cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάσος Αριστοτέλους
Το 1961 τον κάλεσε η Ομόνοια Λευκωσίας (μαζί με τον Πανίκο Κρυστάλλη) να ενισχύσει την ομάδα σε φιλικά παιχνίδια που έδωσε στη Βουλγαρία και στη Σοβιετική Ένωση.
Το 1960 συμμετείχε στους δύο πρώτους αγώνες της Εθνικής Κύπρου. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Νέας Σαλαμίνας που συμμετείχε στην Εθνική Κύπρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Λάντσο Τορινέζε
Το Λάντσο Τορινέζε (ιταλικά: Lanzo Torinese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ελληνική ναυτιλία
Η Ελλάδα είναι από παράδοσης ένα ναυτιλιακό έθνος, καθώς η ναυτιλία είναι αναμφισβήτητα η παλαιότερη μορφή απασχόλησης των Ελλήνων και αποτελεί βασικό στοιχείο της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας από την αρχαιότητα. Σήμερα, η ναυτιλία είναι η σημαντικότερη βιομηχανία της χώρας (αξίας 251,1 δισ. ευρώ το 2015). Αποτελεί το 6,5% του ΑΕΠ, απασχολεί περίπου 290,000 ανθρώπους (7% του εργατικού δυναμικού) και τα εισιτήρια από τη ναυτιλία είναι περίπου το 1/3 του εμπορικού ελλείμματος του έθνους. Το 2015, το Ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό χειρίστηκε τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, από πλευράς χωρητικότητας, με συνολικό DWT 334.649.089 τόνων και στόλο 5.226 ελβετικών πλοίων, σύμφωνα με το Lloyd's List. Η Ελλάδα κατατάσσεται επίσης στην κορυφή για όλα τα είδη πλοίων, συμπεριλαμβανομένου πρώτη για τα δεξαμενόπλοια και τα μπαλκ κάριερ.
Πολλές ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες έχουν την έδρα τους είτε στην Αθήνα είτε στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, και διοικούνται από ελληνικές παραδοσιακές ναυτιλιακές οικογένειες που είναι αξιοσημείωτες για τον μεγάλο πλούτο και την επιρροή τους στη διεθνή ναυτιλιακή βιομηχανία, όπως οι Βαρδινογιάννης, Λάτσης, Λιβανός, Αγγελικούσης, Νιάρχος, Αγγελόπουλος και Γουλανδρής. Ο 7ος Γενικός Γραμματέας (2003-2011) του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας ήταν ο Ευθύμιος Μητρόπουλος.
Κυβερνείο Μπεχέιρα
To Κυβερνείο Μπεχέιρα (μτφ : Κυβερνείο της λίμνης) (αραβικά :محافظة البحيرة‎ Moḥafzet el Beḥēra ) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Έχει πληθυσμό 4.737.129 κατοίκους κι έκταση 10.130 τ.χλμ.. Βρίσκεται στο Δέλτα του Νείλου με πρωτεύουσα την Νταμανχούρ.
Ελληνική ναυτιλία
Οθωμανική εποχή και μεταγενέστερα
300px|thumb|Άποψη της [[Ύδρα|Ύδρας.]] 300px|thumb|Λιμάνι του [[Γαλαξίδι|Γαλαξίδίου.]] Κατά την Τουρκοκρατία, η συμμετοχή των Ελλήνων στο θαλάσσιο εμπόριο ήταν επίσης αξιόλογη, κυρίως στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ από τον 16ο αιώνα επεκτάθηκαν προς τη Δυτική Ευρώπη, εξάγοντας σιτηρά, παρ όλες τις σκοπέλους που έθεταν οι οθωμανικές αρχές στο εμπόριο. Αργότερα, οι Έλληνες έμποροι αύξησαν την επιρροή τους, καθώς προμήθευαν στα Βαλκάνια πρώτες ύλες, καταλήγοντας, εν τέλει, μεσάζοντες. Κατά τον 18ο αιώνα, η αύξηση της οικονομικής και πολιτικής δύναμης των Φαναριώτων στην Κωνσταντινούπολη βοήθησε στην περαιτέρω επέκταση της ελληνικής ναυτιλιακής δραστηριότητας στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ήταν επίσης σε θέση να συναγωνίζεται τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες λόγω της εξασθένησης της επιρροής τους από πολέμους και την προστασία του ελληνικού ναυτικού από τη Ρωσική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή.
Κυβερνείο Μπεχέιρα
Ιστορία
Στην απογραφή του 1913 είχε 798.473 κατοίκους κι έκταση 4.468 τ.χλμ. . Στην απογραφή του 1937 είχε 1.060.882 κατοίκους κι έκταση 4.452 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και πληθυσμό 1.244.495 κατοίκους.
Τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες (2016)
Το πρωί της 22ας Μαρτίου 2016 πραγματοποιήθηκαν τρεις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες: δύο βόμβες εξερράγησαν στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών, στο Ζάβεντεμ, και μια τρίτη στο σταθμό του μετρό Maalbeek, στο κέντρο της πόλης. Από τις επιθέσεις έχασαν τη ζωή τους 32 άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων και οι τρεις δράστες ενώ άλλοι 300 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Την ευθύνη των επιθέσεων ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος. Οι δράστες των επιθέσεων ανήκαν σε μια ομάδα τρομοκρατών που είχε εμπλοκή και στις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015.
Ελληνική ναυτιλία
Οθωμανική εποχή και μεταγενέστερα
Οι σημαντικότερες από τις ελληνικές πόλεις που εμφανίστηκαν ως ναυτικές δυνάμεις ήταν εκείνες από τη Δυτική Ελλάδα, κυρίως το Γαλαξίδι και το Μεσολόγγι, αλλά και πόλεις της Ηπείρου όπως η Άρτα και η Πρέβεζα, οι Παξοί και η Κέρκυρα, λόγω των εμπορικών τους δεσμών με ιταλικές πόλεις. Επιπλέον, τα νησιά του Αιγαίου είχαν μεγάλη δραστηριότητα στη ναυτιλία, όπου παραδοσιακά οι κάτοικοι ασχολούνταν με το θαλάσσιο εμπόριο, ιδίως η Ύδρα, Σπέτσες, Άνδρος, Σύρος, Χίος, Κάσος, Ψαρά και Μύκονος. Το 1792, η πρώτη ελληνική ασφαλιστική εταιρεία ιδρύθηκε στην Τεργέστη, η επόμενη ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1808. Η ύπαρξη εκπαιδευμένων ναυτικών επρόκειτο να αποδειχθεί πλεονέκτημα για την Επανάσταση.
Τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες (2016)
Οι επιθέσεις
Στις 7:58 το πρωί της 22ας Μαρτίου 2016 εξερράγη στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών η πρώτη βόμβα, στον έλεγχο των εισιτηρίων, στο σημείο 11. Εννιά δευτερόλεπτα αργότερα έγινε η δεύτερη έκρηξη, στον έλεγχο των εισιτηρίων στο σημείο 2. Κάποιοι μάρτυρες δήλωσαν ότι πριν την πρώτη έκρηξη ακούστηκαν πυροβολισμοί και κραυγές στα αραβικά, αλλά σύμφωνα με τις αρχές δεν υπήρξαν πυροβολισμοί. Από τις εκρήξεις έχασαν τη ζωή τους 18 άνθρωποι (κατά την επίθεση σκοτώθηκαν 14, ενώ άλλοι τέσσερις υπέκυψαν αργότερα στα τραύματά τους) καθώς και οι δύο από τους τρείς δράστες, ο Ιμπραχίμ Ελ Μπακράουι (Ibrahim El Bakraoui) και ο Νατζίμ Λααχράουι (Najim Laachraoui), Βέλγοι μαροκινής καταγωγής, που μετέφεραν τις δύο βόμβες στο αεροδρόμιο σε μεγάλες βαλίτσες. Μαζί τους ήταν ο επίσης Βέλγος μαροκινής καταγωγής Μοχάμεντ Αμπρινί (Mohamed Abrini), που μετέφερε μια τρίτη βόμβα αλλά δεν μπόρεσε να την ενεργοποιήσει καθώς το ωστικό κύμα από τη δεύτερη έκρηξη τον πέταξε μακριά από τη βαλίτσα στην οποία είχε τη βόμβα. Η τρίτη βόμβα βρέθηκε αργότερα και απενεργοποιήθηκε με ελεγχόμενη έκρηξη. Και στις τρείς βόμβες είχαν τοποθετηθεί καρφιά με σκοπό να προκληθούν όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα.
Ελληνική ναυτιλία
Μεταναπολεόντειος εποχή και Ελληνική Επανάσταση
Οι Έλληνες έμποροι παρείχαν επίσης την υλική βάση για τον Νεοελληνικό διαφωτισμό. Παρακινούμενοι από το αίσθημα του τοπικού πατριωτισμού που ήταν πάντα έντονο στον ελληνικό κόσμο, χρηματοδότησαν σχολεία και βιβλιοθήκες. Τα τρία σημαντικότερα σχολεία στον ελληνικό κόσμο τις παραμονές της Ελληνικής επανάστασης βρίσκονταν στη Σμύρνη, τη Χίο και το Αϊβαλί (στη μικρασιατική ακτή απέναντι από τη Λέσβο), όπου ήταν και τα τρία μεγάλα κέντρα του ελληνικού εμπορίου.
Τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες (2016)
Οι επιθέσεις
Περίπου μια ώρα αργότερα, στις 9:11, μια άλλη βόμβα εξερράγη σε συρμό του μετρό που έφευγε από το σταθμό Maalbeek, κοντά στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο κέντρο των Βρυξελλών. Από την έκρηξη αυτή έχασαν τη ζωή τους άλλοι 14 άνθρωποι και ο Χαλίντ Ελ Μπακράουι (Khalid El Bakraoui), αδελφός του Ιμπραχίμ που μετέφερε τη βόμβα στο αεροδρόμιο.
Ελληνική ναυτιλία
Μεταναπολεόντειος εποχή και Ελληνική Επανάσταση
300px|thumb|Ο ελληνικός στόλος στη [[Μάχη της Ιτέας του Γιάννη Πούλακα.]] Στον απόηχο του 19ου αιώνα οι Χιώτικες οικογένειες της διασποράς ήταν σε καλή θέση για να εκμεταλλευτούν τις εμπορικές ευκαιρίες σε όλη την Ευρώπη μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Οικογένειες όπως οι Αδελφοί Ράλλη είχαν ήδη εγκατασταθεί στη Μασσαλία και στο Λονδίνο. Δημιούργησαν ένα ειδικό δίκτυο στη ναυτιλία σε όλα τα μεγάλα λιμάνια της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής. Κερδίζοντας μια θέση στο Baltic Exchange, οι αδελφοί Ράλλη μπόρεσαν να εισαγάγουν τους ναυλωτές και τους πράκτορες σε αξιόπιστες πηγές χρηματοδότησης και μέσω του Lloyd's of London σε αξιόπιστες ασφάλειες. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου αυτοί οι στόλοι ήταν ελληνικής ιδιοκτησίας, αλλά στη Βρετανία ναυλώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά από Έλληνες του Λονδίνου που ήταν υπό βρετανική σημαία. Οι μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες ανήκαν τότε στους Παπαγιάννη, Σπαρτάλη και Σκιλίτση, ενώ ο Μιχαήλ Ροδοκανάκης έγινε κατεξοχήν ο μεσάζοντας των φορτίων τους.
Συνόδευαν αυτούς τους ελληνικούς στόλους τοπικές ομογενειακές κοινότητες εργατών και πρακτόρων-μεταφραστών που διαχειρίζονταν τα άγνωστα έθιμα και τη γραφειοκρατία στα ξένα λιμάνια. Σε αυτούς τους χρόνους πριν από τον τηλέγραφο, αυτό το δίκτυο προειδοποιούσε εκ των προτέρων τους Έλληνες εμπόρους για τα γεγονότα και τους επέτρεπε να ελέγχουν τις ειδήσεις και τις τιμές εκ των προτέρων από τους ανταγωνιστές τους. Η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1860 είδε ορισμένες από αυτές τις επιχειρήσεις να καταρρέουν. Ωστόσο, η παράδοση της χρηματοδότησης συνεχίστηκε και η ναυτιλία ήταν αυτή που χρηματοδότησε διάφορα ιδρύματα, όπως η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.
Τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες (2016)
Παραπομπές
Κατηγορία:2016
Ελληνική ναυτιλία
Μεταναπολεόντειος εποχή και Ελληνική Επανάσταση
Αυτές οι αλλαγές προανήγγειλαν μια μετακίνηση ορισμένων από τις οικογένειες της Χίου από τη ναυτιλία και προς τη χρηματοδότηση, επιτρέποντας σε οικογένειες με καταγωγή από τα Επτάνησα να ιδρύσουν τα δικά τους δίκτυα και ναυτιλιακές δυναστείες, με χρηματοδότηση από τις χρηματοπιστωτικές αγορές του Λονδίνου.
Σύγχρονη εποχή
Κατά την περίοδο 2010-2011, όσον αφορά τις κατηγορίες πλοίων, ελληνικές εταιρείες είχαν το 32,5% του παγκοσμίου στόλου δεξαμενόπλοιων. Η ναυτιλία είναι μια από τις σημαντικότερες βιομηχανίες της χώρας, αντιπροσωπεύοντας το 8% του ΑΕΠ και απασχολώντας περίπου 290.000 άτομα, ήτοι το 8% του εργατικού δυναμικού. Τα κέρδη από τη ναυτιλία ανήλθαν σε 35.4 δισεκατομμύρια ευρώ το 2014, ενώ τη δεκαετία του 2000 ανήλθαν συνολικά στα 280 δισεκατομμύρια ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτιλιακή οικονομία
Βολούσπα
Βολούσπα (Η προφητεία της Βόλβα ) είναι το πρώτο και γνωστότερο ποίημα της Ποιητικής Έντας. Εξιστορεί τη δημιουργία του κόσμου και του μελλοντικού τέλους του και είναι βασική πηγή άντλησης πληροφοριών για τη μελέτη της Νορβηγικής μυθολογίας. Αποτελείται από 60 παρηχητικές στροφές.
Σύνοψη
Το ποίημα ξεκινά με την προφήτισσα (Βόλβα) να ζητά από τους "Υιούς του Χέιμνταλ" (άνθρωποι) να σιωπήσουν και από τον Όντιν να μιλήσει για τα αρχαία χρόνια, από όπου θυμάται τους Γιότουν (γίγαντες) που την ανέθρεψαν. Έπειτα συνεχίζει αφηγούμενη έναν μύθο της δημιουργίας: ο κόσμος ήταν άδειος μέχρις ότου οι γιοί του Μπορ έβγαλαν τη γη από τη θάλασσα. Έπειτα οι Εσίρ εγκατέστησαν την τάξη στο σύμπαν βρίσκοντας την κατάλληλη θέση για τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα κι έτσι δημιουργώντας τον κύκλο της μέρας και της νύχτας. Ξεκινά μια χρυσή εποχή, όπου οι Εσίρ κατασκεύασαν ναούς και εργαλεία. Αλλά τότε τρεις γιγάντισσες έφτασαν από το Γιοτουνχέιμ και η χρυσή εποχή τελείωσε. Οι Εσίρ τότε δημιούργησαν τους νάνους. Σε αυτό το σημείο τελειώνουν οι δέκα πρώτες στροφές και ακολουθούν έξι που περιέχουν τα ονόματα των νάνων. Αυτό το τμήμα που είναι γνωστό ως "Κατάλογος των Νάνων" θεωρείται εμβόλιμο και συνήθως παραλείπεται από τους εκδότες και τους μεταφραστές.
thumb|Ο νέος κόσμος μετά το Ραγκναρόκ (του [[Emil Doepler)]]
Εν τέλει, ένας νέος αναγεννημένος κόσμος αναγεννιέται από τις στάχτες του θανάτου και της καταστροφής, όπου ο Μπαλντρ θα ξαναζήσει και η γη θα είναι πλούσια σε καρπό. Μία τελευταία στροφή περιγράφει την ξαφνική εμφάνιση του δράκου Νιντχόγκ, που φέρει πτώματα στα φτερά, πριν η προφήτισσα ξυπνά από τη μέθη της.
Εκδόσεις αρχαίων Νορβηγικών
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Backlash (2007)
Το Backlash (2007) ήταν ένα σόου επαγγελματικής πάλης επί πληρωμή που διοργανώθηκε από το World Wrestling Entertainment (WWE), το οποίο έγινε στις 29 Απριλίου, 2007 στο Philips Arena την Ατλάντα, Τζόρτζια. Μετά την WrestleMania, όλα τα σόου επί πληρωμή χρησιμοποίησαν παλαιστές και από τα τρία τηλεοπτικά σόου του WWE. Ήταν το ένατο ετήσιο σόου με το όνομα Backlash και είχε ταλέντα από το Raw, το SmackDown! και το ECW.
Το κύριο ματς για το σόου Raw ήταν ένας Fatal Four-Way αγώνας για το Πρωτάθλημα WWE μεταξύ του πρωταθλητή Τζον Σίνα, του Ράντυ Όρτον, του Σον Μάικλς και του Ετζ. Ο Σίνα νίκησε τον αγώνα και διατήρησε το πρωτάθλημά του έπειτα από το pin στον Όρτον. Ο κύριος αγώνας του σόου SmackDown! ήταν ένας Last Man Standing αγώνας μεταξύ του πρωταθλητή Μπατίστα και του Αντερτέικερ για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών του WWE. Ο αγώνας έληξε ισόπαλος αφού κανένας από τους δύο παλαιστές δεν μπόρεσε να σταθεί στα πόδια του πριν ο διαιτητής μετρήσει μέχρι το δέκα. Το βασικό ματς του σόου ECW ήταν αυτό του Μπόμπι Λάσλεϊ εναντίον της ομάδας ΜακΜάν (Ουμάγκα, Βινς και Σέιν ΜακΜάν) σε έναν αγώνα handicap για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ECW. Ο Βινς νίκησε τον τίτλο και τον αγώνα για την ομάδα του έπειτα από το pin στον Λάσλεϊ.
Ιστορίες
Ο κύριος αγώνας του Backlash για το σόου Raw ήταν ένα Fatal Four Way για το Πρωτάθλημα WWE, ένας κανονικός αγώνας μεταξύ του Τζον Σίνα, του Ετζ, του Σον Μάικλς και του Ράντυ Όρτον.
Αποτελέσματα
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη Κατηγορία:Ατλάντα
Μάτιτσα Σρπσκα
Η Μάτιτσα Σρπσκα (σερβικά κυριλλικά: Матица српска, σερβικά λατινικά: Matica srpska) αποτελεί το παλαιότερο επιστημονικό και πολιτισμικό ίδρυμα του σερβικού λαού. Ιδρύθηκε το 1826 στην Πέστη, ενώ, το 1864, η έδρα της μεταφέρθηκε στο Νόβι Σαντ, την πλέον σημαντική πόλη της περιοχής της Βοϊβοντίνας, η οποία, εκείνη την περίοδο, αποτελούσε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Σήμερα, βρίσκεται εντός της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας, στη Σερβία. Λόγω της κληρονομικής, πολιτισμικής και αρχιτεκτονικής σημασίας του, το κτίριο εντός του οποίου στεγάζεται το ίδρυμα είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1166).
Ονομασία
Ο όρος μάτιτσα προέρχεται από την σερβική λέξη μάτι, η οποία σημαίνει «μητέρα», ενώ η έκφραση «Μάτιτσα Σρπσκα» αναφέρεται στην ιδέα μίας μητρικής οικίας όλων των Σέρβων. Αντίστοιχα ιδρύματα υφίστανται και εντός άλλων σλαβικών χωρών, όπως η Μάτιτσα Χρβάτσκα στην Κροατία, η Σλοβένσκα Μάτιτσα στη Σλοβενία ή, ακόμη, η Μάτιτσα Σλοβένσκα στη Σλοβακία. Τα συγκεκριμένα ιδρύματα έχουν ως απώτερο σκοπό την διαφύλαξη και προώθηση του πολιτισμού και των επιστημών εντός των χωρών τους. Από την πλευρά της, η Μάτιτσα Σρπσκα ιδρύθηκε με απώτερο σκοπό την προάσπιση της εθνικής ταυτότητας του σερβικού λαού εντός της Αυστροουγγρικής Μοναρχίας.
Ιστορία
μικρογραφία|upright=0.7|Πορτραίτο του [[Σάβα Τεκέλιγια από τον Γιόβαν Πόποβιτς, Πινακοθήκη της Μάτιτσα Σρπσκα.]]
Η Μάτιτσα Σρπσκα ιδρύθηκε το 1826 στην Πέστη, περίοδο κατά την οποία η συγκεκριμένη πόλη αποτελούσε τμήμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας, εντός της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Η ίδρυσή της συνέπεσε, χρονολογικά, με την περίοδο κατά την οποία η Σερβία, από την πλευρά της, σταδιακά, αποκτούσε την ανεξαρτησία της, έπειτα από αριθμό αιώνων υπό οθωμανική κυριαρχία. Δύο ήταν οι απώτεροι σκοποί της Μάτιτσα: η ένταξη του σερβικού λαού εντός των σύγχρονων ευρωπαϊκών ρευμάτων, καθώς και, παράλληλα, η διαφύλαξη της εθνικής ταυτότητάς του. Πρώτο επίτευγμα του συγκεκριμένου ιδρύματος ήταν η έκδοση του Χρονικού της Μάτιτσα Σρπσκα (σερβικά: Letopis Matice srpske), επιθεώρηση η οποία κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά, το 1824. Στη συνέχεια, προχώρησε στην έκδοση αριθμού βιβλίων εκπαιδευτικού περιεχομένου και σκοπού, γνωστών ως «Βιβλία για τον λαό» (σερβικά: Књиге за народ / Knjige za narod). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1840, οι συνθήκες, πλέον, ήσαν κατάλληλες για την πραγματοποίηση εργασιών επιστημονικής φύσεως, ενώ, παράλληλα, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, ιδρύθηκε βιβλιοθήκη, η οποία περιελάμβανε συλλογή λογοτεχνικών έργων, καθώς και επιστημονικών έργων.
μικρογραφία|Ιδρυτική χάρτα της Μάτιτσα Σρπσκα.
Ιδρυτές της ήσαν ο λογοτέχνης Γιόβαν Χάτζιτς, καθώς και αριθμός εύπορων επιχειρηματιών, όπως οι Τζόρτζε Στάνκοβιτς, Γιόσιφ Μίλοβουκ, Γιόβαν Ντεμέτροβιτς, Γκαβρίλο Μποζίτοβατς, Άντριγια Ροζμίροβιτς και Πέταρ Ράγιτς. Οι συγκεκριμένοι πρώτοι συνεισφέροντες κατοικούσαν εντός διαφορετικών περιοχών των εδαφών των Αψβούργων, όπως η Βιέννη, η Τιμισοάρα, το Ντουμπρόβνικ και η Πέστη, ενώ, παράλληλα, προέρχονταν από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Μεταξύ των ευεργετών και μελών της Μάτιτσα Σρπσκα περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, ο Πρίγκιπας της Σερβίας, Μίλος Ομπρένοβιτς, καθώς και ο αδερφός του, Γιέβρεμ, ο αριστοκράτης Σάβα Πόποβιτς Τεκέλιγια, ο βαρόνος Γιόβαν Νίκολιτς της Ρούντνα, ο Πρίγιπας-Επίσκοπος του Μαυροβουνίου, Πέταρ Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος, καθώς και μέλη της βασιλικής δυναστείας των Καρατζόρτζεβιτς, συγγραφείς, πολιτικοί και λόγιοι, όπως ο Μιχαΐλο Πούπιν. Χάρη στους συγκεκριμένους ευεργέτες και χάρη στους χιλιάδες, λιγότερο εγνωσμένης αξίας, συνεισφέροντες, η Μάτιτσα κατέστη, εκείνη την περίοδο, ως το πλέον εύπορο ίδρυμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Από την πλευρά της, η Μάτιτσα Σρπσκα αναδιένειμε τα χρηματικά ποσά που εισέπραττε προκειμένου να ευνοήσει την ανάπτυξη των επιστημών, καθώς και να υποστηρίξει οικονομικά σπουδαστές, προκειμένου, ως απώτερο σκοπό, να ανέλθει μία σερβική ανώτερη κοινωνική τάξη.
Εκ των βασικών σχεδίων του ιδρύματος υπήρξε η υποστήριξη της τυποποίησης της σερβικής γλώσσας. Το 1954, πρωτοστάτησε, εκ νέου, για την υπογραφή του Συμφώνου του Νόβι Σαντ, προϊόν διαβουλεύσεων μεταξύ Σέρβων και Κροατών φιλολόγων. Επρόκειτο για την υιοθέτηση μίας κοινής λεξικολογικής, γραμματικής και ορθογραφικής νόρμας για την γλώσσα, η οποία, εκείνη την περίοδο, ήταν γνωστή ως σερβοκροατική γλώσσα. Ωστόσο, έπειτα από την Διακήρυξη περί της θέσεως και της ονομασίας της κροατικής γλώσσας (1967), το συγκεκριμένο σχέδιο, αρχικώς εκπονημένο σε συνεργασία με την Μάτιτσα Χρβάτσκα, τέθηκε υπό την αποκλειστική ευθύνη του σερβικού ινστιτούτου. Μεταξύ του 1967 και του 1976, εκδόθηκε εγκυκλοπαιδικό έργο υπό τον τίτλο Λεξιλόγιο της σερβικής κοινής λογοτεχνικής γλώσσας, το οποίο περιελάμβανε, συνολικά, έξι τόμους.
Με σημείο εκκίνησης το 1992, η λειτουργία του ιδρύματος ρυθμίζεται από νόμο γνωστό ως Νόμο της Μάτιτσα Σρπσκα.
Πρόεδροι
μικρογραφία|upright=0.6|Προτομή του [[Γιόβαν Χάτζιτς]] μικρογραφία|upright=0.6|Προτομή του [[Σάβα Τεκέλιγια]]
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|upright=0.6|Πορτραίτο της [[Μαρίγια Τράνταφιλ, ευεργέτιδας της Μάτιτσα Σρπσκα.]]
Το σημερινό κτίριο της Μάτιτσα Σρπσκα βρίσκεται επί του αριθμού 1 της Οδού Μάτιτσε Σρπσκε. Ανεγέρθηκε το 1912, βάσει σχετικών αρχιτεκτονικών σχεδίων του Μόμτσιλο Ταπάβιτσα, σύμφωνα με τον νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Η φιλάνθρωπος Μαρίγια Τράνταφιλ (1816-1883) κληροδότησε την περιουσία της στο ίδρυμα το 1878, ενώ, έως το 1928, το κτίριο στέγαζε το «Ορφανοτροφείο Μαρίγια Τράνταφιλ για τους Σέρβους ορφανούς του Νόβι Σαντ». Την ίδια εκείνη χρονιά, εγκαταστάθηκε εντός του κτιρίου η Μάτιτσα Σρπσκα,.
μικρογραφία|αριστερά|upright=0.5|Άποψη της εισόδου της Μάτιτσα Σρπσκα. Το κτίριο αποτελείται από ένα ισόγειο, καθώς και έναν επιπλέον όροφο με δύο πτέρυγες οι οποίες έχουν θέα προς τις παρακείμενες οδούς. Η πλευρική πρόσοψή του επιστεγάζεται από έναν θόλο.
Οι προσόψεις είναι διακοσμημένες με νεοκλασικού αρχιτεκτονικού ρυθμού διακοσμητικά στοιχεία, τα οποία είναι ιδιαιτέρως παρόντα εντός της κεντρικής προσόψεως, της οποίας η κεντρική προεξοχή επιστεγάζεται από ένα αέτωμα τριγωνικού σχήματος. Κάτω από το συγκεκριμένου μεγάλου μεγέθους αέτωμα, η κύρια είσοδος του κτιρίου είναι πλαισιωμένη από δύο κίονες, εν μέρει ενταγμένους εντός του εξωτερικού τοίχου, οι οποίοι επιστεγάζονται από ένα μικρού μεγέθους ελαφρός στρογγυλοποιημένο αέτωμα το οποίο φέρει την επιγραφή «Матица српска». Στο επίπεδο του εδάφους και της στέγης, η πρόσοψη είναι βαμμένη με κίτρινο χρώμα, ενώ, στο ύψος του ορόφου, είναι διακοσμημένη με μπεζ χρώματος πλίνθους. Η στέγη είναι επικαλυμμένη με πλάκες μπλε λαμαρίνας.
μικρογραφία|upright=0.6|Άποψη της γωνιακής προσόψεως του κτιρίου. Το εσωτερικό του κτιρίου φιλοξενεί πορτραίτα των ιδρυτών της Μάτιτσα Σρπσκα, καθώς κι εκείνα άλλων σημαντικών προσώπων, σχετιζόμενων με το ίδρυμα, τα οποία φιλοτεχνήθηκαν από Σέρβους καλλιτέχνες.
Το κτίριο φιλοξενεί, επίσης, την Βιβλιοθήκη της Μάτιτσα Σρπσκα.
Εμπρός του κτιρίου βρίσκεται σειρά έξι προτομών προσώπων σχετιζόμενων με το ίδρυμα.
Οργάνωση
Το επιστημονικό τμήμα της Μάτιτσα Σρπσκα είναι διαιρεμένο σε 7 τμήματα:
Δημοσιεύσεις
Η Μάτιτσα Σρπσκα εκδίδει επιθεώρηση υπό τον τίτλο Letopis Matice srpske, μεταφραζόμενο ως «Χρονικό της Μάτιτσα Σρπσκα». Η συγκεκριμένη επιθεώρηση, εκδοθείσα για πρώτη φορά το 1824 από τον Γκεόργκιγιε Μαγκαράσεβιτς, αποτελεί την παλαιότερη στη Σερβία. Έκτοτε, κυκλοφορεί αδιαλείπτως, με μοναδική εξαίρεση την περίοδο μεταξύ 1835 και 1835, κατά την οποία η λειτουργία της Μάτιτσα Σρπσκα απαγορεύθηκε. Με σημείο εκκίνησης το 1946, εκδίδει, επίσης, περιοδικά, το Glasnik Matice srpske (μτφ. Αγγελιοφόρος της Μάτιτσα Σρπσκα).
Βραβείο ποίησης Ζμάι
Το Βραβείο Ζμάι (σερβικά κυριλλικά: Змајева награда, σερβικά λατινικά: Zmajeva nagrada) είναι λογοτεχνικό βραβείο το οποίο θεσμοθετήθηκε από την Μάτιτσα Σρπσκα το 1953 προς τιμήν της συμπλήρωσης 120 ετών από την γέννηση του ποιητή Γιόβαν Γιοβάνοβιτς Ζμάι. Απονέμεται σε σερβόγλωσσο ποιητή, σε ετήσια βάση, στις 16 Φεβρουαρίου.
Πινακοθήκη
μικρογραφία|Άποψη της [[Πινακοθήκη της Μάτιτσα Σρπσκα|Πινακοθήκης της Μάτιτσα Σρπσκα, επί του αριθμού 1 της Τργκ Γκαλέριγια.]]
Σήμερα, η Πινακοθήκη της Μάτιτσα Σρπσκα βρίσκεται επί του αριθμού 1 της Τργκ Γκαλέριγια, στο Νόβι Σαντ, εντός κτιρίου ανεγερθέντος το 1926. Ιδρύθηκε το 1847 στην Πέστη, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του Τέοντορ Πάβλοβιτς, ο οποίος, εκείνη την περίοδο, διατελούσε γραμματέας του ιδρύματος. Αρχικώς, κύριο έκθεμα του μουσείου αποτελούσε η συλλογή οικογενειακών πορτραίτων του φιλάνθρωπου Σάβα Τεκέλιγια, ο οποίος και είχε κληροδοτήσει την περιουσία του στη Μάτιτσα, το 1840, ενώ, παράλληλα, παρέμεινε πρόεδρός της έως τον θάνατό του, το 1842. Πλέον, φιλοξενεί συλλογές οι οποίες, συνολικά, αριθμούν, περίπου, 7,000 έργα, αντιπροσωπευτικά της σερβικής ζωγραφικής της περιόδου μεταξύ του 18ου και του 20ού αιώνα, ενώ είναι κατανεμημένα σε τρία ξεχωριστά τμήματα.
Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται έργα των Ντιμιτρίγιε Μπάτσεβιτς, Στέφαν Τενέτσκι, Νίκολα Νέσκοβιτς, Τέοντορ Κράτσουν, Άρσα Τεοντόροβιτς, Τέοντορ Ίλιτς Τσέσλιαρ, Γιόβαν Πόποβιτς, Νόβακ Ράντονιτς, Πάβλε Σίμιτς, Στέβαν Άλεξιτς, Ούρος Πρέντιτς, Κονσταντίν Ντανίλ, Τζούρα Γιάκσιτς, Πάγια Γιοβάνοβιτς και Μίλαν Κόνιοβιτς.
Βιβλιοθήκη
μικρογραφία|Άποψη της νέας πτέρυγας της βιβλιοθήκης.
Η βιβλιοθήκη της Μάτιτσα Σρπσκα φιλοξενεί περισσότερα από 4,000,000 βιβλία, καθώς και άλλης μορφής έγγραφα.
Το τμήμα των παλαιών και σπανίων βιβλίων φιλοξενεί 671 χειρόγραφα, εκ των οποίων 487 είναι γραμμένα στα κυριλλικά. Το παλαιότερο εξ'αυτών είναι το Matičin apostol (μτφ. Ο Απόστολος της Μάτιτσα), το οποίο συνεγράφη εντός περγαμηνής, κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, γεγονός το οποίο την καθιστά ως το παλαιότερο έργο της συγκεκριμένης μορφής το οποίο έχει εκδοθεί στη σερβική γλώσσα και το οποίο έχει διασωθεί στο σύνολό του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία στο Νόβι Σαντ
Αναμνηστική Βιβλιοθήκη Mamma-Haïdara
Η Αναμνηστική Βιβλιοθήκη Mamma-Haïdara είναι μια ιδιωτική Βιβλιοθήκη Χειρογράφων στο Τιμπουκτού του Μάλι. Ιδρύθηκε από τον Αμπντούλ Καντέρ Χαϊντάρα και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του πατέρα του. Η βιβλιοθήκη διατηρεί μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες ιδιωτικές συλλογές χειρογράφων στο Τιμπουκτού, με περίπου 22.000 τεκμήρια.
Ιστορία
μικρογραφία|350x350εσ|Χειρόγραφο από την Αναμνηστική Βιβλιοθήκη Mamma Haidara Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από τον Μοχάμεντ Ελ Μαουλούντ, πρόγονο του Αμπντούλ Καντέρ Χαϊντάρα, του σημερινού διευθυντή της βιβλιοθήκης ο οποίος δημιούργησε τη συλλογή με τα πρώτα χειρόγραφα που μάζεψε στο χωριό Μπάμπα (Bamba), που βρίσκεται 200 χλμ. από το Τιμπουκτού. Μετά την λεηλασία του Τιμπουκτού από Μαροκινούς στρατιώτες το 1591, οι απόγονοι του Ελ Μαουλούντ της οικογένειας Χαϊντάρα διατηρούσαν τα χειρόγραφά τους σε σχετική ασφάλεια μέσα στο σπίτι της οικογένειας, όπως και άλλες μορφωμένες οικογένειες στο Τιμπουκτού.
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, o Mamma Haidara συνέλεξε και άλλα χειρόγραφα του Μάλι και αγόρασε χειρόγραφα από την Αίγυπτο και το Σουδάν. Μέχρι τον θάνατό του το 1981, ο Mamma Haidara είχε δημιουργήσει σχέσεις συνεργασίας με άλλες βιβλιοθήκες χειρογράφων για την προώθηση της έρευνας, της συντήρησης και ανταλλαγής παλαιών αρχείων.
Ο Αμπντούλ Καντέρ Χαϊντάρα εργάστηκε για ένα διάστημα στο Ινστιτούτο Αχμέντ Μπάμπα στο Τιμπουκτού. Μετά το θάνατο του πατέρα του οργάνωσε τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς του ως Αναμνηστική Βιβλιοθήκη Mamma Haidara. Ξεκίνησε επίσης την καταλογογράφηση της βιβλιοθήκης με την υποστήριξη του Ιδρύματος Al-Furqan Heritage στο Λονδίνο.
Το 2008, ορισμένα χειρόγραφα της βιβλιοθήκης ψηφιοποιήθηκαν με τη βοήθεια κεφαλαίων του Ιδρύματος Ford. Ο Χαϊντάρα ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη το 2009, όπου χειρόγραφα από τη βιβλιοθήκη του εκτέθηκαν στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.
Το 2010, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στην Ουάσιγκτον, DC συμπεριέλαβε χειρόγραφα από την Αναμνηστική Βιβλιοθήκη Mamma Haidara σε μια διαδικτυακή έκθεση, με τίτλο «Αρχαία χειρόγραφα από τις βιβλιοθήκες της ερήμου του Τιμπουκτού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μάλι Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης Α
Τζορτζ Σίγκαλ
Την επόμενη μιάμιση δεκαετία, ο Σίγκαλ πρωταγωνίστησε σταθερά σε αξιόλογες ταινίες διαφόρων ειδών, όπως Απόρρητος φάκελος Κουίλερ (The Quiller Memorandum, 1966), Η σφαγή του Σικάγου (1967), Κυνηγώντας τον δολοφόνο (No Way to Treat a Lady, 1968), Where's Poppa? (1970), Η τροτέζα και ο πρωτάρης (The Owl and the Pussycat, 1970), Καυτή πέτρα (The Hot Rock, 1972), Μια παράξενη ιστορία (Blume in Love, 1973), Απιστία με αξιοπρέπεια (1973), Ζάρια, πόκερ και κάτι άλλο (California Split, 1974), Η δούκισσα και ο καουμπόι (The Duchess and the Dirtwater Fox, 1976), και Χρυσοδάκτυλοι της υψηλής κοινωνίας (Fun with Dick and Jane, 1977). Ήταν ένας από τους πρώτους Αμερικανούς κινηματογραφικούς ηθοποιούς που έγινε πρωταγωνιστής με αμετάβλητο εβραϊκό επώνυμο, βοηθώντας να ανοίξει ο δρόμος για άλλους σημαντικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Αργότερα στην καριέρα του, εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους σε ταινίες όπως Κοίτα ποιος μιλάει (1989), Για τ' αγόρια (For the Boys, 1991), Ο καθρέφτης έχει δύο πρόσωπα (The Mirror Has Two Faces, 1996), Φλερτάροντας τις συμφορές (Flirting with Disaster, 1996) και Αγάπη σαν ναρκωτικό (2010).
Ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ και κέρδισε δύο Χρυσές Σφαίρες, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Σφαίρας Καλύτερου Ηθοποιού σε Μιούζικαλ ή Κωμωδία για την ερμηνεία του στο Απιστία με αξιοπρέπεια.
Στην τηλεόραση, έγινε περισσότερο γνωστός για τους μόνιμους του ρόλους σε δύο δημοφιλείς κωμικές σειρές, στο Δεν ξέρεις τι σου γίνεται (Just Shoot Me! 1997–2003) και στο The Goldbergs (2013–2021).
Ο Σίγκαλ ήταν επίσης ένας καταξιωμένος παίκτης του μπάντζο. Κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ και έπαιξε μπάντζο σε αρκετούς ρόλους του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Σίγκαλ άρχισε να ενδιαφέρεται για την υποκριτική σε ηλικία εννέα ετών, όταν είδε τον Άλαν Λαντ στο Δολοφόνος για μίσθωση. «Ήξερα ότι το περίστροφο και η καμπαρντίνα ήταν μια ψευδαίσθηση και δεν με ένοιαζε», είχε πει ο Σίγκαλ. «Μου άρεσε η αίσθηση της περιπέτειας και του ελέγχου». Άρχισε επίσης να παίζει μπάντζο σε νεαρή ηλικία, δηλώνοντας αργότερα: «Άρχισα γιουκαλίλι όταν ήμουν παιδί στο Γκρέιτ Νεκ. Ένας φίλος είχε ένα κόκκινο μοντέλο Harold Teen και μου έκλεωε την καρδιά. Στο λύκειο, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσες να παίξεις σε συγκρότημα με γιουκαλίλι, έτσι προχώρησα στο τετράχορδο μπάντζο».
Όταν πέθανε ο πατέρας του το 1947, ο Σίγκαλ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη με τη μητέρα του. Αποφοίτησε από το George School, ένα οικοτροφείο κουάκερων στην Πενσιλβάνια, ενώ το 1951 και φοίτησε στο Haverford College. Αποφοίτησε από το Columbia College του Πανεπιστημίου Κολούμπια το 1955 με πτυχίο στις παραστατικές τέχνες και το θέατρο. Έπαιζε μπάντζο στο Χάβερφορντ και στο Κολούμπια, όπου έπαιζε σε ένα συγκρότημα ντίξιλαντ που είχε άλλαξε ονόματα. Το συγκρότημα, το οποίο αργότερα πήρε το όνομα Red Onion Jazz Band, έπαιξε στον πρώτο γάμο του Σίγκαλ.
Ο Σίγκαλ υπηρέτησε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας. Εκεί, έπαιζε σε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Corporal Bruno's Sad Sack Six.
Οι πρώτοι ρόλοι μέχρι την επιτυχία
Υπέγραψε συμβόλαιο με την Columbia Pictures το 1961, κάνοντας το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο Η μοίρα των τεσσάρων (The Young Doctors). Ο Σίγκαλ έκανε αρκετές τηλεοπτικές εμφανίσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σε εκπομπές όπως Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει, και εμφανίστηκε στη γνωστή ταινία Η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου (The Longest Day, 1962) με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε επίσης έναν μικρό ρόλο στο Act One (1963) και έναν πιο σημαντικό ρόλο στο γουέστερν Ο γίγας με τα δύο πιστόλια (Invitation to a Gunfighter, 1964) με τον Γιουλ Μπρίνερ. μικρογραφία| Ο Σίγκαλ στο τρέιλερ της Χαμένης ταξιαρχίας Ο Σίγκαλ πήγε στο Χόλιγουντ από τη Νέα Υόρκη για να πρωταγωνιστήσει σε μια τηλεοπτική σειρά με τον Ρόμπερτ Τέιλορ που δεν προβλήθηκε ποτέ. Παρ' όλα αυτά, εντάχθηκε στο καστ του ιατρικού δράματος της Columbia Pictures Κορίτσια για το Σαββατόβραδο (The New Interns, 1964), και στη συνέχεια υπέγραψε μακροπρόθεσμο συμβόλαιο με το στούντιο. Ο ρόλος του χάρισε τελικά Χρυσή Σφαίρα Νέου Πρωταγωνιστή της Χρονιάς, μαζί με τους Χάρβ Πρέσνελ και Χάιμ Τοπόλ.
Καταξίωση
Το 1965, ο Σίγκαλ έπαιξε έναν εγωκεντρικό ζωγράφο σε ένα καστ με επικεφαλής τη Βίβιαν Λι και τον Λι Μάρβιν στο γνωστό δράμα του Στάνλεϊ Κρέιμερ Το πλοίο των τρελών, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Την ίδια χρονιά, έπαιξε επίσης τον ρόλο του δολοπλόκου αιχμαλώτου στο πολυαγαπημένο πολεμικό δράμα Τον λέγανε "βασιλιά" (ο ρόλος προοριζόταν αρχικά για τον Φρανκ Σινάτρα) και έλαβε αναγνώριση και για τις δύο ερμηνείες. Σε άλλες αξιόλογες κινηματογραφικές εμφανίσεις, έπαιξε τον τίτλο ενός πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών με αποστολή στο Βερολίνο στο Απόρρητος φάκελος Κουίλερ (1966), ενός Αλγερινού αλεξιπτωτιστή που γίνεται αρχηγός του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας στη Χαμένη ταξιαρχία (Lost Command, 1966) και ενός γκάνγκστερ τύπου Τζέιμς Κάγκνεϊ στο Η σφαγή του Σικάγου (1967).
Ο Σίγκαλ εμφανίστηκε επίσης σε πολλές εξέχουσες τηλεταινίες, υποδυόμενος τον Μπιφ σε μια καταξιωμένη παραγωγή του Ο θάνατος του εμποράκου (1966), έναν γκάνγκστερ σε μια μεταφορά του The Desperate Hours (1967), και τον Τζορτζ σε μια μεταφορά του Άνθρωποι και ποντίκια (1968). Οι δύο τελευταίες ταινίες σκηνοθετήθηκαν από τον Τεντ Κότσεφ, με τον οποίο συνεργάστηκε ξανά αρκετές φορές.
Ο Σίγκαλ συνεργάστηκε για λίγο με τη Warner Bros. για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μάικ Νίκολς Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (1966), μια κλασική πλέον προσαρμογή του θεατρικού έργου του Έντουαρντ Άλμπι. Ο Νίκολς είχε σκηνοθετήσει προηγουμένως τον Σίγκαλ σε ένα έργο εκτός Μπρόντγουεϊ το 1964 με τίτλο The Knack και του έδωσε αυτόν τον ρόλο του Γουλφ όταν τον απέρριψε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Στην ταινία, ο Σίγκαλ έπαιζε τον Νικ, δίπλα στους Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ρίτσαρντ Μπάρτον και Σάντι Ντένις. Η ταινία, η οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και εντάχθηκε αργότερα στο Εθνικό Μητρώο Ταινιών, είναι αναμφισβήτητα η πιο γνωστή του Σίγκαλ και, για τον ρόλο του, προτάθηκε για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα.
Την ίδια χρονιά, ο Σίγκαλ κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο The Yama Yama Man. Το ομότιτλο κομμάτι είναι μια ράγκταιμ εκδοχή της μελωδίας του 1908 "The Yama Yama Man" με πνευστά και μπάντζο. Την ίδια χρονιά, ο Σίγκαλ έπαιξε μπάντζο και τραγούδησε με τους The Smothers Brothers το "Draft Dodger Rag" στην τηλεοπτική τους εκπομπή του CBS.
Πρωταγωνιστής
Για περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την επιτυχία του στο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, ο Σίγκαλ ερμήνευσε πολλούς αξιόλογους κινηματογραφικούς ρόλους, συχνά συνεργαζόμενος με μεγάλους σκηνοθέτες και έγινε σημαντική προσωπικότητα στο κίνημα του Νέου Χόλιγουντ. Πρωταγωνίστησε στη γνωστή μαύρη κωμωδία του Κάρλ Ράινερ Where's Poppa? (1970) και στο Bye Bye Braverman (1968) του Σίντνεϊ Λουμέτ. Επίσης, πρωταγωνίστησε με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ στην κωμωδία Καυτή πέτρα (1972) και ερμήνευσε το θύμα της κρίσης μέσης ηλικίας στη ρομαντική κομεντί Μια παράξενη ιστορία (1973). Τέλος, πρωταγωνίστησε μαζί με τον Έλιοτ Γκουλντ ως εθισμένος στον τζόγο στο κλασικό Ζάρια, πόκερ και κάτι άλλο (1974) του Ρόμπερτ Όλτμαν, που θεωρείται από ορισμένους ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών πάνω στο θέμα των τυχερών παιχνιδιών.
Σε αυτό το διάστημα, ερμήνευσε πολλούς ακόμη πρωταγωνιστικούς ρόλους σε διάφορα είδη. Έπαιξε έναν μπερδεμένο αστυνομικό στο Κυνηγώντας τον δολοφόνο (1968), έναν κουρασμένο από τον πόλεμο στρατιωτικό στο Η γέφυρα του Ρεμάγκεν (1969), έναν άνδρα που καταστρέφει τον γάμο του στο Loving (1970) και έναν κομμωτή που γίνεται τοξικομανής στο Γεννημένος για νικητής (1971). Η Τροτέζα και ο Πρωτάρης (1970), μια ρομαντική κομεντί με συμπρωταγωνίστρια την Μπάρμπρα Στράισαντ, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής ταινία. Στη συνέχεια, ο Σίγκαλ ερμήνευσε τον ρόλο ενός επικίνδυνου επιστήμονα υπολογιστών στο Ο δολοφόνος με τα δύο πρόσωπα (1974) και πρωταγωνίστησε, μεταξύ άλλων, στα Η δούκισσα και ο καουμπόι (1976), Χρυσοδάκτυλοι της υψηλής κοινωνίας (1977), Έγκλημα στο λούνα παρκ (1977) και Ποιος σκοτώνει τους μεγάλους σεφ; (1978)
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του 1980, ο Σίγκαλ εμφανιζόταν συχνά στο The Tonight Show του Τζόνι Κάρσον τόσο ως καλεσμένος όσο και, περιστασιακά, ως φιλοξενούμενος οικοδεσπότης. Οι εμφανίσεις του συνοδεύονταν συχνά από ερμηνείες του στο μπάντζο.
Ο Σίγκαλ συνέχισε τη μουσική του καριέρα και αυτό το διάστημα. Το 1974, το συγκρότημά του, The Imperial Jazz Band, κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο A Touch of Ragtime, στο οποίο ο Σίγκαλ έπαιζε μπάντζο. Έκανε συχνές τηλεοπτικές εμφανίσεις με το Beverly Hills Unlisted Jazz Band και το 1981 έπαιξαν ζωντανά στο Κάρνεγκι Χολ.
Δυσκολίες καριέρας
Ο Σίγκαλ ξανασυνεργάστηκε με τη συμπρωταγωνίστρια, Γκλέντα Τζάκσον, του Απιστία με αξιοπρέπεια και τον σκηνοθέτη της ίδιας ταινίας, Μέλβιν Φρανκ, σε μια άλλη ρομαντική κομεντί ευρωπαϊκού σκηνικού, το Αιτία διαζυγίου ο γάμος (1979), αλλά η ταινία δεν είχε επιτυχία όπως και Το τελευταίο παντρεμένο ζευγάρι (1980) με τη Νάταλι Γουντ. Ο Σίγκαλ αποσύρθηκε από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιτυχημένη κωμωδία 10 του Μπλέικ Έντουαρντς (1979), με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον Ντάντλεϊ Μουρ και να του ασκηθεί αγωγή από τον Έντουαρντς.
Με λίγες εξαιρέσεις, σε ταινίες όπως το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Ντένζελ Ουάσινγκτον, με τίτλο Λευκός γάμος, μαύρο παιδί (1981), το αστυνομικό δράμα του Μπαρτ Ρέινολντς με τίτλο Ο κύκλος της βίας (1985) και η δημοφιλής οικογενειακή κωμωδία Κοίτα ποιος μιλάει (1989), ο Σίγκαλ ερμήνευσε λιγότερο σημαντικούς ρόλους τη δεκαετία του 1980. Αντίθετα, άρχισε να πρωταγωνιστεί πιο συχνά σε τηλεοπτικές ταινίες, όπως το The Deadly Game (1982) για το οποίο έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο CableAce καλύτερου ηθοποιού σε θεατρική ή μη μουσική παραγωγή, το The Cold Room (1984), και το The Zany Adventures of Robin Hood (1984). Πρωταγωνίστησε επίσης σε δύο βραχύβιες τηλεοπτικές σειρές, την ημιαυτοβιογραφική κωμική σειρά Take Five (1987) και το αστυνομικό δράμα Murphy's Law (1988–89). Το 1985, επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ σε μια βραχύβια παραγωγή του Requiem for a Heavyweight και το 1990 περιόδευσε σε μια παράσταση με τίτλο Double Act. αριστερά|μικρογραφία| Ο Σίγκαλ (αριστερά) με το καστ της σειράς The Goldbergs, 2014
Τα τελευταία χρόνια
Ωστόσο, μετά από αυτή τη σχετικά ξηρή περίοδο, ο Σίγκαλ αποκαταστάθηκε ως επιτυχημένος καρατερίστας τη δεκαετία του 1990. Αν και εμφανίστηκε σε κάποιες λιγότερο αναγνωρισμένες ταινίες, δούλεψε επίσης με σκηνοθέτες όπως ο Μαρκ Ραϊντέλ, ο Γκας Βαν Σαντ, η Μπάρμπρα Στράισαντ, ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, ο Ράνταλ Κλάιζερ και ο Μπεν Στίλερ, σε ταινίες με μεγάλη απήχηση όπως Για τ' αγόρια (1991), Έτοιμη για όλα (1995), Ο καθρέφτης έχει δύο πρόσωπα (1996), Φλερτάροντας τις συμφορές (1996), Το πάρτι μου (1996) και Ο κολιτσίδας (1996). Επιπλέον, είχε εμφανίσεις ως guest σε διάφορες εκπομπές όπως Η συγγραφέας ντετέκτιβ και The Larry Sanders Show και συνέχισε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές ταινίες
Από το 1997 έως το 2003, ο Σίγκαλ ερμήνευε τον πιο Μια νύχτα στο Μανχάτανσημαντικό ρόλο του των τελευταίων ετών, ως πρωταγωνιστής στην κωμική σειρά του NBC Δεν ξέρεις τι σου γίνεται στον ρόλο του Τζακ Γκάλο, ενός επιτυχημένου ιδιοκτήτη και εκδότη ενός περιοδικού μόδας στη Νέα Υόρκη. Για αυτόν τον ρόλο, ήταν υποψήφιος για το Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου - Τηλεοπτική Σειρά Μιούζικαλ ή Κωμωδία το 1999 και το 2000 καθώς και για Βραβείο Satellite το 2002. Η εκπομπή, η οποία κάποτε προβλήθηκε μεταξύ των εμβληματικών εκπομπών Τα φιλαράκια και Seinfeld, ολοκλήρωσε επτά κύκλους και 148 επεισόδια.
Αφού ολοκλήρωσε τα γυρίσματα της σειράς, ο Σίγκαλ εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους σε ταινίες όπως Μια νύχτα στο Μανχάτα (2005), 2012 (2009) και Αγάπη σαν ναρκωτικό (2010). Επιπλέον, εργάστηκε συχνά ως ηθοποιός φωνής. Η τελευταία κινηματογραφική του ερμηνεία ήταν δίπλα στον Κρίστοφερ Πλάμερ στο Έλσα & Φρεντ (2014).
Το 2017, ο Σίγκαλ έλαβε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ στην κατηγορία της τηλεόρασης.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Σίγκαλ παντρεύτηκε τρεις φορές. Το 1956, παντρεύτηκε την μοντέρ Μάριον Σίγκαλ Φριντ, η οποία θα εργαζόταν ως συνεργάτης παραγωγός ή μοντέρ σε τρεις από τις ταινίες του. Απέκτησαν δύο κόρες και πήραν διαζύγιο το 1983. Από το 1983 μέχρι το θάνατό της το 1996, ο Σίγκαλ ήταν παντρεμένος με τη Λίντα Ροιγκόφ, μάνατζερ του συγκροτήματος The Pointer Sisters, την οποία γνώρισε στο Κάρνεγκι Χολ όταν έπαιζε μπάντζο με το συγκρότημά του, Beverly Hills Unlisted Jazz Band. Τέλος, παντρεύτηκε την πρώην συμμαθήτριά του στο οικοτροφείο George School, Σόνια Σουλτς Γκρίνμπαουμ, το 1998.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Σίγκαλ ζούσε εν μέρει στην κομητεία Σόνομα.
Ο Σίγκαλ πέθανε από επιπλοκές από χειρουργική επέμβαση μπαϊπάς στη Σάντα Ρόζα της Καλιφόρνιας, στις 23 Μαρτίου 2021, σε ηλικία 87 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μάφιν
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Ένα μάφιν. Το μάφιν είναι ένα ατομικού μεγέθους ψημένο ψωμάκι γρήγορης εκτέλεσης.
Τα μάφιν στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι παρόμοια με τα καπ κέικ σε μέγεθος και στη μέθοδο παρασκευής. Η κύρια διαφορά είναι ότι τα καπ κέικ τείνουν να είναι γλυκά επιδόρπια σαν κέικ με γλάσο ζάχαρης. Τα μάφιν μπορούν να γίνουν είτε αλμυρά (αλεύρι βρώμης, τυρί) είτε γλυκά (βατόμουρο, σοκολάτα ή μπανάνα). Συνήθως τρώγονται για πρωινό μαζί με τον καφέ. Φρεσκοψημένα μάφιν πωλούνται στα αρτοποιεία, στα ζαχαροπλαστεία και σε επιλεγμένες καφετέρειες.
Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο
Μπαγκς Μπάννυ (περιοδικό)
Το Μπαγκς Μπάννυ ήταν εβδομαδιαίο περιοδικό κόμικς το οποίο κυκλοφορούσε στην Ελλάδα απ' τον εκδοτικό οίκο Ι. Γ. Δραγούνης Α.Ε..
Κυκλοφορία του 1ου τεύχους
Μέχρι τα τέλη Απριλίου του 1970, οι ιστορίες του Μπαγκς Μπάννυ και των υπόλοιπων ηρώων της Warner Bros δημοσιεύονταν στο εβδομαδιαίο περιοδικό Γέλιο και Χαρά το οποίο εκδιδόταν απ' τις Εκδόσεις Πεχλιβανίδη. Όμως τότε ο Πελιβανίδης αποφάσισε να σταματήσει οριστικά την έκδοση του συγκεκριμένου περιοδικού επειδή οι πωλήσεις του κυμαίνονταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Έτσι στις αρχές του 1976 ο Ιωάννης Δραγούνης εξασφάλισε το δικαίωμα να ξαναφέρει τους ήρωες αυτούς στη χώρα μας δημοσιεύοντας τις ιστορίες τους σε ένα περιοδικό κόμικς και την Τετάρτη 11 Αυγούστου του έτους εκείνου κυκλοφόρησε στα περίπτερα το 1ο τεύχος του εβδομαδιαίου περιοδικού κόμικς Μπαγκς Μπάννυ. Το Σεπτέμβριο του 1982 το περιοδικό απέκτησε νέο σχήμα. Στο περιοδικό αυτό δε δημοσιεύονταν μόνο ιστορίες του λαγού Bugs Bunny αλλά και ορισμένων άλλων ηρώων της Warner Bros(Ντάφυ Ντακ, Τουίτυ, Σιλβέστρος, Έλμερ Φαντ, Γιόσεμιτ Σαμ, Ταζ) και δεν κυκλοφορούσε μόνο σε εβδομαδιαία τεύχη αλλά στις αρχές κάθε μήνα κυκλοφορούσε ένας τόμος αποτελούμενος από 4 τεύχη.
Οριστική αναστολή της κυκλοφορίας του περιοδικού
Το συγκεκριμένο εβδιμαδιαίο περιοδικό κόμικς ανέστειλε οριστικά την κυκλοφορία του στα τέλη Ιανουαρίου του έτους 1985. Συγκεκριμένα το τελευταίο τεύχος του είχε αύξοντα αριθμό 439 και κυκλοφόρησε στα περίπτερα στις 30 Ιανουαρίου 1985. Ο λόγος ήταν πως από ένα σημείο κι ύστερα του ήταν εντελώς αδύνατο να ανταγωνιστεί τα περιοδικά με ιστορίες των ηρώων της Disney.
Νέα εκδοχή του περιοδικού Μπαγκς Μπάννυ(το μηνιαίο Σούπερ Μπαγκς Μπάννυ)
Μόλις η εκδοτική εταιρεία Ι. Γ. Δραγούνης Α. Ε. σταμάτησε την κυκλοφορία οτυ εβδομαδιαίου Μπαγκς Μπάννυ, δέχτηκε εκατοντάδες τηλεφωνήματα από Ελληνόπουλα, αγόρια και κορίτσια, τα οποία παραπονέθηκαν πως η εταιρεία σταμάτησε την κυκλοφορία του περιοδικού χωρίς να τα ενημερώσει. Μόλις οι υπεύθυνοι της εταιρείας διαπίστωσαν πως τα παιδιά δε σταματούσαν να τηλεφωνούν και να παραπονιούνται, αποφάσισαν να θέσουν σε κυκλοφορία μια νέα εκδοχή του πειοδιού Μπαγκς Μπάννυ. Το μηνιαίο Σούπερ Μπαγκς Μπάννυ. Το 1ο τεύχος αυτής της νέας εκδοχής κυκλοφόρησε στις αρχές Ιουνίου του 1985. Όμως κι αυτή η νέα εκδοχή δεν έμεινε σε κυκλοφορία για πολύ καιρό. Λίγες μέρες μετά την Πρωτοχρονιά του 1986 κυκλοφόρησε το 7ο τεύχος το οποίο έμελλε να' ταν και το τελευταίο. Το Καλοκαίρι του έτους αυτού, τα 7 τεύχη αυτής της νέας εκδοχής επανακυκλοφόρησαν σε 2 τόμους. Έτσι το περιοδικό Μπαγκς Μπάννυ ολοκλήρωσε οριστικά τον κύκλο του.
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά κόμικς
Βαλτική Οδός
μικρογραφία|Στην Βαλτική οδό, οι διαδηλωτές πολλές φορές κρατούσαν σημαίες των βαλτικών κρατών καθώς και κεριά. Η Βαλτική Οδός ήταν μια ειρηνική πολιτική διαδήλωση που έλαβε χώρα στις 23 Αυγούστου 1989. Περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι προσχώρησαν στα χέρια τους για να σχηματίσουν μια ανθρώπινη αλυσίδα μήκους 675.5 km στις τρεις χώρες της Βαλτικής - την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, οι οποίες κρίθηκαν τότε ως δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης.
Μετά τις επαναστάσεις του 1989, η 23η Αυγούστου έγινε επίσημη ημέρα μνήμης τόσο στις χώρες της Βαλτικής, στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και σε άλλες χώρες, γνωστή ως Ημέρα Μαύρης Κορδέλας ή ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για Θύματα Σταλινισμού και Ναζισμού.
Βαλτική στάση
αριστερά|μικρογραφία| Αφίσα που καταγγέλλει το σύμφωνο Molotov-Ribbentrop Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε την ύπαρξη των μυστικών πρωτοκόλλων στο Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, παρόλο που δημοσιεύθηκαν ευρέως από τους δυτικούς μελετητές μετά την εμφάνισή τους κατά τη διάρκεια των δοκιμών της Νυρεμβέργης. Η σοβιετική προπαγάνδα υποστήριξε επίσης ότι δεν υπήρχε κατοχή και ότι και τα τρία κράτη της Βαλτικής εντάχθηκαν οικειοθελώς στην Ένωση - τα Λαϊκά Κοινοβούλια εξέφρασαν τη λαϊκή βούληση όταν υπέβαλαν αίτηση στο Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης να εισαχθεί στην Ένωση. Τα κράτη της Βαλτικής ισχυρίστηκαν ότι ενσωματώθηκαν έντονα και παράνομα στη Σοβιετική Ένωση. Η λαϊκή άποψη ήταν ότι τα μυστικά πρωτόκολλα απέδειξαν ότι η κατοχή ήταν παράνομη. Μια τέτοια ερμηνεία του Συμφώνου είχε σημαντικές επιπτώσεις στη δημόσια πολιτική της Βαλτικής. Εάν οι διπλωμάτες της Βαλτικής μπορούσαν να συνδέσουν το Σύμφωνο και την κατοχή, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ο σοβιετικός κανόνας στις δημοκρατίες δεν είχε νομική βάση και επομένως όλοι οι σοβιετικοί νόμοι ήταν άκυροι από το 1940. Αυτό θα ανοίξει τη δυνατότητα αποκατάστασης της νομικής συνέχειας των ανεξάρτητων κρατών που υπήρχαν στη μεσοπολεμική περίοδο. Ο ισχυρισμός ότι όλοι οι σοβιετικοί νόμοι δεν είχαν νόμιμη εξουσία στη Βαλτική θα ακυρώνουν επίσης την ανάγκη να ακολουθήσουν το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης και άλλες επίσημες διαδικασίες απόσχισης.
Εν αναμονή της 50ής επετείου του Γερμανοσοβιετικού Συμφώνου μη Επίθεσης, αυξήθηκαν οι εντάσεις μεταξύ της Βαλτικής και της Μόσχας. Ο Λιθουανός Ρομουάλντα Οζολά ξεκίνησε μια συλλογή 2 εκατομμυρίων υπογραφών που απαιτούσαν την αποχώρηση του Κόκκινου Στρατού από τη Λιθουανία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λιθουανίας σκέφτηκε την πιθανότητα απόσχισης από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 8 Αυγούστου 1989, οι Εσθονοί επιχείρησαν να τροποποιήσουν τους εκλογικούς νόμους για να περιορίσουν τα δικαιώματα ψήφου των νέων μεταναστών (κυρίως Ρώσων εργατών). Αυτό προκάλεσε μαζικές απεργίες και διαμαρτυρίες ρωσικών εργαζομένων. Η Μόσχα απέκτησε την ευκαιρία να παρουσιάσει τα γεγονότα ως μια «δια-εθνοτική σύγκρουση» - τότε θα μπορούσε να τοποθετηθεί ως "ειρηνοποιός" για την αποκατάσταση της τάξης σε μια προβληματική δημοκρατία. Οι αυξανόμενες εντάσεις εν όψει της διαμαρτυρίας προκάλεσαν την ελπίδα ότι η Μόσχα θα αντιδράσει ανακοινώνοντας εποικοδομητικές μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση των αιτημάτων του λαού της Βαλτικής. Ταυτόχρονα, οι φόβοι αυξήθηκαν με βίαιη καταστολή. Ο Έριχ Χόνεκερ από την Ανατολική Γερμανία και ο Νικολάε Τσαουσέσκου από τη Ρουμανία προσέφεραν στρατιωτική βοήθεια στη Σοβιετική Ένωση σε περίπτωση που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη δύναμη και να διαλύσει τη διαδήλωση. μικρογραφία| Διαδήλωση Βαλτικής διαδρομής στο [[Σιαουλιάι|Šiauliai . Τα φέρετρα είναι διακοσμημένα με εθνικές σημαίες των τριών χωρών της Βαλτικής και τοποθετούνται κάτω από τις σημαίες της Σοβιετικής και της Ναζιστικής . ]] Στις 15 Αυγούστου 1989, η επίσημη εφημερίδα Pravda, απαντώντας στις απεργίες των εργαζομένων στην Εσθονία, δημοσίευσε έντονες επικρίσεις. Στις 17 Αυγούστου, η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης δημοσίευσε ένα σχέδιο νέας πολιτικής σχετικά με τις συνδικαλιστικές δημοκρατίες στην Pravda. Ωστόσο, αυτό το πρόγραμμα προσέφερε λίγες νέες ιδέες: διατήρησε την ηγεσία της Μόσχας όχι μόνο στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα, αλλά και στην οικονομία, την επιστήμη και τον πολιτισμό. Το σχέδιο έκανε λίγες προσεκτικές παραχωρήσεις: πρότεινε στις δημοκρατίες το δικαίωμα να αμφισβητούν τους εθνικούς νόμους σε ένα δικαστήριο (τότε τα τρία κράτη της Βαλτικής τροποποίησαν τα συντάγματά τους δίνοντας στα Ανώτατα Σοβιέτ το δικαίωμα να αρνηθούν τους εθνικούς νόμους) και το δικαίωμα να προωθήσουν τις εθνικές τους γλώσσες στο επίπεδο της επίσημης κρατικής γλώσσας (ταυτόχρονα το έργο υπογράμμισε τον ηγετικό ρόλο της ρωσικής γλώσσας). Το σχέδιο περιλάμβανε επίσης νόμο που απαγόρευε «εθνικιστικές και σοβινιστικές οργανώσεις», οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη δίωξη ομάδων υπέρ της ανεξαρτησίας στις Βαλτικές χώρες και μια πρόταση να αντικατασταθεί η Συνθήκη για τη Δημιουργία της ΕΣΣΔ του 1922 με μια νέα ενοποιητική συμφωνία, που θα ήταν μέρος του σοβιετικού συντάγματος.