cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινή Ρητορική
Τα Προγυμνάσματα
Στη σχολική πρακτική, οι μαθητές καλούνταν να συγγράψουν επιδεικτικούς λόγους βάσει παραδειγμάτων που είχαν συνθέσει οι δάσκαλοί τους, στο πλαίσιο ρητορικών ασκήσεων που ονομάζονταν "προγυμνάσματα". Τους κανόνες σύνθεσης των προγυμνασμάτων καθόριζαν τα εγχειρίδια του Αιλίου Θέωνος (1ος αι.), του Ερμογένους (2ος αι.), του Λιβανίου (4ος αι.), και κυρίως του Αφθονίου (4ος αι.). Προγυμνάσματα έγραψαν επίσης οι Νικηφόρος Βασιλάκης, Γρηγόριος Κύπριος, Γεώργιος Παχυμέρης, Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος, Νικηφόρος Χρυσοβέργης κ.α. Τα είδη των προγυμνασμάτων ήταν τα εξής: μύθος, διήγημα, χρεία, γνώμη, ανασκευή, κατασκευή, κοινός τόπος, εγκώμιον, ψόγος, σύγκρισις, ηθοποιία, έκφρασις, θέσις, νόμου εισφορά. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στην έκφραση και το εγκώμιο.
Οι Εκφράσεις
Ένα από τα είδη των προγυμνασμάτων είναι η "Ἔκφρασις", δηλαδή η λεπτομερής και σαφής περιγραφή, που επιδιώκει να προκαλέσει στον ακροατή την εντύπωση ότι βλέπει ιδίοις όμμασιν το περιγραφόμενο αντικείμενο. Υπό την έννοια αυτή, η Έκφραση δεν είναι μόνο αυτοτελής ρητορική άσκηση, αλλά και συστατικό στοιχείο ευρύτερων αφηγηματικών και εγκωμιαστικών κειμένων. Βασικές αρετές της Εκφράσεως θεωρούνται η σαφήνεια και η ενάργεια. Τα αντικείμενα των βυζαντινών Εκφράσεων είναι ποικίλα: πρόσωπα, ζώα, φυτά, κτίσματα, έργα τέχνης, τόποι, εποχές του χρόνου,πράξεις, πανηγύρεις, μυθολογικές σκηνές. Έξοχα δείγματα βυζαντινών Εκφράσεων είναι η περιγραφή του Ναού των Αγίων Αποστόλων από τον Νικόλαο Μεσαρίτη (12ος αι.) και οι εγκωμιαστικές τοπογραφικές Εκφράσεις της Νίκαιας από τον αυτοκράτορα Θεόδωρο Β΄ Λάσκαρη (13ος αι.) και τον Θεόδωρο Μετοχίτη (13ος/14ος αι.).
Τα Ρητορικά Εγκώμια
Τα εγκώμια καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της βυζαντινής επιδεικτικής ρητορείας. Το βυζαντινό εγκώμιο, ακολουθώντας τους κανόνες των προγυμνασμάτων, απέκτησε τυπική δομή. Στο προοίμιο είθισται ο ρήτορας να παρουσιάζει τις δυσκολίες του εγχειρήματός του και τη δική του ανεπάρκεια να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του θέματός του. Ακολουθούν, κατά σειρά, ο έπαινος της πατρίδας, του γένους, της γέννησης, της ανατροφής, της παιδείας, των επιτηδευμάτων, των πράξεων (ειρηνικών και πολεμικών), με τις αντίστοιχες ψυχικές και σωματικές αρετές, και της τύχης του εγκωμιαζομένου. Τέλος, επιτάσσεται η σύγκριση με διάσημα πρόσωπα παλαιότερων εποχών και ο επίλογος, που είναι συνήθως μία ευχή. Τα εγκώμια εκφωνούνταν είτε κατά τη διάρκεια της ζωής του επαινούμενου προσώπου είτε μετά τον θάνατό του (μονωδίες και επιτάφιοι). Τα κοσμικά εγκώμια απευθύνονταν στον αυτοκράτορα, στα μέλη της βασιλικής οικογένειας και σε κρατικούς αξιωματούχους. Οι βασιλικοί λόγοι διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγή των στερεοτύπων της βυζαντινής πολιτικής ιδεολογίας. Ο αυτοκράτορας προβάλλεται σε αυτούς τους λόγους ως άξιος διοικητής, τροπαιούχος κατά των εχθρών του κράτους, θεοπρόβλητος ηγέτης, μιμητής του Χριστού και αθλητής της πίστεως. Είναι δίκαιος κριτής και επιστάτης των νόμων, αλλά και "ποιμήν", με υψηλό αίσθημα ευθύνης προς τους υπηκόους του. Βασιλικούς λόγους αφιέρωσαν ο Μιχαήλ Ψελλός (11ος αι.) στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο και στον Μιχαήλ Ζ', ο Μιχαήλ Ιταλικός (12ος αι.) στον Ιωάννη Β΄ και στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό, ο Νικηφόρος Βασιλάκης (12ος αι.) στον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό, ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης (12ος αι.) στον Μανουήλ Α΄, ο Νικήτας Χωνιάτης (12ος/13ος αι.) στον Αλέξιο Γ΄ και στον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη, ο Νικηφόρος Χούμνος (13ος/14ος αι.) στον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο, και πολλοί ἀλλοι.
Κάτοπτρα Ηγεμόνος
Ιδιαίτερη κατηγορία ρητορικών κειμένων με πολιτικό-ηθικοδιδακτικό χαρακτήρα αποτελούν τα κάτοπτρα ηγεμόνος ή βασιλικοί ανδριάντες, τα οποία εσφαλμένως ορισμένοι συγχέουν με τα βασιλικά εγκώμια / τους βασιλικούς λόγους εξαιτίας της εν μέρει κοινής θεματικής τους. Ωστόσο, πρόκειται για δύο απολύτως διακριτές κατηγορίες ρητορικών κειμένων, η διαφορά των οποίων έγκειται πρωτίστως στους στόχους που επιδιώκουν να επιτύχουν οι συγγραφείς τους και δευτερευόντως σε σημαντικές αποκλίσεις που παρατηρούνται στη θεματική τους. Τα κάτοπτρα ηγεμόνος είναι κείμενα παραινετικού χαρακτήρα, με τα οποία οι συγγραφείς τους αξιοποιούν τη θεματική των παραινετικών κειμένων της κλασικής και της ύστερης αρχαιότητας υπό το πρίσμα της χριστιανικής διδασκαλίας και παρέχουν συμβουλές-προειδοποιήσεις στους αποδέκτες των κειμένων με σκοπό αφενός την ανάδειξή τους σε ιδανικούς ηγεμόνες και αφετέρου την αντιμετώπιση επίκαιρων και σημαντικών για την πορεία της αυτοκρατορίας προβλημάτων. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν η Ἔκθεσις Κεφαλαίων Παραινετικῶν του Αγαπητού Διακόνου, η Ἐπιστολὴ του πατριάρχου Κων/πόλεως Φωτίου Α΄ προς τον ηγεμόνα των Βουλγάρων Μπόρις-Μιχαήλ, τα Παραινετικὰ Κεφάλαια και η Ἑτέρα Παραίνεσις του Ψευδο-Βασιλείου Α΄ (συγγραφέας του πρώτου κειμένου είναι ο πατρ. Κων/πόλεως Φώτιος Α΄ και του δευτέρου κειμένου ο Θεοφάνης Σφηνοδαίμων ή Φρηνοδαίμων), ο Νουθετητικὸς Λόγος πρὸς Βασιλέα του Κεκαυμένου (11ος αι.), η Βασιλικὴ Παιδεία του Θεοφυλάκτου Αχρίδος (11ος/12ος αι.), ο Βασιλικὸς Ἀνδριάς του Νικηφόρου Βλεμμύδη (13ος αι.), ο λόγος Περὶ Βασιλείας του Θωμά Μαγίστρου (13ος/14ος αι.) και οι Ὑποθῆκαι Βασιλικῆς Ἀγωγῆς του Μανουἠλ Β΄ Παλαιολόγου
Τα Αγιολογικά Ρητορικά Εγκώμια
Ο εκχριστιανισμός των κανόνων της επιδεικτικής ρητορικής συντελέστηκε κυρίως μέσω του έργου των Πατέρων του 4ου αιώνα (Βασίλειος Καισαρείας, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Γρηγόριος Νύσσης, Ιωάννης ο Χρυσόστομος). Τα αγιολογικά ρητορικά εγκώμια απευθύνονται σε πρόσωπα της Αγίας Γραφής, σε Αγίους, Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησἰας. Ο επιτάφιος λόγος του Γρηγορίου του Θεολόγου προς τον Μ. Βασίλειο ήταν για τους Βυζαντινούς αξεπέραστο πρότυπο προς μίμηση. Τα αγιολογικά εγκώμια ακολουθούν κατά το μάλλον ή ήττον τους γενικούς κανόνες συγγραφής των κοσμικών επαινετικών λόγων, αναπτύσσουν όμως και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ο ρήτορας δίνει έμφαση στις ψυχικές και πνευματικές αρετές, αξιοποιεί βιβλικά χωρία, και συγκρίνει τον εγκωμιαζόμενο με διάφορα πρόσωπα της Αγίας Γραφής. Επειδή τα αγιολογικά εγκώμια περιλαμβάνουν συχνά και ένα εκτεταμένο βιογραφικό μέρος, η διάκρισή τους από τους Βίους Αγίων είναι ενίοτε δυσχερής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αγιολογικών επαινετικών λὀγων είναι τα εγκώμια του Κοσμά Βεστίτορος (8ος/9ος αι.)προς τον Ιωάννη Χρυσόστομο, του Ιωάννη Μαυρόποδος (11ος αι.) προς τους Τρεις Ιεράρχες, του Θωμά Μαγίστρου (13ος/14ος αι.) προς τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό κ.α. Ιδιαίτερη κατηγορία εκκλησιαστικών ρητορικών εγκωμίων μπορούν να θεωρηθούν οι πατριαρχικοί λόγοι. Ο πατριάρχης παρουσιάζεται ως σοφός και καλός ποιμήν, μιμητής Χριστού, πρέσβυς προς τον Θεό και φύλαξ του δόγματος. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εγκώμια του Νικηφόρου Βασιλάκη προς τον πατριάρχη Νικόλαο Δ΄ Μουζάλωνα (12ος αι.), του Θεοδώρου Προδρόμου προς τον Ιωάννη Θ΄ Αγαπητό (12ος αι.), του Μιχαήλ Χωνιάτη προς τον πατριάρχη Μιχαήλ Γ΄ (12ος/13ος αι.), του Θωμά Μαγίστρου προς τον πατριάρχη Νήφωνα κ.α. Στο μέτρο που οι εγκωμιαστικοί λόγοι της εκκλησιαστικής γραμματείας περιέχουν δογματική και ηθική διδασκαλία, συγγενεύουν και με τα έργα της εκκλησιαστικής ομιλητικής. Πρόκειται για κηρύγματα που απευθύνονται στους πιστούς, με σκοπό να ερμηνεύσουν βιβλικά χωρία, να εκλαϊκεύσουν το δόγμα, να διδάξουν και να συμβουλεύσουν. Στο Βυζάντιο δεν διατυπώθηκε ειδική θεωρία για την εκκλησιαστική ομιλητική, στην πράξη όμως το είδος αυτό ανέπτυξε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Τα κείμενα της ομιλητικής είναι κατά κανόνα γραμμένα σε γλὠσσα απλούστερη από αυτή της "υψηλής" ρητορικής. Διανθίζονται με αποσπάσματα από τα κηρύγματα του Μ. Βασιλείου, του Ιωάννη Χρυσοστόμου και άλλων Πατέρων της Εκκλησίας, συνήθεια την οποία ενίσχυσε η συστηματοποίηση του ερανισμού πατερικών χωρίων, από τον 10ο αιώνα και εξής.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Ρητορική
Μεσημβρία (Εύξεινος Πόντος)
Η Μεσημβρία ήταν αρχαία Ελληνική πόλη της Θράκης στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Η πόλη χτίστηκε από Μεγαρείς κατά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό. Η Μεσημβρία ήταν η δεύτερη αποικία των Μεγαρέων στη Μαύρη Θάλασσα μαζί με την Ηράκλεια και χτίσηκε πιθανόν στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. . Σήμερα στην θέση της πόλης βρίσκεται η σύγχρονη Βουλγαρική πόλη Νεσέμπαρ, που αποκαλείται και Μεσημβρία.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η πόλη χτίστηκε από κατοίκους των δύο Μεγαρικών αποικιών του Βοσπόρου, της Χαλκηδόνας και του Βυζαντίου. Σύμφωνα με αναφορές σε άλλους συγγραφείς όπως ο Σκύμνος ο Χίος και ο Στράβων φαίνεται πως στον αποικισμό της συμμετείχαν και τα Μέγαρα. Η πόλη αναφερόταν στο παρελθόν και με το όνομα Μενεβρία, όνομα που το όφειλε σε κάποιον Μένα, πιθανόν οικιστή της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Αποικίες των Μεγάρων
Άγιος Δαβίδ (ενορία), Γρενάδα
Η ενορία του Αγίου Δαβίδ (αγγλικά: Saint David parish, γαλλικά: Paroisse de Saint David) είναι η τρίτη μεγαλύτερη από τις 6 ενορίες της Γρενάδας. Πρωτεύουσα είναι ο Άγιος Δαβίδ. Έχει πληθυσμό 11.486 κατοίκων και έκταση 18 τ.μ. (47 τ.χλμ.).
Συνορεύει στα ανατολικά με τον Άγιος Γεώργιο και στα βόρεια με τον Άγιο Ανδρέα.
Περιφέρειες
Ο Άγιος Δαβίδ αποτελεί και την ομώνυμη περιφέρεια.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Δαβίδ βρίσκεται νοτιοδυτικά της Γρενάδας. Είναι η νοτιοδυτικότερη ενορία της χώρας. Έχει έκταση 18 τ.μ. (47 τ.χλμ.). Είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε έκταση ενορία της Γρενάδας, μετά τον Άγιο Ανδρέα και τον Άγιο Γεώργιο. Συνορεύει στα ανατολικά με τον Άγιος Γεώργιο και στα βόρεια με τον Άγιο Ανδρέα.
Ποτάμια
Τα κυριότερα ποτάμια είναι:
Νησιά
Το κυριότερο νησί είναι το Βελ.
Όνομα
Ο Άγιος Δαβίδ λέγεται στα αγγλικά: Saint David parish και στα γαλλικά: Paroise de Saint David. Το ψευδόνυμο της ενορίας είναι "The Virgin Parish", που στα ελληνικά σημαίνει ''Η Παρθένος Ενορία".
Παραπομπές
Αγιος Δαβιδ
Χόκεϊ επί πάγου στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το χόκεϊ επί πάγου είναι ολυμπιακό άθλημα από το 1920, πριν ακόμη καθιερωθούν οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Ιστορικές πληροφορίες
Το Χόκεϊ επί πάγου εντάχθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1920 στην Αμβέρσα. Με την καθιέρωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων το 1924, μεταφέρθηκε σε αυτούς. Από το 1998 ξεκίνησε και το αντίστοιχο γυναικείο τουρνουά.
Στην πρώτη διοργάνωση μετείχαν επτά χώρες και με εξαίρεση το 1932, όπου έλαβαν μέρος μόνο τέσσερις, ο αριθμός τους αυξανόταν σταδιακά για να φτάσει στις 16 το 1964. Στη συνέχεια καθιερώθηκε να μετέχουν 12 χώρες που προκρίνονται έπειτα από προολυμπιακό τουρνουά. Όμως, υπήρξαν και ολυμπιάδες με 14 ομάδες (1968, 1998, 2002). Στο γυναικείο τουρνουά μετέχουν οκτώ ομάδες
Στις πρώτες διοργανώσεις κυριάρχησε ο Καναδάς, για να δώσει τη σκυτάλη μεταπολεμικά στη Σοβιετική Ένωση ως το 1992. Στις γυναίκες, πάλι ο Καναδάς έχει τον πρώτο λόγο.
934 Θουριγγία
Η Θουριγγία (Thuringia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,985. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Βάλτερ Μπάαντε, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά της από το υπερωκεάνειο «Θουριγγία».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Θουριγγίας εκτιμάται σε 53,34 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Ch, ενώ το άλβεδό της είναι 0,047. Η Θουριγγία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 10,0 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θουριγγια
Αϊκίντο
Το αϊκίντο (ακριβέστερα:αϊκιντόο) (合気道) (aikido ή ακριβέστερα aikidou) είναι μία πολεμική τέχνη που κατάγεται από την Ιαπωνία. Δημιουργήθηκε από τον Μοριχέϊ Ουεσίμπα στη δεκαετία του 1920. Το αϊκίντο είναι τεχνική άμυνας, που επιτρέπει στον αμυνόμενο να προφυλάξει τον εαυτό του χωρίς να τραυματίσει τον αντίπαλο. Βασίζεται περισσότερο στην εκμετάλλευση της αίσθησης ισορροπίας και της τεχνικής του αμυνόμενου παρά στη μυϊκή δύναμη, ενώ εκτός από σωματική αποτελεί και πνευματική άσκηση. Γι' αυτό και ονομάζεται η τέχνη της μη αντίστασης. Συνδυάζει χτυπήματα, λαβες, και εξάσκηση με όπλα.
Περιγραφή
Όπως και οι άλλες τέχνες που προέρχονται από το τζουτζούτσου, το αϊκίντο στηρίζεται στην αποφυγή της επίθεσης με κίνηση του σώματος, στη διάσπαση της ισορροπίας του αντιπάλου και στον έλεγχό του, συχνά με ακινητοποιήσεις και/ή καθηλώσεις. Βασικά τεχνικά χαρακτηριστικά του αϊκίντο είναι οι κυκλικές κινήσεις και η μείξη της κίνησης του αμυνόμενου με αυτή του επιτιθέμενου καθώς η βασική «υπόθεση» είναι ότι οι επιθέσεις αντιμετωπίζονται πριν φτάσουν σε πολύ μικρή απόσταση. Λόγω των πολλών πτώσεων –που θυμίζουν τις πτώσεις του Τζούντο– η εξάσκηση γίνεται σε στρώματα (τατάμι) ενώ ένα οπτικό χαρακτηριστικό της τέχνης είναι η χρήση του παραδοσιακού φαρδιού παντελονιού χακάμα.
Παναγιώτης Μελτέμης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κοπανάκι Μεσσηνίας το 1918. Μαθήτευσε στο Ημιγυμνάσιο Αετού, στο Γυμνάσιο Κυπαρισσίας και στο Γυμνάσιο Μελιγαλά. Σπούδασε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και σταδιοδρόμησε ως διοικητικός υπάλληλος του Ι.Κ.Α. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Στα ελληνικά γράμματα εμφανίστηκε πριν από τον πόλεμο, δημοσιεύοντας πεζά και ποιήματά του στις εφημερίδες «Θάρρος» της Καλαμάτας και «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης. Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας "Ελεύθερη Μεσσηνία". Συνεργάστηκε με εκδοτικούς οίκους ως μεταφραστής. Έργα του διακρίθηκαν σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς: το διήγημά του «Η Μηλίτσα» απέσπασε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό διηγήματος της Εργατικής Εστίας (1948), ενώ στον ποιητικό διαγωνισμό του περιοδικού «Εκλογή», με θέμα τη μετάφραση του σονέτου του Philippe Desportes, "Icare chut ici", η μετάφρασή του κατέλαβε την δεύτερη θέση (1949). Έγραψε ποιήματα, διηγήματα, μυθιστόρημα και μετέφρασε πεζά και θεατρικά έργα από τα γαλλικά, ιταλικά και αγγλικά. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα «Η Μηλίτσα και άλλα διηγήματα» το εξέδωσε το 1950. Ακολούθησε η ποιητική συλλογή «Τα Χωριάτικα» (1957) και το μυθιστόρημα «Έρημα Σημάδια» (1963).
Συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, όπως το περιοδικό «Ο Λογοτέχνης», οι εφημερίδες «Μεσσηνιακή Αναγέννηση» και «Ηχώ της Μεσσηνίας», στις οποίες διατηρούσε μόνιμες στήλες ευθυμογραφήματος με τίτλους, αντιστοίχως : «Οι κουβέντες του Μητσιοτάση» και «Τζιαναμπέτικα», καθώς και με άλλα έντυπα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Η τακτική επίσης παραβιάζει κανόνες που επιβάλουν αμεροληψία, κάτι συχνό σε ένα νομικό πλαίσιο.
Διαφέρει από την υποκρισία μιας και ο υποκριτής δηλώνει την συμφωνία του με αυτό που παραβιάζει. Για παράδειγμα, ένας άντρας, πιστεύοντας ότι πρέπει να έχει περισσότερα δικαιώματα από ότι οι γυναίκες, εφαρμόζει δύο μέτρα και δυο σταθμά, ενώ ένας που δηλώνει υπέρμαχος της ισότητας των δύο φύλων, αλλά με τις πράξεις του συμβάλλει στην υποβάθμιση των γυναικών είναι υποκριτής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Ηθική Κατηγορία:Αδικία Κατηγορία:Κοινωνική ανισότητα Κατηγορία:Διάκριση
Γιολάντα του Ντρε, βασίλισσα της Σκωτίας
Η Γιολάντα, γαλλ. Yolande (1263 - 2 Αυγούστου 1330) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του κόμη του Ντρε και με τον γάμο της έγινε πρώτα βασίλισσα της Σκωτίας (1285-1286) και μετά δούκισσα της Βρετάνης (1305-1312).
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Ροβέρτου Δ΄ κόμη του Ντρε και της Βεατρίκης των Μονφόρ, κόρης του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νονφόρ.
Ο πατέρας της ήταν 5ος απόγονος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Το 1281 ο Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας έχασε, μέσα σε λίγα έτη, τα παιδιά του: Δαβίδ 1281, Μαργαρίτα 1283 και Αλέξανδρο 1284, έτσι η εγγονή του Μαργαρίτα των Σβέρρε έγινε διάδοχος. Ο βασιλιάς θέλησε να ξαναπαντρευτεί για να αποκτήσει διάδοχο· η μητέρα του Μαρία του Κουσί είχε κάνει δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Β΄ των Μπριέν. Η πρώτη σύζυγος του Ιωάννη Α΄ είχε από άλλον, πρώτο γάμο, κόρη τη Βεατρίκη του Μονφόρ. Αυτής η κόρη Γιολάντα θεωρήθηκε κατάλληλη σύζυγος. Μάλιστα είχαν κοινό πρόγονο, καθώς οι Γαλλικοί Οίκοι των Κουσί και Ντρε συνδέονταν. Εκτός από διάδοχο, ο Αλέξανδρος Γ΄ ήθελε με τον γάμο αυτόν να απομακρυνθεί από τον γείτονά του Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας και να δώσει έμφαση στην ανεξαρτησία της Σκωτίας από την Αγγλία.
Έτσι μία πρεσβεία στάλθηκε από τη Σκωτία τον Φεβρουάριο του 1285 και επέστρεψε με τη Γιολάντα, που τη συνόδευε ο αδελφός της Ιωάννης (Β΄). Ο γάμος εορτάστηκε στις 15 Οκτωβρίου 1285 στο αββαείο Τζέμπουργκ και παρέστησαν πολλοί και μεγάλοι ευγενείς της Γαλλίας και της Σκωτίας.
Όμως μήνες μετά ο Αλέξανδος, ενώ ίππευε από την Αυλή του Εδιμβούργου για να συναντήσει τη Γιολάντα στο Κίνγκχορν, έπεσε από το άλογό του και απεβίωσε στις 18/19 Μαρτίου 1286. Η χήρα Γιολάντα μετακινήθηκε στο κάστρο Στίρλινγκ και δήλωσε ότι ήταν έγκυος. Τότε στις 2/28 Απριλίου 1286 έγινε συνέλευση στο Σκον, Περθ και Κίνρος και εξελέγησαν οι Φρουρού της Σκωτίας, οι οποίοι ορκίστηκαν να κυβερνήσουν το βασίλειο, ώσπου η Μαργαρίτα από τη Νορβηγία να φθάσει στη Σκωτία ή ώσπου να γεννήσει η Γιολάντα, κάτι που το προτιμούσαν.
Ωστόσο η Γιολάντα είχε αποβολή ή το παιδί ήταν θνησιγενές ή απεβίωσε σύντομα μετά τη γέννα. Η παράδοση λέει ότι αυτό τάφηκε στο Κάμπουσκενεθ. Οι Φρουροί συγκεντρώθηκαν στο Κλάκμαναν στις 25 Νοεμβρίου 1286 και άρχισαν να προετοιμάζονται, για να δοθεί ο θρόνος στη Μαργαρίτα της Νορβηγίας.
Η Γιολάντα έμεινε τουλάχιστον ως το 1288 στη Σκωτία, έχοντας προσόδους από γαίες ως χήρα και διέμενε μάλλον στο κάστρο Στίρλινγκ. Έπειτα επέστρεψε στη Γαλλία.
Δούκισσα της Βρετάνης και κόμισσα του Μονφόρ
Τον Μάιο του 1294 παντρεύτηκε τον Αρθούρο Β΄ δούκα της Βρετάνης και απέκτησε έξι παιδιά. Ο άνδρας της απεβίωσε το 1312 και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Ιωάννης Β΄.
Η Γιολάντα διαδέχθηκε τη μητέρα της ως ιδίω δικαιώματι (suo jure) κόμισσα του Μονφόρ το 1311. Συνέχισε να ελέγχει τις Υποθέσεις της στη Σκωτία: λίγο πριν αποβιώσει έστειλε έναν ιππότη στη Σκωτία για να δει τις γαίες της, που είχε ως χήρα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Αλέξανδρο Γ΄ των Ντάνκελντ βασιλιά της Σκωτίας και είχε ένα θνησιγενές τέκνο.
Έπειτα η Γιολάντα έκανε δεύτερο γάμο με τον Αρθούρο Β΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης
Έλληνες στη Γερμανία
Στα τέλη του 2006 στη Γερμανία ζούσαν 303.761 πολίτες με ελληνική υπηκοότητα. Η γερμανική Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία (Statistisches Bundesamt) υπολογίζει για το έτος 2005 τον αριθμό πολιτών ελληνικής καταγωγής ανεξαρτήτως υπηκοότητας στα 451.100 άτομα. Η Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού υπολογίζει για το έτος 2006 τον αριθμό των απόδημων Ελλήνων στα 521.000 άτομα.
Το 2003 ο μέσος όρος διαμονής Ελλήνων υπηκόων στη Γερμανία ήταν 22 χρόνια. Το 2020 υπήρχαν 364.285 άτομα γεννημένα στην Ελλάδα που ζούσαν στη Γερμανία.
Ιστορία
Οι Έλληνες αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες σε μέγεθος πληθυσμιακά ομάδες μεταναστών στη Γερμανία σήμερα.
1700 μέχρι 1945
thumb|200px|Αναμνηστική πλακέτα στην οδό Katharinenstraße της Λειψίας thumb|200px|Ιερός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μονάχου (Salvatorkirche)
Οι πολιτικά και κοινωνικά μεγάλοι περιορισμοί κατά την Τουρκοκρατία οδήγησαν τους Έλληνες σε κοινωνικές και επαγγελματικές δραστηριότητες όπως τυπογραφία, σχολεία κλπ. Όταν στα τέλη του 17ου αιώνα τα σύνορα της αυτοκρατορίας άνοιξαν για τους εμπόρους, πολλοί Έλληνες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους που ήταν υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Κέντρο της ελληνικής μετανάστευσης έγινε η Λειψία, η οποία την εποχή εκείνη αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Γύρω στο 1700 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες ελληνορθόδοξες λειτουργίες στο «Ελληνικό Σπίτι» (Griechenhaus).
Σύντομα αυξήθηκε η κοινωνική σημασία του ελληνισμού της Σαξωνίας. Πολλοί Έλληνες σπούδαζαν στο πανεπιστήμιο Universität Leipzig. Ακόμη και ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε γνώρισε αρκετούς Έλληνες συμφοιτητές. Τον 19ο αιώνα ο Πρίγκηπας Εκλέκτορας Φρίντριχ Αουγκούστ Α' απονέμει τίτλο ευγενείας στο γιο του Έλληνα εμπόρου Γεωργίου Καραγιάννη, Τέοντορ φον Κάραγιαν, για τη δραστηριότητά του στη βιομηχανία υφασμάτων της Σαξωνίας (ένας από τους απογόνους του ήταν ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν). Οι Έλληνες της Λειψίας εγκαταστάθηκαν έπειτα από τη διαίρεση της Γερμανίας (μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) στη Δυτική Γερμανία αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πολλοί εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Φραγκφούρτης, όπου συνέχισαν την εμπορική τους δραστηριότητα. Η κοινότητα διαλύθηκε το 1952 λόγω έλλειψης μελών.
Λεωνίδας Χ. Ζώης
Ο '''Λεωνίδας Χ. Ζώης''' (4 Ιανουαρίου 1865 - 6 Δεκεμβρίου 1956) ήταν ιστορικός και λόγιος, διευθυντής του Αρχείου Ζακύνθου. Επί μισό αιώνα εξέδιδε το περιοδικό «Αι Μούσαι». Διέσωσε πλήθος λαογραφικών και ιστορικών ντοκουμέντων και ήταν ο κύριος δωρητής βιβλίων και άλλων εκδόσεων για την ανασύσταση της κατεστραμμένης από σεισμό και πυρκαγιά (1953) Βιβλιοθήκης της Ζακύνθου.
Έλληνες στη Γερμανία
1700 μέχρι 1945
Μια άλλη ελληνική κοινότητα δημιουργήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στο Μόναχο. Για τις λατρευτικές της ανάγκες ο φιλέλληνας Βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α' της παραχώρησε το 1828 τον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μονάχου, γνωστό ως Salvatorkirche. Η πρώτη Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία έλαβε χώρα στις 6 Δεκεμβρίου 1829. Εκείνο το διάστημα μετανάστευσαν επίσης πολυάριθμοι Βαυαροί τεχνίτες και διανοούμενοι στην Ελλάδα. Από τη Σχολή του Μονάχου δημιουργείται το δέκατο ένατο ένωνα μια Ελληνική ζωγραφική ακαδημαϊκού επιπεδου.
Λεωνίδας Χ. Ζώης
Το έργο του είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί βασίστηκε σε πρωτογενείς πηγές, συμβόλαια και έγγραφα του Αρχειοφυλακείου Ζακύνθου, μέρος των οποίων αναφέρει στα βιβλία του.
Έλληνες στη Γερμανία
1700 μέχρι 1945
Κατά τη διάρκεια της εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας (Ναζιστική Γερμανία) πολλοί Έλληνες ιουδαϊκής πίστης χρησιμοποιήθηκαν ως αναγκαστικοί εργάτες. Από την ακμαία τότε εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης επέστρεψαν μονάχα περίπου χίλια άτομα.
Λεωνίδας Χ. Ζώης
Το πιο σημαντικό του έργο ήταν το "Λεξικόν Ιστορικόν και Λαογραφικόν Ζακύνθου".
Έλληνες στη Γερμανία
1945 μέχρι 1970
Κατά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο πολλοί κομμουνιστές έστειλαν τα παιδιά τους στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και σε άλλες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Επίσης ένα ρεύμα μετανάστευσης Ελλήνων κομμουνιστών σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης (μεταξύ αυτών και η Ανατολική Γερμανία) ακολούθησε και αφότου ο εμφύλιος πόλεμος έληξε.
Λεωνίδας Χ. Ζώης
Η ζωή του
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο τον Ιανουάριο 1865, το πέμπτο από τα έντεκα παιδιά του μικρέμπορου Χαραλάμπη Ζώη και της Μαρίας Μαυρίκη. Πέθανε στις 11 το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου 1956 στο Παλαιό Φάληρο, όπου ζούσε με τη σύζυγό του Άννα και την οικογένεια του γιου του Π. Ζώη. Είχε επίσης και μια κόρη.
Ο Λεωνίδας Σ. Ζώης ήταν μέλος της μασονικής στοάς "Ήλιος Ζακύνθου", σύμφωνα με την επίσημη σελίδα των μασόνων της Ελλάδας.
Έλληνες στη Γερμανία
1945 μέχρι 1970
Το διάστημα εκείνο η Δυτική Γερμανία άρχισε να καλεί για τα εργοστάσια της εργατικό δυναμικό από το εξωτερικό ως «φιλοξενούμενους εργάτες» (Gastarbeiter), πολλοί από τους οποίους ήταν Έλληνες. Ήταν άνθρωποι που βοήθησαν από το μέρος τους στο λεγόμενο θαύμα της γερμανικής οικονομίας, ήταν τα πολύτιμα «εργατικά χέρια» και οι οποίοι δούλεψαν και μόχθησαν, με τη χώρα να απαλλάσσεται από την πολεμική καταστροφή και να βάζει τα θεμέλια για την έξοδο στις αγορές αλλά και να ανοικοδομείται συνεχώς.
Λεωνίδας Χ. Ζώης
Η ζωή του
Στις 5 Μαΐου 1951 έγινε εκδήλωση για την 85ετηρίδα του Λεωνίδα Ζώη. Η εκδήλωση οργανώθηκε από το Δήμαρχο Ζακυνθίων Παύλο Γ. Δελαπόρτα.
Έλληνες στη Γερμανία
1945 μέχρι 1970
Μέσα σε διάστημα λίγων ετών ο αριθμός των Ελλήνων όλο και αυξάνεται. Το 1959 η ελληνική κοινότητα αριθμούσε περίπου τους 85.000, ενώ έναν χρόνο έπειτα, το 1960, περί τους 260.000.
Λεωνίδας Χ. Ζώης
Η ζωή του
Στην «Αναγραφή δημοσιευμάτων» που ενημερώθηκε το 1914 και το 1930 από τον ίδιο, βρίσκεται κατάλογος των μέχρι τότε 502 γραπτών του. Ο κατάλογος αυτός ενημερώθηκε το 1951 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νεοελληνικά» με τον τίτλο «Αναγραφή δημοσιευμάτων 1885-1951»
Έλληνες στη Γερμανία
1945 μέχρι 1970
Αναφέρεται πως από το 1960 έως και το 1973, μετέβησαν στη Γερμανία περίπου 615.000 Έλληνες ώστε να εργαστούν, με πολλούς από αυτόν τον αριθμό να μένει μόνιμα στη χώρα.
Λεωνίδας Χ. Ζώης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Έλληνες στη Γερμανία
1967 μέχρι 1990
Η πολιτική την εποχή της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα οδήγησε σε ρεύμα πολιτικής μετανάστευσης Ελλήνων και στα δυο τότε γερμανικά κράτη. Μετά το τέλος της δικτατορίας πολλοί από αυτούς επέστρεψαν στην Ελλάδα, όπως π.χ. ο κατοπινός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης, ο οποίος δίδαξε ως τακτικός καθηγητής του Εμπορικού και Αστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν από το 1971 έως το 1975.
Επίσης μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ σημειώθηκε για μικρό διάστημα αύξηση της ελληνικής μετανάστευσης στη Γερμανία.
Σημερινή κατάσταση
Κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της Ελλάδος, το ποσοστό των Ελλήνων μεταναστών προς τη Γερμανία αυξήθηκε πάλι. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία το 2018 ήλθαν στη Γερμανία 25.631 Έλληνες. Πολλοί μάλιστα είναι νέοι και σε αρκετές περιπτώσεις επιστήμονες ή πτυχιούχοι Πανεπιστημίων, ΑΤΕΙ και ΤΕΙ ή άλλων σχολών.
Πολιτιστική επιρροή του Ελληνικού κράτους
Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας γίνεται κατά το πλείστον στον οικογενειακό τομέα και στην επικοινωνία μεταξύ των Ελλήνων της διασποράς. Στην προσπάθεια της απασχόλησης δημοσιων υπαλληλων της Ελλάδος το Ελληνικό κράτος εγκατέστησε τα λεγόμενα "Ελληνικά Λύκεια" σε διαφορες πόλεις. Το επίπεδο μάθησης προκαλεί σοβαρά προβλήματα ως προς την αναγνώριση από το Γερμανικό κράτος και από τα κρατίδια (που είναι υπεύθυνα για τον εκπαιδευτικό τομέα). Ένας λόγος για τη φοίτηση σε Ελληνικό Λύκειο είναι η ελπίδα της ευκολότερης επιστροφής στην Ελλάδα. Σε πολλές περιπτώσεις μετά τη φοίτηση σε ελληνικό σχολείο ακολουθεί η αναγκαστική μετανάστευση στην Ελλάδα λόγω απομόνωσης από τη γερμανική καθημερινότητα. Η πλειοψηφία του Ελληνισμού στέλνει τα παιδιά σε γερμανικά σχολεία και τους διδάσκει τον ελληνικό πολιτισμό και συναφή συνήθως στο οικογενειακό περιβάλλον.
Μεσιέ 19
Το Μεσιέ 19 (γνωστό και ως M19 και NGC 6273) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 28.000 ετών φωτός στον αστερισμό Οφιούχο. Είναι ένα από τα εγγύτερα στο γαλαξιακό πυρήνα σφαιρωτά σμήνη. Απέχει από αυτόν μόνο 5.200 έτη φωτός, γεγονός που ίσως εξηγεί τη μεγάλη ελλειπτικότητά του.
Έλληνες στη Γερμανία
Στατιστικές
Αριθμός Ελλήνων κατοίκων της Γερμανίας από το 1967
Κρατικός Αερολιμένας Αστυπάλαιας
Ο Κρατικός Αερολιμένας Αστυπάλαιας (IATA: JTY, ICAO: LGPL, ΥΠΑ: ΚΑΠΛ), επίσης γνωστός και ως Αερολιμένας «Παναγίας», είναι αεροδρόμιο στο νησί της Αστυπάλαιας. Το αεροδρόμιο βρίσκεται πλησίον του οικισμού Ανάληψη, και περίπου 12 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της χώρας της Αστυπάλαιας.
Έλληνες στη Γερμανία
Στατιστικές
Πηγή: Statistisches Bundesamt
Μεσιέ 19
Μπορεί να εντοπιστεί εύκολα 8 μοίρες βόρεια του Αντάρη.
Κρατικός Αερολιμένας Αστυπάλαιας
Στατιστικά
Ιστορικά στοιχεία της ετήσιας κίνησης επιβατών:
Μεσιέ 19
Ιστορικό
Το Μεσιέ 19 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ τις 5 Ιουνίου 1764. Ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1784.
Έλληνες στη Γερμανία
Πηγές
Ελληνισμός Κατηγορία:Ελληνογερμανικές σχέσεις
Κρατικός Αερολιμένας Αστυπάλαιας
Συγκοινωνίες
Από το αεροδρόμιο, μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει το δημοτικό λεωφορείο (μόνο κατά τη θερινή περίοδο) ή να πάρει ταξί (χρέωση ως το κέντρο της πόλης περίπου 5 Ευρώ). Επίσης, υπάρχει δυνατότητα ενοικίασης αυτοκινήτου.
Μεσιέ 19
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 19 έχει διάμετρο περίπου 140 έτη φωτός. Είναι αρκετά λαμπρό με απόλυτο μέγεθος -9. Τα λαμπρότερα μέλη του σμήνους έχουν φαινόμενο μέγεθος +14. Έχουν εντοπιστεί σε αυτό το σμήνος μόνο 4 παλλόμενοι μεταβλητοί αστέρες τύπου RR Lyrae. Είναι το πιο ελλειπτικό γνωστό σφαιρικό σμήνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 19 6273 Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Κρατικός Αερολιμένας Αστυπάλαιας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αστυπάλαια
Γιάλοβα Μεσσηνίας
<mapframe latitude="36.951" longitude="21.701999999999998" zoom="11" width="260" height="260" align="right" /> μικρογραφία|Άποψη της [[Πύλος|Πύλου αριστερά και της Σφακτηρίας δεξιά, από την προκυμαία της Γιάλοβας.]] μικρογραφία|Η [[Λιμνοθάλασσα Γιάλοβας|Λιμνοθάλασσα Γιαλοβας, το Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου και η Παραλία Βοιδοκοιλιά.]] μικρογραφία|Η Παραλία Γιάλοβας και απέναντι δεξιά η [[Πύλος]] μικρογραφία|Ψαροταβέρνες στον παραλιακό δρόμο της Γιάλοβας μικρογραφία|Το ηλιοβασίλεμα όπως φαίνεται από τη Γιάλοβα προς το νησί [[Σφακτηρία]] μικρογραφία|[[Λιμνοθάλασσα Γιάλοβας]] μικρογραφία|Θέαση της [[Λιμνοθάλασσα Γιάλοβας|Λιμνοθάλασσας της Γιάλοβας, της Σφακτηρίας, του όρμου του Ναυαρίνου και της Πύλου, από το Ανάκτορο του Νέστορα.]] μικρογραφία|Η Παραλία Χρυσή Ακτή (Διβάρι) Γιάλοβας, με τη [[Σφακτηρία αρριστερά και το Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου δεξιά.]] μικρογραφία|Ο Καταρράκτης Καλαμάρης στη [[Σχινόλακκα Μεσσηνίας|Σχινόλακκα, κοντά στη Γιάλοβα.]] μικρογραφία|Το [[Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου και η σπηλιά του Νέστορα]]Η Γιάλοβα είναι παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Γιάλοβα Μεσσηνίας βρίσκεται περίπου 7,5 χιλιόμετρα προς τα βόρεια της Πύλου και περίπου 14,5 χιλιόμετρα νότια από την Χώρα. Έχει μηδενικό υψόμετρο και βρίσκεται στην βόρεια ακτή του κόλπου της Πύλου. Κοντά στη Γιάλοβα, προς τα ανατολικά της βρίσκεται η Πύλα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά της το Ελαιόφυτο σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοδυτικά της το Πετροχώρι και ο Ρωμανός σε απόσταση 7,5 και 7 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ταυτωνυμία
Ομοίως με το όνομα Γιάλοβα, φέρεται το ιστορικό αγκυροβόλιο στο βόρειο μυχό του κολπίζοντος όρμου της Πύλου (συντεταγμένες 36.949988, 21.677778).
Η βορειοδυτική ακτή του αγκυροβολίου αποτελεί το προσχωματικό βέλος της μεγάλης ιχθυοτρόφου λιμνοθάλασσας «Νταλιάνη» ή «Νταλιάνι» ή «Ντιβάρι» ή «Διβάρι», ή πιο απλά αναφερόμενη ως Λιμνοθάλασσα Γιάλοβας.
Ιστορία
Το χωριό έχει ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Πύλου και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την Αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της Αρχαίας Πύλου.
Διοικητική ιστορία
Η περιοχή της Γιάλοβας μετά την απελευθέρωση της Πυλίας, το 1828, ήταν στην ουσία διάφορα τμήματα γης, ανάμεσα στα έλη, που σχηματίζονταν από την Λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, γνωστή κι ως «Νταλιάνη» ή «Νταλιάνι» ή «Ντιβάρι» ή «Διβάρι» της Γιάλοβας. Μεταγενέστερα, αναφέρεται σύμφωνα με την τοπική παράδοση, πως κάποιο τμήμα της Γιάλοβας αναφερόταν επίσης ως Γιανούζαγα. Ο πρώτος οικισμός που αναφέρεται πάντως κοντά στην περιοχή του σημερινού χωριού, ήταν ο οικισμός Ιχθυοτροφείον της Γιάλοβας, ο οποίος βρισκόταν πιο κοντά στο Ντιβάρι, περίπου 2 χιλιόμετρα δυτικά του σημερινού οικισμού, γνωστός σήμερα και ως Ντιβαρόσπιτα, ο οποίος προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835, με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, το Ιχθυοτροφείον της Γιάλοβας αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν, όπου και παρέμεινε ως το 1845, που ο οικισμός αυτός καταργήθηκε, μαζί με την Αποθήκη της Γιάλοβας. Το 1853, η Γιάλοβα αναφέρεται, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως «θέσις αγροτική» του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας, χωρίς κάποια αναφορά σε πληθυσμό, με βάση την Απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το χωριό αναφέρεται, από πλευράς απογραφής του πληθυσμού, στην απογραφή του 1907, ως οικισμός του παλαιού Δήμου Πύλου, ο οποίος είχε 85 κατοίκους, ενώ η Γιάλοβα' προσαρτήθηκε επίσημα, το 1908, στον παλαιό Δήμο Πύλου, όπου και παρέμεινε ως το 1912, που αυτός καταργήθηκε. Το 1912 η Γιάλοβα προσαρτάται στην Κοινότητα Πύλου, με έδρα την Πύλο. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Πύλου, από το 1912 ως το 1946, που η κοινότητα αυτή αναγνωρίζεται ως ο Δήμος Πύλου (1946 - 2010) και ακολούθως, μετά το 1997, όταν τότε στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του Σχεδίου «Καποδίστριας», η Γιάλοβα συνέχισε να είναι ενταγμένη στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του Προγράμματος «Καλλικράτης», η Γιάλοβα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Γιάλοβα σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Πύλου, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Πύλο. Στην Κοινότητα αυτή, υπάγονται επίσης το Ελαιόφυτον, το Παλαιόνερο, η Σχινόλακκα και η νησίδα Σφακτηρία.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 275 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, την αλιεία και τον τουρισμό. Στο παρελθόν, στη περιοχή έδρευε ο τελωνειακός σταθμός της Πύλου, με κύριο εξαγωγικό προϊόν τη σταφίδα και το κρασί, καθώς και οινοποιητικές μονάδες. Σήμερα οι κάτοικοι συνεχίζουν να ασχολούνται με τη γεωργία, αλλά και με τον τουρισμό στη μεγάλη οργανωμένη παραλία που απλώνεται μπροστά από το παραθαλάσσιο αυτό τουριστικό κέντρο, που διαθέτει κάμπινγκ, καταλύματα, καταστήματα, ταβέρνες, καφέ και μπαρ.
Κτίρια - εκδηλώσεις - αξιοθέατα
Εκτός από τα σύγχρονα και τα παραδοσιακά σπίτια, το οργανωμένο παραθαλάσσιο τουριστικό κέντρο του χωριού, υπάρχει επίσης το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, το οποίο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1935, και οι εκκλησίες του χωριού, ο ενοριακός Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1935, ενώ το 1941 υπέστη σημαντικές καταστροφές από αεροπορικό βομβαρδισμό, ο Άγιος Αθανάσιος και ο Άγιος Δημήτριος στη Γιάλοβα και η Ζωοδόχος Πηγή στους Τροπολιτσιώτες (Σγράπα), οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Επίσης υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο της Γιάλοβας, στο οποίο εκτίθενται διάφορα εκθέματα και φωτογραφικό υλικό από την καθημερινότητα των κατοίκων της περιοχής κατά το παρελθόν. Διάφορες εκδηλώσεις και πολιτιστικά δρώμενα στη Γιάλοβα, διοργανώνουν επίσης τακτικά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γιάλοβας, καθώς και το Σωματείο Επαγγελματιών Γιάλοβας. Εκτός από την έξοχη θέα, στα νότια, από την παραλία και τον λιμενοβραχίονα του χωριού προς τον κόλπο της Πύλου, στα δυτικά, προς τη Λιμνοθάλασσα του Ντιβαριού, τη νήσο Σφακτηρία και το Παλαιόκαστρο του Ναυαρίνου, ανάμεσα στα σημαντικά αξιοθέατα του χωριού είναι επίσης, η Παραλία της Γιάλοβας που συνεχίζει προς την Παραλία της Χρυσής Ακτής στα δυτικά, καθώς επίσης, ο κοντινός Καταρράκτης Καλαμάρης και το Μοναστήρι της Παναγιάς της Σγράπας ή Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής της Σγράπας, στα βορειοανατολικά.
Παραλία Χρυσή Ακτή (Διβάρι)
Στην περιοχή της Γιάλοβας βρίσκεται και η Παραλία της Χρυσής Ακτής, γνωστή και ως η Παραλία του Ναβαρίνου ή η Παραλία του Ναυαρίνου και αποτελεί φυσική προέκταση της Παραλίας της Γιάλοβας προς τα δυτικά. Βρίσκεται κοντά στο «Ντιβάρι» ή «Διβάρι», στην κατεύθυνση από την Γιάλοβα προς το Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου. Οι ακτές της έχουν μήκος περί τα 4 περίπου χιλιόμετρα και βρίσκεται σε απόσταση περίπου 8 χιλιόμετρα από την Πύλο. Η Παραλία Χρυσή Ακτή θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας, ως η κύρια επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή ή οργανωμένη υποδοχή σε διάφορα σημεία της, μια χρυσή αμμουδιά, από τις πλέον γνωστές, των νοτιοδυτικών παραλιών του νομού.
Προστατευόμενη περιοχή Natura 2000
Η περιοχή του χωριού και κυρίως η Λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας διακρίνεται επίσης για την πανίδα και τη χλωρίδα της και έχει χαρακτηριστεί ως Ειδική Ζώνη Προστασίας του πανευρωπαϊκού δικτύου προστασίας των ειδών και των ενδιαιτημάτων τους, με το πρόγραμμα Natura.
Καταρράκτης Καλαμάρης
Πολύ κοντά στη Γιάλοβα, στην κατεύθυνση προς τη Σχοινόλακκα ή Σχινόλακκα βρίσκεται επίσης ο Καταρράκτης Καλαμάρης.
Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής (Σγράπα)
Κοντά στο χωριό της Γιάλοβας, στην κατεύθυνση προς το Ελαιόφυτο, επάνω στον ομώνυμο λόφο της Σγράπας, βρίσκεται το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Σγράπας ή Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής, αποτελούμενο από μικρό ναό, χώρους υποδοχής και μεγάλους ξενώνες για τούς προσκυνητές. Το προσκύνημα αυτό αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό κέντρο και πνευματικό θησαυρό της περιοχής της Πυλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Παραλίες της Μεσσηνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Πύλος
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1932-33
Στο 9ο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1932-33 δεν μετείχαν οι δυο καλύτεροι πειραϊκοί σύλλογοι: Ολυμπιακός και Εθνικός Πειραιώς, που έλαβαν μέρος στο Νότιο όμιλο της Εθνικής κατηγορίας. Έτσι πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αργοναύτης Πειραιά, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Ο αριθμός των ομάδων-μελών της Ένωσης στο τέλος της σεζόν μειώθηκε σε 14, μετά τη διάλυση του Πειραϊκού Ομίλου, τα οποία θεωρούνται έκτοτε "ιδρυτικά μέλη", σύμφωνα με το καταστατικό του Απριλίου 1931.
Α΄ κατηγορία
Μετείχαν τρεις ομάδες, που ελαβαν μέρος και στο Κύπελλο Ελλάδος 1932-33. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αργοναύτης, ο οποίος στη συνέχεια έδωσε αγώνες πρόκρισης με τον πρωταθλητή της Ε.Π.Σ. Αθηνών Π.Ο. Γουδί, για το δικαίωμα να διεκδικήσει την άνοδο στην Εθνική κατηγορία 1933-34 σε αγώνες διαβάθμισης με τον τελευταίο του νοτίου ομίλου της Εθνικής κατηγορίας 1932-33, αλλά αποκλείστηκε. Όπως αποδείχτηκε, οι αγώνες αυτοί δεν είχαν νόημα, αφού την επόμενη σεζόν οι ομάδες της εθνικής κατηγορίας επέστρεψαν στα τοπικά πρωταθλήματα.
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα των αγώνων ήταν:
Αγώνες διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό της εποχής, όποια ομάδα τερμάτιζε στην τελευταία θέση στο νότιο όμιλο του εθνικού πρωταθλήματος (εκείνη τη σεζόν ήταν ο Παναθηναϊκός) έπρεπε να δώσει διπλό αγώνα διαβάθμισης με τη νικήτρια μεταξύ των πρωταθλητριών ΕΠΣ Αθήνας και Ε.Π.Σ. Πειραιώς ώστε να κριθεί ποια θα πάρει μέρος στο επόμενο Εθνικό Πρωτάθλημα 1933-34. Έτσι ο Αργοναύτης έδωσε αγώνες πρόκρισης με τον πρωταθλητή Αθηνών Π.Ο. Γουδί, στους οποίους δεν κατάφερε να επικρατήσει. Παρομοίως, η Άμυνα ως τελευταία ομάδα της Α΄ έδωσε αγώνα διαβάθμισης με την πρωταθλήτρια της Β΄ Νεάπολη, την οποία νίκησε με ευκολία. Οι σχετικοί αγώνες ήταν:
Β΄ κατηγορία
Στη Β΄ κατηγορία μετείχαν 4 σύλλογοι. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Νεάπολις, η οποία έδωσε αγώνα διαβάθμισης για την άνοδο στην Α΄ χωρίς επιτυχία. Για να μην υποβιβαστούν έδωσαν αγώνα η Φαληρική με την ΑΕΚ Πειραιώς, ο οποίος έγινε τον επόμενο Νοέμβριο του 1933, μέχρι να εκδικαστούν διάφορες ενστάσεις. Νικήτρια αναδείχθηκε η Φαληρική. Η AEK ηττήθηκε στον αγώνα διαβάθμισης που έδωσε με τον πρωταθλητή της Γ΄ Άρη Κοκκινιάς και υποβιβάστηκε.
Γ΄ κατηγορία
Στον τελικό της Γ΄ κατηγορίας αγωνίστηκαν ο Άρης Κοκκινιάς με το Μοσχάτο που ισοβάθμησαν. Νικητής αναδείχθηκε ο Άρης Κοκκινιάς, ο οποίος στη συνέχεια επικράτησε στον αγώνα διαβάθμισης με την ΑΕΚ Πειραιώς, τελευταία της Β΄ και ανέβηκε κατηγορία.
* Ο Πειραϊκός διαλύθηκε, για να ξαναδημιουργηθεί το 1946 ως Πειραϊκός Καμινίων.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1932-1933
Κορεατική Χερσόνησος
Η Κορεατική Χερσόνησος είναι μια χερσόνησος στην Ανατολική Ασία. Εκτείνεται νότια για περίπου 1.100 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Ασία στον Ειρηνικό ωκεανό και περιβάλλεται από την Ιαπωνική Θάλασσα (λέγεται επίσης και Ανατολική Θάλασσα) στα ανατολικά, την Ανατολική Κινεζική θάλασσα στα νότια, και την Κίτρινη Θάλασσα στα δυτικά, με το Στενό της Κορέας να συνδέει τις δύο πρώτες υδάτινες περιοχές. Μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν μια ενιαία πολιτική οντότητα της οποίας το έδαφος σχεδόν συνέπιπτε με την Κορεατική Χερσόνησο. Μετά την κατάπαυση του Κορεατικού Πολέμου το 1953, το βόρειο μισό έχει καταληφθεί από τη Βόρεια Κορέα, ενώ το νότιο μισό έχει καταληφθεί από τη Νότια Κορέα.
Τα βόρεια σύνορα της Κορεατικής Χερσονήσου είναι κοινώς αποδεκτό ότι συμπίπτουν με τα σημερινά πολιτικά σύνορα μεταξύ της Βόρειας Κορέας και των βόρειων γειτόνων της, της Κίνας (1416 χλμ. κατά μήκος των επαρχιών του Τζιλίν και του Λιάονινγκ και της Ρωσίας 19 χλμ.). Αυτά τα όρια δημιουργούνται φυσικά από τους ποταμούς Γιάλου/Άμνοκ και Τούμεν/Τούμαν/Ντούμαν. Παίρνοντας αυτόν τον ορισμό, η Κορεατική Χερσόνησος (περιλαμβάνοντας τα νησιά της) έχει μια έκταση 220.847 χλμ2.
Η χερσόνησος καλείται Τσόσον Πάντο (조선반도) στη Βόρεια Κορέα και Χάνμπαντο (한반도) στη Νότια Κορέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ασίας Κατηγορία:Κορέα Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανατολικής Ασίας
Ρόδη Ορδουλίδου
Η Ρόδη Ορδουλίδου είναι Ελληνίδα πρώην πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 10 Μαΐου 1979 και αγωνιζόταν ως κεντρική στις ομάδες του Άρη, του Ζαφειράκη Νάουσας, του Αριστοτέλη Σκύδρας, του Φιλαθλητικού και του Σ.Α Πειραματικού.
Καριέρα
Η Ορδουλίδου ξεκίνησε την καριέρα της από την ομάδα του Αριστοτέλη Σκύδρας και το τμήμα νεανίδων, συνεχίζοντας το 1993 στον Ζαφειράκη Νάουσας. Από το 1996 μέχρι το 2002, έπαιξε για την ομάδα του Φιλαθλητικού Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε δύο φορές την δεύτερη θέση και τρεις φορές την τρίτη θέση του πανελληνίου πρωταθλήματος.
Έκλεισε την καριέρα της στην ομάδα του Σ.Α Πειραματικού, όπου αγωνίστηκε για τρία χρόνια στην Α2 εθνική κατηγορία, βοηθώντας την να ανέβει στην πρώτη εθνική κατηγορία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Άρη
Άντριου Λόυντ Βέμπερ
thumb|400px|right|Ο σερ Άντριου Λόυντ Βέμπερ το 2018 Ο βαρόνος Άντριου Λόυντ Βέμπερ (Andrew Lloyd Webber, 22 Μαρτίου 1948) είναι Άγγλος συνθέτης και παραγωγός-ιμπρεσάριος του μουσικού θεάτρου.
Ο Λόυντ Βέμπερ είναι ο δημιουργός μεγάλων και δημοφιλών μιούζικαλ, κάποια από τα οποία παρουσιάσθηκαν για περισσότερο από μία δεκαετία στα θέατρα του Γουέστ Εντ και του Μπρόντγουεϊ. Στη μέχρι σήμερα (2013) σταδιοδρομία του έχει συνθέσει 13 μιούζικαλ (ή «ρόκ όπερες»), έναν κύκλο τραγουδιών, ένα σύνολο παραλλαγών, μουσική για δύο κινηματογραφικές ταινίες και ένα ρέκβιεμ. Έχει τιμηθεί με τον τίτλο του ιππότη (σερ) το 1992, με επτά Βραβεία Τόνυ, τρία Βραβεία Γκράμι, ένα Βραβείο «Όσκαρ» καλύτερου τραγουδιού (1996), 14 Βραβεία Άιβορ Νοβέλο, επτά Βραβεία Ολίβιε και μια Χρυσή Σφαίρα (Golden Globes).
Πολλά από τα τραγούδια του έχουν αναπαραχθεί ευρύτατα και αποτελούν διεθνείς επιτυχίες έξω από τα μητρικά τους έργα, όπως το «The Music of the Night» από Το φάντασμα της όπερας, το «I Don't Know How to Love Him» από το Jesus Christ Superstar, τα «Don't Cry for Me, Argentina» και «You Must Love Me» από την Εβίτα, το «Any Dream Will Do» από το Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat και το «Memory» από το Γάτες.
Η εταιρεία του Βέμπερ, η Really Useful Group, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιχειρήσεις του Λονδίνου. Ο Βέμπερ είναι επίσης πρόεδρος της μεγαλύτερου κύρους σχολής για εκπαίδευση στο μουσικό θέατρο στο Ηνωμένο Βασίλειο, της Arts Educational Schools London, που έχει την έδρα της στο Τσίσγουικ (Chiswick) του Δυτικού Λονδίνου.
Τα πρώτα του χρόνια
Ο Άντριου Λόυντ Βέμπερ γεννήθηκε στο Κένσινγκτον του Λονδίνου ως ο πρωτότοκος γιος του συνθέτη και οργανίστα Γουίλιαμ Λόυντ Βέμπερ (1914–1982) και της βιολίστριας και πιανίστριας Ζαν Χέρμιον (το γένος Johnstone, 1921–1993). Ο μικρότερος αδελφός του, Τζούλιαν Λόυντ Βέμπερ, είναι επίσης ένας φημισμένος βιολοντσελίστας.
Ο Βέμπερ άρχισε να γράφει τη δική του μουσική σε νεαρή ηλικία, συγκεκριμένα μία σουίτα σε ηλικία εννέα ετών. Επίσης «ανέβαζε» «παραγωγές» με τον Τζούλιαν και τη θεία του Βιόλα στο θέατρο-παιχνίδι του, που έφτιαξε με παρότρυνση της Βιόλα, η οποία ήταν ηθοποιός και τον έπαιρνε να βλέπει πολλές από τις παραστάσεις της.
Το 1965 ο Λόυντ Βέμπερ φοίτησε με υποτροφία (Queen's Scholar) στο Westminster School και σπούδασε ιστορία για ένα εξάμηνο στο Κολλέγιο Μώντλιν του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, αλλά τα παράτησε τον χειμώνα του 1965 για να σπουδάσει στο Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής και να οδηγηθεί από το ενδιαφέρον του για το μουσικό θέατρο
Βέμπερ και Ράις
Η πρώτη συνεργασία του Λόυντ Βέμπερ με τον στιχουργό Τιμ Ράις ήταν το The Likes of Us, ένα μιούζικαλ βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Τόμας Τζων Μπαρνάρντο. Παρότι γράφτηκε το 1965, ανέβηκε δημόσια μόλις το 2005, στο Sydmonton Festival. Από υφολογικής πλευράς το έργο αυτό ακολουθεί τα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ των δεκαετιών του 1940 και 1950: αρχίζει με μία παραδοσιακή εισαγωγή με μίγμα μελωδιών από το έργο και η μουσική υποδεικνύει κάποιες από τις πρώτες επιρροές που ασκήθηκαν πάνω στον Λόυντ Βέμπερ, ιδιαίτερα από τους Ρίτσαρντ Ρότζερς, Frederick Loewe και Λάιονελ Μπαρτ. Από αυτή την άποψη είναι αρκετά διαφορετικό από το μεταγενέστερο έργο του συνθέτη, που τείνει να προσεγγίζει στη φόρμα περισσότερο την όπερα από ό,τι το κλασικό μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ.
Το 1968 οι Ράις και Λόυντ Βέμπερ δέχθηκαν μία παραγγελία: ένα έργο για το σχολείο Colet Court. Αυτή η παραγγελία εξελίχθηκε στο Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, μία νέα αφήγηση της βιβλικής ιστορίας του Ιωσήφ στην οποία οι Λόυντ Βέμπερ και Ράις συνδυάζουν με χιούμορ διάφορα είδη μουσικής, όπως το ροκ-εντ-ρολ του Έλβις και τη μουσική κάντρι. Ο Ιωσήφ άρχισε ως μία σύντομη καντάτα που κέρδισε κάποια αναγνώριση με το δεύτερο ανέβασμά της, με μία ευνοϊκή κριτική στους Τάιμς. Για τις μεταγενέστερες παραστάσεις του έργου οι δημιουργοί του το αναθεώρησαν και προσέθεσαν νέα τραγούδια για να το μεγαλώσουν σε διάρκεια. Μία παραγωγή δύο ωρών ανέβηκε στο Γουέστ Εντ στον απόηχο της επιτυχίας του Jesus Christ Superstar.
Το 1969 οι Ράις και Λόυντ Βέμπερ έγραψαν ένα τραγούδι για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, το "Try It and See", το οποίο δεν επιλέχθηκε. Με ξαναγραμμένους τους στίχους έγινε η «άρια του βασιλιά Ηρώδη» στη ροκ όπερα Jesus Christ Superstar (1970), το τρίτο τους έργο.
Τα σχέδια των Ράις και Λόυντ Βέμπερ μετά την επιτυχία του Jesus Christ Superstar ήταν μία μουσική κωμωδία βασισμένη στα μυθιστορήματα του P.G. Wodehouse με τους Jeeves και Wooster. Ο Ράις ήταν διστακτικός για το εγχείρημα αυτό, εν μέρει επειδή φοβόταν ότι δεν θα ήταν ικανοί να σταθούν στο ύψος των μυθιστορημάτων που τόσο θαύμαζαν οι δυο τους. Μετά λοιπόν από κάποια πρώτη εργασία πάνω στους στίχους, ο Ράις αποσύρθηκε από το εγχείρημα και ο Λόυντ Βέμπερ το έγραψε με τον Alan Ayckbourn. Το Jeeves απέτυχε εισπρακτικά και κατέβηκε μετά από παραστάσεις τριών μόνο εβδομάδων. Πολλά χρόνια αργότερα οι Λόυντ Βέμπερ και Ayckbourn το ξαναδούλεψαν και παρουσίασαν μία πιο επιτυχημένη εκδοχή με τον τίτλο By Jeeves (1996). Μόνο δύο από τα τραγούδια της αρχικής παραγωγής παρέμειναν στο νέο έργο (τα "Half a Moment" και "Banjo Boy").