cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας
Η Σταλινική περίοδος (1949-1956)
Ο Ράκοσι, τώρα ο ηγέτης της Ουγγαρίας, ζήτησε πλήρη υπακοή από τα μέλη-συντρόφους του Ουγγρικού Εργατικού Λαϊκού Κόμματος. Ο κύριος αντίπαλός του για την εξουσία ήταν ο Λάζλο Ράικ, που ήταν τότε Υπουργός Εξωτερικών της Ουγγαρίας. Ο Ράικ συνελήφθη και ο απεσταλμένος της НКВД του Στάλιν συνεργάστηκε με τον Ούγγρο Γενικό Γραμματέα Ράκοσι για τη διενέργεια της στημένης δίκης του Ράικ. Στη δίκη του Σεπτεμβρίου 1949 ο Ράικ προέβη σε αναγκαστική ομολογία, ισχυριζόμενος ότι ήταν ένας πράκτορας του Μίκλος Χόρτυ, του Λέων Τρότσκι, του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και του Δυτικού ιμπεριαλισμού. Επίσης παραδέχτηκε ότι είχε συμμετάσχει σε μια συνομωσία για τη δολοφονία των Mάτυας Ράκοσι και Ερνε Γκέρε. Ο Ράικ βρέθηκε ένοχος και εκτελέστηκε.
Παρά τη βοήθειά τους προς τον Ράκοσι για να εκκαθαριστεί ο Ράικ, ο μεταγενέστερα Ούγγρος ηγέτης Γιάνος Κάνταρ και άλλοι αντιφρονούντες εκκαθαρίστηκαν επίσης από το κόμμα κατά την περίοδο αυτή. Κατά την ανάκριση του Κάνταρ στην ÁVH τον χτύπησαν, τον άλειψαν με υδράργυρο για να μην αναπνέουν οι πόροι του δέρματος και ο ανακριτής του ούρησε στο ορθάνοιχτο στόμα του. Ο Ράκοσι έπειτα επέβαλε ολοκληρωτικό καθεστώς την Ουγγαρία. Στο ζενίθ της κυριαρχίας του ανέπτυξε μια ισχυρή προσωπολατρία. Αποκληθείς "φαλακρός δολοφόνος" ο Ράκοσι μιμήθηκε τα σταλινικά πολιτικά και οικονομικά προγράμματα, με αποτέλεσμα η Ουγγαρία να βιώσει μία από τις σκληρότερες δικτατορίες στην Ευρώπη. Περιέγραψε τον εαυτό του ως τον "καλύτερο Ούγγρο οπαδό του Στάλιν" και "τον καλύτερο μαθητή του Στάλιν".
Η κυβέρνηση κολεκτιβοποίησε τη γεωργία και με τα κέρδη από τα αγροκτήματα της χώρας χρηματοδοτούσε την ταχεία επέκταση της βαριάς βιομηχανίας, που προσέλκυσε περισσότερο από το 90% των συνολικών βιομηχανικών επενδύσεων. Στην αρχή η Ουγγαρία επικεντρώθηκε στην παραγωγή κυρίως της ίδιας ποικιλίας αγαθών που παρήγε πριν από τον πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων ατμομηχανών και σιδηροδρομικών βαγονιών. Παρά την ανεπαρκή βάση πόρων και τις ευνοϊκές συνθήκες για εξειδίκευση σε άλλες μορφές παραγωγής, η Ουγγαρία ανέπτυξε νέα βαριά βιομηχανία για να ενισχύσει την περαιτέρω εγχώρια ανάπτυξη και να κάνει εξαγωγές για την πληρωμή των εισαγωγών πρώτων υλών.
Ο Ράκοσι επέκτεινε γρήγορα το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ουγγαρία. Αυτό ήταν ως επί το πλείστον μια προσπάθεια να αντικαταστήσει την μορφωμένη τάξη του παρελθόντος με αυτό που αποκαλούσε μια νέα «εργατική διανόηση». Εκτός από ορισμένες ευεργετικές επιπτώσεις, όπως καλύτερη εκπαίδευση για τους φτωχούς, περισσότερες ευκαιρίες για παιδιά της εργατικής τάξης και αυξημένο αλφαβητισμό γενικά, αυτό το μέτρο περιλάμβανε επίσης τη διάδοση της κομμουνιστικής ιδεολογίας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Επίσης, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας χωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, η θρησκευτική διδασκαλία καταγγέλθηκε ως προπαγάνδα και σταδιακά εξαλείφθηκε από τα σχολεία.
Ο καρδινάλιος Γιόζεφ Μιντσεντυ, που είχε αντιταχθεί στους Γερμανούς Ναζί και τους Ούγγρους Φασίστες κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συνελήφθη το Δεκέμβριο του 1948 και κατηγορήθηκε για προδοσία. Μετά από πέντε εβδομάδες υπό κράτηση ομολόγησε τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Οι προτεσταντικές εκκλησίες επίσης εκκαθαρίστηκαν και οι ηγέτες τους αντικαταστάθηκαν από εκείνους που ήταν πρόθυμοι να παραμείνουν πιστοί στην κυβέρνηση του Ράκοσι.
Ο νέος Ουγγρικός στρατός έστησε βιαστικά δημόσιες, προαποφασισμένες δίκες για να εκκαθαρίσει «τα κατάλοιπα των Ναζί και τους ιμπεριαλιστές σαμποτέρ». Αρκετοί αξιωματικοί καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν το 1951, συμπεριλαμβανομένου του Λάγιος Τοτ, ιπτάμενου άσου της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας, με 28 καταρρίψεις αεροπλάνων κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είχε επιστρέψει οικειοθελώς από την αιχμαλωσία των ΗΠΑ για να βοηθήσει στην αναβίωση της Ουγγρικής αεροπορίας. Τα θύματα αποκαταστάθηκαν μετά θάνατον μετά την πτώση του κομμουνισμού.
Ο Ράκοσι απέτυχε στη διαχείριση της οικονομίας και οι Ούγγροι είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να πέφτει ραγδαία. Η κυβέρνησή του γινόταν ολοένα και λιγότερο δημοφιλής και όταν ο Ιωσήφ Στάλιν πέθανε το 1953, ο Μάτυας Ράκοσι αντικαταστάθηκε από πρωθυπουργός από τον Ίμρε Νάγκυ. Ωστόσο διατήρησε τη θέση του γενικού γραμματέα του Ουγγρικού Εργατικού Λαϊκού Κόμματος και τα επόμενα τρία χρόνια οι δύο άνδρες ενεπλάκησαν σε μια σφοδρή σύγκρουση για την εξουσία.
Ως νέος ηγέτης της Ουγγαρίας ο Ίμρε Νάγκυ αφαίρεσε τον κρατικό έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης και ενθάρρυνε τη δημόσια συζήτηση σχετικά με τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και την απελευθέρωση της οικονομίας. Αυτό περιλάμβανε μια υπόσχεση για αύξηση της παραγωγής και της διανομής καταναλωτικών αγαθών. Ο Νάγκυ απελευθέρωσε επίσης τους πολιτικούς κρατούμενους από τις πολλές εκκαθαρίσεις του Ράκοσι στο Κόμμα και την κοινωνία.
Στις 9 Μαρτίου 1955 η Κεντρική Επιτροπή του Ουγγρικού Εργατικού Λαϊκού Κόμματος καταδίκασε τον Νάγκι για δεξιά παρέκκλιση. Οι ουγγρικές εφημερίδες συμμετείχαν στις επιθέσεις και ο Νάγκι κατηγορήθηκε ως υπεύθυνος για τα οικονομικά προβλήματα της χώρας και στις 18 Απριλίου απολύθηκε από τη θέση του με ομόφωνη ψήφο της Εθνοσυνέλευσης. Ο Ράκοσι έγινε για άλλη μια φορά ηγέτης της Ουγγαρίας.
Η εξουσία του Ράκοσι υπονομεύτηκε από μια ομιλία του Νικίτα Χρουστσόφ το Φεβρουάριο του 1956, που κατήγγειλε τις πολιτικές του Ιωσήφ Στάλιν και των οπαδών του στην Ανατολική Ευρώπη. Υποστήριξε επίσης ότι η δίκη του Λάζλο Ράικ ήταν «όνειδος της δικαιοσύνης». Στις 18 Ιουλίου 1956 Ράκοσι αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από την εξουσία μετά από εντολές από τη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο κατάφερε να εξασφαλίσει το διορισμό του στενού του φίλου, Ερνε Γκέρε, ως διαδόχου του.
Στις 3 Οκτωβρίου 1956 η Κεντρική Επιτροπή του Ουγγρικού Λαϊκού Κόμματος Εργασίας ανακοίνωσε την απόφασή της ότι οι Λάζλο Ράικ, Γκέργκι Πάλφι, Τίμπορ Σάέι και Αντρας Σάλαϊ είχαν καταδικαστεί λανθασμένα για προδοσία το 1949. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε ότι ο Ιμρε Νάγκυ είχε επανέλθει ως μέλος του κόμματος.
Η Επανάσταση του 1956
Η Ουγγρική Επανάσταση του 1956 ξεκίνησε στις 23 Οκτωβρίου ως ειρηνική διαδήλωση φοιτητών στη Βουδαπέστη. Οι φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν με πολλά αιτήματα, συμπεριλαμβανομένου του τερματισμού της σοβιετικής κατοχής. Η αστυνομία προχώρησε σε ορισμένες συλλήψεις και προσπάθησε να διαλύσει το πλήθος με δακρυγόνα. Όταν οι διαδηλωτές επιχείρησαν να απελευθερώσουν όσους είχαν συλληφθεί, η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους, προκαλώντας ταραχές σε όλη την πρωτεύουσα.
Νωρίς το επόμενο πρωί σοβιετικές στρατιωτικές μονάδες μπήκαν στη Βουδαπέστη και κατέλαβαν κεντρικά σημεία. Πολίτες και στρατιώτες ενώθηκαν με τους διαδηλωτές φωνάζοντας «Ρώσοι πάτε σπίτι σας» και καταστρέφοντας σύμβολα του κομμουνιστικού κόμματος. Η Κεντρική Επιτροπή του Ουγγρικού Λαϊκού Κόμματος Εργασίας απάντησε στην πίεση διορίζοντας τον μεταρρυθμιστή Ιμρε Νάγκυ ως νέο πρωθυπουργό.
Στις 25 Οκτωβρίου μια μάζα διαδηλωτών συγκεντρώθηκε μπροστά από το κτήριο του Κοινοβουλίου. Οι μονάδες της ÁVH άρχισαν να πυροβολούν το πλήθος από τις στέγες των γειτονικών κτιρίων.
Μερικοί Σοβιετικοί στρατιώτες ανταπέδωσαν πυρ εναντίον της ÁVH, πιστεύοντας λανθασμένα ότι οι ίδιοι ήταν οι στόχοι των πυροβολισμών. Εφοδιασμένοι με όπλα που είχαν πάρει από την ÁVH ή τους είχαν δοθεί από Ούγγρους στρατιώτες που προσχώρησαν στην εξέγερση, μερικοί από το πλήθος άρχισαν να ανταποδίδουν τους πυροβολισμούς.
Ο Ιμρε Νάγκυ πήγε τότε στο Radio Kossuth και ανακοίνωσε ότι ανέλαβε την ηγεσία της κυβέρνησης ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουγγαρίας. Υποσχέθηκε επίσης "τον εκτεταμένο εκδημοκρατισμό της ουγγρικής δημόσιας ζωής, την πραγματοποίηση ενός ουγγρικού δρόμου προς το σοσιαλισμό σύμφωνα με τα δικά μας εθνικά χαρακτηριστικά και την πραγματοποίηση του υψηλού εθνικού μας στόχου: τη ριζική βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των εργαζομένων".
Στις 28 Οκτωβρίου ο Νάγκυ και μια ομάδα υποστηρικτών του, συμπεριλαμβανομένων των Γιάνος Κάνταρ, Γκέζα Λόσοντσυ, Ανταλ Απρο, Κάρολι Κις, Φέρεντς Μύνιχ και Ζόλταν Σάμπο, κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο του Ουγγρικού Εργατικού Λαϊκού Κόμματος. Ταυτόχρονα επαναστατικά εργατικά συμβούλια και τοπικές εθνικές επιτροπές σχηματίστηκαν σε όλη την Ουγγαρία.
Η αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα αποτυπώθηκε στα άρθρα της κυβερνητικής εφημερίδας Szabad Nép (Ελεύθερος Λαός). Στις 29 Οκτωβρίου η εφημερίδα καλωσόρισε τη νέα κυβέρνηση και επέκρινε ανοιχτά τις σοβιετικές προσπάθειες να επηρεάσουν την πολιτική κατάσταση στην Ουγγαρία. Αυτή η άποψη υποστηρίχθηκε από το Radio Miskolc που ζήτησε την άμεση αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από τη χώρα.
Στις 30 Οκτωβρίου ο Ιμρε Γιόζεφ Μιντσεντυ ανακοίνωσε ότι αποφυλακίζει τον καρδινάλιο Γιόζεφ  Μιντσεντυ και άλλους πολιτικούς κρατούμενους. Ενημέρωσε επίσης το λαό ότι η κυβέρνησή του σκόπευε να καταργήσει το μονοκομματικό κράτος. Ακολούθησαν δηλώσεις των Ζόλταν Τίλντυ, Αννας Κέτλυ και Φέρεντς Φάρκας σχετικά με την αποκατάσταση του Κόμματος των Μικροϊδιοκτητών, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και του Κόμματος Petőfi (πρώην Αγροτικού).
Η πιο επίμαχη απόφαση του Νάγκυ ήταν την 1η Νοεμβρίου όταν ανακοίνωσε ότι η Ουγγαρία σκοπεύει να αποσυρθεί από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και να κηρύξει ουγγρική ουδετερότητα και ζήτησε από τα Ηνωμένα Έθνη να εμπλακούν στη διαμάχη της χώρας του με τη Σοβιετική Ένωση.
Στις 3 Νοεμβρίου ο Νάγκυ ανακοίνωσε τις λεπτομέρειες της κυβέρνησης συνασπισμού του. Περιλάμβανε κομμουνιστές (Γιάνος Κάνταρ, Γκέοργκ Λούκατς, Γκέζα Λόσοντσυ), τρία μέλη του Κόμματος των Μικροϊδιοκτητών (Ζόλταν Τίλντυ, Μπέλα Kόβατς και Ιστβαν Σάμπο), τρεις Σοσιαλδημοκράτες (Anna Kéthly, Gyula Keleman, Joseph Fischer) και δύο από τους Αγροτικούς Petőfi Ιστβαν Μπίμπο και Φέρεντς Φάρκας). Ο Παλ Μάλετερ διορίστηκε Υπουργός Άμυνας.
Ο Νικίτα Χρουστσόφ, ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, ανησυχούσε ολοένα και περισσότερο για αυτές τις εξελίξεις και στις 4 Νοεμβρίου 1956 έστειλε τον Κόκκινο Στρατό στην Ουγγαρία. Τα σοβιετικά άρματα κατέλαβαν αμέσως τα αεροδρόμια της Ουγγαρίας, τους οδικούς κόμβους και τις γέφυρες. Μάχες έλαβαν χώρα σε όλη τη χώρα, αλλά οι ουγγρικές δυνάμεις ηττήθηκαν γρήγορα.
Αλλαγές υπό τον Κάνταρ
Αρχικά ο Κάνταρ προέβη σε αντίποινα εναντίον των επαναστατών. 34.600 αντιφρονούντες φυλακίστηκαν και 400 εκτελέστηκαν. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ανακοίνωσε μια νέα πολιτική με το σύνθημα "Αυτός που δεν είναι εναντίον μας είναι μαζί μας", αλλάζοντας το αντίστοιχο του Ρακόσι: "Αυτός που δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας". Κήρυξε γενική αμνηστία, σταμάτησε σταδιακά κάποιες υπερβολές της μυστικής αστυνομίας και εισήγαγε μια σχετικά φιλελεύθερη πολιτιστική και οικονομική πορεία με στόχο την υπέρβαση της εχθρότητας μετά το 1956 εναντίον του και του καθεστώτος του. Η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε το 1961.
Το 1966 η Κεντρική Επιτροπή ενέκρινε το "Νέο Οικονομικό Μηχανισμό", που απομακρύνθηκε από την αυστηρά προγραμματισμένη οικονομία προς ένα σύστημα που θύμιζε περισσότερο το αποκεντρωμένο γιουγκοσλαβικό μοντέλο. Τις επόμενες δύο δεκαετίες σχετικής εσωτερικής ηρεμίας η κυβέρνηση του Κάνταρ ανταποκρίθηκε εναλλάξ στις πιέσεις για ελάσσονες πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, καθώς και στις αντίθετες των αντιπάλων των μεταρρυθμίσεων. Οι αντιφρονούντες (η αποκαλούμενη "Δημοκρατική Αντιπολίτευση", Demokratikus ellenzék) εξακολουθούσαν να παρακολουθούνται στενά από τη μυστική αστυνομία, ιδιαίτερα κατά την επέτειο της εξέγερσης του 1956 το 1966, το 1976 και το 1986.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχε επιτύχει ορισμένες οικονομικές μεταρρυθμίσεις και περιορισμένη πολιτική απελευθέρωση και ακολούθησε μια εξωτερική πολιτική που ενθάρρυνε περισσότερο το εμπόριο με τη Δύση. Παρ 'όλα αυτά ο Νέος Οικονομικός Μηχανισμός οδήγησε σε αύξηση του εξωτερικού χρέους, που προέκυψε από την επιδότηση μη κερδοφόρων βιομηχανιών. Πολλές από τις παραγωγικές εγκαταστάσεις της Ουγγαρίας ήταν απαρχαιωμένες και ανίκανες να παράγουν προϊόντα για τις παγκόσμιες αγορές. Παρ 'όλα αυτά πέτυχαν να λάβουν μεγάλα οικονομικά δάνεια από τις δυτικές χώρες χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Σε μιας επίσκεψή του το 1983 στην Ουγγαρία ο Σοβιετικός ηγέτης Γιούρι Αντρόπωφ εξέφρασε το ενδιαφέρον του να υιοθετήσει στη Σοβιετική Ένωση ορισμένες από τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της χώρας.
Η Ουγγαρία παρέμεινε προσηλωμένη σε μια φιλοσοβιετική εξωτερική πολιτική και επέκρινε ανοιχτά την ανάπτυξη πυρηνικών πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς στην Ευρώπη από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν. Σε μια ομιλία του στην οργάνωση νεολαίας του κόμματος το 1981 ο Κάνταρ είπε: «Οι δυνάμεις του καπιταλισμού προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από τα αυξανόμενα κοινωνικά τους προβλήματα ενισχύοντας την κούρσα των εξοπλισμών, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει καμία προοπτική για την ανθρωπότητα εκτός από αυτή της ειρήνης και της κοινωνικής προόδου." Το 1983 ο αντιπρόεδρος Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος) και οι υπουργοί Εξωτερικών της Γαλλίας και της Δυτικής Γερμανίας επισκέφθηκαν τη Βουδαπέστη, όπου έτυχαν φιλικής υποδοχής, αλλά η Ουγγρική ηγεσία παρ 'όλα αυτά επανέλαβε την αντίθεσή τους στην ανάπτυξη πυραύλων των ΗΠΑ. Προειδοποίησε επίσης τους Δυτικούς εκπροσώπους να μην εκλάβουν τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της Ουγγαρίας ως ένδειξη ότι η χώρα θα ενστερνιστεί τον καπιταλισμό.
Μετάβαση στη δημοκρατία
Το 1985 ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ανέβηκε στην εξουσία στη Σοβιετική Ένωση και άλλαξε την πορεία της εξωτερικής της πολιτικής. Η μετάβαση της Ουγγαρίας σε δημοκρατία δυτικού τύπου ήταν μία από τις πιο ομαλές στο πρώην Σοβιετικό μπλοκ. Στα τέλη του 1988 οι ακτιβιστές μέσα στο κόμμα και τη γραφειοκρατία και οι διανοούμενοι της Βουδαπέστης αύξησαν την πίεση για αλλαγή. Μερικοί από αυτούς έγιναν ρεφορμιστές σοσιαλδημοκράτες, ενώ άλλοι ξεκίνησαν κινήματα που επρόκειτο να εξελιχθούν σε κόμματα. Νέοι φιλελεύθεροι σχημάτισαν την Ομοσπονδία των Νέων Δημοκρατών (Fidesz). Ένας πυρήνας της λεγόμενης Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης συγκρότησε την Ένωση Ελεύθερων Δημοκρατών (SZDSZ) και η εθνική αντιπολίτευση ίδρυσε το Ουγγρικό Δημοκρατικό Φόρουμ (Magyar Demokrata Fórum, MDF). Εθνικιστικά κινήματα, όπως το Jobbik, επανεμφανίστηκαν μόνο μετά την ταχεία εξασθένηση του εθνικιστικού αισθήματος μετά την ίδρυση της νέας Δημοκρατίας. Ο πολιτικός ακτιβισμός εντάθηκε σε επίπεδο που είχε να παρατηρηθεί από την επανάσταση του 1956.
Το 1988 ο Κάνταρ αντικαταστάθηκε από Γενικός Γραμματέας του MSZMP από τον Πρωθυπουργό Κάρολυ Γκρος και ο μεταρρυθμιστής κομμουνιστής ηγέτης Ιμρε Πόζγκαϋ έγινε δεκτός στο Πολιτικό Γραφείο. Το 1989 το Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα "δημοκρατικό πακέτο", που περιλάμβανε το συνδικαλιστικό πλουραλισμό την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, του συνέρχεσθαι και του τύπου και νέο εκλογικό νόμο. Η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το Φεβρουάριο του 1989 συμφώνησε κατ 'αρχήν να εγκαταλείψει το μονοπώλιο της εξουσίας του MSZMP και χαρακτήρισε επίσης την επανάσταση του Οκτωβρίου 1956 ως "λαϊκή εξέγερση", σύμφωνα με τα λόγια του Πόζγκαϋ, του οποίου το μεταρρυθμιστικό κίνημα ενισχυόταν, καθώς ο αριθμός των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος μειωνόταν δραματικά. Οι μεγάλοι πολιτικοί αντίπαλοι του Κάνταρ στη συνέχεια συνεργάστηκαν για να μεταβάλουν τη χώρα σταδιακά στη δημοκρατία δυτικού τύπου. Η Σοβιετική Ένωση μείωσε την επέμβασή της, υπογράφοντας συμφωνία τον Απρίλιο του 1989 για απόσυρση των δυνάμεών της ως τον Ιούνιο του 1991.
Ενώ ο Γκρος τάχθηκε υπέρ της μεταρρύθμισης και της βελτίωσης του συστήματος το "δημοκρατικό πακέτο" ξεπέρασε κατά πολύ την «αλλαγή μοντέλου» που υποστήριζε να αλλάξει το σύστημα στο πλαίσιο του κομμουνισμού. Ωστόσο εκείνη τη στιγμή ο Γκρος είχε επισκιασθεί γρήγορα από μια ομάδα ριζοσπαστών μεταρρυθμιστών, συμπεριλαμβανομένων των Πόζγκαϋ, Μίκλος Νέμεθ (που διαδέχτηκε τον Γκρος ως πρωθυπουργός αργότερα το 1988), του Υπουργού Εξωτερικών Γκιούλα Χορν και του Ρέζε Νύερς, αρχικού αρχιτέκτονα του Νέου Οικονομικού Μηχανισμού. Αυτή η παράταξη ευνοούσε τώρα μια "αλλαγή συστήματος" - εξάλειψη του κομμουνισμού εντελώς υπέρ της οικονομίας της αγοράς. Μέχρι το καλοκαίρι του 1989 ήταν σαφές ότι το MSZMP δεν ήταν πλέον ένα μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα. Τον Ιούνιο μια τετραμελής εκτελεστική προεδρία αντικατέστησε το Πολιτικό Γραφείο. Τρία από τα τέσσερα μέλη της - οι Νέμεθ, Πόζγκαϋ και Νύερς - ​​προέρχονταν από τη ριζοσπαστική μεταρρυθμιστική παράταξη, με τον Νύερς να γίνεται πρόεδρος του κόμματος. Ο Γκρος διατήρησε τον τίτλο του γενικού γραμματέα, αλλά ο Νύερςτον ξεπέρασε - καθιστώμενος ηγέτης της Ουγγαρίας.
Η εθνική ενότητα κορυφώθηκε τον Ιούνιο του 1989 καθώς η χώρα προέβη σε εκ νέου ταφή του Ιμρεε Νάγκι, των συνεργατών του και, συμβολικά, όλων των άλλων θυμάτων της επανάστασης του 1956. Ενα εθνικό στρογγυλό τραπέζι, που περιλάμβανε εκπροσώπους των νέων κομμάτων, ορισμένα ανασυσταθέντα παλιά κόμματα (όπως οι Μικροϊδιοκτήτες και οι Σοσιαλδημοκράτες) και διάφορες κοινωνικές ομάδες, συνήλθε στα τέλη του καλοκαιριού του 1989 για να συζητήσει σημαντικές αλλαγές στο ουγγρικό σύνταγμα για την προετοιμασία ελεύθερων εκλογών και τη μετάβαση σε ένα πλήρως ελεύθερο και δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.
Τον Οκτώβριο του 1989 το MSZMP συγκάλεσε το τελευταίο του συνέδριο. Το κόμμα ψήφισε τη διάλυση και την επανίδρυση ως Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Magyar Szocialista Párt, MSZP), ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα δυτικοευρωπαϊκού τύπου με πρώτο πρόεδρο τον Νύερς. Ανίκανος να επιβραδύνει, πόσο μάλλον να σταματήσει, τη δυναμική προς μια πλήρη «αλλαγή συστήματος», ο Γκρος ηγήθηκε τελικά μιας φράξιας Κομμουνιστών του MSZP για να σχηματίσει ένα αναβιωμένο Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, το Ουγγρικό Εργατικό Κόμμα.
Οι μακράν μεγαλύτερες αλλαγές έγιναν στις 16-20 Οκτωβρίου 1989. Σε μια ιστορική σύνοδο το Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα πακέτο σχεδόν 100 συνταγματικών τροπολογιών που ξαναέγραψε σχεδόν πλήρως το σύνταγμα του 1949. Το πακέτο-η πρώτη συνολική συνταγματική μεταρρύθμιση στο Σοβιετικό μπλοκ-άλλαξε το επίσημο όνομα της Ουγγαρίας σε Δημοκρατία της Ουγγαρίας και μετέτρεψε τη χώρα από μονοκομματικό μαρξιστικό-λενινιστικό κράτος σε πολυκομματική δημοκρατία. Το αναθεωρημένο σύνταγμα εγγυήθηκε τα ανθρώπινα και τα πολιτικά δικαιώματα και δημιούργησε μια θεσμική δομή που εξασφάλιζε το διαχωρισμό των εξουσιών, δικαστικής, εκτελεστικής και νομοθετικής. Το αναθεωρημένο σύνταγμα υπερασπιζόταν επίσης τις "αξίες της αστικής δημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού" και έδωσε ίσο καθεστώς στη δημόσια και ιδιωτική ιδιοκτησία. Αν και το πλέον διαλυμένο MSZMP είχε ήδη εγκαταλείψει το μονοπώλιο της εξουσίας το Φεβρουάριο, αυτές οι αλλαγές σηματοδότησαν το τελικό νομικό βήμα προς τον τερματισμό της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Ουγγαρία.
Στην 33η επέτειο της Επανάστασης του 1956, στις 23 Οκτωβρίου, το Προεδρικό Συμβούλιο διαλύθηκε. Σύμφωνα με το σύνταγμα ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Μάτιας Σούρες ορίστηκε προσωρινός πρόεδρος εν αναμονή των εκλογών του επόμενου έτους. Μία από τις πρώτες ενέργειες του Σούρες ήταν η επίσημη ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας.
Η Ουγγαρία αποκέντρωσε την οικονομία της και ενίσχυσε τους δεσμούς της με τη Δυτική Ευρώπη και το Μάιο του 2004 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οικονομία
Ως μέλος του Ανατολικού Μπλοκ αρχικά η Ουγγαρία διαμορφώθηκε από διάφορες ντιρεκτίβες του Ιωσήφ Στάλιν, που εξυπηρέτησαν την υπονόμευση των δυτικών θεσμικών χαρακτηριστικών των οικονομιών της αγοράς, της φιλελεύθερης δημοκρατίας (θεωρούμενης αστικής δημοκρατίας στη μαρξιστική σκέψη) και του κράτους δικαίου. Οι Σοβιετικοί διαμόρφωσαν οικονομίες στο υπόλοιπο Ανατολικό Μπλοκ, όπως η Ουγγαρία, σύμφωνα με τις σοβιετικές κατευθύνσεις της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας. Η οικονομική δραστηριότητα καθοριζόταν από Πενταετή Σχέδια, χωρισμένα σε μηνιαία τμήματα, τα οποία συντάσσονταν προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του σχεδίου για τη συγκεκριμένη περίοδο και χρησιμοποιούντο μέθοδοι όπως ο σχεδιασμός ισορροπίας υλικών παρόμοια με άλλες σοβιετικού τύπου κεντρικά σχεδιασμένες οικονομίες.
Τα σχέδια έδωσαν προτεραιότητα στις επενδύσεις για παραγωγή κεφαλαιουχικών έναντι καταναλωτικών αγαθών. Τα καταναλωτικά αγαθά σύντομα άρχισαν να λείπουν σε ποσότητα, με αποτέλεσμα μια οικονομία ανεπάρκειας και η έλλειψη ανατροφοδότησης των χρηστών χωρίς άλλα κίνητρα για καινοτομία οδήγησε επίσης σε ποιοτικές ελλείψεις. Συνολικά η αναποτελεσματικότητα των οικονομικών αυτών συστημάτων χωρίς μηχανισμούς ανάδρασης που υπάρχουν σε άλλες οικονομίες, όπως ο ανταγωνισμός, οι τιμές εκκαθάρισης της αγοράς ή οι επιδοτήσεις για καινοτομία έγινε δαπανηρή και μη βιώσιμη. Εν τω μεταξύ άλλα έθνη της Δυτικής Ευρώπης γνώρισαν αυξημένη οικονομική ανάπτυξη με το Wirtschaftswunder ("οικονομικό θαύμα"), την Trente Glorieuses ("τριάντα λαμπρά χρόνια") και το μπουμ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά την έλλειψη στέγης που εμφανίσθηκε η σχεδόν καθολική έμφαση σε μεγάλες προκατασκευασμένες πολυκατοικίες χαμηλής ποιότητας, όπως τα ουγγρικά Panelház, ήταν κοινό χαρακτηριστικό των πόλεων του Ανατολικού Μπλοκ τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του '80 οι συνθήκες υγιεινής ήταν γενικά κάθε άλλο παρά επαρκείς. Μόνο το 60% των ουγγρικών κατοικιών διέθετε επαρκείς υδραυλικές εγκαταστάσεις το 1984.
Ενώ οι περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές οικονομίες άρχισαν ουσιαστικά να προσεγγίζουν τα κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτό δεν συνέβη στην Ουγγαρία, με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να πέφτει σημαντικά κάτω από τα αντίστοιχα δυτικοευρωπαϊκά αντίστοιχα:
Τα κατά κεφαλή στοιχεία του ΑΕΠ, ενώ οι ισοτιμίες είναι χαμηλότερες, είναι σε μεγάλο βαθμό παρόμοια όταν υπολογίζονται με βάση την ΙΑΔ: [42]:
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ουγγαρίας και του Ανατολικού Μπλοκ συνολικά, υστερούσε σε σχέση με αυτό της Δυτικής Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:20ός αιώνας στην Ουγγαρία Κατηγορία:Κομμουνιστικά κράτη Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Εδαφική εξέλιξη της Ουγγαρίας Κατηγορία:Κράτη-δορυφόροι της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ανατολικό Μπλοκ Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Ουγγαρία Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουγγρικά (hu) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ουγγρικά
Τεμπί (Αριζόνα)
Το Τεμπί (αγγλικά: Tempe) είναι πόλη στην Κομητεία Μαρικόπα της Αριζόνα των ΗΠΑ, με το Γραφείο Απογραφής να αναφέρει πληθυσμό 180.587 κατοίκων το 2020. Η πόλη πήρε το όνομά της από την Κοιλάδα των Τεμπών στην Ελλάδα. Η πόλη βρίσκεται στο τμήμα Ηστ Βάλλι του μητροπολιτικού Φοίνιξ· συνορεύει με το Φοίνιξ και το Γκουαντελούπε στα δυτικά, με το Σκόττσντεϊλ και την ινδιάνικη κοινότητα Σολτ Ρίβερ Πίμα–Μαρικόπα στα βόρεια, το Τσάντλερ στα νότια και τη Μέσα στα ανατολικά. Είναι επίσης η τοποθεσία της κύριας πανεπιστημιούπολης του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αριζόνα. Το κλίμα είναι ερημικό με υψηλότερο βαθμό ημερήσιας διακύμανσης της θερμοκρασίας σε σχέση με το γειτονικό Φοίνιξ.
Δημογραφικά στοιχεία
Από την απογραφή του 2010, υπήρχαν 161.719 άτομα, 63.602 νοικοκυριά και 33.645 οικογένειες που κατοικούσαν στην πόλη. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 1.528,7 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Υπήρχαν 67.068 οικιστικές μονάδες με μέση πυκνότητα 646,4 ανά τετραγωνικό χλμ. Η φυλετική σύνθεση της πόλης ήταν 77,5% Λευκοί, 5,9% Μαύροι ή Αφροαμερικανοί, 2,9% Ιθαγενείς Αμερικανοί, 5,7% Ασιάτες, 0,4% Νησιώτες του Ειρηνικού, 8,5% άλλες φυλές και 3,9% δύο ή περισσότερες φυλές. Το 21,2% του πληθυσμού ήταν Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι οποιασδήποτε φυλής.
Το μέσο εισόδημα για ένα νοικοκυριό στην πόλη ήταν 42.361$ και το μέσο εισόδημα για μια οικογένεια ήταν 55.237$. Οι άνδρες είχαν μέσο εισόδημα 36.406$ έναντι 28.605$ για τις γυναίκες. Το κατά κεφαλήν εισόδημα για την πόλη ήταν 22.406$. Περίπου το 7,5% των οικογενειών και το 14,3% του πληθυσμού βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας, συμπεριλαμβανομένου του 13,6% των ατόμων κάτω των 18 ετών και του 5,1% των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω.
Ποντγκόρανι (Μόσταρ)
Το Ποντγκόρανι (κυριλλικά: Подгорани) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 635 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Βερνάρδος Α΄ Μπάλλιολ
Ο Βερνάρδος Α΄ Μπάλλιολ (Bernard Balliol, πέθανε μεταξύ 1154 - 1162) ο δεύτερος γνωστός κυβερνήτης από τον Οίκο του Μπάλλιολ ήταν Άγγλος βαρόνος με καταγωγή από την Γαλλική Πικαρδία που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην βόρεια Αγγλία και στο Αμπβίλ στην βόρεια Γαλλία. Ο Βερνάρδος ήταν ανιψιός και διάδοχος του Γκυ Α΄ Μπάλλιολ του πρώτου λόρδου του Μπάλλιολ στην Αγγλία. Ο Βερνάρδος διαδέχθηκε τον θείο του την περίοδο 1130 - 1133, το 1135 έδωσε όρκο υποτέλειας στον Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας που κατείχε το μεγαλύτερο τμήμα της βόρειας Αγγλίας στο όνομα της ανιψιάς του Αυτοκράτειρας Ματθίλδης και του γιου του Ερρίκου της Σκωτίας διαδόχου και διεκδικητή της κομητείας της Νορθουμβρίας. Στην διάρκεια της εκστρατείας του Δαυίδ Α΄ (1138) και πριν την μάχη του Στάνταρντ ο Βερνάρδος και ο Ροβέρτος Α΄ Μπρους στάλθηκαν για διαπραγματεύσεις με τον Δαυίδ Α΄, όταν απέτυχαν ο Βερνάρδος Μπάλλιολ αποκήρυξε την υποτέλεια του στον Δαυίδ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάλλιολ
Κάστος
Ο Κάστος ήταν ο διοικητής των στρατευμάτων που προασπιζόταν το βόρειο μέρος των συνόρων της αυτοκρατορίας στην Θράκη από τις επιδρομές των Αβάρων. Σε κάποια μάχη σε άγνωστη τοποθεσία στον Αίμο έχασε και πιάστηκε αιχμάλωτος αλλά απελευθερώθηκε μαζί με τους άλλους αιχμαλώτους μετά από καταβολή λύτρων από τον αυτοκράτορα. Επανήλθε στο στράτευμα και νίκησε τους Άβαρους στην πόλη Ζάλδαπα στον Αίμο πιάνοντας και πολλούς αιχμαλώτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Εθνικός Έμπας
Ιστορία
Ο Εθνικός Έμπας εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1992. Συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Τερμάτισε στην 11η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Το σωματείο πλέον έχει διαλυθεί.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Εθνικός συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Έμπα
Πίτερ Λαξ
Ο Πίτερ Ντέιβιντ Λαξ (Peter David Lax, γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1926) είναι ουγγρικής καταγωγής Αμερικανός μαθηματικός και κάτοχος του βραβείου Άμπελ, ο οποίος εργάστηκε στους τομείς των καθαρών και εφαρμοσμένων μαθηματικών.
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Λαξ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας από εβραϊκή οικογένεια. Ο Λαξ άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τα μαθηματικά σε ηλικία δώδεκα ετών και σύντομα οι γονείς του προσέλαβαν τον Ρόζα Πέτερ ως δάσκαλο.Οι γονείς του Κλάρα Κόρνφελντ και Χένρι Λαξ ήταν και οι δύο γιατροί και ο θείος του Άλμπερτ Κόρνφελντ (επίσης γνωστός ως Άλμπερτ Κόροντι) ήταν μαθηματικός, καθώς και φίλος του Λέο Σίλαρντ.
Η οικογένεια εγκατέλειψε την Ουγγαρία στις 15 Νοεμβρίου 1941 και ταξίδεψε μέσω Λισαβόνας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως μαθητής λυκείου στο Stuyvesant High School, ο Λαξ δεν παρακολούθησε μαθήματα μαθηματικών, αλλά συμμετείχε στη μαθηματική ομάδα του σχολείου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συναντήθηκε με τους Τζον φον Νόιμαν, Ρίτσαρντ Κούραντ και τον Πολ Ερντές ο οποίος τον σύστησε στον Άλμπερτ Αϊνστάιν.
Δεδομένου ότι ήταν ακόμη 17 ετών όταν τελείωσε το λύκειο, μπόρεσε να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία και να σπουδάσει για τρία εξάμηνα στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Παρακολούθησε ένα μάθημα σύνθετης ανάλυσης σε ρόλο φοιτητή, αλλά κατέληξε να αναλάβει τη θέση του διδάσκοντος. Σε αυτό το μάθημα γνώρισε τη μελλοντική του σύζυγο, την Άνελι Καν (παντρεμένη με τον πρώτο της σύζυγο εκείνη την εποχή).
Πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του, ο Λαξ κατατάχθηκε στον αμερικανικό στρατό. Μετά τη βασική εκπαίδευση, ο στρατός τον έστειλε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας A&M για περισσότερες σπουδές. Στη συνέχεια στάλθηκε στο Εθνικό Εργαστήριο Oak Ridge και λίγο αργότερα στο Πρόγραμμα Μανχάταν στο Λος Άλαμος του Νέου Μεξικού. Στο Λος Άλαμος, άρχισε να εργάζεται ως χειριστής αριθμομηχανών, αλλά τελικά προχώρησε σε μαθηματικά υψηλότερου επιπέδου.
Μετά τη λήξη του πολέμου, παρέμεινε με τον στρατό στο Λος Άλαμος για έναν ακόμη χρόνο, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού, και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ για ένα εξάμηνο με τους Γκάμπορ Σέγκο και Τζορτζ Πόλια.
Ο Λαξ επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για το ακαδημαϊκό έτος 1946-1947 και, αφού συγκέντρωσε τις πιστωτικές μονάδες από τα τέσσερα πανεπιστήμια στα οποία είχε σπουδάσει, αποφοίτησε εκείνο το έτος. Παρέμεινε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για τις μεταπτυχιακές του σπουδές, παντρεύτηκε την Άνελι το 1948 και απέκτησε διδακτορικό το 1949 υπό την επίβλεψη του Κουρτ Ο. Φρίντριχς.
Ο Λαξ κατέχει θέση καθηγητή στο Τμήμα Μαθηματικών του Ινστιτούτου Μαθηματικών Επιστημών Courant του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
Βραβεία
Είναι μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων και της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας. "Έλαβε το Βραβείο Λέστερ Ρ. Φορντ το 1966 και ξανά το 1973." Το 1974 το άρθρο του για τα κρουστικά κύματα κέρδισε επίσης το Βραβείο Chauvenet. Του απονεμήθηκε το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης το 1986, το Βραβείο Βολφ το 1987, το Βραβείο Άμπελ το 2005 και το Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ το 2013 Η Αμερικανική Μαθηματική Εταιρεία τον επέλεξε ως Λέκτορα Γκιμπς για το 2007. Το 2012 έγινε εταίρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας.
Ο Λαξ περιλαμβάνεται στον κατάλογο των ερευνητών με τις περισσότερες αναφορές στο ISI. Σύμφωνα με τον Γκιόργκι Μαρξ ήταν ένας από τους Αρειανούς.
Ο Λαξ έλαβε επίσης τιμητικό διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Heriot-Watt το 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Άσπρα Νερά Χανίων
Τα Άσπρα Νερά είναι οικισμός της κοινότητας Ροδωπού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κολυμβαρίου, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Τα Άσπρα Νερά είναι ημιορεινός οικισμός στο Β. ΒΔ. τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στη βάση της χερσονήσου Ροδωπού -τη μεσαία από τις τρεις χερσονήσους του βόρειου τμήματος του νομού- δίπλα στον επαρχιακό δρόμο Καλυδονίας-Ροδωπού και βόρεια του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (Ε 65), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 27 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ροδοπού (Ροδωπού) του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ροδωπού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κολυμβαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κολυμβαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ούγος Μόρτιμερ
Ο Ούγος Μόρτιμερ (πριν το 1117 - 26 Φεβρουαρίου 1180) Άγγλος ευγενής και λόρδος στο κάστρο του Γουίγκμορ ήταν γιος του Ούγου Μόρτιμερ (πέθανε το 1150) και εγγονός του Ράνουλφ Μόρτιμερ. Την περίοδο που κυβερνούσε ο Στέφανος της Αγγλίας γνωστή σαν "Αναρχία" ο Ούγος ήταν φανατικός βασιλικός επειδή ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας είχε κάνει από τον πατέρα του κατάσχεση στο κάστρο του Γουίγκμορ. Ο Ούγος φαίνεται ότι διέμενε στην Νορμανδία και επέστρεψε στην Αγγλία το 1137. Βρέθηκε σε σκληρές συγκρούσεις με τους γείτονες λόρδους ιδιαίτερα τον Μάιλς, κόμη του Χέρεφορντ, τον γιο του Ρότζερ και τον Τζόσε του Ντινάν λόρδο του Λάντλοου που συνέλαβε τον Μόρτιμερ με παγίδα και τον απελευθέρωσε με ένα μεγάλο ποσό από λύτρα. Την ίδια περίοδο ο Μόρτιμερ πήρε το βασιλικό κάστρο του Μπρίτζενορθ.
Ο Ούγος Μόρτιμερ ήταν ένας από τους βαρόνους που αντιτάχθηκαν στο αίτημα του Ερρίκου Β΄ για την επιστροφή των βασιλικών κάστρων (1155), ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Ούγου και πολιόρκησε τα τρία κάστρα του Γουίγκμορ, του Μπρίντγκνορθ και του Κλεομπούρι. Ο Ούγος στο Συμβούλιο της Μπρίντγκνορθ υποτάχθηκε στον Ερρίκο Β΄ που του επέτρεψε να κρατήσει τα δυο κάστρα από τα οποία το Κλεομπούρι είχε καταστραφεί στην πολιορκία, το Μπρίντγκνορθ επέστρεψε στο στέμμα. Ο Ούγος Μόρτιμερ παντρεύτηκε την περίοδο 1148 - 1155 την Ματθίλδη λε Μεσίν κόρη του Γουίλιαμ Μεσίν, λόρδου του Σκίπτον στο Γιορκσάιρ και της Σεσίλ του Ρουμιλλί, ήταν επίσης χήρα του Φιλίπ Μπελμεί του Τόνγκ. Ο γιος τους Ρότζερ Μόρτιμερ του Γουίγκμορ διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν λόρδος του Γουίγκμορ, είχαν επίσης άλλους τρεις γιους : τον Ούγο (σκοτώθηκε σε τουρνουά), Ραλφ και Γουίλιαμ. Ο Ούγος Μόρτιμερ πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1180 ή του 1181 και τάφηκε στο Γουίγκμορ.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ
Κεχρόκαμπος Καβάλας
Ο Κεχρόκαμπος (μέχρι το 1926 Tάροβα ) είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 359 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 360 μέτρων, στα όρη Λεκάνης, με θέα προς τα στενά του Νέστου. Βρίσκεται 49 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Καβάλας και απέχει 10 χιλιόμετρα από τη Λεκάνη. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορεινού, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Κεχρόκαμπου.
O Κεχρόκαμπος στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του νομού Καβάλας. Ο Κεχρόκαμπος είχε περίπου 1.800 κατοίκους, όλοι μουσουλμάνοι, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, είχε αμιγώς προσφυγικό πληθυσμό, μετά την εγκατάσταση 313 οικογενειών. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 είχε 1.474 κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός του αυξήθηκε στους 1.829 κατοίκους στην απογραφή του 1940. Το χωριό είναι γνωστό για την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων. Στην κεντρική πλατεία με τον πλάτανο λειτουργούν χώροι εστίασης.
Είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός με το ΦΕΚ 594/Δ/13-11-1978. Στον Κεχρόκαμπο βρίσκεται μεγάλος αριθμός παραδοσιακών κτιρίων τα οποία έχουν τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από τα κτίρια της περιοχής. Τα κτίρια αυτά χωρίζονται στις εξής κατηγορίες: ισόγειες ή διώροφες λιθόκτιστες πλατυμέτωπες οικίες ορθογωνικής κάτοψης με τετράρριχτη σκεπή, οικίες διώροφες με ανοικτό ή κλειστό χαγιάτι, τα σπίτια αγροτικού τύπου κυβόσχημα σε διάφορες παραλλαγές, σπίτια με κάτοψη Γ, αν και αυτά είναι σπάνια, και τα αρχοντικά, τα οποία ξεχωρίζουν λόγω μεγέθους και ποιότητας κατασκευής. Οι προσφυγικές οικίες ακολουθούν τους προαναφερθέντες τύπους, ενώ τα νεότερα σπίτια αποτελούν ένα μικρό ποσοστό των συνολικών κτιρίων.
Κάτοικος του Κεχρόκαμπου ήταν ο αντιστασιακός και μετέπειτα βουλευτής, Παναγιώτης Παπαδόπουλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νέστου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης
Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης (γαλλικός τίτλος: Le Jeu de l'amour et du hasard) είναι κωμωδία σε τρεις πράξεις σε πρόζα του Μαριβώ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 23 Ιανουαρίου 1730 από τους Ιταλούς ηθοποιούς. Είναι το πιο διάσημο και πιο ερμηνευμένο έργο του συγγραφέα, τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό.
Η υπόθεση αναφέρεται σε μια νεαρή κοπέλα καλής οικογένειας, που για να γνωρίσει τον χαρακτήρα του μελλοντικού συζύγου της, ανταλλάσσει τη θέση της με την υπηρέτριά της και μεταμφιέζεται. Ωστόσο, εν αγνοία της, ο μνηστήρας της έχει την ίδια ιδέα και υποδύεται τον υπηρέτη του. Ακολουθεί μια σειρά από παρεξηγήσεις μέχρι το αίσιο τέλος.
Σχολιασμός
Σεβόμενος τους κώδικες ευπρέπειας της εποχής του – στο τέλος οι κύριοι θα καταλήξουν μαζί και οι υπηρέτες θα ξαναπάρουν την υποδεέστερη θέση τους – ο Μαριβώ, σ' αυτή την κωμωδία με αστραφτερούς διαλόγους, αμφισβητεί την καθιερωμένη τάξη και τις κοινωνικές προκαταλήψεις αντιστρέφοντας τους ρόλους μεταξύ κυρίων και υπηρετών, αν και τελικά επιβεβαιώνει την αρμονία του έρωτα και της κοινωνικής τάξης.
Το θέμα της ανταλλαγής ρόλων μεταξύ κυρίου και υπηρέτη υπάρχει ήδη στην αρχαία κωμωδία και ο Μολιέρος χρησιμοποίησε αυτό το τέχνασμα στο έργο του Οι Γελοίες Κομψευόμενες. Τον 18ο αιώνα, κι άλλα έργα, όπως η Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν, χρησιμοποίησαν το ίδιο κωμικό τέχνασμα.
Όπως πολλές από τις άλλες κωμωδίες του Μαριβώ, το θεατρικό έργο χρησιμοποιεί χαρακτήρες από την Κομέντια ντελ άρτε. Σ' αυτό το έργο εμφανίζεται ο Αρλεκίνος. Παρουσιάζεται επίσης η Λιζέτ, η οποία εμφανίζεται και σε άλλα θεατρικά έργα του συγγραφέα, στον ρόλο της έξυπνης και πιστής υπηρέτριας.
Περίληψη υπόθεσης
Ο Ντοράντε φτάνει στο σπίτι του κυρίου Οργκόν μεταμφιεσμένος σε έναν υπηρέτη που ονομάζεται Μπουργκινιόν, ενώ ο Αρλεκίνος έρχεται ντυμένος ως Ντοράντ. Ωστόσο, η εκλεπτυσμένη συμπεριφορά της Σίλβια και του Ντοράντ είναι εμφανής, παρά την ενδυμασία του υπηρέτη, αντίθετα, ο Αρλεκίνος και η Λιζέτ δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τη διαφορά μεταξύ των πραγματικών καλών τρόπων και των χονδροειδών υπερβολών και κάνουν φοβερές γκάφες καθώς παίζουν τον ρόλο τους ως κύριοι.
Η περιπέτεια, διασκεδαστική στην αρχή, μετατρέπεται σε εφιάλτη για τη Σίλβια όταν συνειδητοποιεί ότι, παρά τη θέλησή της, την ελκύει ο υπηρέτης, ο οποίος τη φλερτάρει διακριτικά, ενώ η αλαζονεία και η επιπολαιότητα που επιδεικνύει εκείνος που παρουσιάζεται ως μελλοντικός σύζυγος προκαλούν αμέσως την αποστροφή της και την απωθούν. Η Λιζέτ, από την πλευρά της, μαγεύεται με τον ψεύτικο Ντοράντ και προειδοποιεί τον κύριο Οργκόν, τον πατέρα, και τον παρακαλεί να σταματήσει αυτή την κατάσταση γιατί έχει πάρει άσχημη τροπή, αλλά αυτός, που διασκεδάζει και προβλέπει την εξέλιξη, αρνείται να διακόψει το παιχνίδι και την ενθαρρύνει να συνεχίσει.
Η Σίλβια και ο Ντοράντ τελικά ερωτεύονται, αλλά καθώς κανείς δεν γνωρίζει την πραγματική θέση του άλλου, βρίσκονται σε ένα κοινωνικό δίλημμα, καθώς ο καθένας πιστεύει ότι έχει ερωτευθεί έναν υπηρέτη, κάτι απόλυτα αδιανόητο για την εποχή. Τελικά, ο Ντοράντ, κουρασμένος από αυτό το σκληρό παιχνίδι, υποχωρεί και αποκαλύπτει την ταυτότητά του στη Σίλβια. Ανακουφισμένη, η Σίλβια αποφασίζει ωστόσο να συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι, επιζητώντας μια πολύ υψηλή απόδειξη της αγάπης του: ελπίζει ότι ο Ντοράντ θα φτάσει στο σημείο να απαρνηθεί την περιουσία του για να την παντρευτεί, παρόλο που πιστεύει ότι είναι η υπηρέτρια.
Το έργο τελειώνει με την ένωση των δύο ζευγαριών: της Σίλβια με τον Ντοράντ και της Λιζέτ με τον Αρλεκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μαριβώ
Ιωακείμ Α΄ Νέστωρ του Βρανδεμβούργου
O Ιωακείμ Α΄ Νέστωρ, γερμ. Joachim I Nestor (21 Φεβρουαρίου 1484 - 11 Ιουλίου 1535) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου (1499-1535).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Κικέρωνος εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Μαργαρίτας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας.
Το 1535 απεβίωσε στο Στέννταλ σε ηλικία 51 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ Β΄ Έκτωρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1499 την Ελισάβετ των Όλντενμπουρκ, κόρη του Ιωάννη της Δανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Σέξτος Ταρκύνιος
Ο Σέξτος Ταρκύνιος ήταν ο τρίτος και μικρότερος γιος του τελευταίου βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιου του Υπερήφανου και της Τύλλιας της νεότερης. Ο Τίτος Λίβιος και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς τον καταγράφουν σαν τον μεγαλύτερο γιο του. Σύμφωνα με την Ρωμαϊκή μυθολογία ο Βιασμός της Λουκρητίας από τον Σέξτο στάθηκε αιτία να ανατραπεί το Ρωμαϊκό Βασίλειο και να ιδρυθεί η Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα για την ζωή του Σέξτου, έχουν επισκιαστεί όλα από τις βάρβαρες πράξεις του. Το πιθανότερο είναι να ήταν μικρότερος γιος του βασιλιά, το "Σέξτος" μεταφράζεται "Έκτος", είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς και άλλους τρεις που πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Η οικογένεια του ήταν Ετρούσκοι με καταγωγή από την βασιλική οικογένεια Βακχιάδαι της Κορίνθου. Ο Ταρκύνιος ο Υπερήφανος ήθελε να καταλάβει την Γάβια, έστειλε με τέχνασμα τον γιο του Σέξτο να παραστήσει με απάτη ότι κακοποιήθηκε από τον πατέρα του και αναζητά προστασία. Οι απατημένοι κάτοικοι τον έκαναν βασιλιά της πόλης, τότε δολοφόνησε όλους τους αντίπαλους του πατέρα του και τον κάλεσε να καταλάβει την πόλη. Ο Ταρκύνιος ο Υπερήφανος πολιορκούσε την Αρδέα, μια πόλη που κατείχαν οι προ-Ελληνικής καταγωγής Ρούτουλοι.
Βιασμός της Λουκρητίας
Η πόλη δεν μπορούσε να αλωθεί με την βία, ακολούθησε συμπόσιο όλης της βασιλικής οικογένειας έξω από τα τείχη της πόλης. Ο Σέξτος, οι αδελφοί του και ο ξάδελφος τους Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος λογομάχησαν σχετικά με την ηθικότητα των συζύγων τους και αποφάσισαν να πάνε με τα άρματα τους στα σπίτια τους να τις βρουν. Στην έρευνα που ακολούθησε μόνο η γυναίκα του Λεύκιου Ταρκύνιου Κολλατίνου Λουκρητία βρέθηκε πιστή με τις οικιακές εργασίες, οι υπόλοιπες ετοιμαζόντουσαν για έξοδο. Ο Σέξτος ζήλεψε την πίστη και την ομορφιά της Λουκρητίας και αποφάσισε να εκδικηθεί, σε λίγες μέρες την επισκέφτηκε σπίτι της και η Λουκρητία τον υποδέχθηκε θερμά σαν πρίγκιπα και ξάδελφο του συζύγου της. Ο Σέξτος την έριξε στο κρεβάτι και της ζήτησε να την βιάσει εκείνη αρνήθηκε, στην συνέχεια την απείλησε ότι θα την σκοτώσει και θα βάλει δίπλα της έναν γυμνό υπηρέτη, η Λουκρητία δέχτηκε ταπεινωτικά τον βιασμό για να μην ντροπιάσει τον πατέρα της. Η Λουκρητία κατόπιν κάλεσε τον σύζυγο και τον πατέρα της, τους εξήγησε την τραγική ιστορία και κατόπιν αυτοκτόνησε παρά τις προσπάθειες τους να την εμποδίσουν. Ο Σέξτος Ταρκύνιος δραπέτευσε στην Γάβια όπου είχε διατελέσει βασιλιάς αλλά οι κάτοικοι θυμήθηκαν τις αθλιότητες σε βάρος τους και τον σκότωσαν. Ο σύζυγος της, ο πατέρας της Σπούριος Λουκρήτιος Τρικιπτίνος και ο ξάδελφος της Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος κάλεσαν τον λαό της Ρώμης σε εξέγερση εναντίον της βασιλικής δυναστείας διαλαλώντας τις πράξεις του γιου του βασιλιά. Ο Ταρκύνιος ο Υπερήφανος ανατράπηκε μαζί του και η βασιλεία στην Ρώμη, ανακυρήχθηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία με πρώτους Υπάτους τον πατέρα και τον ξάδελφο της Λουκρητίας.
Τέχνη
Η τραγική ιστορία του Σέξτου Ταρκύνιου και της Λουκρητίας εμφανίζεται στους παρακάτω πίνακες ζωγραφικής :
Μοναστηράκι Αργολίδας
Το Μοναστηράκι (παλαιά ονομασία: Πρίφτιανι) είναι χωριό στο νομό Αργολίδας, χτισμένο στους πρόποδες του όρους Εύβοια, ανάμεσα σε δύο χαμηλούς λόφους. Γεωγραφικά βρίσκεται δίπλα στις Μυκήνες και το αρχαίο Ηραίο και έχει θέα σε ολόκληρο τον Αργολικό κάμπο. Το Μοναστηράκι αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα μέχρι το 2010, οπότε αυτή καταργήθηκε και το χωριό εντάχθηκε στο διευρυμένο δήμο Άργους-Μυκηνών.
Ιστορία και γενικά στοιχεία
Στην αρχαιότητα, το Μοναστηράκι υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικό για τις γειτονικές του πόλεις, όπως καταδεικνύεται από ένα αρχαίο λατομείο, από όπου οι Μυκηναίοι εξόρυσσαν πέτρωμα για την ανέγερση των ταφικών μνημείων τους.
Το σύγχρονο χωριό ιδρύθηκε επί τουρκοκρατίας όταν στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η κεντρική πλατεία του ανακαλύφθηκε μια πηγή καθαρού νερού· λόγω αυτού του γεγονότος, οι κάτοικοι του παρακείμενου (και σήμερα ανύπαρκτου) χωριού Πλέσσα μετοίκησαν σε αυτό, ιδρύοντας το Πρίφτιανι (=Παπαδοχώρι). Το όνομα, αρβανίτικης προέλευσης, οφείλεται στους Αρβανίτες που βρίσκονταν ανάμεσα σε αυτούς που αποτέλεσαν τους πρώτους του κατοίκους.
Το 1935, στα πλαίσια προσπαθειών της ελληνικής κυβέρνησης να "εξελληνίσει" σε πανελλήνιο επίπεδο αρβανίτικα, σλαβικά, βενετσιάνικα κ.ά. ονόματα χωριών, το Πρίφτανι μετονομάστηκε σε Μοναστηράκι, όνομα που εμπνεύστηκε από μια γειτονική σπηλιά όπου κατά το παρελθόν ζούσε και μόναζε ένας μοναχός (<μοναστηράκι).
Το ίδιο έτος, λειτούργησε για πρώτη φορά σχολείο που στεγαζόταν σε διώροφη πολυκατοικία. Έπειτα, αυτό μεταφέρθηκε σε νέο κτίσμα στο κέντρο του Μοναστηρακιού, εξυπηρετώντας, ως το μοναδικό μονοθέσιο δημοτικό της περιοχής, το ίδιο το χωριό αλλά και γειτονικούς, μικρότερους οικισμούς μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, οπότε αυτό έκλεισε λόγω μικρού αριθμού μαθητών.
Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος. Σήμερα το Μοναστηράκι θεωρείται αγροτικό χωριό, με τους κατοίκους του να ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και της ελιάς. Ο "Σύλλογος Αστερίων" οργανώνει κατά καιρούς διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις στο χωριό. Το Μοναστηράκι εξυπηρετείται από λεωφορειακή γραμμή.
Πληθυσμός
Το Μοναστηράκι παρουσίασε συνεχής πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 2001 αλλά έκτοτε ο πληθυσμός του έχει μειωθεί σημαντικά.
Κεραυνός Στροβόλου (ποδόσφαιρο)
Ο Κεραυνός Στροβόλου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Στρόβολο της επαρχίας Λευκωσίας. Αποτελούσε μέρος του Γυμναστικού Συλλόγου Στροβόλου «Ο Κεραυνός'''», ο οποίος σήμερα διατηρεί μόνο καλαθοσφαιρικό τμήμα ανδρών και γυναικών.
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Κεραυνού είχε 4 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία, την ανώτατη κατηγορία της Κύπρου.Είχε κατακτήσει 2 φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και 1 φορά το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας.
Ίδρυση
Ο Κεραυνός ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1926. Το όνομα Κεραυνός σχετίζεται με τον ποδοσφαιριστή Σάββα Παναγίδη, ο οποίος ήταν σε ενεργό δράση στα μέσα της δεκαετίας του 1920 και είχε ως παρατσούκλι του το Κεραυνός καθώς φημιζόταν για τα δυναμικά του χτυπήματα.
Ονομασία
Το όνομα του το πήρε από τον αθλητή και ποδοσφαιριστή του Σάββα Παναγίδη, τον επονομαζόμενο Κεραυνό, λόγω των πολύ δυνατών σουτ του.
Χρώματα και έμβλημα
Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το κόκκινο. Έμβλημα του συλλόγου είναι ο δισκοβόλος.