cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιεκατερίνα Νελίντοβα
Η Nelidova αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Σμόλνυ το 1776 και έγινε κυρία των τιμών, πρώτα στη Μεγάλη Δούκισσα Νατάλια και στη συνέχεια στη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία. Είχε σχέση με τον Μεγάλο Δούκα Παύλο, τον μελλοντικό μονάρχη και ενήργησε ως επιτυχημένη μεσολαβητής μεταξύ του και των ανθρώπων με τους οποίους ήταν σε σύγκρουση. Η Νελίντοβα ήταν, επίσης, γνωστή για τα δραματικά ταλέντα της, που την έκαναν αγαπητή στον πρίγκιπα διάδοχο, που του άρεσε να σκηνοθετεί όπερες με τη συμμετοχή ανθρώπων με τους οποίους ήταν κοντά.
Υπάρχουν πηγές που την αποκαλούν «Μικρό Τέρας», μία περιγραφή που αποδίδεται στην Αικατερίνη τη Μεγάλη λόγω της φυσικής εμφάνισης της Νελίντοβα. Παρ 'όλα αυτά, ήταν μία σημαντική αυλική και η θέση της οδήγησε επίσης στην απόκτηση θέσεων των συγγενών της στην αυτοκρατορική αυλή. Η υπεράσπιση του Παύλου από τη Νελίντοβα τεκμηριώθηκε ακόμη και εν μέσω ζητημάτων κοινωνικής συμμόρφωσης στην Αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης. Άφησε τη θέση της στην αυλή το 1798.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γιεβγκένι Μιρόνοφ
Ο Γιεβγκένι Βιτάλιεβιτς Μιρόνοφ (ρωσ. Евгений Витальевич Миронов, γενν. 29 Νοεμβρίου 1966) είναι βραβευμένος Ρώσος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεοράσεως. Ζει και εργάζεται στη Μόσχα, όπου είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του «Θεάτρου των Εθνών».
Οικογένεια και σπουδές
Ως παιδί ο Γιεβγκένι έλαβε μαθήματα ηθοποιίας, εντάχθηκε σε μια ερασιτεχνική ομάδα χορού και απεφοίτησε από ωδείο με δίπλωμα ακορντεονίστα. Μαζί με την αδελφή του Οκσάνα, μικρότερή του στην ηλικία, έστηναν παραστάσεις κουκλοθέατρου, για τις οποίες κατασκεύαζαν οι ίδιοι τις μαριονέτες, έγραφαν τα λόγια και έπαιζαν μπροστά σε συγγενείς τους. Στο σχολείο ο Γιεβγκένι έπαιζε σε θεατρικά έργα και μιούζικαλ, συχνά δικά του δημιουργήματα. Η Οκσάνα είναι σήμερα χορεύτρια του κλασικού χορού και δασκάλα χορού.
Στη Μόσχα ο Μιρόνοφ κατόρθωσε να κλείσει μια συνάντηση με τον Ταμπακόφ, αλλά η τάξη της ηθοποιίας βρισκόταν ήδη στο δεύτερο έτος της. Ο Ταμπακόφ έδωσε στον Μιρόνοφ μια δοκιμαστική περίοδο, μετά την επιτυχή ολοκήρωση της οποίας τον έκανε δεκτό στο δεύτερο έτος σπουδών. Αφού απεφοίτησε το 1990, ο Μιρόνοφ έγινε ηθοποιός του Θεάτρου Ταμπακόφ, όπου έχει ερμηνεύσει ποικιλία αξιοσημείωτων ρόλων, όπως αυτόν του Μπουμπαράς στη μεγάλη επιτυχία Τα πάθη του Μπουμπαράς, που παίζεται από το 1993 και ακόμα γεμίζει την αίθουσα.
Σταδιοδρομία
Η κινηματογραφική σταδιοδρομία του Μιρόνοφ άρχισε το 1988, με την ταινία Η σύζυγος του πωλητή κηροζίνης σε σκηνοθεσία του Αλεξάντερ Καϊντανόφσκι. Μετά τη συμμετοχή του σε δυο-τρεις ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού, ο Μιρόνοφ κέρδισε την αναγνώριση σε όλη τη Ρωσία και τους επαίνους των κριτικών για την ερμηνεία του στο δράμα ενηλικίωσης Любовь («Έρωτας») του Βαλέρι Τοντορόφσκι (1991), στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Σάσα, ερμηνεία που του απέφερε πολλά εθνικά και διεθνή κινηματογραφικά βραβεία και τον τίτλο του «Καλύτερου ηθοποιού του 1992» από τους Ρώσους κριτικούς κινηματογράφου. Η επόμενη επιτυχία του ήταν με τη δραματική κομεντί του Πιοτρ Τοντορόφσκι Ανκόρ - πάλι!, που εδραίωσε τη δημοφιλία του Μιρόνοφ. Το 1995 ο ηθοποιός πήρε το βραβείο β΄ ανδρικού ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σοζβέζντιε για μια έξτρα εμφάνιση στην ταινία του Νικήτα Μιχαλκόφ Ψεύτης ήλιος. Το 1994 έδωσε μια άψογη ερμηνεία στο πολυσυζητημένο δράμα Ο Μουσουλμάνος του Βλαντίμιρ Χοτινένκο, που τότε θεωρήθηκε ως το καλύτερο έργο του μέχρι τη στιγμή εκείνη. Επίσης αξιοσημείωτη υπήρξε η ερμηνεία του στην κινηματογραφική μεταφορά του Επιθεωρητή του Ν. Γκόγκολ από τον Σεργκέι Γκαζάροφ.
Οι ρόλοι του Μιρόνοφ παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ποικιλία, από εκείνον του αφελούς Σοβιετικού μάγειρα στο Ονειρεύομαι το Διάστημα μέχρι τον απατηλά απονήρευτο αξιωματικό της αντικατασκοπείας στο Αύγουστος του 44, και από τον ρόλο του ανθρώπου που μεταμορφώνεται σε έντομο στην προσαρμογή της Μεταμόρφωσης του Κάφκα σε εκείνον του υπερόπτη χειρουργού στην Απόδραση ή του ψυχοπαθούς εκατομμυριούχου δολοφόνου στο Κυνήγι για πιράνχα. Την επόμενη δεκαετία το ταλέντο του αναδείχθηκε και στην τηλεόραση, με τη μνημειώδη ενσάρκωση του Πρίγκιπα Μύσκιν στην τηλεοπτική μεταφορά-σταθμό του Ηλίθιου του Ντοστογιέφσκι το 2003, με τον ρόλο του νεαρού Αλεξάντρ Σολζενίτσιν στη μεταφορά του αυτοβιογραφικού του έργου Πρώτος κύκλος (2006) και με τον διπλό ρόλο των δίδυμων αδελφών στην περιπετειώδη σειρά Ο Απόστολος.
Εκτός Ρωσίας, ο Μιρόνοφ πρωταγωνίστησε στη θεατρική σκηνή σε διεθνείς συνεργασίες, όπως με τον διάσημο Γερμανό σκηνοθέτη Πέτερ Στάιν στην Ορέστεια και τον Άμλετ, με τον Ντέκλαν Ντόνελαν στο Μπορίς Γκοντούνοφ, με τον Β. Φόκιν στην Τελευταία νύχτα του τελευταίου Τσάρου και στο Οι Καραμάζοφ και η Κόλαση (για το οποίο βραβεύθηκε με το Κρατικό Βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας). Το 2003 έπαιξε τον ρόλο του Λοπάχιν στην παραγωγή από τον Εϊμούντας Νεκρόσιους του Βυσσινόκηπου του Τσέχωφ. Το 2006 ίδρυσε τη «Θεατρική Εταιρεία Μιρόνοφ» και ανέβασε το έργο Φίγκαρο, τα γεγονότα μιας ημέρας, με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο και σε σκηνοθεσία του πολυσυζητημένου Κίριλ Σερεμπρένικοφ.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2006 ο Μιρόνοφ έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής του κρατικού «Θεάτρου των Εθνών» στη Μόσχα, θέση στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.
Βραβεία και άλλες διακρίσεις
thumb|Ο Μιρόνοφ στην τελετή απονομής του [[Κρατικό Βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας|Κρατικού Βραβείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας]] • Καλύτερου ηθοποιού, Εθνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Kinotaur» (έργο `Ερωτας, 1992)
• Καλύτερου ηθοποιού, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σοζβέζντιε (`Ερωτας, 1992)
• Καλύτερου ηθοποιού, των Κριτικών Κινηματογράφου (`Ερωτας, 1992) • Μέγα Βραβείο και Ειδικό Βραβείο κριτικών στο τμήμα «Stars of Tomorrow» του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γενεύης (`Ερωτας, 1992)
• «Idol», βραβείο Κύκλου Επιχειρηματιών (1996)
• Διεθνές Βραβείο Στανισλάφσκι για την καλύτερη ανδρική ερμηνεία της σεζόν (Η τελευταία νύχτα του τελευταίου Τσάρου, 1997)
• Θεατρικό Βραβείο «Γλάρος» (Μπορίς Γκοντούνοφ, 2000)
• Καλύτερου ηθοποιού σε β΄ ρόλο, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Baltic Pearl (2000)
• Ειδικό Βραβείο του «The Gorky Literary Institute Scholarly Council and Terra Holdings», στο Εθνικό Φεστιβάλ Λογοτεχνίας στον Κινηματογράφο (για δύο έργα)
• Θεατρικό Βραβείο «Γλάρος» για την καλύτερη ερμηνεία σε κωμωδία (№ 13, 2001) • Βραβείο «Κρυστάλλινη Τουραντώ» καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (№ 13, 2002) • Βραβείο «Άνδρα της χρονιάς» (2003) • Καλύτερου ηθοποιού στο Εθνικό Φεστιβάλ Λογοτεχνίας στον Κινηματογράφο (Η μεταμόρφωση, 2003) • Καλύτερου ηθοποιού, στα Εθνικά Βραβεία Τηλεοράσεως TEFI (Ο Ηλίθιος, 2003) • Καλύτερου τηλεοπτικού ηθοποιού, Εθνικά Κινηματογραφικά Βραβεία (Ο Ηλίθιος, 2004) • Λογοτεχνικό βραβείο «Αλεξάντρ Σολζενίτσιν» (Ο Ηλίθιος, 2004) • Βραβείο «Χρυσή Νύμφη» εξέχοντα ηθοποιού της χρονιάς στην κατηγορία «τηλεοπτικό δράμα», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντε Κάρλο (Ο Ηλίθιος, 2004) • Βραβείο «Εθνική Υπερηφάνεια της Ρωσίας» της εφημερίδας Arguments and Facts για «προσωπική συνεισφορά στην πολιτιστική ανάπτυξη» (2004) • «Idol», βραβείο Κύκλου Επιχειρηματιών, «για την υψηλότερη υπηρεσία στο επάγγελμα του ηθοποιού» (2005) • Βραβείο Ταρκόφσκι, του Εθνικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Παράθυρο στην Ευρώπη» (2005) • Καλύτερου ηθοποιού, Εθνικά Κινηματογραφικά Βραβεία «Νίκα» (Ονειρεύομαι το Διάστημα, 2006) • «Χρυσό κριάρι» καλύτερου ηθοποιού, Εθνικό Φεστιβάλ Κριτικών του Κινηματογράφου (Ονειρεύομαι το Διάστημα, 2006) • Βραβείο «Ρώσος της χρονιάς» (2006) • «Κρυστάλλινη Τουραντώ» καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (Οι Γκολοβλιόφ, 2006) • Ρωσικό κινηματογραφικό βραβείο του MTV για τον καλύτερο «κακό» σε ταινία ("The Hunt for Piranha", 2006) • Εθνικό Βραβείο «Χρυσή μάσκα» καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (Οι Γκολοβλιόφ, 2007) • «Κρυστάλλινη Τουραντώ» καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (Ιστορίες του Σούσκιν, 2009) • Κρατικό Βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας «για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη του εγχώριου θεάτρου και κινηματογράφου» • Εθνικό Βραβείο «Χρυσή μάσκα» καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (Καλιγούλας, 2012) • «Κρυστάλλινη Τουραντώ» καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (`Αμλετ/Κολάζ, 2014) • Μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών της Ρωσίας • «Λαΐκός καλλιτέχνης» της Ρωσίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
KH 15D
Το KH 15D (V582 Monocerotis), που περιγράφεται ως αστέρι που κλείνει το μάτι λόγω των ασυνήθιστων βυθίσεων στη φωτεινότητά του, είναι ένα δυαδικό αστέρι τύπου Τ Ταύρου ενσωματωμένο σε έναν περιφερειακό δίσκο. Είναι μέλος του νεαρού ανοιχτού σμήνους NGC 2264, που βρίσκεται περίπου 770 pc από τον Ήλιο στον αστερισμό του Μονόκερω.
Ανακάλυψη
Οι μοναδικές παραλλαγές φωτεινότητας του KH 15D ανακαλύφθηκαν στο Αστεροσκοπείο Βαν Βλεκ του Πανεπιστημίου Γουέσλιαν το 1995 από τον Ουίλιαμ Χερμπστ και την τότε μαθήτριά του, Κρίστιν Κερνς. Το αστέρι βρέθηκε να εναλλάσσεται, σε μια περίοδο 48,37 ημερών μεταξύ μιας φωτεινότερης κατάστασης "ενεργοποιημένης" και μιας πιο αχνής κατάστασης "απενεργοποίησης" που ήταν λιγότερο από το 4% της φωτεινής κατάστασης (ή έως και 96% θαμπωμένη). Καθώς περνούσαν τα χρόνια, το αστέρι περνούσε όλο και περισσότερο χρόνο «άδειο», έτσι ώστε μέχρι το 2010 να ήταν πάντα σε αδύναμη κατάσταση, αν και περιοδικά μεταβλητό. Το 2012 απροσδόκητα άρχισε να "κλείνει το μάτι" ξανά και ξανά και τώρα έχει εισέλθει σε μια φάση όπου η κατάσταση "on" του είναι σχεδόν δύο φορές πιο φωτεινή από ότι ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 (βλ. καμπύλη φωτός).
Υποθέσεις
Έχει προκύψει ένα συναινετικό μοντέλο αυτής της αινιγματικής συμπεριφοράς, το οποίο αποδίδει το κλείσιμο του ματιού στην ανατολή και τη δύση ενός αστεριού σε σχέση με την άκρη ενός περιφερειακού δακτυλίου που κρύβει μέρος της τροχιάς. Η μετάπτωση του δακτυλίου έχει προκαλέσει τη σταδιακή εξέλιξη της συμπεριφοράς του κλεισίματος του ματιού όπως φαίνεται στα παρακάτω διαγράμματα. Οι μετρήσεις ακτινικής ταχύτητας επιβεβαίωσαν το σύστημα ως ένα φασματοσκοπικό δυαδικό αποτελείται από δύο αστέρια Τ Ταύρου με αδύναμη γραμμή.
Η τροχιά του δυαδικού συστήματος βρίσκεται σχεδόν στην άκρη της οπτικής μας γραμμής και ο περιφερειακός δίσκος έχει κλίση ως προς αυτή την τροχιά, με αποτέλεσμα την κομβική μετάπτωση. Την εποχή της παρατήρησης του 1996 μόνο ένα αστέρι (ονομαζόμενο αστέρι Α) ήταν ορατό ενώ ο κρυφός δακτύλιος εμπόδιζε πλήρως το φως από το αστέρι Β. Το κλείσιμο του ματιού που παρατηρήθηκε προκλήθηκε από το αστέρι Α που ανατέλλει και δύει πίσω από τον δακτύλιο. Μέχρι το 2010, ο δακτύλιος κάλυπτε και τα δύο αστέρια και το σύστημα ήταν μόνιμα σε κατάσταση "απενεργοποίησης", ορατό μόνο από το διάσπαρτο φως από το δαχτυλίδι. Μέχρι το 2018, το αστέρι Β είχε αποκαλυφθεί πλήρως και το αστέρι Α ήταν εντελώς απόκρυφο. Το αστέρι Β αποδείχθηκε ότι είναι κάπως πιο φωτεινό, πιο καυτό και πιο ογκώδες από το αστέρι Α, αλλά οι ετικέτες δεν έχουν αλλάξει καθώς αυτό μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στη βιβλιογραφία.
Η σημασία του KH 15D πηγάζει από τη μοναδική ευκαιρία που παρέχει για τη μελέτη της ζώνης σχηματισμού επίγειων πλανητών ενός πρωτοπλανητικού δίσκου. Από το ρυθμό μετάπτωσής του είναι γνωστό ότι ο απόκρυφος δακτύλιος βρίσκεται περίπου 3 αστρονομικές μονάδες από τα αστέρια, που θα τον έβαζε στη ζώνη των αστεροειδών στο Ηλιακό Σύστημα. Η ηλικία του KH 15D είναι περίπου 3 Myr και η συνολική του μάζα είναι περίπου 1,5 ηλιακές μάζες. Οι τακτικές επιπροσθήσεις παρέχουν επίσης ευκαιρίες για τη μελέτη των αστέρων τύπου T Ταύρου με πρωτοφανείς λεπτομέρειες.
Σύνθεση
Αν και η σύνθεση του δίσκου δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, υπάρχουν ενδείξεις για χαρακτηριστικά μεθανίου και πάγου νερού με μεγέθη κόκκων 1-50 μm.
Διπολικές εκροές
Έχει επίσης παρατηρηθεί ότι υπάρχουν διπολικοί πίδακες εκροής με κλίση κατά 84% που προέρχονται από τον ίδιο τον δίσκο. Έχουν παρατηρηθεί εκροές υδρογόνου και διοξειδίου του άνθρακα που εκτείνονται από τη βόρεια και τη νότια πλευρά του δίσκου. Αυτές οι παρατηρήσεις οδήγησαν σε ένα ανώτερο όριο μάζας 3,2266e27 kg για το δίσκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστέρες τύπου K Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες Κατηγορία:Μονόκερως (αστερισμός)
Γιάννης Χριστοφορίδης
Ο Γιάννης Χριστοφορίδης (27 Ιανουαρίου 1941 - 16 Απριλίου 2020) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία μόλις 13 ετών στον Όλυμπο Κατερίνης το 1954, αφού τον ξεχώρισε ο τότε προπονητής Μάρκοβιτς. Ο τελευταίος καθιέρωσε τον "Γιαννάκο", άμεσα στη βασική ενδεκάδα στη θέση του αριστερού εξτρέμ. Ειρωνεία της τυχης, όταν τέθηκαν αντιμέτωποι ο Μάρκοβιτς ως προπονητής της Δόξας Δράμας και ο Χριστοφορίδης ως παίκτης του Πιερικού, ο πρώτος είδε την ομάδα του να δέχεται 3 γκολ από τον δεύτερο που οδήγησε τον Πιερικό σε νίκη 5-1.
Αγωνίστηκε με όλες τις εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου. Ως παίκτης του Ολύμπου Κατερίνης, μιας επαρχιακής ομάδας που έπαιζε στο πρωτάθλημα Κεντροδυτικής Μακεδονίας κλήθηκε στην εθνική νέων.Το 1959 μάλιστα, πήρε μέρος σε διεθνές τουρνουά στις Κάννες καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση. Με την εθνική ενόπλων κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο του 1963. Στην εθνική Ελλάδος ανδρών είχε 2 συμμετοχές απέναντι σε Αγγλία στο Στάμφορντ Μπριτζ και στην Κύπρο. Ήταν ο πρώτος εν ενέργεια παίκτης του Πιερικού που έπαιξε στην Εθνική.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1961 στο πρώτο επίσημο παιχνίδι με τον Πιερικό πέτυχε και το πρώτο του τέρμα, απέναντι μάλιστα στην ομάδα που τον ανέδειξε. Κορυφαία στιγμή της καριέρας του ή συμμετοχή στον πρώτο βραδινό τελικό του κυπέλλου Ελλάδος το 1963 απέναντι στον Ολυμπιακό. Κατέκτησε την 5η θέση το 1965. Το καλύτερο παιχνίδι το έκανε απέναντι στον Παναθηναϊκό οδηγώντας τον Πιερικό στη νίκη με 3-1 σκοράροντας 2 γκολ και άλλα δύο που ακυρώθηκαν κατά γενική ομολογία εσφαλμενα Το καλοκαίρι του 1966 τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός στο πλαίσιο της πετυχημένης ανανέωσης,που οδήγησε μέχρι τον θρυλικό τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών του 1971. Ήταν ο πρώτος παίκτης του Πιερικού που πήγε στον Παναθηναϊκό.
Στις 22 Μαρτίου 1970 κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια έπειτα από ένα νικηφόρο παιχνίδι με σκορ 2-1 που έφερε την πρόκριση στην παράταση απέναντι στον Πανσερραϊκό για το κύπελλο Ελλάδος.
Η τελευταία του εμφάνιση με την φανέλα του Πιερικού ήταν σε αγώνα παλαιμάχων ως αρχηγός εναντίον των παλαιμάχων της ΑΕΚ όπου αντάλλαξε λάβαρα με τον αιώνιο έφηβο Νεστορίδη και έλαβε βράβευση από τον φίλο και συμπαίκτη του στην Εθνική Μίμη Παπαϊωάννου στις 13 Φεβρουαρίου 2004.
Κοτσαμπάμπα
Η Κοτσαμπάμπα (ισπανικά: Cochabamba· αϊμάρα: Quchapampa· κέτσουα: Quchapanpa) είναι πόλη και δήμος στην κεντρική Βολιβία απλωμένη σε μια κοιλάδα στην οροσειρά των Άνδεων. Είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Κοτσαμπάμπα και η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Βολιβίας, με πληθυσμό 630.587 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή της Βολιβίας του 2012. Το όνομά της προέρχεται από σύνθεση των λέξεων της γλώσσας κέτσουα, qucha «λίμνη» και pampa «ανοιχτή πεδιάδα». Οι κάτοικοι της πόλης και των γύρω περιοχών αναφέρονται συνήθως ως cochalas ή, πιο επίσημα, cochabambinos.
Γιάννης Χριστοφορίδης
Από τον γάμο του (1971) απέκτησε δύο γιους.
Κοτσαμπάμπα
Είναι γνωστή ως η «Πόλη της Αιώνιας Άνοιξης» ή «Η Πόλη Κήπος» λόγω των ανοιξιάτικων θερμοκρασιών της όλο το χρόνο. Είναι επίσης γνωστή ως «La Llajta», που σημαίνει «πόλη» στα κέτσουα.
Γιάννης Χριστοφορίδης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κοτσαμπάμπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βολιβίας
Στάδιο Βάνκντορφ
Το Στάδιο Βάνκντορφ (γερμανικά: Stadion Wankdorf), μεταξύ 2005 και 2020 γνωστό ως Στάδιο ντε Σουίς (Stade de Suisse), είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στη Βέρνη της Ελβετίας. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελβετία, και επί του παρόντος λειτουργεί ως έδρα της Γιανγκ Μπόις Βέρνης. Ήταν επίσης ένα από τα γήπεδα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εξωτερική άποψη, 2011 Το σημερινό Στάδιο Βάνκντορφ χτίστηκε στο χώρο του πρώην Σταδίου Βάνκντορφ, στο οποίο διεξήχθησαν αγώνες και ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954 και το οποίο κατεδαφίστηκε το 2001. Το νέο γήπεδο έχει χωρητικότητα 32.000 θεατών. Στην οροφή ενσωματώνονται φωτοβολταϊκά με ετήσια παραγωγή 1.200.000 kWh. Το στάδιο άνοιξε επίσημα στις 30 Ιουλίου 2005, αν και ο πρώτος αγώνας στο νέο στάδιο είχε ήδη διεξαχθεί στις 16 Ιουλίου 2005. Η Γιανγκ Μπόις έπαιξε εναντίον της Ολιμπίκ Μαρσέιγ και ηττήθηκε με 2–3, με 14.000 θεατές να παρακολουθούν τον αγώνα. Ο αγώνας θεωρήθηκε «δοκιμή υποδομής», γι' αυτό δεν κόπηκαν περισσότερα από 14.000 εισιτήρια.
Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε από την ΦΚ Τουν για τρεις εντός έδρας αγώνες του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 2005 και για έναν εντός έδρας αγώνα στον γύρο των 32 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2005-2006.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008
Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008. Η Ολλανδία έπαιξε και τα τρία παιχνίδια της στη φάση ομίλων στο στάδιο κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελβετία Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2008
Ατμοσφαιρική κυκλοφορία
μικρογραφία|275x275εσ|Σχηματική απεικόνιση των συστημάτων ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας Η ατμοσφαιρική κυκλοφορία περιγράφει την κίνηση σε πλανητική κλίμακα του αέρα που, μαζί με την αντίστοιχη κυκλοφορία του νερού των ωκεανών, αποτελούν τον βασικό τρόπο ανακατανομής της ηλιακής θερμικής ενέργειας στην επιφάνεια της Γης.
Η ίδια η ύπαρξη και τα χαρακτηριστικά του κλίματος της Γης είναι άμεση συνέπεια της έκθεσής της στο ηλιακό φως και των νόμων της θερμοδυναμικής. Η Γη θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια μεγάλη μηχανή που τροφοδοτείται με ενέργεια από τον ήλιο. Αυτή η ενέργεια θέτει σε λειτουργία τις αέριες μάζες της ατμόσφαιρας που διανέμουν την ενέργεια από την τροπική ζώνη (περιοχή με ιδιαίτερα αυξημένη εισροή ηλιακής ενέργειας) προς τους πόλους, που παρουσιάζουν έλλειμμα ηλιακής ενέργειας.
Οι κύριες δυνάμεις που προκαλούν την κίνηση του ανέμου είναι η ασύμμετρη θέρμανση του πλανήτη ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος και την εποχή (που προκαλεί διαφορές στην θερμοκρασία και την πυκνότητα των αέριων μαζών) και η περιστροφική κίνηση της Γης (που προκαλεί τη δύναμη Κοριόλις και επηρεάζει την φορά των ανέμων).
Καμένιτσα (Πάντελεϊ)
Η Καμένιτσα (σερβικά κυριλλικά: Каменица) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 3,700 κατοίκους.
Η Καμένιτσα είναι επισήμως καταταγμένη μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Ιστορία
Το Μνημείο του Όρους Τσέγκαρ ευρίσκεται εντός του εδάφους του χωριού. Μνημονεύει την Μάχη του Όρους Τσέγκαρ, η οποία έλαβε χώρα το 1809 κατά την διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών και, συγκεκριμένα, τον ηρωισμό του βοϊβόδα Στέβαν Σίντελιτς και των ανδρών του κατά την διάρκεια της μάχης. Το μνημείο είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των μνημειακών τοποθεσιών εξαιρετικής σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας
Μόρφιο Θεσπρωτίας
Το Μόρφιο ή Μόρφι είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 220 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Μόρφιο βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Πρέβεζας, σε απόσταση 34,5 χλμ. ΝΑ. από την Ηγουμενίτσα και 12 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Πάργα. Είναι κτισμένο ανατολικά της λίμνης - έλους Καλοδικίου, ανάμεσα στο Καλοδίκι (ΒΔ.) και τους Σπαθαραίους (ΒΑ.), ενώ στα νότια και δυτικά του χωριού περνάει η ΕΟ Πρέβεζας - Ηγουμενίτσας. Η περιοχή της λίμνης συμπεριλαμβάνεται στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Natura 2000 και αποτελείται από λίμνες γλυκού νερού, βάλτους και υγρά λιβάδια, ενώ υπάρχει δασική έκταση πάνω σε νησίδα. Οι γύρω πλαγιές είναι καλυμμένες με μακία βλάστηση. Σημαντικό θρησκευτικό αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το Ασκηταριό του Αγίου Αρσενίου. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του χωριού σε μικρή σπηλιά του βουνού Ερημίτης (518 μέτρα). Το ομώνυμο εξωκλήσι που είναι αφιερωμένο στον Άγιο διακοσμείται από λιθόκτιστο τέμπλο και διακοσμήθηκε το 1872 από τους Χιονιαδίτες αγιογράφους Αναστάσιο και Παντούλη.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του είναι Μορφάτι και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 181Α - 14/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σπαθαρίου. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μόρφιον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Σπαθαραίους αποτελούν την τοπική κοινότητα Σπαθαραίων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μαργαριτίου του δήμου Ηγουμενίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 202 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Καμένιτσα (Πάντελεϊ)
Ιστορία
thumb|center|upright=0.8|Άποψη του [[Μνημείο του Όρους Τσέγκαρ|Μνημείου του Όρους Τσέγκαρ.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Ατμοσφαιρική κυκλοφορία
Η γενική ατμοσφαιρική κυκλοφορία διαφέρει από χρόνο σε χρόνο ωστόσο είναι δυνατόν να οριστεί μια σταθερή δομή του συστήματός της. Αντίθετα, τα τοπικά καιρικά συστήματα μικρότερης κλίμακας λαμβάνουν χώρα τυχαία και η πρόβλεψή τους είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Χαρακτηριστικά της ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας κατά γεωγραφικό πλάτος
Υφίστανται τρεις ζώνες ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας γνωστές και ως «κύτταρα», κοινά και στα δύο ημισφαίρια με διάταξη από τον Ισημερινό προς τους πόλους: το κύτταρο Χάντλι, το κύτταρο Φέρρελ και το πολικό κύτταρο. Το πρώτο σύστημα, το κύτταρο Χάντλι, είναι αυτό που παρουσιάζει τις περισσότερες μετατοπίσεις αέριων μαζών. Ανάμεσά τους υφίστανται τρεις βαρομετρικές ζώνες (ζώνες συγκεκριμένης ατμοσφαιρικής πίεσης): η χαμηλού βαρομετρικού ενδοτροπική ζώνη σύγκλισης κοντά στον ισημερινό, η υψηλού βαρομετρικού υποτροπική ζώνη γύρω στο 30ό γεωγραφικό πλάτος βόρεια και νότια και το πολικό μέτωπο που εντοπίζεται χονδρικά στο 60ό γεωγραφικό πλάτος αμφότερων ημισφαιρίων. Επίσης, σημαντική είναι και η παρουσία μιας ζώνης μέσου γεωγραφικού πλάτους που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση κυκλώνων.
Σαν γενική αρχή, κάθε σύστημα χαρακτηρίζεται από την κυκλική ανανέωση του ανέμου καθ' ύψος λόγω της συναγωγής θερμότητας: τα θερμότερα ρεύματα ανυψώνονται και αντικαθιστούνται στην επιφάνεια από ψυχρότερα που με τη σειρά τους θα υποστούν την ίδια διαδικασία. Αντίστοιχα, η βασική δύναμη που ωθεί την κίνηση μεταξύ των τριών ζωνών είναι η δύναμη βαροβαθμίδας καθώς ο άνεμος δημιουργείται και ρέει από υψηλά σε χαμηλά βαρομετρικά επίπεδα.
Η ισχύς και η πορεία των τριών ζωνών κυκλοφορίας αλλάζει μέσα στο έτος ενώ υφίστανται και οριζόντια κύτταρα. Στα συστήματα αυτά εντάσσονται και οι αεροχείμαρροι.
Κύτταρο Χάντλι
Το κύτταρο Χάντλι αποτελείται από δύο όμοια συστήματα ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας βορείως και νοτίως του ισημερινού. Σε καθένα από αυτά, ο υγρός αέρας θερμαίνεται από την επιφάνεια της Γης και ανυψώνεται λόγω της μικρότερης πυκνότητάς του, κινούμενος προς τους πόλους. Δεδομένου του ότι κινείται σε υψηλό υψόμετρο, ψύχεται και γύρω στο 30ό γεωγραφικό πλάτος, στην περιοχή των υποτροπικών νηνεμιών, επιστρέφει στην επιφάνεια της Γης προκαλώντας μια ζώνη υψηλού βαρομετρικού και επιστρέφοντας προς τον Ισημερινό για να αντικαταστήσει τα θερμότερα ρεύματα αέρα που με τη σειρά τους θα ανυψωθούν για να συνεχιστεί ο κύκλος. Οι επιφανειακοί άνεμοι που κινούνται με κατεύθυνση την Δύση και στα δύο ημισφαίρια λόγω της δύναμης Κοριόλις ονομάζονται αληγείς άνεμοι.
Παρότι συνήθως ο ισημερινός ορίζεται ως το σημείο αναφοράς του κύτταρου Χάντλι, η πραγματική του θέση μεταβάλλεται ανάλογα με την εποχή. Στην πραγματικότητα, το κύτταρο που βρίσκεται στο ημισφαίριο με χειμώνα είναι το κυρίαρχο, φτάνοντας να καταλαμβάνει την επικράτεια και του αντίστοιχού του καλοκαιρινού που αποδυναμώνεται και μετατοπίζεται.
Κύτταρο Φέρρελ
Μέρος του αέρα που ανυψώνεται στο 60ό γεωγραφικό πλάτος κατευθύνεται προς τους πόλους και δημιουργεί το πολικό κύτταρο. Το υπόλοιπο κινείται προς τον ισημερινό όπου συγκρούεται με τον ανυψωμένο αέρα του κυττάρου Χάντλι στο ύψος του 30ού παράλληλου. Γίνεται αντιληπτό επομένως ότι το κύτταρο Φέρρελ είναι δευτερεύουσας σημασίας και εξαρτάται από τα υπόλοιπα δύο και, σε αντίθεση με το κύτταρο Χάντλι και το πολικό κύτταρο, το κύτταρο Φέρρελ δεν αποτελεί ένα κλειστό κύκλωμα. Χαρακτηριστικοί της επικράτειας του κυττάρου Φέρρελ είναι οι δυτικοί άνεμοι και μια διαρκής εναλλαγή υψηλών και χαμηλών βαρομετρικών που έχουν ως αποτέλεσμα πιο απρόβλεπτο καιρό σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Πολικό κύτταρο
Το πολικό κύτταρο είναι ένα σχετικά απλό σύστημα κυκλοφορίας που οφείλεται στη θερμοσυναγωγή. Παρότι οι άνεμοί του είναι πιο ψυχροί και ξηροί σε σχέση με τους ισημερινούς, οι αέριες μάζες του 60ού παράλληλου λαμβάνουν αρκετή θερμότητα που τους επιτρέπει να ανυψωθούν και να θέσουν σε κίνηση την κυκλική κίνηση του κυττάρου. Ο θερμός αέρας του 60ού παράλληλου ανυψώνεται και όταν φτάσει στον πόλο τείνει προς την επιφάνεια της Γης δημιουργώντας μια περιοχή υψηλού βαρομετρικού που χαρακτηρίζεται από χαμηλότατες θερμοκρασίες και ξηρότητα. Αυτός ο αέρας επιστρέφει με τη σειρά του προς τον 60ό παράλληλο για να ανατροφοδοτήσει την κυκλική κίνηση του κυττάρου. Όπως και στα προηγούμενα κύτταρα, ο δύναμη Κοριόλις προκαλεί παρεκκλίσεις στην κατεύθυνση των ανέμων, δίνοντας μια δυτική κατεύθυνση στους επιφανειακούς πολικούς ανέμους.
Κατά μήκος κυκλοφορία του αέρα
Τα τρία παραπάνω κύτταρα είναι τοποθετημένα παράλληλα με τους μεσημβρινούς στον άξονα βορράς-νότος και συνδυάζονται με κάθετες σε αυτούς οριζόντιες μετακινήσεις αέριων μαζών γνωστές ως αντίστροφη μεσημβρινή κυκλοφορία (meridional overturning circulation). Εκεί που τα κατά γεωγραφικό πλάτος συστήματα κυκλοφορίας οφείλονται στη διαφορά έκθεσης στον ήλιο ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος, η κυκλοφορία του αέρα κατά γεωγραφικό μήκος προκαλείται από τις θερμικές ιδιότητες του νερού και της διαφορετικής θερμικής συμπεριφοράς του σε σχέση με την ξηρά. Θερμός αέρας ανυψώνεται στο ύψος του Ισημερινού, των ηπείρων και του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού και διαμορφώνει αντίστοιχα οριζόντα συστήματα που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο με τα προαναφερθέντα κύτταρα: ο επιφανειακός άνεμος θερμαίνεται καθώς διασχίζει μια θερμή επιφάνεια, ανυψώνεται προς την τροπόσφαιρα όπου σταδιακά ψυχραίνεται για να επαναλάβει την κίνηση από την αρχή με το που φτάσει στο σημείο έναρξης του κύκλου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κλιματολογία Κατηγορία:Ατμόσφαιρα
Παροιμίες των Κάτω Χωρών (Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος)
Οι Παροιμίες των Κάτω Χωρών (φλαμανδικά: Nederlandse Spreekwoorden), γνωστές και ως Φλαμανδικές παροιμίες ή Ο γαλάζιος μανδύας ή, επιπλέον Ο κόσμος ανάποδα είναι πίνακας ζωγραφικής του 1559 που φιλοτέχνησε ο Φλαμανδός ζωγράφος Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος χρησιμοποιώντας ελαιοχρώματα πάνω σε ξύλο βελανιδιάς. Ο πίνακας απεικονίζει σκηνή στην οποία άνθρωποι, κατά κύριο λόγο, αλλά και ζώα και αντικείμενα χρησιμοποιούνται για να εικονογραφήσουν παροιμίες και ιδιώματα της φλαμανδικής - ολλανδικής γλώσσας.
Βασικά θέματα στους πίνακες του Μπρίγκελ είναι ο παραλογισμός, η κακία και η ανοησία των ανθρώπων και αυτός ο πίνακας δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο αρχικός τίτλος του πίνακα Ο γαλάζιος μανδύας (ή ο παραλογισμός του κόσμου) δείχνει ότι πρόθεση του Μπρίγκελ δεν ήταν απλά να εκονογραφήσει παροιμίες, αλλά περισσότερο να καταγράψει την ανθρώπινη ανοησία. Πολλοί από τους ανθρώπους που απεικονίζονται εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά κενά γνωρίσματα που ο ζωγράφος χρησιμοποιούσε για να απεικονίσει τους ανόητους.
Ο γιος του, Πίτερ Μπρίγκελ ο νεότερος ειδικεύτηκε στο να δημιουργεί αντίγραφα έργων του πατέρα του και ζωγράφισε τουλάχιστον 16 αντίγραφα αυτού του πίνακα. Δεν εμφανίζουν όλες οι παραλλαγές του πίνακα, πατέρα ή γιου, τις ίδιες παροιμίες και διαφέρουν, επίσης, σε μικρολεπτομέρειες.
Γενικό πλαίσιο
Οι παροιμίες ήταν πολύ δημοφιλείς την εποχή του Μπρίγκελ αλλά και προγενέστερα: Εκατό χρόνια πριν τη δημιουργία αυτού του πίνακα είχαν εμφανιστεί εικονογραφήσεις τους στο πολύ δημοφιλές φλαμανδικό βιβλίο των Ωρών. Εκδόθηκαν μερικές συλλογές παροιμιών, ανάμεσά τους το βιβλίο Adagia του Ντεζιντέριους Εράσμους. Ο Γάλλος συγγραφέας Φρανσουά Ραμπελαί χρησιμοποίησε πολλές παροιμίες στη νουβέλα του Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ, που ολοκλήρωσε το 1594.
Ο Φλαμανδός καλλιτέχνης Φρανς Χόχενμπερχ δημιούργησε ένα χαρακτικό εικονογραφώντας 43 παροιμίες γύρω στο 1558, περίπου την ίδια εποχή που ο Μπρίγκελ ζωγράφιζε τον πίνακά του. Το έργο, ως προς τη σύνθεσή του, είναι πολύ όμοιο με του Μπρίγκελ και περιλαμβάνει μερικές παροιμίες (όπως ο "γαλάζιος μανδύας"), που εμφανίζονται εμφατικά στον πίνακα του Μπρίγκελ. Απεικονίζοντας κυριολεκτικές αποδόσεις των παροιμιών σε περιβάλλον χωρικών, και οι δύο καλλιτέχνες παρουσιάζουν "έναν Κόσμο αναποδογυρισμένο".
Ο ίδιος ο Μπρίγκελ ζωγράφισε μερικούς μικρότερους πίνακες με θέμα τις παροιμίες, όπως Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό (1556) και Δώδεκα παροιμίες (1558), αλλά οι Παροιμίες των Κάτω Χωρών πιστεύεται ότι είναι το πρώτο μεγάλων διαστάσεων έργο του πάνω στο θέμα.
Παροιμίες και ιδιωματισμοί
Έχει καταβληθεί προσπάθεια οι αναφερόμενες παροιμίες και ιδιωματισμοί να αποδίδονται κατά το δυνατόν με τις αντίστοιχες ελληνικές, όπου και αν αυτές υπάρχουν.
Οι κριτικοί τέχνης έχουν εξυμνήσει τη σύνθεση για τη διάταξη των απεικονίσεων και την ολοκληρωμένη σκηνή που απεικονίζει. Στον πίνακα υπάρχουν περίπου 112 παροιμίες που μπορούν να αναγνωριστούν, αν και ο Μπρίγκελ είναι πιθανόν να έχει περιλάβει και άλλες, που δεν μπορούν να προσδιοριστούν. Μερικές από τις παροιμίες που έχει ενσωματώσει στον πίνακα είναι ακόμη σε δημοφιλή χρήση, όπως "Κολυμπά αντίθετα από την παλίρροια", "Χτυπά το κεφάλι του στον τοίχο" και "Οπλισμένος ως τα δόντια". Μερικών η χρήση έχει σήμερα εξασθενίσει ή δεν χρησιμοποιούνται καθόλου ή δεν υφίστανται καθόλου σε άλλες γλώσσες. Π.χ., η παροιμία "Κάποιος στρώνει τη στέγη του με τάρτες" (ελλ. Όποιος έχει πολύ πιπέρι βάζει και στα λάχανα), που σημαίνει ότι κάποιος διαθέτει σε αφθονία όλα τα αγαθά, αποτέλεσε εικόνα που αργότερα ο Μπρίγκελ ενσωμάτωσε στον πίνακά του Land of Cockaigne (1567).
Ο "γαλάζιος μανδύας", που έδωσε στον πίνακα τον αρχικό τίτλο, εμφανίζεται στο κέντρο της εικόνας και τον φορά σε έναν άνδρα η σύζυγός του, δείχνει ότι αυτή τον απατά. Άλλες παροιμίες καταδεικνύουν την ανθρώπινη ανοησία. Ένας άνδρας γεμίζει την ποτίστρα ενώ το μοσχάρι του έχει μόλις πεθάνει. Ακριβώς επάνω από την κεντρική μορφή του άνδρα με τον γαλάζιο μανδύα, ένας άλλος άνδρας μεταφέρει το φως της ημέρας μέσα σ' ένα καλάθι. Ορισμένες μορφές μοιάζουν να αντιπροσωπεύουν περισσότερες από έναν "τρόπο του λέγειν" (δεν είναι γνωστό αν αυτή ήταν η πρόθεση του Μπρίγκελ ή όχι), όπως ο άνδρας που κουρεύει ένα πρόβατο στο κάτω αριστερό τμήμα της εικόνας. Κάθεται πλάι σε έναν άλλον άνδρα, που κουρεύει έναν χοίρο, αντιπροσωπεύοντας την έκφραση που στα ελληνικά αποδίδεται "κάποιος κουρεύει πρόβατα κι άλλος κουρεύει χοίρους", που σημαίνει ότι κάποιος πλεονεκτεί απέναντι σε κάποιον άλλο, αλλά μπορεί, επίσης, να αναπαριστά και τη συμβουλή "κούρεψέ τα αλλά μη τα γδάρεις", που σημαίνει "εκμεταλλεύσου όσο μπορείς τους διαθέσιμους πόρους".
Πηγή έμπνευσης για άλλους πίνακες
Ο πίνακας αυτός ενέπνευσε άλλους ζωγράφους να απεικονίσουν πολλαπλές παροιμίες στους πίνακές τους. Μια εικονογράφηση στο περιοδικό Passion Times του Χονγκ Κονγκ απεικονίζει δεκάδες παροιμίες της επαρχίας της Καντόνα. Ο πίνακας Proverbidioms του T. E. Breitenbach είναι επίσης εμπνευσμένος από τον πίνακα του Μπρίγκελ  και απεικονίζει αγγλικές παροιμίες και ιδιωματικές εκφράσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου Κατηγορία:Φλαμανδικοί πίνακες Κατηγορία:Ζωγραφική στην Ολλανδία
Ρόζα Ντελάουρο
Η Ρόζα Λουίζα Ντελάουρο (αγγλικά: Rosa Luisa DeLauro, 2 Μαρτίου 1943), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 3η κογκρεσιακή περιφέρεια της πολιτείας του Κονέκτικατ, από τον Ιανουάριο του 1991. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Πιστώσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Ντελάουρο, εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 1990, με ποσοστό 52% έναντι 48% του τότε Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού της. Από τότε έχει επανεκλεγεί 15 φορές, και σήμερα αποτελεί το αρχαιότερο μέλος του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών από την αντιπροσωπεία της πολιτείας του Κονέκτικατ. Στην τελευταία της επανεκλογή στις εκλογές του 2020, έλαβε ποσοστό 58.7% έναντι 39.8% της Ρεπουμπλικανής ανθυποψήφιάς της. Η κογκρεσιακή περιφέρεια της Ντελάουρο, περιλαμβάνει την πόλη του Νιου Χέιβεν, καθώς και τα προάστιά του.
Η Ντελάουρο, ανήκει στην ιδεολογική πτέρυγα των προοδευτικών Δημοκρατικών, και είναι ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Προοδευτικών μελών του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βιογραφία
Η Ρόζα Ντελάουρο, γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1943 στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ, από γονείς Ιταλικής καταγωγής. Αποφοίτησε από το Καθολικό Λύκειο Θηλέων "Academy of Our Lady of Mercy, Lauralton Hall" στο Μίλφορντ, και κατόπιν σπούδασε Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Φόρνταμ στη Νέα Υόρκη, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1964. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Διεθνή Πολιτική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 1966.
Προσωπική ζωή
Η Ντελάουρο, είναι παντρεμένη από το 1978 με τον πολιτικό σύμβουλο και δημοσκόπο Σταν Γκρίνμπεργκ, με τον οποίο έχουν αποκτήσει μαζί 3 παιδιά. Είναι μέλος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Διαμένει στο Νιου Χέιβεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κονέκτικατ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ζέλουφ
Το Ζέλουφ (πολωνικά: Zelów, τσεχικά: Zelov, γερμανικά: 1943-45 Sellau) είναι πόλη του Πόβιατ Μπεουχάτουφ στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 7.459 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Περίπου μόνο 40 Εβραίοι του Ζέλουφ επέζησαν και βρήκαν το δρόμο τους πίσω στην πόλη μετά τον πόλεμο. Οι 2 συναγωγές που ίδρυσαν, η μία κάηκε και η άλλη να χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Σύντομα έφυγαν.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Μπεουχάτουφ Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Στετλ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Τσεχικές κοινότητες
Φρουρά Επισκοπής
Η Φρουρά Επισκοπής είναι η πρωτεύουσα των Περιοχών Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλιας, ενός Βρετανικού Υπερπόντιου Εδάφους στο νησί Κύπρος, που διοικείται σαν βάση. Βρίσκεται στο μέσο της Δυτικής Περιοχής Κυρίαρχων Βάσεων, μιας από τις δύο περιοχές που αποτελούν το κυρίαρχο έδαφος.
Παρόλο που δεν είναι η μεγαλύτερη Βρετανική στρατιωτική βάση στο νησί, αποτελεί την έδρα τόσο της πολιτικής όσο και της στρατιωτική διοίκησης των Περιοχών των Κυρίαρχων Βάσεων. Η Φρουρά Επισκοπής είναι το σημερινό κέντρο διοίκησης των Βρετανικών Δυνάμεων Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ακρωτηρίου και Δεκέλειας
Μαυροκορδάτος Δράμας
Ο Μαυροκορδάτος είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μαυροκορδάτος βρίσκεται προς στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας σε υψόμετρο 340 μέτρα ενώ απέχει 17 χλμ. ΝΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου), 24 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα και 47 χλμ. Β. από την Καβάλα. Νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης ενώ νοτιοδυτικά είναι η Χαμοκέρασα, νοτιοανατολικά η Πλατανιά και βόρεια ο Μαυροκορδάτος. Το χωριό βρίσκεται εντός του καταφυγίου θηραμάτων "Πρινόλοφος - Μαυροκορδάτος (Πλατανιάς - Πτελεάς)" με έκταση 3.900 εκταρίων το οποίο υπάγεται στο δασαρχείο Δράμας (ΦΕΚ 540/Β/90).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
École nationale de la statistique et de l'administration économique
Το École nationale de la statistique et de l'administration économique (ENSAE), Είναι ένα από τα πιο επιλεκτικά και αναγνωρισμένα ελίτ πανεπιστήμια στη Γαλλία, γνωστό ως grandes écoles και είναι μέλος του IP Paris (Institut Polytechnique de Paris). Το ENSAE είναι γνωστό ως το παράρτημα του Παρισιού Πολυτεχνείου στο Παρίσι στη στατιστική, την επιστήμη δεδομένων και τη μηχανική μάθηση. Είναι μια από τις κορυφαίες σχολές στατιστικής και οικονομικής κατάρτισης στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γαλλία
Βουτηχτάρα της Αλαότρα
Η Βουτηχτάρα της Αλαότρα (Tachybaptus rufolavatus), ήταν πτηνό της οικογένειας των πυγοποδίδων, ενδημικό της Λίμνης Αλαότρα και των τριγύρω λιμνών στη Μαδαγασκάρη. Η τελευταία φορά που θεάθηκε (το ζώο ενδέχεται να ήταν υβρίδιο με νανοβουτηχτάρι, Tachybaptus ruficollis) ήταν το 1985 και το είδος ανακηρύχθηκε εξαφανισμένο το 2010. Υπάρχει μόνο μία γνωστή φωτογραφία του είδους.
Το πτηνό είχε μήκος περίπου 25 cm. Η δε ικανότητά του να πετάει για μεγάλες αποστάσεις πιστεύεται ότι ήταν περιορισμένη λόγω των μικρών φτερών του.
Ο πληθυσμός του είδους παρήκμασε κατά τον 20ό αιώνα, κυρίως λόγω της καταστροφής της οικοθέσης του και της θήρευσής του από το εισηγμένο είδος ψαριού Channa striata. Επίσης, τα λίγα εναπομείναντα πτηνά υβριδίστηκαν με νανοβουτηχτάρια τα οποία χρησιμοποιούν τους υδρότοπους ως μεταναστευτική στάση, και, καθώς τα είδη διαφέρουν σε σημαντικές πτυχές τους, τα υβρίδιο ενδέχεται να είχαν μειωμένη αρμοστικότητα, γεγονός αρνητικό για τη δεξαμενή γονιδίων του είδους T. rufolavatus.
Η πάπια Aythya innotata, η οποία επίσης ζει στη λίμνη Αλαότρα, πιστεύονταν ότι είχε εξαφανιστεί αλλά ανακαλύφθηκε ξανά το 2006. Σε αντίθεση με αυτό το είδος όμως, η βουτηχτάρα είχε μικρές δυνατότητες διασποράς και ποτέ δεν βράθηκε αλλού.
Το είδος κηρύχθηκε επίσημα εξαφανισμένο το 2010, 25 χρόνια μετά την τελευταία επιβεβαιωμένη θέασή του.
Αυτή η εξαφάνιση ανεβάζει τον αριθμό των εξαφανισμένων πτηνών από το 1600 ΚΕ σε 162. Η προηγούμενη επιβεβαιωμένη εξαφάνιση είδους πτηνού ήταν το 2008, το περιστέρι του Λίβερπουλ (Caloenas maculata).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυγοποδίδες Κατηγορία:Πανίδα της Μαδαγασκάρης
Αντάνας Μέρκις
Ο Αντάνας Μέρκις (λιθ: Antanas Merkys, 20 Ιανουαρίου 1887 – 5 Μαρτίου 1955) ήταν Λιθουανός πολιτικός και νομικός. Ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός, καθώς και ο τελευταίος πρόεδρος της Λιθουανίας πριν την κατάλυση της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση κατά το 1940.
Βιογραφία
Ο Μέρκις γεννήθηκε το 1887 στον δήμο Ροκίσκις της επαρχίας Πανεβεζίς της σημερινής Λιθουανίας, η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε νομική στα πανεπιστήμια του Τάρτου και του Κιέβου και αργότερα συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού. Την περίοδο 1919-1920 διετέλεσε υπουργός Άμυνας του νεοσύστατου λιθουανικού κράτους, ενώ το 1922 άνοιξε ιδιόκτητο δικηγορικό γραφείο στο Κάουνας. Το 1924 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος της Λιθουανικής Εθνικιστικής Ένωσης και συνδέθηκε στενά με τον πολιτικό και μετέπειτα δικτάτορα της χώρας, Αντάνας Σμετόνα.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1926 και την εγκαθίδρυση του αυταρχικού καθεστώτος Σμετόνα, ο Μέρκις κατέλαβε διάφορα δημόσια αξιώματα διατελώντας υπουργός Άμυνας (1927), κυβερνήτης της αυτόνομης περιοχής Κλάιπεντα (1927 - 1932) και δήμαρχος του Κάουνας από το 1933 μέχρι το 1939. Στα τέλη του 1939, μετά τις εισβολές της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία που οδήγησαν στην κατάλυση του πολωνικού κράτους και τον διαμελισμό των εδαφών του, ο Μέρκις ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής του Βίλνιους, το οποίο ως πρώην πολωνικό έδαφος παραχωρήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση στη Λιθουανία. Από τη νέα του θέση, ο Μέρκις έθεσε ως πρωταρχικό στόχο την λιθουανοποίηση του Βίλνιους, το οποίο είχε ευρεία πολωνική και εβραϊκή πλειοψηφία, όμως η θητεία του ήταν βραχύβια καθώς στις 21 Νοεμβρίου του ίδιου έτους διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας. αριστερά|μικρογραφία|Αναμνηστική πλάκα προς τιμήν του Μέρκις στην Κλάιπεντα.
Η πρωθυπουργία του συνέπεσε με την όξυνση των λιθουανοσοβιετικών σχέσεων. Στην προσπάθεια εξομάλυνσής τους επισκέφθηκε το διάστημα 7-12 Ιουνίου του 1940 τη Μόσχα, όπου διεξήγαγε ανεπιτυχείς συζητήσεις με τους Στάλιν και Μολότοφ, οι οποίοι κατηγορούσαν τη λιθουανική πλευρά για παραβίαση των όρων του συμφώνου αμοιβαίας βοήθειας που είχε υπογραφεί κατά το προηγούμενο έτος, αλλά και για οργάνωση ενός αντισοβιετικού μετώπου από κοινού με τα άλλα δύο κράτη της Βαλτικής (την Εσθονία και τη Λετονία).
Ακολούθησε στις 14 Ιουνίου η αποστολή σοβιετικού τελεσιγράφου που απαιτούσε - μεταξύ άλλων - την αλλαγή της τότε λιθουανικής κυβέρνησης με μια νέα που θα «εφάρμοζε πιο πιστά το σύμφωνο του 1939» και την αποδοχή από λιθουανικής πλευράς της εισόδου ενός ακαθόριστου αλλά υψηλού αριθμού σοβιετικών στρατευμάτων που θα προστίθεντο στα ήδη υπάρχοντα που στάθμευαν στην περιφέρεια του Βίλνιους και ανέρχονταν στους 20.000 στρατιώτες.
Μετά την αποδοχή του τελεσιγράφου από το λιθουανικό υπουργικό συμβούλιο και την φυγή του Σμετόνα στο εξωτερικό, ο Μέρκις ανέλαβε την 15η Ιουνίου καθήκοντα υπηρεσιακού προέδρου. Διατηρήθηκε στην προεδρία μέχρι τις 17 του ίδιου μήνα όταν έπειτα από σοβιετική πίεση διόρισε ως πρωθυπουργό τον Γιούστας Παλέσκις - μετέπειτα πρόεδρο της ΣΣΔ της Λιθουανίας - και ακολούθως παραιτήθηκε, ενώ επόμενο μήνα εκτοπίστηκε στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ. Απεβίωσε στις 5 Μαρτίου του 1955 στη Ρωσία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λιθουανίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Λιθουανίας
Νίκολα Τζούρισιτς
Ο Νίκολα Γιούρισιτς (κροατικά: Nikola Jurišić, ουγγρικά: Miklós Jurisics, περ. 1490 - 1545) ήταν Κροάτης ευγενής, στρατιωτικός και διπλωμάτης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που διακρίθηκε κατά τη διάρκεια των πολέμων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε γύρω στο 1490 στην πόλη Σένι των ακτών της Αδριατικής, εντός των ορίων της σημερινής Κροατίας. Η πρώτη αναφορά προς το πρόσωπό του χρονολογείται στο 1522, έτος κατά το οποίο υπηρετούσε ως αξιωματικός στις αψβουργικές δυνάμεις που κατείχαν διάφορα φρούρια της Κροατίας με σκοπό να αποτρέψουν την προέλαση των οθωμανικών στρατευμάτων του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή προς τη Βιέννη. αριστερά|μικρογραφία|211x211εσ|Προτομή του Γιούρισιτς στη γενέτειρά του. Λίγο καιρό αργότερα χρίστηκε ιππότης από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο, ο οποίος μάλιστα το 1526 (μετά τη μάχη του Μοχάτς που σήμανε την ουσιαστική διάλυση του ανεξάρτητου βασιλείου της Ουγγαρίας και επίσπευσε τη νέα σύγκρουση ανάμεσα στους Αψβούργους και την Οθωμανική Αυτοκρατορία) τον όρισε ως ανώτατο διοικητή των συνοριακών στρατευμάτων. Σε αντάλλαγμα, ο Γιούρισιτς τάχθηκε αναφανδόν υπέρ του αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια της συνέλευσης του Τσέτιν (Πρωτοχρονιά του 1527), στην οποία η πλειοψηφία των Κροατών ευγενών αποφάσισε τη μετατροπή του βασιλείου της Κροατίας σε συστατικό μέλος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Το 1530 στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως μέλος της αποστολής που διαπραγματεύτηκε τη σύναψη ειρήνης ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές.
Τον Αύγουστο του 1532, ανέλαβε με περίπου χίλιους άνδρες την υπεράσπιση του οχυρού Κόσιεγκ κοντά στο Σόπρον της σημερινής Ουγγαρίας ενάντια σε ισχυρή οθωμανική στρατιά που βάδιζε προς τη Βιέννη με επικεφαλής τους Σουλεϊμάν και Ιμπραήμ Πάργαλη. Η αντίσταση που προέβαλαν οι στρατιώτες του καθυστέρησε σημαντικά την προέλαση των Οθωμανών, οι οποίοι παρά την τυπική παράδοση του φρουρίου (οι αμυνόμενοι μετά από συμφωνία επέτρεψαν την είσοδο μιας μικρής συμβολικής δύναμης στρατιωτών εντός του κάστρου, η οποία τοποθέτησε τα οθωμανικά λάβαρα στις πολεμίστρες) αναγκάστηκαν τελικά να αναδιπλωθούν ματαιώνοντας τα σχέδια για μια νέα πολιορκία της Βιέννης.
Τον Οκτώβριο του 1537 διορίστηκε από τον Φερδινάνδο διοικητής των συνοριακών στρατευμάτων της Σλαβονίας και της Κάτω Αυστρίας, αντικαθιστώντας τον Γιόχαν Κατζιάνερ που θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη συντριβή των δυνάμεων της Αυστρίας από τους Οθωμανούς κατά την επιχείρηση κατάληψης του Όσιγιεκ. Αργότερα διετέλεσε διοικητής της Καρνιόλας (περιοχή εντός της σημερινής Σλοβενίας). Πέθανε το 1545 στο Κόσιεγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ευγενείς Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας
Άργιζα Μυσίας
Η Άργιζα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας στη Μικρά Ασία.
Ίσως το όνομά της να οφείλει στην ύπαρξη μεταλλείων στην ευρύτερη περιοχή, όπως δηλώνουν και τα άλλα εκεί τοπωνύμια (Εργαστήρια, Αργυρία κ.ο.κ.). Η πόλη βρισκόταν μεταξύ του Ποιμανηνού και της Περγάμου, από την πρώτη απείχε 30 μίλια και από την τελευταία απείχε 35. Πολύ πιθανόν να πέρασε από την πόλη ο Απόστολος Παύλος, στον δρόμο του για την Αλεξάνδρεια και από εκεί για την Ευρώπη. Ο ερευνητής Holstenius κατέτασσε την Άργιζα ως βοηθητική επισκοπή (η μητρόπολη ίσως να ήταν η Κύζικος). Πρόκειται για τη σημερινή Παζάρκιοϊ (Pazarköy) της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Daimler-Benz
Η Daimler-Benz ήταν γερμανική εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων, οχημάτων και κινητήρων εσωτερικής καύσης. Ιδρύθηκε το 1926. Μια συμφωνία αμοιβαίου ενδιαφέροντος - η οποία ίσχυε μέχρι το 2000 - υπεγράφη στη 1 Μαΐου του 1924 μεταξύ των Καρλ Μπεντς, Benz & Cie και Daimler Motoren Gesellschaft (DMG), που είχε ιδρυθεί από τους Γκότλιμπ Ντάιμλερ και Βίλχελμ Μάιμπαχ. Ο Ντάιμλερ απεβίωσε το 1900 και ο Maybach αποχώρησε το 1907.
Ιστορία
Οι δύο εταιρείες κατασκεύαζαν ξεχωριστά τις μάρκες αυτοκινήτων και μηχανών εσωτερικής καύσης μέχρι τις 28 Ιουνίου του 1926, όταν οι Benz & Cie και Daimler Motoren Gesellschaft συγχωνεύθηκαν, δημιουργώντας την Daimler-Benz AG, συμφωνώντας ότι στη συνέχεια, όλα τα εργοστάσια θα χρησιμοποιούσαν την επωνυμία της Mercedes-Benz στα αυτοκίνητα τους. Η συμπερίληψη του ονόματος Mercedes στην νέα επωνυμία τίμησε το πιο σημαντικό μοντέλο αυτοκινήτου της σειράς DMG, τη Mercedes, η οποία είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από τον Βίλχελμ Μάιμπαχ. Η ονομασία του συγκεκριμένου μοντέλου αυτοκινήτου προήλθε από το όνομα της κόρης (Mercédès Jellinek) του Έμιλ Γέλινεκ. Ο Γέλινεκ διετέλεσε ως διευθυντής της DMG το 1900, οδηγώντας στην κατασκευή ενός μικρού αριθμού αγωνιστικών αυτοκινήτων σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Μάιμπαχ, που όριζε ότι ο κινητήρας πρέπει να ονομαστεί Daimler-Mercedes, κάνοντας το νέο αυτοκίνητο διάσημο μέσα από το μηχανοκίνητο αθλητισμό. Το μοντέλο αυτοκινήτου αργότερα έγινε γνωστό ως Mercedes 35 hp. Το πρώτο από τη σειρά των μοντέλων παραγωγής που φέρει το όνομα, Mercedes, είχε παραχθεί από την DMG το 1902. Ο Γέλινεκ έφυγε από το διοικητικό συμβούλιο της DMG το 1909.