cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπράντι Λίντφορντ
Βιογραφία
Γεννημένη στο Ντένβερ του Κολοράντο, στις 4 Φεβρουαρίου από τον Κεν Λιντφόρντ που είναι Ινδιάνος Τσερόκι από την Νότια Καρολίνα, και την Σάντρα Λιντφόρντ από τον Καναδά. Η Μπράντι μεγάλωσε Ρεντόντο Μπιτς της Καλιφόρνια, μαζί με την μητέρα της και με τα τρία της αδερφια. Ανακάλυψε την αγάπη της για τον χορό από πολύ μικρή ηλικία, και άρχισε να παίρνει μέρος σε τοπικούς και εθνικούς διαγωνισμούς, κερδίζοντας μάλιστα με την ομάδα της ένα βραβείο το 1980, σε ηλικία μολις 11 ετών. Μετά την αποφοίτηση της από το Λύκειο του Ρεντόντο Μπιτς, θα ασχόληθει με το μοντέλιγκ. Θα γίνει ευρέως γνωστή με τα ψευδώνυμα «Τζιζέλ», και «Μπράντι Σάντερς». Θα κάνει φωτογραφίσεις σε αντρικά περιοδικά, μεταξύ άλλων, το Βρετανικό Club International, και το Penthouse,(Pet of the Year,1992).
Το 1993-96 θα παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στο Baron Brown Studio του Λος Άντζελες. Θα συνεχίσει την εκπαίδευση της και στην σχολή Margie Haber Studio για μερικά χρόνια ακόμη. Ο πρώτος μικρός της ρόλος θα είναι στην ταινία "Demolition man" με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε. Θα ακολουθήσουν και αλλοι ρόλοι σε τηλεοπτικά σηρίαλ, όπως το Baywatch hawai, Modern Family, Walker, Texas Ranger και Andromeda. Παραλλήλα θα συχεχίσει την καριέρα της και ως χορεύτρια και θα ταξιδέψει σε πολλές χώρες.
Προσωπική ζωή
Η Λίντφορντ έχει κάνει 2 γάμους. Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον αθλητή Ντάμιαν Σάντερς (1990-1996). και ο δεύτερος με τον ηθοποιό Μάρτιν Κάμμινς (1998-2014), με τον οποίο θα αποκτήσει και ένα παίδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Penthouse Pets
Σταθμός Αγίου Στεφάνου Αττικής
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Στεφάνου είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πλατέος, στην χιλιομετρική θέση 33,542 από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λιμένα Πειραιά (η νέα χιλιομέτρηση από Πειραιά δεν είναι ακόμα γνωστή). Βρίσκεται σε υψόμετρο 350 μέτρων, το υψηλότερο στον σιδηροδρομικό άξονα Πειραιώς - Θεσσαλονίκης. Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 και βρίσκεται στον Άγιο Στέφανο Αττικής, ενώ οφείλει την ονομασία του στον δήμο που εξυπηρετεί. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες και βοηθητικές εγκαταστάσεις. Άνοιξε με την νέα του μορφή στις 6 Μαΐου 2005.
Ο Σταθμός Αγίου Στεφάνου ήταν αρχικά γνωστός με το όνομα Μπογιάτι (ή Βογιάτι), που προέρχεται από την κοινή ονομασία του οικισμού του Αγίου Στεφάνου. Μετονομάστηκε σε άγνωστη ημερομηνία σε Οίον και έλαβε το σημερινό του όνομα την 1η Αυγούστου 1981.
Το 2006 δημοσιεύτηκαν σχέδια επέκτασης της Γραμμής 1 (τέως ΗΣΑΠ) του Μετρό της Αθήνας από την Κηφισιά έως τον Άγιο Στέφανο, ωστόσο έκτοτε δεν προχώρησε το έργο.
Λαϊκή κουλτούρα
Ο Σταθμός Αγίου Στεφάνου (τότε Σταθμός Οίου) αποτέλεσε τον κινηματογραφικό «σταθμό τραίνου της Θυμαριάς» στην ταινία του 1954 Ούτε Γάτα, Ούτε Ζημιά, με πρωταγωνιστή το Βασίλη Λογοθετίδη.
Αναφορές
Άγιος Στέφανος Αττικής Άγιος Στέφανος Άγιος Στέφανος Άγιος Στέφανος
Σεργκέι Κλεστσένκο
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από ομάδες της χώρας του και της Ρωσίας κατακτώντας έξι πρωταθλήματα Μολδαβίας με την Ζίμπρου Κισινάου αλλά το πιο αξιοσημείωτο κομμάτι στη σταδιοδρομία του ήταν στο Ισραήλ. Το 1999 μεταγράφηκε στη Μακάμπι Χάιφα και την πρώτη του χρονιά στο σύλλογο σημείωσε 22 γκολ πρωταθλήματος που είναι η καλύτερη επίδοση για ξένο ποδοσφαιριστή στη χώρα. Κατέκτησε το πρωτάθλημα την ίδια χρονιά. Μετά από μία ακόμη καλή χρονιά με το σύλλογο μεταγράφηκε στην Χάποελ Τελ Αβίβ το 2002, με την οποία έφτασε στα ημιτελικά του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ αποκλείοντας στην πορεία την Τσέλσι.
Με την εθνική ομάδα της Μολδαβίας αγωνίστηκε 69 φορές και σημείωσε 11 γκολ. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση υπήρξε προπονητής της Μιλσάμι για ένα χρόνο και για μικρό χρονικό διάστημα το 2013 της Ζίμπρου Κισινάου.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ζίμπρου Κισινάου
Μακάμπι Χάιφα Χάποελ Τελ Αβίβ Προπονητής
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μολδαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζίμπρου Κισινάου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκο Αχέντ Ιγκλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπνέι Γεχουντά Τελ Αβίβ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ντάσβαντ
Το Ντάσβαντ (Παντζάμπι: ਦਸਵੰਧ), το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει «το ένα δέκατο», αναφέρεται στην πρακτική του Σιχισμού όπου οι Σιχ δώριζαν το 10% της σοδειάς τους ή του μισθού τους ή του χρόνου τους για να υπηρετήσουν αφιλοκερδώς (σέβα) σε έναν ιερό ναό (γκουντβάρα) ή κάπου αλλού. Αυτή η πρακτική εμπίπτει στη γενική ιδέα του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, Βαντ Τσάικο, τον έναν από τους τρεις πυλώνες του Σιχισμού ο οποίος έχει να κάνει με το να μοιράζεσαι με τους άλλους και να βοηθάς αυτούς που έχουν λιγότερα από σένα ή αυτούς που το χρειάζονται.
Η εισαγωγή αυτής της πρακτικής έγινε από τον Γκουρού Αρντζάν (1563-1606) και αρκετοί Σιχ συνεχίζουν να την εφαρμόζουν μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, η ιδέα του να μοιράζεσαι και να προσφέρεις ήταν κάτι που είχε τροφοδοτηθεί από τους θεσμούς των σάνγκατ και λάνγκαρ, τους οποίους είχε καθιερώσει πρώτος ο Γκουρού Νάνακ Ντεβ (πρώτος Σιχ-Γκουρού και ιδρυτής του Σιχισμού). Η έννοια του ντάσβαντ ήταν κάτι που υπήρχε σιωπηρά στα ίδιά του τα λόγια:
ghali khai kichhu hathhu dei, Nanak rahu pachhanahi sei (αυθεντικό κείμενο)
He alone, O Nanak, knoweth the way who eats out of what he earneth by his honest labour and yet shareth part of it with others (αγγλική απόδοση)
Μόνο εκείνος, ω Νάνακ, γνωρίζει τον τρόπο που τρώει από αυτό που κερδίζει με τον ειλικρινή του μόχθο και παρόλα αυτά μοιράζεται μέρος αυτού με άλλους (ελεύθερη ελληνική απόδοση)
Την εποχή του Γκουρού Αμάρ Ντας, αναπτύχθηκε μια επίσημη δομή για τη Σιχ πίστη, η οποία λειτουργούσε ως οδηγός για τους Σιχ, κηρύττοντάς τους τις διδασκαλίες του Ιερού Γκουρού. Εγκαθίδρυσε 22 περιφέρειες (μάντζις) σε διάφορα σημεία της χώρας και κάθε μία τέθηκε υπό την ευθύνη ενός ευσεβούς Σιχ (άντρα ή γυναίκας). Ο ευσεβής Σιχ εκτός από το να κηρύττει τις διδασκαλίες του Γκουρού Νάνακ, φρόντιζε και τις σάνγκατς που βρίσκονται υπό τη δική του/της δικαιοδοσία, ενώ μετέφερε επίσης τις προσφορές των πιστών στον Γκουρού.
Η ανασκαφή της ιερής δεξαμενής στην Αμριτσάρ και η ανέγερση του κεντρικού ιερού ναού, Χαριμαντίρ Σαχίμπ, τα οποία ξεκίνησαν όταν ηγέτης των Σιχ ήταν ο Γκουρού Ραμ Ντας (τέταρτος Σιχ-Γκουρού), είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλων δαπανών, το οποίο οδήγησε με τη σειρά του τον Γκουρού Αρντζάν (πέμπτος Σιχ-Γκουρού) στο να ενθαρρύνει τους Σιχ να παραχωρούν ένα 10% του εισοδήματός του (ντάσβαντ) για το κοινό καλό. Έτσι, μέσω του συστήματος των μάσαντ (διορισμένοι ηγέτες απομακρυσμένων Σιχ κοινοτήτων), συλλέγονταν οι προσφορές και το ντάσβαντ από τους Σιχ και μεταφέρονταν στον Γκουρού.
Η παράδοση έχει κρατηθεί ζωντανή από κάποιους Σιχ, οι οποίοι μέχρι και σήμερα εκπληρώνουν αυστηρά αυτή την εντολή. Ο ίδιος ο θεσμός του ντάσβαντ χρησιμεύει ως μέσο για το άτομο να εξασκεί προσωπική ευσέβεια, καθώς και το να συμμετέχει στη συνεχιζόμενη ιστορία της κοινότητας, στο «μονοπάτι του Γκουρού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρακτικές Σιχισμού
Στέλιος Ιωάννου
O Στέλιος Ιωάννου (30 Ιανουαρίου 1915 – 8 Μαΐου 1999) ήταν διεθνώς καταξιωμένος Κύπριος επιχειρηματίας και ευεργέτης, ο ένας εκ των δύο συνιδρυτών της μεγάλης κατασκευαστικής-εργοληπτικής εταιρείας «Ιωάννου & Παρασκευαΐδης», γνωστότερης ως J&P.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος στα Πάνω Λεύκαρα Λάρνακας (Κύπρος), ο Στέλιος Ιωάννου ήταν γιος του Ττοφή (Χριστοφή) και της Παναγιώτας Ιωάννου. Σε νεαρή ηλικία, μετοίκησε με τους γονείς και την αδελφή του, Ελένη, στη Λευκωσία, όπου ο πατέρας του δραστηριοποιήθηκε επιτυχώς ως ιδιοκτήτης και διευθυντής πανδοχείου, το οποίο λειτουργούσε παράλληλα και ως διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων. Εκεί, στο περίφημο «χάνι του Ττοφή» ή «χάνι του Αγίου Αντωνίου», ο Στέλιος Ιωάννου είχε από νωρίς την ευκαιρία να ενημερωθεί άμεσα, αλλά και να ευαισθητοποιηθεί, ως προς τα προβλήματα, τις αρετές και τις ανάγκες των ανθρώπων της υπαίθρου, της παραγωγής και του εμπορίου της Κύπρου.
Αφού φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και στην Αγγλική Σχολή Λευκωσίας, ασχολήθηκε αρχικά με το εμπόριο. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Στέλιος και Έλλη Ιωάννου Το 1938 νυμφεύθηκε την Έλλη Μούσουλου (Καραβάς Κερύνειας [Κύπρος], 29 Δεκεμβρίου 1919 – Λευκωσία [Κύπρος], 26 Ιουνίου 2010), κόρη του Σοφοκλή και της Ευριδίκης Μούσουλου και αδελφή του διαπρεπούς ακαδημαϊκού Λουκά Μούσουλου και του επιχειρηματία Λεωνίδα Μούσουλου. Ο Στέλιος και η Έλλη Ιωάννου απέκτησαν τρία παιδιά, τον Λεωνίδα (Δάκη), τη Σύλβια και τον Χρίστο, αλλά και ξεκίνησαν την μακρά και πλούσια φιλανθρωπική τους δράση. Η δράση αυτή εντατικοποιήθηκε μετά τον θάνατο του μικρότερου γιού τους Χρίστου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα (1971), σε ηλικία 26 ετών. Παρά τη διεθνή επιχειρηματική επιτυχία του, ο Στέλιος Ιωάννου δεν λησμόνησε τις καταβολές του. Με το ενδιαφέρον του σταθερά προσηλωμένο στην πατρίδα του, αναδείχθηκε μέγας ευεργέτης της Κύπρου, μέσα από τη φιλανθρωπική αλλά και την επιχειρηματική δράση του.
μικρογραφία|313x313εσ| Καλλιτεχνική φωτογραφία του ζεύγους Στέλιου και Έλλης Ιωάννου από τους [[:de:Clegg_&_Guttmann|Clegg & Guttmann, 1987. (Αυθεντικό έργο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και αντίγραφο στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κύπρου) ]] Ο Στέλιος Ιωάννου απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 8 Μαΐου 1999 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου είχε χειρουργηθεί για αποκατάσταση αορτής λόγω ανευρύσματος. Η κηδεία του τελέσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Α΄, στον ναό Παναγίας Ευαγγελιστρίας στην Παλλουριώτισσα Λευκωσίας στις 10 Μαΐου 1999, παρουσία πρέσβεων, υπουργών, βουλευτών, αρχηγών και εκπροσώπων κομμάτων και σωματείων, επιχειρηματιών, φίλων και συγγενών, αλλά και πλήθους ευεργετηθέντων. Το φέρετρό του σκεπάστηκε με τη γαλανόλευκη, ενώ επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, και προσωπικός φίλος του, Γλαύκος Κληρίδης. Με ιδιαίτερη ευαισθησία για τους τομείς του Ανθρωπισμού, των Γραμμάτων και του Πολιτισμού, η Έλλη Ιωάννου βραβεύθηκε επανειλημμένα για την προσφορά της, από φορείς όπως ο Ερυθρός Σταυρός και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Φιλολόγων Κύπρου ‘Στασίνος’ (1981). Μετά τον θάνατο του Στέλιου Ιωάννου, συνέχισε το κοινό τους κοινωνικό έργο και εργάστηκε για την υλοποίηση οραμάτων του συζύγου της που εκείνος δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει, όπως την ανέγερση πρότυπης βιβλιοθήκης/κέντρου πληροφόρησης στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Η Έλλη Ιωάννου ήταν, επίσης, η πρώτη που τιμήθηκε στην Κύπρο με το βραβείο ‘Γυναίκα της Χρονιάς’ (2005).
Επιχειρηματική δράση
Στον συνεταιρισμό που συνήψε τo 1941, σε ηλικία 26 ετών, με τον αρχιτέκτονα-μηχανικό Γώγο (Γιώργο) Παρασκευαΐδη, ο Στέλιος Ιωάννου ήταν υπεύθυνος για την οικονομική διεύθυνση και διαχείριση. Aρχικά αναλάμβαναν την εκτέλεση αμυντικών στρατιωτικών έργων για την προστασία της Κύπρου από γερμανικές και ιταλικές αεροπορικές επιδρομές (στο πλαίσιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), ενώ αργότερα (1961) η εργοληπτική εταιρεία που ίδρυσαν, γνωστή ως J&P, επεξέτεινε τις δραστηριότητές της πέρα από τα σύνορα του νησιού και έθεσε την Κύπρο στον διεθνή επιχειρηματικό χάρτη.
Αποφασιστική για την ανόρθωση της οικονομίας της Κύπρου, μετά την κατάρρευσή της εξαιτίας της Τουρκικής Εισβολής, υπήρξε η δραστηριοποίηση της J&P σε χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, όπου εργοδότησε χιλιάδες άνεργους Κυπρίους. Στην κατεύθυνση αυτή, καίρια και καθοριστική στάθηκε η πρωτοβουλία του Στέλιου Ιωάννου να τεθεί ως όρος για την πρόσληψη των Κυπρίων εργαζομένων η καταβολή των δύο τρίτων του μισθού τους στην Κύπρο (και όχι σε τράπεζες των ξένων χωρών όπου διεξάγονταν τα έργα που ανελάμβανε η εταιρεία), επιτυγχάνοντας έτσι τη ζωογόνο μετάγγιση κεφαλαίων στην κατεστραμμένη οικονομία του νησιού.
Η εταιρεία «Ιωάννου & Παρασκευαΐδης» εξακολουθεί και σήμερα την επιτυχημένη διεθνή πορεία της στο πεδίο των κατασκευαστικών δραστηριοτήτων. Στον ελλαδικό χώρο η J&P HELLAS ΑΤΕ (θυγατρική της κυπριακής J&P) δραστηριοποιήθηκε το 1993 ως ΖΕΥΣ ΑΤΕ και μετέπειτα ως J&P HELLAS ATE. Από τη συγχώνευσή της με την ΑΒΑΞ Α.Ε. δημιουργήθηκε η γνωστή κατασκευαστική εταιρεία J&P ΑΒΑΞ Α.Ε.
Φιλανθρωπικό έργο και παρακαταθήκη
[[Αρχείο:Ioannou_Centre.jpg|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Η πρόσοψη του ερευνητικού κέντρου ‘Στέλιος Ιωάννου’ (Ioannou Centre) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ]] Ο Στέλιος Ιωάννου και η σύζυγός του Έλλη επιδόθηκαν σε ευρεία κλίμακα ανθρωπιστικών δραστηριοτήτων, ενισχύοντας ή και ιδρύοντας φιλανθρωπικά, ιατρικά και μορφωτικά ιδρύματα, ιστορικούς και πολιτιστικούς συλλόγους, μονές, ναούς και Πατριαρχεία, αθλητικά και προσφυγικά σωματεία. Ως ορόσημα αυτής της πλούσιας κοινωνικής και ανθρωπιστικής προσφοράς ξεχωρίζουν οι ακόλουθες δράσεις:
Η δημιουργία του Ιδρύματος Χρίστου Στέλιου Ιωάννου (λειτ. από το 1983), για τη φροντίδα, εκπαίδευση, αποκατάσταση και κοινωνικοποίηση ατόμων με νοητική υστέρηση. Η μέριμνα αυτή συμπληρώθηκε με τη συμβολή στη δημιουργία (1988) Κέντρου Πρόληψης Πνευματικής Καθυστέρησης (το 2002 μετονομάσθηκε σε Κέντρο Προληπτικής Παιδιατρικής) και την επιχορήγηση για τη λειτουργία της Στέγης Αγίου Χριστοφόρου (1998) και των Ενταγμένων Οικιστικών Μονάδων (ΕΟΜ), για ενήλικα άτομα με νοητική υστέρηση που στερούνται οικογενειακής φροντίδας. Με τέτοιες εντατικές προσπάθειες, αλλά και πρωτοστατώντας στην εισαγωγή και καθιέρωση του θεσμού των Ειδικών Ολυμπιακών Αγώνων (Special Olympics) στην Κύπρο, ο Στέλιος και η Έλλη Ιωάννου συνέβαλαν σημαντικά στην απόσειση του κοινωνικού στίγματος από τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους. [[Αρχείο:Κέντρο Πληροφόρησης - Βιβλιοθήκη "Στέλιος Ιωάννου".jpg|μικρογραφία| Το πρότυπο Κέντρο Πληροφόρησης - Βιβλιοθήκη ‘Στέλιος Ιωάννου’του Πανεπιστημίου Κύπρου (Λευκωσία)που σχεδίασε ο Ζαν Νουβέλ ]] Ο Στέλιος Ιωάννου, πρώτος Πρόεδρος και μέγας ευεργέτης του Λαϊονικού Ιδρύματος για την Αποκατάσταση του Απροστάτευτου Παιδιού (ΛΙΑΑΠ), έγινε επίσης ο πρώτος και μεγάλος ευεργέτης της θεραπευτικής κοινότητας Αγίας Σκέπης (1998), για την απεξάρτηση ατόμων εθισμένων σε εξαρτησιογόνες ουσίες. Η ίδρυση (2007) Eρευνητικής Σχολής Κλασικών και Βυζαντινών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδη ς, την οποία οραματίσθηκε η Έλλη Ιωάννου και χρηματοδότησαν η ίδια και τα παιδιά της, στη μνήμη του Στέλιου Ιωάννου. Το Πανεπιστήμιο τον τίμησε δίνοντας στη Σχολή το όνομά του: The Stelios Ioannou School for Research in Classical and Byzantine Studies.
H ανέγερση πρότυπης βιβλιοθήκης στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Ο πολυχώρος αυτός (5 επίπεδα με συνολικό εμβαδό άνω των 15.000 τετραγωνικών μέτρων) σχεδιάστηκε από τον πολυβραβευμένο Γάλλο αρχιτέκτονα Ζαν Νουβέλ με έμπνευση από το φυσικό τοπίο της Πανεπιστημιούπολης, για τη στέγαση της Βιβλιοθήκης, της Υπηρεσίας Πληροφορικών Συστημάτων, του Κέντρου Τεχνολογιών Υποστήριξης της Διδασκαλίας και το Κέντρο Γλωσσών του Πανεπιστημίου.
Η κοινωνική και πνευματική παρακαταθήκη του Στέλιου και της Έλλης Ιωάννου συνεχίζεται, αλλά και διευρύνεται, από τα παιδιά τους Δάκη και Σύλβια και τις οικογένειές τους. Ο Δάκης Ιωάννου, επιχειρηματίας και συλλέκτης έργων σύγχρονης τέχνης, είναι ιδρυτής του ΔΕΣΤΕ (Διεθνής Ελληνική-Σύγχρονη Τέχνη) και μέλος διοικητικών συμβουλίων ιδρυμάτων/μουσείων τέχνης διεθνούς εμβέλειας, ενώ η Σύλβια Ιωάννου είναι ιδρύτρια του Sylvia Ioannou Foundation, το οποίο διαθέτει μιαν από τις παγκοσμίως σπουδαιότερες ιδιωτικές συλλογές βιβλίων και χαρτών για την Κύπρο και εργάζεται για τη διαφύλαξη και διάδοση της κυπριακής έντυπης και χειρόγραφης κληρονομιάς και για την προώθηση της έρευνας περί Κύπρου στο πεδίο των Ανθρωπιστικών Σπουδών.
Βραβεία και διακρίσεις
αριστερά|μικρογραφία|111x111εσ| Γραμματόσημο των Κυπριακών Ταχυδρομείων Ακολουθούν μερικές από τις διακρίσεις με τις οποίες τιμήθηκε ο Στέλιος Ιωάννου, τόσο εν ζωή όσο και μετά θάνατον, για την επιχειρηματική και κοινωνική του προσφορά: Τιμήθηκε με το Παράσημο του Σουλτανάτου του Ομάν και το Χρυσό Μετάλλιο του Ζήνωνος του Κιτιέως (που απονεμήθηκε στο Ίδρυμα Χρίστου Στέλιου Ιωάννου). Επίσης τιμήθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας (καθώς το 1998 συνέβαλε στον ‘ανακαινισμό του εν Αλεξανδρεία Πατριαρχικού Κτιρίου’) και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, από το Μέλαθρον Αγωνιστών της ΕΟΚΑ και τον προσφυγικό σύλλογο-σωματείο ‘Ασπίς’. Του απενεμήθη το Μετάλλιο Εξαίρετης Προσφοράς της Κυπριακής Δημοκρατίας (παρεδόθη από τον Γλαύκο Κληρίδη στην Έλλη Ιωάννου στις 18 Ιανουαρίου 2001). Έλαβε το ‘Χρυσό Κλειδί’ του Δήμου Λευκάρων, ενώ ο Δήμος Λευκωσίας τον ανακήρυξε Επίτιμο Δημότη του και το 2003 ονόμασε «Πλατεία Στέλιου Ιωάννου» το τμήμα μεταξύ των οδών Δελφών και Ζαννέτου στην ενορία Αγ. Ανδρέα. Tιμήθηκε επίσης από το American Hellenic Institute Foundation (AHIF), τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Επιχειρηματιών Ανάπτυξης Γης και Οικοδομών (LBDA), το Κυπριακό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο (ΚΕΒΕ) ‘για την πολύτιμη συμβολή του στην ανάπτυξη σχέσεων Κύπρου και Αραβικών χωρών’, και το Επιστημονικό Τεχνικό Επιμελητήριο Κύπρου (ΕΤΕΚ) ‘για τη συνεισφορά του στην ανάδειξη της μηχανικής επιστήμης και τη συνολική κοινωνική προσφορά του’ (7 Μαΐου 2011), αλλά και από αθλητικούς φορείς και σωματεία (π.χ. Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Περιφέρειας Λευκωσίας [ΕΠΟΠΛ], Εθνική Ένωση Νέων Μάμμαρι ‘Ροτσίδης’, Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου). Στις 17 Οκτωβρίου 2016 τα Κυπριακά Ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν γραμματόσημο με την εικόνα του, στη σειρά ‘Μεγάλοι Κύπριοι Ευεργέτες / Great Cypriot Benefactors’.
Διαδικτυακοί τόποι – Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2016-17
Το Κύπελλο Κύπρου 2016-17 ήταν η 43η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (40η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2016-17. Νικητής ήταν ο Παφιακός για 4η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set):
Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν o Παφιακός και η Ομόνοια. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 17 Μαρτίου 2017 στο Κίτιον στη Λάρνακα. Νικητής ήταν ο Παφιακός με σκορ 3-2 σετ (25-21, 25-21, 18-25, 27-29, 15-8).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2016 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017
Free jazz
Η free jazz (φρι τζαζ) είναι προσέγγιση της τζαζ, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1950 και του 1960 από μουσικούς που προσπάθησαν να αλλάξουν, να διευρύνουν ή να σπάσουν τη μουσική σύμβαση της τζαζ, συχνά με την απόρριψη της σταθερής εξέλιξης της συγχορδίας ή των παραδοσιακών ρυθμών τζαζ. Αν και η μουσική διαφορετικών συνθετών της τζαζ ποικίλλει, κοινό χαρακτηριστικό για την εξέλιξή της ήταν η δυσαρέσκεια για τους περιορισμούς της bebop, της hard bop και της τροπικής τζαζ που αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1940 και του 1950. Συχνά περιγράφεται ως avant-garde, όπως επίσης και προσπάθεια να επιστρέψει η τζαζ στην πρωτόγονη μορφή της, συχνά με θρησκευτικές, ρίζες και έμφαση στον συλλογικό αυτοσχεδιασμό.
Όπως υποδηλώνεται από την ονομασία που της δόθηκε, η φρι τζαζ δεν μπορεί να οριστεί επακριβώς, καθώς πολλοί μουσικοί διαμορφώνουν τις δικές τους έννοιες και ιδιώματα και δεν ήταν ποτέ εντελώς διακριτή ως μουσικό είδος. Μουσικοί της τζαζ, κυρίως οι Pharoah Sanders (Φαρόα Σάντερς) και John Coltrane, χρησιμοποίησαν σκληρό φύσημα ή άλλες τεχνικές για να παράγουν αντισυμβατικούς ήχους ή έπαιξαν με ασυνήθιστα μέσα. Σε γενικές γραμμές παρήγαγαν μια προοδευτική μουσική γλώσσα που βασίστηκε σε παλαιότερες μορφές της τζαζ, όπως η Dixieland jazz και η αφρικανική μουσική. Συνήθως αυτό το είδος της μουσικής παίζεται από μικρές ομάδες μουσικών. Η μουσική συχνά ταλαντεύεται με συχνά accelerandi και ritardandi (επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις) στο τέμπο.
Η free jazz συνδέεται στενά με τη δεκαετία του 1950 και τις καινοτομίες του Ornette Coleman (Ορνέτ Κόουλμαν γνωστός και σαν Κόλμαν) και του Cecil Taylor, όπως επίσης με τα μεταγενέστερα έργα του σαξοφωνίστα John Coltrane. Στους πρωτοπόρους εντάσσονται οι Charles Mingus, Eric Dolph στην παρτιτούραy, Albert Ayler, Archie Shepp (Άρτσι Σεπ), Joe Maneri και Sun Ra (Σαν Ρα). Ο Κόουλμαν πρωτοπόρησε σε πολλές τεχνικές, τυπικές της free jazz, απορρίπτοντας τις αλλαγές της συγχορδίας, πιστεύοντας ότι οι αυτοσχέδιες μελωδικές γραμμές χρησιμεύουν ως βάση για την αρμονική εξέλιξη στις συνθέσεις του. Ορισμένα από από τα έργα του Charles Mingus ήταν επίσης σημαντικά για την διαμόρφωση του συγκεκριμένου μουσικού είδους.
Ο Κηθ Τζόνσον της AllMusic περιγράφει το είδος ως «σύγχρονο δημιουργικό», στο οποίο «οι μουσικοί μπορούν να ενσωματώσουν το ελεύθερο παίξιμο σε δομημένους τρόπους ή να παίζουν οτιδήποτε». Ο Τζόνσον περιλαμβάνει στο είδος μουσικούς όπως ο Τζον Ζορν (John Zorn), ο Χένρι Κάιζερ (Henry Kaiser), ο Γιουτζίν Τσάμπουρν (Eugene Chadbourne), ο Στηβ Λέισι (Steve Lacy) και ο Ρέι Άντερσον (Ray Anderson) σε αυτό το είδος, που συνεχίζει «την παράδοση της δεκαετίας του '50 με '60 με τον τρόπο της φρι τζαζ».
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Μπαλιάν του Ιμπελέν (1240-1302)
Ο Μπαλιάν, γαλλ. Balian (1240 - 1302) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν σενεσάλης της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Γκυ κοντοσταύλου της Κύπρου και της Φιλίππας Μπερλαί, κόρης του Αιμερύ Μπερλαί.
Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Βαλδουίνος βάιλος της Ιερουσαλήμ και μικρότερα ήταν ο Φίλιππος σενεσάλης της Κύπρου, η Ισαβέλλα σύζυγος του Ούγου Γ΄ των Πουατιέ της Κύπρου, κά.
Το 1302 απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη των Χετουμιδών, κόρη του Χετούμ κυρίου του Λαμπρόν (γιου του Κωνσταντίνου, γιου του Οσίν Γ΄, γιου του Οσίν Β΄, γιου του Χετούμ Β΄, γιου του Χετούμ Α΄, όλων κυρίων του Λαμπρόν) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου
Σιδηροδρομικός σταθμός Κεφαλοχωρίου
Δομή σταθμού
Κεφαλοχωρι Κεφαλοχωρι Κεφαλοχώρι
Βαρέα μέταλλα
Ως βαρέα μέταλλα αναφέρονται συνήθως εκείνα που έχουν πυκνότητα μεγαλύτερη από 5,0 g/cm³, είναι δηλαδή σχετικά πυκνά όπως το κάδμιο, ο κασσίτερος, το κοβάλτιο, ο μόλυβδος, ο χαλκός, ο χρυσός, ο ψευδάργυρος, κ.ά. Τα βαρέα μέταλλα έχουν φυσική γεωλογική προέλευση ή είναι αποτέλεσμα βιομηχανικής δραστηριότητας και ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ενίοτε η έννοια επεκτείνεται και σε μεταλλοειδή όπως το αρσενικό και το αντιμόνιο. Έχουν προταθεί αρκετοί εξειδικευμένοι ορισμοί, ωστόσο κανείς δεν έχει λάβει ευρεία αποδοχή. Ορισμένα βαρέα μέταλλα έχουν εξειδικευμένες χρήσεις ή είναι ιδιαίτερα τοξικά και άλλα είναι απαραίτητα ως ιχνοστοιχεία για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Ορισμοί
Δεν υπάρχει συμφωνημένος ορισμός βάσει κριτηρίων για τα βαρέα μέταλλα. Τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται γενικώς για τον ορισμό συμπεριλαμβάνουν την πυκνότητα, το ατομικό βάρος, τον ατομικό αριθμό, ή τη θέση του στοιχείου στον περιοδικό πίνακα. Όσον αφορά στο κριτήριο της πυκνότητας, κυμαίνεται από πάνω από 3,5g/cm³ έως 7g/cm³ περίπου. Ορισμοί που σχετίζονται με το ατομικό βάρος ξεκινούν με στοιχεία που έχουν βάρος μεγαλύτερο από εκείνο του νατρίου (22,98) έως μεγαλύτερα του 40 ή ακόμα και του 200. Οι ατομικοί αριθμοί των βαρέων μετάλλων δίνονται γενικώς ως μεγαλύτεροι του 20 και ενίοτε προσαρμόζονται στο 92 (ουρανίου). Το «The United States Pharmacopeia» (Φαρμακοποιία Ηνωμένων Πολιτειών) περιλαμβάνει ένα τεστ για τα βαρέα μέταλλα, το οποίο περιγράφεται ως τεστ για «μεταλλικές προσμίξεις, χρωματισμένες με ιόντα σουλφιδίου».
Ο Hawkes, γράφοντας το 1997, και στο πλαίσιο των πενήντα χρόνων εμπειρίας του με τον όρο, αναφέρει πως αφορά σε «μέταλλα με αδιάλυτα σουλφίδια και υδροξείδια, των οποίων τα άλατα παράγουν έγχρωμα διαλύματα σε νερό». Αντίθετα, γράφοντας το 2002, ο Duffus κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «κατά τη διάρκεια των 60 περίπου ετών στα οποία χρησιμοποιήθηκε στη χημεία ο όρος, έχει δοθεί ένα τέτοιο ευρύ νοηματικό φάσμα από διάφορους συγγραφείς που είναι ουσιαστικά χωρίς νόημα». Παρά τις αντιφάσεις, οι αναφορές σε «βαρέα μέταλλα» εμφανίζονται τακτικά στην επιστημονική βιβλιογραφία. Σε μελέτη του 2010 διαπιστώθηκε ότι «η χρήση του όρου εξακολουθεί να είναι διαδεδομένη και η αύξηση της υποδεικνύει ότι έχει γίνει κοινός τόπος στην επιστήμη».
Χρήσεις
Τα βαρέα μέταλλα έχουν εξειδικευμένες χρήσεις στην ηλεκτρονική μικροσκοπία, την πυρηνική επιστήμη, τη μηχανολογία και τη σαπωνοποιία, που εκμεταλλεύονται είτε την πυκνότητα ή τη χημεία τους. Στην ηλεκτρονική μικροσκοπία τα βαρέα μέταλλα όπως ο μόλυβδος, η πλατίνα ή το ουράνιο, χρησιμοποιούνται για να εισαγάγουν την πυκνότητα ηλεκτρονίων σε ένα βιολογικό δείγμα με χρώση, αρνητική χρώση ή σκίαση. Στην πυρηνική επιστήμη και τη μηχανολογία, τα βαρέα μέταλλα, ενίοτε ως κράματα, χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο ακτινοβολίας, για αντίβαρα στις ρόδες, σε στροφαλοφόρους άξονες, σε γυροσκόπια, σε προπέλες και σε περιπτώσεις που απαιτείται μέγιστο βάρος σε ελάχιστο χώρο. Στη σαπωνοποιία τα βαρέα μέταλλα σχηματίζουν αδιάλυτους σάπωνες (σε αντίθεση με τους σάπωνες που έχουν ως βάση διαλύμματα νατρίου ή καλίου) που χρησιμοποιούνται σε λιπαντικά γράσα, στεγνωτήρια χρωμάτων και μυκητοκτόνα.
Τοξικότητα
Ορισμένα βαρέα μέταλλα, ειδικά το κάδμιο, ο υδράργυρος και ο μόλυβδος, είναι δυνητικά επικίνδυνα, λόγω της εγγενούς ή επιλεκτικής τοξικότητάς τους, ιδιαίτερα σε ότι αφορά στο περιβαλλοντικό πλαίσιο. Άλλα συνήθη τοξικά βαρέα μέταλλα είναι το χρώμιο, το κοβάλτιο, το νικέλιο, ο χαλκός, ο ψευδάργυρος, το αρσενικό, το σελήνιο, ο άργυρος, το αντιμόνιο και το θάλλιο. Ωστόσο, τα βαρέα μέταλλα θεωρούνται εξίσου ουσιώδη για την ανθρώπινη υγεία σε μικρές ποσότητες. Θεμελιώδη σε ιχνοστοιχεία θεωρούνται το βανάδιο, το μαγγάνιο, ο σίδηρος, το κοβάλτιο, ο χαλκός, ο ψευδάργυρος, το σελήνιο, το στρόντιο και το μολυβδαίνιο. Η έλλειψη αυτών των βασικών στοιχείων μπορεί να αυξήσει την ευαισθησία σε δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα.
Μεϊτζί (περίοδος)
Η περίοδος Μεϊτζί είναι μια περίοδος της ιαπωνικής ιστορίας που διήρκεσε από τις 23 Οκτωβρίου 1868 έως τις 30 Ιουλίου 1912. Αυτή η εποχή αντιπροσωπεύει το πρώτο μισό της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, περίοδο κατά την οποία η Ιαπωνία μετατράπηκε από μια απομονωμένη φεουδαρχική κοινωνία, που κινδύνευε από την αποικιοκρατία των ευρωπαϊκών δυνάμεων, στο νέο υπόδειγμα ενός σύγχρονου, βιομηχανικού έθνους-κράτους και σε μία αναδυόμενη μεγάλη δύναμη, με επιρροές από την επιστήμη, την τεχνολογία, τη φιλοσοφία, την πολιτική, το δίκαιο, και την τέχνη της Δύσης. Ως αποτέλεσμα αυτής της μαζικής υιοθέτησης ριζικά διαφορετικών ιδεών, οι αλλαγές στην Ιαπωνία ήταν βαθιές και επηρέασαν την κοινωνική δομή, την εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τον στρατό και τις εξωτερικές της σχέσεις. Η περίοδος συνέπεσε με τη βασιλεία του αυτοκράτορα Μεϊτζί και την διαδέχθηκε η εποχή Ταϊσό, μετά την ανάρρηση του αυτοκράτορα Ταϊσό.
Η Μεταρρύθμιση Μεϊτζί
Στις 3 Φεβρουαρίου 1867, ο 14χρονος πρίγκιπας Mutsuhito διαδέχτηκε τον πατέρα του, αυτοκράτορα Κομέι, στον Θρόνο του Χρυσάνθεμου, ως 122ος αυτοκράτορας.
Στις 9 Νοεμβρίου 1867, ο τότε shōgun Τοκουγκάουα Γιοσινόμπου υπέβαλε την παραίτησή του στον αυτοκράτορα και αποχώρησε, όπως προβλεπόταν από τον νόμο, δέκα ημέρες αργότερα. Η αυτοκρατορική μεταρρύθμιση πραγματοποιήθηκε το επόμενο έτος, στις 3 Ιανουαρίου 1868, με τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης. Η πτώση του Έντο το καλοκαίρι του 1868 σηματοδότησε το τέλος του σογκουνάτου Τοκουγκάβα και ανακηρύχθηκε το πέρασμα σε μια νέα εποχή, την περίοδο Μεϊτζί.
thumb|right|250px|Ο δεκαπεντάχρονος [[αυτοκράτορας Μεϊτζί πηγαίνει από το Κιότο στο Τόκιο στα τέλη του 1868, μετά την πτώση του Έντο]] Η πρώτη μεταρρύθμιση ήταν η έκδοση του Όρκου των Πέντε Άρθρων το 1868, μια γενική δήλωση των στόχων των ηγετών του Μεϊτζί, ώστε να τονώσουν το ηθικό και να κερδίσουν οικονομική υποστήριξη για τη νέα κυβέρνηση. Οι πέντε διατάξεις που περιελάμβανε ήταν οι εξής:
Η κυβέρνηση Μεϊτζί διαβεβαίωσε τις ξένες δυνάμεις ότι θα τηρούσε τις παλιές συνθήκες που διαπραγματεύθηκαν οι bakufu και ανακοίνωσε ότι θα ενεργούσε σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο. Ο Mutsuhito, ο οποίος έμελλε να βασιλεύσει μέχρι το 1912, όρισε έναν νέο τίτλο βασιλείας - Meiji ή Πεφωτισμένη Διακυβέρνηση - για να σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας εποχής στην ιαπωνική ιστορία. Για να δραματοποιήσει περαιτέρω το νέο καθεστώς, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Κιότο, όπου εδραζόταν από το 794, στο Τόκιο (Ανατολική Πρωτεύουσα), όπως μετονομάστηκε το Έντο. Σε μια καθοριστική κίνηση για την εδραίωση του νέου καθεστώτος, οι περισσότεροι daimyō απέδωσαν οικειοθελώς τη γη και τα αρχεία απογραφής που είχαν στη διάθεσή τους στον αυτοκράτορα, στο πλαίσιο της κατάργησης του συστήματος Χαν συμβολίζοντας έτσι ότι η γη και οι άνθρωποι τελούσαν υπό τη δικαιοδοσία του αυτοκράτορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας
Μάγια Χιλ
Η Μάγια Χιλ (γεν. Μάγια Ντζαρτόφσκα στις 26 Ιανουαρίου 1976) είναι ζωγράφος από τη Βόρεια Μακεδονία.
Η Χιλ γεννήθηκε στα Σκόπια της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (τώρα Βόρεια Μακεδονία) το 1976, ενώ σήμερα ζει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ενώ το έργο της αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ελαιογραφίες, κυρίως προσωπογραφίες και αστικά τοπία, είναι γνωστή για το έργο της σε μια σειρά καλλιτεχνικών κλάδων. Έχει εκθέσει έργα της εκτενώς στα Βαλκάνια αλλά και διεθνώς, σε πόλεις όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη και το Παρίσι.
Η Χιλ στους πίνακές της παρουσιάζει την πόλη, τους ανθρώπους και όλα όσα συμβαίνουν στους δρόμους και τα πεζοδρόμια. Η Χιλ (η οποία τότε ήταν γνωστή ως Μάγια Ντζαρτόφσκα) αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στα Σκόπια στην τάξη του καθηγητή Σίμον Σέμοφ το 1999.
Το 2000 η Χιλ κέρδισε το βραβείο προσωπογραφίας στην ετήσια έκθεση της Εθνικής Εταιρείας Μακεδόνων Καλλιτεχνών (DLUM). Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς πραγματοποίησε την πρώτη της ανοιχτή ατομική έκθεση στην Πινακοθήκη της πόλης των Σκοπίων. Η έκθεση αποτελούνταν από 70 συνολικά πίνακες. Στη συνέχεια, η Χιλ συνέχισε την καριέρα της στη ζωγραφική, κυρίως μέσω προσωπογραφιών κατόπιν ανάθεσης αλλά και μέσω άλλων έργων που σχετίζονται με την τέχνη, όπως η τέχνη του βιβλίου και η συνεργασία σε ένα έργο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την παροχή καλλιτεχνικής εκπαίδευσης σε μη προνομιούχα παιδιά από την κοινότητα των Ρομά.
Η Χιλ συχνά ζωγραφίζει με λάδι σε καμβά, ωστόσο φτιάχνει επίσης ψηφιδωτά και νωπογραφίες καθώς και κινούμενα σχέδια σε υπολογιστή. Χαρακτηριστικά για το έργο της είναι τα προτρέτα και τα τοπία που χαρακτηρίζονται από μεγάλη δόση υπερρεαλισμού. Η καλλιτέχνιδα, που αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου των Σκοπίων, συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον και έκανε δέκα ατομικές εκθέσεις στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι και αλλού. Έχει επίσης λάβει μέρος σε μεγάλο αριθμό ομαδικών εκθέσεων.
Το 2002, η Χιλ μετακόμισε στο Παρίσι για να εισέλθει στο Cité Internationale des Arts, να εκθέσει έργα της και να εργαστεί στην πόλη. Στη συνέχεια, η Χιλ μετακόμισε ξανά στο Ηνωμένο Βασίλειο για να λάβει το μεταπτυχιακό της, ενσωματώνοντας το αναπτυσσόμενο ενδιαφέρον της για τα κινούμενα σχέδια και την ψηφιακή διαδραστική τέχνη.
Πηγές
Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Γκυ του Ιμπελέν (1286-1308)
O Γκυ, γαλλ. Guy (1286 - 1308) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Νικοζίας/Λευκωσίας.
Βιογραφία
Το 1308 απεβίωσε σε ηλικία 22 ετών και τάφηκε στο αββαείο Πρεμονστρατένσιαν του Μπελλαπαΐς κοντά στη Κερύνεια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1303 την Ισαβέλλα του Ιμπελέν, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Βαλδουίνου κυρίου του Κοράκου. Επειδή ήταν συγγενείς μεταξύ τους, δόθηκε ειδική άδεια από τον πάπα. Είχαν τέκνο:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Στρογγυλόσχημη γραφή
thumb|right|350px|Ο [[Βατικανός Κώδικας, το αρχαιότερο δείγμα στογγυλόσχημης γραφής.]] Η στρογγυλόσχημη γραφή είναι σύμφωνα με την ελληνική παλαιογραφία γραφικός χαρακτήρας των χειρογράφων.
Ιστορική εξέλιξη και περιγραφή
Εξελίχθηκε από τον μεγαλογράμματο ρυθμό λόγω της μεταβολής του υλικού του παπύρου, ο οποίος παίρνοντας όλο και πιο στερεά και λεία επιφάνεια επέτρεψε στους καλλιγράφους να γράφουν με μεγαλύτερη ελευθερία και επίδειξη της καλλιγραφικής τους δεξιοτεχνίας. Τα πρώτα δείγματα μεγαλογράμματου ρυθμού είναι οι τρεις μεγάλοι κώδικες της Αγίας Γραφής, ο Βατικανός, Σιναϊτικός και ο Αλεξανδρινός Κώδικας, από τους οποίους αρχαιότατος είναι ο Βατικανός Κώδικας του 4ου αιώνα.
Χαρακτηρίζεται για την ωραιότητα, κανονικότητα και κομψότητα της γραφής. Οι διαστάσεις των γραμμάτων είναι τετράγωνες, έχοντας σχεδόν το ίδιο ύψος με πλάτος, και δεν φέρουν σημεία στίξεως ή τόνους, ούτε και κενά μεταξύ των λέξεων. Το σχήμα των γραμμάτων είναι απλό, και οι οριζόντιες γραμμές είναι κομψές.
Τον 5ο αιώνα συναντούμε μεγάλα αρχικά γράμματα στην αρχή των παραγράφων. Τον 6ο αιώνα η εξέλιξη της γραφής επιφέρει μια αδρότητα των σχημάτων των γραμμάτων, τα οποία συνήθως επιμηκύνονται και απολήγουν σε παχιές στιγμές ή κορυφές.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία Κατηγορία:Γραφή
Φίλιππος του Ιμπελέν (απεβ. 1318)
Ο Φίλιππος, γαλλ. Philippe (π. 1255 - 25 Νοεμβρίου 1318) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν σενεσάλης του βασιλείου της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Γκυ κοντοσταύλου της Κύπρου και της Φιλίππας Μπερλαί, κόρης του Αιμερύ Μπερλαί.
Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Βαλδουίνος βάιλος της Ιερουσαλήμ, ο Μπαλιάν σενεσάλης της Κύπρου και μικρότερα αδέλφια η Ισαβέλλα σύζυγος του Ούγου Γ΄ των Πουατιέ της Κύπρου, κά.
Ο πατέρας του, ο Γκυ, ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κύριος της Βηρυτού και αντιβασιλιάς της Ιερουσαλήμ & της Κύπρου, γιού της Μαρίας Κομνηνής.
Ο Φίλιππος έγινε σελεσάλης της Κύπρου. Το 1318 απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα π. το 1280 τη Μαρία, κόρη του Βαχράν του Χαμούς και της Μαρίας των Ιμπελέν. Δεν απέκτησε απογόνους.
Έπειτα νυμφεύτηκε π. το 1295 τη Μαρία των Εμπριάκο κυρία του Ζιμπλέ (Βύβλου) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου
I Love Lucy
Το I Love Lucy είναι Αμερικανική τηλεοπτική ασπρόμαυρη, κωμική σειρά με πρωταγωνιστές τους ηθοποιούς Λουσίλ Μπολ, Ντέζι Αρνάζ, Vivian Vance (1909 – 1979) και William Frawley (1887 – 1966). Η προβολή της διήρκεσε από τις 15 Οκτωβρίου του 1951 έως τις 6 Μαΐου του 1957 στο κανάλι CBS. Ωστόσο, υπήρξε και μια τροποποιημένη συνέχειά της, για τρεις ακόμη σεζόν, με 13 ωριαία επεισόδια (1957 – 1960). Η εκπομπή αρχικά τιτλοφορούνταν σαν «The Lucille Ball-Desi Arnaz Show» και, εν συνεχεία «The Lucy-Desi Comedy Hour».
Ήταν το πρώτο τηλεοπτικό σώου που παρήχθη σε φιλμ των 35 χιλιοστών και λάμβανε χώρα μπροστά σε κοινό το οποίο βρισκόταν εντός του στούντιο. Έλαβε πολλές διακρίσεις, καθώς ήταν για 4 από τις 6 σεζόν του το πιο δημοφιλές σίριαλ στις ΗΠΑ και μάλιστα ήταν το πρώτο που ολοκλήρωσε την προβολή του, βρισκόμενο στην κορυφή της τηλεθέασης. Παραμένει μέχρι σήμερα πολύ δημοφιλές, ενώ μεταφρασμένες εκδοχές του έχουν προβληθεί παγκοσμίως. Κάθε χρόνο, υπολογίζεται ότι παρακολουθείται από 40 εκατομμύρια ανθρώπους, μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συχνά αναφέρεται ως μια από τις κωμικές σειρές με την περισσότερη επιρροή προς το κοινό, στα παγκόσμια χρονικά. Στα 2012 ψηφίσθηκε σαν το καλύτερο τηλεοπτικό σώου όλων των εποχών, σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα από τον σταθμό «ABC News» και το περιοδικό «People».
Παραπομπές
Lucy Love I Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του CBS Κατηγορία:Sitcoms Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-σειρές) Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν κόμικς
Fraunhofer-Gesellschaft
Η Fraunhofer-Gesellschaft με το Fraunhofer-Institut αποτελούν με 18000 υπαλλήλους σε 80 ιδρύματα τη μεγαλύτερη οργάνωση έρευνας στην Ευρώπη. Ο προϋπολογισμός έχει ύψος 1,7 δισεκατομμύρια €.
Παράλληλα με την Εταιρεία Μαξ Πλανκ και τα πανεπιστήμια αποτελούν τον υψηλότερο βαθμό της κρατικής έρευνας στη Γερμανία, τα Ιδρύματα Ερευνας Φράουνχοφερ διεξάγουν έρευνα με εφαρμοσμένο προσανατολισμό και με άμεση χρηστικότητα για τον κλάδο των επιχειρήσεων και όφελος για το κοινωνικό σύνολο. Έδρα της εταιρείας είναι το Μόναχο, ενώ τα περισσότερα ιδρύματα της βρίσκονται στη Δρέσδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Γερμανία
Ολντ Φερμ
Το Ολντ Φερμ  (αγγλικά: Old Firm) είναι η συλλογική ονομασία για τους σκωτικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους Σέλτικ και Ρέιντζερς, οι οποίοι εδρεύουν στη Γλασκώβη. Η προέλευση του όρου είναι ασαφής, αλλά μπορεί να προέρχονται από το πρώτο παιχνίδι που διεξήχθη μεταξύ των δύο συλλόγων, στο οποίο οι σχολιαστές αναφέρονται στις ομάδες ως like two old, firm friends (σαν δυο παλιοί, σταθεροί φίλοι), και αντιπροσωπεύει τα εμπορικά οφέλη της αντιπαλότητας μεταξύ των δύο συλλόγων. Η ονομασία μπορεί επίσης να υποδηλώνει το γεγονός ότι οι δύο σύλλογοι είναι μεταξύ των 11 ιδρυτικών συλλόγων της Σκωτικής Φούτμπολ Λιγκ, η οποία συστάθηκε το 1890. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο συλλόγων είναι βαθιά ριζωμένη στο σκωτικό πολιτισμό και έχει συμβάλει στην πολιτική, κοινωνική και θρησκευτική διαίρεση στη Σκωτία, αλλά και πέρα ​​από αυτήν, ιδίως στη γειτονική Βόρεια Ιρλανδία. Ως αποτέλεσμα, η αναμέτρηση παρουσιάζει διαρκή ένταση.
Οι σύλλογοι έχουν μεγάλο αριθμό υποστηρικτών γύρω από Γλασκόβη, αλλά και συλλόγων φιλάθλων στις περισσότερες πόλεις σε όλη τη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία και σε πολλές πόλεις σε όλο τον κόσμο. Η παρουσία της Ρέιντζερς και της Σέλτικ εκτιμάται ότι είναι αξίας £120 εκατομμυρίων στην οικονομία της Σκωτίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σκωτία Κατηγορία:Σεκταρισμός
Γιάκομπους Μανκάνταν
μικρογραφία| Χωρικοί και κατσίκες σε ορεινό τοπίο . Λάδι σε πάνελ, 15,6 x 20,7 ίντσες / 39,6 x 52,6 εκ. Αχρονολόγητος Ο Γιάκομπους Μανκάνταν (Jacobus Sibrandi Mancadan, περίπου 1602 στο Μίννερτσχα – 4 Οκτωβρίου 1680 στο Τγιέρχααστ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής κυρίως γνωστός για τα ποιμενικά του τοπία.
Βιογραφία
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Φριζιανούς τοπιογράφους της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Τα τοπία του είτε εξιδανικεύτηκαν με τον ιταλικό τρόπο είτε πιο νατουραλιστικά και απεικόνιζαν αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της γενέτειράς του περιοχής της Φρισλαντ. Τα ιταλικά τοπία φαίνεται να είναι επηρεασμένα από το έργο του Σαλβατόρ Ρόζα, αλλά και από ζωγράφους του Χάαρλεμ όπως ο Γιαν φαν Χόγιεν και Σάλομον φαν Ράουσντελ.
Ο Μανκάνταν υπηρέτησε επίσης ως κυβερνητικός αξιωματούχος και προφανώς δεν άρχισε να ζωγραφίζει μέχρι τα μέσα της ζωής του. Σύμφωνα με το RKD έζησε στο Φράνεκερ από το 1634 έως το 1644, όπου διετέλεσε και Δήμαρχος. Το 1658 ασχολήθηκε με την τύρφη στα νοτιοανατολικά της Φρίσλαντ και ήταν ένας από τους εμπνευστές του καναλιού, που διανοίχθηκε στο Μπάκεφεϊν. Εγκαταστάθηκε στο Σίχερσβαουντε. Όταν πέθανε η γυναίκα του, μετακόμισε στο Μπέιτστερζβααχ, όπου ζούσε η κόρη του. Πέθανε στο Τγιέρχααστ, όπου ο γιος του, που είχε κακή φήμη, ήταν ιερέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Στέφανος Ξύδης
Ο Στέφανος Ξύδης (1912 - 1975) ήταν Αιγυπτιώτης αθλητής της αντισφαίρισης, πρωταθλητής Ελλάδος και Αιγύπτου, καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας.
Ήταν γιος της Αλεξάνδρας Δραγούμη και του Γεωργίου Ξύδη. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Δραγούμη. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο Αθηνών πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ήταν αθλητής του Ο.Α.Α.. Πρωταθλητής Ελλάδος στο απλό το 1933, στο διπλό αντρών το 1934, στο μεικτό διπλό το 1931, 1933, 1934 και το 1935. Πολλές δεύτερες και τρίτες νίκες στο ελληνικό πρωτάθλημα και δευτεραθλητής Αιγύπτου στο διπλό αντρών το 1932.
Με την εθνική πήρε μέρος στο Κύπελλο Ντέιβις του 1933 και στους βαλκανικούς του 1931. Στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου είχε μια δεύτερη θέση το 1927 στο απλό και μια τρίτη το 1935 στο διπλό αντρών.
Είχε συμμετάσχει σε πολλά εγχώρια και διεθνείς τουρνουά και διοργανώσεις, όπως διεθνείς αγώνες βασιλίσσης Γιουγκοσλαβίας το 1931, διεθνείς αγώνες Ρουμανίας το 1932, διεθνείς αγώνες Βερολίνου το 1933 κ.α. Νικητής του κυπέλλου Χαροκόπου στο διπλό αντρών το 1931 και το 1932 με συμπαίκτη τον Άντριου Αστχάλτερ. Νικητής του Εφηβικού κυπέλλου Τσήταμ το 1929 όπου νίκησε στον τελικό τον Βαρβαρέσο με 2-6, 6-1, 6-3.
Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας έγινε καθηγητής Πολιτικών Επιστημών - Διεθνείς Σχέσεις και Διεθνείς οργανισμοί, στο "Σίτι γιουνιβέρσιτι οφ Νιου Γιορκ". Είχε διατελέσει σύμβουλος του Ε. Αβέρωφ και Σύμβουλος των Ελληνικών Κυβερνήσεων στον ΟΗΕ. Αδελφή του ήταν η επίσης πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης Φαίνη Ξύδη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Οικογένεια Δραγούμη
Τάρο Γιόκο
Ο Τάρο Γιόκο (ιαπωνικά: 横尾 太郎, Χέπμπορν: Yokō Tarō, 6 Ιουνίου 1970) είναι Ιάπωνας σκηνοθέτης και συγγραφέας βιντεοπαιχνιδιών. Ξεκίνησε την καριέρα του στην πλέον χρεοκοπημένη εταιρεία Cavia και έγινε ευρύτερα γνωστός για τις σειρές Drakengard και τα spin-offs του, Nier και Nier: Automata.
Ο Γιόκο έγινε γνωστός για το στυλ του στον σχεδιασμό των παιχνιδιών, το οποίο χαρακτηρίζεται από αντισυμβατικές σχεδιαστικές επιλογές και ιστορίες. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι η εξερεύνηση της σκοτεινής πλευράς του ατόμου. Η τεχνική της γραφής του, που έχει περιγραφεί ως "συγγραφή προς τα πίσω", περιλαμβάνει την προβολή του τέλους της ιστορίας στην αρχή, και την ξεδίπλωση της αφήγησης προς τα πίσω από εκείνο το σημείο.
Πρώιμα χρόνια
Ο Γιόκο γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1970 στην Ναγκόγια του νομού Αΐτσι. Αρχικά, δεν σκόπευε να κάνει καριέρα στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά αφού εργάστηκε για τις Namco και Sony, εισήχθη στην Cavia και έγινε σκηνοθέτης και συγγραφέας για το πρώτο παιχνίδι της σειράς Drakengard. Έκτοτε, εργαζόταν εκτενώς σε κάθε παιχνίδι της σειράς (εκτός από το Drakengard 2, αλλά και σε τίτλους για κινητά τηλέφωνα, αφού έγινε ελεύθερος επαγγελματίας μετά την ενσωμάτωση της Cavia στην AQ Interactive.
Οι γονείς του συνήθως έλλειπαν από το σπίτι του λόγω των εργασιών τους και έτσι ο Γιόκο μεγάλωσε κυρίως με τη γιαγιά του, η οποία άφησε έντονα το αποτύπωμά της επάνω του. Κατά τα νεαρά του χρόνια, ο Γιόκο άκουσε για ένα συμβάν, το οποίο τον επηρέασε στο μετέπειτα έργο του ως συγγραφέα: ενώ ένας γνωστός του ήταν σε έναν εμπορικό δρόμο με την παρέα του, ένας από αυτούς που περπατούσε σε ένα ψηλό κτήριο γλίστρησε και απεβίωσε από την πτώση. Αρχικά, το γεγονός αυτό ο Γιόκο το θεώρησε "φρικιαστικό", ωστόσο αργότερα του πρόσθεσε και ένα αστείο στοιχείο. Σπούδασε στο Kobe Design University τη δεκαετία του 1990 και αποφοίτησε τον Μάρτιο του 1994.
Καριέρα
Αρχικά, ο Γιόκο δεν είχε σκοπό να κάνει καριέρα στον κλάδο των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά ένα μήνα μετά την αποφοίτησή του πήρε την πρώτη του δουλειά ως 3D CGI σχεδιαστής για την Namco. Το 1999 εισήχθη στη Sugar & Rockets Inc., μία πλέον χρεοκοπημένη second-party εταιρεία ανάπτυξης που ανήκε στην Sony Computer Entertainment. Το 2001 και ένα χρόνο μετά την ενοποίηση με τη Sony, ο Γιόκο ξεκίνησε να εργάζεται για την Cavia. Εκείνη την εποχή ενεπλάκη στη δημιουργία του παιχνιδιού Drakengard. Ενώ ο συμπαραγωγός Τακούγια Ιβασάκι, σκόπευσε να πάρει το ρόλο του σκηνοθέτη, αναμείχθηκε με άλλα πρότζεκτ, και έτσι ζητήθηκε από τον Γιόκο να αναλάβει τις σκηνοθετικές υποχρεώσεις. Επίσης, βοήθησε στη δημιουργία του της ιδέας του σεναρίου και των χαρακτήρων, όπως επίσης στη συγγραφή του σεναρίου με την Σαβάκο Νατόρι. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Γιόκο δυσαρεστήθηκε με τον αριθμό των αλλαγών που ζητήθηκε να γίνουν από το συμβουλευτικό επιτελείο του παιχνιδιού, σε σημείο να αποφασίσει να μην ξαναδουλέψει σε άλλο Drakengard. Ωστόσο, αργότερα ασχολήθηκε με την παραγωγή του Drakengard 2, για το οποίο χαρακτηρίστηκε στους τίτλους τέλους ως video editor και παραμένοντας ως μέλος του δημιουργικού προσωπικού του παιχνιδιού. Η βασική του ιδέα για το παιχνίδι, ενώ ήταν απασχολημένος περισσότερο με άλλα πρότζεκτ, ήταν arcade στυλ με δράκους στο διάστημα. Αυτή η ιδέα απορρίφθηκε από το νέο σκηνοθέτη του παιχνιδιού, Άκιρα Γιασούι, με τον οποίο ήρθε σε αντιπαράθεση.
Μετά την ολοκλήρωση του Drakengard 2 το 2005, ο Γιόκο ξεκίνησε να εργάζεται για το τρίτο παιχνίδι της σειράς. Κατά τη διάρκεια την ανάπτυξής του, η αρχική ιδέα αναπτύχθηκε τόσο πολύ που άλλαξε όνομά της σε Nier, ένα spin-off της σειράς. Παρόλα αυτά, ο Γιόκο συνέχισε να το θεωρεί ως το τρίτο παιχνίδι της σειράς. Μετά την κυκλοφορία του Nier το 2010 και την προσχώρηση της Cavia στην AQ Interactive, ο Γιόκο αποχώρησε από την εταιρεία και ξεκίνησε καριέρα ως ελεύθερος επαγγελματίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ανέλαβε έναν άγνωστο ρόλο στην ανάπτυξη του βιντεοπαιχνιδιού της Square Enix με τίτλο Monster × Dragon. Το μεγαλύτερο κομμάτι της δουλειάς του ως ανεξάρτητος επαγγελματίας απαρτίζεται από κυκλοφορίες παιχνιδιών για κινητά.
Χρόνια αργότερα, ο Γιόκο συνεργάστηκε ξανά με διάφορους από τους συντελεστές του Drakengard και του Nier, με τους οποίους δημιούργησε το αληθινό sequel του Drakengard 2. Μετά την ολοκλήρωση του Drakengard 3 το 2013, ο Γιόκο πήγε "πίσω στην ανεργία". Μετά από αυτό, ξεκίνησε να γράφει για σύντομο διάστημα σε μία ειδική στήλη του περιοδικού Famitsu με τίτλο "Taro Yoko's Circle of No Good Thinking" ("Ο Κύκλος Άχρηστης Σκέψης του Τάρο Γιόκο"). Το 2015, ανακοίνωσε ότι ξεκινά τη δική του εταιρεία, ονόματι Bukkoro, η οποία απαρτίζεται από τον ίδιο, τη σύζυγό του, Γιούκικο, και τη Χάνα Κίκουτσι, μυθιστοριογράφο και συγγραφέα των Nier και Drakengard 3.