cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Γράψας
Η διάσπαση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ οδήγησε στη δημιουργία στις αρχές του 1990, του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ) και της ΚΝΕ-ΝΑΡ. Ο Γράψας συμμετείχε από τη πρώτη στιγμή στον ηγετικό πυρήνα του ΝΑΡ και περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα για την προώθηση του. Αργότερα επιστρέφει στο επάγγελμά του, δουλεύοντας πάλι ως γυψαδόρος. Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 2000, πριν κλείσει τα 47 του χρόνια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Άγγελος Αγαπητός
Ο Άγγελος Αγαπητός ήταν Έλληνας στρατιωτικός, πολιτικός και αντιστασιακός. Γεννήθηκε το 1894 στην Ορμύλια, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και μετά από μια σύντομη υπαλληλική καριέρα κατατάχθηκε το 1914 στον Ελληνικό Στρατό. Ως υπαξιωματικός μυήθηκε στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας και για τη δράση του στο μέτωπο προάχθηκε σε ανθυπασπιστή και παρασημοφορήθηκε με το Γαλλικό Σταυρό μετά Δάφνης. Ήταν από τους πρώτους που αποβιβάστηκαν με τον Ελληνικό Στρατό στη Σμύρνη το 1919. Έλαβε μέρος, ως αξιωματικός, στη Μικρασιατική Εκστρατεία όπου τραυματίστηκε και για την πλούσια δράση του εκεί παρασημοφορήθηκε. Μετά την κατάρρευση του μετώπου συμμετείχε στο κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Εκλέχθηκε βουλευτής Χαλκιδικής το 1923 και βοήθησε σημαντικά στην εγκατάσταση των προσφύγων. Στις επόμενες εκλογές δεν επανεκλέχθηκε και εγκαταστάθηκε στην Ορμύλια ασχολούμενος με αγροτικές εργασίες.
Μετά την κατάρρευση της ελληνικής άμυνας από τη γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941, ο Αγαπητός βοήθησε, με δική του οικονομική επιβάρυνση, τους στρατιώτες του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος που είχαν παραμείνει εγκλωβισμένοι στη Ελλάδα, να διαφύγουν από τη Χαλκιδική προς τη Σμύρνη και τη Μέση Ανατολή. Προσχώρησε στην αντιστασιακή οργάνωση ΥΒΕ και έγινε υπεύθυνός της στη Χαλκιδική. Στα τέλη του 1942 διέφυγε στη Μέση Ανατολή όπου ενστερνίστηκε τις απόψεις των οπαδών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Συνελήφθη και φυλακίστηκε για την συμμετοχή του στο κίνημα του Απριλίου 1944. Μετά την Απελευθέρωση εκτοπίστηκε σε διάφορα νησιά του Αιγαίου. Σε ολιγόμηνη άδεια που του δόθηκε, όταν βρίσκονταν στον Άγιο Ευστράτιο, επέστρεψε στην Ορμύλια όπου πέθανε στις 29 Νοεμβρίου 1958.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Άγγελος (Αγγελάκης) Αγαπητός γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1894 στην Ορμύλια, ένα κεφαλοχώρι της Χαλκιδικής. Ήταν το δεύτερο παιδί του Δημήτρη Αγαπητού, κτηματία και διαχειριστή μεγάλης μοναστηριακής περιουσίας στη Σιθωνία που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από την τοπική κοινωνία, και της Ευθυμίας Δημ. Λάζου - Παπαγγέλου. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Ορμύλια όπου τέλειωσε το δημοτικό σχολείο και το 1904 γράφτηκε στο «Μαράσλειον Ελληνογαλλικόν, Εμπορικόν και Πρακτικόν Λύκειον του Στέφανου Νούκα» στη Θεσσαλονίκη ένα από τα καλύτερα πνευματικά ιδρύματα του υπόδουλου ελληνισμού. Αποφοίτησε έπειτα από οκτώ χρόνια σπουδών και εργάστηκε ως λογιστής ενός Γάλλου αντιπρόσωπου βιομηχανικών προϊόντων. Μετά την απελευθέρωση της Χαλκιδικής από τους Τούρκους εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα ως διοικητικός υπάλληλος στις Νέες χώρες της ελληνικής επικράτειας.
Από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως τη Μικρασιατική Καταστροφή
Στις αρχές του 1914 κατατάχτηκε ως κληρωτός στον Ελληνικό Στρατό, στον 6ο Λόχο του 17ου Συντάγματος της VI Μεραρχίας, που είχε ως έδρα τις Σέρρες. Ύστερα από έξι μήνες θητείας προήχθη σε λοχία-σιτιστή στον λόχου του Λοχαγού Γεωργίου Κονδύλη. Με τον Κονδύλη μάλιστα συνδέθηκε στενότερα καθώς του περέδιδε μαθήματα γαλλικών. Με την έξοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1915, βρέθηκε να υπηρετεί υπο τις διαταγές του Λοχαγού Παπασταματίου, έναν αξιωματικό που ο Αγαπητός εκτιμούσε ιδιαίτερα. Από τον Κονδύλη και τον Παπασταματίου μυήθηκε στο Κίνημα Εθνικής Άμυνας, όντας ο μοναδικός υπαξιωματικός του κινήματος. Όμως, πολλοί φιλοβασιλικοί χαλκιδικιώτες στρατιώτες λιποτάκτησαν αρνούμενοι να συμμετάσχουν στο κίνημα και επέστρεψαν στον τόπο καταγωγής τους. Για να τους επαναφέρουν στον στρατό της Εθνικής Άμυνας, οι «αμυνίτες» απέστειλαν στη Χαλκιδική τον Κονδύλη. Ο Κονδύλης ζήτησε από τον Αγαπητό να τον ακολουθήσει στη Χαλκιδική, αυτός όμως αρνήθηκε. Οι βίαιες μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο Κονδύλης στη Χαλκιδική, έβρισκαν σφόδρα αντίθετο τον Αγαπητό, που αποτροπιασμένος ζήτησε να μετατεθεί στο πολεμικό μέτωπο.
Μαζί με άλλους υπαξιωματικούς ο Αγαπητός πήγε στη Θεσσαλονίκη και από εκεί στο μέτωπο όπου τοποθετήθηκε στον 1ο Λόχο του 17ου Συντάγματος που βρίσκονταν στον Αγγλικό Τομέα του Μετώπου. Σε μια επιχείρηση στο όρος Πάικο το 1917 έγινε σύνδεσμος, λόγω της καλής γνώσης γαλλικών, μεταξύ του λόχου του και του γαλλικού τάγματος που διηύθυνε τις επιχειρήσεις. Στις μάχες αυτές ο Αγαπητός τραυματίστηκε και μετά από ολιγοήμερη νοσηλεία επέστρεψε στον λόχο και ανέλαβε την ηγεσία του. Διακρινόμενος στα νέα του καθήκοντα προήχθη επ΄ ανδραγαθία σε ανθυπασπιστή και έλαβε τον Γαλλικό Σταυρό μετά Δάφνης. Από το μέτωπο μετατέθηκε στη Θεσσαλονίκη και ανέλαβε προγυμναστής στα έμπεδα και στο φρουραρχείο. Toν Δεκέμβριο του 1917 προήχθη στον βαθμό του Ανθυπολοχαγού.
Τον Μάιο του 1919 ο Αγαπητός είναι από τους πρώτους που αποβιβάζεται με τα ελληνικά στρατεύματα στη Μικρά Ασία. Στις αρχές του επόμενου έτους γίνεται Υπολοχαγός και αναλαμβάνει τη διοίκηση της III Πυροβολαρχίας. Λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις στη Νικομήδεια και στον τομέα της Σμύρνης, όπως και στην εκστρατεία του Σαγγάριου, όπου στις 15 Αυ­γούστου 1921 τραυματίστηκε βαριά. Μεταφέρεται στην Αθήνα, στο Νοσοκο­μείο «Ευαγγελισμός», αναρρώνει πλήρως και επιστέφει στη Μικρά Ασία όπου τοποθετείται Διοικητής του 2ου Λόχου τραυματιών. Η συνεισφορά του Αγαπητού στις μάχες αναγνωρίζεται από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ που του απονέμει το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας «διότι από μακρού χρόνου υπηρετών εν τω μετώπω επεδείξατο, εν τω κύκλω της ενεργείας του εξαιρετικήν ικανότητα, ζήλον και προθυμίαν περί την εκτέλεσιν απασών των ανατεθεισών αυτώ υπηρεσιών». Στις αρχές Μαΐου 1922 μετατέθηκε στο Νότιο Συγκρότημα της Στρατιάς Μικράς Ασίας. Κατά την οπισθοχώρηση της Στρατιάς τον Αύγουστο του 1922 υπηρετούσε ως διοικητής λόχου σ' ένα σύνταγμα που είχε έδρα την Κιουτάχεια. Το Σύνταγμά του διαλύθηκε αλλά ο Αγαπητός κατάφερε να φτάσει στο Σαλιχλί την ίδια στιγμή που έφτασε εκεί ο Συνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας. Μετά από μάχες οπισθοφυλακών έφτασε στη Χερσόνησο της Ερυθραίας, από όπου πέρασε στη Χίο. Εκεί συμμετείχε στην Επανάσταση της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και αργότερα στην Αθήνα έγινε από τους βασικούς συνεργάτες του Πλαστήρα και διορίστηκε ταμίας της Επανάστασης.
Η πολιτική δράση
Στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 εκλέχτηκε βουλευτής της επαρχίας Χαλκιδικής και έλαβε μέρος στην Δ' Συντακτική Συνέλευση. Κατά τη διάρκεια της θητείας του συνέβαλε στην υποδοχή και εγκατάσταση χιλιάδων προσφύγων που έφτασαν στη Χαλκιδική. Μαζί με τους Κ. Ματσιώρη από τον Πολύγυρο και τον Συνταγματάρχη Μαυρουδή από την Αρναία υπέβαλαν ένα υπόμνημα στην κυβέρνηση, με ονομαστικό κατάλογο των μοναστηριακών αγροκτημάτων του Αγίου Όρους που υπήρχαν στη Χαλκιδική. Στο υπόμνημα πρότειναν την εγκατάσταση των προσφύγων σε αυτά τα κτήματα, με την κυβέρνηση τελικά να αποφασίζει την ενοικίασή τους. Όμως αυτή η ενέργεια ήταν επιζήμια για τον Αγαπητό, αφενός διότι έπληξε τα συμφέροντα των μεγαλοκτημόνων και των καλόγερων με αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές να μην επανεκλεγεί, αφετέρου είχε προσωπική και οικογενειακή οικονομική ζημιά, αφού η οικογένεια του ενοικίαζε κι εκμεταλλεύονταν πάνω από 1.500 στρέμματα μοναστηριακής γης στον έφορο κάμπο της Ορμύλιας. Συνέχισε τη στρατιωτική του θητεία με τον βαθμό του Λοχαγού, όταν το 1925 ο Στρατηγός Πάγκαλος επέβαλε τη δικτατορία του, αναγκάζοντάς τον Αγαπητό να παραιτηθεί από το στράτευμα. Δυσφορώντας για την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε επέστρεψε στην Ορμύλια και εγκαταστάθηκε στην περιοχή Ψακούδια ασχολούμενος πλέον μόνο με τα κτήματά του.
Στην Κατοχή και την Αντίσταση
Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο ο Αγαπητός δεν κλήθηκε από το καθεστώς του Μεταξά να πολεμήσει, γεγονός που το έφερε βαρέως διότι επιθυμούσε να συμμετέχει στον αγώνα του έθνους. Ωστόσο, στην Ορμύλια πρωτοστάτησε στη διεξαγωγή εράνων για τα θύματα πολέμου και βοήθησε πολλούς κατοίκους της Θεσσαλονίκης που έφευγαν από την πόλη τους εξαιτίας των βομβαρδισμών, εξασφαλίζοντάς τους στέγη και τροφή. Μετά τη Γερμανική εισβολή και κατά τις πρώτες μέρες της κατοχής συναντήθηκε με τον θείο του, Αθανάσιο Παλαμίδη, έναν επιφανή άνδρα με επιρροή στον Πολύγυρο, και με άλλους παράγοντες συζήτησαν για τις δυνατότητες οργάνωσης των κατοίκων της Χαλκιδικής, της παθητικής αντίστασης, της εθνικής ενότητας και της επικοινωνίας με την εξόριστη κυβέρνηση. Αμέσως μετά συναντήθηκαν με τον Μητροπολίτη Κασσανδρείας Ειρηναίο, ο οποίος επιδοκίμασε ενθουσιωδώς τις απόψεις τους. Τελικά ο Αγαπητός, κρίνοντας ότι πρέπει να συνεργαστούν με δυναμικότερα στοιχεία, συνάντησε στη Θεσσαλονίκη τους ταγματάρχες Παπαθανασίου και Κώνστα, οι οποίοι κατάγονταν από τη Χαλκιδική. Από τον Παπαθανασίου μυήθηκε προφανώς στους ΥΒΕ (Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος), τη πρώτη μη κομμουνιστική αντιστασιακή οργάνωση στη Μακεδονία και ίσως τη πρώτη σε όλη την Ελλάδα, και ανέλαβε να προετοιμάσει την αντίσταση στη Χαλκιδική.
Η κατάρρευση της άμυνας από τη γερμανική προέλαση τον Απρίλιο του 1941 είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθούν στη Χαλκιδική καταδιωκόμενοι στρατιώτες του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος. Κατά το τέλος καλοκαιριού εμφανίστηκε στην περιοχή ένα βενζινόπλοιο, το οποίο μετέφερε Άγγλους και Έλληνες, με προορισμό την Τουρκία. Οι Γερμανοί το καταδίωξαν αλλά οι επιβάτες κατάφεραν να αποβιβαστούν στην ξηρά. Με τη συνδρομή των κατοίκων των γύρω χωριών απεκρύβησαν και τροφοδοτήθηκαν με σκοπό να προωθηθούν όπου επιθυμούσαν. Το γεγονός αυτό αντί να αποθαρρύνει τους κατοίκους τόνωσε το εθνικό τους φρόνημα και πλέον η προσχώρηση στην αντίσταση κατά των κατακτητών γινόταν αυθόρμητα.
Σύμφωνα με το σχέδιο ενέργειας των ΥΒΕ ο Αγαπητός, ως Υπεύθυνος Χαλκιδικής, ανέλαβε τη γενική διεύθυνση των επιχειρήσεων φυγαδεύσεως Άγγλων και Ελλήνων στη Μέση Ανατολή, των πληροφοριών που απευθύνονταν προς το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και του ρεύματος επικοινωνίας Μακεδονίας-Μέσης Ανατολής Έτσι μαζί με άλλους κάτοικους της Ορμύλιας, και με δικά του έξοδα, οργάνωσε τον Σεπτέμβριο του 1941 σε ορεινή δασική περιοχή μεταξύ Ορμύλιας, Βατοπαιδίου και Μεταγγίτσι ένα μυστικό στρατόπεδο προσωρινής διαμονής των κινούμενων από τη Μακεδονία προς τη Μέση Ανατολή και αντιθέτως, με το κωδικό όνομα Κλαδούπολη. Από τις αρχές του 1942 ξεκίνησαν με μικρά καΐκια οι πρώτες αποστολές προς την Τουρκία. Στις 18 Απριλίου 1942 διέφυγαν μέσω της Κλαδούπολης δύο από τους σημαντικότερους συνεργάτες του Αγαπητού, ο γιατρός Φιλιππίδης και ο έφεδρος αξιωματικός Δημητριος Παλαμίδης. Λίγες μέρες μετά έγινε η πρώτη οργανωμένη αποστολή στην Μ. Ανατολή όταν μια ομάδα 20 Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Ι. Κώνστα διέφυγε από τη Βουρβουρού μέσω Αγίου Όρους στην Ίμβρο. Μαζί τους διέφυγε και ο Βρετανός Επισμηναγός Έντουαρτ Χάουελ. Έτσι ο Αγαπητός κατάφερε να έρθει σε επαφή με το συμμαχικές μυστικές υπηρεσίες στη Σμύρνη και στη Μ. Ανατολή. Για να βελτιωθεί το δίκτυο διαφυγής της Κλαδούπολης έλαβε την 1η Σεπτεμβρίου από το Κάιρο τη πρώτη οικονομική βοήθεια. Κατά τα τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου βοήθησε καθοριστικά τον απεσταλμένο από τη Μ. Ανατολή Γεώργιο Μαργέτη να ιδρύσει και να εγκαταστήσει στη Θεσσαλονίκη το δίκτυο πληροφοριών και ασυρμάτου Ζέυς, το οποίο εξελίχτηκε σε μια από τις σημαντικότερες πηγές πληροφοριών για τους συμμάχους στη Μακεδονία.
Μέση Ανατολή
Τον Απρίλιο του 1944 ξεσπά ένα στασιαστικό κίνημα στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις της Μέσης Ανατολής. Ο Αγαπητός συμμετέχει σε μια αντιπροσωπία (μεταξύ άλλων: Βασίλη Νεφελούδη) που επισκέπτεται στις 4 Απριλίου τον Σοφοκλή Βενιζέλο ζητώντας του να αναλάβει πρωθυπουργός σε συνεργασία με τη νεοϊδρυθείσα στην Ελλάδα ΠΕΕΑ, την ελεγχόμενη δηλαδή από το ΕΑΜ Κυβέρνηση του βουνού. Το κίνημα κατασταλθηκε με την επέμβαση των Βρετανών και για τη συμμετοχή του ο Αγαπητός διαγράφηκε από τους καταλόγους των αξιωματικών και φυλακίστηκε στην Ιερουσαλήμ και έπειτα στο στρατόπεδο Καμπρίτ της Αιγύπτου μέχρι το Νοέμβριο του 1945.
Ico
Το Ico (ιαπωνικά: イコ, Χέπμπορν: Iko) είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ πλατφόρμας και δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Team Ico και διανεμήθηκε από την Sony Computer Entertainment. Κυκλοφόρησε για το PlayStation 2 το 2001 στην Ιαπωνία και τη Βόρεια Αμερική και το 2002 στην Ευρώπη. Σχεδιάστηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Φουμίτο Ουέντα, ο οποίος ήθελε να δημιουργήσει ένα μινιμαλιστικό παιχνίδι γύρω από την ιδέα "αγόρι συναντά κορίτσι". Αρχικά σχεδιάστηκε να κυκλοφορήσει για το πρώτο PlayStation. Η δημιουργία του διήρκεσε περίπου τέσσερα χρόνια. Η Team Ico προτίμησε μία προσέγγιση "αφαιρετικού σχεδιασμού" για να να ελαττώσει στοιχεία του τρόπου παιχνιδιού τα οποία σχετίζονταν με την τοποθέτηση και την ιστορία του παιχνιδιού, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα μεγάλο επίπεδο διείσδυσης.
Άγγελος Αγαπητός
Εξορία και θάνατος
Στις αρχές του 1946 επιστρέφει στην Ελλάδα και ανακηρύσσεται επίτιμος πρόεδρος του ΕΑΜ Χαλκιδικής. Συλλαμβάνεται και από το 1947 εκτοπίζεται σε διάφορα νησιά του Αιγαίου. Δεν υπήρξε ποτέ μέλος του ΚΚΕ. Το καλοκαίρι του 1958 βρίσκονταν στο στρατόπεδο εξόριστων του Αγίου Ευστρατίου απ΄ όπου του δόθηκε τρίμηνη άδεια. Ταξίδεψε στην Ορμύλια και μία μέρα πριν τη λήξη της άδειάς του απεβίωσε, την 29η Νοεμβρίου 1958, από άγνωστη αιτία.
Ico
Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Ico, ένα μικρό αγόρι το οποίο έχει γεννηθεί με κέρατα, πράγμα το οποίο το χωριό του θεωρεί κακό οιωνό. Πολεμιστές τον κλειδώνουν μακριά, σε ένα εγκαταλελειμμένο φρούριο. Ο Ico καταφέρνει να ξεφύγει και καθώς περιπλανιέται στο φρούριο, συναντά τη Yorda, τη νεαρή κόρη της Βασίλισσας του κάστρου. Η Βασίλισσα σκοπεύει να χρησιμοποιήσει το σώμα της Yorda για να επεκτείνει τη ζωή της. Μαθαίνοντας αυτό, ο Ico ψάχνει τρόπο διαφυγής από το κάστρο με τη Yorda, προστατεύοντάς την από πλάσματα σκιάς που προσπαθούν να την πάρουν πίσω. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίκτης ελέγχει τον Ico καθώς εξερευνά το κάστρο, λύνει γρίφους και βοηθά τη Yorda να ξεπεράσει εμπόδια.
Το παιχνίδι εισήγαγε μερικά καλλιτεχνικά και τεχνικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων μία ιστορίας που ξεδιπλώνεται με μινιμαλιστικούς διαλόγους, φωτισμό bloom και key frame animation, τα οποία έχουν επηρεάσει επερχόμενα παιχνίδια. Παρόλο που δεν είχε εμπορική επιτυχία, δέχθηκε σημαντικούς επαίνους από τους δημοσιογράφους για τα στοιχεία του της τέχνης και ιστορίας και πήρε βραβεία συμπεριλαμβανομένων των υποψηφιοτήτων για "Παιχνίδι της χρονιάς" και τρία Game Developers Choice Awards. Έχει καταγραφεί πρώτο σε πολλές λίστες κορυφαίων βιντεοπαιχνιδιών, και συνήθως χαρακτηρίζεται ως έργο τέχνης. Το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε σε υψηλή ανάλυση στην Ευρώπη το 2006 μαζί με το Shadow of the Colossus, πνευματικό διάδοχο του Ico, υπό τον τίτλο The Ico & Shadow of the Colossus Collection για το PlayStation 3. Η εκδοχή κυκλοφόρησε ξεχωριστά στην Ιαπωνία.
Άγγελος Αγαπητός
Εξορία και θάνατος
Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του συνέγραψε ογκώδες έργο, με θέματα πολιτικά και οικονομικά, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του παραμένει ανέκδοτο. Κατάφερε να εκδώσει δύο βιβλία για την περίοδο της Αντίστασης, το Σκέψεις και εντυπώσεις από τον ελληνικό αγώνα στην Ελλάδα και Μέση Ανατολής και Σκέψεις και εντυπώσεις από τον ελληνικό αγώνα 1941-1945. Επίσης έκδωσε τα: Η ιστορική αγροτική εξέλιξη στην Ελλάδα - Ελευθεροχωριτισμός και το Αποκεντρωτική αυτοδιοίκηση με βάση την κοινότητα και την παραγωγή, στα οποία διαφαίνονται οι αριστερές του πεποιθήσεις για την πολιτική και την κοινωνία.
Βιβλιογραφία
Α Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Ico
Τρόπος παιχνιδιού
Η διαφυγή από το κάστρο δυσχεραίνεται από πλάσματα που μοιάζουν με σκιές, σταλμένα από τη Βασίλισσα. Οι σκιές αυτές προσπαθούν να πάνε τη Yorda σε μαύρες δίνες και αν ο Ico αποτύχει να την τραβήξει έξω από τις δίνες ή να χτυπήσει τη σκιά που την κουβαλάει, μετατρέπεται σε πέτρα και το παιχνίδι τελειώνει. Το ίδιο συμβαίνει επίσης αν ο Ico πέσει από μεγάλο ύψος. Τα σημεία αποθήκευσης του παιχνιδιού είναι μεγάλα πέτρινα παγκάκια, όπου ο Ico και η Yorda ξεκουράζονται κατά τη διάρκεια της αποθήκευσης. Στην ιαπωνική και ευρωπαϊκή εκδοχή του παιχνιδιού, με τον τερματισμό του παιχνιδιού, ο παίκτης μπορεί να παίξει διπλό παιχνίδι, με τον δεύτερο παίκτη να χειρίζεται τη Yorda, της οποίας οι ικανότητες είναι εξίσου περιορισμένες όσο και πριν τον πρώτο τερματισμό.
Ιστορία
Σε ένα μακρινό, ηλιόλουστο δάσος, κάποιοι άντρες ταξιδεύουν με άλογα στην άκρη ενός τεράστιου απότομου βράχου με θέα τη θάλασσα. Απέναντι στην παραλία βρίσκεται ένα απόκοσμο, έρημο κάστρο, χτισμένο σε ψηλούς βράχους. Κάποιοι από τους άντρες έχουν κέρατα στα κράνη τους. Παίρνουν ένα μονοπάτι, μπαίνουν σε ένα μικρό καράβι και σιωπηλά πλησιάζουν το κάστρο.
Κρατούν αιχμάλωτο ένα αγόρι, τον Ico (イコ, προφορά: Ee-ko). Ο Ico είναι το πιο πρόσφατο θύμα μιας αρχαίας κατάρας που μαστίζει το χωριό του πολλές γενιές, γεννήθηκε με δύο τεράστια κέρατα να προεξέχουν από το κεφάλι του. Αυτό θεωρείται από το χωριό του η αιτία για την απαλλοτρίωση και την κακοτυχία των κατοίκων του και έτσι, στα δώδεκά του χρόνια, αναγκάζεται να σταλεί στο κάστρο ως θυσία.
Για να φτάσουν εκεί, χρησιμοποιούν ένα μαγικό σπαθί που έχει μία μυστηριώδη δύναμη να ανοίγει πύλες σε σχήμα ειδώλων. Φτάνοντας σε ένα δωμάτιο βαθιά μέσα στο κάστρο, τον τοποθετούν μέσα σε ένα από τα αμέτρητα ξύλινα φέρετρα που βρίσκονται εκεί, όπου υποτίθεται ότι είτε ότι θα λιμοκτονήσει είτε θα πεθάνει από το κρύο. Τον αναγκάζουν να μείνει εκεί διατάζοντάς τον να μην αντιστέκεται και λέγοντάς του ότι αυτό το κάνουν "για το καλό του χωριού". Όταν φεύγουν, ένα τράνταγμα του κάστρου ταρακουνά το φέρετρο του Ico και πέφτει κάτω. Ο Ico χάνει τις αισθήσεις του και βλέπει ένα όραμα. Στο όραμα αυτό, βρίσκεται σε ένα διαφορετικό μέρος του κάστρου, ένα κυλινδρικό δωμάτιο με σκάλες στο ταβάνι του οποίου υπάρχει ένα μεταλλικό κλουβί με καρφιά. Καθώς ο Ico πλησιάζει το κλουβί από τις σπειροειδείς σκάλες στον τοίχο, παρατηρεί μία σκιώδη μορφή να εξέχει από το κέντρο του κλουβιού, ο οποία "ξεχειλίζει" και στάζει από τις άκρες του. Άλλη μία σκιά εμφανίζεται στον τοίχο πίσω από τον Ico, απορροφώντας τον και τερματίζοντας το όραμα.
Όταν ξυπνάει, ο Ico ξεκινάει να εξερευνά το κάστρο, τραβώντας μοχλούς και ανοίγοντας πόρτες, σε μία προσπάθεια αναζήτησης εξόδου. Σύντομα βρίσκεται στο δωμάτιο με το κλουβί που είδε στο όραμά του. Ανεβαίνει τις σκάλες στον τοίχο αυτή τη φορά, αντί για τη σκιά, βλέπει μία νεαρή ήσυχη κοπέλα, τη Yorda (ヨルダ, Yoruda). Ο Ico τη φωνάζει και της υπόσχεται πως θα βρει τρόπο να την ελευθερώσει. Βρίσκει ένα μοχλό που κατεβάζει το κλουβί στο έδαφος, έπειτα πηδάει πάνω του και το σπάει ελευθερώνοντας τη Yorda.
Κάνει μερικά ήσυχα βήματα έξω από το κελί της και ρωτά τον Ico ποιος είναι και τι κάνει στο κάστρο. Η γλώσσα της Yorda διαφέρει από αυτή του Ico, ωστόσο μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο. Ο Ico της λέει την προσπάθεια του χωριού να τον θυσιάζει, και αναρωτιέται αν και η ίδια θυσιαζόταν.
Η συνομιλία τους διακόπτεται απότομα όταν μία σκοτεινή οντότητα αναδύεται από μία μαύρη δίνη στο έδαφος και προσπαθεί να πάρει μαζί της τη Yorda. Ο Ico την ελευθερώνει και προχωρά σε μία μαγική πύλη, που ανοίγει με τις μυστηριώδη ενέργεια της κοπέλας, την ίδια μυστηριώδη ενέργεια που είχε και το σπαθί με το οποίο οι πολεμιστές άνοιγαν τις πύλες στην αρχή του παιχνιδιού. Ο Ico αλλά και η ίδια η Yorda εκπλήσσονται από τη δύναμή της αυτή. Οι δύο συνεχίζουν την αναζήτηση εξόδου από το κάστρο περνώντας μέσα από πολλά δωμάτια και διαδρόμους συνδυάζοντας τις ικανότητές τους. Ο Ico πολεμά τις σκιές και ενεργοποιεί μηχανισμούς και η Yorda ενεργοποιεί πύλες.
Φτάνουν στη μεγάλη πύλη η οποία συνδέεται στη στεριά με μία τεράστια γέφυρα. Η γέφυρα ωστόσο αρχίζει να κλείνει. Ο Ico πιάνει το χέρι της Yorda και τρέχει, αλλά η Yorda κατά λάθος σκοντάφτει και πέφτει. Καθώς η πύλη κλείνει εντελώς, εμφανίζεται η Βασίλισσα. Πρόκειται για μία σκοτεινή γυναίκα, σχεδόν ολοκληρωτικά τυλιγμένη στις σκιές. Προειδοποιεί τον Ico να φύγει και αποκαλύπτει πως η Yorda είναι κόρη της και "δε μπορεί να επιβιώσει στον έξω κόσμο", έπειτα εξαφανίζεται. Αν και η Yorda ταρακουνιέται από την εμφάνιση της μητέρας της, συνεχίζει να ψάχνει έξοδο από το κάστρο με τον Ico.
Η μεγάλη γέφυρα καταρρέει, χωρίζοντας τον Ico από τη Yorda. Η Yorda, έτσι, μένει στο κάστρο και ο Ico προσπαθεί να την φτάσει. Η Yorda προσπαθεί απεγνωσμένα να πιάσει το χέρι του Ico, αλλά μία μεγάλη σκιά απλώνεται στη γέφυρα και κατά πάνω της και την απορροφά. Ο Ico προλαβαίνει να δει το σώμα της Βασίλισσας στην άκρη της γέφυρας. Η Yorda του ψιθυρίζει "σ' ευχαριστώ" και ο Ico πέφτει από τη γέφυρα προτού γκρεμιστεί εντελώς.
Προσγειώνεται πάνω σε ένα από τα πολλά κελιά που κρέμονται πάνω από τη θάλασσα. Για πρώτη φορά στο παιχνίδι είναι νύχτα και όχι μέρα, και μία τεράστια καταιγίδα είναι έτοιμη να ξεσπάσει. Ο Ico προχωρά στο μυστηριώδες μέρος πλέον μόνος και οδηγείται ξανά πίσω στο κάστρο. Στη διαδρομή εντοπίζει μία βάρκα στην θάλασσα, όμοια με αυτή που οδηγήθηκε ο ίδιος από τους χωρικούς στο κάστρο. Βρίσκει το σπαθί που αυτοί χρησιμοποιούσαν για να ανοίγουν τις πύλες στην αρχή του παιχνιδιού. Ανοίγοντας μόνος του τις πύλες, οδηγείται στις εκατόμβες όπου αρχικά είχε φυλακιστεί, αλλά το δωμάτιο δεν είναι πλέον άδειο. Εκεί βρίσκονται οι σκιές πολλών πλασμάτων με κέρατα, ίδια με τα δικά του, που χορεύουν γύρω από τη Yorda. Ο Yorda έχει μεταμορφωθεί πια σε πέτρα από τη Βασίλισσα. Ο Ico εξοντώνει τα σκοτεινά πλάσματα με το σπαθί του, και ανοίγει την τελευταία κλειστή πύλη του κάστρου η οποία οδηγεί στη βασιλική έδρα.
Ο Ico τελικά σπάει το ξόρκι και σκοτώνει τη Βασίλισσα. Λίγο πριν ξεψυχήσει, η Βασίλισσα του λέει πως η Yorda δεν θα μπορέσει ποτέ να φύγει από το κάστρο, και πεθαίνει με μία μεγάλη έκρηξη ενέργειας. Ο Ico εκσφενδονίζεται στην άλλη μεριά του δωματίου και σπάει και το αριστερό του κέρατο, χάνοντας τις αισθήσεις του.
Με το θάνατο της Βασίλισσας το κάστρο αρχίζει να καταρρέει. Στο προηγούμενο δωμάτιο, οι εναπομείνασες σαρκοφάγοι φωτίζονται με μια λάμψη και στέλνονται στη Yorda, μεταμορφώνοντάς τη σε μία σκοτεινή φιγούρα. Πηγαίνει στο δωμάτιο του θρόνου και παίρνει το σώμα του Ico. Τον τοποθετεί στη βάρκα που ο ίδιος είχε εντοπίσει νωρίτερα, και σπρώχνει τη βάρκα στη θάλασσα, σε ένα ασφαλές μέρος. Το κάστρο καταρρέει και βυθίζεται εντελώς κάτω από τη θάλασσα, η καταιγίδα σταματά, και ο ήλιος προβάλλει μέσα από τα σύννεφα.
Όταν ο Ico ξαναβρίσκει τις αισθήσεις του, συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε μία έρημη παραλία δίπλα στους τεράστιους απότομους βράχους. Κοιτά τριγύρω, βγαίνει από το καράβι και ξεκινά να περπατά μόνος. Ωστόσο, μπροστά του στην ακτή βλέπει κάτι που έχει ξεβράσει το κύμα. Καθώς πλησιάζει, συνειδητοποιεί πως είναι η Yorda στη ανθρώπινη μορφή της. Ο Ico την πλησιάζει κι άλλο και την κοιτάζει, χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Ξαφνικά, τα δάκτυλά της κινούνται, τα μάτια της ανοίγουν και στρέφεται προς τον Ico. Του ψιθυρίζει χαρούμενα καθώς η κάμερα σβήνει. Στον δεύτερο τερματισμό του παιχνιδιού, ο παίκτης μπορεί να πάει στη Yorda ένα καρπούζι το οποίο μπορεί να βρει στην άμμο. Αν γίνει αυτό, τότε οι δυο τους θα καθίσουν κοντά στο κύμα, και θα φάνε μαζί το καρπούζι.
Ανάπτυξη
Ο δημιουργός και υπεύθυνος ανάπτυξης του παιχνιδιού, Φουμίτο Ουέντα σκέφτηκε την ιδέα για το Ico το 1997, οραματιζόμενος μια ιστορία "αγόρι συναντά κορίτσι", όπου οι δύο βασικοί χαρακτήρες θα κατάνε τα χέρια τους κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς τους, δημιουργώντας ένα δεσμό μεταξύ τους χωρίς να επικοινωνούν. Η βασική έμπνευση του Ουέντα ήταν το παιχνίδι Another World ("Outer World" στην Ιαπωνία) του Eric Chahi, το οποίο χρησιμοποιούσε κινηματογραφικά αποσπάσματα (cutscenes) και δεν είχε heads-up (HUD) στοιχεία οθόνης, θυμίζοντας ταινία. Επίσης, περιλάμβανε ένα συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ των δύο χαρακτήρων, παρά τη χρήση μικρών διαλόγων. Ο Ουέντα, επίσης, ανέφερε ως επιρροή για το Ico τα παιχνίδια του Sega Mega Drive Virtua Fighter, Lemmings, Flashback και το παιχνίδι Prince of Persia: The Sands of Time, περισσότερο σχετικά με τον τρόπο παιχνιδιού και το animation. Με τη βοήθεια του Κέντζι Κάιντο, ο Ουέντα δημιούργησε μία ταινία animation στο πρόγραμμα LightWave, ώστε να έχει μία αίσθηση του τελικού παιχνιδιού και να μεταφέρει καλύτερα το όραμά του. Στην ταινία αυτή διάρκειας τριών λεπτών, τα κέρατα τα είχε η Yorda αντί για τον Ico, και ιπτάμενα μηχανικά πλάσματα φαίνονταν να πυροβολούν με όπλα για να καταστρέψουν το κάστρο. Ο Ουέντα ανέφερε πως το να έχει αυτή την ταινία που αντικατόπτριζε το όραμά του, τον βοήθησε να κρατήσει την ομάδα ανάπτυξης στο σωστό μονοπάτι για τη μεγάλη διαδικασία της ανάπτυξης, και αρνήθηκε αυτή την τεχνική για το επόμενο εγχείρημα της ομάδας, το Shadow of the Colossus.
Σχεδιασμός
Ο Ουέντα ξεκίνησε να δουλεύει με τον παραγωγό Κέντζι Κάιντο το 1998 για να αναπτύξει την ιδέα και να φέρει το Ico στο πρώτο PlayStation. Η αισθητική του παιχνιδιού είχε τρεις βασικούς άξονες: να διαφέρει από τα άλλα του είδους, να έχει μία αισθητική σχεδιασμού που θα ήταν καλλιτεχνική, και να εξελίσσεται σε μία φανταστική αλλά ρεαλιστική περιοχή. Αυτό επιτεύχθηκε με τη χρήση του "αφαιρετικού σχεδιασμού", αφαιρέθηκαν από το παιχνίδι στοιχεία που παρεμβαίνουν με την πραγματικότητά του. Αυτό συμπεριλάμβανε την αφαίρεση και πολλών στοιχείων αλληλεπίδρασης, κρατώντας το σκοπό παιχνιδιού στη διαφυγή από το κάστρο και στην ελάττωση του αριθμού των εχθρών σε ένα εχθρό. Ένα προσωρινό σχέδιο του παιχνιδιού παρουσιάζει τον Ico και τη Yorda να αντιμετωπίζουν πολεμιστές με κέρατα, όμοιους με αυτούς που φέρνουν τον Ico στο κάστρο. Αρχικά, το παιχνίδι εστίαζε στην προσπάθεια του Ico να επαναφέρει τη Yorda στο δωμάτιό της στο κάστρο, αφού απήχθη από αυτούς τους πολεμιστές. Ο Ουέντα πίστευε πως αυτή η εκδοχή έχε υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες για τη μηχανή γραφικών την οποία ανέπτυξαν, και, ως μέρος του "αφαιρετικού σχεδιασμού", αντικατέστησαν αυτούς τους πολεμιστές με τα σκοτεινά πλάσματα. Ο Ουέντα επίσης έφερε και έναν αριθμό ατόμων εκτός της βιομηχανίας των βιντεοπαιχνιδιών, ώστε να βοηθήσουν στην ανάπτυξη. Ο αριθμός αυτός περιείχε δύο προγραμματιστές, τέσσερις καλλιτέχνες, και ένα σχεδιαστή. Συμπεριλαμβανομένων των Φουμίτο Ουέντα και Κέντζι Κάιντο, σχημάτισαν τη βάση της ομάδας που είναι γνωστή ως Team Ico. Ωστόσο, ο Ουέντα σημείωσε πως η αφαιρετική τεχνική ίσως έβγαλε υπερβολικά πολλά πράγματα από το παιχνίδι, και δεν πήγε τόσο υπέροχα όπως στο Shadow of the Colossus.
Τεχνικά
Μετά από δύο χρόνια ανάπτυξης, η ομάδα συνάντησε περιορισμούς με το σύστημα hardware του PlayStation και αντιμετώπισε μία καθοριστική επιλογή: είτε να ακυρωθεί εντελώς το project, να αλλάξει το όραμά της ώστε να ανταποκρίνεται στους περιορισμούς της κονσόλας, είτε να συνεχιστεί και να ανακαλυφθούν περισσότερες επιλογές. Η ομάδα αποφάσισε να παραμείνει πιστή στο όραμα του Ουέντα, και ξεκίνησε να χρησιμοποιεί τη μηχανή Emotion Engine του PlayStation 2, αξιοποιώντας τις βελτιωμένες ικανότητες της κονσόλας. Το animation των χαρακτήρων έγινε με την τεχνική key frame animation, αντί για την πιο κοινή τεχνική motion capture. Το Ico έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα πρώτα βιντεοπαιχνίδια που χρησιμοποίησαν το εφέ φωτισμού bloom, ένα εφέ που χρησιμοποιήθηκε στις μεταγενέστερη έβδομη γενιά κονσολών βιντεοπαιχνιδιών. Το παιχνίδι ολοκληρώθηκε σε περίπου τέσσερα χρόνια. Ο Ουέντα επίτηδες άφησε ασαφή τον τερματισμό του παιχνιδιού, μη αναφέροντας αν η Yorda είναι ζωντανή και συνέχισε το ταξίδι με τον Ico, ή απλά αυτό ήταν το όνειρο του πρωταγωνιστή.
Εξώφυλλο
Το εξώφυλλο του παιχνιδιού για την κυκλοφορία στην Ιαπωνία και τις PAL περιοχές δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον Ουέντα. Πηγή έμπνευσης για αυτό ήταν ο πίνακας Η Νοσταλγία του Απείρου του Ιταλού σουρεαλιστή ζωγράφου, Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Ο Ουέντα πίστευε πως "ο σουρεαλιστικός κόσμος του Κίρικο ταίριαζε στον αλληγορικό κόσμο του". Η εκδοχή του παιχνιδιού για τη Βόρεια Αμερική χρησιμοποιεί διαφορετικό εξώφυλλο, και περιέχει πρόσθετα στοιχεία που γίνονται διαθέσιμα μετά τον πρώτο τερματισμό του παιχνιδιού. Ο Γιασουχίντε Κομπαγιάσι, υποδιευθυντής της Sony Japan Studio, θεώρησε το εξώφυλλο για τη Βόρεια Αμερική και η έλλειψη αναγνωρίσιμου τίτλου στα αγγλικά, συνέβαλλαν στις κακές πωλήσεις του παιχνιδιού στις Η.Π.Α., και ξεκίνησε σχέδια ώστε να διορθώσει το λάθος αυτό στην κυκλοφορία του The Last Guardian. Για την αρχική κυκλοφορία του, μία περιορισμένη εκδοχή του παιχνιδιού κυκλοφόρησε στις PAL περιοχές, η οποία περιείχε ένα κουτί με μακέτα του παιχνιδιού, μέσα στο οποίο βρίσκονταν το παιχνίδι και τέσσερις καλλιτεχνικές κάρτες. Το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε ως standard edition το 2006 σε όλες τις PAL περιοχές εκτός της Γαλλίας, μετά την κυκλοφορία του Shadow of the Colossus το 2005, του πνευματικού sequel του Ico, ώστε οι παίκτες "να γεμίσουν το κενό στη συλλογή τους".
Γλώσσα
Το Ico έχει μειωμένη χρήση διαλόγων, οι οποίοι γίνονται σε μία φανταστική γλώσσα. Τις φωνές τους δάνεισαν στους χαρακτήρες Ico, Yorda και Queen οι Καζουχίρο Σίντο, Ρίεκο Τακαχάσι και Μίσα Γουατανάμπε, αντίστοιχα. Τα λόγια του Ico και της Βασίλισσας παρουσιάζονται στον παίκτη σε μετάφραση στα αγγλικά ή τα ιαπωνικά, ανάλογα με την περιοχή κυκλοφορίας του παιχνιδιού, ενώ τα λόγια της Yorda παρουσιάζονται σε μία συμβολική γλώσσα. Ο Ουέντα αποφάσισε να μην παρουσιαστεί κάποια μετάφραση της γλώσσας που χρησιμοποιεί η Yorda, καθώς αυτό θα εξαφάνιζε το εμπόδιο της γλώσσας μεταξύ αυτής και του Ico, και θα αφαιρούσε την ιδέα "κρατήματος χεριών" του παιχνιδιού. Μετά τον πρώτο τερματισμό του παιχνιδιού, τα αντίτυπα που κυκλοφόρησαν εκτός της βόρειας Αμερικής, περιείχαν υποτίτλους που μετέφραζαν τη συμβολική γλώσσα της Yorda στα αγγλικά ή τα ιαπωνικά, ανάλογα με την περιοχή κυκλοφορίας.
Μουσική
Το παιχνίδι έχει περιορισμένο αριθμό μουσικών κομματιών και ηχητικών εφέ. Η σύνθεση της μουσικής έγινε από τον Μιτσίρου Οσίμα και τη μουσική ομάδα Pentagon (Κοΐτσι Γιαμαζάκι και Μιτσουκούνι Μουραγιάμα). Το soundtrack του έχει το όνομα Ico ~Kiri no Naka no Senritsu~ (Ico ~Melody in the Mist~). Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία από τη Sony Music Entertainment στις 20 Φεβρουαρίου του 2002. Το τραγούδι ICO -You were there- περιέχει φωνητικά του Στίβεν Γκέρατι, πρώην μέλους της χορωδίας Libera.
Μυθιστόρημα
Το Ico μετατράπηκε σε μυθιστόρημα το 2004 και κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία με τον τίτλο Ico: Kiri no Shiro (ICO-霧の城-, Ico: Castle of Mist). Η νουβέλα γράφτηκε από τη συγγραφέα Μιγιούκι Μιγιάμπε, η οποία ήθελε να εκφράσει την εκτίμησή της για το παιχνίδι. Το 2005 κυκλοφόρησε μεταφρασμένο στα κορεάτικα με τον τίτλο 이코 - 안개의 성 (I-ko: An-gae-eui Seong) από τον εκδοτικό οίκο Hwangmae Publishers. Η μετάφραση και η κυκλοφορία της νουβέλας στα αγγλικά έγινε στις 16 Αυγούστου του 2011 από την εταιρία Viz Media.
Άλλα παιχνίδια
μικρογραφία|δεξιά|Η Yorda (αριστερά) και ο Ico (δεξιά) στο LittleBigPlanet. Στις 11 Ιουλίου του 2009, κοστούμια, συμπεριλαμβανομένων του Ico και της Yorda, αυτοκόλλητα και ηχητικά εφέ του παιχνιδιού έγιναν κομμάτι ενός add-on πακέτου για τα βιντεοπαιχνίδια LittleBigPlanet, LittleBigPlanet 2, LittleBigPlanet Karting και LittleBigPlanet PS Vita, ομοίως με το Shadow of the Colossus.
Ταινία
Ο μεγάλος ενθουσιασμός που προκάλεσε η ανακοίνωση της μεταφοράς του Shadow of the Colossus στη μεγάλη οθόνη από τη Misher Films, δημιούργησε έντονη επιθυμία από το κοινό του Ico και για τη δική του μεταφορά στον κινηματογράφο. Ο Κέβιν Πινγκ Τσανγκ, διευθύνων παραγωγής της Misher Films, δήλωσε ότι "το όραμα του Φουμίτο Ουέντα είναι απίστευτο και παρόλο που [τα Ico και The Last Guardian] δεν στην κυριολεξία μέρη της ίδιας σειράς, υπάρχει μία πνευματική σύνδεση μεταξύ τους. Είναι σίγουρα κάτι για το οποίο παλέψαμε ως εταιρεία παραγωγής, κάνοντάς το θέμα και στη SCE και στη Sony Pictures και λέγοντάς τους ότι 'αν το Colossus δουλέψει, αυτό είναι ένα όραμα που μπορούμε να συνεχίσουμε να μεταφέρουμε για τουλάχιστον δύο ακόμα επεισόδια'. Θα θέλαμε πολύ να το κάνουμε αυτό". Επιπλέον, δήλωσε πως αν η μεταφορά του Colossus αποφέρει υψηλές χρηματικές αποδοχές, τότε θα συμβούν και μεταφορές του Ico και του The Last Guardian.
Υποδοχή
Το Ico χαρακτηρίστηκε από το ICN ως "η πιο γνήσια περιπέτεια, ένα παιχνίδι που σχεδόν σίγουρα πρέπει να παίξεις". Το GamePro το χαρακτήρισε μοναδικό και θελκτικό από κάθε άποψη, προσθέτοντας ότι είναι "όσο καλύτερο γίνεται για τους διανοούμενος τύπους που αναζητούν μια πρόκληση".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Team Ico Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τέχνης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με στερεοσκοπικά 3D γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με γυναίκες ανταγωνιστές Κατηγορία:Κατάρες στα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Τέρατα στη μυθοπλασία Κατηγορία:3D βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Cooperative βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Θυσίες στη μυθοπλασία
Giovanni Acerbi (αντιτορπιλικό)
Το Giovanni Acerbi ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Giuseppe Sirtori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό ( Regia Marina) κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Περιγραφή
Τα πλοία της κλάσης Giuseppe Sirtori είχαν μήκος 72,5 m στην ίσαλο γραμμή και συνολικό μήκος 73,54 m, πλάτος 7,34 m και μέσο βύθισμα 2,7 m. Είχαν εκτόπισμα 709 t (698 LT) με κανονικό (standard) φορτίο, το οποίο έφτανε τους 914 t (900 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 98 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα είχε ονομαστική μέγιστη ισχύ 15500 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν θεωρητικά να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα 30 kn, αν και σε υπηρεσία έφτασαν έως και τους 33,6 kn και μέγιστη ισχύ περίπου 17000 shp. Η ακτίνα δράσης τους ήταν 1700 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 15 kn.
Το Giuseppe Sirtori διέθετε έξι πυροβόλα των 102 mm, ενώ ο ελαφρύς οπλισμός του αποτελούνταν από ένα ζεύγος αντιαεροπορικών πυροβόλων των 40 mm και δύο πολυβόλα των 6,5 mm. Ήταν επίσης εξοπλισμένο με δύο δίδυμους τορπιλοσωλήνες των 450 mm, έναν σε κάθε πλευρά του πλοίου. Μπορούσε επίσης να μεταφέρει έως και δέκα νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Giovanni Acerbi ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Odero στο Σέστι Πονέντε (Sestri Ponente) και καθελκύστηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1917.
Βυθίστηκε από βρετανικά αεροσκάφη στις 4 Απριλίου 1941 ενώ βρισκόταν στην Μασάουα της τότε Ιταλικής Ερυθραίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Giuseppe Sirtori
Σταύρος Σβήγκος
Ο Σταύρος Σβήγκος (Αθήνα, 13 Αυγούστου 1985) είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Έγινε γνωστός μέσα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του στις σειρές Άγρια παιδιά και Κάτω Παρτάλι.
Βιογραφικό
Ο Σταύρος Σβήγκος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το 2008 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση ως Πέτρος στη νεανική σειρά του Mega Channel Άγρια παιδιά. Την επόμενη χρονιά, συμμετείχε στη δεύτερη σεζόν του L.A.P.D. στον ρόλο του Ανδρέα. Το 2011 έπαιξε σε ένα επεισόδιο της κωμικής σειράς αστρολογίας του ΑΝΤ1 Ο πόλεμος των άστρων. Τις χρονιές 2014 και 2015 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του Mega Channel Κάτω Παρτάλι, χάρη στην οποία έγινε ευρύτερα γνωστός. Τη σεζόν 2016-2017 συμπρωταγωνίστησε στη σειρά του Alpha TV Αστέρας Ραχούλας με τον Αντώνη Καρυστινό, την Παναγιώτα Βλαντή, τον Δάνη Κατρανίδη και τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση. Το 2018 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά Κάτι χωρισμένα παλικάρια. Επίσης, συμμετείχε στις σειρές Δέκα μικροί Μήτσοι και Πέτα τη φριτέζα.
Όσον αφορά το θέατρο, ο Σταύρος Σβήγκος έχει συμμετάσχει σε δέκα παραστάσεις, στο χρονικό διάστημα 2015-2019.
Τέλος, έπαιξε σε τρεις κινηματογραφικές ταινίες και πρωταγωνίστησε το 2015 στην τηλεταινία Κάνε το βήμα της Lacta, που προβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Κρήνη Ριμόντι
Η κρήνη Ριμόντι είναι ενετική κρήνη, η οποία ευρίσκεται επί της Πλατείας Ριμόντι στο Ρέθυμνο της Κρήτης στην Ελλάδα. Κατασκευάστηκε περί το 1626. Πήρε την ονομασία της από τον Αλβίζε Ριμόντι, τότε διοικητή της πόλης. Ο θυρεός της οικογένειας Ριμόντι είναι ακόμη ορατός επάνω στο μνημείο.
Ιστορικά στοιχεία
Οι πόλεις της Κρήτης μετά την αύξηση του πληθυσμού τους τον 16ο και τον 17ο αιώνα αντιμετώπιζαν πρόβλημα λειψυδρίας, καθώς τα πηγάδια και οι δεξαμενές που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε για την ύδρευσή τους ανεπαρκούσαν να καλύψουν τις όλο και αυξανόμενες ανάγκες τους, ενώ πολλές φορές το νερό που παρείχαν ήταν κακής ποιότητας.
Το 1602 ο Μπενέτο Μόρρο, γενικός προβλεπτής του Ρεθύμνου αναφέρει ότι η πόλη υδρεύεται από πηγή μισό μίλι μακριά. Πιθανόν να ταυτίζεται με την Κρήνη του Σαν Τζουάνε, η οποία είχε πάθει ζημιές από τις έντονες βροχοπτώσεις το 1592. Η κρήνη αυτή αναφέρεται για πρώτη φορά το 1588 και βρισκόταν στην κεντρική πλατεία της πόλης, κοντά στη Λότζια και τον Πύργο του Ρολογιού. Η πηγή φαίνεται να βρισκόταν σε χαράδρα στον λόφο του Εβλιγιά, λίγο νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου, κοντά στο εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Ο Τζουζέπε Γκερόλα πρότεινε ότι μπορεί να υπήρχε και δεύτερο υδραγωγείο κατασκευασμένο από τους Βενετούς στο Ρέθυμνο, το οποίο στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε από τους Οθωμανούς, αλλά οι ιστορικές πηγές δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο.
Η κρήνη του Σαν Τζουάνε και το υδραγωγείο της φαίνεται να ήταν ακόμη μισοκατεστραμμένα όταν ανέλαβε να τα επιδιορθώσει ο τότε διοικητής της πόλης Αλβίζε Ριμόντι, ο οποίος ανέλαβε την διοίκηση της πόλης το 1623. Ο Ριμόντι ανέλαβε να επισκευάσει το υδραγωγείο και να κατασκευάσει τρεις κρήνες στην πόλη, όπως αναφέρει ο ίδιος σε έγγραφο του 1626, και αντικατέστησε την κρήνη του Σαν Τζουάνε με νέο μόνιμο κτίριο, χωρίς δαπάνη του δημοσίου, όπως αναφέρει ο ίδιος. Η χρηματοδότηση έγινε από τον ίδιο τον Ριμόντι και ίσως μερικούς άλλους κατοίκους του Ρεθύμνου και οι εργασίες μάλλον ολοκληρώθηκαν το 1626 (ο Γκερόλα αναφέρει το 1629). Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα σχεδίασε ένα χάρτη του Ρεθύμνου το 1630 όπου διακρίνεται στο βόρειο άκρο της πλατείας ένα ορθογώνιο κτίριο από το οποίο ξεκινάει μικρό ρυάκι με νερό που καταλήγει στη θάλασσα, οπότε και υποδηλώνει υπήρχε ήδη εκεί μια κρήνη.
Οι βαριές αναλογίες του μνημείου υποδεικνύουν ότι κατασκευάστηκε από κρητικό εργαστήριο και όχι Ιταλό καλλιτέχνη. Ήταν συνηθισμένο εκείνη την εποχή οι Κρητικοί τεχνίτες να εργάζονται και να εκπαιδεύονται στην Βενετία. Ο Ριμόντι είχε χαρακτηρίσει τον αρχιμάστορα ως «πολύ καλό για τον τόπο» και δεν αποκλείεται να είναι ο ίδιος που εργάστηκε στην κρήνη Μοροζίνι στο Ηράκλειο, που ολοκληρώθηκε το 1628 και ήταν έργο των Φραμπενέτων από το Ρέθυμνο.
Στους οθωμανικούς χρόνους προστέθηκε με βάση τα τουρκικά πρότυπα θόλος πάνω από την κρήνη. Η κρήνη Ριμόντι έγινε γνωστή ως η Μεγάλη Κρήνη εκείνη την περίοδο. Κοντά της βρισκόταν ένας πλάτανος, όπου εκτελούνταν οι εγκληματίες και οι επαναστάτες.
Περιγραφή
Η κρήνη είναι στη γενική της μορφή επίπεδη. Καθώς η τροφοδοσία της γινόταν από αγωγό δεν διαθέτει από πίσω της δεξαμενή. Η κύρια πλευρά της κρήνης περιλαμβάνει τέσσερις ραβδωτούς ημικίονες, οι οποίοι χωρίζουν τρεις κεφαλές λεόντων, από το στόμιο των οποίων και ρέει το νερό της κρήνης. Η όλη μορφή θυμίζει αρχιτεκτονική πρόσοψη των ρωμαϊκών χρόνων και φέρει επιρροές από την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική και το έργο του Σεμπαστιάνο Σέρλιο. thumb|250px|Προσωπίδα-κρουνός της κρήνης Οι ημικίονες πατούν πάνω σε βάσεις ιωνικού ρυθμού, οι οποίες βρίσκονται πάνω από το επίπεδο στο οποίο υπάρχουν τρεις γούρνες, πιθανόν για το πότισμα των ζώων. Στο κατώτερο ένα τρίτο των κιόνων οι ραβδώσεις είναι γεμισμένες με κυρτά στοιχεία. Στην κορυφή τους οι ημικίονες καταλήγουν σε κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανα από μαλακό πωρόλιθο Αλφάς. Τα κιονόκρανα υποστηρίζουν ένα πλούσια διακοσμημένο θριγκό, αποτελούμενο από το επιστύλιο και το διάζωμα. Το διάζωμα διακόπτεται πάνω από κάθε ημικίονα από ένα κιλλιβά ο οποίος είναι διακοσμημένος με φύλλο ακάνθου. Από πάνω βρίσκεται γείσο, το οποίο ακολουθεί τις προεκβολές των κιόνων.
Οι κίονες και οι προεξοχές από πάνω τους χωρίζουν την κρήνη σε τρία τμήματα περίπου ίδιων διαστάσεων, τα οποία είναι κτισμένα με τον τρόπο της ισοδομής, με τους αρμούς ξεχωρίζουν έντονα. Στο μεσαίο τμήμα βρίσκεται ημικυκλική κόγχη που στην κορυφή της βρίσκεται τεταρτοσφαίριο και ακριβώς από πάνω βρίσκεται ένα στέμμα, το οποίο αποτελεί το έμβλημα του Ριμόντι, σχηματίζοντας και τονίζοντας έναν κατακόρυφο άξονα συμμετρίας. Στο κάτω μέρος του κάθε τμήματος βρίσκεται το στόμιο νερού, το οποίο είναι σκαλισμένο σχηματίζοντας μια ανάγλυφη προσωπίδα (ιταλικά: mascherone), πιθανόν λεοντοκεφαλή, όπου η χαίτη του ζώου έχει αντικατασταθεί από βοστρύχους και φυλλώματα που αναπτύσσονται συμμετρικά γύρω από την κεφαλή. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η ύπαρξη δύο ελικοειδών συστροφές φύλλων στο επάνω τμήμα του κεφαλιού. Οι προσωπίδες, όπως και τα κιονόκρανα και τα λοιπά διακοσμητικά στοιχεία της κρήνης είναι από πωρόλιθο Αλφάς.
Στους οθωμανικούς χρόνους, η κρήνη προστατευόταν από έναν ημισφαιρικό θόλο, του οποίου, ωστόσο, δεν απομένουν, σήμερα, παρά μονάχα μερικά υπολείμματα. Ο θόλος εδραζόταν σε δύο τετράγωνους πεσσούς και τρία οξυκόρυφα τόξα με τη βοήθεια σφαιρικών τριγώνων. Σήμερα σώζεται ο ένας από τους δύο πεσσούς, καθώς ο άλλος μετά την κατάρρευση του θόλου φαίνεται να απομακρύνθηκε για να μην εμποδίζει την κυκλοφορία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Ριμοντι Κατηγορία:Ρέθυμνο
Μαρία Άννα των Βουρβόνων (1697-1741)
Η Μαρία Άννα των Βουρβόνων (Marie Anne de Bourbon, 16 Οκτωβρίου 1697 - 11 Αυγούστου 1741) ήταν κόρη του Λουδοβίκου Γ΄, Πρίγκιπα του Κοντέ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1697 στο Παλάτι των Βερσαλλιών, και ήταν το πέμπτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Γ΄, Πρίγκιπα του Κοντέ και της Λουίζας Φραγκίσκης των Βουρβόνων.
Ονομάσθηκε Μαρία Άννα από την μεγαλύτερη αδελφή της Μαρία Άννα Ελεονώρα και από την πατρική θεία της Μαρία Άννα, Δούκισσα του Βαντόμ. Υπάρχουν εικασίες ότι η Μαρία Άννα ήταν παιδί από τη σχέση της μητέρας της με τον Φραγκίσκο Λουδοβίκο, Πρίγκιπα του Κοντί.
Η ξαδέλφη της, η Μαρία Λουίζα Ελισάβετ της Ορλεάνης, παντρεύτηκε τον Κάρολο, Δούκα του Μπερί το 1710. Μετά το γάμο της, επέλεξε την Μαρία Άννα για Κυρία Επί Των Τιμών. Η Λουίζα Ελισάβετ μετά τον θάνατο του Καρόλου, έζησε μια ζωή ακολασίας με πολυάριθμους εραστές και επαναλαμβανόμενες εγκυμοσύνες της έδωσαν σύντομα τη φήμη της Μεσσαλίνας. Αυτά τα σκάνδαλα ήταν και η αφορμή για την Μαρία Άννα να παραιτηθεί από τη θέση της.
Το 1719 παντρεύτηκε κρυφά τον εραστή της, τον Λουδοβίκο, Δούκα του Ζουαγιέζ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Το 1724 η Μαρία Άννα μένει χήρα και δεν ξανά παντρεύτηκε ποτέ.
Πέθανε στις 11 Αυγούστου 1741 στο Ξενοδοχείο ντου Πετίτ Λούξεμπουργκ σε ηλικία 43 ετών. Είναι θαμμένη στη Μονή Καρμελιτών του Σαιν Ζακ στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Δούκισσες του Ζουαγιέζ
Λυκάων
Με το όνομα Λυκάων ή Λυκάονας μπορεί να εννοούνται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Περιμετρική τάφρος 66
Η Περιμετρική τάφρος 66 είναι τεχνητή τάφρος συλλογής επιφανειακών υδάτων στην Κεντρική Μακεδονία, μήκους περίπου 35 χιλιομέτρων και είναι ουσιαστικά η επέκταση του ποταμού Μογλενίτσα από το ύψος της Σκύδρας και μετά. Κατασκευάστηκε το 1935 με σκοπό τη συλλογή των υδάτων που προέκυψαν από την αποξήρανση της λίμνης των Γιαννιτσών. Οι απορροές της λεκάνης που δημιουργήθηκε, διοχετεύονται με μια τεχνητή τάφρο που εντοπίζεται στα δυτικά του πεδινού τμήματος, προς τον Αλιάκμονα ποταμό. Σήμερα εκτός από τον αποστραγγιστικό της χαρακτήρα συμβάλλει στη διοχέτευση των επιφανειακών υδάτων των ποταμών και ρεμάτων της περιοχής, όπως του Αλμωπαίου, του Εδεσσαίου, της Αράπιτσας και του Τριπόταμου, ενώ συμβάλλει και στην άρδευση του καλλιεργημένων πεδινών εκτάσεων των περιφερειακών ενοτήτων Πέλλας και Ημαθίας. Εκβάλλει στον ποταμό Αλιάκμονα αποτελώντας έτσι παραπόταμό του.
Η τάφρος εγείρει ανησυχίες για την ρύπανση που έχει υποστεί κυρίως από τα αγροτικά και τα οικιστικά απόβλητα. Η ποιότητα των υδάτων της είναι συνήθως πολύ χαμηλή. Έχουν ανιχνευθεί υψηλές συγκεντρώσεις χαλκού και χρωμίου. Οι περισσότεροι οικισμοί της περιοχής διοχετεύουν τα λύματα τους ανεπεξέργαστα. Συνορεύει επίσης με ανενεργές χωματερές που αποτελούν πηγή υψηλής μόλυνσης. Όσον αφορά στις περιβαλλοντικές πιέσεις που ασκούνται από την τάφρο στον Θερμαϊκό, έχει εκφραστεί η άποψη ότι τα κονσερβοποιεία που λειτουργούν κοντά στην τάφρο 66 παράγουν οργανικά λύματα που δεν είναι δυνατόν να καθαριστούν βολογικά με ενεργό ιλύ εξαιτίας του μικρού χρόνου επεξεργασίας των λυμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αλιάκμονα Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας
Ρουσλάν Αλεχνό
Ο Ρουσλάν Φιόντοροβίτς Αλεχνό (Руслан Фёдаравіч Аляхно, 14 Οκτωβρίου 1981) είναι Λευκορώσος τραγουδιστής.
Προσωπική ζωή
Το 2004 γνώρισε την ηθοποιό Ιρίνα Μεντβέντεβα, το 2009 παντρεύτηκαν και το 2011 χώρισαν επίσημα.
Eurovision 2008
Το 2008 εκπροσώπησε στον διαγωνισμό τραγουδιού τη χώρα του τη Λευκορωσία, αλλά δεν κατάφερε να πάει στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Λευκορώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
2922 Ντικάνκα
Η Ντικάνκα (Dikanʹka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,7. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τον τίτλο μιας συλλογής διηγημάτων του Νικολάι Γκόγκολ, της «Εσπέρες σε ένα αγρόκτημα κοντά στην Ντικάνκα», που γράφηκε το 1831-1832.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ντικάνκα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ντικανκα
Λεωνίδας Μπατρίνος
Ο Λεωνίδας Μπατρίνος (1893 - Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 1969) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής και αντιπρόεδρος της Βουλής.
Βιογραφία
Ήταν γιος του γιατρού και πολιτικού, πρώην δημάρχου και βουλευτή, Μενέλαου Μπατρίνου. Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1893 (σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής) ή το 1898, και σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στην συνέχεια στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πολέμησε ως αξιωματικός στους Βαλκανικούς πολέμους και στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Εργάστηκε ως συμβολαιογράφος στην Καστοριά και στις εκλογές του 1935 εξελέγη βουλευτής Φλωρίνης ως ανεξάρτητος. Κατά την διάρκεια της κατοχής ήταν μέλος των αντιστασιακών οργανώσεων Όμηρος και Αλίκη. Πολιτεύτηκε ξανά μετά τον πόλεμο και εξελέγη βουλευτής Καστοριάς το έτος 1952 με το κόμμα του Συναγερμού και τα έτη 1956 (Καστοριάς και Φλώρινας) και 1958 (Καστοριάς) με το κόμμα της ΕΡΕ. Χρημάτισε πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής και ήταν γνωστός ως "ο Λεωνίδας με τους τριακόσιους".
Απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1969 στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό του Νεκροταφείου Καστοριάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας Κατηγορία:Βουλευτές Καστοριάς Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας - Καστοριάς