cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carry On Wayward Son
To Carry On Wayward Son είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού Progressive Rock συγκροτήματος Kansas, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Leftoverture, το 1976. Κυκλοφόρησε και single την ίδια χρόνια, το οποίο έφτασε στα αμερικανικά Billboard Hot 100 στην 11η θέση. Μία μειωμένη χρονικά εκτέλεση κυκλοφόρησε και στην Αγγλία, μπαίνοντας κι εκεί στα chart, φτάνοντας την 51η θέση, μπαίνοντας έτσι για πρώτη φορά στα βρετανικά chart. Το single, επίσης, έγινε χρυσό στις ΗΠΑ. Ωστόσο, πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του σχήματος, μάλιστα ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το κατέταξε 91ο, στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών. Το κομμάτι χρησιμοποιείται και στη γνωστή αμερικανική σειρά Supernatural τόσο εντός τη σεζόν, αλλά περισσότερο πλέον ως το θέμα που ακούγεται στο φινάλε επεισόδιο κάθε σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1976 Κατηγορία:Τραγούδια των Kansas Κατηγορία:Singles του 1976
Το Φιλί (Άγιετς)
Το Φιλί (ιταλικά: Il bacio, προφορά: <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[il ˈbaːtʃo], ) είναι ένας ζωγραφικός πίνακας του 1859 από τον Ιταλό καλλιτέχνη Φραντσέσκο Άγιετς. Είναι ίσως το πιο γνωστό έργο του. Αυτός ο πίνακας εκφράζει τα κύρια χαρακτηριστικά του ιταλικού Ρομαντισμού και αντιπροσωπεύει το πνεύμα του Risorgimento. Παραγγέλθηκε από τον Alfonso Maria Visconti di Saliceto, ο οποίος τον κληροδότησε στην Πινακοθήκη Μπρέρα.
Περιγραφή
Ο πίνακας απεικονίζει ένα ζευγάρι από το Μεσαίωνα, που αγκαλιάζεται ενώ φιλούν ο ένας τον άλλο. Είναι από τις πιο παθιασμένες και έντονες αναπαραστάσεις ενός φιλιού στην ιστορία της Δυτικής τέχνης. Η κοπέλα σκύβει προς τα πίσω, ενώ ο άνδρας λυγίζει το αριστερό του πόδι, έτσι ώστε να την στηρίζει, τοποθετώντας ταυτόχρονα το ένα πόδι στο σκαλοπάτι δίπλα του σαν να ετοιμάζεται να φύγει ανά πάσα στιγμή. Το ζευγάρι, αν και στο κέντρο του πίνακα, δεν είναι αναγνωρίσιμο, καθώς ο Άγιετς ήθελε το κέντρο της σύνθεσης να είναι η ενέργεια του φιλιού. Στο αριστερό μέρος του καμβά σκιώδεις μορφές παραμονεύουν στη γωνία για να δώσουν την εντύπωση της συνωμοσίας και του κινδύνου.
Ερμηνεία
Αυτός ο πίνακας έχει θεωρηθεί ως ένα σύμβολο του ιταλικού Ρομαντισμού, του οποίου περιλαμβάνει πολλά χαρακτηριστικά. Σε ένα πιο επιφανειακό επίπεδο, ο πίνακας είναι η αναπαράσταση ενός παθιασμένου φιλιού, το οποίο τον θέτει σύμφωνο με τις αρχές του Ρομαντισμού. Ως εκ τούτου, τονίζει βαθιά συναισθήματα παρά την ορθολογική σκέψη, και παρουσιάζει μια νέα ερμηνεία και αξιολόγηση του Μεσαίωνα, σε ένα πατριωτικό και νοσταλγικό τόνο.
Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ο πίνακας έχει ως στόχο να απεικονίσει το πνεύμα του Risorgimento. Το ανοιχτό μπλε φόρεμα της κοπέλας συμβολίζει τη Γαλλία, που το 1859 (το έτος που ζωγραφίστηκε ο πίνακας) έκανε μια συμμαχία με το Βασίλειο του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας, που θα του επέτρεπε να ενοποιήσει τα πολλά μέρη της ιταλικής χερσονήσου, στο νέο βασίλειο της Ιταλίας. μικρογραφία|Το Φιλί απεικονίζεται στον πίνακα που κρέμεται στον τοίχο. Gerolamo Induno Sadness 1862 Ο πίνακας είναι αξιοσημείωτος για τα έντονα χρώματα και υφές, και ιδίως το μπλε φόρεμα, το οποίο φαίνεται να είναι ένα όμορφο μεταξωτό που λαμπυρίζει μπροστά στα μάτια του θεατή.
Αξιοπερίεργα
Το Φιλί έχει απολαύσει την εκτεταμένη δημοτικότητα από την έκθεσή του και έπειτα, ιδιαίτερα στην Ιταλία, και έχει γίνει αντικείμενο πολλών σχολίων. Το 1920 ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Perugina, ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές σοκολάτας στην Ιταλία, αναθεώρησε την εικόνα του πίνακα και δημιούργησε το τυπικό μπλε κουτί με τα δημοφιλή σοκολατάκια Baci με την εικόνα των δύο εραστών. Το 1954 ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης Λουκίνο Βισκόντι εμπνεύστηκε από τον πίνακα για μια από τις κορυφαίες σκηνές της αριστουργηματικής ταινίας του Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη.
Βιβλιογραφία
Φιλι Φιλι
PPK
Οι PPK (κυριλλική γραφή: ППК) ήταν ένα ρωσικό μουσικό συγκρότημα της τρανς, που έγινε διάσημο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με το ορχηστρικό Resurrection. Αποτελείτο από τους Ρώσους Sergei Pimenov (Σεργκέι Πιμενόφ) και Alexander Polyakov (Αλεξάντερ Πολιακόφ).
Το ντουέτο έκανε το τραγούδι Resurrection, το οποίο βασίστηκε στη μελωδία από το μουσικό θέμα της σοβιετικής ταινίας «Σιβηριάδα» του Έντουαρντ Αρτέμιεφ (1979, του λετονικού συγκροτήματος Zodiac) και περιείχε σε κάποιες εκδόσεις, ηχητικά ντοκουμέντα με τη φωνή του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2004.
Album
Κατηγορία:Ρωσικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Club DJs Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα
Πορντενόνε
Το Πορντενόνε (ιταλικά: Pordenone, φριουλιανά: Pordenon) είναι πόλη και δήμος στο Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, στη βορειοανατολική Ιταλία. Ο πληθυσμός του το 2019 ήταν 51.443 κάτοικοι. Είναι έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Το όνομα προέρχεται από το λατινικό Portus Naonis, δηλαδή λιμάνι στον ποταμό Νάον (σημερινό Νοντσέλο).
Το Πορντενόνε ήταν σημαντικό λιμάνι της ενδοχώρας κατά τον Μεσαίωνα και προπύργιο του Τρεβίζο στον πόλεμο ενάντια στην Ακυληία, αλλά καταστράφηκε το 1233. Αργότερα πέρασε στην κυριαρχία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και το 1508 στην Δημοκρατία της Βενετίας. Το 1866 έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Σήμερα είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της περιφέρειας, με παραγωγή που επικεντρώνεται στην παραγωγή αυτοκινήτων, ηλεκτρικών συσκευών, κεραμικών και υφασμάτων. Η εταιρεία ηλεκτρικών συσκευών Zanussi ιδρύθηκε στην πόλη το 1916.
Στο Πορντενόνε σώζονται πολλά μεσαιωνικά κτίρια και παλάτια, ιδίως κατά μήκος του κεντρικού δρόμου της παλιάς πόλης, της Corso Vittorio Emanuele II. Ο ρωμανικός-γοτθικός καθεδρικός της πόλης, αφιερωμένος στον άγιο Μάρκο, άρχισε να κατασκευάζεται το 1363 και χαρακτηρίζεται από το κωδωνοστάσιό του, ύψους 72,6 μέτρων. Ο ναός της Παναγίας των Αγγέλων χρονολογείται από το 1309. Το κοινοτικό μέγαρο χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, ενώ το ρολόι στην πρόσοψη προστέθηκε τον 16ο αιώνα από τον ζωγράφο Πομπόνιο Αλματέο. Το μεσαιωνικό Παλάτσο Ρικιέρι στεγάζει το μουσείο πολιτικών τεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Γκάρι Πίτερς
Ο Γκάρι Τσάρλς Πίτερς (αγγλικά: Gary Charles Peters Sr., 1 Δεκεμβρίου 1958), είναι Αμερικανός πολιτικός, ακαδημαϊκός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Μίσιγκαν, από τον Ιανουάριο του 2015. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας και Κυβερνητικών Υποθέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Μίσιγκαν Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Μεσαιωνική ισπανική γλώσσα
μικρογραφία|Χειρόγραφο του Άσματος του Ελ Σιντ, του κύριου έργου της μεσαιωνικής ισπανικής λογοτεχνίας Η μεσαιωνική ισπανική γλώσσα (σύνηθες ενδώνυμο romance castellano [roˈmanʦe kasteˈʎano]) συμπεριλάμβανε τα ιδιώματα της ισπανικής που ομιλούντο σε ένα κομμάτι της Ιβηρικής χερσονήσου από τον ένατο μέχρι τον δέκατο πέμπτο αιώνα που αποτελούσαν εξέλιξη της δημώδους λατινικής. Το κύριο φαινόμενο που οριοθετεί το τέλος της μεσαιωνικής ισπανικής και τη διαμόρφωση των ισπανικών του Χρυσού Αιώνα (15ος και 16ο αιώνας) υπήρξε η έναρξη της ανακατανομής των συριστικών ήχων της μεσαιωνικής που θα αποτελούσε αποκλειστικό χαρακτηριστικό του δεύτερου σταδίου έναντι της μεσαιωνικής κατά την οποία διατηρούνται ανέπαφα. Σε επίπεδο λογοτεχνίας, υπήρξε η γλώσσα του Άσματος του Ελ Σιντ και συγγραφέων όπως ο Γκονθάλο ντε Μπερθέο. Από τη μεσαιωνική ισπανική προέρχεται και η ισπανοεβραϊκή γλώσσα.
Φωνολογία
Σε επίπεδο φωνολογίας τα μεσαιωνικά ισπανικά διέθεταν ένα αρκετά πιο πλούσιο σύστημα συμφώνων από τη σύγχρονη ισπανική, που διαφοροποιούντο τόσο αναφορικά με την ηχηρότητα (κάτι απών από τη σημερινή που διαθέτει κυρίως άηχα σύμφωνα) όσο και με τον τρόπο άρθρωσης (ύπαρξη προστριβόμενων). Ανάλογα με τη θέση άρθρωσης υφίσταντο τα εξής φωνήματα: Τα φωνήεντα πιθανότατα να ήταν τα πέντε των σημερινών ισπανικών /a, e, i, o, u/ παρότι υφίστανται αποδείξεις για την ύπαρξη ακόμη δύο /ɛ, ɔ/.
Γιαγιά Τζαμέ
Ο Γιαγιά Τζαμέ (Yahya Abdul-Aziz Jemus Junkung Jammeh, 25 Μαΐου 1965-) είναι στρατιωτικός και πολιτικός από την Γκάμπια. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος από τις 22 Ιουλίου 1994 ως τις 21 Ιανουαρίου 2017.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1965. Το 1992 έγινε διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας της χώρας του. Το πραξικόπημα του Τζαμέ ανέτρεψε τον πρώτο πρόεδρο της χώρας Ντάουντα Τζαγουάρα, που κυβερνούσε από την ανεξαρτησία της Γκάμπια το 1965. Τα 22 χρόνια προεδρίας του Τζαμέ χαρακτηρίστηκαν από καταστολή αντιφρονούντων, περιορισμούς στην ελευθερία του Τύπου, και πολλές καταγγελίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πρόεδρος επίσης ισχυρίστηκε, ότι θεράπευσε ασθένειες όπως το HIV/AIDS και τον καρκίνο με βότανα, πάταξε τη μαγεία και προέβη σε ποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών πράξεων. Το 2011 δήλωσε ότι, Θεού θέλοντος, θα μπορούσε να "κυβερνά για ένα δισεκατομμύριο χρόνια".
Πραξικόπημα και προεδρία
Έγινε ηγέτης της χώρας με πραξικόπημα στις 22 Ιουλίου 1994, ανατρέποντας τον Πρόεδρο Ντάουντα Τζαγουάρα. Το 1996 μεθόδευσε εκλογές, τις οποίες κέρδισε άνετα. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 6 Νοεμβρίου 1996 και το κόμμα του Συνασπισμός για Πατριωτικό Επαναπροσανατολισμό και Δόμηση (Alliance for Patriotic Reorientation and Construction) κέρδισε και τις βουλευτικές εκλογές του 1997 και 2002, από τις οποίες η Αντιπολίτευση σε μεγάλο βαθμό απείχε. Επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 2001 και σε εκείνες της 22 Σεπτεμβρίου του 2006. Στις τελευταίες εκλογές έλαβε 67,3% και ο αντίπαλός του, Ουσάινου Ντάρμπο, ήταν 2ος, όπως και το 2001. Το κόμμα του κέρδισε και τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Ο Τζαμέ επανεξελέγη πρόεδρος τον Νοέμβριο του 2011 με ποσοστό 72%.
Στις 21 Μαρτίου 2006 εξουδετερώθηκε απόπειρα ανατροπής του Τζαμέ με πραξικόπημα. Τον Δεκέμβριο του 2014 σημειώθηκε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος ενώ ο πρόεδρος βρισκόταν στο εξωτερικό.
Ο Τζαμέ και το κόμμα του κέρδισαν τις βουλευτικές εκλογές του 2012, όμως ηττήθηκαν στις προεδρικές εκλογές που έγιναν την 1η Δεκεμβρίου 2016. Το μη αναμενόμενο αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει η αντιπολίτευση και να εκλεγεί νέος πρόεδρος ο αρχηγός της, Αντάμα Μπάροου. Ο μέχρι τότε πρόεδρος, Τζαμέ, ο οποίος αρχικά παραδέχθηκε την ήττα του, λίγες ημέρες αργότερα αμφισβήτησε το αποτέλεσμα, ζητώντας τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Έπειτα από παρέμβαση της γειτονικής Σενεγάλης, στο έδαφος της οποίας ορκίστηκε πρόεδρος ο Μπάροου, ο Τζαμέ αποχώρησε από την προεδρία έπειτα από 22 χρόνια και εγκατέλειψε τη χώρα (πήγε στην εξορία, πρώτα στη Γουινέα και έπειτα στην Ισημερινή Γουινέα.
Ο Μπάροου επέστρεψε στην Γκάμπια και ανέλαβε κανονικά καθήκοντα, τον Ιανουάριο του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γκάμπια Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Αστυνομικοί
Εμβόλιο
Αποτελεσματικότητα
Τα εμβόλια δεν μπορούν πλέον να εγγυηθούν πλήρη προστασία από κάποια ασθένεια, όπως και κάθε άλλος τρόπος αντιμετώπισης ασθενειών. Μερικές φορές η προστασία αποτυγχάνει γιατί το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή δεν μπορεί να αντιδράσει επαρκώς ή ακόμα και αδυνατεί να αντιδράσει. Η αδυναμία αντίδρασης είναι αποτέλεσμα συνήθως κλινικών παραγόντων όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρήση στεροειδών, η μόλυνση από τον ιό HIV ή ακόμα και από τη γήρανση του ατόμου. Επιπλέον υπάρχει η περίπτωση για γενετικούς λόγους το άτομο να αδυνατεί να παραγάγει αντισώματα τα οποία και θα αναγνωρίσουν το συγκεκριμένο παράγοντα,όπως σε περιπτώσεις έλλειψης Β λεμφοκυττάρων.
Ακόμα και αν ο ξενιστής αναπτύξει αντισώματα, η προστασία μπορεί να μην είναι επαρκής. Η ανοσία μπορεί να αναπτυχθεί πολύ αργά, τα αντισώματα να μην αναστέλλουν πλήρως τον παθογόνο παράγοντα ή ακόμα και να υπάρχουν πολλά στελέχη του συγκεκριμένου μικροοργανισμού τα οποία δεν αντιμετωπίζονται όλα από την ίδια αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος. Ακόμα όμως και μία μερική, αργή ή και αδύναμη ανοσία μπορεί να μετριάσει την εξέλιξη της ασθένειας οδηγώντας σε ένα χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας, ελαφρύτερα συμπτώματα και γρηγορότερη ανάρρωση.
Η αποτελεσματικότητα ενός εμβολίου εξαρτάται από μία σειρά παραγόντων Αν το άτομο που έχει εμβολιαστεί εμφανίσει τη συγκεκριμένη ασθένεια τότε κατά πάσα πιθανότητα τα συμπτώματα της ασθένειας θα είναι λιγότερο έντονα σε σχέση με τα μη εμβολιασμένα άτομα.
Για τον σωστό προγραμματισμό του εμβολιασμού απαιτούνται τα εξής Παράδειγμα αυτού είναι ο εμβολιασμός απέναντι στην ιλαρά στις ΗΠΑ. Πιο συγκεκριμένα το 1958 σε σύνολο 763064 κρουσμάτων στις ΗΠΑ εμφανίστηκαν 552 θάνατοι. Μετά το πρόγραμμα εμβολιασμού τα κρούσματα έπεσαν κάτω από τα 150 με μέσο όρο 56 ανά χρόνο. Στις αρχές του 2008 εντοπίστηκαν 64 κρούσματα ιλαράς. Τα 54 από αυτά σχετίστηκαν με εισαγωγή της νόσο από άλλο κράτος αν και μόνο το 13% είχε αποκτηθεί σε άλλο κράτος. Τα 63 από τα 64 άτομα είτε δεν είχαν εμβολιαστεί για την ιλαρά είτε δεν ήταν σίγουροι.
Παρενέργειες
Όταν ο εμβολιασμός πραγματοποιείται κατά την παιδική ηλικία είναι γενικά ασφαλής. Οι παρενέργειες, εάν εμφανιστούν, είναι συνήθως ήπιες και εξαρτώνται σε κάθε περίπτωση από το μελετούμενο εμβόλιο. Κάποιες πιθανές παρενέργειες είναι: ο πυρετός, ο πόνος γύρω από την περιοχή του εμβολίου, μυικοί πόνοι ή μια αλλεργική αντίδραση. Σοβαρές παρενέργειες είναι εξαιρετικά σπάνιες.
Τα εμβόλια δεν προκαλούν αυτισμό
Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί η άνοδος ενός αντιεμβολιαστικού κινήματος, το οποίο έχει συνωμοσιολογικές και θρησκευτικές βάσεις. Κύρια ανησυχία υπήρχε για το τριπλό εμβόλιο MMR (Ιλαράς- Ερυθράς-Παρωτίτιδας) και το έκδοχο της Θιμεροζάλης. Είναι σαφές πάντως ότι τα εμβόλια δεν προκαλούν αυτισμό.
Η συζήτηση για το εμβόλιο MMR ξεκίνησε το 1998, όταν ο βρετανός ερευνητής Wakefield δημοσίευσε άρθρο κοιτάζοντας μόνο 12 παιδιά και στο οποίο συνέδεε τον αυτισμό με το συγκεκριμένο εμβόλιο. Την ίδια εποχή υπήρχε αύξηση των διεγνωσμένων κρουσμάτων αυτισμού εξ αιτίας της αλλαγής (διεύρυνσης) στα διαγνωστικά κριτήρια. Το άρθρο πήρε δημοσιότητα και οδήγησε άλλους ερευνητές να εξετάσουν την πιθανή σύνδεση, χωρίς κανένας να καταφέρει να εντοπίσει αντίστοιχη σύνδεση. Έρευνα για το αρχικό άρθρο ανακάλυψε μεθοδολογικά προβλήματα και το περιοδικό απέσυρε το άρθρο. Τέλος, προβληματικό ήταν το γεγονός ότι ο αρχικός ερευνητής λάμβανε χρήματα από δικηγόρο ο οποίος χειριζόταν σχετικές αγωγές για αυτισμό μετά από εμβολιασμό (συνολικά σχεδόν μισό εκατομμύριο δολάρια).
Το έκδοχο για το οποίο υπήρχαν ισχυρισμοί πως προκαλεί αυτισμό, ήταν η θιμεροζάλη (thimerosal), ένα συντηρητικό με βάση τον υδράργυρο, ωστόσο εννέα διαδοχικές μελέτες αποκλείουν αυτό το ενδεχόμενο. Το συγκεκριμένο έκδοχο πάντως σε μεγάλες δόσεις, πολύ μεγαλύτερες από όσες περιέχονται στο εμβόλιο, προκαλεί βλάβη στα νεφρά και τον εγκέφαλο, γι' αυτό και αφαιρέθηκε από το 2001 από τα περισσότερα εμβόλια. Σήμερα, ίχνη θιμεροζάλης περιέχονται στο εμβόλιο διφθερίτιδας, τετάνου και κοκκύτη (DTaP)
Αδρανοποιημένα
Μερικά εμβόλια περιέχουν αδρανοποιημένους μικροοργανισμούς, οι οποίοι ήταν ενεργοί στο παρελθόν, όπως μικροοργανισμοί που έχουν καταστραφεί από χημικές ενώσεις, θέρμανση, ακτινοβολίες ή αντιβιοτικά. Τέτοια παραδείγματα είναι τα εμβόλια για τη γρίπη, τη χολέρα, τη βουβωνική πανώλη, την πολιομυελίτιδα, την ηπατίτιδα Α και τη λύσσα.
Εξασθενημένα
Μερικά εμβόλια περιέχουν ζωντανούς αλλά εξασθενημένους μικροοργανισμούς. Πολλά από αυτά περιέχουν ιούς οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί κάτω από συνθήκες που αδρανοποιούν τις ιδιότητές τους, ή χρησιμοποιούν συγγενείς αλλά λιγότερο επικίνδυνους μικροοργανισμούς για να προκαλέσουν μία ευρεία ανοσοαπόκριση. Παρ' όλο που τα περισσότερα εμβόλια αυτού του τύπου είναι ιογενή, υπάρχουν και βακτηριακής φύσης. Παραδείγματα περιλαμβάνουν ιογενείς νόσους όπως ο κίτρινος πυρετός, η ιλαρά, η ερυθρά και η παρωτίτιδα καθώς και η βακτηριακή ασθένεια του τύφου. Οι Καλμέτ και Γκερέν ανέπτυξαν ένα εμβόλιο που περιέχει ζωντανό το βακτήριο της φυματίωσης το οποίο όμως είναι μη μεταδοτικό, αλλά περιέχει ένα ιικά τροποποιημένο στέλεχος, ονομαζόμενο "BCG", που χρησιμοποιείται για να προκαλέσει ανοσοαπόκριση στο εμβόλιο. Τα εξασθενημένα εμβόλια έχουν όμως και μειονεκτήματα. Συνήθως προκαλούν πιο μεγάλης διάρκειας ανοσολογικές αποκρίσεις και προτιμούνται για υγιείς ενήλικες. Όμως δεν είναι κατάλληλα για εξασθενημένα άτομα και σπάνια μπορούν να μεταλλαχθούν σε μία ενεργή μορφή και να προκαλέσουν την ασθένεια.
Εμβόλια Υπομονάδων
Αντί με το εμβόλιο να εισάγεται ένας εξασθενημένος ή ανενεργός μικροοργανισμός με στόχο την πρόκληση ανοσοαπόκρισης (που μπορεί το εμβόλιο αυτό να χαρακτηριστεί ως ένα εμβόλιο πλήρους αντιγόνου), μπορούμε να εισάγουμε ένα τμήμα αυτού που μπορεί και αυτό να διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα. Στα παραδείγματα συμπεριλαμβάνεται το εμβόλιο για την ηπατίτιδα Β το οποίο συντίθεται από επιφανειακές πρωτεΐνες του εν λόγω ιού (παλαιότερα λαμβάνονταν από τον ορό του αίματος χρόνιων ασθενών, σήμερα με μεθόδους ανασυνδυασμού DNA και γενετικής μηχανικής), το όμοιο με τον ιό σωματίδιο που χρησιμοποιείται στο εμβόλιο εναντίον του ιού HPV (ιός σχετικός με τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας) που περιέχει μία πρωτεΐνη της κάψας, καθώς και εμβόλια για τον ιό της γρίπης. Τα εμβόλια αυτά χρησιμοποιούνται και για το εμβόλιο κατά της πανώλης.
Εμβόλια Σύζευξης
Μερικά βακτήρια περιβάλλονται από έναν γλυκοκάλυκα ο οποίος αποτελείται από γλυκοπρωτεϊνες και πολυσακχαρίτες. Μερικοί από αυτούς τους πολυσακχαρίτες προκαλούν μία ελαφρά ανοσολογική απόκριση. Συνδέοντας αυτούς τους πολυσακχαρίτες με πρωτεΐνες (π.χ. τοξίνες) οδηγούμε τον οργανισμό στο να τα αναγνωρίσει σαν πρωτεϊνικά αντιγόνα. Τέτοια προσέγγιση συναντάμε στα εμβόλια κατά της μηνιγγίτιδας.
Πειραματικά εμβόλια
Μία σειρά από καινοτόμα εμβόλια βρίσκονται σε στάδιο μελέτης αλλά και σε χρήση Παρ' όλο που τα περισσότερα εμβόλια παράγονται από αδρανοποιημένα συστατικά των μικροοργανισμών, συνθετικά εμβόλια συντίθενται μερικώς ή εξ ολοκλήρου από συνθετικά πεπτίδια, υδατάνθρακες ή άλλους αντιγονικούς επίτοπους.
Σθένος
Τα εμβόλια μπορεί να είναι μονοσθενή ή πολυσθενή. Ένα μονοσθενές εμβόλιο είναι σχεδιασμένο να προσφέρει ανοσία απέναντι σε ένα μεμονωμένο αντιγόνο ή μικροοργανισμό. Ένα πολυσθενές εμβόλιο είναι σχεδιασμένο να προσφέρει ανοσία απέναντι σε δύο ή περισσότερα αντιγόνα ή μικροοργανισμούς. Ανάλογα με τον αριθμό των αντιγόνων μπορούμε να έχουμε δισθενή, τρισθενή μέχρι εξασθενή εμβόλια. Σε μερικές περιπτώσεις τα μονοσθενή εμβόλια μπορούν να αναπτύξουν μία ταχεία εξελισσόμενη και ισχυρή ανοσοαπόκριση.
Ετερόλογα εμβόλια
Τα ετερόλογα εμβόλια περιέχουν παθογόνους παράγοντες οι οποίοι είτε δεν εκδηλώνουν την ασθένεια στον άνθρωπο είτε εκδηλώνουν μία πολύ ήπια μορφή αυτής. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί η εφαρμογή του ιού της ευλογιάς της αγελάδας στον άνθρωπο. Ένα σημερινό παράδειγμα αποτελεί το BCG εμβόλιο από το Mycobacterium bovis ενάντια στην ανθρώπινη φυματίωση.
Αναπτύσσοντας την ανοσία
Το ανοσοποιητικό σύστημα αναγνωρίζει τα συστατικά του εμβολίου ως ξένα, τα καταστρέφει και κρατάει "αρχείο" για τον τρόπο που τα κατέστρεψε. Όταν ο αντιγονικός επίτοπος συναντάται, ο οργανισμός αναγνωρίζει το πρωτεϊνικό περίβλημα του ιού και έτσι είναι προετοιμασμένος να αντιδράσει εξουδετερώνοντας τον στόχο και αναγνωρίζοντας και εξουδετερώνοντας τα μολυσμένα κύτταρα πριν ο παράγοντας αυτός μπορέσει να πολλαπλασιαστεί σε μεγάλους αριθμούς.
Όταν δύο ή περισσότερα εμβόλια αναμειγνύονται στο ίδιο διάλυμα μπορούν να αλληλεπιδράσουν. Αυτό συμβαίνει συνήθως στα εμβόλια με ζωντανούς εξασθενημένους μικροοργανισμούς όπου το ένα από τα περιεχόμενα του εμβολίου είναι πιο ισχυρό σε σχέση με τα άλλα και καταστέλλει την ανάπτυξη και την εκδήλωση ανοσοαπόκρισης στα άλλα περιεχόμενα. Το φαινόμενο αυτό πρωτοπαρατηρήθηκε στο τρισθενές εμβόλιο της πολιομυελίτιδας όπου η ποσότητα του στελέχους 2 του ιού στο εμβόλιο έπρεπε να μειωθεί για να αποφευχθεί η αντίδρασή του με τα στελέχη 1 και 3 του ιού. Το φαινόμενο αυτό εντοπίστηκε και στο εμβόλιο για το δάγκειο πυρετό, που μελετάται αυτή την εποχή, όπου το στέλεχος DEN-3 καταστέλλει τα στελέχη DEN-1, -2 και -4.
Τα εμβόλια συνέβαλαν στην εξαφάνιση της ευλογιάς η οποία υπήρξε μία από τις πιο θανατηφόρες ασθένειες που γνώρισε η ανθρωπότητα. Άλλες ασθένειες όπως η ερυθρά, η πολιομυελίτιδα, η ιλαρά, η παρωτίτιδα, η ανεμοβλογιά και ο τυφοειδής πυρετός δεν έχουν σε κανένα σημείο του κόσμου τη συχνότητα που είχαν πριν αρκετά χρόνια. Από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού εμβολιάζεται, είναι πολύ πιο δύσκολο μια επιδημία να ξεσπάσει και να εξαπλωθεί. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται ανοσία του πληθυσμού ή ανοσία αγέλης. Η πολιομυελίτιδα, η οποία μεταδίδεται μόνο μεταξύ των ανθρώπων, βρίσκεται στο στόχαστρο ενός εκτενούς διεθνούς προγράμματος το οποίο περιόρισε την πολιομυελίτιδα μόνο στο Αφγανιστάν, στη Νιγηρία και στο Πακιστάν. Η δύσκολη πρόσβαση σε όλα τα παιδιά αλλά και πολιτισμικές διαφορές καθυστερούν σημαντικά την οριστική εξαφάνιση της ασθένειας.
Πρόγραμμα εμβολιασμών
Με στόχο την όσο το δυνατό καλύτερη προστασία, τα παιδιά οφείλουν να εμβολιάζονται από τη στιγμή που το ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι ικανοποιητικά αναπτυγμένο για να ανταποκριθεί στα εμβόλια, συχνά με επιπρόσθετα ενισχυτικά (επαναληπτικά) εμβόλια για να επιτευχθεί όσο το δυνατόν πληρέστερη ανοσία. Αυτό έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός προγράμματος εμβολιασμού. Στις ΗΠΑ η Συμβουλευτική Επιτροπή για θέματα Ανοσίας (Committee on Immunization Practices ή Advisory Committee on Immunization Practices) προτείνει τακτικό εμβολιασμό των παιδιών ενάντια στην : ηπατίτιδα Α, ηπατίτιδα Β, πολιομυελίτιδα, παρωτίτιδα, ιλαρά, ερυθρά, διφθερίτιδα, κοκκύτη, τέτανο, αιμόφιλο γρίπη τύπου Β (HIB), ανεμοβλογιά, ροταϊό, γρίπη, μηνιγγιτιδοκοκκική νόσος και πνευμονία. Ο μεγάλος αριθμός των εμβολίων και των επαναληπτικών δόσεων που απαιτούνται (μέχρι 24 ενέσεις στην ηλικία των 2 ετών) οδήγησε σε προβλήματα στην πλήρη συμμόρφωση των πολιτών. Για την αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών αναπτύσσεται ένα πρόγραμμα συνδυασμού των εμβολίων.
Πέρα από τις συστάσεις για εμβολιασμό των παιδιών, πολλά εμβόλια συνιστώνται να πραγματοποιηθούν σε όλη τη διάρκεια της ζωής, τα πιο συχνά εκ των οποίων είναι για την παρωτίτιδα, τον τέτανο, τη γρίπη και την πνευμονία. Οι έγκυοι ελέγχονται επίσης για ανοσία στην ερυθρά. Το εμβόλιο για τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων συνίσταται στις ΗΠΑ (από το 2011) και στο Ηνωμένο Βασίλειο (από το 2009). Για τους ηλικιωμένους ο εμβολιασμός επικεντρώνεται στην πνευμονία και τη γρίπη που είναι πιο θανατηφόρες σε αυτές τις ηλικιακές ομάδες. Το 2006 δημιουργήθηκε εμβόλιο για τον έρπη, μία ασθένεια από τον ιό της ανεμοβλογιάς, ο οποίος συχνά προσβάλλει τους ηλικιωμένους.
Ιστορία
thumb|right|Ο Έντουαρντ Τζέννερ Πριν την εισαγωγή των εμβολίων με τη χρήση υλικών από περιστατικά ευλογιάς στις αγελάδες, η ευλογιά μπορούσε να προληφθεί με εμβολιασμό των ατόμων με τον ιό της ευλογιάς, ένα είδος εμβολιασμού το οποίο διαχωρίστηκε μετέπειτα από το εμβόλιο της ευλογιάς. Οι πληροφορίες αυτές έφτασαν στη Δύση το 1721 από τη λαίδη Μαίρη Ουόρτλεϊ Μόνταγκιου η οποία τις παρουσίασε στον Χανς Σλόαν, ιατρό του Βρετανού βασιλιά. Κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 1760 ο Έντουαρντ Τζέννερ, καθώς ακολουθούσε την ειδικότητά του ως χειρουργός, άκουσε μια ιστορία, γνωστή στις επαρχιακές περιοχές ότι οι εργαζόμενοι στην παραγωγή γάλακτος ποτέ δεν νοσούσαν από τη συχνά θανατηφόρα και παραμορφωτική ασθένεια της ευλογιάς καθώς είχαν ήδη νοσήσει από την ευλογιά των αγελάδων η οποία έχει πολύ ελαφρά συμπτώματα στον άνθρωπο. Το 1796 ο Τζένερ πήρε πύον από το χέρι μιας χωριατοπούλας που έπασχε από ευλογιά των αγελάδων και το εισήγαγε στο χέρι ενός οκτάχρονου αγοριού. Έξι εβδομάδες αργότερα εμβολίασε το παιδί με τον ιό της ευλογιάς και παρατήρησε ότι δεν νόσησε από αυτή. Ο Τζένερ επέκτεινε τις μελέτες του και το 1798 ανέφερε ότι το εμβόλιο αυτό ήταν ασφαλές για παιδιά αλλά και για ενήλικες και ότι μπορούσε να μεταφερθεί από χέρι σε χέρι, μειώνοντας την εξάρτηση στις αβέβαιες πηγές των μολυσμένων αγελάδων. Καθώς ο εμβολιασμός με τον ιό της ευλογιάς των αγελάδων ήταν πολύ πιο ασφαλής από τον εμβολιασμό με τον ιό της ευλογιάς των ανθρώπων, μια πρακτική ιδιαίτερα εκτεταμένη στην Αγγλία, ο εμβολιασμός με τον ανθρώπινο ιό της ευλογιάς απαγορεύτηκε το 1840. Η δεύτερη γενιά των εμβολίων εισήχθη τη δεκαετία του 1880 από τον Λουί Παστέρ, ο οποίος εισήγαγε τα εμβόλια για τη χολέρα των κοτόπουλων και για το βακτήριο του άνθρακα. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ο εμβολιασμός θεωρούνταν θέμα εθνικού κύρους και ψηφίστηκαν οι πρώτοι νόμοι υποχρεωτικού εμβολιασμού.
Κατά τον 20ό αιώνα παρήχθησαν πολλά επιτυχημένα εμβόλια, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται τα εμβόλια ενάντια στη διφθερίτιδα, την ιλαρά, την παρωτίτιδα και την ερυθρά. Κορυφαία επιτεύγματα περιλαμβάνουν το εμβόλιο ενάντια στην πολιομυελίτιδα τη δεκαετία του 50 και την εξαφάνιση της ευλογιάς τις δεκαετίες του 60 και του 70. Ο Μορίς Χίλμαν ήταν ένας από τους πιο γόνιμους ερευνητές του 20ου αιώνα. Καθώς τα εμβόλια γίνονται όλο και πιο διαδεδομένα, πολλοί τα λαμβάνουν ως δεδομένο. Παρ' όλα αυτά είναι επιτακτική η ανάγκη για εμβόλια εναντίον του έρπη, της ελονοσίας και του HIV.
Κοινωνία και πολιτισμός
μικρογραφία|300px|Αντιεμβολιαστική καρικατούρα από τον [[Τζέιμς Γκίλρεϊ, "The Cow-Pock" ή «Τα υπέροχα αποτελέσματα του νέου εμβολιασμού!» (1802)]]
Εναντιώσεις στον εμβολιασμό
Εναντιώσεις στον εμβολιασμό, από ένα ευρύ φάσμα επικριτών, υπάρχουν σχεδόν από τις πρώτες εκστρατείες εμβολιασμού. Παρ' όλο που τα οφέλη της πρόληψης του πόνου και του θανάτου από σοβαρές μολυσματικές ασθένειες υπερνικούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο για σπάνια δυσμενή αποτελέσματα τα οποία ακολουθούν τον εμβολιασμό, επικρίσεις έχουν ανακύψει σε σχέση με την ηθική, την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του εμβολιασμού. Μερικές κριτικές απέναντι στον εμβολιασμό αναφέρουν ότι δεν είναι αποτελεσματικός απέναντι στις ασθένειες ή ότι οι μελέτες για την ασφάλειά του είναι ανεπαρκείς. Μερικές θρησκευτικές ομάδες απαγορεύουν τον εμβολιασμό ενώ κάποιες πολιτικές ομάδες εναντιώνονται στον υποχρεωτικό εμβολιασμό στα πλαίσια της ατομικής ελευθερίας. Στον αντίποδα, ανησυχία έχει προκληθεί στον επιστημονικό κόσμο για μία πιθανή διάδοση επικίνδυνων μολυσματικών ασθενειών όχι μόνο ανάμεσα σε παιδιά των οποίων οι γονείς αρνήθηκαν να τα εμβολιάσουν αλλά και σε άτομα τα οποία λόγω ανοσοανεπάρκειας ή γήρατος αδυνατούν να εμβολιαστούν από μη εμβολιασμένους φορείς, λόγω της διάδοσης ψευδών θέσεων για την ασφάλεια των εμβολίων. Μερικοί γονείς πιστεύουν ότι τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό, παρ' όλο που η επιστημονική κοινότητα έχει απορρίψει τη ιδέα αυτή. Το 2011 ο Andrew Wakefield, ένας από τους πρωτεργάτες της άποψης ότι τα εμβόλια σχετίζονται με τον αυτισμό, βρέθηκε να έχει οικονομικό συμφέρον από την αμφισβήτηση των ερευνητικών αποτελεσμάτων και στη συνέχεια του αφαιρέθηκε η άδεια ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος.
Οικονομία και εξέλιξη
Μία πρόκληση στην εξέλιξη των εμβολίων είναι το οικονομικό ζήτημα. Πολλές από τις ασθένειες για τις οποίες είναι επιτακτική η ανάγκη παραγωγής εμβολίων, συμπεριλαμβανομένων του HIV, της ελονοσίας και της φυματίωσης, παρουσιάζονται κυρίως στις φτωχότερες χώρες. Οι φαρμακευτικές εταιρίες καθώς και οι εταιρίες βιοτεχνολογίας έχουν μικρό κίνητρο να παρασκευάσουν εμβόλια για αυτές τις ασθένειες καθώς υπάρχει μικρή πιθανότητα απόσβεσης του κόστους. Ακόμη και στις πιο εύπορες χώρες, τα οικονομικά οφέλη είναι γενικά λίγα ενώ οι οικονομικοί και άλλοι κίνδυνοι είναι γενικά πολλοί.
Το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας για εμβόλια χρηματοδοτείται από κράτη, πανεπιστήμια, ιδρύματα και άλλους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Πολλά εμβόλια έχουν αποδειχθεί πολύτιμα για τη δημόσια υγεία. Στην πραγματικότητα ο αριθμός των εμβολίων που χορηγούνται έχει αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Η αύξηση αυτή οφείλεται κυρίως στην αύξηση των υποχρεωτικών εμβολίων στην προσχολική ηλικία καθώς και μέσα από την υποστήριξη των κυβερνήσεων στις εκστρατείες εμβολιασμού και λιγότερο στο οικονομικό όφελος.
Πατέντες
Η πλήρωση με πατέντες των διάφορων τεχνικών παραγωγής των εμβολίων αποτελεί επίσης ένα εμπόδιο στην ανάπτυξη νέων εμβολίων.Λόγω της ασθενούς προστασίας που προσφέρεται από το καθεστώς της πατέντας στο τελικό προϊόν, η προστασία πετυχαίνεται κυρίως μέσω της ασφάλισης με πατέντα της διαδικασίας που ακολουθήθηκε για την παραγωγή του νέου εμβολίου σε συνδυασμό με προστασία της μυστικότητας στην παραγωγή.
Παραγωγή
Η παραγωγή ενός εμβολίου διακρίνεται σε πολλά στάδια. Αρχικά, αναπτύσσεται το αντιγόνο. Οι ιοί αναπτύσσονται είτε σε μονήρη κύτταρα, αυγά (όπως ο ιός της γρίπης) είτε σε συνεχείς κυτταρικές σειρές, ακόμα και ανθρώπινων κυττάρων (όπως ο ιός της ηπατίτιδας Α). Τα βακτήρια καλλιεργούνται σε βιοαντιδραστήρες (όπως ο Haemophilus influenzae τύπος b). Αντίστοιχα, μια ανασυνδυασμένη πρωτεΐνη (ιικής ή βακτηριακής) προέλευσης μπορεί να παραχθεί σε καλλιέργειες γενετικά τροποποιημένων μυκήτων, βακτηρίων ή άλλων κυτταροκαλλιεργειών. Μετά την ανάπτυξη του αντιγόνου, ακολουθεί η απομόνωση του από τα κύτταρα που το παρήγαν. Οι ιοί μπορεί να χρειάζονται απενεργοποίηση, μια διαδικασία που επιτυγχάνεται χωρίς ειδικές τεχνικές απομόνωσης. Οι ανασυνδυασμένες πρωτεΐνες μπορεί να υποστούν σε ποικίλες διεργασίες, όπως η υψηλής ευκρίνειας καθαρισμό ή και χρωματογραφία στήλης. Τέλος, στη διαμόρφωση του εμβολίου σημαντικό ρόλο παίζουν προσθετικές ουσίες, σταθεροποιητές και συντηρητικά. Οι πρώτες, ενισχύουν την ανοσιακή απάντηση έναντι στο αντιγόνο, οι σταθεροποιητές βοηθούν στην αυξημένη περίοδο φύλαξης, ενώ τα συντηρητικά επιτρέπουν τη χρήση ενός φιαλιδίου περισσότερες από μια φορά (για την πραγματοποίηση πολλαπλών δόσεων). Τα εμβόλια σύζευξης είναι δυσκολότερο να αναπτυχθούν και να παραχθούν σε μεγάλες ποσότητες, λόγω της πιθανής αλληλεπίδρασης που μπορεί να αναπτύξουν τα διάφορα αντιγόνα και τα συστατικά που περιέχονται σε αυτό.
Οι μέθοδοι παραγωγής εμβολίων αναπτύσσονται και εξελίσσονται. Τα κύτταρα (από κυτταροκαλλιέργειες) των θηλαστικών θα αποκτήσουν μεγαλύτερη σημασία από τα κύτταρα των αυγών της κότας, λόγω της μεγαλύτερης παραγωγικότητάς τους και της μικρότερης πιθανότητες μόλυνσης από άλλους παράγοντες. Στο μέλλον, η τεχνολογία του ανασυνδυασμού θα βοηθήσει στην παραγωγή μη τοξινικών εμβολίων σε σχέση με τα βακτηριακά εμβόλια που περιέχουν τοξίνες. Τα εμβόλια σύζευξης θα περιέχουν λιγότερα αντιγόνα και έτσι θα περιοριστεί ο αριθμός των πιθανών αλληλεπιδράσεων.
Προσθετικοί παράγοντες
Εκτός από το ενεργό εμβόλιο, τα σκευάσματα περιέχουν διάφορους προσθετικούς παράγοντες που περιλαμβάνουν:
Ο ρόλος των συντηρητικών
Τα συντηρητικά είναι απαραίτητα έτσι ώστε να αποφευχθούν οι μολύνσεις από παθογόνους παράγοντες όπως ο σταφυλόκοκκος που μπορεί να επιφέρουν θανατηφόρα αποτελέσματα. Αρκετά από τα συντηρητικά περιλαμβάνουν τις εξής ουσίες: θειομερσάλη, φαινοξυαιθανόλη, και φορμαλδεΰδη. Η θειομερσάλη είναι πιο αποτελεσματικό σε σχέση με τα υπόλοιπα, γιατί έχει καλύτερο χρόνο ημιζωής και οδηγεί σε μια πιο δυνατή ανοσιακή απάντηση. Στην Ευρώπη και την Αμερική, η θειομερσάλη απαγορεύτηκε τουλάχιστον στις παιδικές ηλικίες, λόγω της παρουσίας υδραργύρου. Αν και έχουν γίνει αμφιλεγόμενοι ισχυρισμοί ότι η ουσία της θειομερσάλης μπορεί να οδηγεί σε αυτισμό, καμία πειστική επιστημονική απόδειξη δεν στηρίζει τους ισχυρισμούς.
Τρόποι χορήγησης - ανοσοποίησης
thumb|right|Γυναίκα που δέχεται εμβόλιο για την [[ερυθρά στη Βραζιλία.]] Η σύγχρονη έρευνα επιτρέπει την ανοσοποίηση ενός οργανισμού με ποικίλους τρόπους. Η ανοσοποίηση αφορά στην είσοδο και τη μεταφορά του αντιγόνου στα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Έχουμε δύο βασικούς τρόπους που ερευνόνται τα λιποσωμάτια και τα ISCOMS (ανοσιακά σύμπλοκα ενεργοποίησης).
Σημαντικά βήματα έχουν γίνει στην ανάπτυξη από τους στόματος χορηγούμενων εμβολίων. Τα εμβόλια αυτά ήταν αρκετά παρεξηγημένα στις αρχές του εικοστού αιώνα οπότε και ξεκινά η έρευνα για αυτά, με στόχο των τυφοειδή πυρετό.
Τα από στόματος εμβόλια αποδείχθηκαν αποτελεσματικά, ειδικά στην περίπτωση που χορηγούνταν σε εθελοντές. Βασική ασθένεια στην οποία εφαρμόστηκε ο εμβολιασμός με αυτά τα εμβόλια ήταν πολιομυελίτιδα. Τα πλεονεκτήματα αυτών των εμβολίων είναι αρκετά. Δεν υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης του αίματος, ενώ, ταυτόχρονα, η μετακίνηση και η αποθήκευση αυτών των σκευασμάτων είναι ασφαλώς ευκολότερη. Τα από στόματος εμβόλια μπορεί να είναι στερεά επομένως η θερμοκρασία διατήρησης δεν χρειάζεται να είναι ακριβώς προσδιορισμένη. Συμπεραίνουμε ότι αυτού του είδους τα εμβόλια μπορούν να περιορίσουν αρκετά το κόστος παραγωγής των εμβολίων χωρίς να επηρεάζεται η αποδοτικότητα του σκευάσματος.
Σε ερευνητικό επίπεδο είναι ακόμα ο σχηματισμός ενός εμβολίου που να χορηγείται με μικροβελώνα.
Η τεχνολογία νανοαυτοκόλλητο, τέλος, περιλαμβάνει την τοποθέτηση ενός μικρού εμπλάστρου, μεγέθους ενός γραμματοσήμου. Αυτό θα χορηγεί το εμβόλιο στο δέρμα στο οποίο υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση αντιγονοπαρουσιαστικών κυττάρων και κυττάρων άμυνας, σε σχέση με τον μυϊκό ιστό. Με τη διαδερμική χορήγηση του εμβολίου έχουμε μεγαλύτερη απόδοση, ενώ μειώνεται τόσο η δόση όσο και το τσίμπημα για τον εμβολιασμό.
Η χορήγηση όλων των εμβολίων, πρέπει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο από εξειδικευμένους επαγγελματίες υγείας και πιο συγκεκριμένα ιατρούς ή νοσηλευτές.
Πλασμίδια
Η χρήση των πλασμιδίων γίνεται κατά κόρον σε προκλινικές μελέτες και αφορούν στα προληπτικά εμβόλια που παρέχουν προστασία σε νόσους όπως ο καρκίνος και οι μολυσματικές ασθένειες. Όμως, σε μελέτες ανθρώπων τα πλασμίδια έχουν αποτύχει στο να δώσουν κάποιο σημαντικό κλινικό αποτέλεσμα. Γενικότερα, η ανοσοποίηση με εμβόλια πλασμιδίων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που δεν έχουν ερευνηθεί ακόμα.
Τάσεις
Η ανάπτυξη των εμβολίων ακολουθεί πολλές τάσεις:
Επιπλέον, οι βασικές αρχές της ανοσιακής απάντησης του ανθρώπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να διαμορφωθούν εμβόλια κατά των μη λοιμωδών νοσημάτων, όπως ο καρκίνος και τα αυτοάνοσα νοσήματα. Για παράδειγμα το πειραματικό εμβόλια CYT006-AngQb στοχεύει στην αντιμετώπιση της υψηλής πίεσης του αίματος. Η ανάπτυξη και ο σχεδιασμός νέων εμβολίων επηρεάζονται από αρκετές παραμέτρους όπως η κοινωνία, η πολιτική και η γενικότερη πρόοδος των επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιολογία
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08
Η διοργάνωση
Στην 66η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 2007-08 μετείχαν συνολικά 69 ομάδες (16 Α' εθνικής, 18 Β' εθνικής και 35 Γ' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 7 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού.
Με βάση κανονισμό των αγώνων κυπέλλου που ισχύει από το 2005-06, είναι υποχρεωτική η συμμετοχή στη 18άδα των ομάδων 2 τουλάχιστον ποδοσφαιριστών ηλικίας κάτω των 21 ετών. Στον αγώνα του Γ' γύρου ανάμεσα στην Πρέβεζα και τη Βέροια, η φιλοξενούμενη ομάδα δεν τήρησε τον κανονισμό, με αποτέλεσμα η νίκη - πρόκρισή της με σκορ 2-1 να μετατραπεί σε ήττα - αποκλεισμό χωρίς αγώνα.
Στα αξιοσημείωτα της χρονιάς υπήρξε η μεγάλη νίκη - πρόκριση του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού στο στάδιο Καραϊσκάκη με σκορ 4-0, αλλά και η πρόκριση του Ατρόμητου επί του ΟΦΗ στους προημιτελικούς μ' ένα γκολ που πέτυχε στο έκτο και τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων του επαναληπτικού αγώνα, καθώς και ο αποκλεισμός των ΠΑΟΚ και Λάρισας από τον Θρασύβουλο.
Για 7η φορά κατά τα 10 τελευταία χρόνια ο Ολυμπιακός έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης, με αντίπαλο τον Άρη όπως και το 2005. Ο Άρης έφτασε ως τον τελικό έχοντας σαν απολογισμό 5 νίκες και 1 ισοπαλία. Τη φορά αυτή ο τελικός ορίστηκε να διεξαχθεί στο Καυτανζόγλειο, 38 χρόνια μετά την πρώτη διεξαγωγή τελικού σ' αυτό το στάδιο και τη νίκη του Άρη επί του ΠΑΟΚ το 1970.
Ο Ολυμπιακός νικώντας τον αντίπαλό του με σκορ 2-0 έφτασε στην κατάκτηση του 23ου κυπέλλου της ιστορίας του, ενώ ο ηττημένος προπονητής Ντούσαν Μπάγεβιτς απέτυχε να κατακτήσει το τρόπαιο και με μία τέταρτη ομάδα της καριέρας του μετά τις κατακτήσεις με ΑΕΚ, Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ. Για τον διαιτητή Γιώργο Κασναφέρη, ήταν ο τελευταίος αγώνας της καριέρας του (σφύριξε στους 4 από τους 8 τελευταίους τελικούς).
Οι αγώνες
1 Ο αγώνας Πρέβεζας - Βέροιας έληξε 1-2, όμως στη συνέχεια κατοχυρώθηκε με σκορ 3-0 υπέρ της Πρέβεζας.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2007-2008
Ίταμος (φυτό)
Περιγραφή - Μορφολογία
Πρόκειται για αειθαλές δέντρο μικρού έως μεσαίου μεγέθους, με ύψος που συνήθως φθάνει τα 10-20m (σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να φθάσει τα 28m) και διάμετρο κορμού που φθάνει έως τα 2m (σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να φθάσει τα 4m). Ο κορμός είναι χρώματος καφέ, λεπτός, φολιδωτός. Τα φύλλα του είναι λογχοειδή, μακρόστενα, επίπεδα, σκούρου πράσινου χρώματος με μήκος που φθάνει τα 4 εκατοστά, εξαιρετικά τοξικά, και φύονται σπειροειδώς του βλαστού. Ωστόσο, οι βάσεις των φύλλων περιστρέφονται με τέτοιο τρόπο ώστε τα φύλλα να σχηματίζουν δύο σειρές εκατέρωθεν του βλαστού και να σχηματίζουν κολεό με αυτόν. Το ξύλο του είναι καστανοκόκκινο, σκληρό και ανθεκτικό. Κάθε κώνος περιέχει ένα μόνο επίσπερμο (αγγλ. aril), μήκος 4-7 χιλιοστών που περιβάλλεται μερικώς από κυπελλοειδές, σαρκώδες περίβλημα με ζωηρό κόκκινο χρώμα σχηματίζοντας ένα είδος ψευδοκαρπού που μοιάζει με ράγα. Το επίσπερμο είναι εξαιρετικά τοξικό και μπορεί να προκαλέσει το θάνατο στον άνθρωπο και σε κάποια ζώα, αλλά και να χρησιμοποιηθεί σαν συστατικό φαρμάκων. Το περικάρπιο δεν είναι τοξικό, έχει ζελατινώδη υφή και πολύ γλυκιά γεύση. Το επίσπερμο, παρότι πικρό και τοξικό, είναι εδώδιμο από ορισμένα πτηνά, φυσικά, μαζί με το περικάρπιο. Ωστόσο, το επίσπερμο δεν μεταβολίζεται και αποβάλλεται από το πεπτικό σύστημα των πτηνών, ανέπαφο, συμβάλλοντας έτσι στον πολλαπλασιασμό του φυτού. Οι αρσενικού κώνοι είναι σφαιροειδείς, διαμέτρου 3-6 χιλιοστών. Ωριμάζουν και αποβάλλουν τη γύρη τους τους πρώτους μήνες της άνοιξης. Ο ίταμος είναι συνήθως δίοικο φυτό, αλλά κατά περιπτώσεις μπορεί να διαφέρει και να είναι μόνοικο ή να αλλάζει φύλο με τα χρόνια.
Ανάπτυξη - Ηλικία
Είναι δέντρο που μεγαλώνει αργά και ζει πάρα πολλά χρόνια. Πιο συγκεκριμένα, η μέγιστη παρατηρηθείσα διάμετρος του κορμού (4m), εκτιμάται πως απαιτεί 2000 έτη ανάπτυξης. Ενδεχομένως πρόκειται για το πλέον μακρόβιο δένδρο της Ευρώπης. Η μακροβιότητά του εξασφαλίζεται μερικώς από τη μοναδική ιδιότητα του Ίταμου να ραγίζει λόγω του υπερβολικού βάρους της ανάπτυξης του κορμού του, δίχως όμως να προσβάλλεται από ασθένειες στις ρωγμές όπως όλα σχεδόν τα υπόλοιπα δένδρα (ενδεχομένως λόγω τοξικότητας του κορμού του).
Τοξικότητα
Σχεδόν όλα τα μέρη του φυτού είναι τοξικά, εκτός από το περικάρπιο. Η κύρια τοξίνη είναι το αλκαλοειδές ταξάνη. Τα άλογα παρουσιάζουν τη μικρότερη ανεκτικότητα στην τοξίνη, ενώ τα βοοειδή και οι χοίροι είναι ελαφρώς πιο ανεκτικά στην τοξική ουσία. Τα συμπτώματα της προσβολής είναι κρυάδες, δύσπνοια, μυικοί σπασμοί, παροξυσμοί, καταρρεύσεις και τελικά καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, ο θάνατος μπορεί να επέρθει τόσο σύντομα που τα συμπτώματα δεν είναι συχνά ορατά. Η θανατηφόρα δηλητηρίαση στον άνθρωπο είναι σπάνια και συμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις κατάποσης μεγάλης ποσότητας τοξικών μερών του φυτού.
Μυθολογία
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο ίταμος ήταν αφιερωμένος στις Ερινύες, οι οποίες τιμωρούσαν τους ανθρώπους με τη χρήση του δηλητηρίου του. Η θεά Άρτεμις χρησιμοποιούσε βέλη ποτισμένα σε δηλητήριο ίταμου. Με εντολή της μητέρας της Λητούς σκότωσε με αυτά τα βέλη τα παιδιά της Νιόβης, η οποία καυχιόταν για την πολυτεκνία της.
Θρησκεία
Ο ίταμος απαντάται συχνά στους αυλόγυρους εκκλησιών της Μεγ. Βρετανίας και της Γαλλίας (ειδικά στην περιοχή της Νορμανδίας). Στην Ισπανία, και ειδικότερα στην περιοχή Αστούρια έχει έντονο θρησκευτικό συμβολισμό και απαντάται συχνά σε νεκροταφεία, εκκλησίες και τις κεντρικές πλατείες των χωριών.
Φαρμακολογία
Η πρώτη χρήση του φυτού εντοπίζεται το 1021 ως καρδιακό φάρμακο. Στη σύγχρονη εποχή, εκχύλισμα των φύλλων του φυτού χρησιμοποιείται στα αντικαρκινικά φάρμακα. Στα κεντρικά Ιμαλάια, το φυτό χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των καρκίνων του μαστού και των ωοθηκών.
Τόξα
Η χρήση του ξύλου του ίταμου στη Μεγ. Βρετανία ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην κατασκευή των χαρακτηριστικών μεγάλων μεσαιωνικών τόξων των στρατευμάτων της περιοχής, αλλά και της υπόλοιπης μεσαιωνικής ευρώπης.
Αρχιτεκτονική τοπίου
Πολλά είδη του γένους Taxus χρησιμοποιούνται ευρέως στην αρχιτεκτονική τοπίου λόγω του αειθαλούς και όμορφου φυλλωματός τους. Η αργή ανάπτυξη των δένδρων τα καθιστά ιδανικά καλλωπιστικά είδη, καθώς χρειάζονται λίγες μορφολογικές παρεμβάσεις και κλάδεμα το πολύ μία φορά ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταξοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
Ποταμός Οχάιο
Ο ποταμός Οχάιο είναι ένας ποταμός στις Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής. Στην πραγματικότητα αποτελεί παραπόταμο του Μισσισσιπί, καθώς εκβάλλει σε αυτόν. Έχει μήκος 1.579 χιλιόμετρα (981 μίλλια). Ξεκινάει από το κέντρο του Πίτσμπουγκ στην Πενσυλβάνια, με την ένωση δύο μικρότερων ποταμών (τα ποτάμια Allegheny και Monongahela) και εκβάλλει στον Μισσισσιπί, στο Ιλλινόι. Ο ποταμός Οχάιο διέρχεται από έξι πολιτείες: Πενσυλβάνια, Ιλλινόι, Ιντιάνα, Κεντάκι, Οχάιο και Δυτική Βιρτζίνια. Παράλληλα, η λεκάνη απορροής του είναι 528 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, και επηρεάζει συνολικά 14 πολιτείες (πέρα από τις προηγούμενες πολιτείες είναι επιπλέον και οι: Αλαμπάμα, Βιρτζίνια, Γεωργία, Νέα Υόρκη, Τενεσσί, Βόρεια Καρολίνα, Μέριλαντ, Μισσισίπι). Αποτελεί μία από τις κύριες πηγές προμήθειας νερού για τον Μισσισσιπί. Αν και παλιά οι πλημύρες του ποταμού δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, πλέον, με την κατασκευή πολλών φραγμάτων ελέγχου της ροής του ποταμού, ο κίνδυνος πλημύρας έχει μειωθεί σημαντικά. Ο ποταμός είναι πλωτός και ως εκ τούτου αποτελεί σημαντική πηγή οικονομικής δραστηριότητας, αφού μέσα από αυτόν μεταφέρονται δεκάδες εμπορεύματα, όπως κάρβουνο, πετρέλαιο και αλουμίνιο. Ακόμα, το ποτάμι σχηματίζει γύρω του σημαντικά οικοσυστήματα, τα οποία όμως περιοίζονται ή απειλούνται από την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Ετυμολογία
Το όνομα του ποταμού πιθανότατα προέρχεται από την ινδιάνικη λέξη "ohiiyo" (προφέρεται ο-χιι-γιο) που σήμαινε «το καλό ποτάμι» ή «το μεγάλο ποτάμι», κατά μία άλλη άποψη. Άλλες ινδιάνικες φυλές ονόμαζαν τον ποταμό με διάφορα ονόματα, όπως «Πελοσίπι» και «Μοσοπελασίπι». Μάλιστα, οι ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν το ίδιο όνομα και για το ποτάμι Allegheny, το ένα από τα δύο ποτάμια που μαζί δημιουργούν τον ποταμό Οχάιο. Όταν η περιοχή βρισκόταν υπό Γαλλική κατοχή, οι Γάλλοι ονόμαζαν το ποτάμι «La Belle Viviere», δηλαδή, το όμορφο ποτάμι.
Ιστορία
Από τα αρχαία χρόνια το ποτάμι ήταν πηγή ζωής. Διάφορες φυλές ιθαγενών εγκαταστάθηκαν σε μέρη κοντά στο ποτάμι. Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τον ποταμό Οχάιο πιστεύεται ότι είναι ο Ρενέ Ρόμπερτ Καβελιέ, το 1669. Με το πέρασμα των χρόνων, το ποτάμι απέκτησε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, ειδικά στο μέσα του 18ου αιώνα, όταν έγινε το κέντρο του ανταγωνισμού μεταξύ Γάλλων και Άγγλων για τον έλεγχο όλης της περιοχής. Στην περιοχή του ποταμού Οχάιο έγινε το 1756 με 1763 ένας πόλεμος μεταξύ των ιθαγενών φυλών και των Γάλλων, ο οποίος τελείωσε το 1763 με την υπογραφή μια συνθήκης κατά την οποία όλη η περιοχή δινόταν στην κυριαρχία των Άγγλων. Ο ερχομός των Ευρωπαίων εποίκων άρχισε από τα μέσα του 1600 να διώχνουν τους ιθαγενείς από τους καταυλισμούς τους κοντά στον ποταμό Οχάιο. Επίσημα επιτράπηκε η κατασκευή μόνιμων καταυλισμών εποίκων κοντά στον ποταμό μόλις το 1787, ωστόσο ήδη από πολύ πριν αρκετοί Ευρωπαίοι είχαν αρχίσει να στείνουν καταυλισμούς. Οι περισσότεροι έποικοι εγκαταστάθηκαν δίπλα στον ποταμό Οχάιο. Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο, ο ποταμός αποτελούσε το σύνορο ανάμεσα στις βόρειες «ελεύθερες πολιτείες» (Οχάιο, Ιντιάνα, Ιλινόι) και σε αυτές που επέτρεπαν ακόμα την δουλεία (Κεντάκυ). Μάλιστα, οι σκλάβοι ονόμαζαν τον ποταμό «Ιορδάνη» και προσπαθούσαν διαρκώς να διαβούν για να ξεφύγουν από την δουλεία.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Η διαδρομή του ποταμού Οχάιο (Μπλε σκούρα γραμμή) μαζί με την λεκάνη απορροής του (μπεζ περιοχή).
Διαδρομή
Ο ποταμός Οχάιο έχει μήκος 1579 χιλιόμετρα (981 μίλια). Η αρχή του θεωρείται ότι βρίσκεται στο Πίτσμπουγκ, στην ανατολική Πενσυλβάνια, με την ένωση δύο προηγούμενων μικρότερων ποταμών, των Allegheny και Monongahela. Μάλιστα οι Ινδιάνοι θεωρούσαν τον Οχάιο και τον Allegheny ως τον ίδιο ποταμό.
Αφού συνεχίσει ανατολικά λίγο ακόμα στο έδαφος της Πενσυλβάνια, στην συνέχεια γίνεται φυσικό σύνορο πέντε πολιτειών: στην αρχή ανάμεσα στην Δυτική Βιρτζίνια και στην πολιτεία Οχάιο, έπειτα ανάμεσα στην πολιτεία Οχάιο και στο Κεντάκυ, ενώ στην συνέχεια αποτελεί φυσικό σύνορο του Κεντάκυ και της Ιντιάνα, και στο τέλος είναι σύνορο των πολιτειών Κεντάκυ και Ιλινόις. Ο ποταμός χύνεται στον Μισσισσιπί, δίπλα από την κωμόπολη Κάιρο του Ιλινόι. Γενική κατεύθυνση του ποταμού είναι νοτιοανατολική.
Λεκάνη απορροής
Η λεκάνη απορροής του ποταμού καλύπτει μία περιοχή 528 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή 204 τετ. μιλίων (βλ. εικόνα πιο πάνω). Η περιοχή αυτή αποτελεί έδαφος διάφορων πολιτειών και συνολικά 14: Πενσυλβάνια, Ιλλινόι, Ιντιάνα, Κεντάκι, Οχάιο και Δυτική Βιρτζίνια, Αλαμπάμα, Βιρτζίνια, Γεωργία, Νέα Υόρκη, Τενεσσί, Βόρεια Καρολίνα, Μέριλαντ, Μισσισίπι. Μέσα στην λεκάνη απορροής κατοικούν σχεδόν 25 εκατομμύρια άνθρωποι, περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ. Επίσης σε αυτήν βρίσκονται πολλές μεγάλες πόλεις, όπως το Πίτσπουργκ, Κολόμπους, Σινινάτι, Λουίσβιλ, Ιντιανάπολις και Νάσβιλ, οι οποίες είναι διασκορπισμένες σε διάφορες από τις προαναφερθείσες πολιτείες.
Παραπόταμοι
Ο ποταμός Οχάιο έχει πολλούς παραπόταμους. Οι παραπόταμοί του είναι αυτοί που τον διοχετεύουν με νερό το ποτάμι, αφού σύμφωνα με υπολογισμούς λιγότερο από το 5% των αποθεμάτων νερού της λεκάνης απορροής διοχετεύονται κατευθείαν στον ποταμό Οχάιο. Κατά μία έννοια οι πρώτοι παραπόταμοι του Οχάιο είναι οι Allegheny και Monongahela, οι ποταμοί που με την ένωσή τους τον δημιουργούν. Πέρα από αυτούς, σημαντικός παραπόταμος είναι ο Ποταμός Τένεσσι, ο οποίος προσφέρει τον μεγαλύτερο όγκο νερού και αποστραγγίζει την μεγαλύτερη περιοχή (περίπου 105 τετ. χιλιόμετρα) από όλους τους υπόλοιπους ποταμούς. Άλλοι σημαντικοί παραπόταμοι είναι οι Τσαμπερλαντ, Γουαμπάς, Πράσινος ποταμός, Κανάγουα, και ποταμός Κεντάκυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ
Σύνοδος Κορυφής της G20 2021 στη Ρώμη
Η Σύνοδος Κορυφής της G20 2021 στη Ρώμη διεξήχθη στις 30-31 Οκτωβρίου 2021, στη Ρώμη. Πρόκειται για την 16η σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Είκοσι.
Η Ομάδα των Είκοσι αποτελείται από τις 19 μεγαλύτερες (οικονομικά) χώρες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μαζί έχουν το 80% του ΑΕΠ, το 75% των εξαγωγών παγκόσμια και το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Σύνοδος Κορυφής της G20 διεξάγεται ετήσια, και συμμετέχουν οι αρχηγοί ή οι πρωθυπουργοί των κρατών μελών.
Στη Σύνοδο προτεραιότητα δόθηκε στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα. Η πανδημία είχε μεγάλες επιπτώσεις στην υγεία, τα οικονομικά και τις δραστηριότητες όλων των ανθρώπων παγκόσμια. Με σύνθημα «Άνθρωποι, πλανήτης, ευημερία» συζητήθηκαν θέματα όπως η ανάκαμψη από την κρίση, η πρόσβαση σε θεραπείες, φάρμακα και εμβόλια, καθώς και θέματα όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η αειφόρος ανάπτυξη, η ενίσχυση των γυναικών και των νέων, η καταπολέμηση των ανισοτήτων, η προστασία των αδυνάτων, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, η κοινωνική μέριμνα και η σίτιση.
Η σύνοδος κορυφής ολοκληρώθηκε όταν οι αρχηγοί της G20 υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ρώμης, ένα έγγραφο με την πολιτική γραμμή της ομάδας, τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες.