cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρυονέρι Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κρυονέρι βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους σε απόσταση 33 χλμ. νοτιοδυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 29 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά από την Κομοτηνή και μόλις 6 χλμ. νοτιοδυτικά από τους Προσκυνητές, των οποίων θεωρείται παραλία. Δίπλα και ανατολικά είναι η Αλκυώνα ενώ στα δυτικά ο Προφήτης Ηλίας. Η παραλία της είναι αμμουδερή με ρηχά νερά και σε απόσταση 500 μέτρων από αυτήν υπάρχει ιδιωτικό camping. Στην τοποθεσία "Nτεβέ-Mπουινού" έχουν βρεθεί μελαμβαφή και ερυθρόμορφα όστρακα της κλασσικής εποχής, τμήμα πήλινης σαρκοφάγου με διακόσμηση ιωνικού κυματίου και πλάκες σχιστολίθου, οι οποίες πιθανώς προέρχονται και από άλλους κατεστραμμένους τάφους της περιοχής. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Προσκυνητών του δήμου Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Προσκυνητές, τις Λεύκες, την Αλκυώνα και τον Προφήτη Ηλία αποτελούν την τοπική κοινότητα Προσκυνητών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 50 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Αναστασία του Κιέβου
Η Αναστασία Γιαροσλάβνα (Анастасия Ярославна, Анастасія Ярославна (π. 1023 - 1074/1094) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού, μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και της Ίνγκεγκερντ των Μούνσο, κόρης του Όλαφ Σκότκονουνγκ της Σουηδίας. Η μικρότερη αδελφή της Άννα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας. Περίπου το 1038 η Αναστασία παντρεύτηκε τον Ανδρέα (Α΄) τότε δούκα της Ουγγαρίας, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο Κίεβο, αφότου ο πατέρας του Βαζούλ είχε συμμετάσχει σε μία αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας με στόχο τον Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας. Το 1046 ο σύζυγός της επέστρεψε στην Ουγγαρία και αφού νίκησε τον βασιλιά Πέτρο Ορσέολο, ανέβηκε στον θρόνο ως Ανδρέας Α΄. Η Αναστασία ακολούθησε τον σύζυγό της στο βασίλειο. Ήταν μάλλον εκείνη που έπεισε τον σύζυγό της να δημιουργήσει μία λάβρα στο Tιχάνυ για ερημίτες, οι οποίοι είχαν έρθει στην Ουγγαρία από τους Ρως του Κιέβου.
Το βασιλικό ζεύγος δεν είχε γιο μέχρι το 1053, όταν η βασίλισσα Αναστασία γέννησε τον Σολομώντα. Ωστόσο, η γέννηση του Σολομώντα και η μεταγενέστερη στέψη του ως διαδόχου προκάλεσαν μία πικρή σύγκρουση μεταξύ του Ανδρέα Α΄ και του μικρότερου αδελφού του Μπέλα (Α΄) δούκα της Νίτρας, ο οποίος ήταν ως τότε διάδοχος του θρόνου. Όταν ο Μπέλα εξεγέρθηκε ενάντια στον Ανδρέα Α΄ το 1060, ο βασιλιάς έστειλε τη σύζυγό του και τα παιδιά του στην Αυλή του Aδαλβέρτου δούκα της Αυστρίας. Ο Ανδρέας Α΄ νικήθηκε και απεβίωσε λίγο αργότερα· ο αδελφός του στέφθηκε βασιλιάς στις 6 Δεκεμβρίου 1060 ως Μπέλα Α΄.
Τότε η Αναστασία ζήτησε τη βοήθεια του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας, του οποίου η αδελφή Ιουδήθ είχε μνηστευτεί με τον Σολομώντα το 1058. Μέχρι τα γερμανικά στρατεύματα να μπουν στην Ουγγαρία για να βοηθήσουν τον Σολομώντα, ο Μπέλα Α΄ είχε αποβιώσει (στις 11 Σεπτεμβρίου 1063) και οι γιοι του Γκέζα (Α΄), Λαδίσλαος (Α΄) και Λάμπερτ είχαν διαφύγει στην Πολωνία.
Ο νεαρός Σολομών στέφθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1063. Με την ευκαιρία της στέψης τού γιου της, η Αναστασία παρουσίασε αυτό που πιστεύεται ότι ήταν το ξίφος τού Αττίλα του Ούννου στον Όθωνα δούκα της Βαυαρίας, αρχηγό των γερμανικών στρατευμάτων. Μεταξύ των ετών 1060 και 1073 ο Σολομών κυβέρνησε το βασίλειό του σε συνεργασία με τα εξαδέλφια του, τους δούκες Γκέζα (Α΄), Λαδίσλαο (Α΄) και Λάμπερτ, οι οποίοι είχαν επιστρέψει στην Ουγγαρία και αποδεχθεί την κυριαρχία του. Ωστόσο το 1074 εξεγέρθηκαν εναντίον του και τον νίκησαν στις 14 Μαρτίου 1074. Ο Σολομών αποσύρθηκε στα δυτικά σύνορα της Ουγγαρίας, όπου κατάφερε να διατηρήσει την κυριαρχία του μόνο στις κομητείες Mοσόν και Ποτσόνυ.
Η Αναστασία είχε ακολουθήσει τον Σολομώντα, αλλά άρχισαν να διαφωνούν μεταξύ τους. Έτσι μετακόμισε στο Αβαείο Άντμοντ, όπου έζησε ως μοναχή μέχρι το τέλος της. Τάφηκε στο αβαείο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε π. το 1039 τον Ανδρέα Α΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας] και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων)
Κάρολος Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ
Ο Κάρολος Β΄ (Karl II., 30 Οκτωβρίου 1804 - 18 Αυγούστου 1873) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊγκ (1815-1830). Ήταν εκκεντρικός και ο λαός εξεγέρθηκε εναντίον του. Ήταν καλός σκακιστής.
Βιογραφία
Ο Κάρολος Φρειδερίκος Αύγουστος Γουλιέλμος γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Μπράουνσβαϊγκ και της Μαρίας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Βάδης. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1815 και έτσι τον διαδέχθηκε. Επειδή ήταν 11 ετών, τέθηκε υπό την κηδεμονία του συζύγου της θείας του Καρολίνας, Γεωργίου, Πρίγκηπα της Ουαλίας (μετέπειτα Γεωργίου Δ΄), που τότε ήταν διάδοχος της Βρετανίας και του Αννοβέρου. Όταν έγινε 18 ετών και έπρεπε να αναλάβει την εξουσία, ο Γεώργιος Δ΄, που τώρα ήταν βασιλιάς, διαφώνησε λέγοντας ότι η ενηλικίωση είναι στα 21 έτη· τελικά συμβιβάστηκαν να θεωρηθεί ενήλικας στα 19 έτη.
Το 1827 δήλωσε άκυρους ορισμένους νόμους που θεσπίστηκαν κατά την ανηλικιότητά του και αυτό προκάλεσε διαφωνία με το Αννόβερο. Η Γερμανική Συνομοσπονδία παρενέβη στην αντιπαράθεση και όρισε να γίνουν αποδεκτοί οι νόμοι της περιόδου της κηδεμονίας του, πράγμα στο οποίο πειθάρχησε.
Γενικά η διοίκησή του ήταν άστοχη και διεφθαρμένη, προκαλώντας την αντιπάθεια του λαού. Το 1830 ήταν στο Παρίσι όταν ξέσπασε η Ιουλιανή Επανάσταση και διέφυγε στο Μπράουνσβαϊγκ. Εκεί ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καταστείλει τις επαναστατικές τάσεις με τα όπλα. Τότε τον Σεπτέμβριο, καθώς επέστρεφε από το θέατρο με το άλογο, του επιτέθηκαν πετώντας του πέτρες και την επόμενη ημέρα πολύς όχλος εισέβαλε στο ανάκτορο, που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ο Κάρολος Β΄ διέφυγε· τρεις ημέρες μετά έφθασε ο αδελφός του Γουλιέλμος, που ο λαός τον υποδέχθηκε με χαρά και ανέλαβε αντιβασιλέας. Ένα έτος μετά ανακήρυξε τον εαυτό του δούκα, αλλά ο Κάρολος Β΄ έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες να τον καθαιρέσει διπλωματικά ή με τη βία. Όμως κανείς μονάρχης δεν ήθελε να τον υποστηρίξει, έτσι πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Στην τελευταία πόλη ο εκδότης Μπάρναρντ Γκρέγκορυ δημοσίευσε άρθρα για το Δούκα στον «Σάτυρο», ο δούκας αντέδρασε και προκλήθηκε μεγάλη αντιπαράθεση. Όταν το 1873 ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, μετέβη στη Γενεύη όπου απεβίωσε άγαμος στο Hôtel Beau-Rivage. Άφησε τον αξιοσημείωτο πλούτο του στην πόλη της Γενεύης με τον όρο να κατασκευαστεί ένας γοτθικός τάφος του.
Σκακιστής
Το 1858, μαζί με τον αριστοκράτη Ισουάρ, Κόμη ντε Βωβενάργκ, αντιμετώπισαν τον δεινό σκακιστή Πωλ Μόρφυ από την Αμερική. Η παρτίδα παίχθηκε στο κτήριο της Όπερας, κατά τη διάρκεια της Νόρμας, στο θεωρείο του Δούκα, που ήταν όπως και ο Μόρφυ λάτρης της Όπερας. Ο Δούκας και ο Κόμης είχαν τα μαύρα και έπαιζαν από κοινού. Είναι η διάσημη παρτίδα της Όπερας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Ντάμπο, το Ελεφαντάκι
Η ταινία κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής το 1941. Το 2017, η ταινία επιλέχθηκε για τη διατήρησή της στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».
Μία live-action προσαρμογή της ταινίας με σκηνοθέτη τον Τιμ Μπάρτον κυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου 2019.
Πλοκή
Ένα σμήνος πελαργών παραδίδει μωρά στα ζώα του τσίρκου καθώς εκείνα μεταφέρονται με τρένο από τα «Χειμερινά Διαμερίσματά» τους. Η κυρία Τζάμπο, μία από τους ελέφαντες, παραλαμβάνει το μωρό της το οποίο σύντομα αρχίζουν να κοροϊδεύουν οι άλλοι θηλυκοί ελέφαντες - Πρίσυ, Κάτυ, Γκίκλες και Μητριάρχης - επειδή έχει μεγάλα αυτιά και του δίνουν το παρατσούκλι «Ντάμπο». Η μητέρα του Ντάμπο για να τον κάνει να νιώσει καλύτερα, τον αγκαλιάζει.
Όταν η καταιγίδα κτυπάει την πόλη, οι σκηνές όλων, συμπεριλαμβανομένων και των ελεφάντων, πρέπει να στηθούν με τη βοήθεια όλων. Αργότερα, τα ζώα κάνουν παρέλαση στην πόλη, ωστόσο ο Ντάμπο καταλήγει σε μια λασπώδη λακκούβα και η κυρία Τζάμπο πρέπει να τον πλύνει. Όταν μια ομάδα μικρών αγοριών βασανίζει τον Ντάμπο, η κυρία Τζάμπο αντιδρά και τους επιτίθεται, χάνοντας τη ψυχραιμία της. Μετά από αυτό, η κυρία Τζάμπο θεωρείται τρελή και την κλείνουν σε ένα κλουβί, χωρίς να μπορεί να βλέπει τον Ντάμπο. Οι άλλοι ελέφαντες αποφεύγουν τον Ντάμπο, ο οποίος χωρίς κάποιο γονιό να νοιαστεί για εκείνον, είναι τώρα ολομόναχος. Ο Τίμοθυ το ποντίκι, ο οποίος νιώθει συμπάθεια για τον Ντάμπο και είναι αποφασισμένος να τον βοηθήσει να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του, αυτοδιορίζεται ως ο μέντορας και προστάτης του.
Ο Τίμοθυ ενθαρρύνει κρυφά τον διευθυντή του τσίρκου να βάλει τον Ντάμπο να είναι στην κορυφή μιας πυραμίδας με ελέφαντες, κατά τη διάρκεια ενός κόλπου στο τσίρκο. Η παρουσίαση του κόλπου όμως στραβώνει καθώς ο Ντάμπο σκοντάφτει στα αυτιά του και χάνει τον στόχο του, προκαλώντας στους άλλους ελέφαντες διάφορους τραυματισμούς. Έπειτα από αυτό, ο Ντάμπο διορίζεται ως κλόουν του τσίρκου, κάτι που οδηγεί τους υπόλοιπους ελέφαντες πλέον και επίσημα, να μην τον θεωρούν έναν από αυτούς. Παρά την πρωτόγνωρη δημοτικότητα και φήμη του, στον Ντάμπο δεν αρέσει η δουλειά του και αυτό τον κάνει πιο δυστυχισμένο από ποτέ.
Για να τον ευθυμήσει, ο Τίμοθι τον πάει να επισκεφτεί τη μητέρα του. Κατά την επιστροφή, ο Ντάμπο κλαίει και αρχίζει να έχει λόξιγκα. Τότε, ο Τίμοθι τον πάει να πιει νερό από έναν κουβά ο οποίος, χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν, περιέχει σαμπάνια, την οποία έριξαν μέσα καταλάθος οι άλλοι κλόουν του τσίρκου. Αυτό οδηγεί στο να μεθύσουν ο Ντάμπο και ο Τίμοθι, με αποτέλεσμα να έχουν παραισθήσεις με ροζ ελέφαντες.
Το επόμενο πρωί, ο Ντάμπο και ο Τίμοθι ξυπνούν πάνω σε ένα δέντρο, αλλά σύντομα πέφτουν από εκεί μέσα σε μια λίμνη. Ο Τίμιθι αναρωτιέται πώς ανέβηκαν στο δέντρο και συμπεραίνει ότι ο Ντάμπο κατάφερε να πετάξει εκεί πάνω χρησιμοποιώντας τα αυτιά του ως φτερά. Με τη βοήθεια μας ομάδας κοράκων, ο Τίμοθι καταφέρνει να κάνει τον Ντάμπο να πετάξει ξανά χρησιμοποιώντας το ψυχολογικό κόλπο του «μαγικού φτερού» για να του τονώσει την αυτοπεποίθηση.
Πίσω στο τσίρκο, ο Ντάμπο παρουσιάζει το ίδιο κόλπο, το οποίο περιλαμβάνει άλμα από ψηλό κτίριο. Καθώς πέφτει από το κτίριο, ο Ντάμπο χάνει το μαγικό φτερό και ο Τίμοθι του εξηγεί πολύ γρήγορα ότι το φτερό δεν ήταν ποτέ μαγικό και ότι μπορεί να πετάξει και χωρίς αυτό. Ο Ντάμπο καταφέρνει να ξεφύγει από την πτώση πετώντας γύρω γύρω στο τσίρκο, καθώς το κοινό τον βλέπει μαγεμένο.
Μετά από αυτή την παράσταση, ο Ντάμπο γίνεται πρώτο θέμα σε όλα τα μέσα, ο Τίμοθι γίνεται επίσημα ο μάνατζέρ του, ενώ ο Ντάμπο και η κυρία Τζάμπο αποκτούν το δικό τους ιδιωτικό βαγόνι στο τρένο του τσίρκου. Τα κοράκια αποχαιρετούν τον Ντάμπο και τη μητέρα του καθώς η ταινία τελειώνει.
Ανάπτυξη
Ο Ντάμπο είναι βασισμένο στην παιδική ιστορία που γράφτηκε από την Έλεν Άμπερσον και εικονογραφήθηκε από τον Χάρολντ Περλ. Περιελάμβανε οκτώ μόνο ζωγραφιές και μερικές γραμμές από κείμενο, ενώ ο καλύτερος φίλος του Ντάμπο ήταν ένας Κοκκινολαίμης αντί του Τίμοθι του ποντικού.
Ο Ντάμπο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στον Ουώλτ Ντίσνεϋ προς το τέλος του 1939 από τον επικεφαλής αδειοδότησης εμπορευμάτων της Disney Κέι Κάμεν. Ο Ντίσνεϋ κατανόησε αμέσως τις δυνατότητες της ιστορίας και το πόσο συγκινητική ήταν και αγόρασε τα δικαιώματα.
Αρχικά προοριζόταν να γίνει ταινία μικρού μήκους. Ωστόσο, ο Ντίσνεϋ σύντομα πίστεψε ότι ο μόνος τρόπος να αποδοθεί σωστά το βιβλίο ήταν να κάνουν μια ταινία μεγάλου μήκους. Εκείνη την περίοδο, τα στούντιο είχαν σοβαρό οικονομικό πρόβλημα εξαιτίας του πολέμου στην Ευρώπη, ο οποίος συνέβαλε στα χαμηλά έσοδα στο box office από τις ταινίες Πινόκιο και Φαντασία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Ντάμπο να προοριζόταν να είναι μια ταινία με χαμηλό προϋπολογισμό, σχεδιασμένη να φέρει έσοδα στο στούντιο. Οι Ντικ Χούμερ και Τζόε Γκραντ οι οποίοι ανέλαβαν την ιστορία της ταινίας ήταν και οι βασικοί που ανέλαβαν την ανάπτυξη της πλοκής. Έγραψαν το σενάριο σε κεφάλαια, σαν βιβλίο, ένας ασυνήθιστος τρόπος για να γράψεις σενάριο ταινίας. Ανεξαρτήτως αυτού, πολύ λίγα άλλαξαν από το αρχικό πρόχειρο.
Εικονογράφηση
Όταν η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε στις αρχές του 1941, ο επικεφαλής σκηνοθέτης Μπεν Σάρπστιν έλαβε οδηγίες να κρατήσει στην ταινία απλή και φθηνή. Ως αποτέλεσμα, ο Ντάμπο στερείται της πλούσιας λεπτομέρειας των τριών προηγούμενων ταινιών μεγάλου μήκους της Disney (Φαντασία, Πινόκιο και Χιονάτη). Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι πιο απλός και τα φόντα δεν έχουν τόσες λεπτομέρειες. Αν και η ταινία είναι πιο «καρτουνίστικη» από τις προηγούμενες, οι εικονογραφιστές έφεραν ελέφαντες και άλλα ζώα στο στούντιο για να μελετήσουν τις κινήσεις τους.
Η απλότητα απελευθέρωσε τους εικονογραφιστές από την υπερβολική ανησυχία τους για τις λεπτομέρειες και τους επέτρεψε να συγκεντρωθούν στο πιο σημαντικό στοιχείο των χαρακτήρων: την υποκριτική. Η εικονογράφηση του Μπιλ Τίτλα για τον Ντάμπο θεωρείται σήμερα μία από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην Αμερικανική εικονογράφηση.
Απεργία της Disney
Κατά τη διάρκεια της παραγωγής του Ντάμπο, ο Χέρμπερτ Σόρελ, αρχηγός της «Screen Cartoonist's Guild», απαίτησε από τον Ντίσνεϋ να υπογράψει με τη δική του ένωση παρά με την IATSE (Διεθνής Συμμαχία Υπάλληλων Θεατρικής Σκηνής), με την οποία ο Ντίσνεϋ είχε ήδη υπογράψει. Ο Ντίσνεϋ αρνήθηκε λέγοντας ότι θα το έθετε σε ψηφοφορία. Ο Σόρελ απαίτησε ξανά να υπογράψει ο Ντίσνεϋ, αλλά για άλλη μια φορά εκείνος αρνήθηκε. Στις 29 Μαΐου 1941, ελάχιστα μετά την ολοκλήρωση της εικονογράφησης του Ντάμπο, αρκετά μέλη του προσωπικού των στούντιο κατέβηκαν σε απεργία. Η απεργία κράτησε πέντε εβδομάδες και χάλασε την «οικογενειακή» ατμόσφαιρα και συντροφιά στα στούντιο.
Διανομή
Με την ολοκλήρωση της ταινίας το Φθινόπωρο του 1941, η διανομέας εταιρία της Disney, RKO Pictures, αρχικά εμπόδισε την κυκλοφορία εξαιτίας της διάρκειας 64 λεπτών της ταινίας και ήθελε η Disney είτε να την κάνει μεγαλύτερη, είτε να την μειώσει κάνοντάς την μικρού μήκους είτε να τους επιτρέψει να την κυκλοφορήσουν ως Β-ταινία χαμηλού κόστους. Ο Ντίσνεϋ αρνήθηκε και τις τρεις επιλογές και, απρόθυμα, η RKO κυκλοφόρησε τον Ντάμπο αμεταποίητο ως ταινία μεγάλου μήκους.
Τραγούδια και ερμηνευτές
Στη συλλογή Classic Disney: 60 Years of Musical Magic, το τραγούδι «Pink Elephants on Parade» περιλαμβάνεται στον πράσινο δίσκο, το «Baby Mine» στον μωβ δίσκο και το «When I See an Elephant Fly» στον πορτοκαλί δίσκο. Στη συλλογή Disney's Greatest Hits, το τραγούδι «Pink Elephants on Parade» περιλαμβάνεται στον κόκκινο δίσκο.
Τηλεοπτική μετάδοση
Αυτή ήταν μία από τις πρώτες ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney που μεταδόθηκαν, έστω και σοβαρά επεξεργασμένη, στην τηλεόραση ως μέρος της σειράς ανθολογίας της Disney.
Home video
Μαζί με την ταινία Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ο Ντάμπο ήταν ο πρώτος κανόνας των κινουμένων σχεδίων της Disney που κυκλοφόρησε σε home video. Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε στις 26 Ιουνίου 1981 σε VHS και Betamax, ακολουθούμενη από την κυκλοφορία Laserdisc τον Ιούνιο του 1982. Έπειτα, επανακυκλοφόρησε σε VHS και Betamax ως μέρος της σειράς Τα κλασικά της Disney στις 3 Δεκεμβρίου 1985.
Η ταινία ανανεώθηκε το 1986 και το 1989 και κυκλοφόρησε στις 12 Ιουλίου 1991 σε VHS και Laserdisc με αφορμή την 50η επέτειο της ταινίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1994 ακολούθησε άλλη μια κυκλοφορία σε VHS και Lasterdisc ως μέρος της συλλογής «Τα αριστουργήματα της Disney». Στις 23 Οκτωβρίου 2001, υπήρξε μια κυκλοφορία σε VHS και DVD για την 60η επέτειο της ταινίας. Το 2006, μια έκδοση «Big Top Edition» της ταινίας κυκλοφόρησε σε DVD,  ακολουθούμενη από την κυκλοφορία μιας ειδικής έκδοσης στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Μάιο του 2007.
Μια ειδική έκδοση για την 70η επέτειο της ταινίας κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 20 Σεπτεμβρίου 2011. Η έκδοση για την 70η επέτειο κυκλοφόρησε σε δύο διαφορετικά πακέτα: ένα πακέτο σε συνδυασμό Blu-ray/DVD σε 2 δίσκους και ένα με 1 δίσκο DVD. Όλες οι εκδόσεις της 70ης επετείου περιείχαν διεγραμμένες σκηνές και πολύ έξτρα υλικό, συμπεριλαμβανομένων των «Taking Flight: The Making of Dumbo» και «The Magic of Dumbo: A Ride of Passage», ενώ η Blu-ray έκδοση περιελάμβανε επίσης παιχνίδια, ταινίες μικρού μήκους με κινούμενα σχέδια και αρκετά αποκλειστικά.
Η ταινία επανακυκλοφόρησε σε Blu-ray και DVD στις 26 Απριλίου 2016 για τον εορτασμό της 75ης επετείου της.
Box office
Παρά την έλευση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ντάμπο ήταν η πιο επιτυχημένη οικονομικά ταινία της Disney τη δεκαετία του 1940. Μετά την κυκλοφορία της στις 23 Οκτωβρίου, ο Ντάμπο έδειξε να είναι ένα οικονομικό θαύμα σε σχέση με τις άλλες ταινίες της Disney. Αυτή η απλή ταινία στοίχισε μόνο $950,000 για να γίνει, το μισό από όσο κόστισε η Χιονάτη, λιγότερο από το ένα τρίτο του κόστους του Πινόκιο και σίγουρα λιγότερο από την ακριβή Φαντασία. Ο Ντάμπο έφερε τελικά έσοδα $1.6 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια της πρώτης κυκλοφορίας. Αυτή και η Χιονάτη ήταν οι μόνες ταινίες της Disney προ-1943 οι οποίες έφεραν κέρδος. Η ταινία επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες το 1949, 1959, 1972 και 1976.
Κριτική
Οι κριτικές της ταινίας κατά την πρώτη της κυκλοφορία ήταν σε μεγάλο βαθμό θετικές. Το περιοδικό Variety είπε ότι ο Ντάμπο ήταν «μια ευχάριστη μικρή ιστορία, με άφθονο πάθος αναμειγμένο με μεγάλες δόσεις χιούμορ, έναν αριθμό από ελκυστικούς νέους χαρακτήρες ζώων, πολύ καλή μουσική και τη συνηθισμένη επιδεξιότητα της Disney στην τεχνική». Η Σεσίλια Άγκερ γράφοντας για την εφημερίδα PM, απεκάλεσε τον Ντάμπο «τον ωραιότερο και πιο ευγενικό της Disney» ενώ ο Μπόσλεϊ Κρόουδερ, κριτικός κινηματογράφου για την εφημερίδα The New York Times, είπε ότι η ταινία ήταν «η πιο υπέροχη, η πιο προσφιλής, η πιο πολύτιμη ταινία καρτούν μεγάλου μήκους που αναδύθηκε ποτέ από τα μαγικά πινέλα των καλλιτεχνών θαύμα του Ουώλτ Ντίσνεϋ».
Το περιοδικό Time λόγω της αποδοχής της ταινίας, σχεδίαζε να ονομάσει τον χαρακτήρα ως «το θηλαστικό της χρονιάς» (ένα παιχνίδι με το ετήσιο τεύχος του όπου παρουσιάζει το πρόσωπο της χρονιάς ως τιμή), με μια εμφάνιση στο εξώφυλλο του περιοδικού στην έκδοση που θα κυκλοφόρησε στις 29 Δεκεμβρίου 1941. Η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ όμως που έγινε στις 7 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, άλλαξε τον κύκλο των ειδήσεων. Ωστόσο, το ήδη προγραμματισμένο και έτοιμο δοκίμιο για την ταινία, με μια πιο κατάλληλη εισαγωγή, εμφανίστηκε στο τεύχος της 29ης Δεκεμβρίου στο τμήμα «Cinema».
Σήμερα, η ταινία έχει ποσοστό 97% στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, με μέσο όρο 8.3/10 βασισμένα σε 37 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: «Ο Ντάμπο έχει αρκετή ιστορία για τη σύντομη περίοδο που ζει και η ιστορία του αυτή μαζί με τη ζεστή εικονογράφηση και την υπέροχη μουσική είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις από ένα κλασικό της Disney». Ο κριτικός κινηματογράφου Λέοναρντ Μάλτιν περιέγραψε την ταινία ως «Μία από τις πιο γοητευτικές ταινίες κινουμένων σχεδίων του Ουώλτ Ντίσνεϋ». Το 2011, το περιοδικό Timeτην ονόμασε μία από «τις 25 καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών».
Αντιδράσεις
Ο δημοσιογράφος και κριτικός Ρίτσαρντ Σίκελ χρέωσε στην ταινία ότι οι χαρακτήρες των κοράκων ήταν Αφρο-Αμερικανικό στερεότυπο στο βιβλίο του, The Disney Version (1968). Ο αρχηγός των κοράκων, στον οποίο χάρισε τη φωνή του ο Κλιφ Έντουαρντς, είχε αρχικά ονομαστεί «Τζιμ Κρόου» (Τζιμ Κοράκι) για λόγους σεναρίου. Ωστόσο, τις φωνές σε όλα τα άλλα κοράκια είχαν χαρίσει Αφρο-Αμερικανοί ηθοποιοί, οι οποίοι ήταν όλοι μέλη της δημοφιλούς all-black χορωδίας του Χαλ Τζόνσον. Παρά τις εισηγήσεις από συγγραφείς όπως ο Σίκελ που επέκριναν την απεικόνιση ως ρατσιστική, άλλοι συγγραφείς απέρριψαν αυτούς τους ισχυρισμούς. Υποστηρικτές σημειώνουν ότι τα κοράκια αποτελούν την πλειοψηφία των χαρακτήρων στην ταινία που είναι συμπαθητικοί προς τη δυστυχία του Dumbo, ότι είναι ελεύθερα πνεύματα που δεν υπακούν σε κανένα και ότι είναι έξυπνοι χαρακτήρες οι οποίοι γνωρίζουν τη δύναμη της αυτοπεποίθησης, σε αντίθεση με τα κοινά στερεότυπα του Στέπιν Φέτχιτ της προηγούμενης δεκαετίας. Επιπλέον, το τραγούδι των κοράκων «When I See An Elephant Fly», το οποίο χρησιμοποιεί ένα περίπλοκο λογοπαίγνιο με τους στίχους, είναι περισσότερο προσανατολισμένο στο να κοροϊδέψει τον Τίμοθι παρά τα μεγάλα αυτιά του Dumbo.
Τον Ιούλιο του 2017, μετά την ονομασία της ως «Disney Legend», η Γούπι Γκόλντμπεργκ εξέφρασε την επιθυμία της οι χαρακτήρες των κοράκων να συμπεριληφθούν στα εμπορικά προϊόντα της Disney «επειδή αυτά τα κοράκια τραγουδούν στην ταινία Ντάμπο το τραγούδι που όλοι θυμούνται».
Βραβεία και υποψηφιότητες
Ο Ντάμπο κέρδισε το 1941 το Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής, το οποίο παρέλαβαν οι μουσικοί σκηνοθέτες Φρανκ Τσόρτσιλ και Όλιβερ Ουάλας. Ο Τσόρτσιλ και ο στιχουργός Νεντ Ουάσινγκτον ήταν επίσης υποψήφιοι για Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού για το «Baby Mine» (το τραγούδι που παίζει όταν ο Ντάμπο επισκέπτεται τη μητέρα του στο κελί της), αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει. Η ταινία κέρδισε επίσης το βραβείο Καλύτερου Σχεδιασμού Εικονογράφησης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1947.
Η ταινία αναγνωρίζεται από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στις παρακάτω λίστες:
Θεματικά πάρκα
Το εναέριο καρουσέλ «Dumbo the Flying Elephant» είναι ένα δημοφιλές αξιοθέατο το οποίο μπορούμε να βρούμε στην Disneyland της Καλιφόρνια, στο «Magic Kingdom» του «Walt Disney World» στη Φλόριντα, καθώς και στις Disneyland του Τόκυο, του Παρισιού και του Χονγκ Κονγκ.
Το αξιοθέατο «Casey Jr. Circus Train» το συναντάμε στις Disneyland της Καλιφόρνια και του Παρισιού.
Τον Ιούνιο του 2009, η Disneyland παρουσίασε τον ιπτάμενο Ντάμπο στο βραδινό σόου πυροτεχνημάτων της, όπου ένας ελέφαντας πετάει γύρω από το Κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης ενώ πυροτεχνήματα, συγχρονισμένα με μουσική, εκρηγνύονται στο αέρα.
Βιντεοπαιχνίδια
Ο Ντάμπο εμφανίζεται στο δημοφιλές παιχνίδι του PlayStation 2, Kingdom Hearts, με τη μορφή βοήθειας για τον παίκτη, ο οποίος μπορεί να τον καλέσει κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, Σόρα, σκαρφαλώνει πάνω του και πετώντας, ο Ντάμπο πιτσιλάει τους εχθρούς με νερό χρησιμοποιώντας την προβοσκίδα του.
Ο Ρινγκμάστερ εμφανίζεται ως ένας από τους τέσσερις Κακούς στο Disney's Villains' Revenge. Στο παιχνίδι, οι Κακοί αλλάζουν το ευτυχισμένο τέλος από το βιβλίο του Τζίμινι Κρίκετ. Πιο συγκεκριμένα, ο Ρινγκμάστερ εξαναγκάζει τον Ντάμπο να παρουσιάζει συνεχώς εξευτελιστικά νούμερα στο τσίρκο του. Στο τέλος, ο Ρινγκμάστερ χάνει όταν μια καλοψημένη πίτα κρέμας τον κτυπάει, ρίχνοντάς τον αναίσθητο.
Ακυρωμένη συνέχεια
Το 2001, το DVD για την 60η επέτειο της ταινίας, περιελάμβανε μια κρυφή ματιά από την προτεινόμενη συνέχεια Ντάμπο ΙΙ, η οποία περιελάμβανε τα σχέδια των νέων χαρακτήρων και της ιστορίας. Ο Ρόμπερτ Ραμίρεζ (Joseph: Ο Βασιλιάς των ονείρων) θα σκηνοθετούσε τη συνέχεια, όπου ο Ντάμπο και οι φίλοι του από το τσίρκο περιπλανιόνται σε μια μεγάλη πόλη αφού η ομάδα του τσίρκου έχει φύγει και τους έχει αφήσει πίσω. Στο Ντάμπο ΙΙ θα γινόταν επίσης προσπάθεια να εξηγηθεί τι συνέβη στον πατέρα του Ντάμπο, τον κύριο Τζάμπο. Οι φίλοι του Ντάμπο είναι οι χαοτικές δίδυμες αρκούδες Κλόντ και Λόλι, η περίεργη ζέβρα Ντοτ, ο μεγαλύτερος και ανεξάρτητος ιπποπόταμος Γκόντφραϊ και η περιπετειώδης στρουθοκάμηλος Πένι. Τα ζώα θα λειτουργούσαν ως μεταφορά για τα διάφορα στάδια της παιδικής ηλικίας. Η ταινία Ντάμπο ΙΙ θα διαδραματιζόταν την αμέσως επόμενη μέρα από το σημείο όπου ολοκληρώθηκε η πρώτη ταινία Ντάμπο.
Ο Τζον Λάσιτερ ακύρωσε την ταινία Ντάμπο ΙΙ, σύντομα αφότου ανέλαβε επικεφαλής του δημιουργικού τμήματος των Walt Disney Animation Studios το 2006.
Live-action προσαρμογή
Στις 8 Ιουλίου 2014, ανακοινώθηκε πως μια live-action προσαρμογή της ταινίας Ντάμπο ήταν σε στάδιο ανάπτυξης. Στην ίδια ανακοίνωση, επιβεβαιωνόταν ότι ο Ίχρεν Κρούγκερ θα ήταν ο σεναριογράφος, όπως επίσης και συμπαραγωγός μαζί με τον Τζάστιν Σπρίνγκερ. Στις 10 Μαρτίου 2015, ο Τιμ Μπάρτον ανακοινώθηκε ως ο σκηνοθέτης. Στις 11 Ιανουαρίου 2017, αναφέρθηκε ότι ο Γουίλ Σμιθ ήταν σε συζητήσεις για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία στον ρόλο ενός πατέρα κάποιων παιδιών που θα γίνονταν φίλοι με τον Ντάμπο. Την ίδια μέρα αποκαλύφθηκε ότι είχε προταθεί στον Τομ Χανκς να υποδυθεί τον ρόλο του κακού στην ταινία. Τον επόμενο μήνα, ανακοινώθηκε ότι ο Σμιθ δεν θα πρωταγωνιστούσε στην ταινία τελικά. Ο Σμιθ είχε προφανώς αρνηθεί να συμμετέχει στο πρότζεκτ εξαιτίας διαφωνίας για τον μισθό αλλά και προβλήματα προγραμματισμού, αφού θα πρωταγωνιστούσε στην συνέχεια της ταινίας Τα κακά παιδιά ΙΙ.
Τον Μάρτιο του 2017, αναφέρθηκε ότι η Εύα Γκριν ήταν σε συζητήσεις για τον ρόλο μιας καλλιτέχνιδας στο τραπέζιο. Μετέπειτα από αυτή την ανακοίνωση, ο Ντάνι Ντε Βίτο προστέθηκε στο καστ ως ο Ρινγκμάστερ του τσίρκου, ο οποίος θα είχε το όνομα Μεντίσι. Δύο εβδομάδες αργότερα, αναφέρθηκε ότι ο Κόλιν Φάρελ άρχισε διαπραγματεύσεις για τον ρόλο του Χολτ, ο οποίος είχε αρχικά προταθεί στον Γουίλ Σμιθ. Στις 4 Απριλίου 2017, ο Μάικλ Κίτον, ο πρώην συχνός συνεργάτης του Μπάρτον, ξεκίνησε συνομιλίες για τον ρόλο του κακού. Ο Κίτον επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στην ταινία στις 26 Ιουνίου 2017.
Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στα Cardington Studios στο Μπέντφορντσερ της Αγγλίας. Στις 15 Ιουλίου 2017, η Disney ανακοίνωσε όλο το καστ των ηθοποιών που θα είχαν βασικούς ρόλους στην ταινία και πως η ταινία θα κυκλοφορούσε στις 29 Μαρτίου 2019. ΝτεΌμπια Οπάρεϊ, Τζόσεφ Γκατ και Άλαν Άρκιν θα ενσαρκώσουν επίσης νέους χαρακτήρες, οι οποίοι δημιουργήθηκαν για την ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1941 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νόρμαν Φέργκιουσον Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Μεξικού
Ιστορία
Η Ομοσπονδία Μπάσκετ Μεξικού (Federación Mexicana de Basquetbol) ιδρύθηκε το 1936. Η FMB πήρε μέρος στη σύσταση της αμερικανικής ζώνης της FIBA το 1975.
Η FMB έπαυσε να είναι αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA), καθώς η FIBA αποδέχθηκε τη Μεξικανική Αθλητική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ADEMEBA) ως εθνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης για το Μεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στο Μεξικό
Γιαν Πάινας
Ο Γιαν Πάινας (ολλανδικά Jan Symonsz. Pynas (1582, Άλκμααρ- 1631, Άμστερνταμ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, οι Γιαν και Γιάκομπ Πάινας ήταν επιδέξιοι ζωγράφοι τοπίων και μορφών, αλλά ο Γιαν ήταν καλύτερος από τον Γιάκομπ. Ο Γιαν ταξίδεψε στην Ιταλία το 1605 μαζί με τον Πίτερ Λάστμαν και πέρασαν μερικά χρόνια εκπαιδευόμενοι στην Τέχνη από μεγάλους Ιταλούς Δασκάλους.
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης ήταν αδελφός του Γιάκομπ και πραγματοποίησε δύο ταξίδια στην Ιταλία, ένα το 1605 κι ένα το 1617, ενώ δεν είναι βέβαιο αν ήταν μαζί του και ο αδελφός του. Στη Ρώμη συνδέθηκε φιλικά με τους Άνταμ Ελζχάιμερ, Πίτερ Λάστμαν και Γιάκομπ Ερνστ Τόμαν φον Χάγκελσταϊν.
Η αδελφή του Γιαν, Μάινσχε (Meynsge) παντρεύτηκε τον καλλιτέχνη Γιαν Τενχάχελ το 1611. Ήταν ο Δάσκαλος των Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ και Στεφεν φαν Χόορ.
Τα έργα των αδελφών Πάινας είναι παρόμοια σε ύφος με αυτά του Άνταμ Ελζχάιμερ και υπάρχει προϊστορία εσφαλμένων αποδόσεων έργων μεταξύ των τριών καλλιτεχνών, γιατί και οι δύο αδελφοί Πάινας υπέγραφαν τα έργα τους ως "J. Pynas."
Ο Γιαν απεβίωσε στο Άμστερνταμ. Ο Γιάκομπ έζησε αρκετά χρόνια μετά από τον θάνατο του αδελφού του και πιστεύεται ότι απεβίωσε στο Ντελφτ.
Τιχάλινα
Η Τιχάλινα (κυριλλικά: Тихаљина) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Γκρούντε, εντός του Καντονιού της Δυτικής Ερζεγοβίνης και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,572 κατοίκους.
Ιστορία
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη της [[Εκκλησία Αγίου Ηλία (Τιχάλινα)|Εκκλησίας Αγίου Ηλία της Τιχάλινα.]]
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Γκρούντε Κατηγορία:Οικισμοί του Γκρούντε με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Εμέρικο Αμάρι
Ο Εμέρικο Αμάρι (ιταλικά: Emerico Amari, 1810–1870) ήταν Ιταλός νομικός και πολιτικός, πρωτοπόρος του συγκριτικού δικαίου, καθώς και οικονομολόγος με φιλοσοφικά ενδιαφέροντα και δεξιότητες. Ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές του φιλελεύθερου πολιτικού κινήματος, κατά τη διάρκεια της ιταλικής ενοποίησης.
Ο Εμέρικο Αμάρι ανήκε σε μια παλαιά και αριστοκρατική οικογένεια του Παλέρμο. Πατέρας του ήταν ο κόμης και βουλευτής Αντριάνο Μαριάνο Σαλβατόρε Αμάρι και μητέρα του η Ροζαλία Μπαγιάρντι. Αφού ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στο Βασιλικό Κολλέγιο «Καρολίνο Καλασάντσιο» του Παλέρμο, φοίτησε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Παλέρμο. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, το οποίο εγκατάλειψε για να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία. Δημοσίευσε άρθρα σε επιστημονικές λογοτεχνικές εφημερίδες, όπου άσκησε κριτική στην καντιανή σκέψη, η οποία εκείνη την περίοδο ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στους πνευματικούς κύκλους της Σικελίας. Ασχολήθηκε επίσης με την εμπειριστική θεώρηση του Άγγλου Τζων Λοκ και με τις φιλοσοφικές απόψεις του Τζαν Ντομένικο Ρομανιόζι.
Από το 1836 ξεκίνησε να δημοσιεύει άρθρα νομικού και οικονομικού περιεχομένου του ως ανταποκριτής με άρθρα για δωρεάν νομικά και οικονομικά θέματα στην «Εφημερίδα της Στατιστικής» (Giornale di Statistica). Αυτά τα θέματα που πρότεινε ξανά στη διδασκαλία του ποινικού δικαίου από το 1841 έως το 1848 στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο, όπου τράβηξε την προσοχή της αστυνομίας των Βουρβόνων για τη χειροκροτημένη διάλεξή του τον Δεκέμβριο του 1842 σχετικά με τη θανατική ποινή. Από το 1841 έως το 1848 κατείχε τη θέση του καθηγητή ποινικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο, όπου απέσπασε την προσοχή της αστυνομίας των Βουρβόνων για τις απόψεις του πάνω στη θανατική ποινή.
Όταν τα στρατεύματα των Βουρβόνων κατέλαβαν ξανά το Παλέρμο, αποκαθιστώντας τη μοναρχία το 1849, ο Εμέρικο Αμάρι κατέφυγε πρώτα στη Μάλτα και μετά στη Γένοβα.
Το 1860, μετά την επιτυχή Εκστρατεία των Χιλίων του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, επέστρεψε στο Παλέρμο, αναλαμβάνοντας από την προσωρινή κυβέρνηση να βρει λύσεις που θα επιτύγχαναν μια ομαλή ενσωμάτωση των νότιων περιοχών της Ιταλικής Χερσονήσου στο νέο Βασίλειο. Ωστόσο, σύντομα παραιτήθηκε από το έργο που του είχε ανατεθεί, συνειδητοποιώντας ότι ολόκληρο το εγχείρημα αποτελούσε ουσιαστικά μία προσπάθεια δημιουργίας ενός συγκεντρωτικού Βασιλείου υπό τη δυναστεία της Σαβοΐας. Ως εκ τούτου, αρνήθηκε τα δημόσια αξιώματα που του προτάθηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Δημόσιας Παιδείας.
The Jacksons (άλμπουμ)
Το The Jacksons είναι το δέκατο άλμπουμ των Τζάκσον 5 που κυκλοφόρησε το 1976 από τη Epic/CBS Records υπό τη Philadelphia International. Το άλμπουμ ήταν το πρώτο του συγκροτήματος με τη CBS, μετά από επταετή συνεργασία με τη Motown. Ο Ζερμαίν Τζάκσον έμεινε με τη Motown και έτσι αντικαταστάθηκε με τον νεότερο αδερφό Τζάκσον, Ράντι Τζάκσον.
Οι διευθυντές της Philadelphia International Κέννεθ Γκάμπλ και Λέων Χαφ ήταν παραγωγοί του άλμπουμ, καθώς και στο πρώτο top ten hit τους σε 2 χρόνια, το Enjoy Yourself, αλλά είχε δυσκολίες με το συγκρότημα. Ωστόσο, το συγκρότημα στάθηκε ικανό να γράψει το υλικό για το πρώτο τους άλμπουμ, κάτι που τους αρνήθηκε η Motown. Οι The Jacksons έγραψαν το Style of Life και το Blues Away, το οποίο αποτελεί το πρώτο δημοσιευμένο τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον. Επίσης, κυκλοφόρησε το Show You the Way to Go. Το άλμπουμ έφθασε στη 36η και στη 6η θέση των R&B album charts.
Το άλμπουμ ήταν το πρώτο χρυσό άλμπουμ, παρόλο ότι είχαν πωλήσει 10 εκατομμύρια άλμπουμ με τη Motown. (τα οικονομικά της Motown και οι πωλήσεις των άλμπουμ ήταν άγνωστες έως το 1976).
Κατάλογος τραγουδιών
Κατηγορία:Δισκογραφία των Τζάκσον 5 Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Supermarine Scimitar
Το Supermarine Scimitar ήταν βρετανικό μονοθέσιο δικινητήριο αεριωθούμενο ναυτικό μαχητικό, το οποίο χρησιμοποιούσε η αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (Fleet Air Arm) από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι και το 1969.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Scimitar ήταν προϊόν διάφορων σχεδίων που ανέπτυξε η Supermarine και αφορούσαν την δημιουργία αεριωθούμενων μαχητικών για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του στόλου. Σε αυτά περιλαμβάνονταν το Type 505, το οποίο είχε λεπτές ευθείες πτέρυγες, ουραίο σχήματος "V" και προωθούνταν από δύο turbojet κινητήρες Rolls-Royce Avon. Προορίζονταν αρχικά να επιχειρεί χωρίς συμβατικό σύστημα προσγείωσης: το αεροσκάφος δεν θα διέθετε καθόλου τροχούς, αλλά θα προσγειώνονταν σε κατάστρωμα από ελαστικό. Στόχος της όλης ιδέας ήταν η σημαντική απλοποίηση της δομής του αεροσκάφους. Στα 1948 το Ναυαρχείο αναθεώρησε την στάση του σχετικά με το σύστημα προσνήωσης και η Supermarine απεφάσισε την εγκατάσταση ανασυρόμενου τρίκυκλου συστήματος προσγείωσης στο Type 505, που μετονομάστηκε σε Type 508. Τον Νοέμβριο του 1947 το Υπουργείο ζήτησε την κατασκευή τριών πρωτοτύπων, σύμφωνα με την απαίτηση N.9/47.
Το πρώτο εξ αυτών πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στο Boscombe Down στις 31 Αυγούστου 1951, ενώ οι δοκιμές επί του αεροπλανοφόρου HMS Eagle ξεκίνησαν τον Μάιο του 1952. Στο δεύτερο αεροσκάφος ενσωματώθηκαν διάφορες βελτιώσεις, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης πυροβόλου και άλλων μικροαλλαγών. Αυτό ονομάστηκε Type 529 και βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα στις 29 Αυγούστου 1952. Χαρακτηριστική ήταν η πρόταση εγκατάστασης ραντάρ στο πίσω μέρος του. Σε αντίθεση με τα δύο πρώτα, το τρίτο πρωτότυπο (Type 525) διέθετε οπισθοκλινείς πτέρυγες και συμβατικό κάθετο ουραίο προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις του. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος πέταξε για πρώτη φορά στις 27 Απριλίου 1954.
Το τρίτο πρωτότυπο συνετρίβη, όμως το σχέδιο κρίθηκε επαρκές με αποτέλεσμα να αποφασιστεί η δημιουργία του παρόμοιου Type 544, σύμφωνα με την απαίτηση Ν.113. Παραγγέλθηκαν εκατό αεροσκάφη, με το Ναυτικό να ζητάει αυτά να έχουν και δυνατότητες κρούσης, με συμβατικά ή πυρηνικά όπλα. Το πρώτο από τα Type 544, που αποτέλεσαν τα πρωτότυπα για τα αεροσκάφη παραγωγής, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 19 Ιανουαρίου 1956. Το πρώτο Scimitar παραγωγής, που είχε μεγάλες ομοιότητες με το τρίτο Type 544,. βρέθηκε στον αέρα στις 11 Ιανουαρίου 1957.
Επιχειρησιακή ιστορία
Όταν τα εντάχθηκαν σε υπηρεσία τα Scimitar, το Βασιλικό Ναυτικό διέθετε ελάχιστα αεροπλανοφόρα μεγάλου μεγέθους, κατάλληλα δηλαδή για την αποπροσνήωση του νέου μεγάλου αεριωθούμενου. Συνέβησαν αρκετά ατυχήματα στις προσνηώσεις, σε ένα εκ των οποίων έχασε την ζωή του ο John Russell, διοικητής της πρώτης επιχειρησιακής μονάδας εξοπλισμένης με Scimitar (803 Naval Air Squadron). Το ατύχημα έγινε ενώπιον του τύπου και αναμεταδόθηκε από το ειδησιογραφικό δίκτυο British Pathé News. Η αναλογία απωλειών ήταν ιδιαίτερα υψηλή: από τα 72 αεροσκάφη που κατασκευάστηκαν τα 39 χάθηκαν σε ατυχήματα.
Παρόλο που ήταν δυνατή η χρήση τους σαν αναχαιτιστικά, την αποστολή αυτή κάλυπταν επαρκώς τα de Havilland Sea Vixen. Τα Scimitar είχαν επίσης δυνατότητες κρούσης/εγγύς υποστηρίξεως, όμως και σε αυτόν τον ρόλο το φορτίο επωμίζονταν κυρίως τα Blackburn Buccaneer. Στις επιχειρησιακές μονάδες η ουσιαστικότερη αποστολή των αεροσκαφών αυτών ήταν ο εναέριος ανεφοδιασμός των Buccaneer. Από το 1965 μέχρι και το 1970 αξιοποίησε σημαντικό αριθμό Scimitar η FRU (Fleet Requirements Unit), μια εξειδικευμένη μονάδα που ανελάμβανε την εκπαίδευση άλλων σχηματισμών σε ρεαλιστικές προσομοιώσεις μάχης.
Μανιούλ Μπαργκάβα
Ο Μανιούλ Μπαργκάβα (γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1974) είναι Αμερικανοκαναδός μαθηματικός. Είναι ο καθηγητής Μαθηματικών Brandon Fradd στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, τάξη του 1983, και ο καθηγητής Θεωρίας Αριθμών Stieltjes στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Είναι επίσης επίκουρος καθηγητής στο Ινστιτούτο Θεμελιωδών Ερευνών Tata, στο Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Βομβάης και στο Πανεπιστήμιο του Χαϊντεραμπάντ. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συμβολή του στη θεωρία αριθμών.
Ο Μπαργκάβα τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 2014. Σύμφωνα με την παραπομπή από τη Διεθνή Μαθηματική Ένωση, έλαβε το βραβείο "για την ανάπτυξη νέων ισχυρών μεθόδων στη γεωμετρία των αριθμών, τις οποίες εφάρμοσε για την καταμέτρηση δακτυλίων μικρού βαθμού και για την οριοθέτηση του μέσου βαθμού των ελλειπτικών καμπυλών."
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Μπαργκάβα γεννήθηκε σε ινδική οικογένεια στο Χάμιλτον του Οντάριο του Καναδά, αλλά μεγάλωσε και πήγε σχολείο κυρίως στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Η μητέρα του Μίρα Μπαργκάβα, μαθηματικός στο Πανεπιστήμιο Χόφστρα, ήταν η πρώτη του καθηγήτρια μαθηματικών. Ολοκλήρωσε όλα τα μαθήματα μαθηματικών και πληροφορικής στο λύκειο μέχρι την ηλικία των 14. Φοίτησε στο Plainedge High School στη Βόρεια Μασαπίκουα και αποφοίτησε το 1992 ως αριστούχος της τάξης. Πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1996. Για την έρευνά του ως προπτυχιακός φοιτητής, του απονεμήθηκε το Βραβείο Μόργκαν το 1996. Ο Μπαργκάβα συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, όπου ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο "Higher composition laws"(Νόμοι περί ανώτερης σύνθεσης) υπό την επίβλεψη του Άντριου Γουάιλς και έλαβε το διδακτορικό του το 2001, με την υποστήριξη μιας υποτροφίας Χερτζ. Ήταν επισκέπτης υπότροφος στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών το 2001-02 και στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 2002-03. Το Πρίνστον τον διόρισε μόνιμο τακτικό καθηγητή το 2003. Το 2010 διορίστηκε στην έδρα Stieltjes του Πανεπιστήμιο του Λέιντεν.
Ο Μπαργκάβα είναι επίσης ένας καταξιωμένος μουσικός της τάμπλα, που μελέτησε δίπλα σε γκουρού όπως ο Ζακίρ Χουσεΐν. Σπούδασε επίσης σανσκριτικά από τον παππού του Purushottam Lal Bhargava, έναν γνωστό μελετητή των σανσκριτικών και της αρχαίας ινδικής ιστορίας. Είναι θαυμαστής της σανσκριτικής ποίησης.
Έρευνα
Η διδακτορική διατριβή του Μπαργκάβα γενίκευσε τον κλασικό νόμο του Γκάους για τη σύνθεση δυαδικών τετραγωνικών μορφών σε πολλές άλλες καταστάσεις. Μια σημαντική χρήση των αποτελεσμάτων του είναι η παραμετροποίηση των τεταρτοβάθμιων και πενταβάθμιων τάξεων σε αριθμητικά πεδία, επιτρέποντας έτσι τη μελέτη της ασυμπτωτικής συμπεριφοράς των αριθμητικών ιδιοτήτων αυτών των τάξεων και των πεδίων.
Η έρευνά του περιλαμβάνει επίσης θεμελιώδεις συνεισφορές στη θεωρία αναπαράστασης τετραγωνικών μορφών, στα προβλήματα παρεμβολής και στην p-adic ανάλυση, στη μελέτη των ομάδων ιδανικών κλάσεων αλγεβρικών αριθμητικών σωμάτων και στην αριθμητική θεωρία ελλειπτικών καμπυλών.
Σύντομος κατάλογος των συγκεκριμένων μαθηματικών συνεισφορών:
Το 2015, οι Μανιούλ Μπαργκαβά και Αρούλ Σανκάρ απέδειξαν την εικασία των Μπιρτς και Σουίνερτον-Ντάιερ για ένα θετικό ποσοστό ελλειπτικών καμπυλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Καναδοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Clickbait
Clickbait (από το click, κλικ, και το bait, δόλωμα) είναι υποτιμητικός όρος που περιγράφει το περιεχόμενο ιστοσελίδων που έχει ως στόχο την αποκόμιση κερδών από την διαδικτυακή διαφήμιση, σε βάρος της ποιότητας ή της ακρίβειας του άρθρου, στηριζόμενο σε τίτλους εντυπωσιασμού ώστε να προσελκύσει κλικ και στη συνέχεια να ενθαρρύνει την προώθηση του περιεχομένου στα κοινωνικά δίκτυα.
Οι επικεφαλίδες των clickbait άρθρων στοχεύουν στο να εκμεταλλευτούν το «χάσμα περιέργειας» (curiosity gap), παρέχοντας στον τίτλο πληροφορίες αρκετές για να κινήσουν την περιέργεια του αναγνώστη, αλλά όχι αρκετές για να ικανοποιήσουν την περιέργειά του αν δεν κάνει κλικ στον σύνδεσμο που οδηγεί στο περιεχόμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξαπάτηση Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου‎ Κατηγορία:Νεολογισμοί
Εκκλησία Αγίου Ηλία (Τιχάλινα)
Τοποθεσία
μικρογραφία|κέντρο|Άλλη άποψη της εκκλησίας.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του εσωτερικού της εκκλησίας.
Πτώση του Σουλίου
Η Πτώση του Σουλίου αποτέλεσε την τελευταία από μια σειρά συγκρούσεων, γνωστών ως Πόλεμοι των Σουλιωτών, μεταξύ των Σουλιωτών και του Πασαλικίου των Ιωαννίνων, το 1803.
"Ο τραγικός επίλογος της ηρωικής αντίστασης των κατοίκων της περιοχής γράφτηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1803 στο λόφο Κούγκι (Κούγγι), όπου ο θρυλικός ιερομόναχος και αγωνιστής - Σαμουήλ - βρήκε μαζί με τους λιγοστούς συντρόφους του, ηρωικό θάνατο, προβαίνοντας στην ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης που υπήρχε στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής".
Γεγονότα
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, οι Σουλιώτες απολάμβαναν ένα αυτόνομο καθεστώς, γνωστό ως Σουλιώτικη Συμπολιτεία. Η Συμπολιτεία ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, στα βουνά της Θεσπρωτίας, κοντά στις πόλεις της Παραμυθιάς και της Πάργας. Οι Σουλιώτες ίδρυσαν μια αυτόνομη Συμπολιτεία κυριαρχώντας στα χωριά των απομακρυσμένων ορεινών περιοχών της Ηπείρου, όπου αντιστάθηκαν με επιτυχία στην Οθωμανική κυριαρχία. Στο απόγειο της ισχύος της, στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η Σουλιώτικη Συμπολιτεία εκτιμάται ότι περιλάμβανε έως και 12.000 κατοίκους διασκορπισμένους σε περίπου 60 χωριά.
Το 1803, ο Σουλτάνος ​​ζήτησε από τον Αλή Πασά να ξεκινήσει αμέσως πολιορκία κατά των Σουλιωτών, αφού διαβιβάστηκε η πληροφορία ότι οι Σουλιώτες είχαν προμηθευτεί σημαντικές προμήθειες πολεμοφοδίων από γαλλικά πλοία. Οι Σουλιώτες έπαιρναν όλες τις προμήθειες από την Πάργα, αλλά και υποστήριξη από την Ευρώπη. Η Ρωσία και η Γαλλία τους παρείχαν όπλα και πυρομαχικά. Για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι Σουλιώτες θεωρούνταν όργανο αποδυνάμωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όταν οι Βρετανοί πολιτικοί στράφηκαν προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία για να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους εναντίον του Ναπολέοντα, οι προμήθειες όπλων και πυρομαχικών διακόπηκαν.
Η οικογένεια Μπότσαρη εγκατέλειψε το Σούλι. Οι Σουλιώτες που έμειναν στο Σούλι συγκεντρώθηκαν στον Ναό του Αγίου Γεωργίου και συμφώνησαν να πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Δεν ξεπερνούσαν τους 2.000. Σημαντικές φυσιογνωμίες αποτέλεσαν οι Φώτος Τζαβέλας, Δήμος Δράκος, Τούσιας Ζέρβας, Κουτζονίκας, Γκόγκας Δαγκλής, Γιαννάκης Σέχος, Φωτομάρας, Τζαβάρας, Βέικος, Πάνου, Ζηγούρης Διαμάδης και Γιώργος Μπούσμπος.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1803, τα στρατεύματα του Αλή Πασά, με επικεφαλής τον γιο του Βελή Πασά, απέκτησαν κτήσεις στο χωριό Κακοσούλι. Ο θρύλος θέλει τον Πήλιο Γούση να δέχθηκε 200 στρατιώτες στο σπίτι του αφού δωροδωκήθηκε από τον Βελή Πασά, δεύτερο γιο του Αλή. Ο ίδιος ο Γούσης είπε ότι δεν ήταν τα χρήματα αλλά η επιθυμία του να σώσει τον γιο του, που κρατούσε αιχμάλωτο ο Αλή Πασάς. Οι Σουλιώτες αποσύρθηκαν στα φρούρια Κιάφα και Κούγκι, όπου έδωσαν την τελευταία τους μάχη στις 7 Δεκεμβρίου 1803.
Σε μια πράξη προδοσίας που είχε γίνει γνωστή στους Σουλιώτες, ο Αλή Πασάς σχεδίαζε να τους συλλάβει ως ομήρους στον δρόμο για την Πάργα. Οι στρατιώτες του Αλή διατάχθηκαν να στήσουν ενέδρα. Ωστόσο, τα στρατεύματα του ιδίου του Αλή δεν υπάκουσαν. Μπέηδες της Παραμυθιάς, μέλη του στρατού του Βελή, ακούγοντας αυτό το σχέδιο, ενημέρωσαν τους Σουλιώτες, οι οποίοι την τελευταία στιγμή άλλαξαν δρομολόγιο και κατάφεραν να σωθούν. Η φάρα του Ζέρβα στη συνέχεια πήρε τον δρόμο της προς τη Μεσσηνία. Εκεί, ο ιερέας Λάμπρος Ζέρβας, γνωστός ως Παπά Λάμπρος, συνέχισε να συγκεντρώνει όπλα για την Ελληνική Επανάσταση στέλνοντας όπλα στον αδελφό του, Διαμαντή Ζέρβα.
Πάθος (μουσική)
Με τον όρο πάθος στην εκκλησιαστική μουσική αναφερόμαστε γενικά στην μουσική εξιστόρηση των Αγίων Παθών που λαμβάνει χώρα κατά κύριο λόγο στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και ακολουθεί τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Οι ρίζες του ανάγονται στο οδοιπορικό της Αιθερίας, τον 4ο αιώνα, και εξελίχθηκε από μια απλή ανάγνωση των Παθών σε μία πιο σύνθετη πολυφωνική μουσική σύνθεση, ειδικότερα μετά τον 15ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Πρωτεύουσα της Ρωσίας
Η πρωτεύουσα της Ρωσίας (Столица России) αναφέρεται στη ρωσική πόλη που είναι το πολιτικό και διοικητικό κέντρο της χώρας. Στους τελευταίους 12 αιώνες, η Ρωσία έχει αλλάξει πρωτεύουσα αρκετές φορές. Το 1918 η Μόσχα έγινε η πρωτεύουσα της Ρωσίας, τίτλος που κρατάει μέχρι σήμερα.
Επίσημη πρωτεύουσα
Σύμφωνα με το άρθρο 70 του ρωσικού συντάγματος, πρωτεύουσα της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι η Μόσχα. Στεγάζει κάθε εθνικό νομοθετικό, εκτελεστικό και δικαστικό όργανο της Ομοσπονδίας (με την εξαίρεση του Συνταγματικού Δικαστηρίου το οποίο εδρεύει στην πρώην πρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη, από το 2008). Όπως και σε κάθε πρωτεύουσα χώρας, η Μόσχα είναι η πόλη όπου βρίσκονται οι πρεσβείες των χωρών στη Ρωσία. Το Κρεμλίνο της Μόσχας είναι η επίσημη έδρα του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Η Μόσχα είναι ξεχωριστό ομοσπονδιακό υποκείμενο εντός της Ρωσίας. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Μόσχας και υπάγεται στη Κεντρική Ομοσπονδιακή Περιφέρεια. Οι ιδιαιτερότητες του νομικού καθεστώτος της Μόσχας ως πρωτεύουσα της χώρας διέπονται από τον ομοσπονδιακό νόμο «Περί του καθεστώτος της πρωτεύουσας της Ρωσικής Ομοσπονδίας» (О статус столицы Российской дедерации).
Ιστορικά, η πόλη της Μόσχας εδραιώθηκε ως πρωτεύουσα κατά τον 14ο αιώνα, ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι οι πρίγκιπες της Μόσχας ξεκίνησαν την ενοποίηση της Ρωσίας σε ενιαίο κράτος. Η Ρωσική Αυτοκρατορία μετέφερε την πρωτεύουσα της στην Αγία Πετρούπολη, αλλά μετά την Μπολσεβίκικη Οκτωβριανή επανάσταση πρωτεύουσα έγινε και πάλι η Μόσχα.
Η Μόσχα ήταν το οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο της χώρας από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα είναι το κέντρο της Ρωσίας. Η Μόσχα έχει το μεγαλύτερο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν από κάθε άλλο ομοσπονδιακό υποκείμενο της χώρας. Στη Μόσχα και τα περίχωρά της ζουν περίπου 16 εκατομμύρια άτομα.
Ιστορικές πρωτεύουσες
μικρογραφία| Το φρούριο Παλαιά Λάντογκα. Άποψη από το εξωτερικό του φρουρίου. Ο σύγχρονος ρωσικός όρος για την πρωτεύουσα, «στόλιτσα» (столица) δεν υπάρχει ως λέξη στα παλαιά Ρωσικά. Στον μεσαίωνα χρησιμοποιούνταν εκφράσεις όπως οι «стол», «старейший стол» και «стольный город» για να κάνουν αναφορές στην πρωτεύουσα. Στην ιστορία της Ρωσίας υπήρχαν διάφορες πρωτεύουσες. Η ιδέα της πανρωσικής πρωτεύουσας άρχισε να σχηματίζεται τον 11ο-13ο αιώνα.