cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renault Mégane
Εκδόσεις
thumb|left|Το πίσω μέρος ενός [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονου Renault Mégane Coupé του 1996 - 1998 στο Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Επίσημα μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Οκτώβριο του 1995 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γαλλία, αρχικά μόνο σε εκδοχές hatchback πεντάπορτες και τρίπορτες, με τις ονομασίες Mégane Hatch και Mégane Coupé αντίστοιχα. Το γενικότερο σχήμα του μοντέλου εντυπωσίασε με τις καμπύλες του, ιδιαίτερα στην έκδοση Mégane Coupé, η οποία ονομαζόταν Mégane Coach σε κάποιες αγορές.
Τον Σεπτέμβριο του 1996, κυκλοφόρησε και σε εκδοχή 4-πορτο σεντάν με την ονομασία Mégane Classic, με κοινό μεταξόνιο με το 5-πορτο hatchback, αλλά πολύ μεγαλύτερο χώρο αποσκευών και με συνολικό μήκος αμαξώματος που πλησίαζε τα 4,5 μέτρα. Το σεντάν εξ αρχής γνώρισε επίσης τεράστια απήχηση, ενώ τον Απρίλιο του 1997 προστέθηκε στην παλέτα των εκδόσεων το καμπριολέ, που αγαπήθηκε έντονα από την τότε νεολαία, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Με την εισαγωγή στην αγορά της δεύτερης σειράς του μοντέλου, που έγινε την άνοιξη του 1999, προστέθηκε σε κάποιες χώρες της Ευρώπης και μια εκδοχή με station wagon αμάξωμα, ως Mégane Estate - η τελευταία εκδοχή δεν εισήχθη ποτέ επίσημα στην Ελλάδα, λόγω της πολύ χαμηλής απήχησης των station wagon στη χώρα την τότε εποχή.
Ανανέωση του 1999
Ένας ήπιος επανασχεδιασμός στις αρχές του 1999, έδωσε στην πρώτη γενιά του Mégane νέα μπροστινή γρίλια, πληρέστερο εξοπλισμό και 16-βάλβιδους κινητήρες σε ολόκληρη την παλέτα των εκδόσεων. Ταυτόχρονα, δέχτηκε αισθητή ποιοτική αναβάθμιση στο εσωτερικό του, στην ενεργητική και παθητική ασφάλεια και στον διαθέσιμο εξοπλισμό του. Η δεύτερη σειρά του μοντέλου μπήκε στην παραγωγή τον Μάρτιο του 1999 και λανσαρίστηκε μέσα στην άνοιξη.
Κινητήρες
thumb|right|Το ταμπλό ενός Renault Mégane του 1995 - 1998. thumb|right|Ο πίνακας οργάνων του Renault Mégane πρώτης γενιάς. thumb|right|Το ταμπλό ενός Mégane Coupé 1.6e του 1999 - 2002. thumb|right|Αγωνιστικό Renault Mégane TC2000.
Οι βενζινοκινητήρες του προέρχονταν από τη σειρά Renault E-Type («Energy») σε εκδόσεις 1.4 και 1.6 και 1.8 λίτρων (ο κινητήρας βενζίνης 1.8 λίτρων υπήρχε μόνο στο station wagon και παρήχθη μόνο από τον Ιανουάριο του 2001 έως τον Αύγουστο του 2003). Κάποιοι επιπλέον κινητήρες είχαν προέλθει από τη σειρά F-Type και ήταν οι κινητήρες 1.9 ντίζελ και 2.0 λίτρων βενζίνης, διαθέσιμος όμως και σε 16-βάλβιδες εκδοχές. Υπήρχε επίσης και ο κινητήρας ντίζελ 1.9 λίτρων, τόσο σε ατμοσφαιρική εκδοχή, όσο και σε υπερτροφοδοτούμενη (turbodiesel). Μεταγενέστερα εφοδιάστηκε με σύγχρονους και ανταγωνιστικούς 16-βάλβιδους κινητήρες 1.4 και 1.6 λίτρων, με απόδοση 98 και 115 ίππων αντίστοιχα.
Αρχικά, το μοναδικό διαθέσιμο κιβώτιο ταχυτήτων σε όλες τις εκδόσεις του Mégane ήταν ένα 5-τάχυτο μηχανικό, ενώ το 1998 εμφανίστηκε σε κάποιες εκδόσεις κινητήρων ένα προαιρετικό 4-τάχυτο αυτόματο της Proactive.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Το αρχικό Mégane υπήρξε το πρώτο μοντέλο της μικρομεσαίας κατηγορίας C που απέσπασε τη διάκριση των 4 αστέρων, με μέγιστο δυνατό τα 5, στις δοκιμές πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 1998 και ήταν, τα πρώτα χρόνια μετά τα τεστ αυτά, το ασφαλέστερο μοντέλο στην κατηγορία του.
Ήδη από την εμπορική του εισαγωγή, όλες οι εκδόσεις του έφεραν στάνταρ αερόσακο οδηγού σε όλα τα κράτη διεθνώς, ενώ μέσα στο 1996 απέκτησαν και στάνταρ αερόσακο συνοδηγού. Το 1997 έγινε στάνταρ το, προηγουμένως έξτρα, σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS) και στις αρχές του 1998 τοποθετήθηκαν και πλευρικοί αερόσακοι στα μπροστινά καθίσματα, οι οποίοι είχαν έναν νέο σχεδιασμό και ήταν προστασίας πλευρών και κεφαλής (αερόσακοι τύπου Combo).
Αξιοσημείωτο ήταν και το ότι ήδη από την εισαγωγή του, στα τέλη του 1995, έφερε στάνταρ τρίτο φως φρένων, το οποίο ήταν στη βάση του πίσω παρμπρίζ, παρά το γεγονός ότι το τρίτο φως φρένων έγινε υποχρεωτικό στην Ευρώπη μόλις από τη σεζόν του 1998. Αρχικά αποτελείτο από μία μόνο λάμπα, ισχύος 10 βατ, αλλά με την ανανέωση τον Μάρτιο του 1999 απέκτησε σχεδίασε με 4 λάμπες, ισχύος 5 βατ η καθεμία, προσφέροντας έτσι καλύτερο συνολικό φωτισμό.
Επίπεδα εξοπλισμού
1995 - 2000:
Υπήρξαν και κάποιες ειδικές εκδόσεις, όλες πολυτελέστερες:
Mégane Scénic
thumb|right|Renault Mégane Scénic του 1996 - 1999.
Τον Νοέμβριο του 1996, προστέθηκε η μικρομεσαία πολυμορφική (MPV) εκδοχή Mégane Scénic, που μετά τον πρώτο επανασχεδιασμό της, στις αρχές του 1999, ανεξαρτητοποιήθηκε ως μοντέλο από την οικογένεια Mégane και έγινε Renault Scénic σκέτο. Το όνομά Scénic προήλθε από το ομώνυμο εκθεσιακό πρωτότυπο αυτοκίνητο που είχε παρουσιαστεί το 1988.
Το Mégane Scénic και μεταγενέστερα Scénic σκέτο, αποτέλεσε άλλη μια καινοτομία της Renault, καθώς ήταν και το πρώτο, χρονολογικά, πολυμορφικό αυτοκίνητο στη μικρομεσαία κατηγορία. Τα πρώτα χρόνια μάλιστα, ήταν ο ηγέτης των πωλήσεων των μικρομεσαίων πολυμορφικών, ενώ ανακηρύχθηκε Αυτοκίνητο της Χρονιάς στην Ευρώπη για το 1997 και μάλιστα με τεράστια διαφορά - για την ακρίβεια, με 405 πόντους έναντι 293 του Ford Ka πρώτης γενιάς και 248 του Volkswagen Passat.
Βασικά στοιχεία
Η δεύτερη γενιά του Renault Mégane λανσαρίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2002, και σηματοδότησε μια νέα αρχή για την εταιρεία. Μολονότι η δεύτερη γενιά είχε σχεδιαστεί και πάλι από τον Patrick Le Quément, όπως και η πρώτη, οι δύο γενιές δεν είχαν καμία απολύτως ομοιότητα. Το νέο Mégane ήταν σχεδιασμένο «από λευκό χαρτί» και ήταν επηρεασμένο από τη νέα αισθητική φιλοσοφία που είχε τότε μόλις ξεκινήσει με το Avantime. Η τεράστια επιτυχία που γνώρισε το νέο Mégane σε όλη την Ευρώπη απέδειξε πως ο τολμηρός σχεδιασμός του ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για την επιτυχία του, ενώ έδειξε πως η εμπορική καταστροφή του Avantime οφειλόταν μάλλον στην ασυνήθιστη τοποθέτησή του στην αγορά, σε μία εντελώς ασαφή κατηγορία οχημάτων που δεν προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού, και λιγότερο στον σχεδιασμό του.
Το Mégane δεύτερης γενιάς ανακηρύχθηκε Αυτοκίνητο της Χρονιάς στην Ευρώπη για το 2003, με 322 πόντους έναντι 302 πόντων του Mazda 6 πρώτης γενιάς, Μάλιστα για 2 χρονιές, το 2004 και το 2005, ήταν και το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο στην Ευρώπη στην κατηγορία του.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Επίσης, η δεύτερη γενιά του Renault Mégane πέτυχε τη μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2002, με 33 στους 37 πόντους. Ήταν το πρώτο αυτοκίνητο της μικρομεσαίας κατηγορίας C που πέτυχε το σκορ των 5 στα 5, ενώ για αρκετό καιρό ήταν και το μόνο που το είχε καταφέρει.
Καινοτομίες
Τόσο το Mégane δεύτερης γενιάς όσο και το Renault Laguna δεύτερης γενιάς (2001 - 2007) αποτέλεσαν πεδία δοκιμών για την εφαρμογή νέων καινοτομιών στο διάστημα 2001 - 2002. Η κάρτα εκκίνησης της Renault, στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις και των δύο μοντέλων, που αντικατέστησε το παραδοσιακό κλειδί εκκίνησης του κινητήρα, ήταν μια πρωτιά για την κατηγορία και από τότε έγινε ένα εξαιρετικά δημοφιλές στοιχείο εξοπλισμού. Με παρόμοιο τρόπο, η προαιρετική πανοραμική ηλιοροφή έγινε πολύ σύντομα ένα στοιχείο εξοπλισμού που και πολλές άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες διέθεταν στα αυτοκίνητά τους.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|left|Ο πίνακας οργάνων ενός Renault Mégane δεύτερης γενιάς με αυτόματο κιβώτιο
Όπως είχε συμβεί και με την πρώτη γενιά του Mégane, η παλέτα των αμαξωμάτων και στη δεύτερη γενιά ήταν ευρύτατη. Αρχικά παρουσιάστηκαν οι 3-πορτες και 5-πορτες εκδόσεις, υπό την ονομασία Mégane Sport Hatch και Mégane Hatch αντίστοιχα. Τον Σεπτέμβριο του 2003, προστέθηκαν οι 4-πορτες σεντάν («Mégane Sport Saloon»), οι 5-πορτες station wagon (Mégane Sport Tourer, αν και σε κάποιες χώρες διατέθηκαν ως Mégane Grand Tour) και η Coupé-Cabriolet (Mégane CC). Η έκδοση Coupé-Cabriolet διέθετε μια επαναστατική σκληρή οροφή από γυαλί, που είχε εξελιχθεί και παραγόταν από τον οίκο Karmann, γεγονός που αποτέλεσε καινοτομία για αυτό τον τύπο αμαξωμάτων, ενώ ήταν και το πρώτο καμπριολέ που απέσπασε την κορυφαία διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πρόσκρουσης του Euro NCAP.
Από πλευράς κινητήρων, το Mégane δεύτερης γενιάς στην Ελλάδα εισαγόταν μόνο με τους γνωστούς 16-βάλβιδους βενζινοκινητήρες της Renault 1.4 λίτρων, 1.6 λίτρων και 2.0 λίτρων, ισχύος 100, 115 και 140 ίππων αντίστοιχα. Στην άλλες χώρες της Ευρώπης, έφερε και μια παλέτα πετρελαιοκινητήρων 1.5 DCi σε διάφορες ιπποδυνάμεις, οι οποίοι από την τρίτη γενιά του Mégane και μετά, εισήχθησαν επίσημα και στη χώρα μας.
Sport εκδόσεις Mégane GT και RS
thumb|left|Renault Mégane R.S. Φάσης 2 (2006 - 2008)
Οι εκδόσεις Renault Sport (RS) των 3-πορτων και 5-πορτων εκδόσεων, προστέθηκαν τον Απρίλιο του 2004 και ήταν εφοδιασμένες με κινητήρες 2.0 λίτρων 16-βάλβιδων με υπερσυμπιεστή, απόδοσης 225 ίππων. Μαζί με τον καινούριο κινητήρα, αλλαγές έγιναν στις εμπρός και πίσω αναρτήσεις (συγκεκριμένα στη γεωμετρία τους) για την βελτίωση της λειτουργίας τους, ενώ ο μπροστινός προφυλακτήρας διαθέτει μεγαλύτερες και πιο δυναμικές εισαγωγές αέρα. Παράλληλα, ο πίσω προφυλακτήρας φιλοξενεί μία εμφανή διπλή εξάτμιση. Τις χρονιές των επιτυχιών της Renault στην Formula 1, παρουσιάστηκαν συλλεκτικές εκδόσεις με την επωνυμία Renault F1. Στο τέλος της καριέρας του, παρουσιάστηκε και μία περιορισμένη έκδοση με την κωδική ονομασία R26.R, με αυξημένη απόδοση στους 230 ίππους και χαμηλότερο βάρος. Η παραπάνω έκδοση έκανε εκείνη τη χρονιά ρεκόρ γύρου ως μπροστοκίνητο στη πίστα του Nirburring.
Κατά το facelift του Mégane, τον Ιανουάριο του 2006, στις σπορ εκδόσεις προστέθηκε άλλη μία, λιγότερο σκληροπυρηνική με την ονομασία GT, επίσης σε 3-πορτες και 5-πορτες εκδόσεις. Έφερε επίσης το 2.0 λίτρων κινητήρα τούρμπο της Renault, αλλά με μικρότερη απόδοση, περιορισμένη στους 165 ίππους.
Επίπεδα εξοπλισμού
thumb|right|Το ταμπλό ενός Renault Mégane δεύτερης γενιάς
Άλλες εκδοχές αμαξωμάτων
thumb|right|Πεντάπορτο Mégane του 2006 thumb|right|Το πίσω μέρος του πεντάπορτου Mégane Φάσης 2 thumb|right|Mégane Sedan Φάσης 2 (2006 - 2009) του 2008 thumb|right|Mégane Grand Tour του 2006 - 2009
Στην θέση του αρχικού Mégane Scénic I / Scénic I (ως Φάση 2) υπήρχε το καινούριο Scénic II, που ήταν διαθέσιμο σε εκδόσεις με κοντό και μακρύτερο κατά 23 εκατοστά μεταξόνιο. Η έκδοση με το μακρύτερο μεταξόνιο, ονομάστηκε Grand Scénic II και διέθετε 2 επιπλέον θέσεις και άρα 7 συνολικά. Το νέο Scénic μπήκε στην παραγωγή τον Ιούνιο του 2003 και λανσαρίστηκε τον ίδιο μήνα. Τον Απρίλιο του 2004 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά και η εκδοχή του με μακρύτερο μεταξόνιο και 7-θέσιο σαλόνι, το Grand Scénic. Τα συγγενικά Scénic και Grand Scénic διέθεταν μια ανάλογη σχεδιαστική φιλοσοφία με του Mégane δεύτερης γενιάς.
Ανανέωση του 2006
Όπως προαναφέρθηκε, τον Ιανουάριο του 2006 η δεύτερη γενιά του Mégane υπέστη ένα λίφτινγκ.
Πωλήσεις στην Ελλάδα
Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσιες ελληνικές πωλήσεις του Mégane δεύτερης γενιάς, αν και η καταγραφή ξεκινάει από το 2000, για να γίνει μια σύγκριση με την πρώτη γενιά. Τα νούμερα για το 2002 και το 2003 περιλαμβάνουν και αρκετά εναπομείναντα αντίτυπα του Mégane πρώτης γενιάς, μαζί με τα πρώτα της δεύτερης γενιάς. Επίσης, τα νούμερα για το 2009 και το 2010 περιλαμβάνουν και αρκετά εναπομείναντα αντίτυπα του Mégane δεύτερης γενιάς, μαζί και με τα πρώτα της τρίτης γενιάς.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Η τρίπορτη έκδοση του Renault Mégane 3ης γενιάς στο Σαλόνι της [[Μπολόνια, στις 14 Δεκεμβρίου 2008.]]
Τον Οκτώβριο του 2008, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του μοντέλου και μάλιστα ταυτόχρονα στις εκδόσεις Mégane Hatch (5-πορτο hatchback) και Mégane Coupé (3-πορτο coupé). Τα δύο μοντέλα διαθέτουν μια διαφορετική φιλοσοφία στη σχεδίαση, καθώς το Coupé έχει σπορ και επιθετικές πινελιές, ενώ το 5-πορτο είναι πιο «οικογενειακό».
Εκδοχές αμαξώματος
Το 5-πορτο hatchback μοντέλο παρουσιάστηκε στις 29 Νοεμβρίου 2008, ενώ το 3-πορτο Coupé ακολούθησε στις 23 Ιανουαρίου 2009. Στις 21 Ιουνίου 2009, παρουσιάστηκε το 5-πορτο station wagon, γνωστό συνήθως ως Mégane Grandtour, αν και σε κάποια κράτη διατέθηκε ως Mégane Estate. Η παλέτα των εκδοχών αμαξώματος συμπληρώθηκε στις 11 Ιουνίου 2010 με το καμπριολέ τύπου CC (Mégane CC / Coupé-Cabriolet), το οποίο συνέχισε να φέρει σκληρή οροφή από γυαλί.
Επίπεδα εξοπλισμού
Υπήρξαν και ειδικές εκδόσεις, σε λίγα αντίτυπα.
Επίπεδα εξοπλισμού στην Ελλάδα:
Κινητήρες
Από πλευράς κινητήρων, αρχικά παρουσιάστηκε με τους 16-βάλβιδους βενζινοκινητήρες της δεύτερης γενιάς και λίγο αργότερα προστέθηκε ο 1.4 τούρμπο με απόδοση 130 ίππων. Από πετρελαιοκινητήρες, κυκλοφόρησε σε ποικιλία ιπποδυνάμεων ο γνωστός ντίζελ 1.5 dCi και σε αυτή την γενιά εισήχθη και στην Ελλάδα. Σε κιβώτια ταχυτήτων, εκτός από τα κλασικά χειροκίνητα της φίρμας, παρουσιάστηκε και με ένα διαρκώς μεταβαλλόμενης σχέσης (CVT) σε συνδυασμό με τον κινητήρα 2.0 16V 140 hp, ενώ το 2011 άρχισε να διατίθεται και ένα ημι-αυτόματο διπλού συμπλέκτη με την εμπορική ονομασία EDC (Efficient Dual Clatch) σε συνδυασμό με τον πετρελαιοκινητήρα 1.5 dCi.
Ανανέωση του 2012
thumb|left|Renault Mégane III 2.0 Expression του 2013
Το Δεκέμβριο του 2011, παρουσιάστηκε το facelift των εκδόσεων Mégane. Αισθητικά, οι αλλαγές ήταν ανεπαίσθητες σε προφυλακτήρες και φωτιστικά σώματα, ενώ στο εσωτερικό τοποθετήθηκαν αναβαθμισμένα υλικά και ταπετσαρίες.
Από βενζινοκινητήρες, ο 1.4 TCE 130 συνέχισε κανονικά και στη δεύτερη φάση, ενώ ο αειθαλής 1.6 λίτρων 16V έδωσε τη σκυτάλη σε έναν εντελώς νέο κινητήρα: τον 1.2 TCE 115. Βασικά χαρακτηριστικά του τελευταίου: άμεσος ψεκασμός, σύστημα start&stop, καδένα, χαμηλή κατανάλωση και χαμηλές εκπομπές ρύπων. Από κινητήρες ντίζελ, διατηρήθηκε ο 1.5 DCi 110 ελαφρά αναβαθμισμένος σε όλους τους τομείς, ενώ προστέθηκε ο 1.6 DCi 130 από το Renault Scénic, με κύρια χαρακτηριστικά τα τεράστια αποθέματα ροπής σε μεγάλο φάσμα στροφών, την πολύ χαμηλή κατανάλωση και τις χαμηλές εκπομπές ρύπων.
Οι πωλήσεις της νέας αυτής εκδοχής ξεκίνησαν στις χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 2012.
Ανανέωση του 2014
Τον Ιανουάριο του 2014 ακολούθησε και δεύτερο facelift, με κύρια αλλαγή την υιοθέτηση της γρίλιας από το Twingo, το Clio και το Captur, και ο κινητήρας βενζίνης 1.4 λίτρων TCE αντικαταστάθηκε από έναν νέο, πιο υψηλής απόδοσης 1.2 λίτρων TCE με 130 ίππους.
Sport εκδόσεις της 3ης γενιάς
thumb|right|Renault Mégane τρίτης γενιάς RS.
Σε σπορ εκδόσεις παρουσιάστηκαν η Mégane GT, που ήταν διαθέσιμη με τους κινητήρες TCE 180 ίππων και DCi 160 ίππων (δεν κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα). Τον Νοέμβριο του 2009, επανήλθε η ακόμα πιο σκληροπυρηνική Mégane RS σε συνδυασμό με το Mégane Coupé και με κινητήρα 2.0 λίτρων 16V με turbo (TCe), ισχύος 250 ίππων. Το RS στην έκδοση Cup έφερε και διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης, ενώ το 2011 παρουσιάστηκε η έκδοση Trophy, με λίγο πιο αυξημένη απόδοση, στους 265 ίππους, η οποία μάλιστα έκανε ρεκόρ χρόνου μπροστοκίνητου αυτοκινήτου στην πίστα του Nurburing.
Στο εξωτερικό, επίσης, κυκλοφόρησε και η σειρά GT Line σε 3 τύπους αμαξωμάτων: Hatchback, Coupé, Estate (station wagon), με σπορ αισθητικές παρεμβάσεις εξωτερικά και σπορ ρύθμιση της ανάρτησης, που ήταν κάπως πιο σκληρή από τις βασικές εκδόσεις.
Άλλες εκδόσεις αμαξωμάτων
Ειδικότερα στην τρίτη γενιά του Mégane, η 4-πορτη σεντάν εκδοχή ανεξαρτητοποιήθηκε από την οικογένεια Mégane και διατέθηκε με την εμπορική ονομασία Renault Fluence. Επίσημα αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2009 και κατασκευάστηκε στην Αργεντινή, στην Ινδία, στη Μαλαισία, στη Ρωσία, στη Νότια Κορέα και (η εκδοχή για την Ευρώπη) στην Προύσα της Τουρκίας. Αντικαταστάθηκε από το Mégane Sedan IV (4ης γενιάς), που αποκαλύφθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
Πολυμορφικές εκδόσεις και στην τρίτη γενιά συνέχισαν να αποτελούν τα Scénic και Grand Scénic, τα οποία φέρουν κοινό πάτωμα και μηχανικά μέρη με την οικογένεια του Mégane.
Βασικά στοιχεία
Η τέταρτη γενιά του Mégane παρουσιάστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2015 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης και μπήκε στη μαζική παραγωγή στις 5 Μαρτίου 2016, ενώ κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2016. Βασίζεται στην πλατφόρμα CMF-CD που ανέπτυξε η Renault και η Nissan, ενώ ακολούθησε την τελευταίο σχεδιαστικό μοτίβο το οποίο είχε παρατηρηθεί στα Clio IV, Captur, Espace V και Talisman. Μια έκδοση station wagon, με την ονομασία Mégane Sport Tourer, αποκαλύφθηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2016. Στις 12 Ιουλίου 2016 αποκαλύφθηκε μια σεντάν εκδοχή του Mégane, που αντικατέστησε το Renault Fluence (το σεντάν της 3ης γενιάς του Mégane). thumb|left|Το κοντέρ και η οθόνη ενός Renault Mégane του 2016. thumb|left|Το κοντέρ και η οθόνη ενός Mégane GT 1.6 του 2016.
Εξοπλισμός
Η τέταρτη γενιά του Mégane ήταν μεγαλύτερη και χαμηλότερη από τον προκάτοχό της. Η ανάρτηση αποτελείται από γόνατα MacPherson μπροστά και δοκό στρέψης στο πίσω μέρος. Φέρει στάνταρ δισκόφρενα και στους 4 τροχούς. Ο οδηγός μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε 5 διαφορετικά προγράμματα οδηγικής συμπεριφοράς, που αλλάζουν το αυτοκίνητο ανάλογα όπως ρυθμιστεί.
Στις περισσότερες εκδόσεις, τα Mégane τέταρτης γενιάς έχουν οθόνη 7 ιντσών, που είχε αντικατασταθεί με 8,7 ιντσών οθόνη αφής σε ορισμένα επίπεδα εκδόσεων. Οι επιλογές, αναλόγως και με το πακέτο εξοπλισμού (που αναφέρονται στην επόμενη ενότητα), περιελάμβαναν προσαρμοστικό σύστημα ελέγχου ταχύτητας (adaptive cruise control), αυτόματη πέδηση έκτακτης ανάγκης, προειδοποίηση αλλαγής λωρίδας, προειδοποίηση του ορίου ταχύτητας, παρακολούθηση τυφλών σημείων, αυτόματους προβολείς, κάμερα οπισθοπορείας, αισθητήρες παρκαρίσματος και αυτόματο σύστημα παρκαρίσματος.
Σε σχετικές δηλώσεις για το αυτοκίνητο, ο επικεφαλής σχεδιαστής της Renault, Laurens van den Acker, δήλωσε: «Η Renault μπορεί να παράγει αυτοκίνητα με λατινικό δέρμα και γερμανική καρδιά». Διατέθηκε με 9 κινητήρες (4 κινητήρες βενζίνης και 5 κινητήρες ντίζελ) με ισχύ από 89 hp (65 kW) έως 202 hp (149 kW).
Επίπεδα εξοπλισμού
Προσφέρθηκαν και ειδικές εκδόσεις, σε λίγα αντίτυπα.
Mégane GT
Το Mégane GT με βενζινοκινητήρες 1.6 λίτρων. Βασικά διαθέτει ενσωματωμένο τετρακίνητο σύστημα διεύθυνσης (4Control) και αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων με διπλό συμπλέκτη, με προαιρετική αλλαγή ταχυτήτων. Έχει επίσης έναν ελαφρώς διαφορετικό σχεδιασμό, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό.
Mégane Sedan
thumb|left|Renault Mégane σεντάν του 2017 στην [[Αυστραλία.]] thumb|left|Renault Mégane σεντάν [[ταξί στο Ισραήλ το 2018.]]
Η εκδοχή σεντάν του Renault Mégane τέταρτης γενιάς παρουσιάστηκε στις 12 Ιουλίου 2016 και μοιάζει έντονα με το ακόμα μεγαλύτερο Renault Talisman (2015 - 2022) της κατηγορίας D, αλλά και με το μπροστινό τμήμα του hatchback Mégane τέταρτης γενιάς. Έχει εμφανώς περισσότερο χώρο για τους επιβάτες στα πίσω καθίσματα από το hatchback, ενώ και ο χώρος αποσκευών έχει όγκο στα 508 λίτρα. Μολονότι είναι 4-πορτο σεντάν, η επίσημη ονομασία του μοντέλου παραδόξως είναι Mégane Grand Coupe και αυτό παραπέμπει στη σχεδίασή του, με το έντονα κεκλιμένο πίσω μέρος της οροφής του.
Το μοντέλο σεντάν πωλήθηκε κυρίως στην Αφρική, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, σε διάφορες αγορές της Ανατολικής Ασίας και στην Αυστραλία. Η εκδοχή για την Ευρώπη κατασκευάστηκε επίσης στην Προύσα της Τουρκίας, όπως συνέβαινε και με τον προκάτοχο Fluence. Εντός της Ευρώπης, προσφέρθηκε κυρίως στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη, σε χώρες όπως η Τουρκία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Τσεχία και η Σλοβενία, καθώς επίσης και στην Ιταλία, στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία. Αντιθέτως, δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε αγορές όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία.
Ειδικότερα στο σεντάν, προσφέρθηκαν δύο βενζινοκινητήρες και τρεις πετρελαιοκινητήρες, οι οποίοι αποδίδουν ισχύ που κυμαίνεται από 90 έως 130 ίππους. Μόνο ο μεσαίος κινητήρας ήταν κατάλληλος για να ταιριάζει με την 6-τάχυτη αυτόματη μετάδοση διπλού συμπλέκτη.
Τελική διακοπή
Τον Ιούλιο του 2022, η παραγωγή του Renault Mégane έληξε οριστικά, σε όλα τα κράτη όπου κατασκευαζόταν. Ο λόγος ήταν η διαρκής πτώση των πωλήσεών του, καθώς το αγοραστικό κοινό στρέφεται ολοένα και περισσότερο στα SUV και στα crossover. Ενδεικτικώς, το 2021 πωλήθηκαν μόλις 68.692 Megane στην Ευρώπη, όταν στη καλύτερη χρονιά από πλευράς πωλήσεων, το 2004, είχαν καταγραφεί 465.778 πωλήσεις. Ωστόσο, η ονομασία Mégane διατηρήθηκε στο νέο και παρόμοιων διαστάσεων ηλεκτρικό crossover Renault Mégane E-Tech, το οποίο παρουσιάστηκε επίσημα στις 6 Σεπτεμβρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Megane Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (γενν. 24 Ιουλίου 1970, Αθήνα) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης και θεατρικός σκηνοθέτης, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Βιογραφικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο Μαρκουλάκης στην παράσταση «Ο φάρος» του Κόνορ Μακφέρσον το 2018. Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1970 στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων στο Κολλέγιο Αθηνών πήρε μέρος σε σχολικές εκδηλώσεις και, αμέσως μετά την αποφοίτηση του, έδωσε εξετάσεις για το Εθνικό Θέατρο, απ’ όπου και αποφοίτησε.
Ο πρώτος του ρόλος στη τηλεόραση ήταν το 1991, στο σήριαλ Θυσία, ακολούθησαν οι σειρές: Γυναίκες, Το κόκκινο φεγγάρι, Ανατομία ενός εγκλήματος, Οι επαγγελματίες, Τρίτο στεφάνι, Κόκκινος κύκλος, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Ο Πέτρος κομμάτια και Έτερος εγώ. Ευρύτερα γνωστός έγινε για τη συμμετοχή του στα σίριαλ: Λόγω τιμής, Η ζωή που δεν έζησα, Να με προσέχεις (ως ο αδελφός του Χριστόφορου Παπακαλιάτη), Αχ... και να 'ξερες, Έτσι ξαφνικά, Γη και ουρανός και ''Γιούγκερμαν. Έκανε επίσης γκεστ εμφανίσεις στις σειρές: Κλείσε τα μάτια, Μίλα Μου Βρώμικα, Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, Πρεμιέρα, Εθνική Ελλάδος, Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές,  Λόγω τιμής, 20 χρόνια Έτερος Εγώ: Κάθαρσις''. Ο Γιατρός
Στο θέατρο έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις των έργων: Άμλετ, Ο συλλέκτης, Πέτρες στις τσέπες του, Καλιγούλας, Ο πουπουλένιος.
Εκτός από την υποκριτική, ασχολείται και με τη σκηνοθεσία στο θέατρο.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε ή πρωταγωνίστησε στις ταινίες: Πεθαμένο λικέρ, Έναστρος θόλος, Ο τσαλαπετεινός του Γουαϊόμινγκ, Καβάφης, Ριζότο, Μια υπέροχη μέρα, Hardcore, Το όνειρο του σκύλου, Παράδεισος στη Δύση, Επικίνδυνες μαγειρικές, The Telemachy, Από έρωτα, Σύμπτωμα, Short Fuse, Success Story, Πολιορκία στην Οδό Λιπέρτη. Το 2006 παρουσίασε, για λογαριασμό του Mega Channel, το ριάλιτι παιχνίδι ''Survivor. Στο ΑΝΤ1 επέστρεψε το 2023 Παρουσιάζει Το Τηλεπαιχνίδι Οι Προδότες''
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένος με την Έρση Ξενάκη (νυν σύζυγο του Πέτρου Μπούτου) με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Γιώργο-Ίκαρο, το 2005. Επίσης απο το 2010 μέχρι το 2014 ήταν σε σχέση με την ενδυματολόγο και σκηνογράφο Αθανασία Σμαραγδή (ανιψιά του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή). Τον Μάρτιο του 2018 έγινε γνωστό πως διατηρεί σχέσεις με τη Χρυσή Βαρδινογιάννη, γόνο της οικογένειας Βαρδινογιάννη.
Πολιτική
Τον Απρίλιο του 2009 υπέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος Δράση και στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο του κόμματος. Το 2014 δήλωσε την υποστήριξή του στο Ποτάμι, ενώ τον Δεκέμβριο του 2017 σε συνέδριο της Ν.Δ. δήλωσε πως πιστεύει στον πολιτικό Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά δεν είναι ψηφοφόρος ή μέλος του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.
Ο άγνωστος του εξπρές
μικρογραφία|260x260εσ|Το τρέιλερ της ταινίας Η ταινία Ο άγνωστος του εξπρές (πρωτότυπος τίτλος Strangers on A Train), είναι ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 1951, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ, ο Ρόμπερτ Γουόκερ κι η Ρουθ Ρόμαν. Στην ταινία εμφανίζονται επίσης οι Λίο Τ. Κάρολ, Πατρίσια Χίτσκοκ και Λώρα Έλιοτ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Πατρίσια Χάισμιθ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Ρέιμοντ Τσάντλερ, Γουίτφιλντ Κουκ και Ζένζι Όρμοντ.
Υπόθεση
Ο Μπρούνο Άντονι (Ρόμπερτ Γουόκερ) πιστεύει ότι έχει επινοήσει το κατάλληλο σχέδιο ώστε να ξεφορτωθεί τον πατέρα του, τον οποίο μισεί, όταν συναντά τον αστέρα του τένις Γκάι Χέινς (Φάρλεϊ Γκρέιντζερ) στο τρένο. Πιστεύει ότι έχει βρει επιτέλους τον κατάλληλο συνεργό στο έγκλημα. Οι δυο αυτοί άγνωστοι άνδρες συναντιούνται στο τρένο κι ο ένας προτείνει στον άλλο να ανταλλάξουν εγκλήματα. Ο Μπρούνο πρόκειται να σκοτώσει την άπιστη σύζυγο του Γκάι, Μίριαμ (Λώρα Έλιοτ), η οποία αρνείται να του παραχωρήσει διαζύγιο για να παντρευτεί την Αν Μόρτον (Ρουθ Ρόμαν), κόρη ενός γερουσιαστή, και ο Γκάι πρόκειται να σκοτώσει τον πατέρα του Μπρούνο. Ο Γκάι όμως δεν παίρνει στα σοβαρά τη συζήτησή του με τον Μπρούνο, πιστεύοντας ότι ο άγνωστος που κάθεται απέναντί του στο βαγόνι του τρένου αστειεύεται και όταν οι δυο άνδρες χωρίζουν μετά το ταξίδι, ξεχνάει το σχέδιο. Ο Μπρούνο όμως πηγαίνει στην πόλη που μένει η γυναίκα του Γκάι και τη σκοτώνει. Έπειτα εκβιάζει τον τρομοκρατημένο Γκάι ότι σε περίπτωση που εκείνος δεν σκοτώσει τον πατέρα του, θα αφήσει στοιχεία που να τον ενοχοποιούν στον τόπο του εγκλήματος. Όλα τα στοιχεία της αστυνομίας για τον φόνο τους οδηγούν στο πρόσωπο του Γκάι, ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει τον παράφρονα Μπρούνο.
Διανομή ρόλων
Πρώτη επιλογή για τον ρόλο του Γκάι Χέινς ήταν ο Γουίλιαμ Χόλντεν, ο οποίος απέρριψε τον ρόλο. Ο κριτικός κινηματογράφου Ρόμπερτ Έμπερτ σχολίασε ότι ο Χόλντεν θα ήταν λανθασμένη επιλογή για το ρόλο, καθώς ήταν εύσωμος και ρωμαλέος, το είδος του άνδρα που δε θα μπορούσε ποτέ να τρομοκρατηθεί από τον Μπρούνο, σε αντίθεση με τον λεπτοκαμωμένο και απατηλό Φάρλεϊ Γκρέιντζερ που ανέλαβε τελικά το ρόλο, ο οποίος προσπαθεί να ξεφύγει από τα δίχτυα που έχει απλώσει γύρω του ο Μπρούνο, τον οποίο υποδύεται ο Ρόμπερτ Γουόκερ.
Ο Τζακ Γουόρνερ ήθελε να αναθέτει στους ηθοποιούς με τους οποίους είχε συμβόλαιο ρόλους σε οποιαδήποτε ταινία. Έτσι, αντί να δανειστεί από άλλη εταιρία την κατάλληλη ηθοποιό για το ρόλο της Αν Μόρτον, ανέθεσε το ρόλο στην Ρουθ Ρόμαν, η οποία είχε συμβόλαιο με τη Warner Bros., παρά τις αντιρρήσεις του σκηνοθέτη. Ο Χίτσκοκ πίστευε ότι η Ρόμαν στερούνταν σεξαπίλ και αισθανόταν ότι του τη φόρτωσαν με το ζόρι. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η Ρόμαν έγινε το εξιλαστήριο θύμα του σκηνοθέτη. Ο Γκρέιντζερ δήλωσε κάποτε ότι ο Χίτσκοκ δεν ενδιαφερόταν για την ηθοποιό, τονίζοντας ότι συμπεριφερόταν με τον ίδιο τρόπο και στην Ίντιθ Έβανσον κατά τα γυρίσματα της ταινίας Ο βρόχος (The Rope) το 1948. «Σε κάθε φιλμ έπρεπε να υπάρχει κάποιος με τον οποίο να ασχολείται» είπε ο Γκρέιντζερ.
Η Κέισι Ρότζερς, η οποία εμφανίζεται στην ταινία με το ψευδώνυμο Λώρα Έλιοτ, ερμηνεύοντας το ρόλο της Μίριαμ, δήλωσε ότι την εποχή που γυρίστηκε η ταινία δεν είχε πρόβλημα με την όρασή της κι ότι ο σκηνοθέτης την ανάγκασε να φορέσει γυαλιά με χοντρούς φακούς, ακόμη και σε μακρινά πλάνα από όπου θα ήταν αδύνατο να καταλάβει κανείς ότι φορούσε κανονικά γυαλιά. Το αποτέλεσμα ήταν να μη μπορεί να δει και να χρειάζεται τη βοήθεια των συμπρωταγωνιστών της για να κινηθεί.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε ανάμεικτες κριτικές: Το περιοδικό Variety επαίνεσε την ερμηνεία του Φάρλεϊ Γκρέιντζερ, του Πολ Γουόκερ και της Ρουθ Ρόμαν, ενώ ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times στάθηκε στο γεγονός ότι ο Χίτσκοκ επέλεξε για μια ακόμη φορά ως μέσο μια υπόθεση δολοφονίας, η οποία δεν έχει καμιά λογική. Συνεχίζοντας είπε ότι: Ίσως να υπάρξουν πολλοί θεατές που να τρομοκρατηθούν από το χαρακτήρα του σκοτεινού και σατανικού Μπρούνο κι από τα μελοδραματικά κόλπα του σκηνοθέτη, αλλά η βάση της υπόθεσης που έχει να κάνει με το φόβο που προέρχεται από απειλή, δεν έχει καμιά λογική εξήγηση. Η Λέσλι Χάλιγουελ αποκάλεσε την ταινία μια από τις καλύτερες στιγμές του σκηνοθέτη κι ότι η ταινία προκαλεί το είδος των συναισθημάτων που ψυχαγωγούν τους λάτρες της αγωνίας, αλλά αποκάλεσε την υπόθεση μη ικανοποιητική.
Μετά τις ανάμεικτες κριτικές που έλαβε η ταινία, ο Τζακ Γουόρνερ έλεγξε τα κέρδη της. Κι εφόσον ενδιαφερόταν περισότερα για τα κέρδη της ταινίας στο Box-Office, το πόρισμα του παραγωγού είχε βγει: Τα κέρδη της ταινίας έδειξαν την πραγματικότητα, το Ο άγνωστος του εξπρές έκανε επιτυχία κι ο Χίτσκοκ εκτοξεύτηκε στην κορυφή του είδους, ως ο άρχων του σκοτεινού, μελοδραματικού θρίλερ αγωνίας. Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξης των 1.800.000 δολαρίων.
Οι πιο πρόσφατες κριτικές είναι θετικές κι η ταινία έχει βαθμολογία 97% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes. Ο Ρόμπερτ Έμπερτ τη χαρακτήρισε θρίλερ πρώτης τάξης και μια από τις πέντε καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη.
Η συγγραφέας του μυθιστορήματος, Πατρίσια Χάισμιθ, έμεινε αρχικά ικανοποιημένη από την ταινία κι έγραψε: Είμαι ικανοποιημένη σε γενικές γραμμές, ιδιαίτερα με την απόδοση του χαρακτήρα του Μπρούνο, ο οποίος κράτησε την ταινία στις πλάτες του, όπως συμβαίνει και στο μυθιστόρημα. Χρόνια αργότερα όμως, ενώ συνέχισε να επαινεί την ερμηνεία του Πολ Γουόκερ, στον ρόλο του Μπρούνο, εξέφρασε αρνητική άποψη για την ανάθεση του ρόλου της Αν στη Ρουθ Ρόμαν, καθώς και για την απόφαση του Χίτσκοκ να μετατρέψει τον Γκάι σε αστέρα του τένις αντί για αρχιτέκτονα, καθώς και για το γεγονός ότι στην ταινία ο Γκάι δεν σκοτώνει τον πατέρα του Μπρούνο όπως συμβαίνει στο μυθιστόρημα.
Υποψηφιότητες για Όσκαρ
Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία, αλλά έχασε το βραβείο από την ταινία του 1951 Μια θέση στον ήλιο (A Place in the Sun) του Τζορτζ Στίβενς. Ο Χίτσκοκ προτάθηκε επίσης για το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας από το σωματείο των σκηνοθετών της Αμερικής.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Η ταινία συμπεριλαμβάνεται σε μια από τις λίστες που θεσπίστηκαν από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Έλαβε την 32η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κονέκτικατ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ρέιμοντ Τσάντλερ
Νερόμυλος
Ο νερόμυλος ή υδρόμυλος είναι η πρώτη μηχανή παραγωγής έργου που κατασκεύασε ο άνθρωπος με τη χρήση φυσικής, ήπιας και ανανεώσιμης πηγής ενέργειας. Με τη δύναμη που δημιουργεί η πτώση του νερού από ψηλά ή η ροή του και με τη βοήθεια του τροχού, εφεύρεση που άλλαξε την ανθρώπινη ιστορία, κινήθηκαν απλές και στη συνέχεια πολύπλοκες μηχανές, που κάλυψαν τις περισσότερες ανάγκες των προβιομηχανικών κοινωνιών, αντικαθιστώντας στις πρώιμες μηχανές την ανθρώπινη ή ζωϊκή δύναμη (χειρόμυλοι και ζωόμυλοι), κινητήριες δυνάμεις πριν το νερό και τον αέρα. Με τον νερόμυλο και την βοήθεια της μυλόπετρας επίσης άλεθαν το αλεύρι.
Η ιστορία του νερόμυλου
Η ιστορία του νερόμυλου αρχίζει με την νερομηχανή, που αναφέρεται χωρίς λεπτομέρειες σε επιγραφές των Σουμερίων. Πιστεύεται ότι στην Ουρ χρησιμοποιήθηκαν τροχοί με φτερά από κεραμικές πλάκες για υδροδότηση και πιθανόν για άλεση σιταριού.
Περιγραφή νερόμυλου γίνεται και από τον Στράβωνα όπου αναφέρεται ως «υδραλέτης». Βρισκόταν κατά την παράδοση στα Κάβειρα, στο παλάτι του Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Ευπάτορα, βασιλιά του Πόντου, όπου το 64 π.Χ. τον είδαν οι Ρωμαίοι κατακτητές. Ο Βιτρούβιος στο έργο του περί αρχιτεκτονικής τον περιγράφει, ενώ ο Πλίνιος τον αναφέρει ως νέα μηχανή.
Ο αριθμός των νερόμυλων από τους οποίους σώζονται ίχνη ξεπερνά τις 20.000 στην Ελλάδα. Μετά την επανάσταση του 1821 στα όρια του τότε ελληνικού κράτους βρέθηκαν 6.000 νερόμυλοι, από τους οποίους 5.500 περιήλθαν στο δημόσιο, κατά τα ¾ καταστραμμένοι.
thumb|right|210px|Παλαιός νερόμυλος στη [[Λιβαδειά. Σε μυλοαύλακες με μικρότερες ποσότητες νερού κατασκευάζονταν ξύλινο βαγένι ύψους άνω των 5μ. συνεχώς στενούμενο ούτως ώστε να προσπίπει το νερό με δύναμη πάνω στις ακτίνες της οριζόντιας φτερωτής που έτσι θα μετακινούσε τις δυο μυλόπετρες.]] Ο Π. Μωραϊτίνης ανεβάζει τους μύλους το 1869 σε 3.000. Καταγραφή των νερόμυλων στην Ήπειρο και τη Μακεδονία που ανήκαν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έκανε ο ταγματάρχης του μηχανικού Νικόλαος Σχινάς. Νερόμυλους στην τελευταία δεκαετία του προηγούμενου αιώνα αναφέρει ο Χ. Μακρίδης.
Κάστρο του Κοσκινά
Το Κάστρο του Κοσκινά ή Κάστρο της Μεσαριάς ή Κάστρο της Νικαριάς, βρίσκεται στην Ικαρία, στην κορφή του όρους Κοσκινάς, βόρεια του νησιού, στο χωριό Κοσοίκια του Ευδήλου. Αποτέλεσε το ισχυρότερο οχυρό του νησιού κατά τη Βυζαντινά χρόνια κι αργότερα επί Φραγκοκρατίας.
Παράδοση
Η ιστορία του Κάστρου είναι αποτυπωμένη σε θρύλους και μεσαιωνικά δημοτικά τραγούδια που μέχρι  και σήμερα διατηρούνται στην Ικαρία, με γνωστότερη  τη «ρίβα του Κάστρου της Νικαριάς», στην οποία  περιγράφεται η άλωση των κάστρων του νησιού από τους Γενουάτες.
Το Κάστρο σήμερα
Το Κάστρο δεν έχει πολλούς επισκέπτες λόγω της θέσης του, αν και, πλέον, υπάρχει μονοπάτι και γίνεται προσβάσιμο. Στη γιορτή, όμως, του Αγίου Γεωργίου, της εκκλησίας του, η οποία λειτουργεί εκείνη τη μέρα,  μαζεύονται οι ντόπιοι για να τιμήσουν τον Άγιο και να θαυμάσουν την υπέροχη θέα.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1971-72
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Λούτσιο Μπίνι
Ο Λούτσιο Μπίνι (ιταλ: Lucio Bini) (Ρώμη, 18 Σεπτεμβρίου 1908 - Ρώμη, 15 Αυγούστου 1964) υπήρξε ένας Ιταλός ψυχίατρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης. Μαζί με τον Ούγκο Τσερλέτι, επινόησαν την ηλεκτροσπασμοθεραπεία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 18 Σεπτεμβρίου του 1908. Όταν ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές, γράφτηκε το 1926 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Κατά τα έτη 1926 - 1931 υπήρξε μαθητής του Ινστιτούτου Ανατομίας, όπου έμαθε τις γενικές βιολογικές και ιστολογικές τεχνικές και πριν ακόμη αποφοιτήσει, είχε πραγματοποιήσει κάποιες μελέτες στον τομέα της γενικής βιολογίας. Τον Ιούλιο του 1932, ο Λούτσιο Μπίνι έλαβε το πτυχίο του και μετά από μια σύντομη παραμονή, ως βοηθός, σε ένα από τα νοσοκομεία της Ρώμης, πήγε στη Βιέννη, σε ένα εργαστήριο νευροπαθολογίας και συνέχισε στη νευροψυχιατρική κλινική της πόλης.
Εκείνη την εποχή είχε αρχίσει η μελέτη και η εφαρμογή των πρώτων θεραπειών στον τομέα της ψυχιατρικής και ο Λούτσιο Μπίνι ήταν ο πρώτος, ο οποίος εισήγαγε τη "θεραπεία με ινσουλινικό σοκ" στην Ιταλία, θεραπεία την οποία εμπνεύστηκε, το 1927, ο Πολωνός νευρολόγος και ψυχίατρος, Μάνφρεντ Σάκελ.
Η συγκεκριμένη θεραπεία, μαζί με την πυρετοθεραπεία, τη φαρμακολογική πρόκληση σπασμών και την ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ηλεκτροσόκ), υπήρξε η πρώτη μη ψυχοθεραπευτική προσπάθεια αντιμετώπισης ορισμένων ψυχιατρικών ασθενειών όπως η κατάθλιψη και η σχιζοφρένεια. Η ανακάλυψη της ηλεκτροσπασμοθεραπείας από τον Λούτσιο Μπίνι σε συνεργασία με τον Ούγκο Τσερλέτι, το 1937 και η πρώτη εφαρμογή, τον Απρίλιο του 1938, αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της ψυχιατρικής επιστήμης. Γι'αυτή τους την ανακάλυψη, οι δύο επιστήμονες προτάθηκαν για το βραβείο Νόμπελ, το οποίο τελικά δεν κατάφεραν να κερδίσουν.
Το 1938, έλαβε τη θέση του βοηθού στη νευροψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημίου La Sapienza της Ρώμης και το 1943 έλαβε τον τίτλο του επίκουρου καθηγητή. Το 1958, ο Λούτσιο Μπίνι έγινε καθηγητής και δίδασκε στους ειδικευόμενους ιατρούς και διορίστηκε διευθυντής της νευρολογικής κλινικής του νοσοκομείου  της Ρώμης. Πέθανε στις 15 Αυγούστου 1964, στη Ρώμη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Νευροψυχολογία Κατηγορία:Ιταλοί ψυχίατροι
Α.Ο. Πεύκης
Ο Αθλητικός Όμιλος Πεύκης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Πεύκης, στο Νομό Αττικής, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του.
Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1938 και το αρχικό όνομά του ήταν '''Α.Ο. Μαγκουφάνας''', αφού η περιοχή ονομαζόταν «Μαγκουφάνα» ως το 1960, οπότε και μετονομάστηκε σε «Πεύκη». Ο σύλλογος αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό και ως έμβλημα έχει το φυτό πεύκο.
Διαθέτει αγωνιστικά τμήματα στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης, του στίβου, του σκακιού, της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, της ενόργανης γυμναστικής, της άρσης βαρών και της κολύμβησης.
Ιστορικές πληροφορίες
Ο '''Α.Ο. Μαγκουφάνας''' ιδρύθηκε το 1938 με πρωτοβουλία του Παναγιώτη Μονεμβασιώτη και του Κώστα Κυζιρίδη. Ως ιδρυτικά μέλη αναφέρονται οι: Γ. Κλιντήρης, Ελ. Μπουρδούκης, Κ. Κυζιρίδης, Μπιτζάνης, Γ. Ψωμιάδης, Μ. Δολμάρας, Κ. Αναδιώτης, Ζαν. Νικολάτος, Δ.Θ. Χρυσοβέργης, Β. Καραστάθης, Βασ. Μαυρίδης, Δ. Σπυρίδης Δ. Σιδηρόπουλος, Γ. Χατζημάρκος, Μ. Δελατόλας, Γ. Αρμακόλας, Μ. Σουρδής, Γ. Καραγιώργης, Σπ. Καρακασίδης, Κ. Κυριακίδης, Χρ. Χατζηαβραμίδης, Στ. Ασβεστάς, Δ. Μπαϊλάνης, Σ. Συμεωνάκης, Δ. Κοντομανώλης, Α. Νικολαΐδης, Στ. Μιχόπουλος.
Ο σύλλογος ήταν καθαρά ποδοσφαιρικός και ως το 1950 αγωνιζόταν με άλλα σωματεία των γύρω προαστείων, και κυρίως με τον Γ.Σ. Αμαρουσίου. Έπειτα εντάχθηκε στην ΕΠΣΑ. Το 1960 η "Μαγκουφάνα" μετονομάστηκε σε "Πεύκη". Το 1967 απορρόφησε και τον ΑΟ Λυκόβρυσης και μετονομάστηκε σε ΓΣ Πεύκης για να ξαναγίνει Α.Ο. Πεύκης μετά τη δικτατορία.
Το γήπεδο
Τη σημερινή μορφή πήρε το 1952. Υπάγεται στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Η ποδοσφαιρική ομάδα είναι το παλιότερο τμήμα του συλλόγου. Ως πρώτοι ποδοσφαιριστές αναφέρονται οι: Μάρκος Κιουράνης, αδερφοί Σιταρά, Καψύλης, Κ. Κυζιρίδης, Μ. Δαλμάρας, Τσιραλίδης, αδερφοί Βουλγαρόπουλοι, Ηλίας Γεωργανές και Γ. Ψωμιάδης. Ως το 1945 οι μόνοι τακτικοί αγώνες της ομάδας ήταν κατά του κοντινού Γ.Σ. Αμαρουσίου. Στο πρώτο μεταπολεμικό ματς η τότε Μαγκουφάνα νίκησε την ομάδα των ναυτών του καταδρομικού πλοίου "Έξετερ".
Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Αθηνών, στις κατηγορίες της οποίας αγωνιζόταν για πολλά χρόνια ως το 2008. Η δεκαετία του '70 ήταν η χρυσή δεκαετία του ΑΟ Πεύκης. Ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ και από τις τάξεις της ξεπήδησαν ποδοσφαιριστές που έκαναν καριέρα σε ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών, όπως Στέφανος Πετρίτσης μετέπειτα προπονητής της Εθνικής Νέων, ο Ζερβουδάκης που μετεγγράφηκε στον Εθνικό Πειραιώς, ο Κυρμιζάς που πήγε στην ΑΕΚ, ο Κ. Αναστόπουλος που πήγε στο Α.Ο. Αιγάλεω, Φερεντίνος, Θ. Κοντομανώλης που πήγε στον ΠΑΟ, Θ. Ξηνταράκης, οι αδερφοί Φασουλά, ο Γέτος, οι Αντωνόπουλοι, ο Σκούρτης, ο Ρένος Καραστάθης, ο Νίκος Ιωαννίδης, ο Ν. Δημητσάς, ο Κ. Τριανταφύλλου κλπ.
Το 1987 ο ΑΟ Πεύκης κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣΑ. Το 2007-08 κατέκτησε τον τίτλο της ΕΠΣΑ και ανέβηκε στη Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίζεται τη σεζόν 2008-09. Σύνθεση 2008-09: Καραγιάννης, Κόκκαλης Α., Κόκκαλης Ι., Ψιλούδης, Παπασπηλίου, Κοζαδίνος, Γερακάρης, Στασινόπουλος, Λίτσης, Καραμπέτσος, Μαμάκος, Παπαδάκης, Σιατράς, Τσαγκαβέλης, Παπαγιώργης.
Τη χρονιά 2012-2013 η ομάδα της Πεύκης αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής και στις 31/3/13 ο Α.Ο. Πεύκης επικράτησε της ομάδας του ΙΑΣΟΝΑ Αγίου Φανουρίου με 1-0 στο Δημοτικό Στάδιο Πεύκης και κατ' αυτόν τον τρόπο κατάφερε την ιστορική άνοδο της στην Γ΄ Εθνική κατηγορία όπου από το 2013-2014 θα αγωνίζεται.
Σύνθεση 2012-13:(Γιώργος Γεωργουλόπουλος): Δράμπαλης, Κολιός, Παπαγιώργης, Κακλαμάνος, Τερζής, Καραμπέτσος, Λιοσάτος, Μάτσος, Ιορδανίδης, Σεμερτζίδης, Ψιλούδης, Χατζής, Χριστόπουλος, Τουρκοχωρίτης, Κωστάκης, Οικονόμου, Στούμπος, Μπαλλής, Θανασάι, Τσακιράκης, Αποστόλου, Αγαπητός)
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Ο. Πεύκης δημιουργήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Τα τμήματά του εντάχθηκαν στο δυναμικό της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής.
Η ανδρική ομάδα πέτυχε την πρώτη άνοδο της ιστορίας της στην Α' Κατηγορία στο τέλος της περιόδου 2011-12, οπότε και στα πλαίσια του 2ου Ομίλου της Β' Κατηγορίας αντιμετώπισε σε σειρά αγώνων Play-offs τον Γ.Σ. Κηφισιάς, πετυχαίνοντας το 3-2 στα μεταξύ τους παιχνίδια.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 η ομάδα επέδειξε δυναμικό αγωνιστικό πρόσωπο ολοκληρώνοντας την κανονική περίοδο στη 2η θέση της βαθμολογίας, έχοντας σημειώσει 19 νίκες και 7 ήττες. Εκτός από τον Πρωταθλητή της χρονιάς Σπόρτιγκ Αθηνών, ένα δεύτερο εισιτήριο ανόδου διεκδήκησαν μέσω Play-Offs οι ομάδες Πεύκη, Άρης Πετρούπολης, Προμηθέας Χαλανδρίου και Ζωγράφου. Τελικά ήταν η Πεύκη που τα κατάφερε ξεπερνώντας αρχικά το εμπόδιο του Ζωγράφου (3-0) και κατόπιν του Άρη Πετρούπολης (3-2). Την ίδια χρονιά η Πεύκη έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ανδρών Ε.Σ.Κ.Α., χάνοντας το τρόπαιο από τον Προμηθέα Χαλανδρίου που την υποχρέωσε σε ήττα με σκορ 72-78 στο Κλειστό Γυμναστήριο «Δαΐς» στο Μαρούσι.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Πεύκης διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 2ο Όμιλο Νότου. Έχοντας συγκεντρώσει 8 νίκες, 7 ήττες κι 1 μηδενισμό, κατέλαβε την 7η θέση της τελικής βαθμολογίας, εξασφαλίζοντας την παραμονή του.
Έδρα του Α.Ο. Πεύκης είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Πεύκης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Κώστας Κοντομηνάς.
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Ο. Πεύκης έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α. καταλαμβάνοντας τη 2η θέση του Ομίλου του. Βάσει της προκήρυξης της χρονιάς, εκτός από τους δύο πρωτοπόρους των Ομίλων θα ανερχόταν ακόμη μία ομάδα, η οποία διευθετήθηκε μέσω αγώνα μπαράζ ανάμεσα στην Πεύκη και τον Αίολο-Ταύρο. Εν τέλει η πρώτη επικράτησε με σκορ 51-50 λαμβάνοντας εισιτήριο για τη Β' Κατηγορία.
Την επόμενη χρονιά, 2011-12, στη νέα αυτή κατηγορία, η Πεύκη ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο στην 3η θέση της βαθμολογίας, με αποτέλεσμα να περάσει στα Play-Offs, που διεξήχθησαν μεταξύ των ομάδων που τερμάτισαν στις θέσεις 2 έως 5. Εκεί αντιμετώπισε σε σειρά αγώνων τις Κουκουβάουνες από την οποία πέρασε επιτυχώς πετυχαίνοντας το 3-2 στα μεταξύ τους παιχνίδια. Κατά συνέπεια ανήλθε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αυτή τη φορά στην Α' Κατηγορία.
Την περίοδο 2012-13 η Πεύκη κατέλαβε την 5η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα της κανονικής περιόδου, παραμένοντας στην κατηγορία χωρίς επιπλέον αγώνες.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Πεύκης διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργάνωσε η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής. Έχοντας συγκεντρώσει 12 νίκες και 10 ήττες στη διάρκεια της κανονικής περιόδου, κατέλαβε την 7η θέση της τελικής βαθμολογίας. Η αθλήτρια του συλλόγου Αλέκα Λοίζου βρέθηκε στη 10η θέση του στατιστικού πίνακα με τις αθλήτριες που σημείωσαν τα περισσότερα τρίποντα, 24 σε αριθμό.
Παράλληλα συμμετείχε στο Κύπελλο Γυναικών της Ένωσης, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό στην 3η Αγωνιστική της Β' Φάσης, όταν ηττήθηκε από την Αγία Παρασκευή με σκορ 64-47.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Πεύκης. Καθήκοντα πρώτης προπονήτριας διατηρεί από τον Ιανουάριο του 2014 η Μαρία Κότσιφα με βοηθό τον Κώστα Ψυχουντάκη.
Τμήμα στίβου
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων στίβου που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2013 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Α.Ο. Πεύκης βρέθηκε στην 121η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων).
Το σωματείο εκπροσωπούν οι διεθνείς αθλητές του βάδην Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ και Δέσποινα Ζαπουνίδου.
Τμήμα σκακιού
Το σκακιστικό τμήμα του Ομίλου ιδρύθηκε το Μάιο του 2008.
Τμήμα άρσης βαρών
Το τμήμα άρσης βαρών του συλλόγου ουσιαστικά παραμένει ανενεργό καθώς έχει πρόβλημα στέγασης.
Τμήμα κολύμβησης
Ενέργειες για την ίδρυση τμήματος κολύμβησης από το σύλλογο έχουν ξεκινήσει για περισσότερο από μία δεκαετία, ωστόσο προς το παρόν δεν φιλοξενείται από κανένα κολυμβητήριο.
Τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Το τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ιδρύθηκε τη δεκαετία του '80 και είναι το πιο επιτυχημένο του σωματείου, αφού αγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Επίσης, έχει σημαντικές διακρίσεις στα τμήματα υποδομής με δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα εφήβων (2007, 2008) και πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα νεανίδων (2004 ως 2008). Στον πίνακα αξιολόγησης της Ελληνική Φίλαθλης Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας αντισφαίρισης ο σύλλογος κατέχει την 6η θέση με 1402 βαθμούς, σε σύνολο 133 σωματείων.
Τμήμα ενόργανης γυμναστικής
Το τμήμα ενόργανης γυμναστικής ιδρύθηκε τη δεκαετία του '90 και είναι μέλος της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας. Έχει περισσότερο καλλιεργήσει τα αγωνίσματα: τραμπολίνο και αεροβικής γυμναστικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σκακιστικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι άρσης βαρών Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τραμπολίνο Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1938 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Βραβείο Καντάφι
Το Διεθνές Βραβείο αλ-Καντάφι για τα ανθρώπινα δικαιώματα (Al-Gaddafi International Prize for Human Rights) ήταν ένα ετήσιο βραβείο, το οποίο θεσμοθετήθηκε από τον ηγέτη της Λιβύης, Μοαμάρ Καντάφι, του οποίου το όνομα έφερε.
Καθιερώθηκε το 1988 και συνοδευόταν αρχικά από το ποσό των 10 εκατ. δολαρίων ΗΠΑ. Αρμόδιος για την απονομή ήταν ο οργανισμός Βορράς-Νότος, με έδρα την Ελβετία. Απονέμεται σε διεθνείς προσωπικότητες ή οργανισμούς για την ξεχωριστή συνεισφορά τους στο χώρο της βοήθειας προς τον άνθρωπο και της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την υποστήριξη της διεθνούς ειρήνης. Σήμερα το ποσό που απονέμεται είναι της τάξης των 250.000 δολαρίων και σε περίπτωση που οι βραβευμένοι είναι πάνω από ένας, το ποσό αυτό διαμοιράζεται.
Το βραβείο καταργήθηκε το 2011 μετά την εκθρόνιση του Λίβυου ηγέτη.
Σειρά γραμματοσήμων
Τα Λιβυκά Ταχυδρομεία αφιέρωσαν μια σειρά γραμματοσήμων στο διεθνές βραβείο Καντάφι το 1994, με ημερομηνία έκδοσης την τελευταία ημέρα του 1994. Η σειρά αποτελείται από ένα μικρό φυλλάδιο με 16 γραμματόσημα.
Κάθε οριζόντια λωρίδα από τα 4 γραμματόσημα είναι αφιερωμένη σε ένα συγκεκριμένο θέμα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κανταφι Βραβείο Κατηγορία:Βραβεία που έχουν καταργηθεί