cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοκκινομάγουλη χελώνα
Ταξινόμηση
H κοκκινομάγουλη χελώνα ανήκει στη σειρά των Χελωνίων όπου στην οποία περιέχονται περίπου 250 είδη χελωνών. Είναι επίσης υποείδος του είδους των Trachemys Scripta. Παλαιότερα βρίσκονταν ταξινομημένη με το όνομα Chrysemys Scripta Elegans.
Το είδος Trachemys Scripta περιέχει τρία υποείδη: Trachemys Scripta Elegans (κοκκινομάγουλη χελώνα), Trachemys Scripta Scipta (Κιτρινομάγουλη Χελώνα), και Trachemys Scripta Τrostii (Χελώνα Cumberland).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Οι αρσενικές κοκκινομάγουλες χελώνες μπορούν να φτάσουν τα 13-23 εκατοστά, σε μικρότερο μέγεθος από ότι οι θηλυκές, οι οποίες κυμαίνονται στα 20-33 εκατοστά. Η διάρκεια ζωής τους είναι μεταξύ 20 και 30 ετών, χωρίς να αποκλείεται να φτάσουν και τα 40 έτη. Το προσδόκιμο όριο ζωής τους όμως είναι μικρότερο όταν κρατούνται σε αιχμαλωσία. Η ποιότητα του περιβάλλοντος τους επηρεάζει έντονα στην διαβίωση τους και στην ευημερία τους. μικρογραφία|Πέλμα θηλυκού. Επίσης οι χελώνες αυτές είναι ποικιλόθερμες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχουν την ικανότητα να ρυθμίζουν την θερμοκρασία του σώματος τους ανεξάρτητα. Η εξάρτηση τους από το περιβάλλον είναι μεγάλη και για το λόγο αυτό πρέπει να βρίσκονται συχνά στον ήλιο για να μπορούν να ζεσταθούν και να διατηρήσουν τη θερμοκρασία του σώματος τους.
Το κέλυφος της Κοκκινομάγουλης Χελώνας χωρίζεται σε δύο τμήματα: Το ραχιαίο κέλυφος και το κοιλιακό κέλυφος. Το ραχιαίο κέλυφος αποτελείται από τις σπονδυλικές σάλπιγγες, οι οποίες σχηματίζουν ένα κεντρικό, υπερυψωμένο τμήμα. Γύρω από τις σπονδυλικές βρίσκονται οι υπεζωκοτικές σάλπιγγες και στη συνέχεια το περιθωριακό Scutes γύρω από τo κέλυφος το οποίο αποτελείτε από οστέινα κερατινοειδή στοιχεία. Το κέλυφος είναι ωοειδές και πεπλατυσμένο (ειδικά στο αρσενικό) και έχει μια αδύναμη τροπίδα που είναι πιο έντονη σε χελώνες μικρής ηλικίας.
Στην κοκκινομάγουλη χελώνα το καβούκι αλλάζει χρώμα ανάλογα με την ηλικία της χελώνας. Σε νεαρές ή πρόσφατα εκκολαπτόμενες χελώνες είναι πράσινο και με την πάροδο του χρόνου γίνεται ελαφρώς πιο σκούρο καθώς η χελώνα μεγαλώνει, μέχρι να γίνει πολύ σκούρο και στη συνέχεια να πάρει αποχρώσεις ανάμεσα στο καφέ και το λαδί. Το κάτω μέρος της χελώνας είναι πάντα ανοιχτό κίτρινο με σκούρα, ζευγαρωτά, ακανόνιστα σημάδια στο κέντρο. Πέρα από αυτά το κεφάλι, τα πόδια και η ουρά είναι πράσινα με λεπτές, ακανόνιστες, κίτρινες γραμμές. Ολόκληρο κέλυφος καλύπτεται από αυτές τις ακανόνιστες λωρίδες και σημάνσεις που βοηθούν στην χελώνα να καμουφλαριστεί με το περιβάλλον της. Χαρίζοντας της έτσι μια φυσική άμυνα.
Οι χελώνες αυτές έχουν επίσης ένα πλήρες σκελετικό σύστημα, με πεπλατυσμένα πόδια που τους βοηθούν να κολυμπήσουν και και να αμυνθούν μαζεύοντας τα πόδια και το κεφάλι και την ουρά στον εσωτερικό του καβουκιού. Η κόκκινη λωρίδα στα πλάγια του κεφαλιού διακρίνει την κοκκινομάγουλη χελώνα από όλα τα άλλα είδη της Βόρειας Αμερικής και της χαρίζει το όνομα της. Με την πάροδο του χρόνου η λωρίδα μπορεί να χάσει σταδιακά το έντονο χρώμα της. Επίσης η κοκκινομάγουλη χελώνα δεν έχει ορατό εξωτερικό αυτί ή εξωτερικό ακουστικό κανάλι αλλά βασίζεται σε ένα εσωτερικό αυτί που καλύπτεται εξ ολοκλήρου από ένα χονδροειδές τύμπανο.
Τα κυριότερα εσωτερικά όργανα αυτών των ερπετών είναι οι πνεύμονες, η καρδιά, το στομάχι, το ήπαρ, τα έντερα και η ουροδόχος κύστη. Εξίσου η cloaca που διαθέτουν, τους εξυπηρετεί τόσο στις ανάγκες αποβολής όσο και τις αναπαραγωγικές τους λειτουργίες.
Αναπαραγωγικές Διαφορές
δεξιά|μικρογραφία| Η Αρσενική κοκκινομάγουλη χελώνα διαθέτει μεγαλύτερα νύχια από ότι η θηλυκή. Το σώμα των Κοκκινομάγουλων χελώνων διαφέρει από φύλο σε φύλο.
Στα μικρά χελωνάκια τα οποία δείχνουν πανομοιότυπα από αρσενικό σε θηλυκό, είναι πολύ δύσκολο να αναγνωρίσεις το φύλο. Στις ενήλικες όμως χελώνες είναι εύκολο να το καταλάβεις, χάρη στην έντονη διαφορά μεγέθους, διότι το θηλυκό είναι μεγαλύτερο, και του μεγέθους των νυχιών, αφού το αρσενικό έχει μεγαλύτερα νύχια όπου θα του χρειαστούν στην διαδικασία της αναπαραγωγής.
Περιβάλλον και Τόπος Καταγωγής
Η κοκκινομάγουλη χελώνα προέρχεται από περιοχές γύρω από τον ποταμό Μισσισσιππή και τον κόλπο του Μεξικού. Επίσης αλλά μέρη όπου προέρχεται είναι οι θερμές περιοχές των Νοτιοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών.
Στη φύση κατοικούν κυρίως σε περιοχές με πηγές ζεστού νερού, όπως λίμνες, βάλτους, ρυάκια και ποτάμια με μικρή πίεση νερού. Ζουν ήρεμες περιοχές νερού όπου μπορούν εύκολα να βγουν από το νερό και να ανέβουν σε βράχους ή κορμούς δέντρων, ώστε να μπορούν να απολαύσουν τον ήλιο. Οι χελώνες αυτές, πόσο μάλλον τα χελωνάκια, έχουν απόλυτη ανάγκη τον ήλιο για τουλάχιστον μια ώρα την ήμερα. Κάνοντας έτσι την ηλιοθεραπεία τους το καθένα ξεχωριστά ή ακόμη και το ένα πάνω στο άλλο. Απαιτούν επίσης άφθονα υδρόβια φυτά, καθώς αυτά είναι τα κύρια τρόφιμα των ενηλίκων χελώνων, παρόλο που είναι γενικός παμφάγα. αριστερά|μικρογραφία Φορές που η χελώνες αυτές εγκαταλείπουν το νερό για μεγάλο σχετικό διάστημα, είναι για την αναζήτηση ενός ασφαλούς μέρους για να περάσουν την Χειμερία νάρκη, μέρη τέτοια μπορεί να είναι σπηλιές, λαγούμια και γενικός μέρη αφιλόξενα στα πουλιά και για να γεννήσουν οι θηλυκές χελώνες την άνοιξη τα αυγά τους.
Δυστυχώς όμως παρόλα αυτά λόγω της υψηλής δημοτικότητας των χελώνων αυτών ως κατοικίδια, το υποείδος αυτός (Elegans) και η Κιτρινομάγουλη Χελώνα (Trachemys Scripta Scipta) έχουν απελευθερωθεί χωρίς κανένα μέτρο σε ολόκληρο των κόσμο. Η χελώνα θεωρείται ένα από τα χειρότερα χωροκατακτητικά και πιο επεμβατικά είδη του κόσμου. Οι χελώνες αυτές και σε ήμερη και σε άγρια κατάσταση έχουν εξαπλωθεί μέχρι σήμερα στην Αυστραλία, την Ευρώπη σε μεγάλο βαθμό και κυρίως σε περιοχές της Μεσογείου, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Νότια Αφρική, τις Καραϊβικές Νήσους, το Ισραήλ, το Μπαχρέιν και τη νοτιοανατολική Ασία.
Στην Αυστραλία πλέον η διατήρηση αυτού του είδους θεωρώντας το διεισδυτικό είτε από το εμπόριο είτε από το εσωτερικό της χώρας κρίνετε παράνομη. Παρόμοιο πράγμα γίνεται και στην Ευρωπαϊκή Ένωση εμποδίζοντας τους πολίτες μόνο στο να εισάγουν αυτό το είδος από το εμπόριο άλλων χωρών αλλά με άδεια στην διατήρηση τους. Αποτέλεσμα αυτών των μέτρων είναι η συνεχής αρνητική αλληλεπίδραση των χελώνων αυτών και ο έντονος ανταγωνισμός τους χάρη στα υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας και ορίων ηλικίας έναντι των υπόλοιπων ειδών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εξημερωμένα ζώα Κατηγορία:Ερπετά Κατηγορία:Χελώνια
Ασπροβάλτα
μικρογραφία|Η θάλασσα της Ασπροβάλτας τον Οκτώβριο Η Ασπροβάλτα είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Δήμου Βόλβης στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Θεσσαλονίκης. Είναι ένα από τα πιο αξιόλογα καλοκαιρινά τουριστικά θέρετρα της Μακεδονίας. Κατά την απογραφή του 2021 είχε 2.405 κατοίκους.
Τοποθεσία
Η Ασπροβάλτα βρίσκεται ανατολικά της Θεσσαλονίκης στα δυτικά παράλια του Στρυμονικού κόλπου και είναι προσβάσιμη μέσω της Εγνατίας Οδού. Η ακτή της βραβεύεται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Ασπροβάλτα. Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει εντοπίσει οργανωμένες οικιστικές εγκαταστάσεις των ύστερων κλασικών-πρώιμων ελληνιστικών χρόνων, ενώ είναι γνωστό πως στα Ρωμαϊκά χρόνια η Αρχαία Εγνατία Οδός διέσχιζε την περιοχή. Λίγο ανατολικότερα μάλιστα της Ασπροβάλτας σώζονται τα ερείπια ενός ρωμαϊκού σταθμού που ονομαζόταν Pennana .Σύμφωνα με έγγραφο του αρχείου της Μονής Σίμωνος Πέτρα, ο οικισμός Άσπρη Βάλτα κτίζεται στις αρχές του 16ου αιώνα στις νότιες παρυφές του όρους των Κερδυλλίων.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, στην περιοχή εγκαταστάθηκαν 54 οικογένειες από το Ρένκιοϊ (Οφρύνιο) της Τρωάδος, κοντά στα Δαρδανέλλια της Μικράς Ασίας, μεταφέροντας πολλά κειμήλια όπως τη βιβλιοθήκη του σχολείου του Οφρυνίου. Οι Μικρασιάτες ανέπτυξαν τον οικισμό, ενώ αργότερα οι απόδημοι συμπατριώτες τους από τις Η.Π.Α. βοήθησαν οικονομικά ώστε να ανεγερθεί στην Ασπροβάλτα πέτρινο σχολείο αλλά και ναός για να φυλάξουν τα κειμήλιά τους.
Η ανάπτυξη του παραθαλάσσιου τουρισμού στα μέσα του 20ού αιώνα οδήγησε στην εξάπλωση του οικισμού με πολλές παραθεριστικές κατοικίες και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις.
Συγκρότημα οικοδομών Γλυφάδα
Αξιοθέατα
μικρογραφία|αριστερά|Η παραλία Ασπροβάλτας. μικρογραφία|Ο παραλιακός πεζόδρομος στην Ασπροβάλτα.
Αρχαιολογικός χώρος
Κατά τις εργασίες διάνοιξης της σύγχρονης Εγνατίας οδού ανασκάφτηκε οικοδόμημα ύστερων κλασικών-πρώιμων ελληνιστικών χρόνων. Πρόκειται για ένα αυτόνομο και οργανωμένο συγκρότημα έκτασης πλέον των 3,5 στρέμματα στις χαμηλές υπώρειες του Κερδυλλίου όρους, με εξαίρετη θέα στον Στρυμονικό κόλπο. Στην τελική αρχιτεκτονική του φάση αποτελείται από ένα κεντρικό διώροφο κτίριο μεταξύ τριών υπαίθριων πλακόστρωτων διαδρόμων και μιας μικρής αυλής, που οδηγούσαν σε στεγασμένους χώρους στις τέσσερις πτέρυγες του τετράγωνου συγκροτήματος. Δύο μεγάλες αυλές στα βόρεια και στα ανατολικά, μαζί με ορισμένους βοηθητικούς χώρους στα νότια, περιέβαλλαν το κεντρικό, τετράγωνου σχήματος, συγκρότημα. Η αγροικία αυτή φιλοξενούσε αγροτικές εργασίες και την αποθήκευση αγροτικών προϊόντων (ελαιόλαδο κ.ά.). Πιθανότατα ιδρύθηκε στην εποχή του Φιλίππου Β', ο οποίος στα πλαίσια της πολιτικής του για πλήρη έλεγχο των κατακτημένων εδαφών, εγκαθιστούσε εταίρους στην περιοχή παραχωρώντας τους γη.
Αθλητισμός
Η Ασπροβάλτα κατά τους χειμερινούς μήνες αποτελεί δημοφιλή προορισμό για σέρφινγκ αφού όταν πνέει νότιος άνεμος θεωρείται ένα από τα πιο αξιόπιστα μέρη στην Ελλάδα για την εξάσκηση του αθλήματος.
Ακόμη στην Ασπροβάλτα λειτουργεί κλειστό γυμναστήριο, γήπεδο ποδοσφαίρου καθώς επίσης γήπεδα μπάσκετ και τένις.
Κατασκηνώσεις
Στην ευρύτερη περιοχή λειτουργούν αρκετές παιδικές κατασκηνώσεις στις οποίες παραθερίζουν εκατοντάδες παιδιά κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Λεωνίδας Στεργίου
Ο Λεωνίδας Στεργίου (λατινικό αλφάβητο: Leonidas Stergiou, γενν. στις 3 Μαρτίου 2002) είναι Ελβετός ελληνικής και σερβικής καταγωγής διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Ζανκτ Γκάλεν.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Στεργίου έκανε το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Ζανκτ Γκάλεν το Φεβρουάριο του 2019, στη νίκη με 3-1 επί της Ζυρίχης.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Στεργίου έχει αγωνιστεί με τι Εθνικές Ελβετίας U15, U16, U17 και U19.
Σε επίπεδο ανδρών, είναι επιλέξιμος να αγωνιστεί στην Εθνική Ελβετίας, λόγω γέννησης στη χώρα, είτε στην Εθνική Ελλάδας, λόγω καταγωγής. Το Μάρτιο του 2020, αναφέρθηκε πως ο Στεργίου είναι στα πλάνα του προπονητή της Ελλάδας, Τζον φαν'τ Σχιπ.
Στις 12 Ιουνίου 2022, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως διεθνής με την Εθνική Ελβετίας, εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στο 79ο λεπτό εντός έδρας αναμέτρησης με αντίπαλο την Πορτογαλία, στη Γενεύη, στο πλαίσιο του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ.
Προσωπική ζωή
Ο Στεργίου γεννήθηκε στο Βατβίλ στην περιοχή Τόγκενμπουργκ της Ελβετίας. Η μητέρα του είναι Σέρβα και ο πατέρας του είναι Έλληνας. Μέχρι στιγμής, έχει περάσει ολόκληρη τη ζωή του στη χώρα της γέννησής του, όπου εντάχθηκε στις ακαδημίες της Ζανκτ Γκάλεν σε νεαρή ηλικία και στη συνέχεια προχώρησε μέσω των ηλικιακών ακαδημιών μέχρι την πρώτη ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελβετοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Ελβετοί σερβικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζανκτ Γκάλεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας
Everyway That I Can
Το "Everyway That I Can" είναι το νικητήριο τραγούδι του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2003, το οποίο ερμηνεύτηκε στα Αγγλικά από την Σερτάμπ Ερενέρ.
Η νίκη στη Eurovision και η παγκόσμια επιτυχία
Το κομμάτι κυκλοφόρησε σε όλη την Ευρώπη μετά τη νίκη, το οποίο εκτοξεύθηκε στην κορυφή των τσάρτ στην Τουρκία, την Ελλάδα και την Ανατολική Ευρώπη, κατέχοντας την πρώτη θέση στη Σουηδία για τρεις εβδομάδες, σπάζοντας την πρώτη δεκάδα στο Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες, την Ισπανία, την Αυστρία και μπαίνοντας στα κορυφαία είκοσι κομμάτια στη Γερμανία και την Ελβετία. Έγινε πλατινένιο στην Ελλάδα και χρυσό στη Σουηδία. [2] [3]
Το βίντεο που κυκλοφόρησε βλέπει την Ερένερ σε ένα οθωμανικό κάστρο, με τους κήπους με τριαντάφυλλα, το αυτοκρατορικό χαρέμι ​​(σπίτια) και το τουρκικό λουτρό (χαμάμ). Τα τριαντάφυλλα φέρουν έναν σημαντικό συμβολισμό σε όλο το βίντεο. Η Erener είναι ντυμένη με παραδοσιακά τουρκικά στυλ, ενώ υπάρχουν και Τούρκοι χορευτές.
Έχουν επίσης κυκλοφορήσει ρεμίξ του τραγουδιού, συμπεριλαμβανομένης μιας τουρκικής εκδοχής, ενός remix club και ενός ευρωπαϊκού χορευτικού ρεμίξ. Μια ζωντανή έκδοση κυκλοφόρησε και συμπεριλήφθηκε και στο αρχικό single CD, μαζί με δύο remixes του Galleon club. Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο επίσημο CD της Eurovision 2003 ως αρχική έκδοση.
Μετά τη Eurovision
Η Erener παρουσίασε το single στην τελετή έναρξης στον τελικό του 2004 στην Κωνσταντινούπολη χρησιμοποιώντας άντρες χορευτές αλλά την ίδια χορογραφία, και το περιέλαβε στο πρώτο της αγγλικό άλμπουμ, "No Boundaries". Συμμετείχε επίσης στο 50ο επετειακό της Eurovision, το Congratulations (Eurovision), ως μία από τις δεκατέσσερις καλύτερες συμμετοχές της Eurovision και τερμάτισε ένατη, πάνω από δημοφιλείς τραγούδια και καλλιτέχνες όπως το "Ne partez pas sans moi" της Σελίν Ντιόν, τον Τζόνι Λόγκαν και τη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ. Η ίδια η Erener εμφανίστηκε στη σκηνή για να εκτελέσει τον τελικό στίχο του τραγουδιού τη νύχτα.
Το 2006 εισήχθη στο Best of Eurovision, μια γερμανική έκδοση των παραπάνω, και νίκησε τον σκληρό ανταγωνισμό από το "Waterloo" των ABBA και έντεκα άλλους για να τερματήσει δεύτερο. Το "Wild Dances" της Ρουσλάνα, η ουκρανική συμμετοχή της Ουκρανίας το 2004, ήταν πρώτη.
Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε επίσης σε μια συλλογή των εθνικών και διεθνών επιτυχιών της Σερτάμπ που κυκλοφόρησε το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια του 2003 Κατηγορία:Singles του 2003 Κατηγορία:Singles της Sony Music Κατηγορία:Νικητήρια τραγούδια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, (Ταγγέρη, Γαλλικό Προτεκτοράτο του Μαρόκου, 19 Αυγούστου 1951) είναι Γάλλος πολιτικός, ευρωβουλευτής και συμπρόεδρος του Αριστερού Κόμματος.
Μετά την ένταξή του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1976, εκλέχθηκε διαδοχικά δημοτικός σύμβουλος του Μασσί (1983), γενικός σύμβουλος της Εσόν (1985) και στη συνέχεια γερουσιαστής του ίδιου νομού το 1986, το 1995 και το 2004. Διατελεί υπουργός Επαγγελματικής Εκπαίδευσης από το 2000 μέχρι το 2002, στη κυβέρνηση συνεργασίας του Λιονέλ Ζοσπέν.
Ήταν μέλος της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος μέχρι το Συνέδριο της Ρενς το Νοέμβριο του 2008, μετά από τα αποτελέσματα του οποίου αποχώρησε από το κόμμα για να ιδρύσει το Αριστερό Κόμμα. Ήταν ο πρόεδρος του κόμματος και στη συνέχεια ο συμπρόεδρος του, μαζί με τη Μαρτίν Μπιγιάρ, μέχρι τον Αύγουστο του 2014.
Ως αρχηγός του Αριστερού Κόμματος, εντάχθηκε στον εκλογικό συνασπισμό του Αριστερού Μετώπου πριν από τις ευρωεκλογές του 2009 και εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη νοτιοδυτική εκλογική περιφέρεια (επανεξελέγη το 2014). Κατά τη διάρκεια του κινήματος διαμαρτυρίας κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης του 2010, η δημοτικότητά του αυξήθηκε χάρη στις πολλές δημόσιες και τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Ήταν επίσης ο υποψήφιος του συνασπισμού αυτού στις προεδρικές εκλογές του 2012, με αποτέλεσμα να καταλήξει στην τέταρτη θέση, λαμβάνοντας το 11,1% των ψήφων. Ήταν, τέλος, υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2017 "εκτός πλαισίου πολιτικών κομμάτων" ενώ ίδρυσε το Φεβρουάριο του 2016 το κίνημα La France insoumise (FI, Ανυπότακτη Γαλλία).
Οικογένεια
Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν είναι ο νεότερος γιος του Ζωρζ Μελανσόν, υπαλλήλου των Γαλλικών Ταχυδρομείων, και της Ζανίν Μπαγιονά, καθηγήτριας, της οποίας η οικογένεια είχε καταγωγή από την Ισπανία.
Το 1962, μετά τον χωρισμό των γονιών του, εγκατέλειψε το Μαρόκο με προορισμό τη Γαλλία, και εγκαταστάθηκε στο Υβετό, στη Πεΐ ντε Κω (Pays de Caux), και στη συνέχεια στο Ζυρά, όπου η μητέρα του πήρε μετάθεση. Παντρεμένος στη διάρκεια της διαμονής του στην Μπεζανσόν (στη συνέχεια χωρισμένος), έχει μια κόρη, γεννημένη το 1974.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Κάτοχος licence στη Φιλοσοφία, παντρεύτηκε και έγινε διορθωτής στην εταιρία εκτυπώσεων Néo-Typo του Μπεζανσόν, παράλληλα με τις σπουδές του. Εργάστηκε επίσης στην εταιρία ωρολογοποιίας Maty και σε ένα πρατήριο καυσίμων στην έξοδο της πόλης. Το 1976, επέστρεψε στο Λον-λε-Σωνιέ, όπου ήταν καθηγητής Γαλλικών σε ένα τεχνικό λύκειο, και στη συνέχεια έγινε δημοσιογράφος στη La Dépêche du Jura, συνεργάστηκε περιστασιακά ως σκιτσογράφος με την εβδομαδιαία καθολική εφημερίδα La Voix Jurassienne και διηύθυνε τη La Tribune du Jura, τη μηνιαία εφημερίδα της σοσιαλιστικής ομοσπονδίας του Ζυρά, που τελικά κατέρρευσε κυκλοφορικά, στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Το 1978, κατόπιν αιτήματος του Κλωντ Ζερμόν, δημάρχου του Μασσύ τον οποίο συνάντησε στη διάρκεια μιας επίσκεψης του τελευταίου στο Ζυρά, εγκαταστάθηκε στην Εσόν όπου έγινε διευθυντής του πολιτικού του γραφείου και δημιούργησε ένα εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο με τίτλο À Gauche (Στα Αριστερά). Από το 1993 στο 1995 ήταν πολιτικός διευθυντής του εβδομαδιαίου εντύπου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Vendredi.
Πρώτα βήματα στον χώρο της πολιτικής
Ως συνέχεια των γεγονότων του Μαΐου-Ιουνίου 1968 στο Μπεζανσόν, η Κομμουνιστική Ένωση και το PSU, που είχαν τη μεγαλύτερη δύναμη στην AGEC-UNEF, υποστηρίζουν μια κατάληψη του συνδικάτου από τους οπαδούς μιας μετατροπής του σε «μαζικό πολιτικό κίνημα». Αντιτιθέμενος σ' αυτό, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν προσχωρεί στην Κομμουνιστική Διεθνή, τροτσκιστικό ρεύμα υπακοής στον λαμπερτισμό, που προσπαθεί να αντιταχθεί σε αυτή την πολιτική.
Ηγέτης του φοιτητικού κινήματος στη διάρκεια του Μάη του '68, στην πόλη του, προσχωρεί στην UNEF από την είσοδό του κιόλας στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Μπεζανσόν τον Σεπτέμβριο του 1969.
Μαθητής στο Λύκειο Ρουζέ ντε Λιλ του Λον-λε-Σωνιέ, αποφοιτά το 1969.
Μετά τη διχοτόμηση της UNEF το 1970, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συμμετέχει στον αγώνα για την ανακατασκευή μιας τοπικής έδρας για το φοιτητικό συνδικάτο, ταυτοχρόνως ενάντια στο συνδικαλιστικό ρεύμα προερχόμενο από την UEC, κινητοποιώντας την UNEF-Renouveau (ελ:UNEF-Ανανέωση), συνδέοντας το συνδικάτο με τα διοικητικά συμβούλια που είχαν δημιουργηθεί υπό τον νόμο Εντγκάρ Φωρ, και ενάντια στα αριστερής νοοτροπίας ρεύματα που στόχευαν στη μετατροπή του σε πολιτικό κίνημα. Είναι για αυτό το λόγο που γίνεται πρόεδρος της τοπικής φοιτητικής ένωσης, και στη συνέχεια ενσωματώνεται στο εθνικό γραφείο της UNEF-US το 1974. Η λίστα του στις εκλογές του CROUS το 1975 συγκεντρώνει το 60 % των ψήφων.
Από το 1972 έως το 1975, γίνεται διοικητής της OCI στο Μπεζανσόν, όπου αυτή η οργάνωση έχει ριζώσει για τα καλά. Επί τέσσερα έτη, συμμετέχει σε όλους τους φοιτητικούς και εργατικούς αγώνες του Ζυρά — κυρίως στην απεργία των Lip, σημαντικής εταιρίας ωρολογοποιίας του Μπεζανσόν που διαλύθηκε μερικά χρόνια αργότερα. Αυτή η εμπειρία τον οδηγεί σταδιακά τον οδηγεί σταδιακά στο να αποστασιοποιηθεί από τη λενινιστική αντίληψη του κόμματος ("η πραγματική διαφορά μου είναι ότι ποτέ δεν πίστεψα στην πρωτοπορία", εξήγησε αργότερα). Αυτό του αποφέρει, σύμφωνα με τον ίδιο, να "απομακρυνθεί" από την οργάνωση — ο Σαρλ Μπεργκ, λαμπερτιστής ηγέτης, επιβεβαιώνει από την πλευρά του πως "διαπραγματεύτηκε την αποχώρηση" μαζί του. Είναι η εποχή κατά την οποία το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Φρανσουά Μιτεράν που αναδημιουργήθηκε στο Συνεδριο του Επιναί το 1971, αρχίζει σταδιακά να να καταλαμβάνει το τμήμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού της αριστεράς, βάζοντας το PCF σε εκλογικούς μπελάδες.
Σοσιαλιστής Μιτερανιστής αγωνιστής
Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν εγκαταλείπει τη Μπεζανσόν για να ξεκινήσει την επαγγελματική δραστηριοποίησή του στο Λον-λε-Σωνιέ και γίνεται μέλος του PS το 1977. Σύντομα βρίσκεται να καταλαμβάνει περιφερειακές αρμοδιότητες και εκδίδει μια ομοσπονδιακή εφημερίδα που αγωνίζεται για την ένωση μεταξύ PS-PCF. Είναι η εποχή κατά την οποία το δεύτερο καταπατά τα σύμφωνα ένωσης της αριστεράς με βάση ένα κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Έχοντας παρατηρηθεί στη διάρκεια μιας γιορτής στο Ζυρά του Poing et la Rose από τον Κλωντ Ζερμόν, δήμαρχο του Μασσύ και μέλος του εκτελεστικού γραφείου του PS με αντικείμενο το χαρτοφυλάκιο των επιχειρήσεων του Σοσιαλιστικού Κόμματος, φεύγει με προορισμό την περιοχή του Παρισιού και γίνεται διευθυντής του πολιτικού γραφείου του συγκεκριμένου πολιτικού.
Γίνεται ένας από τους κυριότερους μιτερανιστές ηγέτες της ομοσπονδίας της Εσόν, κάτι που τον οδηγεί στο πόστο του πρώτου γραμματέα αυτής της ομοσπονδίας στη διάρκεια του συνεδρίου της Βαλάνς το 1981 — διατηρεί αυτή τη θέση μέχρι το 1986. Αντιτιθέμενος ταυτόχρονα στη ροκαρντιανή Δεύτερη αριστερά και στο CERES του Σεβενεμάν, αντιπαρατίθεται στη ροκαρντιανή Μαρί-Νοέλ Λιενμάν, μέσω των τοπικών ενώσεων και ραδιοσταθμών. Έτσι, όταν η τελευταία δημιουργεί το Radio Massy-Pal, αυτός με τη σειρά του ιδρύει το Radio Nord Essonne. Εργάζεται στην οργάνωση του μιτερανιστικού ρεύματος, αρχικά στην Εσόν και στη συνέχεια μέσω του περιοδικού Données et arguments (ελ: Δεδομένα και επιχειρήματα), που θα αποτελέσει το χωνευτήρι ενός ρεύματος αγκυροβολημένου στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος.
Ισπανόφωνος, θα αναπτύξει στο Μασσύ την αλληλεγγύη με τη Νότια Αμερική, οργανώνοντας συγκέντρωση Χιλιανών, Αργεντινών, κτλ. αντικαθεστωτικών.
Το 1983, προσχωρεί στη μασονική λέσχη του Ροζέ Λεραί της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας όπου έχει ως θέματα ενασχόλησής του το ρεπουμπλικανικό ιδανικό και την υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού. Είναι το σημείο καμπής της αυστηρότητας που ξεκίνησε η σοσιαλιστική κυβέρνηση της εποχής που αποτέλεσε το κίνητρο για αυτή την προσέγγιση, σύμφωνα με τον ίδιο τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν : «Είναι η χρονιά της πνευματικής κρίσης. Τίποτα δεν δουλεύει. Όλα είναι χαμένα. [...] Όταν όλα έχουν σπάσει τα μούτρα τους, τί απομένει; Η Δημοκρατία. Συνεπώς, in fine, η ελευθερία και η ισότητα». Εκτός από αυτή την πολιτική ταύτιση, βρίσκει στον μασονισμό μια προσωπική ταύτιση : ο πατέρας του ήταν επίσης μασόνος. Το 1984, στη διάρκεια των αντιπαραθέσεων σχετικά με το νόμο Σαβαρύ, αγανακτεί βλέποντας το GODF να έχει αναμειχθεί ελάχιστα στη μάχη υπέρ αυτού του νόμου που στοχεύει σε μια ένωση της δημόσιας και της ιδιωτικής εκπαίδευσης στα πλαίσια ενός μεγάλου εθνικού φορέα της Éducation nationale. Από αυτό θα κρατήσει μια πικρή ανάμνηση, ομολογώντας πως είχε «φαντασιώσεις πάνω σε αυτό που ήταν» και πως «κατάλαβε πως δεν ήταν ακριβώς αυτό το οποίο (αυτός) περίμενε». Θα παραμείνει στη συνέχεια ένας «πιστός» μασόνος αλλά « μικρής συμμετοχής », ένας «βασικός αδελφός», που ασχολείται ελάχιστα με τις εσωτερικές υποθέσεις του GODF και αρνούμενος να συμμετάσχει στις «βουλευτικές αδελφότητες» που τις κατηγορεί ως, σύμφωνα με την προσωπική του οπτική γωνία, «μια σοβαρή παρανομία, μια απόπειρα ενάντια στη Δημοκρατία».
Από τη Σοσιαλιστική αριστερά στο PRS (1988-2005)
Ιδρυτής με τον Ζυλιάν Ντραι της Σοσιαλιστικής Αριστεράς το 1988, αντιτίθεται στην έναρξη της δεύτερης επταετίας του Φρανσουά Μιτεράν, στοχεύοντας στον Μισέλ Ροκάρ και τη "μαλθακή αριστερά", όπως και στην είσοδο της Γαλλίας στο πρώτο πόλεμο του Κόλπου — σε αντίθεση με την πλειοψηφία του κόμματός του και τον πρόεδρό του.
Στη διάρκεια του δραματικού συνεδρίου της Ρεν το 1990 όπου κανένα κίνημα δεν φτάνει το 30%, η αριστερή πτέρυγα του κόμματος αποχωρεί διαιρεμένη στα τέσσερα, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν ηγείται του δικού του κινήματος, που παίρνει το 1,35% των ψήφων.
Το 1992, ψηφίζει και καλεί τους ψηφοφόρους να πράξουν παρομοίως για το Σύμφωνο του Μάαχστριτ, περισσότερο από πίστη στον Φρανσουά Μιτεράν και για να μη διασπαστεί η ενότητα του κόμματος παρά από τις προσωπικές του απόψεις.
Αποτελώντας για καιρό ένα στέρεο και σταθερό ρεύμα, η Σοσιαλιστική Αριστερά θα κατέβει με το δικό της κίνημα στα τρία συνέδρια του PS μέχρι την εξαφάνιση (του κινήματος) το 2002. Λαμβάνει ποσοστά που κυμαίνονται ανάμεσα στο 7,3 % και το 13,3 %.
Στη διάρκεια του συνεδρίου της Βρέστης το 1997, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν παρουσιάζεται ως υποψήφιος για τη θέση του γενικού γραμματέα του PS : μοναδικός αντίπαλος απέναντι στον Φρανσουά Ολλάντ, βγάζει έναν λόγο ως υποψήφιος που θα μείνει χαραγμένος στις μνήμες, κάνοντας ιδιαίτερες αναφορές σε λόγια του Φρανσουά Μιτεράν προς αυτόν : «Μου είπε «Ποτέ μην τα παρατάτε»... «Συνεχίστε το δρόμο σας»... «Τον συνεχίζω κύριε!». Λαμβάνει το 8,81 % των ψήφων, ποσοστό μικρότερο αυτού του κινήματος της Σοσιαλιστικής Αριστεράς. Αυτή την εκλογική ήττα θα τη ζήσει ως μια μεγάλη ντροπή.
Τον Μάρτιο του 2000, αποδέχεται να συμμετάσχει στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν ως εκλεγμένος υπουργός αρμόδιος για τα θέματα της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, έχοντας προηγουμένως αρνηθεί τα χαρτοφυλάκια της Στέγασης και των Υπερπόντιων Κτήσεων.
Ως αποτέλεσμα της εκλογικής ήττας τον Απρίλιο του 2002, όταν το ρεύμα του οποίου ο κυριότερος εκφραστής και ηγέτης ήταν ο Ζυλιάν Ντραι αποφασίζει να περάσει στο στρατόπεδο του Φρανσουά Ολλάντ, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συνιδρύει το κίνημα Νέος Κόσμος με τον Ανρί Εμανουελί. Το κίνημά τους θα λάβει το 16,3 % των ψήφων στη διάρκεια του συνεδρίου του Ντιζόν, ποσοστό ισοδύναμο του αντίστοιχου του NPS, το άλλο κυριότερο κίνημα της αριστερής πτέρυγας του κόμματος.
right|thumb|Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν μαζί με τους [[Ολιβιέ Μπεζανσενό και Ζοσέ Μποβέ στη διάρκεια ενός meeting σχετικά με το όχι στο δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.]] Μετά το δημοψήφισμα που λαμβάνει χώρα εντός του Σοσιαλιστικού Κόμματος πάνω στο σχέδιο για σύμφωνο δημιουργίας ευρωπαϊκού συντάγματος και τη νίκη του ναι, παραβιάζει τις οδηγίες του κόμματός του και πραγματοποιεί περιοδεία συνοδεία των Μαρί-Ζωρζ Μπυφέ (PCF), Ολιβιέ Μπεζανσενό (LCR) και Ζοσέ Μποβέ (Confédération paysanne) στη διάρκεια κοινών meetings για ένα όχι της αριστεράς.
Η εκστρατεία του όχι οδηγεί στη διάλυση του Nouveau Monde και στην αναδιοργάνωση της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ενώ ο Ανρί Εμανουελί δημιουργεί ένα νέο κίνημα, την Alternative socialiste, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν ιδρύει από την πλευρά του το Trait d'union (TU). Ιδρύει τον ίδιο καιρό την ένωση PRS (Υπέρ της Κοινωνικής Δημοκρατίας (Γαλλία)), ξέχωρα και ανεξάρτητα από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, με στόχο τη δημιουργία και τον βιοπορισμό μιας πολιτικής κατεύθυνσης ξεκάθαρα ρεπουμπλικανικής και αντιλιμπεραλιστικής εντός της γαλλικής αριστεράς. Το PRS τίθεται υπέρ μιας νέας πολιτικής δύναμης που να αναλαμβάνει ταυτόχρονα την αποτυχία αυτού που ονομάστηκε "το σοβιετικό μοντέλο" και το αδιέξοδο μιας ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που ακολουθεί τις «μεταρρυθμίσεις» του νεοφιλελευθερισμού. Σύμφωνα με το PRS, υπάρχει μια άλλη πιθανή οδός, αυτή που θα μεταφραζόταν από την άνοδο ενός κόμματος όπως το Die Linke στη Γερμανία.
Το 2005, μετά τη νίκη του όχι στη χώρα για το δημοψήφισμα της 29ης Μαΐου 2005, παρουσιάζεται ο ίδιος ως ο «σύνδεσμος» ανάμεσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και στους συντρόφους της αριστεράς, απ' όπου και το όνομα του νέου του κινήματος.
Υπερασπίζεται την ιδέα σύμφωνα με την οποία ο Σοσιαλιστής υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2007 θα πρέπει να είναι ένα πρόσωπο που υπερασπίστηκε το όχι στο δημοψήφισμα σχετικά με το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, καθώς αυτή η ημερομηνία θα συνέπεφτε σύμφωνα με αυτόν με το ευρωπαϊκό ημερολόγιο για την επαναδιαπραγμάτευση του συνταγματικού συμφώνου που θα έμπαινε σε εφαρμογή από το 2009. Σε αυτό το πνεύμα, για τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ο Λοράν Φαμπιούς θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συσπειρωτής εντός του PS.
Τελευταία χρόνια στο Σοσιαλιστικό Κόμμα (2005-2008)
Στη διάρκεια του Συνεδρίου του Μαν, το Νοέμβριο του 2005, το Trait d'union (TU) θα συνεισφέρει και αυτό. Η αριστερή πτέρυγα του PS, παρά τη συναίνεση των ηγετών της στο ευρωπαϊκό ζήτημα, θα αποχωρήσει και πάλι διαιρεμένη, το TU θα συμμαχήσει με το ρεύμα του οποίου ηγείτο ο Λοράν Φαμπιούς και του οποίου υποστηρικτής ήταν η Μαρί-Νοέλ Λιενεμάν, ενώ οι άλλοι ηγέτες της αριστερής πτέρυγας συγκεντρώνονται πίσω από το ρεύμα του οποίου κυριότερος εκφραστής είναι το NPS. Το πρώτο θα λάβει ποσοστό 21,2 %, το δεύτερο 23,6 %, ενώ οι υποστηρικτές του κόμματος αναδεικνύουν νικητήριο το ρεύμα του Φρανσουά Ολλάντ (53 %). Στα πλαίσια των προκαταρκτικών εκλογών που οργανώθηκαν έναν χρόνο αργότερα στο PS για τον διαμοιρασμό των υποψηφίων για τη σοσιαλιστική υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν θα στηρίξει για μια ακόμη φορά τον Λοράν Φαμπιούς.
Έτσι, δηλώνει τη Δευτέρα 22 Αυγούστου 2005 : ''«Δεν υπάρχουν πενήντα υποψήφιοι για τις προεδρικές εκλογές του 2007 στο PS, εδώ που βρισκόμαστε, απομένουν μόνο δύο : ο Λοράν Φαμπιούς και ο Ντομινίκ Στρος-Καν. Είναι δύο έξυπνοι άνθρωποι, που έχουν καλή εμφάνιση, αλλά πρέπει να τους ξεχωρίσουμε σε κάτι, κι αυτό το κάτι είναι οι ιδέες τους και η αφοσίωσή τους. [...] Εύχομαι το PS να μην κάνει το λάθος να παρουσιάσει στις εκλογές έναν υποψήφιο που να υπήρξε υπέρμαχος του ναι [στο γαλλικό δημοψήφισμα σχετικά με το σύμφωνο επιβολής ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος, κάτι που είναι η περίπτωση του Ντομινίκ Στρος-Καν]. Μετά από σκέψη, καταλήγω πως είναι ο Λοράν Φαμπιούς αυτός που πρέπει να είναι υποψήφιος. [...] Ο Φαμπιούς υπήρξε υπουργός, είναι ικανός να κυβερνήσει τη χώρα. Θα τον στηρίξω, αλλά χωρίς λευκή επιταγή»''. Δύο μέρες μετά την ορκωμοσία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λάμβανε μέρος σε ένα meeting της αντιλιμπεραλιστικής αριστεράς, αφήνοντας να υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με μια ενδεχόμενη στήριξή του προς αυτήν ενόψει της υποψηφιότητάς της για τις εκλογές.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Ο Αλπαρσλάν Τουρκές (Alparslan Türkeş), (Λευκωσία, 25 Νοεμβρίου 1917 – Άγκυρα, 4 Απριλίου 1997) ήταν Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός,  ιδρυτής και πρόεδρος του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP) και των Γκρίζων Λύκων. Εκπροσωπούσε την ακροδεξιά του τουρκικού πολιτικού φάσματος. Οι οπαδοί του αναφέρονται σε αυτόν με τη λέξη «Μπασμπούγ» (Ηγέτης).
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Τελευταία χρόνια στο Σοσιαλιστικό Κόμμα (2005-2008)
Μετά την αποτυχία της Εθνικής Κολεκτίβας για μια Αντιλιμπεραλιστική Συγκέντρωση να προσφέρει τη στήριξή της σε κάποιο υποψήφιο, γράφει στο μπλογκ του : « Ένα τμήμα του πολιτισμένου ελεκτοράτου της αριστεράς αρχίζει να χάνει το κίνητρό του. Αισθάνεται πως δεν εκπροσωπείται. Ένα τμήμα του πληθυσμού που ψηφίζει ανάμεσα στους ανίδεους (με τη σκληρότητα της ζωής) - τους αποπροσανατολισμένους (λόγω της απουσίας μιας πολιτικής ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης) θα συνεχίσει να πλέει ανάμεσα στην αρρωστημένη αδιαφορία και τα τυφλά ξεσπάσματα εκλογικού θυμού. Τέλος, η κεντρικότητα της σοσιαλιστικής υποψηφιότητας της αριστεράς είναι πλέον απόλυτη, είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι, γιατί μοιάζει να είναι η μοναδική αποτελεσματική για να φτάσουμε στο βασικότερο κοινό πρόγραμμα : να είμαστε παρόντες στον δεύτερο γύρο και να νικήσουμε τη δεξιά », επιβεβαιώνοντας έτσι τη στήριξή του στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Η ήττα της τελευταίας στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, απέναντι στον υποψήφιο του UMP Νικολά Σαρκοζί, θα τον οδηγήσει στο να κριτικάρει πολύ έντονα τη στρατηγική της πρώην υποψήφιας, κυρίως μέσω του βιβλίου του En quête de gauche.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Πρώτα χρόνια
Ο Τουρκές γεννήθηκε στη Λευκωσία, στη Βρετανική Κύπρο, σε Τουρκοκυπριακή οικογένεια το 1917. Το όνομα γέννησής του αμφισβητείται, καθώς ορισμένοι ισχυρίζονται ότι είναι "Χουσεΐν Φεϊζουλάχ", ενώ το κόμμα του ισχυρίζεται ότι είναι "Αλί Αρσλάν".
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αποχώρηση από το PS
thumb|Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συνοδεία της [[Μαρί-Ζωρζ Μπυφέ στο εναρκτήριο μίτινγκ του Αριστερού Μετώπου στο Zénith, στις 8 Μαρτίου 2009.]] Με την ευκαιρία του Συνεδρίου της Ρενς τον Σεπτέμβριο του 2008, το Trait d'union είναι και πάλι παρόν. Καλώντας σε ενότητα όλα τα ρεύματα της αριστερής πτέρυγας του PS, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν καταφέρνει πολύ νωρίς σε συμφωνία με το ρεύμα Forces militantes του οποίου ηγέτης είναι ο βουλευτής από τη Βόρεια Γαλλία Μαρκ Ντολέ. Αλλά τα άλλα ρεύματα, συγκεντρωμένα γύρω από το Νέο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μπενουά Αμόν και του Ανρί Εμανουελί, διστάζουν για αρκετό καιρό ανάμεσα σε αυτή τη στρατηγική και σε μια στήριξη στο κίνημα του οποίου ηγούνται η Μαρτίν Ωμπρύ και ο Λοράν Φαμπιούς. Την παραμονή της κατάθεσης των κινημάτων, τελικά υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στα επτά ρεύματα της αριστερής πέρυγας PS, και ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν είναι ένας από τους υπογράφοντες τη motion C η οποία έχει τίτλο « Un monde d'avance » (ένας κόσμος προόδου), της οποίας ηγείται ο Μπενουά Αμόν. Χαρακτήρισε αυτή τη συγκέντρωση ως ένα «ιστορικό γεγονός» : αυτό το κίνημα πράγματι συγκεντρώνει για πρώτη φορά όλο το ενδιαφέρον και την προσοχή της αριστερής πτέρυγας του PS, με μερικές εμβληματικές προσωπικότητες αυτής της κίνησης όπως οι Ζεράρ Φιλός, Μαρί-Νοέλ Λιενμάν και Πολ Κιλές.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Πρώτα χρόνια
Ο προπάππος του από την πλευρά του πατέρα του είχε μεταναστεύσει στην Κύπρο από το Καϊσέρι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τη δεκαετία του 1860. Ο πατέρας του, Αχμέτ Χαμντί Μπέι, ήταν από την Τούζλα, κοντά στην Αμμόχωστο, και η μητέρα του, Φατμά Ζεχρά Χανίν, ήταν από τη Λάρνακα. Ωστόσο, σε συνέντευξή του στη μελετήτρια Φατμά Μουτζέ Γκοσέκ, ο δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ ισχυρίστηκε ότι ο Τουρκές ήταν αρμενικής καταγωγής, ορφανός με καταγωγή από τη Σεβάστεια που αργότερα υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι μουσουλμάνων από την Κύπρο. Το 1932, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ο Τουρκές μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας μαζί με την οικογένειά του. Γράφτηκε στο στρατιωτικό λύκειο της Κωνσταντινούπολης το 1933 και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του το 1936. Το 1938 κατατάχθηκε στο στρατό και ξεκίνησε η στρατιωτική του καριέρα.
Δίκες ρατσισμού- τουρανισμού
Μαζί με άλλους εθνικιστές όπως ο Νιχάλ Ατζίζ και ο Νετζέτ Σανκάρ, ο Τουρκές οδηγήθηκε σε στρατοδικείο με την κατηγορία των «φασιστικών και ρατσιστικών δραστηριοτήτων» το 1945. Οι κατηγορούμενοι θεωρήθηκαν υποστηρικτές ρατσιστικών παντουρανικών ιδεολογιών και απεργαζόμενοι πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Ινονού.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αποχώρηση από το PS
Ανακοίνωσαν "τη δημιουργία ενός νέου αριστερού κόμματος", με την απλή ονομασία «Parti de gauche» (ελ:Αριστερό Κόμμα) (στο γερμανικό μοντέλο του Die Linke), και κάλεσαν "στη δημιουργία ενός μετώπου αποτελούμενου από αριστερές δυνάμεις ενόψει των Ευρωεκλογών". Στις 18 Νοεμβρίου, με την ευκαιρία μιας συνάντησης με το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, τα δύο κόμματα ανακοίνωσαν ανακοίνωσαν τη συμμαχία τους με τη μορφή «συνεργασίας», στα πλαίσια ενός «αριστερού μετώπου για μια άλλη δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη, κατά της επικύρωσης του Συμφώνου της Λισαβώνας και των υπαρχόντων ευρωπαϊκών συμφώνων». Το ιδρυτικό meeting σημιουργίας του Αριστερού Κόμματος έλαβε χώρα στις 29 Νοεμβρίου στο Σαιν-Ουόν, παρουσία του αντιπροέδρου του Die Linke Όσκαρ Λαφονταίν.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Δίκες ρατσισμού- τουρανισμού
Πέρασε 10 μήνες στη φυλακή πριν αποφυλακιστεί την ίδια χρονιά. Οι κατηγορίες τελικά κατέπεσαν το 1947. Η δίκη θα μείνει γνωστή ως οι «δίκες Ρατσισμού-Τουρανισμού».
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αριστερό Κόμμα
thumb|Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, στη διάρκεια ενός meeting του [[Αριστερό Μέτωπο (Γαλλία)|Αριστερού Μετώπου, τον Μάρτιο του 2009.]] Το PG ιδρύεται επίσημα την 1η Φεβρουαρίου 2009 στη διάρκεια του Συνεδρίου του Λιμέι-Μπρεβάν, παρουσία περίπου 600 βουλευτών προερχόμενων από όλες τις περιφέρειες στις οποίες ιδρύθηκαν γραφεία του κόμματος. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν γίνεται ο πρόεδρος του εθνικού γραφείου του κόμματος.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Πολιτική καριέρα
Ο Τουρκές απέκτησε δημοσιότητα ως ο εκπρόσωπος της «Επιτροπής Εθνικής Ενότητας», δηλαδή της στρατιωτικής κυβέρνησης του πραξικοπήματος της 27ης Μαΐου 1960. Υπηρέτησε ως υφυπουργός του Πρωθυπουργού στρατηγού Τζεμάλ Γκουρσέλ. Ωστόσο, ο Τουρκές, μαζί με άλλους δεκατρείς αξιωματικούς, δήλωσαν την αντίθεσή τους στην επιστροφή της εξουσίας στους πολιτικούς πριν γίνουν σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Ως εκ τούτου έπεσε σε δυσμένεια και εκδιώχθηκε μαζί με τους ομοϊδεάτες του. Ο Τουρκές στάλθηκε εν είδει εξορίας στην τουρκική πρεσβεία στο Νέο Δελχί. Επέστρεψε τον Φεβρουάριο του 1963 και μαζί με άλλους από τους δεκατέσσερις, αργότερα εντάχθηκε στο Ρεπουμπλικανικό Αγροτικό Εθνικό Κόμμα (CKMP). Ο Τουρκές εξελέγη πρόεδρός του την 1η Αυγούστου 1965. Το 1969 το CKMP μετονομάστηκε σε Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP). Ως ηγέτης του MHP ήταν επίσης ντε φάκτο ηγέτης των Γκρίζων Λύκων.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αριστερό Κόμμα
Με την ευκαιρία αυτής της ίδρυσης και εμπνεόμενος από το μοντέλο του Die Linke, μια εθνική γραμματεία (SN) αφιερωμένη στη μάχη της οικολογίας (την οποία ανέλαβε η Κορίν Μορέλ-Νταρλέ) ιδρύεται για τη συμφιλίωση μεταξύ του σοσιαλισμού και της διατήρησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη Γη. Εμπνέεται ως έναν βαθμό από τις θεωρίες της décroissance για να επιβεβαιώσει την ισχυρή ιδέα μιας οργάνωσης μιας κοινωνικής και οικολογικής αριστεράς.
Έτσι, η Μαρτίν Μπιγιάρ, πρώην βουλευτής των Οικολόγων στο Παρίσι ανακοινώνει τον Ιούνιο του 2009 την απόφασή της να συμμετάσχει στην επανίδρυση του PG τον Δεκέμβριο του 2009, λόγω της κούρασής της « να υπηρετεί ως αριστερή ασφάλεια » σε Πρασίνους κολλημένους σε μια « φιλελεύθερη κεντροδεξιά » a fortiori από την έλευση του Ευρώπη Οικολογία στις Γαλλικές Ευρωεκλογές της 6ης Ιουνίου 2009.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Πολιτική καριέρα
Ο Τουρκές υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων συνασπισμού του δεξιού Εθνικού Μετώπου τη δεκαετία του 1970. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, φυλακίστηκε για περισσότερα από τέσσερα χρόνια και η κυβέρνηση ζήτησε τη θανατική ποινή για αυτόν καθώς και για άλλους Τούρκους εθνικιστές. Αλλά σε μια τροπή των γεγονότων αφέθηκε ελεύθερος στις 9 Απριλίου 1985. Επανήλθε στην πολιτική αρένα μέσα στο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης το 1987 και εξελέγη στο κοινοβούλιο εκπροσωπώντας την επαρχία Γιοζγκάτ με τη συμμαχία του Κόμματος Ευημερίας το 1991.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αριστερό Κόμμα
Η ανάπτυξη των επιστημονικών και τεχνολογικών ερευνών πάνω στο ηλεκτρικό αυτοκίνητο και στη μαζική βιομηχανική παραγωγή του (ιδιαίτερα τονωμένη από τις παραγγελίες του κοινού), των εναλλακτικών μορφών ενέργειας, των συνοδευόμενων συνδυασμένων μεταφορών αποτελούν λοιπόν σημαντικά χαρτιά για το PG και τον πρόεδρό του Μελανσόν που θεωρεί πως «η οικολογία και ο καπιταλισμός είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους» και αντίθετα.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Ιδεολογία
Μέσω του ακροδεξιού κόμματος, ο Τουρκές ενσωμάτωσε τις δεξιές απόψεις των προκατόχων του, όπως του Νιχάλ Ατζίζ και τις μετέτρεψε σε μια ισχυρή πολιτική δύναμη. Το 1965, ο Τουρκές κυκλοφόρησε ένα πολιτικό μανιφέστο με τίτλο Nine Lights Doctrine, που αποτέλεσε τη βάση της εθνικιστικής ιδεολογίας του CKMP. Αυτό το κείμενο απαριθμούσε εννέα βασικές αρχές που ήταν: εθνικισμός; ιδεαλισμός; ηθικισμός; επιστημονισμός; σοσιαλισμός; Αγροτισμός ; ελευθερισμός και προσωπικισμός; προοδευτισμός και λαϊκισμός; βιομηχανισμός και τεχνολογισμός.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αριστερό Κόμμα
Σύμφωνα με τον Ζακ Ζενερέ (SN στον τομέα της οικονομίας στο PG) στα πλαίσια του Νεομοντέρνου Σοσιαλισμού, η «πραγματική οικολογία είναι σοσιαλιστική» και «τάσσεται υπέρ της ρήξης με τον παραγωγισμό δίνοντας ταυτόχρονα τα απαραίτητα οικονομικά μέσα στη μεσαία και λαϊκή τάξη να εξασφαλίσει τη μετάβαση της ενέργειας» (μηδενικός συντελεστής στις οικολογικές υπηρεσίες και προϊόντα, που είναι υγιείς και επιβολή συμπληρωματικών τελών στα ρυπογόνα και ανθυγιεινά προϊόντα και υπηρεσίες για παράδειγμα) «η βαθιά μεταμόρφωση των τρόπων ζωής και μετακίνησης η οποία συνδέει στενά κοινωνική πρόοδο και οικολογική διαφύλαξη του πλανήτη».
Η λίστα του Αριστερού Μετώπου της οποίας ηγείται στη Νοτιοδυτική περιφέρεια στη διάρκεια των των Ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2009 λαμβάνει το 8,15 % των ψήφων και του δίνει τη δυνατότητα να γίνει Ευρωβουλευτής.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Ιδεολογία
Ο Χανς Λούκας Κίζερ σημειώνει ότι παρόλο που ο Τουρκές ταυτίστηκε ανοιχτά με τον παντουρκισμό και συμπαθούσε τον εθνικοσοσιαλισμό καθώς και τον Αδόλφο Χίτλερ, του επετράπη να ανέλθει στις τάξεις του Τουρκικού Στρατού και μάλιστα του επετράπη να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες και να επιτύχει στρατιωτική εκπαίδευση και συνεργασία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Ο Τουρκές ηγήθηκε της πρωτοπορίας του αντικομμουνισμού στην Τουρκία και ήταν ιδρυτικό μέλος του τουρκικού παραρτήματος, της Επιχείρησης Γκλάντιο.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αριστερό Κόμμα
Λίγο καιρό μετά την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του ως Ευρωβουλευτής στις 14 Ιουλίου 2009, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν αναφέρει στο μπλογκ του πως αρχίζει να αντιλαμβάνεται (κυρίως στη διάρκεια του ορισμού του προέδρου (PPE) του Ευρωκοινοβουλίου, του πρώην πρωθυπουργού της Πολωνίας, Γιέρζι Μπούζεκ και της επανεκλογής του Πορτογάλου προέδρου Μπαρόσο ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) πως στην πραγματικότητα ένας Ευρωβουλευτής έχει ακόμα λιγότερη εξουσία από ένα εθνικό βουλευτή (χρόνος ομιλίας περιορισμένος σε ένα λεπτό αντί για τρία στο γαλλικό κοινοβούλιο, κτλ.) στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Ιδεολογία
Υπήρξε πνευματικός ηγέτης του Ιδρύματος Πολιτισμού και Τέχνης των Σχολείων Ιδεαλισμού. Οι οπαδοί του τον θεωρούν ένα από τα κορυφαία είδωλα του τουρκικού εθνικιστικού κινήματος.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Αριστερό Κόμμα
Κατά συνέπεια, τον Οκτώβριο του 2009, έθεσε τον εαυτό του διαθέσιμο για να κατεβεί στις γαλλικές περιφερειακές εκλογές του 2010 ως επικεφαλής της λίστας του κόμματός του στο Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, από μια πλευρά, και στη συνέχεια, από την άλλη — μετά την "υπόθεση" Ζαν Σαρκοζί σχετικά με τη διεύθυνση του EPAD, βρισκόμενος στον νομό των Ω-ντε-Σεν, εντός της περιοχής της Ντεφάνς, πρώτη επιχειρηματική περιοχή της Ευρώπης — επισήμανε τη διαθεσιμότητά του για να ηγηθεί της λίστας του Αριστερού Μετώπου στην Ιλ-ντε-Φρανς για να κερδίσει τη μάχη για την ηγεσία της αριστεράς.
Τέλος, αν ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν αυτοχαρακτηρίζεται ως Σοσιαλδημοκράτης, η μεγαλύτερη φιλοδοξία του είναι να καταφέρει να «είναι ο συνδετικός κρίκος όλης της αριστεράς» σε μια αντι-φιλελεύθερη πολιτική γραμμή ή αντικαπιταλιστική προερχόμενη από την «επανάσταση μέσω της κάλπης» για να κυβερνήσει και να μεταμορφώσει ριζικά (σοσιαλιστική επανάσταση) τη Γαλλία με την έννοια της σταθερής προόδου του γενικού συμφέροντος (δημοκρατική μεταρρύθμιση) όπως τα Νοτιοαμερικάνικα παραδείγματα της Βολιβίας και της Βενεζουέλας με ηγέτες αντίστοιχα τους Έβο Μοράλες και Ούγκο Τσάβες και της Άλλης Αριστεράς.
Ο Ζαν-Λυκ Μελανσό εκλέγεται πρόεδρος του εθνικού γραφείου του Αριστερού Κόμματος στη διάρκεια του Συνεδρίου του Λιμέι-Μπρεβάν τον Γενάρη του 2009, και στη συνέχεια αντιπρόεδρος αυτού του κόμματος (από κοινού με τη Μαρτίν Μπιγιάρ) στη διάρκεια του Συνεδρίου του Μαν τον Νοέμβριο του 2010.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Προσωπική ζωή
Ο Τουρκές παντρεύτηκε δύο φορές και είχε επτά παιδιά. Παντρεύτηκε τη Μουζαφέρ Χανίν το 1940 και απέκτησε μαζί της τέσσερις κόρες και έναν γιο (Τογκρούλ). Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το θάνατο της συζύγου του το 1974. Το 1976 ο Τουρκές παντρεύτηκε τη Σεβάλ Τουρκές και απέκτησε μία κόρη και έναν γιο.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012
220px|thumb|Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν στη διάρκεια της τελευταίας του προεκλογικής συγκέντρωσης, στις 19 Απριλίου 2012.
Αλπαρσλάν Τουρκές
Προσωπική ζωή
Ο Τουρκές πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 80 ετών στις 4 Απριλίου 1997. Η ανακοίνωση του θανάτου του καθυστέρησε για πέντε ώρες ενώ εφαρμόστηκαν πανελλαδικά μέτρα ασφαλείας. Στη συνέχεια, χιλιάδες υποστηρικτές του πήγαν στο νοσοκομείο Bayindir φωνάζοντας «Οι ηγέτες ποτέ δεν πεθαίνουν». Η κηδεία του τελέστηκε στο Τζαμί Kocatepe στην Άγκυρα.
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012
Στη διάρκεια της εκλογικής του εκστρατείας, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν πραγματοποιεί πολλές συγκεντρώσεις που γνωρίζουν μια μεγάλη επιτυχία με ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση. Συγκεντρώνει μέχρι 120 000 άτομα, σύμφωνα με τους διοργανωτές, στη διάρκεια μιας «πορείας για την Έκτη Δημοκρατία» που οργανώθηκε στην πλατεία της Βαστίλης, στο Παρίσι, στις 18 Μαρτίου. Ο υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου γνωρίζει μια σταθερή αύξηση των ποσοστών του στα δημοψηφίσματα. Το Ινστιτούτο CSA του δίνει έτσι ποσοστό 13 % πρόθεσης ψήφου στις 21 Μαρτίου. Στις 23 Μαρτίου, συγκεντρώνοντας το 14 % της πρόθεσης ψήφου σύμφωνα με δημοψήφισμα του BVA, επιβεβαιώνει αυτή τη θετική δυναμική ξεπερνώντας, σε αυτό το δημοψήφισμα, τον Φρανσουά Μπαϊρού και τη Μαρίν Λε Πεν που συχνά γίνεται στόχος του στη διάρκεια των ομιλιών του εν μέσω της εκστρατείας του. Στις 27 Μαρτίου 2012, το Αριστερό Μέτωπο συγκεντρώνει 23 000 άτομα στη διάρκεια της συγκέντρωσής του στη Λιλ. Την επόμενη βδομάδα, μετά από δύο συγκεντρώσεις σε κλειστούς χώρους ασφυκτικά γεμάτους από κόσμο στο Βιερζόν και στη Λιμόζ, συγκεντρώνει κοντά 70 000 άτομα στην Πλατεία του Καπιτολίου στην Τουλούζ και σχεδόν 120 000 στο Πράδο στη Μασσαλία στις 14 Απριλίου. Στις 11 Απριλίου 2012, λαμβάνει τη στήριξη του προέδρου του Ισημερινού Ραφαέλ Κορρέα. Στη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας των εκλογών, υπενθυμίζεται η παρουσία του, 4 χρόνια νωρίτερα το 2008, στη διάρκεια της απονομής της Λεγεώνας της Τιμής στον Πατρίκ Μπουϊσόν προκαλώντας μια σύντομη διαμάχη. Στις 18 Απριλίου 2012, ένα μανιφέστο με τίτλο «Για μας, είναι ο Μελανσόν» ξεκινά από παραπάνω από 1 000 πανεπιστημιακούς, ερευνητές, καλλιτέχνες και «εργαζόμενους του πολιτισμού» καλώντας στην ψήφο υπέρ του. Σύμφωνα με ένα δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 22 Απριλίου από ένα εθνικό δείγμα που αντιστοιχούσε σε 5 969 άτομα, συγκέντρωσε ποσοστό 12 % στους εργάτες, 14 % στους υπαλλήλους και 16 % στην ηλικιακή ομάδα 18-24 ετών.
Συγκεντρώνοντας το 11,10 % των ψήφων (3 984 822 ψήφοι) στον πρώτο γύρο, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν τερματίζει τέταρτος σε αυτές τις προεδρικές εκλογές, πίσω από τη Μαρίν Λε Πεν και μπροστά από τον Φρανσουά Μπαϊρού, βρισκόμενος σε ένα επίπεδο σαφώς ανώτερο αυτού της Μαρί-Ζωρζ Μπυφέ το 2007 (1,93 %). Καλεί από το βράδυ κιόλας του πρώτου γύρου για ψήφο ενάντια στον Νικολά Σαρκοζί στο δεύτερο γύρο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι
Αλπαρσλάν Τουρκές
Προσωπική ζωή
Το 2015, ο μεγαλύτερος γιος του Τουρκές, Τουγκρούλ, έγινε ο πρώτος τουρκοκυπριακής καταγωγής που έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Τουρκίας. Τον Σεπτέμβριο του 2015, ο Τουρκές πραγματοποίησε την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στη Βόρεια Κύπρο. Ως ανεξάρτητος βουλευτής, ο Τουρκές έχει επικρίνει το Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (που ιδρύθηκε από τον πατέρα του) και το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα για την απροθυμία τους να συμβιβαστούν, κάτι που οδήγησε στις εκλογές του Νοεμβρίου 2015.