cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Καραβίδας
Ο  Νίκος Καραβίδας (γενν. 1962) είναι Έλληνας μέσος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε σε Παναθηναϊκό, ΟΦΗ και Πανιώνιο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Καραβίδας γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1962 στην Αθήνα. Ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή και ξεκίνησε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο αγωνίστηκε από το 1983-84 ως το 1987-88, χωρίς να καταφέρει να αποκτήσει θέση βασικού. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 4 Σεπτεμβρίου 1983 και με τον ΠΑΟ κατέκτησε δύο πρωταθλήματα: 1984 και 1986. Επίσης, τρία Κύπελλα (1984, 1986, 1988) αλλά δεν αγωνίστηκε σε κανένα από τους τρεις τελικούς.
Το 1988 πήγε στον ΟΦΗ, όπου έμεινε δύο σεζόν κι έπαιξε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Ακολούθως, πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε τρεις σεζόν.
Πηγές
Καραβίδας Καραβίδας Καραβίδας Καραβίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Ναός του Ποσειδώνα (Ισθμία)
Ο ναός της Ισθμίας είναι αρχαίος ελληνικός ναός στον Ισθμό της Κορίνθου, αφιερωμένος στον Ποσειδώνα, που κτίστηκε στην αρχαϊκή περίοδο. Είναι στη θέση της αρχαίας πόλης Ισθμία, περίπου 16 χλμ. ανατολικά της Κορίνθου. Φαίνεται πως οικοδομήθηκε τον 7ο αι. π.Χ. και καταστράφηκε το 470 π.Χ. Ξαναχτίστηκε περί το 440 π.Χ. κατά την Κλασική περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Ισθμια
Ασσυριολογία
Για τη συγκέντρωση του περισσότερου ασσυριολογικού και λοιπού σχετικού υλικού εκδίδονταν παλαιότερα από το 1886 στη Λειψία η λεγόμενη "Ασσυριολογική Επιθεώρηση".
Ο κλάδος της Ασσυριολογίας γεννήθηκε γύρω στο 1850 από τους ερευνητές Χινκς και Ρόουλινσον στην Αγγλία και του Ζυλ Οπέρ στη Γαλλία που φέρονται και πρωτεργάτες της αποκρυπρογράφησης της σφηνοειδούς γραφής. Μάλιστα όταν ο Οπέρ, (Jules Oppert), δημοσίευσε το 1860 το βιβλίο του "Στοιχεία της ασσυριακής γραμματικής" (Elements de la grammaire assyrianne), παρά τη πολεμική που δέχθηκε, τούτο απετέλεσε σταθμό στην επιστήμη αυτή. Η μετέπειτα ανάπτυξη που ακολούθησε συμπεριέλαβε και τις παραπάνω περιοχές έρευνας με συνέπεια σήμερα να τείνουν αυτές να χαρακτηρίζονται επιμέρους επιστήμες - κλάδοι ιστορικής έρευνας, της Ασσυριολογίας.
Κατηγορία:Μελέτη περιοχών ανά αρχαία ιστορία Κατηγορία:Μεσανατολικές σπουδές Κατηγορία:Σημιτικές σπουδές
Έθελγουλντ Έθελινγκ
Ο Έθελγουλντ Έθελινγκ (Æthelwold ætheling, πέθανε το 902/903) ήταν ο νεώτερος γιος του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ βασιλέως του Ουέσσεξ την περίοδο 865 - 871. Την περίοδο που πέθανε ο πατέρας του όταν επιτέθηκαν στο Ουέσσεξ οι Δανοί Βίκινγκ ο ίδιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έθελχελμ ήταν ακόμα σε βρεφική ηλικία γι'αυτό ανέβηκε στον θρόνο ο θείος τους Αλφρέδος ο Μέγας προκειμένου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την απειλή. Ο Αλφρέδος ανέλαβε την υπεράσπιση του βασιλείου απέναντι στους επιδρομείς και τους συνέτριψε στην μάχη του Έντινγκτον (878). Μετά τον θάνατο του Αλφρέδου ο Έθελγουλντ Έθελινγκ βρέθηκε σε σύγκρουση για τον θρόνο του Ουέσσεξ με τον πρώτο ξάδελφο του και γιο του Αλφρέδου Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο, συγκέντρωσε στρατό άλλα όταν είδε ότι ήταν ανίκανος να τον αντιμετωπίσει δραπέτευσε στην Νορθουμβρία και οι Βίκινγκ της χώρας τον δέχτηκαν σαν βασιλιά τους. Την περίοδο 901 - 902 συγκέντρωσε έναν στόλο με τον οποίο εξέπλευσε στο Έσσεξ, οι κάτοικοι τον έκαναν δεκτό σαν βασιλιά τους. Την επόμενη χρονιά πίεσε τους Δανούς της Ανατολικής Αγγλίας να επιτεθούν στις περιοχές που κυβερνούσε ο Εδουάρδος το Ουέσσεξ και την Μερκία, οι δυο στρατοί συναντηθηκαν στην "μάχη του Χόλμ", οι Δανοι νίκησαν αλλά είχαν σημαντικές απώλειες ανάμεσα τους και ο ίδιος ο Έθελγουλντ Έθελινγκ.
Ρίζες
thumb|right|250px|Τα Αγγλικά βασίλεια στα τέλη του 9ου αιώνα Τον 8ο αιώνα η Μερκία ήταν το κυρίαρχο βασίλειο στην νότια Βρετανία αλλά στις αρχές του 9ου αιώνα το Ουέσσεξ ανέλαβε την πρωτοκαθεδρία. Την δεκαετία του 820 ο Εγβέρτος του Ουέσσεξ κατέλαβε πολλές περιοχές της νότιας και ανατολικής Αγγλίας όπως το Κεντ, το Σάρρεϋ, το Σάσσεξ και το Έσσεξ, την εποχή αυτή ξεκίνησαν οι πρώτες επιθέσεις των Βίκινγκ αλλά ο γιος και διάδοχος του Εγβέρτου Έθελγουλφ του Ουέσσεξ (839) κατάφερε να τους αποκρούσει επιτυχώς. Ο Έθελγουλφ πέθανε και τον διαδέχτηκαν τέσσερις γιοι του στην σειρά, μετά τον Έθελμπαλντ του Ουέσσεξ (πέθανε το 860) και τον Έθελμπερτ του Ουέσσεξ (πέθανε το 865) επόμενος βασιλιάς έγινε ο πατέρας του Έθελγουλντ Έθελρεντ. Την ίδια χρονιά ο Μεγάλος Στρατός των Βίκινγκ επιτέθηκε στην Αγγλία, κατέκτησαν την Μερκία την Ανατολική Αγγλία και πίεσαν την Αγγλία να εξαγοράσει την ειρήνη. Στις αρχές τις δεκαετίας του 870 οι στρατοί των Βίκινγκ από την μια πλευρά, του Έθελρεντ και του μικρότερου αδελφού του Αλφρέδου πολέμησαν σε τέσσερις μάχες από τις οποίες στις δυο τελευταίες το Ουέσσεξ έχασε, ο Έθελρεντ πέθανε αμέσως μετά αφήνοντας δυο γιους σε βρεφική ηλικία. Η προτεραιότητα στην διαδοχή του θρόνου δεν τηρήθηκε επειδή τα δύο μικρά παιδιά δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους εισβολείς με αποτέλεσμα νέο βασιλιάς του Ουέσσεξ να εκλεγεί ο θείος τους Αλφρέδος. Το 878 οι Βίκινγκ κυρίευσαν την ανατολική Μερκία και έφτασαν στα όρια του Ουέσσεξ αλλά ο Αλφρέδος τους νίκησε στην μάχη του Έντινγκτον. Η νίκη αυτή έφερε μια περίοδο ειρήνης ανάμεσα στο Ουέσσεξ και των Βίκινγκ, μια συμφωνία που έκλεισε ανάμεσα στον Αλφρέδο και τον Γκουθρούμ καθόρισε τα σύνορα ανάμεσα στο Ουέσσεξ με την Ανατολική Μερκία και το Ντάνελοου, μια νέα επίθεση των Βίκινγκ στα μέσα της δεκαετίας του 890 αποκρούστηκε.
Λίγα είναι γνωστά για την παιδική ηλικία του Έθελγουλντ ο πατέρας του Έθελρεντ πέθανε το 871 σε ηλικία 23 ετών αφήνοντας δυο βρέφη, η σύζυγος της όπως αναφέρεται σε ένα διάταγμα (868) ονομαζόταν Γούλφθριθ. Ο Έθελγουλντ και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έθελχελμ αναφέρονται σε ένα διάταγμα στις αρχές της δεκαετίας του 880 αλλά ο Έθελχελμ πέθανε αμέσως μετά. Η μοναδική φορά στην οποία εμφανίζεται στην συνέχεια το όνομα του Έθελγουλντ όσο ζούσε ακόμα ο θείος του Αλφρέδος ήταν άλλο ένα βασιλικό διάταγμα στα μέσα της δεκαετίας του 890.
Διεκδίκηση της περιουσίας του
Μετά τον θάνατο του βασιλιά Έθελρεντ οι δυο μικροί γιοι του διαμαρτυρήθηκαν για την κατάσχεση της περιουσίας της οποίας τους ανήκε από τον θείο τους Αλφρέδο. Ο Αλφρέδος προσπάθησε να τους αποδόσει τα δικαιώματα τους με μια φράση στην διαθήκη του η οποία χρονολογείται στα μέσα της δεκαετίας του 880, ένας από τους βιογράφους του Αλφρέδου ο Ρίτσαρντ Αμπελς (γεν. 1951) αναφέρει το κείμενο ως "μάλλον τεντωμένο". Ο Άλφρεντ Σμίθ (1942 - 2016) αναφέρεται για το ίδιο κείμενο με την φράση "αμφιλεγόμενο και ασαφές". Ο Πάτρικ Ουόρμαλντ (1947 - 2004) αντίστοιχα το χαρακτηρίζει ως "ένα από τα πιο ασαφή Αγγλικά κείμενα προ της Νορμανδικής κατάκτησης και πολύ δύσκολα κατανοητό". Η διαφωνία δεν σχετίζεται με τον πατέρα τους Έθελρεντ αλλά με την διαθήκη του παππού τους Έθελγουλφ, η διαθήκη δεν είχε επιβιώσει αλλά ο Αλφρέδος περιγράφει μερικές από τις διατάξεις της στην δική του διαθήκη. Ο Έθελγουλφ όπως αναφέρει ο Αλφρέδος είχε μοιράσει την περιουσία του στους τρεις από τους τέσσερις γιους που είχαν επιζήσει αλλά την μεταφέρει την περιουσία συνολικά σε όποιον από τους γιους του επιζήσει χωρίς να κάνει συγκεκριμένες διανομές. Όταν ο Έθελρεντ ανέβηκε στον θρόνο έκανε συμφωνία με τον Αλφρέδο (870) να κρατήσει προσωρινά ο ίδιος ολόκληρη την περιουσία αλλά σε περίπτωση που ο Έθελρεντ πέθαινε πρόωρα όπως και έγινε να μεταβιβαστεί η περιουσία εξ'ολοκλήρου στον Αλφρέδο. Τα ανίψια του σύμφωνα με αυτή την συμφωνία δεν είχαν δικαιώματα στην περιουσία αλλά μπορούσε ο ίδιος ο Αλφρέδος να τους κάνει ξεχωριστές δωρεές αργότερα.
Ο βασιλιάς Αλφρέδος όπως γράφει όταν άκουσε τα νέα σχετικά με τις διαφωνίες που υπήρχαν για την διαδοχή έφερε το θέμα στο βασιλικό συμβούλιο των Δυτικών Σαξόνων, δήλωσε ότι ήθελε να εφαρμόσει σε όλους το κοινό δίκαιο χωρίς να αδικήσει κανέναν και ότι αν αδίκησε πραγματικά τους δύο νεαρούς ανιψιούς του θα τους αποκαταστήσει με δική του διαθήκη. Οι ευγενείς συμφώνησαν ομόφωνα μαζί του και του δήλωσαν "έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον βασιλιά μας και στην δικαιοσύνη του, μπορεί να χειριστεί ο ίδιος την περιουσία του όπως εκείνος επιθυμεί". Οι ιστορικοί βλέπουν με διαφορετικό τρόπο την διαθήκη του Έθελγουλφ, ο Σιμόν Κέινες (γεν. 1952) και ο Μίχαελ Λάπιτζ (γεν. 1942) γράφουν ότι ο μεγαλύτερος γιος Έθελμπερτ είχε αποκλειστεί από την διαδοχή επειδή είχε επαναστατήσει εναντίον του πατέρα του, ανεξαρτητοποιήθηκε και ο Έθελγουλφ τον αποκλήρωσε. Σύμφωνα με το εθιμικό δίκαιο της εποχής η βασιλική περιουσία ήταν ενιαία, δεν μπορούσε να μοιραστεί ανάμεσα στα μέλη της βασιλικής οικογένειας και την κληρονομούσε εξ'ολοκλήρου ο επόμενος βασιλιάς. Ο Έθελγουλφ αρχικά είχε στόχο να κληρονομήσει ολόκληρη την περιουσία του εξ'ολοκλήρου ο μεγαλύτερος από τους γιους του που θα επιζούσαν αλλά άλλαξε γνώμη μετά τον θάνατο του Έθελμπαλντ, αργότερα με την συμφωνία που έκαναν ο Έθελμπερτ και ο Έθελρεντ (865) ουσιαστικά αναγνώρισαν τον Αλφρέδο ως κληρονόμο. Ο Άνν Γουίλιαμς γράφει "ο ίδιος ο Έθελρεντ ουσιαστικά με την διαθήκη του αποκλήρωσε τους γιους του σε περίπτωση που πέθαινε πρόωρα για χάρη του αδελφού του Αλφρέδου, αυτό δεν ήταν σίγουρα καλό για τους γιους του που δεν τους άφησε ικανοποιημένους".
Ο Ασσέρ στο έργο του για την ζωή του Αλφρέδου (893) τονίζει τρεις φορές με έμφαση ότι ο Αλφρέδος ήταν ο κληρονόμος κάτι που όπως σημειώνει ο Ράιαν Λαβέλ "αντανακλά το αίσθημα για τα δικαιώματα της διαδοχής του Αλφρέδου".
Προσπάθειες του Αλφρέδου να εξασφαλίσει πλήρως τον γιο του Εδουάρδο
thumb|right|250px|Το τμήμα της διαθήκης του Αλφρέδου του Μέγα που αναφέρεται στους ανιψιούς του. Ο Σμίθ ισχυρίζεται ότι είναι απίθανο να ήθελε ο Έθελγουλφ να μοιράσει την βασιλική περιουσία ήθελε να την μεταβιβάσει ενιαία στον διάδοχο που θα ήταν ο μεγαλύτερος γιος του λογικά ο Έθελμπαλντ. Ο Κίρμπι από την άλλη πλευρά ισχυρίζεται ότι στόχος του Έθελγουλφ ήταν να μοιράσει την περιουσία του και τα αμφισβητούμενα εδάφη ήταν μονάχα μερικά μικρά τμήματα από αυτήν, όπως σημειώνει "μια τέτοια διάταξη θα μπορούσε να φέρει εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στα αδέλφια ενώ ο ίδιος ο Αλφρέδος ως μικρότερος γιος δεν θα είχε καμιά τύχη". Σύμφωνα με την δική του διαθήκη ο Αλφρέδος άφησε το μεγαλύτερο τμήμα της περιουσίας του στον γιο του Εδουάρδο, στον Έθελχελμ οκτώ κτήματα και στον Έθελγουλντ μόνο τρία, όλα βρίσκονταν στο υποδεέστερο ανατολικό τμήμα του βασιλείου. Το μεγαλύτερο από αυτά τα κτήματα ήταν το Στέινινγκ ο τόπος ταφής του παππού του Έθελγουλφ, σύμφωνα με τον Πάτρικ Ουόρμαλντ ο Αλφρέδος στην συνέχεια αποφάσισε να μεταφέρει τα οστά του πατέρα του στο Γουίντσεστερ επειδή αν παρέμεναν στο Στέινινγκ θα έπαιρναν μεγάλη αξία οι ιδιοκτησίες του ανιψιού του. Ο Κέυνς και ο Λάπιτζ σημειώνουν : "Άν κρίνουμε από τον πολύ μικρό κτημάτων που πήρε ο Έθελγουλντ μονάχα το συγκεκριμένο θα μπορούσε να φέρει μεγάλη ανατροπή στα περιουσιακά δεδομένα μονάχα λόγω του τάφου, η εξέγερση απέναντι στον Εδουάρδο μετά τον θάνατο του Αλφρέδου πολύ πιθανό να οφείλεται σε αυτόν τον λόγο". Ο Σμιθ αναφέρει σχετικά με το βασιλικό συμβούλιο που συνεκλήθη για να τον υποστηρίξει :
Αποτυχία να γίνει νέος βασιλιάς του Ουέσσεξ
Σύμφωνα με την άποψη του Άμπελ οι δυο νεαροί ανιψιοι του Αλφρέδου προσπάθησαν να του κάνουν ζημιά με κατηγορίες ότι τους αδίκησε με σκοπό να αποκτήσουν υποστήριξη για να αναλάβουν τον θρόνο μετά τον θάνατο του Αλφρέδου σε βάρος του γιου του. Ο Αλφρέδος προσπάθησε να ενισχύσει την θέση του γιου του δίνοντας αξιώματα και διοικητικές θέσεις σε μάχες σε όλους τους άντρες που θεωρούσε ικανούς να υποστηρίξουν αποτελεσματικά τον γιο του στην διαδοχή μετά τον θάνατο του. H ιστορικός Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) έχει την άποψη ότι ο ίδιος ο Αλφρέδος είχε την έμπνευση να δημιουργήσει το Αγγλοσαξωνικό χρονικό για να ενισχύσει περισσότερο την θέση των δικών του απογόνων. Η Γιόρκε ωστόσο σημειώνει ότι η θέση του γιου του Αλφρέδου Εδουάρδου ήταν μειονεκτικότερη σε σχέση με αυτή του Έθελγουλντ χάρη στο γεγονός ότι η μητέρα του Έθελγουλντ καταγράφεται σαν βασίλισσα ενώ δεν ισχύει το ίδιο για την μητέρα του Εδουάρδου. Ο Αλφρέδος κρατώντας την Αγγλοσαξονική παράδοση δεν επέτρεψε στην σύζυγο του να πάρει τον τίτλο της βασίλισσας, έτσι η θέση του Έθελγουλντ στην διαδοχή λόγω του τίτλου της μητέρας του αποκτούσε ένα ισχυρό προβάδισμα.
Μετά τον θάνατο του Αλφρέδου ο Έθελγουλντ συνωμότησε να τον διαδεχθεί στον θρόνο, η ιστορικός Τζάνετ Νέλσον (γεν. 1942) γράφει ότι "στα μάτια πολλών Άγγλων ευγενών ο Έθελγουλντ είχε περισσότερα δικαιώματα στον θρόνο σε σχέση με τον Εδουάρδο". Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό στον "Α" στοίχο αναφέρει ότι ο Έθελγουλντ απήγαγε συμβολικά μια μοναχή χωρίς να πάρει άδεια από τον Εδουάρδο και χωρίς την έγκριση του επισκόπου. Η ταυτότητα της δεν είναι γνωστή, το βέβαιο είναι ότι σκοπός της πράξης αυτής ήταν να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στον θρόνο και όπως αναφέρει η ιστορικός Πολίν Στάφορντ (γεν. 1946) σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό που έγραφε με προκατάληψη υπέρ του Εδουάρδου είχε στόχο να κάνει έναν σημαντικό γάμο πολιτικής σημασίας. Ο Έθελγουλντ την μετέφερε στα βασιλικά ανάκτορα στο Κράισττσερτς και στην συνέχεια στο Γουίμπορν Μίνστερ μια πράξη συμβολική επειδή ήταν τόπος ταφής του πατέρα του δηλώνοντας ότι "θα ζήσει ή θα πεθάνει εκεί". Το Γουίμπορν ήταν περιοχή με μεγάλη στρατηγική σημασία στην διασταύρωση των παλιών Ρωμαικών δρόμων για το Ντόρτσεστερ και το Σόλσμπερι, ήταν το νοτιότερο σημείο να ελέγξει το δυτικό Ουέσσεξ και σκοπός του ήταν να διαιρέσει το βασίλειο.
Βασιλιάς της Νορθουμβρίας
thumb|right|250px|Νόμισμα με την επιγραφή του "Αλβάντους" Όταν ωστόσο ο στρατός του Εδουάρδου πλησίασε και στρατοπέδευσε στο Μπάντμπουργκ Ρίνγκ τέσσερα μίλια δυτικά του Γουίμπορν ο Έθελγουλντ κατάλαβε ότι ήταν ανίκανος να τον αντιμετωπίσει, άφησε πίσω την σύζυγο του και δραπέτευσε για τους Δανούς της Νορθουμβρίας που τον δέχθηκαν ως βασιλιά. Τα νομίσματα της Νορθουμβρίας που εκδόθηκαν εκείνη την εποχή είχαν την επιγραφή "Αλβάντους" που μεταφράζεται πιθανότατα σαν Έθελγουλντ. Τα Νορβηγικά χρονικά καταγράφουν έναν Δανό βασιλιά με το όνομα Κνουτ που βασίλευσε για σύντομο χρονικό διάστημα στην Νορθουμβρία γύρω στο 900. Στην συνέχεια εκδιώχθηκε από έναν Άγγλο βασιλιά με το όνομα "Άνταλμπριγκ" βόρεια του Κλίβελαντ και στην συνέχεια τον νίκησε στο Σκάρμπορο. Το 1987 ο Σμιθ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Άνταλμπριγκ ήταν ο Έθελγουλντ αλλά το 1995 παρουσίασε την εναλλακτική λύση ότι οι Δανοί της Νορθουμβρίας τον προτιμούσαν περισσότερο να είναι βασιλιάς των Δυτικών Σαξόνων παρά δικός τους.
Η βασιλεία του Έθελγουλντ στην Νορθουμβρία ήταν σύντομη, σύμφωνα με την άποψη του Ντέιβιντ Ρόλλασον χρησιμοποίησε την Νορθουμβρία μονάχα ως βάση για να κερδίσει την εξουσία στο Ουέσσεξ, την διετία 901 - 902 απέπλευσε με στόλο για το Ουέσσεξ στο οποίο κατά τον Ρόλλασον έγινε δεκτός από τους τοπικούς Βίκινγκ ως βασιλιάς. Ο ιστορικός Ντέιβιντ Ντούμβιλ (γεν. 1949) σημειώνει ωστόσο ότι την επόμενη χρονιά ο Έθελγουλντ πίεσε τους Δανούς της Ανατολικής Αγγλίας να λεηλατήσουν τον Εδουάρδο αλλά αυτό σύμφωνα με τον Ντούμβιλ στάθηκε αδύνατο λόγω ενός άγνωστου διαχωρισμού του στρατού των Βίκινγκ στο Έσσεξ. Με το σχέδιο του ήθελε να κερδίσει την εξουσία σε ένα τμήμα του Έσσεξ για να το χρησιμοποιήσει σαν βάση για να κερδίσει τον θρόνο του βασιλείου από τον Εδουάρδο, σε πρώτο στάδιο πέτυχε την υποταγή των κυβερνητών του Έσσεξ απέναντι του.
Θάνατος στην μάχη του Χόλμ
Οι Δανοί της Ανατολικής Αγγλίας ενώθηκαν με τον Έθελγουλντ σε μια επιδρομή στην Μερκία φτάνοντας μέχρι τα σύνορα με το Ουέσσεξ, ο Εδουάρδος απάντησε με επιδρομή στην Δανική Ανατολική Αγγλία αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει χωρίς να εμπλακούν σε μάχη. Ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος έστειλε επτά απεσταλμένους να ανακαλέσουν τους κυβερνήτες του Κεντ αλλά οι Δανοί τελικά πολέμησαν μαζί τους στην μάχη του Χόλμ το οποίο βρισκόταν σε μια άγνωστη θέση στο Κεϊμπριτζσάιρ. Οι Δανοί νίκησαν αλλά είχαν σημαντικές απώλειες, στην μάχη έπεσε και ο ίδιος ο Έθελγουλντ, ο Έιρικ Βίκινγκ βασιλιάς της Ανατολικής Αγγλίας και ο Μπέορτσαιγκ γιος του Έθελινγκ Μπέορνοθ που ήταν συγγενής του Μπούργκρεντ της Μερκίας. Ο θάνατος του Έθελγουλντ άνοιξε τον δρόμο στον Εδουάρδο να κερδίσει την υποστήριξη των ανυπότακτων ευγενών του Κεντ. Ο ιστορικός Σίρυλ Χαρτ (1913 - 2009) σημειώνει : "αναμφίβολα εξακολουθούσαν να υπάρχουν πολλές αντιδράσεις στο θέμα της υποταγής του Κεντ, οι χρονικογράφοι του Ουέσσεξ προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τις ενέργειες του Εδουάρδου να τους προσεγγίσει." Ο Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος παντρεύτηκε αργότερα την Έντζιφου του Κέντ, αυτό σύμφωνα με τον Χαρτ ήταν η τελευταία του μεγάλη προσπάθεια να κερδίσει την εξουσία στους υπηκόους του στο Κεντ.
Ιστορικές αναφορές
Οι εκδόσεις στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό δίνουν διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με τα γεγονότα. Ο Χάρτ σημειώνει : "Η παλιότερη και η πιο αξιόπιστη πηγή του Αγγλοσαξονικού Χρονικού ήταν το κείμενο "Β", το κείμενο "Α" ήταν απλά μια προπαγάνδα για να μπορέσει να δικαιολογήσει την θέση και τις εξουσίες του Εδουάρδου". Το "Β" περιγράφει τον Έθελγουλντ σαν "Έθελινγκ" που είχε σημαντικά κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο του βασιλείου γεγονός το οποίο το "Α" το παραλείπει. Το "Α" γράφει ότι ο Έθελγουλντ ανέλαβε την κατοχή του Γουίμπορν και του Τουίνχαμ χωρίς την θέληση του βασιλιά και των συμβούλων του αντίθετα το "Β" γράφει ότι την ανέλαβε με την θέληση τους. Το "Β" γράφει καθαρά ότι οι Δανοί της Νορθουμβρίας δέχτηκαν τον Έθελγουλντ σαν βασιλιά τους και του πρόσφεραν την υποστήριξη τους γεγονός το οποίο το "Α" το παραλείπει. Τα περισσότερα από τα κείμενα της εποχής του τον περιγράφουν πριν δραπετεύσει στην Νορθουμβρία ως "Έθελινγκ" με πολλά κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο του Ουέσσεξ. Σύμφωνα με την άποψη του Σκοτ Τόμσον Σμιθ οι διαφωνίες αφορούσαν τόσο την ακίνητη περιουσία όσο και την βασιλεία, τα χρονικά παρουσίαζαν τον Εδουάρδο σαν τον καλύτερο προστάτη του βασιλείου.
Ο ιστορικός Μάρτιν Ράιαν σημειώνει :
"Αυτό που είναι περισσότερο εντυπωσιακό σχετικά με την εξέγερση του Έθελγουλντ ήταν το μέγεθος της υποστήριξης που είχε σε όλες τις περιοχές της Αγγλίας όπως το Ουέσσεξ, την Νορθουμβρία, την Ανατολική Αγγλία και πιθανότατα την Μερκία και το Έσσεξ. Για κάποιο χρονικό διάστημα ο Έθελγουλντ πίστεψε ότι μπορεί να γίνει ο ισχυρότερος βασιλιάς της Αγγλίας, η απροθυμία του Εδουάρδου να εμπλακεί σε μάχη φαίνεται είχε βάση στην μεγάλη δημοφιλία του Έθελγουλντ".
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέιμς Κάμπελλ (γεν. 1951) η έλλειψη των πηγών οδήγησε τους ιστορικούς στην γνώμη ότι η εξέγερση του Έθελγουλντ ήταν κάποιο "παλιό επεισόδιο" αλλά οι διεκδικήσεις του στον θρόνο του Ουέσσεξ παρά λίγο να πετύχουν ενώ θα είχε γίνει σίγουρα βασιλιάς αν δεν είχε σκοτωθεί στην μάχη του Χόλμ. Ο Κάμπελλ γράφει "αν δεν είχε αυτή την κακή τύχη στην μάχη θα είχε γίνει τελικά μια από τις μεγαλύτερες ιστορικές προσωπικότητες στην Αγγλία. Ο Λαβέλλ σημειώνει "πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το θράσος του Έθελγουλντ σε ότι αφορούσε τις πράξεις του" και είναι "μια από τις πιο αινιγματικές προσωπικότητες της μεσαιωνικής Ευρώπης". Τα Χρονικά του Αγίου Νεότ του 12ου αιώνα τον αναφέρουν ως "βασιλιά των παγανιστών".
Απόγονοι
Δεν είναι γνωστό τίποτα σχετικά με τους απογόνους του αλλά ο χρονικογράφος Έθελγουιρντ αναφέρεται σαν τρισέγγονος του βασιλιά Έθελρεντ πιθανότατα μέσω του Έθελγουλντ. Ο Σάσι Τζαϊακουμά αναφέρει ότι η αντιπαλότητα ανάμεσα στον Έντουι της Αγγλίας και στον μικρότερο αδελφό του Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός στα μέσα της δεκαετίας του 950 είχε ρίζες την μάχη του Χολμ. Η σύζυγος του Έντουι Ελγκίφου ήταν αδελφή του Έθελγουιρντ ο οποίος ήταν ένας από τους φανατικότερους οπαδούς του Έντουι και ένας από οπαδούς του Έντουι ο Μπίρτνοθ καταγόταν από τον βασιλικό οίκο της Μερκίας μέσω του Έθελινγκ Μπέορτνοθ ο γιος του οποίου Μπίρτσαιγκ έπεσε στην μάχη του Χόλμ στο πλευρό του Έθελγουλντ. Στους αντίπαλους του Έντουι βρισκόταν και η ίδια η γιαγιά του Εντγκίφου του Κεντ και ο Έντουι έκανε κατάσχεση της περιουσίας του. Ο Σάσι Τζαϊακουμά σημειώνει : "η ανάδειξη της Ελγκίφου σαν απογόνου του Έθελινγκ Έθελγουλντ δεν μπορούσε να απειλήσει τα δικαιώματα του Έντουι στον θρόνο, παρουσιάζεται μονάχα σαν μια εναλλακτική δυναστική γραμμή. Οι πρόγονοι του Μπίρτνοθ και του Έθελγουιρντ είχαν όλοι αλληλουποστήριξη μεταξύ τους λόγω ότι οι προγόνοι τους βρέθηκαν μαζί με τους Δανούς στην μάχη του Χόλμ στην αντίπαλη πλευρά με τον πατέρα της Έντφιγκου Σίγκεχελμ".
Ο γάμος ανάμεσα στον Έντουι και στην Ελφιγκού διαλύθηκε λόγω της συγγένειας με αποτέλεσμα ο Έντουι πέθανε χωρίς απογόνους και ο Έντγκαρ τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Σύμφωνα με τον Νικ Χιγκάμ ο Έθελγουιρντ δείχνει μια μορφή εμπάθειας για τον Εδουάρδο στα χρονικά του λόγω της νίκης του Εδουάρδου στον πρόγονο του. Ο Έθελγουιρντ ήταν κόμης των δυτικών επαρχιών στα τέλη του 10ου αιώνα αποδεικνύοντας ότι οι απόγονοι του Έθελρεντ διατήρησαν την δύναμη τους μετά τον θάνατο του. Ο εγγονός του Έθελγουιρντ Έθελνοθ έγινε τον 11ο αιώνα αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ Κατηγορία:Μονάρχες της Γιορκ
Δανεισμός (αθλητισμός)
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο αστέρας της [[Λος Άντζελες Γκάλαξι, Λάντον Ντόνοβαν, μετακινήθηκε ως δανεικός στην Αγγλική Έβερτον από τον Ιανουάριο του 2010 μέχρι την έναρξη της σεζόν 2010 της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ. ]] Στο ποδόσφαιρο, ο δανεισμός περιλαμβάνει την προσωρινή μετακίνηση ενός αθλητή σε ένα σύλλογο, διαφορετικό από αυτόν στον οποίο έχει συμβόλαιο. Οι συμφωνίες δανεισμού μπορούν να διαρκέσουν από μερικές εβδομάδες μέχρι και για ολόκληρη τη σεζόν, καθώς και να συνεχιστούν για περισσότερες σεζόν.
Οι αθλητές μπορούν να δανειστούν σε άλλους συλλόγους για διάφορους λόγους. Συχνά, οι νέοι ταλαντούχοι αθλητές θα δανειστούν σε έναν σύλλογο κατώτερου πρωταθλήματος, προκειμένου να αποκτήσουν πολύτιμη αγωνιστική εμπειρία σε πρώτη ομάδα. Σε αυτή την περίπτωση, ο μητρικός σύλλογος μπορεί να συνεχίσει να πληρώνει πλήρως ή εν μέρει τους μισθούς του αθλητή. Ορισμένοι σύλλογοι θέτουν μία επίσημη συμφωνία με ένα σύλλογο τροφοδότη για το σκοπό αυτό, όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Ρουαγιάλ Αντβέρπ, η Άρσεναλ και η Μπέβερεν ή η Τσέλσι και η Φίτεσε. Σε άλλα πρωταθλήματα όπως η Σέριε Α της Ιταλίας, μερικοί μικρότεροι σύλλογοι έχουν τη φήμη ως "farm club" και παίρνουν τακτικά παίκτες, ειδικά νεαρούς, δανεικούς από τους μεγαλύτερους συλλόγους.
Ένας σύλλογος μπορεί να πάρει έναν παίκτη ως δανεικό, αν έχει έλλειψη μεταγραφικού ποσού αλλά μπορεί ακόμα να πληρώσει μισθούς ή ως προσωρινή κάλυψη για τραυματισμούς ή τιμωρίες ποδοσφαιριστών. Ο μητρικός σύλλογος μπορεί να ζητήσει αμοιβή ή ότι ο σύλλογος να πληρώσει ένα μέρος ή ολόκληρο το μισθό του παίκτη κατά τη διάρκεια της περιόδου δανεισμού. Ένας σύλλογος μπορεί να επιδιώξει τον δανεισμό ενός παίκτη της για να εξοικονομήσει τον μισθό του ή για να επανέλθει σε αγωνιστική κατάσταση μετά από έναν τραυματισμό.
Ένας δανεισμός μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια μίας μεταγραφικής περιόδου. Ένας τέτοιος δανεισμός μπορεί να περιλαμβάνει ένα συμφωνημένο χρηματικό ποσό για μόνιμη μετακίνηση του αθλητή, όταν ξεκινήσει η επόμενη περίοδος μεταγραφών.
Μερικοί παίκτες δανείζονται επειδή είναι δυσαρεστημένοι ή σε διαμάχη με τον τωρινό τους σύλλογο και κανένας άλλος σύλλογος δεν επιθυμεί να τους αγοράσει μόνιμα. Παραδείγματα μίας τέτοιας περίπτωσης, είναι ο Ανρί Καμαρά με τη Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς, ο Κρεγκ Μπέλαμι με τη Νιούκασλ και ο Ντάρεν Μπεντ με την Άστον Βίλα.
Στην Πρέμιερ Λιγκ, οι δανεικοί παίκτες δεν επιτρέπεται να παίζουν εναντίον της ομάδας που κατέχει τα δικαιώματα τους (παράγραφος 7.2 του κανόνα M.6). Ωστόσο, οι δανεικοί επιτρέπεται να παίζουν εναντίον των συλλόγων που ανήκουν τα δικαιώματα τους σε διοργανώσεις κυπέλλου, εκτός αν έχουν παίξει για το δικό τους σύλλογο στο κύπελλο αυτό, κατά τη διάρκεια της τρέχουσας σεζόν.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0"> Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Σου (Αιγύπτιος θεός)
Ο Σου, θεότητα της αιγυπτιακής μυθολογίας μαζί με την Τεφνούτ, δίδυμη αδελφή του, σχημάτισαν το πρώτο ζεύγος της ηλιοπουλίτικης Εννεάδας. Γεννήθηκε από τον Ρα χωρίς τη βοήθεια κάποιας θηλυκής θεότητας. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, δημιουργήθηκε από την ανάσα του Ατούμ, στην Ηλιούπολις. Το όνομά του προέρχεται από ένα ρήμα που σημαίνει «υψώνω» και μεταφράζεται ως «εκείνος που σηκώνει». Όπως ο Άτλας της ελληνικής μυθολογίας, ο Σου υποβαστάζει τον ουρανό. Σύμφωνα με τους μύθους εισχώρησε, κατόπιν εντολής του Ρα ανάμεσα στα δύο παιδιά του, τον Γκεμπ, θεό της γης και τη Νουτ, θεά του ουρανού, που ήταν έως τότε απόλυτα ενωμένοι και τους χώρισε βίαια. Ανύψωσε την Νουτ στον αέρα, όπου και την κρατεί έκτοτε με τα χέρια του.
Ο Σου είναι μετεωρολογικός θεός και συμβολίζει τη θεοποίηση του κενού, αλλά όπως και στις άλλες μεγάλες θεότητες της φύσης, δεν του αποδίδεται καμία λατρεία. Απεικονίζεται πάντα με ανθρώπινη μορφή, που συνήθως φέρει στην κεφαλή ως διακριτικό σημείο, φτερά στρουθοκαμήλου μαζί με ιδεόγραμμα του ονόματός του.
Διάδοχος του Ρα στην επίγεια βασιλεία του, γνώρισε, όπως και ο πατέρας του, τις περιπέτειες της εξουσίας. Τα παιδιά του Άπωφι συνωμότησαν και επιτέθηκαν εναντίον του μέσα στο ανάκτορό του στην Ατ Νουμπ. Τους νίκησε αλλά ασθένησε, με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι πιστοί του να εξεγερθούν εναντίον του. Κουρασμένος από την άσκηση της εξουσίας, ο Σου εγκατέλειψε το βασίλειό του στον γιο του Γκεμπ και κατέφυγε στον ουρανό, έπειτα από φοβερή τρικυμία που διήρκεσε εννέα ημέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης Κατηγορία:Αιγύπτιοι θεοί Κατηγορία:Θεότητες του ανέμου
Γισούλφος Β΄ του Φρίουλι
Ο Γισούλφος Β΄, γερμ. Gisulf II (π. 545 - 611) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι.
Βιογραφία
Το πιο σημαντικό γεγονός της εξουσίας του συνέβη μάλλον το 611. Όταν οι Άβαροι εισέβαλαν στην Ιταλία, η περιοχή του Γισούλφου Β΄ ήταν η πρώτη που πέρασαν. Ο Γισούλφος Β΄ συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό και πήγε να τους συναντήσει. Όμως οι Άβαροι είχαν μεγαλύτερη δύναμη και σύντομα υπερκέρασαν τους Λομβαρδούς. Ο Γισούλφος Β΄ απεβίωσε στη μάχη και το δουκάτο του καταλήφθηκε. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του Τάσσο και Κάκκο κατάφεραν μετά να τον διαδεχθούν.
Οι δύο άλλοι γιοί του Ραδοάλδος και Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο, συγγενούς τού Γισούλφου Β΄. Ο Αρέχις Α΄ τους υιοθέτησε και τον διαδέχθηκαν, μάλιστα ο Γριμοάλδος έγινε και ηγεμόνας των Λομβαρδών. Ο Γισούλφος Β΄ είχε δύο κόρες· ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι παντρεύτηκαν, η μία τον ηγεμόνα των Αλαμαννών (δεν είμαστε σίγουροι ποιον) και η άλλη τον πρίγκιπα των Βαυαρών (μάλλον τον Γαριβάλδο Β΄), δεν προσδιορίζει πάντως ποια πήρε ποιόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρομίλδα των Αγιλολφιδών, κόρη του Γαριβάλδου Α΄ δούκα του Φρίουλι και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Ίντρις Έλμπα
Ο Ίντρις Έλμπα (Idris Elba, 6 Σεπτεμβρίου 1972) είναι Άγγλος ηθοποιός, παραγωγός, σκηνοθέτης, μουσικός, DJ και ράπερ. Είναι γνωστός για την ερμηνεία πολύπλευρων ρόλων, συμπεριλαμβανομένων του Στρίντζερ Μπελ στη σειρά HBO, The Wire, του επιθεωρητή Τζον Λούθερ στη σειρά του BBC One, Luther, και του Νέλσον Μαντέλα στη βιογραφική ταινία Μαντέλα: Ο Δρόμος προς την Ελευθερία (2013). Έχει προταθεί τέσσερις φορές για Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε μίνι σειρά ή τηλεταινία, κερδίζοντας τη μία, και ήταν υποψήφιος πέντε φορές για βραβείο Emmy.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Ράπερ Κατηγορία:Άγγλοι παραγωγοί ταινιών
Κοπτερό Ροδόπης
Το Κοπτερό είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία
Το Κοπτερό βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 45 μέτρα. Απέχει 6 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου), 28 χλμ. Δ. από την Κομοτηνή και 22 χλμ. Α. από την Ξάνθη. Μέσα από το χωριό διέρχεται η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης, στη νότια άκρη του η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης και η Εγνατία Οδός, αρκετά νοτιότερα είναι η λίμνη Βιστωνίδα και δυτικά οι Αμαξάδες. Ο πληθυσμός του χωριού είναι μουσουλμάνοι, Πομάκοι στην πλειοψηφία τους προερχόμενοι από τα πομακοχώρια Καλότυχο, Σάτρες κ.α. .
Ιστορία
Ανατολικά του χωριού με κατεύθυνση τον Ίασμο, στην τοποθεσία "Σουκίστρα" υπάρχει μικρό φρούριο του 4ου αιώνα π.X. με διαστάσεις 100 x 80 μέτρα, γι΄ αυτό και από το 1979 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Γιαλεμπλή και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 ως Κοπτερόν στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιάσμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Ιάσμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 810 κατοίκους. Οι παλιότερες απογραφές του χωριού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Εκλογές στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Ο Πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία με καθολική και μυστική ψηφοφορία. Μπορεί να υπηρετήσει το ανώτερο δύο συνεχείς θητείες. Η Εθνοσυνέλευση, η οποία απαρτίζεται από 55 μέλη, που εκλέγονται για τετραετή θητεία και συνεδριάζει στα μέσα του έτους.
1991
Στις πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στη χώρα στις 3 Μαρτίου 1991 πρόεδρος εξελέγη ο Μιγκέλ Τροβοάντα. Τα προηγούμενα χρόνια η εκλογή του προέδρου γινόταν από την Εθνοσυνέλευση. Ο Τροβοάντα ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και εξελέγη χωρίς αντίπαλο, με ποσοστό 100%. Ορκίστηκε ως ο δεύτερος πρόεδρος της χώρας στις 3 Απριλίου. Η συμμετοχή ήταν 60%.
1996
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν για πρώτη φορά σε δύο γύρους στις 30 Ιουνίου και στις 21 Ιουλίου 1996, ο Μιγκέλ Τροβοάντα επανεξελέγη με ποσοστό 52,7%. Η συμμετοχή στον πρώτο γύρο ήταν 77,3% και στον δεύτερο 78,7%. Ο αντίπαλος του Τροβοάντα, με τον οποίο αναμετρήθηκε στον δεύτερο γύρο, ήταν ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα, ο οποίος στον δεύτερο γύρο έλαβε ποσοστό 47,3%.
2001
Οι επόμενες προεδρικές εκλογές κρίθηκαν στον πρώτο γύρο στις 29 Ιουλίου 2001. Πρόεδρος εξελέγη ο Φραντίκε ντε Μενέζες από την Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση, με ποσοστό 55,1% έναντι 38,82% των ψήφων για τον Πατρίς Τροβοάντα, γιο του πρώτου προέδρου της χώρας, Μιγκέλ Τροβοάντα.
2006
Στις προεδρικές εκλογές του 2006, επανεξελέγη πρόεδρος (30 Ιουλίου) ο Φραντίκε ντε Μενέζες, με ποσοστό άνω του 60% των ψήφων έναντι περίπου 39% για τον κυριότερο αντίπαλό του, Πατρίς Τροβοάντα. Πρόεδρος, 30 Ιουλίου 2006 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Υποψήφιοι, Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2011
Στις προεδρικές εκλογές του 2011, κέρδισε ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα στον δεύτερο γύρο, με ποσοστό 52,8% έναντι 47,1% για τον αντίπαλό του, Εβαρίστο Καρβάλιο.
Πρόεδρος, 17 Ιουλίου και 7 Αυγούστου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan="2"|Υποψήφιοι – Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2"|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2"|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2016
Στις προεδρικές εκλογές στις 17 Ιουλίου 2016, πρόεδρος εξελέγη από τον πρώτο γύρο ο Εβαρίστο Καρβάλιο με ποσοστό 50,1% των ψήφων.
Τελευταίες εκλογές
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Οκτωβρίου 2018.
1973
Οι πρώτες και μοναδικές εκλογές για νομοθετική συνέλευση στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε που τότε ήταν πορτογαλική αποικία διεξήχθησαν τον Μάρτιο του 1973. Με βάση έναν οργανικό νόμο που εγκρίθηκε από την πορτογαλική εθνοσυνέλευση τον Μάιο του 1972, η αποικία θα τύγχανε μεγαλύτερης αυτονομίας και θα είχε δική της, 14μελή νομοθετική συνέλευση. Οι περισσότεροι υποψήφιοι προτάθηκαν από το κίνημα Εθνική Δράση του Λαού, καθώς τα πολιτικά κόμματα ήταν απαγορευμένα. Από τον συνολικό πληθυσμό των 73.811, μόνο 5.881 άτομα εγγράφηκαν στους εκλογικούς καταλόγους. Ψήφισαν συνολικά 4.781 άνθρωποι, που αντιστοιχεί σε ποσοστό συμμετοχής 81,2%.
1975
Τον Ιούλιο του 1975 διενεργήθηκαν βουλευτικές εκλογές. Την περίοδο εκείνη η χώρα βρισκόταν υπό μονοκομματικό καθεστώς.Και τις 16 έδρες στην Συντακτική Συνέλευση κατέλαβε το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα, Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε.
1980
Οι εκλογές του 1980 έγιναν στις 14 Μαΐου. Οι έδρες στην Εθνοσυνέλευση ήταν 40 και κερδήθηκαν στο σύνολό τους από το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα, το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε.
1985
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1985, υπό μονοκομματικό καθεστώς, έγιναν βουλευτικές εκλογές και όλες οι 51 έδρες καταλήφθηκαν από το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Τα μέλη της Συνέλευσης εξελέγησαν από τις Επαρχιακές Συνελεύσεις του Λαού, οι οποίες είχαν εκλεγεί άμεσα στο διάστημα 16-20 Αυγούστου.
1991
Οι πρώτες πολυκομματικές βουλευτικές εκλογές στην ιστορία της χώρας διεξήχθησαν στις 20 Ιανουαρίου 1991. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Κόμμα Δημοκρατικής Συσπείρωσης - Αντανακλαστική Ομάδα, που κέρδισε τις 33 από τις συνολικά 55 έδρες, νικώντας το μέχρι πρότινος μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα, το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε/Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Η συμμετοχή ήταν 77,1%. Οι εκλογές ήταν "ελεύθερες και δίκαιες", σύμφωνα με αναφορές.
1994
Το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε/Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα επανήλθε στην εξουσία, έπειτα από τις εκλογές στις 2 Οκτωβρίου 1994, κερδίζοντας 27 από τις 55 έδρες. Η συμμετοχή ήταν 52,1%. Η νεοσύστατη Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση έλαβε 14 έδρες και ήρθε 2η.
1998
Η νίκη του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε επιβεβαιώθηκε και στις εκλογές του 1998 που διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 64,5%. Το Κίνημα κέρδισε τις 31 από τις 55 έδρες με δεύτερο και πάλι το κόμμα Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση, με 16 έδρες.
2002
Με ποσοστό συμμετοχής 66,3% έγιναν βουλευτικές εκλογές στις 3 Μαρτίου 2002. Στις εκλογές δεν υπήρξε καθαρός νικητής, καθώς το αντιπολιτευόμενο MLSTP κατέλαβε τις 24 από τις συνολικά 55 έδρες στο κοινοβούλιο, με μία παραπάνω έδρα από το Δημοκρατικό Κίνημα Δύναμη για Αλλαγή του προέδρου Φραντίκε ντε Μενέζες. Οι υπόλοιπες 8 έδρες περιήλθαν στο συνασπισμό με επικεφαλής την Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση του πρώην προέδρου, Μιγκέλ Τροβοάντα. Στις 27 Μαρτίου 2002 ο πρόεδρος Μενέζες έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Γκαμπριέλ Κόστα, τερματίζοντας το πολιτικό αδιέξοδο έπειτα από τρεις εβδομάδες. Η κυβέρνηση σχηματίστηκε από αντιπροσώπους και των τριών κυρίαρχων πολιτικών συνασπισμών.
2006
Οκτώ πολιτικά κόμματα και δύο συνασπισμοί έλαβαν μέρος στις βουλευτικές εκλογές του 2006. Σε αυτές η Αντιπολίτευση αναδείχθηκε νικήτρια.
Εθνοσυνέλευση, 26 Μαρτίου 2006 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες
2010
Οι βουλευτικές εκλογές του 2010 διεξήχθησαν χωρίς να αναφερθούν επεισόδια βίας την 1η Αυγούστου 2010. Η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση της Αντιπολίτευσης κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών (26). To κυβερνών κόμμα MDFM-PCD του πρωθυπουργού Ζοακίμ Ραφαέλ Μπράνκο ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν την 1η Αυγούστου 2010, καθώς έμεινε στις 21 έδρες, επί συνόλου 55 στο κοινοβούλιο. Την τρίτη θέση κατέλαβε το Δημοκρατικό Κόμμα Συσπείρωσης - Ομάδα Αντανάκλασης, το οποίο ανήκε στον κυβερνώντα συνασπισμό, με 7 έδρες. Ο συνασπισμός του προέδρου Φραντίκε ντε Μενέζες (MDFM-PL) περιορίστηκε μόλις σε μία έδρα, με τη συμμετοχή στις εκλογές να είναι ιδιαίτερα υψηλή και να διαμορφώνεται σχεδόν στο 88%.
Εθνοσυνέλευση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, 1η Αυγούστου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9"|+/–
1990
Το μοναδικό μέχρι στιγμής δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας διενεργήθηκε στις 22 Αυγούστου 1990 για την έγκριση νέου συντάγματος. Με τον νέο καταστατικό χάρτη καθιερώθηκε ο πολυκομματισμός στη χώρα και το όριο του Προέδρου καθορίστηκε σε δύο επιτρεπόμενες θητείες. Οι ψηφοφόροι ενέκριναν το νέο σύνταγμα σε ποσοστό 95,3%.
446
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 446 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σημαία του Κατάρ
thumb|240px|right|Διαστάσεις 11:28
Η σημαία του Κατάρ είναι καστανέρυθρη με μια πλατιά άσπρη λωρίδα, η οποία είναι οδοντωτή, με 9 άσπρα σημεία στην πλευρά του ιστού.
Το λευκό χρώμα συμβολίζει την ειρήνη, ενώ το καστανέρυθρο την αιματοχυσία στη διάρκεια των πολλών πολέμων, ειδικότερα σε αυτούς του δευτέρου μισού του 19ου αιώνα. Τα 9 άσπρα πριονωτά σημεία υποδηλώνουν ότι το Κατάρ είναι το 9ο μέλος των «Συμφιλιωμένων Εμιράτων» του Περσικού Κόλπου, έπειτα από τη συμφωνία της χώρας με τη Μεγάλη Βρετανία, το 1916.
Η σημαία μοιάζει πολύ με τη σημαία του Μπαχρέιν, εκτός από τις αναλογίες και το χρώμα, τα οποία είναι διαφορετικά.
Υιοθετήθηκε στις 9 Ιουλίου 1971. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 29 Απριλίου 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καταρ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Κατάρ Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1997-1998
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1997-98 διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 30 ομάδων. Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄Εθνική εξασφάλισαν ο Ιάλυσος Ρόδου, ο Α.Ο. Αγίου Νικολάου, ο Π.Α.Σ. Γιάννινα  και ο  Πιερικός. Στη Δ΄Εθνική υποβιβάστηκαν οι Πάμισος Μεσσήνης, Εργοτέλης, Α.Ο. Κέρκυρα, Αγία Ελεούσα, Α.Π.Σ. Κόρινθος, Α.Ο. Πύργος, Ορφέας Αλεξανδρούπολης, Α.Ε. Τυρνάβου, Ορέστης Ορεστιάδας, Αγροτικός Αστέρας, Απόλλων Λάρισας και Αναγέννηση Άρτας.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1997-1998
Toma (τραγούδι)
Το "Toma" είναι το τέταρτο σινγκλ από το ντεμπούτο άλμπουμ M.I.A.M.I. του ράπερ Pitbull. Διαθέτει τον Lil Jon. Έφτασε έως το #21 στο Hot Rap Tracks και το #73 στο Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks.
Ένα επίσημο remix διαθέτει διαφόρους καλλιτέχνες της dancehall όπως οι Mr. Vegas, Wayne Marshall, Red Rat, T.O.K., και Kardinal Offishall, που εμφανίζεται στο remix άλμπουμ Money Is Still a Major Issue του Pitbull. Ένα ανεπίσημο remix διαθέτει τη Nina Sky με τον ρυθμό από το τραγούδι "Conga" της Gloria Estefan σε ένα mixtape.
Σε πολλές περιπτώσεις, το τραγούδι έχει επεξεργαστεί σε μεγάλο βαθμό για να γίνει "ράδιο-φιλικό". Μερικές εκδόσεις αφαίρεσαν την Αγγλική αισχρολογία στο τραγούδι, ενώ κράτησαν τον Ισπανικό σεξουαλικά-ρητό στίχο, που λέει, "Si tu quiere que te coma toda", ο οποίος αν μεταφραστεί, σημαίνει "αν με θέλεις να σε φάω", μια αναφορά στην αιδοιολειχία. Σε άλλες εκδόσεις, όλο το τραγούδι είναι "καθαρό", με αφαιρεμένους όλους τους σαφείς στίχους.
Το τραγούδι επίσης υπάρχει στην ταινία του 2006 Step Up.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Pitbull (ράπερ) Κατηγορία:Τραγούδια του Lil Jon Κατηγορία:Τραγούδια του 2004 Κατηγορία:Singles του 2005
453
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 453 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ανοιξιάτικα και Φθινοπωρινά Χρονικά των Δεκαέξι Βασιλείων
Τα Ανοιξιάτικα και Φθινοπωρινά Χρονικά των Δεκαέξι Βασιλείων, επίσης γνωστά με τον Κινέζικο τίτλο Shiliuguo Chunqiu ( Κινεζικά: 十六国春秋; πίνγιν: Shíliùguó Chūnqiū; Wade–Giles: Shihliukuo Ch'unch'iu) είναι μια βιογραφική ιστορία του έργου των Δεκαέξι Βασιλείων που συνέταξε ο Τσούι Χονγκ μεταξύ 501 και 522. Έγινε μια από τις κύριες πηγές για τη συλλογή του Βιβλίου του Γουέι και του Βιβλίου του Τζιν στην αρχή.
Το βιβλίο άρχισε να εξαφανίζεται από την πρώιμη δυναστεία του Τανγκ και δεν επιβίωσε ανέπαφο. Περιείχε αρχικά 100 τόμους, πρόλογο και έναν χρονολογικό πίνακα. Μέχρι την εποχή της πρώιμης δυναστείας των Σονγκ, πολλοί από αυτούς είχαν χαθεί και απέμειναν μόνο περίπου 20 τόμοι, οι οποίοι αναφέρθηκαν εκτενώς από τη Σίμα Γκουάνγκ. Υπάρχουν δύο σωζόμενες εκδόσεις που χρονολογούνται από την ύστερη δυναστεία Μινγκ, με την έκδοση του Του Τσιάοσουν (屠 本) να περιέχει 100 τόμους, και του Χε Τανγκ (何 本) να περιέχει 16 τόμους, ανατυπωμένους στο Hanwei Congshu (Χουάνγουεϊ Τσόνγκσου), μια συλλογή ιστοριών. Η έκδοση του Του Τσιάοσουν δημοσιεύθηκε για τρίτη φορά το 1781. Επίσης, υπάρχει μια έκδοση 100 τόμων, μαζί με έναν χρονολογικό πίνακα από τη μεταγενέστερη δυναστεία Τσινγκ, από τον Τανγκ Τσίου, παρμένη από την έκδοση του Χε Τανγκ και από άλλα υλικά.
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Μη μυθοπλαστικά βιβλία‎
Σαλιχά Σουλτάνα
Η Σαλιχά Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:صالحة سبكتي سلطان) (Τούρκικα: Saliha Valide Sultan, 1680 - 21 Σεπτεμβρίου 1739) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μουσταφά Β΄ και μητέρα του σουλτάνου Μαχμούτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κράτησε τον τίτλο και τη θέση της Βαλιντέ Σουλτάν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της, μέχρι τον θάνατό της.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Saliha Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Ζωή
Στις 2 Αυγούστου 1696 σε ηλικία 16 ετών γέννησε τον μελλοντικό Σουλτάνο Μαχμούτ Α΄. Ήταν η πρώτη παλλακίδα του Μουσταφά Β΄, η δεύτερη ήταν η Σεχσουβάρ Σουλτάν.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1730 μια μικρή ομάδα Γενίτσαρων ξεσήκωσε μερικούς από τους πολίτες της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στις μεταρρυθμίσεις του Αχμέτ Γ΄, ο οποίος ήταν αδελφός του Μουσταφά Β΄, συζύγου της Σαλιχά. Ο αρχηγός των επαναστατών οδήγησε την εξέγερση στο παλάτι Τοπ Καπί, απαιτώντας το θάνατο του Μεγάλου Βεζίρη Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά και την παραίτηση του Αχμέτ Γ΄.
Ο Σουλτάνος προσχώρησε στις απαιτήσεις, εκτέλεσε τον Ιμπραήμ Πασά και συμφώνησε να παραιτηθεί. Τον αντικατέστησε ο ανιψιός του, Μαχμούτ Α΄. Ως αποτέλεσμα αυτού του περιστατικού, η Σαλιχά έγινε η νέα Βαλιντέ Σουλτάν και κατείχε την θέση μέχρι τον θάνατό της.
Πέθανε το 1739 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο εσωτερικό του τάφου της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν, μητέρας του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄, στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πονοκέφαλος
Ταξινόμηση
Ανάλογα με την κλινική τους εικόνα και με βάση στοιχεία όπως η διάρκεια, εντόπιση, ένταση και τα τυχόν σύνοδο συμπτώματα, οι πρωτοπαθείς κεφαλαλγίες (ΠΚ) ταξινομούνται σε διάφορες παθήσεις. Οι συνηθέστερες μορφές κεφαλαλγίας είναι: η κεφαλαλγία τύπου τάσης (ο απλός πονοκέφαλος δηλαδή) και η ημικρανία, ενώ σπανιότερες μορφές είναι η αθροιστική κεφαλαλγία, η νευραλγία του τριδύμου, η παροξυσμική μονόπλευρη κεφαλαλγία και άλλες.
=== Κεφαλαλγία τάσης === Η κεφαλαλγία τάσης είναι η συχνότερη μορφή κεφαλαλγίας. Η εντόπιση του πόνου δεν είναι ειδική. Ο πόνος συνήθως περιγράφεται ως επώδυνο και σταθερό αίσθημα σύσφιξης, "σαν κράνος" ή "σαν μέγγενη" που πιέζει όλο το κεφάλι, ίσως περισσότερο στην περιοχή του μετώπου ή στους κροτάφους. Ο πόνος δεν είναι μεγάλης έντασης και δεν συνοδεύεται από άλλα συμπτώματα, εκτός ενδεχομένως από ελαφρά ζάλη. Μπορεί να διαρκέσει αρκετά, ακόμη και για ημέρες. Συνήθως απαντά καλά σε απλά αναλγητικά όπως η παρακεταμόλη και στα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑΦ). Σε περιπτώσεις συχνών εξάρσεων, μπορεί να χορηγηθεί προφυλακτική αγωγή. Αυτή χρησιμοποιεί κυρίως τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, παλαιότερα ή νεότερα. Τα νεότερα αντικαταθλιπτικά, όπως οι SSRIs, έχουν πολύ καλύτερο προφίλ ανεπιθύμητων ενεργειών, ωστόσο κάποια από τα παλιότερα αντικαταθλιπτικά φάρμακα (τρικυκλικά) ίσως έχουν καλύτερη αποτελεσματικότητα.
Ημικρανία
Αν και πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι ημικρανία σημαίνει απαραίτητα «πονοκέφαλος στο μισό κεφάλι», αυτό δεν είναι απαραίτητο. Πραγματικά, τις περισσότερες φορές, ο πόνος στην ημικρανία εντοπίζεται στο μισό του κεφαλιού: συχνά στην περιοχή πίσω από το ένα μάτι και τον κρόταφο, αλλά μπορεί επίσης να βρίσκεται μόνο στην κορυφή του κεφαλιού, ακόμα και μόνο στο πίσω μέρος του κεφαλιού ή και στον αυχένα. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου σπάνιο ο πόνος στην ημικρανία να υπάρχει σε ολόκληρο το κεφάλι. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν ημικρανία έχουν παρατηρήσει ότι ο πόνος στην ημικρανία μπορεί να αλλάζει εντόπιση από κρίση σε κρίση. Δηλαδή, μπορεί τη μία φορά να εντοπίζεται στο δεξιό μισό του κεφαλιού και την επόμενη φορά στο αριστερό. Αυτό είναι ένα τυπικό χαρακτηριστικό της ημικρανίας. Ο πόνος στην ημικρανία είναι πόνος ιδιαίτερα δυνατός και συνοδεύεται από μία σειρά άλλων συμπτωμάτων, όπως το ότι ο άνθρωπος που έχει ημικρανία δεν μπορεί να ανεχθεί το φως, τους έντονους ήχους, τις μυρωδιές και επίσης ότι μπορεί να έχει τάση για εμετό ή και να κάνει εμετούς. Η κάθε κρίση ημικρανίας μπορεί να διαρκεί από λίγες ώρες ως και 2-3 ή και περισσότερες ημέρες, μέχρι να υφεθεί. Μετά από κάποιο διάστημα η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται, καθώς η κρίση επανέρχεται (σε κάποιους ανθρώπους μετά από αρκετούς μήνες, ενώ σε κάποιους μετά από λίγες ημέρες). Ως αποτέλεσμα του πόνου αλλά και των υπολοίπων συμπτωμάτων, ο άνθρωπος που έχει ημικρανία δεν μπορεί να έχει φυσιολογική δραστηριότητα την ώρα της κρίσης, ενώ μπορεί να φτάνει σε ανάγκη για κατάκλιση σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Πέρα όμως από αυτό, οι άνθρωποι με ημικρανία συχνά ζουν με την αγωνία του πότε θα έρθει η επόμενη κρίση, και η ποιότητα της ζωής τους επηρεάζεται ακόμη και τις ημέρες του μήνα που δεν πονούν [Δείτε επίσης:  Τα διαγνωστικά κριτήρια της International Headache Society για την ημικρανία χρησιμοποιούν έναν συνδυασμό των τυπικών κλινικών χαρακτηριστικών της, αλλά όχι απαραίτητα παρακλινικές εξετάσεις, για να θέσουν τη διάγνωση.
Η αντιμετώπιση της ημικρανίας διαχωρίζεται σε αυτήν της κρίσης και στην προφυλακτική θεραπεία. Η ιατρική αντιμετώπιση κατά την κρίση περιλαμβάνει την παραμονή σε ήσυχο χώρο και τη λήψη παρακεταμόλης (μόνης ή μαζί με καφεΐνη), σαλικυλικών, παραγώγων της εργοταμίνης, άλλων μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών (ΜΣΑ) και βέβαια των τριπτανών. Οι τριπτάνες, που είναι ειδικά αντιημικρανικά φάρμακα, αποτελούν την πρώτη επιλογή για τη θεραπεία των μέτριας ή μεγάλης έντασης ημικρανικών κρίσεων. Τα σαλικυλικά και τα ΜΣΑ δεν θα πρέπει να συνδυάζονται ή να λαμβάνονται διαδοχικά, λόγω αύξησης του κινδύνου γαστρορραγίας. Επίσης, οι τριπτάνες παρουσιάζουν ορισμένες αντενδείξεις, με κυριότερη την περίπτωση της στεφανιαίας νόσου (διαγνωσμένης ή πιθανής), του ΑΕΕ ή άλλων αγγειοπαθειών, της ημιπληγικής ημικρανίας και της ημικρανίας της βασικής αρτηρίας, ενώ δεν πρέπει να συνδυάζονται εντός του ίδιου 24ωρου με εργοταμινικά παράγωγα. Προληπτική αγωγή απαιτείται στην περίπτωση που εμφανίζονται σοβαρές εξάρσεις που προκαλούν διαταραχή στην καθημερινή λειτουργικότητα για περισσότερες από 1-2 φορές την εβδομάδα. Στην περίπτωση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί η προπρανολόλη και τους λοιπούς β-αναστολείς με πολύ καλά αποτελέσματα, εφόσον δεν συνυπάρχουν αντενδείξεις. Χρησιμοποιούνται επίσης τα αντιεπιληπτικά και τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, αλλά και η βοτουλινική τοξίνη τύπου Α στην χρόνια ημικρανία. Πιο πρόσφατη εξέλιξη αποτελούν τα μονοκλωνικά αντισώματα κατά του CGRP ή του υποδοχέα του, θεραπεία καινοτόμος και εξειδικευμένη με ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών.