cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφί Ζερμαίν
Παρόλο που κέρδισε το διαγωνισμό της Ακαδημίας, δεν ήταν ακόμη σε θέση να παρακολουθήσει τις συνεδριάσεις της, λόγω της παράδοσης της Ακαδημίας να αποκλείει γυναίκες, εκτός από τις συζύγους των μελών. 7 χρόνια αργότερα, η κατάσταση αυτή άλλαξε όταν έγινε φίλη με το γραμματέα της Ακαδημίας Joseph Fourier, που προμηθεύτηκε για κείνη εισιτήρια για τις συνεδρίες. Το 1821 δημοσίευσε το βραβευμένο δοκίμιό της, με επισημάνσεις και διορθώσεις των τότε λαθών της κυρίως για να σταθεί έναντι σε κείνο του Πουαζό. Το 1826 υπέβαλε στην Ακαδημία τη θεωρημένη δημοσίευση του βραβευμένου δοκιμίου της. Σύμφωνα με τον Andrea Del Centina, η αναθεώρηση περιελάμβανε προσπάθειες να διευκρινιστεί το έργο της με την εισαγωγή ορισμένων απλοποιητικών υποθέσεων. Αυτό έφερε την Ακαδημία σε δύσκολη θέση, καθώς αισθάνθηκε ότι ήταν "ανεπαρκές κι ασήμαντο", αλλά δεν ήθελαν να την "αντιμετωπίσουν ως επαγγελματική συνάδελφο, όπως κι οποιοσδήποτε άντρα, απλώς απορρίπτοντας το έργο". Έτσι, ο Augustin-Louis Cauchy, που 'χε οριστεί για να ελέγξει το έργο της, της συνέστησε να το δημοσιεύσει κι αυτή ακολούθησε τη συμβουλή του. Τελικά, χωρίς αυτή τη θεωρία οι σύγχρονες κατασκευές δεν θα ήτανε δυνατό να πραγματοποιηθούν, όπως επί παραδείγματι, ο πύργος του Άϊφελ στο Παρίσι. Οι σύγχρονοι της της έδωσαν τ' όνομα "η Υπατία του 18ου αι.".
Ένα ακόμα έργο της για την ελαστικότητα δημοσιεύθηκε μεταθανάτια το 1831: το Mémoire sur la courbure des surfaces. Χρησιμοποίησε τη μέση καμπυλότητα στην έρευνά της. Το καλλίτερο έργο της ήτανε στη θεωρία αριθμών κι η σημαντικότερη συμβολή της στη θεωρία αριθμών αφορούσε το Τελευταίο Θεώρημα του Fermat. Το 1815, μετά το διαγωνισμό ελαστικότητας, η Ακαδημία προσέφερε βραβείο για την απόδειξη του Θεωρήματος αυτού. Αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον της κι έγραψε στον Gauss μετά από 10 έτη χωρίς αλληλογραφία. Του 'λεγε πως η θεωρία αριθμών ήτανε το προτιμώμενο πεδίο της κι ότι ήταν στο μυαλό της όλη την ώρα που μελετούσε την ελαστικότητα. Παρουσίασε μια στρατηγική για μια γενική απόδειξη του Θεωρήματος, συμπεριλαμβανομένης της απόδειξης για μια ειδική περίπτωση. Η επιστολή της περιείχε σημαντική πρόοδο προς τη κανονική απόδειξη. Τον ρώτησε λοιπόν αν η προσέγγισή της στο θεώρημα αξίζει να συνεχιστεί. Ο Gauss δεν απάντησε ποτέ.
Το τελευταίο θεώρημα του Fermat μπορεί να χωριστεί σε δύο περιπτώσεις. Η περίπτωση Α' περιλαμβάνει όλα τα p που δεν διαιρούν κανένα από τα x, y ή z. Η Β' περιλαμβάνει όλα τα p που διαιρούν τουλάχιστον 1 από τα x, y ή z. Η Σοφί πρότεινε τα εξής, -κοινώς αποκαλούμενο "θεώρημα Sophie Germain":
Έστω p είναι περιττός πρώτος αριθμός. Αν υπάρχει συμπληρωματικός πρώτος αριθμός που ισχύει Ρ=2Np+1 (N οποιοσδήποτε θετικός ακέραιος που δεν διαιρείται με το 3) έτσι ώστε:
1). αν  xp + yp + zp ≡ 0 (mod-5) τότε το Ρ διαιρεί τα x, y ή z  και
2). p is not a pth (mod-5)
Τότε, στη Α' περίπτωση το Θεώρημα του Φερμά ισχύει για Ρ !
Εκτός από τα μαθηματικά, η Germain σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία. Ήθελε να ταξινομήσει τα γεγονότα και να τα γενικεύσει σε νόμους που θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα σύστημα ψυχολογίας και κοινωνιολογίας, το οποίο μόλις είχε κάνει την εμφάνισή του στον κόσμο. Η φιλοσοφία της εγκωμιάστηκε ιδιαίτερα από τον Auguste Comte. Δυο από τα φιλοσοφικά της έργα, Pensées diverses και Considérations générales sur l'état des sciences et des lettres, aux différentes époques de leur, εκδόθηκαν, ωστόσο μεταθανάτια. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στις προσπάθειες του ανιψιού της -ανεφέρθη στην αρχή, ο γιος της μικρής της αδελφής-, που συνέλεξε τα φιλοσοφικά της γραπτά και τα δημοσίευσε. Το Pensées είναι μια ιστορία επιστήμης και μαθηματικών με το σχολιασμό της Σοφί. Στο 2ο -έργο που θαύμασε ο Comte-, υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουνε διαφορές μεταξύ των επιστημονικών και των ανθρωπιστικών προσπαθειών.
Το 1829 μαθαίνει πως είχε καρκίνο του μαστού. Παρά τον πόνο, συνέχισε να εργάζεται. Το 1831 το περιοδικό Crelle's Journal δημοσίευσε το δοκίμιό της σχετικά με τη καμπυλότητα των ελαστικών επιφανειών κι ένα υπόμνημα σχετικά με την εύρεση του y και z στον τύπο. Η Mary Grey γράφει: "Έγραψε επίσης στην Annales de chemie et de physique μια μελέτη των αρχών που οδήγησαν στην ανακάλυψη των νόμων της ισορροπίας και της κίνησης των ελαστικών στερεών".
Η Σοφί αναπαύεται στο Κοιμητήρι Πιέρ Λασσέζ και τον τάφο της σκεπάζει μια απλή ταφόπλακα. Στην εκατοστή επέτειο του θανάτου της. δόθηκε τ' όνομά της σε μιαν οδό του Παρισιού και σε ένα Γυμνάσιο θηλέων, που στην αυλή του φιλοξενεί και μια προτομή που δώρισε το Δημοτικό Συμβούλιο του Παρισιού, επίσης στο σπίτι που διέμενε, έχει στηθεί μια πλάκα με τ' όνομά της. Τέλος το Βραβείο Sophie Germain (Prix Sophie Germain), το οποίο απονέμεται ετησίως από το Ίδρυμα Sophie Germain, χορηγείται από την Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού. Σκοπός του είναι να τιμήσει ένα Γάλλο μαθηματικό για την έρευνα στα θεμέλια των μαθηματικών. Το βραβείο αυτό, ύψους € 8.000, θεσμοθετήθηκε το 2003, υπό την αιγίδα του Institut de France.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Britten Motorcycle
350px|right Η Britten ήταν μία προσπάθεια σχεδιασμού και κατασκευής χειροποίητων αγωνιστικών μοτοσικλετών, στη Νέα Ζηλανδία, από έναν άσημο μηχανικό, τον John Britten. Το τελικό μοντέλο ήταν το V1000. Η εταιρεία του παρήγαγε τελικά 10 μοτοσικλέτες, στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η ιστορία του John Britten έχει ενδιαφέροντα σημεία. Προσπάθησε να δείξει ότι τα υπέρογκα ποσά που δαπανούν οι μεγάλοι κατασκευαστές είναι άχρηστα και μπορούν να υπερνικηθούν από τη δύναμη του μυαλού του ανθρώπου που αγαπά αυτό που κάνει και δίνει όλη του την ενέργεια ώστε να φτάσει το στόχο του. Ο Νεοζηλανδός μηχανικός ήταν μια μηχανολογική ευφυΐα, που αφιέρωσε τη ζωή του για να σχεδιάσει και να κατασκευάσει μια μοτοσικλέτα που ήταν πρωτοποριακή στη σχεδίασή της. Το αποτέλεσμα ήταν να καταρρίψει ρεκόρ και να κερδίσει αγώνες, στις πίστες της Daytona και του Westwood από μία φορά και άλλη μία δεύτερη θέση στην Daytona, κερδίζοντας εργοστασιακές μοτοσικλέτες των μεγάλων κατασκευαστών.
Η αρχή (Aero-d-zero)
Το 1986, ο John Britten προσπάθησε να βελτιώσει την αγωνιστική μοτοσυκλέτα του, κατασκευής Ducati, σχεδιάζοντας δικό του περιφερειακό πλαστικό πλαίσιο (φέρινγκ). Στην αρχή κατασκεύασε ένα νέο φέρινγκ το οποίο είχε πολύ ομαλές επιφάνειες και έδειχνε πολύ αεροδυναμικό. Η κατασκευή του γινόταν από σκελετό από αλουμινένιο σύρμα, ενωμένο με θερμοκόλλα. Το σύρμα πρόσφερε μικρό βάρος και διευκόλυνε τη διαμόρφωση του σχήματος των πλαστικών, στη συνέχεια, τα οποία κατασκευάζονταν με εφαρμογή αφρού πολυστερίνης πάνω στο σκελετό.
Το πλαίσιο όμως και ο κινητήρας δεν τον ικανοποιούσαν. Στράφηκε στην εταιρεία Denco για να βρει κινητήρα, όμως ούτε αυτός ο κινητήρας τον ικανοποίησε. Μετά από πολλές προσπάθειες και βελτιώσεις αποφάσισε ότι ο μόνος δρόμος ήταν να σχεδιάσει εξ' αρχής πλαίσιο και κινητήρα.
Η πρώτη μοτοσικλέτα που κατασκεύασε ήταν η Aero-d-zero. Σε αυτή ο Britten σχεδίασε ένα νέο πλαίσιο το οποίο ήταν χαλύβδινο σωληνωτό χωροδικτύωμα, όπως π.χ. στις σημερινές Ducati. Η μοτοσικλέτα αυτή αγωνίστηκε στην πίστα αγώνων BEARS (British European American Racing, αγώνες όπου δεν μπορούσαν να συμμετέχουν κατασκευαστές από την Ιαπωνία) και κατάφερε να πετύχει τελική, τον Μάρτιο του 1987, 234 χλμ/ώρα. Το 1988 και το 1990, κατάφερε τελική 243 χλμ/ώρα. Ο κινητήρας της μοτοσικλέτας ήταν από ένα Ducati Darmah με εκκεντροφόρους κατασκευής Imola και ιμάντες για την κίνηση των εκκεντροφόρων. Η εμπρός ανάρτηση (πιρούνι) ήταν κατασκευής Ceriani, το αμορτισέρ ήταν κατασκευής Koni και το ψαλίδι αλουμινένιο. Οι τροχοί ήταν κατασκευής Morris and Campagnola ενώ για τα φρένα είχε χρησιμοποιήσει αντλίες κατασκευής Brembo και δαγκάνες κατασκευής AP Lockheed.
To Aero-d-one
Η δεύτερη από τις πρώτες μοτοσικλέτες ήταν εκείνη στην οποία χρησιμοποιήθηκε ο πρωτότυπος κινητήρας της Denco Engineering, πάλι διάταξης V-2 αλλά βασισμένος σε κινητήρα που η Denco χρησιμοποιούσe ήδη σε αγώνες πίστας. Ο κινητήρας θα έκαιγε μεθανόλη.
Κάτω από το φέρινγκ υπήρχε ένα νέο μονοκόμματο πλαίσιο, κατασκευασμένο από συνθετικά υλικά. Το ψαλίδι συνδέθηκε κατευθείαν πάνω στο πίσω μέρος του κινητήρα, πάνω στο κιβώτιο ταχυτήτων. Η μοτοσικλέτα αυτή είχε πιρούνι κατασκευής White Power, ενώ ο λαιμός του τιμονιού ήταν στηριγμένος στο πλαστικό του φέρινγκ. Το φέρινγκ ήταν κατασκευασμένο από ανθρακονήματα με επένδυση από kevlar, ενώ εσωτερικά υπήρχε ειδικός αφρός. Ουσιαστικά, πλαίσιο, φέρινγκ και ρεζερβουάρ ήταν το ίδιο κομμάτι, το οποίο ζύγιζε μόλις 12 κιλά. Καθώς δε ενωνόταν με την κεφαλή του κινητήρα και τη βάση του ψαλιδιού, περνούσε ένα μέρος των μηχανικών καταπονήσεων στον κινητήρα (semi-stressed engine design). Η μοτοσικλέτα είχε αρκετά προβλήματα με βασικότερο το ότι ήταν πρακτικά αδύνατο να προσεγγίσει ο μηχανικός τον κινητήρα (έπρεπε να αποσυναρμολογηθεί ολόκληρη η μοτοσικλέτα). Τη μοτοσικλέτα αυτή την έριξε κάτω ο ίδιος ο Britten, κάνοντας της βόλτα γύρω από το εργοστάσιο, λίγα μόλις λεπτά αφού ολοκληρώθηκε η κατασκευή της, το 1987. Αργότερα, κατά τη διάρκεια δοκιμών σε πίσταμ ξαναέπεσε με αυτή τη μοτοσυκλέτα. Αυτή τη φορά το ατύχημά του ήταν σοβαρότερο και έμεινε στο νοσοκομείο για 2 εβδομάδες.
Στη συνέχεια, μετά από την πρώτη δοκιμή σε αγώνα BEARS, διαπιστώθηκε ότι ο κινητήρας δεν λειτουργούσε ομαλά. Ζητήθηκε τότε η βοήθεια του μηχανικού Jerry Branch από την Καλιφόρνια, ο οποίος πρότεινε σημαντικές βελτιώσεις στο σχεδιασμό του θαλάμου καύσης. Μετά από τις βελτιώσεις στον κινητήρα, τo Aero-d-one συμμετείχε σε μερικούς αγώνες. Στον πρώτο, στη Reapuna το 1987, δεν τερμάτισε λόγω μηχανικής βλάβης αλλά πλησίασε στο να πετύχει ρεκόρ γύρου. Την ίδια χρονιά, κέρδισε το BEARS με 238.5 χλμ/ώρα. Νίκησε σε δύο από τρεις αγώνες σε τοπικό ράλι Dunedin της Ν. Ζηλανδίας αλλά στον 3ο έμεινε από κολλημένο κιβώτιο ταχυτήτων. Σταμάτησε να χρησιμοποιείται μετά από βλάβη σε αγώνα του 1988, από κόλλημα πείρου σε ένα από τα έμβολα του κινητήρα.
Η V1000 και V1100
Τελικά, η απαγόρευση χρήσης, στους διεθνείς αγώνες, κινητήρων που έκαιγαν μεθανόλη, σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία του κινητήρα της Denco, οδήγησαν τον Britten στο να εγκαταλείψει τον κινητήρα της Denco και να σχεδιάσει τον δικό του κινητήρα, ο οποίος θα έκαιγε βενζίνη.
Η τελευταία εκδοχή της μοτοσικλέτας με το όνομα V1000 είχε σχεδιαστεί για δύο κινητήρες, γιατί ο Britten, ήθελε να προσαρμόζει την ισχύ στις διαφορετικές πίστες. Ο ένας κινητήρας είχε κυβισμό 1.000 κ.εκ. (με 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο) και ο άλλος 1.100 cc (με 5 βαλβίδες ανά κύλινδρο). Οι κινητήρες απέδιδαν από 155 έως 170 ίππους, μέχρι τις 12.500 στροφές / λεπτό. Η μοτοσικλέτα έφτανε, στην τελική της μορφή, τα 290 χλμ/ώρα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνον μία μοτοσικλέτα με τον κινητήρα των 1.100cc (η Νο1).
Η ιστορία της μοτοσικλέτας αυτής ξεκίνησε από ένα μοντέλο που έφτιαξε ο Britten από σύρμα. Δανείστηκε τεχνολογία από τη Formula 1 δημιουργώντας ένα εντελώς πρωτότυπο φέρινγκ από ανθρακονήματα, το οποίο οδηγούσε τον αέρα κάτω από τη μοτοσικλέτα και χρησιμοποίησε τη ροή του αέρα ώστε να δημιουργήσει δυνάμεις που θα βελτιώνουν τη συμπεριφορά της μοτοσικλέτας. Τοποθέτησε, με αυτή τη λογική, το ψυγείο του κινητήρα κάτω από τη σέλα, ώστε να βελτιώσει την αεροδυναμική. Με τον τρόπο αυτό η μοτοσικλέτα του είχε πολύ μικρή μετωπική επιφάνεια. Το φέρινγκ-πλαίσιο από ανθρακονήματα εξασφάλιζε την απαιτούμενη ακαμψία ώστε να μπορεί να διαχειριστεί μεγάλες ιπποδυνάμεις, όπως αυτές που απέδιδε ο κινητήρας του.
Οι μοτοσικλέτες στην τελική τους μορφή δεν είχαν αντικραδασμικό στροφαλοφόρο άξονα και ο συμπλέκτης ήταν ξηρού τύπου. Λόγω της μεγάλης διαδρομής των εμβόλων, ο κινητήρας μετά από πέντε ώρες χρειαζόταν να ανοιχτεί για έλεγχο και πιθανή επισκευή. Η τροφοδοσία γινόταν με ψεκασμό, ο οποίος μάλιστα μπορούσε να δεχτεί προγραμματισμό με υπολογιστή (ηλεκτρονικός ψεκασμός).
Ο John Britten ονειρευόταν να κατασκευάσει 10 μοτοσικλέτες, συνολικά, κάτι που όμως δεν κατάφερε να ολοκληρώσει πριν το θάνατό του. Όμως η ομάδα του, έκανε πραγματικότητα το όνειρο αυτό.
Πού βρίσκονται οι Britten
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 10 Britten, ακριβώς όσες κατασκευάστηκαν, και είναι αντικείμενο συλλεκτικής αξίας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της επίσημης ιστοσελίδας της Britten, οι δέκα μοτοσικλέτες βρίσκονται:
Αναφορές
Κατηγορία:Μοτοσικλέτα
Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι
Ο Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι (Giovanni Battista Foggini, 25 Απριλίου 1652 – 12 Απριλίου 1725) ήταν Ιταλός γλύπτης ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην Φλωρεντία και είναι γνωστός ιδίως για τα μικρά μπρούτζινα αγάλματά του.
Βίος και έργο
Σε νεαρή ηλικία στάλθηκε από τον Μέγα Δούκα της Τοσκάνης στην Ρώμη για να φοιτήσει στην Accademia Fiorentina, ενώ εργάστηκε και ως βοηθώς στο εργαστήριο του γλύπτη Έρκολε Φερράτα (Ercole Ferrata), μαθητή του Αλεσσάντρο Αλγκάνρτι (Alessandro Algardi). Ο Φοτζίνι έμαθε επίσης να ζωγραφίζει υπό την επίβλεψη του πρώτου Διεθυντή της Accademia, Τσίρο Φέρρι (Ciro Ferri). Με την επιστροφή του στην Φλωρεντία το 1676, ο Φοτζίνι έγινε ο γλύπτης της Αυλής του Κόζιμο Γ΄.
Το 1686 απεβίωσε ο Φερνάντο, υιός του Πιέτρο Τάκκα (Pietro Tacca), με αποτέλεσμα να αναδειχθεί ο Φοτζίνι ως ο ο βασικός γλύπτης της περιοχής, αφού έγινε ο Architetto Primario e Primo scultore della Casa Serenissima και ο Soprintendente dei Lavori των Μεδίκων. Το 1687 απέκτησε το χυτήριο που κάποτε ανήκε στον σπουδαίο γλύπτη Τζαμπολόνια (Giambologna). Αυτό του επέτρεψε να επικεντρωθεί στα μικρά μπρούτζινα αγάλματα, που τότε ήταν επικερδή εξαγώγιμα προϊόντα. Η έκδοση των Μαυριτανών του Τάκκα που φιλοτέχνησε ο Φοτζίνι απετέλσε την βάση για πολυάριθμα αντίγραφα (μπρούτζινα και κεραμικά) που κυκλοφορούσαν στην αγορά έργων τέχνης μέχρι και τον 18ο αιώνα.
Στην Φλωρεντία βρίσκεται το σημαντικότερο αριστούργημα του καλλιτέχνη, συγκεκριμένα στην Capella Corsini της Chiesa del Carmine. Το παρεκκλήσι αυτό ανεγέρθη προς τιμή του πρόσφατα αγιοποιημένου από την Καθολική Εκκλησία Αντρέα Κορσίνι (Andrea Corsini). Εκεί υπάρχουν τρία μεγάλα μαρμάρινα γλυπτά που απεικονίζουν πτυχές του βίου του Αγίου. Ο Φοτζίνι ολοκλήρωσε επίσης έργα στην Cappella Feroni, ενώ αξιόλογη είναι επίσης η κύρια σκάλα στο Παλάτσο Μεδίκων-Ρικκάρντι (Palazzo Medici Riccardi). Ανάμεσα στα αξιόλογα μπρούτζινά του συγκαταλέγεται ο Δαβίδ με την Κεφαλή του Γολιάθ.
Αξιομνημόνευτοι μαθητές του Φοτζίνι είναι οι Φερνάντο Φούγκα (Fernando Fuga), Μπάλταζα Περμόζερ (Balthasar Permoser), Τζοβακίνο Φορτίνι (Giovacchino Fortini) και Τζοβάνι Μπαράττα, καθώς και ο ανιψιός του Φιλίππο ντελα Βάλλε, (Filippo della Valle).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες του Μπαρόκ
Έντμοντον
300px|right|thumb|Το Δημαρχείο του Έντμοντον Το Έντμοντον (αγγλικά: Edmonton) είναι πόλη του Καναδά και πρωτεύουσα της επαρχίας της Αλμπέρτας.
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 932.546 κατοίκους (απογραφή 2016), ενώ ο πληθυσμός της ευρύτερης αστικής περιοχής ανέρχεται σε 1.321.426 κατοίκους (απογραφή 2016). Ως προς τον πληθυσμό, το Έντμοντον είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αλμπέρτας (μετά το Κάλγκαρι) και η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Καναδά. Ωστόσο, η πόλη έχει μεγάλη έκταση (685,25 τ.χλμ.).
Το Έντμοντον είναι χτισμένο σε υψόμετρο 670 μέτρα στο μέσο ενός πολύ εύφορου οροπεδίου με θέα τα Βραχώδη όρη προς τα δυτικά. Η πόλη βρίσκεται σε 300 χλμ. βόρεια από το Κάλγκαρι, 3300 χλμ. δυτικά από το Τορόντο και 1160 χλμ. βορειοανατολικά από το Βανκούβερ. Την πόλη διασχίζει από τα ΝΔ προς τα ΒΑ ο ποταμός Βόρειο Σασκάτσουαν, ο οποίος πηγάζει από τα Βραχώδη όρη και χύνεται στην λίμνη Γουίνιπεγκ (Μανιτόμπα). Η κοιλάδα του ποταμού Βόρειο Σασκάτσουαν δημιουργεί ένα μοναδικό μακρόστενο πάρκο που χωρίζει το Έντμοντον στα δύο. Η περιοχή γύρω από το Έντμοντον ήταν κατάφυτη από λεύκες, αλλά, εξαιτίας της οικοδόμησης και της άντλησης πετρελαίου, το φυσικό περιβάλλον έχει αλλάξει πολύ.
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρύματα δείχνουν ότι η περιοχή όπου βρίσκεται το Έντμοντον κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια· πιθανώς και από το 10.000 π.Χ., όταν τελείωσε η πιο πρόσφατη περίοδος των παγετώνων.
Πριν την άφιξη των ευρωπαίων εποίκων, στην περιοχή ζούσαν αυτόχθονες Ινδιάνοι (κυρίως Μαυροπόδαροι), οι οποίοι όμως μετακινούνταν συχνά μιας και ζούσαν από το κυνήγι του βίσονα.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στα τέλη του 18ου αι., εποχή που ανθούσε το εμπόριο της γούνας. Το 1795, βρετανοί έποικοι, που εργάζονταν για λογαριασμό της Εταιρείας του Κόλπου Χάντσον (Hudson's Bay Company), έφτιαξαν το Οχυρό Έντμοντον (αγγλ., Fort Edmonton), που αργότερα εξελίχθηκε στην σημερινή πόλη. Το όνομα του Οχυρού, που έμεινε τελικά και ως το όνομα της πόλης, προέρχεται από την τότε κωμόπολη Έντμοντον στο Μίντλεσεξ της Αγγλίας. .
Καθ' όλον τον 19ο αι, στην περιοχή εγκαθίσταντο ευρωπαίοι έποικοι, οι οποίοι ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στα τέλη του 19ου αι., το Έντμοντον ήταν ο τελευταίος σταθμός των χρυσοθήρων που κατευθύνονταν προς το Κλόνταϊκ του Γιούκον.
Ο Δήμος του Έντμοντον δημιουργήθηκε το 1904 με πληθυσμό 8.350 άτομα. Έναν χρόνο μετά, το Έντμοντον ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της νεοσύστατης επαρχίας της Αλμπέρτας. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο πληθυσμός του Έντμοντον αυξήθηκε εντυπωσιακά με την άφιξη νέων μεταναστών και το 1912 η πόλη ενώθηκε με την πόλη Στραθκόνα στα νότια του ποταμού Βόρειο Σασκάτσουαν. Λίγο πριν από την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός της πόλης είχε ξεπεράσει τις 50.000 άτομα.
Το 1929, στο Έντμοντον κατασκευάστηκε το πρώτο αεροδρόμιο του Καναδά, το Μπλάτσφορντ Φιλντ (αγγλ., Blatchford Field). Από αυτό το αεροδρόμια πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες πτήσεις προς απομακρυσμένα σημεία του Βορείου Καναδά για την μεταφορά αλληλογραφίας, τροφίμων, φαρμάκων και άλλων προμηθειών.
Η σύγχρονη πόλη
Η άντληση πετρελαίου στις περιοχές γύρω και πιο βόρεια από το Έντμοντον, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έφερε μεγάλο πλούτο στην πόλη και, προφανώς, πολλούς νέους μετανάστες. Η πτώση των τιμών του πετρελαίου το 1986 και οι μαζικές περικοπές των κρατικών δαπανών οδήγησαν την πόλη σε οικονομική ύφεση. Όμως με την νέα άνοδο των τιμών του πετρελαίου το 2003 και μετά, το Έντμοντον επανήλθε στην ευημερία.
Όπως συνέβη με πολλές αμερικανικές μεγαλουπόλεις, κατά τα μεταπολεμικά χρόνια το Έντμοντον αναπτύχθηκε περιφερειακά. Γύρω από το κέντρο της πόλης δημιουργήθηκαν νέα προάστια, τα οποία μεγάλωσαν πολύ, ιδιαιτέρως από το 1970 και μετά.
thumb|center|450px|Το κέντρο του Έντμοντον την νύχτα
Στην πόλη εισρέουν συνεχώς νέοι μετανάστες από τον ανατολικό Καναδά, την Άπω Ανατολή (Κίνα, κ.ά.) και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Πάντως, η πλειονότητα των κατοίκων του Έντμοντον παραμένει ευρωπαϊκής καταγωγής, κυρίως βρετανικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι αυτόχθονες Ινδιάνοι αποτελούν το 4,6% των κατοίκων της πόλης. Σύμφωνα με την ίδια απογραφή, στο Έντμοντον κατοικούν και 3125 άτομα ελληνικής καταγωγής, εκ των οποίων μόνον τα 945 έχουν μητρική γλώσσα τα ελληνικά.
Ως προς το θρήσκευμα, το ένα τρίτο των κατοίκων είναι χριστιανοί προτεστάντες και άλλοι τόσοι περίπου είναι καθολικοί. Περίπου 25% των κατοίκων του Έντμοντον δηλώνουν άθρησκοι.
Οικονομία
Η πόλη του Έντμοντον είναι μεγάλο διοικητικό και οικονομικό κέντρο. Αποκαλείται η «καναδική πρωτεύουσα του πετρελαίου» (αγγλ., The Oil Capital of Canada), επειδή στην πόλη αυτή έχουν την έδρα τους μεγάλες πετρελαϊκές επιχειρήσεις. Επίσης στο Έντμοντον λειτουργούν και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε άλλους τομείς, όπως οι τηλεπικοινωνίες, η βιοτεχνολογία, κ.λπ.
Στην οικονομική ζωή του Έντμοντον συμμετέχει και η επαρχιακή κυβέρνηση της Αλμπέρτας, καθώς και το Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτας, με διάφορα προγράμματα τεχνολογικής έρευνας.
Κλίμα
Το κλίμα του Έντμοντον είναι ξηρό ηπειρωτικό. Ο χειμώνας διαρκεί από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο και η μέση θερμοκρασία κατά την περίοδο αυτή είναι –12°C. Το καλοκαίρι διαρκεί από τα τέλη Ιουνίου έως τα τέλη Αυγούστου με μέση θερμοκρασία 18°C.
Κατά την περίοδο του καλοκαιριού, παρουσιάζονται συχνές καταιγίδες, οι οποίες καμιά φορά εξελίσσονται και σε τυφώνες. Στις 31 Ιουλίου του 1987, το Έντμοντον χτυπήθηκε από ισχυρό τυφώνα που προκάλεσε τον θάνατο 38 ατόμων.
Το Έντμοντον βρίσκεται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με το Λίβερπουλ της Αγγλίας ή το Αμβούργο της Γερμανίας. Γι' αυτό και παρουσιάζονται μεγάλες διαφορές στην διάρκεια της ημέρας και της νύχτας από χειμώνα σε καλοκαίρι.
Συγκοινωνίες
Το Έντμοντον αποτελεί μεγάλο συγκοινωνιακό κόμβο του δυτικού Καναδά. Η πόλη συνδέεται με όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Βορείου Αμερικής οδικώς, σιδηροδρομικώς και αεροπορικώς. Από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Έντμοντον πραγματοποιούνται καθημερινά πτήσεις προς πόλεις του Καναδά, των ΗΠΑ, του Μεξικού, της Καραϊβικής και της Ιαπωνίας.
Μέσα στην πόλη, κάτοικοι και επισκέπτες εξυπηρετούνται από το δίκτυο ελαφρών τρένων, με λεωφορεία και με τρόλεϊ.
Αξιοθέατα
thumb|300px|right|Η πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Αλμπέρτας στην νοτιοανατολική όχθη του ποταμού Βόρειο Σασκάτσουαν. Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφθεί τα κτίρια της επαρχιακής Βουλής της Αλμπέρτας καθώς και τα κτίρια του Πανεπιστημίου της Αλμπέρτας. Μπορεί ακόμα να επισκεφθεί το Βασιλικό Μουσείο της Αλμπέρτας (Royal Alberta Museum), που φιλοξενεί 10 εκατομμύρια εκθέματα φυσικής ιστορίας και ιστορίας του Δυτικού Καναδά, και την Πινακοθήκη της Αλμπέρτας (Art Gallery of Alberta).
Το εμπορικό κέντρο West Edmonton Mall, που για μια περίοδο ήταν το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του κόσμου, με καταστήματα, ξενοδοχεία και εσωτερικούς χώρους αναψυχής αποτελεί πόλο έλξης τουριστών.
Το καλοκαίρι ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να περπατήσει και να κάνει ποδηλασία στα πολλά πάρκα της πόλης. Το χειμώνα, τα πάρκα της πόλης προσφέρονται για χιονοδρομίες.
Το Έντμοντον διάθετει μεγάλο στάδιο στο οποίο φιλοξένησε τους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας του 1978, την Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα του 1983, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2001, και τους Παγκόσμιους Αγώνες Μάστερ του 2005.
Ρουμλούκι
Το Ρουμλούκι ή Καμπανία είναι η περιοχή του βορειοανατολικού τμήματος της πεδιάδας της Ημαθίας που το διασχίζει ο ποταμός Αλιάκμονας, ενώ ανατολικά εκτείνεται έως τον Αξιό.
Περιοχή
Η περιοχή Ρουμλουκίου απλώνεται κάτω από τις βόρειες παρυφές των Πιερίων μέχρι τους καλαμιώνες του Βάλτου των Γιαννιτσών και κάτω από τα υψώματα της Βέροιας μέχρι τον ποταμό Λουδία (Καρά Ασμάκ) και τις εκβολές του Αλιάκμονα στο Θερμαϊκό κόλπο, ενώ αρκετοί την επεκτείνουν μέχρι και τον ποταμό Αξιό. Το δυτικό τμήμα του Ρουμλουκιού και έως τη Θεσσαλονίκη ονομάζεται Κεραμήσιος κάμπος.
Κινητικότητα των χωριών
Ο αριθμός και οι θέσεις των χωριών δεν ήταν πάντα σταθερός, διότι από τις συχνές πλημμύρες του Αλιάκμονα πολλά χωριά εγκαταλείπονταν ακατοίκητα ή δημιουργούνταν καινούργια σε άλλες θέσεις.
Νεότερα χρόνια
Στις 16 Οκτωβρίου 1912 εισήλθε ο Ελληνικός Στρατός στα χωριά της δυτικής πλευράς του Ρουμλουκιού, στις 17 Οκτωβρίου 1912 διεξήχθη μάχη για την κατάληψη της σιδερένιας γέφυρας του Νησελίου, στις 18 Οκτωβρίου 1912 απελευθερώθηκε ο Γιδάς και στις 20 Οκτωβρίου 1912 διεξήχθη η Μάχη του Καρά Ασμάκ για την κατάληψη των δύο γεφυρών του Λουδία ποταμού στο Πλατύ, οι οποίες άνοιξαν το δρόμο για την κατάληψη της Θεσσαλονίκης. Το τηλεγράφημα για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης εστάλη στην Αθήνα από τον τηλέγραφο του σιδηροδρομικού σταθμού Γιδά - Καψόχωρας.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 στην πεδιάδα εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός προσφύγων και δημιουργήθηκαν πολλά νέα χωριά.
Το 1932 - 1936 συντελέστηκε η αποξήρανση της λίμνης – βάλτου των Γιαννιτσών και έτσι αποδόθηκαν για καλλιέργεια χιλιάδες στρέμματα εύφορης γης, τα οποία έθρεψαν τους κατοίκους και οδήγησαν το τόπο στην ανάπτυξη. Αργότερα κατασκευάστηκε ένα εκτεταμένο αρδευτικό δίκτυο, το οποίο επέτρεψε την καλλιέργεια μεγάλης ποικιλίας αγροτικών προϊόντων. Όλα αυτά σε συνδυασμό και με την ανέκαθεν επίκαιρη θέση της πεδιάδας, στη διασταύρωση των οδών προς Θεσσαλονίκη, προς δυτική Μακεδονία και προς τη νότια Ελλάδα, αποτέλεσαν πόλο έλξης της εσωτερικής μετανάστευσης και ώθηση για δυναμική οικονομική πρόοδο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ημαθίας Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας Κατηγορία:Ιστορία της Πιερίας
Τζέρεμι Σόουλ
Ο Τζέρεμι Σόουλ (Αγγλικά: Jeremy Soule) (γεν. 19 Δεκεμβρίου 1975) είναι Αμερικανός μουσικοσυνθέτης γνωστός για την σύνθεση μουσικής για πολλά διάσημα βιντεοπαιχνίδια αλλά και για ταινίες, ντοκιμαντέρ, θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές. Κατα την διάρκεια της καριέρας, απονεμήθηκε με μεγάλο αριθμό βραβείον και δέχτηκε έπαινους όπως «ο Τζον Γουίλιαμς των ηλεκτρονικών παιχνιδιών» και «μοντέλο επιτυχίας» για τους μουσικοσυνθέτες της Δύσης. Τα πιο γνωστά του έργα είναι στις σειρές The Elder Scrolls, Guild Wars και σε άλλους μεγάλους τίτλους ηλεκτρονικών παιχνιδιών οπως τα Total Annihilation, Neverwinter Nights, Dungeon Siege και τις προσαρμογές του Χάρι Πότερ σε βιντεοπαιχνίδια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κιόκουκ (Keokuk) της πολιτείας Αϊόβα. Το ενδιαφέρον του για την μουσική και σύνθεση το ανέπτυξε από πέντε ετών. Άρχισε να παίζει πιάνο από νεαρή ηλικία και ερωτεύτηκε την μουσική. Οι γονείς και δάσκαλοί του αναγνώρισαν το ταλέντο του και τον έστειλαν να κάνει προσωπικά μαθήματα με καθηγητές του πανεπιστημίου του Δυτικού Ιλλινόις. Ο ίδιος ήθελε να γίνει συνθέτης και πιανίστας αλλά αποφάσισε να γίνει μόνο συνθέτης λόγω του ότι κατάλαβε ότι ήταν δύσκολο να είναι και τα δύο.
Όταν έπαιζε ηλεκτρονικά παιχνίδια σε μικρή ηλικία, θεώρησε ότι η εμπειρία του παίχτη μπορεί να γίνει πιο πλούσια με εντυπωσιακές συνθέσεις να παίζουν στο φόντο. Μετά το τέλος της σχολικής εμπειρίας, ο Σόουλ έγραψε βιογραφικό για το πως πιστεύει ότι η μουσική των ηλεκτρονικών παιχνιδιών πρέπει να είναι και το έστειλε στην Square (σήμερα γνωστή ως Square Enix) και στην LucasArts. Η Square εντυπωσιάστηκε από τις ιδέες του και τις κασσέτες που έδειχναν την επίδειξη της μουσικής του και τον προσέλαβε. Θεώρησε ότι η LucasArts δεν δέχτηκε το πακέτο του λόγο ότι δεν δέχονται αυτόκλητα πακέτα.
To πρώτο παιχνίδι που σύνθεσε μουσική για, ήταν το Secret of Evermore μαζι με την Square. Η μουσική του παιχνιδιού δεν ήταν όπως την ήθελε ο Σόουλ λόγο ότι πρόγραμμα ήχου δεν ήταν αρκετά δυνατό, αναγκάζοντας τον να κάνει την μισή δουλειά. Όταν ο Ρον Γκίλμπερτ αποχώρησε από την LucasArts και δημιούργησε την Humongous Entertainment, ο Σόουλ εγκατέλειψε την Square και άρχισε να δουλεύει για την Humongous Entertainment, συνθέτοντας πρώτα μουσική για το Putt-Putt και μετά για τις σειρές Pajama Sam, Freddi Fish και Spy Fox.
Όσο δούλευε στην Humongous γνώρισε τον Κρίς Τέιλορ και υπέγραψε συμβόλαιο για να συνθέσει τη μουσική του παιχνιδιού του, το Total Annihilation. Ο Σόουλ έπεισε τον Τέιλορ ότι ο τίτλος θα ξεχώριζε εάν στο φόντο υπήρχε μουσική από ορχήστρα σε αντίθεση με τα άλλα παιχνίδια στρατηγικής του καιρού που χρησιμοποιούσαν ηλεκτρονική μουσική. Λόγο των περιορισμών του λογισμικού,για να έχει το αποτέλεσμα που ήθελε έπρεπε να χρησιμοποιήσει μια πλήρη, ζωντανή ορχήστρα. Ήταν η πρώτη φορά που ο Σόουλ δούλευε με μια αφού στο πρώτο παιχνίδι που σύνθεσε μουσική, έπαιζε δυο-δυο τα όργανα με το αδελφό του Τζούλιαν και μετά τα έσμιγε στο στούντιο. Χάρης την μουσική στο Total Annihilation, ο Σόουλ απονεμήθηκε το πρώτο του βραβείο για "Καλύτερη μουσική" από την GameSpot. Στην συνέχεια, σύνθετε μουσική για τις επεκτάσεις του παιχνιδιού και για διάφορα παιχνίδια για παιδία.
Τον Φεβρουάριο του 2000, ο Σόουλ και ο αδελφός του, Τζούλιαν, σχηματισαν την Soule Media, μια ανεξάρτητη εταιρεία μουσικής παραγωγής. Το όνομά της εταιρείας έχει από τότε αλλάξει σε Artistry Entertainment Ο Τζούλιαν εργάζεται ως μηχανικός ήχου και συνθέτης για την εταιρεία, και βοήθησε τον αδερφό του σε διάφορα έργα κατα όλη τη καριέρα του. Κάποιες φορές με έπαινο, κάποιες χωρίς. . Το πρώτο μεγάλο έργο που ανέλαβε ο Σόουλ στην εταιρεία ήταν το Icewind Dale το 2000. Το παιχνίδι κέρδισε βραβείο "Καλύτερης μουσικής" από την IGN και GameSpot. Το 2001 ο Σόουλ σύνθεσε μουσική για το πρώτο από τα πέντε παιχνίδια Χάρι Πότερ πάνω στα οποία θα εργαζόταν ως το 2005. Το πρώτο παιχνίδι, ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος, ήταν υποψήφιο για ένα βραβείο από το "Academy of Interactive Arts & Sciences" στην κατηγορία "εξαιρετικής απόδοσης στην πρωτότυπη μουσική σύνθεση", ενώ η Κάμαρα με τα Μυστικά και Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν κέρδισαν ένα βραβείο BAFTA για την "Καλύτερη Μουσική" στην κατηγορία Μουσικής Παιχνιδιών. Ήταν υπεύθυνος για τη σύνθεση της μουσικής σε τρία κορυφαία σε πωλήσεις παιχνίδια ρόλων το 2002, το Dungeon Siege, The Elder Scrolls III : Morrowind, και Neverwinter Nights. Το Morrowind του κέρδισε την δεύτερη υποψηφιότητα για βραβείο "Academy of Interactive Arts & Sciences".
Η εταιρεία του μεγάλωσε κατά πολύ τα τελευταία χρόνια, συνθέτοντας μουσική για μεγάλες σειρές και παιχνίδια όπως το Guild Wars, The Elder Scrolls IV: Oblivion, The Elder Scrolls V: Skyrim, Star Wars: Knights of the Old Republic, Warhammer 40,000: Dawn of War, Prey, Company of Heroes, και Supreme Commander. Το Oblivion ήταν ένα βραβευμένο έργο από τον Σόουλ. Ήταν υποψήφιο για βραβείο απο την "BAFTA" και απο το "Academy of Interactive Arts & Sciences", και κέρδισε στα μουσικά βραβεία του MTV και από το επίσημο περιοδικό του Xbox. Το 2005, ο Σόουλ και ο αδελφός του ίδρυσαν την DirectSong, μια δισκογραφική εταιρεία η οποία πωλεί τις συνθέσεις του Σόουλ όπως επίσης και έργα από δεκάδες κλασικούς συνθέτες. Το 2007, η εταιρεία είχε πάνω από ένα εκατομμύριο εγγεγραμμένους πελάτες, όμως ο Σόουλ σημείωσε ότι όχι όλοι αυτοί οι πελάτες κατεβάζουν τα μη-δωρεάν άλμπουμ.
Μουσικό είδος και επιρροές
Ο Σόουλ σπάνια βλέπει ολοκληρωμένο το παιχνίδι για το οποίο συνθέτει μουσική πριν αρχίσει την εργασία του. Ως αποτέλεσμα βασίζει πολλές από τις μουσικές του αποφάσεις σχετικά με τα προηγούμενα παιχνίδια της εταιρείας. Ο ίδιος πιστώνει την επιτυχία του με τη στρατηγική ότι πολλά από τα παιχνίδια που εργάζεται προέρχονται από τα στούντιο που έχουν δημιουργήσει πολλά επιτυχημένα παιχνίδια στο παρελθόν.
Οι μεγαλύτερες επιρροές του είναι οι "μεγάλες όπερες του Βάγκνερ", ο "τρόπος σύνθεσης του Μότσαρτ" και η "εξερεύνηση της αρμονίας από τον Κλωντ Ντεμπυσσύ". Ακόμα και αν οι κριτικοί πρόσεξαν ότι έχει βάση μουσική από ταινίες, ο ίδιος είπε ότι δεν ακούει πολύ σε μουσική από ταινίες, όμως λέγοντας ότι ο Τζον Γουίλιαμς είναι ο αγαπημένος του συνθέτης, όπως και το γεγονός ότι ακούει και Χανς Ζίμμερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Συνθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Τυλ
Έχει πληθυσμό 14.836 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής με 31.261 κατοίκους (2015). Η πόλη ανήκε στην πρώην περιοχή Λιμουζέν.
Ονομάστηκε «η πόλη των επτά λόφων» και δημιούργησε τη φήμη της με την ανάπτυξη της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας: έγινε ένα από τα κέντρα παραγωγής δαντέλας (με το διεθνές της φεστιβάλ), όπλων (με εργοστάσιο όπλων) και ακορντεόν (Ακορντεόν Μωζάν).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Τυλίστ.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Τυλ στην όχθη του ποταμού Κορέζ μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του νομού [[Κορέζ,]] Η κοινότητα Τυλ βρίσκεται στο κέντρο του νομού Κορέζ, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Ήταν τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής Λιμουζέν.
Είναι η πρωτεύουσα του νομού, έχει πληθυσμό 14.836 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο πολεοδομικού συγκροτήματος που συγκεντρώνει 31.261 κατοίκους (2015). Απέχει 22 (οδικώς 28) χιλιόμετρα από τη Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ, 52 (οδικώς 62) χιλιόμετρα από την Υσσέλ, τις δύο υπονομαρχίες του νομού Κορέζ και 190 χιλιόμετρα (οδικώς 238) από το Μπορντώ, πρωτεύουσα της Νέας Ακουιτανίας.
Η Τυλ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην πρώην περιοχή του Λιμουζέν, μετά τη Λιμόζ και τη Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ. Βρίσκεται στη δυτική άκρη του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ) και είναι χτισμένη σε μέσο υψόμετρο 323 μέτρα στις δύο όχθες του ποταμού Κορέζ, λίγο πριν βγει από τη στενή κοιλάδα του στο λεκανοπέδιο της Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ.
Η πόλη εκτείνεται σε μια πολύ στενή λωρίδα με μήκος αρκετών χιλιομέτρων από τα βορειοανατολικά (κοντά στο στάδιο) προς στα νοτιοδυτικά (πέρα από το σταθμό). Βρίσκεται στο σταυροδρόμι πολλών οδών επικοινωνίας. Στην περιοχή της ο ποταμός Κορέζ συμβάλει με αρκετούς από τους παραποτάμους του.
Η έκταση της κοινότητας είναι 24,44 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τοπωνυμία και γλώσσα
Το όνομα της πόλης Τυλ χρονολογείται από τη ρωμαϊκή εποχή. Το 894 αναφέρεται ως locum Tutela, λίγο αργότερα ως in Tutelensi ecclesia, το 1030 ως Tuella. Το όνομα προέρχεται από την Τουτέλα, μια θεότητα της ρωμαϊκής θρησκείας, προστάτιδα ανθρώπων, πραγμάτων και χώρων. Η λατρεία αυτής της θεότητας σχετίζεται με ένα πέρασμα για τη διέλευση του ποταμού Κορέζ, τμήμα πολύ παλιάς διαδρομής μεταξύ της Βρετάνης και της Μεσογείου.
Στην περιοχή της κοινότητας Τυλ η παραδοσιακή γλώσσα είναι η οξιτανική. Στα οξιτανικά το όνομα της πόλης είναι Tula.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός της Τυλ μικρογραφία|250x250εσ|Η Νομαρχία της Τυλ Αρχικά, οι Γαλάτες εγκατέστησαν ένα οχυρωμένο τόπο (oppidum) στη θέση του σημερινού Πουί Σαιν Κλαιρ επειδή ήταν μια τοποθεσία που περιβάλλονταν από γκρεμούς και ήταν σχετικά προστατευμένη. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η πόλη μετακινήθηκε χαμηλότερα και οι Ρωμαίοι ανήγειραν ιερό για να τιμήσουν την Τουτέλα, θεά προστάτιδα περιουσιών και προσώπων. Το όνομα της πόλης προέρχεται από αυτή τη θεά. Τον 7ο αιώνα στην περιοχή χτίστηκε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Μιχαήλ και ο τοπικός πληθυσμός εγκαταστάθηκε γύρω του. Το πρώτο μοναστήρι, που καταστράφηκε από τις εισβολές των Βίκινγκ το 846, ξαναχτίστηκε, αλλά εξαφανίστηκε τον 11ο αιώνα.
Μεσαίωνας
Ο πάπας Ουρβανός Β΄, ο οποίος βρέθηκε στην Τυλ το 1095, χορήγησε προστασία για ένα νέο θρησκευτικό κτήριο. Ο θεμέλιος λίθος της νέας μονής τέθηκε το 1130 αλλά το κτήριο δεν ολοκληρώθηκε παρά δύο αιώνες αργότερα. Το 1317, ο πάπας Ιωάννης ΚΒ' δημιούργησε την Επισκοπή της Τυλ και η εκκλησία του μοναστηριού έγινε καθεδρικός ναός.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, οι Άγγλοι πήραν την πόλη το 1346 αλλά εκδιώχθηκαν από την πόλη από την τοπική πολιτοφυλακή. Η πόλη κατελήφθη και πάλι το 1369, αλλά οι Άγγλοι εκδιώχθηκαν από την τοπική πολιτοφυλακή πάλι. Η πόλη λεηλατήθηκε από έναν Ισπανό ληστή, τον Ροντρίγκο ντε Βιλαντράντο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και ο Μαύρος Θάνατος επηρέασε επίσης την πόλη, αλλά σύμφωνα με το μύθο, η αγία Κλάρα θεράπευσε τους κατοίκους (η αγία Κλάρα τιμάται ακόμη στην πόλη με πανηγύρι προς τιμήν του θαύματος).
Νεώτερη περίοδος
μικρογραφία|Το Δημοτικό Θέατρο της Τυλ Η μονή σχεδόν εγκαταλείφθηκε από το 1514. Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, η Τυλ τάχθηκε υπέρ των Καθολικών και η πόλη αντιστάθηκε για πρώτη φορά ενάντια στους Ουγενότους το 1577, αλλά τα στρατεύματα του Προτεστάντη υποκόμη της Τυρέν πήραν αιματηρή εκδίκηση το 1585. Λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την πόλη, μετά από μια επίθεση με αρχηγό τον Προτεστάντη στρατιωτικό και ποιητή Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ.
Σύγχρονη εποχή
Από το 1917 έως το 1922, η Τυλ ήταν στο επίκεντρο του γαλλικού τύπου λόγω ενός περίεργου συμβάντος που συντάραξε την κοινωνία της μικρής πόλης. Πάνω από 100 ανώνυμες επιστολές στάλθηκαν, καταγγέλλοντας όλα τα μυστικά των κατοίκων της πόλης. Ο αποστολέας αποκαλύφθηκε και ήταν μια ψυχικά διαταραγμένη γυναίκα.
Η σφαγή το 1944
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Γερμανοί στρατιώτες των ενόπλων SS (Waffen-SS) διέπραξε μια σφαγή εκδίκησης πολιτών στην Τυλ, μετά από την επίθεση και δολοφονία περίπου 40 Γερμανών στρατιωτών στην πόλη στις 8 Ιουνίου 1944 από τους μακί της Γαλλικής αντίστασης.
Την επόμενη μέρα, στις 9 Ιουνίου 1944, ένας μεγάλος αριθμός ανδρών πολιτών συγκεντρώθηκαν από τα SS. Από αυτούς, 97 επιλέχθηκαν τυχαία και στη συνέχεια κρεμάστηκαν από τους φανοστάτες και τα μπαλκόνια της πόλης. Άλλοι 321 αιχμάλωτοι απεστάλησαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Γερμανία όπου 101 έχασαν τη ζωή τους.
Η φυλακή της Τυλ και ο πόλεμος της Αλγερίας
Στα τελευταία στάδια του πολέμου της Αλγερίας, οι τέσσερις Γάλλοι στρατιωτικοί αξιωματικοί που συμμετείχαν στην υποκίνηση του αποτυχημένου πραξικοπήματος με στόχο την ανατροπή του προέδρου Σαρλ ντε Γκωλ το 1961, κρατήθηκαν στη φυλακή της Τυλ. Οι τέσσερις ήταν οι Ραούλ Σαλάν, Μωρίς Σαλ, Εντμόν Ζουό και Αντρέ Ζελέρ. Ο τελευταίος που απελευθερώθηκε ήταν ο Σαλάν, που αμνηστεύτηκε στις 15 Ιουνίου 1968 μετά από τα γεγονότα του Μάη 1968.
Οικονομία
Η Τυλ είναι παραδοσιακό κέντρο κατασκευής δαντέλας και ο ρόλος της υπογραμμίζεται από ένα «διεθνές φεστιβάλ δαντέλας» που διοργανώνεται κάθε Αύγουστο. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το εργοστάσιο ακορντεόν Μωζάν, το οποίο απασχολούσε κάποτε 200 άτομα, αν και αυτός ο αριθμός είναι τώρα μειωμένος. Κοντά σ' αυτό υπάρχει το εργοστάσιο όπλων (βασιλικό εργοστάσιο που δημιουργήθηκε το 1777). Ο χώρος απασχολούσε γύρω στους 4.700 εργαζόμενους κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και λειτούργησε κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Στη δεκαετία του 1990, μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το εργοστάσιο έκλεισε, αλλά ο χώρος εξακολουθεί τις δραστηριότητες υπό την ευθύνη του Υπουργείου Άμυνας: στρατιωτικές επισκευές και παραγωγή όπλων (Nexter που απασχολεί σήμερα 500 άτομα).
Σε άλλο μέρος της πόλης βρίσκεται ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων που ανήκει στην αμερικανική εταιρεία Borg-Warner και απασχολεί περίπου 360 άτομα.
Η Τυλ είναι έδρα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου των κοινοτήτων Τυλ και Υσσέλ και της υπηρεσίας απασχόλησης των φυλακών (υπεύθυνη για τη διαχείριση του εμπορικού λογαριασμού και των εργαστηρίων της βιομηχανικής διαχείρισης των σωφρονιστικών ιδρυμάτων).
Η Τυλ είναι επίσης έδρα του Εμπορικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου του νομού Κορέζ, το οποίο συγκέντρωσε περίπου 6.200 τεχνίτες το 2013.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος του μουσείου Τέχνης και Ιστορίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορέζ Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού
205px|thumb|right|Το αρχικό έμβλημα του Κρατικού Πανεπιστήμιο του Μπακού (1919) thumb|255x255px|Οι φοιτητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου το 1923 To Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού (αζερ. Bakı Dövlət Universiteti, BDU) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στο Μπακού, πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν. Ιδρύθηκε το 1919 από το κοινοβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, με αρχικές σχολές τη φιλοσοφική (τμήματα ιστορίας και φιλολογίας), τη φυσικομαθηματική, τη νομική και την ιατρική σχολή, και αρχικό αριθμό εγγεγραμμένων φοιτητών 1.094.
Το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν και το Κρατικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν ιδρύθηκαν ως ανεξαρτητοποιούμενες αντίστοιχες πρώην σχολές του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μπακού.
Μεταξύ των αποφοίτων του BDU συγκαταλέγονται δύο πρώην πρόεδροι του Αζερμπαϊτζάν, οι Αμπουλφάζ Ελτσιμπέη και Χεϊντάρ Αλίγιεφ. Ο πρώτος πήρε πτυχίο αραβικής γλώσσας και φιλολογίας, ενώ ο δεύτερος ιστορίας. Επίσης ο σημαντικός φυσικός Λεβ Λαντάου (Βραβείο Νόμπελ 1962) σπούδασε στο BDU από το 1922 έως το 1924.
Ιστορία
Μεταξύ των κορυφαίων καθηγητών του ιδρύματος κατά τη δεκαετία του 1920 ήταν ο Αζέρος συγγραφέας Αμπντουραχίμ μπεκ Χακβερντίγιεφ, ο ανατολιστής καθηγητής Π.Κ. Τζούζε, ο A.O. Μακοβέλσκι και ο Α.Ο. Μίσελ.
Το 1930 το Πανεπιστήμιο διαλύθηκε σύμφωνα με απόφαση του συμβουλίου του Λαϊκού Κομισαριάτου Αναδιοργάνωσης. Στη θέση του δημιουργήθηκε το Ανώτατο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού επανασυστάθηκε το 1943 και μέσα σε λίγα χρόνια έγινε το επιστημονικό και εκπαιδευτικό κέντρο του Αζερμπαϊτζάν. Παρά τη μεγάλη έλλειψη διδασκόντων, καθώς οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί έλειπαν στον πόλεμο, το ίδρυμα κατόρθωσε να κρατήσει τη δραστηριότητά του. Το 1945 οι καθηγητές του διεδραμάτισαν ενεργό ρόλο στην ίδρυση της Ακαδημίας Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν. Τα περισσότερα από τα άλλα μεταγενέστερα Α.Ε.Ι. της ομόσπονδης δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, όπως το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν, το Κρατικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν και η Κρατική Παιδαγωγική Ακαδημία του Αζερμπαϊτζάν, ιδρύθηκαν από την ανεξαρτητοποίηση αντίστοιχων μονάδων του BDU.
Τα έτη μετά το 1969 μπορούν να θεωρηθούν ως χρόνια αναπτύξεως προς την κατεύθυνση των θετικών γνώσεων και επιστημών. Κατά τη μακρά περίοδο από τότε μέχρι σήμερα συστάθηκαν τμήματα που καλύπτουν σύγχρονα πεδία, αλλά και περί τα 30 ερευνητικά εργαστήρια. Επιπροσθέτως, με το σημαντικό ιστορικό του υπόβαθρο και παράδοση, το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού διατηρεί τη θέση του ως το μείζον επιστημονικό και εκπαιδευτικό ίδρυμα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν. Σήμερα προσφέρει 55 διαφορετικά πτυχία και 153 μεταπτυχιακά διπλώματα ειδικεύσεως.
Διεθνείς συνεργασίες
Σταδιακώς το ίδρυμα οικοδομεί τις διεθνείς του σχέσεις και συνεργασίες. Είναι πλέον μέλος διάφορων ενώσεων Α.Ε.Ι., όπως της Ενώσεως Πανεπιστημίων της Ευρασίας, η οποία περιλαμβάνει τα περισσότερα πανεπιστήμια της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως, και του Δικτύου (ή Ενώσεως) Βαλκανικών Πανεπιστημίων, όπως και της Ενώσεως Πανεπιστημίων του Καυκάσου. Από το 2002 έως το 2004 το BDU ήταν επικεφαλής της Ενώσεως Πανεπιστημίων της Μαύρης Θάλασσας. Επιπλέον, έχει υπογράψει συμφωνίες επιστημονικής και τεχνικής συνεργασίας, καθώς και προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών και διδασκόντων, με το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής, το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, το τεχνολογικό πάρκο Σοφία-Αντίπολις στη νότια Γαλλία, το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και άλλα.
Τμήματα
thumb|Στιγμιότυπο από την τελετή αναγορεύσεως του [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ σε επίτιμο διδάκτορα του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μπακού (3 Σεπτεμβρίου 2010)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Μπακού Κρατικο Πανεπιστημιο
Ντίμα Μπιλάν
Ο Ντίμα Νικολάγιεβιτς Μπιλάν (Дима Николаевич Билан, γεννηθείς Βίκτορ Νικολάγιεβιτς Μπελάν, Виктор Николаевич Белан, 24 Δεκεμβρίου 1981, Ουστ-Τζεγκουτά, Καρατσάεβο-Κιρκασσία) είναι Ρώσος τραγουδιστής της ποπ μουσικής, νικητής στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2008.
Έγινε περισσότερο γνωστός το 2006 όταν επιλέχθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι Channel One να εκπροσωπήσει τη Ρωσία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Εurovision στην Αθήνα, όπου τραγούδησε το Never let you go. Τελικά, κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, όπου πήρε τη 2η θέση.
thumb|200px|Dima Bilan:The winner of the Eurovision 2008To 2008 έλαβε μέρος ξανά στον διαγωνισμό, στη Σερβία αυτή τη φορά, με το τραγούδι Believe, με το οποίο και κατέκτησε την πρώτη θέση.
Έχει κερδίσει 2 βραβεία στα ρωσικά MTV (καλλιτέχνη και ηθοποιού της χρονιάς).
Το 2007 κερδίζει αμέσως 6 βραβεία MTV από τα 11 που μπορούσε να πάρει.
Ο Dima Bilan απέκτησε κλασσική υποτροφία στη διάσημη ακαδημία μουσικής Gnesin. Όσο καιρό σπούδαζε στην ακαδημία μουσικής είχε γνωρίσει τον κορυφαίο Ρώσο μάνατζερ στο σόου και την επιχείρηση του Yuriy Aizenship, ο οποίος έχει γίνει μάνατζερ του Μπιλάν. Το 2003 ο Μπιλάν αποφοίτησε από την ακαδημία Gnesin και έλαβε το δίπλωμα του από τα χέρια του ιδιαίτερα σεβαστού καλλιτέχνη Ρώσου Ιωσήφ Κομπζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008 Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Ρωσία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Νικητές World Music Awards
Μητέρα της Γεωργίας
Η Μητέρα της Γεωργίας ή Μητέρα των Γεωργιανών (Kartlis Deda ή Kartvlis Deda ) είναι ένα μνημειακό γλυπτό (άγαλμα γυναικείας μορφής) από αλουμίνιο ύψους 25 μέτρων, τοποθετημένο επί της κορυφής του λόφου Sololaki, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα της χώρας, Τιφλίδα. Αποτελεί εθνικό σύμβολο της Γεωργίας, κατασκευάσθηκε το 1958 με την ευκαιρία του εορτασμού της 1.500ης επετείου από την ίδρυση της και είναι έργο του γλύπτη Elguja Amashukeli. Συμβολίζει τον τρόπο με τον οποίο η Γεωργία (εμφανίζεται ενδεδυμένη παραδοσιακής φορεσιάς) φέρεται στους φίλους της (το άγαλμα κρατάει στο αριστερό χέρι μία κούπα κρασί, για καλωσόρισμα) αλλά και στους εχθρούς της (με ένα ξίφος στο δεξί χέρι)
Παραπομπές
Γεωργιας, Μητερα Γεωργιας, Μητερα Γεωργιας, Μητερα
Κωστής Τζωρτζακάκης
Ο Κωστής Τζωρτζακάκης (1983) είναι Έλληνας εικονογράφος και δημιουργός κόμικς.
Βιογραφία
Ο Κωστής Τζωρτζακάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου συνεχίζει να ζει και είναι απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του ο Κ. Τζωρτζακάκης προτίμησε να γίνει εικονογράφος.
Έργο
Ο Κ. Τζωρτζακάκης συμμετέχει, σε διάφορες εκθέσεις σχεδίου και κόμικς, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. To 2006 συνεργάζεται με το περιοδικό Γαλέρα. Το 2008 σχεδιάζει τους Ιππότες σε σενάριο του Σταύρου Κιουτσιούκη, το οποίο κυκλοφορεί ως άλμπουμ. Το επόμενο μεγάλο κόμικ του ήταν η Κόρη της Φοινικιάς, που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2010. Το 2013 δημιούργησε νέο άλμπουμ, μια συλλογή από ασπρόμαυρες βινιέτες, με τον τίτλο Ονειροπόλοι, ενώ το 2014 ακολούθησε η άτυπη συνέχεια του, με τίτλο οι Αιθεροβάμονες. Στη συλλογή αυτή, συνεχίζεται το ταξίδι που ξεκίνησε με τους Ονειροπόλους με μια σειρά από νοσταλγικές βινιέτες, όπου το «φαντασιακό φλερτάρει με το πραγματικό και το χιούμορ αναμιγνύεται με τη μελαγχολία». Την ίδια χρονιά (2014) συμμετείχε επίσης στην έκθεση «Διάψευσέ το» με το έργο του η «Ταπείνωση. Ή ένας νεοάστεγος σε μια αποθήκη». Το 2016 ο Κ. Τζωρτζακάκης συμμετείχε στην πρωτοβουλία της καταλανικής οργάνωσης Stop Mare Mortum, με έδρα τη Βαρκελώνη, σε μια ιδιαίτερη προσπάθεια καλλιτεχνών για την πανευρωπαϊκή ευαισθητοποίηση πάνω στο προσφυγικό ζήτημα. Σύμφωνα με τον Κωστή Τζωρτζακάκη η εξέλιξή του στο χώρο της τέχνης ήταν σχετικά αργή, καθώς «άλλοι δημιουργοί έχουν βρει πολύ πιο νωρίς αυτό που εγώ μόλις άρχισα να πρωτοδιακρίνω λίγο μετά τα τριάντα μου», αλλά, όπως ο ίδιος αναφέρει: «''Θα μου άρεσε να εικονογραφήσω ποίηση, όμως η εποχή μας είναι αντιποιητική, οι εικονογράφοι αναγκάζονται συχνά να απασχολούνται σε μεγάλο βαθμό κυρίως σε διαφημίσεις, παράγουν όχι σχέδια αλλά προϊόντα προς κατανάλωση. Η τέχνη δεν θα έπρεπε να υπηρετεί τον καπιταλισμό αλλά αντιθέτως να εμπνέει τους ανθρώπους να γίνονται καλύτεροι, να αγαπούν το όμορφο, να ψάχνουν καλύτερα ιδανικά στον κατεστραμμένο από πολλές απόψεις ετούτο σύγχρονο κόσμο»''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Μάργκαρετ Μπωφόρ, κόμισσα του Στάφορντ
Η Μάργκαρετ Μπωφόρ, κόμισσα του Στάφορντ (1437 - 1474) Αγγλίδα ευγενής μέλος του Οίκο των Μπωφόρ ήταν τέταρτη κόρη του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, δούκισσας του Σόμερσετ κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ. Η Μάργκαρετ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Χάμφρεϊ Στάφορντ, κόμη του Στάφορντ μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ου δούκα του Μπάκινγκχαμ και της Άννας Στάφορντ της κόρης του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ, μαζί του απέκτησε :
Ο πατέρας της ήταν αρχηγός του στρατού του Οίκου του Λάνκαστερ στην 1η μάχη του Σαιν Άλμπαν (22 Μαΐου 1455) εναντίον του αντιπάλου του Ριχάρδου της Υόρκης. Ο σύζυγος της ακολούθησε τον πεθερό του στην μάχη, ο πατέρας της σκοτώθηκε και ο σύζυγος της τραυματίστηκε, η Μάργκαρετ έμεινε χήρα τρία χρόνια αργότερα όταν ο Χάμφρεϊ Στάφορντ πέθανε από πανώλη.