cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
GivePower
Ιστορικό
Η GivePower ιδρύθηκε το 2013 στην Καλιφόρνια από τους Hayes Barnard και Lyndon Rive ως ο μη κερδοσκοπικός κλάδος της SolarCity, που δημιουργήθηκε το 2006 από τον Ίλον Μασκ (Elon Musk). Το 2016, η GivePower μετατράπηκε σε ανεξάρτητο οργανισμό, λίγο πριν ολοκληρωθεί η συγχώνευση της SolarCity με την εταιρεία κατασκευής ηλεκτρικών αυτοκινήτων Tesla. Πρόεδρος της GivePower είναι ο Hayes Barnard.
Έργα
Από το 2018, η GivePower είχε εγκαταστήσει 2650 εγκαταστάσεις ηλιακής ενέργειας σε χωριά μέσω δεκαεπτά διαφορετικών χωρών για ιδρύματα όπως δημοτικά σχολεία και ιατρικές κλινικές. Έχει επίσης αναπτύξει ηλιακές εγκαταστάσεις σε υπανάπτυκτες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένου του Καταυλισμού Standing Rock Indian Reservation. Μόλις ολοκληρωθούν οι εγκαταστάσεις, η GivePower μεταφέρει τη συντήρηση και τη διαχείρισή τους στις τοπικές κοινότητες.
Το 2016 η GivePower άρχισε να αναπτύσσει τεχνολογία αφαλάτωσης η οποία θα μπορούσε να εξαχθεί σε αναπτυσσόμενες περιοχές. Το 2018, η GivePower εγκατέστησε στην Κιούνγκα (Kiunga) της Κένυα, την πρώτη της μονάδα αφαλάτωσης και η οποία λειτουργεί επίσης με ηλιακή ενέργεια.
Νίκος Παναγιώτου
Προπονητική καριέρα
Το 2009 ξεκίνησε καριέρα προπονητής αναλαμβάνοντας την ομάδα του ΑΣΙΛ Λύσης. Από το 2009 έως το 2011 ανέλαβε προπονητής στις ακαδημίες της Ανόρθωσης. Ακολούθως, έγινε προπονητής της Εθνικής Κύπρου U17 για δύο χρόνια. Την περίοδο 2012-13 ανέλαβε τον Ερμή Αραδίππου, τον οποίο οδήγησε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2013-14, πέτυχε ιστορικές επιτυχίες με την ομάδα αυτή: για πρώτη φορά ο Ερμής κατέκτησε την 4η θέση στην τελική βαθμολογία (η ψηλότερη στην ιστορία της έως τότε), εξασφάλισε ευρωπαϊκή συμμετοχή (ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2014-15), συμμετείχε στον τελικό κυπέλλου (όπου έχασε το τρόπαιο) και κατέκτησε το Σούπερ Καπ στην έναρξη της περιόδου 2014-15. Παρά την πετυχημένη πορεία της ομάδας, το Σεπτέμβριο του 2014 απολύθηκε.
GivePower
Έργα
Η GivePower επανέλαβε το ίδιο εγχείρημα και στο Λικόνι, όπου καθημερινά παράγονται 70.000 λίτρα, αρκετά για την παραγωγή πόσιμου νερού σε 35.000 ανθρώπους.
Βραβεύσεις
Σύμφωνα με την Water World, η GivePower πρόσφατα κέρδισε την υψηλότερη τιμητική διάκριση στην τελετή απονομής του Παγκόσμιου Υδάτινου Βραβείου Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ (Mohammed bin Rashid Al Maktoum) στο Ντουμπάι, για την ηλιακή τεχνολογία υδατοκαλλιέργειας. «Μας τιμά και είμαστε βαθιά ευγνώμονες που λάβαμε αυτό το διάσημο βραβείο και θα ήθελα να ευχαριστήσω το Ίδρυμα Υδροδοτικής Βοήθειας (Suqia) και την Αυτού Εξοχότητα Σεϊχη Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ για την αναγνώριση, την υποστήριξη και την ακούραστη αφοσίωσή τους προς την ανθρωπότητα να ξεπεράσει τη λειψυδρία», δήλωσε ο Hayes Barnard, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της GivePower.
Νίκος Παναγιώτου
Προπονητική καριέρα
Το Δεκέμβριο του 2014 προσελήφθει στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου.
GivePower
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Νίκος Παναγιώτου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικού Ομίλου Αγία Νάπα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣΙΛ Λύσης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κύπρου U17 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
GivePower
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Γιόναβα
Η Γιόναβα (λιθουανικά: Jonava) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη στη Λιθουανία, με πληθυσμό περίπου των 30.000 κατοίκων. Είναι τοποθετημένη στην επαρχία του Κάουνας, στην Κεντρική Λιθουανία, 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Κάουνας, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Λιθουανία. Το Achema, το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, έχει τις έδρες του εδώ.
Ιστορία
Η πόλη της Γιόναβα ιδρύθηκε επίσημα τον 18ο αιώνα την εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το 1750, η πρώτη ξύλινη εκκλησία χτίστηκε στη Γιόναβα. Το 1778 το πρώτο ζυθοποιείο μπύρας λειτουργούσε στην πόλη. Περίπου το 1812 ο Ναπολέοντας εισέβαλλε στην πόλη και τα γειτονικά χωριά. Το 1923 η Γιόναβα αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη και το 1950 έγινε η πρωτεύουσα ενός δήμου.
Μετά από τον πόλεμο, η πόλη έχτισε το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, και η Γιόναβα έγινε μία από τις τέσσερις βιομηχανικές πόλεις της Λιθουανίας.
Περιβαλλοντική Καταστροφή
Στις 20 Μαρτίου του 1989, μια ρήξη στη δεξαμενή υγρής αμμωνίας προέκυψε στο εργοστάσιο λιπασμάτων της πόλης, δημιουργώντας μια διαρροή 7.500 τόνων αμμωνίας. H καταστροφή εξελίχθηκε σε φωτιά στις αποθήκες NPK 11-11-11 και τα λιπάσματα μόλυναν την ατμόσφαιρα με στοιχεία κατά την αποσύνθεση τους (οξείδιο του αζώτου, αέριο χλώριο, κτλ.) Το τοξικό σύννεφο που δημιουργήθηκε μετακινήθηκε προς τις πόλεις των Ουκμεργκέ, Σίρβιντος και Κεντάινιαϊ. Η συγκέντρωση αμμωνίας ξεπέρασε το επιτρεπόμενο επίπεδο κατά 150 φορές στο Ουπνινκάι, που βρίσκεται μόλις 10 χιλιόμετρα από την επιχείρηση. Μια μέρα μετά την έκρηξη, ένα τοξικό σύννεφο πλάτους 7 χιλιομέτρων και μήκους 50 χιλιομέτρων καταγράφτηκε μεταξύ της Γιόναβα και της Κεντάινιαϊ. Εφτά άτομα πέθαναν κατά την έκρηξη και τη διαρροή αμμωνίας, 29 έμειναν ανάπηροι, και πολλοί άνθρωποι υπέφεραν από οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού και καρδιακή ανακοπή
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Κούνδουρος ίππος
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την ονομασία κούνδουροι ίπποι, ή κούντουροι ίπποι, ή ακόμα και βέρεδοι ίπποι, λέγονταν ειδικά άλογα που επιλέγονταν για την ταχύτητά τους στην εξυπηρέτηση του δημόσιου ταχυδρομείου και ειδικότερα της ταχείας αλληλογραφίας, ή όπως καλούταν τότε «οξύς δρόμος».
Τα άλογα που επιλέγονταν για τέτοιες εξυπηρετήσεις τούς κόνταιναν την ουρά, εξ ου και η ονομασία τους. Αυτός που επιφορτιζόταν στην εκτροφή και άμεση ετοιμότητα κούντουρων ίππων καλούταν Κουντουράριος. Οι κουντουράριοι ήταν διασκορπισμένοι σ΄ όλη την επικράτεια σε σταθμούς ανταπόκρισης, καλούμενα κούνδουρα, όπως ήταν π.χ. οι Μιτάτοι.
Κατάλοιπα αυτών των ονομασιών είναι και τα διασωθέντα μέχρι σήμερα τοπωνύμια Κούντουρα, Παλαιοκούντουρα, κούντουρος όρμος, κούντουρο ακρωτήρι κ.λπ. καθώς και τα επίθετα Κούνδουρος, Κούντουρος, Κουντουριώτης κ.λπ. περισσότερο με την έννοια της περιορισμένης κόμης. Υπό την τελευταία έννοια ως κουντουριώτες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν όλοι οι θαλασσομάχοι που έφεραν εξ ανάγκης μικρή κόμη για να μη εμπλέκεται αυτή στα ξάρτια των ιστιοφόρων πλοίων.
Πηγές
Κουνδουρος ιππο Κουνδουρος ιππος
Α' Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2008-2009
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2008–09 ήταν το 12ο στην ιστορία του θεσμού. Έγινε με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για ακόμη μία χρονιά η Αθήνα '90, ενώ στη Β' Εθνική υποβιβάστηκαν η Σαλαμίνα και ο Ερμής Ραφήνας.
Play off
Στα Play off όλες οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α' Εθνική 2009 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2008-2009 Κατηγορία:Α' Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας
Συμφορές του πολέμου
thumb|right|300px|Λιθογραφία του Ζακ Καλλό από τις συμφορές του πολέμου Οι Συμφορές του πολέμου (Les misères et les malheurs de la guerre) είναι μια ενδιαφέρουσα σειρά από λιθογραφίες του Ζακ Καλλό που αναφέρονται στο μελανότερο σημείο στη μακρά ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είναι ο εθισμός στην σκληρότητα, μια σκληρότητα που συχνά καθαγιάζεται από την Εκκλησία και το κράτος.
Οι λιθογραφίες του Ζακ Καλλό (Jacques Callot) για τις συμφορές του πολέμου που βασίζονται στο τι είχε δει ο ίδιος παρακολουθώντας την εξέλιξη του Τριακονταετούς Πολέμου στην Λωρραίνη, δίνουν μια ιδέα της εφευρετικότητας με την οποία ανθρώπινα όντα θανατώνονται εν ονόματι της δικαιοσύνης.
Εκατό εβδομήντα πέντε χρόνια αργότερα ο Ισπανός ζωγράφος Γκόγια απεικόνισε τις αγριότητες του Πολέμου σε μια σειρά δικών του έργων της 3ης Μαΐου 1808.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθογραφία
Σιμόν Ταχαμάτα
Ο Σιμόν Μελκιανούς Ταχαμάτα (γεννημένος στις 26 Μαΐου 1956 στο Φουχτ) είναι πρώην Ολλανδός και Βέλγος ποδοσφαιριστής με καταγωγή από τις Μολούκες, ο οποίος έχει αγωνιστεί με ολλανδικούς και βελγικούς συλλόγους. Έχει αγωνιστεί συνολικά 22 φορές με την Ολλανδία, με την οποία έχει πετύχει και δύο τέρματα. Ο Ταχαμάτα γεννήθηκε στην Ολλανδία, ωστόσο έλαβε την βελγική υπηκοότητα το 1990.
Συλλογική Καριέρα
Ως νεαρός ποδοσφαιριστής ο Ταχαμάτα αγωνίστηκε με την Τεόλ από το Τίελ και τον ΑΦΚ Άγιαξ του Άμστερνταμ. Έπειτα, στις 24 Οκτωβρίου 1976 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τον Άγιαξ Άμστερνταμ, (Άγιαξ-ΦΚ Ουτρέχτη 7–0). Με τον Άγιαξ κατέκτησε συνολικά τρεις φορές το εθνικό πρωτάθλημα (1976–77, 1978–79, 1979–80) και υπήρξε μία φορά δευτεραθλητής (1977–78). Με τον Άγιαξ αγωνίστηκε σε τρεις τελικούς του Κυπέλλου Ολλανδίας (1977–78, 1978–79, 1979–80), εκ των οποίων ο δεύτερος συνοδεύτηκε με νίκη. Ο Ταχαμάτα έφτασε με τον Άγιαξ ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1979–80).
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο Ταχαμάτα αναχώρησε με προορισμό το Βέλγιο, όπου και αγωνίστηκε για λογαριασμό της Σταντάρ Λιέγης. Με την ομάδα αναδείχτηκε δύο φορές εθνικός πρωταθλητής (1981–82 και 1982–83). Με την Σταντάρ κατέκτησε μία φορά το εθνικό κύπελλο (1980–81). Ο Ταχαμάτα έφτασε με την Σταντάρ ως τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων (1981–82). Το 1984, επέστρεψε στην Ολλανδία προκειμένου να αγωνιστεί με την Φέγενορντ. Το 1987, επέστρεψε εκ νέου στο Βέλγιο, αγωνιζόμενος με τις Μπέρσοτ και Γκέρμιναλ Έκερεν. Με την Γκέρμιναλ έφτασε για μια ακόμη φορά στον τελικό του εθνικού κυπέλλου (1994–95). Ο Ταχαμάτα ολοκλήρωσε την καριέρα του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής το 1996.
Διεθνής Καριέρα
Ο Ταχαμάτα πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του στις 22 Μαΐου 1979 στη Βέρνη της Ελβετίας στα πλαίσια αναμέτρησης για τα 75α γενέθλια από την ίδρυση της FIFA, όπου Ολλανδία ήρθε αντιμέτωπη με την Αργεντινή. Συνολικά πραγματοποίησε 22 διεθνείς συμμετοχές και πέτυχε 2 τέρματα στη διάρκεια της καριέρας του με την Εθνική Ολλανδίας. Η τελευταία του διεθνής αναμέτρηση ήταν στις 21 Δεκεμβρίου 1986 στη Λεμεσό της Κύπρου με αντίπαλο την Κύπρο.
Προπονητική Καριέρα
Μετά το πέρας της καριέρας του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο Ταχαμάτα εργάστηκε ως προπονητής σε επίπεδο νέων για λογαριασμό των Σταντάρ Λιέγης, Μπέρσχοτ ΑΚ και ΑΦΚ Άγιαξ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, αγωνίστηκε με την ομάδα παλαιμάχων του Άγιαξ, της οποίας το ψευδώνυμο ήταν Lucky Ajax. Από τον Μάιο του 2009 εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής για τις ηλικιακές κατηγορίες από U-10 έως U-15 στην Αλ-Αχλί της Σαουδικής Αραβίας.
Σύλλογος
Σταντάρ Λιέγης
Πλοίο-φάντασμα
Πλοίο-φάντασμα αποκαλείται ένα σκάφος που πλέει στην ανοιχτή θάλασσα, χωρίς να υπάρχει άνθρωπος για να το κυβερνήσει. Σπανιότερα, ο όρος χρησιμοποιείται για σκάφη που έχουν εγκαταλειφθεί σε κάποιο λιμάνι, περιμένοντας την πώλησή τους σε κάποιο διαλυτήριο.
Η ναυτική ιστορία (αλλά και μυθολογία) είναι γεμάτη από πλοία-φαντάσματα. Αρκετές περιπτώσεις έχουν εξακριβωθεί ιστορικά, κατά τις οποίες το πλήρωμα εκκένωσε το σκάφος ή πέθανε εν πλω και αυτό συνέχισε να κινείται για ικανό χρονικό διάστημα, μέχρι να ανακαλυφθεί από παραπλέοντα σκάφη, να προσαράξει σε κάποια ακτή ή απλά να βυθιστεί. Υπάρχουν όμως και άλλες που ανάγονται ξεκάθαρα στη σφαίρα του θρύλου και της δεισιδαιμονίας, με γνωστότερο παράδειγμα τον Ιπτάμενο Ολλανδό, για τον οποίο οι διηγήσεις ξεκίνησαν το 17ο αιώνα και έγιναν πολύ δημοφιλείς στο ευρύ κοινό κατά το 19ο, σε βαθμό που αρκετοί ναυτικοί ήταν σίγουροι ότι τον συνάντησαν σε κάποιο ταξίδι τους, ανάμεσά τους και ο Βρετανός μονάρχης Γεώργιος Ε΄ (είχε υπηρετήσει στο πολεμικό ναυτικό ως πρίγκιπας).
Τέλος, υπάρχουν περιπτώσεις, όπου είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μύθου, όπως η αγγλική ημιολία Τζένι που φέρεται να χάθηκε στο Πέρασμα Ντρέικ (νοτίως του Ακρωτηρίου Χορν) το 1823, για να ανακαλυφθεί στο Νότιο Ωκεανό δεκαεπτά χρόνια αργότερα, με τα πτώματα του πληρώματος παγωμένα. Ή αναφορές από το Μεσαίωνα και τους πρώτους αιώνες της σύγχρονης εποχής για πλοία-φαντάσματα, των οποίων το πλήρωμα είχε πεθάνει από κάποια ασθένεια και θα την μετέδιδαν σε όποιον τα συναντούσε - είτε είναι όλες πραγματικές είτε όχι, κάπως έτσι έφτασε στην Ιταλία ο φοβερός Μαύρος Θάνατος στα μέσα του 14ου αιώνα.
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Σκωτίας
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Σκωτίας (αγγλικά: basketballscotland, BS) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στη Σκωτία. Εδρεύει στο Ενδιμβούργο και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Σκωτίας.
Πλοίο-φάντασμα
Μαίρη Σελέστ (1872)
Το Νοέμβριο του 1872, το εμπορικό βριγαντίνο Μαίρη Σελέστ απέπλευσε από το Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης με προορισμό την ιταλική πόλη Γένοβα. Το βράδυ της 4ης/5ης Δεκεμβρίου, εντοπίστηκε από άλλο πλοίο περίπου 600 μίλια δυτικά της Πορτογαλίας με νερά στα αμπάρια, παρέμενε όμως αξιόπλοο. Οι επιβαίνοντες (καπετάνιος, έξι άτομα κατώτερο πλήρωμα, η σύζυγος και η κόρη του καπετάνιου) ήταν άφαντοι, τα προσωπικά τους είδη και το εμπόρευμα άθικτο, όπως και προμήθειες έξι μηνών σε τρόφιμα και νερό. Η τελευταία καταχώρηση στο ημερολόγιο γέφυρας είχε γίνει έντεκα ημέρες νωρίτερα. Από τότε δε μαθεύτηκε τίποτα για την τύχη των αγνοουμένων, δίνοντας τροφή σε ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα μυστήρια της ναυτιλίας.
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Σκωτίας
Ιστορία
Ιδρύθηκε αρχικά το 1947 ως «Σύνδεσμος Καλαθοσφαίρισης Σκωτίας» (Scottish Basketball Association, SBA). Έπειτα μετονομάστηκε σε «Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Σκωτίας» (basketballscotland).
Πλοίο-φάντασμα
Λιουμπόφ Ορλόβα (2013)
Στις αρχές Φεβρουαρίου 2013 και ενώ βρισκόταν σε διαδικασία ρυμούλκησης από τη Νέα Γη (ΒΑ Καναδάς) προς τον Άγιο Δομίνικο, όπου θα πουλιόταν για σκραπ, το μότορσιπ-κρουαζιερόπλοιο Λιουμπόφ Ορλόβα (MV Lyubov Orlova) αποκόπηκε από το ρυμουλκό για λόγους ασφαλείας και αφέθηκε να πλέει ανεξέλεγκτο. Έκτοτε έχει εντοπιστεί αρκετές φορές από δορυφόρους σε διάφορα σημεία του Ατλαντικού Ωκεανού, πιο πρόσφατα μερικές εκατοντάδες μίλια από τις ακτές της Ιρλανδίας, χωρίς όμως να έχει επιχειρηθεί η ανάκτηση του ελέγχου του.
Παραπομπές
*
Αδελφότητα Νακατόμι
Η αδελφότητα Νακατόμι (ιαπωνικά: 中 臣 氏, Nakatomi-uji) ήταν ιαπωνική αριστοκρατική αδελφότητα, τα μέλη της οποίας συνδέοταν με δεσμό αίματος (ήταν συγγενείς). Η οικογένεια ισχυρίζεται ότι κατάγεται από τον ιαπωνικό θεό Amenokoyane.
Η Νακατόμι ήταν μια ισχυρή αδελφότητα στην Κλασική περίοδο της Ιαπωνία. Μαζί με τη αδελφότητα Ίναμπο, η Νακατόμι ήταν μια από τις δύο ιερατικές αδελφότητες που επέβλεπαν ορισμένες σημαντικές εθνικές τελετές, και μία από τις πολλές που  ισχυρίζονταν ότι είχαν  καταγωγή κάποιο θεό, πρόγονο της αδελφότητας "μόνο ένα βαθμό λιγότερο θαυμάσιο από τους αυτοκρατορικούς θεούς-προγόνους". Λέγεται ότι αμέσως μετά την έναρξη της βασιλείας του Τζίμου, δημιουργήθηκε η θέση του Δάσκαλου Τελετών (saishu), μια θέση που κατείχε συνήθως ένα μέλος της αδελφότητας Νακατόμι μετά τον 8ο αιώνα. Αυτό οφειλόταν στον κληρονομικό χαρακτήρα τόσο των κυβερνητικών θέσεων όσο και των ρόλων της αδελφότητας ( ο ρόλος μιας αδελφότητας-οικογένειας μπορεί να είναι να προμηθεύει πολεμιστές ή, στην περίπτωση του Νακατόμι, να διεξάγει τελετουργίες Σίντο και κατ΄επέκταση να διατηρεί τις σχετικές θέσεις). Αν και οι υλική ισχύς τους, δεν ήταν η πιο εκτεταμένη, η πνευματική και τελετουργική τους σημασία έκαναν τις αδελφότητες Νακατόμι και Ίναμπο δεύτερες σε εξουσία  μετά την Αυτοκρατορική Οικογένεια (Δυναστεία Γιαμάτο) κατά τη διάρκεια της ακμής τους.
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό τελετουργικό που ο επικεφαλής της αδελφότητας Νακατόμι επέβλεψε ήταν η τελετή εξαγνισμού Ōharai, που εκτελούσε δύο φορές κάθε χρόνο, στην οποία ο Αρχιερέας, ζήτησε από τα κάμι να καθαρίσει τα πνεύματα των ανθρώπων από τις ακαθαρσίες τους (από τις αμαρτίες τους)
Περίοδος Asuka
Ως αποτέλεσμα της τελετουργικής θέσης και του ρόλου της Νακατόμι στην περίοδο Asuka, ήταν μεταξύ των κύριων υποστηρικτών του συντηρητισμού στη διαμάχη για την εισαγωγή του βουδισμού στην Ιαπωνία τον 6ο αιώνα. Ωστόσο, μέχρι την εποχή του Νακατόμι νο Καματάρι, στις αρχές του 7ου αιώνα, η αδελφότητα είχε αλλάξει θέση, πιθανώς ως αποτέλεσμα της πίστης και της στενής σχέσης τους με την αυτοκρατορική οικογένεια, ακολουθώντας τον Πρίγκιπα Σοτόκου, πιθανότατα τον πιο διάσημο υποστηρικτή του Βουδισμού σε όλη την Ιαπωνική ιστορία, όμως αργότερα, οι Νακατόμι βοήθησαν τον πρίγκιπα Νάκα νο Όε στην εξάλειψη της φυλής Σόγκα, ισχυρούς και πολύ ενεργούς υποστηρικτές του Βουδισμού και της τρέχουσας διοίκησης της εποχής (βλ. Συμβάν Isshi).
Η φυλή σύντομα ήθρε αντιμέτωπη με πλήθος άλλων αδελφοτητων-οικογενειών που επιθυμούσαν να αποκτήσουν εξουσία, κύρος και επιρροή στην αυτοκρατορική διαδοχή. Λέγεται, ωστόσο, ότι παρότι επισκιάζοταν από άλλους από την άποψη του καθαρού υλικού πλούτου, ο αρχηγός της οικογένειας Νακατόμι ήταν, στα μέσα του 7ου αιώνα, ο πιο ισχυρός άντρας στην Ιαπωνία. Ακόμα και τον 8ο αιώνα, μέλη της αδελφότητας Νακατόμι διατήρησαν τη σημαντική τελετουργική τους θέση, και έγιναν κληρονομικοί αρχηγοί του Τζίνκι-καν (Τμήμα Τελετών) που ιδρύθηκε από τον Κώδικα Τάιχου το 701
Πρόδρομος του Φούτζιγουαρα
Ο, αναμφισβήτητα, πιο γνωστός ηγέτης της φυλής,  Νακατόμι νο Καματάρι δέχθηκε το όνομα «Φούτζιγουαρα» από τον αυτοκράτορα Τένζι ως ανταμοιβή για την πιστή υπηρεσία στον ηγεμώνα. Ο Καματάρι θεωρήται ως ο ιδρυτής της αδελφότητας-οικογένειας Φούτζιγουαρα, η οποία συσσώρευσε τρομερή δύναμη και κύρος στην περίοδο Heian (794–1185).
Παραπομπές
https://www.britannica.com/topic/Nakatomi-family
https://www.ancestry.com/name-origin?surname=nakatomi
Κατηγορία:Αδελφότητες
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1965
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1965 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το 38ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τραπ έλαβε χώρα στο Σκοπευτήριο του Ο.Φ.Κ.Ο. μεταξύ 26 και 27 Ιουνίου του 1965. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γεώργιος Πάγκαλος του Ο.Φ.Κ.Ο. με 188 επιτυχίες.
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ (ή Πανελλήνιοι αγώνες Ζ΄ κυνηγεσίας;) έλαβε χώρα στο Σκοπευτήριο του Ο.Φ.Κ.Ο. μεταξύ 17 και 18 Ιουλίου. Νικητής αναδείχθηκε ο Μ. Μιχαηλίδης με 183 επιτυχίες αλλά λόγω κυπριακής καταγωγής τον επίσημο τίτλο του πρωταθλητή κατέκτησε ο Αδάμ με 181 επιτυχίες.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι τέσσερις πρώτοι αθλητές. ¹Ο Κύπριος Μ. Μιχαηλίδης ήταν εκτός συναγωνισμού.
Παραπομπές
1965 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1965
Σωτηρίτσα Λάρισας
Η Σωτηρίτσα ή Άνω Σωτηρίτσα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Σωτηρίτσα βρίσκεται κοντά στην πρώην πρωτεύουσα του πρήν Δήμου Αγιάς, στις παρυφές της Όσσας (Κίσαβος) και σε υψόμετρο 325 μέτρων ενώ απέχει περίπου 8 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Αγιά και 43 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Λάρισα. Παλιότερα λεγόταν και «Κάπιστα» (Κάψτια). Οι κάτοικοί του, κατά κύριο λόγο κτηνοτρόφοι, ζούσαν το μισό χρόνο στο χωριό και τον άλλο μισό στα Καλύβια (χειμαδιά στον κάμπο, κοντά στη θάλασσα). Σήμερα οι συνοικισμοί λέγονται: Άνω Σωτηρίτσα και Κάτω Σωτηρίτσα. Με το όνομα Σωτηρίτσα χαρακτηρίζεται κι ο κάμπος που βρίσκεται ανάμεσα στο ρέμα του Αγιοκάμπου και το ρέμα της Βελίκας.
Κάποτε η περιοχή αυτή ανήκε στην ιδιοκτησία κάποιου Ζούλια, Πηλιορείτη που ζούσε την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Είχε έρθει στα τέλη του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ου από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κι αγόρασε αυτή την περιοχή (από τον Αγιόκαμπο μέχρι και το Στόμιο, έλεγαν οι παλιότεροι) από κάποιο Τούρκο. Οι κτηνοτρόφοι πλήρωναν στο Ζούλια ενοίκιο για να βοσκούν πρόβατα στα λιβάδια του. Ενοίκιο πλήρωναν κι όσοι ασχολούνταν με την καλλιέργεια των χωραφιών του κάμπου. Τότε τα χωράφια αυτά ήταν ξερικά (δεν ποτίζονταν) και μόνο σιτάρι ή σουσάμι παρήγαγαν. Επίσης πλήρωναν δικαίωμα όσοι μάζευαν τις ελιές ή έκοβαν καυσόξυλα ή μάζευαν κούμαρα (για απόσταξη) από το δάσος που βρίσκεται ανάμεσα στην Άνω Σωτηρίτσα και την παραλία.
Στα μέσα, όμως, του περασμένου αιώνα η περιοχή απαλλοτριώθηκε δια νόμου (όπως κι άλλα τσιφλίκια) και δόθηκε στους ακτήμονες. Έτσι οι ακτήμονες κτηνοτρόφοι κι όλοι όσοι δούλευαν ως εργάτες, παραγιοί, βοσκοί ή επιστάτες στο τσιφλίκι, βρέθηκαν με χωράφια και οικόπεδα, έναντι αμοιβής στους κληρονόμους του Ζούλα. Εγκαταστάθηκαν μόνιμα πια στην περιοχή κι έτσι δημιουργήθηκε το χωριό Σωτηρίτσα. Το όνομα το πήρε από το ξωκλήσι της Μεταμόρφωσης Του Σωτήρος, που βρίσκεται λίγο πιο έξω από το χωριό. Πρόκειτια για μεταβυζαντινό ναύδριο του οποίου τα υλικά προέρχονται από παρακείμενη μονής ενώ έχει και εντοιχισμένα βυζαντινά γλυπτά.
Με την ανάπτυξη της τουριστικής κίνησης στην περιοχή στη δεκαετία του 1970, οι περισσότεροι κάτοικοι της Άνω Σωτηρίτσας, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κάτω Σωτηρίτσα. Η πλειοψηφία των κατοίκων ασχολείται με αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες, ενώ πολλοί ασχολούνται εποχιακά με δραστηριότητες υποστηρικτικές της παραθεριστικής κατοικίας, όπως ταβέρνες, εστιατόρια, τσιπουράδικα και μπαράκια. Η περιοχή έχει γνωρίσει έντονη ανοικοδόμηση, για δεύτερη κατοικία που απευθύνεται κυρίως σε κατοίκους των νομών της Θεσσαλίας. Πολλά από τα σπίτια του παλιού χωριού της Άνω Σωτηρίτσας έχουν επίσης ανακαινιστεί και πουληθεί σε αστούς που αναζητούσαν εξοχική κατοικία. Η περιοχή είναι πλούσια σε φυσικές ομορφιές και πολύ κοντά στη θάλασσα.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά του ονομασία από την Τουρκοκρατία ως Κάπιτσα να προσαρτάται στον τότε δήμο Δωτίου και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 το όνομα να διορθώνεται σε Σωτηρίτσα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Σωτηρίτσα αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μελιβοίας του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 40 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Φτέρη Ιωαννίνων
Φτέρη ονομάζονται δύο χωριά του νομού Ιωαννίνων:
Αλέν Ντελόν
Ο Αλέν Φαμπιάν Μορίς Μαρσέλ Ντελόν (Alain Fabien Maurice Marcel Delon, γεν. 8 Νοεμβρίου 1935) είναι Γάλλος ηθοποιός. Είναι γνωστός ως ένας από τους πιο εξέχοντες ηθοποιούς και σύμβολα του σεξ της Ευρώπης από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.
Κέρδισε την κριτική έπαινο για τους ρόλους του σε ταινίες όπως: Γυμνοί στον ήλιο (1960), Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του (1960), Η έκλειψη (1962), Ο γατόπαρδος (1963), Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο (1967), Η πισίνα (1969), Ο κόκκινος κύκλος (1970), Ο μπάτσος (1972) και ο Κύριος Κλάιν (1976). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ντελόν συνεργάστηκε με πολλούς γνωστούς σκηνοθέτες, συμπεριλαμβανομένων των Λουκίνο Βισκόντι, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, Μικελάντζελο Αντονιόνι και Λουί Μαλ.
Το 1985 κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο Η ιστορία μας (1984). Το 1991, έλαβε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας. Στο 45ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου του απονεμήθηκε η τιμητική Χρυσή Άρκτος. Επίσης το 2019 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, έλαβε τον τιμητικό Χρυσό Φοίνικα για την συνολική προσφορά του στην έβδομη τέχνη.
Το 1997 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ηθοποιία, σε ηλικία 62 ετών.
Πρώτα χρόνια
Ο Ντελόν γεννήθηκε στο Σω (σημερινό Ω-ντε-Σεν), του Ιλ-ντε-Φρανς, ένα πλούσιο προάστιο του Παρισιού. Οι γονείς του, Εντίτ (το γένος Αρνόλντ, 1911–1995) και Φαμπιάν Ντελόν (1904–1977), χώρισαν όταν ο Ντελόν ήταν τεσσάρων ετών. Και οι δύο ξαναπαντρεύτηκαν και, ως αποτέλεσμα, ο Ντελόν έχει μια ετεροθαλή αδερφή και δύο ετεροθαλείς αδελφούς. Η γιαγιά του από τον πατέρα του ήταν Κορσικανή, από το Προυνέλι-ντι-Φιουμόρμπο. Όταν οι γονείς του χώρισαν, ο Ντελόν στάλθηκε να ζήσει με ανάδοχους γονείς. Μετά τον θάνατο των ανάδοχων γονέων, οι γονείς του Ντελόν ανέλαβαν από κοινού την επιμέλειά του, αλλά η συμφωνία δεν αποδείχθηκε ικανοποιητική. Φοίτησε σε καθολικό οικοτροφείο, το πρώτο από τα πολλά σχολεία από τα οποία αποβλήθηκε λόγω απείθαρχης συμπεριφοράς. Ο Ντελόν άφησε το σχολείο στα 14 του και εργάστηκε για λίγο στο κρεοπωλείο του πατριού του. Κατατάχθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό τρία χρόνια αργότερα, σε ηλικία 17 ετών, και κατά τη διάρκεια του 1953-1954 υπηρέτησε ως πεζοναύτης στον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας.
Πρώιμη καριέρα
Το 1956, μετά τη ναυτική του θητεία, ο Ντελόν επέστρεψε στη Γαλλία και ξεκίνησε να εργάζεται ως σερβιτόρος, αχθοφόρος, γραμματέας και βοηθός πωλήσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγινε φίλος με την ηθοποιό Μπριζίτ Ομπέρ, και ενώθηκε μαζί της σε ένα ταξίδι στο Φεστιβάλ των Καννών, απ' όπου θα ξεκινούσε η κινηματογραφική του καριέρα.
Πρώτοι κινηματογραφικοί ρόλοι
Στις Κάννες, ο Ντελόν εθεάθη από έναν ανιχνευτή ταλέντων του Αμερικανού παραγωγού Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ. Μετά από μια οντισιόν, ο Σέλζνικ του πρόσφερε συμβόλαιο, υπό την προϋπόθεση ότι θα μάθει αγγλικά. Ο Ντελόν επέστρεψε στο Παρίσι για να μάθει την γλώσσα, αλλά εκεί γνώρισε τον Γάλλο σκηνοθέτη Υβ Αλεγκρέ, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι έπρεπε να μείνει στη Γαλλία για να ξεκινήσει την καριέρα του. Ο Σέλζνικ επέτρεψε στον Ντελόν να ακυρώσει το συμβόλαιό του και ο Αλεγκρέ του έδωσε τον πρώτο κινηματογραφικό του ρόλο στην ταινία "Send a Woman When the Devil Fails" (γαλλ. Quand la femme s'en mêle, 1957). Ο Μαρκ Αλεγκρέ (αδελφός του Ιβ) έδωσε στον Ντελόν τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία "Beautiful But Shut Up" (1958), στην οποία συμμετείχε και ο νεαρός ηθοποιός Ζαν Πολ Μπελμοντό. Στη συνέχεια, ο Ντελόν έπαιξε στην ρομαντική ταινία "Κριστίν" (1958), βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Άρθουρ Σνίτσλερ, δίπλα στη Ρόμι Σνάιντερ. Ο Ντελόν και η Σνάιντερ ξεκίνησαν μια ρομαντική σχέση, η οποία έλαβε μεγάλη δημοσιότητα εκείνη την εποχή. Η ταινία ήταν η 17η πιο δημοφιλής ταινία στο γαλλικό box office εκείνη τη χρονιά.
Άνοδος προς την επιτυχία
μικρογραφία|280x280εσ|Ο Ντελόν σε σκηνή της ταινίας του [[Λουκίνο Βισκόντι Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του (1960)]] Ο Ντελόν πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην κωμωδία "Οι γυναίκες είναι αδύναμες" (Women Are Weak, 1959), η οποία υπήρξε μια μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία και ήταν η πρώτη από τις ταινίες του Ντελόν που προβλήθηκε στην Αμερική. Ο Ντελόν έκανε κάποιες προσωπικές εμφανίσεις στη Νέα Υόρκη για την προώθηση της ταινίας.
Διεθνής αναγνώριση
Στη συνέχεια ο Ντελόν έπαιξε σε δύο ταινίες που του εξασφάλισαν τη διεθνή φήμη. Το 1960, εμφανίστηκε στην ταινία "Γυμνοί στον ήλιο" (Plein Soleil) δίπλα στον Μορίς Ρονέ σε σκηνοθεσία Ρενέ Κλεμάν, που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, το οποίο βασίστηκε στο μυθιστόρημα "Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ" της Πατρίσια Χάισμιθ. Ο Ντελόν υποδύθηκε τον Τομ Ρίπλεϊ, λαμβάνοντας την κριτική έπαινο για την ερμηνεία του. Η Χάισμιθ δήλωσε θαυμάστρια της ερμηνείας του Ντελόν. Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία και στο κύκλωμα του art house στις αγγλόφωνες χώρες. Στη συνέχεια έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία του Λουκίνο Βισκόντι, Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του (1960). Ο κριτικός κινηματογράφου Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έγραψε ότι η ερμηνεία του Ντελόν ήταν «συγκινητικά εύκαμπτη και εκφραστική».
μικρογραφία|280x280εσ|Με τη [[Μόνικα Βίτι στην ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι Η έκλειψη (1962)]] Ο Ντελόν έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1961 με το έργο του Τζον Φορντ "Tis Pity She's a Whore" μαζί με τη Ρόμι Σνάιντερ στο Παρίσι. Ο Βισκόντι σκηνοθέτησε την παραγωγή που έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων. Συναντήθηκε ξανά με τον Ρενέ Κλεμάν στην ιταλική κωμωδία για τον φασισμό, "The Joy of Living" (1961). Ήταν μια μικρή επιτυχία. Πιο δημοφιλής ήταν μια ταινία ανθολογίας με πολλούς αστέρες το "Famous Love Affairs" (1961), όπου ο Ντελόν υποδύθηκε τον Αλβέρτο Γ', Δούκα της Βαυαρίας, απέναντι από την Μπριζίτ Μπαρντό. Περίπου αυτή την εποχή ο Ντελόν αναφέρθηκε ως πιθανότητα να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Λόρενς της Αραβίας. Ο Πίτερ Ο'Τουλ τελικά επιλέχτηκε, αλλά στη συνέχεια ο Ντελόν υπέγραψε με την Seven Arts μια συμφωνία τεσσάρων ταινιών, συμπεριλαμβανομένης μιας διεθνούς ταινίας μεγάλου προϋπολογισμού της ιστορίας του Μάρκο Πόλο και του Βασιλιά του Παρισιού, που σχετίζονταν με τον Αλέξανδρο Δουμά. Καμία από τις δύο ταινίες δεν ολοκληρώθηκε. Αντίθετα, έλαβε την συμμετοχή στην ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι "Η Έκλειψη" (1962), μια σημαντική κριτική επιτυχία, αν και το κοινό ήταν μικρό.
Συνεργασία με την MGM
Το 1963 ο παραγωγός Ζακ Μπαρ έκανε την ταινία "Η μεγάλη ληστεία του καζίνο" με πρωταγωνιστή τον Ζαν Γκαμπέν και με την υποστήριξη της MGM. Ο συμπρωταγωνιστής του Γκαμπέν επρόκειτο να είναι ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν μέχρι που ο Ντελόν άσκησε πίεση στον Μπαρ για τον ρόλο. Ο Ντελόν πήρε τα δικαιώματα διανομής της ταινίας σε ορισμένες χώρες αντί για έναν απλό μισθό. Επειδή αυτό δεν είχε γίνει ποτέ πριν στη Γαλλία, έγινε γνωστό ως «μέθοδος του Ντελόν». Το στοίχημα απέδωσε καλά, με τον Γκαμπέν να ισχυρίζεται αργότερα ότι ο Ντελόν κέρδισε 10 φορές περισσότερα χρήματα από ό,τι είχε ως αμοιβή. Ωστόσο, το 1965, ο Ντελόν ισχυρίστηκε ότι "κανείς άλλος δεν το έχει δοκιμάσει από τότε και έχει βγάλει χρήματα". Ωστόσο, η εμπειρία έδωσε στον Ντελόν μια γεύση για την παραγωγή ταινιών. Υπέγραψε επίσης μια συμφωνία πέντε ταινιών με την MGM, από την οποία η μεγάλη ληστεία του καζίνο ήταν η πρώτη. Η φήμη του ενισχύθηκε περαιτέρω όταν δούλεψε ξανά με τον Βισκόντι για τον "Γατόπαρδο" (Il Gattopardo) με τον Μπαρτ Λάνκαστερ και την Κλαούντια Καρντινάλε. Αυτή ήταν η έβδομη μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς στη Γαλλία και η μεγάλη ληστεία του καζίνο ήταν η έκτη. Ο Γατόπαρδος προβλήθηκε επίσης ευρέως στις ΗΠΑ από τη 20th Century Fox. Ο Ντελόν ήταν πλέον ένας από τους πιο δημοφιλείς σταρ στη Γαλλία. Πρωταγωνίστησε στην "Μαύρη Τουλίπα" (The Black Tulip, 1964), μια άλλη επιτυχία.
Το Les Félins (1964), που τον ένωσε ξανά με τον Ρενέ Κλεμάν και συμπρωταγωνίστησε με την Τζέιν Φόντα, γυρίστηκε σε γαλλική και αγγλική έκδοση. Η ταινία διανεμήθηκε από την MGM, αλλά δεν είχε επιτυχία. Το 1964, ο Ντελόν ίδρυσε μια εταιρεία παραγωγής, την Delbeau Production, με τον Ζορζ Μπομέ. Παρήγαγαν την ταινία "Ο επαναστάτης του Αλγερίου" (L'insoumis) (1964), όπου ο Ντελόν υποδύθηκε έναν δολοφόνο του OAS. Έπρεπε να επανεξεταστεί λόγω νομικών ζητημάτων. Παρά το γεγονός ότι διανεμήθηκε από την MGM, το κοινό ήταν μικρό.
Υπόθεση Μάρκοβιτς
Όλα ξεκίνησαν όταν την 1η Οκτωβρίου 1968 όταν ένας ρακοσυλλέκτης εντοπίζει στη χωματερή του Ελανκούρ έξω από το Παρίσι το πτώμα σε αποσύνθεση του 31χρονου Σέρβου Στέφαν Μάρκοβιτς, του πρώην γραμματέα και σωματοφύλακα του Αλέν Ντελόν. Το πτώμα ήταν καλυμμένο με έναν πλαστικό μουσαμά.
Η εισαγγελική έρευνα στρέφεται αρχικά στην κατεύθυνση του ήδη διάσημου ηθοποιού και της συζύγου του Ναταλί Ντελόν, με την οποία ο Μάρκοβιτς είχε σύντομο δεσμό. Στις 25 Ιανουαρίου του 1969 ο Αλέν Ντελόν θα κληθεί να καταθέσει για περισσότερες από 24 ώρες στην Εισαγγελία, που ερευνούσε την υπόθεση Μάρκοβιτς. Είχαν προηγηθεί άλλες τρεις καταθέσεις στην αστυνομία από τον ηθοποιό, μετά τον εντοπισμό του πτώματος. Τελικά θα αφεθεί ελεύθερος, αφού δεν είχαν προκύψει ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Γάλλοι επιχειρηματίες
Γεώργιος Αγγελόπουλος
Ο Γεώργιος Αγγελόπουλος (Αθήνα, 1852 – Αθήνα, 1935) ήταν Έλληνας νομικός επιστήμονας του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1852 και σπούδασε στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Παρισίου, Λονδίνου και Βιέννης. Διορίστηκε υφηγητής διοικητικού δικαίου το 1880, έκτακτος καθηγητής το 1887 και καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1890 ως το 1923. Πολλές φορές διετέλεσε κοσμήτορας και συγκλητικός, αντιπρύτανης και πρύτανης από το 1916 ως το 1920. Δίδαξε επιπλέον στη Σχολή Ευελπίδων (1883-1885) και στη Σχολή των Βιομηχανικών Τεχνών (1902-1905). Διετέλεσε επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας από το 1918 ως το 1920.
Απεβίωσε στη γενέτειρά του το 1935.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Εθνική Τζιμπουτί (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Τζιμπουτί είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Τζιμπουτί. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τζιμπουτί. Είναι μέλος στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Μέχρι την νίκη της με 1-0 επί της Εθνική Σομαλίας στα Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010 (ΚΑΦ), δεν είχε κερδίσει ποτέ ένα επίσημο διεθνές παιχνίδια υπό την αιγίδα της FIFA. Έδρα της ομάδας είναι το Stade du Ville.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Τζιμπουτί Τζιμπουτι
Εθνική Οδός 33 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 33 (ΕΟ33) είναι εθνική οδός στην Πελοπόννησο. Συνδέει την Πάτρα με το Λεβίδι μέσω Λάμπειας (Δίβρης) και Τριποτάμων, διερχόμενη κυρίως δυτικά και νότια από τον ορεινό όγκο του Ερυμάνθου. Διασχίζει επί το πλείστον μέρη του Νομού Αχαϊας, σε δεύτερο βαθμό του Νομού Αρκαδίας, καθώς και μέρος του ορεινού τμήματος στα βορειοανατολικά του Νομού Ηλείας. Έχει μήκος 142 χιλιόμετρα.
Περί ονομασίας
Το παράδοξο με αυτόν τον οδικό άξονα είναι ότι οι ντόπιοι κάτοικοι της ευρείας αυτής περιοχής, και όχι μόνο, εξακολουθούν να αποκαλούν ακόμη και σήμερα την συγκεκριμένη εθνική οδό ως «111» (δηλ. με την ονομασία της πρώην Ε.Ο. Πατρών-Τριπόλεως).
Αξιοθέατα της διαδρομής
Κατά τη διαδρομή ή κοντά σε αυτή μπορεί κάποιος να επισκεφτεί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
33 Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Εμμανουήλ Θεοτόκης
Βιογραφία
To 1816, λίγο πριν τη δημιουργία του Ιονίου Συντάγματος, ίδρυσε την Εταιρία επί προαγωγή της ελληνικής γλώσσης εν Επτανήσω» ή «Εταιρία περί προαγωγής και καλλιεργείας της ελληνικής γλώσσης εις την Επτάνησον με έδρα στην Κέρκυρα. Κύριος σκοπός της εταιρείας, όπως προδήλως αναφέρεται και στο όνομά της, ήταν η καλλιέργεια μιας κίνησης με κύριο στόχο την ενθάρρυνση της ελληνικής γλώσσας στα Επτάνησα. Ο ιδρυτής και εμψυχωτής της Εταιρίας, βαρόνος Εμμανουήλ Θεοτόκης, έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα επίσης στην αθλοθέτηση επάθλων, με τα οποία θα δημιουργούσε κίνητρα για την επίτευξη των σκοπών της εταιρείας. Γεώργιος Θ. Ζώρας, "Η Επτάνησος και η ανάπτυξη της λογοτεχνίας αυτής", περιοδικό Νέα Εστία, έτος ΛΗ' (1964), τόμος 76ος, τεύχος 899, σελ. 3-29, Χριστούγεννα 1964, [http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=104518&code=5405 σελ. 10]: [...] "Ιδιαιτέρως πρέπει να μνημονευθή η «Εταιρία επί προαγωγή της Ελληνικής γλώσσης», συσταθείσα το 1816, ήτις είχεν ιδιαιτέραν αποστολήν την προκήρυξιν διαγωνισμών επί καθαρώς γλωσσικών ζητημάτων." [...], στην ιστοσελίδα: www.ekebi.gr με τα Ψηφιοποιημένα λογοτεχνικά περιοδικά, του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.) του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι πληροφορίες αναπτύσσονται και στην μελέτη του ιδίου: Γεώργιος Θ. Ζώρας, "Επτανησιακά μελετήματα", έκδοση: "Σπουδαστήριον Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας" του Πανεπιστημίου Αθηνών, τόμος Α', Αθήναι 1960, σελ. 7-120. Άλλωστε την εποχή εκείνη, κατά την οποία μόλις είχε συντελεστεί η μετατροπή της Επτανήσου Πολιτείας (1800–1815) σε Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων (1815–1864), αλλά και προγενέστερα, στην περίοδο των αυτοκρατορικών Γάλλων (1797–1799), ο ίδιος υπήρξε εμπνευστής σειράς ανάλογων αθλοθετημάτων. Σημαντική επιρροή στην εποχή της δημιουργίας της εταιρίας είχε και η λεγόμενη Πρότασις.
Επίσης, το 1816, ο Θεοτόκης αθλοθέτησε διαγωνισμό με έπαθλα 3 αριστεία και 3 μετάλλια αντίστοιχα, για όποιον νεαρό Ιόνιο, ηλικίας μικρότερης των 24 ετών, θα συνέθετε έργο στην αρχαία ελληνική ή την καθομιλουμένη τότε καθαρεύουσα. Τα μεν δύο αριστεία–μετάλλια ήταν χρυσά, ένα μεγάλο, αξίας 50 ταλλήρων, και ένα μικρό, αξίας 20 ταλλήρων αντίστοιχα, το δε τρίτο αριστείο-μετάλλιο ήταν αργυρό, αξίας 10 ταλλήρων.
Το πρόγραμμα του διαγωνισμού, δημοσιεύθηκε, το 1816, από την ίδια την εταιρεία ή τον πρόεδρό της, αναδημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Ιονίου Κυβερνήσεως, επίσης το 1816 και ανατυπώθηκε από το περιοδικό Λόγιος Ερμής, το 1817. Τον Αύγουστο του 1817 παρουσιάσθηκαν τα δοκίμια των συμμετεχόντων νέων σε δημόσια συνεδρίαση των αρμόδιων προς κρίση επιτροπών και εγκρίθηκαν τρία αριστεία τα οποία έλαβαν οι παρακάτω αναφερόμενοι, τότε νέοι σε ηλικία, συμμετέχοντες:
Σπουδαιότερο από τα έργα του φέρει τον τίτλο "Details sur Corfu", γραμμένο στη γαλλική, που εκδόθηκε στη Κέρκυρα το 1826 και περιλαμβάνει πάσης φύσεως πληροφορίες για τη νήσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές της Ιονίου Πολιτείας Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Εμμανουηλ
Σχολή του Μάνχαϊμ
Στα πλαίσια της επιστήμης της μουσικολογίας, ο όρος Σχολή του Μάνχαϊμ αναφέρεται στις καινοτόμες τεχνικές που υιοθετήθηκαν από την αυλική ορχήστρα της πόλης Μάνχαϊμ, περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Παράλληλα, υπό τον ίδιο όρο συγκαταλέγονται και οι συνθέτες οι οποίοι έγραψαν μουσική για την εν λόγω ορχήστρα και συνεπώς το ύφος που αναπτύχθηκε στους κόλπους της.
Ειδικότερα, στις καινοτόμες τεχνικές που πιστώνονται ως επινόηση και «σήμα κατατεθέν» της ορχήστρας, υπήρξε η διαφοροποίηση του μέρους των πνευστών από τα έγχορδα, καθώς και το περίφημο κρεσέντο, η βαθμιαία δηλαδή μεγέθυνση του ήχου από το σύνολο της ορχήστρας. Το γενικό κρεσέντο και οι εν γένει ομαδικές «μουσικές χειρονομίες» (γενικές παύσεις, γενική ελάττωση του ήχου), όπως και οι διάφορες μιμήσεις εν είδει «ειδικού εφέ» (κελάηδισμα πουλιών, «εκτόξευση της ρουκέτας» κλπ.) υπήρξαν εξαιρετικά δημοφιλείς στη φιλότεχνη τάξη της εποχής, κάτι που καταφαίνεται στα μουσικά έργα της περιόδου.
Ανάμεσα στους συνθέτες που συγκαταλέγονται στη Σχολή του Μάνχαϊμ διακρίνονται οι Γιόχαν και Καρλ Στάμιτς, Φραντς Ξάφερ Ρίχτερ, Κρίστιαν Κάναμπιχ κ.ά. Μέσω του ρεπερτορίου της, η ορχήστρα και ο ιδιάζων για την εποχή τρόπος της, συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη και εδραίωση άλλων μουσικών σχημάτων, αλλά και επηρέασε σημαντικά την καλλιτεχνική προσέγγιση πολλών συνθετών, όπως τους Φραντς Γιόζεφ Χάυντν, Λέοπολντ Χόφμαν καθώς και τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, κάτι που αποτυπώνεται κυρίως στα μεταγενέστερα έργα τους.
Από τα μέσα του 18ου αιώνα η Σχολή του Μάνχαϊμ σταδιακά πέρασε τα τοπικά σύνορα και η επίδρασή της κατέστη εμφανής και στο εξωτερικό, αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη.
Στις μέρες μας η Σχολή του Μάνχαϊμ αποτελεί αντικείμενο μελέτης της μουσικολογίας και η αναπαραγωγή του ρεπερτορίου της εμπίπτει στο γενικότερο πλαίσιο της ιστορικά τεκμηριωμένης εκτελεστικής πρακτικής.
Πηγές
Κατηγορία:Κλασικισμός (μουσική) Κατηγορία:Μουσικές σχολές
Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης
Ο Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης (1722 - 1803) ήταν Έλληνας πολιτικός και λόγιος. Γεννήθηκε στη Κέρκυρα, Δημοκρατία της Βενετίας (Κράτος της Θάλασσας), και ήταν γόνος της ιστορικής οικογένειας των Θεοτόκηδων.
Κατά τη κατάληψη της Κέρκυρας από τον Γάλλο στρατηγό Ζαντιλύ εκλέχθηκε πρόεδρος της Κυβέρνησης. Όταν καταλύθηκε αυτή ανέλαβε πρόεδρος της Κεντρικής Διοίκησης, θέση που διατήρησε μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου του 1799 όταν έφυγαν οι Γάλλοι από την Κέρκυρα. Στη συνέχεια αναδείχθηκε πρόεδρος της Επτανησιακής Γερουσίας όπου και επεδίωξε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Ο Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης δημοσίευσε επίσης διάφορες πραγματείες και ποιήματα στην ιταλική και λατινική γλώσσα.
Έλστον Τέρνερ Τζ.
Ο Έλστον Τέρνερ Τζούνιορ (γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1990) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστές του Ηρακλή της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Είναι ένας σμολ φόργουορντ 1, 96 μέτρων και 96 κιλών που μπορεί επίσης να παίξει ως σούτινγκ γκαρντ, έπαιξε για τους Ουάσινγκτον Χάσκις και στους Τέξας A&amp;M Άγκις πριν πάει στο εξωτερικό στην Ευρώπη για να παίξει για πολλούς συλλόγους στην Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα.
Λύκειο
Ο Τέρνερ φοίτησε στο λύκειο του Έλκινς, στο Μιζούρι Σίτι του Τέξας, όπου έπαιξε μπάσκετ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Τέρνερ έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Ουάσινγκτον Χάσκις, από το 2008 έως το 2010 και για τους Τέξας A&amp;M Άγκις από το 2011 έως το 2013. Ως ανώτερος, είχε κατά μέσο όρο 17,5 πόντους, 3 ριμπάουντ και 2,3 ασίστ ανά αγώνα.
Επαγγελματική πορεία
Ο Τέρνερ ξεκίνησε ως επαγγελματίας με την Πέζαρο της 1ης Ιταλίας. Στις 5 Ιουλίου 2014, μετακόμισε στην Ελάν Σαλόν. Έπαιξε μόνο ένα παιχνίδι με τον γαλλικό σύλλογο, πριν πάει στη Νιου Μπάσκετ Μπρίντιζι στην Ιταλία.
Από το 2015 έως το 2017, ο Τέρνερ εντάχθηκε στη Βανόλι Κρεμόνα. Την επόμενη χρονιά, έπαιξε με την Σιένα και την Κουόρε Νάπολι της A2 Ιταλίας.
Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε στην Αϊσμπέρεν Μπρεμερχάβεν της 1ης Γερμανίας. Με την Μπρεμερχάβεν είχε μέσο όρο 12,7 πόντους, 2,5 ριμπάουντ και 3,8 ασίστ ανά αγώνα.
Στις 7 Ιανουαρίου 2020, ο Τέρνερ εντάχθηκε στον Ήφαιστο Λήμνου της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ στο ίδιο πρωτάθλημα. Στις 6 Αυγούστου 2021, ο Τέρνερ μετακόμισε στον άλλο σύλλογο της Θεσσαλονίκης τον Ηρακλή.
Προσωπικές πληροφορίες
Ο πατέρας του Τέρνερ, Έλστον, έπαιζε γκαρντ για την Όλε Μις. Έπαιξε επίσης 9 χρονιές στο NBA, από το 1982 έως το 1989. Αυτή τη στιγμή είναι βοηθός προπονητή στους Χιούστον Ρόκετς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηφαίστου Λήμνου Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Λεμονάδα
thumb|right|250px|Εμπορικό μπουκάλι ρωσικής λεμονάδας (τρία μεγέθη). Η λεμονάδα, αναφερόμενη στην περιοχή της Αττικής ως λεμονίτα, είναι ένα δροσιστικό ποτό, αναψυκτικό, από χυμό λεμονιού, ιδιαίτερα διαδεδομένο το Καλοκαίρι κυρίως λόγω της δροσερής του γεύσης. Παρασκευάζεται και πωλείται από πολλές εταιρείες ως αναψυκτικό, σε χάρτινη, πλαστική, ή συσκευασία αλουμινίου. Μπορεί να παρασκευαστεί και στο σπίτι.
Οι σπιτικές συνταγές είναι πολλές, χυμός από το στύψιμο του λεμονιού που πίνεται ή σκέτος ή με την προσθήκη ζάχαρης, ακόμα και σιρόπι βρασμένης ζάχαρης. Μπορεί να προστεθεί και ανθρακικό με τη χρήση μαγειρικής σόδας, ανάλογα τα γούστα προστίθενται και διάφορα μυρωδικά, όπως Δυόσμος ή Βασιλικός.
Πριν την ανακάλυψη της εμφιάλωσης, η λεμονάδα πωλούνταν από πλανόδιους μικροπωλητές που στην Ελλάδα λέγονταν λεμοναδοπώλης. Παρασκεύαζαν μόνοι τους την λεμονάδα και πρώτη ύλη ήταν το νερό, η ζάχαρη και το "ξυνό" η το στυμμένο λεμόνι. Πρώτη φορά εμφιαλώθηκε χυμός λεμονάδας από Βιομηχανία στην Ελλάδα ήταν από την ΕΨΑ στον Βόλο το 1924.
Το όνομα Λεμονάδα έχει χρησιμοποιηθεί και σαν τίτλος, όπως η ταινία του αμερικάνικου κινηματογράφου lemonade stories, το παιδικό μουσικό συγκρότημα lemonade mouth , κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χυμοί
Τζόσουα Κάλμπρεθ
Ο Τζόσουα Κάλμπρεθ (Joshua Culbreath, 14 Σεπτεμβρίου 1932 – 1 Ιουλίου 2021) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου, γεννημένος στο Νόρισταουν της Πενσυλβάνια, που αγωνιζόταν κυρίως στα 400 μέτρα με εμπόδια. Σε αυτό το αγώνισμα υπήρξε ο πρωταθλητής των ΗΠΑ το 1953, το 1954 και το 1955, και ήλθε τρίτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, όταν υπηρετούσε στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ. Το 2008 μπήκε στο Hall of Fame του Αθλητισμού του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Οικοδομικές εργασίες
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Οικοδομικές εργασίες σε εξέλιξηΟι οικοδομικές εργασίες είναι κάθε είδους τεχνικές υπηρεσίες διαφόρων ειδικοτήτων, που σκοπεύουν στην διαδοχική εκτέλεση όλων των απαραίτητων σταδίων με τελικό στόχο την ολοκλήρωση μίας οικοδομής. Συνήθως εκτελούνται σε μία οικοπεδική επιφάνεια στην οποία πρόκειται να ανεγερθεί ένα κτίσμα, το μέγεθος του οποίου μπορεί να ποικίλλει, μεταξύ ενός ισογείου διαμερίσματος ή καταστήματος, μέχρι μίας πολυώροφης πολυκατοικίας, προορισμένης για κατοικία (οικιακή χρήση) ή στέγαση επαγγελματιών (επαγγελματική χρήση). Ωστόσο, οικοδομικές εργασίες περιορισμένης έκτασης είναι δυνατόν να εκτελεστούν σε ήδη υπάρχουσα οικοδομική δομή, στο πλαίσιο ανακαίνισης.
Εμπλεκόμενοι παράγοντες
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Οικόπεδο που προορίζεται να οικοδομηθείΟι εργασίες προσφέρονται είτε μέσω εργολάβου (που αποκτά το οικόπεδο ή κτίσμα μέσω αντιπαροχής, αναλαμβάνει ο ίδιος το κόστος των εργασιών και εν-συνεχεία πωλεί σε ενδιαφερόμενους αγοραστές τους τελειωμένους χώρους της οικοδομής) ή μέσω αυτεπιστασίας, κατά την οποία ένας ιδιώτης αναλαμβάνει ο ίδιος να μισθώσει τα απαραίτητα συνεργεία εργατοτεχνιτών, που θα εργασθούν για λογαριασμό του στο χώρο. Οι εργασίες επιτρέπονται μόνο κατόπιν άδειας από το αρμόδιο πολεοδομικό κατάστημα. Τα απαιτούμενα υλικά για την κατασκευή της οικοδομής αγοράζονται από τις σχετικές επαγγελματικές επιχειρήσεις. Οι εργασίες εκτελούνται υπό την επίβλεψη πολιτικού μηχανικού ο οποίος φέρει και την ευθύνη για ενδεχόμενες κακοτεχνίες, ενώ συχνά στη διαδικασία εμπλέκεται ένας αρχιτέκτονας, που χαράσσει το αρχικό σχέδιο της κατασκευής. δεξιά|200 px|μικρογραφία|Εκσκαφή σε οικόπεδο == Τα στάδια μίας οικοδομής == Μία οικοδομή, από την έναρξή της μέχρι και την τελείωση, είναι δυνατόν να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στάδια: Κατεδάφιση (υπάρχοντος πεπαλαιωμένου κτίσματος) και εκσκαφή: Εκτελείται από εξειδικευμένο συνεργείο χωματουργικών εργασιών. Κατασκευή οικοδομικού σκελετού (σκυρόδεμα, σιδερένιος οπλισμός). Υδραυλικές εργασίες (σε στάδια), ηλεκτρολογικές υπηρεσίες (σε στάδια), μονωτικές εργασίες (ηχομόνωση, θερμομόνωση, σε στάδια), τοιχοποιία (εσωτερική – εξωτερική), αλουμινοκατασκευές και κιγκλιδώματα, επιχρίσματα, τοποθέτηση δαπέδων (πλακιδίων ή μαρμάρου), ειδών υγιεινής, υαλοπινάκων και θερμαντικών σωμάτων, επιπλοποιία (κουζίνας, υπνοδωματίου, γραφείων κλπ) και ελαιοχρωματισμοί. δεξιά|200 px|μικρογραφία|Στάδιο προετοιμασίας (καλούπωμα) σε οικοδομή δεξιά|200 px|μικρογραφία|Οικοδομή στο στάδιο του [[Σκυρόδεμα|σκυροδέματος (μπετόν)]]
Παραπομπές
Εργασιες οικοδομικες
Χρεμωνίδης
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι
Γεώργιος Μαμέλης
Ο Γεώργιος Μαμέλης (1898-1977) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Πρωτοστάτησε στα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά δρώμενα της Αλεξανδρούπολης, αλλά και της Θράκης.
Βιογραφικό
Ο Γεώργιος Μαμέλης του Αναγνώστη γεννήθηκε το 1898 στο Εξαμίλι (Εκσεμίλ ή Εξαμίλιον ή Εξαμίλια ή Εξαμήλιον), χωριό της περιοχής της Καλλίπολης της Ανατολικής Θράκης. Πολλές πληροφορίες για τη ζωή του δεν υπάρχουν, ωστόσο είναι γνωστό με βάση και τη βιβλιογραφία, ότι τη δεκαετία του '30 παντρεύεται τη μαθήτριά του Κλεοπάτρα Πολύζου όσο δίδασκε σε Διδασκαλείο των Σερρών. Το 1935 αποκτούν το πρώτο τους παιδί, τον Λάσκαρι. Μετά από χρόνια αποκτούν άλλα δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τη Μαρίνα-Ελένη. Το καλοκαίρι του 1977 πεθαίνει στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όπου διακομίστηκε μετά από τροχαίο.