cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινοί Έλληνες
Εκπαιδευτικοί
Αν και δεν ήταν μια κοινωνία μαζικού αλφαβητισμού, όπως οι νεωτερικές κοινωνίες, η Βυζαντινή κοινωνία ήταν πολύ εγγράμματη. Με βάση πληροφορίες από μια εκτεταμένη σειρά Βυζαντινών εγγράφων από διαφορετικές περιόδους (π.χ. ομιλίες, Εκλογές, κτλ), ο Ρόμπερτ Μπράουνινγκ συμπέρανε, ενώ τα βιβλία ήταν είδη πολυτελείας και η λειτουργική εγγραμματοσύνη (γνώση γραφής και ανάγνωσης) ήταν ευρέως διαδεδομένη, αλλά κατά κύριο λόγο περιορισμένη στις πόλεις και τις μονές, η πρόσβαση στη στοιχειώδη εκπαίδευση παρεχόταν στις περισσότερες πόλεις τον περισσότερο καιρό και κάποιες φορές και σε χωριά. Ο Νικόλαος Οικονομίδης, επικεντρώνοντας στον Βυζαντινό αλφαβητισμό του 13ου αιώνα στη Δυτική Μικρά Ασία, λέει ότι στη Βυζαντινή κοινωνία εγγράμματη ήταν «όλη η εκκλησία, σχεδόν όλη η αριστοκρατία, κάποιοι ιππείς, σπάνια κάποιοι χωρικοί, και σχεδόν καθόλου οι γυναίκες». Ο Ιωάννης Στουραΐτης εκτιμά ότι το ποσοστό της Αυτοκρατορίας με κάποιο βαθμό αλφαβητισμού ήταν το πολύ 15–20%, με βάση κυρίως την αναφορά αναλφάβητων Βυζαντινών τουρμαρχών στα Τακτικά του Αυτοκράτορα Λέοντα του Σοφού (βασιλεία 886–912).
Στο Βυζάντιο, ο εκπαιδευτικός της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης είχε χαμηλή κοινωνική θέση και δίδασκε κυρίως από απλά βιβλία παραμυθιών (οι Μύθοι του Αισώπου χρησιμοποιούνταν συχνά). Όμως, οι γραμματικοί και η ρήτορες, εκπαιδευτικοί υπεύθυνοι για τις επόμενες βαθμίδες της εκπαίδευσης, απολάμβαναν περισσότερο σεβασμό. Αυτοί χρησιμοποιούσαν τα κλασσικά Ελληνικά κείμενα όπως την Ιλιάδα ή την Οδύσσεια, τον περισσότερο χρόνο τους καταλάμβανε η λέξη προς λέξη εξήγηση. Τα βιβλία ήταν σπάνια και πολύ ακριβά, και τα κατείχαν μόνο δάσκαλοι, από τα οποία υπαγόρευαν κείμενα στους μαθητές.
Γυναίκες
Οι γυναίκες τείνουν να παραβλέπονται στη Βυζαντινολογία, καθώς η Βυζαντινή κοινωνία έχει αφήσει λίγες αναφορές γι’ αυτές. Οι γυναίκες ήταν σε μειονεκτική θέση σε κάποιες πλευρές του νομικού καθεστώτος και την πρόσβαση στην εκπαίδευση, και περιορισμένες στην ελευθερία μετακίνησης. Η ζωή μιας Βυζαντινής Ελληνίδας γυναίκας μπορεί να χωριστεί σε τρεις φάσεις: κορίτσι, μητέρα, χήρα.
Η περίοδος της κοριτσιού ήταν σύντομη, και επικίνδυνη περισσότερο για τα κορίτσια απ’ ό, τι τα αγόρια. Οι γονείς θα ήταν χαρούμενοι δύο φορές περισσότερο με τη γέννηση αγοριού, ενώ η υπάρχουν κάποια στοιχεία για την ύπαρξη θανάτωσης θηλυκών βρεφών (π.χ. εγκατάλειψη στο δρόμο και πνίξιμο), αν και αυτό ήταν φυσικά εναντίον και του πολιτικού και του θρησκευτικού νόμου. Οι ευκαιρίες για εκπαίδευση για τα κορίτσια ήταν λίγες: δεν παρακολουθούσαν τα σχολεία, αλλά διδάσκονταν ανά ομάδες στο σπίτι από παιδαγωγούς. Με μερικές εξαιρέσεις, η εκπαίδευση περιοριζόταν στην ανάγνωση και γραφή, και στη Βίβλο. Μια διάσημη εξαίρεση ήταν η Άννα Κομνηνή, η Αλεξιάδα της οποίας φανερώνει μεγάλο βάθος ευρυμάθειας. Το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας των νέων κοριτσιών ήταν στο νοικοκυριό και σε χειρωνακτικές αγγαρείες, προετοιμαζόμενα για το γάμο.
Για τα περισσότερα κορίτσια, η παιδική ηλικία τελείωνε με την αρχή της εφηβείας, που την ακολουθούσε σύντομα ο αρραβώνας και ο γάμος. Αν και ο κανονισμένος γάμος από την οικογένεια ήταν ο κανόνας, η ρομαντική αγάπη δεν ήταν άγνωστη. Οι περισσότερες γυναίκες γεννούσαν πολλά παιδιά, αλλά λίγα επιβίωναν πέρα από τη βρεφική ηλικία, και η λύπη για το χαμό ενός αγαπημένου ήταν μόνιμο μέρος της ζωής. Η κύρια μορφή οικογενειακού ελέγχου ήταν η αποχή, και αν και υπάρχουν ενδείξεις για τη χρήση αντισύλληψης, φαίνεται ότι η χρήση της γινόταν κυρίως από ιερόδουλες.
Λόγω των επικρατουσών ηθών της σεμνότητας, οι γυναίκες φορούσαν ρούχα που κάλυπταν όλο το σώμα εκτός από τα χέρια τους. Ενώ γυναίκες μεταξύ των φτωχών φορούσαν κάποιες φορές αμάνικους χιτώνες, οι περισσότερες γυναίκες ήταν υποχρεωμένες να καλύπτουν ακόμα και τα μαλλιά τους με το μακρύ πέπλο, το μαφόριον. Οι εύπορες γυναίκες όμως, δεν λυπόταν τα έξοδα για να στολίζουν τα ρούχα τους με εξαιρετικά κοσμήματα και μεταξωτά υφάσματα. Ήταν δύσκολο να πάρει κανείς διαζύγιο, αν και υπήρχαν νόμοι που τα επιτρέπανε. Οι σύζυγοι συχνά δέρνανε τις γυναίκες τους, αν και το αντίστροφο δεν ήταν άγνωστο, όπως της περιγραφής του Θεόδωρου Πρόδρομου ενός δαρμένου συζύγου στα ποιήματα του Πτωχοπρόδρομου.
Αν και το προσδόκιμο ζωής των γυναικών στο Βυζάντιο ήταν μικρότερο από αυτό των αντρών, λόγω θανάτων κατά τη γέννα, οι πόλεμοι και το γεγονός ότι οι άντρες παντρεύονταν μικρότεροι, η γυναικεία χηρεία ήταν ακόμα αρκετά συχνή. Κάποιες γυναίκες μπορούσαν να παρακάμψουν τις κοινωνικές νόρμες και να δουλέψουν ως έμποροι, καλλιτέχνες, ηγούμενες, και λόγιοι.
Επιχειρηματίες
Η παραδοσιακή εικόνα των Βυζαντινών Ελλήνων εμπόρων ως μη επιχειρηματικών ευεργετών του κράτους αρχίζει να αλλάζει σε αυτήν των μετακινούμενων, ενεργητικών παραγόντων. Η τάξη των εμπόρων, ειδικά αυτής της Κωνσταντινούπολης, έγινε μια δύναμη από μόνη της, που από καιρού εις καιρόν μπορούσε ακόμα και να απειλήσει τον Αυτοκράτορα, όπως συνέβη τον ενδέκατο και δωδέκατο αιώνα. Αυτό κατέστη δυνατό μέσω επιτυχούς χρήσης πίστωσης και άλλων οικονομικών καινοτομιών. Οι έμποροι επένδυαν τα πλεονάζοντα κεφάλαια στη χρηματοδότηση οικονομικών προϊόντων που ονομάζονταν χρεοκοινωνία, το ισοδύναμο και ίσως ο πρόγονος των Ιταλικών commenda.
Τελικά, η αγοραστική δύναμη των Βυζαντινών εμπόρων έγινε τέτοια που μπορούσε να επηρεάζει τις τιμές των αγορών μακριά όσο το Κάιρο και η Αλεξάνδρεια. Ως αποτέλεσμα της επιτυχίας τους οι αυτοκράτορες έδωσαν στους εμπόρους το δικαίωμα να γίνονται μέλη της Συγκλήτου, δηλαδή να ενσωματωθούν στην άρχουσα ελίτ. Αυτό έλαβε τέλος μέχρι το τέλος του ενδέκατου αιώνα όταν η πολιτικές μηχανορραφίες επέτρεψαν στην αριστοκρατία να διασφαλίσουν το θρόνο για παραπάνω από έναν αιώνα. Μετά από αυτή τη φάση όμως, οι επιχειρηματίες έμποροι επανήρθαν και άσκησαν πραγματική επιρροή κατά τη διάρκεια της Τρίτης Σταυροφορίας.
Ο λόγος που οι Βυζαντινοί έμποροι έχουν συχνά παραμεληθεί στην ιστοριογραφία δεν είναι ότι ήταν λιγότερο ικανοί από τους αρχαίους ή σύγχρονους Έλληνες συναδέλφους τους όσον αφορά στο εμπόριο. Μάλλον προέκυψε από τον τρόπο που γραφόταν η ιστορία στο Βυζάντιο, που συχνά ήταν υπό τη χορηγία των ανταγωνιστών τους, της Αυλής, και της αριστοκρατίας. Το γεγονός ότι τελικά τους ξεπέρασαν οι ανταγωνιστές τους Ιταλοί είναι τα προνόμια που παραχωρήθηκαν από τα Σταυροφορικά κράτη στον Λεβάντε και η κυριαρχική ναυτική βία των Ιταλών.
Κλήρος
Αντίθετα από τη Δυτική Ευρώπη όπου οι ιερείς ήταν ξεκάθαρα χωρισμένοι από τους λαϊκούς, ο κλήρος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρέμεινε σε στενή σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία. Οι αναγνώστες και οι υποδιάκονοι προέρχονταν από τους λαϊκούς και έπρεπε να ήταν τουλάχιστον 20 χρονών ενώ οι ιερείς και οι επίσκοποι τουλάχιστον 30 χρονών. Αντίθετα από την Καθολική Εκκλησία, η Βυζαντινή Εκκλησία επέτρεπε παντρεμένους ιερείς και διακόνους, αρκεί να είχαν παντρευτεί πριν τη χειροτόνηση. Οι επίσκοποι όμως, έπρεπε να μην είναι παντρεμένοι.
Ενώ η θρησκευτική ιεραρχία αντικατόπτριζε τη διοικητική διαίρεση της Αυτοκρατορίας, ο κλήρος ήταν πιο καθολικά παρόν από τους υπηρετούντες την αυτοκρατορία. Το ζήτημα του καισαροπαπισμού ενώ συχνά σχετίζεται με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τώρα κατανοείται πολύ απλοποιημένη περιγραφή των πραγματικών συνθηκών της Αυτοκρατορίας. Από τον 5ο αιώνα, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αναγνωριζόταν ως ο πρώτος μεταξύ ίσων των τεσσάρων ανατολικών Πατριαρχείων και ίδιου κύρους με τον Πάπα της Ρώμης.
Οι εκκλησιαστικές διοικητικές μονάδες ονομάζονταν επαρχίες και είχαν κεφαλή αρχιεπισκόπους ή μητροπολίτες που επέβλεπαν τους υφιστάμενούς τους επισκόπους. Για τους περισσότερους ανθρώπους όμως, ήταν ο ενοριακός ιερέας, ή παπάς που ήταν το πιο αναγνωρίσιμο μέλος του κλήρου για αυτούς.
Πολιτισμός
Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του βυζαντινού πολιτισμού ήταν: 1) Η ελληνική γλώσσα, πολιτισμός, λογοτεχνία, και επιστήμη 2) Το ρωμαϊκό δίκαιο και παράδοση, 3) Η χριστιανική πίστη.
Γλώσσα
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν στη γλώσσα και τον πολιτισμό μια ελληνική κοινωνία Γλωσσικά, τα Βυζαντινά ή μεσαιωνικά Ελληνικά είναι μεταξύ της Ελληνιστικής Κοινής και των σύγχρονων φάσεων της γλώσσας. Ήδη από την Ελληνιστική περίοδο τα Ελληνικά ήταν η lingua franca της μορφωμένης ελίτ της Ανατολικής Μεσογείου, μιλιόταν ως μητρική γλώσσα των νότιων Βαλκανίων, των Ελληνικών νησιών, της Μικράς Ασίας, και των αρχαίων και Ελληνιστικών Ελληνικών αποικιών της Νότιας Ιταλίας, της Μαύρης Θάλασσας, της Δυτικής Ασίας και της Βορείου Αφρικής. Στην αρχή της Βυζαντινής χιλιετίας, η Κοινή παρέμενε η βάση για τα ομιλούμενη Ελληνικά και τα Χριστιανικά γραπτά, ενώ η Αττική ήταν η γλώσσα των φιλοσόφων και των ρητόρων.
Καθώς ο Χριστιανισμός έγινε η κυρίαρχη θρησκεία, η Αττική διάλεκτος άρχισε να χρησιμοποιείται στα Χριστιανικά γραπτά επιπροσθέτως και συχνά μπερδεμένη με την Κοινή. Όμως, από τον 6ο τουλάχιστον μέχρι το 12ο αιώνα, η Αττική παρέμεινε εδραιωμένη στο εκπαιδευτικό σύστημα, ενώ παραπέρα αλλαγές στην προφορική γλώσσα μπορούν να αξιώσουν μια θέση στην πρώιμη και μέση Βυζαντινή περίοδο.
Ο πληθυσμός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τουλάχιστον στα πρώτα στάδια, είχε μια ποικιλία μητρικών γλωσσών περιλαμβανομένων και των Ελληνικών. Αυτές περιελάμβαναν τα Λατινικά, τα Αραμαϊκά, τα Κοπτικά, και Γλώσσες του Καυκάσου, ενώ ο Σύριλ Μάνγκο αναφέρει επίσης ενδείξεις για διγλωσσία στα νότια και νοτιοανατολικά. Αυτές οι επιρροές, καθώς και η εισροή ανθρώπων με Αραβική, Κέλτικη, Γερμανική, Τουρκική και Σλαβική καταγωγή, παρείχαν στα μεσαιωνικά Ελληνικά πολλές δανεισμένες λέξεις που έχουν επιβιώσει και στη σύγχρονη Ελληνική γλώσσα. Από τον 11ο αιώνα και μετά, υπάρχει επίσης μια αυξανόμενη χρήση της καθομιλουμένης στη λογοτεχνία.
Μετά τη Τέταρτη Σταυροφορία, υπήρχε αυξημένη επαφή με τη Δύση, και η lingua franca του εμπορίου έγιναν τα Ιταλικά. Στις περιοχές των Σταυροφορικών βασιλείων η κλασική εκπαίδευση έπαψε να είναι το εκ των ων ουκ άνευ του κοινωνικού στάτους, κάτι που οδήγησε σε άνοδο της καθομιλουμένης. Από αυτήν την εποχή μαρτυρούνται πολλά ωραία έργα στην καθομιλουμένη, συχνά γραμμένα από άτομα με βαθιά κλασική εκπαίδευση. Ένα διάσημο παράδειγμα είναι τα τέσσερα Πτωχοπροδρομικά ποιήματα που αποδίδονται στον Θεόδωρο Πρόδρομο. Από τον 13ο ως τον 15ο αιώνα, τους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας, εμφανίστηκαν πολλά έργα, που περιλαμβάνουν θρήνους, παραμύθια, ρομάντζα, και χρονικά, που γράφτηκαν εκτός Κωνσταντινούπολης, και τα οποία μέχρι τότε ήταν βάση για πολλά λογοτεχνικά έργα, σε ένα ιδίωμα το οποίο οι μελετητές ονομάζουν «Βυζαντινή Κοινή».
Όμως, η διγλωσσία του Ελληνόφωνου κόσμου, που ήδη είχε αρχίσει στην αρχαία Ελλάδα, συνέχισε και υπό τον Οθωμανικό ζυγό και επέμεινε και στο σύγχρονο Ελληνικό κράτος ως το 1976, αν και η Κοινή Ελληνική παρέμεινε η επίσημη γλώσσα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας. Όπως φαίνεται στα ποιήματα του Πτωχοπρόδρομου, ένα πρώιμο στάδιο της σύγχρονης Ελληνικής γλώσσας είχε ήδη διαμορφωθεί ως τον 12ο αιώνα, και ίσως και νωρίτερα. Η καθομιλουμένη Ελληνική γλώσσα συνέχισε να είναι γνωστή ως «Ρωμαίικα» μέχρι τον 20ο αιώνα.
Θρησκεία
Την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου (βασιλεία 306–337), μετά βίας το 10% του πληθυσμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν Χριστιανοί, με το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών να βρίσκεται στα αστικά κέντρα και το ανατολικό μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πλειοψηφία ακόμα λάτρευε τους παλιούς θεούς με τον δημόσιο Ρωμαϊκό. Όταν ο Χριστιανισμός έγινε και φιλοσοφικό σύστημα, η θεωρία και απολογητές το οποίου πάτησαν πολύ στον Κλασσικό κόσμο, αυτό άλλαξε. Επιπλέον, ο Κωνσταντίνος ως Pontifex Maximus, ήταν υπεύθυνος την ορθή τελετουργική λατρεία της θεότητας σύμφωνα με την παλαιότερη Ρωμαϊκή πρακτική. Το πέρασμα από την παλιά θρησκεία στη νέα περιείχε κάποια στοιχεία συνέχειας όπως και ρήξης με το παρελθόν, αν και η καλλιτεχνική κληρονομιά του παγανισμού διαλύθηκε σε κομμάτια, κάποιες φορές κυριολεκτικά, από το Χριστιανικό ζήλο.
Ο Χριστιανισμός οδήγησε στην ανάπτυξη κάποιων φαινομένων χαρακτηριστικών του Βυζαντίου. Όπως, η στενή σχέση Εκκλησίας και Κράτους, κληρονομιά της Ρωμαϊκής επίσημης κρατικής λατρείας (cultus). Επίσης, η δημιουργία της Χριστιανικής φιλοσοφίας που καθοδηγούσε τους Βυζαντινούς στις καθημερινές τους ζωές. Τέλος, τη διχοτόμηση μεταξύ των Χριστιανικών ιδεωδών της Βίβλου, και της κλασσικής Ελληνικής παιδείας, η οποία δεν μπορούσε όμως να αποκλειστεί εντελώς, καθώς μεγάλο μέρος της Χριστιανικής λογιότητας και φιλοσοφίας εξαρτιόταν από αυτή. Τα παραπάνω διαμόρφωσαν το χαρακτήρα των Βυζαντινών Ελλήνων και την αντίληψη των εαυτών τους και των άλλων.
Από το 10% της εποχής του Κωνσταντίνου, μέχρι το τέλος του 4ου αιώνα το ποσοστό των Χριστιανών ήταν 50% και 90% μέχρι το τέλος του 5ου αιώνα. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός (βασιλεία 527–565) κατόπιν ξεκαθάρισε με τους παγανιστές που είχαν μείνει, λόγιους ακαδημαϊκούς από τη μία, και αγράμματους χωρικούς από την άλλη. Τέτοια γρήγορη μεταστροφή φαίνεται να είναι αποτέλεσμα σκοπιμότητας και όχι συνειδητοποιημένης μεταστροφής.
Η επιβίωση της Αυτοκρατορίας στην Ανατολή εξασφάλιση έναν ενεργό ρόλο του αυτοκράτορα στις υποθέσεις της Εκκλησίας. Το Βυζαντινό κράτος κληρονόμησε από το παγανιστικό προκάτοχό του τη διοικητική και οικονομική ρουτίνα της οργάνωσης των θρησκευτικών θεμάτων, και αυτή η ρουτίνα εφαρμόστηκε στη Χριστιανική Εκκλησία. Ακολουθώντας το μοντέλο που έθεσε ο Ευσέβιος της Καισαρείας, οι Βυζαντινοί έβλεπαν τον αυτοκράτορα ως αντιπρόσωπο ή απόστολο του Χριστού, ειδικότερα υπεύθυνου για την εδραίωση του Χριστιανισμού στους παγανιστές, και για τα «έξωθεν» της θρησκείας όπως τη διοίκηση και τα οικονομικά. Ο αυτοκρατορικός ρόλος στα ζητήματα της Εκκλησίας όμως.
Με την παρακμή της Ρώμης και τις εσωτερικές διαστάσεις σε άλλα Ανατολικά πατριαρχία, η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως έγινε, μεταξύ των 6ου και 11ου αιώνων, το πλουσιότερος και με τη μεγαλύτερη επιρροή κέντρο της Χριστιανοσύνης. Ακόμα κι όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε περιοριστεί σε μια σκιά του παλιού της εαυτού, η Εκκλησία, ως θεσμός, ασκούσε τόσο μεγαλύτερη επιρροή μέσα και έξω από τα αυτοκρατορικά σύνορα όσο ποτέ πριν. Όπως τονίζει ο Γεώργιος Οστρογκόρσκι :
"«Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης παρέμεινε το κέντρο του Ορθόδοξου κόσμου, με υπαγόμενες μητροπολιτικές ενορίες και αρχιεπισκοπές στην περιοχή της Μικράς Ασίας και των Βαλκανίων, τώρα πια χαμένες για το Βυζάντιο, όπως και στον Καύκασο, τη Ρωσία και τη Λιθουανία. Η Εκκλησία παρέμεινε το πιο σταθερό στοιχείο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.»"
Όσον αφορά τη θρησκεία, η Βυζαντινή Ελληνική Μακεδονία είναι επίσης σημαντική όντας η πατρίδα των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, των δύο αδελφών από τη Θεσσαλονίκη που στάλθηκαν από κρατικά υποστηριγμένες αποστολές για προσηλυτίσουν τους Σλάβους των Βαλκανίων και τις ανατολικής-κεντρικής Ευρώπης. Αυτό περιελάμβανε τη μετάφραση από αυτούς της Χριστιανικής Βίβλου στα Σλαβικά, για την οποία εφεύραν ένα αλφάβητο, το οποίο έγινε γνωστό ως Παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Κατά τη διάρκεια του έργου τους, αυτό καταξίωσε τη φήμη των δύο Ελλήνων αδελφών ως πρωτοπόρων της Σλαβικής λογοτεχνίας και ως αυτών που εισήγαγαν πρώτοι των Βυζαντινό πολιτισμό και τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό στους μέχρι τότε αναλφάβητους και παγανιστές Σλάβους.
Μεταβυζαντινή εξέλιξη
Οι Βυζαντινοί Έλληνες, αποτελώντας την πλειοψηφία της καθ’ εαυτής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο απόγειό της, σταδιακά πέρασαν υπό την κυριαρχία ξένων δυνάμεων με την παρακμή της Αυτοκρατορίας κατά το Μεσαίωνα. Περνώντας κατά το μεγαλύτερο υπό την κυριαρχία των Μουσουλμάνων Αράβων, οι Βυζαντινοί είτε έφυγαν από τα μέρη τους, είτε υποτάχθηκαν στους νέους Μουσουλμάνους ηγέτες, αποκτώντας το στάτους των ζιμμήδων, μη μουσουλμάνοι υπήκοοι υπό μουσουλμανική κυριαρχία. Με τους αιώνας Χριστιανικές κοινότητες πρώην Βυζαντινών Ελλήνων που επιβίωσαν εξελίχτηκαν σε Έλληνες της Αντιόχειας, Μελχίτες, ή ενσωματώθηκαν σε κοινότητες των Αράβων Χριστιανών, που υπάρχουν μέχρι σήμερα.
Πέραν του όρου «Γραικοί», που δεν ήταν σε ευρεία χρήση, αλλά ως το 19ο αιώνα χρησιμοποιούνταν ως όρος με τον οποίον περιέγραφαν τον εαυτό τους λόγιοι και μικροί αριθμοί ανθρώπων που συνδέονταν με τη Δύση, οι νεοέλληνες χρησιμοποιούν το εθνωνύμιο «Ρωμαίοι» (με τη μορφή «Ρωμιοί», «Ρωμιοσύνη») ως όρο αυτοπροσδιορισμού. , αν και ο δεύτερος
Ηχοεντοπισμός
Ο ηχοεντοπισμός είναι η διαδικασία διαχείρισης (παραγωγής, λήψης και επεξεργασίας) υπερήχων (>20.000 Ηz) και της ηχούς αυτών, με σκοπό την αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου και την απόσταση, το σχήμα, το μέγεθος, την ταχύτητα και την διεύθυνση κίνησης σώματος καθώς και την διάκριση στερεών σωμάτων μεταξύ τους.
Εκτός των νυχτερίδων τα μόνα ζώα που παρουσιάζουν δυνατότητα ηχοεντοπισμού είναι τα κητώδη, δύο τάξεις πτηνών (Αιγοθηλόμορφα και Αποδόμορφα) και κάποια μικρά εντομοφάγα (μυγαλές και τενρέκ). Ο Στεατόρνις (Steatornis caripensis) και τα Collocaliini είναι πουλιά που φωλιάζουν σε σπηλιές και για να κινηθούν μέσα σε αυτές χρησιμοποιούν ηχοεντοπιστικά συστήματα.
Ηχοεντοπισμός στα Χειρόπτερα
Μέχρι το 1980 οι μελέτες των ηχοεντοπιστικών σημάτων των Χειροπτέρων ήταν ελάχιστες. Όμως στα επόμενα χρόνια κατασκευάστηκαν δέκτες υπερήχων (ultrasound receivers ή bat detectors) μικρού μεγέθους αλλά και χαμηλού κόστους και αυτό προκάλεσε μια ερευνητική «έκρηξη» που κρατάει έως και σήμερα. Τα λογισμικά ανάλυσης των υπερήχων που αναπτύχθηκαν βοήθησαν τον τομέα της Βιοακουστικής. Οι μελετητές βιοακουστικής έχουν ανακαλύψει ότι οι ήχοι που παράγουν τα Χειρόπτερα ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες:
Το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να ακούσει τους υπερήχους των νυχτερίδων αφού αυτοί έχουν συχνότητα πάνω από 20 kHz, όμως στα είδη Tadarida teniotis, Nyctalus noctula και Nyctalus lasiopterus, που τα συναντάμε και στην Ευρώπη, μέρος ή και ολόκληρα τα σήματα μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τον άνθρωπο. Η συχνότητα και η διάρκεια των ηχοεντοπιστικών σημάτων μπορεί χρησιμοποιηθεί για την ομαδοποίηση των ήχων και άρα και των ειδών των Μικροχειροπτέρων.
Οι υπέρηχοι που χρησιμοποιούν οι νυχτερίδες διαφοροποιούνται όχι μόνο από είδος σε είδος αλλά και ενδοειδικά, ιδίως στα είδη μικρού μεγέθους με ευέλικτη πτήση που η τροφοληπτική συμπεριφορά τους είναι πιο ευκαιριακή. Μετάβαση από χώρους κοντά στη βλάστηση σε πιο ανοικτούς χώρους συνοδεύεται συχνά από αύξηση της έντασης του σήματος και μείωση του εύρους της συχνότητας. Σε πολλά είδη έχουμε αυτό που ονομάζουμε «βόμβο θήρευσης» (feeding buzz) όπου η προσέγγιση της λείας συμπίπτει με μείωση της τιμής της συχνότητας καθώς και μείωση της διάρκειας και αύξηση του ρυθμού επανάληψης των σημάτων σταδιακά.
Kατά την θήρευση με ηχοεντοπισμό έχουμε τρεις διακριτές φάσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακουστική Κατηγορία:Ακοή Κατηγορία:Ήχος
Ιακώβ Αμπεντάνα
Ο Ιακώβ Αμπεντάνα (Jacob Abendana, 1630 - 12 Σεπτεμβρίου 1685) ήταν χακάμ (Εβραίος λόγιος) του Λονδίνου από το 1680 έως το θάνατό του.
Βιογραφία
Ο Ιακώβ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωσήφ Αμπεντάνα και αδελφός του Ισαάκ Αμπεντάνα. Αν και η οικογένειά του ζούσε αρχικά στο Αμβούργο, ο Ιακώβ και ο αδελφός του γεννήθηκαν στην Ισπανία. Κάποια στιγμή, η οικογένειά του μετακόμισε στο Άμστερνταμ, όπου σπούδασε στη ραββινική ακαδημία Ντε λος Πίντος στο Ρότερνταμ. Το 1655 διορίστηκε χακάμ της πόλης αυτής. Στις 3 Μαΐου 1655 ο Αμπεντάνα εκφώνησε ένα διάσημο μνημόσυνο κήρυγμα για τους μάρτυρες της Κόρδοβας Μαρράνος Νούνιεθ και Αλμέιδα Μπερνάλ που είχαν καεί στην πυρά.
Αρκετά χρόνια αργότερα, μαζί με τον αδελφό του, Ισαάκ, ο Ιακώβ δημοσίευσε το σχολιασμό της Βίβλου Μικλάλ Γιόφι του Σόλομον μπεν Μελέχ, το οποίο περιλάμβανε το δικό του σχόλιο, Λεκκέτ Σικχά (Συλλογές), για την Πεντάτευχο, το βιβλίο του Ιησού του Ναυή και μέρος του Βιβλίου των Κριτών. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε με συνδρομή στο Άμστερνταμ το 1660 με δεύτερη έκδοση το 1685.
Αφού πήγε στο Λέιντεν αναζητώντας συνδρομητές, ο Ιακώβ συνάντησε τον Αντώνιο Χούλσιο τον οποίο βοήθησε στις σπουδές του. Ο Χούλσιος προσπάθησε να προσηλυτίσει τον Ιακώβ στον Χριστιανισμό και έτσι άρχισε μια δια βίου αλληλογραφία μεταξύ των δύο. Οι αδελφοί Αμπεντάνα εντυπωσίασαν παρομοίως και άλλους μελετητές του χριστιανισμού, όπως ο Γιοχάνες Μπούξτορφ (Βασιλεία), ο Γιόχαν Κοκκέιους (Λέιντεν) και ο Γιάκομπ Γκόλιους (Λέιντεν).
Με τον Χούλσιο, ο Ιακώβ ξεκίνησε μια διαμάχη για το βιβλικό εδάφιο Αγγαίου 2:9, το οποίο ο Χούλσιος προσπάθησε να αποδείξει ότι αναφερόταν στην Εκκλησία. Η συζήτηση διήρκεσε μέσω αλληλογραφίας από τις 24 Σεπτεμβρίου 1659 έως τις 16 Ιουνίου 1660. Ο Αμπεντάνα απάντησε με μια ισπανική μετάφραση του Κουζάρι του ραβίνου Ιούδα Αλεβί το 1663. Ο Χούλσιος δημοσίευσε τελικά την αλληλογραφία μεταξύ των δύο το 1669.
Το 1675, ο Ιακώβ μίλησε στην κοινότητα κατά τα εγκαίνια της νέας συναγωγής στο Άμστερνταμ. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1680, μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για να διαδεχθεί τον Τζόσουα ντα Σίλβα ως χακάμ του Λονδίνου, όπου υπηρέτησε για 15 χρόνια ως χακάμ της ισπανικής και πορτογαλικής συναγωγής στο Λονδίνο. Τα επόμενα χρόνια ολοκλήρωσε μια ισπανική μετάφραση της Μισνά, μαζί με τα σχόλια του Μαϊμονίδη και του Οβαδία του Μπερτινόρο. Το έργο αναφερόταν συχνά από χριστιανούς θεολόγους, αν και δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Ο Ιακώβ Αμπεντάνα πέθανε άτεκνος στο Λονδίνο το 1685 και ετάφη στο πορτογαλικό νεκροταφείο του Μάιλ Εντ.
Πηγές
Κατηγορία:Ραββίνοι
Πανεπιστήμιο της Τεργέστης
Το Πανεπιστήμιο της Τεργέστης (ιταλ. Università degli Studi di Trieste, λατ. Universitas Studiorum Tergestum, συντομογραφικώς UniTS) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην Τεργέστη της βόρειας Ιταλίας. Αποτελείται από δέκα τμήματα και έχει σήμερα περίπου 15.000 φοιτητές και φοιτήτριες και περίπου χίλιους καθηγητές.
Το Πανεπιστήμιο αυτό δίνει ιδιαίτερη σημασία στην επιστημονική έρευνα. Πέρα από τις δικές του ερευνητικές εγκαταστάσεις, έχει συνάψει συμφωνίες για τη χρήση αρκετών από τις εγκαταστάσεις των πολλών ερευνητικών ιδρυμάτων της πόλεως. Μεταξύ των τελευταίων συγκαταλέγονται το Διεθνές Κέντρο Θεωρητικής Φυσικής, το Εθνικό Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας, το Διεθνές Κέντρο Γενετικής Μηχανικής και Βιοτεχνολογίας, το Σύγχροτρο Τεργέστης «Elettra», παράρτημα του Εθνικού ινστιτούτου πυρηνικής φυσικής και άλλα, διαμορφώνοντας το λεγόμενο sistema Trieste.
Επιπλέον, ο αριθμός των διεθνών διαπανεπιστημιακών συμφωνιών συνεργασίας αυξήθηκε με ταχείς ρυθμούς τον 21ο αιώνα. Οι συμφωνίες αυτές αφορούν την κινητικότητα του διδακτικού και του φοιτητικού σώματος, όσο και ερευνητικές δραστηριότητες.
Το 2014 η παγκόσμια κατάταξη πανεπιστημίων του περιοδικού Times Higher Education κατέταξε το Πανεπιστήμιο της Τεργέστης ως το δεύτερο καλύτερο ιταλικό πανεπιστήμιο.
Ιστορία
thumb|right|285px|Το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου, στον λόφο Σκολιέτο Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Τεργέστη υπαγόταν ακόμα στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, ο ιταλόφωνος πληθυσμός της πόλεως υπεστήριζε έντονα την ιδέα της ιδρύσεως ενός πανεπιστημίου, αλλά οι αυστριακές αρχές απέρριψαν επανειλημμένως τα σχετικά αιτήματα. Μετά την προσάρτηση της Τεργέστης στην Ιταλία, στην ήδη υπάρχουσα «Ανωτέρα Εμπορική Σχολή» εκχωρήθηκαν τα ίδια δικαιώματα με τις αντίστοιχες σχολές της Ιταλίας και το 1924 η σχολή αυτή μετατράπηκε σε πανεπιστήμιο, με βασιλικό διάταγμα (8 Αυγούστου 1924). Το 1938, με τη δημιουργία της Νομικής Σχολής δίπλα στη μοναδική έως τότε σχολή του ιδρύματος, τη Σχολή Οικονομίας και Εμπορίου, το Πανεπιστήμιο έγινε Studium Generale (Γενικών Σπουδών) και ως τέτοιο έλαβε τον τίτλο του «Βασιλικού Πανεπιστημίου» (Regia Università degli Studi). Το ίδιο έτος άρχισε η ανέγερση ενός νέου κτηρίου για τη στέγαση των σχολών πάνω στον λόφο Σκολιέτο (Scoglietto), μια τοποθεσία που δεσπόζει πάνω από την παλαιά πόλη της Τεργέστης. Το κτήριο, που σήμερα στεγάζει την πρυτανεία και μερικά τμήματα, σχεδιάσθηκε από τους αρχιτέκτονες Ραφφαέλλο Φανιόνι (Raffaello Fagnoni, 1901-1966) και Ουμπέρτο Νόρντιο. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στα πλαίσια μιας τελετής στην οποία παρέστησαν ο πρωθυπουργός της Ιταλίας και άλλοι επίσημοι, στις 19 Σεπτεμβρίου 1938.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος καθυστέρησε τη σχεδιασμένη επέκταση του Πανεπιστημίου. Π.χ. η Πολυτεχνική Σχολή («Σχολή Μηχανικών»), που ιδρύθηκε το 1942, περιορίσθηκε στο Τμήμα Ναυπηγικής, ενώ τα εγκαίνια της Φιλοσοφικής Σχολής αναβλήθηκαν έως το 1945. Μεταπολεμικώς η Τεργέστη τέθηκε υπό τη διοίκηση της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ, η οποία επέτρεψε την ίδρυση της Φιλοσοφικής. Επί συμμαχικής διοικήσεως ιδρύθηκε επίσης η Σχολή Φυσικομαθηματικών Επιστημών και αποπερατώθηκε το κυρίως κτήριο στον λόφο Σκολιέτο, προσκαλώντας εκπρόσωπο και του ιταλικού κράτους στην τελετή των εγκαινίων.
Το 1954 η Τεργέστη αποδόθηκε και πάλι στην Ιταλία μετά από συμφωνία της ιταλικής με την αμερικανική κυβέρνηση. Με αφορμή την περίσταση αυτή, το πανεπιστήμιο αναγόρευσε τον τότε Πρόεδρο της Ιταλίας Λουίτζι Εϊνάουντι σε επίτιμο διδάκτορα της Σχολής Οικονομίας και Εμπορίου. Από εκεί και μετά, μέχρι το 1960 είχαν προστεθεί η Ιατρική, η Φαρμακευτική και η Διδασκαλική Σχολή, ενώ νέα κτήρια εγκαινιάσθηκαν στον Λόφο Σκολιέτο και σε άλλα μέρη της Τεργέστης. Το 1978 προστέθηκε το Τμήμα Σύγχρονων Γλωσσών για διερμηνείς και μεταφραστές», το 1997 το Τμήμα Ψυχολογίας και το 1998 η Σχολή Αρχιτεκτονικής. Το 2010 έλαβε χώρα μια μεγάλη αναδιοργάνωση της ακαδημαϊκής δομής του Πανεπιστημίου, με βάση την οποία οι σχολές αντικαταστάθηκαν από δέκα μεγάλα «τμήματα».
Οργανωτική δομή
Τα δέκα τμήματα του Πανεπιστημίου της Τεργέστης είναι τα εξής:
Την 1η Ιανουαρίου 2003 ιδρύθηκε ένα Κέντρο Γλωσσών ως μια ανεξάρτητη υπηρεσία, που παρέχει θεμελιώδη υποστήριξη στην οργάνωση και διεξαγωγή μαθημάτων γλωσσών σε όλα τα τμήματα του Πανεπιστημίου, καθώς και την οργάνωση μαθημάτων ιταλικής γλώσσας σε όλα τα επίπεδα για φοιτητές και φοιτήτριες του προγράμματος Erasmus/Erasmus+.
Κτήρια
thumb|right|Η είσοδος του Τμήματος Μηχανικών thumb|left|Φοιτητικός κοιτώνας του Πανεπιστημίου της Τεργέστης thumb|left|Το Τμήμα Ιατρικής, Χειρουργικής και Επιστημών Υγείας Η κυρίως πανεπιστημιούπολη αναπτύχθηκε γύρω από το κεντρικό μεγάλο κτήριο στη θέση Piazzale Europa, στον λόφο Σκολιέτο, το οποίο στεγάζει την Πρυτανεία, τα γραφεία διοικήσεως, την Κεντρική Βιβλιοθήκη και τα Τμήματα Νομικής και Πολιτικών Επιστημών. Σε διαφορετικά κτήρια εκεί φιλοξενούνται άλλα τμήματα και επίσης τα Ιατρικά Ινστιτούτα Μικροβιολογίας και Φυσιολογίας, η Δεξαμενή μοντέλων πλοίων, το Κέντρο Επεξεργασίας Δεδομένων, το εστιατόριο και τρεις φοιτητικοί κοιτώνες.
Τα υπόλοιπα τμήματα βρίσκονται σε άλλα μέρη της Τεργέστης. Ειδικότερα, το Τμήμα Μαθηματικών και Γεωεπιστημών στεγάζονται στα κτήρια του πρώην Ψυχιατρικού Νοσοκομείου. όχι μακριά από την κυρίως πανεπιστημιούπολη, στο Πάρκο Σαν Τζοβάννι.
Στην καρδιά της πόλεως, κοντά στην προκυμαία, τα παλαιά κτήρια της Via dell'Università και της Via del Lazzaretto Vecchio στεγάζουν το Τμήμα Επιστημών του ανθρώπου. Το Τμήμα Ιατρικής, Χειρουργικής και Επιστημών Υγείας είναι διεσπαρμένο, ιδίως σε προσαρτήματα των τριών νοσοκομείων της Τεργέστης: Το Καττινάρα, το Γενικό Νοσοκομείο Τεργέστης (Ospedale Maggiore) και το «Burlo Garofolo».
thumb|right|Τα κτήρια στην [[Γκορίτσια]] Οι υποδομές του πανεπιστημίου δεν περιορίζονται στην περιοχή της Τεργέστης, αλλά απλώνονται και σε άλλες πόλεις της Περιφέρειας Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια και της γειτονικής Περιφέρειας Βένετο. Συγκεκριμένα, στην πανεπιστημιούπολη του Πορντενόνε διδάσκονται προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα - προγράμματα σπουδών μηχανικού και παιδαγωγικά, ενώ σε εκείνη της Γκορίτσια προσφέρονται προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών στη Διεθνή Πολιτική και τη Διπλωματία (από το Τμήμα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών). Τέλος, η πανεπιστημιούπολη του Πορτογκρουάρο στο Βένετο φιλοξενεί τον Τομέα Επιστημών της Διδασκαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τεργεστης Κατηγορία:Τεργέστη
1913
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1913 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Οχυρώσεις της αρχαίας Σμύρνης
Η Σμύρνη ήταν ένας λιμένας στη δυτική ακτή της Ιωνίας στην Ανατολία που κατοικήθηκε από την αρχαιότητα, ήδη από την 3η χιλιετία π.Χ. Η πόλη ήταν κάποτε ισχυρά οχυρωμένη και οι οχυρώσεις αυτές δοκιμάζονταν συχνά κατά τη διάρκεια της ύπαρξής τους. Τα τείχη αναβαθμίστηκαν πολλές φορές προτού η πόλη τελικά μεταφερθεί στη σύγχρονη τοποθεσία της, τον 4ο αιώνα π.Χ.
Ιστορία
Ο πρώτος γνωστός οργανωμένος οικισμός στη Σμύρνη βρισκόταν στο σύγχρονο Μπαϊρακλί, στη βόρεια πλευρά του κόλπου της Σμύρνης και αρκετά χιλιόμετρα βόρεια από το σύγχρονο κέντρο της πόλης. Σε εκείνον τον οικισμό βρισκόταν η πόλη της αρχαίας Σμύρνης από την Εποχή του Σιδήρου μέχρι την ύστερη Αρχαϊκή περίοδο - πρώιμη κλασσική περίοδο. (πιθανώς μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.) Η χρονολόγηση αυτού τοι οικισμού βασίζεται στα θραύσματα από κεραμικά από την πρωτογεωμετρική και πρωτοκορινθιακή περίοδο, αντίστοιχα. Οι οχυρώσεις της Σμύρνης καταστράφηκαν από έναν ισχυρό σεισμό το 700 π.Χ. και ξαναχτίστηκαν πάνω από τα ερείπιά τους. Γύρω στο 600 π.Χ. ο βασιλιάς Άτυς πολιόρκησε και κατέλαβε την πόλη, ενώ κατά τη διάρκεια της μάχης τα Τείχη ΙΙΙ καταστράφηκαν. Μόνο ένα σύντομο χρονικό διάστημα αργότερα, οι Πέρσες κατέλαβαν και λεηλάτησαν τη πόλη το 545 π.Χ. Φαίνεται ότι η πόλη μετακινήθηκε στη τοποθεσία της σύγχρονης Σμύρνης κατά την Ελληνιστική περίοδο καθώς ο οικισμός του Μπαϊρακλί άρχισε να εγκαταλείπεται περίπου στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. και παράλληλα το κύριο αστικό κέντρο της αρχαίας πόλης μετακινήθηκε στη τοποθεσία του κέντρου της σύγχρονης Σμύρνης, κάτω από το οποίο βρίσκονται τα ερείπια της μέτα-αρχαϊκής πόλης.
Περιγραφή
Τα τείχη της αρχαίας Σμύρνης άρχισαν να είναι αξιοσημείωτα από τον 9ο αιώνα π.Χ. λόγω της επιβλητικής πύλης η οποία κατασκευάστηκε με γκρί και λευκή πέτρα. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες δημοσιευμένες εικόνες του χώρου των οχυρώσεων, ούτε και περιγραφές σχετικά με πιθανές λεπτομέρειες ή έργα τέχνης στα κτίσματα. Ωστόσο, καθώς πολλά από τα κτίσματα ήταν κατασκευασμένα από τούβλα λάσπης αντί για πέτρα (η οποία αντέχει τη φθορά του χρόνου), δεν έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα.
Ρόλος
Παρόλο που ο ρόλος των τειχών μπορεί να είναι προφανής στον σύγχρονο αναγνώστη (οι οχυρώσεις συνήθως χτίζονται για αμυντικούς σκοπούς), εξοικειωμένο σε επιβλητικά μεσαιωνικά τείχη και πολιορκίες μεγάλης κλίμακας, τον καιρό που κατασκευάστηκαν τα τείχη της Σμύρνης ήταν ασυνήθιστα ισχυρά. Τα περισσότερα τείχη τότε δεν ήταν φτιαγμένα για να προστατεύουν από οργανωμένες πολιορκίες αλλά απλώς για να μην επιτρέπουν στον οποιονδήποτε να εισέρχεται στην πόλη χωρίς έλεγχο, κρατώντας έτσι έξω ληστές και συμμορίες, αλλά και για να μην επιτρέπουν παράλληλα στα εξημερωμένα ζώα να ξεφεύγουν. Τέτοιες ισχυρές οχυρώσεις όπως αυτές της αρχαίας Σμύρνης ήταν σπάνιες και το τεράστιο μέγεθος των τειχών (15 μέτρα πάχους είναι υπερβολικά) καθώς και η παρουσία προπυργίων κοντά στη πύλη στα Τείχη II δείχνει ότι ήταν για κάτι παραπάνω από εντυπωσιασμό. Καθώς οι περισσότεροι στρατοί της εποχής δεν ήταν επαγγελματικοί και ιδιαίτερα καλά εκπαιδευμένοι, η ύπαρξη τέτοιων τειχών δείχνει ότι οι ηγεμόνες της αρχαίας Σμύρνης περίμεναν ότι κάποιος ισχυρός αντίπαλος θα εμφανιζόταν κάποια στιγμή προ των πυλών και ήταν διατεθειμένοι να διαθέσουν πολλούς πόρους ώστε να είναι επαρκώς προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Σμύρνη Κατηγορία:Οχυρώσεις στην Τουρκία Κατηγορία:Τείχη
Μουζάκι Καρδίτσας
Το Μουζάκι είναι κωμόπολη και έδρα του ομώνυμου δήμου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφία
Το Μουζάκι βρίσκεται στην βορειοδυτική άκρη της πεδιάδας της Καρδίτσας και τις παρυφές του όρους Ίταμος σε υψόμετρο 180 μέτρων. Διασχίζεται από το χείμαρρο Πάμισο, ο οποίος καταλήγει στον Πηνειό. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη γεωργία, το εμπόριο ή εργάζονται στις δημόσιες υπηρεσίες.
Η γεωγραφική θέση που κατέχει το καταξιώνει ως τοπικό εμπορικό και διοικητικό κέντρο. Αποτελεί σταυροδρόμι και κόμβο επικοινωνίας του Νομού Καρδίτσας με την Αργιθέα, την Ήπειρο και το Νομό Τρικάλων.
Ιστορία
Η ιστορία της περιοχής είναι μακραίωνη, όπως αποδεικνύεται από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα. Δύο χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Μουζάκι, στη θέση "Επισκοπή", τοποθετείται η αρχαία πόλη των Γόμφων, που έλεγχε τις εισόδους προς την αρχαία Αμβρακία, σημερινή Άρτα, και τη χώρα των Αθαμάνων (περιοχή Αργιθέας). Σύμφωνα με αρχαιολογικά στοιχεία, η πόλη ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., έκοψε για πρώτη φορά νόμισμα γύρω στο 340 π.Χ. και διέθετε ισχυρό αμυντικό τείχος. Το 198 π.Χ. την κατέλαβε ο Αμύνανδρος, αργότερα ο Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας και το 48 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας, ο στρατός του οποίου τη λεηλάτησε. Τον 6ο αιώνα, το τείχος που την περιέβαλλε ανακαινίσθηκε από τον Ιουστινιανό και κατά τη βυζαντινή εποχή έγινε έδρα Επισκόπου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Το 1943, το Μουζάκι πυρπολήθηκε από τους Ιταλούς και για το λόγο αυτό τα σπίτια του είναι νεόκτιστα, με ελάχιστα σωζόμενα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.
Οδική σύνδεση
Αποτελεί σημείο αναφοράς κάθε κατοίκου, δεδομένου ότι από το Ανθηρό, την έδρα του Δήμου Αργιθέας, απέχει 50 χιλιόμετρα, από τα Βραγκιανά, έδρα του Δήμου Αχελώου, 75 χιλιόμετρα, και 34 χιλιόμετρα από το Πετρίλο, την έδρα της Κοινότητας Ανατολικής Αργιθέας.
Από την Καρδίτσα απέχει 28 χιλιόμετρα. Συνδέεται με δύο επαρχιακούς δρόμους με την πόλη των Τρικάλων, από την οποία απέχει 20 χιλιόμετρα, και με την Άρτα, από την οποία απέχει 180 χιλιόμετρα περίπου.
Αθλητισμός
Στην πόλη του Μουζακίου εδρεύουν η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα, Α.Ε. Μουζακίου, που την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε στον 4ο όμιλο της Δ' Εθνικής και ο Γ.Σ. Μουζακίου και Περιχώρων "Γεώργιος Πασιαλής" που ιδρύθηκε το 1981 και δραστηριοποιείται στον κλασικό αθλητισμό, την καλαθοσφαίριση ανδρών και την πετοσφαίριση γυναικών.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 ορίζεται έδρα του τότε δήμου Γόμφων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάσθηκε από το δήμο Γόμφων και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μουζακίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καρδίτσας
Λύκαιο όρος
Το Λύκαιο είναι βουνό της Αρκαδίας και βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αρκαδίας και Μεσσηνίας. Η ψηλότερη κορυφή του είναι ο Προφήτης Ηλίας, η αρχαία Κρητέα και έχει υψόμετρο 1.421 μέτρα. Το όνομα Λύκαιο πιστεύεται ότι βγαίνει από τη ρίζα λυκ που σημαίνει φως. Στην κορυφή του βουνού λατρευόταν ο Δίας, γνωστός ως Λυκαίος Ζεύς. Ανασκαφές έφρεραν στο φως της ημέρας μπρούντζινο αγαλματίδιο του Διός και μάλλον κάποια λατρευτικά αντικείμενα. Το βουνό οριοθετείται από τον Αλφειό ποταμό έως τα παράλια της Κυπαρισσίας.
Μυθολογία - Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα ήταν το ιερό βουνό των Αρκάδων αφού εκεί πιστευόταν ότι γεννήθηκε ο Δίας. Οι αρχαίοι Αρκάδες το αποκαλούσαν και Όλυμπο ή ιερό βουνό. Στην ψηλότερη κορυφή του Λυκαίου, την Κρητέα, κατέφυγε η Ρέα, για να μην τον σκοτώσει ο άντρας της ο Κρόνος ο οποίος καταβρόχθιζε τα παιδιά του. Εκεί και γέννησε τον Δία. Αμέσως μετά η Ρέα θέλησε να τον λούσει αλλά η Αρκαδία ήταν άνυδρη και δεν έβρισκε νερό, τότε κτύπησε στο χώμα και βγήκε νερό, το ποτάμι που δημιουργήθηκε ήταν η Νέδα, έτσι τον παρέδωσε στις νύμφες Αγνώ, Θεισόα και τη Νέδα οι οποίες τον έλουσαν εκεί. Η Νέδα αργότερα τον θήλασε και τον ανέθρεψε. Οι αρχαίοι Αρκάδες έλεγαν ότι οι Κρήτες λανθασμένα λένε ότι γεννήθηκε στην Κρήτη παραφράζοντας το όνομα της κορυφής, τη θέση Κρητέα.
Στους πρόποδες του Λυκαίου υπήρχε η Λυκόσουρα που σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν η πρώτη πόλη που ιδρύθηκε στον κόσμο, και πολλές άλλες κώμες. Στην κορυφή του υπήρχε βωμός του Δία όπου γίνονταν θυσίες και ανθρωποθυσίες, σύμφωνα με τον Παυσανία - ανασκαφές δεν δείχνουν όμως κάτι τέτοιο! Ο βωμός ήταν πέτρινος και γύρω του υπήρχαν δύο κίονες με δύο αετούς επάνω που κοιτούσαν προς την πλευρά που ανέτελλε ο ήλιος. Ακτίνες του ηλίου που έπεφταν πάνω σε αυτούς τους χρυσούς αετούς είχαν αντανάκλαση που φαινόταν στις Βάσες, όπου υπάρχει το γνωστό ιερό του Επικούρειου Απόλλωνος. Πιστευόταν ότι όποιος θυσίαζε εκεί στον Λύκαιο Δία γινόταν λύκος αν στο διάστημα αυτό και μετά από 10 χρόνια δεν έτρωγε ανθρώπινο κρέας ξαναγινόταν άνθρωπος, αλλιώς έμενε για πάντα λύκος. Έλεγαν ότι όποιο ζώο έμπαινε σε αυτό το ιερό δεν φαινόταν η σκιά του. Επίσης το Λύκαιο συνδέεται με μια παραλλαγή του μύθου του Λυκάονα που λέει ότι εκεί θυσίασε ένα βρέφος, ενώ κατά άλλους τον γιο του Νύκτιμο και ο Δίας τον μεταμόρφωσε σε λύκο - η αναφορά στον Νύκτιμο μάλλον εξηγεί ότι οι τελετές αυτές ήταν νυχτερινές.
Κοντά στον βωμό του Διός υπήρχε ιερό του Πανός και εκεί σε ένα σπήλαιο στο οποίο ερωτοτροπούσε με τη Σελήνη κατά την Πανσέληνο, που περιβαλλόταν από άλσος, του Πυθίου Απόλλωνα, και μετά το άλσος το Στάδιο, ιππόδρομος και ξενώνες. Εκεί διοργανώνονταν τα Λύκαια, αθλητικοί αγώνες προς τιμή του Λυκαίου Διός. Ο Παυσανίας μας αναφέρει ότι αυτοί οι αγώνες ήταν οι παλαιότεροι που διοργανώθηκαν. Οι θεατές κάθονταν σε λίθινα εδώλια και οι νικητές στεφανώνονταν με κλαδί ελιάς πάνω σε βάθρα και έπαιρναν ως έπαθλο ένα χάλκινο αντικείμενο. Τα αγωνίσματα που διεξάγονταν ήταν ο δίαυλος, το στάδιο, το πένταθλο, η πάλη και η πυγμή και οι Αρκάδες αγωνίζονταν με το φυσικό τους όνομα ως Αρκάδες. Τελευταία σύγχρονα Λύκαια έγιναν το 2017.
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, στον βωμό του Δία υπήρχε ιερό και εκεί κατέφυγε ο Πλειστοάνακτας κυνηγημένος από τους Λακεδαιμόνιους. Επίσης απαγορευόταν η είσοδος στους κοινούς θνητούς, μόνο ιερείς έμπαιναν, αν έμπαινε θνητός πέθαινε μέσα στη χρονιά.
Ανασκαφικές έρευνες
Σήμερα έχουν ανασκαφεί και βρεθεί ο βωμός του Διός, το στάδιο και ο ιππόδρομος όπου γίνονταν και γίνονται τα Λύκαια όπως και το ιερό του Πανός. Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1897 από τον Κ. Κοντόπουλο, το 1902, το 1903 και το 1909 από τον Κ. Κουρουνιώτη . Το 2006 ξεκίνησαν νέες ανασκαφικές έρευνες από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών υπό τον Ντέιβιντ Γκίλμαν Ρομάνο και τον Μιχάλη Πετρόπουλο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ανασκαφών τους στον βωμό το 2007, οι οποίες συνεχίζονται, η ύπαρξη ιερού και θυσιών ανάγεται στην πρωτοελλαδίτικη εποχή (3000 π.Χ.). Βρέθηκαν πολλά ευρήματα με σημαντικότερο λίθινο σφραγιδόλιθο μινωικής προέλευσης, τα ευρήματα των ερευνών υποστηρίζουν τη θεωρία των αρχαίων Αρκάδων για γέννηση του Δία εκεί και όχι στην Κρήτη.
Τον Αύγουστο του 2016, ανακαλύφθηκε ταφικό όρυγμα το οποίο περιείχε έναν καλά διατηρημένο ανθρώπινο σκελετό, με την ταφή να χρονολογείται στον 11ο αιώνα π.Χ., και να είναι τοποθετημένη στο μέσο του βωμού.
Παραπομπές - πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Αρκαδίας Κατηγορία:Βουνά της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Ανθρωποθυσία Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Μιχαήλ Σοφιανός
Με το όνομα Μιχαήλ Σοφιανός μπορεί να αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Omen (συγκρότημα)
Οι Omen είναι αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Λος Άντζελες το 1983.
Βιογραφία
Ακολούθησαν τα "Warning of Danger" (1985) και "The Curse" (1986) σε παραγωγή του Μπράιαν Σλάγκελ και του Μπιλ Μετόγιερ αντίστοιχα, αλλά το συγκρότημα δεν κατάφερε να ξεφύγει από το underground επίπεδο της δημοτικότητας του.
Τον Απρίλιο του 1987 κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Nightmares", το οποίο περιέχει τη διασκευή στο "Whole Lotta Rosie" των AC/DC. Οι Κίμπαλ και Γουίτιγκ αποχώρησαν πριν από αυτή την κυκλοφορία, δίνοντας τη θέση τους στον Κόμπερν Παρ και τον Καμ Ντάινολτ, αντίστοιχα. Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Escape to Nowhere" τον Οκτώβριο του 1988, αν και τα τύμπανα είχαν ηχογραφηθεί από τον Γουίτιγκ πριν την αποχώρηση του. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Πωλ Ο'Νηλ και το αρχικό όνομα του δίσκου ήταν "Era Of Crisis". Μετά από μία δίμηνη αμερικάνικη περιοδεία ο Πάουελ αποχώρησε από το συγκρότημα, ενώ ο Παρ εντάχθηκε στους Καναδούς Annihilator και οι Omen διαλύθηκαν.
Το Νοέμβριο του 1989, εκδόθηκε η συλλογή "Teeth Of The Hydra" από την "Metal Blade", καλύπτοντας όλες τις κυκλοφορίες του συγκροτήματος στην περίοδο 1984 - 1988.
Στους Omen εντάχθηκε ο Κέβιν Γκούτσερ και το συγκρότημα ηχογράφησε το άλμπουμ "Eternal Black Dawn", το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2003, ενώ μέσα στη χρονιά είχαν περιοδεύσει στην Ελλάδα μαζί με τους Battleroar με ιδιαίτερα θερμή υποδοχή από το κοινό. Τον Ιούνιο του 2003 εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "Keep It True" στο Κένιχσχεφεν της Γερμανίας. Τρεις μήνες αργότερα, κυκλοφόρησαν το "20th Anniversary Box Set" το οποίο περιείχε όλα τα στούντιο άλμπουμ τους, DVD και ζωντανές ηχογραφήσεις από την εμφάνιση του συγκροτήματος στο Σαν Αντόνιο του Τέξας το 1986.
Τον Οκτώβριο του 2003 ο Κίμπαλ απεβίωσε από καρκίνο.
Οι Omen επέστρεψαν στις περιοδείες το 2004, ανοίγοντας τις εμφανίσεις των W.A.S.P.. Δύο χρόνια αργότερα, πραγματοποίησαν την ευρωπαϊκή περιοδεία "Mausoleum Metal Masters" μαζί με τους Phantom-X και τους Hyades, ενώ το ίδιο διάστημα ξεκίνησαν τη σύνθεση κομματιών για τον επόμενο τους δίσκο. Ο Ντάνι Γουάιτ αντικατέστησε τον Μάρεϊ, ενώ ο Γκλεν Μαλίκι ανέλαβε το μπάσο, δίνοντας τη θέση του στον Σκοτ Κλουτ το 2007.
Η σύνθεση του συγκροτήματος άλλαξε και πάλι το 2009, όταν τα φωνητικά ανέλαβε ο Τζορτζ Κολ, τα τύμπανα ο Γουάμπα Ζάλας και στο μπάσο επανήλθε ο Άντι Χάας. Ο Κολ παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010, όταν αντικαταστάθηκε από τον Ματ Στόρι, ενώ την επόμενη χρονιά ο Στιβ Γουίτιγκ επέστρεψε στους Omen.
Τον Μάιο του 2012, κυκλοφόρησαν τη συλλογή ζωντανών ηχογραφήσεων "Into The Arena" με ηχογραφήσεις από το 1985 μέχρι το 2000.
Το 2016, κυκλοφόρησε το έβδομο τους άλμπουμ με τίτλο "Hammer Damage", με καθυστέρηση δέκα ετών. Την άνοιξη του 2017, περιόδευσαν στην Ευρώπη και ηχογράφησαν ένα split σινγκλ μαζί με τους Battleroar.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
BMW Σειρά 7
Η BMW Σειρά 7 είναι ένα πολυτελές σεντάν μεγάλου μεγέθους, της κατηγορίας F, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW από το 1977. Η πρώτη γενιά της, ήταν ο διάδοχος του σεντάν BMW E3 «New Six» και σήμερα βρίσκεται στην έκτη γενιά της.
Διαχρονικά, η Σειρά 7 είναι η ναυαρχίδα της BMW και διατίθεται αποκλειστικά σε αμάξωμα τύπου σεντάν (συμπεριλαμβανομένων μοντέλων μεγάλων μεταξονίων και λιμουζίνας). Παρουσιάζει, παραδοσιακά, πρώτη τεχνολογίες και θέματα εξωτερικού σχεδιασμού προτού εμφανιστούν στα άλλα μοντέλα της BMW.
Η πρώτη γενιά της Σειράς 7 τροφοδοτήθηκε αποκλειστικά από 6-κύλινδρους σε σειρά βενζινοκινητήρες, ενώ οι επόμενες γενιές τροφοδοτήθηκαν από 4-κύλινδρους σε σειρά, 6-κύλινδρους σε σειρά, V8 και V12, τόσο ατμοσφαιρικούς όσο και με υπερσυμπίεση. Από το 1995, άρχισαν να προσφέρονται και κινητήρες ντίζελ στη Σειρά 7.
Σε αντίθεση με τη Σειρά 3 και τη Σειρά 5, η BMW δεν έχει παραγάγει μοντέλο Μ για τη Σειρά 7 (δηλαδή έκδοση «M7»). Ωστόσο, το 2014 έγινε διαθέσιμη μια επιλογή «M Performance» για τη Σειρά 7.
Πρώτη γενιά (E23, 1977-1986)
δεξιά|μικρογραφία|BMW 733i στις [[ΗΠΑ.]] αριστερά|μικρογραφία|BMW 735i του 1983 - 1986 στην [[Αυστραλία.]]
Το E23 ήταν πρώτη γενιά της Σειράς 7 και παρήχθη από το 1977 έως το 1986. Κατασκευάστηκε σε 4-πορτο σεντάν με 6-κύλινδρους κινητήρες, για να αντικαταστήσει τα σεντάν Ε3. Από το 1983 έως το 1986, ήταν διαθέσιμος ένας υπερτροφοδοτούμενος 6-κύλινδρος κινητήρας.
Το E23 εισήγαγε για πρώτη φορά πολλά ηλεκτρονικά χαρακτηριστικά σε μια BMW, συμπεριλαμβανομένου ενός ενσωματωμένου υπολογιστή, ενός δείκτη διαστήματος σέρβις, ενός "πίνακα ελέγχου" (προειδοποιητικές λυχνίες που υποδεικνύουν βλάβες στο σύστημα του οδηγού), ένα dictaphone και σύνθετα συστήματα ελέγχου κλίματος. Ήταν επίσης η πρώτη BMW που προσέφερε Σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS), αερόσακο οδηγού και μπροστινή ανάρτηση με διπλό σύνδεσμο.
Δεύτερη γενιά (E32, 1986-1994)
δεξιά|μικρογραφία|BMW 740iL (με το μακρύτερο μεταξόνιο). αριστερά|μικρογραφία|BMW 750i του 1996.
Το E32 ήταν η δεύτερη γενιά της Σειράς 7 και παράχθηκε από το 1986 έως το 1994. Ήταν αρχικά διαθέσιμο με δύο 6-κύλινδρους σε σειρά κινητήρες και από το 1987 επίσης και με έναν 5.0 λίτρων V12. Από το 1992, κυκλοφόρησαν και κινητήρες V8.
Το E32 παρουσιάζει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά για πρώτη φορά σε μία BMW: Ηλεκτρονικό Damper Control, V12 και V8 κινητήρες, διπλά τζάμια, δίαυλο CAN, ηλεκτρονικό πρωτόκολλο, προβολείς Xenon, σύστημα ελέγχου πρόσφυσης και έλεγχο κλιματισμού διπλής ζώνης. Από το λανσάρισμα, το 1987, η E32 750i ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που προσχώρησε στο αυτοεπιβαλλόμενο όριο ταχύτητας 250 χλμ/ώρα των μεγάλων γερμανικών αυτοκινήτων. Τα μοντέλα «iL» ήταν η πρώτη φορά που η BMW προσέφερε επιλογή με μεγαλύτερο μεταξόνιο.
Τρίτη γενιά (E38, 1994-2001)
δεξιά|μικρογραφία|BMW Σειρά 7 E38. αριστερά|μικρογραφία|BMW E38 735i του 1998 - 2000 στην [[Αυστραλία.]]
Οι διαθέσιμοι βενζινοκινητήρες αποτελούνται από κινητήρες 6-κύλινδρους εν σειρά, V8 και V12. Το E38 ήταν η πρώτη Σειρά 7 που ήταν διαθέσιμη με κινητήρα ντίζελ. Αρχικά έναν 6-κύλινδρο εν σειρά turbo κινητήρα και αργότερα με ένα turbo V8 το 1998.
Το E38 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο με πλευρικούς αερόσακους προστασίας της κεφαλής. Ήταν επίσης το πρώτο ευρωπαϊκό αυτοκίνητο που προσέφερε τη δορυφορική πλοήγηση και η πρώτη BMW που είχε προσφέρει (στην ίδια οθόνη) μια ενσωματωμένη τηλεόραση.
Τέταρτη γενιά (E65 / E66 / E67 / E68, 2002-2008)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E66 740Li του 2005. αριστερά|μικρογραφία|Facelift E65 730d στη [[Γερμανία.]]
Το E65 / E66 / E67 / E68 ήταν η τέταρτη γενιά της Σειράς 7, η οποία παράχθηκε από το 2001 έως το 2008. Η σειρά μοντέλων συνίστατο σε σεντάν στάνταρ μήκους και σεντάν με μακρύτερο μεταξόνιο (μοντέλα "Li").
Το E65 / E66 / E67 / E68 ήταν η πρώτη BMW που περιλάμβανε το iDrive, το εξωτερικό styling της φλόγας, τις ενεργές ράβδους προστασίας από τροχούς, ένα αυτόματο κιβώτιο 6 ταχυτήτων, ένα ηλεκτρονικό έξυπνο κλειδί (διανομή με το παραδοσιακό μεταλλικό κλειδί) και νυχτερινή όραση. Το μοντέλο 760i ήταν ο πρώτος κινητήρας V12 στον κόσμο για παραγωγή άμεσης έκχυσης ψεκασμού.
Πέμπτη γενιά (F01 / F02 / F03 / F04, 2008-2015)
δεξιά|μικρογραφία|BMW F01 730d xDrive στη [[Γερμανία στις 31/12/2012.]] αριστερά|μικρογραφία|BMW F01 730d του 2010 στην [[Αυστραλία.]]
Το F01 / F02 / F03 / F04 ήταν η πέμπτη γενιά της Σειράς 7, η οποία κατασκευάστηκε από το 2008 έως το 2015. Η σειρά μοντέλων συνίστατο σε στάνταρ μήκους και μακρύ μεταξόνιο (μοντέλα "Li") σεντάν.
Το F01 ήταν η πρώτη BMW που κυκλοφόρησε με ένα υβριδικό σύστημα μετάδοσης κίνησης ("ActiveHybrid 7"), με αυτόματο κιβώτιο 8 ταχυτήτων και με έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα V12. Ήταν επίσης η πρώτη Σειρά 7 που ήταν διαθέσιμη με έναν υπερτροφοδοτούμενο βενζινοκινητήρα και σύστημα τετρακίνησης (xDrive).
Έκτη γενιά (G11 / G12, 2015-σήμερα)
μικρογραφία|BMW G12 750i του 2017. αριστερά|μικρογραφία|BMW G11 740d xDrive 3.0 του 2017.