cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγγλο-Ζανζιβαρινός Πόλεμος
Αποτελέσματα
thumb|Βρετανοί στρατιώτες ποζάρουν με ένα κατειλημμένο κανόνι έξω από το παλάτι του Σουλτάνου Περίπου 500 Ζανζιβαρινοί άνδρες και γυναίκες σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού, οι περισσότεροι εξαιτίας της φωτιάς που ξέσπασε στο παλάτι. Είναι άγνωστο το πόσοι από αυτούς ήταν στρατιώτες, αλλά τα πληρώματα των πυροβόλων του Χαλίντ λέγεται ότι αποδεκατίστηκαν. Οι βρετανικές απώλειες ανέρχονταν σε ένα υπαξιωματικό του Thrush ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά αλλά αργότερα θεραπεύτηκε. Παρόλο που η πλειονότητα των κατοίκων της Πόλης της Ζανζιβάρης ήταν με το πλευρό των Βρετανών, η Ινδική περιοχή της πόλης υπέφερε από τυχοδιωκτικές λεηλασίες και γύρω στους 20 κατοίκους έχασαν τη ζωή τους στο επακόλουθο χάος. Για την αποκατάσταση της τάξης μεταφέρθηκαν περίπου 150 Βρετανοί στρατιώτες Σιχ από τη Μομπάσα για να περιπολούν στους δρόμους. Ναύτες από το St George και το Philomel αποβιβάστηκαν ώστε να σχηματίσουν μία πυροσβεστική δύναμη ώστε να ελέγξουν τη φωτιά η οποία είχε διαδοθεί από το παλάτι στα παρακείμενα υπόστεγα του τελωνείου. Υπήρχε ανησυχία για αυτά καθώς περιείχαν ικανή ποσότητα αποθηκευμένων εκρηκτικών αλλά τελικά δεν εξερράγησαν.
Ο Σουλτάνος Χαλίντ, ο λοχαγός Σαλέχ και περίπου σαράντα ακόλουθοι αναζήτησαν καταφύγιο στο γερμανικό προξενείο μετά τη φυγή τους από το παλάτι, όπου του φρουρούσαν δέκα ένοπλοι Γερμανοί ναύτες και πεζοναύτες ενώ άντρες του Μάθιους είχαν στηθεί απέξω σε περίπτωση που προσπαθούσαν να φύγουν. Παρά τα αιτήματα έκδοσης, ο γερμανός πρόξενος αρνήθηκε να παραδώσει τον Χαλίντ στους Βρετανούς καθώς η ανάλογη συνθήκη της χώρας του με τους Βρετανούς απέκλειε ρητά τους πολιτικούς κρατούμενους. Αντί για αυτό ο Γερμανός πρόξενος υποσχέθηκε να φυγαδεύσει των Χαλίντ στη Γερμανική Ανατολική Αφρική χωρίς να «πατήσει το πόδι του σε Ζανζιβαρινό έδαφος». Στις 10:00 στις 2 Οκτωβρίου το SMS Seeadler του γερμανικού ναυτικού έφτασε στο λιμάνι. Κατά την πλημμυρίδα, μία άκατος του Seeadler κατάφερε να φτάσει στην πύλη του κήπου του προξενείου και έτσι ο Χαλίντ μετέβη κατευθείαν από το γερμανικό προξενείο σε γερμανικό πολεμικό πλοίο και έτσι δεν κινδύνεψε να συλληφθεί. Από κει και πέρα μεταφέρθηκε με το Seeadler στο Νταρ ες Σαλάμ της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής.
Ο Χαλίντ συνελήφθη από βρετανικές δυνάμεις το 1916 κατά τη διάρκεια την Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες και την Αγία Ελένη πριν του επιτραπεί να επιστρέψει στην Ανατολική Αφρική, όπου πέθανε στη Μομπάσα το 1927. Οι υποστηριχτές του Χαλίντ τιμωρήθηκαν με το να υποχρεωθούν να πληρώσουν αποζημιώσεις για την κάλυψη του κόστους των βλημάτων που ρίχτηκαν εναντίον τους καθώς και των ζημιών που προκλήθηκαν από τις λεηλασίες, οι οποίες συνολικά ήταν 300.000 Ινδικές ρουπίες.
Ο Σουλτάνος Χαμούντ ήταν πιστός στους Βρετανούς και δρούσε ως μαριονέτα τους για μία κατ' ουσίαν ελεγχόμενη από τους Βρετανούς κυβέρνηση με το καθεστώς του Σουλτάνου να διατηρείται μόνο για να αποφευχθεί το κόστος που θα προέκυπτε από τη διακυβέρνηση της Ζανζιβάρης απευθείας ως αποικία του στέμματος. Αρκετούς μήνες μετά τον πόλεμο, ο Χαμούντ, με βρετανική προτροπή κατάργησε τη δουλεία σε όλες της τις μορφές. Η διαδικασία απελευθέρωσης των σκλάβων απαιτούσε να παρουσιάζονται σε ένα κυβερνητικό γραφείο. Αποδείχθηκε όμως πολύ αργή διαδικασία καθώς σε δέκα χρόνια μόνο 17.293 σκλάβοι είχαν ελευθερωθεί από έναν εκτιμούμενο πληθυσμό 60.000 το 1891.
center|thumb|800px|Τα κατάρτια του βυθισμένου [[HHS Glasgow|Glasgow μπορούν να φανούν από την πανοραμική φωτογραφία της Πόλης της Ζανζιβάρης που τραβήχτηκε το 1902. Το Σπίτι των Θαυμάτων είναι το λευκό κτήριο με τον πύργο και τα πολλά μπαλκόνια στο κέντρο της φωτογραφίας, το χαρέμι και το παλάτι βρίσκονταν στα αριστερά. Τα κτήρια του προξενείου είναι στα δεξιά.]]
Το σύμπλεγμα του παλατιού υπέστη μεγάλες καταστροφές στον πόλεμο και άλλαξε πολύ. Το χαρέμι, ο φάρος και το παλάτι κατεδαφίστηκαν καθώς δεν ήταν πλέον ασφαλή. Το μέρος που βρίσκονταν το παλάτι έγινε περιοχή κήπων ενώ ένα νέο παλάτι ανεγέρθηκε στη θέση του χαρεμιού. Το Σπίτι των Θαυμάτων έμεινε σχεδόν ανέπαφο και αργότερα έγινε η κύρια γραμματεία των βρετανικών αρχών. Κατά τη διάρκεια ανακαίνισης του Σπιτιού των Θαυμάτων προστέθηκε στην όψη του ένας πύργος ρολογιού αντικαθιστώντας τον φάρο. Το ναυάγιο του Glasgow παρέμεινε στο λιμάνι μπροστά στο λιμάνι, και λόγω του ότι τα νερά ήταν ρηχά τα κατάρτια του παρέμειναν ορατά για αρκετά χρόνια. Διαλύθηκε τελικά το 1912.
Εξαιτίας ίσως της αποτελεσματικότητας του Βασιλικού ναυτικού κατά τον βομβαρδισμό δεν υπήρξαν περαιτέρω εξεγέρσεις εναντίον της βρετανικής επιρροής κατά τα υπόλοιπα 67 χρόνια που η χώρα ήταν προτεκτοράτο. Ο πόλεμος που διήρκεσε περίπου 40 λεπτά, θεωρείται ο συντομότερος στην καταγεγραμμένη ιστορία.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Ζανζιβάρης
Σημεία ορίζοντα
thumb|200px|[[Ανεμολόγιο με τα σημεία του ορίζοντα.]] Τα σημεία του ορίζοντα προσδιορίζονται δια των παρακάτω ευθειών.
Η κατεύθυνση Απηλιώτη (Α) ορίζεται από τα δεξιά του σημείου Β της μεσημβρινής γραμμής και η κατεύθυνση Ζέφυρου (Ζ) προς τ΄ αριστερά αυτής.
Έτσι οι γραμμές Β-Ν και Α-Ζ είναι κάθετες μεταξύ τους αποδίδοντας τα τέσσερα κύρια σημεία: Βορράς, Νότος, Απηλιώτης ή Ανατολή και Ζέφυρος ή Δύση.
Κατηγορία:Προσανατολισμός
Κορράδος Α΄ της Βοημίας
Ο Κορράδος Α΄, τσεχικά Konrád I. (απεβ. 6 Σεπτεμβρίου 1092) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1092).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπρετίσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Γιούντιτ των Ποππονιδών, κόρης τού Ερρίκου μαργράβου τού Νόρτγκαου.
Διαδέχθηκε τον δευτερότοκο αδελφό του Βρατίσλαο Β΄ ως δούκας της Βοημίας. Ο αδελφός του είχε αναβιβαστεί σε βασιλιά από τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας για όσο ζούσε μόνο και όχι κληρονομικά, έτσι τον διαδέχθηκε απλά ως δούκας.
Πιο πριν είχε επί μακρόν κυβερνήσει τη Μοραβία, όπως έκαναν συνήθως οι νεαροί γιοί των δουκών της Βοημίας: ήταν δούκας τού Μπρνο και τού Ζνόιμο από το 1054. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Μπρετίσλαφ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Βίρπιρκ, κόρη τού Ζήγκχαρτ τού Τένγκλινκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Τσαρλς Πιάτσι Σμάυθ
Ο Τσαρλς Πιάτσι Σμάυθ (Charles Piazzi Smyth, 3 Ιανουαρίου 1819 – 21 Φεβρουαρίου 1900) ήταν Ιταλοβρετανός αστρονόμος, που διετέλεσε Βασιλικός Αστρονόμος για τη Σκωτία από το 1846 ως το 1888 και είναι γνωστός για πολλές καινοτομίες στην αστρονομία, καθώς και για τις πυραμιδολογικές και μετρολογικές μελέτες του για τη Μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας.
Αστρονομική σταδιοδρομία
Ο Τσαρλς Πιάτσι Σμάυθ γεννήθηκε στη Νάπολη της Ιταλίας. Γονείς του ήταν ο πλοίαρχος (μετέπειτα ναύαρχος) Γουίλιαμ Χένρυ Σμάυθ και η Ιταλίδα σύζυγός του Ανναρέλλα. Ο Τσαρλς έλαβε το πρόσθετο όνομα «Πιάτσι» από τον νονό του, που ήταν ο Ιταλός αστρονόμος Τζουζέπε Πιάτσι, γνωστός του πατέρα του από το Παλέρμο. Ο Γουίλιαμ Χένρυ Σμάυθ εγκαταστάθηκε αργότερα στο Μπέντφορντ και εξόπλισε εκεί ένα αστεροσκοπείο, στο οποίο ο Πιάτσι Σμάυθ έλαβε τα πρώτα μαθήματα αστρονομίας. Σε ηλικία 16 ετών ο Πιάτσι Σμάυθ έγινε βοηθός του σερ Τόμας Μακληαρ στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος, από όπου παρατήρησαν τον Κομήτη του Χάλεϋ και τον Μέγα Κομήτη του 1843, ενώ συμμετείχαν ενεργά στην επαλήθευση και την επέκταση του τόξου μεσημβρινού του Νικολά-Λουί ντε Λακάιγ.
To 1846 ο Πιάτσι Σμάυθ διορίσθηκε Βασιλικός Αστρονόμος για τη Σκωτία, με βάση το Αστεροσκοπείο της Πόλεως του Εδιμβούργου, γνωστό τότε ως Αστεροσκοπείο του Λόφου Κάλτον. Διορίσθηκε επίσης καθηγητής της αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Λίγο μετά τον διορισμό του όμως το Αστεροσκοπείο τέθηκε υπό τη δικαιοδοσία του Υπουργείου Οικονομικών και άρχισε να υποχρηματοδοτείται επί πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα οι περισσότερες αξιόλογες έρευνες του Σμάυθ να γίνουν αλλού. Ο Πιάτσι Σμάυθ ολοκλήρωσε την αναγωγή και συνέχισε τη σειρά των παρατηρήσεων του προκατόχου του, Τόμας Χέντερσον. Το 1853 ήταν υπεύθυνος για την εγκατάσταση της μπάλας-σήματος χρόνου πάνω στο Μνημείο του Νέλσονα στο Εδιμβούργο, που έδινε τον ακριβή χρόνο στα πλοία στο λιμάνι Λιθ της πόλης.
Το 1704 ο Ισαάκ Νεύτων είχε γράψει στην αρχή της Οπτικής του: «... δεν είναι δυνατόν να κατασκευασθούν τηλεσκόπια που να αφαιρούν τη σύγχυση των ακτίνων που προκαλείται από το τρέμουλο της ατμόσφαιρας. Η μόνη θεραπεία είναι ένας πιο ήρεμος αέρας, όπως αυτός που ίσως μπορεί να βρεθεί στις κορυφές των υψηλότερων βουνών.» Αυτή η συμβουλή δεν είχε εισακουσθεί ποτέ μέχρι το 1856, όταν ο Σμάυθ ζήτησε από το Ναυαρχείο ένα κονδύλι 500 λιρών προκειμένου να μεταφέρει ένα τηλεσκόπιο στις πλαγιές του ηφαιστείου Τέιδε στην Τενερίφη και να ελέγξει αν ο Νεύτων είχε δίκιο ή όχι. Στη Νότια Αφρική είχε περάσει πολλές νύχτες παρατηρώντας από βουνοκορφές, ενώ όταν είχε μετακομίσει στο Εδιμβούργο είχε φρικιάσει από τις άσχημες συνθήκες για αστρονομική παρατήρηση που επικρατούσαν εκεί.
Το Ναυαρχείο ενέκρινε το κονδύλι, ενώ τού προσφέρθηκαν δάνεια σε είδος, επιπλέον εξοπλισμό από πολλές πηγές. Ο Ρόμπερτ Στήβενσον δάνεισε τη θαλαμηγό του «Τιτανία« των 140 τόνων για το εγχείρημα. Ο Χιου Πάτινσον δάνεισε ένα διοπτρικό τηλεσκόπιο 18 εκατοστών με αστροστάτη και ο στρατός σκηνές.
thumb|225px|Ο αστέρας α Ιχθύων όπως παρατηρήθηκε από το Εδιμβούργο (άνω) και από την Άλτα Βίστα σε υψόμετρο 3300 μέτρων (κάτω). The separation is 3.5″ and the diameter of the Airy disc 1.5″ Σε αυτό και σε όλα τα επόμενα ταξίδια του ο Σμάυθ συνοδευόταν από τη σύζυγό του, με την οποία είχαν παντρευτεί το προηγούμενο έτος. Το 1856, φθάνοντας στην Τενερίφη, κατασκήνωσαν στο Όρος Γκουαχάρα, μία κορυφή 2.718 μέτρων 6,5 χιλιόμετρα νότια του Τέιδε χωρίς ηφαιστειακή δραστηριότητα. Μετέφεραν εκεί τον εξοπλισμό τους πάνω σε μουλάρια, εκτός από το τηλεσκόπιο του Πάτινσον, που αποδείχθηκε υπερβολικά ογκώδες. Παρέμειναν στο βουνό έναν μήνα, διεξάγοντας όχι μόνο αστρονομικές, αλλά και μετεωρολογικές και γεωλογικές παρατηρήσεις. Οι παρατηρήσεις του της σταθερότητας και καθαρότητας των αστρικών ειδώλων με τηλεσκόπιο των 9 εκατοστών έδειξαν πολύ καλύτερη ποιότητα από ό,τι στο Εδιμβούργο. Επίσης, ανίχνευσε για πρώτη φορά θετικά θερμότητα που προερχόταν από τη Σελήνη. Δυστυχώς τους ενοχλούσαν συχνές μεταφορές σκόνης από την Αφρική (Σαχάρα), που ταλαιπωρούν ακόμα τους αστρονόμους στα Κανάρια. Ακόμα όμως και στο χειρότερο επεισόδιο μεταφοράς σκόνης, η διαύγεια στο ζενίθ ήταν καλύτερη από ό,τι στο Εδιμβούργο.
Μετακινούμενος σε υψηλότερο σημείο, στο Άλτα Βίστα (3300 μέτρα) στην ανατολική πλευρά του Τέιδε, και χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο του Πάτινσον, ο Σμάυθ μπόρεσε να φθάσει στη μέγιστη θεωρητική μεγέθυνση και να δει καθαρά τον δίσκο του Airy, ενώ έκανε και πολλές κρίσιμης σημασίας παρατηρήσεις και εξαιρετικά σχέδια.
Τα επιστημονικά αποτελέσματα της αποστολής περιγράφηκαν στις αναφορές τους προς το Ναυαρχείο, τη Βασιλική Εταιρεία, και στο δελτίο του Αστεροσκοπείου του Εδιμβούργου του 1863 (τόμ. 12). Ο Πιάτσι Σμάυθ έγινε έτσι ο προάγγελος της σύγχρονης πρακτικής να εγκαθίστανται τα ερευνητικά τηλεσκόπια σε μεγάλα υψόμετρα για να έχουν καλύτερες ατμοσφαιρικές συνθήκες.
Ο Σμάυθ συνέγραψε και ένα εκλαϊκευτικό βιβλίο για το θέμα με τίτλο Τενερίφη, το πείραμα ενός αστρονόμου. Αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο στην ιστορία που εικονογραφήθηκε με στερεοσκοπικές φωτογραφίες (που τις ονόμασε «στερεογραφήματα», stereographs), 20 τον αριθμό.
Το 1871 και το 1872 ο Σμάυθ ερεύνησε τα φάσματα του σέλαος και του ζωδιακού φωτός, ενώ ανακάλυψε μαζί με τον Αλεξάντερ Χέρσελ, την αρμονική σχέση ανάμεσα στις γραμμές εκπομπής του μονοξειδίου του άνθρακα. Το 1877-1878 συνέταξε από τη Λισαβόνα χάρτη του ηλιακού φάσματος, για τον οποίο κέρδισε το Βραβείο Thomas Makdougall Brisbane το 1880.
Το 1888 ο Σμάυθ παραιτήθηκε από τη θέση του Βασιλικού Αστρονόμου διαμαρτυρόμενος για τη χρόνια υποχρηματοδότηση και τη γήρανση του εξοπλισμού. Μέτα την παραίτησή του, αποσύρθηκε στο Ρίπαν της Αγγλίας, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του.
Πυραμιδολογικές έρευνες
Ο Σμάυθ αλληλογραφούσε με τον θεωρητικό των πυραμίδων Τζων Τέιλορ (1781-1864) και επηρεασθηκε πολύ από αυτόν. Ο Τέιλορ στο βιβλίο του ''The Great Pyramid: Why Was It Built? & Who Built It?'' (1859) είχε υποστηρίξει ότι η Πυραμίδα του Χέοπα είχε σχεδιαστεί (και η ανέγερσή της είχε εποπτευθεί) από τον ίδιο τον βιβλικό Νώε. Παρότι η Βασιλική Εταιρεία αρνήθηκε να τον χρηματοδοτήσει, ο Σμάυθ οργάνωσε μία αποστολή στην Αίγυπτο για να μετρήσει με ακρίβεια κάθε επιφάνεια και διάσταση της πυραμίδας αυτής. Μετέφερε εξοπλισμό για να μετρήσει τις διαστάσεις των δομικών λίθων και τις ακριβείς γωνίες ανοιγμάτων όπως το εσωτερικό πέρασμα, καθώς και μία φωτογραφική μηχανή ειδικής κατασκευής για να φωτογραφήσει το εσωτερικό της πυραμίδας, αλλά και άλλα όργανα για την πραγματοποίηση αστρονομικών υπολογισμών και τον ακριβή προσδιορισμό των γεωγραφικών συντεταγμένων της πυραμίδας.
thumb|455px|Διάγραμμα από το βιβλίο του Σμάυθ Our Inheritance in the Great Pyramid (1877) που δείχνει μερικές από τις μετρήσεις του και αντίστοιχες χρονολογήσεις Επιστρέφοντας έβγαλε το βιβλίο του Our Inheritance in the Great Pyramid (= «Η κληρονομιά μας στη Μεγάλη Πυραμίδα») το 1864 και αργότερα το επεξέτεινε, με τον τίτλο σε κάποιες εκδόσεις να αλλάζει σε The Great Pyramid: Its Secrets and Mysteries Revealed (= «Η Μεγάλη Πυραμίδα: Αποκάλυψη των μυστικών και των μυστηρίων της»). Σε αυτό ο Σμάυθ ισχυρίζοταν ότι οι μετρήσεις του της πυραμίδας υπεδεικνυαν μία μονάδα μήκους, την «ίντσα της πυραμίδας», ίση με 1,001 βρετανική ίντσα ως τη μονάδα που χρησιμοποίησαν οι αρχιτέκτονές της. Από αυτή τη μονάδα, προχώρησε στην «εξαγωγή» και άλλων υποθετικών μονάδων, όπως της πίντας της πυραμίδας, του ιερού πήχεος (ίσου με 25 ίντσες της πυραμίδας ακριβώς), ακόμα και της «θερμοκρασιακής κλίμακας της πυραμίδας».
Ο Σμιθ υπεστήριξε ότι η ίντσα της πυραμίδας ήταν ένα δοσμένο από τον Θεό μέτρο, από την εποχή του Σημ (γιου του Νώε), και ότι οι αρχιτέκτονες της πυραμίδας δεν μπορούσε παρά να κατευθύνονταν από το χέρι του Θεού. Για να υποστηρίξει τις θέσεις του, ο Σμάυθ είπε ότι βρήκε τον αριθμό των ιντσών στην περίμετρο της βάσεως ίσο με χίλιες φορές τον αριθμό των ημερών σε ένα έτος, αλλά και μία αριθμητική σχέση ανάμεσα στο ύψος της πυραμίδας σε ίντσες και στην απόσταση Γης-Ηλίου σε μίλια. Στήριξε επίσης τη θεωρία ότι η Πυραμίδα του Χέοπα ήταν ένα αποθετήριο προφητειών, που θα ήταν δυνατό να αποκαλυφθούν με λεπτομερείς μετρήσεις της. Οι θεωρίες του Τέιλορ τον οδήγησαν στην εικασία ότι οι Υξώς ήταν ο λαός των Εβραίων και ότι αυτοί είχαν ανεγείρει τη Μεγάλη Πυραμίδα υπό την ηγεσία του Μελχισεδέκ. Θεωρώντας την «ίντσα της πυραμίδας» ως μία θεϊκή μονάδα, ο Σμάυθ, ως πιστός οπαδός της Αγγλοϊσραηλίτικης θεωρίας, χρησιμοποίησε τα συμπεράσματά του ως επιχείρημα εναντίον της εισαγωγής του μετρικού συστήματος στη Μεγάλη Βρετανία. Ο Σμάυθ ήταν αντίθετος στο μετρικό σύστημα μονάδων, το οποίο θεωρούσε ως προϊόν του μυαλού των αθέων Γάλλων ριζοσπαστών, μία άποψη που υποστηρίζεται σε πολλά από τα έργα του.
Παρά την περιφρόνησή του από τους σημερινούς επιστήμονες αιγυπτιολόγους, ο Σμάυθ πραγματοποίησε και χρήσιμη έρευνα στην Γκίζα: έκανε τις ακριβέστερες μέχρι τότε μετρήσεις της Πυραμίδας του Χέοπα και φωτογράφησε τα εσωτερικά της περάσματα χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά φως από την καύση μαγνησίου. Η εργασία του απέφερε πολλά σχέδια και υπολογισμούς, που ενσωματώθηκαν στα βιβλία του. Για τις έρευνές του τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο από τη Βασιλική Εταιρεία του Εδιμβούργου, αλλά το 1874 η Βασιλική Εταιρεία απέρριψε την εργασία του επί του σχεδιασμού της Πυραμίδας του Χέοπα, όπως είχε απορρίψει και τις απόψεις του Τέιλορ. Η απόρριψη των θεωριών του, συνέτεινε στην παραίτηση του Σμάυθ από το αξίωμα του Βασιλικού Αστρονόμου για τη Σκωτία το 1888.
Επιδράσεις των θεωριών του
Οι θεωρίες του Σμάυθ για τις προφητείες των πυραμίδων ενσωματώθηκαν στα έργα και τις προφητείες του Τσαρλς Τ. Ράσελ (όπως στις Γραφικές Μελέτες του), ο οποίος ίδρυσε το Κίνημα Σπουδαστών της Γραφής. Τα έτη που πρότεινε ο Σμάυθ για τον ερχομό της Δευτέρας Παρουσίας ήταν πρώτα το 1882 και μετά ημερομηνίες στο διάστημα 1892 έως 1911.
Οι θεωρίες των Τέιλορ και Σμάυθ βρήκαν αρκετούς εξέχοντες υποστηρικτές στο πεδίο της αιγυπτιολογίας μέχρι το 1880, αλλά στο τέλος του αιώνα είχαν ήδη απαξιωθεί από το κύριο ρεύμα της επιστήμης. Το μεγαλύτερο κτύπημα των θεωριών αυτών δόθηκε από τον μεγάλο αιγυπτιολόγο Φλίντερς Πέτρι, που τις είχε αρχικώς υποστηρίξει. Συγκεκριμένα, όταν ο Πέτρι πήγε στην Αίγυπτο το 1880 για νέες μετρήσεις, βρήκε ότι η Πυραμίδα του Χέοπα ήταν ολόκληρα μέτρα μικρότερη από όσο έγραφε ο Σμάυθ. Τότε ο Πέτρι απέρριψε τη θεωρία του Σμάυθ, γράφοντας: «δεν υπάρχει αυθεντικό υπόδειγμα, που να αντέχει στην εξέταση, σχετικώς με τη χρήση ή την ύπαρξη οποιασδήποτε μονάδας μετρήσεως όπως της «ίντσας της πυραμίδας» ή κάποιου πήχεος 25,025 βρετανικών ιντσών.»
Οικογένεια, γάμος και ταφή
thumb|right|Πυραμίδα και Σταυρός: Ο τάφος του Σμάυθ στο προαύλιο της εκκλησίας του Σάροου Ο Τσαρλς Πιάτσι Σμάυθ είχε δύο αδελφούς και δύο αδελφές: τον γεωλόγο Γουόρινγκτον Γουίλκινσον Σμάυθ (Warington Wilkinson Smyth, 1817-1890), τον ανώτερο στρατιωτικό Χένρυ Σμάυθ (1825-1906), τη Χενριέτα Γκρέις (που παντρεύτηκε τον μαθηματικό αιδεσιμώτατο Μπέηντεν Πάουελ και έγινε μητέρα του ιδρυτή του προσκοπισμού Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ) και την Τζωρτζιάνα Ροζέτα (που παντρεύτηκε τον ανατόμο και χειρουργό Γουίλιαμ Χένρυ Φλάουερ.
Το 1855 ο Τσαρλς Πιάτσι Σμάυθ νυμφεύθηκε τη Σκωτσέζα Τζέσικα Ντάνκαν (Jessica Duncan, 1812-1896), κόρη του Τόμας Ντάνκαν. Ο Σμάυθ απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών και τάφηκε στο προαύλιο του ναού του Αγίου Ιωάννου, στο χωριό Σάροου κοντά στο Ρίπαν. Μία μικρή πέτρινη πυραμίδα με χριστιανικό Σταυρό στην κορυφή της βρίσκεται πάνω από το σημείο ταφής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Βρετανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Καστέλλι (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Καστέλλι μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δημήτριος Γ. Σαχίνης
Ο Δημήτριος Σαχίνης (1827-1888) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την αποκατάσταση της Ελλάδας πήγε στο Μόναχο και σπούδασε στην Στρατιωτική σχολή με υποτροφία του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου. Αποφοίτησε και κατατάχτηκε στην Γαλλική Ναυτική Υπηρεσία, αρχικά ως δόκιμος και μετά ως ανθυποπλοίαρχος. Επέστρεψε το 1843 στην Ελλάδα και παντρεύτηκε την θυγατέρα του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Παναγιωτίτσα. Με τον βαθμό του ανθυποπλοιάρχου κατατάχθηκε στον Ελληνικό Ναυτικό, και ως πλωτάρχης το 1859 διορίστηκε κυβερνήτης του «Όθωνος»
Με την πτώση του Όθωνα κυνηγήθηκε από τους επαναστάτες και επανήλθε το 1866 ως υπουργός επι των Ναυτικών και αργότερα αυλάρχης του Βασιλιά Γεωργίου Α΄. Διετέλεσε πρόεδρος του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου, πήρε προαγωγή τον Μάρτιο του 1872 σε βαθμό πλοιάρχου, και προσελήφθη το 1878 ως Στρατιωτικός Αρχηγός της Βασιλικής οικογένειας. Προβιβάστηκε το 1878 σε υποναύαρχο, και έγινε ταυτόχρονα Αυλάρχης. Ανέπτυξε στενή σχέση με τον Γεώργιο και την Όλγα, όπως και με τον πατέρα του Γεωργίου, Βασιλιά της Δανίας.
Τιμήθηκε με πολλά παράσημα, εκτός των άλλων με τον Ελληνικό Μεγαλόσταυρο. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1887.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Δημητριος Γ
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2006
Το 13ο Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 2006 έγινε στις 22 Φεβρουαρίου στο Κλειστό Γυμναστήριο Παιανίας με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ και την ABAF. Μετείχαν και οι εννιά βαλκανικές χώρες που είναι μέλη της Βαλκανικής Ένωσης Στίβου (ΒΑΑ). Στη βαθμολογία πρώτευσε η Ρουμανία και στους άνδρες και στις γυναίκες. Στις γυναίκες ισοβάθμισε με την Ελλάδα αλλά είχε περισσότερα μετάλλια. Από τη διοργάνωση αυτή αφαιρέθηκαν από το πρόγραμμα τα 200μ ανδρών-γυναικών.
Πηγές
2006 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία Κατηγορία:Στίβος το 2006
Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων
thumb|250px|Το αρχαιολογικό μουσείο όταν στεγαζόταν στη μονή των Φραγκισκανών Το Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων είναι αρχαιολογικό μουσείο το οποίο βρίσκεται στα Χανιά. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1899 και από το 1962 μέχρι το 2020 στεγαζόταν στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου, στο κέντρο της πόλης. Από τον Απρίλιο του 2022 στεγάζεται σε νέο κτίριο στην περιοχή Χαλέπα. Στο νέο μουσείο εκτίθενται 3.500 αρχαία αντικείμενα.
Το μουσείο περιέχει σημαντική συλλογή εκθεμάτων της Μινωικής και Ρωμαϊκής εποχής από ανασκαφές γύρω από την πόλη των Χανίων και την υπόλοιπη περιφερειακή ενότητα, συμπεριλαμβανομένων τεχνέργων από τις αρχαίες πόλεις της Κυδωνίας, Υδραμία, Άπτερα, Πολυρρήνια, Κίσσαμος, Έλυρος, Υρτακίνα, Συία και Λισσός, τη Γαύδο και επίσης από την Αξό και τη Λάππα της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνου.
Το μουσείο περιέχει μεγάλη ποικιλία από νομίσματα, κοσμήματα, αγγεία, γλυπτά, πήλινες πλάκες με επιγραφές, στήλες και ψηφιδωτά. Το μουσείο έχει ένα ρωμαϊκό μωσαϊκό δαπέδου που απεικονίζει τον Διόνυσο και την Αριάδνη. Επίσης, διαθέτει ένα αρχαίο κυκλαδίτικο αγγείο από την Επισκοπή Κισσάμου και μια σειρά από προτομές, συμπεριλαμβανομένης μιας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, που βρέθηκε στο Δικτυναίο ιερό το 1913 και μια υστερομινωική σαρκοφάγο από τη νεκρόπολη των Αρμένων, που χρονολογείται στο 1400-1200 π.Χ. Υπάρχει επίσης μια σφαιρική φιάλη, γνωστή για τον ασυνήθιστο κεραμικό της τύπο, που χρονολογείται στην Υστερομινωική ΙΙΙ περίοδο. Στον όροφο του μουσείο στεγάζεται η συλλογή Μητσοτάκη, με αντικείμενα από την 4η χιλιετία π.Χ. μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ.
Το κτίριο του αρχαιολογικού μουσείου στη Χαλέπα σχεδιάστηκε από τον Θοεφάνη Μπομπότη και έχει εμβαδόν 6.000 τετραγωνικών μέτρων, από τα οποία οι εκθεσιακοί χώροι καταλαμβάνουν τα 2.000. Διαθέτει τέσσερα εργαστήρια συντήρησης. Το κόστος κατασκευής και ολοκλήρωσής του ήταν 15 εκατομμύρια ευρώ. Το νέο κτίριο άνοιξε για το κοινό στις 16 Απριλίου 2022.
Παραπομπές
κατηγορία:Μουσεία στα Χανιά Χανιά
Νεογραμματικοί
Οι νεογραμματικοί (γερμανικά: Junggrammatiker) ήταν μέλη της ομώνυμης γλωσσολογικής σχολής που ανεπτύχθη στην Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ στο τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα ως αντίδραση στις θέσεις και πρακτικές της συγκριτικής γλωσσολογίας. Οι κύριες συμβολές τους σχετίζονται με τη μελέτη της γλωσσική μετατροπής και την Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, συμβάλλοντας στην ανάδειξη της διαχρονικής γλωσσολογίας σε κύριο επιστημονικό παράδειγμα, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο τη σημασία της φωνητικής και της διαλεκτολογίας. Επίσης υποστήριξαν την επιστημονικότητα της γλωσσολογικής μελέτης προωθώντας τη χρήση δεδομένων. Μέλη της αποτέλεσαν ο Άγγλος Τζον Ράιτ, ο Γάλλος Αντουάν Μεϊγέτ και οι Φραντς Μπόας, Εντουάρ Σαπίρ και Λέοναρντ Μπλούμφιλντ στη Βόρεια Αμερική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Ημιμαραθώνιος Κρήτης
Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης είναι αθλητική διοργάνωση, η οποία διοργανώνεται από το 2015 την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου κάθε έτους από τον Αθλητικό Σύλλογο Υγείας Αρκαλοχωρίου «ΑΘΛΗ.Σ.Υ.». Περιλαμβάνει τέσσερις αγώνες δρόμου, 21,1 χιλιομέτρων, 10 χιλιομέτρων, 5 χιλιομέτρων και 1.000 μέτρων για παιδιά Δημοτικού, καθώς και αγώνα ΑΜΕΑ 200 μέτρων. Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης είναι ενταγμένος στο επίσημο ημερολόγιο αγώνων του ΣΕΓΑΣ και έχει μετρηθεί επίσημα από την IAAF και την AIMS.
Διαδρομή
Η εκκίνηση και ο τερματισμός όλων των αγώνων είναι στο Δημοτικό Θέατρο Αρκαλοχωρίου. Ο αγώνας 5 χιλιομέτρων είναι ο γύρος του Αρκαλοχωρίου, ο αγώνας των 10 χιλιομέτρων εκτός το Αρκαλοχώρι διασχίζει και το χωριό Χουμέρι. Ο μεγαλύτερος αγώνας των 21,1 χιλιομέτρων Ξεκινάει από το Δημοτικό θέατρο Αρκαλοχωρίου, διασχίζει το Αρκαλοχώρι, το Χουμέρι, το Γαλατά, τη Βόνη, το Θραψανό και τερματίζει στο Δημοτικό θέατρο Αρκαλοχωρίου.
Ιστορία
Ο πρώτος αγώνας διοργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2014 και συμπεριελάμβανε αγώνες 5 και 10 χιλιομέτρων με την ονομασία Arkalochori Street Run, λίγους μήνες μετά δημιουργήθηκε ο Αθλητικός Σύλλογος Υγείας Αρκαλοχωρίου που διοργάνωσε το πρώτον Ημιμαραθώνιο Κρήτης την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2015.
Συμμετοχές
Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης είναι από τους μεγαλύτερους αγώνες δρόμου στην Ελλάδα με συμμετοχές από κορυφαίους αθλητές της χώρας όπως οι Μερούσης Χριστόφορος, Γκελαούζος Κωνσταντίνος, Ζερβάκης Γιάννης, Μίνος Γιώργος, Θεοδωρακάκος Δημήτρης, Μαγγίνας Δήμος, Πετρουλάκη Ελευθερία (κατέχει το ρεκόρ διαδρομής στις γυναίκες), Καλλίας Χρήστος, Ανδρικοπούλου Ζωή και πολλοί άλλοι.
Τον αγώνα επιλέγουν και κορυφαίου αθλητές από το εξωτερικό όπως οι Βέλγοι Πακέ Αμορί (κατέχει το ρεκόρ διαδρομής) και Ντένις Λέρτε, ο Μαροκινός Γιουσέφ Μπουισανέ, ο Νεοζηλανδός Ντάγκλας Χέμερλοκ και η Γαλλίδα Αμέλ Σεβρίν.
Περισσότεροι από 500 αθλητές ταξιδεύουν από το εξωτερικό για να λάβουν μέρος στον αγώνα.
Παράδοση
Ο Ημιμαραθώνιος δεν είναι μόνο ένα αθλητικό γεγονός αλλά και ένα πολιτιστικό γεγονός που προβάλει την παράδοση, την μουσική και την γαστρονομία της Κρήτης
Στην διαδρομή όλων των αγωνισμάτων, σε περισσότερα από 40 σημεία υπάρχουν μουσικά συγκροτήματα που ενθαρρύνουν τους αθλητές. Στον τερματισμό του αγώνα υπάρχουν χιλιάδες κεράσματα από συνταγές της κρητικής γαστρονομίας που κερνάει η διοργάνωση σε συνεργασία με τους πολιτιστικούς συλλόγους της περιοχής. Αμέσως μετά τις απονομές στήνεται ένα μεγάλο κρητικό γλέντι.
Λόγια (τραγουδίστρια)
Η Όλγκα Ίγκορεβνα Ζασούλσκαγια (Ρωσικά: Ольга Игоревна Засульская), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια και πρώην μέλος του ρωσικού γκρουπ 5sta Family.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες
352
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 352 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 352 (CCCLII) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Δεκεντίου και Παύλου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1105 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 352 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ορθή φορά
thumb|240px|Αριστερά απεικόνιση ανάδρομης φοράς ανέμων υψηλού ισοβαρικού συστήματος και δεξιά της ορθής φοράς χαμηλού ισοβαρικού συστήματος στο Βόρειο Ημισφαίριο
Ορθή φορά ή ορθή αναφορά χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε κυκλική κίνηση αντίθετης φοράς με εκείνη των δεικτών του ωρολογίου. Αντίθετη δε αυτής είναι η ανάδρομος φορά ή ανάδρομος αναφορά.
Η πραγματική κίνηση της Γης είναι από Δυσμάς (Δ) προς Ανατολάς (Α) δια του Ζενίθ και που γίνεται αυτή αντιληπτή όταν ο παρατηρητής είναι στραμμένος προς τον Βορρά (ορθή φορά). Λόγω όμως της μεγάλης ταχύτητας της περιστροφής της Γης, ο επ΄ αυτής παρατηρητής της ουράνιας σφαίρας αδυνατεί να αντιληφθεί την ιδία κίνησή του και σχηματίζει την εντύπωση ότι η ουράνια σφαίρα είναι εκείνη που περιστρέφεται φαινομενικά κατ΄ αντίθετη φορά (δηλαδή από Α. προς Δ.) που ονομάζεται ανάδρομη φορά και η κίνησή της, όταν ο παρατηρητής είναι στραμμένος με τη πλάτη προς τον Βορρά είναι ίδια με την φορά των δεικτών του ωρολογίου.
Κατηγορία:Κινηματική Κατηγορία:Γωνία
Χοσέ Πάμπλο Μάινορ
Ο Χοσέ Πάμπλο Μάινορ (José Pablo Minor, γεννημένος ως Χοσέ Πάμπλο Μάινορ Μεδράνο José Pablo Minor Medrano, 23 Μαρτίου 1991 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός, μοντέλο και παρουσιαστής.
Φιλμογραφία
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Freccia (αντιτορπιλικό, 1930)
Το Freccia ήταν το πρώτο πλοίο της ομώνυμης κλάσης τεσσάρων αντιτορπιλικών που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1931 και ήταν ένα από τα σκάφη που ενεπλάκησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο στο πλαίσιο της ευρύτατης υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών. Επίσης έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις από την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1940 μέχρι και τη βύθισή του από συμμαχικά αεροσκάφη τον Αύγουστο του 1943.
Περιγραφή
Σχεδιαστικά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης Freccia ήταν μεγαλύτερες και βελτιωμένες εκδοχές των προγενέστερών τους της κλάσης Turbine. Είχαν ολικό μήκος 96,15 m, πλάτος 9,75 m και μέσο βύθισμα 3,15 m. Το εκτόπισμά τους ανερχόταν σε 1225 t (1206LT) με κανονικό (standard) φορτίο και 2150 t (2120 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 185 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες.
Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 44000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 30 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 4600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 54 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Freccia ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1929 στις εγκαταστάσεις της Cantieri del Tirreno στη Γένοα στις 20 Φεβρουαρίου 1929 Καθελκύστηκε στις 30 Αυγούστου 1930 και εντάχθηκε σε υπηρεσία την 21 Οκτωβρίου του επόμενου έτους. Συγκρότησε, μαζί με τα άλλα τρία αντιτορπιλικά της κλάσης του, την 7η Μοίρα Αντιτορπιλικών.
Ισπανικός Εμφύλιος
Τον Αύγουστο του 1937, ενώ μαινόταν ο Ισπανικός Εμφύλιος, το φασιστικό καθεστώς αποφάσισε να εμπλέξει τον ιταλικό στόλο στην επιβολή ναυτικού αποκλεισμού στους Δημοκρατικούς. Το Freccia καθώς και πολλές ακόμη μονάδες του στόλου στάλθηκαν στον Πορθμό της Σικελίας. Η επιχείρηση αποκλεισμού ξεκίνησε στις 9 Αυγούστου.
Στις 14 Αυγούστου 1937 το Freccia, η τορπιλάκατος Cigno και τα βοηθητικά καταδρομικά των Εθνικιστών Puchol και Mallorca ακολούθησαν πετρελαιοφόρο με σημαία Παναμά. Ο κυβερνήτης του Freccia λανθασμένα θεώρησε πως επρόκειτο για το πετρελαιοφόρο των Δημοκρατικών Campeador, αγνοώντας πως το πλοίο αυτό είχε ήδη βυθιστεί από το αντιτορπιλικό Saetta στις 11 Αυγούστου. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για το George W. McKnight, ιδιοκτησίας της American Panama Transport Company που το είχε ναυλώσει στο γερμανικό παράρτημα της Esso. Ο κυβερνήτης του George W. McKnight ήταν Αμερικανός και το υπόλοιπο πλήρωμα Γερμανοί. Στις 21:15 το Freccia εξαπέλυσε πέντε τορπίλες εκ των οποίων μονάχα μία χτύπησε το McKnight. Το Freccia το έπληξε επίσης με τα πυρά του, προκαλώντας του εκτεταμένες ζημιές. Το πλήρωμα του McKnight το εγκατέλειψε και το ακυβέρνητο πλοίο δέχτηκε τη βοήθεια ενός ιταλικού ρυμουλκού και του βρετανικού πετρελαιοφόρου British Commodore. Τελικά η κυριότητα του McKnight πέρασε σε ιταλική εταιρεία και ρυμουλκήθηκε στην Τριέστη όπου επισκευάσθηκε και στη συνέχεια πωλήθηκε.
Κατάληψη της Αλβανίας
Στις 7 Απριλίου 1939 το Freccia και άλλα πλοία υποστήριξαν την απόβαση Ιταλικών στρατευμάτων στους Άγιους Σαράντα. Μαζί με το αντιτορπιλικό Baleno αποβίβασαν 150 πεζοναύτες του συντάγματος Σαν Μάρκο. Η αμελητέα αλβανική αντίσταση σύντομα κατανικήθηκε με την βοήθεια των πυρών των ιταλικών πλοίων.
Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος
Σε όλη τη διάρκεια της Μάχης της Μεσογείου το βάρος της συνοδείας των νηοπομπών του Άξονα προς Λιβύη, Ελλάδα και Τυνησία επωμίστηκαν κυρίως τα αντιτορπιλικά των κλάσεων Freccia και Navigatori. Στα καταληκτικά στάδια της Ναυμαχίας της Καλαβρίας (9 Ιουνίου 1940) το Freccia οδήγησε τα αδελφά πλοία Dardo, Saetta και Strale της 7ης Μοίρας σε άκαρπη απόπειρα τορπιλισμού του βρετανικού στόλου. Η 7η Μοίρα συμμετείχε επίσης στη ναυμαχία του ακρωτηρίου Σπαρτιβέντο.
Στις 15 Ιουνίου 1942, όταν ο ιταλικός στόλος αναχαίτισε τη συμμαχική νηοπομπή της επιχείρησης Vigorous, το Freccia διέσωσε ναυαγούς από το βυθισμένο βαρύ καταδρομικό Trento.
Επιχειρήσεις συνοδείας νηοπομπών και απώλεια του πλοίου
Την 21η Φεβρουαρίου 1941 το Freccia συνόδευσε μαζί με άλλα αντιτορπιλικά τρία εμπορικά πλοία κατά την επιστροφή τους από την Τρίπολη. Το απόγευμα της 21ης το βρετανικό υποβρύχιο HMS Regent τορπίλισε το γερμανικό εμπορικό Menes ενώ στη συνέχεια δέχτηκε και το ίδιο παρατεταμένες επιθέσεις με βόμβες βυθού από τα αντιτορπιλικά Turbine και Freccia εξαιτίας των οποίων υπέστη ζημιές. Εν τέλει το Menes δεν βυθίστηκε αλλά ρυμουλκήθηκε από το αντιτορπιλικό Saetta, αδελφό του Freccia. Την 11η Δεκεμβρίου 1941 το Freccia συνόδευε το μεταγωγικό Calitea όταν το δεύτερο τορπιλίστηκε και βυθίστηκε από το υποβρύχιο HMS Talisman. Το Freccia επιτέθηκε στο Talisman με βόμβες βυθού, καταφέρνοντας επίσης να διασώσει 230 ναυαγούς.
Στις 28 Ιουλίου 1942 εννέα τορπιλοπλάνα-βομβαρδιστικά Beaufort του Νο. 39 Σμήνους της RAF που επιχειρούσαν από τη Μάλτα επιχείρησαν να πλήξουν το ιταλικό πλοίο Monviso, που κατευθύνονταν στη Βεγγάζη συνοδευόμενο από το Freccia και την τορπιλάκατο Calliope. Παρόλο που τα ιταλικά πολεμικά και τα αεροσκάφη του Άξονα κατάφεραν να καταρρίψουν δύο από τα επιτιθέμενα αεροσκάφη, το Monviso δέχτηκε σημαντικά πλήγματα. Το Freccia ρυμούλκησε το λαβωμένο πλοίο στον κόλπο του Ναυαρίνου για επισκευές.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1942, ενώ συνόδευαν δύο εμπορικά πλοία που απέπλευσαν από τον Τάραντα με προορισμό τη Βεγγάζη, το Freccia και τα υπόλοιπα πλοία συνοδείας δέχτηκαν επίθεση από τα τορπιλοπλάνα του Νο. 39 Σμήνους. Τα ιταλικά πλοία κατάφεραν να καταρρίψουν δύο Beaufort καθώς και δύο Beaufighter που τα υποστήριζαν, όμως ένα εκ των δύο εμπορικών, το Luciano Manara, τορπιλίστηκε. Το Freccia το ρυμούλκησε ώστε να προσαράξει στις ακτές της Κέρκυρας. Τελικά το πλοίο αυτό διασώθηκε, παραμένοντας σε χρήση και μετά το τέλος του πολέμου. Στα τέλη του 1942, συγκεκριμένα στις 29 Δεκεμβρίου, το Freccia υπέστη ελαφρές ζημιές, όταν το πλοίο που συνόδευε, έμφορτο με πυρομαχικά, τορπιλίστηκε και εξερράγη. Αφού περισυνέλεξε ναυαγούς, το Freccia αποσπάστηκε προκειμένου να καλύψει δύο γερμανικά πλοία.
Η πορεία του πλοίου έφθασε στο τέλος της όχι σε μία ακόμη αποστολή συνοδείας νηοπομπής, αλλά ενώ βρίσκοταν στη Γένοα για εκσυγχρονισμό. Βυθίστηκε στο ναυπηγείο από βομβαρδιστικά Lancaster της RAF. Ανελκύστηκε και διαλύθηκε για σκραπ μεταπολεμικά, το 1949.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Freccia Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Στέφανος της Αγγλίας
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Στέφανου ήταν εξαιρετικά πετυχημένα παρά το γεγονός ότι δέχθηκε επιθέσεις από τον Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας, Ουαλούς επαναστάτες, την αυτοκράτειρα Ματθίλδη και τον σύζυγο της Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη. Ο ετεροθαλής αδελφός της αυτοκράτειρας Ροβέρτος του Γκλόστερ επαναστάτησε εναντίον του απειλώντας εμφύλιο πόλεμο (1138). Ο Στέφανος μαζί με τον πιο στενό του σύμβουλο Βαλεράν του Μπόμοντ ανέλαβε να υπερασπιστεί τον θρόνο του συλλαμβάνοντας μια ισχυρή οικογένεια επισκόπων. Η Αυτοκράτειρα και ο Ροβέρτος επιτέθηκαν ξανά (1139), ο Στέφανος στάθηκε ανίκανος να διαλύσει γρήγορα την επανάσταση και πήρε τον έλεγχο στα νοτιοδυτικά της Αγγλίας. Ο Στέφανος συνελήφθη στη μάχη του Λίνκολν (1141), εγκαταλείφτηκε από τους περισσότερους οπαδούς του και έχασε τον έλεγχο στη Νορμανδία, ελευθερώθηκε όταν η σύζυγος του και ο στρατηγός του Γουλιέλμος του Υπρ συνέλαβαν τον Ροβέρτο στο Ουίντσεστερ αλλά ο πόλεμος συνεχίστηκε για πολλά χρόνια χωρίς νικητή. Ο Στέφανος σταδιακά άρχισε να ενδιαφέρεται να τον διαδεχτεί στον θρόνο της Αγγλίας ο γιος του Ευστάθιος Δ΄ της Βουλώνης. Ο βασιλιάς προσπάθησε να πείσει την εκκλησία να στέψει συμβασιλέα τον Ευστάθιο αλλά ο Πάπας Ευγένιος Γ΄ το αρνήθηκε με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα προβλήματα του με τον ανώτερο κλήρο. Ο γιος της αυτοκράτειρας Ερρίκος επιτέθηκε στην Αγγλία (1153) και προσπάθησε να δημιουργήσει μια συμμαχία με ισχυρούς βαρόνους για να εξασφαλίσει τα κληρονομικά του δικαιώματα. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στο Γουόλινγκφορντ αλλά καμιά από τις δυο ομάδες των βαρόνων δεν ανέλαβε την πρωτοβουλία να ξεκινήσει τον πόλεμο, ο Στέφανος σκέφτηκε να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις για ειρήνη και οι διαδικασίες εξελίχτηκαν ταχύτατα λόγω του πρόωρου θανάτου του Ευσταθίου. Ο Στέφανος συμφώνησε να αναγνωρίσει τον Ερρίκο διάδοχο του στον θρόνο με αντάλλαγμα την ειρήνη παρακάμπτοντας τον δεύτερο γιο του Γουλιέλμο του Μπλουά, ο Στέφανος πέθανε το επόμενο έτος. Οι ιστορικοί έχουν εξετάσει λεπτομερώς την περίοδο της βασιλείας του Στεφάνου και τις αδυναμίες του οι οποίες έφεραν μακρόχρονο εμφύλιο πόλεμο που εξασθένησαν σημαντικά το Αγγλικό βασίλειο.
Ρίζες
thumb|right|250px|Ο Στέφανος (δεξιά) σε ένα γενεαλογικό δένdρο του 14ου αι. μαζί με τη μητέρα του Αδέλα και τους δυο μεγαλύτερους αδελφούς του.
Ο Στέφανος γεννήθηκε στο Μπλουά της Γαλλίας την περίοδο 1092 - 1096. Ο πατέρας του Στέφανος-Ερρίκος κόμης του Μπλουά και του Σαρτρ ήταν σημαντικός Γάλλος ευγενής και Σταυροφόρος, είχε σημαντική επίδραση τα πρώτα χρόνια της ζωής του Στεφάνου. Στην Α΄ Σταυροφορία ο Στέφανος-Ερρίκος απέκτησε φήμη δειλού γι'αυτό επέστρεψε στην Ανατολή για να αποκαταστήσει το όνομα του (1101) αλλά σκοτώθηκε σε μάχη στη Ράμλα. Η μητέρα του Στέφανου Αδέλα κόρη του Γουλιέλμου του Κατακτητή και της Ματθίλδης της Φλάνδρας ήταν διάσημη για την ευσέβεια, τον πλούτο και το πολιτικό της ταλέντο, είχε σημαντική μητριαρχική επίδραση στον Στέφανο τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Η Γαλλία τον 12ο αιώνα ήταν διάσπαρτη από κομητείες και κρατίδια υπό τον έλεγχο του βασιλιά της Γαλλίας, η ισχύς του βασιλιά ήταν συνδεδεμένη με τη βαθύπλουτη κομητεία Ιλ-ντε-Φρανς ακριβώς ανατολικά από την πατρική κομητεία του Στεφάνου στο Μπλουά. Στα δυτικά υπήρχαν οι κομητείες του Μαιν, του Ανζού και της Τουραίν, στα βόρεια βρισκόταν το δουκάτο της Νορμανδίας από το οποίο ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής ξεκίνησε να κατακτήσει την Αγγλία (1066), τα παιδιά του Κατακτητή πολέμησαν σκληρά μεταξύ τους για τη διαδοχή του Άγγλο-Νορμανδικού θρόνου. Οι βασιλείς μιλούσαν την ίδια γλώσσα με διαφορετικές διαλέκτους, είχαν την ίδια θρησκεία και μάχονταν συνεχώς μεταξύ τους για τον έλεγχο των σημαντικότερων κάστρων.
Παιδική ηλικία
Ο Στέφανος είχε τέσσερεις αδελφούς, μια αδελφή και πιθανότατα δυο ετεροθαλείς αδελφές. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Στέφανου Γουλιέλμος, κόμης του Σαλλί ήταν διανοητικά καθυστερημένος γι'αυτό η μητέρα τους πέρασε τον έλεγχο της κομητείας της Καμπανίας, του Μπλουά και του Σαρτρ στον δεύτερο γιο της Θεοβάλδο τον Μέγα. Ο επόμενος και αμέσως μικρότερος αδελφός του Στέφανου Όντο πέθανε πρόωρα στις αρχές της εφηβείας του, ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος του Μπλουά γεννήθηκε τέσσερα χρόνια μετά τον ίδιο. Τα αδέλφια είχαν στενούς οικογενειακούς δεσμούς και ο Στέφανος από μικρός εκπαιδεύτηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ο Στέφανος μεγάλωσε στο σπίτι της μητέρας του η οποία δεν τον εμπιστεύτηκε σε στενούς της συγγενείς, έμαθε Λατινικά, ιππασία, ιστορία και Βιβλικές σπουδές με καθηγητή τον Γουλιέλμο τον Νορμανδό.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Στέφανος ήταν υπό την έντονη επίδραση του θείου του Ερρίκου Α΄, ο Ερρίκος ανέβηκε στον θρόνο της Αγγλίας μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου Ρούφου. Το 1106 επιτέθηκε και κατέλαβε το δουκάτο της Νορμανδίας από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο τον οποίο νίκησε στη μάχη του Τινσεμπραί. Ο Ερρίκος στη συνέχεια συγκρούστηκε με τον Λουδοβίκο τον Παχύ ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να ανακηρύξει τον γιο του Ροβέρτου Γουλιέλμο Κλίτο δούκα της Νορμανδίας, ο Ερρίκος σχημάτισε μια συμμαχία βαρόνων εναντίον του Λουδοβίκου ΣΤ΄. Η Αδέλα, ο Θεοβάλδος και η μητέρα του Στέφανου συμμάχησαν με τον Ερρίκο με στόχο να τοποθετήσουν τον Στέφανο στην αυλή του. Ο Ερρίκος προχώρησε σε νέα εκστρατεία στη Νορμανδία μετά το 1111 όταν επαναστάτες υπό την ηγεσία του Ροβέρτου του Μπελέμ εξεγέρθηκαν εναντίον του, ο Στέφανος ήταν μαζί με τον Ερρίκο στέφτηκε ιππότης (1112) και ήταν ξανά μαζί με τον βασιλιά όταν επισκέφτηκε το αβαείο του Σαιν Εβρούλ (1113). Ο Στέφανος επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Αγγλία το 1113 ή το 1115 σαν μέλος της αυλής του Ερρίκου.
Ευνοούμενος του Ερρίκου Α΄
thumb|right|250px|Η βόρεια Γαλλία την εποχή της βασιλείας του Στέφανου. Ο Ερρίκος έγινε ο ισχυρός προστάτης του Στέφανου, ο Ερρίκος διάλεξε τον Στέφανο επειδή ανήκε στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον, ήταν σύμμαχος του και το σημαντικότερο δεν ήταν τόσο ισχυρός για να απειλήσει τον γιο και διάδοχο του Γουλιέλμο Άντελιν. Σαν τρίτος αδελφός ο Στέφανος χρειαζόταν την υποστήριξη ενός ισχυρού βασιλιά για να πάρει τίτλους και αξιώματα κάτι που κατόρθωσε με την υποστήριξη του Ερρίκου. Μετά τη μάχη του Τινσεμπραί (1106) ο Ερρίκος έκανε κατάσχεση της περιουσίας της κομητείας του Μορτέν από τον Γουλιέλμο του Μορτέν και της Ονούρ οφ Άγ μιας ισχυρότατης κομητείας που ανήκε στον Ροβέρτο Μαλέ. Στον Στέφανο παραχωρήθηκαν οι τίτλοι αλλά χωρίς τα εδάφη που είχαν κατασχεθεί, το Λάνκαστερ του παραχωρήθηκε μετά την κατάσχεση που έκανε ο Ερρίκος στον Ρογήρο του Πουατεβέν. Ο Ερρίκος παραχώρησε εδάφη στον Στέφανο στη νότια Νορμανδία αλλά οι ευγενείς της περιοχής εξεγέρθηκαν αναζητώντας υποστήριξη από τον Φούλκων των Ιεροσολύμων. Ο Στέφανος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεοβάλδος ηττήθηκαν με αποκορύφωμα τη μάχη του Αλανσόν, οι περιοχές δεν ανακτήθηκαν.
Ο βασιλιάς τακτοποίησε τον γάμο του Στέφανου με τη Ματθίλδη Α΄ της Βουλώνης την κόρη του Ευσταθίου Γ΄ της Βουλώνης με προίκα τη Βουλώνη και μεγάλες εκτάσεις στα βορειοδυτικά και νοτιοανατολικά της Αγγλίας. Το 1127 ο ανιψιός του Ερρίκου Α΄ Γουλιέλμος Κλίτο πιθανός διεκδικητής του Αγγλικού θρόνου έγινε κόμης της Φλάνδρας, ο Άγγλος βασιλιάς έστειλε σε αποστολή τον Στέφανο να το αποτρέψει αλλά σε απάντηση ο Γουλιέλμος Κλίτο επιτέθηκε στα εδάφη του Στέφανου στη Βουλώνη. Ακολούθησε ειρηνική συνθήκη αλλά ο Γουλιέλμος Κλίτο πέθανε την επόμενη χρονιά. Η πολιτική σκηνή στην Αγγλία άλλαξε δραματικά στην Αγγλία (1120) με τον θάνατο του γιου και διαδόχου του Ερρίκου Α΄ Γουλιέλμου Αντελίν στο ναυάγιο του λευκού πλοίου το οποίο ξεκίνησε από το Μπαρφλέρ με τον διάδοχο και φίλους του ευγενείς. Ο Στέφανος είχε προορισμό να ταξιδεύσει με το ίδιο πλοίο αλλά την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη είτε λόγω υπερφόρτωσης του πλοίου είτε επειδή έπασχε από διάρροια. Το πλοίο συγκρούστηκε σε ύφαλο, βυθίστηκε και βρήκαν τον θάνατο όλοι οι επιβάτες του.
Ο Ερρίκος Α΄ ορίζει διάδοχο τη κόρη του Ματθίλδη
Με τον θάνατο του Γουλιέλμου Αντελίν η διαδοχή βρέθηκε σε μεγάλη αβεβαιότητα, οι κανόνες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στη δυτική Ευρώπη καθόριζαν τον μεγαλύτερο γιο να κληρονομεί τους τίτλους και τα εδάφη του πατέρα του. Στο βασίλειο των Φράγκων επικρατούσε η συνήθεια να στέψει ο βασιλιάς τον διάδοχο του όσο ήταν ακόμα ζωντανός κάνοντας σαφή τη διαδοχή αλλά αυτό δεν ίσχυε πάντοτε στη Αγγλία. Σε πολλά άλλα μέρη ο βασιλιάς μοίραζε την περιουσία του στους γιους του με τον μεγαλύτερο γιο να κληρονομεί τους τίτλους και το μεγαλύτερο μερίδιο της περιουσίας ενώ οι μικρότεροι γιοι κληρονομούσαν μικρότερα μερίδια. Τα προβλήματα γινόντουσαν ακόμα μεγαλύτερα όταν ο βασιλιάς είχε πολλούς φιλόδοξους γιους όπως στην περίπτωση του Γουλιέλμου του Κατακτητή που αρχικά βρέθηκαν σε σύγκρουση ο μεγαλύτερος γιος Ροβέρτος με τα μικρότερα αδέλφια του αλλά ο τελικός κληρονόμος έγινε ο μικρότερος γιος Ερρίκος Α΄.
Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Άντελιν ο Ερρίκος είχε μόνο ένα νόμιμο παιδί την Αυτοκράτειρα Ματθίλδη η οποία ως κόρη είχε σημαντικό μειονέκτημα. Ο Ερρίκος Α΄ προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Αντελίζα του Λουβαίν για να αποκτήσει τον διάδοχο αλλά ο διάδοχος δεν ήρθε και αναγκάστηκε να ανακηρύξει οριστικά διάδοχο του τη Ματθίλδη. Ο Ματθίλδη κατείχε τον τίτλο της Αυτοκράτειρας λόγω του πρώτου της γάμου με τον αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ που πέθανε (1125) και στη συνέχεια προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη κόμη του Ανζού και γιο του Φούλκωνα του Ιεροσολύμων που τα εδάφη του βρισκόντουσαν δίπλα από το δουκάτο της Νορμανδίας. Ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης σαν Ανδεγαυός ήταν μισητός στην Άγγλο-Νορμανδική αριστοκρατία. Οι εντάσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα επειδή ο Ερρίκος αύξησε σημαντικά τους φόρους για να εξασφαλίσει έσοδα για τους πολέμους αλλά το κύρος και η δημοφιλία του βασιλιά περιόριζαν τις συγκρούσεις όσο ακόμα ζούσε. Ο Ερρίκος προσπάθησε να δημιουργήσει μια βάση πολιτικής υποστήριξης για τη Ματθίλδη στην Αγγλία και στη Νορμανδία γι'αυτό ζήτησε από την αυλή να πάρει όρκους υποστήριξης στην κόρη του τρεις φορές (1127, 1128, 1131) και να αναγνωρίσει τους απογόνους της σαν νόμιμους διαδόχους του Αγγλικού θρόνου. Ο Στέφανος βρισκόταν ανάμεσα στους ευγενείς που πήραν όρκο το 1127. Οι σχέσεις ωστόσο του Ερρίκου Α΄ με την κόρη του και τον γαμπρό του βρέθηκαν σε ένταση τα τελευταία χρόνια του. Η Ματθίλδη και ο Γοδεφρείδος υποπτεύθηκαν ότι δεν είχαν την υποστήριξη του Ερρίκου, του πρότειναν να δώσει όλα τα κάστρα της Νορμανδίας στη Ματθίλδη και να διατάξει την αριστοκρατία της Νορμανδίας να ορκιστεί ξανά πίστη απέναντι της. Ο Ερρίκος Α΄ δεν είχε εμπιστοσύνη στον Γοδεφρείδο και δίσταζε να του δώσει περισσότερες εξουσίες όσο ήταν ακόμα ζωντανός. Μια νέα εξέγερση ξέσπασε στη Νορμανδία, ο Γοδεφρείδος και η Ματθίλδη πήραν το μέρος των επαναστατών. Ο Ερρίκος Α΄ αρρώστησε και πέθανε στο Λυών-λα-Φορέτ στη διάρκεια αυτής της εξέγερσης.
Ισχυρός διεκδικητής του θρόνου
thumb|right|250px|Η στέψη του Στέφανου από τον Ματθαίο των Παρισίων, 13ος αι.
Ο Στέφανος ήταν διάσημη φυσιογνωμία στην Άγγλο-Νορμανδική κοινωνία εκείνη την εποχή (1135), αρκετά πλούσιος, ικανός με μεγάλη δημοτικότητα. Οι ιστορικοί καταγράφουν με τα καλύτερα λόγια τις συνήθειες και τη συμπεριφορά του στους ευγενείς και τους υπηρέτες του όπως και την ευσέβεια του. Ο Στέφανος είχε έναν προσωπικό εξομολογητή που είχε διοριστεί από τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι, ευνόησε το Τάγμα των Κιστερκιανών με τη δημιουργία αβαείων, με αυτόν τον τρόπο κέρδισε περισσότερους συμμάχους στην εκκλησία. Οι φήμες για τη δειλία του πατέρα του Στέφανου στην Α΄ Σταυροφορία κυκλοφορούσαν ακόμα γι'αυτό ο ίδιος ήταν πολύ προσεκτικός όταν είχε σκοπό να αναλάβει στρατιωτικές εκστρατείες. Η σύζυγος του Ματθίλδη έπαιξε βασικό ρόλο στη διαχείριση της περιουσίας και στη συλλογή κειμηλίων γι'αυτό το ζεύγος έγινε σύντομα το πλουσιότερο στην Αγγλία μετά τον βασιλιά. Το 1133 ο γνωστός Φλαμανδός ευγενής Γουλιέλμος της Υπρ βρέθηκε στην αυλή του Στέφανου.