cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Π.Α.Σ. Αετός Κιλκίς
Ιστορικό
Η ομάδα διαθέτει στην τροπαιοθήκη της ακόμη ένα πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας, εκείνο του 2007. Χρονιά σταθμός στην ιστορία του συλλόγου υπήρξε το 2009, οπότε και με την κατάκτηση τόσο του Πρωταθλήματος, όσο και του Κυπέλλου Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. (απέναντι στον Α.Σ. Αναγέννηση Λιτόχωρου), πέτυχε την άνοδό του στις Εθνικές Κατηγορίες. Προπονητής του συλλόγου την περίοδο αυτή ήταν ο Χρήστος Χατζόπουλος.
Κατά την πρώτη του περίοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία, 2009-10, ο Αετός κατέλαβε την 4η θέση του 1ου Ομίλου Βορρά, παραμένοντας δίχως προβλήματα στην κατηγορία. Ωστόσο την επόμενη χρονιά, 2010-11 η ομάδα του Κιλκίς τερμάτισε στην 9η θέση, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.
Το τμήμα παίδων του συλλόγου έχει αναδειχθεί Πρωταθλήτρια Ομάδα της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. το 2004, ενώ αντίστοιχο επίτευγμα πέτυχε το τμήμα παμπαίδων το 2002 και το 2008.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Π.Α.Σ. Αετός Κιλκίς διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ.
Έδρα του συλλόγου είναι το κλειστό προπονητήριο στο Β' Γυμνάσιο Κιλκίς.
Ιστορικό
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αετού διαθέτει στην τροπαιοθήκη του τρία Πρωταθλήματα Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ., εκείνα των ετών 2000, 2003 και 2004.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση της τελικής κατάταξης. Τις δύο επόμενες περιόδους, 2010-11 και 2011-12, ο σύλλογος δεν συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών.
Έχοντας επιστρέψει στα γήπεδα την περίοδο 2012-13, η ομάδα ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Εδρα του συλλόγου είναι το Β' Δ.Α.Κ. Κιλκίς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κιλκίς Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1999 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1999
Άννα Μπίκοντ
Η Άννα Μπίκοντ (πολωνικά: Anna Bikont) (17 Ιουλίου 1954) είναι Πολωνή δημοσιογράφος για την εφημερίδα Gazeta Wyborcza στη Βαρσοβία και συγγραφέας πολλών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου του My z Jedwabnego (2004) σχετικά με τη σφαγή του Γιεντβάμπνε του 1941, το οποίο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά ως The Crime and the Silence: Confronting the Massacre of Jews in Wartime Jedwabne (2015). Η γαλλική έκδοση, Le crime et le silent, κέρδισε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Βιβλίου το 2011.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Μπίκοντ γεννήθηκε σε μια πολωνοεβραϊκή οικογένεια στη Βαρσοβία, από τη δημοσιογράφο Βιλχελμίνα Σκούλσκα και τον Καθολικό Πολωνό συγγραφέα, Άντζεϊ Κρουτσκόφσκι. Έχει μια αδερφή, τη Μαρία Κρουτσκόφσκα. Η Μπίκοντ πήρε μεταπτυχιακό στην ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.
Καριέρα
Η Μπίκοντ εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας μέχρι το 1988. Μεταξύ 1982 και 1989 ήταν υπόγεια ακτιβίστρια του συνδικάτου της Αλληλεγγύης. Ήταν συνιδρύτρια και συντάκτρια του εβδομαδιαίου Tygodnik Mazowsze, της μεγαλύτερης υπόγειας έκδοσης της Πολωνίας. Το 1989 έγινε μία από τους ιδρυτές της Gazeta Wyborcza, της πρώτης νομικής εφημερίδας που εκδόθηκε εκτός του ελέγχου της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Ανεξαρτητοποιήθηκε από την Αλληλεγγύη το 1990. Συνέχισε να εργάζεται για την εφημερίδα ως ανώτερη δημοσιογράφος.
Σε ανταπόκριση στην ιστορία του Γιαν Τ. Γκρος για τη σφαγή του Γιεντβάμπνε, Neighbors: The Destruction of the Jewish Community in Jedwabne, Poland (2001), η πολωνική κυβέρνηση ανέθεσε έρευνα με επικεφαλής τον εισαγγελέα Ραντόσουαφ Ιγκνάτιεφ για το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης (ΙΕΜ). Η Μπίκοντ ξεκίνησε τη δική της δημοσιογραφική έρευνα, παίρνοντας συνέντευξη από πολλούς ανθρώπους στο Γιεντβάμπνε, συμπεριλαμβανομένων των απογόνων επιζώντων και ατόμων που ζούσαν στην πόλη όταν δημοσιεύθηκε το βιβλίο του Γκρος. Επέκτεινε το έργο της στο μη μυθιστοριογραφικό βιβλίο My z Jedwabnego (2004, «Γιεντβάμπνε: Πεδίο μάχης της μνήμης»). Δημοσιεύθηκε στα γαλλικά με τον τίτλο Le crime et le silent (2011) και κέρδισε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Βιβλίου. Το βιβλίο εκδόθηκε στα αγγλικά το 2015 ως The Crime and the Silence: Confronting the Massacre of Jews in Wartime Jedwabne.
Ο συγγραφέας Τζούλιαν Μπαρνς, ένας από τους κριτές του Ευρωπαϊκού Βραβείου Βιβλίου 2011, περιγράφει την ιστορία της ως «περισσότερο από ένα βιβλίο μνήμης. Είναι επίσης ένα βιβλίο για τη λησμονιά, για τη μόλυνση της μνήμης, για τη σύγκρουση μεταξύ της εύκολης, βολικής αλήθειας και της αμήχανης, πιο δύσκολης αλήθειας. Είναι ένα έργο που αναπτύσσεται από τον δημοσιογραφικό του τρόπο και ξεκινά από την ισχυρή γραφή της απαραίτητης ιστορίας».
Ο σύζυγός της, ο δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Πιότρ Μπίκοντ (1955-2017), πέθανε σε τροχαίο ατύχημα το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής
Μερκουριάλις η μονοετής
μικρογραφία|Μερκουριάλις η μονοετής (Mercurialis annua), αρσενικά άνθη, Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 02-04-2022 Η Μερκουριάλις η μονοετής (επιστ. ονομ. Mercurialis annua), με κοινό όνομα σκαρόχορτο ή σκαρολάχανο ανήκει στην οικογένεια των Ευφορβιοειδών (Euphorbiaceae). Είναι μονοετές ζιζάνιο που κατανέμεται στην Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, ενώ έχει επίσης εισαχθεί και σε άλλες ηπείρους. Κοινό επίσης σ΄όλη την Ελλάδα σε καλλιέργειες, χέρσες τοποθεσίες, κήπους, πιο σπάνια σε μπάζα, σχισμές βράχων, ρωγμές τοίχων, από το ύψος της θάλασσας μέχρι τα 1300 μ. περίπου. Είναι φυτό με κιτρινοπράσινο χρώμα, ύψους 20 έως 50, συνήθως περίπου 30 εκατοστά με φύλλα λογχοειδή οδοντωτά από τη βάση του βλαστού. Τα αρσενικά και θηλυκά άνθη βρίσκονται σε διαφορετικό άτομο (δίοικο). Τα αρσενικά άνθη είναι συνήθως διατεταγμένα σε στάχυ, ενώ τα θηλυκά είναι μονήρη και επιφυή. Ανθίζει σχεδόν όλο το έτος, κυρίως από Μάιο μέχρι Δεκέμβριο. Είναι φυτό δηλητηριώδες με άσχημη οσμή και πολύ πικρή και δυσάρεστη γεύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευφορβιοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Πιάτσα Αρμερίνα
Η Πιάτσα Αρμερίνα είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη Ιταλική Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Η πόλη της Πιάτσα όπως ονομαζόταν πριν το 1862 αναπτύχθηκε σημαντικά τον 11ο αιώνα, την εποχή που κατείχαν τη Σικελία οι Νορμανδοί, οι Λομβαρδοί είχαν εγκατασταθεί στα κεντρικά και ανατολικά του νησιού. Η πόλη κατοικήθηκε για πρώτη φορά τα προϊστορικά χρόνια αλλά αναπτύχθηκε σημαντικά στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, βρέθηκε ένα μεγάλο μωσαϊκό από εκείνη την περίοδο. Ο διάσημος αστυνομικός Μπόρις Τζουλιάνο (1930 - 1979) γεννήθηκε στην Πιάτσα Αρμερίνα. Ο Καθεδρικός ναός της πόλης του 17ου αιώνα χτίστηκε στην παλιότερη τοπική εκκλησία του 15ου αιώνα, ο πύργος με το καμπαναριό της παλιότερης εκκλησίας χρησιμοποιήθηκε και στον Καθεδρικό.
Αδαλβέρτος της Πρωσίας (1884-1948)
Ο Αδαλβέρτος, γερμ. Adalbert (14 Ιουλίου 1884 - 22 Σεπτεμβρίου 1948) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Από τη μεριά του πατέρα του ήταν ανιψιός της Σοφίας, συζύγου του Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας και εξάδελφος του Παύλου της Ελλάδας. Το 1948 απεβίωσε στο Λα Τουρ ντε Πε, στο Βωντ της Ελβετίας σε ηλικία 64 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας
Λαβάλ (Μαγιέν)
Η Λαβάλ (γαλλικά: Laval) είναι πόλη της δυτικής Γαλλίας και πρωτεύουσα του νομού Μαγιέν στην Περιοχή του Λίγηρα. Πριν από τη γαλλική επανάσταση ανήκε στην ιστορική επαρχία Μαιν.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Λαβαλουά και Λαβαλουάζ. Η κοινότητα της Λαβάλ, χωρίς τη μητροπολιτική περιοχή, έχει πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκους, που την καθιστά 13η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη βορειοδυτική Γαλλία και 119η στη Γαλλία.
Μέρος της παραδοσιακής επαρχίας Μαιν, η πόλη βρίσκονταν στο κατώφλι της Βρετάνης και δεν απείχε πολύ από τη Νορμανδία και το Ανζού. Ήταν επομένως ένα σημαντικό οχυρό στη βορειοδυτική Γαλλία κατά τον Μεσαίωνα. Η Λαβάλ αναπτύχθηκε ως πόλη κατά τον 11ο αιώνα και ήταν το λίκνο του οίκου των Λαβάλ, μιας από τις πιο ισχυρές οικογένειες στο Μαιν και στη Βρετάνη. Οι κόμητες της Λαβάλ εισήγαγαν την κλωστοϋφαντουργία γύρω στο 1300 και έκαναν την πόλη σημαντικό κέντρο της γαλλικής Αναγέννησης έναν αιώνα αργότερα. Η βιομηχανία λινών παρέμεινε η κύρια δραστηριότητα των κατοίκων της μέχρι τον 20ό αιώνα, οπότε και αντικαταστάθηκε, ως πιο κερδοφόρα, από την επεξεργασία γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων.
Η Λαβάλ είναι η γενέτειρα του ζωγράφου Ανρί Ρουσσώ και η πόλη έχει ένα μουσείο αφιερωμένο σ' αυτόν και άλλους ναΐφ καλλιτέχνες. Η πόλη έχει μια σημαντική αρχιτεκτονική κληρονομιά, με το κάστρο, τμήματα των τειχών της πόλης, μεσαιωνικά σπίτια, παλιές γέφυρες και εκκλησίες.
Τοπωνυμία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τμήμα των τειχών της Λαβάλ Η Λαβάλ ιδρύθηκε σχετικά αργά σε σύγκριση με άλλες γαλλικές πόλεις. Δηλαδή, δεν αναφέρθηκε επισήμως πριν τον 11ο αιώνα. Οι μεσαιωνικοί χρονογράφοι απεικόνισαν τους πολίτες της Λαβάλ ως απογόνους του εγγονού του Κάρολου Μαρτέλου, Βάλα του Κορμπί. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η Λαβάλ προέρχεται από το όνομά του.
Η πρώτη αναφορά στην πόλη ήταν με το λατινικό όνομα Vallis Guidonis, που σημαίνει "κοιλάδα των Γκι", επειδή οι κόμητες της Λαβάλ λέγονταν όλοι Γκι. Κατά τον 11ο αιώνα, η Λαβάλ ονομάζεται επίσης Castrum Vallis ή απλά Vallis και το όνομα Lavallis εμφανίζεται το 1080. Μετά την Αναγέννηση, τα ονόματα Lavallis και Lavallium χρησιμοποιούνται από τους κληρικούς και τους μελετητές, από τα οποία το όνομα εξελίχθηκε σε Λαβάλ.
Γεωγραφική θέση
Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από ένα ύψωμα, με επίκεντρο το κάστρο, στις όχθες του ποταμού Μαγιέν. Η μητροπολιτική περιοχή της Λαβάλ είναι ένα μικρό οικονομικό κέντρο στη Δυτική Γαλλία, το οποίο δραστηριοποιείται ιδιαίτερα στον βιομηχανικό τομέα, την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, την ηλεκτρονική και τις χημικές ουσίες. Η Λαβάλ είναι οικονομικά προσανατολισμένη προς τη Ρεν, τη διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής της Βρετάνης που βρίσκεται μόλις 80 χιλιόμετρα δυτικά της Λαβάλ.
Η πόλη είναι περιτριγυρισμένη από αγροκτήματα και λιβαδικές εκτάσεις με διάσπαρτα αλσύλλια. Περιβάλλεται επίσης από πολλά δάση, κυρίως νότια της πόλης.
Πριν από τη γαλλική επανάσταση η πόλη ανήκε στην ιστορική επαρχία Μαιν, που κατά τη συγκρότηση των γαλλικών νομών το 1790 χωρίστηκε σε δύο νομούς, Μαγιέν και Σαρτ.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|280x280εσ|Το κάστρο της Λαβάλ, 13ος αιώνας Πριν από την κατασκευή του κάστρου τον 11ο αιώνα, η Λαβάλ δεν υπήρχε. Όμως, η τοποθεσία ήταν ήδη πέρασμα πάνω σε ένα ρωμαϊκό δρόμο που συνέδεε το Λε Μαν με την Κορσέλ, γαλλο-ρωμαϊκή πρωτεύουσα των Κοριοσολιτών στη Βρετάνη. Επιπλέον, ορισμένα αρχαιολογικά ευρήματα επιτρέπουν να υποτεθεί αρχαία κατοίκηση. αριστερά|μικρογραφία|262x262εσ|Γκι ντε Λαβάλ, από σφραγίδα του 1095 Ο τόπος είχε στρατηγική σημασία επειδή οι ταξιδιώτες που έπαιρναν τον ρωμαϊκό δρόμο έπρεπε να περάσουν εκεί τον ποταμό Μαγιέν σε ένα πέρασμα. Στη δυτική όχθη του ποταμού υπήρχε ένα βραχώδες ύψωμα που εξασφάλιζε πλήρη έλεγχο του βορρά. Κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα, κατασκευάστηκε μια πρώτη στρατιωτική δομή και μια κατοικία αναφέρθηκε εκεί στα τέλη του αιώνα, σε ένα χάρτη που εξέδωσε ο κόμης του Μαιν. Περίπου το 1020, ο Ερμπέρ Α' του Μαιν προσέφερε τη νέα βαρωνία του Λαβάλ στον Γκι Α', ο οποίος έγινε ο πρώτος άρχοντας της πόλης. Ο Γκι Α' της Λαβάλ έχτισε ένα νέο κάστρο και η πόλη αναπτύχθηκε βαθμιαία γύρω από τον ρωμαϊκό δρόμο και τις όχθες του ποταμού.
Το αρχικό κάστρο με τα τείχη του εκτείνονταν μέχρι τον σημερινό καθεδρικό ναό. Ένας πύργος-παρατηρητήριο που χτίστηκε στα τείχη έλεγχε την πρόσβαση στο βραχώδες ύψωμα πάνω στο οποίο βρισκόταν το κάστρο. Ένας δεύτερος πύργος βρισκόταν μάλλον μέσα στα τείχη. Η βασιλική της Νοτρ-Νταμ ντ'Αβασνιέρ ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα από τον Γκι Γ'. Περί το 1200, το κάστρο περιορίστηκε σε έκταση και η πόλη απέκτησε τη δική της οχύρωση. Τα τείχη της είχαν μήκος άνω των 1.100 μέτρων και περιέβαλαν έκταση 90.000 τετραγωνικών μέτρων.
Η Μπεατρίξ ντε Γκαβρ (πέθανε το 1315), σύζυγος του Γκι Θ' της Λαβάλ, θεωρείται ότι εισήγαγε την κλωστοϋφαντουργική παράδοση της πόλης. Γεννημένη στην κομητεία της Φλάνδρας, έφερε Φλαμανδούς υφαντές στην πόλη και ενθάρρυνε την καλλιέργεια και την ύφανση του λιναριού, που παρέμεινε η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης μέχρι τον 19ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, η πόλη κατελήφθη από τους Άγγλους το 1428 και στη συνέχεια από τους Γάλλους το επόμενο έτος. Ο πόλεμος προκάλεσε μεγάλη ζημιά και ολόκληρη η πόλη ξαναχτίστηκε μετά την επιστροφή της ειρήνης. Τα μεσαιωνικά σπίτια με ξυλοδεσιές που εξακολουθούν να υπάρχουν στο κέντρο της πόλης δεν είναι παλαιότερα από τον 15ο αιώνα. Περίπου το 1450, ο Γκι ΙΔ' της Λαβάλ ανακαίνισε το κάστρο, δημιουργήθηκαν τότε νέες αίθουσες και δωμάτια και άνοιξαν γοτθικά παράθυρα στην αυλή ως τις αρχές του 16ου αιώνα.
Νεότεροι χρόνοι
μικρογραφία|330x330εσ|Γκι ΙΖ' ντε Λαβάλ, 1522-1547 Ο Γκι ΙΖ' έχτισε το «Νέο κάστρο» το 1542, το οποίο ανακαινίσθηκε το 1747. Ήταν μέλος της βασιλικής αυλής του Φραγκίσκου Α' και ο οίκος των Λαβάλ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της περιοχής κατά την Αναγέννηση. Ο Ζαν ντε Λαβάλ-Σατωμπριάν (1486 - 1543), επίσης κοντά στον βασιλιά, κατασκεύασε μια νέα πτέρυγα στο κάστρο Σατωμπριάν και ο Γκι ΙΘ' μεταστράφηκε στον προτεσταντισμό.
Στον 17ο αιώνα, η Λαβάλ απολάμβανε μακρά περίοδο ευημερίας και χτίστηκαν αρκετά θρησκευτικά ιδρύματα, όπως το Μοναστήρι των Ουρσουλίνων, η μονή της Βενεδικτίνων και η εκκλησία των Καπουτσίνων. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης πωλήθηκαν ή καταστράφηκαν. Στον 18ο αιώνα, εμφανίστηκαν προάστια γύρω από το μεσαιωνικό κέντρο και ανεγέρθηκαν πολλά αρχοντικά, ειδικά κοντά στην πλατεία Ερσέ.
Στα μέσα του 18ου αιώνα, η Λαβάλ είχε περίπου 18.000 κατοίκους, χωρισμένους σε 3.525 νοικοκυριά. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία του Μαιν μετά το Λε Μαν και είχε μια σειρά από θεσμούς, όπως δικαστήριο, χωροφυλακή, επόπτη για τον έλεγχο του νερού και των δασών και ένα νοσοκομείο, που ιδρύθηκε το 1678. Είχε επίσης φορολογικό επόπτη που κάλυπτε 65 ενορίες στο νότιο Κάτω Μαιν και ένα κατάστημα ελέγχου αλατιού, για να αντιμετωπίσει το λαθρεμπόριο αλατιού που γινόταν στην περιοχή, καθώς το αλάτι στη γειτονική Βρετάνη ήταν αφορολόγητο.
Πριν από την Επανάσταση, η κλωστοϋφαντουργική δραστηριότητα της πόλης είχε κορυφωθεί. Η πόλη είχε τότε το δικαίωμα να κατασκευάζει οκτώ είδη υφασμάτων. Η Μαγιέν και το Σατώ-Γκοντιέ είχαν επίσης τη δυνατότητα να υφαίνουν σεντόνια, αλλά μόνο τρία ή τέσσερα είδη υφασμάτων. Τα υφάσματα της Λαβάλ πωλούνταν στη Γαλλία αλλά και στο εξωτερικό.
Τον 18ο αιώνα, το παλιό κέντρο παρέμενε ακόμη κλειστό μέσα στα τείχη του, και η στενότητα του χώρου εμπόδιζε κάθε σημαντική λειτουργία. Οι αρχές σχεδίασαν να δημιουργήσουν έναν άξονα παράλληλο με τον παλιό ρωμαϊκό δρόμο για να αποφευχθεί η κλειστή πόλη από το βορρά. Μια νέα διαδρομή θα ήταν σημαντική όχι μόνο για την πόλη αλλά και για ολόκληρη την περιοχή, επειδή η πόλη βρισκόταν στο σταυροδρόμι πολλών περιοχών και άνθρωποι και αγαθά που ταξίδευαν μεταξύ αυτών έπρεπε να διασχίσουν την Παλιά γέφυρα του ποταμού Μαγιέν και στη συνέχεια να διέρχονται από τους παλιούς δρόμους του κέντρου. Μια νέα γέφυρα σχεδιάστηκε το 1758, αλλά η κατασκευή αποφασίστηκε το 1804.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βανδέας, η πόλη κατελήφθη από τους Βασιλόφρονες στις 22 Οκτωβρίου 1793 κατά τη διάρκεια της μάχης της Λαβάλ. Οι Βασιλόφρονες, ξεκινώντας από την Βανδέα, ήθελαν να φθάσουν στη Γκρανβίλ στη Μάγχη, όπου περίμεναν ενισχύσεις από την Αγγλία. Η αποστολή της Νορμανδίας ήταν μια αποτυχία και τα στρατεύματα επανέκτησαν την Λαβάλ στις 25 Νοεμβρίου. Στη συνέχεια, έχασαν την πολιορκία της Ανζέ και νικήθηκαν από τον δημοκρατικό στρατό.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Νέος-πύργος, πλέον Δικαστικό μέγαρο εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Η αερογέφυρα, 1856. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, η κοινότητα ξεκίνησε τα έργα που είχαν σχεδιασθεί τον 18ο αιώνα. Κατασκευάστηκε η νέα γέφυρα του ποταμού και ο νέος οδικός άξονας, παράλληλος με τον ρωμαϊκό δρόμο. Γύρω από αυτόν τον άξονα ανεγέρθηκαν διάφορα δημόσια κτίρια, όπως η Νομαρχία, που ολοκληρώθηκε το 1822, το θέατρο και το δημαρχείο. Οι όχθες του ποταμού εκτράπηκαν και ανοίχτηκαν νέοι δρόμοι στην παλιά πόλη. Η άφιξη του σιδηρόδρομου το 1855 ενθάρρυνε την εκβιομηχάνιση της πόλης.
Για να επιτραπεί η διέλευση της γραμμής κατασκευάστηκε η αερογέφυρα Λαβάλ το 1854-1856 και ο σιδηροδρομικός σταθμός το 1855, διευκολύνοντας τα ταξίδια και την προώθηση της ανάπτυξης της πόλης.
Η αύξηση του πληθυσμού διατηρήθηκε καθ 'όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Ο πληθυσμός από 15.000 το 1800 έφτασε τους 21.293 κατοίκους το 1861. Η πόλη απορρόφησε πρώην ανεξάρτητες κοινότητες. Χάρη σε αυτήν την επέκταση, είχε περισσότερους από 27.000 κατοίκους το 1866. Στις αρχές του 1871, τα πρωσικά στρατεύματα βρέθηκαν στις πύλες της πόλης, αλλά δεν την κατέλαβαν, χωρίς προφανή λόγο. Αυτό το «θαύμα» αποδόθηκε στην Παναγία που εμφανίστηκε σε παιδιά του χωριού Πονμάν στις 17 Ιανουαρίου.
Παρά τον πόλεμο και την ήττα, η ανάπτυξη συνεχίστηκε μέχρι το 1886, με 30.627 κατοίκους, αλλά στη συνέχεια ο πληθυσμός μειώθηκε μέχρι την ανάκαμψη της οικονομίας μετά το 1945.
Αυτή η πτώση του πληθυσμού παρέμεινε μέτρια και η πόλη έχασε μόνο περίπου 2.000 κατοίκους μεταξύ 1886 και 1936. Ωστόσο, αυτή η πτώση συντέλεσε στη βιομηχανική παρακμή της πόλης και του νομού. Το λινά έγιναν όλο και λιγότερο κερδοφόρα, οι αγρότες της Μαγιέν σταμάτησαν να καλλιεργούν το φυτό και τα εργοστάσια προτίμησαν το βαμβάκι, το οποίο όμως έπρεπε να εισαχθεί. Επιπλέον, η μηχανοποίηση ήταν αργή και πολλοί υφαντές εξακολουθούσαν να εργάζονται σε οικοτεχνίες. Ορισμένα εργοστάσια άνοιξαν τελικά στο τέλος του 19ου αιώνα, αλλά η Μαγιέν είχε ήδη στραφεί στη βιομηχανία γεωργικών προϊόντων διατροφής.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η πόλη είχε Κακουργιοδικείο, Πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ένα σεμινάριο, Λύκειο αρρένων και τη βιομηχανία λινών και βαμβακερών υφασμάτων που απασχολούσε 10.000 εργάτες. Η πόλη ζούσε επίσης από τα χυτήρια της, τους αλευρόμυλους, τη βυρσοδεψία, τη βαφή, την κατασκευή παπουτσιών και την πριόνισμα μαρμάρου.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Λαβάλ επλήγη από πολλές βομβιστικές επιθέσεις το 1944. Ζημίες υπέστησαν η περιοχή του σταθμού, η αερογέφυρα και διάφορα κτίρια στο κέντρο της πόλης. Το πρωί της 6ης Αυγούστου, τα συμμαχικά στρατεύματα του στρατηγού Πάττον έφτασαν στην πόλη και άρχισαν την επίθεση. Οι Γερμανοί δυναμίτισαν τις γέφυρες του ποταμού Μαγιέν αλλά η πόλη απελευθερώθηκε.
Μετά τον πόλεμο, η πόλη εγκατέλειψε τις παλιές δραστηριότητές της και στράφηκε στην παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων και νέες βιομηχανίες. Η πόλη επεκτάθηκε και απέκτησε νέα ιδρύματα, όπως νοσοκομείο και πανεπιστημιούπολη.
Οικονομία
Στην Αναγέννηση, οι άρχοντες της Λαβάλ εισήγαγαν στην πόλη την υφαντουργία. Η πόλη, που εξυπηρετείται από άριστο οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, διατηρεί ακόμη τις βιομηχανίες υφασμάτων αλλά πλέον κυριαρχούν εργοστάσια κατασκευής μηχανολογικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού καθώς και βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων, κυρίως τυροκομικά προϊόντα, και η τυπογραφία.
Αξιοθέατα
Η Λαβάλ ανήκει στο δίκτυο των πόλεων ιστορίας και τέχνης και έχει μια σημαντική αρχιτεκτονική κληρονομιά, με το κάστρο, τμήματα των τειχών της πόλης, μεσαιωνικά σπίτια, παλιές γέφυρες και εκκλησίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Περιοχής του Λίγηρα
Η Μυρσίνη
Η Μυρσίνη ή Μυρτιά είναι ένα ελληνικό παραμύθι που έχει συλλέξει ο Γεώργιος Μέγας στο Παραμύθια. Άλλες παραλλαγές συνέλεξε η Άννα Αγγελοπούλου.
Ο τύπος του παραμυθιού είναι ο "Aarne-Thompson 709", στον οποίο ανήκει και η Χιονάτη, βέβαια αντικαθιστά πολλά μοτίβα: τις αδερφές για τη θετή μητέρα, τον Ήλιο για τον μαγικό καθρέφτη, την εγκατάλειψη στο δάσος για απόπειρα δολοφονίας και τους Μήνες για τους νάνους. Άλλα παραμύθια αυτού του τύπου περιλαμβάνουν τα Μπέλα Βενέτσια, Νουρί Χαντίγκ, Gold-Tree και Silver-Tree. και La petite Toute-Belle.
Σύνοψη
Η Μυρσίνη ήταν η μικρότερη από τις τρεις ορφανές αδερφές. Τρεις φορές, ο ήλιος ανήγγειλε ότι είναι η πιο όμορφη από όλες. Οι αδερφές που ζήλεψαν, της είπαν πως ήρθε η ώρα να τιμήσουν τη μητέρα τους είτε με ένα μνημόσυνο ή ξαναθάβοντας την. Ετοίμασαν παραδοσιακό φαγητό και πήγαν στον τάφο της μητέρας τους στο δάσος. Ξαφνικά αναφώνησαν πως είχαν ξεχάσει το φτυάρι και έτσι δεν μπορούσαν ούτε να φυτέψουν λουλούδια ούτε να την σκάψουν για να την ξαναθάψουν. Οι δύο μεγαλύτερες έπρεπε να επιστρέψουν για να το φέρουν, και η Μυρσίνη θα παρακολουθούσε το φαγητό. Το βράδυ, η Μυρσίνη συνειδητοποίησε ότι οι αδελφές της δεν θα επιστρέψουν και άρχισε να κλαίει. Το κλάμα της ξύπνησε τα δέντρα και ένα της είπε να αφήσει το ψωμί της να κυλήσει κάτω στο λόφο και να το ακολουθήσει. Η κοπέλα το έκανε και προσγειώθηκε σε ένα λάκκο, όπου βρισκόταν ένα σπίτι. Κρύφτηκε εκεί μέσα και ξεκίνησε να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, ενώ οι ιδιοκτήτες, οι Μήνες, έλειπαν. Όταν οι Μήνες επέστρεψαν, αναρωτήθηκαν ποιος συγύρισε, μέχρι που ο μικρότερος αποφάσισε να μείνει πίσω και να κρυφτεί. Έτσι, έπιασε τη Μυρσίνη στα πράσα και από τότε, οι Μήνες, την είχαν σαν αδερφή τους.
Κάποια στιγμή, οι αδελφές της έμαθαν τα νέα. Την επισκέφθηκαν με ένα δηλητηριασμένο κέικ, ισχυριζόμενες ότι δεν κατάφεραν να τη βρουν. Η Μυρσίνη δίνει μέρος του κέικ στον σκύλο και αυτός πεθαίνει. Όταν οι αδελφές ανακαλύπτουν πως είναι ακόμα ζωντανή, την ξαναεπισκέφθηκαν. Η κοπέλα δεν θα τους άνοιγε την πόρτα, όμως εκείνες ισχυρίστηκαν πως της έφεραν ένα δακτυλίδι που η μητέρα τους ήθελε να το κληρονομήσει η Μυρσίνη. Μη μπορώντας να αψηφήσει τις επιθυμίες της μητρός της, η κοπέλα το φόρεσε και μονομιάς έπεσε στο πάτωμα. Όταν οι Μήνες επέστρεψαν και τη βρήκαν κάτω, θρήνησαν το χαμό της και κράτησαν το σώμα της σε ένα χρυσό σεντούκι.
Κάποια στιγμή, πέρασε ένας πρίγκιπας και θέλησε να διανυκτερεύσει. Οι Μήνες του έδωσαν το καλύτερο δωμάτιο του σπιτιού και έτσι είδε το περίτεχνο σεντούκι. Γοητευμένος, τους παρακάλεσε να το πάρει και τελικά του το έδωσαν με την προϋπόθεση να μην το ανοίξει ποτέ. Για αρκετό καιρό, ο πρίγκηπας τήρησε την υπόσχεση του, όμως αρρώστησε και δεν ήθελε να πεθάνει χωρίς να ξέρει τι κρυβόταν μέσα στο σεντούκι. Το άνοιξε και αμέσως μαγεύτηκε από την ομορφιά της Μυρσίνης. Σε μία του προσπάθεια να ανακαλύψει ποια ήταν, είδε το δαχτυλίδι και σκέφτηκε πως αυτό μπορεί να του αποκάλυπτε την ταυτότητα της. Το έβγαλε από το δάχτυλο της και η Μυρσίνη επανήλθε στη ζωή. Η κοπέλα διέταξε να πετάξουν το δαχτυλίδι στη θάλασσα και παντρεύτηκε τον πρίγκιπα. Μια μέρα, οι αδερφές της ήρθαν να της κάνουν ξανά κακό και ο πρίγκιπας έβαλε τους στρατιώτες του να τις σταματήσουν και να τις τιμωρήσουν.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικά παραμύθια
1944 (τραγούδι)
Το 1944 είναι τραγούδι που γράφτηκε και ερμηνεύτηκε από την Ουκρανή τραγουδίστρια Τζαμάλα (Ουκρανικά: Джамала, Κριμαϊκά Ταταρικά: Camala). Εκπροσώπησε την Ουκρανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016 και κέρδισε με το σύνολο των 534 βαθμών.
Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2016 κυκλοφόρησε ενα μουσικό βίντεο του τραγουδιού.
Ιστορικό και στίχοι
Οι στίχοι του 1944 αφορούν την απέλαση των Τατάρων της Κριμαίας τη δεκαετία του 1940 από τη Σοβιετική Ένωση, που ήταν στα χέρια του Ιωσήφ Στάλιν, λόγω της συνεργασίας τους με τους Ναζί. Η Τζαμάλα ήταν ιδιαίτερα εμπνευσμένη από την ιστορία της προγιαγιάς της Nazylkhan, η οποία ήταν στα μέσα των 20 της, όταν και τα πέντε παιδιά της, απελάθηκαν στην άγονη Κεντρική Ασία. Μία από τις κόρες δεν κατάφερε να επιβιώσει στο ταξίδι. Ο προπάππους της Τζαμάλα τότε αγωνιζόταν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Κόκκινο Στρατό και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσε να προστατεύσει την οικογένειά του. Το τραγούδι κυκλοφόρησε επίσης εν μέσω της ανανεωμένης καταστολής των Τατάρων της Κριμαίας μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας, δεδομένου ότι οι περισσότεροι Τάταροι της Κριμαίας αρνήθηκαν να αποδεχθούν την προσάρτηση.
Το ρεφρέν του τραγουδιού που είναι στην Κριμαϊκή Ταταρική γλώσσα, αποτελείται από λέξεις από ένα δημοτικό τραγούδι των Τατάρων της Κριμαίας που ονομάζεται "Ey, güzel Qırım" που η Τζαμάλα είχε ακούσει από την προγιαγιά της. Το τραγούδι περιλαμβάνει το ντουντούκ που παίζεται από τον Αράμ Κοστανιάν  και τη χρήση του φωνητικού στυλ mugham.
Εθνική επιλογή και Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision
Η Τζαμάλα εκπροσώπησε την Ουκρανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016 και εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού. Το 1944 είναι το πρώτο τραγούδι της Eurovision που περιέχει στίχους στην Κριμαϊκή Ταταρική γλώσσα. Κέρδισε τον τελικό λαμβάνοντας τη δεύτερη υψηλότερη βαθμολογία τόσο της τηλεψηφοφορίας, όσο και της κριτικής επιτροπής.
Καταγγελίες πολιτικοποίησης
Αμέσως μετά την επιλογή του τραγουδιού αυτού, ορισμένοι Ρώσοι πολιτικοί, καθώς και οι αρχές στην Κριμαία, κατηγόρησαν τις αρχές της Ουκρανίας ότι χρησιμοποίησαν το τραγούδι «για να προσβάλουν τη Ρωσία [..] αξιοποιώντας την τραγωδία των Τατάρων για να δείξουν στους Ευρωπαίους τηλεθεατές μια ψευδή εικόνα της υποτιθέμενης παρενόχλησης των Τατάρων στη ρωσική Κριμαία».
Στις 9 Μαρτίου 2016, ένα tweet από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση επιβεβαίωσε ότι ούτε ο τίτλος ούτε οι στίχοι του τραγουδιού που περιελάμβαναν «πολιτικό λόγο» και ως εκ τούτου δεν παραβίαζε κανένα κανόνα της Eurovision, επιτρέποντας έτσι να παραμείνει στο διαγωνισμό.
Στις 17 Μαΐου 2016, το NATO συνεχάρη τη Τζαμάλα για τη νίκη στο διαγωνισμό της Eurovision μέσω ενός βίντεο από το κανάλι του στο YouTube.
Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision
Το τραγούδι κέρδισε το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2016, λαμβάνοντας το μεγάλο σύνολο των 534 βαθμών, επίσημα ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ από τον Αλεξάντερ Ριμπάκ με το τραγούδι του Fairytale στο Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2009, το οποίο κέρδισε με 387 πόντους.
Οι εθνικές κριτικές επιτροπές ψήφισαν την συμμετοχής της Αυστραλίας πρώτη με 320 βαθμούς και η τηλεψηφοφορία ψήφισε τη συμμετοχή της Ρωσίας πρώτη με 361 βαθμούς. Το αποτέλεσμα της τηλεψηφοφορίας για την Ουκρανία των 323 βαθμών ωστόσο ήταν αρκετό, ώστε προστιθέμενο με το σκορ των 211 βαθμών της κριτικής επιτροπής να τη βάλει στην πρώτη θέση με το σύνολο 534 ψήφων, αφήνοντας την Αυστραλία δεύτερη και τη Ρωσία τρίτη.
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Τραγούδια του 2015 Κατηγορία:Singles του 2016 Κατηγορία:Νικητήρια τραγούδια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision
Μετρό της Πόλης του Μεξικού
thumb|right|275px|Συρμός σε σταθμό του Μετρό της Πόλης του Μεξικού. thumb|right|275px|Διάγραμμα των γραμμών του Μετρό της Πόλης του Μεξικού. Το Μετρό της Πόλης του Μεξικού (ισπαν. Metro de la Ciudad de México) είναι ένα σύστημα ταχέων μεταφορών που εξυπηρετεί το πολεοδομικό συγκρότημα της Πόλεως του Μεξικού και μερικούς δήμους στην Πολιτεία του Μεξικού. Το λειτουργεί η εταιρεία Sistema de Transporte Colectivo (STC) και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σύστημα μετρό σε αριθμό επιβατών σε όλη τη Βόρεια Αμερική μετά τον υπόγειο σιδηρόδρομο της Νέας Υόρκης και το δέκατο μεγαλύτερο σε όλο τον κόσμο. Το 2019 το σύστημα εξυπηρέτησε 1,655 δισεκατομμύρια επιβάτες ή 4,5 εκατομμύρια ημερησίως.
Από τους 195 σταθμούς του μετρό, οι 44 εξυπηρετούν από δύο ή περισσότερες γραμμές ο καθένας («σταθμοί ανταποκρίσεως»). Πολλοί σταθμοί φέρουν ονόματα ιστορικών μορφών, τόπων ή γεγονότων της μεξικανικής ιστορίας. Οι 115 από τους σταθμούς είναι υπόγειοι (οι βαθύτεροι εκ των οποίων βρίσκονται σε βάθος 35 μέτρων κάτω από το επίπεδο του εδάφους), οι 54 επιφανειακοί (στο επίπεδο του εδάφους) και οι 26 υπερυψωμένοι. Και οι 12 γραμμές λειτουργούν από τις 5 το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα.
Η κατασκευή της νεότερης, δωδέκατης γραμμής, που έχει μήκος 26 χιλιόμετρα, ανακοινώθηκε στα τέλη του 2007 και η γραμμή εγκαινιάσθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2012.
Το Μετρό της Πόλης του Μεξικού έχει μια θέση στην πολιτιστική ιστορία της χώρας, καθώς υπήρξε η έμπνευση μιας συνθέσεως κλασικής μουσικής για ορχήστρα εγχόρδων, με τίτλο «Metro Chabacano», καθώς και για το τραγούδι του "Rockdrigo" González «Metro Balderas» (1982). Σε χώρους του γυρίσθηκαν επίσης σκηνές από την αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1990 Ολική επαναφορά, η οποία διεδραματίζεται το έτος 2084, λόγω της τότε έντονα φουτουριστικής του αισθητικής. Ο Μεξικανός διανοούμενος Κάρλος Μονσιβάις έχει σχολιάσει την πολιτιστική σημασία του μετρό ως «χώρου για συλλογική έκφραση, όπου αποκλίνοντες τομείς της κοινωνίας υποχρεώνονται να ανακατεύονται καθημερινά».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολη Μεξικού Μετρο Μετρο Πολης Μεξικου
Κάστρο ντε Λα Ρος (Σαιν-Πριέστ-λα-Ρος)
Το κάστρο ντε Λα Ρος (γαλλικά: Château de La Roche) είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο, χτισμένο σε μια καμπή του ποταμού Λίγηρα, στην κοινότητα Σαιν-Πριέστ-λα-Ρος στο νομό Λουάρ, διοικητική περιοχή Ωβέρνης-Ρον-Αλπ στη Γαλλία. Βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από τη Ροάν.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο ντε Λα Ρος στον [[Λίγηρας|Λίγηρα]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τα επίπεδα πλημμυρών στο κάστρο Το κάστρο ντε Λα Ρος είναι ένα εμβληματικό μνημείο στα φαράγγια του Λίγηρα, στα βόρεια του νομού Λουάρ.
Τα πρώτα κείμενα που αναφέρονται στο κάστρο χρονολογούνται από το 1260. Χτίστηκε σε μια βραχώδη κορυφή με θέα τον ποταμό Λίγηρα σε ύψος 40 μέτρων. Αυτή η θέση εξασφάλιζε ένα σημείο παρακολούθησης του περάσματος του ποταμού καθώς και τον έλεγχο των διοδίων για τα σύνορα της επαρχίας Φορέζ. Αυτό το κτίριο υπέστη περισσότερες φορές καταστροφές από τις πλημμύρες του Λίγηρα παρά από εχθρικές επιθέσεις.
Χτίστηκε ανάμεσα στο 1256 και 1291. Το 1290, ο Ζιράρ ντε Λα Ρος, ως ιδιοκτήτης του κάστρου του στο Λα Ρος, απέτισε φόρο τιμής στον κόμη του Φορέζ. Εκείνη την εποχή, το κάστρο περιέβαλαν οχυρά τείχη. Μέχρι τον 14ο αιώνα, οι οι ιδιοκτήτες απολάμβαναν το οχυρό με την έκταση και τα περιουσιακά του στοιχεία (μύλος, αλιευτικά δικαιώματα στο Λίγηρα, αμπελώνες).
Δύο αιώνες αργότερα, η εμφάνιση του Κάστρου τροποποιήθηκε πλήρως με την κατασκευή ενός τεράστιου φράγματος, που αντικατέστησε την κινητή γέφυρα που συνέδεε το κάστρο με τη δεξιά όχθη.
Τον 17ο αιώνα, μετά από επανειλημμένες πλημμύρες, το κάστρο υπέστη σοβαρές ζημίες, εγκαταλήφθηκε και ερειπώθηκε μερικούς αιώνες αργότερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900 ένας βιομήχανος από τη Ροάν το αγόρασε και το αποκατέστησε σε γοτθικό ρυθμό, για να γίνει εξοχική κατοικία του.
Στη δεκαετία του 1930, το έργο κατασκευής του φράγματος Βιλρέστ από τη Γαλλική εταιρεία ηλεκτρισμού EDF καταδίκασε το κάστρο να εξαφανιστεί κάτω από το νερό. Το EDF το αγόρασε το 1965, αλλά η κατάσταση του κάστρου συνέχιζε να επιδεινώνεται, και με πολλές λεηλασίες. Τελικά το 1993 η κοινότητα Σαιν-Πριέστ το αγόρασε για το συμβολικό ποσό του ενός φράγκου και η διαχείριση ανατέθηκε στον σύλλογο «Φίλοι του Κάστρου ντε Λα Ρος», που το αποκατέστησε και το άνοιξε για ξενάγηση στο κοινό από το 1996.
Όταν το φράγμα τέθηκε σε λειτουργία τον Απρίλιο του 1984, το κάστρο ήταν το μόνο κτίριο που διασώθηκε από το νερό. Τώρα βρίσκεται σε ένα νησί. Το 1996, η στάθμη του νερού του φράγματος διευθετήθηκε προς τα κάτω για να επιτρέψει την πρόσβαση στο κάστρο καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Η ρύθμιση της πορείας του Λίγηρα εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα : το κάστρο επλήγη επίσης από τις πλημμύρες το 2003 και το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία
Κανάλι 3
Το Κανάλι 3 ήταν ο πρώτος ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός στην Ελλάδα. Εξέπεμψε σήμα την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 1964 στη Θεσσαλονίκη, από τους Γιώργο Ρηγόπουλο, Αντώνη Παπαζαχαρίου, Στέλιο Πανέτσο και Ναούμ Βοσνιακό. Μεταξύ άλλων, προέβαλλε αμερικάνικες σειρές (Λάσι, Πέιτον Πλέις κ.ά.), ειδήσεις, τηλεπαιχνίδια, μουσικά σόου, lifestyle, αγώνες ποδοσφαίρου, παιδικό πρόγραμμα κ.ά. Έκλεισε στις 30 Αυγούστου του 1970 από το χουντικό καθεστώς.
Ώρες εκπομπών είχε από τις 12:00 έως τις 15:00 και από τις 18:00 έως τις 24:00. Το 1964 υπήρχαν 300 τηλεοπτικοί δέκτες.
Οπτικοακουστικό υλικό
Κατηγορία:Πρώην ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1988-1989
Στο πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ ανδρών της περιόδου 1988−89 ήταν το πρώτο με την ονομασία Α1 κατηγορία, καθώς μετά το τέλος της περιόδου 1987-88 η Α' Εθνική διαχωρίστηκε σε Α1 και Α2 με έξι ομάδες η καθεμία.
Η Α1 και η Α2 ήταν επισήμως δύο όμιλοι της Α' Εθνικής, με τις ομάδες του πρώτου (Α1) να αγωνίζονται για τις θέσεις 1-6, και αυτές του δεύτερου (Α2) για τις θέσεις 7-12, αλλα κατ' ουσία ήταν διαφορετικά πρωταθλήματα, καθώς οι ομάδες της Α2 δεν μπορούσαν να φτάσουν στην κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή Ελλάδας, κάτι που αποτελεί τον μεγαλύτερο στόχο της ανώτατης κατηγορίας. Ο σκοπός του διαχωρισμού ήταν να υπάρχουν περισσότεροι ανταγωνιστικοί αγώνες (π.χ. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός αναμετρήθηκαν τέσσερεις φορές εν αντιθέσει με τις δύο των προηγούμενων ετών), καθώς τα προηγούμενα χρόνια οι μεγάλες ομάδες (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός αλλά και οι Άρης και Ηρακλής) επικρατούσαν εύκολα των υπολοίπων, και γνώριζαν ελάχιστες ήττες, κυρίως στους μεταξύ τους αγώνες.
Έγιναν τέσσερεις γύροι, σύνολο 20 αγώνων για κάθε ομάδα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός. Από την Α1 δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα, καθώς την επόμενη περίοδο (1989-90) η Α1 και η Α2 συγχωνεύτηκαν και σχημάτισαν ξανά την ενιαία Α' Εθνική με δώδεκα ομάδες για τελευταία φορά στην ιστορία του πρωταθλήματος (την περίοδο 1990-91 καθιερώθηκε οριστικά ο διαχωρισμός της Α' Εθνικής σε Α1 Εθνική κατηγορία και Α2 Εθνική κατηγορία). Από την Α2 υποβιβάστηκαν δύο ομάδες στη Β' Εθνική.
Το πρωτάθλημα κρίθηκε στους αγώνες μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Οι ερυθρόλευκοι επικράτησαν εύκολα στην έδρα τους και στους δύο αγώνες με 3-0 (15-4, 15-4, 15-13 και 15-7, 15-11, 15-7). Στην έδρα του Παναθηναϊκού, οι πράσινοι επικράτησαν στον πρώτο με 3-2 (15-11, 9-15, 16-14, 10-15, 15-11 (αυτή ήταν η πρώτη ήττα του Ολυμπιακού μετά από 46 συνεχόμενες νίκες σε αγώνες πρωταθλήματος), ενώ στο δεύτερο και τελευταίο αγώνα που έκρινε τον τίτλο του πρωταθλητή, οι ερυθρόλευκοι επικράτησαν με 2-3 (11-15, 16-14, 6-15, 15-2, 8-15) και κατέκτησαν το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα. Αν οι δύο ομάδες ισοβαθμούσαν, τα σετ στους μεταξύ τους αγώνες αλλά και συνολικά στο πρωτάθλημα δεν θα υπολογίζονταν, και θα διεξαγόταν αγώνας μπαράζ.
Τελική κατάταξη της Α2
Η Α2 είχε το ίδιο σύστημα διεξαγωγής με την Α1.
Χάακον ο Νέος
Ο Χάκον Χάακονσον ο Νέος, νορβηγικά: Håkon Håkonsson Unge, παλαιά νορβηγικά: Hákon Hákonarson hinn ungi, (10 Νοεμβρίου 1232 – 5 Μαΐου 1257) ήταν γιος του βασιλιά Χάακον Δ΄ Χάακονσον της Νορβηγίας και είχε τον τίτλο του συμβασιλιά, δηλ. υφισταμένου (υποτελή) του πατέρα του από την 1η Απριλίου 1240 μέχρι το τέλος του. Αναφερόταν ως Χάακον ο Νέος για να ξεχωρίσει από τον πατέρα του, ο οποίος μερικές φορές ονομαζόταν αντίστοιχα Χάακον ο Γηραιός.
Βιογραφία
Ο Χάακον γεννήθηκε στο Μπέργκεν στις 10 Νοεμβρίου 1232, ως δεύτερος γιος του βασιλιά Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας και της Mαργαρίτας Σκούλεσντατερ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του απεβίωσε σε βρεφική ηλικία. Το 1239 ο πατέρας της βασίλισσας Μαργαρίτας, ο δούκας Σκούλε Μπόρντσον, επαναστάτησε εναντίον του γαμπρού του, βασιλιά Χάακον Δ΄, και είχε χαιρετιστεί ως βασιλιάς. Αυτή η εξέγερση σηματοδότησε το τέλος της εποχής του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία. Μέρος της απάντησης του βασιλιά Χάακον Δ΄ στην ενέργεια του Σκούλε ήταν να χαιρετιστεί ο επτάχρονος Χάακον ο Νέος ως βασιλιάς και συγκυβερνήτης. Αυτό συνέβη στη Συνέλευση (Thing) του Έυραθινγκ στο Nίνταρος (Tρόντχαϊμ) την 1η Απριλίου 1240. Η τελετή επαναλήφθηκε στη Συνέλευση στο Μπέργκεν στις 12 Απριλίου. Με αυτόν τον τρόπο, ο βασιλιάς Χάακον Δ΄ έδινε στους υποστηρικτές του έναν διάδοχο, εάν ο ίδιος έπεφτε στη μάχη εναντίον του Σκούλε. Ο Χάακον Δ΄ προχώρησε στην καταστολή της εξέγερσης του Σκούλε και ο ίδιος ο Σκούλε σκοτώθηκε από τους άνδρες του Χάακον Δ΄ στις 24 Μαΐου του ίδιου έτους.
Ο διορισμός του Χάακον του Νέου ως διαδόχου του Χάακον Δ΄ σηματοδότησε μια νέα εξέλιξη στην κληρονομικότητα της νορβηγικής μοναρχίας. Ο βασιλιάς Χάακον Δ΄ είχε έναν μεγαλύτερο, νόθο γιο, τον Σίγκουρντ, ο οποίος παρακάμφθηκε υπέρ του Χάακον του Νέου. Αυτό σηματοδότησε μία ρήξη με παλαιότερες παραδόσεις, όταν το ζήτημα της νομιμότητας της γέννησης δεν είχε συνέπεια για τη διαδοχή του βασιλείου.
Αν και κατείχε τον τίτλο του «βασιλιά», ήταν σαφές ότι η θέση του Χάακον του Νέου ήταν υποδεέστερη αυτής του πατέρα του. Αυτό υπογραμμίστηκε στη στέψη του Χάακον Δ΄ το 1247, όταν ο Χάακον ο Νέος έφερε το στέμμα στην πομπή. Ο ίδιος δεν στέφθηκε.
Το 1251 νυμφεύτηκε τη Σουηδή Ρίκιτσα Μπίργκερσντοτερ στο Όσλο. Η Ρίκιτσα ήταν κόρη του Σουηδού de facto ηγεμόνα, κόμη (jarl) Μπίργιερ Μάγκνουσον, και αδελφή του ανήλικου Σουηδού βασιλιά Βάλντεμαρ Μπίργκερσον. Ο αγώνας ήταν το αποτέλεσμα της διπλωματικής δραστηριότητας του βασιλιά Xάακον Δ΄ για να σφυρηλατήσει μία συμμαχία μεταξύ της Νορβηγίας και της Σουηδίας, κυρίως στραμμένη κατά της Δανίας. Το ζευγάρι είχε έναν γιο, ο οποίος ονομάστηκε Σβέρε (Sverre, παλαιοσκανδιναβικά: Sverrir).
Ο Χάακον ο Νέος έλαβε μέρος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις τού πατέρα του εναντίον της Δανίας το 1256 και το 1257, όταν οι Νορβηγοί βασιλείς λεηλάτησαν τη δανική επαρχία Χάλαντ. Την άνοιξη του 1257 αρρώστησε στο Kόνγκχελε, ενώ ετοιμαζόταν να ταξιδέψει στο Όσλο. Διέκοψε το ταξίδι του στο Tένσμπεργκ και έμεινε σε ένα μοναστήρι εκεί. Το έπος καταγράφει ότι τον παρακολουθούσε ένας Ισπανός γιατρός, ο οποίος ήταν μαζί με μία ισπανική διπλωματική αντιπροσωπεία στη Νορβηγία εκείνη την εποχή. Ωστόσο η ασθένεια επιδεινώθηκε και απεβίωσε στο Tένσμπεργκ στις 5 Μαΐου 1257. Το σώμα του μεταφέρθηκε στο Όσλο, όπου τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Αγ. Χάλβαρντ.
Η κύρια πηγή για τη ζωή του Χάακον Δ΄ είναι το έπος του πατέρα του, η Σάγκα του Χάακον Χάακονσον, που γράφτηκε από τον Στούρλα Όρλαρσον τη δεκαετία του 1260. Το έπος περιγράφει τον Χάακον τον Νέο ως «κάπως μεγαλύτερου ύψους, καλοσχηματισμένο, ομορφοπρόσωπο, με ωραία μαλλιά και όμορφα μάτια. Ήταν ένας δυνατός άντρας, ασυνήθιστα γρήγορος και ευκίνητος. Ήταν ο καλύτερος ιππέας, που υπήρχε στη Νορβηγία εκείνη την εποχή».
Μετά το τέλος του, η σύζυγός του Ρίκιτσα επέστρεψε στον πατέρα της στη Σουηδία. Ο μικρός γιος τους Σβέρε παρέμεινε στη Νορβηγία με τον παππού του. Δεν φαίνεται να θεωρήθηκε διάδοχος του θρόνου, καθώς ο μικρότερος αδελφός τού Χάακον του Νέου, Μάγκνους ΣΤ΄, χαιρετίστηκε ως βασιλιάς ήδη το 1257. Ο Σβέρε απεβίωσε νέος, το 1261.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρίκισα Μπίργιερσντοτερ, κόρη του κόμη (jarl) Μπίργιερ Μάγκνουσον της Σουηδίας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σβερ Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Killer Is Dead
Το Killer Is Dead είναι hack and slash βιντεοπαιχνίδι δράσης που αναπτύχθηκε από τη Grasshopper Manufacture, που κυκλοφόρησε το 2013 για τα PlayStation 3 και Xbox 360 και το 2014 για τα Microsoft Windows, και εκδόθηκε από την Kadokawa Games στην Ιαπωνία, από τη Marvelous USA στη βόρεια Αμερική, και από τη Deep Silver στην Ευρώπη. Το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία του Αμερικανού μισθοφόρου Mondo Zappa, ο οποίος αναλαμβάνει την εκτέλεση δολοφόνων για χάρη της ιδιωτικής επιχείρησης του Bryan Roses. Το παιχνίδι δέχθηκε γενικότερα ανάμεικτες κριτικές, με επαίνους στη Δύση και επιδοκιμασία σε Ευρώπη και ΗΠΑ.
Πλοκή
Το παιχνίδι ξεκινά με τον Tokio, ένα τρελό άνδρα, πρώην εκτελεστή, που έχει απαγάγει μία κοπέλα, και καραδοκείται από έναν άνδρα που μοιάζει στον Mondo. Ο Tokio τον αποκαλεί "σκοτάδι", πριν δολοφονηθεί από αυτόν. Η αφήγηση μεταφέρεται δύο χρόνια αργότερα, στο παρόν, όπου ο Mondo γίνεται δεκτός από το πρακτορείο εκτελεστών του Bryan Roses, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο εκτελεστή, ο οποίος είχε υποκύψει σε μία σκοτεινή δύναμη και κρίθηκε ακατάλληλος για την θέση. Του ανατίθεται να σκοτώσει αυτό τον άντρα, τον Damon, που προειδοποιεί τον Mondo για τους κινδύνους της δουλειάς και του λέει ότι μπορεί να υποκύψει και αυτός στην σκοτεινή πλευρά.
Ο Mondo σκοτώνει πολλά περίεργα και παραμορφωμένα πλάσματα, γνωστά με το όνομα Wires, και σκοτώνει μία γυναίκα, την Alice η οποία, μετά από διακοπές στη Σελήνη, μολύνθηκε από κάποια ύλη και τελικά μεταμορφώθηκε σε ένα καρκινοειδές τέρας. Πριν το θάνατό της, κατηγόρησε έναν περίεργο άντρα ονόματι David για τη μόλυνση αυτή. Κάποια στιγμή, η ομάδα του Bryan δέχεται την επίσκεψη μία γυναίκας, της Moon River, που τους ζητά να δολοφονήσουν τον David, Ο Mondo δέχεται, και ταξιδεύει στην σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, στην κατοικία του επιδεικτικού και εκκεντρικού David, τον οποίο αποτυγχάνει να σκοτώσει.
Τελικά, η Dolly, ένα μέντιουμ που υπηρετεί τον David, επιχειρεί να μπει στο μυαλό της βοηθού του Mondo, Mika, για να τον σκοτώσει μέσω αυτής. Ο Mondo χρησιμοποιεί ένα υπνωτικό χάπι για να την πολεμήσει, αλλά κατά τη διάρκεια του ονείρου επαναφέρει τις ξεχασμένες του αναμνήσεις. Ανακαλύπτει ότι ο David είναι ο αδερφός του και ότι ο ίδιος έχασε το αριστερό χέρι του όταν ο David προσπάθησε να τον σκοτώσει. Ο David ήταν επίσης πρώην μισθοφόρος που εργαζόταν για τον Bryan και, αφού έσωσε τη Mika, την κοπέλα που απήχθη από τον Tokio στην αρχή του παιχνιδιού, της έκανε πλύση εγκεφάλου και τη χρησιμοποίησε για να κατασκοπεύει τον Mondo, πριν τρελαθεί. Ο Bryan έδωσε στον Mondo το τεχνητό του χέρι για να πολεμήσει τον David, ωστόσο η ικανότητά του να απορροφά τη σκοτεινή ύλη έκανε τον Mondo να είναι τρωτός στο να φθαρεί, όπως ο Tokio και ο Damon. Αποφασίζει να πάει ξανά στη Σελήνη για να τακτοποιήσει την κατάσταση και να σταματήσει το καταστροφικό ξέσπασμα του David.
Ο Mondo και ο Damon παλεύουν ξανά στο κάστρο του, αλλά κατά τη διάρκεια της μάχης και οι δύο μεταμορφώνονται, λόγω της σκοτεινής ύλης, σε υπερδύναμα Wires, παλεύοντας πλέον ισοδύναμα. Τελικά, ο Mondo κατορθώνει να σκοτώσει τον David και να τον σταματήσει από το να εκμεταλλευτεί ολοκληρωτικά τη δύναμη της σκοτεινής ύλης. Ωστόσο, ο Mondo καταλαμβάνεται ο ίδιος από το σκοτάδι, και ξαναχτίζει το κάστρο του David. Η Moon River ζητά αυτή τη φορά από το πρακτορείο να εξοντωθεί και ο Mondo, προς έκπληξη του Bryan. Το τέλος του παιχνιδιού είναι ανοικτό, πράγμα που υπονοεί ότι ο Mondo έγινε ο ηγέτης της Σελήνης στη θέση του David.
Ανάπτυξη
Ο προγραμματισμός του Killer Is Dead ξεκίνησε τα τέλη του 2009 και η ανάπτυξη στις αρχές του 2011. Ο δημιουργός του, Γκοΐτσι Σούντα, εμπνεύστηκε τον τίτλο του παιχνιδιού από το τραγούδι των Smiths, The Queen is Dead. Αρχικά, ο τίτλος ήταν από προσωρινός, ωστόσο ο Σούντα άρχισε να νιώθει ότι ταίριαζε με το ύφος που επεδίωκε. Το παιχνίδι ανακοινώθηκε επίσημα τον Απρίλιο του 2012, αλλά το πρώτο του trailer προβλήθηκε τον Ιανουάριο του 2013. Ο Σούντα το περιγράφει ως ένα παιχνίδι "Dark Side 007", αποσπώντας επιρροή από τα βιβλία αλλά και τις ταινίες Τζέιμς Μποντ του Ίαν Φλέμινγκ. Σε αντίθεση με τον Μποντ, ωστόσο, ο πρωταγωνιστής του Killer Is Dead έρχεται αντιμέτωπος με έναν ακόμη πιο άθλιο υπόκοσμο, που ο επιφανειακός κόσμος δεν υπολογίζει καν.
Δεύτερη Μάχη της Τσατάλτζας
Ως δεύτερη μάχη της Τσατάλτζας - (τουρκ. İkinci Çatalca Muharebesi, βουλγ. Битка при Чаталджа) ονομάστηκε το διάστημα των εχθροπραξιών μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ξεκίνησε μετά το τέλος της ανακωχής (3 Φεβρουαρίου 1913) που ακολούθησε την πρώτη μάχη της Τσατάλτζας και τελείωσε με τη λήξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου, τον Απρίλιο του 1913.
Killer Is Dead
Ανάπτυξη
Το παιχνίδι δεν είναι sequel του Killer7, αλλά διατηρεί το στοιχείο "σειράς μισθοφόρων" των προκατόχων του και "συνεχίζει από εκεί που σταμάτησαν τα Killer7 και No More Heroes". Επίσης, ο Σούντα αποκαλεί το παιχνίδι "yin" στο φωτεινό και πρόσχαρο "yang" του Lollipop Chainsaw. Ο τρόπος του παιχνιδιού περιλαμβάνει εκτεταμένα συστήματα, σπαθιά, όπλα και πάλη. Το οπτικό ύφος του παιχνιδιού είναι μία βελτίωση και εξέλιξη του cel shaded ύφους που διαθέτει το No More Heroes. Η ομάδα ανάπτυξης είχε αρχικά πειραματιστεί με το ρεαλιστικό γραφικό ύφος και το ύφος καρτούν, παρόμοιο του Killer7, πριν καταλήξει στον τελικό σχεδιασμό.
Δεύτερη Μάχη της Τσατάλτζας
Μετά την πρώτη μάχη της Τσατάλτζας, που δίνεται στην ομώνυμη αμυντική γραμμή λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη και αφού οι Οθωμανοί αντιμετωπίζουν μια σειρά από ήττες σε όλα τα μέτωπα του πολέμου και από όλους τους αντιπάλους τους, δέχονται να αρχίσουν διαπραγματεύσεις προκειμένου να επιτευχθεί ειρήνη. Για αυτόν το λόγο, στις 20 Νοεμβρίου 1912 διακόπτονται οι εχθροπραξίες στην γραμμή της Τσατάλτζας, και ενώ όλα τα κράτη συμφωνούν για μια προσωρινή κατάπαυση πυρός, στο Λονδίνου και στις 13 Δεκεμβρίου αρχίζουν οι συνομιλίες για την εύρεση μιας κοινώς αποδεκτής λύσης. Το πραξικόπημα εναντίον της οθωμανικής κυβέρνησης, που ξέσπασε στις 23 Ιανουαρίου του 1913, - και που ουσιαστικά ήθελε να αποτρέψει την παραχώρηση της Ανδριανούπολης στους Βουλγάρους - διέκοψε τις συνομιλίες και οι μάχες ξαναρχίζουν, με πρώτη αυτήν στο Μπολαγίρ στις 26 Ιανουαρίου 1913.
Στην αμυντική γραμμή της Τσατάλτζας οι μάχες θα ξαναρχίσουν στις 5 Φεβρουαρίου του 1913 με μια επίθεση του βουλγάρικου στρατού. Τις επόμενες μέρες, οι Οθωμανοί θα μπορέσουν να προβάλλουν αντίσταση στις επιθέσεις των Βουλγάρων μέχρι και τις 16 Μαρτίου, όταν θα οργανώσουν και θα επιχειρήσουν γενικευμένη αντεπίθεση, με σκοπό την απώθηση των Βουλγάρων. Ωστόσο, δεν θα τα καταφέρουν και έτσι οι ελπίδες του Οθωμανικού στρατού να μπορέσει να βοηθήσει στην πολιορκία της Ανδριανούπολης, ματαιώνονται.
Killer Is Dead
Ανάπτυξη
Σχετικά με την πλοκή του παιχνιδιού, ο Σούντα την περιγράφει ως μία "προσωπική ιστορία" ενός άντρα "που δεν δείχνει τον εαυτό του στον δημόσιο κόσμο αλλά ωστόσο έχει τον τρόπο του στην κοινωνία, και εξουδετερώνει χωρίς έλεος το κακό που σκορπίζεται σε αυτή". Επίσης, κεντρικά θέματα της ιστορίας του παιχνιδιού είναι η "αγάπη και η εκτέλεση" και το "μέχρι πόσο μπορείς να προστατεύεις κάποιον".
Δεύτερη Μάχη της Τσατάλτζας
Στις 24 Μαρτίου, οι Βούλγαροι θα επιχειρήσουν ακόμα μια επίθεση, η οποία όμως θα εμποδιστεί και πάλι από τους Οθωμανούς. Από την 1η Απριλίου και αφού η διάσκεψη του Λονδίνου είχε ξεκινήσει, στην Τσατάλτζα θα γίνεται πλέον μόνο πόλεμος φθοράς ενώ με την υπογραφή της ειρήνης οι Βούλγαροι εγκαταλείπουν την περιοχή και εγκαθίστανται στην νέα συνοριακή γραμμή Ενέζ - Μήδειας.
thumb|left|Βούλγαροι στρατιωτικοί στην Μάχη της Τσατάλτζας
Πηγές
Τ Τ Τ Τ