cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Black Widow (ταινία)
Μέλλον
Η Πιου επέστρεψε στον ρόλο της στη σειρά του Disney+ Hawkeye, με τη συμμετοχή της στη σειρά να χτίζεται από τη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους της ταινίας. Τον Ιούνιο του 2021, η Σόρτλαντ εξέφρασε ενδιαφέρον να σκηνοθετήσει και άλλη ταινία στο MCU και επεσήμανε πως μία ενδεχόμενη συνέχεια του Black Widow, πιθανώς να περιστρεφόταν γύρω από κάποιον διαφορετικό χαρακτήρα καθώς η Ρόμανοφ είναι νεκρή στο χρονολόγιο του MCU. Η Βάις δήλωσε πως θα την ενδιέφερε μια μελλοντική ιστορία που θα περιλάμβανε τη Βόστοκοφ να υιοθετεί τον χαρακτήρα της από τα κόμικς, την Iron Maiden.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βουδαπέστη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαρόκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νορβηγία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τζόρτζια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες της Τέταρτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα του Σταν Λι Κατηγορία:Crossover ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Έργα της Τζακ Σέιφερ Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λορν Μπάλφε Κατηγορία:Ταινίες IMAX
RV MTA Oruç Reis
Το RV MTA Oruç Reis είναι τουρκικό ερευνητικό σκάφος. Ανήκει στην Γενική Διεύθυνση Μεταλλευτικών Ερευνών και Εξερεύνησης με έδρα την Άγκυρα. Υπεύθυνο για την λειτουργία του είναι η Διεύθυνση Γεωφυσικής. Διεξάγει υποθαλάσσια γεωφυσική εξερεύνηση σε ρηχά νερά.
Χαρακτηριστικά
Η ναυπήγηση του MTA Oruç Reis ανατέθηκε στα Ναυπηγεία Κωνσταντινούπολης στην Τούζλα της Κωνσταντινούπολης από την Γενική Διεύθυνση στις 24 Απριλίου 2012. Ολοκληρώθηκε στις 28 Μαρτίου 2015 και ονομάστηκε προς τιμήν του Ορούτς Ρέις (γ. 1474-1518), τον οθωμανό μπεϊλερμπέη της Δυτικής Μεσογείου. Το σκάφος έχει μήκος 87 μέτρων, πλάτος 23 μέτρων, βάθος 8 μέτρων και βύθισμα 6 μέτρων. Έχει βάρος 4.575 τόνων και εκτόπισμα 4.867 τόνων, με μέγιστη ταχύτητα 17 κόμβων (31 χιλιόμετρα). Κινείται με τέσσερις γεννήτριες ντίζελ 2.520 κιλοβάτ (3.380 ίππων) 12βολτ της Anglo Belgian Corporation. Στο πλοίο εργάζονται 27 άτομα πλήρωμα και 28 άτομα επιστημονικό προσωπικό.
Μετά την ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων δοκιμών και έγκρισης τον Απρίλιο του 2017, θα της ανατεθεί η εξερεύνηση πετρελαίου στη Μεσόγειο Θάλασσα. Μπορεί να εκτελέσει γεωφυσική έρευνα και τρισδιάστατη δειγματοληψία στον βυθό, σε βάθος μέχρι 20.000 μέτρα. Το σκάφος διαθέτει ένα τηλεχειριζόμενο υποβρύχιο όχημα, το οποίο μπορεί να εκτελέσει παρατηρήσεις και δειγματοληψίες σε βάθος μέχρι 1.500 μέτρα. Ο πρόσθετος εξοπλισμός του πλοίου επιτρέπει την έρευνα ωκεάνιων ρευμάτων και την ανάλυση των φυσικών, χημικών και βιολογικών ιδιοτήτων με τη βοήθεια μιας συσκευής μέτρησης της αγωγιμότητας, της θερμοκρασίας και του βάθους του θαλασσινού νερού. Το πλοίο διαθέτει ελικοδρόμιο χωρητικότητας 12 τόνων. Μπορεί να εξυπηρετήσει ένα ελικόπτερο τη φορά, ενώ είναι κατάλληλο για απογείωση και προσγείωση οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου.
Διαμάχες
Στις 13 Αυγούστου 2020, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι οποιαδήποτε επίθεση στο Ορούτς Ρέις θα είχε υψηλό τίμημα και υποστήριξε ότι η Τουρκία είχε ήδη δράσει γι'αυτό. Αυτό δηλώθηκε μετά από ανεπιβεβαίωτες αναφορές περί σύγκρουσης της φρεγάτας Λήμνος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού με ένα από τα πλοία του τουρκικού Ναυτικού που συνόδευαν το Ορούτς Ρέις, το οποίο συνέχισε τις επιχειρήσεις γεωτρήσεων στο Καστελλόριζο, στις 10 Αυγούστου, μετά την αναστολή των εργασιών τον Ιούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr) Κατηγορία:Πλοία της Τουρκίας
Πανεπιστήμιο της Βέρνης
Το Πανεπιστήμιο της Βέρνης (γερμανικά: Universität Bern, γαλλικά: Université de Berne, λατινικά: Universitas Bernensis) είναι πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα της Ελβετίας, Βέρνη, το οποίο ιδρύθηκε το 1834. Διοικείται και χρηματοδοτείται από το Καντόνι της Βέρνης. Πρόκειται για ένα πλήρες πανεπιστήμιο, που προσφέρει ευρεία επιλογή μαθημάτων και προγραμμάτων σε οκτώ σχολές και περίπου 160 τμήματα. Με περίπου 15.000 φοιτητές, το Πανεπιστήμιο της Βέρνης είναι ένα μεσαίου μεγέθους ελβετικό πανεπιστήμιο.
Οργάνωση
thumb|right|Το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου της Βέρνης Το Πανεπιστήμιο της Βέρνης λειτουργεί σε τρία επίπεδα: το πανεπιστήμιο, τις σχολές και τα ινστιτούτα. Άλλες οργανωτικές μονάδες περιλαμβάνουν διατμηματικό και γενικές μονάδες του πανεπιστημίου. Ανώτατο διοικητικό όργανο είναι η Γερουσία, η οποία είναι υπεύθυνη για την έκδοση του καταστατικού, κανόνες και κανονισμούς. Στη Γερουσία λογοδοτεί το Πανεπιστήμιο Διοικητικό Συμβούλιο, το ανώτατο όργανο διοίκησης για τη διαχείριση πανεπιστημίων και συντονισμού. Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από τον πρύτανη, τους αντιπρυτάνεις και τον διοικητικό διευθυντή. Οι δομές και οι λειτουργίες του Πανεπιστημίου, του Διοικητικού Συμβουλίου και των άλλων οργανωτικών μονάδων ρυθμίζονται από τον νόμο για τα πανεπιστήμια. Το Πανεπιστήμιο της Βέρνης προσφέρει περίπου 40 προπτυχιακά και 70 μεταπτυχιακά προγράμματα, με τις εγγραφές φοιτητών να είναι 8029 και 3970, αντίστοιχα. Το πανεπιστήμιο έχει επίσης 2.416 υποψήφιους διδάκτορες. Περίπου 2.600 προπτυχιακοί φοιτητές και 500 διδακτορικοί αποφοιτούν κάθε χρόνο. Εδώ και αρκετό καιρό, το πανεπιστήμιο έχει περισσότερες γυναίκες από άνδρες φοιτητές. Στο τέλος του 2012 οι γυναίκες αντιπροσώπευαν το 54% των φοιτητών.
Σε αντίθεση με άλλα πανεπιστήμια, το Πανεπιστήμιο της Βέρνης έχει ακολουθήσει με συνέπεια την αρχή του πανεπιστημίου στην πόλη. Τα περισσότερα ιδρύματα και κλινικές βρίσκονται ακόμα στο Langgasse, την παραδοσιακή περιοχή του πανεπιστημίου, που γειτνιάζει με το κέντρο της πόλης, και σε κοντινή απόσταση το ένα από το άλλο. Το Πανεπιστήμιο έχει κερδίσει πολλά βραβεία για την έξυπνη, οικολογική και αειφόρο χρήση των παλαιών κτιρίων. Για παράδειγμα, η Σχολή Θεολογίας και διάφορα ινστιτούτα στη Σχολή Επιστημών του ανθρώπου τώρα στεγάζονται σε ένα παλιό εργοστάσιο σοκολάτας (Unitobler), και το 2005 το πρώην νοσοκομείο γυναικών ανακαινίστηκε για να χρησιμεύσει ως ένα πανεπιστημιακό κέντρο για ινστιτούτα στη Νομική Σχολή και το Υπουργείο Οικονομικών.
Ιστορία
right|thumb|Το πανεπιστημιακό κέντρο Unitobler, πρώην εργοστάσιο σοκολάτας Οι ρίζες του Πανεπιστημίου της Βέρνης βρίσκονται στον 16ο αιώνα, όταν, ως συνέπεια της Μεταρρύθμισης, ένα συλλογικό σχολείο ήταν απαραίτητο για να εκπαιδεύσει νέους πάστορες. Στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η κυβέρνηση της Βέρνης μετέτρεψε το υπάρχον θεολογικό κολέγιο σε ακαδημία με τέσσερις σχολές το 1805.
Όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, στην πολιτική του 19ου αιώνα στην Ελβετία κυριαρχούσε η διαμάχη μεταξύ συντηρητικών και φιλελεύθερων ρευμάτων. Οι φιλελεύθεροι κέρδισαν τον έλεγχο της Βέρνης το 1831 και το 1834 μετέτρεψαν την ακαδημία σε ένα πανεπιστήμιο, με ένα ακαδημαϊκό προσωπικό 45 ατόμων για να διδάξουν 167 φοιτητές. Μεταξύ 1885 και 1900, ο αριθμός των φοιτητών διπλασιάστηκε από 500 έως 1.000. Ως αποτέλεσμα, στα τέλη του εικοστού αιώνα, το Πανεπιστήμιο της Βέρνης ήταν το μεγαλύτερο στην Ελβετία. Το 1870 Ρωσίδες σπουδάστριες κέρδισαν το δικαίωμα των γυναικών να σπουδάσουν.
Με την αυξανόμενη ευημερία της πόλης της Βέρνης, το πανεπιστήμιο επεκτάθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1903 ένα νέο κεντρικό κτίριο εγκαινιάστηκε στις Grosse Schanze και ο αριθμός των σχολών αυξήθηκε. Το 1908-1909, τρεις προσωπικότητες τοποθετούν το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στο προσκήνιο: Το 1908 ο Αϊνστάιν δίδαξε το πρώτο από τα τρία εξάμηνα της θεωρητικής φυσικής. Το επόμενο έτος, η Άννα Τουμάρκιν, μία Ρωσίδα φιλόσοφος, έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια σε ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο με το δικαίωμα να εξετάζει διδακτορικές και μεταδιδακτορικές διατριβές. Επίσης, το 1909 ο Έμιλ Τέοντορ Κόχερ, ένας χειρουργός της Βέρνης, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής. Στα επόμενα χρόνια το πανεπιστήμιο εδραίωσε τη θέση του ως ένα μικρό κέντρο της τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως.
Σχολές και προγράμματα
Εκτός από τις κλασσικές επιστήμες, το Πανεπιστήμιο της Βέρνης έχει επίσης καθιερώσει μια φήμη σε νεότερες όπως αθλητικές επιστήμες και μελέτη θεάτρου.
Αξιόλογα πρόσωπα
alt=Head and shoulders shot of a young, moustached man with dark, curly hair wearing a plaid suit and vest, striped shirt, and a dark tie.|thumb|upright|Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1904 Κάποιοι καθηγητές του Πανεπιστημίου της Βέρνης ήταν πρωτοπόροι στον τομέα τους. Η γεννημένη στη Ρωσία Άννα Τουμάρκιν ήταν η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στην Ευρώπη με το δικαίωμα να εξετάζει διδακτορικές και μεταδιδακτορικές μελέτες. Ο γιατρός Γκάμπριελ Φαλεντίν ήταν ο πρώτος εβραϊκής καταγωγής καθηγητής σε γερμανόφωνο πανεπιστήμιο. Ο Τέοντορ `Οσκαρ Ρουμπέλι ήταν συνυπεύθυνος για την ίδρυση του πρώτου Τμήματος Κτηνιατρικής. Τέλος, οι αναλύσεις πυρήνων πάγου του φυσικού Χανς Έσγκερ (Hans Oeschger) διεδραμάτισαν πρωτοποριακό ρόλο στην ανάπτυξη της έρευνας για το κλίμα.
Αξιοσημείωτοι καθηγητές υπήρξαν επίσης ο φιλόσοφος και θεολόγος Έντουαρντ Τσέλερ, γνωστός για τις μελέτες του για τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, ο φιλόλογος Έρμαν Γιούσενερ, ο μαθηματικός Λούντβιχ Σλόφλι, ο γεωλόγος Μπέρναρντ Στούντερ, ο βοτανολόγος Χούγκο φον Μολ και βέβαια ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερνη
Λουκάπα
Η Λουκάπα (Lucapa) είναι πόλη, με πληθυσμό 110.000 κατοίκους (απογραφή 2014) και δήμος με πληθυσμό 154.305 κατοίκους (απογραφή 2014), στην ανατολική Ανγκόλα. Η Λουκάπα είναι η πρώην πρωτεύουσα της επαρχίας Λούντα Νόρτε.
Μέχρι την απογραφή του 2014, ο πληθυσμός της πόλης ήταν δύσκολο να εκτιμηθεί τα τελευταία 15 χρόνια λόγω εσωτερικών εκτοπισμών που προκλήθηκαν από τον εμφύλιο πόλεμο και την επακόλουθη επανεγκατάσταση.
Η κύρια βιομηχανία στην πόλη είναι η μεταλλευτική και αρκετές χιλιάδες κάτοικοι απασχολούνται στο συνεταιριστικό όμιλο εξόρυξης που συγκροτήθηκε από την SML και την ITM Mining. Υπάρχει επίσης μια τρίτη εταιρεία που έχει μικρό μερίδιο στη δραστηριότητα των εξορύξεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Στάμνος του Ηρακλή και Ιφικλή (Μουσείο του Λούβρου αρ. G 192)
Ο  Στάμνος του Ηρακλή και Ιφικλή που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου με αριθμό καταλόγου G 192 είναι αρχαιολογικό εύρημα από το Βούλτσι της Ετρουρίας.
Εικόνα Α'
Η εικόνα Α΄ είναι εμπνευσμένη από τον μύθο του Ηρακλή, που στην βρεφική του κλίνη έπνιξε τα φίδια. Στα αριστερά ίσταται μια γυναίκα. Είναι τυλιγμένη σε χιτώνα, φοράει βραχιόλια και ταινία στα μαλλιά, και κάνει νόημα με το αριστερό της χέρι. Δίπλα της στέκει η θεά Αθηνά που φοράει χιτώνα ιονικού ρυθμού, ιμάτιο και αιγίδα και κρατάει το δόρυ στο χέρι της. Υψώνει και αυτή το αριστερό της χέρι ως προστατευτική χειρονομία για χάρη του Ηρακλή. Στην κλίνη εικονίζονται ο Ηρακλής που πνίγει τα φίδια, ενώ ο ετεροθαλής του αδελφός, ο Ιφικλής καταφεύγει έντρομος στην αγκαλιά της Αλκμήνης. Πίσω από την Αλκμήνη στέκει ο Αμφιτρύων.
Εικόνα Β΄
Στην εικόνα Β΄ βλέπουμε τον Ερμή να αναχωρεί προς τα αριστερά. Φοράει τα φτερωτά μποτάκια του, κοντό χιτώνα, χλαμύδα και πέτασο, ενώ στο χέρι κρατάει το κηρύκειο. Στη μέση εικονίζεται ο Δίας που φοράει ιονικό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ κρατάει κεραυνούς στο δεξί και μακρύ σκήπτρο στο αριστερό. Στα δεξιά η φτερωτή Ίρις τρέχει προς τα δεξιά. Φοράει ιονικό χιτώνα και ιμάτιο, βραχιόλια και στέφανο. Κρατάει και αυτή κηρύκειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιότητες στο Μουσείο του Λούβρου Ηρακλη και Ιφικλη Κατηγορία:Λάτιο
Μονή του Κάρμο
Η μονή, αφού υπέστη σοβαρές βλάβες με το σεισμό του 1755, χρησιμοποιείται πλέον σαν αρχαιολογικό μουσείο της Λισαβόνας. Ο θεμέλιος λίθος της Μονής τοποθετήθηκε στις 16 Ιουλίου του 1389, την ημέρα της "Κυρίας του Κάρμo". Ο ναός ιδρύθηκε από τον Πορτογάλο ιππότη Nuno Álvares Pereira, ως μοναστήρι για το τάγμα των Καρμηλιτών. Όπως έχει περιγραφεί από τον Jorge Cardoso, εκ πρώτης όψεως, ο ναός μοιάζει με απόρθητο κάστρο με εκπληκτική κατασκευαστική τεχνολογία. Όντως είναι ένα από τα λίγα κτήρια που επέζησαν τον σεισμό, καθώς και της μεγάλης πυρκαγιάς που τον συνόδευσε. Δυστυχώς, λόγω αυτών των φυσικών καταστροφών, μόνον ο κυρίως ναός με τις αψίδες, καθώς και το ιερό, διατηρούνται μέχρι σήμερα.
Ιστορία
Σύμφωνα με την ιστορία των Καρμηλιτών (Carmelitan Order), τρεις ήταν οι πρωτομάστορες: Alfonso Anes, Goncalo Anes και Rodrigues Anes. Ώστόσο, αυτό είναι βασισμένο σε μαρτυρίες και δεν υπάρχουν επίσημα κείμενα που να το επιβεβαιώνουν. Επίσης οι εξής τρεις λιθοξόοι επιστρατεύτηκαν για την κατασκευή μαζί με τα συνεργεία τους: Estevao Vasques, Lourenco Afonso και Joao Lourenco. Όταν ξεκίνησε η κατασκευή του Κάρμο, μόνο δύο κτήρια μπορούσαν να ανταγωνιστούν το μέγεθος και το κύρος του στην Πορτογαλία. Το πρώτο είναι ο καθεδρικός ναός της Λισαβόνας (se cathedral) και το δεύτερο ο μεγαλοπρεπής ναός του San Fransisco στο Πόρτο της Πορτογαλίας. μικρογραφία|Άποψη εσωτερικού του ναού σήμερα
Το 1397, μετά από οκτώ χρόνια συνεχών εργασιών είχαν τοποθετηθεί τα θεμέλια των τοίχων του κυρίως ναού καθώς και οι οι αψίδες. Ύστερα από αυτή τη φάση, παρουσιάστηκαν κάποια δομικά προβλήματα στην κατασκευή, εξ αιτίας της αστάθειας του εδάφους. Το πρόβλημα λύθηκε και γύρω στο 1399 κτίστηκαν οι υπόλοιποι τοίχοι του ναού καθώς και η κεντρική είσοδος. Αυτό επιβεβαιώνεται από κάποια αρχεία υπογεγραμμένα από τον Gomes Martins, ο οποίος ήταν ο αρχιμάστορας του κόμητος, και δείχνει την πιθανή ημερομηνία ολοκλήρωσης της κεντρικής πύλης καθώς και την ολοκλήρωση της κατασκευής αντιστήριξης το 1399. Το κτήριο κατοικήθηκε πρώτα από Καρμηλίτες από την πόλη της Μούρα (Moura) και εισήλθαν στο κτήριο το 1392.
Για περίπου μισό αιώνα μετά από αυτές τις εργασίες, πραγματοποιήθηκε μόνο συντήρηση στην όλη κατασκευή. Μόνο κάποιοι μικροί χώροι ολοκληρώθηκαν για να στεγάσουν τους μοναχούς. Το ιεροφυλάκιο είναι πιθανά ο μόνος χώρος που ολοκληρώθηκε κατά αυτή την περίοδο των πενήντα χρόνων. Έτσι ολοκληρώθηκε η κατασκευή ώσπου ο μεγάλος σεισμός του 1755 προκάλεσε φοβερές καταστροφές στο κτήριο.
Αρχιτεκτονική
Οι χωρικές απαιτήσεις τέτοιο είδους εκθέσεων ιστορικών αντικειμένων, οδήγησαν τον Joaquim Possidónio Narciso da Silva να αναζητήσει νέο χώρο έκθεσης και προστασίας. Η αδυναμία εύρεσης άλλου χώρου καθώς και η αμέλεια της πορτογαλικής κυβέρνησης να βοηθήσει και να παρέχει κάποιο κρατικό χώρο για την, έστω προσωρινή, φύλαξη της πολιτιστικής αυτής κληρονομιάς, οδήγησαν τον Possidonio να καταστρώσει πλάνο για την ανακατασκευή της στέγης του κυρίως σώματος του ναού. Έτσι εξάντλησε όλε του τις γνωριμίες εντός και εκτός Λισαβόνας για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Τα πλάνα αυτά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ λόγω ευρύτερων οικονομικών δυσκολιών.
Ας δούμε κάποιες λεπτομέρειες του κτηρίου, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τα αρχιτεκτονικά του χαρακτηριστικά αλλά και μεταβολές με το πέρασμα των αιώνων. Είναι γνωστό ότι η εποχή του βασιλιά Joao IV χαρακτηρίζεται από μεγαλειώδη έργα, και ο ναός του Κάρμο αποτελεί ένα από αυτά τα Γοτθικού στυλ έργα του 14ου και του 15ου αιώνα. Βεβαίως φέρει στοιχεία της Πορτογαλικής εκδοχής του Γοτθικού, καθώς η κάτοψη του είναι σε σχήμα σταυροειδούς βασιλικής με κάποιες αλλαγές. Η τοποθεσία ανέγερσης του κτηρίου επιλέχθηκε προσεκτικά και χαρακτηρίστηκε ιδανική αν και ο επικλινής λόφος δεν έμοιαζε ιδανικός. Όλα τα συνεργεία συνεργάστηκαν και απόφάσισαν την κατασκευή ενός μεγάλου βάθρου πάνω στο οποίο μπόρεσαν να τοποθετήσουν τα θεμέλια του κτηρίου. Μετά από πολλές ρυθμίσεις και προσαρμογές στο έδαφος, ξεκίνησε η ανέγερση των τοίχων του κυρίως ναού και των τεσσάρων κεντρικών αψίδων. Μετά την ανέγερση μέρους του ιερού, η κατασκευή συνεχίστηκε ανεμπόδιστα. μικρογραφία|Γοτθικός τάφος του Βασιλιά Φερνάντο του 1ου
Από αναφορές καθώς και από το εναπομείναν κτήριο, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι είναι ένα κτήριο κατασκευασμένο σχεδόν αποκλειστικά από πέτρα και μάρμαρο, πιθανόν με κάποια μικρά στοιχεία κατασκευασμένα από ξύλο. Ο ναός έχει τρία βασικά κλίτη, με το κεντρικό να δεσπόζει πιο ψηλό από τα δύο εκατέρωθέν του. Η κεντρική είσοδος του βρίσκεται στη Δύση, πράγμα σύνηθες εκείνη την εποχή. Τα τρία κλίτη χωρίζονταν από πέντε τόξα μήκους περίπου 8 μέτρων το καθένα. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η οροφή του ναού δε σώζεται καθώς κατέρρευσε με το σεισμό του 1755. Όμως σχεδόν όλα τα τόξα σώζονται μέχρι σήμερα, απότελώντας σήμα κατατεθέν του ναού. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο ναός είναι μοναδικός και απότελεί τόπο προσέλευσης για δεκάδες χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο. μικρογραφία|Μικρή πλατεία μπροστά από την είσοδο της Μονής
Μουσείο
To 1863 όταν ιδρύθηκε η R.A.A.C.A.P (Real Associação dos Arquitectos Civis e Arqueólogos Portugueses)τοποθέτησε τα κεντρικά της γραφεία στα ερείπια του Κάρμο με την προοπτική να μετατρέψει το εσωτερικό του σε χώρο μουσειακού χαρακτήρα. Αυτό οδήγησε τον κόσμο να αναφέρεται στο κτήριο ως «Αρχαιολογικό μουσείο του Κάρμο» ή αλλιώς «Αρχαιολογικό μουσείο της Λισαβόνας». Μέχρι τότε, δεν υπήρχε καμία επίσημη εγκατάσταση η οποία καθιστούσε δυνατή τη θέαση εκθεμάτων από την ιστορία της Πορτογαλίας ή από την ιστορία και τη κουλτούρα άλλων λαών και περιοχών του πλανήτη.
Ο ηγέτης της R.A.A.C.A.P, Possidonio, με την γνώση του πάνω στην ευρωπαΙκή και πορτογαλική ιστορία, καθώς και σε άλλες κουλτούρες, επιθυμούσε να δημιουργήσει έναν χώρο σαν προσωρινή αποθήκη για τα πιο σημαντικά τμήματα της Πορτογαλίας. Όλα αυτά τα κομμάτια προέρχονταν από διάφορες κατασκευές ή κτήρια, τα οποία εγκαταλείφθηκαν, λεηλατήθηκαν ή καταστράφηκαν εξ’αιτίας του σεισμού, των συνεχόμενων Ναπολεόντιων πολέμων, των απελευθερωτικών εξεγέρσεων ή ακόμα και με τον εκδιωγμό θρησκευτικών ταγμάτων. Το μουσείο θεωρείται το «θησαυροφυλάκιο» για αυτά τα αντικείμενα καθώς η πορτογαλική κυβέρνηση αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη προστασίας των εν λόγω αντικειμένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λισαβόνα Κατηγορία:Μοναστήρια
Boys and Girls (τραγούδι της Αντζέλικα Αγκουρμπάς)
Το «Boys and Girls» επρόκειτο να είναι το Λευκορωσικό τραγούδι στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2005, τραγουδισμένο στα αγγλικά από την Αντζέλικα Αγκουρμπάς. Καθώς δεν τραγουδήθηκε, το τραγούδι μπαίνει σε μια πολύ κλειστή ομάδα μόνο τριών με τεσσάρων τραγουδιών που ανακοινώνονται ως συμμετοχές αλλά δεν τραγουδούνται στο διαγωνισμό.
Το τραγούδι είναι μια συναισθηματική μπαλάντα, με τους στίχους γραμμένους ως μια έκκληση προς τα παιδιά του κόσμου, υπενθυμίζοντάς τους ότι είναι το μέλλον.
Η φινλανδική συμμετοχή για το διαγωνισμό του 2005 ("Why?" του Γκέιρ Ρένινγκ) είχε το ίδιο θέμα, αν και δεν πέρασε στον τελικό του διαγωνισμού.
Κατηγορία:Τραγούδια του 2005 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Blender Foundation
Το Ίδρυμα Blender (στα Αγγλικά Blender Foundation) είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός υπεύθυνος για την ανάπτυξη του ελεύθερου προγράμματος μοντελοποιήσης Blender.
Το ίδρυμα είναι γνωστό για την παραγωγή των ταινιών κινούμενων σχεδίων μικρού μήκους Elephants Dream (2006), Big Buck Bunny (2008) και Sintel (2010).
Στόχοι
Πρόεδρος του ιδρύματος είναι ο Ton Roosendaal, ο αρχικός προγραμματιστής του Blender. Το ίδρυμα χρηματοδοτείται από δωρεές οι οποίες χρησιμοποιούνται για την απασχόληση του Τοn Roosendaal ως κυρίως προγραμματιστής του έργου. Το ίδρυμα έχει δηλώσει πως ο κύριος στόχος του είναι: «να δώσει γενικά στην παγκόσμια κοινότητα του Ίντερνετ πρόσβαση στην 3Δ τεχνολογία με πυρήνα το Blender».
Όπως και ο ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας του Blender, το ίδρυμα παρέχει διάφορα μέσα για την υποστήριξη της κοινότητας που σχηματίζονται γύρω από τη χρήση και την ανάπτυξη του Blender. Συγκεκριμένα, διοργανώνει μια ετήσια Διάσκεψη Blender στο Άμστερνταμ, για να συζητήσουν τα σχέδια για το μέλλον του Blender, καθώς και στελεχώνει ένα περίπτερο για να εκπροσωπεί το Blender στο SIGGRAPH, ένα μεγαλύτερο συνέδριο σχετικά με τα γραφικά υπολογιστών γενικότερα.
Ανοιχτά έργα
Στις 18 Μαΐου 2006, το ανοικτό έργο ταινίας του ιδρύματος κυκλοφόρησε την πρώτη ταινία της, το Elephants Dream.
Στις 10 Απριλίου 2008, το ίδρυμα κυκλοφόρησε τη τελευταία ταινία του, το Big Buck Bunny. Με βάση την ταινία, το ίδρυμα κυκλοφόρησε το πρώτο του ανοιχτό έργο βιντεοπαιχνιδιού, το Yo Frankie! τον Νοέμβριο του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Όθων Α΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Όθων Α΄, γερμ. Otto I (π. 1175 - 1251) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1209-1251).
Βιογραφία
Τον πατέρα του διαδέχθηκε το 1209 ο πρωτότοκος αδελφός του Χριστιανός Β΄ μαζί με τον Όθωνα Α΄. Ο τελευταίος συμμετείχε στη Σταυροφορία του Στέντινγκεν το 1234. Σε αυτήν κατέκτησε το Μόρριμ, Χόλλε και Έλσφλετ από το Στέντινγκεν και αποδεσμεύθηκε από την εξουσία του αρχιεπισκόπου.
Επίσης διεξήγαγε πόλεμο με την κομητεία του Χόια (Hoya) και την επισκοπή του Μύνστερ. Με την τελευταία η αφορμή ήταν ένα διαφιλονικούμενο φέουδο. Το 1244 έκανε δωρεά στη μονή Μένσλαγκε-Μπέρστελ. Απεβίωσε το 1251 σε ηλικία 76 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Μέχτχιλντ του Βόλντενμπεργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Κέντρο Ιστορικής Διαδρομής Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης
Το Κέντρο Ιστορικής Διαδρομής Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης είναι μουσείο που βρίσκεται στην οδό Αγίου Μηνά 13, στη Θεσσαλονίκη - πρόκειται ουσιαστικά για το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Συχνά αναφέρεται και με την ονομασία Μουσείο Ιστορικής Διαδρομής του Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης Simon Marks (ο Σάιμον Μαρκς ήταν ιδρυτής σχολείου πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για εβραιόπουλα). Το 2019 το μουσείο απέκτησε μία νέα πτέρυγα με κατάστημα, νέα είσοδο και αίθουσες εκθέσεων, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ηλία Μεσσίνα και τους KARD Architects - Δημήτρη Ραϊδη και Αλέξανδρο Κουλουκούρη. Η προσθήκη δημιούργησε μια ενιαία πρόσοψη για το ιστορικό κτίριο προς το δρόμο.
Η θέση του είναι στην περιοχή που υπήρξε το κέντρο της εβραϊκής κοινότητας από την εποχή που εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Ισπανοεβραίοι στην πόλη μέχρι και τα μετέπειτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο μουσείο παρουσιάζεται η μόνιμη έκθεση "Θεσσαλονίκη:Μητρόπολη του Σεφαραδισμού", με στοιχεία για την ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη, όπως επίσης και για τις δραστηριότητές τους. Επίσης, ο επισκέπτης παρακολουθεί τη συμβολή των Εβραίων στην οικονομική ανάπτυξη, μέσα από τα εκθέματα, την κοινωφελή δραστηριότητά τους και τα βιβλία τους. Υπάρχει επίσης φωτογραφική έκθεση με θέμα το Ολοκαύτωμα.
Στόχοι του μουσείου
Στόχος του μουσείου είναι να τιμήσει την πλούσια και δημιουργική Σεφαραδίτικη κληρονομιά του πολιτισμού που αναπτύχθηκε στην πόλη αυτή μετά τον 15ο αιώνα. Επίσης λειτουργεί κέντρο ερευνών και μελέτης, το οποίο ερευνά και ψηφιοποιεί αρχειακό υλικό του Μουσείου αλλά και άλλων φορέων, δημιουργώντας μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων προσβάσιμη στους επισκέπτες. Διαθέτει επίσης βιβλιοθήκη, ενώ λειτουργούν και εκπαιδευτικά προγράμματα.
Δίστρατο
Με το όνομα Δίστρατο αναφέρονται δύο χωριά της Ελλάδας:
Απογραφή Πληθυσμού 1911 (Κύπρος)
Η Απογραφή Πληθυσμού 1911 ήταν η 4η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1901.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 274108 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 139383 και οι γυναίκες 134725.
Επαρχίες
Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1901 και του 1911:
Πηγές
Κατηγορία:Απογραφές πληθυσμού (Κύπρος)
Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας
Τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας , φέουδα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, είχαν δοθεί το 1211 ή 1212 στους Φράγκους Δούκες των Αθηνών υποτελή στον πρίγκιπα της Αχαΐας. Αποτελούνταν από τις δύο πόλεις του Άργους και του Ναυπλίου και πολλά φέουδα στον Αργολικό κάμπο.
Μετά την κατάκτηση τους οι πόλεις παραχωρήθηκαν από τον Πρίγκιπα της Αχαΐας Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνος στον δούκα των Αθηνών Όθων ντε Λα Ρος. Οι πόλεις παρέμειναν στην κατοχή του Οίκου ντε Λα Ρος και του Οίκου ντε Μπριέν που διαδέχθηκαν τους Ντε Λα Ρος στο Δουκάτο των Αθηνών, ο Οίκος ντε Μπριέν εξακολουθούσε να κυβερνά τα τιμάρια και μετά την κατάκτηση της Αθήνας από την Καταλανική Εταιρεία (1311). Ο Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν έλλειπε συνεχώς στα Ευρωπαϊκά εδάφη του με εξαίρεση μια αποτυχημένη εκστρατεία να ανακαταλάβει την Αθήνα από τους Καταλανούς (1331). Πέθανε σε μάχη άτεκνος (1356), οι ηγεμονίες του κληρονομήθηκαν από την αδελφή του Ισαβέλλα ντε Μπριέν και κατόπιν από τον γιο της Γκι ντ'Ανγκιάν. Ο Γκι εγκαταστάθηκε στην Αργολίδα και έγινε Βενετός πολίτης με συνέπεια τη μελλοντική κυριαρχία της Βενετίας στην περιοχή, έκανε με τα αδέλφια του άλλη μια αποτυχημένη εκστρατεία να ανακαταλάβει την Αθήνα από τους Καταλανούς (1370 - 1371). Μετά τον θάνατο του Γκι (1376) τα τιμάρια πέρασαν στη κόρη του Μαρία ντ'Ανγκιάν που παντρεύτηκε τον Πέτρο Κορράδο έναν Βενετό ευγενή από το Άργος, παρέμεινε στην πόλη μέχρι τον πρόωρο θάνατο του (1388). Τα τιμάρια έγιναν στη συνέχεια υποτελή στη Βενετία, η Μαρία που δεν μπορούσε να τα διατηρήσει και τα πούλησε. Το Άργος κατακτήθηκε λίγο πριν έρθουν οι Βενετοί από τον δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγος και το Ναύπλιο από τον σύμμαχο του Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι. Το Ναύπλιο ανακτήθηκε αμέσως από τους Βενετούς ενώ το Άργος παρέμεινε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το 1394 ανακτήθηκε επίσης από τους Βενετούς.
Πτώση των δυο πόλεων στους Σταυροφόρους
thumb|right|250px|Οι σημαντικότερες θέσεις του Μοριά τον Μεσαίωνα Τα πρώτα χρόνια του 13ου αιώνα πριν ξεκινήσει η Δ΄ Σταυροφορία το Άργος και το Ναύπλιο αποτελούσαν ανεξάρτητη ηγεμονία, κυβερνήτης ήταν ο Έλληνας άρχοντας από το Ναύπλιο Λέων Σγουρός. Ο Σγουρός όπως πολλοί Βυζαντινοί μεγιστάνες εκμεταλλεύτηκαν τη μεγάλη αδυναμία των αυτοκρατόρων για να κατακτήσουν πολλές πόλεις και να τις κυβερνήσουν ανεξάρτητα. Ο Σγουρός με αφετηρία τη γενέτειρα του κατέλαβε το Άργος και την Κόρινθο, πολιόρκησε την Αθήνα αλλά απέτυχε να καταλάβει την Ακρόπολη Αθηνών. Στις αρχές του 1305 ο Σγουρός επιτέθηκε στη Θεσσαλία και τη Βοιωτία αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει όταν ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός σαν αρχηγός του μεγάλου Σταυροφορικού στρατού έκανε επέλαση από τη Θεσσαλονίκη στη νότια Ελλάδα. Ο Βονιφάτιος κατέλαβε τη Θεσσαλία, τη Βοιωτία και την Αττική και έδωσε τις περιοχές δώρα σε υποτελείς βαρόνους, στη συνέχεια επιτέθηκε στην Πελοπόννησο. Ο Σγουρός και οι άντρες του απέκρουσαν επιτυχώς τα πρώτα χρόνια τις επιθέσεις των Σταυροφόρων μέχρι τον θάνατο του Βονιφάτιου (1207) και του Σγουρού την επόμενη χρονιά (1208). Τα τρία κάστρα δεν μπόρεσαν να αντέξουν μετά τον θάνατο του Σγουρού, η Ακροκόρινθος έπεσε πρώτη στους Σταυροφόρους (1210), ακολούθησε η πτώση του Άργους και του Ναυπλίου (1212). Ο Όθων ντε Λα Ρος που ήταν πρωταγωνιστής στην άλωση και των τριών πόλεων πήρε σαν δώρο από τον πρίγκιπα Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνο τα Τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου και έναν ετήσιο μισθό 400.000 υπέρπυρα από την Ακροκόρινθο. Το Κάστρο του Δαμαλά στην Αργολίδα δόθηκε αρχικά στον Όθων αλλά αργότερα πέρασε σε έναν νεώτερο κλάδο της οικογένειας που διεκδίκησε τη Βαρωνία της Βελιγοστής. Οι Φράγκοι παρά το γεγονός ότι είχαν την εξουσία αποτελούσαν αριθμητικά μεγάλη μειοψηφία στην Αργολίδα. Οι ευγενείς της Πελοποννήσου που υποτάχθηκαν στους Φράγκους διατήρησαν την πίστη στην Ορθόδοξη Εκκλησία και όλα τα Βυζαντινά έθιμα, την ίδια εποχή ανεγέρθησαν στην περιοχή πολλές νέες εκκλησίες Βυζαντινού ρυθμού.
Οικογένεια Λα Ρος
Μετά τον θάνατο του Όθων Α΄ ο γιος του Όθων λόρδος του Ρέι κληρονόμησε τα τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου, ο άλλος γιος του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος το δουκάτο των Αθηνών και μερικά πατρικά εδάφη στη Γαλλία. Τον Απρίλιο του 1251 ο Όθων πούλησε στο Γκυ τα τιμάρια με αντάλλαγμα τα Γαλλικά εδάφη και 15.000 χρυσά υπέρπυρα. Όταν το Δεσποτάτο της Ηπείρου κατέλυσε το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης (1224) το Πριγκιπάτο της Αχαΐας παρέμεινε το ισχυρότερο Λατινικό κράτος στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος έφτασε την Αχαΐα στο αποκορύφωμα της δύναμης και της δόξας της, όλοι οι υπόλοιποι κυβερνήτες στον Ελληνικό χώρο του δήλωσαν υποταγή. Ο Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος που κατείχε το Άργος, το Ναύπλιο και τη μισή πόλη της Θήβας ήταν υποτελής του. Ο Γκυ βοήθησε τον Γουλιέλμο να πολιορκήσει και να κατακτήσει τη Μονεμβασιά (1246 – 1248), την τελευταία ισχυρή πόλη που είχε παραμείνει στους Έλληνες. Την ίδια εποχή ο Γουλιέλμος δέχτηκε από τη Λατινική Αυτοκρατορία το Δουκάτο της Νάξου, την Εύβοια, το Μαρκιωνία της Βοδονίτσας ενώ η Παλατινή Κομητεία της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου τον αναγνώρισε επικυρίαρχο. Η μεγάλη δύναμη του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου είχε σαν αποτέλεσμα τη ζήλια των υπόλοιπων Λατίνων βαρόνων με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο "Πόλεμος της Ευβοϊκής Διαδοχής" (1256 - 1258). Ο Γκυ ντε λα Ρος πολέμησε εναντίον του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου αλλά ηττήθηκε και δήλωσε την υποταγή του.
Η αντίστροφη μέτρηση για το πριγκιπάτο της Αχαΐας ξεκίνησε όταν ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος συνέλαβε αιχμάλωτο τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο μετά τη Μάχη της Πελαγονίας (1259). Ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος αναγκάστηκε να του παραχωρήσει μια σειρά από μεγάλα κάστρα όπως τη Μονεμβάσια, τον Μυστρά, τη Μεγάλη Μαΐνη και το Γεράκι Λακωνίας για να αποκτήσει την ελευθερία του (1261). Ο Γεώργιος Παχυμέρης γράφει ότι ο Παλαιολόγος ζήτησε από τον Γουλιέλμο το Άργος και το Ναύπλιο αλλά οι δυο πόλεις παρέμειναν στους Λατίνους. Τη δεκαετία του 1270 ο Λατίνος Λικάριος που είχε αποστατήσει στους Βυζαντινούς τοποθετήθηκε κυβερνήτης της Πελοποννήσου, οι κάτοικοι της Αργολίδας υπέφεραν σκληρά από τις επιδρομές του.
Μεταβίβαση των τιμαρίων στον Οίκο του Μπριέν
thumb|right|250px|Ο θυρεός του Οίκου ντε Μπριέν που κυβέρνησε τα τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου την περίοδο 1309 - 1356 Ο Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν κληρονόμησε το Δουκάτο των Αθηνών (1309), αλλά ο ίδιος και οι μεγαλύτεροι ιππότες των Φράγκων έπεσαν τον Μάρτιο του 1311 στη Μάχη του Αλμυρού εναντίον της Καταλανικής Εταιρείας. Την επόμενη μέρα οι Καταλανοί κατέλαβαν το δουκάτο των Αθηνών, με τη στρατιωτική τους ικανότητα απείλησαν να κυριεύσουν το Άργος και το Ναύπλιο. Η χήρα του Γκωτιέ Ιωάννα του Σατιγιόν επέστρεψε στη Γαλλία για να ζητήσει βοήθεια από τον πατέρα της Κοντόσταυλο της Γαλλίας Γκωσέ Ε΄ του Σατιγιόν που διορίστηκε βάϊλο στο όνομα της (22 Νοεμβρίου 1312). Τα επόμενα χρόνια η Ιωάννα με υποστήριξη από το Ανδεγαυικό Βασίλειο της Νεαπόλεως και τον πάπα απέκτησε προμήθειες και στρατό, διόρισε τους ισχυρούς Φράγκους ευγενείς Γουόλτερ και Φραγκίσκο του Φουτσερόλ να κυβερνήσουν τα τιμάρια στο όνομα της. Η υποστήριξη που είχε από τους ισχυρούς αδελφούς Φουτσερόλ τη βοήθησαν παρά τις καταστροφικές επιδρομές των Καταλανών να κρατήσει τα τιμάρια την επόμενη δεκαετία. Οι υποχρεώσεις της Ιωάννας απέναντι στα τιμάρια της έφεραν τεράστια χρέη, όταν ενηλικιώθηκε ο γιος της Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν τον Ιανουάριο του 1321 αρνήθηκε να τα πληρώσει. Ο Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας με παρέμβαση του αποφάσισε να πληρώσει ο Γκωτιέ 7.000 λίβρες και η μητέρα του τα υπόλοιπα.
Τα δικαιώματα του Οίκου της Μπριέν στο δουκάτο των Αθηνών υποστήριξαν ο Πάπας Κλήμης Ε΄ και ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ που αποφάσισαν να αναλάβουν δυναμικά δράση εναντίον των Καταλανών, οι Καταλανοί αφορίστηκαν και κλήθηκαν τα υπόλοιπα Λατινικά κράτη στην Ελλάδα να τους εκδιώξουν. Ο Κλήμης Ε΄ ζήτησε από τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας να διώξει τους Καταλανούς από την Αθήνα αλλά εκείνος τον αγνόησε. Ο Κλήμης στη συνέχεια διέταξε τους Ιωαννίτες Ιππότες να του προμηθεύσουν τρεις ή τέσσερις γαλέρες για να υπερασπιστεί τα εδάφη των Μπριέν και διέταξε τους Ναΐτες Ιππότες που κατείχαν εδάφη στο δουκάτο των Αθηνών να μπουν στον στρατό του Γκωσέ Ε΄ του Σατιγιόν εναντίον των Καταλανών (1314). Τα δικαιώματα του Οίκου του Μπριέν υπονομεύτηκαν ωστόσο από τη Βενετική Δημοκρατία που δεν είχε συμφέροντα να αναλάβει δράση εναντίον των Καταλανών. Οι Βενετοί αν και παραδοσιακά ήταν εχθροί με τους Καταλανούς έκλεισαν ειρήνη για περισσότερο από δυο δεκαετίες (1319).
Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν
thumb|right|250px|Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν Ο Γκωτιέ ΣΤ΄ ανήγγειλε μετά το 1321 τις προθέσεις του για εκστρατεία στην Αθήνα και ανακατάληψη της Αθήνας από τους Καταλανούς αλλά οι οικονομικές του υποχρεώσεις στον βασιλιά της Νάπολης τον ανάγκασαν να παραμείνει στην Ιταλία. Το 1328 έκλεισε σύντομη ειρήνη με τους Καταλανούς που διατηρήθηκε μέχρι το 1330. Ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ ανακήρυξε τον Ιούνιο του 1330 Σταυροφορία εναντίων των Καταλανών και διέταξε τους Λατίνους ιερείς στην Ελλάδα να υπακούσουν. Ο Ροβέρτος της Νεαπόλεως υποστήριξε τη Σταυροφορία αλλά οι Βενετοί έκλεισαν τον Απρίλιο του 1331 νέα ειρήνη με τους Καταλανούς. Ο Γκωτιέ απέπλευσε από το Μπρίντιζι τον Αύγουστο, επιτέθηκε πρώτα στην Παλατινή Κομητεία της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου και στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, τους πίεσε να αναγνωρίσουν κυρίαρχο τον Ροβέρτο. Στη συνέχεια επιτέθηκε στο Καταλανικό δουκάτο της Αθήνας αλλά η εκστρατεία κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία, οι Καταλανοί χωρίς να δώσουν μάχη οπισθοχώρησαν πίσω από τα τείχη της Θήβας και των Αθηνών. Ο Γκωτιέ δεν είχε ούτε χρήματα, ούτε στρατό, ούτε προμήθειες και δεν βρήκε υποστήριξη από τον γηγενή Ελληνικό πληθυσμό, το καλοκαίρι του 1332 βέβαιος ότι η εκστρατεία του απέτυχε επέστρεψε στο Μπρίντιζι. Κατέλαβε μονάχα τη Λευκάδα και τη Βόνιτσα και επανέφερε για λίγο την Ανδεγαυική κυριαρχία στη δυτική Ελλάδα αλλά απέκτησε τεράστια χρέη. Οι προθέσεις του για τα τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου είναι ασαφείς αλλά δεν φαίνεται να επισκέφτηκε τις δυο πόλεις την περίοδο που βρέθηκε στην Ελλάδα.
Ο Γκωτιέ δεν εγκατέλειψε ποτέ τα σχέδια του να κερδίσει την κληρονομιά του στην Ελλάδα, είχε την υποστήριξη του πάπα που αφόριζε συνεχώς τους Καταλανούς αλλά χωρίς τη βοήθεια των Βενετών δεν μπορούσε να το πετύχει. Μετά από πολλές περιπέτειες στη Γαλλία και την Ιταλία ο Γκωτιέ ΣΤ΄ έπεσε στη μάχη του Πουατιέ (1356). Την ίδια εποχή η Αργολίδα λεηλατήθηκε από τους Αιδινίδες Τούρκους υπό τον Ομέρ Μπέι (1132), η πείνα θέριζε τον πληθυσμό της περιοχής που έκανε εισαγωγή τροφίμων από την Ιταλία. Τα τιμάρια είχαν άλλη μια σοβαρή πρόκληση την επέκταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Πελοπόννησο, τη δεκαετία του 1320 είχαν καταλάβει την Αρκαδία και την Κυνουρία. Οι απειλές ανάγκασαν τον Γκωτιέ ΣΤ΄ να κτίσει άλλα δυο νέα κάστρα στο Κιβέρι Αργολίδας και στο Άκρα Θερμήσι. Τα τιμάρια παρά τα συνεχή προβλήματα και τις επιδρομές είχαν μεγάλη ευημερία, η περιοχή ήταν σε μεγάλο βαθμό εύφορη, είχε αμέτρητες καλλιέργειες, βοσκότοπους για τα ζώα και αμπελώνες, ο Αργολικός κόλπος τους παρείχε σε μεγάλες ποσότητες από ψάρια και αλάτι. Τα έγγραφα δείχνουν ότι τον 14ο αιώνα υπήρχε μεγάλη παραγωγή σε χαρούπια, σταφίδες, ρητίνη, βαμβάκι και γινόταν εξαγωγή λινών υφασμάτων.
Μεταβίβαση των τιμαρίων στον Γκι ντ'Ανγκιέάν και τα αδέλφια του
thumb|right|250px|Ο θυρεός του Οίκου του Ανγκιάν Ο Γκωτιέ ΣΤ΄ πέθανε χωρίς απογόνους, ο μοναδικός γιος που είχε πέθανε ανήλικος σε μια εκστρατεία (1331). Τα εδάφη και οι τίτλοι του κληρονομήθηκαν από την αδελφή του Ισαβέλλα ντε Μπριέν και τον σύζυγο της Γκωτιέ Γ΄ του Ανγκιάν που με τη σειρά τους τα μεταβίβασαν στα παιδιά τους. Ο δεύτερος γιος τους Σιγκέρ Β΄ του Ανγκιάν δέχτηκε την Κομητεία του Μπριέν και τα δικαιώματα της οικογένειας στην Αθήνα, ένας από τους μικρότερους γιους ο Ένγκελμπερτ δέχτηκε τα τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου και τα εδάφη του θείου του Γκωτιέ στην Κύπρο. Ο Ένγκελμπερτ θεωρώντας τον εαυτό του ανίκανο να υπερασπιστεί την κληρονομιά του στην Ελλάδα την πούλησε στον αδελφό του Γκι του Ανγκιάν που είχε δεχτεί αρχικά μόνο την πόλη Ραμεράπτ στη Γαλλία. Ο Γκι έγινε ο νέος "λόρδος Άργους, Ναυπλίου και Κιβέριου". Ο Γκι αντικατέστησε τον Νικόλαο του Φουτσερόλ που είχε υπηρετήσει ως βάϊλος την τελευταία δεκαετία του Γκωτιέ ΣΤ΄ με δυο μέλη από τον Οίκο των Μεδίκων, το Πιέρ Ταρτέν των Αθηνών που ήταν γνωστός σαν "Ιατρός" (1357 - 1360) και τον Αβεράρντο των Μεδίκων (1360 - 1364). Η αυταρχική τους διακυβέρνηση οδήγησε τον τοπικό πληθυσμό σε εξέγερση, ο ιστορικός Θάνος Κονδύλης γράφει ότι επαναστάτησαν με την προτροπή των Φουτσερόλ όταν ο Αβεράρντο ήθελε να φορολογήσει τα σύκα και τη σταφίδα. Η κατάσταση λύθηκε όταν ο ίδιος ο Γκυ ήρθε στο Ναύπλιο τον Δεκέμβριο του 1364 για να κυβερνήσει προσωπικά, εξέδωσε διάταγμα υπέρ του Γιάκομο, λόρδου του Τζόγια και γαμπρού του Νικολάου του Φουτσερόλ για να συμφιλιωθεί μαζί του. Ο Γκι ενίσχυσε τη θέση του στην περιοχή με τον γάμο του με μια γυναίκα από την τοπική αριστοκρατία αλλά η ταυτότητα της είναι ασαφής. Οι ιστορικοί του 15ου αιώνα την καταγράφουν σαν κόρη ενός βαρόνου της Αρκαδίας πιθανότατα του Έραρ Γ΄ του Μαυριτανού, ο ιστορικός Βρέντιους τον 17ο αιώνα την καταγράφει με το Ελληνικό όνομα Μπόνη ή Μαρία. Τον 19ο αιώνα ο Φράγκος ιστορικός Καρλ Χοπφ υποθέτει χωρίς αποδείξεις ότι ήταν κόρη του Νικολά του Φουτσερόλ αλλά η άποψη αυτή έγινε αποδεκτή από τους σύγχρονους ιστορικούς.
Η περίοδος της κυριαρχία του Γκι αντιμετώπισε μεγάλες απειλές από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με ασταμάτητες επιδρομές, ο Γκι στάθηκε θαρραλέος πολεμιστής απέναντι τους. Για να εξασφαλίσει καλύτερα τα εδάφη του έγινε Βενετός πολίτης (22 Ιουλίου 1362), η εξέλιξη αυτή έφερε έντονη επέμβαση της Βενετίας στην περιοχή. Σε δυο χρόνια μετά την άφιξη του στην Πελοπόννησο ξέσπασε σύγκρουση για τη διαδοχή του πριγκιπάτου της Αχαΐας ανάμεσα στον Φίλιππο Β΄ του Τάραντα και τη Μαρία των Βουρβόνων, χήρα του μεγαλύτερου αδελφού του Ροβέρτου του Τάραντα που πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1364 χωρίς απογόνους. Ο Γκυ και ο δεσπότης του Μοριά Μανουήλ Καντακουζηνός υποστήριξαν τη Μαρία και τον Ούγο των Λουζινιάν, γιο της Μαρίας από τον πρώτο της γάμο με τον Γκι των Λουζινιάν μεγαλύτερο γιο του Ούγου Δ΄ της Κύπρου. Ο εμφύλιος έληξε όταν η Μαρία πούλησε τα δικαιώματα της στον Φίλιππο (1370).
Αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Καταλανών της Αθήνας (1371)
thumb|right|250px|Η Λάρισα, Ακρόπολη του Άργους Ο Φίλιππος σαν αναμφισβήτητος πρίγκιπας της Αχαΐας διόρισε βάϊλο του Μοριά τον αδελφό του Γκι Λουδοβίκο του Ανγκιάν κόμη του Κονβερσάνο. Οι Καταλανοί εισήλθαν σε περίοδο παρακμής με εμφύλιους πολέμους και όταν διορίστηκε επίτροπος και φρούραρχος ο Ματθαίος ντε Περάλτα δήλωσαν την υποταγή τους (31 Μαΐου 1370). Οι αδελφοί Ανγκιάν βρήκαν την ευκαιρία να ανακτήσουν την κληρονομιά τους, ένας τρίτος αδελφός ο Ιωάννης του Ανγκιάν κόμης του Λέτσε ζήτησε άδεια από την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης να συγκεντρώσει στις νοτιοανατολικές ακτές της Ιταλίας 1000 πεζούς και 500 ιππείς με στόχο εκστρατεία στην Ελλάδα. Ο Γκι έκλεισε ειρήνη με τον δεσπότη του Μοριά για να αφοσιωθεί στον πόλεμο εναντίον των Καταλανών. Οι αδελφοί Ανγκιάν σαν Βενετοί πολίτες ζήτησαν δυο φορές τον Απρίλιο του 1370 και τον Φεβρουάριο 1371 βοήθεια τους Βενετούς αλλά εκείνοι το αρνήθηκαν ευγενικά. Οι αδελφοί Ανγκιάν δεν πτοήθηκαν και ήταν αποφασισμένοι να προχωρήσουν με κάθε μέσο την άνοιξη του 1371 την εκστρατεία στην Αθήνα αλλά κατέληξε σε νέα μεγάλη αποτυχία, η Ακρόπολη αντιστάθηκε επιτυχώς και ο Λουδοβίκος αρρώστησε. Ο Γκι ζήτησε ειρήνη από τους Καταλανούς, ένας από τους όρους ήταν ο γάμος της κόρης του Μαρίας με τον πρώην Καταλανό αντιβασιλιά Ρογήρο της Λούρια, ο γάμος δεν έγινε ποτέ. Η εκστρατεία του 1371 ήταν η τελευταία των αδελφών Ανγκιάν στο δουκάτο των Αθηνών, ακόμα και ο πάπας μπροστά στον κίνδυνο των Οθωμανών υποστήριξε τους Καταλανούς. Οι προοπτικές εκμηδενίστηκαν όταν ο Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι κατέλαβε τα Μέγαρα, με αυτόν τον τρόπο έκλεισε στα αδέλφια Ανγκιάν τον δρόμο για την Αθήνα. Ο Γκι πέθανε αμέσως μετά τον Οκτώβριο του 1376 αφήνοντας την κόρη του Μαρία ανήλικη και άγαμη, ο Λουδοβίκος τακτοποίησε τον Μάιο του 1377 τον γάμο της Μαρίας με τον Βενετό Πέτρο Κορνάρο. Ο Λουδοβίκος φαίνεται να έκανε μερικές ακόμα σποραδικές επιδρομές εναντίον των Καταλανών (1377) αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Βενετική κυριαρχία
thumb|right|250px|Το Βενετικό Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου στην [[Ακροναυπλία.]] Η Οικογένεια Κορνάρο είχε εγκατασταθεί πολύ καιρό στη Λατινοκρατούμενη Ελλάδα, όπου δρούσνα για λογαριασμό της Βενετικής Δημοκρατίας, ενώ ο πατέρας του Πέτρο Φεντερίγκο το 1379 λογιζόταν ο πλουσιότερος άντρας της Βενετίας. Ο γάμος του Πέτρο Κορνάρο με τη Μαρία ντ'Ανγκιάν δείχνει το σημαντικό ενδιαφέρον των Βενετών για την περιοχή αφού αντιμετώπισαν νέες μεγάλες προκλήσεις με τις επιδρομές των Οθωμανών στο Αιγαίο Πέλαγος. Η κατοχή του Ναυπλίου τους βοηθούσε να ελέγξουν όλους τους εμπορικούς δρόμους από την Αδριατική θάλασσα στην Ανατολική Μεσόγειο, ήταν επίσης ο σημαντικότερος εμπορικός σταθμός σε όλους τους δρόμους για τη Μαύρη Θάλασσα Ο Πέτρο και η Μαρία ήταν ακόμα ανήλικοι όταν έγιναν λόρδοι στο Άργος και το Ναύπλιο, τα πρώτα χρόνια είχαν στήριξη από τον ισχυρό πατέρα του Πέτρο Φεντερίγκο που μεσολαβούσε στους Βενετούς για κάθε δυνατή βοήθεια στα τιμάρια του γιου του. Ο Φεντερίγκο πέθανε (1382) και ο Πέτρο ζήτησε την άδεια από τους Βενετούς να πάει ο ίδιος προσωπικά στο Ναύπλιο. Ο συγγραφέας Άνθονι Λούτρελ (γεν. το 1932) γράφει : "Οι Βενετοί εκείνη την εποχή θεωρούσαν τις περιοχές αυτές κτήσεις τους".
Όταν πέθανε ο Πέτρο Κορνάρο (1388) η Μαρία είδε ότι ήταν ανίκανη να κρατήσει περισσότερο τα τιμάρια, τα πούλησε στη Βενετία (12 Δεκεμβρίου 1388) με ετήσιο ποσό 700 δουκάτα. Ο Δεσπότης του Μοριά Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος με σύμμαχο τον πεθερό του Νέριο Α΄ Ατζαγιόλι και με τη βοήθεια ενός Οθωμανικού στρατού υπό την ηγεσία του Εβρενός επιτέθηκαν στους Βενετούς για να εμποδίσουν την άφιξη τους. Οι Βενετοί έδιωξαν εύκολα τον Νέριο Ατζαγιόλι αλλά ο δεσπότης του Μοριά είχε στην κατοχή του το Άργος, το Ναύπλιο, το Κιβέρι Αργολίδας και το Θερμήσι μέχρι τις 11 Ιουνίου 1394 που υποχρεώθηκε να τους τις παραδώσει. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου (1394) ο Ένγκεμπερτ ντ'Ανγκιάν που ήταν ο πρώτος από τα αδέλφια που δέχτηκε τα τιμάρια διεκδίκησε την κληρονομιά του αλλά υποχώρησε ύστερα από τις μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις των Βενετών για τις πολεμικές αποζημιώσεις. Το Άργος παρέμεινε στους Βενετούς μέχρι την εποχή που ξέσπασε ο Πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος και κατελήφθη από τους Οθωμανούς (1463). Το Ναύπλιο παρέμεινε περισσότερο στα χέρια των Βενετών, παραχωρήθηκε στους Οθωμανούς μετά τη συμφωνία που ακολούθησε τον Τρίτο Βενετοτουρκικό πόλεμο (1540).
Κατάλογος Κυρίων του Άργους και της Ναυπλίας
Άργος Ναύπλιο
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Δουκάτου των Αθηνών Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας Κατηγορία:Ιστορία του Άργους
Ρόυ Όρμπισον
Ο Ρόυ Κέλτον Όρμπισον (αγγλ. Roy Kelton Orbison, 23 Απριλίου 1936 – 6 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και μουσικός της ροκ, χαρακτηριζόμενος από τη σύνθετη δομή των τραγουδιών του και τις σκοτεινές αισθηματικές μπαλάντες του. Η μουσική του χαρακτηρίσθηκε από κριτικούς ως «οπερατική», από όπου και προήλθαν τα προσωνύμια «ο Καρούζο της ροκ» και «ο Μεγάλος O». Ξεχώριζε από τους άλλους τραγουδιστές της ροκ από τον τρόπο με τον οποίο ερμήνευε: στεκόταν ακίνητος, φορώντας απλά μαύρα ρούχα, που ταίριαζαν με τα σκούρα γυαλιά ηλίου που φορούσε προκειμένου να αντιμετωπίζει τον ντροπαλό χαρακτήρα του.
Γεννήθηκε στη μικρή πόλη Βέρνον του Τέξας ως ο μεσαίος από τους τρεις γιους του μηχανικού Όρμπι Λη Όρμπισον και της νοσοκόμας Ναντίν Βέστ Σουλτς. Στα έκτα του γενέθλια ο πατέρας του του έκανε δώρο μια κιθάρα και μέσα σε ένα έτος, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, «ήταν τελειωμένος για κάθε τι άλλο». Στην εφηβεία του άρχισε να τραγουδά σε ένα συγκρότημα rockabilly και κάντρι μουσικής, τους «Wink Westerners». Υπέγραψε συμβόλαιο και πραγματοποίησε τις πρώτες ηχογραφήσεις του με την εταιρεία Sun Records του Σαμ Φίλιπς το 1956, αλλά σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία του με τη Monument Records. Από το 1960 μέχρι το 1966, 22 τραγούδια του έφθασαν στο «Top 40» του περιοδικού Billboard. Ο Όρμπισον έγραψε ο ίδιος, μόνος του ή σε συνεργασία, τα περισσότερα από τα τραγούδια που ερμήνευσε και έφθασαν στο «τοπ 10», όπως μεταξύ άλλων τα «Only the Lonely» (1960), «Running Scared» (1961), «Crying» (1961), «In Dreams» (1963) και «Oh, Pretty Woman» (1964).
Κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1960 ο Όρμπισον υπέστη μια σειρά από προσωπικές τραγωδίες και η σταδιοδρομία του σχεδόν διακόπηκε. Γνώρισε μια αναβίωση της δημοφιλίας του τη δεκαετία του 1980, μετά την επιτυχία αρκετών εκτελέσεων τραγουδιών του από άλλους καλλιτέχνες. Το 1988, μαζί με τους Τζωρτζ Χάρισον, Μπομπ Ντίλαν, Τομ Πέτι και Τζεφ Λυν, ίδρυσε τους «Traveling Wilburys» (ένα supergroup), αλλά πέθανε από καρδιακή προσβολή οκτώ μήνες αργότερα στο σπίτι της μητέρας του, στο Χέντερσονβιλ του Τενεσί σε ηλικία μόλις 52 ετών. Λίγες εβδομάδες αργότερα το τραγούδι του «You Got It» (1989) κυκλοφόρησε ως σόλο σινγκλ και έγινε το πρώτο του που έφθασε στο «τοπ 10» των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου μετά από σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα.
Οι τιμητικές διακρίσεις του Όρμπισον περιλαμβάνουν την εισαγωγή του στο Rock and Roll Hall of Fame το 1987 και μεταθανατίως στο Songwriters Hall of Fame το 1989, ένα Βραβείο Γκράμι για τη συνολική του προσφορά και 5 άλλα Βραβεία Γκράμι. Το περιοδικό Rolling Stone τον τοποθέτησε στην 37η θέση στον κατάλογό του με τους «Μεγαλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών» και στη δέκατη τρίτη θέση στον κατάλογό του με τους «Μεγαλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών». Το 2002 το περιοδικό Billboard τον κατέταξε εβδομηκοστό τέταρτο στον κατάλογό του με τους κορυφαίους 600 ηχογραφημένους καλλιτέχνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Εκλογική περιφέρεια Σάμου
Η εκλογική περιφέρεια Σάμου είναι μία από τις τρεις εκλογικές περιφέρειες του Βόρειου Αιγαίου. Αντιστοιχεί στον νόμο Σάμου, ο οποίος περιλαμβάνει τα νησιά της Σάμου, της Ικαρίας και των Φούρνων. Μέχρι τις εκλογές του 1981 έδινε δύο έδρες στο ελληνικό κοινοβούλιο, ενώ από τις εκλογές του 1985 και έπειτα δίνει μόνο μία έδρα και αποτελεί σήμερα μία από τις οκτώ μονοεδρικές περιφέρειες της Ελλάδας. Την περίοδο της μεταπολίτευσης την πρώτη θέση καταλάμβαναν με συνεχείς εναλλαγές η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το σκηνικό άλλαξε στις εκλογές του Μαΐου του 2012 στις οποίες κατέλαβε την πρώτη θέση το ΚΚΕ, το οποίο παραδοσιακά συγκέντρωνε υψηλά ποσοστά στην εκλογική περιφέρεια της Σάμου. Η νίκη του ΚΚΕ στην περιφέρεια της Σάμου αποτελεί και τη μοναδική επικράτηση του ΚΚΕ σε εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Μία φορά έχει επικρατήσει στην περιφέρεια της Σάμου, ανεξάρτητος υποψήφιος υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό. Αυτό συνέβη στις εκλογές του 1990, όταν τα δύο κόμματα είχαν υποστηρίξει από κοινού ανεξάρτητους υποψηφίους στις μονοεδρικές περιφέρειες της Ελλάδας.
1974-2023
Ακολουθούν οι βουλευτές Σάμου της περίοδου 1974-2023
1 Ο Αλέξης Σεβαστάκης είχε εκλεγεί ως ανεξάρτητος υποψήφιος υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό και στην συνέχεια εντάχθηκε στον Συνασπισμό.
Ιστορία για Ελέφαντες
Η Ιστορία για Ελέφαντες είναι ένα θεατρικό έργο του Νίκου Μανούδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοελληνικά θεατρικά έργα
Λιμένας Χίου
Ο Λιμένας Χίου είναι οικισμός ο οποίος υπάγεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μεστών του Δήμου Μαστιχοχωρίων. Βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τα Μεστά, αλλά και το μεγαλύτερο λιμάνι της Χίου.