cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πραξούλα Αντωνιάδου
Πολιτική διαδρομή
Επιπλέον, ήταν μέλος ομάδας των τριών γυναικών οικονομολόγων που εκπόνησαν τη μελέτη «The Day After» σχετικά με τα οικονομικά οφέλη της επανένωσης της Κύπρου. Ως πρόεδρος των Ενωμένων Δημοκρατών, έχει αναπτύξει σημαντικές σχέσεις και δράση ανάμεσα στην πολιτική οικογένεια των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων Δημοκρατών, όπου εξασφάλισε ομόφωνο ψήφισμα Συνέδριο Φιλελευθέρων (Βαρκελώνη, Νοέμβριος 2009) στήριξης των προσπαθειών επανένωσης της Κύπρου, στη βάση των συμφωνιών Χριστόφια –Ταλάτ για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα, με τη στήριξη των Ενωμένων Δημοκρατών. Έλαβε ποσοστό 0,61%. Οι Ενωμένοι Δημοκράτες δεν κατήλθαν στις βουλευτικές εκλογές του 2016. Στις προεδρικές εκλογές του 2018 οι Ενωμένοι Δημοκράτες ζήτησαν από τους οπαδούς του κόμματος να υποστηρίξουν ή τον Νίκο Αναστασιάδη ή τον Σταύρο Μαλά στον α΄ γύρο. Στον β΄ γύρο των εκλογών η Πραξούλα Αντωνιάδου υποστήριξε τον Νίκο Αναστασιάδη.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Θεωρία της Γαίας
Η θεωρία της Γαίας αποτελεί κατηγορία επιστημονικών μοντέλων της γεωβιόσφαιρας σύμφωνα με τα οποία η ζωή υποθάλπει και διατηρεί τις κατάλληλες συνθήκες για τον εαυτό της βοηθώντας στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος στην Γη κατάλληλου για την διατήρηση και τη συνέχεια της. Η πρώτη παρόμοια θεωρία δημιουργήθηκε από τον Άγγλο ανεξάρτητο επιστήμονα της ατμόσφαιρας και χημικό, Σερ Τζέιμς Λάβλοκ (Sir James Lovelock), ο οποίος ανέπτυξε τις θεωρίες του τη δεκαετία του 1960 πριν τις εκδώσει επισήμως, αρχικά στο περιοδικό New Scientist της 13ης Φεβρουαρίου 1975 και αργότερα το 1979 στο βιβλίο "Quest for Gaia" (Η αναζήτηση της Γαίας). Υπέθεσε ότι η ζωντανή ουσία του πλανήτη λειτουργεί ως ένας μοναδικός οργανισμός και έδωσε στο αυτοδιαχειριζόμενο αυτό ζωντανό σύστημα το όνομα της Ελληνίδας θεάς Γαίας, μετά από πρόταση του συγγραφέα Ουίλιαμ Γκόλντινγκ (William Golding).
Βρίσκουμε μη τεχνικούς προκατόχους των θεωριών της Γαίας στις αντιλήψεις διαφόρων πολιτισμών. Σήμερα, η θεωρία της Γαίας χρησιμοποιείται πολλές φορές από μη επιστήμονες για να αναφερθούν σε θεωρίες αυτορρύθμισης της Γης που, ενώ δεν είναι επιστημονικές, εμπνέονται από επιστημονικά μοντέλα. Σε μερικούς επιστημονικούς κύκλους, η ιδέα της "Γαίας" φέρνει στο νου υπόνοιες επιστημονικά διάτρητων, ημι-μυστικιστικών τρόπων σκέψης σχετικά με το σύστημα της Γης, και η υπόθεση του Λάβλοκ δέχτηκε αρχικά πολύ ανταγωνισμό από ομάδες της επιστημονικής κοινότητας. Δεν χωρά όμως καμία αμφισβήτηση ότι η ζωή και το φυσικό περιβάλλον επηρεάζουν σημαντικά το ένα το άλλο.
Το φάσμα των απόψεων
Η θεωρία της Γαίας σήμερα είναι ένα φάσμα υποθέσεων, που κυμαίνονται από τις πιο αδιαμφισβήτητες (Ασθενής θεωρία της Γαίας) και φτάνουν ως τις πιο ακραίες (Ισχυρή θεωρία της Γαίας).
Στο ένα άκρο βρίσκεται η αναντίρρητη θέση ότι οι ζωντανοί οργανισμοί πάνω στη Γη έχουν ριζικά μεταβάλλει τη σύνθεσή της. Μια περισσότερο ισχυρή υπόθεση είναι ότι η βιόσφαιρα της Γης δρα ουσιαστικά σαν να είναι ένα αυτοοργανούμενο σύστημα, που λειτουργεί κατά τρόπο ώστε να διατηρεί τα υποσυστήματά του σε κάποιο είδος (δυναμικής) μετα-ισορροπίας που είναι ευρέως δεκτική για τη ζωή. Η ιστορία της εξέλιξης, της οικολογίας και του κλίματος δείχνουν ωστόσο ότι τα ακριβή χαρακτηριστικά αυτής της ισορροπίας έχουν κατά διαστήματα υποστεί γοργές μεταβολές, που πιστεύεται ότι έχουν οδηγήσει είδη σε εξαφάνιση και καταστρέψει πολιτισμούς (δείτε αλλαγή του κλίματος).
Οι βιολόγοι και οι επιστήμονες της Γης συνήθως αντιλαμβάνονται τους παράγοντες που σταθεροποιούν τα χαρακτηριστικά μιας περιόδου ως μια μη κατευθυνόμενη αναδυόμενη ιδιότητα ή εντελέχεια του συστήματος· έτσι, ενώ κάθε ξεχωριστό είδος επιδιώκει τα ατομικά του συμφέροντα, η συνδυασμένη δράση τους τείνει να αντισταθμίζει τις επιπτώσεις στην περιβαλλοντική αλλαγή. Οι αντίπαλοι αυτής της άποψης μερικές φορές εφιστούν την προσοχή σε παραδείγματα ενεργειών της ζωής που έχουν καταλήξει σε δραματικές αλλαγές μάλλον, παρά σε σταθερή ισορροπία, όπως η μετατροπή της γήινης ατμόσφαιρας από ένα αναγωγικό περιβάλλον σε ένα άλλο πλούσιο σε οξυγόνο (οξειδωτικό). Ωστόσο, οι υποστηρικτές της άποψης θα υπογράμμιζαν ότι αυτές οι αλλαγές της ατμοσφαιρικής σύστασης δημιούργησαν ένα περιβάλλον ακόμη πιο κατάλληλο για τη ζωή.
Η πιο ακραία μορφή της θεωρίας της Γαίας είναι ότι ολόκληρη η Γη είναι ένας μοναδικός ενοποιημένος οργανισμός· κατά την άποψη αυτή, η βιόσφαιρα της Γης συνειδητά διαχειρίζεται το κλίμα με σκοπό να κάνει τις συνθήκες περισσότερο δεκτικές για τη ζωή. Οι επιστήμονες αντιτείνουν ότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως ένδειξη που να στηρίζει αυτή την τελευταία άποψη, και ότι αυτή έχει προκύψει επειδή πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν την έννοια της ομοιόστασης. Πολλοί μη-επιστήμονες ενστικτωδώς βλέπουν την ομοιόσταση ως μια δραστηριότητα που προϋποθέτει συνειδητό έλεγχο, μολονότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Πολύ περισσότερο υποθετικές εκδοχές της θεωρίας της Γαίας, συμπεριλαμβανομένων και όλων εκείνων που υποστηρίζουν ότι η Γη είναι στην πραγματικότητα ενσυνείδητη ή τμήμα κάποιας συμπαντικής εξέλιξης, θεωρείται επί του παρόντος ότι βρίσκονται έξω από τα όρια της επιστήμης. Αυτές οι απόψεις συζητούνται στο άρθρο φιλοσοφία της Γαίας.
Πρώιμοι σύγχρονοι παραλληλισμοί
Στο Lives of a Cell ("Οι ζωές ενός κυττάρου"), ο Λιούις Τόμας (Lewis Thomas) κάνει μια παρατήρηση πολύ παρόμοια με την υπόθεση της Γαίας του Λάβλοκ:
Η αρχική υπόθεση Λάβλοκ
Ο Λάβλοκ καθόρισε τη Γαία ως:
Η αρχική του υπόθεση ήταν ότι η βιομάζα τροποποιεί τις συνθήκες στον πλανήτη για να τις κάνει περισσότερο φιλόξενες - η υπόθεση της Γαίας ορθά προσδιόρισε αυτή την "φιλικότητα" ως μια πλήρη ομοιόσταση. Η αρχική υπόθεση του Λάβλοκ, που κατηγορήθηκε ότι ήταν τελεολογική από τους επικριτές του, ήταν πως η ατμόσφαιρα της Γαίας διατηρείται σε ομοιόσταση από και προς όφελος της βιόσφαιρας.
Ο Λάβλοκ πρότεινε την ιδέα πως η ζωή στη Γη παρέχει ένα κυβερνητικό, ομοιοστατικό ανατροφοδοτούμενο σύστημα το οποίο διευθύνεται αυτόματα και ασυναίσθητα από τα βιωτά, οδηγώντας σε μια ευρύτερη σταθεροποίηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και της χημικής σύνθεσης της Γης.
Με αυτή την αρχική υπόθεση, ο Λάβλοκ αξίωσε την ύπαρξη ενός παγκόσμιου συστήματος ελέγχου της επιφανειακής θερμοκρασίας, της ατμοσφαιρικής σύνθεσης και των επιπέδων αλμυρότητας των ωκεανών. Τα επιχειρήματά του ήταν:
Από τότε που ξεκίνησε η ζωή στη Γη, η ενέργεια που παρέχεται από τον Ήλιο έχει αυξηθεί κατά 25% με 30%· ωστόσο η επιφανειακή θερμοκρασία του πλανήτη έχει διατηρηθεί αξιοσημείωτα σταθερή όταν μετράται σε παγκόσμια κλίμακα. Επιπρόσθετα, παρατήρησε, η ατμοσφαιρική σύσταση της Γης είναι σταθερή. Η γήινη ατμόσφαιρα αποτελείται σήμερα από 79% άζωτο, 20,7% οξυγόνο και 0,03% διοξείδιο του άνθρακα. Το οξυγόνο είναι το δεύτερο πιο δραστικό στοιχείο μετά το φθόριο, και θα έπρεπε να αντιδρά χημικά με τα αέρια και τα ορυκτά της ατμόσφαιρας και του φλοιού της Γης. Ίχνη μεθανίου (με ρυθμούς παραγωγής της τάξης των 100.000 τόννων ανά έτος) δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, καθώς το μεθάνιο είναι εύφλεκτο σε μια ατμόσφαιρα οξυγόνου. Αυτό το μείγμα συστατικών που αποτελούν την ατμόσφαιρα θα έπρεπε να είναι ασταθές, και η σταθερότητά του θα μπορούσε να έχει διατηρηθεί μόνο με την αφαίρεση ή παραγωγή ποσοτήτων από τους ζωντανούς οργανισμούς. Με διαφορετική διατύπωση, η ατμόσφαιρα πρέπει να είναι ένα ανοικτό σύστημα μακριά από την ισορροπία, καθώς τα συστατικά της δεν μπορούν να ισορροπήσουν από μόνα τους, διατηρώντας την τρέχουσα σύνθεση.
Ο Λάβλοκ το βλέπει αυτό ως μια από τις περίπλοκες διεργασίες που διατηρούν τις συνθήκες κατάλληλες για τη ζωή. Τα ηφαίστεια διοχετεύουν το CO2 στην ατμόσφαιρα, το CO2 συμμετέχει στη διάβρωση του ασβεστολίθου, που και η ίδια επιταχύνεται από τη θερμοκρασία και τη ζωή που υπάρχει στο έδαφος, το διαλυμένο CO2 χρησιμοποιείται κατόπιν από τα φύκη και απελευθερώνεται στον πυθμένα των ωκεανών. Μια περίσσεια CO2 μπορεί να αντισταθμιστεί από μια αύξηση στους πληθυσμούς των κοκκολιθοφοριδών, ανεβάζοντας την ποσότητα του CO2 που δεσμεύεται στον πυθμένα των ωκεανών. Οι κοκκολιθοφορίδες αυξάνουν την νεφοκάλυψη, συνεπώς ελέγχουν την επιφανειακή θερμοκρασία, βοηθούν στην ψύξη ολόκληρου του πλανήτη και ευνοούν τις καθιζήσεις που είναι απαραίτητες για τα φυτά της ξηράς. Για τον Λάβλοκ, οι κοκκολιθοφορίδες είναι ένα στάδιο σε έναν ρυθμιστικό βρόχο ανάδρασης. Τώρα τελευταία η συγκέντρωση του ατμοσφαιρικού CO2 έχει αυξηθεί και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι και οι εμφανίσεις των ωκεάνειων εξάρσεων σε πλαγκτόν αυξάνουν επίσης.
Θεμελίωση
Αυτή η θεωρία βασίστηκε στην απλή ιδέα ότι η βιομάζα αυτοδιαχειρίζεται τις συνθήκες στον πλανήτη για να κάνει το φυσικό περιβάλλον (ειδικά όσον αφορά την θερμοκρασία και τη χημεία της ατμόσφαιρας) στον πλανήτη περισσότερο φιλόξενο για τα είδη που απαρτίζουν τη γήινη "ζωή". Η Υπόθεση της Γαίας ορίζει επακριβώς αυτή τη "φιλικότητα" σαν μια πλήρη ομοιόσταση. Ένα απλό μοντέλο που συχνά χρησιμοποιείται για να σκιαγραφήσει την αρχική Υπόθεση της Γαίας είναι η λεγόμενη προσομοίωση του Κόσμου-Μαργαρίτα (Daisyworld).
Το κατά πόσον ένα τέτοιο σύστημα λειτουργεί όντως στη Γη είναι ακόμη ανοικτό προς συζήτηση. Μερικοί σχετικά απλοί ομοιοστατικοί μηχανισμοί είναι γενικά αποδεκτοί. Για παράδειγμα, όταν τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα ανεβαίνουν, τα φυτά μπορούν να αναπτυχθούν περισσότερο και επομένως δεσμεύουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα, αλλά σε ποιον βαθμό αυτοί οι μηχανισμοί σταθεροποιούν και τροποποιούν το συνολικό κλίμα της Γης δεν είναι ακόμα γνωστό.
Επικρίσεις
Η αρχική "Υπόθεση της Γαίας" επικρίθηκε σφοδρά από πολλούς επιστήμονες ότι είναι τελεολογική, μια δοξασία ότι όλα τα πράγματα έχουν έναν προκαθορισμένο σκοπό.
Δέχτηκε στις πρώτες μέρες της έντονη κριτική, ειδικά από τον Ρίτσαρντ Ντώκινς (Richard Dawkins) και τον Φορντ Ντούλιτλ (Ford Doolittle). Αυτοί οι τελευταίοι επιχειρηματολογούν ότι οι οργανισμοί δεν θα μπορούσαν να ενεργούν ενορχηστρωμένα καθώς αυτό θα απαιτούσε πρόνοια και προγραμματισμό εκ μέρους τους. Απέρριψαν τη δυνατότητα οι βρόχοι ανάδρασης να μπορούν να σταθεροποιούν το σύστημα. Το 1982, ο Ντώκινς ισχυρίστηκε ότι "δεν υπήρχε κανένας τρόπος ώστε η εξέλιξη δια της φυσικής επιλογής να οδηγήσει σε αλτρουισμό σε Παγκόσμια κλίμακα". Το βρίσκουν αδύνατο να εξηγήσουν πώς θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί οι βρόχοι ανάδρασης που ο Λάβλοκ λέει ότι σταθεροποιούν το σύστημα της Γαίας. Προβάλλουν το επιχείρημα ότι, καθώς η Γαία δεν μπορεί η ίδια να αναπαραχθεί, δεν μπορεί να είναι ζωντανή με καμιά ουσιαστική έννοια. Ισχυρίζονται επίσης ότι η θεωρία δεν είναι επιστημονική επειδή είναι αδύνατον να υποβληθεί σε έλεγχο μέσω ελεγχόμενων πειραμάτων. Ο Λάβλοκ πρότεινε το μοντέλο του Κόσμου-Μαργαρίτα ως μαθηματική απόδειξη για να αντικρούσει τις περισσότερες από αυτές τις επικρίσεις.
Η αρχική υπόθεση ήταν μάλλον ανακριβής και ο Λάβλοκ αργότερα διέψευσε την κατηγορία της τελεολογίας δηλώνοντας "Πουθενά στα γραφόμενά μας δεν εκφράζουμε την ιδέα ότι η αυτορύθμιση του πλανήτη είναι σκόπιμη, ή εμπλέκει πρόνοια ή σχεδιασμό εκ μέρους των βιωτών". – (Lovelock, J. E. 1990)
Προσομοίωση του Κόσμου-Μαργαρίτα (DaisyWorld)
Ο Λάβλοκ απάντησε στους επικριτές του με το μαθηματικό μοντέλο του κόσμου-μαργαρίτα (Daisyworld) (1983), πρώτον για να αποδείξει την ύπαρξη μηχανισμών ανάδρασης, δεύτερον για να δείξει ότι είναι δυνατόν η αυτορύθμιση της παγκόσμιας βιομάζας να προκύψει χωρίς να εμπλέκεται σ' αυτό η ενσυνείδητη σκοπιμότητα.
Το συνέδριο της Γαίας
Ο Λάβλοκ παρουσίασε μια νέα εκδοχή της "Υπόθεσης της Γαίας", στην οποία εγκατέλειπε κάθε προσπάθεια να δείξει ότι η Γαία σκόπιμα ή συνειδητά διατηρούσε την περίπλοκη ισορροπία στο περιβάλλον της που χρειαζόταν η ζωή για να επιβιώσει. Αυτή η νέα υπόθεση ήταν περισσότερο αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα. Υποστήριξε τη νέα του υπόθεση εισάγοντας τη μεταφορά του κόσμου-μαργαρίτα. Χρησιμοποιώντας προσομοιώσεις σε υπολογιστή των παραμέτρων του Κόσμου-Μαργαρίτα (απουσία ατμόσφαιρας, λαμβάνοντας υπόψιν τον διαφορετικό βαθμό λευκαύγειας για κάθε τύπο μαργαρίτας) και μια μαθηματική προσέγγιση, ο Λάβλοκ απέδειξε ότι η ελεγχόμενη ευστάθεια του κλίματος από τη ζωή δεν ήταν τελεολογική. Η νέα "Υπόθεση της Γαίας" δήλωνε πως η Γαία είναι ομοιοστατική, δηλ. ότι τα βιωτά επηρεάζουν τον άβιο κόσμο κατά έναν τρόπο που εμπλέκει ομοιοστατική ανάδραση.
Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου της Γαίας, ο Τζέιμς Κίρχνερ (James Kirchner), φυσικός και φιλόσοφος, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία της συνάντησης για να εξηγήσει πως δεν υπάρχει μόνο μία "Υπόθεση της Γαίας", αλλά πολλές, που κυμαίνονται από την "ασθενή" έως την "ισχυρή" Υπόθεση της Γαίας. Περιέγραψε πέντε από αυτές: Επιδραστική Γαία, Συνεξελικτική Γαία, Ομοιοστατική Γαία, Τελεολογική Γαία, Βελτιστοποιητική Γαία.
Ισχυρές θεωρίες της Γαίας
Μπορούν να οριστούν αρκετοί τύποι ισχυρών θεωριών της Γαίας.
Μια ακόμη ισχυρότερη θέση πρεσβεύει ότι τα βιωτά χειρίζονται επιδέξια το φυσικό τους περιβάλλον για να δημιουργήσουν τις βέλτιστες συνθήκες. Αναφέρεται μερικές φορές με την ονομασία βελτιστοποιητική Γαία.
Η Βελτιστοποιητική Γαία βεβαιώνει ότι τα βιωτά χειρίζονται περίτεχνα το φυσικό τους περιβάλλον με σκοπό τη δημιουργία βιολογικά ευνοϊκών, ή ακόμη και βέλτιστων, συνθηκών για τα ίδια.
Μια ακόμη ισχυρή θεωρία είναι η αποκαλούμενη Ωμέγα Γαία. Ο Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν (Teilhard de Chardin) ισχυρίστηκε ότι η Γη εξελίσσεται περνώντας από στάδια κοσμογένεσης, επηρεάζοντας τη γεώσφαιρα, τη βιογένεση της βιόσφαιρας, και τη νοογένεση της νοόσφαιρας, με αποκορύφωμα το Σημείο Ωμέγα.
Μια εκδοχή της «Θεωρίας της Γαίας» αναπτύχθηκε από την Λιν Μάργκουλις (Lynn Margulis), μικροβιολόγο που κέρδισε το βραβείο MacArthur για τη Θεωρία της Ενδοσυμβίωσης το 1979. Το μοντέλο της είναι από ορισμένες απόψεις πιο περιορισμένο σε εμβέλεια από εκείνο που πρότεινε ο Λάβλοκ. Συγκεκριμένα, ότι μόνο ομοιορητικές και όχι ομοιοστατικές ισορροπίες εμπλέκονται, και ότι δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη τάση των βιοσφαιρών να διατηρήσουν τους τρέχοντες πληθυσμούς τους, και σίγουρα όχι να τους κάνουν τη διαβίωση πιο άνετη. Ακολούθως, η Γη δεν είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μπορεί να ζήσει ή να πεθάνει μονομιάς, αλλά μάλλον ένα είδος κοινότητας εμπιστοσύνης που μπορεί να υπάρξει σε πολλά διακριτά επίπεδα ενοποίησης. Αλλά αυτό αληθεύει για όλους τους πολυκύτταρους οργανισμούς, δεν πεθαίνουν όλα τα κύτταρα του σώματος διαμιάς. Συγγραφέας από κοινού με τον Λάβλοκ της αρχικής υπόθεσης της Γαίας, «η Λιν Μάργκουλις μας λέει ότι η Γη δεν είναι ομοιοστατική αλλά ομοιορητική: δηλαδή, η σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας, υδρόσφαιρας και λιθόσφαιρας κυμαίνονται γύρω από "σταθερά σημεία ισορροπίας" όπως συμβαίνει στην ομοιόσταση, αλλά αυτά τα σταθερά σημεία μεταβάλλονται με το χρόνο... η Γαία είναι απλώς συμβίωση όπως γίνεται αντιληπτή από το διάστημα» – από την Greenpeace προφανώς αναφερόμενο στο έργο της Λιν Μάργκουλις, Ο Συμβιωτικός Πλανήτης: Μια νέα Άποψη για την Εξέλιξη.
Ένα σύστημα σε ομοιόσταση τείνει να μετακινηθεί προς σταθερές τιμές των παραμέτρων του, ενώ ένα σύστημα σε ομοιόρηση θα εκδηλώνει πάντοτε παρόμοια δυναμική συμπεριφορά, χωρίς απαραιτήτως να συγκλίνει σε μια σταθερή κατάσταση. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι τα φυτά επιλέγονται για τις μικροκλιματικές επιπτώσεις που μπορεί να έχουν τοπικά πάνω στον εαυτό τους, και καλές ενδείξεις ότι αυτά τα σχήματα επιλογής υπάρχουν επίσης σε κάπως ευρύτερη κλίμακα, με συμβιωτικές σχέσεις να αναπτύσσονται για μεγαλύτερης κλίμακας κλιματικές τροποποιήσεις.
Άλλες ανταγωγιστικές θεωρίες προτείνουν ότι η Γαία είναι συν-εξελικτική. Η συνεξέλιξη σ' αυτό το εννοιολογικό πλαίσιο έχει οριστεί ως εξής: "τα βιωτά επηρεάζουν το άβιο περιβάλλον τους, και αυτό το περιβάλλον με τη σειρά του επηρεάζει τα βιωτά μέσω Δαρβινικών διαδικασιών." Ο Λάβλοκ έδωσε αποδείξεις για αυτό στο δεύτερο βιβλίο του Οι Εποχές της Γαίας, καταδεικνύοντας την εξέλιξη από τον κόσμο των πρώιμων θερμο-οξεόφιλων και μεθανογόνων βακτηρίων προς τη σημερινή εμπλουτισμένη με οξυγόνο ατμόσφαιρα που επιτρέπει περισσότερο ανεπτυγμένη ζωή.
Η ασθενέστερη μορφή της θεωρίας έχει ονομαστεί επιδραστική Γαία. Πρεσβεύει απλώς ότι τα βιωτά επηρεάζουν ορισμένες απόψεις του άβιου κόσμου, π.χ. τη θερμοκρασία και την ατμόσφαιρα.
Όλες αυτές οι θεωρίες είναι περισσότερο αποδεκτές από τη σκοπιά της ορθόδοξης επιστήμης, καθώς δεν αξιώνουν ομοιόσταση. Δηλώνουν ότι η εξέλιξη της ζωής και του περιβάλλοντός της μπορεί να επηρεάζουν το ένα το άλλο. Ένα παράδειγμα είναι ο τρόπος που έδρασαν τα φωτοσυνθετικά βακτήρια κατά τη διάρκεια της Προκάμβριας περιόδου και τροποποίησαν τελείως την ατμόσφαιρα της Γης για να την μετατρέψουν σε αερόβια, και ως τέτοια κατάλληλη για την περαιτέρω εξέλιξη της ζωής (συγκεκριμένα της ευκαρυωτικής ζωής). Ωστόσο, αυτές οι θεωρίες δεν αξιώνουν ότι η αλλαγή της ατμόσφαιρας έγινε συντονισμένα και δια μέσου της ομοιόστασης.
Εννοιολογική διαμάχη
Δυστυχώς, πολλοί υποστηρικτές των διαφόρων θεωριών της Γαίας δεν ξεκαθαρίζουν επακριβώς πού τοποθετούνται σε αυτό το φάσμα· αυτό δυσχεραίνει τη συζήτηση και την κριτική. Πιο πρόσφατα κατόπιν άλλων συνεδρίων, το όλο φάσμα της ίδιας της "ασθενούς" και "ισχυρής" υπόθεσης της Γαίας έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση.
Μεγάλο μέρος της προσπάθειας όσων αναλύουν τη θεωρία αναλώνεται επί του παρόντος σε μια απόπειρα να διευκρινιστεί τι ακριβώς είναι αυτές οι διάφορες υποθέσεις, και κατά πόσον είναι προτάσεις για τον "έλεγχο" ή τη "διαχείριση" πειραματικών εξαγομένων. Οι ερμηνείες της Γαίας τόσο του Λάβλοκ όσο και της Μάργκουλις θεωρούνται έγκυρες επιστημονικές θεωρίες, και αποτελούν πια μέρος της καθιερωμένης βιολογίας.
Μέχρι σήμερα η Θεωρία της Γαίας έχει αντεπεξέλθει επιτυχώς σε όλους τους προτεινόμενους και διεξαχθέντες πειραματικούς ελέγχους. Ως αποτέλεσμα, ο Λάβλοκ έχει δηλώσει ότι η ιδέα έχει πλέον εξελιχθεί από την Υπόθεση της Γαίας στη Θεωρία της Γαίας, και τώρα πλέον στην Επιστήμη της Γαίας.
Η υπόθεση της Γαίας στην οικολογία
Μετά τις αρχικές κριτικές, η υπόθεση της Γαίας είναι πλέον σεβαστή ως ένα βασικό κομμάτι της οικολογικής επιστήμης, προτείνοντας ουσιαστικά να θεωρούμε τον πλανήτη ως το περικλείον αντικείμενο όλης της οικολογικής μελέτης. Οι περισσότεροι οικολόγοι συμφωνούν να αφομοιώσουν τη βιόσφαιρα σε ένα υπερ-οικοσύστημα και θεωρούν αυτή την υπόθεση, μολονότι απλουστευτική, συνεπή με την σύγχρονη οπτική της παγκόσμιας οικολογίας, καθώς επανεισάγει την έννοια της βιόσφαιρας και της βιοποικιλότητας. Η υπόθεση της Γαίας έχει ονομαστεί και γεωφυσιολογία ή Επιστήμη του συστήματος της Γης, που λαμβάνει υπόψη της τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των βιωτών, των ωκεανών και της ατμόσφαιρας.
Η θεωρία της Γαίας στη Λογοτεχνία
Ο κύκλος μυθιστορημάτων του Ισαάκ Ασίμωφ (Isaac Asimov) "Γαλαξιακή Αυτοκρατορία" (ελλ. εκδ. Κάκτος, Αθήνα) στηρίζεται, ιδιαίτερα στον 4ο και 5ο τόμο της, σε μεγάλο βαθμό στη Θεωρία της Γαίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολογικές θεωρίες Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Κυβερνητική Κατηγορία:Γη
Γκαμπές (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Γκαμπές είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό παραθαλάσσιο τμήμα της χώρας, παρά το μυχό του ομώνυμου μεγάλου όρμου. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Γκαμπές. Έχει συνολική έκταση 7.175 τ.χλμ., (7ο σε έκταση), και πληθυσμό 351.500 κατοίκους (2007). Δημιουργήθηκε το 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνεία της Τυνησίας
Λουτφί Πασάς
Ο Νταμάτ Λουτφί Πασάς (Damat Çelebi Lütfi Paşa, 1488 - 27 Μαρτίου 1564) ήταν Οθωμανός πολιτικός και Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Σουλεϊμάν Α' τον Μεγαλοπρεπή από το 1539 έως το 1541.
Ζωή
Γεννήθηκε το 1488. Αν και δεν είναι γνωστό πού γεννήθηκε, η παράδοση λέει ότι ήταν Αλβανικής καταγωγής. Ο πρώτος του διορισμός ήταν ως Σαντζάκ μπέη και στη συνέχεια έγινε Μπεηλέρμπεης του Καραμάν. Ο ίδιος ο Λουτφί Πασά έδωσε αυτές τις λεπτομέρειες της ζωής του στην εισαγωγή του Asafname. Ωστόσο, ο ίδιος δεν δίνει τις ημερομηνίες των διορισμών του και παραλείπει όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του πριν από την είσοδο το παλάτι. Μπορεί επίσης να υπηρέτησε ως Σαντζάκ Μπέη του Αϊδινίου και στη συνέχεια στα Ιωάννινα δεδομένου ότι ο Φεριντούν Μπέη αναφέρει κάποιον Λουτφί Μπέη, ο οποίος υπηρέτησε στην πολιορκία της Ρόδου το 1522 ως Σαντζάκ Μπέης του Αϊδινίου και έναν Λουτφί Μπέη ο οποίος υπηρέτησε στην πολιορκία της Βιέννης το 1529 ως Σαντζάκ Μπέης των Ιωαννίνων.
Το 1523 παντρεύτηκε την Σαχ Σουλτάν, κόρη του Σουλτάνου Σελίμ Α' και αδελφή του Σουλεϊμάν Α' αλλά χώρισαν το 1541 και ο Λουτφί καθαιρέθηκε από την θέση του Μεγάλου Βεζίρη και εξορίστηκε στο Διδυμότειχο όπου και πέθανε στις 27 Μαρτίου 1564 σε ηλικία 76 ετών.Το διαζύγιο πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της,σύμφωνα με τους ισχυρισμούς λόγω τιμωρίας του συζύγου της για μοιχία.Ο Λουτφί Πασάς διέταξε την κοπή ενός άκρου μίας μοιχής και αυτό οδήγησε σε μια διαφωνία μεταξύ του Λουτφί Πασά και της Σαχ Σουλτάν και ο Λουτφί ξυλοκόπησε την Σαχ Σουλτάν.Μετά το περιστατικό η Σαχ Σουλτάν ​​παραπονέθηκε στον αδερφό της,Σουλτάνο Σουλεϊμάν Α' και ζήτησε διαζύγιο. Το ζευγάρι είχε δύο κόρες, την Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάν(σύζυγος του Ηγεμόνα Μεχμέτ και μητέρα της Χιουμασάχ Σουλτάν) και την Νεσλιχάν Σουλτάν.
Το 1534-5 έγινε Τρίτος Βεζύρης. Αυτή τη φορά, είχε, από το δικό του λογαριασμό,υπηρετήσει στους πολέμους του Σελίμ Α' έναντι των Σαφαβιδών στην Ανατολική Ανατολία και εναντίον των Μαμελούκων στη Συρία και την Αίγυπτο.Υπό τον Σουλεϊμάν Α', έλαβε μέρος στις εκστρατείες του Βελιγραδίου το 1521 και της Ρόδου το 1522.
Έργα
Έγραψε 21 έργα, κυρίως με θρησκευτικά θέματα, αλλά και για την ιστορία, 13 εκ των οποίων είναι γραμμένα στα αραβικά και 8 στα Τουρκικά. Δύο από τα έργα του είναι το Asafname, ένα είδος καθρέφτη για τους υπουργούς και το Tevâriḫ-i Âl-i Os̱mân, που ασχολείται με την Οθωμανική ιστορία και συμπεριλαμβάνει δικές του εμπειρίες κατά τη βασιλεία των Σουλτάνων Βαγιαζίτ Β', Σελίμ Α' και Σουλεϊμάν Α'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Citroën Type C
Γνωστό ευρύτερα ως Citroën 5HP ή Citroën 5CV, ήταν το πρώτο αυτοκίνητο πόλης που σχεδιάστηκε και κυκλοφόρησε από τον Αντρέ Σιτροέν. Ήταν επίσης το πρώτο μικρό αυτοκίνητο στην ιστορία της Citroën, καθώς και το πρώτο ελαφρύ αυτοκίνητο πόλης μαζικής παραγωγής. Το πρώτο χρώμα στο οποίο φτιάχτηκε, ήταν ένα ανοιχτό κίτρινο, όπως αυτό της αρχικής λεζάντας, και αυτό του έδωσε τότε το παρατσούκλι «petite citron» (μικρό λεμόνι), αν και στη συνέχεια προστέθηκαν και άλλες εξωτερικές βαφές. Είχε επίσης το παρατσούκλι «Cul de poule» (κάτω μέρος της κότας) λόγω του κωνικού πίσω μέρους του αμαξώματος του μικρού αυτοκινήτου. Παράλληλα, ένα άλλο παρατσούκλι ήταν το «Trefle» (φύλλο τριφυλλιού) που αναφέρεται στο σχήμα της έκδοσης τριών θέσεων.
Ιστορικό
Ενώ η γαλλική κυβέρνηση ενθάρρυνε, μέσω φορολογικών πλεονεκτημάτων, οι κατασκευαστές αυτοκινήτων να επενδύσουν σε ποδήλατα, ο Αντρέ Σιτροέν προτίμησε να στραφεί σε μικρά αυτοκίνητα. Το 5HP ήταν το πρώτο μοντέλο της Citroën που εισήλθε στον τομέα των μικρών αυτοκινήτων, που μέχρι τότε ήταν μονοπώλιο από την Peugeot και τη Renault. Παρά την ομοιότητά του με τον Citroën Type A του 1919 - 1921 (το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της εταιρείας), που είχε σχεδιάσει ο Jules Salomon, το 5HP ήταν στην πραγματικότητα έργο του μηχανικού Edmond Moyet, που είχε δημιουργήσει λίγους μήνες νωρίτερα ένα πολύ παρόμοιο όχημα, το Amilcar «CC». Η ιδιοφυΐα του Αντρέ Σιτροέν ήταν να προωθήσει το αυτοκίνητο 5HP σε ένα θηλυκό κοινό, κάτι που ήταν πολύ ασυνήθιστο τότε. Ενδεικτικώς, όλα τα διαφημιστικά αντίτυπα του 5HP αντιπροσώπευαν το αυτοκίνητο που οδηγούσε μια νεαρή γυναίκα. thumb|left|Η αρχική παρουσίαση του Citroën Type C Torpédo στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1921.
Με το 5HP, η Citroën συνδέθηκε με τη μαζική οδήγηση. Αυτό τονίστηκε από το γεγονός ότι το 5HP θα μπορούσε επίσης να αγοραστεί με πίστωση, μια νέα μέθοδος για την ώρα, χάρη σε μια εταιρεία καταναλωτικής πίστης, που ιδρύθηκε από τον André Citroën.
Μετά από ένα αργό ξεκίνημα το 1922, η επιτυχία ήταν τέτοια που, από το 1924, αντιπροσώπευε σχεδόν το ήμισυ των πωλήσεων της Citroën και έγινε το πλέον δημοφιλές ευρωπαϊκό αυτοκίνητο. Η τιμή πώλησης του 5HP «Torpedo» το 1922 (8.500 γαλλικά φράγκα) ήταν γύρω στο 60% αυτού των 10HP (13.900 γαλλικά φράγκα).
Ένα πλήρες δίκτυο 5.000 αντιπροσώπων δημιουργήθηκε για την εταιρεία μεταξύ του 1919 και του 1925. Αποκλειστικές θυγατρικές και έμποροι βρίσκονταν σε όλο τον κόσμο: Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο, Βόρεια Αφρική, Αυστραλία, Ιαπωνία, Νότια Αμερική κ.λπ. Τα εργοστάσια κατασκευάστηκαν στην Ισπανία, την Ιταλία, την Πολωνία, την Αλγερία, το Βέλγιο και την Αγγλία από το 1925, προκειμένου να αποφευχθούν οι τελωνειακοί φόροι επί των εισαγόμενων προϊόντων.
Το διθέσιο «Torpedo» («Τορπίλη») κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1922. Το 1923, μια πιο πολυτελής έκδοση «Cabriolet» (καμπριολέ) έγινε διαθέσιμη. Το 1924, ένα τριθέσιο «Torpedo» εισήχθη με ένα «πτυσσόμενο κάθισμα». Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από μια πιο άνετη έκδοση με δύο μπροστινά καθίσματα και ένα πίσω κάθισμα, γνωστό με το παρατσούκλι «Trefle» («φύλλο τριφυλλιού»). thumb|left|Το «Bubsy» φτάνει στο [[Σίδνεϊ, τον Δεκέμβριο του 1925.]]
Το 5HP ήταν ένα μοντέλο αξιοπιστίας και λιτότητας σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό. ήταν εξαιρετικά ανθεκτικό, όπως αποδεικνύεται από το ταξίδι των 17.000 χιλιομέτρων σε 5 μήνες γύρω από την Αυστραλία το 1925. Το συγκεκριμένο Bubsy, το «μεταχειρισμένο» Torpedo που οδηγούσαν δύο μαθητές, δεν είχε πρόβλημα κινητήρα παρά τις ακραίες συνθήκες.
Παραδόξως, μολονότι το 5HP ήταν επιτυχές, δεν ήταν επαρκώς κερδοφόρο, και για να προετοιμαστεί για την εισαγωγή του εξ ολοκλήρου ατσάλινου Citroën Type B14, ο Αντρέ Σιτροέν πήρε προσωπικά την απόφαση, κατά της γενικής γνώμης, να τερματίσει την παραγωγή του τον Μάιο του 1926. Σήμερα, το 5HP είναι το τυπικό vintage αυτοκίνητο της δεκαετίας του 1920. Η επιτυχία του οφείλεται στο γεγονός ότι, τότε, ήταν ήδη μια τεράστια εμπορική επιτυχία. Επίσης σήμερα, είναι δυνατόν να το επισκευαστεί ή να ανακατασκευαστεί πολύ εύκολα από εξαρτήματα της τότε περιόδου και ανακατασκευές.
Ένα ποσοστό των 83.000 αντιτύπων του 5HP είχαν μετατραπεί σε τρακτέρ ή επαγγελματικά οχήματα κ.λπ. Μόλις 3.000 αντίτυπα έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα.
Τεχνικά στοιχεία
thumb|right|Το ταμπλό ενός Citroën 5HP C2 Torpedo του 1922. Το μικρό Citroën ήταν τότε μπροστά από τον ανταγωνισμό: ήταν εξοπλισμένο με ένα διαφορικό και ένα ηλεκτρικό εκκινητή (μίζα), επιτρέποντας έτσι στο αυτοκίνητο να διαφημιστεί ως ιδιαίτερα κατάλληλο για κυρίες οδηγούς, ευαίσθητες στην ευκολία οδήγησης.
Το χαμηλό βάρος των 543 κιλών είναι ουσιαστικά το βάρος του κινητήρα, του κιβωτίου ταχυτήτων και του πίσω άξονα. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 60 χιλιόμετρα την ώρα, με κατανάλωση καυσίμου μόλις 5 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Ο τετρακύλινδρος σε σειρά (I4) κινητήρας, κυβισμού 856 cm³, είχε διάμετρο 55 χιλιοστά και διαδρομή 90 χιλιοστά, παρήγαγε ισχύ 11 hp και είχε σύστημα ψύξης με θερμοσιφώνιο. Από τον Ιούνιο του 1925, το σύστημα ψύξης βελτιώθηκε σε όλα τα μοντέλα από έναν ανεμιστήρα. thumb|right|Ο κινητήρας ενός Citroën 5HP του 1924.
Υπήρχε μόνο ένα καρμπυρατέρ της Solex. Η ανάφλεξη αρχικά γινόταν με μπαταρία, πηνίο και διανομέα, ενώ αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1923 με μαγνητική ανάφλεξη.
Το κιβώτιο ταχυτήτων είχε 3 μη συγχρονισμένες σχέσεις, συν μία όπισθεν.
Όπως και στα αυτοκίνητα της τότε εποχής, το πεντάλ του γκαζιού ήταν στο κέντρο, μεταξύ εκείνων του συμπλέκτη (αριστερά) και του φρένου (δεξιά).
Στα τέλη του 1923, το κοντό σασί τύπου C2 επιμηκύνθηκε κατά 10 εκατοστά, από τα 2,25 μέτρα στα 2,35 μέτρα, και ενισχύθηκε με μια επιπλέον εγκάρσια ράβδο που προεξέχει από το πίσω κατάστρωμα και στήριζε το πίσω μέρος του αμαξώματος. Αυτό έγινε το μακρύ πλαίσιο μεταξονίου τύπου C3. Η επέκταση του αμαξώματος είχε καταστεί απαραίτητη για να καταστεί δυνατή η κατασκευή της νέας έκδοσης 3 θέσεων του «Torpedo» (τορπίλη) καθώς και του «Voiture de Livraison» (αυτοκίνητο παράδοσης).
Μοντέλα
Το 2-θέσιο Torpedo T2 και το διθέσιο Cabriolet TL κατασκευάστηκαν το 1922 - 1923 στο κοντό σασί (C2). Αυτά τα αμαξώματα στη συνέχεια τοποθετήθηκαν στο μακρύ πλαίσιο (C3) τον Οκτώβριο του 1923, μαζί με το van VL και το 3-θέσιο «Torpedo με πτυσσόμενο κάθισμα» T3-1. Αυτό αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1924 από το 3-θέσιο Torpedo «Trefle» T3-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Type C Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Φούλκων Α΄ του Ανζού
Ο Φούλκων Α΄ του Ανζού (Foulques Ier d'Anjou, 870 – 942) ή Φούλκων ο ερυθρός (Foulques le Roux, δηλ. "Κόκκινο Γεράκι") κυβέρνησε την κομητεία του Ανζού πρώτα ως υποκόμης και στη συνέχεια ως κόμης μέχρι τον θάνατό του.
Ήταν ο πρώτος κόμης του Ανζού (898 - 942) και ο πρώτος κόμης από τον Οίκο του Ινζελζέ ήταν γιος του υποκόμη Ινζελζέ και της Αδελαΐδας του Αμπουάζ. Προήγαγε την υποκομητεία του Ανζού την οποία παρέλαβε από τον πατέρα του σε κομητεία και την διατήρησε μέχρι τον θάνατο του.
Πρώτος κόμης του Ανζού
Προήχθη διαδοχικά σε υποκόμη του Τουρ (899), σε κόμη του Τουρ (905) και σε κόμη της Νάντης (900 - 918), έχοντας αυξήσει σημαντικά τα εδάφη της υποκομητείας του Ανζού διεκδίκησε επιτυχώς τον τίτλο του κόμη. Στην διάρκεια της ηγεμονίας του βρισκόταν σε συνεχή πόλεμο με τους Νορμανδούς και τους Βρετόνους, κατείχε την Νάντη αλλά αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει στους Βρετόνους (919).
Κληρονόμοι
Με την σύζυγο του Ροζαλία του Λος παιδιά του ήταν :
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού Κατηγορία:Οίκος του Ινζελζέ
Άννα Μανιάνι
μικρογραφία|260x260εσ|Στην ταινία του [[Ρομπέρτο Ροσσελλίνι|Ρομπέρτο Ροσσελίνι Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη (1945)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον Αμεντέο Ναζάρι στην ταινία Η κοινωνία με έκανε εγκληματία (1946) μικρογραφία|260x260εσ|Με τον Αρτούρο Μπραγκάλια στην ταινία [[Μπελίσιμα (1951)]] μικρογραφία|260x260εσ|Στην ταινία του [[Πιερ Πάολο Παζολίνι Μάμα Ρόμα (1962)]] Η Άννα Μανιάνι (Ιταλικά: Anna Magnani, Ρώμη, 7 Μαρτίου 1908 – Ρώμη, 26 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του 20ού αιώνα και κατά καιρούς την έχουν αποκαλέσει «στοιχείο της Φύσης», «λύκαινα» και «εκρηκτική σαν ηφαίστειο». Κατά την πολυετή καριέρα της ανανέωσε τη φιγούρα της γυναίκας ηθοποιού και, μέσα από τη δύναμη της ερμηνείας της, άλλαξε τα καλλιτεχνικά στερεότυπα της εποχής της. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους Ιταλούς σκηνοθέτες της εποχής της, όπως ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Φεντερίκο Φελίνι και ο Λουκίνο Βισκόντι. Ο θεατρικός συγγραφέας Τένεσι Ουίλιαμς υπήρξε φίλος και θαυμαστής της και έχοντας τη φιγούρα της στο μυαλό του έγραψε για εκείνη το έργο Τριαντάφυλλο στο στήθος. Η ερμηνεία της στην κινηματογραφική μεταφορά του, απέσπασε Βραβείο Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Επίσης η ηθοποιός τιμήθηκε τόσο από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όσο και εκείνο του Βερολίνου. Αποτελεί δε μία από τις τέσσερις μόλις προσωπικότητες ιταλικής καταγωγής που διαθέτουν αστέρι στη διάσημη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ.
Παιδική ηλικία
Γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1908 σύμφωνα με τα λεγόμενά της στην πόλη της Ρώμης. Το επώνυμό της τής το χάρισε η μητέρα της, μοδίστρα στο επάγγελμα, ενώ η ταυτότητα του πατέρα της είναι υπό αμφισβήτηση. Κατά άλλους επρόκειτο για έναν Αιγύπτιο αγνώστων στοιχείων, κατά άλλους για έναν Αυστριακό σύντροφο της μητέρας της, με τον οποίο διέμεναν στην Αλεξάνδρεια. Η Άννα τελικά επέστρεψε στην Ιταλία όπου και ανατράφηκε από τους παππούδες και τους θείους της. Κατά την παιδική της ηλικία έπαιζε συχνά στους δρόμους, όπου και απέκτησε σκληρή προσωπικότητα, μαθαίνοντας παράλληλα τη λεγόμενη «γλώσσα του δρόμου». Για μία περίοδο φοίτησε εσώκλειστη σε σχολείο το οποίο λειτουργούσαν καλόγριες. Παράλληλα έμαθε να παίζει πιάνο και να τραγουδά, φοιτώντας στο ωδείο της Ακαδημίας της Αγίας Καικηλίας.
Πρώτα θεατρικά βήματα
Το ταλέντο της τής εξασφάλισε μια υποτροφία για δραματική σχολή. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της, συμμετείχε σε ένα περιοδεύοντα θίασο υπό τις οδηγίες του θεατρανθρώπου Ντάριο Νικοντέμι, όπου και παρέμεινε τέσσερα χρόνια. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να εγκαταλείψει τις όποιες ανέσεις της ζωής της, να εγκαταλείψει το σπίτι της γιαγιάς της και να τριγυρνά από μέρος σε μέρος για τις ανάγκες των παραστάσεων. Η ίδια δήλωσε κάποτε πως η γιαγιά της τη συνόδεψε η ίδια μέχρι τον σταθμό και πως τότε της δημιουργήθηκε η αίσθηση πως δεν θα την ξαναέβλεπε πια. Πράγματι εκείνη απεβίωσε έξι μήνες μετά. ''«Από εκείνη τη στιγμή βρήκα το κουράγιο να κάνω την επανάστασή μου, να βγάλω από μέσα μου εκείνο που πάντα έμενε κρυμμένο, να ουρλιάζω όταν το είχα ανάγκη και να σιωπώ όταν δεν είχα κέφι. Ήταν εκείνη τη μέρα που γεννήθηκε η Μανιάνι»''.
Τα επόμενα έτη έπαιζε ό,τι ρόλο έβρισκε διαθέσιμο, λαμβάνοντας ως αμοιβή τίποτα περισσότερο από 25 λιρέτες τη μέρα. Στην προσωπική της ζωή υιοθετούσε παράξενα και ατημέλητα ντυσίματα, με αποτέλεσμα κάποιος κριτικός να σχολιάσει: «εμφανίστηκε σαν να είχε χτυπήσει το κουδούνι προτού προλάβει να ολοκληρώσει το ντύσιμό της». Η ίδια η Μανιάνι δεν έδινε καμία σημασία σε παρόμοια σχόλια, αποδεχόμενη την εμφάνισή της. Κατοικούσε σε φτηνές κατοικίες και έτρωγε ελάχιστα καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες καφέ και τσιγάρων. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα ζώα, υιοθετώντας κάποιο συχνά.
Δουλεύοντας άρχισε να αναλαμβάνει σιγά σιγά και πρωταγωνιστικούς ρόλους σε παραστάσεις: «Άννα Λουκάστα», «Κάρμεν», «Το πέτρινο δάσος» και «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» για να αναφέρουμε κάποιες από αυτές. Επίσης, δουλεύοντας με τον περιοδεύοντα θίασο είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει ακόμη και στο εξωτερικό, ενώ από τις πολλές επαναλήψεις απομνημόνευσε πολλούς σημαντικούς ρόλους του θεάτρου. Όταν επέστρεψαν στη Γένοβα το 1929, η Άννα ήταν πλέον 21 ετών έχοντας μελετήσει πολύ, έτοιμη πλέον για έναν πραγματικά σημαντικό ρόλο.
Κατά τη διάρκεια της παραγωγής «La Sora Rose», η πρωταγωνίστρια αποφάσισε να εγκαταλείψει το θίασο για να παντρευτεί. Τότε ο παραγωγός την πλησίασε προτείνοντάς της τον ρόλο. Ήταν η μεγάλη της ευκαιρία, ωστόσο η Μανιάνι εμφανίστηκε πολύ φοβισμένη και διστακτική. Ωστόσο ο παραγωγός της απάντησε απλά: ''«Ανοησίες, Άννα. Μπορείς και θα το κάνεις».'' Τελικά έδωσε μεγαλειώδη ερμηνεία. Μάλιστα σε μία σκηνή όπου έπρεπε να κλάψει, έχυσε αληθινά δάκρυα. Το κοινό της πρεμιέρας την καταχειροκρότησε, ανοίγοντας το δρόμο για μια λαμπρή καριέρα.
Έγγαμος βίος
Κατά την εποχή που στην Ιταλία κυριαρχούσε ο φασισμός, εκτός από προπαγανδιστικές ταινίες γυρίζονταν και αισθηματικές κωμωδίες, στις οποίες οι γυναικείες φιγούρες δεν ήταν τίποτα περισσότερο από αφελείς και ευαίσθητες κοπέλες με μοναδικό στόχο να πραγματοποιήσουν τα απλοϊκά τους σχέδια στον έρωτα. Η Μανιάνι δεν ανταποκρινόταν στην περιγραφή αυτή, θεωρώντας τους ρόλους αυτούς τελείως ψεύτικους. Κρίθηκε δε πως δεν διέθετε φωτογένεια κι έτσι λάμβανε μόνο δεύτερους ρόλους την εποχή εκείνη. Πρώτο της σημαντικό κομμάτι ήταν εκείνο στην ταινία «La cieca di Sorrento» του Νούντσιο Μαλασόμα. Στις επόμενες ταινίες της λαμβάνει την ευκαιρία να εκφραστεί και να πειραματιστεί, ωστόσο εξακολουθεί να παραμένει στο περιθώριο. Εξαίρεση αποτελεί η ταινία «Tempo massimo» του Βιττόριο ντε Σίκα, όπου και υποδύεται μια μυθομανή, η οποία πιστεύει πως την έχει ερωτευτεί ο εργοδότης της.
Εκείνη την περίοδο απέσπασε την προσοχή ενός όμορφου σκηνοθέτη ταινιών, του Γκοφρέντο Αλεσαντρίνι (1904-1978). Ερωτεύτηκαν και μετά από μια περίοδο συμβίωσης παντρεύτηκαν το 1933. Ωστόσο ο νέος της σύζυγος αποθάρρυνε την Άννα από το να ακολουθήσει καριέρα στον κινηματογράφο. Η Άννα επιθυμούσε να παλέψει για τον γάμο της, ωστόσο οι σχέσεις τους σταδιακά χειροτέρεψαν και το ζευγάρι τελικά χώρισε το 1940 (ο γάμος ακυρώθηκε επίσημα το 1950). Μετά το γεγονός αυτό, ο χαρακτήρας της έγινε ακόμη εκκεντρικότερος. Εθεάθη συχνά σε νυχτερινά κέντρα να καπνίζει πούρα, με τα μαλλιά ακατάστατα. Η διάθεσή της εναλλασσόταν από την οργή στη μελαγχολία. Χρησιμοποιούσε δε πολύ άκομψο και λαϊκό λεξιλόγιο.
Κατά την «άγρια» αυτή περίοδο ερωτεύτηκε παθιασμένα έναν όμορφο νεαρό ηθοποιό, το Μάσιμο Σεράτο. Καρπός του έρωτά τους ήταν ο γιος της Τσελίνο, τον οποίο συνήθιζε να αποκαλεί χαριτωμένα Λούκα. Δυστυχώς ο Λούκα προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα, κάτι που συνέτριψε την Άννα. Ορκίστηκε να του παρέχει την καλύτερη δυνατή θεραπεία και να τον βοηθήσει να ζήσει φυσιολογική ζωή. Έτσι και έπραξε. Ο νεαρός μπόρεσε για ένα διάστημα να περπατήσει με υποστήριξη, εντούτοις τελικά πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του σε αναπηρικό αμαξίδιο. Για να ανταποκριθεί στα ιατρικά έξοδα, η Μανιάνι αποδεχόταν όποιον καλοπληρωμένο ρόλο μπορούσε να αναλάβει. Σύντομα ζήτησε και έλαβε την υψηλότερη αμοιβή που διδόταν εκείνη την εποχή σε Ευρωπαία ηθοποιό. Όταν εμφανιζόταν σε ταινίες με χαμηλό μπάτζετ, η αμοιβή της αναλογούσε σε μεγάλο ποσοστό του κόστους παραγωγής.
Συνεργασίες με τον Ροσελίνι
Η στρατιά των θαυμαστών της συνέχιζε να αυξάνει, και οι Ρωμαίοι την είχαν αρχίσει πλέον να την αποκαλούν χαϊδευτικά «Νανναρέλλα». Το 1944 γνωρίστηκε με τον σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι. Η έλξη υπήρξε αμοιβαία, με αποτέλεσμα να γεννηθεί ένα ειδύλλιο γεμάτο συγκρούσεις. Σύμφωνα με μαρτυρίες έφτασε στο σημείο να εκσφενδονίζει πήλινα σκεύη κατά του Ροσελίνι, ο οποίος δήλωσε για τη Μανιάνι: «Γεννήθηκε μεταφέροντας το συκώτι της στα δόντια». Σαν καλλιτεχνικό ζευγάρι όμως διέπρεψαν, με τις συντονισμένες τους προσπάθειες να φέρνουν στο φως μια ταινία-σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου, ορόσημο του νεορεαλισμού, με τίτλο Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη. Βγάζοντας την κάμερα από το στούντιο, ο Ροσελίνι κινηματογράφησε στους δρόμους της Ρώμης τους Γερμανούς κατακτητές που ακόμη μάχονταν με τους παρτιζάνους. Η Μανιάνι έδωσε μια ηλεκτρισμένη ερμηνεία ως Πίνα, μια γυναίκα σε κατάσταση εγκυμοσύνης, αρραβωνιασμένη με έναν νεαρό αντιστασιακό εργάτη που αιχμαλωτίστηκε από τους ναζί. Στην τελευταία σκηνή, ενώ τρέχει πίσω από το όχημα που τον μεταφέρει μακριά φωνάζοντας το όνομά του, εκτελείται χωρίς οίκτο. Πρόκειται για μία από τις διασημότερες σκηνές ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η ταινία αυτή χάρισε στη Μανιάνι το πρώτο της βραβείο Nastro d'Argento - τα δεύτερα παλαιότερα κινηματογραφικά βραβεία στον κόσμο μετά τα Όσκαρ - από τα πέντε συνολικά που απέσπασε κατά τη διάρκεια της καριέρας της.
Το 1948, οι Μανιάνι και Ροσελίνι συνεργάστηκαν σε μια διμερή παραγωγή με τίτλο Αγάπη. Στους τίτλους ο σκηνοθέτης αφιερώνει την ταινία στην υψηλή τέχνη της Άννας Μανιάνι. Λόγω του ανορθόδοξου θρησκευτικού περιεχομένου του, το φιλμ υπέφερε από τη λογοκρισία και είχε περιορισμένη διανομή ανά τον κόσμο. Το ζεύγος συνεργάστηκε σε ακόμη μια ταινία, με τίτλο Αντζελίνα (1947), όπου υποδύθηκε την ηγέτιδα των επαναστατημένων πάμφτωχων γυναικών της Ρώμης. Η ερμηνεία της Μανιάνι βραβεύτηκε με το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Όταν ο Ροσελίνι γνώρισε την Ίνγκριντ Μπέργκμαν επιθύμησε να γυρίσει μια ταινία μαζί της. Της έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα ρομαντικό δράμα με τίτλο Στρόμπολι. Κατά τη διάρκεια της ταινίας αναπτύχθηκε ειδύλλιο ανάμεσα στο σκηνοθέτη και τη Σουηδέζα ηθοποιό. Όπως ήταν φυσικό η Μανιάνι εξοργίστηκε, κάτι που δεν διέφυγε της προσοχής του Τύπου. Παρά τις παρακλήσεις της, το ζήτημα αναφέρθηκε σε πολλά πρωτοσέλιδα ανά τον κόσμο. Τελικά ξέσπασε πόλεμος δηλώσεων ανάμεσα στους δύο που επεκτάθηκε και στον καλλιτεχνικό τομέα: ενώ ο Ροσελίνι ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει την ταινία του με τη νέα του αγαπημένη, η Μανιάνι σχεδίαζε να επισκιάσει την αντίζηλό της. Η ταινία της Ηφαίστειο (1950), με προϋπολογισμό $750.000, γυρίστηκε τόσο στα αγγλικά όσο και στα ιταλικά και συνετέλεσε στο να πάρει την εκδίκησή της. Τα διαφημιστικά σποτ την κατονόμαζαν ως μια από τις εντυπωσιακότερες ηθοποιούς του παγκόσμιου κινηματογράφου μετά την Γκάρμπο, ενώ η ίδια άσκησε πίεση ώστε η παραγωγή να ολοκληρωθεί προτού η ταινία του Ροσελίνι βγει στις αίθουσες. Για την ιστορία, τόσο η μία, όσο και η άλλη ταινία κινήθηκαν μέτρια εισπρακτικά, ίσως γιατί οι συντελεστές κατανάλωσαν περισσότερη ενέργεια στη μεταξύ τους αντιπαλότητα παρά για να πετύχουν ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Διεθνής αναγνώριση
Η επόμενη επιτυχία της Μανιάνι ήταν η ταινία του 1951 με τίτλο Μπελίσιμα, η γλυκόπικρη ιστορία μιας γυναίκας από την εργατική τάξη, η οποία και προσπαθεί με κάθε μέσο να σπρώξει τη μικρή της κόρη στο χώρο της showbiz. Το 1952 ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Ρενουάρ της προσέφερε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο μιούζικαλ Η χρυσή άμαξα. Η ταινία γυρίστηκε στην Ιταλία, ωστόσο για λόγους μάρκετινγκ οι ηθοποιοί κλήθηκαν να ερμηνεύσουν στα αγγλικά. Στο έγχρωμο αυτό φιλμ, η Άννα είχε τη δυνατότητα να αποδείξει τις ικανότητές της στην κωμωδία, το χορό και το τραγούδι, αλλά και να ερμηνεύσει μια έντονα δραματική σκηνή προς το τέλος της ταινίας. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε μια παραγωγή τεσσάρων επεισοδίων με τίτλο «Of Love and Life», όπου διακωμώδησε την ίδια της την προσωπικότητα.
Το 1950, ο Τενεσί Ουίλιαμς, ο οποίος δήλωνε γοητευμένος από την ομορφιά της, έγραψε ένα θεατρικό έργο ελπίζοντας να την πείσει να υποδυθεί την κεντρική ηρωίδα, η οποία γράφτηκε στα μέτρα της. Ωστόσο η Μανιάνι, φοβούμενη ότι τα αγγλικά της δεν ήταν αρκετά καλά για μια παράσταση του Μπρόντγουεϊ αρνήθηκε. Ο Γούλιαμς απογοητεύτηκε πάρα πολύ, παρόλο που η Αμερικανίδα Μορίν Στέιπλετον ανέλαβε υποδειγματικά το ρόλο. Τελικά το θεατρικό αυτό έργο με τίτλο Τριαντάφυλλο στο στήθος μπήκε στον δρόμο της παραγωγής για τη μεγάλη οθόνη από την Paramount Pictures. Αυτή τη φορά η Μανιάνι δέχτηκε με χαρά το ρόλο μιας πάμφτωχης μοδίστρας, η οποία με εντελώς ατιμέλητη εμφάνιση θρηνεί για τον αποθανόντα σύζυγό της με τον οποίο υπήρξε βαθειά ερωτευμένη παρά τον άπιστο χαρακτήρα του. Φυλάγοντας ευλαβικά τις στάχτες του, κατοικεί σε έναν προσωπικό ονειρόκοσμο ενός ευτυχέστερου παρελθόντος, πολύ διστακτική για να ενδώσει σε ένα νέο έρωτα που μπαίνει στη ζωή της.
Η μεταφορά του θεατρικού του Ουίλιαμς με τίτλο Το στιγματισμένο ρόδο (The Rose Tattoo) έκανε πρεμιέρα στο Astor Theater στη Νέα Υόρκη στις 12 Δεκεμβρίου. Η Paramount επιθυμούσε φυσικά η σταρ να είναι παρούσα, ωστόσο εκείνη είχε αναχωρήσει για την Ιταλία αμέσως μόλις τα γυρίσματα έλαβαν τέλος. Ορθά κοφτά αρνήθηκε να παραστεί στην πρεμιέρα δηλώνοντας πως δεν σκόπευε να αφήσει για κανένα λόγο μόνο τον γιο της τα Χριστούγεννα. Για την ερμηνεία της η Άννα τιμήθηκε από την Ένωση Κριτικών της Νέας Υόρκης, απέσπασε τη Χρυσή Σφαίρα γυναικείας δραματικής ερμηνείας και κατόπιν έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Χωρίς να ξαφνιάσει κανέναν νίκησε, ωστόσο δεν ήταν παρούσα στην τελετή απονομής του βραβείου. Όταν τελικά της μίλησαν στο τηλέφωνο λίγο μετά την τελετή, με βαριά από τον ύπνο φωνή, άρχιζε να ξεφωνίζει σε εκείνον που την πήρε για την κακόγουστη φάρσα που επέλεξε να της κάνει. Κλείνοντας άρχισε τρισευτυχισμένη να πηδά από τη χαρά της. Αργότερα δήλωσε σε κάποιον δημοσιογράφο πως είχε νιώσει «σαν να είχε μόλις χτίσει το Κολοσσαίο». Το έγκριτο περιοδικό Life την παρομοίασε για άλλη μια φορά με την Γκρέτα Γκάρμπο.
Όψιμη καριέρα
Η επόμενη ταινία της επί αμερικανικού εδάφους ήταν το δράμα Ο φυγάς, ακόμη ένα θεατρικό του Τενεσί Ουίλιαμς που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη υπό τη σκηνοθετική ματιά του Σίντνεϋ Λουμέτ. Η Άννα υποδύθηκε τη σύζυγο ενός μεγαλύτερου της άνδρα ο οποίος πεθαίνει από καρκίνο, ενώ παράλληλα κάνει μίζερη τη ζωή όλων γύρω του με το δύστροπο χαρακτήρα του. Από τη δυστυχία της τη βγάζει ένας περιπλανώμενος νέος, τον οποίο υποδύθηκε ο Μάρλον Μπράντο, που πιάνει δουλειά κοντά της και τη βοηθά να πραγματοποιήσει το όνειρό της και να ανοίξει ένα ζαχαροπλαστείο. Τα γυρίσματα υπήρξαν δυσάρεστα, καθώς οι δύο πρωταγωνιστές δεν είχαν ιδιαίτερα καλές σχέσεις.
Σημαντική χρονιά για τη Μανιάνι ήταν το 1962, όταν συμμετείχε στην ιταλική ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι Μάμα Ρόμα, στο ρόλο μιας μεσήλικης πόρνης που προσπαθεί να γλιτώσει από το δυσάρεστο επάγγελμά της. Όταν ο 16χρονος γιος της μαθαίνει την αλήθεια για τη ζωή της, η ηρωίδα έχει να αντιμετωπίσει την επανάστασή του, αλλά και την απόφασή του να γίνει κακοποιός. Το 1966 επέστρεψε στο θεατρικό σανίδι σε μια υψηλά δραματική εκδοχή της Μήδειας, που σκηνοθέτησε ο συνθέτης Τζιανκάρλο Μενότι. Την ίδια χρονιά απασχόλησε και πάλι τον τύπο, δηλώνοντας δυσαρεστημένη ότι η έτερη ντίβα του ιταλικού κινηματογράφου, η Σοφία Λόρεν, έχτιζε την καριέρα της μιμούμενη τη δική της παρουσία.
Η τελευταία της συμμετοχή σε αμερικάνικη ταινία ήταν το 1969 στο Το μυστικό της Σάντα Βιτόρια, με συμπρωταγωνιστή για άλλη μια φορά τον Άντονι Κουίν. Ακολούθησαν μια σειρά ιταλικών ταινιών, καθώς και η απόπειρα της ερμηνείας για τον τηλεοπτικό φακό. Υπό τη χρηματοδότηση του ιταλικού κρατικού καναλιού RAI, συμμετείχε σε μια σειρά τριών έγχρωμων αυτόνομων ιστοριών, στην τελευταία από τις οποίες συμπρωταγωνίστησε με τον όμορφο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Η τελευταία της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήταν το 1972 σε ένα cameo υποδυόμενη τον εαυτό της, στην ταινία Ρώμη του Φεντερίκο Φελίνι.
Θάνατος
Η Άννα Μανιάνι πάντα υπήρξε ανήσυχη για θέματα υγείας και είχε τη συνήθεια να κουβαλά μαζί ένα θερμόμετρο για να ελέγχει τη θερμοκρασία της. Σιγά σιγά η υγεία της άρχισε να χειροτερεύει και τελικά διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας. Οι τελευταίες τις ημέρες ήταν θλιμμένες, ωστόσο πλάι σε δικούς της ανθρώπους. Η ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 65 ετών στις 26 Σεπτεμβρίου 1973. Στο πλάι της βρίσκονταν ο πολυαγαπημένος γιος της, Λούκα, και ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, που παρόλο που κάποτε την είχε εγκαταλείψει για την Ίγκριντ Μπέργκμαν, είχε εξελιχθεί σε παλαιό και ακριβό φίλο. Μετά την τελετή της κηδείας της και υπό τη συνοδεία μεγάλου πλήθους Ρωμαίων, τοποθετήθηκε στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Ροσελίνι. Σήμερα αναπαύεται στο νεκροταφείο της πόλης Σαν Φελίτσε Τσιρτσέο.
Το Μάρτιο του 2008, εκατό χρόνια μετά τη γέννηση της ηθοποιού στην Ιταλία διοργανώθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της με το γενικότερο τίτλο «Ciao Anna».
Βραβεύσεις & Υποψηφιότητες
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Nastro d'Argento Βράβευση:
National Board of Review, USA Βράβευση:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Νέας Υόρκης Βράβευση:
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου