cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγρίνιο
Αξιοθέατα
right|250px|thumb|Οι διατηρητέες αποθήκες της καπνοβιομηχανίας Παπαστράτου right|250px|thumb|Ο βυζαντινός ναός της Αγίας Τριάδας του Μαύρικα, στη βόρεια όχθη της λίμνης Λυσιμάχειας right|250px|thumb|Άποψη του κέντρου του Αγρινίου right|250px|thumb|Ο Άγιος Χριστόφορος και η ομώνυμη συνοικία
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Από το 1935 μέχρι το 1967, με εξαίρεση τα χρόνια της κατοχής, εκδιδόταν η εφημερίδα Νέα Εποχή. Από το 1998, η εφημερίδα εκδίδεται ηλεκτρονικά, με τον ίδιο τίτλο.
Στο Αγρίνιο, από το 2000, εκδίδεται η ημερήσια εφημερίδα Συνείδηση της Αιτωλοακαρνανίας, η οποία κυκλοφορεί σε όλο τον νομό, και είναι διαθέσιμη και σε ηλεκτρονική μορφή. Η ιδιοκτήτριά του Συνείδηση Ανώνυμη Εταιρεία η οποία κατέχει την ομώνυμη εφημερίδα, κατέχει και δύο τοπικούς ραδιοσταθμούς, τα ενημερωτικά Δυτικά της Ελλάδος 92.8 και τον ψυχαγωγικό Loud Radio 98.2.
Στο Αγρίνιο λειτουργεί από το 1992 ο ραδιοτηλεοπτικός όμιλος ΑΧΕΛΩΟΣ MEDIA ο οποίος κατέχει στην ιδιοκτησία του, το ομώνυμο τηλεοπτικό κανάλι Αχελώος TV, το οποίο είναι το μεγάλο περιφερειακό της Βoρειοδυτικής Ελλάδας. Έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και καλύπτει τη Δυτική Ελλάδα, τον νομό Ευρυτανίας, τους νομούς της Ηπείρου και τα Επτάνησα. Επίσης στον ίδιο όμιλο, ανήκει ο ομώνυμος ραδιοφωνικός σταθμός Αχελώος FM 98.4 που είναι τοπικής εμβέλειας με ενημερωτικό χαρακτήρα και αναμεταδίδει μέρος του προγράμματος του Αθηναϊκού Real FM 97.8 από τα μέσα του 2008.
Λειτουργούν επίσης τα ειδησεογραφικά sites aitoloakarnaniabest.gr, agriniosite.gr, agrinionews.gr και agriniopress.gr.
Οι υπόλοιποι ραδιοφωνικοί σταθμοί που εκπέμπουν από το Αγρίνιο είναι:
Αθλητικές Ομάδες και εγκαταστάσεις
Στην αθλητική ζωή της πόλης σημείο αναφοράς είναι το όνομα του Παναιτωλικού, με τον σύλλογο να ιδρύεται το 1926 κυρίως σαν φιλεκπαιδευτικό σωματείο το οποίο έχει τεράστια κοινωνική προσφορά στην πόλη. Η ομάδα ποδοσφαίρου του συλλόγου αποτελεί μια από τις ιστορικότερες επαρχιακές ομάδες της χώρας. Τα τελευταία χρόνια έχει σταθερή παρουσία στη Superleague, στην οποία έχει προς ώρας συμμετάσχει σε 11 αγωνιστικές περιόδους, με καλύτερη θέση την 7η, στη σεζόν 2014-15.
Πέραν του ποδοσφαίρου, ο σύλλογος διατηρεί τμήματα σε όλα τα δημοφιλή αγωνίσματα, κάποια εξ αυτών ιδιαιτέρως επιτυχημένα (όπως η ομάδα χειροσφαίρισης γυναικών που αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία και το 2011 συμμετείχε στο final four του Κυπέλλου Ελλάδος το τμήμα beach handball, που το 2010 έφτασε στο final four του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Συλλόγων αλλά και το τμήμα ελληνορωμαϊκής πάλης που έχει αναδείξει πρωταθλητές Ελλάδας ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Ko e Iki he Lagi
Ο Ko e Iki he Lagi (Ο Κύριος στον Ουρανό) είναι ο εθνικός ύμνος του Νιούε.
Νιούε κείμενο
Ko e Iki he Lagi Kua fakaalofa mai Ki Niue nei, ki Niue nei Kua pule totonu E Patuiki toatu Kua pule okooko ki Niue nei
Ki Niue nei, ki Niue nei Ki Niue nei, ki Niue nei Ki Niue nei, ki Niue nei Ki Niue nei
Kua pule okooko ki Niue nei Kua pule ki Niue nei
Ελληνική μετάφραση
Επί του Νιούε (7×)
Που διοικεί ολότελα επί του Νιούε Που διοικεί επί του Νιούε
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Νιούε
Ορέστης Καρνέζης
Ο Ορέστης Καρνέζης (Αθήνα, 11 Ιουλίου 1985) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Συλλογική καριέρα
Ο Καρνέζης γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Αγωνίστηκε αρχικά σε τοπικές ομάδες της Κέρκυρας μέχρι την ηλικία των 16 ετών, οπότε αποκτήθηκε από τον ΟΦΗ. Λόγω του νεαρού της ηλικίας του δεν αγωνίστηκε αμέσως, αλλά έπαιξε για δύο χρόνια στη θυγατρική του ομάδα που αγωνιζόταν στην Δ΄ Εθνική και άλλον έναν χρόνο στην ομάδα νέων. Στην πρώτη ομάδα του ΟΦΗ προωθήθηκε το 2005 και παρέμεινε έως το 2007, ως δεύτερος τερματοφύλακας πίσω από τον Μιχάλη Σηφάκη.
Λόγω της παρουσίας του όμως στην εθνική Ελπίδων την ίδια περίοδο τράβηξε το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού, που τον απέκτησε το καλοκαίρι του 2007. Στον Παναθηναϊκό είχε λίγες εμφανίσεις μέχρι την περίοδο 2011-12 οπότε καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα, συμπληρώνοντας την περίοδο αυτή 22 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.
Τον Ιούλιο του 2013 υπέγραψε στην ιταλική Ουντινέζε, έναντι 750.000 ευρώ. Στο συμβόλαιο συμφωνήθηκε να παραχωρηθεί ως δανεικός στην ισπανική Γρανάδα, με την οποία τερμάτισε στη 15η θέση της Λα Λίγκα. Συνολικά πραγματοποίησε 6 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και δύο στο κύπελλο Ισπανίας για την περίοδο 2013-14, με την ολοκλήρωση της οποίας επέστρεψε στην Ουντινέζε όπου καθιερώθηκε ως βασικός, μετρώντας 75 συνολικά συμμετοχές πρωταθλήματος τα επόμενα δύο χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2017 πήγε ως δανεικός στη Γουότφορντ. Το καλοκαίρι του 2018 αποκτήθηκε από την Νάπολι, όπου έμεινε για δύο χρόνια πραγματοποιώντας 12 συμμετοχές. Το 2020 αποκτήθηκε από την Λιλ και έγινε ο πρώτος Έλληνας ποδοσφαιριστής με συμμετοχή στα 4 από τα 5 μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Το 2022 με την ολοκλήρωση του συμβολαίου του με τον γαλλικό σύλλογο ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση.
Διεθνής καριέρα
Ο Ορέστης Καρνέζης έχει αγωνιστεί στις εθνικές ομάδες όλων των ηλικιών, (Παίδων, Νέων και Ελπίδων). Το ντεμπούτο του με την Ελπίδων πραγματοποιήθηκε στις 18 Αυγούστου 2004, σε φιλική αναμέτρηση με την Τσεχία. Επίσης υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην Αλμερία της Ισπανίας.
Στις 29 Φεβρουαρίου 2012 πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή με την Ανδρών, στη φιλική αναμέτρηση με το Βέλγιο.
Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην εθνική Ελλάδας το 2018, φθάνοντας συνολικά τις 49 συμμετοχές, επίδοση που τον κατατάσσει στην τρίτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές τερματοφύλακα στην εθνική ομάδα, πίσω μόνο από τον Αντώνη Νικοπολίδη (90) και τον Νίκο Σαργκάνη (58).
Στατιστικά στοιχεία ανά περίοδο
Μέχρι 7 Μάη 2017
Τίτλοι - Διακρίσεις
Παναθηναϊκός Νάπολι
Πηγές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Βροσαντίτης
Ο βροσαντίτης (αγγλ. brochantite) είναι ορυκτό ένυδρο άλας του χαλκού. Το όνομά του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου καθηγητή Ορυκτολογίας Αντρέ Μπροσάν (Andre Jean Francois Marie Brochant de Villiers, 1772–1840).
Είναι ορυκτό που απαντάται πολύ συχνά στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων ορυκτών, αν και σπανίως αποτελεί εκμεταλλεύσιμες αποθέσεις. Σχηματίζεται κυρίως σε συνθήκες ξηρασίας σε περιβάλλοντα χαμηλής οξύτητας.
Συνδέεται με μαλαχίτη, αζουρίτη, κυπρίτη, κερουσίτη, ατακαμίτη, χρυσόκολλα, γύψο, κυανοτριχίτη, τον πολύ συγγενικό αντλερίτη (Cu3SO4(OH)4) (με τον οποίο και συγχέεται συχνά) και ορυκτά οξείδια του σιδήρου. Λόγω σχήματος κρυστάλλων και χρώματος συγχέεται συχνά με διοπτάσιο.
Απαντά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Σημαντικές αποθέσεις του συναντώνται στην περιοχή του Γιεκατερίνμπουργκ στα Ουράλια όρη της Ρωσίας, στη Ρουμανία, τη Σαρδηνία, τη Γερμανία (Μέλας Δρυμός), την Κορνουάλλη, τη Χιλή (περιοχή Ατακάμα), στο Tsumeb της Ναμίμπια, την Αυστραλία, την Αριζόνα, τη Γιούτα, το Νέο Μεξικό, τη Νεβάδα και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Σέριφο, στα μεταλλεία Στρατωνίου Χαλκιδικής (ορυχείο «Ολυμπιάδας») και σε πολλά ορυχεία της περιοχής του Λαυρίου (Καμάριζα, Αγριλέζα, Σούνιο, Σιλέζα, Μεγάλα Πεύκα, Πλάκα).
Σημειώσεις
Βροσαντιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
1305 Πόνγκολα
Ο Πόνγκολα (Pongola) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,431. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Χάρρυ Έντγουιν Γουντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από τον ποταμό Πόνγκολα της Νότιας Αφρικής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πόνγκολα εκτιμάται σε 29 περίπου χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό του. Ο Πόνγκολα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πονγκολα
Δνείπερος
Κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστός με την ονομασία Βορυσθένης, που σημαίνει «αυτός που ρέει από τα βόρεια» και αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκε ήδη από νωρίς ως υδάτινη οδός και ιδιαίτερα κατά το Μεσαίωνα όταν αποτελούσε τμήμα της Εμπορικής Οδού Βαράγγων- Ελλήνων ανάμεσα στη Βαλτική Θάλασσα και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Λευκορωσίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας
Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας
Το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας (αγγλικά: University of Western Australia) είναι ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Περθ της Αυστραλίας, το οποίο καθιερώθηκε από το κοινοβούλιο της Δυτικής Αυστραλίας τον Φεβρουάριο του 1911. Το 1913 ξεκίνησε να παραδίδει μαθήματα. Είναι το πιο παλιό πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας. Είναι μέλος της Ομάδας των Οκτώ (Group of Eight).
Ιστορία
Η αρχική τοποθεσία του πανεπιστημίου βρισκόταν στην οδό Ίργουιν στο κέντρο του Περθ όταν παρέλαβε τους πρώτους φοιτητές τον Μάρτη του 1913 και αποτελείτο από κτίρια που βρίσκονταν μεταξύ της οδού Χέι και την οδού St. George Terrace. Aυτά τα κτίρια τέλεσαν ως πανεπιστήμιο μέχρι το 1932 όταν μετακινήθηκε στην σημερινή του τοποθεσία στο Κρόλεϋ (Crawley). Ο ιδρυτής καγκελάριος, Τζων Γουίνθροπ Χάκετ (John Winthrop Hackett), που πέθανε το 1916, κληροδότησε περιουσία που μετά από δέκα χρόνια προσεκτικού διαχειρισμού έφθασε στο ποσό των 425.000 λιρών, ένα ποσό πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πίστευαν ότι μπορούσαν να μαζευτούν. Αυτό επέτρεψε την κατασκευή των κυρίων κτιρίων και σε μερικά δόθηκε το όνομα του καγκελάριου. Κατά την πρώτη δεκαετία του πανεπιστημίου υπήρξε μια αμφισβήτηση για το αν η πολιτική της δωρεάν εκπαίδευσης ήταν συμβατή με την υψηλή δαπάνη σε καθηγητές και σχολές. Ένας παλιός φοιτητής δημοσίευσε την ανησυχία του το 1921 ότι υπήρχαν 13 σχολές για μόνο 280 φοιτητές.
Παραπομπές
Δυτικης Αυστραλιας Κατηγορία:Περθ
Μηχανική
Η μηχανική, δηλαδή «η τέχνη των μηχανών», αποτελεί έναν ευρύ κλάδο της φυσικής που ασχολείται με τη συμπεριφορά των φυσικών σωμάτων, δηλαδή όταν αυτά αλληλεπιδρούν με δυνάμεις μεταξύ τους, τα αποτελέσματα της άσκησης των δυνάμεων αυτών, δηλαδή με την κίνηση, δηλαδή τους μηχανισμούς της αλλαγής της σχετικής θέσης με τον χρόνο (και την τυχόν παραμόρφωσή τους). Η επιστημονική αυτή ενασχόληση έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα, όπως τεκμηριώνουν τα αρχαία κείμενα του Αριστοτέλη και του Αρχιμήδη, που έχουν διασωθεί και ανευρεθεί  (δείτε περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω, στην Ιστορία της Κλασικής Μηχανικής). Κατά τις αρχές της Νεώτερης Περιόδου, επιστήμονες όπως ο Γαλιλαίος, ο Κέπλερ και ιδιαίτερα ο Νεύτων, οδήγησαν στην ίδρυση της αποκαλούμενης Κλασικής Μηχανικής. Είναι ένας κλάδος της αντίστοιχης Κλασικής Φυσικής, που ασχολείται με σωματίδια που είτε είναι σε «ηρεμία» είτε κινούνται με (σχετικά) μικρή ταχύτητα. Η μηχανική μπορεί επίσης να οριστεί ως ένας κλάδος της Φυσικής που ασχολείται με την κίνηση και τη δύναμη ενός συγκεκριμένου αντικειμένου.
Η μηχανική ήταν ο πρώτος κλάδος της φυσικής. Αποτελεί μία μεγάλη πηγή γνώσης για τον φυσικό κόσμο. Επίσης αποτελεί κεντρικό μέρος της τεχνολογίας, δηλαδή των τεχνικών εφαρμογής αυτής της γνώσης για σκοπούς χρήσιμους στον άνθρωπο. Με αυτή τη λογική ο κλάδος είναι συχνά γνωστός ως εφαρμοσμένη μηχανική.
Κβαντική έναντι Κλασικής Μηχανικής
Ο κλάδος της μηχανικής διαχωρίζεται κυρίως σε δύο (2) στενότερους κλάδους, που ονομάζονται, αντίστοιχα, κλασική μηχανική και κβαντική μηχανική.
Ιστορικά, η κλασική μηχανική υπήρξε πρώτη, ενώ η κβαντομηχανική είναι μια σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη. Η κλασική μηχανική είναι παλιότερη από τη γραπτή ιστορία, αν και θεμελιώθηκε από τους νόμους κίνησης του Νεύτωνα στο κλασικό του έργο Principia Mathematica, ενώ η κβαντομηχανική ανακαλύφθηκε το 1925. Και οι δύο θεωρείται ότι αποτελούν την πιο ασφαλή γνώση που υπάρχει για τον φυσικό κόσμο. Η κλασική μηχανική ειδικά συχνά θεωρείται ως ένα μοντέλο των αποκαλούμενων «επιστημών ακριβείας». Βασικές από την άποψη αυτή είναι η αμείλικτη χρήση των μαθηματικών σε θεωρίες, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει και το πείραμα και για τη δημιουργία των θεωριών τους, αλλά και για την επιβεβαίωσή τους, με τη δοκιμή τους.
Η κβαντική μηχανική είναι ένα ευρύτερο πεδίο και μπορεί να φανεί ότι εμπεριέχει την κλασική μηχανική σαν έναν υποτομέα της, που εφαρμόζεται υπό περιορισμένες συνθήκες. Αν η σχετική επιστήμη ερμηνευτεί σωστά, δεν υπάρχει αντίθεση ή σύγκρουση μεταξύ των δύο εννοιών, με την κάθε μια να αναφέρεται σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Οι αντίστοιχες αρχές συμπεριφοράς στα συστήματα που περιγράφονται από τις κβαντικές θεωρίες και αναπαράγονται από την κλασική φυσική στο όριο των μεγάλων κβαντικών αριθμών. Η κβαντική μηχανική ξεπέρασε την κλασική στο θεμελιώδες επίπεδο και είναι απαραίτητη για την εξήγηση και της πρόβλεψη των διεργασιών σε μοριακό, ατομικό και υποατομικό επίπεδο. Ωστόσο, για μακροσκοπικές διεργασίες, η κλασική μηχανική είναι ικανή να λύσει προβλήματα που είναι αφάνταστα δύσκολα για την κβαντική μηχανική και συνεπώς παραμένει χρήσιμη και συχνά εφαρμοζόμενη. Οι σύγχρονες περιγραφές τέτοιων συμπεριφορών αρχίζουν με έναν προσεκτικό ορισμό τέτοιων μεγεθών, όπως η απόσταση κίνησης, ο χρόνος, η ταχύτητα, η επιτάχυνση, η μάζα και η δύναμη. Ωστόσο, μέχρι πριν περίπου 400 χρόνια από σήμερα, η κίνηση εξηγούνταν από μια πολύ διαφορετική οπτική σκοπιά. Για παράδειγμα, ακολουθώντας τις ιδέες του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου και επιστήμονα Αριστοτέλη, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι η πτώση ενός σώματος γίνεται επειδή η φυσική του θέση είναι στο έδαφος της Γης. Επίσης, θεωρούσαν ότι ο Ήλιος, η Σελήνη και τα αστέρια ταξιδεύουν σε κύκλους γύρω από τη Γη επειδή είναι στη φύση των ουράνιων σωμάτων να ταξιδεύουν σε τέλειους κύκλους. Ο Ιταλός φυσικός και αστρονόμος Γαλιλαίος συγκέντρωσε τις ιδέες των άλλων μεγάλων διανοητών της εποχής του και άρχισε να τις αναλύει σε όρους απόστασης μετακίνησης από μια αρχική θέση σε μια άλλη, συνυπολογίζοντας τον χρόνο στον οποίο η μετακίνηση αυτή πραγματοποιήθηκε. Έδειξε ότι η ταχύτητα των αντικειμένων που πέφτουν αυξάνεται με σταθερή επιτάχυνση. Η επιτάχυνση αυτή είναι σταθερή τόσο για τα βαριά όσο και για τα ελαφρά αντικείμενα, αν αφαιρεθεί η τριβή με τον αέρα. Ο Άγγλος μαθηματικός και φυσικός Ισαάκ Νεύτωνας βελτίωσε αυτήν την ανάλυση ορίζοντας τη δύναμη και τη μάζα και σχετίζοντας τα μεγέθη αυτά με την επιτάχυνση. Για αντικείμενα που κινούνται με ταχύτητες που προσεγγίζουν την ταχύτητα του φωτός, οι νόμοι του Νεύτωνα ξεπεράστηκαν από τη Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάϊν. Για ατομικά και υποατομικά σωματίδια οι νόμοι του Νεύτωνα ξεπεράστηκαν από την Κβαντική Θεωρία. Για τα καθημερινά, όμως, φαινόμενα οι τρεις (3) νόμοι κίνησης του Νεύτωνα παραμένουν σε εφαρμογή και αποτελούν τον θεμελιώδη λίθο της Δυναμικής, που μελετά τις αιτίες που προκαλούν την κίνηση.
Συνοψίζοντας, αν και η κλασική μηχανική εξηγεί, ακόμη και σήμερα, ικανοποιητικά την κίνηση σωμάτων της καθημερινότητας, βρέθηκε τελικά ότι έχει δύο (2) αδυναμίες, εξαιτίας των οποίων ξεπεράστηκε, χωρίς όμως ποτέ να αχρηστευθεί:
Σχετικιστική έναντι Κλασικής Μηχανικής
Σε αναλογία με τη διάκριση ανάμεσα στην κβαντική και την κλασική μηχανική, οι θεωρίες της ειδικής και γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν έχουν επεκτείνει το πεδίο της μηχανικής πέρα από τη μηχανική του Νεύτωνα και του Γαλιλαίου και έκαναν μικρές διορθώσεις σε αυτές, δημιουργώντας μια επέκταση της μηχανικής, που αποκαλείται «σχετικιστική μηχανική». Πιο συγκεκριμένα, οι διαφορές μεταξύ σχετικιστικής και κλασικής μηχανικής γίνονται σημαντικές όταν ένα σώμα προσεγγίζει την ταχύτητα του φωτός, οπότε σύμφωνα με τη σχετικιστική μηχανική διαφοροποιείται και η μάζα του σώματος, ενώ σύμφωνα με την κλασική όχι. Σύμφωνα με τον νόμο κίνησης του Νεύτωνα της κλασικής μηχανικής ισχύει:, ενώ σύμφωνα με τον αντίστοιχο νόμο της σχετικιστικής μηχανικής, τους μετασχηματισμούς του Χέντρικ Λόρεντς, ισχύει , όπου ο επιπλέον παράγοντας \gamma τείνει να εξισωθεί με το 1, για τις πιο συνηθισμένες («καθημερινές») χαμηλές ταχύτητες. Δηλαδή και πάλι, αν και ξεπεράστηκε η κλασική μηχανική, δεν έχει αχρηστευθεί για τις περισσότερες εφαρμογές της καθημερινότητας.
Οι σχετικιστικές διορθώσεις βρέθηκε ότι χρειάζονταν επίσης και για την κβαντική μηχανική, σχηματίζοντας τελικά το σύνθετο οικοδόμημα της σχετικιστικής κβαντικής μηχανικής, που αναφέρεται σε υποατομικά σωματίδια που κινούνται σε ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του φωτός.
Δεν υπάρχουν αντιφάσεις ή συγκρούσεις μεταξύ των δύο, εφόσον λαμβάνονται προσεκτικά υπόψη οι συγκεκριμένες περιστάσεις. Ακριβώς όπως κάποιος θα μπορούσε, υπό τη χαλαρότερη πιθανή έννοια, να πει πως η κλασική μηχανική εξετάζει τα «μεγάλα» σώματα (όπως μέρη μηχανών), ενώ η κβαντική μηχανική «μικρά» (όπως τα σωματίδια), θα μπορούσε να ειπωθεί επίσης ότι ο σχετικιστική μηχανική εξετάζει τα «γρήγορα» σώματα και οι μη-σχετικιστικές μηχανικές τα «αργά». Παρόλα αυτά, «γρήγορος» και «αργός» είναι σχετικές έννοιες που εξαρτώνται με την κατάσταση της κίνησης του παρατηρητή. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι «μηχανικές», είτε κλασικές είτε κβαντικές, πρέπει πιθανόν να περιγραφούν σχετικιστικά. Αφετέρου, ως παρατηρητής, κάποιος μπορεί συχνά να δημιουργήσει την κατάσταση κατά τέτοιο τρόπο ώστε κάτι τέτοιο να μην απαιτείται.
Γενική σχετικιστική έναντι κβαντικής σχετικιστικής
Οι σχετικιστικές διορθώσεις χρειάζονται επίσης για την κβαντική μηχανική, αν και η γενική σχετικότητα δεν έχει (ακόμη πλήρως) ενσωματωθεί. Οι δύο θεωρίες παραμένουν ασύμβατες, ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί, για την ανάπτυξη μιας θεωρίας των πάντων.
Αρχαία Μηχανική
Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, και ιδιαίτερα ο Αριστοτέλης, ήταν από τους πρώτους και πρότειναν ότι κάποιες θεμελιώδεις αρχές κυβερνούν τη φύση. Η αριστοτέλεια φυσική είναι μια μορφή φυσικής επιστήμης που περιγράφηκε από τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.). Στα «Φυσικά» του Αριστοτέλη ιδρύονται γενικές αρχές αλλαγών που κυβερνούν όλα τα φυσικά σώματα, ζωντανά και μη, ουράνια και γήινα, συμπεριλαμβάνοντας όλες τις κινήσεις, μεταβολές με σεβασμό στη θέση, στο μέγεθος ή στον αριθμό, την ποιοτική μεταβολή κάθε είδους, τη γέννηση και την καταστροφή. Για τον Αριστοτέλη η Φυσική ήταν ένα ευρύ πεδίο που εμπεριείχε θέματα όπως η φιλοσοφία του πνεύματος, η εμπειρία των αισθήσεων, η μνήμη, η ανατομία και η βιολογία. Συνιστά (σε μεγάλο ποσοστό) τη γένεση της σκέψης, όπως υπογραμμίζεται σε πολλά από τα έργα του.
Ο Γαλιλαίος αργότερα παρατήρησε ότι «η αντίσταση του αέρα εμφανίζεται με δύο τρόπους: α) Προσφέροντας μεγαλύτερη αντίσταση στα λιγότερο πυκνά σώματα, απ' ό,τι στα πυκνότερα σώματα. β) Προσφέροντας μεγαλύτερη αντοχή σε ένα σώμα σε γρήγορη κίνηση από ό,τι στο ίδιο το σώμα σε αργή κίνηση.»
Μεσαιωνική Μηχανική
thumb|200px|Αραβικό διάγραμμα μηχανής. Άγνωστη χρονολόγηση (κατ' εκτίμηση 16ος - 19ος αιώνας).
Δημήτριος Ζαγγογιάννης
Ο Δημήτριος Ζαγγογιάννης (1860–1904) ήταν Έλληνας παιδαγωγός και φιλόλογος. Ήταν ο πρώτος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην έδρα της παιδαγωγικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1860 στη Λαμία. Πατέρας του ήταν ο στρατιωτικός ιατρός και διευθυντής του νοσοκομείου της πόλης Κωνσταντίνος Ζαγγογιάννης. Το 1875 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1881 με διδακτορικό δίπλωμα φιλοσοφίας. Αρχικά διορίστηκε ως καθηγητής σε σχολεία της Λάρισας μέχρι το 1884. Τότε με υποτροφία της κυβέρνησης συνέχισε τις σπουδές του με μετεκπαίδευση σε γερμανικά πανεπιστήμια. Επιστρέφοντας από τη Γερμανία διορίστηκε διαδοχικά σε σχολείο των Τρικάλων, το διδασκαλείο Αθηνών και το διδασκαλείο της Λάρισας. Ωστόσο, μια αναστάτωση που προκλήθηκε με την απόρριψη πολλών μαθητών σε εξετάσεις στο διδασκαλείο οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το διδασκαλείο.
Μηχανική
Μεσαιωνική Μηχανική
Κατά τον Μεσαίωνα, οι θεωρίες του Αριστοτέλη επικρίθηκαν και τροποποιήθηκαν από έναν αριθμό προσωπικοτήτων, αρχίζοντας με τον Ιωάννη τον Φιλόπονο, τον 6ο αιώνα. Ένα κεντρικό πρόβλημα ήταν η βαλλιστική, που συζητήθηκε από τον Ίππαρχο και τον Φιλόπονο. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη της «Θεωρίας της ώθησης», κατά τον 14ο αιώνα, από τον γάλλο Ζαν Μπουριντάν (Jean Buridan). Ο Άλμπερτ της Σαξονίας (Albert of Saxony) και ο Επίσκοπος του Χάλμπερσταντ (Bishopric of Halberstadt) ανέπτυξαν παραπέρα αυτήν τη θεωρία, που αργότερα εξελίχθηκε στις σύγχρονες θεωρίες σχετικές με έννοιες τις Κινητικής Μηχανικής, όπως ώθηση, ταχύτητα, επιτάχυνση και ορμή. Αυτή η εργασία και άλλες αναπτύχθηκαν κατά τον 14ο αιώνα στην Αγγλία από τους Υπολογιστές του Όξφορντ (Oxford Calculators), όπως ο Τόμας Μπραντγουαρνίν (Thomas Bradwardine), που μελέτησε και τυποποίησε πολλούς φυσικούς νόμους, που περιλαμβάνουν σώματα που πέφτουν.
Δημήτριος Ζαγγογιάννης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1896 έγινε υφηγητής παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 τμηματάρχης μέσης εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας. Το 1889 διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ως ο πρώτος καθηγητής στην έδρα της παιδαγωγικής. Δύο χρόνια αργότερα όμως απολύθηκε από τον Υπουργό Παιδείας Σπυρίδωνα Στάη λόγω σχολίων που έκανε σε άρθρο του σε γερμανικό περιοδικό για το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό όμως τον επηρέασε και τελικά πέθανε στις 6 Ιουλίου 1904 σε ξενοδοχείο της Αθήνας. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του ο Υπουργός Παιδείας Σπυρίδων Στάης ενέκρινε τη χρήση της Γραμματικής του ως διδακτικού εγχειριδίου.
Μηχανική
Μεσαιωνική Μηχανική
Όσον αφορά το θέμα ενός σώματος που βρίσκεται υπό την επίδραση μιας σταθερής (ενιαίας) δύναμης, τον 12ο αιώνα, ο αραβοεβραίος Αμπού'λ-Μπαρακάτ αλ-Μπαγκνταντί (Abu'l-Barakāt al-Baghdādī) από τη Βαγδάτη διατύπωσε ότι η επίδραση μιας σταθερής δύναμης ωθεί ένα σώμα με μια σταθερή επιτάχυνση, ενώ οι κύριες ιδιότητες (όπως η πτώση των σωμάτων) είναι άτυπα επιταχυνόμενες κινήσεις, όπως επεξεργάστηκαν κατά τον 14ο αιώνα από τους Υπολογιστές του Όξφορντ.
Δημήτριος Ζαγγογιάννης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Μηχανική
Μηχανική της Νεώτερης Εποχής - Ο σχηματισμός της Κλασικής Μηχανικής
Η εξέλιξη του τηλεσκοπίου από τον Γαλιλαίο και οι παρατηρήσεις του ξεκαθάρισαν ότι στον ουρανό τα πράγματα δεν ήταν ούτε τέλεια, ούτε αμετάβλητα. Υιοθετώντας την ηλιοκεντρική υπόθεση (που νωρίτερα είχε διατυπώσει ο Αρίσταρχος ο Σάμιος) του Κοπέρνικου, ο Γαλιλαίος πίστευε ότι η Γη ήταν ίδια όπως άλλοι πλανήτες. Ο Γαλιλαίος ίσως να πραγματοποίησε το περίφημο πείραμά του, αφήνοντας δυο μπάλες κανονιού από τον Πύργο της Πίζας (οπότε η θεωρία και η πράξη απέδειξαν ότι τα δυο σώματα χτύπησαν το έδαφος ταυτόχρονα). Παρόλο που η πραγματικότητα αυτού του πειράματος αμφισβητήθηκε, ο ίδιος πραγματοποίησε πειράματα κυλώντας σφαίρες σε κεκλιμένα επίπεδα και η σωστή θεωρία του για την επιταχυνόμενη κίνηση προφανώς προήλθε από τα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων του. Ο Γαλιλαίος επίσης βρήκε ότι ένα σώμα που πέφτει κάθετα χτυπά το έδαφος στον ίδιο χρόνο με ένα άλλο σώμα που εκτοξεύτηκε οριζόντια. Έτσι, μια Γη περιστρέφεται ομοιόμορφα, τα αντικείμενα εξακολουθούν να πέφτουν στο έδαφος κάτω από την επίδραση της βαρύτητας. Ακόμη πιο σημαντικά, ισχυρίστηκε ότι η ομοιόμορφη κίνηση δεν μπορεί να διακριθεί από την υπόλοιπη, και έτσι διαμόρφωσε τα βασικά για την ανάπτυξη της θεωρίας της σχετικότητας.
Ο Ισαάκ Νεύτωνας ήταν ο πρώτος που ενοποίησε τρεις (3) νόμους της κίνησης (τον νόμο της αδράνειας, τον δεύτερο νόμο του που αναφέρεται πιο πάνω και τον νόμο δράσης - αντίδρασης), και απέδειξε ότι αυτοί (οι ίδιοι νόμοι) «κυβερνούν» τόσο τα γήινα, όσο και τα ουράνια σώματα. Ο Νεύτωνας, και οι περισσότεροι από τους συγχρόνους του, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Κρίστιαν Χόυχενς (Christiaan Huygens), έλπιζαν ότι η κλασική μηχανική θα ήταν ικανή να εξηγήσει όλες τις οντότητες, συμπεριλαμβανομένου του φωτός (με τη μορφή της γεωμετρικής οπτικής). Η εξήγηση του ίδιου του Νεύτωνα για τους ομώνυμους δακτυλίους απέφυγε τις κυματικές ιδιότητες και υπέθεσε ότι τα σωματίδια του φωτός (φωτόνια) είχαν τροποποιηθεί ή διεγερθεί από το γυαλί και αντήχησαν.
Ο Νεύτωνας επίσης ανέπτυξε τον λογισμό που είναι απαραίτητος για να εκτελεστούν οι μαθηματικοί υπολογισμοί που περιλαμβάνονται στην κλασική μηχανική. Ωστόσο ήταν ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (Gottfried Leibniz) που, ανεξάρτητα από τον Νεύτωνα, ανέπτυξε τον λογισμό με τη σημειογραφία της παραγώγου και του ολοκληρώματος, που χρησιμοποιούνται ως τις μέρες μας. Τα κλασικά μαθηματικά διατηρούν όμως και τον συμβολισμό του Νεύτωνα, των παραγώγων με τόνους π.χ. [f΄(x)].
Μετά τον Νεύτωνα, οι επαναδιαμορφώσεις των τύπων, προοδευτικά, επέτρεψαν λύσεις για πολύ μεγαλύτερο αριθμό προβλημάτων. Η πρώτη επαναδιαμόρφωση έγινε το 1798 από τον Ζοζέφ Λουί Λαγκράνζ (Joseph Louis Lagrange), έναν Γαλλοϊταλό μαθηματικό. Στη Λαγκρανζιανή μηχανική, η λύση χρησιμοποιεί τη διαδρομή της ελάχιστης δράσης και ακολουθεί ο υπολογισμός των μεταβολών. Ο Γουΐλλιαμ Ρόουαν Χάμιλτον (William Rowan Hamilton) επαναδιαμόρφωσε τη Λαγκρανζιανή μηχανική, το 1833. Το πλεονέκτημα της Χαμιλτονιανής μηχανικής ήταν ότι στο πλαίσιό της επέτρεψε μια βαθύτερη ματιά στις βασικές αρχές. Το μεγαλύτερο μέρος του πλαισίου της Χαμιλτονιανής μηχανικής μπορεί να φαίνεται (περισσότερο) στην κβαντική μηχανική, όμως (εκεί) οι ακριβείς σημασίες των όρων διαφέρουν λόγω των κβαντικών φαινομένων.
Παρόλο που η κλασική μηχανική είναι σε μεγάλο ποσοστό «συμβατή» με τις υπόλοιπες θεωρίες της «κλασικής φυσικής», όπως η κλασική ηλεκτροδυναμική και η θερμοδυναμική, ανακαλύφθηκαν μερικές δυσκολίες, κατά το τέλος του 19ου αιώνα, που μπορούν να επιλυθούν με τη χρήση πιο σύγχρονης φυσικής. Όταν συνδυαστεί με την κλασική θερμοδυναμική, η κλασική μηχανική οδηγεί στο λεγόμενο παράδοξο του Γκιμπς (Gibbs paradox), κατά το οποίο η εντροπία δεν είναι μια καλά ορισμένη ποσότητα. Όταν τα πειράματα έφτασαν σε ατομικό επίπεδο, η κλασική μηχανική απέτυχε να εξηγήσει, έστω και κατά προσέγγιση, τόσο βασικά πράγματα, όσο τα ενεργειακά επίπεδα και τα μεγέθη των ατόμων. Η προσπάθεια για την επίλυση τέτοιων προβλημάτων οδήγησε (τελικά) στην ανάπτυξη της κβαντομηχανικής. Ομοίως, η διαφορετική συμπεριφορά του κλασικού ηλεκτρομαγνητισμού και της κλασικής μηχανικής κάτω από μετασχηματισμούς (σε μεγάλες) ταχύτητες, οδήγησε (τελικά) στη θεωρία της σχετικότητας.
Η Κλασική Μηχανική από τον 20ό αιώνα και μετά
Η κλασική μηχανική έχει γίνει επίσης η πηγή της έμπνευσης για τους μαθηματικούς. Η συνειδητοποίηση ότι ο χώρος των φάσεων στην κλασική μηχανική παραδέχεται μια φυσική περιγραφή ως μια συμπλεκτική πολλαπλότητα (symplectic manifold, πράγματι μια συνεφαπτομένη δέσμη (cotangent bundle) στις περισσότερες περιπτώσεις φυσικού ενδιαφέροντος), και συμπλεκτική τοπολογία (symplectic topology), που μπορεί να θεωρηθεί ως μια μελέτη για σφαιρικά ζητήματα χαμιλτονιανής μηχανικής, έχει γίνει μια «γόνιμη περιοχή» για τη μαθηματική έρευνα από τη δεκαετία του 1980.
Ιστορία της Κβαντομηχανικής
thumb|200px|10 σημαίνοντα πρόσωπα στην ιστορία της κβαντομηχανικής. Από αριστερά προς δεξιά: [[Μαξ Πλανκ (Max Planck), Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein), Νιλς Μπορ (Niels Bohr), Λουί ντε Μπρολί (Louis de Broglie), Μαξ Μπορν (Max Born), Πολ Ντιράκ (Paul Dirac), Βέρνερ Χάιζενμπεργκ (Werner Heisenberg), Βόλφγκανγκ Πάουλι (Wolfgang Pauli), Έρβιν Σρέντινγκερ (Erwin Schrödinger), Ρίτσαρντ Φίλλιπς Φάινμαν (Richard Feynman). ]]
Η ιστορία της κβαντομηχανικής είναι ένα θεμελιώδες τμήμα της ιστορίας της μοντέρνας φυσικής (και κατ' επέκταση της μηχανικής).΄Η ιστορία της κβαντομηχανικής, που διαπλέκεται με την ιστορία της κβαντικής χημείας, ξεκίνησε με μια σειρά διαφορετικών επιστημονικών ανακαλύψεων, όπως οι ακόλουθες:
Η φράση «κβαντομηχανική» (quantum mechanics) χρησιμοποιήθηκε το 1924 σε φυλλάδιο του Μαξ Μπορν (Max Born) με τίτλο «Zur Quantenmechanik». Στα επόμενα χρόνια, αυτή η θεωρητική βάση αργά άρχισε να εφαρμόζεται στη χημική δομή, στη δραστικότητα και στη δεσμολογία.
Τύποι μηχανικών σωμάτων
Στη μηχανική ο συχνά χρησιμοποιημένος όρος «σώμα» αντιπροσωπεύει μια ευρεία ποικιλία αντικειμένων, που συμπεριλαμβάνουν τα σωματιδίων, τα βλημάτα, τα διαστημικά σκαφη, τα άστρα, τα μέρη των μηχανών, τα μέρη άλλων στερεών, τα μέρη ρευστών (αέρια και υγρά) κτλ.
Άλλες διακρίσεις μεταξύ διαφόρων θεμάτων της μηχανικής, αφορούν τη φύση των σωμάτων που περιγράφονται. Τα σωματίδια είναι σώματα με μικρή (γνωστή) εσωτερική δομή, που αντιμετωπίζονται ως μαθηματικά σημεία στην κλασική μηχανική. Τα άκαμπτα σώματα έχουν μέγεθος και σχήμα, αλλά διατηρούν μια απλότητα κοντά σε αυτή του σωματιδίου, προσθέτοντας απλά μερικούς αποκαλούμενους βαθμούς ελευθερίας, όπως ο προσανατολισμός τους στο διάστημα.
Διαφορετικά, τα σώματα μπορεί να είναι ημισυμπαγή, δηλαδή ελαστικά, ή μη-στερεά, δηλαδή ρευστά. Αυτά τα θέματα έχουν και κλασικά και κβαντικά τμήματα μελέτης.
Για παράδειγμα, η κίνηση ενός διαστημικού σκάφους περιλαμβάνει την τροχιά του και το ύψος πτήσης του (όταν είναι σε τροχιά) και περιγράφεται με τη σχετικιστική θεωρία της κλασικής μηχανικής, ενώ ανάλογες κινήσεις ενός ατομικού πυρήνα περιγράφεται με κβαντική μηχανική.
Θέματα της μηχανικής
Ακολουθούν δύο κατάλογοι διάφορων θεμάτων που μελετώνται στον κλάδο της μηχανικής
Σημειώστε ότι υπάρχει επίσης η «θεωρία πεδίων», που αποτελεί έναν ξεχωριστό τομέα στη φυσική, και αντιμετωπίζεται επισήμως ξεχωριστά από τη μηχανική, είτε για κλασικά πεδία είτε κβαντικά. Αλλά στην πράξη, τα θέματα που ανήκουν στη μηχανική και τους τομείς της αναμειγνύονται. Κατά συνέπεια, παραδείγματος χάριν, δυνάμεις που δρουν στα σωματίδια προέρχονται συχνά από πεδία (ηλεκτρομαγνητικά ή βαρυτικά), και τα σωματίδια παράγουν πεδία δρώντας ως πηγές. Στην πραγματικότητα, στην κβαντική μηχανική, τα ίδια τα σωματίδια είναι πεδία, όπως περιγράφεται θεωρητικά από τη λειτουργία των κυμάτων της κβαντομηχανικής.
Κλασική μηχανική
Οι εξής τομείς διαμορφώνουν την κλασική μηχανική:
Κβαντική μηχανική
Οι εξής τομείς κατηγοριοποιούνται στην κβαντική μηχανική:
Δείτε επίσης
Μηχανικη
Βλαντίμιρ Κλιτσκό
Ο Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Κλιτσκό (Владимир Владимирович Кличко) ή Βολοντίμιρ Βολοντίμιροβιτς Κλιτσκό (Володимир Володимирович Кличко) (γενν. 25 Μαρτίου 1976 στο Σεμέι της  ΣΣΔ του Καζακστάν, στην ΕΣΣΔ) είναι Ουκρανός επαγγελματίας πυγμάχος. Είναι πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών τριών μεγάλων πυγμαχικών ενώσεων, κατακτώντας τους τίτλους από την WBA (World Boxing Association), την IBF (International Boxing Federation) και δύο φορές από την WBO (World Boxing Organization). Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Βιτάλι Κλιτσκό, υπήρξε επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής (WBC), ενώ πλέον ανήκει στο προπονητικό τιμ του Βλάντιμιρ. Προπονητής του Κλιτσκό υπήρξε επί σειρά ετών ο Εμάνουελ Στούαρντ (2004-2012), ενώ από το 2012 μέχρι σήμερα τον προπονεί ο Τζόναθον Μπανκς. Επίσης έχασε απο τον Tyson Fury.
Ερασιτεχνική πυγμαχία
Το 1993 κατέκτησε τον ευρωπαϊκό τίτλο στους εφήβους. Τρία χρόνια μετά αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης στην Ατλάντα, κατακτώντας χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών. Στην ίδια κατηγορία στο Βέιλε (Vejle) της Δανίας, το 1996 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης.
Επαγγελματική πυγμαχία
Ο Κλιτσκό, στο τέλος του 2008, είχε στο ενεργητικό του το ρεκόρ των 52 νικών (46 εξ αυτών με νοκάουτ ), 3 ηττών (3 με νοκάουτ) και καμίας ισοπαλίας.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2008 αντιμετώπισε το Χασίμ Ραχμάν στο Μανχάιμ της Γερμανίας και υπερασπίστηκε τον παγκόσμιο τίτλο του, νικώντας τον με τεχνικό νοκάουτ στον 7ο γύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ουκρανοί πυγμάχοι
Βεγγάλη (αποσαφήνιση)
Ο όρος Βεγγάλη μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Έγιερ
Το Έγιερ είναι ένας δήμος της Νορβηγίας. Το 2004 είχε πληθυσμό 4870.
Αδελφοποιήσεις
Το Έγιερ είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορβηγίας
Ο ασθενής σύζυγος
Περιγραφή
Ο πίνακας εικονίζει το εσωτερικό μιας φτωχικής χαμηλοτάβανης ξύλινης καλύβας. Η γυναίκα είναι γονατιστή μπροστά στο εικονοστάσιο και προσεύχεται με πίστη. Στο στενό κρεβάτι ο άντρας της είναι άρρωστος βαριά. Η ζωή του ολόκληρη βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Είναι ξαπλωμένος ακίνητος ανάσκελα επάνω σε ένα στενό σανιδένιο κρεβάτι με άχυρα για στρώμα. Το βλέμμα του είναι στραμμένο σε μια εικόνα στον τοίχο. Στο κρεβάτι του μπροστά, σε ένα ψηλό σκαμνάκι είναι τοποθετημένο το λιτό του γεύμα, ανέγγιχτο.
Κατηγορία:Εκθέματα στην Πινακοθήκη Τρετιάκοφ
Καμποτζιανές εκλογές Γερουσίας (2018)
Εκλογές για Γερουσία διεξήχθησαν στην Καμπότζη στις 25 Φεβρουαρίου του 2018, έπειτα από αναβολή από τις 14 Ιανουαρίου 2018. Για πρώτη φορά, οι εκλογές για τη Γερουσία και οι βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν κατά το ίδιο έτος. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το CPP, το οποίο κέρδισε 58 έδρες. Ο βασιλιάς Νοροντόμ Σιχαμόνι διόρισε την Πριγκίπισσα Νοροντόμ Αρουνρασμί και τον Ουμ Σομάνιν στη Γερουσία.
Παραπομπές
2018 Καμποτζη
Αυστροπολωνικός Πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία|290x290εσ| Δουκάτο της Βαρσοβίας 1807-1809 Ο Αυστροπολωνικός Πόλεμος ήταν μέρος του Πολέμου του Πέμπτου Συνασπισμού το 1809 (ένας συνασπισμός της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας κατά της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας και της Βαυαρίας του Ναπολέοντα Α΄). Σε αυτόν τον πόλεμο, οι πολωνικές δυνάμεις του συμμαχικού με τον Ναπολέοντα Δουκάτου της Βαρσοβίας και επικουρούμενες από δυνάμεις του Βασιλείου της Σαξονίας, πολέμησαν κατά της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Μέχρι τον Μάιο, η Ρωσική Αυτοκρατορία προσχώρησε στον πόλεμο εναντίον της Αυστρίας. Πολωνικά στρατεύματα άντεξαν την αυστριακή επίθεση στη Βαρσοβία, νικώντας τους στο Ράσιν, και στη συνέχεια εγκατέλειψαν τη Βαρσοβία προκειμένου να ανακτήσουν τμήματα της Πολωνίας πριν από τον διαμελισμό, συμπεριλαμβανομένης της Κρακοβίας και του Λβουφ, αναγκάζοντας τους Αυστριακούς να εγκαταλείψουν τη Βαρσοβία σε μάταιη αναζήτηση.
Ο πόλεμος
Ο στρατός του Δουκάτου αποδυναμώθηκε καθώς το γαλλικό σώμα που το φρουρούσε στάλθηκε στην Ισπανία το 1808, και μόνο οι πολωνικές δυνάμεις του Δουκάτου παρέμειναν σε αυτό. Με την έναρξη του Πολέμου του Πέμπτου Συνασπισμού, το αυστριακό σώμα υπό τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο Κάρολο Ιωσήφ της Αυστρίας-Έστε εισέβαλε στο έδαφος του Δουκάτου της Βαρσοβίας (πολωνικό κράτος που δημιουργήθηκε από τον Ναπολέοντα) στις 14 Απριλίου 1809, εμπλέκοντας τους Πολωνούς υπερασπιστές στρατιώτες υπό τον Πρίγκιπα Γιούζεφ Πονιατόφσκι).
Μετά τη Μάχη του Ράσιν στις 19 Απριλίου, όπου τα πολωνικά στρατεύματα του Πονιατόφσκι έφεραν μια αυστριακή δύναμη διπλάσιο από τον αριθμό τους σε ακινητοποίηση (αλλά καμία πλευρά δεν νίκησε την άλλη αποφασιστικά), οι πολωνικές δυνάμεις υποχώρησαν, επιτρέποντας στους Αυστριακούς να καταλάβουν την πρωτεύουσα του Δουκάτου, Βαρσοβία, καθώς ο Πονιατόφσκι αποφάσισε ότι θα ήταν δύσκολο να υπερασπιστεί την πόλη, και αντίθετα αποφάσισε να κρατήσει το στρατό του κινητό στο πεδίο και να προσελκύσει τους Αυστριακούς αλλού, διασχίζοντας την ανατολική (δεξιά) όχθη του Βιστούλα. Πράγματι, η πρωτεύουσα του Δουκάτου καταλήφθηκε από τον αυστριακό στρατό με ελάχιστη αντίσταση, αλλά ήταν μια Πύρρειος νίκη, αφού ο αυστριακός διοικητής εξέτρεψε τις περισσότερες δυνάμεις του εκεί εις βάρος άλλων μετώπων. Ο Πρίγκιπας Έστε φρουρούσε τη Βαρσοβία με 10.000 στρατιώτες και χώρισε τις υπόλοιπες δυνάμεις του, στέλνοντας 6.000 σώματα στη δεξιά όχθη του Βιστούλα, και τα υπόλοιπα προς το Τόρουν και άλλους στόχους στην αριστερή όχθη.
Σε μια σειρά μαχών (Ραντζίμιν, Γκρόχουφ και Οστρούβεκ), οι πολωνικές δυνάμεις νίκησαν μέρη του αυστριακού στρατού, αναγκάζοντας τους Αυστριακούς να υποχωρήσουν στη δυτική πλευρά του ποταμού. Πρώτα, μια μεγάλη επίθεση σε γέφυρες στο προάστιο Πράγκα της Βαρσοβίας από μια Αυστριακή δύναμη 6.000 ατόμων που διέσχισε τον ποταμό νωρίτερα σταματήθηκε από 1.000 Πολωνούς οχυρωμένους αμυνόμενους. Λίγο αργότερα, οι αυστριακές δυνάμεις που πολιορκούσαν την Πράγκα ηττήθηκαν από τον Στρατηγό Μίχαου Σοκολνίτσκι, πρώτα στη Μάχη του Γκρόχουφ (στις 26 Απριλίου), και αργότερα, όταν ο Αυστριακός Στρατός προσπάθησε να ακολουθήσει τους Πολωνούς του Σοκολνίτσκι, κατατροπώθηκε στις 2 και 3 Μαΐου στη Μάχη της Γκούρα Καλβάρια (στην οποία οι Πολωνοί κατέστρεψαν επίσης τη μερικώς χτισμένη γέφυρα των Αυστριακών μαζί με τον μηχανικό εξοπλισμό τους). Αυτό άφησε στους Πολωνούς την υπεροχή της δεξιάς όχθης.
Τις επόμενες εβδομάδες η Μείζων Πολωνία υπερασπίστηκε από το Σώμα του Στρατηγού Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, ενώ ο Πονιατόφσκι άφησε μόνο μια μικρή δύναμη ελέγχου που φρουρούσε τις γέφυρες στο Βιστούλα και μετακίνησε τις υπόλοιπες δυνάμεις του προς τα νότια. Ο Φερδινάνδος έκανε μερικές ακόμη προσπάθειες, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια γέφυρα στην άλλη πλευρά του Βιστούλα, αλλά αυτές συντρίφθηκαν. Οι πολωνικές δυνάμεις εμπόδισαν με επιτυχία τους Αυστριακούς να διασχίσουν τον ποταμό και, παραμένοντας κοντά στο Βιστούλα για να ελέγξουν την κατάσταση, εισέβαλαν στο αδύναμα αμυντικό έδαφος της Αυστρίας προς τα νότια, στο πίσω μέρος των αυστριακών δυνάμεων, λαμβάνοντας μέρος των πρόσφατα διαμελισμένων πολωνικών εδαφών. Οι πολωνικές δυνάμεις κατέλαβαν τις μεγάλες πόλεις Λούμπλιν (14 Μαΐου), Σαντόμιες (18 Μαΐου), Ζάμοστς (20 Μαΐου) και Λβουφ (27 Μαΐου). Μια πολωνική διοίκηση και στρατιωτικοί σχηματισμοί οργανώθηκαν γρήγορα στα κατεχόμενα εδάφη, ενώ οι Στρατηγοί Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι και Γιούζεφ Ζαγιόντσεκ διέταξαν τις μονάδες να επιβραδύνουν τους Αυστριακούς στη δυτική όχθη του Βιστούλα.
Τελικά ο κύριος Αυστριακός Στρατός υπό τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο Κάρολο Ιωσήφ, ανίκανος να προχωρήσει περαιτέρω στην αριστερή όχθη, και κινδυνεύοντας να κοπούν οι γραμμές τροφοδοσίας του από τον Πονιατόφσκι, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πολιορκία του Τόρουν, να εγκαταλείψει την ίδια τη Βαρσοβία (την 1η Ιουνίου) και μετακινηθεί νότια, σχεδιάζοντας να εμπλακεί σε μάχη με τον πολωνικό στρατό προς τα νότια στη Γαλικία και κάποια στιγμή να συγχωνευτεί με τον κύριο Αυστριακό Στρατό που ενεργούσε περαιτέρω προς τα δυτικά. Ο Πονιατόφσκι αποφάσισε να μην εμπλέξει στις αυστριακές δυνάμεις, επικεντρώνοντας αντ΄ αυτού στη κατάληψη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της Γαλικίας.
Οι Αυστριακοί κατάφεραν να νικήσουν τον Ζαγιόντσεκ στη Μάχη του Γέντλινσκ στις 11 Ιουνίου και πήραν πίσω το Σαντόμιες (στις 18 Ιουνίου) και το Λβουφ, αλλά δεν μπόρεσαν να εμπλακούν σε μάχη με τον Πονιατόφσκι, ο οποίος εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει τις Κιέλτσε και Κρακοβία (15 Ιουλίου). Το σώμα του Ζαγιόντσεκ θα ενωθεί με τον Πονιατόφσκι στις 19 Ιουνίου και με τους Ντομπρόφσκι και Σοκολνίτσκι στις 3 και 4 Ιουλίου. Οι Αυστριακοί τελικά αναχαιτίστηκαν και ηττήθηκαν από τους Γάλλους στη Μάχη του Βάγκραμ (5 Ιουλίου - 6 Ιουλίου).
Επακόλουθα
Ο Στρατηγός Γιούζεφ Πονιατόφσκι έγινε εθνικός ήρωας στην Πολωνία μετά από αυτήν την εκστρατεία. Έλαβε επίσης μια τελετουργική σπάθα από τον Ναπολέοντα για τις νίκες του.
Πηγές
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνίας
Sat@Once
thumb|Η λειτουργία του Sat@Once. thumb|Το σήμα του προγράμματος casablanca της υπηρεσίας Sat@Once.
Το Sat@Once ήταν μία προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος για την προώθηση της χρήσης των δορυφόρων στους υπολογιστές. Αφού τα δορυφορικά κανάλια μεταφέρουν ψηφιακό βίντεο με μεγάλο bitrate γιατί να μην μεταφέρουν και διαφορετικά δεδομένα όπως κείμενα και εικόνες.
Η προσπάθεια ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2002 και είχε τουλάχιστον 160.000 εγγεγραμμένους χρήστες. Μετέδιδε σχεδόν όλο το περιεχόμενο 250 διάσημων ιστοσελίδων σε πέντε γλώσσες (Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Πολωνικά). Με την υπηρεσία Sat@Once μεταφέρονταν δωρεάν δεδομένα στους επίγειους δέκτες των χρηστών και από εκεί στον σκληρό δίσκο. Τα δεδομένα αυτά μπορεί να ήταν ολόκληρο το περιεχόμενο ιστοσελίδων από το διαδίκτυο, λίστες μηνυμάτων, RSS feeds, podcasts ή newsgroups. Η ταχύτητα λήψης των δεδομένων ξεπερνούσε κατά πολύ αυτή του ADSL, όμως δεν ήταν αμφίδρομη. Ο κύριος δορυφόρος που εξέπεμπε τα δεδομένα ήταν ο ASTRA-1G που καλύπτει σχετικά ικανοποιητικά την Ελλάδα.
Για την χρήση της υπηρεσίας απαιτούνταν: ένα δορυφορικό πιάτο με διάμετρο τουλάχιστον 1,20 μέτρα, ένας δορυφορικός δέκτης που να συνδέεται με τον υπολογιστή (Technotrend, Technisat, Hauppauge, Pentamedia, Vbox, Neotion) και η εγκατάσταση της εφαρμογής casablanca σε περιβάλλον Win98, Win2000, WinXP. Απαιτούνταν επίσης μία απλή τηλεφωνική σύνδεση στο Ίντερνετ χωρίς όμως να είναι μόνιμη ή γρήγορη, απλά για την αρχική παραμετροποίηση της εφαρμογής casablanca.
Μέσω του casablanca γινόταν η επιλογή των δεδομένων που επιθυμούσε ο χρήστης και το συνολικό μέγεθος που θα καταλάμβανε στον σκληρό δίσκο, ενώ σε συνεργασία με τον φυλλομετρητή λειτουργούσε σαν proxy server. Τα δεδομένα δεν εκπέμπονταν ταυτόχρονα αλλά το ένα μετά το άλλο σειριακά. Συνήθως απαιτούνταν το πολύ έξι ώρες για να κατεβεί το περιεχόμενο που είχε επιλέξει ο χρήστης. Ήταν δυνατό να επιλεγούν όλα τα δεδομένα και η μέγιστη ταχύτητα λήψης και κατά την διάρκεια μίας μέρας να σωθούν από 12 Gbyte έως και 420 Gbyte πληροφοριών στο σκληρό δίσκο ή τυπικά 10 Gbyte με την προεπιλεγμένη ταχύτητα του 1 Mbit/s. Οι πληροφορίες μπορούν να σώζονται μόνιμα ή να ενημερώνονται συνεχώς, αρκεί να υπήρχε αρκετός χώρος στον σκληρό δίσκο. Αυτή η λειτουργία έκανε την περιήγηση στις ιστοσελίδες αστραπιαία αφού η ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων από τον σκληρό είναι σημαντικά μεγαλύτερη του ADSL. Το casablanca δεν εμπόδιζε την λήψη δεδομένων από το ίντερνετ όταν αυτά δεν ήταν διαθέσιμα από το Sat@Once. Οι πληροφορίες που εκπέμπονταν δεν ήταν συνέχεια οι ίδιες, επειδή μεταβάλλονταν σύμφωνα με τις επιλογές των χρηστών. Αυτός ήταν και ο λόγος που απαιτούνταν μία τυπική σύνδεση στο ίντερνετ για μικρό χρονικό διάστημα. Η ψηφοφορία για την επιλογή των ιστοσελίδων και των λοιπών δεδομένων ήταν ανώνυμη και ασφαλής. Μηνιαία γίνονταν 9000 ψηφοφορίες και προτάσεις για καινούρια sites.
Το πρόγραμμα σταμάτησε να λειτουργεί στις 14 Φεβρουαρίου 2007, αφενός γιατί θεωρήθηκε ότι επιτεύχθηκε ο αρχικός στόχος του προγράμματος και αφετέρου λόγω αδυναμίας της ομάδας ανάπτυξης να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στο χώρο των φυλλομετρητών.
Οι προτεινόμενες απαιτήσεις για το Casablanca ήταν: επεξεργαστής στα 700 Mhz, 256 Mbyte μνήμης, και τουλάχιστον ένα Gbyte ελεύθερος χώρος στον σκληρό και ο δέκτης DVB-S TechniSat SkyStar2 ή TechnoTrend DVBsat PCI.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημική_τεχνολογία Κατηγορία:Δίκτυα_υπολογιστών Κατηγορία:Πρόσβαση στο διαδίκτυο
Κιρκάδιος ρυθμός
Ο κιρκάδιος ρυθμός (αγγλικά: circadian rhythm) είναι μια οποιαδήποτε βιολογική διαδικασία που παρουσιάζει ενδογενή περιοδική μεταβολή στη διάρκεια ενός 24ώρου. Αυτός ο ρυθμός ορίζεται από ένα κιρκάδιο ρολόι και έχει παρατηρηθεί σε πολλούς ζωντανούς οργανισμούς, όπως σε φυτά, ζώα, μύκητες και κυανοβακτήρια. Παρόλο που οι κιρκάδιοι ρυθμοί είναι ενδογενείς, προσαρμόζονται στο τοπικό περιβάλλον από εξωγενείς παράγοντες, πιο σημαντικός από τους οποίους είναι το φως της ημέρας.
Ετυμολογία
Τον όρο κιρκάδιος δημιούργησε ο Φράντς Χάλμπεργκ τη δεκαετία του 1950. Ο όρος κιρκάδιος προέρχεται από την λατινική φράση «circa diem» που σημαίνει «κατά τον κύκλο, κατά τη διάρκεια μίας ημέρας».
Ιστορία
Μια από τις πρωιμότερες περιγραφές ενός κιρκάδιου ρυθμού χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ., όταν ο Ανδροσθένης ο Θάσιος περιέγραψε τις ημερήσιες κινήσεις των φύλλων του ταμάρινθου. Η παρατήρηση ενός κιρκάδιου ρυθμού στους ανθρώπους αναφέρεται σε κινέζικα ιατρικά εγχειρίδια που χρονολογούνται περίπου στον 13ο αιώνα.
Το 1896, οι Patrick και Gilbert παρατήρησαν ότι κατά τη διάρκεια μιας παρατεινόμενης περιόδου στέρησης ύπνου η υπνηλία αυξάνεται και μειώνεται με περίοδο περίπου 24 ωρών. Το 1918, ο J.S. Szymanski έδειξε ότι τα ζώα είναι ικανά να διατηρούν τα 24ωρα μοτίβα δραστηριότητας, ακόμη και σε απουσία εξωγενών παραγόντων, όπως είναι το φως της ημέρας και οι αλλαγές της θερμοκρασίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι κιρκάδιοι ρυθμοί έγιναν αντιληπτοί από το γεγονός ότι οι μέλισσες τρέφονται ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Εκτεταμένα πειράματα έγιναν από τους Auguste Forel, Ingeborg Beling και Oskar Wahl για να καταλάβουν εάν αυτός ο ρυθμός ήταν ενδογενής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 οι Ron Konopka και Seymour Benzer απομόνωσαν από τη μύγα δροσόφιλα το πρώτο γονίδιο του κιρκάδιου ρολογιού. Όσον αφορά τα θηλαστικά το 1994 ο Joseph Takahashi απομόνωσε από ποντίκια το πρώτο γονίδιο του κιρκάδιου ρολογιού.
Το 2017, ο Jeffrey Hall, ο Michael Rosbash και ο Michael Young τιμήθηκαν με το Νόμπελ Ιατρικής για τις ανακαλύψεις τους πάνω στους μοριακούς μηχανισμούς που ελέγχουν τους κιρκάδιους ρυθμούς.
Κριτήρια
Ένας βιολογικός ρυθμός για να καλείται κιρκάδιος πρέπει να ικανοποιεί τα παρακάτω 3 κριτήρια:
Προέλευση
Πιστεύεται ότι οι φωτοευαίσθητες πρωτεΐνες και οι κιρκάδιοι ρυθμοί δημιουργήθηκαν στα πρώτα κύτταρα με σκοπό να προστατέψουν το αντιγραφόμενο DNA από την υπεριώδη ακτινοβολία κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Το απλούστερο γνωστό κιρκάδιο ρολόι είναι αυτό των κυανοβακτηρίων.