cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαταρία λιθίου
Εφαρμογές
Οι μπαταρίες λιθίου μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντί για τα συνηθισμένα αλκαλικά στοιχεία σε πολλές συσκευές όπως σε ρολόγια και φωτογραφικές μηχανές. Αν και είναι πιο ακριβές, τα στοιχεία λιθίου παρέχουν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, ελαχιστοποιώντας συνεπώς την αντικατάσταση της μπαταρίας. Όμως, θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην πιο υψηλή τάση που αναπτύσσεται από τα στοιχεία λιθίου πριν να χρησιμοποιηθούν ως προσωρινοί αντικαταστάτες σε συσκευές που κανονικά χρησιμοποιούν κανονικά στοιχεία ψευδαργύρου.
Οι μπαταρίες λιθίου αποδεικνύονται επίσης πολύτιμες σε ωκεανογραφικές εφαρμογές. Αν και οι συστοιχίες μπαταριών λιθίου είναι σημαντικά πιο ακριβές από τις τυπικές ωκεανογραφικές συστοιχίες, κρατάνε μέχρι τρεις φορές πιο πολύ από τις αλκαλικές συστοιχίες. Το υψηλό κόστος εξυπηρέτησης απομακρυσμένου ωκεανογραφικού εξοπλισμού (συνήθως με πλοία) δικαιολογεί συχνά το πιο υψηλό κόστος.
Δημοφιλία
Οι πρωτογενείς μπαταρίες λιθίου αφορούν το 28% όλων των πωλήσεων πρωτογενών μπαταριών στην Ιαπωνία, αλλά μόνο το 1% από όλες τις μπαταρίες στην Ελβετία. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση μόνο το 0,5% από όλες τις πωλήσεις μπαταριών συμπεριλαμβανομένων των δευτεροταγών τύπων είναι πρωτογενή στοιχεία λιθίου.
Θέματα ασφάλειας και κανονισμοί
Η τάση της βιομηχανίας υπολογιστών να αυξήσει τη χωρητικότητα των μπαταριών μπορεί να δοκιμάσει τα όρια ευαίσθητων συστατικών όπως ο διαχωριστής μεμβράνης, ένα υμένιο πολυαιθυλενίου ή πολυπροπυλενίου που έχει πάχος μόνο 20-25 µm. Η ενεργειακή πυκνότητα των μπαταριών λιθίου έχει υπερδιπλασιαστεί από την εισαγωγή τους το 1991. Όταν η μπαταρία έχει κατασκευαστεί να περιέχει περισσότερο υλικό, ο διαχωριστής μπορεί να υφίσταται πίεση.
Προβλήματα ταχείας εκφόρτισης
Οι μπαταρίες λιθίου μπορεί να παρέχουν πολύ υψηλά ρεύματα και μπορούν να εκφορτίζονται πολύ γρήγορα όταν βραχυκυκλωθούν. Αν και αυτό είναι χρήσιμο σε εφαρμογές όπου απαιτούνται υψηλά ρεύματα, μια υπερβολικά γρήγορη εκφόρτιση των μπαταριών λιθίου μπορεί να καταλήξει σε υπερθέρμανση της μπαταρίας, ρήξη και ακόμα σε έκρηξη. Οι μπαταρίες λιθίου-θειονυλοχλωριδίου είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε αυτόν τον τύπο εκφόρτισης. Οι μπαταρίες συνήθως ενσωματώνουν προστασία υπερέντασης ή θερμική προστασία ή διεξόδους για να αποτραπεί έκρηξη.
Αεροπορικά ταξίδια
Από την 1 Ιανουαρίου 2013, εισάχθηκαν πολύ πιο αυστηροί κανονισμοί από την IATA όσον αφορά τη μεταφορά μπαταριών λιθίου αεροπορικά και υιοθετήθηκαν από τη Διεθνή Ταχυδρομική Ένωση· όμως, κάποιες χώρες, π. χ. το Ενωμένο Βασίλειο, έχουν αποφασίσει ότι δεν θα δεχθούν μπαταρίες λιθίου εκτός και συμπεριλαμβάνονται στον εξοπλισμό που τροφοδοτούν.
Λόγω των παραπάνω κινδύνων, η αποστολή και μεταφορά των μπαταριών λιθίου περιορίζεται σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιαίτερα στην μεταφορά μπαταριών λιθίου αεροπορικώς.
Η Υπηρεσία Ασφαλείας Μεταφορών των ΗΠΑ ανακοίνωσε περιορισμούς από 1 Ιανουαρίου 2008 για τις μπαταρίες λιθίου στον έλεγχο και στις χειραποσκευές. Οι κανονισμοί αποκλείουν τις μπαταρίες λιθίου που δεν είναι εγκατεστημένες σε συσκευές από τις ελεγμένες αποσκευές και τις περιορίζουν στις χειροαποσκευές από το συνολικό περιεχόμενο του λιθίου.
Το Αυστραλιανό Ταχυδρομείο απαγόρευσε τη μεταφορά μπαταριών λιθίου με αεροπορικό ταχυδρομείο κατά τη διάρκεια του 2010.
Εργαστήρια μεθαμφεταμίνης
Μη χρησιμοποιημένες μπαταρίες λιθίου παρέχουν μια βολική πηγή μεταλλικού λιθίου για χρήση ως αναγωγικού μέσου σε εργαστήρια μεθαμφεταμίνης. Κάποιες περιοχές έχουν περάσει νόμους περιορισμού των πωλήσεων μπαταριών λιθίου ή έχουν ζητήσει από τις επιχειρήσεις να κάνουν εθελοντικούς περιορισμούς σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της δημιουργίας παράνομων εργαστηρίων μεθαμφεταμίνης. Το 2004 τα καταστήματα Wal-Mart ανέφεραν τον περιορισμό της πώλησης απλών μπαταριών λιθίου σε τρία πακέτα στο Μισούρι και τέσσερα πακέτα στις άλλες πολιτείες.
Θέματα υγείας κατά την κατάποση
Οι μπαταρίες-κουμπιά είναι ελκυστικές σε μικρά παιδιά και συχνά καταπίνονται. Τα περασμένα 20 χρόνια, αν και δεν υπήρξε αύξηση στον συνολικό αριθμό των μπαταριών στοιχείων κουμπιού που κατάπιαν παιδιά τον χρόνο, ερευνητές σημείωσαν μια αύξηση 6,7 φορών στον κίνδυνο που η κατάποση μπορεί να καταλήξει σε μέτρια ή μεγάλη επιπλοκή.
Ο κύριος μηχανισμός τραυματισμού με καταπόσεις μπαταριών-κουμπιών είναι η δημιουργία ιόντων υδροξειδίου, που προκαλούν σοβαρά χημικά εγκαύματα, στην άνοδο. Αυτό είναι ηλεκτροχημικό φαινόμενο της άθικτης μπαταρίας και δεν απαιτούν την παραβίαση του περιβλήματος ή την ελευθέρωση του περιεχομένου της μπαταρίας. Οι επιπλοκές περιλαμβάνουν οισοφαγικές στενώσεις, τραχειοοισοφαγικά συρίγγια, παράλυση φωνητικών χορδών, αορτοοισοφαγικά φυσίγγια και θάνατο. Η πλειοψηφία των καταπόσεων δεν γίνεται με μάρτυρες· οι προβολές δεν είναι ειδικές· η τάση των μπαταριών έχει αυξηθεί·οι μπαταρίες-κουμπιά μεγέθους 20 έως 25 mm είναι πιο πιθανό να να φρακάρουν στην κρικοφαρυγγική ένωση και μπορεί να συμβεί σημαντική βλάβη ιστών μέσα σε 2 ώρες. Οι μπαταρίες λιθίου 3 V, 20 mm CR2032 έχουν εμπλακεί σε πολλές από τις επιπλοκές από τις καταπόσεις μπαταριών-κουμπιών από παιδιά ηλικίας μικρότερης των 4 ετών. Οι μπαταρίες-κουμπιά μπορεί επίσης να προκαλέσουν σημαντικό νεκρωτικό τραύμα όταν κολλήσουν στη μύτη ή τα αφτιά.
Διάθεση
Οι κανονισμοί για τη διάθεση και ανακύκλωση των μπαταριών ποικίλλουν πολύ· οι τοπικές κυβερνήσεις μπορεί να έχουν πρόσθετες απαιτήσεις συγκριτικά με τις απαιτήσεις των εθνικών κανονισμών. Στις ΗΠΑ, ένας κατασκευαστής πρωτογενών μπαταριών λιθίου-διθειούχου σιδήρου συμβουλεύει τα χρησιμοποιημένα στοιχεία να απορρίπτονται στα αστικά απόβλητα, επειδή η μπαταρία δεν περιέχει ουσίες που ελέγχονται από τους ομοσπονδιακούς κανονισμούς των ΗΠΑ. Ένας άλλος κατασκευαστής δηλώνει ότι οι μπαταρίες λιθίου μεγέθους "κουμπιού" περιέχει υπερχλωρικά, που θεωρούνται ως επικίνδυνα απόβλητα στην Καλιφόρνια· σχετικές ποσότητες δεν βρίσκονται στην τυπική χρήση καταναλωτών αυτών των στοιχείων.
Επειδή το λίθιο σε εξαντλημένα αλλά εκτός λειτουργίας (δηλαδή, παρατεταμένη αποθήκευση) στοιχεία-κουμπιά είναι ακόμα πιθανό να είναι στο κάλυμμα της καθόδου, είναι εφικτή η εξαγωγή εμπορικά χρήσιμων ποσοτήτων μετάλλου από τέτοια στοιχεία καθώς και διοξειδίου του μαγνησίου και ειδικών πλαστικών. Πειραματικά, η συνηθισμένη κατάσταση αστοχίας είναι ότι μπορεί να δείχνουν 3,2V ή παραπάνω, αλλά δεν μπορούν να δημιουργήσουν χρήσιμο ρεύμα (μικρότερο από 5mA έναντι μεγαλύτερου των 40mA για καλό νέο στοιχείο) Μπορούν επίσης να συλλεχθούν κάποια κράματα λιθίου με μαγνήσιο (Mg) ώστε να περικοπούν τα κόστη και αυτά είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στην αναφερόμενη κατάσταση αστοχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συσσωρευτές Κατηγορία:Λίθιο Κατηγορία:Αποθήκευση ενέργειας Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία
Κυβέλη (ηθοποιός)
Η Κυβέλη (πλήρες ονοματεπώνυμο Κυβέλη Αδριανού, Σμύρνη 13 Ιουλίου 1888 - Αθήνα 26 Μαΐου 1978) υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιούς και επί σειρά ετών κυριάρχησε σε ρόλους κωμικούς και δραματικούς (commedienne) μαζί με τη σύγχρονη -και κατά ορισμένους εφάμιλλη με την- Μαρίκα Κοτοπούλη.
Βιογραφία
Λέγεται ότι γεννήθηκε στη Σμύρνη (σύμφωνα με άλλες εκδοχές το 1884 ή το 1887) και από τη νηπιακή της ηλικία βρέθηκε υπό την προστασία του Δημητρίου Λεονάρδου (ανώτερου δημόσιου υπαλλήλου) και των θετών γονέων της, του παπουτσή Αναστάσιου Αδριανού και της συζύγου του Μαρίας, που εργαζόταν στην οικία Λεονάρδου και η οποία είχε βρει τη μικρή έκθετη Κυβέλη το 1890, με ένα μενταγιόν στο λαιμό που έφερε το όνομά της.
Το θεατρικό της ταλέντο αναπτύχθηκε αυθόρμητα στις προσπάθειες που κατέβαλε για να ξαναφέρει το χαμόγελο στους θετούς γονείς της, που είχαν χάσει τον γιο τους στη Βραζιλία. Στο σπίτι του ζεύγους Αδριανού γνώρισε τη μικρή Κυβέλη ο καθηγητής ορθοφωνίας και απαγγελίας Μ. Σιγάλας, ο οποίος, αφού της έδωσε κάποια σειρά μαθημάτων το Μάρτιο του 1901, την παρουσίασε σε επίδειξη των μαθητριών του. Η Κυβέλη Αδριανού πήρε το πρώτο βραβείο, που στάθηκε αφορμή για να αλλάξουν τα σχέδια των γονιών της να την κάνουν μοδίστρα.
Την επιτυχία της εκείνη ακολούθησαν οι εμφανίσεις της στην «Άλκηστη» του Ευριπίδη ως θεραπαινίδα, στην «Αγριόπαπια» του Χένρικ Ίψεν ως Εδβίγη, στη «Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι ως θεατρινούλα. Σ' αυτές τις εμφανίσεις η θεατρική αναγνώρισή της υπήρξε γενική τόσο εκ μέρους του κοινού όσο και των κριτικών του θεάτρου. Έκτοτε αποτέλεσε κύριο πρόσωπο της Νέας Σκηνής και από τον ρόλο «του κακόμοιρου» που υποδύθηκε στο έργο του Αλφόνς Ντωντέ «Αρλεζιάνα» (28 Ιουλίου 1902) άρχισε να μεσουρανεί στη θεατρική σκηνή.
Δικός της θίασος
Το 1906 δημιουργεί δικό της θίασο με τον Κωνσταντίνο Σαγιώρ, που διαλύθηκε σε λίγους μήνες λόγω αναχώρησής της στο Παρίσι. Με την επιστροφή της και μετά από μικρή συνεργασία με τον Σαγιώρ δημιουργεί αποκλειστικά δικό της θίασο. Μέχρι το 1932 η Κυβέλη ως θιασάρχισσα και πρωταγωνίστρια ανέβασε πολλά έργα σημαντικών συγγραφέων, Ελλήνων και ξένων, μεταξύ των οποίων των Γρηγορίου Ξενόπουλου, Σωτήρη Σκίπη, Σπύρου Μελά, Δημητρίου Κορομηλά, Δ. Ταγκόπουλου, πρίγκιπα Νικολάου, Θ. Συναδινού, Παντελή Χορν, Ιωάννη Πολέμη, Δ. Μπόγρη, Αριστομένη Προβελέγγιου, Νικολάου Λάσκαρη, Μ. Λιδωρίκη, Χένρικ Ίψεν, Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, Μωρίς Μαίτερλινκ, Μαξίμ Γκόρκι.
Μαρίκα Κοτοπούλη
Το 1932 και το 1934 συνεργάσθηκε με την καθιερωμένη αντίπαλό της Μαρίκα Κοτοπούλη, ως καλλιτεχνική αντίδραση στη δημιουργία του Εθνικού Θεάτρου (που είχε ιδρύσει ο τότε Υπουργός Παιδείας και μετέπειτα σύζυγός της, Γεώργιος Παπανδρέου). Στη συνέχεια για οικογενειακούς λόγους αποσύρθηκε από τη σκηνή με μία μόνο έκτακτη εμφάνιση το 1942 σε παραστάσεις του έργου του Σπύρου Μελά «Πίσω στη Γη».
Τον Απρίλιο του 1943 διαφεύγει με καΐκι στη Μέση Ανατολή, ακολουθώντας το σύζυγό της Γεώργιο Παπανδρέου στον Λίβανο, στην Αίγυπτο και στην Ιταλία, για να γυρίσει μετά την απελευθέρωση στην Αθήνα το 1944. Με την επιστροφή της και από το καλοκαίρι του 1950 συνεργάζεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη στο έργο «Τα παιδιά του Εδουάρδου», ακολούθως με το Εθνικό Θέατρο στο έργο «Δάφνη Λορεόλα» και το 1952 ξαναεμφανίζεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη στο έργο του Ζαν Κοκτώ «Τρομεροί γονείς».
Κινηματογράφος
Μετά από ταξίδι της στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1913, η Κυβέλη έφερε στο αθηναϊκό κοινό μια ταινία-έκπληξη με τίτλο Η Κυβέλη εις Παρισίους, που περιελάμβανε πλάνα της ηθοποιού στη γαλλική πρωτεύουσα: στον Κήπο του Λουξεμβρούργου, στο Δάσος της Βουλώνης, στις όχθες του Σηκουάνα κ.ο.κ.
Η Κυβέλη πήρε επίσης μέρος στις εξής κινηματογραφικές ταινίες μυθοπλασίας:
Προσωπική ζωή
Η Κυβέλη παντρεύτηκε τρεις φορές: πρώτα τον μεγάλο ηθοποιό Μήτσο Μυράτ, με τον οποίο απέκτησε τον Αλέξανδρο και τη μετέπειτα γνωστή πρωταγωνίστρια Μιράντα Μυράτ, στη συνέχεια τον θεατρικό επιχειρηματία Κώστα Θεοδωρίδη, με τον οποίο απέκτησε την επίσης γνωστή πρωταγωνίστρια Αλίκη Νικολαΐδη - Θεοδωρίδη (σύζυγο του Πωλ Νορ - Νίκου Νικολαΐδη), και τέλος τον Γεώργιο Παπανδρέου (δεύτερη σύζυγος), με τον οποίο απέκτησε έναν ακόμη γιο, τον Γιώργο (αδερφός του οποίου, από προηγούμενο γάμο, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου), που υπήρξε και η μεγάλη της αδυναμία μέχρι το θάνατό της. Ως σύζυγος του Έλληνα πρωθυπουργού αποτελούσε επί χρόνια το επίκεντρο της κοινωνικής ζωής στην Αθήνα.
Πολιτικές Προεκτάσεις
Η Κυβέλη μαζί με τη Μαρίκα Κοτοπούλη αποτέλεσαν για το θεατρόφιλο κοινό τα «ιερά τέρατα» του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου που δέσποζαν επί δεκαετίες. Οι πολιτικές πεποιθήσεις αυτών των ηθοποιών είχαν επηρεάσει και τη δημοτικότητά τους, ιδιαίτερα στη θερμή περίοδο του Εθνικού Διχασμού, κατά την οποία οι θεατρικές τους παραστάσεις αποτελούσαν πολιτικά γεγονότα. Οι βενιζελικοί έσπευδαν να χειροκροτούν την Κυβέλη και οι αντιβενιζελικοί τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Οι θαυμαστές τους πολλές φορές προκαλούσαν επεισόδια, όταν συναντιόντουσαν μετά τις θεατρικές παραστάσεις στους αθηναϊκούς δρόμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών Κατηγορία:Οικογένεια Παπανδρέου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Μάκης Παπαδημητρίου
Ο Μάκης (Ευθύμης) Παπαδημητρίου (γενν. 1 Ιανουαρίου 1975) είναι Έλληνας ηθοποιός, αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Έγινε ευρύτερα γνωστός από τους ρόλους του στις σειρές του MEGA, «Μαύρα Μεσάνυχτα» και «Με λένε Βαγγέλη».
Βιογραφία
Γεννήθηκε τη Πρωτοχρονιά του 1975 στην Αθήνα ενώ κατάγεται από το Ανθηρό Καρδίτσας. Είναι αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ σπούδασε και στο τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις αλλά και σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές, όπως στα Μαύρα Μεσάνυχτα, στο ρόλο του ψευδού μπράβου Ζαν Κλωντ (Γιάννης Κλωντάκης), και στο Με λένε Βαγγέλη, ως Μπίλυ Φαμελίγκος. Επίσης, έχει πάρει μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους καθώς και σε ταινίες μικρού μήκους.
To 2009 τιμήθηκε με το θεατρικό Βραβείο Χορν, για το ρόλο του στο έργο Motortown του Σάιμον Στίβενς. Για το ίδιο βραβείο ήταν υποψήφιος και το 2008.
Το 2011 συμμετείχε στη κινηματογραφική ταινία Άδικος κόσμος και το 2016 στις ταινίες Τέλειοι Ξένοι (σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη), Suntan και Πλατεία Αμερικής.
Το 2023 αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στη σειρά της ΕΡΤ1, Η Παραλία.
Προσωπική ζωή
Από το 2009 έως το 2016 ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Κατερίνα Λυπηρίδου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Άγγελο.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Παπαδημητρίου συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χορν
Χριστόφορος Τσαντούλας
Ο Χριστόφορος Τσαντούλας του Δημητρίου (Καμαρίνα Πρέβεζας, 1906 - Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 1992) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πρέβεζας από το 1961 έως το 1967 και από το 1974 έως το 1977.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καμαρίνα Πρέβεζας το 1906. Γιος του Δημητρίου Ι. Τσαντούλα και της Ελένης Κ. Νούσια. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και στα Πανεπιστήμια Παρισίων και Ρώμης. Άσκησε το επάγγελμα του γιατρού (παθολόγου) στην Πρέβεζα. Πολιτεύτηκε από το 1946 μέχρι το 1977. Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 1992 και τάφηκε στο κοιμητήριο της Πρέβεζας. Στην πλατεία Σεφέρη της Πρέβεζας υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στο έργο των γιατρών της πόλης Χριστόφορου Τσαντούλα και Δημητρίου Κρόκου. Ήταν παντρεμένος με την Κυριακή Ζαχαριάδου (1918-1995), με την οποία απέκτησαν δυο γιους: τον Δημήτρη και τον Βαγγέλη Τσαντούλα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Πολιτεύτηκε στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας και Άρτας χωρίς να εκλεγεί α) στις εκλογές της 31.3.1946 με τον συνασπισμό Εθνική Πολιτική Ένωσις των Γ. Παπανδρέου, Σ. Βενιζέλου και Π. Κανελλόπουλου και β) στις εκλογές της 5.3.1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου του Γ. Παπανδρέου.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Σανγκουινέττο
Το Σανγκουινέττο (ιταλικά: Sanguinetto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Ίδρυμα (Ελλάδα)
Ίδρυμα είναι ένας οργανισμός, κερδοσκοπικός ή μη, ο οποίος εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο σκοπό. Στο άρθρο 108 του Αστικού Κώδικα αναφέρεται: Αν με ιδρυτική πράξη μια περιουσία ορίστηκε για να εξυπηρετηθεί ορισμένος σκοπός, το ίδρυμα αποκτά προσωπικότητα με διάταγμα που εγκρίνει τη σύστασή του.
Η επομένως, Ίδρυμα είναι η έχουσα νομική προσωπικότητα οργάνωση που επιδιώκει ορισμένο σκοπό με την περιουσία που τάχθηκε για την εξυπηρέτηση του σκοπού. Το ιδιωτικό ίδρυμα, σε αντίθεση με ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, δεν απαιτεί γενικά χρήματα από το κοινό. Και ένα ιδιωτικό ίδρυμα δεν έχει τις νομικές απαιτήσεις και τις ευθύνες αναφοράς ενός εγγεγραμμένου, μη κερδοσκοπικού ή φιλανθρωπικού ιδρύματος. Πολλά ιδρύματα δεν ασχολούνται με τη φιλανθρωπία: ορισμένα ιδιωτικά ιδρύματα χρησιμοποιούνται για σκοπούς προγραμματισμού ακινήτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία
Ford Model A (1927)
Το Ford Model A (γνωστό επίσης στην καθημερινότητα ως A-Model Ford ή απλώς A σκέτο, και ειδικότερα στους βελτιωτές αυτοκινήτων ως A-bone ) ήταν η δεύτερη στη σειρά εμπορική επιτυχία της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Ford, μετά τον προκάτοχο Ford Model T. Η μαζική παραγωγή του Model A ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου 1927 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά στις 2 Δεκεμβρίου 1927, για τη σεζόν (model year) του 1928. Αντικατέστησε το γνωστό Model T, που είχε παραμείνει στην παραγωγή από το 1908 έως το 1927. Αυτό το νέο Model A (τα έτη 1903 και 1904 είχε υπάρξει και ένα άλλο Model A, το οποίο ήταν και το πρώτο αυτοκίνητο στην ιστορία της Ford) ήταν διαθέσιμο σε τέσσερα εργοστασιακά χρώματα. thumb|left|Ford Model A Tudor Sedan του 1927.
Το μοντέλο σχεδιάστηκε από μια αρμόδια σχεδιαστική ομάδα υπό την ηγεσία του Έντσελ Φορντ (Edsel Ford), που ήταν ο γιός του ιδρυτή της μάρκας, Χένρυ Φορντ, μολονότι ακόμα και ο ίδιος ο Χένρυ Φορντ έλαβε μέρος στην όλη διαδικασία, σε κάποιο βαθμό. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της σχετικής δουλειάς έγινε από τον Έντσελ.
Η παραγωγή του Model A έληξε τον Μάρτιο του 1931, με τη συνολική παραγωγή του να φτάνει τα 4.858.644 αντίτυπα όλων των εκδοχών του μοντέλου. Αντικαταστάθηκε από το Model B, το οποίο είχε μια βελτιωμένη εκδοχή του 4-κύλινδρου σε σειρά κινητήρα του Model A, καθώς και από το Model 18, που εισήγαγε τον νέο V8 κινητήρα της Ford.
Κινητήρας και κιβώτιο
thumb|left|Το σαλόνι ενός Ford Model A roadster του 1931.
Το Model A ήταν το πρώτο μοντέλο της Ford που καθιέρωσε την στάνταρ διάταξη με τα 3 πεντάλ με τη γνωστή σειρά (συμπλέκτης, φρένο και επιτάχυνση) και τον κλασικό λεβιέ ταχυτήτων. Αντιθέτως, όλα τα προηγούμενα μοντέλα της Ford είχαν μια εντελώς διαφορετική διάταξη, στην οποία είναι εξαιρετικά δύσκολη η προσαρμογή από τους μετέπειτα και τους σημερινούς οδηγούς. Επίσης, είχε μηχανικά ταμπούρα στους 4 τροχούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Ford
Σταθμός Σεπόλια (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Σεπόλια είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από τη συνοικία των Σεπολίων, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες, αμαξοστάσιο και μηχανοστάσιο. Από την έναρξη της λειτουργίας του υπήρξε αρχικά τερματικός σταθμός της γραμμής 2, μέχρι την έναρξη λειτουργίας του σταθμού Άγιος Αντώνιος στις 9 Αυγούστου 2004.
Το αμαξοστάσιο / μηχανοστάσιο Σεπολίων του Μετρό της Αθήνας είναι το μοναδικό αμαξοστάσιο στη γραμμή 2. Συνδέεται με τη γραμμή μέσω δύο διακλαδώσεων που οδηγούν σε δύο σήραγγες μονής γραμμής, οι οποίες ενώνονται πλησιάζοντας το επίγειο αμαξοστάσιο. Οι αιχμές των αλλαγών τροχιάς των συνδετηρίων γραμμών βλέπουν ανά μία προς τους σταθμούς Σεπολίων και Αγίου Αντωνίου.
Είσοδοι - Έξοδοι
Ο σταθμός διαθέτει τρεις εισόδους - εξόδους στην οδό Αντιγόνης. Δύο προς ανατολικά και μία προς δυτικά.
Δομή σταθμού
Σεπολια Σεπολια
Διονυσάδες
Οι Διονυσάδες, αναφερόμενοι και ως Γιανυσάδες στην τοπική διάλεκτο, είναι ένα μικρό σύμπλεγμα νησίδων που βρίσκεται στην βορειοανατολική ακτή της Κρήτης, στα ανοιχτά της Σητείας. Το σύμπλεγμα περιλαμβάνει τα νησιά Γιανυσάδα, Δραγονάδα, Παξιμάδα και Παξιμαδάκι. Το σύμπλεγμα ανήκει διοικητικά στον δήμο Σητείας. Στα νησιά αυτά βρίσκει καταφύγιο το γεράκι Falco eleonorae.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Σητείας κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές στην Ελλάδα Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Ράλλυ Μόντε Κάρλο
Το Ράλλυ Μόντε Κάρλο είναι αγώνας αυτοκινήτων ράλλυ του παγκοσμίου πρωταθλήματος ράλλυ. Διοργανώνεται, με εξαίρεση τα διάστημα 1913-1923, 1940-1948, 1957 και 1974, κάθε χρόνο από το 1911 στο Μόντε Κάρλο. Οι ειδικές διεξάγονται στα βουνά γύρω από το Μονακό, οι οποίοι, σε πολλές περιπτώσεις, είναι καλυμμένοι με χιόνι. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αγώνες αυτοκινήτου παγκοσμίως.
Κατάλογος νικητών
{|
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Μονακό
Σάμουελ Κολτ
Νεότερα χρόνια
Ο πατέρας του Κολτ, Κρίστοφερ Κολτ, ήταν αγρότης στο Κονέκτικατ, όταν αποφάσισε να μετακομίσει με την οικογένειά του στο Χάρτφορντ και να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις. Η μητέρα του Κολτ, Σάρα Κάλντγουελ, πέθανε όταν αυτός ήταν δύο χρονών και έμεινε με τον πατέρα του, τις τρεις αδελφές, που οι δύο πέθαναν σε μικρή ηλικία και η τρίτη αυτοκτόνησε αργότερα, και τους τρεις αδελφούς του. Αργότερα, στα τέσσερά του, ο πατέρας του παντρεύτηκε την Όλιβ Σάρτζεντ, η οποία και μεγάλωσε τον Κολτ.
Η αρχή
Ως νέος θαλασσοπόρος που ταξίδευε για την Καλκούτα, ο Κολτ χάραξε ένα ξύλινο μοντέλο πυροβόλου όπλου που αργότερα έγινε το πιο διάσημο όπλο χειρός που σχεδιάστηκε ποτέ. Μετά από αρκετά χρόνια ο Κόλτ κατάφερε να αναπτύξει ένα μηχανισμό που δούλευε. Το επονομαζόμενο revolver (ελληνικά αποδίδεται ως "περίστροφο") είχε έναν μεταλλικό κύλινδρο με υποδοχές για σφαίρες (μύλος), ο οποίος περιστρεφόταν κατά μία θέση κάθε φορά που ο κόκορας σηκωνόταν. Επίσης το revolver ήταν το πρώτο όπλο που χρησιμοποιούσε με επιτυχία την κρουστική δράση.
Παραγωγή όπλων
Το 1835 ο Κολτ πατεντάρισε το σχέδιο και το 1836, που ιδρύθηκε η εταιρία Patent Arms Manufacturing Company στο Πάτερσον (Paterson), το ρεβόλβερ βγήκε στην παραγωγή. Αργότερα ο Κολτ σχεδίασε τρεις ακόμη τύπους όπλων χειρός, όπως και δύο τουφέκια. Το 1842 το εργοστάσιο έκλεισε λόγω έλλειψης παραγγελιών. Πέντε χρόνια αργότερα η παραγωγή ανέκαμψε όταν η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών παρήγγειλε χίλια κομμάτια για τον πόλεμο ενάντια στο Μεξικό. Το 1855 ο Κολτ κατασκεύασε νέο εργοστάσιο στο Χάρτφορντ, που έγινε και το μεγαλύτερο ιδιωτικό εργοστάσιο παραγωγής όπλων του κόσμου.
Επανάσταση στην παραγωγή
Ο Κολτ, επηρεασμένος από τον Ιλάια Γουίτνεϊ, ανέπτυξε μια νέα γραμμή παραγωγής βασισμένη στην ξεχωριστή κατασκευή των διαφόρων μερών και στην τελική τους συναρμολόγηση χρησιμοποιώντας μηχανές. Δήλωσε ότι «Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να παραχθεί από μηχανές». Έτσι, ο Κολτ κατάφερε να παραγάγει εκατόν πενήντα όπλα την ημέρα μέχρι το 1856.
Διάφορα όπλα
Το ρεβόλβερ χρησιμοποιούνταν εκτενώς κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου πολέμου στην Αμερική και μέχρι το θάνατό του ο Κολτ είχε παραγάγει πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες όπλα. Το 1880 το «peacemaker» έγινε θρύλος στην άγρια Δύση, ενώ το 45άρι ημιαυτόματο πιστόλι του ήταν το τυπικό πιστόλι κατά τη διάρκεια του Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και παρέμεινε το επίσημο όπλο των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ μέχρι το 1984. Σήμερα, μαζί με το Εθνικό Ινστιτούτο Δικαιοσύνης, η βιομηχανία Κολτ αναπτύσσει ένα «έξυπνο όπλο» με τεχνολογία που θα επιτρέπει στο όπλο να εκπυρσοκροτεί μόνον από τον νόμιμο κάτοχό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Ροδοχώρι Ημαθίας
Το Ροδοχώρι Ημαθίας είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας και βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βερμίου σε υψόμετρο 540 μέτρα. Απέχει μόλις 12 χιλιόμετρα από την πόλη της Νάουσας. Μέχρι την εφαρμογή του προγράμματος «Καποδίστριας» το 1998 αποτελούσε κοινότητα μαζί με, τους κατεστραμμένους από τους Γερμανούς, οικισμούς Μεταμόρφωση και Άγιο Παύλο, χωριά που σήμερα δεν έχουν μόνιμους κατοίκους, αλλά αναπτύσσονται ταχύτατα σαν θερινά αλλά και χειμερινά θέρετρα.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Τοπωνύμιο
Η πρώτη ονομασία του χωριού ήταν «Μέγα Ρέμα», κατά τη τοπική διάλεκτο «Γκολέμα Ρέκα» («μέγα ρέμα» στην καθομιλουμένη). Το 1956 το «Μέγα Ρέμα» μετονομάστηκε σε Ροδοχώρι που είναι και η επίσημη ονομασία του χωριού. Η τότε κοινοτική αρχή ζήτησε την μετονομασία του χωριού σε Ροδόπολη. Ήταν το όνομα της μητρόπολης στην οποία υπαγόταν η περιοχή εκείνη της Τραπεζούντας. Το υπουργείο δεν έκανε δεκτό το αίτημα και ονόμασε το χωριό Ροδοχώρι.
Εκκλησιαστική Υπαγωγή
Εκκλησιαστικά το χωριό υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας.
Φίλιπποι Καβάλας
μικρογραφία
Οι Φίλιπποι αποτελούν οικισμό του Νομού Καβάλας. Απέχουν 18 χιλιόμετρα από την πόλη της Καβάλας. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή έχουν μόνιμο πληθυσμό 894 κατοίκους. Ο οικισμός ανήκει στα όρια δικαιοδοσίας του δήμου Καβάλας.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του Θράκες, Μακεδόνες και Ρωμαίοι, με τα χρονια, είχαν αποκτήσει κοινή γλώσσα την Ελληνική και ο Χριστιανισμός είχε γίνει η κοινή τους πίστη.
Αποτελούσε οικονομικό πνεύμονα της αρχαίας πόλης με πολλά μεταλλεία, αγροτική παραγωγή και κτηνοτροφία. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο συναντάμε τον οικισμό με την ονομασία Viniacis. Μετά την παρακμή και ερήμωση των Φιλίππων ο οικισμός εξακολούθησε να υπάρχει ακολουθώντας πια αυτόνομη πορεία.
Στο τέλος του 17ου αιώνα τον βρίσκουμε με την τούρκικη ονομασία Σελιάν και κατοίκους μουσουλμάνους. Το 1770 περίπου εξισλαμίστηκαν βίαια, αλλά μέχρι το 1922, που έφθασαν στο χωριό οι πρώτοι πρόσφυγες, διατήρησαν την ελληνική γλώσσα.Υπάρχουν ενδείξεις ότι το χωριό δεν εποικίστηκε από τους Τούρκους αλλά οι κάτοικοι του εξισλαμίστηκαν από το Τάγμα Μπεκτασήδων στα μέσα του 17ου αιώνα. Διατήρησαν όμως την ελληνική γλώσσα μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών και την αποχώρηση τους το 1924. Η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας ήταν ο λόγος που το χωριό από το 1900 έγινε στόχος των Κομιτατζήδων με σκοπό των εκβουλγαρισμό των κατοίκων. Αυτή την περίοδο (1911-1912) κατασκευάστηκε το κτίριο που σήμερα στεγάζεται το ΚΠΕ (Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Φιλίππων) με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως σχολείο. Το κτήριο αυτό χρησιμοποιήθηκε σαν στρατιωτικό νοσοκομείο στη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής.
Η Σελιανη το 1922 ήταν σημαντικό κεφαλοχώρι της περιοχής με πέντε συνοικισμούς (Σέλιανη, Πούρνατζικ, Σαρή-Καγιά, Ραχτσά, Ματζάρ Τσιφλίκ) και με κατοίκους Ελληνόφωνους Μουσουλμάνους. Η περιοχή της Καβάλας τότε αποτελούσε υποδιοίκηση που υπαγόταν στο Νομό Δράμας. Τον Οκτώβριο του 1922 έφθασαν και εγκαταστάθηκαν στο χωριό οι πρώτοι πρόσφυγες. Ήταν δεκαπέντε οικογένειες από τα Γανοχώρια της Ανατολικής Θράκης.
Στις αρχές του 1924, σε εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάνης, όλοι οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι κάτοικοι έφυγαν για μετεγκατάσταση στην Τουρκία ενώ το χωριό είχε ήδη γεμίσει με πρόσφυγες από κάθε γωνιά της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Καππαδοκίας.
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ
Οι Φίλιπποι αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά σαν Κοινότητα με το όνομα Σέλιανη με ΒΔ 13-11-1919, ΦΕΚ Α215/1919 και την αποτελούσαν αρχικά οι συνοικισμοί Σέλιανη, Ραχτσά, Πούρνατζικ, Σαρή Καγή και Ματζάρ Τσιφλίκ ή Φιλιππετζίκ.
Ο συνοικισμός και η Κοινότητα Σέλιανης μετονομάσθηκαν σε συνοικισμό και Κοινότητα Μεσορέματος με Δ 15-11-1926, ΦΕΚ Α413/1926.
Ο συνοικισμός και η Κοινότητα Μεσορέματος μετονομάσθηκε σε Συνοικισμό και Κοινότητα Φιλίππων με το Δ. 10-5-1932, ΦΕΚ Α157/1932.
Ο συνοικισμός Ραχτσά μετονομάσθηκε σε Κρηνίδες με το Δ.9-2-1926 ΦΕΚ Α55/1926 και αναγνωρίστηκε σαν ξεχωριστή Κοινότητα με το Δ.18-9-1928,ΦΕΚ 203/1928.
Ο συνοικισμός Ματζάρ-Τζιφλίκ ή Φίλιπποι μετονομάστηκε σε Υδρόμυλους με το Δ.14-1-1932, ΦΕΚ Α19/1932 και αναγνωρίσθηκε σαν ξεχωριστή κοινότητα με το Δ.31-12-1934, ΦΕΚ Α3/1935.
Ο συνοικισμός Πούρνατζικ μετονομάστηκε σε Βρυσούλες το 1961.
Με το ΠΔ 161/ΦΕΚ.Α105/6-7-1994 η Κοινότητα Φιλίππων συνενώθηκε από 1-1-95 με τις Κοινότητες Κρηνίδων, Λυδίας, Πολυστύλου και Δάτου δημιούργησαν τον Δήμο Φιλίππων με έδρα τις Κρηνίδες.
Με το Ν.2539/ΦΕΚ.Α.244/4-12-1997 συνενώθηκαν από τις 1-1-1999 με τον Δήμο Φιλίππων και οι Κοινότητες Ζυγού, Κρυονερίου, Λημνιών, Πολυνέρου, Παλιάς Καβάλας, Κορυφών και Αμυγδαλεώνα.
Με τον Ν.3852/2010 και το Πρόγραμμα "Καλλικράτης" ο Δήμος Φιλίππων συνενώθηκε με τον Δήμο Καβάλας και συστάθηκε ο Δήμος Καβάλας.
Με την απογραφή του 2011 το χωριό Φίλιπποι έχει 894 κατοίκους.
Οι πρόσφυγες που ήρθαν στο χωριό προέρχονταν από Χώρα, Μηλιό, Γάνο, Στέρνα, Σιμιτλή, Σκεπαστό, Μάδυτο, Πασάκιοϊ, Κερμαστή, Κιουπλού, Προύσα, Αζατλί, Σπάρτη, Βουρνόβα, Σμύρνη, Άδανα, Νικόπολη, Νίγδη, Μάδεν, Κιολτσούκ, Νικομήδεια, Κεσσάνη, Μπάφρα, Αμισό, Μερζιφούντα, Κάβζα, Χορτόλιμνη, Κερασούς, Οδεμήσιο, Αϊδίνιο, Τσορούμ, Άγκυρα, Γκεϊβέ, Μενεμένη, Βέϊκο και Καισάρεια. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν και Αρμένικες οικογένειες.
Η υποδοχή των προσφύγων γινόταν στο κτήριο που προορίζονταν για βουλγαρικό σχολείο και στη συνέχεια τους εγκαθιστούσαν σε κενά σπίτια ή σε τμήματα σπιτιών που κατοικούσαν οι ντόπιοι κάτοικοι. Πρόεδρος του χωριού το 1924 διορίστηκε ο Χρήστος Λυμπερίδης. Το 1926 έγιναν κοινοτικές εκλογές και αναδείχτηκε αιρετός πρόεδρος αυτήν τη φορά ο Χρήστος Λυμπερίδης.
Οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και συγκεκριμένα με την καλλιέργεια αραβόσιτου, σιτηρών, αμπέλου και την καπνοκαλλιέργεια. Με την κτηνοτροφία ασχολούνταν κυρίως οι Σαρακατσάνοι που διέμεναν σε σκηνές και καλύβες στις δυτικές παρυφές. Το 1927 χτίστηκε το κοινοτικό κατάστημα και το 1929 Κέντρο Υγείας. Μέχρι το 1930 κατασκευάστηκαν τρεις ανοικτές δεξαμενές άρδευσης. Το 1939 ήρθαν στο χωριό πρόσφυγες Πόντιοι από τη Ρωσία οι οποίοι είχαν αποκλειστεί εκεί κατά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923-1924.
ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ
Ένα ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας του χωριού μας αποτελούν οι Σαρακατσαναίοι. Μετά τη συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή πληθυσμών αποφάσισαν να εγγραφούν στις κοινότητες που βρίσκονταν κοντά στις βοσκές που χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή. Έτσι το 1924 γράφτηκαν οι πρώτες οικογένειες στα μητρώα της Κοινότητας Σέλιανης και στην απογραφή του 1928 εμφανίζονται 76 άτομα σαν Σκηνίτες- Κτηνοτρόφοι. Αρχικά διέμεναν σε σκηνές στο ανατολικό τμήμα του συνοικισμού Πούρνατζικ που αργότερα τις μετέτρεψαν σε καλύβες και ασχολούνταν αποκλειστικά με την κτηνοτροφία. Από τις αρχές του 1960 άρχισαν να ασχολούνται με τη γεωργία ενώ τα κοπάδια λιγόστευαν όλο και περισσότερο. Σταδιακά εγκατέλειψαν τις καλύβες φτιάχνοντας σπίτια. Σήμερα το Πούρνατζικ πλέον αναφέρεται παντού ως Βρυσούλες.
ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ - ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ
Στις 4 Οκτωβρίου του 1941, 25 κάτοικοι των Φιλίππων εκτελέστηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις Κατοχής, ενώ παράλληλα ο οικισμός βομβαρδίστηκε από δυνάμεις πυροβολικού του βουλγαρικού στρατού ως αντίποινα για το ξέσπασμα της εξέγερσης της Δράμας.
Καλοκαίρι του 1941. Οι Βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής ξεκίνησαν από τα μεγάλα χωριά της Δράμας ένα πρόγραμμα τρομοκράτησης των κατοίκων με στόχο την οριστική επιβολή της κατοχικής εξουσίας, την υποταγή και πιθανόν τον εκβουλγαρισμό του πληθυσμού.
Τέλος Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήρθε η σειρά της Καβάλας. Οι Φίλιπποι, εκείνη τη εποχή, ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής και έτσι ο φόβος άρχισε να κυριεύει τους κατοίκους του. Πολλοί εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και κρύφτηκαν στους γύρω λόφους.
3η Οκτωβρίου 1941. Φεύγει από το χωριό ο βούλγαρος πρόεδρος Μπόρις Στόεφ πληροφορώντας τους κατοίκους ότι πρόκειται να γίνει επιδρομή ανταρτών στο αεροδρόμιο του Αμυγδαλεώνα και έτσι το χωριό κινδυνεύει να γίνει πεδίο μάχης. Διαβεβαίωσε όμως ότι ο βουλγάρικος στρατός θα κάνει ότι είναι δυνατόν να προστατεύσει το χωριό. Η υπόθεση ήταν προφανώς κατασκευασμένη από τη δύναμη κατοχής αφενός γιατί δεν υπήρχαν βέβαιες πληροφορίες για δράση οργανωμένου αντάρτικου στην περιοχή, αφετέρου δε επειδή η μορφολογία του εδάφους δεν δικαιολογούσε τέτοια ενέργεια. Τη διοίκηση του χωριού ανέλαβε ο αστυνόμος Ιβάν Στογιάνοφ με πρωτοπαλίκαρο τον χωροφύλακα Γκιόσο, που με φρίκη τους θυμόντουσαν για πολλά χρόνια στο χωριό. Το απόγευμα της ίδιας μέρας άρχισε από το αεροδρόμιο ο κανονιοβολισμός της περιοχής γύρω από το χωριό και κράτησε για μια περίπου ωραία. Η σκηνοθεσία για δήθεν απόκρουση της επίθεσης άρχισε. Στη διάρκεια της νύχτας όσοι κάτοικοι του χωριού μπόρεσαν, έφυγαν στα γύρω βουνά, πολλοί κρύφτηκαν στα πηγάδια του καπνού ή όπου αλλού νόμισαν ότι είναι ασφαλείς. Ήταν όμως και αρκετοί που δεν πίστευαν ότι θα συμβεί κάτι κακό και πως όλα τελείωσαν με τους κανονιοβολισμούς.
4η Οκτωβρίου 1941. Πριν ξημερώσει ακούστηκαν πυκνοί πυροβολισμοί στο χώρο του ιατρείου όπου στεγάζονταν ο Βουλγαρικός αστυνομικός σταθμός. Αυτοί που έμειναν κοντά στον σταθμό είδαν τους Βούλγαρους χωροφύλακες να πυροβολούν και να σπάζουν τα τζάμια του σταθμού ή να τρέχουν άσκοπα γύρω από το κτίριο και να πυροβολούν στον αέρα. Το πρωί βρήκε το χωριό σε ησυχία, δε φάνηκε να δίνεται συνέχεια στα γεγονότα της νύχτας. Μερικοί άρχισαν να πηγαίνουν στις δουλειές τους. Στις 9 άρχισε και πάλι ο κανονιοβολισμός της περιοχής από το αεροδρόμιο που κράτησε για μισή περίπου ώρα. Κατόπιν δύο ομάδες ιππικού, η μία από τις πλαγιές του Προφήτη Ηλία και η άλλη από τον κεντρικό δρόμο πλησιάζουν το χωριό με πρόφαση την επιβολή της τάξης. Πρώτα θύματα ο Ηλίας Χατζηχαραλάμπους 18 ετών και ο Γιάννης Αρτοποιάδης 18 ετών που συλλαμβάνονται από τους στρατιώτες και μόλις τους παραδίδουν στον Στογιάνωφ τους εκτελεί. Την ίδια περίπου ώρα στον συνοικισμό του Σαρρή Καγιά σκοτώνουν στην αυλή του σπιτιού του τον ανάπηρο Χρήστο Γεωργιάδη 48 ετών. Οι Βούλγαροι έφιπποι φεύγουν για λίγο προς τα υψώματα του Βουνοχωρίου δήθεν για να κυνηγήσουν αντάρτες. Μέσα στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκουν κρυμμένους και εκτελούν δύο βοσκούς, τον Γιάννη Βδέλλα 54 ετών και τον Στράτο Καυκαλίδη 64 ετών. Την ίδια ώρα στο χωριό ο Στογιάνοφ με τους χωροφύλακες του ξεκινά ένα ανεπανάληπτο όργιο. Φόνοι, λεηλασίες, αρπαγές, εμπρησμοί και βιασμοί.
Ξεκινούν από το σπίτι του Κώστα Πούλια που, αφού φόρτωσαν όλα τα υπάρχοντα σε κάρα, το παραδίδουν στις φλόγες. Η προσπάθειά τους να εντοπίσουν την οικογένεια ήταν μάταιη. Στη συνέχεια εκτελούν τον Θεμιστοκλή Μωραϊτίδη 69 ετών, τη γυναίκα του Πολυξένη 52 ετών, λεηλατούν το σπίτι τους και το παραδίδουν στις φλόγες. Ακολουθεί ο βιασμός σε ένα στάβλο της Αλίκης Τσιμπερή 17 ετών και της Ξανθίππης Κλίκη 17 ετών επίσης. Στον ίδιο στάβλο οδηγούν και την υπόλοιπη οικογένεια Τσιμπερή, τη Θωμαή 52 ετών, τον Κοσμά 35 ετών, τον Παναχάρη 28 ετών, την Πελαγία 22 ετών και την Κασσάνδρα 3 ετών καθώς και τη Σουλτάνα Κλίκη 48 ετών και τους σκοτώνουν με χειροβομβίδες. Κατόπιν ήρθε η σειρά του συνοικισμού Πούρνατζικ. Στον δρόμο προς τον συνοικισμό συναντούν τον Γιώργο Παπαδήμα 50 ετών και τον εκτελούν. Λεηλατούν το σπίτι του Βρασίδα Παναγιωτίδη αλλά δεν βρίσκουν την οικογένειά του. Την ώρα όμως που αποχωρούσαν από το πηγάδι του καπνού ακούστηκε το κλάμα ενός μωρού. Χωρίς να διστάσουν ανοίγουν το πηγάδι και εκτελούν επί τόπου τη Φλωρεντία 42 ετών, τις κόρες της Ζωή 16 ετών και Βασιλική Μπακαλοπούλου 21 ετών μαζί με το 9 μηνών αβάπτιστο μωρό της. Ο Βρασίδας βαριά τραυματισμένος κατόρθωσε να επιζήσει.
Αερόλυμα
Ως αερόλυμα (aerosol) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε μετασταθές αιώρημα ενός πληθυσμού σωματιδίων εγκλεισμένων στον όγκο ενός αέριου μέσου (π.χ. ατμοσφαιρικός αέρας). Ο όρος μετασταθές έρχεται να περιγράψει τον δυναμικό ακόμη χαρακτήρα (μακριά από θερμοδυναμική ισορροπία) των ποιοτικών χαρακτηριστικών του. Η πορεία προς τη θερμοδυναμική ισορροπία είναι μια εξελικτική διαδικασία που μπορεί να εκταθεί χρονικά σε μια κλίμακα που περιλαμβάνει χρονικές περιόδους των λίγων δευτερολέπτων έως και παρατεταμένες της τάξης μηνών ή μερικών ετών (ηφαιστειακός χειμώνας, πυρηνικός χειμώνας ή ατμοσφαιρική ρύπανση).
Φίλιπποι Καβάλας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το 1948 το χωριό επεκτείνεται. Σε αυτό το διάστημα εγκαταστάθηκαν στο χωριό αρκετές οικογένειες από τα χωριά Βουνοχώρι, Λημνιά και Λυκόστομο. Ο συνοικισμός Σαρή-Καγιά εγκαταλείπεται. Το 1961 το χωριό αποκτάει ρυμοτομικό σχέδιο.
Αερόλυμα
Τα σωματίδια μπορεί να είναι στερεά, υγρά ή και μίγμα πολλαπλών φάσεων. Ανάλογα με τα μορφολογικά τους χαρακτηριστικά μπορούν να καταταγούν σε:
Φίλιπποι Καβάλας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΩΝ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Αερόλυμα
Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης Κατηγορία:Υγρά
Φίλιπποι Καβάλας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Ιερός Ναός των Φιλίππων είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, τον Ευαγγελιστή Ιωάννη το Θεολόγο και τον Απόστολο Παύλο. Θεμελιώθηκε το 1932 και εγκαινιάστηκε το 1938.
Από το 1922-1924 σαν ναός χρησιμοποιήθηκε η ΒΑ αίθουσα του κτηρίου του ΚΠΕ. Τον Μάρτιο του 1924 μετά την αναχώρηση των Μουσουλμάνων μετατράπηκε σε ναό μετά από ανακαίνιση ένα τζαμί. Το τζαμί που μετετράπη σε εκκλησία αφιερώθηκε στον Ευαγγελιστή Ιωάννη το Θεολόγο σε ανάμνηση του ναού, με το ίδιο όνομα, στο χωριό Μηλιό από όπου προέρχονταν οι πρόσφυγες. Ιερέας ήταν ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Κρυστάλλης. Όταν κατασκευάστηκε ο νέος ναός υπήρχε διαμάχη μεταξύ των κατοίκων για το όνομα που θα έδιναν στο ναό, αφού οι Μικρασιάτες ήθελαν να αφιερωθεί ο ναός στην Παναγία για να τιμήσουν την εικόνα που έφεραν από το Αζατλί της Προύσας και οι Θρακιώτες ήθελαν να αφιερωθεί ο ναός στον Ευαγγελιστή Ιωάννη το Θεολόγο. Τελικά τη λύση έδωσε ο τότε Μητροπολίτης Φιλίππων Νεαπόλεως Χρυσόστομος.
Την εικόνα έφεραν στο χωριό ο Νίκος Μιχαηλίδης και ο Νίκος Χατζηκυριάκος από το Αζατλί. Την πήραν με κίνδυνο της ζωής τους την ώρα του διωγμού ενώ η εκκλησία του χωριού είχε παραδοθεί στις φλόγες από τους Τούρκους. Την εικόνα αυτή την είχε βρει κάποιος Τούρκος σκάβοντας στα χωράφια του στη θέση Μπελίκ - Τσιφλίκ. Ήταν μια περιοχή με την ονομασία Φιλιππούπολη δίπλα στο Αζατλί. Πίσω από την εικόνα υπάρχουν κάποια σημάδια από μαχαίρι τα οποία, λέγεται, ότι έγιναν επειδή ο Τούρκος έκοβε εκεί τον καπνό του. Μετά από καβγά την εικόνα την πήρε κάποιος άλλος Τούρκος και την τοποθέτησε στο σπίτι του. Όταν το έμαθαν οι Χριστιανοί του Αζατλί ζήτησαν να τους την παραδώσει αλλά αυτός αρνήθηκε κατηγορηματικά. Τελικά μετά από παρέμβαση του Νομάρχη Προύσας και την καταβολή ενός σημαντικού χρηματικού ποσού η εικόνα παραδόθηκε στους Χριστιανούς. Το 1837 έστειλαν την εικόνα στην Προύσα όπου ένας τεχνίτης ο Χατζής Ιωάννης Καλπάκογλου την έντυσε με ασήμι και χρυσό. Κατόπιν ή εικόνα τοποθετήθηκε στο Ναό του χωριού που μετονομάστηκε προς χάριν της σε Ιερό Ναό Παναγιάς Φανερωμένης. Η εικόνα απέκτησε τη φήμη της θαυματουργού και κάθε Δεκαπεντάυγουστο συνέρρεαν στο Αζατλί χιλιάδες πιστοί από όλη την περιοχή της Προύσας, για να προσκυνήσουν.
Προφήτης Ηλίας
Το παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία κτίστηκε περίπου το 1780 από Μουσουλμάνους και ήταν αφιερωμένο σε ένα "Μπαμπά" του Τάγματος Μπεκτασήδων. Μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία και αφιερώθηκε στον Προφήτη Ηλία το 1924.
Επειδή η πρόσβαση στην κορυφή του λόφου ήταν δύσκολη, το 1973 κτίστηκε ένα παρεκκλήσι, στους πρόποδες του ίδιου λόφου με την ίδια ονομασία.
Αγία Παρασκευή
Την πηγή της Αγίας Παρασκευής, αν τη συνδυάσουμε με τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι υπάρχει χιλιάδες χρόνια.
Οι μουσουλμάνοι που κατοικούσαν το χωριό μέχρι το 1924 θεωρούσαν ότι το νερό της ήταν θαυματουργό και θεράπευε από την ελονοσία. Για τον λόγο αυτό την ονόμαζαν Σιτμά-Σού δηλαδή νερό της θέρμης. Όσοι προσβάλλονταν από ελονοσία λούζονταν στο νερό της πηγής και άφηναν σαν αφιέρωμα ένα ρούχο τους, πάνω σε ένα πουρνάρι από αυτά που βρίσκονταν γύρω από την πηγή. Υπάρχει επίσης μια πληροφορία ότι ο τόπος ήταν ιερός για το Τάγμα των Μπεκτασήδων επειδή στο σημείο εκείνο πέθανε ένας "Μπαμπά" και χαρακτήρισαν τον χώρο γύρω από την πηγή "Ντεντέ". Πριν από χρόνια και σε απόσταση 30 περίπου μέτρων ΒΑ από την πηγή αποκαλύφθηκε ένας τάφος. Στο πλατάνι που ήταν δίπλα στην πηγή οι μουσουλμάνοι είχαν τοποθετημένες εικόνες χριστιανών Αγίων. Το φαινόμενο να βρίσκονται εικόνες χριστιανικές σε αμιγώς μουσουλμανικά χωριά παρατηρήθηκε και αλλού στην περιοχή. Ίσως να ήταν κατάλοιπο της παλιάς θρησκείας των κατοίκων αφού οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του χωριού των Φιλίππων ήταν Ελληνόφωνοι που εξισλαμίστηκαν βίαια το 1770.
Πάντως η περιοχή γύρω από την πηγή, τόσο την εποχή που κατοικούσαν μουσουλμάνοι όσο και μετά τον εποικισμό από τους πρόσφυγες συνοδεύονταν από διάφορους θρύλους που αφορούσαν ιδίως κρυμμένους θησαυρούς. Ίσως σε αυτό να έχουν συντελέσει οι πολλές στοές μεταλλείων που υπάρχουν γύρω από την πηγή, διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη της Κλασσικής, Ρωμαϊκής και Βυζαντινής περιόδου καθώς επίσης και πλήθος βραχογραφιών.
Οι χριστιανοί κάτοικοι θεώρησαν το νερό σαν αγίασμα και έκτισαν ένα μικρό εκκλησάκι σε μορφή φούρνου πάνω σε ένα μεγάλο βράχο απέναντι από την πηγή και το αφιέρωσαν στην Αγία Παρασκευή. Επίσης κράτησαν και αυτοί το έθιμο να αφήνουν, σε ένδειξη λατρείας, ένα ρούχο τους πάνω στους θάμνους, γύρω από την πηγή. Η συνήθεια αυτή διατηρείται μέχρι σήμερα. Το 1980 γκρεμίστηκε το εκκλησάκι, κομματιάστηκε ο βράχος και στη θέση του κτίστηκε η εκκλησία που υπάρχει σήμερα.
ΒΡΑΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΦΙΛΙΠΠΩΝ
Στην περιοχή των Φιλίππων υπάρχουν μνημεία της φύσης αλλά και μνημεία, ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας, της ανθρώπινης παρουσίας διαχρονικά. Ένα τέτοιο μνημείο αποτελούν οι Βραχογραφίες των Φιλίππων. Οι Βραχογραφίες είναι παραστάσεις ζώων, εργαλείων, ανθρώπων και άλλων πραγμάτων που βρίσκονται χαραγμένες πάνω σε επίπεδες επιφάνειες βράχων. Ίσως ν’ αποτελούν και τα πρώτα σημάδια της προσπάθειας του ανθρώπου να εκφραστεί καλλιτεχνικά.
Οι βραχογραφίες έγιναν για πρώτη φορά ευρύτερα γνωστές απο ανακοίνωση του Γεωλόγου Λαζάρου Χατζηλαζαρίδη στο Α' Πανελλήνιο Συμπόσιο που έγινε απο την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία στις 13-15 Δεκεμβρίου 1981 στην Αθήνα, με την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού. Σημαντική πάνω στην καταγραφή, αποτύπωση, ερμηνεία και συγκριτική μελέτη των βραχογραφιών είναι η εργασία του ειδικού ερευνητή Γεώργιου Δημητριάδη του Centro Camuno di Studi Preistorici. Το ίδρυμα αυτό με εξουσιοδότηση της UNESCO ανέλαβε την καταγραφή του παγκόσμιου ιστού των βραχογραφιών. Από τη συγκριτική μελέτη του κ. Δημητριάδη διαπιστώνεται η ομοιότητα που παρουσιαζουν ορισμένες βραχογραφίες των Φιλίππων με βραχογραφίες της Valcamonica στην Ιταλία και του Tanum στη Σουηδία, ενώ δυο βραχογραφίες θυμίζουν έντονα κάποια αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι Κέλτες.
Τα μοτίβα έχουν ως κεντρικό θέμα τον πολεμιστή με δόρατα, ασπίδες, τόξα, σπαθιά και αναπαραστάσεις αλόγων και έφιππων πολεμιστών.
Παραπομπές
4.''Από το βιβλίο του Πολιτιστικού Συλλόγου Φιλίππων «ΣΕΛΙΑΝΗ – ΜΕΣΟΡΕΜΑ – ΦΙΛΙΠΠΟΙ. Ένας αιώνας». Συγγραφή: Κώστας Πούλιας, σελ.63-65.''
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
1313 Βέρνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βέρνας εκτιμάται σε 11 ως 14 χλμ.. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Βέρνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 28 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Βέρνας εκτιμάται σε 100 ως 105 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν.
Δορυφόρος
Η ύπαρξη ενός δορυφόρου της Βέρνας ταυτοποιήθηκε από παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός της που έγιναν από τις 6 ως τις 12 Φεβρουαρίου 2004 από τους René Roy, Stefano Sposetti, Nicolas Waelchli, Donald P. Pray, Nathanaël Berger, Christophe Demeautis, Daniel Matter, Russell I. Durkee, Alain Klotz, Donn R. Starkey, Vincent Cotrez και Raoul Behrend. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε στις 12/2/2004. Ο δορυφόρος, στον οποίο δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 (1313) 1, υπολογίζεται ότι έχει διάμετρο περίπου 11 χλμ., περιφέρεται σε απόσταση περίπου 35 χλμ. από τη Βέρνα και με περίοδο περιφοράς 1,061 ± 0,005 γήινη ημέρα, δηλαδή σε σύγχρονη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερνα
Μπογκολιούμπ Κουγουντζίτς
Ο Μπογκολιούμπ Κουγουντζίτς (σερβικά : Богољуб Кујунџић) (Λίβνο, Βασίλειο της Σερβίας, το 1887. - Κίτζμπουχελ Αυστρία, 1949), ήταν Σέρβος πολιτικός του βασιλείου της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας.
Γεννήθηκε σε πλούσια οικογένεια εμπόρων της Σερβίας που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Λίβνο. Ο πατέρας του, Κόστα ως Διευθυντής τού Σερβικού Ορθόδοξου σχολείου διαχειρίστηκε την κατασκευή του νέου σχολικού κτιρίου το οποίο διατηρείτε και σήμερα.
Ο Κουγουντζίτς πήγε γυμνάσιο στο Κάρλοβιτς, σπούδασε νομική στο Ζάγκρεμπ και τη Βιέννη. Διετέλεσε γραμματέας του συλλόγου των Σέρβων φοιτητών της Βιέννης "Zora". Στο Ζάγκρεμπ ήταν αντιπρόεδρος της «Κοινωνίας της Σερβίας για την ακαδημαϊκή βοήθεια προς τους νέους." Κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, δραπέτευσε από τον Αυστροουγγρικό στρατό με ένα απόσπασμα Σέρβων στη Ρωσία. Κατά την επιστροφή του στη Σερβία, διορίστηκε στο 18ο σύνταγμα του Σερβικού στρατού με το οποίο συμμετείχε σε πολλές μάχες. Πληγώθηκε στις μάχες γύρω από την Gnjilane και του έμεινε μόνιμη αναπηρία.
Το 1925 εξελέγη βουλευτής στην περιοχή του Τράβνικ όπου εκπροσωπεί στη βουλή τις περιοχές του Λίβνο και του Γκλάμοτς. Την ίδια χρονιά διορίστηκε βοηθός υπουργός δασών και ορυχείων στην κυβέρνηση του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Τρία χρόνια αργότερα έγινε υπουργός ταχυδρομείων, τηλεγραφίας και τηλεφωνίας. Από το 1937 υπηρέτησε ως υπουργός δασών και ορυχείων, και υπουργός Παιδείας στις κυβερνήσεις του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Γιουγκοσλαβίας στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου ως μέλος της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας Μίλαν Νέντιτς.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί δασών και ορυχείων της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί άνευ χαρτοφυλακίου της Σερβίας
Ελληνική απόβαση στη Σμύρνη
Ο ελληνικός στρατός ανέλαβε την διατήρηση της τάξης στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης, (βιλαέτι Αϊδινίου) καθήκον το οποίο εκτέλεσε μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή και την οριστική αποχώρησή του από την περιοχή, στις 6 Σεπτεμβρίου 1922 (π.ημ. 24 Αυγούστου).
Η συμμαχική απόφαση της απόβασης και κατοχής της Σμύρνης
Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι, - που ακολούθησε το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου - οι νικητές σύμμαχοι επέβαλαν τους όρους τους με μια σειρά συνθηκών στα ηττημένα κράτη. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και η πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία, της οποίας η τύχη συζητήθηκε την Άνοιξη του 1919.