cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέανδρος της Σεβίλλης
Ο Λέανδρος της Σεβίλλης (San Leandro de Sevilla) γεννήθηκε στην Καρθαγένη της Ισπανίας, περίπου το 534. Ήταν ο Καθολικός Επίσκοπος της Σεβίλλης μέχρι τον θάνατό του στην Σεβίλλη, στις 13 Μαρτίου του 600 ή 601. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή των Βησιγοτθικών βασιλέων Ερμενέγκιλντ (Hermenegild) και Ρικάρεντ Α' (Reccared I) στον Καθολικισμό. Ο αδελφός του (και διάδοχος ως επίσκοπος) ήταν ο εγκυκλοπαιδιστής Άγιος Ισίδωρος της Σεβίλλης.
Οικογένεια
Ο Λέανδρος, ο Ισίδωρος και τα αδέλφια τους (όλοι άγιοι κατά τον Χριστιανισμό) ανήκαν σε μια ελίτ οικογένεια Ισπανο-ρωμαίων. Ο πατέρας τους, ο Σεβεριανός, σύμφωνα με τους αγιογράφους τους, ήταν κυβερνήτης της Καρθαγένης, αν και αυτό φαίνεται περισσότερο μια φανταστική ερμηνεία, καθώς ο Ισίδωρος απλώς δηλώνει ότι ήταν πολίτης. Η οικογένεια μετακόμισε στη Σεβίλλη περίπου το 554. Οι επακόλουθες δημόσιες σταδιοδρομίες των παιδιών αντικατοπτρίζουν τη διακεκριμένη προέλευσή τους. Ο Λέανδρος και ο Iσίδωρος έγιναν και οι δύο επίσκοποι της Σεβίλλης, και η αδερφή τους, η Αγία Φλωρεντίνη, ήταν ηγουμένη που καθοδήγησε σαράντα μοναστήρια και χίλιες μοναχές.
Ακόμα και ο τρίτος αδελφός, ο Φουλγέντιος, διορισμένος Επίσκοπος της Έθιχα και με συνεισφορά στον πρώτο θρίαμβο του Καθολικισμού κατά του Αρειανισμού, αλλά για τον οποίο λίγα είναι γνωστά, έχει χριστεί ως άγιος.
Όλοι στην οικογένειά του ήταν πιστοί Καθολικοί, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία του Ρωμαιοποιημένου πληθυσμού. Μόνο οι Βισιγοθικοί ευγενείς και οι βασιλιάδες ήταν Αρειανοί. Πρέπει να αναφερθεί ότι υπήρχαν λιγότερες βησιγοτθικές διώξεις των Καθολικών από ό, τι έχουν υπαινίσσει ο μύθος και η αγιογραφίες. Από σύγχρονη άποψη, οι κίνδυνοι του Καθολικού Χριστιανισμού ήταν κυρίως πολιτικής φύσεως. Η καθολική ιεραρχία ήταν σε συμπαιγνία με τους εκπροσώπους του βυζαντινού αυτοκράτορα, ο οποίος είχε διατηρήσει ένα σημαντικό έδαφος στα νότια της Ισπανίας από τότε που ο προκάτοχός του είχε προσκληθεί στη χερσόνησο από τον πρώην Βησιγοτθικό βασιλιά αρκετές δεκαετίες πριν. Στο βορρά, ο Λιουβιγγέλδος προσπάθησε να διατηρήσει τα υπάρχοντά του στην άκρη των Πυρηναίων, όπου τα Μεροβιανά ξαδέρφια και τα ετεροθαλή αδέλφια του τα κοιτούσαν με ζήλια.
Βίος
εναλλ.=Aπεικόνιση σε χειρόγραφο του 12ου αιώνα μιας επιστολής του Αγίου Γρηγορίου προς τον Άγιο Λεάντερ (Bibl. Municipale, MS 2, Dijon)|μικρογραφία|Aπεικόνιση σε χειρόγραφο του 12ου αιώνα μιας επιστολής του [[Πάπας Γρηγόριος Α΄|Αγίου Γρηγορίου προς τον Άγιο Λέανδρο.]] Ο Λέανδρος, απολαμβάνοντας μια ελίτ θέση στο ασφαλές περιβάλλον του ανεκτού καθολικού πολιτισμού στη Σεβίλλη, έγινε αρχικά ένας Βενεδικτίνος μοναχός και στη συνέχεια το 579 διορίστηκε επίσκοπος της Σεβίλλης. Εν τω μεταξύ ίδρυσε ένα φημισμένο σχολείο, το οποίο σύντομα έγινε κέντρο της Καθολικής μάθησης. Ως Επίσκοπος είχε πρόσβαση στην Καθολική Μεροβιανή πριγκίπισσα Ίνγκουντ, η οποία είχε έρθει ως νύφη για τον κληρονόμο του βασιλείου, και εργάστηκε ακούραστα μαζί της για να μετατρέψει τον σύζυγό της Άγιο Ερμενέγκιλντ, τον μεγαλύτερο γιο του Λιουβιγγέλδος, μια πράξη δικαστικής ίντριγκας που δεν μπορεί να χωριστεί από πολιτικό πλαίσιο. Ο Λέανδρος υπερασπίστηκε τον νέο προσηλυτισμένο ακόμη και όταν πήγε σε πόλεμο "ενάντια στα σκληρά αντίποινα του πατέρα του", όπως αναφέρει η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια. «Στην προσπάθειά του να σώσει τη χώρα του από τον Αρειανισμό, ο Λέανδρος έγινε Ορθόδοξος Χριστιανός και πατριώτης.
Εξόριστος από τον Λιουβιγγέλδος, όπως εκφράζουν οι βιογραφίες του, αποσύρθηκε στο Βυζάντιο - ίσως αρκετά βιαστικά - όταν η εξέγερση απέτυχε, από το 579 έως το 582. Είναι πιθανό, αλλά δεν αποδεικνύεται, ότι προσπάθησε να αφυπνήσει τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β' Κωνσταντίνο ώστε να "σηκώσει τα χέρια του ενάντια στον Αρειανό βασιλιά" αλλά σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Κέρδισε, ωστόσο, από την παραμονή του στο Βυζάντιο την σύνθεση έργων ενάντια στον Αρειανισμό, και εκεί εξοικειώθηκε με τον μελλοντικό Πάπα Γρηγόριο τον Μέγα, εκείνη την εποχή κληρονόμο του Πάπα Πελαγίου Β'. Μια στενή φιλία από εδώ και πέρα ​​ενώνει τους δύο άντρες και μερικές από τις αλληλογραφίες τους σώζονται. Το 585 ο Λιουβιγγέλδος σκότωσε τον αδιάλλακτο γιο του Ερμενέγκιλντ, ο οποίος είναι μάρτυρας και άγιος της Καθολικής Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Λιουβιγγέλδος πέθανε το 589. Δεν είναι γνωστό ακριβώς πότε επέστρεψε ο Λέανδρος από την εξορία, αλλά είχε μερίδιο στη μετατροπή του Ρικάρεντ Α' του κληρονόμου του Λιουβιγγέλδος και διατήρησε επιρροή πάνω του.
Οι καθολικές πηγές εκτιμούν ότι δεν είναι γνωστό ακριβώς πότε επέστρεψε ο Λέανδρος από την εξορία, αλλά είναι εξαιρετικά απίθανο να ήταν κατά τη διάρκεια της ζωής του παλαιού βασιλιά. Μετά το θάνατο του Λιουβιγγέλδος, ο Λέανδρος επέστρεψε γρήγορα στην Ισπανία για να συγκαλέσει εντός του ίδιου έτους (589) το Τρίτο Συμβούλιο του Τολέδο, όπου η Βησιγοτθική Ισπανία απαρνήθηκε τον Αρειανισμό, και ο Λέανδρος παρέδωσε το θριαμβευτικό κήρυγμα, το οποίο ο αδελφός του Ισίδωρος του είχε δώσει τον τίτλο Homilia de triumpho ecclesiae ob Conversem Gothorum, δηλαδή "Μία ομιλία για το θρίαμβο της Εκκλησίας και της μετατροπής των Γότθων". Όταν επέστρεψε από αυτό το συμβούλιο, ο Λέανδρος συγκάλεσε μια σύνοδο στη μητροπολιτική του πόλη της Σεβίλλης και ποτέ δεν σταμάτησε τις προσπάθειές του να ενοποιήσει το έργο της εξάλειψης των απομειναρίων του Αρειανισμού, στις οποίες προσπάθειες ο αδελφός και διάδοχός του ο Ισίδωρος τον ακολουθούσε. Ο Λέανδρος έλαβε το πάλλιον τον Αύγουστο του 599.
Εορτασμός
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και τιμάει την μνήμη του 13 Μαρτίου εκάστου έτους ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τον τιμάει στις 27 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Σεβίλλης
Μεχτίλδη του Χάκεμπορν
(Να μη συγχέεται με την θεολόγο Μεχτίλδη του Μαγδεβούργου)
Η Μεχτίλδη του Χάκεμπορν (Mechthild von Hackeborn), γνωστή και ως Μεχτίλδη του Χέλφτα (Mechthild von Helfta, ~1241 – 19 Νοεμβρίου 1298) ήταν Βενδικτίνα μοναχή και χριστιανή μύστρια που θεωρείται αγία από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η μνήμη της τιμάται την ημερομηνία του θανάτου της, 19 Νοεμβρίου.
Η ζωή της
Η Μεχτίλδη γεννήθηκε στο Χάμπερσταντ και άνηκε στον Θουρίγγιο Οίκο των Χάκεμπορν. Αδελφή της ήταν η ηγουμένη του μοναστηριού του Χέλφτα, η Γερτρούδη του Χάκεμπορν.
Επειδή γεννήθηκε πολύ αδύναμη οι γονείς της την πήγαν αμέσως να την βαφτίσουν αλλά ο ιερέας, μετά τη βάφτιση, είπε προφητικά: «Τι φοβάστε; Αυτό το παιδί δεν πρόκειται να πεθάνει αλλά θα γίνει τόσο αγία που ο Θεός με αυτή θα κάνει πολλά θαύματα και θα πεθάνει σε μεγάλη ηλικία.»
Όταν έγινε επτά ετών οι γονείς της την πήγαν να επισκεφθεί την αδελφή της Γερτρούδη που ήταν διάσημη και ισχυρή ηγουμένη στο μοναστήρι του Ρόντερσντορφ. Εκεί η μικρή Μεχτίλδη θαύμασε τόσο τον τρόπο με τον οποίον ζούσαν οι μοναχές που ζήτησε να την αφήσουν κι εκείνη να μείνει εκεί. Οι γονείς της δέχτηκαν και έτσι η Μεχτίλδη έγινε μοναχή και έλαβε σημαντική μόρφωση και ακολούθησε την αδελφή της όταν μετέφερε το μοναστήρι στο Χέλφτα.
Η Μεχτίλδη διακρίθηκε για την ταπεινότητά της, την ευσυνειδησία της και την φιλικότητά της και σύντομα έγινε διευθύντρια στη σχολή του μοναστηριού. Ταυτόχρονα είχε την επίβλεψη της βιβλιοθήκης το μοναστηριού, εικονογραφούσε χειρόγραφα και έγραφε δικά της κείμενα και προσευχές. Είχε μεγάλη έφεση στη μουσική και το τραγούδι και γι΄αυτό την αποκαλούσαν «αηδόνι του Χέλφτα». Εκτός από το να τραγουδάει ασχολούνταν και με τη σύνθεση και διεύθυνε τη χορωδία του μοναστηριού.
Κάποια στιγμή άρχισε να δέχεται αποκαλυπτικά μηνύματα από τον Θεό και απέκτησε τόσο μεγάλη φήμη που άρχισε να την επισκέπτεται κόσμος για να την συμβουλευθεί. Στα οράματά της η Μεχτίλδη έλεγε πως εικοινωνούσε με μία μητρική διάσταση του Ιησού ακολουθώντας τα διδάγματα μιας άλλης σημαντικής χριστιανής μύστριας, της Τζούλιαν του Νόργουιτς. Η Τζούλιαν επηρέασε και άλλες σημαντικές γυναίκες της εκκλησίας όπως η Μαργκερίτ ντ’Οΐνγκ.
Το 1261, όταν η Μεχτίλδη ήταν περίπου είκοσι ετών, η αδελφή της Γερτρούδη παρέδωσε υπό την προστασία της ένα τετράχρονο κοριτσάκι που έμελλε να γίνει μία από τις σημαντικότερες φιγούρες της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ήταν η θεολόγος και χριστιανή μύστρια Γερτρούδη η Μεγάλη. Από την Μεχτίλδη πρέπει να έμαθε η Γερτρούδη πως και οι δικες της μυστικιστικές εμπειρίες προέρχονταν από τον Θεό. Τόσο η Μεχτίλδη όσο και η Γερτρούδη η Μεγάλη έγιναν πιστές του δόγματος της «Ιερής Καρδιάς».
Σε ηλικία 50 ετών η Μεχτίλδη αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας που της προκαλούσε μεγάλο πόνο. Την ίδια εποχή ανακάλυψε πως κάποιες μοναχές (ανάμεσα στις οποίες λέγεται πως ήταν και η Γερτρούδη η Μεγάλη) κατέγραφαν τις συμβουλές της και τα οράματά της. Αυτό την στενοχώρησε πολύ αλλα, μετά από ένα όραμα στο οποίο ο Χριστός την διαβεβαίωνε πως αυτό γίνονταν με την άδειά του και με σκοπό να διαδωθεί η χάρη του περισσότερο, η Μεχτίλδη αλλαξε γνώμη και αποδέχθηκε τα γραπτά των μοναχών. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να τα διορθώσει η ίδια.
Η Μεχτίλδη πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1298 στο μοναστήρι του Χέλφτα. Μετά τον θάνατό της τα κείμενα των μοναχών εκδόθηκαν σε ένα βιβλίο με τίτλο «Το Βιβλίο με τις Ειδικές Χάρες» που έγινε πολύ δημοφιλές και εκδόθηκε πολλές φορές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μύστες (γυναίκες) Κατηγορία:Χριστιανοί μυστικιστές Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Συγγραφείς (γυναίκες) της Γερμανίας
Τσβίκαου
Το Τσβίκαου (γερμανική προφορά: [tsvɪkaʊ], Zwickau) είναι πόλη στη Σαξονία της Γερμανίας και η πρωτεύουσα της περιοχής Τσβίκαου (Landkreis Zwickau). Βρίσκεται σε μια κοιλάδα στους πρόποδες των βουνών Ερτσγκεμπίργκε, αποτελεί μέρος της Κεντρικής Γερμανίας (πολιτιστική περιοχή) και συνδέεται γεωγραφικά με τις αστικές περιοχές της Λειψίας - Χάλλε, της Δρέσδης και του Κέμνιτς. Η πόλη έχει πληθυσμό γύρω στους 100.000 κατοίκους.
Από το 1834 έως το 1952, το Τσβίκαου ήταν έδρα της κυβέρνησης της νοτιοδυτικής περιοχής της Σαξονίας.
Το Τσβίκαου είναι το κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας της Σαξονίας, με παράδοση άνω των εκατό ετών, συμπεριλαμβανομένων των κατασκευαστών αυτοκινήτων Horch, Audi, Auto Union, Trabant (HQM Sachsenring GmbH) και Volkswagen. Το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών Τσβίκαου (Westsächsische Hochschule Zwickau) εκπαιδεύει μηχανικούς της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Η κοιλάδα του ποταμού Τσβικάουερ Μούλντε (Zwickauer Mulde), μήκους 166 χιλιομέτρων, εκτείνεται από το Φόγκτλανυ μέχρι το Κάστρο Κόλντιτς στο άλλο άκρο.
Το Τσβίκαου έχει μια ομάδα ποδοσφαίρου, την ΦΣΦ Τσβίκαου, που παίζει στην Fußball-Regionalliga Nordost.
Σεβαστιανά Πέλλας
Tα Σεβαστειανά είναι οικισμός του Δήμου Σκύδρας στο Νομός Πέλλας. Βρίσκεται 10,8 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Έδεσσας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 1.392 κατοίκους (2011). Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι απόγονοι Ποντίων προσφύγων ενώ υπάρχουν πολλές οικογένειες Μικρασιατών και αρκετές οικογένειες εντοπίων. Οι πρώτοι πόντιοι πρόσφυγες ήρθαν στο χωριό το 1914 ενώ οι περισσότεροι ήρθαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922-1924.Το 1924 με την Συνθήκη της Λωζανης έφυγαν οι Τούρκοι από τον οικισμό. Το 1925 από Βίγγενη ή Βάγγιανη μετονομάστηκε σε Σεβαστειανά γιατί το πλείστον των προσφύγων κατάγονται από τον Νόμο Σεβάστειας.(Τουρκία) Μέχρι τα τέλη του1929 ήταν οικισμός και υπαγόταν στην Κοινότητα Σκύδρας. Απο το 1930 αποτελεί ξεχωριστή Κοινότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας
Πολιορκία των Τυάνων
Η πολιορκία των Τυάνων πραγματοποιήθηκε από το χαλιφάτο των Ομμεϋαδών το 707–708 ή το 708–709 ως αντίποινα για μία βαριά ήττα ενός στρατού των Ομμεϋαδών υπό τον Μαϊμούν τον Μαρδαΐτη από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία περί το 706. Ο Αραβικός στρατός εισέβαλε στο Ρωμαϊκό έδαφος και πολιόρκησε την πόλη το καλοκαίρι του 707 ή του 708. Η ημερομηνία είναι αβέβαιη, καθώς σχεδόν καθεμία από τις σωζόμενες Ελληνικές, Αραβικές και Συριακές παράλληλες πηγές έχει από τη μεριά της διαφορετική ημερομηνία. Τα Τύανα αρχικά άντεξαν την πολιορκία με επιτυχία και ο Αραβικός στρατός αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες τον χειμώνα που ακολούθησε και ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει την πολιορκία την άνοιξη, όταν έφτασε ένας στρατός βοήθειας που έστειλε ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β´. Όμως οι διαμάχες μεταξύ των Ρωμαίων στρατηγών, καθώς και η απειρία μεγάλου μέρους του στρατού τους, συνέβαλαν σε μία συντριπτική νίκη των Ομμεϋαδών. Τότε οι κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Παρά τη συμφωνία των όρων, η πόλη λεηλατήθηκε και καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό, και σύμφωνα με τις Βυζαντινές πηγές οι άνθρωποί της αιχμαλωτίστηκαν και εκτοπίστηκαν, αφήνοντας την πόλη έρημη.
Ιστορικό
Το 692/693, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β´ (βασ. 685–695, 705-711) και ο Ομμεϋάδης χαλίφης Aμπντ αλ-Μαλίκ (βασ. 685–705) έσπασε την εκεχειρία που υπήρχε μεταξύ της Ρωμανίας και του χαλιφάτου των Ομμεϋαδών από το 679, μετά την αποτυχημένη Μουσουλμανική επίθεση στη Βυζαντινή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Οι Ρωμαίοι εξασφάλισαν μεγάλα οικονομικά και εδαφικά πλεονεκτήματα από την εκεχειρία, την οποία επέκτειναν περαιτέρω, εκμεταλλευόμενοι την εμπλοκή της κυβέρνησης των Ομμεϋαδών στον Β΄ Μουσουλμανικό Εμφύλιο Πόλεμο (680–692). Ωστόσο, μέχρι το 692 οι Ομμεϋάδες αναδείχθηκαν ξεκάθαρα ως νικητές στη σύγκρουση και ο Aμπντ αλ-Μαλίκ άρχισε συνειδητά μία σειρά από προκλήσεις, για να επιφέρει μία επανέναρξη του πολέμου. Ο Ιουστινιανός Β΄, σίγουρος για τις δυνάμεις του με βάση τις προηγούμενες επιτυχίες του, ανταποκρίθηκε με τον ίδιο τρόπο. Τέλος, οι Ομμεϋάδες ισχυρίστηκαν ότι οι Ρωμαίοι είχαν παραβιάσει τη συνθήκη και εισέβαλαν στο Ρωμαϊκό έδαφος, νικώντας τον Αυτοκρατορικό στρατό στη μάχη της Σεβαστούπολης το 693 Στη συνέχεια, οι Άραβες ανέκτησαν γρήγορα τον έλεγχο της Αρμενίας και επανέλαβαν τις επιθέσεις τους στη συνοριακή ζώνη της ανατολικής Μ. Ασίας, που θα κορυφωθεί στη δεύτερη προσπάθεια κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης το 716-718. Επιπλέον, ο Ιουστινιανός καθαιρέθηκε το 695, ξεκινώντας μία 20ετή περίοδο εσωτερικής αστάθειας, που παραλίγο να καταβάλει το Ρωμαϊκό κράτος.
Αραβική εκστρατεία κατά των Τυάνων
Στο πλαίσιο αυτών των Αραβικών επιδρομών, μία εισβολή από κάποιον Mαϊμούν αλ-Γκουργκουναμί («Mαϊμούν Mαρδαΐτη») έλαβε χώρα. Εισέβαλε στην Κιλικία και νικήθηκε από τον Ρωμαϊκό στρατό υπό τον στρατηγό Mαριανό κοντά στα Τύανα. Η χρονολόγηση αυτής της αποστολής είναι ασαφής. Αν και η κύρια αναφορά του αλ-Μπαλαντουρί την τοποθετεί υπό τον Aμπντ αλ-Μαλίκ (ο οποίος απεβίωσε το 705), συνήθως χρονολογείται στο 706 από σύγχρονους μελετητές. Σύμφωνα με τον Μπαλαντουρί, αυτός ο Mαϊμούν ήταν σκλάβος της αδελφής του χαλίφη Mουαβίγια, που είχε καταφύγει στους Mαρδαΐτες, μία ομάδα Χριστιανών ανταρτών στη βόρεια Συρία. Μετά την υποταγή των Μαρδαϊτών, ο στρατηγός Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ που είχε ακούσει για το θάρρος του, τον ελευθέρωσε και του ανέθεσε μία στρατιωτική διοίκηση και αργότερα ορκίστηκε να εκδικηθεί το τέλος εκείνου.
Ως αποτέλεσμα, ο Μασλαμά εξαπέλυσε άλλη μία επίθεση με στόχο τα Τύανα, με συνδιοικητή τον ανιψιό του Αλ-Αμπάς ιμπν αλ-Ουαλίντ. Το χρονολόγιο της εκστρατείας είναι και πάλι ασαφές: ο Βυζαντινός χρονικογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής την τοποθετεί στο ΒΕ 6201 (708/709, και πιθανώς ακόμη και το 709/710), αλλά οι Αραβικές πηγές το χρονολογούν στο ΕΕ 88 και 89 (706/707 και 707/708 αντίστοιχα). Ως αποτέλεσμα, η πολιορκία έχει χρονολογηθεί ποικιλοτρόπως στο 707–708 και στο 708–709
Οι Άραβες πολιόρκησαν την πόλη, χρησιμοποιώντας πολιορκητικές μηχανές για να βομβαρδίσουν τα οχυρά της. Κατάφεραν να καταστρέψουν μέρος του τείχους, αλλά δεν κατάφεραν να μπουν στην πόλη. Παρά τις πολλές επιθέσεις, οι αμυνόμενοι τους απώθησαν με επιτυχία. Η πολιορκία συνεχίστηκε τον χειμώνα και οι Άραβες άρχισαν να υποφέρουν πολύ από έλλειψη τροφής, έτσι ώστε άρχισαν να σκέφτονται να εγκαταλείψουν την πολιορκία εντελώς. Την άνοιξη όμως ο Ιουστινιανός Β΄, ο οποίος είχε αποκατασταθεί στον Ρωμαϊκό θρόνο το 705, συγκέντρωσε στρατό ανακούφισης υπό τους στρατηγούς Θεόδωρο Καρτερούκα και Θεοφύλακτο Σαλιβά και τον έστειλε προς τα Τύανα. Οι Βυζαντινοί χρονικογράφοι καταγράφουν, ότι τα τακτικά στρατεύματα συμπληρώνονταν από ένοπλους αγρότες πολυάριθμους, αλλά χωρίς στρατιωτική εμπειρία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν, ότι αυτό αποτελεί ένδειξη της δεινής κατάστασης του τακτικού Ρωμαϊκού στρατού, εν μέρει ως αποτέλεσμα της εκκαθάρισης του σώματος αξιωματικών από τον Ιουστινιανό Β΄ μετά την αποκατάστασή του, και εν μέρει λόγω των απωλειών που υπέστη στην Αγχίαλο από τους Βουλγάρους.
Καθώς ο στρατός ανακούφισης πλησίασε στα Τύανα, αντιμετωπίστηκε από τους Άραβες και στη μάχη που ακολούθησε, οι Ρωμαίοι κατατροπώθηκαν. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη, οι δύο Ρωμαίοι στρατηγοί μάλωσαν μεταξύ τους και η επίθεσή τους ήταν άτακτη. Οι Ρωμαίοι έχασαν πολλές χιλιάδες νεκρούς, και οι αιχμάλωτοι ήταν επίσης χιλιάδες. Οι Άραβες κατέλαβαν το Ρωμαϊκό στρατόπεδο και πήραν όλες τις προμήθειες που είχαν φέρει μαζί τους για την πολιορκημένη πόλη, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν την πολιορκία. Οι κάτοικοι των Τυάνων απελπίστηκαν τώρα από οποιαδήποτε βοήθεια και καθώς οι δικές τους προμήθειες μειώνοντο, άρχισαν διαπραγματεύσεις για μία παράδοση. Οι Άραβες υποσχέθηκαν να τους επιτρέψουν να φύγουν σώοι και η πόλη συνθηκολόγησε μετά από μία πολιορκία εννέα μηνών (τον Μάρτιο σύμφωνα με τον Μιχαήλ τον Σύριο, τον Μάιο-Ιούνιο σύμφωνα με τον αλ-Ταμπαρί). Ο Θεοφάνης αναφέρει ότι οι Άραβες αθέτησαν την υπόσχεσή τους και υποδούλωσαν ολόκληρο τον πληθυσμό, ο οποίος εκτοπίστηκε στο χαλιφάτο, αλλά καμία άλλη πηγή δεν το επιβεβαιώνει. Αφού λεηλάτησαν την πόλη, οι Άραβες την ισοπέδωσαν.
Συνέπεια
Οι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι μετά τη λεηλασία των Τυάνων, ο Αμπάς και ο Μασλαμά χώρισαν τις δυνάμεις τους και εκστράτευσαν στο Ρωμαϊκό έδαφος. Και πάλι η χρονολογία, καθώς και η ταυτότητα των στόχων είναι αβέβαιη. Οι πρωτογενείς πηγές δίνουν ως ημερομηνίες το 709 ή το 710, πράγμα που θα μπορούσε να σημαίνει, ότι αυτές οι επιδρομές έγιναν αμέσως μετά τα Τύανα ή τον επόμενο χρόνο. Ο Αμπάς επιτέθηκε στην Κιλικία και από εκεί στράφηκε δυτικά μέχρι το Δορύλαιο, ενώ ο Μασλαμά κατέλαβε τα φρούρια Καμουλιανά και Ηράκλεια Κύβιστρα κοντά στα Τύανα ή, σύμφωνα με άλλη ερμηνεία των Αραβικών πηγών, βάδισε επίσης δυτικά και κατέλαβε την Ηράκλεια Ποντική και τη Νικομήδεια, ενώ μερικά από τα στρατεύματά του εισέβαλαν στη Χρυσόπολη απέναντι από την ίδια την Κωνσταντινούπολη. Οι Αραβικές επιδρομές συνεχίστηκαν για τα επόμενα χρόνια και πραγματοποιήθηκαν ακόμη και όταν ένας τεράστιος στρατός υπό τον Μασλαμά πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη το 717–718. Μετά την αποτυχία αυτού του εγχειρήματος, οι Αραβικές επιθέσεις συνεχίστηκαν, αλλά τώρα ασχολούνταν με τη λεηλασία και τη δόξα, παρά την απόλυτη κατάκτηση. Αν και οι επιθέσεις των Ομμεϋαδώων στις αρχές του 8ου αι. ήταν επιτυχείς στην απόκτηση του ελέγχου των συνοριακών περιοχών της Κιλικίας και της περιοχής γύρω από τη Μελιτηνή και παρά την καταστροφή Ρωμαϊκών οχυρών όπως τα Τύανα τις επόμενες δεκαετίες, οι Άραβες δεν μπόρεσαν ποτέ να εδραιώσουν μόνιμα μία παρουσία δυτικά οροσειράς του Ταύρου, που έτσι έφτασε η οροσειρά να οριοθετήσει τα Ρωμαιο-αραβικά σύνορα για τους επόμενους δύο αιώνες.
Μαυροβούνι Πέλλας
Tο Μαυροβούνι είναι οικισμός του δήμου Σκύδρας στο νομό Πέλλας. Βρίσκεται 12,3 χιλιόμετρα ανατολικά της Έδεσσας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 1.006 κατοίκους (2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας
Άνω Ροδάκινο Ρεθύμνης
Το Άνω Ροδάκινο (επίσημο: Άνω Ροδάκινον) είναι χωριό και έδρα της Κοινότητας Ροδακίνου του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 43 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 220 μέτρα.
Ετυμολογία
Δεν είναι γνωστό από που πήρε το όνομά του το χωριό. Η πρώτη εκδοχή αναφέρει ότι η περιοχή ήταν ξηρή και το γεγονός ότι σε αυτή φύτρωσε μια ροδακινιά προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και αποτυπώθηκε στο τοπωνύμιο. Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι ο ορίζοντας του χωριού έχει σχήμα ροδάκινου. Μια τρίτη εκδοχή αναφέρει ότι προέρχεται από ροδοκόκκινο χρώμα του δέρματος των κατοίκων λόγω του Ήλιο. Μια ακόμη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το αρχαίο τοπωνύμιο Ρίκινθος, το οποίο αφορούσε τον χείμαρρο που σχηματίζει το φαράγγι ανάμεσα στο Άνω και Κάτω Ροδάκινο. Ο Στέργιος Σπανάκης επισημαίνει ότι έχει καταγραφεί το επίθετο Ροδάκινος σε συμβόλαια του 14ου αιώνα στην Κρήτη και έτσι ενδέχεται το όνομα του χωριού προέρχεται από το επίθετο των πρώτων οικιστών.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Κάστελλος έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα μινωικού οικισμού. Τα δύο χωριά δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκαν. Στη θέση τους υπήρχαν παλαιότερα τα χωριά Κουρκουλός, το Παλιό Χωριό, η θέση Παναγιά και ο Αη-Λιας τα οποία πιθανόν καταστράφηκαν στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας ή από πειρατές. Σύμφωνα με την παράδοση το Ροδάκινο συνοικίστηκε από ένα παλιό κάτοικο της περιοχής ο οποίος είχε καταφύγει στη Μάνη περί το 1600 και γύρισε με τα παιδιά του και έκτισε το χωριό. Το χωριό αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1659 ως Ροδάκινο, με 26 σπίτια.
Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό αναφέρεται ως Ροδάκινο (εννοώντας το Άνω και το Κάτω μαζί) είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό και κατοικούσαν σε αυτό 45 οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 το Ροδάκινο υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 376 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 468 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 το Άνω και Κάτω Ροδάκινο απογράφονται για πρώτη φορά χωριστά, με το Άνω Ροδάκινο να αποτελεί ως έδρα του αγροτικού δήμου Ροδακίνου. Το 1925, το Άνω Ροδάκινο ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ροδακίνου. Το 1940 τα δύο χωριά αναφέρονται στην απογραφή ως ένα, με την ονομασία Ροδάκινο, αλλά από το 1951 αποτελούν πάλι ξεχωριστούς οικισμούς. Η κοινότητα Ροδάκινου διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.
Δείτε: Κοινότητα Ροδακίνου
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στον όρμο νότια του χωριού έδεναν συμμαχικά πλοία και υποβρύχια τα οποία μετέφεραν πολεμοφόδια στους αντάρτες. Μετά τη δολοφονία ενός Γερμανού οι Γερμανοί προχώρησαν στις 20 Αυγούστου 1943 στην πυρπόληση του Ροδάκινου και στην εκτέλεση Ροδακινιωτών.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι ο δίκλιτος ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Οι εκκλησίες χρονολογούνται από τις αρχές του 19ού αιώνα. Ανάμεσα στο Άνω και στο Κάτω Ροδάκινο βρίσκεται πέτρινη γέφυρα. Η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1908 και το κόστος της υπολογίστηκε στις 5.900 δραχμές. Η γέφυρα σχεδιάστηκε να έχει πλάτος 4 μέτρα και άνοιγμα 6 μέτρα. Η γέφυρα έφερε την κυκλοφορία προς Σφακιά μέχρι το 2013, οπότε και δόθηκε στην κυκλοφορία νέα γέφυρα.
Στον δρόμο ανάμεσα στο Άνω και Κάτω Ροδάκινο βρίσκεται διασταύρωση προς τις παραλίες της περιοχής, όπως η παραλία του Κόρακα, η παραλία της Πολύριζου και παραλία της Αγίας Μαρίνας, η οποία είναι και η μακρύτερη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Αλβανική Ριβιέρα
405px|thumb|right|Τοπογραφικός χάρτης της Αλβανικής Ριβιέρας Με την ονομασία Αλβανική Ριβιέρα ή Μπρέγκου (αλβαν. Riviera shqiptare, Bregu) είναι γνωστή η ακτογραμμή της νοτιοδυτικής Αλβανίας στο βορειοανατολικό Ιόνιο Πέλαγος (Μεσόγειος Θάλασσα), που υπάγεται στον Νομό Αυλώνα. Η διεύθυνση της ακτογραμμής είναι γενικώς στον άξονα βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά. Αποτελεί σημαντικό μέρος των αλβανικών ακτών και αναδυόμενο τουριστικό προορισμό.
Η Ριβιέρα δεν εκτείνεται στην υπόλοιπη ακτή της χώρας, που στην Αδριατική Θάλασσα είναι πεδινή. Στην Αλβανική Ριβιέρα αντιθέτως μια παραλιακή οροσειρά, τα Κεραύνια ή Ακροκεραύνια Όρη, απομονώνουν την ακτή από την ενδοχώρα. Η περιοχή αποτελεί τόσο ένα παραδοσιακό θέρετρο, όσο και προορισμό οικοτουρισμού. Υπάρχει αρκετή ποικιλία από ενδιαφέροντα μέρη: παραδοσιακά χωριά, κάστρα, ναοί και μοναστήρια, απομονωμένες παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά, φαράγγια μέχρι τη θάλασσα, ορμίσκοι, ποταμάκια και σπήλαια (κάποια από τα οποία θαλάσσια).
Ιστορικό
Στην αρχαιότητα υπήρχε η ελληνική πόλη Βουθρωτόν στα νοτιοανατολικά, ενεργή μέχρι και τον Μεσαίωνα. Τον Ιανουάριο του έτους 48 π.Χ., ενώ κατεδίωκε τον Πομπήιο, ο Ιούλιος Καίσαρας αποβιβάσθηκε και ξεκούρασε τη λεγεώνα του στην Παλάσα. Συνέχισε κατόπιν και πέρασε από τη σημερινή Ορεινή διάβαση Λογαρά, που αργότερα ονομάσθηκε «Διάβαση του Καίσαρα».
Η περιοχή προσέλκυσε τη διεθνή προσοχή μετά την ανακατασκευή της παραλιακής Εθνικής Οδού 8 (SH8) το 2009, τον σταθμό της περιοδείας του 2010 του DJ Tiësto στις Δρυμάδες και το «γύρισμα» ενός επεισοδίου της τηλεοπτικής σειράς Top Gear με μια εντυπωσιακή καταδίωξη αυτοκινήτων κατά μήκος των στροφών της SH8. Η Αλβανική Ριβιέρα αναγορεύθηκε σε «Top Value» προορισμό το 2012 από το Frommer's. Στην περιοχή φιλοξενήθηκαν αρκετά διεθνή μουσικά φεστιβάλ. Ο αριθμός των τουριστών αυξήθηκε σημαντικά από το 2016, με ενδεικτικές χώρες προελεύσεώς τους τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ιταλία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Πολωνία και την Ουκρανία.
Ως μέρος του περιφερειακού κύριου σχεδίου τους, η the Παγκόσμια Τράπεζα και άλλα ιδρύματα χρηματοδοτούν τοπικά προγράμματα για την ανάπτυξη υποδομών  , την ανακαίνιση στεγών και προσόψεων παραδοσιακών οικημάτων, ανασχεδιασμό πλατειών και άλλα.
Παραπομπές
Ριβιερα Αλβανικη Ριβιερα
Κώστας Θεμιστοκλέους
Ο Κώστας Θεμιστοκλέους είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κώστας Θεμιστοκλέους γεννήθηκε στον Αμίαντο στις 20 Αυγούστου 1949. Σπούδασε οικονομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην οικονομική ανάπτυξη στο Λονδίνο.
Είναι νυμφευμένος την Αυγή Λυμπουρή και έχει δύο κόρες και ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο των σπουδών του στο Λονδίνο εργάστηκε επαγγελματικά στο παράρτημα του ΑΚΕΛ Μεγάλης Βρετανίας και ως δημοσιογράφος στην Παροικιακή Χαραυγή.
Το 1977 ανέλαβε αρχισυντάκτης της εφημερίδα Νεολαίας στην Κύπρο. Επιπλέον, διετέλεσε υπεύθυνος του ιδεολογικού, του πολιτιστικού και διεθνούς τμήματος της ΕΔΟΝ. Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος του κεντρικού και εκτελεστικού συμβουλίου καθώς και μέλος της γραμματείας.
Την περίοδο 1982-1990 εργάστηκε στην ΠΕΟ, έχοντας τη θέση του υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και των σχέσεων με τις τουρκοκυπριακές συνδικαλιστικές οργανώσεις. Διετέλεσε μέλος του Γενικού και Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΠΕΟ.
Το 1984 εξελέγη μέλος του Συμβουλίου Βελτιώσεως Στροβόλου. Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Στροβόλου.
Το 1990 αποχώρησε από το ΑΚΕΛ μαζί με άλλα στελέχη και ίδρυσαν το ΑΔΗΣΟΚ. Ο Κώστας Θεμιστοκλέους διετέλεσε οργανωτικός γραμματέας και αντιπρόεδρος του κόμματος. Το 1996 το ΑΔΗΣΟΚ ενώθηκε με το Κίνημα Ελευθέρων Δημοκρατών, δημιουργώντας τους Ενωμένους Δημοκράτες. Ο Κώστας Θεμιστοκλέους εξελέγη Γενικός Γραμματέας του κόμματος.
Διετέλεσε μέλος της Ένωσης Δήμων Κύπρου, του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, του συμβουλίου της Αρχής Βιομηχανικής Κατάρτισης, του Κοινού Πολεοδομικού Συμβουλίου για τη Μείζονα Λευκωσία και του συμβουλίου της Κινηματογραφικής Κίνησης Κύπρου.
Στις 3 Μαρτίου 1998 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2003.
Συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές του 2008 λαμβάνοντας ποσοστό 0,17%.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998
Ντέγιαν Κουλουσέφσκι
Ο Ντέγιαν Κουλουσέφσκι (Dejan Kulusevski, σλαβομακεδονικά: Дејан Кулушевски, γενν. 25 Απριλίου 2000) είναι Σουηδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Τότεναμ, με δανεισμό από τη Γιουβέντους.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Κουλουσέφσκι γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπρομαποϊκάρνα στην ηλικία των 6 ετών.
Αταλάντα
Εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Αταλάντα (ομάδα U17 ετών) στις 7 Ιουλίου 2016 από τη Μπρομαποϊκάρνα. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στις 20 Ιανουαρίου 2019, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Μάρτεν ντε Ρόον στην εκτός έδρας νίκη με 5-0 επί της Φροζινόνε.
Πάρμα (δανεισμός)
Στις 18 Ιουλίου 2019, ο Κουλουσέφσκι μετακινήθηκε με δανεισμό στην Πάρμα, μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στη Σέριε Α σε μία νίκη με 3-2 εναντίον της Τορίνο.
Τότεναμ (δανεισμός)
Στις 31 Ιανουαρίου 2022, ο Κουλουσέφσκι εντάχθηκε με δανεισμό διάρκειας 18 μηνών στην Τότεναμ Χότσπερ.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Κουλουσέφσκι γεννήθηκε στη Σουηδία από Βορειομακεδόνες γονείς. Είναι διεθνής με την Εθνικές ομάδες νέων της Σουηδίας και επίσης έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Βόρειας Μακεδονίας Κ17.
Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Σουηδίας το Νοέμβριο του 2019, για τους αγώνες της προκριματικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον της Ρουμανίας και των Νήσων Φερόε. Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για την Εθνική Σουηδίας στις 18 Νοεμβρίου, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Κεν Σέμα, στη νίκη με 3-0 επί των Νήσων Φερόε στον τελευταίο αγώνα των προκριματικών Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020. Με τη συμμετοχή του σε επίσημο ανταγωνιστικό αγώνα, ο Κουλουσέφσκι δεσμεύτηκε με τη Σουηδία σε διεθνές επίπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Κάτω Ροδάκινο Ρεθύμνης
Το Κάτω Ροδάκινο (επίσημο Κάτω Ροδάκινον) είναι χωριό της Κοινότητας Ροδακίνου του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 117 κατοίκους. Απέχει 42 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρα.
Ετυμολογία
Δεν είναι γνωστό από που πήρε το όνομά του το χωριό. Η πρώτη εκδοχή αναφέρει ότι η περιοχή ήταν ξηρή και το γεγονός ότι σε αυτή φύτρωσε μια ροδακινιά προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και αποτυπώθηκε στο τοπωνύμιο. Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι ο ορίζοντας του χωριού έχει σχήμα ροδάκινου. Μια τρίτη εκδοχή αναφέρει ότι προέρχεται από ροδοκόκκινο χρώμα του δέρματος των κατοίκων λόγω του Ήλιου. Μια ακόμη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το αρχαίο τοπωνύμιο Ρίκινθος, το οποίο αφορούσε τον χείμαρρο που σχηματίζει το φαράγγι ανάμεσα στο Άνω και Κάτω Ροδάκινο. Ο Στέργιος Σπανάκης επισημαίνει ότι έχει καταγραφεί το επίθετο Ροδάκινος σε συμβόλαια του 14ου αιώνα στην Κρήτη και έτσι ενδέχεται το όνομα του χωριού προέρχεται από το επίθετο των πρώτων οικιστών.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Κάστελλος έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα μινωικού οικισμού. Τα δύο χωριά δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκαν. Στη θέση τους υπήρχαν παλαιότερα τα χωριά Κουρκουλός, το Παλιό Χωριό, η θέση Παναγιά και ο Αη-Λιας τα οποία πιθανόν καταστράφηκαν στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας ή από πειρατές. Σύμφωνα με την παράδοση το Ροδάκινο συνοικίστηκε από ένα παλιό κάτοικο της περιοχής ο οποίος είχε καταφύγει στη Μάνη περί το 1600 και γύρισε με τα παιδιά του και έκτισε το χωριό. Το χωριό αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1659 ως Ροδάκινο, με 26 σπίτια.
Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό αναφέρεται ως Ροδάκινο (εννοώντας το Άνω και το Κάτω μαζί) είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό και κατοικούσαν σε αυτό 45 οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 το Ροδάκινο υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 376 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 468 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 το Άνω και Κάτω Ροδάκινο απογράφονται για πρώτη φορά χωριστά, με το Άνω Ροδάκινο να αποτελεί ως έδρα του αγροτικού δήμου Ροδακίνου. Το 1925, το Κάτω Ροδάκινο προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ροδακίνου. Το 1940 τα δύο χωριά αναφέρονται στην απογραφή ως ένα, με την ονομασία Ροδάκινο, αλλά από το 1951 αποτελούν πάλι ξεχωριστούς οικισμούς. Η κοινότητα Ροδάκινου διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στον όρμο νότια του χωριού έδεναν συμμαχικά πλοία και υποβρύχια τα οποία μετέφεραν πολεμοφόδια στους αντάρτες. Μετά τη δολοφονία ενός Γερμανού οι Γερμανοί προχώρησαν στις 20 Αυγούστου 1943 στην πυρπόληση του Ροδάκινου και στην εκτέλεση Ροδακινιωτών.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Αντωνίου, στη θέση Κουρκουλό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου και στην κορυφή του όρους Κρυονερίτης, σε υψόμετρο 1.312 μέτρα, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος. Ανάμεσα στο Άνω και στο Κάτω Ροδάκινο βρίσκεται πέτρινη γέφυρα. Η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1908 και το κόστος της υπολογίστηκε στις 5.900 δραχμές. Η γέφυρα σχεδιάστηκε να έχει πλάτος 4 μέτρα και άνοιγμα 6 μέτρα. Η γέφυρα έφερε την κυκλοφορία προς Σφακιά μέχρι το 2013, οπότε και δόθηκε στην κυκλοφορία νέα γέφυρα.
Στον δρόμο ανάμεσα στο Άνω και Κάτω Ροδάκινο βρίσκεται διασταύρωση προς τις παραλίες της περιοχής, όπως η παραλία του Κόρακα, η παραλία της Πολύριζου και παραλία της Αγίας Μαρίνας, η οποία είναι και η μακρύτερη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Μιχάλης Πολυνείκης
Ο Μιχάλης Πολυνείκης είναι Ελληνοκύπριος ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχάλης Πολυνείκης γεννήθηκε στην Πάφο στις 6 Νοεμβρίου 1948. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ειδικεύτηκε στην πνευμονολογία-φυματίωση. Εργάστηκε σε διάφορα νοσοκομεία της Ελλάδας και ως ιατρικός λειτουργός σε ιδιωτικούς οργανισμούς. Από το 1991 εξασκεί την ιατρική στην Πάφο.
Επιπλέον, είναι διευθυντής της εταιρείας Polynikis Tourist Enterprises Ltd από το 1978.
Είναι νυμφευμένος με τη Βασιλική Χαραλαμπίδου και έχει 2 κόρες και 1 υιό.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε συνδικαλιστής και μέλος του ΠΑΣΟΚ με ενεργή συμμετοχή στην προσπάθεια για εφαρμογή του Εθνικού Σχεδίου Υγείας.
Επιπλέον, είναι μέλος του Κ.Σ. ΕΔΕΚ. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και της Πολιτικής Επιτροπής. Την περίοδο 1996-1997 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της ΕΔΕΚ Πάφου.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πάφου.
Την 1η Μαρτίου 2008 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την αποχώρηση του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ από την συγκυβέρνηση, δηλαδή έως τις 2 Μαρτίου 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Ράκελ Γουέλς
Η Ράκελ Γουέλς (Raquel Welch, γεννήθηκε Τζο Ράκελ Τεχάδα, Jo Raquel Tejada, 5 Σεπτεμβρίου 1940 - 15 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου που αναδύθηκε σε σύμβολο του σεξ.
Ο πατέρας της ήταν αεροναυπηγός από τη Βολιβία και η μητέρα της Αμερικανίδα. Αρχίζοντας την καριέρα της σε ηλικία 19 ετών, πρωταγωνίστησε σε μία σειρά περίπου 65 ταινιών και είναι κάτοχος Χρυσής Σφαίρας για τη συμμετοχή της στο έργο «Ο Ντ’ Αρτανιάν και οι Τρεις Σωματοφύλακες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Παναγίτσα Πέλλας
Η Παναγίτσα είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 736 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παναγίτσα βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Βόρεια Μακεδονία. Απέχει 27,3 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. της Έδεσσας. Το χωριό είναι κτισμένο βόρεια της λίμνης Βεγορίτιδας στους νότιους πρόποδες του Καϊμακτσαλάν (Βόρας) και διαθέτει αρκετές υποδομές εναλλακτικού τουρισμού (πίστα ανεμοδρόμιου και μότο-κρος, μικρό χιονοδρομικό κέντρο που λειτουργεί με τεχνητό χιόνι κ.α.). Δυτικά του χωριού, προς τη γειτονική Ζέρβη και το λόφο Όσλοβο, έχει εντοπιστεί αρχαίος οικισμός "που χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια με ιδιαίτερα έντονα τα στοιχεία κατοικήσεως στην Εποχή του Σιδήρου και του εντοπισθέντος νεκροταφείου στα ΝΔ του οικισμού", γι΄ αυτό και η περιοχή έχει χαρακτηριστεί από το 1997 αρχαιολογικός χώρος.
Η παλιά του χωριού ονομασία είναι Όσλοβο και έτσι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Παναγίτσα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Ζέρβη αποτελούν την τοπική κοινότητα Παναγίτσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεγορίτιδας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 682 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα
Το Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα ( Partido Socialista Brasileiro) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Ιδρύθηκε το 1947, το 1965 εξαλείφθηκε από το στρατιωτικό καθεστώς μαζί με άλλα κόμματα, και ιδρύθηκε εκ νέου μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το 1985. Ήταν μέρος της κυβερνώσας συμμαχίας το 2007-2014, και συμμετείχε στην πολιτική συμμαχία «Για τη Συνεχή Αλλαγή της Βραζιλίας» που υποστήριξε την Ντίλμα Ρούσεφ, την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο της Βραζιλίας.
Από το 2014 μέχρι σήμερα, το Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση.
1947-1965: Το πρώτο ΒΣΚ
Το 1946 η Δημοκρατική Αριστερά έγινε πολιτικό κόμμα, και τον Αύγουστο του 1947 μετονομάστηκε σε Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Πρώτος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Τζοάο Μαγνκαμπέιρα. Στο 1ο συνέδριο του κόμματος, το 1947, επιβεβαιώθηκε η σοσιαλιστική του ιδεολογία: υποστήριξε δομικές μεταρρυθμίσεις, την εθνικοποίηση των οικονομικά στρατηγικών τομέων, την επέκταση στα δικαιώματα των εργαζομένων και τη διασφάλιση υγείας και εκπαίδευσης. Στις εκλογές του 1950, υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Μανγκαμπέιρα, ο οποίος έχασε (0,12%) από τον Ζετούλιο Βάργκας (48,7%). Στις βουλευτικές εκλογές το ΒΣΚ κέρδισε μία έδρα στη Σερζίπε. Το κόμμα συμμετείχε στο κίνημα «Το πετρέλαιο είναι δικό μας», που οδήγησε στην ίδρυση της Πετρομπράς, το 1953. και στο κρατικό μονοπώλιο στην παραγωγή και διακίνηση πετρελαίου. Στις εκλογές του 1955, το ΒΣΚ υποστήριξε τον υποψήφιο της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης, τον Ζουαρέζ Τάβορα, ο οποίος ήρθε δεύτερος (30,3%).
Κατά την Προεδρία του Τζάνγκο Γκούλαρντ, η οικονομική και κοινωνική κρίση στη χώρα επιδεινώθηκε. Το έτος 1964 άρχισε με διαδηλώσεις υπέρ και κατά του Τζάνγκο και του προγράμματός του για Βασικές Μεταρρυθμίσεις. Στις 31 Μαρτίου η κυβέρνηση ανατράπηκε με πραξικόπημα, ενώ ο Τζάνγκο εξορίστηκε στην Ουρουγουάη. Ακολούθησε μία περίοδος στρατιωτικής χούντας κατά την οποία περιορίστηκαν πολλές ελευθερίες και δικαιώματα. Τον Οκτώβριο του 1965, με τον 2ο Ιδρυτικό Νόμο, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξαλείφθηκαν, με συμπεριλαμβανόμενο το ΒΣΚ. Μόνο δύο κόμματα διατηρήθηκαν: το κυβερνών ΑΡΕΝΑ και το αντιπολιτευόμενο Βραζιλιάνικο Δημοκρατικό Κίνημα, και οι σοσιαλιστές μοιράστηκαν μεταξύ αυτών.
1985-σήμερα: Το νέο ΒΣΚ
Στις 2 Ιουλίου 1985, με την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα, το Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα ιδρύθηκε εκ νέου από μία ομάδα φοιτητών και καθηγητών πανεπιστημίου, και με την υποστήριξη της παλιάς Δημοκρατικής Αριστεράς. Πρώτος πρόεδρος του επανιδρυμένου κόμματος ήταν ο λεξικογράφος Αντόνιο Χουάις. Το κόμμα παρέμεινε πιστό στην δημοκρατική σοσιαλιστική ιδεολογία του, και στόχευσε σε μία κεντροαριστερή θέση. Τον Μάιο του 1987 διεξήχθη το πρώτο Συνέδριο του επανιδρυμένου κόμματος, στο οποίο ο γερουσιαστής Τζαμίλ Χαντάτ εξελέγη πρόεδρος της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής και ο Ρομπέρτο Αμαράλ Γενικός Γραμματέας του κόμματος. Αποφάσισαν να αντιπολιτευτούν στην κυβέρνηση του Προέδρου Ζοζέ Σάρνεϊ και έθεσαν 10 άμεσους στόχους, όπως αγροτικές μεταρρυθμίσεις, δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, άρση των απαγορεύσεων στις απεργίες, ενότητα στα συνδικάτα και το μέγιστο 40 ώρες εργασίας εβδομαδιαία.
To ΒΣΚ είχε μία έδρα στη Συντακτική Συνέλευση του 1988 για το νέο Σύνταγμα. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο βουλευτής του κόμματος στην Παρά δολοφονήθηκε από γαιοκτήμονες. Στις προεδρικές εκλογές του 1989, το κόμμα στήριξε τον υποψήφιο του Κόμματος Εργαζομένων, τον Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα. Το 1990 ο Μιγκέλ Άραες, ο κυβερνήτης του Περναμπούκο, προσχώρησε στο ΒΣΚ δίνοντάς του μία ώθηση για τις επόμενες εκλογές. Το 1993, στο 4ο συνέδριο του ΒΣΚ, ο Άραες εκλέχθηκε πρόεδρος του κόμματος. Το 1997, στο έκτο συνέδριο του ΒΣΚ στη Μπραζίλια εορτάστηκε η επέτειος των 50 χρόνων του κόμματος.
Στις δημοτικές εκλογές του 2000 133 υποψήφιοι του κόμματος εκλέχτηκαν δήμαρχοι. Στις προεδρικές εκλογές του 2002 το ΒΣΚ παρουσίασε δικό του υποψήφιο, τον τότε κυβερνήτη του Ρίο ντε Τζανέιρο, Άντονι Γκαροτίνο, ο οποίος υποστηρίχθηκε και από τα άλλα τρία κόμματα της συμμαχίας «Βραζιλιάνικη Ελπίδα», συγκέντρωσε το 17,9% των ψήφων και ήρθε τρίτος. Το 2010 το ΒΣΚ αναδείχθηκε ως μεγάλη πολιτική δύναμη όταν από το κόμμα εκλέχτηκαν 6 κυβερνήτες κρατιδίων. Το 2012 το κόμμα κέρδισε 444 δημαρχεία, επιτυγχάνοντας το μεγαλύτερο ποσοστό επανεκλογής δημάρχων: 71%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλιστική Διεθνής Κατηγορία:Βραζιλιάνικα πολιτικά κόμματα
Τουριστικός Αυτοκινητόδρομος Πιονγιάνγκ-Βονσάν
Κατηγορία:Δρόμοι στη Βόρεια Κορέα
Σιτοχώρι Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Σιτοχώρι
Το Σιτοχώρι, επίσημα Σιτοχώριον, είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 100 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σιτοχώρι βρίσκεται στα νότια της πεδιάδας των Σερρών και του ποταμού Στρυμόνα. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΝΑ. της Νιγρίτας και 30 Ν.-ΝΑ. των Σερρών. Το χωριό αναφέρεται σε γραπτή πηγή του 1569 με την προσωνυμία "Τσίντσα", συγγενική με το παλιό όνομα του χωριού "Τζίντζος", το οποίο ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος θεωρεί ότι είναι παραφθορά του ονόματος των αρχαίων Τυντηνών και το οποίο αναγράφεται σε αρχαία νομίσματα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η ονομασία προέρχεται από τη λέξη "τζίνιοι" (δηλαδή ισχυροί, ατίθασοι), επειδή την περίοδο της τουρκοκρατίας, δεν κατοικήθηκε από Τούρκους. Σημαντικό αξιοθέατο θεωρείται η τρίκλιτη βασιλική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που κτίστηκε τη δεκαετία του 1760 και είναι εσωτερικά διακοσμημένη με αγιογραφίες του 1880 από μοναχούς του Αγίου Όρους. Από το 1976 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Σοφοκλής Αλετράρης
Ο Σοφοκλής Αλετράρης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σοφοκλής Αλετράρης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 22 Απριλίου 1953. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, παίρνοντας δίπλωμα αγρονόμου-τοπογράφου μηχανικού. Στη συνέχεια φοίτησε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Γιούτα παίρνοντας πτυχίο στην πολιτική μηχανική και μεταπτυχιακό στην υδραυλική μηχανική. Επιπλέον, πήρε μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Νιου Χέιβεν.
Έχει εργαστεί ως μηχανικός αρδεύσεων στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων, στην Υπηρεσία Προγραμματισμού, στην Υπηρεσία Μελετών του Τμήματος στο σχεδιασμό διαφόρων έργων και στην Υπηρεσία κατασκευών του Τμήματος ως Επιβλέπων Μηχανικός διαφόρων κατασκευαστικών έργων.
Τον Μάιο του 1998 προάχθηκε στη θέση του Ανώτερου Υδραυλικού Μηχανικού και υπηρέτησε ως Επαρχιακός Μηχανικός Λευκωσίας έχοντας την ευθύνη για το συντονισμό και την εποπτεία όλων των δραστηριοτήτων του Επαρχιακού Γραφείου Λευκωσίας του Τμήματος. Το 2008 προάχθηκε στη θέση του Πρώτου Υδραυλικού Μηχανικού με ευθύνη του Τομέα Εκτέλεσης του Τμήματος.
Στα τέλη του 2008 ανέλαβε διευθυντής του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων.
Είναι νυμφευμένος με τη Χρύσω Αλετράρη και έχει ένα υιό και μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στις 5 Αυγούστου 2011 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, θέση στην οποία παρέμεινε έως τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης στις 28 Φεβρουαρίου 2013.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι υδραυλικοί μηχανικοί Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Αυτοκινητόδρομοι στη Βόρεια Κορέα
Η Βόρεια Κορέα έχει οκτώ κύριους αυτοκινητόδρομους. Αυτοί είναι οι εξής:
Συμβολή των πληροφοριακών συστημάτων διοίκησης στην αντίστροφη εφοδιαστική αλυσίδα
Η διακίνηση ενός προϊόντος στην αντίστροφη εφοδιαστική αλυσίδα και η επίβλεψη αυτού αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα.Το ερώτημα που προκύπτει σε αυτό το σημείο είναι το εξής,πώς ξέρουμε το πού βρίσκεται το προϊόν;Πιο συγκεκριμένα,πως συμβάλλει ένα πληροφοριακό σύστημα διοίκησης στην διακίνηση και εποπτεία του προϊόντος στην αντίστροφη εφοδιαστική αλυσίδα; Αυτό καλούμαστε να απαντήσουμε παρακάτω.