cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄
Αντιμετώπιση εκκλησιαστικού πραξικοπήματος 1972-1973
Κατά την αρχιεπισκοπία του Μακαρίου Γ', οι Μητροπολίτες Πάφου Γεννάδιος, Κυρηνείας Κυπριανός και Κιτίου Άνθιμος, προέβησαν σε εκκλησιαστικό πραξικόπημα. Ο Κιτίου Άνθιμος προοριζόταν για αντικαταστάτης του Μακαρίου από τη χούντα του Παπαδόπουλου. Η τριάδα των ιεραρχών από τον Μάρτιο του 1972, ζητούσε επίμονα την παραίτηση του Μακαρίου από την προεδρία της Δημοκρατίας, απειλώντας να τον κηρύξουν έκπτωτο από τον αρχιεπισκοπικό του θρόνο. Ακολούθως με ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και με επικεφαλής τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο συγκλήθηκε «Μείζων και Υπερτελής Σύνοδος» στις 14 Ιουλίου 1973 που αποφάσισε την απομάκρυνση των τριών μητροπολιτών από τούς θρόνους τους λόγω παρασυναγωγής εναντίον του Πρώτου. Επίσης με πρωτοβουλία του Μακαρίου δημιουργήθηκαν δύο νέες Mητροπόλεις: η Μητρόπολη Λεμεσού, η οποία αποσπάστηκε από τη Μητρόπολη Κιτίου, και η Μητρόπολη Μόρφου, η οποία αποσπάστηκε από τη Μητρόπολη Κυρηνείας. Ακολούθως εξελέγησαν οι νέοι Μητροπολίτες Λεμεσού Χρύσανθος και Μόρφου Χρύσανθος.
Πραξικόπημα και τούρκικη εισβολή του 1974
Το πραξικόπημα πραγματοποιήθηκε από την Εθνική Φρουρά της Κύπρου, την ΕΛΔΥΚ και την ΕΟΚΑ Β΄, κατ' εντολή της Χούντας των Αθηνών, με σκοπό την ανατροπή του Μακαρίου και την επίτευξη της ένωσης με την Ελλάδα. Το πραξικόπημα εκδηλώθηκε στις 8:15 της 15ης Ιουλίου 1974, ενώ ο Μακάριος υποδεχόταν μια σχολική αντιπροσωπία από την Αίγυπτο. Δυο φάλαγγες με άρματα και μονάδες ΛΟΚ επιτέθηκαν στο Προεδρικό Μέγαρο και στο φιλομακαριακό Εφεδρικο Αστυνομικό Σώμα, που έδρευε περίπου 1 χλμ. μακρύτερα του Προεδρικού Μεγάρου. Ο Μακάριος κατάφερε να διαφύγει και, μέσω του Τρόοδους, κατέληξε στην Πάφο, όπου εξεφώνησε διάγγελμα προς τον λαό, ανακοινώνοντάς του ότι είναι ακόμη ζωντανός. "«Ελληνικέ κυπριακέ λαέ. Γνώριμη είναι η φωνή που ακούης. Γνωρίζετε ποιος σάς ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι αυτός, που εκλέξατε αρχηγό σας. Είμαι συμπολεμιστής και ηγήτοράς σας στον κοινό αγώνα. Το πραξικόπημα της χούντας απέτυχε. Ήμουν ο στόχος. Και όσο είμαι ζωντανός, η χούντα στην Κύπρο δεν θα περάσει. Ο λαός της Κύπρου δεν ανέχεται πραξικοπήματα και δικτάτορες. Η χούντα χρησιμοποίησε τανκς και τεθωρακισμένα, για να πετύχει το πραξικόπημά της. Αλλά, η αντίσταση της προεδρικής φρουράς σταμάτησε τα τανκς και τα τεθωρακισμένα. Το μοναδικό κατόρθωμα της χούντας ήταν να κυριεύσει το Σταθμό Ραδιοφωνίας, ώστε να μεταδώσει ανακρίβειες και να μιλήσει για αλλαγή κυβέρνησης. Μην υπακούετε καμία οδηγία ή διαταγές που μεταδίδει η χούντα από το σταθμό αυτό. Ελληνικέ λαέ της Κύπρου, Η χούντα αποφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο, να τη διχοτομήσει, αλλά δεν θα το επιτύχει. Αντισταθείτε στη χούντα με κάθε τρόπο. Μη φοβάστε, δείξτε καθαρά τη θέση σας και την απόφασή σας να αντισταθείτε, να πολεμήσετε. Καταταγείτε όλοι σας στις νόμιμες δυνάμεις του κράτους. Η χούντα δεν πρέπει να περάσει και δεν θα περάσει. Ο αγώνας είναι ιερός και η νίκη είναι δική μας. Ζήτω η ελευθερία, ζήτω ο ελληνοκυπριακός λαός, ζήτω το έθνος.»"Ακολούθως, ο Μακάριος, μέσω Μάλτας και Λονδίνου, έφτασε στη Νέα Υόρκη, όπου, στις 19 Ιουλίου, έλαβε μέρος στην σύσκεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Στο Λονδίνο είχε συνάντηση με τον Πρωθυπουργό Χάρολντ Ουίλσον.
Στις 19 Ιουλίου και από το βήμα του Οργανισμού, ο Μακάριος εξαπέλυσε έναν ιστορικό του λόγο, στον οποίο κατηγόρησε δριμύτατα την ελληνική χούντα για σχεδίαση του πραξικοπήματος και «εισβολή στην Κύπρο». Έκλεισε λέγοντας:"«...Καλώ τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να τεθεί ένα τέλος στην αφύσικη αυτή κατάσταση, που δημιουργήθηκε με το πραξικόπημα των Αθηνών. Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να κάνει χρήση όλων των τρόπων και μέσων που διαθέτει, ώστε να αποκατασταθούν χωρίς καθυστέρηση η συνταγματική τάξη και τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου. Όπως ανέφερα ήδη, τα γεγονότα της Κύπρου δεν αποτελούν εσωτερική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Αφορούν και επηρεάζουν και τους Τουρκοκυπρίους. Το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας αποτελεί εισβολή και οι συνέπειές του πλήττουν ολόκληρο τον κυπριακό λαό, Έλληνες και Τούρκους. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν εγκαταστήσει μία ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο. Η παρουσία της δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική, υπό συνθήκες πραξικοπήματος. Το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να καλέσει το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς να αποσύρει τους Έλληνες αξιωματικούς που υπηρετούν στην κυπριακή εθνοφρουρά και να θέσει τέλος στην εισβολή τους στην Κύπρο. Πιστεύω, με όσα στοιχεία παρέθεσα ενώπιόν σας, να σάς έδωσα μία ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης. Δεν έχω ουδεμία αμφιβολία πως μία αρμόζουσα απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας θα θέσει τέλος στην εισβολή και θα αποκαταστήσει την παραβιασμένη ανεξαρτησία της Κύπρου και τα δημοκρατικά δικαιώματα του κυπριακού λαού»"Στις 20 Ιουλίου, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, ενώ η πραξικοπηματική κυβέρνηση του Νίκου Σαμψών στην Κύπρο και η Χούντα των Αθηνών κατέρρευσαν, μη μπορώντας να αντιδράσουν στρατιωτικά.
thumb|250px|Ο τάφος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στο [[Μονή Κύκκου|θρονί της Παναγίας του Κύκκου.]]
Επιστροφή στην Κύπρο
Ο Μακάριος επέστρεψε στην Κύπρο τον Δεκέμβριο του 1974, περίπου 4,5 μήνες μετά την διάσωση και φυγή του και 3,5 μήνες μετά την τραγωδία της Κύπρου. Εκεί του επιφυλάχθηκε παλλαϊκή υποδοχή, αφού προηγουμένως είχε διέλθει από την Αθήνα, όπου παρέμεινε για λίγες ημέρες. Στις 12 Φεβρουαρίου του 1977 συνομολογήθηκε η Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς, κατά την οποία αποδέχθηκε τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.
Ο Μακάριος απεβίωσε στις 3 Αυγούστου του 1977, μετά από έμφραγμα μυοκαρδίου, σε ηλικία 64 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Μητροπολίτες Κιτίου Κατηγορία:Πρόεδροι της Κύπρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Παύλος Μαρία Βοναπάρτης
Ο Παύλος Μαρία Βοναπάρτης (Paul Marie Bonaparte, 19 Φεβρουαρίου 1809 Κανίνο, Ιταλία – 7 Σεπτεμβρίου 1827 Ναύπλιο), ήταν πρίγκιπας της Οικογένειας Βοναπάρτη, ανιψιός του Ναπολέοντα. Υπήρξε φιλέλληνας και έλαβε μέρος στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Ελλάδας.
Βιογραφικά στοιχεία
150px|μικρογραφία|δεξιά|Το έμβλημα της οικογένειας Βοναπάρτη Ο Παύλος Μαρία Βοναπάρτης ήταν το τρίτο παιδί του Λουκιανού Βοναπάρτη και της συζύγου του Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάμπ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια.
Τον Μάρτιο του 1827, σε ηλικία 18 ετών, έφυγε από την πόλη κρυφά από τους γονείς του, και πήγε στην Ανκόνα από εκεί με ξένο όνομα ταξίδεψε στην Ελλάδα για να λάβει μέρος στον πόλεμο για την ανεξαρτησία των Ελλήνων. Ο Παύλος Βοναπάρτης έφτασε πρώτα στα Ιόνια Νησιά, αργότερα βρέθηκε με τον Βρετανό ναύαρχο Κόχραν, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν επιφορτισμένος με τον ελληνικό στόλο. Ο Παύλος υπηρέτησε στη ναυαρχίδα Ελλάς. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων ενεργειών, ο στολίσκος του Κόχραν αγκυροβόλησε στο στενό έξω από τις Σπέτσες.
Ο Παύλος Βοναπάρτης πέθανε στο Ναύπλιο στις 7 Σεπτεμβρίου (Π.Η. 26 Αυγούστου) 1827, όταν μία ημέρα πριν βρέθηκε στη φρεγάτα Ελλάς βαριά πληγωμένος από απρόσεκτο χειρισμό όπλου, καθώς καθάριζε το πιστόλι του. Το 1832, μετά το τέλος του πολέμου στην Ελλάδα, το ταριχευμένο σώμα του Παύλου Βοναπάρτη θάφτηκε σε μαυσωλείο στο νησί της Σφακτηρίας, μαζί με τους Γάλλους ναύτες που έπεσαν στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου.
Πηγές
Παυλος Μαρια Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Γάλλοι αγωνιστές του 1821
6 Μαρτίου
5 Μαρτίου | 6 Μαρτίου | 7 Μαρτίου
Η 6η Μαρτίου είναι η 65η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (66η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 300 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Καρχαρίας λεοπάρδαλη
Ο καρχαρίας λεοπάρδαλη (επιστημονική ονομασία Triakis semifasciata - Τριάκις η ημιζωνωτή) είναι ένα είδος καρχαρία το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Τριακίδων, την ίδια με το γαλέο. Απατάνται στις ακτές στον Ειρηνικό της Βόρειας Αμερικής, από το Όρεγκον μέχρι το Μαζατλάν στο Μεξικό. Συνήθως έχουν μήκος από 1,2 έως 1,5 μέτρα. Έχει λεπτό σώμα καί αναγνωρίζεται εύκολα από το εντυπωσιακό μοτίβο των μαύρων σελόμορφων σχεδίων και τα μεγάλα σημεία στην πλάτη του, από το οποίο προέρχεται το όνομά του. Τα μεγάλα κοπάδια καρχαριών λεοπαρδάλεις είναι κοινό θέαμα σε κόλπους και εκβολές ποταμών, κολύμποντας σε αμμώδη ή λασπώδη πεδία ή περιοχές με βράχουν κοντά σε λαμινάριες και υφάλους. Συχνάζουν κοντά στις ακτές, σε βάθος μικρότερο από 4 m.
Ενεργά αρπακτικά, ομάδες καρχαρίων λεοπαρδάλεις συχνά ακολουθούν τα ρεύματα σε παλιρροιακές ελώδεις περιοχές για να αναζητήσουν τροφή, κυρίως μύδια, εχίουρα, καβούρια, γαρίδες, οστεϊχθύες, αυγά και ψάρια. Οι περισσότεροι καρχαρίες λεοπάρδαλεις έχουν την τάση να παραμένουν μέσα σε μια συγκεκριμένη περιοχή και να μην απομακρύνονται από αυτή, γεγονός το οποίο έχει οδηγήσει σε γενετικές διαφορές μεταξύ των πληθυσμών των καρχαριών που ζουν σε διαφορετικές περιοχές. Αυτό το είδος είναι ωοζωοτόκος, πράγμα που σημαίνει ότι το νεαρό εκκολάπτεται μέσα στη μήτρα και τρέφονται από το κρόκο. Από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο, το θηλυκό γεννά μέχρι και 37 μικρά μετά από μια περίοδο κύησης 10-12 μηνών. Αναπτύσσονται σχετικά αργά και απαιτούνται πολλά χρόνια για να ωριμάσουν.
Ακίνδυνος για τον άνθρωπο, ο καρχαρίας λεοπάρδαλη πιάνεται μέσω εμπορικής και ψυχαγωγικής αλιείας για τρόφιμα και ως ψάρι ενυδρείου. Αυτό το είδος ως επί το πλείστον αλιεύεται στα ύδατα στα ανοικτά της Καλιφόρνιας, όπου, μετά από μια περίοδο μείωσης του πληθυσμού στη δεκαετία του 1980, νέοι κανονισμοί αλιείας στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μείωσαν την αλειία σε βιώσιμα επίπεδα. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης αξιολόγησε αυτό το είδος ως ελαχίστης σημασίας, ενώ σημειώνει ότι τα τοπικά αποθέματα μπορούν εύκολα να γίνουν αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης, λόγω της αργής ανάπτυξης του καρχαρία και της περιορισμένης μετανάστευσης.
Πεν Μπάντζλι
Προσωπική ζωή
Ο Μπάντζλι για 3 χρόνια είχε σχέση με την ηθοποιό Μπλέικ Λάιβλι, αμέσως μετά, για 2 χρόνια είχε σχέση με την ηθοποιό, μοντέλο και κόρη του διάσημου τραγουδιστή και ηθοποιού Λέννυ Κράβιτζ, Ζόι Κράβιτζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γκρόσσο της Γκαέτα
Ο Ενέα Γκρόσσο (λατινικά : Enea Grosso) ήταν βυζαντινός κυβερνήτης της Γκαέτα και του Τραέττο με το αξίωμα του προέδρου και πρόξενου, (Rettore - rector).
Δεν είναι γνωστή η ακριβής θητεία του,, είναι γνωστός από περγαμηνή του Επίσκοπου Μίντουρνο Λέων. Η περγαμηνή αναφέρει ότι ήταν διοικητής της πόλης επί Πάπα Γρηγορίου, άγνωστο ποιου. Αν ήταν ο Πάπας Γρηγόριος Δ΄ ήταν περίπου το 841 σε αυτή την εκδοχή υπηρέτησε επί τους Δούκες Κωνσταντίνο και Μαρίνο Α΄ Αν ήταν ο Γρηγόριος Β΄ ή ο Γρηγόριος Γ΄ τότε ήταν το 726 ή 781.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόεδροι Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Κόμητες του Τραέττο
Kia Motors
300px|thumb|right|Το εργοστάσιο της Kia Motors στη Νότια Κορέα. Η Kia Motors (εμπορικό σήμα ΚΙΛ) είναι μία αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στη Νότια Κορέα και θυγατρική της Hyundai Motors. Ιδρύθηκε το 1944, ενώ από το 1952 κατασκεύαζε ποδήλατα με το όνομα Kia. Αργότερα κατασκεύασε φορτηγά και, με την εξαγορά της Asia Motors το 1976, και αυτοκίνητα. Τα πρώτα αυτοκίνητα ήταν κατασκευασμένα με άδεια της Peugeot και Fiat, αλλά αργότερα άρχισε συνεργασία με την Mazda. Το 1998 την εξαγόρασε η Hyundai και ένα χρόνο αργότερα παρουσίασε πάλι κέρδη.
Είναι η παλαιότερη αυτοκινητοβιομηχανία της Νότιας Κορέας και το όνομά της σημαίνει «ανατέλλων από την Ασία» από το ΚΙ=ανατέλλω και το Α=Ασία.
Στην Ευρώπη, η ΚΙΑ έκανε την εμφάνιση της στα μέσα του 1991 με ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, το Kia Pride, το οποίο βασιζόταν στο Mazda 121. Η εισαγωγή της ΚΙΑ στην Ελλάδα έγινε το 1993 με το μικρομεσαίο μοντέλο της, το Kia Sephia. Το 1995 στην παλέτα της προστέθηκε το Sportage, ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο SUV 4x4 που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ελλάδα, το οποίο από το 1995 ως και το 1999 παραγόταν στη Γερμανία στο εργοστάσιο της Karmann και μετέπειτα από το 1999 ως το 2003 παραγόταν στη Νότια Κορέα.
Από τότε και μετά, η ΚΙΑ έχει παρουσιάσει αρκετά μοντέλα για κάθε κατηγορία, όπως το Kia Shuma, Kia Rio, Kia Picanto, Kia Sorento, Kia Cerato, Kia Cee'd, Kia Pro Cee'd, τα οποία εισήχθησαν και στην Ελλάδα και έγιναν δημοφιλή λόγω του πολύ καλού Value for Money που προσέφεραν και της χαμηλής τους τιμής.
Εργοστάσια
Η ΚΙΑ απασχολεί περισσότερους από 30.000 εργαζόμενους που απασχολούνται σε 3 βιομηχανικές εγκαταστάσεις στη Νότια Κορέα. Το εργοστάσιο Hwasung είναι το μεγαλύτερο από αυτές, με δυνατότητα παραγωγής έως και 600.000 αυτοκινήτων το χρόνο. Οι εγκαταστάσεις Sohari είναι το πρώτο εργοστάσιο της ΚΙΑ με δυνατότητα παραγωγής 340.000 οχημάτων το χρόνο, ενώ τα εταιρικά οχήματα της ΚΙΑ κατασκευάζονται στο εργοστάσιο Kwangju με παραγωγή 220.000 οχημάτων το χρόνο.
Στην Ευρώπη η ΚΙΑ επένδυσε 1 δις. ευρώ στην κατασκευή ενός ολοκαίνουριου βιομηχανικού συγκροτήματος στην πόλη της Zilina στη Σλοβακία. Η κατασκευή αυτού του εργοστασίου, που παράγει αποκλειστικά μοντέλα της ΚΙΑ, ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2004 και ολοκληρώθηκε με την έναρξη παραγωγής των αυτοκινήτων στα τέλη του 2006. Με τελικό στόχο την παραγωγή 200.000 οχημάτων το χρόνο, αυτό είναι το πρώτο εργοστάσιο της ΚΙΑ σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Βραβεία
200px|thumb|right|Παλαιό λογότυπο της Kia Motors.
Μέχρι σήμερα, η ΚΙΑ έχει κερδίσει Βραβείο Σχεδιασμού Red Dot για 10 της μοντέλα.
Επίσης, για το 2015 η ΚΙΑ κατέκτησε τη δεύτερη θέση στην αξιολόγηση Ποιότητα της JD Power.
Αυτοκίνητα Concept
Εκτός όμως από τα αυτοκίνητα της κανονικής παλέτας της ΚΙΑ, έχει παρουσιάσει και πρωτότυπα μοντέλα - concept cars, από τα οποία αντλεί ιδέες για τα μελλοντικά της μοντέλα.
Μερικά από αυτά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά εμπορικά σήματα
Αθηναγόρας Αθηνέλλης
Ο Αθηναγόρας (Θάνος) Αθηνέλλης (1901 - Απρίλιος 1959) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης αξιωματικός που συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας το 1901. Πολέμησε στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως έφεδρος αξιωματικός όπου και τραυματίστηκε βαριά στον πνεύμονα και έμεινε ανάπηρος. Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία με τον βαθμό του ταγματάρχη. Ως διοικητής του 6ου Συντάγματος πεζικού πήρε μέρος στην Μάχη της Κρήτης. Από το 1942 συνδέθηκε με την Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ, έγινε υπασπιστής του Ά' Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ Αθηνών και αργότερα διετέλεσε αντιπρόσωπος του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ στο Συμμαχικό Στρατηγείο. Μαζί με τους Μακρίδη, Ζέβγο, Παρτσαλίδη ως εκπρόσωποι της Κ.Ε του ΕΛΑΣ υπέγραψαν στρατιωτική εκεχειρία με τον Υποστράτηγο Σκόμπυ, που τέθηκε σε ισχύ στις 14-1-1945
Από το 1947 εξορίστηκε στον Άι Στράτη όπου και κλονίστηκε περαιτέρω η υγεία του. Πέθανε το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Kimi Ga Yo
right|thumb|240px|[[Παρτιτούρα του «Kimi ga Yo»]] Το Kimi ga Yo (君が代, μεταγραφή: Κίμι γκα Γιο) είναι ο εθνικός ύμνος της Ιαπωνίας, γνωστός και ως «Η βασιλεία του Αυτοκράτορα». Είναι ένας από τους μικρότερους εθνικούς ύμνους που χρησιμοποιούνται επί του παρόντος. Αν και θεωρούνταν de facto ο εθνικός ύμνος της χώρας για μεγάλο χρονικό διάστημα, αναγνωρίστηκε νόμιμα μόλις το 1999.
Προέλευση
Ο όρος kimi είναι αρκετά παλαιός και σημαίνει «ο άρχοντάς μας», αναφερόμενος στον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας.
Οι στίχοι πρωτοεμφανίστηκαν σε μια ποιητική ανθολογία με τίτλο Kokin Wakashū, σε ένα ποίημα ανώνυμου συγγραφέα. Αν και δεν ήταν ασυνήθιστη εκείνη την εποχή, η ανωνυμία μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι ο ποιητής μπορεί να ανήκε σε κατώτερη κοινωνική τάξη. Το ποίημα περιλήφθηκε σε πολλές ανθολογίες και αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν εορτινό τραγούδι από ανθρώπους όλων των ηλικιών.
Το 1869, ο Τζον Γουίλιαμ Φέντον, Ιρλανδός στρατιωτικός, συμβούλεψε τον διοικητή Ογιάμα Ιβάο να δημιουργήσει έναν εθνικό ύμνο για την Ιαπωνία, που δεν είχε μέχρι τότε. Ο ίδιος έγραψε τη μουσική, η οποία όμως αντικαταστάθηκε από μια καινούρια μελωδία το 1880.
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο εθνικός ύμνος έχει δεχθεί κριτική λόγω της εικονικής λατρείας του αυτοκράτορα σαν θεότητα, κάτι που για κάποιους δε συμβιβάζεται με την εικόνα μιας δημοκρατικής κοινωνίας, ενώ οι υποστηρικτές πιστεύουν ότι είναι τρόπος έκφρασης του πατριωτισμού και της πίστης στον αυτοκράτορα, παρόμοιος με τους εθνικούς ύμνους άλλων δημοκρατικών χωρών (π.χ. God Save the Queen της Μεγάλης Βρετανίας).
Σφραγίδα του Σικκίμ
μικρογραφία|Η σφραγίδα του Σικκίμ Το Έμβλημα του Σικκίμ, που ονομάζεται επίσης Χαμ-σουμ-ουάνγκντουε (Σικκιμεζικά: ༄༅།ཁམས་གསུམ་དབང་འདུས།), χρησιμοποιείται από την Κυβέρνηση του Σικκίμ ως σύμβολο. Σχεδιάστηκε το 1877 από τον Ρόμπερτ Τέυλορ σε Ευρωπαϊκό στυλ και ήταν προηγουμένως το τελευταίο εθνόσημο στην ύστερη περιοχή της Σικκιμεζικής μοναρχίας.
Επισκόπηση
Η κεντρική ασπίδα, που υποστηρίζεται από τους Ευρωπαϊκούς δράκους, αποτελείται από Βουδιστικό τροχό προσευχής χόρλο με τογκανκγίλ ως κεντρικό στοιχείο. Παραπάνω υπάρχει ένα κράνος περισσότερο σύμφωνο με τα Ευρωπαϊκά φέρματα του εθνόσημου, και στην κορυφή υπάρχει ένα κοχύλι με στροφή προς τα δεξιά, ένα Βουδιστικό εικονόγραμμα που αντιπροσωπεύουν το διάχυτο ήχο του Μπουνταντάρμα η οποία αφυπνίζει τους μαθητές και τους προτρέπει να ολοκληρώσουν την δική τους ευημερία και την ευημερία των άλλων.
Το εθνόσημο αποτελείται από τις Θιβετιανές λέξεις Χαμ-σουμ-ουανγκντού, που κυριολεκτικά σημαίνει "κατακτητής των τριών κόσμων".
Με την προσάρτηση της Σικκίμ να Ινδίας, και με την κατάργηση της μοναρχίας, η σημαία του Σικίμ έχασε την επίσημη θέση, αλλά το σύμβολο διατηρήθηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ινδίας
Δόρυ
μικρογραφία|150px|Ανακατασκευασμένα μεσαιωνικά δόρατα και ακόντια. Το δόρυ είναι όπλο που χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο. Αποτελείται από το στέλεχος, συνήθως ξύλινο, και την αιχμή. Η αιχμή μπορεί να είναι η αιχμηρή άκρη του στελέχους επεξεργασμένη με φωτιά ή από κάποιο πιο ανθεκτικό υλικό, όπως πυρόλιθο, οψιδιανό, κόκκαλο, σίδηρο, ατσάλι ή μπρούντζο τοποθετημένο πάνω στο στέλεχος. Ο κοινότερος σχεδιασμός των κυνηγητικών και πολεμικών δοράτων περιλαμβάνει αιχμή σε τριγωνικό, ρομβοειδές ή φυλλοειδές σχήμα και ακανθοειδές ή πριονωτό για τα δόρατα ψαρέματος.
Τα δόρατα χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: αυτά που είναι σχεδιασμένα για νηκτικά κτυπήματα σε μάχη σώμα με σώμα και αυτά που είναι σχεδιασμένα για ρίψη(αναφερόμενα και ως ακόντια).
Το δόρυ έχει χρησιμοποιηθεί τόσο ως όπλο όσο και ως εργαλείο κυνηγιού και ψαρέματος. Μαζί με το τσεκούρι, το μαχαίρι και το ρόπαλο είναι από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα εργαλεία του ανθρώπου. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε με το ένα χέρι είτε και με τα δύο. Χρησιμοποιήθηκε σχεδόν σε κάθε σύγκρουση ως τη νεότερη εποχή και είναι ίσως το πιο κοινά χρησιμοποιημένο όπλο στην ιστορία.
Προέλευση
Η κατασκευή και χρήση του δόρατος δεν περιορίζεται στους ανθρώπους. Χρησιμοποιούνται και από τους δυτικούς χιμπαντζήδες. Πληθυσμοί τους κοντά στο Κέντουγκου της Σενεγάλης έχουν παρατηρηθεί να κατασκευάζουν δόρατα σπάζοντας ίσια κλαδιά από δέντρα, αφαιρώντας τον φλοιό και τα παρακλάδια και ακονίζοντας το ένα άκρο με τα δόντια τους, τα οποία χρησιμοποιούν για να κυνηγούν γαλάγους που κοιμούνται. Οι ουραγκοτάγκοι επίσης χρησιμοποιούν δόρατα για να ψαρεύουν, αν και πιστεύεται ότι αντιγράφουν τους ανθρώπους που παρατηρούν.
Προϊστορία
μικρογραφία|200px|Προϊστορικό δόρυ. Αρχαιολογικά στοιχεία που ανακαλύφθηκαν στη Γερμανία δείχνουν ότι ξύλινα δόρατα χρησιμοποιούνται για κυνήγι τουλάχιστον πριν από 400.000 χρόνια και μία μελέτη του 2012 προτείνει ότι ο Homo heidelbergensis μπορεί να ανέπτυξε αυτήν την τεχνολογία πριν από 500.000 χρόνια. Εντούτοις το ξύλο, ως υλικό, δεν διατηρείται καλά και αρκετοί επιστήμονες υποθέτουν ότι η ανακάλυψη της χρήσης του δόρατος από τους χιμπαντζήδες δείχνει τη χρήση των δοράτων από τους πρώιμους ανθρώπους ως και πέντε εκατομμύρια χρόνια πριν.
Οι Νεάντερταλ κατασκεύαζαν πέτρινες αιχμές ως και 300.000 πριν ενώ 250.000 πριν τα ξύλινα δόρατα κατασκευάζονταν με πυρωμένες αιχμές.
Από 200.000 χρόνια πριν και μετά, οι άνθρωποι της Μέσης Παλαιολιθικής περιόδου ξεκίνησαν να φτιάχνουν περίπλοκες πέτρινες λεπίδες με φολιδωτές αιχμές οι οποίες χρησιμοποιούνταν ως κεφαλές δοράτων. Αυτές οι λίθινες αιχμές μπορούσαν να στερεωθούν στο ξύλινο κοντάρι με γόμα, ρετσίνι ή με δεσίματα από τένοντες ζώων, δερμάτινες λουρίδες ή φυτικό υλικό. Κατά τη διάρκεια της περιόδου, υπήρχε μια σαφής διαφορά μεταξύ των δοράτων για ρίψη και των δοράτων ως αγχέμαχα όπλα. Ως τη Μαγδαληναία περίοδο χρησιμοποιούνταν εκτοξευτές δοράτων παρόμοιο με το κατοπινό ατλάτλ.
Πόλεμος
Τα δόρατα ήταν από τα κοινότερα προσωπικά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στην Εποχή του Λίθου, και παρέμειναν σε χρήση ως σημαντικά πολεμικά και κυνηγετικά εργαλεία ως την ερχομό των πυροβόλων όπλων. Μπορούν να θεωρηθούν ως οι πρόγονοι όπλων όπως η λόγχη, το πίλουμ, η ναγκινάτα, η σπαθολόγχη, η αλεβάρδα, το λογχοδρέπανο και η σάρισσα. Όντας ένα από τα πιο αρχαία όπλα, το δόρυ χρησιμοποιείται ακόμα για το κυνήγι και το ψάρεμα και η επιρροή του φαίνεται στον σημερινό πολεμικό εξοπλισμό όπως η ξιφολόγχη.
Τα δόρατα μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο ως εκηβόλα όσο και ως αγχέμαχα όπλα. Δόρατα που χρησιμοποιούνται κυρίως για κάρφωμα τείνουν να έχουν βαρύτερη και στιβαρότερη κατασκευή από αυτά που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για ρίψη, τα οποία έχουν τείνουν να είναι ελαφρύτερα και να έχουν πιο ίσια κεφαλή, και μπορούν να ριχθούν είτε με το χέρι είτε με τη χρήση κάποιου εκτοξευτή όπως το ατλάτλ. Από τη σαΐτα του ατλάτλ, προήλθε το βέλος για τα τόξα.
Πεζικό
Κοντά, χειριζόμενα με το ένα χέρι δόρατα με κουμπωτές μεταλλικές κεφαλές χρησιμοποιούνταν σε συνδυασμό με ασπίδα από τους πολιτισμούς της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού. Χρησιμοποιούνταν είτε σε μονομαχία είτε σε συγκρούσεις μεγάλων σχηματισμών. Αυτή η τακτική συνεχίστηκε από τους πρώιμους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας, διαμέσου των διαφόρων αρχαίων Αιγυπτιακών δυναστειών, ως την περίοδο των Αρχαίων Ελληνικών πόλεων-κρατών.
Αφρική
μικρογραφία|150px|Σουδανός πολεμιστής με δόρυ. Το δόρυ πιθανότατα προήλθε στην Αφρική κατά την εξέλιξη του γένους Homo. Ήταν σημαντικό μέρος του Νούβιου και αρχαίου αιγυπτιακού στρατού και συνέχισε να χρησιμοποιείτε σε όλη τη διάρκεια της Αφρικανικής ιστορίας, ακόμα και μετά την εισαγωγή της πυρίτιδας. Το πιο κοινό είδος δόρατος στην Αφρική είναι το ασσεγκάι, το οποίο συνήθως ρίχνεται. Αργότερα, το έθνος των Ζουλού της ανατολικής Νότιας Αφρικής, θα γινόντουσαν γνωστοί για την ιδιαίτερη ικανότητα τους με τα κοντά ωθητικά δόρατα τους, γνωστά ως ίκλουα. Αυτά τα δόρατα ήταν σχεδιασμένα για μάχη σώμα με σώμα και συχνά χρησιμοποιούνταν σε συνδυασμό με μια μεγάλη οβάλ ασπίδα. Εξελιγμένες ικανότητες σε αυτό το είδος μάχης επέτρεψαν στον στρατό των Ζουλού να κατακτήσει μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής Αφρικής.
Έλληνες
μικρογραφία|300px|Αναπαράσταση αρχαίου Έλληνα οπλίτη με το δόρυ σε στάση μάχης. Η χρήση του δόρατος στον ελληνικό κόσμο είναι γνωστή από τη Μεσοελλαδική περίοδο. Χρησιμοποιούνταν επιμήκη δόρατα, τα έγχη, σε συνδυασμό με επιμήκεις ασπίδες για σχηματισμούς βαρέως πεζικού ή μόνα τους σε περιπτώσεις χρήσεις τους από αρματιστές. Το μεγάλο μήκος τους και η στιβαρή κατασκευή τους δηλώνει ότι χρησιμοποιούνταν στην αντιμετώπιση των αρμάτων, κυρίως όμως για την αντιμετώπιση του αντίπαλου παρόμοια οπλισμένου πεζικού. Χρησιμοποιούνταν επίσης και ακόντια, τόσο κατά τη διάρκεια της μάχης για την καταπόνηση του αντίπαλου πεζικού όσο και για την υπεράσπιση φρουρίων, οικισμών και άλλων οχυρών θέσεων.
Κατά τη διάρκεια της Γεωμετρικής περιόδου (8ος-7ος αι. π.Χ.) οι Έλληνες ανέπτυξαν ένα νέο είδος κλειστού σχηματισμού τη φάλαγγα, ο οποίος απαιτούσε τη χρήση ενός κοντύτερου δόρατος. Στις πρώιμες εικονογραφίες ο οπλίτης φέρει ένα δόρυ και δύο ακόντια τα οποία έφεραν και μία θηλιά στο μέσον τους για τη διευκόλυνση της βολής. Από τον 6ο αι. π.Χ. και μετά, οι οπλίτες έφεραν ένα δόρυ για μάχη εκ του συστάδην. Αυτό αποτελείται από ένα ξύλινο στέλεχος μήκους 2 μέτρων στον οποίο ήταν στερεωμένη η αιχμή μήκους 20-40 εκ. αρχικά από ορείχαλκο και στη συνέχεια από σίδηρο. Η άλλη άκρη του δόρατος κατέληγε σε μια χάλκινη απόληξη, τον σαυρωτήρα, ίδιου μήκους με την αιχμή και ο οποίος λειτουργούσε ως αντίβαρο, προστάτευε το στέλεχος μέχρι ενός σημείου από τη σήψη λόγω υγρασίας, βοηθούσε την πεζοπορία χρησιμοποιούμενο ενίοτε ως ραβδί ή στερεώνοντας το στο έδαφος. Αν το δόρυ έσπαγε, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική αιχμή. Η λαβή του δόρατος αποτελούνταν από ιμάντες ή λεπτό σχοινί για να είναι πιο σταθερό το κράτημα.
Ιππικό
Το δόρυ επίσης χρησιμοποιούταν από το ιππικό. Το αρχαίο ιππικό ήταν εξοπλισμένο είτε με ακόντια είτε με δόρατα πεζικού. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως χρησιμοποιούνταν και μακρύτερα δόρατα. Το μακεδονικό ξυστόν είχε μήκος 3,6-4,2 μέτρα και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο με το ένα χέρι όσο και με τα δύο. Την ίδια περίοδο οι ανατολικές ιρανικές φυλές εισήγαγαν τον κοντό, ένα δόρυ χειριζόμενο και με τα δυο χέρια το οποίο το χρησιμοποιούσε το βαρύ ιππικό τους. Χρησημοποιήθηκε εξόχως από τα βασίλεια τωνΔιαδόχων και τους Πάρθιους και αργότερα από τους Σασσανίδες και τους Σαρμάτες. Οι ύστεροι Ρωμαϊκοί στρατοί, καθώς και οι Βυζαντινοί στρατοί χρησιμοποιούσα αυτά τα στρατεύματα.
Ρωμαίοι
μικρογραφία|200px|Ανακατασκευασμένα μοντέλα pilum. Στους ρωμαϊκούς στρατούς πριν τις μεταρρυθμίσεις του Μάριου, οι πρώτες δυο γραμμές της παράταξης, οι άστατοι και οι πρίγκηπες, ήταν εξοπλισμένοι με το γκλάντιους, το ρωμαϊκό σπαθί, και τα pila, βαριά ακόντια των οποίων η αιχμή ήταν ένα σιδερένιο λεπτό στέλεχος μήκους 60 εκ. το οποίο κατέληγε σε μία πυραμιδοειδή απόληξη. Λόγω του σχεδιασμού του, όταν το ακόντιο καρφωνόταν σε ασπίδα το στέλεχος στράβωνε κάνοντας την αφαίρεση του πολύ δύσκολη την ώρα της μάχης. Έτσι ο κάτοχος της ασπίδας δεν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει, λόγω του παραπανίσιου βάρους, ουσιαστικά αχρηστεύοντας την. Ακόμα και αν κατάφερνε να αφαιρέσει το ακόντιο, λόγω του στραβού στελέχους δεν θα μπορούσε να το ξαναχρησιμοποιήσει. Η τρίτη γραμμή παράταξης, οι τριάριοι, ήταν εξοπλισμένοι με το παλιό ρωμαϊκό δόρυ, την hasta.
Από τα τέλη του 2ου αι. π.Χ., όλοι οι λεγεωνάριοι ήταν εξοπλισμένοι με τα pila. Το pilum συνέχισε να είναι το καθιερωμένο δόρυ των λεγεωνάριων ως τα τέλη του 2ου αι. μ.Χ. Τα συμμαχικά στρατεύματα,ωστόσο, είναι εξοπλισμένα με την hasta και ίσως και ακόντια. Κατά τον 3ο αι. μ.Χ., αν και το pilum συνέχισε να χρησιμοποιείται, οι λεγεωνάριοι ήταν συνήθως εξοπλισμένοι με άλλα είδη δοράτων και ακοντίων, όμοια με τα συμμαχικά στρατεύματα του προηγούμενου αιώνα. Μέχρι τον 4ο αιώνα, το pilum είχε πάψει να χρησιμοποιείται.
Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική κατα την Ισλαμιστική Περίοδο
μικρογραφία|200px|Μαμελούκος πολεμιστής με δόρυ. Οι Μουσουλμάνοι πολεμιστές χρησιμοποιούσαν ένα Δόρυ που λεγόταν az-zagayah. Οι Βέρβεροι το προφέρουν zagaya, αλλα ο αγλλικός όρος, προερχόμενος από την Παλαιά Γαλλική μέσω της Βερβερικής, είναι ΄΄assegai΄΄. Είναι ένα όπλο τύπου λόγχης σχεδιασμένο για ρίψη, συνήθως ένα ελαφρύ δόρυ ή ακόντιο κατασκευασμένο από σκληρό ξύλο και με αιχμή από σφυρηλατημένο σίδηρο. Το az-zagayah έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τις Μουσουλμανικές κατακτήσεις όπως και σε μεταγενέστερες εποχές, ως και ένα μέρος του 20ου αιώνα. Μια μακρύτερη εκδοχή του όπλου χρησιμοποιούταν για κυνήγι από τη ράχη αλόγου. Το az-zagayah εξαπλώθηκε σε μεγάλο βαθμό στην Υποσαχάρια Αφρική όπως και στην Ινδία, αν και στις περιοχές αυτές υπήρχε ήδη μία εκδοχή αυτού του όπλου. Ήταν το κύριο όπλο κατά τον Πόλεμο των Φουλάνι όσο και κατά τον Πόλεμο των Μαχντιστών στο Σουδάν. Χρησιμοποιείται ακόμα από τους Σιχ Νιχάνγκ στο Παντζάμπ όσο και από κάποιους περιπλανώμενους ασκητές Σούφι (Δερβίσηδες).
Ευρωπαϊκός Μεσαίωνας
Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο συνδυασμός δόρατος-ασπίδας συνέχισε να χρησιμοποιείται από όλους τους ευρωπαικούς πολιτισμούς. Αφού το μεσαιωνικό δόρυ απαιτούσε μικρή ποσότητα ατσαλιού κατά μήκος της ακονισμένης κόψης (το μεγαλύτερο μέρος της αιχμής ήταν κατεργασμένος σίδηρος), ήταν ένα φθηνό όπλο. Γρήγορο ως προς την κατασκευή του και απαιτώντας μικρότερη μεταλλουργική ικανότητα από ότι ένα σπαθί, παρέμεινε το κύριο όπλο του κοινού στρατιώτη. Οι Βίκινγκ, παραδείγματος χάρη, αν και συχνά εικονίζονται με ένα σπαθί ή ένα πέλεκυ ανά χείρας, ήταν κυρίως οπλισμένοι με δόρατα, όπως και οι Αγγλοσάξωνες, οι Ιρλανδοί ή οι άλλοι Ευρωπαίοι σύγχρονοί τους.
Πεζικό
μικρογραφία|200px|Μεσαιωνικά δόρατα και όπλα τύπου κονταριού. Σε γενικές γραμμές, το δόρυ είναι σχεδιασμένο να χρησιμοποιείται είτε σε μάχη σώμα με σώμα είτε ως ακόντιο. Εντός αυτής της ταξινόμησης, υπήρξε μια αξιοσημείωτη διασπορά τύπων. Για παράδειγμα, ο Μ.Τ. Σουάντον 30 διαφορετικές κατηγορίες και υποκατηγορίες κεφαλών δοράτων στην Πρώιμη Σαξονική Αγγλία. Οι περισσότερες μεσαιωνικές κεφαλές είχαν φυλλοειδές σχήμα. Ο αγγών ήταν ένας τύπος δόρατος που διαφοροποιούταν από τους υπολοίπους. Χρησιμοποιείτο αρχικά από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και αργότερα από τα πρώιμα γερμανικά φύλα. Θεωρείται από τις πηγές ως ο απόγονος του pilum, ωστόσο δεν είχε το λεπτό στέλεχος που αυτό είχε πίσω από την απόληξη του. Αν και δεν μπορούσε να προκαλέσει σημαντική ζημιά σε βαριά θωρακισμένους πολεμιστές, εντούτοις το προτιμούσαν καθ'ότι ήταν ευκολότερο και φθηνότερο να κατασκευαστεί και να αγοραστεί σε σχέση με το pilum, ακριβότερο όμως σε σχέση με τα κοινά δόρατα. Για αυτούς τους λόγους, χρησιμοποιούνταν κυρίως από επίλεκτες μονάδες και γόνους των αριστοκρατικών οικογενειών. Ένα άλλο είδος διαφοροποιημένου δόρατος είναι το φτερωτό δόρυ, το οποίο είχε δύο προεξέχουσες απολήξεις στη βάση της κεφαλής, για να εμποδίζουν την εισχώρηση της αιχμής σε μεγάλο βάθος εντός του στόχου. Από αυτό αργότερα θα εξελίσσονταν το partisan και το spetum.
Το νυκτικό δόρυ έχει το πλεονέκτημα της ακτίνας δράσης, όντας αρκετά μακρύτερο από άλλους τύπους όπλων. Τα ακριβή μήκη των δοράτων είναι δύσκολο να συμπεραιθούν μιας και λίγα κοντάρια διατηρούνται αλλά το στέλεχος μήκους 1.8-2.5 μέτρα φαίνεται να είναι το συνήθες πρότυπο. Κάποια έθνη ήταν διάσημα για τα μακριά δόρατα τους, όπως οι Σκώτοι, οι Φλαμανδοί ή Βυζαντινή αυτοκρατορία με τους μεναβλάτους. Αυτή είναι μια κατηγορία στρατιωτών ίδια με τους σαρισσοφόρους του μακεδονικού στρατού και οι οποίοι πήραν το όνομα τους από το όπλο που χειρίζονταν, το μενάβλιο. Το μενάβλιο ήταν ένα μακρύ δόρυ, το στέλεχος του οποίου είχε μήκος 2.7-3.6 μέτρα και η αιχμή 35 με 47 εκατοστά. Σε αντίθεση με τη σάρισσα όμως το στέλεχος δεν ήταν συνένωση τμημάτων ξύλου αλλά από μονοκόμματο ξύλο. Τα δόρατα συνήθως χρησιμοποιούνταν σε κλειστούς σχηματισμούς όπως η φάλαγγα και το σκίλτρον. Για την αντιμετώπιση ιππικού, τα στελέχη μπορούσαν να καρφωθούν στο έδαφος. Ο Γουίλιαμ Γουάλας έταξε τα σκίλτρον του σε κύκλο στη Μάχη του Φώλκερκ το 1298 για να αποτρέψει το επιτιθέμενο ιππικό, αλλά ήταν μια διαδεδομένη τακτική, γνωστή ενίοτε και ως σχηματισμός κορώνας.
Τα ακόντια έγιναν σπανιότερα όσο προχωρούσε ο Μεσαίωνας, αλλά επέζησαν χρησιμοποιούμενα από επαγγελματίες όπως οι Καταλανοί Αλμογαβάροι. Χρησιμοποιούνταν ευρέως στην Ιρλανδία ως το τέλος του 16ου αιώνα.
Ιππικό
μικρογραφία|150px|Μεσαιωνική γερμανική πανοπλία με λόγχη. Τα δόρατα του ιππικού αρχικά ήταν ίδια με τα δόρατα του πεζικού και συχνά χρησιμοποιούνταν με τα δύο χέρια ή κρατούνταν με το ένα χέρι πάνω από το κεφάλι. Τον 11ο αιώνα, μετά την υιοθέτηση των αναβολέων και της κεκλιμένης σέλας, το δόρυ έγινε ένα σημαντικά πιο ισχυρό όπλο. Ένας έφιππος ιππότης θα ασφάλιζε τη λόγχη κρατώντας την με το ένα χέρι και μαζεύοντας την κάτω από τη μασχάλη. Εντούτοις, αυτό ήταν δύσκολο να γίνει την ώρα της μάχης όταν ο ιππότης κάλπαζε προς τον αντίπαλο και την ίδια στιγμή προσπαθούσε να κρατήσει τον ίδιο ρυθμό καλπασμού με τους υπόλοιπους ιππότες χωρίς να διαταράξει την παράταξη. Η στήριξη της λόγχης ήταν επομένως σχετικά δύσκολη και απαιτούσε καλή φυσική κατάσταση και συνεχή εξάσκηση. Η εισαγωγή ενός στηρίγματος για τη λόγχη βελτίωσε σημαντικά τη στήριξη. Το στήριγμα αυτό προσαρμοζόταν στη δεξιά πλευρά του μεταλλικού θώρακα και επέτρεπε στον ιππότη να χειρίζεται τη λόγχη του χωρίς να τον εμποδίζει το βάρος της. Έτσι η διατρητική δύναμη του του χτυπήματος δεν εξαρτάτο από τη δύναμη του ιππότη αλλά από το βάρος του αναβάτη και του αλόγου σε συνδυασμό με την ταχύτητα του καλπασμού. . Αυτό επέτρεπε όλη η ροπή του αλόγου και του ιππότη να συγκεντρωθεί στην αιχμή του όπλου,διατηρώντας την ίδια στιγμή τον έλεγχο του όπλου και την ακρίβεια του κτυπήματος. Η χρήση του δόρατος με αυτόν τον τρόπο προώθησε την ανάπτυξη της λόγχης ως ξεχωριστού όπλου το οποίο τελειοποιήθηκε στο άθλημα της κονταρομαχίας, ενώ η χρήση του στηρίγματος επέτρεψε τη χρήση βαρύτερων λογχών.
Στην αρχή της Αναγέννησης, το ιππικό παρέμεινε οπλισμένο κυρίως με λόγχες. Οι ζεντάρμς με τη βαριά λόγχη των ιπποτών και το ελαφρύ ιππικό με μια ποικιλία από ελαφρύτερες λόγχες. Ωστόσο, ως το 1540, ιππείς εξοπλισμένοι με πιστόλες, γνωστοί ως ράιτερ, είχαν αρχίσει να αναγνωρίζονται. Το ιππικό εξοπλισμένο με πιστόλες και άλλα ελαφρύτερα πυροβόλα όπλα, μαζί με σπαθί, ουσιαστικά είχαν αντικαταστήσει το ιππικό με τις λόγχες στη Δυτική Ευρώπη ως τις αρχές του 17ου αιώνα, αν και η λόγχη συνέχισε να χρησιμοποιείται στην Ανατολική Ευρώπη απ'οπου επανεισήχθει στο ευρωπαϊκό οπλοστάσιο τον 19ο αιώνα.
Κίνα
μικρογραφία|150px|Κινεζικές κεφαλές δοράτων της Δυναστείας Σανγκ. Τα δόρατα (κιάνγκ) χρησιμοποιούνταν αρχικά ως κυνηγητικά όπλα από τους αρχαίους Κινέζους. Έγιναν δημοφιλή ως όπλα πεζικού κατά την περίοδο των Εμπόλεμων Κρατών και την εποχή της Δυναστείας Κιν, όταν οι δορυφόροι χρησιμοποιούνταν υψηλά πειθαρχημένοι στρατιώτες σε οργανωμένες ομαδικές επιθέσεις. Όταν πολεμούσαν σε σχηματισμό, οι δορυφόροι θα σχημάτιζαν με τις μεγάλες ορθογώνιες ή κυκλικές ασπίδες τους τείχος ασπίδων. Οι Κιν επίσης χρησιμοποίησαν μακριά δόρατα σε σχηματισμούς παρόμοιους με τους Ελβετούς σαρισσοφόρους για να αποκρούουν το ιππικό. Η αυτοκρατορία των Χαν θα χρησιμοποιούσε παρόμοιες τακτικές με τους Κιν προκατόχους τους. Δορυπέλεκεις, όπλα κονταριού και μαχαιροπέλεκεις ήταν επίσης κοινά όπλα εκείνη την εποχή.
Τα δόρατα ήταν επίσης κοινά όπλα για τις μονάδες ιππικού αυτών των περιόδων, κατά τη διάρκεια των οποίων το δόρυ θα μετατρεπόταν σε ένα μακρύτερο λογχοειδές όπλο, κατάλληλο για επελάσεις ιππικού.
Ινδία
Τα δόρατα στη Νότια Ασία τόσο ως αγχέμαχο όσο και ως εκηβόλο όπλο, από το ιππικό και το πεζικό. Η κονταρομαχία σε υποζύγια εξασκούταν με τη χρήση μιας τρίμετρης ξύλινης λόγχης με στρογγυλεμένη αιχμή γνωστή ως μποθάτι, η οποία αιχμή ήταν καλυμμένη με βαφή ώστε τα χτυπήματα να μπορούν να επιβεβαιωθούν. Τα δόρατα κατασκευάζονταν από μια ποικιλία υλικών όπως το σανγκ το οποίο ήταν κατασκευασμένο εξολοκλήρου από ατσάλι, και το μπάλλαμ το οποίο είχε καλαμένιο στέλεχος. Οι Rajput χρησιμοποιούσαν ένα είδος δόρατος για το πεζικό το οποίο είχε ένα ρόπαλο ενσωματωμένο στην αιχμή ενώ η άλλη άκρη του ήταν μυτερή. Άλλα δόρατα είχαν διχαλωτές λεπίδες, πολλαπλές αιχμές και πολλές άλλες καινοτομίες. Ένα, συγκεκριμένα, δόρυ μοναδικό στην Ινδία ήταν το βίτα. Χρησιμοποιούμενο από τον στρατό των Μαράθα, είχε ένα σχοινί στο στέλεχος που έδενε στον καρπό του χρήστη, επιτρέποντας του να ρίξει το δόρυ και να το τραβήξει πίσω.
Ιαπωνία
Αν και στη Μεσαιωνική Ιαπωνία το πεζικό χρησιμοποιούσε τα δόρατα, μόνο από τον 11ο αιώνα και μετά οι σαμουράι άρχισαν να προτιμούν τα δόρατα από τα τόξα. Αρκετά όπλα κονταριού χρησιμοποιήθηκαν στα ιαπωνικά θέατρα πολέμου, όπως η ναγκινάτα, ένα λογχοειδές όπλο με μια μακριά, καμπυλωτή λεπίδα και το οποίο ήταν ένα δημοφιλές όπλο ανάμεσα στους σαμουράι και στους Βουδιστές πολεμιστές-μοναχοί που συχνά το χρησιμοποιούσαν ενάντια στο ιππικό ή το γιάρι, ένα μακρύτερο όπλο κονταριού και με μια κοντύτερη και συχνά ίσια λεπίδα ως αιχμή, ένα όπλο το οποίο έγινε το κύριο όπλο τόσο των σαμουράι όσο και των ασιγκαρου (πεζικό) κατά την Περίοδο των Εμπόλεμων Κρατών.
Κορέα
Η Αυτοκρατορία του Γκογκούρυεο, που ήταν το ισχυρότερο Κορεατικό κράτος της εποχής με την επικράτεια του να περιλαμβάνει τη Βόρεια Κορέα, την περιοχή της Μαντζουρίας και μέρος από τη βορειοανατολική Κίνα, ήταν γνωστή για τους πειθαρχημένους και βετεράνους στρατιώτες της. Οι ιππείς της ήταν εξοπλισμένοι κυρίως με δόρατα, με τα ξίφη να χρησιμοποιούνται ως δευτερεύοντα όπλα.
Τα όπλα κονταριού και τα δόρατα έγιναν τελικά κοινός εξοπλισμός για το κορεατικό πεζικό κατά την περίοδο της δυναστείας Τζόσεον και αναμενόταν από τους αξιωματικούς να είναι στον χειρισμό τουλάχιστον αρκετών τύπων δοράτων. Ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα κονταριού της περιόδου ήταν το ντάνγκπα, ένα τροποποιημένο είδος τρίαινας. Το χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν τα δύο ελαφρώς κυρτά εξωτερικές αιχμές, με τη μεσαία να είναι μακρύτερη. Με αυτό το σχέδιο τα νυκτικά κτυπήματα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν με πλήρη δύναμη, ενώ πλάγιες αιχμές εμποδίζουν το όπλο να εισχωρήσει υπερβολικά στον στόχο. Οι περισσότεροι στρατιώτες του πεζικού, ειδικά αυτοί που ήταν τοποθετημένοι σε φρούρια και οχυρά, ήταν άριστα εκπαιδευμένοι στη χρήση του ντάνγκπα. Οι αξιωματικοί χρησιμοποιούσαν κυρίως το γουόλντο, ένα όπλο που μοιάζει περισσότερο με το κινέζικο Γκουάν ντάο.
Στα τέλη του 16ου αιώνα, ιαπωνικές στρατιωτικές δυνάμεις κάτω από την ηγεσία του πολέμαρχου Τογιοτόμι Χιντεγιόσι εισέβαλαν στην Κορεατική χερσόνησο ξεκινώντας τούς Πολέμους του Ιμτζίν. Το ντάνγκπα ήταν το προτιμώμενο όπλο των Κορεατών στρατιωτών τοποθετημένων σε φρούρια και οχυρά λόγω της ευχρηστίας του στην πολιορκία. Το ισορροπημένο βάρος του επέτρεπε στον χειριστή του να επιτύχει ισχυρά νυκτικά πλήγματα ενώ οι διατρητικές ικανότητες του ήταν ανεκτίμητες στην απόκρουση των αναρριχώμενων Ιαπωνέζων στρατιωτών. Λόγω του μήκους του, το κορεατικό πεζικό που έφερε το όπλο μπορούσε να παγιδεύσει μαζικά πολλαπλάσια ιαπωνικά στρατεύματα. Το ντάνγκπα χρησιμοποιήθηκε και από Κορεάτες πεζοναύτες στις ναυτικές επιχειρήσεις του Ναυάρχου Γι, αν και σε μικρότερο βαθμό. Η τακτική φύση του κορεατικού ναυτικού πολέμου βασιζόταν στην ανώτερη δύναμη πυρός και την ευελιξία των κορεατικών πλοίων, επομένως οι Κορεάτες ναύτες προτιμούσαν να χρησιμοποιούν εκηβόλα όπλα όπως τα τόξα, ως κύρια όπλα. Ωστόσο, σε περίπτωση επιβίβασης σε εχθρικό πλοίο και μάχης σώμα με σώμα, κάποιοι πεζοναύτες θα ήταν οπλισμένοι με το ντάνγκπα. Αυτοί οι ναύτες χρησιμοποιούνταν ως προγεφύρωμα κρατώντας σε απόσταση το ιαπωνικό πεζικό ωσότου επιβιβαστούν ενισχύσεις από κορεάτες ξιφομάχους.
Φιλιππίνες
Τα φιλιππινέζικα δόρατα (σιμπάτ) χρησιμοποιούνταν τόσο ως όπλα όσο και ως εργαλεία. Είναι γνωστά επίσης και ως μπανγκάου, σούμπλινγκ ή παλουπάντ στα νησιά Βισάγιας και Μιντανάο. Τα σίμπατ κατασκευάζονται συνήθως από ράτταν, είτε με μια ακονισμένη κορυφή είτε με μια κεφαλή από μέταλλο. Αυτές οι κεφαλές μπορεί να είναι μονόστομες, αμφίστομες ή ακανθοειδείς. Οι τύποι διαφέρουν ανάλογα με τη λειτουργία και την προέλευση. Για παράδειγμα, τα δόρατα για ψάρεμα είναι διαφορετικά από τα δόρατα για κυνήγι.
Το δόρυ χρησιμοποιήθηκε ως κύριο όπλο σε εκστρατείες και μάχες ανάμεσα στα νησιωτικά βασίλεια των Φιλιππίνων και έγινε διάσημο το 1521 στη Μάχη του Μακτάν όπου ο φύλαρχος Λάπου Λάπου του Κέμπου πολέμησε ενάντια στους Ισπανούς στρατιώτες των οποίων ηγούνταν ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος, ο οποίος μετέπειτα πέθανε εξαιτίας των τραυμάτων του.
Βιετνάμ
Μαζί με τον πέλεκυ, το δόρυ ήταν το κοινότερο αρχαίο όπλο στο Βιετνάμ. Οι κεφαλές ποικίλουν τόσο σε μέγεθος όσο και σε σχήμα, με το μήκος τους να ξεκινάει από τα 12 εκ. και να φτάνει τα 40 εκ. Ανάλογη ποικιλομορφία υπήρχε και στα στελέχη τους. Απεικονίσεις στρατιωτών του 13ου αιώνα δείχνουν κοντά και λεπτά δόρατα να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με ασπίδα. Τα δόρατα του ιππικού, με μήκος ως και 4 μέτρα, μοιάζουν με τις ευρωπαϊκές λόγχες σε απεικονίσεις του 17ου αιώνα.
Μεσοαμερική
μικρογραφία|300px|Αζτέκοι πολεμιστές που κρατούν τεποζτοπίλι. Καθώς η ανεπτυγμένη μεταλλουργία ήταν ως επί το πλείστον άγνωστη στην προ-Κολομβιανή Αμερική έξω από το Δυτικό Μεξικό και Νότια Αμερική, τα περισσότερα όπλα στη Μεσοαμερική κατασκευάζονταν από ξύλο ή οψιανό. Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν λιγότερο θανατηφόρα, μιας και ο οψιανός μπορεί να ακονιστεί ώστε να γίνει πολύ πιο κοφτερός από το ατσάλι. Τα μεσοαμερικανικά δόρατα έχουν μεγάλη ποικιλομορφία ως προς το σχήμα και το μέγεθος τους. Αν και οι Αζτέκοι προτιμούσαν το ξιφοειδές μακουαχουίτλ για τη μάχη, το πλεονέκτημα ενός νυκτικού όπλου μακράς ακτίνας δράσης είχε αναγνωρισθεί, και ένα μεγάλο μέρος του στρατού χρησιμοποιούσε το τεποζτοπίλι. Αυτό ήταν ένα όπλο κονταριού και κρίνοντας από απεικονίσεις σε εικονογραφίες των Αζτέκων, το μήκος του μόλις που έφτανε το ύψος ενός ανθρώπου, με μια πλατιά ξύλινη κεφαλή περίπου διπλάσια από το μήκος της παλάμης του χρήστη, ενώ η κόψη αποτελούνταν από ακονισμένες λεπίδες οψιανού, οι οποίες τοποθετούνταν σε αυλακώσεις χαραγμένες στην κεφαλή και στερεώνονταν είτε με άσφαλτο είτε με φυτική ρητίνη ως συγκολλητική ουσία. Με αυτό τον τρόπο οι λεπίδες ουσιαστικά ήταν αδύνατο να αποκολληθούν. Το τεποζτοπίλι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο για νυκτικά όσο και θλαστικά κτυπήματα.
Επίσης χρησιμοποιούνταν σε μεγάλο βαθμό τα ακόντια, συνήθως με τη βοήθεια ενός ατλάτλ. Αυτά ήταν πιο κοντά από τα δόρατα και κάποια είχαν κόψη από οψιανό για αυξημένη διατρητική ικανότητα.
Τα δόρατα χρησιμοποιήθηκαν και μετά τη Μεσοαμερικάνικη περίοδο σε διάφορες συγκρούσεις όπως οι Λατινοαμερικανικοί πόλεμοι ανεξαρτησίας και οι Ισπανοαμερικανικοί πόλεμοι ανεξαρτησίας. Οι ιππείς (γνωστοί ως Ιλάνος), κάτω από τις διαταγές του Χοσέ Αντόνιο Παέζ, χρησιμοποίησαν δόρατα εναντίον των βασιλοφρόνων σε μάχες όπως η Μάχη της Κεσέρας ντελ Μέντιο και η Μάχη του Καραμπόμπο.
Ιθαγενείς Αμερικανοί
Τα περισσότερα δόρατα κατασκευάζονταν από υλικά που βρίσκονταν γύρω από τις κοινότητες τους. Το στέλεχος συνήθως κατασκευαζόταν από ένα ξύλινο ραβδί ενώ η κεφαλή του δόρατος από λίθο, κομμάτια μετάλλου όπως ο χαλκός ή από ακονισμένο οστό. Το δόρυ προτιμούταν από πολλούς μιας και η κατασκευή του ήταν φθηνή, η χρήση μπορούσε να διδαχθεί πιο εύκολα από άλλα όπλα σε άλλους και μπορούσε να κατασκευαστεί σε ποσότητες σε μικρό χρονικό διάστημα.
Κυνήγι
Μία από τις αρχαιότερες μορφές θανάτωσης θηράματος για τους ανθρώπους, το κυνήγι με το δόρυ και το ψάρεμα με το καμάκι συνεχίζουν ως σήμερα τόσο ως μέθοδοι εύρεσης τροφής όσο και ως πολιτισμική δραστηριότητα. Κάποια από τα πιο κοινά θηράματα των πρώιμων ανθρώπων ήταν μέλη της Μεγαπανίδας όπως τα Μαμούθ τα οποία κυνηγήθηκαν με διάφορα είδη δοράτων. Μια θεωρία για την εξαφάνιση του Κουατερναρίου κυνηγήθηκαν σε βαθμό εξόντωσης από τον άνθρωπο με δόρατα. Ακόμα και μετά την εφεύρεση άλλων κυνηγητικών όπλων όπως το τόξο, το δόρυ συνέχισε να χρησιμοποιείται είτε ως εκηβόλο όπλο είτε ως αγχέμαχο όπλο όπως στο κυνήγι αγριόχοιρου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Όπλα
Τζον Πιουριφόυ
Πρώτα χρόνια
Γόνος παλαιάς οικογένειας μεταναστών, γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου του 1907 στη πόλη Ουόλτερμπορο στη Νότια Καρολίνα. Αποφοιτώντας από το γυμνάσιο το 1928 εισήλθε στη στρατιωτική Ακαδημία Γουέστ Πόιντ για στρατιωτική καριέρα πλην όμως μετά μία διετία εγκατέλειψε λόγω ασθενείας (πνευμονίας).
Αρχικά εργάστηκε ιδιωτικά στο Κάνσας και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη όπου και κατέληξε υπάλληλος στη Γουόλ Στρητ. Το 1935 μετέβη για καλλίτερη καριέρα στην Ουάσιγκτον όπου αλλάζοντας πολλά επαγγέλματα μεταξύ των οποίων και στο υπουργείο Οικονομικών, τελικά, το 1938, προσλήφθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών (Στέιτ Ντηπάρτμεντ). Μέσα σ΄ ένα διάστημα μόλις οκτώ ετών το 1945 είχε ανέλθει όλες τις βαθμίδες της δημοσιοϋπαλληλικής κλίμακας, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα και τη φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο Γ. Ουάσιγκτον.
Διπλωματική καριέρα
Στη διάρκεια του Β' Π.Π. διετέλεσε μέλος της Επιτροπής του Συμβουλίου Πολεμικής Παραγωγής που υπαγόταν στο Συμβούλιο Οικονομικού Πολέμου και το 1932 μετατέθηκε στην αμερικανική πρεσβεία του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία. Στη συνέχεια στις διαπραγματεύσεις που έγιναν για την οργάνωση της μεγάλης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών στο Σαν Φρανσίσκο το 1945, καθώς επίσης και βοηθός του Γενικού Γραμματέα στη πρώτη περίοδο της 1ης συνόδου της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ στο Λονδίνο το 1946.
Στη συνέχεια τον επόμενο χρόνο, τον Ιανουάριο του 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν  διόρισε τον Πιουριφόυ  βοηθό υπουργό Εξωτερικών για τις διοικητικές υποθέσεις επί υπουργίας του Τζορτζ Μάρσαλ. Την δε περίοδο 1947 – 1948 του ανετέθη η οργάνωση του Υπουργείου Εξωτερικών. Υπενθυμίζεται ότι την ίδια περίοδο στις ΗΠΑ άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ο Μακαρθισμός με την έντονη κομμουνιστοφοβία.
Τον Αύγουστο του 1950 διορίστηκε πρέσβης στην Ελλάδα όπου και παρέμεινε μέχρι το 1953, όταν ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ  τον μετέθεσε στη Γουατεμάλα. Στην Ελλάδα τον αντικατέστησε ο πρέσβης Κάβεντις Κάνον. Στη Γουατεμάλα παρέμεινε μέχρι το 1955.
Στη συνέχεια διορίστηκε πρέσβης στην Ταϋλάνδη. Εκεί στις 12 Αυγούστου του ίδιου έτους 1955 έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα μετά από αδυναμία του οδηγού του να αποφύγει σύγκρουση ενώ κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα. Στη σύγκρουση εκείνη έχασε τη ζωή του και ο γιος του Ντάνιελ που επέβαινε στο αυτοκίνητο. Η χήρα σύζυγός του, την οποία είχε νυμφευτεί το 1936, λίγο αργότερα ξαναπαντρεύτηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Κρεμλίνο της Μόσχας
Το Κρεμλίνο της Μόσχας (ρωσικά: Московский Кремль, προφέρεται: ΔΦΑ [mɐˈskofskʲɪj krʲemlʲ]) αποτελεί το αρχαιότερο τμήμα της Ρωσικής πρωτεύουσας Μόσχας και συνάμα το ιστορικό της κέντρο. Συχνά αναφέρεται και μόνο ως Κρεμλίνο, που είναι η ρωσική λέξη για το «φρούριο» ή «κάστρο». Το Κρεμλίνο της Μόσχας αποτελούνταν αρχικά από ένα μεσαιωνικό κάστρο, που εξελίχθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα σε μορφή Ακροπόλεως. Αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό αποτελεί το εξωτερικό τείχος και το οχυρωματικό συγκρότημα με τους 20 πύργους, που παρά την ανέγερσή του στο μεγαλύτερο βαθμό στα χρόνια 1485 με 1499, συντηρείται μέχρι σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Η οχύρωση αυτή αποτέλεσε πρότυπο και για τη δημιουργία άλλων Κρεμλίνων σε Ρωσικές πόλεις.
Πριν τη μεταφορά το 1712 της Ρωσικής πρωτεύουσας από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη, το Κρεμλίνο της Μόσχας αποτελούσε την έδρα των Τσάρων (πριν το 1547 των Μεγάλων Πριγκίπων της Μοσχοβίας). Αλλά και μετά το 1712 συνέχιζε να είναι το πνευματικό και κοινωνικό κέντρο των Μοσχοβιτών. Το 1918 θα ξαναγίνει έδρα της κρατικής εξουσίας, μια ιδιότητα που διατηρεί και σήμερα, ως έδρα του Προέδρου της Ρωσίας.
Το αρχιτεκτονικό σύνολο του Κρεμλίνου της Μόσχας, που πέρα από τα οχυρωματικά έργα περιλαμβάνει και διάφορα κοσμικά και εκκλησιαστικά κτίρια διαφόρων εποχών, διαθέτει επίσης έναν μουσειακό χώρο και βρίσκεται από το 1990 στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Μαζί με την όμορφη Κόκκινη Πλατεία (ρωσ. Κрасная площадь), αποτελεί το πιο ξακουστό αξιοθέατο της Μόσχας.