cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνω Πεδινά Ιωαννίνων
Αξιοθέατα
Το χωριό είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός καθώς διατηρεί την χαρακτηριστική ζαγορίτικη αρχιτεκτονική. Κυριότερα αξιοθέατα του οικισμού είναι η Λαμπριάδειος σχολή, η μονή Ευαγγελίστριας, η μονή Αγίας Παρασκευής και ο ναός του Αγίου Δημητρίου, τα οποία είναι χτισμένα τον 18ο αιώνα και αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Ανισόπεδος κόμβος Ποσειδώνος-Κηφισού
Ο Ανισόπεδος Κόμβος Ποσειδώνος-Κηφισού (γνωστός και ως Κόμβος ΣΕΦ) είναι ανισόπεδος κόμβος στον Αυτοκινητόδρομο ΑΘΕ. Βρίσκεται στον Δήμο Πειραιώς και πήρε το όνομά του από τις λεωφόρους Ποσειδώνος και Κηφισού, τις οποίες εξυπηρετεί. Παραδόθηκε το 2004
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο ΑΘΕ πριν τον κόμβο. Πριν την κατασκευή του κόμβου, η περιοχή του Φαλήρου ήταν κακή: Η παραλία είχε μπαζωθεί και είχαν κατασκευαστεί η λεωφόρος Εθνάρχου Μακαρίου (Αργότερα Λεωφόρος Ποσειδώνος), η Κάτω Διάβαση Φαληρέως, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και οι διαβάσεις Μυρτιδωτίσσης, της Λ. Τροχιοδρόμων, και ΗΣΑΠ-ΣΕΦ. Εξίσου προβληματική ήταν και η κυκλοφοριακή κατάσταση, με τους οδηγούς από τα παραλιακά προάστια προς Λαμία και αντίστροφα, για να βγουν στην Εθνική, να το κάνουν από την γέφυρα Καραΐσκάκη μέσω της οδού Πειραιώς. Ακόμη, η παραλιακή ζώνη ήταν γεμάτη μπάζα και σκουπίδια, με τους κατοίκους του Ν. Φαλήρου και του Μοσχάτου να μην έχουν πρόσβαση ή θέα στην θάλασσα. Έτσι, η ανάπλαση της περιοχής, καθώς και η κατασκευή ενός κόμβου που θα συνδέει την περιοχή με την υπόλοιπη χώρα, προϋπολογισμού 14.200.000.000 δραχμών, γίνεται ολοένα και πιο επιβεβλημένη.
Κριτική
Πριν την κατασκευή του κόμβου, υπήρξαν αντιδράσεις από το νομαρχιακό διαμέρισμα Πειραιά, οι οποίες θεωρούσαν παράνομη των κοινή απόφαση των υπουργών ΠΕΧΩΔΕ, Πολιτισμού και Εμπορικής Ναυτιλίας για την κατασκευή του κόμβου. Η κριτική αφορούσε την εμφάνισή του στο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο Πειραιώς με αριστερόστροφη διάταξη, η οποία ήταν αντίθετη με εκείνη που προβλεπόταν στο έργο και στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του κόμβου. Είχαν επίσης δηλώσει ότι "έπρεπε να είχε εκπονηθεί ενιαία μελέτη για την περιβαλλοντική αντιμετώπιση των δύο έργων, γιατί αποτελούν ένα ενιαίο φυσικό αντικείμενο."
Εθνική Πολωνίας (ποδόσφαιρο γυναικών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών της Πολωνίας εκπροσωπεί την Πολωνία στο διεθνές γυναικείο ποδόσφαιρο. Η ομάδα, που ελέγχεται από την Πολωνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, δεν έχει προκριθεί ποτέ σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση.
Ιστορία
Η Πολωνία είναι ένα από τα πρώτα έθνη στην Ευρώπη που άρχισε να αναπτύσσει το γυναικείο ποδόσφαιρο, έχοντας αγωνιστεί η γυναικεία ομάδα της για πρώτη φορά το 1981, σε ένα εκτός έδρας φιλικό με την Ιταλία, όπου έληξε με ήττα 0–3 στην Κατάνια.
Από την ίδρυσή της, η Πολωνία έχει ελάχιστες επιτυχίες στη διεθνή σκηνή και δεν κατάφερε να προκριθεί σε καμία μεγάλη διοργάνωση, αν και η ομάδα έχει πλησιάσει πολλές φορές. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι οι περισσότερες από τις ποδοσφαιρίστριές της δεν είναι επαγγελματίες, καθώς πολλές Πολωνές ποδοσφαιρίστριες είναι μερικής απασχόλησης, σε αντίθεση με τους πολύ πιο επιτυχημένους άντρες. Παρά το καθεστώς μερικής απασχόλησης, το γεγονός ότι η ομάδα γνώρισε την άνοδο του κύρους της από τη δεκαετία του 2010, έχοντας πλησιάσει πολύ κοντά στην πρόκριση για Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών του 2013 και του 2022, καθώς και στα Παγκόσμια Κύπελλα Γυναικών του 2011, του 2015 και του 2023, θεωρήθηκαν σημάδια ανάπτυξης της γυναικείας ομάδας.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 2010, έχουν καταβληθεί περισσότερες προσπάθειες προκειμένου να δοθεί μεγαλύτερη αναγνώριση στην εθνική ομάδα γυναικών. Αφού απέτυχε να προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, η Πολωνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου έκανε το βήμα για να υποβάλει προσφορά για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2025, με την ίδρυση ξεχωριστού τμήματος ποδοσφαίρου γυναικών, ενώ το εγχώριο γυναικείο πρωτάθλημα της Πολωνίας, Ekstraliga, προχωρά επίσης προς την καθιέρωση επαγγελματισμού πλήρους απασχόλησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια
Σουδενά
Η ονομασία Σουδενά είναι Σλαβικό τοπωνύμιο που σημαίνει κρύος τόπος και συναντάται ως πρώην όνομα στα παρακάτω χωριά της Ελλάδας:
Κροκίνας ο Λαρισαίος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20404%20BC,%20Olympia.%2094th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 94ης (404 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Κροκίνας ο Λαρισαίος ή Κροκίνας ο Θεσσαλός ή Κρουκίνας (4ος/5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Λάρισα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 94ους (404 π.Χ.) αγώνες, και στο αγώνισμα του διαύλου στους 96ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (396 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Λαρισαίοι Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Αγωγιάτες του Μετσόβου
Οι αγωγιάτες του Μετσόβου αποτέλεσαν μία από τις σπουδαιότερες επαγγελματικές ομάδες μεταφορέων του οθωμανικού χώρου. Το 1707, εμφανίζονται στις πηγές, να διαθέτουν ήδη επαγγελματική συντεχνία, γεγονός που καθιστά πιθανή την ενασχόλησή τους με διακίνηση εμπορευμάτων σε ακόμη παλαιότερες εποχές.
Στον οθωμανικό χώρο και ιδίως στον Βαλκανικό η διακίνηση των εμπορευμάτων διεξάγονταν σχεδόν αποκλειστικά με ημιόνους. Το εύρος και ο τρόπος δράσης των ιδιοκτητών τους, καθιστούσε το επάγγελμα του αγωγιάτη καθοριστικής σημασίας για την διεξαγωγή του χερσαίου εμπορίου εκείνης της εποχής.
Καθ’ όλη την διάρκεια του 18ου και 19ουαιώνα, οι αγωγιάτες του Μετσόβου, συνιστούν μία από τις πιο δραστήριες μεταφορικές ομάδες στο χερσαίο διαμετακομιστικό εμπόριο του βαλκανικού χώρου.
Ο Pouqueville αναφέρει ότι οι Βλάχοιαγωγιάτες είναι γνωστοί με το όνομα Μετσοβίτες, ενώ ο ίδιος θεωρεί τους Μετσοβίτες και τους κατοίκους του Ζαγορίου ως τους πιο δραστήριους αγωγιάτες στην ευρωπαϊκή αγορά της Τουρκίας. Ο Bοué χαρακτηρίζει τους κερατζήδες του Μετσόβου ως τους περιφημότερους της «Αλβανίας» και μεταξύ των πιο ξακουστών στα Βαλκάνια. Κατά τον Γούδα οι μεταφορές από Βουκουρέστι, Κωνσταντινούπολη, Βελιγράδι και Ανδριανούπολη γίνονταν σχεδόν αποκλειστικά από Μετσοβίτες αγωγιάτες, οι οποίοι στα τούρκικα καλούνταν κεραντσίμπασι.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Μεταφορές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Υπολογιστικά Συστήματα Υποστήριξης Συνεργασίας
Ο όρος υπολογιστικά συστήματα υποστήριξης συνεργασίας(CSCWS) αρχικά επινοήθηκε από τους Irene Greif και Paul M. Cashman το 1984, σε ένα εργαστήριο στο οποίο συμμετείχαν άτομα που ενδιαφέρονται να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία για την υποστήριξη των ανθρώπων στη δουλειά τους. Περίπου την ίδια περίοδο το 1987 ο Dr. Charles Findley παρουσίασε την έννοια της Συνεργατικής Μάθησης-Εργασίας. Σύμφωνα με τον Carstensen και τον Schmidt, το CSCW καθοδηγεί "πως συνεργατικές δραστηριότητες και ο συντονισμός τους μπορούν να υποστηριχθούν με τη βοήθεια των συστημάτων πληροφορικής." Από τη μια πλευρά, πολλοί συγγραφείς θεωρούν ότι τα CSCW και groupware είναι συνώνυμα. Από την άλλη πλευρά, διαφορετικοί συγγραφείς υποστηρίζουν ότιενώ το groupware αναφέρεται σε πραγματικά συστήματα που βασίζονται στη πληροφορική το CSCW εστιάζει τη μελέτη των εργαλείων και τεχνικών του groupware, καθώς και στα ψυχολογικά, κοινωνικά και οργανωτικά τους αποτελέσματα. Ο ορισμός του Wilson (1991) εκφράζει τη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών εννοιών:
Κύρια Θέματα των συστημάτων CSCW
Η CSCW είναι ένα σχέδιο προσανατολισμένο στον ακαδημαϊκό τομέα που συγκεντρώνει μεταξύ άλλων κοινωνικούς ψυχολόγους,κοινωνιολόγους,ανθρωπολόγους και επιστήμονες των ηλεκτρονικών υπολογιστών.Παρά την ποικιλία των επιστημονικών κλάδων, CSCW είναι ένα αναγνωρίσιμο πεδίο έρευνας που επικεντρώθηκε στη κατανόηση των χαρακτηριστικών των αλληλένδετων ομαδικών εργασιών,με στόχο το σχεδιασμό επαρκής τεχνολογίας βασισμένη στους υπολογιστές για τη υποστήριξη τέτοιων συνεργατικών εργασιών. Με τη πάροδο των χρόνων, οι ερευνητές της CSCW έχουν εντοπίσει ορισμένες ουσιαστικές μεταβλητές πάνω στη συνεργασία. Ένας μη εξαντλητικός κατάλογος περιλαμβάνει:
Πίνακας των CSCW συστημάτων
Ένας από τους πιο κοινούς τρόπους θεώρησης των συστημάτων CSCW είναι να εξετάσει κανείς το πλαίσιο της χρήσης ενός συστήματος.Μια τέτοια σύλληψη είναι ο πίνακας των CSCW συστημάτων,ο οποίος παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1988 από τον Johansen,και εμφανίστηκε στο Baecker το 1995. Ο πίνακας λαμβάνει υπόψη του πλαίσια εργασιών πάνω σε 2 άξονες: πρώτον αν η συνεργασία είναι συστεγασμένη ή γεωγραφικά κατανεμημένη και δεύτερον αν τα άτομα συνεργάζονται συγχρονισμένα(ίδια ώρα) ή ασύγχρονα (δεν εξαρτάται από άλλους για να είναι την ίδια στιγμή).
Ταυτόχρονα/Ίδιος χώρος
Αλληλεπίδραση πρόσωπο με πρόσωπο
Ταυτόχρονα/Διαφορετικός χώρος
Απομακρυσμένη αλληλεπίδραση
Διαφορετικός χρόνος/Ίδιος χώρος
Συνεχής εργασία
Διαφορετικό χρόνο/Διαφορετικό χώρο
Επικοινωνία και Συντονισμός
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληροφοριακά συστήματα Κατηγορία:Συνεργασία
Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος (ιστορικός)
Ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και ιστορικός.
Βίος
Ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1913 στη Σμύρνη. Είχε άλλα δυο αδέλφια. Ήταν ο δίδυμος αδελφός του Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου. Στη γενέτειρά του πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του (στο Κιουπεντζόγλειο Δημοτικό Σχολείο-παράρτημα της  Ευαγγελικής Σχολής  τις οποίες διέκοψε η Μικρασιατική καταστροφή, οπότε ήλθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα και τις ολοκλήρωσε στο Α’ Γυμνάσιο Αθηνών.  Στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή Αθηνών (εισήχθηκε το 1928,  και στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών (τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας). Στη διάρκεια του πολέμου 1940-1941 υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού  ενώ στη διάρκεια της Κατοχής, κι ενώ εργαζόταν παράλληλα  στην Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων του Πειραιά, συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση  στις 30 Απριλίου 1944 συνελήφθη από τα Τάγματα Ασφαλείας Τον Νοέμβριο του 1954 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Αθηνών με διατριβή ‘’Ο Κυβερνήτης Καποδίστριας και η Απελευθέρωσις της Ελλάδος’’. Το 1979 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα ‘’Πολιτικής Ιστορίας της Νεωτέρας Ελλάδος’’ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πέθανε στην Αθήνα στις 5 Αυγούστου του 2004
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Τρανζίστορ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Τρανζίστορ μπορεί να αναφέρεται σε:
Αστερίσκος (τυπογραφία)
Ο αστερίσκος (*) είναι ένα τυπογραφικό σύμβολο σε σχήμα αστεριού, ανυψωμένο σε σχέση με το υπόλοιπο κείμενο, που χρησιμοποιείται ευρύτατα σε όλο τον κόσμο κυρίως για παραπομπές ενός κειμένου. Οι ακτίνες του αστερίσκου είναι συνήθως πέντε ή έξι στον αριθμό, ενώ χειρόγραφα μπορεί να περιλαμβάνει και οκτώ ακτίνες.
Προέλευσης ονόματος
Ο όρος προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ἀστερίσκος, μικρός αστέρας, αστεράκι, αφού πρόκειται για μια αποτύπωση της συμβατικής εικόνας ενός μικρού αστεριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυπογραφικά σημεία
Λιβαδιά Σερρών
Η Λιβαδιά αποτελεί ελληνικό χωριό της ομώνυμης κοινότητα του Δήμου Σιντικής του νομού Σερρών. Γεωγραφικά βρίσκεται στην Βόρεια Ελλάδα. Είναι κτισμένο στα βορειοδυτικά της λίμνης Κερκίνης και έχει τη μεγαλύτερη πεδιάδα από αγροτεμάχια 18.000 τ.μ. στην επαρχία Σιντικής Σερρών. Ανήκει στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και έχει πληθυσμό 445 κατοίκους (απογραφή 2021). Απέχει 605 χιλιόμετρα από την Αθήνα, 103 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, 58 χιλιόμετρα από το Κιλκίς και 60 χιλιόμετρα από τις Σέρρες.Περιτριγυριζμένη από την λίμνη Κερκίνη, το βουνό Μπέλλες, το βουνό Κρούσια και την πλούσια πεδιάδα της η χλωρίδα και η πανίδα είναι πολύ ανεπτιγμένες, με πάνω από 150 διαφορετικά είδη φυτών, θυλαστικών, πτηνών και ερπετών.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Δημήτριος Ραμαδάνης
Ο Δημήτριος Ραμαδάνης (1665/1670–1735/1745) ήταν ιστοριογράφος και αξιωματούχος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και έζησε τον 18ο αιώνα.
Βίος
Ο Δημήτριος Ραμαδάνης γεννήθηκε μεταξύ 1665 και 1670. Καταγόταν από οικογένεια που έλαβε σε όλη τη διάρκεια του 17ου αιώνα διάφορα υψηλά αξιώματα στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Όταν ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος έγινε ηγεμόνας της Βλαχίας (1719–1730), απέδωσε τον τίτλο του Μεγάλου Σπαθάρη στον Δημήτριο Ραμαδάνη. Με το αξίωμα αυτό εντοπίζεται στις πηγές στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1720 και 1733. Ο γιος και διάδοχος του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, Κωνσταντίνος το διατήρησε στο αξίωμα αυτό και του ανέθεσε να συντάξει ιστοριογραφικό έργο. Μας είναι άγνωστες άλλες πληροφορίες για τη ζωή του και του τέλους του. Ο θάνατός του πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ 1735 και 1745.
Το συγγραφικό έργο του
Ο Δημήτριος Ραμαδάνης συνέταξε κατόπιν εντολής του Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου έργο με τίτλο, Ιστορία των συμβάντων. Σε αυτό περιγράφει γεγονότα που έλαβαν χώρα ανάμεσα στα 1648 και 1704 τόσο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Το έργο πρέπει να συντάχθηκε ανάμεσα στα 1730, οπότε ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος γίνεται Ηγεμόνας και στα 1735 με 1745, περίοδο οπότε πέθανε ο Ραμαδάνης. Η προχωρημένη ηλικία του δεν του επέτρεψαν να το ολοκληρώσει -κλείνει απότομα την αφήγησή του- και πιθανώς το υπαγόρευσε: έτσι ερμηνεύεται το Από φωνής Δημητρίου Ραμαδάνη το οποίο σημειώνεται στα χειρόγραφα του έργου.
Πηγές
Ραμαδανης
Χάνσελ και Γκρέτελ
Το Χάνσελ και Γκρέτελ (Hänsel und Gretel) είναι δημοφιλές παραμύθι γερμανικής προέλευσης, που δημοσιεύτηκε αρχικά από τους αδελφούς Γκριμ το 1812. Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ είναι δύο αδέλφια, που γίνονται αντικείμενο απαγωγής από μια κανίβαλη μάγισσα που ζει στο δάσος, σε ένα σπίτι κατασκευασμένο από τούρτα, γλυκίσματα και πολλές άλλες λιχουδιές που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Τα δύο παιδιά δραπετεύουν λόγω του ότι υπερέχουν σε εξυπνάδα. Το παραμύθι έχει αναπαρασταθεί σε διάφορα μέσα, με πιο γνωστή την όπερα Hänsel und Gretel (1893) του Ένγκελμπερτ Χούμπερντινκ. Στο σύστημα κατάταξης παραμυθιών Άαρνε-Τόμσον, το "Χάνσελ και Γκρέτελ" κατατάχθηκε στη Θέση 327. Βρίσκεται στη λίστα: Βιβλία με περισσότερα από 100 εκατομ. αντίτυπα.
Πλοκή
Η ιστορία λαμβάνει χώρα στη μεσαιωνική Γερμανία. Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ είναι τα παιδιά ενός φτωχού ξυλοκόπου. Με το ξέσπασμα ενός λιμού, η γυναίκα του ξυλοκόπου αποφασίζει να πάει τα παιδιά στο δάσος και να τα εγκαταλείψει, για να φροντίσουν μόνα τους τον εαυτό τους, ούτως ώστε εκείνη και ο σύζυγός της να μην πεθάνουν της πείνας. Ο ξυλοκόπος αρχικά αντιτίθεται, αλλά εν τέλει συναινεί διστακτικά στο σχέδιο της συζύγου του. Δε γνώριζαν όμως ότι στην κρεβατοκάμαρα των παιδιών, ο Χάνσελ και η Γκρέτελ τους άκουσαν. Όταν οι γονείς πέφτουν για ύπνο, ο Χάνσελ ξεγλιστρά έξω στο σπίτι και συγκεντρώνει όσα περισσότερα λευκά βότσαλα μπορεί, έπειτα επιστρέφει στο δωμάτιό του, καθησυχάζοντας την Γκρέτελ ότι ο Θεός δε θα τους εγκαταλείψει.
Την επόμενη μέρα, η οικογένεια κάνει βόλτα μέσα στο δάσος και ο Χάνσελ  φτιάχνει ένα μονοπάτι από λευκά βότσαλα. Αφού οι γονείς τους τους παρατήσουν, ο Χάνσελ και η Γκρέτελ ακολουθούν το μονοπάτι για να γυρίσουν στο σπίτι. Όταν η μητέρα τους τους βλέπει, εξαγριώνεται και τους κλειδώνει στο σπίτι. Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ δεν μπορούν να δραπετεύσουν.
Το επόμενο πρωί η οικογένεια ταξιδεύει στο δάσος. Ο Χάνσελ παίρνει μια φέτα ψωμί και αφήνει ένα μονοπάτι ψίχουλα, για να επιστρέψουν σπίτι. Πάντως, αφού τους παρατήσουν οι γονείς τους άλλη μία φορά, τα παιδιά διαπιστώνουν ότι τα πουλιά έφαγαν τα ψίχουλα κι έτσι χάθηκαν μέσα στο δάσος. Μετά από μέρες περιπλάνησης, ακολουθούν ένα όμορφο λευκό πουλί σε ένα ξέφωτο, και ανακαλύπτουν ένα μεγάλο εξοχικό σπίτι χτισμένο από μελόψωμο, τούρτες, γλυκά και παράθυρα από ζάχαρη. Πεινασμένα και κουρασμένα, τα παιδιά ξεκινούν να τρώνε τη σκεπή του σπιτιού, όταν ανοίγει η πόρτα και ξεπροβάλλει μια αποκρουστική παλιόγρια και δελεάζει τα παιδιά να μπουν μέσα στο σπίτι, με την υπόσχεση ότι θα τους προσφέρει μαλακά κρεβάτια, γευστικό φαγητό και καυτό μπάνιο. Μπαίνουν μέσα, χωρίς να έχουν επίγνωση ότι η οικοδέσποινά τους είναι μια αιμοδιψής μάγισσα που παρασύρει παιδιά, για να τα μαγειρέψει και να τα φάει.
Το επόμενο πρωί, η μάγισσα καθαρίζει το κελί στην αυλή από το προηγούμενο θύμα της. Έπειτα ρίχνει το Χάνσελ μέσα στο κελάρι και αναγκάζει την Γκρέτελ να γίνει η σκλάβα της. Η μάγισσα ταΐζει συνεχώς το Χάνσελ για να παχύνει. Ο Χάνσελ το συνειδητοποιεί και χρησιμοποιεί την τάση της μάγισσας προς όφελός του. Κάθε φορά που η μάγισσα ελέγχει το πόσο πάχυνε ο Χάνσελ, πιάνοντας το δάχτυλό του, εκείνος της βγάζει ένα κόκκαλο που βρήκε στο κελάρι. Λόγω της τύφλωσής της, η μάγισσα ξεγελιέται, σκεπτόμενη ότι ο Χάνσελ είναι πολύ αδύνατος για να φαγωθεί. Μετά από εβδομάδες με το ίδιο αποτέλεσμα, η μάγισσα γίνεται όλο και πιο ανυπόμονη και αποφασίζει να φάει τον Χάνσελ ούτως η άλλως.
Την επόμενη μέρα, η μάγισσα προετοιμάζει το φούρνο για το Χάνσελ, αλλά αποφασίζει ότι είναι αρκετά πεινασμένη για να φάει και τη Γκρέτελ. Πείθει την Γκρέτελ να σκύψει μπροστά στον ανοιχτό φούρνο, για να δει αν η φωτιά είναι αρκετά καυτή. Η Γκρέτελ, αισθανόμενη την πρόθεση της μάγισσας, παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι εννοεί. Εξοργισμένη, η μάγισσα της δείχνει τί ακριβώς θέλει να κάνει, και η Γκρέτελ τη σπρώχνει μέσα στο φούρνο. Αμπαρώνει την πόρτα, αφήνοντας "το ανίερο πλάσμα να καεί στις στάχτες", ουρλιάζοντας από τον πόνο μέχρις ότου πεθαίνει. Η Γκρέτελ ελευθερώνει το Χάνσελ από το κλουβί και οι δυο τους ανακαλύπτουν ένα βάζο γεμάτο θησαυρούς και πολύτιμους λίθους. Βάζουν τα πετράδια μέσα στα ρούχα τους και παίρνουν το δρόμο του γυρισμού.
Ιστορικό και ανάλυση
Οι Γιάκομπ και Βίλχελμ Γκριμ άκουσαν το "Χάνσελ και Γκρέτελ" από τη φίλη του Βίλχελμ (και μέλλουσα σύζυγος) Ντόρτσεν Βιλτ<ref name="Opie237"/> και το δημοσίευσαν στο βιβλίο τους το 1812. Στην εκδοχή των Γκριμ, η σύζυγος του ξυλοκόπου είναι η βιολογική μητέρα των παιδιών και η υπαιτιότητα για την εγκατάλειψή τους μοιράζεται εξίσου και σε εκείνη και στον ξυλοκόπο. Σε επόμενες εκδοχές, έγιναν κάποιες μικρές αλλαγές: η σύζυγος έγινε η μητριά των παιδιών, ο ξυλοκόπος είναι αυτός που προτείνει το σχέδιο να παρατήσουν τα παιδιά και γίνονται θρησκευτικές αναφορές. Η σειρά όπου ο κύκνος τα βοηθάει να διασχίσουν το ποτάμι αποτελεί ακόμη μια προσθήκη στις επόμενες εκδοχές. Άλλη αλλαγή ήταν ότι κάποιες εκδοχές ισχυρίστηκαν ότι η μητέρα πέθανε από άγνωστα αίτια, εγκατέλειψε την οικογένεια, ή έμεινε με το σύζυγό της μέχρι το τέλος της ιστορίας.
Το παραμύθι ενδεχομένως να προέρχεται από τη μεσαιωνική περίοδο του Μεγάλου Λιμού (1315-1321), που προκάλεσε απελπισμένους ανθρώπους να παρατήσουν τα παιδιά τους, για να φροντίσουν τον εαυτό τους, ή ακόμη να βρουν καταφύγιο στον κανιβαλισμό.
Οι λαογράφοι Αϊόνα και Πίτερ Όπι υποδεικνύουν στο βιβλίο The Classic Fairy Tales (1974) ότι το "Χάνσελ και Γκρέτελ" ανήκει σε μία ομάδα ευρωπαϊκών παραμυθιών, κυρίως γνωστά στα Βαλκάνια, όπου παιδιά ξεγελούν αγριάνθρωπους μέσα στην ίδια τους την παγίδα. Το παραμύθι φέρει ομοιότητες στο πρώτο μισό του Σαρλ Περώ Ο Κοντορεβιθούλης (1697) και της Μαντάμ Ντολνόι Finette Cendron (1721). Η σημείωση των Όπι είναι ότι και στα δύο παραμύθια εγκαταλείπονται παιδιά, για να βρουν το δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας ένα φτιαχτό μονοπάτι. Στο Finette Cendron, οι Όπι παρατηρούν ότι η ηρωίδα καίει ένα γίγαντα βάζοντάς τον στο φούρνο, με παρόμοιο τρόπο όπως την εξουδετέρωση της μάγισσας από την Γκρέτελ, και τονίζουν ότι το κόλπο του Χάνσελ με το κόκκαλο παρουσιάζεται και σε ένα σουηδικό παραμύθι, αλλά αντί για κόκκαλο είναι κλαδί. Ένα σπίτι φτιαγμένο από γλυκίσματα βρέθηκε σε ένα χειρόγραφο του 14ου αιώνα.
Το γεγονός ότι η μητέρα ή μητριά πεθαίνει όταν τα παιδιά σκότωσαν τη μάγισσα, έκανε να θεωρήσουν πολλοί σχολιαστές ότι η μητέρα ή μητριά και η μάγισσα είναι μεταφορικά η ίδια γυναίκα.
Στο ρωσικό παραμύθι Η όμορφη Βασιλική, η μητριά παρομοίως στέλνει τη μισητή της θετή κόρη μέσα στο δάσος, για να δανειστεί έναν αναπτήρα από την αδελφή της, που αποδεικνύεται ότι είναι η Μπάμπα Γιαγκά, επίσης κανίβαλη μάγισσα. Εκτός από την επισήμανση της απειλής των παιδιών (όπως επίσης και της εξυπνάδας τους), τα παραμύθια έχουν κοινή ενασχόληση με το φαγητό και με το βλάψιμο των παιδιών: η μητέρα ή μητριά θέλει να αποφύγει την πείνα, ενώ η μάγισσα δελεάζει τα παιδιά να φάνε το σπίτι της από γλυκά, για να τα φάει μετά εκείνη. Άλλο ένα παραμύθι αυτού του τύπου είναι το γαλλικό The Lost Children. Οι Αδελφοί Γκριμ αναγνώρισαν τα Finette Cendron και Ο Κοντορεβιθούλης ως παράλληλες ιστορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραμύθια Κατηγορία:Κανιβαλισμός στη μυθοπλασία Κατηγορία:Ευρωπαϊκά παραμύθια Κατηγορία:Γερμανικά παραμύθια Κατηγορία:Παραμύθια των Αδελφών Γκριμ
Ιωάννης (Τζων) Πετρόπουλος
Ο Ιωάννης (Τζων) Πετρόπουλος (1929-1999) ήταν Ελληνοαμερικανός ιστορικός.
Βίος
Ο Ιωάννης (Τζων) Πετρόπουλος γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1929 στο Λιούιστον της πολιτείας Μέιν των Η.Π.Α., από Έλληνες μετανάστες. Αποφοίτησε με τιμητική διάκριση από το Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1951 και έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα της ιστορίας από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1963. Από το 1958 δίδαξε στο Κολλέγιο Άμχερστ της Μασσαχουσέτης βαλκανική και ανατολικομεσογειακή ιστορία. Διετέλεσε πρόεδρος της Modern Greek Studies Association (1974-1976), μέλος της συντακτικής επιτροπής του Byzantine and Modern Greek Studies, μόνιμος συνεργάτης της Επιθεώρησης Κοινωνικών Ερευνών, επίτιμο μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, και μέλος της American Historical Association και του Middle East Studies Association.
Πέθανε στις 3 Μαΐου του 1999 μέσα στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο την ώρα που διόρθωνε γραπτά φοιτητών του.
Πηγές
Πετρόπουλος
Λιμνότοπος Κιλκίς
Ο Λιμνοτόπος είναι χωριό του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του νομού Κιλκίς, κείμενο στην ανατολική όχθη του Αξιού.
Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη προϊστορικού οικισμού. Εικάζεται ότι η περιοχή βρίσκονταν στο μυχό του Θερμαϊκού κατά την προϊστορική περίοδο και σχετίζονταν με την αρχαία πόλη Καραβία.Τον 9ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στο χωριό Βαρδαριώτες και η ονομασία έγινε Βάρδαινα. Η φυλή αυτή γρήγορα αφομοιώθηκε από τους γύρω πληθυσμούς και εξελληνίστηκε. Το 10ο αιώνα συγκροτήθηκε το Κατεπανίκιον Παραβαρδάρου ή Βαρδαρίου με έδρα τη Βάρδαινα. Από το 10ο έως τον 16ο αιώνα η Βάρδαινα ήταν η έδρα της Επισκοπής Βαρδαριωτών. Στους ντόπιους κατοίκους του Λιμνότοπου προστέθηκαν πρόσφυγες που κατέφθασαν μετά τη συνθήκη της Λωζάνης, καθώς και πρόσφυγες καπνεργάτες από την Καβάλα που εγκαταστάθηκαν εκεί μετά τις καπνεργατικές κινητοποιήσεις της περιόδου 1928 - 1934. Πριν το 1923 στο χωριό ζούσαν και κάποιοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι προσέφυγαν στην Τουρκία μετά την αμοιβαία ανταλλαγή πληθυσμών. Το χωριό ήταν χτισμένο στην δυτική όχθη της αποξηραμένης πλέον λίμνης Αρζάν - Αματόβου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Μουκατάς του Μετσόβου
Ο Μουκατάς (mukata‘a) ήταν μια φορολογική ενότητα η οποία, σύμφωνα με τα συστήματα που εφαρμόζονταν ευρύτατα κατά τους αιώνες παρακμής του οθωμανικού δημοσιονομικού μηχανισμού. Η Χώρα Μετσόβου συνιστούσε έναν mukata‘a, δηλαδή μία φορολογική ενότητα της οποίας οι πρόσοδοι εκμισθώνονταν σε malikâne όρος που προσδιόριζε τους ισόβιους εκμισθωτές φορολογικών ενοτήτων.
Στην οθωμανική αυτοκρατορία προσδιόριζαν με τον όρο mukata‘a φορολογικές ενότητες ή περιοχές, τμήματα αγαθών του κράτους ή άλλες πηγές εσόδων τις οποίες, για να διευκολυνθεί το κράτος στο έργο του, τις παραχωρούσε σε iltizâm, δηλαδή σε ιδιώτες υπό προθεσμία(tahvi). Παραχωρούνταν προς ενοικίαση με δημοπρασία (müzayede) σε εκείνον που προσφέρονταν να εξοφλήσει το δημόσιο θησαυρό με το υψηλότερο ποσό. Το οθωμανικό κράτος, διαπιστώνοντας ότι η προσωρινή μίσθωση και η συνεχής εναλλαγή εκμισθωτών δημιουργούσε εισπρακτικές δυσχέρειες και αύξανε τις αυθαιρεσίες προς τους φορολογούμενους καθιέρωσε το σύστημα των malikâne, δηλαδή το σύστημα των ισόβιων εκμισθωτών συγκεκριμένων φορολογικών ενοτήτων. Σε αυτό ακριβώς το σημείο συγκλίνουν οι πολιτικές δομές της Χώρας Μετσόβου με το φορολογικό σύστημα της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Οι βοεβόδες της, δηλαδή οι Οθωμανοί αξιωματούχοι που τους είχε  ανατεθεί η εποπτεία της, αναφέρονται στις τοπικές πηγές και ως «μαλικιανέ σαημπίδες ή ζαεμπίδες», γεγονός που μαρτυρεί ότι η νομή της Χώρας Μετσόβου από αυτούς ήταν ισόβια και αποσκοπούσε στην τήρηση των όσων διέταζαν τα, σχετικά με το Μέτσοβο, σουλτανικά φιρμάνια.
Πηγές
χωρών στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας ιε΄ -ιθ΄ αι,'' εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 1979, σελ. 93 -95, 103,''
119-16
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Φορολογία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι
Ο Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι (παστού:, 30 Μαρτίου 1944 – 17 Οκτωβρίου 2021) ήταν Αφγανός πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός του Αφγανιστάν από το 1995 έως το 1996. Είχε εθνοτική καταγωγή Παστούν από την υποφυλή Αχμαντζάι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι γεννήθηκε στο Μαλάνγκ, ένα χωριό στην επαρχία Χακί Τζαμπάρ της περιφέρειας Καμπούλ. Σπούδασε μηχανική στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ και στη συνέχεια εργάστηκε στο υπουργείο Γεωργίας. Το 1972 έλαβε υποτροφία για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1975 και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βασιλιάς Φαϊζάλ στη Σαουδική Αραβία.
Μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα το 1978, ο Αχμαντζάι επέστρεψε στο Αφγανιστάν για να ενταχθεί στους μουτζαχεντίν. Ήταν στενός συνεργάτης του Μπουρχανουντίν Ραμπανί, όντας αναπληρωτής του στο κόμμα του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί, αλλά στη συνέχεια αποχώρησε και προσχώρησε στην Οργάνωση Ισλαμικού Νταβά του Αφγανιστάν του Αμπντούλ Ρασούλ Σαγιάφ το 1992, όταν και έληξε η κομμουνιστική διακυβέρνηση. Διετέλεσε υπουργός της μετακομμουνιστικής κυβέρνησης του Αφγανιστάν, στις θέσεις του υπουργού εσωτερικών, κατασκευών και παιδείας, και αργότερα έγινε πρωθυπουργός μεταξύ 1995 και 1996, αν και οι θέσεις αυτές είχαν μικρότερη ισχύ δεδομένου του χάους που προκλήθηκε από την εμπόλεμη κατάσταση της εποχής.
Ο Αχμαντζάι έφυγε από το Αφγανιστάν το 1996, αφού η κυβέρνηση αποχώρησε με την πρόοδο των Ταλιμπάν. Έζησε εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη και στο Λονδίνο, πριν επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 2001 μετά την πτώση των Ταλιμπάν. Ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Αφγανιστάν το 2004 υποστηρίζοντας ένα ισλαμικό σύστημα διακυβέρνησης. Διασφάλισε το 0,8% του συνόλου των καταμετρημένων ψήφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν
Λιναριά Ηλείας
Η Λιναριά είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 85 μέτρα.
Διοικητικά
Ως Γκορτζιά αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ολυμπίων. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Λιναριά και το 1931 με το ΦΕΚ 374Α - 28/10/1931 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λιναριάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 156 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Αγγέλα Παπάζογλου
Η Αγγέλα Παπάζογλου (8 Νοεμβρίου 1899 - 17 Αυγούστου 1983) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1899. Ανήκε σε οικογένεια λαΐκών μουσικών. Ο πατέρας της Δημήτριος Μαρωνίτης έπαιζε βιολί και σαντούρι. Πρωτοτραγούδισε σε ηλικία 16-17 ετών στην μπίρα Μέλης, που ήταν και κινηματογράφος και θέατρο μαζί. Τραγούδησε επίσης στα κέντρα του Αράπογλου, του Τζίζικα, του Αυταρά και στη Σκάλα του Κορδελιού. Την φώναζαν Αγγελίτσα για να την ξεχωρίζουν από μιαν άλλη ονομαστή τραγουδίστρια την Αγγελάρα.
Το 1928, λίγο μετά το γάμο της με τον Βαγγέλη Παπάζογλου, τυφλώθηκε από πάθηση που είχε στα μάτια της από μικρή. «Η αυστηρότητα των ηθών και η επιμονή του άντρα της την απομάκρυναν οριστικά από το τραγούδι».
Πέθανε στις 17 Αυγούστου του 1983 στην Κοκκινιά. Ηχογραφημένα τραγούδια της είναι μόνο έξι αμανάδες και η Δερβίσαινα του Παπάζογλου.
Νικόλαος Παλαιολόγος
Ο Νικόλαος Παλαιολόγος ήταν Bυζαντινός αξιωματούχος του 11ου αιώνα, από τα πρώτα γνωστά μέλη της οικογένειας των Παλαιολόγων.
Ήταν γιος του Νικηφόρου Παλαιολόγου και άγνωστης μητέρας, αδελφοί του ήταν ο Ρωμανός και ο Γεώργιος. Ήταν στρατιωτικός και σκοτώθηκε στη Μάχη του Δυρραχίου στις 18 Οκτωβρίου 1081, πιθανότατα κάτω από τις διαταγές του πατέρα του που ήταν στρατηγός στην περιοχή, στην ίδια μάχη σκοτώθηκε και ο αδελφός του Γεώργιος. Πιθανότατα πήρε μέρος στις εκστρατείες του Αλέξιου Κομνηνού την ίδια περίοδο ενάντια των Νορμανδών όπως και τα άλλα μέλη της οικογενείας του. Δεν είναι γνωστό αν παντρεύτηκε ή αν άφησε απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Νικολαος Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Αμάραντα Κιλκίς
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αμάραντα Ροδόπης
Τα Αμάραντα  είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 220 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Αμάραντα βρίσκονται ανατολικά της λίμνης Δοϊράνης, κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία. Είναι κτισμένα στους δυτικούς πρόποδες του όρους Δύσωρον (τμήμα των Κρουσσίων Ορέων), ανατολικά της Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης (65) ανάμεσα στον Άγιο Χαράλαμπο (βόρεια) και το Δροσάτο (νότια). Απέχουν 27 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πόλη του Κιλκίς και 72,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοί του είναι Θράκες από την Ανατολική Θράκη (τα χωριά Σαράι και Αγαλάν της περιοχής Τσατάλτζας) και Πόντιοι πρόσφυγες που ήρθαν το 1920-21 από τον Καύκασο (από το χωριό Σάντα της περιοχής Καμισλίου). Στις 8 Απριλίου 1941, κατά τη Γερμανική εισβολή, Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν εναντίον των Γερμανών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 8 Έλληνες και 17 Γερμανοί.
Ονομασία - Διοικητικά
Το χωριό παλιότερα ονομαζόταν Σούρλοβο και έτσι αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση του 1913, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Αμάραντα το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Χαράλαμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμάραντων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δοϊράνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 353 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αμαράντων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 30,822 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Άβα Γκάρντνερ
Η Άβα Λαβίνια Γκάρντνερ (αγγλικά: Ava Lavinia Gardner, 24 Δεκεμβρίου 1922 – 25 Ιανουαρίου 1990) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ θεωρείται από πολλούς μία από τις ομορφότερες παρουσίες που πέρασαν ποτέ από τη μεγάλη οθόνη. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει 25η στη λίστα με τις 25 λαμπρότερες σταρ της ιστορίας του σινεμά. .
Πρώτα βήματα
Η Άβα Γκάρντνερ γεννήθηκε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1922 στην Γκραμπτάουν της Βόρειας Καρολίνας. Ήταν το μικρότερο από τα επτά παιδιά της Μαίρη Ελίζαμπεθ και του Τζόνας Γκάρντνερ, αγροτών που εκμεταλλεύονταν μια φυτεία καπνού. Ήταν αγγλικής και σκωτοϊρλανδικής καταγωγής,  και μεγάλωσε στη βαπτιστική διαμαρτυρόμενη πίστη της μητέρας της. Όταν τα παιδιά ήταν ακόμη μικρά, η οικογένεια έχασε την περιουσία της, οπότε οι δύο γονείς άλλαξαν μια σειρά από επαγγέλματα σε διάφορες πόλεις της Βόρειας Καρολίνας. Η Άβα πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Χριστιανικό Κολέγιο του Ατλάντικ Σίτι, στην πόλη Γουίλσον της Βόρειας Καρολίνας και αργότερα παρακολούθησε μαθήματα δακτυλογράφησης και στενογραφίας. Έχασε τον πατέρα της το 1938 από βρογχίτιδα.
Πρώτοι έρωτες
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, συνάντησε στα πλατό της MGM τον νεαρό ηθοποιό Μίκι Ρούνεϊ, ο οποίος σημείωνε μεγάλη επιτυχία μέσω της σειράς ταινιών Άντυ Χάρντυ. Ο πρωταθλητής των Box Office της γνώρισε όλο το Χόλυγουντ και δεν την εγκατέλειψε. Έτσι βγήκε από τη σκιά όταν παντρεύτηκε τον Ρούνεϊ, με τη συγκατάθεση του Λούις Μπ. Μάγιερ, μεγάλου αφεντικού της MGM. Ο γάμος, οργανωμένος απλά από το ίδιο το στούντιο, έλαβε χώρα στις 10 Ιανουαρίου 1942 στο Μπαλάρντ της Καλιφόρνιας. ''«Επειδή οι άνθρωποι αναρωτιούνται συχνά αν το γεγονός ότι ήμουν παντρεμένη με το Μίκι με βοήθησε να πετύχω την πρώτη μου σειρά μεγάλων ρόλων, οφείλω στην αλήθεια να πω ότι το να είσαι η κυρία Μίκι Ρούνεϊ στην πόλη δεν βοήθησε καθόλου στο να εκτοξευτώ στον ουρανό με τ’ άστρα. Ποτέ ο Μίκι δεν προσπάθησε να με κάνει ηθοποιό, δεν μου έμαθε ποτέ τίποτε, ποτέ δεν μου εξασφάλισε τον παραμικρό ρόλο»''. Ο γάμος είχε διάρκεια 16 μηνών.
Ακολούθως, συνάντησε τον πολυεκατομμυριούχο Χάουαρντ Χιουζ, ο οποίος την πολιορκούσε ερωτικά και την καταδίωκε με τις εμμονές του για πολλά χρόνια. Έφτασε μέχρι το σημείο να βάζει αστυνομικούς να την ακολουθούν ή να της βάζει κοριούς. Η Άβα δεν ανησύχησε στο ελάχιστο από αυτή τη στενή παρακολούθηση, αλλά εξακολούθησε να αρνείται ευγενικά τις προσεγγίσεις του και τις προτάσεις για γάμο, διατηρώντας τα φιλικά της αισθήματα.
Μετά από λίγο καιρό, πραγματοποίησε δεύτερο γάμο με τον μουσικό Άρτι Σω το 1945, αλλά και αυτός ο γάμος στέφθηκε με αποτυχία. Το ζεύγος χώρισε ένα χρόνο μετά.
Η γέννηση της Αφροδίτης
thumb|280px|Η Άβα Γκάρντνερ και ο [[Μπαρτ Λάνκαστερ σε σκηνή από την ταινία «Οι δολοφόνοι» (1946).]] Τα φιλμ χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον συνεχίζονταν, μα η τύχη χαμογέλασε στην ηθοποιό το 1946, όταν εξασφάλισε τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στο πλευρό του Τζορτζ Ραφτ, στην ταινία Άγγελοι και δαίμονες. Ωστόσο η πεταλούδα βγήκε από το κουκούλι της με την ταινία Οι δολοφόνοι, η οποία βασιζόταν στο ομώνυμο έργο του συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Χάρις σε αυτό το φιλμ νουάρ του Ρόμπερτ Σιόντμακ δημιούργησε την περσόνα της φαμ φατάλ, εξαπατώντας το Μπαρτ Λάνκαστερ για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη. «Πολλοί άνθρωποι μου είπαν έπειτα πως η εικόνα και η καριέρα μου σαν σταρ σκιαγραφήθηκαν στους «Δολοφόνους», όπου επιβλήθηκα ως θανάσιμη σειρήνα με κουνάμενους γοφούς και ιλιγγιώδες ντεκολτέ, ικανή να βάλει φωτιά στον πλανήτη παραμένοντας ακουμπισμένη σε ένα πιάνο». Αυτός ήταν ο πρώτος ρόλος για τον οποίο κέρδισε εγκωμιαστικές κριτικές από τους κριτικούς.
Εντούτοις, η καριέρα της ξεκινούσε με εμπόδια. Πολύ σύντομα, το όνομά της έγινε συνώνυμο του σεξαπίλ: λίγο ενδιέφερε αν έπαιζε καλά ή όχι, η παρουσία της ήταν αρκετή. Η MGM είχε μεγάλα κέρδη από την επιτυχία της Άβα, δανείζοντάς την και σε άλλες κινηματογραφικές εταιρίες. Έπαιξε και με το είδωλο της νεανικής της ηλικίας, τον Κλαρκ Γκέιμπλ, ο οποίος επέμεινε προσωπικά να την έχει παρτενέρ στην ταινία The Hucksters. Για τη Universal Pictures, ενσάρκωσε τη θεά του έρωτα, την Αφροδίτη, στην ταινία Το ξύπνημα της Αφροδίτης. Για τις ανάγκες της συγκεκριμένης ταινίας, δημιουργήθηκε ένα άγαλμα της θεάς, με τη μορφή της Άβας. Η λογοκρισία του στούντιο το έκρινε εξαιρετικά τολμηρό και το επέστρεψε στον γλύπτη με την παραγγελία να φτιάξει κάτι σεμνότερο. Ακολουθούν κάποιες μικρότερης σημασίας ταινίες, όπου η ηθοποιός έπαιξε στο πλευρό των Ρόμπερτ Τέιλορ, Τσαρλς Λότον, Γκρέγκορι Πεκ, Μπάρμπαρα Στάνγουικ και Ρόμπερτ Μίτσαμ. thumb|right|Ο [[Φρανκ Σινάτρα και η Άβα Γκάρντνερ, τον Δεκέμβριο του 1951.]]
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Χάουαρντ Χιουζ εξακολουθούσε να πολιορκεί την Άβα, ωστόσο εκείνη συνδέθηκε με άλλους άνδρες όπως ο Χάουαρντ Νταφ και ο Ρόμπερτ Τέιλορ. Πρόκειται για την εποχή που η ηθοποιός ερωτεύτηκε τον Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος ήταν ακόμη παντρεμένος με την πρώτη του σύζυγο, Νάνσυ. Οι δύο τους έζησαν μια θυελλώδη σχέση, η οποία τροφοδότησε για χρόνια τον σκανδαλοθηρικό Τύπο με υλικό. Κουρασμένοι και οι δύο από αμοιβαία κρούσματα ζήλιας, κατέφευγαν σε βίαια ξεσπάσματα. Όταν η σχέση τους έγινε επίσημα γνωστή, ο Τύπος οργίασε, η Άβα πήρε τον τίτλο εκείνης που κλείνει σπίτια, οι ρωμαιοκαθολικοί ιερείς της έστελναν επιστολές με αφορισμούς και διάφορες συντηρητικές οργανώσεις της είχαν απειλήσει τα έργα της με μποϊκοτάζ. Τελικά, η Νάνσυ Σινάτρα πήρε διαζύγιο από τον σύζυγό της, κι έτσι η Άβα και ο Φρανκ παντρεύτηκαν στις 7 Νοεμβρίου 1951.
Από την Πανδώρα στην Κόμισσα
right |thumb|250px|Η Γκάρντνερ στην ταινία [[Η Ξυπόλυτη Κόμισσα|Η ξυπόλητη κόμισσα.]] Μετά από δύο χρόνια απουσίας, έφτασε η στιγμή για τους σημαντικούς ρόλους. Μια ταινία θα ενώσει το μύθο της Αφροδίτης με έναν άλλο επίσης δημοφιλή, αυτό του Ιπτάμενου Ολλανδού που ταξιδεύει στην αιωνιότητα με ένα πλοίο φάντασμα. Πρόκειται για την αλληγορική ταινία Η Πανδώρα και ο ιπτάμενος Ολλανδός (Pandora and the Flying Dutchman), η οποία γυρίστηκε το 1951. Πρόκειται για την πρώτη έγχρωμη ταινία με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ανακάλυψε για πρώτη φορά την Ευρώπη και ιδιαίτερα δύο χώρες που συνδέθηκαν ιδιαίτερα με τη ζωή και την καριέρα της: την Αγγλία και την Ισπανία. Ενθουσιασμένη από τη δεύτερη, εγκαταστάθηκε εκεί για πολλά χρόνια, ξεκινώντας από τον Δεκέμβριο του 1955.
Η Άβα Γκάρντνερ έχει πλέον τον αέρα στα πανιά της και η MGM εκδίδει φωτογραφίες της με ρυθμό 3.000 την εβδομάδα. Ο Τζωρτζ Σίδνεϋ την επιλέγει για τον ρόλο της Τζούλι Λαβέρν στη μουσική ταινία Show Boat. Η ηθοποιός τραγούδησε η ίδια, ωστόσο η φωνή της τελικά ντουμπλαρίστηκε κατά την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες. Η επόμενη ταινία της, Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο, της εξασφαλίζει τη διεθνή αναγνώριση. Αποτέλεσε την ιδανική ηρωίδα των μυθιστορημάτων του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, τον οποίο γνώρισε προσωπικά στα γυρίσματα των Δολοφόνων και με τον οποίο απέκτησε φιλία καιρό αργότερα. Συνολικά γύρισε τρεις ταινίες που βασίστηκαν σε δικά του έργα, τους Δολοφόνους, Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο και Ο ήλιος ανατέλλει ξανά.
Το 1951 συμμετείχε σε τρεις ταινίες, οι οποίες γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Η πρώτη ήταν ένα έργο εμπνευσμένο από την εποχή των ιπποτών, και το οποίο αποτέλεσε το μοντέλο για κατοπινά φιλμ ανάλογης θεματολογίας, με τίτλο Οι ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Τα γυρίσματα έγιναν στο Λονδίνο και συμπρωταγωνιστής της ήταν ο Ρόμπερτ Τέιλορ. Πρόκειται για το πρώτο φιλμ που η MGM γύρισε σε σινεμασκόπ. Συνάντησε και πάλι τον Τέιλορ την ίδια χρονιά, στα γυρίσματα της ταινίας Ride, Vaquero!, ένα γουέστερν. Ακολουθεί η ταινία σταθμός «Μογκάμπο» (Mogambo, 1953), ριμέικ της ταινίας του 1932 Μια γυναίκα πειρασμός (Red Dust), όπου η Άβα πήρε τη σκυτάλη από τη Τζιν Χάρλοου, έχοντας στο πλευρό της τον Κλαρκ Γκέιμπλ, ο οποίος πρωταγωνιστούσε και στην πρωτότυπη ταινία. Σκηνοθετημένη από το Τζον Φορντ, αυτή η πανάκριβη παραγωγή γυρίστηκε σε φυσικά τοπία της Αφρικής και έδωσε ακόμη μεγαλύτερο κύρος στην Άβα, καθώς έλαβε για την ερμηνεία της την πρώτη και μοναδική της υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Ωστόσο ο ωραιότερος ρόλος της δεν είχε ακόμη έρθει. Ο Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς, σκηνοθέτης των δύο Όσκαρ, την πείθει, παρά τις ενστάσεις της MGM, να υποδυθεί τη Μαρία Βάργας στην Ξυπόλητη κόμισσα. Όταν κυκλοφόρησαν οι φήμες για τα γυρίσματα της ταινίας οι μεγαλύτερες σταρ της εποχής διεκδίκησαν το ρόλο της κοπέλας αυτής, που έμοιαζε αλλόκοτα με τη Ρίτα Χέιγουορθ (η ίδια αρνήθηκε να την υποδυθεί): η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Τζένιφερ Τζόουνς, η Λίντα Νταρνέλ, η Ιβόν ντε Κάρλο, η Τζόαν Κόλινς περιλαμβάνονται στη μακρά λίστα. Ωστόσο ο Μάνκιεβιτς δεν ήθελε καμία άλλη παρά την Άβα Γκάρντνερ κι έτσι η MGM συμφώνησε να τη δανείσει, μα για ένα αστρονομικό ποσό. Η ξυπόλυτη κόμισσα είναι επίσης η ιστορία της ίδιας της Γκάρντνερ: η ταπεινή καταγωγή, η απότομη άνοδος, η ψυχοσύνθεση, η απομάκρυνση λίγο λίγο από το επάγγελμα της ηθοποιού και οι παραισθήσεις/απογοητεύσεις σχετικά με το τι είναι πραγματικά ευτυχία. Η αριστουργηματική αυτή ταινία παραμένει το απόγειο της καριέρας της.
Παραμονή στην Ευρώπη
thumb|Η Άβα Γκάρντνερ στην ταινία «Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο» (1952). Το 1955 και σε ηλικία 33 ετών, η Άβα εγκατέλειψε τις Ηνωμένες Πολιτείες για να εγκατασταθεί στην Ισπανία, και συγκεκριμένα στην περιοχή La Moraleja, κοντά στο κέντρο της Μαδρίτης. Είχε γνωρίσει παλαιότερα το Λουίς Μιγκέλ Ντομινκίν, διάσημο ταυρομάχο, και η σταρ προχωρά σε σχέση μαζί του, μια σχέση πολύ πιο ήρεμη από εκείνη που μοιράστηκε με τον Φρανκ Σινάτρα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, το ζεύγος Γκάρντνερ – Σινάτρα ζει χωριστά για τρία χρόνια, καταλήγοντας σε διαζύγιο τον Ιούλιο του 1957. Ωστόσο μέχρι το τέλος της ζωής τους συντηρούν βαθιά φιλία. Επειδή έδινε προτεραιότητα στην προσωπική της ζωή σε βάρος της καριέρας της (μια φορά μάλιστα είχε δηλώσει «Όταν είμαι ερωτευμένη ή ζω μια περιπέτεια, σταματώ να δουλεύω»), η MGM βάζει στον πάγο το συμβόλαιό της όταν αρνήθηκε να υποδυθεί τη Ρουθ Έτινγκ στην ταινία Αγάπα με ή άφησέ με (ρόλος που δόθηκε τελικά στη Ντόρις Ντέι).
Μετά από δύο χρόνια εκτός δράσης, η Άβα κάνει την επιστροφή της παίζοντας σε μία ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη Τζορτζ Κιούκορ, με τίτλο Το μελαψό ρόδο της Ανατολής. Πρόκειται για μια υπερπαραγωγή που προετοιμαζόταν για δύο χρόνια και η οποία πραγματευόταν το ευαίσθητο θέμα της ανεξαρτησίας της Ινδίας και του φυλετικού ρατσισμού στη χώρα. Από την πλευρά του ο Ντάρρυλ Φ. Ζάνουκ την προσεγγίζει για την ταινία Ο ήλιος ανατέλλει ξανά με τη συμβουλή του Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Η πλοκή εξελίσσεται στην Ισπανία, όπως και εκείνη της επόμενης ταινίας της ηθοποιού, Η γυμνή Μάγια, μιας βιογραφίας του ζωγράφου Φρανθίσκο Γκόγια και της μούσας του, το τελευταίο έργο που η Άβα γύρισε για λογαριασμό της MGM. Ως ανεξάρτητη πλέον ηθοποιός, έπαιξε στην ταινία του Στάνλεϊ Κρέιμερ Όσο θα υπάρχει κόσμος, στο πλευρό του Γκρέγκορι Πεκ.
Μια από τις τελευταίες μεγάλες ταινίες της ηθοποιού ήταν Η νύχτα της ιγκουάνα, του σκηνοθέτη Τζον Χιούστον. Η ηθοποιός εξέφρασε υπέροχα τη ζωντάνια και τον αισθησιασμό της σε αυτή τη μεταφορά στον κινηματογράφο ενός θεατρικού του Τένεσι Ουίλιαμς. Έκανε ακόμη κάποιες όμορφες εμφανίσεις, ανάμεσα στις οποίες συναντούμε τον Δικαστή, την τρίτη της συνεργασία με τον Χιούστον, με τον Πωλ Νιούμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Τελευταία χρόνια
Είχε ακόμη έναν δεσμό με τον ηθοποιό Τζορτζ Σι Σκοτ, ο οποίος κάτω από την επιρροή του αλκοόλ γινόταν βίαιος. Η σχέση τους ήταν βραχύβια.
Η Άβα Γκάρντνερ εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο το 1968. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της πραγματοποίησε μια σειρά από τηλεοπτικές εμφανίσεις. Εξαιτίας χρόνων καπνίσματος υπέφερε από εμφύσημα, ενώ το 1986 υπέστη δύο εγκεφαλικά επεισόδια που της προξένησαν μερική παράλυση. Τα τελευταία αυτά χρόνια τη φρόντισε ο Σινάτρα, καλύπτοντας τα ιατρικά της έξοδα. Απεβίωσε από πνευμονία στο Λονδίνο, στις 25 Ιανουαρίου 1990, στην ηλικία των 67 ετών.
Φιλμογραφία
thumb|right|Η Άβα Γκάρντνερ στην ταινία [[Μογκάμπο (1953).]]
Βραβεύσεις και Υποψηφιότητες
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Υποψηφιότητα:
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Υποψηφιότητα:
Χρυσές Σφαίρες Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι
Παλιά Συναγωγή της Κρακοβίας
Η Παλιά Συναγωγή (Synagoga Stara) της Κρακοβίας ήταν ορθόδοξη εβραϊκή συναγωγή που βρισκόταν στην περιοχή Καζίμιες της πόλης, στην Πολωνία. Στα γίντις αναφέρονταν ως Alta Shul. Είναι το παλαιότερο κτίριο συναγωγής που εξακολουθεί να στέκεται στην Πολωνία και ένα από τα πιο πολύτιμα ορόσημα της εβραϊκής αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη. Μέχρι την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, ήταν μια από τις σημαντικότερες συναγωγές της πόλης, καθώς και το κύριο θρησκευτικό, κοινωνικό και οργανωτικό κέντρο της εβραϊκής κοινότητας της Κρακοβίας.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10 ήταν η 25η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς για 1η φορά στην ιστορία της.
Παλιά Συναγωγή της Κρακοβίας
Η συναγωγή χτίστηκε το 1407 ή το 1492, καθώς η ημερομηνία κατασκευής ποικίλλει ανάλογα με διάφορες πηγές. Το αρχικό κτίριο ξαναχτίστηκε το 1570, από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ματέο Γκούτσι. Η ανοικοδόμηση περιελάμβανε τον τοίχο της σοφίτας με πολεμίστρες, παράθυρα τοποθετημένα πολύ πάνω από το επίπεδο του εδάφους και χοντρούς τοίχους με βαριά στηρίγματα για να αντέχουν την πολιορκία, όλα τα χαρακτηριστικά δανεισμένα από τη στρατιωτική αρχιτεκτονική. Υπήρξαν περαιτέρω εργασίες ανοικοδόμησης το 1904 και το 1913. Η Παλιά Συναγωγή είναι ένα σπάνιο, σωζόμενο παράδειγμα συναγωγής πολωνικού φρουρίου. Το 1794, ο Στρατηγός Ταντέους Κοστσιούσκο μίλησε από τη συναγωγή για να κερδίσει την εβραϊκή υποστήριξη στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο. Μια πλακέτα στην αίθουσα εισόδου τιμά αυτό το γεγονός:"«Οι Εβραίοι απέδειξαν στον κόσμο ότι όποτε μπορεί να κερδίσει η ανθρωπότητα, δεν θα έκρυβαν τον εαυτό τους». – Στρατηγός Ταντέους Κοστσιούσκο"Η συναγωγή καταστράφηκε εντελώς και λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα έργα τέχνης και τα εβραϊκά λείψανά της, λεηλατήθηκαν. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η συναγωγή χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Το 1943, 30 Πολωνοί όμηροι εκτελέστηκαν στον τοίχο της. Η Παλιά Συναγωγή ανακαινίστηκε από το 1956 έως το 1959 και σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Είναι ένα τμήμα του Ιστορικού Μουσείου της Κρακοβίας, με ιδιαίτερη έμφαση στους Εβραίους της Κρακοβίας. Τα εκθέματα χωρίζονται σε θέματα που αφορούν τη γέννηση, τα τελετουργικά προσευχής, τη διατροφή, το διαζύγιο και τον θάνατο. Η γυναικεία αίθουσα προσευχής (Ezrat Nashim), που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα, χρησιμοποιείται συχνά για τη διοργάνωση προσωρινών εκθέσεων.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2009-10 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2010-11. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Παλιά Συναγωγή της Κρακοβίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρακοβια Παλια Συναγωγη Κρακοβια Παλια Συναγωγη Κατηγορία:Συναγωγές στην Κρακοβία Κατηγορία:Μουσεία στην Κρακοβία
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2008-09
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2009-10
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2008-09