ. το νέο Κουσιτικό Βασίλειο εμφανίστηκε από τη Νάπατα. Ο πρώτος βασιλιάς της Νάπατα Αλάρα, αφιέρωσε την αδελφή του στη λατρεία του Άμμωνα στον αναστηλωμένο ναό στον Ναό στο Κάουα, ενώ ναοί χτίστηκαν και στο Μαρκάλ και στην Κέρμα. Μια στήλη του Κάστα στην Ελεφαντίνη τοποθετούν τους Κουσίτες στο σύνορο με την Αίγυπτο, στα μέσα του 18ου αιώνα. Την πρώτη αυτή περίοδο του βασιλείου, της Νάπατα, διαδέχτηκε η Μεροϊκή περίοδος, όταν τα βασιλικά νεκροταφεία εγκαταστάθηκαν στη Μερόη περίου το 300 π.Χ.
Οι Κουσίτες έθαβαν τους βασιλιάδες τους μαζί τους αυλικούς τους σε μαζικούς τάφους. Οι αρχαιολόγοι αναφέρονται σε αυτού του είδους τους τάφους ως «τηγανοειδείς» (pan-grave). Το όνομα είναι από τον τρόπο ταφής, με ένα ρηχό λάκκο και με την τοποθέτηση πετρών γύρω σε κύκλο. Επίσης είχαν ταφικούς λόφους και πυραμίδες, ενώ είχαν και κάποιους κοινούς θεούς με τους Αιγυπτίους, κυρίως των Άμμωνα και την Ίσιδα. Με τη λατρεία αυτών, οι Κουσίτες βασιλιάδες άρχισαν να εντάσσουν τα ονόματα των θεών αυτών στα ονόματα θρόνων τους.
Οι Κουσίτες ηγεμόνες θεωρούνταν ως φύλακες της κρατικής θρησκείας, και ήταν υπεύθυνοι για τη διατήρηση των Οίκων των θεών. Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι η οικονομία του Βασιλείου του Κους ήταν αναδιανεμητικό σύστημα. Το κράτος συγκέντρωνε του φόρους με τη μορφή πλεονάσματος της παραγωγής, και το αναδιένειμε στους πολίτες. Άλλοι πιστεύουν ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας δούλευε τη γη και δεν απαιτούσε τίποτα από το κράτος και δεν συνέβαλε κάτι στο κράτος. Το βόρειο Κους φαίνεται ότι ήταν πιο παραγωγικό και πλούσιο από τη νότια περιοχή του Κους.
Ανάλυση απολιθωμάτων δοντιών από τη Μεροϊκή περίοδο στη Σέμνα βρήκε ότι ήταν πιο κοντά σε πληθυσμούς με αφροασιτικές γλώσσες που κατοικούν στην περιοχή του Νείλου, το Κέρας της Αφρικής, το Μαγκρέμπ και τις Κανάριες Νήσους. Οι Μεροϊτικοί σκελετοί και εκείνα τα αρχαία και πρόσφατα απολιθώματα ήταν επίσης φαινοτυπικά διαφορετικά από εκείνα που ανήκουν σε πρόσφατα πληθυσμούς με Νιγηρό-Κονγκολέζικη και Νειλό-Σαχάρια γλώσσα στην Υποσαχάρια Αφρική, όπως και τους κατοίκους της Μεσολιθικής περιόδου του Τζέμπελ Σαχάμπα στη Νουβία.
Κατάκτηση της Αιγύπτου (25η Δυναστεία)
Η αντίσταση στη Δέκατη όγδοη Δυναστεία από το γειτονικό Κους μαρτυρείται στα γραπτά του Αχμόσε, γιο του Εμπάνα, Αιγύπτιου πολεμιστή που υπηρέτησε υπό τους Νεμπετριά Αχμόσε (1539-1514 π.Χ.), Ντζεσερκαρά Αμενχοτέπ Α΄(1514-1493 π.Χ.) και Αακχεπερκαρά Τούθμωσι Α΄(1493-1481 π.Χ.). Κατά το τέλος της Δεύτερης μεταβατικής περιόδου (μέσα του 16ου αιώνα), η Αίγυπτος αντιμετώπισε δύο απειλές εναντίον της ύπαρξή της— τους Υξώς στα βόρεια και τους Κουσίτες στα νότια. Στα γραπτά του Αχμόσε, οι Κουσίτες περιγράφονται ως τοξότες: «Αφού η Μεγαλειότητα του εξόντωσε τους Μπέντουαν της Ασίας, έπλευσε στο ρεύμα προς την Άνω Νουβία για να καταστρέψει του Νούβιους τοξότες.». Οι επιγραφές του τάφου του περιέχουν δύο ακόμα αναφορές για τους Νούβιους τοξότες του Κους.
Το διεθνές κύρος της Αιγύπτου είχε γνωρίσει κατάπτωση προς το τέλος της Τρίτης μεταβατικής περιόδου. Οι ιστορικοί της σύμμαχοι, οι κάτοικοι της Χαναάν, είχαν υποκύψει στη Μέση Ασσυριακή Αυτοκρατορία (1365-1020 π.Χ.), και μετά στη Νεό-Ασσυριακή Αυτοκρατορία (935-605 π.Χ.). Οι Ασσύριοι, από τον 10ο αιώνα π.Χ. και μετά είχαν ακόμα μια φορά επεκταθεί από τη βόρεια Μεσοποταμία, και κατέκτησαν μια αχανή αυτοκρατορία που περιελάμβανε όλη την Εγγύς Ανατολή και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολίας, την ανατολική Μεσόγειο, τον Καύκασο την περιοχή του Ιράν της εποχής της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου.
Το 945 π.Χ., ο Σοσένκ Α΄ και Λίμπου πρίγκιπες απόκτησαν τον έλεγχο του Δέλτα του Νείλου και ίδρυσαν την Εικοστή δεύτερη Δυναστεία, γνωστή επίσης ως Λιβυακή ή Βουβαστική δυναστεία, η οποία θα κυβερνούσε για περίπου 200 χρόνια. Ο Σοσένκ επίσης απέκτησε τον έλεγχο της νότιας Αιγύπτου τοποθετώντας μέλη της οικογένειάς του σε σημαντικές θέσεις αρχιερέων. Το 711, ο Σοσένκ έκανε τη Μέμφιδα νότια πρωτεύουσά του. Όμως, ο έλεγχος των Λίβυων άρχισε να φθίνει καθώς η αντίπαλη δυναστεία στο Δέλτα ανήρθε στη Λεοντόπολι και οι Κουσίτες απειλούσαν από τον νότο.
ο Αλάρα ίδρυσε τη Δυναστεία της Νάπατα ή 25η, Κουσιτική Δυναστεία στη Νουβία, σήμερα στο Σουδάν. Ο διάδοχος του Αλάρα, Κάστα, επέκτεινε τον Κουσιτικό έλεγχο βόρεια στην Ελεφαντίνη και τις Θήβες στην Άνω Αίγυπτο. Ο διάδοχος του Κάστα Πιύ απέκτησε τον έλεγχο της Κάτω Αιγύπτου περίπου το 727 π.Χ. . Η «Στήλη της Νίκης» του Πιύ, ανεγέρθη στον Ναό του Άμμωνα στο Γκέμπελ Μπαρκάλ για να τιμήσει αυτές τις νίκες. Ο Πιύ είχε εισβάλει σε μια Αίγυπτο που ήταν διαιρεμένη σε τέσσερα βασίλεια που κυβερνούσαν οι Πεφτζαουαουϊμπάστ, Νιμλότ, Ιουπούτ Β΄ και Οσορκόν Δ΄.
Ο γιος του Πιύ Ταχάρκα είχε μια κάποια επιτυχία στις προσπάθειές του να επανακτήσει αιγυπτιακή επιρροή στην Εγγύς Ανατολή. Βοήθησε τον βασιλιά Εζεκία στην επίθεση από τον Σενναχειρείμ και του Ασσυρίους (Βασιλειών Δ΄19:9, Ησαΐας 37:9 ), όμως αρρώστια στον στρατό των Ασσυρίων που πολιορκούσε την πόλη φαίνεται να είναι ο κυριότερος λόγος αποτυχίας κατάκτησης της Ιερουσαλήμ παρά κάποιο στρατιωτικό πρόβλημα, και οι Ασσυριακές αναφορές φαίνεται να δείχνουν ότι ο Εζεκίας υποχρεώθηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας. Στη συνέχεια, ο Σενναχιρείμ κίνησε το Ταχάρκα και έδιωξε τους Νούβιους και Αιγυπτίους από την περιοχή, πέρα από το Σινά και μέχρι την Αίγυπτο. Η δύναμη της 25ης Δυναστείας έφτασε στο απόγειό της με τον Ταχάρκα. Η αυτοκρατορία της Κοιλάδας του Νείλου ήταν τόσο μεγάλη όσο είχε να είναι από την εποχή του Νέου Βασιλείου. Νέα ευμάρεια αναβίωσε τον αιγυπτιακό πολιτισμό. Η θρησκεία, οι τέχνες, και αρχιτεκτονική αποκαταστάθηκαν στο μεγαλείο του Παλαιού, Μέσου και Νέου Βασιλείου. Οι Νούβιοι φαραώ έχτισαν ή αναστήλωσαν ναούς και μνημεία σε όλη τη χώρα, περιλαμβανομένων των Μέμφις, Καρνάκ, Κάουα και Γκέμπελ Μπαρκάλ. Κατά την 25η Δυναστεία η Κοιλάδα του Νείλου «είδε» την πρώτη εκτεταμένη κατασκευή πυραμίδων (πολλές στο σημερινό Σουδάν) από την εποχή του Μέσου Βασιλείου. Οι Κουσίτες ανέπτυξαν τη δικιά τους γραφή, τη Μεροϊτική γραφή, η οποία είχε επηρεαστεί από τα αιγυπτιακά συστήματα γραφής που υπήρχαν περίπου του 700-600 π.χ., αν και φαίνεται να περιοριζόταν μόνο στη βασιλική αυλή και τους κυριώτερους ναούς.
Ο Ταχάρκα αρχικά νίκησε τους Ασσυρίους, όταν ξέσπασε πόλεμος το 674 π.Χ. Όμως, το 671 π.Χ. ο Ασσύριος βασιλιάς Εσαρχαδών κατέκτησε τη Μέμφιδα, και ο Ταχάρκα υποχώρησε στα νότια, ενώ ο διάδοχός του και άλλα μέλη της οικογενείας του μεταφέρθηκαν στην Ασσυρία ως αιχμάλωτοι. Όμως, οι ντόπιοι Αιγύπτιοι υποτελείς ηγεμόνες που είχε τοποθετήσει ο Εσσαρχαδών ως «μαριονέτες» δεν μπόρεσαν να κρατήσουν επιτυχώς τον πλήρη έλεγχο, και οΤαχάρκα μπόρεσε να ανακαταλάβει τον έλεγχο της Μέμφιδας. Η εκστρατεία του Εσσαρχαδών εκ νέου το 669 π.Χ. για να εκτοπίσει τον Ταχάρκα εγκαταλείφτηκε όταν ο πρώτος πέθανε στην Παλαιστίνη ενώ βρισκόταν καθοδόν για την Αίγυπτο. Ο διάδοχος του Εσσαρχαδών Ασσουρμπανιπάλ νίκησε όμως τον Ταχάρκα, ο οποίος πέθανε λίγο μετά.
Ο διάδοχος του Ταχάρκα Τανταμανί προσπάθησε να επανακτήσει την Αίγυπτο. Νίκησε τον Νεχώ Α΄, τον υποτελή βασιλιά που είχε εγκαταστήσει ο Ασσουρμπανιπάλ, καταλαμβάνοντας στην πορεία και τις Θήβες. Οι Ασσύριοι, οι οποίοι διατηρούσαν στρατιωτική παρουσία στον βορρά, έστειλαν μεγάλο στρατό στα νότια το 663 π.Χ. ο Τανταμανί εκδιώχτηκε και οι Θήβες λεηλατήθηκαν σε τέτοιο βαθμό που στην πραγματικότητα ποτέ δεν ανέκαμψαν. Ο Τανταμανί καταδιώχτηκε πίσω στη Νουβία, και ποτέ ξανά δεν απείλησε την Ασσυριακή Αυτοκρατορία. Ένας ντόπιος ηγεμόνας, ο Ψαμμήτιχος Α΄ τοποθετήθηκε στον θρόνο ως υποτελής του Ασσουρμπανιπάλ. Οι τελευταίοι δεσμοί μεταξύ του Κους και της Άνω Αιγύπτου κόπηκαν μετά τις εχθροπραξίες μεταξύ των Σαϊτικών βασιλιάδων τη δεκαετία του 590 π.Χ. .
Μετακίνηση στη Μερόη
Ο Ασπέλτα μετακίνηση την πρωτεύουσα στη Μερόη, αρκετά νότια από τη Νάπατα, πιθανόν το 591 π.Χ. . Υπάρχει επίσης πιθανότητα η Μερόη να ήταν πάντα η πρωτεύουσα του Κους.
Ο Martin Meredith πιστεύει ότι η Κουσίτες ηγεμόνες διάλεξαν τη Μερόη μεταξύ του πέμπτου και έκτου καταρράκτη, επειδή ήταν στο άκρο τις ζώνης των θερινών βροχοπτώσεων, και η περιοχή ήταν πλούσια σε σίδηρο και ξυλεία απαραίτητη για τη χύτευσή του. Η τοποθεσία επίσης παρείχε πρόσβαση στις εμπορικές οδούς προς την Ερυθρά Θάλασσα. Το Κους εκτός από χρυσό, ελεφαντόδοντο, και σκλάβους, εμπορευόταν προϊόντα σιδήρου με τους Ρωμαίους. Όμως, το οροπέδιο Μπουτάνα αποψιλώθηκε από τα δέντρα του, αφήνοντας πίσω σωρούς από σκωρία.
Οι Κουσίτες χρησιμοποιούσαν τον τροχό νερού που κινούσαν ζώα για να αυξήσουν την παραγωγή και το πλεόνασμα τροφής, ειδικά κατά την περίοδο του βασιλείου της Νάπατα και της Μερόη.
Ο Στράβωνας περιγράφει έναν πόλεμο με τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα π.Χ. Μετά τις αρχικές νίκες της Κανδάκης Αμανιρενάς εναντίον της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, οι Κουσίτες ηττήθηκαν και η Νάπατα λεηλατήθηκε. Παραδόξως, η καταστροφή της Νάπατα δεν ήταν τελειωτικό χτύπημα για τους Κουσίτες και δεν απέτρεψε την Κανδάκη να εμπλακεί σε αψιμαχίες με τους Ρωμαίους. Όντως, φαίνεται ότι η αυτή επίθεση του Γάιου Πετρόνιου μπορεί να είχε επίδραση δημιουργίας εκδικητικής διάθεσης. Μόλις τρία χρόνια μετά, το 22 π.Χ., μια μεγάλη Κουσιτική δύναμη κινήθηκε βόρεια με την πρόθεση να επιτεθεί στο Κασρ Ιμπρίμ.
Περίοδος Αχαιμενιδών
Οι Αχαιμενίδες κατέλαβαν το Βασίλειο του Κους, ίσως από την εποχή του Καμβύση Β΄ (περίπου 530 π.Χ.), και ακόμα πιο πιθανό από την εποχή του Δαρείου Α΄ (550-486 π.Χ.), ο οποίος αναφέρει την κατάκτηση του Κους («Κουσίγια») στις επιγραφές του.
Περίπου το 300 π.Χ. η μετακίνηση στη Μερόη έγινε πιο ολοκληρωμένη, καθώς η βασιλιάδες άρχισαν να θάβονταν εκεί αντί στη Νάπατα. Μια θεωρία είναι ότι αυτοί άρχισαν να απομακρύνονται από την εξουσία των ιερέων στη Νάπατα. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, ένας Κουσίτης βασιλιάς, ο Εργαμένες, αψήφησε τους ιερείς και έβαλε να τους θανατώσουν. Αυτή η ιστορία μπορεί να αναφέρεται στον πρώτο ηγεμόνα που θάφτηκε στη Μερόη με το παρόμοιο όνομα Αρκαμανί, ο οποίος βασίλεψε πολλά χρόνια μετά που άνοιξε το βασιλικό νεκροταφείο στη Μερόη. Κατά τη διάρκεια αυτής της ίδιας περιόδου, ο Κουσιτικός έλεγχος έφτανε κάπου τα 1.500 χιλιόμετρα κατά μήκος της Κοιλάδας του Νείλου από Αιγυπτιακά σύνορα στον βορρά, μέχρι εκτάσεις μακριά νότια ως το σύγχρονο Χαρτούμ, καθώς και πιθανόν σε εκτάσεις ανατολικά και δυτικά της κοιλάδας.
Θορυβημένος από την προέλαση, ο Πετρώνιος βάδισε ξανά στα νότια και κατάφερε να φτάσει στο Κασρ Ιμπρίμ και να ενισχύσει την άμυνα πριν φτάσουν οι Κουσίτες. Αν και οι αρχαίες πηγές δεν δίνουν περιγραφή της επακόλουθης μάχης, γνωρίζουμε ότι σε κάποιο σημείο η Κουσίτες έστειλαν πρεσβευτές για να διαπραγματευτούν ειρήνη με τον Πετρώνιο. Μέχρι να τελειώσει όμως η δεύτερη αυτή εκστρατεία του, ο Πετρώνιος δεν είχε διάθεση να ασχοληθεί παραπάνω με τους Κουσίτες. Οι τελευταίοι πέτυχαν να διαπραγματευτούν ειρήνη με ευνοϊκούς όρους και το εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών αυξήθηκε. Κάποιοι ιστορικοί, όπως ο Τέοντορ Μόμσεν, έγραψαν ότι κατά την εποχή του Αύγουστου η Νουβία ίσως ήταν εξαρτημένο κράτος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Είναι πιθανόν ότι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας σχεδίαζε πριν από τον θάνατό του το 68 μ.Χ. ακόμα μια προσπάθεια να κατακτήσει το Κους. Ο Νέρωνας έστειλε δύο εκατόνταρχους μέσω του Νείλου μέχρι τον ποταμό Μαχρ ελ Γκαζάλ το 66 μ.Χ. σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει την πηγή του Νείλου. Το Κους άρχισε να φθίνει ως δύναμη ως τον 1ο με 2ο αιώνα μ.Χ., πληγμένο από τον πόλεμο με τους Ρωμαίους και την παρακμή των παραδοσιακών του παραγωγικών δραστηριοτήτων. Ο Χριστιανισμός άρχισε να επιβάλλεται της παλιάς φαραωνικής θρησκείας, και μέχρι το μέσο του 6ου αιώνα το Βασίλειο του Κους είχε εκλείψει.
Γλώσσα
Κατά τη Μεροϊτική περίοδο στη Μερόη και το Σουδάν μιλιόταν η Μεροϊτική γλώσσα (μαρτυρείται από το 300 π.Χ.). Εξαφανίστηκε περίπου το 400 μ.Χ. Η γλώσσα γραφόταν σε δύο μορφές του Μεροϊτικού αλφάβητου: τη μεροϊκή συνεχής γραφή με προέλευση τη δημώδη αιγυπτιακή που χρησιμοποιούνταν για γενική τήρηση αρχείων κ.τ.λ., και τη μεροϊκή ιερογλυφική με προέλευση την αιγυπτιακή ιερογλυφική γραφή, που χρησιμοποιούταν για επιγραφές σε στήλες ή για βασιλικά ή θρησκευτικά έγγραφα. Η γλώσσα δεν είναι απολύτως κατανοητή λόγω της σπανιότητας δίγλωσσων κειμένων. Το παλιότερο δείγμα μεροϊτικής γραφής είναι από 180-170 π.Χ. Τα ιερογλυφικά αυτά βρέθηκαν σε ναό της Βασίλισσας Σχανακντακχετέ. Η μεροϊτική συνεχής γραφή γραφόταν οριζόντια από τα δεξιά στα αριστερά.
Μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ. το νέο ιθαγενές μεροϊτικό αλφάβητο, αποτελούμενο από 23 γράμματα, είχε αντικαταστήσει την αιγυπτιακή γραφή. Η προέλευση του αλφαβήτου ήταν από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά τα οποία χρησιμοποιούνταν για τη γραφή της Μεροϊτικής γλώσσας του Βασιλείου της Μερόης/ Κους. Αναπτύχθηκε κατά την Περίοδο της Νάπατα (περίπου 700–300 π.Χ.),και εμφανίζεται πρώτη φορά τον 2ο αιώνα π.Χ. Για κάποιο καιρό, πιθανόν να χρησιμοποιούταν και για τη γραφή της παλαιάς νουβικής γλώσσας των διάδοχων Νουβικών βασιλείων.
Δεν είναι βέβαιο με πια γλωσσική οικογένεια έχει σχέση η Μεροϊτική γλώσσα. Ο Claude Rilly έχει προτείνει ότι, όπως και η γλώσσα Νομπιίν, ανήκει στο Ανατολικό-Σουδανικές γλώσσες της Νειλό-Σαχάριας οικογένειας γλωσσών. Η Kirsty Rowan αντίθετα προτείνει ότι η Μεροϊτική, όπως η αιγυπτιακή γλώσσα ανήκει στην Αφροασιατική οικογένεια. Βασίζει αυτή τη θέση στο γεγονός ότι οι ήχοι και φωνοτακτική είναι παρόμοια με εκείνα των Αφροασιατικών γλωσσών και όχι όμοια με εκείνα των Νειλό-Σαχάριων γλωσσών.
Κους και Αιγυπτιολογία
Λόγω της εγγύτητας του Βασιλείου του Κους και της αρχαίας Αιγύπτου — με τον πρώτο καταρράκτη στην Ελεφαντίνη να θεωρείται το παραδοσιακό σύνορο των δύο — και καθώς η 25η Δυναστεία εξουσίαζε και τα δύο κράτη τον 8ο αιώνα π.Χ., οι ιστορικοί έχουν σχετίσει στενά τη μελέτη του Κους με την Αιγυπτιολογία, με την υπόθεση ότι η σύνθετη κοινωνικοπολιτική ανάπτυξη των γειτόνων της Αιγύπτου μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα με τους όρους των αιγυπτιακών συστημάτων και προτύπων. Ως αποτέλεσμα, το πολιτικό σύστημα και η οργάνωση του Κους ως ανεξάρτητου αρχαίου βασιλείου δεν έχει τύχει τόσο διεξοδικής προσοχής από τους μελετητές, και παραμένει αρκετή ασάφεια, ειδικά για τις πρώτες περιόδους του κράτους. Ο Edwards έχει προτείνει ότι το πεδίο της μελέτης μπορεί να ωφεληθεί από την αύξηση της αναγνώρισης του Κους ως ξεχωριστού κράτους μόνο του, με διαφορετικές πολιτισμικές συνθήκες, παρά απλά ως δευτερεύων περιφερειακό κράτος της Αιγύπτου και της αιγυπτιακής ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νουβία Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Δήμος Οιχαλίας
Ο Δήμος Οιχαλίας είναι Δήμος της Περιφέρειας Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την συνένωση των προϋπαρχόντων 5 Δήμων, που είχαν συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και οι οποίοι ήταν: Δήμος Μελιγαλά, Δήμος Ανδανίας, Δήμος Δωρίου, Δήμος Οιχαλίας και Δήμος Είρας.
Η έκταση του νέου Δήμου είναι 411,4 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 11.753 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Έδρα του δήμου ορίστηκε ο Μελιγαλάς.
Απογραφή 2011
Ακολουθεί πίνακας με τον πληθυσμό του Δήμου Οιχαλίας, των 5 Δημοτικών Ενοτήτων και της έδρας κάθε Δημοτικής Ενότητας, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Διατελέσαντες Δήμαρχοι
Ακολουθεί πίνακας με τους εκλεγμένους Δημάρχους, του «Καλλικρατικού» Δήμου Οιχαλίας, από το 2011 και μετά. Επίσης μπορείτε να δείτε και τους Δημάρχους του «Καποδιστριακού» Δήμου Οιχαλίας, από το 1999, στον εξωτερικό σύνδεσμο «Διατελέσαντες Δήμαρχοι Οιχαλίας», αμέσως μετά.
Διοικητικές μεταβολές
Ακολουθεί πίνακας με τις διοικητικές μεταβολές του Δήμου Οιχαλίας. Του «Καποδιστριακού» Δήμου Οιχαλίας, το 1997 και του «Καλλικρατικού» Δήμου Οιχαλίας, από το 2010 και μετά.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|[[Ναός Επικούριου Απόλλωνα]] μικρογραφία|Ο [[Ναός Επικούριου Απόλλωνα το 1821 (Dodwell Edward)]] μικρογραφία|Το άγαλμα του [[Θεόδωρος Κολοκοτρώνης|Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στο Ραμοβούνι Μεσσηνίας.]] μικρογραφία|[[Δασοχώρι Μεσσηνίας]]μικρογραφία|[[Άγιος Σώστης Μεσσηνίας]] μικρογραφία|Ο Αγιάννης στον [[Άγιος Σώστης Μεσσηνίας|Άγιο Σώστη Μεσσηνίας]]
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.311199" longitude="21.953430" zoom="11" width="1000" height="500" align="center" />
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου Κατηγορία:Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Κόλπος Φαούλ
Ο Κόλπος Φαούλ (αραβικά : خليج كريهة) είναι κόλπος της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα στα νότια της χώρας. Το βόρειο όριο του κόλπου είναι η χερσόνησος Ρας Μπανάς. στις ακτές του είναι η αρχαία Βερινίκη και η σύγχρονη πόλη Μεντινέτ ελ Χαράς. Στον κόλπο βρίσκονται πολλά κοραλλιογενή νησιά δημοφιλής τουριστικοί προορισμοί. Όλος ο κόλπος αποτελεί τμήμα του εθνικού πάρκου Έλβα.
Ο κόλπος κατά την αρχαιότητα αναφέρεται με τη ονομασία "Ακάθαρτος κόλπος".
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόλποι της Αιγύπτου
ΦΚ Χράντετς Κράλοβε
Η ΦΚ Χράντετς Κράλοβε είναι μια τσεχική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Χράντετς Κράλοβε. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1905 με το όνομα ΣΚ Χράντετς Κράλοβε. Κέρδισε τοΠρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχοσλοβακίας με την πρώτη της συμμετοχή στην ανώτατη κατηγορία τη σεζόν 1959-1960. Η ομάδα αγωνίζεται στην Czech 2. Liga.
Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος συμμετείχε στο Κύπελλο πρωταθλητριών 1960-61, όπου απεκλείστηκε στα προημιτελικά από την Μπαρτσελόνα. Το 1995 κέρδισε το Κύπελλο Τσεχίας και συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, όπου αποκλείστηκε στους 16 από τη Ντιναμό Μόσχας. Την περίοδο 2002-03 υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, αλλά επέστρεψε στην ανώτατη κατηγορία το 2009-10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905 Κατηγορία:ΦΚ Χράντετς Κράλοβε Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχοσλοβακίας
Δαμασκηνός Παπανδρέου
Με το όνομα Δαμασκηνός Παπανδρέου αναφέρονται οι:
Ομομορφισμός δακτυλίων
Έστω (R,+,\cdot) και δύο δακτύλιοι. Μία απεικόνιση ονομάζεται ομομορφισμός δακτυλίων αν ισχύουν τα εξής: για κάθε a,b \in R.
Αν επιπλέον η φ είναι 1-1 θα ονομάζεται μονομορφισμός δακτυλίων, ενώ αν είναι επί θα ονομάζεται επιμορφισμός δακτυλίων. Αν τυχαίνει η φ να είναι 1-1 και επί τότε ονομάζεται ισομορφισμός δακτυλίων.
Παραδείγματα
Κατηγορία:Θεωρία δακτυλίων
Γαιάνθρακας
Οι ορυκτοί άνθρακες εξορύσσονται στα ανθρακωρυχεία.
Γενικά, τους ορυκτούς άνθρακες τους διακρίνουμε σε εκείνους που δεν χρησιμοποιούνται ως καύσιμη ύλη (π.χ. γραφίτης, διαμάντι) και σε εκείνους που χρησιμοποιούνται ως καύσιμη ύλη και στην παραγωγή χημικών ενώσεων. Στους τελευταίους ανήκουν ο ανθρακίτης και γενικά οι λιθάνθρακες, οι φαιάνθρακες (επιμέρους κατηγορία των οποίων είναι ο λιγνίτης) και η τύρφη. Οι μεταξύ τους διαφορές οφείλονται όχι μόνο στην περιεκτικότητα του άνθρακα, του υδρογόνου και του οξυγόνου, αλλά και στην εξωτερική μορφή υπό την οποία απαντώνται. Ειδικότερα η τύρφη χρησιμοποιείται και για τον εμπλουτισμό καλλιεργήσιμων εδαφών.
Όλοι οι γαιάνθρακες περιέχουν τέφρα,(ανόργανα συστατικά) σε ποικίλλουσα ποσότητα, καθώς και ίχνη νερού (υγρασία). Ακόμα περιέχουν φωσφορικό οξύ σε μηδαμινές ποσότητες, θείο ενωμένο με σίδηρο και, εν μέρει, οργανικό, το οποίο και είναι το περισσότερο ανεπιθύμητο συστατικό τους. Η περιεκτικότητα θείου στους γαιάνθρακες υποβιβάζει τη ποιότητά τους. Σ΄ αυτό οφείλεται και κατά μέγα μέρος η μειονεκτικότητα των φαιανθράκων (που περιέχουν σημαντικές ποσότητες θείου), έναντι των λιθανθράκων.
Τέλος, οι γαιάνθρακες αποτελούνται από μίγματα πολυσυμπυκνωμένων ενώσεων άνθρακα, υδρογόνου, οξυγόνου και αζώτου. Ο γραφίτης και το διαμάντι είναι σχεδόν τελείως καθαροί άνθρακες (άνω του 99%). Οι ως καύσιμη ύλη χρησιμοποιούμενοι γαιάνθρακες διαιρούνται ανάλογα εκ της περιεκτικότητας σε άνθρακα σε: ανθρακίτη, λιθάνθρακες, φαιάνθρακες (λιγνίτες) και τύρφη.
Από πετρολογικής άποψης, το διαμάντι είναι ορυκτό που ανευρίσκεται σε Πυριγενή πετρώματα, ο γραφίτης είναι ορυκτό μεταμορφωσιγενούς προέλευσης, ενώ οι υπόλοιποι ορυκτοί άνθρακες είναι ιζηματογενή πετρώματα.
Οι καύσιμοι γαιάνθρακες μαζί με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αποτελούν τα ορυκτά καύσιμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιζηματογενή πετρώματα Κατηγορία:Ορυκτά καύσιμα
ΦΚ Χβέζντα Χεμπ
Η ΦΚ Χβέζντα Χεμπ είναι μια τσεχική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Χεμπ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1951 και επανιδρύθηκε το 2001 μετά από μια πτώχευση το 1996. Η ομάδα αγωνίστηκε για 13 χρόνια στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχοσλοβακίας, από το 1979 έως το 1992 και έπαιξε τρεις φορές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας, τερματίζοντας 4η την περίοδο 1993-94. Αγωνίζεται στην Karlovarský kraj (Carlsbad Region), το οποίο είναι το πέμπτο επίπεδο του τσεχικού πρωταθλήματος.
Η ομάδα έχει επίσης μία συμμετοχή στο Μιτρόπα Καπ in 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951 Κατηγορία:ΦΚ Χβέζντα Χεμπ
Βεστερός ΣΚ
Η Βεστερός ΣΚ είναι μια σουηδική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βεστερός. Ιδρύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1904. Συμμετέχει στην τρίτη κατηγορία Σουηδίας. Έδρα της ομάδας είναι το Swedbank Park, χωρητικότητας 7044 θεατών. Η ομάδα έχει μια συμμετοχή στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας και 13 στη δεύτερη κατηγορία.
Ναός Α στον Σελινούντα
Ο Ναός Α στον Σελινούντα της Σικελίας είναι αρχαίος ελληνικός ναός.
Περιγραφή
Βρίσκεται μαζί με έναν άλλο στο νοτιοδυτικό άκρο της Ακρόπολης του Σελινούντα. Ο στερεοβάτης του έχει διαστάσεις 42 x 18 μέτρα περίπου. Η μικρή πλευρά φέρει έξι κίονες, ενώ η μεγάλη πλευρά έχει 14 κίονες.
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Σελινούντας Σικελίας
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1841
Οι δημοτικές εκλογές του 1841 διενεργήθηκαν στις αρχές Μαρτίου μέχρι και τις 5 Μαρτίου. Συνοδεύτηκαν από παράνομες και βίαιες πράξεις, για αυτό πολλοί πολίτες υπέβαλαν το αίτημα ακύρωσης των εκλογών.
Πηγές
1841
Χριστιανισμός στη Μαυριτανία
Ο Χριστιανισμός στη Μαυριτανία αποτελεί μικρή μειονότητα και τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία μετά το Ισλάμ. Όλοι από τους περίπου 4.500 Καθολικούς στη χώρα ανήκουν στη μοναδική επισκοπή της, την Επισκοπή του Νουακσότ. Στη Μαυριτανία υπάρχουν αρκετές αφρικανικές εκκλησίες για ομογενείς, αν και δεν υπάρχουν περισσότεροι από 200 προτεστάντες στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των ξένων.
Παρά τον αυστηρό νόμο κατά της κήρυξης του Ευαγγελίου, η χριστιανική κοινότητα της Μαυριτανίας αυξάνεται και υπολογίζεται ότι υπάρχουν 400–1.000 Χριστιανοί Μαυριτανοί. Για μια περίοδο οκτώ μηνών το Miracle Channel, ένα νορβηγοσουηδικό χριστιανικό κανάλι, μετέδιδε μυστικές χριστιανικές συγκεντρώσεις στην έρημο της Μαυριτανίας με περισσότερα από 160 άτομα.
Δίωξη
Η διανομή της χριστιανικής βιβλιογραφίας και η κήρυξη του Ευαγγελίου σε μη μουσουλμάνους απαγορεύονται από το νόμο. Οι Βίβλοι σπανίως τυπώνονται ή διανέμονται. Η κρατική καταπίεση περιελάμβανε τη σύλληψη χριστιανών της Μαυριτανίας λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων και το κλείσιμο των εκκλησιών. Η μεταστροφή από το Ισλάμ σε διαφορετική θρησκεία τιμωρείται με θάνατο και άλλες θρησκείες δεν αναγνωρίζονται από το κράτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Μαυριτανίας
C3H6O2
Ο μοριακός τύπος C3H6O2 (με μοριακή μάζα 74,08 amu), που αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα (συνολικά) 34 ισομερή θέσης (+13 στεροϊσομερή = 47 συνολικά):
Ενώσεις με 5μελή δακτύλιο
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Ναός της Ήρας (Μεταπόντιο)
Ο Ναός της Ήρας ή Ναός των Παλατινών Πινάκων ή στα ιταλικά Tavole palatine είναι αρχαίος ελληνικός ναός δωρικού ρυθμού που ήταν κτισμένος στο Μεταπόντιο, αποικία των αρχαίων Αχαιών στον κόλπο του Τάραντα στην Μεγάλη Ελλάδα.
Περιγραφή
Ο αρχαιολογικός χώρος περιέχει τα ερείπια δύο ναών, που ανάγονται από το 570 π.Χ. ως το 480 π.Χ. Ο πρώτος ίσως να ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Ο δεύτερος, από τον οποίο σώζονται δεκαπέντε κίονες, είναι ο ναός της Ήρας. Βρίσκεται έξω από την αρχαία πόλη του Μεταπόντιου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία Κατηγορία:Ναοί της Ήρας Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Ρόσουου
Το ρόσουου (πολωνικά: rosół) είναι παραδοσιακή πολωνική μη συμπυκνωμένη σούπα με ζωμό κρέατος ή/και λαχανικών.
Φτιάχνεται από πουλερικά (συχνότερα κοτόπουλο ή, λιγότερο συχνά, καπόνι ), βοδινό, αρνίσιο κρέας (π.χ. στην Σιλεσία του Τσιέσιν ) ή περιστέρια στην Άνω Σιλεσία. Σερβίρεται με λεπτά ζυμαρικά, μακαρόνια κορδέλες ή χυλοπίτες, με πατάτες ή με μάτσο. Στο Σιλεσία του Τσιέσιν, το ρόσουου σερβίρεται επίσης με ζυμαρικά από συκώτι. Στο πρώτο βιβλίο μαγειρικής που εκδόθηκε το 1682 στην Πολωνία, Compendium ferculorum, albo zebranie potraw, υπήρχε μια συνταγή για πολωνικό ζωμό.
Το ρόσουου είναι ένα πιάτο που χρειάζεται σχετικά πολύ χρόνο για να ετοιμαστεί. Η προετοιμασία περιλαμβάνει το μαγείρεμα του κρέατος με ένα σετ λαχανικών μιρεπουά. Για να ετοιμάσετε έναν νόστιμο και απαραίτητο ρόσουου, ξεκινήστε να μαγειρεύετε τα υλικά με κρύο νερό και να σιγά σιγά να βράζει. Αυτός ο τρόπος μαγειρέματος σημαίνει ότι τα περισσότερα από τα συστατικά που περιέχονται στο κρέας και τα λαχανικά μεταφέρονται στο ρόσουου, ο οποίος μετά το καρύκευμα γίνεται ζωμός. Το ρόσουου είναι επίσης ένα ημικατεργασμένο προϊόν - η βάση για την παρασκευή πολλών άλλων σουπών, μεταξύ των οποίων: κριθαρόσουπα για ζωμό, σούπα λαχανικών για ζωμό, παντζαρόσουπα για ζωμό.
Η σούπα δημιουργήθηκε αρχικά ως αποτέλεσμα του μακροχρόνιου μαγειρέματος του κρέατος σε νερό, το οποίο στα παλιά χρόνια συντηρούνταν με αλάτισμα και ξήρανση. Το αφέψημα αυτό ονομαζόταν rozsół, από το οποίο προέρχεται η σημερινή ονομασία. Το ρόσουου είναι ένα από τα εθνικά πολωνικά πιάτα.
Στην Πολωνία, κατά τη διάρκεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, το ρόσουου έγινε δημοφιλής, είναι ένα από τα πιάτα που υποδεικνύονται ως παραδοσιακά και τυπικά για ένα κυριακάτικο δείπνο ή γιορτή μαζί με κότλετ σχαμπόβι. .
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνικές σούπες
Stade Bordeaux-Atlantique
Η Stade Bordeaux-Atlantique είναι η ονομασία της εταιρείας η οποία διαχειρίζεται το Stade Matmut-Atlantique.
Η Stade Bordeaux-Atlantique είναι από κοινού θυγατρική των ομίλων Vinci και Fayat.
Το Matmut-Atlantique χρηματοδοτείται υπό την μορφή σύμπραξης δημοσίου-ιδιώτη (PPP) μεταξύ του Δήμου του Μπορντό και της εταιρείας « Stade Bordeaux-Atlantique » (ιδιοκτησίας, με ισόποσα ποσοστά, των Vinci και Fayat).
Το συμβόλαιο συνεργασίας προβλέπει την ανάθεση, για χρονική διάρκεια 30 ετών μετά την ολοκλήρωση της ανέγερσης του νέου γηπέδου, στην εταιρεία Stade Bordeaux-Atlantique την επιστασία των συμπληρωματικών εργασιών που θα πραγματοποιούνταν έως τις 30 Απριλίου 2015 (ο σχεδιασμός, η λήψη όλων των απαραίτητων αδειών, η τμηματική χρηματοδότηση, η κατασκευή), την ευθύνη των απαραίτητων μελλοντικών εργασιών συντήρησης-ανακαίνισης του γηπέδου, την συντήρηση και την διατήρηση, καθώς και την εκμετάλλευση του νέου γηπέδου (συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ονοματοδοσίας του γηπέδου).
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2015, το γήπεδο έλαβε την ονομασία Matmut-Atlantique, σύμφωνα με την αρχή του naming (ή ονοματοδοσία), έναντι ετήσιου ποσού της τάξεως των 2 εκατομμυρίων € για διάστημα 10 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας
ΑΦΚ Έσκιλστουνα
Η ΑΦΚ Έσκιλστουνα είναι μια σουηδική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την ομώνυμη πόλη Έσκιλστουνα. Έδρα της ομάδας είναι το γήπεδο Τουναβάλλεν, χωρητικότητας 7.800 θεατών.
Ιστορία ίδρυσης
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του ιστορικού συλλόγου Βέσμπι ΙΚ (έτος ίδρυσης 1924), με έδρα τη συνοικία Ούπλαντς Βέσμπι της Στοκχόλμης, συγχωνεύτηκε το 2005 με τη νεοφώτιστη στη Σούπερεταν (δεύτερη κατηγορία) ΦΚ Καφέ Όπερα, ομάδα που ιδρύθηκε το 1991 από τον Ιταλό ιδιοκτήτη του ομώνυμου καφέ-νυχτερινού κέντρου της Στοκχόλμης, σχηματίζοντας την ΦΚ Βέσμπι Γιουνάιτεντ, η οποία "κληρονόμησε" το δικαίωμα συμμετοχής στη Σούπερεταν. Το 2007 ένας Ρώσος επιχειρηματίας ίδρυσε την Αθλέτικ ΦΚ, η οποία το 2010 εξαγόρασε την ΦΚ Βέσμπι Γιουνάιτεντ, συμμετέχοντας στη θέση αυτής στη "Ντιβίζιον 1" (τρίτη κατηγορία). Το 2012 η Αθλέτικ ΦΚ μετονομάστηκε σε ΑΦΚ Γιουνάιτεντ, ενώ μετά το τέλος της σεζόν 2013 μετέφερε την έδρα της από το Βέσμπι στο γήπεδο Σκύτεχολμς Ίντροτσπλατς στη Σόλνα. Η Βέσμπι ΙΚ με την ευκαιρία αυτή επανασύστησε ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο όμως πέντε χρόνια αργότερα, το 2018 ανέστειλε τη λειτουργία του λόγω πτώχευσης. Η ΑΦΚ Γιουνάιτεντ μετά το τέλος της σεζόν 2016 άλλαξε το όνομά της σε ΑΦΚ Έσκιλστουνα και μετέφερε την έδρα της στο γήπεδο Τουναβάλλεν της Έσκιλστουνα, μιας πόλης που επί περίπου μισό αιώνα δεν είχε ποδοσφαιρική ομάδα στις δύο ανώτερες κατηγορίες. Άλλωστε η μετακίνηση της ομάδας στην Έσκιλστουνα προέκυψε κατόπιν πρωτοβουλίας-πρόσκλησης του τοπικού συλλόγου Έσκιλστουνα Σίτι ΦΚ (Eskilstuna City FC), ο οποίος ενσωμάτωσε το ανδρικό τμήμα του στην ΑΦΚ Έσκιλστουνα, ασχολούμενος πλέον μόνο με τμήματα υποδομής.
Αγωνιστική ιστορία
Τη σεζόν 2016 η ΑΦΚ Γιουνάιτεντ κατέλαβε τη δεύτερη θέση στη Σούπερεταν και κέρδισε την άνοδό της για πρώτη φορά στην Άλσβενσκαν, όπου αγωνίστηκε το 2017 με τη νέα της πλέον επωνυμία ΑΦΚ Έσκιλστουνα. Στην πρώτη της σεζόν στην ανώτατη κατηγορία κατέλαβε την 16η (τελευταία) θέση και υποβιβάστηκε, επιστρέφοντας για τη σεζόν 2018 στη Σούπερεταν, όπου κατέλαβε την 3η θέση και το δικαίωμα διεκδίκησης της ανόδου σε διπλούς αγώνες μπαράζ. Εκεί κατάφερε να κερδίσει μέσα από τις αναμετρήσεις με τη 14η της Άλσβενσκαν Μπρομαποϊκάρνα την άμεση επάνοδό της για τη σεζόν 2019, από όπου όμως υποβιβάστηκε εκ νέου καταλαμβάνοντας και πάλι την τελευταία 16η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2007
Κακαόδεντρο
Ποικιλίες και χρήσεις των καρπών
Ειδικά για το γνήσιο κριόγιο έχουν γίνει προσπάθειες στη ζούγκλα τής Βενεζουέλας να βρεθεί το γενετικώς πιο γνήσιο κακαόδεντρο και να εδραιωθεί μια εμπορική ονομασία και αγορά ανωτέρας ποιότητας κακάου. Ο τύπος του κριόγιο είναι ο ευγενέστερος από όλους, και εμπεριέχει μόνο μικρές ποσότητες πολυφενολών, για αυτό δεν είναι τόσο πικρός όπως οι άλλες ποικιλίες κακάο. Η γεύση του είναι μαλακή και αφήνει αισθητά αρώματα αμυγδάλου και μάνγκο. Έτσι τα προϊόντα του χρειάζονται μόνο μικρές ποσότητες ζάχαρης. Αλλά κάθε ποιότητα έχει και την τιμή της. Τα συνηθισμένα κακάο από Αφρική ή Αμερική κοστίζουν για την αγορά της Ευρώπης $500 τον τόνο και το γνήσιο κριόγιο $1500.
Επίσης υπάρχουν και άλλα καλά κακάο όπως είναι το φοραστέρο από το Εκουαδόρ με την ονομασία: Νacional (arriba).
Πηγές
Κατηγορία:Στερκουλιοειδή (κατά Cronquist) Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Κεντρικής Αμερικής
Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ
Ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ (κατά κόσμον Γεώργιος Παπανικολάου) είναι Έλληνας θεολόγος, Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, πρώην Επίσκοπος Διαυλείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και πρώην Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1976. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1999. Το 2001 έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα από τη Θεολογική Σχολή Φριβούργου της Ελβετίας και από το Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Σαμπεζύ της Γενεύης.
Χειροτονήθηκε διάκονος στις 18 Φεβρουαρίου 1996 από τον τότε Επίσκοπο Διαυλείας και μετέπειτα Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνό και πρεσβύτερος στις 30 Μαΐου 2002 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο. Υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Θησείου και ως πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, από το 2009 έως την εκλογή του.
Στις 7 Οκτωβρίου 2011, εξελέγη Επίσκοπος Διαυλείας από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ακολούθως, τοποθετήθηκε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 9 Οκτωβρίου 2011 χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου Αθηνών επίσκοπος Διαυλείας, βοηθός επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Στις 10 Οκτωβρίου 2014 εξελέγη Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας. Η ενθρόνισή του έγινε την 1η Νοεμβρίου 2014, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Αναργύρων της Νέας Ιωνίας.
Στις 19 Νοεμβρίου 2019, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, η Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας μετονομάστηκε σε Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος, με τον Μητροπολίτη Γαβριήλ να παίρνει τον αυτό τίτλο.
Παραπομπές
Παπανικολάου Παπανικολάου Παπανικολάου
Ουπόλου
Το Ουπόλου είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των νησιών Σαμόα, μετά το Σαβάι, το οποίο σχηματίστηκε από ένα βασαλτικό ασπιδοειδές ηφαίστειο που αναδύεται από τον πυθμένα του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού. Το νησί έχει μήκος 75 χιλιόμετρα και έχει έκταση 1.125 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Με 143.418 κατοίκους (2011), είναι μακράν το πιο πυκνοκατοικημένο νησί των Σαμόα. Το Ουπόλου βρίσκεται νοτιοανατολικά του Σαβάι. Η Απία, η πρωτεύουσα, βρίσκεται στη μέση της βόρειας ακτής ενώ το Διεθνές Αεροδρόμιο Φαλεόλο βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νησιού. Δεν έχουν καταγραφεί ηφαιστειακές εκρήξεις στο νησί, αν και υπάρχουν ενδείξεις για τρεις ροές λάβας, που χρονολογούνται από μερικές εκατοντάδες έως μερικές χιλιάδες χρόνια πριν.
Κατά την εκδοχή των Σαμόα της πολυνησιακής μυθολογίας, η Ουπόλου ήταν η πρώτη γυναίκα στο νησί.
Ιστορία
Το 1841, στο νησί έλαβε χώρα ο βομβαρδισμός του Ουπόλου, ένα περιστατικό κατά τη διάρκεια της εξερευνητικής αποστολής των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο σκωτσέζος συγγραφέας Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον κατείχε μια έκταση 400 στρεμμάτων στο χωριό Βαϊλίμα στο Ουπόλου. Πέθανε εκεί το 1894 και είναι θαμμένος στην κορυφή του όρους Vaea με θέα στο πρώην κτήμα του. Το κτήμα Βαϊλίμα αγοράστηκε το 1900 για να χρησιμεύσει ως επίσημη κατοικία του Γερμανού κυβερνήτη των Γερμανικών Σαμόα. Όταν οι Βρετανοί ανέλαβαν τη διακυβέρνηση των νησιών, κατέσχεσαν το κτήμα και το χρησιμοποίησαν για την ίδια χρήση. Αργότερα χρησίμευσε ως κατοικία του διαχειριστή της Νέας Ζηλανδίας και, μετά την ανεξαρτησία, για τον αρχηγό κράτους των Σαμόα.
Τσουνάμι 2009 Σαμόα
Το νησί Ουπόλου επλήγη από ένα τσουνάμι στις 06:48:11 τοπική ώρα στις 29 Σεπτεμβρίου του 2009 (17:48:11 UTC). Σύμφωνα με πληροφορίες, καταστράφηκαν είκοσι χωριά στη νότια πλευρά του Ουπόλου, συμπεριλαμβανομένης της Λέπα, της έδρας του πρωθυπουργού των Σαμόα, Tuilaepa Lupesoliai Sailele Malielegaoi. Στη Λέπα, μόνο η εκκλησία και η πινακίδα καλωσορίσματος του χωριού παρέμειναν όρθια μετά την καταστροφή.
Άγρια Ζωή
Ένα εξαιρετικά μικρό είδος αράχνης ζει στο Ουπόλου. Σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, η αράχνη έχει το μέγεθος μιας τελείας σε μια τυπωμένη σελίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Σαμόα
Βουαντίσουαφ Άντερς
μικρογραφία|300x300εσ| Φωτογραφία σύλληψης από το [[Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων|ΛΚΕΥ μετά τη σύλληψη του Άντερς το 1940]] δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η ταφόπετρα του Στρατηγού Άντερς στο Πολωνικό Πολεμικό Κοιμητήριο στο [[Μόντε Κασίνο στην Ιταλία.]] δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Το Πολωνικό Πολεμικό Κοιμητήριο στο Μόντε Κασίνο στην Ιταλία Ο Βουαντίσουαφ Άλμπερτ Άντερς (πολωνικά: Władysław Albert Anders) (11 Αυγούστου 1892 - 12 Μαΐου 1970) ήταν στρατηγός στον Πολωνικό Στρατό και, αργότερα στη ζωή, πολιτικός και εξέχον μέλος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης στο Λονδίνο.
Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Άντερς γεννήθηκε στο χωριό Κροσνιεβίτσε, εξήντα μίλια δυτικά της Βαρσοβίας, σε ότι ήταν τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του ήταν ο Άλμπερτ Άντερς και η μητέρα του η Ελίζαμπεθ (το γένος Τάουχερτ).
Και οι δύο γονείς του ήταν βαλτικής-γερμανικής καταγωγής και βαφτίστηκε ως μέλος της Προτεσταντικής Ευαγγελικής Εκκλησίας της Εξομολόγησης του Άουγκσμπουργκ στην Πολωνία. Ο Άντερς είχε τρία αδέλφια - τον Κάρολ, τον Ταντέους και τον Γέζι, όπου όλοι τους ακολούθησαν καριέρα στο στρατό. Ο Άντερς παρακολούθησε ένα τεχνικό λύκειο στη Βαρσοβία και αργότερα σπούδασε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Ρίγας, όπου έγινε μέλος της πολωνικής φοιτητικής αδελφότητας «Arkonia». Μετά την αποφοίτησή του, ο Άντερς έγινε δεκτός στη Ρωσική Στρατιωτική Σχολή για έφεδρους αξιωματικούς. Ως νεαρός αξιωματικός, υπηρέτησε στο 1ο Σύνταγμα Λογχοφόρων Κρεχοβιέτσκι του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όταν η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το Νοέμβριο του 1918, εντάχθηκε στον νεοσυσταθέν Πολωνικό Στρατό. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου του 1919-1921 διοίκησε το 15ο Σύνταγμα Ουλάνων του Πόζναν και του απονεμήθηκε ο Ασημένιος Σταυρός του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Μετά τον πόλεμο, ο Άντερς συνέχισε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Γαλλία στην στρατιωτική σχολή Saint-Cyr και μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στην Πολωνία, όπου υπηρέτησε στο γενικό προσωπικό του Πολωνικού Στρατού υπό τον Στρατηγό Ταντέους Γιόρνταν-Ροζβαντόφσκι (Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου από το 1920 έως 1921).
Ο Άντερς αντιτάχθηκε στο Πραξικόπημα του Μαΐου του Γιούζεφ Πιουσούτσκι στην Πολωνία το 1926, αλλά σε αντίθεση με τον Γιόρνταν-Ροζβαντόφσκι, απέφυγε τη δίωξη από το καθεστώς Σανάτσια που ανέλαβε την εξουσία μετά το πραξικόπημα. Ο Πιουσούτσκι τον έκανε διοικητή μιας ταξιαρχίας ιππικού το 1931 και προήχθη στη θέση του στρατηγού τρία χρόνια αργότερα.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Άντερς διοίκησε την Ταξιαρχία Ιππικού Νοβογκρούντζκα κατά την εισβολή στην Πολωνία του Γερμανικού Στρατού το Σεπτέμβριο του 1939 και αμέσως μπήκε στη δράση, συμμετέχοντας στη Μάχη της Μουάβα. Μετά την κατάρρευση του Πολωνικού Βόρειου Μετώπου, η ταξιαρχία αποσύρθηκε προς τη Βαρσοβία και επίσης πολέμησε ενάντια στους Γερμανούς γύρω από το Μινσκ Μαζοβιέτσκι και στη δεύτερη φάση της Μάχης του Τομάσουφ Λουμπέλσκι. Αφού έμαθε για τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, ο Άντερς υποχώρησε νότια με κατεύθυνση στο Λβουφ (τωρινό Λβιβ), ελπίζοντας να φτάσει στα ουγγρικά ή ρουμανικά σύνορα, αλλά αναχαιτίστηκε από τις σοβιετικές δυνάμεις και συνελήφθη στις 29 Σεπτεμβρίου, αφού πληγώθηκε δύο φορές.
Αρχικά φυλακίστηκε στο Λβουφ και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη φυλακή Λουμπιάνκα στη Μόσχα στις 29 Φεβρουαρίου 1940. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Άντερς ανακρίθηκε, βασανίστηκε και παροτρύνθηκε ανεπιτυχώς να ενταχθεί στον Κόκκινο Στρατό.
Μετά την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα και την υπογραφή της Συμφωνίας Σικόρσκι-Μάισκι, ο Άντερς απελευθερώθηκε από τους Σοβιετικούς με σκοπό να σχηματίσει έναν Πολωνικό Στρατό για να πολεμήσει ενάντια στους Γερμανούς παράλληλα με τον Κόκκινο Στρατό. Η συνεχιζόμενη τριβή με τους Σοβιετικούς για πολιτικά ζητήματα καθώς και οι ελλείψεις όπλων, τροφίμων και ενδυμάτων, οδήγησε στην τελική απομάκρυνση των ανδρών του Άντερς - γνωστός ως Στρατός του Άντερς - μαζί με ένα σημαντικό απόσπασμα Πολωνών πολιτών που είχαν απελαθεί στην ΕΣΣΔ από την υπό σοβιετική κατοχή Πολωνία, μέσω του Περσικού Διαδρόμου στο Ιράν, το Ιράκ και τελικά στην Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή. Η εκκένωση, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1942, βασίστηκε στην βρετανική-σοβιετική-πολωνική κατανόηση. Οι εμπλεκόμενοι στρατιώτες εκκενώθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση και έφτασαν στο Ιράν προς την Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή, όπου πέρασαν υπό βρετανική διοίκηση. Εκεί, ο Άντερς σχημάτισε και διοίκησε το 2ο Σώμα Πολωνικού Στρατού, ενώ συνέχισε να αγωνίζεται για την απελευθέρωση Πολωνών υπηκόων που βρίσκονται ακόμη στη Σοβιετική Ένωση.
Το 2ο Σώμα Πολωνικού Στρατού έγινε μια σημαντική τακτική και επιχειρησιακή μονάδα των Πολωνικών Ένοπλων Δυνάμεων στη Δύση. Ο Άντερς διοίκησε το Σώμα καθ΄ όλη τη διάρκεια της Ιταλικής Εκστρατείας, καταλαμβάνοντας το Μόντε Κασίνο στις 18 Μαΐου 1944 και αργότερα πολέμησε στη Γοτθική Γραμμή και στην τελευταία επίθεση της άνοιξης.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τον πόλεμο, η εγκατεστημένη από τους Σοβιετικούς κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας του στέρησε την πολωνική υπηκοότητα και τον στρατιωτικό του βαθμό. Ο Άντερς, ωστόσο, ήταν πάντα απρόθυμος να επιστρέψει σε μια υπό σοβιετική κυριαρχία Πολωνία, όπου πιθανότατα θα φυλακιζόταν και ενδεχομένως να εκτελούταν, και έτσι παρέμεινε στη Βρετανία. Ήταν διακεκριμένος στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο και έγινε γενικός επιθεωρητής των πολωνικών δυνάμεων στην εξορία, καθώς και εργάστηκε για λογαριασμό διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων και οργανώσεων πρόνοιας.
Το βιβλίο του για τις εμπειρίες του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Ένας Στρατός στην Εξορία, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από το MacMillan & Co του Λονδίνου το 1949.
Πέθανε στο Λονδίνο στις 12 Μαΐου 1970, όπου το σώμα του βρίσκεται στην Εκκλησίας του Αγίου Ανδρέα Μπόμπολα και πολλοί από τους πρώην στρατιώτες του και τις οικογένειές τους ήρθαν να αποτίσουν τα τελευταία σεβασμό. Θάφτηκε, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, ανάμεσα στους πεσόντες στρατιώτες του από το 2ο Σώμα Πολωνικού Στρατού στο Πολωνικό Νεκροταφείο Πολέμου στο Μόντε Κασίνο της Ιταλίας.
Μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία το 1989, η ιθαγένεια και ο στρατιωτικός του βαθμός αποκαταστάθηκαν μετά θάνατον.
Πολλά προσωπικά αντικείμενα που κάποτε ανήκαν στον Άντερς εκτίθενται στο Πολωνικό Ινστιτούτο και Μουσείο Σικόρσκι στο Λονδίνο.
Τον Ιούνιο του 2021, η προτομή του Στρατηγού Άντερς, την οποία σχεδίασε ο Άντζεϊ Πιτίνσκι, παρουσιάστηκε επίσημα στο Εθνικό Μουσείο Στρατού του Λονδίνου.
Προσωπική ζωή
Ο Άντερς παντρεύτηκε δύο φορές. Είχε δύο παιδιά με την πρώτη του σύζυγο, Ιρένα Μάρια Γιόρνταν-Κρακόφσκα (1894 - 1981) - μια κόρη, την Άννα (1919 - 2006) και έναν γιος, τον Τζορτζ (1927 - 1983).
Το 1948, παντρεύτηκε την ηθοποιό και τραγουδίστρια Ιρένα Γιαροσιέβιτς, πιο γνωστή με το σκηνικό της όνομα Ρενάτα Μπογκντάνσκα (Renata Bogdańska), με την οποία είχε μια κόρη, την Άννα Μάρια (γενν. 1950).
Μετάλλια
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η αίθουσα Βουαντίσουαφ Άντερς στο [[Πολωνικό Ινστιτούτο και Μουσείο Σικόρσκι, Λονδίνο]] δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Προτομή του Άντερς στο [[Μουσείο Πολωνικού Στρατού στη Βαρσοβία]] δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Ο Άντερς απεικονίζεται στο [[Μνημείο για τη Μάχη του Μόντε Κασίνο (Βαρσοβία)|Μνημείο για τη Μάχη του Μόντε Κασίνο στη Βαρσοβία]] Ο Άντερς έλαβε πολλά βραβεία και διακοσμήσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Αξίας με Ξίφη (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Επίτιμοι Σύντροφοι του Τάγματος του Λουτρού Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματους του Αγίου Βλαδίμηρου, 4η τάξη Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος του Αγίου Σάββα Κατηγορία:Αποδέκτες του Πολεμικού Σταυρού για Στρατιωτική Αξία Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Λέοντος Κατηγορία:Διοικητές της Λεγεώνας της Αξίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αγίας Άννας, 2η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Γαλλικού Πολεμικού Σταυρού Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Στανίσλαου (Οίκος των Ρομανώφ) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Βασίλης I. Γουλανδρής
Ο Βασίλης Γουλανδρής (1886 - 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός και εφοπλιστής.