cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1935-1947)
Τα νομίσματα του ελληνικού κράτους κατά την περίοδο 1935-1947 αντιστοιχούν στην περίοδο κατά την οποία βασιλιάς στην Ελλάδα ήταν ο Γεώργιος Β´.
Περιγραφή
Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την απουσία κυκλοφορίας νέων νομισμάτων τα οποία αναπαριστούν τον Γεώργιο Β´, εκτός από τα ασημένια και χρυσά νομίσματα τα οποία κόπηκαν σε εξαιρετικά περιορισμένες ποσότητες, ως αποτέλεσμα του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα νομίσματα αυτά είναι εξαιρετικά δυσεύρετα και έχουν μεγάλη χρηματική αξία, έτσι αναφέρθηκε πως τα κίβδηλα αντίγραφα τους κυκλοφορούσαν συχνά στην συλλεκτική αγορά.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά νομίσματα
Ελληνική Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Ωνάση
Η Ωνάσσειος Βιβλιοθήκη - Ελληνική Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ωνάση είναι η βιβλιοθήκη που έχει συγκροτήσει το Ίδρυμα Ωνάση και αποτελείται από μέρος της συλλογής του Κωνσταντίνου Σπ. Στάικου. Στεγάζεται στο νεοκλασικό κτήριο επί της Λεωφόρου Αμαλίας 56 στην Πλάκα. Η εν λόγω βιβλιοθήκη συγκεντρώνει βιβλία που χαρακτηρίζουν διαφορετικές πτυχές έκφρασης του Γένους: γλώσσα, πνευματική παράδοση, ορθόδοξη πίστη. Τυπογραφεία με ανάλογο εκδοτικό προσανατολισμό συγκροτήθηκαν στη Βενετία, στη Φλωρεντία, στη Ρώμη, στο Παρίσι, στη Γενεύη, στην Αλκαλά, στην Κεφαλονιά, στο Λονδίνο, στην Κωνσταντινούπολη, στη Βιέννη, στη Λειψία, στο Ιάσιο, στο Βουκουρέστι, στη Μοσχόπολη, στη Βουδαπέστη, στην Αγία Πετρούπολη, στη Μόσχα, στο Άγιον Όρος, στη Σμύρνη, στην Οδησσό και στην Ιερουσαλήμ.
Ιστορικό
Η συγκρότηση της συλλογής χρονολογείται τη δεκαετία του 1970. Η βιβλιοθήκη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχε αποκτήσει σφραγίδα και μετατράπηκε σε βασικό εργαλείο αναζήτησης βιβλίων που θα μπορούσαν να διαφωτίσουν την τυπογραφική και εκδοτική διαδρομή των Ελλήνων, χωρίς καμία γεωγραφική διάκριση. Από το 1986, το πλέον αντιπροσωπευτικό σώμα της συλλογής, που αναφέρεται στα έργα και τις ημέρες των Ελλήνων λογίων και τυπουργών που δραστηριοποιήθηκαν κατά την περίοδο της ιταλικής Αναγέννησης (τέλη 14ου - μέσα 16ου αιώνα), έγινε αντικείμενο εκθέσεων για την προβολή του έργου τους.
Ο χώρος
Ο χώρος της Βιβλιοθήκης σχεδιάστηκε από τον Κωνσταντίνο Σπ. Στάικο για να θησαυρίσει τη συλλογή των πολύτιμων βιβλίων και καταλαμβάνει τρεις συνεχόμενες αίθουσες, οι οποίες οριοθετούν τη βόρεια πλευρά του μεγάρου. Τα βιβλιοστάσια σχεδιάστηκαν στο πνεύμα των σταθερών κατασκευών που χαρακτηρίζουν την εσωτερική αρχιτεκτονική και διακόσμηση και χρησιμοποιήθηκε ως ξυλεία από δρυ. Το ύφος τους είναι δωρικό και οι ημικίονες που συνθέτουν το σκελετό των βιβλιοστασίων καταλήγουν σε μια ροζέτα, με το σήμα του Ιδρύματος Ωνάση σκαλισμένο σε ξύλο και επιχρυσωμένο. Τα ράφια είναι κινητά και στο κάτω διάζωμα της βιβλιοθήκης υπάρχουν ασφαλιζόμενα ερμάρια. Για την εξυπηρέτηση των μελετητών και βιβλιοθηκονόμων υπάρχουν σύρτες στο ύψος σύνδεσης των δύο τμημάτων της βιβλιοθήκης.
Τα βιβλιοστάσια, όπως διατάχθηκαν στο χώρο, συνθέτουν πέντε αυτοτελή στοιχεία, που αντιστοιχούν στις πέντε ενότητες της βιβλιοθήκης: Αναγέννηση – Ουμανισμός, Νεοελληνική Γραμματεία, Λειτουργικά Βιβλία, Θεολογία, Διαφωτισμός. Οι θεματικές αυτές ενότητες προσδιορίζονται στα βιβλιοστάσια με ορειχάλκινες έκτυπες πινακίδες σε κάθε τμήμα της βιβλιοθήκης. Τα ράφια είναι όλα αριθμημένα όπως και τα βιβλία που ταξινομήθηκαν σε κάθε ένα από αυτά. Σε κάθε τμήμα της βιβλιοθήκης έχει κατασκευαστεί και μια προθήκη, αυτοφωτιζόμενη και κατάλληλα διακοσμημένη, για την έκθεση αντιπροσωπευτικών βιβλίων του κάθε τμήματος, ασφαλιζόμενη μάλιστα με άθραυστους προστατευτικούς υαλοπίνακες. Τέλος, μια μεταλλική κινητή ράβδος ασφαλίζει την ελεύθερη πρόσβαση προς βιβλία και τα προστατεύει από «παρορμητισμούς».
Συλλογή
Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει περισσότερους από 1.400 τίτλους, τα αντίτυπα των οποίων εκτείνονται σε 2.000 περίπου τόμους και μπορεί να καταταγεί σε πέντε βασικές ενότητες:
Ο μεγαλύτερος αριθμός των βιβλίων αυτών τυπώθηκε σε ελληνικά τυπογραφεία της Βενετίας κυρίως, ή σε τυπογραφικούς οίκους που εξέδιδαν ελληνικά βιβλία για το ελληνόγλωσσο κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αθήνα Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Δωροθέα του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Η Δωροθέα (γερμ. Dorothea von Anhalt-Zerbst, 25 Σεπτεμβρίου 1607, Τσερμπστ - 26 Σεπτεμβρίου 1634, Χίτσακερ) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Βιογραφία
Η Δωροθέα ήταν η πρώτη κόρη του Ροδόλφου του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1576–1621) από τον πρώτο γάμο του με τη Δωροθέα Χεδβίγη των Γουέλφων (1587-1609), κόρη του Ερρίκου Ιουλίου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Στις 26 Οκτωβρίου 1623 παντρεύτηκε στο Τσέρμπστ τον Aύγουστο Β΄ τον Νεότερο, Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1579–1666). Αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του Αυγούστου Β΄. Ο πρώτος γάμος του παρέμεινε άτεκνος, όπως αυτός του αδελφού του Ιουλίου Ερνέστου. Με τη γέννηση των γιων της, η Δωροθέα έγινε η πρόγονος του «Nέου Οίκου του Μπράουνσβαϊγκ», που εξέλιπε το 1873. Το οικογενειακό δέντρο της δούκισσας, βρίσκεται από το 1617 στη βιβλιοθήκη του Βόλφενμπυτελ.
Οικογένεια
Από τον γάμο της το 1623 με τον Αύγουστο Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Ορφανοτροφείο
Ιστορικά, το ορφανοτροφείο είναι ένα ίδρυμα ή ένα ομαδικό σπίτι, αφιερωμένο στη φροντίδα ορφανών και άλλων παιδιών που αποχωρίστηκαν από τις βιολογικές τους οικογένειες. Παραδείγματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την τοποθέτηση ενός παιδιού σε ορφανοτροφεία είναι όταν οι γονείς έχουν πεθάνει, η βιολογική οικογένεια κακοποιούσε το παιδί, υπήρχε κατάχρηση ουσιών ή ψυχική ασθένεια στο βιολογικό σπίτι που ήταν επιζήμια για το παιδί, ή οι γονείς έπρεπε να φύγουν για να εργαστούν αλλού και δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να πάρουν το παιδί. Ο ρόλος της νομικής ευθύνης για τη στήριξη των παιδιών των οποίων ο γονέας ή οι γονείς έχουν πεθάνει ή αδυνατούν με άλλο τρόπο να παράσχουν φροντίδα διαφέρει διεθνώς.
Η χρήση κρατικών ορφανοτροφείων καταργήθηκε σταδιακά στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο και τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, αλλά συνεχίζουν να λειτουργούν σε πολλές άλλες περιοχές διεθνώς. Ενώ ο όρος "ορφανοτροφείο" δεν χρησιμοποιείται πλέον συνήθως στις Ηνωμένες Πολιτείες, σχεδόν σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ εξακολουθούν να λειτουργούν ομαδικές δομές φιλοξενίας για παιδιά που έχουν ανάγκη από ένα ασφαλές μέρος για να ζήσουν και να υποστηριχθούν στις προσπάθειές τους για εκπαίδευση και δεξιότητες ζωής. Σπίτια όπως το Milton Hershey School στην Πενσυλβάνια, το Mooseheart στο Ιλινόις και το Crossnore School and Children's Home στη Βόρεια Καρολίνα συνεχίζουν να παρέχουν φροντίδα και υποστήριξη σε παιδιά που έχουν ανάγκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδική ευημερία Κατηγορία:Κοινωνία
Ρουμανικές προεδρικές εκλογές, 2009
Προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στη Ρουμανία σε 2 γύρους, στις 22 Νοεμβρίου και στις 6 Δεκεμβρίου 2009. Αποτέλεσμα ήταν η νίκη του Τραϊάν Μπασέσκου, κατόχου της προεδρίας.
Πρώτος γύρος
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος διεξήχθη στις 22 Νοεμβρίου έλαβαν μέρος 12 συνολικά υποψήφιοι, εκ των οποίων οι 3 κατήλθαν ως ανεξάρτητοι.
Αποτελέσματα
Πρόεδρος, 22 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align= center colspan="2" |Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" align= center colspan="2" |Πρώτος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align= center colspan="2" |Δεύτερος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align= center colspan="1"|Υποψήφιος !style="background-color:#E9E9E9" align= center |Κόμμα στο οποίο πρόσκειται !style="background-color:#E9E9E9" align= center |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align= center |% !style="background-color:#E9E9E9" align= center |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align= center |% (Partidul Democrat Liberal) (Alianţa Electoralǎ Partidul Social Democrat + Partidul Conservator) (Partidul Naţional Liberal) (Partidul România Mare) (Uniunea Democrată Maghiară din România) (Partidul Noua Generaţie – Creştin Democrat) (Partidul Verde) (Partidul Alianţa Socialistă) (Partidul Ecologist Român) !align= right | 9.718.840 !align= right | 100 % !align= right | !align= right | !align= right | !align= right | !align= right | 10.481.568 !align= right | 100 %
Παραπομπές
2009
Ελεονώρα της Πρωσίας
Η Ελεονώρα, γερμ.: Eleanor von Preußen von Hohenzollern (21 Αυγούστου 1583 - 9 Απριλίου 1607) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του δούκα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Η Ελεονώρα ήταν η τέταρτη κόρη του Aλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας (1553–1618), από τον γάμο του με τη Μαρία-Ελεονώρα των Λα Μαρκ (1550-1608), κόρη του Γουλιέλμου του Πλούσιου, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η πριγκίπισσα μεγάλωσε με τις αδελφές της στο κάστρο Kένιγκσμπεργκ.
Παντρεύτηκε τον (1546-1608), στο Βερολίνο στις 2 Νοεμβρίου 1603 ως δεύτερη σύζυγός του. Παντρεύτηκαν για πολιτικούς λόγους: αφενός ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος ήλπιζε να ενισχύσει την επιρροή του στην Πρωσία, όπου ενεργούσε ως επίτροπος για τον παράφρονα πατέρα της Ελεονώρας. από την άλλη πλευρά ήλπιζε να αποκτήσει τον έλεγχο του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ, της μητρικής κληρονομιάς της Ελεονώρας.
Η Eλεονώρα απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών, λίγο μετά τη γέννηση του μοναδικού της παιδιού. Τάφηκε στις 26 Απριλίου 1607 στην οικογενειακή κρύπτη του Οίκου των Χοεντσόλερν στον καθεδρικό ναό του Βερολίνου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1603 τον Ιωακείμ-Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία
Η Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία (σλοβακικά: Slovenská republika rád, ουγγρικά: Szlovák Tanácsköztársaság, ουκρανικά: Словацька Радянська Республіка, κυριολεκτικά: "Σλοβακική Δημοκρατία των Συμβουλίων" - το όνομα προήλθε πριν η ρωσική λέξη "Σοβιέτ" (συμβούλιο) γίνει ευρέως διαδεδομένη στα σλοβακικά και σε άλλες γλώσσες συμπεριλαμβανομένων των ουγγρικών και των ουκρανικών) αποτέλεσε ένα πολύ βραχύβιο κομμουνιστικό κράτος στη νότια Σλοβακία από τις 16 Ιουνίου έως τις 7 Ιουλίου 1919 με πρωτεύουσα την πόλη του Πρέσοβ. Επικεφαλής ήταν ο Τσέχος δημοσιογράφος Antonín Janoušek. μικρογραφία|Ανακήρυξη της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας στο Πρέσοβ Το Μάρτη του 1919, τα τσεχοσλοβακικά στρατεύματα άρχισαν να καταλαμβάνουν τη βόρεια Ουγγαρία σύμφωνα με τις εδαφικές υποσχέσεις της Αντάντ στους Τσεχους πολιτικούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο Κόκκινος Στρατός της Ουγγρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, αντεπιτέθηκε και κατέλαβε εδάφη της Σλοβακίας. Σε αυτά ανακηρύχτηκε η Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία που υιοθέτησε πολλά μέτρα παρόμοια με αυτά που είχε υιοθετήσει η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία. Βασικό μέτρο ήταν η εθνικοποίηση των απαλλοτριωμένων εκτάσεων των μεγαλοκτηματιών και όχι η διανομή της γης.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1919
Μάγια Μόργκενστερν
Η Μάγια Εμιλία Νίνελ Μόργκενστερν (γεννημένη την 1η Μαΐου 1962) είναι Ρουμάνα ηθοποιός ταινιών και θεάτρου, που περιγράφεται από τον Φλόριν Μίτου του AMOS News ως "σύμβολο του ρουμανικού θεάτρου και κινηματογράφου". Στον αγγλόφωνο κόσμο, είναι περισσότερο γνωστή για την ερμηνεία της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Τα Πάθη του Χριστού του Μελ Γκίμπσον. Στη Ρουμανία, είναι γνωστή σε εθνικό επίπεδο από τον ρόλο της ως Νέλα το 1992 στην Balanța (Ζυγός), μια ταινία γνωστή στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Η Δρυς, που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια των ημερών της κομμουνιστικής Ρουμανίας. Έλαβε ένα αστέρι στο ρουμανικό Walk of Fame στο Βουκουρέστι την 1η Μαΐου 2011.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, σε εβραϊκή οικογένεια, φοίτησε στο γυμνάσιο Ζόια Κοσμοντεμίνσκαγια στη γενέτειρά της, και αποφοίτησε από την Ακαδημία Κινηματογράφου και Θεάτρου του Βουκουρεστίου το 1985. Έπειτα έπαιξε στο Teatrul Tineretului (Θέατρο Νέων) στην Πιάτρα Νέαμτς μέχρι το 1988 και στο Teatrul Evreiesc de Stat (Κρατικό Εβραϊκό Θέατρο) στο Βουκουρέστι το 1988, το 1989 και το 1990. Από το 1990 έως το 1998 ήταν μέλος της ομάδας του Εθνικού Θεάτρου στο Βουκουρέστι, και από το 1998 του Θέατρο Μπουλάντρα (Teatrul Bulandra), επίσης στο Βουκουρέστι. Επιπλέον, συνεχίζει να παίζει στο Εβραϊκό Κρατικό Θέατρο και σε άλλα θέατρα του Βουκουρεστίου και αλλού στη Ρουμανία. Μεταξύ των αξιοσημείωτων σκηνικών της ρόλων τα τελευταία χρόνια, σε μια ρουμανόφωνη παραγωγή του Μπλε Άγγελος (Îngerul Albastru στα ρουμανικά) στο θέατρο Odeon του Βουκουρεστίου, το 2001-2002 έπαιξε (με μεγάλη αναγνώριση από τους κριτικούς) τη Λόλα Λόλα, τον χαρακτήρα που έγινε διάσημος από τη Μαρλέν Ντίτριχ. Ταυτόχρονα, έπαιζε επίσης το ρόλο της Κάθλιν Χόγκαν σε μια ρουμανόφωνη παραγωγή του Ισραήλ Χόροβιτς Παρκάρετε του Αυτοκίνητό Σας στη Αυλή Χάρβαρντ στο Κρατικό Εβραϊκό Θέατρο.
Η Μόργκενστερν έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες, κυρίως σε ρόλους στη ρουμανική γλώσσα. Στο τα Πάθη του Χριστού, ερμηνεύει έναν ρόλο στα αραμαϊκά, αλλά όπως και οι άλλοι ηθοποιοί στο καστ αυτής της ταινίας, απλώς απομνημόνευσε τα λόγια της φωνητικά. μικρογραφία|262x262εσ| Η Μάγια Μόργκενστερν σε συναυλία, τραγουδώντας εβραϊκά τραγούδια. Τιμισοάρα, Ρουμανία, 25 Μαΐου 2010.Το επώνυμό της, Morgenstern, σημαίνει "πρωινό αστέρι" στα γερμανικά, τίτλος της Παναγίας, του χαρακτήρα που υποδύθηκε στα Πάθη του Χριστού. Ο Μελ Γκίμπσον, ένας πιστός Παραδοσιακός Καθολικός, το θεώρησε πολύ σημαντικό όταν της έδωσε το καστ. Σε συνεντεύξεις της, έχει υπερασπιστεί τα Πάθη του Χριστού ενάντια σε ισχυρισμούς για αντισημιτισμό, λέγοντας ότι ο αρχιερέας Καϊάφα δεν απεικονίζεται ως εκπρόσωπος του εβραϊκού λαού, αλλά ως ηγέτης του κατεστημένου, προσθέτοντας ότι «Αυθεντίες σε όλη την ιστορία έχουν διώξει άτομα με επαναστατικές ιδέες».
Στις 29 Μαρτίου 2021, ένας Ρουμάνος συνελήφθη, αφού η Μόργκενστερν έλαβε ένα email που ανέφερε «Σκοπεύω να τη ρίξω στον θάλαμο αερίων».
Προσωπική ζωή
Έχει παντρευτεί δύο φορές, πρώτα με τον Κλαούντιου Ιστόντορ (1983–1999) και στη συνέχεια με τον Ντουμίτρου Μπαλτάτσεανου (2001–2015). Έχει 3 παιδιά: τον Τούντορ Άαρον, ηθοποιό, την Εύα Λέεα Καμπίρια και την Άνα Ισαντόρα.
Πρωτάθλημα ράγκμπι γιούνιον Γαλλίας
Ο Πρωτάθλημα ράγκμπι γιούνιον Γαλλίας (γαλλικά: Championnat de France de rugby à XV), αναφερόμενο και ως Τοπ 14 (Top 14) από το 2005, είναι ένα από τα μεγαλύτερα επαγγελματικά πρωταθλήματα ράγκμπι γιούνιον στη Γαλλία. Δημιουργήθηκε το 1892 από την USFSA, μέσω της επιτροπής ράγκμπι, ενώ το 1921 την ευθύνη της διοργάνωσης ανέλαβε η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι (FFR). Όταν το πρωτάθλημα έγινε επαγγελματικό, η FFR δημιούργησε την Εθνική Επιτροπή Ελίτ Ράγκμπι (Commission Nationale de Rugby, CNRE) ως προάγγελο της δημιουργίας του Εθνικού Συνδέσμου Ράγκμπι (LNR) το 1998, που ανέλαβε την ευθύνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος.
Το τρόπαιο του πρωταθλήματος ονομάζεται Bouclier de Brennus. Κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας του πρωταθλήματος, ανά περιόδους υπήρξαν ορισμένοι σύλλογοι που κυριάρχησαν για δέκα με δεκαπέντε χρόνια. Σε χρονολογική σειρά, αξιοσημείωτη είναι η ηγεμονία δύο συλλόγων του Παρισιού, της Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς και της Σταντ Φρανσαί (1892-1903) όπως και της Σταντ Μπορντελαί (1900), της Λουρντ (1950), της Μπεζιέ (1971-1984) και της Σταντ Τουλουζαίν (1920, 1985-2001). Μεταξύ του 1994 και του 2008, η Σταντ Φρανσαί, η Μπιαρίτς Ολιμπίκ και η Σταντ Τουλουζαίν κατέκτησαν τους δεκαπέντε αυτούς τίτλους. Αυτή η ηγεμονία των τριών ομάδων έληξε το 2009 με τη νίκη της Περπινιάν και το πρωτάθλημα, στη συνέχεια, κατέκτησαν έξι διαφορετικές ομάδες σε επτά αγωνιστικές περιόδους.
Η μορφή του πρωταθλήματος τροποποιήθηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του. Με την έλευση του επαγγελματισμού, το 1995, ο αριθμός των συλλόγων μειώθηκε σημαντικά, από 24 σε 16 και στη συνέχεια σε 14 συλλόγους το 2005. Διαδοχικά πήρε τις ονομασίες Top 16, Top 14, Rugby Top 14 Orange για εμπορικούς λόγους το 2008 και εν συνεχεία πάλι Top 14.
Το πρωτάθλημα διεξάγεται σε δύο φάσεις: τη λεγόμενη προκριματική φάση, στην οποία μετέχουν όλες οι ομάδες και την τελική φάση με τη συμμετοχή των έξι κορυφαίων ομάδων (η πρώτη τετράδα μέχρι την περίοδο 2008-2009) κατά την προκριματική φάση, η οποία διεξάγεται με αγώνες νοκ-άουτ. Οι δύο τελευταίες ομάδες της προκριματικής φάσης υποβιβάζονται στην Ν2 και αντικαθίστανται από την πρωταθλήτρια της Ν2 στο τέλος της κανονικής περιόδου και τη νικήτρια των πλέι-οφ της Ν2.
Με ελκυστικές ομάδες και με τους καλύτερους παίκτες και από τα δύο ημισφαίρια, όπως και με προγράμματα τηλεοπτικών δικαιομάτων που συμφέρουν, σ' ενα αρκετά δημοφιλές άθλημα με βάση την προσέλευση στα γήπεδα, το Τοπ 14 θεωρείται πλέον το ποιο πλούσιο εθνικό πρωτάθλημα ράγκμπι στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον
Φαρχάρ
Το Φαρχόρ (τατζικικά: Фархор, επίσης μεταγράφεται ως Παρχάρ, Ρωσικά: Пархар), είναι πόλη στο νοτιοδυτικό Τατζικιστάν, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Φαρχόρ στην περιφέρεια Χάτλον. Η αεροπορική βάση Φαρχόρ βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης. Σύμφωνα με στοιχεία του Ιανουαρίου του 2008, η πόλη έχει πληθυσμό 22.400 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Tinkercard
Το Tinkercad είναι ένα δωρεάν διαδικτυακό πρόγραμμα μοντελοποίησης 3D, εικονικών ηλεκτρονικών κυκλωμάτων και προγραμματισμού κινούμενων 3D μοντέλων που λειτουργεί σε ένα πρόγραμμα περιήγησης ιστού, γνωστό για την απλότητα και την ευκολία χρήσης του. Από τότε που κυκλοφόρησε, το 2011, αποτελεί δημοφιλή πλατφόρμα για τη δημιουργία μοντέλων για τρισδιάστατη εκτύπωση, καθώς και εισαγωγή σε εποικοδομητική στερεομετρία στα σχολεία. Το 2017, προστέθηκε η κατηγορία ηλεκτρονικών κυκλωμάτων και το 2018, προστέθηκε η κατηγορία τρισδιάστατων κινούμενων μοντέλων.
Ιστορία
To Tinkercad ιδρύθηκε ως εταιρεία το 2010 στην Ευρωπαϊκή Ένωση  από τον πρώην μηχανικό της Google Kai Backman και τον συνιδρυτή του Mikko Mononen, με στόχο να κάνει την τρισδιάστατη μοντελοποίηση, ειδικά το σχεδιασμό φυσικών αντικειμένων, προσβάσιμη στο ευρύ κοινό και να επιτρέπει χρήστες να δημοσιεύσουν τα σχέδιά τους με άδεια Creative Commons. Το 2011, ο ιστότοπος tinkercad.com κυκλοφόρησε ως διαδικτυακό εργαλείο μοντελοποίησης 3D για προγράμματα περιήγησης με δυνατότητα WebGL  και το 2012 η εταιρεία μετέφερε την έδρα της στο Σαν Φρανσίσκο. Μέχρι το 2012 είχαν δημοσιευτεί πάνω από 100.000 τρισδιάστατα σχέδια από τους χρήστες.
Τον Μάιο του 2013, η Autodesk ανακοίνωσε στο Maker Faire ότι θα εξαγοράσει την Tinkercad.
Τον Μάρτιο του 2017, η Autodesk πρότεινε στους χρήστες των 123D Sculpt που θα αποσυρθούν σύντομα να μεταναστεύσουν στο Tinkercad (ή Maya LT). Τον Μάιο, η Autodesk διέκοψε τα 123D Circuits (Circuits.io) "Electronics Lab". Τα χαρακτηριστικά του προγράμματος συγχωνεύτηκαν στο Tinkercad.
Έννοια
Απεικόνιση των βασικών λειτουργιών στο Tinkercad.
Το Tinkercad χρησιμοποιεί μια απλοποιημένη μέθοδος εποικοδομητικής στερεάς γεωμετρίας για την κατασκευή μοντέλων. Ένα σχέδιο αποτελείται από πρωτόγονα σχήματα που είναι είτε «συμπαγή» είτε «τρύπα». Συνδυάζοντας στερεά και οπές μαζί, μπορούν να δημιουργηθούν νέα σχήματα, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν να εκχωρηθούν στην ιδιότητα του στερεού ή της οπής. Εκτός από την τυπική βιβλιοθήκη πρωτόγονων σχημάτων, ένας χρήστης μπορεί να δημιουργήσει προσαρμοσμένες γεννήτριες σχήματος χρησιμοποιώντας έναν ενσωματωμένο επεξεργαστή JavaScript.
Τα σχήματα μπορούν να εισαχθούν σε τρεις μορφές: STL και OBJ για 3D, και 2-διαστάσεων σχήματα SVG για εξώθηση σε 3D σχήματα. Η Tinkercad εξάγει μοντέλα σε μορφές STL ή OBJ, έτοιμα για εκτύπωση 3D.
Το Tinkercad περιλαμβάνει επίσης μια δυνατότητα εξαγωγής τρισδιάστατων μοντέλων στο Minecraft Java Edition,  και προσφέρει επίσης τη δυνατότητα σχεδιασμού δομών χρησιμοποιώντας τούβλα Lego.
Τασκουργκάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιντσιάνγκ
Αθανάσιος Αλεξίδης
Ο Αθανάσιος Αλεξίδης (1912 - 30 Δεκεμβρίου 1998) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φλώρινας από το 1949 ως το 1950.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1912. Ήταν γιος του Χρήστου Αλεξίδη και η καταγωγή του ήταν από τα Άλωνα Φλωρίνης. Σπούδασε νομικά και εξάσκησε τη δικηγορία στη Φλώρινα. Πολιτεύτηκε εκεί το 1946 και στις εκλογές εκείνης της χρονιάς έλαβε 2.175 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής Φλώρινας με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων μετά τον θάνατο του Αναστασίου Νταλίπη, στις 18 Ιουλίου 1949. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 30 Δεκεμβρίου 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Ντανγάρα
Η Ντανγάρα είναι πόλη της περιφέρειας Χάτλον του Τατζικιστάν και βρίσκεται 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσα Ντουσαμπέ. Επίσης είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ντανγάρα καθώς και η γενέτειρα του πρόεδρου του Τατζικιστάν Ιμομάλι Ραχμόν, του Πρώτου Αναπληρωτή Πρωθυπουργού Ασαντούλο Γκουλόμοφ, καθώς και μερικών ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων και βουλευτών. Το 2012, το Radio Free Europe ανέφερε ότι η πόλη ίσως είναι ο στόχος ενός σχεδίου για την μεταφορά της πρωτεύουσας της χώρας.
Ανάπτυξη και φήμες της πόλης ως η νέα εθνική πρωτεύουσα
Από τον Ιανουάριο του 2012, η εξελισσόμενη κατασκευή ενός νέου διεθνούς αεροδρομίου, η αλλαγή δρομολογίου μιας σημαντικής σιδηροδρομικής γραμμής, η πλήρη ανακαίνιση των δρόμων της πόλης και η εκτεταμένη κατασκευή κτιρίων είχε σπείρει φήμες ότι η πόλη μπορεί να γίνει η νέα εθνική πρωτεύουσα.
Τρομοκρατική επίθεση σε τουρίστες
Στις 29 Ιουλίου 2018, τέσσερις αλλοδαποί ποδηλάτες έπεσαν θύματα τρομοκρατικής επίθεσης ακραίων ισλαμιστών και σκοτώθηκαν κοντά στη Ντανγάρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Φάρος του Λίνταου
Ο Φάρος του Λίνταου (στα γερμανικά: Neuer Lindauer Leuchtturm) βρίσκεται στη δεξιά πλευρά της εισόδου του λιμανιού του Λίνταου, στη λίμνη της Κωνσταντίας.
Έχει 33 μ. ύψος. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1853 και ολοκληρώθηκε τρία χρόνια μετά οπότε και άναψε για πρώτη φορά, στις 4 Οκτωβρίου 1856.
Στην αρχή λειτουργούσε με φωτιά που άναβε σε πετρέλαιο (open oil fire). Ο φαροφύλακας έπρεπε να κρατά τη φωτιά σταθερή και χρησιμοποιούσε μια καμπάνα και μια μπουρού για να ειδοποιεί τα πλοία. Αργότερα αντί για πετρέλαιο χρησιμοποιούνταν κηροζίνη, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε με αέριο. Το 1936 άρχισε να λειτουργεί με ηλεκτρισμό και στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 αυτοματοποιήθηκε.
Στο φάρο σήμερα υπάρχει συνέχεια αναμμένο ένα κόκκινο φως ενώ τα πλοία χρησιμοποιώντας ραδιοσήματα μπορούν να ενεργοποιήσουν το λευκό φως, που ανάβει κάθε τρία δευτερόλεπτα και δημιουργείται με τη χρήση δύο περιστρεφόμενων παραβολικών αντανακλαστικών κατόπτρων.
Ο φάρος του Λίνταου είναι ανοιχτός για τους επισκέπτες που μπορούν να ενημερωθούν για τη τοπική χλωρίδα και πανίδα και τη ναυσιπλοοία στη λίμνη της Κωνσταντίας.
Ειρήνη της Έσσης και του Ρήνου
H Ειρήνη της Έσσης και παρά τω Ρήνω (γερμ. Irene von Hessen und bei Rhein, 11 Ιουλίου 1866 - 11 Νοεμβρίου 1953) ήταν το τρίτο παιδί και η τρίτη κόρη της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου και του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης. Η εκ μητρός γιαγιά της ήταν η Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου.
Παιδική ηλικία
left|thumb|250px|Οι πριγκίπισσες Ειρήνη, Βικτωρία, Ελισάβετ και Αλίκη της Έσσης το 1885. Η Ειρήνη Λουίζα Μαρία Άννα πήρε το όνομά της από την ελληνική λέξη "ειρήνη", επειδή γεννήθηκε στο τέλος του Αυστρο-Πρωσικού πολέμου. Η Αλίκη θεωρούσε την Ειρήνη ως ένα μη ελκυστικό παιδί και κάποτε έγραψε στην κόρη της, Βικτωρία ότι η Ειρήνη δεν ήταν «όμορφη». Αν και δεν ήταν τόσο όμορφη όσο η αδελφή της Ελισάβετ, η Ειρήνη είχε μια ευχάριστη και ομοιόμορφη διάθεση. Η Αλίκη μεγάλωσε τις κόρες της απλά. Μια Αγγλίδα νταντά προέδρευε στο νηπιαγωγείο και τα παιδιά έτρωγαν απλά γεύματα με ρύζι και ψητά μήλα και φορούσαν απλά φορέματα. Οι κόρες της διδάσκονταν πώς να κάνουν οικιακά σκεύη, όπως ψήσιμο κέικ, να φτιάχνουν οι ίδιες τα κρεβάτια τους, να ανάβουν φωτιές και να σκουπίζουν τα δωμάτιά τους. Η Αλίκη τόνισε επίσης την ανάγκη να βοηθήσει στους φτωχούς και συχνά πήρε τις κόρες της στις επισκέψεις σε νοσοκομεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Η οικογένεια καταστράφηκε το 1873, όταν ο αιμοφιλικός νεότερος αδελφός της Ειρήνης, Φρειδερίκος, γνωστός στην οικογένεια ως «Φρίττι», έπεσε μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο, χτύπησε το κεφάλι του και πέθανε λίγες ώρες αργότερα από εγκεφαλική αιμορραγία. Κατά τους μήνες που ακολούθησαν τον θάνατο του παιδιού, η Αλίκη πήρε συχνά τα παιδιά της στον τάφο του για να προσευχηθούν. Το φθινόπωρο του 1878 η Ειρήνη, τα αδέλφια της (εκτός από την Ελισάβετ) και ο πατέρας της αρρώστησαν από διφθερίτιδα. Η νεότερη αδελφή της Μαρία, γνωστή ως "Μέυ", πέθανε από την ασθένεια. Η μητέρα της, εξαντλημένη από τη νοσηλεία των παιδιών, μολύνθηκε επίσης. Γνωρίζοντας ότι κινδυνεύει να πεθάνει, η Αλίκη υπαγόρευσε τη διαθήκη της, καθώς και οδηγίες για το πώς θα ανατραφούν οι κόρες της και πώς θα συντηρηθεί το νοικοκυριό της. Πέθανε από τη διφθερίτιδα στις 14 Δεκεμβρίου 1878.
Μετά το θάνατο της Αλίκης, η βασίλισσα Βικτωρία αποφάσισε να ενεργήσει ως μητέρα για τα εγγόνια της από την Έσση. Η Ειρήνη και τα επιζώντα αδέλφια της έζησαν πολλές μέρες στην Αγγλία και η γιαγιά τους έστειλε οδηγίες της σχετικά με την εκπαίδευσή τους και την έγκριση του σχεδίου των φορεμάτων τους. Με την αδερφή της Αλίκη, η Ειρήνη ήταν παράνυμφος στο γάμο της θείας της, Βεατρίκης, στο 1885, με τον Ερρίκο του Μπάττενμπεργκ.
Γάμος
Η Ειρήνη παντρεύτηκε τον Ερρίκο της Πρωσίας, το τρίτο παιδί και το δεύτερο γιο του Φρειδερίκου Γ΄ της Γερμανίας και της Βικτωρίας, Βασιλικής Πριγκίπισσας, στις 24 Μαΐου 1888. Δεδομένου ότι οι μητέρες τους ήταν αδελφές, η Ειρήνη και ο Ερρίκος ήταν πρώτα ξαδέλφια. Ο γάμος τους δυσαρέστησε τη βασίλισσα Βικτωρία επειδή δεν της το είχαν πει μέχρι που είχαν ήδη αποφασίσει να παντρευτούν. Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο πεθερός της Ειρήνης πέθαινε από κακοήθη όγκο του λάρυγγα, και λιγότερο από ένα μήνα μετά την τελετή, ο ξάδελφος και κουνιάδος της Ειρήνης ανέβηκε στο θρόνο ως Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας. Η μητέρα του Ερρίκου συμπαθούσε την Ειρήνη. Ωστόσο, ήταν σοκαρισμένη που η Ειρήνη δεν φορούσε ένα σάλι ή μαντήλι για να κρύψει την εγκυμοσύνη της όταν ήταν έγκυος με το πρώτο γιο της, τον αιμορροφιλικό Βλαδίμηρο, το 1889. Η πεθερά της, που ήταν γοητευμένη απ' την πολιτική, δεν καταλάβαινε γιατί ο Ερρίκος και η Ειρήνη δεν διάβαζαν ποτέ εφημερίδα. Ωστόσο, το ζευγάρι έζησε ευτυχισμένο κι έκαναν τρεις γιους.
Οικογενειακές σχέσεις
Η Ειρήνη διαβίβασε το γονίδιο της αιμορροφιλίας στους γιους της Βλαδίμηρο κι Ερρίκο. Η υγεία του Βλαδίμηρου την ανησυχούσε από μικρή ηλικία. Αργότερα καταστράφηκε όταν το νεότερο παιδί της, ο τετράχρονος Ερρίκος, πέθανε αφού έπεσε και χτύπησε το κεφάλι του τον Φεβρουάριο του 1904. Έξι μήνες μετά το θάνατο του μικρού Ερρίκου, η Ειρήνη έγινε νονά του Αλέξιου Νικολάγιεβιτς, Τσάρεβιτς της Ρωσίας, γιο της νεότερης αδελφής της, Αλίκης), που είχε επίσης αιμορροφιλία. Δύο από τις πρώτες ξαδέρφες της, θα έκαναν επίσης αιμοφιλικούς γιους.
Η Ειρήνη, που ανατράφηκε να πιστεύει σε έναν σωστό βικτωριανό κώδικα συμπεριφοράς, συγκλονιζόταν εύκολα αυτό που θεωρούσε ανηθικότητα. Το 1884, η αδερφή της Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο της Ρωσίας και όταν η Ελισάβετ αλλαξοπίστησε από το Λουθηρανισμό στην Ρωσική Ορθοδοξία το 1891 η Ειρήνη ήταν βαθιά αναστατωμένη. Έγραψε στον πατέρα της ότι "έκλαψε τρομερά" για την απόφαση της Ελισάβετ. Το 1892 πέθανε ο πατέρας της Ειρήνης, και ο αδελφός της Ερνέστος τον διαδέχθηκε ως Μέγας Δούκας της Έσσης και δύο χρόνια αργότερα το Μάιο του 1894 η βασίλισσα Βικτωρία τον πάντρεψε με την εξαδέλφη του, Βικτωρία Μελίτα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Μέσα στις γαμήλιες γιορτές, η νεότερη αδερφή της Ειρήνης, Αλίκη, δέχτηκε την πρόταση γάμου του τσάρεβιτς Νικολάου, ενός δεύτερου ξάδερφου και τον Νοέμβριο του 1894, μετά τον θάνατο του πατέρα του Νικολάου, η Ειρήνη και ο σύζυγός της ταξίδεψαν στην Αγία Πετρούπολη τόσο στην κηδεία όσο και στον γάμο της Αλίκης, η οποία είχε πάρει το όνομα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα κατά τη μετατροπή της στην Ορθοδοξία. Παρά τη διαφωνία που είχε σχετικά με τη μετατροπή των δύο αδελφών της στη Ρωσική Ορθοδοξία, παρέμεινε κοντά με όλα τα αδέλφια της. Το 1907, η Ειρήνη βοήθησε να οργανώσει έναν καταστροφικό γάμο μεταξύ της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Πάβλοβνας της Ρωσίας, και του Γουλιέλμου, Δούκα του Σέντερμανλαντ. Η μητέρα του Γουλιέλμου, Βικτωρία της Βάδης, ήταν φίλη τόσο της Ειρήνης όσο και της Ελισάβετ. Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία έγραψε αργότερα ότι η Ειρήνη την πίεσε να παντρευτεί όταν είχε αμφιβολίες. Είπε στη Μαρία ότι η ακύρωση του αρραβώνα "θα σκοτώσει" την Ελισάβετ. Το 1912, η ​​Ειρήνη ήταν πηγή στήριξης για την αδερφή της Αλίκη, όταν ο Αλέξιος κόντεψε να πεθάνει από επιπλοκές αιμορροφιλίας στο κυνηγετικό καταφύγιο της αυτοκρατορικής οικογένειας στην Πολωνία.
Μετέπειτα ζωή
Όταν η Άννα Άντερσον εμφανίστηκε στο Βερολίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ισχυριζόμενη ότι ήταν η επιζήσασα ανιψιά της Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία της Ρωσίας, η Ειρήνη επισκέφθηκε τη γυναίκα, αλλά αποφάσισε ότι η Άντερσον δεν μπορούσε να είναι η ανιψιά που είχε δει τελευταία φορά το 1913. Η Ειρήνη δεν εντυπωσιάστηκε. "Είδα αμέσως ότι δεν μπορούσε να είναι μία από τις ανιψιές μου. Παρόλο που δεν την είχα δει για εννέα χρόνια, τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του προσώπου δεν θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει σε αυτό το βαθμό, ιδιαίτερα η θέση των ματιών, του αυτιού κ.λπ. .. Από την πρώτη ματιά κάποιος θα μπορούσε ίσως να ανιχνεύσει μια ομοιότητα με την Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα." Η Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας, αδελφή του δολοφονημένου Τσάρου, σχολίασε την επίσκεψη της Πριγκίπισσας Ειρήνης: «Ήταν μια μη ικανοποιητική συνάντηση, αλλά οι υποστηρικτές της γυναίκας είπαν ότι η Πριγκίπισσα Ειρήνη δεν γνώριζε πολύ καλά τις ανιψιές της».
Ο σύζυγος της Ειρήνης, Ερρίκος, δήλωσε ότι η Άντερσον αναστάτωσε πάρα πολύ την Ειρήνη και διέταξε να μην συζητά κανείς γι' αυτήν μπροστά της.
Ο Ερρίκος πέθανε το 1929. Η Ειρήνη υιοθέτησε αργότερα την κόρη του Σισιγμόνδου, Βαρβάρα της Πρωσίας, γεννημένη το 1920, ως κληρονόμο της μετά το τέλος της δεκαετίας του 1930, όταν ο Σισιγμόνδος να ζήσει στην Κόστα Ρίκα κι αρνήθηκε να επιστρέψει μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ειρήνη στεναχωρήθηκε τρομερά όταν ο μεγαλύτερος αιμοφιλικός γιος της Βλαδίμηρος αρρώστησε το 1945 και πέθανε εξαιτίας της έλλειψης αίματος για μετάγγιση. Η ίδια η Ειρήνη πέθανε το 1953, αφήνοντας την περιουσία της στην εγγονή της. Κατά το θάνατό της, ήταν το τελευταίο επιζών παιδί της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου και του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης και του Ρήνου.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης
Good Kid, M.A.A.D City
Το good kid, m.A.A.d city είναι το δεύτερο άλμπουμ του Αμερικανού ράπερ Κέντρικ Λαμάρ. Κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου 2012 μέσω της Τop Dawg Entertainment, Aftermath Entertainment και Interscope Records. Το άλμπουμ είναι το μεγάλο σουξέ για τον Λαμάρ.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάφορα στούντιο στην Καλιφόρνια, με παραγωγούς όπως τον Dr. Dre, Just Blaze, Pharrell Williams, Hit-Boy, Scoop DeVille, Jack Splash, and T-Minus, να συμβάλλουν στην παραγωγή. Με τον υπότιτλο "Ταινία μικρού μήκους από τον Κέντρικ Λαμάρ"στο εξώφυλλο, το concept του άλμπουμ ακολουθεί τις εμπειρίες της εφηβείας του Λαμάρ μέσω των πληγμένων απ'τα ναρκωτικά δρόμων και lifestyle των συμμοριών του Κόμπτον. Το άλμπουμ κέρδισε τέσσερα Βραβεία Γκράμυ το 2014, συμπεριλαμβανομένου του Άλμπουμ της Χρονιάς.
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Πριγκίπισσες της Αχαΐας
Ακολουθείι ένας κατάλογος με τις πριγκίπισσες της Αχαΐας, τις συζύγους των πριγκίπων της Αχαΐας.
Το πριγκιπάτο της Αχαΐας είχε τρεις πριγκίπισσες, που ήταν μονάρχες λόγω δικού τους δικαιώματος: την Ισαβέλλα, τη Ματθίλδη και την Ιωάννα. Οι σύζυγοί τους δεν ήταν πρίγκιπες. Η Μαρία Β΄ Ζακαρία ήταν σύζυγος πρίγκιπα και αργότερα πριγκίπισσα μονάρχης.
Οίκος του Αβέν, 1313-1321
Μετά το 1318 ο τίτλος του δικαιώματος της Ματθίλδης στην Αχαΐα, κόρης της Ισαβέλλας, αμφισβητήθηκε με τον Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας (αδελφό του συζύγου της Λουδοβίκου) και τον Λουδοβίκο κόμη του Κλερμόν (που αγόρασε τον τίτλο του δικαιώματος από τον Εύδη Δ΄). Της αφαιρέθηκαν οι τίτλοι και τα κληρονομικά της δικαιώματα, αφού δεν συμμορφώθηκε με το να παντρευτεί τον Ιωάννη της Γκραβίνα. Ο Φίλιππος Α΄ πρίγκιπας του Τάραντα απένειμε τον τίτλο αντί αυτής στον αδελφό του Ιωάννη της Γκραβίνα, επαναφέροντας τον τίτλο στην κληρονομιά των Καπετιδών-Ανζού (Ανδεγαυών), ενώ η Mατθίλδη προφορικά κληρονόμησε το δικαίωμά της στον εξάδελφό της Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκα.
Οίκος Τζακαρία, 1396-1402
Η Αχαΐα ενώθηκε με το δεσποτάτο του Μοριά μετά το τέλος του Τσεντουριόνε Β΄ Τζακαρία (Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία).
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας
Ταγιάνα
Η Τετιάνα Μιχαΐλιβνα Ρεσετνιάκ (ουκρανικά: Тетяна Михайлівна Решетняк) (29 Σεπτεμβρίου 1984, Τσερνιβτσί), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Tayanna (ελλ. απόδοση: Ταγιάνα), είναι Ουκρανή τραγουδίστρια, ηθοποιός και συνθέτρια.
Πρώιμη ζωή
Σε ηλικία οκτώ ετών, οι γονείς της την ώθησαν να πάει σε μια μουσική σχολή, στην τάξη του ακορντεόν, αλλά έφυγε από το σχολείο περίπου ένα χρόνο αργότερα. Δεκατρία χρόνια αργότερα, η Ταγιάνα άρχισε να μελετά φωνητικά, πρώτα με μπάντα, αλλά στη συνέχεια πήρε ατομικά μαθήματα. Το 2001, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του στο Λβιβ, η Ταγιάνα είχε την ευκαιρία να παίξει με μπάντα πριν από την εμφάνιση του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄. Η πρώτη σημαντική εκδήλωση για εκείνη ήταν ένα ταξίδι στο Σκαντόβσκ για το φεστιβάλ των Αγώνων Μαύρης Θάλασσας, όπου κατέκτησε την τρίτη θέση. Η Ταγιάνα έχει τρία αδέλφια, δύο δίδυμα που είναι ζαχαροπλάστες και ένα που εργάζεται επίσης ως τραγουδιστής, καθώς και μία αδερφή, την Μίσα Μάρβιν, που είναι επίσης τραγουδίστρια και γνωστή στην Ουκρανία. Οι γονείς της είναι η Ναταλία και ο Μιχαήλ. Όταν η Ταγιάνα ήταν 18 ετών, παντρεύτηκε τον διάσημο παραγωγό Ντμίτρι Κλιμασένκο.
2008-2011: Hot Chocolate
Το 2008, η Ταγιάνα έγινε μέλος του συγκροτήματος κοριτσιών Hot Chocolate (Горячий Шоколад). Τρία χρόνια αργότερα, αποφάσισε να χωρίσει με τον Ντμίτρι Κλιμασένκο. Ο Ντμίτρι δεν δέχτηκε την απόφασή της και απέκλεισε την Ταγιάνα από το συγκρότημα και την ανάγκασε να πληρώσει 50.000 δολάρια.
2017-παρόν
Το 2017, η Ταγιάνα συμμετείχε στην ουκρανική εθνική επιλογή Vidbir 2017 για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2017 με το τραγούδι «I Love You». Αν και κέρδισε τον ίδιο συνολικό αριθμό βαθμών με το συγκρότημα O.Torvald στην πρώτη θέση, δεν έλαβε αρκετούς βαθμούς μέσω της τηλεψηφοφορίας και ως εκ τούτου απέτυχε να εκπροσωπήσει την Ουκρανία στην Eurovision 2017.
Στις 17 Νοεμβρίου 2017, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της «Trymay mene» (Тримай мене, «Κράτα με»), σε συνεργασία με τον παραγωγό Αλάν Μπαντόγεφ. Το άλμπουμ αποτελείται από επτά κομμάτια στα ουκρανικά. Τον Δεκέμβριο του 2017, η Ταγιάνα με το τραγούδι «Skoda» (Шкода) ερμήνευσε στο ετήσιο ουκρανικό μουσικό show M1 Music Awards 2017 και κέρδισε το βραβείο «Αποκάλυψη της Χρονιάς» (Прорив року).
Τον Φεβρουάριο του 2018, η Ταγιάνα συμμετείχε στο Vidbir 2018 με το τραγούδι «Lelya» (Леля), στη δεύτερη προσπάθειά της να εκπροσωπήσει την Ουκρανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Αν και ήταν φαβορί για να κερδίσει, κατέλαβε τη 2η θέση χάνοντας μόνο για 1 βαθμό από τον Mélovin.
Την άνοιξη του 2018, έκανε την περιοδεία της στην Ουκρανία. Στις 19 Μαΐου 2018, προσκλήθηκε να παρευρεθεί στην τελετή των Golden Firebird Awards, όπου έλαβε αγαλματίδια «Βίντεοκλιπ της Χρονιάς» και «Τραγουδίστρια της Χρονιάς». Στις 10 Δεκεμβρίου, ήταν ειδική προσκεκλημένη στα Woman of the third millennium Awards,, όπου ερμήνευσε το νέο της σινγκλ «Fantastychna zhinka» (Фантастична жінка, «Φανταστική γυναίκα») και έλαβε το βραβείο στην υποψηφιότητα «Βαθμολογία».
Τον Νοέμβριο του 2018, η Ταγιάνα δήλωσε ότι θα προσπαθήσει ξανά να εκπροσωπήσει την Ουκρανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Στις 10 Ιανουαρίου 2019, προκρίθηκε στους ημιτελικούς του Vidbir 2019 με το τραγούδι «Ochi» (Μάτια). Στις 22 Ιανουαρίου, η Ταγιάνα ανακοίνωσε μέσω των λογαριασμών της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι αρνήθηκε να συνεχίσει στην ουκρανική εθνική επιλογή. Στις 8 Φεβρουαρίου, κυκλοφόρησε το τραγούδι της που θα διαγωνιζόταν στην εθνική επιλογή, για να εκπροσωπήσει την Ουκρανία στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2019, στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες
Ανδρόνικος Λαπαρδάς
Ο Ανδρόνικος Λαπαρδάς ήταν Βυζαντινός στρατηγός ο οποίος υπηρέτησε κατά την διάρκεια της βασιλείας των τελευταίων αυτοκρατόρων προερχόμενων από την οικογένεια των Κομνηνών.
Με μεγάλο μέρος της αριστοκρατίας να έχει ταχθεί υπέρ της Μαρίας Κομνηνής (κόρης του Μανουήλ Α΄), ο ίδιος αντιτάχθηκε στην αντιβασιλεία, της οποίας ηγούνταν η Μαρία της Αντιόχειας και ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος Κομνηνός, έπειτα από τον θάνατο του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού το 1180. Το 1182, ο Ανδρόνικος Λαπαρδάς έλαβε διαταγή εκ μέρους τού αντιβασιλέα Ανδρόνικου Κομνηνού να βαδίσει προς τα δυτικά, προκειμένου να συναντήσει τα στρατεύματα του εξεγερθέντα στρατηγού Ιωάννη Κομνηνού Βατάτζη, ο οποίος είχε ξεσηκώσει την πόλη της Φιλαδέλφειας. Ο Λαπαρδάς ηττήθηκε στην μάχη, ωστόσο, μετά τον θάνατο τού Βατάτζη, οι κάτοικοι της Φιλαδέλφειας τάχθηκαν με το μέρος του αντιβασιλέα.
Στην διάρκεια της ίδιας περιόδου, ο Βασιλέας Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Η ηγεσία των βυζαντινών στρατευμάτων, τα οποία ήσαν παρατεταγμένα επί των συνόρων, στο Νις και το Μπρανίτσεβο, ανατέθηκε στον Λαπαρδά, καθώς και σε έναν ακόμη στρατηγό, τον Αλέξιο Βρανά. Η γνωστοποίηση της ανόδου στον θρόνο του Ανδρόνικου Κομνηνού, ως Ανδρόνικου Α΄, διαίρεσε τους δύο διοικητές, οι οποίοι και υποχώρησαν προς την Πύλη του Τραϊανού. Πράγματι, σε αντίθεση με τον Βρανά, ο Λαπαρδάς είχε ταχθεί ενάντιος στον νέο αυτοκράτορα. Συνελήφθη αιχμάλωτος και φονεύθηκε, καθώς διέφευγε προς τα ανατολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Στρατηγοί του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Η Έκτη Αίσθηση της Κολάσεως
Η Έκτη Αίσθηση της Κολάσεως (αγγλικά: From Beyond) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας και σωματικού τρόμου του 1986 σε σκηνοθεσία Στιούαρτ Γκόρντον και βασίζεται στη σύντομη ιστορία του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, From Beyond. Το σενάριο έγραψαν οι Ντένις Πάολι, Μπράιαν Γιούζνα και Στιούαρτ Γκόρντον. Πρωταγωνιστούν οι Τζέφρι Κομπς, Μπάρμπαρα Κράμπτον, Τεντ Σόρελ και Κεν Φόρι.
Πλοκή
Δύο επιστήμονες προσπαθούν να διεγείρουν την επίφυση με μια συσκευή που ονομάζεται Resonator. Ένα απρόβλεπτο αποτέλεσμα των πειραμάτων τους είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνονται πλάσματα από άλλη διάσταση, τα οποία καταφέρνουν να φέρουν τον έναν από τους επιστήμονες στον κόσμο τους, ο οποίος έπειτα επιστρέφει ως ένα περίεργο μεταμορφικό τέρας.
Παραγωγή
Ο Γκόρντον είχε εργαστεί στο παρελθόν με τον Τζέφρι Κομπς και τη Μπάρμπαρα Κράμπτον στο Ζωντανός-Νεκρός, και τους βάζει στο καστ επειδή έχει συνηθίζει να εργάζεται με μια παρέα ηθοποιών στην κινηματογραφική καριέρα του και έκανε το ίδιο και με τις ταινίες του Λάβκραφτ που θα επιτρέψει στους ηθοποιούς να γνωρίζουν την έναρξη των γυρισμάτων και να κάνουν "απ'όλα τα είδη περίεργα πράγματα» και συνεπώς, να προσαρμοστούν πιο γρήγορα με τη σκηνοθεσία του. Οι Γκόρντον, Κομπς και Κράμπτον εργάστηκαν και σε μια τρίτη ταινία του Λόβκραφτ το 1995 με τίτλο Το Φρικιό του Κάστρου. Και σκηνοθέτησε άλλη μια ταινία βασισμένη σε ιστορία του Λάβκραφτ, το 2001 με τίτλο Το Πλάσμα του Βυθού.
Ο Άλμπερτ Μπαντ ο οποίος ήταν διευθυντής παραγωγής στο From Beyond κάνει επίσης μια σύντομη εμφάνιση.
Σύμφωνα με τον Γκόρντον, εξασφαλίζοντας μια "R" αξιολόγηση από την MPAA ήταν μια δύσκολη δοκιμασία. Ανέφερε ότι η αρχική περικοπή της ταινίας είχε "δέκα φορές πάρα πολλά από τα πάντα". Ήταν τελικά σε θέση να κόψει από την παραγωγή του μικρά κομμάτι και όχι ολόκληρες σκηνές.
Υποδοχή
Η μουσική του Άλμπερτ Μπαντ κέρδισε το βραβείο για το Καλύτερο Πρωτότυπο Soundtrack στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Καταλονίας στο Σίτζες της Ισπανίας.
Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία διατηρεί μια βαθμολογία των 71%. Η ελληνική ιστοσελίδα b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία των 4/5 και είπε ότι "Σε γενικές γραμμές, αν και το να δημιουργήσεις κάτι αντάξιο του RE-ANIMATOR ήταν σχεδόν ακατόρθωτο, ο Gordon φτιάχνει μία άκρως επιτυχημένη ταινία φαντασίας που κατά τη γνώμη μου συγκαταλέγεται μέσα στις καλύτερές του, με το επίπεδο αιματοχυσίας και kitsch αισθητικής σε υψηλά επίπεδα ώστε να ικανοποιήσει τους fans".
Κυκλοφορία
Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD σε άκοπη έκδοση στην Αμερική από την MGM και στη Γερμανία από την Dragon. Η έκδοση της MGM περιέχει την έκδοση Director's Cut. Η ταινία κυκλοφόρησε επίσης στο Χονγκ Κονγκ από την Ocean Shores άλλα σε μια λογοκριμένη έκδοση με περικοπές.
Άνω Αρμενία
thumb|Χάρτης της Αρμενίας το 150 π.Χ. Η Άνω Αρμενία (αρμενικά: Բարձր Հայք Μπαρντζρ Άικ) ήταν η πρώτη επαρχία του αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας, η οποία βρισκόταν στη σημερινή Τουρκία, που αντιστοιχεί περίπου στη σύγχρονη επαρχία Ερζιντζάν, στα δυτικά του ποταμού Κύρου. Εντός των συνόρων του βασιλείου, συνόρευε με τις επαρχίες Σωφηνή, Τουρουμπεράν, Τάικ και Αϊραράτ. Ονομαζόταν Άνω Αρμενία, καθώς βρισκόταν σε ψηλότερο υψόμετρο από τις άλλες επαρχίες. Διατηρούσε μεγάλο αρμενικό πληθυσμό μέχρι τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.
Η συνολική έκταση της Άνω Αρμενίας ήταν 23.860 τετραγωνικά χλμ.
Αποτελούνταν από 9 καντόνια:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτική Αρμενία Κατηγορία:Επαρχίες της Μεγάλης Αρμενίας
Γιούρι Βαρντανιάν
Ο Γιούρι Νοράιροβιτς Βαρντανιάν (Юрий Норайрович Варданян, Յուրի Վարդանյան, 13 Ιουνίου 1956 – 1 Νοεμβρίου 2018) ήταν Σοβιετικός Αρμένιος αθλητής της άρσης βαρών. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, έγινε ο πρώτος αρσιβαρίστας στον κόσμο που ανύψωσε συνολικά 400 κιλά στην κατηγορία βάρους 82,5 κιλών και θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Επτά φορές πρωταθλητής κόσμου και πέντε Ευρώπης, του απονεμήθηκε το Τάγμα του Λένιν το 1985. Το 1994 εξελέγη μέλος του Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.
Καριέρα
Ο Γιούρι Βαρντανιάν γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1956 στο Λενινακάν (τώρα Γκιουμρί). Ξεκίνησε την άρση βαρών το 1970 υπό την καθοδήγηση του θείου του Σεργκέι. Εκπαιδεύτηκε στην αθλητική κοινωνία Λοκομοτίβ στη γενέτειρά του Λενινακάν. Το 1975–76 έγινε παγκόσμιος και ευρωπαίος πρωταθλητής νέων στην κατηγορία βάρους έως 75 κιλά. Στις 12 Δεκεμβρίου 1976 κατέρριψε το πρώτο του παγκόσμιο ρεκόρ ανυψώνοντας 155,5 κιλά στο αρασέ, ενώ ακολούθησε παγκόσμια επιδόση και στο ζετέ (193 κιλά). Από το 1977 ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ, κατακτώντας τους τίτλους Ευρώπης και κόσμου την ίδια χρονιά. Επανέλαβε τις επιτυχίες του αυτές και τις δύο επόμενες χρονιές, ανεβαίνοντας στην κατηγορία των 82,5 κιλών.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, ο Βαρντανιάν έγινε ο πρώτος Αρμένιος αρσιβαρίστας που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην άρση βαρών. Με μία εντυπωσιακή εμφάνιση στις 26 Ιουλίου έγινε επίσης ο πρώτος αρσιβαρίστας ελαφρών βαρών (82,5 κ.) που σήκωσε συνολικά 400 κιλά (177,5 στο αρασέ και 222,5 στο επολέ-ζετέ) σε επίσημο αγώνα, καταρρίπτοντας τόσο το Ολυμπιακό όσο και το παγκόσμιο ρεκόρ. Βελτίωσε δύο φορές την παγκόσμια επίδοση στο ζετέ, αρχικά με 215,5 κιλά και στη συνέχεια ανυψώνοντας 7,5 κιλά περισσότερα από την προηγούμενη παγκόσμια επίδοση. Ο χρυσός Ολυμπιονίκης μεσαίων βαρών (90 κιλά), σήκωσε συνολικά 377,5 κιλά και ο χρυσός Ολυμπιονίκης των υποβαρέων βαρών (100 κ.), σήκωσε συνολικά σε 395 κιλά. Όσον αφορά την κατηγορία των 82,5 κιλών, ο ασημένιος Ολυμπιονίκης, Μπλαγκόι Μπλαγκόεφ, σήκωσε συνολικά 372,5 κιλά και ο χάλκινος Ντούσαν Πολιατσίκ 367,5 κιλά.
Την επόμενη χρονιά, ο Βαρντανιάν ανέβηκε στην κατηγορία μεσαίων βαρών (90 κιλά) για μία διοργάνωση στο Ντονέτσκ, στην οποία κατέρριψε όλα τα παγκόσμια ρεκόρ της κατηγορίας, αλλά αποφάσισε να επιστρέψει στην ελαφρών βαρών για το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Λιλ. Ήταν επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ο Βούλγαρος Ασέν Ζλάτεφ αναδείχθηκε κορυφαίος διεκδικητής στην κατηγορία. Ο Ζλάτεφ είχε επίσης κερδίσει χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στα 75 κιλά και τώρα ανέβηκε στην ελαφρών βαρών. Κατετάγη τελικά δεύτερος πίσω από τον Βαρντανιάν και στις δύο διοργανώσεις στη Λιλ.
Ο Βαρντανιάν επέστρεψε στην κατηγορία των μεσαίων βαρών και πάλι το 1982. Κατέρριψε ξανά όλα τα ρεκόρ της κατηγορίας στο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών της ΕΣΣΔ στο Ντνιπροπετρόβσκ με 188 και 190 κιλά στο αρασέ, 228 στο ζετέ, έχοντας σωματικό βάρος 87 κιλών. Ωστόσο, ήρθε δεύτερος πίσω από τον Μπλαγκόι Μπλαγκόεφ στο Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και αποφάσισε να αγωνιστεί ξανά στην ελαφρών βαρών. Επανερχόμενος στη δική του κατηγορία, ανέκτησε με επιτυχία το Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο του πρωτάθλημα από τον Ζλάτεφ, κερδίζοντας με μόλις 2,5 κιλά στο σύνολο και στα δύο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 1983, οι φίλοι του Βαρντανιάν, Οκσέν Μιρζογιάν και Γιούρικ Σαρκισιάν, είχαν κερδίσει επίσης το χρυσό μετάλλιο στις αντίστοιχες κατηγορίες τους, γεγονός που σήμαινε ότι οι Αρμένιοι είχαν έρθει πρώτοι στον κόσμο σε τρεις από τις δέκα κατηγορίες.
Ο Βαρντανιάν ηττήθηκε για μοναδική φορά στην κατηγορία ελαφρών βαρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 1984, όπου τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Ζλάτεφ.
Ο Βαρντανιάν σημείωσε επίσης όλα τα παγκόσμια ρεκόρ για τελευταία φορά στην κατηγορία ελαφρών βαρών. Αν και καταρρίφθηκαν 30 παγκόσμια ρεκόρ στο αγώνισμα της άρσης βαρών ήταν ο μόνος αρσιβαρίστας που κατέρριψε και τα τρία παγκόσμια ρεκόρ στο αρασέ, στο ζετέ και στο σύνολο στην αντίστοιχη κατηγορία του. Το 1985 κατέκτησε τον τελευταίο παγκόσμιο τίτλο του με 177,5 στο αρασέ και 220 στο ζετέ (σύνολο 392,5 κιλά). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 42 παγκόσμια ρεκόρ, πέντε στην κατηγορία των 75 κιλών (τρία στο αρασέ, ένα στο ζετέ και ένα συνολικά), 29 στην κατηγορία των 82,5 κιλών (9 στο αρασέ, 11 στο ζετέ και 9 στο σύνολο) και οκτώ στην κατηγορία των 90 κιλών (τρία στο αρασέ, τρία στο ζετέ και δύο στο σύνολο). Τα 41 είναι επίσημα. Έχοντας κατάκτησει 19 χρυσά μετάλλια στα Παγκόσμια πρωταθλήματα, υστερεί μόνο των Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου και Βασίλι Αλεξέεφ (από 22).
Εκτός άρσης βαρών
μικρογραφία| Ο Βαρντανιάν σε μια αρμενική ταχυδρομική κάρτα του 2010 Ο Βαρντανιάν γνώρισε τη σύζυγό του, Ελεονόρα, μια Ρωσίδα αθλήτρια στο άθλημα του λουτζ, ενώ προπονούνταν μαζί στις εθνικές αθλητικές επιλογές της ΕΣΣΔ. Παντρεύτηκαν το 1983 στην Αρμενία. Το ζευγάρι έχει τρεις γιους: τον Νταβίντ (γενν. 1983), τον Νοραΐρ (γενν. 1987) και τον Μάικλ (γενν. 1995). Ο μεσαίος γιος τους, ο Νοραΐρ Βαρντανιάν, είναι Ολυμπιονίκης αρσιβαρίστας που εκπροσώπησε την Αρμενία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και μετέπειτα τις Ηνωμένες Πολιτείες.