cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα
Υπάρχει επιστημονική συναίνεση ότι τα διαθέσιμα σήμερα τρόφιμα που προέρχονται από γενετικώς τροποποιημένες καλλιέργειες δεν ενέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία από τα συμβατικά τρόφιμα,    αλλά ότι κάθε γενετικά τροποποιημένο τρόφιμο πρέπει να δοκιμάζεται κατά περίπτωση πριν από την εισαγωγή. Ωστόσο, οι πολίτες είναι πολύ λιγότερο πιθανό από ότι οι επιστήμονες να αντιλαμβάνονται τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα ως ασφαλή. Το νομικό και κανονιστικό καθεστώς των γενετικώς τροποποιημένων τροφίμων ποικίλλει ανάλογα με τη χώρα, με ορισμένα έθνη να τα απαγορεύουν ή να τα περιορίζουν, ενώ άλλα τα επιτρέπουν με πολύ διαφορετικούς βαθμούς ρύθμισης.
Ελληνικός Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας
Ιστορία
Ο Σύνδεσμος ήταν ιδιαίτερα ενεργός τις δεκαετίες του 1920, του 1930 και του 1950, καταφέρνοντας τη κατάργηση των νόμων που νομιμοποιούσαν τις διακρίσεις κατά των γυναικών και σημειώνοντας πρόοδο στο οικογενειακό δίκαιο. Το 1982 ίδρυσε το Κέντρο Τεκμηρίωσης και Μελέτης Γυναικείων Προβλημάτων. Το φεμινιστικό περιοδικό «Γυναικείος Αγώνας» εκδίδεται από την οργάνωση από το 1923, τη χρονιά που εντάχθηκε στη Διεθνή Συμμαχία των Γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεμινισμός στην Ελλάδα
Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα
Ωστόσο, υπάρχουν συνεχιζόμενες ανησυχίες του κοινού σχετικά με την ασφάλεια των τροφίμων, τη ρύθμιση, την επισήμανση, τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, τις μεθόδους έρευνας και το γεγονός ότι ορισμένοι γενετικώς τροποποιημένοι σπόροι υπόκεινται σε δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας που ανήκουν σε εταιρείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιομηχανία τροφίμων Κατηγορία:Γενετική μηχανική Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη 1910
{{Κουτί πληροφοριών κυβέρνησης 1 Σεπτεμβρίου 1910 - 11 Οκτωβρίου 1910 (Διπλή Αναθεωρητική Βουλή - α΄ περίοδος} }}
Η Κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη 1910 (Ιανουάριος - Οκτώβριος 1910), αντικατέστησε κατ΄ απαίτηση του Στρατιωτικού Συνδέσμου την προηγούμενη κυβέρνηση Μαυρομιχάλη.
Ύστερα από διαβουλεύσεις, που ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ως πολιτικός εκπρόσωπος του Συνδέσμου, και με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, τη διεύθυνση της κυβέρνησης ανέλαβε το πρώην μέλος της «ομάδας των Ιαπώνων», Στέφανος Δραγούμης.
Σκοπός της κυβέρνησης ήταν η σύγκληση αναθεωρητικής Βουλής και η διενέργεια εκλογών.
Παραπομπές
Κατηγορία:1910 1910 1910
Ανάβαση Πιτίτσας
Η Ανάβαση Πιτίτσας είναι αγώνας αυτοκινήτων που διεξάγεται στο χωριό Πιτίτσα στην Αχαΐα.
Ιστορία
Ξεκίνησε το 1973 με νικητή τον Λεωνίδα που οδηγούσε ένα Πόρσε Καρέρα RSR, η απόσταση του πρώτου αυτού αγώνα ήταν 3,8 χιλιόμετρα. Η ανάβαση Πιτίτσας είναι αγώνας του πανελλήνιου πρωταθλήματος αναβάσεων και ο παλαιότερος και ιστορικότερος αγώνας μαζί με αυτόν της Ριτσώνας. Πολλές χρονιές στη διαδρομή της Πιτίτσας διεξάγονταν δύο πρωταθληματικοί αγώνες, όπως άλλωστε και στην εξίσου δημοφιλή Ριτσώνα, και ήταν οι δύο αγώνες στυλοβάτες του πανελλήνιου πρωταθλήματος αναβάσεων. Το 1998 μετά από κατολισθήσεις δημιουργήθηκαν προβλήματα στον δρόμο που διεξαγόταν ο αγώνας και μεταφέρθηκε στον Ομπλό το 2007 ο αγώνας επέστρεψε στην Πιτίτσα.
Αναφορές και υποσημειώσεις
Κατηγορία:Πανελλήνια πρωταθλήματα αυτοκινήτου Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αχαΐα
Δήμος Λουτροπόλεως Θερμής
Ο Δήμος Λουτροπόλεως Θερμής λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του  νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τη Λουτρόπολη Θερμής.
Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νησιού της Λέσβου. Αποτελείτο από έξι δημοτικά διαμερίσματα και έχει συνολικό πληθυσμό 3.809 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 79,5 τ.χλμ.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Λέσβου της  Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Γιουστίτια
Η Γιουστίτια (Iustitia) ήταν η θεά Δικαιοσύνη στη Ρωμαϊκή μυθολογία, ενώ στην Ελληνική μυθολογία ταυτίζεται με τη Θέμιδα.
Θεωρούνταν η ενσάρκωση της θείας τάξης και η προσωποποίηση της δικαιοσύνης στην ρωμαϊκή νομοθεσία. Απεικονίζεται κρατώντας τους ζυγούς στην αριστερή πλευρά, μερικές φορές κρατάει μαχαίρι στο δεξί χέρι, το οποίο συμβολίζει την λογική της δικαιοσύνης η οποία μπορεί να ασκείται για όλους το ίδιο. Σε νεότερες απεικονίσεις κρατά ξίφος. Επίσης σε όλες τις απεικονίσεις φοράει ένα μαντίλι στα μάτια το οποίο θέλει να δείξει την αντικειμενικότητα της προς όλους, δηλαδή "τυφλή δικαιοσύνη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της δικαιοσύνης
Φαγόπυρον το εδώδιμον
thumb|250px|right|Αγρός με φαγόπυρο στο Bumthang ([[Μπουτάν).]] Το Φαγόπυρον το εδώδιμον (Fagopyrum esculentum) ή κοινώς φαγόπυρο, Πολύγονον ο τριγωνόσπορος, ή μαυροσίταρο (buckwheat), είναι φυτό που καλλιεργείται για τους σπόρους του που ομοιάζουν με των σιτηρών, και επίσης χρησιμοποιείται για την εναλλαγή καλλιεργειών. Άλλα συγγενή είδη είναι το Φαγόπυρον το ταταρικόν (Fagopyrum tataricum), που επίσης καλλιεργείται στα Ιμαλάια —κατά κύριο λόγο στο Νεπάλ, Μπουτάν, την Ινδία— και το λιγότερο καλλιεργούμενο Fagopyrum acutatum, είναι επίσης γνωστό και ως Ιαπωνικό φαγόπυρο (Japanese buckwheat) και το ασημοκέλυφο φαγόπυρο (silverhull buckwheat).
Το φαγόπυρο δεν έχει σχέση με το σιτάρι αλλά συγγενεύει με το λάπαθο, (knotweed [Polygonum]) και το ραβέντι. Αναφέρεται ως ψευδοδημητριακό επειδή οι σπόροι του τρώγονται και είναι πλούσιοι σε σύνθετους υδατάνθρακες. Η καλλιέργεια του φαγόπυρου μειώθηκε απότομα κατά τον 20ό αιώνα, καθώς η παραγωγικότητα άλλων βασικών προϊόντων αυξήθηκε με την υιοθέτηση αζωτούχων λιπασμάτων.
Ετυμολογία
Η Αγγλική λέξη buckwheat ή beech wheat προέρχεται από τους τριγωνικούς της σπόρους, που μοιάζουν με τους πολύ μεγαλύτερους σπόρους του καρπού οξιάς από την οξιά και το γεγονός ότι χρησιμοποιείται σαν το σιτάρι. Η λέξη πιθανόν να είναι μετάφραση από τα Μεσαία Ολλανδικά boecweite: boec (Μοντέρνα Ολλανδικά beuk), "beech" (βλέπε Πρώτο-Ινδο-Ευρωπαϊκή γλώσσα (PIE) *bhago-) και weite (Μοντέρνα Ολλανδικά weit), + wheat (σιτάρι) ή ενδέχεται να είναι ένας ντόπιος σχηματισμός, στο ίδιο μοντέλο με την Ολλανδική λέξη.
Ιστορία
thumb|250px|right|Άνθος κοινού φαγόπυρου. Ο άγριος πρόγονος του κοινού φαγόπυρου F. esculentum υποείδος ancestrale. Το F. homotropicum είναι ικανό διασταύρωσης (interfertile) με το Φ. το εδώδιμον (F. esculentum) και οι άγριες μορφές έχουν μια κοινή κατανομή, στο Γιουνάν. Ο άγριος πρόγονος του ταταρικού φαγόπυρου (tartary buckwheat), είναι το Φ. το ταταρικόν (F. tataricum) υποείδος potanini.
Το κοινό φαγόπυρο, εξημερώθηκε και καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά, στην ενδοχώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας, πιθανότατα γύρω στα 6000 π.Χ. και από εκεί εξαπλώθηκε στην Κεντρική Ασία και το Θιβέτ και εν συνεχεία στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Η εξημέρωση, πολύ πιθανό να έλαβε χώρα στη δυτική περιοχή της Γιουνάν της Κίνας. Η ύπαρξη του φαγόπυρου τεκμηριώνεται στην Ευρώπη, στη Φινλανδία, τουλάχιστον από το 5300 π.Χ. ως πρώτο σημάδι της γεωργίας και στα Βαλκάνια περί το 4000 π.Χ. στη Μέσο Νεολιθική περίοδο. Στα Ρωσικά το φαγόπυρο ονομάζεται гречка (grechka) που σημαίνει Ελληνικό, λόγω της εισαγωγής του στον 7ο αιώνα από τους Βυζαντινούς Έλληνες, ίδια είναι και η περίπτωση στα Ουκρανικά.
Μέχρι στιγμής, το αρχαιότερο γνωστό απομεινάρι στην Κίνα, χρονολογείται περί το 2600 π.Χ., ενώ, γύρη φαγόπυρου που βρέθηκε στην Ιαπωνία, χρονολογείται από τις αρχές του 4000 π.Χ. Είναι το μεγαλύτερο υψόμετρο του κόσμου, όπου καλλιεργείται εξημερωμένο στη Γιουνάν, στο άκρο του υψιπέδου του Θιβέτ ή στο ίδιο το οροπέδιο. Το φαγόπυρο, μία από τις πρώτες καλλιέργειες, που εισήχθει από τους Ευρωπαίους στη Βόρεια Αμερική. Η διασπορά σε ολόκληρο τον κόσμο, ολοκληρώθηκε περί το 2006, όταν μια ποικιλία που αναπτύσσεται στον Καναδά, έτυχε ευρείας φύτευσης στην Κίνα.
Το φαγόπυρο, είναι μια καλλιέργεια βραχείας περιόδου που αναπτύσσεται καλά στα χαμηλής γονιμότητας ή όξινα εδάφη, αλλά το χώμα πρέπει να είναι καλά αποστραγγιζόμενο. Πάρα πολύ λίπασμα, κυρίως αζώτου, μειώνει τις αποδόσεις. Στα θερμά κλίματα, μπορεί να αναπτυχθεί μόνο με σπορά κατά το τέλος της περιόδου, έτσι ώστε να ανθίσει σε πιο ψυχρές συνθήκες. Η παρουσία των επικονιαστών αυξάνει σημαντικά την απόδοση. Το νέκταρ από το άνθος φαγόπυρου, παράγει μέλι σκούρου χρώματος. Μερικές φορές, χρησιμοποιείται ως χλωρή λίπανση, ως μονάδα για τον έλεγχο της διάβρωσης ή ως κάλυψη της άγριας ζωής και των ζωοτροφών.
Γεωργική παραγωγή
thumb|250px|left|Σπόροι και μαραμένα άνθη φαγόπυρου. Το φυτό έχει ένα διακλαδιζόμενο ριζικό σύστημα με μια πρωτεύουσα ρίζα η οποία φτάνει βαθιά μέσα στο υγρό έδαφος. Το φαγόπυρο έχει τριγωνικούς σπόρους και παράγει άνθη που συνήθως είναι λευκά αν και μπορεί επίσης να είναι ροζ ή κίτρινα. Το φαγόπυρο διακλαδίζεται ελεύθερα, καθώς δεν ευνοεί τα παραβλαστήματα ή την παραγωγή παραφυάδων, προκαλώντας μια περισσότερο πλήρη προσαρμογή στο περιβάλλον του από ό, τι άλλες καλλιέργειες δημητριακών. Η πυκνότητα του κελύφους των σπόρων είναι λιγότερη από αυτή του νερού, καθιστώντας το κέλυφος εύκολο στην απομάκρυνση.
Ιστορικά στοιχεία
Πριν από έναν αιώνα, η Ρωσική Αυτοκρατορία ήταν ο παγκόσμιος ηγέτης στην παραγωγή του φαγόπυρου. Οι περιοχές καλλιέργειας στη Ρωσική Αυτοκρατορία εκτιμήθηκαν σε 6,5 εκατομμύρια έικρ (2.600.000 εκτάρια), ακολουθούμενες από αυτές της Γαλλίας σε 0,9 εκατομμύρια έικρ (360.000 εκτάρια). Το 1970, η Σοβιετική Ένωση καλλιεργούσε κατ 'εκτίμηση 4,5 εκατομμύρια έικρ (1.800.000 εκτάρια) φαγόπυρου. Κατά το 2014, παραμένει βασικό δημητριακό. Η παραγωγή στην Κίνα επεκτάθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, για να ανταγωνιστεί την παραγωγή της Ρωσίας.
Στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, το φαγόπυρο ήταν κοινή καλλιέργεια κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Κατά τον 20ο αιώνα, η καλλιέργεια μειώθηκε απότομα λόγω της χρήσης των αζωτούχων λιπασμάτων, στα οποία το καλαμπόκι και το σιτάρι αποκρίνονται έντονα. Περισσότερα από 1.000.000 έικρ (400.000 εκτάρια) θερίστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1918. Κατά το 1954, είχαν ελαττωθεί στις 150.000 έικρ (61.000 εκτάρια), και κατά το 1964, το τελευταίο έτος, όπου συγκεντρώθηκαν ετήσιες στατιστικές παραγωγής, από το USDA, μόλις 50.000 έικρ (20.000 εκτάρια) είχαν καλλιεργηθεί. Ωστόσο, μπορεί να επωφεληθεί από μια «έκρηξη στη δημοτικότητα των αποκαλούμενων αρχαίων δημητριακών», που αναφέρθηκε κατά τα έτη 2009-2014.
Σπόροι
Η Salicylaldehyde (2-hydroxybenzaldehyde) αναγνωρίστηκε ως χαρακτηριστικό συστατικό του αρώματος φαγόπυρου. 2,5-dimethyl-4-hydroxy-3(2H)-furanone, (E,E)-2,4-decadienal, phenylacetaldehyde, 2-methoxy-4-vinylphenol, (E)-2-nonenal, decanal και hexanal επίσης συμβάλουν στο άρωμά του. Όλα έχουν αξία δραστηριότητας οσμής πάνω από 50, αλλά το άρωμα αυτών των ουσιών σε ένα απομονωμένο στάδιο δεν ομοιάζει με το φαγόπυρο. Fagopyritol A1 και fagopyritol B1 (mono-galactosyl D-chiro-inositol isomers), fagopyritol A2 και fagopyritol B2 (di-galactosyl D-chiro-inositol isomers) και fagopyritol B3 (tri-galactosyl D-chiro-inositol).
Τροφή
thumb|right|Φαγόπυρο και προϊόντα από αυτά. thumb|right|[[Νουντλς Soba, φτιαγμένα από αλεύρι φαγόπυρου.]] thumb|Naengmyeon, κρύα Κορεάτικη [[σούπα χυλόπιτας φτιαγμένη από αλεύρι φαγόπυρου.]] thumb|Παραδοσιακή γαλέτα Breton, μια λεπτή μεγάλη [[κρέπα από αλεύρι φαγόπυρου.]] thumb|[[Τσάι μαύρου φαγόπυρου (黑苦荞茶) που παράγεται στη Σετσουάν, Κίνα.]] thumb|Σνακ Kuttu ke pakore, παρασκευασμένο από αλεύρι φαγόπυρου, [[Ινδία.]] Ο καρπός είναι ένα αχαίνιο (achene), παρόμοιο με τον σπόρο ηλιελαίου, με ένα μόνο σπόρο μέσα σε ένα σκληρό εξωτερικό κέλυφος. Το αμυλούχο ενδοσπέρμιο είναι λευκό και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος ή το σύνολο των αλεύρων φαγόπυρου. Το περίβλημα του σπόρου είναι πράσινο ή καστανόχρυσου χρώματος, το οποίο σκουραίνει το αλεύρι φαγόπυρου. Ο φλοιός είναι σκούρος καφέ ή μαύρος και μερικοί, μπορούν να συμπεριληφθούν στο αλεύρι φαγόπυρου ως σκούροι λεκέδες. Το σκουρόχρωμο αλεύρι είναι γνωστό ως blé noir (μαύρο σιτάρι) στα Γαλλικά, μαζί με την ονομασία sarrasin (Σαρακηνός).
Οι χυλοπίτες από φαγόπυρο έχουν φαγωθεί από ανθρώπους από το Θιβέτ και τη βόρεια Κίνα για αιώνες, καθώς το σιτάρι δεν μπορεί να καλλιεργηθεί στις ορεινές περιοχές. Μια ειδική πρέσα από ξύλο, χρησιμοποιείται για να πιέσει τη ζύμη σε ζεστό νερό που βράζει, όταν γίνονται χυλοπίτες φαγόπυρου. Παλαιές πρέσες που βρέθηκαν στο Θιβέτ και το Shanxi, έχουν τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά σχεδιασμού. Οι Ιάπωνες και Κορεάτες μπορεί να έχουν μάθει την παρασκευή των χυλοπίτων φαγόπυρου από αυτούς.
Στην Ινδία, στις Ινδουιστικές ημέρες νηστείας (Navaratri, Ekadashi, Janmashtami, Maha Shivaratri κλπ.), οι κάτοικοι των βορείων πολιτειών της Ινδίας οι οποίοι νηστεύουν, τρώνε είδη φτιαγμένα από αλεύρι φαγόπυρου. Το φάγωμα δημητριακών, όπως σιταριού ή ρυζιού, απαγορεύεται κατά τη διάρκεια των εν λόγω ημερών νηστείας. Ωστόσο, δεδομένου ότι το φαγόπυρο δεν αποτελεί δημητριακό, θεωρείται αποδεκτό για κατανάλωση κατά των Ινδουιστικών ημερών νηστείας. Ενώ, οι αυστηροί Ινδουιστές, δεν πίνουν ούτε νερό καθόσον νηστεύουν (παρατηρώντας το Nirjal Upwas), άλλοι απλώς να εγκαταλείπουν τα δημητριακά και το αλάτι και λαμβάνουν γεύμα το οποίο έχει παρασκευασθεί από συστατικά μη-δημητριακών, όπως το φαγόπυρο (kuttu). Η προετοιμασία του αλεύρου φαγόπυρου, ποικίλλει σε ολόκληρη την Ινδία. Τα φημισμένα είναι τα kuttu ki puri (τηγανίτες φαγόπυρου) και τα kuttu pakoras (φέτες πατάτας, βουτηγμένες σε αλεύρι φαγόπυρου και βαθειά-τηγανισμένα σε λάδι). Στις περισσότερες βόρειες και δυτικές πολιτείες, το αλεύρι φαγόπυρου ονομάζεται kuttu ka atta.
Οι χυλοπίτες από φαγόπυρο, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις κουζίνες της Ιαπωνίας (soba), Κορέας (naengmyeon, makguksu και memil guksu) και στην περιοχή Valtellina της βορείου Ιταλίας (pizzoccheri). Οι χυλοπίτες soba, είναι το θέμα βαθιάς πολιτιστικής σπουδαιότητας στην Ιαπωνία. Στην Κορέα, οι χυλοπίτες guksu ήταν ευρέως φτιαγμένες από φαγόπυρο προτού αντικατασταθούν από το σιτάρι. Η δυσκολία της παρασκευής των χυλοπίτων από το αλεύρι χωρίς γλουτένη, έχει οδηγήσει σε μια παραδοσιακή τέχνη, η οποία αναπτύχθηκε γύρω από την κατασκευή τους με το χέρι.
Τα πλιγούρια από φαγόπυρο, συνήθως χρησιμοποιούνται στη δυτική Ασία και την Ανατολική Ευρώπη. Ο χυλός ήταν κοινός και συνήθως θεωρείται το οριστικό πιάτο των αγροτών. Είναι φτιαγμένο από ψητό πλιγούρι που είναι μαγειρεμένα με ζωμό σε μια υφή παρόμοια με ρύζι ή πλιγούρι. Το πιάτο ήρθε στην Αμερική από τους Ουκρανούς, Ρώσους και Πολωνούς μετανάστες που την αποκαλούσαν kasha, και την αναμείγνυαν με ζυμαρικά ή την χρησιμοποιούσαν ως γέμιση σε λαχανοντολμάδες, knishes και blintzes, ως εκ τούτου, το φαγόπυρο που παρασκευάζεται με αυτόν τον τρόπο, συνηθέστερα ονομάζεται στην Αμερική kasha. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, το πλιγούρι ήταν η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη μορφή του φαγόπυρου σε όλο τον κόσμο, που καταναλώνονταν κατά κύριο λόγο στην Εσθονία, τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Πολωνία, που ονομαζόταν grechka στα Ουκρανικά ή Ρωσικά. Το πλιγούρι μπορεί επίσης να φυτρώσει και στη συνέχεια να φαγωθεί είτε ωμό είτε μαγειρεμένο.
Οι τηγανίτες φαγόπυρου, μερικές φορές φουσκώνουν με μαγιά, τρώγονται σε αρκετές χώρες. Στη Ρωσία, είναι γνωστά ως blinis φαγόπυρου, στη Γαλλία galettes (αλμυρές κρέπες φτιαγμένες με αλεύρι φαγόπυρου, νερό και αυγά σχετίζονται με τη Χαμηλότερη Βρετάνη, ενώ οι αλμυρές γαλέτες που γίνονται χωρίς αυγά είναι από την Υψηλότερη Βρετάνη), στην Ακαδία ployes και στη Βαλλωνική Περιοχή του Βελγίου, boûketes (οι οποίες ονομάστηκαν κατόπιν του φυτού φαγόπυρου). Παρόμοιες τηγανίτες ήταν μια κοινή τροφή στις ημέρες των Αμερικανών πρωτοπόρων. Είναι ελαφριές και αφρώδεις. Το αλεύρι φαγόπυρου, τους δίνει μια χωματένια ήπια σαν-μανιτάρι γεύση. Στην Ουκρανία, τα ρολά ζύμης που ονομάζονται hrechanyky, γίνονται από φαγόπυρο. Το αλεύρι φαγόπυρου χρησιμοποιείται επίσης για να γίνουν τα Νεπαλέζικα πιάτα, dhedo και kachhyamba.
Η φαρίνα που γίνεται από πλιγούρι χρησιμοποιείται ως τροφή πρωινού, χυλός και υλικό πυκνωτικό σε σούπες, παχιές σάλτσες, ντρέσινγκ. Στην Κορέα το άμυλο του φαγόπυρου, χρησιμοποιείται για την παρασκευή ενός ζελέ που ονομάζεται memilmuk. Χρησιμοποιείται μαζί με σιτάρι, αραβόσιτο (polenta taragna στη βόρειο Ιταλία) ή ρύζι σε προϊόντα άρτου ή ζυμαρικών.
Το φαγόπυρο είναι ένα καλό φυτό μελιού, παράγοντας ένα σκούρο, έντονο μονοανθικό μέλι.
Ανησυχίες γλουτένης
Το φαγόπυρο δεν περιέχει γλουτένη, και επομένως μπορεί να καταναλωθεί από άτομα με κοιλιοκάκη νόσο ή αλλεργίες γλουτένης. Έχουν αναπτυχθεί πολλά παρασκευάσματα αρτοειδών. Το φαγόπυρο θα μπορούσε ενδεχομένως να περιέχει κάποιες πρωτεΐνες παρόμοιες με εκείνες που βρέθηκαν στη γλουτένη σίτου, αλλά το φαγόπυρο, η κινόα ή ο αμάραντος, που τρώγεται με μέτρο, προφανώς δεν προκαλεί προβλήματα για τους περισσότερους ασθενείς της κοιλιακής νόσου. Επιπλέον, οι αλκοόλ-διαλυτές "πρωτεΐνες φαγόπυρου, φέρουν λίγη μοριακή ομοιότητα με τις προλαμίνες σίτου και ως εκ τούτου, η περιγραφή τους ως «γλουτένη» ή «γλιαδίνη», είναι ατυχής και μπορεί να οδηγήσει σε περιττό αποκλεισμό πολύτιμων πηγών των διατροφικών πρωτεϊνών σε μεμονωμένα άτομα ευαίσθητα-στη-γλουτένη." Ωστόσο παραδόξως, το φαγόπυρο μπορεί να μολυνθεί με την παραπλήσια γλουτένη σίτου, εάν δεν ληφθεί μέριμνα κατά τη διάρκεια των αυξανόμενων, φάσεων της άλεσης και μεταποίησης, στην αλυσίδα εφοδιασμού. Το φαγόπυρο έχει εγκριθεί για την ελεύθερη γλουτένης δίαιτα, στον Καναδά, Ευρώπη και Αυστραλία.
Μπύρα
Τα τελευταία χρόνια, το φαγόπυρο έχει χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο για άλλα δημητριακά σε χωρίς γλουτένη ζύθους. Αν και δεν αποτελεί πραγματικό δημητριακό (είναι ψευδοδημητριακό), το φαγόπυρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο όπως το κριθάρι για να παραχθεί μια βύνη που μπορεί να αποτελέσει τη βάση ενός πολτού που θα παρασκευάσει μια μπύρα χωρίς gliadin ή hordein (μαζί γλουτένη) και συνεπώς μπορεί να είναι κατάλληλο για ασθενείς με κοιλιοκάκη ή άλλους ευαίσθητους σε ορισμένες γλυκοπρωτεΐνες.
Ουίσκι
Ουίσκι αποτελούμενο αποκλειστικά από φαγόπυρο, το Eddu Silver και το Eddu Gold, αποστάζεται από την «French Distillerie des Menhirs» στη Βρετάνη πλησίον του Quimper. Το φαγόπυρο βυνοποιείται και υφίσταται ζύμωση παρόμοια με τον ζύθο φαγόπυρου, αλλά στη συνέχεια αποστάζεται και παλαιώνεται σε Γαλλικά δρύινα βαρέλια. Επίσης, παράγεται το ανάμεικτο ουίσκι, Eddu Grey Rock. Στη Βρετονική γλώσσα, Ed-du, σημαίνει φαγόπυρο.
Shōchū
Το shōchū (そば焼酎 sobajōchū·) φαγόπυρου, είναι Ιαπωνικό αποσταγμένο ποτό. Παράγεται από τον 16ο αιώνα. Η «Unkai Brewery Co.» από το Gokase, Miyaz, αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας το φαγόπυρο από την τοπική ορεινή περιοχή ως το βασικό της συστατικό. Έκτοτε, το παρήγαγαν οι παραγωγοί shōchū σε ολόκληρη την Ιαπωνία, ορισμένες φορές ως μέρος του ανάμεικτου shōchū. Η γεύση είναι ηπιότερη του ανάμεικτου shōchū.
Τσάι
Το τσάι φαγόπυρου (Ιαπωνικά: そば茶) που ονομάζεται sobacha, είναι ένα σχετικά κοινό τσάι στην Ιαπωνία.
Πλήρωση επιπλόστρωσης
thumb|right|Κελύφη φαγόπυρου. Τα κελύφη φαγόπυρου, χρησιμοποιούνται ως γέμισμα για μια ποικιλία προϊόντων γεμίσματος, περιλαμβάνοντας μαξιλάρια και zafu. Τα κελύφη είναι ανθεκτικά και δεν διεξάγουν ή αντανακλούν τη θερμότητα, όσο τα συνθετικά γεμίσματα. Στο εμπόριο, ορισμένες φορές θεωρούνται ως εναλλακτικό φυσικό πλήρωσης από τα φτερά, για τα άτομα με αλλεργία. Ωστόσο, ιατρικές μελέτες για τη μέτρηση των επιπτώσεων στην υγεία από τα κελύφη φαγόπυρου στα μαξιλάρια, τα οποία κατασκευάζονται με μη επεξεργασμένα και ακάθαρτα κελύφη, κατέληξαν στο συμπέρασμα, πως τέτοια μαξιλάρια φαγόπυρου, δεν περιέχουν υψηλότερα επίπεδα ενός πιθανού αλλεργιογόνου που μπορεί να προκαλέσει άσθμα σε ευαίσθητα άτομα από ό, τι τα μαξιλάρια με τα νέα συνθετικά γεμίσματα.
Βιολογικός έλεγχος
Το φαγόπυρο μελετάται και χρησιμοποιείται ως πηγή γύρης και νέκταρ, για την αύξηση των φυσικών αριθμών των αρπακτικών, για τον έλεγχο των παρασίτων των καλλιεργειών στη Νέα Ζηλανδία.
Πολιτιστικός
Το φυτό φαγόπυρου εορτάζεται στο Kingwood, West Virginia, στο φεστιβάλ φαγόπυρου της Κομητείας Preston County, όπου οι άνθρωποι μπορούν να συμμετέχουν σε κριτικούς διαγωνισμούς χοίρων-, βοωειδών- και προβάτων-, διαγωνισμούς λαχανικών και εκθέσεις τεχνών. Οι πυροσβεστικές υπηρεσίες της περιοχής, διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο, στη σειρά των παρελάσεων που συντελούνται εκεί. Κάθε χρόνο, εκλέγονται, ο Βασιλιάς Φαγόπυρος και η Βασίλισσα Δήμητρα. Επίσης, είναι διαθέσιμοι πολλοί περίπατοι και σερβίρονται σπιτικά ντόπια γλυκά φαγόπυρου και λουκάνικα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Πολυγονοειδή Κατηγορία:Ψευδοδημητριακά
-λογία
Η κατάληξη (πρόσφυμα) -λογία προέρχεται από το ρήμα λέγω –παράγωγο του οποίου είναι η λέξη λόγος– και εφαρμόζεται σε πλείστες περιπτώσεις λεξιπλασίας, κυρίως όσον αφορά στην ονοματολογία επιστημών. Κατά την μέθοδο αυτή η κατάληξη -λογία προστίθεται ως πρόσφυμα σε θεματικούς τύπους λέξεων, παράγοντας σύνθετες (ή πολυσύνθετες) λέξεις, όπως στα κάτωθι παραδείγματα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Προσφύματα
Δανιήλ Δανιήλ
Ο Δανιήλ Δανιήλ (Τύρναβος, 1914 - Αθήνα, 1988) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Το αρχικό επώνυμό του ήταν Αλεξάνδρου, αλλά έγινε γνωστός με το μικρό του όνομα Δανιήλ. Καταγόταν από φτωχή, αγροτική οικογένεια. Σε ηλικία 17 ετών μπήκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), στην Αθήνα, απ' όπου απεφοίτησε στα μέσα της δεκαετίας του ’30. Υπήρξε μαθητής του Βικάτου, ενώ διατήρησε καλλιτεχνική επαφή και με τον Παρθένη.
Το 1940 κέρδισε υποτροφία από την ΑΣΚΤ που όμως η επιστράτευση δεν του επέτρεψε να αξιοποιήσει. Το 1950 πήγε στη Γαλλία και στην Ιταλία για ανώτερες σπουδές. Το 1955 εκλέχθηκε, ύστερα από διαγωνισμό, διευθυντής του παραρτήματος της ΑΣΚΤ του Πανόρμου της Τήνου, όπου και παρέμεινε έως το 1970. Το 1972 εκλέχθηκε καθηγητής του εργαστηρίου γυμνού της παραπάνω Σχολής, όπου παρέμεινε έως το 1977 διδάσκοντας σχέδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ζαντζάν (επαρχία)
Η Επαρχία Ζαντζάν (περσικά: استان زنجان, Ostâne Zanjân, επίσης εκλατινοποιείται ως Ostān-e Zanjān, αζερικά: Zəngan ostanı, زنگان اوستانی, Зәнган останы) είναι μια από τις 31 επαρχίες του Ιράν. Βρίσκεται στο ιρανικό Αζερμπαϊτζά και οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Αζέροι. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας 3. Η πρωτεύουσα του είναι η πόλη Ζαντζάν. Η επαρχία Ζαντζάν, με έκταση 36.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είχε έναν κυρίως αγροτικό πληθυσμό 1.015.734 κατοίκων το 2011. Η επαρχία βρίσκεται 330 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Τεχεράνης, και συνδέεται με αυτήν με αυτοκινητόδρομο. Το Ζαντζάν είναι η πιο ευτυχισμένη επαρχία στο Ιράν.
Γεωργία και βιομηχανία
Η γεωργία είναι το κύριο επάγγελμα και οι καλλιέργειες περιλαμβάνουν ρύζι, καλαμπόκι, ελαιούχους σπόρους, φρούτα και πατάτες. Πουλερικά, βοοειδή και πρόβατα εκτρέφονται επίσης. Στην περιοχή το Ζαντζάν φημίζεται για τα σταφύλια χωρίς σπόρους. Οι κατασκευές περιλαμβάνουν τούβλα, τσιμέντο, λευκασμένο ρύζι και χαλιά. Εξορύσσεται χρώμιο, μόλυβδος και χαλκός. Στον επιστημονικό κόσμο το όνομα Ζαντζάν είναι γνωστό για το Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών για της Βασικές Επιστήμες, ένα από τα πιο παραγωγικά ερευνητικά κέντρα της χώρας.
Το Ζαντζάν είναι γνωστό για τις όμορφες χειροτεχνίες του, όπως τα μαχαίρια και τα παραδοσιακά σανδάλια που ονομάζονται τσαρούγκ και μαλιλέχ. Το Μαλιλέχ είναι χειροποίητο από ασημένια σύρματα. Οι ντόπιοι καλλιτέχνες δημιουργούν πολλά πράγματα όπως τα διακοσμητικά πιάτα και τα ειδικά καλύμματα τους καθώς και ασημένια κοσμήματα. Στην αρχαιότητα, ο Ζαντζάν ήταν γνωστό για τα ανοξείδωτα και αιχμηρά μαχαίρια του. Αλλά αυτή η παράδοση εξαλείφεται σταδιακά με την εισαγωγή κινεζικών μαχαιριών στην αγορά, τα οποία είναι φθηνότερα και καλύτερα κατασκευασμένα. Πολλοί χωρικοί σήμερα υφαίνουν παραδοσιακό χαλί. Αυτή είναι η πιο δημοφιλής χειροτεχνία του Ζαντζάν.
Η επαρχιακή οικονομία επωφελείται από τη θέση της που συνδέει το κεντρικό Ιράν με τις βορειοδυτικές επαρχίες. Ο σιδηρόδρομος και ο αυτοκινητόδρομος που συνδέει την πρωτεύουσα του Ιράν Τεχεράνη με το Ταμπρίζ και την Τουρκία περνάει από την επαρχία Ζαντζάν.
Γεωγραφία και κλίμα
Η επαρχία Ζαντζάν έχει έκταση 22.164 τ.χλμ, καταλαμβάνοντας το 1,34% της ιρανικής επικράτειας. Η μέση πυκνότητα πληθυσμού στο Ζαντζάν είναι 4¼ άτομα ανά χιλιόμετρο. Στα βορειοδυτικά του Ιράν, το Ζαντζάν έχει κοινά σύνορα με επτά επαρχίες: Ανατολικό Αζερμπαϊτζάν, Δυτικό Αζερμπαϊτζάν, Χαμαντάν, Κουρδιστάν, Γκιλάν, Καζβίν και Αρνταμπίλ.
Τα Σαχρεστάν ή κομητείες στην επαρχία Ζαντζάν είναι: Το Ζαντζάν χαρακτηρίζεται από ορεινό κλίμα χαρακτηριζόμενο από κρύο καιρό με χιόνια στα βουνά και μέτριο κλίμα στις πεδιάδες το χειμώνα. Στα καλοκαίρια, ο καιρός είναι ζεστός. Η μέση μέγιστη θερμοκρασία του Ζαντζάν είναι περίπου 27 °C, ενώ η μέση ελάχιστη θερμοκρασία είναι -19 °C. Εν τω μεταξύ, η θερμοκρασία αυξάνεται στους 32 ° C στις ζεστές μέρες και μειώνεται στους -27 ° C στις πιο παγωμένες ημέρες.
Η μέση ετήσια βροχόπτωση τον πρώτο μήνα της άνοιξης ανέρχεται σε 72 χιλιοστά, ενώ στον δεύτερο μήνα του καλοκαιριού, καταλήγει στα 3.6 χιλιοστά. Το ποσοστό υγρασίας το πρωί βρίσκεται κατά μέσο όρο στο 74% και το μεσημέρι στο 43%.
Ο ποταμός Ζαντζάν είναι ο μόνος σημαντικός ποταμός της επαρχίας.
Δημογραφία
Οι Αζέροι είναι η κύρια εθνική ομάδα στην επαρχία που ακολουθείται από τους Τατ. Πόλεις και χωριά στα νοτιοδυτικά της επαρχίας Ζαντζάν έχουν πληθυσμό κουρδικής καταγωγής. Όπως σε κάθε άλλο μέρος του Ιράν, η lingua franca είναι η Περσική.
Ιστορία
Η πόλη Ζαντζάν ήταν μια μεγάλη πόλη στο προϊστορικό Αζερμπαϊτζάν. Το όνομα του Αζερμπαϊτζάν προέρχεται από τον Ατροπάτη, έναν Ιρανό σατράπη της Μηδίας υπό την αυτοκρατορία των Αχαιμενίδων, ο οποίος αργότερα αποκαταστάθηκε ως σατράπης της Μηδίας υπό τον Αλέξανδρο τον Μέγα.
Η αρχική ετυμολογία αυτού του ονόματος θεωρείται ότι έχει τις ρίζες του στον αρχαίο Ζωροαστριανισμό, δηλαδή στο Αβεστάν Φραουαρντίν Γιαστ ("Ύμνος στους Φύλακες Αγγέλους"). Υπάρχει μια αναφορά στο âterepâtahe ashaonô fravashîm ýazamaide, που κυριολεκτικά μεταφράζεται από τα Παλαιά Περσικά ως "λατρεύουμε τον Φραβασή του Αγίου Αταρέ-πατά". Ο Ατροπάτης κυριάρχησε στην περιοχή του σημερινού Ιρανικού Αζερμπαϊτζάν.
Στην Γεωγραφία του Πτολεμαίου, η πόλη αναφέρεται ως Αγανζηνή. Λέγεται ότι ο βασιλιάς των Σασσανιδών Αρντασίρ Α΄ της Περσίας, ανακατασκεύασε την πόλη και την ονόμασε Σαχίν, αλλά αργότερα μετονομάστηκε σε Ζανγκάν: το σημερινό όνομα είναι η αραβική μορφή.
Σε παλαιότερες περιόδους το όνομα του Ζαντζάν ήταν Χαμσέ, που σημαίνει "επαρχία με πέντε φυλές". Η επαρχία Ζαντζάν ενσωματώνει περιοχές της πρώην επαρχίας Γκέρους.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 ο Ζαντζάν έγινε μια από τις πολλές ιρανικές επαρχίες που ξεχώρισαν σε διαμαρτυρίες. Ο Ανώτατος ηγέτης του Ιράν έχει κατηγορήσει τη δυτική παρέμβαση. Ορισμένες γυναικείες οργανώσεις όπως το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης του Ιράν έχουν δηλώσει μερική ευθύνη για την οργάνωση αυτών των διαμαρτυριών. Ακόμα άλλοι υποστηρίζουν τη θηλυκοποίηση του ιρανικού νομικού συστήματος.
Κολλέγια και πανεπιστήμια
Το Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών στις Βασικές Επιστήμες, στην πόλη Ζαντζάν, είναι ένα από τα πιο διακεκριμένα ανώτατα εκπαιδευτικά και ερευνητικά κέντρα του Ιράν στις αγνές επιστήμες. Στο Ζαντζάν βρίσκονται επίσης το Πανεπιστήμιο του Ζαντζάν, το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Ζαντζάν και το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Αζάντ του Ζαντζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Ιράν
Χάιντς Χέερ
Ο Χάιντς Χέερ (11 Νοεμβρίου 1938 - 7 Νοεμβρίου 2019) ήταν Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε κατά κύριο λόγο σε ομάδες της Γερμανίας, με εξαίρεση μόλις ένα χρόνο όπου αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Ολλανδίας.
Καριέρα
Ο Χάιντς Χέερ έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες της Μπάγερ Λεβερκούζεν, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1957, σε ηλικία 19 ετών. Στην ομάδα του Λεβερκούζεν παρέμεινε για έξι χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 1963, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το καλοκαίρι του 1963 μετεγγράφη στη Ντούισμπουργκ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 20 εμφανίσεις. Το 1965 άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Γερμανία και μεταπήδησε στην Ολλανδία για λογαριασμό της Τβέντε, στην οποία παρέμεινε για ένα μόλις χρόνο. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην ολλανδική ομάδα πραγματοποίησε 21 εμφανίσεις, ενώ κατάφερε να πετύχει και δύο γκολ.
Το 1966, ο Χάιντς Χέερ επέστρεψε στη Γερμανία και πήρε μεταγραφή στη Μπόχουμ. Στην ομάδα του Μπόχουμ παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1969-70, ο Χέερ αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην επαγγελματική του καριέρα.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Χάιντς Χέερ αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Από το 1970 και μέχρι το 1981 εργάστηκε ως προπονητής σε γερμανικές ομάδες και συγκεκριμένα στις: Σβαρτσβάις Έσσεν, Μπόχουμ, Ντούισμπουργκ και Φορτούνα Ντύσσελντορφ.
Το 1981 ταξίδεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε καταρχήν στον Εθνικός Πειραιώς (1981). Στη συνέχεια μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ, στον οποίο παρέμεινε για κάτι λιγότερο από δύο χρόνια (1981-83). Τέλος, πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από τον πάγκο του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Τελευταίος σταθμός της προπονητικής καριέρας του Χάιντς Χέερ ήταν η Νυρεμβέργη στον πάγκο της οποίας παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1984 μέχρι το 1988.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χάιντς Χέερ είχε αγωνιστεί με τη φανέλα της Ολυμπιακής Εθνικής ομάδας της Γερμανίας, με την οποία πραγματοποίησε συνολικά 9 συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦφΛ Μπόχουμ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σβαρτς-Βάις Έσσεν Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Αουγούστο Πινοσέτ
Ο Αουγούστο Πινοσέτ (ισπ. προφορά ΔΦΑ : [auˈɣusto pinoˈtʃet]) (Augusto José Ramón Pinochet Ugarte, 25 Νοεμβρίου 1915 – 10 Δεκεμβρίου 2006) ήταν στρατιωτικός, πολιτικός και Προεδρος της Χιλής από το 1973 έως το 1990. Κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα ανατρέποντας την εκλεγμένη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Υπηρέτησε ως αρχηγός του στρατού έως το 1998, όταν καταδικάστηκε για παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία του Γενικού Επιτελείου της Χιλής το 1951. Στο διάστημα από το 1956 έως το 1958, υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος της χώρας του στις ΗΠΑ. Το 1973 έγινε αρχηγός του στρατού. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 κατέλαβε την εξουσία μέσω ενός πραξικοπήματος που είχε την στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Στις 27 Ιουνίου 1974 αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος και κατάργησε το σύνταγμα της χώρας. Στις 11 Μαρτίου 1990 όμως παραιτήθηκε από πρόεδρος, αλλά κράτησε την θέση του ως αρχηγός των ένοπλων δυνάμεων.
Το καθεστώς του Πινοσέτ κατάργησε τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες το λαού και μεθόδευσε την εξουδετέρωση των αντιπάλων του με τη χρήση ωμής βίας. Παρά τη στυγνή δικτατορία του, με δολοφονίες, μαζικές εκτοπίσεις και φυλακίσεις, μόνο από το 1983 και μετά ο χιλιανός λαός άρχισε να αντιδρά, κυρίως λόγω των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η χώρα. Το 1988, ύστερα από διεθνείς πιέσεις, διοργάνωσε δημοψήφισμα στο οποίο οι Χιλιανοί είπαν όχι στην παραμονή του στην εξουσία, ωστόσο εκείνος ξεκαθάρισε ότι επρόκειτο να παραμείνει στην προεδρία της Χιλής μέχρι το 1990, ενώ παρέμεινε επικεφαλής του στρατού μέχρι και τις αρχές του 1998. Μετά από αυτό, έγινε βουλευτής. Το 1998, σε μιαν επίσκεψη στο Λονδίνο, συνελήφθη, κατηγορούμενος για παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η ακόλουθη νομική διαμάχη τελείωσε με τον Πινοσέτ να τίθεται υπό κατ' οίκον περιορισμό το 2004. Πέθανε το 2006, με περίπου 300 κατηγορίες εναντίον του ακόμα σε εκκρεμότητα.
Ο αριθμός των θυμάτων της χούντας
Τα θύματα της δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή είναι 9.800 περισσότερα από ό,τι πιστευόταν, με συνέπεια να ξεπερνούν συνολικά τα 40.000, σύμφωνα με την εξεταστική επιτροπή που φτιάχτηκε για αυτόν ειδικά τον λόγο στο Σαντιάγο. Οι αριθμοί αφορούν τους φυλακισθέντες και βασανισθέντες της 17χρονης χιλιανής χούντας (1973-1990), ενώ ο επίσημος αριθμός νεκρών και εξαφανισθέντων ανέρχεται σε 3.065.
Παρόλο που υποστήριξε την Αγγλία στο πόλεμο με την Αργεντινή, τον Οκτώβριο του 1998 συνελήφθη στο Λονδίνο, μετά από επίσκεψη του σε ιδιωτική κλινική με σκοπό να εγχειρισθεί. Η Ισπανία είχε εκδώσει διεθνές ένταλμα σύλληψης εις βάρος του με κατηγορίες για μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια των πολιτικών του αντιπάλων. Τελικά όμως η Αγγλία στις 2 Μαρτίου 2000 επέστρεψε τον Πινοσέτ στην Χιλή αντί να τον παραδώσει στην Ισπανία με δικαιολογία την κακή του υγεία. Στις αρχές του 2005 το ανώτατο δικαστήριο της Χιλής για τις ίδιες κατηγορίες τον αθώωσε. Στις 23 Νοεμβρίου 2005 ο Πινοσέτ κατηγορούμενος για φορολογικές απάτες τίθεται σε κατ' οίκον περιορισμό. Στις 3 Δεκεμβρίου 2006 έπαθε καρδιακή προσβολή. Σε νοσοκομείο της πόλης του Σαντιάγο του έκαναν εγχείριση καρδιάς. Ο Πινοσέτ πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 2006, σε ηλικία 91 ετών.
Αξιοσημείωτο είναι ότι στην κηδεία του υπήρχαν δύο εξίσου μεγάλες νεκρώσιμες πομπές, μία με υποστηρικτές και μία με κατακριτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Χιλής Κατηγορία:Χιλιανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Δικτάτορες
Πόλεμος και Ειρήνη
Το Πόλεμος και Ειρήνη (ρωσ.: Война и миръ, Βαϊνά ι μιρ) είναι ένα μυθιστόρημα από τον Ρώσο συγγραφέα Λέοντα Τολστόι, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1869. Έργο επικής διάστασης, θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που σκιαγραφεί με πολλές λεπτομέρειες τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εξαιτίας της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία περιγράφοντας συνάμα και το αντίκτυπο της εποχής του Ναπολέοντα στην τσαρική κοινωνία, όπως φαίνεται μέσα από τα μάτια των πέντε ρωσικών αριστοκρατικών οικογενειών. Τμήματα της προηγούμενης έκδοσης του μυθιστορήματος, τότε γνωστό ως «Η χρονιά του 1805», δημοσιεύονταν σε συνέχειες  στο ρωσικό περιοδικό: «Ρούσκιι βιέστνικ» μεταξύ 1865 και 1867. Το μυθιστόρημα εκδόθηκε για πρώτη φορά στο σύνολό του το 1869 και κατέλαβε την πρώτη θέση στον κατάλογο των πρώτων σε πωλήσεις βιβλίων.
Η προετοιμασία
Η προετοιμασία για το έργο Πόλεμος και Ειρήνη αρχίζει με τα στρατιωτικά διηγήματα του Τολστόι και προπάντων με τους Κοζάκους που εμφανίστηκαν ύστερα από τα Διηγήματα της Σεβαστούπολης: «Σεβαστούπολη, Δεκέμβρης 1854», «Σεβαστούπολη, Μάης 1855» και εξέδιδε μεσούντος του Κριμαϊκού πολέμου συμμετέχοντας ο ίδιος στις επιχειρήσεις με το βαθμό του λοχαγού. Το Πόλεμος και Ειρήνη ο συγγραφέας το δούλεψε από το 1863 ως το 1869. Αρχικά σκόπευε να γράψει ένα μυθιστόρημα γύρω από τους Δεκεμβριστές που η ρωσική κυβέρνηση τους επέτρεψε το 1856 να επιστρέψουν από την εξορία. Για να το γράψει όμως έπρεπε να γυρίσει πίσω χρονικά, στην εποχή που εκδηλώθηκε η στάση των Δεκεμβριστών (1825). Για να αποδώσει καλύτερα την ψυχολογία των κεντρικών ηρώων, έπρεπε ακόμα να φτάσει στον Πατριωτικό πόλεμο του 1812 κατά του Ναπολέοντα. Στη διάρκεια όμως της συγγραφικής πορείας του αναγκάστηκε να αλλάξει τη σύλληψη του έργου του: κυριάρχησε πάνω του περισσότερο το ενδιαφέρον για την εποχή του 1812 και τη δράση των λαϊκών μαζών και λιγότερο για τους στασιαστές του Δεκέμβρη 1825. Έτσι άρχισε το Πόλεμος και Ειρήνη, που υποδιαιρείται σε τέσσερα βιβλία ή τόμους, το καθένα με επιμέρους τμήματα που περιέχουν πολλά κεφάλαια. Τα πρόσωπα που δρουν αριθμούνται σε εκατοντάδες. Κανένα από αυτά δεν επαναλαμβάνεται πιο κάτω, στη εσωτερική ή εξωτερική περιγραφή ενός άλλου καινούργιου προσώπου. Μεγάλα τμήματα του έργου, ειδικά στα τελευταία κεφάλαια, είναι φιλοσοφική συζήτηση και όχι αφήγηση.
Πρώτος τόμος
thumb|left|220px| Η [[Μαρία Φιόντοροβνα (Σοφία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης)|Χήρα Αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα, μητέρα του Αλεξάνδρου Α΄, ήταν η πιο ισχυρή γυναίκα στη ρωσική αυτοκρατορική αυλή στο ιστορικό περιβάλλον του μυθιστορήματος. ]]
Το περιεχόμενο του πρώτου βιβλίου του έργου είναι συγκεντρωμένο γύρω από τα γεγονότα που συνδέονται με τον πόλεμο του 1805. Το πολεμικό θέμα παρουσιάζεται με τις συζητήσεις των αυλικών. Κανένας τους δεν μιλάει για την επιδρομή του Ναπολέοντα· όμως, και μόνο το άκουσμα του ονόματός του κάνει τον τσάρο και τους κυριότερους εκπροσώπους της ρωσικής αριστοκρατίας να τρέμουν, με μόνη τη σκέψη πως απειλείται η απολυταρχική τους εξουσία και το καθεστώς της δουλοπαροικίας. Είναι ένας σημαντικός λόγος που η τσαρική κυβέρνηση αρχίζει τον πόλεμο κατά του Ναπολέοντα, στέλνοντας ρωσικά στρατεύματα στο εξωτερικό. Η εκστρατεία του 1805 τελειώνει για τη Ρωσία με ολοκληρωτική αποτυχία εξαιτίας της προδοσίας της συμμάχου Αυστρίας και της ανικανότητας του  Αλεξάνδρου Α΄ που ανέλαβε να κατευθύνει τον πόλεμο παραμερίζοντας τον Στρατηγό Κουτούζωφ. Στον πρώτο τόμο γνωρίζουμε μερικούς από τους βασικούς χαρακτήρες: τον Πιέρ Μπεζούχωφ, τον Αντρέι Μπολκόνσκυ, τη Μάρια Μπολκόνσκαγια, τη Νατάσα Ροστόβα, τον Νικολάι Ροστώφ, τον Μπορίς Ντρουμπετσκόυ και τη Σόνια Αλεξαντρόβνα. Το πρώτο βιβλίο του έργου κλείνει με τη σκηνή της διάλυσης του ρωσικού στρατού στο πεδίο της Μάχης του Άουστερλιτς. Οι σκέψεις για μια ειρηνική γαλήνια ζωή που έρχονται στο μυαλό του τραυματισμένου Αντρέι Μπολκόνσκυ στο πεδίο της Μάχης του Άουστερλιτς, αποτελούν το συνδετικό νήμα του πρώτου βιβλίου με το δεύτερο.
1422 Στρεμγκρενία
Η Στρεμγκρενία (Stromgrenia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,137. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του σουηδικής καταγωγής Δανού αστρονόμου Έλις Στρέμγκρεν (1870-1947), πατέρα του γνωστότερου αστρονόμου Μπενγκτ Στρέμγκρεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Στρεμγκρενίας είναι άγνωστη. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης).
Πόλεμος και Ειρήνη
Δεύτερος τόμος
Η οικογένεια των Ροστώφ αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και παρόλο που προσπαθεί να ζει οικονομικά σε ένα απομακρυσμένο σύνταγμα, ο νεαρός αξιωματικός των Ουσάρων Νικολάι Ροστώφ δημιουργεί ολοένα και μεγαλύτερα χρέη. [ο δεύτερος τόμος συνεχίζεται με αυτές τις εναλλαγές πιάνοντας πότε τη μία και πότε την άλλη οικογένεια, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνδέονται μεταξύ τους].
1422 Στρεμγκρενία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στρεμγκρενια
Πόλεμος και Ειρήνη
Δεύτερος τόμος
Ο συγγραφέας μας δίνει σε αυτόν τον τόμο εμβόλιμα, μια εξαιρετική απεικόνιση της Ρωσίας που δοκιμάζεται και ταυτόχρονα μας δίνει μεγαλειώδεις περιγραφές της ρωσικής φύσης.
Κωστής Δερμιτζάκης
Ο Κωστής (Κωνσταντίνος) Δερμιτζάκης (29 Ιουλίου 1953) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Λασιθίου με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ από τον Ιούνιο του 2012 έως τον Αύγουστο του 2015. Έχει 3 παιδιά.
Πόλεμος και Ειρήνη
Βιβλίο/τρίτος και τέταρτος τόμος
thumb|right|220px|Ο πίνακας 1812, του [[Ιβάν Κραμσκόι#Μέλη του peredvizhniki|Ιλλαριόν Πριανίσνικοφ.]] Στο τρίτο και το τέταρτο βιβλίο του Πόλεμος και Ειρήνη επικρατεί πέρα ως πέρα το ηρωικό στοιχείο, το επικό. Η εικόνα της μάχης του Μποροντίνο τόσο έντονα ζωγραφισμένη στο τρίτο βιβλίο, αποτελεί, από κάθε πλευρά, το κέντρο ολόκληρου του έργου. Στη μάχη αυτή μπαίνει σε δράση ολόκληρο το δυναμικό του ρωσικού λαού για να αποκαλυφθεί η ουσία του βαθύτερου είναι του- η φιλοπατρία.
Κωστής Δερμιτζάκης
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Επισκοπή Λασιθίου. Ακολούθησε Φαρμακευτικές σπουδές και το 1978 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ιεράπετρα. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια ήταν πρόεδρος του Δημοκρατικού Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών στο Παλέρμο της Ιταλίας. Το 1989 εντάχθηκε στο Συνασπισμό και κατήλθε υποψήφιος με το κόμμα αυτό στις εκλογές.
Πόλεμος και Ειρήνη
Επίλογος σε δύο μέρη
Το πρώτο μέρος του επιλόγου αρχίζει με το γάμο του Πιέρ και της Νατάσα το 1813. Είναι το τελευταίο χαρμόσυνο γεγονός για την οικογένεια Ροστόβ, η οποία διέρχεται μια μεταβατική φάση. Ο Ροστόβ πεθαίνει λίγο μετά, αφήνοντας το μεγαλύτερο γιο του Νικολάι να αναλάβει τη διατήρηση της οικογένειας στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αλλά ενόψει ενός καλού γάμου.
Κωστής Δερμιτζάκης
Πολιτική καριέρα
Υπηρέτησε σε διάφορα αξιώματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην ιδιαίτερη πατρίδα του, μεταξύ των οποίων εκείνα του αντιδημάρχου, νομαρχιακού συμβούλου και του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου στο Δήμο Ιεράπετρας.
Πόλεμος και Ειρήνη
Επίλογος σε δύο μέρη
Το δεύτερο μέρος του επιλόγου (σελίδες 46) περιέχει κριτική του Τολστόι που θέτει έξι ερωτήματα  και εξηγεί σχετικά τα διάφορα ιστορικά γεγονότα:
Κωστής Δερμιτζάκης
Πολιτική καριέρα
Ήρθε τρίτος συγκεντρώνοντας 6.391 ψήφους και δεν εξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέφυγε στο Εκλογοδικείο, καθώς η διαφορά από τον δεύτερο και τελικό εκλεγέντα Ιωάννη Πλακιωτάκη ήταν μερικές δεκάδες ψήφοι. Ωστόσο, στις εκλογές του Ιουνίου, ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε πρώτο κόμμα στο Λασίθι για πρώτη φορά στην ιστορία του νομού και ο Κωστής Δερμιτζάκης εξελέγη βουλευτής.
Πόλεμος και Ειρήνη
Ο ρεαλισμός
Το Πόλεμος και Ειρήνη αποτελεί το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου ιδεολογικής και λογοτεχνικής εξέλιξης του Τολστόι. Ένα από τα κυριότερα σημεία του τολστοϊκού ρεαλισμού στην περίοδο αυτή είναι ότι ο ψυχικός κόσμος του κυριότερου ήρωα κάθε έργου που αποκαλύπτεται με το μέσο του συσχετισμού του προς το ψυχικό κόσμο του λαού και με ξεκάθαρη σαφήνεια της θέσης του ήρωα πάνω στα ιστορικά και κοινωνικά προβλήματα της Ρωσίας.
Κωστής Δερμιτζάκης
Πολιτική καριέρα
Από τους πρώτους μήνες της θητείας του, ο Δερμιτζάκης ασχολήθηκε με τα προβλήματα στο χώρο της υγείας που ταλανίζουν το νομό και στήριξε τις απεργιακές κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων. Ο βουλευτής κατέθεσε ερώτηση αναφορικά με την ενοποίηση των νοσοκομείων στο Λασίθι και έλαβε μέρος στο παλλασιθιώτικο συλλαλητήριο στο Σεληνάρι Λασιθίου εναντίον της υποβάθμισης του νομού, που έγινε στις 20 Φεβρουαρίου 2013.
Επανεξελέγη βουλευτής με 6.413 σταυρούς στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και έγινε ο πρώτος βουλευτής της Αριστεράς στο Λασίθι που εξελέγη για δεύτερη συνεχή κοινοβουλευτική θητεία. Αργότερα προσχώρησε στη Λαϊκή Ενότητα με την οποία ήταν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 αλλά χωρίς να εκλεγεί, αφού το κόμμα του συγκέντρωσε 2,86%, μη καταφέρνοντας να μπει στην Βουλή. Τον Ιανουάριο του 2023 ανακοικώθηκε ότι θα είναι υποψήφιος στον νομό Λασιθίου με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, αφού ήδη είχε προσεγγίσει πολιτικά το ΚΚΕ.
Πόλεμος και Ειρήνη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Λέοντος Τολστόι Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1869
Κωστής Δερμιτζάκης
Συγγραφικό έργο
Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Όραση, Θυρίδες και Λευκό χαρτί, και τη συλλογή διηγημάτων Μαγικός αριθμός. Έχει συνεργαστεί με πολλά τοπικά ΜΜΕ και περιοδικά, ενώ υπήρξε η ψυχή της "Γεραπετρίτικης Απόπειρας". Έχει επίσης επιμεληθεί την παρουσίαση της ραδιοφωνικής εκπομπής Ταξίδι στην ελληνική ποίηση. Αρκετά από τα έργα του έχουν βραβευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Σύνταγμα της Λευκορωσίας
Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας είναι η ανώτατη νομοθεσία της Λευκορωσίας. Εγκρίθηκε το 1994, τρία χρόνια μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση. Καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας του κράτους και απαριθμεί τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών. Συντάχθηκε από το Ανώτατο Σοβιέτ της Λευκορωσίας, πρώην νομοθετικό σώμα της χώρας. Τα περιεχόμενα του Συντάγματος περιλαμβάνουν το προοίμιο, εννέα τμήματα και 146 άρθρα.
Η δομή και το περιεχόμενο του συντάγματος επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα συντάγματα των δυτικών χωρών και από από τις εμπειρίες της Λευκορωσίας κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής. Το Σύνταγμα έχει τροποποιηθεί δύο φορές από την αρχική του έκδοση, το 1996 και το 2004.
Στη Λευκορωσία το δικαίωμα του εκλέγειν σε εκλογές και δημοψηφίσματα δίνεται σε όσους είναι πάνω από την ηλικία των δεκαοκτώ ετών. Κατά τη διάρκεια των εκλογών και των δημοψηφισμάτων, ένας πολίτης μπορεί να ψηφίσει ή όχι χωρίς συνέπειες. Στο σύνταγμα περιγράφονται οι λειτουργίες της κυβέρνησης της Λευκορωσίας, τα καθήκοντα του Προέδρου της Δημοκρατίας, το Κοινοβούλιο της Λευκορωσίας και τα δικαστήρια. Ο Πρόεδρος δεν πρέπει να είναι μέλος κάποιου πολιτικού κόμματος, όταν αναλαμβάνει τα καθήκοντά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Λευκορωσίας Λευκορωσια
Κοινότητα Σκινιά
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Σκέιδα-ογκ Γκνούπβεργιαχρεππουρ
Ο δήμος Σκέιδα-ογκ Γκνούπβεργιαχρεππουρ (ισλανδικά: Skeiða- og Gnúpverjahreppur) είναι ένας δήμος στην Ισλανδία. Δημιουργήθηκε στις 9 Ιουνίου 2002, όταν οι κάτοικοι της Σκέιδαχρεππουρ και του Γκνούπβεργιαχρεππουρ αποφάσισαν να ενωθούν, σε ένα δήμο. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι 801. Ο δήμος έχει έκταση 2.227,1 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έρχεται 16η και πληθυσμό 518 κάτοικοι, και βρίσκεται στην 49η θέση. Δήμαρχος είναι ο Κρίστοφερ Τόμασσον.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της περιφέρειας της Νότιας Ισλανδίας. Είναι κοντά στους αιώνιους πάγους της χώρας, δυτικά της λίμνης Θόρισβατν. Οδικώς συνδέεται με την βορειοδυτική Ισλανδία και την υπόλοιπη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Ναζμιγιέ Μουσλού Μουρατλί
Η Ναζμιγιέ Μουσλού Μουρατλί, γνωστή και ως Ναζμιγιέ Μουρατλί, (γεννήθηκε ως Ναζμιγιέ Μουσλού στις 13 Ιουνίου 1979) είναι τουρκάλα αθλήτρια της άρσης βαρών. Είναι η τρέχουσα κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στην κατηγορία των 40 κιλών, το οποίο κατορθώθηκε στους παραολυμπιακούς αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Αγωνίζεται για την Κόνια Μεράμ Μπελεντιγιεσπόρ.
Πρώτα χρόνια
Η Ναζμιγιέ Μουσλού γεννήθηκε στο Ικόνιο το 1979. Ήταν παραπληγική και εξαρτιόταν από αναπηρικό καροτσάκι. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρα της.
Ξεκίνησε να ασχολείται με την άρση βαρών μέσω μιας φιλής, που επέμενε να έρχεται μαζί της στις προπονήσεις. Στην αρχή εγκατέλειψε τις προπονήσεις επειδή ήταν πολύ δύσκολο για εκείνη. Ωστόσο, η μητέρα και αργότερα ο πατέρας της την έπεισαν να συνεχίσει τις προπονητικές δραστηριότητες.
Ιστορικό καριέρας
Όταν ξαναμπήκε στις προπονήσεις άρσης βαρών, μετά από τρεις μήνες εντάχθηκε στην εθνική ομάδα και συμμετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Πορτογαλία χωρίς να το ξέρει η οικογένεια της αλλά ούτε και η ίδια στην αρχή. Στο διεθνές ντεμπούτο της, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.
Η Μουρατλί ήταν εθνική πρωταθλήτρια το 2005 και το 2006. Στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο το 2005 και ένα χρυσό μετάλλιο το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών‎