cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zilog Z80
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο δίαυλος δεδομένων (data bus) του Z80 είναι των 8-bits και ο δίαυλος διευθύνσεων (address bus) είναι των 16-bits, ο τελευταίος δηλαδή μπορεί να διευθυνσιοδοτήσει ως 2^16 θέσεις μνήμης (64Kb). Οι καταχωρητές είναι οι B, C, D, E, H και L και οι συμμετρικοί B', C', D', E', H' και L'. Έχει επίσης δύο συσσωρευτές (accumulators) που ονομάζονται A και A' και δύο καταχωρητές δεικτών καταστάσεως (status flags), τους F και F'. Σε μια τυπική εφαρμογή, οι κανονικοί καταχωρητές χρησιμοποιούνται για τις διαδικασίες του κύριου προγράμματος, ενώ οι τονούμενοι καταχωρητές χρησιμοποιούνται για το χειρισμό διακοπών (interrupts). Οι τονούμενοι καταχωρητές μπορούν να γίνουν προσιτοί με μια σειρά εντολών ανταλλαγής (exchange) που ανταλλάσσουν τα περιεχόμενα ενός ζεύγους καταχωρητών με το αντίστοιχο τονούμενο ζεύγος. Επίσης υπάρχουν οι καταχωρητές απαριθμητή προγράμματος PC (program counter) και δείκτης σωρού SP (stack pointer). Η λειτουργία του stack είναι τύπου LIFO (Last Input First Output) δηλαδή η τελευταία εντολή είναι αυτή που εξέρχεται πρώτη. Δύο καταχωρητές ειδικής χρήσεως είναι οι καταχωρητές δείκτη (Index registers) IX και IY. Ο καθένας από αυτούς είναι των 16bits και δίνει την επιπλέον δυνατότητα να απευθύνεται κανείς στη μνήμη με τη βοήθεια μιας αρχικής διεύθυνσης και μετατόπισης (offset). Δύο ακόμη ειδικοί καταχωρητές είναι ο I (interrupt vector register) των 8bits που συγκρατεί το byte υψηλής τάξεως μιας διεύθυνσης διακοπής (vector address) και χρησιμοποιείται σε μια διακοπή (interrupt) και ο καταχωρητής ανανεώσεως της μνήμης R.
Οι λειτουργίες του Z80
Οι λειτουργίες του Z80 μαζί με το εύρος λειτουργίας τους, όπου αυτό χρειάζεται, συνοψίζονται παρακάτω :
Χρήση σε υπολογιστές και εξομοιωτές
Από το 1976 ώς το 1990 ο Ζ80 χρησιμοποιήθηκε σε περίπου 200 ηλεκτρονικούς υπολογιστές, όλων των τύπων και ειδών. Ενδεικτική λίστα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές
Σερβοκροατική Βικιπαίδεια
Η Σερβοκροατική Βικιπαίδεια (Srpskohrvatska Wikipedia) είναι η Σερβο-κροατική έκδοση της Βικιπαίδειας, της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας. Υπάρχουν επίσης Βικιπαίδειες σε ποικιλίες της σερβοκροατικής γλώσσας: Βοσνιακά, κροατικά και σερβικά. Είναι η 23η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια σε αριθμό λημμάτων παγκοσμίως
Αυτή η Βικιπαίδεια κλειδώθηκε στις αρχές του 2005 λόγω αδράνειας, αλλά αργότερα ξανάνοιξε. Σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 446.900 λήμματα και 40,7 εκατομμύρια επεξεργασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερβοκροατικ
Ηλιογάβαλος (θεότητα)
Ο Ηλιογάβαλος ή Ελαγάβαλος είναι Συρο-Ρωμαίκή ηλιακή θεότητα.
Λατρεία
Ο Ηλιογάβαλος αρχικά λατρευόταν στην Έμεσα της Συρίας. Το όνομα είναι η εκλατινισμένη μορφή του Συριακής λέξης Ilāh hag-Gabal (Ελ Γκαμπάλ), που προέρχεται από το Ilāh, "θεός" και gabal, "βουνό" (πρβλ. αραβικά جبل, jabal), καταλήγοντας έτσι στο "ο Θεός του Βουνού", η εκδοχή της έννοιας της θεότητας της Έμεσας. Η λατρεία της θεότητας εξαπλώθηκε και σε άλλα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον δεύτερο αιώνα. Για παράδειγμα, αφιέρωση βρέθηκε ακόμα και στο Βόρντεν, στη σημερινή Ολλανδία.
Ρώμη
Ένας ναός που ονομαζόταν Ηλιογαβάλειο χτίστηκε στην ανατολική πλευρά του Παλατινού Λόφου, για να στεγάσει την ιερή πέτρα του ναού της Έμεσας, έναν μαύρο κωνικό μετεωρίτη. Ο Ηρωδιανός γράφει για την πέτρα: "Η πέτρα λατρεύεται σαν να έχει σταλεί από τον ουρανό. Πάνω της υπάρχουν κάποια κομμάτια και σημάδια που προεξέχουν, τα οποία οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι μια εικόνα του ήλιου, επειδή τα βλέπουν έτσι"
Ο Ηρωδιανός αναφέρει επίσης ότι ο αυτοκράτορας Ηλιογάβαλος ανάγκασε τους συγκλητικούς να βλέπουν ενώ χόρευε γύρω από τον βωμό της θεότητάς του υπό των ήχο των τυμπάνων και κυμβάλων, και κάθε σε κάθε θερινό ηλιοστάσιο εορταζόταν μεγάλη γιορτή, δημοφιλής γιατί μοιραζόταν τρόφιμα , κατά τη διάρκεια της οποίας τοποθετούσε την ιερή πέτρα σε ένα άρμα στολισμένο με χρυσό και πετράδια, με το οποίο παρέλαυνε στην πόλη: "Ένα άρμα έξι αλόγων μετέφερε τη θεότητα, τα οποία άλογα ήταν τεράστια και λευκά χωρίς καμία ατέλεια, με ακριβή χρυσή επένδυση και πλούσια στολίδια. Τα ηνία δεν τα κρατούσε κανένας, και κανένας δεν επέβαινε στο άρμα. Το άρμα συνοδευόταν σαν αρματοδρόμος να ήταν ο ίδιος ο θεός. Ο Ηλιογάβαλος έτρεχε ανάποδα μπροστά από το άρμα, βλέποντας τον θεό και κρατώντας τα ηνία. Έκανε όλη τη διαδρομή με αυτόν τον τρόπο, ανάποδα, κοιτώντας το πρόσωπο του θεού". Η περιγραφή του Ηρωδιανού υποδηλώνει ότι η προερχόμενη από την Έμεσα λατρεία ήταν εμπνευσμένη από τη Βαβυλωνιακή γιορτή Ακίτου.
Ο Αυτοκράτορας επίσης προσπάθησε να ενώσει τη Ρωμαϊκή και τη Συριακή θρησκεία υπό την υπεροχή της θεότητάς του, την οποία έθετε πιο ψηλά ακόμα και από τον Γιούπιτερ, και στην οποία σαν γυναίκα τοποθετούσε είτε την Αστάρτη, Μινέρβα ή Ουρανία, ή έναν συνδυασμό αυτών. Τα πιο ιερά κειμήλια της Ρωμαϊκής θρησκείας μεταφέρθηκαν από τα ιερά τους στο Ηλιογαβάλειο, μεταξύ των οποίων "το έμβλημα της Μεγάλης Μητέρας, η φωτιά της Βέστα, το Παλλάδιο, οι ασπίδες των Σάλιων, και όσα οι Ρωμαίοι είχαν ως ιερά". Επίσης λέγεται ότι διακήρυσσε ότι οι Ιουδαίοι, Σαμαρείτες και Χριστιανοί πρέπει να μεταφέρουν τις τελετές τους στους ναούς του, ώστε "να περιλαμβάνει όλα τα μυστήρια από κάθε μορφή λατρείας".
Μετά τη δολοφονία του αυτοκράτορα το 222, τα θρησκευτικά του διατάγματα ανακαλέστηκαν, και η λατρεία του Ηλιογάβαλου επέστρεψε στην Έμεσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Βεατρίκη της Βραβάντης
Η Βεατρίκη, γαλλ. Beatrice (1225 - 11 Νοεμβρίου 1288) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόρη του δούκα της Βραβάντης και με τους γάμους της έγινε πρώτα λαντγκραβίνα της Θουριγγίας και μετά κόμισσα της Φλάνδρας.
Βιογραφία
Ήταν η δευτερότοκη κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαρίας των Χοενστάουφεν, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Ειρήνης Αγγελίνας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο-Ράσπε των Λουδοβικιδών λάντγκραβο της Θουριγγίας, ο οποίος απεβίωσε το 1247.
Έπειτα η Βεατρίκη έκανε δεύτερο γάμο με τον Γουλιέλμο Β΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Κρίστελ Βουρνά
Η Κρίστελ Βουρνά (11 Φεβρουαρίου 1992) είναι Ελληνίδα κολυμβήτρια. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο, αγωνίστηκε στα 100 μέτρα πεταλούδα των γυναικών. Κατέλαβε την 12η θέση στο σύνολο, κατακτώντας την έβδομη θέση στον δεύτερο ημιτελικό στα 100 μέτρα πεταλούδα με ελληνικό ρεκόρ 58.31 δευτερόλεπτα. Αγωνίστηκε επίσης στο 4*100 freestyle αλλά η ομάδα απέτυχε να προκριθεί στον τελικό, καταλήγωντας στην 16η θέση.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2012, κατέλαβε την 5η θέση στα 100 μέτρα πεταλούδα, την 6η θέση στα 50 μέτρα πεταλούδα και την 5η θέση στα 4*100 μέτρα freestyle. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, αγωνίστηκε στα 100 μέτρα πεταλούδα των γυναικών όπου κατέλαβε την 22η θέση στα προκριματικά και δεν προκρίθηκε.
Βιρμανική Βικιπαίδεια
Η Βιρμανική Βικιπαίδεια (Βιρμανίαςမြန်မာဝီကီပီးဒီးယား ) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην Βιρμανική γλώσσα. Ξεκίνησε τον Ιούλιο 2004, και είχε περίπου 34.000 άρθρα τον Φεβρουάριο του 2017.
Ελπίδα Ρωμάντζη
Η Ελπίδα Ρωμάντζη (Θεσσαλονίκη 17 Ιουλίου 1981) είναι Ελληνίδα τοξοβόλος. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 κατέλαβε την 34η θέση στο ατομικό των γυναικών με σκορ 624. Στον πρώτο γύρο, αντιμετώπισε την Bérengère Schuh από τη Γαλλία. Η Ρωμάντζη νίκησε την Schuh, με 151-143 και προκρίθηκε στον γύρο των 32 όπου αντιμετώπισε τη Lee Sung Jin από την Κορέα αλλά ηττήθηκε με 166-146. Η Ρωμάντζη κατέλαβε την 31η θέση στην ατομική τοξοβολία των γυναικών. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας με την οποία κατέλαβε την πέμπτη θέση στη διοργάνωση της τοξοβολίας γυναικών.
Βιρμανική Βικιπαίδεια
Τον Φεβρουάριο του 2017, υπάρχουν 41.000 χρήστες, 5 διαχειριστές και 3.442 αρχεία στην Βιρμανική Βικιπαίδεια  και κατατάσσεται 85η σε λήμματα.
Ελπίδα Ρωμάντζη
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο, η Ρωμάντζη έλαβε 614 πόντους και το 49ο εισιτήριο για τον τελικό, όπου αντιμετώπισε την Zekiye Keskin Satir από την Τουρκία στον πρώτο γύρο και τη νίκησε με 105-103. Στον δεύτερο γύρο αντιμετώπισε την Kristine Esebua σε έναν δύσκολο αγώνα καθώς και οι δυο σκόραραν 102 πόντους στον κανονικό αγώνα και 10-9 στον αποφασιστικό επιπλέον γύρο. Η Ρωμάντζη αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο από την Park Sung-hyun με τελικό σκορ 115-103, με το 115 να είναι νέο ολυμπιακό ρεκόρ.
Βιρμανική Βικιπαίδεια
Εκδηλώσεις και προσφορές
Ο Βιρμανικός Σύλλογος Επαγγελματιών στον Υπολογιστή ξεκίνησε το πρότζεκτ Wikipedia Myanmar με σκοπό της διεύρυνσης της Βικιπαίδειας το 2010.
Η κοινότητα της Βιρμανικής Βικιπαίδειας είχε την πρώτη της κοινή ημερίδα στην Γιανγκόν της Μιανμάρ με τη βοήθεια της Telenor Μιανμάρ τον Ιούνιο του 2014 για να προσελκύσει νέους εθελοντές. Το φόρουμ της Βιρμανικής Βικιπαίδειας έγινε τον Ιούλιο του 2014, προσελκύοντας πάνω από 2.000 άτομα, συμπεριλαμβάνοντας φοιτητές.
Προκλήσεις
Η πλειοψηφία των Βιρμανών χρηστών του διαδικτύου έχει την μη-Unicode γραμματοσειρά Ζαουγκίι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να καταλάβουν την Βιρμανική Βικιπαίδεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Αμαλιάπολη Μαγνησίας
Η Αμαλιάπολη, γνωστή και ως Νέα Μιτζέλα, είναι παραθαλάσσιο χωριό του δυτικού Παγασητικού κόλπου. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αλμυρού, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 508 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010, ανήκε στον Δήμο Σούρπης. Στην τοπική κοινότητα ανήκει, επίσης, η νησίδα Άγιος Νικόλαος, με τον ομώνυμο ναό (1805), που λανθασμένα αναφέρεται ενίοτε με τις ονομασίες "Κίκινθος" (ή και "Κίκυνθος"), εξαιτίας εσφαλμένου εντοπισμού και σύγχυσης με την αρχαία νήσο "Κικύνηθο", η οποία ταυτίζεται, σύμφωνα με την συνολικά κρατούσα και μη αμφισβητούμενη άποψη, με το νησί του Τρίκερι (Παναγία ή Παλαιό Τρίκερι). Η τοπική κοινότητα Αμαλιάπολης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 9,605 χμ² (2011).
Η ίδρυση του χωριού το έτος 1835
Το χωριό δημιουργήθηκε το έτος 1835 στην ανατολική απόληξη της συνοριακής γραμμής του πρώτου ελληνικού κράτους από κατοίκους του παλιού χωριού "Μουτζέλα" ή Μιτζέλα, το οποίο βρισκόταν στο βόρειο Πήλιο βορειότερα από το χωριό Πουρί.
Η ίδρυση της Αμαλιάπολης συνδέεται άμεσα, ως απότοκος, με τα γεγονότα της επανάστασης του 1821. Ειδικότερα, πολλοί κάτοικοι του χωριού εκείνου είχαν πάρει ενεργά μέρος στην επανάσταση του 1821, ενώ πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν αναλάβει οι οπλαρχηγοί Γιώργος Γριζάνος και Δημήτριος Καλαμίδας (αντιστράτηγος των Ατάκτων), ο οποίος έπεσε μαχόμενος ηρωικά στη μάχη της Αταλάντης (1826), πληγωμένος από άνδρες του Αλβανού στρατηγού Μουστάμπεη, οι οποίοι στη συνέχεια διαμέλισαν το σώμα του. Οι δύο οπλαρχηγοί και πολλοί Μιτζελιώτες αγωνιστές, μεταξύ των οποίων τα παιδιά του Δημητρίου Καλαμίδα Απόστολος, Γώγος, Αλέξης και Στεφανής, πήραν μέρος στα χρόνια του Αγώνα σε πολλές μάχες ανά την Ελλάδα, όπως στη Γατζέα Πηλίου, κατά την οποία φονεύτηκε ο Αλιό πασάς, στον Αλατά (Μηλίνα), στο Τρίκερι το 1823 και το 1827. Στην τελευταία αυτή μάχη (1827) που συγκροτήθηκε στις απότομες βραχοπλαγιές και τους γκρεμούς του Τισαίου όρους, πρωτοστάτησαν στην εξολόθρευση του στρατιωτικού σώματος αλλά και του ίδιου του επικεφαλής Αλβανού στρατηγού Νούρκα Σέβρανη, κρατώντας ως λάφυρο τη σπάθα του.
Οι Μιτζελιώτες πολέμησαν επίσης με επιτυχία στην Πελοπόννησο κατά του Ιμπραήμ πασά (μάχες Νεόκαστρου Πύλου και Σχινόλακκα) και στην Αταλάντη, συνεργαζόμενοι συνήθως με τα μακεδονικά στρατεύματα και υπό την αρχηγία του στρατηγού Καρατάσου. Ανέπτυξαν επίσης, κυρίως τα μέλη της οικογένειας Καλαμίδα, περιστασιακή καταδρομική δράση στο θαλάσσιο χώρο του βόρειου Αιγαίου, με ορμητήριο τη Σκόπελο.
Μετά από επίθεση, μάχη και την καταστροφή (εμπρησμό), που προκάλεσαν τα τούρκικα στρατεύματα, το έτος 1828 στο παλιό χωριό του Πηλίου, οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν οριστικά και κατέφυγαν αρχικά στη Σκόπελο. Είχε προηγηθεί και άλλη επίθεση των Τούρκων το 1821 (ή 1823) στο χωριό, στα πλαίσια αντιποίνων για την επαναστατική δράση των κατοίκων του. Στη Σκόπελο οι Μιτζελιώτες παρέμειναν μέχρι το 1835. Το έτος αυτό ίδρυσαν τον σημερινό οικισμό, μετά από ενέργειες του οπλαρχηγού και εκλεγμένου μέλους της Ε΄ Εθνοσυνέλευσης Γεωργίου Γριζάνου, ο οποίος πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Αμαλιάπολης, πετυχαίνοντας την εξαγορά της αναγκαίας εδαφικής έκτασης από το ελληνικό Δημόσιο, για λογαριασμό των προσφύγων συμπατριωτών του.
Το χωριό ανοικοδομήθηκε στο βάθος του όρμου που σχηματίζεται νότια από τη χερσόνησο "Κορακονήσι" (Καρακονήσι), σε πολεοδομικό σχέδιο το οποίο χαράχτηκε με την ευθύνη των αρμόδιων πολεοδόμων - νομομηχανικών (υπαλλήλων της νομαρχίας Φθιώτιδας) της εποχής της Αντιβασιλείας του Όθωνα, πιθανότατα Βαυαρών. Στον νέο αυτό οικισμό παραχωρήθηκαν αρκετά προνόμια από το κράτος, λόγω των άριστων σχέσεων των τοπικών αρχόντων, δηλαδή των Καλαμιδαίων, και του Γ. Γριζάνου με την κεντρική εξουσία. Αξιοσημείωτο μάλιστα είναι το γεγονός ότι οι γιοι του Δημητρίου Καλαμίδα, οι οποίοι υπηρέτησαν ως βαθμοφόροι στο στρατό του Καποδίστρια (1828) και στα Ελαφρά Τάγματα (1829), πήραν μέρος στην ένοπλη εμφύλια διαμάχη των ετών 1831 - 1832 (Κίνημα των Συνταγματικών), με την πλευρά των "Συνταγματικών" του Ι. Κωλέττη, η οποία και επικράτησε. Ο Ι. Κωλέττης υπήρξε προσωπικός φίλος του πατέρα τους, ήρωα του 1821 Δημητρίου Καλαμίδα. Είναι προφανές ότι η αποκατάσταση των Μιτζελιωτών και η προνομιακή μεταχείριση της οποίας έτυχε ο οικισμός κατά την ίδρυσή του, μπορεί να αποδοθεί και στην προηγηθείσα φιλοκυβερνητική δραστηριότητα της οικογένειας Καλαμίδα.
Το 1832, δηλαδή τρία χρόνια πριν την ίδρυση της Νέας Μιτζέλας συναντούμε τους Μιτζελιώτες οπλαρχηγούς Απόστολο Καλαμίδα και Γεώργιο Γριζάνο με το βαθμό του χιλιάρχου, να ηγούνται του συνόλου του σώματος (χιλιαρχίας) των Πηλιορειτών (Θεσσαλομαγνήτων) στρατιωτών. Και το γεγονός αυτό φανερώνει τον σημαίνοντα ρόλο των Μιτζελιωτών στα χρόνια της επανάστασης του 1821. Ο Γ. Γριζάνος ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία, όταν έλαβε μέρος, ως οπλαρχηγός και ηγετικό στέλεχος, το επαναστατικό κίνημα του 1854 για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, διατηρώντας με προσωπική του δαπάνη στρατιωτική ομάδα, ως το τέλος του κινήματος, που τερματίστηκε με την επέμβαση της Γαλλίας. Από τη Μιτζέλα είχε μάλιστα ξεκινήσει, μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, το εκστρατευτικό σώμα των Ελλήνων πολεμιστών, που αφού πέρασε τα ελληνοτουρκικά σύνορα, κατευθύνθηκε προς τον Αλμυρό και κατόπιν στον Βόλο. Η γενναιότητα και τα κατορθώματα του Μιτζελιώτη αρχηγού Γ. Γριζάνου στις μάχες του 1854 στην περιοχή του τουρκοκρατούμενου Βόλου, έμειναν στην ιστορία, μέσα από την παράδοση του ακόλουθου αποσπάσματος δημοτικού τραγουδιού:
...Κι οι Χότζηδες ανέβηκαν τότε στους μιναρέδες
και τον Γριζάνο κράζουνε ρεήμια (ενέχυρα, εγγυήσεις) να του δώσουν
θέλω να πιάσω τον πασά, σκλάβο να τον επάρω...
Η ονομασία του χωριού ως "Αμαλιάπολη" προς τιμήν της βασίλισσας Αμαλίας
Όπως είναι απόλυτα τεκμηριωμένο ιστορικά, δέκα ακριβώς χρόνια μετά την ίδρυση του οικισμού, συγκεκριμένα το έτος 1845 και στα πλαίσια περιοδείας, η βασίλισσα Αμαλία μαζί με τον Όθωνα επισκέφτηκε για πρώτη και τελευταία φορά το χωριό, το οποίο είχε ονομαστεί προς τιμήν της, έτυχε θερμής υποδοχής από τους κατοίκους και διανυκτέρευσε στο χωριό, φιλοξενούμενη στην οικία του βουλευτή Γ. Γριζάνου (στη θέση που βρίσκεται πλέον το ξενοδοχείο "Αμαλία"). Μετά την επίσκεψή της αυτή, λεπτομέρειες από την οποία κατέγραψε και στην προσωπική της αλληλογραφία, αποφάσισε, σε ανταπόδοση της τιμής που της είχε γίνει από τους κατοίκους του χωριού, δηλαδή της απόφασης για την ονομασία του οικισμού προς τιμήν της το έτος 1839, την ίδρυση και λειτουργία Παρθεναγωγείου στο χωριό με χρηματοδότηση από το προσωπικό της ταμείο, σχολείο το οποίο λειτούργησε για πολλές δεκαετίες.
Από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της Αμαλιάπολης λειτούργησε επίσης δημοτικό σχολείο αρρένων, ένα από τα πρώτα είκοσι - τριάντα που λειτούργησαν πανελλαδικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Το έτος 1852 ιδρύθηκε επιπλέον και Ελληνικό Σχολείο που παρείχε τη δυνατότητα στα παιδιά που αποφοιτούσαν από τα δημοτικά σχολεία της Αμαλιάπολης και των κοντινών χωριών να συνεχίσουν τις σπουδές τους στον τόπο τους. Ενδεικτικά, το έτος 1861 φοιτούσαν στο δευτεροβάθμιο αυτό σχολείο 20 μαθητές.
Η Αμαλιάπολη ως ναυτικό κέντρο του 19ου αιώνα
Οι κάτοικοι του χωριού επιδόθηκαν κατά τον 19ο αιώνα στη ναυτιλία, συνεχίζοντας την σχετική παράδοση που είχε αναπτυχθεί στο παλιό χωριό του Πηλίου. Στα μέσα του 19ου αιώνα η συντριπτική πλειονότητα των ανδρών του χωριού είχε ως κύριο μέσο βιοπορισμού τη ναυτιλία, είτε ως πλοιοκτήτες, είτε ως καπεταναίοι, ναυπηγοί και κατώτερο πλήρωμα. Τα ποντοπόρα πλοία του χωριού ταξίδευαν σ' όλα τα γνωστά λιμάνια της Μεσογείου, της Μαύρης θάλασσας και της βόρειας Ευρώπης. Από διάφορες αρχειακές πηγές από τις οποίες τεκμηριώνεται η επαγγελματική ενασχόληση του πληθυσμού, συνάγεται ότι η Αμαλιάπολη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα ναυτικά κέντρα της χώρας κατά τον 19ο αιώνα, γνωρίζοντας παράλληλα σημαντική οικονομική ευημερία και αίγλη. Γνωστοί ναυτικοί του τόπου στα μέσα του 19ου αιώνα ήταν οι: Καρκαβέλας, Στεριανός, Σίσκος, Ρηγόπουλος, Σκαναβής, Σταματίου, Πετρόπουλος, Γριζάνος, Τσαλούχος, Καλογήρου, Φιλίππου, Σπανός, Παπάζογλου, Μάργαρης, Τσαλούχος, Αλεξανδρής, Ξάνθης, Καρβούνης, Καλαμίδας, Κιρμελής, Λαζόπουλος, Παναγιωτάρας, Σωτηρίου, Ευαγγελινάρας, Βαρούτσικος, Τσαγκαράκης, Τσιτσούλης. Κουλούμπαρδος, Αποστόλου, Λοΐζος, Τσιμουρόπουλος, Τσακνάκης, Χριστοδούλου, Φιλίππου, Ευσταθίου, Καρκαβέλας, Ξενογιάννης, Γιακουμόπουλος, Κουτσούκος, Καμπούρης, Παπαντωνίου, Τουφεξής, Τσιλιμίγκας κ.α. Ωστόσο στα τέλη του 19ου αιώνα η δραστηριότητα αυτή των κατοίκων ακολούθησε φθίνουσα πορεία και εγκαταλείφθηκε ολοκληρωτικά. Ακολούθησε η φυγή πολλών από τους παλιούς Μιτζελιώτες κατοίκους προς τα αστικά κέντρα, κυρίως τον Βόλο και την Αθήνα, σε αναζήτηση νέας επαγγελματικής ενασχόλησης.
Η αλιευτική δραστηριότητα των κατοίκων και η αγροτική οικονομία του 20ου αιώνα
Από τις αρχές του 20ου αιώνα παρατηρείται η μετοίκηση και μόνιμη εγκατάσταση στην Αμαλιάπολη αρκετών κατοίκων προερχόμενων από γειτονικές περιοχές, κυρίως από χωριά της περιοχής του Αλμυρού, οι οποίοι αναζητούσαν καλύτερη επαγγελματική προοπτική, αλλά και προσφύγων, οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν, κυριότερα, είτε ως εργάτες γης, είτε ως αλιείς. Συνέπεια του γεγονότος αυτού και της παράλληλης, σταδιακής εγκατάλειψής του από τους περισσότερους Μιτζελιώτες - πρωτοοικιστές του τόπου, ήταν η απώλεια της παραδοσιακής φυσιογνωμίας του οικισμού, και η μεταμόρφωση του, από φημισμένο και εύρωστο οικονομικά ναυτικό κέντρο, σε "γραφικό ψαροχώρι". Έτσι στις αρχές του 20ου αιώνα εμφανίζεται για πρώτη φορά το επάγγελμα του παράκτιου αλιέα μεταξύ των κατοίκων του χωριού, το οποίο σύντομα διαδίδεται, γνωρίζοντας άνθηση στα μέσα του 20ου αιώνα, για να αποτελέσει -μαζί με την ελαιοκαλλιέργεια- τη σημαντικότερη πηγή εσόδων για την τοπική οικονομία. Η αλιευτική δραστηριότητα θα συνεχιστεί ως κύριο μέσου βιοπορισμού αρκετών κατοίκων μέχρι και τα τέλη του 20ου αιώνα, διαρκώς ωστόσο συρρικνούμενη και τείνοντας πλέον, στις αρχές του 21ου αιώνα, να εγκαταλειφθεί οριστικά. Στις αρχές του 20ου αιώνα εγκαταστάθηκαν επίσης μόνιμα στο χωριό αρκετοί αρβαν(ι)τόβλαχοι με καταγωγή από τη βόρεια Ήπειρο (Φράσσαρη Πρεμετής), όπως οι Δημοκωστοκούλας, Γαργαλέτσος, Ντίτσας, Ζώγας, Τσολάκης. Στα μέσα του 20ου αιώνα εμφανίζονται ως μόνιμοι κάτοικοι οικογένειες σκηνιτών Σαρακατσαναίων νομάδων καταγόμενες από την περιοχή των Αγράφων και της Αιτωλοακαρνανίας, οι οποίες διαχείμαζαν στην γύρω περιοχή μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας (1881), όπως οι οικογένειες Ζάρα, Κοντούρη, Στέκα, Ιγγλέζου, Γκρίνια, Καλοδήμου. Παράλληλα τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα στην Αμαλιάπολη άρχισε να αναπτύσσεται ο τουριστικός κλάδος, με τη δημιουργία αρκετών καταλυμάτων.
Η Αμαλιάπολη αποτέλεσε κατά τον 19ο αιώνα τον μικρότερο δήμο του ελληνικού βασιλείου και είχαν εγκατασταθεί στον οικισμό δημόσιες υπηρεσίες, όπως Ειρηνοδικείο, Τελωνείο, Υγειονομείο - Λοιμοκαθαρτήριο Λιμεναρχείο και Ταχυδρομείο, ενώ μέχρι την προσάρτηση της Θεσσαλίας (1881) έδρευε στο χωριό στρατιωτικό απόσπασμα, επιφορτισμένο με τη φύλαξη της ελληνοτουρκικής μεθορίου, η οποία μαστιζόταν από το φαινόμενο της ληστείας. Το απόσπασμα κατέλυε σε οχυρό στρατώνα στην κορυφή του λόφου πάνω από τον οικισμό, ο οποίος είχε ανοικοδομηθεί κατά την ίδρυση του οικισμού (1835), βομβαρδίστηκε το 1943 από τους Γερμανούς, οπότε και υπέστη σημαντικές φθορές και κατεδαφίστηκε τέλος, τη δεκαετία του 1960 μετά την εκποίησή του από το ελληνικό δημόσιο σε ιδιώτη.
Το χωριό πυρπολήθηκε, αφού προηγουμένως βομβαρδίστηκε, στις 19 Αυγούστου 1943 από τους Ιταλούς, στα πλαίσια αντιποίνων των κατοχικών δυνάμεων για την προηγηθείσα επίθεση του Ε.ΛΑ.Σ στην πόλη του Αλμυρού.
Από την Αμαλιάπολη κατάγονται αρκετές προσωπικότητες, όπως ο ναύαρχος Γεώργιος Καλαμίδας, ο βενιζελικός βουλευτής της περιόδου του Μεσοπολέμου Απόστολος Παπαοικονόμου, ο στρατηγός Ι. Καμπούρης, ο εικαστικός Κώστας Θετταλός κ.α. Μέλος της Εθνοσυνέλευσης του 1862 είχε εκλεγεί ο Κωνσταντίνος Δ. Καλαμίδας, ως πληρεξούσιος του χωριού, ενώ ο Γεώργιος Γριζάνος διετέλεσε εκλεγμένο μέλος της Ε΄ Εθνοσυνέλευσης και βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου (εξελέγη στις εκλογές του 1844).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Βυζαντινός Πύργος Αγίου Βασιλείου (Λαγκαδάς)
Ο Βυζαντινός Πύργος Αγίου Βασιλείου βρίσκεται στην νότια όχθη της λίμνης Κορώνειας και στο βορειοδυτικό τμήμα του χωριού. μικρογραφία|εναλλ.=Ο Βυζαντινός Πύργος Αγίου Βασιλείου σήμερα.|Ο Βυζαντινός Πύργος Αγίου Βασιλείου σήμερα.
Ενδεικτικές πληροφορίες
Ο πύργος, χρονολογείται στον 14ο αιώνα. Τα παλαιότερα χρόνια, σχετιζόταν με προϊόντα γεωργίας και αλιείας από την λίμνη, αλλά και από το ίδιο αλλά και τα γύρω χωριά και περιοχές, και όχι τόσο με την άμυνα του χωριού και της Θεσσαλονίκης.
Έχει δύο εισόδους. Η πρώτη είσοδος βρίσκεται στην νότια μπροστινή μεριά του, ενώ η δεύτερη βρίσκεται ανατολικά. Η πόρτα για την είσοδο στον εσωτερικό χώρο του πύργου είναι κλειδωμένη για λόγους ασφαλείας.
Αρχιτεκτονικά
Το ύψος του φτάνει μόλις στα 15 μέτρα, και οι διαστάσεις του 10 επί 10 (10x10/10,5x10,5). Είναι χτισμένος με τούβλα, αλλά και με ασβεστοκονίαμα για συνδετικό υλικό.
Ζημιές, φθορές και αναστύλωση
Ο πύργος έχει υποστεί πάρα πολλές ζημιές και φθορές. Η πιο σοβαρή ζημιά προκλήθηκε από τον σεισμό που πραγματοποιήθηκε το 1978. Το 2008, το μνημείο άρχισε να αναστυλώνεται.
Πηγές και παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Ανδρέας Βύρας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1978. Είναι παντρεμένος με την Άντρεα Χριστοδούλου. Σπούδασε στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Διοίκησης Επιχειρήσεων µε ειδικότητα στη Χρηµατοοικονοµική στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Έπειτα, απέκτησε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, MBA από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον.
Επαγγελματική και πολιτική σταδιοδρομία
To 2002 επέστρεψε στην Κύπρο. Για δύο χρόνια εργάστηκε στην υπηρεσία ΦΠΑ του Υπουργείο Οικονοµικών. Στη συνέχεια, αποχώρησε οικειοθελώς από τη δημόσια υπηρεσία και εργάστηκε για δέκα και πλέον χρόνια στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου–Λάρνακας, αρχικά ως Εσωτερικός Ελεγκτής και ακολούθως ως Γενικός Διευθυντής-Γραμματέας. Από το 2015 μέχρι και την εκλογή του στο αξίωμα του Δημάρχου Λάρνακας εργαζόταν ως Διευθυντικό Στέλεχος της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας.
Κοινωνική, συνδικαλιστική και πολιτική δράση
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση και συμμετείχε στις αντίστοιχες φοιτητικές ενώσεις Πανεπιστημίου Κύπρου και Αγγλίας. Ήταν για τρία χρόνια µέλος της Φοιτητικής Ένωσης του Πανεπιστημίου Κύπρου (ΦΕΠΑΝ). Διετέλεσε ταμίας του Δημοτικού Συμβουλίου Νεολαίας Λάρνακας και από το 2003 μέχρι το 2009 µέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου. Από το 2009 μέχρι το 2013, διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου και παράλληλα Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αντιναρκωτικού Συµβουλίου Κύπρου.
Κατά τη διάρκεια της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2012, προέδρευσε της Συνάντησης Γενικών Διευθυντών για θέματα νεολαίας. Επίσης, αντιπροσώπευσε  την Κύπρο σε δεκάδες συναντήσεις για θέματα νεολαίας τόσο σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και σε επίπεδο Συμβουλίου της Ευρώπης.
Αθλητική δράση
Αποτέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Ανέλαβε πρόεδρος του σωματείου τον Ιούνιο του 2013. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους επειδή η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, στα πλαίσια του προγράμματος εξυγίανσης της κυπριακής οικονομίας, καθόρισε νέες ρυθμίσεις και κανονισμούς για τα Συνεργατικά Ταμιευτήρια. Ως εκ τούτου, ο Ανδρέας Βύρας δεν μπορούσε πλεόν να βρίσκεται στη διοίκηση της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας και παράλληλα να είναι πρόεδρος αθλητικού σωματείου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λάρνακας Κατηγορία:Πρόεδροι Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου
Λουδοβίκος Αντώνιος του Παλατινάτου, επίσκοπος
Ο Λουδοβίκος-Αντώνιος, γερμ. Ludwig-Anton (1660 - 1694) ήταν μέγας Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος (1685-94) και πρίγκιπας-επίσκοπος του Βορμς (1691-94).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ και ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Επειδή ο πρτότοκος αδελφός του Ιωάννης-Γουλιέλμος θα διαδεχόταν τον πατέρα τους, ο Λουδοβίκος-Αντώνιος από μικρός προοριζόταν για σταδιοδρομία στη Εκκλησία. Έγινε κοσμήτορας (canon) του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας (1664), του Μάιντς (1668), του Στρασβούργου (1669), του Σπάυερ (1674) και της Λιέγης (1679). Επίσης ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ (1674).
Έγινε ιππότης του Τάγματος των Τευτόνων (1679) και έξι ημέρες μετά βοηθός του Μαγίστρου. Έλαβε μέρος στη μάχη της Βιέννης (1683) και για τη γενναιότητά του τον παρασημοφορήθηκε από τον Λεοπόλδο Α΄ των Αψβούργων Διαδέχθηκε τον μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος των Τευτόνων (1684) και έπειτα συμμετείχε στη μάχη της Βούδα, όπου πληγώθηκε σοβαρά (1686).
Το 1688 ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας επέτυχε να οριστεί βοηθός (και διάδοχος) επίσκοπος της Κολωνίας ο πιστός σε αυτόν Γουλιέλμος Έγκον πρίγκιπας του Φύρστενμπεργκ. Τότε ο Λουδοβίκος-Αντώνιος έπεισε τον πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ΄ να ασκήσει βέτο στο διορισμό· ο αντιπρόσωπος του πάπα (nuncio) του υποσχέθηκε ότι ο Σύλλογος του καθεδρικού θα αλλάξει ψήφο. Πράγματι o Γουλιέλμος Έγκον δεν έλαβε τα 2/3 των ψήφων, αλλά ο Ιωσήφ-Κλήμης των Βίττελσμαπχ-Βαυαρίας.
Κατά τον Εννεαετή Πόλεμο ο Λουδοβίκος-Αντώνιος ήταν διοικητής στην πολιορκία του Μάιντς, όπου τραυματίστηκε από πυροβολισμό. Εκλέχθηκε βοηθός του πρύτανη (provost) του αββαείου του Έλβανγκεν (1689). Έγινε βοηθός αρχιεπίσκοπος του Μάιντς (1691), θέση που επιβεβαίωσε ο πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄. Το Βορμς είχε αποδεκατιστεί κατά τον Εννεαετή πόλεμο και θέλησε έναν ξένο για την αποκατάσταση της περιουσίας του, έτσι το 1691 ο Σύλλογος του καθεδρικού της Βορμς τον εξέλεξε πρίγκιπα-επίσκοπο. Χειροτονήθηκε ιερέας το επόμενο έτος από τον Ιησουίτη Άνσελμ-Φραντς φον Ίνγκελχαϊμ, αρχιεπίσκοπο-εκλέκτορα του Μάιντς.
Το 1694 ήταν υποψήφιος ως πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης μαζί με τον Ιωσήφ-Κλήμη, αλλά απεβίωσε πριν την ολοκλήρωση της εκλογής, οπότε εκλέχθηκε ο Ιωσήφ-Κλήμης.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Αλίκη του Ιμπελέν, αντιβασίλισσα της Κύπρου
Η Αλίκη, γαλλ. Alice/Alix d'Ibelin (1325-30 - μετά το 1374) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του σενεσάλη της Κύπρου και με τον γάμο της έγινε αντιβασίλισσα της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γκυ σενεσάλη της Κύπρου και της Μαργαρίτας του Ιμπελέν. Οι Ιμπελέν ήταν ένας παλαιός, ευγενής Οίκος, που για δύο αιώνες είχε εξέχουσα θέση στα Σταυροφορικά κράτη της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου. Ο αδελφός της Ιωάννης διαδέχθηκε τον πατέρα του ως σενεσάλης· μία αδελφή Μαργαρίτα δεν εμφανίζεται σε μετέπειτα έγγραφα και υποθέτουμε πως απεβίωσε νωρίς.
Κάποια στιγμή πριν το 1358 η Αλίκη έκανε το μόνο τέκνο της, τον Ιάκωβο (απεβ. 1395/97) τιτουλάριο κόμη της Τρίπολης, που νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαργαρίτα της Κύπρου και είχε πέντε τέκνα. Μεταξύ αυτών ο Πιέρ, πατέρας του νόθου Φοίβου, που μέσω αυτού η Αλίκη είχε απογόνους.
Ο σύζυγός της Ιωάννης είχε από την ερωμένη του Αλίκη Ζιμπλέ έναν νόθο τέκνο, τον Ιωάννη. Η Αλίκη απεβίωσε μετά το 1374.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1350 τον Ιωάννη των Πουατιέ-Λουζινιάν αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριο πρίγκιπα της Αντιόχειας. Είχε τέκνο:
Παραπομπές
ΚΑτηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Χαρπ
Το Χαρπ (ρωσικά: Харп) είναι αστική περιοχή (οικισμός αστικού τύπου) στην επαρχία Πριουράλσκι του Αυτόνομου θύλακα των Γιαμάλων Νένετς στη Ρωσία. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες. Στην απογραφή του 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 6.413 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 η πόλη είχε πληθυσμό 7.278 κατοίκων, ενώ στην απογραφή του 1989 η πόλη είχε πληθυσμό 5.381 κατοίκων. Το 2016, η πόλη είχε πληθυσμό 6.193 κατοίκων.
Η πόλη βρίσκεται στον 67ο βόρειο παράλληλο, 60 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλο. Η πόλη απέχει 30 χιλιόμετρα από το Λαμπιτνάνγκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Τζαουχάρ αρ-Ρουμί
Ο Τζαουχάρ ιμπν Αμπντ Αλλάχ (جوهر بن عبد الله‎, αρχές 10ου αιώνα - 28 Ιανουαρίου 992), γνωστός και με τα προσωνύμια (nisbah) αρ-Ρουμί (الرومي, "ο Ρωμιός"), ασ-Σικιλλί ( الصقلي, "ο Σικελιώτης"), ασ-Σακλαμπί (الصقلبي, ο Σλάβος ), αλ-Καΐντ (القائد, "ο στρατηλάτης"), και αλ-Κατίμπ (الكاتب, "ο αρχιγραμματέας/υπουργός"), ήταν ο πλέον σημαντικός στρατιωτικός διοικητής στην ιστορία της δυναστείας των Φατιμιδών Αράβων, οδηγώντας τους στην ολοκλήρωση της κατάκτησης της βόρειας Αφρικής και κατόπιν ιδρύοντας στην Αίγυπτο την πόλη του Καΐρου και ανεγείροντας εκεί το μεγάλο τέμενος του αλ-Αζχάρ.
Βιογραφία
μικρογραφία|290x290εσ|Το [[τέμενος αλ-Αζxάρ, ανεγέρθηκε από τον Τζαουχάρ το 970]]
Νεαρή ηλικία
Γεννημένος μάλλον την πρώτη δεκαετία του 10ου αιώνα, όπως προδίδουν τα προσωνύμιά του ο Τζαουχάρ ήταν Ευρωπαϊκής καταγωγής, με ορισμένους να τον θεωρούν σλαβικής ή ελληνικής καταγωγής από τη Σικελία,  ενώ έχει προταθεί και καταγωγή από τη Δαλματία.
Ο πατέρας του Τζαουχάρ ήταν σκλάβος, όπως πιθανώς και ο ίδιος αρχικά, αν και όταν εμφανίζεται στο προσκήνιο τη δεκαετία του 950 ήταν ήδη απελεύθερος. Ο Τζαουχάρ πρωτοεμφανίζεται ως υπηρέτης («γκουλάμ»), και πιθανώς ήδη γραμματέας (κατίμπ) του χαλίφη Ισμαήλ αλ-Μανσούρ Μπιλλάχ. Κράτησε το ίδιο αξίωμα και υπό τον γιο και διάδοχο του Μανσούρ, αλ-Μουίζ λι-Ντιν Αλλάχ.
Στρατιωτικές επιτυχίες
Ο Τζαουχάρ δεν αναφέρεται για τα επόμενα χρόνια. Με τα δυτικά του σύνορα εξασφαλισμένα ο Μουίζ στράφηκε πλέον προς την Αίγυπτο, και το 968 ονόμασε τον Τζαουχάρ επικεφαλής της εκστρατείας για την κατάληψή της από την τουρκική δυναστεία των Ιχσιδιδών. Ο χαλίφης φέρεται να είχε τόση εμπιστοσύνη στις ικανότητες του Τζαουχάρ που δήλωσε δημόσια ότι ακόμα και μόνος του και άοπλος, θα μπορούσε να κατακτήσει την Αίγυπτο, ενώ κατά την αναχώρηση του στρατού τον Φεβρουάριο του 969 του δώρισε τα ρούχα που έφερε ο ίδιος. Ο Μουίζ διέταξε επίσης εξαιρετικές τιμές για τον στρατηγό του, απαιτώντας από τους επαρχιακούς κυβερνήτες καθοδόν να τον προϋπαντούν πεζή και να του φιλούν το χέρι, ενώ ακόμα και ο πανίσχυρος πρωθυπουργός Τζαουδάρ διατάχθηκε να τον προσφωνεί ως «αδελφό». Τοώντι, μέσα σε τέσσερις μήνες, ο Τζαουχάρ έγινε κύριος της Αιγύπτου: μια μέρα μετά από μια νικηφόρα σύγκρουση στη Γκίζα στις 30 Ιουνίου, εξασφάλισε την παράδοση της πρωτεύουσας Φουστάτ μέσω συμφωνίας με τον βεζίρη των Ιχσιδιδών Τζαφάρ ιμπν αλ-Φουράτ, που εξασφάλιζε θρησκευτική ελευθερία στον ντόπιο πληθυσμό (Σουνίτες και Κόπτες) υπό τους Φατιμίδες (Σιίτες Ισμαηλίτες).
Κάιρο
Την επόμενη μέρα, στις 2 Ιουλίου, έθεσε τα θεμέλια μιας νέας πόλης βορείως του Φουστάτ, το Κάιρο, που έγινε η έδρα του ως αντιβασιλέα των Φατιμιδών στην Αίγυπτο, θέση που κράτησε μέχρι την άφιξη του χαλίφη Μουίζ στις 7 Οκτωβρίου 974. Τον επόμενο χρόνο, στις 4 Απριλίου 974, ανέγειρε το τέμενος αλ-Αζχάρ στην πόλη. Στα βορειοανατολικά της Αιγύπτου, η περιοχή της Παλαιστίνης και της Συρίας ήταν στην κατοχή των Καρματών Αράβων με έδρα τη Δαμασκό, οι οποίοι αντιστάθηκαν επιτυχώς στις πρώτες προσπάθειες των Φατιμιδών για επέκταση. Όταν οι Καρμάτες αποφάσισαν να εισβάλλουν στην Αίγυπτο, ο Τζαουχάρ τους απώθησε βορείως του Καΐρου στις 22 Δεκεμβρίου του 970, αν και ο συνολικός πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι την οριστική ήττα των Καρματών το 974. Παράλληλα, για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των νότιων περιοχών της Αιγύπτου, στάλθηκε διπλωματική αντιπροσωπεία στην περιοχή της Νουβίας (σημερινό Σουδάν) στην οποία το θρήσκευμα ήταν ο χριστιανισμός.
Τελευταία χρόνια
Σταδιακά ο Τζαουχάρ έχασε την εύνοια του Αλ-Μουίζ. Ωστόσο όταν το 975 το αξίωμα ανέλαβε ο νεός χαλίφης, Αλ-Αζίζ Μπιλλάχ, κέρδισε την εύνοια του καθώς τον είχε βοηθήσει σημαντικά να αποκτήσει τον θρόνο. Ο Τζαουχάρ παρέμεινε αντιβασιλέας έως το 979, όταν του αφαιρέθηκαν πλήρως οι τίτλοι και δύναμη του από τον χαλίφη, μετά από μια ακόμα αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον της Δαμασκού.
Πέθανε στις 1 Φεβρουαρίου του 992.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άραβες στρατηγοί Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών Κατηγορία:Ιστορία του Καΐρου Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ
O Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Friedrich-Wilhelm (20 Ιουλίου 1665 - 23 Ιουλίου 1689) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Νόιμπουργκ και στρατηγός της Αυστρίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ και ήταν ο έβδομος γιος του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Από την αρχή προοριζόταν για σταδιοδρομία στην Εκκλησία. Διορίστηκε βοηθός επίσκοπος (1677) και κοσμήτορας (canon) του Συλλόγου του καθεδρικού (1685) στην Κωνσταντία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, όπου έγινε πρύτανης (rector) το 1685.
Αργότερα εγκατέλειψε την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και εισήλθε στον στρατό της Αυστρίας, όπου έγινε στρατηγός. Κατά τον Εννεαετή Πόλεμο, στην πολιορκία του Μάιντς (1689) επισκέφθηκε τα χαρακώματα· ένα αρκεβούζιο τον πυροβόλησε στο κεφάλι και τον σκότωσε ακαριαία. Τάφηκε στο ναό του Αγίου Ανδρέα, στο Ντίσελντορφ.
Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ματέ
thumb|δεξιά|200px|Ματέ thumb|δεξιά|200px|Κομμένα φύλλα έτοιμα για την παρασκευή ματέ
Το Ματέ γνωστό και ως τσάι ματέ είναι ρόφημα που παρασκευάζεται από φύλλα 15 περίπου είδη φυτών του γένους Ilex, της οικογενείας Aquifoliaceae. Οι μεγαλύτερες ποσότητες είναι του είδους Ilex Paraguariensis. Κατά την εποχή της συγκομιδής (Δεκέμβριος-Αύγουστος), στην Παραγουάη, συλλέγονται οι βλαστοί, ξηραίνονται και αφαιρούνται τα φύλλα.
Περιέχουν 0,3 έως 1,5% καφεΐνη, επίσης θεοφυλλίνη και θεοβρωμίνη. Το τσάι Μάτε ἔχει δράση όμοια με το κοινό τσάι ή τον καφέ, αλλά ασθενέστερη. Οι Ιησουίτες μοναχοί το έμαθαν από τους Ινδιάνους, έτσι λέγεται και τσάι των Ιησουιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυτικά και μυκητιακά διεγερτικά
Storm Area 51, They Can't Stop All of Us
μικρογραφία|Αεροφωτογραφία της [[Περιοχή 51|Περιοχής 51]] Το Storm Area 51, They Can't Stop All of Us είναι εκδήλωση του Facebook η οποία προγραμματίστηκε να λάβει χώρα στις 20 Σεπτεμβρίου 2019. Στόχος της ήταν η εισβολή στην Περιοχή 51, με στόχο να ερευνηθεί ο χώρος εάν υπάρχει εξωγήινη ζωή. Εμπνευστής της εκδήλωσης είναι ο Μάτι Ρόμπερτς, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι η εκδήλωση είχε κωμικό χαρακτήρα και αποκήρυξε οποιαδήποτε ευθύνη αν γίνει αληθινή προσπάθεια επιδρομής στην στρατιωτική βάση. Ο Ρόμπερτς δημοσίευσε την εκδήλωση στις 27 Ιουνίου του 2019. Πάνω από 2 εκατομμύρια άτομα δήλωσαν ότι θα πάνε και 1.5 εκατομμύρια δήλωσαν ότι ενδιαφέρονται.
Η εκπρόσωπος της Αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας Λάουρα ΜακΆντριους δήλωσε ότι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν ενημερωθεί για την εκδήλωση και αποθαρρύνουν τους ανθρώπους από το να εισέλθουν σε μια τέτοια στρατιωτική τοποθεσία. Οι αστυνομικές υπηρεσίες της Νεβάδας επίσης απέστειλαν προειδοποίηση. Το γεγονός, αν και προορίζεται ως κωμικό, είχε μια επίδραση σε τοπικές και εθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες άρχιζαν να προετοιμάζουν προϊόντα και άλλα για τους ανθρώπους που παρευρεθούν στην εκδήλωση.
Στη κομητεία Λίνκολν έχουν προγραμματιστεί δύο φεστιβάλ μουσικής στο Ρέιτσελ και το Χάικο. Ωστόσο, οι τοπικές αρχές και η αστυνομία εξέφρασαν τους προβληματισμούς τους εάν εμφανιστούν πολλά άτομα για την εκδήλωση. Η εκδήλωση Άλιενστοκ ακυρώθηκε από τον Ρόμπερτς λόγω ελλιπούς σχεδιασμού και μεταφέρθηκε στο Λας Βέγκας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια Κατηγορία:Πολιτισμός των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Υποκουλτούρες Κατηγορία:Αστικοί μύθοι
Ο Γορίλας Εκδικείται
«Ο Γορίλας Εκδικείται» (γαλλικά: Les Tontons flingueurs), είναι μια γκανγκστερική κωμωδία Γαλλικής, Ιταλικής και Γερμανικής συμπαραγωγής του 1963, σε σενάριο Μισέλ Όνταρ και σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ. Πρωταγωνιστούν οι Λίνο Βεντούρα, Μπερνάρ Μπιλιέρ και Σαμπίνα Σινιέν.
Πλοκή
Ο Φερνό Ναντίν (Λίνο Βεντούρα) πρώην γκανγκστερ, και νυν ιδιοκτητής μια επιχείρησης γεωργικών μηχανημάτων στο Μονταμπάν της Γαλλίας, θα λάβει ένα επείγον τηλεγράφημα από τον παλιό του φίλο και συνεργάτη, Λουί τον Μεξικάνο (Ζακ Ντουμενίλ) ο οποίος ζητά επιγόντως να τον δει στο Παρίσι διότι είναι βαριά άρρωστος και πεθαίνει. Ο Λουί διευθύνει παράνομες επιχειρήσεις, όπως έναν οίκο ανοχής, αποστακτήριο λαθραίων ποτών και ένα πλωτό καζίνο. Κατά την συνάντηση τους, ο Λουί θα εκφράσει την τελευταία του επιθυμία, η οποία είναι να αναλάβει ο Φερνό την διεύθυνση των επιχειρήσεών του και να φροντίσει την κακομαθημένη μοναχοκόρη του, την Πατρίσια (Σαμπίνα Σινιέν). Οι νυν συνεργάτες του Μεξικάνου δεν βλέπουν με καλό μάτι όμως την άφιξη του «ξένου» Φερνό, διότι ήλπιζαν να αναλάβουν αυτοί κάποτε την ηγεσία των επιχειρήσεων του Μεξικάνου.
Ο Φερνό ως το νέο αφεντικό, μπορεί να βασιζέται μόνο σε τρεις ανθρώπους του Μεξικάνου, τον δικηγόρο Φολάς, τον Μπάτλερ Ζαν και τον προσωπικό του σωματοφυλακα Πασκάλ. Ο Φερνό θα πάει στο αρχοντικό του Μεξικάνου όπου διαμένει η Πατρίσια και θα της συστηθεί ως "θείος Φερνό" όπου θα της πει ότι τον έστειλε ο Λουί για να την προσέχει, χωρίς να της πει ώστοσο ότι ο πατέρας της έχει πεθάνει.
Εν τω μεταξύ, οι συνεργάτες του Μεξικάνου θα κάνουν σύσκεψη στο πλωτό καζίνο των Βολφονί, όπου θα αρχίσουν να ψάχνουν τρόπο για να απαλλαγούν από τον Φερνό. Ξαφνικά θα εμφανιστεί ο Φερνό και θα τους υπενθυμίσει τις οφειλές που έχουν και θα τους δώσει προθεσμία μια εβδομάδα προκειμένου να πληρώσουν τα χρέη τους. Αυτοί θα δικαιολογήθουν λεγόντας στον Φερνό ότι υπάρχει κρίση τόσο στον τζόγο όσο και στις άλλες δραστηριότητες του Μεξικάνου.
Ισπανικές γενικές εκλογές Νοεμβρίου 2019
Την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2019, στο Βασίλειο της Ισπανίας διεξήχθησαν γενικές εκλογές για τις 700 έδρες στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων και τις 12 από τις 265 έδρες στη Γερουσία, του 14ου Ισπανικού Κοινοβουλίου.
Ο Γορίλας Εκδικείται
Πλοκή
Ο Φερνό επιστρεφόντας στο αρχοντικό, βρίσκει ένα θορυβώδες πάρτι με μεθυσμένους φίλους της Πατρίσια. Ενεργώντας ως καλός θείος, εγκαθίσταται στην κουζίνα, όπου, μαζί με τον κύριο Φολάς και τον μπάτλερ Ζαν, ετοιμάζει σάντουιτς για το πάρτι. Ξαφνικά, οι αδελφοί Βολφονί εμφανίζονται και ζητούν από τον Φερνό να λύσουν τις διαφορές τους ειρηνικά.
Ο Ζαν τους μαζεύει όλους στη κουζίνα, όπου η συζήτηση συνεχίζεται κανονικά. Οι άνδρες θέλουν να πιούνε κάτι, αλλά οι φίλοι της Πατρίσιας έχουν καταναλώσει ότι αλκοόλ υπήρχε στο σπίτι. Τότε ο Ζαν θα βγάλει ένα μπουκάλι λαθραίου αλκοόλ, το οποίο παρασκευάζε κάποτε ο Μεξικάνος. Όλοι θα δοκιμάσουν να πιούνε από το ποτό μπόμπα του Μεξικάνου και καθώς μεθάνε θα αρχίσουν να αναπολούν τις παλιές μέρες της γκανγκστερικής δόξας τους.
Ισπανικές γενικές εκλογές Νοεμβρίου 2019
Στις εκλογές σημειώθηκε άνοδος για το Λαϊκό Κόμμα και για το ακροδεξιό κόμμα Βοξ, ενώ αντίθετα ήταν καταστροφικές για τους Πολίτες που έχασαν 47 έδρες. Μετά τις εκλογές, το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και οι Ενωμένοι Μπορούμε κατάφεραν να σχηματίσουν με επιτυχία την πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας στην Ισπανία από τον καιρό της δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας (1931-1939).
Εκλογικό σύστημα
Το Ισπανικό Κοινοβούλιο είναι ένα διθάλαμο νομοθετικό σώμα, που αποτελείται από άνω και κάτω βουλή. Το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων είναι η κάτω βουλή και η Γερουσία είναι η άνω βουλή. Οι εξουσίες και οι αρμοδιότητές τους είναι αυτές που ορίστηκαν στο Ισπανικό Σύνταγμα. Οι εκλογές έγιναν με καθολική, άμεση και μυστική ψηφοφορία, στην οποία δικαίωμα προσέλευσης είχαν όλοι οι πολίτες άνω των δεκαοκτώ ετών, ισότιμα. Οι Ισπανοί του εξωτερικού έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν, αλλά πρέπει να υποβάλουν αίτηση πρώτα ( Voto rogado), και να ακολουθήσουν μία γραφειοκρατική διαδικασία, που όμως συχνά παρουσιάζει δυσκολίες, οπότε οι εκπατρισμένοι απογοητεύονται και η προσέλευσή τους παραμένει χαμηλή.
Ο Γορίλας Εκδικείται
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Ισπανικές γενικές εκλογές Νοεμβρίου 2019
Ιστορικό
Κατά την προεκλογική περίοδο ο Ινίγο Ερεχόν ίδρυσε το αριστερό κόμμα Πιο Χώρα (Μας Παΐς). Ο Ινίγο ήταν συνιδρυτής του Ποδέμος, από το οποίο διασπάστηκε το 2018 για να ιδρύσει το Πιο Μαδρίτη. Με το Πιο Χώρα ο Ινίγο αποσκοπεί στο να προσελκύσει τους απογοητευμένους (μετά τις εκλογές του Απριλίου) εκλογείς στις κάλπες. Το Πιο Χώρα συμμάχησε με αρκετά άλλα κόμματα, όπως τα Δέσμευση, Αραγονική Ένωση και το Οίκο (πρώην σύμμαχος του Ενωμένοι Μπορούμε). Επίσης, και το Ποδέμος της Μούρθια προσχώρησε στο Πιο Χώρα, το οποίο ανέβηκε στο 6% των δημοσκοπήσεων αμέσως μόλις ιδρύθηκε.
Το 2017 το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, με πρωτοβουλία του ΙΣΕΚ και του Πέδρο Σάντσεθ, ψήφισε να εκταφεί ο πρώην δικτάτορας Φρανθίσκο Φράνκο από την Κοιλάδα των Πεσόντων, επειδή προορίζεται μόνο για όσους έχασαν τις ζωές τους στον Εμφύλιο. Όμως, η οικογένεια του Φράνκο κατέφυγε στα δικαστήρια ζητώντας έφεση. Τελικά, στις 24 Σεπτεμβρίου το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας αποφάνθηκε υπέρ του ψηφίσματος για εκταφή. Ένα μήνα μετά, η απόφαση εκτελέστηκε, παρά τις ταραχές και διαμαρτυρίες. Οι δημοσκοπήσεις της Ισπανικής εφημερίδας El Mundo έδειξαν ότι το 43% του λαού ήταν υπέρ και το 32,5% κατά της εκταφής.
Στις 13 Οκτωβρίου, οι αρχηγοί του Καταλονικού κινήματος ανεξαρτησίας που είχαν εμπλακεί στις ταραχές του Οκτωβρίου 2017 καταδικάστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο σε ποινή φυλάκισης για 9-13 χρόνια για εξέγερση και υπεξαίρεση. Μετά την ανακοίνωση της απόφασης, ακολούθησε ένα κύμα ταραχών και βίαιων επεισοδίων σε όλη την Καταλονία και ιδιαίτερα στη Βαρκελώνη.
Συμμετοχές: Κόμματα – Συμμαχίες
Ακολουθεί πίνακας με τα κόμματα και τις συμμαχίες που συμμετείχαν στις εκλογές.
Εκλογικά ντιμπέιτ
]]
Μετά τις εκλογές
Στις 11 Νοεμβρίου, μία μέρα μετά τις εκλογές, ο Αλμπέρτ Ριβέρα παραιτήθηκε από την θέση του αρχηγού των Πολιτών, αφού το κόμμα του υπέστη μεγάλη απώλεια, χάνοντας το ~80% των εδρών του στο Κογκρέσο και το ~1/3 των εδρών του στη Γερουσία (κυρίως από τα κόμματα Βοξ και Λαϊκό Κόμμα), και μάλιστα ανακοίνωσε την πρόθεσή του να εγκαταλείψει την έδρα του στο Κογκρέσο και να αποσυρθεί από την πολιτική εντελώς. Το Λαϊκό Κόμμα ανέκτησε το 1/3 των εδρών στο Κογκρέσο και σχεδόν τις μισές έδρες γερουσιαστών που έχασε στις εκλογές του Απριλίου 2019. Το δεξιό εθνικιστικό κόμμα Βοξ διπλασίασε τις έδρες του στο Κογκρέσο και κέρδισε τις δύο πρώτες του έδρες γερουσιαστών. To αριστερό και Καταλανικό εθνικιστικό κόμμα Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας, που συμμετείχε για πρώτη φορά σε γενικές εκλογές νομοθετικού σώματος, κέρδισε τις δύο πρώτες έδρες του.
Αμέσως μετά τις εκλογές, το ΙΣΕΚ απέκλεισε το ενδεχόμενο σχηματισμού μίας μεγάλης υπερσυμμαχίας με το Λαϊκό Κόμμα ως τρόπο για να τερματιστεί το αδιέξοδο. Στις 12 Νοεμβρίου, το Μπορούμε και το ΙΣΕΚ ανακοίνωσαν το προσχέδιο μίας συμφωνίας για κυβέρνηση συνεργασίας, που αν εγκρινόταν θα ήταν η πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας από τότε που έγινε η μετάβαση της χώρας στη δημοκρατία.
Στις 23 Νοεμβρίου, το ΙΣΕΚ και το ΚΣΚ ψήφισαν υπέρ της προ-συμφωνίας με το Ενωμένοι Μπορούμε, με ποσοστά 94,7% και το 93,3% αντίστοιχα. Στις 27 Νοεμβρίου, το Ενωμένοι Μπορούμε ψήφισε υπέρ της προ-συμφωνίας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, με ποσοστό 96,8% των παρευρισκόμενων.
Στις 7 Ιανουαρίου 2020, ο Πέδρο Σάντσεθ διορίστηκε Πρωθυπουργός με την εμπιστοσύνη του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ισπανία Ισπαν 11
Αχιλλέας Μάγρας
Ο Αχιλλέας Μάγρας ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας από το 1938 μέχρι το 1948.
Φίλιππος Γουλιέλμος Αύγουστος του Νόιμπουργκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ-επί-του-Δούναβη και ήταν ο όγδοος γιος του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Αχιλλέας Μάγρας
Καριέρα
Ο Μάγρας έκανε την εμφάνιση του με την βασική ενδεκάδα του Άρη την σεζόν 1938-39, όταν οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη θέση για το πρωτάθλημα βορείου ομίλου, ενώ κατέκτησε το κύπελλο Χριστουγέννων, κερδίζοντας τον Απόλλωνα Αθηνών και τον ΠΑΟΚ.
Φίλιππος Γουλιέλμος Αύγουστος του Νόιμπουργκ
Βιογραφία
Η μεγαλύτερη αδελφή του Ελεονώρα-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ των Αψβούργων το 1676. Το 1689 επισκέφθηκε την αδελφή του στη Βιέννη και τον αδελφό του που ήταν επίσκοπος στο Μπρέσλαου (Βρότσλαβ) Φραγκίσκο-Λουδοβίκο (μετέπειτα αρχιεπίσκοπο-εκλέκτορα του Τρίερ και του Μάιντς) και μετά άρχισε τη Μεγάλη Περιοδεία του στην Ιταλία.