cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σακίνα Αλίεβα
Η Σακίνα Αλίεβα (Sakina Aliyeva) ( Səkinə Abbas qızı Əliyeva, Алиева, Сакина Аббас кызы  15 Απριλίου 1925 - 2010) ήταν  πολιτικός του Αζερμπαϊτζάν. Από το 1951, υπηρέτησε με διάφορες αρμοδιότητες στην Περιφερειακή Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ναχιτσεβάν. Το 1963, εξελέγη Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν και υπηρέτησε υπό αυτήν την ιδιότητα μέχρι το 1990. Τον Ιανουάριο του ίδιου έτους, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Αλίεβα παρουσίασε τη δήλωση ότι το Ναχιτσεβάν αποχώρησε από την ΕΣΣΔ ως διαμαρτυρία για τις σοβιετικές ενέργειες κατά τη διάρκεια του « Μαύρου Ιανουαρίου ». Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, της απονεμήθηκε το Παράσημο της Οκτωβριανής Επανάστασης, το Παράσημο του Κόκκινου λαβάρου της Εργασίας και ένα τιμητικό Διάταγμα Αξίας από το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν.
Νεανικά χρόνια
Η Σακίνα Αλίεβα, επίσημα Sakina Abbas qızı Aliyeva, που σημαίνει η Σακίνα κόρη του Αμπάς Αλίεβα, γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1925 στο Ναχιτσεβάν, που βρίσκεται στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν, η οποία ήταν επίσημα μέρος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας  με γονείς τους Αλμάζ και Αμπάς Αλίεφ. Ο πατέρας της ήταν εργάτης και η μητέρα της μεγάλωσε τα τρία παιδιά του ζευγαριού - δύο κόρες και έναν γιο. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικών του Ναχιτσεβάν και συνέχισε την εκπαίδευσή της στο κρατικό πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν και στο Ανώτερο Σχολείο του Κόμματος, ολοκληρώνοντας το σχολείο της το 1945.
Καριέρα
Μόλις αποφοίτησε, η Αλίεβα εντάχθηκε στο Στατιστικό Ινστιτούτο, όπου δίδαξε στο Σοβιετικό σύστημα μέχρι το 1951. Προήχθη στο Agitprop εκείνο το έτος, εργάστηκε για πρώτη φορά ως εκπαιδευτής στο τμήμα προπαγάνδας της Περιφερειακής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ναχιτσεβάν. Αργότερα προήχθη στην ηγεσία του τμήματος, προτού προωθηθεί, για να ηγηθεί της ομάδας του εισηγητή. Το 1958, η Αλίεβα έγινε Υπουργός Παιδείας για την Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν ως μέλος του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης, υπηρετώντας υπό την ιδιότητα αυτή μέχρι το 1961, όταν έγινε γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής του Κόμματος Ναχιτσεβάν.
Το 1963, ο Αλίεβα εξελέγη αναπληρωτής του Ανώτατου Σοβιέτ του Αζερμπαϊτζάν SSR που εκπροσωπεί την Αυτόνομη Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν. Την ίδια χρονιά, εξελέγη Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ του Αυτόνομου SSR του Ναχιτσεβάν. Το 1964, η Αλίεβα επιλέχθηκε ταυτόχρονα ως Αναπληρωτής Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιετικού του SSR του Αζερμπαϊτζάν. Ήταν γνωστή για την εστίασή της στη βελτίωση της κατάστασης των γυναικών και τη συμμετοχή περισσότερων γυναικών στην πολιτική του Αζερμπαϊτζάν, αλλά επίσης αφιέρωσε την προσοχή στα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα του Ναχιτσεβάν. Καθιέρωσε προγράμματα για την αύξηση του βιοτικού επιπέδου και την αντιμετώπιση της πολιτικής προστασίας για τον πληθυσμό της αυτόνομης δημοκρατίας. Στη δεκαετία του 1970 και του 1980, αναγνωρίστηκε με πολλά βραβεία, όπως το παράσημο της Οκτωβριανής Επανάστασης, το παράσημο του Κόκκινου λαβάρου της Εργασίας και ένα τιμητικό Διάταγμα Αξίας από το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν.
Το 1986, με την ανακοίνωση των πολιτικών Glasnost από τον Σοβιετικό Γενικό Γραμματέα Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, οι εθνοτικές εντάσεις, οι οποίες σιγόκαιαν μεταξύ των πληθυσμών του Αζερμπαϊτζάν και των Αρμενίων για δεκαετίες, επανεμφανίστηκαν, όταν οι αυτονομιστές του Καραμπάχ είδαν την ευκαιρία να αναδιοργανώσουν την περιοχή. Οργανώνοντας μια σειρά επιθέσεων με εθνοτικά κίνητρα  και διαδηλώσεων, στόχος των αυτονομιστών ήταν να ανακτήσουν την αρμενική δικαιοδοσία της περιοχής Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η οποία βρισκόταν εντός των συνόρων του Αζερμπαϊτζάν. Στο Αζερμπαϊτζάν, μια παρόμοια οργάνωση προέκυψε, για να αγωνιστεί για την κυριαρχία του Αζερμπαϊτζάν, το Λαϊκό Μέτωπο. Η αρχική σοβιετική απάντηση ήταν να υποστηρίξει τη δικαιοδοσία του Αζερμπαϊτζάν, καθώς φαινόταν πιο πιστό στο κράτος. Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι αρχές πίστευαν ότι η υποστήριξη της Αρμενίας στη σύγκρουση θα προωθούσε μακροπρόθεσμα σφαίρες επιρροής. Κηρύσσοντας κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τα σοβιετικά στρατεύματα μετακινήθηκαν στο Μπακού στις 20 Ιανουαρίου 1990, με σκοπό να σταματήσουν το κίνημα της ανεξαρτησίας να ανατρέψει τη σοβιετική κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν.
Σε διαμαρτυρία για τις σοβιετικές ενέργειες κατά τη διάρκεια του « Μαύρου Ιανουαρίου» και την υποστήριξή τους στην Αρμενία, ως επικεφαλής του Προεδρείου για το αυτόνομο SSR του Ναχιτσεβάν, η Αλίεβα κάλεσε μια ειδική σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ του Ναχιτσεβάν ASSR. Μετά από συζήτηση σχετικά με το κατά πόσον το Ναχιτσεβάν θα μπορούσε να αποχωρήσει από την ΕΣΣΔ σύμφωνα με το άρθρο 81 του Σοβιετικού Συντάγματος, οι βουλευτές προετοίμασαν μία δήλωση ανεξαρτησίας. Ο Αλίεβα υπέγραψε  την πρώτη διακήρυξη αποχώρησης από οποιοδήποτε έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ  και παρουσίασε τη διακήρυξη ανεξαρτησίας στην τηλεόραση. Η δήλωση καταγγέλθηκε γρήγορα από τον Αφιγιαντίν Ζαλίλοφ (Afiyaddin Jalilov), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η Αλίεβα είχε υπογράψει τη συμφωνία μόνο υπό πίεση, εξαναγκασμένη από ένοπλους. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση της τον Μάρτιο του 1990 και αντικαταστάθηκε από τον Ζαλίλοφ. Το 2003, ο Farida Laman ένας γνωστός συγγραφέας του Αζερμπαϊτζάν, έγραψε το Azadlıq carçısı (Herald of Freedom), τη βιογραφία της ζωής της Αλίεβα.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Αλίεβα πέθανε το 2010. Λίγους μήνες μετά το θάνατό της, μία ταινία της ζωής της Очень любим вас (Σας αγαπάμε πολύ) κυκλοφόρησε από τον παραγωγό Μπεγιουγκάγκα Μαμέντοφ (Beyugaga Mamedov) του κινηματογραφικού στούντιο «Salname». Το 2015, μια εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στο Tabriz Hotel στο Ναχιτσεβάν αποτίει φόρο τιμής στην Αλίεβα για τα 90α γενέθλιά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Αλιεβα Κατηγορία:Γυναίκες πολιτικοί
Wayward Pines
Το  Wayward Pines είναι μια Αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο μυθιστόρημα  Η Πόλη (Pines) του Blake Crouch.
Στη σειρά πρωταγονιστεί ο Matt Dillon ως ένας Αμερικάνος πράκτορας μυστικών υπηρεσιών  που ερευνά την εξαφάνιση δύο ομοσπονδιακών πρακτόρων σε μια μυστηριώδη πόλη στο Αϊντάχο. Αναπτύχθηκε από τον Chad Hodge και ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν είναι ο παραγωγός και σκηνοθέτης, μεταδίδεται από το Fox και έκανε πρεμιέρα στις 14 Μαίου 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Fox Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Γουίλιαμ Όσλερ
Ο Σερ Γουίλιαμ Όσλερ (12 Ιουλίου 1849 - 29 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Καναδός γιατρός, διακεκριμένος δάσκαλος της κλινικής ιατρικής και ένας από τους τέσσερις καθηγητές ιατρικής - ιδρυτές του νοσοκομείου Johns Hopkins Hospital.
Δημιούργησε την πρώτη ειδικότητα ιατρικής κατά την κατάρτιση και εκπαίδευση των νέων ιατρών και υπήρξε ο πρώτος -εκπαιδευτικά- που καθιέρωσε ώστε φοιτητές ιατρικής από την αίθουσα διαλέξεων να καταρτίζονται στην κλινική εκπαίδευση ενώπιον των ασθενών. Συχνά έχει χαρακτηριστεί ως ο Πατέρας της Σύγχρονης Ιατρικής και ένας από τους «μεγαλύτερους διαγνωστικούς ιατρούς που χρησιμοποίησαν το στηθοσκόπιο». Ο Όσλερ ήταν άτομο πολυδραστήριο και αεικίνητο, με πάρα πολλά ενδιαφέροντα, που εκτός από γιατρός, ήταν μελετητής, ιστορικός, συγγραφέας και πλακατζής -με εξαιρετική ποιότητα του χιούμορ. Ένα από τα επιτεύγματά του ήταν και η ίδρυση του τμήματος History of Medicine Society, στη Βασιλική Ακαδημία Ιατρικής στο Λονδίνο.
Γιαν φαν Μπάλεν
Ο Γιαν φαν Μπάλεν (φλαμανδικά: Jan van Balen (21 Ιουλίου 1611, Αμβέρσα – 14 Μαρτίου 1654) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος γνωστός για τους με ιστορικά και αλληγορικά θέματα πίνακές του σε τεχνοτροπία μπαρόκ. Ζωγράφισε, επίσης, τοπία και ρωπογραφίες.
Γουίλιαμ Όσλερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ιατροί
Γιαν φαν Μπάλεν
Βιογραφία
Ο Γιαν φαν Μπάλεν ήταν γιος του Χέντρικ φαν Μπάλεν και της Μαργκρίτ Μπριρς. Ο πατέρας του ήταν διακεκριμένος ζωγράφος της Αμβέρσας και διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην ανανέωση της φλαμανδικής ζωγραφικής των αρχών του 17ου αιώνα. Ήταν, επίσης, ένας από τους δασκάλους του Άντονι βαν Ντάικ. Ο Γιαν είχε δύο αδελφούς, τον Γκασπάρ (γενν. το 1615) και τον Χέντρικ φαν Μπάλεν τον νεότερο (γενν. το 1620), οι οποίοι ήταν επίσης ζωγράφοι Ο Γιαν ήταν ο δάσκαλος των δυο μικρότερων αδελφών του. Η αδελφή τους, Μαρία, παντρεύτηκε τον ζωγράφο Τέοντοορ φαν Τούλντεν (Theodoor van Thulden).
Ο Γιαν φαν Μπάλεν εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Καταγράφεται ως μαθητευόμενος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1631 και ως "Δάσκαλος" το 1639-1640. Με την ευκαιρία της θριαμβευτικής εισόδου του νέου κυβερνήτη των Ισπανικών Κάτω Χωρών στην Αμβέρσα το 1635, ο φαν Μπάλεν συνεργάστηκε με τον αδελφό του Γκασπάρ, τον Τέοντοορ φαν Τούλντεν, τον Γιαν ντε Λαμπάρε και τον Εράσμους Κουελλίνους τον νεότερο στην εκτέλεση των σχεδιασμάτων για τη γαλαρία στη Μέιρ (ο κεντρικός εμπορικός δρόμος της Αμβέρσας) και τη θριαμβευτική αψίδα στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη της πόλης. Το σύνολο των διακοσμήσεων τελούσε υπό την εποπτεία του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς]. Ο Γιαν, μαζί με τον αδελφό του Γκασπάρ, έφυγαν για ταξίδι στην Ιταλία στις 8 Σεπτεμβρίου 1639. Οι δύο αδελφοί εργάστηκαν στη Ρώμη, όπου ο Γκασπάρ απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1641. Ο Γιαν επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου στις 31 Μαΐου 1642 νυμφεύτηκε την Γιοάννα φαν Βέιρντεν (Joanna van Weerden). Όχι πολύ μετά τη γέννηση του μοναδικού τους παιδιού, του Πέιτερ, η σύζυγός του απεβίωσε στις 6 Απριλίου 1643.
Ο Γιαν φαν Μπάλεν απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1654. Τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου της πόλης.
Συνεργασίες
Όπως συνηθιζόταν στην Αμβέρσα της εποχής, ο Γιαν φαν Μπάλεν συνεργαζόταν συχνά με άλλους ζωγράφους, που ήταν πιο εξειδικευμένοι σε ορισμένα θέματα. Τεκμηριωμένες είναι οι συνεργασίες του με τον Γιαν Μπρίγκελ τον νεότερο. Ο Μπρίγκελ ήταν στενός συνεργάτης του Ρούμπενς και είχε εργαστεί, επίσης, σε συνθέσεις του πατέρα του Γιαν, Χέντρικ φαν Μπάλεν. Ορισμένες από τις συνεργασίες Μπρίγκελ - Γιαν φαν Μπάλεν φαίνεται ότι βασίστηκαν σε συνθέσεις στις οποίες ο Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος ή ο πατέρας του, Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος και ο Χέντρικ φαν Μπάλεν είχαν ήδη συνεργαστεί Ο παραπάνω πίνακας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εργασίας που βασίστηκε σε προγενέστερη σύνθεση των Μπρίγκελ πρεσβύτερου και Χέντρικ φαν Μπάλεν, ενώ Το συμπόσιο του Βάκχου (πίνακας που δημοπρατήθηκε στο "Dorotheum" στις 21 Οκτωβρίου 2014, Βιέννη, βασίστηκε σε προγενέστερο σχεδίασμα του Μπρίγκελ του νεότερου και του Χέντρικ φαν Μπάλεν. Στις συνεργασίες αυτές ο Γιαν φαν Μπάλεν ζωγράφιζε τις μορφές.
Πίνακες με γιρλάντες
Μια ειδική μορφή συνεργατικής ζωγραφικής, στην οποία ο Γιαν φαν Μπάλεν συνεργαζόταν τακτικά με τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο, είναι οι πίνακες με γιρλάντες. Ο πατέρας του, Χέντρικ φαν Μπάλεν, διαδραμάτισε κάποιο ρόλο στην εξέλιξη αυτής της μορφής ζωγραφικής, στην οποία τυπικά απεικονίζεται μια γιρλάντα με λουλούδια, που στεφανώνει μια αναθηματική εικόνα ή ένα πορτρέτο. Μαζί με τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο, ο Χέντρικ φαν Μπάλεν ζωγράφισαν τον πρώτο γνωστό πίνακα αυτής της μορφής, περί το 1607 - 1608, για τον καθολικό Καρδινάλιο Φεντερίκο Μπορρομέο, παθιασμένο συλλέκτη έργων τέχνης και μεταρρυθμιστή της Καθολικής Εκκλησίας. Ο Μπορρομέο ζήτησε η εικόνα να ανταποκρίνεται στην καταστροφή των εικόνων της Παναγίας τον περασμένο αιώνα, συνδυάζοντας έτσι τα ενδιαφέροντά του για την καθολική αναμόρφωση και το ενδιαφέρον του για τις Τέχνες.
Το είδος αυτό ζωγραφικής άντλησε την έμπνευσή του από την κουλτούρα της λατρείας και της αφοσίωσης στην Παναγία, η οποία τότε κυριαρχούσε στην Αυλή των Αψβούργων, που τότε ήταν οι κυβερνήτες στις Ισπανικές Κάτω Χώρες αλλά και στην Αμβέρσα γενικότερα. Η ζωγραφική με γιρλάντες συνήθως αποτελούσε προϊόν συνεργασίας ενός ζωγράφου νεκρών φύσεων και ενός ζωγράφου που δημιουργούσε τις μορφές. Το είδος αρχικά συνδέθηκε με την οπτική των εικόνων του κινήματος της Αντιμεταρρύθμισης. Όπως και οι πατέρες τους, οι γιοί των επινοητών του είδος συνεργάστηκαν σε παρόμοιες συνθέσεις, χαρακτηριστικό παράδειγμα των οποίων αποτελεί ο παρατιθέμενος πίνακας (Hampel Auctions 256 Ιουνίου 2014 Μόναχο, lot 193). Το κεντρικό τμήμα της εικόνας απεικονίζει την Αγία Οικογένεια, ενώ η γιρλάντα αποτελείται από άνθη και καρπούς με συμβολική σύνδεση στην αφοσίωση προς την Παναγία. Το κεντρικό τμήμα ζωγραφίστηκε από τον φαν Μπάλεν, ενώ ο Μπρίγκελ ζωγράφισε τη γιρλάντα.
Βορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, αρ. 10.230.2)
Στην συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη εκτίθενται με αριθμό ευρετηρίου 10.230.2 χάλκινο ανάγλυφο που βρέθηκε στην Ελλάδα και αγοράστηκε το 1910.
Περιγραφή
Το χάλκινο ανάγλυφο έχει ύψος 11,7 εκατοστά. Η πίσω άποψη είναι απολύτως λεία. Διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση, αν και σε ορισμένα σημεία είναι τοπικά τριμμένο από την χρήση. Παριστάνει έναν άνδρα. Έχει στην πλάτη του δύο φτερούγες σε πλήρη έκταση, με ελαφρή κλίση προς τα επάνω και τα άκρα να σχηματίζουν σπείρωση. Φοράει κοντό χιτώνα, κοντομάνικο στενό σακάκι και κοντή φούστα. Στα πόδια φοράει μποτάκια με φτερά. Γονατίζει στο δεξί του γόνατο επάνω σε ένα σύννεφο και κρατάει το αριστερό του χέρι ψηλά. Η επεξεργασία των λεπτομερειών είναι πρόχειρη, οι μύες των χεριών και των ποδιών είναι ελαφρώς υπερτονισμένα.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Το έργο παρουσιάζει τον θεό Βορέα, την προσωποποίηση του παγερού Βοριά. Παριστάνει την έμπροσθεν κίνηση και την στιγμή της εκκίνησης. Ο θώρακας είναι γυρισμένος στον θεατή, ενώ το πρόσωπο είναι σε προφίλ, όπως συνηθίζεται στα ελληνικά καλλιτεχνήματα του 6ου αιώνα π.Χ.. Ίσως να ήταν διακοσμητικό στοιχείο κάποιου σκεύους τακτικής χρήσης.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Χριστόφορος, δούκας του Λόλλαντ
Ο Χριστόφορος, δούκας του Λόλλαντ (δανικά: Christopher Valdemarsen, 1341 - 11 Ιουνίου 1363) ήταν μεγαλύτερος γιος και παιδί του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και της συζύγου του Χέλβιγκ του Σλέσβιχ, διορίστηκε (1359) δούκας του Λόλλαντ και διάδοχος του θρόνου της Δανίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά όταν στάλθηκε από τον πατέρα του (1354-1355, 1358) στην Νίμποργκ προκειμένου να διαπραγματευτεί με τους επαναστατημένους κατοίκους της Γιουτλάνδης, διορίστηκε στην συνέχεια από τον πατέρα του δούκας του Λόλλαντ και διάδοχος του θρόνου των Δανών και των Σλάβων, συμμετείχε ενεργά στους πολέμους του πατέρα του στην Σκανία. Στην διάρκεια του πολέμου του Έλσινγκμποργκ (1362) τραυματίστηκε σοβαρά, σύμφωνα με χρονικογράφους δέχτηκε μια πέτρα στο κεφάλι που του έφερε μεγάλη διανοητική διαταραχή, πέθανε την επόμενη χρονιά στην Κοπεγχάγη πιθανότατα από τα τραύματα.
Σε αντίθεση με τους γονείς του ο Χριστόφορος δεν τάφηκε στο αβαείο του Σόρο μαζί με τους γονείς του αλλά στον Καθεδρικό ναό του Ροσκίλντε μαζί με την μικρότερη αδελφή του Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας, στον τάφο του υπάρχει μια αλαβάστρινη μορφή ενός βαριά οπλισμένου νέου ιππότη με τις ασπίδες της Δανίας, του Άλλαντ και του Λόλλαντ. Το μνημείο του καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Μεταρρύθμισης αλλά η αλαβάστρινη μορφή του αποκαταστάθηκε (1879) από τον γλύπτη Βίλχελμ Βίσσεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Άλσος Παγκρατίου
Το Άλσος Παγκρατίου είναι πάρκο στο Παγκράτι, στο κέντρο της Αθήνας. Η έκτασή του είναι 30 στρέμματα.
Oι είσοδοι του άλσους βρίσκονται σήμερα στην οδό Ευτυχίδου και στη συμβολή των οδών Ευτυχίδου και Σπύρου Μερκούρη.
Η φύτευσή του ξεκίνησε με πεύκα το 1908 από την Πριγκίπισσα Σοφία. Αργότερα από τη Φιλοδασική Εταιρία δημιουργήθηκε μέσα στον δεντροφυτεμένο χώρο ένα φυτώριο δασικών δέντρων και θάμνων τα οποία θα μεταφέρονταν για μεταφύτευση σε λόφους της Αθήνας.
Η ιδιωτική εκμετάλλευση του άλσους ξεκίνησε το 1920. Η εικόνα του άλσους εκείνης της εποχής αναφέρεται παραστατικά από δημοσίευμα εφημερίδας της εποχής στην οποία αναγραφόταν το εξής: "αν έχει γνώση η Φιλοδασική Εταιρία ότι το παραχωρηθέν προς εκμετάλλευση άλσος του Παγκρατίου χρησιμοποιείται για τη διατροφή των γειτονικών κατσικιών κι αν δεν υποχρεωθούν οι ενοικιαστές του άλσους να φράξουν τις ανοιχτές βόρειες εξόδους δεν θα υπάρχει πλέον το άλσος".
Το 1936 το άλσος παραχωρήθηκε στο Δήμο Αθηναίων από τη Φιλοδασική εταιρία και λειτούργησε ως ελεύθερος χώρος αναψυχής. Με την ανάπλαση που έγινε από το Δήμο από το 1937 εως το 1939 το άλσος από την άγρια βλάστηση που είχε έγινε ένα κομμάτι πρασίνου με παρτέρια και λουλούδια, πάπιες, περιστέρια, πέρδικες και παγώνια.
Στο άλσος λειτούργησε και ζωολογικός κήπος πριν την περίοδο της γερμανικής κατοχής ο οποίος καταστράφηκε αργότερα από τους Γερμανούς. Επίσης, κατά την κατοχική περίοδο το άλσος κινδύνευσε να καταστραφεί γιατί οι πολίτες της Αθήνας το χρησιμοποίησαν για την ξυλεία του για τη θέρμανσή τους.
Το 1950 ξεκίνησε τη λειτουργία του το θέατρο “Άλσος” το οποίο λειτούργησε μέχρι και τις 19 Μαίου 1974 όταν καταστράφηκε από φωτιά.
Για πολλές δεκαετίες το άλσος ήταν πόλος έλξης των κατοίκων του Παγκρατίου καθώς λειτουργούσαν εκτός από το θέατρο, θερινός κινηματογράφος, καφενείο, περίπτερο και παιδική χαρά.
Το 1977 αποφασίστηκε η ανάπλασή του. Στον Τύπο τότε υπήρξαν δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι το άλσος ανήκει στο δημόσιο και το Υπουργείο Γεωργίας ζητούσε την κατεδάφιση όλων των αυθαίρετων κτισμάτων που υπήρχαν εκεί όπως το θέατρο ο κινηματογράφος η παιδική χαρά και το καφενείο και το περίπτερο.
Επίσης, προέκυψαν προβλήματα ιδιοκτησιακής φύσεως καθώς ο Οργανισμός Διοικήσεως και Διαχειρίσεως της Εκκλησιαστικής Περιουσίας επικαλέστηκε ως δική του ιδιοκτησία τέσσερα στρέμματα του πάρκου, διεκδικώντας την κατασκευή θεάτρου και αναψυκτηρίου. Το Δημοτικό Συμβούλιο αντιστάθηκε και αποφασίστηκε ομόφωνα η διάθεση της έκτασης ως κοινόχρηστος χώρος αναψυχής.
Το Μάιο του 1981 άρχισαν οι κατεδαφίσεις παρουσία του τότε υπουργού Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος Γ. Πλυτά, των μαθητών των κοντινών σχολείων και των κατοίκων της περιοχής. Το επόμενο χρονικό διάστημα ολοκληρώθηκε η κατασκευή παιδικής χαράς και γήπεδου μπάσκετ.
Το 1982 με νόμο του τότε υπουργού Αντώνη Τρίτση και με τρεις αποφάσεις ΣτΕ έγινε σαφές ότι το άλσος είναι δημόσιος κοινόχρηστος χώρος και η συντήρησή του άνηκε στο Δήμο Αθηναίων.
Το 2008 ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης παρουσίασε ένα πρόγραμμα για το άλσος που προέβλεπε την κατασκευή θεάτρου 350 θέσεων, βοηθητικές εγκαταστάσεις και καφενείο.
Η Συνέλευση του Άλσους Παγκρατίου υπάρχει μέχρι και σήμερα και δραστηριοποιείται με διάφορες εκδηλώσεις ψυχαγωγικές, αθλητικές, ενημερωτικές και πολιτισμικές μέσα στο χώρο του Άλσους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάρκα και κήποι στην Αθήνα
Μεγαλονήσι Σιγρίου Λέσβου
Το Μεγαλονήσι είναι νησίδα στα δυτικά της Λέσβου, στο Σίγρι. Είναι περισσότερο γνωστό και ως Νησιώπη, αλλά και ως Μεγανήσι (σπανιότερα) και είναι η μεγαλύτερη σε έκταση νησίδα της Λέσβου με 0,953 τ.χλμ.. Έχει μακρόστενο σχήμα (σαν καράβι), με μήκος 2,57 χλμ. Μέγιστο πλάτος έχει 500 μέτρα και ελάχιστο 100 μέτρα. Το βόρειο άκρο της κλείνει τον κόλπο του Σιγρίου, δημιουργώντας ένα μεγάλο φυσικό λιμάνι στο οποίο αγκυροβολούν πλοία που διέρχονται το Αιγαίο και διαπερνούν τον Βόσπορο: "Ούτος είναι ο μόνος λιμήν ον οι ναυτιλόμενοι απαντώσιν από της Άνδρου μέχρις της Τενέδου" (Στράβων). Το έδαφός της είναι ηφαιστιογενές. Καλύπτεται από χαμηλή βλάστηση από φρύγανα - κυρίως αστιβή. Λίγα αρμυρίκια φυτεύτηκαν τη δεκαετία του 1970. Παλιότερα, νοικιάζονταν ως βοσκότοπος, ενώ οι φαροφύλακες που έμεναν στο Φάρο καλλιεργούσαν κηπευτικά. Στη Νησιώπη υπήρχαν πάντοτε πολλά αγριοκούνελα. Πριν από λίγα χρόνια, μια επιδημία μείωσε επικίνδυνα τον πληθυσμό τους. Η Νησιώπη είναι δημόσιος και επισκέψιμος χώρος. Στα νοτιοανατολικά της νησίδας υπάρχει μια ωραία παραλία, κατάλληλη για μπάνιο. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σιγρίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Προέλευση ονόματος
Κατά μια άποψη, το όνομά "Νησιώπη" είναι από τα Ομηρικά χρόνια, σύμφωνα με τον μύθο: Όταν έφυγαν οι Έλληνες από την Αυλίδα για να καταλάβουν την Τροία, ο Αγαμέμνονας κατευθύνθηκε με το στόλο του προς τη Λέσβο και να καταλάβει πρώτα αυτήν, γιατί ήταν σύμμαχος της Τροίας. Έφτασε πρώτα στην παραλία της Βρισάς κι από κει ξεκίνησε να καταλάβει τη Μήθυμνα (το σημερινό Μόλυβο) που ήταν ισχυρή πόλη. Κι όταν ο στόλος έφτασε έξω απ’ το λιμάνι του Σιγρίου, κοντά στη Νησιώπη, νόμισε ο Αγαμέμνονας πως έφτασε στη Μήθυμνα, και διέταξε σιωπή. Οι στρατιώτες του αποβιβάστηκαν στη Νησιώπη τη νύχτα, αλλά με το που ξημέρωσε φάνηκε πως γι’ αλλού κίνησαν κι αλλού φτάσανε. Κι έμεινε το όνομα για το Νησί της Σιωπής. Εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου Στην κορυφή της Νησιώπης βρίσκεται το εκκλησάκι του Αη-Γιώργη, που με το 29321/ 1681 διάταγμα του Υπ. Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων κυρήχτηκε διατηρητέο. Γύρω του υπάρχουν ερείπια μεγαλύτερης παλαιοχριστιανικής εκκλησίας και ο θρύλος θέλει εκεί να έχει θαφτεί κάποιος πολύ σημαντικός Μητροπολίτης ή και Πατριάρχης.
Φάρος Μεγαλονήσιου
Το φανάρι αυτό, κατασκευάστηκε και πρωτολειτούργησε το 1860. Μετά την απελευθέρωση της Λέσβου, παρελήφθη απ’ την Υπηρεσία Φάρων στις 12 Ιανουαρίου του 1916. Τα μηχανήματα που υπήρχαν επισκευάστηκαν και ο Φάρος επανδρώθηκε με φαροφύλακες. Το 1930 παραγγέλθηκαν νέα φωτιστικά μηχανήματα απ’ την αγγλική εταιρεία Chance, τα οποία λειτουργούσαν με λυχνία πετρελαίου διαμέτρου 85mm και το οπτικό, το οποίο περιστρεφόταν με τη βοήθεια χειροκίνητου ωρολογιακού μηχανισμού, αποτελείτο από 16 φακούς. Το 1931 έγινε γενική επισκευή των κτιριακών εγκαταστάσεων. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Φάρος είχε υποστεί σοβαρές ζημιές. Επισκευάστηκε προσωρινά. Το 1957 αποξυλώθηκαν τα φωτιστικά μηχανήματα, τα οποία μεταφέρθηκαν στην Υ. Φάρων για γενική επισκευή. Από το 1991 ο Φάρος λειτουργεί με τον παλαιό μηχανισμό περιστροφής του οπτικού, το παλαιό οπτικό, εντός του οποίου έχει τοποθετηθεί ηλεκτρική λυχνία. Αναγράφεται στον Ελληνικό Φαροδείκτη με αριθμό ΑΕΦ 7130, είναι τοποθετημένος σε στίγμα 39° 12,8’ Β, 25° 50,0Α, έχει χαρακτηριστικό 7’ φως και 23’ σκότος, δηλαδή περίοδο 30 δευτερόλεπτα. Βρίσκεται σε ύψος 53 μέτρων απ’ την επιφάνεια της θάλασσας και είναι ορατός από απόσταση 20 ν. μιλίων.
Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους Νησιώπη
Η Νησίδα Νησιώπη καθώς και το θαλάσσιο τμήμα γύρω από την νησίδα αποτελούν τμήμα του ευρύτερης περιοχής του Απολιθωμένου Δάσους της Λέσβου προστατεύονται με το Π.Δ. 443/85 για την κήρυξη του Απολιθωμένου Δάσους ως Διατηρητέου Μνημείου της Φύσης. Παράλληλα, η νησίδα Νησιώπη προστατεύεται ως Τόπος Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους (2000), περιλαμβάνεται μεταξύ των περιοχών που αποτελούν τον Εθνικό Κατάλογο των περιοχών του δικτύου Natura 2000 (κωδικός GR 4110003) ενώ επίσης προστατεύεται από την Σύμβαση της Βαρκελώνης (1997). Στη νησίδα Νησιώπη έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα, από τις ερευνητικές εργασίες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου, χερσαία και θαλάσσια τμήματα απολιθωμένων κορμών. Σχεδόν σε όλη την έκταση του νησιού έχουν εντοπισθεί εκατοντάδες απολιθωμένοι κορμοί δένδρων, ιστάμενοι ή κατακείμενοι με εντυπωσιακούς χρωματισμούς. Η μεγάλη συγκέντρωση φυτικών απολιθωμάτων στην Νησιώπη την καθιστά ένα μοναδικό γεώτοπο. Στη δυτική πλευρά του νησιού, η δράση των κυμάτων αποκαλύπτει γιγαντιαίους κορμούς κωνοφόρων (προγονικές μορφές σεκόιας) αλλά και αγγειόσπερμων δένδρων που κείτονται στην ακρογιαλιά. Στην θαλάσσια περιοχή γύρω από το νησί, εμφανίζονται δεκάδες απολιθωμένοι κορμοί δένδρων που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Παράλληλα, δεκάδες ρήγματα που εμφανίζονται στην επιφάνεια και στις απόκρημνες ακτές του νησιού μαρτυρούν την έντονη ρηξιγενή τεκτονική δράση που γνώρισε η περιοχή κατά το πρόσφατο γεωλογικό παρελθόν και είναι ενδεικτικά της πρόσφατης αποκοπής της νησίδας από την υπόλοιπη Λέσβο. Η μελέτη των ρηγμάτων αυτών δίνει εξαιρετικά χρήσιμες πληροφορίες για την γεωλογική ιστορία του Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Μ Κατηγορία:Φάροι στην Ελλάδα Megalonisi Lighthouse
Χειλικοποιημένα ουρανικά σύμφωνα
Τα χειλικοποιημένα ουρανικά σύμφωνα είναι αυτά που κάνουν παράλληλη χρήση χειλικών και ουρανικών ήχων. Στις περιπτώσεις αυτές η στρογγυλότητα φωνηέντων συμπιέζεται, κατά τρόπο παρόμοι με το, αντί να εξέχει όπως το. Στο Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο αυτή η δευτερεύουσα άρθρωση συμβολίζεται ως -υπερκείμενο του χαρακτήρα - ως το σύμβολο για χειλικοποιημένα ουρανικά προσεγγιστικά σύμφωνα. Εάν οι ήχοι αυτοί συνδυάζονται με άλλου χειλικοποιημένα φωνήεντα, τότε μπορούν επίσης να αναπαρασταθούν ως ουρανικά φωνήεντα μαζί με χειλικοποίηση ως, για παράδειγμα το =  της Αμπχαζικής γλώσσας ή το  =  της γλώσσας Ακάν.
Το χειλικοποιημένο ουρανικό συνήθως εμφανίζεται στα Μανδαρινικά κινεζικά και στα γαλλικά, αλλά δεν είναι κοινό σε άλλες γλώσσες καθώς η εμφάνιση του εξαρτάται γενικά από την παρουσία πρόσθιων φωνηέντων όπως ø και y τα οποία εν γένει είναι σπάνια. Η εξαίρεση στην περίπτωση αυτοί είναι οι συνδυασμοί που εμφανίζοντι σε κάποιες γλώσσες του Καυκάσου και της Δυτικής Αφρικής χωρίς πρόσθια στρογγυλεμένα σύμφωνα, όπως τα Αμπχαζικά, και ως αλλόφωνα χειλικοποιημένων συμφώνων πριν το, συμπεριλαμβάνοντας το στην αρχή. Στα ρωσικά, τα και  προκαλούν την χειλικοποίηση του όποιου συμφώνου προηγείται, κάτι που συμπεριλαμβάνει και τα ουρανικά σύμφωνα, έτσι η λέξη нёс (κουβάλησε) φωνητικά αποδίδεται ως. Επίσης, η γλώσσα Ιάαϊ διαθέτει το άφωνο χειλικοποιημένο ουρανικό προσεγγιστικό.
Σε ότι αφορά τα χειλικοουρανικά σύμφωνα όπως τα η εμφάνιση τους είναι θεωρητικά δυνατή. Ωστόσο, οι πλησιέστεροι ήχοι που έχουν παρατηρηθεί στις γλώσσες ανά τον κόσμο είναι οι χειλικοί μεταουρανικοί ήχοι της γλώσσας Γέλε στην Νέα Γουινέα, οι οποίοι μερικές φορές μεταγράφονται ως χειλικοουρανικοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύμφωνα ανά τόπο άρθρωσης
Machinarium
Το Machinarium είναι παιχνίδι περιπέτειας παζλ point-and-click που αναπτύχθηκε από την Amanita Design. και κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου 2009 για τα Microsoft Windows, OS X και Linux, στις 8 Σεπτεμβρίου του 2011 iPad 2 στο App Store, στις 21 Νοεμβρίου 2011 για το BlackBerry PlayBook,  και στις 10 Μαΐου 2012 για το Android  στις 6 Σεπτεμβρίου 2012 στο PlayStation 3 μεσώ της υπηρεσίας PlayStation Network στην Ευρώπη στις 9 Οκτωβρίου 2012 στη Βόρεια Αμερική και στις 18 Οκτωβρίου 2012 στην Ασία κυκλοφόρησε για το PlayStation Vita στις 26 Μαρτίου 2013 στη Βόρεια Αμερική, την 1η Μαΐου 2013 στην Ευρώπη και στις 7 Μαΐου 2013 στην Ασία. Οι δοκιμαστικές εκδόσεις για τα Windows, Mac και Linux κυκλοφόρησαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2009. Μια μελλοντική έκδοση για την υπηρεσία Wii Wii ακυρώθηκε από τον Νοέμβριο του 2011 λόγω του ορίου των 40MB του WiiWare.
Οι εκδόσεις του Microsoft Windows, OS X, Linux και Android αυτού του παιχνιδιού κυκλοφόρησαν μαζί με το Humble Indie Bundle για το Android 4 στις 8 Νοεμβρίου 2012, σε πελάτες που πλήρωσαν πάνω από την μέση τιμή. Η έκδοση του παιχνιδιού για τα Windows Phone κυκλοφόρησε στις 22 Μαρτίου 2014. Το 2017, ο προγραμματιστής κυκλοφόρησε μια οριστική έκδοση του παιχνιδιού που βασίζεται στα γραφικά DirectX αντί του Adobe Flash και μπορεί να αναπαραχθεί σε λειτουργία πλήρους οθόνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια point-and-click
Ξεροβούνι (Αλβανία)
thumb|Η θέα προς τα νότια από την κορφή του Ξηροβουνίου, όπου ο [[Γράμμος είναι ορατός από τα 65 χλμ εναέριας απόστασης.]] Το Ξεροβούνι (αλβανικά: Mali i Thatë) είναι βουνό το οποίο βρίσκεται στη νοτιοανατολική Αλβανία, με το μεγαλύτερο υψόμετρο του να αγγίζει τα 2.287 μέτρα. Συνορεύει με τη Μεγάλη Πρέσπα στα ανατολικά, τη λίμνη Οχρίδα στα βορειοδυτικά και έχει θέα στην πόλη του Πόγραδετς στα δυτικά. Εκτείνεται 25 χλμ από το βορρά προς το νότο και έχει πλάτος 8 χλμ στο κεντρικό του τμήμα. Η υψηλότερη κορυφή του Ξεροβουνίου είναι η Πλάγια ε Πούσιτ (αλβ.: Pllaja e Pusit, που σημαίνει «Οροπέδιο του Πηγαδιού») και φτάνει σε υψόμετρο 2.287 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται εντός της Αλβανίας, κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Από αυτήν την ψηλή κορυφή, ανάμεσα σε πολλά βουνά της Αλβανίας, φαίνονται τόσο η λίμνη Οχρίδα όσο και η Μεγάλη Πρέσπα καθώς και ο Βαρνούντας. Το βουνό έχει καμπυλωτό σχήμα και αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από μεσοζωικούς ασβεστολιθικούς σχηματισμούς. Το Ξεροβούνι έχει απόκρημνες πλαγιές (ιδιαίτερα η δυτική πλευρά), ενώ η κορυφή του είναι σχεδόν επίπεδη αλλά γεμάτη καρστικές κοιλότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αλβανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Νομού Κορυτσάς
Κόπα Αμέρικα 2019
Το Κόπα Αμέρικα 2019 ήταν η 46η έκδοση του Κόπα Αμέρικα, της ποδοσφαιρικής διοργάνωσης εθνικών ομάδων ανδρών που διοργανώνεται από την Κονμεμπόλ. Διεξήχθη στη Βραζιλία από τις 14 Ιουνίου ως τις 7 Ιουλίου. Η Βραζιλία κατέκτησε τον 9ο τίτλο της νικώντας το Περού 3–1 στον τελικό. Στον μικρό τελικό, η Αργεντινή κατέλαβε την 3η θέση επικρατώντας της Χιλής με 2–1.
Διοργανώτρια χώρα
Αρχικά, το Κόπα Αμέρικα 2019 επρόκειτο να λάβει χώρα στη Χιλή, ενώ η Βραζιλία επρόκειτο να φιλοξενήσει την έκδοση του 2015, λόγω της πολιτικής της Κονμεμπόλ να εναλλάσονται οι διοργανώτριες χώρες με βάση την αλφαβητική σειρά. Ωστόσο, λόγω της διοργάνωσης του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών 2013, του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2014 και των Ολυμπιακών αγώνων του 2016, η Βραζιλία αποφάσισε να μην δεχτεί τη διοργάνωση του Κόπα Αμέρικα 2015. Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Βραζιλίας και της Χιλής συμφώνησαν να ανταλλάξουν τη σειρά διοργάνωσης των πρωταθλημάτων του 2015 και 2019. Η συμφωνία αυτή εγκρίθηκε από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ το 2012.
Το Κόπα Αμέρικα 2019 είναι η τελική έκδοση που παίζεται σε μονά χρόνια και με 12 ομάδες. Αρχίζοντας από το 2020, το τουρνουά θα διεξάγεται σε ζυγά χρόνια όπως γίνεται με το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου.
Χώροι διεξαγωγής
Στις 14 Ιουνίου 2018, ο Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Βραζιλίας Φερνάντο Σάρνεϊ ανακοίνωσε ότι πέντε πόλεις που θα φιλοξενήσουν το τουρνουά: Σαλβαδόρ, Ρίο ντε Τζανέιρο, Σάο Πάολο, Μπέλο Οριζόντε και Πόρτο Αλέγκρε. Τα στάδια διεξαγωγής των αγώνων ανακοινώθηκαν στις 17 Σεπτεμβρίου 2018. Ο εναρκτήριος αγώνας θα πραγματοποιηθεί στο Εστάντιο ντο Μορουμπί στο Σάο Πάολο, οι ημιτελικοί θα διεξαχθούν στο στάδιο Αρένα ντο Γκρέμιο του Πόρτο Αλέγκρε και Εστάντιο Μινεϊράο στο Μπέλο Οριζόντε, και ο τελικός θα διεξαχθεί στο Στάδιο Μαρακανά σε Ρίο ντε Τζανέιρο. Στις 23 Νοεμβρίου 2018, η ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ ανακοίνωσε ότι το δεύτερο γήπεδο στο Σάο Πάολο θα αλλάξει από το Πάρκο Αλλιάνζ στο Αρένα Κορίνθιανς.
Ομάδες
Το Κατάρ θα κάνει το ντεμπούτο του στο Κόπα Αμέρικα και η Ιαπωνία επιστρέφει για πρώτη φορά από το 1999. Επίσης δεν θα υπάρχουν ομάδες από την ΚΟΝΚΑΚΑΦ (το Μεξικό είχε προσκληθεί σε κάθε οργάνωση από το 1993 και έπειτα). Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αγωνιστεί σε τέσσερα τουρνουά και διοργάνωσαν την επετειακή έκδοση του 2016.
Κριτήρια σε περίπτωση ισοβαθμίας
Οι ομάδες κατατάσσονται με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:
Φάση νοκάουτ
Στην φάση των ομίλων έχουν προκριθεί η Βενεζουέλα, το Περού, η Βραζιλία, η Αργεντινή και η Κολομβία.
Τελική κατάταξη
Σύμφωνα με την στατιστική σύμβαση στο ποδόσφαιρο, οι αγώνες που ολοκληρώνονται στην παράταση μετριούνται ως νίκες και ήττες, ενώ οι αγώνες που ολοκληρώνονται με πέναλτι μετριούνται ως ισοπαλίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2019
Οικογένεια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
Η οικογένεια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου αποτελεί τον Οίκο του Λουξεμβούργου-Νάσσαου με επικεφαλής τον κυρίαρχο Μεγάλο Δούκα, στον οποίο ο θρόνος του Μεγάλου Δουκάτου είναι κληρονομικός. Αποτελείται από κληρονόμους και απογόνους του κλάδου του Nάσσαου-Βάιλμπουργκ, του οποίου τα κυρίαρχα εδάφη πέρασαν εξ αρρενογονίας από τον Οίκο του Nάσσαου στον Οίκο της Πάρμας. Ο τελευταίος είναι κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων-Ισπανίας, που είναι αγνατικός πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων, ο οποίος προέρχεται από τη Γαλλία και είναι μια παράγωγη δυναστεία από τους Καπετίδες, που προέρχονται από τους Ροβερτίδες.
Ιστορία
Το 1443 το τελευταίο μέλος του ανώτερου κλάδου του Οίκου του Λουξεμβούργου, η δούκισσα Ελισάβετ, πώλησε το δουκάτο του Λουξεμβούργου στον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό δούκα της Βουργουνδίας, πρίγκιπα του Γαλλικού Οίκου του Βαλουά. Το 1477 το δουκάτο πέρασε με γάμο της εγγονής του Φιλίππου, Μαρίας της Βουργουνδίας, στον Μαξιμιλιανό Α' αρχιδούκα της Αυστρίας του Οίκου των Αψβούργων. Το Λουξεμβούργο ήταν ένα από τα φέουδα στις πρώην Βουργουνδικές Κάτω Χώρες, που ο Μαξιμιλιανός Α΄ και ο εγγονός της Μαρίας, ο Κάρολος Ε' αυτοκράτορας της Γερμανίας, συνδύασαν σε μια αναπόσπαστη ένωση, τις Δεκαεπτά Επαρχίες, εκδίδοντας την Πραγματική Κύρωση του 1549. Η νότιες Κάτω Χώρες παρέμειναν μέρος της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, που κατείχε πρώτα ο ισπανικός κλάδος και στη συνέχεια ο αυστριακός κλάδος, μέχρι το 1794, όταν οι Γάλλοι επαναστάτες αντικατέστησαν την κυριαρχία των Αψβούργων με τη γαλλική ηγεμονία, μέχρι την ήττα του Ναπολέοντα Α΄.
Τα εδάφη του Λουξεμβούργου, με επίκεντρο το προγονικό κάστρο, καταλήφθηκαν από τις γαλλικές δυνάμεις κατοχής στα πρώτα στάδια της πτώσης του Ναπολέοντα Α΄. Μερικά εδάφη τελικά παραχωρήθηκαν στον Γουλιέλμο ΣΤ' των Νάσσαου, πρίγκιπα της Οράγγης, ο οποίος είχε ανακηρυχθεί κυρίαρχος πρίγκιπας των Κάτω Χωρών το 1813, από τον εξάδερφό του, βασιλιά Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Γ' της Πρωσίας, ο οποίος προσάρτησε άλλα εδάφη, που κατείχαν πρίγκιπες των διαφόρων κλάδων του Οίκου του Νάσσαου. Οι Μεγάλες Δυνάμεις συμφώνησαν στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815 να ανασυγκροτήσουν και να αναδείξουν το Λουξεμβούργο σε μεγάλο δουκάτο, το οποίο θα ήταν κληρονομικό στην εξ αρρενογονίας γραμμή ολόκληρου του Οίκου του Νάσσαου, ξεκινώντας από τον πρίγκιπα της Οράγγης, ο οποίος αναγνωρίστηκε ταυτόχρονα, αλλά χωριστά, ως βασιλιάς των Κάτω Χωρών.
Έτσι ο Γουλιέλμος Α' των Κάτω Χωρών ανέβηκε στον μεγαλοδουκικό θρόνο ως ο πρώτος μέγας δούκας του Λουξεμβούργου. Όταν η εξ αρρενογονίας γραμμή του Οίκου της Οράγγης-Νάσσαου εξαφανίστηκε το 1890, το στέμμα της Ολλανδίας πήγε στην απόγονό του, Βιλελμίνη της Οράγγης-Νάσσαου, αλλά το στέμμα του Λουξεμβούργου συνέχισε στην εξ αρρενογονίας γραμμή, ως τον επικεφαλής του μοναδικού επιζόντος κλάδος του Οίκου του Νάσσαου, πρώην δούκα Αδόλφο του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Ο γιος του, Γουλιέλμος Δ΄ (βασ. 1905-1912), δεν άφησε γιους και τον διαδέχθηκαν οι κόρες του, Mαρία-Αδελα:ιδα και στη συνέχεια η Καρλόττα (βασ. 1919-1964). Οι απόγονοί της (από τον γάμο της με τον Φελίξ πρίγκιπα των Βουρβόνων-Πάρμας) αποτελούν τον Οίκο του Μεγάλου Δούκα τον 21ο αι.
Τίτλος
Ο μονάρχης φέρει την προσφώνηση της Βασιλικής Υψηλότητας (που υπάγεται στο ανώτερη προσφώνηση της Μεγαλειότητας, που έφεραν οι ηγεμόνες κατά την προσωπική ένωση του Μεγάλου Δουκάτου με το Βασίλειο των Κάτω Χωρών μέχρι το 1890), το οποίο δικαιούται και ο επίδοξος διάδοχος. Οι άλλοι άρρενες απόγονοι του Μεγάλου Δούκα Αδόλφου είχαν τους τίτλους «Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου» και «Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα του Νάσσαου», με την προσφώνηση της Υψηλότητας του Μεγάλου Δούκα. Μέχρι το 1995, οι κόρες και οι άρρενες απόγονοι της Μεγάλης Δούκισσας Καρλόττας έφεραν επίσης τον τίτλο "Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα των Βουρβόνων-Πάρμας" και αποκαλούνταν Βασιλικές Υψηλότητες, ακριβώς από την καταγωγή τους από τον σύζυγό της, τον Πρίγκιπα Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας.
Στις 28 Ιουλίου 1987, με διάταγμα του Μεγάλου Δούκα, τα μέλη της δυναστείας πήραν το επώνυμο "de Nassau" και διέκοψαν τη χρήση του πριγκιπικού τίτλου και του θυρεού του Οίκου των Boυρβόνων-Πάρμας (οι Δούκες του οποίου δεν είχαν συναινέσει στους μοργανατικούς γάμους των μελών της δυναστείας του πλάγιου κλάδου στο Λουξεμβούργο, Πρίγκιπα Καρόλου το 1967 και Διαδόχου Μεγάλου Δούκα Ερρίκου το 1981), διατηρώντας την προσφώνηση της Βασιλικής Υψηλότητας.
Από το διάταγμα του Μεγάλου Δούκα της 21ης Σεπτεμβρίου 1995, τα μέλη της δυναστείας που είναι παιδιά ενός Μεγάλου Δούκα ή Διαδόχου Μεγάλου Δούκα κατέχουν τους τίτλους "Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου" και "Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα του Νάσσαου" με την προσφώνηση της Βασιλικής Υψηλότητας. Λίγο μετά την άνοδό του στο θρόνο τον Οκτώβριο του 2000 ο Μέγας Δούκας Ερρίκος εξέδωσε ένα διάταγμα του μεγάλου δουκάτου, που απονέμει στον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του, Πρίγκιπα Γουλιέλμο, τον τίτλο του «Διαδόχου Μεγάλου Δούκα» και του αποκαθιστά τον τίτλο «Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας». Οι άρρενες απόγονοι της Μεγάλης Δούκισσας Καρλόττας που δεν είναι παιδιά ενός Μεγάλου Δούκα ή του Διαδόχου Μεγάλου Δούκα είναι "Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα του Νάσσαου" με το στυλ της Αυτού/Αυτής Βασιλικής Υψηλότητας.
Ένα διάταγμα του Μεγάλου Δούκα το 2012, σχετικά με το οικογενειακό σύμφωνο του Οίκου, καθόρισε περαιτέρω τους κανόνες των τίτλων.
Οι σύζυγοι, τα παιδιά και οι άρρενες απόγονοι ενός πρίγκιπα της δυναστείας, του οποίου ο γάμος δεν έχει λάβει τη συγκατάθεση του Μεγάλου Δούκα, είναι ο «Κόμης/Κόμισσα ντε Νάσσαου».
Θρησκεία
Οι Μεγάλοι Δούκες Aδόλφος (1817–1905) και Γουλιέλμος Δ΄ (1852–1912) ήταν Ευαγγελικοί Χριστιανοί. Ο Γουλιέλμος Δ΄ νυμφεύτηκε τη Ρωμαιοκαθολική Μαρία-Άννα της Πορτογαλίας πιστεύοντας ότι μια χώρα, στην οποία η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, θα έπρεπε επίσης να έχει Ρωμαιοκαθολικό μονάρχη. Το 1907 ο Γουλιέλμος Δ΄ δήλωσε ότι οι Ευαγγελικοί κόμητες του Μέρενμπεργκ δεν ήταν δυναστικοί και ονόμασε τη δική του Ρωμαιοκαθολική κόρη, Μαρία-Αδελαΐδα (1894–1924), κληρονόμο του θρόνου του μεγάλου δουκάτου. Το 1919 παραιτήθηκε υπέρ της αδελφής της, Καρλόττας (1896–1985), η οποία ήταν επίσης Ρωμαιοκαθολική, και οι Ρωμαιοκαθολικοί απόγονοι της Καρλόττας βασίλευαν στο Λουξεμβούργο από τότε.
Ωστόσο, αν και ο Ρωμαιοκαθολικισμός είναι η ισχυριζόμενη πίστη της συντριπτικής πλειοψηφίας του λουξεμβουργιανού λαού (περίπου 90-93%), δεν έχει το καθεστώς της κρατικής θρησκείας, ούτε υπάρχει κάποια νομική ή συνταγματική υποχρέωση για τον Μεγάλο Δούκα (ως αρχηγός κράτους) να είναι Ρωμαιοκαθολικός.
Μέλη
Ο Ερρίκος είναι ο σημερινός Μέγας Δούκας του Λουξεμβούργου. Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1955. Νυμφεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1981 τη Mαρία-Τερέζα Μέστρε υ Μπατίστα, τώρα Μεγάλη Δούκισσα Μαρία-Τερέζα του Λουξεμβούργου. Έγινε Μέγας Δούκας, όταν ο πατέρας του, Ιωάννης, παραιτήθηκε από τον θρόνο στις 7 Οκτωβρίου 2000. Τα παιδιά τους είναι:
Διαδοχή στο θρόνο
Η προτίμηση των αρρένων έναντι των γυναικών στη διαδοχή του θρόνου του Λουξεμβούργου εγκαταλείφθηκε υπέρ της απόλυτης πρωτογονίας στις 20 Ιουνίου 2011 με διάταγμα του Μεγάλου Δούκα Ερρίκου. Στο εξής, κάθε νόμιμη γυναίκα απόγονος του Οίκου του Λουξεμβούργου-Νάσσαου που γεννήθηκε από εξουσιοδοτημένο γάμο, θα κληρονομήσει τον θρόνο με σειρά αρχαιότητας καταγωγής και γέννησης, όπως ορίζεται στο άρθρο 3 του Συντάγματος και στο Οικογενειακό Σύμφωνο του Νάσσαου, ανεξάρτητα από το φύλο. Αυτό ισχύει πρώτα για τη διαδοχή από τους απογόνους του Μεγάλου Δούκα Ερρίκου. Ο Στρατάρχης του Μεγάλου Δούκα εξέδωσε μια προσθήκη στο διάταγμα, εξηγώντας το πλαίσιο της αλλαγής: σύμφωνα με την έκκληση των Ηνωμένων Εθνών του 1979 προς τα έθνη να εξαλείψουν όλες τις μορφές διακρίσεων κατά των γυναικών, το 2008 το Μεγάλο Δουκάτο απέσυρε την εξαίρεση λόγω φύλου. Η μη διάκριση είχε δηλωθεί στο θέμα της μεγαλοδουκικής διαδοχής.
Γενεαλογικό δέντρο
Για την καταγωγή του Οίκου του Νάσσαου, δείτε το Γενεαλογικό Δέντρο του Οίκου του Νάσσαου.
Οικόσημα
Δείτε επίσης: Κατηγορία:Οικόσημα SVG του Λουξεμβούργου
Ένας πλήρης κατάλογος θυρεών δίνεται στο Armorial de la Maison de Nassau, τμήμα Lignée Valramienne στη γαλλική Wikipedia, και ένα άλλο στο Wapen van Nassau, Tak van Walram στην Ολλανδική Wikipedia.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Λουξεμβούργου
Βασιλική Οικογένεια της Ρουμανίας
Η Βασιλική Οικογένεια της Ρουμανίας (Familia regală a României) ήταν η κυρίαρχη δυναστεία του βασιλείου της Ρουμανίας, μιας συνταγματικής μοναρχίας στην Κεντρο-ανατολική Ευρώπη. Το βασίλειο υπήρχε από το 1881, όταν ο Κάρολος Α' της Ρουμανίας ανακηρύχθηκε βασιλιάς, μέχρι το 1947, όταν ο τελευταίος βασιλιάς, ο Μιχαήλ της Ρουμανίας, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και το Κοινοβούλιο ανακήρυξε τη Ρουμανία δημοκρατία. Αμέσως μετά με τη θέσπιση του συντάγματος της 13ης Απριλίου 1948, η Ρουμανία έγινε λαϊκή δημοκρατία, ένα καθεστώς που κράτησε μέχρι το 1989.
Τα σημερινά μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας περιλαμβάνουν τις κόρες του εκλιπόντος, πρώην βασιλιά Μιχαήλ της Ρουμανίας. Κάποιοι απόγονοι έχουν υιοθετήσει το επώνυμο «της Ρουμανίας». Υπάρχουν επίσης απόγονοι του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού του Mιχαήλ Carol Lambrino (γνωστός και ως "Κάρολ Χοεντσόλερν" και "Κάρολ Μίρκεα Γκριγκόρε της Ρουμανίας" ή, στα ρουμανικά, al României, στο τροποποιημένο, ρουμανικό πιστοποιητικό γέννησής του ), του οποίου η νομιμότητα αμφισβητήθηκε και ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε ως βασιλικό μέλος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φερδινάνδου, του Κάρολου Β' και του Μιχαήλ.
Ο βασιλιάς Μιχαήλ αποκήρυξε δημόσια για τον εαυτό του, την πρώην βασίλισσα και τις πέντε κόρες του, κάθε αξίωση για τον τίτλο του «Πρίγκιπα/Πριγκίπισσα του Χοεντσόλερν», προσφώνηση που δεν αναγνωρίζεται από τους γερμανικούς νόμους από το 1919, αλλά είχαν αποδοθεί, μαζί με τους Ρουμανικούς βασιλικούς τίτλους, σε μέλη της ρουμανικής δυναστείας, σε πηγές που δημοσιεύτηκαν στη συνέχεια, όπως το Almanach de Gotha και ο Οδηγός του Burke για τη Βασιλική Οικογένεια.
Απόγονοι του βασιλιά Μιχαήλ
παντρεύτηκε (1996) Ράντου Ντούντα, έλαβε τον τίτλο Πρίγκιπας Radu της Ρουμανίας (γεν. 1960, ηλικία 63) διαζεύχθηκε (1983–1991) Λέσλη Ρόμπιν Μέντφορθ-Μιλς (1942–2002, σε ηλικία 59) παντρεύτηκε (1998) Aλεξάντερ Φίλιπς Νίξον (ΜακΆτεερ) (γενν. 1964, ηλικία 58) νυμφεύτηκε (2017) Aλίνα Μαρία Μπίντερ (γενν. 1988, ηλικία 35) διαζεύχθηκε (1983–2003) Τζον Κρόυγκερ (γενν. 1945, ηλικία 78) παντρεύτηκε (2007) Τζον Γουέσλεϋ Γουόλκερ (γενν. 1945, ηλικία 77) παντρεύτηκε (2011) Tάρα Μαρίε Λίτλφηλντ (γενν. 1982, ηλικία 41) παντρεύτηκε (2009) Ρίχαρντ Ρόμπερτ Νάιτ (γενν. 1984, ηλικία 38) διαζεύχθηκε (1998–2002) Aλαίν Μίχελ Λεόνς Μπιαρνέιξ (ντε Λάουφενμποργκ) (γενν. 1957, ηλικία 66) διαζεύχθηκε (1995–2003) Kαζιμίερζ Βίεσλαβ Mυστκόβσκι (γενν. 1958, ηλικία 64)
Οι κόρες των βασιλέων της Ρουμανίας, όπως η Μαργαρίτα, η Ελένα, η Ιρίνα και η Σοφί, καθώς και οι απόγονοί τους, δεν είχαν δικαιώματα διαδοχής στον ρουμανικό θρόνο κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της μοναρχίας, σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο, που κατοχυρώνεται και στο λήξαν βασιλικό Σύνταγμα της Ρουμανίας του 1938 και το καταστατικό του ρουμανικού βασιλικού οίκου, με ημερομηνία 1884. Στις 30 Δεκεμβρίου 2007 σε μια ιδιωτική τελετή, ο βασιλιάς Μιχαήλ εξέδωσε μια δήλωση με τη μορφή καταστατικού,  μια πράξη συμβολικής σημασίας ελλείψει της έγκρισής της από το Κοινοβούλιο, δημοσιεύοντας τους νέους Θεμελιώδεις Κανόνες της Βασιλικής Οικογένειας της Ρουμανίας.
Ο Μιχαήλ αποφάσισε να προσθέσει τις κόρες του και τα παιδιά τους στην ηγεσία του βασιλικού οίκου, απαγορεύοντας περαιτέρω ρητά τη διαδοχή σε οποιονδήποτε άλλο ξένο, που ανήκε σε άλλο βασιλικό ή πριγκιπικό οίκο. Με την ίδια ευκαιρία ζήτησε από το ρουμανικό κοινοβούλιο να καταργήσει τον Σαλικό νόμο, καθώς έπρεπε να μεριμνήσει για τη συνέχιση της μοναρχίας. Με την ίδια πράξη, ο Μιχαήλ όρισε τον εγγονό του Nίκολας ντε Ρουμανίε Μέντφορθ-Μιλς ως μελλοντικό μέλος της (έκπτωτης) βασιλικής οικογένειας και μελλοντικό «Πρίγκιπα της Ρουμανίας» με την προσφώνηση της «Βασιλικής Υψηλότητας», που ισχύει είτε στα 25α γενέθλιά του, 1 Απριλίου 2010, ή μετά το τέλος του Mιχαήλ, όποιο από τα δύο συνέβαινε νωρίτερα. Ωστόσο την 1η Αυγούστου 2015 ο βασιλιάς Μιχαήλ εξέδωσε μια δήλωση, με την οποία ανακαλούσε την προσφώνηση «Βασιλική Υψηλότητα» και «της Ρουμανίας» που είχαν απονεμηθεί προηγουμένως στον Νίκολας, αποκλείοντάς τον επίσης από τη γραμμή διαδοχής στην ηγεσία της δυναστείας, σημειώνοντας ότι οι διάδοχοί του σε αυτήν, σημειώνοντας ότι οι διάδοχοί του θα πρέπει να είναι άτομα «πριγκιπικής σεμνότητας και ηθικής». Τα παιδιά και οι σύζυγοι των μελών της οικογένειας που δεν φέρουν βασιλικό τίτλο, δεν αναγνωρίζονται ως μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας, σύμφωνα με τους νέους κανόνες.
Γραμμή διαδοχής
Σύμφωνα με τις διατάξεις διαδοχής του τελευταίου δημοκρατικά εγκεκριμένου μοναρχικού συντάγματος του ρουμανικού βασιλείου του 1923, μετά το τέλος του βασιλιά Μιχαήλ χωρίς γιους, η αξίωση για το Στέμμα ανήκει και πάλι στην οικογένεια Χοεντσόλερν. Ωστόσο, στις 30 Δεκεμβρίου 2007, στην 60ή επέτειο της παραίτησής του, ο βασιλιάς Μιχαήλ υπέγραψε τους Θεμελιώδεις Κανόνες της Βασιλικής Οικογένειας της Ρουμανίας, με τους οποίους όρισε την Πριγκίπισσα Μαργαρίτα ως κληρονόμο του. Το έγγραφο δεν έχει νομική υπόσταση, καθώς ρυθμίζει έναν θεσμό, που δεν υπάρχει πλέον.
Ωστόσο οι Θεμελιώδεις Κανόνες όρισαν τη Μαργαρίτα ως κληρονόμο του (εκλιπόντος) θρόνου. Με την ίδια ευκαιρία, ο Μιχαήλ ζήτησε επίσης, εάν το ρουμανικό κοινοβούλιο εξετάσει το ενδεχόμενο αποκατάστασης της μοναρχίας, να μην αποκατασταθεί ο Σαλικός νόμος διαδοχής, επιτρέποντας τη γυναικεία διαδοχή. Σύμφωνα με το νέο καταστατικό του Ρουμανικού Βασιλικού Οίκου όπως δηλώθηκε από τον Μιχαήλ, κανένας νόθος απόγονος ή πλάγιος κλάδος δεν μπορεί να διεκδικήσει δυναστικά προνόμια, τίτλους ή βαθμούς και οποιοσδήποτε τέτοιος εξαιρείται από τον Βασιλικό Οίκο της Ρουμανίας και από τη γραμμή διαδοχής του θρόνου.
Στις 10 Μαΐου 2011, σε ένα υπόβαθρο αγωγών στη Γερμανία που άσκησαν κατά της οικογένειάς του οι Γερμανοί συγγενείς του Mιχαήλ σχετικά με το προηγούμενο όνομα Χοεντσόλερν-Βέρινγκεν του γαμπρού του, Ράντου, και των φόβων που εξέφρασαν ορισμένοι ότι οι Γερμανοί Χοεντσόλερν μπορεί να διεκδικήσουν τη διαδοχή της αρχηγίας του βασιλικού οίκου της Ρουμανίας, ο Μιχαήλ διέκοψε όλους τους δυναστικούς και ιστορικούς δεσμούς με τον πριγκιπικό οίκο του Χοεντσόλερν, άλλαξε το όνομα της οικογένειάς του σε "της Ρουμανίας" και εγκατέλειψε όλους τους πριγκιπικούς τίτλους, που είχαν απονεμηθεί σε αυτόν και την οικογένειά του από τους Χοεντσόλερν της Γερμανίας.
Την 1η Αυγούστου 2015, ο Μιχαήλ υπέγραψε ένα έγγραφο, που αφαιρούσε τον τίτλο Πρίγκιπας της Ρουμανίας και τα προσόντα της Βασιλικής Υψηλότητας από τον εγγονό του, Νίκολας Μέντφορθ-Μιλς, ο οποίος αφαιρέθηκε επίσης από τη γραμμή διαδοχής. Ο πρώην βασιλιάς πήρε την απόφαση «με το βλέμμα στο μέλλον της Ρουμανίας μετά τη βασιλεία και τη ζωή της μεγαλύτερης κόρης του, Μαργαρίτας». Ο πρώην βασιλιάς ήλπιζε ότι «ο Νικόλαος θα βρει στα επόμενα χρόνια έναν κατάλληλο τρόπο, για να υπηρετήσει τα ιδανικά και να χρησιμοποιήσει τις ιδιότητες, που του έδωσε ο Θεός». Η μητέρα του Νικολάου, η πριγκίπισσα Ελένα, έλαβε ειδοποίηση για την απόφαση του πρώην βασιλιά με προσωπική επιστολή.
Γραμμή διαδοχής σύμφωνα με τους Θεμελιώδεις Κανόνες:
Παλαιότερα μέλη της βασιλικής οικογένειας
νυμφεύτηκε τη βασίλισσα Ελισάβετ (1843-1916) νυμφεύτηκε τη βασίλισσα Μαρία (1875-1938) νυμφεύτηκε τη βασίλισσα Ελένη (1896-1982) νυμφεύτηκε τη βασίλισσα Άννα (1923–2016)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλική οικογένεια της Ρουμανίας Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν