cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη
Κάστινγκ
Ενώ ο Τζόνι Ντεπ ήταν η πρώτη επιλογή του Μπάρτον για το ρόλο του Ίκαμποντ Κρέιν, η Paramount του ζήτησε να θεωρήσει τους Μπραντ Πιτ, Λίαμ Νίσον και Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Ο Ντεπ πήρε το ρόλο τον Ιούλιο του 1998, στην τρίτη του συνεργασία με τον Μπάρτον. Ο Ντεπ ήθελε ο Ίκαμποντ να είναι ίδιος με το χαρακτήρα του διηγήματος, με μεγάλη προσθετική μύτη, τεράστια αυτιά και μακριά δάχτυλα. Η Paramount απέρριψε την πρότασή του αλλά ο Ντεπ δεν το έβαλε κάτω και άλλαξε το χαρακτήρα. "Πάντα είχα στο μυαλό μου τον Ίκαμποντ ως ένα πολύ εκλεπτυσμένο, εύθραυστο άτομο, το οποίο ίσως είναι λίγο πιο πολύ σε επαφή με τη θηλυκή του πλευρά, σαν ένα τρομαγμένο μικρό κορίτσι", εξήγησε ο Ντεπ. Δεν ήθελε να ενσαρκώσει το χαρακτήρα όπως θα έκανε ένας τυπικός σταρ δράσης. Η Κριστίνα Ρίτσι, που συνεργάστηκε με τον Σκοτ Ρούντιν στην ταινία Οικογένεια Άνταμς (The Addams Family, 1991) πήρε το ρόλο της Κατρίνα Βαν Τάσελ. Η ταινία επανένωσε τον Μπάρτον με τους ηθοποιούς Τζέφρεϊ Τζόουνς από τις ταινίες Ο Σκαθαροζούμης (Beetlejuice, 1988) και Εντ Γουντ (Ed Wood, 1994), Κρίστοφερ Γουόκεν από την ταινία Ο Μπάτμαν Επιστρέφει (Batman Returns, 1992), Μάρτιν Λαντάου από το Εντ Γουντ και Μάικλ Γκόου από τη σειρά ταινιών Μπάτμαν (Batman).
Box office
Με προϋπολογισμό 100.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 30 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 101 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 105 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 206 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Χαλοουίν μυθοπλασία
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1992-93
Το Champions League της περιόδου 1992-93 ήταν το πρώτο που διεξήχθη μετά την αλλαγή της διοργάνωσης του κυπέλλου πρωταθλητριών και το τριακοστό όγδοο από την αρχή του θεσμού. Το κατέκτησε η Ολιμπίκ Μαρσέιγ για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη ΑΚ Μίλαν με σκορ 1-0. Αυτή ήταν η πρώτη και η μοναδική μέχρι στιγμής κατάκτηση του κυπέλλου από γαλλική ομάδα. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαΐου, στο Μόναχο και τον παρακολούθησαν 65.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Λάμυρα Άνδρου
Τα Λάμυρα είναι ένα χωριό στην Άνδρο σε υψόμετρο 160 μ. και με πληθυσμό 95 κατοίκων (2001). Ανήκει διοικητικά στο δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ήταν έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λαμύρων του ίδιου δήμου. Απέχει από τη Χώρα 4 χλμ. και από το Γαύριο 28 χλμ.
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Κωνσταντίνος Καραμανλής (καλαθοσφαιριστής)
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1928 - 24 Δεκεμβρίου 2015) ήταν ένας από τους σημαντικούς Έλληνες καλαθοσφαιριστές στα προ της Α' Εθνικής χρόνια. Αγωνίστηκε στην ΑΕΚ δέκα χρόνια (1949-1959) και κατέκτησε μαζί της το Πρωτάθλημα Ελλάδας του 1958 με τη διπλή ιδιότητα προπονητή-παίκτη. Ήταν διεθνής έχοντας 13 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα.
Μαζικές αυτοκτονίες στο Ντεμμίν
thumb| Στις αρχές Μαΐου 1945, στο Ντεμμίν, στη βορειανατολική Γερμανία, εκατοντάδες Γερμανοί αυτοκτόνησαν μετά την είσοδο στη πόλη των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού, οι οποίοι προέβησαν σε δολοφονίες, μαζικούς βιασμούς και λεηλασίες. Μαζικές αυτοκτονίες Γερμανών έγιναν την ίδια περίοδο και σε άλλες περιοχές της Γερμανίας όπου προελάμβαναν οι Σοβιετικοί, οι αυτοκτονίες στο Ντέμμιν όμως ήταν πολύ περισσότερες. Ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι γνωστός.
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Μαζικές αυτοκτονίες
Προσωπογραφία
thumb|315x315px|Αυτοπροσωπογραφία [[Βίνσεντ βαν Γκογκ (1887)]] Η προσωπογραφία ως αυτοσκοπός, σε αντίθεση με τη γενικότητα της ζωγραφικής, είναι κατά κύριο λόγο η εύστοχη απεικόνιση ενός προσώπου σε ζωγραφικό πίνακα, σε φωτογραφία, ή με τη γλυπτική, ή άλλη μορφή τέχνης, αλλά παράλληλα και η απεικόνιση της προσωπικότητας, των συναισθημάτων και του ψυχικού κόσμου του προσώπου που απεικονίζεται όπως το αντιλαμβάνεται ο δημιουργός.
Στην Ιστορία
Η προσωπογραφία ήταν ευρύτατα διαδομένη στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Ονομαστές στην αρχαιότητα, για τον ρεαλισμό και την τεχνική τους αρτιότητα ήταν οι προσωπογραφίες του Αρχέλαου, του Αντίγονου του Μονόφθαλμου, όπως και η απεικόνιση του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον ζωγράφο Απελλή (380/370 π.Χ). Σύμφωνα με τον Πλίνιο, ο Μέγας Αλέξανδρος ζήτησε από τον Απελλή να φιλοτεχνήσει μία προσωπογραφία της παλλακίδας Καμπάσπης και εκείνος την ερωτεύτηκε. Ο πίνακας εντυπωσίασε τόσο τον Αλέξανδρο ώστε αργότερα την παραχώρησε ως δώρο στο ζωγράφο. Κατά τον Πλίνιο μία προσωπογραφία του Μέγα Αλεξάνδρου, που φιλοτέχνησε ο Απελλής δεν άρεσε στον βασιλέα. Το άλογο του Αλέξανδρου, βλέποντας την προσωπογραφία του Αλεξάνδρου χλιμίντρισε, και ο Απελλής με θάρρος είπε "Βασιλιά, το άλογο από τέχνη ξέρει καλύτερα από εσένα".
Στα χριστιανικά χρόνια η τέχνη της προσωπογραφίας παραμελήθηκε, για να ξαναεμφανιστεί το 13ο αιώνα στην Ιταλία, με πρωτοπόρο το Φλωρεντινό ζωγράφο Τζιότο. Γρήγορα διαδόθηκε στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και χαρακτήρισε όλους τους επόμενους αιώνες.
Η εξέλιξη της προσωπογραφίας το 15ο αιώνα ήταν σημαντική, ζωγράφοι όπως οι Φλαμανδοί Βαν Άικ και Μέμλιγκ, ο Γάλλος Φουκέ, οι Ιταλοί Μπελίνι, Μποτιτσέλι, Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα και ο Πορτογάλος Γκονσάλβες έδωσαν αριστουργήματα του είδους.
Ο 16ος αιώνας σφραγίστηκε από τα έργα σπουδαίων καλλιτεχνών όπως του Ραφαήλ, του Τιτσιάνο, του Λεονάρντο ντα Βίντσι, του Βερονέζε, του Τιντορέττο στην Ιταλία, του Κράναχ και του Ντύρερ στη Γερμανία και του Ελ Γκρέκο στην Ισπανία. Παράλληλα διάφοροι Ευρωπαίοι ηγεμόνες, όπως ο Φραγκίσκος Α’ της Γαλλίας, η Αικατερίνη των Μεδίκων και διάφοροι Ιταλοί μεγιστάνες, υποστήριζαν αυτή την τάση και απέκτησαν αξιόλογες συλλογές προσωπογραφιών.
Τον 17ο αιώνα η τέχνη της προσωπογραφίας απέκτησε καθαρά πνευματικό χαρακτήρα. Οι καλλιτέχνες έστρεψαν την προσοχή τους στην απόδοση των εσωτερικών στοιχείων του ατόμου, αγνοώντας τα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Σημαντικοί εκπρόσωποι του αιώνα αυτού ήταν ο Βαν Ντάικ, ο Ρούμπενς, ο Ρέμπραντ, ο Βελάσκεθ και ο Μουρίλο.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Είδη τέχνης
Μάρμαρα Βομβοκούς Αιτωλοακαρνανίας
Τα Μάρμαρα είναι οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας ο οποίος βρίσκεται Β. της Ναυπάκτου σε απόσταση 7,5 χλμ. και ΝΑ. της Βομβοκούς σε απόσταση 2 χλμ. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Βασίλειο, τη Βομβοκού, τη Λεύκα Βομβοκούς και τη Μονή Αγίου Ιωάννου αποτελούν την Κοινότητα Βομβοκούς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 20 κάτοικους. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1991 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βομβοκούς, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου.
Αναστασία Γεωργιάδου
Η Αναστασία Γεωργιάδου (29 Απριλίου 1991, Αθήνα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα της ΑΣΠΕ Θέτις Βούλας στην Volley League της Ελλάδας ως κεντρική.
Μάρμαρα Βομβοκούς Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Αναστασία Γεωργιάδου
Καριέρα
Η Γεωργιάδου ανακάλυψε την αγάπη της για το βόλεϋ όταν ήταν μαθήτρια γυμνασίου κι έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Α.Ο. Βάρης, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών. Σε σύντομο διάστημα βρέθηκε να συμμετέχει στα τμήματα των κορασίδων, νεάνιδων και των γυναικών. Στη γυναικεία ομάδα, με προπονητή τον Σωτήρη Αμαριανάκη, πέτυχε άνοδο στην Β' Εθνική Κατηγορία τη σεζον 2007-2008.
Το 2008 παίρνει μεταγραφή για τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, όπου προπονείται με τη γυναικεία ομάδα αλλά αγωνίζεται μόνο στο πρωτάθλημα των νεανίδων καθώς προετοιμάζεται για τις Πανελλήνιες εξετάσεις.
Η επόμενη σεζόν τη βρίσκει στον Γ.Σ. Κερατέας, όπου θα μείνει για δυο χρόνια. Οι πολύ καλές εμφανίσεις ως πρωτοεμφανιζόμενη στην Α κατηγορία κι μια εξαιρετική παρουσία στον ημιτελικό κυπέλλου απέναντι στο Ολυμπιακό το 2011, την οδηγούν την επόμενη αγωνιστική χρονιά στην ιστορική ομάδα του Α.Ο. Μαρκοπούλου. Εκεί θα παραμείνει για τρεις σεζόν, με προπονητές τους Γιώργο Λυκούδη και Γιάννη Ορφανό, ενώ από τον δεύτερο χρόνο θα αναλάβει χρέη αρχηγού.
Τη σεζόν 2014-2015 θα αγωνιστεί στην ομάδα του Ηρακλή Κηφισιάς και τον Αύγουστο του 2015 θα μετακομίσει στη Σαντορίνη για λογαριασμό του Α.Ο. Θήρας, όπου και θα μείνει για δυο χρόνια.
Με την ομάδα της Θήρας, θα κατακτήσει τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2015-2016 και το ασημένιο μετάλλιο.
Η σεζόν 2016-2017 θα ξεκινήσει με νίκη του Α.Ο. Θήρας επί του πρωταθλητή Ολυμπιακού και την Γεωργιάδου να ανακηρύσσεται MVP της πρώτης αγωνιστικής. Η ομάδα τερμάτισε στην τετάρτη θέση.
Τον Μάιο του 2016 αποφασίζει να επιστρέψει στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τις σπουδές της κι επιλέγει να αγωνιστεί με την ομάδα της Θέτιδας στην Pre League.
Η ομάδα κατακτά τον τίτλο του πρωταθλητή στην κατηγορία και εξασφαλίζει την άνοδο στη Volley League. Συνεχίζοντας στην ομάδα της Θέτιδας, θα συνεργαστεί με τον Γιάννη Νικολάκη για δυο ακόμα επιτυχημένες σεζόν (2018-2019, 2019-2020) που θα φέρουν την ομάδα της Βούλας στην τετάρτη θέση της τελικής κατάταξης.
Διεθνής καριέρα
Η Αναστασία Γεωργιάδου είναι μέλος της εθνικής ομάδας από το 2016. Τον Δεκέμβρη του 2019 συμμετείχε στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και τους μήνες Μάιο και Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, συμμετείχε στην προετοιμασία της ομάδας και στην πρώτη φάση του Πανευρωπαϊκού.
Ατομικές Διακρίσεις
Πρωτάθλημα Ελλαδας 2013-2014 : Πολυτιμότερη Παίκτρια (M.V.P.) 18ης αγωνιστικής
Πρωτάθλημα Ελλάδας 2015-2016 : Πολυτιμότερη Παίκτρια (M.V.P.) 7ης & 16ης αγωνιστικής
Πρωτάθλημα Ελλάδας 2016-2017 : Πολυτιμότερη Παίκτρια (M.V.P.) 1ης αγωνιστικής
Πρωτάθλημα Ελλάδας 2016-2017 : Πολυτιμότερη Παίκτρια (M.V.P.) 13ης αγωνιστικής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας
Ο Εμμανουήλ Φιλιβέρτος (Emmanuel-Philibert de Savoie, 8 Ιουλίου 1528 - 30 Αυγούστου 1580), γνωστός επίσης ως Testa di ferro, "Σιδηροκέφαλος", λόγω της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, ήταν δούκας της Σαβοΐας από το 1553 έως το 1580. Ήταν μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαμπερύ. Ήταν γιος του Καρόλου Γ' δούκα της Σαβοΐας και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Εμμανουήλ Α' βασιλιά της Πορτογαλίας. Ήταν το μόνο από τα εννέα παιδιά των γονέων του που επέζησε. Υπηρέτησε στον στρατό του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων βασιλιά της Γερμανίας, συζύγου της Ισαβέλλας που ήταν αδελφή της μητέρας του. Στον πόλεμο εναντίον του Φραγκίσκου Α΄ των Βαλουά διακρίθηκε στην κατάληψη της Εσντίν το 1553. Ένα μήνα αργότερα απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε, αλλά σχεδόν όλη η Σαβοΐα κατεχόταν από τους Γάλλους ήδη από το 1536. Έτσι συνέχισε να υπηρετεί τους Αψβούργους· ο εξάδελφός του Φίλιππος Β΄ βασιλιάς της Ισπανίας τον διόρισε κυβερνήτη των Κάτω Χωρών (1555-59).
Από εκεί εισέβαλε στη Β. Γαλλία και κέρδισε λαμπρή νίκη στο Σαιν-Κουεντίν το 1557. Ήταν ένας από τους μνηστήρες για την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Το 1559 υπέγραψε την Ειρήνη του Κατώ-Καμπρεζί μεταξύ της Ισπανίας και της Γαλλίας, με την οποία αποκτούσε το δουκάτο του· επίσης νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας.
Όταν απεβίωσε ο αδελφός της μητέρας του Ερρίκος των Αβίς βασιλιάς της Πορτογαλίας, διεκδίκησε το θρόνο, αλλά όταν αντιλήφθηκε ότι και ο Φίλιππος Β' διεκδικούσε το θρόνο, αποσύρθηκε. Πέρασε το υπόλοιπο της βασιλείας του προσπαθώντας να ανακτήσει ό,τι είχε καταληφθεί από τη Γαλλία, κάνοντας δαπανηρούς πολέμους. Ήταν επιδέξιος στην πολιτική στρατηγική και εκμεταλλεύτηκε διάφορες διαμάχες στην Ευρώπη για να ανακτά σιγά έδαφος από τη Γαλλία ή την Ισπανία, όπως π.χ. το Τορίνο. Αγόρασε δύο περιοχές. Μετακίνησε την πρωτεύουσα του δουκάτου από το Σαμπερί στο Τορίνο και έκανε επίσημη γλώσσα, αντί της λατινικής, την ιταλική. Καθώς προσπαθούσε να αποκτήσει τη μαρκιωνία του Σαλούτζο, απεβίωσε στο Τορίνο. Ετάφη στο παρεκκλήσιο του Καθεδρικού του Τορίνο, στο οποίο είχε μεταφέρει την Ιερά Σινδόνη το 1578.
Οικογένεια
Το 1559 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα της Γαλλίας (1523-1574), κόρη του εξαδέλφου του Φραγκίσκου Α' βασιλιά της Γαλλίας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκες της Σαβοΐας
Δρουσίλλα της Μαυριτανίας η Νεότερη
Η Δρουσίλλα η Νεότερη (38 μ.Χ. - 79) γεννήθηκε πριγκίπισσα της Μαυριτανίας και με τον 2ο γάμο της έγινε βασίλισσα της Έμεσας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Πτολεμαίου της Μαυριτανίας και της Ιουλίας Ουρανίας. Ο Πτολεμαίος ήταν βασιλιάς υποτελής στους Ρωμαίους, γιος τού Ιόβα Β΄ της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β΄. Η τελευταία ήταν κόρη τού Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου. Η μητέρα της ίσως ήταν Σύρια πριγκίπισσα από τη βασιλική δυναστεία της Έμεσας. Ο πρώτος σύζυγος της ήταν ο Μάρκος Αντώνιος Φήλιξ που διετέλεσε επίτροπος του Ρωμαίου αυτοκράτορος Κλαυδίου και ο δεύτερος ο ιερέας-βασιλιάς Σόαιμος της Έμεσας.
Ο πρώτος γάμος της
Μάλλον γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της Μαυριτανίας, την Καισάρεια (νυν Τσερτσέλ Αλγερίας) το 38 μ.Χ. Έλαβε το όνομα της 2ης εξαδέλφης της Ιουλίας Δρουσίλλας, αδελφής τού Καλιγούλα, η οποία απεβίωσε το έτος αυτό. Η εκ πατρός θεία της ονομαζόταν Δρουσίλλα η Πρεσβύτερη.
Το έτος 40 ο πατέρας της κλήθηκε στη Ρώμη και φονεύθηκε από τον Καλιγούλα. Η Μαυριτανία προσαρτήθηκε στη Ρώμη και διαιρέθηκε σε δύο επαρχίες. Η Δρουσίλλα η Νεότερη μάλλον ανατράφηκε στην αυτοκρατορική οικογένεια της Ρώμης. Περί το 53 ο Κλαύδιος κανόνισε τον γάμο της με τον Μ. Αντώνιο Φήλικα, Έλληνα απελεύθερο που είχε διατελέσει κυβερνήτης της Ιουδαίας. Περί το έτος 55 ο Φήλικας διαζεύχθηκε τη Δρουσίλλα τη Νεότερη για να νυμφευτεί τη Δρουσίλλα των Ηρωδιανών, με την οποία είχε ερωτευτεί.
Η Δρουσίλλα η Νεότερη έφερε, όπως μας πληροφορεί ο Σουητώνιος, τον τίτλο της βασίλισσας (regina). Αν και κανονικά ο όρος χρησιμοποιείται για γυναίκες, που βασίλευαν οι ίδιες ή οι σύζυγοί τους, ωστόσο ο ιστορικός την αναφέρει ως μία από τις τρεις βασίλισσες συζύγους τού Φήλικα. Ίσως ο τίτλος της να ήταν τιμητικός, ή ίσως να αποκαλύπτει την επιρροή τού Φήλικα, την υψηλή θέση στην οποία ο Κλαύδιος τον είχε διορίσει και τη σχεδόν βασιλική θέση του στην Αυλή. Ο ιστορικός Τάκιτος μας πληροφορεί, ότι ο Φήλικας καταγόταν από τους βασιλείς της Αρκαδίας. Την εποχή τού γάμου της η Δρουσίλλα η Νεότερη ήταν κόρη ενός (αποβιώσαντος) βασιλιά σε ένα πρώην βασίλειο, το οποίο ίσως εξηγεί τον τίτλο της. Μάλλον όμως το βασίλισσα να προέρχεται από τον 2ο σύζυγό της.
Ο δεύτερος γάμος της
Το 56 η Δρουσίλλα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον -ίσως συγγενή της- Σόαιμο, ιερέα-βασιλιά της Έμεσας (βασ. 54-73). Ο Σόαιμος ήταν ιερέας τού Συριακού θεού Ήλιου (αραμαϊκά: Ελ-Γκεμπάλ) που ήταν γνωστός στην Αραμαϊκή γλώσσα ως Ηλιογάβαλος. Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Έμεσας, κράτους υποτελούς στη Ρώμη. Απέκτησαν γιο τον Γ. Ιούλιο Αλεξίωνα (Β΄), που αργότερα διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ίσως απόγονός του να είναι η Ζηνοβία της Παλμύρας (βασ. 260-272). Σύμφωνα με μερικές πηγές απόγονος τους ήταν ο Ιούλιος Βασσιανός που η κόρη του Ιουλία Δόμνα παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σευήρο, γιος της ήταν ο μετέπειτα αυτοκράτορας Καρακάλλας. Με άλλες πηγές απόγονος της ήταν η Ιουλία Μαίσα, από μητέρα γιαγιά των αυτοκρατόρων Ηλιογάβαλου και Αλεξάνδρου Σεβήρου.
Οικογένεια
Περί το 53 παντρεύτηκε πρώτα τον Μάρκο Αντώνιο Φήλικα πρώην διοικητή της Ιουδαίας, αλλά περί το 55 διαζεύχθηκαν.
Το 56 έκανε δεύτερο γάμο με τον Σόαιμο ιερέα-βασιλιά της Έμεσας στη Συρία και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Αρχαία Μαυριτανία
Βίνερ ΑΚ
Η Βίνερ ΑΚ είναι ένας αυστριακός, αθλητικός σύλλογος από τη Βιέννη. Μεταξύ άλλων διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και χόκεϊ επί χόρτου.
Ποδόσφαιρο
Η ποδοσφαιρική ομάδα ιδρύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1897. Μέχρι το 1904 είχε κερδίσει το Τσάλεντζ Καπ Ποδοσφαίρου και το Wiener Tagblatt-Pokal από 3 φορές, τα οποία ήταν τα σημαντικότερα ποδοσφαιρικά τρόπαια της Αυστρίας εκείνη την περίοδο.
NGC 4659
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου
Ηλέκτρα (ταινία, 1962)
Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν δουλειά του Σπύρου Βασιλείου.
Πλοκή
Όσον αφορά στην ίδια την ταινία, η υπόθεση ξεκινά με τον Αγαμέμνονα (Θεόδωρο Δημήτριεφ) να επιστρέφει νικητής από τον Τρωικό Πόλεμο, για να σφαχτεί στο λουτρό του από την Κλυταιμνήστρα (Αλέκα Κατσέλη) και τον Αίγισθο (Φοίβος Ραζής). Εδώ πρέπει να αναφέρουμε, παρατηρώντας με προσοχή, πως ο σκηνοθέτης αποφεύγει την ανάδειξη των βίαιων σκηνών, καθώς δε φαίνεται σε καμιά περίπτωση η δολοφονία ως πράξη στα μάτια του θεατή, ούτε στην περίπτωση του Αγαμέμνονα, ούτε –αργότερα– στην περίπτωση της δολοφονίας του Αίγισθου από τον Ορέστη (Γιάννης Φέρτης).
Χρόνια αργότερα, το βασιλικό ζεύγος παντρεύει επίτηδες με έναν χωρικό την ενήλικη πλέον Ηλέκτρα (Ειρήνη Παππά), για να της στερήσει τη δυνατότητα της εκδίκησης. Εκείνη αναρωτιέται τι απέγινε ο αδελφός της Ορέστης, τον οποίο έχει επικηρύξει ο Αίγισθος. Ο Ορέστης εμφανίζεται ανεπίσημα στο βασίλειο μαζί με το φίλο του, Πυλάδη (Τάκη Εμμανουήλ), και συναντά την Ηλέκτρα, χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητά του. Επίσης κατά την προβολή της ταινίας παρατηρούμε, σε αυτό το σημείο όπως και σε άλλα, πως οι διάλογοι είναι σύντομοι μεταξύ των πρωταγωνιστών, καθώς σε πολλές περιπτώσεις η εστίαση του κινηματογραφικού φακού βοηθά να καταλάβουμε την εξέλιξη της υπόθεσης χωρίς λόγια. Είναι σημαντική για αυτό το αποτέλεσμα και η επιλογή των ηθοποιών (το κάστινγκ), κάτι που ο ίδιος ο Κακογιάννης επεξεργαζόταν με προσοχή, όπως ανέφερε και ο ίδιος σε συνέντευξη του. Τα μεγάλα μάτια της Ειρήνης Παππά, τα έντονα φρύδια της δεν τα κάλυπτε. Απεναντίας τα τόνιζε και τα χρησιμοποιούσε ως βασικό χαρακτηριστικό των προσώπων για την ανάδειξη του ρόλου. Το καλοκάγαθο –εκ του φυσικού– ύφος του Νότη Περγιάλη (συζύγου της Ηλέκτρας στην ταινία), αλλά και η ιδιαίτερη μορφή του Μάνου Κατράκη ως βοσκού, προσθέτουν ακόμη περισσότερο στον έντονο χαρακτήρα των ρόλων που υποδύονται οι ηθοποιοί. Στην περίπτωση του αγρότη-συζύγου δε, ο ίδιος ο σκηνοθέτης αναφέρει: «Βάζοντας στο στόμα τους μερικούς στίχους απ’ τον εισαγωγικό μονόλογο του αγρότη-συζύγου, προσπάθησα να ξεπεράσω τη σύμβαση του σκηνικού στησίματος και να δώσω επίσης την αίσθηση της καταπίεσης που έπνιγε τη χώρα, ταυτίζοντας τον σύζυγο με μια ολόκληρη τάξη ανθρώπων».
Κατά την εξέλιξη της τραγωδίας, καθώς η Ηλέκτρα προσκαλεί στο σπιτικό της τον Ορέστη, αναγνωρίζεται από το γέρο παιδαγωγό τους (Μάνο Κατράκη). Και εδώ οι σκηνές είναι πλούσιες σε φωτογραφία και κινηματογραφικές λήψεις, που σκοπό έχουν τη μεγέθυνση του δράματος που βιώνουν οι πρωταγωνιστές. Από εκεί και μετά τα αδέλφια σχεδιάζουν την εκδίκηση τους, την οποία θα εκτελέσουν, με τον Ορέστη και τον Πυλάδη να παριστάνουν τους Θεσσαλούς προσκυνητές στη γιορτή του κρασιού, βρίσκοντας την ευκαιρία να πλησιάσουν και να σκοτώσουν τον Αίγισθο. Η κίνηση των προσώπων και των ματιών με το φυσικό τοπίο ως φόντο, προκαλεί ιδιαίτερα συναισθήματα στον θεατή, όπως επίσης όταν ο χορός παρεμβαίνει με την παρουσία και το λόγο του. Αν και η δράση του είναι μειωμένη σε αναλογία με αυτή του θεάτρου, ωστόσο ο Κακογιάννης τον τοποθετεί σε στιγμές πολύ χαρακτηριστικές για την εξέλιξη της υπόθεσης. Ένα πρωτοποριακό στοιχείο που εφαρμόζει στην ταινία, είναι η παρουσία ενός χορού Ποντίων. Αν και χρονικά δεν συμφωνεί με την τραγωδία, ωστόσο συμβάλλει ψυχολογικά στη δραματική εξέλιξη που πρόκειται να ακολουθήσει με το θάνατο του Αιγίσθου.
Στην πορεία του δράματος η Ηλέκτρα προσκαλεί την Κλυταιμνήστρα στο σπίτι της, λέγοντας ψέματα ότι γέννησε γιο (καθώς πιο πριν η ίδια έχει αναφέρει στον Ορέστη ότι ο άνδρας της δεν την έχει καν αγγίξει). Όλο το σκηνικό προετοιμάζεται ξανά από το χορό, την κίνηση και τον λόγο του και από τα στοιχεία της φύσης, από όλο το οπτικοακουστικό δυναμικό του κινηματογραφικού δυναμικού, για ένα ακόμη τραγικό γεγονός. Ο Ορέστης διστάζει, αλλά κάτω από την προτροπή της Ηλέκτρας τα δύο αδέλφια σκοτώνουν τη μητέρα τους. Και σε αυτή την περίπτωση δεν βλέπουμε κάποια αιματηρή σκηνή, αλλά ο τρόπος της εκτέλεσης μας μεταφέρεται δια στόματος του Ορέστη, καθώς και με τη βοήθεια του κινηματογραφικού φακού, που εστιάζει στα χαρακτηριστικά και τις εκφράσεις των παρευρισκόμενων πρωταγωνιστών. Τα δάκρυα γίνονται πιο έντονα μέσω του φακού, η τραγικότητα των προσώπων, η απόγνωσή τους για τις πράξεις τους ως μητροκτόνοι.
Στην τελευταία σκηνή κάτω από έναν ανταριασμένο, γεμάτο σύννεφα ουρανό, ο καθένας παίρνει το δρόμο του, ενώ ο Πυλάδης ακολουθεί την Ηλέκτρα κατά τη βούληση του φίλου του Ορέστη. «Δεν υπάρχει κι ούτε θα φανεί ποτέ, γενιά τόσο βαριόμοιρη, δυστυχισμένη». Αυτά είναι τα λόγια που αναφωνεί η κορυφαία του χορού, κλείνοντας με χαρακτηριστικό τρόπο τη σκηνή της αποχώρησης. Σε αντίθεση με το θεατρικό έργο, εδώ δεν υφίσταται ο από μηχανής θεός ως τελική παρέμβαση. Τις τεχνικές αυτές εφάρμοσε συνειδητά ο Κακογιάννης και ανέφερε για αυτό, αλλά και για τη συμπεριφορά του χορού μέσα στην ταινία: «Έκοψα ορισμένες λυρικές αναδρομές στη μυθολογία που κάνει ο Χορός (έχει κανείς την αίσθηση πως ο Ευριπίδης, επιμένοντας στη σύγκρουση των χαρακτήρων, δεν πολυχρησιμοποιεί δραματουργικά τον χορό), καθώς και την τελική παρέμβαση του από μηχανής θεού».
Η κινηματογραφική απόδοση
Για την κινηματογραφική απόδοση της Ηλέκτρας από τον Μιχάλη Κακογιάννη ο Αντώνης Μοσχοβάκης έγραψε: «Η Ηλέκτρα αυτή θα πάρει θέση στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου ως υπόδειγμα μεταφοράς μιας αρχαίας τραγωδίας στην οθόνη, με πιστότητα στο πνεύμα και στη γραμμή του αρχαίου ποιητή, αλλά και χωρίς συμβιβασμό του κινηματογράφου». Είναι, επίσης, σημαντικό να αναφέρουμε πως τη χωροχρονική στιγμή που προκύπτει η συγκεκριμένη ταινία, ο ελληνικός κινηματογράφος δεν βρίσκεται στην καλύτερη φάση του. Οι ταινίες που προβάλλονται αποτελούν ανόητα συναισθηματικά ή «κοινωνικά» μελό και παράγονται σε πρόχειρα στούντιο με υποτυπώδη εξοπλισμό. Ο Κακογιάννης είναι από τους πρώτους καλλιτέχνες που μετέφεραν την αρχαία τραγωδία στο χώρο της έβδομης τέχνης.
Ο σκηνοθέτης Κακογιάννης και οι καλλιτεχνικές του παρεμβάσεις
Αν και ο Μιχάλης Κακογιάννης ήρθε στην Ελλάδα από την Κύπρο, αυτό δεν επηρέασε ουσιαστικά τις δημιουργίες του, ώστε να μπορεί κανείς να του προσάψει μειωμένη ελληνικότητα. Προερχόταν από μια πολύπαθη περιοχή και είχε ανάλογα βιώματα από τραγικές εμπειρίες και κατοχή. Εκείνο που δεν είχε βιώσει απόλυτα, ήταν οι αγωνίες και τα πρόσφατα προβλήματα της ελληνικής πραγματικότητας. Αυτός είναι και ο λόγος που σε πρώτη φάση, προσέγγισε τα δρώμενα μέσω της αστικής ηθογραφίας που ήταν παρούσα, έτσι και αλλιώς, από την τέχνη του θεάτρου αλλά και της λογοτεχνίας του Μεσοπολέμου. Στην πορεία της προσπάθειάς του και μετά από διάφορους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς, προσανατολίστηκε στον Ευριπίδη και αποφάσισε να δημιουργήσει ταινίες με θέματα τις τραγωδίες του αρχαίου τραγικού, για τον οποίο δηλώνει ότι λάτρεψε. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο σκηνοθέτης αυτοαποκαλείται «ευριπιδικός».
Ως σκηνοθέτης, κατά τους ειδικούς, διακρινόταν από μια τάση για εκσυγχρονισμό και εκλαΐκευση των θεμάτων του, όπως επίσης και για τη χρήση τραγικών στοιχείων. Στην Ηλέκτρα, του Ευριπίδη, η τάση του αυτή συνεργάστηκε πολύ καλά με τις δυνατότητες του κειμένου. Σε ό,τι δεν προσφερόταν από το κείμενο ο Κακογιάννης με δεξιοτεχνικό τρόπο το διαμόρφωνε και το έφερνε στα μέτρα του, εφόσον, μάλιστα το μετέφρασε από την αρχή. Το όλο επιχείρημα, ολοκληρώθηκε «με τη μεταφορά της δράσης στην ανοιχτή φύση», στην αγροτική και απλοϊκή επαρχία, παρέχοντας με αυτόν τον τρόπο τον πρώτο λόγο στον κινηματογραφικό φακό. Ο κινηματογραφικός φακός αποτέλεσε και τον οδηγό της ταινίας για τα μάτια του θεατή, απαλλαγμένος από τα σκηνικά που απαιτούνταν για μια θεατρική παράσταση. Έτοιμο σκηνικό αποτέλεσαν τα ερείπια του παλατιού, οι αγροτικές κατοικίες, οι καλλιεργημένοι αγροί, αποσπάσματα από τη φύση. Επίσης, οι καιρικές συνθήκες που ο φακός μπορεί να συλλαμβάνει και να αναδεικνύει. Η μέρα, η νύκτα, τα σύννεφα, ο αέρας, πέρα από τις εναλλαγές που δημιουργούσαν στο τοπίο-σκηνικό, μπορούσαν να τονίζουν κατά περίπτωση και τα συναισθήματα των ηθοποιών.
Η «Ηλέκτρα» ως κινηματογραφικό θέμα
Ο Κακογιάννης διαλέγοντας την ευριπίδεια Ηλέκτρα και όχι τη γνωστότερη, ομότιτλή της του Σοφοκλή, εξασφάλισε την πιο λιτή όσο και πιο κοντά στα ανθρώπινα από τις αρχαίες τραγωδίες. Μακριά από τα μεγαλοπρεπή σκηνικά των μυκηναϊκών ανακτόρων (όπως συμβαίνει στον Σοφοκλή), αποτραβηγμένη σε ένα αγροτικό περιβάλλον, παντρεμένη με έναν χωρικό, η Ηλέκτρα του Ευριπίδη είναι πιο ανθρώπινη, λιγότερο μοιραία και ως χαρακτήρας πιο πολύπλευρη από αυτήν του Σοφοκλή. Στον Σοφοκλή είναι απόλυτα ταγμένη στις θεϊκές προσταγές, στη μοίρα και υφίσταται μόνο και μόνο για να συνεργήσει στο έγκλημα της μητροκτονίας. Απαλλαγμένη η ταινία από εμμονές σε μια αρχαιότροπη αναπαράσταση, εκτυλίσσεται σε λιτούς και οικείους χώρους αγροτικών τοπίων και, το κυριότερο, διατηρώντας αναλλοίωτο το πνεύμα του έργου, καταργεί το ζήτημα του χρόνου, κάνοντας την Ηλέκτρα μια διαχρονική -ακόμα και σύγχρονη- τραγωδία. Ο ίδιος άλλωστε ανέφερε χαρακτηριστικά: «''Δε δοκίμασα να αναδημιουργήσω την Ηλέκτρα μέσα στο χρόνο, αλλά να τη γυμνώσω από το χρόνο. Δεν αναζήτησα δεσμούς ανάμεσα στην αρχαία και τη σύγχρονη Ελλάδα με βάση την ομοιότητα, αλλά την ουσιώδη ταυτότητα - περισσότερο τη συνέχεια της ζωής παρά την απλή επιβίωση. Με αυτή την έννοια, η ταινία οφείλει σχεδόν τα πάντα σ’ αυτό το κομμάτι της σημερινής Ελλάδας που μοιάζει διαχρονικό''». Τα λιτά κοστούμια και σκηνικά συμβάλλουν σημαντικά προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς λειτουργούν αφαιρετικά σε τέτοιο βαθμό, που είναι δύσκολη η οποιαδήποτε αναγωγή σε συγκεκριμένη εποχή. Η Ηλέκτρα θα εκδικηθεί το φόνο του πατέρα και δε θα μετανιώσει για το έγκλημά της, ενώ η Κλυταιμνήστρα, επιφανειακά ασφαλής πίσω από την εξουσία της, στο βάθος είναι τρομοκρατημένη από την πιθανότητα της εκδίκησης. Παρατηρούμε πρόσωπα που παύουν να είναι μοιρολατρικοί εκτελεστές θεϊκών εντολών και άκαμπτα στις επιταγές του πεπρωμένου. Αντίθετα, σε όλη τη διάρκεια του έργου διακρίνουμε θεληματικά άτομα που πράττουν, αμφιβάλλουν και -προπαντός- ενεργούν αυτόβουλα.
Η πρωτοτυπία του σκηνοθέτη
Στο βιβλίο του Notes sur le cinématographe (1975), ο Ρομπέρ Μπρεσόν αναφέρεται στις «τρομερές θεατρικές συνήθειες» και τον τρόπο που παρεμβαίνουν στο κινηματογραφικό έργο, όταν γίνεται μεταφορά της θεατρικής σκηνής στο πανί. Ωστόσο, τούτη η σημείωσή του δεν είναι απόλυτη απάρνηση των σχέσεων μεταξύ του κινηματογράφου και του θεάτρου. Είναι μια υπενθύμιση για το πώς προδίδεται ο κινηματογράφος όταν υποκύπτει ο σκηνοθέτης στην απλή αναπαραγωγή του θεάτρου στην κινηματογραφική σκηνή. Όταν ο κινηματογράφος και το θέατρο συγχωνεύονται δημιουργικά, τούτο δεν υφίσταται, γιατί η επιδεξιότητα και η ευαισθησία του σκηνοθέτη δημιουργεί κάτι πρωτότυπο μέσω του κινηματογραφικού φακού. Ο κινηματογράφος υπάρχει εξαιτίας αυτού που δημιουργεί με τρόπο αυθεντικό και όχι γιατί προσαρμόζει προϋπάρχοντα πρότυπα.
Η επιδεξιότητα του Κακογιάννη επιδεικνύεται στην επιλογή του να φιλμάρει το έργο του σε άσπρο μαύρο, τονίζοντας ιδιαίτερα την αίσθηση του μύθου, κάτι που αναγνωρίσαμε στις τεχνικές της σέπιας του ρωσικού κινηματογράφου. Ένα ακόμα στοιχείο του είναι τα μακρά διαστήματα σιωπής και ένας αντιθεατρικός αλλά αποτελεσματικός χορός ντυμένος ομοιόμορφα στα μαύρα. Παρόλο που η ταινία είναι κοντά στο θεατρικό δράμα, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει κάνει τις δικές του παρεμβάσεις στις σκηνές που αφορούν στην άφιξη του Αγαμέμνονα και τη διάσωση του νεαρού Ορέστη. Επίσης, ο θάνατος του Αιγίσθου πραγματώνεται σε μια γιορτή του Βάκχου, παρά ως υπηρεσία προς τιμήν των Νυμφών.
Βραβεία - διακρίσεις
Η Ηλέκτρα προβλήθηκε σε ατμόσφαιρα μυσταγωγίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1962 και χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως το αριστούργημα του Μιχάλη Κακογιάννη, μία πνευματική γέφυρα ανάμεσα στον αρχαίο και το σύγχρονο κόσμο. Την ίδια χρονιά η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών και το κοινό χειροκροτούσε επί 10 λεπτά. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να αποχωρήσει από την Κυανή Ακτή χωρίς κανένα βραβείο. Επινοήθηκε το βραβείο καλύτερης μεταφοράς-διασκευής. Η Διεθνής Ένωσις Νέων την ανακήρυξε καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ και η Ανωτάτη Τεχνική Επιτροπή του Γαλλικού Κινηματογράφου την ξεχώρισε για την εξαιρετική ηχητική επένδυση. Η πορεία της Ηλέκτρας ήταν διεθνής και διθυραμβική με πληθώρα διακρίσεων, που κατέληξαν σε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Με βραβείο ερμηνείας τιμήθηκε και η Ειρήνη Παππά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε Αρχαία Ελληνικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αρχαία Ελλάδα
Μάριος Σαλμάς
Ο Μάριος Σαλμάς είναι Έλληνας ιατρός, πολιτικός και συγγραφέας. Είναι Αναπληρωτής καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, χειρουργός ορθοπεδικός και αθλητίατρος.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στην Αμφιλοχία στις 24 Φεβρουαρίου 1968. Έχει παντρευτεί τη δικηγόρο Ειρήνη Καρούνη και έχει αποκτήσει μαζί της δύο παιδιά. Είναι πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με ειδίκευση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου και έκανε την μετεκπαίδευση του στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Μπάλγκριστ στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Επίσης, έχει μετεκπαιδευτεί στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασσαχουσέτης (Massachusetts General Hospital) της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος στο 1ο και στο 2ο Πανελλήνιο Επιστημονικό Συνέδριο Φοιτητών Ιατρικής (1989-1991), στην Πανελλήνια Επιστημονική Εταιρεία Φοιτητών Ιατρικής και Νέων Ιατρών (1990) και εκπρόσωπος στην Ομοσπονδία Υγειονομικών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (1993). Έχει συγγράψει αρκετές ερευνητικές εργασίες σε ξένα περιοδικά. Βραβεύθηκε με το Α΄ βραβείο του Πανελλήνιου Ορθοπαιδικού Συνεδρίου (Ρόδος 1995). Έχει τιμηθεί από την Ένωση Δωρητών Οργάνων Σώματος Ανθρώπου.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Το 1997, αναγορεύθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Πατρών, ενώ εξελέγη λέκτορας Ανατομίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1999. Το 2008 εξελέγη επίκουρος καθηγητής Ανατομίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, και το 2020 εξελέγη Αναπληρωτής Καθηγητης Ανατομιας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εκλέγεται συνεχώς από τις εκλογές του 2000 βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας της Νέας Δημοκρατίας.
Διετέλεσε μέλος διαφόρων επιτροπών της Βουλής των Ελλήνων, όπως Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας, Οικονομικών Υποθέσεων, Κοινωνικών Υποθέσεων, Μορφωτικών Υποθέσεων, καθώς της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.
Στις 8 Ιανουαρίου 2009, ορίστηκε Υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή, ενώ από τις 22 Ιουνίου 2012 έως τις 23 Ιουνίου 2013 διετέλεσε Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας στην Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά. Επίσης, το 2012 διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας (με απόφαση του προέδρου του κόμματος).
Επιπλέον, έχει διατελέσει στη Νέα Δημοκρατία, αναπληρωτής υπεύθυνος του τομέα Ολυμπιακών Αγώνων (2000- 2004), υπεύθυνος του τομέα Μεταφορών και Επικοινωνιών (2004- 2007), υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Υγείας (2009-2010), γενικός εισηγητής του Προϋπολογισμού του Κράτους το 2008 και μέλος του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΣΑΠΕ).
Από το 2007 είναι μελος της ελληνικής Κοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ, μετά από απόφαση του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων.
Τον Ιούνιο του 2015 παρουσίασε το βιβλίο του με τίτλο: «Θέμα ιδεολογίας ή όχι μόνο;».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Υγείας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Έλληνες ανατόμοι Κατηγορία:Έλληνες ορθοπαιδικοί Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Νίκος Μυρογιάννης
Ο Νίκος Μυρογιάννης γεννήθηκε το 1916 στη Μυτιλήνη όπου τελείωσε τα εγκύκλια μαθήματα και την νεοσύστατη, τότε, Παιδαγωγική Ακαδημία. Δίδαξε για λίγο σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και από το 1946 αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη μουσική, με την οποία ασχολείτο από πολύ νέος.
Το Μάιο του 1949 ανέλαβε τη διεύθυνση της Χορωδίας Μυτιλήνης που την κράτησε πολλά χρόνια, όπως και της χορωδίας του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Μυτιλήνης. Από το Νοέμβριο του 1950 άρχισε να γράφει μουσική και τραγούδια για τις επιθεωρήσεις που ανέβαιναν στη Μυτιλήνη. Τραγούδια ελαφρά, λαϊκά αλλά και παραδοσιακά, όλα γεμάτα λυρισμό. Έγραψε περισσότερα από 200 τραγούδια και ακόμα μελοποίησε ποιήματα και στίχους των Αργύρη Εφταλιώτη, Γιάννη Ρίτσου, Στρ. Παπανικόλα, Αργ. Αραβανόπουλου, Τ. Χατζηαναγνώστου, Μάριου Κακαδέλλη και άλλων.
Όλα τα χρόνια εργάστηκε ανιδιοτελώς μόνο από μεράκι και αγάπη για τη μουσική, τη Μυτιλήνη και όλη τη Λέσβο. Με την σαραντάχρονη προσφορά του στο Λεσβιακό τραγούδι (ελαφρό, λαϊκό, επιθεωρησιακό και χορωδιακό), ο Νίκος Μυρογιάννης προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στο Λεσβιακό τραγούδι και την μουσική παιδεία των νέων μας και για αυτές του τις υπηρεσίες, τιμήθηκε με ειδική εκδήλωση από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μυτιλήνης το 1986.
Λίγα χρόνια μετά αυτός ο ακαταπόνητος εργάτης που για δεκαετίες ολόκληρες υπηρετούσε τα Λεσβιακά πολιτικά πράγματα τιμήθηκε με το βραβείο «Αλέκος Πεσμαζόγλου» το οποίο του απένειμε το «Μπουρίνι» το 1990.
Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους συνθέτες και μουσικούς του νησιού και δασκάλους της μουσικής.
ΕΡΓΟ
Επίσης ο Νίκος Μυρογιάννης έγραψε μουσική για διάφορες επιθεωρήσεις στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν οι παρακάτω: «Χαρές και πανηγύρια», «Ανοιξιάτικο τραγούδι», «Ανθισμένη πασχαλιά», «Η Μυτιλήνη του ΄70», «Ο τρελός με τα παραμύθια» κ.α. μικρογραφία|δεξιά|Χειρόγραφη αυθεντική παρτιτούρα του Νίκου Μυρογιάννη
Λόγια που ειπώθηκαν για τον Νίκο Μυρογιάννη
«Ο Νίκος Μυρογιάννης είναι ο μαέστρος μας. Ο ακούραστος και ακατάβλητος. Που ξέρει, μονάχα, να προσφέρει και να δημιουργεί. Η Μυτιλήνη του οφείλει πολλά.» '''Απ. Αποστόλου τ. δήμαρχος'''
«Για τον Δάσκαλο Νίκο Μυρογιάννη τι θα μπορούσε να πει κανείς. Πολλά. Προσωπικά του είμαι ευγνώμων διότι κοντά του έμαθα το αλφαβητάρι της Μουσικής, προετοιμάζοντας την είσοδό μου στον Μαγικό Κόσμο την Σοβαρής Μουσικής, όπου υπηρετώ σήμερα, σαν βασικό στέλεχος στην Εθνική Λυρική Σκηνή.» '''28-3-86 Δημήτρης Στεφάνου Σολίστ Εθν. Λυρ. Σκηνής'''
«Με τον Νίκο Μυρογιάννη γνωριστήκαμε το 1931 όταν δώσαμε τότε μαζί εξετάσεις στο 5/τάξιο Διδασκαλείο Μυτιλήνης. Ο Νίκος από τότε ξεχώριζε απ’ όλους μας. Είχε ένα ξεχωριστό πνεύμα κι έμπαινε μέσα σ’ όλα. Τίποτα δεν τον σταματούσε όταν ήθελε κάτι. Άριστος μαθητής, άριστος φίλος, άριστος μετέπειτα παιδαγωγός. Αλλά εκείνο που ρουφούσε το είναι του, ήταν η μουσική.» Δημήτρης Κυπραίος
«Ο Νίκος Μυρογιάννης είναι μία ανεχτίμητη αξία που θα οδηγεί για πολλά χρόνια την πορεία μας. Κι αν δεν βρισκόταν στα στενά όρια του μεθοριακού νησιού μας, θα ξεπερνούσε τη χώρα μας και θα ήταν μπροστάρης στο διεθνή πολιτιστικό χώρο. Το έργο του πρέπει να συγκεντρωθεί και να διασωθεί.» Αθήνα 2 Απρίλη 1986 Βασίλης Πλάτανος
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται διευκρίνιση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2012
Κάρολος Γ΄ Τόκκος
O Κάρολος Γ΄, ιταλ. Carlo III Tocco (1464 - 1518) από τον Οίκο των Τόκκων ήταν τιτουλάριος δεσπότης της Ηπείρου (Άρτας) και της Ζακύνθου.
Βιογραφία
Ήταν γιος (ο μόνος από τον πρώτο γάμο) του Λεονάρδου Γ΄ παλατινού κόμη της Κεφαλληνίας, Ζακύνθου & Λευκάδας & δεσπότη της Ηπείρου και της πρώτης συζύγου του Μιλίτσας Μπράνκοβιτς, κόρης του Λαζάρ δεσπότη της Σερβίας.
Η μητέρα του απεβίωσε κατά τη γέννησή του. Την εποχή του παππού του Καρόλου Β΄ τα Ιωάννινα είχαν καταληφθεί από τους Οθωμανούς και το δεσποτάτο είχε περιοριστεί στην Άρτα και τα νησιά. Την εποχή του πατέρα του χάθηκαν και αυτά. Ο δεύτερος γάμος του Λεονάρδου Γ΄ ήταν με τη Φραντσέσκα Μαρτσάνο, ανιψιά του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης, καθώς ο Λεονάρδος Γ΄ ήθελε να αμυνθεί από την επιβουλή της Βενετίας. Όταν του επιτέθηκαν οι Οθωμανοί δεν αμύνθηκε, αλλά διέφυγε (1479) με τους θησαυρούς του στη Νάπολη, όπου ο βασιλιάς του έδωσε αρκετά φέουδα· απεβίωσε το 1499. Έμειναν μόνο οι τίτλοι.
Ο Κάρολος Γ΄ έλαβε επίδομα από τον βασιλιά της Νάπολης και τον πάπα. Στα τέλη της αρχιερατείας του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ Βοργία, ο Κάρολος Γ΄ ήταν διοικητής του Κολεγίου των Καρδιναλίων στη Ρώμη και αργότερα υπηρέτησε στον στρατό του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Τόκκο
Λιούις Ντιν
Ο Λιούις Σέιμουρ Ντιν (λατινικό αλφάβητο : Lewis Seymour Deane), (12 Μαρτίου 1882 Μίρατ, Ούταρ Πραντές - 18 Δεκεμβρίου 1934 Δελχί ήταν Βρετανός υπήκοος και πρωταθλητής της αντισφαίρισης που αγωνίστηκε με την Ινδία σε διεθνή τουρνουά και το κύπελλο Ντέιβις.
Ήταν φιναλίστ στο πρωτάθλημα Ινδίας το 1910 όπου έχασε από τον Έντμουντ Άτκισον με 7-5, 7-5, 7-5. Στο πρωτάθλημα του Παντζάμ ήταν νικητής το 1909, 1918, φιναλίστ το 1910, 1925. Στο πρωτάθλημα της Βεγγάζης ήταν νικητής το 1915, φιναλίστ το 1909, 1914, 1916, 1918, 1919, νικητής στο Marryatt Cup το 1920 και φιναλίστ στο Western India Championships το 1920.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε με την Ινδία το 1921 και το 1923 με ρεκόρ 3 νίκες και 1 ήττα. Το 1921 ήταν η πρώτη εθνική ομάδα της Ινδίας που συστάθηκε στην αντισφαίριση όπου κι έφτασαν στα ημιτελικά της διοργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Ο Γλάρος
Ο Γλάρος (ρωσικά: Чайка) είναι θεατρικό έργο —«κωμωδία σε τέσσερις πράξεις» κατά δήλωση του συγγραφέα του— του Ρώσου Αντόν Τσέχωφ.
Η συγγραφή του έργου ολοκληρώθηκε το 1895. Στη σκηνή ανέβηκε για πρώτη φορά αμέσως μετά τη συγγραφή του, στις 17 Οκτωβρίου του 1895, στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι της Αγίας Πετρούπολης, και ήταν μια καλλιτεχνική και εμπορική αποτυχία. Αντίθετα, το δεύτερο ανέβασμα του έργου το 1898, από το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας, σε σκηνοθεσία Κ. Στανισλάφσκι, υπήρξε ένας θρίαμβος. Από τότε «Ο Γλάρος» έχει παιχτεί αμέτρητες φορές σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ηλύσια» το 1906 και πρωτοπαρουσιάστηκε από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, το 1932.
Θεωρείται το έργο που καθιέρωσε τον Τσέχωφ ως θεατρικό συγγραφέα στη συνείδηση κοινού και κριτικής.
Με τον «Γλάρο» εγκαινιάστηκε η ιδιότυπη σύνθεση της τσεχωφικής δραματουργίας, όπου τη θέση τού έως τότε καθιερωμένου "κεντρικού ήρωα-ηρωίδας" παίρνει ένας όμιλος προσώπων, μια μικρή κοινωνία, με μοιρασμένη ανάμεσά τους τη δράση. Το ύφος του έργου είναι μικτό, μοιράζεται ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία. Ο ίδιος ο Τσέχωφ χαρακτήρισε το έργο του ως «κωμωδία σε τέσσερις πράξεις».
Ο Τσέχωφ στον «Γλάρο»» θίγει τις σχέσεις, τα κίνητρα, την ψυχολογία και τις διεκδικήσεις ανθρώπων που αγαπούν, υπηρετούν ή θέλουν να υπηρετήσουν την τέχνη μέσω της συγγραφής και του θεάτρου. Γύρω τους περιστρέφονται οι άνθρωποι της καθημερινότητας που προσπαθούν να ξεπεράσουν τα αδιέξοδα της ζωής τους.
Πράξεις
Το έργο διαδραματίζεται στο εξοχικό κτήμα του Σόριν.
Πλοκή
Η Αρκάντινα, μια καταξιωμένη και δημοφιλής ηθοποιός του κατεστημένου θεάτρου, συνδέεται με τον Τριγκόριν, έναν επιτυχημένο συγγραφέα. Ο Τρέπλιεφ, ο γιος της Αρκάντινα, αναζητά, υπό τη "σκιά” της μητέρας του, νέους τρόπους έκφρασης στην ποίηση και στο θέατρο. Παρουσιάζει το πρώτο του θεατρικό έργο στους ανθρώπους που βρίσκονται ως επισκέπτες στο κτήμα του Σόριν, αδερφού της Αρκάντινα, με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη του, τη Νίνα. Η παράσταση όμως θα τελειώσει άδοξα. Η Νίνα θέλει να γίνει ηθοποιός και αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι και να ακολουθήσει τον Τριγκόριν. Δύο χρόνια αργότερα, ο Τρέπλιεφ εξακολουθεί να ζει στο κτήμα του Σόριν και να παρακολουθεί από μακριά την προσωπική ζωή και την καριέρα της Νίνας. Η επιδείνωση της υγείας του Σόριν θα φέρει πάλι στο κτήμα την Αρκάντινα και τον Τριγκόριν. Στο ίδιο μέρος, θα επιστρέψει “τσακισμένη”, σαν τον νεκρό γλάρο που κάποτε είχε αποθέσει στα πόδια της ο Τρέπλιεφ, και η Νίνα. Η συνάντησή της με τον Τρέπλιεφ θα συμβάλει στο να δώσει τέρμα στη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχείο της ΕΡΤ - Θέατρο της Δευτέρας: Ο Γλάρος Μέρος Ι και Μέρος ΙΙ
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αντόν Τσέχωφ
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας (ολλανδικά: Koninklijke Bibliotheek ή KB, Βασιλική Βιβλιοθήκη) εδρεύει στη Χάγη και ιδρύθηκε το 1798.
Ίδρυση
Η πρωτοβουλία για να βρεθεί μια εθνική βιβλιοθήκη προτάθηκε από τον εκπρόσωπο Άλμπερτ φαν Φέρμπικ στις 17 Αυγούστου 1798. Η συλλογή θα βασίζεται στη κατασχεθέντα συλλογή βιβλίων του Γουλιέλμου Ε΄. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε επίσημα ως Nationale Bibliotheek στις 8 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, μετά από πρόταση επιτροπής εκπροσώπων για τη δημιουργία μιας εθνικής βιβλιοθήκης την ίδια μέρα. Η Εθνική Βιβλιοθήκη αρχικά άνοιξε μόνο για τα μέλη του Αντιπροσωπευτικού Σώματος.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Βοναπάρτης έδωσε στη εθνική βιβλιοθήκη το όνομα Βασιλική Βιβλιοθήκη το 1806. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης μετέφερε τη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Χάγης, ως ιδιοκτησία, ενώ επίσης επέτρεψε στην Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι να παραλάβει δημοσιεύσεις από την Βασιλική Βιβλιοθήκη. Είναι γνωστή και ως Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας από το 1982, όταν μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο. Το ίδρυμα απέκτησε την ανεξαρτησία του από το κράτος το 1996, αν και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού και Επιστήμης.
Συλλογή
Το 2004 η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας περιείχε 3.300.000 στοιχεία, ισοδυναμώντας με 67 χιλιόμετρα ραφιών. Τα περισσότερα στοιχεία (2.500.000 βιβλία ή 48 χλμ.) της συλλογής είναι βιβλία. Υπάρχουν επίσης κομμάτια "γκρίζας βιβλιογραφίας", όπου ο συγγραφέας, εκδότης, ή η ημερομηνία μπορεί να μην είναι εμφανής, αλλά το έγγραφο έχει πολιτιστική ή πνευματική σημασία. Η συλλογή περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη λογοτεχνία της Ολλανδίας, από τα μεσαιωνικά χειρόγραφα μέχρι τις σύγχρονες επιστημονικές δημοσιεύσεις. Για να προστεθεί μια δημοσίευση, πρέπει να είναι εγγεγραμμένος Ολλανδός εκδότης. Η συλλογή είναι προσβάσιμη για τα μέλη. Κάθε πρόσωπο ηλικίας 16 ετών και άνω μπορεί να γίνει μέλος. Τα περάσματα μιας μέρας είναι επίσης διαθέσιμα. Οι αιτήσεις για το υλικό θα διαρκέσουν περίπου 30 λεπτά. Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί πολλές ιστοσελίδες με ελεύθερη πρόσβαση, συμπεριλαμβανομένης της "Μνήμης της Ολλανδίας" (Geheugen van Nederland).
Παραπομπές
Ολλ
Σπύρος Πομώνης
Ο Σπύρος Πομώνης (12 Φεβρουαρίου 1944 - 28 Ιουλίου 2020 ) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως ακραίος επιθετικός. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στη θέση του αριστερού ακραίου επιθετικού και φημιζόταν για την ταχύτητά του και την πολύ καλή του ντρίμπλα.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Σπύρος Πομώνης αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδας σε 5 αγώνες και σημείωσε ένα τέρμα (σκόραρε το νικητήριο τέρμα στη φιλική νικηφόρα αναμέτρηση με 2-1 εναντίον της Ιταλίας τον Μάρτιο του 1972), στο διάστημα 1964-72. Η πρώτη του εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1964, στην εντυπωσιακή εντός έδρας νίκη με 4-1 επί της Αγγλίας για το προολυμπιακό τουρνουά εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 1964.
Υπήρξε διεθνής και με την εθνική Νέων, αγωνιζόμενος στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων του 1962.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ρομπέρ Σουμάν
Ο Ρομπέρ Σουμάν (Jean-Baptiste Nicolas Robert Schuman, 29 Ιουνίου 1886 - 4 Σεπτεμβρίου 1963) ήταν Γάλλος πολιτικός και διπλωμάτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1886 στο Λουξεμβούργο, πατρίδα της μητέρας του, ενώ ο πατέρας του καταγόταν από τη Λωρραίνη. Σπούδασε νομικές επιστήμες στο Μετς, στη Βόννη και στο Στρασβούργο. Είχε γερμανική υπηκοότητα και πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων. Μετά το τέλος του πολέμου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως πολιτικός στη Γαλλία. Το 1941 η Γκεστάπο φυλάκισε τον Σουμάν, αλλά εκείνος δραπέτευσε και εργάστηκε στη Αντίσταση το 1942. Ήταν ο εμπνευστής της Ευρωπαϊκής ενοποίησης και της ΕΚΑΧ. Διατέλεσε πρόεδρος του κοινοτικού οργάνου (Ευρωπαϊκή Επιτροπή). Απεβίωσε το 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Ευρωπαϊστές Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Τίτος Ξηρέλλης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1898 στα Πάμφιλα της Λέσβου. Ήταν μοναχογιός φτωχής οικογένειας. Από μικρός έψελνε στην εκκλησία του χωριού του, όπου τον άκουσε ο Δεσπότης του νησιού και τον κάλεσε στην Μητρόπολη Λέσβου. Στην Μυτιλήνη πήρε τα πρώτα μαθήματα ευρωπαϊκής και βυζαντινής μουσικής. Το 1915 μετακινήθηκε στην πρωτεύουσα και γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών. Άρχισε μαθήματα φωνητικής και συνέχισε μαθήματα, βιολιού και αρμονίας το 1919-20. Αμέσως μετά γράφτηκε στην τάξη ανώτερων θεωρητικών. Πήρε δίπλωμα τραγουδιού με Αριστείο.
Ο Ξηρέλλης ήταν πλανόδιος μουσικός. Περίπου το 1923, 1928 και 1953 παραβρέθηκε στην Ιταλία και το 1926 και 1965 βρέθηκε στη Γερμανία. Επίσης μεταφέρθηκε στο Μόναχο, το Αμβούργο και τη Δρέσδη. Κατόπιν γύρισε πίσω στην Αθήνα. Το 1935 έως 1939 έμεινε στις Η.Π.Α. και προσλήφθηκε στη Νέα Υόρκη. Εμφανίστηκε και στην Κύπρο.
Ο Τίτος Ξηρέλλης κυκλοφόρησε σύγχρονους δίσκους όπως «Παλιές καντάδες», «Μοναδικές ερμηνείες» κ.ά.. Έκανε ηχογραφήσεις όπως «Ο Αγωγιάτης», «Ο Κατάδικος» κ.ά.. Ακόμη, δημιούργησε έργα π.χ. «Ανοιξιάτικο παραμύθι», «Φαντασία», «3 σκίτσα» κ.ά..