cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λανσάνα Κοντέ
Πραξικοπηματική άνοδος στην εξουσία
Μετά το θάνατο του Προέδρου Αχμέτ Σεκού Τουρέ, στις 26 Μαρτίου 1984, ο πρωθυπουργός Λουί Λανσανά Μπεαβογκί τον αντικατέστησε προσωρινά. Τότε ο Κοντέ με στρατιωτικό πραξικόπημα ανέτρεψε την κυβέρνηση και κατέλαβε την εξουσία, στις 3 Απριλίου 1984. Ταυτόχρονα, κατήγγειλε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την προηγούμενη κυβέρνηση και απελευθέρωσε 250 πολιτικούς κρατουμένους. Συνετέλεσε στην επιστροφή περίπου 200.000 κατοίκων της Γουινέας από την εξορία.
Ο Κοντέ σχημάτισε ειδική Στρατιωτική Επιτροπή και αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος στις 5 Απριλίου. Στις 4 Ιουλίου 1985, αντιμετώπισε με επιτυχία απόπειρα πραξικοπήματος από τον πρωθυπουργό Ντιαρά Τραορέ, ο οποίος μαζί με περίπου 100 από τους υποστηρικτές του, εκτελέστηκε. Στις 3 Απριλίου 1990 ο Κοντέ έγινε στρατηγός και προέβη σε υποτίμηση του νομίσματος, μείωση των κρατικών δαπανών και ενθάρρυνε τις ξένες επενδύσεις.
Επανεκλογές
Το 1998, ο Κοντέ κέρδισε και νέα πενταετή θητεία στις εκλογές, με 56,1% των ψήφων. Η Αντιπολίτευση, όπως και στις προηγούμενες εκλογές, έκανε λόγο για νοθεία. Τον Νοέμβριο του 2001 σε δημοψήφισμα οι ψηφοφόροι ενέκριναν την επέκταση της προεδρικής θητείας από 5 σε 7 έτη, με ποσοστό 98,4%. Ο Κοντέ επανεξελέγη στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 2003 με το 95,3% των ψήφων. Η Αντιπολίτευση, μιλώντας για νοθεία, δεν έλαβε καθόλου μέρος στις εκλογές. Στην τελετή ορκωμοσίας του, το 2004, ο Κοντέ υποσχέθηκε να πατάξει τη διαφθορά. Στις 19 Ιανουαρίου 2005 η αυτοκινητοπομπή του δέχτηκε πυροβολισμούς και έγινε μάλλον δολοφονική απόπειρα εναντίον του. Ο ίδιος δήλωσε στην Κρατική Ραδιοτηλεόραση ότι ο Θεός δεν είχε αποφασίσει ακόμη ότι είχε έρθει η ώρα του να πεθάνει.
Ταραχές και κρίση του 2007
Στις αρχές του 2007 ο Κοντέ ήρθε σε νέα σύγκρουση με την Αντιπολίτευση και στις ταραχές του Ιανουαρίου βρήκαν το θάνατο 49 άνθρωποι, ενώ η πολυήμερη γενική απεργία των συνδικάτων τερματίστηκε μόνο μετά την υπόσχεση του προέδρου για διορισμό πρωθυπουργού. Ο διορισμός του Εζέν Καμαρά στην πρωθυπουργία, στις 9 Φεβρουαρίου 2007, πυροδότησε νέες ταραχές, καθώς ο τελευταίος δεν αποδείχθηκε υποψήφιος κοινής αποδοχής. Σύμφωνα με πληροφορίες, 12 άνθρωποι σκοτώθηκαν μόνο τη δεύτερη ημέρα από την ανακοίνωση του διορισμού. Στις 12 Φεβρουαρίου ο πρόεδρος κήρυξε στρατιωτικό νόμο. Η κατάσταση εκτονώθηκε αργότερα και νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Λανσάνα Κουγιατέ, ο οποίος ορκίστηκε σε τελετή στην οποία ο πρόεδρος δεν παρέστη.
Ωστόσο, στις 12 Μαΐου 2007 εκδηλώθηκε ανταρσία του στρατού στην πρωτεύουσα, Κόνακρυ, έπειτα από τη μη προσέλευση του προέδρου Λανσάνα Κοντέ σε συνάντηση με τους στρατιωτικούς με αντικείμενο συζήτησης τις διαμαρτυρίες τους για τις κακές συνθήκες και τις χαμηλές αποδοχές στις τάξεις τους. Τον Μάιο του 2008 σε μία απρόσμενη κίνηση ο πρόεδρος Κοντέ απέλυσε τον πρωθυπουργό Κουγιατέ και τον αντικατέστησε με τον Αχμέτ Τιντιάν Σουαρέ.
Θάνατος
Στις 23 Δεκεμβρίου 2008 ανακοινώθηκε από τον Πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης ότι ο Λανσάνα Κοντέ απεβίωσε στις 6:45 μ.μ. της προηγούμενης μέρας εξαιτίας κάποιας χρόνιας πάθησης την οποία έκρυβε ώστε να "δώσει χαρά στη Γουινέα". Φήμες για την άσχημη κατάσταση της υγείας του κυκλοφορούσαν αρκετό καιρό πριν από τον θάνατό του.
Έξι ώρες μετά τα νέα του θανάτου του, μια ανακοίνωση μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση, ανακοινώνοντας στρατιωτικό πραξικόπημα από το αυτοαποκαλούμενο CNDD. Στις 24 Δεκεμβρίου, σε νέα ανακοίνωση που διαβάστηκε στο ραδιόφωνο, μεταδόθηκε ότι ο λοχαγός Μουσά Νταντίς Καμαρά ήταν επικεφαλής του CNDD. Ο πρωθυπουργός Σουαρέ κρυβόταν και επέμεινε ότι δεν είχε ανατραπεί η κυβέρνηση. Ο ίδιος περιέγραφε τον Καμαρά ως έναν άγνωστο στρατιωτικό, ο οποίος δεν ήλεγχε το στρατό. Μάλιστα, επανέλαβε ότι η πλειονότητα του στρατού υποστήριζε τη νόμιμη κυβέρνηση.
Το CNDD διέταξε όλα τα μέλη της κυβέρνησης και του στρατού να μεταβούν στο στρατόπεδο Ντιαλό εντός 24ώρου, απειλώντας για εξονυχιστική έρευνα σε όλη τη χώρα αν δε γινόταν κάτι τέτοιο. Στις 25 Δεκεμβρίου ο Σουαρέ πήγε στο στρατόπεδο και παραδόθηκε μαζί με μέλη της κυβέρνησης εκτός από δύο μέλη, τα οποία βρίσκονταν σε διπλωματική αποστολή στο εξωτερικό, όπως δήλωσε ο Σουαρέ. Ο Καμαρά συναντήθηκε με το Σουαρέ και τόνισε ότι το CNDD ήταν στην εξουσία, λέγοντας παράλληλα ότι ο Σουαρέ και η κυβέρνησή του "μπορούσαν να επιστρέψουν στη δουλειά τους". Στη διάρκεια της συνάντησης ο Σουαρέ εξέφρασε τη θλίψη του για το θάνατο του Κοντέ και εξέφρασε την προθυμία της κυβέρνησής του να συνεργαστεί με το CNDD, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι η κυβέρνηση αποτελούνταν όχι από πολιτικούς αλλά από τεχνοκράτες. Επίσης απευθύνθηκε στον Καμαρά προσφωνώντας τον "Πρόεδρο".
Η κηδεία του Κοντέ έλαβε χώρα στις 26 Δεκεμβρίου και την παρακολούθησαν περισσότερα από 20.000 άτομα. Ο Καμαρά δεν παρέστη στην κηδεία σε αντίθεση με αρκετούς Αφρικανούς ηγέτες. Ο στρατηγός Μαμαντού Μπα Τοτό, εκπρόσωπος του CNDD δήλωσε στη διάρκεια της τελετής ότι προσεύχονταν στο Θεό να τους δώσει κουράγιο να συνεχίσουν το έργο του Κοντέ με ειρήνη για το καλό της Γουινέας.
Τον Φεβρουάριο του 2009 συνελήφθη ο γιος του, Ούσμανε Κοντέ, κατηγορούμενος από τη χούντα για διακίνηση ναρκωτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας
Ιβάν Ψιάκης
Ο Ιβάν Ψιάκης (αναφέρεται και Ιωάννης) γεννημένος το 1906, πιθανότατα στην Αλεξάνδρεια, ήταν ομογενής πυγμάχος από την Αίγυπτο που συμμετείχε με την Ελληνική ολυμπιακή ομάδα σε Ολυμπιακούς αγώνες.
Ο Ψιάκης ασχολήθηκε με την πυγμαχία αλλά και το στίβο στην Αλεξάνδρεια και έπαιρνε μέρος σαν ερασιτέχνης σε αγώνες σαν αθλητής της ΑΕΕΑ, έπειτα ήρθε στην Ελλάδα όπου έδινε αγώνες σαν αθλητής του Μίλωνα. Στην Αλεξάδρεια αναφέρεται πρωταθλητής στους Παναιγυπτιακούς αγώνες στην σφαιροβολία το 1938. Ο Ψιάκης πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο.
Ήταν από εύπορη οικογένεια ομογενών της Αλεξάνδρειας, ήταν γιος του Στέφανου Ψιάκη, αδελφοί του ήταν οι Μιχαήλ επίσης αθλητής της ΑΕΕΑ, Αλέξανδρος και Γεώργιος, ανιψιός του ο αθλητής Βλαδίμηρος. Το 1964 αναφέρεται ότι έμενε στην Βηρυτό του Λίβανου όπου η κόρη του Ιωάννα διεκδίκησε τον τίτλο της μις Λιβάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σφαιροβολίας Κατηγορία:Αιγύπτιοι πυγμάχοι Κατηγορία:Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξάνδρειας
Αρχίας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Αρχίας αναφέρονται:
Πολιτική της Ισημερινής Γουινέας
Πρόσφατη πολιτική ιστορία
Με το Σύνταγμα του 1982 ο Πρόεδρος απέκτησε πολλές εξουσίες, ανάμεσα στις οποίες είναι ο διορισμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου, η θέσπιση νόμων με διατάγματα, η διάλυση της Βουλής των Αντιπροσώπων, η διαπραγμάτευση και επικύρωση συμφωνιών, καθώς επίσης και η προκήρυξη βουλευτικών εκλογών. Ο Ομπιάνγκ παραμένει και Αρχηγός του Στρατού, όπως επίσης και επικεφαλής του Υπουργείου Άμυνας. Ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο, ο οποίος ορίζει και τις εξουσίες του. Ο ρόλος του πρωθυπουργού είναι συντονιστικός σε θέματα της κυβέρνησης, εκτός από την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα και την ασφάλεια.
Αρχίας (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πολιτική της Ισημερινής Γουινέας
Πρόσφατη πολιτική ιστορία
Στις 15 Δεκεμβρίου του 2002, τα τέσσερα κυριότερα κόμματα της Αντιπολίτευσης αποσύρθηκαν από τις βουλευτικές εκλογές. Σε αυτές νικητής αναδείχθηκε ο Ομπιάνγκ, ενώ οι Δυτικοί παρατηρητές έκαναν λόγο για νοθεία.
Ένα μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι η διαφθορά, που σοβεί ανάμεσα σε διπλωματικούς και πολιτικούς εκπροσώπους. Ακόμα και υπουργοί έχουν συλληφθεί για εμπόριο ναρκωτικών, πολλές φορές χρησιμοποιώντας διπλωματικούς σάκους ακόμα και τις αποσκευές του προέδρου σε επίσημες επισκέψεις. Ο σημερινός πρόεδρος δεν έφτασε τη φήμη του αιμοβόρου δικτάτορα, που είχε ο προκάτοχός του, Φρανσίσκο Μασίας Νγκέμα, τον οποίο ανέτρεψε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ωμότητας του Μασίας Νγκέμα ήταν η εκτέλεση 150 υπόπτων για σχεδιασμό πραξικοπήματος, ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1975, υπό τους ήχους μπάντας, που έπαιζε το τραγούδι της Μαίρης Χόπκινς Those Were the Days σε εθνικό στάδιο. Μεγάλο μέρος από το κρατικό εισόδημα (370 εκατομ. δολαρίων) δημεύτηκε από τον πρόεδρο, τη στιγμή που μισό εκατομμύριο άτομα ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα, υπάρχουν προβλήματα με την αποχέτευση στην πρωτεύουσα και η χώρα στερείται μέσων μαζικής μεταφοράς. Επίσης, ελάχιστοι κάτοικοι έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό και νερό.
Το Νοέμβριο του 2004 ο γιος της πρώην Πρωθυπουργού της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, Μαρκ, κατηγορήθηκε ως υποστηρικτής και χρηματοδότης σχεδίου με σκοπό την ανατροπή του Ομπιάνγκ, με πραξικόπημα. Ως οργανωτής φερόταν ο Σάιμον Μαν. Επίσης, για το θέμα κατηγορήθηκαν και μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, των ΗΠΑ και της Ισπανίας. Ωστόσο, σε έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, τον Ιούνιο του 2005 αναφέρθηκε ότι η εισαγγελική αρχή απέτυχε να αποδείξει ότι είχε σχεδιαστεί απόπειρα πραξικοπήματος
Τον Ιούνιο του 2008 μισθοφόρος κατέθεσε στη δίκη των επίδοξων πραξικοπηματιών και επιβεβαίωσε την εμπλοκή του Μαρκ Θάτσερ, της Ισπανίας και της Νότιας Αφρικής. Νοτιαφρικανικό δικαστήριο καταδίκασε σε πρόστιμο το Θάτσερ, επειδή είχε χρηματοδοτήσει το πραξικόπημα εν αγνοία του. Ο μισθοφόρος Σάιμον Μαν καταδικάστηκε τον Ιούλιο σε ποινή φυλάκισης 34 ετών και 4 μηνών. Έπειτα από την παραίτηση του Ρικάρδο Μάνγκε Ομπάμα Νφουμπέα, ανέλαβε νέος πρωθυπουργός ο Ιγνάσιο Μιλάμ Τανγκ, από το Δημοκρατικό Κόμμα Ισημερινής Γουινέας (PDGE), στις 8 Ιουλίου του 2008.
Ο Ομπιάνγκ επανεξελέγη με 95% των ψήφων, στις προεδρικές εκλογές του 2009 και στις εκλογές του 2016.
Πρόεδρος
Ο Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος διορίζει τον Πρωθυπουργό. Η θητεία του Προέδρου είναι επταετής και απεριόριστη ως προς τις επανεκλογές. Από το 1979 Πρόεδρος είναι ο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο.
Πρωθυπουργός
Οι εξουσίες του Πρωθυπουργού είναι πολύ μικρές. Διορίζεται και παύεται από τον Πρόεδρο.
Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας
Ο πρώτος Πρωθυπουργός ήταν ο Μπονιφάσιο Οντό Έδου, ο οποίος υπηρέτησε στο αξίωμα πριν την ανεξαρτησία της χώρας. Από τις 12 Οκτωβρίου του 1968 ως τις 15 Αυγούστου του 1982 η θέση είχε καταργηθεί.
Εκλογές
Στη χώρα διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές το 1968, 1973, 1989, 1996, το 2002 , το 2009 και το 2016.
Πολιτικά κόμματα
Ενώ η χώρα είναι πολυκομματική δημοκρατία από το 1991, με βάση το Σύνταγμα αυτής της χρονιάς, μόνο ένα πραγματικό κόμμα της Αντιπολίτευσης δρα ανοικτά. Επίσης, στις κατά καιρούς εκλογικές αναμετρήσεις έχουν καταγγελθεί πολλά περιστατικά εκτεταμένης νοθείας από πλευράς κυβερνώντος κόμματος.
Μικρότερα κόμματα που δημιουργήθηκαν μετά το 1991
Τα κόμματα αυτά ανήκουν σε τρεις κατηγορίες: εκείνα που τάσονται με την κυβέρνηση για να δίνουν μια επίφαση δημοκρατίας, το CpDS, που επιτρέπεται να λειτουργεί ανοικτά αλλά γίνεται αντικείμενο διώξεων και αυτά τα κόμματα τα οποία θεωρούνται παράνομα, καθώς δεν είναι εγγεγραμμένα με την κυβέρνηση.
Μεγαλύτερα κόμματα ήσσονος σημασίας
Άλλα κόμματα είναι:
Διεθνείς σχέσεις
Το 1977 επί καθεστώτος του Μασίας Νγκέμα, η χώρα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της με την Ισπανία. Δύο χρόνια μετά, ο Μασίας ανατράπηκε με πραξικόπημα και το νέο καθεστώς του Ομπιάνγκ κινήθηκε προς την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με την άλλοτε αποικιοκρατική δύναμη. Έτσι, υπεγράφησαν συμφωνίες για οικονομική και τεχνολογική συνεργασία. Το 2001 ο Πρόεδρος Ομπιάνγκ πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Μαδρίτη.
Η Ισημερινή Γουινέα έχει δεσμούς φιλίας με το Καμερούν, παρά τις καταγγελίες των εργατών από το Καμερούν ότι δέχθηκαν κακομεταχείριση το 2000. Διατηρεί θερμότερες σχέσεις με τη Νιγηρία της οποίας ο Πρόεδρος επισκέφθηκε επίσημα το Μαλάμπο το 2001. Το 2003 οι ΗΠΑ επαναλειτούργησαν την πρεσβεία τους στο Μαλάμπο, η οποία είχε κλείσει για οικονομικούς λόγους το 1995. Η Ισημερινή Γουινέα έχει προξενείο στην Ελλάδα.
Γενικά η πολιτική της αφρικανικής χώρας είναι αδέσμευτη. Έγινε το 126ο μέλος του ΟΗΕ στις 12 Νοεμβρίου του 1968. Η χώρα είναι επίσης μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, από το 1989. Η διαμάχη για τα θαλάσσια σύνορά της με το Καμερούν τέθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο. Επίσης, η Ισημερινή Γουινέα ερίζει με την Γκαμπόν για την κυριαρχία των νησιών στον Όρμο Κορίσκο. Τέλος, διεκδικεί δικαιοδοσία από τη Νιγηρία και το Καμερούν επί των περιοχών που είναι πλούσιες σε πετρέλαιο στον Κόλπο της Γουινέας.
Αναλυτικά, η χώρα είναι μέλος των εξής διεθνών οργανισμών: ACCT, ACP, AfDB, AU, BDEAC, CEMAC, FAO, FZ, G-77, IBRD, ICAO, ICRM, IDA, IFAD, IFC, IFRCS, ILO, IMF, IMO, Interpol, IOC, ITSO, ITU, MIGA, NAM, OAS (παρατηρητής), OIF, OPCW, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UNWTO, UPU, WHO, WIPO, WTO (παρατηρητής).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ισημερινής Γουινέας
Πέμη Ζούνη
Η Πέμη (Παναγιώτα) Ζούνη (7 Φεβρουαρίου 1956, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, ενώ είναι γνωστή και από τις εκφωνήσεις που έχει κάνει σε ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, διαφημίσεις και μεταγλωττίσεις κινηματογραφικών ταινιών. Επίσης, έχει ασχοληθεί και με τα κοινά από την θέση της δημοτικής συμβούλου στο Δήμο Αθηναίων και από τη θέση της βουλευτού της Α' εκλογικής περιφέρειας Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφία
Είναι κόρη του κονφερασιέ Λάμπρου Ζούνη. Διέμενε αρχικά στο Μεταξουργείο και αργότερα στο Μαρούσι.
Το 1979 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα παρακολούθησε την ύλη του δεύτερου έτους του τμήματος Lettres Modernes στο Πανεπιστήμιο Ναντέρ στο Παρίσι ενώ έκανε και μαθήματα πιάνου, φλογέρας και θεωρίας της μουσικής στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Κατά τη χρονική περίοδο 1971-1978 έκανε μαθήματα χορού, κλασικού και μοντέρνου ενώ το 1982 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, συμμετέχοντας και σε θεατρικές παραγωγές του.
Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν τη σεζόν 1982-1983 στη σειρά της ΕΡΤ Γιάννης και Μαρία, με πρωταγωνιστές στους ομώνυμους ρόλους την ίδια και τον Ηλία Γιαννίτσο. Το 1985 κέρδισε το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Μια τόσο μακρινή απουσία, μαζί με τη Θέμιδα Μπαζάκα για την ερμηνεία της στα Πέτρινα χρόνια. Το 1996 δάνεισε τη φωνή της στην Εσμεράλδα στην ελληνική μεταγλώττιση της ταινίας Η Παναγία των Παρισίων. To 2004 βραβεύτηκε με το έπαθλο "Μαρίκα Κοτοπούλη".
Συνεργάστηκε για μια πενταετία στο θέατρο με τον Γρηγόρη Βαλτινό. Η πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα ήταν με το έργο Το τέλος του καλοκαιριού του Γιώργου Ηλιόπουλου. Έχει επίσης ασχοληθεί και με το τραγούδι, ενώ έχει δανείσει τη φωνή της σε πολλές παραγωγές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, όπως για τις δυο ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου Μία αιωνιότητα και μία μέρα και Το βλέμμα του Οδυσσέα, διαφημιστικά σποτ και εκφωνήσεις για το πρόγραμμα του Mega Channel.
Τη σεζόν 2019 - 2020 & 2020 - 2021 έπαιζε στην σειρά 8 λέξεις.
Την επικαιρότητα απασχόλησε περιστατικό που αφορούσε φωτογραφίες που παρουσίαζαν την Ζούνη με τον σκηνοθέτη Ανγκ Λι και αποκαλύφθηκε ότι ήταν προϊόν φωτομοντάζ. Οι φωτογραφίες κυκλοφόρησαν στο πλαίσιο προώθησης της παράστασης, στο έργο του Άκη Δήμου, «...Και Ιουλιέτα» το 2017 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Τόσο το Ίδρυμα, όσο και η εταιρεία παραγωγής κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις.
Πολιτική
Υπήρξε υποψήφια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 2004, ενώ εκλέχτηκε δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων με τον συνδυασμό "Όμορφη Πόλη" το 2002 και με τον συνδυασμό "Η Αθήνα αλλάζει" το 2006. Στις εθνικές εκλογές του 2009 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην Α΄ Αθηνών. Παραιτήθηκε από το αξίωμα το 2012 παραδίδοντας την έδρα της και έκτοτε δεν πολιτεύτηκε ξανά.
Προσωπική ζωή
Είναι καλλιτεχνική διευθύντρια στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου, είναι Πρόεδρος του Σωματείου Εκφωνητών Ελλάδος. Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Το 1981 εξέδωσε τη μετάφραση του βιβλίου του Ταχάρ Μπεν Ζελούν Μοχά ο τρελός, Μοχά ο σοφός (εκδ. Εξάντας). Έχει παντρευτεί δυο φορές κι έχει μια κόρη, την Ελεονώρα.
Φιλμογραφία
μικρογραφία|Η Ζούνη ως Γερτρούδη στον "[[Άμλετ" το 2018]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ιρλανδική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2013
Η Ιρλανδική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2013 (για το α' εξάμηνο του έτους) είναι η προεδρία την οποία άσκησε η Ιρλανδία στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είναι η 4η Προεδρία του Συμβουλίου, την οποία αναλαμβάνει η Ιρλανδία, από την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωηση.
Είναι μέλος της Τ5 Τριάδας Προεδρίας μαζί με τη Λιθουανία και την Ελλάδα.
Διασφάλιση της σταθερότητας στην Ευρώπη
Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση ανέδειξε τις αδυναμίες της νομισματικής και οικονομικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης. θα αναλάβει τη φροντίδα του άμεσα ζητήματα και βραχυπρόθεσμα, αλλά ως πρόεδρος, θα δώσουμε την ίδια σημασία για την ανάπτυξη των πιο βιώσιμες βάσεις για τη σταθερότητα. Το ίδρυμα αυτό ήταν που σε διαδοχικά Ευρωπαϊκά Συμβούλια, ιδίως με βάση την τραπεζική ένωση, το ευρωπαϊκό εξάμηνο και την επόμενη φάση των μεταρρυθμίσεων στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, όπως ορίζεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2012.
Για να διασφαλιστεί μια διαρκής εμπιστοσύνη στη συνέχιση της ανάκαμψης στην Ευρώπη, την απασχόληση και την ανάπτυξη, έχουμε δημιουργήσει σταθερότητα πρέπει να βασίζεται σε έναν βιώσιμο τρόπο.
Η επένδυση σε βιώσιμες θέσεις εργασίας και ανάπτυξη
Η Ένωση πρέπει να κάνει ό, τι μπορεί για να συμβάλει στη δημιουργία θέσεων εργασίας και τη διασφάλιση της αειφόρου ανάπτυξης. η ιρλανδική Προεδρία θα επιδιώξει να καταλήξει σε συμφωνία σχετικά με τις προτάσεις που θα κάνουν πραγματικά τη διαφορά για τους πολίτες και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. σύμφωνα με την Ιρλανδία, το επόμενο βήμα στο δρόμο προς την οικονομική ανάκαμψη πρέπει να πηγαίνουν χέρι-χέρι με τη δημιουργία μιας ενιαίας αγοράς για το μέλλον, συμπεριλαμβανομένης μιας ψηφιακής ενιαίας αγοράς, και πρέπει να θέσει στο προσκήνιο το νέα γενιά για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων.
Η Ευρώπη και ο κόσμος
Η Ευρώπη πρέπει να κοιτάξει πέρα από τα σύνορά της και να ξεκινήσει διάλογο με τους διεθνείς εταίρους.
Η Ιρλανδία, ως Πρόεδρος, θα υποστηρίξει ενεργά την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας και της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης. ο στόχος είναι να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα και η συνοχή της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ και για να ανταποκριθούμε στις μεγάλες προκλήσεις της ασφάλειας και της διεθνούς πολιτικής. Αυτό είναι το πώς θα διεξάγει η Προεδρία μας να ενισχύσει τη συμβολή μας στην αναζήτηση της ειρήνης, της δημοκρατίας και της ευημερίας.
Η Ιρλανδία αναμένει να εκπροσωπεί την ΕΕ, όταν αυτό είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων, όπως η πείνα, η φτώχεια και η κλιματική αλλαγή.
Διασφάλιση της σταθερότητας στην Ευρώπη
Η Ιρλανδική Προεδρία έχει δείξει την αποφασιστικότητά της να διασφαλιστεί ότι το σύστημα τραπεζικό σταθερή και στέρεη βάση τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ανάπτυξη βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης στην Ευρώπη. Για να εκπληρώσει τη δέσμευσή της, η Προεδρία κατέληξε στα ακόλουθα συμπεράσματα:
Επενδύοντας στην ανάπτυξη και τη βιώσιμη απασχόλησης
Η Ιρλανδική Προεδρία έχει υλοποιήσει προγράμματα και αποφασιστική δράση για την προώθηση της απασχόλησης και της ανάπτυξης. Αυτά τα αποτελέσματα είναι τα ακόλουθα:
Η Ευρώπη και ο κόσμος
Στο πλαίσιο των προτεραιοτήτων της ήταν απασχόληση και την ανάπτυξη, η ιρλανδική Προεδρία επικεντρώθηκαν στον τεράστιο δυναμικό των ξένων εμπορικών συμφωνιών για την Ευρώπη. Πολλά σημαντικά βήματα έγιναν με τη συμφωνία για την εντολή να αρχίσει διαπραγματεύσεις για μια εταιρική σχέση του διατλαντικού εμπορίου και των επενδύσεων μεταξύ της ΕΕ και των Ηνωμένων Πολιτειών, μια εντολή να αρχίσει διαπραγματεύσεις για τη σύναψη συμφωνίας για το Εμπόριο Υπηρεσιών (ACS) και την έναρξη των σχέσεων ΕΕ-Ιαπωνίας εμπορικές διαπραγματεύσεις.
Η Ευρώπη, για τους πολίτες της
Ο πολίτης στο επίκεντρο της δράσης της Προεδρίας σε όλους τους τομείς πολιτικής, τα κύρια μέτρα πολιτικής για τα άτομα με μια πιο άμεση επίδραση στην καθημερινή ζωή, η ασφάλεια των εργαζομένων, για την προστασία των καταναλωτών, της δημόσιας υγείας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιρλανδία 2013
Βαρωνία της Πάτρας
Η Βαρονία της Πάτρας ήταν μεσαιωνικό φέουδο των Φράγκων στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, στην βορειοδυτική ακτή της Πελοποννήσου με κέντρο την Πάτρα. Βρισκόταν ανάμεσα στις 12 αρχικές βαρονίες του πριγκιπάτου της Αχαΐας αλλά πέρασε στα μέσα του 13ου αιώνα στα χέρια του Λατίνου αρχιεπισκόπου της Πάτρας, από το 1337 έγινε ανεξάρτητη εκκλησιαστική περιουσία του πριγκιπάτου. Διατήρησε καλές σχέσεις με την Βενετική Δημοκρατία που κυβέρνησε δυο φορές την βαρονία (1408 - 1413, 1418), η βαρονία επέζησε μέχρι την ανακατάκτηση από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (1430).
Δημιουργία της βαρονίας
Το 1209 με την οριστική κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Φράγκους και την δημιουργία του πριγκιπάτου της Αχαΐας από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη το νέο κράτος χωρίστηκε σε φέουδα, υψηλές Βαρονίες, εκκλησιαστικές Βαρονίες, μοναστικές βαρονίες και τιμάρια που δόθηκαν σε ιππότες. Η βαρονία της Πάτρας ήταν μια από τις 12 αρχικές βαρονίες στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Η Βαρονία είχε 24 τιμάρια πολλούς δουλοπάροικους και περιελάμβανε έκταση ίση περίπου με την μετέπειτα Επαρχία Πατρών, με μεγαλύτερη πόλη την Πάτρα, την κώμη Χαλανδρίτσα Αχαΐας και την Άκοβα ήταν η μεγαλύτερη βαρονία του Πριγκιπάτου. Η Πάτρα ήταν επιπλέον έδρα Λατινικής αρχιεπισκοπής, αποτελούσε εκκλησιαστικό φέουδο με οκτώ ιπποτικά φέουδα στο όνομα του αρχιεπισκόπου. Οι σχέσεις ανάμεσα στον αρχιεπίσκοπο και τους κοσμικούς βαρόνους ιδιαίτερα τον πρίγκιπα ήταν συνεχώς τεταμένες. Οι διαμάχες ανάμεσα στον Λατίνο αρχιεπίσκοπο και τον πρίγκιπα πήραν τόσο μεγάλες διαστάσεις που είχαν σαν αποτέλεσμα την εκδίωξη του επισκόπου από την κατοικία του και τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Θεοδώρου που ενσωματώθηκε στο Κάστρο της Πάτρας.
Οι βαρόνοι
Οι σύγχρονοι ιστορικοί ακολουθούν την Αραγωνική έκδοση τοποθετώντας την μεταβίβαση της βαρονίας στην αρχιεπισκοπή λίγο μετά τα μέσα του 13ου αιώνα. Η μεταφορά ίσως να έγινε νωρίτερα την δεκαετία του 1220 επειδή ο πρώτος αρχιεπίσκοπος Αντέλμος του Κλουνύ ακούγεται ότι είχε στην κατοχή του το κάστρο της Πάτρας από το 1233. Άλλες σύγχρονες πηγές αναφέρουν δεύτερο βαρόνο τον Πέτρο Αλλαμάν, τον Γεώργιο Αλλαμάν τον 14ο αιώνα, και την Μαρία Αλλαμάν σύζυγο του Ιάκωβου της Βελίγοστης και σε 2ο γάμο του Βίλχεμ Σανούδο και μητέρα των Ραϊνάλδου της Βελίγοστης, του Νικολάου Σανούδου και της Άλιξ.
Υπό την Λατινική Αρχιεπισκοπή της Πάτρας
thumb|right|250px|Ο πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ Ο αρχιεπίσκοπος έγινε ο ισχυρότερος υποτελής στο πριγκιπάτο με 32 φέουδα και πρωταγωνιστής στις πολιτικές υποθέσεις. Ο Γουλιέλμος Φραγκιπάνης δημιούργησε στενές σχέσεις με την Βενετία και κυβερνούσε ανεξάρτητα από τον πρίγκιπα. Με τον θάνατο του Φραγκιπάνη (1337) ο Ανδεγαβός βάϊλος Μπερτράν ντε Μπω που είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Φραγκιπάνη πολιόρκησε την βαρονία με στόχο να την φέρει στην εξουσία του. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ αντέδρασε έντονα, διακήρυξε ότι η βαρονία είναι "γη της Αγίας Έδρας" και την έθεσε υπό απαγόρευση. Η Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί μητέρα και αντιβασίλισσα του πρίγκιπα Ροβέρτου του Τάραντα συμφώνησε με την εκκλησία και η βαρονία παρέμεινε ανεξάρτητη αν και τα κοσμικά της φέουδα ανήκαν στην εξουσία του πρίγκιπα.
Παρακμή και πτώση
Το υπόλοιπο διάστημα του αιώνα η Αρχιεπισκοπή της Πάτρας έπαιξε ενεργό πολιτικό ρόλο στις συγκρούσεις μεταξύ των φεουδαρχών και οι μεγάλες οικογένειες με την σειρά τους προσπαθούσαν με κάθε μέσο να ανεβάσουν τους εκπροσώπους τους στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Η Οθωμανική απειλή ωστόσο και οι λεηλασίες των Αλβανών οδήγησε τους αρχιεπισκόπους να ζητήσουν προστασία από την Βενετία, ύστερα από διαπραγματεύσεις δόθηκε η πολιτική διοίκηση της βαρονίας στους Βενετούς με αντάλλαγμα 1000 δουκάτα τον χρόνο (1408). Ο πάπας αντέδρασε σκληρά και οι Βενετοί επέστρεψαν την διοίκηση στην Αρχιεπισκοπή (1413), νέα απόπειρα των Βενετών να πάρουν την διοίκηση απέτυχε ξανά λόγω αντίδρασης από την Αγία Έδρα (1418). Η βαρονία και η πόλη της Πάτρας παραδόθηκε στους Έλληνες από το Δεσποτάτο του Μυστρά (1430) υπό τον μελλοντικό τελευταίο Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο.
Πηγές
Κατηγορία:Φραγκοκρατία
Κοινότητα Καστέλλου Χανίων
Η Κοινότητα Καστέλλου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 199Α - 13/06/1926 όταν ο οικισμός Κάστελλος από την κοινότητα Κουρνά και ορίστηκε έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Μεταμόρφωση και Πάτημα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 144 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Θεοφάνη Αναγνωστάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Τσέτνικ
Τα Αποσπάσματα των Τσέτνικ του Γιουγκοσλαβικού Στρατού, επίσης γνωστά ως Γιουγκοσλαβικός Στρατός στην Πατρίδα ή Κίνημα της Ράβνα Γκόρα, κοινώς γνωστά ως Τσέτνικ (Σερβοκροατικά: Četnici, Четници, Σλοβενικά: Četniki), ήταν ένα Γιουγκοσλαβικό βασιλικό και Σερβικό εθνικιστικό κίνημα στη Γιουγκοσλαβία με επικεφαλής το Ντράζα Μιχαήλοβιτς, που ήταν κατά του Άξονα στους μακροπρόθεσμους στόχους του και ενεπλάκη σε περιθωριακές αντιστασιακές δραστηριότητες για περιορισμένες περιόδους. Ενεπλάκη επίσης σε τακτική ή επιλεκτική συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Οι Τσέτνικ του Μιχαήλοβιτς δεν ήταν ομοιογενές κίνημα. Υιοθέτησαν μια πολιτική συνεργασίας σε σχέση με τον Άξονα και συνεργάστηκαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό καθιερώνοντας ένα modus vivendi ή λειτουργώντας ως «νομιμοποιημένες» βοηθητικές δυνάμεις υπό τον έλεγχο του Άξονα. Με την πάροδο του χρόνου και σε διάφορα μέρη της χώρας, το κίνημα των Τσέτνικ επεκτάθηκε σταδιακά σε συμφωνίες συνεργασίας: πρώτα με τις δυνάμεις Νέντιτς στην Περιοχή της Στρατιωτικής Διοίκησης της Σερβίας, στη συνέχεια με τους Ιταλούς στην κατεχόμενη Δαλματία και το Μαυροβούνιο, με μερικές από τις δυνάμεις των Ούστασε στη βόρεια Βοσνία και, μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, και με τους Γερμανούς άμεσα.
Οι Τσέτνικ συμμετείχαν στην εξέγερση εναντίον των κατακτητών του Άξονα καθ 'όλη τη διάρκεια του 1941. Μετά την επιτυχία της Μάχης της Λόζνιτσα, οι Τσέτνικ του Μιχαήλοβιτς απελευθέρωσαν την πρώτη πόλη στην Ευρώπη από τον έλεγχο του Άξονα. Μετά από αυτό οι Γερμανοί κατακτητές θέσπισαν τη συνταγή του Αδόλφου Χίτλερ για την καταστολή της αντιναζιστικής αντίστασης στην Ανατολική Ευρώπη, την αναλογία 100 ομήρων που εκτελούντο για κάθε Γερμανό στρατιώτη που σκοτωνόταν και 50 εκτελέσεων για όσους τραυματίζονταν. Τον Οκτώβριο του 1941 Γερμανοί στρατιώτες πραγματοποίησαν δύο μαζικές δολοφονικές επιχειρήσεις εναντίον Σέρβων αμάχων στο Κράλιεβο και στο Κραγκούγιεβατς, με συνολικό αριθμό των νεκρών πάνω από 4.500 πολίτες, πείθοντας τον ηγέτη των Τσέτνικ Ντράζα Μιχαήλοβιτς ότι η δολοφονία Γερμανών στρατιωτών θα οδηγούσε μόνο σε περαιτέρω περιττούς θανάτους δεκάδων χιλιάδων Σέρβων. Ετσι αποφάσισε να απολιμακώσει τις επιθέσεις των ανταρτών του και να περιμένει μια απόβαση των συμμάχων στα Βαλκάνια. Ενώ η συνεργασία των Τσέτνικ έφθασε σε «εκτεταμένα και συστηματικά» επίπεδα, οι ίδιοι αναφέρονταν στην πολιτική συνεργασίας τους ως «χρήση του εχθρού». Η καθηγήτρια Σαμπρίνα Ράμετ, ιστορικός, παρατήρησε ότι «τόσο το πολιτικό πρόγραμμα των Τσέτνικ όσο και η έκταση της συνεργασίας έχουν πλήρως και εκτεταμένα τεκμηριωθεί, για να μπορούν να βρεθούν ακόμα άνθρωποι που να πιστεύουν ότι οι Τσέτνικ έκαναν κάτι άλλο εκτός από την προσπάθεια να υλοποιήσουν ένα όραμα για ένα εθνοτικά ομοιογενές Μεγάλο Σερβικό κράτος, που σχεδίαζαν να προωθήσουν, βραχυπρόθεσμα, με μια πολιτική συνεργασίας με τις δυνάμεις του Άξονα.»
Οι Τσέτνικ συμμετείχαν στις τρομοκρατικές και αντιτρομοκρατικές ενέργειες που αναπτύχθηκαν στη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποίησαν τρομοκρατικές τακτικές εναντίον Κροατών σε περιοχές όπου ήταν αναμεμειγμένοι Σέρβοι και Κροάτες, εναντίον του Μουσουλμανικού πληθυσμού στη Βοσνία, την Ερζεγοβίνη και το Σαντζάκ και εναντίον των υπό τους Κομμουνιστές Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων και των υποστηρικτών τους σε όλες τις περιοχές. Αυτές οι τακτικές περιελάμβαναν δολοφονία αμάχων, πυρπόληση χωριών, καταστροφή περιουσιών και επιδείνωναν τις υφιστάμενες εθνοτικές εντάσεις μεταξύ Κροατών και Σέρβων. Η χρήση τρομοκρατικών τακτικών κατά των Κροατών και των Μουσουλμάνων Βοσνίων ήταν μια απάντηση στις επιθέσεις εναντίον των Σέρβων, αλλά είχαν και κίνητρο την παραδοσιακή εχθρότητα και την πολιτική ότι οι περιοχές που προορίζονταν να ανήκουν στην Μεγάλη Σερβία έπρεπε να εκκαθαρισθούν από μη Σέρβους σύμφωνα με οδηγία του Μιχαήλοβιτς της 20ής Δεκεμβρίου 1941. Η τρομοκρατία εναντίον των Κομμουνιστών Παρτιζάνων και των υποστηρικτών τους είχε ιδεολογικά κίνητρα. Όσον αφορά τα κίνητρα των Τσέτνικ για συνεργασία, ο Ντέιβιντ Μπρους Μακντλονααλντ αναφέρει ότι «είναι πολύ παραπλανητικό το γεγονός ότι οι Τσέτνικ σε όλη τη διάρκεια του πολέμου συνεργάζονταν με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς για να πραγματοποιήσουν γενοκτονία Κροατών και Μουσουλμάνων».
Ο αρχηγός των Τσέτνικ Ντράζα Μιχαήλοβιτς συνελήφθη στην Ανατολική Βοσνία και στις 17 Ιουλίου του 1946 εκτελέστηκε, αφού πρώτα δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής. Η δίκη είχε αρχίσει στις 10 Ιουλίου του 1946. Η δίκη έγινε από δικαστήριο των κομμουνιστικών αρχών της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας του Στρατάρχη Τίτο. Το όνομα «Τσέτνικ» («Τσέτες», στα ελληνικά) χρησιμοποιήθηκε επίσης από ορισμένες ομάδες ανταρτών ενεργές σε πολέμους στα Βαλκάνια πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και από κάποιες σερβικές εθνικιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις σχετικές με το κίνημα κατά τη διάρκεια των πρόσφατων Γιουγκοσλαβικών πολέμων.
Ετυμολογία
Η οργάνωση μετονομάστηκε αργότερα Γιουγκοσλαβικός Στρατός στην Πατρίδα (Југословенска војска у отаџбини / Jugoslovenska vojska u otadžbini, ЈВуО / JVuO), αν και το αρχικό όνομα χρησιμοποιείτο πιο συχνά. Η λέξη «τσέτνικ» χρησιμοποιείτο για να περιγράψει το μέλος μιας βαλκανικής αντάρτικης δύναμης που λεγόταν τσέτα, που σημαίνει «ομάδα ενόπλων», που προέρχεται από την τουρκική λέξη τσέτες με το ίδιο νόημα, από τη σανσκριτική λέξη τσάκρα που σημαίνει «ομάδα ενόπλων». Το επίθεμα -νικ είναι σλαβικό προσωπικό επίθεμα που σημαίνει «πρόσωπο ή πράγμα που σχετίζεται με ή εμπλέκεται σε».
Το αντάρτικο των Τσετνίκ (1903-18)
Το κίνημα του Τσέτνικ είχε τις ρίζες του στον αγώνα απελευθέρωσης των Βαλκανίων του 19ου αιώνα κατά των Τούρκων (Οθωμανών). Η «Σερβική Επιτροπή», αποτελούμενη από διανοούμενους, επιχειρηματίες και στρατιωτικούς, χρηματοδότησε αρχικά μικρές ομάδες ληστών, αυτοοργανωμένων ή συμμετεχόντων σε βουλγαρικές επαναστατικές οργανώσεις, που δραστηριοποιούντο στη Μακεδονία (ΕΜΕΟ και ΑΜΑΕ) για την προστασία των Χριστιανικών πληθυσμών από τις Οθωμανικές βιαιοπραγίες και διώξεις. Η Σερβία προσέφερε υλική υποστήριξη στην (1903) και μετά την καταστολή της οι αρχές στο Βελιγράδι προσπάθησαν αλλά δεν κατάφεραν να διαπραγματευτούν με Βούλγαρους ηγέτες την αποστολή Σερβικών ένοπλων ομάδων (τσέτα) στη Μακεδονία για συνδυασμένη δράση Σερβίας-Βουλγαρίας. Η Σερβική Επιτροπή αποφάσισε να οργανώσει πλήρως τις δικές της ομάδες, οπλίζοντας και στέλνοντας τις πρώτες από αυτές από τη Σερβία στη Μακεδονία την άνοιξη του 1904. Σύντομα άρχισαν εχθροπραξίες μεταξύ των Βουλγαρικών οργανώσεων και της Σερβικής Οργάνωσης των Τσέτνικ. Μετά την αποτυχία της ιδέας της κοινής δράσης Σερβίας-Βουλγαρίας και τον αυξανόμενο εθνικισμό η Σερβική κυβέρνηση έθεσε υπό την αιγίδα της τις δραστηριότητες της οργάνωσης. Ετσι οι Τσέτνικ συγκρούονταν ταυτόχρονα και με τους Οθωμανούς (και τις Αλβανικές άτακτες ομάδες τους) και με τις Βουλγαρικές ομάδες κατά την περίοδο 1904-08. Οι εχθροπραξίες σταμάτησαν προσωρινά μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων (1908).
Οι Τσέτνικ συμμετείχαν ενεργά στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13) και, καθώς αποδείχθηκαν πολύτιμοι, ο Σερβικός στρατός τους χρησιμοποίησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-18). [28] Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο οι Τσέτνικ χρησιμοποιήθηκαν ως εμπροσθοφυλακή για να εξασθενούν τον εχθρό πριν από την προέλαση του στρατού, για επιθέσεις σε επικοινωνίες πίσω από εχθρικές γραμμές, ως χωροφυλακή και για να εγκαθιστούν τη βασική διοίκηση σε κατεχόμενες περιοχές. Στο Β΄ Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο οι Τσέτνικ συγκρούστηκαν τους Βουλγάρους. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Τσέτνικ χρησιμοποιήθηκαν κατά τον ίδιο τρόπο. Υποχώρησαν με το στρατό το 1915 και αργότερα εστάλησαν στο Μέτωπο της Θεσσαλονίκης. Στην κατεχόμενη από τη Βουλγαρία νοτιοανατολική Σερβία στα τέλη του 1916 η Ανώτατη Διοίκηση της Σερβίας οργάνωσε αποσπάσματα των Τσέτνικ για να ηγηθούν μιας εξέγερσης για την υποστήριξη μιας προγραμματισμένης Συμμαχικής επίθεσης. Έστειλαν το βετεράνο Κόστα Πέτσανατς. Στις αρχές του 1917 η εξέγερση, που ήταν επιτυχής στην αρχή, κατεστάλη με την ενίσχυση της Αυστροουγγαρίας και ακολούθησαν αιματηρά αντίποινα στον άμαχο πληθυσμό. Οι Τσέτνικ του Πέτσανατς χρησιμοποιήθηκαν στη συνέχεια για δολιοφθορές και επιδρομές κατά της βουλγαρικής κατοχής και έπειτα διείσδυσαν στην κατεχόμενη από την Αυστροουγγαρία ζώνη.
Η περίοδος του μεσοπολέμου
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη δημιουργία του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, το φιλοβουλγαρικό αίσθημα ήταν διάχυτο στη Μακεδονία του Βαρδάρη, που από την κυβέρνηση του Βελιγραδίου αναφερόταν ως Νότια Σερβία. Πάρθηκαν εκτεταμένα μέτρα για τη «σερβοποίηση» της Μακεδονίας, όπως το κλείσιμο των σχολείων της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η αναθεώρησης σχολικών βιβλίων ιστορίας, η απομάκρυνση των «αναξιόπιστων» δασκάλων, η απαγόρευση της χρήσης της Βουλγαρικής γλώσσας και η επιβολή μακροχρόνιων ποινών φυλάκισης για τους καταδικαζόμενους για αντικρατικές δραστηριότητες. Εκατοντάδες Βούλγαροι ακτιβιστές δολοφονήθηκαν και χιλιάδες συνελήφθησαν την εποχή αμέσως μετά τον πόλεμο και περίπου 50.000 στρατιώτες έδρευαν στη Μακεδονία. Ομάδες Σέρβων Τσέτνικ, μεταξύ των οποίων και η μία με επικεφαλής το Μπαμπούνσκι, οργανώθηκαν για να τρομοκρατούν τον πληθυσμό, να σκοτώνουν τους βουλγαρόφιλους ηγέτες της αντίστασης και να στρατολογούν τον τοπικό πληθυσμό σε αναγκαστική εργασία για το στρατό. Η αντίσταση της ΕΜΕΟ αντιμετωπίστηκε με περαιτέρω τρομοκρατία, που περιελάμβανε τη συγκρότηση, το 1922, του Συλλόγου κατά των Βούλγαρων Συμμοριτών υπό την ηγεσία των Πέτσανατς και Ιλιγια Τριφούνοβιτς-Λούνε, με έδρα το Στιπ στην ανατολική Μακεδονία. Αυτή η οργάνωση απέκτησε γρήγορα φήμη για την αδιάκριτη τρομοκρατία του λαού της Μακεδονίας. Ο Πέτσανατς και οι Τσέτνικ του δραστηριοποιούντο επίσης στην καταπολέμηση όσων αντιστέκονταν στον εποικισμό του Κοσσυφοπεδίου με Σέρβους και Μαυροβούνιους. . Το κίνημα των Τσέτνικ λειτουργούσε επίσης ως πολιτική οργάνωση κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, αρχικά ως «Ένωση των Τσέτνικ για την Ελευθερία και την Τιμή της Πατρίδας» (Удружење Четника за слободу и част Отаџбине / Udruženje Četnika za slobodu i čast Otadžbine), μια οργάνωση βετεράνων Τσέτνικ, που ιδρύθηκε στο Βελιγράδι το 1921. Στόχος της οργάνωσης ήταν να προβάλει την ιστορία των Τσέτνικ, να διαδώσει τις ιδέες τους και να φροντίσει τα ανάπηρα μέλη τους και τους χήρους και τα ορφανά των νεκρών Τσέτνικ. Αρχικά η οργάνωση ευθυγραμμίστηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά η αυξανόμενη επιρροή του Λαϊκού Ριζοσπαστικού Κόμματος οδήγησε σε διάσπαση της οργάνωσης το 1924.
Τα προσκείμενα στο Ριζοσπαστικό Κόμμα, θιασώτες της Μεγάλης Σερβίας, μέλη της οργάνωσης σχημάτισαν δύο νέες οργανώσεις, την «Ένωση Σέρβων Τσέτνικ για το Βασιλιά και την Πατρίδα» (Удружење српских четника за Краља и Отаџбину / Udruženje srpskih četnika za Kralja i Otadžbinu) υπό την ηγεσία του Πούνισα Ράτσιτς και την «Ένωση Σέρβων Τσέτνικ «Πέταρ Μρκόνιτς» (Удружење српских четника Петар Мркоњић / Udruženje srpskih četnika Petar Mrkonjić). Περίπου ένα χρόνο αργότερα οι δύο αυτές οργανώσεις συγχωνεύθηκαν ως «Ένωση Σέρβων Τσέτνικ «Πέταρ Μρκόνιτς» για το Βασιλιά και την Πατρίδα» με το Ράτσιτς να πρόεδρο εν μέσω πολλών διαφωνιών μέχρι το 1928, όταν η οργάνωση έπαυσε να λειτουργεί. Μετά την επιβολή της βασιλικής δικτατορίας από το Βασιλιά Αλέξανδρο το 1929, η ένωση «Πέταρ Μρκόνιτς» διαλύθηκε και οι πρώην διαφωνούντες εντάχθηκαν στην αρχική «Ένωση των Τσέτνικ για την Ελευθερία και την Τιμή της Πατρίδας».
Το 1929 πρόεδρος της οργάνωσης έγινε ο Τριφούνοβιτς-Μπίρτσανιν, που υπηρέτησε μέχρι το 1932, όταν αντικαταστάθηκε από τον Πέτσανατς που συνέχισε να ηγείται της οργάνωσης μέχρι τη Γερμανική εισβολή στη Γιουγκοσλαβία τον Απρίλιο του 1941. Το 1932 η οργάνωση των Τσέτνικ ίδρυσε παραρτήματα στη Δαλματία και τη Σλαβονία και το 1934 Σέρβοι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ εξέδωσαν ένα ενημερωτικό δελτίο των Τσέτνικ. Αυτή η επέκταση, αυτού που παρέμενε ένα «εθνικιστικό-σοβινιστικό» κίνημα, έξω από τη Σερβία ήταν μια ανησυχητική εξέλιξη. Το αποτέλεσμα της κίνησης του Πέτσανατς να ανοίξει την Ενωση των Τσέτνικ σε νέα νεαρότερα μέλη που δεν είχαν υπηρετήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν, τη δεκαετία του 1930, να μεταβάλει την οργάνωση από μια εθνικιστική ένωση βετεράνων εστιασμένη στην προστασία των δικαιωμάτων τους, σε μια επιθετική επαναστατική Σερβική πολιτική οργάνωση, που έφτασε τα 500.000 μέλη σε όλη τη Γιουγκοσλαβία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Πέτσανατς σχημάτισε στενούς δεσμούς με την ακροδεξιά κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβικής Ριζοσπαστικής Ένωσης του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς. Ο Τριφούνοβιτς-Μπίρτσανιν και άλλοι που ήταν δυσαρεστημένοι με την επιθετική μεταστροφή της οργάνωσης και την απομάκρυνσή της από τα παραδοσιακά ιδανικά των Τσέτνικ δημιούργησαν το «Σύλλογο των Παλαιών Τσέτνικ» ως αντίπαλη οργάνωση, που όμως ποτέ δεν ανταγωνίστηκε την οργάνωση με επικεφαλής τον Πέτσανατς.
Δημιουργία και ιδεολογία
Τον Απρίλιο του 1941 οι Γερμανοί, Ιταλοί και Ούγγροι εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία οδηγώντας στην ταχεία κατάρρευση του Γιουγκοσλαβικού κράτους και την παράδοση του Γιουγκοσλαβικού στρατού. Πολλές Σερβικές μονάδες αρνήθηκαν να παραδοθούν και κατέφυγαν στους λόφους. Μετά την εισβολή οι Τσέτνικ ήταν το πρώτο από τα δύο κινήματα αντίστασης που ιδρύθηκαν. Ο προπολεμικός ηγέτης τους Πέτσανατς σύντομα ήρθε σε συμφωνία με το δοσιλογικό καθεστώς του Nέντιτας στην Περιοχή της Στρατιωτικής Διοίκησης της Σερβίας. Ο συνταγματάρχης Ντράζα Μιχαήλοβιτς, που «ήθελε να αντισταθεί στις δυνάμεις κατοχής», εγκατέστησε την έδρα του στην Ράβνα Γκόρα και ονόμασε την ομάδα του «Το Κίνημα της Ράβνα Γκόρα» προκειμένου να το διακρίνεται από τους Τσέτνικ τους Πέτσανατς και άλλους αυτοαποκαλούμενους Τσέτνικ, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς. Όμως, καθώς οι άλλες ομάδες των Τσέτνικ ενεργούσαν ως συμπληρώματα της κατοχής, η λέξη «Τσέτνικ» συσχετίστηκε με τις δυνάμεις του Μιχαήλοβιτς.
Η ομάδα του Μιχαήλοβιτς ονομάστηκε επίσης «Αποσπάσματα Τσέτνικ του Γιουγκοσλαβικού Στρατού» (Четнички одреди југословенске војске / Četnički odredi jugoslovenske vojske), παρόλο που «Το Κίνημα της Ράβνα Γκόρα» (Равногорски покрет/ Ravnogorski pokret) ήταν και είναι ακόμη σε χρήση για την αναφορά στους Τσέτνικ. Το κίνημα επρόκειτο αργότερα να μετονομασθεί «Γιουγκοσλαβικός Στρατός στην Πατρίδα», αν και το αρχικό όνομα του κινήματος παρέμεινε το πιο συνηθισμένο σε χρήση καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου, ακόμη και μεταξύ των ίδιων των Τσέτνικ. Αυτές οι δυνάμεις γενικά αναφέρονται ως «Τσέτνικ» σε ολόκληρο το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρόλο που το όνομα χρησιμοποιήθηκε και από άλλες μικρότερες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Πέτσανατς, Νέντιτς και Ντιμίτριε Λιότιτς. Τον Ιούνιο του 1941, μετά την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, οι υπό κομμουνιστική ηγεσία Παρτιζάνοι του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο οργάνωσαν μια εξέγερση και, από τον Ιούνιο ως το Νοέμβριο του 1941, οι Τσέτνικ και οι Παρτιζάνοι συνεργάστηκαν σε μεγάλο βαθμό στις δραστηριότητές τους κατά του Αξονα.
Το καλοκαίρι του 1941 το Κίνημα της Ράβνα Γκόρα είχε προσελκύσει έναν μικρό αριθμό Σέρβων διανοουμένων που ανέπτυξαν μια πολιτική ιδεολογία για τους Chetniks. Ο Στέβαν Μόλιεβιτς πίστευε ότι οι Σέρβοι δεν έπρεπε να επαναλάβουν τα λάθη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου παραλείποντας να ορίσουν τα σύνορα της Σερβίας και πρότεινε στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι Σέρβοι να αναλάβουν τον έλεγχο όλων των εδαφών που διεκδικούσαν και από αυτή τη θέση να διαπραγματευτούν τη μορφή μιας ομοσπονδιακά οργανωμένης Γιουγκοσλαβίας. Αυτό το σχέδιο απαιτούσε τη μετεγκατάσταση των μη Σέρβων από τα εδάφη τα ελεγχόμενα από τη Σερβία και άλλες μετακινήσεις πληθυσμών. Παρουσίασε μια διακήρυξη, Η Ομοιογενής Σερβίας, στο οποίο διατύπωσε αυτές τις απόψεις. Ο Μόλιεβιτς πρότεινε η Μεγάλη Σερβία να αποτελείται από το 65-70% του συνόλου της Γιουγκοσλαβικής επικράτειας και του πληθυσμού. Βάσιζε το σχέδιό του στην απέλαση του μη Σερβικού πληθυσμού διαφόρων περιοχών και στις ανταλλαγές πληθυσμών, αλλά χωρίς αριθμούς. Ο Μιχαήλοβιτς διόρισε το Μόλιεβιτς στην Κεντρική Εθνική Επιτροπή του κινήματος των Τσέτνικ τον Αύγουστο του 1941. Οι προτάσεις του Μόλιεβιτς ήταν πολύ παρόμοιες με εκείνες που διατυπώθηκαν αργότερα από την Επιτροπή Τσέτνικ του Βελιγραδίου και παρουσιάστηκαν στην Εξόριστη Κυβέρνηση το Σεπτέμβριο του 1941, στην οποία οι Τσέτνικ εξέθεσαν συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με τις μετατοπίσεις πληθυσμού
Το Μάρτιο του 1942 η Μεραρχία Ντίναρα των Τσέτνικ εξέδωσε ένα πρόγραμμα που πρότεινε μια Μεγάλη Σερβία με διάδρομο μεταξύ της Ερζεγοβίνης, της Βόρειας Δαλματίας, της Βοσνίας και της Λίκας μέχρι τη τη Σλοβενία ​​και την εκκαθάριση αυτών των περιοχών από μη Σερβικούς πληθυσμούς. Αυτό έγινε αποδεκτό ένα μήνα αργότερα από τους στρατιωτικούς ηγέτες αυτών των περιοχών. Αυτό το έγγραφο συνέχιζε με πρόσθετες διατυπώσεις στρατηγικής, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας με τις Ιταλικές δυνάμεις ως modus vivendi και του σχηματισμού Κροατικών μονάδων Τσέτνικ στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου αγώνα κατά των Παρτιζάνων, των Ούστασε και των συμμάχων τους Ντόμομπραν. Πρότεινε ακόμη την ευνοϊκή μεταχείριση του Μουσουλμανικού πληθυσμού για να αποτρέψει τη συμμετοχή του στις δυνάμεις των Παρτιζάνων και σημείωνε ότι με τους Βόσνιους Μουσουλμάνους θα μπορούσαν να ασχοληθούν αργότερα. Τον Αύγουστο του 1942 το Απόσπασμα Λιμ-Σαντζάκ ήταν η μεγαλύτερη και ανώτερη στρατιωτική μονάδα των Τσέτνικ του Μιχαήλοβιτς.
Το φθινόπωρο του 1942 διατυπώθηκε ένα πρόγραμμα σε Διάσκεψη Νεαρών Τσέτνικ διανοουμένων του Μαυροβουνίου, που πρότεινε επίσης μια ενοποιημένη Γιουγκοσλαβία αποτελούμενη μόνο από Σέρβους, Κροάτες και Σλοβένους, τον αποκλεισμό των άλλων εθνοτικών ομάδων, που έπρεπε να ελεγχθεί από τις δυνάμεις των Τσέτνικ με την υποστήριξη του βασιλιά, καθώς και αγροτικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, εθνικοποίηση των τραπεζών και του χονδρικού εμπορίου και έντονη προπαγάνδα για την προώθηση της ιδεολογίας τους. Ο Μιχαήλοβιτς δεν ήταν παρών, αλλά εκπροσωπήθηκε από τους υποδιοικητές του Οστογιτς, Λάσιτς και Τζούρισιτς, που διαδραμάτισε τον κυρίαρχο ρόλο σε αυτή τη διάσκεψη.
Ένα εγχειρίδιο που εκπόνησαν οι στρατιωτικοί ηγέτες των Τσέτνικ στα τέλη του 1942 περιγράφει λεπτομερώς μια προσέγγιση τριών σταδίων και τη στρατιωτική δομή που θα χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το εγχειρίδιο υποστήριζε ότι τόσο οι Σέρβοι όσο και οι Κροάτες ήταν πολιτικά θύματα κατά την περίοδο μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων και τη μη αποδεικνυόμενη άποψη ότι στη Σερβία και ιδιαίτερα στο Βελιγράδι οι Κροάτες κατείχαν την κυριαρχία στην κυβέρνηση. Εξαιρουμένων των Ούστασε οι Κροάτες δεν θεωρούντο εχθροί των Σέρβων και επιδιώκετο η ενσωμάτωση των Κροατικών δυνάμεων υπό την ηγεσία των Τσέτνικ. Οι Ούστασε, από την άλλη πλευρά, επρόκειτο να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες.
Αρχικές δραστηριότητες
Μερικοί ηγέτες των Τσέτνικ διεξήγαγαν αρχικά μια σειρά ενεργειών εναντίον δυνάμεων του Άξονα από κοινού με τους Παρτιζάνους. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1941 ο Τίτο και ο Μιχαήλοβιτς συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Στρούγκανικ, όπου ο Τίτο προσέφερε στο Μιχαήλοβιτς τη θέση του αρχηγού του επιτελείου με αντάλλαγμα τη συγχώνευση των μονάδων τους. Ο Μιχαήλοβιτς αρνήθηκε να επιτεθεί στους Γερμανούς, φοβούμενος τα αντίποινα, αλλά υποσχέθηκε να μην επιτεθεί στους Παρτιζάνους. Σύμφωνα με το Μιχαήλοβιτς ο λόγος ήταν ανθρωπιστικός: η πρόληψη των γερμανικών αντιποίνων κατά των Σέρβων με την ανακοινωμένη αναλογία 100 αμάχων για κάθε σκοτωμένο Γερμανό στρατιώτη και 50 για κάθε τραυματία. Στις 20 Οκτωβρίου ο Τίτο πρότεινε ένα πρόγραμμα 12 σημείων στο Μιχαήλοβιτς ως βάση συνεργασίας. Έξι μέρες αργότερα ο Τίτο και ο Μιχαήλοβιτς συναντήθηκαν στην έδρα του δεύτερου, όπου εκείνος απέρριψε τα βασικά σημεία της πρότασης του Τίτο, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης κοινών αρχηγείων, κοινών στρατιωτικών δράσεων ενάντια στους Γερμανούς και τους σχηματισμούς δοσιλόγων, της δημιουργίας κοινού επιτελείου για τον εφοδιασμό των στρατευμάτων τους και του σχηματισμού εθνικών απελευθερωτικών επιτροπών. Στα τέλη Οκτωβρίου ο Μιχαήλοβιτς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Παρτιζάνοι μάλλον παρά οι δυνάμεις του Άξονα ήταν οι κύριοι εχθροί των Τσέτνικ.
Στις 2 Νοεμβρίου οι Τσέτνικ του Μιχαήλοβιτς επιτέθηκαν στην έδρα των Παρτιζάνων στο Ούζιτσε. Η επίθεση αποκρούστηκε και την επόμενη ημέρα ακολούθησε αντεπίθεση, οι Τσέτνικ έχασαν 1.000 άνδρες σε αυτές τις δύο μάχες και μεγάλο αριθμό όπλων. Στις 18 Νοεμβρίου ο Μιχαήλοβιτς δέχτηκε πρόταση εκεχειρίας από τον Τίτο, αν και οι προσπάθειες για την καθιέρωση ενός κοινού μετώπου απέτυχαν. Τον ίδιο μήνα, η Κρετανική κυβέρνηση, κατόπιν αιτήματος της Γιουγκοσλαβικής εξόριστης κυβέρνησης, πίεσε τον Τίτο να κάνει το Μιχαήλοβιτς αρχηγό των αντιστασιακών στη Γιουγκοσλαβία, αλλά αυτός αρνήθηκε.