cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρης Θεσσαλονίκης (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Κορασίδες
Τη διπλή του επιτυχία επανέλαβε ο Άρης και την επόμενη χρονιά, 2014-15, με τον ίδιο προπονητή στον πάγκο. Στην Κανονική Περίοδο του Πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης κατέλαβε την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου του με 20 νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στην επόμενη φάση αντιμετώπισε σε δύο παιχνίδια τον Παναθλητικό Συκεών καταφέρνοντας να συνεχίσει το αήττητο σερί του (51-82 εκτός, 72-19 εντός έδρας). Στη συνέχεια διασταυρώθηκε με την ομάδα της Αναγέννησης Νέου Ρυσίου καταφέρνοντας να επιβληθεί τόσο εκτός όσο και εντός έδρας (48-75 και 65-38 αντίστοιχα). Ακολούθησε μια επίπονη σειρά πέντε τελικών απέναντι στον Π.Α.Ο.Κ., με τον τίτλο του Πρωταθλητή να κρίνεται στις 3 νίκες. Αρχικά ο Άρης, που είχε το πλεονέκτημα της έδρας, νίκησε με οριακό σκορ 46-45. Στη συνέχεια ο Π.Α.Ο.Κ. ισοφάρισε στην έδρα του με σκορ 65-47. Κατόπιν ο «Δικέφαλος» κατάφερε να σπάσει την έδρα του Άρη, πλησιάζοντας στον τίτλο. Εντούτοις ο Άρης βρήκε τη δύναμη να ανατρέψει υπέρ του την κατάσταση επικρατώντας εκτός έδρας με σκορ 30-62 και στέλνοντας τη σειρά σε πέμπτο αγώνα. Τελικά χαμογέλασε ο Άρης μετά από αμφίρροπο αγώνα που έληξε με σκορ 48-46. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της χρονιάς διεξήχθη στα τέλη Ιουνίου στην Καλαμπάκα. Εκεί ο Άρης αναμετρήθηκε με τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας, τον Έσπερο Α.Ο.Π.Α., τον Παναθηναϊκό, τον Κρόνο Αγίου Δημητρίου και τον Ηρόδοτο Νέας Αλικαρνασσού. Η λήξη της αγωνιστικής δράσης βρήκε για δεύτερη σερί χρονιά τον Άρη αήττητο Πρωταθλητή. Η Έλενα Τσινέκε πρωταγωνίστησε στο τουρνουά φεύγοντας με τα βραβεία της Πολυτιμότερης Παίκτριας και της Κορυφαίας Σκόρερ. Στην καλύτερη πεντάδα εντάχθηκε μία ακόμη αθλήτρια της ομάδας, η Καλλιόπη Γιαννουσίου.
Ο Άρης επέστρεψε στις επιτυχίες τη μεθεπόμενη αγωνιστική, 2016-17. Στην Α' Φάση του Πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης (που αλλάζει σχεδόν κάθε χρόνο μορφή διεξαγωγής) οι «κιτρινόμαυρες» πρώτευσαν στον Όμιλό τους συλλέγοντας 12 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια. Στη Β' Φάση συγκέντρωσε 9 νίκες και 1 ήττα, ισοβαθμώντας στην κορυφή της κατάταξης με τον Π.Α.Ο.Κ. Στο μίνι Πρωτάθλημα που διεξήχθη μεταξύ των τεσσάρων κορυφαίων συλλόγων, ο Άρης αναδείχθηκε εν τέλει Πρωταθλητής με 3 νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Την ίδια χρονιά οι Νεανίδες του Άρη κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό του Κυπέλλου Γυναικών Θεσσαλονίκης, χάνοντας, όμως, το τρόπαιο από τη Μ.Ε.Ν. Τούμπας με σκορ 50-54. Στα τέλη Ιουνίου ο Άρης ταξίδεψε εκ νέου στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας για να λάβει μέρος στο Πανελλήνιο Κορασίδων, όπου συνάντησε τον Παναθηναϊκό, το Φάρο Κερατσινίου, τον Έσπερο Α.Ο.Π.Α., τους Τιτάνες Παλαμά και τον Ο.Φ.Η. Με απολογισμό 2 νίκες και 3 ήττες, κατετάγη στην 3η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης. Προπονητές της ομάδας τη χρονιά αυτή ήταν οι Βαγγέλης Κουλακιώτης και Κώστας Μακρής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1985
Σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Χανίων
Ο σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Χανίων είναι εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στα Χανιά. Το εργοστάσιο τροφοδοτείται με φυσικό αέριο. Αποτελείται από δύο στρόβιλους αερίου μονάδες με συνολική χωρητικότητα περίπου 120 μεγαβάτ. Ο σταθμός είναι ιδιοκτησία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ).
Ιστορία
Το 1995, η ΔΕΗ ανέθεσε την προμήθεια και εγκατάσταση δύο μονάδων στρόβιλων με χωρητικότητα 59 μεγαβάτ η κάθε μία στην Ansaldo Energia, θυγατρική της Finmeccanica. Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1997. Ο πρώτος συγχρονισμός του εργοστασίου έγινε το Μάρτιο του 1998 και η πρώτη μονάδα μπήκε σε εμπορική λειτουργία το Μάιο του 1998. Η δεύτερη μονάδα μπήκε σε εμπορική λειτουργία τον Αύγουστο του 1998.
Οι ελληνικές εταιρείες Τρίτων και Ρόδαξ συμμετείχαν στην κατασκευή της μονάδας ως υπεργολάβοι.
Κατηγορία:Χανιά Κατηγορία:Ενέργεια στην Ελλάδα
Κάμπος Δοξαρού Ρεθύμνης
Ο Κάμπος Δοξαρού είναι ημιορεινός οικισμός του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, σε απόσταση 44 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Πανόρμου) και 17 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένος στην εύφορη κοιλάδα του Μυλοποτάμου, στους νότιους πρόποδες από τα Ταλαία Όρη (Κουλούκωνας) σε υψόμετρο 220 μέτρα. Το χωριό είναι δίπλα στο Δοξαρό (Β.), ανάμεσα στον Κάμπο Απλαδιανών (Δ.-ΒΔ.) και στον Μακρυγιάννη (ΝΑ.), ενώ μέσα από αυτό περνάει η παλιά ΕΟ Ηρακλείου - Ρεθύμνου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Δοξαρού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Δοξαρό, τον Μακρυγιάννη, το Μακρυγιαννιό και τα Χελιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Δοξαρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 91 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Βιλατσίντρο
Η Βιλατσίντρο είναι Δήμος και μία από τις δυο πρωτεύουσες της Ιταλικής Επαρχίας του Μέντιο Καμπιντάνο, στην Ιταλική Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία. Η δεύτερη πρωτεύουσα της επαρχίας όπως ορίστηκε με κυβερνητικό διάταγμα (2005) ήταν το Σανλούρι. Με νέο κυβερνητικό διάταγμα η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο ενώθηκε με την Επαρχία του Καρμπόνια-Ιγκλέσιας και δημιούργησαν την Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (2016). Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι η Βιλατσίντρο ιδρύθηκε την περίοδο μεταξύ (3ος αιώνας π.Χ. - 1ος αιώνας π.Χ.), πιθανότατα τον 2ο αιώνα π.Χ. Το Βιλατσίντρο αγόρασε μια οικογένεια εμπόρων, οι Λες Μπρόντο (1594). Ο Καρλ Γκούσταβ Μαντέλ κατασκεύασε στο Βιλατσίντρο χυτήριο Μολύβδου (1740).
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νότιας Σαρδηνίας
Χαϊρανιντίλ Σουλτάνα
Η Χαϊραντινίλ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:هايرانيديل سلطان) (Τούρκικα: Hayranidil Sultan, 2 Νοεμβρίου 1846 - 26 Νοεμβρίου 1898) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μητέρα του τελευταίου Χαλίφη του Ισλάμ, Αμπντούλ Μετζίτ Β΄.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Hayranidil Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
thumb|Πορτραίτο του γιου της Χαϊρανιντίλ Σουλτάν, [[Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ στο μουσείο Τοπ Καπί Σαράι.|200px|left]]
Βιογραφία
Η Χαϊραντινίλ Σουλτάν γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1846 στο Καρς, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1866 παντρεύτηκε τον Οθωμανό Σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Ήταν η μητέρα της Ναζιμέ Σουλτάν και του Αμπντούλ Μετζίτ Β΄, του τελευταίου χαλίφη του Ισλάμ. Η Χαϊραντινίλ Σουλτάν πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1898 σε ηλικία 52 ετών στο Ορτάκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σανλούρι
Το Σανλούρι (Sanluri,, σαρδηνιακά: Seddori) είναι Δήμος και μία από τις δυο πρωτεύουσες της Ιταλικής Επαρχίας του Μέντιο Καμπιντάνο, στην Ιταλική Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία. Η δεύτερη πρωτεύουσα της επαρχίας όπως ορίστηκε με κυβερνητικό διάταγμα (2005) ήταν η Βιλατσίντρο. Με νέο κυβερνητικό διάταγμα η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο ενώθηκε με την Επαρχία του Καρμπόνια-Ιγκλέσιας και δημιούργησαν την Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (2016). Το όνομα της πόλης προέρχεται από μερικές παραλλαγές του ονόματος του νησιού της Σικελίας στην τοπική διάλεκτο, το «Σελλόρι» σχετίζεται με τη Σικελία σαν τόπος παραγωγής σιτηρών. Η πεδιάδα της επαρχίας Μέντιο Καμπιντάνο είναι γεμάτη με σιτοβολώνες. Μια άλλη υπόθεση αναφέρει ότι το όνομα «Σανλούρι» σχετίζεται με τον προστάτη της πόλης Σαν Λορέντζο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νότιας Σαρδηνίας
Παναγιώτης Φιλιππαίος
Ο Παναγιώτης Φιλιππαίος (γεν. 7 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Έλληνας ηθοποιός και γραφίστας. Από το 1999 μέχρι το 2006 έπαιξε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με πιο γνωστή συμμετοχή αυτή στη σειρά Είσαι το Ταίρι Μου την περίοδο 2001-2002. Ακόμη έχει λάβει μέρος σε δύο κινηματογραφικές ταινίες.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 8 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική παίζοντας σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές συνήθως ρόλους μικρών παιδιών.
Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1999 στο Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου της κωμικής σειράς Εγκλήματα στον ANT1 όπου υποδύθηκε ένα παιδάκι που λέει τα κάλαντα στο σπίτι της οικογένειας Μητρόπουλου. Λίγους μήνες μετά επανεμφανίστηκε στα Εγκλήματα αύτη τη φορά υποδυόμενος το γιο του Αλέκου Παπαδήμα σε όνειρο. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και σε άλλες σειρές. Πιο συγκεκριμένα συμμετείχε σε κάποια επεισόδια της δραματικής σειράς Σύνορα Αγάπης, έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Αθώος ή Ένοχος και τέλος έπαιξε στη νεανική σειρά Δούρειος Ίππος. Το 2000 εντάχθηκε στο καστ της καθημερινής σειράς του Νίκου Φώσκολου Καλημέρα Ζωή υποδυόμενος το μικρό γιο του ταξίαρχου Στάθη Θεοχάρη, Βασίλη Θεοχάρη στον όγδοο και ένατο κύκλο της σειράς. Το 2001, πέρα από την παρουσία του στην καθημερινή σειρά, έκανε έκτακτες εμφανίσεις στις σειρές Μικρές αμαρτίες και Επιφάνεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ραφαήλ Πετρουσάνσκι
Ο Ραφαήλ Ρομάνοβιτς Πετρουσάνσκι (ουκρανικά : Рафаїл Романович Петрушанський) (15 Αυγούστου 1895, Μελιτόπολη, επαρχία Ταβρίγια, Ρωσική Αυτοκρατορία, 2 Σεπτεμβρίου 1937) ήταν σοβιετικός πολιτικός, Ουκρανικής καταγωγής, και δήμαρχος του Κιέβου από το 1934 έως το 1937.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1895 στη Μελιτόπολη, από την ηλικία των 13 ε΄των έμεινε ορφανός από πατέρα κι άρχισε να εργάζεται. Το 1915, μετά το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, επιστρατεύτηκε και πήρε μέρος στις μάχες στο αυστριακό μέτωπο με το 75ο Σύνταγμα της Σεβαστούπολης (1915-1917). Τραυματίστηκε και του απονεμήθηκε το παράσημο του Αγίου Γεωργίου για το Θάρρος του.
Μέλος του Ουκρανικού κομμουνιστικού κόμματος από το 1919. Το 1924 ήταν πρόεδρος του σωματείου οικοδόμων. Από τον Μάιο του 1926 ήταν μέλος του προεδρείου της εκτελεστικής επιτροπής της περιφέρειας του Κιέβου και επικεφαλής του τμήματος εργασίας.
Μετά την αποφοίτησή του από το ινστιτούτο πολιτικών μηχανικών του Κιέβου το 1932, εργάστηκε ως διευθυντής ορυχείου στο εργοτάξιο του μετρό της Μόσχας. Από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 1933 - Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Χάρκοβο και επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Χάρκοβο.
Συνελήφθη τον Ιούλιο του 1937 κατά τις Σταλινικές διώξεις για συμμετοχή στην «αντεπαναστατική τροτσκιστική οργάνωση» και εκυελέστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1937. Το όνομα του αποκαταστάθηκε το 1956 λόγω έλλειψης στοιχείων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κιέβου
Καντινεφέντι
Καντινεφέντι (Τουρκικά Kadınefendı, Οθωμανικά Τουρκικά: قادين افندی) ήταν τίτλος που δινόταν στις αγαπημένες επίσημες συζύγους των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μεταφράζεται ως "Βασίλισσα". Ο Σουλτάνος μπορούσε να έχει μέχρι τέσσερις και μερικές φορές πέντε και οκτώ γυναίκες με το βασιλικό αξίωμα της Καντινεφέντι και απεριόριστο αριθμό Ικμπάλ, δηλαδή συζύγους με τον βαθμό της Χανιμεφέντι. Ο τίτλος Καντινεφέντι ήταν μία αντικατάσταση των πρώτων τίτλων, Χατούν και Χασεκί Σουλτάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίτλοι ευγενείας
Luciano Manara (υποβρύχιο)
Το Luciano Manara ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης Bandiera που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1930 και έδρασε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Η κλάση Bandiera ήταν μία μεγαλύτερων διαστάσεων βελτιωμένη εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Pisani. Τα πλοία της είχαν εκτόπισμα 940 t (925 LT) στην επιφάνεια και 1097 t (1080 LT) σε βύθιση. Το μήκος τους ήταν 69,8 m, το πλάτος 7,3 m και το βύθισμά τους 5,26 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m και το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 53 αξιωματικούς και ναύτες.
Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 650 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης στην επιφάνεια ήταν 15 kn ενώ σε βύθιση έφθανε τους 8,2 kn. Η ακτίνα δράσης ήταν 4750 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 8,5 kn και 60 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn σε βύθιση. Ο οπλισμός του αποτελούνταν από οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533 mm, τέσσερις στην πλώρη και άλλους τόσους στην πρύμνη, για τους οποίους έφεραν δώδεκα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm χαρή στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το σκάφος ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm για αντιαεροπορική προστασία.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Luciano Manara ξεκίνησε στις 18 Φεβρουαρίου 1928 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στη Τριέστη. Καθελκύστηκε στις 5 Οκτωβρίου 1929 και ολοκληρώθηκε στις 6 Ιουνίου του 1930.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Bandiera Κατηγορία:Ιταλικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εθνική Ελλάδας (Φεντ Καπ)
Η εθνική Φεντ Καπ Ελλάδας εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Φεντ Καπ, τη διεθνή διοργάνωση εθνικών ομάδων γυναικείας αντισφαίρισης. Υπάγεται στην Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Αντισφαίρισης. Αγωνίζονται στην ζώνη Ευρώπης/Αφρικής του Ομίλου Α'.
Ιστορία
Η Ελλάδα συμμετείχε στο πρώτο της Φεντ Καπ το 1968. Η καλύτερη επίδοση είναι ο γύρος των 16 το 1977 και το 1984.
Η σημερινή ομάδα αποτελείται από τις: Μαρία Σάκκαρη, Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου, Ελένη Κορδολαίμη και Εμμανουέλα Αντωνάκη.
Στην ομάδα έχουν αγωνιστεί παίκτριες όπως η Λένα Δανιηλίδου, Χριστίνα Παπαδάκη, Όλγα Τσαρμποπούλου, Αγγελική Κανελλοπούλου, Κάρολ-Αν Καλογεροπούλου και πολλές άλλες.
Η Ελληνίδα Ντενίζ Παναγοπούλου είναι η νεαρότερη παίκτρια που αγωνίστηκε σε Φεντ Καπ. Συμμετείχε στην διοργάνωση του 1977 και αγωνίστηκε σε ηλικία 12 ετών και 360 ημερών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντισφαίριση στην Ελλάδα Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες της Ελλάδας
Ταμπλό (καλαθοσφαίριση)
μικρογραφία|Τυπικό επαγγελματική στεφάνη με ταμπλό. μικρογραφία|Τυπική ιδιόκτητη στεφάνη καλαθοσφαίρισης με ταμπλό. Το ταμπλό είναι ένα κομμάτι εξοπλισμού της καλαθοσφαίρισης. Είναι μία υπερυψωμένη κάθετη σανίδα με προσαρτημένο καλάθι που αποτελείται από ένα δίχτυ που κρέμεται από ένα τσέρκι. Είναι κατασκευασμένο από ένα επίπεδο, άκαμπτο κομμάτι, συχνά πλεξιγκλάς ή σκληρυμένο γυαλί που έχει επίσης τις ιδιότητες του γυαλιού ασφαλείας όταν θρυμματίζεται κατά λάθος. Συνήθως, είναι ορθογώνιο όπως χρησιμοποιείται στο NBA, το NCAA και το διεθνές μπάσκετ. Σε ψυχαγωγικά περιβάλλοντα, ένα ταμπλό μπορεί να είναι οβάλ ή σε σχήμα βεντάλιας, ιδιαίτερα σε μη επαγγελματικά παιχνίδια.
Εκτός από αυτές τις σημάνσεις και εκείνες του κατασκευαστή, τα πρωταθλήματα και τα διοικητικά όργανα τοποθετούν συχνά και άλλα αυτοκόλλητα στην άκρη του ταμπλό στο γυαλί, συμπεριλαμβανομένου του λογοτύπου του πρωταθλήματος ή του οργανισμού και μίας εθνικής σημαίας. Στην κορυφή του ταμπλό, η διαδικτυακή διεύθυνση ή το λογότυπο ενός πρωταθλήματος ή μίας ομάδας ή ενός χορηγού είναι τοποθετημένο για να εκμεταλλευτεί την υψηλή γωνία του τηλεοπτικού φακού που χρησιμοποιείται για άμεση επανάληψη των καρφωμάτων και άλλων σουτ πάνω από το χείλος.
Στις επαγγελματικές και τις περισσότερες ανώτερες πανεπιστημιακές ρυθμίσεις, το ταμπλό είναι μέρος ενός φορητού ορθοστάτη που μπορεί να απομακρυνθεί και να αποθηκευτεί για να επιτρέψει στον χώρο να φιλοξενήσει πολλά άλλα αθλήματα και εκδηλώσεις, αν και στα περισσότερα λύκεια και σε παραδείγματα όπως το Μάπλς Παβίλιον του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, οι σανίδες πλάτης τοποθετούνται ως μέρος ενός αναρτημένου συστήματος χρησιμοποιώντας δοκούς οροφής για τη στήριξη του στόχου και τους επιτρέπει να τοποθετούνται εκτός του συστήματος στήριξης της οροφής όταν δεν χρησιμοποιούνται, μαζί με το πιο κοινό επιτοίχιο σύστημα. Οι πλάγιοι πίνακες που χρησιμοποιούνται στην προπόνηση ή στο γυμναστήριο είναι γενικά από την επιτοίχια ποικιλία και συνήθως έχουν αδιαφανείς πίνακες από υαλοβάμβακα ή χοντρές μεταλλικές πλάκες, μαζί με τους περισσότερους πίνακες σε υπαίθρια δημοτικά πάρκα.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ο φορητός ορθοστάτης που περιέχει το ταμπλό έχει επίσης καλωδιώσεις και αισθητήρες μέσα στον πυρήνα του, μαζί με τη δομή του ρολογιού του παιχνιδιού και του ρολογιού των βολών πάνω από αυτό, γεγονός που καθιστά την εγκατάσταση ενός ταμπλό τόσο περίπλοκη όσο και το δάπεδο μπάσκετ μιας αρένας, σε σημείο που να απαιτείται και ένα ανταλλακτικό ταμπλό σε ετοιμότητα, αν ποτέ ένα ταμπλό βγει από το επίπεδο ή σπάσει.
Το πρώτο γυάλινο ταμπλό χρησιμοποιήθηκε από την ομάδα μπάσκετ των Ιντιάνα Χούζιερς στο Μενς Γκιμνάσιουμ του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα. Μετά τους πρώτους αγώνες στις νέες εγκαταστάσεις τους το 1917, οι θεατές παραπονέθηκαν ότι δεν μπορούσαν να δουν κάποιες φάσεις στο παιχνίδι λόγω των αδιαφανών ξύλινων ταμπλό. Ως αποτέλεσμα, η εταιρεία Νουρ Μίρορ Πλέιτ Κόμπανι στο Μπλούμινγκτον προσλήφθηκε για να δημιουργήσει νέους πίνακες που περιείχαν γυαλί πάχους 3,8 εκατοστών, ώστε οι φίλαθλοι να μπορούν να βλέπουν τους αγώνες χωρίς να εμποδίζεται η θέα. Ήταν η πρώτη εγκατάσταση στη χώρα που χρησιμοποίησε γυάλινα ταμπλό.
Επαγγελματικά γυάλινα ταμπλό συνηθίζονταν να σπάνε από δύναμη 283 κιλών ή περισσότερο. Στα σύγχρονα επαγγελματικά και υψηλότερου επιπέδου κολεγιακά ταμπλό, έχει καθιερωθεί η λεγόμενη αποσπώμενη στεφάνη, που είναι μια στεφάνη καλαθοσφαίρισης που περιέχει έναν μεντεσέ και ένα ελατήριο στο σημείο όπου συνδέεται με το ταμπλό, έτσι ώστε η στεφάνη να μπορεί να λυγίσει προς τα κάτω όταν ένας παίκτης καρφώνει μια μπάλα μπάσκετ και στη συνέχεια να επανέλθει γρήγορα σε οριζόντια θέση όταν ο παίκτης την αφήσει. Με την πατέντα αυτή, δεν απορροφά το γυαλί πάνω από τη στεφάνη οποιοδήποτε βάρος, έτσι ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος να συμβεί σπάσιμο του γυαλιού και του ταμπλό στο σύνολό του. Ως αποτέλεσμα, το σπάσιμο του ταμπλό έχει γίνει πλέον εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο στο σύγχρονο μπάσκετ και σχεδόν αδύνατο στο μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Ο Άρθουρ Έχρατ αναγνωρίζεται ως ο εφευρέτης της αποσπώμενης στεφάνης από το Κέντρο Μελέτης Εφεύρεσης και Καινοτομίας Λέμελσον του ιδρύματος Σμιθσόνιαν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εξοπλισμός καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ηχολαλία
Ηχολαλία είναι η αυτόκλητη επανάληψη φωνημάτων που γίνονται από άλλο άτομο (όταν επαναλαμβάνεται από το ίδιο άτομο, ονομάζεται παλιλαλία). Στην πιο έντονή του μορφή είναι αυτόματο και αβίαστο. Είναι ένα από τα ηχοφαινόμενα, στενά συνδεδεμένο με την ηχοπραξία, την αυτόματη επανάληψη των κινήσεων που γίνονται από άλλο άτομο. Και τα δύο είναι «υποσύνολα μιμητικής συμπεριφοράς» όπου οι ήχοι ή οι ενέργειες μιμούνται «χωρίς ρητή επίγνωση». Η ηχολαλία μπορεί να είναι άμεση αντίδραση σε ένα ερέθισμα ή μπορεί να καθυστερήσει.
Η ηχολαλία εμφανίζεται σε πολλές περιπτώσεις διαταραχής του φάσματος του αυτισμού και του συνδρόμου Τουρέτ. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε πολλές άλλες νευρολογικές καταστάσεις, όπως ορισμένες μορφές άνοιας ή αφασίας που σχετίζεται με εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η λέξη «ηχολαλία» προέρχεται από το ελληνικό ἠχώ, που σημαίνει «ηχώ» ή «επαναλαμβάνω», και λαλιά, που σημαίνει «ομιλία».
Σημεία και συμπτώματα
Η ηχολαλία μπορεί να κατηγοριοποιηθεί είτε ως άμεση (εμφανίζεται αμέσως μετά το ερέθισμα) είτε ως καθυστερημένη (λίγη ώρα μετά την εμφάνιση ενός ερεθίσματος). Η άμεση ηχολαλία προκύπτει από τη γρήγορη ανάκληση πληροφοριών από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη και την «επιφανειακή γλωσσική επεξεργασία». Μια τυπική παιδιατρική παρουσίαση της άμεσης ηχολαλίας μπορεί να είναι η εξής: ερωτάται ένα παιδί «Θέλεις φαγητό;» το παιδί απαντά «Θέλεις φαγητό;», ακολουθούμενο από μια παύση και μετά μια απάντηση, «Ναι. Τι έχουμε για φαγητό;» Στην καθυστερημένη ηχολαλία ο ασθενής επαναλαμβάνει λέξεις, φράσεις ή πολλαπλές προτάσεις μετά από μια καθυστέρηση που μπορεί να είναι οπουδήποτε από ώρες έως χρόνια αργότερα. Η άμεση ηχολαλία μπορεί να είναι ενδεικτική της ύπαρξης αναπτυξιακής διαταραχής, αλλά αυτό δεν ισχύει απαραίτητα. Μερικές φορές η ηχολαλία μπορεί να παρατηρηθεί όταν ένα άτομο επαναλαμβάνει μια δήλωση για να δείξει ότι σκέφτεται μια απάντηση και ότι άκουσε πλήρως την αρχική δήλωση.
Αν και η ηχολαλία μπορεί να είναι μια βλάβη, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία υποκείμενων νοημάτων και συμπεριφορών μεταξύ και εντός των υποκειμένων. Η μετριασμένη ηχολαλία αναφέρεται σε μια επανάληψη στην οποία το αρχικό ερέθισμα είναι κάπως αλλαγμένο, και η περιβαλλοντική ηχολαλία αναφέρεται στην επανάληψη (που εμφανίζεται συνήθως σε άτομα με άνοια) περιβαλλοντικών ερεθισμάτων όπως ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που ακούγεται στο υπόβαθρο.
Παραδείγματα μετριασμένης ηχολαλίας είναι οι αλλαγές αντωνυμίας ή οι διορθώσεις σύνταξης. Το πρώτο μπορεί να φανεί στο παράδειγμα της ερώτησης του ασθενούς «Πού πηγαίνεις;» και με τον ασθενή να απαντά «Πού πάω;» Το δεύτερο θα εμφανιζόταν στον ιατρό να ρωτά «Πού πάω;» και ο ασθενής επαναλαμβάνει «Πού πάω;» Στην μετριασμένη ηχολαλία λαμβάνει χώρα κάποια γλωσσική επεξεργασία. Μετριασμένη ηχολαλία μπορεί να παρατηρηθεί στη δυσπραξία και την αφασία του λόγου.
Μια ιαπωνική αναφορά περιστατικού περιγράφει έναν 20χρονο φοιτητή που εισήχθη στο νοσοκομείο παραπονούμενος για πονοκεφάλους και μηνιγγίτιδα. Ωστόσο, εμφάνισε επίσης σημάδια ατμοσφαιρικής ηχολαλίας. Οι ερευνητές δήλωσαν ότι η επανάληψη του νεαρού ασθενούς γινόταν περίπου με τον ίδιο ρυθμό με τον κανονικό ρυθμό ομιλίας του. Ο ασθενής δεν επαναλάμβανε απλώς τις λέξεις που είχε ακούσει η μία μετά την άλλη. Ο ασθενής ανέφερε ότι η ηχολαλία του περιβάλλοντος φαινόταν να είναι τυχαία αλλά εμφανιζόταν όταν αποσπούταν η προσοχή του. Γνώριζε επίσης την ηχολαλία του, αλλά είπε ότι δεν μπορεί να σταματήσει τις επαναλήψεις.
Συναφείς διαταραχές
Η ηχολαλία μπορεί να είναι δείκτης διαταραχών επικοινωνίας στον αυτισμό, αλλά δεν είναι ούτε μοναδική ούτε συνώνυμη με τα σύνδρομα. Τα ηχοφαινόμενα (ιδιαίτερα η ηχολαλία και η ηχοπραξία) ήταν καθοριστικά χαρακτηριστικά στις πρώιμες περιγραφές του συνδρόμου Τουρέτ (ΣΤ). Η ηχολαλία εμφανίζεται επίσης σε αφασία, σχιζοφρένεια, άνοια, κατατονία, επιληψία, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, εγκεφαλική κάκωση, σε τυφλά παιδιά, παιδιά με γλωσσικές αναπηρίες, καθώς και σε ορισμένα αναπτυσσόμενα νευροτυπικά παιδιά. Άλλες διαταραχές που σχετίζονται με την ηχολαλία είναι η νόσος του Πικ, η μετωποκροταφική άνοια, η φλοιοβασική εκφύλιση, η προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση, καθώς και η διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή.
Στη διαφλοιώδη αισθητηριακή αφασία, η ηχολαλία είναι κοινή, με τον ασθενή να ενσωματώνει λέξεις ή προτάσεις άλλου ατόμου στη δική του απάντηση. Ενώ αυτοί οι ασθενείς στερούνται γλωσσικής κατανόησης, εξακολουθούν να είναι σε θέση να διαβάζουν.
Ανατομικοί συσχετισμοί
Η ηχολαλία μπορεί να είναι αποτέλεσμα βλάβης του αριστερού ημισφαιρίου. Περιστατικά ηχολαλίας έχουν εμφανιστεί μετά από βλάβες του αριστερού έσω μετωπιαίου λοβού και των συμπληρωματικών κινητικών περιοχών. Η ακούσια ή μη λειτουργική ηχολαλία παρουσιάζει ομοιότητες με τη συμπεριφορά μίμησης που παρατηρείται μετά την απενεργοποίηση του μετωπιαίου δικτύου είναι πιθανότατα να σχετίζεται με τους κατοπτρικούς νευρώνες. Σε περιπτώσεις όπου η ηχολαλία είναι μέρος της μικτής παροδικής αφασίας, η περισυλβιακή γλωσσική περιοχή παραμένει άθικτη, αλλά ο περιβάλλοντας πρόσθιος και οπίσθιος φλοιός συσχέτισης εκφυλίζεται ή ισχαιμεί.
Μίμηση και μάθηση
Η ηχολαλία είναι συχνή σε μικρά παιδιά που αρχίζουν να μαθαίνουν να μιλούν. Η ηχολαλία είναι μια μορφή μίμησης. Η μίμηση είναι ένα χρήσιμο, φυσιολογικό και απαραίτητο συστατικό της κοινωνικής μάθησης: η μιμητική μάθηση συμβαίνει όταν ο «παρατηρητής αποκτά νέες συμπεριφορές μέσω της μίμησης» και η μίμηση ή η αυτόματη μίμηση εμφανίζεται όταν μια «αναπαραγόμενη συμπεριφορά βασίζεται σε προηγούμενα αποκτηθέντα κινητικά (ή φωνητικά) μοτίβα». Οι Ganos et al (2012) ορίζουν την ηχολαλία ως μια «αυτόματη μιμητική ενέργεια χωρίς ρητή επίγνωση». Τα παιδιά συχνά φωνάζουν πρώτα τις συλλαβές και τελικά τις λέξεις που ακούν. Για παράδειγμα, ένα μωρό μπορεί συχνά να ακούει τη λέξη «μπιμπερό» σε διάφορες προτάσεις. Το μωρό πρώτα επαναλαμβάνει μόνο με συλλαβές όπως «μπαμπα», αλλά καθώς προοδεύουν οι γλωσσικές του δεξιότητες, το παιδί θα μπορεί τελικά να λέει τη λέξη «μπιμπερό». Η ηχολαλία γίνεται όλο και λιγότερο συχνή καθώς αναπτύσσονται οι γλωσσικές δεξιότητες του παιδιού. Δεν είναι δυνατόν να διακρίνουμε τη μιμητική μαθησιακή μορφή της ηχολαλίας που εμφανίζεται ως μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης από την αυτόματη μίμηση ή την ηχολαλία που είναι χαρακτηριστική μιας διαταραχής μέχρι την ηλικία των τριών περίπου ετών, όταν αναπτύσσεται κάποια ικανότητα αυτορρύθμισης. Η υποψία μιας διαταραχής μπορεί να τεθεί εάν η αυτόματη μίμηση επιμένει πέρα από την ηλικία των τριών ετών.
Λειτουργία
Πριν από τη δεκαετία του 1980, η ηχολαλία θεωρούνταν αρνητική, μη λειτουργική συμπεριφορά. Ωστόσο, ερευνητές όπως ο Μπάρι Πρίζαντ και οι συνεργάτες του έχουν δώσει έμφαση στην επικοινωνιακή λειτουργία της ηχολαλίας. Μεταξύ των επικοινωνιακών λειτουργιών που σημειώνονται είναι η στροφή, η αίτηση, η αυτορρύθμιση και η πρόβα για να βοηθήσουν στην κατανόηση. Η ηχολαλία μπορεί να κατηγοριοποιηθεί ως επικοινωνιακή (στο πλαίσιο και με «φαινομενικά επικοινωνιακό σκοπό») έναντι της ημιεπικοινωνιακής (μια «ασαφή επικοινωνιακή έννοια»).
Η χρήση της ηχολαλίας στην απόκριση εργασιών για τη διευκόλυνση της γενίκευσης είναι ένας τομέας που υπόσχεται πολλά. Χρειάζεται οπωσδήποτε έρευνα σε αυτόν τον τομέα. Η Μάρτζορι Σάρλοπ πραγματοποίησε μια σειρά πειραμάτων με αυτιστικά παιδιά. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι ίσως σε ορισμένες εργασίες (δηλαδή, η δεκτική επισήμανση), η ηχολαλία δεν πρέπει να εξαλειφθεί, αλλά να αξιοποιηθεί, καθώς μπορεί να διευκολύνει την απόκτηση και τη γενίκευση για αυτιστικά παιδιά.
Σύνδρομο Τουρέτ
Η ηχολαλία και η ηχοπραξία είναι διακριτικά τικ του συνδρόμου Τουρέτ (ΣΤ). Οι ηχολαλικές επαναλήψεις των ατόμων με ΣΤ είναι κυρίως ηχώ μέσα από το δικό τους «ρεπερτόριο τικ». Τα στοιχεία δείχνουν ένα υγιές σύστημα καθρεπτών νευρώνων αλλά «ανεπαρκή μηχανισμό μίμησης-ελέγχου, που τους καθιστά ευάλωτους σε παρεμβολές».
Αυτισμός
Υπολογίζεται ότι έως και το 75% των ατόμων στο φάσμα του αυτισμού έχουν εκδηλώσει ηχολαλία. Ένα σύμπτωμα ορισμένων παιδιών με ΔΑΦ είναι ο αγώνας για την παραγωγή αυθόρμητου λόγου. Μελέτες έχουν δείξει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η ηχολαλία χρησιμοποιείται ως μηχανισμός αντιμετώπισης που επιτρέπει σε ένα αυτιστικό άτομο να συνεισφέρει σε μια συνομιλία όταν δεν μπορεί να παράγει αυθόρμητη ομιλία. Μελέτες στη δεκαετία του 1980 έδειξαν ότι μπορεί να υπάρχει επικοινωνιακή πρόθεση με καθυστερημένη ηχολαλία, «ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται». Αυτή η έρευνα για τα αυτιστικά παιδιά «έθεσε ερωτήματα σχετικά με προγράμματα τροποποίησης συμπεριφοράς που υπερασπίζονταν την ανάκληση ή την αντικατάσταση της άμεσης ηχολαλίας».
Οι Γιούτα Φριθ, Πρίζαντ και άλλοι έχουν ερμηνεύσει την ηχολαλία ως απόδειξη επεξεργασίας «γκεστάλτ» σε αυτιστικά παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της κατάκτησης της γλώσσας. Ωστόσο, μια μελέτη του 1990 σχετικά με την κατάκτηση της γραμματικής από τους Τάγκερ-Φλούσμπεργκ και Κάλκινς διαπίστωσε ότι η ηχολαλία δεν διευκόλυνε τη γραμματική ανάπτυξη σε αυτιστικά παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχιζοφρένεια Κατηγορία:Αυτισμός Κατηγορία:Ψυχικές διαταραχές και διαταραχές συμπεριφοράς
Ηφαιστειακό πεδίο Ταχαλρά
Γεωγραφία και γεωμορφολογία
Το Ταμανρασσέτ βρίσκεται ανατολικά-βορειοανατολικά από το πεδίο. Κώνοι σκωριάς, δόμοι λάβας, ροές λάβας και μάαρ σχηματίζουν το πεδίο, το οποίο καλύπτει επιφάνεια 1.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων (690 τετραγωνικών μιλίων) η οποία εκτείνεται από δυτικά προς ανατολικά. Υπάρχουν περίπου 132 ξεχωριστές οπές στην περιοχή που καλύπτει έκταση 2.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων (950 τετραγωνικών μιλίων).
Γεωλογία
Το Ταχαλρά είναι μέρος μιας περιοχής ηφαιστειακών πεδίων στο Χογκάρ, η οποία ήταν ενεργή από τον Μεσοζωικό αιώνα. Η σεισμική τομογραφία απέδειξε την ύπαρξη μανδύα χαμηλής ταχύτητας κάτω από τα ηφαιστειακά πεδία Ταχαλρά και Ατακόρ, κάτι που θεωρείται ως σημάδι παρουσίας πρόσφατης ηφαιστειακής δραστηριότητας.
Η βάση κάτω από το πεδίο αποτελείται από πετρώματα της Προκαμβρίου εποχής, κυρίως μεταμορφωσιγενή πετρώματα και πλουτώνια που αποτελούν μέρος μιας κινητής ζώνης στο άκρο του Δυτικοαφρικανικού κράτωνα. Τμήματα της βάσης καλύπτονται με παλαιοζωικά πετρώματα.
Ιστορία εκρήξεων
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα ξεκίνησε στη Μειόκαινο και οδήγησε στην ανάπτυξη ενός οροπεδίου λάβας με πάχος έως 100 μέτρα (330 πόδια). Οι εκρήξεις συνεχίστηκαν στην Πλειόκαινο και στην Πλειστόκαινο, σχηματίζοντας πολλές ξεχωριστές οπές. Μάαρ και οι κώνοι στο βόρειο τμήμα του πεδίου προέρχονται από την Πλειστόκαινο και την Ολόκαινου (Παλαιολιθική έως Νεολιθική περίοδος).
Πηγές
Ταχαλρα
Κάμπος Απλαδιανών Ρεθύμνης
Ο Κάμπος Απλαδιανών είναι ημιορεινό χωριό της Κοινότητας Απλαδιανών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε απόσταση 42 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Πάνορμο) και 15 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένος στην εύφορη κοιλάδα του Μυλοποτάμου, στους νότιους πρόποδες από τα Ταλαία Όρη (Κουλούκωνας) σε υψόμετρο 200 μέτρα. Το χωριό είναι δίπλα και νότια από τα Απλαδιανά (Β.), δυτικά από τον Κάμπο Δοξαρού ενώ μέσα από αυτό περνάει η παλιά ΕΟ Ηρακλείου - Ρεθύμνου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Απλαδιανών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Απλαδιανά αποτελούν την Κοινότητα Απλαδιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 205 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Καλλιόπη Τσουπάκη
Η Καλλιόπη Τσουπάκη (γενν. 27 Μαΐου 1963) είναι Ελληνίδα πιανίστρια και συνθέτρια.
Βιογραφία
Η Τσουπάκη γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε πιάνο και θεωρία μουσικής στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών και σύνθεση με τον Γιάννη Ιωαννίδη. Συνέχισε τις σπουδές της με τον Λουί Άντρισεν στο Βασιλικό Ωδείο της Χάγης και αποφοίτησε το 1992.
Αφού τελείωσε τις σπουδές της, η Τσουπάκη εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ και ξεκίνησε μια σταδιοδρομία ως πιανίστρια και συνθέτρια. Τα έργα της έχουν εκτελεστεί στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε διεθνή μουσικά φεστιβάλ. Το 1993 έζησε και εργάστηκε στη Βουδαπέστη με τρίμηνη παραμονή στο Ίδρυμα Pepinières για νέους καλλιτέχνες. Το 2007 πήρε θέση διδασκαλίας σύνθεσης στο Βασιλικό Ωδείο της Χάγης.
Έργα
Ανάμεσα στα έργα της είναι και τα ακόλουθα:
Έργα της Τσουπάκη έχουν ηχογραφηθεί και εκδοθεί σε CD, συμπεριλαμβανομένων των:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Αποσπώμενη στεφάνη
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Ντουάιτ Χάουαρντ λυγίζει προς τα κάτω τη στεφάνη καθώς καρφώνει την μπάλα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.]] Η αποσπώμενη στεφάνη είναι μία στεφάνη καλαθοσφαίρισης που περιέχει έναν μεντεσέ και ένα ελατήριο στο σημείο όπου συνδέεται με το ταμπλό, ούτως ώστε να μπορεί να λυγίσει προς τα κάτω όταν ένας παίκτης καρφώνει μια μπάλα μπάσκετ, και στη συνέχεια να επανέλθει γρήγορα σε οριζόντια θέση όταν ο παίκτης την αφήσει. Επιτρέπει στους παίκτες να καρφώνουν την μπάλα χωρίς να θρυμματίζουν το ταμπλό και μειώνει την πιθανότητα τραυματισμών στον καρπό. Οι αποσπώμενης ζάντες εφευρέθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και αποτελούν πλέον βασικό στοιχείο του μπάσκετ υψηλού επιπέδου.
Τάληρο Πρωσίας
Το πρωσικό τάληρο (και τάλιρο ή τάλερ), γερμ.: Preussen thaler (μερικές φορές Πρωσικό αυτοκρατορικό τάληρο, Preussen reichsthaler) ήταν το νόμισμα της Πρωσίας μέχρι το 1857. Το 1750 ο Γιόχαν Φίλιπ Γκράουμαν εφάρμοσε τον Κανόνα τού Γκράουμαν (Graumannscher Fuß) με 14 τάλερ ισότιμα με ένα μάρκο Κολωνίας από καθαρό ασήμι, ή 16.704 γραμ. ανά τάληρο.
Αποσπώμενη στεφάνη
Στις πρώτες μέρες του μπάσκετ, το κάρφωμα εθεωρείτο ως αγενές και σπάνια χρησιμοποιούνταν εκτός προπόνησης ή προθέρμανσης. Ένα σπασμένο ταμπλό ή μία παραμορφωμένη στεφάνη μπορεί να καθυστερήσει ένα παιχνίδι για ώρες ή και να οδηγήσει σε αναβολή του αγώνα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ωστόσο, παίχτες όπως ο Τζούλιους Έρβινγκ και ο Ντέιβιντ Τόμπσον του ΑΒΑ έκαναν δημοφιλές το κάρφωμα με τις αθλητικές πτήσεις τους προς το καλάθι, αυξάνοντας τη ζήτηση για εύκαμπτες ζάντες.
Τάληρο Πρωσίας
Μέχρι το 1821 το τάλερ υποδιαιρέθηκε στο Βραδεμβούργο σε 24 γκρόσεν (groschen), το καθένα από 12 πφένικ. Στην ίδια την Πρωσία υποδιαιρέθηκε σε 3 πολωνικά γκούλντεν = FL = ζλότυ, καθένα από 30 γκρόσεν (κάθε γκρόσεν = 18 πφένικε) ή 90 σελίνια. Το νόμισμα της Πρωσίας ενοποιήθηκε το 1821, με το τάλερ να υποδιαιρείται σε 30 αργυρά γκρόσεν (silbergroschen), με καθένα από 12 πφένικε.
Αποσπώμενη στεφάνη
Αν και αρκετοί ισχυρίζονται ότι δημιούργησαν την αποσπώμενη στεφάνη, ο Άρθουρ Έχρατ αναγνωρίζεται ως ο εφευρέτης από το Κέντρο Μελέτης Εφεύρεσης και Καινοτομίας Λέμελσον του ιδρύματος Σμιθσόνιαν. Ο Έχρατ, κάτοικος του Λόουνερ του Ιλινόις, εργαζόταν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε έναν ανελκυστήρα σιτηρών και δεν γνώριζε σχεδόν τίποτα για το μπάσκετ. Το 1975, ο ανιψιός του, βοηθός προπονητή καλαθοσφαίρισης στο Πανεπιστήμιο Σεντ Λούις, τού ζήτησε να τον βοηθήσει να σχεδιάσει μία στεφάνη που θα μπορούσε να υποστηρίξει καρφώματα. Χρησιμοποιώντας ένα ελατήριο από έναν καλλιεργητή που δούλευε στην εταιρεία του Τζον Ντιρ, ο Έχρατ σχεδίασε ένα χείλος που θα μπορούσε να λυγίσει και να αναπηδήσει μετά την εφαρμογή δύναμης 125 κιλών. Ονόμασε τη συσκευή του «Ο Ριμπάουντερ». Το 1982, το Γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας των ΗΠΑ έκανε δεκτή την αίτησή του για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του 1976 για μία «αιωρούμενη βάση για τέρματα μπάσκετ που αποτρέπει την παραμόρφωση». Η αποσπώμενη στεφάνη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από το NCAA κατά τη διάρκεια του Φάιναλ Φορ του 1978 στο Σεντ Λούις. Παρόλο που ο Ντάριλ Ντόκινς έσπασε δύο ταμπλό με τα καρφώματά του το 1979, η παλιά δομή με τα βιδωτά στεφάνια δεν αποσύρθηκε σταδιακά από το ΝΒΑ μέχρι την περίοδο 1981–82, όταν τα αποσπώμενα στεφάνια έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους ως αναβάθμιση του ομοιόμορφου εξοπλισμού.
Τάληρο Πρωσίας
Ενώ το κυρίαρχο βορειο-Γερμανικό τάλερ, που χρησιμοποιήθηκε σε άλλα κρατίδια της Βόρειας Γερμανίας από το 1750 έως το 1840, εκδόθηκε 131⁄3 τάληρα προς ένα μάρκο και εμφανίστηκε σε ονομαστικές αξίες των 2⁄3 και 11⁄3 τάλερ, το Πρωσικό τάληρο εκδόθηκε 14 τάληρα προς ένα μάρκο και εμφανιζόταν με ονομαστική αξία 1 τάλερ.
Αποσπώμενη στεφάνη
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Εξοπλισμός καλαθοσφαίρισης
Τάληρο Πρωσίας
Από τη δεκαετία του 1840 πολλά κράτη όρισαν την αξία του βορειο-Γερμανικού τάλερ σε ισοτιμία με το Πρωσικό τάλερ, επίσης 14 τάλερ σε ένα Μάρκο. Το 1857 αυτά τα βορειο-Γερμανικά και Πρωσικά τάλερ αντικαταστάθηκαν από το τάλερ της (τελωνειακής) ένωσης (vereinsthaler), έχοντας γίνει το πρότυπο σε μεγάλο μέρος της Γερμανίας.
Κατηγορία:Νομίσματα της Γερμανίας
Κοινή άλκα
Η Κοινή άλκα είναι θαλάσσιο, παράκτιο πτηνό της οικογενείας των Αλκιδών, που απαντάται στον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Alca torda και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του είδους προσαρμόστηκε από το όνομα της διαλέκτου του Γκότλαντ «Tord» ή «Törd». Στην ηπειρωτική χώρα η κοινή άλκα ονομάζεται tordmule ή turmule. Πάρθηκε από τον Λινναίο στο Γκότλαντ το 1741 (το όνομα αναφέρεται στο ημερολόγιό του).
Η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού προέρχεται από τις αγγλικές λέξεις razor (ξυράφι) και bill (ράμφος) και παραπέμπει στο ράμφος του πτηνού.
Συστηματική ταξινόμηση
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1758, από τον Λινναίο στο Stora Karlsö στη Βαλτική, στο έργο του Systema Naturae, σύμφωνα με το ισχύον διώνυμό του. Ο πλησιέστερος φυλογενετικά συγγενής της κοινής άλκας είναι η μεγάλη άλκα (Pinguinus impennis), που σήμερα έχει εξαφανιστεί. Στενά συγγενικά είδη είναι επίσης ο λεπτόραμφος κέπφος (Uria aalge), ο παγόκεπφος (Uria lomvia) και η μικρή άλκα (Alle alle). Τα 5 αυτά είδη άλκας απαρτίζουν την φυλή Αλκίνες (Alcini).
Εξέλιξη και προϊστορικά είδη
Ενώ η κοινή άλκα είναι το μόνο είδος που ζει σήμερα, το γένος Alca είχε μια πολύ μεγαλύτερη ποικιλομορφία κατά το Πλειόκαινο. Ορισμένοι ορνιθολόγοι αισθάνονται επίσης ότι είναι σκόπιμο να διατηρηθεί η μεγάλη άλκα στο γένος Alca, αντί για το Pinguinus. Ένας αριθμός απολιθωμένων μορφών έχουν βρεθεί είναι τα: Alca "antiqua", Alca stewarti και Alca ausonia. Όπως είναι γνωστό, το γένος Alca φαίνεται να έχει εξελιχθεί στο δυτικό Βόρειο Ατλαντικό ή τη σημερινή Καραϊβική όπως τα περισσότερα άλλα είδη της φυλής Alcini. Οι πρόγονοί του θα έφτασαν σε αυτά τα ύδατα μέσω του ακόμα ανοικτού Ισθμού του Παναμά κατά τη διάρκεια της Μειόκαινου.
Υποείδη
Σήμερα, αναγνωρίζονται από τους περισσότερους ερευνητές 2 υποείδη. Ωστόσο, οι πληθυσμοί του Α. Καναδά, της Δ. Γροιλανδίας, της Νορβηγίας και του Μούρμανσκ περιγράφεται ως φυλή pica, έχοντας μεγαλύτερο αυλάκι στην άνω γνάθο, αλλά αυτό το χαρακτηριστικό τώρα είναι γνωστό ότι σχετίζεται με την ηλικία: γι'αυτό πλέον περιλαμβάνεται στο κυρίως υποείδος (torda). Η προτεινόμενη μορφή britannica (Βρετανία) είναι συνώνυμη με την islandica.
Γεωγραφική κατανομή και βιότοπος
Οι κοινές άλκες διανέμονται σε όλο το Βόρειο Ατλαντικό: ο παγκόσμιος πληθυσμός τους εκτιμάται ότι είναι λιγότερο από 1.000.000 αναπαραγωγικά ζεύγη, καθιστώντας τες μεταξύ των σπανιότερων αλκών στον κόσμο. Η μεγαλύτερη αναπαραγωγική αποικία βρίσκεται στην Ισλανδία, όπου φωλιάζει το 60-70% του συνολικού πληθυσμού. Είναι αποκλειστικά είδος του Ατλαντικού, χωρίς να υπάρχει ομόλογό του στο Βόρειο Ειρηνικό. Αναπαράγεται μεταξύ 73 βόρεια βαθμού και 43 βαθμού βόρεια από το Χάντσον Στρέιτ (Hudson Strait) και δυτικά της Γροιλανδίας νότια προς τον Κόλπο του Μέιν, και από την Ισλανδία το Γιαν Μάγεν, τη Μπγιέρνεγια και βορειοδυτικά της Ρωσίας (Λευκή Θάλασσα), νότια της Βρετάνης και της Βαλτικής Θάλασσας. μικρογραφία|400x400εσ|Τυπικός οικότοπος της κοινής άλκας στην Ισλανδία Κατά τη διάρκεια του χειμώνα είναι κυρίως κατά μήκος των ακτών στα βόρεια αρκτικά νερά νότια στο Λονγκ Άιλαντ, τις Αζόρες και τη δυτική Μεσόγειο. Αποικίες αναπαραγωγής του είδους μπορεί να βρεθούν σε βραχώδεις ακτές στον Καναδά, το Μέιν, τη Γροιλανδία, την Ισλανδία, το Γιαν Μάγεν, τις Νήσους Φερόε, τη Βρετανία, την Ιρλανδία, τη Βρετάνη, τη Γαλλία, την Ελιγολάνδη, τη Γερμανία, τη Δανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, τη Νορβηγία, Μπγιέρνεγια, τη Χερσόνησο Κόλα και τη Λευκή Θάλασσα.
Αυτά τα πουλιά κατανέμονται σε όλα τα υπο-αρκτικά και αρκτικά νερά του Ατλαντικού. Ευδοκιμούν σε περιοχές με θερμοκρασία στην επιφάνεια του νερού κάτω από 15°C. Αναπαράγονται σε βραχώδης, παράκτιες περιοχές στα ηπειρωτικά βράχια και στα υπεράκτια νησιά του Βόρειου Ατλαντικού, στην ανατολική Βόρεια Αμερική ως το μακρινό νότο ως το Μέιν, και στη Δ Ευρώπη από τη ΒΔ Ρωσία στη Β Γαλλία. Οι αποικίες των κοινών αλκών βρίσκονται σε γκρεμούς και παράκτια νησιά, ανάμεσα σε βράχους ή σε λαγούμια. Οι πιο σημαντικές αποικίες των κοινών αλκών περιλαμβάνουν (βορρά προς νότο): Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Οι κοινές άλκες είναι αυστηρά μεταναστευτικά πτηνά. Διαχειμάζουν κυρίως κοντά στις ακτές της θάλασσας, σε Δ Ατλαντικό Ωκεανό στα ανοιχτά Α της Νέας Γης και Λαμπραντόρ μακριά μέχρι τη Φλαμανδική Ακτή (700 χιλιόμετρα ανοικτής θαλάσσης), εκτός από τη Νέα Σκωτία Ν τακτικά στη Βόρεια Καρολίνα, και κοινή στις Όχθες του Τζορτζ στα ανοικτά της Νέας Αγγλίας. Στον Α Ατλαντικό, οι μετακινήσεις έξω από την εποχή αναπαραγωγής είναι κατά προσέγγιση παρόμοιες με εκείνες του λεπτόραμφου κέπφου, αλλά εκτείνεται μακρύτερα στο Νότο. Συνολικά, οι βόρειοι πληθυσμοί μετακινούνται Ν ή ΝΔ: τα πουλιά της Γροιλανδίας και του Λαμπραντόρ στην υπεράκτια Α Νέα Γη και ΝΔ στο Κόλπο του Μέιν και μακρύτερα νότια, εκείνα που προέρχονται από τη Θάλασσα Μπάρεντς και τη Λευκή Θάλασσα μέχρι το Skagerrak, όπως και τα αναπαραγόμενα άτομα της Βαλτικής. Τα νότια βρετανικά πουλιά πρώτα μετακινούνται προς τη ΝΔ Νορβηγία και τη Βόρεια Θάλασσα (τα μικρά πουλιά αργότερα στο Βισκαϊκό Κόλπο), ενώ αυτά από τη Θάλασσα της Ιρλανδίας μετακινούνται νότια για να διαχειμάσουν στον Βισκαϊκό Κόλπο, τη Δ Μεσόγειο και τη Β Αφρική σε μικρά κοπάδια.
Τα περισσότερα πουλιά επιστρέφουν στις αποικίες τους από τα μέσα του Απρίλη μέχρι τις αρχές Μαΐου στο Δ Ατλαντικό, εκτός από τις περιοχές που ο πάγος παραμένει περισσότερο (π.χ. Λαμπραντόρ), και από τις αρχές Μαρτίου έως τα μέσα του Απρίλη στον Α Ατλαντικό, αν και μερικές αποικίες επιστρέφουν από τέλη Φεβρουαρίου ή και νωρίτερα.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Αλγερία, την Αυστρία, την Κροατία, την Τσεχία, την Αίγυπτο, την Ουγγαρία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, τη Μάλτα, τη Μαυριτανία, το Μαυροβούνιο, τη Σερβία, τη Σλοβενία και την Τυνησία.
Στην Ελλάδα, η κοινή άλκα ουδέποτε έχει παρατηρηθεί, πιθανότατα διότι το ανατολικότερο σημείο εμφάνισής της στην Μεσόγειο είναι το Τυρρηνικό πέλαγος, μέχρι τις βόρειες ακτές της Σικελίας.
Μορφολογία
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Κοντινή φωτογράφιση μιας αναπαραγόμενης κοινής άλκας, όπου φαίνονται καθαρά τα σχέδια του ράμφους δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Ενήλικη κοινή άλκα στο μη αναπαραγωγικό φτέρωμα Η κοινή άλκα είναι πτηνό με «σχετικά στρουμπουλό» και στιβαρό παρουσιαστικό, που χαρακτηρίζεται από παχύ ράμφος και κοντές πτέρυγες και μακριά ουρά. Είναι παρόμοια με τα είδη του γένους Uria, αλλά το σώμα και τα φτερά είναι κατά μέσο όρο ελαφρώς μικρότερα, με το κεφάλι και το ράμφος μεγαλύτερο. Επίσης, ένα άλλο διαχωριστικό στοιχείο είναι η μακριά ουρά, η οποία σκεπάζει τα πόδια της κοινής άλκας, ενώ γενικά αυτά προεξέχουν στους κέπφους. Γενικά, δεν εμφανίζεται ιδιαίτερος φυλετικός διμορφισμός, με μια μικρή διαφορά στο βάρος και το μήκος της πτέρυγας υπέρ των θηλυκών, τα οποία έχουν μεγαλύτερη ποικιλομορφία. Παρ'όλα αυτά, ο χρωματισμός των δύο φύλων είναι παρόμοιος.
Στο αναπαραγωγικό, το φτέρωμα, πλην των σημείων της κοιλιάς και της κάτω φτερούγας, είναι σχεδόν κατάμαυρο. Υπάρχει λευκή γραμμή κάθετα στην άκρη του ράμφους, καθώς και μία λευκή προσοφθάλμια γραμμή. Το κεφάλι κι ο λαιμός είναι μαύρα. Στο μη αναπαραγωγικό, γενικά διατηρεί τη λευκή γραμμή του ράμφους αλλά όχι τη προσοφθάλμια. Ο λαιμός, οι πλευρές του αυχένα και ο κρόταφος είναι λευκά, και στη περιοχή του λαιμού σχηματίζεται ένα ημικολάρο από το μαύρο που παρέμεινε.
Τα κάτω μέρη, συμπεριλαμβανομένων και του κάτω μέρους των φτερών, είναι πάντοτε λευκά. Το πάνω μέρος είναι μαυριδερό, πάντα πιο μαύρο από τα είδη του γένους Uria, αλλά η διαφορά είναι μικρή στον απώτερο Βορρά. Ο λαιμός είναι δυνατός, έχει μακριά και μυτερή ουρά και πάντα μικρότερο μέγεθος από κέπφο στις θέσεις αναπαραγωγής (η διαφορά δεν είναι τόσο εμφανής σε Βρετανία και Γαλλία). Αυτό το είδος έχει μια οριζόντια στάση και τα φτερά της ουράς είναι ελαφρώς μεγαλύτερα στο κέντρο σε σύγκριση με άλλες άλκες. Αυτό κάνει τη κοινή άλκα να έχει σαφώς μακριά ουρά που δεν είναι κοινή για τις άλκες.
Το ράμφος του είναι χαρακτηριστικό βαθύ, στρογγυλεμένο, μαύρο με λευκές γραμμές, πλευρικά συμπιεσμένο κι έχει αμβλύ άκρο. Είναι μεγάλο για μια άλκα και το μέσο βάρος του κυμαίνεται από 505 έως 890 γραμμάρια. Το χρώμα του είναι ασημί μαύρο και υπάρχει σε όλα τα στάδια της ηλικίας του πτηνού. Το σχήμα του ράμφους είναι συχνά αναπάντεχα δυσδιάκριτο αν παρατηρούμε τα πουλιά από μακριά σε πτήση. Οι ακριβείς αναλογίες του ράμφους αλλάζουν με την ηλικία του πτηνού. Σε ένα ανώριμο άτομο, το ράμφος έχει φθάσει στο πλήρες μήκος του, αλλά δεν είναι τόσο πλατύ όσο αυτό ενός ενήλικα. Με τον καιρό το ράμφος «βαθαίνει», η μέση άνω ραχιαία γραμμή (culmen) «παχαίνει», ενώ μία ή περισσότερες αυλακώσεις σχηματίζονται στο εμπρόσθιο τμήμα του ράμφους.
Τα νεαρά άτομα είναι παρόμοια με τα ενήλικα στο πτέρωμα. Οι μόνες διαφορές συναντώνται στο σχήμα του ράμφους και στις λευκές γραμμές του ράμφους και του προσοφθάλμιου, όπου δεν υπάρχουν σχεδόν ποτέ στο νεαρό. Στον πρώτο του χειμώνα, το νεαρό δεν έχει τη λευκή γραμμή του ράμφους, αλλά συχνά έχει το ίχνος της προσοφθάλμιας. Το ράμφος του είναι πολύ πιο αδύνατο -όχι τόσο αμβλύ- και πιο μυτερό από του ενήλικου. Έχει τουλάχιστον μια μικρή λευκή μουντζούρα πίσω από τα μάτια στα καλυπτήρια των αυτιών.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:  )
Τροφή και θήρευση
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Οι ρέγγες αποτελούν μία από τις κύριες λείες της κοινής άλκας (φαίνεται και ο τρόπος που σταθεροποιείται το θήραμα στο ράμφος) Σε γενικές γραμμές, οι ενήλικες κοινές άλκες κυρίως τρέφονται με τα μέσα του νερού κοπάδια ψαριών: καπελάνους, αμμοδυτίδες (Ammodytes spp.), ρέγγες (Clupea harengus), σαρδελόρεγγες (Sprattus sprattus), και νεαρούς γάδους. Ωστόσο, τα είδη των ψαριών ποικίλλουν σε περιφερειακό επίπεδο. Οι ενήλικες κοινές άλκες που διαχειμάζουν ανοικτά της Νέας Γης τρέφονται κυρίως με καρκινοειδή. Στο Λαμπραντόρ η διατροφή των ενηλίκων ατόμων στην αρχή της σεζόν αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από καπελάνους, αλλά μετά την εκκόλαψη των νεοσσών ο ενήλικος παίρνει μόνο μερικούς καπελάνους, αλλά μεγάλο αριθμό μικρών σκαλπινών του γένους Myxocephalus και κριλ (βλ. και Αναπαραγωγή [για τους νεοσσούς]).
Όταν ψαρεύει, κολυμπά υποβρύχια χρησιμοποιώντας τις μισοανοιγμένες πτέρυγες σαν κουπιά και τα πόδια της σαν πηδάλιο ώστε να ωθήσουν τον εαυτό τους προς το θήραμα. Κινείται γρήγορα, μπορεί να φθάσει σε σημαντικά βάθη και να παραμείνει βυθισμένη συνήθως μέχρι 5-20 λεπτά της ώρας, ενώ σπάνια μπορούν να αντέξουν μέχρι 30 λεπτά της ώρας. Επίσης έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο του κλεπτοπαρασιτισμού (kleptoparasitism) στο είδος, όπου οι κοινές άλκες έκλεβαν τη λεία άλλων πουλιών όπως φρατέρκουλες ή άλλών αλκών.
Ηθολογία
Η χαρακτηριστική ιστορία της ζωής της κοινής άλκας είναι παρόμοια με εκείνη του λεπτόραμφου κέφου. Ωστόσο, οι κοινές άλκες είναι ελαφρώς πιο ευέλικτες. Είναι επιδέξιος δύτης που η ίδια προωθεί μέσα στο νερό με τα φτερά της. Είναι σε θέση να καταδυθεί σε βάθος 120 μέτρων, αλλά κυρίως τρέφεται πιο κοντά στην επιφάνεια. Ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στη θάλασσα, μόλις φτάνουν στην ακτή για να αναπαραχθούν. Το είδος αυτό έχει περιγραφεί ως παράκτιο κι όχι πελαγικό, και τα πουλιά τείνουν να συγκεντρώνονται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από την ακτή. δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Μικρή αποικία αποτελούμενοι από κοινές άλκες, [[Θαλασσοκόρακας|θαλασσοκόρακες και έναν λεπτόραμφο κέπφο (διακεκριμένη φωτογραφία)]] Οι κοινές άλκες είναι δύτες εμπειρογνώμονας που χρησιμοποιούν τα φτερά τους για να κολυμπήσει υποβρύχια. Η πλειοψηφία των καταδύσεων αποτελούνται από καταδύσεις σε σχήμα V στις οποίες οι κοινές άλκες κατεβαίνουν σε ένα μέγιστο βάθος και στη συνέχεια ξεκινάνε με αύξουσα σειρά. Οι περισσότερες καταδύσεις αποτελούνται από ασταμάτητες προς τα κάτω και ανοδικές κινήσεις σε βάθη σπάνια μεγαλύτερο από 35 μ., και ποτέ δεν υπερβαίνουν τα 43 μέτρα. Η μέση διάρκεια κατάδυσης των πουλιών που τρέφονται από τη Νήσο του Μαΐου, στη Σκωτία, ήταν 35 δευτερόλεπτα, υπονοώντας, ακόμη και σε μια υποβρύχια ταχύτητα 1.5 μ./δευτερόλεπτο, με μέσο μέγιστο βάθος σίτισης περίπου 25 μ.
Στο νερό και κατά την πτήση οι κοινές άλκες φαίνεται να είναι πιο ευέλικτη από ότι άλλες άλκες. Στη ξηρά συνήθως στέκονται στους ταρσούς και «σέρνονται» με τα πόδια, διατηρώντας μια κάπως παράλληλη οριζόντια στάση.