cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπενζαμέν Βαλοτόν
Ο Μπενζαμέν Βαλοτόν γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Γκρυόν και ήταν γιος του πάστορα Πωλ Βαλοτόν από το χωριό Βαλόρμπ. Αρχικώς σπούδασε θεολογία στο Μόναχο και μετά στο Παρίσι. Μετά τις σπουδές του, το 1911, εγκαταστάθηκε στη Λωζάνη. Εκεί δίδαξε φιλολογικά μαθήματα στο γυμνάσιο μέχρι το 1921, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αλσατία και αφοσιώθηκε στη συγγραφή. Συνέγραψε περισσότερα από 50 μυθιστορήματα. Από τις 4 Ιουνίου 1921 ήταν αντεπιστέλλον μέλος της «Βασιλικής Ακαδημίας Γαλλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας» του Βελγίου, ενώ ανακηρύχθηκε και «επίτιμος δημότης» (Bourgeois d'honneur) του Βαλόρμπ.
BMW E23
Συνολική παραγωγή
Ακολουθεί ο αριθμός των αντιτύπων της κάθε έκδοσης, που κατασκευάστηκαν συνολικά σε όλα τα έτη παραγωγής της Ε23:
Μπενζαμέν Βαλοτόν
Στα έργα του Βαλοτόν πρωταγωνιστεί ο Ποτερά (commissaire Potterat), που είναι ο τύπος του έντιμου υπαλλήλου και ανθρώπου ο οποίος λέει απροκάλυπτα παντού και πάντοτε την αλήθεια. Ανάμεσα στα πλέον αξιόλογα έργα του συγγραφέα συγκαταλέγεται και το Ψηλαφώντας, που αναφέρεται στο δράμα των τυφλών αναπήρων πολέμου.
BMW E23
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E23 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Μπενζαμέν Βαλοτόν
Πηγές
Κατηγορία:Ελβετοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ελβετοί δημοσιογράφοι
Λίλι Πότερ
Στην σειρά βιβλίων Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, η Λίλυ Πότερ είναι η μητέρα του Χάρι Πότερ. Ήταν πολύ καλή στη δημιουργία φίλτρων. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου, αυτή με τον άντρα της σκοτώθηκαν από το Λόρδο Βόλντεμορτ.
Παιδική ζωή
Η Λίλι γεννήθηκε από την οικογένεια Έβανς και είχε μια αδελφή με το όνομα Πετούνια. Οι γονείς της ήταν πολύ περήφανοι όταν η κόρη τους πήρε γράμμα από το Χόγκουαρτς. Η Πετούνια ζήλευε και έτσι την αποκαλούσε φρικιό. Σε παιδική ηλικία ήταν φίλη με τον Σέβερους Σνέιπ, ο οποίος πάντα ήταν ερωτευμένος μαζί της.
Η ζωή στο Χόγκουαρτς
Στην ηλικία των έντεκα, παρουσιάστηκε στο Χόγκουαρτς Σχολή Μαγείας και Ξορκιών και μπήκε στον κοιτώνα του Γκρίφιντορ. Ήταν πολύ καλή στα φίλτρα και έτσι έγινε μέλος στο κλαμπ του καθηγητή Σλάγκχορν. Στον έβδομο χρόνο έγινε Αρχιεπιμελήτρια.
Στον πέμπτο της χρόνο σταμάτησε να έχει φίλο τον Σέβερους. Ο Τζέιμς Πότερ της ζητούσε να βγαίνουν μαζί αλλά αρνήθηκε. Ο Σείριος σχολίασε ότι δεν μπορούσε να μην επιδείξει κάτι όταν αυτή ήταν τριγύρω. Δεν μισούσε τον Τζέιμς, απλώς είχε γίνει λάθος βήμα. Τελικά στο έβδομο έτος άρχισαν να βγαίνουν. Το ραβδί της ήταν 10.25 ίντσες, φτιαγμένο από ξύλο ιτιάς.
Πρώτος Πόλεμος
Κάποτε μεταξύ του χειμώνα 1978 και του καλοκαιριού 1979 η Λίλι και ο Τζέιμς παντρεύτηκαν. Ο γιος τους, Χάρι, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου του 1980. Μεταξύ του Πρώτου Πολέμου, αψήφησαν το Λόρδο Βόλντεμορτ 3 φορές και ήταν μέλη του Τάγματος του Φοίνικα. Κάποια στιγμή ο Βόλντεμορτ έψαχνε να βρει τη Λίλι και τον Τζέιμς οπότε οι δυο τους μαζί με το γιο τους Χάρι, κρύφτηκαν σε ένα σπίτι με την τοποθεσία του να είναι γνωστή μόνο στο μυστικό προστάτη τους. Ο ρόλος αυτός είχε δωθεί στο Σείριο Μπλακ, αλλά επειδή αυτός φοβόταν ότι τον υποψιάζονταν, πρότεινε στο Τζέιμς και στη Λίλι να κάνουν προστάτη τους τον Πίτερ Πέτιγκριου. Ο Πίτερ τους πρόδωσε στον Βόλντεμορτ και έγινε η αιτία να πεθάνουν.
Εξωτερική εμφάνιση
Η Λίλι ήταν μια πανέμορφη γυναίκα. Είχε πυκνά, σκούρα κόκκινα μαλλιά που έπεφταν στους ώμους της, και φωτεινά πράσινα αμυγδαλωτά μάτια, τα οποία κληρονόμησε και ο γιος της. Έχει σχολιαστεί από έναν ενήλικο Χάρι, όταν ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, ότι ήταν εξαιρετικά όμορφη ακόμη και αντιμέτωπη με τον θάνατο.
Προσωπικότητα
Η Λίλι ήταν γνωστή για την ζωηράδα της, το ταλέντο της και επειδή ήταν δημοφιλής μαθήτρια, έχοντας γίνει και Αρχιεπιμελίτρια στην τελευταία της χρονιά στο Χόγκουαρτς. Επίσης, ήταν συνεχώς η αγαπημένη μαθήτρια του καθηγητή της στα Φίλτρα, του καθηγητή Οράτιου Σλάγκχορν, που ανέφερε ότι ήταν ένα έξυπνο και τρισχαριτωμένο κορίτσι, με ένα ιδιαίτερο ταλέντο στα Φίλτρα. Ο Ρέμους Λούπιν κάποτε την περιέγραψε ως μια ασυνήθιστα ευγενική γυναίκα με ένα συνήθειο να βλέπει την εσωτερική ομορφιά στους άλλους, όταν οι ίδιοι δεν την έβλεπαν.
Η Λίλι ήταν επίσης η φωνή των ηθικών αρχών, και θα τις υποστήριζε με κάθε κόστος: αν και οι πράξεις της ήταν αναποτελεσματικές, σε μία συγκεκριμένη περίπτωση, φώναξε στον Τζέιμς και τον Σείριο επειδή εκφόβιζαν τον καλύτερό της φίλο, τον Σέβερους Σνέιπ, ενώ ο Ρέμους έμεινε άπρακτος. Αργότερα, όταν συνειδητοποίησε (μέσω μιας προσβολής του Σνέιπ ενώ ήταν θυμωμένος και ταπεινωμένος) την αφοσίωση του Σνέιπ στην γενοκτονία του Βόλντεμορτ (η οποία ήταν και στόχος όλο αυτόν τον καιρό) όπως επίσης και η όλο και πιο βαθιά γοητεία του για τις Σκοτεινές Τέχνες, αρνήθηκε να δεχτεί τις συνεχόμενες απολογίες του για την προσβολή που της είπε, και τέλειωσε την φιλία της μαζί του οριστικά.
Παρ'όλο που είχε μια κοφτερή γλώσσα και δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να παραμένει στο πλευρό κάποιου όταν ήταν θυμωμένη, η Λίλι ήταν ο τύπος του ανθρώπου που θα έδινε στους άλλους μια δεύτερη ευκαιρία αν είχαν αποδείξει ότι την άξιζαν. Το πιο αξιοσημείωτο παράδειγμα για αυτό το χαρακτηριστικό ήταν όταν επιτέλους συμφώνησε να βγει ραντεβού με τον Τζέιμς αφού είχε ωριμάσει και δεν εκφόβιζε πια μαθητές, παρά το γεγονός ότι δεν είχε καθόλου καλή γνώμη για αυτόν στα πρώτα της σχολικά χρόνια.
Οι πιο περίφημες αρετές της Λίλι και του άντρα της ήταν το θάρρος τους και την ικανότητά τους να θυσιάσουν τους εαυτούς τους για χάρη άλλων: αψήφησαν τον Βόλντεμορτ τρεις φορές ως μέλη του Τάγματος του Φοίνικα, και πέθαναν για να προστατέψουν τον γιο τους. Η πρόθεση της Λίλι να θυσιαστεί για τον Χάρι σχολιάστηκε από τον εγγονό της, τον Άλμπους, ο οποίος είπε ότι "ήξερε, ενώ στεκόταν ανάμεσα στον Βόλντεμορτ και τον γιο της, ότι θα πέθαινε αλλά αποδέχτηκε τη μοίρα της και το ότι δεν θα έβλεπε ποτέ τον γιο της να μεγαλώνει".
Κώστας Σταυροθανασόπουλος
Ο Κώστας Σταυροθανασόπουλος (6 Φεβρουαρίου 1992) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος ή επιθετικός για τη Βάασαν Παλοσέουρα.
Πανιώνιος
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες νέων του Πανιώνιου και προήχθη στην πρώτη ομάδα τον Ιούλιο του 2011. Το Δεκέμβριο του 2011, υπέγραψε τριετές επαγγελματικό συμβόλαιο με το σύλλογο. Μετά από μία χρονιά ως δανεικός στο Θρασύβουλο, επέστρεψε στον Πανιώνιο και παρέμεινε εκεί για δύο ακόμη χρόνια.
Ακρόπολις
Το Φεβρουάριο του 2015, υπέγραψε συμβόλαιο με τη σουηδική Ακρόπολις.
Φρέι
Στις 8 Δεκεμβρίου 2017, μετά από δύο σεζόν με την Ακρόπολις, μετακινήθηκε στο σύλλογο της Σούπερεταν, ΙΚ Φρέι. Στις 18 Φεβρουαρίου 2018, σκόραρε στο ντεμπούτο του, σε μία εκτός έδρας νίκη με 2-1 για το Κύπελλο Σουηδίας εναντίον της Jönköpings Södra IF.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακρόπολις ΙΦ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΚ Φρέι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Φινλανδίας
Πολ Μπιγιά
Ο Πωλ Μπιγιά (Paul Biya, 13 Φεβρουαρίου 1933-), είναι πολιτικός από το Καμερούν που υπηρετεί ως Ηγέτης της χώρας (πρώτα ως Πρωθυπουργός και έπειτα ως Πρόεδρος), απο το 1975 εώς και σήμερα.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε σε ένα χωριό του τότε Γαλλικού Καμερούν το 1933. Σπούδασε στο Παρίσι και αποφοίτησε με δίπλωμα στις διεθνείς σχέσεις, το 1961. Έγινε πρωθυπουργός το 1975, επί κυβερνήσεως Αχμαντού Αχίτζο. Ο Αχίτζο παραιτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1982 και ο Μπιγιά έγινε Πρόεδρος.
Άνοδος στην εξουσία
Μετά την παραίτηση του Αχίτζο, ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στους 2 άνδρες. Ο Αχίτζο στάλθηκε στην εξορία (1983) όπου πέθανε (1989).
Επανεκλογές στην προεδρία
Στις 11 Οκτωβρίου 2004 ο Μπιγιά επανεξελέγη για μια ακόμα 7ετή θητεία στις προεδρικές εκλογές, με 75%, παρά τους ισχυρισμούς της Αντιπολίτευσης περί εκτεταμένης νοθείας. Το 2008 πέτυχε να τροποποιήσει το Σύνταγμα, ώστε να του δοθεί η δυνατότητα να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία.
Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 6 Οκτωβρίου 2011, ο Μπιγιά εξασφάλισε και 6η θητεία στην εξουσία, με ποσοστό 77,9% των ψήφων έναντι 10% για τον Τζον Φρου Εντί. Οι αντίπαλοι του Μπιγιά ισχυρίστηκαν ότι έγινε νοθεία στις εκλογές και επισημάνθηκαν ανωμαλίες στην εκλογική διαδικασία από τις γαλλικές και τος αμερικανικές κυβερνήσεις. Στην ομιλία του μετά την εκλογική του νίκη, ο Μπιγιά υποσχέθηκε τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Η ορκωμοσία για την νέα θητεία του έγινε στις 3 Νοεμβρίου 2011.
Ο Μπιγιά κέρδισε άλλη μία επταετή θητεία, καθώς αναδείχθηκε νικητής και στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Καμερούν Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καμερούν Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Δικτάτορες
Μάλι Τσβιέτνιτς
Το Μάλι Τσβιέτνιτς (σερβικά κυριλλικά: Мали Цвјетнић) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε πληθυσμό κατώτερο ή ίσο των 10 κατοίκων.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό του Μάλι Τσβιέτνιτς αποτελούσε μέρος του Δήμου του Ντρβαρ, ο οποίος επίσης ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όμως εντός του Καντονιού 10.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Hey! Say! JUMP
Οι '''Hey! Say! JUMP''' είναι ένα εννεαμελές ιαπωνικό boy-band κάτω από το ιαπωνικό πρακτορείο ταλέντων, Johnny's Entertainment. Το όνομα Hey! Say! αναφέρεται στο γεγονός ότι όλα τα μέλη έχουν γεννηθεί την περίοδο Heisei, και το JUMP είναι ένα αρκτικόλεξο για το Johnny's Ultra Music Power(Το πρώτο single των Hey! Say! JUMP). Όπως τα group Hikaru Genji και V6, το group χωρίζεται σε δύο υποομάδες: oι Hey! Say! BEST (Boys Excellent Select Team) και οι Hey! Say! 7 (δεν έπρεπε να συγχέεται το όνομα με τους BEST), τα οποία αποτελούνται από τα πέντε μεγαλύτερα μέλη (BEST) και τέσσερα μικρότερα μέλη (7) αντίστοιχα. Ο μέσος όρος ηλικίας του group στο ντεμπούτο του ήταν 15,7, με το μικρότερο μέλος να είναι 13 και το μεγαλύτερο 17. Επίσης, με τον Keito Okamoto ως μέλος του group (ο οποίος είναι ο γιος του Kenichi Okamoto των Otokogumi), είναι το πρώτο ζευγάρι γονέα-παιδιού στο Johnny & Associates. Έχουν πουλήσει πάνω από 2.386.402 αντίτυπα μόνο στην Ιαπωνία. Το group Ξεκίνησε το ντεμπούτο του το 2007 με δέκα μέλη, να γίνει το μεγαλύτερο group στην ιστορία του Johnny's.
Το 2011, o Morimoto Ryutaro έφυγε οριστικά από το group μετά από ένα σκάνδαλο. Αυτό είχε σαν συνέπεια το group να πάει από τα δέκα μέλη στα εννέα.
Αρχές Του 2007: To Προσωρινό group Hey! Say! 7
Κατά τη διάρκεια μιας ανοιξιάτικης συναυλίας τον KAT-TUN στις 3 Απριλίου 2007, η Johnny's_Jr's, Yuya Takaki, Daiki Arioka, Ryosuke Yamada, Yuto Nakajima και τον Yuri Chinen δημιούργησαν ένα νέο group με το όνομα Hey! Say! 7. Το όνομα συμβολίζει ότι όλα τα μέλη έχουν γεννηθεί την Heisei period και η χρονιά που δημιουργήθηκε το group ήταν το 2007.
Αρχικά, η προσωρινή κατάσταση του group ήταν ακατανόητη, ανησυχούσε  πολλούς fan's του Johnny's Jr's group J.J. Διότι, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι το group θα διαλυόταν και οι Yuya Takaki, Daiki Arioka και Υutο Nakajima θα ήταν μόνιμα σε αυτό το group.
Στις 16 Ιουνίου, 2007, ανακοινώθηκε ότι οι Hey! Say! 7 θα κυκλοφορήσουν το "Hey! Say!" ως single την 1η Αυγούστου 2007, το οποίο έγινε αργότερα single των Hey! Say! JUMP. Ενώ το A-side "Hey! Say!", ήταν το δεύτερο opening για το anime Lovely Complex, το B-side single "Bon Bon" χρησιμοποιήθηκε ως το δεύτερο ending για το ίδιο anime. Το single πούλησε 120,520 αντίγραφα την πρώτη εβδομάδα, κάνοντας το group το νεότερο boyband στην κορυφή του Oricon singles chart.
Τέλη του 2007: Το ντεμπούντο των Hey! Say! JUMP
Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2007, η Johnny & Associates ανακοίνωσε τη δημιουργία των Hey! Say! JUMP, το μεγαλύτερο group του οργανισμού στην ιστορία! Τα πέντε μέλη των Hey! Say! 7 ενώθηκαν με το Johnny's Jr's, τον Kota Yabu, Kei Inoo, Hikaru Yaotome, Keito Okamoto και το παλιό μέλος, τον Ryutaro Morimoto. Το δέκα-μελή group χωρίστηκε σε δύο υπό-ομάδες των πέντε με βάση την ηλικία: Hey! Say! BEST (μεγαλύτερα μέλη) και τους Hey! Say! 7 (μικρότερα μέλη).
Επίσης, ανακοινώθηκε ότι θα κάνουν το πρώτο τους CD στις 14 Νοεμβρίου, 2007 με το "Ultra Music Power", το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως το theme song του  Volleyball World Cup Relay 2007 της Ιαπωνίας.
Στις 22 Δεκεμβρίου του 2007, οι Hey! Say! JUMP έκαναν την πρώτη τους συναυλία (Hey! Say! JUMP το Ντεμπούτο & η πρώτη συναυλία Ikinari!) στο Tokyo Dome. Έγιναν το νεαρότερο group που έχει εκτελέσει στο Tokyo Dome συναυλία με μέσο όρο ηλικίας 15,7 ετών.
2008: Η πρώτη συναυλία σε  DVD, τα Singles,Acting Activities, πρώτη περιοδεία
Στις 30 Απριλίου, κυκλοφόρησαν την πρώτη τους συναυλία σε DVD (Hey! Say! JUMP το Ντεμπούτο & η πρώτη συναυλία Ikinari!) στο Tokyo Dome. Τον ίδιο μήνα, ο Yuya Takaki πρωταγωνίστησε στο δράμα, Gokusen 3. Ο Takaki τραγούδησε επίσης το opening song του δράμα, «Oretachi no seishun".
Το group κυκλοφόρησε το τρίτο τους single "Dreams Come True", στις 21 Μαΐου, το οποίο έφτασε στην κορυφή του Oricon Chart. Τον Ιούλιο του 2008 ανακοινώθηκε ότι το τέταρτο νέο single "Your Seed" θα χρησιμοποιούνταν ως το image song για την ταινία κινουμένων σχεδίων Kung-Fu Panda 1. Τον Οκτώβριο του 2008, το group κυκλοφόρησε το πέμπτο τους single και το πρώτο τραγούδι αγάπης τους, "Mayonaka no Shadow Boy", το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως theme song για το δράμα Scrap Teacher που πρωταγωνίστησαν τα μέλη Daiki Arioka, Ryosuke Yamada, Yuto Nakajima, και Yuri Chinen.
Στο τέλος του έτους, πραγματοποίησαν την πρώτη τους περιοδεία, Hey! Say! JUMP-ing Tour '08-'09.
2009-2010: JUMP No. 1, NYC,Συναυλία των Hey! Say! 7, Variety Shows, Singles, Δράμα και Ταινίες
Τον Μάρτιο, ο Yuya Takaki επέστρεψε σαν τον Yamato Ogata στην τηλεοπτική ταινία , Gokusen 3 Graduation Special '09.
Μετά την περιοδεία όλου του group, οι Hey! Say! 7 είχαν την πρώτη τους σειρά συναυλιών ως μια υπό μονάδα που ονομάζεται Hey! Say! 7 Spring Concert 09 MONKEY και όλο το group ξεκίνησε μια περιοδεία με τίτλο Hey! Say! JUMP CONCERT TOUR Spring '09.
Κυκλοφόρησαν την δεύτερη Συναυλία τους σε DVD Hey! Say! JUMP-ing Tour '08-'09 στις 29 Απριλίου 2009. Τον ίδιο μήνα, η εκπομπή του group Jikuukan Sedai Batoru Shōwa x Heisei Sho wa Hey! Say! ξεκίνησε ως εκπομπή με τα μέλη Ryosuke Yamada και Yuto Nakajima.
Στις 7 Ιουνίου, ανακοινώθηκε ότι o Ryosuke Yamada και o Yuri Chinen θα είναι μέρος της μονάδας του Johnny's NYC Boys.
Στο τέλος του Ιουλίου του 2009, το group ξεκίνησε μια άλλη περιοδεία που έληξε με την συναυλία Hey! Say! JUMP TENGOKU DOME στο Tokyo Dome.To Σύνολο της συναυλίας έφτασε το ένα εκατομμύριο άτομα και ένα επίσημο fan club ανακοινώθηκε. Τον Οκτώβριο, μια άλλη εκπομπή, Shuumatsu YY JUMPing, ξεκίνησε. To group έκλεισε το έτος με μια άλλη σειρά συναυλιών, Hey! Say! JUMP WINTER CONCERT 09-10. Τον ίδιο μήνα, o Yuya Takaki έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία Gokusen: The Movie ως ο Yamato Ogata.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικά μουσικά συγκροτήματα
Έντσο Φερράρι
Ο hose enzo delavega delamaria ignasias ferrari (ιταλικά: Enzo Anselmo Ferrari, 18 Φεβρουαρίου 1898 - 14 Αυγούστου 1988) ήταν Ιταλός οδηγός αγώνων αυτοκινήτου και, αργότερα, επιχειρηματίας, ιδρυτής της Scuderia Ferrari, ομάδας αγώνων αυτοκινήτου, η οποία εξελίχθηκε στην ομώνυμη εταιρεία κατασκευής ακριβών και καινοτόμων σπορ αυτοκινήτων.
Βιογραφία
Ο Φερράρι γεννήθηκε στη Μόντενα της βόρειας Ιταλίας στις 18 Φεβρουαρίου 1898. Ο πατέρας του, Αλφρέντο, είχε ένα μικρό χυτήριο, στο οποίο κατασκεύαζε υπόστεγα και ράμπες για λογαριασμό των ιταλικών σιδηροδρόμων. Ο μικρός Έντσο δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ ιδιαίτερα για το σχολείο, είχε άλλα οράματα, αν και αργότερα έλεγε ότι είχε μετανιώσει γι' αυτό. Όταν ήταν δέκα ετών, ο πατέρας του τον πήγε, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, Αλφρέντο νεότερο, να παρακολουθήσουν τον αγώνα του σιρκουί της Μπολόνια (1908). Στον αγώνα αυτό παρακολούθησε τον Βιντσέντσο Λάντσια να συναγωνίζεται με τον Φελίτσε Νατσάρρο (Felice Nazarro) Ο αγώνας αυτός επηρέασε σημαντικά την πορεία της ζωής του μικρού Έντσο: Αφού παρακολούθησε αρκετούς ακόμη αγώνες αυτοκινήτου, πήρε την απόφαση να γίνει οδηγός αγώνων.
Το 1916 μια συμφορά, που επίσης θα σημαδέψει τη ζωή του Έντσο, κτύπησε την οικογένεια: Ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του πέθαναν από την επιδημία γρίπης που έπληξε τον ιταλικό στρατό, καθώς ήδη η Ιταλία βρισκόταν εμπλεγμένη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήδη από το 1915. Ο ίδιος ο Έντσο στρατεύθηκε και κατετάγη στο 3ο Σύνταγμα Αλπινιστών, με κύρια ενασχόλησή του την προσθήκη πέταλων σε μουλάρια. Προσεβλήθη και ο ίδιος από την επιδημία, το 1918, αλλά επέζησε. Ο θάνατος του Αλφρέντο και του μεγαλύτερου γιου του οδήγησαν την οικογενειακή επιχείρηση σε κατάρρευση.
Μετά τον Πόλεμο, ο Φερράρι αναζήτησε εργασία, έχοντας συστατική επιστολή από τον Συνταγματάρχη της μονάδας που υπηρέτησε. Αρχικά έκανε αίτηση πρόσληψης στην Φίατ, η οποία δεν έγινε δεκτή. Κατάφερε, τελικά, να προσληφθεί από μια πολύ μικρότερη εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων, την Costruzioni Meccaniche Nazionali (CMN), η οποία ανακατασκεύαζε αμαξώματα λεωφορείων και επιβατικών αυτοκινήτων. Η εταιρεία διέθετε και αγωνιστικό τμήμα, με το οποίο ο Φερράρι έλαβε μέρος σε μερικούς αγώνες, το 1919, αλλά χωρίς ιδιαίτερες επιτυχίες, καθώς στον αγώνα του Τάργκα Φλόριο του 1919 τερμάτισε ένατος. Σύμφωνα με άλλες πηγές, η πρώτη του εργασία μετά τον Πόλεμο ήταν στην εταιρεία Vespa, ως οδηγός δοκιμών.
Με τη βοήθεια του φίλου του Ούγκο Σιβότσι (Ugo Sivocci) κατόρθωσε, τελικά, να προσληφθεί από την Άλφα Ρομέο και, το 1920, σημείωσε την πρώτη του αγωνιστική επιτυχία. Το 1923 κέρδισε τον αγώνα "σιρκουί του Σιβότσι" στη Ραβέννα. Εκεί, η οικογένεια του άσσου πιλότου Φραντσέσκο Μπαράκκα (Francesco Baracca), ο οποίος είχε φονευθεί σε κάποια αερομαχία, τού χάρισε, τιμής ένεκεν για να του φέρει τύχη στους αγώνες, το προσωπικό έμβλημα του Μπαράκκα, που απεικόνιζε ένα άλογο ορθωμένο στα πίσω πόδια του μέσα σε μια κίτρινη ασπίδα. Το έμβλημα του Μπαράκκα έμελλε να γίνει το έμβλημα της Scuderia Ferrari το 1932.
Ο Έντσο συνέχισε να τρέχει σε αγώνες και, το 1924, κατήγαγε τη σημαντικότερη νίκη του: Κέρδισε το Coppa Acerbo της Πεσκάρα οδηγώντας μια Άλφα Ρομέο RL. Κέρδισε, επίσης, και άλλους μικρότερης σημασίας αγώνες. Το 1925 ο Μπενίτο Μουσολίνι ανέλαβε την εξουσία στην Ιταλία. Εγκαθιδρύοντας το φασιστικό καθεστώς του, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την προπαγάνδα και, στα μάτια του φασίστα ηγέτη, ο Φερράρι είχε κερδίσει στους αγώνες για λογαριασμό της Ιταλίας. Ως συνέπεια, ο Μουσσολίνι απένειμε στον Φερράρι τον τίτλο του Ιππότη της Τάξεως του Στέμματος της Ιταλίας (Cavaliere dell'ordine della Corona d'Italia) και δίνοντάς του τον "βαθμό" του Commendatore (διοικητή), ενώ το όνομά του χρησιμοποιήθηκε σε όλα σχεδόν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της εποχής.
Ο Φερράρι αντιμετώπισε συναισθηματική κατάρρευση το ίδιο έτος, με συνέπεια να εγκαταλείψει για δύο σχεδόν χρόνια τους αγώνες, απέχοντας από αυτούς. Μεταξύ άλλων αρνήθηκε να λάβει μέρος σε κάποιον σημαντικό αγώνα, τον οποίο επρόκειτο να παρακολουθήσει και ο Μουσολίνι. Επανήλθε στους αγώνες το 1927, αλλά χωρίς να επιτύχει σημαντικά αποτελέσματα: Είχε ήδη προσανατολιστεί στο στόχο του μηχανικού επισκευών για λογαριασμό της Άλφα Ρομέο.
left|thumb|300px|Το γραφείο του Έντσο Φερράρι με το έμβλημα του Μπαράκκα που έγινε το έμβλημα της Scuderia Ferrari Το 1929 δημιουργεί μια ομάδα τεχνικών και οδηγών για το αγωνιστικό τμήμα της Άλφα Ρομέο. Ονομάζει την ομάδα αυτή Scuderia Ferrari και συνεχίζει να εργάζεται για την Άλφα, αν και έχει ως χορηγούς και τους δύο αδελφούς, Αουγκούστο και Αλφρέντο Κανιάνο, οι οποίοι κατέχουν μια βιομηχανία υφασμάτων με έδρα την Καρράρα. Συνέχισε να τρέχει σε αγώνες και ο ίδιος, αλλά σποραδικά, ως το 1932.
Το 1932 νυμφεύεται την Λάουρα και το ίδιο έτος γεννιέται ο γιος τους Αλφρέντο (υποκ. Dino). Ο Έντσο τον προόριζε για διάδοχό του, αλλά ο Αλφρέντο απεβίωσε από μυική δυστροφία το 1956. Στο μεταξύ επιδεικνύει αξιοθαύμαστες διοικητικές ικανότητες στην ομάδα του, αλλά και μεγάλο ενδιαφέρον για την τεχνική πλευρά του αυτοκινήτου και όχι πλέον για την αγωνιστική οδήγηση. Για το σκοπό αυτό είχε περιλάβει στην ομάδα του οδηγούς όπως ο Τάτσιο Νουβολάρι, ο Τζουζέππε Καμπάρι και ο Ακίλε Βάρτσι (Achille Varzi). Παράλληλα, ο Φερράρι συνήψε συμβόλαια και με άλλες εταιρείες, όπως η Shell, η Bosch και η Πιρέλλι.
Το 1933 η Άλφα Ρομέο, αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα, αποσύρθηκε από τους αγώνες Γκραν Πρι και σχεδόν σταμάτησε να χρηματοδοτεί την ομάδα του Έντσο, η οποία αντιμετώπισε με τη σειρά της τον κίνδυνο κατάρρευσης, διασωζόμενη τελικά από τον Τζοβάννι Μπαττίστα Πιρέλλι (Giovanni Battista Pirelli), δημιουργό της μεγάλης φίρμας ελαστικών, χάρη στην παρέμβαση του οποίου η ομάδα διασφάλισε έξι Άλφα Ρομέο P3 για να συνεχίσει τις δραστηριότητές της. Ωστόσο, παρά την παρουσία ικανότατων οδηγών, οι νίκες της ομάδας ήταν λίγες, καθώς ήταν η εποχή που οι ομάδες των Μερτσέντες και Άουτο Ουνιόν (πρoγόνου της Audi) κυριαρχούσαν στο χώρο των αγώνων αυτοκινήτου. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας του Φερράρι ήλθε το 1935: Ο Νουβολάρι, οδηγώντας μια παλαιά Άλφα Ρομέο P3 της ομάδας κέρδισε τις δύο γερμανικές εταιρείες "εντός έδρας", καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στο γερμανικό Γκραν Πρι. Τελικά, το 1937, ο Φερράρι εγκατέλειψε την Άλφα Ρομέο, έχοντας συνάψει τη συμφωνία να μη σχεδιάσει και να μη τρέξει σε κανέναν αγώνα με το όνομα της ομάδας του επί τέσσερα χρόνια.
Ο Φερράρι αποφασίζει να συνεχίσει με την ομάδα του. Έχοντας υπογράψει το δεσμευτικό σχετικά με τη χρήση του ονόματός του συμβόλαιο με την Άλφα Ρομέο, δημιουργεί μια νέα εταιρεία, την οποία ονομάζει Auto-Avio Costruzioni S.p.A. η οποία αναλάμβανε να προμηθεύει διάφορους πελάτες με ανταλλακτικά. Αποφασίζει να λάβει μέρος σε έναν από τους πιο σημαντικούς αγώνες της Ιταλίας, το Mille Miglia του 1940, με δύο μικρά αγωνιστικά αυτοκίνητα δικής του κατασκευής, στα οποία δίνει το όνομα AAC 815s. Επιλέγει για οδηγούς τον Αλμπέρτο Ασκάρι (Alberto Ascari) και τον Λοτάριο Ρανγκόνι (Lothario Rangoni). Παρά το αναγκαστικό βάπτισμά τους, τα δύο αυτά μικρά σπορ αυτοκίνητα ήταν, στην πραγματικότητα, οι πρώτες Φερράρι.
Με την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ομάδα Φερράρι υποχρεώθηκε από το καθεστώς να στρέψει τις δραστηριότητές της προς την ιταλική πολεμική βιομηχανία. Ωστόσο, οι εγκαταστάσεις της ομάδας βομβαρδίζονται από τους Συμμάχους και ο Φερράρι αποφασίζει να τις μεταφέρει στο Μαρανέλλο.
Μετά τον Πόλεμο, ο Φερράρι αποφασίζει να ιδρύσει νέα δική του εταιρεία, κατασκευάζοντας αυτοκίνητα που θα φέρουν το όνομά του. Έτσι, το 1947 ιδρύεται η Φερράρι, η οποία συμμετέχει σε αγώνες αυτοκινήτου ήδη από το έτος ίδρυσής της, με πρώτο αγώνα αυτόν στο Μονακό. Η πρώτη νίκη της εταιρείας έρχεται μόλις το 1951, στο Βρετανικό Γκραν Πρι του Σιλβερστόουν, όπου ο Αργεντινός οδηγός Φροϊλάν Γκονσάλες (Froilán José González) τερματίζει πρώτος. Την επόμενη περίοδο (1952 - 1953) ο οδηγός της Φερράρι Αλμπέρτο Ασκάρι κατακτά το πρωτάθλημα οδηγών με σύνολο έξι νικών. Παράλληλα με τις αγωνιστικές της δραστηριότητες, η Φερράρι κατασκευάζει σπορ αυτοκίνητα, για να εξασφαλίσει τους απαραίτητους χρηματοδοτικούς πόρους για να συμμετάσχει όχι μόνον σε αγώνες Γκραν Πρι αλλά και σε άλλους διάσημους αγώνες αυτοκινήτου, όπως το Μίλλε Μίλια και τις 24 ώρες του Λε Μαν. Πολλές από τις αγωνιστικές της επιτυχίες θα έρθουν σε αυτούς ακριβώς τους αγώνες, όπως στο Λε Μαν, όπου η κυριαρχία της κατά την περίοδο 1960 - 1965 είναι απόλυτη: Κερδίζει και τους έξι αγώνες αυτών των ετών. Η εμπλοκή της Φερράρι σε αυτούς τους αγώνες είναι, εκείνη την περίοδο, πολύ πιο έντονη σε σχέση με την εμπλοκή της σε αγώνες Φόρμουλα 1, όπου, παρ' όλα αυτά, καταφέρνει να αποσπά νίκες με τους Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (1956), Μάικ Χώθορν (1958), Φιλ Χιλ (1961) και Τζων Σέρτης (John Surtees) (1964).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η εταιρεία αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, καθώς η ζήτηση για ακριβά σπορ αυτοκίνητα μειώνεται, παρά το γεγονός ότι το 1961 κατακτά, για πρώτη φορά στην ιστορία της, το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Αυτό επιτρέπει στη Φίατ να της προσφέρει οικονομική βοήθεια, αποκτώντας όμως και σοβαρό "λόγο" στα δρώμενά της. Η Φορντ, από την άλλη, προσπάθησε να αγοράσει τη Φερράρι το 1963, προσφέροντας 18 εκατομ. δολάρια, αλλά η πρότασή της απορρίφθηκε. Η Φερράρι μπήκε τελικά στο Χρηματιστήριο υπό μορφή "κοινών μετοχών" (joint-stock) και η Φίατ απέκτησε μικρό τμήμα των μετοχών αυτών το 1965, για να φθάσει στο 50% το 1969. Το 1988 το ποσοστό αυτό έφθασε το 90%. Ο Έντσο παρέμεινε Διευθυντής της εταιρείας του ως το 1971, συνεχίζοντας όμως να ασκεί σημαντική επιρροή σε αυτήν, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν πλέον ο αποκλειστικός ιδιοκτήτης της.
Η ενίσχυση της Φίατ αρχικά δεν ήταν πολύ αποφασιστική, καθώς βοήθησε τον Έντσο μόνον όσο χρειαζόταν για να μην κλείσει την εταιρεία. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να μπορέσει η Φερράρι να φθάσει ξανά σε πρωτάθλημα κατασκευαστών, κάτι που πέτυχε το 1971 με τον Νίκι Λάουντα.
Ο Έντσο Φερράρι απεβίωσε στη Μόντενα το 1988. Έχει λεχθεί γι' αυτόν: "Ήταν ασφαλώς ένας δύσκολος άνθρωπος, σαφώς σκληρός χαρακτήρας, αλλά τα προσωπικά του επιτεύγματα απέναντι στον ανταγωνισμό δεν αφήνουν αμφιβολία ότι υπήρξε μεγάλος. Ασφαλώς άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στον κόσμο μας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Βέρμντο
Το Βέρμντο (Σουηδικά: Värmdö) είναι το πέμπτο, σε έκταση, μεγαλύτερο νησί της Σουηδίας, μετά το Γκότλαντ, το Έλαντ το Όρουστ και το Χίσινγκεν, με έκταση 181,4 τ.χλμ..
Κατηγορία:Νησιά της Σουηδίας
Κάμηλωψ
Ο Κάμηλωψ είναι εξαφανισμένο γένος καμηλών, που ζούσαν στη δυτική Βόρεια Αμερική, και τα οποία εξαφανίστηκαν κατά το Πλειστόκαινο, πριν από 10.000 χρόνια. Ήταν στενός συγγενής της δρομάδας και της βακτριανής καμήλας του Παλαιού Κόσμου στην ανατομική μορφή. Το ύψος της έφτανε τα 2 μέτρα στους ώμους και σε βάρος τα 800 κιλά. Το γένος περιλάμβανε 3 είδη από τα οποία το κυριότερο ήταν το Camelops hesternus (Leidy, 1873).
Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη Κατηγορία:Καμηλίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής
Μονίκα Σότσκο
Η Μονίκα Σότσκο (πολωνικά: Monika Soćko, το γένος Μπομπρόφσκα [Bobrowska]) (γενν. 24 Μαρτίου 1978) είναι Πολωνή σκακίστρια, η οποία κατέχει τους τίτλους του γκρανμαίτρ (GM) και της γυναίκας γκρανμαίτρ (WGM). Κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας σκακιού γυναικών οκτώ φορές (το 1995, 2004, 2008, 2010, 2013, 2014, 2016, 2017 ).
Καριέρα
Το 2007, η Σότσκο κέρδισε ένα διεθνές τουρνουά γυναικών στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, μπροστά από την πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια γυναικών, Αντοανέτα Στεφάνοβα. Το 2008, της απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνή Γκρανμαίτρ (GM) από τη Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία και έγινε η πρώτη και, μέχρι σήμερα, η μόνη Πολωνή παίκτρια που το κατάφερε. Την επόμενη χρονιά, κέρδισε το Arctic Chess Challenge στο Τρούμσε της Νορβηγίας, παρά το γεγονός ότι κατετάγη μόνο ως νούμερο 16 πριν από το τουρνουά, ενώ ο κορυφαίος στην κατάταξη σύζυγός της, Μπάρτος Σότσκο, τερμάτισε στην 13η θέση. Τον Μάρτιο του 2010, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών, ξεπερνώντας την Έλενα Ντέμπο και τη Μαρί Σεμπάγκ στα τάι μπρέικ.
Το 2014, η Σότσκο κέρδισε το τουρνουά γυναικών γκρανμαίτρ της Ερφούρτης. Το 2017, κέρδισε το 8ο Sharjah Cup για Γυναίκες στη Σάρτζα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ξεπερνώντας την Ουκρανή αθλήτρια Σβετλάνα Μόσκαλτες στο σκορ τάι μπρέικ, αφού και οι δύο τους σημείωσαν 7½/9 πόντους.
Τον Αύγουστο του 2022, στην Πράγα, η Σότσκο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών.
Ως μέλος της πολωνικής ομάδας, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών το 2005, το αργυρό το 2007 και το 2011 και το χάλκινο το 2013 και στην Ολυμπιάδα Σκακιού Γυναικών του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές σκακίστριες
Απόλλων Σμύρνης (ποδόσφαιρο)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης «ο Απόλλων» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στην Αθήνα. Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Γυμναστικού Συλλόγου Σμύρνης «ο Απόλλων» ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1910, 19 χρόνια μετά τη δημιουργία του αθλητικού συλλόγου (1891). Έγινε όμως το πιο αγαπητό στους φιλάθλους, καθώς η ομάδα ποδοσφαίρου του Απόλλωνα είχε σχεδόν ανελλιπή παρουσία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία, την ανώτατη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, από τη σύστασή της μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Είναι μία από τις πιο ιστορικές ομάδες της Ελλάδας και από αυτήν έχουν αναδειχτεί σημαντικοί ποδοσφαιριστές κατά το παρελθόν.
Τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το λευκό. Αγωνιστική έδρα της ομάδας αποτελεί το ιδιόκτητο γήπεδο «Γεώργιος Καμάρας» στη Ριζούπολη, το οποίο έχει χωρητικότητα 69.888 θεατών και ανήκει στον αθλητικό σύλλογο Γ.Σ. Απόλλωνα Σμύρνης.
Τα πρώτα χρόνια στη Σμύρνη
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης «ο Απόλλων» ιδρύθηκε το 1891 στην ακμάζουσα Σμύρνη από μια ομάδα Ελλήνων. Τα μισά περίπου από τα μέλη του, μεταξύ των οποίων και ο Εμμανουήλ Σάμιος, είχαν αποχωρήσει από τον προϋπάρχοντα Ορφέα. Ως χρώματα του συλλόγου επιλέχθηκαν αυτά της ελληνικής σημαίας, για να καταδειχθεί ο αποκλειστικά ελληνικός χαρακτήρας της ομάδας μέσα στην πόλη. Γρήγορα, ο Απόλλωνας απέκτησε ιδιόκτητο γήπεδο, όπου προπονούνταν οι αθλητές του και διοργανώνονταν αγώνες. Έγινε έτσι πόλος έλξης για τους χιλιάδες Έλληνες της Σμύρνης.
Τον Ιανουάριο του 1906, η υποεπιτροπή Σμύρνης των Ολυμπιακών Αγώνων με πρόεδρο τον Φωκίωνα Βουτζινά, ανακοίνωσε τη διεξαγωγή προκριματικών ποδοσφαιρικών αγώνων με έπαθλο την εκπροσώπηση της Μικτής Σμύρνης στους Ολυμπιακούς από την νικήτρια ομάδα. Στις 13 Μαρτίου ο Απόλλων αγωνίστηκε στον προκριματικό επί της ισχυρής ομάδας Αγγλικός Όμιλος Μπουρνόβα , με τους κυανόλευκους να ηττώνται και να αποκλείονται (στον τελικό προκρίθηκε και ο Πανιώνιος).
Τα γραφεία του συλλόγου βρίσκονταν στη συνοικία Μπέλλα Βίστα. Από το 1916 ο Απόλλων αγωνιζόταν στο ιδιόκτητο Στάδιο Απόλλωνος κοντά στον Άγιο Τρύφωνα στη Μπέλλα Βίστα. Μάλιστα στο γήπεδο αυτό, στις 2 Μαΐου του 1919 είχε στρατοπεδεύσει ελληνικός στρατός όταν αποβιβάστηκε στη Σμύρνη. Ο Απόλλων είχε και τέσσερις παίκτες στην εθνική Ελλάδας η οποία συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920: τον βασικό τερματοφύλακα της Εθνικής, Αντώνη Φωτιάδη, τον Αγαμέμοννα Γκίλη, το Δημήτρη Γώττη και τον Ιωάννη Ζαλούμη.
Οι πρώτες δεκαετίες στην Αθήνα
thumb|right|250px|Η θρυλική "Ελαφρά Ταξιαρχία" του 1938 Με τη Μικρασιατική Καταστροφή ο Απόλλωνας ακολούθησε τη μοίρα του ελληνισμού της Σμύρνης, περνώντας στην αντίπερα πλευρά του Αιγαίου και συγκεκριμένα στην Αθήνα. Στην ανασυγκρότηση του συλλόγου πρωταρχικό ρόλο διαδραμάτισε ο πρόεδρός του από το 1919, ιατρός και αργότερα βουλευτής Δημήτριος Μαρσέλλος, ο οποίος ευτύχησε το 1948 να παραστεί στα εγκαίνια του Σταδίου Ριζούπολης.
Προσωρινή του έδρα - για έναν χρόνο - ήταν ένα γήπεδο πλησίον του Ναού του Ολυμπίου Διός, κοντά στην Πλατεία Συντάγματος. Το 1923 μετακόμισε στο Ρουφ και δημιούργησε μία πολύ δυνατή ομάδα, η οποία πρωταγωνιστούσε στο Πρωτάθλημα Αθηνών. Όταν το 1930 ξεκίνησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (όπου προκρίνονταν οι καλύτεροι των τοπικών πρωταθλημάτων), ο Απόλλωνας ήταν από τις ομάδες που συμμετείχαν αδιαλείπτως.
Το 1923-24 ο Απόλλων πήρε μέρος για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα Αθήνας, το οποίο μάλιστα κατέκτησε πανηγυρικά αντιμετωπίζοντας ισχυρότατους αντιπάλους όπως ο Παναθηναϊκός, ο Αθηναϊκός, ο Πανιώνιος και ο Μίλων.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1924-25 οι εκ Κωνσταντινουπόλεως παίκτες του Απόλλωνα αποχώρησαν από το σύλλογο και δημιούργησαν με άλλους την μετέπειτα ΑΕΚ. ΄Ετσι η ομάδα δέχτηκε σοβαρό πλήγμα που μείωσε τη δυναμικότητα της χωρίς βέβαια να ανακόψει την γόνιμη δράση της. Πάντως, οι Απολλωνιστές που είχαν κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα Αθηνών του 1924, χρειάστηκαν 14 ολόκληρα χρόνια για να το κερδίσουν πάλι το 1938. Από τότε μέχρι την κατάργησή του (1959-60) το κατάκτησαν άλλες δύο φορές (1948 και 1958). Την ενδεκάδα του 1938 αποτελούσαν οι: Χατζηβασιλείου, Γκιζώρης, Γκίκας, Σπανός, Βουβουδάκης, Χατζησάββας, Δεληγιάννης, Δαμαλάς, Γρηγοριάδης, Μ. Στράτος και Πανανός. Την ομάδα του 1958 οι: Τσανακτσής, Χρόνης, Δαράκης, Σανιόγλου, Δερμάτης, Μαυρόπουλος, Παπάζογλου, Χολέβας, Καμάρας, Σεραφείδης Λ., Σκόρδος.
Συνολικά μεταξύ 1922-1940 κατέκτησε δύο τίτλους στην Αθήνα (1923-24 και 1937-38), ενώ δύο φορές έχασε στις λεπτομέρειες το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Η πρωταθλήτρια Αθηνών ομάδα του 1938, με τον θρυλικό επιθετικό Βασίλη Γρηγοριάδη, έλαβε από τον τύπο το προσωνύμιο της «Ελαφράς Ταξιαρχίας», που τη συνοδεύει μέχρι σήμερα.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1935 ο Απόλλων υποδέχθηκε την Μπεσίκτας (2-2) ενώ είχαν προηγηθεί επισκέψεις των Απολλωνιστών στην Τουρκία και αγώνες με τουρκικές ομάδες. Οι προσδοκίες ήταν πολλές ως προς τη δυναμική της τουρκικής ομάδας, που είχε κερδίσει στην Τουρκία μικτή ομάδα Παναθηναϊκού και Απόλλωνα με 7-2, αλλά και είχε φέρει 1-1- με τον Παναθηναϊκό. Η ενδεκάδα του Απόλλωνα ήταν: Παπαντωνίου, Γάσπαρης, Χατζηβασίλης, Γκίκας, Δεληγιάννης, Βουβουδάκης, Πανανός, Αντικάκης, Ρούσσος, Δημητρίου, Χατζησάββας.
Απρίλιος 1932
Στα πλαίσια της Ελληνο-Τουρκικής φιλίας που αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 δόθηκε η ευκαιρία στον Απόλλωνα Σμύρνης να βρεθεί πίσω στην πατρογονική του πόλη, την Σμύρνη. Η ομάδα του Απόλλωνα του 1932 αποτελείτο από τους: Φρονιμίδη (τερματοφύλακα), Ρουσσόπουλο, Χατζησάββα, Ράπτη, Χριστίδη, Γκίκα, Κοσματόπουλο, Παξιβανίδη, Σίνα, Δεληγιαννίδη, Προκοπίου, Δημητρίου, Παπαδημητρίου, Χατζηβασίλη, Δεληγιάννη και Αναγνωστόπουλο. Προπονητής τότε ήταν ο Τίμπορ Έσσερ, γενικός αρχηγός ο Μ. Κουλουμπίδης, και την ομάδα τόλμησαν να ακολουθήσουν 45 φίλαθλοι μόνο. Ο Απόλλωνας γι’ αυτά τα φιλικά θα εισέπραττε 1.700 λίρες Τουρκίας, δηλαδή περίπου 68.000 δραχμές.
Στις 13 Απριλίου του 1932 οι ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα επιβιβάστηκαν στο ατμόπλοιο «Αιγαίον» που εκτελούσε δρομολόγια από τον Πειραιά με τελικό προορισμό το λιμάνι της Σμύρνης. Ο Απόλλωνας είχε κανονίσει να δώσει τρία παιχνίδια με ισάριθμές τουρκικές ομάδες. Όταν τα πρωτοσέλιδα του 1932 έγραψαν «Ο Απόλλων στη Σμύρνη ξανά» φάνηκε ειδικά στους πρόσφυγες ως ένα απίστευτο γεγονός. Ο τελευταίος αγώνας που έδωσε ο Απόλλωνας στη Σμύρνη πριν από την Μικρασιατική Καταστροφή ήταν με Αρμενική ομάδα που επίσης είχε ως έδρα της την Σμύρνη και ήταν πανίσχυρη.
Τον πρώτο αγώνα ο Απόλλωνας έδωσε στις 15 Απριλίου 1932 με την τουρκική ομάδα Αλτάι ΣΚ στο γήπεδό της Αλσαντζάκ (κατασκευάστηκε το 1929) και ήρθε ισοπαλία 0 -0 μπροστά σε 5.000 θεατές. Η επόμενη αναμέτρηση ήταν με την ομάδα Καρσίγιακα ΣΚ η οποία ένα χρόνο πριν, τον Ιανουάριο του 1931, είχε συναντηθεί με τον Άρη Μυτιλήνης σε φιλικό παιχνίδι (είχε νικήσει 5-0). Ωστόσο ο Απόλλωνας κατάφερε επίσης ισοπαλία με 1 -1. Τον τρίτο του αγώνα ο Απόλλωνας τον έδωσε στις 19 Απριλίου 1932 με την ομάδα της Μικτής Σμύρνης (μικτή Αλτάι/Καρσίγιακα ουσιαστικά) οι οποία αποτελούνταν πλέον μόνο από Τούρκους ποδοσφαιριστές και επικράτησε με 1-0.
Μάρτιος 1933
Με διάφορες ταλαιπωρίες στο ταξίδι και την παραμονή του ο Απόλλωνας κέρδισε τη μικτή Ιζμίρ Σπορ/Αλτάι με 3-0 (Δημητρίου, Πανανός, Χατζησάββας οι σκόρερ) και ήρθε ισόπαλος με τη Μικτή Καρσίγιακα ΣΚ/Γκιόζτεπε ΣΚ με 1-1 με τον Χατζησάββα να είναι ο σκόρερ και τη Μικτή Αλτάι/Αρτίν Γιορντού με 2-2 (Χατζησάββας και Δημητρίου οι σκόρερ).
Ο Απόλλωνας της Ριζούπολης
160px|μικρογραφία|Παλαιότερο έμβλημα Το 1946, η Εταιρία Σιδηροδρόμων απαλλοτρίωσε το γήπεδο του Ρουφ και ο Απόλλωνας αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Ριζούπολη, δίπλα στο εργοστάσιο δίσκων της Columbia, όπου έκτισε νέο γήπεδο. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 17 Οκτωβρίου 1948, παρουσία 10.000 φιλάθλων, με τιμητικό αγώνα ανάμεσα σε μικτή ομάδα των προσφυγικών σωματείων (Απόλλων, Πανιώνιος, ΑΕΚ) και μικτή ομάδα των «γηγενών» Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού.
Η μετακόμιση στη Ριζούπολη συνδέθηκε με τη δημιουργία μιας ομάδας που απέδωσε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο, αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει τίτλους ,πλην αυτού του Πρωταθλήματος Αθηνών, το '48 και το '58. Την περίοδο αυτή, ο Απόλλωνας απέκτησε χιλιάδες νέους οπαδούς, καθώς το κοινό του δεν ήταν πια μόνο Μικρασιάτες πρόσφυγες, αλλά και εσωτερικοί μετανάστες από κάθε μεριά της Ελλάδας, που θαύμαζαν το στυλ παιχνιδιού του υπό την καθοδήγηση σπουδαίων ξένων προπονητών, όπως οι Κίριλ "Τζίνα" Σιμονόφσκι, Μπούζακ, Ντόλκος, Ζόνλαϊ. Τη φανέλα του Απόλλωνα εκείνων των δεκαετιών φόρεσαν παίκτες όπως οι αδελφοί Γιώργος και Αριστείδης Καμάρας, Σάββας Παπάζογλου, Στάθης Τσανακτσής, Κώστας Βερτσώνης, Λάμπης Σεραφείδης, Αντώνης Δερμάτης, Χαράλαμπος Ταουξής, Βαγγέλης Μαυρόπουλος.
Επαγγελματική περίοδος
Στα τέλη της δεκαετίας του '70, το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα έγινε επαγγελματικό και οι ισχυρές και πλούσιες ομάδες του λεκανοπεδίου (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ) κυριάρχησαν πλήρως, με αποτέλεσμα ο Απόλλωνας να περιοριστεί σε δευτερεύοντα ρόλο, αναδεικνύοντας ωστόσο πολλά ταλέντα. Την ίδια εποχή η ομάδα εξαγοράστηκε από τον επιχειρηματία Κώστα Αλαμάνο. Το 1987 υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική, αλλά επέστρεψε την αμέσως επόμενη χρονιά.
Εξαίρεση αποτέλεσε η τριετία 1994-96, όταν υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Παθιακάκη, ο Απόλλωνας δημιούργησε ένα νεανικό σύνολο με εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές που απέδωσε ποιοτικότατο ποδόσφαιρο. Το 1995 εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, αντιμετωπίζοντας την Ολίμπια Λιουμπλιάνας στην Αθήνα στις 8 Αυγούστου 1995. Εκεί στο στάδιο «Νίκος Γκούμας», έδρα της ΑΕΚ, ο Απόλλων με γκολ του Μπλένταρ Κόλα στο 41’ ο Αππόλωνας κερδίζει με 1-0. Στο «Μπέζιγκραντ», όμως, η Ολύμπια ανταποδίδει με 3-1 και προκρίνεται, παρότι ο Κόλα έβαλε μπροστά τον Απόλλωνα μόλις στο 2ο λεπτό! Ο Μπόζγκο με δύο γκολ (9’, 67’) και ο Ζούλιτς (81’) έφραξαν το δρόμο του Απόλλωνα προς την επόμενη φάση.
Την επόμενη χρονιά οι επιτυχίες συνεχίστηκαν με την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ηττήθηκε από την ΑΕΚ.
Αμέσως μετά την εξαιρετική διετία, ξεκίνησε η παρακμή της ομάδας, καθώς οι κορυφαίοι νέοι παίκτες της πωλήθηκαν σε άλλες ομάδες (Ντέμης Νικολαΐδης, Λευτέρης Βελέντζας, Θεόφιλος Καρασαββίδης, Μπλένταρ Κόλα), ενώ άλλοι μεγαλύτεροι (Αντώνης Μήνου, Φρανκ Κλόπας, Τάσος Μητρόπουλος) αποχώρησαν και δεν αναπληρώθηκαν με ισάξιους. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Απόλλωνας παρέμεινε στην Α΄ Εθνική, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στους τελευταίους αγώνες.
Η πτωτική δεκαετία του 2000
Το 2000, ο Απόλλωνας υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική και ξεκίνησε μία κάθετη πτώση, καθώς ακολούθησαν δύο ακόμα υποβιβασμοί, το 2005 για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική και το 2007 στο ερασιτεχνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα, παραμένοντας μέχρι την περίοδο 2009-10, όταν κατέκτησε την πρώτη θέση στον 8ο όμιλο και προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 2011-12, αναδείχθηκε πρωταθλητής Γ΄ Εθνικής και προβιβάστηκε, κάτι που επανέλαβε και την αμέσως επόμενη (2012-13), εξασφαλίζοντας την άνοδό του στην Α΄ Εθνική, έπειτα από 13 χρόνια απουσίας.
Επάνοδος στην Α΄ Εθνική
Παρά το γεγονός ότι η άνοδος επετεύχθη, με μεγάλη δυσκολία, μόλις την τελευταία αγωνιστική, από την αρχή της θερινής μεταγραφικής περιόδου ο πήχης τέθηκε ψηλά, με την απόκτηση παικτών εγνωσμένης αξίας, όπως οι Πετρόπουλος, Τζόρβας, Ζουέλα και Άλβαρες.
Αν και το ξεκίνημα της χρονιάς (2013-14) έδειχνε θετικό, με την επίτευξη εντός έδρας νίκης απέναντι στον Άρη για την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος, στην πορεία, πειθαρχικά παραπτώματα ποδοσφαιριστών, σε συνδυασμό με σειρά συνεχόμενων ανεπιτυχών αποτελεσμάτων, οδήγησαν σε παραίτηση τον προπονητή Αλέκο Βοσνιάδη. μικρογραφία|226x226εσ|Εικόνα από φιλική αναμέτρηση κόντρα τον Πανιώνιο (Σεπτέμβριος 2022). Τον ρόλο της αντικατάστασής του ανέλαβε, ύστερα από περίοδο διερευνητικών επαφών του συλλόγου με σειρά προπονητών  ο Μπάμπης Τεννές, η πρόσληψή του ωστόσο δεν συνοδεύτηκε με την επιθυμητή βελτίωση στην απόδοση της ομάδας, με αποτέλεσμα την απόλυσή του έπειτα από μόλις έναν μήνα. Αντικαταστάτης του επιλέχτηκε ο Βορειοϊρλανδός Λόρι Σάντσες,  με συνεργάτη τον Αγγλοκύπριο Στιβ Κωνσταντινίδη. Η παρουσία τους βοήθησε στη συγκομιδή σημαντικών βαθμών στον β' γύρο του πρωταθλήματος, που δεν κατέστη όμως αρκετή να διατηρήσει τον Απόλλωνα στη Super League, καθώς τερμάτισε προτελευταίος και υποβιβάστηκε.
Στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία παρέμεινε συνολικά τρία χρόνια, κάθε φορά όμως διεκδικούσε την άνοδο. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε τρίτος πίσω από την ΑΕΚ και τον Ηρακλή, που προβιβάστηκαν, την επόμενη (2015-16) τέταρτος (πίσω από Λάρισα, Κέρκυρα και Τρίκαλα, που προβιβάστηκαν), μέχρι την περίοδο 2016-17, όπου τερμάτισε πρώτος και (μαζί με τη δεύτερη Λαμία) εξασφάλισε την άνοδό του στη μεγάλη κατηγορία. Στην 1η κατηγορία παρέμεινε για 2 χρονιές (2017-2018 και 2018-2019). Τη χρονιά 2018-2019 ο Απόλλων Σμύρνης υποβιβάστηκε ως τελευταίος (16ος) στη 2η κατηγορία (Superleague 2 2019-2020). Στη 2η κατηγορία, ο Απόλλων Σμύρνης τερμάτισε στη 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα (πρώτος ο ΠΑΣ Γιάννινα) και επικράτησε σε αγώνες διαβάθμισης (μπαράζ) τη 13η ομάδα της 1ης κατηγορίας (την προτελευταία Ξάνθη). Η επάνοδος στην Superleague 1 στέφθηκε με επιτυχία, καθώς η ομάδα κατάφερε να παραμείνει στην 1η κατηγορία.
Αθήνα
Ο Απόλλων αγωνίζεται στη Ριζούπολη από το 1947 ενώ το γήπεδο εγκαινιάστηκε δύο χρόνια αργότερα, όταν και ολοκληρώθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1948. Η κατασκεύη του ξεκίνησε στις 10 Φεβρουαρίου 1947. Αρχικά κατασκευάστηκε η εξέδρα που σήμερα στεγάζονται οι Θύρες 1, Ε (επίσημοι) και 2, όταν και μετέφερε την έδρα του το 1946. Έδρα για δύο χρόνια, ήταν το γήπεδο πλησίον του Ναού του Ολυμπίου Διός, κοντά στην Πλατεία Συντάγματος, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι προσπάθειες του προέδρου Δ. Μαρσέλλου για νέο γήπεδο ευοδώθηκαν πολύ σύντομα. Το 1923 οι διοικούντες βρήκαν και νοίκιασαν ένα οικόπεδο στο τέρμα της συνοικίας Ρουφ, όπου σιγά - σιγά έφτιαξαν ένα γήπεδο με μεγάλους κόπους και αγώνες. Ο Απόλλων παρέμεινε στο Ρουφ μέχρι το 1946, αφού η Εταιρία Σιδηροδρόμων αποφάσισε να απαλλοτριώσει.
Σμύρνη
Μετά την ίδρυση του Απόλλωνα ο γυμναστικός σύλλογος βρήκε ένα γυμναστήριο στη συνοικία Σαν Ρόκο, όπου προπονούνταν οι αθλητές του και διοργανώνονταν αγώνες. Το 1880, ο Ιωάννης Δαμβέργης μαζί με τους Απόστολο Ψαλτώφ, Στέφανο Παπαμιχάλη και Ιωάννη Μακρουλίδη (όλοι μαθητές της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης) δημιούργησαν ένα πρόχειρο γυμναστήριο σε κάποιον ανοικτό χώρο, γνωστό με το όνομα «Του έρωτα τ' αλάνι».
Πρωτάθλημα Σμύρνης 1918-19
Μαγουλάς, Αντώνης Φωτιάδης (τερματοφύλακας), Καίσαρης, Δημήτρης Γώττης, Αγαμέμνων Γκίλης, Κουγιουντόγλου, Καμπουρόπουλος, Οικονομίδης, Βασίλης Σάμιος, Τσάρλς, Ταλούμης.
Πρωτάθλημα Σμύρνης 1921-22
Καίσαρης, Κουγιουντόγλου, Τσαρλς, Ταλούμης, Μαυρομμάτης (Χαραλαμπάκης), Π.Χρυσούλης, Καμπουρόπουλος, Βασίλης Σάμιος, Παπαγιάννης, Δημήτρης Γώττης, Αγαμέμνων Γκίλης, Αλεβιζάκης, Ντομένικο, Βίγλατσης, Ι.Ζαλούμης, Κιμητσόπουλος, Μαγουλάς, Γ.Μαρσέλλος και οι τερματοφύλακες Αντώνης Φωτιάδης (βασικός) και Ζεϊμπέκης (αναπληρωματικός).
1ο Πρωτάθλημα Α Εθνικής Κατηγορίας 1959-60 με 16 ομάδες
Γρηγόρης Αναστόπουλος, Τάσος Βασιλείου, Κώστας Βερτσώνης, Στράτος Γιδόπουλος (τ/φύλακας, ο μετέπειτα πρόεδρος της ΑΕΚ), Αντώνης Δερμάτης, Διαμαντούλης (τ/φύλακας), Αντώνης Ζαχαρίου (τ/φύλακας), Αριστείδης Καμάρας, Γιώργος Καμάρας, Βασίλης Μαστρακούλης, Βαγγέλης Μαυρόπουλος, Δημήτρης Μουστάκας, Παναγιώτης Μπεχράκης, Γιώργος Παπάζογλου (αδελφός του Αριστείδη και Κώστα Παπάζογλου του Ολυμπιακού), Σάββας Παπάζογλου, Σάββας Σαββίδης, Σεραφείμ Σανιόγλου, Λάμπης Σεραφείδης, Νίκος Σιμιγδαλάς, Δημήτρης Σκόρδας, Παναγιώτης Σπυρόπουλος, Χαράλαμπος Ταουξής (τ/φύλακας), Λευτέρης Τσέλιος, Χαμόδρακας, Γιάννης Χολέβας και ο Χωριανόπουλος (επιθετικος).
2ο Πρωτάθλημα Α Εθνικής Κατηγορίας 1960-61 με 16 ομάδες
Αβραάμ, Γρηγόρης Αναστόπουλος, Τάσος Βασιλείου, Κώστας Βερτσώνης, Αντώνης Δερμάτης, Διαμαντούλης (τ/φύλακας), Τάκης Δούκας (τ/φύλακας) ομογενής από την ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας Αιγύπτου, αγωνιζόταν στην Ολυμπίκ Αλεξάνδρειας, Αριστείδης Καμάρας, Γιώργος Καμάρας, Αβραάμ Μαντζαρίδης (τ/φύλακας), Βασίλης Μαστρακούλης, Βαγγέλης Μαυρόπουλος, Δημήτρης Μουστάκας, Παναγιώτης Μπεχράκης, Κώστας Πούλης, Σάββας Σαββίδης, Σεραφείμ Σανιόγλου, Λάμπης Σεραφείδης, Νίκος Σιμιγδαλάς, Βαγγέλης Σταμπέλος (τ/φύλακας, ήρθε απ'τον Παναθηναϊκό), Λευτέρης Τσέλιος, Γιώργος Φράγκου και ο Γιάννης Χολέβας. Ο Σάββας Παπάζογλου πήγε στον Παναιγιάλειο και την επόμενη χρονιά (1961-62) πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό.
4ο Πρωτάθλημα Α Εθνικής Κατηγορίας 1962-63 με 16 ομάδες
Γρηγόρης Αναστόπουλος, Γιάννης Βαραμέντης (από Προοδευτική), Τάσος Βασιλείου, Κώστας Βερτσώνης, Αντώνης Δερμάτης, Φώτης Δούκας (τ/φύλακας), Γιώργος Καμάρας, Λαζαρίδης, Βασίλης Μαστρακούλης, Βαγγέλης Μαυρόπουλος, Γιάννης Μπεθάνης, Παναγιώτης Μπεχράκης, Μιχάλης Ξανθάκης, Βαγγέλης Πασχάλης (τ/φύλακας από Ποσειδώνα Γλυφάδας), Ρουμελιώτης, Ανδρέας Ρούσσης, Σάββας Σαββίδης, Λευτέρης Σαταράκης, Λάμπης Σεραφείδης, Νίκος Σιμιγδαλάς, Δημήτρης Σκόρδας, Δημήτρης Τακτικός, Δημήτρης Τζώρας και ο Γιώργος Φράγκου.
5ο Πρωτάθλημα Α Εθνικής Κατηγορίας 1963-64 με 16 ομάδες
Γρηγόρης Αναστόπουλος, Τάσος Βασιλείου, Κώστας Βερτσώνης, Πολύδωρος Γιαννίμπας, Χρήστος Γκιζώρης, Γιώργος Γκότσης, Αντώνης Δερμάτης, Χαράλαμπος Κενάνογλου (τ/φύλακας), Βασίλης Κυριακού, Βασίλης Μαστρακούλης, Βαγγέλης Μαυρόπουλος, Γιάννης Μπεθάνης, Παναγιώτης Μπεχράκης, Γιώργος Παπαδόπουλος, Βαγγέλης Πασχάλης (τ/φύλακας), Νίκος Πορίχης, Ανδρέας Ρούσσης, Σάββας Σαββίδης, Λάμπης Σεραφείδης, Νίκος Σιμιγδαλάς, Δημήτρης Σκόρδας, Δημήτρης Τακτικός και ο Γιώργος Φράγκου. Ο Γιάννης Βαραμέντης μετεγράφη στον Ολυμπιακό Χαλκίδας.
Τρέχουσα σύνθεση
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόλλων Σμύρνης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1891 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς