cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ποδόσφαιρο)
Δεκαετία 1990-1999
Την περίοδο 1989-90 η ΕΝΠ τερμάτισε στην 8η θέση. Την περίοδο 1990-91 κατέλαβε τη 12η θέση με αποτέλεσμα να δώσει αγώνες μπαράζ με την ομάδα που τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορία 1990-91. Η ομάδα αυτή ήταν ο Εθνικός Άχνας. Η ΕΝΠ κέρδισε και στα δύο παιχνίδια και παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία. Ακολούθησε η 9η θέση την περιόδο 1991-92 και η 8η θέση την περίοδο 1992-93. Τις επόμενες τέσσερις περιόδους τερμάτιζε στην 7η θέση. Μάλιστα, στο κύπελλο Κύπρου 1994-95 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από τον Απόλλωνα. Την περίοδο 1996-97 ανέδειξε τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος, τον Μιχάλη Κωνσταντίνου (17 γκολ). Την περίοδο 1997-98 η ΕΝΠ τερμάτισε στην 6η θέση και την περίοδο 1998-99 στην 8η.
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 1999-00 η ΕΝΠ τερμάτισε στην 8η θέση και την επόμενη περίοδο στην 9η. Την περίοδο 2001-02 κατέλαβε την 8η θέση και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου 2001-02, όπου αποκλείστηκε από τον Εθνικό Άχνας. Το 2002 συμμετείχε στο κύπελλο Ιντερτότο. Αντιμετώπισε την αυστριακή ΣΚ Μπρέγκεντζ από την οποία ηττήθηκε με 0-2 εντός έδρας και 1-3 εκτός έδρας. Την περίοδο 2002-03 τερμάτισε στη 10η θέση, δύο μόλις βαθμούς πάνω από τη 12η θέση που οδηγούσε στη Β΄ κατηγορία. Τις περιόδους 2003-04 και 2004-05 κατέλαβε την 8η θέση και τις περιόδους 2005-06 και 2006-07 την 5η θέση. Ακολούθησε η 6η θέση της περιόδου 2007-08 και η 10η θέση της περιόδου 2008-09.
Δεκαετία 2010-2019
Την περίοδο 2009-10 η Ένωση Νέων Παραλιμνίου τερμάτισε στην 6η θέση όπως και την επόμενη περίοδο. Την περίοδο 2011-12 τερμάτισε στην 11η θέση και την περίοδο 2012-13 τερμάτισε στην 8η. Την περίοδο 2013-14 δέχθηκε τιμωρία αφαίρεσης 3 βαθμών, πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος, επειδή απέτυχε να περάσει τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. Η ομάδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Τερμάτισε στην 13η θέση και για πρώτη φορά υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία, μετά από 45 συνεχόμενες περιόδους παρουσίας στην Α΄ κατηγορία. Μέχρι αυτή την περίοδο, η Ένωση Νέων Παραλιμνίου ήταν μια από τις 5 εν ενεργεία ομάδες που δεν διαβαθμίστηκαν ποτέ από την Α΄ κατηγορία (μαζί με ΑΠΟΕΛ, Ανόρθωση, Ομόνοια και Απόλλων).
Την περίοδο 2014-15 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας για δεύτερη φορά στην ιστορία της και επέστρεψε στην Α΄ κατηγορία. Ωστόσο, την περίοδο 2015-16 διαβαθμίστηκε εκ νέου στη Β΄ κατηγορία, τερματίζοντας και πάλι στη 13η και προτελευταία θέση της βαθμολογίας.
Η περίοδος 2016-17 ήταν η χειρότερη στην ιστορία της ομάδας αφού τερμάτισε στην έκτη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας, αποτυγχάνοντας παράλληλα να κερδίσει την άνοδο της στην Α΄ κατηγορία.
1:Η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου κέρδισε 22 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών από την επιτροπή κριτηρίων της ΚΟΠ πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 19 βαθμοί.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Συνολικά στατιστικά στην Α΄ κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τη συνολική πορεία της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας από την περίοδο 1969-70 έως και την περίοδο 2018-19. Η βαθμολογία είναι το άθροισμα της πραγματικής βαθμολογίας κάθε περιόδου, ανεξάρτητα από το σύστημα βαθμολόγησης. Χρησιμοποιώντας το σύγχρονο σύστημα βαθμολόγησης (Νίκη=3 Βαθμοί, Ισοπαλία=1 Βαθμός, Ήττα:0 βαθμοί) οι βαθμοί που εξασφαλίζει είναι 1679.
Στατιστικά ανά αντίπαλο
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα στατιστικά της ΕΝΠ για όλους τους αγώνες στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας (1969/70-2018/19) ανά αντίπαλο. * Η βαθμολογία υπολογίζεται βάσει των κανόνων βαθμολόγησης που ισχύουν σήμερα (Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί)
* Τα αποτελέσματα της περιόδου 2019-20, στην οποία το πρωτάθλημα διακόπηκε, δεν συμπεριλαμβάνονται.
Ευρωπαϊκά παιχνίδια
Ο ακόλουθος πίνακα παρουσιάζει τα αποτελέσματα της Ένωσεως Νέων Παραλιμνίου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. 1: Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στη Γερμανία
Συνολικές συμμετοχές
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Η περίοδος 1974-75 κατά την οποία η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου αποσύρθηκε, δεν συμπεριλαμβάνεται.
Στατιστικά ανά χώρα
Η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου έχει αντιμετωπίσει αντιπάλους από 4 διαφορετικές χώρες.
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Στατιστικά ανά αντίπαλο
Η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου έχει αντιμετωπίσει συνολικά 5 διαφορετικούς αντιπάλους.
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Έδρα
Από την ίδρυση της έως το 1995, η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου αγωνιζόταν στο Δημοτικό Στάδιο Παραλιμνίου. Από το 1995 χρησιμοποιεί το στάδιο Στάδιο Τάσος Μάρκου.
Παλαιοί προπονητές
Οι προπονητές της ΕΝΠ από την ένταξη της στην ΚΟΠ μέχρι σήμερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1936
Κατάλογος προέδρων του Λιβάνου
Ακολουθεί κατάλογος με τους προέδρους του Λιβάνου από το 1926 (οπότε συστάθηκε η θέση) ως σήμερα. Ο Πρόεδρος αποτελεί πρόσωπο με σημαντικές αρμοδιότητες με βάση το Σύνταγμα, στην πράξη όμως ο ρόλος του είναι εθιμοτυπικός.
Εθνική Συμφωνία
Παρότι δεν καθορίζεται με συγκεκριμένο τρόπο στο σύνταγμα, ένα άγραφο μνημόνιο, γνωστό και ως Εθνική Συμφωνία, συμφωνήθηκε το 1943 και είχε ως αποτέλεσμα ο κάτοχος του αξιώματος να είναι Μαρωνίτης Χριστιανός σε κάθε εκλογικό κύκλο από εκείνη την περίοδο. Η συμφωνία εκείνη παραβιάστηκε τρεις φορές, όταν υπηρέτησαν ως υπηρεσιακοί πρόεδροι τρεις Σουνίτες Μουσουλμάνοι, ο Σελίμ Χος το 1988, ο Φουάτ Σινιόρα το 2007 και ο Ταμάμ Σαλάμ το 2014.
Κατάλογος
{| class="wikitable plainrowheaders"
Παραπομπές
*
Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας
Ο Βερεγγάριος Α΄ (Berengario del Friuli, Φρίουλι, περ. 850 – Βερόνα, 7 Απριλίου 924) από τον Οίκο των Ουνρουοχιδών ήταν μάργραβος του Φρίουλι από το 874 μέχρι τουλάχιστον το 890, αλλά σίγουρα έχασε τον έλεγχο των εδαφών της περιοχής από το 896. Έγινε βασιλιάς της Φραγκίας ("αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας") το διάστημα 915-924 και διεκδίκησε το βασίλειο της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") το 887-924 μαζί με άλλους έξι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Εβεράρδος μαργράβου του Φρίουλι και της Γκιζέλας των Καρολιδών, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, βασιλιά των Φράγκων και της Ακουιτανίας. Ο Βερεγγάριος Α΄ αναδείχθηκε ως ένας από τους πιο σημαντικούς λαϊκούς της αυτοκρατορίας του Καρόλου Γ΄ του Παχύ, και εξελέγη για να αντικαταστήσει τον Κάρολο Γ΄ στην Ιταλία μετά την εναπόθεση του τελευταίου το Νοέμβριο του 887.
Η μακρά βασιλεία του των 36 ετών τον έφερε σε αντιπαράθεση με τουλάχιστον επτά άλλους διεκδικητές του Λομβαρδικού ("Ιταλικού") θρόνου. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται συνήθως ως «προβληματική», λόγω των πολλών ανταγωνιστών για το στέμμα και λόγω της άφιξης των Ούγγρων επιδρομέων στη Δυτική Ευρώπη.
250px|μικρογραφία|Ο Βερεγγάριος Α΄ εικονίζεται ως βασιλιάς σε χειρόγραφο του 12ου αιώνα
Ένας από τους άνδρες του τον δολοφόνησε στις 7 Απριλίου 924 στη Βερόνα. Ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών, τον διαδέχθηκε ο Όθων Α΄, ο οποίος στέφθηκε το 962, μετά από ένα χρονικό διάστημα 38 ετών αδράνειας στο θρόνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μπερτίλα των Σουππονιδών, κόρη του Σούππο Β΄ κόμη της Πάρμας, Άστι, Τορίνο και είχε τέκνα:
To 915 απεβίωσε η Μπερτίλα και ο Βερεγγάριος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα της Προβηγκίας. Με το όνομα αυτό εκείνη την εποχή υπήρχε η κόρη του Λουδοβίκος Γ΄ των Μπιβινιδών του Παχύ, βασιλιά της Προβηγκίας και της Άννας των Μακεδόνων, κόρης του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού. Έτσι προτείνεται η ταύτισή τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1959
Η 32η απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, για το έτος 1959, έλαβε χώρα στις 4 Απριλίου του 1960. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 22 Φεβρουαρίου 1960. Η ταινία Μπεν Χουρ του Σαμ Ζίμπαλιστ πέτυχε αριθμό ρεκόρ Όσκαρ, αποσπώντας 11 βραβεία, ανάμεσα στα οποία και το Όσκαρ καλύτερης κινηματογραφικής ταινίας.
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1959
Ελαφρύ μετρό Ντόκλαντς
thumb|right|Συρμός στον σταθμό Shadwell. Το Docklands Light Railway, συντομογραφία (DLR), είναι ένα αυτόματο σύστημα ελαφρού σιδηρόδρομου μετρό στην αναπτυσσόμενη περιοχή Ντόκλαντς του Λονδίνου, στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Βασικά στοιχεία
Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 31 Αυγούστου 1987, ενώ από τότε έχει επεκταθεί σημαντικά σε μήκος, που φτάνει σήμερα τα 38 χιλιόμετρα (24 μίλια), ενώ εξετάζονται και πιθανές μελλοντικές επεκτάσεις. Το σύστημα χρησιμοποιεί ελάχιστο προσωπικό, καθώς τα τραίνα κινούνται αυτόματα, χωρίς να βρίσκεται μέσα στο όχημα οδηγός. Η μέγιστη δυνατή ταχύτητα είναι 80 χιλιόμετρα την ώρα (50 μίλια την ώρα), αν και η συνήθης ταχύτητα λειτουργίας είναι 64 χιλιόμετρα την ώρα (40 μίλια την ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη ιστοσελίδα
1535 Πάιγιανε
Ο Πάιγιανε (Päijänne) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,33. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από τη φινλανδική λίμνη Πάιγιανε, τη δεύτερη μεγαλύτερη της χώρας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πάιγιανε εκτιμάται σε 26,72 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,130 ± 0,011. Ο Πάιγιανε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες 50 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παιγιανε
Ακάι Μπολιάγιεφ
Ο Ακάι Μπολιάγιεφ (επίσης γνωστός ως Μουρζακάικα, Μούρζα Κάικο (έτος γέννησης άγνωστο - εκτελέστηκε τον Δεκέμβριο του 1670) ήταν Ερζιανός μούρζα. Ήταν ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης των αγροτών που πραγματοποιήθηκε το 1670-1671.
Βιογραφία
Ο Ακάι Μπολιάγιεφ γεννήθηκε στη Μορδοβία, στο χωριό Κοστιάσεβο, 17 χλμ. βόρεια του Σαράνσκ.
Μέχρι το 1670, ο Μούρζα Ακάι Μπολιάγιεφ ανατέθηκε στο φρούριο Ατεμάρ και υπηρέτησε στη γραμμή φύλαξης τουΣαράνσκ.
Το 1670, ο Μούρζα Ακάι Μπολιάγιεφ έγινε ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης των αγροτών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης υπό την ηγεσία του Αταμάνου του Ντον Στεπάν Ράζιν. Το σώμα του Μπολιάγιεφ, αποτελούμενο από Έρζυα και Ρώσους, πολέμησε στα ανατολικά της Μορδοβίας.
Τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1670, το σώμα του Ακάι Μπολιάγιεφ έδειξε τη μεγαλύτερη πολεμική δραστηριότητα, περιορίζοντας την πρόοδο των στρατευμάτων του Τσάρου. Η ομάδα του παρενοχλούσε συνεχώς τον εχθρό με ξαφνικές επιδρομές, μετακινούμενη από την άμυνα στην επίθεση.
Σε διάφορες εποχές, υπό την εποπτεία του μούρζα Ακάι Μπολιάγιεφ υπήρχε μια μικρή ομάδα 20-30 ιππέων, ωστόσο έπειτα πολλαπλασιάστηκε και έγινε ένας στρατός 15 χιλιάδων. Το σώμα του Μπολιάγιεφ δεν απομονώθηκε από τα υπόλοιπα στρατιωτικά σώματα των εξεγερμένων, ενώ οι ενέργειές του διεξήχθησαν σε στενή επαφή με τις δυνάμεις ανταρτών υπό την καθοδήγηση των αταμάνων Γ. Νικιτίνσκι, Α. Σαβέλιεφ, Π. Ελούτσεφ και άλλοι.
Στις αρχές Νοεμβρίου 1670, ο Ακάι Μπολιάγιεφ μπήκε στη μάχη με τον τσαρικό στρατό " κοντά στον ποταμό Μπαρίς ... για διέλευση ". Έχοντας υποστεί σοβαρές απώλειες στη μάχη, ο Ακάι Μπολιάγιεφ ανέκτησε γρήγορα τη δύναμή του και σύντομα επανήλθε στον αγώνα. Λίγο αργότερα, σε μια άγρια μάχη, οι αντάρτες νικήθηκαν. Στη μάχη του οικισμού Ουστ-Ουρένσκι ο Ακάι Μπολιάγιεφ τραυματίστηκε.
Ένα μήνα αργότερα, ο Μούρζα Ακάι Μπολιάγιεφ, επικεφαλής της ομάδας του, διέσχισε τον ποταμό Αλατίρ, όπου πραγματοποίησε μάχες κοντά στο χωριό Μπάγιεβο και το χωριό Τουργκένεβο. Στο ουγιέζντ του Αλατίρ, οι αγρότες υπέστησαν νέα ήττα.
Με εντολή του παλατιού του Καζάν, μεταξύ 16 και 26 Δεκεμβρίου 1670, ο βογιάρος Γ. Α. Ντολγκορούκοφ ενημέρωσε τον βασιλιά ότι είχε καταδικάσει τον Ακάι Μπολιάγιεφ σε θάνατο. Εκτελέστηκε τον Δεκέμβριο του 1670.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξεγερμένοι Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Σημαία του Πουέρτο Ρίκο
right|thumb|250px|Η σημαία του Πουέρτο Ρίκο (1995–σήμερα) Η σημαία του Πουέρτο Ρίκο αποτελείται από πέντε ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος κόκκινου (στο επάνω και κάτω μέρος) εναλλάξ με άσπρο (η πρώτη, η μεσαία και η τελευταία λωρίδα είναι κόκκινες). Ένα μπλε ισοσκελές τρίγωνο βρίσκεται στην αριστερή πλευρά και περιέχει ένα άσπρο πεντάκτινο αστέρι στο κέντρο.
Ιστορία
Η εισαγωγή σημαίας στο Πουέρτο Ρίκο μπορεί να αναχθεί στην εποχή του Χριστόφορου Κολόμβου. Με την σημαία του ισπανικού Στέμματος, ο θαλασσοπόρος έφτασε στο νησί το 1492 και το ονόμασε «San Juan Bautista». Ο ίδιος ο Κολόμβος ύψωσε τη βασιλική σημαία, ενώ οι καπετάνιοι των πλοίων του ύψωσαν λευκές σημαίες με πράσινο σταυρό και με τα μαύρα γράμματα 'F' και 'Y', (αμφότερα πράσινα και εστεμμένα με βασιλικές κορόνες) για το Βασιλέα Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα της Καστίλλης. Έπειτα από την κατάληψη του νησιού από τους αποικιοκράτες, σημαία του έγινε η σημαία της Ισπανίας.
right|thumb|Η αρχική επαναστατική σημαία του Lares
Ιστορικές σημαίες του Πουέρτο Ρίκο
Ο ισπανικός στρατός σχεδίασε τη σημαία με το σταυρό της Βουργουνδίας και την καθιέρωσε ως σύμβολό του.
Το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας άρχισε να απλώνεται και ένας αντιστασιακός πρότεινε να ράψουν τη σημαία με ένα κίτρινο αστέρι στην επάνω αριστερή γωνία. Η επαναστατική σημαία του Λάρες χρησιμοποιήθηκε κατά τη βραχύχρονη επανάσταση εναντίον της ισπανικής κυριαρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Πουέρτο Ρίκο
Κατάλογος χωρών της Παιδικής Eurovision
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Συμμετοχή από το 2003:{{legend|#22b14c|Συμμετοχή τουλάχιστον μια φορά}}{{legend|#ffc20e|Δεν έχει συμμετάσχει, αλλά είναι επιλέξιμη να το κάνει}}{{legend|#d40000|Προοριζόταν να συμμετάσχει, αλλά αργότερα αποχώρησε}}{{legend|#00ff00|Συμμετείχε ως μέρος κάποιας άλλης χώρας, αλλά ποτέ ως [[ανεξάρτητο κράτος}}]] δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης που εμφανίζει τις νίκες της κάθε χώρας στο διαγωνισμό Τριάντα επτά χώρες έχουν συμμετάσχει στον διαγωνισμό τραγουδιού Junior Eurovision από τότε που ξεκίνησε το 2003. Δέκα από αυτές έχουν κερδίσει κάποια έκδοση του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση, διεξάγεται ετησίως μεταξύ των μελών της Ένωσης. Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς από διαφορετικές χώρες υποβάλλουν τραγούδια στην εκδήλωση και ψηφίζουν για να καθορίσουν τον νικητή στον διαγωνισμό.
Η συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι κυρίως ανοικτή σε όλους τους ενεργούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς μέλη της Ένωσης. Για να είναι ενεργό μέλος, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί πρέπει να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης ή να ανήκουν σε κράτος-μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η επιλεξιμότητα συμμετοχής δεν καθορίζεται από τη γεωγραφική ένταξη στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Το Euro στο όνομα "Eurovision" δεν έχει άμεση σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολλές χώρες εκτός των συνόρων της Ευρώπης συμμετέχουν, όπως η Κύπρος, η Αρμενία και το Ισραήλ, στη Δυτική Ασία, από το 2003, το 2007 και το 2012 αντίστοιχα. Η Αυστραλία έκανε ντεμπούτο το 2015. Επιπλέον, αρκετές διηπειρωτικές χώρες με μέρος της επικράτειάς τους στην Ευρώπη επίσης συμμετέχουν: η Ρωσία από το 2005, η Γεωργία από το 2007, το Αζερμπαϊτζάν, από το 2012 και το Καζακστάν από το 2018. Η Αυστραλία μεταδίδει τον διαγωνισμό από το 2003, αλλά έκανε ντεμπούτο το 2015. Η Ουαλία, η οποία έκανε το ντεμπούτο της το 2018, είναι η πρώτη μη ανεξάρτητη περιοχή που συμμετέχει στο διαγωνισμό.
Η Λευκορωσία και η Ολλανδία συμμετέχουν στον διαγωνισμό κάθε χρόνο, ενώ η Ελβετία μπήκε μόνο μία φορά το 2004. Τέσσερις χώρες, η Γερμανία, η Σλοβακία, το Μονακό και η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, προσπάθησαν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, αλλά αποσύρθηκαν πριν κάνουν το ντεμπούτο τους.
It's My Body
To It's My Body είναι μια πορνογραφική ταινία Αμερικανικής παραγωγής γυρισμένη το 1985. Πρωταγωνιστούν οι Τρέισι Λορντς, Greg Rome, Kevin James, Marc Wallice, Peter North, Stacey Donovan, Κρίστι Κάνιον, Cara Lott και Honey Wilder.
Η Τρέισι Λορντς ήταν μόλις 16 ετών όταν γύρισε τη συγκεκριμένη ταινία και μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου η ταινία αποσύρθηκε από την Αμερικανική αγορά, εντούτοις η ταινία είναι κανονικά διαθέσιμη σε χώρες όπου η νόμιμη ηλικία για συμμετοχή σε ταινίες πορνό είναι μικρότερη των 18. Η ταινία περιέχει μια σκηνή ομαδικού σεξ που προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις και λογοκρίθηκε στην Πορτογαλία. Εφημερίδες σε πολλές άλλες χώρες (π.χ Τουρκία) έγραψαν υποτιμητικά σχόλια για την ταινία. Η ταινία που σήμερα θεωρείται μια από τις κλασσικές του είδους τελειώνει με σκηνές ομαδικού σεξ και ομαδικής πεολειξίας.
Πληροφορίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Πορνογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Έμβλημα του Πουέρτο Ρίκο
right|150px Το έμβλημα του Πουέρτο Ρίκο παραχωρήθηκε για πρώτη φορά από το Στέμμα το 1511 και είναι το αρχαιότερο εθνόσημο του Νέου Κόσμου. Επίσημα υιοθετήθηκε ξανά από την κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας του Πουέρτο Ρίκο, το 1976.
Στο θυρεό, το πράσινο φόντο συμβολίζει τη βλάστηση του νησιού, ενώ ο Αμνός (Θεός) καιη λάμπα είναι του Ιωάννη του Βαπτιστή και το βιβλίο με τις επτά σφραγίδες, στο οποίο κάθεται το αρνί εκπροσωπούν το βιβλίο της Αποκάλυψης, συγγραφέας του οποίου θεωρείταιαπό τους περισσότερους ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής. Τα άκρα είναι φτιαγμένα από διαφορετικά στοιχεία: κάστρα και λιοντάρια συμβολίζουν την Καστίλλη και τη Λεόν, ενώ βρίσκεται και το οικόσημο των βασιλέων της Αραγωνίας. Επίσης, η σημαία δείχνει την ενοποίηση της Ισπανίας. Ο Σταυρός της Ιερουσαλήμ συμβολίζει την πίστη στους Καθολικούς. Το γράμμα F αντιπροσωπεύει το Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και το Y την Ισαβέλλα της Καστίλλης. Το ρητό στη λατινική "Joannes Est Nomem Ejus" (Λουκάς, 1:63), σημαίνει: "Και το όνομα αυτού, Ιωάννης", δηλ. Σαν Χουάν, που ήταν και το αρχικό όνομα του νησιού.
Σφραγίδα
right|160px Υπάρχει και η σφραγίδα του Πουέρτο Ρίκο. Ωστόσο αυτή αντικαταστάθηκε από το παραδοσιακό έμβλημα.
Πουέρτο Ρίκο Εμβλημα
Duran Duran
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards
Ακίμ
Ο ακίμ (καζακικά: әкім, κιργιζικά: аким, ρωσικά: аким) είναι ο επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης στο Καζακστάν και την Κιργιζία. Προέρχεται από την αραβική λέξη حاكم (χακίμ), που σημαίνει "άρχοντας" ή "κυβερνήτης".
Καζακστάν
Στο Καζακστάν, ο ακίμ (δήμαρχος) είναι ο αρχηγός ενός ακιμάτ, δηλαδή μιας δημοτικής, επαρχιακής, ή περιφερειακής κυβέρνησης και υπηρετεί ως ο Προεδρικός εκπρόσωπος. Ο ακίμ των επαρχιών και των πόλεων είναι διορισμένος από τον Πρόεδρο με τη συμβουλή του Πρωθυπουργού. Εν τω μεταξύ, οι ακίμ άλλων διοικητικών και εδαφικών μονάδων ορίζονται ή επιλέγονται στο αξίωμα σε ένα διάταγμα που ορίζεται από τον Πρόεδρο. Μπορεί, επίσης, να απολύσει τους ακίμ από τις θέσεις τους. Οι εξουσίες των ακίμ τελειώνουνμε την εισαγωγή του νεοεκλεγμένου προέδρου της δημοκρατίας στο αξίωμα. Έτσι, ο ακίμ συνεχίζει να εκπληρώνει τα καθήκοντα πριν από το διορισμό των αντίστοιχων ακίμ από τον Πρόεδρο του Καζακστάν.
Κιργιστάν
Στο Κιργιστάν, ένας ακίμ είναι επικεφαλής ενός ακιμάτ (κρατική περιφερειακή διοίκηση).
Ντάνη Γιαννακοπούλου
Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (2013) και του τμήματος ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ακίμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Κυβέρνηση του Καζακστάν Κατηγορία:Κυβέρνηση της Κιργιζίας
Ντάνη Γιαννακοπούλου
Για την ερμηνεία της στη παράσταση «Άγριος Σπόρος» πήρε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας «Μαίρη Αρώνη» στην 35η απονομή Κορφιάτικων Βραβείων.
Προσωπική ζωή
Τον Ιούνιο του 2022 παντρεύτηκε τον σύντροφο της, Ορέστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ίσλινγκτον Νορθ (εκλογική περιφέρεια Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου)
thumb|right Το Ίσλινγκτον Νορθ ή Βόρειο Ίσλινγκτον (Αγγλ. Islington North) είναι εκλογική περιφέρεια της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου. Η εκλογική περιφέρεια αυτή εκτείνεται και περιλαμβάνει κυρίως το βόρειο τμήμα του Δήμου του Ίσλινγκτον στο Μείζον Λονδίνο. Όπως όλες οι βρετανικές κοινοβουλευτικές περιφέρειες εκλέγει έναν βουλευτή. Από το 1983 έως σήμερα, τοπικός βουλευτής είναι ο Τζέρεμι Κόρμπιν, ο οποίος εκλέγεται με το Εργατικό Κόμμα και από τον Σεπτέμβριο του 2015 είναι ο ηγέτης του Κόμματος αυτού και, συνεπώς, της βρετανικής αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Βουλευτές
* Εξελέγησαν σε αναπληρωματική εκλογή (κατόπιν θανάτου ή παραίτησης) και όχι σε γενικές εκλογές.
Εκλογές
Γενικές Εκλογές 2015
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μααλέ Αντουμίμ
Το Μααλέ Αντουμίμ (מַעֲלֵה אֲדֻמִּים) είναι αστικός ισραηλινός οικισμός και πόλη στη Δυτική Όχθη, στο Διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας του Ισραήλ, επτά χιλιόμετρα ανατολικά των Ιεροσολύμων. Το Μααλέ Αντουμίμ πέτυχε καθεστώς πόλης το 1991. Το 2015 ο πληθυσμός του αριθμούσε 38.155 κατοίκους. Βρίσκεται κατά μήκος της Εθνικής Οδού 1, που την συνδέει με την Ιερουσαλήμ και τη μητροπολιτική περιοχή του Τελ Αβίβ.
Η πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας θεωρεί τους ισραηλινούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά η ισραηλινή και η αμερικανική κυβέρνηση το αμφισβητούν αυτό.
Γεωγραφία
thumb|Τεχνητή λιμνούλα στο Μααλέ Αντουμίμ Η πόλη περιβάλλεται και από τις τέσσερεις πλευρές από την έρημο της Ιουδαίας και συνδέεται με την Ιερουσαλήμ και τη Μητροπολιτική Περιοχή του Τελ Αβίβ μέσω της Εθνικής Οδού 1. Λόγω της στρατηγικής της θέσης μεταξύ των βόρειων και νότιων τμημάτων της Δυτικής Όχθης, οι Παλαιστίνιοι το θεωρούν αυτό ως απειλή για την εδαφική εξέλιξη ενός μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται από τον δήμαρχο Μπένι Κασριέλ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η εξέλιξη θα επιτευχθεί κάνοντας τον γύρω του Μααλέ Αντουμίμ προς τα ανατολικά. Οι Ισραηλινοί οδηγοί χρησιμοποιούν έναν δρόμο παράκαμψης που βγαίνει από την πόλη στα δυτικά, εισερχόμενοι στην Ιερουσαλήμ μέσω του Γκιβάτ Σαπιρά ή μια σήραγγα που περνά κάτω από το όρος Σκοπός. Αυτές οι διαδρομές χτίστηκαν στον απόηχο της Πρώτης και Δεύτερης Ιντιφάντα όταν Παλαιστίνιοι τρομοκράτες πυροβολούσαν εναντίον μοτοσικλετιστών και λιθοβολούσαν αυτοκίνητα απλών πολιτών. Ο προηγούμενος δρόμος περνούσε από τη Βηθανία και το Αμπού Ντέις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Πέτρος Μάνος
Ο Πέτρος Μάνος (1871 - 1918) ήταν Έλληνας αξιωματικός του ιππικού, αυλικός καθώς και πατέρας της Ασπασίας Μάνου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1871 στην Αθήνα και ήταν γιος του Θρασύβουλου Μάνου, αξιωματικού του ελληνικού στρατού, και της Ρωξάνης Μαυρομιχάλη, κόρης του Πέτρου Μαυρομιχάλη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια ενώ η μητέρα του Ρωξάνη Πέτρου Μαυρομιχάλη ήταν εγγονή του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Μάνος. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1892. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία ως αξιωματικός του Ιππικού. Πολέμησε στην Κρήτη την περίοδο 1896-1897. Έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1907 με τον ψευδώνυμο "Καπετάν Βέργας" καθώς και στους Βαλκανικούς Πολέμους ως έφεδρος ίλαρχος. Από το στράτευμα είχε παραιτηθεί το 1909. Μετά την πάροδο των Βαλκανικών Πολέμων ανέλαβε υποσταβλάρχης στα Ανάκτορα ενώ το 1917 ακολούθησε την βασιλική οικογένεια στην εξορία της στην Ελβετία. Απεβίωσε στη Ελβετία στις 4 Απριλίου 1918.
Σινυάνγκα
Η Σινυάνγκα (Αγγλικά:Shinyanga, επίσης γνωστή στα Σουαχίλι και ως Shinyanga mji), είναι μια πόλη στη βόρεια Τανζανία. Η πόλη είναι η Περιφερειακή έδρα της Περιφέρειας Σινυάνγκα (Shinyanga Region), καθώς και η επαρχιακή έδρα της Αστικής Περιοχής Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District). Η περιφέρεια και η περιοχή ονομάστηκαν από την πόλη.
Πέτρος Μάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της της "Εθνικής Εταιρείας", πρόεδρος του Μακεδονικού Κομιτάτου και αθλητής ξιφασκίας της Αθηναϊκής Λέσχης. Συμμετείχε με τα χρώματα της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης (1912) στο αγώνισμα της ξιφασκίας.
Σινυάνγκα
Τοποθεσία
Η Σινυάνγκα (Shinyanga) βρίσκεται στην Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District), Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region), στη βόρεια Τανζανία. Η πόλη βρίσκεται περίπου 175 χιλιόμετρα (109 mi) οδικώς, νοτιοανατολικά της Μουάνζα (Mwanza), την πλησιέστερη μεγάλη πόλη. Η τοποθεσία αυτή βρίσκεται περίπου 475 χιλιόμετρα (295 mi), οδικώς, βορειοδυτικά της Ντοντόμα (Dodoma), την πρωτεύουσα της Τανζανίας. Οι συντεταγμένες της πόλης είναι: 3°39′43″S 33°25′23″E / 3.661945°S 33.423056°E / -3.661945; 33.423056.
Πέτρος Μάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1918 στην Ελβετία. Ήταν παντρεμένος σε πρώτο γάμο με τη (2η εξαδέλφη του) Μαρία Αργυροπούλου, εγγονή του Περικλή Αργυροπούλου. Κόρες τους ήταν οι:
Σινυάνγκα
Πληθυσμός
Το 2002, στην εθνική απογραφή, εκτιμήθηκε ο πληθυσμός της Σινυάνγκα (Shinyanga) σε περίπου 93.000 άτομα. Τον Αύγουστο του 2010, ο πληθυσμός της πόλης εκτιμήθηκε σε περίπου 107.360 άτομα.
Πέτρος Μάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Σε δεύτερο γάμο με την Σοφία Τομπάζη, εγγονή του Γεωργίου Τομπάζη, απέκτησε τη χορογράφο
Σινυάνγκα
Απαρίθμηση των Ελλήνων στην Περιφέρεια Σινυάνγκα (κατά το 1950)
Σε ολόκληρη την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) και συγκεκριμένα στην πόλη Σινυάνγκα (Shinyanga), βρισκόταν εγκατεστημένος μόλις ένας Έλληνας, ο εκ Σάμου Ιωάννης Γιάκας. Ήταν ιδιοκτήτης ξενοδοχείου και τριών οικιών. Ασχολείτο με εργολαβικές επιχειρήσεις, όπου όλες σχεδόν οι ανοικοδομήσεις των κυβερνητικών οικημάτων, ανατίθεντο σε αυτόν. Είχε επίσης αναλάβει την τροφοδοσία και τον εφοδιασμό όλων των χρειωδών του προσωπικού και των εργατών του αδαμαντορυχείου του Ουίλλιαμσον, με τον οποίο ιδιοκτήτη του (Δρ. Τζων Τ.Ουίλλιαμσον [Dr. John Thoburn Williamson]) συνδεόταν και προσωπικά. Ο Ιωάννης Γιάκας, ήταν μια πολλή δυναμική προσωπικότητα.
Πέτρος Μάνος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού‎ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Οικογένεια Μάνου Κατηγορία:Οικογένεια Μαυρομιχάλη
Σινυάνγκα
Ορόσημα
Τα αξιοθέατα στην πόλη της Σινυάνγκα (Shinyanga) ή πλησίον των συνόρων της, περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Αναδάσωση
Η περιοχή έχει ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό πρόγραμμα αποκατάστασης δασών, το οποίο είναι καλά τεκμηριωμένο από τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας, του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών και την Παγκόσμια Εταιρική σχέση για τη Δασική Αποκατάσταση του Τοπίου. Το πρόγραμμα αναφέρεται στην ταινία «Δάση για τον 21ο Αιώνα» («Forests for the 21st Century»).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφερειακές πρωτεύουσες στην Τανζανία
Οι περιπέτειες του Πινόκιο (μίνι σειρά)
Οι περιπέτειες του Πινόκιο είναι μια δραματική σειρά βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάρλο Κολόντι, σκηνοθετημένο από τον Λουίτζι Κομεντσίνι, και μεταδόθηκε για πρώτη φορά από την ιταλική τηλεόραση στο κανάλι Rai 1 τον Απρίλιο του 1972, χωρισμένο σε πέντε επεισόδια, με συνολική διάρκεια 280 λεπτά. Στη συνέχεια επαναλήφθηκε, πάλι σε πέντε επεισόδια, με την ευκαιρία των 10 χρόνων της ταινίας, το 1982, και πάλι στο Rai 1.
Ο Κομεντσίνι έκανε μια μεγαλύτερη έκδοση, 320 λεπτών, χωρισμένη σε έξι επεισόδια. Αυτή η έκδοση προσαρμόστηκε επίσης στα γαλλικά, από τον Pierre Cholodenko, για να μεταδοθεί τον Δεκέμβριο του 1972 από το γαλλικό κανάλι Première chaîne de l ORTF.
Πρωταγωνιστές είναι οι Andrea Bales t ri (Πινόκιο), Νίνο Μανφρέντι (Τζεπέτο),Τζίνα Λολομπρίτζιτα (η Νεράιδα), Φράνκο Φράνκι (η Γάτα), Τσίτσο Ινγκράσια (η Αλεπού), Βιττόριο ντε Σίκα (ο δικαστής), Λάιονελ Στάντερ (Mangiafoco), Domenico Santoro (Lucignolo).
Πλοκή
Όπως και το διάσημο μυθιστόρημα, η τηλεταινία εξιστορεί τις περιπέτειες της διάσημης μαριονέτας, όμως, σε αντίθεση με τη λογοτεχνική έκδοση, ο Πινόκιο παίζεται από ένα πραγματικό αγόρι, που μόνο σε κάποια σημεία μεταμορφώνεται σε μαριονέτα (σε αυτή τη σειρά, ο Πινόκιο γίνεται κούκλα ή παιδί για να τιμωρηθεί, να ανταμειφθεί, ή να σωθεί από τη Νεράιδα, μέχρι το τέλος, όταν γίνεται για πάντα παιδί λόγω της καλής του συμπεριφοράς, και η ψυχή του αφήνει τη νεκρή μαριονέτα).
Ελληνική μεταγλώττιση
Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούστηκαν: Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Γιώργος Πετρόχειλος, Γιάννης Στεφόπουλος, Σοφία Παναηλίδου, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Νίκος Νίκας, Μάντυ Λάμπου, Βίνα Παπαδοπούλου, Λουκάς Φραγκούλης.
Μουσική
Η περίφημη μουσική επένδυση της τηλεταινίας δημιουργήθηκε από τον Φιορέντζο Κάρπι, και είχε πολλές επανεκτελέσεις. Από τα έργα του, θυμόμαστε:
Τα γυρίσματα
Παρά το γεγονός ότι το περιβάλλον του μυθιστορήματος ήταν η Τοσκάνη, τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην περιφέρεια του Λάτσιο, μεταξύ των επαρχιών της Ρώμης και του Βιτέρμπο :
Άλλα έργα
Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Πινόκιο
Ανζί Μαχατσκαλά
Η Ανζί Μαχατσκαλά (ρωσικά: Анжи Махачкала, ), ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος που έδρευε στην πόλη Μαχατσκαλά του Νταγκεστάν. Ιδρύθηκε μόλις το 1991, αλλά αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία του ρωσικού πρωταθλήματος. Το όνομα του συλλόγου προερχόταν από λέξη της διαλέκτου κιουμούκ, που σημαίνει «το μαραγαριτάρι».
Στις 18 Ιανουαρίου 2011, η Άνζι αγοράστηκε από τον δισεκατομμυριούχο Σουλεϊμάν Κερίμοφ και στη συνέχεια προέβη σε πολυάριθμες μεταγραφές υψηλού προφίλ, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του Καμερουνέζου επιθετικού Σαμουέλ Ετό, του Βραζιλιάνου αμυντικού Ρομπέρτο Κάρλος και του Ολλανδού τενχικού Γκους Χίντιγκ. Μετά από σοβαρές περικοπές του προϋπολογισμού πριν από την περίοδο 2013–14, ο σύλλογος έχασε το μεγαλύτερο μέρος των βασικών συντελεστών της και τερμάτισε στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, που είχε ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στο Πρωτάθλημα ΦΝΛ στο τέλος της περιόδου. Η Άνζι επανήλθε στην κορυφαία κατηγορία στο τέλος της περιόδου 2014–15. Ο Σουλεϊμάν Κερίμοφ,ο οποίος είχε σταματήσει την χρηματοδότηση της ομάδας, οδήγησε την ομάδα σε αδιέξοδο με αποτέλεσμα η Ανζί να ανακοινώσει την διάλυση της, καθώς δεν ήταν σε θέση να λάβει την απαιτούμενη αδειοδότηση, για την Γ' Εθνική κατηγορία, όπου και έπαιζε.
Αναλυτικά η ανακοίνωση: «Η απώλεια της άδειας σημαίνει ότι ο σύλλογος αυτόματα χάνει την επαγγελματική ιδιότητά του. Ολόκληρη η ομάδα της Ανζί έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια να περάσει τη διαδικασία αδειοδότησης και ήλπιζε για ένα θετικό αποτέλεσμα μέχρι το τέλος. Πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι το τέλος. Πιστεύουμε ότι μια μέρα η Άνζι θα επιστρέψει. Μια μέρα αυτό το αστέρι θα φωτίσει ξανά και θα λάμψει ακόμη περισσότερο».
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1991 από τον πρώην παίκτη της Ντινάμο Μαχατσκαλά, Μαγκομέντ-Σουλτάν Μαγκομέντοφ, τότε επικεφαλής της Νταγκνεφτέπροντουκτ, λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα Νταγκεστάν το ίδιο έτος. Στην εναρκτήρια περίοδο του συλλόγου, η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητη με 16 νίκες σε 20 αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1991 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1991
Πρώτη Βιεννέζικη Σχολή
Η Πρώτη Βιεννέζικη Σχολή (στις γερμανόφωνες χώρες αναφέρεται ως Wiener Klassik) είναι μία ονομασία που αποδίδεται σε τρεις κυρίως συνθέτες της Κλασικής περιόδου της Δυτικής μουσικής, στα τέλη του 18ου αιώνα, στη Βιέννη. Οι εν λόγω τρεις συνθέτες είναι οι Γιόζεφ Χάυντν, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Σε πολλές περιπτώσεις προστίθεται και και τέταρτος συνθέτης, ο Φραντς Σούμπερτ. Πρώτη φορά η παραπάνω ονομασία χρησιμοποιήθηκε από τον Αυστριακό μουσικολόγο Ράφαελ Γκέοργκ Κάισεβετερ, προσθέτοντας στην αρχή μόνο τους δύο πρώτου Αυστριακούς στη λίστα. Κατόπιν, άλλοι συγγραφείς, πρόσθεσαν και τον (Γερμανό) Μπετόβεν. Πρακτικά το "πρώτη", προστέθηκε κι αυτό αργότερα, για να μην υπάρξουν λανθασμένα συμπεράσματα λόγω της Δεύτερης Βιεννέζικης Σχολής.
Οδησσός
Η Οδησσός (ουκρ. Одеса, ρωσ. Одесса) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας και σημαντικό λιμάνι στον Εύξεινο Πόντο, όπου υπήρχε μία αρκετά οργανωμένη ελληνική παροικία στις αρχές του 19ου αιώνα. Η Οδησσός είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του ελληνισμού, αφού εκεί συστάθηκε η Φιλική Εταιρεία.
Η Οδησσός ως τα τέλη του 18ου Αιώνα
thumb|left|200px|Το άγαλμα του Δούκα του Ρισελιέ στην Οδησσό. Στη θέση της σημερινής Οδησσού υπήρξε αρχαία Ελληνική αποικία, δεν πρέπει όμως να συγχέεται με τη συνώνυμή της αποικία στην θρακική ακτή, τη σημερινή Βάρνα. Σήμερα υπάρχει σημαντικός αριθμός σωζόμενων μνημείων στην ευρύτερη περιοχή. Στα χρόνια του Μεσαίωνα η περιοχή δέχτηκε επιθέσεις από νομαδικές φυλές, Τουρκικής καταγωγής, κυρίους από τους Πετσενέγους και τους Κουμάνους, ενώ αποτέλεσε ανάλογα με τη χρονική περίοδο τμήμα της Ρως του Κιέβου, του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, του Χανάτου της Κριμαίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στα τέλη του 18ου αιώνα η πόλη κατακτήθηκε από τους Ρώσους κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1787 - 1792. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1789, οι Ρωσικές δυνάμεις κάτω από τις διαταγές του Ιβάν Γκούντοβιτς, κατέλαβαν την περιοχή. Το 1792 με την συνθήκη του Ιάσιου, η περιοχή πέρασε επίσημα κάτω από την κυριαρχία της Ρωσίας και αποτέλεσε τμήμα της λεγόμενης Novorossiya (Νέα Ρωσία). Η Μεγάλη Αικατερίνη, που ηγείτο της Ρωσίας εκείνη την εποχή, θεώρησε ότι η περιοχή έχει σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα και έδωσε εντολή να θεμελιωθεί μια πόλη στο σημείο όπου είχε οχυρωθεί ο Ρωσικός στρατός, αποβλέποντας στη δημιουργία ενός σημαντικού στρατιωτικού λιμανιού στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Έτσι το 1794 ιδρύεται η πόλη της Οδησσού.
Η Οδησσός στον 19ο αιώνα
thumb|300px|right|Δημόσια Βιβλιοθήκη Οδησσού(τωρινό Αρχαιολογικό Μουσείο) Η πόλη γνώρισε σύντομα μεγάλη ανάπτυξη, κυρίως στα πρώτα 50 χρόνια του 19ου αιώνα. Η ανάπτυξή της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Δούκα του Ρισελιέ, ο οποίος διατέλεσε κυβερνήτης της πόλης από το 1803 έως το 1814. Ο νέος κυβερνήτης ορμώμενος από τη Γαλλική Επανάσταση, υπηρέτησε στο Ρωσικό στρατό κατά των Τούρκων. Σ' αυτόν οφείλει η πόλη τις λεωφόρους και την ρυμοτομία, καθώς και την ύπαρξη υπογείων στοών, μήκους πολλών χιλιομέτρων που λέγονται κατακόμβες. Από το 1828 κοσμεί την πόλη το χάλκινο άγαλμα του Δούκα του Ρισελιέ, σχεδιασμένο από τον γλύπτη Ιβάν Μαρτός. Το 1814 ιδρύεται στην Οδησσό η Φιλική Εταιρεία, από τον Νικόλαο Σκουφά, τον Εμμανουήλ Ξάνθο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, που μετέπειτα επέδρασε καταλυτικά στην Ελληνική Επανάσταση. Το 1819 το λιμάνι της Οδησσού γίνεται ελεύθερο και η λειτουργία του με αυτή τη μορφή συνεχίστηκε έως το 1859. Τότε έλαβε χώρα και η μεγάλη εισροή εποίκων και εμπόρων, των οποίων ο αριθμός ανέρχεται περίπου στους 15.500, υπολογίζοντας μόνο τους μη ρωσικής καταγωγής. Η πόλη απέκτησε κοσμοπολίτικο χαρακτήρα και λόγω των διαφορετικών εθνοτήτων που κατοικούσαν σ' αυτήν. Την Οδησσό κατοίκησαν Ρώσοι, Ουκρανοί, Βούλγαροι, Έλληνες, Εβραίοι, Αλβανοί, Αρμένιοι, Ιταλοί, Γάλλοι, Γερμανοί και αρκετές άλλες εθνότητες από χώρες της Ευρώπης. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύχθηκε μεγάλη εμπορική δραστηριότητα. Στην Οδησσό ιδρύθηκε τότε ένα θέατρο, μία δημόσια βιβλιοθήκη, ένα Λύκειο και ένα ινστιτούτο Ανατολικών γλωσσών. Ο πληθυσμός της πόλης διπλασιάστηκε μεταξύ 1823 και 1849. Η ανάπτυξή της σταμάτησε με την έκρηξη του Κριμαϊκού Πολέμου, το 1853 - 1856, κατά τη διάρκεια του οποίου η Οδησσός βομβαρδίστηκε από τους Άγγλους και τους Γάλλους. Από το 1878 έως το 1895 διατέλεσε κυβερνήτης της Οδησσού ο Γρηγόριος Μαρασλής, γόνος ενός ευκατάστατου εμπόρου της πόλης, που είχε συμμετάσχει στην ίδρυση της Φιλική Εταιρείας. Ο Μαρασλής χρηματοδότησε με τμήμα της προσωπικής του περιουσίας μεγάλο αριθμό δημοσίων κτισμάτων στην Οδησσό.
Η Οδησσός στον 20ό αιώνα
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση και κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου, η Οδησσός κατελήφθη από τους Ουκρανούς, τον Γαλλικό Στρατό, τον Κόκκινο Στρατό και τον Λευκό Στρατό. Μετά την οριστική επικράτηση των Μπολσεβίκων αποτέλεσε τμήμα της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας από το 1920. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη κατελήφθη από Ρουμανικές και Γερμανικές δυνάμεις, από το 1941 - 1944. Την περίοδο της κατοχής τα θύματα έφτασαν τις 60.000, στην πλειοψηφία τους εβραϊκής καταγωγής. thumb|300px|right|Κεντρική οδός της Οδησσού. Το 1991 μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης η Οδησσός περνάει κάτω απ' τον έλεγχο της Ουκρανίας.
Γεωγραφία
thumb|right|Ο Φάρος Βοροντσόφ στον κόλπο της Οδησσού. Η Οδησσός βρίσκεται ( 46°28′N 30°44′E ) σε λόφους με θέα σε ένα μικρό λιμάνι στη Μαύρη Θάλασσα στον Κόλπο της Οδησσού, περίπου 31 χλμ βόρεια από τις εκβολές του ποταμού Δνείστερου και περίπου 443 χλμ νότια της ουκρανικής πρωτεύουσας Κιέβου. Το μέσο υψόμετρο στο οποίο βρίσκεται η πόλη είναι περίπου 50 μέτρα, με το μέγιστο να είναι 65 μέτρα και το ελάχιστο (στην ακτή) ανέρχεται σε 4,2 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η πόλη καλύπτει επί του παρόντος μια περιοχή 162,42 τ. χλμ. Η πυκνότητα πληθυσμού της οποίας είναι περίπου 6.139 άτομα/ τ. χλμ. Υπάρχουν πηγές τρεχούμενου νερού στην πόλη που περιλαμβάνουν τον ποταμό Δνείστερο, από τον οποίο λαμβάνεται νερό και στη συνέχεια καθαρίζεται σε μια μονάδα επεξεργασίας λίγο έξω από την πόλη. Η τοποθεσία της πόλης στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας συνέβαλε επίσης στη δημιουργία μιας ακμάζουσας τουριστικής βιομηχανίας στην Οδησσό. Η παραλία της Αρκαδίας είναι εδώ και καιρό αγαπημένο μέρος για χαλάρωση, τόσο για τους κατοίκους της πόλης όσο και για τους επισκέπτες της. , η οποία είναι μια μεγάλη αμμώδης παραλία που βρίσκεται στα νότια του κέντρου της πόλης. Οι πολλές αμμώδεις παραλίες της Οδησσού θεωρούνται μοναδικές στην Ουκρανία, καθώς η νότια ακτή της χώρας (ιδιαίτερα στην Κριμαία) τείνει να είναι μια τοποθεσία στην οποία έχει πολλαπλασιαστεί ο σχηματισμός παραλιών με πέτρες και βότσαλα.
Οι παράκτιοι βράχοι δίπλα στην πόλη προκαλούν συχνές κατολισθήσεις, με αποτέλεσμα μια τυπική αλλαγή του τοπίου κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας. Λόγω των κυμαινόμενων κλίσεων της γης, υπάρχει συνεχής παρακολούθηση της σταθερότητας τέτοιων περιοχών και για τη διατήρηση των δυνητικά απειλούμενων κτιρίων και άλλων δομών της πόλης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας που είναι κοντά στο νερό. Επίσης ένας πιθανός κίνδυνος για τις υποδομές και την αρχιτεκτονική της πόλης είναι η παρουσία πολλαπλών υπόγειων κοιλότητων οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν κατάρρευση κτιρίων. Λόγω των επιπτώσεων του κλίματος και του καιρού στα ιζηματογενή πετρώματα κάτω από την πόλη, το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει αστάθεια κάτω από τα θεμέλια ορισμένων κτιρίων.
Κλίμα
Η Οδησσός έχει ένα ζεστό-καλοκαίρι με υγρό ηπειρωτικό κλίμα που συνορεύει με το ημίξηρο κλίμα καθώς και ένα υγρό υποτροπικό κλίμα. Αυτό βοήθησε πολύ την πόλη στη δημιουργία των απαραίτητων συνθηκών για την ανάπτυξη του θερινού τουρισμού. Κατά την τσαρική εποχή, το κλίμα της Οδησσού θεωρούνταν ευεργετικό για θεραπεία, και έτσι πολλοί πλούσιοι αλλά άρρωστοι στάλθηκαν στην πόλη για να χαλαρώσουν και να αναρρώσουν.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της κουλτούρας των ιαματικών λουτρών και την ίδρυση μιας σειράς πολυτελών ξενοδοχείων στην πόλη. Η μέση ετήσια θερμοκρασία της θάλασσας είναι 13–14 °C. Οι εποχιακές θερμοκρασίες κυμαίνονται από κατά μέσο όρο 6 °C από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο, έως 23 °C τον Αύγουστο. Συνήθως, για συνολικά 4 μήνες – από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο – η μέση θερμοκρασία της θάλασσας στον Κόλπο της Οδησσού και στην περιοχή του κόλπου της πόλης υπερβαίνει τους 20 °C.
Η πόλη έχει συνήθως ξηρούς, κρύους χειμώνες, οι οποίοι είναι σχετικά ήπιοι σε σύγκριση με το μεγαλύτερο μέρος της Ουκρανίας, καθώς χαρακτηρίζονται από θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από τους -10 °C. Τα καλοκαίρια παρατηρείται αυξημένο επίπεδο βροχοπτώσεων και η πόλη έχει συχνά ζεστό καιρό με θερμοκρασίες που συχνά φτάνουν στους 20 °C. Η χιονοκάλυψη είναι συχνά ελαφριά ή μέτρια. Οι δημοτικές υπηρεσίες σπάνια αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα που μπορούν να βρεθούν συχνά σε άλλες, πιο βόρειες, ουκρανικές πόλεις. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό επειδή οι υψηλότερες χειμερινές θερμοκρασίες και η παράκτια τοποθεσία της Οδησσού εμποδίζουν τη σημαντική χιονόπτωση. Η πόλη δεν αντιμετωπίζει σχεδόν ποτέ το φαινόμενο του παγώματος της θάλασσας.
Δημογραφία
Η ομιλούμενη γλώσσα στην Οδησσό είναι τα Ρώσικα. Μολονότι πρόκειται για πόλη της Ουκρανίας, στα σχολεία η διδασκαλία των μαθημάτων διεξάγεται στην ουκρανική γλώσσα και η πλειονότητα των κατοίκων γνωρίζει άριστα την ουκρανική γλώσσα, παραδοσιακά οι κάτοικοι της χρησιμοποιούν τη ρωσική γλώσσα σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων και επαφών τους. Η πόλη κατοικείται από πολλές εθνότητες, σύμφωνα άλλωστε και με την ιστορία της. Εκτός από Ουκρανούς, οι οποίοι αποτελούν και την πλειοψηφία, στην Οδησσό ζει μεγάλος αριθμός Ρώσων. Ακολουθούν Εβραίοι,Έλληνες, Γερμανοί, Γάλλοι, Ρουμάνοι, Τούρκοι, Αρμένιοι και Γεωργιανοί.
Οι κάτοικοι της Οδησσού αυτοπροσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό ως εξωστρεφείς και κοσμοπολίτες, ένα χαρακτηριστικό που προκύπτει από τη θέση της πόλης μεταξύ Δύσης και Ανατολής, την ιστορία και τον ρόλο του λιμανιού στην καθημερινή ζωή της πόλης.
Οικονομία
Μαζί με τη Χερσώνα και τη Σεβαστούπολη η Οδησσός είναι ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ουκρανίας. Η Οδησσός είναι επίσης μεγάλο συγκοινωνιακό και οδικό κέντρο της χώρας.
Αξιοθέατα
thumb|300px|right|Η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος Σημαντικά αξιοθέατα της Οδησσού είναι:
Πηγές
Το παρόν άρθρο έχει βασιστεί κατά ένα μεγάλο μέρος στα αντίστοιχα άρθρα της Αγγλικής και της Γερμανικής Wikipedia
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Συνοικίες της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
thumb|Οι δεκατέσσερις συνοικίες της [[Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινούπολης του Κωνσταντίνου Α΄.|350x350px]] Με τον όρο Συνοικίες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης εννοούμε τις δεκατέσσερις περιοχές (Λατινικά: regiones) στις οποίες διαιρέθηκε η πόλη με την ίδρυσή της από τον Κωνσταντίνο Α΄ κατά το πρότυπο της Ρώμης. Ένα μέρος αυτών βρισκόταν στα όρια της αρχαίας ακρόπολης του Βυζαντίου, ένα άλλο στο κέντρο της πόλης, ένα τρίτο μέρος βρισκόταν στις μη κεντρικές περιοχές της εντός των τειχών πόλης και οι υπόλοιπες, δύο τον αριθμό, ήταν προαστιακές. Η βασικότερη πηγή για τις δεκατέσσερις συνοικίες της Κωνσταντινούπολης του Κωνσταντίνου Α΄ είναι τα Notitia Urbis Constantinopolitanae, που αποτελεί έργο της εποχής του Θεοδοσίου Β΄, γραμμένο στα Λατινικά, και απαριθμεί τις συνοικίες και τα σημαντικότερα κτίσματα εντός των ορίων της. Η επίσημη διαίρεση του χώρου σε συνοικίες-τομείς δεν περιόρισε την ονοματοθεσία μικρότερων συνοικιών-γειτονιών. Η επέκταση της πόλης με την ανέγερση των Θεοδοσιανών τειχών πρόσθεσε ασφαλώς νέες συνοικίες και νέες ονομασίες.
Συνοικία I
Περιλάμβανε την περιοχή νοτιοδυτικά της ακρόπολης του αρχαίου Βυζαντίου, όπου βρισκόταν το Μίλιον, η Αγία Σοφία, το Ιερόν Παλάτιον και ο Ιππόδρομος. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae:
Συνοικία II
Περιλάμβανε σχεδόν ολόκληρη την περιοχή, όπου βρισκόταν η ακρόπολη του αρχαίου Βυζαντίου, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το ανάκτορο του Τοπ Καπί. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae:
Συνοικία III
Περιλάμβανε την περιοχή δυτικά του Ιπποδρόμου και νότια του Φόρου του Κωνσταντίνου μέχρι τη θάλασσα. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae:
Συνοικία IV
Περιλάμβανε τη δυτική πλαγιά του λόφου της ακρόπολης του αρχαίου Βυζαντίου. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae:
Συνοικία V
Περιλάμβανε την περιοχή δυτικά της Συνοικίας IV. Αναφέρεται και ως Στρατήγιον. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae:
Συνοικία VI
Περιλάμβανε την περιοχή δυτικά της Συνοικίας V, βόρεια του Φόρου του Κωνσταντίνου. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae: !Αρχικό κείμενο !Μετάφραση
Συνοικία VII
Περιλάμβανε την περιοχή βορειοδυτικά της Συνοικίας VI. Η ίδια περιοχή είναι γνωστή και με την ονομασία "Τα Ναρσού" και βρισκόταν απέναντι από τον Γαλατά. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae: !Αρχικό κείμενο !Μετάφραση ''Τρείς εκκλησίες, οι οποίες είναι: της Αγίας Ειρήνης, της αγίας Αναστασίας, και του Αγίου Παύλου. Την στήλη του Θεοδοσίου με μια σκάλα στο εσωτερικό της που οδηγεί στην κορυφή. Δύο μεγάλα έφιππα αγάλματα. Μέρος του προαναφερθέντος Φόρου. Τα λουτρά του Καρόσα. Ογδόντα πέντε δρόμους. Επτακόσιες έντεκα οικίες. Έξι μεγάλες κιονοστοιχίες. Έντεκα ιδιωτικά λουτρά. Δώδεκα ιδιωτικά αρτοποιεία. Δεκαέξι σημεία διανομής. Έναν επιμελητή. Ένα δημόσιο υπηρέτη. Ογδόντα πυροσβέστες. Πέντε φύλακες.''
Συνοικία VIII
Περιλάμβανε την περιοχή δυτικά της Συνοικίας ΙΙΙ στα νότια του Φόρου του Θεοδοσίου. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae: !Αρχικό κείμενο !Μετάφραση ''Μέρος του Φόρου του Κωνσταντίνου. Την αριστερή κιονοστοιχία η οποία φτάνει έως τον Ταύρο. Την Βασιλική του Θεοδοσίου. Το Καπιτώλιο. Είκοσι ένα δρόμους. Εκατόν οκτώ οικίες. Πέντε μεγάλες κιονοστοιχίες. Δέκα ιδιωτικά λουτρά. Πέντε ιδιωτικά αρτοποιεία. Πέντε σημεία διανομής. Δύο κρεαταγορές. Έναν επιμελητή. Ένα δημόσιο υπηρέτη. Δεκαεπτά πυροσβέστες. Πέντε φύλακες.''
Συνοικία IX
Περιλάμβανε την περιοχή δυτικά της Συνοικίας VIII και βρισκόταν κοντά στη Μονή Μυρελαίου και του Λιμένα του Θεοδοσίου. Σύμφωνα με τα Notitia Urbis Constantinopolitanae: !Αρχικό κείμενο !Μετάφραση ''Δύο εκκλησίες, Καινόπολης και Ομονοίας. Τις αλεξανδρινές αποθήκες. Τον οίκο του ευγενούς Αρκαδίου. Τα λουτρά της Αναστασίας. Την αποθήκη του Θεοδοσίου. Δέκα έξι δρόμους. Εκατόν δέκα έξι οικίες. Δύο μεγάλες κιονοστοιχίες. Δέκα έξι ιδιωτικά λουτρά. Δέκα πέντε ιδιωτικά αρτοποιεία. Τέσσερα δημόσια αρτοποιεία. Τέσσερα σημεία διανομής. Έναν επιμελητή. Ένα δημόσιο υπηρέτη. Τριάντα οκτώ πυροσβέστες. Πέντε φύλακες.''