cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δάσος Λάπις
Περιγραφή
Το Δάσος Λάπις με έκταση 430,40 εκτάρια ανακηρύχθηκε ως φυσική προστατευόμενη περιοχή με την Κυβερνητική Απόφαση Αρ. 2151 το 2004 (που δημοσιεύθηκε στην Ρουμανική Επίσημη Εφημερίδα Αρ. 152 την 12η Απριλίου 2005) και είναι το κατάλοιπο ενός πολύ μεγαλύτερου συμπλέγματος αρχαίων δασών, του Κοντρίι Σιλβάνιεϊ.
Η βλάστηση του δάσους
Ρουπακοβελανιδιές (Quercus pedunculiflora), Δρυς η άμισχος (Quercus petraea), Φλαμουριές (Tilia cordata),
Βρετανική δρυς (Quercus robur), πλατύφυλλη βελανιδιά (Quercus frainetto), κοινοί φράξινοι (Fraxinus excelsior), Τουρκική δρυς (Quercus cerris), Ευρωπαϊκή μαύρη πεύκη (Pinus nigra), δασική πεύκη (Pinus sylvestris), ροβίνια η ψευδοακακία (Robinia pseudoacacia), αγριοκερασιές (Prunus avium).
Θηλαστικά
Πλατώνια (Dama dama), κόκκινα ελάφια (Cervus elaphus), ζαρκάδια (Capreolus capreolus), κόκκινες αλεπούδες (Vulpes vulpes), αγριόχοιροι (Sus scrofa), Ευρωπαϊκά δενδροκούναβα (Marten marten), Ευρωπαϊκά χάμστερ (Cricetus cricetus), αγριόγατες (Felis silvestris).
Πτηνά
Μικρή τσικλιτάρα (Dendrocopos minor), δεντροκελάδα (Anthus trivalis), Ευρασιατικός γκιώνης (Otus scops), Ευρωπαϊκός φλώρος (Carduelis chloris), Νότιος κεφαλάς (Lanius collaris), Ευρασιατικό δεντρογέρακο (Falca subbuteo), γαλαζοπαπαδίτσα (Parus caeruleus), κοινό κοράκι (Corvus corax), χρυσοτσίχλονο (Emberiza citrinella) και μεσαίος δρυοκολάπτης (Dendrocopos medius).
Αναφορές
Κατηγορία:Φυσικά καταφύγια Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές στην Ευρώπη Κατηγορία:Δάση της Ευρώπης Κατηγορία:Ρουμανίας γεωγραφία-επέκταση
Μπατταμπάνγκ
thumb|250px|right|Ναός στη Μπατταμπάνγκ thumb|250px|right|Δρόμος στη Μπατταμπάνγκ thumb|250px|right|Ο Ναός Μπούντχιστ στη Μπατταμπάνγκ Η Μπατταμπάνγκ είναι μια πόλη της Καμπότζης. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπατταμπάνγκ. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Καμπότζης. Έχει πληθυσμό πάνω από 250.000 κατοίκους (2009). Στη Μπατταμπάνγκ παράγεται πολύ ρίζι εδω και 500 χρόνια.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σάνγκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπότζης
Καμπόνγκ Τσαμ
thumb|250px|right|Καμπόνγκ Τσαμ thumb|250px|right|Χωριό στην Καμπόνγκ Τσαμ
Η Καμπόνγκ Τσαμ είναι μια πόλη της Καμπότζης. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της ομώνυμης συνοικίας. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Καμπότζης. Έχει πληθυσμό 63.771 κατοίκους (2006). Βρίσκεται 124 χ.μ. νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα Πνομ Πεν.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μεκόνγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπότζης
Kampong Cham
Χρήστος Βόσκογλου
Βιογραφία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πέλλης με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946 λαμβάνοντας 1.829 ψήφους. Εξελέγη ξανά βουλευτής Βερροίας με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 4 Αυγούστου 1960 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Ελευθερίου στο Ντεπό. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Αφεντούλα, και έναν γιο, τον Νικόλαο. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας Κατηγορία:Βουλευτές Βεροίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Δήμαρχοι Γιαννιτσών
Βίντχουκ
μικρογραφία|Σφραγίδα του αυτοκρατορικού θέση για τις γερμανικές Νοτιοδυτική Αφρική με σφραγίδα του ταχυδρομείου Windhuk Το Βίντχουκ (αγγλικά: Windhoek, αφρικάανς: Windhoek, γερμανικά: Windhuk) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ναμίμπιας. Βρίσκεται στο κέντρο της Ναμίμπιας, σε ένα οροπέδιο περίπου 1.700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σχεδόν ακριβώς στο γεωγραφικό κέντρο της χώρας. Ο πληθυσμός της πόλης στην τελευταία καταμέτρηση του 2011 ήταν 325.858 κάτοικοι.
Η πόλη αναπτύχθηκε στη θέση μιας μόνιμης υδάτινης πηγής γνωστής στις ιθαγενείς ποιμενικές κοινότητες. Αναπτύχθηκε γρήγορα μετά την εγκατάσταση στην περιοχή του Γιόνκερ Αφρικάνερ, αρχηγού της φυλής των Όρλαμ, το 1840, ο οποίος έχτισε μια πέτρινη εκκλησία για την κοινότητά του. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι πολλοί πόλεμοι και οι ένοπλες εχθροπραξίες είχαν ως αποτέλεσμα την παραμέληση και την καταστροφή του νέου οικισμού. Το Βίντχουκ ιδρύθηκε για δεύτερη φορά το 1890 από τον στρατηγό Κουρτ φον Φρανσουά του γερμανικού αυτοκρατορικού στρατού, όταν η περιοχή έγινε αποικία της Γερμανίας. Το Βίντχουκ είναι το κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Σχεδόν κάθε εθνική επιχείρηση της Ναμίμπια, κυβερνητικό σώμα, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό ίδρυμα έχει την έδρα του εκεί.
Πρωτεύουσα
Με την ανεξαρτησία της Ναμίμπια από τη διοίκηση της Νότιου Αφρικής το 1990, τo Βίντχουκ αναγνωρίστηκε ως η πρωτεύουσα της Νοτιοδυτικής Αφρικής, όπως ονομάστηκε στην αρχή το κράτος, και της Ναμίμπια, όπως ονομάζεται σήμερα. Από τότε η πόλη γνώρισε ταχεία ανάπτυξη και εξέλιξη.
Προαποικιακή περίοδος
Το 1840 ο Γιόνκερ Αφρικάνερ, αρχηγός της φυλής των Όρλαμ, δημιούργησε έναν οικισμό στο Βίντχουκ. Αυτός και οι ακόλουθοί του έμειναν κοντά σε μια από τις κύριες θερμές πηγές, που βρίσκονται στο σημερινό προάστιο Κλάιν Βίντχουκ. Έχτισε μια πέτρινη εκκλησία που χωρούσε 500 ανθρώπους και η οποία χρησιμοποιήθηκε επίσης και ως σχολείο. Δύο ιεραπόστολοι από τον Ρήνο, ο Καρλ Χιούγκο Χαν και ο Φραντς Χάινριχ Κλάινσμιντ, άρχισαν να εργάζονται εκεί στα τέλη του 1842. Δύο χρόνια αργότερα εκδιώχθηκαν από δύο Μεθοδιστές, τον Ρίτσαρντ Χάντι και τον Τζόζεφ Τίνταλ. Για λίγο καιρό το Βίντχουκ ευημερούσε ενώ γύρω του δημιουργήθηκαν κήποι. Οι πόλεμοι ανάμεσα στις φυλές Νάμα και Χερέρο κατέστρεψαν τελικά τον οικισμό. Μετά από μακρά απουσία, ο Χαν επισκέφθηκε ξανά το Βίντχουκ το 1873 και διαπίστωσε ότι δεν έμεινε τίποτε από την πρώην ευημερούσα πόλη. Τον Ιούνιο του 1885, ένας Ελβετός βοτανολόγος βρήκε μόνο τσακάλια και πεινασμένες φραγκόκοτες ανάμεσα στα παραμελημένα οπωροφόρα δέντρα.
Αποικιακή περίοδος
Το 1878, η Βρετανία προσάρτησε τον κόλπο Ουάλβις και τον ενσωμάτωσε στην αποικία του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας το 1884, αλλά η Βρετανία δεν επέκτεινε την επιρροή της στο εσωτερικό. Το αίτημα των εμπόρων από το Λυντεριτσμπούχτ οδήγησε στη διακήρυξη ενός γερμανικού προτεκτοράτου σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική το 1884. Τα σύνορα της Γερμανικής αποικίας καθορίστηκαν το 1890 και η Γερμανία έστειλε ένα προστατευτικό σώμα, το Σουτστρούπε υπό τον στρατηγό Κουρτ φον Φρανσουά, για τη διατήρηση της τάξης. Ο φον Φρανσουά τοποθέτησε την φρουρά του στο Βίντχουκ, το οποίο ήταν στρατηγικά τοποθετημένο, μεταξύ των φυλών Νάμα και Χερέρο. Οι δώδεκα πηγές της περιοχής παρείχαν νερό για τις καλλιέργειες. Το αποικιακό Βίντχουκ ιδρύθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1890, όταν ο φον Φρανσουά έθεσε την πέτρα θεμελίωσης του οχυρού, το οποίο είναι πλέον γνωστό ως Alte Feste (Παλαιό Φρούριο). Από το 1904 έως το 1907, οι φυλές των Χερέρο και Νάμα επαναστάτησαν ενάντια στη βίαιη γερμανική αποικιοκρατία. Η σκληρότατη αντίδραση των Γερμανών κατακτητών οδήγησε σε αυτό, που αργότερα ονομάστηκε «πρώτη γενοκτονία του εικοστού αιώνα», καθώς κυβερνητικοί αξιωματούχοι διέταξαν την εξαφάνιση των ιθαγενών. Στη γενοκτονία των Χερέρο και των Νάμα, οι Γερμανοί σκότωσαν συστηματικά 10.000 Νάμα (το ήμισυ του πληθυσμού) και περίπου 65.000 Χερέρο (περίπου το 80% του πληθυσμού). Μετά το 1907, η ανάπτυξη επιταχύνθηκε καθώς οι αυτόχθονες μετανάστευαν από την ύπαιθρο στην αναπτυσσόμενη πόλη για να αναζητήσουν εργασία. Περισσότεροι Ευρωπαίοι έποικοι έφθασαν από τη Γερμανία και τη Νότια Αφρική. Επιχειρήσεις ανεγέρθηκαν στην οδό Κάιζερ (επί του παρόντος Λεωφόρος Ανεξαρτησίας), και κατά μήκος της κυριαρχούσας κορυφογραμμής του βουνού πάνω από την πόλη. Αυτή την περίοδο χτίστηκαν και τα τρία κάστρα του Βίντχουκ, το Χάινιτσμπουργκ, το Ζάντερμπουργκ και το Σβέρινσμπουργκ.
Υπό την διοίκηση της Νοτίου Αφρικής μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Η γερμανική αποικιακή περίοδος έληξε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όταν τα νοτιοαφρικανικά στρατεύματα κατέλαβαν το Βίντχουκ τον Μάιο του 1915 για λογαριασμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Για τα επόμενα πέντε χρόνια, μια νοτιοαφρικανική στρατιωτική κυβέρνηση κυβερνούσε τη Νοτιοδυτική Αφρική. Παραχωρήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με Εντολή της Κοινωνίας των Εθνών, από τη νεοσυσταθείσα Κοινωνία των Εθνών, και η Νότια Αφρική το διαχειριζόταν. Η ανάπτυξη της πόλης του Βίντχουκ και του έθνους, που αργότερα θα γίνει γνωστό ως Ναμίμπια, παρέμεινε στάσιμη. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάπτυξη του Βίντχουκ απέκτησε σταδιακή ώθηση, δεδομένου ότι διατέθηκαν περισσότερα κεφάλαια για τη βελτίωση της οικονομίας της περιοχής. Μετά το 1955, άρχισαν να γίνονται μεγάλα δημόσια έργα, όπως η κατασκευή νέων σχολείων και νοσοκομείων, η ασφαλτόστρωση των οδών της πόλης (ένα έργο που ξεκίνησε το 1928 με την οδό Κάιζερ) και η κατασκευή φραγμάτων και αγωγών για τη σταθεροποίηση της υδροδότησης. Στην πόλη λειτούργησε το πρώτο εργοστάσιο επαναχρησιμοποίησης πόσιμου στον κόσμο το 1958, επεξεργζόμενο τα ανακυκλωμένα λύματα και στέλνοντάς τα απευθείας στην παροχή νερού της πόλης. Το Βίντχουκ έλαβε τα προνόμια της πόλης στις 18 Οκτωβρίου του 1965 με την ευκαιρία της 75ης επετείου της δεύτερης ίδρυσης της πόλης από τον φον Φρανσουά.
Μετά την ανεξαρτησία της Ναμίμπιας
Μετά την ανεξαρτησία της Ναμίμπιας το 1990, το Βίντχουκ παρέμεινε η πρωτεύουσα της χώρας, καθώς και η επαρχιακή πρωτεύουσα της κεντρικής περιοχής Χόμας. Μετά την ανεξαρτησία και το τέλος του πολέμου, έχει επιταχυνθεί η ανάπτυξη της πόλη.
Πόππο του Γκράπφελτ
Ο Πόππο, Poppo (απεβ. π. 840) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν κόμης τού Γκράπφελτ (819-839). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου των Ποππονιδών.
Όμιλος Ε΄ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Αγώνες
Όλες οι ώρες σε Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+02:00)
Πόππο του Γκράπφελτ
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Χάιμριχ κόμη τού Ζάαλγκαου, γιού τού Χάιμριχ κόμη τού Άνω Ράινγκαου. Αυτός με τη σειρά του ήταν γιος τού Κάνκορ κόμη τού Εσμπαί (Esbaye).
Σύμφωνα με τις πηγές, ήταν "ηγετικός άνδρας μεταξύ των Φράγκων" το διάστημα 838-839, όταν αντιτέθηκε στην εξέγερση τού Λουδοβίκου Β΄ τού γερμανικού της Ανατολικής Φραγκίας, που έκανε εναντίον τού Λουδοβίκου Α΄ τού ευσεβούς βασιλιά των Φράγκων. Μαζί με τον Πόππο ήταν και άλλοι ευγενείς, όπως ο Γκέμπχαρτ κόμης τού Λάνγκαου, ο Άνταλμπερτ κόμης τού Μετς και ο Όντγκαρ αρχιεπίσκοπος τού Μάιντς.
Όμιλος Ε΄ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016
Πόππο του Γκράπφελτ
Βιογραφία
Έγινε ο γενάρχης τού κλάδου των Ποππονιδών, κομήτων τού Χέννεμπερκ και τού Σβάινφουρτ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Τέλμα Μαδριγάλ
Η Τέλμα Μαδριγάλ (Thelma Madrigal, γεννημένη ως Τέλμα Μαδριγάλ Γκαλβές Thelma Madrigal Gálvez, 31 Δεκεμβρίου 1984 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο και μπαλαρίνα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας γυναικών 1985-1986
Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1985−1986. Συμμετείχαν δέκα ομάδες και διεξήχθη σε δύο φάσεις. Οι ομάδες που στην πρώτη φάση κατέλαβαν τις θέσεις 1-5, στη Β' φάση συμμετείχαν στο γκρουπ για τις θέσεις 1−5, ενώ οι ομάδες που στην πρώτη φάση κατέλαβαν τις θέσεις 6-10, στη Β' φάση συμμετείχαν στο γκρουπ για τις θέσεις 6−10. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φιλαθλητικός για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Α' φάση
Βαθμολογία
Β' φάση
Βαθμολογία
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1985 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1986
Γιαν Φερτόνχεν
Ο Γιαν Φερτόνχεν (Jan Vertonghen) είναι Βέλγος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Μπενφίκα και την Εθνική Βελγίου. Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1987 και αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός ή ως αριστερός μπακ. Από το 2012 μέχρι το 2020 αγωνιζόταν στην Τότεναμ.
Παλαιότερα αγωνιζόταν στον Άγιαξ και στη Βάαλβαϊκ. Με την εθνική ομάδα έχει συμμετάσχει στο Μουντιάλ 2014, στο Euro 2016 και στο Μουντιάλ 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Γκρινιάρης
Ο Γκρινιάρης είναι κλασικό επιτραπέζιο παιχνίδι στο οποίο συμμετέχουν 2 έως 4 παίκτες.
Κανόνες του παιχνιδιού
Στην αρχή του παιχνιδιού ο κάθε παίκτης παίρνει 4 φιγούρες του ίδιου χρώματος απ' τις οποίες τις 3 τις τοποθετεί στη βάση του η οποία έχει το ίδιο χρώμα μ' αυτές και την 4η την τοποθετεί στην Αφετηρία. Στη συνέχεια ο κάθε παίκτης ρίχνει το ζάρι κι εκείνος ο οποίος φέρνει το μεγαλύτερο αριθμό ξεκινάει πρώτος. Ο κάθε παίκτης όταν έρχεται η σειρά του, ρίχνει το ζάρι και μετακινεί τη φιγούρα του τόσα τετραγωνάκια όσα δείχει ο αριθμός τον οποίο έφερε στο ζάρι. Ο παίκτης ο οποίος φέρνει εξάρα παίζει 2 φορές συνεχόμενες. Επίσης μπορεί αν θέλει να βγάλει μια νέα φιγούρα στο παιχνίδι, αλλά αυτό το αποφασίζει μόνο ο ίδιος ο παίκτης. Κάθε παίκτης αφού κάνει όλο το γύρο του πίνακα πάνω στα λευκά τετραγωνάκια, επιστρέφει στην Αφετηρία του και τοποθετεί τις φιγούρες του στα εσωτερικά τετραγωνάκια ασφαλείας του χρώματός του τα οποία είναι σημειωμένα με τα κεφαλαία Αγγλικά γράμματα A B C D. Εάν τώρα ένας παίκτης ρίξει το ζάρι και η κίνησή του αυτή καταλήξει σε τετραγωνάκι στο οποίο βρίσκεται φιγούρα άλλου παίκτη, αυτός υποχρεώνεται να την πάρει απο εκεί και να την ξανατοποθετήσει πίσω στη βάση του απ' όπου θα ξαναβγεί μόνον όταν ο κάτοχός της φέρει εξάρα. Και το πρώτο κουτάκι χρώματος που πέφτει ο παίκτης είναι επίσης ασφαλές για όλα τα πιόνια
Μετά είκοσι έτη
Το Μετά είκοσι έτη (παλαιότερος ελληνικός τίτλος «Μετά είκοσιν έτη», Γαλλικά: Vingt ans après) είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά, το οποίο κυκλοφόρησε σε συνέχειες για πρώτη φορά από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο του 1845. Η πλοκή του είναι συνέχεια του μυθιστορήματος «Οι Τρεις Σωματοφύλακες» (1844) και προηγείται του βιβλίου «Ο Υποκόμης της Βραζελόνης» (1847–1850) (το οποίο περιλαμβάνει επίσης την υπόθεση «Το Σιδηρούν Προσωπείο»). Και τα τρία βιβλία είναι μέρος μίας τριλογίας νουβελών με το όνομα «Οι περιπέτειες του Ντ’ Αρτανιάν».
Το μυθιστόρημα ακολουθεί γεγονότα στη Γαλλία την περίοδο της Σφενδόνης, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ανήλικου Λουδοβίκου ΙΔ΄, καθώς και το τέλος του Αγγλικού εμφύλιου πολέμου, που οδήγησε στη νίκη του Όλιβερ Κρόμγουελ και στην εκτέλεση του βασιλιά Κάρολου Α΄ της Αγγλίας. Μέσα από τους διαλόγους των κύριων χαρακτήρων, ιδιαίτερα του Άθω, ο Δουμάς υποστηρίζει την πλευρά της μοναρχίας γενικά, ή τουλάχιστον το κείμενο συχνά επαινεί την ιδέα της καλοπροαίρετης βασιλείας. Ο συγγραφέας παρουσιάζει τους σωματοφύλακες πολύ γενναίους και σκιαγραφεί τις προσπάθειές τους να προστατεύσουν τον νεαρό Λουδοβίκο ΙΔ΄ και τον καταδικασμένο Κάρολο Α΄ της Αγγλίας από τους επιτιθεμένους του.
Ο Ντ’ Αρτανιάν και ο Καρδινάλιος Μαζαρέν
Η δράση ξεκινά κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της βασίλισσας Άννας της Αυστρίας (περίοδος ετών 1643–1651), με τον Καρδινάλιο Μαζαρέν ως πρώτο υπουργό της Γαλλίας. Ο Ντ’ Αρτανιάν, (ο οποίος φαίνεται να έχει μία πολλά υποσχόμενη καριέρα μπροστά του στο τέλος του βιβλίου «Οι Τρείς Σωματοφύλακες»), παραμένει για είκοσι χρόνια υπολοχαγός, και φαίνεται απίθανο να προωθηθεί παρά την φιλοδοξία του και το χρέος που του οφείλει η βασίλισσα. Καλείται από τον Καρδινάλιο Μαζαρέν, ο οποίος απαιτεί προστασία. Οι Γάλλοι απεχθάνονται τον Καρδινάλιο και βρίσκονται στο χείλος της εξέγερσης (Σφενδόνη). Ο Ντ’ Αρτανιάν αποστέλλεται στη Βαστίλη για να βοηθήσει έναν κρατούμενο, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο πρώην αντίπαλος του, ο Κόμης του Ροσεφόρ.
Ο Μαζαρέν, έχοντας αποφασίσει ότι ο Ντ’ Αρτανιάν είναι ο άνδρας που αναζητά, μπαίνει στα δωμάτια της Βασίλισσας για να την ενημερώσει ότι έχει στρατολογήσει τον άνδρα που την είχε υπηρετήσει τόσο καλά είκοσι χρόνια νωρίτερα. Η βασίλισσα, που αισθάνεται ένοχη που ξέχασε την υπηρεσία του Ντ’ Αρτανιάν, δίνει στον Καρδινάλιο Μαζαρέν ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι για να το επιστρέψει στον Ντ’ Αρτανιάν, το όποιο εκείνη το είχε αγοράσει, όταν στο παρελθόν το είχε βάλει ενέχυρο ο Ντ’ Αρτανιάν. Ο πλεονέκτης Μαζαρέν χρησιμοποιεί απλώς το δαχτυλίδι για να δείξει στον Ντ’ Αρτανιάν ότι είναι για άλλη μια φορά στην υπηρεσία της Βασίλισσας. Έτσι, αναθέτει στον Ντ’ Αρτανιάν να ψάξει τους φίλους του.
Η επανένωση των τεσσάρων Σωματοφυλάκων
Ο Ντ’ Αρτανιάν έχει χάσει εντελώς την επαφή με τους φίλους του, οι οποίοι έχουν επιστρέψει στην κανονικότητά τους, με τα πραγματικά τους ονόματα. Ο Άθως, ο κόμης ντε λα Φερ, είχε γυρίσει στο κτήμα του κοντά στο Μπλουά. Ο Πόρθος ντυ Βαλλόν, έχει νυμφευτεί τη χήρα ενός δικηγόρου. Και ο Άραμις (το πραγματικό όνομα του όποιου είναι Ρενέ ντ’ Ερμπλέ) είναι εκκλησιαστικός επίτροπος, στο Αββαείο ντ’ Ερμπλέ. Η τύχη παρεμβαίνει όταν ο Πλανσέ, ο παλιός υπηρέτης του Ντ’ Αρτανιάν, μπαίνει στα επιμελητήρια του πρώην αφεντικού του, προσπαθώντας να αποφύγει τη σύλληψη, επειδή βοήθησε στη διαφυγή του Κόμη του Ροσεφόρ. Μέσα από τον Πλανσέ, ο Ντ’ Αρτανιάν εντοπίζει τον Μπαζάν, τον παλιό υπηρέτη του Άραμι, και τωρινό υπάλληλο της εκκλησίας της Νοτρ Νταμ. Παρόλο που ο Μπαζάν είναι απρόθυμος να βοηθήσει, ο Ντ’ Αρτανιάν βρίσκει άκρη, και μαθαίνει από ένα παπαδοπαίδι, ότι ο Μπαζάν κάνει συχνές επισκέψεις στο Νουαζί. Ο Ντ’ Αρτανιάν και ο Πλανσέ πηγαίνουν εκεί, και ενώ βρίσκονται έξω από το σπίτι της Μαντάμ ντε Λονγκεβίλ, τους επιτίθεται μια ομάδα ανθρώπων επειδή τους περνάνε για υποστηρικτές της Σφενδόνης. Όταν μαθαίνουν ότι ο Ντ’ Αρτανιάν δεν είναι ο άνθρωπος που αναζητούν, ο Άραμις ξαφνιάζει τον Πλανσέ, όταν ξαφνικά από το δέντρο στο οποίο είχε κρυφτεί, πέφτει πάνω στο άλογό του.
Η επίσκεψη στον Άραμι αποδεικνύεται ότι δεν ήταν άκαρπη, καθώς φανερώνει τη διεύθυνση του Πόρθου. Όταν ο Ντ’ Αρτανιάν φτάνει στο κτήμα του Πόρθου, ο οποίος είναι πολύ χαρούμενος που συναντά τον Ντ’ Αρτανιάν και τον Πλανσέ. Διαπιστώνει ότι ο Πόρθος, παρά τον πλούτο του, δεν είναι ευτυχισμένος. Ο Πόρθος θέλει να γίνει βαρόνος, και με αυτό το δόλωμα ο Ντ’ Αρτανιάν τον παρασύρει στην υπηρεσία του Καρδινάλιου Μαζαρέν.
Στη συνέχεια, ο Ντ’ Αρτανιάν συνεχίζει την αναζήτηση του Άθω, τον οποίο βρίσκει τελείως αλλαγμένο, για να είναι παράδειγμα προς μίμηση για τον προστατευόμενό του, τον Ραούλ. Παρόλο που ο Άθως δεν εντάσσετε στην υπηρεσία του Καρδινάλιου Μαζαρέν, επειδή οι συμπάθειές του βρίσκονται εναντίον του Καρδινάλιου, εκείνος και ο Ντ’ Αρτανιάν κανονίζουν να συναντηθούν ξανά στο Παρίσι. Ο Άθως επιθυμεί να φέρει τον Ραούλ εκεί, για να τον βοηθήσει να γίνει ευγενής και επίσης να τον χωρίσει από τη Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ, με την οποία ο Ραούλ είναι εμμονικά ερωτευμένος. Στο Παρίσι ο Άθως επισκέπτεται την Μαρί ντε Ροάν, την πρώην ερωμένη του Άραμι (η οποία με το όνομα Μαρί Μισόν είχε επικοινωνία με τον Άραμις μέσω αλληλογραφίας, σύμφωνα με το βιβλίο «Οι Τρεις Σωματοφύλακες»). Εδώ αποκαλύπτεται στην αφήγηση, ότι ο Ραούλ είναι ο γιος του Άθω, ο οποίος γεννήθηκε μέσα από μια τυχαία «συνάντηση» που είχε μαζί της. Μέσω της ντε Ροάν, ο Άθως παίρνει μία επιστολή σύστασης, ώστε ο Ραούλ να ενταχθεί στον στρατό.
Ο Δούκας του Μπωφόρ
Στη συνέχεια η σκηνή αλλάζει, για να επικεντρωθεί στον Φραγκίσκο, Δούκα του Μπωφόρ, φυλακισμένο του Καρδινάλιου Μαζαρέν στη Βανσέν, ο οποίος συνάντα εκεί έναν νέο φυλακισμένο, τον υπηρέτη του Άθω, τον σιωπηλό Γκριμό. Ως μέρος μιας συνωμοσίας διαφυγής, ο Γκριμό με την συμπεριφορά του γίνεται αντιπαθής στον Δούκα. Παρόλα αυτά, μέσω μηνυμάτων που πέρασαν στον Κόμη Ροσεφόρ χρησιμοποιώντας μπάλες του τένις, οι δυο φίλοι κανονίζουν να γευματίσουν στο Γουιτσεντάιντ, στο οποίο καλείται ο Λα Ραμέ, ο δεύτερος διοικητής της φυλακής. Η απόδραση είναι επιτυχής, αλλά ο Ντ’ Αρτανιάν και ο Πόρθος τους καταδιώκουν.
Μετά από έναν αγώνα ενάντια στο χρόνο, και έχοντας νικήσει αρκετούς αντιπάλους στην πορεία, ο Πόρθος και ο Ντ’ Αρτανιάν βρίσκονται αντιμέτωποι με δύο αντίπαλους και μονομαχούν μαζί τους με τα σπαθιά μέσα στο σκοτάδι. Στην πορεία αποκαλύπτεται ότι εκείνοι είναι ο Άθως και ο Άραμις. Οι τέσσερις κανονίζουν να συναντηθούν στο Παρίσι στο Βασιλικό Παλάτι. Εκεί μπαίνουν αρχικά φοβισμένοι σε μια νέα μονομαχία, αλλά τελικά συμφιλιώνονται και ανανεώνουν τους όρκους της φιλίας τους.
Η Εισαγωγή του Μορντέντ στην πλοκή
Την ίδια στιγμή ο Ραούλ ταξιδεύει για να ενταχθεί στο στρατό. Κατά μήκος του δρόμου βλέπει έναν άνδρα, που είναι συνομήλικός του, και προσπαθεί να βιαστεί για να μπει μαζί του στο καράβι. Ο άγνωστος άνδρας φτάνει πρώτος στο πλοίο, αλλά παραπατάει και πέφτει μέσα στο ποτάμι. Ο Ραούλ, ο οποίος έχει συνηθίσει να διασχίζει τα ποτάμια, σώζει τον άνδρα, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο αριστοκράτης Αρμάν ντε Γκραμόν, Κόμης ντε Γκις, και οι δύο τους γίνονται φίλοι. Περαιτέρω κατά μήκος του ταξιδιού, το χρέος του ντε Γκις απέναντι στον νέο του φίλο αποπληρώνεται, επειδή ο Κόμης σώζει τον Ραούλ, όταν εκείνος δέχεται επίθεση από Ισπανούς στρατιώτες. Μετά από την μάχη, βρίσκουν έναν βαριά τραυματισμένο άνθρωπο, ο οποίος τους ζητά το τυπικό επιθανάτιο τελετουργικό. Τον μεταφέρουν σε ένα κοντινό πανδοχείο και βρίσκουν έναν περιοδεύοντα μοναχό. Ο μοναχός γίνεται αντιπαθής στους δυο φίλους, διότι δεν είναι πρόθυμος να εκτελέσει αυτήν την υπηρεσία. Εκείνοι όμως τον αναγκάζουν να πάει στο πανδοχείο. Εκεί, ο μοναχός ακούει την εξομολόγηση του ετοιμοθάνατου άνδρα, ο οποίος αποκαλύπτει ότι ήταν ο εκτελεστής του Μπετίν και ομολογεί επίσης τον ρόλο του στην εκτέλεση της Μιλαίδης ντε Γουίντερ. Ο υποτιθέμενος μοναχός τότε φανερώνει ότι είναι ο γιος της Μιλαίδης, ο Τζον Φράνσις ντε Γουίντερ, ο οποίος αποκαλεί τον εαυτό του απλώς ως «Μορντέντ», αφού ο Βασιλιάς Κάρολος Α΄ του αφαίρεσε όλους τους τίτλους του. Κατόπιν, ο Μορντέντ μαχαιρώνει τον εκτελεστή.
Ο Γκραμόν ντε Γκις εμφανίζεται στο πανδοχείο ακριβώς τη στιγμή του φόνου, αλλά είναι πολύ αργά για να τον αποτρέψει και να πιάσει τον μοναχό, που το σκάει. Προτού πεθάνει ο άντδραε, ο Γκραμόν μαθαίνει τι ακριβώς συνέβη. Κατόπιν, λέει μια δικαιολογία στον Ραούλ, και φεύγει για να προειδοποιήσει τον Άθω για τον γιο της Μιλαίδης. Λίγο αργότερα όμως, ο Ραούλ και ο Γκραμόν αναγκάζονται να οπισθοχωρήσουν, όταν οι Ισπανοί έρχονται στην πόλη, αλλά πιάνουν έναν στρατιώτη αιχμάλωτο. Μετά την ένταξη του Πρίγκιπα ντε Κοντέ στο στρατό, ο Ραούλ παρέχει βοήθεια στην ανάκριση του Ισπανού κρατουμένου που συνέλαβε μαζί με τον Γκραμόν, αλλά ο κρατούμενος προσποιείται ότι δεν τους καταλαβαίνει μιλώντας σε διάφορες γλώσσες. Μόλις μαθαίνουν τη θέση του ισπανικού στρατού, ξεκινούν για μάχη, και ο Ραούλ συνοδεύει τον Πρίγκιπα.
Εν τω μεταξύ, ο Ντ’ Αρτανιάν και ο Πόρθος βοηθούν τη βασίλισσα Άννα, τον νεαρό Λουδοβίκο ΙΔ’ και τον Καρδινάλιο Μαζαρέν να ξεφύγουν από το Παρίσι, αφού ο εξαγριωμένος λαός ξεκινά τελικά μια εξέγερση χρησιμοποιώντας παιδικές σφενδόνες και ρίχνουν πέτρες στα παράθυρα των συνεργατών του Μαζαρέν. Ο προασπιστής του γαλλικού λαού και του κοινοβουλίου, ο Πιερ Μπρουσέλ, συλλαμβάνεται, αλλά στη συνέχεια απελευθερώνεται, όταν γίνεται σαφές ότι η φυλάκιση του έχει χρησιμεύσει μόνο για να μεγεθύνει την οργή του πλήθους. Ο Ντ’ Αρτανιάν συναντά τον νεαρό βασιλιά και με ψεύτικο όνομα τον παρακολουθεί, καθώς μερικοί από τον όχλο (συμπεριλαμβανομένου του πρώην υπηρέτη του, του Πλανσέ), προσπαθούν να βεβαιωθούν ότι ο βασιλιάς και η βασίλισσα δεν πρόκειται να διαφύγουν, μπαίνοντας στη βασιλική κρεβατοκάμαρα και απαιτώντας να δουν τον Μονάρχη. Αμέσως μετά από αυτό, καταφέρνει να φυγαδεύσει ολόκληρη την βασιλική οικογένεια, μπλοκάροντας το πέρασμα του Πλανσέ στις πύλες· (Παρόλα αυτά, οι δύο άνδρες συνεχίζουν να διατηρούν τη φιλία τους, παρά τις διαφορετικές πλευρές που έχουν σε αυτή τη σύγκρουση). Μετά από αυτό, ο Μαζαρέν στέλνει τον Ντ’ Αρτανιάν και τον Πόρθο στην Αγγλία, με ένα μήνυμα για τον Κρόμγουελ, και τους διατάζει να μείνουν εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα υπό την εντολή του Κρόμγουελ. Ταυτόχρονα, η Βασίλισσα Ερριέτα της Αγγλίας συναντά τον παλιό Άγγλο φίλο των Σωματοφυλάκων, τον Λόρδο ντε Γουίντερ, ο οποίος ως στρατιωτική Γαλλική βοήθεια στον βασιλιά Κάρολος Α’, κατά την διάρκεια του Αγγλικού εμφύλιου πόλεμου, στέλνει επίσης τον Άθω και τον Άραμι στην Αγγλία. Για άλλη μία φορά λοιπόν τα δύο ζευγάρια των Σωματοφυλάκων βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές. Εν τω μεταξύ όμως, καθώς αναχωρούν ο Άθως και ο Άραμις, αναγνωρίζονται από τον Μορνέντ, ο οποίος ακολουθεί τον Λόρδο ντε Γουίντερ με την ελπίδα να βρει τους φίλους του.
Στην Αγγλία
Ο γιος της Μιλαίδης, ο Μορντέντ, τώρα είκοσι τριών ετών, αρχίζει να εκδικείται τον θάνατο της μητέρας του. Αναζητά τον Λόρδο ντε Γουίντερ, αλλά και τους άλλους τέσσερις άγνωστους συνωμότες που συμμετείχαν στην κρυφή "δίκη" και εκτέλεση του μητέρας του. Δολοφονεί τον θείο του, τον Λόρδο Γουίντερ, που ήταν ο κουνιάδος της Μιλαίδης, κατά τη διάρκεια της μάχης στην οποία συλλαμβάνεται ο Βασιλιάς Κάρολος Α’. Ο Άθως και ο Άραμις συλλαμβάνονται από τον Ντ’ Αρτανιάν και τον Πόρθο, καθώς πολεμούν ενδιάμεσα από τον Μορντέντ και τα στρατεύματα του Κρόμγουελ. Όταν τους δίνεται η δυνατότητα να κάνουν μία συνομιλία, ο Άθως ζητά από τον Ντ’ Αρτανιάν και τον Πόρθο να βοηθήσουν στην διάσωση του Βασιλιά Κάρολου Α’. Ο Ντ’ Αρτανιάν και ο Πόρθος ελευθερώνουν τους φίλους τους και αρχίσουν να σχεδιάζουν πως θα σώσουν τον βασιλιά.
Στο τέλος, όλα τα σχέδιά τους αποτυγχάνουν και ο Μορντέντ δολοφονεί τον βασιλιά Κάρολο Α’. Ο Ντ’ Αρτανιάν και οι φίλοι του αντιμετωπίζουν αργότερα τον Μορντέντ στην κατοικία του Κρόμγουελ στο Λονδίνο, αλλά κατά τη διάρκεια μίας μονομαχίας με τον Ντ’ Αρτανιάν δραπετεύει μέσα από ένα μυστικό πέρασμα.
Οι Σωματοφύλακες και οι υπηρέτες τους φεύγουν από την Αγγλία με πλοίο, αλλά ο Μορντέντ επιβιβάζεται για να το ανατινάξει. Δυστυχώς γι' αυτόν, οι υπηρέτες ανακαλύπτουν νωρίτερα τα εκρηκτικά στο πλοίο, ξυπνούν τα αφεντικά τους και προσπαθούν να κλέψουν το μοναδικό σωσίβιο σκάφος πριν το πλοίο ανατιναχθεί, αφήνοντας μέσα σε αυτό τον Μορντέντ. Κατά την διάρκεια της έκρηξης, ο Μορντέντ προλαβαίνει να πέσει στη θάλασσα και παρακαλεί τους σωματοφύλακες να τον αφήσουν να ανέβει στο σκάφος τους. Με εξαίρεση τον Άθω, οι υπόλοιποι απορρίπτουν περιφρονητικά τις εκκλήσεις του. Ο Άθως επιμένει να τον σώσει, αλλά καθώς τον βοηθάει, ο Μορντέντ τον παρασέρνει ύπουλα κάτω από το νερό, όπου παλεύουν και σκοτώνεται ο Μορντέντ.
Ο Άθως ενώνεται με τους άλλους, δηλώνοντας: «''Είχα έναν γιο. Αλλά ήθελα να ζήσω''». Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνει, αυτό που υποψιαζόταν εδώ και πολύ καιρό ο Ντ’ Αρτανιάν, ότι δηλ. ο προστατευόμενος του Άθως Ραούλ ντε Βραζελόν, τον οποίο υιοθέτησε μετά την εγκατάλειψή του από τη μητέρα του, και έμοιαζε εμφανισιακά με τον Άθω, στην πραγματικότητα ήταν ο γιος του. Ο Άθως δηλώνει περαιτέρω ότι «''Δεν ήμουν εγώ που τον σκότωσα. Ήταν η μοίρα''».
Φινάλε
Μόλις επιστρέφουν στη Γαλλία, οι τέσσερις φίλοι χωρίζονται. Ο Ντ’ Αρτανιάν και ο Πόρθος κατευθύνονται προς το Παρίσι μέσω μίας διαφορετικής διαδρομής από τον Άθω και τον Άραμι, γνωρίζοντας ότι ο Μαζαρέν δεν θα συγχωρήσει την ανυπακοή τους. Ο Άραμις και ο Άθως φτάνουν στο Παρίσι μόνο για να ανακαλύψουν ότι οι φίλοι τους δεν επέστρεψαν. Ο Άθως ψάχνει τον Ντ’ Αρτανιάν και τον Πόρθο, αλλά μαθαίνει ότι εκείνοι έχουν φυλακιστεί από τον Μαζαρέν στο Ρουέιγ. Κατόπιν προσπαθεί να πείσει τη Βασίλισσα Άννα να ελευθερώσει τους φίλους του, αλλά φυλακίζεται και εκείνος.
Μετά από αυτό, ο Ντ’ Αρτανιάν καταφέρνει να δραπετεύσει με τον Πόρθο και να συλλάβει τον Καρδινάλιο. Ο Μαζαρέν μεταφέρεται σε ένα από τα κάστρα του Πόρθου και κάνει κάποιες παραχωρήσεις στους τέσσερις φίλους, με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Σε αυτά περιλαμβάνονται η ανάδειξη του Πόρθου ως βαρόνου και η προαγωγή τού Ντ’ Αρτανιάν ως αρχηγού των σωματοφυλάκων. Ο Άθως δεν ζητά τίποτα, σε αντίθεση με τον Άραμι, που απαιτεί παραχωρήσεις για εκείνον και τους φίλους του στη Σφενδόνη. Αυτές οι παραχωρήσεις γίνονται δεκτές αργότερα από τη βασίλισσα Άννα, η οποία τελικά συνειδητοποιεί ότι έδειξε αχαριστία ενώπιων του Ντ’ Αρτανιάν και των φίλων του.
Στο τέλος του μυθιστορήματος, η πρώτη Σφενδόνη τελειώνει και ο Μαζαρέν, η Βασίλισσα Άννα και ο Λουδοβίκος ΙΔ’ μπαίνουν στο Παρίσι. Πραγματοποιείται μία ταραχή κατά την οποία ο Ντ’ Αρτανιάν σκοτώνει κατά λάθος τον Ροσεφόρ και ο Πόρθος σκοτώνει τον Μπονασιέ (ο οποίος στο προηγούμενο μυθιστόρημα ήταν σπιτονοικοκύρης τού Ντ’ Αρτανιάν και πράκτορας του Ρισελιέ. Όμως σε αυτή την χρονική περίοδο είναι ζητιάνος και οπαδός της Σφενδόνης). Στο τέλος οι τέσσερις φίλοι χωρίζονται ξανά. Ο Ντ’ Αρτανιάν μένει στο Παρίσι με τον Καρδινάλιο Μαζαρέν και τη Βασίλισσα Άννα. Ο Άθως επιστρέφει στη Φερ. Ο Άραμις γυρίζει στο μοναστήρι του Νουαζί λε Σεκ, ενώ ο Πόρθος επιστρέφει στο κάστρο του για να απολαύσει τη βαρονία του.
Προσαρμογές
Η ταινία του 1989 Η επιστροφή των Σωματοφυλάκων βασίστηκε στο βιβλίο "Μετά είκοσι έτη". Γυρίστηκε δεκαπέντε χρόνια μετά τις ταινίες Οι Τρεις Σωματοφύλακες (1973) και Οι Τέσσερεις Σωματοφύλακες (1974), με τον ίδιο σκηνοθέτη και το κύριο καστ.
Το Ρωσικό μιούζικαλ του 1992 Σωματοφύλακες, μετά είκοσι έτη είναι μία άμεση προσαρμογή του βιβλίου "Μετά Είκοσι Έτη". Γυρίστηκε 14 χρόνια μετά την μίνι σειρά μιούζικαλ του 1978, ο Ντ' ΄Αρτανιαν και οι Τρείς Σωματοφύλακες, με τον ίδιο σκηνοθέτη και το κύριο καστ.
Το μυθιστόρημα φαντασίας του 1994 Πεντακόσια Χρόνια Μετά του Στίβερ Μπρουστ, και το δεύτερο βιβλίο της σειράς "Khaavren Romances", είναι μερικώς εμπνευσμένα από το βιβλίο "Μετά είκοσι έτη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα)
Μπούρκαρντς Τζένις
Ο Μπούρκαρντς Τζένις (λετονικά: Burkards Dzenis), γεννημένος στις 11 Ιουλίου 1879 στο Στόπινι και αποβιώσας στις 17 Αυγούστου 1966 στο Ντέιτον των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν Λετονός γλύπτης. Αυτοεξορίστηκε στη Γερμανία το 1944, ενώ, στη συνέχεια, το 1950, στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και παρέμεινε έως τον θάνατό του.
Βιογραφία
Όπως οι έτεροι δύο πρωτοπόροι της λετονικής γλυπτικής - οι Τέοντορς Ζάλκαλνς και Γκούσταβς Σκίλτερς - ο Τζένις πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τέχνης και Βιομηχανίας Στίγκλιτς της Αγίας Πετρούπολης, προτού, στη συνέχεια, μεταβεί στο Παρίσι, όπου και τελειοποίησε τις ικανότητές του μαθητεύοντας πλησίον του Ωγκύστ Ροντέν.
Φιλοτέχνησε, μεταξύ άλλων, το μνημείο προς τιμήν του ζωγράφου Γιάνις Ρόζενταλς, το οποίο βρίσκεται εμπρός του κτιρίου του Λετονικού Εθνικού Μουσείου Τέχνης, καθώς και ορειχάλκινο ανάγλυφο προς τιμήν του δραματουργού Άντολφς Άλουνανς, το οποίο βρίσκεται εντός του πάρκου του Άλουνανς, στη Γιέλγκαβα.
Πηγές
Κατηγορία:Λετονοί γλύπτες
Λάμπρος Φισφής
Ο Λάμπρος Φισφής είναι Έλληνας κωμικός, σεναριογράφος και παρουσιαστής.
Η πρώτη του δουλειά στον χώρο της τηλεόρασης ως σεναριογράφος, ήταν η τηλεοπτική σειρά "Η γενιά των 592 ευρώ" (2010-11) του MEGA. Είναι, επίσης, ο δημιουργός και παρουσιαστής της κωμικής σειράς "Κάψε το Σενάριο" (2012), Μοντέρνα Οικογένεια καθώς και της σειράς "Απόψε μόνο" (2020). Έχει συμμετάσχει ως παρουσιαστής στις εκπομπές "Quizdom the Show" και "Βραδινές Ιστορίες". Τη σεζόν 2021-22 παρουσίαζε μαζί με τη Βίκυ Καγιά το μουσικό σόου "Dancing With the Stars", στον τηλεοπτικό σταθμό STAR.
Οι παραστάσεις του ως stand up comedian, είναι οι : "Να ένας σοφός", "Δες το θετικό" , "Να το φως".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Stand Up κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Σιταλοπράμη
H σιταλοπράμη είναι δικυκλικό παράγωγο του φθαλενίου, που ως χημική δραστική ουσία πωλείται ως φάρμακο (Citalopram hydrobromide) με την εμπορική ονομασία Celexa, στην Ελλάδα επίσης ως Varom ή Cinapen, μεταξύ άλλων. Είναι αντικαταθλιπτικό της κατηγορίας των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI). Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, της διαταραχής πανικού και της κοινωνικής φοβίας. Πρόσφατα, δοκιμάζεται και κατά της νόσου Αλτσχάιμερ, με ελπίδες ότι θα μπορούσε να επιβραδύνει τα συμπτώματα αυτής της νευροεκφυλιστικής πάθησης.
Τα αντικαταθλιπτικά αποτελέσματα μπορεί να χρειαστούν μία έως τέσσερις εβδομάδες για να εμφανιστούν. Λαμβάνεται από το στόμα, τυπικά σε ημερήσιες δόσεις των 20 mg ή 40 mg.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν: ναυτία, δυσκολίες ύπνου, σεξουαλικά προβλήματα, κούραση, αίσθημα κόπωσης και εφίδρωση. Σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας σε άτομα κάτω των 25 ετών, σύνδρομο σεροτονίνης, γλαύκωμα και παράταση QT. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε κάποιον με αναστολέα ΜΑΟ. Το σύνδρομο διακοπής αντικαταθλιπτικών μπορεί να εμφανιστεί όταν σταματήσει η αγωγή. Υπάρχουν ανησυχίες ότι η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να βλάψει το μωρό.
Η σιταλοπράμη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1998. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 26ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 24 εκατομμύρια συνταγές.
Κατάθλιψη
Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Κλινικής Αριστείας, κατέταξε δέκα αντικαταθλιπτικά με βάση την αποτελεσματικότητα και τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας και η σιταλοπράμη κατετάγη πέμπτη στην αποτελεσματικότητα (μετά από τις μιρταζαπίνη, εσκιταλοπράμη, βενλαφαξίνη και σερτραλίνη) και τέταρτη ως προς το κόστος. Τα αποτελέσματα της κατάταξης βασίστηκαν στη μετα-ανάλυση των Α. Κιπριάνι κ.ά. Σε μια άλλη ανάλυση του Κιπριάνι, η σιταλοπράμη βρέθηκε να είναι πιο αποτελεσματική από την παροξετίνη και τη ρεβοξετίνη και πιο ανεκτή από τα τρικυκλικά αντικαταθληπτικά ρεβοξετίνη και βενλαφαξίνη, αλλά λιγότερο αποτελεσματική από την εσκιταλοπράμη.
Τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα της σιταλοπράμης για τη θεραπεία της κατάθλιψης στα παιδιά είναι αβέβαια.
Διαταραχή πανικού
Η σιταλοπράμη διαθέτει με άδεια στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για τη διαταραχή πανικού, με ή χωρίς αγοραφοβία.
Άλλες
Η σιταλοπράμη μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκτός ετικέτας για τη θεραπεία του άγχους και της δυσθυμίας, της προεμμηνορροϊκής δυσφορικής διαταραχής, της σωματικής δυσμορφικής διαταραχής και της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής.
Έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματική στο 85% των ασθενών με γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων στους οποίους άλλα SSRI είχαν αποτύχει. Φαίνεται επίσης να είναι εξίσου αποτελεσματική με τη φλουβοξαμίνη και την παροξετίνη στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Ορισμένα δεδομένα υποδηλώνουν την αποτελεσματικότητα της ενδοφλέβιας έγχυσης σιταλοπράμης σε ανθεκτικό OCD. Η σιταλοπράμη είναι καλά ανεκτή και εξίσου αποτελεσματική με τη μοκλοβεμίδη στη διαταραχή κοινωνικού άγχους. Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι η σιταλοπράμη μπορεί να είναι χρήσιμη στη μείωση της επιθετικής και παρορμητικής συμπεριφοράς. Φαίνεται ότι είναι ανώτερη από το εικονικό φάρμακο για διαταραχές συμπεριφοράς που σχετίζονται με την άνοια. Χρησιμοποιήθηκε επίσης επιτυχώς για την υπερεξουαλικότητα στην πρώιμη νόσο του Αλτσχάιμερ.
Μια μετα-ανάλυση, συμπεριλαμβανομένων μελετών με φλουοξετίνη, παροξετίνη, σερτραλίνη, εσσιταλοπράμη και σιταλοπράμη έναντι εικονικού φαρμάκου, έδειξε ότι τα SSRIs είναι αποτελεσματικά στη μείωση των συμπτωμάτων του προεμμηνορροϊκού συνδρόμου, είτε λαμβάνονται συνεχώς είτε μόνο στην ωχρινή φάση. Η σιταλοπράμη προκάλεσε μέτρια μείωση της πρόσληψης αλκοολούχων ποτών και αύξηση των ημερών χωρίς ποτό σε μελέτες αλκοολικών, πιθανώς μειώνοντας την επιθυμία ή μειώνοντας την ανταμοιβή.
Η σιταλοπράμη έχει βρεθεί ότι μειώνει τα συμπτώματα της διαβητικής νευροπάθειας.
Ενώ από μόνη της η σιταλοπράμη είναι λιγότερο αποτελεσματική από την αμιτριπτυλίνη στην πρόληψη των ημικρανιών, σε ανθεκτικές περιπτώσεις, η συνδυαστική θεραπεία μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική.
Διαχείριση
Η σιταλοπράμη λαμβάνεται συνήθως σε μία δόση, είτε το πρωί είτε το βράδυ. Μπορεί να ληφθεί με ή χωρίς τροφή. Η απορρόφησή της δεν αυξάνεται όταν λαμβάνεται μαζί με φαγητό, αλλά μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της ναυτίας. Η ναυτία προκαλείται συχνά όταν οι υποδοχείς 5ΗΤ3 απορροφούν ενεργά την ελεύθερη σεροτονίνη, καθώς αυτός ο υποδοχέας υπάρχει στο πεπτικό σύστημα. Οι υποδοχείς 5ΗΤ3 διεγείρουν τον εμετό. Αυτή η παρενέργεια, εάν υπάρχει, θα πρέπει να υποχωρήσει καθώς το σώμα προσαρμόζεται στο φάρμακο.
Η σιταλοπράμη θεωρείται ασφαλής και καλά ανεκτή στο εύρος της θεραπευτικής δόσης. Ξεχωρίζει από ορισμένους άλλους παράγοντες στην κατηγορία της, καθώς παρουσιάζει γραμμική φαρμακοκινητική και ελάχιστο δυναμικό φαρμακευτικών αλληλεπιδράσεων, καθιστώντας την καλύτερη επιλογή για τους ηλικιωμένους ή με συννοσηρότητες ασθενείς.
Παρενέργειες
Η σεξουαλική δυσλειτουργία είναι συχνά παρενέργεια των SSRI. Συγκεκριμένα, συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν δυσκολία στην διέγερση, έλλειψη ενδιαφέροντος για σεξ και ανοργασμία (πρόβλημα επίτευξης οργασμού). Μία μελέτη έδειξε, ωστόσο, όταν επιτυγχάνεται ύφεση της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, η ποιότητα ζωής και η σεξουαλική ικανοποίηση αναφέρεται ότι είναι καλύτερες παρά τις σεξουαλικές παρενέργειες.
Η σιταλοπράμη προκαλεί θεωρητικά παρενέργειες αυξάνοντας τη συγκέντρωση της σεροτονίνης σε άλλα μέρη του σώματος (π.χ. στο έντερο). Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως αυξημένη απάθεια και επίπεδο συναίσθημα, μπορεί να προκληθούν από τη μείωση της απελευθέρωσης ντοπαμίνης που σχετίζεται με την αυξημένη σεροτονίνη. Η σιταλοπράμη είναι επίσης ένα ήπιο αντιισταμινικό, το οποίο μπορεί να είναι υπεύθυνο για ορισμένες από τις κατασταλτικές της ιδιότητες.
Μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα στέρησης όταν αυτό το φάρμακο σταματήσει ξαφνικά, όπως παραισθησίες, προβλήματα ύπνου (δυσκολία στον ύπνο και έντονα όνειρα), αίσθημα ζάλης, διέγερση ή άγχος, ναυτία, έμετος, τρόμος, σύγχυση, εφίδρωση, κεφαλαλγία, διάρροια, αίσθημα παλμών, αλλαγές συναισθήματα, ευερεθιστότητα και προβλήματα οφθαλμών ή όρασης. Η θεραπεία με σιταλοπράμη πρέπει να μειώνεται σταδιακά όταν ολοκληρωθεί η θεραπεία.
Σεξουαλική δυσλειτουργία
Μερικοί άνθρωποι βιώνουν επίμονες σεξουαλικές παρενέργειες αφού σταματήσουν να παίρνουν SSRI. Αυτό είναι γνωστό ως σεξουαλική δυσλειτουργία μετά από SSRI (PSSD). Κοινά συμπτώματα σε αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνουν αναισθησία των γεννητικών οργάνων, στυτική δυσλειτουργία, ανηδονία, μειωμένη λίμπιντο, πρόωρη εκσπερμάτωση, προβλήματα κολπικής λίπανσης και ευαισθησία στις θηλές στις γυναίκες. Ο επιπολασμός του PSSD είναι άγνωστος και δεν υπάρχει καθιερωμένη θεραπεία.
Έκθεση κατά την εγκυμοσύνη
Η έκθεση σε αντικαταθλιπτικό (συμπεριλαμβανομένης της σιταλοπράμης) κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σχετίζεται με βραχύτερη διάρκεια της κύησης (κατά τρεις ημέρες), αυξημένο κίνδυνο πρόωρου τοκετού (κατά 55%), χαμηλότερο βάρος γέννησης (κατά 75 g), και χαμηλότερο σκορ Apgar (κατά <0,4 βαθμοί). Η έκθεση στο αντικαταθλιπτικό δεν σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο αυτόματης αποβολής. Είναι αβέβαιο εάν υπάρχει αυξημένη συχνότητα εμφάνισης διαφραγματικών καρδιακών ανωμαλιών σε παιδιά των οποίων οι μητέρες έλαβαν SSRI στην αρχή της εγκυμοσύνης.
Υπερβολική δόση
Η υπερβολική δόση μπορεί να οδηγήσει σε έμετο, καταστολή, διαταραχές στον καρδιακό ρυθμό, ζάλη, εφίδρωση, ναυτία, τρόμο και σπάνια αμνησία, σύγχυση, κώμα ή σπασμούς. Υπήρξαν θάνατοι από υπερβολική δόση, μερικές φορές αφορούσαν άλλα φάρμακα, αλλά και με τη σιταλοπράμη ως τον μοναδικό παράγοντα. Η σιταλοπράμη και η Ν-δεμεθυλοσιταλοπράμη μπορούν να ποσοτικοποιηθούν στο αίμα ή στο πλάσμα για να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση δηλητηρίασης σε νοσοκομειακούς ασθενείς ή να βοηθήσουν στην ιατροδικαστική νεκροψία. Οι συγκεντρώσεις σιταλοπράμης στο αίμα ή στο πλάσμα κυμαίνονται συνήθως από 50-400 μg / l σε άτομα που λαμβάνουν το φάρμακο θεραπευτικά, 1000-3000 μg / l σε ασθενείς που επιβιώνουν από οξεία υπερδοσολογία και 3-30 mg / l σε εκείνους που δεν επιβιώνουν. Είναι το πιο επικίνδυνο SSRI σε υπερδοσολογία.
Αυτοκτονία
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η σιταλοπράμη έχει προειδοποίηση που δηλώνει ότι μπορεί να αυξήσει τις σκέψεις και τη συμπεριφορά αυτοκτονίας σε άτομα κάτω των 24 ετών.
Μεταβολισμός
Η σιταλοπράμη μεταβολίζεται στο ήπαρ κυρίως από το CYP2C19, αλλά επίσης από το CYP3A4 και το CYP2D6. Οι μεταβολίτες δεσμεθυλσιταλοπράμη και διδεσμεθυλσιταλοπράμη είναι σημαντικά λιγότερο ενεργητικοί και η συμβολή τους στη συνολική δράση της σιταλοπράμης είναι αμελητέα. Ο χρόνος ημιζωής της σιταλοπράμης είναι περίπου 35 ώρες. Περίπου το 80% αποβάλλεται από το ήπαρ και 20% από τα νεφρά. Η διαδικασία αποβολής είναι πιο αργή στους ηλικιωμένους και σε ασθενείς με ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια. Με μια δόση μία φορά την ημέρα, επιτυγχάνονται σταθερές συγκεντρώσεις στο πλάσμα σε περίπου μία εβδομάδα. Ισχυροί αναστολείς των CYP2C19 και 3A4 ενδέχεται να μειώσουν την κάθαρση της σιταλοπράμης. Η έκθεση στον καπνό βρέθηκε να αναστέλλει τη βιομετατροπή της σιταλοπράμης σε ζώα, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο ρυθμός απομάκρυνσης της σιταλοπράμης είναι μειωμένος μετά την έκθεση σε καπνό. Μετά από ενδογαστρική χορήγηση, ο χρόνος ημιζωής του ρακεμικού μίγματος σιταλοπράμης αυξήθηκε κατά περίπου 287%. κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ|Μεταβολισμός της σιταλοπράμης στους ανθρώπους.
Ιστορία
Η σιταλοπράμη συντέθηκε, για πρώτη φορά, το 1972 από τον χημικό Κλάους Μπέγκεσε και την ερευνητική του ομάδα στη φαρμακευτική εταιρεία Lundbeck και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1989 στη Δανία. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1998. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έληξε το 2003, επιτρέποντας σε άλλες εταιρείες να παράγουν νόμιμα γενόσημα σκευάσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικαταθλιπτικά Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Ετεροκυκλικές ενώσεις
Ανάκτορο των Πολυέδρων
Το ανάκτορο των Πολυέδρων (Грановитая Палата, Γκρανοβιτάγια Παλάτα) είναι κτίριο στο Κρεμλίνο της Μόσχας, στη Ρωσία, - η κύρια αίθουσα δεξιώσεων και συμποσίων των Τσάρων στη Μόσχα. Είναι το παλαιότερο διατηρητέο κοσμικό κτίριο στη Μόσχα. Βρίσκεται στην πλατεία των Καθεδρικών Ναών του Κρεμλίνου, μεταξύ του Καθεδρικού Ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και του Καθεδρικού Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου. Επί του παρόντος, είναι μια επίσημη αίθουσα τελετών στην κατοικία του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας και επομένως η είσοδος περιορίζεται μόνο σε προκαθορισμένες ξεναγήσεις.
Κτίριο
Πήρε το όνομά του από την χαρακτηριστική λιθοδομή του, η ανατολική πρόσοψη είναι κτισμένη με οριζόντιες σειρές από πέτρες με πολυεδρικές άκρες. Το ανάκτορων των Πολυέδρων είναι ό,τι έχει απομείνει από ένα μεγαλύτερο βασιλικό ανάκτορο από λευκό ασβεστόλιθο. Αν και από την πρόσοψη φαίνεται να είναι ένα τριώροφο ορθογώνιο κτίριο από έξω, στην πραγματικότητα είναι ένα μονώροφο κτίριο με ημιυπόγειο. Στη δυτική πλευρά, το κτήριο συνδέεται απευθείας με το κεντρικό κτήριο του Μεγάλου Ανακτόρου του Κρεμλίνου.
Ο πρώτος όροφος του Ανακτόρου των Πολυέδρων αποτελείται από την κύρια αίθουσα και τον παρακείμενο ιερό προθάλαμο. Και τα δύο είναι διακοσμημένα με πλούσιες τοιχογραφίες και επιχρυσωμένα γλυπτά. Η θολωτή κύρια αίθουσα έχει έκταση περίπου 500 τ.μ. Ολόκληρος ο θόλος και οι τοίχοι είναι τοιχογραφημένοι με περίτεχνα διάφορα θέματα από την ιστορία του Ρωσικού Κράτους και της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτή χρησιμοποιήθηκε ως αίθουσα θρόνου και αίθουσα δεξιώσεων για τους τσάρους του 16ου και του 17ου αι. και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση επίσημων κρατικών δεξιώσεων. Οι πίνακες αποκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1880 από αγιογράφους από το Πάλεκχ με εντολή του Τσάρου Αλέξανδρου Γ'.
Στη νότια πρόσοψη του ανακτόρου βρίσκεται η Κόκκινη Βεράντα, μια εξωτερική σκεπαστή βεράντα με σκάλα διακοσμημένη με στυλιζαρισμένα γλυπτά λιονταριού στα κάγκελα. Οι τσάροι περνούσαν από αυτή τη σκάλα στο δρόμο τους προς τον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως για τη στέψη τους. Η τελευταία τέτοια πομπή ήταν στη στέψη του Νικολάου Β' το 1896. Στην εξέγερση του Στρέλτσι το 1682, αρκετοί από τους επαναστάτες συγγενείς του Τσάρου Πέτρου Α΄ του Μεγάλου εκσφενδονίστηκαν από τη σκάλα επάνω στα ξίφη της φρουράς του Στρέλτσι. Κατεδαφίστηκε από τον Ιωσήφ Στάλιν τη δεκαετία του 1930 και αντικαταστάθηκε με μια καντίνα για τους εργάτες του Κρεμλίνου, αλλά η σκάλα ξανακτίστηκε το 1994.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|312x312εσ| Πυλώνας του ανακτόρου των Πολυέδρων. Το 1487 ο μέγας δούκας Ιβάν Γ' ανέθεσε σε δύο Ιταλούς αρχιτέκτονες της Αναγέννησης, τον Μάρκο Ρούφο και τον Πιέτρο Σολάριο, να κτίσουν ένα πέτρινο ανάκτορο, μετά από μια σειρά πυρκαγιών που είχαν ρημάξει το Κρεμλίνο, το οποίο ήταν τότε κυρίως ξύλινο. Το νέο ανάκτορο ολοκληρώθηκε το 1492 και χρησίμευσε ως ο πιο σημαντικός χώρος για επίσημες δεξιώσεις του Τσάρου, εορτασμούς στέψης, εορτές και κρατικές τελετές. Ο Τσάρος Ιβάν Δ΄ ο Τρομερός εόρτασε την κατάκτηση του χανάτου του Καζάν στο ανάκτορο των Πολυέδρων για τρεις ημέρες το 1552. Ομοίως, ο Τσάρος Πέτρος Α΄ ο Μέγας χρησιμοποίησε το ανάκτορο για να εορτάσει τη νίκη του το 1709 επί της Σουηδίας στη μάχη της Πολτάβα και το τέλος του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου το 1721. Ήταν επίσης εντός του ανακτόρου των Πολυέδρων, που πραγματοποιήθηκε το Ζέμσκυ Σόμπορ το 1654, με αποτέλεσμα τη Συνθήκη του Περεγιασλάβ, που ένωσε τη Ρωσική Αυτοκρατορία με την Ουκρανία.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το ανάκτορο των Πολυέδρων υπέστη επανειλημμένα μεγάλες ζημιές από πυρκαγιές και ξανακτίστηκε αρκετές φορές στην ιστορία του. Ωστόσο, συνέχισε να χρησιμοποιείται για κρατικές δεξιώσεις ακόμη και στη σύγχρονη εποχή, συμπεριλαμβανομένης της κρατικής επίσκεψης της Ελισάβετ Β' του Ηνωμένου Βασιλείου το 1994. Τον Ιούνιο του 2012, μετά από εκτεταμένη αποκατάσταση, το ανάκτορο των ΠΟλυέδρων άνοιξε ξανά για το κοινό, αν και στην πράξη είναι διαθέσιμες μόνο οργανωμένες εκ των προτέρων ξεναγήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Ρωσία
Κεπ
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1908.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπότζης
Καουίτ
Η Καουίτ (Kawit) ήταν μία αρχαία βασιλική σύζυγος στην Αίγυπτο. Βρισκόταν ανάμεσα στις δευτερεύουσες συζύγους του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β΄ της 11ης Δυναστείας, ο οποίος βασίλεψε μεταξύ 2055-2004 π.Χ., για 51 ολόκληρα χρόνια, όπως είναι γνωστό από τον Κανόνα του Τορίνο.
Βασιλική σύζυγος
Η Καουίτ ήταν μία από τις πέντε "μη κύριες" συζύγους του φαραώ και μία από τις τέσσερις που στις ταφικές επιγραφές τους φέρουν τον τίτλο "βασιλική σύζυγος". Η μεγαλύτερη σε ηλικία δευτερεύουσα σύζυγος ήταν η Ασαγιέτ, μόλις 22 ετών. Κύριες σύζυγοι του Μεντουχοτέπ Β΄ θεωρείται ότι ήταν η Νεφερού (Neferu) και η Τεμ (Tem), οι οποίες ενταφιάστηκαν σε υπόγειους λαξευτούς τάφους, μέσα στο νεκρικό συγκρότημά του. O τάφος της Τεμ βρέθηκε στην πίσω (δυτική) αυλή, και της Νεφερού στην κύρια (ανατολική) αυλή. Για τον ρόλο των υπολοίπων, "ήσσονος σημασίας" συζύγων, υπάρχουν αμφιβολίες. Φαίνεται πως οι γυναίκες αυτές δεν βρίσκονταν στην ίδια υψηλή θέση με τις βασίλισσες Νεφερού και Τεμ. Θεωρείται πως ίσως ήταν κόρες ευγενών, οι οποίες βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του βασιλιά. Το γεγονός όμως ότι οι περισσότερες από αυτές συνοδεύονταν από επιγραφές που τις προσδιόριζε ως "ιέρειες της Άθωρ", οδήγησε στη σύνδεσή τους με τη θεά Άθωρ που λατρευόταν μέσα στο βασιλικό νεκρικό ναό. Εικάζεται επίσης ότι, καθώς οι ταφές των νεαρών αυτών γυναικών και του παιδιού ήταν κατά έναν αινιγματικό τρόπο σύγχρονες μεταξύ τους, ίσως να πέθαναν ταυτόχρονα εξαιτίας κάποιας καταστροφής. Οι ταφές χρονολογούνται στην εποχή που θεμελιώθηκε ο νεκρικός ναός του Μεντουχοτέπ Β' στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, ο οποίος ήταν το πρώτο μνημείο που ανοικοδομήθηκε εκεί, εγκαινιάζοντας την ίδρυση στη θέση αυτή της νέας βασιλικής νεκρόπολης, απέναντι από την πρωτεύουσα του βασιλιά, τις Θήβες.