cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Παράταξη των δυνάμεων πριν τη μάχη
Την επιθετική δύναμη των 4 αεροπλανοφόρων αιχμής διοικεί ο αντιναύαρχος Τσουίτσι Ναγκούμο, όπως και στο Περλ Χάρμπορ. Ο Γιαμαμότο επιβαίνει του θωρηκτού Γιαμάτο στα μετόπισθεν για συντονισμό της μάχης μαζί με 2 ακόμα θωρηκτά και 2 βαριά καταδρομικά ενώ οι αποβατικές δυνάμεις διοικούνται απ τον Υποναύαρχο Νομπουτάκε Κόντο με 2 μεγάλα θωρηκτά και κάπου 41 αποβατικά και βοηθητικά πλοία κι ένα σύνολο από 15 συνοδευτικά αντιτορπιλικά.
3η Ιουνίου 1942
Στις 3 Ιουνίου ξημερώματα η δύναμη του Κακούτα φτάνει σε απόσταση 180 μιλίων και εξαπολύει τα αεροπλάνα της εναντίον του Ντατς Χάρμπορ προκαλώντας μέτριες ζημιές. Κατά τις 11:00 εντοπίζονται στα βόρεια της Μίντγουεϊ 6 μεγάλα πλοία με πορεία ανατολικά. Οι Σπρούανς και Φλέτσερ αναμεταδίδουν στα πληρώματα ότι δεν πρόκειται για επίθεση από το κυρίως σώμα της ιαπωνικής δύναμης.
Στις 12:00 τα σμήνη βομβαρδιστικών μακράς ακτίνας δράσης Β-17 εντοπίζουν μέρος από τον ιαπωνικό στόλο και στις 16:00 επιτίθενται από μεγάλο ύψος. Το σκοπευτικό τους μηχάνημα θεωρείται μεγάλο στρατιωτικό απόρρητο και υποτίθεται υπολογίζει όλες τις μαθηματικές παραμέτρους βολής για να εγγυηθεί εξαιρετική ακρίβεια από μεγάλο ύψος. Χωρίς πράγματι να έχουν γίνει εκτεταμένες μελέτες, η θεωρία δεν επαληθεύεται στην πράξη και όλες οι βόμβες τους βρίσκουν τη θάλασσα παρόλο που στην επιστροφή τους ανακοινώνουν μερικές επιτυχημένες βολές που εικάζεται όμως ότι έγινε για λόγους απλής προπαγάνδας. Βράδυ στις 20:00 απογειώνονται τέσσερα PBY Catalina που εκ των περιστάσεων εφοδιάζονται πρόχειρα με τορπίλες. Ένα από αυτά, τα μεσάνυχτα 3ης προς 4η Ιουλίου στις 01:30, πλήττει στα τυφλά το πετρελαιοφόρο «Ακεμπόνο Μαρού» το οποίο φαίνεται να συνέχισε πάντως την πορεία του – εκ των υστέρων αμφισβητήθηκε η αποτελεσματικότητα του εκρηκτικού μηχανισμού της τορπίλης.
4η Ιουνίου 1942
Εντωμεταξύ τα αεροπλάνα του Ναγκούμο φτάνουν στο Μίντγουεϊ στις 06:20. Τα αμερικάνικα διωκτικά αντέχουν το πολύ 5-10 λεπτά στον αέρα πριν καταρριφθούν ολοσχερώς. Αν και οι Ιάπωνες διώκτες αποδεικνύονται εξαίρετοι ο διοικητής των βομβαρδιστικών υποπλοίαρχος Τομονάγκα δεν είναι ευχαριστημένος από τις ζημιές που προκαλούνται και στις 07:00 μεταδίδει στον Ναγκούμο ότι απαιτείται και δεύτερο κύμα επίθεσης.
Στις 07:05 τα βομβαρδιστικά που απογειώθηκαν από το νησί βρίσκουν τον Ναγκούμο αλλά πέφτουν απάνω σε άγριο αντιαεροπορικό πυρ και στην ορμή των διωκτικών Zero. Θα επιστρέψουν πίσω μόνο ένα TBF και δύο B-26 χωρίς να έχουν καταφέρει απολύτως τίποτα. Οι επιθέσεις όμως εκείνες επιβεβαιώνουν, κατά τον Ναγκούμο, την αναφορά του Τομονάγκα οπότε και δίνει εντολή στις 07:10 στα εφεδρικά σμήνη των τορπιλοπλάνων που κρατά για άμυνα να εξοπλιστούν με βόμβες για να εκτελέσουν ένα δεύτερο κύμα επίθεσης στο νησί. Στις 08:00 καταφθάνουν τα 14 SBD-2 των πεζοναυτών των οποίων τα πληρώματα δεν έχουν εκπαιδευτεί ικανοποιητικά με το αεροπλάνο αυτό. Καταντούν και αυτά βορά των διωκτικών Zero και αποχωρούν με απώλειες και μία-δυο βολές αρκετά κοντά στους στόχους τους που παραμένουν πάντα άθικτοι. Την ίδια ώρα σχεδόν φθάνουν και τα βομβαρδιστικά Β-17 που πετούν ψηλά και άρα περνούν απαρατήρητα. Καταφέρνουν να αποχωρήσουν χωρίς απώλειες αλλά και χωρίς καμιά επιτυχία. Ακολουθούν στις 08:10 τα SB2U-3 Vindicators των πεζοναυτών που υπόκεινται και αυτά σε συνεχείς απώλειες αλλά χωρίς και πάλι καμιά επιτυχία.
Στις 08:15 το αναγνωριστικό του Ναγκούμο αναφέρει επαφή με καταδρομικά και αντιτορπιλικά σκάφη. Ο Ναγκούμο δεν δείχνει να ανησυχεί όσο δεν ακούει για αεροπλανοφόρα κι εξ άλλου με τις τόσες επιθέσεις που έχει υποστεί χωρίς ποτέ να έχει δεχτεί έστω και ένα πλήγμα πιστεύει ότι έχει ήδη απωθήσει όλο το κύριο σώμα των αντίπαλων αεροπλάνων και δεν δείχνει να ανησυχεί. Στις 08:20 όμως το αναγνωριστικό αναφέρει ότι επεσήμανε κι ένα αεροπλανοφόρο ενώ αναφέρει ότι επιστρέφει γιατί του τελειώνουν τα καύσιμα. Ο Ναγκούμο έχει ολοκληρώσει σχεδόν την αλλαγή των τορπιλών σε βόμβες αλλά το πρώτο κύμα του επιστρέφει και πρέπει να το περισυλλέξει. Στις 08:40 αλλάζει πορεία προς τα ΒΑ ενάντια στον άνεμο για να αρχίσει τις προσνηώσεις και ταυτόχρονα να ετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει τη νέα απειλή, επιβάλλοντας νέα αλλαγή από βόμβες σε τορπίλες. Παρόλα αυτά δείχνει ήρεμος γιατί θεωρεί ότι τα τελευταία αεροπλάνα που του επετέθησαν προέρχονται από τα αεροπλανοφόρα αυτά των οποίων την επίθεση ήδη έχει απωθήσει και άρα δεν βρίσκεται σε κίνδυνο. Η αλήθεια είναι ότι όντως οι πεζοναύτες πετούν ακριβώς ίδιους τύπους αεροπλάνων με εκείνα του ναυτικού και ο Ναγκούμο δεν μπορεί να ξέρει ότι τα σμήνη των αεροπλανοφόρων δεν του έχουν ακόμα επιτεθεί.
Εντωμεταξύ τα αεροπλάνα του Χόρνετ βρίσκονται πρώτα κοντύτερα στον Ναγκούμο αλλά ο πλωτάρχης Τζων Γουώλντρον διατάσσει τα τορπιλοπλάνα του (σμήνος VT-8) να αποσπασθούν από την πορεία 270 και να ακολουθήσουν μια άλλη πολύ νοτιότερη: έχει γιαγιά Ινδιάνα και όλοι του αποδίδουν παραδοσιακές ικανότητες ιχνηλάτη πράγμα που εκείνη τη στιγμή αποδεικνύεται ολότελα σωστό. Ο ίδιος έχει δώσει εντολή στα πληρώματά του να κάνουν τα πάντα για να στείλουν έστω και μια τορπίλη απάνω στον εχθρό, αν και γνωρίζει ότι μάλλον κανείς τους δεν θα επιζήσει. Η διαίσθησή του τον οδηγεί σωστά και είναι ο πρώτος που βρίσκει τον ιαπωνικό στόλο κι επιτίθεται.
Η άλλη του πρόβλεψη είναι επίσης σωστή: δεν επιζεί κανένα αεροπλάνο του και μόνο ένας πιλότος του, ο σημαιοφόρος Τζων Γκαίη, καταφέρνει να εγκαταλείψει το φλεγόμενο αεροπλάνο του και να πέσει στη θάλασσα. Τα αργά TBD-1 δεν είχαν καμία ελπίδα απέναντι στα 3 φορές ταχύτερα και με περισσότερη δύναμη πυρός ιαπωνικά καταδιωκτικά. Το VT-8 θα είναι τελικά και το μόνο σμήνος του Χόρνετ που θα πάρει μέρος στη μάχη.
Η επίθεση του VT-8 έχει τελειώσει στις 09:40.
Λίγο πριν ο αρχηγός των τορπιλοπλάνων του Έντερπραϊζ (VT-6) υποπλοίαρχος Λέσλυ ακούει από τον ασύρματο τις κραυγές του VT-8 καταλαβαίνει ότι δεν βρίσκεται κοντά στο σημείο της μάχης αλλά βλέπει στον ορίζοντα καπνό από πλοία και κατευθύνεται προς τα εκεί.
Σχεδόν την ίδια ώρα (09:35) ο αρχηγός των 24 βομβαρδιστικών του Έντερπραϊζ (VB-6) υποπλοίαρχος Γουέιντ Μακλάσκυ βλέπει τα καύσιμα του λιγοστεύουν επικίνδυνα, υποπτεύεται – και σωστά – ότι έχει ξεπεράσει προ πολλού το σημείο της μάχης και σκέφτεται να επιστρέψει οπότε αλλάζει πορεία στα ΒΔ. Στις 09:40, ακριβώς τη στιγμή που έχει τελειώσει η επίθεση του VT-8 καταφθάνουν και τα υπόλοιπα τορπιλοπλάνα των δύο άλλων αεροπλανοφόρων. Τα υπόλοιπα σμήνη του Χόρνετ μαθαίνουν τότε και μόνο την ακριβή θέση του Ναγκούμο, αλλά είναι πια αργά, τα καύσιμα τους τελειώνουν και επιστρέφουν χωρίς να μπορέσουν ποτέ να κάνουν επαφή με τον εχθρό. Η στιγμή εντούτοις φαίνεται ιδανική για τα αμερικανικά πληρώματα γιατί όντως αιφνιδιάζουν τον Ναγκούμο που δεν περιμένει και νέες επιθέσεις. Παρόλα αυτά η αδυναμία των TBD-1 που παραμένουν εξαιρετικά κατώτερα των καταδιωκτικών Zero ξαναγράφει σχεδόν το ίδιο σενάριο: καμία τορπίλη των αμερικανικών δεν βρίσκει τον στόχο της ενώ συσσωρεύουν σοβαρές απώλειες.
Το Χίργιου είναι το μόνο από τα 4 ιαπωνικά αεροπλανοφόρα που καταφέρνει και αποσπάται από την ομάδα των υπολοίπων την ώρα της μεγάλης καταστροφής επειδή ήταν ήδη έτοιμο να αρχίσει τις δικές του απονηώσεις κι είχε βάλει πορεία κόντρα στον άνεμο. Αυτό το διασώζει από την τύχη των άλλων και στις 10:50 καταφέρνει να απογειώσει 18 βομβαρδιστικά με συνοδεία 6 καταδιωκτικά, αναμένοντας να ακολουθήσουν και τα τορπιλοπλάνα του. Ο κυβερνήτης του Χίργιου υποναύαρχος Ταμόν Γιαμαγκούτσι χωρίς πάντως να ξέρει που ακριβώς είναι τα εχθρικά αεροπλανοφόρα, διατάσσει τα αεροπλάνα του να πετύχουν το οποιοδήποτε πλήγμα μπορούν στον εχθρό. Εκείνος έχει αντιληφθεί την πορεία προς την οποία αποχώρησαν τα αμερικανικά και αποφασίζει να κατευθυνθεί ανατολικά.
Τα αμερικανικά σμήνη επιστρέφουν εν τω μεταξύ στα πλοία τους: Στις 11:18 επιστρέφουν πρώτα τα βομβαρδιστικά του Χόρνετ μετά από την αδιέξοδη εκείνη πορεία στο πουθενά. Ο διοικητής τους Σ. Ρίνγκ καλείται αμέσως στη γέφυρα του Χόρνετ από τον κυβερνήτη του υποναύαρχο Μαρκ Μίτσερ για εξηγήσεις. Εκτός από τα ηρωικά τορπιλοπλάνα του Χόρνετ που φυσικά δεν θα γυρίσουν ποτέ, χάνονται επίσης και τα καταδιωκτικά του, έχοντας εξαντλήσει τα καύσιμά τους παραπλανημένα άσκοπα προφανώς από λανθασμένη ναυτιλία: Ένα δευτερεύον γεγονός που, όμως, 60 χρόνια αργότερα, οδηγεί τους ιστορικούς ερευνητές να αποκαλύψουν την αλήθεια για την τραγωδία εκείνη η οποία ως σήμερα έχει περάσει δυστυχώς παραλλαγμένη εκ των υστέρων στα επίσημα αρχεία του αμερικανικού ναυτικού.
Στις 11:48 επιστρέφουν 4 βομβαρδιστικά του Γιόρκταουν ενώ τα άλλα 11 διατάχθηκαν να καταφύγουν στο Μίντγουεϊ από έλλειψη καυσίμων. Σχεδόν ταυτόχρονα το Έντερπραϊζ προσνηώνει 18 από τα δικά του. Στις 11:50 ο Φλέτσερ απονηώνει τα προστατευτικά μαχητικά του με σκοπό να αδειάσει το κατάστρωμα του και να δεχτεί τα υπόλοιπα αεροπλάνα του πλησιάζουν στο πλοίο και είναι ορατά. Στις 11:55 το ραντάρ του ανιχνεύει ξαφνικά σμήνη αεροπλάνων που έρχονται από απόσταση 25 νμ και καταλαβαίνει ότι δεν είναι δικά του. Διατάσσει τα διωκτικά που κατά σύμπτωση έχει στον αέρα να τα αναχαιτίσουν.
Στις 12:00 τα αεροπλάνα του Χιρίγιου και εκείνα του Έντερπραϊζ συναντώνται στον αέρα. Τα αμερικανικά καταδιωκτικά καταφέρνουν να καταρρίψουν 7 από αυτά και να πλήξουν άλλα 3, όμως τα ακολουθούντα καταδιωκτικά Zero επεμβαίνουν και διασώζουν τα υπόλοιπα που στη συνέχεια επιτίθενται στο Γιόρκταουν. Στις 12:10 το αμερικανικό αεροπλανοφόρο δέχεται 3 βόμβες που χτυπούν τα λεβητοστάσια ελαττώνοντας την ταχύτητα σε 6 κόμβους, αλλά που δεν αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο βύθισης. Στο Χίργιου που έχουν μάθει πια τι ακριβώς αντιμετωπίζουν εξαπολύουν το δεύτερο κύμα επίθεσης στις 13:30 από απόσταση κάπου 110 μιλίων υπό τον Τομονάγκα που οδηγεί 11 τορπιλοπλάνα με συνοδεία 6 Zero να καταφέρει το οποιοδήποτε πλήγμα στα άλλα δύο αεροπλανοφόρα της TF-16 που είναι άθικτα. Στις 14:00 το Γιόρκταουν αποκαθιστά σημαντικό μέρος από τις ζημιές του και φαίνεται να επανέρχεται σε κατάσταση ετοιμότητας. Στις 14:30 ο Τομονάγκα βλέπει μπροστά του ένα αεροπλανοφόρο που δεν δείχνει σημάδια καταστροφής και αποφασίζει να του επιτεθεί αλλά δεν ξέρει ότι πρόκειται για το ίδιο το Γιόρκταουν που έχει σβήσει τις φωτιές του και έχει ήδη αποκαταστήσει ταχύτητα 20 κόμβων. Εντωμεταξύ σε 20 ν.μ. απόσταση η TF-16 στέλνει μαχητικά εναντίον του για να βοηθήσουν το πληγωμένο Γιόρκταουν. Στις 14:40 ο Τομονάγκα εφορμά πρώτος στον σχηματισμό του αλλά δέχεται τα φονικά πυρά του πλωτάρχη Τζων Θατς που οδηγεί τα διωκτικά του Γιόρκταουν. Η μάχη είναι έντονη, αλλά μέσα σε 5 λεπτά το αμερικανικό αεροπλανοφόρο δέχεται 2 τορπίλες που το θέτουν εκτός ελέγχου. Τα 6 ιαπωνικά που τελικά επιστρέφουν μεταδίδουν στον Άμπε ότι έπληξαν ένα ακόμα αεροπλανοφόρο, αφήνοντας την εντύπωση ότι οι Αμερικανοί είχαν απομείνει με ένα μόνο. Στις 14:55 ο Φλέτσερ διατάσσει την εγκατάλειψη του Γιόρκταουν αλλά τότε οι Ιάπωνες παίρνουν αναφορά αναγνωριστικού τους ότι κάπου 20 μίλια πιο εκεί εθεάθη ένα άλλο ακόμα εχθρικό αεροπλανοφόρο.
Ο Σπρούανς που ξέρει ότι υπάρχει ένα άθικτο 4ο ιαπωνικό αεροπλανοφόρο θεωρεί ότι μπορεί να εξαπολύσει επίθεση. Μέσα σε πυρετό αναδιοργάνωσης πάνω στα καταστρώματα της TF-16 μετά από μια σχεδόν ώρα απονηώνονται στις 15:40, 25 βομβαρδιστικά SDB-2 που οδηγεί ο υποπλοίαρχος Τ. Γκάλλαχερ από το Έντερπραϊζ και μια μικρότερη ομάδα που ακολουθεί απ το Χόρνετ σε απόσταση. Στις 15:50 το αναγνωριστικό του Ναγκούμο αναφέρει ότι επεσήμανε 2 άθικτα εχθρικά αεροπλανοφόρα. Ο Σπρούανς που ακούει την εκπομπή εκείνη στέλνει μαχητικά του να το καταδιώξουν.
Στις 16:20 ο υποπλοίαρχος Γκάλλαχερ εντοπίζει σε απόσταση το Χιρίγιου και σε λίγο τα διωκτικά του Σπρούανς το αναγνωριστικό των Ιαπώνων το οποίο και καταρρίπτουν.
Στις 17:05 ο υποναύαρχος Άμπε ετοιμάζει και 3η επίθεση έχοντας στα υπόστεγα τα αεροπλάνα του Χιρίγιου να ετοιμάζονται. Τότε ξεπροβάλλουν τα βομβαρδιστικά του Γκάλλαχερ εκ των οποίων τα 14 επιτίθενται στο αεροπλανοφόρο και τα άλλα 11 στο θωρηκτό συνοδείας Χαρούνα. Η καταστροφή και των δύο στόχων των Αμερικανών είναι ολοκληρωτική και σχεδόν άμεση τόσο που τα αεροπλάνα του Χόρνετ δεν βρίσκουν ούτε καν την ευκαιρία να δράσουν. Στις 18:55 τα αεροπλάνα της TF-16 έχουν επιστρέψει και ο Σπρούανς θεωρεί φρονιμότερο να σταματήσει την εμπλοκή τώρα που η νύχτα πέφτει κρίνοντας ότι το Μίντγουεϊ δεν απειλείται πλέον με απόβαση. Στο νησί υπάρχουν ακόμα 6 Vindicators διαθέσιμα που διατάσσονται να επιτεθούν στις 19:00 στα μεταγωγικά των Ιαπώνων αλλά δεν καταφέρνουν να εντοπίσουν τον ήδη αποχωρούντα Άμπε ενώ ένα χάνεται από βλάβη στη θάλασσα. Μέχρι τις 20:00 τα πυρπολημένα κουφάρια των Κάγκα και Σορίγιου χάνονται κάτω από τα κύματα. Ο Γιαμαμότο, αρκετά συγχυσμένος από τις εξελίξεις, δέχεται προτάσεις να επιχειρήσει βομβαρδισμό της Μίντγουέη με τα θωρηκτά του αλλά σύντομα αλλάζει γνώμη. Η μάχη τελειώνει στις 21:40 με τη σύγκρουση των δύο ιαπωνικών καταδρομικών Μογκάμι και Μικούμα καθώς ελίσσονται να αποφύγουν πιθανή προσβολή από τορπίλες μετά την επισήμανση του υποβρυχίου USS Tembor που ανιχνεύεται σε απόσταση αλλά που μάλλον απλά καταγράφει τις κινήσεις τους.
5η Ιουνίου 1942
Μεταξύ 05:00 και 05:15 ιαπωνικές τορπίλες αποτελειώνουν τα Ακάγκι και Χιρίγιου. Στις 08:05 μερικά βομβαρδιστικά των πεζοναυτών συνεχίζουν επίθεση από το νησί στα απομεινάρια του ιαπωνικού στόλου χωρίς καμιά επιτυχία ενώ έχουν και δύο απώλειες. Στις 11:00 ο Σπρούανς παίρνει εντολή από τον Νίμιτς να επιδιώξει νέα επίθεση εναντίον του υπολοίπου ιαπωνικού στόλου την οποία εκτελεί με βομβαρδιστικά χωρίς συνοδεία κατά τις 15:15 αργότερα με ομάδες από τα Έντερπραϊζ και Χόρνετ που καλυμμένα από έντονη ομίχλη δεν βρίσκουν τίποτα σε απόσταση ως και 250 ν.μ. από εκεί. Αναγνωριστικά και παρατηρητές αναφέρουν όμως ότι 4 ιαπωνικά πλοία παραμένουν σχετικά κοντά στην περιοχή της χτεσινής μάχης. Είναι τα 2 τραυματισμένα καταδρομικά Μογκάμι και Μικούμα που συνοδεύονται από τα αντιτορπιλικά Αράσιο και Ασάσιο. Αναστέλλεται τυχόν επιχείρηση την ημέρα εκείνη κι αποφασίζεται επίθεση σε αυτά την επομένη.
6η Ιουνίου 1942
Αεροπλάνα του Χόρνετ υπό την ηγεσία του Σ. Ρινγκ που απέτυχε να συμμετάσχει στην εξουδετέρωση του Ναγκούμο στις 4 Ιουνίου αποστέλλονται σε επίθεση στα τέσσερα παραπάνω πλοία χτυπώντας βαριά το Μικούμα που βυθίζεται και πλήττοντας σοβαρά, αν και χωρίς να τα βυθίσουν, τα Μογκάμι και Αράσιο. Οι Ιάπωνες αποβιβάζονται στη νησίδα Κίσκα, δυτικά του Μίντγουεϊ συλλαμβάνοντας μια άοπλη ομάδα 6 παρατηρητών.
Το Γιόρκταουν εξακολουθεί να επιπλέει και ο Φλέτσερ αποφασίζει να στείλει άγημα επάνω του με σκοπό τη διάσωση του πλοίου ενώ πλευρίζεται από το αντιτορπιλικό USS Hammann που το υποβοηθά με αντλίες και γεννήτριες. Η κατάσταση βελτιώνεται, η κλίση ελαττώνεται αλλά μέσα στα συντρίμμια που επιπλέουν και την αναταραχή που επικρατεί διαφεύγει της προσοχής όλων το ιαπωνικό υποβρύχιο Ι-168 που από καλή θέση εξαπολύει 4 τορπίλες. Οι δύο βρίσκουν το Γιόρκταουν και η τρίτη το USS Hammann το οποίο βυθίζεται γρήγορα μέσα σε εκρήξεις σκοτώνοντας και μέρος του πληρώματος που προσπαθεί να σώσει το αεροπλανοφόρο. Η κατάσταση θεωρείται απελπιστική και το Γιόρκταουν εγκαταλείπεται, αλλά παρ'όλα αυτά επιπλέει ακόμα.
7η Ιουνίου 1942
Οι άνδρες του στόλου που είχε επιτεθεί στις Αλεούτιες Νήσους αποβιβάζονται στη μικρή νήσο Άττου στην οποία εγκαθιστούν προχωρημένο παρατηρητήριο στα ανατολικά της ζώνης προστασίας τους έχοντας αποτύχει πάντως να εξουδετερώσουν το Ντατς Χάρμπορ το οποίο παραμένει υπό αμερικανική κυριαρχία.
Στις 07:01 το καταπονημένο Γιόρκταουν τελικά βυθίζεται
Στον απόηχο της Ναυμαχίας του Μίντγουεϊ
«''Άμα τελειώνει η μάχη ξεφυτρώνουν από παντού αναλύσεις για τα σχέδια και τη στρατηγική που οδήγησαν σε αυτήν. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη είναι ένας σωρός από γκάφες''».
«''Με βάση την κοινή λογική, οι Αμερικανοί βρίσκονταν σε απελπιστικά μειονεκτική κατάσταση. Δεν είχαν καν ένα θωρηκτό όταν ο εχθρός είχε 11, είχαν 8 καταδρομικά όταν ο εχθρός είχε 23, είχαν 3 αεροπλανοφόρα, όταν συνολικά ο εχθρός είχε 8. Οι παράκτιες πυροβολαρχίες τους απαρτίζονταν από κανόνια του... περασμένου αιώνα. Ο εχθρός τους ήταν έξοχος, νικηφόρος και πολύ έμπειρος... οι Αμερικανοί υπέστησαν συντριπτικές απώλειες... δεν είχαν το δικαίωμα να νικήσουν. Κι όμως το έκαναν, αλλάζοντας έτσι την πορεία του πολέμου''».
Ακολούθησαν ωστόσο μερικά δυσάρεστα γεγονότα: Όταν ο Νίμιτς πρότεινε τον Ρότσφορντ για παρασημοφόρηση η Ουάσινγκτον το αρνήθηκε κατηγορηματικά, αποδίδοντας στους δικούς της αξιωματικούς τη δόξα της επιτυχίας στον τομέα των πληροφοριών! Στη συνέχεια ο Ρότσφορντ απογοητευμένος ζήτησε τη μετάθεσή του σε μάχιμη μονάδα εγκαταλείποντας τον τομέα των πληροφοριών και αντ' αυτού του δόθηκε δυσμενής μετάθεση, η θέση ενός υποδιοικητού δεξαμενής επισκευών πλοίων χωρίς καμία προαγωγή ως το τέλος του πολέμου! Την αδικία αυτή ανέτρεψε εν μέρει η μεταθανάτιος απονομή του Μεταλλίου Εθνικής Αμύνης (National Defense Service Medal) από τον πρόεδρο Ρήγκαν, το έτος 1986, 10 χρόνια μετά τον θάνατο του Ρότσφορντ.
Ο Υποναύαρχος Σπρούανς είδε το άστρο του να ανατέλλει και προβιβάστηκε σε διοικητή επιχειρήσεων του Νίμιτς αλλά προηγουμένως είχε διαπιστώσει ότι στο ημερολόγιο του Χόρνετ είχαν παραποιηθεί γεγονότα με τα οποία ο κυβερνήτης του υποναύαρχος Μαρκ Μίτσερ προσπάθησε να καλύψει την αποτυχία των σμηνών του να συμμετάσχουν στην επίθεση της 4ης Ιουνίου. Έκτοτε η έχθρα των Σπρούανς και Μίτσερ θα καταντήσει παροιμιώδης αλλά τον Μίτσερ υποστήριξε ο ναύαρχος Χάλσεϋ και το Πεντάγωνο οπότε οι Σπρούανς και Χάλσεϋ αποβαίνουν αιώνιοι αντίπαλοι ως το τέλος του πολέμου όπου ο Χάλσεϋ έκανε τα πάντα ώστε ο Σπρούανς να μην προβιβαστεί ποτέ σε Ναύαρχο 5 αστέρων, φυσικά με τη συναίνεση του Πενταγώνου.
Στην ιαπωνική πλευρά η αποτυχία στο Μίντγουεϊ κρατήθηκε για καιρό μυστική από τον Γιαμαμότο μέχρι που έφτασε η στιγμή εκείνος ο ίδιος να ζητήσει τη συγγνώμη του αυτοκράτορα. Κι ενώ αργότερα το άλλο μεγάλο αμερικανικό αεροπλανοφόρο, το Σαρατόγκα, υπό τον Φλέτσερ, έπεσε θύμα τορπιλισμού με αποτέλεσμα ο Νίμιτς να μείνει με μόνο 2 αεροπλανοφόρα στον Ειρηνικό απέναντι στα 4 των Ιαπώνων, εντούτοις το ιαπωνικό επιτελείο έδειξε πολύ λιγότερο ενθουσιώδες να επιδιώξει νέο οριστικό χτύπημα εκμηδενισμού του αμερικανικού στόλου. Έκτοτε η επιφυλακτικότητα του ιαπωνικού στόλου παρέμεινε το μόνιμο ελάττωμά του το οποίο στην επόμενη αναμέτρηση που θα ακολουθήσει μετά από 5 μήνες τον ίδιο χρόνο και παρόλο που χάθηκε τότε και το Χόρνετ, αφήνοντας μόνο του το Έντερπραϊζ, οι Ιάπωνες δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευθούν την περίσταση. Για τους Ιάπωνες τουλάχιστον, το Μίντγουεϊ αποτέλεσε την αρχή του τέλους της κυριαρχίας τους στον Ειρηνικό.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στον Ειρηνικό Ωκεανό Κατηγορία:Ναυμαχίες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ναυμαχίες των Ηνωμένων Πολιτειών
1000 Forms of Fear
Το "1000 Forms of Fear" είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ από την αυστραλιανή τραγουδίστρια-τραγουδοποιό Σία Φέρλερ. Κυκλοφόρησε στις 4 Ιουλίου 2014. Το "Chandelier" κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2014 ως το πρώτο single του άλμπουμ. Στις 2 Ιουνίου του 2014, το "Eye of the Needle" έγινε διαθέσιμο για κατέβασμα σε όσους προ-παράγγελναν το άλμπουμ στο iTunes Store.
Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές με πολλούς κριτικούς να επαινούν την σκοτεινή διάθεση του άλμπουμ, την παραγωγή, τους στίχους και τα φωνητικά της Σία. Είναι το πρώτο νούμερο ένα άλμπουμ της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο ένα στον Καναδά και την Αυστραλία και στον αριθμό 4 στη Νέα Ζηλανδία. Το "1000 Forms of Fear" παρήχθη από τον μακρόχρονο συνεργάτη της Σία, Greg Kurstin με τον Diplo να είναι συμπαραγωγός στο "Elastic Heart", τον Jesse Shatkin στο "Chandelier" και τον Christopher Braide στο "Big Girls Cry".
Αεροδρόμιο Αργολίδας
Το Αεροδρόμιο Αργολίδας είναι χωριό στον νομό Αργολίδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 111 κατοίκους.
1000 Forms of Fear
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Αεροδρόμιο Αργολίδας
Γενικά στοιχεία
Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νομού, σε υψόμετρο 64 μέτρων, περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης του Άργους, κοντά στον ποταμό Ίναχο. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Κουτσοποδίου της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του Δήμου Άργους - Μυκηνών. Αναφέρεται ως νέος οικισμός και στο παρελθόν αποτέλεσε μέρος του καποδιστριακού δήμου Κουτσοποδίου.
Στην περιοχή αυτή βρίσκεται το αεροδρόμιο του Άργους, ένας χωμάτινος αεροδιάδρομος μήκους 1000 μέτρων, ό οποίος στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί από τις ένοπλες δυνάμεις.
Περιλαμβάνει νηπιαγωγείο και κοιμητήριο, με την εκκλησία του αφιερωμένη στον Άγιο Προκόπιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Drum and bass
Η ντραμ εντ μπέις (αγγλικά: drum and bass· γνωστή και ως drum 'n' bass, drum & bass ή, συντομογραφημένα, D&Β, DnB και D'n'B) είναι είδος ηλεκτρονικής μουσικής που αναδείχτηκε στη Βρετανία από τη ρέιβ σκηνή στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η μουσική drum and bass στο σύνολό της χαρακτηρίζεται από γρήγορους ρυθμικούς χτύπους (κατ’ εξοχήν 160-180 χτύπους ανά λεπτό), με ισχυρά μπάσα και υπο-μπάσα. Αποτελεί τον άμεσο διάδοχο της jungle μουσικής, με την οποία θεωρούνται κατ' άλλους απλώς συγγενή και κατ' άλλους συνώνυμα είδη.
Ο ήχος της drum and bass, εξαιτίας του ευρέος φάσματος συχνοτήτων που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του, απαιτεί ιδιαίτερα ισχυρό ηχοσύστημα για την πλήρη αναπαραγωγή του. Το μπάσο μαζί με τα ντραμς αποτελούν τα κυριότερα στοιχεία του είδους. Κατά την παραγωγή drum and bass κομματιών, η δομή τους διαμορφώνεται έτσι από τους καλλιτέχνες, ώστε η μουσική να επικεντρώνεται κατά πολύ περισσότερο σε αυτά τα δύο μουσικά στοιχεία σε σύγκριση με άλλα ηλεκτρονικά χορευτικά είδη μουσικής.
Η περίοδος της breakbeat hardcore
Η ιστορική ρίζα της drum and bass (ακόμα γνωστής μόνο ως jungle) εντοπίζεται στη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990, όταν στη ρέιβ σκηνή έχει πλέον πλήρως ωριμάσει ο ήχος της breakbeat hardcore, ως παράγωγο της acid house και της techno. Η hardcore ήταν η απάντηση της νέας γενιάς στη rave μουσική των 1980s που ήταν προσκολλημένη σε εύπεπτες, συμβατικές μελωδίες: έστρεψε την προσοχή της στο μπάσο και τα συγκεκομμένα breakbeats, υιοθετώντας ένα πολύ υψηλότερο tempo σε σύγκριση με εκείνο της καθιερωμένης house και techno μουσικής. Ήδη τα πρώτα σημάδια μεταβολής διακρίνονται το 1990 με τα proto-jungle κομμάτια των Shut Up and Dance (PJ και Smiley) να χρησιμοποιούν breakbeats και hip hop κομμάτια ανεβασμένα σε tempo, ωσάν σημερινή jungle σε αργή ταχύτητα. Σύντομα το «αιρετικό» αυτό μουσικό ρεύμα αποστασιοποιήθηκε από την υπόλοιπη σκηνή, αναζητώντας ένα σκληρότερο, ταχύτερο και πιο επιθετικό ήχο, με αποτέλεσμα πολλοί παραγωγοί να οδηγηθούν σε μουσικούς πειραματισμούς: στα τέλη του 1991, με επιρροές από τη hip hop, εμφανίζονται οι πρώτες απόπειρες εισαγωγής πολυρυθμικών στοιχείων στη μουσική, υιοθετώντας πολύπλοκα breaks που, αν και εξακολουθούσαν να είναι σε ρυθμό 4/4, ήταν τελείως ασύμβατα με το καθιερωμένο μοτίβο four-on-the-floor της house και της techno. Επρόκειτο για μια αλλαγή εντελώς ριζοσπαστική που ουσιαστικά διχοτόμησε τη ρέιβ σκηνή σε δύο κατηγορίες: τη house και την techno σκηνή από τη μία (μην ακολουθώντας τη νέα τάση των breakbeats), και την breakbeat hardcore από την άλλη.
Μέχρι τα μέσα του 1992, η "jungle techno" είχε ήδη αντικαταστήσει στο λεξιλόγιο των ravers τον όρο «hardcore» ως ένδειξη της μεταστροφής της μουσικής στα breakbeats, αλλά και λόγω της ολοένα αυξανόμενης επιρροής της μουσικής από την raggamuffin, συνδυάζοντας breaks με μπασογραμμές της reggae. Ακριβώς αυτά τα στοιχεία προσέλκυσαν μαζικά την έγχρωμη νεολαία της Βρετανίας, η οποία (αδυνατώντας να ενστερνιστεί την κουλτούρα της house και της techno, μιας σκηνής κυριαρχούμενης κατ' εξοχήν από τη λευκή νεολαία) αναζητούσε μεν έναν ήχο συγγενή με τη hip hop και τη ragga, αλλά ταυτόχρονα επιζητούσε μια βρετανική σκηνή αντάξια να ανταγωνιστεί την αμερικάνικη hip hop. Ως εκ τούτου, η jungle έχει χαρακτηριστεί ως «η πρώτη βρετανική μουσική των μαύρων» ή «ακριβέστερα, πολυπολιτισμική μουσική», καθώς και «η απάντηση της Βρετανίας στην αμερικάνικη hip hop» ή ακόμα και «το hip hop της Βρετανίας».
Η περίοδος της darkcore/darkside
Προς τα τέλη του 1992, η εγγενής αντιδραστικότητα της breakbeat hardcore μετουσιώθηκε εν πολλοίς σε μία δυστοπική αντίληψη της αστικής ζωής, αποκύημα κατά τον Simon Reynolds ενός λανθάνοντα νιχιλισμού που υποδαύλιζε την εκφυλισμένη κουλτούρα των ναρκωτικών της ρέιβ σκηνής. Τόσο θεματικά (χρησιμοποιώντας συχνά samples από ταινίες τρόμου) όσο και ηχητικά (απορρίπτοντας παντελώς τις εύπεπτες μελωδίες και προάγοντας αλλόκοτα ηχοτοπία), γεννιέται σύντομα ένα νέο στιλ, η λεγόμενη darkcore ή darkside. Η απότομη αυτή αλλαγή συνίστατο αφενός στην ανάγκη αντιπαράθεσης της σκηνής προς τη δημοφιλή εμπορική μουσική, και αφετέρου στην προσπάθεια συσπείρωσης ενός «γνήσιου» κοινού, πρόθυμου να ακολουθήσει τη σκηνή προς αυτή την κατεύθυνση. Στον αντίποδα, το 1993, μερίδα του κοινού (κυρίως λευκοί έφηβοι) επέμεινε στις εύπεπτες μελωδίες και, νοσταλγώντας την ευφορία του 1991, δημιούργησε ως αντίδραση τη δική της ξεχωριστή σκηνή, εκείνη της happy hardcore, ή αλλιώς, 4 beat, η οποία αρχικά διατήρησε τα breakbeats, συνδυάζοντάς τα με το καθιερωμένο four-on-the-floor μοτίβο, ωστόσο μέχρι το 1996 τα απέβαλε και συγχωνεύτηκε με την techno. Έτσι, η breakbeat hardcore διασπάστηκε ουσιαστικά από τη μία στη σκηνή της happy hardcore, επηρεασμένη από τη house και την techno, και από την άλλη στη σκηνή της darkcore/jungle techno, άμεσο προκάτοχο της jungle, υιοθετώντας στοιχεία κυρίως της hip hop και της reggae και επικεντρώνοντας την προσοχή της στο μπάσο.
Η περίοδος της ragga jungle και της intelligent drum and bass
Μέχρι το φθινόπωρο του 1993, αποβάλλοντας την πεσιμιστική τους αύρα, οι πρωτοπόροι της darkcore είχαν αρχίσει να βαδίζουν προς άλλα μουσικά μονοπάτια: πρώτα ο ξεφαντωτικός ήχος της ragga jungle και στη συνέχεια η ατμοσφαιρική μουσική της drum and bass.
Η περίοδος της ragga jungle
Στο προηγούμενο διάστημα, όσο η hardcore βρισκόταν σε διαδικασία αναζήτησης του μουσικού της προσανατολισμού και εν μέσω έντονης κοινωνικής αντιπαράθεσης, ο τύπος αντιμετώπιζε μάλλον απαξιωτικά τη μουσική της, στρέφοντας το ενδιαφέρον του στην ήδη καταξιωμένη ηλεκτρονική μουσική, την οποία αντιπροσώπευαν τότε οι ταυτόχρονα αναδυόμενες progressive house και intelligent techno. Η κυκλοφορία της μουσικής βασιζόταν αποκλειστικά σε ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες και πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το καλοκαίρι του 1994 αυτό έμελλε να αλλάξει: η jungle απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα όταν ο τύπος, η βρετανική μουσική βιομηχανία και οι νόμιμοι ραδιοφωνικοί σταθμοί ηλεκτρονικής μουσικής (όπως το Kiss FM) προώθησαν το hit 'Incredible' του σταρ της ragga MC General Levy με παραγωγό τον M Beat, φτάνοντας μέχρι και το νούμερο 8 στα τσαρτς, καθώς και, λίγους μήνες αργότερα, το εξίσου πετυχημένο 'Original Nuttah' των Shy FX και UK Apache. Η ξαφνική επιτυχία οφειλόταν στο αίσθημα κορεσμού που δημιουργήθηκε στο κοινό από τον «σκοτεινό» ήχο της hardcore· έτσι η συνακόλουθη ανάγκη του κοινού να ξεσπάσει βρήκε έρεισμα στο φρενήρη συνδυασμό της ragga με την jungle, ενός είδους που δίνει έμφαση στα φωνητικά των MC και στα reggae samples παρά στον ορχηστρικό τομέα. Ωστόσο, στα μάτια πολλών μελών της σκηνής, η εικόνα που έδωσε ο τύπος στο φαινόμενο της jungle στόχευσε στο θυμικό της βρετανικής κοινής γνώμης, εντείνοντας την πιο εμφανή και έξαλλη πλευρά του κοινού που συνδεόταν με τη ragga και την επαναστατικότητα της έγχρωμης νεολαίας, προάγοντας ρατσιστικά στερεότυπα και αγνοώντας το πολυπολιτισμικό υπόβαθρο της σκηνής. Κατηγορίες υπήρξαν επίσης πως ο κίτρινος τύπος έφτασε στο σημείο να προσάπτει στη σκηνή εγκληματικά στοιχεία που στηρίζονταν σε αναπόδεικτες φήμες.
Πάντως το ότι σημειώθηκε αύξηση της βίας και των ναρκωτικών στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης όπου παιζόταν jungle δεν είναι αναληθές. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στους εξής παράγοντες: πρώτον, την εποχή αυτή το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται σε μια περίοδο οικονομικής και πολιτικής ατασθαλίας (μετα-Θάτσερ εποχή) με την ανεργία και το αποδομημένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας να έχει άμεσο αντίκτυπο στη μικροαστή νεολαία· δεύτερον, μετά τα γεγονότα του Castlemorton Common Festival, το 1994 θεσπίστηκε από το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου ο Νόμος περί Ποινικής Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης που προέβλεπε ιδιαίτερα αυστηρά μέτρα, και ιδίως τη δυνατότητα των αστυνομικών οργάνων να παρεμποδίζουν τη διεξαγωγή των ρέιβς σε εξωτερικούς χώρους, στρέφοντας ως εκ τούτου σημαντική μερίδα του κόσμου προς τους εσωτερικούς χώρους· τρίτον, η διαρκής μετατόπιση του ύφους της μουσικής προς το «σκοτεινό» αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για την κοινωνικά ανταγωνιστική κουλτούρα της dancehall που χαρακτήριζε το κυρίαρχο στη σκηνή ragga κοινό —το στοιχείο αυτό είχε δημιουργήσει από πριν αμηχανία στους λευκούς που είδαν τα κλαμπ να κατακλύζονται από την έγχρωμη νεολαία· τέταρτον, η απουσία της αστυνομίας και η έλλειψη μέτρων ασφαλείας άφηνε το πεδίο ελεύθερο στις συμμορίες και στους εμπόρους ναρκωτικών που αναζητούσαν εύκολα θύματα. Πολύς κόσμος (ιδιαίτερα γυναίκες) απομακρύνθηκε από τη σκηνή ως συνέπεια των παραπάνω.
Συνολικά, η κυριαρχία της ragga στην jungle (εξού και η ονομασία ragga jungle που αποδόθηκε σε αυτό το στιλ) βοήθησε μεν στη διεύρυνση του κοινού και στη δημοσιότητα της σκηνής, από την άλλη όμως προκάλεσε δυσφορία σε εκείνους που επιθυμούσαν άλλη αισθητική στη μουσική τους. Για παράδειγμα, ο Rob Playford θεωρούσε ότι η δημοσιότητα της ragga jungle οφειλόταν στη μετατόπιση της προσοχής από τον παραγωγό προς τον φρόντμαν (δηλαδή τον MC), καθιστώντας τη μουσική όμοια με κάθε άλλο είδος εμπορικής μουσικής, μη σεβομένη τις πραγματικές της ρίζες (δηλαδή στη house και την techno, όπου το επίκεντρο ήταν πάντοτε το beat). Η εκ των έσω αντίδραση έγινε πιο έντονη όταν ο General Levy, ένας MC που προερχόταν από διαφορετική μουσική σκηνή, μετά την επιτυχία του 'Incredible' δήλωσε σε συνέντευξη του μουσικού περιοδικού The Face ότι αυτός «τρέχει την jungle». Αυτό είχε ως συνέπεια την αγανάκτηση πολλών μελών της σκηνής, θεωρώντας ότι η στάση του Levy ήταν προσβλητική και υποτιμητική προς τους παλαιότερους. Συστάθηκε μάλιστα προς το τέλος του 1994 μια προσωρινή επιτροπή μεταξύ των πιο καταξιωμένων καλλιτεχνών και προωθητών, σε μια προσπάθεια επαναφοράς της σκηνής στις ρίζες της. Αποφασίστηκε, έτσι, ο πλήρης αποκλεισμός του 'Incredible' και άλλων ragga jungle κομματιών από τις μουσικές επιλογές των DJs, καθώς και το μποϊκοτάζ κατά οποιωνδήποτε εξακολουθούσαν να στηρίζουν τον Levy. Σύντομα επακολούθησε μια επιστολή απολογίας του Levy στο The Face, υποστηρίζοντας ότι ο δημοσιογράφος παρερμήνευσε τα λεγόμενά του.
Η περίοδος της intelligent drum and bass
Σύντομα, αρκετοί παραγωγοί θέλησαν να εξελίξουν τον ήχο της ambient jungle χρησιμοποιώντας αληθινά όργανα (όπως για παράδειγμα σαξόφωνα), επιζητώντας καλλιτεχνική αναγνώριση της μουσικής τους. Έτσι, πράγματι, σε αυτό το χρονικό σημείο η jungle αποκτά αναγνωρισιμότητα στο μουσικό κόσμο, προωθείται η μελωδική της πλευρά και παύει να θεωρείται τμήμα της υποκόσμιας (underground) μουσικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1996 τα δημοφιλέστερα τζαζ περιοδικά στη Γερμανία, Jazzthetik και Jazzthing άρχισαν να προβάλλουν τακτικά drum and bass δίσκους.
Το είδος αυτό εξερεύνησαν επίσης οι Goldie, Omni Trio, Foul Play και 4 Hero, ωστόσο η συγκυρία το έφερε να αποτελέσει σημαία ενός μουσικού ελιτισμού: η εμφανής αντίθεση της ambient jungle με τη ragga jungle (ειδικά μετά το «φιλτράρισμα» του κοινού στην πρώτη) έγινε η αφορμή για πολλούς να εισαγάγουν όρους παραγκωνισμού, όπως το επίθετο «intelligent» και για ένα χρονικό διάστημα το όνομα «drum and bass». Συγκεκριμένα, ο όρος «intelligent», όπως στην περίπτωση της IDM με αντίστοιχη κριτική του ονόματός της, κατηγορήθηκε από τους βετεράνους της jungle ότι έκανε διαχωρισμό μεταξύ δήθεν έξυπνης και ηλίθιας εκδοχής της μουσικής,  ενώ λίγο αργότερα αποκήρυξε τον όρο και ο ίδιος ο LTJ Bukem. Κατά τον Simon Reynolds, ο όρος «intelligent» υποδήλωνε κατ' ουσίαν την εισαγωγή λιγότερο χορευτικών και περισσότερο ατμοσφαιρικών στοιχείων που ωθούσαν στον καθιστικό στοχασμό παρά τον έξαλλο σωματικό χορό του ακροατή, χωρίς απαραίτητα να αποτελούν πιο «έξυπνες» συνθέσεις σε σχέση με τη ragga jungle. Από την άλλη, ο τύπος, τα μίντια και η μουσική βιομηχανία χρησιμοποίησαν το όνομα «drum and bass» επίσης ως διαχωριστικό όρο από την jungle, προκειμένου να προωθήσουν μουσική που έκριναν εμπορική και επομένως προσοδοφόρα. Τελικά, ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκαν οι δύο όροι υποδήλωνε τη λανθάνουσα φυλετική αντιπαράθεση της βρετανικής κοινωνίας: η jungle, στιγματισμένη από το αντικοινωνικό κοινό της περιθωριοποιήθηκε από τη βιομηχανία, ως η μουσική της εργατικής τάξης και των μαύρων, ενώ η drum and bass έμελλε να κυριαρχήσει ως η μουσική της μεσοαστικής λευκής τάξης.
Μουσικά χαρακτηριστικά
Η drum and bass θα μπορούσε να οριστεί κάποτε ως ένα απόλυτα ηλεκτρονικό είδος μουσικής, καθώς ο μόνος τρόπος που μπορούσε να εκτελεστεί ζωντανά ήταν το DJing, όμως ζωντανές συναυλίες του είδους πραγματοποιήθηκαν καθοδόν.
Τα ντραμς και τα μπάσα
Το είδος δίνει μεγάλη σημασία στο μπάσο (γνωστό ως “bass line”) το οποίο μπορεί να γίνει αισθητό μέσα από ισχυρά ηχοσυστήματα. Οι παραγωγοί, στην προσπάθειά τους να βρουν τον δικό τους χαρακτηριστικό ήχο, συνήθιζαν να εξερευνούν και να δοκιμάζουν διαφορετικά ηχοχρώματα όσον αφορά τα μπάσα που χρησιμοποιούσαν, ειδικά στην techstep, που ήταν κατ’ εξοχήν ένα είδος που προέκυψε από πειραματισμούς. Κατά την εξέλιξη του είδους, αρκετοί τύποι μπάσων άρχισαν να αποκτούν ιδιαίτερη φήμη, όπως για παράδειγμα το “Reese", το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και στις μέρες μας. Τα μπάσα των παραγωγών προέρχονταν κατά κύριο λόγο από samples ή synthesizers. Τα μουσικά όργανα μπάσα, είτε αυτά ήταν ακουστικά, ηλεκτρικά ή κοντραμπάσα, χρησιμοποιούνταν από συγκροτήματα όπως τους Shapeshifter, Squarepusher, Roni Size και STS9.
Ωστόσο οι παραγωγοί δεν περιορίζονταν στη χρήση ενός μόνο break, αλλά αντίθετα συνήθιζαν να πειραματίζονται με δύο ή και τρία samples, συγχέοντάς τα, κυρίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το “Your Sound” του J Majik.
Ρυθμός
Η drum and bass κυμαίνεται στους 160-180 χτύπους ανά λεπτό, σε αντίθεση με άλλα breakbeat-βασιζόμενα στυλ χορευτικής μουσικής, όπως το nu school breaks, το οποίο διατηρεί τους 130-140 χτύπους ανά λεπτό. Κατά την εξέλιξη της drum and bass έχει παρατηρηθεί μια γενικότερη τάση για επιτάχυνση του ρυθμού. Στα πρώτα βήματα του είδους, η drum and bass κυμαινόταν στους 130 χτύπους ανά λεπτό γύρω στο 1990-1991, αργότερα το 1993 επιταχύνεται στους 155-165 χτύπους ανά λεπτό, ενώ από το 1996 έως και σήμερα διατηρείται στους 170-180 χτύπους ανά λεπτό.
Επιρροές
Στα αρχικά στάδια διαμόρφωσης του ήχου της jungle και της drum and bass πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε η τζαμαϊκανής καταγωγής dub και reggae, χάρη στους King Rubby, Peter Tosh, Sly & Robbie, Bill Laswell, Lee Perry, Mad Professor, Roots Radics, Bob Marley και Buju Banton. Η επιρροή αυτή είναι εν μέρει αισθητή και σήμερα, καθώς σε πολλά κομμάτια περιλαμβάνονται ragga στίχοι.
Ως ένα μουσικό είδος το οποίο βασίστηκε στη funk και σε συγκεκομμένα rock and roll ντραμς μοτίβα, ο James Brown, Al Green, Marvin Gaye, Εlla Fitzgerald, Gladys Knight & The Pips, Billie Holiday, Aretha Franklin, Otis Redding, The Supremes, The Commodores, Jerry Lee Lewis ή ακόμα και ο Michael Jackson είναι όλοι funk επιρροές στη μουσική. Ο πρωτοπόρος της jazz Miles Davis έχει αναφερθεί ως πιθανή επιρροή. Καλλιτέχνες της blues, όπως ο Lead Belly, Robert Johnson, Charlie Patton, Muddy Waters και B.B King έχουν επίσης επισημανθεί από παραγωγούς ως πηγές έμπνευσης. Παρ’ όλα αυτά, μία από τις πιο σημαντικές, αν όχι η σημαντικότερη επιρροή στο είδος αποτέλεσε το “Amen Brother” από τους The Winstons, το οποίο περιέχει ένα ντραμ σολο που έκτοτε έγινε γνωστό ως το Amen break. To Amen break, αφού χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα στη hip hop, έμελλε να γίνει το μοντέλο για τους ρυθμούς που χρησιμοποιήθηκαν στην drum and bass.
Επιπρόσθετα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Kevin Saunderson έκδωσε το Reese/The Reese Project, μια σειρά από μινιμαλιστικούς techno ήχους με ισχυρά μπάσα, οι οποίοι αποτέλεσαν τεράστια επιρροή στην drum and bass. Ένα από τα δημοφιλέστερα κομμάτια του (Reese – “Just Want Another Chance”, Incognito Records, 1988) χρησιμοποιήθηκε ως sample (το οποίο στη συνέχεια έγινε γνωστό ως το μπάσο "Reese") σε αναρίθμητες drum and bass παραγωγές. Ένας άλλος σημαντικός καλλιτέχνης είναι ο Carl Craig, του οποίου το jazz ντραμς μοτίβο στο κομμάτι του “Bug in the Bassbin” επηρέασε επίσης τον επερχόμενο ήχο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η εκτεταμένη χρήση breakbeat στη hip hop επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την breakbeat hardcore και αργότερα την jungle και την drum and bass. Η drum and bass έχει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με τη hip hop, αν και περιορίζεται στη χρήση στίχων με τη μορφή sample.
Γενικότερα η drum and bass έχει επηρεαστεί από άλλα μουσικά είδη, αν και τυχόν επιρροές που δεν προέρχονται από την ηλεκτρονική χορευτική μουσική σκηνή άρχισαν να περιορίζονται κατά τη μεταβατική περίοδο της jungle σε drum and bass. Καλλιτέχνες, προερχόμενοι από διάφορες μουσικές σκηνές, επηρεάστηκαν από ποικίλα είδη μουσικής και γι’ αυτόν τον λόγο αναπτύχθηκαν εντελώς διαφορετικά στυλ στην drum and bass. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ακόμα οι διαφορετικές ερμηνείες των παραγωγών για το είδος. Για παράδειγμα, ο DJ των Pendulum El Hornet προέρχεται από την punk σκηνή, και δήλωσε ότι η drum and bass για αυτόν είναι η ηλεκτρονική εκδοχή της punk rock. Αντίθετα, ο συνεργάτης του MC Verse και άλλοι καλλιτέχνες που έχουν ρίζες στη hip hop βλέπουν την drum and bass με μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία.
Άλλα είδη που επηρεάστηκαν από την drum and bass
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, δύο παρόμοια και αλληλοεπηρεαζόμενα στυλ ηλεκτρονικής μουσικής, η breakcore και η digital hardcore γεννιόνταν έχοντας ρίζες κυρίως στην jungle. Στη συνέχεια, παρακλάδι της breakcore αποτέλεσε η raggacore, η οποία, όντας επηρεασμένη από την ragga jungle, χαρακτηριζόταν από ragga στίχους και φιλικούς dancehall ρυθμούς. Ακόμη, η drum and bass υπήρξε άμεση επιρροή για την darkcore, η οποία μάλιστα θεωρείται η πρόγονος της darkstep. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι παραγωγοί διασταύρωναν όλα αυτά τα στυλ και κατέληγαν σε ήχους με ρευστά όρια.
Η drum and bass είχε επίσης έμμεσες επιρροές σε πολλά άλλα μουσικά είδη, όπως στη hip hop, big beat, dubstep, house, trip hop, ambient, techno, rock και pop, με καλλιτέχνες όπως ο Bill Laswell, Incubus, Pitchshifter, Linkin Park, The Roots, Talvin Singh, MIDIval Punditz, Missy Elliott, The Freestylers, Nine Inch Nails και David Bowie (εκ των οποίων οι δύο τελευταίοι έχουν χρησιμοποιήσει στοιχεία από το "Timeless" του Goldie) και άλλους που έχουν αναφέρει στο παρελθόν το είδος ως πηγή έμπνευσης. Τέλος, παρόμοια στοιχεία παρουσιάζει και το ghettotech των ΗΠΑ.
Ο ρόλος των MCs
Οι MCs (αρχικά του Master of Ceremonies) ενσωματώθηκαν στην κουλτούρα του είδους στα μέσα της δεκαετίας του 1990, καθώς το κοινό ήταν βαθύτατα επηρεασμένο από τη reggae και τη ragga hip hop σκηνή. Αν και σήμερα -σε σύγκριση με τότε- η παρουσία τους στα κλαμπ έχει περιοριστεί κατά πολύ, αποτελούν ακόμα αναπόσπαστο κομμάτι της σκηνής, ειδικά στην Αγγλία. Οι MCs τείνουν να μην αποκτούν τόσο μεγάλη φήμη όσο οι DJs, ενώ τελευταία αρκετά κλαμπ δεν δέχονται καθόλου την παρουσία τους. Ωστόσο, σήμερα υπάρχουν μερικοί αρκετά γνωστοί (στα πλαίσια της drum and bass σκηνής) MCs, όπως ο Stevie Hyper D, MC GQ, Dynamite MC, MC Fats, MC Conrad, Shabba D, Skibadee, Bassman, MC Stamina, MC Fun, Evil B, Trigga, Harry Shotta, Fatman D και MC Infinity.
Ρόλος των MCs σε ζωντανές συναυλίες είναι να προσφέρουν με τον ρυθμό και τους στίχους τους όσο περισσότερο δυνατόν ενέργεια στη μουσική, ώστε το κοινό να χορεύει αδιάκοπα. Φωνάζουν στο κοινό και αλληλεπιδρούν διαρκώς με αυτό, ενώ ζητάνε συχνά την αναπαραγωγή του κομματιού που παίζει εκείνη τη στιγμή (γνωστό ως reload ή rewind). Επιπλέον, οι παλιότεροι MCs, δηλαδή εκείνοι που πρόλαβαν την επιρροή της ragga hip hop στην drum and bass, συχνά τραγουδάνε κλασσικούς reggae στίχους. Γενικότερα, κάθε MC αποκτάει το δικό του στυλ και μαθαίνει να ραπάρει σε ένα συγκεκριμένο στυλ της drum and bass, γι’ αυτό και διαφορετικοί MCs καλούνται σε διαφορετικά κλαμπ. Για παράδειγμα, ο MC Coppa συνεργάζεται με παραγωγούς neurofunk, ενώ ο MC Eksman είναι γνωστός στην jump up σκηνή.
Όμως η συνεισφορά τους στη σκηνή δεν σταματάει εκεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που MCs καλούνται από καλλιτέχνες για να συνεργαστούν και να παράγουν ή να εκδώσουν από κοινού ένα κομμάτι. Επίσης, πολλοί MCs (όπως και DJs) καλούνται ως φιλοξενούμενοι ή κάνουν εμφανίσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς για να κάνουν το έργο τους ζωντανά. Τέτοιοι σταθμοί είναι το Rough Tempo και το Kool London.
Ζωντανές συναυλίες drum and bass
Πολλοί μουσικοί έχουν προσαρμόσει την drum and bass έτσι, ώστε να είναι δυνατή η ζωντανή εκτέλεσή της με όργανα όπως τα ντραμς, συνθεσάιζερ, πικάπ, μπάσο και κιθάρες. Για να επιτεύξουν τη ζωντανή αναπαραγωγή των samples, χρησιμοποιούν σε αρκετές συναυλίες samplers, ενώ συχνή είναι και η παρουσία των MCs. Καλλιτέχνες που είναι γνωστοί για τις ζωντανές συναυλίες τους περιλαμβάνουν τους Pendulum, Modestep, La Phaze, Netsky, Chase & Status, London Elektricity, DJ Fresh, Roni Size, Salmonella Dub και Shapeshifter.
Υποκατηγορίες
Στα πλαίσια της κοινότητας της drum and bass μικρότερες σκηνές έχουν σχηματιστεί και το είδος στο σύνολό της έχει χωριστεί σε συγκεκριμένα υποείδη. Ειδικότερα:
Βιβλιογραφία
Επιστημονικά δημοσιεύματα
Έντυπα μουσικά περιοδικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Léon: The Professional
Το Léon: The Professional (Léon), με τίτλο Leon στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία (και αρχικά με τίτλο The Professional στις ΗΠΑ), είναι μια γαλλική ταινία δράσης αγγλικής γλώσσας του 1994   γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Λυκ Μπεσσόν. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Ρενό, Γκάρι Όλντμαν και Νάταλι Πόρτμαν (στο ντεμπούτο της στην ταινία). Η πλοκή ακολουθεί τον Λεόνε (Ρενό), έναν επαγγελματία δολοφόνο, ο οποίος παίρνει απρόθυμα την 12χρονη Ματίλντα (Πόρτμαν), αφού η οικογένειά της δολοφονήθηκε από εναν διεφθαρμένο πράκτορα της Οργανισμός για την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών Νόρμαν Στάνσϊλντ (Όλντμαν). Ο Λεόν και η Ματίλντα σχηματίζουν μια ασυνήθιστη σχέση, καθώς γίνεται ο μέντορας της και μαθαίνει πως να εκτελεί κόσμο.
Πλοκή
Ο Λεόνε είναι δολοφόνος (ή "καθαριστής", όπως αναφέρεται στον εαυτό του) που ζει μια μοναχική ζωή στη Μικρή Ιταλία της Νέας Υόρκης. Το έργο του προέρχεται από ένα μαφιόζιο που ονομάζεται "Old Tony".
Μια μέρα, ο Λεόνε συναντά τη Ματίλντα Λάντο, ένα μοναχικό 12χρονο κορίτσι. Η Ματίλντα ζει με την δυσλειτουργική οικογένεια της σε ένα διαμέρισμα κάτω από την αίθουσα και έχει σταματήσει να παρακολουθεί τα μαθήματα στο σχολείο της για τα προβληματικά κορίτσια. Ο καταχρηστικός πατέρας της Ματίλντα προσελκύει την οργή των διεφθαρμένων πρακτόρων της DEA, οι οποίοι τον πληρώνουν για να κρύβουν κοκαΐνη στο διαμέρισμά του. Αφού ανακαλύψουν ότι κλέβει την κοκαΐνη, οι πράκτορες της DEA εισβάλλουν στο κτίριο, με επικεφαλής τον έντονα ντυμένο ναρκομανή Νόρμαν Στάνσϊλντ. Κατά τη διάρκεια της επιδρομής, ο Στάνσφιλντ γρήγορα ξεδιπλώνεται και δολοφονεί όλη την οικογένεια της Ματίλντα ενώ εκείνη έχει βγει για ψώνια. Όταν επιστρέφει η Ματίλντα, συνειδητοποιεί τι συνέβη ακριβώς για να συνεχίσει κάτω από την αίθουσα στο διαμέρισμα του Λεόνε, αυτος διστάζει αλλα στο τελος της ανοιγει.
Η Ματίλντα ανακαλύπτει γρήγορα ότι ο Λεόνε είναι δολοφονος. Τον ικετεύει να την φροντίσει και να της διδάξει τις ικανότητές του, καθώς θέλει να εκδικηθεί τη δολοφονία του τετράχρονου αδερφού της. Αρχικά, ο Λεόνε είναι ανήσυχει από την παρουσία της και σκέφτεται να την δολοφονήσει, αλλά τελικά εκπαιδεύει τη Ματίλντα και της δείχνει πώς να χρησιμοποιεί διάφορα όπλα. Σε αντάλλαγμα, διευθύνει τα καθήκοντά του, καθαρίζει το διαμέρισμά του και του διδάσκει πώς να διαβάζει. Με τον καιρό, το ζεύγος σχηματίζει στενό δεσμό. Η Ματίλντα κοιτάζει προς τον Λεόνε και γρήγορα τον ξεδιπλώνει, λέγοντάς του συχνά ότι τον αγαπά, αλλά αυτος αρνείται να ανταποκριθεί.
Όταν ο Λεόνε κατευθύνεται για μια προφανή αποστολή, η Ματίλντα γεμίζει μια τσάντα με όπλα από τη συλλογή του Λεόνε και ξεκινά να σκοτώσει τον Στάνσϊλντ. Μπαινει στα γραφεία της DEA ως κορίτσι παράδοσης, μόνο για να τσακωθει απο τον Στάνσϊλντ σε ένα μπάνιο. ένας από τους άντρες του φτάνει και ανακοινώνει ότι ο Λεόνε είχε μόλις σκοτώσει τον Μάλκι, έναν από τους διεφθαρμένους πράκτορες της DEA, στην Chinatown εκείνο το πρωί. Ο Λεόνε, αφού ανακάλυψε το σχέδιό της σε ένα σημείωμα που του άφησε, διασώζει τη Μαθίλντα, σκοτώνοντας δύο ακόμη άντρες του Στάνσφιλντ στη διαδικασία. Ένας εξοργισμένος Στάνσφιλντ αντιμετωπίζει τον Τόνι, ο οποίος ανακρίθηκε βίαια για να μαθει την τοποθεσία του Λεόνε.
Καθώς η Ματίλντα και ο Λεόνε αναρρώνουν από τη δοκιμασία, ο Λεόνε της λέει για το πώς έγινε καθαριστης. όταν ο Λεόνε ήταν νέος στην Ιταλία, ερωτεύτηκε ένα κορίτσι από μια πλούσια οικογένεια. Οι δύο έκαναν σχέδια να κλέφτουν, αλλά όταν ο πατέρας του κοριτσιού ανακάλυψε τη σχέση τους, τη σκότωσε από θυμό και διέφυγε από τη δικαιοσύνη. Ο Λεόνε σκότωσε τον πατέρα λόγω εκδίκησης και έφυγε στη Νέα Υόρκη, όπου συνάντησε τον Τόνι και εκπαιδεύτηκε για να γίνει καθαριστής.
Αργότερα, ενώ η Ματίλντα επιστρέφει στο σπίτι της από ψώνια, μια ομάδα του NYPD ESU που στάλθηκε από τον Στάνσφιλντ την αιχμαλωτίζει και προσπαθεί να διεισδύσει στο διαμέρισμα του Λεόνε. Ο Λεόνε αποφευγει την ενέδρα στην ομάδα της ESU και σώζει τη Ματίλντα. Ο Λεόνε δημιουργεί μια γρήγορη απόδραση για τη Ματίλντα συντρίβοντας μια τρύπα σε έναν άξονα αέρα στον τοιχο, της λέει να τον συναντήσει στο χώρο του Τόνι σε μια ώρα και της λέει ότι την αγαπά, λίγες στιγμές πριν η αστυνομία ανατινάξει το διαμέρισμα. Στο χάος που ακολουθεί, ο Λεόνε βγαίνει έξω από το κτίριο μεταμφιεσμένος ως τραυματισμένος αξιωματικός της ESU. πηγαίνει απαρατήρητος για τον Στάνσφιλντ, ο οποίος τον ακολουθεί και τον πυροβολεί στην πλάτη. Καθώς πεθαίνει, ο Λεόνε βάζει ένα αντικείμενο στα χέρια του Στάνσφιλντ που λέει ότι είναι «από τη Ματίλντα». Ο Στάνσφιλντ ανακαλύπτει ότι είναι μια χειροβομβίδα. Στη συνέχεια ανοίγει το γιλέκο του Λεόνε για να βρει ένα σύμπλεγμα ενεργών χειροβομβίδων, που πυροδοτούνται αμέσως, σκοτώνοντας τον Στάνσφιλντ.
Η Ματίλντα πηγαίνει στον Τόνι, όπως της είχε πει η Λεόνε να κάνει νωρίτερα. Η Ματίλντα προσπαθεί να πείσει τον Τόνι να την προσλάβει στη θέση του Λεόνε, αλλά ο Τόνι αρνείται κατηγορηματικά να προσλάβει ενα κοριτσι δώδεκα χρονών και λέει στη Ματίλντα ότι είχε λάβει εντολή από τον Λεόνε να της δώσει τα χρήματά της αν του συνέβαινε κάτι. Δίνει στην Ματίλντα 100$ από τα χρήματα του Λεόνε ως επίδομα και την στέλνει πίσω στο σχολείο, όπου η διευθύντρια την δεχεται αφού η Ματίλντα ειχε αποκαλύψει τι είχε συμβεί. Στη συνέχεια περπατά σε ένα χωράφι κοντά στο σχολείο για να φυτέψει το φυτό εσωτερικού χώρου του Λεόνε, καθώς είχε πει στον Λεόνε ότι θα έπρεπε να του "δώσει ρίζες".