cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άορνον
Το Άορνον ήταν μαντείο στην Αρχαία Ελλάδα, ευρισκόμενο στην Θεσπρωτία εντός σπηλαίου γνωστού ως Χαρώνειον άντρον ή χάσμα, από το οποίο και αναδύονταν δηλητηριώδεις ατμοί. Η ονομασία του σπηλαίου, "Χαρώνειον άντρον", αντικατοπτρίζει την πεποίθηση σύμφωνα με την οποία επρόκειτο για πύλη εισόδου προς τον Άδη, τον ελληνικό Κάτω Κόσμο. Σε μια εκδοχή του μύθου, ο Ορφέας ταξιδεύει ως το Άορνο προκειμένου να ανακτήσει την σύζυγό του, Ευρυδίκη, από τον Άδη.
Ράχη
Το τοπωνύμιο Ράχη μπορεί να αναφέρεται στους οικισμούς:
Ράχες
Υπάρχουν ακόμα τοπωνύμια με το όνομα Ράχη στον πληθυντικό. Δείτε: Ράχες.
Άλλες χρήσεις
Η πλάτη (ανατομία), μέρος του σώματος ζώων.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κομεντίολος (αδελφός του Φωκά)
Ο Κομεντίολος (πέθανε 610/611) ήταν αδελφός του βυζαντινού αυτοκράτορα Φωκά (βασίλεψε 602-610).
Τίποτα δεν είναι γνωστό από την πρώιμη ζωή του εκτός από το ότι ήταν γιος της Δομεντζίας, μαζί με τον Φωκά και τον μετέπειτα magister officiorum Δομεντζίολο. Ανυψωμένος από τον Φωκά στο αξίωμα του πατρικίου και τη θέση του magister militum, ήταν υπεύθυνος για τον ανατολικό στρατό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που αντιμετώπιζε την Περσική Αυτοκρατορία των Σασσανιδών όταν ο Φωκάς ανατράπηκε και εκτελέστηκε από τον Ηράκλειο (β. 610-641) το 610.
Ο Κομεντίολος αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ανάρρηση του Ηράκλειου, και, φέρνοντας πίσω τα στρατεύματα στις χειμερινές βάσεις του στην Άγκυρα, σκόπευε να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη και να εκδικηθεί το θάνατο των αδελφών του Φωκά και Δομεντζίολο. Ο Ηράκλειος έδωσε χάρη στον ανιψιό του, τον γιο του Δομεντζίολου (ονομαζόταν επίσης Δομεντζίολος), και έστειλε το σεβαστό πρώην στρατηγό Φιλιππικό ως απεσταλμένο. Ο Κομεντίολος φυλάκισε τον Φιλιππικό και απείλησε να τον εκτελέσει, αλλά ο ίδιος δολοφονήθηκε από τον πατρίκιο Ιουστίνο (τέλη του 610 ή 611). Η εξέγερση, και μαζί με αυτή μια σοβαρή απειλή για την ακόμη επισφαλή διατήρηση του Ηράκλειου στην εξουσία, πέθανε μαζί του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Σερεντίπιτυ
Σερεντίπιτυ (Serendipity) είναι η λέξη που περιγράφει σημαντικές ανακαλύψεις που γίνονται είτε τυχαία είτε ψάχνοντας για κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που τελικά ανακαλύφτηκε. Το 2004 η λέξη αυτή ψηφίστηκε σαν μια από τις δέκα πιο δύσκολες αγγλικές λέξεις που μπορούν να μεταφραστούν σε άλλες γλώσσες. Λόγω όμως της σημαντικής έννοιας που έχει, τελικά εξάχθηκε από την αγγλική σε αρκετές ακόμα γλώσσες
Ετυμολογία
Η πρώτη αναφορά έγινε από τον Horace Walpole (1717–1792) σε γράμμα που έστειλε προς τον Σερ Horace Mann (28 Ιανουαρίου 1754) αναφέροντας την λέξη από το περσικό παραμύθι «οι τρεις ήρωες του Σερεντίπ (Serendip)» οι οποίοι έκαναν ανακαλύψεις πραγμάτων που δεν αναζητούσαν, από καθαρή τύχη ή οξύνοια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφία_της_επιστήμης Κατηγορία:Επιστημονική μέθοδος
Αλέξανδρος (εγγονός του Σέλευκου Α΄)
O Αλέξανδρος (έζησε τον 3ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν Έλληνας (Μακεδόνας) ευγενής της Μ. Ασίας και υπηρέτησε ως αξιωματούχος στην Αυτοκρατορία τού εξαδέλφου του Αντιόχου Β΄ Θεού. Έγινε κυβερνήτης της Λυδίας και ίσως της Καρίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αχαιού (γιου τού Σελεύκου Α΄ Νικάτορος και της Απάμας) και μίας ανώνυμης Ελληνίδας. Ο πατέρας του ήταν πλούσιος ευγενής, που κατείχε ιδιοκτησίες στη Μ. Ασία. Η οικογένειά του είχε δύναμη εκεί με ισχυρές βασιλικές διασυνδέσεις. Αδέλφια του ήταν ο Ανδρόμαχος, η Αντιοχίς, η Λαοδίκη Α΄ και η Λαοδίκη Β΄.
Σύμφωνα με διασωθείσες επιγραφές, ο Αλέξανδρος ήταν ήδη ενεργός και κατείχε υψηλές θέσεις από την εποχή τού θείου του Αντιόχου Α΄ Σωτήρος. Ένα ψήφισμα που βρέθηκε στα Βαργύλια, προς τιμήν ενός δικαστή από την Τέω, αναφέρει, ότι ο Αλέξανδρος ήταν υπεύθυνος από τον Αντίοχο Α΄ Σωτήρα, που σημαίνει, ότι ήταν ένα είδος κυβερνήτη της περιοχής της Καρίας. Το ψήφισμα στη Βαργύλια χρονολογείται το 270-261 π.Χ.
Κατά τη βασιλεία τού εξαδέλφου του Αντιόχου Β΄ Θεού, ο Αλέξανδρος ήταν μία πολύ ισχυρή μορφή στη Μ. Ασία. Το διάστημα 261-244 π.Χ. στη Μαγνησία επί Σιπύλω, αναφέρεται ότι έγραψε μία επιστολή για την απονομή γης στους στρατιώτες και τιμήθηκε στις Τράλλεις.
Το έτος 240 π.Χ. ο Αλέξανδρος ήταν ακόμη πιστός στον Σέλευκο Β΄ Καλλίνικο, γιο τού προηγούμενου βασιλιά, καθώς ήταν κυβερνήτης της Λυδίας με βάση τις Σάρδεις. Όμως στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των αδελφών Σελεύκου Β΄ και Αντιόχου Ιέρακος, ο Αλέξανδρος υποστήριξε τον δεύτερο και κράτησε τις Σάρδεις ενάντια στον Σέλευκο Β΄.
Έπειτα από το τέλος τού εμφυλίου, δεν γνωρίζουμε κάτι για τον Αλέξανδρο. Ο ομώνυμός του ήταν ο Αλέξανδρος, γιος τού Σέλευκου Β΄, που όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του το 225 π.Χ., άλλαξε το όνομά του σε Σέλευκος Γ΄ Κεραυνός.
Οικογένεια
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών
Μοναστηράκι Δράμας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μοναστηράκι (αποσαφήνιση)
Το Μοναστηράκι είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία
Το Μοναστηράκι (Δράνοβο ) βρίσκεται στο κέντρο του νομού Δράμας σε απόσταση 5,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από το κέντρο της Δράμας. Είναι χτισμένο στις υπώρειες του όρους Φαλακρού σε υψόμετρο 330 μέτρα. Το χωριό συνορεύει Β. με το χωριό Βαθύλακκος (Κόβιτσα) το οποίο ανήκει στην κοινότητα Μοναστηρακίου, Β.-ΒΑ. με τους Ταξιάρχες (Σύψα), Α. με τον Καλλίφυτο (Ραβίκα) και Δ. με τον Ξηροπόταμο (Βησοτσάνη). Εκτός του ότι είναι χτισμένο στις υπώρεις του όρους Φαλακρού (Μπόζ-Δάγ), περιστοιχίζεται από διάφορα υψώματα, τα οποία έχουν τα δικά τους ονόματα σύμφωνα με τον τοπογραφικό  χάρτη του στρατού. Νοτιοανατολικά βρίσκεται η κορυφή του Κορυλόβου, που θεωρείται και η ακρόπολη της Δράμας και συνεχίζει με το ύψωμα των αδελφών Ζαχαροπούλου,  του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Αντωνίου. Βόρεια το ύψωμα του Προφήτη Ηλία, Δυτικά του Αγίου Βλασίου και η ράχη της χελώνας. Επίσης υπάρχει Δυτικά  και το ρέμα του Μοναστηρακίου το οποίο διασχίζει και την πόλη της Δράμας.
Το όνομα
Υπάρχουν αρκετές θεωρίες όσον αφορά το όνομα. Όμως καμιά απάντηση δεν εξάντλησε διεξοδικά το θέμα. Έτσι η ονομασία του χωριού αποτελεί ακόμη θέμα συζήτησης και έρευνας. Τοπωνύμια με τη ρίζα Δρα, της παλιάς ονομασίας, βρίσκουμε πάρα πολλά όχι μόνο στην περιοχή της Δράμας, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας όπου έζησαν Θρακοπελασγικές φυλές και ομάδες. Η ετοιμολογία του ονόματος σχετίζεται σημασιολογικά με τις συνήθειες των Θρακών να κτίζουν τους οικισμούς τους πάνω σε τούμπες και στις άκρες λόφων (βουνοπλαγιές) και κοντά σε άφθονα πηγαία νερά. Οι πληροφορίες για την παλιά ονομασία του χωριού προέρχονται από άγνωστα μέχρι σήμερα προξενικά έγγραφα και εκθέσεις έτους 1885, στο ιστορικό αρχείο του υπουργείου εξωτερικών, αλλά και από κείμενα της περιόδου της Τουρκοκρατίας Έτσι σε μια άγνωστη μέχρι σήμερα εμπιστευτική έκθεση του υποπρόξενου της Ελλάδας στην Καβάλα Α. Τσιμπουράκη που υποβλήθηκε στο υπουργείο εξωτερικών, στις 30 Δεκεμβρίου 1885, το Μοναστηράκι μνημονεύεται ως Δράνοβον ή Δράνοβα (το δράνος ή δράνα=αυλακωτή φυτεμένη  περιοχή). Δράνοβα στη Βουλγάρικη γλώσσα σημαίνει κρανιές. Επίσης σύμφωνα με προφορική μαρτυρία ηλικιωμένου κατοίκου περιμετρικά του χωριού υπήρχαν πολλές δρυς- βελανιδιές, οι οποίες κατά την Βουλγαρική κατοχή κάηκαν από τους κατακτητές και έτσι εξηγείται το όνομα Δρυάνοβα. Το όνομα Μοναστηράκι όμως, το πήρε από τα πολλά εκκλησάκια και τα μικρά μοναστηράκια που έχει γύρω και μέσα στο χωριό, όπως της Ζωοδόχου Πηγής (σπηλιά της Παναγίας), της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Αθανασίου, των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του Αγίου Βλασίου του Αγίου Δημητρίου του Προφήτου Ηλία κ.τ.λ.
Τεκμήρια διαφόρων περιόδων
Γύρω από το χωριό υπάρχουν διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη, που δεν αποκλείεται να χρονολογούνται από την ρωμαϊκή ακόμη περίοδο. Τα παλαιότερα όμως ασφαλώς χρονολογημένα τεκμήρια του οικισμού αφορούν την περίοδο της ύστερης τουρκοκρατίας και  ξεκινούν από το 1842. Τότε χτίστηκε ο ναός του χωρίου, σύμφωνα με εντοιχισμένη επιγραφή στη νότια πλευρά του. Στο καμπαναριό αναγράφεται επίσης το έτος κατασκευής του, το 1890. Οθωμανική  επιγραφή υπάρχει σε βρύση  μέσα στο χωριό, την λεγόμενη «επάνω βρύση», όπου αναγράφεται η χρονολογία 1272 από Εγίρας, που αντιστοιχεί με το 1855/6 του δικού μας ημερολογίου. Στην περιοχή της επάνω βρύσης υπάρχουν διάσπαρτα και μερικά αρχαιότερα κατάλοιπα,  πιθανώς τμήματα κιόνων και κιονοκράνου. Τεκμήρια ακόμη είναι και τα παλιά σπίτια, της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, που διατηρήθηκαν και χρονολογούνται στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, άλλα εκ των οποίων σήμερα είναι μισογκρεμισμένα και άλλα ανακαινισμένα. Έγγραφα από το υποπροξενείο Καβάλας δίνουν πληροφορίες για τον πληθυσμό, τη θρησκεία και την ομιλούμενη γλώσσα των κατοίκων από το 1877 έως το 1910, καθώς επίσης και για την εκπαίδευση, την ίδρυση του πρώτου διδακτηρίου στο χωριό, τους δασκάλους που είχαν διδάξει και τα χρήματα με τα οποία  αμείβονταν. Ο πληθυσμός του οικισμού ήταν μεικτός, αποτελούμενος από χριστιανούς κατοίκους και μουσουλμάνους. Προφορικές μαρτυρίες κατοίκων πληροφορούν ότι στη θέση του μουσουλμανικού τεμένους, που σήμερα δεν υφίσταται, έχει χτιστεί ιδιωτική κατοικία. Αρκετοί ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού θυμούνται τα χαλάσματα του τεμένους, πριν αυτό γκρεμιστεί ολοσχερώς. Από τα νεότερα χρόνια υπάρχει το Ηρώο στην πλατεία του χωριού χωρίς αναγραφόμενο έτος κατασκευής, αφιερωμένο τους πεσόντες όλων των πολέμων. Μνημείο ακόμη έχει στηθεί το 1978 για τους λατόμους οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους από ατυχήματα στα λατομεία. Σημαντική πηγή ακόμη για τα νεώτερα χρόνια είναι και το δημοτολόγιο της κοινότητας, με την απογραφή του 1928, καθώς και τα κοινοτικά έγγραφα από το 1940 ως σήμερα. Παλαιότερα έγγραφα της κοινότητας δεν υπάρχουν, παρά μόνο ελάχιστα από την δεκαετία του ΄30. Σημαντικά επίσης έγγραφα για την ιστορία του χωριού αλλά και γενικά για την μεταπολεμική ιστορία, που αφορούν τις δίκες των δοσιλόγων, φυλάσσονται σήμερα στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (Γ.Α.Κ.) – Αρχεία νομού Δράμας. Αρχικά ενδιαφέροντα στοιχεία άντλησα από την χειρόγραφη έκθεση του ιερέα Κ. Ζεφαλή(1969-1990), που αναφέρονται στην ιστορία του χωριού. Αρκετά στοιχεία από αυτά τα επιβεβαίωσα με την ερευνά μου και κάποια είναι ανακριβή.
Οικιστικά κατάλοιπα της τουρκοκρατίας
Από την Οθωμανοκρατούμενη εποχή υπάρχουν ακόμη στο χωριό κατάλοιπα όπως οι δημόσιες κρήνες (βρύσες) και αρκετά σπίτια Τουρκικής αρχιτεκτονικής, καθώς και η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Σήμερα σώζονται τρεις κρήνες η «επάνω βρύση» όπως λέγεται από τους κατοίκους, η «κάτω βρύση» και η «κουρού –τσεσμέ», δηλαδή η ξερή βρύση στα τουρκικά. Υπήρχε και μια στην πλατεία του χωριού σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες. Στην επάνω βρύση μάλιστα υπάρχει και επιγραφή η οποία είναι γραμμένη στην Οθωμανική γλώσσα, η οποία λέει τα εξής: Sâhibü’l hayrât ve’l hasenât Ser çavuş Ağa sene 1272 που σημαίνει: Άνδρας επιφανής ο Αρχιτσαούσης Αγάς που τον διακρίνει η αγάπη για το ωραίο προσέφερε τη βρύση αυτή για κοινή ωφέλεια το 1272 έτος εγείρας (1855/56) (Μετάφραση: Δέσποινα Βασιλειάδου - Εκπαιδευτικός - Ερευνήτρια, με μελέτες στην οθωμανική γραφή). Το 1272 στο Γρηγοριανό ημερολόγιο μεταφράζεται 1855-56, ημερομηνία κατασκευής της κρήνης.
"Κατά την οθωμανική περίοδο η διασφάλιση πόσιμου νερού θεωρούνταν κοινωφελές έργο πρωτίστης σημασίας. Στις μουσουλμανικές κοινότητες άνθρωποι εύποροι, με καλαισθησία που τους άρεσε να επιδίδονται σε έργα φιλανθρωπίας χρηματοδοτούσαν την κατασκευή κρήνης-δημόσιας βρύσης σε κεντρικά σημεία κατοικήσιμων περιοχών. Οι περισσότερες κρήνες φέρουν μαρμάρινη ανάγλυφη επιγραφή σε οθωμανική γραφή που μαρτυρούν κυρίως το όνομα του δωρητή και το έτος κατασκευής τους. Στο Μοναστηράκι η οθωμανική βρύση που διατηρείται μέχρι σήμερα βρίσκεται εκεί που ήταν το κέντρο ζωής της μουσουλμανικής κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1839 στη Dranova κατοικούσαν 49 άνδρες μουσουλμάνοι. Αυτός ο αριθμός μας κάνει να υποθέτουμε ότι υπήρχε ένας συνοικισμός. Πολύ πιθανόν να βρισκόταν εκεί και το τέμενός τους". Προφορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι εκεί όπου είναι η «επάνω βρύση» υπήρχε και ένα τζαμί, στην διασταύρωση των δρόμων, το οποίο οριοθετούσε τη Μουσουλμανική περιοχή του χωριού και το οποίο πολλοί από τους ηλικιωμένους κατοίκους το θυμούνται. Η περιοχή επομένως αυτή ήταν ο Τούρκικος μαχαλάς.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση με την ονομασία Δράνοβο στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βησωτσάνης Ξηροποτάμου). Το 1924 με το ΦΕΚ 49Α - 06/03/1924 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Μοναστηράκι . Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Βαθύλακκο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μοναστηρακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δράμας του δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 883 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 785.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δράμας Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1980-81
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας περιόδου 1980-81 διεξήχθη με τη συμμετοχή συνολικά 174 ομάδων, εκ των οποίων 36 ομάδες έλαβαν μέρος στην Α΄ Κατηγορία (σε δύο ομίλους των 18 ομάδων έκαστος), 72 ομάδες στο πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας (σε έξι ομίλους των 12 ομάδων έκαστος) και 66 ομάδες στη Γ΄ Κατηγορία (σε 3 ομίλους των 10 και άλλους 3 ομίλους των 12 ομάδων).
Τους τίτλους των πρωταθλητών ομίλων στην Α΄ Κατηγορία κέρδισαν ο Παύλος Μελάς Σταυρούπολης (Α΄ όμιλος) και η ΑΕ Φοίνικα (Β΄ όμιλος). Και οι δυο αυτές ομάδες κέρδισαν την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1981-82.
Πηγές
Ψηφιακό αρχείο εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"-φύλλο 9ης Ιουνίου 1981
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1980-1981
Δημήτριος Πουλικάκος (αγωνιστής)
Καταγόταν από το χωριό Βάμβακα της Μάνης και αργότερα κατοίκησε στη Στεφανιά Λακωνίας. Κατά την Επανάσταση διακρίθηκε κυρίως στην απελευθέρωση της Καλαμάτας το Μάρτιο του 1821, στις μάχες Βαλτετσίου, Τρικόρφων, καθώς επίσης και στην πολιορκία της Τριπολιτσάς κατά το ίδιο έτος. Συμμετείχε επίσης στις μάχες κατά του Δράμαλη στο Άργος το 1822, ενώ αργότερα το 1825 έλαβε μέρος και στη μάχη στο Μανιάκι Μεσσηνίας εναντίον του Ιμβραήμ Πασά. Το έτος 1826 συμμετείχε επίσης στις μάχες Αλμυρού και Πολυαράβου της Μάνης. Το 1823 πήρε το βαθμό του χιλίαρχου, ενώ το 1825 προήχθη σε αντιστράτηγο.
Μετά την απελευθέρωση, ο Δημήτριος Πουλικάκος, εκτός από τη στρατιωτική του σταδιοδρομία, όπου τιμήθηκε με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη της Φάλαγγας, ανέπτυξε και πολιτική δράση, όντας πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του 1843 και βουλευτής Οιτύλου κατά την περίοδο 1853 - 1856. Απεβίωσε εν ενεργεία βουλευτής στην Αθήνα στις 8 Οκτωβρίου του 1856.
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βουλευτές Οιτύλου
Τζόι Μπελαντόνα
Ο Τζόι Μπελαντόνα (Joey Belladonna, πραγματικό όνομα: Joseph Bellardini, 13 Οκτωβρίου 1960) είναι Αμερικανός τραγουδιστής της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Anthrax.
Βιογραφία
Ο Μπελαντόνα γεννήθηκε το 1960 από πατέρα Ιταλόαμερικάνικης καταγωγής και μητέρα Ινδιάνικης καταγωγής. Οι κύριες μουσικές του επιρροές κατά τα εφηβικά του χρόνια ήταν συγκροτήματα της κλασικής ροκ μουσικής όπως οι Led Zeppelin και οι Beatles, αλλά και progressive συγκροτήματα όπως οι Rush και οι Kansas.
Έγινε μέλος των Anthrax το 1984 κυκλοφορώντας μαζί τους το "Spreading the Disease" την επόμενη χρονιά. Ακολούθησε το χρυσό "Among the Living" το 1987, μπαίνοντας στο Top-100 του Billboard για πρώτη φορά, κάτι που επανέλαβαν τα "State of Euphoria" (1988) και "Persistence of Time" (1990). Σε αυτό το διάστημα συμμετείχε στην cult ταινία "Pledge Night", της οποίας την μουσική ηχογράφησαν οι Anthrax. Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας του με τους Anthrax, το συγκρότημα προτάθηκε τρεις φορές για Βραβείο Γκράμι, ψηφίστηκε # 1 Heavy Metal τραγουδιστής για δύο συνεχόμενες χρονιές από το περιοδικό "Metal Forces" και τραγούδησε τον εθνικό ύμνο των Ηνωμένων Πολιτειών στο Madison Square Garden και το Metro Dome της Μινεσότα σε αγώνες του NBA και του NFL.
To 1992, ο Μπελαντόνα αποχώρησε από το συγκρότημα σχηματίζοντας τους Belladonna οι οποίοι κυκλοφόρησαν το ομωνυμο ντεμπούτο τους στις 18 Ιουλίου 1995. Ακολούθησε το "Spells of Fear" τον Ιανουάριο του 1999 με ιδιαίτερα αρνητικές κριτικές λόγω κάκιστης παραγωγής και μετριότατης απόδοσης. Το 2003 κυκλοφόρησε το "Belladonna 03" και την επόμενη χρονιά ακολούθησε η αρχειακή κυκλοφορία "Artifacts".
Το 2005, επέστρεψε στους Anthrax περιοδεύοντας μαζί τους για τον επόμενο χρόνο πριν αποχωρήσει και πάλι. Το 2010, επέστρεψε για δεύτερη φορά στο συγκρότημα, περιοδεύοντας με τους "Big Four" και κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Worship Music", το οποίο σκαρφάλωσε στο # 12 των αμερικάνικων τσαρτ και το επιτυχημένο ΕΡ "Anthems".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Anthrax
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών κάτω των 17
Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νεανίδων (αγγλικά: UEFA Women’s Under-17 Championship) είναι ποδοσφαιρική διοργάνωση που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την UEFA. Συμμετέχουν εθνικές ομάδες γυναικών ηλικίας κάτω των 17 ετών από χώρες που είναι μέλη της ΟΥΕΦΑ. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 2008. Αποτελεί επίσης κριτήριο για πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου γυναικών κάτω των 17 της FIFA.
Διεξαγωγή
Έπειτα από δύο προκριματικούς γύρους, στους οποίους μετέχουν όλες οι χώρες, 4 ομάδες προκρίνονται στην τελική φάση. Αυτές αγωνίζονται στους ημιτελικούς και οι νικητές των τελευταίων αγωνίζονται στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νέων
Γνάθος
thumb|200px|Το οστό της κάτω γνάθουΓνάθος είναι οστό του κρανίου, που καταλαμβάνει το μέσο εμπρόσθιο και κατώτερο τμήμα του. Καλύπτεται εν μέρει από δέρμα (εξωτερικά), ενώ εσωτερικά σχηματίζει την κοιλότητα του στόματος και καλύπτεται από βλεννογόνο. Αποτελείται από δυο επιμέρους οστά, την άνω γνάθο, που είναι ακίνητη, και την (κινητή) κάτω γνάθο, η οποία είναι το μόνο κινητό οστό του κρανίου. Τα δυο αυτά οστά συνδέονται μέσω της κροταφογναθικής άρθρωσης (ΚΓΑ) η οποία σχηματίζεται από την κροταφική γλύνη της άνω γνάθου και τον κόνδυλο της κάτω γνάθου. Στο κυρίως σώμα αμφότερων των γνάθων βρίσκονται τα φατνία, κοιλότητες μέσα στις οποίες εδράζονται οι ρίζες των δοντιών.
Η κύρια λειτουργία των γνάθων σχετίζεται με τη μάσηση, στην οποία λαμβάνουν μέρος, με παθητικό τρόπο η άνω και με ενεργητικό η κάτω. Ένα πλήθος μυών, όπως ο μασητήρας μυς, ρυθμίζουν τις κινήσεις της κάτω γνάθου, οι οποίες ελέγχονται από συνδέσμους, όπως λ.χ. ο αγκιστρογναθικός, που με την παρουσία του περιορίζει το άνοιγμα του στόματος σε φυσιολογικά όρια. Σε περίπτωση κατάγματος των γνάθων, λόγω ατυχήματος, εφαρμόζεται η διαγναθική ακινητοποίηση και ο ασθενής τρέφεται δια σωλήνος ο οποίος εισέρχεται στο στόμα από το οπίσθιο πέρας του οδοντικού φραγμού. Η Κροταφογναθική άρθρωση (ή διάρθρωση) λαμβάνει επίσης μέρος (δευτερευόντως) στη διαδικασία της κατάποσης, της ομιλίας και του γέλωτα.
Στον άνθρωπο το πάχος των γνάθων ποικίλλει ανά ηλικία και φύλο, είναι δε καθοριστικός παράγοντας για την εφαρμογή οδοντικών εμφυτευμάτων, σε περίπτωση νωδότητας. Από την κάτω γνάθο διέρχεται το κάτω φατνιακό νεύρο, που αποτελεί κλάδο του τριδύμου νεύρου. Με την πάροδο του χρόνου, τα οστά των γνάθων απορροφούνται, προς τα έσω αυτό της άνου γνάθου και προς τα έξω το αντίστοιχο της κάτω γνάθου (προγναθισμός). Ωστόσο, ο προγναθισμός μπορεί να ενυπάρχει και σε νεαρά άτομα.
Άνω γνάθος
Η άνω γνάθος συνίσταται από ένα σύνολο επιμέρους οστών που ενώνονται μεταξύ τους με ραφές. Τμήματά της αποτελούν τόσο η ρινική κοιλότητα με αιχμή τη ρινική άκανθα, όσο και η οροφή της στοματικής κοιλότητας (υπερώα ή απλούστερα ουρανίσκος, διακρινόμενη σε σκληρή-εμπρός και μαλακή-πίσω), ενώ στα πλάγια του προσώπου καθορίζει την επιφάνεια των παρειών (μάγουλα). Στην υπερώα και συγκεκριμένα στο εμπρόσθιο τμήμα της, ξεχωρίζει το τομικό τρήμα, μια οστική δίοδος μέσω της οποίας αγγειώνεται η περιοχή της. Μέρος της άνω γνάθου είναι και η ζυγωματική απόφυση, ένα κυρτό τμήμα οστού το οποίο συμβάλλει στη δημιουργία του ζυγωματικού τόξου. Επίσης, στην άνω γνάθο εντοπίζονται, αμφοτερόπλευρα, οι δυο γναθιαίοι κόλποι ή ιγμόρεια άντρα, δυο κοιλότητες μεταξύ της οροφής του στόματος και των ζυγωματικών τόξων.
Κάτω γνάθος
Η κάτω γνάθος συνιστά ενιαία οστική οντότητα, αποτελούμενη από τέσσερα μέρη, το σώμα (κεντρικό τμήμα, επί του οποίου εκφύονται τα δόντια), τους δυο κλάδους που ενώνουν το σώμα με τις απολήξεις του οστού, τους δυο κονδύλους (οι οποίοι συμπλέκονται με το κροταφικό οστό της άνω γνάθου για τη δημιουργία της κροταφογναθικής άρθρωσης) και τις δυο κορωνοειδείς αποφύσεις, οι οποίες βρίσκονται στις δυο άκρες της κάτω γνάθου και χρησιμεύουν για την πρόσφυση των μυών της περιοχής. Στην κάτω γνάθο υπάρχουν και δυο τρήματα, ανοίγματα του οστού της από όπου διέρχονται αγγεία και νεύρα. Πρόκειται για το γενειακό τρήμα και για το γναθιαίο τρήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οστά κεφαλής και λαιμού
Baby (τραγούδι, Τζάστιν Μπίμπερ)
Το Baby είναι ένα τραγούδι του Καναδού τραγουδιστή Τζάστιν Μπίμπερ, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ντεμπούτο δίσκο του My World 2.0, το 2010. Το τραγούδι ήταν το πρώτο που κυκλοφόρησε ως single. Το τραγούδι εξελίχθηκε σε μεγάλη εμπορική επιτυχία, μπαίνοντας στην πρώτη δεκάδα charts, δεκάδων χωρών όπως της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Ιρλανδίας, μεταξύ άλλων. Έως και τον Μάιο του 2013, το τραγούδι είχε πουλήσει πάνω από 3.9 εκατομμύρια ψηφιακά κατεβάσματα.
Το τραγούδι γράφτηκε από τους Μπίμπερ, Tricky Stewart και The-Dream. Στο τραγούδι συμμετέχει και ο Ludacris. Το κομμάτι από τη στιγμή της κυκλοφορίας του έγινε επιτυχία ενώ παίχτηκε αρκετά και στο ραδιόφωνο. Μαζί με το τραγούδι κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο έως και το 2017 ήταν το βίντεο με τα περισσότερα "dislike" στο YouTube, έχοντας αυτήν τη θέση από τις 12 Ιουλίου του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2010 Κατηγορία:Singles του 2010 Κατηγορία:Τραγούδια του Τζάστιν Μπίμπερ
Νεκρολογία
thumb|Νεκρολογία για στρατιώτη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου Νεκρολογία είναι η γραπτή ή η προφορική εξιστόρηση της ζωής και των επιτευγμάτων ανθρώπου που έχει πεθάνει.
Στη γραπτή της μορφή, η νεκρολογία σήμερα μπορεί να αποτελεί άρθρο εφημερίδας ή περιοδικού (είτε ως κανονικό περιέχομενο των συντακτών της είτε ως πληρωμένη καταχώρηση), ενώ στην προφορική της μορφή, έναν επικήδειο λόγο.
Μια νεκρολογία περιέχει βιογραφικά στοιχεία και πληροφορίες για τη ζωή του προσώπου καθώς επίσης και για την προσφορά του στην κοινωνία. Δεδομένου ότι για μια καλογραμμένη νεκρολογία χρειάζεται προσεκτική έρευνα, οι εφημερίδες σε αρκετές περιπτώσεις έχουν προετοιμάσει νεκρολογίες για γνωστούς πολιτικούς, καλλιτέχνες μεγάλης ηλικίας, όσο αυτοί είναι εν ζωή, έτσι ώστε όταν πεθάνουν να μπορούν να δημοσιεύσουν τη νεκρολογία σε πολύ σύντομο χρόνο.
Συνηθισμένο περιεχόμενο είναι:
Λόγω του ανταγωνισμού των εντύπων, για να παρουσιάσουν τα θέματά τους το συντομότερο δυνατό, σε κάποιες περιπτώσεις έχουν δημοσιευθεί νεκρολογίες ενώ ακόμη ο άνθρωπος ήταν ζωντανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταφικά έθιμα
Ξενηλασία
Η ξενηλασία ήταν μια πρακτική που λάμβανε χώρα στο αρχαίο σπαρτιατικό κράτος, βάσει της οποίας δεν επετρεπόταν σε κανέναν ξένο να μετοικίσει ή να διαμείνει στην πόλη αρκετό καιρό ώστε να συλλέξει πληροφορίες για την κατάσταση και τη στρατιωτική της ισχύ. Κατά τα φαινόμενα δεν εφαρμόστηκε ιδιαίτερα από άλλες πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας.
Η λέξη είναι σύνθετη και προέρχεται από το «ξένος» και το ρήμα «», το οποίο σημαίνει «οδηγώ, καθοδηγώ». Σύμφωνα με το γεωγράφο Στράβωνα, «ο Ερατοσθένης ισχυριζόταν πως η ξενηλασία, δηλαδή η προγραφή των ξένων, ήταν κοινό έθιμο των βαρβαρικών φυλών». Ομοίως, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης ονομάζει την Έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο ως «ξενηλασία», με την έννοια δηλαδή της αποπομπής.
Ο σπαρτιατικός θεσμός περιγράφεται σε ένα σχόλιο στο Θουκυδίδη ως: «η πράξη του να διώχνει κανείς τους ξένους». Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς, λεξικογράφος του 6ου αιώνα μ.Χ., παρέχει δύο ορισμούς: «το φαινόμενο της απαγόρευσης στους ξένους να ενσωματώνονται» και «το να χτυπά κανείς τους ξένους ενώ τους διώχνει». Ομοίως, ένα υπόμνημα στο έργο του Φωτιού αναφέρει: «οι Λακεδαιμόνιοι είχαν το συνήθειο να αποπέμπουν τους ξένους με χτυπήματα».
Ο Θουκυδίδης αποδίδει την πρακτική αυτή στην επιθυμία της Σπάρτης να διαφυλάξει τα κρατικά της μυστικά και την ασφάλειά της: η Αθήνα «είναι ανοικτή σε όλους, και δεν συμβαίνει ποτέ, με ξενηλασίες, να απαγορεύουμε στον οποιοδήποτε μια μελέτη ή ένα θέαμα, το οποίο εφόσον δεν είναι κρυφό, θα μπορούσε να παρατηρηθεί από κάποιον εχθρό και να του αποβεί χρήσιμο». Για τον Ξενοφώντα, τα κίνητρα των Σπαρτιατών υπήρξαν ακόμη βαθύτερα: «άλλοτε έδιωχναν τους ξένους και απαγόρευαν στους πολίτες να φύγουν μακρυά από την πατρίδα, από φόβο να μην δοκιμαστεί η αρετή τους από τις απρέπειες των ξένων». Η πρακτική της ξενηλασίας αποδίδεται στη νομοθεσία του Λυκούργου, από κοινού με την απαγόρευση των περιττών πολυτελειών και την καθιέρωση νομίσματος από σίδηρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη Κατηγορία:Ρατσισμός
Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος
right|thumb|Σινοϊαπωνικός Πόλεμος
Ο Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος (7 Ιουλίου 1937 - 9 Σεπτεμβρίου 1945) ήταν ευρεία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Δημοκρατίας της Κίνας και της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας. Από το 1937 μέχρι το 1941, η Κίνα αντιμετώπισε την Ιαπωνία με κάποια οικονομική βοήθεια από τη Γερμανία, τη Σοβιετική Ένωση (1937-1940) και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ το 1941, ο πόλεμος μετεξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις στα πλαίσια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος ήταν ο μεγαλύτερος ασιατικός πόλεμος στον 20ό αιώνα.
Παρά το γεγονός ότι οι δύο χώρες μάχονταν μεταξύ τους κατά διαστήματα από το 1931, ο πόλεμος άρχισε ουσιαστικά το 1937 και έληξε μόνο με την παράδοση της Ιαπωνίας το 1945. Η πολεμική σύγκρουση ήταν το αποτέλεσμα της μακροχρόνιας ιαπωνικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής, που είχε στόχο να κυριαρχήσει στην Κίνα πολιτικά και στρατιωτικά, ώστε να εξασφαλίσει τεράστια αποθέματα πρώτων υλών και τους άλλους οικονομικούς πόρους που διέθετε η χώρα, ιδιαίτερα των τροφίμων και του πολυπληθούς εργατικού δυναμικού. Πριν από το 1937, η Κίνα και η Ιαπωνία είχαν μικρές διαμάχες, τα λεγόμενα «επεισόδια». Στις 18 Σεπτεμβρίου 1931, οι Ιάπωνες εισέβαλαν στη Μαντζουρία. Το τελευταίο από αυτά τα περιστατικά ήταν η ανατίναξη της γέφυρας Μάρκο Πόλο το 1937, σηματοδοτώντας πρακτικώς την έναρξη του ολοκληρωτικού πολέμου μεταξύ των δύο χωρών.
Αρχικά, η Ιαπωνία σημείωσε σημαντικές νίκες στη Σανγκάη και από τα τέλη του 1937 κατέλαβε την κινεζική πρωτεύουσα Ναντσίνγκ. Μετά την αποτυχία της να σταματήσει τους Ιάπωνες, η κινεζική κεντρική κυβέρνηση μεταφέρθηκε στην πόλη Τσονγκίνγκ, στο εσωτερικό της Κίνας. Μέχρι το 1939, ο πόλεμος είχε φτάσει σε αδιέξοδο μετά τις κινεζικές νίκες στην πόλη Τσανγκσά, πρωτεύουσα της επαρχίας Χουνάν και στην επαρχία Κουανγκσί. Οι Ιάπωνες κατάφεραν να νικήσουν τις κινεζικές δυνάμεις των κομμουνιστών στην επαρχία Σαανσί, περιοχή που πρωτοστατούσε στο σχεδιασμό και τις πράξεις σαμποτάζ ενάντια στις αυτοκρατορικές στρατιωτικές τους δυνάμεις. Στις 7 Δεκεμβρίου 1941 η Ιαπωνία επιτέθηκε αεροπορικώς στο Περλ Χάρμπορ και την επόμενη ημέρα (8 Δεκεμβρίου) οι Ηνωμένες Πολιτείες τής κήρυξαν τον πόλεμο. Τελικώς, η Ιαπωνία παραδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1945 μετά τη ρίψη ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι στις 6 και 9 Αυγούστου 1945 από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεύτερος Σινοϊαπωνικός Πόλεμος
Εμίλ Ανρί
Ο Εμίλ Ανρί (Émile Henry) (26 Σεπτεμβρίου 1872 στη Βαρκελώνη - 21 Μαΐου 1894 στο Παρίσι, Γαλλία) ήταν ένας γάλλος αναρχικός, ο οποίος στις 12 Φεβρουαρίου 1894 πυροδότησε μια βόμβα στο Café Terminus στην παρισινή Gare Saint-Lazare σκοτώνοντας ένα άτομο και τραυμάτιζοντας είκοσι.
Αν και η δραστηριότητά του στο αναρχικό κίνημα ήταν περιορισμένη, συγκέντρωσε μεγάλη προσοχή ως αποτέλεσμα των εγκλημάτων του και της ηλικίας του. Θεωρήθηκε επίσης ως ένας από τους πρώτους ανθρώπους μιας αυξανόμενης ομάδας επαναστατών (σε μεγάλο βαθμό αναρχικών) που προσυπέγραψαν το δόγμα της «προπαγάνδας της πράξης», το οποίο αργότερα θα αφαιρουσε τη ζωή πολλών αρχόντων.
Ο Ανρί μεγάλωσε σε μια φιλελεύθερη, αριστοκρατική οικογένεια με αναρχικές συμπάθειες. Ήταν εξορισμένοι στην Ισπανία για κάποιο χρονικό διάστημα, επειδή ο πατέρας του, Fortune Henry, ήταν κομμουνάριος (υποστηρικτής της 1871 Κομμούνας των Παρισίων). Ως αποτέλεσμα, ο Ανρί γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και μεγάλωσε από νεαρή ηλικία με ιστορίες κρατικής καταπίεσης. Αυτές οι αντι-κρατικές αντιλήψεις εντάθηκαν όταν οι ισπανικές αρχές κατάσχεσαν την ιδιοκτησία της οικογένειας Ανρί λόγω των πολιτικών πεποιθήσεών τους. Ο πατέρας του Ανρί αναγκάστηκε να πάρει μια άθλια δουλειά στο εργοστάσιο και πέθανε από δηλητηρίαση από υδράργυρο όταν ο Αντρί ήταν μόλις 10 ετών. Η οικογένεια επέστρεψε στη Γαλλία και ο αδελφός του Ανρί, ένας αναρχικός, τελικά τον βοήθησε να καθιερώσει σχέσεις με τους γαλλικούς επαναστατικούς κύκλους.
Ο Αρνί εξόργιστηκε με την εκτέλεση του συνάδελφού του αναρχικού Auguste Vaillant. Λόγω της εκτεταμένης πολιτικής διαφθοράς της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, ο Vaillant πραγματοποίησε βομβιστική επίθεση στη Γαλλική Βουλή των Αντιπροσώπων στις 9 Δεκεμβρίου 1893. Αν και δεν υπήρξαν θανάτοι, τραυματίστηκαν είκοσι βουλευτές. Ο Ανρί αποφασισε να εκδικηθεί τον θάνατο του Vaillant.
Αυτή δεν ήταν η πρώτη τρομοκρατική ενέργεια του Ανρί. Στις 8 Νοεμβρίου 1892, είχε τοποθετήσει μια βόμβα με χρονοκαθυστέρηση στα γραφεία της Carmaux Mining Company, η οποία είχε εξαντληθεί όταν η αστυνομία την απομάκρυνε, σκοτώνοντας πέντε αξιωματικούς στο επιμελητήριο στο rue des Bons-enfants. Μετά τη σύλληψή του για τον βομβαρδισμό Terminus, ο Ανρί ανέλαβε την ευθύνη για μια σειρά άλλων βομβιστικών επιθέσεων στο Παρίσι και στο διαμέρισμά του βρέθηκε υλικό για να κατασκευάσει πολύ περισσότερες εκρηκτικές συσκευές.
Ο Ανρί εκτελέστηκε με γκιλοτίνα στις 21 Μαΐου 1894. Τα τελευταία του λόγια φημολογούσαν ότι ήταν «Κουράγιο Σύντροφοι, Ζήτω η Αναρχία!»
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αναρχικοί
Πίμπλεια
Η Πίμπλεια ήταν μικρή αρχαία ελληνική πόλη της Πιερίας.
Ο αρχαίος ιστορικός Στράβων περιγράφει την Πίμπλεια ως κώμη του γειτονικού Δίου. Η τοποθεσία της ταυτίζεται με το σύγχρονο χωριό Αγία Παρασκευή. , 2 χλμ νότια του Δίου.
Ήταν διάσημη ως τόπος γέννησης και διαμονής του μυθικού Ορφέα. και διέθετε ευρέως γνωστά μνημεία και πηγές, αφιερωμένα στη λατρεία του ήρωα. Τιμώνταν επίσης οι μούσες, με το επίθετο Πιμπληίδες.
Λεόντειος Σχολή
Η Λεόντειος Σχολή είναι ελληνογαλλικό σχολείο της Αθήνας το οποίο λειτουργεί από το 1838 και έχει δυο σχολικά συγκροτήματα.
Σήμερα λειτουργούν δύο σχολεία της Λεοντείου Σχολής, η Λεόντειος Σχολή Αθηνών και η Λεόντειος Σχολή Νέας Σμύρνης. Η Λεόντειος Σχολή διοικείται από την καθολική Μοναστική Κοινότητα των Μαριανών Αδελφών (Frères Maristes), μια κοινότητα αφιερωμένη στην εκπαίδευση των νέων.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1838 από τον καθολικό ιερέα Κωσταντίνο Σαρδολόγο. Αρχικά είχε το όνομα του πολιούχου της Αθήνας Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, το 1889 όμως μετονομάστηκε σε "Λεόντειο Λύκειο" προς τιμή του Πάπα Λεόντος ΙΓ' που είχε βοηθήσει οικονομικά το σχολείο.
Το 1897 μεταφέρθηκε σε νέα κτήρια στην οδό Σίνα 4, όπου και λειτουργούσε μέχρι και το 1962. Το 1907 η διεύθυνσή του ανατέθηκε από τον τότε Καθολικό Αρχιεπίσκοπο στο Τάγμα των Μαριανών Αδελφών. Το 1916 ιδρύθηκε το εκπαιδευτήριο "Άγιος Ανδρέας" στην Πάτρα σαν παράρτημα του σχολείου, ενώ το 1924 το σχολείο απέκτησε νέα πτέρυγα στα Πατήσια.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής τα σχολεία σταμάτησαν τη λειτουργία τους και χρησιμοποιήθηκαν σαν κέντρα διανομής συσσιτίου από τους Μαριανούς. Το 1963 το σχολείο μεταστεγάστηκε σε ιδιόκτητο κτήμα στη Νέα Σμύρνη, όπου και ιδρύθηκε και το Δημοτικό Σχολείο "Χρυσόστομος Σμύρνης" (ονομασία προς τιμή του Χρυσοστόμου Σμύρνης) που σήμερα έχει συγχωνευτεί διοικητικά με το Λεόντειο Λύκειο.
Το 1988 το Λεόντειο Λύκειο τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με Αργυρό Μετάλλιο και Τιμητικό Δίπλωμα για την παιδαγωγική του προσφορά. Σήμερα το σχολείο διοικείται από μια κοινότητα επτά Μαριανών Αδελφών, ενώ στα σχολεία που έχει υπό την ευθύνη του φοιτούν περίπου 3.500 μαθητές.
Φιλόλογος καθηγητής του Λεοντείου Λυκείου της Νέας Σμύρνης υπήρξε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β´.
Δραστηριότητες
Η Λεόντειος Σχολή προσφέρει στους μαθητές της πλήθος δραστηριοτήτων, αθλητικών, πολιτιστικών, μουσικών και καντίνα. Ο Αθλητικός Όμιλος Λεοντείου, με ακαδημίες ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, αντισφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης, κολύμβησης και σκακιού προσφέρει στους μαθητές την δυνατότητα να εξασκήσουν το αγαπημένο τους άθλημα στο χώρο του σχολείου τους.
Παράλληλα με τις αθλητικές δραστηριότητες,η Λεόντειος δίνει την δυνατότητα σε παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου να εκφραστούν μέσω των Ομαδών Πολιτισμού (Ομάδα Θεάτρου, Ομάδα Χορού, Ομάδα Μεικτής Νεανικής Χορωδίας, Ομάδα Νεανικής Ορχήστρας, Ομάδα Σκηνογραφίας-Ενδυματολογίας, Ομάδα Δημοσιογραφίας, Ομάδα Πρώτων Βοηθειών, Ομάδα Μελέτης της Ιστορίας της Ελληνικής Γλώσσας). Επίσης είναι υπεύθυνοι και της επετηρίδας του σχολείου,όπως επίσης και της σχολικής εφημερίδας (Παλμός της Λεοντείου). Διακρίνονται επίσης και η χορωδία της και η ορχήστρα της, έχοντας κερδίσει πολλά βραβεία στην Ελλάδα.
Η Λεόντειος είναι επίσης γνωστή για το φιλανθρωπικό της έργο. Μαζεύει ρούχα, λεφτά, παιχνίδια και φαγητά για να τα δώσει σε ανθρώπους που τα χρειάζονται. Ένα μέρος των χρημάτων διατίθεται από τους μαθητές και τα υπόλοιπα από διάφορες εκδηλώσεις.
Η Λεόντειος δίνει επίσης την δυνατότητα στους μαθητές της να ανακαλύψουν το επάγγελμα που τους ταιριάζει μέσω της Ημερίδας Επαγγελματικού Προσανατολισμού, όπου διακεκριμένοι επαγγελματίες όλων των κλάδων παρουσιάζουν τα επαγγέλματα τους.
Μουσείο Λεοντείου Σχολής
Το 2014, δημιουργήθηκε στις εγκαταστάσεις της Λεοντείου Σχολής Αθηνών, ένα μουσειακός χώρος, στον οποίο φιλοξενείται η ιστορία της Λεοντείου Σχολής, μία ιστορία 200 περίπου ετών. Το "Musée des Frères Maristes & du Lycée Leonin" (Μουσείο των Αδελφών Μαριανών και του Λεοντείου Λυκείου), εγκαινιάστηκε στις 25 Ιουνίου 2014. Στόχος του μουσείου αυτού είναι η ενημέρωση τόσο για την μεγάλη εκπαιδευτική δράση της Σχολής όσο και για το μοναχικό τάγμα το οποίο διοικεί τα εκπαιδευτικά αυτά ιδρύματα. Μεταξύ των πολλών ιστορικών εκθεμάτων, περιλαμβάνονται έργα διαπρεπών αποφοίτων τόσο της Λεοντείου Σχολής Αθηνών όσο και της Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης.
Την μουσειολογική μελέτη ανέλαβε η Λουϊζα Καραπιδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα Κατηγορία:Εκπαιδευτήρια στη Νέα Σμύρνη
ΟΣ Μαρσέιγ Αντούμ
Η ΟΣ Μαρσέιγ Αντούμ Καταλάν είναι γαλλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έτος ίδρυσης το 1925 και έδρα την Μασσαλία. Η Αντούμ τερμάτισε 2η για την σεζόν 2009-2010 του πρωταθλήματος της Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ, μετά τον υποβιβασμό της από το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας την άνοιξη του 2007.
Ιστορία
Μεταξύ των προέδρων που πέρασαν από την διοίκηση του συλλόγου, ένας είναι αυτός που έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για την στάση που τήρησε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Κυπέλλου: ο Φρανσίς Ντι Τζιοβανί (1972-1998). Παρέμεινε σε αυτή την θέση έως τον θάνατό του τον Δεκέμβριο του 1998. Ως φόρος τιμής, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στο 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα της Μασσαλίας φέρει το όνομά του.
Σήμερα, πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Ρομπέρ Λουμπρανό ντι Σμπαραγκλιονέ, στον προεδρικό θώκο από το 1999, ο οποίος έχει παρουσία μεγαλύτερη των 30 ετών στα κοινά του συλλόγου, έχοντας ξεκινήσει από υπεύθυνος των τμημάτων υποδομής της Αντούμ.
Παρά τον ιδιαιτέρως χαμηλό προϋπολογισμό της, η ΟΣΜΕΚ, δεύτερη σημαντικότερη ομάδα στην Μασσαλία, έχει υπό την σκέπη της 30 ομάδες, οι οποίες στην πλειονότητά τους στελεχώνονται από νεαρούς μεταξύ 4 και 18 ετών, ενώ διαθέτει και ομάδες γυναικών για την ηλικιακή κατηγορία Κ-16, αλλά και ομάδα ενηλίκων, καθώς και ομάδες Cécifoot (ποδόσφαιρο για ημίτυφλους και τυφλούς). Όσον αφορά τους ενηλίκους, συμμετέχουν στα πρωταθλήματα Γαλλίας εδώ και 20 χρόνια. Αριθμός παικτών που πέρασαν από την ομάδα στην πορεία έγιναν επαγγελματίες.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας Αντουμ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925
Άγιος Πολυχρόνιος
Ο ιερομάρτυρας Πολυχρόνιος ήταν κληρικός που έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Μαρτύριο και μνήμη
Εξαιτίας του θάρρους του και της πίστης του στις αρχές του Χριστού, οι οπαδοί του Αρείου μεθόδευσαν και πέτυχαν τη δολοφονία του. Μια μέρα ενώ ο άγιος ιερουργούσε, ομάδα Αρειανών έκανε εισβολή στην εκκλησία και τον μαχαίρωσαν πολλαπλά επάνω στην Αγία Τράπεζα. Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 7 Οκτωβρίου από την ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Στην Κύπρο μάλιστα κατά την ημέρα της μνήμης του λαμβάνει χώρα πανήγυρη στα χωριά Άγιος Νικόλαος Λευκονοίκου και Μελάναρκα Καρπασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Εδουάρδος του Μίντλεχαμ
Ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ (Δεκέμβριος 1473 - 9 Απριλίου 1484) από τον Οίκο της Υόρκης ήταν μοναδικός νόμιμος γιος και διάδοχος του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Άννας Νέβιλ και πέθανε σε ηλικία μόλις 10 ετών. Γεννήθηκε στο κάστρο του Μίντλεχαμ μια ισχυρή βάση στην βόρεια Αγγλία που χρησιμοποιούσαν οι γονείς του σαν τόπο κατοικίας.
Διάδοχος του θρόνου
Η ημερομηνία που γεννήθηκε θεωρείται το 1473 αλλά για πολλούς είναι εσφαλμέννη, ο ιστορικός καθηγητής Τσάρλς Ρος σημειώνει ότι «η ημερομηνία 1473 στερείται αξιοπιστίας, δεν πρέπει να γεννήθηκε πριν το 1476». Η πράξη του Κοινοβουλίου που συνεκλήθη τον Μάιο του 1474 για να λύσει την διαφορά ανάμεσα στον πατέρα του και τον αδελφό του Γεώργιο Πλανταγενέτη, 1ο δούκα του Κλάρενς που είχε παντρευτεί την μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας του Ισαβέλλα Νέβιλ, δούκισσα του Κλάρενς για την κληρονομιά της πεθεράς τους Άννας Μποσάμπ δείχνει ότι δεν είχε ακόμα γεννηθεί. Οι αμφιβολίες για την νομιμότητα του γάμου των γονέων του λύθηκε με επέμβαση του θείου του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας που με διάταγμα επέτρεψε στους γονείς του αν ο γάμος τους διαλυθεί να προχωρήσουν σε δεύτερο νόμιμο γάμο. Με το διάταγμα αυτό εξασφαλίστηκαν τα κληρονομικά δικαιώματα των παιδιών τους και αποκλείστηκε η περίπτωση της νοθείας.
Ο μικρός Εδουάρδος έμενε μόνιμα στην γενέτειρα και ήταν συνεχώς άρρωστος. Ο πατέρας του στέφτηκε στις 26 Ιουνίου 1483 βασιλιάς ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας εκθρονίζοντας τον ανιψιό του Εδουάρδο Ε΄ της Αγγλίας, ο μικρός Εδουάρδος δεν βρέθηκε στην τελετή λόγω της ασθένειας του. Οι τίτλοι του πρίγκιπα της Ουαλίας και του κόμητος του Τσέστερ δημιουργήθηκαν ξανά για λογαριασμό του και στέφτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1483 σε μεγαλοπρεπή τελετή στην Γιορκ Μίνστερ.
Θάνατος
thumb|right|250px|Ο Ριχάρδος του Μίντλεχαμ σε σύγχρονη απεικόνιση του Τζων Ρους Οι λόγοι του αιφνίδιου θανάτου του είναι αβέβαιοι, τα Χρονικά του Κρόιλαντ γράφουν :
"Αποδεικνύεται εύκολα πόσο μάταια είναι τα ανθρώπινα σχέδια χωρίς την βοήθεια του θεού. Τον επόμενο μήνα τον Απρίλιο μια μέρα πριν τα γενέθλια του βασιλιά Εδουάρδου ο μοναδικός γιος που είχε στηρίξει ο πατέρας του όλα τα όνειρα του για την βασιλεία του και την διαδοχή πέθανε στο κάστρο του Μίντλεχαμ από σύντομη ασθένεια πριν κλείσει ο πατέρας του έναν χρόνο στον θρόνο. Οι γονείς του που ήταν στο Νότιγχαμ στον δρόμο να τον επισκεφτούν όταν άκουσαν τα νέα έπαθαν κρίση τρέλας από την μεγάλη τους λύπη".
Ο πρόωρος θάνατος του Εδουάρδου άφησε τον Ριχάρδο Γ΄ χωρίς νόμιμο γιο και διάδοχο. Οι σύγχρονοι ιστορικοί όπως ο Τζων Ρους αναφέρουν ότι ο Ριχάρδος Γ΄ όρισε διάδοχο του τον ανιψιό του Εδουάρδο Πλανταγενέτη, 17ο κόμη του Γουόρικ αλλά δεν υπάρχουν πηγές να το επιβεβαιώσουν. Άλλοι ιστορικοί με την σειρά τους λένε ότι όρισε ο Ριχάρδος διάδοχο τον Τζων ντε λα Πολ, 1ο κόμη του Λίνκολν αλλά και πάλι χωρίς να το διασταυρώσουν με πηγές. Οι εχθροί του Ριχάρδου Γ΄ άρχισαν να διαδίδουν ότι ο θάνατος του μικρού Εδουάρδου ήταν θεία δίκη για τον πατέρα του που ήταν υπεύθυνος για την ανατροπή του νόμιμου βασιλιά Εδουάρδου Ε΄ και των θάνατο των δυο μικρών πριγκίπων : του Εδουάρδου και του μικρότερου αδελφού του Ριχάρδου του Σρούσμπερυ. Η θέση του τάφου του Εδουάρδου του Μίντλεχαμ είναι άγνωστη, ένα αλαβάστρινο κενοτάφιο στην ενοριακή εκκλησία του Χάτον με μια αλαβάστρινη μορφή ενός μικρού παιδιού πολλοί πιστεύουν ότι απεικονίζει τον Ριχάρδο, άλλοι πιστεύουν ότι απεικονίζει κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας Νέβιλ. Ο Εδουάρδος πέθανε στο κάστρο του Μίντλεχαμ και ο πιθανότερος τόπος ταφής του ήταν η κοντινή ενοριακή εκκλησία του Μίντλεχαμ στην οποία ο πατέρας του είχε στόχο να ιδρύσει ένα Κολέγιο αλλά επίσης δεν βρέθηκε ίχνος.
Τέχνη
Ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ εμφανίζεται στο έργο της Σάρον Κέι Πένμαν (γεν. 1945) "Ο ήλιος σε αφθονία" και στις σειρές της Σάντρα Ουόρθ (γεν. 1954) "Το τριαντάφυλλο της Υόρκης". Στις μετέπειτα σειρές πολλοί παρουσιάζουν ότι δηλητηριάστηκε από την Μαργαρίτα Μπωφόρ για να εξασφαλίσει στον θρόνο τον γιο της Ερρίκο Τυδώρ. Ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ εμφανίζεται στο έργο της Τζοάν Σεχτμάν "Η πίστη με δεσμεύει" το 2ο βιβλίο για τον Ριχάρδο Γ΄ τον 21ο αιώνα. Ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ εμφανίζεται στο μεγάλο έργο της Φιλίπα Γκρέγκορι (γεν. 1954) "Οι πόλεμοι των ξαδέλφων" και στην τηλεοπτική του παραγωγή "Η λευκή βασίλισσα".
Τίτλοι
Οι τίτλοι που πήρε ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ είναι :
Σύμβολα
Την διετία 1483 - 1483 ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ χρησιμοποιούσε τα σύμβολα του πατέρα του με μια λευκή πινακίδα στην κορυφή με τρεις λωρίδες.
Συμμετοχική παρατήρηση
Η συμμετοχική παρατήρηση είναι ένας τύπος μεθόδου συλλογής δεδομένων από επαγγελματίες μελετητές που συνήθως  χρησιμοποιείται στην ποιοτική έρευνα και την Εθνογραφία. Αυτός ο τύπος μεθοδολογίας χρησιμοποιείται σε πολλά επιστημονικά πεδία- πολλούς επιστημονικούς κλάδους και ιδιαίτερα στην Ανθρωπολογία (πολιτισμική και κοινωνική ανθρωπολογία όπως και ευρωπαϊκή εθνολογία), Κοινωνιολογία (κοινωνιολογία του πολιτισμού και πολιτισμική εγκληματολογία), σπουδές επικοινωνίας, ανθρώπινη γεωγραφία και Κοινωνική ψυχολογία. Σκοπός της είναι να κερδίσει μια κοντινή και προσωπική οικειότητα με μια συγκεκριμένη ομάδα ατόμων (όπως είναι μια θρησκευτική, επαγγελματική , νεανική ομάδα ή μια συγκεκριμένη κοινότητα) και με τις πρακτικές τους μέσω μιας έντονης εμπλοκής με τους ανθρώπους εντός του πολιτισμικού τους περιβάλλοντος, συνήθως εντός ενός μεγάλου χρονικού διαστήματος.
Η μεθοδολογία αυτή προήλθε από την έρευνα πεδίου και συνδέθηκε με τα Ευρωπαικά και Αμερικανικά ρεύματα της επιστημονικής αναζήτησης (ή εξερεύνησης).Κατά την διάρκεια του 1800 ένας από τους προδρόμους της μεθόδου, ο Joseph Marie, baron de Gérando ήδη διαβεβαιώνει ότι  «Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις τους Ινδιάνους είναι να γίνεις ένας από αυτούς: και μαθαίνοντας την γλώσσα τους θα γίνουμε συμπολίτες τους». Αργότερα η μέθοδος θα διαδίδονταν από τον Bronisław Malinowski και τους μαθητές του στην Βρετανία, τους μαθητές του Franz Boas στις ΗΠΑ και στην μεταγενέστερη αστική έρευνα οι μαθητές του Chicago school of sociology.
Ιστορία και εξέλιξη
Η συμμετοχική παρατήρηση είχε χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα από τον Frank Hamilton Cushing στην μελέτη του για τους Ζούνι στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αυτή ακολουθήθηκε την αρχή του 20ου αιώνα από μελέτες των μη-δυτικών κοινωνιών από ανθρώπους όπως ο τον Bronisław Malinowski (1929), E.E. Evans-Pritchard (1940), and Margaret Mead (1928).
Η πρακτική  της συμμετοχικής παρατήρησης αναδύθηκε σε κύρια προσέγγιση στην εθνογραφική έρευνα από τους ανθρωπολόγους και βασίστηκε στην δημιουργία προσωπικών σχέσεων με τους τοπικούς πληροφορητές ως ένας τρόπος να μάθουν έναν πολιτισμό, χρησιμοποιώντας και την παρατήρηση και την συμμετοχή στην κοινωνική ζωή της ομάδας. Οι ερευνητές, με το να ζουν με τις πολιτισμικές ομάδες που μελετούσαν, είχαν την δυνατότητα να σχηματίσουν  από πρώτο χέρι απόψεις για την ζωή τους και να αποκτήσουν νέες πληροφορίες. Η ίδια  μεθοδολογία έχει επίσης εφαρμοσθεί και σε Αμερικανό-ευρωπαϊκές κοινωνίες και είναι ιδιαίτερα πετυχημένη στην έρευνα των νεανικών πολιτισμών ή ομάδων που μοιράζονται δυνατή αίσθηση κοινής ταυτότητας, που μόνο παίρνοντας μέρος ο παρατηρητής θα έχει πραγματική πρόσβαση στις ζωές αυτών που μελετούνται. Η  δημοσίευση του έργου του  Grenville Goodwin ο οποίος για δεκαετίες εργάζονταν ως συμμετοχικός παρατηρητής με τους Western Apache μετά τον θάνατο του τον καθιέρωσε ως  διακεκριμένη φιγούρα στο πεδίο της εθνολογίας.
Από τη δεκαετία του 1980, κάποιοι ανθρωπολόγοι και κοινωνικοί επιστήμονες έχουν αμφισβητήσει τον βαθμό που η συμμετοχική παρατήρηση μπορεί να δώσει αξιόπιστες πληροφορίες για τον τρόπο σκέψης  άλλων ανθρώπων. Την ίδια στιγμή ένα πιο τυποποιημένο ποσοτικό ερευνητικό πρόγραμμα γνωστό ως θεμελιωμένη θεωρία, εισήχθηκε από Glaser and Strauss (1967). Ξεκίνησε να κερδίζει έδαφος εντος της Αμερικανικής κοινωνιολογίας και σχετικών πεδίων, όπως αυτό της δημόσιας υγείας. Κάποια εθνογράφοι, ως απάντηση σε αυτές τις προκλήσεις, επαναπροσδιόρισαν τις μεθόδους τους είτε κάνοντας τες πιο δεκτικές σε επίσημες υποθετικές δοκιμές και στη δυνατότητα αναπαραγωγής ή διαμορφώνοντας τις ερμηνείες τους εντος μιας πιο προσεκτικά αναλογιζόμενης επιστημολογίας.
Η εξέλιξη της συμμετοχικής παρατήρησης ως ένα ερευνητικό εργαλείο,  δεν ήταν μια τυχαία διαδικασία, αλλά αντιθέτως έχει εξελιχθεί βάση ενός καλού ποσοστού αυτό-κριτικής και αξιολόγησης και ως αποτέλεσμα έχει ειδικευτεί. Η οπτική ανθρωπολογία μπορεί να ειδωθεί ως ένα υποσύνολο μεθόδων της συμμετοχικής παρατήρησης, μιας και οι κεντρικές ερωτήσεις αυτού του πεδίου έχουν να κάνουν με το πώς να πάρεις την κάμερα στο πεδίο, την ώρα που έχεις να διαχειριστείς ζητήματα όπως το φαινόμενο του παρατηρητή .Τα ζητήματα που σχετίζονται με την είσοδο στο πεδίο ,έχουν εξελιχθεί σε ένα ξεχωριστό υπο-κλάδο. Η γνωστή εργασία του Clifford Geertz για το πώς να προσεγγίσεις την πολυποίκιλη αρένα της ανθρώπινης από την πλευρά του παρατηρητή, στην Ερμηνεία των πολιτισμών χρησιμοποιεί το απλό παράδειγμα του ανθρώπινου κλεισίματος του ματιού, που  γίνεται αντιληπτό σε ένα πολιτισμικό πλαίσιο μακριά από το σπίτι.