cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέρτχολντ Άουερμπαχ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες Κατηγορία:Εβραίοι δοκιμιογράφοι
Love You Live
Το Love You Live είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1977 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rolling Stones Records".
Αυτή υπήρξε η τέταρτη ζωντανή κυκλοφορία του συγκροτήματος, της οποίας το πρώτο μέρος ηχογραφήθηκε στο Παρίσι το 1976, με το "If You Can't Rock Me" / "Get Off of My Cloud" να προέρχεται από μία συναυλία στο Λονδίνο την ίδια χρονιά και το "Fingerprint File" από μία εμφάνιση του συγκροτήματος στο Τορόντο το 1975. Το δεύτερο μέρος του δίσκου ηχογραφήθηκε στο "El Mocambo Tavern" του Τορόντο τον Μάρτιο του 1977, το "Les Abattoirs" του Παρισιού το 1976, στο "Inglewood Forum" του Λος Άντζελες το 1975 και το "Maple Leaf Gardens" του Τορόντο την ίδια χρονιά.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από τον Άντι Γουόρχολ, με κάποιες προσθήκες με μολύβι από τον Μικ Τζάγκερ.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες, με το "AllMusic" να του δίνει δύο αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,9 / 5, ο Mark Prindle 7 / 10 και το "Rolling Stone" 2 / 5.
Θέσεις τσαρτ
Love You Live (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 23 Σεπτεμβρίου 1977
Βραβεία
Love You Live (άλμπουμ)
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones Κατηγορία:Άλμπουμ του 1977
Γεράλδος της Ουαλίας
Ο Γεράλδος της Ουαλίας (λατινικά: Giraldus Cambrensis· ουαλικά: Gerallt Gymro· γαλλικά: Gerald de Barri· περί 1146 – περί 1223) ήταν ουαλο-νορμανδός αρχιδιάκονος του Μπρέκον και ιστορικός. Ως βασιλικός κλητήρας του βασιλιά και δύο αρχιδιακόνων, ταξίδεψε ευρέως και συνέγραψε εκτενώς. Και σπούδασε και δίδαξε στη Γαλλία και επισκέφθηκε τη Ρώμη αρκετές φορές, συναντώντας τον Πάπα. Είχε χριστεί υποψήφιος για αρκετές επισκοπές, αλλά τις απέρριψε με την ελπίδα να γίνει επίσκοπος του Σεντ Ντέιβιντς, αλλά απέτυχε παρά την αξιόλογη υποστήριξη. Το τελικό του αξίωμα ήταν ως αρχιδιάκονος του Μπρέκον, από το οποίο αποσύρθηκε για ακαδημαϊκή μελέτη για το υπόλοιπο της ζωής του. Πολλά από τα γραπτά του διασώζονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλοί ιστορικοί Κατηγορία:Ουαλοί πολιτικοί
Μνέβις
Ο Μνέβις ή Μνεύις στην Αρχαία Αίγυπτο ήταν ο ιερός ταύρος που λάτρευαν οι κάτοικοι της Ηλιούπολις. Μνημονεύεται στα ιερογλυφικά κείμενα των Πυραμίδων από την εποχή του παλαιού βασιλείου. Περιγράφεται ως μαύρος ταύρος με ισχυρό αυχένα και υπερμεγέθους όρχεις. Ανάμεσα στα κέρατα φέρει τον δίσκο του ήλιου. Μεμονωμένα εικονίζεται ως άνθρωπος με κεφάλι ταύρου. . Ήταν φρουρός του θεού Ρα και σύμμαχος του θεού Ατούμ και μαντατοφόρος του, με τον οποίο ταυτίζεται σε μερικά κείμενα. Αργότερα, την εποχή του νέου βασιλείου θεωρείτο γιος της θεάς Άθωρ.
Η λατρεία του Μνέβι
Στην Ηλιούπολι τελούνταν η λατρεία του Μνέβι. Προς τιμή του εκτρέφονταν ιερός ταύρος, ο οποίος όταν πέθαινε ενταφιαζόταν και ο επόμενος ταύρος έπαιρνε τη θέση του. Επίσης υπήρχε μια κεφαλή ταύρου σε στήλη παρίστανε το ιερό είδωλο του Μνέβι. Αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν τον ενταφιασμό ιερών ταύρων από την εποχή του Ραμσή Β΄. Η νεκρόπολη των ιερών ταύρων βρίσκεται βόρεια της Ηλιούπολις. Το όνομα του Μνέβι συνεχίζει να αναφέρεται σε παπύρους με μαγικά κείμενα και μέχρι τον 5ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία
Πρίγκιπας Κάρολος Γουσταύος, Δούκας της Σμόλαντ
Ο Πρίγκιπας Κάρολος Γουσταύος, Δούκας της Σμόλαντ (Σουηδικά: Prins Karl Gustav, hertig av Småland) (25 Αυγούστου 1782 - 23 Μαρτίου 1783) ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας.
Γέννηση
Γεννημένος στο Παλάτι Ντόρτινινχολμ, ο Γουσταύος ήταν ο δεύτερος γιος στο γάμο του βασιλιά Γουσταύου Γ’ (1746–1792) και της βασίλισσας Σοφία Μαγδαληνή(1746–1813) της Σουηδίας. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Γουσταύο Αδόλφο, ο οποίος ήταν ο διάδοχος του Θρόνου της Σουηδίας. Το μωρό περιγράφτηκε ως δυνατό, υγιές και μεγάλο, και γεννήθηκε λίγο μετά το θάνατο της μητέρας του Βασιλιά Γουσταύου Γ’. Ο πατέρας τον αγαπούσε πολύ και του είχε ιδιαίτερη αδυναμία.
Θάνατος
Τον Μάρτιο του 1783, ο νεαρός πρίγκιπας αρρώστησε ξαφνικά, πιθανώς επειδή του δόθηκε ακατάλληλη τροφή και πέθανε 6 μηνών και 23 ημερών. Θάφτηκε στην Εκκλησία Ρίνταρχολμ στη Στοκχόλμη.
Ο πατέρας του πήρε τον θάνατο του πολύ βαριά και λέγεται ότι δεν είχε νιώσει ποτέ τόση θλίψη στην ζωή του, που δεν άντεχε να παρευρεθεί στην κηδεία του μικρού του γιου. Μετά το θάνατο του Κάρολου Γουσταύου, ο Γουσταύος Γ’ ξεκίνησε νέες φάσεις στη ζωή του, ταξιδεύοντας μακριά από τη Σουηδία, αυξάνοντας σταδιακά την ισχύ του ως βασιλιάς και ξεκινώντας τον πόλεμο. Αρκετοί συγγραφείς έχουν αποδώσει την αλλαγή στην προσωπικότητα και τη δραστηριότητά του τουλάχιστον εν μέρει στην έντονη αντίδραση του στο θάνατο του δεύτερου γιου του.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σουηδίας
Μπουνχάνγκ Βορασίθ
Ο Μπουνχάνγκ Βορασίθ (Bounnhang Vorachith) και Βορασίτ (15 Αυγούστου 1937-) είναι πολιτικός από το Λάος, Γενικός Γραμματέας του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος του Λάος από τις 22 Ιανουαρίου 2016. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος από το 2006 ως το 2016 και ως πρωθυπουργός της χώρας από το 2001 ως το 2006.
Βιογραφία
Είναι μέλος του Επαναστατικού Κόμματος του Λαού του Λάος. Ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης το 1996-2001 και εξελέγη Πρωθυπουργός το Μάρτιο του 2001. Στο αξίωμα αυτό διατηρήθηκε μέχρι το 2006. Από τις 8 Ιουνίου 2006 ως τον Ιανουάριο του 2016 ήταν αντιπρόεδρος της χώρας. Κατά το 10ο συνέδριο του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος του Λάος στις 22 Ιανουαρίου 2016, ο Βορασίθ εξελέγη ως διάδοχος του Τσουμάλι Σαγιασόνε στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα και έγινε ο ηγέτης του Λάος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βορασιθ Βορασι
Χορεομανία
εναλλ.=|μικρογραφία|450x450px|Λεπτομέρεια πίνακα του 1564 με απεικόνιση του φαινομένου της χορεομανίας, [[Πίτερ Μπρίγκελ ο νεότερος|Πίτερ Μπρίγκελ του Νεότερου.]]
Η χορεομανία ήταν φυσιοκοινωνιολογικό φαινόμενο το οποίο παρατηρήθηκε στην βόρεια και κεντρική Ευρώπη κυρίως μεταξύ του 14ου και του 17ου αιώνα, όπου ομάδες ανθρώπων, οι οποίες μερικές φορές αριθμούσαν έως και χιλιάδες, ξαφνικά άρχιζαν να χορεύουν με αλλοπρόσαλλο τρόπο έως ότου καταρρεύσουν από εξάντληση. Άλλες ονομασίες με τις οποίες το φαινόμενο αυτό έγινε γνωστό ήταν χορευτική μανία, καθώς και χορός του Αγίου Βίτου ή/και ο χορός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, ενώ στην Ιταλία το εκεί παρόμοιο φαινόμενο έγινε γνωστό ως ταραντισμός.
Μια από τις πρώτες περιπτώσεις όπου παρατηρήθηκε σε ευρεία έκταση ήταν στο Άαχεν της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1374, και κατόπιν εξαπλώθηκε ραγδαία σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Ιδιαίτερα έντονη ήταν η εμφάνιση του στην επίσης γερμανική πόλη του Στρασβούργου το 1518. Καθώς το φαινόμενο εμφανίζονταν για αρκετούς αιώνες και επηρέασε χιλιάδες ανθρώπους, υπήρξε αναλυτική καταγραφή των συμπτωμάτων σε μελέτες της εποχής. Παρόλα αυτά τα αίτια του δεν έγιναν ποτέ πλήρως κατανοητά, ενώ οι όποιες θεραπείες βασίζονταν σε εικασίες. Μια από τις προσπάθειες κατευνασμού του φαινομένου ήταν η τοποθέτηση μουσικών δίπλα από τους ανθρώπους που χορεύανε έτσι ώστε να μετριάσουν τις συνέπειες της μανίας, όμως η τακτική αυτή μερικές φορές έκανε περισσότερη ζημιά καθώς ενθάρρυνε περισσότερους να συμμετέχουν στον χορό.
Ονομασία
Ο όρος χορεομανία (χορός + μανία) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ολλανδό μυστικιστή Παράκελσο (16oς αιώνας) ως choreomania για την περιγραφή του φαινομένου της χορευτικής επιδημίας. Αρχικά η επιδημία αντιμετωπίστηκε ως ήταν κατάρα η οποία είχε σταλθεί από κάποιον άγιο, ο οποίος συνήθως ταυτοποιούνταν με τον Ιωάνννη τον Βαπτιστή ή τον Άγιο Βίτο, και έτσι εναλλακτικά η χορευτική μανία έγινε γνωστή και ως χορός του Αγίου Ιωάννη ή χορός του Αγίου Βίτου. Επιπλέον οι πορείες των πληχθέντων από την χορεομανία συχνά κατέληγαν σε τοποθεσίες οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε έναν από αυτούς τους αγίους, με τέλεση προσευχής για την λήξη του χορού,  ενώ συχνά τα φαινόμενα αυτά συνέβαιναν κατά την περίοδο του εορτασμού του Αγίου Βίτου  στα μέσα Ιουνίου.
Η ιατρική ονομασία του φαινομένου έγινε τον 17ο αιώνα ως χορεία του Σύντεναμ, με άλλες παραπλήσιες ονομασίες ως επιδημιολογική χορεία και επιδημιολογικός χορός. Η χορεία ως ασθένεια του νευρικού συστήματος, παρουσιάζει ομοιότητες με την χορεομανία.
Περιγραφή
Το φαινόμενο γενικά εμφανίζονταν κατά την διάρκεια δύσκολων περιόδων διαβίωσης, και με χιλιάδες ανθρώπων να χορεύουν ταυτόχρονα για ώρες,  ημέρες, εβδομάδες, ακόμα και μήνες. Οι χορευτές περιγράφονταν πως βρίσκονταν σε κατάσταση ημιαναισθησίας, χωρίς να έχουν έλεγχο του σώματος τους. Αναφέρεται πως μέσα στο πλήθος των διαφορετικών ανθρώπων κάποιοι χόρευαν γυμνοί, έκαναν απρεπείς χειρονομίες,  ενώ κάποιοι επιδίδονταν και σε σεξουαλική δραστηριότητα. Άλλοι πάλι συμπεριφέρονταν σαν ζώα και χοροπηδούσαν.
Δεν σταματούσαν σχεδόν καθόλου, και κάποιοι χόρευαν έως ότου σπάσουν τα πλευρά τους και ακολουθήσει ο θάνατος τους. Ο ανεξέλεγκτος αυτός χορός συνοδευόταν από τις κραυγές, γέλιο, ή κλάμα των συμμετεχόντων, ενώ υπήρχαν και κάποιοι που τραγουδούσαν. Υπάρχει επίσης η αναφορά πως μερικές φορές υπήρχε βίαια αντίδραση των χορευτών προς τους παρατηρητές τους αν δεν συμμετείχαν επίσης στον χορό. Επίσης αναφέρεται πως δεν είχαν αντίληψη του κόκκινου χρώματος, ή πως γινόταν βίαιοι όταν έβλεπαν κόκκινο χρώμα. Άλλες σημειώσεις σχετικά με την συμπεριφορά των ασθενών ήταν πως δεν μπορούσαν να αντέξουν τα μυτερά παπούτσια, και πως τους άρεσε να τους χτυπούν τα πόδια.
Παθολογικά, όσοι είχαν προσβληθεί από την χορεομανία υπέφεραν από διάφορες παθήσεις, όπως πόνους στο στήθος, ψευδαισθήσεις, υπεραερισμό, σπασμούς, και άλλα επιληπτικά φαινόμενα. Στο τέλος οι περισσότεροι απλώς έπεφταν στο έδαφος εξουθενωμένοι, ενώ περιγράφεται πως κάποιοι κατέληγαν σε κατάσταση έκστασης. Τυπικά, η χορεομανία ήταν μεταδοτική αλλά συνήθως μεταδίδονταν σε μικρές ομάδες όπως οικογένειες και μεμονωμένα άτομα.
Πρώιμα περιστατικά
Η πρώτη γνωστή αναφορά του φαινομένου έγινε τον 7ο αιώνα, και έκτοτε επανεμφανίστηκε πολλές φορές στην Ευρώπη έως τον 17ο αιώνα όταν και σταμάτησε απότομα. Επίσης από τα πρώτα γνωστά περιστατικά ήταν και η εμφάνιση του φαινομένου την δεκαετία του 1020 στο Μπέρνμπουργκ όπου 18 χωρικοί άρχισαν να χορεύουν και να τραγουδούν γύρω από μια εκκλησία, εν μέσω της λειτουργίας της παραμονής των Χριστουγέννων.
Αξιοσημείωτες περιπτώσεις
Ακολούθησαν διάφορα άλλα περιστατικά ανά τους αιώνες, όπως αυτό του 1237 στην Ολλανδία όπου μια μεγάλη ομάδα παιδιών περπάτησε απόσταση 20 χλμ από την Ερφούρτη έως το Άρνσταντ πηδώντας και χορεύοντας καθ όλη την διαδρομή, κάτι που εμφανίζει ομοιότητες με τον γερμανικό θρύλο του αυλητή του Χάμελιν οι διηγήσεις του οποίου εμφανίστηκαν κατά την ίδια χρονική περίοδο.
Το 1278 σε γέφυρα επί του ποταμού Μεύση στην βορειοδυτική Γερμανία σημειώθηκε περιστατικό όπου 200 άτομα τα οποία χόρευαν πάνω στην γέφυρα προκάλεσαν την κατάρρευση της, και πολλοί από τους επιζώντες νοσηλεύτηκαν σε κοντινό παρεκκλήσι το οποίο ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Βίτο.
Η πρώτη μεγάλης έκτασης έξαρση του φαινομένου συνέβη μεταξύ του 1373 και 1374, με πολλαπλά συμβάντα σε Αγγλία, Γερμανία, και Ολλανδία. Στις 24 Ιουνίου του 1374, το φαινόμενο εμφανίστηκε σε ευρεία έκταση ξεκινώντας από το Άαχεν, και κατόπιν εξαπλώθηκε στην Κολωνία, Φλάνδρα, Φραγκονία, Αινώ, Μετς, Στρασβούργο, Τόνγκερεν, Ουτρέχτη,  καθώς και σε περιοχές της Ιταλίας και του Λουξεμβούργου. Επιπλέον συμβάντα αναφέρθηκαν το 1375 και 1376, σε Γαλλία, Γερμανία, και Ολλανδία, και το 1381 εμφανίστηκε και στο Άουγκσμπουργκ. Το 1418 επέστρεψε στο Στρασβούργο όπου το φαινόμενο πιθανώς προκλήθηκε από την εξάντληση των κατοίκων που έκαναν νηστεία την περίοδο εκείνη. Ακολούθησε το 1428 στο Σαφχάουζεν, όπου ένας μοναχός χόρεψε μέχρι θανάτου, και κατά το ίδιο έτος εμφανίστηκε και στην Ζυρίχη όπου παρατηρήθηκε σε μια ομάδα γυναικών.
Τον Ιούλιο του 1518 σημειώθηκε μια άλλη μεγάλης έκτασης εμφάνιση του φαινομένου στο Στρασβούργο κατά την επιδημία χορού του 1518. Ξεκίνησε όταν μια γυναίκα ξεκίνησε να χορεύει στον δρόμο, 4 ημέρες έπειτα την ακολούθησαν άλλοι 33 στον χορό, και μέσα σε ένα μήνα ο συνολικός αριθμός των ατόμων έφτασε τους 400, όπου πολλοί από αυτούς πέθαναν από καρδιακή προσβολή.
Ταραντισμός
Στην Ιταλία ένα παρόμοιο φαινόμενο ήταν ο ταραντισμός, όπου τα θύματα έπεφταν σε επιληπτική υστερία μετά από δάγκωμα ταραντούλας ή σκορπιού. Η πρώτη έξαρση του φαινομένου σημειώθηκε τον 13ο αιώνα και το μόνο γνωστό αντίδοτο ήταν να χορέψει ο ασθενής υπό της ήχους μιας συγκεκριμένης μελωδίας έτσι ώστε να διαχωριστεί το δηλητήριο από το αίμα. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζονταν μόνο κατά τους θερινούς μήνες, και με παρόμοιο τρόπο με τον χορεομανία έτσι και στην περίπτωση του ταραντισμού οι άνθρωποι ξεκινούσαν τον χορό όταν δαγκώνονταν ή είχαν την εντύπωση πως δαγκώθηκαν από κάποια αράχνη ή σκορπιό με συνέπεια να παρασύρονται και άλλοι υπό τον φόβο των δαγκωμάτων αυτών. Ο παραδοσιακός ιταλικός χορός της ταραντέλα θεωρούνταν πως γιάτρευε τα θύματα, τουλάχιστον προσωρινά. Αποτελούσε σχετικά κοινό φαινόμενο έως τον 17ο αιώνα, και σταμάτησε ξαφνικά, με μικρές εξάρσεις στην Ιταλία έως το 1959.
Θεραπείες
Καθώς το πραγματικό αίτιο του φαινομένου ήταν άγνωστο, πολλές από τις θεραπείες που δοκιμάστηκαν ήταν πειραματικές. Για παράδειγμα κατά την επιδημία του 1374 η οποία συνέβη μερικές δεκαετίες μόνο μετά τον Μαύρο Θάνατο, πολλοί από τους ασθενείς απομονώνονταν, ενώ σε μερικούς γινόταν και εξορκισμός για την εκδίωξη των δαιμονίων ή του Σατανά.
Υπήρχε επίσης η γενική αντίληψη πως η ασθένεια αυτή οφείλονταν σε κάποια κατάρα την οποία είχε επισύρει ο Άγιος Βίτος ή ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, έτσι πολλοί άνθρωποι απλώς προσεύχονταν  ή έκαναν προσκύνημα στους αντίστοιχους αγίους.
Επεξηγήσεις
Υπάρχουν πολλές υποθέσεις που έχουν γίνει για την επεξήγηση του φαινομένου, και εξακολουθεί να παραμένει αδιευκρίνιστο το κατά πόσο ήταν πραγματική ασθένεια ή κοινωνιολογικό φαινόμενο.
Μια από τις εξέχουσες θεωρίες είναι πως οι ασθενείς είχαν υποστεί δηλητηρίαση από ερυσίβη, μύκητα ο οποίος εμφανίζεται σε ορισμένα δημητριακά, με την ασθένεια που προέκυπτε κατά την κατανάλωση του γνωστή ως φωτιά του Αγίου Αντωνίου κατά τον Μεσαίωνα, ή εργοτισμός στην σύγχρονη ορολογία. Παρότι ο εργοτισμός μπορεί να προκαλέσει ψευδαισθήσεις και σπασμούς, δεν μπορεί να εξηγήσει πλήρως όλα τα φαινόμενα που παρατηρούνταν κατά την χορεομανία,   και το ίδιο ισχύει και για τις υποθέσεις της εγκεφαλίτιδας, επιληψίας, και τύφου.
Υπάρχουν και διαφορετικές εκτιμήσεις όπου θεωρείται πως ο χορός ήταν φυσική εκδήλωση που εκδηλώθηκε ως αποτέλεσμα της γενικευμένης ανησυχίας και έντασης που υπήρχε την περίοδο αυτή από τις διάφορες φυσικές καταστροφής της εποχής, όπως διάφορες άλλες επιδημίες και πλημμύρες,  και πως αποτελούσε μέθοδο εκδίωξης των συναισθημάτων αυτών και προσπάθεια γαλήνης,  με αποτέλεσμα μερικές φορές οι συμμετέχοντες να έρχονται σε έκσταση και να βλέπουν οράματα. Άλλα εκτίμηση θεωρεί πως η όλη υπόθεση ήταν σκηνοθετημένη και η συμπεριφορά εκτιμήθηκε ως παράξενη καθώς ήταν ασυνήθιστη,  ή πως οι χοροί ήταν το έργο θρησκευτικών αιρέσεων που αναπαρήγαγαν αρχαίους ελληνικούς και ρωμαϊκούς τελετουργικούς χορούς υπό το πρόσχημα ασθένειας και μη ελέγχου του σώματος,   Η πιο κοινή περιγραφή μεταξύ των πηγών φαίνεται να είναι πως αποτελούσε σύμπτωμα μαζικής υστερίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις
Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Στον κατάλογο που ακολουθεί μνημονεύονται όλοι οι Μεγάλοι Βεζίρηδες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά τα έτη (1320-1922).
Σημειώσεις
Στη μεταγραφή από τα Τουρκικά ακολουθήθηκαν οι εξής κανόνες: ı = η, ö = ο, ü = ου, kö = κιο, kü = κιου, hö =χιο, hü = χιου, ğ = γ, ç = τσ, c = τζ, j = ζ, ş =σ, y+φωνήεν = γι, y+σύμφωνο ή τελικό = υ, τελικό d = τ, τελικό v = φ. Τα διπλά σύμφωνα μεταγράφηκαν ως απλά.
Παραπομπές
* Μεγαλοι Βεζιρηδες
Ιχθύς της Αβύδου
thumb|right|300px|Ταρίχευση μούμιας σε σαρκοφάγο που έχει σχήμα ιχθύος της Αβύδου. Ο ιχθύς της Αβύδου ήταν ιερό σύμβολο των αρχαίων Αιγυπτίων. Ήταν συνοδός της βάρκας του Ήλιου και φύλακας των υδάτων. Η αποστολή του ήταν να προειδοποιεί και να ανακοινώνει όταν πλησιάζει ο εχθρικός Άποφις. Μερικές φορές ταυτίζεται με τον θεό Ρα. . Ο ιχθύς ίσως να είχε σημαντική θέση στις νεκρικές τελετές. Στις μούμιες της ελληνιστικής εποχής συναντάμε εικόνες του ιχθύος επάνω στο σκίνο του νεκρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακά σύμβολα
Ορχομενός (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Ορχομενός είναι γνωστά τα εξής δύο πρόσωπα, αμφότερα επώνυμοι ήρωες:
Πηγές
Ορχομενος
Τσεχόβσκιε Μεντβέντι
Η Τσεχόβσκιε Μεντβέντι (ρωσικά: Чеховские медведи) είναι ρωσικός αθήτικός σύλλογος χειροσφάιρισης. Εδρεύει στο Τσέχοφ της Περιφέρειας Μόσχας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι χειροσφαίρισης ανά χώρα
Πέτασος
220px|right|thumb| Πέτασος Ο πέτασος ήταν είδος καπέλου στην αρχαία Ελλάδα. Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Θεσσαλία, και έγινε δημοφιλές αξεσουάρ ένδυσης σε όλη την Ελλάδα. Μαζί με τη χλαμύδα, αποτελούσε τη χαρακτηριστική ενδυμασία των εφήβων.
Ο πέτασος κατασκευάζονταν από δέρμα, πίλημα ή άχυρο και είχε φαρδύ στρογγυλό πλατύγυρο, ενίοτε με τέσσερις εγκοπές, από τις οποίες περνούσε λουράκι που δενόταν κάτω από το σαγόνι με παραγναθίδες. Ο γυναικείος πέτασος ήταν πιο ψηλός από τον ανδρικό.
Στην τέχνη συναντάται πολύ συχνά ως καπέλο εφήβων, ιππέων και ως φτερωτό καπέλο του Ερμή. Οι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν καπέλο μόνο στην εξοχή και σε οδοιπορία, ενώ στην πόλη φορούσαν καπέλο στο θέατρο και όταν είχε πολλή ζέστη και ήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία Θεσσαλία Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής
Πνευστά μουσικά όργανα
Στην ορολογία της μουσικολογίας -και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας- με τον όρο πνευστά περιγράφονται εκείνα τα μουσικά όργανα στα οποία η παραγωγή ήχου είναι συνέπεια της δόνησης ενός σώματος ή μιας στήλης αέρα. Τα πνευστά ανήκουν στη μητρική κατηγορία των αερόφωνων οργάνων και διαφοροποιούνται ανάλογα με τον ειδικότερο τρόπο ηχοπαραγωγής, το υλικό κατασκευής τους, τη χρήση τους στη μουσική κλπ. Κατά κύριο λόγο αποτελούνται από ένα σωληνοειδές σώμα και μπορεί να φέρουν επιστόμιο, οπές ή κλειδιά, πιστόνια ή άλλα επιμέρους στοιχεία. Η κύριά τους διαφοροποίηση με τα εν γένει αερόφωνα ορίζεται από το γεγονός ότι το σώμα αέρα που δονείται περικλείεται από το ίδιο το σώμα του οργάνου, το οποίο επίσης δονείται συμβάλλοντας στην ηχοπαραγωγή.
Είδη πνευστών
Τα πνευστά διαιρούνται σε δύο κύριες κατηγορίες, αναλόγως με τον ειδικότερο τρόπο ηχοπαραγωγής, το σημείο δηλαδή κατά το οποίο δημιουργείται η δόνηση αυτή καθεαυτή. μικρογραφία|Εγκάρσια τομή μιας [[φλογέρας, όπου με Α συμβολίζεται το επιστόμιο, με Β η δίοδος του εκπνεόμενου αέρα και με C το σημείο κρούσης ή διχοτόμησης του αέρα, στο οποίο οφείλεται η ηχοπαραγωγή του οργάνου.]]
Ξύλινα πνευστά
Στα ξύλινα πνευστά η δόνηση δημιουργείται από τη διχοτόμηση του αέρα επί ενός σημείου κρούσης. Όπως φαίνεται και από το σχεδιάγραμμα ο αέρας εκπνοής άγεται μέσω μιας διόδου (Β) που περιλαμβάνεται στο επιστόμιο (Α) και διχοτομείται στο σημείο C. Αυτό δημιουργεί ταλάντωση του σώματος ή στήλης αέρα στο υπόλοιπο μέρος του οργάνου, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή συγκεκριμένου τονικού ύψους. Με τη χρήση οπών η εν λόγω στήλη αέρα μπορεί να μεταβάλλεται, με αποτέλεσμα την ελεγχόμενη παραγωγή συγκεκριμένων τονικών υψών.
Τα ξύλινα πνευστά υποδιαιρούνται σε δύο γένη, τα ελεύθερα (λεγόμενα και γενικώς φλάουτα ή αυλοί) και τα γλωττιδόφωνα.
Φλάουτα
Στην κατηγορία αυτή ισχύει η ηχοπαραγωγική θεωρία όπως περιγράφεται παραπάνω, ενώ υποδιαιρείται σε επιμέρους υποκατηγορίες, ανάλογα με:
μικρογραφία|αριστερά|Διπλές γλωττίδες [[φαγκότο|φαγκότου.]]
Γλωττιδόφωνα
Στην κατηγορία των γλωττιδόφωνων η ηχοπαραγωγή οφείλεται όχι σε σημείο διχοτόμησης του αέρα, αλλά στην κατ' αρχάς δόνηση μιας γλωττίδας (συνηθέστερα από καλάμι ή μεταλλικό έλασμα). Η αρχική αυτή δόνηση προκαλεί ταλάντωση του σώματος αέρα κατά μήκος του οργάνου, παράγοντας συγκεκριμένο τονικό ύψος, το οποίο μπορεί να μεταβάλλεται με τη χρήση οπών. Τα γλωττιδόφωνα χωρίζονται σε δύο επιμέρους υποκατηγορίες, αυτά με μονή γλωττίδα και αυτά με διπλή γλωττίδα. Στην πρώτη υποκατηγορία συγκαταλέγονται το κλαρινέτο, το σαξόφωνο και επιμέρους το σενγκ, όπου η γλωττίδα ταλαντώνεται σε σχέση με το σταθερό επιστόμιο· στη δεύτερη υποκατηγορία συγκαταλέγονται το όμποε, ο ζουρνάς και επιμέρους η γκάιντα, όπου η διπλή γλωττίδα ταλαντώνεται σε σχέση με τον εαυτό της.
Χάλκινα πνευστά
μικρογραφία|Τρόπος παιξίματος τρομπέτας Η ομάδα των χάλκινων ή χειλεόφωνων πνευστών οφείλει το όνομά της στο σύνηθες υλικό κατασκευής αυτών των οργάνων, τον χαλκό ή τον ορείχαλκο. Ως όρος χρησιμοποιείται στα πλαίσια της συμφωνικής ορχήστρας και άλλων μουσικών συνόλων για να τα διακρίνει από τα ξύλινα πνευστά, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι τα όργανα αυτής της κατηγορίας δεν απαντώνται σε άλλα πλαίσια, ή ότι το υλικό κατασκευής τους περιορίζεται μόνο σε κράματα χαλκού.
Η ηχοπαραγωγή στα χάλκινα εστιάζεται στην ταλάντωση των χειλιών του εκτελεστή, η οποία προκαλεί τη συμπαθητική ταλάντωση του αέρα στο κυρίως σώμα του οργάνου, το λεγόμενο αντηχείο. Τα χάλκινα διαιρούνται σε δύο βασικές υποκατηγορίες:
1. τα φυσικά χάλκινα, τα οποία δεν διαθέτουν οπές ή πιστόνια, και ο εκτελεστής μπορεί να εκτελέσει μόνο τους τόνους της φυσικής σειράς αρμονικών, κάτι που προκύπτει από το μήκος του σώματος του οργάνου. Τυπικά παραδείγματα αυτής της υποκατηγορίας είναι η σάλπιγγα, το κέρας και τα περισσότερα χάλκινα όργανα πριν τα τέλη του 18ου αιώνα. Στην ίδια ομάδα συγκαταλέγεται η γνωστή μπουρού, αλλά και το αυστραλιανό ντιτζεριντού, το οποίο κατασκευάζεται από ξύλο ευκαλύπτου, ο πυρήνας του οποίου αφαιρείται από τερμίτες που τρώνε το εσωτερικό μέρος.
2. τα χρωματικά χάλκινα διαθέτουν οπές ή πιστόνια και βαλβίδες, με τη βοήθεια των οποίων μεταβάλλεται το μήκος της στήλης αέρα εντός του σώματος του οργάνου, κάτι που έχει ως συνέπεια τον έλεγχο των τόνων χωρίς τον περιορισμό των φυσικών αρμονικών. Αρχικά οι κατασκευαστές ανέπτυξαν προσθαφαιρούμενα μέρη για τα υπάρχοντα χάλκινα, επεκτείνοντας τις τονικότητες στις οποίες ήταν δυνατό να παίξουν. Αργότερα εφαρμόστηκαν πιο περίπλοκα συστήματα συνδεσμολογίας, επιτρέποντας την εκτέλεση όλων των χρωματικών φθόγγων. Ιδιαίτερης μνείας χρήζει το τρομπόνι το οποίο διαθέτει σύστημα έλκυσης (δηλαδή γλίστρημα), επιτρέποντάς του να παίζει γκλισάντο, κάτι που δεν γίνεται στα υπόλοιπα χάλκινα.
Σ' αυτή την κατηγορία συγκαταλέγονται τα περισσότερα σύγχρονα χάλκινα, όπως η οικογένεια της τρομπέτας, η κορνέτα, το κόρνο, το ευφώνιο το αλτικόρνο και η τούμπα. Ιδιαίτερης μνείας χρήζει η οικογένεια του αναγεννησιακού οργάνου κορνέτο, το οποίο κατασκευάζεται από ένα κυρτό κομμάτι ξύλου, φέρει οπές και διαθέτει επιστόμιο παρόμοιο μ' αυτό του κόρνου, συνήθως κατασκευασμένο από ελεφαντοστό ή άλλο μη υδατοπερατό υλικό (στις μέρες μας από πλαστικό). Παλαιότερα όργανα όπως η οφικλείδα και το σουζάφωνο συγκαταλέγονται στην εν λόγω κατηγορία, ωστόσο έχουν εκπέσει σε αχρηστία.
Πηγές
Κατηγορία:Αερόφωνα
Α.Σ. Αστέρας Ιτέας
Ο Αστέρας Ιτέας είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ιτέας και μαζί με τον Φωκικό Άμφισσας είναι οι μεγαλύτεροι στην Φωκίδα. Επίσημα ιδρύθηκε το 1936 όμως υπήρχε και προγενέστερα αφού αναφέρεται σε εφημερίδα το 1933. Προκάτοχός του ήταν η Ένωσις Ιτέας που υπήρχε από την δεκαετία του '30.
Από την ίδρυσή του μέχρι και την περίοδο 1984-85 ο Αστέρας μετείχε στην Ένωση Φθιωτιδοφωκίδας. Έχει συμμετοχές στην Δ' Εθνική και την Γ' Ερασιτεχνική Εθνική.
Έδρα του είναι το Δημοτικό Γήπεδο Ιτέας "Αθανάσιος Νοικοκυράκης ή και "Alcatraz" όπως το ονομάζουν οι φίλαθλοι, με χωρητικότητα 1.000 περίπου θέσεων.
Γήπεδο
Σημερινή έδρα του Αστέρα είναι το Δημοτικό Γήπεδο "Αθανάσιος Νοικοκυράκης" το οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ των εγκαταστάσεων του αθλητικού κέντρου (μαζί με κλειστό γυμναστήριο και κολυμβητήριο) στην είσοδο της πόλης.
Ο Αστέρας μεταστεγάστηκε εκει το 1999, αφού προηγουμένως και επί 21 συνεχή χρόνια (με εγκαίνια στις 17/9/1978, ημέρα Κυριακή και φιλικό αγώνα με Αμβρυσσέα Διστόμου, με σκορ 1-2) χρησιμοποιούσε το παραλιακό γήπεδο, στην τοποθεσία "Γαλλικοί Μόλοι". left|200 px|thumb|Το αρχικό γήπεδο της ομάδας στους "Γαλλικούς Μώλους" της Ιτέας, δίπλα στο δρόμο προς [[Γαλαξείδι]]
Τα πρώτα χρόνια
Την αγωνιστική περίοδο 1949-50 την ομάδα αποτελούσαν, μεταξύ άλλων, οι ποδοσφαιριστές ''Γιαννακάκης, Τσαφόγενος, Βασιλείου, Κατραμάτος, αδελφοί Γκριζελιώτη, Αναγνωστάκος, Τσακπίνης, Ζαφειρόπουλος, Νίνος, Μπαρκούτας. Την επόμενη διετία ο Αστέρας έχει ανανεωθεί πλήρως και το έμψυχο δυναμικό του συνίσταται από τους παίκτες Βαλσαμάκη, Ψαρρό, Κοντοκόντη, Ταλαρούγκα, Μωραίτη, Αναγνωστάκο, Παλυβίδα, Σιτέ, Βορριά, Τζίβα, Ροζάκη, Περδίκη, Κοκκώνη, Ψαρρό, Τραχανά, Χρήστου, Καστρίτη, Ελμαλιώτη, Ταμπίτσικα, Βορόπουλο, κ.α.'' Στις 1/3/1952 ανακοινώνεται το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Αστέρα, υπό τους Ευθ. Μπήλιο (Πρόεδρο), Γ. Κακάνη (Αντιπρόεδρο), Αν. Δάνισκα (Γ. Γραμματέα), Γ. Πανάκο (Ταμία), Ευθ. Ράπτη (Γεν. Αρχηγό), Ηλία Λιάκο (Έφορο Ποδοσφαίρου) και Δ. Ανάγνο, Λ. Ανάγνο, Γ. Γιάμαλη (συμβούλους). Τον Ιανουάριο του 1958 εκλέγεται νέο Συμβούλιο, υπό τους Ν. Ράπτη (πρόεδρο), Ν. Καλλία (αντιπρόεδρο), Π. Κακανά (γενικό γραμματέα), Μ. Σκαρίμπα (ταμία), Η. Λιάκο (έφορο), Ζ. Ζαφειρόπουλο (γενικό αρχηγό), Ν. Ταλαρούγκα και Γ. Ανδρέου (εφόρους γηπέδου και εκδρομών, αντίστοιχα). Την περίοδο 1958-59 στην ομάδα αγωνίζονται οι Βαλσαμάκης, Κρεμμύδας, Κοντογιαννάτος, οι αδελφοί Ταλαρούγκα, οι εξάδελφοι Χρήστος και Γιάννης (παρατσούκλι "Πούσκας") Σιτές, οι αδελφοί Τζίβα, οι Ταμπίτσικας, Σακκαλής, Αργυρόπουλος, Αντωνίου, Ελμαλιώτης, Ντίνος Γιαγκιλίτσης (παρατσούκλι "Φακής"), Τζίτζικας, Βορριάς, Καβαδάς, Πολυζωγόπουλος Το φθινόπωρο του 1961 η διοίκηση αποτελείται από τους Ζούκα, Αγορόπουλο, Ζαφειράκη, Θανασούλη, Λαλά, Καλοδήμο, Μπαρτσώτα.
Στην Α΄ κατηγορία
Το 1962 ο Αστέρας αναδεικνύεται πρωταθλητής του Α΄ ομίλου στη Β΄ τοπική κατηγορία και ανέρχεται στην Α΄ Φθιωτιδοφωκίδας. Τη βασική του ομάδα αποτελούσαν τότε οι Κοντογιαννάτος, Καπαρέλης, Πάντζαλης, Μιχαηλίδης, Γιαγκιλίτσης, Δημητριάδης, Παναγιωτόπουλος, Κατσαούνος, Καλογερόπουλος, Δεχερελίδης, Περλορέντζος, Αργυρόπουλος, Ζορμπάς, Ελμαλιώτης. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, η Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας ενέκρινε τη μετονομασία της ομάδας από Α.Σ. Ιτέας σε Α.Σ. Ιτέας-Κίρρας Βωξιτών Παρνασσού "Αστήρ", με αρ. μητρώου 749. Την επόμενη τριετία ο Αστέρας βρίσκεται στην Α΄τοπική κατηγορία, η οποία αποτελείται από 7 ομάδες το 1962-63 και έως το 1964-65. Την περίοδο 1965-66 ο Αστέρας μετέχει ξανά στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Φθιωτιδοφωκίδας, αγωνίζεται μόνο εντός έδρας και στο τέλος της σεζόν υποβιβάζεται στη Β΄κατηγορία.
Παρακμή και επάνοδος
Στα 1968 ο Αστέρας έχει φτάσει να αγωνίζεται στην Γ΄ τοπική ερασιτεχνική κατηγορία Φθιωτιδοφωκίδας. Το 1971-72 στη σύνθεσή του βρίσκουμε τα ονόματα των Νίκου Αλεξανδρή, Γεωργά, Χαβιάρα, Κατσαβοχρήστου, Α., Π. και Κ. Σκαρίμπα, Λύτρα, Σούλη Σιτέ (παρατσούκλι "Μαύρος", αδελφός του Γιάννη Σιτέ), Μανώλη, Μαστρογιάννη. Την επόμενη περίοδο (1972-73) με πρόεδρο τον Π. Μανδρέκα και νέους παίκτες τους Αλέξανδρο Ελμαλιώτη, Κωνσταντίνο Γιαγκελίτση, Ηλία Μωραΐτη, Γεώργιο Τσώνο κ.α. η ομάδα αναδεικνύεται πρωταθλήτρια σε όμιλο 7 ομάδων της Γ΄ κατηγορίας Φθιωτιδοφωκίδας και ανέρχεται έτσι στη Β΄ κατηγορία left|300 px|thumb|Ο Αστέρας Ιτέας κατάκτησε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα του 1985 (Β΄ όμιλος Α΄ κατηγορίας Φθιωτιδοφωκίδας-Ευρυτανίας) Την περίοδο 1973-74 στην ομάδα παίζουν, μεταξύ άλλων, οι Καραγιώργης, Κούκιος (τερματοφύλακες), Λύτρας Ι. και ΙΙ., Μαργαρίτης, Τσώνος, Κατσαβός, Μπομπάκης, Καλιακούδας, Αγγελέτος, Σιτές, Καββούνης, Σκαρίμπας, Μαστρογιάννης, Σακκαλής, Καλιώρας, Λιάκος Από τη σεζόν 1975-76 η ομάδα έχει ανέλθει και διατηρηθεί στην Α΄ Φθιωτιδοφωκίδας. Το 1975-76 ο Αστέρας μετέχει σε υπό-όμιλο των 6 ομάδων, το 1976-77 η κατηγορία ενοποιείται και παίρνει μέρος στον ένα και μοναδικό της όμιλο (των 12 ομάδων), όπου τερματίζει προ-τελευταίος και -σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος- υποβιβάζεται, αλλά παραμένει λόγω αναδιάρθρωσης (αύξησης κατά δυο των ομάδων στην Α΄Κατηγορία). Το 1977-78, πλέον σε όμιλο 14 ομάδων, πραγματοποιεί και πάλι πολύ άσχημο ξεκίνημα, όμως με αντεπίθεση διαρκείας στο δεύτερο γύρο τερματίζει στη 12η θέση και διατηρείται στην κατηγορία Παρομοίως και το 1978-79 ο όμιλος αποτελείται από 14 συλλόγους, όπου το φαβορί είναι ο ΑΟ Μαλεσίνας, ο οποίος ξεκινά μια αήττητη πορεία στις πρώτες 22 αγωνιστικές. Την 23η μέρα πάει στην Ιτέα και ο Αστέρας θριαμβεύει σε βάρος του με σκορ 2-1. Στην ομάδα του Αστέρα έπαιζαν τότε οι Καρδαράς, Μαυρογιάννης, Ξενάκης, Αθ. Μαρτίνος, Μπασάνος, Μπεχλιβανίδης, Αγγελέτος, Μπουροτζίκας, Λ. Βέλλιος, Λαμπρόπουλος, Χρήστος Σιτές, Μπαρτσιώτας, Σούλης Σιτές, Μαστρογιάννης, Τάσος Λιάκος, Παπαϊωάννου, Μπουντόλος. Ο Αστέρας τελικά τερματίζει στην τιμητική 7η θέση.
Δεκαετία του '80
Την επομένη χρονιά (1979-80) οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας αυξάνονται σε 15 και ο Αστέρας που αρχίζει πολύ άσχημα με 6 συνεχόμενες ήττες τελικά δίνει αγώνα μπαράζ για την παραμονή του με τον Αγρότη Λιανοκλαδίου στο γήπεδο των Καμένων Βούρλων, χάνει με 2-1 στην παράταση και υποβιβάζεται. Είχαν αγωνισθεί οι Αυλακιώτης, Μαρτίνος, Γ. Σκαρίμπας, Μπασάνος, Τσώνος, Σιτές (35΄Σκαρίμπας Ευστ.), Βέλλιος, Τάκης Σκαρίμπας (αρχηγός), Ν. Γκιούλος, Μαστρογιάννης, Λιάκος (59΄ Αγγελέτος). Το γκολ της Ιτέας είχε πετύχει, στο 77ο λεπτό, ισοφαρίζοντας προσωρινά, ο Γκιούλος με σουτ. Το 1980-81 ο Αστέρας με πρόεδρο τον αείμνηστο Κώστα Βορριά τερματίζει δεύτερος στο Γ΄όμιλο της Β΄κατηγορίας και επιστρέφει στην πρώτη κατηγορία. Το 1981-82 αγωνίζεται σε όμιλο 10 συλλόγων, σαν ο μοναδικός εκπρόσωπος από τη Φωκίδα. Ο Αστέρας παλεύει για τη διάκριση, αλλά πρωταθλήτρια αναδεικνύεται η ομάδα της Αταλάντης, με τον Αστέρα να καταλαμβάνει την 5η θέση. Τη βασική ενδεκάδα αποτελούν οι Κοτοπούλης, Ι. Σκαρίμπας, Ευθ. Μπουραζάνης, Μπασάνος, Αγγελέτος, Μαστρογιάννης, Βέλλιος, Γκιούλος, Σκαρίμπας ΙΙ., Ηλίας Λαμπρόπουλος, Κύτρας, ενώ έπαιζαν ακόμη οι Δημ. Τσαπλάρης, Γ. Λύτρας, Πετώνης, Ν. Γιογάκης, Μαυρογιάννης, Μελέτης κ.α. Τη σεζόν 1982-83 ο Αστέρας παίζει στο Β΄ όμιλο της Α’ τοπικής κατηγορίας (12 ομάδων) και φτάνει ξανά στην κατάληψη της 5ης θέσης, μαζί με το Φωκικό, στους 22 βαθμούς.
Αγωνιστική ανάκαμψη
right|100px|thumb|Ο αείμνηστος διεθνής άσσος [[Αλέκος Ιορδάνου ήταν προπονητής του Αστέρα Ιτέας κατά τη δεκαετία του '80 (Ιούλιος 2012)]]Τη σεζόν 1983-84 αρχίζει η ανοδική πορεία του Αστέρα. Ξεκινά στις 25 Σεπτεμβρίου 1983 στο β' όμιλο (12 ομάδων) με τρεις νίκες στους τρεις πρώτους αγώνες και την 7η αγωνιστική ξεφεύγει μόνος του στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Σταδιακά όμως θα υποσκελιστεί από την πιο έμπειρη Μαλεσίνα και θα χάσει το πρωτάθλημα. Έπαιξαν τότε για την ομάδα του Αστέρα οι Ασφής, Γκιούλος, Χαρδαλούπας, Μπασάνος, Λίβας, Λαμπρόπουλος, Στ. Μαντζώρος, Καραγιάννης, Μαστρογιάννης, Πασαλιμανιώτης, Ιορδάνου (παίκτης-προπονητής), Σκαρίμπας, Ντάσκας, Μπαρτσιώτας, Γρίβας, Φυτόπουλος κ.α. Την ίδια εποχή διακρίνεται και στο Κύπελλο της ΕΠΣ Φθιώτιδοφωκίδας καθώς φτάνει στον Τελικό, αλλά ηττάται 2-0 από την Προοδευτική Λάρυμνας την Τετάρτη 14 Μαρτίου 1984 στο γήπεδο Λαμίας.
Στην Α΄ κατηγορία Φωκίδας και στην Δ' Εθνική
Τη χρονιά 1984-85 με προπονητή το Νίκο Γουργιώτη, ο Αστέρας αγωνίζεται στο Νότιο Όμιλο της Α΄ Φθιωτιδοφωκίδας - Ευρυτανίας (14 ομάδων). Παρά τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλουν οι ποδοσφαιριστές του τελικά έρχεται δεύτερος, πίσω από τον Φωκικό που ανέρχεται στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Το φθινόπωρο του 1985 οι ΕΠΣ Φθιώτιδας και Ευρυτανίας διαχωρίζονται και δημιουργείται η ΕΠΣ Φωκίδας με έδρα την Άμφισσα. Ο Αστέρας, με τεχνικό τον Αλέκο Ιορδάνου, κυριαρχεί πλέον στην τοπική διοργάνωση της Α΄ Κατηγορίας (10 ομάδες) και κατακτά το νταμπλ (Κύπελλο και Πρωτάθλημα). Είχε έρθει η στιγμή, ύστερα από 50 χρόνια ιστορίας, να συμμετάσχει σε Εθνική διοργάνωση. Μάλιστα την ίδια εκείνη χρονιά, η ομάδα του Αστέρα διακρίνεται και στο Κύπελλο Ελλάδας Ερασιτεχνών.
Τα επόμενα ο Αστέρας ανεβοκατεβαίνει σε Δ' Εθνική και Α' Τοπικό. Ιδρύεται η Ε.Π.Σ. Φωκίδας (μετά την διάλυση της Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας) και ο Αστέρας αγωνίζεται στο τοπικό της Φωκίδας την σεζόν 1985-86 και το κατακτά. Αγωνίζεται στην Δ' Εθνική και ξαναπέφτει στο τοπικό ως 1989 που επιστρέφει. Έως την σεζόν 1991-92 αγωνίζεται με μέτριες εμφανίσεις στην Δ' Εθνική. Από το 1992 έως το 1999 εναλλάσσεται στις δύο κατηγορίες, ενώ από το 2000 έως το 2004 αγωνίζεται στο τοπικό. Την σεζόν 2003-04 καταφέρνει να ξανανέβει στην Δ' Εθνική και ξεκινά μία νέα σελίδα στην ιστορία της ομάδας.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|εισ. Μετά ξαναπέφτει στο τοπικό όπου μένει μέχρι το 1989.ό αγώνα της ομάδας του Αστέρα Ιτέας στη Δ΄ Εθνική, περιόδου 1997-98, με αντίπαλο τον [[Κεχαγιάς Προσηλίου|Κεχαγιά Προσηλίου]]
Η πρόσφατη πορεία
Περίοδος 2005-06
Η χρονιά άρχισε πολύ άσχημα,την 4η αγωνιστική η ομάδα του Αστέρα Ιτέας ήταν βυθισμένη στην ουρά του βαθμολογικού πίνακα με μηδέν βαθμούς, η διοίκηση της ομάδος και ο πρόεδρος της κ. Χηρόπουλος Βασίλης, έφερε στην τεχνική ηγεσία της ομάδος τόν Αθηναίο προπονητή Στέφανο Μεϊμαρόγλου, η πρόσληψη του οποίου άλλαξε τα δεδομένα, και η ομάδα του Αστέρα Ιτέας έκανε ένα καταπληκτικό σερί, με συγκομιδή 33 βαθμούς σε 16 αγώνες! Επτά αγωνιστικές πρίν την λήξη του πρωταθλήματος είχαμε αλλαγή στή τεχνική ηγεσία της ομάδος, η ομάδα επανήλθε στα ατυχή αποτελέσματα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να κρατηθεί ο Αστέρας Ιτέας στήν κατηγορία. .
Περίοδος 2006-07
Περίοδος 2007-08 right|200px|thumb|Αγησίλαος ΠασαλιμανιώτηςΜε νέο τεχνικό το Δημήτρη Παναγιώτου ο Αστέρας αγωνίσθηκε στον 4ο όμιλο της Δ’ Εθνικής, τερματίζοντας στη 2η θέση (πίσω από τον πρωταθλητή Φωκικό) και επιτυγχάνοντας έτσι τη μεγαλύτερη μέχρι τότε διάκριση της ιστορίας του. Επίσης, αποκλείοντας την Κοζάνη στην Ιτέα, έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδας, όταν αποκλείσθηκε στην παράταση από τη Νίκη Πολυγύρου στη Λάρισα. Ο αρχηγός του Αστέρα Ιτέας Δημήτρης Ζιώγας αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας με 37 τέρματα. Η χρονιά λογίζεται σαν η σπουδαιότερη στην ιστορία της ομάδας, αφού σύμφωνα με τα δημοσιεύματα σε τοπικά ΜΜΕ, το τότε ΔΣ υπό τον Άγη Πασαλιμανιώτη δαπάνησε πάρα πολλά χρήματα, με στόχο τη διάκριση στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Περίοδος 2008-09
Ο Αστέρας ξεκίνησε και πάλι με υψηλές βλέψεις, ομως τελικά δεν κατάφερε να πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα, καθώς από νωρίς έμεινε "εκτός νυμφώνος" πολλούς βαθμούς πίσω από τους πρωτοπόρους Α.Ο. Τρικάλων και Τύρναβο 2005, ωστόσο πέτυχε να αναδειχθεί για δεύτερη συνεχή χρονιά κυπελλούχος, επικρατώντας με σκορ 2-0 του Απόλλωνα Ευπαλίου στον Τελικό της 25ης Μαρτίου που διεξήχθη στις εγκαταστάσεις της Ε.Π.Σ. Φωκίδας στην Άμφισσα. Η ομάδα έφτασε μέχρι την φάση των "16" του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, όταν αποκλείσθηκε από το Βελούχι Καρπενησίου.
Περίοδος 2009-10
Αναπάντεχα άσχημα ξεκίνησε η σεζόν για τον Αστέρα, ο οποίος με νέο προπονητή το Γιάννη Καντά (που γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον κ. Καραγιάννη ) και μετά από μια σειρά ατυχών αποτελεσμάτων και διοικητικών/οικονομικών προβλημάτων, τελικά απεσύρθη από το πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί κατά τη θητεία του σ' αυτή την κατηγορία.
Περίοδος 2010-11 Το 2010-11 ο Αστέρας με νέο πρόεδρο το Γιάννη Χλεμπογιάννη έπαιξε στο τοπικό πρωτάθλημα αρχίζοντας με -6 βαθμούς λόγω τιμωρίας που του επιβλήθηκε για την αποχώρησή του από το Περιφερειακό Πρωτάθλημα της προηγούμενης περιόδου. Η ποινή αυτή ουσιαστικά του στέρησε τη δυνατότητα να διεκδικήσει τον τίτλο, αφού τερμάτισε στη δεύτερη θέση πίσω από τον πρωταθλητή Διαγόρα Πολυδρόσου. Ωστόσο η ομάδα άφησε καλές εντυπώσεις σε μια μεταβατική χρονιά. Προπονητής ανέλαβε ο Γιάννης Λύτρας, ο οποίος στηρίχθηκε κυρίως σε νέα παιδιά. Ο Αστέρας είχε την καλύτερη άμυνα στην κατηγορία, ηττήθηκε μόνο σε έναν αγώνα, ενώ ο φορ του Γιάννης Δελής αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ. Στο Κύπελλο δεν κατάφερε να διακριθεί, αφού αποκλείσθηκε από τη μετέπειτα κάτοχο ΑΣΤΕ. ''Το ρόστερ αποτέλεσαν οι Δελής, Ε. και Γ. Λύτρας, Πέτσας, Τσακίρης, Κουβέλης, Μ. και Λ. Χλεμπογιάννης, Μαυροφρύδης, Βάσος, Τοπούζι, Σκαφτούρος, Τολκούτσι, Παπαπαναγιώτου, Βαρκούτας, Πετρόπουλος, Ζαχαρόπουλος, Ζατσελάρι, Τιμούρι.''
Περίοδος 2011-12 200px|thumb|Ο ανακαινισμένος χλοοτάπητας του γηπέδου του Αστέρα (25-2-2012) Πολλά προβλήματα αντιμετώπισε η ομάδα από την αρχή της περιόδου με το γήπεδό της, που ήταν σε φάση ανακατασκευής του χλοοτάπητά του. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν με το τέλος της σεζόν, τότε που η υπόθεση τίτλος είχε ήδη κριθεί υπέρ των αντιπάλων της. Σημαντικό αρνητικό ρόλο στην αποτυχία του Αστέρα να κερδίσει τον τίτλο έπαιξε ο τραυματισμός του κορυφαίου σκόρερ του Γιάννη Δελή. Προπονητής ήταν για δεύτερη χρονιά ο Γιάννης Λύτρας, η προετοιμασία πραγματοποιήθηκε στο γήπεδο του γειτονικού Χρισσού και οι εντός έδρας αγώνες του συλλόγου δόθηκαν στο γήπεδο της Δεσφίνας. Σ' έναν από αυτούς, τον κρισιμότερο της χρονιάς, ο Αστέρας ηττήθηκε σαν τυπικά γηπεδούχος από τον Ησαΐα Δεσφίνας με 2-0 και ουσιαστικά απώλεσε κάθε ελπίδα για το πρωτάθλημα, τερματίζοντας στη 2η θέση. Ο Αστέρας στόχευσε το 2012 και το Κύπελλο, όμως η ήττα του στον ημιτελικό από τον Αμφισσαϊκό 2006 τον έθεσε εκτός Τελικού Ρόστερ: Αλεξανδρής, Παπαπαναγιώτου, Μελέτης, Τολκούτσι, Ελμακλής, Τσακίρης, Γιάννης και Γιώργος Δελής, Πέτσας, Κουβέλης, Λύτρας, Πετρόπουλος, Τοπούζι (1ος σκόρερ με 14 τέρματα), Βάσος, Γεωργάτζε, Πολυζωΐδης, Καρδαράς, Ηλιόπουλος, Βέλιος, Μαυροφρύδης, Βαρκούτας, Καστανόπουλος, Κουρέλης. Τσακίρης και Πέτσας δεν έλειψαν από κανένα αγώνα του πρωταθλήματος.
Περίοδος 2012-13
Περίοδος 2013-14
Και στη νέα περίοδο ο Αστέρας Ιτέας πραγματοποίησε πρωταγωνιστική εμφάνιση στο τοπικό πρωτάθλημα. Από τη λήξη ήδη του πρώτου γύρου η ομάδα βρισκόταν στην κορυφή της βαθμολογίας με διαφορά ασφαλείας από τους υπόλοιπους συλλόγους. Στο τιμόνι της τεχνικής ηγεσίας βρέθηκε και πάλι ο Γιάννης Λύτρας, ενώ πρόεδρος συνέχισε ο Γιάννης Χλεμπογιάννης. Ο στόχος του σωματείου ήταν τριπλός, νταμπλ στη Φωκίδα και άνοδος στην ερασιτεχνική Γ΄Εθνική. Την Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2014 ο Αστέρας αναδείχθηκε για 11η φορά στην ιστορία του Κυπελλούχος Φωκίδας, μετά τη νίκη του στον Τελικό που έγινε στο Δ.Σ. Άμφισσας, με σκορ 4-1 επί του Διαγόρα Πολύδροσου, ενώ το Σάββατο 5 Απριλίου 2014 αναδείχθηκε (μαθηματικά) πρωταθλητής, επίσης για 11η φορά στα χρονικά. Το νταμπλ τίτλων για τον Αστέρα ήταν το τέταρτο στην ιστορία της ομάδας στην ΕΠΣ Φωκίδας (οι προηγούμενες ήταν στα 1986, 1993 και 1997), περισσότερες από κάθε άλλο σύλλογο στη Φωκίδα, αφού δυο νταμπλ έχει ο Φωκικός (1990 και 2001) και ένα ο Ησαΐας Δεσφίνας (1991). Για τρίτη φορά στα τέσσερα τελευταία χρόνια, ο αρχηγός της ομάδας Γιάννης Δελής αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, ενώ το 2012 ήταν δεύτερος, λόγω τραυματισμού.
Ειδικό Πρωτάθλημα (μπαράζ) 2014
Τα αποτελέσματα της ομάδας στον 8ο προκριματικό όμιλο του Ειδικού Πρωταθλήματος 2014, ήταν κατά σειρά: Όμηρος Νεοχωρίου-Αστέρας Ιτέας 0-0, Αστέρας Ιτέας-Αχέρων Καναλακίου 0-1, Αστέρας Ιτέας-Αναγέννηση Άρτας 2-0, Αστέρας Ιτέας-Όμηρος Νεοχωρίου 2-0, Αχέρων Καναλακίου-Αστέρας Ιτέας 1-0 και Αναγέννηση Άρτας-Αστέρας Ιτέας 4-0. Ο Αστέρας κατετάγη τρίτος στον όμιλο με 7 βαθμούς, παραμένοντας έτσι στο τοπικό πρωτάθλημα και για την ερχόμενη περίοδο 2014-15, παρ'όλο που έδειξε πολύ καλή εικόνα απέναντι σε πολύ δυνατές ομάδες μάλιστα, ενώ στο ματς εκτός έδρας με την Αναγέννηση Άρτας (που έκρινε την πρόκριση) αντιμετώπισε σκηνές ανεπίτρεπτης βίας από οπαδούς και μία εντελώς άδικη διαιτησία.
εναλλ.=Ο προπονητής του Αστέρα Ιτέας Γιάννης Λύτρας (πρώτος στους όρθιους αριστερά) με τους ποδοσφαιριστές του|μικρογραφία|Ο προπονητής του Αστέρα Ιτέας Γιάννης Λύτρας (πρώτος στους όρθιους αριστερά) με τους ποδοσφαιριστές του (2012)
Περίοδος 2014-15
Την Τετάρτη 30 Ιουλίου του 2014 συγκλήθηκε επαναληπτική γενική συνέλευση των μελών της ομάδας η οποία εξέλεξε ως νέο πρόεδρο τον παλαιό ποδοσφαιριστή του συλλόγου Χρήστο Γερεντέ, ύστερα και από την παραίτηση του Γιάννη Χλεμπογιάννη. Το διοικητικό σχήμα ανανεώθηκε πλήρως, με την είσοδο πολλών νέων προσώπων. Αντιπρόεδρος ανέλαβε ο παλαιός ποδοσφαιριστής του συλλόγου Νίκος Βορριάς και γραμματέας ο Πέτρος Παπαποστόλου. Στις 9 Αυγούστου 2014 η νέα διοίκηση της ομάδας ανακοίνωσε την πρόσληψη του προπονητή Στέλιου Φαραούνη Με το κλείσιμο του πρώτου γύρου ο Αστέρας βρισκόταν στην κορυφή της βαθμολογίας μαζί με τον Απόλλωνα Ευπαλίου. Έπειτα από την ήττα της ομάδας (1-0) στον Τελικό του τοπικού Κυπέλλου από τους Δωριείς Μανάγουλης και την εντός έδρας ισοπαλία (1-1) με την Ένωση Γλυφάδας, εξ' αιτίας της οποίας η διοίκηση εξέδωσε δριμύτατη ανακοίνωση κατά της διαιτησίας, λύθηκε η συνεργασία με τον προπονητή Στέλιο Φαραούνη στις 4 Μαρτίου 2015. Το Σάββατο 21 Μαρτίου 2015 ο Αστέρας υποδέχθηκε τον πρωτοπόρο Απόλλωνα Ευπαλίου, το παιχνίδι έληξε ισόπαλο χωρίς τέρματα και η διοίκηση της ομάδας εξέδωσε μια ακόμη ανακοίνωση προς όλες τις αρμόδιες αρχές, στηλιτεύοντας τα σε βάρος της διαιτητικά σφάλματα Ωστόσο, ο ξυλοδαρμός του διαιτητή της αναμέτρησης Νίκου Καραπλή από οπαδούς του Αστέρα μετά τη λήξη του συγκεκριμένου αγώνα, επέφερε ποινή αποκλεισμού της έδρας της ομάδας για δυο αγωνιστικές, ύστερα από σχετική απόφαση της Ε.Π.Σ. Φωκίδας.
Περίοδος 2015-16
Την περίοδο 2015-16 προπονητής της ομάδας ήταν ο έμπειρος τεχνικός Κώστας Λίβας. Με τον τελευταίο στην τεχνική ηγεσία, ο Αστέρας αναδείχθηκε για 12η φορά στην ιστορία του, πρωταθλητής Φωκίδας, ωστόσο απέτυχε να προαχθεί στην ανώτερη κατηγορία, μέσω των αγώνων μπαράζ. Μέχρι και τις αρχές του Μαΐου του 2016 πρόεδρος της ομάδας ήταν ο πρώην ποδοσφαιριστής της, Χρήστος Γερεντές.
Περίοδος 2016-17
Την περίοδο 2016-17 πήρε μέρος ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα Α΄ Φωκίδας διεκδικώντας και πάλι τον τίτλο και (αυτή τη φορά) την απευθείας άνοδο στην ερασιτεχνική Γ΄ Εθνική κατηγορία, την οποία κατέκτησε μαθηματικά τρεις αγώνες πριν την ολοκλήρωση της διοργάνωσης.
Περίοδος 2017-18
Την περίοδο 2017-18 ο Αστέρας αγωνίσθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Γ΄ Εθνική κατηγορία (4ος όμιλος), έχοντας προπονητή τον Κώστα Λίβα και νέο πρόεδρο τον Πέτρο Μαντούβαλο. Τερμάτισε στην 3η θέση της τελικής βαθμολογίας, ενώ στις 14 Μαρτίου 2018 αναδείχθηκε Κυπελλούχος Φωκίδας για 12η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Φωκικού στον Τελικό, μέσα στην Άμφισσα με σκορ 4-1. Την πρώτη θέση είχε κατακτήσει ο Βόλος Ν.Π.Σ., με τον Αστέρα να καταφέρνει να αντιμετωπίσει 'στα ίσια' το μεγαθήριο για δεδομένα Γ'Εθνικής, Νίκη Βόλου (που τερμάτισε 2η), ενώ πέρασε στην βαθμολογία και τον ιστορικό Ολυμπιακό Βόλου. Επίσης κατόρθωσε να φτάσει έως τη φάση των "16" στο θεσμό του Κυπέλλου Ερασιτεχνών.
Περίοδος 2018-19
Την περίοδο 2018-19 ο Αστέρας Ιτέας μετείχε εκ νέου στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Η σεζόν ξεκίνησε με δύο αποτυχίες, αφενός τον αποκλεισμό από το Κύπελλο Ελλάδας (α' φάση ) και αφ' ετέρου την ήττα στον αγώνα για τον υπερπρωταθλητή της Ε.Π.Σ. Φωκίδας ("SuperCup"). Ωστόσο στο πρωτάθλημα η ομάδα είχε μία αξιοσημείωτη πορεία, καθώς από την αρχή βρέθηκε στις πρώτες θέσεις της κατάταξης και τελικά κατέκτησε ξανά την τρίτη θέση πίσω από Ολυμπιακό και Νίκη Βόλου, ενώ διακρίθηκε και στο τοπικό Κύπελλο της ΕΠΣ Φωκίδας, κατακτώντας για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο το τρόπαιο. Μάλιστα νίκησε άνετα τον αιώνιο αντίπαλο του Φωκικό Άμφισσας στα δύο ματς της Γ'Εθνικής και τον συνέτριψε στον ημιτελικό κυπέλλου Ε.Π.Σ. Φωκίδας με σκορ 6-0. Τον προπονητή Κώστα Λίβα που ξεκίνησε στην τεχνική ηγεσία, αντικατέστησε ο Πάρης Ανδράλας.
Περίοδος 2019-20
Ο Αστέρας Ιτέας πήρε μέρος για τρίτη συνεχή χρονιά στην (πλέον) τέταρτη, με τη δημιουργία της Σούπερ Λιγκ 2, εθνική κατηγορία, ενώ τη θέση του στο κύπελλο Ελλάδος την έδωσε στον Απόλλωνα Ευπαλίου (φιναλίστ του περσινού κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Φωκίδας), με την αποχώρηση του Πέτρου Μαντούβαλου και την σύντομη επιστροφή του ως προέδρου. Παρά τις προσπάθειες για εξεύρεση μίας λύσης στο οικονομικό πρόβλημα, τελικά η ομάδα αποσύρθηκε από τη διοργάνωση έπειτα από 12 αγώνες, καθώς δεν προσήλθε να αγωνιστεί στο Καναλάκι με τον τοπικό Αχέροντα την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2019, οπότε και μηδενίστηκε, όπως επίσης και στους δύο επόμενους αγώνες. Τελευταίο ματς στην Γ'Εθνική ήταν εναντίον του Απόλλωνα Ευπαλίου στις 8 Δεκεμβρίου 2019, όπου ο Αστέρας νίκησε με σκορ 3-1.
Περίοδος 2020-21
Σε μία πολύ άσχημη περίοδο για την ομάδα αναλαμβάνει πρόεδρος ο Αγησίλαος Πασαλιμανιώτης. Η ομάδα με εντελώς αλλαγμένο ρόστερ δεν ξεκινά με τον καλύτερο τρόπο τις υποχρεώσεις της καθώς ηττήθηκε με σκορ 4-0 στην παράταση από τον Ησαΐα Δεσφίνας για το κύπελλο, ενώ βρέθηκε στην 7η θέση στο τοπικό της Φωκίδας, με μόλις 4 βαθμούς σε 4 αγώνες, έχοντας δύο ήττες από Απόλλωνα Ευπάλιου και Ησαΐα Δεσφίνας, μία ισοπαλία με τον Διαγόρα Σουβάλας και μόλις μία νίκη κατά της Ένωσης Γλυφάδας. Το πρωτάθλημα διακόπηκε προσωρινά εξαιτίας της Πανδημίας του Κοροναϊού.
Οπαδοί και σχέσεις με άλλες ομάδες
Οι κάτοικοι της Ιτέας υποστηρίζουν την ομάδα της πόλης τους, συχνά με πάθος. Οι οπαδοί έχουν το παρατσούκλι Επιστήμονες ή Ultras 4 (το ίδιο ισχύει και για την ομάδα μπάσκετ της πόλης τον Γ.Σ Ιτέας).
Το Ντέρμπι της Φωκίδας
Υπάρχει γνωστή, παραδοσιακή κόντρα ανάμεσα στον Αστέρα Ιτέας και τον Φωκικό Άμφισσας, που αποτελούν εχθρούς στον αγωνιστικό χώρο. Στις μεταξύ τους αναμετρήσεις συγκεντρώνεται πλήθος οπαδών και υπάρχουν φορές επικρατεί φορτισμένο κλίμα που οδηγεί σε μικροεπεισόδια.
Σχέσεις με άλλες ομάδες
Ο Αστέρας έχει αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τον Ναυπακτιακό Αστέρα. Επίσης είχε δημιουργηθεί μια σύντομη και μικρή κόντρα με την Νίκη Βόλου όσο οι δύο ομάδες αγωνίζονταν μαζί στην Γ' Εθνική.