cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγαθαρχίδης ο Κνίδιος
Βίος
Γεννήθηκε πιθανώς στην τελευταία δεκαετία του 3ου αι. π.Χ. Καταγόταν από την Κνίδο της Μικράς Ασίας, μετακινήθηκε όμως νωρίς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος. Στη συνέχεια διατέλεσε «αναγνώστης» (γραμματέας) του αυλικού Ηρακλείδη Λέμβου ο οποίος είχε σημαντική επιρροή επί των ημερών του Πτολεμαίου του Φιλομήτωρος. Στη συνέχεια διετέλεσε πρεσβευτής των Πτολεμαίων κατά τον πόλεμο με τον Αντίοχο Δ΄ της Συρίας (τελείωσε το 160 π.Χ.). Η θέση του Αγαθαρχίδη δίπλα στον Ηρακλείδη του επέτρεψε να γίνει αυτόπτης μάρτυρας σημαντικών γεγονότων εκείνης της εποχής. Επίσης είναι πιθανό να του έδωσε πρόσβαση στα βασιλικά αρχεία.
Όταν στον θρόνο ανέβηκε ο Πτολεμαίος Φύσκωνας, το 145 π.Χ., ο Αγαθαρχίδης, όπως και όσοι άλλοι είχαν ευεργετηθεί από τον προηγούμενο βασιλιά, έχασε τη θέση του. Μετά από αυτό, αναγκάστηκε να φύγει, σε περασμένη ηλικία, από την Αλεξάνδρεια. Δεν είναι γνωστό που πήγε, αλλά είναι πιθανό πως ξαναγύρισε στην Κνίδο ή κατέληξε στην Αθήνα. Επιδόθηκε σε ερευνητικά ταξίδια και περιηγήσεις. Πέθανε γύρω στο 130 π.Χ. (παραδίδεται ότι το 132 ή 131 π.Χ. ήταν 75 ετών).
Έργο
Από το συγγραφικό έργο του έχουν διασωθεί μόνο αποσπάσματα.
Από το έργο του, Περί της Ερυθράς Θάλασσας (δεν πρόκειται για τον μεταγενέστερο Περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας του 2ου αιώνα μ.Χ.), έχει διασωθεί σχεδόν ολόκληρος ο πέμπτος τόμος, μια γεωγραφική πραγματεία για το Κέρας της Αφρικής και τις χώρες γύρω από την Ερυθρά Θάλασσα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Stanley Burstein, «η σχετική σοβαρότητα της εργασίας του Αγαθαρχίδη, όταν αυτή συγκρίνεται με προηγούμενα έργα, και ο όγκος των πληροφοριών που μας παραδίδει οδηγούν γρήγορα στο συμπέρασμα ότι το έργο του ήταν πολύτιμη σύνοψη των αποτελεσμάτων των πτολεμαϊκών εξευρενητικών αποστολών.» Στο πρώτο βιβλίο του έργου του αυτού γίνεται συζήτηση για την προέλευση του ονόματος της Ερυθράς θάλασσας. Στο 5ο βιβλίο περιγράφεται η ζωή των Σαββαίων της Αραβίας και των Ιχθυοφάγων της Ανατολικής Αφρικής, τον τρόπο με τον οποίο οι ελεφαντοφάγοι έπιαναν τους ελέφαντες. Επίσης περιγράφεται η εργασία των εργατών στα χρυσωρυχεία των βουνών της Αιγύπτου, κοντά στην Ερυθρά θάλασσα. Τα περί Ιχθυοφάγων και χρυσωρύχων έχουν επίσης παρατεθεί από τον Διόδωρο Σικελιώτη. Ανάμεσα στα άλλα αξιοπερίεργα ζώα, αναφέρει την καμηλοπάρδαλη, την οποία τοποθετεί στη χώρα των Τρωγλοδυτών, και τον ρινόκερο. Υλικό από αυτό το βιβλίο έχουν επίσης παραθέσει, απευθείας είτε έμμεσα, οι Αθήναιος, Στράβων, Πλίνιος ο πρεσβύτερος, Αιλιανός, Ιώσηπος και άλλοι συγγραφείς. Αν και το έργο αυτό του Αγαθαρχίδη είχε ήδη από τον 2ο αι. μ.Χ. ξεπεραστεί από αναλυτικότερες εργασίες άλλων συγγραφέων, τον 10 αι. ο Πατριάρχη Φώτιος βρήκε ένα αντίγραφό του το οποίο διέσωσε στη Μυριόβιβλο. Ο Φώτιος ισχυρίζεται ότι ο Αγαθαρχίδης έγραψε με ύφος γλαφυρό, προσεγμένο και ευανάγνωστο. Επίσης φρόντιζε οι εξιστορήσεις του να περιέχουν φιλοσοφικές ρήσεις. Το ύφος αυτό έλαβε ευνοϊκή κριτική από τον Φώτιο.
Στη σύνθεση των λόγων του, ο Αγαθαρχίδης ήταν μιμητής του Θουκυδίδη, τον οποίο συναγωνίζεται επάξια σε μεγαλοπρέπεια και ξεπερνά σε καθαρότητα. Φαίνεται να είναι ο πρώτος που ανακάλυψε την πραγματική αιτία των ετήσιων πλημμυρών του Νείλου.
Το έργο του Αγαθαρχίδη στη γεωγραφία και ο χειρισμός του υλικού που διέθετε επηρέασαν τον Διόδωρο Σικελιώτη. Ο τρόπος με τον οποίο πέρασε η φιλοσοφία στις εξιστορήσεις του επηρέασε τον Ποσειδώνιο τον Ρόδιο.
Ο Αγαθαρχίδης με το έργο του αναβάθμισε τον ρόλο της εθνογραφίας, την οποία θεωρούσε βάση της ιστορίας και όχι εργαλείο της γεωγραφίας. Θεωρούσε ότι ο πολιτισμός είχε βλαπτική επίδραση στους αυτόχθονες γηγενείς λαούς στους οποίους επιβαλλόταν. Έτσι εναντιωνόταν έμμεσα στην πτολεμαϊκή πολιτική ενώ ήταν αντίθετος και στην επεκτατική πολιτική της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Ως πολέμιος του ασιανισμού, ο οποίος έδινε το προβάδισμα στη ρητορική, ο Αγαθαρχίδης έδινε το προβάδισμα στη φιλοσοφία. Γι' αυτό υπήρξε ένας από τους προδρόμους της διαμάχης μεταξύ φιλοσοφίας και ρητορικής που τάραξε τα νερά του πνευματικού κόσμου στο τέλος του 2ου και κατά τη διάρκεια του 1ου αι. π.Χ. Στη φιλοσοφία όμως δεν τον ενδιέφερε η μεταφυσική αλλά αναζητούσε σε αυτή το εργαλείο ταξινόμησης μεγάλων όγκων από εμπειρικά συλλεγμένα δεδομένα. Στις αναλυτικές περιγραφές του των πρωτόγονων λαών, διαφαίνονται συχνά οι επιρροές της φιλοσοφίας των Επικουρείων. Προς τιμήν του Αγαθαρχίδη έχει ονομαστεί κρατήρας στη Σελήνη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Dogman (ταινία)
Το Dogman είναι ιταλική αστυνομική δραματική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία του Ματτέο Γκαρρόνε.
Η ταινία είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα που αφορούν τον Er Canaro και αναφέρεται στον Μαρτσέλο, έναν μικρόσωμο άντρα, που ζει σε ένα ερειπωμένο προάστιο της Ρώμης. Είναι ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού περιποίησης σκύλων και στην καθημερινότητά του ασχολείαι με στη δουλειά του, την κόρη του και τις συναναστροφές με άλλους ντόπιους. Συμπληρώνει το πενιχρό του εισόδημα πουλώντας κοκαΐνη σε γνωστούς του. Ένας από αυτούς είναι ο Σιμόνε, ένας πρώην πυγμάχος που τρομοκρατεί τη γειτονιά. Η έκταση αυτής της καταχρηστικής φιλίας αποδεικνύεται, όταν ένα βράδυ, ο Σιμόνε αναγκάζει τον Μαρτσέλο να λάβει μέρος σε μια διάρρηξη.
Επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών 2018, όπου ο Μαρτσέλο Φόντε κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού. Επίσης, έλαβε το βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο καλύτερης ταινίας. Ήταν η επίσημη συμμετοχή της Ιταλίας για την Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα 91α Όσκαρ, αλλά δεν επελέγη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σκύλους Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Νικητές Νταβίντ ντι Ντονατέλο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ματτέο Γκαρρόνε
Ντόμινικ Γουέστ
O Ντόμινικ Γουέστ (Dominic West, γενν. 15 Οκτωβρίου 1969) είναι Άγγλος ηθοποιός. Είναι απόφοιτος της Μουσικής και Δραματικής Σχολής του Γκίλντχολ.
Έγινε γνωστός από τη σειρά The Wire (2002-2008), όπου υποδύθηκε τον Τζίμι ΜακΝάλτι. Από το 2011 ως το 2012 έπαιξε στη σειρά The Hour και κέρδισε ένα τηλεοπτικό βραβείο BAFTA καλύτερου ηθοποιού, ενώ ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα.
Από το 2014 μέχρι σήμερα παίζει στη σειρά The Affair και έχει κερδίσει δύο βραβείο Satellite και έχει λάβει μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε δραματική σειρά.
Στον κινηματογράφο έχει παίξει στην ταινία Σικάγο και έχει κερδίσει μαζί με όλο το καστ το βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και το βραβείο Critics' Choice.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Τζορτζ Φόρμαν
Ο Τζορτζ Έντγουαρντ Φόρμαν (γεν: 10 Ιανουαρίου 1949). ήταν επαγγελματίας πυγμάχος, παπάς, ψυχαγωγός, συντάκτης και στο παρόν ιδιοκτήτης της προσωπικής του επιχείρησης George's Butcher Shop. Αγωνίστηκε συνολικά 20 χρόνια, απο το 1969 έως το 1977 και απο το 1987 έως το 1997. Αποσύρθηκε στην ηλικία των 48, όντας ο τρίτος γηραιότερος εν ενεργεία πυγμάχος στην ιστορία, μετά τον Μπέρναρντ Χόπκινς και τον Εβάντερ Χόλιφιλντ. Επίσης είναι κάτοχος χρυσού μεταλλίου, αφού στέφθηκε Χρυσός Ολυμπιονίκης στο άθλημα που υπηρετούσε χρόνια, στο Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968.
Προσωπική ζωή
Ο Τζορτζ Φόρμαν μεγάλωσε κάτω απο δύσκολες συνθήκες. Ο βιολογικός του πατέρας ήταν ο Λιρόι Μούρχεντ, αλλά η μητέρα του παντρέυτηκε τον Τζ. Ντι. Φόρμαν, όταν ο Τζορτζ ήταν ακόμη μικρός μαζί με τα έξι αδέρφια του. Εγκατέλειψε το σχολείο στην ηλικία των 15, για να σπουδάσει σε επαγγελματική σχολή. Το όνειρο του Τζορτζ ήταν να γίνει αθλητής του ράγκμπι, αλλά δεν τα κατάφερε. Είναι πατέρας δώδεκα παιδιών, εκ των οποίων 5 είναι γιοι και 7 κόρες. Όλα του τα παιδιά (στα αγόρια) είναι βαπτισμένα με το δικό του όνομα, δικαιολογώντας αυτή την κίνηση σε μια συνέντευξη: ''Έδωσα το ίδιο όνομα στα αγόρια μου, επειδή όταν ένας από εμάς ανεβαίνει, τότε ανεβαίνουμε όλοι μαζί. Αν κάποιος κατεβαίνει, τότε κατεβαίνουμε όλοι μαζί.'' Απο τις επτά κόρες οι δυο προέκυψαν μέσω του προσωπικού του γάμου, οι τρεις απο μια παλιά του ερωτική σχέση και οι άλλες δυο υιοθετήθηκαν το 2012.
Επαγγελματική καριέρα
μικρογραφία|δεξιά|Ο Τζόρτζ Φόρμαν το [[1973.]] Ο Τζόρτζ Φόρμαν αγωνίστηκε εξ αρχής σε ερασιτεχνικό επίπεδο, μέχρις ώτου κάνει την επαγγελματική του δράση στις 23 Ιουνίου του 1969, νικώντας τον πρώτο του αγώνα, στην ηλικία των 20. Απο τότε εως και το 1974, ήταν αήττητος στο ενεργητικό του, μέχρι την πρώτη του ήττα απο τον ευρέως γνωστό Μοχάμεντ Άλι. ενω ήταν πρώτος διεκδικητής για την ζώνη του πρωταθλητή ενάντια του Φρέιζερ. Συνολικά έχει συμμετάσχει σε 81 αγώνες εκ των οποίων οι 76 ήταν νικηφόροι και οι 5 ηττημένοι. Τον Ιανουάριο του 1973 κατάφερε να διακριθεί για πρώτη του φορά Παγκόσμιος πρωταθλητής τριών ζώνων (WBA,WBC,The Ring) με τον αγώνα που είχε απέναντι στον Τζό Φρέιζερ και τους διατήρησε για εναν χρόνο. Το 1977 έρχεται η πρώτη του παραίτηση μετά απο την ήττα του σε αγώνα, και ακολούθησε τον δρόμο του Θεού ως παπάς. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1987 επανέρχεται στην ενεργό δράση στην ηλικία των 38. , κερδίζοντας για δεύτερη φορά το 1994 τους δυο παγκόσμιους τίτλους (WBA, IBF) απο τον 27χρονο Μάικλ Μούρερ μέχρι την ήττα του στα σημεία και την επίσημη απόσυρση του το 1997 απο τον Σάνον Μπρίγκς. Συνέχισε ως εκφωνητής αγώνων μέχρι το 2003, όπου παραιτήθηκε εντελώς απο τον χώρο της πυγμαχίας. .
Ο Φόρμαν είναι ενταγμένος στο "World Boxing Hall of Fame" και στο "International Boxing Hall of Fame". Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Πυγμαχίας, είχε κατατάξει τον Φόρμαν στην 8η θέση στην κατηγορία των καλύτερων αθλητών πυγμαχίας όλων των εποχών. Το περιοδικό "The Ring" τον τοποθέτησε στους 25 καλύτερους πυγμάχους των τελευταίων 80 χρόνων. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Μπρέντα Φρίκερ
Το 1990 έγινε η πρώτη Ιρλανδή ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ, κερδίζοντας το βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου για τη βιογραφική ταινία Το αριστερό μου πόδι (1989). Έχει εμφανιστεί, επίσης, σε ταινίες όπως The Field (1990), Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη (1992), Παντρεύτηκα ένα δολοφόνο με τσεκούρι (1993), Angels in the Outfield (1994), A Time to Kill (1996), Βερόνικα Γκέριν (2003), Inside I'm Dancing (2004) και Albert Nobbs (2011).
Το 2008 τιμήθηκε με το βραβείο Maureen O'Hara στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Kerry, βραβείο που απονέμεται σε γυναίκες που έχουν διακριθεί στον κινηματογράφο. Το 2020 κατατάχθηκε στο νούμερο 26 της λίστας των The Irish Times με τους καλύτερους ηθοποιούς του κινηματογράφου της Ιρλανδίας.
Αρχαίος ελληνικός ναός
Ο ναός στην ελληνική αρχαιότητα ήταν η κατοικία του θεού, το κτήριο που στέγαζε το λατρευτικό άγαλμα μίας ή περισσότερων θεοτήτων, και όχι ο χώρος συνάθροισης των πιστών, όπως στο χριστιανικό κόσμο. Αυτό φανερώνει και το ουσιαστικό «ναός», που προέρχεται από το ρήμα «ναίω» (=κατοικώ). Το λατρευτικό άγαλμα τοποθετούνταν στο βάθος του ναού, πάνω στον κατά μήκος άξονα του κτηρίου. Οι πιστοί συγκεντρώνονταν στον περιβάλλοντα χώρο έξω από το κτήριο του ναού, όπου βρισκόταν και ο βωμός για την προσφορά θυσιών και την άσκηση της λατρείας.
Η βασική αυτή λειτουργική ιδιομορφία του ελληνικού ναού είναι σημαντική για την κατανόηση της αρχιτεκτονικής του, καθώς υπάρχουν μαρτυρίες ότι οι ναοί σχεδιάζονταν με βάση και το άγαλμα που επρόκειτο να στεγάσουν. Σε αυτή τη λειτουργικότητα οφείλονται τα κύρια χαρακτηριστικά του ελληνικού ναού, που μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω με γνώμονα τα μνημεία του 6ου-4ου αι. π.Χ.:
Σειρές κιόνων, που ονομάζονται περίστασις, περιβάλλουν τον ναό απ' όλες τις πλευρές. Σ' αυτή την περίπτωση ο ναός ονομάζεται περίπτερος. Αν ο ναός περιβάλλεται από διπλό πτερόν, τότε ονομάζεται δίπτερος. Πτερόν λέγεται η απόσταση ανάμεσα στον σηκό και στην περιβάλλουσα κιονοστοιχία. Κάποιοι ναοί περιβάλλονται από απλή κιονοστοιχία, που όμως έχει τοποθετηθεί σε τέτοια απόσταση από το σηκό, σαν να ήταν η εξωτερική κιονοστοιχία δίπτερου ναού. Αυτοί οι ναοί ονομάζονται ψευδοδίπτεροι. Ο διάδρομος που σχηματίζεται ανάμεσα στην κιονοστοιχία του πτερού και στους τοίχους του σηκού ονομάζεται πτέρωμα.
Κιονοστοιχίες μπορεί να υπάρχουν και στο εσωτερικό του ναού, συνήθως δύο, χωρίζοντάς τον σε τρία κλίτη, ένα πλατύτερο κεντρικό και δύο στενότερα πλευρικά. Συχνά οι εσωτερικές κιονοστοιχίες αποτελούνται από μικρούς κίονες που τοποθετούνται σε δύο επίπεδα, ώστε η μία να πατάει πάνω στην άλλη. Αυτού του είδους η κιονοστοιχία ονομάζεται δίτονη.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά αφορούν στην κάτοψη του αρχαίου ελληνικού ναού. Τα μέρη που διακρίνονται στην όψη του είναι, εκτός από τον κίονα με το κιονόκρανο, η κρηπίδα, ο στυλοβάτης και ο θριγκός. Κρηπίδα ή κρηπίδωμα είναι το λίθινο βαθμιδωτό βάθρο, πάνω στο οποίο θεμελιώνεται ο ναός. Στυλοβάτης είναι η τελευταία βαθμίδα αυτού του βάθρου, που σχηματίζει το δάπεδο του ναού και το θεμέλιο για τους τοίχους του σηκού και τους κίονες. Θριγκός είναι ολόκληρη η ανωδομή πάνω από τα κιονόκρανα και αναλύεται λεπτομερέστερα σε διάφορα μέρη. Ωστόσο τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της όψης ενός αρχαίου ελληνικού ναού παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις, ανάλογα με το ρυθμό στον οποίο είναι χτισμένος. Περισσότερες πληροφορίες παρέχονται στα άρθρα για τον ιωνικό και το δωρικό ρυθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων Ναος
Γενικές εκλογές της Γουατεμάλας (2015)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Γουατεμάλα στις 6 Σεπτεμβρίου 2015 για την εκλογή Προέδρου και Αντιπροέδρου, όλων των 158 αντιπροσώπων του Κογκρέσου, όλων των 20 αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο της Κεντρικής Αμερικής, δημάρχων και συμβουλίων για όλους τους 338 δήμους στη χώρα.
Η Ανανεωτική Δημοκρατική Ελευθερία έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο με 44 έδρες. Καθώς δεν υπήρχε κανείς από τους υποψηφίους για την προεδρία που να συγκέντρωσε περισσότερο από το 50% των ψήφων, διεξήχθη και δεύτερος γύρος στις 25 Οκτωβρίου. Ο Τζίμι Μοράλες κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 64,7% των ψήφων, πετυχαίνοντας μια σαρωτική νίκη επί της αντιπάλου του Σάντρα Τόρες.
Πλαίσιο
Προτού διεξαχθούν οι εκλογές ξέσπασε στη χώρα το τελωνειακό σκάνδαλο με πρωταγωνιστές υψηλόβαθμους αξιωματούχους της απερχόμενης κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Ότο Πέρες Μολίνα και της αντιπροέδρου Ροξάνα Μπαλντέτι. Η υπόθεση δημοσιοποιήθηκε από την Διεθνή Επιτροπή κατά της Ατιμωρησίας στη Γουατεμάλα, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί η Μπαλντέτι το Μάιο και να συλληφθεί με τις κατηγορίες της απάτης τον Αύγουστο. Δεκάδες υπουργοί, υφυπουργοί και άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι επίσης παραιτήθηκαν. Λίγες ημέρες πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, ο πρόεδρος Πέρες Μολίνα παραιτήθηκε και συνελήφθη. Ο Αλεχάντρο Μαλντονάδο έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος μέχρι την ορκωμοσία ενός νέου προέδρου έπειτα από εκλογές. Στον απόηχο του σκανδάλου η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους πολιτικούς μειώθηκε επιπλέον. Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες σε μαζικές διαδηλώσεις ζήτησαν την αναβολή των εκλογών εξαιτίας της κρίσης και των ισχυρισμών για παρατυπίες.
Συνολικά 14 ήταν οι υποψήφιοι για τις προεδρικές εκλογές.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Γουατεμάλας εκλέγεται με το σύστημα των 2 γύρων. Τα 158 μέλη του Κογκρέσου εκλέγονται με 2 μεθόδους: 31 μέλη εκλέγονται με κλειστή λίστα και με απλή αναλογική σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο ντ' Οντ. Οι υπόλοιποι 127 βουλευτές εκλέγονται σε 22 πολυεδρικές περιφέρειες, ευθυγραμμισμένες με τον αριθμό των διαμερισμάτων της χώρας.
Γύρω στα 7,5 εκατ. ψηφοφόροι ήταν εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους. Δεν επιτράπηκε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στους φυλακισμένους, στα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων (Πολεμική Αεροπορία, Στρατός Ξηράς και Πολεμικό Ναυτικό) και στους Γουατεμαλανούς που ζουν στο εξωτερικό. Η επίσημη προκήρυξη των εκλογών έγινε στις 2 Μαΐου 2015.
Πρόεδρος
Στον πρώτο γύρο των εκλογών, ο πρώην ηθοποιός Τζίμι Μοράλες κέρδισε το 23,9% των ψήφων, ακολουθούμενος από τη Σάντρα Τόρες και τον Μανουέλ Μπαλντισόν, με λιγότερο από 6.000 ψήφους διαφορά ανάμεσα στους δύο τελευταίους. Καθώς κανείς από τους υποψηφίους δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία του 50%, οι δύο πρώτοι υποψήφιοι αναμετρήθηκαν σε δεύτερο γύρο τον Οκτώβριο. Ο Μοράλες επικράτησε στον τελικό γύρο με ποσοστό 67,4% των ψήφων έναντι 32,6% για την Τόρες. Το σλόγκαν του Μοράλες ήταν "όχι διεφθαρμένος, ούτε και κλέφτης".
Κογκρέσο
Στο Κογκρέσο το κόμμα LIDER του Μπαλντισόν κέρδισε 30 έδρες περισσότερες από τις προηγούμενες εκλογές και με 44 έδρες έγινε το μεγαλύτερο κόμμα. Το UNE της Τόρες παρέμεινε στη 2η θέση και στην αντιπολίτευση με 36 έδρες, παρότι έχασε τις 12. Στην πρώτη τους συμμετοχή σε εκλογές, οι Todos κατέλαβαν 18 έδρες. Το PP υπέστη τη μεγαλύτερη απώλεια σε έδρες, χάνοντας συνολικά 39 έδρες. Το FCN του Μοράλες κατέλαβε 11 έδρες.
Αντιδράσεις
Έπειτα από την εκλογική του νίκη, ο Μοράλες υποσχέθηκε ότι θα προσπαθήσει με όλη του την καρδιά και τη δύναμη να μην απογοητεύσει τον κόσμο. Ο Μοράλες δεν είχε ποτέ του κάποιο δημόσιο αξίωμα. Το Εθνικό Δημόσιο Ραδιόφωνο που εδρεύει στις ΗΠΑ περιέγραψε τα αποτελέσματα των εκλογών στη Γουατεμάλα, στην Πολωνία και στην Αργεντινή, ως μια στροφή των ψηφοφόρων στην Αμερική και στην Ευρώπη προς τα δεξιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2015 γενικες
Φεουδαρχία
Ιστορία
Όταν αναφερόμαστε στη μεσαιωνική φεουδαρχία, μιλάμε για το πώς μεταβλήθηκε η δομή όλου του δυτικοευρωπαϊκού κόσμου και για την απώλεια των κεντρικών εξουσιών προς όφελος των ευγενών και των τοπικών αρχόντων. Το φεουδαρχικό σύστημα ξεκινάει από δύο βασικές συνιστώσες:
μικρογραφία|Αφιέρωμα ενός υποτελούς προς τον άρχοντά του
Η τροπή αυτή οφείλεται, κυρίως, στην ανικανότητα των κεντρικών κυβερνήσεων να αποκρούσουν τις επιδρομές των Βίκινγκς, στις αρχές του 9ου αιώνα μ.Χ.. Πιο πολύ αποδιοργανώθηκε η Φραγκική Αυτοκρατορία, η οποία άρχισε να παρακμάζει λόγω εμφυλίων πολέμων και συγκρούσεων. Συνεπώς, οι απλοί άνθρωποι κατέφευγαν στους τοπικούς άρχοντες, για την ασφάλεια και την προστασία τους, ενισχύοντας τους τοπικούς άρχοντες, που με τη σειρά τους περιφρονούσαν τον ανίσχυρο, πλέον, βασιλιά ή αυτοκράτορα.
Ο φεουδαρχικός κόσμος, με τις σχέσεις εξάρτησης που συνδέονται με το καθεστώς γαιοκτησίας, δημιουργήθηκε γύρω στο έτος 1000, μέσα από μια σειρά οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών στο προηγούμενο σύστημα, που βάση του είχε το μονάρχη. Ο Ντυμπί διαπιστώνει ότι τον 10 αιώνα συντελείται μια αλλαγή, σύμφωνα με την οποία η απόδοση δικαιοσύνης περνάει από το δημόσιο δικαστήριο στην αυλή του κόμη. Οι κομητείες διαλύθηκαν και στη θέση τους αναδύθηκαν οι χωροδεσποτείες που διοικούνται από τους τοπικούς άρχοντες ή τα μοναστήρια, και των οποίων η εξουσία δεν εξαρτάται από την εύνοια του βασιλιά, αλλά από τη δύναμη που αντλούν από τη γη που κατέχουν. Η αλλαγή αυτή συντελέστηκε με διαφορετικό ρυθμό σε διαφορετικά μέρη της Δύσης. Το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα το οποίο προέκυψε, αναφέρεται σήμερα ως φεουδαρχικό ή φεουδαλικό.
Το φεουδαρχικό σύστημα είχε περιγραφεί ήδη από εκείνη την εποχή με την εικόνα τριών τάξεων: της πνευματικής, της πολεμικής και της εργατικής. Ο Ντυμπύ έδειξε ότι στο φαντασιακό των τριών τάξεων, το τριμερές σχήμα που χρησιμοποιούσαν οι επίσκοποι του 11ου αιώνα ήταν ένα παρελθόν που είχε μεταβληθεί σε μια νέα κατάσταση η οποία είχε παραμερίσει τους oratores επισκόπους και bellatores βασιλείς. Οι χωροδεσπότες είχαν αναδυθεί εμβόλιμα ανάμεσα σε αυτούς και τους laboratores. Στα τέλη του 12ου αιώνα το τριμερές σχήμα επανήλθε, περιλαμβάνοντας και την χωροδεσποτική αριστοκρατία μεταξύ των bellatores (και την τρίτη τάξη αντικατέστησαν οι έμποροι negotiatores ή mercatores).
Το τριμερές σχήμα που παρουσίαζαν οι κληρικοί ως θεϊκή αρμονία, ήταν ένα σχήμα που στόχευε να κρατήσει την παραγωγική τάξη υποταγμένη στις άλλες δύο, αλλά σύμφωνα με τον Ζακ Λε Γκοφ, στόχευε επίσης να υποτάξει και τους πολεμιστές στους ιερείς. Η εκκλησία, το πρώτο από τα μέλη του τριμερούς σχήματος, κλήθηκε να κρατήσει την ισορροπία μεταξύ των φτωχών και των πλουσίων και να διατηρήσει την αρμονία που ευαγγελιζόταν με το τριμερές σχήμα της κοινωνίας. Ως προνομιούχα ομάδα όμως, στην πράξη επέλεγε συνήθως να είναι με το μέρος των καταπιεστών. Οι αγρότες ήταν περισσότερο εχθρικοί με τους κληρικούς, αφού η συμπεριφορά τους ήταν αντίθετη με τα ιδανικά τους, και επιπλέον επειδή τα εκκλησιαστικά αρχεία ήταν ένα καλό μέσο για την επιτυχή διεκδίκηση γαιών και δικαιωμάτων στα δικαστήρια.
Ο Μαρκ Μπλοχ διέκρινε δυο φεουδαρχικές εποχές, στην πρώτη από τις οποίες έχουμε την οργάνωση ενός αγροτικού χώρου με λιγοστές συναλλαγές, σπάνια χρήση του χρήματος και μηδενική μισθωτή εργασία. Στην δεύτερη, έχουμε επέκταση της αγροτικής παραγωγής, εξάπλωση του εμπορίου και της χρηματικής οικονομίας. Ο Ντυμπύ συμφωνεί με τον Μπλοχ, τοποθετώντας όμως την μετάβαση από τη μία περίοδο στην άλλη στα μέσα του 12ου αιώνα.
Η φεουδαρχία είναι κυρίως ένα σύνολο προσωπικών σχέσεων υποτέλειας που συνδέουν ιεραρχικά τα μέλη των ανώτερων τάξεων της κοινωνίας. Η πραγματική της βάση είναι η ανταλλαγή των υπηρεσιών του υποτελή έναντι κάποιου ευεργετήματος από τον άρχοντα. Κατά κανόνα το φέουδο είναι γη, και αυτό τοποθετεί τη φεουδαρχία στην αγροτική της βάση, δηλώνοντας ότι είναι καταρχήν ένα σύστημα κατοχής και εκμετάλλευσης της γης.
Οι μεγάλοι γαιοκτήμονες κατέχουν την εξουσία στα κτήματα που τους ανήκουν, που περιλαμβάνουν όλες τις περιοχές τις οποίες μπορεί να ελέγξουν. Συχνά παραχωρούν γη σε άλλους που τους οφείλουν αφοσίωση και υποτέλεια. Οι υποτελείς αυτοί μπορεί να μεταβιβάζουν επιπλέον απαιτήσεις στους ενοικιαστές γης της περιοχής τους.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα της χωροδεσποτείας ήταν και η ουσιαστική επιβίωση της δουλείας, υπό τη μορφή της δουλοπαροικίας. Οι υποτελείς χωρικοί τίθενται υπό την προστασία των ισχυρών γαιοκτημόνων με αντάλλαγμα τον πλήρη έλεγχο της ζωής και εργασίας τους. Τον 11ο αιώνα τα δικαιώματα που ασκούσαν ο βασιλιάς ή ο κόμης περνούν στα χέρια των τοπικών αρχόντων. Έτσι, η απονομή δικαιοσύνης, ο ορισμός και η είσπραξη φορολογίας, η επιβολή αγγαρείας, είναι δικαίωμα των χωροδεσποτών στην περιοχή τους.
Η εξουσία και τα δικαιώματα του δεσπότη βασίζονται στα λεγόμενα έθιμα που εκφράζονται στον στρατιωτικό τομέα, τον δικαστικό και τον οικονομικό τομέα. Οι αγρότες και τεχνίτες της περιοχής οφείλουν στρατιωτική υπηρεσία στον άρχοντα, πολεμώντας μαζί του, χτίζοντας το κάστρο του και υπηρετώντας ως φρουροί. Η εξουσία στην απονομή δικαιοσύνης, που μαρτυρά την ανεξαρτησία της χωροδεσποτείας, αντικατέστησε την εξουσία του βασιλιά. Στο δικαστήριο του χωροδεσπότη επιβάλλονται πρόστιμα για μεγάλα και μικρά αδικήματα, κάτι που είναι σημαντική πηγή εσόδων.
Η ουσιαστική διάκριση μεταξύ των αγροτών δεν ήταν η τυπική κοινωνική θέση αλλά η οικονομική, που αφορούσε την έκταση της γης τους, την πλεονάζουσα συγκομιδή και τις φορολογικές υποχρεώσεις. Συχνά, οι υποχρεώσεις έναντι των αρχόντων ήταν οι ίδιες και για τους ελεύθερους και για τους τυπικά δουλοπάροικους.
Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του χωροδεσπότη προέρχεται από την παραγωγή που βγάζει η γη του, αλλά και από ενοίκια, φορολογία, διόδια και επιβολή προστίμων. Παράλληλα, οι χωροδεσπότες επιβάλλουν και μονοπώλιο σε μέσα παραγωγής όπως οι μύλοι, φούρνοι και πατητήρια που του ανήκουν. Είναι τόσο μεγάλη η σημασία αυτού του μονοπωλίου, που βλέπουμε πολυάριθμες εξεγέρσεις εναντίον των χωροδεσποτικών φούρνων αλλά και την καταστροφή των αγροτικών μύλων από τους άρχοντες.
Οι κρατήσεις που υφίστανται οι αγρότες από την παραγωγή της σοδειάς τους είναι τόσο μεγάλες που τα ¾ από αυτήν δεν τα διαχειρίζονται οι ίδιοι. Οι άρχοντες όμως που, παρότι είχαν τη δυνατότητα να πωλούν και να αμείβονται σε χρήμα, αναζητούσαν περισσότερα, μετέτρεπαν την γαιοπρόσοδο σε χρηματική. Με τα χρήματα άμειβαν τεχνίτες ή αγόραζαν καταναλωτικά αγαθά, κάτι που δημιουργούσε μια αγορά εντός του χωριού.
Βαθμιαία οι χωροδεσπότες αντιλήφθηκαν ότι μπορούσαν να ενισχύσουν την εκμετάλλευση της περιουσίας τους, βελτιώνοντας τις συνθήκες διαβίωσης των υποτελών τους, ευνοώντας την αύξηση του πληθυσμού ή επιτρέποντας μερική αυτονομία στην αγροτική παραγωγή.
Νέες αγροτικές τεχνικές και εργαλεία, εκχερσώσεις και νέες καλλιέργειες, έφεραν μια τεχνολογική πρόοδο που προκάλεσε κοινωνιολογικές ανακατατάξεις στην αγροτική ύπαιθρο. Η αυξημένη παραγωγή και η κερδοφορία που έφερε η πρόοδος οδήγησε σε διάκριση μεταξύ των καλλιεργητών που χρησιμοποιούσαν τα νέα μέσα παραγωγής και τους απλούς χειρώνακτες καλλιεργητές. Όπως σημειώνει ο Le Goff, οι laboratores, η παραγωγική τάξη, δεν περιλαμβάνει το σύνολο των αγροτών ή και των δουλοπαροίκων, αλλά μόνο το ανώτερο στρώμα αυτής της οικονομικής τάξης, αυτών που η οικονομική τους ισχύς είναι αρκετή για να παράγουν περισσότερο από τους άλλους.
Οι γαιοκτήμονες είχαν αντικαταστήσει τις αγγαρείες με χρηματικές απαλλαγές, και με τα χρήματα αυτά μίσθωναν εργάτες για την εκμετάλλευση των αγρών τους και την προμήθεια καλύτερης ποιότητας προϊόντων. Η απαλλαγή των δουλοπαροίκων από την αγγαρεία, επομένως, οφειλόταν στις δομικές αλλαγές που είχαν συντελεστεί στην οικονομία. Τον 12ο αιώνα η δουλοπαροικία είχε καταργηθεί σε πολλές περιοχές τις οποίες είχαν υπό τον έλεγχό τους μεγάλοι γαιοκτήμονες.
Κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα τα ενοίκια σε είδος πάγωσαν και το κόστος ζωής μειώθηκε. Έτσι οι αγρότες μπορούσαν κι αυτοί να αποκτήσουν καταναλωτικά αγαθά που παρήγαγαν οι βιοτεχνίες. Με την αύξηση του πληθυσμού και τα κληρονομικά έθιμα, στα τέλη του 13ου αιώνα σε πολλές περιοχές υπήρχαν ακτήμονες ή απλά μια κατώτερη αγροτική τάξη που αναγκαζόταν να ενοικιάζει την εργατική της δύναμη, ρίχνοντας νερό στον μύλο της ανταλλακτικής οικονομίας.
Στις πόλεις, οι καταναλωτικές ανάγκες των φεουδαρχών και η μεγάλη προσφορά εργασίας ήταν η κινητήρια δύναμη για την παραγωγή σημαντικών ποσοτήτων βιοτεχνικών προϊόντων με σημαντικούς τομείς την αμπελουργία και την υφαντουργία. Η εξειδίκευση στην υφαντουργία έφερε και μια, ανεξάρτητη από τη φεουδαρχική εξουσία, συντεχνιακή οργάνωση. Ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στους τεχνίτες και τους καταναλωτές αναδείχθηκαν οι έμποροι (mercatores). Γρήγορα και αυτοί οργανώθηκαν σε επαγγελματικές αδελφότητες με σκοπό την αλληλοβοήθεια. Στη διάρκεια του 12ου αιώνα, ορισμένοι σχολιαστές θεωρούν τους mercatores ως μια νέα τάξη δίπλα στο τριμερές σχήμα.
Το πλεόνασμα της αγροτικής παραγωγής που μεταφερόταν στις πόλεις μαζί με το εργατικό δυναμικό τροφοδότησε την αστική ανάπτυξη και τη δημογραφική ενίσχυση των αστικών πληθυσμών. Επικεφαλής των αστικών κοινοτήτων ήταν οι πατρίκιοι που λειτουργούσαν ως εντολοδόχοι της φεουδαρχίας. Σταδιακά τα προνομιούχα στρώματα μετέτρεψαν την οικονομική τους ισχύ σε πολιτική ανεξαρτησία, αμφισβητώντας τα δεσμά υποταγής προς τους άρχοντες και εξαγοράζοντας δικαιώματα εκμετάλλευσης της γης. Η επέκταση της αστικής οικονομίας επέφερε την διπλή υποταγή των καλλιεργητών στους αστούς και τον τοπικό ηγεμόνα.
Κρίση της φεουδαρχίας
Στα τέλη του 13ου αιώνα η προηγούμενη αγροτική ανάπτυξη μεταβλήθηκε σε στασιμότητα της παραγωγής, που δεν μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις. Η οικονομική κρίση άρχισε να γίνεται εμφανής, τόσο με μια σειρά αστικών εξεγέρσεων όσο και λόγω εκτεταμένου λιμού στην ύπαιθρο μετά από μια σειρά κακών σοδειών. Η μειωμένη φυσική αντοχή του πληθυσμού σφραγίστηκε από τη Μεγάλη Πανώλη του 1348.
Οι ιστορικοί της σχολής των Annales, για τα αίτια της κρίσης δίνουν έμφαση στην ανισορροπία ανάμεσα στη δημογραφική ανάπτυξη και τις δυνατότητες διατροφής του Μεσαίωνα. Γεγονός είναι ότι η βασική μονάδα της αγροτικής οικονομίας ήταν ο οικογενειακός κλήρος, που όσο ο πληθυσμός διογκωνόταν, γινόταν όλο και μικρότερος, τόσο ώστε μειώθηκε σημαντικά το αγροτικό πλεόνασμα. Όμως, όπως αντιτείνουν οι μαρξιστές ιστορικοί, αυτό το ντετερμινιστικό δημογραφικό αδιέξοδο δεν είναι το μόνο αίτιο της κρίσης. Η οικογενειακή αγροτική παραγωγή δεν ήταν ένα κλειστό σύστημα αλλά συνδεόταν με την αγροτική κοινότητα και με τους φεουδάρχες.
Στα τέλη του 13ου αιώνα η παραγωγή είχε φτάσει σε στασιμότητα, καθώς οι μεγάλες απαιτήσεις της αριστοκρατίας στέρησαν από τους χωρικούς την ευκαιρία δημιουργίας πλεονάσματος και χρηματικού αποθέματος, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση των εργαλείων και των μεθόδων παραγωγής.
Στη διάρκεια του 14ου αιώνα η μερίδα του πληθυσμού που δεν απασχολούνταν στην παραγωγή τροφίμων είχε αυξηθεί, όπως είχαν αυξηθεί και το λειτουργικό κόστος της πολιτικής εξουσίας και το κόστος του πολέμου. Συνέπεια αυτών ήταν η στροφή των φεουδαρχών στον δανεισμό, με τελικούς αποδέκτες της πίεσης τον αγροτικό πληθυσμό.
Λήξη της κρίσης
Ο Λε Γκοφ αναφέρει ότι η φεουδαρχική χωροδεσποτεία οργανώνει την παραγωγή και αναγκάζεται να την μεταβιβάζει στους πολίτες, εμπόρους και αστούς, από τους οποίους θα εξαρτηθεί μελλοντικά. Παρότι μακροπρόθεσμα η αστική τάξη θα υπονομεύσει την φεουδαρχία, στο τέλος του 13ου αιώνα απέχει πολύ από το να κυριαρχεί επάνω της. Η αναίρεση του τριμερούς σχήματος, λοιπόν, συνδέεται με την αστική ανάπτυξη του 11ου-13ου αιώνα, η οποία προήλθε από τον ολοένα και μεγαλύτερο καταμερισμό της εργασίας. Τελικά, ο εμπορικός καπιταλισμός αναδύθηκε στην διάρκεια της μέσης περιόδου του Μεσαίωνα. Το 1776 ο Άνταμ Σμίθ προσέδωσε οικονομική διάσταση στον όρο φεουδαρχία .Η φεουδαρχία ήταν το σύστημα που δεν άφηνε περιθώρια δράσης στους εμπόρους και στους παραγωγούς των πόλεων.
Πηγές
Κατηγορία:Οικονομία του Μεσαίωνα
Σκάρβανες
Το Σκάρβανες (φεροϊκή: Skarvanes) είναι χωριό στο Σάντοϊ, στις Νήσους Φαιρόες.
Ο τελευταίος μόνιμος κάτοικός του πέθανε το 2000, αν και υπήρχε ακόμη μια οικογένεια τεσσάρων που ζούσε σε μια κοντινή κοιλάδα. Αργότερα λίγοι περισσότεροι άνθρωποι επέστρεψαν στο χωριό.
Αυτή τη στιγμή (2014) υπάρχουν τρεις οικογένειες που ζουν εκεί: μία από αυτές είναι μια οικογένεια με πέντε άτομα - 3 παιδιών και δύο γονέων. Μια άλλη οικογένεια αποτελείται από 3 άτομα, ένα παιδί και δύο γονείς. Τέλος, υπάρχει ένας πατέρας και ο γιος. Το χωριό έχει 9 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022).
Τα περισσότερα σπίτια στο χωριό χρησιμοποιούνται ως θερινές κατοικίες και για παρόμοιους σκοπούς σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Φερόων Νήσων
Ρεάλ Ουνιόν
Η Ρεάλ Ουνιόν (ισπανικά: Real Unión) είναι ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ιρούν (Irún) στην αυτόνομη κοινότητα της Χώρας των Βάσκων. Ιδρύθηκε το 1915. Έδρα της ομάδας είναι το Stadium Gal, χωρητικότητας 6.000 θεατών. Συμμετέχει στη Σεγούντα Ντιβιζιόν Β'. Μετράει 4 συμμετοχές στη Πριμέρα Ντιβιζιόν, 10 στη Σεγούντα Ντιβιζιόν και 22 στη Σεγούντα Ντιβιζιόν Β'. Επίσης, έχει κατακτήσει 4 φορές το Κύπελλο Ισπανίας (1913, 1918, 1924, 1927).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χώρας των Βάσκων Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1915
Βισνού
250px|thumb|Ο Βισνού
Ο Βισνού (σανσκριτικά: विष्णु) είναι, σύμφωνα με τις Βέδες, μία από τις σημαντικότερες μορφές θεότητας του Ινδουϊσμού.
Ο Βισνού, εκ της σανσκριτικής "vis" που σημαίνει "διαπερνώ" υπήρξε μια σπουδαία θεότητα της μετέπειτα Βεδικής περιόδου. Μαζί με τον άλλον εξέχοντα θεό του Ινδουισμού τον Σίβα αποτελεί συγκρτική θεότητα συνδυάζοντας πολλές επιμέρους θεότητες, λιγότερο σπουδαίες ακόμα και ήρωες. Λατρευόταν κυρίως ως προστάτης και συντηρητής του κόσμου που αποκαθιστούσε την ηθική τάξη τη λεγόμενη "ντάρμα".
Οι Βισνουίτες, ένα από τα κύρια δόγματα του Ινδουισμού, εστιάζουν τη λατρεία τους στο πρόσωπο του Βισνού, και τον αναπαριστούν ως ένα νεαρό άτομο, μελαχρινό, ενίοτε με τέσσερα χέρια, που κρατάει συμβολικά αντικείμενα ένα νούφαρο ή λωτό (padma), ένα ρόπαλο (gada), ένα όστρακο (sankha), και έναν δίσκο (cakra).
Στους ναούς αναπαρίσταται συχνά καθιστός συνοδευόμενος από τους δύο συντρόφους του οι καλούμενοι Λάκσμι και Μπουμιντέβι, είτε όρθιο κρατώντας όπλα, ή ξαπλωμένο στην ουρά του μυθικού φιδιού Σέσα που φέρεται να κοιμάται μέσα στον κοσμικό ωκεανό κατά τη διάρκεια μεταξύ της περιοδικής εκμηδένισης και της ανανέωσης του κόσμου. Όρθιος ο Βισνού φέρει πάντα βασιλική ενδυμασία.
Σύμφωνα με άλλες δοξασίες, ο Μπράχμα, ο Βισνού και ο Σίβα αντιπροσωπεύουν τις τρεις κύριες μορφές της θεότητας στον Ινδουισμό, αποτελώντας το Τριμούρτι (θεϊκή Τριάδα).
Χαρακτηριστικά
Ο αριθμός των επιμέρους χαρακτηριστικών που αποδίδονται στον Βισνού ως ανώτατο Θεό είναι τεράστιος, με τις ακόλουθες έξι ιδιότητες, ως πιο σημαντικές:
Ενσαρκώσεις
thumb|200px|Οι 10 [[Αβατάρα|Αβατάρες του Βισνού.]] Πολλοί υποστηρίζουν πως οι δέκα Αβατάρες, (= ενσαρκώσεις), του Βισνού αντιπροσωπεύουν την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπότητας.
Κατηγορία:Ινδουισμός Βισνου
Αριστόβουλος ο Νεότερος
thumb|right|270 px| Άποψη της  περιοχής  της Έμεσας Ο Αριστόβουλος ο Νεότερος γιος του Αριστόβουλου Δ΄ ήταν αδελφός του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ και του Ηρώδη Ε΄ (μετέπειτα βασιλιά της Χαλκίδας του Λιβάνου). Ήταν επίσης παντρεμένος με την Ιωτάπη, κόρη του βασιλιά της Έμεσας Σαμψιγεράμου.
Αριστόβουλος και Ηρώδης Αγρίππας
Οι σχέσεις του Αριστόβουλου με τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ δεν ήταν καλές. Κάποια στιγμή και οι δυο βρέθηκαν στη Συρία. Και οι δύο διατηρούσαν φιλία με τον Ρωμαίο έπαρχο Φλάκκο. Εκείνη την εποχή, κατά την διάρκεια μιας διένεξης μεταξύ των πολιτών της Δαμασκού και της Σιδώνας, οι Δαμασκηνοί δωροδόκησαν τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄, όταν κατάλαβαν ότι επηρέαζε τον έπαρχο. Την δωροδοκία αντιλήφθηκε, ο Αριστόβουλος ο όποιος και την κατήγγειλε. Έτσι ο Αγρίππας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Συρία.
Αριστόβουλος και Πετρώνιος
Ο Αριστόβουλος, παρά το γεγονός ότι δεν κατέλαβε κάποιο δημόσιο αξίωμα, ανήκε στους επιφανείς Ιουδαίους. Με αυτή την ιδιότητα συναντήθηκε με τον έπαρχο της Συρίας Πετρώνιο στην Τιβεριάδα, την εποχή που ο τελευταίος προσπαθούσε να διαχειριστεί την κρίση. Αυτή την είχε προκαλέσει η απόφαση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καλιγούλα, με την οποία ζητούσε να εγκατασταθεί το άγαλμά του στο προαύλιο τού Ναού του Σολομώντα (40).
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Σημαία του ΝΑΤΟ
Η σημαία του Οργανισμού Βόρειου Ατλαντικού Συμφώνου έχει σκούρο μπλε φόντο με ένα ανεμολόγιο στο κέντρο. Υιοθετήθηκε τρία χρόνια μετά την ίδρυση του οργανισμού και είναι η σημαία του ΝΑΤΟ από τις 14 Οκτωβρίου 1953. Το σκούρο μπλε χρώμα συμβολίζει τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Ιστορία
Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε στις 4 Απριλίου 1949, όταν δώδεκα κράτη υπέγραψαν το βορειοατλαντικό σύμφωνο για να εναντιωθούν στην ανερχόμενη ισχύ της Σοβιετική Ένωσης. Ύστερα από συμβούλια τα μέλη αποφάσισαν ότι μια σημαία ήταν απαραίτητη. Προτάθηκε μια σημαία απλή αλλά εντυπωσιακή που θα τόνιζε όμως και τις ειρηνικές προθέσεις της οργάνωσης. Έγιναν πολλές προτάσεις και αρκετές από αυτές απορρίφθηκαν. Το επίσημο έμβλημα του ΝΑΤΟ υιοθετήθηκε τελικά στις 14 Οκτωβρίου 1953.
Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 9 Νοεμβρίου 1953 στην τελετή έναρξης της Ατλαντικής Έκθεσης στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΝΑΤΟ Κατηγορία:ΝΑΤΟ
Σεστάο Σπορτ Κλουμπ
Η Σεστάο Σπορτ Κλουμπ ήταν αθλητική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σεστάο, στην αυτόνομη κοινότητα της Χώρα των Βάσκων. Ιδρύθηκε το 1916 και διαλύθηκε το 1996. Έδρα της ομάδας ήταν το Estadio Las Llanas, χωρητικότητας 8900 θεατών. Μετρούσε 17 συμμετοχές στη Σεγούντα Ντιβιζιόν και 10 στη Σεγούντα Ντιβιζιόν Β'.
Δημήτρης Νάστος
Καριέρα
Ο Νάστος ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ομάδα ανδρών του Άρη την σεζόν 1972-73, παίζοντας σε τέσσερις αγώνες μέσα στην χρονιά, ενώ συνέχισε ως εφεδρικός και τις τρεις επόμενες χρονιές του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Ανέλαβε πιο σημαντικό ρόλο από το 1976-77, όπου έπαιξε σε δώδεκα παιχνίδια με μεσο όρο 2,3 πόντων ανά αγώνα.
Την επόμενη χρονιά, ο Νάστος αγωνίστηκε σε δεκαεπτά αγώνες με με 5,1 πόντους μέσο όρο, ενώ το 1978-79 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας με τους "κίτρινους", έχοντας δέκα συμμετοχές σε όλη την σεζόν.
Το 1979-80, έπαιξε σε μόλις δύο παιχνίδια, αλλά την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε σε δεκατρείς αγώνες με 1,5 πόντο ανά αγώνα. Αποχώρησε από τον Άρη για τρεις σεζόν, επιστρέφοντας το 1984-85, όπου έπαιξε σε έξι αγώνες πρωταθλήματος και κατέκτησε το νταμπλ, το οποίο ήταν και το πρώτο στην ιστορία του συλλόγου. Στο ενδιάμεσο διάστημα, είχε βοηθήσει την ομάδα ου Πιερικού να ανέβει στην Α' εθνική κατηγορία.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Γλώσσα (ανατομία)
Γλώσσα|right|thumb|200px Η γλώσσα αποτελεί μυώδες όργανο το οποίο καλύπτεται από βλεννογόνο για τη μεταφορά της προσλαμβανόμενης τροφής. Βοηθά στη μάσηση και στην κατάποση και περιέχει αισθητήρια όργανα για τη γεύση. Εκτός αυτού, η γλώσσα παίζει σημαντικό ρόλο στην άρθρωση των λέξεων κατά την ομιλία.
Ανατομικά χαρακτηριστικά
Η γλώσσα αποτελείται από τρία μέρη, τη ρίζα, το σώμα και την κορυφή. Η κορυφή και το σώμα βρίσκονται στην ιδίως στοματική κοιλότητα ενώ η ρίζα προσφύεται κυρίως στο έδαφος του στόματος. Το άνω τμήμα της γλώσσας που ονομάζεται ράχη χωρίζεται από την τελική αύλακα σε πρόσθιο στοματικό και οπίσθιο φαρυγγικό μέρος. Η κορυφή της γωνίας της τελικής αύλακας βρίσκεται προς τα πίσω ενώ οι δύο πλευρές της αποκλίνουν προς τα εμπρός. Το στοματικό μέρος αποτελεί τα δύο τρίτα ενώ το φαρυγγικό το υπόλοιπο ένα τρίτο. Στην κορυφή της γωνίας της τελικής αύλακας βρίσκεται ένα μικρό εντύπωμα, το τυφλό τρήμα της γλώσσας το οποίο αποτελεί υπόλειμμα του εμβρυικού θυρεογλωσσικού πόρου.
Στοματικό μέρος
Εμφανίζει μεγάλη ελευθερία κινήσεων. Προσφύεται χαλαρά στο έδαφος του στόματος με το χαλινό της γλώσσας. Σε κάθε πλευρά του χαλινού βρίσκεται η εν τω βάθει γλωσσική φλέβα, ορατή στην πορεία της από την κορυφή της γλώσσας προς τα πίσω. Στη ράχη του στοματικού μέρους βρίσκεται η μέση γλωσσική αύλακα, η οποία δε φαίνεται σε ορισμένα άτομα και παριστά τη θέση συνένωσης των πλάγιων γλωσσικών φυμάτων κατά την εμβρυική ανάπτυξη.
Φαρυγγικό μέρος
Βρίσκεται πίσω από την τελική αύλακα. Η επισκόπησή του δεν είναι εύκολη χωρίς τη βοήθεια ειδικού καθρέπτη. Ο βλεννογόνος στην περιοχή αυτή δε έχει θηλές, εντούτοις τα υποκείμενα λεμφοζίδια δίνουν στην επιφάνεια της γλώσσας εμφάνιση σαν πλακόστρωτο. Τα λεμφοζίδια αυτά αποτελούν στο σύνολό τους τη γλωσσική αμυγδαλή
Ιστολογικά χαρακτηριστικά
Η γλώσσα καλύπτεται από πολύστιβο πλακώδες επιθήλιο κατά τόπους κερατινοποιημένο στη ραχιαία επιφάνεια. Στα πρόσθια δύο τρίτα οι δεσμίδες σκελετικού μυ σε στενή επαφή με λιπώδη ιστό. Υπάρχουν επίσης σιελογόνοι αδένες. Στο οπίσθιο τρίτο υπάρχει περισσότερο λίπος αναλογικά, ενώ ξεχωρίζει από το πρόσθιο εξαιτίας του γεγονότος ότι έχει αθροίσεις λεμφικού ιστού συνδεδεμένο με βλενογόνο (MALT). Οι μύες διατρέχουν σε όλες τις κατευθύνσεις. Στο στοματικό μέρος της ραχιαίας επιφάνειας υπάρχουν προσεκβολές του βλεννογόνου που ονομάζονται θηλές. Οι θηλές ανάλογα με το σχήμα τους διακρίνονται σε τριχοειδείς, μυκητοειδείς, περιχαρακωμένες και φυλλοειδείς.
Μυική κατασκευή
Οι μύες της γλώσσας χωρίζονται σε αυτόχθονες και ετερόχθονες. Οι αυτόχθονες μύες σχηματίζουν το κυρίως σώμα της γλώσσας και αποτελούν μάζες διαπλεκόμενων δεσμίδων μυικών ινών μεταξύ των οποίων υπάρχουν διάσπαρτοι οροεκκριτικοί και οροβλεννοεκκριτικοί αδένες. Οι ίνες αυτές κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις και κυριότερος ρόλος τους είναι να αλλάζουν τη μορφή και το μέγεθος του οργάνου. Από τους ετερόχθονες μυς, σημαντικότερος και πιο ισχυρός είναι ο γενειογλωσσικός μυς, ο οποίος ξεκινά από το μέσο της κάτω γνάθου, πλαταίνει καθώς εισέρχεται στη γλώσσα από κάτω και οι ίνες του προσφύονται σε όλη τη ράχη της γλώσσας. Άλλοι ετερόχθονες μύες είναι οι: υογλωσσικός, βελονογλωσσικός και γλωσσοϋπερώιος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυϊκό σύστημα Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα Κατηγορία:Γλώσσα (ανατομία)
17 Μαΐου
16 Μαΐου | 17 Μαΐου | 18 Μαΐου
Η 17η Μαΐου είναι η 137η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (138η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 228 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σιγεβέρτος του Ζαμπλού
μικρογραφία|367x367εσ|;Άγλμα του Σιγεβέρτου του Ζεμπλού (Sigebert of Gembloux) Ο Σιγεβέρτος του Ζαμπλού ( Sigebertus Gemblacensis ; c. 1030 – 5 Οκτωβρίου 1112) ήταν μεσαιωνικός συγγραφέας, γνωστός κυρίως ως φιλο-Αυτοκρατορικός ιστορικός ενός παγκόσμιου χρονικού, αντίθετος στον επεκτατικό παπισμό του Γρηγορίου Ζ΄ και του Πασκάλ Β΄.
Νωρίς στη ζωή του έγινε μοναχός στο αβαείο των Βενεδικτίνων του Ζαμπλού.
Βιογραφία
Μετά την επιστροφή του από το Μετς, έγινε ένας βίαιος αυτοκρατορικός παρτιζάνος στον μεγάλο αγώνα μεταξύ της αυτοκρατορίας και του παπισμού που κορυφώθηκε στην έριδα της περιβολής. Ήταν εχθρός των παπικών αξιώσεων και έλαβε μέρος στον βαρυσήμαντο αγώνα μεταξύ του Πάπα Γρηγορίου Ζ' και του Αυτοκράτορα Ερρίκου Δ'. Από τις τρεις πραγματείες του για αυτό το ζήτημα, η μία έχει χαθεί. Αυτή ήταν μια απάντηση στην επιστολή του Γρηγορίου Ζ', που γράφτηκε το 1081 προς τον επίσκοπο Χέρμαν του Μετς, στην οποία ο Γρηγόριος ισχυριζόταν ότι οι πάπες έχουν το δικαίωμα να αφορίζουν τους βασιλιάδες και να απαλλάσσουν τους υπηκόους από τον όρκο της πίστης. Στη δεύτερη πραγματεία ο Σιγεβέρτος υπερασπίστηκε την θεία λειτουργία που τελούταν από παντρεμένους ιερείς, η ακρόαση των οποίων είχε απαγορευτεί από τον πάπα το 1074. Όταν ο Πασχάλης Β' το 1103 διέταξε τον κόμη της Φλάνδρας να τιμωρήσει τους πολίτες της Λιέγης για την προσήλωσή τους στον αυτοκράτορα και να σηκώσουν τα όπλα εναντίον του, ο Σιγεβέρτος επιτέθηκε στη διαδικασία του πάπα ως αντιχριστιανική και αντίθετη με τη Γραφή.
Πέθανε στο Ζαμπλού στις 5 Νοεμβρίου 1112.
Έργα
Μετά το θάνατο του Σιγεβέρτου το χρονικό του συνεχίστηκε από τον Άνσελμο του Ζαμπλού.
Το χρονικό ήταν πολύ δημοφιλές κατά τον μετέπειτα Μεσαίωνα. απέκτησε πολύ μεγάλη φήμη, κυκλοφόρησε σε αμέτρητα αντίτυπα και χρησιμοποιήθηκε από πολλούς συγγραφείς και βρήκε πολλούς συνεχιστές, που χρησίμευσαν ως βάση πολλών μεταγενέστερων ιστορικών έργων. Παρά τις διάφορες παραλείψεις και λάθη, η βιομηχανία και η ευρεία ανάγνωση του Σιγεβέρτου αξίζουν τιμητικής αναφοράς. Το πρωτότυπο αυτόγραφο χειρόγραφο βρίσκεται στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Βελγίου.
Άλλα έργα του Sigebert είναι μια ζωή του Φράγκου βασιλιά Σιγεβέρτου Γ' ( Vita Sigeberti III regis Austrasiae ), ιδρυτή του μοναστηριού του Αγίου Μαρτίνου στο Μετς. Ενώ βρισκόταν στο Μετς έγραψε τη βιογραφία του επισκόπου Θεοδώριχου Α' του Μετς (964–985), καθώς και ένα μεγάλο ποίημα για το μαρτύριο της Αγίας Λούσι, τα λείψανα της οποίας τιμήθηκαν στο Αβαείο του Αγίου Βικεντίου.
Μετά την επιστροφή του στο Gembloux έγραψε επίσης παρόμοια έργα για αυτό το αβαείο, συγκεκριμένα ένα μεγάλο ποίημα για το μαρτύριο της Θηβαϊκής Λεγεώνας —καθώς ο Gembloux είχε τα λείψανα του φημισμένου ηγέτη του Αγίου Εξυπερίου (π. 262)— και μια ιστορία των πρώτων ηγουμένων του Ζαμπλού έως το 1048 ( Gesta abbatum Gemblacensium ).
Έκανε επίσης έναν κατάλογο με εκατόν εβδομήντα έναν εκκλησιαστικούς συγγραφείς και τα έργα τους από τον Γεννάδιο μέχρι τη δική του εποχή, De scriptoribus ecclesiasticis, ο οποίος αναφέρει το δικό του έργο.
Ο Σιγεβέρτος ήταν επίσης αγιογράφος. Μεταξύ των γραπτών του σε αυτή τη σχέση μπορούν να αναφερθούν αναθεωρήσεις των βιογραφιών του Αγίου Μακλόβιου και των δύο πρώιμων επισκόπων της Λιέγης, του Θέονταρντ του Μάαστριχτ και του Λαμπέρτιου του Μάαστριχτ. Περαιτέρω το βιογραφικό του Ντίτριχ, επισκόπου του Μετς (π. 984) που ήταν ο ιδρυτής του αβαείου του Αγίου Βικεντίου σε εκείνη την πόλη ( Vita Deoderici, Mettensis episcopi ) και του Wicbert ή Guibert (π. 962) που ίδρυσε το αβαείο του Gembloux ( Vita Wicberti ).
BMW E23
Η BMW Σειρά 7 E23 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Μάιο του 1977 έως τον Αύγουστο του 1986. Αντικατέστησε τη BMW Ε3 και αντικαταστάθηκε τον Ιούλιο του 1986 από τη BMW E32. Η Ε23 ήταν και η πρώτη γενιά της Σειράς 7. Συνολικά παρήχθησαν 285.029 αντίτυπα σειράς E23.
Κινητήρες
thumb|left|BMW E23 με αερόσακο οδηγού.
Όλες οι εκδόσεις της BMW E23, εκτός από την 745i, συνδυάζονταν με τον 6-κύλινδρο 12-βάλβιδο κινητήρα M30, που είχε χρησιμοποιηθεί και στις παλαιότερες E3 και E9. Αν και οι περισσότεροι κινητήρες της E23 έφεραν ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (fuel injection), οι δύο βασικές εκδόσεις 728 και 730 μπορούσαν αρχικά να παραγγελθούν με καρμπυρατέρ Solex έως το 1979, όταν και οι δύο αντικαταστάθηκαν οριστικά από την 728i με ηλεκτρονικό ψεκασμό. Τα πρώτα μοντέλα με injection χρησιμοποίησαν το σύστημα L-jetronic της Bosch, ενώ τα μεταγενέστερα το πιο προηγμένο ψηφιακό Motronic, που ήταν επίσης της Bosch.
Στην πράξη, ωστόσο, ακόμα και η κορυφαία έκδοση E23 745i που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά τον Ιανουάριο του 1980, έφερε επίσης 6-κύλινδρους 12-βάλβιδους κινητήρες. Το όνομά της, για την ιστορία, δεν αντιπροσώπευε τον κυβισμό του κινητήρα, αλλά το γεγονός ότι έφερε και υπερσυμπιεστή (Turbo). Η χωρητικότητα του κινητήρα πολλαπλασιάστηκε με τον συντελεστή υπερπλήρωσης 1,4 και έδωσε το όνομα του μοντέλου.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|BMW E23 με αερόσακο οδηγού.
Η BMW Σειρά 7 E23 ήταν εξαιρετικά πρωτοποριακή και καινοτόμα για την εποχή της στον τομέα της ασφάλειας. Από την πρώτη στιγμή, όλες οι εκδόσεις της E23 είχαν στάνταρ υδραυλικό τιμόνι και 4 δισκόφρενα, και τα δύο σπάνια για τα τότε στάνταρ. Το 1979, το μοντέλο εισήγαγε και προαιρετικό Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), σχεδόν ταυτόχρονα με την Mercedes-Benz. Μάλιστα κατά μια πρωτοφανή ιστορική ειρωνεία, το συγκεκριμένο σύστημα ABS είχε αναπτυχθεί από την Bosch και για τις δύο αντίπαλες αυτοκινητοβιομηχανίες. Τελικώς, το ABS έγινε στάνταρ στην E23 το 1984, ενώ ξεκινώντας από τον Απρίλιο του 1985 η Σειρά 7 E23 έγινε το πρώτο μοντέλο της BMW που προσέφερε έξτρα αερόσακο οδηγού, κάτι εξαιρετικά σπάνιο παγκοσμίως την εποχή της εισαγωγής του
Τεχνικά στοιχεία
thumb|right|BMW E23 735i του 1985 με [[Καταλυτικός μετατροπέας|καταλύτη και, κατά συνέπεια, μειωμένης ισχύος στους 186 hp.]]
Η Ε23 παρουσιάστηκε τον Μάιο του 1977, αν και ένας μικρός αριθμός προ-παραγωγής της έκδοσης 730 είχε αρχίσει να παράγεται ήδη από τα τέλη του 1976. Σημειωτέον ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχε πολύ μικρότερη παλέτα εκδόσεων, καθώς κυκλοφόρησαν μόνο οι εξής 3 εκδόσεις:
Όλοι οι κινητήρες της Ε23 ήταν βενζίνης.
1979 - 1986
Η βασική έκδοση κυβισμού 725i ήταν διαθέσιμη μόνο στις βαυαρικές αρχές, οι οποίες προέβλεπαν τότε ένα ανώτατο όριο στους 150 hp για την αγορά εταιρικών αυτοκινήτων.
Επιδόσεις
thumb|right|BMW E23 / μπροστινό προφίλ. thumb|right|BMW E23 / πίσω προφίλ.
Μπενζαμέν Βαλοτόν
Ο Μπενζαμέν Βαλοτόν (Benjamin Vallotton, 10 Ιανουαρίου 1877 – 1962) ήταν Ελβετός συγγραφέας (μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος) από το Καντόνι του Βω.
BMW E23
Επιδόσεις
Τα νούμερα αναφέρονται στα μοντέλα με μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων. Σε όσα κυκλοφόρησαν με αυτόματο κιβώτιο, οι επιδόσεις ήταν κάπως χαμηλότερες: