cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος της Μοραβίας
Βιογραφία
Τον Βεντσέσλαο Δ΄ διαδέχθηκε ο Ρούπρεχτ των Βίττελσμπαχ, που απεβίωσε το 1410. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου για την ανάδειξη βασιλιά της Γερμανίας, από τους επτά εκλέκτορες οι 4 ψήφισαν τον Ιάκωβο και οι 3 τον Σιγισμούνδο. Ένας από τους εκλέκτορες, ο Βεντσέσλαος Δ΄ της Βοημίας, ψήφισε τον Ιάκωβο. Αυτός όμως απεβίωσε τρεις μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 1411, ίσως δηλητηριασμένος. Έτσι έμεινε η θέση κενή για τον Σιγισμούνδο, που εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας .
Τον διαδέχθηκαν τα εξαδέλφια του, ο Σιγισμούνδος στη Μοραβία, στο Βρανδεμβούργο και στη Γερμανία και η Ελισάβετ, κόρη του Ιωάννη στο Λουξεμβούργο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέλτσε, κόρη του Βλαδισλάου Β΄ δούκα του Οπόλε, Βιέλουν, Ντόμπσυν και παλατινού κόμη της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Το 1370 απεβίωσε η Ελισάβετ.
Το 1374 ο Ιάκωβος έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε, κόρη του Μπόλκο Β΄ δούκα του Οπόλε. Η Αγνή ήταν αδελφή του Βλαδισλάου Β΄. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Νέα Νικομήδεια
Η Νέα Νικομήδεια είναι ένα χωριό περίπου 11 χιλιόμετρα (6,8 μίλια) βορειοανατολικά της Βέροιας. Είναι γνωστό για τον νεολιθικό οικισμό, έναν από τους παλαιότερους στην Ευρώπη. Αποτελούσε οικισμό του καταργηθέντος Δήμου Αποστόλου-παύλου και έπειτα δημοτικό διαμέρισμα του νεοσυσταθέντος Δήμου Βέροιας υπό το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Ο οικισμός χαρακτηρίζεται για την ευρεία παραγωγή ροδάκινων, καθώς και για το σημαντικό παρελθόν της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας "Νέα Γενεά" Νέας Νικομήδειας.
Νεολιθικός οικισμός
μικρογραφία|Ανασκαφή πρώιμης νεολιθικής κατοικίας στη Νέα Νικομήδεια τον Ιούλιο του 1963 Ο πρώην νεολιθικός οικισμός της Νέας Νικομήδειας βρίσκεται περίπου 2 χλμ. Είναι από τις πρώτες γνωστές τοποθεσίες της Μακεδονίας, που χρονολογούνται από το 6250-6050 π.Χ., μπορεί να είχε πληθυσμό μέχρι 500-700.
Ανασκάφηκε εκτενώς σε τρεις φάσεις (1961, 1963 και 1964) από τον R. J. Rodden και την ομάδα του. Ο χώρος, που καλύπτει είναι έκταση περίπου 1.690 τετραγωνικών μέτρων, έχει τετραγωνικές κατοικίες με 12 μέτρα. τα σπίτια της Νέας Νικομήδειας κατασκευάστηκαν -όπως και οι περισσότερες κατασκευές σε όλη τη Νεολιθική βόρεια Ελλάδα από ξυλεία σε ξύλινο πλαίσιο. Τα αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή περιλαμβάνουν πτερύγια πυριτίου, χορδές από πέτρα, πήλινα ειδώλια με σταυροειδή μάτια και μύτες σχήματος ράμματος, σφραγίδες για το στολισμό του σώματος, κρεμαστό κόσμημα με σχήμα βατράχου από στεατίτη, τα εργαλεία των οστών. Οι αρχαιολόγοι που ανασκάπτουν την αρχαία πόλη ανακάλυψαν επίσης γλυπτά από πηλό γυναικών με διπλωμένα χέρια. Στο χώρο βρέθηκαν κεραμικά, ειδικά μεγάλα αγγεία, με ύψος 60 εκατοστών και χωρητικότητα 85 λίτρων. Η περιοχή βρισκόταν αρχικά στις όχθες του Θερμαϊκού Κόλπου ή ενδεχομένως σε λίμνη ή λιμνοθάλασσα. Ήδη από τη δεκαετία του 1930, ο βάλτος της λίμνης Γιαννιτσών κάλυπτε μεγάλο μέρος της περιοχής.
Νεότερη ιστορία
Αρχικά το χωριό ονομάστηκε Μπρανιάτα και χτίστηκε το 1922 από Έλληνες πρόσφυγες από τη Νικομήδεια στη βορειοδυτική Ανατολία. Έλαβε το σημερινό της όνομα το 1953. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της ήταν 1.050.
Πολιτισμός
Ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Νικομήδειας «Αριστοτέλης» ιδρύθηκε το 1975. Σημαντικές πολιτιστικές δραστηριότητες του συλλόγου είναι οι Λαϊκές συναυλίες, Θεατρικές παραστάσεις και δημιουργία χορευτικού.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Σύλλογος Νέα Γενεά Νέας Νικομήδειας ιδρύθηκε το 1946 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ημαθίας, ενώ τις περιόδους 1983–84 και 1984–85 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, την τότε 4η τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Κεντρικής Μακεδονίας την περίοδο 1982–83 και 1 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κεντρικοδυτικής Μακεδονίας την περίοδο 1977–78.
Η Νέα Νικομήδεια ήταν η γενέτειρα του Μίμη Παπαϊωάννου, ο οποίος έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στη Νέα Γενεά Νέας Νικομήδειας, προτού πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ το 1962, με τον πατέρα του, Κώστα, να είναι έφορος του συλλόγου.
Έδρα της Νέας Γενεάς Νέας Νικομήδειας αποτελεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού, το Δημοτικό Γήπεδο Νέας Νικομήδειας «Μίμης Παπαϊωάννου».
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βέροιας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας
Αρχιδούκισσα Μαρία Βαλέρια της Αυστρίας
Η Μαρία Βαλερία (22 Απριλίου 1868 - 6 Σεπτεμβρίου 1924) ήταν αρχιδούκισσα της Αυστρίας και το τέταρτο και τελευταίο παιδί του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας και της Ελισάβετ της Αυστρίας.
Πρώτα χρόνια
Η Μαρία Βαλερία Ματθίλδη Αμαλία γεννήθηκε στο Όφεν (Βούδα) στην Ουγγαρία. Στην οικογένειά της την αποκαλούσαν συνήθως Βαλερία. Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ συνδέθηκε ιδιαίτερα με την Βαλερία, η οποία γεννήθηκε δέκα χρόνια μετά το τρίτο παιδί του αυτοκρατορικού ζευγαριού. Ήταν το μόνο παιδί της Ελισάβετ που της επιτράπηκε να αναθρέψει η ίδια, καθώς τα τρία μεγαλύτερα είχαν ανατραφεί από την γιαγιά τους, Αρχιδούκισσα Σοφία. Η ίδια η Σοφία έγραψε στη μητέρα της Ελισάβετ, Λουδοβίκα: "Η Σίσσι απορροφάται πλήρως από την αγάπη και τη φροντίδα της για αυτόν τον ακαταμάχητο άγγελο".
Ήταν μακράν το αγαπημένο παιδί της Ελισάβετ και ονομάστηκε από μερικούς αυλικούς ως "Die Einzige" ("Το Μοναχοπαίδι"), επειδή η Ελισάβετ έδωσε πολύ μεγαλύτερη προσοχή σε αυτήν από τα αδέλφια της. Η Βαλερία αγαπούσε τη μητέρα της, αλλά σύμφωνα με τα ημερολόγιά της, αισθάνθηκε συχνά ντροπή και συγκλονισμένη από τη συγκέντρωση της Ελισάβετ πάνω της, ιδιαίτερα καθώς η ίδια ήταν μέτριας και πρακτικής φύσης.
Ένα άλλο από τα ψευδώνυμα της Βαλερία ήταν το "παιδί της Ουγγαρίας" επειδή η γέννησή της ήταν παραχώρηση της Ελισάβετ, η οποία αντιπαθούσε τη σωματική οικειότητα και την εγκυμοσύνη, σε αντάλλαγμα για τη συνδιαλλαγή του Φραγκίσκου Ιωσήφ με την Ουγγαρία, το πιο ευνοημένο τμήμα της αυτοκρατορίας. Αυτή η διαδικασία κορυφώθηκε στην κοινή στέψη τους στη Βουδαπέστη στις 8 Ιουνίου 1867, ως βασιλιάς και βασίλισσα της Ουγγαρίας. Η Βαλερία γεννήθηκε λίγο περισσότερο από εννέα μήνες αργότερα.
Η Ελισάβετ σκόπιμα επέλεξε την Ουγγαρία ως γενέτειρα του παιδιού της. Κανένα βασιλικό παιδί δεν είχε γεννηθεί στην Ουγγαρία εδώ και αιώνες. Αν η Βαλερία ήταν αγόρι, θα είχε ονομαστεί κληρονόμος της Ουγγαρίας. Σύμφωνα με την ιστορικό Brigitte Hamann, ένα αγόρι που θα γεννιόταν από τη βασίλισσα της Ουγγαρίας στο Kάστρο της Βουδαπέστης θα είχε αυξήσει την πιθανότητα να γίνει κάποτε βασιλιάς της, χωρίζοντας την Ουγγαρία από την Αυστριακή αυτοκρατορία και υπήρξε ανακούφιση στο βασίλειο το ότι ήταν κορίτσι.
Οι φήμες έλεγαν ότι η Βαλερία ήταν στην πραγματικότητα η κόρη του φίλου και του θαυμαστή της Ελισάβετ Γκιούλα Αντράσσυ, πρωθυπουργού της Ουγγαρίας. Αυτά πλήγωναν βαθιά τη Βαλερία. Ωστόσο, θεωρείται ότι έμοιαζε με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ περισσότερο από οποιοδήποτε από τα αδέλφια της, και τελικά οι φήμες σταμάτησαν. Λόγω της ατμόσφαιρας που δημιούργησαν, όμως, η Βαλερία ανέπτυξε μια διαχρονική αντιπάθεια για οτιδήποτε έχει να κάνει με την Ουγγαρία, που επιδεινώθηκε από την επιμονή της Ελισάβετ να μιλάει μόνο ουγγρικά.
Η Βαλερία μιλούσε άπταιστα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά, της άρεσε να γράφει θεατρικά έργα και ποιήματα και ήταν μια ταλαντούχα ερασιτέχνης καλλιτέχνιδα.
Γάμος
Στις 31 Ιουλίου 1890, η Βαλέρια παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφό της, Φραγκίσκο Σαλβατόρ της Αυστρίας. Είχαν συναντηθεί το 1886, αλλά η Βαλερία περίμενε αρκετά χρόνια για να είναι σίγουρη ότι τα συναισθήματά της προς τον Φραγκίσκο Σαλβατόρ ήταν αρκετά δυνατά για να κάνουν έναν επιτυχημένο γάμο. Η Ελισάβετ δήλωσε ότι θα επιτρέψει στη Βαλερία να παντρευτεί ακόμη και έναν καπνοδοχοκαθαριστή αν το επιθυμούσε (σε αντίθεση με τα άλλα παιδιά της, τα οποία έπρεπε να κάνουν δυναστικούς γάμους). Η Βαλερία επέλεξε από έρωτα τον Φραγκίσκο Σαλβατόρ και η Ελισάβετ, όπως υποσχέθηκε, υποστήριξε την αγαπημένη της κόρη. Αυτό προκάλεσε μια βαθιά ρήξη μεταξύ της Βαλερίας και των αδερφιών της, Γκίζελας και Ροδόλφου για κάποιο διάστημα, αλλά τελικά ο Ροδόλφος και η Βαλερία συμφιλιώθηκαν τα Χριστούγεννα του 1888.
Η επίσημη παραίτηση της Βαλερίας από τα δικαιώματά της για αυστριακό θρόνο, που ήταν απαραίτητη για τη συνέχιση του γάμου, πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουλίου 1890 στο Hermesvilla της Βιέννης .Στη συνέχεια, η Βαλερία και ο Φραγκίσκος ταξίδεψαν στην Ιταλία, την Ελβετία και τη Βαυαρία.
Επόμενα χρόνια
Η Βαλερία ήταν γνωστή για τις γενναιόδωρες συμμετοχές της σε τοπικές φιλανθρωπικές προσπάθειες. Το 1900, έγινε προστάτης του Ερυθρού Σταυρού, για τον οποίο ίδρυσε νοσοκομεία και συγκέντρωσε σημαντικά χρηματικά ποσά. Ήταν επίσης προστάτης επτά άλλων φιλανθρωπικών οργανώσεων. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιούργησε ένα νοσοκομείο στο Παλάτι Βάλλζεε που διέμενε επί χρόνια και βοήθησε στη φροντίδα των τραυματιών. Ήταν αφοσιωμένη Καθολική και πέρασε πολύ καιρό υποστηρίζοντας θρησκευτικές φιλανθρωπίες και ήταν γνωστός στους ανθρώπους ως ο «Άγγελος του Βάλλζεε». Ήταν επίσης Κυρία του Τάγματος του Ενάστρου Σταυρού.
Η Βαλερία επηρεάστηκε πολύ από την αυτοκτονία του αδελφού της Ροδόλφου στις 30 Ιανουαρίου 1889 στο Μάιερλινγκ και τη δολοφονία της μητέρας της Ελισάβετ τον Σεπτέμβριο του 1898 στη Γενεύη. Αυτή και η αδερφή της Γκίζελα ήταν μια μεγάλη υποστήριξη στον πατέρα τους μετά από αυτές τις τραγωδίες.
Ενώ ο γάμος της Βαλέριας και του Φραγκίσκου ήταν αρμονικός στην αρχή, έγινε λιγότερο με τον καιρό. Ο Φραγκίσκος είχε πολλές σχέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας με τη χορεύτρια Στεφανί Ρίχτερ, η οποία αργότερα ήταν γνωστή ως "Πριγκίπισσα κατάσκοπος του Χίτλερ" για τις δραστηριότητες κατασκοπείας της πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1914, η Στεφανί γέννησε έναν γιο, τον Φραντς Γιόζεφ, τον οποίο αναγνώρισε ενώ η Βαλερία ζούσε ακόμα. Η Βαλερία αντιμετώπισε αυτά τα χτυπήματα, εμπιστευόμενη μόνο το ημερολόγιό της.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βαλέρια αναγνώρισε επισήμως το τέλος της μοναρχίας των Αψβούργων και υπέγραψε έγγραφα που απέκλειαν όλα τα δικαιώματα της ίδιας και τον απογόνων της. Η απόρριψη της επέτρεψε να κρατήσει το σπίτι και τα υπάρχοντά της.
Το τέλος της
Η Βαλερία απεβίωσε στο Κάστρο Βάλλζεε στις 6 Σεπτεμβρίου 1924 εξαιτίας του λεμφώματος. Είναι θαμμένη σε μια κρύπτη πίσω από τον ψηλό βωμό στην ενοριακή εκκλησία στο Ζίντελμπουργκ της Αυστρίας. Χιλιάδες άνθρωποι ακολούθησαν το φέρετρο στο χώρο ανάπαυσης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1890 τον δεύτερο εξάδελφό της Φραγκίσκο Σαλβατόρ, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας
Ο Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας ή Σίγκουρντ Χάραλντσον ή Σίγκουρντ Μουν (Sigur?r Haraldsson, 1133 - 1155) βασιλιάς της Νορβηγίας (1136 - 1155) ήταν γιος και ένας από τους διαδόχους του Χάραλντ Γκίλλε και της ερωμένης του Τόρας Γκούττορμσνταττερ. Συμβασίλευσε μαζί με τα ετεροθαλή αδέλφια του Ίνγκε Α΄ της Νορβηγίας και Άισταϊν Β΄ της Νορβηγίας, το προσωνύμιο Μουν προέρχεται από την αρχαία Νορβηγική γλώσσα και μεταφράζεται ως "στόμιο". Σκοτώθηκε σε συγκρούσεις διαδοχής ανάμεσα στον ίδιο και τα αδέλφια του στα πρώτα στάδια της έκρηξης του εμφύλιου πολέμου στη Νορβηγία.
Συμβασιλεία με τα ανήλικα αδέλφια του υπο την προστασία των κηδεμόνων τους
Ο πατέρας του σκοτώθηκε από έναν άλλο νεοεμφανιζόμενο διεκδικητή του θρόνου τον Σίγκουρντ Σλέμπ (1136), στη συνέχεια έγιναν τα ανήλικα παιδιά του συμβασιλείς υπό την προστασία των κηδεμόνων τους οι οποίοι πολέμησαν τον δολοφόνο του πατέρα τους Σίγκουρντ Σλέμπ και τον σύμμαχο του πρώην βασιλιά Μάγκνους τον τυφλό. Οι κηδεμόνες τους κατόρθωσαν τελικά με τον στρατό τους να νικήσουν και να σκοτώσουν τους εχθρούς τους στη μάχη του Ομένγκρα (1139). Την επόμενη περίοδο η Νορβηγία βρέθηκε σε περίοδο ειρήνης, η αριστοκρατία του βασιλείου στάθηκε στο πλευρό των ανήλικων παιδιών, ο ένας αδελφός ο Μάγκνους πέθανε πολύ πρόωρα γύρω στο 1140. Στη συνέχεια ήρθε άλλος ένας αδελφός από την Ιρλανδία (1142) ο Έιστεν ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι νόθος γιος του Χάραμλντ Γκίλλε, οι κηδεμόνες τον δέχτηκαν αμέσως επειδή είχαν ακούσει για ταξίδια του πατέρα τους στην Ιρλανδία χάρη μιας ερωμένης και για κάποιο παιδί που απέκτησε μαζί της. Το 1152 επισκέφτηκε τη Νορβηγία ο παπικός απεσταλμένος Νίκολας Μπρίσπιρ προκειμένου να διευθετήσει τη δημιουργία της αρχιεπισκοπής της Νορβηγίας με έδρα το Νιδάρος.
Εμφύλιος με τα αδέλφια του
Μετά τον θάνατο των κηδεμόνων τους και την ενηλικίωση των αδελφών ξέσπασε εμφύλια σύγκρουση μεταξύ τους, συναντήθηκαν (1155) στο Μπέργκεν προκειμένου να κάνουν μια τελευταία προσπάθεια για να κλείσουν ειρήνη. Ο Ίνγκε ο οποίος ήταν ο μοναδικός νόμιμος γιος του πατέρα τους κατηγόρησε τον Σίγκουρντ και τον Έιστεν ότι συνωμότησαν να τον ανατρέψουν και να μοιράσουν μεταξύ τους το βασίλειο, σε λίγες μέρες ένας φρουρός του Ίνγκε σκοτώθηκε από έναν φρουρό του Σίγκουρντ. Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν το περιστατικό της συνωμοσίας ως ψευδές, εφευρέθηκε για να δικαιολογήσουν τη μεγάλη επιθετικότητα του Ίνγκε. Η Ίνγκε ύστερα από συμβουλή της μητέρα του επιτέθηκε στο κάστρο που έμεινε ο Σίνγκουρντ το οποίο είχε ελλειπή φύλαξη, δεν έδειξε κανένα έλεος και ο Σίγκουρντ δολοφονήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1155. Τάφηκε στον παλιό Καθεδρικό ναό του Μπέργκεν ο οποίος αργότερα κατεδαφίστηκε για να αντικατασταθεί με τον σύγχρονο καθεδρικό ναό.
Οικογένεια
Ο Σίγκουρντ Β΄ ήταν ισχυρός άνθρωπος και δυνατός σωματικά, περιγράφεται με ζωηρή εμφάνιση, ανοιχτά καστανά μαλλιά και άσχημο στόμα. Δεν νυμφεύτηκε και δεν αναφέρονται τέκνα του από νόμιμο γάμο, αλλά αργότερα εμφανίστηκαν πολλοί διεκδικητές του θρόνου, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν νόθοι γιοι του, ανάμεσά τους οι εξής:
Από την Θόρα (Þóra):
Από άγνωστη απέκτησε τέκνο:
Από την Κρίστιν Σίγκουρντσντοτερ:
Από άγνωστη:
Από τη Γκούνχιλντ Στάντχαϊμ Γκίσκε (1130-1200):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Γκίλλε
Assassin's Creed (ταινία)
Το Assassin's Creed είναι αμερικανική ταινία επιστημονικής περιπέτειας, δράσης και φαντασίας, σε σκηνοθεσία Τζάστιν Κέρζελ. Το σενάριο γράφτηκε από τους Μάικλ Λέσλι, Άνταμ Κούπερ και Μπιλ Κόλατζ, το οποίο βασίστηκε στο franchise της Ubisoft, Assassin's Creed. Πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Φασμπέντερ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Τζέρεμι Άιρονς και Σάρλοτ Ράμπλινγκ.
Η ταινία τοποθετείται στο ίδιο σύμπαν με αυτό του βιντεοπαιχνιδιού, με μερικές όμως προσθήκες, οι οποίες διαδραματίζονται στην Ισπανική Ιερά Εξέταση. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 2015 και ολοκληρώθηκαν τον Ιανουαρίου του 2016. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 13 Δεκεμβρίου του 2016, στη Νέα Υόρκη. Οι κριτικές που δέχτηκε ήταν ως επί το πλείστο αρνητικές, ενώ με ένα budget που ανέρχεται στα 125 εκατομμύρια δολάρια, κατάφερε να συγκεντρώσει 240 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας
Ο Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας ή Μάγκνους Σίγκουρντσον ή Μάγκνους ο Τυφλός (περί το 1115 - 12 Νοεμβρίου 1139) βασιλιάς της Νορβηγίας (1130 - 1135 και 1137 - 1139) ήταν νόθος γιος και διάδοχος του Σίγκουρντ του Σταυροφόρου. Η περίοδος της βασιλείας του σηματοδοτείται με την έναρξη της περιόδου του Νορβηγικού εμφυλίου πολέμου ο οποίος διατηρήθηκε μέχρι το 1240. Ο θείος του Χάραλντ Γκίλλε μετά τον θάνατο του πατέρα του (1130) κατέλαβε το μισό βασίλειο, τα πρώτα χρόνια οι σχέσεις με τον θείο του ήταν ειρηνικές στη συνέχεια ο Μάγκνους αποφάσισε να επιτεθεί στον Χάραλντ. Στην πρώτη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ τους στις 9 Αυγούστου 1134 στη μάχη του Χαρλέβ ο Μάγκνους ήταν ο νικητής, ο Χάραλντ δραπέτευσε στη Δανία. Ο Μάγκνους Δ΄ στη συνέχεια παρά την αντίθετη γνώμη των συμβούλων του αποφάσισε να αποσυρθεί στο Μπέργκεν για να περάσει τον χειμώνα, αυτό ήταν τελικά ένα τεράστιο λάθος. Ο Χάραλντ Γκίλλε ανασυγκροτήθηκε με τη βοήθεια του Ερρίκος Β΄ της Δανίας, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα αιφνιδίασε τον Μάγκνους με επίθεση. Η ήττα του Μάγκνους στη μάχη που ακολούθησε στις 7 Ιανουαρίου 1135 ήταν συντριπτική, οι περισσότεροι άντρες του έπεσαν στη μάχη, ο ίδιος ο Μάγκνους Δ΄ τυφλώθηκε, ακρωτηριάστηκε και ρίχτηκε στη φυλακή από τότε του έμεινε το προσωνύμιο "Μάγκνους ο τυφλός".
Επαναφορά στη βασιλεία μετά την τύφλωση του
Ο Μάγκνους τοποθετήθηκε στο αβαείο του Νίνταρχολμ στο νησί του Μάνκχολμεν στο φιόρδ του Τρόντχαϊμ στο οποίο συνέχισε να ζει ως μοναχός. Ο σφετεριστής θείος του Χάραλντ Γκίλλε σκοτώθηκε (1136) από τον Σίγκουρντ Σλέμπ έναν άλλον διεκδικητή του Νορβηγικού θρόνου ο οποίος ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Νορβηγίας (1135), για να επικυρώσει τα δικαιώματα του στον θρόνο πήρε μαζί του τον Μάγκνους τον Τυφλό σαν συμβασιλέα. Οι δυο συμβασιλείς αποφάσισαν να χωρίσουν τις δυνάμεις τους, ο Μάγκνους είχε περισσότερη υποστήριξη στην ανατολική Νορβηγία στην οποία ήταν περισσότερο δημοφιλής. Στη μαχη του Μίννι ηττήθηκε από τις δυνάμεις του Ίνγκε Α΄ της Νορβηγίας, στη συνέχεια κατέφυγε στο Γκέταλαντ, από εκεί στη Δανία όπου προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη του βασιλιά Έρικ του Αλησμόνητου, μια απόπειρα για επίθεση του Δανού βασιλιά απέτυχε. Ο Μάγκνους ο Τυφλός ενώθηκε ξανά με τις δυνάμεις του Σίγκουρντ Σλέμπ αλλά είχαν ελάχιστη υποστήριξη στη Νορβηγία.
Θάνατος σε μάχη
Στην τελική μάχη με τις δυνάμεις των βασιλέων Ίνγκε Α΄ και Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας στις 12 Νοεμβρίου 1139 ο Μάγκνους έπεσε στη μάχη του Χόλμενγκρα στο Οσλοφιόρδ, ο φρουρός του προσπάθησε να τον σκοτώσει αλλά μια λόγχη χτύπησε και τους δυο. Ο Μάγκνους Δ΄ τάφηκε στον ναό του Αγίου Χάλβαρντ στο Όσλο, ένα μνημείο ανεγέρθηκε προς τιμή του στο αγρόκτημα του Στόρενταλ στο Όστφολντ. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Νορβηγία διήρκεσε την περίοδο (1130–1240). Στη διάρκεια του πολέμου αυτού έγιναν πολλές συγκρούσεις σε διαφορετική κλίμακα, το υπόβαθρο των συγκρούσεων αυτών ήταν πάντοτε οι Σουηδικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικοί κανόνες και η εχθρότητα ανάμεσα στον βασιλιά και την εκκλησία. Η τελική κατάληξη ήταν να δημιουργηθούν στην τελική φάση του εμφυλίου δυο αντιμαχόμενες κοινωνικές ομάδες οι Μπάγκλερ και οι Μπίκεμπεινερ στις οποίες κάποιος πρίγκιπας διεκδικούσε τον θρόνο από τον νόμιμο βασιλιά. Με τη σύζυγο του Χριστίνα της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας (1133) την οποία στη συνέχεια χώρισε δεν απέκτησε παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Hello kitty
Σχεδόν αμέσως μετά την δημιουργία της το 1974, το πορτοφόλι για κέρματα Hello Kitty παρουσιάστηκε από την Sanrio τον Μάρτιο του 1975. Ο χαρακτήρας πουλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1976. Ο χαρακτήρας αυτός αποτελεί βασικό κομμάτι της ιαπωνικής λαϊκής κουλτούρας. Μέχρι το 2010 η Sanrio είχε κάνει το Hello Kitty ένα παγκόσμιο φαινόμενο σε επίπεδο μάρκετινγκ το οποίο άξιζε 5 δις δολάρια ετησίως. Μέχρι το 2014, όταν το Hello Kitty ήταν 40 ετών, η αξία του ήταν 7 δις δολάρια ετησίως, χωρίς καμιά διαφήμιση πέρα από τις ιστοσελίδες της Sanrio, των παραγωγών της και των πωλήσεων εισιτηρίων στους εκθεσιακούς χώρους και στις κοντινές τοποθεσίες.
Αν και αρχικά απευθυνόταν σε γυναίκες προ-εφηβικής ηλικίας, ωστόσο η αγορά του Hello Kitty διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει και τους ενήλικες καταναλωτές οι οποίοι ήταν παρόντες σε ποικίλα προϊόντα, από προμήθειες σε σχολικά είδη μέχρι αξεσουάρ μόδας, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων περιδέραιων με διαμάντια. Διάφορες τηλεοπτικές σειρές Hello Kitty, που απευθύνονται σε παιδιά, έχουν δημιουργηθεί. Έχουν κατασκευαστεί δυο θεματικά πάρκα Sanrio που βασίζονται στο Hello Kitty, το Harmonyland και το Sanrio Puroland.
Ιστορικό
Το 1962 ο Shintaro Tsuji, ιδρυτής της Sanrio, ξεκίνησε να πουλά σανδάλια από καουτσούκ με λουλούδια ζωγραφισμένα επάνω τους. Ο ίδιος ανέφερε πως τα κέρδη προέκυψαν από την προσθήκη ενός χαριτωμένου σχεδίου πάνω στα σανδάλια και έτσι προσέλαβε γελοιογράφους για να σχεδιάσουν χαριτωμένους χαρακτήρες στα εμπορεύματά του. Η εταιρεία δημιούργησε μια σειρά προϊόντων με έναν χαρακτήρα επάνω τους προκειμένου να λειτουργήσουν ως είδη δώρων. Το Hello Kitty σχεδιάστηκε από τον Yuko Shimizu και προστέθηκε στην δημιουργία των πρώτων Sanrio χαρακτήρων το 1974. Η πρώτη εμφάνιση αυτού του χαρακτήρα πάνω σε αντικείμενο ήταν σε ένα πορτοφόλι για κέρματα στην Ιαπωνία, στο οποίο απεικονίστηκε να κάθεται ανάμεσα σε ένα μπουκάλι γάλα και μια γυάλα με χρυσόψαρο. Το 1976 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Sanrio αποφάσισε να κάνει το Hello Kitty βρετανική υπόθεση επειδή την στιγμή που δημιουργήθηκε, άλλες ξένες χώρες και ιδιαίτερα η Βρετανία ήταν δημοφιλείς στην Ιαπωνία. Επιπλέον η Sanrio είχε ήδη έναν αριθμό χαρακτήρων που ήταν γνωστοί στις Ηνωμένες Πολιτείες και ήθελαν το Hello Kitty να είναι κάτι το διαφορετικό. Ο Shimizu επέλεξε το όνομα Kitty από το έργο του Λιούις Κάρολ Μέσα από τον καθρέφτη (Through the looking-glass), όπου σε μια σκηνή στην αρχή του βιβλίου η βασική ηρωίδα Αλίκη παίζει με μια γάτα την οποία αποκαλεί Kitty. Το σύνθημα της Sanrio είναι "κοινωνική επικοινωνία" και ο Tsuji ήθελε το εμπορικό σήμα της να αντικατοπτρίζει αυτό το πράγμα. Εξέτασε την περίπτωση "Hi Kitty" προτού επιλέξει το "Hello" ως είδος χαιρετισμού.
Οι εκπρόσωποι της Sanrio έχουν υπογραμμίσει ότι η Hello Kitty δεν έχει στόμα επειδή θέλει οι άνθρωπο "να εισάγουν τα προσωπικά συναισθήματά τους στον χαρακτήρα" και "να είναι χαρούμενοι ή λυπημένοι μαζί με την Hello Kitty". Μια άλλη εξήγηση που έδωσε η Sanrio για την έλλειψη στόματος είναι ότι "μιλάει από την καρδιά, πρεσβεύει την ίδια την εταιρεία Sanrio σε όλο τον κόσμο και δεν δεσμεύεται σε καμιά συγκεκριμένη γλώσσα". Εκπρόσωποι της Sanrio έχουν αναφέρει ότι βλέπουν την Hello Kitty ως σύμβολο φιλίας και ελπίζουν ότι θα ενθαρρύνει την φιλία μεταξύ των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Παρόλο που υπήρξε μια εικασία ότι η Hello Kitty έχει τις ρίζες της στο Maneki Neko και ότι το όνομα Hello Kitty είναι μια έμμεση μετάφραση του Maneki Neko που στα αγγλικά σημαίνει "γνέφω στην γάτα" (άλλοι διαφωνούν).
Κυνηγός Μεσσηνίας
Με την ονομασία Κυνηγός Μεσσηνίας μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Βάλεραν Β΄ του Λινύ
Ο Βάλεραν Β΄, γερμ. Valeran II (απεβ. 1354) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ & Μπωβουάρ (1303-1354).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βάλεραν Α΄ κύριο του Λινύ και της Ιωάννας, κυρίας του Μπωβουάρ.
Το 1288 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ερρίκος Β΄. Ο Βάλεραν Β΄ κληρονόμησε από τη μητέρα του τα κάστρα Μπωβουάρ και Ρουσύ. Όταν απεβίωσε το 1303 ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Β΄ κύριος του Λινύ, τον διαδέχθηκε.
Απεβίωσε το 1354 και τάφηκε στο ναό Νοτρ-Νταμ στο Καμμπραί.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Βάλεραν Α΄ του Λινύ
O Βάλεραν Α΄, γερμ. Valeran I (απεβ. 5 Ιουνίου 1288) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ (1281-1288).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου & (ως Ερρίκου Α΄) κυρίου του Λινύ και της Μαργαρίτας των Μονμπελιάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ.
Έλαβε μέρος, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Λουξεμβούργου, στη μάχη τoυ Βόρρινγκεν εναντίον του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης, όπου ο Βάλεραν Α΄ και ο αδελφός του σκοτώθηκαν. Τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, πρώτα ο Ερρίκος Β΄ και μετά ο Βάλεραν Β΄.
Ο Αντίχριστος (βιβλίο)
Ο Αντίχριστος (Der Antichrist) είναι βιβλίο του φιλοσόφου Φρίντριχ Νίτσε, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1895. Αν και γράφτηκε το 1888, το πολεμικό περιεχόμενο του ανάγκασε τους φίλους του Νίτσε, Franz Overbeck και Heinrich Köselitz να καθυστερήσουν την έκδοση του βιβλίου. Ο γερμανικός τίτλος μπορεί να μεταφραστεί σαν «Αντίχριστος» ή «Αντιχριστιανός», αναλόγως με το πως μεταφράζεται η γερμανική λέξη Christ.
Βάλεραν Α΄ του Λινύ
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Ο Αντίχριστος (βιβλίο)
Περιεχόμενo
Στον πρόλογο ο Νίτσε ξεκαθαρίζει πως το βιβλίο του προορίζεται για τους λίγους αναγνώστες που έχουν το θάρρος να αντέξουν την σοβαρότητα του και το πάθος του. Ο αναγνώστης θα πρέπει να είναι, σύμφωνα με τον Νίτσε, υπεράνω πολιτικής και εθνικισμού. Επίσης, η χρησιμότητα ή βλαπτικότητα της αλήθειας, δεν πρέπει να απασχολούν τον αναγνώστη. Απέρριψε όλους τους άλλους αναγνώστες.
Στο βιβλίο του "Ο Αντίχριστος", καταγγέλνει όχι μόνο τον Χριστιανισμό ως πίστη, θρησκεία και πρακτική, αλλά και το ηθικό σύστημα αξιών που κληρονόμησε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός. Ο Νίτσε εκτιμά πως ο Χριστιανισμός έχει καταστήσει τους ανθρώπους αδύναμους και άβουλους, ενώ θέτει την ελεημοσύνη και παρόμοια συναισθήματα ως υψηλές αρετές.
Παραπομπές
Αντιχριστος Κατηγορία:Βιβλία με κριτική στον Χριστιανισμό Κατηγορία:Αθεϊστικά βιβλία
Ιωάννης Α΄ του Λινύ
Ο Ιωάννης Α΄, γαλλ. Jean (απεβ. 17 Μαΐου 1364) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ & Μπωβουάρ (1354-1364).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βάλεραν Β΄ κυρίου του Λινύ & Μπωβουάρ και της Γκουγιότ, κληρονόμου του μπουργκράβου του Λιλλ.
Το 1354 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Έμεινε 10 έτη κυβερνήτης του Λινύ & Μπωβουάρ και το 1364 απεβίωσε. Tον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Γκυ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1330 την Αλίκη των Νταμπιέρ, κόρη και κληρονόμο του Γκυ κυρίου του Ρισεμπούργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Edge
Η λέξη Edge (στην αγγλική γλώσσα σημαίνει άκρη) μπορεί να αναφέρεται:
Ιερά Πατριαρχική Εξαρχία Πάτμου
Τον πυρήνα της εξαρχίας αποτελεί η Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Πάτμου, με τον καθηγούμενό της να διοικεί επίσης και την τοπική εκκλησία των νησιών ως Πατριαρχικός Έξαρχος.
Εν ενεργεία Πατριαρχικός Έξαρχος και Καθηγούμενος της Μονής του Αγίου Ιωάννου είναι ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης κ. Κύριλλος.
Ιστορία
Το έτος 95 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Δομιτιανός διέταξε διωγμό κατά των Χριστιανών. Ο νεαρότερος μαθητής του Χριστού, ο Ιωάννης, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Έφεσο στην οποία κήρυττε και βρήκε καταφύγιο στην Πάτμο. Εκεί συνέχισε το έργο του μεταστρέφοντας στον Χριστιανισμό πολλούς κατοίκους. Κατά τη διάρκεια των δύο, περίπου, ετών που παρέμεινε στην Πάτμο έγινε η αποκάλυψη του Θείου Μηνύματος από τον Θείο Λόγο στον άγιο Ιωάννη εντός του Ιερού Σπηλαίου της Αποκάλυψης. Τον Σεπτέμβριο του 96 ο αυτοκράτορας Δομιτιανός δολοφονήθηκε και ο διάδοχός του, ο Νέρβας, ανακάλεσε όλα τα διατάγματά του, επιτρέποντας έτσι στον Ιωάννη να επιστρέψει στην Έφεσο.
Τον 4ο αιώνα κατεδαφίστηκε ο ναός της Αρτέμιδος και μια παλαιοχριστιανική βασιλική εκκλησία χτίστηκε στη θέση του. Ο ιστορικός Ορλάνδος αναφέρει πως μεταξύ του 8ου και του 10ου αιώνα η βασιλική αυτή καταστράφηκε και λόγω αδυναμίας ανοικοδόμησής της, χτίστηκε ένα ναΰδριο αφιερωμένο στον Ιωάννη τον Θεολόγο.
Τον 11ο αιώνα, ο όσιος Χριστόδουλος, ηγούμενος της μεγάλης Μοναστικής Κοινότητας του όρους Λάτρους της Βιθυνίας, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το όρος Λάτρος εξαιτίας των Αραβικών επιδρομών. Έτσι, τον Απρίλιο του 1088 ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός παραχώρησε με χρυσόβουλλο την Πάτμο, τους Λειψούς, τους Φούρνους, τους Αρκιούς, το Αγαθονήσι και τη Λέβιθα στον όσιο Χριστόδουλο. Τότε ξεκίνησε η οικοδόμηση της Μονής του Αγίου Ιωάννου και εγκαταστάθηκε η πρώτη αδελφότητα μοναχών, μαζί με τους εργάτες που ασχολούνταν με την ανέγερσή της. Ο όσιος Χριστόδουλος μεριμνώντας τόσο για τις πνευματικές όσο και για τις κοινωνικές ανάγκες των λαϊκών καθιέρωσε εργατικό πενθήμερο, επιτρέποντας στους εργάτες να περνούν το Σαββατοκύριακο με τις οικογένειές τους. Πειρατικές επιδρομές ανάγκασαν τον όσιο να φύγει από την Πάτμο, οποίος πέθανε στις 16 Μαρτίου 1096, στην Εύβοια. Περίπου το 1100, οι μαθητές και συνεχιστές του έργου του μετέφεραν πίσω στην Πάτμο το λείψανό του οσίου Χριστόδουλου.
Το 1132 ο αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός παραχώρησε πλήρη αυτονομία στη Μονή, καθιστώντας την υπόλογη μόνο στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Κατά τους επόμενους δυο αιώνες το νησί υπέφερε από επιθέσεις, περισσότερες από τους ομόθρησκους Καθολικούς Δυτικούς, παρά από τους αλλόθρησκους Μουσουλμάνους της Ανατολής. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, οι μοναχοί αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη συνδρομή του Πάπα για την προστασία της Μονής. Έτσι, το 1207 εκδόθηκε παπική βούλλα με αφορισμούς όσων επιτίθονταν στη Μονή.
Κατά τον 13ο αιώνα, για λόγους αμοιβαίας προστασίας, ο οικισμός των εργατών μετακινήθηκε στο λόφο γύρω από τη Μονή, θέτοντας έτσι την αρχή για τη δημιουργία του οικισμού της Χώρας. Μετά την κατάληψη της Ρόδου και της ευρύτερης περιοχής από τους Ιωαννίτες Ιππότες το 1309, η κατάσταση θα γίνει πολύ δύσκολη για τη Μονή. Η οθωμανική επέκταση στην κοντινή Μικρά Ασία προκάλεσε την αντιπαλότητα των Βενετών της Κρήτης και των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου · η αντιπαλότητα αυτή έκανε τη διαβίωση στην περιοχή επικίνδυνη και, μέχρι το 1390, ο κοσμικός πληθυσμός αναγκάστηκε να μετακινηθεί στην Κρήτη για να γλιτώσει.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και πιο συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1454, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εξέδωσε φιρμάνι που επικύρωνε τα περισσότερα προνόμια που είχαν παραχωρήσει τη Μονή οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες. Με την επικράτηση των Ιωαννιτών έναντι των Οθωμανών το 1480 η Πάτμος πέρασε υπό την προστασία των Ιπποτών.
Τελικά, το 1537 η Πάτμος θα αναγνωρίσει την κυριαρχία των Οθωμανών. Η επικράτησή τους στην ανατολική Μεσόγειο επέφερε μια ειρηνική περίοδο που επέτρεψε στη Μονή να ευημερήσει. Εργάτες επέστρεψαν στο νησί και σύντομα αναπτύχθηκε σημαντική εμπορική δραστηριότητα. Θεωρείται πως ήταν τον 16ο αιώνα που το κοινοβιακό σύστημα της Μονής άλλαξε σε ιδιόρρυθμο, επιτρέποντας στους μοναχούς να διαβιούν και να απασχολούνται ατομικά. Τότε περίπου, πέρα από τη μεγάλη Μονή του Αγίου Ιωάννου άρχισαν ιδρύονται και να λειτουργούν και γυναικείες μονές. Πρώτη, ιδρύθηκε στο τέλος του 16ου αιώνα η Ιερά Μονή Άγια των Αγίων. Ακολούθως, το 1607, ιδρύθηκε από τον ηγούμενο της μεγάλης Μονής Παρθένιο Παγκώστα η  Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής.
Η ευημερία της Πάτμου τραυματίστηκε σοβαρά το 1659, όταν κατά τον Ε΄ Βενετοτουρκικό πόλεμο, ο Βενετός ναύαρχος Μοροζίνι επιτέθηκε στο νησί προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στον οικισμό της Χώρας, αλλά αφήνοντας σχεδόν ανέπαφη τη μεγάλη Μονή. Χρειάστηκαν περίπου 40 χρόνια για να ανακάμψει το νησί μετά από αυτή την επίθεση.
Το 1713 ο άγιος Μακάριος Καλογεράς, ένας Πάτμιος ιερομόναχος που είχε σταλεί να σπουδάσει στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του και να ιδρύσει την Πατμιάδα Σχολή, ένα από τα πλέον σημαντικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της εποχής του, οι απόφοιτοί της οποίας εξαπλώθηκαν στις ελληνικές κοινότητες ολόκληρης της Ευρώπης, τονώνοντας τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Το 1715 το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραχωρεί στον Καθηγούμενο της Μονής του Αγίου Ιωάννου το προνόμιο του Πατριαρχικού Εξάρχου, επιτρέποντάς του να διοικεί την τοπική εκκλησία ως επίσκοπος εξ ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχη.
Ο Πάτμιος έμπορος Εμμανουήλ Ξάνθος ήταν ένας από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας και το πιο γνωστό παράδειγμα της συμμετοχής της Πάτμου στην Ελληνική Επανάσταση. Δεν ήταν όμως ο μόνος. Ο λαός της Πάτμου συμμετείχε ηθικά και υλικά στην Επανάσταση, όμως η συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1832 άφηνε την Πάτμο υπό οθωμανικό έλεγχο. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν χρόνια παρακμής και φτώχειας. Οι κάτοικοι της Πάτμου άρχισαν να μεταναστεύουν, η Πατμιάδα Σχολή εγκαταλείφθηκε και η Μονή μαράζωνε.
Όταν το 1912 οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα, οι νησιώτες τους είδαν ως απελευθερωτές. Όμως σύντομα οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Μετά την άνοδο του φασιμού στην Ιταλία, οι νέοι κατακτητές ακολούθησαν μια πολιτική εξιταλισμού των νησιών. Ένα από τα πιο ακραία μέτρα τους ήταν η απαγόρευση διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσας. Σε όλα τα Δωδεκάνησα οι κληρικοί της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας προσέφεραν τεράστιο πνευματικό, αλλά και εθνικό έργο, αναβιώνοντας το κρυφό σχολειό · χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της κατήχησης δίδασκαν στα παιδιά την Ελληνική γλώσσα μέσα από τα ιερά κείμενα της εκκλησίας. Στην Πάτμο το έργο αυτό ανέλαβε ο πρώην ηγούμενος της μεγάλης Μονής, Αμφιλόχιος Μακρής, καθώς το 1937 ίδρυσε τη γυναικεία Μονή Ευαγγελισμού Μητρός Ηγαπημένου που λειτουργούσε ως κρυφό σχολειό. Η Γερμανική Κατοχή διήρκεσε από τα τέλη του 1943 ως το Μάιο του 1945 και ο τόπος γνώρισε την απόλυτη οικονομική εξαθλίωση. Μετά από μια διετή περίοδο Βρετανικής διοίκησης τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στο Ελληνικό κράτος.
Από το 1947 ξεκινά μια νέα εποχή. Η Πατμιάδα Σχολή επαναλειτουργεί και ξεκινά μια περίοδος ανοικοδόμησης. Το 1981, η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε την Πάτμο Ιερά Νήσο, ενώ στις 22-26 Σεπτεμβρίου 1995 στο Ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης πραγματοποιήθηκαν πανορθόδοξες εκδηλώσεις για 1900 χρόνια από συγγραφή της Αποκάλυψης του Ιωάννη, με τη συμμετοχή όλων των Ορθοδόξων Πατριαρχών και των Αρχηγών των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών. Το 1999 η Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, το Ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης και ο οικισμός της Χώρας της Πάτμου εντάχθηκαν επισήμως στον κατάλογο μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Από την 24η Ιανουαρίου 2000 η Μονή του Αγίου Ιωάννου επανήλθε στο κοινοβιακό σύστημα, εφαρμόζοντας παλαιότερη απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατ' απαίτηση της αδελφότητας των μοναχών.
Στις μέρες μας η Ιερά Μονή της Πάτμου είναι πλήρως αναδιοργανωμένη. Διαθέτει βιβλιοθήκη και μουσείο, εργαστήρια συντήρησης εικόνων και χειρογράφων, ασχολείται με την έρευνα και πραγματοποιεί νέες εκδόσεις. Παράλληλα, πέρα από την Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή, έχει υπό την αιγίδα της φορείς όπως το Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και το Κέντρο Ορθοδόξου Πολιτισμού και Πληροφόρησης.
Πηγές
Πατμου
Μπαγιόν
Η Μπαγιόν (γαλλικά: Bayonne, βασκικά: Baiona [baj'ona], γασκωνικά: Baiona [baˈjunɔ]) είναι πόλη και μια από τις δύο υποπεριφέρειες του διαμερίσματος των Ατλαντικών Πυρηναίων, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Νιβ και Αντούρ στο βόρειο τμήμα της πολιτιστικής περιοχής της Χώρας των Βάσκων, και στο νότιο τμήμα της Γασκώνης στο σημείο όπου το λεκανοπέδιο της Ακουιτανίας ενώνεται με τους λόφους στις υπώρειες των Πυρηναίων. Μαζί με τις γειτονικές Μπιαρίτς και Ανγκλέτ αποτελεί μέρος ενός κοινού οικιστικού συγκροτήματος γνωστού ως Κοινότητα Βασκική Ακτή ενώ είναι η βορειότερη άκρη του αστικού συνεχούς που εκτείνεται από το Σαν Σεμπαστιάν στην Ισπανία και που είναι γνωστό εως «Βασκική Ευρωπόλη Σαν Σεμπαστιάν-Μπαγιόν».
Ιστορία
Η Μπαγιόν ιδρύθηκε το 950 πάνω στα ερείπια ενός παλαιού ρωμαϊκού castrum ονόματι Lapurdum, που έδωσε το όνομά του στην ευρύτερη περιοχή του Λαπούρ. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν Βίκινγκς κατά τον 9ο αιώνα, γεγονός που οδήγησε στην άνθηση της ναυπηγικής και αλιείας που αποτελεί παραδοσιακά την κύρια ασχολία των κατοίκων της. Αποτέλεσε μέρος του δουκάτου της Ακουιτανίας που υπήρξε αγγλική κατοχή από το 1155 μέχρι το 1451 με το πέρας του Εκατονταετούς Πολέμου. Πολλοί Εβραίοι, προερχόμενοι από την Ιβηρική, εγκαταστάθηκαν μεταξύ 1492 και 1602 στη γειτονιά του Σεν Εσπρί. Το 1951 ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα θείου
Ιωάννης του Μπωβουάρ
Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (π. 1370 - 1397) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Μπωβουάρ & Ρίχεμπουρκ (1387-1397).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκυ κόμη του Λινύ & Σαιν-Πολ και της Μαώς/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1387 τη Μαργαρίτα, κόρη και κληρονόμο του Λουδοβίκου κυρίου του Ανγκιάν, κόμη του Μπριεν & Κονβερσάνο και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών. Είχε τέκνα:
Μίλοσλαβ Μετσίρ
Ο Μίλοσλαβ Μετσίρ (λατινικό αλφάβητο : Miloslav Mečíř) γεννημένος στην Μπρατισλάβα την 19 Μαΐου 1964, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα πολιτογραφημένος Σλοβάκος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο των ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, όπου εκπροσώπησε την Τσεχοσλοβακία και έπαιξε σε δύο τελικούς του απλού σε τουρνουά Γκραντ σλαμ. Το 1987 κέρδισε τον τίτλο στο "World Championship Tennis". Ο γιος του, Μίλοσλαβ ο νεώτερος, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και είναι επαγγελματίας παίκτης της αντισφαίρισης. Σε όλη του την καριέρα χρησιμοποιούσε παλαιού στυλ, ξύλινη ρακέτα.
Ιωάννης του Μπωβουάρ
Αναφορές σεπηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Μίλοσλαβ Μετσίρ
Καριέρα
Έφτασε σε δύο τελικούς της ATP το 1984 και το 1985, κερδίζοντας τον Τζίμι Κόνορς στον ημιτελικό της Φιλαδέλφειας, πριν χάσει το νούμερο 1, τότε, στον κόσμο Τζον Μακ Ενρό στον τελικό. Κέρδισε τον πρώτο του τίτλο απλού στο ATP στο Ρότερνταμ αργότερα το ίδιο έτος και τελείωσε το 1985, τοποθετημένος λίγο έξω από το τοπ 10 του κόσμου.
Έφτασε στον πρώτο του Γκραντ σλαμ τελικό στο Αμερικανικό όπεν το 1986 όταν κι έχασε στον τελικό από το Νο1, τότε, στον κόσμο συμπατριώτη του Ιβάν Λεντλ. Το Αμερικανικό όπεν του 1986 ήταν αξιοσημείωτο για το γεγονός ότι τέσσερις παίκτες από την Τσεχοσλοβακία συναγωνίστηκαν στους δύο τελικούς του απλού για τους άνδρες και τις γυναίκες, Μετσίρ και Λεντλ στους άντρες και Μαρτίνα Ναβρατίλοβα και Έλενα Σούκοβα στις γυναίκες.
Το 1987 έξι τίτλους στο απλό και έξι τίτλους στο διπλό. Συνάντησε τον Λεντλ και πάλι σε τρεις αγώνες υψηλού επιπέδου εκείνη την χρονιά, κερδίζοντας τον τελικό του Διεθνούς πρωταθλήματος παικτών "Lipton" στο Key Biscayne της Φλόριντα, ενώ ο Λεντλ κέρδισε τον τελικό του γερμανικού ανοιχτού στο Αμβούργο και τους ημιτελικούς του γαλλικού ανοικτού.
Το 1988 επελέγη για να εκπροσωπήσει την Τσεχοσλοβακία στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ όπου στον τελικό του απλού νίκησε τον Τιμ Μαγιότ των Η.Π.Α. σμε 3-6, 6-2, 6-4, 6-2 για να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο. Κέρδισε επίσης ένα χάλκινο μετάλλιο στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Μίλαν Σρέιμπρ.
Το 1989 έφτασε στο δεύτερο Γκραντ σλαμ τελικό στο Αυστραλιανό όπεν στη Μελβούρνη όπου στον τελικό έχασε πάλι από τον Λεντλ με 6-2, 6-2, 6-2.
Ο Μετσίρ ήταν μέλος των Τσεχοσλοβακικών ομάδων που κέρδισαν το Παγκόσμιο κύπελλο το 1987 και το εναρκτήριο Κύπελλο Χόπμαν το 1989. Σήμερα είναι προπονητής της Σλοβακίας στο κύπελλο Ντέιβις. Με την Τσεχοσλοβακία συμμετείχε στο κύπελλο Ντέιβις σε 7 διοργανώσεις από το 1983 έως το 1990 με ρεκόρ 23 νίκες και 9 ήττες.
Στυλ παιξίματος
Ο Μετσίρ ήταν παίκτης της φινέτσας. Η καριέρα του κάλυπτε τη μετάβαση από ξύλινες και μεταλλικές ρακέτες στο σύγχρονο σύνθετο γραφίτη. Ήταν γνωστός για τις βολές του, καθώς και τη δυνατότητα να μεταμφιέσει τις βολές του.
Πολλοί κορυφαίοι παίκτες ανέφεραν τον Μετσίρ ως ένα από τους πιο αγαπημένους τους παίκτες λόγω του υπέροχου απλού ύφους και της αφής τους. Ήταν γνωστός ως ο "δολοφόνος των Σουηδών" για τις επιτυχίες που είχε κατά Σουηδών παικτών, ειδικά για τον Ματς Βίλαντερ.
Αλίτσε Ρακέλε Άρλανχ
Η Αλίτσε Ρακέλε Άρλανχ (γεννημένη το 1995 στο Ροβερέτο) είναι μοντέλο από την Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε που αναδείχθηκε Μις Ιταλία 2017.
Το 2017, στα μέσα Αυγούστου, πριν αναδειχθεί Μις Ιταλία, κέρδισε τον τίτλο της "Μις Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε".
Περιέργως το όνομά της συντίθεται από τα ονόματα των δύο προκατόχων του τίτλου: Αλίτσε (2015) και Ρακέλε (2016).
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ιταλικά καλλιστεία Κατηγορία:Μις Ιταλία
Σινάνο (ποταμός)
Ο ποταμός Σινάνο (Shinano-gawa, 信濃川) είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος (367 χιλιόμετρα) και εύρος ποταμός της Ιαπωνίας, με την τρίτη σε έκταση λεκάνη απορροής στη χώρα (μετά τους Τόνε και Ισικάρι).
Βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού Χονσού. Πηγάζει από τις Ιαπωνικές Άλπεις και ρέει γενικώς προς τα βορειοανατολικά, διασχίζοντας τους Νομούς Ναγκάνο και Νιιγκάτα προτού εκβάλει στη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Στον Νομό Ναγκάνο ο ποταμός είναι γνωστός με το όνομα Τσικούμα (Chikuma-gawa, 千曲川).
Ιστορία
Αρχικώς ο Σινάνο εξέβαλλε σε μία λιμνοθάλασσα κοντά στο σημερινό στόμιό του. Με τους αιώνες τα ιζήματά του σχημάτισαν μία βαλτώδη πεδιάδα πάνω από τη λιμνοθάλασσα, την πεδιάδα Ετσίγκο. Εκτιμήσεις του έτους 1993 τοποθετούν την ποσότητα των χαλαρών ιζημάτων στον ποταμό στα 400 ως 500 κυβικά μέτρα ανά χιλιόμετρο ρου. Η κατασκευή καναλιών εκτροπής υδάτων έχει περιορίσει τον όγκο νερού του ποταμού, αλλά με συνέπεια την αντίστοιχη εκτροπή και ιζημάτων. Το επακόλουθο είναι ότι η βόρεια ακτή του Νομού Νιιγκάτα (η οποία περιλαμβάνει την πόλη Νιιγκάτα και τον λιμένα της) χάνει κατά μέσο όρο 9 κυβ. μέτρα ανά μέτρο ακτογραμμής κάθε χρόνο (μετρήσεις από το 1947 ως το 1975), καθώς το νερό του ποταμού και τα ιζήματα χύνονται πλέον αρκετά νοτιότερα από το αρχικό στόμιο.
thumb|175px|left|Κεραμικό «φλόγα» από τη θέση της [[Ναγκαόκα, 3η χιλιετία π.Χ., Εθνικό Μουσείο Τόκιο]] Το «Πρόγραμμα του ποταμού Σινάνο», χρηματοδοτούμενο από τη Βρετανική Ακαδημία, ερευνά την ιστορική ανάπτυξη της περιοχής του ποταμού, έχοντας ανακαλύψει κάποια από τα αρχαιότερα δείγματα αγγειοπλαστικής «ύφους της φλόγας» («Flame-style», kaen doki), χρονολογούμενα από τη Μέση Περίοδο Τζομόν (3500–2500 π.Χ.).
Καθώς συμβαίνει και με άλλους μεγάλους ποταμούς του κόσμου, έτσι και ο Σινάνο παρείχε ιστορικά ένα πολύτιμο υγρό δρόμο μεταφορών αγαθών, κυρίως προς κάποιο από τα τρία λιμάνια Νουτάρου, Νιιγκάτα και Καμπάρα. Λίγα στοιχεία σώθηκαν που υποδεικνύουν τη σημασία που είχαν κάποτε αυτά τα λιμάνια. Ωστόσο, πολλά τέχνεργα της μεσαιωνικής Κίνας έχουν βρεθεί στην περιοχή, ενώ στην Καμπάρα εκτυλίσσεται η υπόθεση του έργου της Περιόδου Μουρομάτσι Miuri, υποδεικνύοντας τη σημασία της. Από περιορισμένες ενδείξεις, μερικοί ιστορικοί (όπως ο Σίσι Τοκαμάτσι) έχουν υποστηρίξει ότι το ποτάμιο σύστημα του Σινάνο δεν χρησιμοποιήθηκε πολύ για ναυσιπλοΐα μέχρι τον 18ο αιώνα. Αντιθέτως, ο Μπράιαν Γκόλντσμιθ αντιλέγει ότι ο Σινάνο υπήρξε εμπορική οδός βασισμένος σε αρχαιολογικά ευρήματα, όπως νομίσματα και κεραμικά εισαγωγής. Σε κάθε περίπτωση, το ότι ένας από τους βασικούς εσωτερικούς δρόμους του Χονσού ακολουθούσε την κοιλάδα του ποταμού δια μέσου του Ναγκάνο, μέχρι την οδό Τοσάν στις Ιαπωνικές Άλπεις, δείχνει ότι ο ποταμός διεδραμάτιζε ζωτικό ρόλο στο τοπικό εμπόριο. Η κοιλάδα του Τσικούμα παρείχε μία ακόμα σύνδεση του ανατολικού με το δυτικό τμήμα του νησιού.
Το σύστημα Σινάνο-Τσικούμα έχει ιστορία και στην παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, καθώς σε αυτό ανεγέρθηκε το πρώτο τέτοιο εργοστάσιο στην Ιαπωνία, το Μιγιασίρο Νο. 1 το έτος 1904. Κατά την κατασκευή του δεύτερου το 1922 οι 600 περίπου Κορεάτες από τους 1200 εργάτες της, υφίσταντο τακτικά κακομεταχείριση από τους Ιάπωνες επιστάτες τους, όπως κακή διατροφή, δεκαεξάωρη καθημερινή εργασία και άγριους ξυλοδαρμούς όσων επιχειρούσαν να διαφύγουν (η Κορέα ήταν τότε υπό ιαπωνική κατοχή). Από δημοσιεύματα εφημερίδων της εποχής προκύπτει ότι έως 100 Κορεάτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του έργου και ότι αγρότες της περιοχής ανέφεραν πτώματα που κατέβαζε το ποτάμι.
Ρους
Ο ποταμός Σινάνο πηγάζει, ως Τσικούμα, στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Κομπουσιγκατάκε των Ιαπωνικών Άλπεων, στα σύνορα των νομών Σαϊτάμα, Γιαμανάσι και Ναγκάνο. Ενώνεται με τον χείμαρρο Γιότσι και ρέει προς τα βόρεια μέχρι τη συμβολή του με τον χείμαρρο Γιου (γεωγραφικές συντεταγμένες 36,26° Β, 138,42° Α). Μετά στρέφεται προς τα βορειοδυτικά, εισερχόμενος σε μία ορεινή λεκάνη, και στην πόλη Ναγκάνο ενώνεται με τους ποταμούς Σάι και Χοσίνα (γεωγρ. συντεταγμένες 36,625° Β, 138,25° Α). Εκεί ο Τσικούμα στρέφεται προς τα βορειοανατολικά, εισερχόμενος στον νομό Νιιγκάτα, όπου είναι γνωστός ως ποταμός Σινάνο. Ο ρους του συνεχίζεται προς τα βορειοανατολικά μέχρι τη συμβολή του με τον ποταμό Ουόνο, ανάμεσα στην Οτζίγια και στην Ουονούμα (γεωγρ. συντεταγμένες 37,275° Β, 138,85° Α).
Τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια χρειάζονται την ανέγερση μικρών φραγμάτων για τον έλεγχο της ροής του νερού σε αυτά και μετά από αυτά (ιδίως σε ώρες μέγιστης παραγωγής ενέργειας). Το Φράγμα Moyken, που ανεγέρθηκε το 1989 νοτίως της Ναγκαόκα και μπορεί να συγκρατήσει μέχρι 1,1 εκατομμύριο κυβικά μέτρα νερού, ελέγχει τις πλημμύρες του Σινάνο. Ωστόσο, τα περισσότερα φράγματα ελέγχου του βρίσκονται στην πραγματικότητα σε παραποτάμους του.
thumb|Η κατασκευή της Διώρυγας Οκόζου Στη συνέχεια ο ποταμός στρέφεται προς βορρά και γεφυρώνεται από τη Γέφυρα Κοσίτζι και την Κύρια σιδηροδρομική γραμμή Σινέτσου προτού εισέλθει στην πεδιάδα Ετσίγκο του Νομού Νιιγκάτα, στην πόλη Σαντζό. Στην πεδιάδα έχει πολύ αργή ροή (κατά μέσο όρο η κλίση είναι 1 προς 4000), δημιουργώντας βαλτοτόπια.
Η Διώρυγα Οκόζου (大河津分水路), μήκους 10 χιλιομέτρων, που άρχισε να κατασκευάζεται το 1909 και ολοκληρώθηκε το 1922, εκτρέπει τα νερά του ποταμού σε περίπτωση πλημμύρας προς τα βορειοδυτικά στη θάλασσα. Είχε επίσης αποστραγγιστικό αποτέλεσμα, μετατρέποντας βάλτους στην πεδιάδα κοντά στη Νιιγκάτα σε καλλιεργήσιμη γη. Μετά τη διώρυγα, ο Σινάνο χωρίζεται σε κλάδους και συνεχίζει προς τα βορειοανατολικά. Περίπου 25 χιλιόμετρα νότια του στομίου του στρέφεται προς τα βόρεια και ρέει προς τη Νιιγκάτα.
thumb|left|Στόμια στην ακτογραμμή της Νιιγκάτα. Από τα πάνω προς τα κάτω: Ποταμός Αγκάνο, ποταμός Σινάνο και Διώρυγα Σεκίγια Η Διώρυγα Σεκίγια, που άρχισε να κατασκευάζεται το 1968 και ολοκληρώθηκε το 1973, έχει μήκος 1,8 χιλιόμετρο και πλάτος 240 ως 280 μέτρα. Κατασκευάσθηκε μετά από πλημμύρες στη Νιιγκάτα, που συνεχίζονταν και μετά την κατασκευή της διώρυγας Οκόζου. Είναι σχεδιασμένη να εκτρέπει τα νερά του Σινάνο μακριά από την κυρίως πόλη, κατευθείαν στη θάλασσα. Ο κυρίως ποταμός στρέφεται προς τα βορειοανατολικά και διασχίζει την πόλη Νιιγκάτα επί περίπου 6 χιλιόμετρα προτού εκβάλει στη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Αρκετές γέφυρες του ποταμού υπάρχουν στην πόλη, με ιστορικότερη τη Γέφυρα Μπαντάι, που ήταν όταν κατασκευάσθηκε το 1886 η μακρύτερη όλης της Ιαπωνίας, με μήκος 782 μέτρα. Η σημερινή Γέφυρα Μπαντάι, χτισμένη το 1929 και χαρακτηρισμένη «εθνικώς σημαντική πολιτιστική περιουσία», έχει μήκος μόνο 306,9 μέτρα. Το πλάτος του ποταμού στην αρχή της Διώρυγας Οκόζου είναι 720 μέτρα.
Λεκάνη απορροής και παροχή
thumb|Εναέρια άποψη προς τα νοτιοδυτικά, με τον ποταμό Σάι στα δεξιά και τον Τσικούμα στα αριστερά Η εκτάσεως 11.900 τετραγωνικών χιλιομέτρων λεκάνη απορροής του Σινάνο-Τσικούμα είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Ιαπωνία. Υποστηρίζει έναν πληθυσμό περίπου τριών εκατομμυρίων (το 2009) και σημαντική γεωργική και υδροηλεκτρική παραγωγή. .
Η παροχή του ποταμού είναι κατά μέσο όρο 503 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, με μέγιστο 3.776 και ελάχιστο 91 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Άλλα 30,4 κυβ. μέτρα ανά δευτερόλεπτο χρησιμοποιείται για οικιακή και βιομηχανική χρήση κατά μήκος της λεκάνης.