cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδόλφος Γ΄ του Σάουενμπουργκ
Βιογραφία
Στις 3 Ιουνίου 1543 ο πάπας Παύλος Γ΄ έγραψε στον Αδόλφο ενθαρρύνοντάς τον να επαγρυπνεί στις προσπάθειές του εναντίον του αρχιεπισκόπου Κολωνίας. Ο πάπας αφόρισε τον Χέρμαν στις 3 Ιουλίου 1546, διορίζοντας τον Αδόλφο ως διαχειριστή της αρχιεπισκοπής στη θέση του. Πράγματι ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού εξέλεξε τον Αδόλφο ως αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας στις 24 Ιανουαρίου 1547. Χειροτονήθηκε ως ιερέας από τον επίσκοπο Ιωάννη Νόπελ στις 3 Μαΐου 1547.
Το πρώτο καθήκον του Αδόλφου ήταν να ανακαλέσει τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν από τον προκάτοχό του. Ο Χέρμαν είχε εγκαταστήσει τον Μάρτιν Μπούσερ, αλλά ο Aδόλφος απαγόρευσε τώρα το προτεσταντικό κήρυγμα σε όλη την αρχιεπισκοπή. Συνοδευόμενος από τον Έμπερχαρντ Μπίλικ, επαρχιακό επιθεωρητή των Καρμηλιτών, ο Aδόλφος παρακολούθησε τη Συνέλευση (Dieta) του Άουγκσμπουργκ το 1547–48. Ορίστηκε επίσκοπος στις 8 Απριλίου 1548, παρουσία του πάπα Παύλου Γ΄ και του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων. Παρευρέθηκε στη σύνοδο του Συμβουλίου του Tρέντο το 1551, συνοδευόμενος από τον Μπίλικ και τον Γιόχαν Γκρόπερ.
Ο Aδόλφος απεβίωσε στο Μπρυχλ στις 20 Σεπτεμβρίου 1556. Ο Κορνέλις Φλόρις ντε Βρηντ δημιούργησε συμμετρικούς τάφους για τον Aδόλφο και τον μικρότερο αδερφό του Aντώνιο του Σάουενμπουργκ (απεβ. 1558) στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Αρχικά ευρίσκοντο στη χορωδία, έπειτα μεταφέρθηκαν στα ακτινωτά παρεκκλήσια του ιερού το 1863.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Ορεινό Ιωαννίνων
Το Ορεινό είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων με υψόμετρο 841 μέτρα, το οποίο βρίσκεται δίπλα στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Η παλιά του ονομασία είναι Μποζανίκο και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ξηροβάλτου. Το 1922 με το ΦΕΚ 19Α - 11/02/1922 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μποζανίκου ενώ το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Ορεινό. Μέχρι το 2010 ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Ορεινού Ξηροβάλτου του πρώην Δήμου Δελβινακίου του Νομού Ιωαννίνων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Ξηρόβαλτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ορεινού Ξηροβάλτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 14 μόνιμους κατοίκους ενώ το 2001 είχε πληθυσμό 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Σύσκεψη της Λευκάδας
Η Σύσκεψη της Λευκάδας πραγματοποιήθηκε ή στα τέλη Ιανουαρίου ή στις αρχές Φεβρουαρίου του 1821 στη Λευκάδα με σκοπό την οργάνωση της επερχόμενης ελληνικής επανάστασης στη Ρούμελη (Στερεά Ελλάδα).<mapframe latitude="37.779399" longitude="20.467529" zoom="2" width="227" height="124" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 20.679016,         38.799044        ]      }    }  ] }
Υπόβαθρο
Η Λευκάδα, που εκείνη την εποχή αποκαλούνταν Αγία Μαύρα (Santa Maura), ήταν ένα από τα αγγλοκρατούμενα νησιά των Επτανήσων και το πιο κοντινό προς τη Στερεά Ελλάδα. Αποτελούσε τα χρόνια της οθωμανικής κατοχής άσυλο για τους καταδιωκόμενους Ρουμελιώτες. Σ’ αυτήν κατέφευγαν πολλοί κλέφτες με τις οικογένειές τους όταν οι οθωμανικές αρχές τους κυνηγούσαν. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι είχαν συγκεντρωθεί στο νησί πολλοί δυσαρεστημένοι με την οθωμανική διοίκηση οι οποίοι, μάλιστα, είχαν εμπειρία από όπλα, αφού είχαν ζήσει για καιρό ως κλέφτες στα βουνά της Ρούμελης.
Οι πρώτοι Λευκαδίτες που μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία ήταν ο Ιωάννης Ζαμπέλιος, ο Ιωάννης Ζαπραλής κι ο Άγγελος Σούνδιας. Αυτοί εργάστηκαν με κύριο σκοπό την διάδοση των εθνικοαπελευθερωτικών σκοπών της Φιλικής Εταιρείας και την προετοιμασία του αγώνα, ενώ παράλληλα μύησαν σε αυτήν ντόπιους και Ρουμελιώτες.
Όταν ήρθε η ώρα για την κήρυξη της Επανάστασης θεωρήθηκε λογικό να επιλεγεί κι η Λευκάδα ως τόπος οργάνωσής της. Προηγήθηκε η συνέλευση της Βοστίτσα ς (σημερινό Αίγιο), από τις 26 έως τις 30 Ιανουαρίου του 1821, με αντικείμενο την οργάνωση της επανάστασης στον Μοριά (Πελοπόννησος) και τον καθορισμό της ημερομηνίας έναρξης του αγώνα.
Επιτροπές
Σύμφωνα με τον Ι. Ζαμπέλιο, η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε μετά από υπόδειξη της Φιλικής Εταιρείας. Την οργάνωση ανέλαβαν ο Ι. Ζαμπέλιος κι ο Α. Σούνδιας.
Σύσκεψη της Λευκάδας
Οι οπλαρχηγοί έφτασαν σταδιακά στο νησί τον Ιανουάριο του 1821. Μέχρι, μάλιστα, να συγκεντρωθούν όλοι, εκμεταλλευόμενοι την εορταστική ατμόσφαιρα της Αποκριάς, δήλωσαν την παρουσία τους στους Λευκαδίτες, προκειμένου να τονώσουν το πατριωτικό τους αίσθημα κι έμμεσα να τους δείξουν ότι προετοιμάζεται η επανάσταση, χωρίς παράλληλα να γίνουν αντιληπτές οι εργασίες τους στην αγγλική διοίκηση.
Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του Ιωάννη Ζαμπέλιου μία από τις Κυριακές της Αποκριάς (ίσως στις 30 Ιανουαρίου).
Εκεί ανακοινώθηκε, πιθανότατα από τον Ηλία Μαυρομιχάλη, ότι είχε οριστεί η 25η Μαρτίου ως ημέρα κήρυξης της επανάστασης στην Πελοπόννησο και συζητήθηκε το ενδεχόμενο κήρυξης της επανάστασης στη Στερεά Ελλάδα την ίδια ημερομηνία.
Αποφάσεις:
Εφαρμογή
Οι αποφάσεις έγιναν ομόφωνα δεκτές κι επισφραγίστηκαν με δοξολογία, όρκους και πανηγυρισμούς
Παρόλο, βέβαια, που υπήρξε ομοφωνία, στην υλοποίηση σημειώθηκαν προβλήματα, έριδες κι ασυνέπειες. Μια σειρά από προεπαναστατικές ενέργειες εναντίον των Τούρκων έθεσαν σε κίνδυνο την έναρξη της επανάστασης. Πιο συγκεκριμένα, εναντίον των Τούρκων κινήθηκαν ο Δ. Μακρής με 28 συντρόφους του στις 5 Μαρτίου 1821 στη Σκάλα Μεσολογγίου κι ο Οδ. Ανδρούτσος με την ομάδα του στις 22 Μαρτίου στη Γέφυρα της Τατάρνας.
Το σημαντικότερο, βέβαια, πρόβλημα ήταν πως οι Γ. Τόγκας και Γ. Βαρνακιώτης διαφώνησαν στην οργάνωση της επανάστασης στη Δυτική Στερεά, συγκρούστηκαν κι ολιγώρησαν, γεγονός που δυσαρέστησε την επιτροπή της Σύσκεψης και μείωσε τη δυναμική του Αγώνα στο ξεκίνημά του.
Τελικά, η επανάσταση στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα ξέσπασε σχεδόν παράλληλα με την Επανάσταση στην Πελοπόννησο: Στις 24 Μαρτίου ο Πανουργιάς συναποφάσισε με τους προκρίτους της περιοχής των Σαλώνων (Άμφισσα) την έναρξη του Αγώνα. Στη Δυτική Στερεά, αντιθέτως, οι οπλαρχηγοί όχι μόνο καθυστέρησαν, αλλά, στην αρχή διευκόλυναν και τους Τούρκους. Τελικά, η επανάσταση κηρύχτηκε στο Μεσολόγγι στις 20 Μαϊου από τον Αθανάσιο Ραζή.
Συνέπειες
Η σύσκεψη ήταν αποφασιστικής σημασίας. Σε συνδυασμό με τη Συνέλευση της Βοστίτσας συνέβαλε στην οργάνωση της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης. Παρόλο που οι αποφάσεις της δεν εφαρμόστηκαν στο ακέραιο, μεταδόθηκε το μήνυμα του γενικού ξεσηκωμού. Ξεκινώντας από το τελευταίο δεκαήμερο του Μαρτίου του 1821, η μία πόλη μετά την άλλη σε Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα και νησιά κήρυξαν την Επανάσταση.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Συνελεύσεις της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
That' s amore
Το That' s amore είναι ένα τραγούδι του 1952. Η μουσική του γράφτηκε από το Χάρι Γουόρεν και οι στίχοι του από τον Τζάκ Μπρουκς. Η 1η εκτέλεσή του έγινε το 1953 από τον Αμερικανό τραγουδιστή Ντιν Μάρτιν. Το 1995 πραγματοποιήθηκε μια 2η εκτέλεση του τραγουδιού από τον Έλληνα τραγουδιστή Κώστα Μακεδόνα και Χορωδία.
Κατηγορία:Αμερικανικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1952 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Μάχη του Βαρθολομιού
Η μάχη του Βαρθολομιού Ηλείας ήταν ένα επεισόδιο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής Αρχής και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίστασης των Πελοποννησιακών πληθυσμών κατά της εκστρατείας του Ιμπραήμ Πασά το φθινόπωρο του 1825.
Στις 8 Νοεμβρίου του 1825 ισχυρές μονάδες Αιγυπτιακού ιππικού, αφού πρώτα διέσχισαν τον ποταμό Αλφειό με τη χρήση πλωτών μέσων, απείλησαν τον Πύργο και τη Γαστούνη, ενώ εν΄ συνεχεία επιτέθηκαν κατά των χωριών της περιοχής Δερβιτσελεπή, Καλίτσα, Σαβάλια (όπου συνάντησαν μικρή αντίσταση), Ραβιάτα, Καραγιούζι και Σελήμ Τσαούση, τα οποία κατέκαυσαν. Προηγουμένως, οι Αιγύπτιοι είχαν επιχειρήσει να καθυποτάξουν την Αγουλινίτσα, όμως, συναντώντας πεισματώδη άμυνα των κατοίκων της, που είχαν οχυρωθεί στην παραπλήσια βαλτώδη λίμνη, υποχρεώθηκαν να αποχωρήσουν με σοβαρές απώλειες (τουλάχιστον 170 νεκροί).
Ωστόσο, στο κοντινό Βαρθολομιό η σύγκρουση έλαβε χαρακτήρα σκληρότατου αγώνα, καθώς ένα μεγάλο μέρος των μάχιμων κατοίκων του αφού πρώτα φρόντισαν να ασφαλίσουν τα μέλη των οικογενειών τους στο γειτονικό Χλεμούτσι, οχυρώθηκαν στα σπίτια του χωριού τους αποφασισμένοι να τα υπερασπίσουν μέχρις εσχάτων. Η μάχη μεταξύ των εγκλείστων και σχεδόν δεκαπλάσιου αριθμού εχθρών (μισοί απ’ τους οποίους ήταν Άραβες ιππείς) κράτησε περί τις 6 ώρες, με εκατέρωθεν σημαντικές απώλειες. Στο πλευρό των ταμπουρωμένων εντός του Βαρθολομιού Ελλήνων μαχητών έσπευσαν ακόμη 155 συγχωριανοί τους υπό τους οπλαρχηγούς Βέρα και Γεωργάκη, οι οποίοι έφτασαν απ’ το Χλεμούτσι το επόμενο πρωϊνό (10 Νοεμβρίου), κρύφτηκαν μέσα σε αμπελώνες, αλλά σφαγιάσθηκαν όλοι από τους σπαθοφόρους αντίπαλους ιππείς.
Η σύρραξη, εντέλει, διακόπηκε απότομα λόγω κατακλυσμιαίας βροχής που έφερε σαν αποτέλεσμα την εξουδετέρωση του πολεμικού εξοπλισμού των αντιμαχόμενων (βράχηκαν τα μπαρούτια κλπ). Ο απολογισμός της μάχης του Βαρθολομιού ήταν τουλάχιστον 350 νεκροί Αιγύπτιοι (σύμφωνα με επιστολή του Γ. Σισίνη προς την ελληνική επιτροπή Ζακύνθου, με ημερομηνία 24 Νοεμβρίου 1825) και 200 Έλληνες Βαρθολομίτες υπερασπιστές.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας
Πολάν Βοαβί
Ο Πολάν Βοαβί ( Paulin Voavy, γεννήθηκε 10 Νοεμβρίου 1987) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Μαδαγασκάρη, συν-κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε ομάδες της Γαλλίας, της Αλγερίας και της Αιγύπτου. Για τη προσφορά στο ποδόσφαιρο της πατρίδας του έχει βραβευτεί με το Εθνικό Τάγμα της Μαδαγασκάρης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαλγάσιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Κάννες Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Παντελής Κυραμαργιός
Ο Παντελής Κυραμαργιός είναι τραγουδοποιός, ιστοριοποιός και οδοντίατρος. Γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Κατάγεται από τη Σύμη.
Από πολύ μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική. Σπούδασε Οδοντιατρική στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ως φοιτητής διακρίθηκε σε έναν διαγωνισμό ποίησης γεγονός που έδωσε το έναυσμα να ασχοληθεί περισσότερο με τον λόγο. Το ποίημα του «Ο άλλος» εκδόθηκε στη συλλογή νεαρών ποιημάτων «Οι Αυριανοί» από τις εκδόσεις «Ροές». Συμμετείχε σε πολλά συγκροτήματα από την εφηβική ηλικία.
Το 2008 δημιούργησε με φίλους το συγκρότημα Μέλισσες το όποιο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αποχώρησε τον Νοέμβριο του 2017.
Το 2014 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Το παραμύθι της λήθης» (εκδόσεις «Έναστρον»). Το ίδιο έτος ίδρυσε την Καλλιτεχνική Κολεκτίβα «Πλέγμα» συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία (θέατρο, ζωγραφική, κινηματογράφος). Με την κολεκτίβα έχει κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ (βιβλίο - cd), τα «Ως την άκρη της κλωστής» (2016) και το «Αρετή» (2018). Στο πρώτο υπογράφει τα κείμενα, τη μουσική και τους στίχους ενώ στην ερμηνεία των τραγουδιών συμμετέχουν η Γλυκερία, ο Θοδωρής Κοτονιάς και η Σοφία Κουρτίδου. Στο δεύτερο υπογράφει τη μουσική, τους στίχους και συνυπογράφει τα κείμενα με τη Λίνα Ζαμπετάκη. Συμμετέχουν οι Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Γιάννης Κότσιρας, Μαρία Παπαγεωργίου, Γεωργία Νταγάκη, Βιολέτα Ίκαρη, Μάγδα Βαρούχα, Δήμητρα Κελεκίδη και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ως αφηγητής.
Το 2019 κυκλοφόρησε το cd «Το νησί της φαντασίας» με τραγούδια για παιδιά σε μουσική του Παντελή Κυραμαργιού, στίχους της Σταυρούλας Παγώνα και ερμηνείες των Αργύρη Μπακιρτζή (Χειμεινοί κολυμβητές), Ελένης Τσαλιγοπούλου, Γιάννη Κότσιρα, Μάρκου Κούμαρη (Locomondo), Δημήτρη Ζερβουδάκη, Χρήστου Μάστορα (Μέλισσες), Μαρίας Παπαγεωργίου, Βιολέτας Ίκαρη, Αγγελικής Τουμπανάκη, Ναταλίας Λαμπαδάκη, Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη (Ελληνοφρένεια) και του Παντελή.
Το 2020 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Άνω Θρώσκω» στο οποίο υπογράφει στίχους και μουσική. Στο άλμπουμ συνεργάζεται με τον Γρηγόρη Ψαλτάκο στους πίνακες ζωγραφικής, τον Γιάννη Μαργετουσάκη στις φωτογραφίες και την Γιάννα Στεργίου στα κείμενα. Στην ερμηνεία των τραγουδιών συμμετέχουν οι Νίκος Στρατάκης, Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης, Χρήστος Νινιός, Ελισσάβετ Καρατζόλη, Πολυξένη καράκογλου και Βάιος Πράπας.
Το 2021 παρουσίασε στο προσωπικό του κανάλι στο YouTube τον κύκλο τραγουδιών "Άφιλτρα τραγούδια" με τη συμμετοχή της Κατερίνας Κυριμιζή.
Τον Δεκέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Προσωρινά Αιώνιοι" με το νέο του συγκρότημα, τους "No Pasaran". Στο άλμπουμ συμμετέχουν ερμηνευτικά η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Χρήστος Μάστορας, ο Γιάννης Κούτρας και ο Αφανής Ήρωας. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα έσοδα από τις ψηφιακές πωλήσεις του δίσκου διατίθενται εξ' ολοκλήρου στους Γιατρούς του Κόσμου.
Πολλά τραγούδια του παραμένουν "αδέσποτα" χωρίς να έχουν συμπεριληφθεί σε κάποιο cd ενώ δεν είναι λίγες και οι συμμετοχες του σε τραγούδια φίλων ως ερμηνευτής.
Αρθρογραφεί σε λογοτεχνικά sites και γράφει τραγούδια και για άλλους καλλιτέχνες. Ζει στον Πειραιά όπου και εργάζεται ως οδοντίατρος.
Δημήτρης Λημνιός
Ο Δημήτρης Λημνιός (γενν. Βόλος, 27 Μαΐου 1998) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως δεξιός εξτρεμ για την ολλανδική Τβέντε με δανεισμό από την γερμανική Κολωνία.
Πρώιμη καριέρα
Γεννημένος στο Βόλο το 1998, ο Λημνιός ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με τη Νίκη Βόλου. Το 2012, ο Λημνιός μεταγράφηκε στην ομάδα νέων του Ατρομήτου. Με την ομάδα του Ατρομήτου πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, κάτι που οδήγησε στην μεταγραφή του στην ομάδα του Π.Α.Ο.Κ.. Εκεί, κέρδισε την θέση του βασικού και την πρώτη του χρονιά με την ομάδα της Θεσσαλονίκης έφτασε στην κατάκτηση του κυπέλλου ελλάδας. Την επόμενη χρονιά ήταν πάλι βασικός και αγωνίστηκε συνολικά σε 37 αγώνες σκοράροντας 3 γκολ και μοιράζοντας 5 ασίστ. Στο φινάλε της σεζόν κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα, όσο και το κύπελλο, κάνοντας το νταμπλ με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Το 2020 πουλήθηκε έναντι 3.000.000€ στην Κολωνία.
Διεθνής
Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ελλάδας κάτω των 17 ετών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων το 2015. Στη διοργάνωση, αγωνίστηκε σε εννέα παιχνίδια και σημείωσε δύο γκολ, συμπεριλαμβανομένης της φάσης των προκριματικών. Από το Μάρτιο του 2016, έγινε μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ελλάδας κάτω των 19 ετών και έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων. Στις 16 Μαρτίου 2018, κλήθηκε στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών της Ελλάδας από τον Μίχαελ Σκίμπε για το φιλικό αγώνα με την Ελβετία στις 23 Μαρτίου 2018.
Διακρίσεις
ΠΑΟΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες βραζιλιάνικης καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Στέφαν Μαραμόντε
Ο Στέφαν Μαραμόντε, Стефан Балшић / Stefan Balšić (άκμασε 1419-40) από τον Οίκο Μπάλσιτς, γνωστός ως Stefan Maramonte, ήταν ευγενής στη Ζέτα.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Koνσταντίν κυρίου του Κρούγιε και της Ελένα Τόπια, κόρης τού Καρόλου Τόπια πρίγκιπα της Αλβανίας. Μετά το τέλος του Κονσταντίν (1402), η Ελένα μετέβη στη Δημοκρατία της Βενετίας και μετά έζησε με την αδελφή της Μαρία. Δεδομένου ότι η Μαρία ήταν παντρεμένη με τον Φίλιπ Μαραμόντε, οι Βενετοί και οι Ραγκούζιοι συχνά αναφέρονταν στον Στέφαν Μπάλσιτς με το όνομα Mαραμόντε. Αρχικά ήταν στενός συνεργάτης τού 2ου εξαδέλφου του Μπάλσα Γ΄ κυρίου της Ζέτας (βασ. 1403-1421), όντας υποτελής του. Ο Μπάλσα Γ΄ και ο Στέφαν πολέμησαν ενάντια στη Δημοκρατία της Βενετίας και ο Στέφαν βοήθησε στη διαχείριση της γης ως συγκυβερνήτης με τον Μπάλσα Γ΄, ωστόσο δεν διαδέχθηκε τον Μπάλσα Γ΄. Ο Μπάλσα Γ΄, ο οποίος απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1421, είχε αποφασίσει να περάσει την εξουσία της Ζέτας στον θείο του Στέφανο Λαζάρεβιτς δεσπότη της Σερβίας. Όταν άρχισε ο Β΄ Πόλεμος για το Σκουτάρι μεταξύ Βενετίας και δεσπότη Στεφάνου, ο Στέφαν έφυγε από την Απουλία το καλοκαίρι του 1426, αναζητώντας να πάρει τη Ζέτα. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης των ετών 1427–28, ο Μαραμόντε πήγε στην Οθωμανική Αυλή, όπου ζήτησε την υποστήριξη τού σουλτάνου Μουράτ Β΄ για τον διορισμό του ως κυρίου της Ζέτας. Εκεί συνάντησε τον Σκεντέρμπεη, ο οποίος ήταν όμηρος στην οθωμανική Αυλή. Ο Μαραμόντε παντρεύτηκε τη Βλάικα Καστριώτη, αδελφή του Σκεντέρμπεη. Υποστηριζόμενος από τους Οθωμανούς, ο Mαραμόντε, συνοδευόμενος από τον Γκογίτσιν Κρνογιέβιτς και τον Τάνους Ντουκαγίιν, λεηλάτησε την περιοχή γύρω από το Σκουτάρι και το Ουλτσίνγι και επιτέθηκε στο Ντρίβαστ το 1429, αλλά δεν κατάφερε να το καταλάβει. Δεδομένου ότι οι προσπάθειές του απέτυχαν, ο Mαραμόντε παραδόθηκε στους Βενετούς και υπηρέτησε ως στρατιωτικός τους αξιωματικός στις εκστρατείες στη Φλάνδρα και τη Λομβαρδία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βλάικα Καστριώτη, κόρη τού Ιωάννη κυρίου του Ματ. Η Βλάικα ήταν αδελφή τού Σκεντέρμπεη κυρίου της Αλβανίας.
Λυκοποριά Κορινθίας
Οι πρώτοι και οι περισσότεροι κάτοικοί της ήρθαν το 1865 από τη Ζάχολη και έφεραν μαζί τους τα ήθη και τα έθιμα και ασχολήθηκαν με τη γεωργία. Την αποκαλούν "πατρίδα των φυτωρίων", πολλά δενδρύλλιά της έχουν φυτευτεί σε ολόκληρη την επικράτεια, ενώ οι κάτοικοί της δίδαξαν την τέχνη του μπολιάσματος σε πολλά μέρη της χώρας μας.
Από τη Λυκοποριά προέρχεται ο γνωστός καλλιτέχνης Ανδρέας Γκολφινόπουλος.
Ονομασία
Το χωριό, πριν πάρει την ονομασία Λυκοποριά, ονομαζόταν Αυγό, από τον ομώνυμο λόφο που δεσπόζει στην περιοχή. Για την προέλευση της σημερινής ονομασίας υπάρχουν τρεις εκδοχές.
Η πρώτη και δημοφιλέστερη εκδοχή είναι αυτή που αποδίδεται στη διέλευση των λύκων (λύκος + "ποριά") από το φυσικό πέρασμα στον λόφο του Αυγού, όπου σήμερα γίνεται η συγκοινωνία με την Καλλιθέα. Η περιοχή τότε ήταν πευκόφυτη με πυκνή βλάστηση, θάμνους, καλαμιές και ακατοίκητη, δηλαδή υπήρχαν ευνοϊκές προϋποθέσεις για τη διέλευση λύκων.
Η δεύτερη εκδοχή, η οποία μάλλον δεν ευσταθεί, είναι ότι το όνομα προέρχεται από τις "γλυκές οπώρες" που παρήγαγε η κοινότητα (Γλυκοποριά-Λυκοποριά). Όμως η καλλιέργεια εσπεριδοειδών του κάμπου της Λυκοποριάς χρονολογείται αργότερα, μετά την εποχή που πρωτοσυνταντήσαμε το όνομα αυτό.
Ναοί
Η Λυκοποριά έχει δύο ενοριακούς ναούς και έξι παρεκκλήσια.
Ενοριακοί ναοί
Η ανέγερση του έγινε με την εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων στο χωριό, η ανοικοδόμησή του ξεκίνησε το 1905 και τα εγκαίνια έγιναν το 1909. Είναι πετρόχτιστος, σταυροειδής, χωρίς τρούλο. Οικοδομήθηκε τη διετία 1912-1913. Είναι πετρόχτιστος, σταυροειδής, χωρίς τρούλο.
Φάρος
μικρογραφία|Ο φάρος της Λυκοποριάς Ο φάρος της Λυκοποριάς κατασκευάστηκε το 1957 και βρίσκεται πάνω σε έναν μεταλλικό πύργο ύψους 15 μέτρων. Αποτελεί σημείο αναφοράς της περιοχής, καθώς διευκολύνει τη ναυσιπλοΐα από και προς τον Ισθμό της Κορίνθου. Η πρόσβαση σ’ αυτόν είναι εύκολη αφού βρίσκεται πάνω στον παραλιακό παλιό εθνικό δρόμο, στη δυτική είσοδο του χωριού.
Το χαρακτηριστικό του φάρου είναι "Αν(2) 16δ 10Μ", δηλαδή εκπέμπει δέσμη (ομάδα) 2 λευκών αναλαμπών ανα 16 δευτερόλεπτα και είναι ορατός από απόσταση 10 μιλίων.
Οδικώς
Ο κεντρικός δρόμος της Λυκοποριάς είναι η Παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών-Κορίνθου, και από τα Σαρανταπηχιώτικα υπάρχει είσοδος προς την Νέα Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών.
Σιδηροδρομικώς
Η Λυκοποριά διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό του Προαστιακού Αθήνας, στην γραμμή 5 (Αθήνα-Αίγιο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ (αγγλικά: Vancouver Film Critics Award For Best Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ για να τιμήσει μια ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ
Σέρις (Σκωτία)
Το Σέρις (αγγλικά: Ceres) είναι χωριό στο Φάιφ, της Σκωτίας, κτισμένο σε μια μικρή κοιλάδα σε απόσταση περίπου 3 χιλιόμετρα (2 μίλια) από το Κούπαρ και 11 χιλιόμετρα (7 μίλια) από το Σεντ Άντριους. Στην πρώην ενορία με αυτή την ονομασία περιλαμβανόταν οι οικισμοί Μπάλντινι, Τσανς Ιν, Κρεγκρόθι, Πιτσκότι και Τάρβιτ Μιλ.
Το χωριό
Το Σέρις είναι ένα από τα πιο ιστορικά και γραφικά χωριά της Σκωτίας και ένα από τα ελάχιστα χωριά που έχουν ανοιχτό χώρο πρασίνου, γνωστό με την ονομασία "Bow Butts" μιας και αποτελούσε χώρο εξάσκησης τοξοβόλων κατά τον μεσαίωνα. Το ρέμα του Σέρις διατρέχει το χωριό. Μια παλιά γέφυρα για άλογα, γνωστή ως "Bishop's Bridge" (Γέφυρα του Επισκόπου) συνδέει τις δύο άκρες του ρέματος από τον 17ο αιώνα και βρίσκεται ακόμη εκεί κοντά στην πιο σύγχρονη οδική γέφυρα.
Το πιο γνωστό χαρακτηριστικό του χωριού είναι πιθανώς το άγαλμα «Ο Κοσμήτορας» (The Provost) του 18ου αιώνα. Θεωρείται πως αναπαριστά τον Τόμας Μπούχαναν (συγγενής με τον θεολόγο του 17ου αιώνα Τζορτζ Μπούχαναν), ο οποίος ήταν ο τελευταίος επικεφαλής της εκκλησίας του Σέρις το 1578. Η μορφή τον αναπαριστά καθήμενο σε σχήμα κούπας (toby-jug) και είναι πιθανώς σατιρική. Ο γλύπτης, λιθοξόος της περιοχής ονόματι Τζέιμς Χάουι, σκάλισε ένα πλαίσιο στο κάτω μέρος το οποίο αναπαριστά τη Μάχη του Μπάνοκμπερν.
thumb|left|Η είσοδος του Σέρις από βορρά. Στο χωριό κυριαρχεί ο Ενοριακός Ναός. Εδώ υπάρχει πιθανώς ο μικρότερος κεντρικός δρόμος στην Σκωτία - ελάχιστες μόλις οικίες σε κάθε πλευρά. Σε προεξέχουσα θέση κοντά στο Bow Butts βρίσκεται μνημείο που μνημονεύει τους άνδρες του Σέρις που πολέμησαν στη Μάχη του Μπάνοκμπερν το 1314. Κτίστηκε στην 600η επέτειο από τη μάχη, το 1914.
Ο Ιταλός αεροναυτικός Βιτσέντζο Λουνάρντι προσγειώθηκε στην ενορία μετά την πρώτη του πτήση στην Σκωτία το 1785. Έχοντας παρασυρθεί σε ένα χωράφι κοντά στο Πιτσκότι, δέχθηκε θερμή υποδοχή στο χωριό, η σημαία του μεταφέρθηκε με πομπή και η καμπάνα χτυπούσε προς τιμήν του.
Το Λαογραφικό Μουσείο του Φάιφ βρίσκεται στο χωριό και καταλαμβάνει πληθώρα κτιρίων στα οποία περιλαμβάνεται και το παλιό κτίριο στο οποίο ζυγιζόταν τα σιτηρά προτού πωληθούν στην αγορά. Το κτίριο λειτουργούσε επίσης ως δημόσιο κτίριο στο οποίο κρατούνταν ληστές και οι ζυγοί τιμωρίας βρίσκονται ακόμη στον χώρο. Στο μουσείο μνημονεύεται η αγροτική ζωή μιας περασμένης εποχής. Ενώ η γεωργία παραμένει σημαντική για την τοπική οικονομία, πολλοί κάτοικοι εργάζονται σε κοντινές περιοχές. Ένα αγγειοπωλείο στο χωριό αναγέννησε την κατασκευή των παραδοσιακών κεραμικών αντικειμένων Γουίμς του Φάιφ.
Προέλευση της ονομασίας
Το όνομα του χωριού σημαίνει «τοποθεσία στα δυτικά» από την Γαελική λέξη Siar που σημαίνει «δύση», πιθανώς σε σχέση με το Σεντ Άντριους. Καταλήξεις ονομασιών περιοχών σε -es είναι συνηθισμένες στο Ανατολικό Φάιφ. Οι θεωρίες πως η ονομασία προέρχεται ως αφιέρωση σε εκκλησία της περιοχής πλέον απορρίπτονται.
thumb|Η τοποθεσία του Bow Butts λίγο πριν την έναρξη των Αγώνων του Σέρις το 2013
Στην ενορία του Σέρις υπάρχουν και ορισμένες βιβλικές ονομασίες: Βαβυλώνα κοντά στο Μούρχεντ, νότια του Κραιγκρόθι, και Σόδομα και Γόμορρα (προφέρεται ως Gemorrie στην περιοχή) και Καθαρτήριο (Purgatory) στο δρόμο προς Πιτσκότι. Δεν υπάρχουν πλέον κατοικίες σε αυτές τις περιοχές. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει τοποθεσία με το όνομα Παράδεισος, η οποία είναι κατοικημένη, κοντά στα όρια με την ενορία του Καλτς.
Αγώνες του Σέρις
Οι Αγώνες του Σέρις λέγεται πως διεξάγονται κάθε χρόνο μετά το 1314 όταν ο Ροβέρτος Α΄ έδωσε το δικαίωμα να μνημονεύεται η συμμετοχή των ανδρών του χωριού στη Μάχη του Μπάνοκμπερν. Πλέον διεξάγονται με τη μορφή Αγώνων Χάιλαντς, και είναι οι παλαιότεροι ελεύθεροι αγώνες στην Σκωτία.
Κραιγκχόλ
Το Κραιγκχόλ βρίσκεται περίπου 1,2 χιλιόμετρα (3/4 μίλια) νοτιοανατολικά του χωριού και είναι η ιστορική έδρα του Οίκου Χόουπ.
Ενοριακός ναός
thumb|left|Η εκκλησία του Σέρις και το Μαυσωλείο Λίντσεϊ. Ο ενοριακός ναός κατασκευάστηκε το 1806 σε σχέδιο του Αλεξάντερ Λέσλι, και αντικατέστησε μεσαιωνικό κτίριο. Ο πύργος και το οκταγωνικό κωδωνοστάσιο κατασκευάστηκαν την δεκαετία του 1850. Πέρα από την προσθήκη ηλεκτρικού φωτισμού και δύο παραθύρων με υαλογραφήματα (ένα σε κάθε πλευρά του κεντρικού αμβώνα) στις αρχές του 20ού αιώνα, το εσωτερικό του κτιρίου είναι ουσιαστικά αμετάβλητο από τότε που κατασκευάστηκε και επίσης διατηρούνται τα αρχικά θεωρεία και τα ξύλινα στασίδια.
Υπάρχει μαυσωλείο στο κοιμητήριο το οποίο δημιουργήθηκε από την χήρα του Ροβέρτου 9ου Λόρδου Λίντσεϊ και αποκαλείται "Lady Boyd's House" (Οίκος της Κυρίας Μπόυντ) μιας και στη συνέχεια παντρεύτηκε τον 6ο Λόρδο Μπόυντ του Κιλμάρνοκ. Ωστόσο, στον θόλο υπάρχει ο τάφος του Τζον Λίντσεϊ, 20ού Δούκα του Κρόφορντ (1702-1749).
thumb|140px|Το άγαλμα "The Provost".
Η Εκκλησία του Σέρις ανήκει στο Πρεσβυτέριο του Σεντ Άντριους της Εκκλησίας της Σκωτίας. Το 1983, η ενορία του Σέρις συνδέθηκε (και αργότερα συνενώθηκε) με την γειτονική ενορία του Σπρίνγκφιλντ. Η συνενωμένη ενορία ενώθηκε στη συνέχεια με το Κέμπακ το 2005, αν και ακόμη διατηρούνται και οι τρεις ναοί.
Ένας από τους προηγούμενους ιερείς στο Σέρις ήταν ο Προϊστάμενος της Γενικής Συνέλευσης της Εκκλησίας της Σκωτίας (1588): ο Τόμας Μπούχαναν, που θεωρείται πως είναι το θέμα του γλυπτού "The Provost" (Ο Κοσμήτορας) στο κέντρο του χωριού. Ωστόσο, το γλυπτό είναι αμαλγάμα διάφορων τμημάτων: το πάνω τμήμα είναι ξεκάθαρα του είδους Toby Jug και συνεπώς δεν μπορεί να έχει κατασκευαστεί πριν το 1760. Η λέξη PROVOST προστέθηκε από άλλο χέρι και φαίνεται πως είναι ανέκδοτο που στοχεύει σε έναν μέθυσο ιερέα. Το συνολικό πλαίσιο είναι όντως έργο του 16ου ή 17ου αιώνα και περιλαμβάνει ένα φθαρμένο αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον σκηνικό κυνηγιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σκωτίας
Ιμπιράι Αλτινσαρίν
μικρογραφία|Ο Ιμπιράι Αλτινσαρίν σε γραμματόσημο του Καζακστάν, το οποίο εκδόθηκε το 2016 Ο Ιμπιράι (Ιμπραήμ) Αλτινσαρίν (καζακικά: Ыбырай Алтынсарин; ρωσικά: Ибрай Алтынсарин, 1841-1889) ήταν σημαντικό πρόσωπο στην προσοβιετική καζακική ιστορία. Ήταν ο πιο προεξέχων καζάκος εκπαιδευτικός στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά την διάρκεια του ρωσικού αποικισμού και πολιτιστικής επιρροής στο Καζακστάν.
Ο Αλτινσαρίν γεννήθηκε στην περιοχή Αρακαραγκάι της Περιφέρειας Τοργκάι (σημερινή Περιφέρεια Κοστανάι), και ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθεωρητής σε σχολεία της Περιφέρειας Τοργκάι.
Είναι γνωστός για την εισαγωγή ενός κυριλλικού αλφαβήτου για την καζακική γλώσσα και ήταν υπέρμαχος της διδασκαλίας με δυτικό στυλ. Ωστόσο, ήταν σε αντίθεση με τη διδασκαλία των ορθόδοξων χριστιανικών δογμάτων για τους μη Ρώσους πολίτες του Καζακστάν, αλλά την ίδια στιγμή παρότρυνε την αντίσταση για την ταταρική γλώσσα και πολιτισμό, υπέρ των ρωσικών και δυτικών επιρροών. Ως εκπαιδευτικός, άνοιξε πολλά καζακορωσικά οικοτροφεία, τεχνικά σχολεία και σχολεία θηλέων.
Επίσης, ο Αλτινσαρίν έγραψε το πρώτο καζακικό βιβλίο γραμματικής, την πρώτη καζακορωσική εφημερίδα και μετάφρασε έναν μεγάλο αριθμό βιβλίων και έργων αναφοράς. Τιμήθηκε από την Αυτοκρατορική Ρωσική κυβέρνηση με πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου στάτσκι σόβετνικ (Κρατικός Σύμβουλος).
Ένας αριθμός καζακικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένης της Καζακικής Ακαδημίας Εκπαίδευσης, του Κρατικού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Αρκαλίκ και μερικών οδών, σχολείων και ακαδημικών βραβείων, έχουν ονομαστεί προς τιμήν του Αλτινσαρίν. Στο Κοστανάι, υπάρχει ένα μουσείο Αλτινσαρίν.
Αναφορές
Κατηγορία:Καζάκοι συγγραφείς Κατηγορία:Καζάκοι εκπαιδευτικοί
Τσίου Τσίου
Το κοντοκλήσι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Χιλής
Ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας
μικρογραφία| Εθνοτικές ομάδες στη [[Δοβρουτσά γύρω στο 1918. Για τις επόμενες δύο δεκαετίες, το ρουμανικό κράτος θα εφάρμοζε μια πολιτική αποικισμού στο νότιο τμήμα.]] Η ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας ήταν ανταλλαγή πληθυσμών που πραγματοποιήθηκε το 1940 μετά τη μεταφορά της Νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία από τη Ρουμανία. Περιλάμβανε 103.711 Ρουμάνους, Αρμάνους και Βλαχομεγλενίτες που ζούσαν στη Νότια Δοβρουτσά και 62.278 Βούλγαρους από τη Βόρεια Δοβρουτσά. Μετά από αυτή την επιχείρηση, εξετάστηκε η εφαρμογή ανταλλαγής πληθυσμών σε άλλες περιπτώσεις όπως η Τρανσυλβανία.
Ιστορία
Σε αντίθεση με τη Βόρεια Τρανσυλβανία, η Νότια Δοβρουτσά θεωρήθηκε πολύ λιγότερο σημαντική από τους Ρουμάνους εθνικιστές. Εκείνοι οι Ρουμάνοι που παρέμειναν στη Βόρεια Τρανσυλβανία ενθαρρύνθηκαν να παραμείνουν εκεί και ορισμένοι εθνικιστές υποσχέθηκαν να ανακαταλάβουν την περιοχή. Από την άλλη πλευρά, στη Νότια Δοβρουτσά, οι ρουμανικές αρχές επέμειναν να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή πληθυσμών με τη Βουλγαρία. Συνολικά 103.711 Ρουμάνοι που ζούσαν στην περιοχή μεταφέρθηκαν στη Ρουμανία, ενώ 62.278 Βούλγαροι με καταγωγή από τη Βόρεια Δοβρουτσά μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία. Οι Αρμάνοι άποικοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν γηγενείς στην Ελλάδα, μετρήθηκαν ως Ρουμάνοι και ως εκ τούτου έφυγαν και αυτοί από την περιοχή. Το ίδιο συνέβη και με τους Βλαχομογλενίτες της περιοχής. Αυτοί εγκαταστάθηκαν στο χωριό Τσέρνα, όπου αντικατέστησαν τον γηγενή βουλγαρικό πληθυσμό. Η ανταλλαγή πληθυσμών γινόταν σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους της εποχής. Η Ρουμανία πρότεινε επίσης να ανταλλάξουν τις υπόλοιπες αντίστοιχες μειονότητές τους που εξακολουθούσαν να κατοικούν έξω από τη Δοβρουτσά στις δύο χώρες, αλλά η Βουλγαρία δεν το ενέκρινε.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στη Ρουμανία, από τις 21.897 κυρίως αγροτικές οικογένειες που έφτασαν, οι 11.678 εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Δοβρουτσά, ενώ οι υπόλοιποι εγκαταστάθηκαν σε ομάδες σε όλη τη χώρα όπου υπήρχε διαθέσιμη γη για αυτούς.
Επακόλουθα
Η ανταλλαγή πληθυσμού, η οποία έγινε αντιληπτή από ορισμένους ως επιτυχία, έδωσε στην ιδέα μεγαλύτερη δημοτικότητα στη Ρουμανία. Στην πραγματικότητα, κάποιοι άνθρωποι, όπως ο Σαμπίν Μανουίλε, σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν άλλη μια ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας για να λύσουν τη διαμάχη στην Τρανσυλβανία, αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Δοβρουτσάς Κατηγορία:Βλαχομογλενίτες Κατηγορία:Εθνοκάθαρση στην Ευρώπη Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σχέσεις Βουλγαρίας-Ρουμανίας
Μαρία Μπάτλερ, δούκισσα του Όρμοντ
Η δούκισσα του Όρμοντ, όταν ανέβηκε στον θρόνο η Άννα, έγινε Κυρία της κρεβατοκάμαρας, ο ζωγράφος Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ (1646 - 1723) έκανε την προτομή του γιου της, κόμη του Όσσορι. Ο σύζυγος της υποστήριξε τους Ιακωβίτες στην επανάσταση του 1715, η περιουσία και οι τίτλοι του κατασχέθηκαν και ο ίδιος έφυγε εξορία, το Κοινοβούλιο είχε δικαιώματα στους Αγγλικούς και Σκωτσέζικους τίτλους αλλά όχι στους Ιρλανδικούς που επανήλθαν στον αδελφό του Τσαρλς Μπάτλερ, 1ο κόμη του Άρραν. Η δούκισσα δεν είχε επαφές με τον σύζυγο της την μεγάλη περίοδο που ήταν εξόριστος αλλά τάφηκε με τον ίδιο και με τα παιδιά τους στον οικογενειακό θόλο στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Βάργαλα
Στα νοτιοανατολικά του αρχαιολογικού τόπου, πλησίον του αμυντικού τείχους, ευρίσκεται η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ανεγερθείσα μεταξύ του 9ου και 10ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Δήμος Καρμπίντσι Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις
Άσπρη Πλακούδα Λέσβου
Η Άσπρη Πλακούδα είναι βραχονησίδα της Λέσβου στο βόρειο Αιγαίο και ανήκει στο σύμπλεγμα νησίδων Τομαρονήσια ή Τομάρια ή Τομκάκια ή Ασπρονήσια. Βρίσκεται κοντά στα βορειοανατολικά παράλια του νησιού και τα θαλάσσια όρια με την Τουρκία στο ύψος του Αϊβαλί και είναι μέρος της περιοχής Natura 2000 Νησίδες Λέσβου με κωδικό GR4110009. Δυτικά - βορειοδυτικά της είναι ο παραθαλάσσιος οικισμός Άγιος Στέφανος ενώ βόρεια η νησίδα Τσουκαλάς. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μανταμάδου του τότε δήμου Μανταμάδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Ασπρη Πλακουδα Κατηγορία:Λέσβος Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Μικελίτο Βαλδές
Ο Μικελίτο Βαλδές (ισπ. Miguelito Valdés, 6 Σεπτεμβρίου 1912 - 9 Νοεμβρίου 1978) ήταν Κουβανός τραγουδιστής.
Γεννήθηκε στην Μπελέν, στην Παλιά Αβάνα, από Ισπανό πατέρα και Μεξικανή μητέρα από το Γιουκατάν. Όταν πέθανε ο πατέρας του μετακόμισε σε άλλη γειτονιά το Cayo Hueso (στο Centro Habana). Από μικρός εργάστηκε ως μηχανικός και επιδόθηκε στο ερασιτεχνικό μποξ. Το 1934 κέρδισε μάλιστα το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της Κούβας. Παντρεύτηκε την αριστοκρατικής καταγωγής Βέρα Έσκιδσεν το 1936 από την Πόλη του Παναμά. Μαζί της απόκτησε ένα γιο, τον Χουάν Μιγκέλ Βαλδές Έσκιδσεν. Το 1968 εγκαταστάθηκε στο Παλμ Σπρινγκς, στην Καλιφόρνια.
Αναφορές
Κατηγορία:Κουβανοί τραγουδιστές
Εκλογές στη Βρέμη
Στη Βρέμη έγιναν για πρώτη φορά εκλογές το 1919. Η ηλικία στην οποία χορηγείται δικαίωμα ψήφου είναι τα 16 χρόνια, ενώ για να είναι κάποιος υποψήφιος πρέπει να έχει συμπληρώσει τα 18 του χρόνια. Από το 2011 ισχύει νέο εκλογικό σύστημα στη Βρέμη. Κάθε ψηφοφόρος μπορεί να δώσει 5 ψήφους μεταξύ καταλόγων κομμάτων ή υποψηφίων που αναγράφονται σε αυτές.
2007
thumb|300px|Το δημαρχείο της Βρέμης
thumb|300px|Το Δημαρχείο της Βρέμης, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Πέτρου, και το Κοινοβούλιο.
Έπειτα από τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου του 2007 ο Γενς Μπέρνσεν (SPD) συμφώνησε σε κυβέρνηση συνεργασίας με τους Πράσινους στις 16 Ιουνίου 2007. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό του πρώτου ερυθροπράσινου συνασπισμού σε επίπεδο κρατιδίου.
2011
Εκλογές στη Βρέμη διεξήχθησαν στις 22 Μαΐου 2011, στις οποίες ψήφισαν για πρώτη φορά και νεαρά άτομα ηλικίας 16 και 17 ετών. Στις εκλογές ηττήθηκε το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, καθώς ήρθε τρίτο, με πρώτο κόμμα τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν την εξουσία.
Γκάμπι Τσίμερ
Η Γκαμπριέλε Τσίμερ (Gabriele Zimmer, 7 Μαΐου 1955) είναι Γερμανίδα πολιτικός (Η Αριστερά). Από το 2000 ως το 2003 ήταν πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΔΣ), και πιο πριν ήταν από το 1990 ως το 1998 πρόεδρος του ΚΔΣ στο ομόσπονδο κρατίδιο της Θουριγγίας και από το 1999 ως το 2000 πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΔΣ στη Θουριγγία. Από το 2004 είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο οποίο επανεξελέγη το 2009 και το 2014. Επιπλέον, από τον Μάρτιο του 2012 είναι επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς - Βόρειας Πράσινης Αριστεράς (GUE/NGL).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γερμανίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Die Linke
Χενριέτα Χάουαρντ, κόμισσα του Σάφοκ
Η Χενριέτα Χάουαρντ, κόμισσα του Σάφοκ ή Λαίδη Χενριέτα Σόμερσετ (πέθανε το 1715) δεύτερη σύζυγος του Χένρι Χάουαρντ, 6ου κόμη του Σάφοκ ήταν δεύτερη κόρη του Χένρι Σόμερσετ, 1ου δούκα του Μπωφόρ και της Μαρίας Κάπελλ.
Πρώτος γάμος
Η Χενριέτα παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (24 Ιουνίου 1686) τον Χένρι Οράτιο Ο' Μπράιαν, γιο του κόμητος του Θόμοντ που είχε κληρονομήσει τον ευγενή τίτλο "λόρδος Ιμπρακάν" από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του (1678), μαζί του απέκτησε :
Ο γιος της Χένρι κληρονόμησε τους τίτλους του παππού του Χένρι Ο' Μπράιαν, 7ου κόμη του Θόμοντ, ο λόρδος Ιμπρακάν πέθανε από ευλογιά (1690).
Δεύτερος γάμος
Η Χενριέτα παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 1705 σε δεύτερο γάμο το μέλος του Κοινοβουλίου Χένρι Χάουαρντ που η πρώτη του σύζυγος Λαίδη Ομπερί Άννα Πηνελόπη Ο' Μπράιαν κόρη του 7ου κόμη του Θόμοντ και αδελφή του δικού της πρώτου συζύγου λόρδου Ιμπρακάν είχε πεθάνει τον Νοέμβριο του 1703, άφησε τέσσερις γιους και μια κόρη. Ο Χένρι Χάουαρντ διάδοχος στην κομητεία του Σάφοκ έγινε 1ος κόμης του Μπίντον (1706) και κόμης του Σάφοκ (1709), η σύζυγος του κόμισσα.
Ο μικρότερος αδελφός του Χένρι Χάουαρντ Τσάρλς παντρεύτηκε (1706) την ομώνυμη της κουνιάδας του Χενριέτα Χόμπαρτ την ερωμένη του πατέρα τους 5ου κόμη του Σάφοκ που είχε γίνει διάσημη και σαν βασιλική ερωμένη. Η Χενριέτα και ο δεύτερος σύζυγος της Χένρι Χάουαρντ δεν είχαν παιδιά, όταν πέθανε ο Χένρι (1718) τον διαδέχτηκε στην κομητεία και την Υπολοχαγεία ο Τσάρλς Γουίλιαμ ο μεγαλύτερος γιος του από τον πρώτο του γάμο. Η Χενριέτα πέθανε στο Αούντελι Έντ του Έσσεξ και τάφηκε στον οικογενειακό θόλο των Χάουαρντ στο Σάφρον Γουάλντεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Φιλίππη της Κοΐμπρα
H Φιλίππη, πορτογαλ.Philippa de Coimbra (1437 - 1497) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του δούκα της Κοΐμπρα.
Βιογραφία
Μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Πέτρος, δούκας της Κοΐμπρα, ο Ιωάννης σύζυγος της Καρλόττας της Κύπρου, η Ισαβέλλα σύζυγος του Αλφόνσου Ε΄ της Πορτογαλίας, ο Ιάκωβος αρχιεπίσκοπος της Λισσαβόνας και η Βεατρίκη σύζυγος του Αδόλφου κυρίου του Ράβενσταϊν.
Η Φιλίππη έγινε μοναχή στη Μονή των Οντιβέλας, όπου και απεβίωσε 60 ετών.
Πρόγονοι
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Ρωσοτουρκικές σχέσεις
400px|thumb|Συνάντηση του Τούρκου Προέδρου [[Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη διάρκεια της διάσκεψης για τη Λιβύη, το 2020, στη Γερμανία]] Ως Ρωσο-τουρκικές σχέσεις (Российско–турецкие отношения, Rusya–Türkiye ilişkileri) αναφέρονται οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας κατά τη διάρκεια της ιστορίας των δυο κρατών.
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών έχουν περάσεις από πολλές διακυμάνσεις. Από τα τέλη του 16ου έως τις αρχές του 20ου αιώνα, οι σχέσεις μεταξύ της Οθωμανικής και της Ρωσικής αυτοκρατορίας ήταν συνήθως εχθρικές αφού συγκρούστηκαν σε πολυάριθμους ρωσοτουρκικούς πολέμους. Ως αποτέλεσμα, η διπλωματική ιστορία μεταξύ των δύο δυνάμεων ήταν εξαιρετικά δυσχερής μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ως αποτέλεσμα της βοήθειας της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων της Ρωσίας στους Τούρκους επαναστάτες κατά τη διάρκεια του τέλους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι σχέσεις των κυβερνήσεων αναθερμάνθηκαν.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας βελτιώθηκαν σημαντικά και οι δύο χώρες ανέπτυξαν έντονες εμπορικές σχέσεις ενώ πολλές τουρκικές εταιρείες άρχισαν να δραστηριοποιούνται στη Ρωσία. Στη δεκαετία του 1990, η Τουρκία έγινε ο κορυφαίος ξένος προορισμός για τους Ρώσους τουρίστες.
Ωστόσο, και οι δύο χώρες εξακολουθούν να στέκονται σε αντίθετα άκρα όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, ειδικά σε τεταμένα ζητήματα όπως η σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ο Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος, ο Εμφύλιος της Λιβύης, η σύγκρουση στο Κοσσυφοπέδιο και έχουν αντίθετες απόψεις για τη γενοκτονία των Αρμενίων. Οι σχέσεις ήταν ξανά τεταμένες μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού τον Νοέμβριο του 2015 και ομαλοποιήθηκαν ξανά το 2016. Ως στενός εταίρος τόσο της Ρωσίας όσο και της Ουκρανίας, η Τουρκία προσπαθεί ενεργά να μεσολαβήσει για μια ειρηνική λύση για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 και έχει φιλοξενήσει διαπραγματεύσεις υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο χωρών. thumb|Το Ρωσικό Προξενείο (μέχρι το 1923 η Ρωσική Πρεσβεία) στη λεωφόρο Ιστικλάλ στο Μπεγόγκλου (Πέρα), Κωνσταντινούπολη, 2011 thumb|Η Ρωσική Πρεσβεία στην Άγκυρα, 2015
Πριν τα εθνικά κράτη
Σλαβικοί και Τούρκοι λαοί έχουν επαφή εδώ και αιώνες κατά μήκος της ευρασιατικής στέπας. Μεσαιωνικά τουρκικά βασίλεια όπως η Χαζαρία, η Κουμανία, η Βουλγαρία του Βόλγα, το Χανάτο Κιπτσάκ, το Χανάτο του Καζάν, το Χανάτο της Κριμαίας, το Χανάτο του Αστραχάν και το Χανάτο του Σιμπίρ ιδρύθηκαν σε μέρη της σημερινής Ρωσίας, με συνεχή δημογραφική, γενετική, γλωσσική και πολιτιστική κληρονομιά.
Οι Τούρκοι στην Ανατολία χωρίστηκαν από τη Ρωσία από τη Μαύρη Θάλασσα και την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία στα βορειοδυτικά και τα βουνά του Καυκάσου στα ανατολικά. Οι Τούρκοι ίδρυσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Ανατολία και άρχισαν να επεκτείνονται προς τα έξω, ενώ η Ρωσία έκανε το ίδιο. Οι δύο αυτοκρατορίες ξεκίνησαν μια σειρά από συγκρούσεις για τη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας. Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Οθωμανούς σήμανε το τέλος της Χριστιανικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και η Ρωσία έγινε η έδρα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και οι ηγεμόνες της κληρονόμησαν τη βυζαντινή κληρονομιά.
Συγκρούσεις αυτοκρατοριών
Ξεκινώντας το 1549, η υποστήριξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προς τα μικρότερα τουρκικά και ισλαμικά υποτελή κράτη στη σύγχρονη Ρωσία (το Χανάτο του Αστραχάν, το Χανάτο της Κριμαίας κ.λπ.) έφερε τις δύο αυτοκρατορίες σε σύγκρουση. Η Μαύρη Θάλασσα ήταν υπό Οθωμανικό έλεγχο όταν οι Ρώσοι ξεκίνησαν την επίθεσή τους κατά των Τούρκων. Το 1696 ο Μέγας Πέτρος κατέλαβε την Αζοφική, αλλά πολλές ακόμη μάχες ήταν μπροστά. Ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1768-74) οδήγησε στη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή το 1774. Αυτή η συνθήκη παρείχε στη Ρωσία διέλευση στη Μαύρη Θάλασσα, δίνοντας τη δυνατότητα στη Ρωσία να αποκτήσει πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα. Επίσης, επέτρεψε στους Ρώσους το προνόμιο να επέμβουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για λογαριασμό των ανατολικών ορθόδοξων χριστιανικών πληθυσμών. Μέχρι τον 19ο αιώνα, η Ρωσία βοηθούσε τις σλαβικές και χριστιανικές μειονότητες της Τουρκίας να εξεγερθούν κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας. Η Ρωσία δεν είχε πάντα κατά νου τον στόχο της διχοτόμησης του οθωμανικού κράτους, φοβούμενη ότι αυτό θα βοηθούσε τα σχέδια επέκτασης της Αυστριακής Αυτοκρατορίας στη Βαλκανική Χερσόνησο, η οποία ήταν σε μεγάλο βαθμό Ορθόδοξη. Τελικά, ωστόσο, η επιθυμία για ελεύθερη διέλευση από τα Τουρκικά Στενά και το πανσλαβικό αίσθημα ώθησαν τη Ρωσία προς αυτή την κατεύθυνση, οδηγώντας στην αποφασιστική επέμβαση το 1877–78.
Ο ρωσικός στόχος να ελέγξει τα Στενά και να αποκτήσει πρόσβαση στη Μεσόγειο οδήγησε σε μια αποφασιστικότητα να αποδυναμωθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε κάθε σημείο. Αυτό σήμαινε περαιτέρω υποστήριξη της Αυστρίας εναντίον της Γερμανίας, καθώς το Βερολίνο υποστήριζε όλο και περισσότερο την Κωνσταντινούπολη. Επίσης σήμαινε τη ρωσική υποστήριξη στα βαλκανικά κράτη της Σερβίας, της Βουλγαρίας της Ελλάδας και του Μαυροβουνίου που πολεμούσαν την Τουρκία σε μια σειρά πολέμων γύρω στο 1910. Σήμαινε την ενθάρρυνση της Ιταλίας να αφαιρέσει τον έλεγχο της Τρίπολης από τους Οθωμανούς το 1911. Η κρίση ήρθε το καλοκαίρι του 1914 όταν η Αυστρία απείλησε τη Σερβία και η Ρωσία αποφάσισε να παράσχει όλη την εξωτερική υποστήριξη στη Σερβία. Σε λίγες μέρες ξεκίνησε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας εναντίον της Γερμανίας και της Αυστρίας. Η Βρετανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώθηκαν και ο ρωσικός στρατός τα πήγε πολύ άσχημα στο ανατολικό μέτωπο. Τελικά ο πόλεμος έληξε με την ανατροπή των καθεστώτων και των δύο αυτοκρατοριών.
Τουρκία και Σοβιετική Ένωση
thumb|200px|left|Το μνημείο της Δημοκρατίας (1928) στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη, φιλοτεχνημένο από τον Πιέτρο Κανόνικα. Οι άνθρωποι που στέκονται πίσω από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, περιλαμβάνουν τον Σεμιόν Ιβανόβιτς Αραφόλ, πρεσβευτή της Ρωσικής ΣΣΔ στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας (1919–1922). Η παρουσία του στο μνημείο, με εντολή του Ατατούρκ, επισημαίνει την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που έστειλε ο Βλαντιμίρ Λένιν το 1920, κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Φιλία μεταξύ των παγκοσμίων πολέμων
Η Σοβιετική Ένωση και οι νέες τουρκικές κυβερνήσεις ήταν ξένες προς τις μεγάλες δυνάμεις και έλκονταν η μια προς την άλλη μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με τον Ονούρ Ισκί:
Η Οθωμανική κυβέρνηση υπέγραψε τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ μεταξύ της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων της Ρωσίας και των Κεντρικών Δυνάμεων στις 3 Μαρτίου 1918, αλλά κατέστη παρωχημένη αργότερα το ίδιο έτος. Οι Ρώσοι Μπολσεβίκοι και η σοβιετική κυβέρνηση καθοδηγούνταν από τον Βλαντιμίρ Λένιν, ο οποίος βγήκε νικητής από τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο μέχρι το 1921 και θεώρησε το τουρκικό επαναστατικό (εθνικό) κίνημα υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ ως σύμφωνο με τις ιδεολογικές και γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες. Η κυβέρνηση του Λένιν παραιτήθηκε από τις παραδοσιακές διεκδικήσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα εδάφη της Δυτικής Αρμενίας και στα Τουρκικά Στενά. Οι σοβιετικές προμήθειες σε χρυσό και οπλισμό στους κεμαλιστές το 1920 έως το 1922 ήταν βασικός παράγοντας για την επιτυχή κατάκτηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους τελευταίους, η οποία είχε ηττηθεί από την Αντάντ αλλά κέρδισε την εκστρατεία των Αρμενίων (1920) και τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο. (1919–1922).
thumb|right|Ρωσική πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη. Η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν το πρώτο κράτος που αναγνώρισε επίσημα την κεμαλική κυβέρνηση της Τουρκίας τον Μάρτιο του 1921 μετά τη Δημοκρατία της Αρμενίας που υπέγραψε τη Συνθήκη της Αλεξανδρούπολης με τους Τούρκους επαναστάτες στις 2 Δεκεμβρίου 1920. Η Συνθήκη της Μόσχας, που υπογράφηκε στις 16 Μαρτίου 1921 μεταξύ της κυβέρνησης του Λένιν και της κυβέρνησης της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας (αν και το Σουλτανάτο εξακολουθούσε να υπήρχε ονομαστικά), ακολούθησε διμερείς συνθήκες που η κυβέρνηση της Μόσχας συνήψε με την Περσία και το Αφγανιστάν νωρίτερα εκείνο το έτος (εκτός από εκείνα με τα κράτη στο έδαφος της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας).
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Μόσχας του 1921, οι δύο κυβερνήσεις ανέλαβαν να δημιουργήσουν φιλικές σχέσεις μεταξύ των χωρών. Σύμφωνα με το Άρθρο ΙΙ, η Τουρκία παραχώρησε το Μπατούμ και την παρακείμενη περιοχή βόρεια του χωριού Σαρπ στη Σοβιετική Γεωργία (Η περιφέρεια Καρς δόθηκε στην Τουρκία). Το άρθρο III καθιέρωσε μια αυτόνομη περιφέρεια Νατσιβάν υπό το προτεκτοράτο του Σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν. Το άρθρο V ανέφερε πως τα μέρη πρέπει να συμφωνήσουν και να αναθέσουν την τελική επεξεργασία του καθεστώτος της Μαύρης Θάλασσας και των Τουρκικών Στενών σε μια μελλοντική διάσκεψη αντιπροσώπων των παράκτιων κρατών, εάν δεν τραυματιζόταν η «πλήρης κυριαρχία» και η ασφάλεια της Τουρκίας και της «πρωτεύουσας της Κωνσταντινούπολης». Τη Συνθήκη της Μόσχας ακολούθησε μια πανομοιότυπη Συνθήκη του Καρς που υπογράφηκε τον Οκτώβριο του 1921 από τους Κεμαλιστές με τη Σοβιετική Αρμενία, το Σοβιετικό Αζερμπαϊτζάν και τη Σοβιετική Γεωργία, που αποτέλεσαν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης μετά τη Συνθήκη του Δεκεμβρίου του 1922 για τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης.