cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάν Μπαρτές
Canal+
Ο Γιαν Μπαρτές ίδρυσε, το 2011, την εταιρεία παραγωγής Bangumi, σε συνεργασία με τον συντακτικό παραγωγό του Grand Journal, Λοράν Μπον. Η συγκεκριμένη εταιρεία ανέλαβε την παραγωγή του Le Petit Journal ανεξάρτητα της KM Production, εταιρείας ιδρυθείσας από τους Ρενώ Λε Βαν Κιμ και Μισέλ Ντενιζό. Η νέα μορφή, διάρκειας 18 λεπτών, της εκπομπής άρχισε να προβάλλεται από τον Σεπτέμβριο του 2011. Η προβολή της γινόταν από Δευτέρα έως Παρασκευή. Στις 31 Αυγούστου 2011, η μαριονέτα του παρουσιαστή της έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Les Guignols de l'info.
Το 2012, έκανε την εμφάνισή του στην ταινία μικρού μήκους Arthur Flèche, παραγωγής της Sombrero Films και η οποία αποτελούσε μέρος της νέας σεζόν της ενότητας « Programmes courts » του Canal+, στην κατηγορία « Écrire pour ». Στις 19 Μαρτίου 2012, έκανε την εμφάνισή του σε ένα επεισόδιο της μίνι σειράς Bref. Από τον Σεπτέμβριο του 2012 έως τον Ιούνιο του 2016, ο παρουσιαστής ανέλαβε την παραγωγή της εκπομπής Le Supplément, στην οποία λάμβαναν μέρος δημοσιογράφοι, χιουμορίστες και προσωπικότητες, όλα αυτά υπό έναν σατιρικό και εκκεντρικό τόνο , με παρουσιαστή, αρχικά, την Μαϊτενά Μπιραμπέν και, στην συνέχεια, τον Αλί Μπαντού κάθε τέλος εβδομάδας στις 12:45 sur Canal+.
Συμμετείχε στην παραγωγή διαφόρων προγραμμάτων, μεταξύ των οποίων το στρατευμένο ρεπορτάζ με τίτλο Les pensées de Paul, το οποίο προβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2015 στο Canal+, καθώς και η σειρά ντοκιμαντέρ Scandales de la mode, η οποία προβλήθηκε τον Ιούλιο του 2016 από το Arte.
TF1 και TMC
Μετά την γνωστοποίηση της αποχώρησης του Γιάν Μπαρτές από το Canal +, το Groupe TF1 ανακοίνωσε την άφιξη του παρουσιαστή από την έναρξη της σεζόν 2016 στον προγραμματισμό του TF1 και του TMC. Από τον 2016, παρουσιάζει τηλεοπτική εκπομπή υπό τον τίτλο Quotidien, όπου συμμετέχουν και οι δύο συνεργάτες του από το Petit Journal, οι Eric et Quentin, στο TMC, καθώς και μία εκπομπή ως δεύτερο μέρος άλλης, κάθε Πέμπτη βράδυ στο TF1.
Διακρίσεις
Ο Γιάν Μπαρτές έλαβε το βραβείο του καλύτερου δημοσιογράφου στα βραβεία νέων ταλέντων του έτους 2009.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Σαβοΐας Κατηγορία:Συνεργάτες του Grand Journal Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Μπορντώ 3 Κατηγορία:Πρόσωπα του Petit Journal
Κιέβε
Το Κιέβε (ιταλικά: Chieve) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Ολυμπιακό Σύμπλεγμα Λουζνικί
Το Ολυμπιακό Σύμπλεγμα Λουζνικί (ρωσικά: Олимпийский комплекс «Лужники») είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολυλειτουργικά αθλητικά συγκροτήματα του κόσμου, που χτίστηκε μεταξύ 1955 και 1956  που βρίσκεται στη Μόσχα, πρωτεύουσα της Ρωσίας. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Κεντρική στάδιο Λένιν (Центральный стадион имени В. И. Ленина), Χρησιμοποιήθηκε ως Ολυμπιακό Πάρκο των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Μόσχα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Μόσχα
Σαϊκάτσα
Η σαϊκάτσα (σερβικά κυριλλικά: шајкача, σερβικά λατινικά: šajkača, ) είναι το σερβικό εθνικό καπέλο. Πήρε την ονομασία της από τους Σέρβους ενόπλους, τους σαϊκάς, που προστάτευαν την Αυστριακή Αυτοκρατορία από τους Οθωμανούς Τούρκους τον 18ο αιώνα. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους Σέρβους κατά την πρώτη Σερβική Εξέγερση και αποτέλεσε βασικό στοιχείο της στολής του σερβικού στρατού, από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα. Από τις αρχές του 20ου αιώνα είναι δημοφιλές εθνικιστικό σύμβολο στη Σερβία.
Μισέλ-Ρισάρ Ντελαλάντ
Ο Μισέλ Ρισάρ Ντελαλάντ (γαλλ: Michel Richard Delalande [ή de Lalande], 15 Δεκεμβρίου 1657 - 18 Ιουνίου 1726) ήταν Γάλλος συνθέτης και οργανίστας της εποχής μπαρόκ. Διετέλεσε αυλικός μουσικός στην υπηρεσία του Λουδοβίκου ΙΑ΄, ενώ σημαντική του ήταν η συνεισφορά του με τη σύνθεση αρκετών μειζόνων μοτέτων (grand motet). Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζουν οι ορχηστρικές σουίτες με τίτλο "Simphonies pour les Soupers du Roy" (Συμφωνίες για τον δείπνο του βασιλέως) και αρκετά μπαλέτα. Η μουσική του θεωρείται προάγγελος των καντάτων του Μπαχ και των ορατορίων του Χαίντελ.
Βιογραφικά στοιχεία
Σύγχρονος του Ζαν Μπατίστ Λυλί και του Φρανσουά Κουπρέν, γεννήθηκε στο Παρίσι, όπου και έλαβε τη μουσική του μόρφωση. Τελευταίο από τα 15 παιδιά του ράφτη πατέρα του, μπήκε στη χορωδία της εκκλησίας του Saint-Germain-l'Auxerrois από μικρός, γνωρίζοντας εκεί και τον Μαρέν Μαραί. Όταν ενηλικιώνεται αναλαμβάνει οργανίστας στην εκκλησία του Saint–Gervais καθώς και του Saint-Jean-en-Grève. Υπήρξε δάσκαλος μουσικής στις κόρες του Λουδοβίκου, ενώ από το 1714 έως τον θάνατό του διετέλεσε μουσικός διευθυντής του Βασιλικού Παρεκκλησίου των Βερσαλλιών (maître de la chapelle).
Σαϊκάτσα
Είναι συνήθως μαύρο, γκρι ή πράσινο και κατασκευασμένο από μαλακό, σπιτικό ύφασμα. Σήμερα το φορούν κυρίως ηλικιωμένοι άνδρες στις αγροτικές περιοχές της Σερβίας.
Μισέλ-Ρισάρ Ντελαλάντ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντελαλάντ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες όσον αφορά στο μείζων μοτέτο, είδος θρησκευτικής μουσικής με χαρακτηριστικά στομφώδες και μεγαλοπρεπές ύφος προς τέρψη του βασιλέα, που περιλαμβάνει σολίστες, χορωδία και αρκετά μεγάλη -για την εποχή- ορχήστρα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο βασιλιάς διοργάνωνε άτυπους διαγωνισμούς ανάμεσα στους συνθέτες, δίνοντάς τους το ίδιο κείμενο και ζητώντας τους στον ίδιο χρόνο να συνθέσουν τη μουσική. Ο ίδιος διατελούσε από μόνος του την κριτική επιτροπή. Ο Ντελαλάντ ήταν ένας από τους τέσσερις νικητές, στους οποίους ανετίθετο να γράφουν θρησκευτική μουσική για κάθε τρίμηνο του χρόνου (οι άλλοι τέσσερις ήταν οι Coupillet, Collasse και Minoret). Το τρίμηνο που αντιστοιχούσε στον Ντελαλάντ ήταν το πιο σημαντικό, αφού περιελάμβανε την περίοδο των Χριστουγέννων. Αργότερα είχε την ευθύνη για τη μουσική κατά τη διάρκεια όλου του εκκλησιαστικού έτους, ωστόσο μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου προτιμήθηκαν οι συνθέτες Gervais, Νικολά Μπερνιέ και Αντρέ Καμπρά. Εν τέλει εκτοπίστηκε από έναν άλλο σπουδαίο υμνητή του μείζονος μοτέτου, τον Ζαν-Ζοζέφ ντε Μοντονβίλ.
Σαϊκάτσα
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Δύο ηλικιωμένοι Σέρβοι άνδρες που κινητοποιήθηκαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914). Ο δεύτερος φοράει τη στρατιωτική έκδοση. Η σαϊκάτσα είναι ένα παραδοσιακό καπέλο που φοριέται από τους άντρες στη σερβική ύπαιθρο. Είναι το εθνικό καπέλο της Σερβίας και πιστεύεται ότι προέρχεται από τη Σερβική περιοχή του Μπανάτου κατά τον 18ο αιώνα, όταν οι σαϊκάσι (Σέρβοι στρατιώτες στην υπηρεσία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) φρουρούσαν το Δούναβη και το Σάβα ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και φορούσαν καπέλα σε σχήμα αναποδογυρισμένης βάρκας, τα σάικα (σέρβικα: Шајка). Φοριόταν ευρέως ανάμεσα στους Σέρβους την εποχή της πρώτης σερβικής εξέγερσης, όταν οι άνδρες του Σέρβου Καραγιώργη Πέτροβιτς άρχισαν να σταματούν να φορούν τα τουρκικά φέσια.
Μισέλ-Ρισάρ Ντελαλάντ
Η μουσική του
Σώζονται αρκετές εκδοχές των έργων του, οι παλαιότερες με πιο εμφανές του ύφος του γαλλικού μπαρόκ, ενώ οι πιο όψιμες εγγύτερα στο ιταλικό στυλ, που περιλαμβάνει τόσο τη μελισματική όσο και την αντιστικτική γραφή. Για πολλά χρόνια η μελέτη του έργου ήταν δύσκολη, καθώς το όνομά του εμφανιζόταν σε πολλά χειρόγραφα και έντυπα με διαφορετική ορθογραφία: de Lalande, Lalande, la Lande, de la Lande κλπ· η οικογένεια πάντως χρησιμοποιούσε το Delalande. Μόλις το 2006, ο έγκριτος Βρετανός μουσικολόγος Lionel Sawkins δημοσίευσε τον πλήρη θεματικό κατάλογο έργων του Ντελαλάντ, όπου σε 752 σελίδες περιλαμβάνονται πάνω από 3000 μουσικά παραδείγματα, τεχνικές πληροφορίες σχετικές με την εκτέλεση, πηγές κλπ.
Στάδιο Αντόν Μαλατίνσκι
Το Στάδιο Αντόν Μαλατίνσκι (Štadión Antona Malatinského) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στην Τρνάβα της Σλοβακίας, το οποίο είναι η έδρα της ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα. Το στάδιο ανακαινίστηκε πλήρως το 2013–2015 και έχει χωρητικότητα 19.200 θεατών, γεγονός που το καθιστά το δεύτερο μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στη Σλοβακία.
Μισέλ-Ρισάρ Ντελαλάντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Σαϊκάτσα
Ιστορία
Το τυπικό καπέλο των αγροτών από την περιοχή Σουμάντιγια της Σερβίας, η σαϊκάτσα απέκτησε τελικά έναν διπλό σκοπό: στις ειρηνικές περιόδους φοριόταν στην ύπαιθρο και κατά τη διάρκεια του πολέμου έγινε μέρος της τυποποιημένης Σερβικής στρατιωτικής στολής. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το καπέλο φορούσαν τακτικά οι στρατιώτες του Βασιλείου της Σερβίας. Η Σερβία τελικά ξεπέρασε μια συνδυασμένη αυστροουγγρική, γερμανική και βουλγαρική εισβολή το 1915, και το 1916 το φόρεμα της σαϊκάτσας, μαζί με άλλες σερβικές λαϊκές ενδυμασίες, απαγορεύτηκε από τις βουλγαρικές αρχές μετά την βουλγαρική κατοχή της νότιας Σερβίας. Μετά τον πόλεμο, η χρήση του καπέλου στη Βοσνία έγινε υποχρεωτική από τις σερβικές αρχές αντί των τουρκικών φεσιών. μικρογραφία|Σέρβοι Παρτιζάνοι που φοράνε τη Σαϊκάτσα (1941). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τη σαϊκάτσα φορούσαν οι άτακτοι Σέρβοι Τσέτνικ στο κατεχόμενο από τον Άξονα Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Φορέθηκε επίσης από Σέρβους Παρτιζάνους. Μετά τον πόλεμο, αντικαταστάθηκε από το καπέλο Τιτόβκα στις ένοπλες δυνάμεις της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας.
Στάδιο Αντόν Μαλατίνσκι
Στις 14 Ιανουαρίου 1998, το στάδιο ονομάστηκε προς τιμήν του πρώην ποδοσφαιριστή και προπονητή Αντόν Μαλατίνσκι, ο οποίος πέθανε το 1992.
Σαϊκάτσα
Ιστορία
Η σαϊκάτσα φορέθηκε από Σέρβους στρατιώτες και παραστρατιωτικούς κατά τη διάρκεια του Πολέμου στη Κροατία και στον Πόλεμο στη Βοσνία και υιοθετήθηκε από τις σερβοβόσνιες δυνάμεις ως επίσημο κάλυμμα κεφαλής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας(Vojska Republike Srpske, VRS). Οι τάφοι των Σέρβων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στη μάχη του Βούκοβαρ, έφεραν ως στολίδι γλυπτές σαϊκάτσα αλλά μετά την επανένταξη του Βούκοβαρ στην Κροατία, οι τάφοι βανδαλίστηκαν επανειλημμένα και τελικά η σερβική κοινότητα της πόλης τοποθέτησε πιο ουδέτερες ταφόπλακες. Ο βομβαρδισμός του ΝΑΤΟ του 1999 στη Γιουγκοσλαβία είδε τις αλυσίδες του McDonalds στη Σερβία να προωθούν τα προϊόντα τους, διανέμοντας αφίσες οι οποίες απεικόνιζαν τη σαϊκάτσα που στεκόταν πάνω από τις χρυσές αψίδες του λογότυπου του McDonalds σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της εθνικής υπεροχής της Σερβίας. δεξιά|μικρογραφία|Αγόρια που φοράνε τη σαϊκάτσα
Στάδιο Αντόν Μαλατίνσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σλοβακία Κατηγορία:ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα
Σαϊκάτσα
Σχεδιασμός
Σχεδιασμένο με μια κορυφή σχήματος V, με τη μορφή ενός αναποδογυρισμένου σάικα, η σαϊκάτσα είναι στενή και τυπικά σε μαύρο ή γκρι χρώμα. Είναι συνήθως κατασκευασμένη από μαλακό, σπιτικό ύφασμα και φοριέται χωρίς σύμβολα κατά τη διάρκεια ειρηνικών περιόδων. Σε περιόδους πολέμου, περιέχει κονκάρδες με τον σερβικό δικέφαλο αετό και το σύνθημα Μόνο η ενότητα σώζει τους Σέρβους συχνά εμφανίζεται στο καπέλο. Η σαϊκάτσα που φορούσαν οι Σέρβοι στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε μη-αντανακλαστική κορυφή και περιείχε με ένα βασιλικό μονόγραμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας Κατηγορία:Αξεσουάρ Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής
Τσικονιόλο
Το Τσικονιόλο (ιταλικά: Cicognolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Κέλβιν Ματέους ντε Ολιβέιρα
Ο Κέλβιν Ματέους ντε Ολιβέϊρα (Kelvin Mateus de Oliveira), γεννημένος την 1η Ιουνίου 1993, γνωστός απλά ως Κέλβιν, είναι ένας Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως δεξιός εξτρέμ για την Always Ready της Βολιβίας.
Έπαιξε για πέντε από τους Big Twelve του Campeonato Brasileiro Série A, καθώς και για τρεις άλλους συλλόγους στη Série B. Στο εξωτερικό, εκπροσώπησε την Πόρτο, όπου συνέβαλε στον τίτλο της Primeira Liga το 2013.
Καριέρα ως νέος/ Πόρτο
Γεννημένος στην Curitiba, Paraná, ο Kelvin πέρασε δύο σεζόν με το τοπικό Paraná Clube στη Série B. Στα τέλη Ιουνίου 2011, σε ηλικία μόλις 18 ετών, υπέγραψε με την Πόρτο στην Πορτογαλία.
Μαζί με τον συμπαίκτη του στην Πόρτο, Κρίστιαν Άτσου, ο Κέλβιν στάλθηκε ως δανεικός στη Ρίο Άβε FC της Primeira Liga για την εκστρατεία 2011–12. Έκανε το ντεμπούτο του στη διοργάνωση στις 21 Αυγούστου 2011, σε μια εκτός έδρας ήττα 0–1 από την Académica de Coimbra.
Ο Κέλβιν επέστρεψε στην Πόρτο για το 2012-13, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν με τους εφεδρικούς στη δεύτερη κατηγορία. Κατάφερε, ωστόσο, να σκοράρει τρία σημαντικά γκολ για την πρώτη ομάδα ως αλλαγή, βοηθώντας τις εντός έδρας νίκες εναντίον της SC Braga (3–1) και της SL Benfica (2–1), η τελευταία έρχεται στο 92ο λεπτό.
Δανεικός
Στις 13 Ιανουαρίου 2015, ο Κέλβιν εντάχθηκε στη Sociedade Esportiva Palmeiras με δανεισμό. Έπαιξε πέντε παιχνίδια καθώς κέρδισαν το Copa do Brasil εκείνη τη χρονιά και σκόραρε σε μια εντός έδρας νίκη με 5–1 (6–2 συνολικά) στο δεύτερο παιχνίδι του δεύτερου γύρου εναντίον της Sampaio Corrêa Futebol Clube στις 12 Μαΐου.
Ο Kelvin μετακόμισε στη São Paulo FC, επίσης ως δανεικός, στις 2 Φεβρουαρίου 2016. Στις 6 Απριλίου, κατέγραψε το πρώτο ηπειρωτικό γκολ της καριέρας του, σε έναν εντός έδρας συντριβή με 6–0 της Trujillanos FC της Βενεζουέλας στη φάση των ομίλων του Copa Libertadores. Σκόραρε μία φορά στο εθνικό πρωτάθλημα στις 11 Σεπτεμβρίου, ανοίγοντας μια νίκη 3-1 επί της Figueirense FC.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2017, ο Kelvin δόθηκε δανεικός στην Πορτογαλική CR Vasco da Gama μέχρι το τέλος του έτους. Περιορισμένος από τραυματισμό την πρώτη του χρονιά στο Ρίο ντε Τζανέιρο, παρόλα αυτά επεκτάθηκε η σύνδεσή του τον επόμενο Ιανουάριο. σκόραρε μία φορά στις 5 Μαΐου 2018 για να ολοκληρώσει τη νίκη με 4–1 επί της América Futebol Clube αφού μπήκε ως αλλαγή.
Καριέρα ως ενήλικας
Στα τέλη Απριλίου 2019, ο ελεύθερος πράκτορας Kelvin υπέγραψε με την Fluminense FC μέχρι το τέλος της σεζόν. Έφυγε τρεις μήνες αργότερα, έχοντας παίξει μόνο για δύο λεπτά, συμφωνώντας σε μια συμφωνία στο Coritiba Foot Ball Club. Σε εννέα παιχνίδια για την ομάδα της πατρίδας του στη δεύτερη κατηγορία σκόραρε μία φορά, για να ανοίξει τη νίκη με 2–0 στο Grêmio Esportivo Brasil στις 12 Νοεμβρίου. αυτή ήταν η πρώτη του απεργία σε 18 μήνες.
Στις 5 Φεβρουαρίου 2020, έχοντας κερδίσει την άνοδο με την Κοριτίμπα, ο Κέλβιν υπέγραψε στην Avaí FC για τη σεζόν. Αποφυλακίστηκε στις 21 Μαΐου, έχοντας κάνει τέσσερις εμφανίσεις χωρίς γκολ, ώστε ο σύλλογος να προσθέσει τον Ρενάτο στη μισθοδοσία του. Τον Αύγουστο, άρχισε ξανά προπονήσεις με τον σύλλογο, ο οποίος είχε διατηρήσει την εγγραφή του.
Στις 6 Οκτωβρίου 2020, ο Kelvin επέστρεψε στην κορυφαία κατηγορία με τους αγωνιζόμενους Botafogo de Futebol e Regatas. Υπέγραψε μέχρι το τέλος της σεζόν, με την επιλογή άλλων δύο. Την επόμενη 5 Μαρτίου, μετά τον υποβιβασμό τους, υπέγραψε με την Vila Nova Futebol Clube επίσης στη Σέριε Β.
Διακρίσεις
Πόρτο
Τσίντζα ντε' Μπόττι
Η Τσίντζα ντε' Μπόττι (ιταλικά: Cingia de' Botti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κέλβιν Ματέους ντε Ολιβέιρα
Διακρίσεις
Παλμέιρας
Τσίντζα ντε' Μπόττι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1933)
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τα πρόσωπα που εξελέγησαν βουλευτές στις εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1933.
Σημειώσεις και παραπομπές
1933
Άννα Γιαγκελλόνων, δούκισσα της Πομερανίας
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1490 τον Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Μακρυχώρια Αιτωλοακαρνανίας
Τα Μακρυχώρια είναι οικισμός της Κεχρινιάς στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Μακρυχώρια βρίσκονται βορειοανατολικά της λίμνης Αμβρακίας σε απόσταση 9,5 χλμ. Α. από την Αμφιλοχία και 8 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Κεχρινιά. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1991 να ανήκει στην τότε κοινότητα Κεχρινιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Κεχρινιά, Κομποθέκλα, Κάναλος, Άγιοι Θεόδωροι και Φαλαγγιάς αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Κεχρινιάς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.
Κόρτε ντε' Κορτέζι κον Τσινιόνε
Το Κόρτε ντε' Κορτέζι κον Τσινιόνε (ιταλικά: Corte de' Cortesi con Cignone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Ακίνδυνος
Ο Ακίνδυνος (πέθανε c. 589) ήταν Βυζαντινός κυβερνήτης των Καρρών επί βασιλείας Μαυρικίου (582-602), ο οποίος κατηγορήθηκε για ειδωλολατρισμό και εκτελέστηκε. Οι κύριες πηγές γι' αυτόν είναι κάποια Συριακά χρονικά, ιδίως το Χρονικό του Μιχαήλ Σύρου και το Χρονικό του 1234. Η πηγή και των δύο ήταν το χαμένο χρονικό του Πατριάρχη Αντιοχείας της Συριακής Εκκλησίας Διονυσίου Α'.
Βιογραφία
Ο Ακίνδυνος φέρεται να ήταν κυβερνήτης των Καρρών (Χαρράν) στην Οσροηνή της Μεσοποταμίας. Ο όρος που χρησιμοποιείται στις πηγές είναι "ηγεμόνας", που συνήθως σημαίνει πολιτικός διοικητής, οι πολιτικοί όμως διοικητές της Οσροηνής συνήθως έδρευαν στην Έδεσσα. Ο Ακίνδυνος πιθανώς να ήταν στρατιωτικός διοικητής της Οσροηνής ο οποίος έδρευε στη μικρότερη πόλη των Καρρών.
Τα Συριακά χρονικά συμφωνούν ως προς το ότι ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος εξουσιοδότησε το Στέφανο, Επίσκοπο των Καρρών, να καταδιώξει τους ειδωλολάτρες της περιοχής του. Κατά τη διάρκεια της δίωξης, στους κατηγορουμένους δόθηκε η επιλογή ανάμεσα στον εξαναγκαστικό εκχριστιανισμό και την εκτέλεση. Ο Ακίνδυνος, ο οποίος δημοσίως ήταν Χριστιανός, κατηγορήθηκε από το γραφέα/γραμματέα του Ιυάριο (αλλού ονομάζεται Ονόριος) ως κρυπτο-παγανιστής.
Ο Στέφανος εκτέλεσε τον Ακίνδυνο, είτε δια σταύρωσης είτε δι' ανασκολοπισμού. Τον διαδέχθηκε στη θέση του κυβερνήτη ο κατήγορός του Ιυάριος.
Στο Μιχαήλ Σύρο βρίσκουμε περαιτέρω πληροφορίες για τον Ιυάριο: αναφέρει πως ο Ιυάριος πιθανώς γεννήθηκε στην Αρμενία, και εγκαταλείφθηκε από τους γονείς του ως παιδί. Μεγάλωσε και μαθήτευσε ως γραφέας στην περιοχή της Ασιατικής Νικόπολεως.
Ανάλυση
Τα γεγονότα χρονολογούνται γύρω στο 589. Ο John Liebeschuetz τα συνδέει με ένα κύμα διωγμών ενάντια στους εθνικούς που ξεκίνησε το 578. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' (527–565) ξεκίνησε την αναζήτηση κρυπτο-παγανιστών ανάμεσα στους δεδηλωμένους Χριστιανούς της Αυτοκρατορίας. Αλλά η επιβολή των συγκεκριμένων νόμων ήταν σπασμωδική, με περιόδους έντονων διωγμών ακολουθούμενων από περιόδους όπου δεν αναζητούντο ύποπτοι. Το 578, οι Βυζαντινές αρχές έλαβαν αναφορές για επικείμενη στάση κρυπτο-παγανιστών στην Ηλιόπολη του Λιβάνου. Στο Θεόφιλο, έναν πολιτικό ο οποίος είχε ήδη αντιμετωπίσει στάσεις Ιουδαίων και Σαμαρειτών ανατέθηκε ο διωγμός των κρυπτο-παγανιστών. Ύποπτοι συνελήθησαν, ανακρίθηκαν με βασανισμό, και εξαναγκάστηκαν να καταδόσουν και άλλους υποτιθέμενους ειδωλολάτρες. Σύντομα, ο Θεόφιλος είχε μια λίστα ονομάτων, στην οποία συμπεριλαμβανόταν ονόματα επιφανών πολιτών των ανατολικών επαρχιών της Αυτοκρατορίας. Από εκεί, ο διωγμός επεκτάθηκε σε άλλες περιοχές της Βυζαντινής οικουμένης.
Ο Θεόφιλος επισκέφθηκε ο ίδιος την Έδεσσα κατά τη διάρκεια των ερευνών. Ισχυρίστηκε πως διέκοψε μια θυσία στον Δία μέσα στην πόλη. Έπειτα συνέλαβε τον Ανατόλιο, επαρχιακό κυβερνήτη της Οσροηνής, και το Θεόδωρο, το δεύτερο στην τοπική ιεραρχία. Μεταφέρθηκαν πρώτα να Αντιόχεια για την ανάκρισή τους και, από εκεί, στην Κωνσταντινούπολη για να δικαστούν. Ο Liebeschuetz θεωρεί πως πρόκειται για κανονικό "κυνήγι μαγισσών", όπου ο καθένας μπορεί να είναι ύποπτος. Επισημαίνει ότι πολλοί από τους εκτελεσθένες για ειδωλολατρισμό μάλλον ήταν αληθινοί Χριστιανοί. Ο Michael Maas, αντίθετα, υποστηρίζει πως η παρουσία εθνικών σε Βυζαντινά αστικά κέντρα του 6ου αιώνα είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ ο Michael Whitby επισημαίνει πως αυτό αποδεικνύεται από την περίπτωση της Ηλιοπόλεως, και πως επίσης, σύμφωνα με το βίο του Συμεών Θαυμαστορείτου, υπήρχαν την ίδια περίοδο εθνικοί στην περιοχή της Αντιοχείας, κάποιοι από τους οποίος μάλιστα επισκέφθηκαν το Χριστιανό ερημίτη για να ζητήσουν τη συμβουλή του.
Ο Liebeschuetz και άλλοι σύγχρονοι ιστορικοί σημειώνουν την ανάμειξη των Μονοφυσιτών στα γεγονότα. Ο τελευταίος Αυτοκράτορας που τους ευνόησε ήταν ο Αναστάσιος Α' (491–518), και, θεωρούμενοι αιρετικοί από το 518 και έπειτα, "οι ναοί και τα μοναστήρια τους [...] μπορούσαν να κατασχεθούν ελεύθερα, και οι επίσκοποί τους να εξοριστούν και να φυλακιστούν". Παρά τους διωγμούς εναντίον τους από το καθεστώς, συμμετείχαν με ενθουσιασμό στο κυνήγι των κρυπτο-ειδωλολατρών. Προφανώς το είδαν ως ευκαιρία να δυσφημίσουν τους εχθρούς τους, αφού πολλοί από τους υπόπτους τύχαινε να είναι επιφανείς Χαλκηδόνιοι. Για παράδειγμα, ο Γρηγόριος, Πατριάρχης Αντιοχείας (571–593) κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε ανθρώπινη θυσία με μαντικό σκοπό.
Αναφορές
<div class="reflist columns references-column-count references-column-count-2" style="-moz-column-count: 2; list-style-type: decimal;">
Sources
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί
Ξυλούρης Γεώργιος ή Αδοντάρος
μικρογραφία|[[Αρχείο:Ξυλούρης Γεώργιος ή καπετάν Αδοντάρος.jpg|μικρογραφία|Ξυλούρης Γεώργιος, καπετάν ΑδοντάροςΚαπετάν Αδοντάρος]]
Ο καπετάν Γεώργιος Ξυλούρης ή Αδοντάρος (1837-1907, Κρουσώνας Μαλεβιζίου) ήταν Έλληνας επαναστάτης του 19ου αιώνα που έδρασε στις περιοχές Μαλεβιζίου-Τεμένους.
Από μικρός ακολούθησε τον πατέρα του και είχε ενεργό συμμετοχή στον ένοπλο αγώνα για την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους και την ένωση της με την Ελλάδα. Τον συνέδεε στενή φιλία με τον Ηρακλή Κοκκινίδη από το Κεραμούτσι και μάλιστα λέγονταν «συναδερφοί» καθώς ο Νικόλαος Κοκκινίδης, πατέρας του Ηρακλή, είχε βαπτίσει μια από τις πέντε αδελφές του Γεώργιου Ξυλούρη δίνοντάς της το όνομα Ελευθερία.
Επανασταστική δράση
Όταν ξεκίνησε η προετοιμασία της επανάστασης το 1866, ο Γεώργιος Ξυλούρης εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και συμμετείχε στις μάχες που ακολούθησαν μαζί με άλλους Κρουσανιώτες. Την 21η Αυγούστου 1866 η Γενική Συνέλευση των επαναστατών ψήφισε και ανέδειξε αρχηγό τον Παύλο Ντεντιδάκη και στη συνέχεια κοινοποίησε το ψήφισμα των οπλαρχηγών για επανάσταση με έδρα το χωριό του Αγίου Μύρωνα. Ο Σαχλή Πασάς του Ηρακλείου κατευθύνθηκε προς το Μαλεβίζι με ισχυρό στρατό και κατέστρεψε διάφορα χωριά της ευρύτερης  περιοχής. Την 23η Αυγούστου 1866 ο στρατός του ενισχύθηκε περεταίρω με την προσθήκη του ιππικού του Ρεσίτ Πασά με αποτέλεσμα να δεχθούν ισχυρό χτύπημα οι επαναστάτες που δρούσαν στην περιοχή του χωριού Πυργού και στα πέριξ. Η μάχη ήταν σκληρή και άνιση με μεγάλες αμφίπλευρες απώλειες. Ανάμεσα στους τραυματίες συγκαταλέγονταν οι οπλαρχηγοί από τον Κρουσώνα, Μπαμπουκομανώλης, Τζουλιαδοδράκος, Χριστοδουλάκης και άλλοι.
Τον Σεπτέμβριο του 1866 και ενώ οι Κρουσανιώτες είχαν επιδοθεί σε πολεμικές επιχειρήσεις μακριά από τον Κρουσώνα, ο Ρεσίτ Πασάς έδραξε την ευκαιρία και εξαπέλυσε επίθεση με στρατό 3500 πολεμιστών ενάντια στο ανυπεράσπιστο χωριό του Κρουσώνα. Τότε ο αρχηγός Ντεντιδάκης μαζί με 300 θαρραλέα παλληκάρια προσπάθησαν να φέρουν αντίσταση αλλά δίχως αποτέλεσμα. Οι Τούρκοι λεηλατούσαν και πυρπολούσαν επί τρία μερόνυχτα τον Κρουσώνα. Οι Τούρκοι κατά την οπισθοχώρησή τους προς το Ηράκλειο συνέλαβαν 30 γέροντες Κρουσανιώτες και τους χρησιμοποίησαν ως ασπίδα στο τελευταίο τμήμα του στρατού τους ώστε να αποφύγουν τα πυρά των επαναστατών. Μετά την άφιξη των Τούρκων στο Ηράκλειο οι τριάντα γέροντες, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο πατέρας του Γεώργιου Ξυλούρη, Κωνσταντής, σφαγιάστηκαν. Το γεγονός αυτό τροφοδοτεί περισσότερο το θυμό και τη μανία του Γεώργιου Ξυλούρη για τους Τούρκους και ως ορκισμένος εκδικητής για το θάνατο του πατέρα του βρίσκεται διαρκώς στην πρώτη γραμμή κάθε πολεμικής συμπλοκής με τον εχθρό.
Σχεδόν μετά από ένα χρόνο, την 6η Νοεμβρίου του 1867 αποφασίστηκε από τον Ηρακλή Κοκκινίδη να πραγματοποιηθεί επίθεση στον Άγιο Μύρωνα και όπως ήταν αναμενόμενο ο καπετάν Γεώργιος Ξυλούρης τάχθηκε στο πλευρό του και εισχώρησε στο στράτευμά του έχοντας συγκεντρώσει τουλάχιστον 60 μάχιμους Κρουσανιώτες. Στη μάχη που διεξήχθει γύρω από το χωριό Πυργού, τραυματίστηκε ο αρχηγός Ηρακλής Κοκκινίδης και στην προσπάθειά του να ανέβει στο άλογό του πληγωμένος, ένας Τούρκος τον αναγνωρίζει και τον σημαδεύει με το όπλο του. Ο Γεώργιος Ξυλούρης που ήταν πλησίον, αντιλήφθηκε το περιστατικό, αντέδρασε ταχύτατα και επιτέθηκε μανιωδώς στον Τούρκο και παλεύοντας σώμα με σώμα στο έδαφος κατάφερε και τον δάγκωσε με λύσσα στο λαιμό, κόβοντας του το λαρύγγι. Αυτό το περιστατικό στάθηκε η αφορμή και του αποδόθηκε το προσωνύμιο  « Αδοντάρος» όπως τον αποκάλεσε ο συναδερφός του Ηρακλής. Στη συνέχεια του αφιέρωσε και την ακόλουθη μαντινάδα:
«'Θέλω συντρόφους μπιστικούς, να μην φοβούνται Χάρο,
Εκείνη η μάχη στοίχισε αρκετά και στις δύο πλευρές με σωρεία θυμάτων. Την 2η Μαρτίου 1868 ο Ηρακλής Κοκκινίδης με δεκαπέντε ιππείς και εκατόν πενήντα πεζούς εθελοντές, οι μισοί εκ των οποίων ήταν ωκύποδες Κρουσανιώτες ,ανάμεσά τους και ο καπετάν Τσαφαντής από την Κιθαρίδα, Μπαμπουκογιάννης, κ.α, επιτέθηκαν εναντίον του τούρκικου στρατού στην τοποθεσία Βαγιδάκια-Γαζανή Καμάρα. Οι ιππείς καταδίωξαν τους Τούρκους και τους εξώθησαν στην παλιά πέτρινη γέφυρα. Ωστόσο κατά την οπισθοχώρηση τραυματίστηκε θανάσιμα ο Ηρακλής Κοκκινίδης και έπεσε στο έδαφος. Σύσσωμος ο στρατός των επαναστατών υπό τις διαταγές του Αδοντάρου εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των Τούρκων για να αποτρέψει τη βεβήλωση του σώματος του νεκρού αρχηγού τους ωστόσο το όλο εγχείρημα έληξε ανεπιτυχώς λόγω της τουρκικής υπεροχής. Έχει σωθεί και σχετικό δημώδες ποίημα για το συμβάν:
Ετούτοι ετρομάξανε και στη φυγή το ρίξαν
Κερκέζοι τρέξαν με ορμή τον Ηρακλή τυλίξαν.
Και τον εκρεοκόβγανε και ήσανε σωριασμένοι.
Οι Κρουσανιώτες ήσανε κάτω κατεβασμένοι
Και παίξασιν τος στο σωρό όλοι μια παταρία
Του Ηρακλή οι σύντροφοι είδανε σωτηρία.
Οι εθελοντές σταθήκανε θέσεις καλές βαστούνε
Οι Κρουσανιώτες με ορμή Κερκέζους κυνηγούνε.
Κερκέζοι σκοτωθήκανε πίσω πισθοχωρούνε
Τέσσερις ίππους πήρανε Κρουσώνα τσι οδηγούνε…»
Η βεβήλωση του σώματος του Ηρακλή ήταν φρικτή καθώς οι Τούρκοι πετσόκοψαν το σώμα του και αφού αφαίρεσαν το κεφάλι, την καρδιά και τα εντόσθια, τα εξέθεσαν στην Χανιώπορτα για τρεις συνεχόμενες ημέρες.
Μάχες κατά το 1878
Στις αρχές του 1878, οι Κρουσανιώτες καπετάνιοι αρχηγοί: Γεώργιος Ξυλούρης, Μπαμπουκογιάννης, Μακατουναντρέας, Λιαντροκωνσταντής ύψωσαν το λάβαρο της επανάστασης και ορκίστηκαν στο σύνθημα «Ένωσις ή Θάνατος» ξεκινώντας τις μάχες με σημαντικότερη εκείνη στο Πετροκέφαλο όπου αργηγός των Τουρκοκρητικών ήταν ο Μουλά΄Ντεμίρ Αγά. Στη μάχη αυτή ο Αδοντάρος σκότωσε ένα Γάλλο αξιωματικό εξωμότη παίρνοντας ως λάφυρα τα άρματά του τα οποία διασώζονται μέχρι και σήμερα και βρίσκονται στην κατοχή των απογόνων του Αδοντάρου.
Μάχες κατά το 1896-1898
Κατά την επανάσταση του 1896-1898 ο Αδοντάρος συμμετείχε ενεργά παρά τη μεγάλη ηλικία του. Πούλησε ακόμη και την περιουσία του, 400 αιγοπρόβατα και ένα αλευρόμυλο στη θέση Άσπρη Βρύση, στην προσπάθειά του να προμηθεύσει με όπλα το χωριό του Κρουσώνα. Μάλιστα το Απρίλιο του 1896, μετέβηκε στο Παλιόκαστρο μαζί με τέσσερις από τους έξι γιούς του (Μιχελή,Γιάννη,Κωσταντή,Αντώνη) και αγόρασε από έναν Άγγλο λαθρέμπορα ογδόντα όπλα τύπου Chassepot και πλήθος φυσιγγίων. Στη συνέχεια τα μετέφερε στην τοποθεσία Ποροφάραγγο του Κρουσώνα και τα έκρυψε σε μια τρύπα με σκοπό να τροφοδοτήσει τον Κρουσώνα με την έναρξη της επανάστασης. Όμως η τοποθεσία των όπλων έγινε αντιληπτή από ένα αντιεπαναστάτη Κρουσανιώτη, τον Ιωάννη Κοκολ..., ο οποίος κατά τη διάρκεια μιας νύχτας με τη βοήθεια του οκτάχρονου γιού του, Εμμανουήλ Κ. , έκλεψε όλα τα όπλα και τα μετέφερε στο χωριό Κεραμούτσι όπου τα παρέδωσε στους Τούρκους. Για την πράξη του αυτή έτυχε ευνοϊκής μεταχείρισης και μετά το τέλος της επανάστασης οι Τούρκοι του χάρισαν τεράστια κτηματική περιουσία στην περιοχή του Κεραμουτσίου. Το ευτύχημα γι’ αυτόν ήταν ότι μόνο μετά το τέλος της επανάστασης αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του ατόμου που είχε κλέψει τα όπλα και τα είχε παραδώσει στους Τούρκους γλιτώνοντας τον θάνατο, αλλά δίνοντας στο θέμα μεγάλες πολιτικές διαστάσεις. Ως εκ τούτου επί του θέματος επιλήφθηκε η τότε Κρητική Βουλή στα Χανιά, η οποία μετά από δίκη κήρυξε τον Ι.Κ και τον γιό του εθνικό μειοδότη. Ο Αδοντάρος μετά την κλοπή των όπλων συνεργάστηκε με τους Μακατουνανδρέα, Λιαντροκωνσταντή και Ανδρεαδάκη Γεώργιο ώστε να προμηθεύσουν εκ νέου το χωριό με οπλισμό, δίνοντας και πολλές μάχες σε διάφορες τοποθεσίες όπως Γούρνες, Γιοφυράκια, Σκαφιδαρά, Ξερολιά, μέχρι τη λήξη του πολέμου το 1898.
Βαγγέλης Γερμανός
Ο Βαγγέλης Γερμανός (πραγματικό όνομα Ευάγγελος Ι. Γεωργουλόπουλος, γενν. Πειραιάς, 14 Νοεμβρίου 1949) είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής και ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά σε λαϊκή οικογένεια. Η μητέρα του τού αγόρασε την πρώτη του κιθάρα, όταν αυτός ήταν 11 χρονών. Σαν πρώτο δάσκαλο είχε τον Δημήτρη Γκόγκο, ή Μπαγιαντέρα. Μετά το Γυμνάσιο, ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε στο Τμήμα Μαθηματικών του ΑΠΘ για ένα χρόνο και τον επόμενο πήρε μεταγραφή για την Αθήνα όπου συνέχισε τις σπουδές του. Παράλληλα, σπούδασε κιθάρα και θεωρητικά. Ξεκίνησε την καριέρα του στο τραγούδι το 1972 με το συγκρότημα του Διονύση Σαββόπουλου, παίζοντας ηλεκτρική κιθάρα, τζουρά και τραγουδώντας στο Βρώμικο Ψωμί.
Το 1981 κυκλοφορεί τον πρώτο δίσκο του με τίτλο Τα μπαράκια, ο οποίος σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Το 1982 εξέδωσε το δεύτερο δίσκο του με τίτλο Ερωτικό κούρδισμα, από τον οποίο ακούστηκε περισσότερο το τραγούδι «Κρουαζιέρα», το 1984 τον δίσκο Βραχυκύκλωμα, το 1985 τον δίσκο "Χάδια και χαστούκια" και το 1994 τον δίσκο Ασκήσεις.
Εκτός από το τραγούδι, έχει εμφανιστεί σε τηλεοπτικές σειρές, όπως τον Κόκκινο Κύκλο και σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως Ο αδερφός μου κι εγώ.
Το 2014 υπήρξε κριτής στον παιδικό μουσικό διαγωνισμό The Music School Greece.
Η καλλιτεχνική πορεία του Βαγγέλη Γερμανού αποτέλεσε το θέμα του ντοκιμαντέρ Μέσα μου βλέπω μονάχα θάλασσα, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2019.
Το Οκτώβριο του 2020 ερμήνευσε το παιδικό τραγούδι του Hippoβρύχιου με τίτλο «Ποπ Κορν»
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αλεξάντρ Λέμπεντ
Ο υποστράτηγος Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Λέμπεντ (ρωσικά: Алекса́ндр Ива́нович Ле́бедь; (20 Απριλίου 1950 – 28 Απριλίου 2002) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος στρατιωτικός και πολιτικός που κατείχε ανώτερες θέσεις στα Αερομεταφερόμενα Στρατεύματα προτού διεκδικήσει την προεδρία στις ρωσικές προεδρικές εκλογές το 1996 στις οποίες δεν κέρδισε, καθώς κατετάγη τρίτος πίσω από τον Μπόρις Γέλτσιν και τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, με περίπου 14% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο. Ο Λέμπεντ υπηρέτησε αργότερα ως Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας στην κυβέρνηση Γέλτσιν και τελικά έγινε κυβερνήτης του Κράι Κρασνογιάρσκ, την δεύτερη μεγαλύτερη περιοχή της Ρωσίας.
Συμμετείχε στις περισσότερες από τις στρατιωτικές συγκρούσεις της Ρωσίας την τελευταία δεκαετία της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου του Σοβιετικού-Αφγανικού πολέμου. Από το 1988 έως το 1991, ο στρατηγός Λέμπεντ υπηρέτησε ως διοικητής της 106ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας Φρουρών και αργότερα έγινε αναπληρωτής επικεφαλής των Ρωσικών Αερομεταφερόμενων Στρατευμάτων. Ο στρατηγός διαδραμάτισε επίσης βασικό ρόλο στον τερματισμό της στρατιωτικής σύγκρουσης στη Μολδαβία μεταξύ αυτονομιστών της Υπερδνειστερίας και της κυβέρνησης της Μολδαβίας το 1992, ως διοικητής της Ρωσικής 14ης Στρατιάς Φρουρών που επενέβη και κατέλαβε την περιοχή. Δημοφιλής στον στρατό, όταν παραιτήθηκε το 1995 για να μπει στην πολιτική, ο Λέμπεντ θεωρήθηκε επίσης ως χαρισματικός από το κοινό, σε αντίθεση με άλλους Ρώσους πολιτικούς τη δεκαετία του 1990, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η δημοτικότητά του ήταν μεγαλύτερη από εκείνη του Γέλτσιν για κάποιο διάστημα. Ως Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας στη διοίκηση του προέδρου μετά τις εκλογές του 1996, ηγήθηκε επίσης των διαπραγματεύσεων που τερμάτισαν τον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Ταρσινά Κορινθίας
Τα Ταρσινά είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 80 μέτρα.
Αξιοθέατα
Στη βορειοανατολικά άκρη του χωριού είναι ο κοιμητηριακός βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα ή Αγία Σωτήρα. Η εκκλησία πιθανολογείται ότι κτίστηκε τέλη 12ου με αρχές 13ου αιώνα Στα νότια είναι ο σταυροειδής εγγεγραμμένος με οκτάπλευρο τρούλο ναός της Ευαγγελίστριας ο οποίος είναι "μονόχωρο ναΰδριο του τέλους του 19ου αιώνα που διατηρεί εντοιχισμένα μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη βυζαντινής εποχής, προερχόμενα από προϋπάρχοντα ναό" και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Τρυπητή Λέρου
Η Τρυπητή είναι βραχονησίδα στα βόρεια της Λέρου στα Δωδεκάνησα η οποία βρίσκεται ανατολικά της νησίδας Αρχάγγελος και βόρειοδυτικά της Στρογγυλής. Με τις όμορες αυτές νησίδες αποτελούν αγαπημένο προορισμό ιστιοπλοϊκών σκαφών, έχει όμορφα νερά για κολύμπι αλλά και αρκετές ξέρες που απαιτούν μεγάλη προσοχή στην προσέγγιση της. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Λέρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι ακατοίκητη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Λέρου
Κόρτε ντε' Φράτι
Το Κόρτε ντε' Φράτι (ιταλικά: Corte de' Frati) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Χρήστος Ζαχαράκις
Ο Χρήστος Ζαχαράκις (28 Ιουλίου 1939) είναι Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, υπηρέτησε σε κρίσιμες θέσεις, επί κυβερνήσεων τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ: πρέσβης στην Λευκωσία, την Ουάσινγκτον και το Λονδίνο, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ. Από το 1999 έως το 2004 διατέλεσε ευρωβουλευτής της ΝΔ.
Είναι κυρίως γνωστός για τις πολύ σκληρές θέσεις του στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, καθώς και για την λόγια, «καθαρευουσιάνικη» γλώσσα που χρησιμοποιούσε, για την οποία τον πείραζε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος όμως τον εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, με καταγωγή από το Ρέθυμνο. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1962, και συνέχισε τις σπουδές του στο Βέλγιο, αποκτώντας μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Διεθνές Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών.
Εισήλθε στην Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών το 1964. Μετά από 15ετή επαγγελματική διαδρομή σε διάφορες θέσεις πρεσβευτικών και προξενικών Αρχών, τοποθετήθηκε πρέσβης της Ελλάδας στην Λευκωσία το 1979, όπου παρέμεινε για επτά συνεχόμενα έτη, μέχρι το 1986. Στην συνέχεια, ορίστηκε μόνιμος αντιπρόσωπος στο ΝΑΤΟ (1986-89) και πρέσβης στην Ουάσιγκτον (1989-93). Επέστρεψε στην Αθήνα το 1993, αφού είχε, εν τω μεταξύ, διαπραγματευτεί την Ελληνο-Αμερικανική Αμυντική Συμφωνία του 1990 (DECA), και ανέλαβε τη γενική γραμματεία του Υπουργείου Εξωτερικών μέχρι το 1994. Κατά την πενταετία 1994-99 διατέλεσε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, όπου διαπραγματεύτηκε την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 με την τότε ΠΓΔΜ.
Το 2008 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Άκρως απόρρητο - ειδικού χειρισμού: Κατάθεση μνήμης και στοχασμών 1979-2004», για το οποίο ανέφερε ότι «καλύπτει αρκετά λεπτομερειακά το οδοιπορικό της εικοσάχρονης δημόσιας ζωής μου στο ύπατο υπηρεσιακό αξίωμα του πρέσβεως της Ελλάδος και -πολύ συνοπτικότερα- της πενταετούς θητείας μου στο λιγότερο ύπατο, και συνειδητά ευτελισμένο στη χώρα μας, πολιτικό αξίωμα του Έλληνος ευρωβουλευτού.»
Έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων διακρίσεων, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα και τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του σχετικά με την έντυπη χαρτογραφία του ελληνικού χώρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1999-2004
Σβαρν Λατά
Η Σβαρν Λατά (Ούρντου: سوَرن لتا, Χίντι: स्वर्न लता), (20 Δεκεμβρίου 1924 – 8 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Πακιστανή ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα της στη βιομηχανία του κινηματογράφου στη Βρετανική Ινδία, ενώ αργότερα μετακόμισε στο Πακιστάν. Αναδείχθηκε κυρίως μέσα από δραματικούς, τραγικούς ρόλους και τη συγκινητική της ερμηνεία. Εργάστηκε στο Μπόλυγουντ και στον Πακιστανικό κινηματογράφο.
Πρώτα χρόνια
Η Λατά προερχόταν από Σιάλ, Χάτρι Σιχ οικογένεια και γεννήθηκε στην πόλη Ραβαλπίντι στη Βρετανική Ινδία (περιοχή στο σημερινό Πακιστάν) στις 20 Δεκεμβρίου 1924. Αποφοίτησε από το σχολείο παίρνοντας το Senior Cambridge δίπλωμά της στο Δελχί και στη συνέχεια, γράφτηκε στην Ακαδημία Μουσικής και Τεχνών στη Λάκναου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η οικογένειά της μετακόμισε στη Μουμπάι. Από το 1942 μέχρι το 1948, συμμετείχε σε συνολικά 22 ταινίες στη Βρετανική Ινδία..
Η Λατά ασπάστηκε το Ισλάμ μετά τον γάμο της με τον Ναζίρ Αχμέντ Χαν, έναν διάσημο ηθοποιό, σκηνοθέτη και παραγωγό εκείνη την περίοδο, και άλλαξε το όνομά της σε Σαΐντα Μπάνο (Μουσουλμανικό όνομα). Το ζευγάρι υπήρξε ένα πολύ δημιουργικό δίδυμο, δημιουργώντας πολλές ταινίες μαζί τόσο πριν, όσο και μετά τη διαίρεση της Ινδίας το 1947.
Κινηματογραφική καριέρα
Η ιστορία για το πώς η Λατά μπήκε στον χώρο της υποκριτικής είναι καταπληκτική. Οι γονείς της πέθαναν όταν εκείνη ήταν πολύ μικρή και έζησε τα περισσότερα χρόνια της εφηβείας της μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό της, για τον οποίο η ίδια θυμάται ως «πολύ αυστηρό» μαζί της. Ωστόσο, περιγράφει με πάθος την ιστορία του πώς την ανακάλυψαν κι έγινε ηθοποιός: «Ήμουν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο στην Λάκναου στην Ινδία. Όταν ταξίδευα από το Δελχί στη Λάκναου, κάποιοι σκηνοθέτες ταινιών έτυχε να με δουν. Με προσέγγισαν για να συμμετέχω σε ταινίες αλλά στην αρχή δεν ήταν κάτι που με ενδιέφερε. Τότε, ένας από αυτούς πήγε στον αδελφό μου με μία προσφορά και προς μεγάλη μου έκπληξη, εκείνος συμφώνησε».
Η Λατά ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός θεάτρου. Η πρώτη της ταινίας με τίτλο Awaaz κυκλοφόρησε το 1942. Η Λατά και ο Ναζίρ μετανάστευσαν στο Πακιστάν το 1947, την εποχή της διαίρεσης της Ινδίας. Όλα τα υπάρχοντά τους τα άφησαν στη Μουμπάι και μετακόμισαν στη Λαχόρη στο Πακιστάν. Οι δυο τους έπρεπε να ξεκινήσουν από το μηδέν και θεωρούνται από τους πρωτοπόρους της Πακιστανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας στα πρώιμα χρόνια της.
Η Λατά ήταν η πρωταγωνίστρια της πρώτης Πακιστανικής ταινίας που γιόρτασε την 25η επέτειό της (ασημένια επέτειος). Ο τίτλος της ταινίας είναι Pheray (1949) και η ομιλούμενη γλώσσα της τα Παντζάμπι. Για την ταινία, ο Μπάμπα Αλάμ Σιάχπος, ένας Παντζάμπι ποιητής και στιχουργός των τραγουδιών της ταινίας, την βοήθησε με τη γλώσσα αν και ως ομιλήτρια της γλώσσας Ούρντου και λόγω των σπουδών τους, ένιωθε άνετα να μιλάει και Παντζάμπι.
Οι πιο διάσημες ταινίες στις οποίες υπήρξε πρωταγωνίστρια είναι οι Laarey (1950), Naukar (1955) και Heer (1955), ενώ διάσημη ταινία όπου η Λατά είχε β' γυναικείο ρόλο είναι η Sawaal (1966). Από το 1960 και μετά, άρχισε να μειώνει τις κινηματογραφικές της εμφανίσεις και συνήθως έπαιζε υποστηρικτικούς ρόλους, μέχρι που αποσύρθηκε ήρεμα το 1971.
Στην καριέρα της συνεργάστηκε με αρκετά μεγάλα ονόματα του χώρου όπως οι Πριτβίρατζ Καπούρ και Μοτιβάλ Ρατζβάνς στην Ινδία και οι Σάντος Κουμάρ, Σιέντ Ισχράτ Αμπάς, Ιναγιάτ Χουσεΐν Μπατί και Χαμπίμπ-ουρ-Ριχμάν στο Πακιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί Κατηγορία:Πακιστανές ηθοποιοί
Βάση δεδομένων Léonore
Η βάση Léonore, ή η βάση δεδομένων Léonore, είναι γαλλική βάση δεδομένων στην οποία καταγράφονται τα μέλη του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής. Στη βάση δεδομένων περιλαμβάνονται μέλη που εντάχθηκαν στο τάγμα  από τις αρχές του 1802 και πέθαναν πριν από το 1977.
Έως τον Ιανουάριο του 2014, η βάση αριθμούσε 390.000 εγγραφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεγεώνα της Τιμής Κατηγορία:Αρχεία στη Γαλλία
Κρεντέρα Ρουμπιάνο
Η Κρεντέρα Ρουμπιάνο (ιταλικά: Credera Rubbiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Κρεμοζάνο
Το Κρεμοζάνο (ιταλικά: Cremosano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Στρογγυλή Λέρου
Για νησίδες με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Στρογγυλή (αποσαφήνιση)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Λέρου
Βασίλ Κριτσέβσκι
Ο Βασίλ Χριχόροβιτς Κριτσέβσκι (Василь Григорович Кричевський, 12 Ιανουαρίου 1873 στο χωριό Βόροζμπα, νυν Λεμπέντιν Ραϊόν – 15 Νοεμβρίου 1952 στο Καράκας της Βενεζουέλας) ήταν Ουκρανός ζωγράφος, αρχιτέκτονας, μελετητής τέχνης, γραφίστας, σύμβουλος κινηματογραφικής τέχνης, παιδαγωγός και ειδικός στην εφαρμοσμένη τέχνη και τη διακοσμητική τέχνη. Είναι ο σχεδιαστής του ουκρανικού θυρεού του 1918, των κρατικών σφραγίδων και των τραπεζογραμματίων. Ήταν αδελφός του Ουκρανού ζωγράφου Φέντιρ Κριτσέβσκι.
Βιογραφία
Ο Βασίλ Κριτσέβσκι γεννήθηκε στο χωριό Βόροζμπα, κοντά στο Λεμπέντιν, σε μια οικογένεια οκτώ παιδιών όπου ήταν ο μεγαλύτερος. Ο πατέρας του, Χριχόρι Γιακίμοωιτς Κριτσέβσκι, ήταν ένας επαρχιακός γιατρός εβραϊκής καταγωγής που ασπάστηκε τον ορθόδοξο Χριστιανισμό και παντρεύτηκε μια Ουκρανή, την Πρασκόβια Χριχόριβνα.
Ο Κριτσέβσκι έλαβε λίγη τυπική εκπαίδευση, αλλά είχε βαθύ ενδιαφέρον για την ουκρανική λαογραφία και την ιστορία της τέχνης. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ένας από τους ιδρυτές και πρυτάνεις της Εθνικής Ακαδημίας Εικαστικών Τεχνών και Αρχιτεκτονικής της Ουκρανίας. Στη δεκαετία του 1920 δίδαξε στο Ινστιτούτο Πλαστικών Τεχνών του Κιέβου, του Αρχιτεκτονικού Ινστιτούτου του Κιέβου. Μεταξύ των μαθητών του είναι και ο αρχιτέκτονας Ιωσήφ Καράκης, ο οποίος σπούδασε με τον Κριτσέβσκι "Εσωτερικό κατοικιών και δημοσίων κτηρίων" καθώς και τεχνικές ζωγραφικής. Στη συνέχεια δίδαξε στή Σχολή Καλών Τεχνών της Οδησσού και υπηρέτησε στο αρχιτεκτονικό τμήμα του Κρατικού Ινστιτούτου Τέχνης του Κιέβου μέχρι το 1941.
Ο Κριτσέβσκι μετακόμισε στο Λβιβ το 1943 όπου διορίστηκε πρύτανης μιας νέας ουκρανικής σχολής τέχνης, η οποία τελικά έγινε η Εθνική Ακαδημία Τεχνών του Λβιβ. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έζησε για λίγο στο Παρίσι πριν μεταναστεύσει στη Νότια Αμερική το 1948. Πέθανε στο Καράκας, την πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, στις 15 Νοεμβρίου 1952.
Καλλιτεχνική καριέρα
Ο Κριτσέβσκι αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά δημόσια το 1903 όταν κέρδισε τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την κατασκευή ενός κτηρίου Πολτάβα, το οποία σήμερα στεγάζει το Περιφερειακό Μουσείο Σπουδών. Ο σχεδιασμός του κτηρίου βασίστηκε στις παραδόσεις της ουκρανικής λαϊκής αρχιτεκτονικής.
Κατόπιν αιτήματος του προέδρου Μικαΐλο Χρουσέβσκι, ο Κριτσέβσκι σχεδίασε τα κρατικά εμβλήματα και τις σφραγίδες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας καθώς και τα τραπεζογραμμάτια της Δημοκρατίας.
Από το 1907 έως το 1910, ο Κριτσέβσκι σχεδίασε σκηνικά και κοστούμια για περισσότερα από 15 θεατρικά έργα και όπερες. Στο διάστημα μεταξύ 1917–1918 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο της Ουκρανίας.
Σε πολλά έργα ο Κριτσέβσκι εργάστηκε μαζί με έναν άλλο Ουκρανό αρχιτέκτονα, τον Πέτρο Κοστίσκο, ο οποίος το 1960 ανέλαβε την ανακατασκευή του κτηρίου του πρώην Κυβερνείου της Πολτάβα. Μερικά από τα έργα του Κριτσέβσκι βρίσκονται στο εξωτερικό, ενώ το μεγαλύτερο σύνολο των έργων του βρίσκεται στο Ουκρανικό Μουσείο στη Νέα Υόρκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σκηνογράφοι Κατηγορία:Γραφίστες
ISO 15924
Το ISO 15924 είναι το διεθνές πρότυπο για την αναπαράσταση των ονομασιών των συστημάτων γραφής όπου η κωδικοποίηση κάθε συστήματος διαθέτει έναν κωδικό με τέσσερα γράμματα και έναν αριθμητικό κωδικό. Ως συστήματα γραφής λογίζεται η κάθε ομάδα γραφικών χαρακτήρων (αλφάβητα, ιερογλυφικά, γλωσσοκατασκευές κ.α.) οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την γραπτή μορφή μιας ή περισσοτέρων γλωσσών.
Οι κωδικοί γραμμάτων του προτύπου ακολουθούν σε μεγάλο βαθμό το πρότυπο ISO 639-2 σχετικά με τον προσδιορισμό των γλωσσών (π.χ.: γραφή Γκουτζαράτι: ISO 639 guj, ISO 15924 Gujr), με την προτίμηση να δίνεται στους βιβλιογραφικούς κωδικούς του 639-2. Οι τετραψήφιοι κωδικοί του προτύπου χρησιμοποιούνται από τον οργανισμό IETF (Internet Engineering Task Force) ο οποίος ασχολείται με την ανάπτυξη και καθιέρωση προτύπων για το διαδίκτυο, όπως π.χ. κωδικοποιήσεις και γραμματοσειρές που χρησιμοποιούνται στους φυλλομετρητές για την κάθε γλώσσα.
Διαχείριση
Η διαχείριση του προτύπου ISO 15924 γίνεται από τον οργανισμό Unicode υπό την εποπτεία του ευρύτερου διεθνή οργανισμού τυποποίησης ISO, και ως αντικείμενο εργασίας έχει τις διαβουλεύσεις με την ειδική συμβουλευτική επιτροπή εμπειρογνωμόνων ως προς την περαιτέρω ανάπτυξη και υλοποίηση του προτύπου. Η επιτροπή εμπειρογνωμόνων είναι εξαμελής και τα μέλη της προέρχονται από: Τα παραπάνω άτομα διαβουλεύονται με και αντιπροσωπεύουν τις υποθέσεις σχετικά με τα πρότυπα ISO 15924 RA, ISO 639-2 RA και τις επιτροπές ISO/TC 37, ISO/TC 46, και ISO/IEC JTC 1/SC 2.
Ειδικά κατοχυρωμένοι κωδικοί
Οι παρακάτω κωδικοί γραμμάτων είναι κατοχυρωμένοι από το εγχείρημα Common Locale Data Repository Project (CLDR) του οργανισμού Unicode:
Κατάλογος κωδικών
Κατάλογος κωδικών συστημάτων γραφής κατά το ISO 15924:
Συνδέσεις με άλλα πρότυπα
Το ISO 15924 εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα παρακάτω πρότυπα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Πρότυπα ISO
Κρόττα ντ'Άντα
Η Κρόττα ντ'Άντα (ιταλικά: Crotta d'Adda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Οδυσσέας Δημητρίου
Ο Οδυσσέας Δημητρίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Οδυσσέας Δημητρίου γεννήθηκε στον Άγιο Φώτιο το 1951. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε φυσικοθεραπεία, τεχνική ορθοπεδική και νομική. Εργάζεται ως φυσικοθεραπευτής και δικηγόρος.