cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Τραγίλου
Ιστορικά στοιχεία
Στις 04/12/1997 ο Δήμος Τραγίλου προέκυψε από συνένωση κοινοτήτων που με τη σειρά τους είχαν συσταθεί μεταξύ του 1920 και του 1953:
Παραπομπές
Τραγιλου
Βορελιανός Κώδικας
Ο Βορελιανός Κώδικας (Λατ. Codex Boreelianus) είναι ένα μεσαιωνικό ελληνικό χειρόγραφο κώδικας που περιέχει τα τέσσερα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Συμβολίζεται με το  Fe  ή το 09, ενώ φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης (Ουτρέχτη, Ολλανδία), εξ ου και η ονομασία του, όπου καταγράφεται ως Ms. 1.
Ο κώδικας αυτός είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 9ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 28,5x22 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 204 φύλλα.
Ο Βορελιανός Κώδικας αν και παρουσιάζει κάποια θεωρείται ένα από τα καλύτερα χειρόγραφα της συριακής λεγόμενης οικογένειας χειρογράφων.
Τον κώδικα αυτόν, κατά πάσα πιθανότητα, έφερε στη Ολλανδία τον 17ο αιώνα ο Ιωάννης της Βορεελιός (1577–1629).
Σχετικά κύρια άρθρα
Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Χειρόγραφα
Ισαβέλλα Ιατρά
Η Ισαβέλλα Ιατρά Καρρέρ ή Ελισάβετ Γιατρά ήταν Ελληνίδα σοπράνο.
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν κόρη του Ζακυνθινού ζωγράφου Κωνσταντίνου Ιατρά και της Αγγλίδας Σάρα Χάρδιγκ. Σπούδασε μουσική και μονωδία στην Μπολώνια, και επέστρεψε στη Ζάκυνθο όπου γνώρισε και τον μετέπειτα σύζυγο της Παύλο Καρρέρ. Είχε τον ρόλο της πρωταγωνίστριας σε πολλά μελοδράματα που ανέβασε ο Καρρέρ στην Πάτρα, Ζάκυνθο, Κέρκυρα. Υπήρξε μία από τις πρώτες Ελληνίδες λυρικές αοιδούς.
Στην εθνική βιβλιοθήκη υπάρχει πίνακας με προσωπογραφία της, έργο του πατέρα της Κωνσταντίνου.
Παραπομπές
Ισαβέλλα Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες μαλτεζικής καταγωγής
Τίβερης
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ανθρωπόμορφη απεικόνιση του Τίβερη στον [[Κήπος του Κεραμεικού|Κήπο του Κεραμεικού στο Παρίσι.]] Ο Τίβερης ή Τίβερις (καθ. γεν. του Τιβέρεως, λατ. Tiberis, ιταλ. Tevere) είναι ιστορικός ποταμός της Ιταλίας. Πηγάζει από τα Απέννινα όρη στην Τοσκάνη και, διερχόμενος από τις πόλεις Όρντα, Οτρίκολι, Μποργκέτο, Πόντε και Φελίτσε, φθάνει και διαρρέει σε μήκος περίπου 5 χλμ. τη Ρώμη. Στη συνέχεια, με δύο βραχίονες εκβάλλει στο Τυρρηνικό πέλαγος δημιουργώντας το Δέλτα του Τίβερη.
Ο ένας από τους δύο κλάδους (βραχίονες) που είναι και ευρύτερος αποτελεί την αρχαία κοίτη του ποταμού που εκβάλλει στη θάλασσα βόρεια της λουτρόπολης Μαρίνα ντ' Όστια. Το μεταξύ των δύο εκβολών έδαφος ονομαζόταν στην αρχαιότητα Νήσος της Αφροδίτης. Στη «νήσο» αυτή, που ήταν περίφημη για τις ροδιές της, υπήρχε αρχαίος ναός προς τιμή της Αφροδίτης όπου και λάμβαναν χώρα αθλητικοί αγώνες προς τιμή της.
Το ολικό μήκος του ποταμού Τίβερη είναι λίγο μεγαλύτερο από 405 χλμ. εκ των οποίων τα 200 περίπου είναι πλεύσιμα. Σημειώνεται πως εφ' όλου του μήκους του χύνονται σ΄ αυτόν περίπου 60 παραπόταμοι, κυριότεροι των οποίων είναι οι: Τοπίνο, Πάλια, Νέρα Τεβερόνε κ.λπ. Οι Ρωμαίοι είχαν θεοποιήσει τον Τίβερη. Από τους μύθους περί αυτού πολλοί καλλιτέχνες απέδωσαν περίφημα έργα εκ των οποίων σημαντικότερο ίσως υπήρξε το γλυπτό κολοσσιαίο σύμπλεγμα που βρέθηκε στο ναό της Ίσιδας στη Ρώμη και που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, καθώς και άλλο ένα που βρίσκεται σε Μουσείο του Βατικανού σε παρόμοια απεικόνιση του Ωκεανού.
Ιστορία
Κάποιοι αρχαίοι ιστορικοί και συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ο ποταμός ήταν αρχικά γνωστός ως "Άλμπουλα", αλλά μετονομάστηκε σε Τίβερη όταν o Τιβέρινους, βασιλιάς της Άλμπα Λόνγκα, πνίγηκε στα νερά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώμη Κατηγορία:Ποταμοί του Λάτιο Κατηγορία:Ποταμοί της Τοσκάνης
Φτηνή Ποπ για την Ελίτ
Η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ είναι ο δεύτερος "κανονικός" δίσκος του μουσικού συγκροτήματος Κόρε. Ύδρο.. Ηχογραφημένος στο "σπιτικό" studio του συγκροτήματος στην Κέρκυρα, ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2006 από την ΕΜΙ, υπό το label της Capitol και γνώρισε απρόσμενη εμπορική επιτυχία, φτάνοντας ως το #21 του επίσημου ελληνικού album chart της IFPI , με το τραγούδι "Όχι πια Έρωτες" να απολαμβάνει εξαιρετικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό airplay. Στις 13 Φεβρουαρίου του 2012, έξι χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του σε CD, ο δίσκος επανακυκλοφόρησε σε διπλό συλλεκτικό βινύλιο από την ανεξάρτητη Inner Ear.
Σημαντικότερες διακρίσεις
Στο τεύχος 6-13 Απριλίου 2006 του περιοδικού Αθηνόραμα, «o πιο αυστηρός Έλληνας μουσικοκριτικός που υπήρξε ποτέ», Αργύρης Ζήλος, βαθμολόγησε τον δίσκο με 4,5/5 αστέρια , ενώ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ ονομάστηκε από το μουσικό περιοδικό Sonik «o σημαντικότερος ελληνικός δίσκος της δεκαετίας μέχρι στιγμής». Στο επετειακό 100ό τεύχος του ίδιου περιοδικού, ο δίσκος βρέθηκε στην 1η θέση της λίστας “Τα 100 ελληνικά άλμπουμ της Sonik δεκαετίας”.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόρε. Ύδρο. (δισκογραφία) Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Βασίλης Ράπανος
Ο Βασίλης Ράπανος (21 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πανεπιστημιακός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κω το 1947. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες & Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1975. Κατέχει επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Λέικχεντ του Καναδά (1977) και διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Κουίνς του Καναδά (1982). Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας φυλακίστηκε για τέσσερα χρόνια εξ' αιτίας της αντιδικτατορικής του δράσης.
Έχει διατελέσει Υποδιοικητής και Διοικητής της Κτηματικής Τράπεζας της Ελλάδος (1995 - 1998), Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΤΕ (1998 - 2000), Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών (2000 - 2004) και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών (2009 - 2012). Ήταν ένα από τα μέλη του Υπουργείου Οικονομικών που συνέβαλε και προετοίμασε την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Έχει υπηρετήσει επίσης ως σύμβουλος στις αντιπροσωπείες της Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και στο Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών.
Στις 21 Ιουνίου 2012, ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στην Κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας. Λίγες μέρες αργότερα, στις 25 Ιουνίου αναγκάστηκε για λόγους υγείας να αρνηθεί τη θέση, πριν ακόμα ορκιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Γιούζεφ Χεουμόνσκι
Ο Γιούζεφ Μάριαν Χεουμόνσκι (πολωνικά: Józef Marian Chełmoński) (7 Νοεμβρίου 1849 - 6 Απριλίου 1914) ήταν Πολωνός ζωγράφος της σχολής του ρεαλισμού με ρίζες στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της ύστερης Ρομαντικής περιόδου στην διαμελισμένη Πολωνία. Είναι διάσημος για τους μνημειακούς πίνακες του, οι οποίοι τώρα βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη Σουκιενίτσε στην Κρακοβία και στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.
Ζωή
Ο Γιούζεφ Χεουμόνσκι γεννήθηκε στο χωριό Μπότσκι κοντά στο Γουόβιτς στην υπό το ρωσικό στρατιωτικό έλεγχο κεντρική Πολωνία του Συνεδρίου. Ο πρώτος καθηγητής ζωγραφικής του ήταν ο πατέρας του, Γιούζεφ Άνταμ (ένας μικρός μισθωτής και διαχειριστής του χωριού Μπότσκι). Η μητέρα του ήταν η Ιζαμπέλα, το γένος Γουοσκόφσκα. Αφού τελείωσε το λύκειο στη Βαρσοβία, ο Γιούζεφ σπούδασε στην τάξη σχεδίασης της Βαρσοβίας (1867-1871) και πήρε ιδιωτικά μαθήματα από τον Βόιτσεχ Γκέρσον. Από το 1871 έως το 1874 ο Χεουμόνσκι έζησε στο Μόναχο. Συνεργάστηκε με Πολωνούς ζωγράφους που συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Γιούζεφ Μπραντ και τον Μαξιμίλιαν Γκιερίμσκι. Εκεί, σπούδασε επίσης για μερικούς μήνες στην ακαδημία των Χ. Άνσουλτς και A. Στράχουμπερ. Το 1872 και το 1874 ο Χεουμόνσκι επισκέφτηκε τα Πολωνικά Εδάφη (η Πολωνία, ως ανεξάρτητη χώρα, δεν υπήρχε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου), τα Όρη Τάτρα και την Ουκρανία.
Οι πρώτοι του πίνακες έγιναν υπό την επιρροή του Γκέρσον. Τα έργα που ακολούθησαν ήταν τοπία και χωριά. Το 1875 ο Χεουμόνσκι πήγε στο Παρίσι, όπου είχε πολλές σημαντικές εκθέσεις και έγινε γνωστός στην καλλιτεχνική σκηνή. Με πολλές παραγγελίες, το καλλιτεχνικό επίπεδο των έργων του μειώθηκε.
Ο Χεουμόνσκι αντιπροσώπευε την τάση στην τέχνη που ονομάστηκε «Πολωνική Πατριωτική Ζωγραφική». Πέθανε στην Κουκλούφκα Ζαζέτσνα, κοντά στο Γκρόντζισκ Μαζοβιέτσκι, το 1914.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ζωγράφοι του 20ου αιώνα
Σταθμός Κατεχάκη (Μετρό Αθήνας)
right|300px|thumb|Θέα προς κέντρο Αθήνας, από την πεζογέφυρα. μικρογραφία|Ανελκυστήρας Γέφυρας. Ο Σταθμός Κατεχάκη είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της Γραμμής 3. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από τη Λεωφόρο Κατεχάκη, κάτω από τη συμβολή της οποίας με τη Λεωφόρο Μεσογείων έχει κατασκευαστεί. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Στον παρακείμενο χώρο του βρίσκεται χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, καθώς και σταθμός μετεπιβίβασης αστικών λεωφορείων.
Πρόκειται για έναν από τους μόλις τρεις σταθμούς στο δίκτυο του Μετρό της Αθήνας (μαζί με τους σταθμούς Μανιάτικα και Ελαιώνας) που διαθέτει μία και μοναδική είσοδο/έξοδο, αντί για τουλάχιστον δύο όπως συνηθίζεται. Η ανωμαλία αυτή προέκυψε λόγω περιορισμένου χώρου στην επιφάνεια. Για την ακρίβεια, κατά τη διάρκεια κατασκευής του σταθμού διαπιστώθηκε ότι η ύπαρξη εκεί του ανισόπεδου κόμβου καθιστούσε αδύνατη την κατασκευή και δεύτερης εισόδου-εξόδου στο ρεύμα της Μεσογείων προς το κέντρο της Αθήνας και αποφασίστηκε να κατασκευαστεί μια πεζογέφυρα για να διευκολύνονται εκείνοι που θέλουν να περάσουν απέναντι.
Το 2004, η μοναδική είσοδος του σταθμού συνδέθηκε με την περιοχή στη βόρεια πλευρά της Λεωφόρου Μεσογείων μέσω εντυπωσιακής πεζογέφυρας σε σχήμα που προσιδιάζει με άρπα και η οποία σχεδιάστηκε από τον Ισπανό αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα και παραδόθηκε στο κοινό στις 14 Μαΐου 2004. Μελλοντικά θα έχει ανταπόκριση με τη Γραμμή 4.
Βρίσκεται πλησίον του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης, του στρατιωτικού Νοσοκομείου 401 ΓΣΝ, καθώς και του Ολυμπιακού Συγκροτήματος Αντιπτέρισης. Επίσης, εξυπηρετεί την Εθνική Γλυπτοθήκη και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Στο επίπεδο εισιτηρίων του σταθμού, εκτίθεται το γλυπτό της Βάσως Πεκλάρη, Φόρμες με Υφαντό Χαλκό. Οι τρεις χαρακτηριστικές φιγούρες σύγχρονης τέχνης του έργου έχουν κατασκευαστεί με την ιδιαίτερη μέθοδο της καλλιτέχνιδας, δηλαδή με την ύφανση μετάλλου στον αργαλειό.
Υπαίθριος χώρος στάθμευσης
Ο σταθμός διαθέτει υπαίθριο χώρο στάθμευσης οχημάτων, χωρητικότητας 240 θέσεων.
Σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία
Στον σταθμό ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία που βρίσκεται πλησίον του σταθμού του μετρό έχουν αφετηρία/τέρμα 2 λεωφορειακές γραμμές (036, 402) και διέρχονται άλλες 7 (Α5, Β5, 046, 140, 242, 409, 413).
Παραπομπές
Κατεχακη Κατεχακη
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Το Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα βρίσκεται στην Αττική και στην πεδιάδα του Μαραθώνα, στην ομώνυμη περιοχή. Απέχει από την Αθήνα 40 περίπου χιλιόμετρα ΒΑ και αποτελεί το σημαντικότερο παράκτιο οικοσύστημα της Αττικής, ενώ παρουσιάζει και εξαιρετικό ενδιαφέρον ως τοπίο και βασίζεται σε μια ευαίσθητη υδατική ισορροπία.
Περιγραφή
μικρογραφία|200x200εσ|Ο [[Υγροβιότοπος|υγρότοπος του Σχινιά]] Η έκταση του είναι 13,84 τετρ.χλμ (συμπεριλαμβάνεται ο θαλάσσιος χώρος). Αποτελείται από το δάσος της Κουκουναριάς, το Μέγα Έλος, τη Χερσόνησο Κυνοσούρα, την ακτή και τη θαλάσσια ζώνη. Στο παρελθόν ο υγροβιότοπος αποτελούσε τμήμα του παράκτιου σταθμού επικοινωνιών Κάτω Σουλίου των ΗΠΑ (στην περιοχή και μέχρι τις αρχές του ΄90 λειτουργούσαν η Αμερικάνικη Βάση Ν. Μάκρης & Κάτω Σουλίου). Αποτελεί σημαντικό φυσικό και οικονομικό πόρο υπερτοπικής σημασίας καθώς κάθε χρόνο προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες με σκοπό την αναψυχή (απόλαυση ακτών, κολύμπι, θαλάσσια σπορ στη συντριπτική τους πλειονότητα), την παρατήρηση πτηνών και την απόλαυση τοπίου.
Καστενάζο
Γεωγραφία
Το Καστενάζο βρίσκεται κοντά στην Μπολόνια, περίπου 11 χιλιόμετρα, γι αυτό μπορεί να θεωρηθεί προάστιο της πόλης. Πρόκειται για έναν καθαρά πεδινό δήμο με υψόμετρο στα 42 μέτρα, με διαφορές που πάνε από τα 29 μέτρα ελάχιστο μέχρι τα 58 μέτρα μέγιστο υψόμετρο. Η έκταση του δήμου διασχίζεται από τον χείμαρρο Ίντιτσε (Idice). Η συνολική έκταση του δήμου είναι 35,74 τ.χλμ. και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: 44°30'35"28 N γεωγραφικό πλάτος και 11°28'14"88 E γεωγραφικό μήκος.
Τα δημοτικά διαμερίσματα που αποτελούν τον δήμο είναι Βεντούρο, Βιλλανόβα, Γκράτσιε, Κα Μοράτι, Κάζε Μπιάνκε, Καστενάζο, Κιέζα ντι Βιλλανόβα, Μαντόννα, Μαράνο, Νταμιάνι, Πεντάνια, Τόρρε, Φιέσο, Φοσαμάρτσα.
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Περιγραφή
Ιστορικά ο χώρος ταυτίζεται με το πεδίο της Μάχης του Μαραθώνα, και συγκεκριμένα με το στρατόπεδο των Περσών, ενώ το Τρόπαιο της Μάχης βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση.
Καστενάζο
Γεωγραφία
Το Καστενάζο συνορεύει με τους δήμους του Γκραναρόλο ντελλ'Εμίλια, της Μπολόνια, του Μπούντριο, του Οτσάνο ντελλ'Εμίλια και του Σαν Λάτσαρο ντι Σάβενα.
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Περιγραφή
Διοικητικά ανήκει στον δήμο Μαραθώνα, οικονομικά στην Εφορία Παλλήνης, αρμόδια δασική υπηρεσία είναι το Δασαρχείο Καπανδριτίου, δικαστικά στο Ειρηνοδικείο Μαραθώνα (έδρα Καπανδρίτι), διαχειριστικά στον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Σχινιά.
Καστενάζο
Ιστορία
Η περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει ο δήμος του Καστενάζο ήχε κατοικηθεί από πολύ παλιά. Μεταξύ 1853 και 1856 ο Γκοτζαντίνι (Gozzadini) πραγματοποίησε ανασκαφές, μετά από μία τυχαία ανακάλυψη, στο κτήμα του που βρισκότανε κοντά στον οικισμό που σήμερα είναι γνωστός ως Βιλλανόβα ντι Καστενάζο. Σε αυτές τις ανασκαφές βρέθηκε μία νεκρόπολη που αρχικά θεωρήθηκε ότι ανήκε στους Ετρούσκους, αργότερα όμως καθορίστηκε ότι ανήκαν σε έναν παλαιότερο πολιτισμό στον οποίο ο Γκοτζαντίνι έδωσε το όνομα Βιλλανοβιάνο από το όνομα του αγροκτήματος του. Πρόκειται για έναν πολιτισμό που αναπτύχθηκε μεταξύ του 9ου και του 6ου αιώνα π.Χ.
Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή η περιοχή ήταν κατοικημένη χωρίς όμως την ύπαρξη ενός πραγματικού οικισμού. Οι μαρτυρίες της εποχής βρίσκονται στη διαίρεση των αγροτικών εκτάσεων με τη Ρωμαϊκή μέθοδο της Τσεντουριατσιόνε (Centuriazione) καθώς και στα χαντάκια αποστράγγισης που βρίσκουμε μέχρι σήμερα. Εκείνη την περίοδο, δηικιτικά, οι εκτάσεις που βρίσκονταν αριστερά του Ίντιτσε ανήκαν στην Μπολόνια ενώ εκείνες στα δεξιά στην Κλατέρνα (Claterna), Ρωμαϊκή πόλη που βρισκόταν στον σημερινό δήμο του Οτσάνο ντελλ'Εμίλια. Την πρώτη μεσαιωνική περίοδο η περιοχή θα ανακαταληφθεί από τους αγρότες εξαιτίας τον κινδύνων από τις συνεχείς επιδρομές των βαρβάρων. Το πρώτο έγγραφο που αναφέρεται στο Καστενάζο είναι του 11ου αιώνα. Από τα τέλη του μεσαίωνα και μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα η περιοχή κατοικούταν από αγρότες που βρίσκονταν διάσπαρτοι και ένα μικρό χωριό στο σημείο που ενώνονται ο χείμαρρος Ίντιτσε και η σημαντική ιστορική οδός Σαν Βιτάλε (San Vitale). Αργότερα θα προστεθούν και οι πολυτελείς επαύλεις των μεγάλων γαιοκτημόνων. Το 1804 θα γίνει η διοικητική ένωση όλων των περιοχών και οικισμών που αποτελούν και τον σημερινό δήμο. Από τα μέσα του 19ου αιώνα το Καστενάζο αρχίζει να αποκτά πραγματική υπόσταση, το 1852 θα δημιουργηθεί ο δήμος και τα επόμενα χρόνια θα αρχίσει η κοινωνική και πολιτιστική ζωή του.
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Θεσμοθέτηση
thumb|200 px|right|Χρήσεις γης Εθνικού ΠάρκουΤο 2000 με το 22-6/3-7-2007 Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ 395 Δ 2000) χαρακτηρίστηκαν οι θαλάσσιες και χερσαίες περιοχές του Σχινιά, ως Εθνικού Πάρκου και καθορίστηκαν οι ζώνες και οι επιτρεπόμενες δραστηριότητες ανά ζώνη:
Καστενάζο
Μνημεία
Παρόλο που ο δήμος υπέστη τεράστιες καταστροφές κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δεν έχει ολική έλλειψη μνημείων.
Πολιτισμός
Η πολιτιστική προσφορά του δήμου, εκτός από το μουσείο και τις αρχαιολογικές ανασκαφές, περιλαμβάνει
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Θεσμοθέτηση
Με τον νόμο 3044/2002 (ΦΕΚ 197Α 2002) θεσμοθετήθηκε μεταξύ άλλων ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Σχινιά Μαραθώνα. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|[[Πεύκο|Πευκοδάσος του Σχινιά]]
Καστενάζο
Κοινωνία
Οι μόνιμοι κάτοικοι του δήμου, σύμφωνα με τα στοιχεία της 1ης Ιανουαρίου του 2011, είναι 14209 άτομα
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Φυσικό περιβάλλον
thumb|250 px|right|Αγριόκυκνοι (Cygnus cygnus) στον Σχινιά το 2009Η περιοχή ανήκει στο δίκτυο Natura 2000 με κωδικό αριθμό GR 3000003 με συνολικά 19 τύπους ενδιαιτημάτων, 115 είδη πτηνών με δυνητική ποικιλότητα 215 ειδών ενώ υπάρχουν απειλούμενα είδη ψαριών γλυκού νερού, αμφιβίων και ερπετών. Στην περιοχή υπάρχουν τα παρακάτω ενδιαιτήματα (συνοπτικά):
Καστενάζο
Κοινωνία
Οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι, την ίδια περίοδο, είναι 682. οι χώρες από τις οποίες προέρχονται οι περισσότεροι είναι η Ρουμανία με 146, το Μαρόκο με 99 και η Ουκρανία με 73. στο Καστενάζο κατοικεί μόνιμα και ένας Έλληνας.
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Κίνδυνοι – Απειλές
Το δάσος κινδυνεύει από πυρκαγιές λόγω της σύνθεσης της βλάστησης. Αν και έχει εγκατασταθεί αυτόματο σύστημα πυρόσβεσης από το 2004, δεν έχει λειτουργήσει έως και σήμερα.
Καστενάζο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
Κίνδυνοι – Απειλές
Η πίεση που ασκείται από τους επισκέπτες του καλοκαιριού στις ζώνες Α3 (δάσος) και Β3 (ακτή) ξεπερνά την υφιστάμενη χωρητικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται από τη φύση του χώρου και τις εγκατεστημένες υποδομές. Στην περιοχή παρατηρείται μέτρια οικιστική ανάπτυξη, η οποία ανακόπηκε μετά τη θεσμοθέτηση χρήσεων γης, κάτι που προκαλεί τη δυσαρέσκεια των ιδιοκτητών γης της περιοχής.
Κατά το πρόσφατο παρελθόν έχουν σημειωθεί διακοπές στην παροχέτευση ύδατος από το γειτονικό κωπηλατοδρόμιο προς το έλος, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την αποξήρανση του έλους για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα της Αττικής Σχινια μαραθωνα
Ζιρκόνιο (ορυκτό)
Το ζιρκόνιο (αγγλ. zircon), ενίοτε καλούμενο και ζιρκονίτης (zirconite) είναι νησοπυριτικό ορυκτό του ομώνυμου μετάλλου. Όπως και το μέταλλο, οφείλει το όνομά του στην περσική λέξη zirgun = χρυσαφί χρώμα. Σχηματίζει μεταμικτικές φάσεις, κυρίως με μέταλλα των σπανίων γαιών. Το καθαρό ζιρκόνιο δεν είναι ραδιενεργό, δεν φθορίζει, δεν διαθέτει φωσφορισμό και είναι έντονα διπλοθλαστικό. Τα μεταμικτικά ζιρκόνια εμφανίζουν όλες τις πιο πάνω ιδιότητες, ανάλογα με την μετάμιξη, και, τις περισσότερες φορές, εμφανίζονται με μειωμένη ή και μηδενική διπλοθλαστικότητα. Με θέρμανση είναι δυνατό να αλλάξει χρώμα, μετατρεπόμενο από καστανό σε χρυσαφί ή μπλε ή, ενίοτε, και σε άχρωμο.
Αν και είναι ευρύτατα διαδεδομένο, ως συνοδό ευρέως απαντώντων πετρωμάτων, οι καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι είναι σπάνιοι. Η άχρωμη παραλλαγή του μοιάζει πολύ με το διαμάντι, με το οποίο συχνά συγχέεται, ξεχωρίζοντας μόνον από τη σκληρότητά του. Οι διαφανείς παραλλαγές του χρησιμοποιούνται ως πολύτιμοι λίθοι, π.χ. το πορτοκαλέρυθρο διαφανές ζιρκόνιο, επονομαζόμενο και "υάκινθος" (hyacinth), το άχρωμο, (αποκαλείται "Jarcon") ή το μπλε (αποκαλείται "Starlite").
Απομίμηση ζιρκονίου αποτελεί η κυβική ζιρκονία (cubic zirconia), τεχνητά παρασκευαζόμενο οξείδιο του ζιρκονίου (ZrΟ2), η οποία χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν ως ψευδές διαμάντι.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Κατηγορία:Ορυκτά του ζιρκονίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Ώρος
Ο Ώρος –όπως μεταγράφηκε από τους Έλληνες το Hor– (Κοπτικά: ϩⲱⲣ) ήταν ηλιακός θεός της αιγυπτιακής μυθολογίας. Ταυτιζόταν με τον Απόλλωνα και απεικονίζονταν ως γεράκι ή άνθρωπος με κεφαλή γερακιού. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η επέτειος της γέννησής του εορτάζονταν την τελευταία μέρα του μηνός Επηφί, όταν τα ουράνια σώματα του Ηλίου και της Σελήνης βρίσκονταν σε συζυγία. Κατά μία άλλη εκδοχή, εξαιτίας του γεγονότος ότι το γεράκι είναι ικανό για μακρινές πτήσεις ή διαθέτει μακρινή όραση, το όνομά του αποδίδεται ως ο Μακρινός...
Σύμβολα απεικονίσεις
Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το γεράκι με τη λέξη χορ, ομόηχη μιας άλλης, που σημαίνει «ουρανός». Επειδή το γεράκι πετά σε μεγάλα ύψη, φαντάζονταν τον ουρανό ως θεϊκό γεράκι, τον δε Ήλιο και τη Σελήνη ως τα μάτια του. Το γεγονός ότι το γεράκι απεικονίζεται σε μνημεία εξαιρετικής αρχαιότητας στην αρχαία αρχαία Αίγυπτο, οδηγεί στην υπόθεση μιας λατρείας με πολλούς και ιδιαίτερα ισχυρούς πιστούς που λάτρευαν το γεράκι, το οποίο απεικονίζονταν ακόμη και στα προϊστορικά μνημεία. Από τα πολύ αρχαία χρόνια θεωρείτο ως το κατ' εξοχήν θεϊκό πτηνό ενώ το ιερογλυφικό το οποίο αντιστοιχεί στην έννοια «θεός», είναι ένα γεράκι που κάθεται πάνω σε ένα ξύλο.
Σε όλες τις περιοχές στις οποίες εγκαταστάθηκαν μόνιμα οι πιστοί του γερακιού, λατρεύθηκε ο Ώρος. Ο ρόλος όμως αυτού του θεού και τα σύμβολά του διαφοροποιήθηκαν στα κατά τόπους ιερά με την πάροδο του χρόνου, σε τέτοιο βαθμό, ώστε στο αιγυπτιακό πάνθεο υπάρχουν περίπου δεκαπέντε διακριτοί Ώροι, από τους οποίους κυριότεροι ήταν ο Χαρβέρ , Χαρόερις ή Αρούηρις στην ελληνική μεταγραφή του και τα υπόλοιπα, ηλιακού χαρακτήρα, γεράκια όπως ο Ώρος της Μπεχεντέτ και ο Ώρος, ο γιος της Ίσιδας, ο οποίος σύμφωνα με τον μύθο του Όσιρι, εκδικήθηκε τον φόνο του πατέρα του. Τα κείμενα των Πυραμίδων τον παρουσιάζουν ως γιο του Ρα και αδελφό του Σετ. Η αιώνια αντίθεση μεταξύ ερέβους και φωτός συμβολίζεται με αιώνιες συγκρούσεις, κατά τις οποίες ο μεν Σετ έβγαλε το ένα μάτι του Ώρου, ενώ ο δεύτερος ευνούχισε τον αμείλικτο εχθρό του. Το δικαστήριο των θεών έλυσε τη διαφορά υπέρ του θεού γερακιού, ο οποίος, από το τέλος της δεύτερης δυναστείας εμφανίζεται μόνος και αποκλειστικός θεϊκός πρόγονος των Φαραώ, στο πρωτόκολλο των οποίων αναφέρεται με την επωνυμία Χορ Νουμπτί, «Ώρος, ο νικητής του Σετ».
Ώρος της Μπεχεντέτ
Ως Χορ Μπεχεντέτι ή Χαρντουτίτι, δηλαδή « Ώρος της Μπεχεντέτ», είναι γνωστός με άλλη επωνυμία, η οποία προέρχεται από τη λέξη Μπεχεντέτ, όνομα συνοικίας της αρχαίας Εντφού, την οποία οι Έλληνες αποκαλούσαν Απολλωνόπολη η Μεγάλη, ταυτίζοντας τον κύριο του ιερού με τον Απόλλωνα. Ο Χορ Μπεχεντέτι απεικονιζόταν συνήθως ως φτερωτός ηλιακός δίσκος, σε παραστάσεις που κοσμούσαν τα υπέρθυρα των ναών. Πολλές φορές απεικονιζόταν επίσης σε αναπαραστάσεις μαχών, ως γεράκι που πετούσε πάνω από τον Φαραώ, κρατώντας στα νύχια του αλληγορικά σύμβολα, μεταξύ τους το δακτυλίδι, σύμβολο της αιωνιότητας.
Τα ανάγλυφα του ιερού του Εντφού τον παρουσιάζουν επίσης ως θεό με κεφάλι γερακιού, να οδηγεί εναντίον του Σετ τις στρατιές του Ρα Αραχτή, μεγάλου θεού, ο οποίος ενσαρκώνει τη συνένωση σε μία θεότητα του Ρα και μιας ειδικής μορφής του Ώρου, που λατρευόταν στην Ηλιούπολη.
Χεράκτι ή Αραχτής
Ο Αραχτής, όπως μεταγράφηκε στα Ελληνικά το αιγυπτιακό όνομα Χεράκτι, που σημαίνει «Ώρος ο οριζόντιος» -ήταν προσωποποίηση του ήλιου, που κατά την ημερήσια διαδρομή του μετακινείτο από τον ανατολικό στο δυτικό ορίζοντα. Εξομοιωμένος από τα αρχαία χρόνια με τον Ρα, υιοθέτησε τον ένα μετά τον άλλον όλους τους ρόλους του θεού, ο οποίος, με τη σειρά του, αφού ιδιοποιήθηκε όλες τις επωνυμίες του Ώρου, επέβαλε, με το όνομα Ρα Χεράκτι την υπεροχή του πάνω σε ολόκληρη την αρχαία Αίγυπτο.
Χαρμακής ή Χορ-μ-ακέτ
Ο Χαρμακής, όπως μεταγράφηκε στα ελληνικά το αιγυπτιακό όνομα Χορ-μ-ακέτ, που σημαίνει «ο παρά τον ορίζοντα Ώρος» -πήρε πολλές φορές, αλλά εσφαλμένα, ως Ρα Χαρμακής, τη θέση του Ρα Αραχτή. Ωστόσο, «Χαρμακής» είναι το όνομα της μεγάλης Σφίγγας, ύψους περίπου 20 μέτρων και μήκους άνω των 60, η οποία σμιλεμένη σε βράχο με τη μορφή του φαραώ Χεφρήνου, τον φρουρεί εδώ και πέντε χιλιάδες έτη, κοντά στην πυραμίδα του. Προσωποποίηση του ανατέλλοντος Ηλίου, συμβολίζει, υπέρ του Χεφρήνου, την ανάσταση εκ νεκρών.
Ο γιος της Ίσιδας ή Χορ-σα-ισέτ
Η Ίσις, η οποία συνέλαβε και γέννησε μόνη, δίχως τη συνδρομή κάποιου συζύγου ή εραστή, εισήγαγε τον γιο της στην «οικογένεια του Όσιρι». Η δημοτικότητα του μεγάλωσε τόσο, που ο Χορ-σα-ισέτ, δηλαδή ο Ώρος, ο γιος της Ίσιδος, αρχικά μικρός θεός-Γεράκι των περιχώρων της Βουτούς, τον οποίο ονόμαζαν Ωρος ο νεότερος για να τον διακρίνουν από τον ισχυρό ουράνιο θεό Ώρο τον πρεσβύτερο, κατέληξε να επισκιάσει όλους τους άλλους 'Ωρους και να οικειοποιηθεί όλους τους ρόλους και όλα τα σύμβολα τους. Ο περί Ίσιδος και Οσίριδος μύθος αναφέρει τα σχετικά με τη γέννηση του γιου, τον οποίο η Ίσιδα συνέλαβε από τον Όσιρι, αφού ανέστησε με μαγικά μέσα τον δολοφονημένο θεό, και τον γέννησε πρόωρα στην νησίδα Χέμμιν.
Χορ-πα-κέρντ ή το παιδί Ώρος
Ο Χορ-πα-κέρντ ή Αρποκράτης εμφανίζεται στην εικονογραφία ως νήπιο, γυμνό ή στολισμένο μόνο με κοσμήματα, με το κρανίο εντελώς ξυρισμένο και την παιδική πλεξίδα αναδιπλωμένη στον κρόταφο. Σε άλλες παραστάσεις απεικονιζόταν να θηλάζει καθισμένος στα γόνατα της μητέρας του. Σε όλες έχει το δάκτυλο στο στόμα, όπως τα μωρά. Το γεγονός ερμηνεύθηκε από του Έλληνες ως πρόσκληση σε σιγή και περίσκεψη. Τούτη η ερμηνεία έγινε αιτία να θεωρείται σε πολύ νεότερη εποχή θεός της σιωπής.
Καθώς είχε ανατραφεί στην έρημο, για να αποφύγει τις επιβουλές του Σετ, και ήταν εξαιρετικά αδύναμος από τότε που γεννήθηκε, ο γιος της Ίσιδας γλύτωσε χάρη στην ισχυρή μαγεία της μητέρας του από πολλούς κινδύνους -θηρία, δήγματα σκορπιών, πυρκαγιές, παιδικές ασθένειες κ.λπ. -η ανάμνηση των οποίων διασώθηκε στις μαγικές επωδούς που χρησιμοποιούσαν οι μάγοι σε ανάλογες περιστάσεις για να θεραπεύουν.
Χορ-νετζ-ιτέφ ή Αρενδότης
Τον μικρό Ώρο δίδασκε ο ίδιος ο Όσιρις στην τέχνη του πολέμου, για να τον καταστήσει ικανό να να διεκδικήσει την κλεμμένη κληρονομιά από τον Σετ και να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του -πράξεις που απέφεραν στον Ώρο δόξα και την επωνυμία Χορ-νετζ-ιτέφ ή Αρενδότης, όπως μεταγράφηκε στα αρχαία Ελληνικά, δηλαδή Ώρος, ο εκδικητής του πολέμου. Οι πολεμικές επιχειρήσεις του νεαρού θεού κατά του δολοφόνου του Όσιρι απεικονίζονται στις τοιχογραφίες του ναού του Εντφού, της οποίας η μεγάλη θεότητα Μπεχεντέτ, την εποχή που δημιουργήθηκαν οι τοιχογραφίες, είχε ήδη εξομοιωθεί με τον γιο της Ίσιδας, όπως ο Σετ είχε εξομοιωθεί με τον Άποφι, τον αιώνιο εχθρό του Ήλιου.
Σε μια μεγάλη σειρά αναγλύφων, απεικονίζεται με το όνομα Αρτόμης, δηλαδή Ώρος ο ακοντιστής, να διαπερνά τους εχθρούς του με το ακόντιο του, και μαζί με τους οπαδούς του κόβουν σε κομμάτια τους οπαδούς του Σετ, οι οποίοι προσπαθούσαν μάταια να βρουν καταφύγιο στα σώματα των κροκοδείλων, των ιπποποτάμων και άλλων τυφωνικών ζώων.
Η ένωση των βασιλείων - Χορ-σμα-ταουΐ
Για να δώσουν τέρμα στον μακροχρόνιο πόλεμο, οι θεοί κάλεσαν ενώπιον του δικαστηρίου τούς δύο αντιπάλους. Ο Σετ υποστήριξε ότι ο ανηψιός του δεν ήταν γιος του Όσιρι, αλλά νόθος, ενώ ο Ώρος απέδειξε αδιάψευστα τη νομιμότητα της γέννησής του. Οι θεοί, αφού καταδίκασαν τον Σετ να επιστρέψει όσα σφετερίστηκε, ανακήρυξαν τον Ώρο κυρίαρχο των βασιλείων της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου. Προς τούτο τού δόθηκαν οι επωνυμίες Χορ-σμα-τάουΐ, δηλαδή «ο Ώρος που ένωσε τις δύο χώρες» και Χορ-πα-νεμπ-ταουΐ, δηλαδή «Ώρος, ο κυρίαρχος των δύο χωρών»).
Κατόπιν ο Ώρος επανέφερε σε όλη την αρχαία Αίγυπτο τη λατρεία του Όσιρι και των ηλιακών θεών και ανήγειρε ναούς, στους οποίους απεικονιζόταν με τις μορφές που είχε λάβει στον αγώνα του εναντίον των οπαδών του Σετ. Βασίλεψε ειρηνικά στην Αίγυπτο ως εθνικός της θεός, πρόγονος των Φαραώ, οι οποίοι άλλωστε έφεραν την επωνυμία «ζων Ώρος».
Στις παραστάσεις των ναών, μέχρι τις αρχές του Νέου Βασιλείου, απεικονιζόταν να δρα αρμονικά με τον Σετ στη στέψη του φαραώ, στον εξαγνισμό του και την εισαγωγή του στο ιερό και την τέλεση της συμβολικής χειρονομίας του σαμ-ταουΐ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου
Κάστρο του Σωμόν
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Το Σατώ ντε Σωμόν το 2008. Το Κάστρο του Σωμόν, γαλλ. Château de Chaumont είναι ένα κάστρο στο Σωμόν-συρ-Λουάρ, στην περιοχή Λουάρ-ε-Σερ της Γαλλίας. Το κάστρο ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από τον Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά. Όταν ο Πέτρος του Αμπουάζ επαναστάτησε εναντίον του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας, ο βασιλιάς διέταξε την καταστροφή του κάστρου. Αργότερα, τον 15ο αιώνα, το Σατώ ντε Σωμόν ξαναχτίστηκε από τον Κάρολο Α΄ του Αμπουάζ. Είναι προστατευόμενο ως ιστορικό μνημείο από το 1840· το 1938 το κάστρο παραχωρήθηκε στην ιδιοκτησία του κράτους και είναι έτσι ανοιχτό στο κοινό.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Σατώ ντε Σωμόν βρίσκεται επάνω στον ποταμό Λουάρ (Λίγηρα). Το όνομα Σωμόν προέρχεται από το γαλλικό chauve mont, που σημαίνει "φαλακρός λόφος". Το πρώτο κάστρο σε αυτή την τοποθεσία, που βρίσκεται μεταξύ Μπλουά και Αμπουάζ, κτίστηκε από τον Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά τον 10ο αιώνα, με σκοπό να προστατεύσει αυτός τη γη του από επιθέσεις των φεουδαρχικούς αντιπάλους του, Φουλκ Γ΄ Νέρα κόμη του Ανζού. Εκ μέρους του το έλαβε ο Νορμανδός Γκέλντουιν, το βελτίωσε και το κράτησε ως δικό του. Η μικρανιψιά του Ντενίζ ντε Φουζέρ, έχοντας παντρευτεί τον Σουλπίς ντ'Αμπουάζ, πέρασε το κάστρο στην οικογένεια Αμπουάζ για τους επόμενους πέντε αιώνες.
Εναντίον του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας εξεγέρθηκε ανεπιτυχώς ο Πέτρος του Αμπουάζ: η περιουσία του κατασχέθηκε και το κάστρο διαλύθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1465. Αργότερα το Σατώ ξαναχτίστηκε από τον Κάρολο Α΄ του Αμπουάζ το 1465–1475 και στη συνέχεια ολοκληρώθηκε από τον γιο του, τον Κάρολο Β΄ του Αμπουάζ του Σωμόν από το 1498–1510, με τη βοήθεια του θείου του, τουύ καρδινάλιου Γεωργίου του Αμπουάζ. Ορισμένα αναγεννησιακά χαρακτηριστικά μπορεί κάποιος να παρατηρήσει σε κτίρια, που διατηρούν τη γενική μεσαιωνική τους εμφάνιση.
Το Σατώ αποκτήθηκε από την Αικατερίνη της Μεδίκων το 1550. Εκεί φιλοξένησε πολλούς αστρολόγους, μεταξύ των οποίων τον Νοστράδαμο. Όταν ο σύζυγός της Ερρίκος Β΄ πέθανε το 1559, η Αικατερίνη ανάγκασε την ερωμένη του, Νταϊάν ντε Πουτιέ, να δεχτεί το Σατώ ντε Σωμόν σε αντάλλαγμα για το Κάστρο του Σενονσώ, που είχε δώσει ο Ερρίκος Β΄ στη Νταϊάν. Η ντε Πουατιέ είχε ζήσει στο Σωμόν μόνο για λίγο. μικρογραφία|Μία σκάλα μέσα στο κάστρο. Το 1594, μετά τον θάνατο της εγγονής τής Νταϊάν, της Σαρλότ ντε Λα Μαρκ, ο πύργος πέρασε στον σύζυγό της Ερρίκο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκα του Μπουγιόν, ο οποίος το πώλησε σε κάποιον φοροεισπράκτορα Λαρζεντιέ. Αυτός είχε γίνει πλούσιος, συγκεντρώνοντας τον φόρο άλατος που ονομάζεται γκαμπέλ. Όταν ο Λαρζεντιέ συνελήφθη τελικά για κατάχρηση, το κάστρο και ο τίτλος τού κυρίου τού Σωμόν πέρασαν σε μία οικογένεια με καταγωγή από τη Λούκα, η οποία τα είχε μέχρι το 1667, όταν πέρασαν με επιγαμία στους κυρίους του Ρουφινιάκ.
Το 1750, ο Ζακ-Ντονατιέν Λε Ραι αγόρασε το κάστρο ως εξοχική κατοικία, όπου ίδρυσε ένα εργοστάσιο παραγωγής γυαλιού και κεραμικών. Θεωρήθηκε από τους Γάλλους ως ο «πατέρας της Αμερικανικής Επανάστασης», επειδή αγαπούσε την Αμερική. Ωστόσο το 1789, η νέα Γαλλική Επαναστατική κυβέρνηση κατάσχεσε τις ιδιοκτησίες του Λε Ραι, συμπεριλαμβανομένου τού αγαπημένου του Σατώ ντε Σωμόν. αριστερά|μικρογραφία|Άποψη από ψηλά.
Η Η Μαντάμ ντε Στάελ απέκτησε το κάστρο το 1810. Ο κόμης του Αραμόν αγόρασε το παραμελημένο κάστρο το 1833, ανέλαβε εκτεταμένες ανακαινίσεις υπό τον αρχιτέκτονα Ζυλ Ποτιέ ντε λα Μοραντιέρ του Μπλουά, που αργότερα έγινε επιθεωρητής των εργασιών στο Σατώ ντε Μπλουά. Ο κόμης του Αραμόν εγκατέστησε ένα μουσείο μεσαιωνικής τέχνης στον "Πύργο της Αικατερίνης των Μεδίκων". Ως το 1851, το «σύνολο του Σωμόν», -ένα σύνολο από υστερο-Γοτθικές ταπισερί των αρχών του 16ου αιώνα με θέματα από τη ζωή της εξοχής, με θέμα τον θρίαμβο της αιωνιότητας, στενά συνδεδεμένα με το Σωμόν και τώρα στο Μουσείο Τέχνης του Κλήβελαντ- εξακολουθούσε να κρέμεται στο «δωμάτιο της Αικατερίνης των Μεδίκων". Οι ταπεσερί είχαν κοπεί και συνδυαστεί για να ταιριάσουν στο δωμάτιο.
Το κάστρο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το 1840 από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού. Η Μαρί-Σαρλότ Σαι, κληρονόμος της περιουσίας του εμπόρου ζάχαρης Λεόν Σαι, απέκτησε το Σωμόν το 1875. Αργότερα, εκείνο το έτος, παντρεύτηκε τον Αμεντέ ντε Μπρολί, ο οποίος ανέθεσε τα σχέδια των πολυτελών στάβλων το 1877 στον Πωλ-Ερνέστ Σανσόν. Ο πρίγκιπας Αμεντέ ακολούθως ανακαίνισε το κάστρο υπό την καθοδήγηση του Σανσόν και ξαναφύτεψε τη γύρω έκταση με τον τρόπο των αγγλικών φυσιοκρατικών τοπίων. Δώρισε το Σατώ ντε Σωμόν στην κυβέρνηση το 1938. Το Σατώ ντε Σωμόν είναι σήμερα ένα μουσείο και κάθε χρόνο διοργανώνει ένα Φεστιβάλ Κήπου από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, όπου σύγχρονοι σχεδιαστές κήπων εκθέτουν τη δουλειά τους σε έναν κήπο αγγλικού στιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σ
Σταθμός Πανόρμου (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Πανόρμου είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στους Αμπελοκήπους και πήρε το όνομά του από την οδό Πανόρμου, κάτω από την οποία βρίσκεται. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Στο σταθμό εκτίθεται το έργο Μαζαρέκο του Μιχάλη Κατζουράκη, το οποίο αποτελείται από χρωματισμένα φώτα νέον μαζί με καθρέφτες, οι οποίοι προσδίδουν ιδιαίτερες αντανακλάσεις, δημιουργώντας την αίσθηση του ρυθμού στον χώρο.
Παραπομπές
Πανορμου Πανορμου
Κοίλη Ιπποθοωντίδας
Η Κοίλη (Κοίλη, ο δήμος: Κοίλης) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
thumb|left|250 px|Χάρτης της Αθήνας του 200 μ.Χ., ο οποίος εμφανίζει κάτω αριστερά τον δήμο της Κοίλης, στα νοτιοδυτικά του άστεως εντός και εκτός του [[Θεμιστόκλειο τείχος|Θεμιστοκλείου τείχους.]] Ο δήμος της Κοίλης, ήταν δήμος του άστεως. Βρισκόταν εν μέρει εντός και εν μέρει εκτός από το Θεμιστόκλειο τείχος της αρχαίας Αθήνας, στην κοιλάδα ανάμεσα στο Μουσείο (γνωστό επίσης ως λόφο των Μουσών και σήμερα ως λόφο Φιλοπάππου) και τους λόφους στη νότια πλευρά του Ιλισσού ποταμού, νοτιοδυτικά της Πνύκας, κοντά στην Πύλη της Μελίτης ή τις Μελιτίδες Πύλες Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, "Τα Ελληνικά, ήτοι περιγραφή γεωγραφική, ιστορική, αρχαιολογική και στατιστική της αρχαίας και νέας Ελλάδος. Συνταχθείσα υπό Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή, εις τρεις τόμους. Ων ο Α' διαλαμβάνει την Στερεάν, Ανατολικήν και Δυτικήν Ελλάδα, ο Β' την Πελοπόννησον και ο Γ' τας νήσους τας τε ελευθέρας και μη, και τον πίνακα, και εκδοθείσα υπό Κωνσταντίνου Αντωνιάδου."... τόμοι 1-3, Εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου. Εν Αθήναις 1853-1854, Ta Hellenkika: etoi perigraphe, geographike, historike, archaiologike, kai statistike tes archaias kai neas Hellados, Iakobos R. Rankabes, Ek tou typ. K. Antoniadou, 1853, Τόμος 1, σελ. 192-193: [...] "Εννέα πύλας είχεν η πόλις των Αθηνών• ήσαν δέ αύται• α) το Δίπυλον όπερ εκαλείτο και Θριασία πύλη ή Ιερά πύλη, ως άγουσα προς την Ιεράν οδόν την προς την Ελευσίνα, ή πύλη προς τον Κεραμικόν, ως συνδέουσα τον έσω Κεραμικόν μετά του έξω• β) η Διομία πύλη κατά την είσοδον εις το Κυνύσοργες• γ) η του Διοχάρους κατά την εις το Λύκειον είσοδον• δ) αι Μελιτίδες πύλαι κατά το χωρίον το καλούμενον Κοίλη προς το βόρειον της πόλεως ένθα ήσαν τεθαμμένοι ο Κίμων (4 = Ηροδοτ.β. 6 κ. 103.) και ο ιστοριογράφος Θουκυδίδης (5 = Πλουταρχ.εις Κίμ.κ. 4 - Ηροδοτ. αυτ.)• ε) η Πειραϊκή• ς) η Αχαρνία• ζ) η Ιτωνία κατά το μέσον της οδού της μεταξύ του Ιλισσού και των υπωρειών του λόφου του Μουσείου, και παρ' ήν ην ο τάφος της Αμαζόνος Αντιόπης (6 = Πλατ. εις Αξιοχ. σ. 304. εκδ. Στεφ. - Παυσ. Αττ. κ. 1,2.)• η) αι Ιππάδες πύλαι παρ' ας ήσαν οι τάφοι του ρήτορος Υπερίδου και των γονέων αυτού (7 = Βοικ. Πολιτ.Οικον. Αθ. Τ. 12. σ. 371. εκδ. Σούττεν.)• και θ) αι Ηρίαι πύλαι (αι των νεκροταφείων) πιθανώς αι μεταξύ του Διπύλου και της Αχαρνίας πύλης ή μεταξύ της Αχαρνίας καί της Διομείας (1 = Ληκ. Αθ. σ. 386.)". [...] στην Κοίλη Οδό και νότια του δήμου των Κειριάδων.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος βρισκόταν στο χωριό Βάθια, μεταξύ των πυλών της Αχαρνίας και της Μελιτίδος έξω από τον περίβολο της πόλης, από το ρεύμα το οποίο βρισκόταν τότε εκεί μέχρι την Βρύση του Αγά. Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 26-27: [...] "Οι Αθηναίοι εκάλουν μίαν των δώδεκα πυλών της πόλεως Μελιτίδα, και το όνομα τούτο εδόθη εις την πύλην δια την εν Μελίτη θέσιν της, κειμένην προς άρκτον της πόλεως• ότι δε η Μελίτη έκειτο προς άρκτον βεβαιούται εκ των εξής Α'. ο Ανώνυμος ο γράψας τον βίον του θουκυδίδου λέγει ότι «τελευτησας (ο Θουκυδίδης) Αθήνησιν, ετάφη πλησίον των Μελιτίδων πυλών εν χωρίω της Αττικής, ο προσαγορεύεται Κοίλη .... Και στήλη τις ανέστηκεν εν τη Κοίλη, τούτο έχουσα το επίγραμμα». «Θουκυδίδης Ολόρου Αλιμούσιος ενθάδε κείται». Ταύτα και ο Μαρκελίνος γράφει εις τον αυτόν Θουκυδίδην, και ο Πλούταρχος εις Κίμωνα, ότι ενταύθα ην τα Κιμώνεια μνήματα, ως βεβαιοί τούτο ο Ηρόδοτος (β. στ'. κ. 103)• Είπον ανωτέρω ότι αι Μελιτίδες κείνται εις άρκτον. Τούτο δε δηλούται εκ του χωρίου Κοίλης και των Κιμωνείων μνημάτων διότι η Κοίλη μεθερμηνευομένη υπό των εγκατοίκων κατά τους χρόνους των κρατησάντων Δουκών ωνομάσθη Βάθια, ούτω μέχρι σήμερον καλουμένη. Η βάθια αύτη κειμένη μεταξύ των πυλών Αχαρνίας και Μελιτίδος έξω του περιβόλου της πόλεως αρχομένη από του νυν ξερορεύματος ή χειμάρρου μέχρι της νυν λεγομένης Αγά βρύσεως είνε η αρχαία Κοίλη. Β' δε ότι τα Κιμώνια μνήματα προ του Άστεως κατά τους μνησθέντας ιστορικούς πλησίον των Μελιτίδων πυλών και της Κοίλης, και ανασκαφέντα περί την πρώτην δεκάδα του παρόντος αιώνος μαρτυρούσιν, ότι αληθώς η Κοίλη είνε η νυν Βάθια". [...]
διά Κοίλης Οδός
Στην Κοίλη Οδό, η οποία συνέδεε την περιοχή της Ακρόπολης με τον Πειραιά, κατά μήκος του Θεμιστόκλειου τείχους, βρισκόντουσαν οι τάφοι του Κίμωνα και του ιστορικού Θουκυδίδη. Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, "Τα Ελληνικά, ήτοι περιγραφή γεωγραφική, ιστορική, αρχαιολογική και στατιστική της αρχαίας και νέας Ελλάδος. Συνταχθείσα υπό Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή, εις τρεις τόμους. Ων ο Α' διαλαμβάνει την Στερεάν, Ανατολικήν και Δυτικήν Ελλάδα, ο Β' την Πελοπόννησον και ο Γ' τας νήσους τας τε ελευθέρας και μη, και τον πίνακα, και εκδοθείσα υπό Κωνσταντίνου Αντωνιάδου."... τόμοι 1-3, Εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου. Εν Αθήναις 1853-1854, Ta Hellenkika: etoi perigraphe, geographike, historike, archaiologike, kai statistike tes archaias kai neas Hellados, Iakobos R. Rankabes, Ek tou typ. K. Antoniadou, 1853, Τόμος 1, σελ. 205-206: [...] "Κοίλη, δήμος φυλής Ιπποθοοντίδος εκτός του τείχους της πόλεως των Αθηνών προς άρκτον, αρχόμενος από των Μελιτίδων πυλών. Οι δημόται ελέγοντο εκ Κοίλης. Εν τω δήμω τούτω ην τεθαμμένος ο ιστοριογράφος Θουκυδίδης. «Έστι δ' αυτού (Θουκυδίδου) τάφος πλησίον των πυλών εν χωρίω της Αττικής ό Κοίλη καλείται» (1 = Μαρκελλιν. Βίος Θουκυδ. & 55.)• ωσαύτως δε και ο Κίμων ην εντεταφιασμένος ενταύθα. «Προς γαρ ταις Μελιτίσι πύλαις καλουμέναις εστίν εν Κοίλη τα καλούμενα Κιμώνεια μνήματα» (2 = Αυτ. σ. 17. - Πλουταρχ. εις Κίμ. κ. 4.). «Τέθαπται δε Κίμων προ του άστεος πέραν της δια Κοίλης καλεομένης οδού» (3 = ηροδοτ. β. 6. κ. 103.). - Περί της αληθούς θέσεως της Κοίλης διαφωνούσιν οι νεώτεροι• κατά τον Λήκιον ο δήμος ούτος κατείχε το ανώτερον δηλ. το προς ανατολάς μέρος του εντός των Μακρών τειχών διαστήματος (4 = Ληκ. Δημ.)• Κατά δε τον Ρος η Κοίλη αρχομένη από των τειχών της πόλεως, διείρχετο κατ' αριστεράν του νυν κανονοστασίου και προβαίνουσα προς την του Αγά λεγομένην βρύσιν, επερατούτο εκείθεν εις τον ελαιώνα (1= Ρος Δημ.)". [...]
Ανασκαφές
Η περιοχή της Κοίλης εκτεινόταν μετά το χώρο των Δυτικών Λόφων (ο λόφος του Μουσείου, γνωστός σήμερα ως λόφος Φιλοπάππου, ο λόφος της Πνύκας και ο λόφος των Νυμφών, οι οποίοι βρίσκονται στα δυτικά της Ακρόπολης των Αθηνών).
Τμήμα της Κοίλης Οδού, έχει ανακαλυφθεί επίσης στην περιοχή των Πετραλώνων και σύμφωνα με την αρχαιολόγο Ελένη Μπάνου: «Στα Πετράλωνα, που σε όλη τη διάρκεια του 4ου αιώνα π. Χ. υπήρχαν εργαστηριακές εγκαταστάσεις - η περιοχή άλλωστε ενδείκνυτο για το εμπόριο και τη μεταφορά αγγείων προς τον Πειραιά μέσω των Μακρών τειχών- είναι γνωστή από παλιά η «δια Κοίλης οδός», η οποία διευκόλυνε την επικοινωνία του δήμου της Μελίτης με την εντός των τειχών περιοχή. Ένα τμήμα αυτής της οδού αποκαλύφθηκε πρόσφατα ενώ ένα άλλο τμήμα οδοστρώματος και αναλήμματος σώζεται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο ισόγειο οικοδομής επί της οδού Δημοφώντος».
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Δημητριάδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 3 βουλευτές στη Βουλή των 600 και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) επανήλθε στην Ιπποθοωντίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων.
Οι κάτοικοι της Κοίλης
Ο δημότης της αρχαίας Κοίλης αναφερόταν με την χρήση της λέξης «εκ Κοίλης», δηλαδή προέρχεται από την Κοίλη. Αρχικά, ο δήμος της Κοίλης θεωρείται ότι ήταν ο πιο πυκνοκατοικημένος στην πόλη της Αθήνας και ο βασικός οικισμός του δήμου βρισκόταν κατά μήκος της Κοίλης Οδού απλωμένος και από τις δυο πλευρές της. Από τα πιο σημαντικά μνημεία στην περιοχή του δήμου ήταν α) το μνημείο–τάφος του ολυμπιονίκη, στο αγώνισμα του τέθριππου, Κίμωνα, (Κίμων του Στησαγόρα ή Κίμων ο Κοάλεμος), γνωστό και ως «Κιμώνεια μνήματα», το οποίο βρισκόταν στην «διά Κοίλης Οδό» απέναντι από το σημείο το οποίο θάφτηκαν τα άλογα του με τα οποία είχε στεφθεί νικητής για 3 συνεχόμενες φορές, στους 61ους (536 π.Χ.), 62ους (532 π.Χ.), και 63ους (528 π.Χ.), Ολυμπιακούς Αγώνες. και β) το μνημείο–τάφος του ιστορικού Θουκυδίδη. Χάρη σε αυτές τις πολλές ιστορίες, οι οποίες αναφέρονταν στα μνημεία αυτά, οι ερευνητές σκέφτηκαν αρχικά ότι ο δήμος θα έπρεπε να ήταν, τουλάχιστον σε ένα μέρος του, έξω από τα τείχη της πόλης, αφού ο Κικέρων είχε γράψει ότι ήταν παράνομο να θάβουν τους νεκρούς μέσα στα τείχη της πόλης. Ωστόσο, τα αρχαιολογικά ευρήματα έχουν δείξει ότι μόνο ένα μικρό τμήμα του δήμου, το οποίο περιέχει τους τάφους, αναπτυσσόταν εκτός των τειχών. Ο δήμος επίσης, είχε τη δική του Αγορά. Στην ελληνιστική εποχή χτίστηκε σειρά τοίχων αντιστήριξης, εντός του δήμου, με σκοπό την αμυντική θωράκιση της πόλης, έργο όμως, το οποίο εγκαταλείφθηκε και τελικά ο χώρος χρησιμοποιήθηκε κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ως Νεκρόπολις (=νεκροταφείο).
Προσωπικότητες από την Κοίλη
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Κοίλης, όπως ο Βάκχιος ο εκ Κοίλης γιος του Μητροβίου, ο βουλευτής Δαμύλος ο εκ Κοίλης, ο χοροδιδάσκαλος Δημήτριος ο εκ Κοίλης γιος του Ερμογένου, ο βουλευτής Δημοφών ο εκ Κοίλης, ο επιστάτης στα Προπύλαια Δίκτυς ο εκ Κοίλης, ο κληρούχος Διογένης ο εκ Κοίλης, ο δικαστής Διόνυσος ο εκ Κοίλης, ο Δρομοκλής ο εκ Κοίλης γιος του Αριστομένους κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Αργύρης Πανταζάρας
Το 2016 ο Αργύρης Πανταζάρας κέρδισε το θεατρικό βραβείο “Δημήτρης Χορν” για την καλύτερη ερμηνεία νέου άνδρα ηθοποιού με τρεις υποψηφιότητες για τον ρόλο του τρελού («Βασιλιάς Ληρ»), για τον ρόλο του Έκτορα («Ρήσος» του Ευριπίδη) και για τον μονόλογο «ΑΩ» σε διασκευή και σκηνοθεσία δική του στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής.
Το χρηματικό έπαθλο του βραβείου (3.000 ευρώ), το διέθεσε σε ανθρωπιστική βοήθεια, δηλώνοντας: «Μακάρι με αυτά τα χρήματα να ξαναέφτιαχνα μια πατρίδα για τους ανθρώπους που βρίσκονται στους δρόμους της χώρας μας».
Είναι γνωστός για το ρόλο του Johnny με υποψηφιότητα καλύτερης ερμηνείας Β’ ανδρικού ρόλου στην πολυβραβευμένη ταινία Digger, η οποία ήταν η επίσημη πρόταση της Ελλάδας για τα Βραβεία Αμερικάνικης Ακαδημίας- Oscar.
Είναι επίσης γνωστός για τις ερμηνείες του στο θέατρο ως Μεφιστοφελής («Φάουστ» του Γκαίτε) και ως Γουίνστον Σμιθ («1984» του Τζορτζ Όργοουελ), και τον ρόλο του Τρελού στον Βασιλιά Ληρ του Ο.Σαίξπηρ.
Έχει πρωταγωνιστήσει σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Το Κόκκινο Ποτάμι» (2019), «Άγριες Μέλισσες» και «Σασμός»''. ''
Έργο
Το 2015 ίδρυσε την Εταιρία Θεάτρου «momentum» με σύμβολο τα φτερά των αγγέλων-αγγελιαφόρων, τιμώντας έτσι τους αγγελιαφόρους του αρχαίου δράματος.
Ολόκληρη η ονομασία της καλλιτεχνικής ομάδας είναι «momentum accelerated evolution» - «Ορμή επιταχυνόμενης εξέλιξης». Με βάση ένα θίασο καλλιτεχνών που παντρεύει το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα εικαστικά.
Ακολούθησαν πετυχημένες παραστάσεις με βάση την σύνθεση κειμένων αρχαίου δράματος, όπως η «Μητρόπολη», όπου έλαβε χώρα στο Μικρό θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου σε συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χορν Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ιδαμάντης
Ο Ιδαμάντης στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του βασιλιά της Κρήτης Ιδομενέα και της Μήδας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο του νησιού. Αυτό έγινε όταν οι Κρήτες εξεδίωξαν τον βασιλιά τους θεωρώντας τον υπεύθυνο για μια επιδημία.
Ο Ιδαμάντης είχε αδέλφια τον Ίφικλο, τον Λύκο και την Κλεισιθήρα, που όμως δολοφονήθηκαν από τον θετό γιο του Ιδομενέα, τον Λεύκο, όπως και η μητέρα τους η Μήδα, όταν ο Ιδομενέας απουσίαζε στον Τρωικό Πόλεμο. Σύμφωνα με την κυρίαρχη μυθολογική εκδοχή, που υιοθετεί ο Βιργίλιος στην Αινειάδα (III, 400), ούτε ο Ιδαμάντης θα ζούσε: Ο πατέρας του, επιστρέφοντας από τον πόλεμο, έπεσε σε θεομηνία. Ικέτευσε τότε τον θεό Ποσειδώνα να τον σώσει και του υποσχέθηκε ότι, μόλις έφθανε ζωντανός στην πατρίδα του, θα θυσίαζε στον θεό όποιον αντίκρυζε πρώτο. Όταν γύρισε όμως, ο πρώτος που είδε ήταν ο γιος του ο Ιδαμάντης. Αρνούμενος να τον θυσιάσει, προκάλεσε την οργή των θεών, που έστειλαν την επιδημία στη χώρα.
Ο Τζαμπαττίστα Βαρέσκο ωστόσο, στο λιμπρέτο του για την όπερα Ιδομενέας του Μότσαρτ (1780-1781), η οποία έχει τον (άγνωστο στους πολλούς) πλήρη τίτλο Idomeneo, re di Creta ossia Ilia e Idamante, δηλαδή «Ιδομενεύς, βασιλεύς της Κρήτης, ή Ίλια και Ιδαμάντης», υιοθετεί την εξής παραλλαγή: Ο θεός Ποσειδώνας, μετά την αθέτηση της υποσχέσεως του Ιδομενέα, παραγγέλνει σε ένα θεριό της θάλασσας να καταστρέψει τον κρητικό πολιτισμό. Τελικά, ο θεός υποχωρεί υπό την προϋπόθεση ότι ο Ιδομενέας θα παραδώσει στον γιο του Ιδαμάντη τη βασιλεία. Ο Ιδαμάντης πήρε ως σύζυγό του την πριγκίπισσα Ίλια, η οποία είχε καταφύγει στην Κρήτη πριν αρχίσει ο Τρωικός Πόλεμος και τον είχε ερωτευθεί. Μία δεύτερη γυναίκα που είχε ερωτευθεί τον Ιδαμάντη αναφέρεται στην όπερα, η Ηλέκτρα (Elettra, δεν έχει σχέση με τα ομώνυμα γνωστά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας).
Επτάδα του Κόουπλαντ
Η Επτάδα του Κόουπλαντ (αγγλ. Copeland Septet) είναι μία ομάδα γαλαξιών στον αστερισμό Λέοντα, και πιο συγκεκριμένα στο βορειοανατολικό μέρος του αστερισμού. Η ομάδα αυτή περιλαμβάνει τουλάχιστον τους εξής επτά γαλαξίες :
Η ομάδα πήρε το όνομα του αστρονόμου που την ανεκάλυψε το 1874: του Βρετανού Ραλφ Κόουπλαντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) Κατηγορία:Ομάδες γαλαξιών
Σωτήριος Αντωνίου
Ο Σωτήριος Αντωνίου υπήρξε Έλληνας εθνικός ευεργέτης. Δώρισε στην Ελλάδα γενναίο ποσό για την ανέγερση νοσοκομείου και για την διατήρηση σχολείων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες