cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλύα
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος Φλύας βρισκόταν στην περιοχή των χωριών Δραγουμάνον, Φλέγα και Αμαλιάς (όπου ήταν το υποστατικό της βασίλισσας Αμαλίας).Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 104-105: [...] "Φλύα, και οξυτόνως Φλυά, ο δημότης Φλυεύς. Αν εκ πρώτης όψεως παρατηρήση τις τον Παυσανίαν λέγοντα «Φλυεύσι δε εισί και Μυρρινουσίοις ... βωμοί» κτλ (Α. κ. λά. 2) θέλει πιστεύση ότι οι Φλυείς και Μυρρινούσιοι γειτονεύουσιν. Αλλ όταν επιστήση τον νουν αυτόθι, θέλει βεβαιωθή ότι ο περιηγητής αντικείμενον έχει τα ιερά, ναούς, βωμούς, αγάλματα, και άλλα τοιαύτα μνημεία, και συνδυάζει τους δήμους ένεκα τούτων, καίτοι απέχοντας πολύ απ' αλλήλων π.χ. εν τω 3 § του αυτού κεφαλαίου λέγει «το δε εν Μυρρινούντι ξόανον εστί Κολαινίδος. Αθμονής δε τιμώσιν Αμαρυσίαν Άρτεμιν». Πού ο Μυρρινούς και πού το Άθμονον• και εξηγεί πόθεν οι Αθμονής εκάλεσαν την Αμαρυσίαν, και πόθεν οι Μυρρινούσιοι την Κολαινίδα• και εν τω αυτώ παραγράφω μνημονεύει τας Άχαρνάς, ως να ήσαν όμοροι των Αθμονέων και Μυρρινουσίων. Η Φλύα λοιπον κείται όπου την σήμερον είνε το χωρίον Δραγουμάνον, το χωρίον Φλέγα, και το υποστατικόν της Βασιλίσσης Αμαλίας. Δραγουμάνος είνε λέξις ιταλική, ερμηνευομένη ελληνιστί διερμηνεύς. Εις των Διερμηνέων της υψηλής λεγομένης Θύρας ελθών εις Αθηνας περί τα τέλη του δεκάτου εβδόμου αιώνος ηγόρασε το χωρίον τούτο, και απ' αυτού εκλήθη Δραγουμάνον. Συνορεύει δε πρός μεσημβρίαν με την Φλέγαν, και προς δυσμάς με το χωρίον του Μεσογείτη, όπερ εστίν ήδη της Βασιλίσσης. Εκ των τριών τούτων χωρίων συνέκειτο το πάλαι ο δήμος Φλυέων, ή η Φλύα, ήτις μεταγενεστέρως μετωνομάσθη Φλέγα. Βεβαιούται δε ότι ο τόπος ούτος εινε η Φλύα εκ δύω μαρτυριών• ά, ότι ο τόπος φλύει, εκπηγάζει ύδατα εις πολλά μέρη, αφ' ης αναφλύσεως εκλήθη ο τόπος Φλύα• β'. ότι από του Φλύα παρεσχηματίσθη η Φλέγα, συγγενής τω Φλέω, εξ ου το φλέγω και φλύω• ώστε και από του ονόματος και από του πράγματος βεβαιούται η ταυτότης του δήμου τούτου. Η τοποθεσία αύτη είνε τερπνή και χαρίεσσα. Και το πλεονέκτημα τούτο του τόπου έθελξε την βασίλισσαν να γένη κοσμήτωρ αυτού, αγοράσασα τας γαίας αυτάς παρά διαφόρων με καλήν τιμήν, ωφέλιμον προς τους πωλητάς, και κατέστησεν αυτόν τον τόπον περίβλεπτον• και μετά παρέλευσιν ετών θέλει τον άποκαταστήση βασιλικόν τω όντι παράδεισον• διότι επέστησεν αυτώ πολύν και πόθον και ζήλον και προσωπικήν επιστασίαν. Η εκλογή της βασιλίσσης είνε αξιέπαινος, και εμφαίνει ευφυή φιλοκαλίαν. Του λοιπού άρα η Φλύα μετωνομάζεται Αμαλιάς• διότι ηξιώθη να έλθη υπό την κυριότητα της Αμαλίας βασιλίσσης, και να λαμπρυνθή βασιλικώς• και το ονομα Αμαλιάς θέλει τιμά τον τόπον". [...]
Αρχαία Οδός Λιθαγωγίας
Μεταξύ των ετών 2008-2010, ανασκάφηκε σε σωστική ανασκαφή, από την Β' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, με έρευνα από την αρχαιολόγο Γιούλη Παπαγεωργίου και υπό την εποπτεία της αρχαιολόγου Μέλπως Πωλογιώργη, σε σημεία της Λεωφόρου Πεντέλης, στο Χαλάνδρι, η αρχαία Οδός Λιθαγωγίας, η οποία οδηγούσε από τους πρόποδες του Πεντελικού όρους (γνωστό και ως Πεντέλη ή Βριλησσός) προς το άστυ και ήταν σε χρήση από την κλασική εποχή. Η οδός αυτή διέσχιζε τα εδάφη του αγροτικού δήμου της Φλύας και φέρει την ονομασία Οδός Λιθαγωγίας, γιατί εκτός από τη σύνδεση με την ύπαιθρο εξυπηρετούσε και στη «λιθαγωγίαν» ή «λιθηγίαν», (δηλαδή τη μεταφορά πάνω σε άμαξες κατεργασμένων μαρμάρινων αρχιτεκτονικών μερών, από το λατομείο προς τα διάφορα εργοτάξια) προς ανέγερση μνημείων της αρχαίας Αθήνας, μεταξύ κυρίως του 5ου-4ου αιώνα π.Χ. Χάρη στη χρήση αυτής της οδού ανοικοδομήθηκαν διάφορα μνημεία πάνω στην Ακρόπολη μετά την περσική καταστροφή και η Φιλώνεια Στοά στο Τελεστήριο της Ελευσίνας.
Νεκροταφείο Φλύας
Στο Χαλάνδρι, έχει επίσης βρεθεί τμήμα αρχαίου νεκροταφείου στο οποίο έγιναν ανασκαφές σε περίπου 30 τάφους, σχεδόν όλων των ειδών, που περιλαμβάνουν αλλεπάλληλες ταφές, οι οποίες ξεκινούν από την Ύστερη Γεωμετρική εποχή και φτάνουν ως και μετά την Ύστερη Ρωμαϊκή εποχή.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Κεκροπίδας φυλής, συμμετείχε με 5 ή 6 ή 7 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.) και με 9 βουλευτές κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) στη Βουλή των 600. Κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος μεταφέρθηκε στην «αιγυπτιακή» Πτολεμαΐδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος επίσης από 9 βουλευτές. Στην τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Φλύας
Ο δημότης της αρχαίας Φλύας ονομαζόταν Φλυεύς. Στον δήμο είχε ισχυρή παρουσία η οικογένεια των Λυκομιδών.
Προσωπικότητες από την Φλύα
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Φλύας, όπως ο Βάκχιος ο Φλυεύς γιος του Βακχίου, ο Βίων ο Φλυεύς γιος του Αλεξάνδρου, ο ιερέας του Ασκληπιού Βοΐσκος ο Φλυεύς, ο ταξίαρχος της Κεκροπίδας Βούλαρχος ο Φλυεύς γιος του Αριστοβούλου, ο Γαλατίων ο Φλυεύς, ο συντριήραρχος Δεινίας ο Φλυεύς, ο πρέσβης Δημοκράτης ο Φλυεύς, ο στρατηγός Δημόστρατος ο Φλυεύς γιος του Δημητρίου, ο θεσμοθέτης Δημόστρατος ο Φλυεύς, ο ταμίας του ναού της Αθηνάς Δίογχις ο Φλυεύς γιος του Ξενοκλέος, ο ταμίας του ναού της Αθηνάς Διομήδης ο Φλυεύς, ο βουλευτής Διονύσιος ο Φλυεύς ο πρεσβύτερος γιος του Διονυσίου, ο βουλευτής Διονύσιος ο Φλυεύς ο νεότερος γιος του Διονυσίου, ο βουλευτής Δωσίθεος ο Φλυεύς γιος του Απολλοφάνου κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου Μαραθώνιος γυναικών
Ο μαραθώνιος δρόμος μπήκε στο πρόγραμμα των πανελλήνιων αγώνων γυναικών μόλις το 1982. Διεξάγεται την ίδια μέρα με τον αγώνα των ανδρών.
Παραπομπές
Μαραθωνιος Κατηγορία:Μαραθώνιος
Φίλιππος (γιος Φιλίππου Ε΄)
Ο Φίλιππος (2ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιγονιδών ήταν πρίγκιπας της Μακεδονίας.
Βιογραφία
Τον υιοθέτησε ο αδελφός του. Έπειτα ο Περσέας απέκτησε γιο, τον Αλέξανδρο, ωστόσο ο Περσέας συνέχιζε να του συμπεριφέρεται ως διάδοχο του θρόνου. Κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο, που έληξε με την ήττα του Περσέα στην Πύδνα, οι δύο αδελφοί παραδόθηκαν στον Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Έπειτα από τον θρίαμβο του στρατηγού στη Ρώμη, οι δύο αιχμάλωτοι και ο Αλέξανδρος κρατήθηκαν φρουρούμενοι στην Άλμπα Φούκενς. Οι Ρωμαίοι κρατούσαν άυπνο τον Περσέα, ώσπου εξαντλήθηκε και απεβίωσε. Ο Φίλιππος επέζησε για λίγο ακόμη και απεβίωσε 18 ετών. Ο Αλέξανδρος έγινε χρυσοχόος, έμαθε Λατινικά και έγινε δημόσιος γραμματέας.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών
Τσινγκτάο
Το Τσινγκτάο ή Τσινγκντάο (κινεζικά: 青岛市, ) είναι πόλη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας με πληθυσμό  8,715 εκατομμυρίων κατοίκων (απογραφή 2010) στην ανατολική Σαντόνγκ. Ο χαρακτήρας 青 (τσινγκ) στα κινέζικα σημαίνει «πράσινο» ή «πλούσιο», ενώ ο χαρακτήρας 岛 (dǎo, ντάο) σημαίνει «νησί».
Το Τσινγκτάο είναι ένα σημαντικό λιμάνι, ναυτική βάση και βιομηχανικό κέντρο. Είναι επίσης η έδρα της Tsingtao Brewery. Η μεγαλύτερη γέφυρα στη θάλασσα στον κόσμο, η Γέφυρα Χαϊουάν Τσινγκτάο, συνδέει την κύρια αστική περιοχή του Τσινγκτάο με την περιοχή Χουανγκτάο. Το 2009 το Τσινγκτάο ονομάστηκε η πόλη της Κίνας με το υψηλότερο επίπεδο ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Μι ελάσσονα
Η Μι ελάσσονα (ή Μι μινόρε, στα αγγλικά: E minor) είναι ελάσσονα κλίμακα με τονική τη νότα μι, που αποτελείται από τους εξής φθόγγους: Μι, Φα#, Σολ, Λα, Σι, Ντο και Ρε. Είναι η πρώτη ελάσσονα στη σειρά των διέσεων (έχοντας τη φα) και η σχετική της μείζονα κλίμακα είναι η Σολ μείζονα, ενώ η ομώνυμή της είναι η Μι μείζονα.
Η συγκεκριμένη κλίμακα είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην κλασσική κιθάρα (λόγω των 4 ανοιχτών χορδών που χρειάζεται η συγχορδία για να παιχτεί), αλλά και στη heavy metal μουσική.
Η φυσική Μί ελάσσονα είναι η εξής:
Η αρμονική Μι ελάσσονα είναι η εξής: (η Ρε γίνεται Ρε#)
Η μελωδική Μι ελάσσονα είναι η εξής:
Κατηγορία:Ελάσσονες κλίμακες
Μαγκνταλένα Τουλ
Η Μαγκνταλένα Έβα Τουλ (πολωνικά: Magdalena Ewa Tul) (γενν. 29 Απριλίου 1980, Γκντανσκ) είναι Πολωνή τραγουδίστρια, συνθέτρια και τραγουδοποιός.
Το 2000-2003, ήταν ηθοποιός και τραγουδίστρια του Θεάτρου Studio Buffo και το 2004-2007, τραγουδίστρια του Μουσικού Θεάτρου «Roma». Τα έτη 2003–2018, ήταν σολίστ στην εκπομπή κουίζ του TVP1 Jaka to melodia?. Έκανε το φωνογραφικό της ντεμπούτο το 2004 και από τότε έχει κυκλοφορήσει τρία στούντιο άλμπουμ: VOH - The Victory of Heart (2007), Brave (2014) και Mindfulness (2019). Συμμετείχε στο διαγωνισμό «Premier» στο πλαίσιο του 42ου Εθνικού Φεστιβάλ Πολωνικού Τραγουδιού του Οπόλε (2005), στο φεστιβάλ Universtalent 2005 και στο Unisong 2007. Εκπροσώπησε την Πολωνία στο 56ο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision (2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί στιχουργοί Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες του 21ου αιώνα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία
2542 Καλπουρνία
Η Καλπουρνία (Calpurnia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,40. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά της από το όνομα της συζύγου του Ιουλίου Καίσαρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Καλπουρνίας εκτιμάται σε 27,61 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,064 ± 0,012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Καλπουρνια
Θεόφιλος Βορέας
Ο Θεόφιλος Βορέας (1873-4 Ιανουαρίου 1954), ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα (Μαρούσι), όπου έλαβε εγκύκλια μόρφωση για να συνεχίσει έπειτα την εκπαίδευσή του στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Στη συνέχεια, στράφηκε προς στις φυσικές επιστήμες και υπηρέτησε ως βοηθός του Δημητρίου Αιγινήτη στο Αστεροσκοπείο Αθηνών.
Τα ευρέα επιστημονικά του ενδιαφέροντα τον οδήγησαν στη Θεολογική Σχολή, όπου φοιτούσε, ενώ συγχρόνως παρακολουθούσε μαθήματα και στη Φιλοσοφική. Το 1895 έφυγε για τη Γερμανία και συνέχισε με φιλοσοφικές και ψυχολογικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Εκεί, μαθήτευσε κοντά στον καθηγητή Βίλχελμ Βουντ και εργάστηκε επιτυχώς στο ψυχολογικό του εργαστήριο, ενώ το 1899 αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1900 διορίστηκε υφηγητής της Θεολογικής Σχολής και διευθυντής του διδασκαλείου Τριπόλεως, για να πάρει αργότερα μετάθεση για το Διδασκαλείο της Αθήνας. Το 1912 ανέλαβε καθήκοντα τακτικού καθηγητή Φιλοσοφίας στη Φιλοσοφική Σχολή, όπου και δίδαξε ως το 1939 και ξανά από το 1946 ως το 1949.
Ήταν από τα πρώτα μέλη της ιδρυθείσας το 1926 Ακαδημίας Αθηνών και πρόεδρός της το 1936.
Το 1939 ο Βορέας έλαβε τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το πιστοποιητικό του απένειμε ο Bernhard Rust, Υπουργός Επιστημών και Λαϊκής Παιδείας του Ράιχ, σε τελετή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο Βορέας ως καθηγητής προσπάθησε να δημιουργήσει στην Ελλάδα παράδοση επιστημονικής φιλοσοφίας και ψυχολογίας. Ήταν ο εισηγητής της πειραματικής ψυχολογίας ως επιστήμης και ο ιδρυτής του πρώτου Ψυχολογικού Εργαστηρίου το 1925. Το ακαδημαϊκό έτος 1929-1930 εξελέγη πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Παραχώρησε τη συλλογή του των 3.583 βιβλίων στο δήμο Αμαρουσίου και έτσι δημιουργήθηκε η Βορέειος βιβλιοθήκη, που συνολικά φιλοξενεί 18.000 τόμους όλων των επιστημών και των λογοτεχνικών ειδών.
Ο Βορέας πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1954 από την εξασθένηση της καρδιάς του, έπειτα από εγχείριση στα νεφρά.
Έργα
Με τον τίτλο Ακαδημαϊκά εκδόθηκε το συστηματικό έργο του, που περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
Μετέφρασε τον Πίνδαρο (τόμ. 1-2, 1948), καθώς και άλλους κλασσικούς και νεότερους λυρικούς. Το 1940 εκδόθηκε η "Τεσσαρακονταετηρίδα Θεοφίλου Βορέα", όπου αναφέρονται οι ως τότε εργασίες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Ίγκορ Σμόλνικοφ
Ο Ίγκορ Αλεξάντροβιτς Σμόλνικοφ (Игорь Александрович Смольников; γεννημένος στις 8 Αυγούστου 1988 στο Κάμενσκ-Ουράλσκ) είναι Ρώσος ποδοσφαριστής που αγωνίζεται για τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Διεθνής
Ο Σμόλνικοφ έλαβε κλήση από τον Φάμπιο Καπέλο για την εθνική Ρωσίας για πρώτη φορά στις 4 Οκτωβρίου 2013 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 απέναντι στις εθνικές του Λουξεμβούργου και του Αζερμπαϊτζάν. Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα στις 19 Νοεμβρίου 2013 κατά τη διάρκεια ενός φιλικού με τη Νότια Κορέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ροστόφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Μεταφυσική ζωγραφική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωγραφική Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Διάταγμα για την Ειρήνη
μικρογραφία|δεξιά|Η πρώτη σελίδα του Διατάγματος για την Ειρήνη Το Διάταγμα για την Ειρήνη, γραμμένο από τον Βλαντιμίρ Λένιν, ψηφίστηκε από το Δεύτερο Συνέδριο του Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών στις 8 Νοεμβρίου (26 Οκτωβρίου) 1917, μετά την επιτυχία της Οκτωβριανής Επανάστασης. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ιζβέστια, #208, 9 Νοεμβρίου (27 Οκτωβρίου) 1917. Σκόπευε στην άμεση αποχώρηση της Ρωσίας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Έχει υποστηριχθεί ότι τα περίφημα “Δεκατέσσερα Σημεία” του Γούντροου Ουίλσον του Ιανουαρίου 1918 ήταν εν μέρει απάντηση σε αυτό το Διάταγμα.
Αποσπάσματα
Η Κυβέρνηση των Εργατών και Αγροτών, βγαλμένη από την επανάσταση της 24-25 Οκτωβρίου, και αντλώντας την δύναμή της από τα Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών, προτείνει σε όλους τους εμπόλεμους λαούς και τις κυβερνήσεις τους να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις, που να οδηγούν σε μια δίκαιη δημοκρατική ειρήνη.
Μια δίκαιη και δημοκρατική ειρήνη που την ποθεί η μεγάλη πλειοψηφία των κουρασμένων, βασανισμένων και εξαντλημένων από τον πόλεμο εργατών και εργαζομένων τάξεων όλων των εμπολέμων χωρών. Ειρήνη την οποία οι Ρώσοι εργάτες και αγρότες απαιτούσαν τόσο κατηγορηματικά και επίμονα μετά την ανατροπή της μοναρχίας του Τσάρου. Τέτοια ειρήνη η κυβέρνηση θεωρεί την άμεση ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις (δηλαδή χωρίς την αρπαγή ξένων εδαφών και την βίαιη προσάρτηση ξένων εθνοτήτων) και χωρίς αποζημιώσεις.
Η Ρωσική κυβέρνηση προτείνει σε όλες τους εμπόλεμους λαούς να συνάψουν αμέσως τέτοια ειρήνη. Εκφράζει επίσης την ετοιμότητά της να λάβει αμέσως, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση, όλα τα αποφασιστικά μέτρα εν αναμονή της τελικής επιβεβαίωσης όλων των όρων μιας τέτοιας ειρήνης από τις πληρεξούσιες συνελεύσεις όλων των χωρών και όλων των εθνών.
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Νεφέλωμα
Νεφέλωμα (από το αρχ. ελλ. Νεφέλη, από τη λέξη Νέφος), στην αστρονομία είναι ένα διαστρικό σύννεφο σκόνης, υδρογόνου, ηλίου και άλλων ιονισμένων αερίων. Αρχικά, νεφέλωμα ήταν ένα όνομα για κάθε αστρονομικό αντικείμενο διάχυτου και χαμηλής έντασης φωτός, συμπεριλαμβανομένων των γαλαξιών πέρα από τον Γαλαξία μας. Ο γαλαξίας της Ανδρομέδας, για παράδειγμα, ονομαζόταν «το Νεφέλωμα της Ανδρομέδας» (και οι σπειροειδείς γαλαξίες σε γενικές γραμμές «σπειροειδή νεφελώματα») πριν να επιβεβαιωθεί η αληθινή φύση των γαλαξιών στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Έντγουιν Χαμπλ και άλλους αστρονόμους.
Τα νεφελώματα είναι χώρος γέννησης άστρων. Η γέννηση των αστέρων συμβαίνει όταν ένα γιγάντιο μοριακό νεφέλωμα, διαστάσεων εκατοντάδων ετών φωτός, που περιέχει κατά 90% άτομα υδρογόνου, 10% άτομα ηλίου, αλλά και βαρύτερα στοιχεία, καθώς επίσης και νερό, αμμωνία και οργανικές ενώσεις, καταρρέει εξαιτίας των δικών του βαρυτικών δυνάμεων. Καθώς καταρρέει και περιστρέφεται όλο και ταχύτερα, λόγω του νόμου διατήρησης της στροφορμής, πλατύνεται και μετατρέπεται σε δίσκο. Στο κέντρο του συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος της ύλης και, έτσι, εμφανίζεται ο πρωτοαστέρας.
Οι κλασσικοί τύποι νεφελωμάτων είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομία
The office gallery
The Office gallery είναι αίθουσα σύγχρονης τέχνης, που βρίσκεται στο κέντρο της παλιάς πόλης της Λευκωσίας στην Κύπρο. Συγκεκριμένα, τοποθετείται στα όρια της Πράσινης Γραμμής ή αλλιώς της Νεκρής Ζώνης η οποία καθιστά την Λευκωσία ως την τελευταία πρωτεύουσα υπό διαίρεση στην Ευρώπη. Η τοποθεσία αυτή στην οποία συναντάται, αποτελεί ερέθισμα για κάποιους από τους καλλιτέχνες που έχουν εκθέσει τα έργα τους στο the Office. Λειτουργεί από το 2009, με ιδρυτή της τον Ελλαδίτη Τάσο Α. Γκέκα. Συνολικά έχουν πραγματοποιηθεί πάνω από 20 εκθέσεις Ευρωπαίων και μη καλλιτεχνών. Το 2015 και 2016 ανάμεσα σε προσωπικές εκθέσεις, το the Office διοργάνωσε δύο ομαδικές εκθέσεις με έργα Κυπρίων και διεθνών καλλιτεχνών. Η έκθεση με τίτλο «Investment Opportunities» του 2015 αποτελείτο αποκλειστικά από τα έργα της συλλογής του Office, ενώ στην έκθεση «To Express the Feelings of a Chair When We Sit on it» του 2016, εκτός από έργα της συλλογή του Office, συμπεριλήφθηκαν και έργα τα οποία παραχωρήθηκαν ειδικά για αυτή την παρουσίαση.
Art Brussels
To 2015 έλαβε μέρος στην διεθνή έκθεση Art Brussels με την παρουσίαση των έργων του Σκωτσέζου καλλιτέχνη Robert Montgomery και του Έλληνα καλλιτέχνη Δημήτρη Μεράτζα, με τίτλο "Proof against the obtainment of new artwork".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθεσιακοί χώροι Κατηγορία:Γκαλερί Κατηγορία:Αίθουσες τέχνης Κατηγορία:Λευκωσία Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης
Πεδίον του Άρεως
Το Πεδίον του Άρεως είναι το μεγαλύτερο δημόσιο άλσος της Αθήνας, γύρω από το οποίο υφίσταται και η ομώνυμη συνοικία της Αθήνας.
Άλσος
Το άλσος του Πεδίου του Άρεως σχεδιάστηκε το 1934 με σκοπό να τιμηθούν οι Ήρωες της Επανάστασης του 1821, γι' αυτό και είναι διακοσμημένο με τις μαρμάρινες προτομές των 21 ηρώων κατά μήκος της λεγόμενης οδού Αγωνιστών του '21.
Το άλσος αυτό έχει έκταση 277 στρέμματα μαζί με τον λόφο Φινόπουλου. Βρίσκεται ΒΑ. της πλατείας Ομονοίας από την οποία απέχει 1 χλμ. Ολόκληρος ο χώρος του άλσους ανήκει στο Δημόσιο. Περικλείεται σήμερα, από Δ. προς Α. και Ν., από τις οδούς Μαυρομματαίων, Ευελπίδων, Πριγκηποννήσων και από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Στην είσοδο του άλσους, στη συμβολή, βρίσκεται ο έφιππος ανδριάντας του βασιλιά Κωνσταντίνου Α'. Στην πλευρά επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας υπάρχει το μνημείο των πεσόντων Άγγλων, Αυστραλών και Νεοζηλανδών με το άγαλμα της Αθηνάς πάνω σε ψηλό βάθρο. Επίσης εντός του άλσους βρίσκονται και άλλα μνημεία όπως του Ιερού Λόχου, του Αλεξάνδρου Υψηλάντη και άλλων επιφανών.
Το 1927 ο χώρος αυτός, που από την εποχή του Όθωνα ήταν ο κύριος τόπος αναψυχής των Αθηναίων, παραχωρήθηκε στην ιδρυθείσα τότε "Επιτροπή Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών Αθηνών" με σκοπό τη μεταβολή του σε άλσος, όπως ο τότε Βασιλικός Κήπος (μετέπειτα Εθνικός Κήπος). Η Επιτροπή όμως εκείνη με πρόεδρο τον Πέτρο Καλλιγά φρόντισε πρώτα να βελτιώσει τον κήπο του Θησείου, και τον Εθνικό Κήπο, με συνέπεια, έξι χρόνια μετά, το 1933, με τους μικρούς πόρους που διέθετε απεφάσισε να κάνει την έναρξη εργασιών ανάπλασης και δενδροφύτευσης, αφενός με ανυπέρβλητα τότε διοικητικά εμπόδια, και αφετέρου με μεγάλη έλλειψη χρημάτων, για τη συνέχιση του έργου. Έτσι με τον υπ' αριθμ. 6171 νόμο του 1934 το "Ειδικό Ταμείο Μονίμων Οδοστρωμάτων Αθηνών" (νέος κυβερνητικός τότε φορέας) ανέλαβε να καταβάλει τα έξοδα. Κλήθηκε προς τούτο ο τότε διευθυντής του Υπουργείου Συγκοινωνιών Αν. Δημητρακόπουλος να συντάξει γενικό σχέδιο του άλσους. Λαμβάνοντας υπόψη τα ακολουθούμενα τότε σχέδια των αγγλικών και γαλλικών αλσών, συνέταξε πράγματι νέο σχέδιο το οποίο αποτελεί συνδυασμό ρυθμών εκείνων, όπου και ανέθεσε για την εκτέλεσή του στον Ν. Βοσυνιώτη. Μάλιστα είχε ληφθεί μέριμνα να μην εμποδίζεται από τα διάφορα κεντρικά σημεία του άλσους η θέα της Ακρόπολης, χωρίς να διασφαλίσουν όμως και το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος ανοικοδόμησης των γύρω οικοπέδων.
Έτσι οι εργασίες δενδροφύτευσης και ανάπλασης άρχισαν πραγματικά το 1935 και συνεχίσθηκαν επί κυβερνήσεως Ιωάννη Μεταξά μέχρι το 1940, όταν και κηρύχθηκε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Στην πενταετία εκείνη φυτεύτηκαν περίπου 46.000 δένδρα και θάμνοι. Κατά το σχέδιο, ακολουθήθηκε η δενδροφύτευση φυλλοβόλων δένδρων προκειμένου το καλοκαίρι να προσφέρουν πλούσια σκιά, τον δε χειμώνα να μην εμποδίζονται οι ακτίνες του ήλιου. Στη κεντρική πλατεία του άλσους τοποθετήθηκε σιντριβάνι και γύρω φυτεύτηκαν μεσογειακά φυτά, έτσι ώστε δένδρα, θάμνοι και λουλούδια να παρουσιάζουν τους ωραιότερους και φυσικότερους συνδυασμούς χρωμάτων κατά τις διάφορες εποχές. Μετά την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944, εξασφαλίσθηκε η άρδευση του άλσους.
Το 1952 κατασκευάστηκε το Μνημείο των Αυστραλών και Νεοζηλανδών Πεσόντων στην Ελλάδα, επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στο ύψος της οδού Σπ. Τρικούπη. Αρχιτέκτονες του μνημείου ήταν οι Φαιδων και Έθελ Κυδωνιάτη.
Στην βόρεια πλευρά του πάρκου προς την Κυψέλη βρίσκονται ανατολικά μεν οι εγκαταστάσεις της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, δυτικά δε οι αθλητικές εγκαταστάσεις του Πανελληνίου Γ.Σ. Μέσα στο πάρκο υπάρχουν επίσης μια παιδική χαρά, το ανοιχτό αμφιθέατρο Αλίκη, που χρησιμοποιείται ενίοτε για παραστάσεις, εκδηλώσεις ή συναυλίες και δύο ναοί. Στη βόρεια ανατολική πλευρά (προς Λ. Αλεξάνδρας) βρίσκεται ο ναός του Αγίου Χαραλάμπους και στο κέντρο δυτικά (προς Κυψέλη) ο ναός των Ταξιαρχών, μπροστά στον οποίο υπάρχει άγαλμα του Αλέξανδρου Υψηλάντη.
Δυτικά, επί της οδού Μαυροματαίων, βρίσκεται (ερειπωμένο πλέον) ένα από τα ιστορικότερα αναψυκτήρια της Αθήνας, το Γκριν Παρκ. Στη δεκαετία 1960 προσέφερε τα καλοκαίρια πρόγραμμα με τραγουδιστές, ακροβάτες, ταχυδακτυλουργούς κλπ που παρουσίαζε ο Όμηρος Αθηναίος. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που εμφανίζονταν σταθερά στο βαριετέ του Γκριν Παρκ ήταν οι Χάρρυ Κλυνν και Κώστας Χατζής. Στα βόρεια ανατολικά βρίσκεται το αναψυκτήριο Άλσος όπου στη δεκαετία 1960 παρουσίαζε πρόγραμμα ο Γιώργος Οικονομίδης. Το Άλσος λειτούργησε μέχρι τις αρχές 2000 και από το 2019 λειτουργεί πάλι ως θέατρο.
Ανάπλαση
μικρογραφία|Πεδίο του Άρεως Από τον Απρίλιο του 2008 άρχισαν εργασίες για ριζική ανάπλαση του πάρκου, παρά τη δυσπιστία και τις αντιδράσεις των κατοίκων. Το έργο της ανάπλασης, υπό τις οδηγίες του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη, παραδόθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2010, καλύπτει συνολικά 250 στρέμματα του πάρκου και στοίχισε 9.663.990 ευρώ με χρηματοδότηση από το Γ' ΚΠΣ και από εθνικούς πόρους.
Φυτεύτηκαν 1.200 δένδρα, 50.000 ανθόφυτα, 7.500 θάμνοι και 2.500 τριανταφυλλιές, ενώ προστέθηκαν 9 στρέμματα χλοοτάπητα και 8 στρέμματα με φυτά εδαφοκάλυψης. Ξηλώθηκαν 22.650 τ.μ. ασφάλτου στις παλιές διαδρομές και στη θέση τους μπήκε χώμα, ενώ τοποθετήθηκαν παράλληλα 8.800 τ.μ. μαρμαροκυβόλιθοι και 3.800 τ.μ. γρανιτοκυβόλιθοι. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου που υλοποιήθηκε αφορά σε βασικά έργα υποδομής, όπως τα χιλιόμετρα υπόγειων δικτύων άρδευσης, αποχέτευσης, συλλογής ομβρίων υδάτων και ηλεκτροδότησης. Παράλληλα ενισχύθηκε και αναβαθμίστηκε ο φωτισμός του χώρου.
Η ανάπλαση βασίσθηκε στην λογική της διατήρησης της ιστορίας του πάρκου, καθώς περιλαμβάνονται σ' αυτό σημαντικά μνημεία και γλυπτά τα οποία όλα καθαρίστηκαν βάσει των προδιαγραφών του Υπουργείου Πολιτισμού.
Η κατάσταση στο πάρκο μετά την ακριβή ανάπλαση επιδεινώθηκε σοβαρά, καθώς σταδιακά μετακόμισαν σε αυτό τα στέκια εξαρτημένων ατόμων που βρίσκονταν παλαιότερα στην Ομόνοια και την οδό Τοσίτσα.
Το 2019 πραγματοποιήθηκαν εργασίες συντήρησης και ανάπλασης, ενώ επαναλειτούργησαν το θέατρο Άλσος και το περίπτερο Γαρδένια. μικρογραφία|Η βανδαλισμένη προτομή του [[Γρηγόριος Παπαφλέσσας|Γρηγόριου Παπαφλέσσα]]
Η ομώνυμη συνοικία
Το Πεδίο του Άρεως είναι συνοικία η οποία περικλείεται από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και τις οδούς Πατησίων, Μουστοξύδη  και Ευελπίδων. Πήρε το όνομά της από το ομώνυμο άλσος το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της. Συνορεύει με τις ακόλουθες συνοικίες:
Σε αυτήν λειτουργούσε η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από το 1894 μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου του 1982, οπότε και μεταστεγάστηκε σε νέες εγκαταστάσεις στην περιοχή της Βάρης Αττικής.
Μικρές αγγελίες
Οι μικρές αγγελίες είναι μια μορφή διαφήμισης που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στις εφημερίδες και σε άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι μικρές αγγελίες διαφέρουν από τις υπόλοιπες αγγελίες, γιατί επιτρέπουν στους ιδιώτες (όχι μόνο τις εταιρείες) να δημιουργήσουν πωλήσεις για προϊόντα ή υπηρεσίες. Στην εποχή του διαδικτύου, οι μικρές αγγελίες εμφανίζονται και σε ειδικές ιστοσελίδες όπου καταχωρούνται αγγελίες για θέσεις, εργασίας, ακίνητα αλλά και αγοραπωλησίες προϊόντων και υπηρεσιών.
Μπάρμπαρα Λίσκοφ
Η Μπάρμπαρα Λίσκοφ (Barbara Liskov) (γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1939 ως Μπάρμπαρα Τζέιν Χάμπερμαν) είναι Αμερικανίδα επιστήμονας πληροφορικής και εργάζεται ως Καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης και ως Καθηγήτρια Μηχανικής της πολυτεχνικής Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών. Είναι νικήτρια του βραβείου Τούρινγκ και ανέπτυξε την Αρχή της Υποκατάστασης της Λίσκοφ.
Ζωή και καριέρα
Η Λίσκοφ γεννήθηκε το 1939 στην Καλιφόρνια, και αποτελεί το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά της Τζέιν (του γένος Ντίκχοφ) και Μόζις Χάμπερμαν. Απέκτησε το BA της στα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ, το 1961. Το 1968 έγινε μία από τις πρώτες γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες που τους απονεμήθηκε το Διδακτορικό δίπλωμα από το τμήμα της επιστήμης υπολογιστών, όταν της απονεμήθηκε το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Το θέμα της Διδακτορικής διατριβής της ήταν ένα πρόγραμμα υπολογιστών όπου μπορεί κανείς να παίξει σε τελικούς αγώνες στο σκάκι.
Η Λίσκοφ έχει καθοδηγήσει πολλά σημαντικά έργα, συμπεριλαμβανομένου το λειτουργικό σύστημα Venus, ένα μικρό, χαμηλού κόστους και διαδραστικό σύστημα καταμερισμού χρόνου. Επίσης είχε αναλάβει το σχεδιασμό και την υλοποίηση του CLU, του Argus, της πρώτης γλώσσας υψηλού επιπέδου για την υποστήριξη της υλοποίησης κατανεμημένων προγραμμάτων και για την απόδειξη της τεχνικής της διοχέτευσης μέσω υποσχέσεων. Τέλος, καθοδήγησε το εγχείρημα του Thor, μιας αντικειμενοστρεφούς βάσης δεδομένων. Με την Ζανέτ Ουίνγκ, ανέπτυξε ένα συγκεκριμένο ορισμό για τον προσδιορισμό της κληρονομικότητας τύπων (subtyping), κοινώς γνωστός ως "Αρχή Yποκατάστασης Λίσκοφ". Διευθύνει τη Μεθοδολογία Προγραμματισμού της Ομάδας του MIT, εστιαζόμενη στο πρόβλημα των "Βυζαντινών Στρατηγών" και στα κατανεμημένα υπολογιστικά συστήματα.
Αναγνώριση και βραβεία
Η Λίσκοφ είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικής, της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και του Συλλόγου Μηχανημάτων Υπολογισμού. Το 2002, αναγνωρίστηκε ως μία από τις κορυφαίες γυναίκες μέλη ΔΕΠ στο MIT, και μεταξύ των κορυφαίων 50 μελών ΔΕΠ στις επιστήμες στις ΗΠΑ.
Το 2004, η Μπάρμπαρα Λίσκοφ κέρδισε το μετάλλιο Τζον φον Νόιμαν για τις "θεμελιώδεις συνεισφορές σε γλώσσες προγραμματισμού, μεθοδολογία προγραμματισμού και κατανεμημένα συστήματα". Στις 19 Νοεμβρίου του 2005, η Μπάρμπαρα Λίσκοφ και ο Ντόναλντ Ε. Κνουθ βραβεύθηκαν στο ETH ως Επίτιμοι Διδάκτορες. Η Λίσκοφ και ο Κνουθ επίσης πήραν μέρος στο ETH Zurich Distinguished Colloquium Series.
Η Λίσκοφ έλαβε το 2008 το βραβείο Τούρινγκ από την ACM, τον Μάρτιο του 2009, για το έργο της στο σχεδιασμό των γλωσσών προγραμματισμού και λογισμικού μεθοδολογίας που οδήγησε στην ανάπτυξη του αντικειμενοστρεφούς προγραμματισμού. Συγκεκριμένα, η Λίσκοφ ανέπτυξε δύο γλώσσες προγραμματισμού, την CLU στη δεκαετία του 1970 και την Argus κατά τη δεκαετία του 1980. Η ACM χρησιμοποίησε τις συνεισφορές της ως αναφορές για τα πρακτικά και θεωρητικά θεμέλια της "γλώσσα προγραμματισμού και σχεδιασμού του συστήματος, ιδίως σε σχέση με δεδομένα άντλησης, ανοχή σε σφάλματα, και κατανεμημένα υπολογιστικά συστήματα."
Η Μπάρμπαρα Λίσκοφ είναι συγγραφέας τριών βιβλίων και πάνω από εκατό τεχνικών εργασιών.
Προσωπική ζωή
Το 1970 παντρεύτηκε τον Νέιθαν Λίσκοφ και ο γιος τους Μόζες γεννήθηκε το 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Σχεδιαστές γλωσσών προγραμματισμού Κατηγορία:Παραλήπτες βραβείου Τούρινγκ
2543 Ματσάντο
Ο Ματσάντο (Machado) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Βέλγο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού αστρονόμου Λουίς Εδουάρδο ντα Σίλβα Ματσάδο (Luiz Eduardo da Silva Machado).
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του ο Ματσάντο κοντά στο αφήλιο βρίσκεται πέρα από τα εξώτατα όρια της Κύριας Ζώνης, προς την πλευρά της τροχιάς του Δία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ματσάντο είναι άγνωστα. Ο Ματσάντο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 23 ως 40 ώρες περίπου, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ματσαντο
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1930-31
Στο Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1930-31 συμμετείχαν επτά ομάδες. Αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο σε μορφή τουρνουά ενός γύρου (6 αγώνες) αλλά το πρωτάθλημα θεωρήθηκε ότι έληξε παρά το ότι ορισμένα σωματεία δεν είχαν ολοκλήρωσει τους αγώνες τους. Πρωταθλητής αναδείχθηκε αήττητος ο Παναθηναϊκός, ο οποίος μαζί με την ΑΕΚ και τον Απόλλωνα Αθηνών συμμετείχαν ως εκπρόσωποι της ΕΠΣΑ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1930-31.
Από την πρόωρη διακοπή αδικήθηκε το Γουδί, το οποίο είχε δύο ακόμα παιχνίδια και θα μπορούσε να πάρει την 3η θέση από τον Απόλλωνα και να συμμετάσχει στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Άγγελος Μεσσάρης του ΠΑΟ με 13 γκολ. Το Γουδί διεκδίκησε σε αγώνα διαβάθμισης τη συμμετοχή του στο Εθνικό Πρωτάθλημα 1931-32.
Από τις μικρότερες κατηγορίες είναι γνωστό πως από τη Β΄ ανέβηκε στην Α΄ ο Αστέρας Αθηνών, ενώ στη Γ΄ πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηλυσιακός Αθλητικός Όμιλος και ανέβηκε στη Β΄.
Αγώνες διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό της εποχής από τις ομάδες που μετείχαν στο εθνικό πρωτάθλημα, όποια τερμάτιζε σε χαμηλότερη θέση από τις υπόλοιπες της ίδιας Ένωσης έπρεπε να δώσει διπλό αγώνα διαβάθμισης με την καλύτερη του τοπικού πρωταθλήματος ώστε να κριθεί ποια θα πάρει μέρος στο επόμενο Εθνικό Πρωτάθλημα 1931-32. Σύμφωνα με τις βαθμολογίες από την ΕΠΣ Αθήνας οι ομάδες που όφειλαν να διαβαθμιστούν ήταν ο Απόλλων Αθηνών και το Π.Σ. Γουδί. Στους αγώνες που ήταν επεισοδιακοί επικράτησε ο Απόλλων και παρέμεινε στην εθνική κατηγορία. Τα αποτελέσματα ήταν:
Επίσης, μετά την ολοκλήρωση των αγώνων της Α΄ κατηγορίας ο Αθηναϊκός έδωσε αγώνα διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας Αστέρα Αθηνών και υποβιβάστηκε.
Ο πρωταθλητής Αστήρ Αθηνών έδωσε αγώνες διαβάθμισης με τον ουραγό της Α΄ Κατηγορίας, Αθηναϊκό και επικράτησε, κερδίζοντας την άνοδο. Επίσης, η ουραγός Δάφνη έδωσε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Γ΄, Ηλυσιακό και υποβιβάστηκε.
Γ΄ Κατηγορία
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηλυσιακός, ο οποίος επικράτησε σε αγώνες διαβάθμισης με την ουραγό της Β΄, Δάφνη και κέρδισε την άνοδο. Αναλυτικά, στο πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας αγωνίστηκαν οι ομάδες:
Πρωτάθλημα ανεπισήμων
Εκτός από το επίσημο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ, το καλοκαίρι του 1930 η εφ. "Βραδυνή" ξεκίνησε να παρουσιάζει την ιστορία των δυναμικότερων ανεξάρτητων ποδοσφαιρικών σωματείων της Αθήνας και στη συνέχεια προκήρυξε πρωτάθλημα ανεπισήμων σωματείων, στο οποίο θα συμμετείχαν τα 12 δημοφιλέστερα σωματεία, έπειτα από ψηφοφορία μεταξύ των αναγνωστών. Πολλές από τις ανεπίσημες αυτές ομάδες αργότερα εντάχθηκαν στην ΕΠΣΑ και κάποιες έγραψαν ιστορία στο αθηναϊκό ποδόσφαιρο. Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που εκδηλώθηκε το πρωτάθλημα απέκτησε χαρακτήρα Δόκιμης κατηγορίας, αφού η ΕΠΣΑ άφησε να εννοηθεί πως θα εγγράψει στη Γ΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν τη νικήτρια ομάδα. Στους αγώνες, που ξεκίνησαν στις 28 Σεπτεμβρίου 1930 και διεξάγονταν στο γήπεδο του Πανελληνίου, μετείχαν οι εξής 12 πιο δημοφιλείς ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους (σε παρένθεση το έτος ίδρυσης):
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1930-1931
Γυναίκες (ταινία 1939)
μικρογραφία|330x330εσ|Από αριστερά προς τα δεξιά: [[Νόρμα Σίρερ, Ρόζαλιντ Ράσελ και Τζόαν Κρόφορντ σε διαφημιστική φωτογραφία για την ταινία]] Η ταινία Γυναίκες (Πρωτότυπος τίτλος The Women), είναι δραματική κομεντί παραγωγής 1939 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό της Κλαιρ Μπουθ Λούσι, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Ανίτα Λους και Τζέιν Μέρφι. Πρωταγωνίστριες της ταινίας είναι οι: Νόρμα Σίρερ, Τζόαν Κρόφορντ, Ρόζαλιντ Ράσελ, Τζόαν Φοντέιν, Πολέτ Γκοντάρ, Λουσίλ Ουάτσον, Μαίρη Μπόλαντ, Φλόρενς Νας και Βιρτζίνια Γκρέι.
Όπως και στο θεατρικό, έτσι και στην ταινία όλοι οι ρόλοι ερμηνεύονται από γυναίκες. Τα γεγονότα της ταινίας τοποθετούνται στο Μανχάταν, της υψηλής κοινωνίας της δεκαετίας του '30 και στο Ρίνο της Νεβάδας, όπου οι πρωταγωνίστριες της ταινίας καταφεύγουν προκειμένου να πάρουν διαζύγιο από τους συζύγους τους. Το εγχείρημα του Κιούκορ σατιρίζει με οξύτητα τα προβλήματα, τη ματαιοδοξία, τον παραλογισμό και τον πολυέξοδο τρόπο ζωής των καλομαθημένων γυναικών της καλής κοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας δεν εμφανίζεται κανένας άνδρας, η υπόθεσή της αφορά τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Η ταινία γυρίστηκε σε ασπρόμαυρη φωτογραφία, εκτός από μια δεκάλεπτη σεκάνς, που απεικονίζει μια επίδειξη μόδας που γυρίστηκε σε τεχνικόλορ.
Εθνική Ουαλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ουαλίας U17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουαλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 19 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουαλίας. Η ομάδα αγωνίζεται στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 που διοργανώνεται κάθε χρόνο. Παρατσούκλι της ομάδας είναι Νέοι Δράκοι (Young Dragons). Εντός έδρας αγωνίζεται με κόκκινη στολή με κίτρινη ρίγα και εκτός έδρας με πράσινη και λευκή στολή.
Γυναίκες (ταινία 1939)
Το 2007 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Η Μαίρη Χέινς (Νόρμα Σίρερ) μια γυναίκα που ζει ευτυχισμένη μια ζωή γεμάτη ανέσεις και πλούτη με τον σύζυγο, Στίβεν, και τη μικρή της κόρη, Μαίρη, αγνοεί το γεγονός ότι ο σύζυγός της, την απατά με την Κρύσταλ Άλλεν (Τζόαν Κρόφορντ), μια πωλήτρια σε μαγαζί με αρώματα. Η ξάδελφή της Μαίρη, Σύλβια Φάουλερ (Ρόζαλιντ Ράσελ) και η κολλητή της φίλη Ήντιθ Πόττερ, μαθαίνουν τυχαία το κουτσομπολιό για τη σχέση της Κρύσταλ με τον Στίβεν από μια μανικιουρίστα. Η Σύλβια και η Ήντιθ κλείνουν ραντεβού στη Μαίρη με τη μανικιουρίστα προκειμένου να ακούσει το κουτσομπολιό. Ο κόσμος της Μαίρη γκρεμίζεται και μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια επανασύνδεσης με τον Στίβεν, αποφασίζει να τον χωρίσει και φεύγει για την πόλη του Ρίνο, όπου τα διαζύγια εκδίδονται άμεσα. Στο ταξίδι για το Ρίνο, η Μαίρη αποκτά δυο νέες φίλες που πηγαίνουν κι εκείνες για να βγάλουν διαζύγιο, την κόμισσα Ντε Λαβ (Μαίρη Μπόλαντ) και την Μύριαμ Άαρονς (Πολέτ Γκοντάρ). Φτάνοντας στο Ρίνο οι μέλλουσες ζωντοχήρες νοικιάζουν δωμάτια στο ράντσο της Λούσυ, όπου σύντομα καταφθάνει και η Σύλβια, εφόσον κι εκείνη θέλει να χωρίσει τον σύζυγό της, για τον οποίον ανακαλύπτει ότι την απατά. Έπειτα η Σύλβια μαθαίνει ότι ο σύζυγός της την απατά με τη Μύριαμ, ενώ η κόμισσα γνωρίζει τον πέμπτο κατά σειρά σύζυγό της. Η Σύλβια και η Μαίρη ψυχραίνονται όταν η Μαίρη παίρνει το μέρος της Μύριαμ στον καβγά που ακολουθεί της αποκάλυψης της ταυτότητας της ερωμένης του συζύγου της. Όταν οι γυναίκες επιστρέφουν στην Νέα Υόρκη, ο Στίβεν παντρεύεται την Κρύσταλ Άλλεν και η Σύλβια γίνεται κολλητή με την Κρύσταλ. Η φιλόδοξη Κρύσταλ όμως δεν αρκείται στον Στίβεν κι αποκτά εραστή, που δεν είναι άλλος από τον νέο σύζυγο της κόμισσας, Μπακ. Τα νέα μαθαίνονται και η σχέση μεταξύ των γυναικών αλλάζει μια και καλή.
Εθνική Ουαλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων στην Ουαλία Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες Ουαλίας
Γυναίκες (ταινία 1939)
Πληροφορίες παραγωγής
Κωμωδία του Τζορτζ Κιούκορ, βασισμένη σε θεατρικό της Κλερ Μπουθ Λούσι, με ένα καστ εξ ολοκλήρου γένους θηλυκού, που περιλαμβάνει μερικές από τις μεγαλύτερες σταρ της Metro-Goldwyn-Mayer: Νόρμα Σίρε ρ, Τζόαν Κρόφορντ, Ρόζαλιντ Ράσελ και Πολέτ Γκοντάρ και μια άσημη ακόμα Τζόαν Φοντέιν, ένα χρόνο πριν γυρίσει τη Ρεβέκκα (Rebecca, 1940) του Άλφρεντ Χίτσκοκ.
Το θεατρικό έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το 1937 και παίχτηκε για 666 παραστάσεις. Την ίδια χρονιά οι παραγωγοί Χάρι Γκετζ και Μαξ Γκόρντον αγόρασαν τα δικαιώματα του θεατρικού για 125 χιλιάδες δολάρια, θέλοντας να δώσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαίρη Χέινς στην Κλοντέτ Κολμπέρ και να αναθέσουν τη σκηνοθεσία στον Γκρέγκορι Λα Κάβα. Τον Μάρτιο του 1938, η Νόρμα Σίρερ και η Κάρολ Λόμπαρτ διαπραγματεύονταν τη συμμετοχή τους στην ταινία. Το 1938 τα δικαιώματα του θεατρικού πέρασαν στην MGM, η οποία επιστράτευσε τα μεγαλύτερά της ονόματα για να συμμετάσχουν σ' αυτήν, εκτός των Γκρέτα Γκάρμπο και Μίρνα Λόι (η Λόι κάποια στιγμή ήταν υποψήφια για το ρόλο της Κρύσταλ Άλεν). Η Τζόαν Κρόφορντ, της οποίας οι ταινίες είχαν αρχίσει να χάνουν χρήματα είχε βαρεθεί να παίζει συνεχώς ρόλους της γλυκανάλατης ενζενί και ζήτησε με επιμονή από τον Λούι Μπι Μάγιερ να υποδυθεί τη σκύλα του θεατρικού, Τζόαν Άλεν. Ο Μάγιερ τότε της είπε: "Μα ο ρόλος είναι μικρός και διόλου κολακευτικός" κι εκείνη του απάντησε: "Θα έπαιζα ακόμα και τη γιαγιά του Γουάλας Μπίρι αν ο ρόλος ήταν καλός". Η Κρόφορντ έπρεπε όμως να συνεργαστεί με την εχθρό της στην εταιρία, τη γυναίκα που της στερούσε τους καλύτερους ρόλους και χήρα του παραγωγού Έρβιν Θάλμπεργκ, Νόρμα Σίρερ. Οι δυο γυναίκες παρά την αμοιβαία τους αντιπάθεια συνεργάστηκαν με επαγγελματισμό, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν εντάσεις στο πλατό (μια από τις οποίες ξεκίνησε η Κρόφορντ, όταν άρχισε να πλέκει κατά τη διάρκεια βωβής λήψης της Σίρερ). Όταν κάποια στιγμή η Νόρμα Σίρερ και η Τζόαν Κρόφορντ κλήθηκαν για να βγάλουν διαφημιστικές φωτογραφίες, καμιά από τις ηθοποιούς δεν είχε το κουράγιο να μπει πρώτη στο στούντιο, κάνοντας κύκλους γύρω από το κτίριο με τις λιμουζίνες τους. Πρώτη υποψήφια για το ρόλο της Σύλβιας ήταν η Ίλκα Τσέις. Ο ρόλος πήγε τελικά στην Ρόζαλιντ Ράσελ και η ηθοποιός μετά από οδηγίες του σκηνοθέτη Τζορτζ Κιούκορ, τον έπαιξε με κωμικό τρόπο, προκειμένου να κερδίσει τις εντυπώσεις, εφόσον πρόκειται για το ρόλο μιας γυναίκας που διέλυσε ένα σπίτι, αποκαλύπτοντας στην απατημένη Μαίρη την εξωσυζυγική σχέση του συζύγου της. Ο Τζορτζ Κιούκορ ανέλαβε τη σκηνοθεσία της ταινίας ένα μήνα αφού είχε απολυθεί από τον Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, που τον είχε προσλάβει για να σκηνοθετήσει το Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone with the Wind, 1939). Σύμφωνα με την Τζόαν Φοντέιν όλες οι ηθοποιοί λάτρευαν τον Κιούκορ.
Υποδοχή
Η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία μετά την προβολή της το 1939 και παρά το γεγονός ότι δεν έλαβε καμιά υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ, οι κριτικοί την συγκαταλέγουν στις λίστες τους ως μια από τις καλύτερες για τη χρονιά εκείνη.
Επανεκτέλεση
Το θεατρικό της Μπουθ υπέστη μια επανεκτέλεση το 2008, με πρωταγωνίστριες τις Ανέτ Μπένινγκ, Μεγκ Ράιαν και Εύα Μέντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Νικολάι Σάκωφ
Ο  Nικολάι Σάκωφ (ρωσ. Николай Ставрович Саков 1889 - 1930) ήταν Ρώσος χειριστής αεροπλάνου ελληνικής καταγωγής. Υπηρέτησε υπό την ελληνική σημαία στη Μάχη του Μπιζανίου.
Βιογραφία
Ο Nικολάι Στάβροβιτς Σάκωφ γεννήθηκε το 1889 στο Λίπετσκ της Ρωσίας. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας από την Οινόη του Πόντου. Πολέμησε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους με τον ελληνικό Λόχο Αεροπορίας και διακρίθηκε στην Μάχη του Μπιζανίου. Έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με την ρωσική Πολεμική Αεροπορία και στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Μετά την επάνοδο του Έλληνα Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ το 1920, ο Σάκωφ επανήλθε στην Ελλάδα και έγινε προσωπικός πιλότος του Κωνσταντίνου. Μετά το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και την παραίτηση του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ υπέρ του Διαδόχου, ο Σάκωφ έφυγε για το Παρίσι, όπου και πέθανε το 1930.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας Κατηγορία:Λευκό κίνημα
Τζάκι Ιξ
Ο Τζάκι Ιξ (πλήρες ονοματεπώνυμο Ζακ Μπερνάρ Ιξ) (γεν. στις Βρυξέλλες την 1η Ιανουαρίου του 1945) είναι Βέλγος παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 1966 και έμεινε μέχρι και το 1979. Το σύνολο των Γκραν Πρι στα οποία πήρε μέρος ο Ιξ ήταν 122 απ' τα οποία εκκίνησε κανονικά στα 116. Το 1ο ήταν το Γερμανικό Γκραν Πρι του 1966 και το τελευταίο το Αμερικανικό Γκραν Πρι του 1979. Δεν κατέκτησε κανένα απολύτως Πρωτάθλημα Οδηγών όμως σημείωσε κάποια άλλα εξίσου σημαντικά αποτελέσματα, τα οποία ήταν τα ακόλουθα:
Ο Ιξ την 1η απ' τις 8 νίκες του την πέτυχε στο Γαλλικό Γκραν Πρι του 1968 και την τελευταία στο Γερμανικό Γκραν Πρι του 1972.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι οδηγοί Φόρμουλα 1
Μέγαρο Κόφφα
μικρογραφία|250px|Μέγαρο Κόφφα (1925), Τσιμισκή-Βενιζέλου, Θεσσαλονίκη Το Μέγαρο Κόφφα βρίσκεται μεταξύ των οδών Βενιζέλου-Τσιμισκή 10-Ρογκότη στη Θεσσαλονίκη και κατασκευάστηκε το 1925 από τους αρχιτέκτονες Α. Ζαχαριάδη-Κ. Κοκορόπουλο, με σαφή επιρροή από το ρεύμα Secession, την αυστρο-γερμανική παραλλαγή του Αρ Νουβό. Προπολεμικά ήταν όπως και σήμερα, κτίριο γραφείων κυρίως δικηγόρων, συμβολαιογράφων, αρχιτεκτόνων/μηχανικών, εμπορικών αντιπροσώπων κ.α. Κατά την διάρκεια του Β' Π.Π. στεγαζόταν Γερμανικές υπηρεσίες της Wehrmacht. Μετά την απελευθέρωση στεγάσθηκε η Γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος, έως το 1955, οπότε μετακόμισε στο σημερινό υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Στα καταστήματα του ισογείου στεγάσθηκαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα: το φαρμακείο-εντευκτήριο λογοτεχνών "Ηλία Κατσόγιαννη" (αριστερά της εισόδου του κτιρίου), το βιβλιοπωλείο "ΜΟΛΧΟ" (δεξιά ...), το παντοπωλείο "Αφών Τζαλαβρά" (παραπλεύρως του "ΜΟΛΧΟ") και η ΔΕΗ ως εκθεσιακός χώρος (το γωνιακό κατάστημα, αριστερά του φαρμακείου), όπου από το υπόγειο του καταστήματος αυτού γίνονταν οι δοκιμές για την μετάδοση του πρώτου πειραματικού τηλεοπτικού σήματος στην Ελλάδα, στα εγκαίνια της Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 1961.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ
Ο Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ (Johann Gottfried von Herder, 25 Αυγούστου 1744 - 18 Δεκεμβρίου 1803) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, θεολόγος, ποιητής και τεχνοκρίτης.
Γιος φτωχού δασκάλου, πήγε στο Καίνιγκσμπεργκ της ανατολικής Πρωσσίας (σήμερα Καλίνινγκραντ της Ρωσίας) για να σπουδάσει ιατρική. Μια αποτυχημένη εγχείρηση για ν’ απαλλαγεί από συρίγγιο που είχε στο μάτι, ενίσχυσε την αντιπάθειά του προς την ιατρική και έτσι στράφηκε στη θεολογία.
Παρακολούθησε μαθήματα του Καντ, ο οποίος τον απάλλαξε από τα δίδακτρα. Έγινε λουθηρανός ιερέας και από τα είκοσι μέχρι τα εικοσιπέντε του χρόνια δίδασκε στην εκκλησιαστική σχολή της μητρόπολης της Ρίγας. Εκεί εμφανίστηκε το 1767 το τρίτομο έργο του Περί της νεωτέρας γερμανικής λογοτεχνίας, όπου έκανε έκκληση για μια γερμανική λογοτεχνία απαλλαγμένη από ξένες επιρροές.
Το 1769 εγκατέλειψε τη Ρίγα και ταξίδεψε στο Παρίσι. Γνώρισε τους Εγκυκλοπαιδιστές, αλλά δεν προσχώρησε στον Διαφωτισμό.
Το 1770 συνόδευσε ως παιδαγωγός τον πρίγκιπα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ ανά τη Γερμανία. Είχε εν τω μεταξύ αρχίσει να γράφει τα Κριτικά Δάση, δοκίμια για την τέχνη και τη λογοτεχνία. Πεποίθησή του ήταν ότι έπρεπε να εγκαταλειφθεί η μίμηση των Ελλήνων κλασσικών, που κήρυτταν οι Βίνκελμαν και Λέσσινγκ και ότι έπρεπε να αναζητηθούν οι λαϊκές πηγές της ποίησης. Η ποίηση κατά τον Χέρντερ γεννιέται από το ένστικτο του λαού και όχι από λίγους καλλιεργημένους ανθρώπους.
Νέα αποτυχημένη εγχείρηση του έδωσε την ευκαιρία να γνωριστεί προσωπικά με τον Γκαίτε, ο οποίος ήταν ενθουσιασμένος από τα κηρύγματα του Χέρντερ. Το 1771 έγινε αυλικός ιεροκήρυκας και πρόεδρος του ιεροδικείου στο Μπύκενμπουργκ, πρωτεύουσα του μικρού πριγκιπάτου του Σάουμπουργκ-Λίππε. Εκεί έγραψε τα βιβλία, που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του Sturm und Drang. Ήταν πιστός Χριστιανός, αλλά δεν έβλεπε παντού το χέρι του Θεού. Πίστευε ότι κάθε πολιτισμός ήταν μια αυθύπαρκτη ενότητα με γέννηση, ακμή και θάνατο. Θαύμαζε τον Μεσαίωνα σαν εποχή φαντασίας, λαϊκής ποίησης και απλότητας και επέκρινε τον Διαφωτισμό σαν ειδωλολατρεία της λογικής.
Το 1773 νυμφεύτηκε και το 1776 ο Κάρολος-Αύγουστος δούκας της Βαϊμάρης, ο μεγάλος μαικήνας, τον κάλεσε στην Αυλή του ύστερα από σύσταση του Γκαίτε. Με τους Γκαίτε, Βίλαντ και Σίλλερ ο Χέρντερ αποτέλεσε την περίφημη τετράδα που κατέστησε τη Βαϊμάρη πνευματικό κέντρο της Γερμανίας.
Τα πολλαπλά του καθήκοντα στη Βαϊμάρη -ιερέας και ιεροκήρυκας των ανακτόρων, επόπτης της διαγωγής του κλήρου και των σχολείων του δουκάτου (τα οποία έγιναν υποδείγματα για όλη τη Γερμανία)- σε συνδυασμό με την πάθησή του, τον έκαναν ευερέθιστο. Οι Γκαίτε και Βίλαντ τον απέφευγαν για μεγάλο χρονικό διάστημα και ο δούκας εξοργιζόταν από ορισμένα κηρύγματά του. «Μετά από ένα τέτοιο κήρυγμα», έγραψε ο Γκαίτε, «δεν μένει στον δούκα παρά να παραιτηθεί».
Τελικά συμφιλιώθηκε με όλους και αφοσιώθηκε στις συγγραφές του, επαναλαμβάνοντας τις επιθέσεις του κατά του ορθολογισμού στη λογοτεχνία και της «έντεχνης» ποίησης. Μεταξύ 1784 και 1791 κυκλοφόρησε σε τέσσερις τόμους το μεγάλο του έργο Ιδέες για μια φιλοσοφία της Ιστορίας της Ανθρωπότητας, το οποίο, παρά την «ορθόδοξή» του συγκρότηση, περιέχει ορισμένες θεολογικές και πολιτικές απόψεις, που μπορεί να χαρακτηριστούν αιρετικές.
Στις Επιστολές περί της προόδου της ανθρωπότητος (1793-97), χαιρέτιζε -μετ' επιφυλάξεων- τη Γαλλική Επανάσταση. Παρ' όλα αυτά ο δούκας -που πολέμησε το 1792 στο Βαλμύ εναντίον των Γάλλων- τον έκανε ευγενή («φον»).
Στα τελευταία του χρόνια περιεπλάκη σε φιλοσοφική έριδα με τον Καντ και ψυχράνθηκε πάλι με τον Γκαίτε. Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1803. Ο δούκας Κάρολος-Αύγουστος, παρά τις προσβολές που είχε δεχτεί από τον Χέρντερ, διέταξε να ταφεί με μεγάλες τιμές στη μητρόπολη της Βαϊμάρης.