cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίντκουν Κουίσλιγκ
Ελευση του πολέμου
Το 1939 ο Κουίσλιγκ έστρεψε την προσοχή του στις προετοιμασίες της Νορβηγίας για τον αναμενόμενο ευρωπαϊκό πόλεμο, που πίστευε ότι απαιτούσε δραστική αύξηση των αμυντικών δαπανών της χώρας για να εγγυηθεί την ουδετερότητά της. Εν τω μεταξύ έδινε διαλέξεις με τίτλο "Το εβραϊκό πρόβλημα στη Νορβηγία" και υποστήριξε τον Αδόλφο Χίτλερ σε αυτό που φαινόταν ως καλλιεργούμενη μελλοντική σύγκρουση. Παρά την καταδίκη της Νύχτας των Κρυστάλλων έστειλε στο Γερμανό ηγέτη ένα χαιρετισμό για τα πεντηκοστά γενέθλιά του, ευχαριστώντας τον για τη «διάσωση της Ευρώπης από τον μπολσεβικισμό και την εβραϊκή κυριαρχία». Ο Κουίσλιγκ ισχυρίστηκε επίσης ότι αν μια αγγλορωσική συμμαχία καθιστούσε αδύνατη την ουδετερότητα, η Νορβηγία θα έπρεπε «να πάει με τη Γερμανία». Προσκεκλημένος στη χώρα το καλοκαίρι του 1939, ξεκίνησε μια περιοδεία σε διάφορες γερμανικές και δανικές πόλεις. Εγινε δεκτός ιδιαίτερα θερμά στη Γερμανία, που του υποσχέθηκε κεφάλαια για να ενισχύσει τη θέση του Nasjonal Samling στη Νορβηγία και, ως εκ τούτου, προκαλώντας φιλοναζιστικά αισθήματα. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος την 1η Σεπτεμβρίου 1939 ένιωσε δικαιωμένος, τόσο από το γεγονός όσο και από την άμεση υπεροχή που επέδειξε ο Γερμανικός στρατός. Έμεινε εξωτερικά πεπεισμένος ότι, παρά το μέγεθός του, το κόμμα του θα γινόταν σύντομα το κέντρο της πολιτικής προσοχής.
Τους επόμενους εννέα μήνες ο Κουίσλιγκ συνέχισε να ηγείται ενός κόμματος που ήταν στην καλύτερη περίπτωση στο περιθώριο της νορβηγικής πολιτικής. Ωστόσο ήταν ενεργός και τον Οκτώβριο του 1939 συνεργάστηκε με τον Πρυτς σε ένα τελικά αποτυχημένο σχέδιο ειρήνης μεταξύ της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας και την τελική συμμετοχή τους σε μια νέα οικονομική ένωση. Σκεπτόταν επίσης τον τρόπο με τον οποίο η Γερμανία έπρεπε να προχωρήσει στην επίθεση εναντίον της συμμάχου της, Σοβιετικής Ένωσης, και στις 9 Δεκεμβρίου ταξίδεψε στη Γερμανία για να παρουσιάσει τα πολύπλευρα σχέδιά του. Αφού εντυπωσίασε τους Γερμανούς αξιωματούχους, εξασφάλισε μια ακρόαση του ίδιου του Χίτλερ, που είχε προγραμματιστεί για τις 14 Δεκεμβρίου, οπότε έλαβε σταθερές συμβουλές από τις επαφές του ότι το πιο χρήσιμο πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να ζητήσει τη βοήθεια του Χίτλερ για ένα φιλογερμανικό πραξικόπημα στη Νορβηγία, που θα επέτρεπε στους Γερμανούς να χρησιμοποιήσουν τη χώρα ως ναυτική βάση. Στη συνέχεια η Νορβηγία θα διατηρούσε την επίσημη ουδετερότητα όσο το δυνατόν περισσότερο και τελικά η χώρα θα περνούσε υπό γερμανικό παρά βρετανικό έλεγχο. . Δεν είναι σαφές πόσο πολύ κατανοούσε ο ίδιος ο Κουίσλιγκ τις στρατηγικές συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης και αντ 'αυτού βασίστηκε στο μελλοντικό υπουργό Εσωτερικών του, Αλμπερτ Χάγκελιν, που μιλούσε άπταιστα γερμανικά, για να θέσει τα σχετικά επιχειρήματα στους Γερμανούς αξιωματούχους στο Βερολίνο κατά τη διάρκεια συνομιλιών πριν από τη συνάντηση, παρόλο που ο Χάγκελιν ήταν επιρρεπής σε καταστροφικές υπερβολές κατά καιρούς. Ο Κουίσλιγκ και οι γερμανικές επαφές του χωρίστηκαν μάλλον με τελείως διαφορετικές απόψεις για το αν είχαν συμφωνήσει για την αναγκαιότητα μιας γερμανικής εισβολής.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1939 ο Κουίσλιγκ γνώρισε τον Χίτλερ. Ο Γερμανός ηγέτης υποσχέθηκε να αντιδράσει σε οποιαδήποτε βρετανική εισβολή στη Νορβηγία, ίσως προληπτικά, με μια γερμανική αντεπίθεση, αλλά βρήκε τα σχέδια του Κουίσλιγκ τόσο για ένα νορβηγικό πραξικόπημα όσο και για μια αγγλογερμανική ειρήνη υπερβολικά αισιόδοξη. Παρ 'όλα αυτά ο Κουίσλιγκ θα εξακολουθούσε να λαμβάνει κεφάλαια για την ενίσχυση του Nasjonal Samling. Οι δύο άνδρες συναντήθηκαν ξανά τέσσερις ημέρες αργότερα, και στη συνέχεια ο Κουίσλιγκ έγραψε ένα υπόμνημα που έλεγε ρητά στο Χίτλερ ότι δεν θεωρούσε τον εαυτό του Εθνικόσοσιαλιστή. Ενώ οι γερμανικές μηχανορραφίες συνεχίζονταν ο Κουίσλιγκ κρατιόταν σκόπιμα στο σκοτάδι. Ήταν επίσης εξασθενημένος από μια σοβαρή κρίση, πιθανώς νεφρίτιδας και στα δύο νεφρά, για την οποία αρνήθηκε να νοσηλευτεί. Αν και επέστρεψε στην εργασία του στις 13 Μαρτίου 1940, παρέμεινε άρρωστος για αρκετές εβδομάδες. Εν τω μεταξύ το περιστατικό Αλτμαρκ (στα χωρικά ύδατα της Νορβηγίας μεταξύ βρετανικών καταδρομικών και γερμανικού τάνκερ, που μετέφερε Βρετανούς αιχμαλώτους) περιέπλεξε τις προσπάθειες της Νορβηγίας να διατηρήσει την ουδετερότητά της. Ο ίδιος ο Χίτλερ αμφέβαλλε για το κατά πόσον μια κατάληψη της Νορβηγίας έπρεπε να απαιτήσει πρόσκληση από τη Νορβηγική κυβέρνηση. Τέλος ο Κουίσλιγκ έλαβε πρόσκληση στις 31 Μαρτίου και ταξίδεψε απρόθυμα στην Κοπεγχάγη για να συναντηθεί με τους Ναζί αξιωματικούς πληροφοριών που του ζήτησαν πληροφορίες σχετικά με την άμυνα και τα αμυντικά πρωτόκολλα της Νορβηγίας. Επέστρεψε στη Νορβηγία στις 6 Απριλίου και στις 8 Απριλίου ξεκίνησε η βρετανική Επιχείρηση Ουίλφρεντ (ναρκοθέτηση των στενών μεταξύ της Νορβηγίας και των παράκτιων νησιών της για να αποφευχθεί η μεταφορά σουηδικού σιδηρομεταλλεύματος μέσω των ουδέτερων νορβηγικών υδάτων για τον εφοδιασμό της Γερμανίας), βάζοντας τη Νορβηγία στον πόλεμο. Με τις συμμαχικές δυνάμεις στη Νορβηγία ο Κουίσλιγκ ανέμενε μια άμεση γερμανική απάντηση.
Γερμανική εισβολή και πραξικόπημα
Βλέπε επίσης: καθεστώς Quisling § 1940 πραξικόπημα Τις πρώτες ώρες της 9ης Απριλίου 1940 η Γερμανία εισέβαλε στη Νορβηγία από αέρα και θάλασσα με την «Επιχείρηση Βεζερύμπουνγκ», με σκοπό να συλλάβει το Βασιλιά Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας και την κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Γιόχαν Νύγκαρντσβολντ. Ωστόσο, σε εγρήγορση για την πιθανότητα εισβολής, ο Συντηρητικός Πρόεδρος του Κοινοβουλίου Κ.Γ. Χάμπρο οργάνωσε τη μεταφορά τους στο Χάμαρ στα ανατολικά της χώρας. Το Blücher, ένα γερμανικό καταδρομικό, που μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού που προοριζόταν να αναλάβει τη διοίκηση της Νορβηγίας, βυθίστηκε με πυροβόλα και τορπίλες από το Φρούριο Οσκαρσμποργκ στο Οσλοφιορδ. Οι Γερμανοί περίμεναν κυβέρνηση να παραδοθεί και να ετοιμάσει την αντικατάστασή της, πράγμα που δεν συνέβη, αλλά η εισβολή συνεχίστηκε. Μετά από ώρες συζήτησης ο Κουίσλιγκ και οι Γερμανοί ομόλογοι του αποφάσισαν ότι ήταν απαραίτητο ένα άμεσο πραξικόπημα, αν και αυτό δεν ήταν η προτιμώμενη επιλογή ούτε του πρεσβευτή της Γερμανίας Κουρτ Μπρόγιερ ούτε του Γερμανού Υπουργείου Εξωτερικών.
Το απόγευμα ανακοινώθηκε στον Κουίσλιγκ από το Γερμανό σύνδεσμο Χανς-Βίλχελμ Σάιντ ότι αν σχημάτιζε κυβέρνηση, θα είχε την προσωπική έγκριση του Χίτλερ. Ο Κουίσλιγκ κατάρτισε έναν κατάλογο υπουργών και, παρόλο που είχε μόλις μετακινηθεί περίπου 150 χιλιόμετρα στο Ελβερουμ, κατηγόρησε τη νόμιμη κυβέρνηση ότι «διέφυγε».
Εν τω μεταξύ οι Γερμανοί κατέλαβαν το Όσλο και στις 17:30 το Νορβηγικό ραδιόφωνο σταμάτησε να εκπέμπει μετά από αίτημα των δυνάμεων κατοχής. Με γερμανική υποστήριξη, περίπου στις 19:30, ο Κουίσλιγκ μπήκε στα στούντιο του NRK στο Όσλο και ανακοίνωσε το σχηματισμό νέας κυβέρνησης με τον ίδιο ως πρωθυπουργό. Ανακάλεσε επίσης μια προηγούμενη εντολή επιστράτευσης ενάντια στη γερμανική εισβολή. . Ομως ακόμη στερείτο νομιμότητας. Δύο διαταγές του - η πρώτη σε έναν φίλο του στο στρατό (το Συνταγματάρχη Χανς Σόμερφελντ Χιορθ, διοικητή του συντάγματος στο Ελβερουμ )) να συλλάβει την κυβέρνηση και η δεύτερη στον αρχηγό της αστυνομίας του Όσλο - αγνοήθηκαν. Στις 22:00 ο Κουίσλιγκ επανέλαβε τη ραδιοφωνική μετάδοση, επαναλαμβάνοντας το προηγούμενο μήνυμά του και διάβασε έναν κατάλογο νέων υπουργών. Ο Χίτλερ προσέφερε την υποστήριξή του, όπως υποσχέθηκε, και αναγνώρισε τη νέα Νορβηγική κυβέρνηση υπό τον Κουίσλιγκ εντός 24 ωρών. Οι νορβηγικές πυροβολαρχίες εξακολουθούσαν να βάλλουν κατά της Γερμανικής δύναμης εισβολής και στις 03:00 στις 10 Απριλίου ο Κουίσλιγκ δέχτηκε ένα γερμανικό αίτημα για διακοπή της αντίστασης του φρουρίου της Μπόλερνε.  Λόγω ενεργειών όπως αυτές υποστηρίχτηκε τότε ότι η κατάληψη της εξουσίας από τον Κουίσλιγκ με μια κυβέρνηση-μαριονέτα ήταν μέρος του γερμανικού σχεδίου.
Ο Κουίσλιγκ έφτασε τώρα στο απόγειο της πολιτικής του ισχύος. Στις 10 Απριλίου ο Μπρόγιερ ταξίδεψε στο Έλβερουμ όπου έδρευε η νόμιμη κυβέρνηση Νύγκαρντσβολντ. Με εντολή του Χίτλερ ζήτησε από το Βασιλιά Χάακον να διορίσει τον Κουίσλιγκ επικεφαλής μιας νέας κυβέρνησης, εξασφαλίζοντας έτσι την ειρηνική μετάβαση της εξουσίας, αίτημα που ο Χάακον απέρριψε. Προχώρησε περαιτέρω σε μια συνάντηση με το υπουργικό συμβούλιο του, ενημερώνοντάς το ότι προτιμούσε να παραιτηθεί παρά να διορίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κουίσλιγκ. Αφού τον άκουσε η κυβέρνηση ψήφισε ομόφωνα να υποστηρίξει τη στάση του βασιλιά και κάλεσε τον λαό να συνεχίσει την αντίστασή του. Χωρίς λαϊκή υποστήριξη ο Κουίσλιγκ έπαψε να είναι χρήσιμος για τον Χίτλερ. Η Γερμανία απέσυρε την υποστήριξή της προς την αντίπαλη κυβέρνησή του, προτιμώντας να δημιουργήσει τη δική της ανεξάρτητη κυβερνητική επιτροπή. Με αυτό τον τρόπο ο Κουίσλιγκ απομακρύνθηκε από την εξουσία από τον Μπρόγιερ και από έναν συνασπισμό των πρώην συμμάχων του, συμπεριλαμβανομένου του Χγιορτ, που τον θεωρούσαν πλέον ως παθητικό. Ακόμη και οι πολιτικοί του σύμμαχοι, συμπεριλαμβανομένου του Πρυτς, τον εγκατέλειψαν.
Σε αντάλλαγμα ο Χίτλερ έγραψε στον Κουίσλιγκ ευχαριστώντας τον για τις προσπάθειές του και του εξασφάλισε κάποια θέση στη νέα κυβέρνηση. Η μεταβίβαση εξουσίας με αυτούς τους όρους έγινε επίσημα στις 15 Απριλίου, με τον Χίτλερ να εξακολουθεί να πιστεύει ότι το Διοικητικό του Συμβούλιο θα λάβαινε την υποστήριξη του βασιλιά. Η εγχώρια και η διεθνής φήμη του Κουίσλιγκ έφτασαν σε νέα χαμηλά, καθώς τον απέρριπταν τόσο ως προδότη όσο και ως αποτυχημένο.
Επικεφαλής της κυβέρνησης
Το Μάιο ο Κουίσλιγκ κλονίστηκε από το θάνατο της μητέρας του Άννας, καθώς οι δυο τους ήταν πολύ κοντά. Ταυτόχρονα η πολιτική κρίση για τη νορβηγική ανεξαρτησία βάθαινε, με τον Κουίσλιγκ να απειλεί τον Τέρμποβεν με την παραίτησή του για τα οικονομικά. Τελικά ο Reichskommissar συμφώνησε να συμβιβαστεί, αλλά ο Κουίσλιγκ αναγκάστηκε να συμβιβαστεί στο ζήτημα των SS: Δημιουργήθηκε μια ταξιαρχία, αλλά ως κλάδος του Nasjonal Samling. Εν τω μεταξύ η κυβερνητική γραμμή σκλήρυνε, με τους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος να συλλαμβάνονται και τους συνδικαλιστές να εκφοβίζονται. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1941 εκτελέστηκαν ο Βίγκο Χάνστεεν (δικηγόρος) και ο Ρολφ Βίκστρομ και πολλοί άλλοι φυλακίστηκαν μετά την απεργία για το γάλα στο Όσλο. Η εκτέλεση του Χάνστεεν θεωρήθηκε αργότερα ως σημείο καμπής, χωρίζοντας την κατοχή στην πιο αθώα και στην πιο αιματηρή φάση της. από την κυβέρνηση Την ίδια χρονιά η Statspolitiet ("Κρατική Αστυνομία"), που είχε καταργηθεί το 1937, επανιδρύθηκε για να βοηθήσει τη Γκεστάπο στη Νορβηγία και κατασχέθηκαν ραδιόφωνα σε όλη τη χώρα. Αν και αυτές ήταν όλες αποφάσεις του Τέρμποβεν, ο Κουίσλιγκ συμφώνησε και συνέχισε να καταγγέλλει την εξόριστη κυβέρνηση ως «προδότες». Αποτέλεσμα της σκληρότερης στάσης ήταν να προκύψει ένα άτυπο «μέτωπο πάγου», με τους υποστηρικτές του Nasjonal Samling να εξοστρακίζονται από την κοινωνία. Ο Κουίσλιγκ παρέμεινε πεπεισμένος ότι αυτό ήταν ένα αντιγερμανικό αίσθημα που θα εξαφανιζόταν όταν το Βερολίνο θα παρέδιδε την εξουσία στο Nasjonal Samling. Ωστόσο οι μόνες παραχωρήσεις που κέρδισε το 1941 ήταν οι επικεφαλής των υπουργείων να προαχθούν σε επίσημους υπουργούς της κυβέρνησης και την ανεξαρτησία της γραμματείας του κόμματος.
Τον Ιανουάριο του 1942 ο Τέρμποβεν ανακοίνωσε ότι η Γερμανική διοίκηση θα τερματιστεί. Λίγο αργότερα είπε στον Κουίσλιγκ ότι ο Χίτλερ ενέκρινε τη μεταβίβαση εξουσίας, που προγραμματίστηκεγια τις 30 Ιανουαρίου. Ο Κουίσλιγκ εξακολουθούσε να αμφιβάλει αν αυτό θα συνέβαινε, δεδομένου ότι η Γερμανία και η Νορβηγία ήταν σε περίπλοκες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, που δεν θα μπορούσαν να ολοκληρωθούν έως ότου επιτευχθεί ειρήνη στο Ανατολικό Μέτωπο, ενώ ο Τέρμποβεν επέμενε ότι το Reichskommissariat θα παρέμενε στην εξουσία έως ότου επιτευχθεί αυτή η ειρήνη. Ο Κουίσλιγκ μπορούσε, ωστόσο, να είναι αρκετά σίγουρος ότι η θέση του μέσα στο κόμμα και με το Βερολίνο ήταν απρόσβλητη, ακόμα κι αν δεν ήταν δημοφιλής στη Νορβηγία, κάτι που γνώριζε καλά.
Μετά από μια σύντομη αναβολή έγινε μια ανακοίνωση την 1η Φεβρουαρίου 1942, όπου περιγράφεται λεπτομερώς πώς το υπουργικό συμβούλιο είχε εκλέξει τον Κουίσλιγκ στη θέση του Υπουργού-Προέδρου της εθνικής κυβέρνησης. Ο διορισμός συνοδεύτηκε από συμπόσιο, συγκεντρώσεις και άλλες εκδηλώσεις από τα μέλη του Nasjonal Samling. Στην πρώτη ομιλία του ο Κουίσλιγκ δεσμεύτηκε για στενότερους δεσμούς της κυβέρνησης με τη Γερμανία. Η μόνη αλλαγή στο Σύνταγμα ήταν η επαναφορά της απαγόρευσης της εισόδου Εβραίων στη Νορβηγία, που είχε καταργηθεί το 1851.
Υπουργός Πρόεδρος
Η νέα του θέση έδωσε στον Κουίσλιγκ μια αίσθηση ασφάλειας που ποτέ δεν είχε προηγουμένως, παρόλο που το Reichskommissariat παρέμεινε εκτός του ελέγχου του. Ένα μήνα αργότερα, το Φεβρουάριο του 1942, πραγματοποίησε την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο. Ήταν ένα παραγωγικό ταξίδι, στο οποίο συζητήθηκαν όλα τα βασικά ζητήματα της νορβηγικής ανεξαρτησίας - αλλά ο Γιόζεφ Γκαίμπελς ιδιαίτερα δεν είχε πειστεί για την αξιοπιστία του Κουίσλιγκ, σημειώνοντας ότι ήταν "απίθανο" να "... γίνει ποτέ σπουδαίος πολιτικός."
Οταν επέστρεψε στη Νορβηγία ο Κουίσλιγκ ανησυχούσε πλέον λιγότερο για τον αριθμό μελών του Nasjonal Samling και μάλιστα ήθελε να εκκαθαρίσει τον κατάλογο των μελών, συμπεριλαμβανομένης της εκκαθάρισης από μεθύστακες. Στις 12 Μαρτίου 1942 η Νορβηγία έγινε επίσημα μονοκομματικό κράτος. Με την πάροδο του χρόνου η κριτική και η αντίσταση στο κόμμα ποινικοποιήθηκε, αν και ο Κουίσλιγκ εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι έπρεπε να λάβει αυτό το μέτρο, ελπίζοντας ότι κάθε Νορβηγός θα κατέληγε να αποδεχθεί εκούσια την κυβέρνησή του.
Αυτή η αισιοδοξία ήταν βραχύβια. Το καλοκαίρι του 1942 ο Κουίσλιγκ έχασε οποιαδήποτε ικανότητα θα μπορούσε να έχει για να επηρεάσει την κοινή γνώμη, προσπαθώντας να αναγκάσει τα παιδιά να ενταχθούν στην οργάνωση νεολαίας Nasjonal Samlings Ungdomsfylking, που είχε πρότυπό της τη Νεολαία Χίτλερ. Αυτή η κίνηση προκάλεσε μαζική παραίτηση δασκάλων από το επαγγελματικό τους σώμα και κληρικών από τις θέσεις τους, καθώς και μεγάλης κλίμακας αναταραχή στις πόλεις. Η διατύπωση εκ μέρους του κατηγοριών κατά του Επίσκοπου Έιβιντ Μπέργκραβ αποδείχθηκε εξίσου αμφιλεγόμενη, ακόμη και μεταξύ των Γερμανών συμμάχων του. Ο Κουίσλιγκ σκλήρυνε τώρα τη στάση του, λέγοντας στους Νορβηγούς ότι θα τους επέβαλλε το νέο καθεστώς «είτε τους αρέσει είτε όχι». Την 1η Μαΐου 1942 η Γερμανική Ύπατη Διοίκηση σημείωσε ότι «ξεκίνησε η οργανωμένη αντίσταση κατά του Κουίσλιγκ», με αποτέλεσμα οι ειρηνευτικές συνομιλίες της Νορβηγίας με τη Γερμανία να σταματήσουν. Στις 11 Αυγούστου 1942 ο Χίτλερ ανέβαλε τις περαιτέρω ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κουίσλιγκ επιπλήχθηκε και ενημερώθηκε ότι η Νορβηγία δεν θα είχε την ανεξαρτησία που τόσο πολύ λαχταρούσε. Ως πρόσθετη προσβολή του απαγορεύτηκε για πρώτη φορά να γράφει επιστολές απευθείας στο Χίτλερ.
Ο Κουίσλιγκ είχε πιέσει παλαιότερα για μια εναλλακτική λύση της σύνθεσης του Κοινοβούλιου της Νορβηγίας, του Storting, που ο ίδιος ονόμασε Riksting. Θα περιλάμβανε δύο σώματα, το Næringsting (Οικονομικό Τμήμα) και το Kulturting (Πολιτιστικό Τμήμα). Τώρα, πριν από την όγδοη και τελευταία εθνική σύνοδο του Nasjonal Samling στις 25 Σεπτεμβρίου 1942 και έχοντας γίνει όλο και πιο δύσπιστος για τα επαγγελματικά σώματα, άλλαξε γνώμη. Το Riksting έγινε συμβουλευτικό όργανο ενώ το Førerting, Συμβούλιο του Ηγέτη, και τα κοινοβουλευτικά σώματα θα ήταν τώρα ανεξάρτητα όργανα που υπάγονταν στα αντίστοιχα υπουργεία τους.
Με την υποχώρηση της κυβέρνησης και την προσωπική εμπλοκή του Κουίσλιγκ οι Εβραίοι καταγράφηκαν με γερμανική πρωτοβουλία τον Ιανουάριο του 1942. Στις 26 Οκτωβρίου 1942 οι Γερμανικές δυνάμεις, με τη βοήθεια της Νορβηγικής αστυνομίας, συνέλαβαν 300 καταγεγραμμένους άνδρες Εβραίους στη Νορβηγία και τους έστειλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα περισσότερα στο Μπεργκ (στη Βόρεια Νορβηγία) και επανδρωμένα από τη Hirden, την παραστρατιωτική πτέρυγα του Nasjonal Samling. Παρά τις αντιδράσεις η περιουσία των Εβραίων κατασχέθηκε από το κράτος.
Παρά τις ολοένα και πιο αρνητικές στρατιωτικές προοπτικές το 1943 και το 1944 η θέση του Nasjonal Samling ως επικεφαλής της κυβέρνησης, παρά τη διφορούμενη σχέση του με το Reichskommissariat, παρέμενε ακλόνητη. . Παρ 'όλα αυτά οι Γερμανοί ασκούσαν μεγαλύτερο έλεγχο στο νόμο και στην τάξη στη Νορβηγία. Μετά την απέλαση των Εβραίων η Γερμανία απέλασε Νορβηγούς αξιωματικούς και τελικά προσπάθησε να απελάσει φοιτητές από το Πανεπιστήμιο του Όσλο. Ακόμη και ο Χίτλερ εξοργίστηκε από την κλίμακα των συλλήψεων. Ο Κουίσλιγκ ενεπλάκη σε ένα παρόμοιο φιάσκο στις αρχές του 1944, όταν επέβαλε υποχρεωτική στρατιωτική θητεία σε μέλη της Hirden, προκαλώντας την παραίτηση πολλών από αυτούς.
Στις 20 Ιανουαρίου 1945 ο Κουίσλιγκ έκανε το τελευταίο του ταξίδι για να επισκεφθεί το Χίτλερ. Υποσχέθηκε τη νορβηγική υποστήριξη στην τελική φάση του πολέμου αν η Γερμανία συμφωνούσε σε μια ειρηνευτική συμφωνία που θα αφαιρούσε τις υποθέσεις της Νορβηγίας από τη γερμανική παρέμβαση. Η πρόταση αυτή δημιουργήθηκε από φόβο ότι καθώς οι γερμανικές δυνάμεις υποχωρούσαν προς τα νότια μέσω της Νορβηγίας, η κατοχική κυβέρνηση θα έπρεπε να αγωνιστεί για να διατηρήσει τον έλεγχο στη βόρεια Νορβηγία. Προκαλώντας όμως τρόμο στο καθεστώς Κουίσλιγκ οι Ναζί αποφάσισαν αντ 'αυτού μια πολιτική καμένης γής στη βόρεια Νορβηγία, μέχρι το σημείο να πυροβολούν Νορβηγούς αμάχους, που αρνούντο να εκκενώσουν την περιοχή. Η περίοδος χαρακτηρίστηκε επίσης από αυξανόμενες απώλειες αμάχων από τις αεροπορικές επιδρομές των Συμμάχων και την αυξανόμενη αντίσταση μέσα στην κατεχόμενη Νορβηγία. Η συνάντηση με το Γερμανό ηγέτη αποδείχθηκε ανεπιτυχής και όταν του ζητήθηκε να υπογράψει την εντολή εκτέλεσης χιλιάδων Νορβηγών "σαμποτέρ" ο Κουίσλιγκ αρνήθηκε, μια πράξη περιφρόνησης που εξόργισε τόσο πολύ τον Τέρμποβεν, ενεργώντας σύμφωνα με τις εντολές του Χίτλερ, που αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις. Αφηγούμενος τα γεγονότα του ταξιδιού σε ένα φίλο ο Κουίσλιγκ αναλύθηκε σε λυγμούς, πεισμένος ότι η άρνηση των Ναζί να υπογράψουν μια ειρηνευτική συμφωνία θα σφράγιζε τη φήμη του ως προδότη.
Ο Quisling πέρασε τους τελευταίους μήνες του πολέμου προσπαθώντας να αποτρέψει τους Νορβηγούς θανάτους στην αναμέτρηση που αναπτύχθηκε μεταξύ Γερμανικών και Συμμαχικών δυνάμεων στη Νορβηγία. Το καθεστώς λειτούργησε για τον ασφαλή επαναπατρισμό Νορβηγών που κρατούνται σε γερμανικά στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου. Ιδιωτικά, ο Quisling είχε αποδεχθεί από καιρό ότι ο Εθνικός Σοσιαλισμός θα ηττηθεί. Η αυτοκτονία του Χίτλερ στις 30 Απριλίου 1945 τον άφησε ελεύθερο να συνεχίσει δημοσίως το επιλεγμένο τελικό του παιχνίδι, μια αφελής προσφορά για μετάβαση σε μια κυβέρνηση που μοιράζεται την εξουσία με την εξόριστη κυβέρνηση. [129]
Στις 7 Μαΐου, ο Quisling διέταξε την αστυνομία να μην προσφέρει ένοπλη αντίσταση στην πρόοδο των Συμμάχων εκτός από την αυτοάμυνα ή ενάντια σε εμφανή μέλη του νορβηγικού κινήματος αντίστασης. Την ίδια ημέρα, η Γερμανία ανακοίνωσε ότι θα παραδοθεί άνευ όρων, καθιστώντας τη θέση του Quisling ανέφικτη. [130] Ένας ρεαλιστής, ο Quisling συναντήθηκε με στρατιωτικούς ηγέτες της αντίστασης την επόμενη μέρα για να συζητήσουν πώς θα συλληφθεί. Ο Quisling δήλωσε ότι ενώ δεν ήθελε να αντιμετωπίζεται ως κοινός εγκληματίας, δεν ήθελε προτιμησιακή μεταχείριση σε σύγκριση με τους συναδέλφους του Nasjonal Samling. Υποστήριξε ότι θα μπορούσε να κρατήσει τις δυνάμεις του να πολεμούν μέχρι το τέλος, αλλά είχε επιλέξει να μην αποφευχθεί η μετατροπή της «Νορβηγίας σε πεδίο μάχης». Αντ 'αυτού, προσπάθησε να εξασφαλίσει μια ειρηνική μετάβαση. Σε αντάλλαγμα, η αντίσταση προσέφερε πλήρη δίκη για όλα τα κατηγορούμενα μέλη του Nasjonal Samling μετά τον πόλεμο και η ηγεσία της συμφώνησε ότι θα μπορούσε να φυλακιστεί σε ένα σπίτι και όχι σε ένα συγκρότημα φυλακών. [130]
Σύλληψη, δίκη, θάνατος και κληρονομιά
Η πολιτική ηγεσία της αντίστασης, εκπροσωπούμενη από το δικηγόρο Σβεν Αρντσεν, ζήτησε ο Κουίσλιγκ να αντιμετωπιστεί όπως οποιοσδήποτε άλλος ύποπτος για δολοφονίες και, στις 9 Μαΐου 1945, ο ίδιος και οι υπουργοί του παραδόθηκαν στην αστυνομία. Ο Κουίσλιγκ μεταφέρθηκε στο Κελί 12 της Møllergata 19, στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα του Όσλο. Το κελί ήταν εξοπλισμένο με ένα μικρό τραπέζι, μια λεκάνη και μια τρύπα στον τοίχο ως λεκάνη τουαλέτας.
Μετά από δέκα εβδομάδες συνεχούς παρακολούθησης για να αποτραπεί απόπειρα αυτοκτονίας του ενόσω ήταν αστυνομική κράτηση, μεταφέρθηκε στο Φρούριο του Ακέρσους και περίμενε τη δίκη του στο πλαίσιο της νομικής εκκαθάρισης. Παρά το ότι αρχικά έχασε βάρος και υπέφερε από πολυνευρίτιδα, με την ισχυρή του κράση σύντομα άρχισε να εργάζεται σκληρά για την υπόθεσή του με τον Χένρικ Μπεργκ, δικηγόρο με καλό ιστορικό αλλά μάλλον αδιάφορο, τουλάχιστον αρχικά, για τη δύσκολη θέση του Κουίσλιγκ. Ο Μπεργκ, ωστόσο, πίστευε τις διαβεβαιώσεις του Κουίσλιγκ ότι προσπάθησε να ενεργήσει προς το συμφέρον της Νορβηγίας και αποφάσισε να το χρησιμοποιήσει ως σημείο εκκίνησης για την υπεράσπισή του.
Αρχικά οι κατηγορίες κατά του Κουίσλιγκ αφορούσαν το πραξικόπημα, συμπεριλαμβανομένων της ανάκλησης της διαταγής επιστράτευσης, όταν ήταν ηγέτης του Nasjonal Samling, και των ενεργειών του ως Υπουργού Προέδρου, όπως η παροχή βοήθειας στον εχθρό και η παράνομη απόπειρα τροποποίησης του συντάγματος. Τέλος κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του Γκούναρ Ειλιφσεν. Παρόλο που δεν αμφισβήτησε τα βασικά γεγονότα, αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες με το επιχείρημα ότι εργαζόταν πάντα για μια ελεύθερη και ευημερούσα Νορβηγία και υπέβαλε μια απολογία εξήντα σελίδων. Στις 11 Ιουλίου 1945 προστέθηκε ένα ακόμη κατηγορητήριο, με σειρά νέων κατηγοριών, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων δολοφονιών, κλοπών, υπεξαιρέσεων και, το πιο ανησυχητικό από όλα για τον Κουίσλιγκ, της κατηγορίας για συνωμοσία με τον Χίτλερ για την εισβολή και κατοχή της Νορβηγίας.
Τις τελευταίες ημέρες της δίκης η υγεία του χειροτέρευσε, κυρίως λόγω των πολλών ιατρικών εξετάσεων στις οποίες υποβλήθηκε. Η τελική ομιλία του εισαγγελέα του καταλόγισε ευθύνη για την Τελική Λύση όπως υλοποιήθηκε στη Νορβηγία μπροστά στα μάτια του, χρησιμοποιώντας την κατάθεση Γερμανών αξιωματούχων. Ο εισαγγελέας Ανεους Σγεντ ζήτησε τη θανατική ποινή, χρησιμοποιώντας νόμους που εισήγαγε η εξόριστη κυβέρνηση τον Οκτώβριο του 1941 και τον Ιανουάριο του 1942. Οι πολύ καλές αγορεύσεις τόσο του Μπεργκ όσο και του Κουίσλιγκ δεν μπορούσαν να αλλάξουν την έκβαση της δίκης. Όταν η ετυμηγορία ανακοινώθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1945 ο Κουίσλιγκ κρίθηκε ένοχος για όλες, εκτός από ελάχιστες ελάσσονες, τις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Μία έφεση τον Οκτώβριο στο Ανώτατο Δικαστήριο απορρίφθηκε. Η δικαστική διαδικασία κρίθηκε ως «πρότυπο δίκαιης δίκης» σε ένα σχόλιο του συγγραφέα Μέιναρντ Κοέν. Αφού κατέθεσε ως μάρτυρας σε αρκετές άλλες δίκες μελών του Nasjonal Samling, ο Κουίσλιγκ εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα στο Φρούριο Ακερσους στις 02:40 στις 24 Οκτωβρίου 1945. Τα τελευταία του λόγια πριν τους πυροβολισμούς ήταν: «Καταδικάστηκα άδικα και πεθαίνω αθώος». Μετά το θάνατό του το σώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του ενταφιάστηκαν στο Φύρεσνταλ. After his death his body was cremated, leaving the ashes to be interred in Fyresdal.
Η χήρα του Μαρία έζησε στο Όσλο μέχρι το θάνατό της το 1980. Δεν είχαν παιδιά και μετά το θάνατό της δώρισε όλες τις ρωσικές αντίκες τους σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα στο Όσλο που λειτουργεί ακόμη (Αύγουστος του 2017). Στο μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας πολιτικής του σταδιοδρομίας ο Κουίσλιγκ έζησε σε ένα αρχοντικό στο Μπύγκντεϋ του Όσλο, που το ονόμασε «Gimle», από τον ομώνυμο τόπο της Σκανδιναβικής μυθολογίας], όπου ζούσαν οι επιζήσαντες της μεγάλης μάχης του Ράγκναροκ. Η κατοικία, που αργότερα μετονομάστηκε σε Villa Grande, έγινε αργότερα μουσείο του Ολοκαυτώματος. Το κίνημα Nasjonal Samling εξαφανίστηκε ως πολιτική δύναμη από τη Νορβηγία, αν και ο ίδιος ο Κουίσλιγκ έχει γίνει ένας από τους Νορβηγούς όλων των εποχών, για τους οποίους έχουν γραφεί τα περισσότερα. Η ίδια η λέξη κουίσλιγκ έγινε συνώνυμη του προδότη. Ο όρος επινοήθηκε από τη βρετανική εφημερίδα The Times με το πρωτοσέλιδο της 15ης Απριλίου 1940, με τίτλο "κουίσλιγκ παντού".
Προσωπικότητα
Για τους υποστηρικτές του ο Κουίσλιγκ θεωρήθηκε ευσυνείδητος κυβερνήτης της υψηλότερης τάξης, γνώστης και με λεπτομέρεια. Θεωρείτο ότι νοιάζεται βαθιά για το λαό του και διατηρεί πάντα υψηλά ηθικά πρότυπα. Για τους αντιπάλους του ήταν ασταθής και απείθαρχος, απότομος, ακόμη και απειλητικός. Πιθανότατα ήταν και τα δύο, άνετα μεταξύ φίλων και υπό πίεση όταν αντιμετώπιζε τους πολιτικούς του αντιπάλους και γενικά αγοραφοβικός και μονήρης και με τους δύο. Κατά τη διάρκεια επίσημων γευμάτων συχνά δεν μιλούσε καθόλου εκτός από περιστασιακές εκρήξεις θεαματικής ρητορικής. Πράγματι δεν αντιδρούσε καλά στην πίεση και συχνά άφηνε να του ξεφύγουν υπερβολικά δραματικά συναισθήματα όταν στοχοποιείτο. Κανονικά ανοιχτός στην κριτική, ήταν επιρρεπής να θεωρεί ότι οι μεγαλύτερες ομάδες είναι συνωμοτικές.
Οι μεταπολεμικές ερμηνείες του χαρακτήρα του Κουίσλιγκ είναι ανάμικτες. Μετά την πολεμική δοσιλογική συμπεριφορά του θεωρήθηκε ευρέως ως αποτέλεσμα ψυχικής ανεπάρκειας, αφήνοντας ως «αίνιγμα» την προσωπικότητα του σαφώς πιο έξυπνου Κουίσλιγκ. Αντιθέτως θεωρήθηκε αδύναμος, παρανοϊκός, διανοητικά στείρος και πεινασμένος για εξουσία: τελικά «θολωμένος μάλλον παρά πλήρως διεφθαρμένος».
Ο Νορβηγός κοινωνιολόγος Γιόχαν Γκάλτουνγκ περιέγραψε τον Κουίσλιγκ ως ένα μίνι-Χίτλερ με ένα σύμπλεγμα CMT, ή εναλλακτικά, μεγαλοπαράνοια, συχνότερα διαγιγνωσκώμενη στη σύγχρονη εποχή ως ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας. Ήταν «καλά δομημένος στην προσωπικότητά του», αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει το κοινό του, καθώς ο πληθυσμός δεν αντικατόπτριζε την ιδεολογία του. Εν ολίγοις ήταν «δικτάτορας και κλόουν σε λάθος σκηνή με λάθος σενάριο». Όπως ανέφερε ο Νταλ, ο καθηγητής ψυχιατρικής Γκάμπριελ Λάνγκφελντ δήλωσε ότι οι τελικοί φιλοσοφικοί στόχοι του Κουίσλιγκ "ταιριάζουν με την κλασική περιγραφή του παρανοϊκού μεγαλομανιακού ακριβέστερα από οποιαδήποτε άλλη περίπτωση [είχε] αντιμετωπίσει ποτέ. "
Οσο ήταν στο αξίωμά του ο Κουίσλιγκ σηκωνόταν νωρίς, έχοντας ολοκληρώσει αρκετές ώρες εργασίας πριν φτάσει στο γραφείο μεταξύ 9:30 και 10:00. Του άρεσε να παρεμβαίνει σε όλα σχεδόν τα κυβερνητικά θέματα, διαβάζοντας όλες τις επιστολές που απευθύνονταν στον ίδιο ή στην καγκελαρία του προσωπικά. Είχε ανεξάρτητο πνεύμα, λάμβανε αμέσως πολλές βασικές αποφάσεις και, σε αντίθεση με το Γερμανό ομόλογό του, του άρεσε να ακολουθεί διαδικασίες για να διασφαλίσει ότι η κυβέρνηση θα παραμείνει «μια αξιοπρεπής και πολιτισμένη» υπόθεση μέχρι τέλους. Εδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για τη διοίκηση του Φύρεσνταλ, όπου γεννήθηκε.
Απέρριψε τη γερμανική φυλετική υπεροχή και αντ 'αυτού έβλεπε τη Νορβηγική φυλή ως πρόγονο της βόρειας Ευρώπης, ιχνηλατώντας το δικό του οικογενειακό δέντρο στον ελεύθερο χρόνο του. Τα μέλη του κόμματος δεν είχαν προνομιακή μεταχείριση [155], αν και ο ίδιος ο Κουίσλιγκ δεν μοιράστηκε κατά τον πόλεμο τις κακουχίες των Νορβηγών συμπατριωτών του. Παρ 'όλα αυτά πολλά δώρα έμειναν αχρησιμοποίητα και δεν ζούσε πολυδάπανα.
Φρούριο της Βαβυλώνας
thumb|285px|right|Ερείπια του φρουρίου σήμερα Το Φρούριο της Βαβυλώνας (αραβικά : العربية) είναι αρχαίο φρούριο ή κάστρο στο Δέλτα του Νείλου στην Αίγυπτο, που βρίσκεται στο σημερινό Κοπτικό Κάιρο. Βρισκόταν στην ανατολική όχθη του Νείλου, κοντά στο σημείο όπου ξεκινά η λεγόμενη Φαραωνική Διώρυγα, που ονομάζεται επίσης Διώρυγα του Πτολεμαίου και του Τραϊανού, και συνέδεε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα. Το κτίσμα που διασώζεται είναι ρωμαϊκής κατασκευής.
Βίντκουν Κουίσλιγκ
Θρησκευτικές και φιλοσοφικές απόψεις
Ο Κουίσλιγκ ενδιαφερόταν για την επιστήμη, τις ανατολικές θρησκείες και τη μεταφυσική, δημιουργώντας τελικά μια βιβλιοθήκη που περιελάμβανε τα έργα των Σπινόζα, καντ, Χέγκελ και Σοπενχάουερ. Συνέχισε με τις εξελίξεις στον τομέα της κβαντικής φυσικής, αλλά δεν συμβάδιζε με τις περισσότερες φιλοσοφικές ιδέες της εποχής του. [156] Συνδύασε τη φιλοσοφία και την επιστήμη σε μια νέα θρησκεία που ονόμαζε Ουνιβερσισμό ή Ουνιβερσαλισμό, που ήταν μια ενοποιημένη εξήγηση για τα πάντα. Τα αρχικά του γραπτά έφτασαν σε περίπου δύο χιλιάδες σελίδες. [156] Απέρριψε τις βασικές διδασκαλίες του ορθόδοξου χριστιανισμού και καθιέρωσε μια νέα θεωρία της ζωής, που ονόμασε Ουνιβερσισμό, έναν όρο που δανείστηκε από ένα βιβλίο που είχε γράψει ο Γιαν Γιάκομπ Μαρία ντε Γκρόοτ για την κινεζική φιλοσοφία. Το βιβλίο του ντε Γκρόοτ υποστήριζε ότι ο Ταοϊσμός, ο Κομφουκιανισμός και ο Βουδισμός ήταν όλα μέρος μιας παγκόσμιας θρησκείας που ο ντε Γκρόοτ ονόμασε Ουνιβερσισμό. Ο Κουίσλιγκ περιέγραψε πώς η φιλοσοφία του "... ακολούθησε την καθολική θεωρία της σχετικότητας, της οποίας η ειδική και η γενική θεωρία της σχετικότητας είναι ειδικές περιπτώσεις." Ηθελε ο Ουνιβερσισμός να είναι η επίσημη κρατική θρησκεία της νέας του Νορβηγίας και είπε ότι «η υιοθέτηση ενός τέτοιου συστήματος εξαρτάται από την πρόοδο της επιστήμης». [156]
Φρούριο της Βαβυλώνας
Βρισκόταν στο όριο μεταξύ Κάτω και της Μέσης Αιγύπτου, στο σημείο όπου τα σκάφη που κινούνταν στον ποταμό κατέβαλλαν διόδια για να συνεχίσουν. Ο Διόδωρος αποδίδει την ανέγερση του πρώτου οχυρού σε Ασσύριους αιχμαλώτους κατά τη βασιλεία του Σέσωστρη, ο Κτησίας το χρονολογεί στην εποχή του Σεμίραμη, αλλά ο Ιώσηπος πιστεύει ότι είναι περισσότερο πιθανό η κατασκευή να έγινε στην εποχή του Καμβύση, το 525 π.Χ. Οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα νέο φρούριο, με τη χαρακτηριστική ρωμαϊκή κόκκινη και λευκή τοιχοποιία, σε άλλη θέση πιο κοντά στο ποτάμι, όπου βρίσκεται έως και σήμερα.
Βίντκουν Κουίσλιγκ
Θρησκευτικές και φιλοσοφικές απόψεις
Το magnum opus του χωριζόταν σε τέσσερα μέρη: μια εισαγωγή, μια περιγραφή της προφανούς εξέλιξης της ανθρωπότητας από ατομικές σε όλο και περισσότερο σύνθετες συνειδήσεις, ένα τμήμα σχετικά με τις αρχές της ηθικής και του νόμου και ένα τελευταίο τμήμα για την επιστήμη, την τέχνη, την πολιτική, την ιστορία, τη φυλή και θρησκεία. Το συμπέρασμα θα είχε τον τίτλο Η Οργανική Ταξινόμηση και Οργάνωση του Κόσμου, αλλά το έργο παρέμεινε ημιτελές. Γενικά ο Κουίσλιγκ δούλευε πάνω σ' αυτό μόνο περιστασιακά κατά τη θητεία του στην πολιτική. Ο βιογράφος του Χανς Φρέντρικ Νταλ το περιγράφει ως «καλότυχο», δεδομένου ότι ο Κουίσλιγκ «δεν θα είχε κερδίσει ποτέ αναγνώριση» ως φιλόσοφος. [156]
Φρούριο της Βαβυλώνας
Μέσα στο φρούριο βρίσκεται το Κοπτικό Μουσείο, μια μονή, καθώς και πολλές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης μιας εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου.
Βίντκουν Κουίσλιγκ
Θρησκευτικές και φιλοσοφικές απόψεις
Κατά τη δίκη του και ιδιαίτερα μετά την καταδίκη του ο Κουίσλιγκ στράφηκε για άλλη μια φορά στον Ουνιβερσισμό. Είδε τα γεγονότα του πολέμου ως μέρος της κίνησης προς την ίδρυση του βασιλείου του Θεού στη γη και δικαιολόγησε τις ενέργειές του με αυτούς τους όρους. Την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου έγραψε ένα κείμενο πενήντα σελίδων με τίτλο Ουνιβερσιστικοί Αφορισμοί, που αντιπροσώπευε «... μια σχεδόν εκστατική αποκάλυψη της αλήθειας και του φωτός που θα έρθει, που έφερε το σημάδι τίποτα λιγότερο από έναν προφήτη». [157 ] Το έγγραφο ήταν επίσης αξιοσημείωτο για την επίθεσή του στον υλισμό του Εθνικοσοσιαλισμού. Επιπλέον εργαζόταν ταυτόχρονα με ένα κήρυγμα, Αιώνια Δικαιοσύνη, που επαναλάμβανε τις βασικές του πεποιθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της μετενσάρκωσης. [157]
Φρούριο της Βαβυλώνας
Ιστορία
Στην εποχή του Αυγούστου η πόλη γύρω από το φρούριο της Βαβυλώνας έγινε αρκετά σημαντική και ήταν η έδρα των τριών λεγεώνεων που εξασφάλιζαν την υπακοή της Αιγύπτου στη Ρώμη. Ερείπια της πόλης και του φρουρίου είναι ακόμα ορατά στα βόρεια του Φοστάτ ή παλαιού Καΐρου, μεταξύ των οποίων απομεινάρια του Υδραγωγείου που αναφέρεται από τον Στράβωνα και αρχαίους Άραβες τοπογράφους.
Βίντκουν Κουίσλιγκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νορβηγίας Κατηγορία:Νορβηγοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Νορβηγοί φασίστες
Φρούριο της Βαβυλώνας
Ιστορία
Στην πόλη είχε την έδρα του ο βοηθός επίσκοπος του αρχιεπίσκοπου Λεοντόπολης, της πρωτεύουσας και μητρόπολης της ρωμαϊκής επαρχίας της Augustamnica Secunda. Διασώζονται τα ονόματα πολλών επισκόπων. Σήμερα η επισκοπή δεν υπάρχει, αλλά ο τίτλος χρησιμοποιείται τιμητικά από την Καθολική Εκκλησία.
Κατά τη διάρκεια της Μουσουλμανικής κατάκτησης της Αιγύπτου το φρούριο πολιορκήθηκε για περίπου επτά μήνες, πριν τελικά κατακτηθεί τον Απρίλιο του 641 από τον Άραβα στρατηγό Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κάιρο Κατηγορία:Κάστρα της Αιγύπτου
Εκλογές στο Σουδάν
Στο Σουδάν διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και βουλή. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Στις εκλογές του 2010 έγιναν δύο εκλογικές αναμετρήσεις για πρόεδρο, μία για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Σουδάν και μία για τον Πρόεδρο της κυβέρνησης του Νότιου Σουδάν. Η μονοθάλαμη Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 360 μέλη και ανανεώθηκε για τελευταία φορά με εκλογές, τον Δεκέμβριο του 2000.
Η νεοσύστατη Εθνική Βουλή του Σουδάν, της οποίας τα μέλη εξελέγησαν στα μέσα του 2005, αποτελείται από 2 σώματα. Η Εθνοσυνέλευση (Majlis Watani) απαρτίζεται από 450 διορισμένα μέλη που εκπροσωπούν την κυβέρνηση, πρώην αντάρτες και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το  Συμβούλιο των Πολιτειών (Majlis Welayat) έχει μέλη τα οποία εκλέγονται έμμεσα από τις βουλές των πολιτειών. Η θητεία όλων των μελών της Εθνικής Βουλής διαρκεί 6 χρόνια.
Το Σουδάν είναι μονοκομματικό κράτος, με κυρίαρχο κόμμα το Εθνικό Κογκρέσο. Ενώ επιτρέπονται τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, θεωρούνται ως μη έχοντα στην ουσία πιθανότητες να κυβερνήσουν.
2015
Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 2015 και ήταν οι πρώτες από τότε που αποσπάστηκε το Νότιο Σουδάν και έγινε ανεξάρτητο κράτος, το 2011.
2010
Στις γενικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 11-15 Απριλίου 2010, ο Ομάρ Μπασίρ επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 68,2%. Οι εκλογές αναγνωρίστηκαν ως νόμιμες από διεθνείς φορείς, οι οποίοι επισήμαναν πάντως ορισμένες παρατυπίες. Για πρώτη φορά διεξήχθησαν και προεδρικές εκλογές στο Νότιο Σουδάν, με νικητή τον Σάλβα Κίιρ Μαγιαρντίτ από το Λαϊκό Απελευθερωτικό Κίνημα του Σουδάν, με ποσοστό 92,99% των ψήφων έναντι 7,01% για το Λαμ Ακόλ. To κόμμα του Μπασίρ κέρδισε και τις παράλληλες βουλευτικές εκλογές. Το κυβερνών NCP κέρδισε 73% των εδρών, ενώ το SPLM το 22%. Το υπόλοιπο 5% κέρδισαν μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Πρόεδρος του Σουδάν, 11–15 Απριλίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι - Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
1998
Ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 27 Μαΐου 1998. Ο νέος καταστατικός χάρτης της χώρας υπερψηφίστηκε από το 96,7% των ψηφοφόρων, με τη συμμετοχή να αναφέρεται στο 91,9%. Υπογράφηκε και κατέστη νόμος του κράτους στις 30 Ιουνίου.
2016
Ένα δημοψήφισμα για το μόνιμο καθεστώς του Νταρφούρ εντός του Σουδάν διεξήχθη στις 11–13 Απριλίου 2016. Η αρχική ημερομηνία διεξαγωγής είχε προγραμματιστεί για την 1η και την 2α Ιουλίου 2011, ωστόσο καθυστέρησε. Η ειρηνευτική συμφωνία του Νταρφούρ που υπογράφηκε τον Μάιο του 2006 περιελάμβανε τον όρο να διεξαχθεί δημοψήφισμα στην περιοχή Νταρφούρ για τον καθορισμό του στάτους. Με τη συμφωνία συστάθηκε επίσης μια Περιφερειακή Αρχή για το Νταρφούρ. Στο δημοψήφισμα έκαναν μποϊκοτάζ πολλά άτομα, ενώ υπήρξαν και καταγγελίες για νόθευση ψήφων και ένταση. Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 23 Απριλίου 2016 και ήταν υπέρ της διατήρησης του σημερινού status quo. Ειδικότερα, το 97,72% των ψηφοφόρων ενέκριναν την πρόταση να διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς στο Νταρφούρ (με 5 πολιτείες) έναντι 2,28% για να γίνει μία ενιαία περιοχή. Η προσέλευση ήταν 72,9%.
Αγήνορας του Αντήνορα
Ο Αγήνορας ήταν γενναίος ήρωας της Τροίας, γιος του Αντήνορα και της Θεανώς, ιέρειας της Αθηνάς. Αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ζ 298, Λ59 ). Στον Τρωικό Πόλεμο αντιμετώπισε τον Αχιλλέα, κινδύνευσε να σκοτωθεί και τον έσωσε ο θεός Απόλλων σκεπάζοντάς τον με σύννεφο και απομακρύνοντάς τον από τη μάχη (Φ 545 ). Σύμφωνα με τον Λέσχη, τον σκότωσε τελικά ο Νεοπτόλεμος.
Αναφορές
Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Ράιαν Φούλτον
Ο Ράιαν Φούλτον (αγγ. Ryan Fulton, γεννημένος στις 23 Μαΐου 1996) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ.
Καριέρα σε συλλόγους
Γεννήθηκε στο Μπέρνλεϊ και εντάχθηκε στο δυναμικό της Λίβερπουλ το 2007 - μέχρι το τέλος της χρονιάς 2013-14, έφθασε στην ομάδα κάτω των 21. Την επόμενη χρονιά είχε σποραδικές συμμετοχές στην ομάδα κάτω των 21, αλλά ήταν βασικός της ομάδας κάτω των 19 στο UEFA Youth League.
Έλαβε την πρώτη του κλήση στην πρώτη ομάδα το καλοκαίρι του 2015 για φιλικούς αγώνες στην Ασία πριν την έναρξη της χρονιάς 2015-16. Ήταν ο τρίτος τερματοφύλακας της ομάδας, μετά τον Σιμόν Μινιολέ και τον Άνταμ Μπογκντάν.
Δανεικός στην Πόρτσμουθ
Τον Ιανουάριο του 2016, ο Φούλτον βρέθηκε στο στόχαστρο της Πόρτσμουθ ΦΚ και της Αμπερντίν ΦΚ. Στις 22 Ιανουαρίου 2016, ο ποδοσφαιριστής υπέγραψε ως δανεικός για ένα μήνα στην Πόρτσμουθ. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα την επόμενη μέρα στον αγώνα με την Όξφορντ Γιουνάιτεντ, ο οποίος έληξε με σκορ 1-0 υπέρ της τελευταίας - στον αγώνα, ο Φούλτον απέκρουσε πέναλτι του Λίαμ Σερκόμπ. Στις 30 Ιανουαρίου, ο Φούλτον έκανε το ντεμπούτο του στο FA Cup, στα πλαίσια του τέταρτου γύρου της διοργάνωσης, όπου η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 1-2 από την ΑΦΚ Μπόρνμουθ.
Διεθνής καριέρα
Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε στην Αγγλία, αντιπροσώπησε τη Σκωτία στο επίπεδο κάτω των 16 και 19, ενώ έλαβε κλήση για την εθνική Σκωτίας κάτω των 21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέστερφιλντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)
Ντικ Τσέινι
Ο Ρίτσαρντ Μπρους Τσέινι (αγγλ. Richard Bruce "Dick" Cheney, 30 Ιανουαρίου 1941), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρέτησε ως 46ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2001 έως το 2009 υπό τον πρόεδρο Τζορτζ Ο. Μπους. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Xαρακτηριζεται συχνά ως "ο πιο ισχυρός αντιπρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ".
Προηγουμένως υπηρέτησε, ως 17ος Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, στην κυβέρνηση του Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, από το 1989 έως το 1993.
Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια της πολιτείας του Ουαϊόμινγκ από το 1979 έως το 1989, καθώς και ως 7ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου υπό τον πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ, από το 1975 έως το 1977.
Για ένα μικρό διάστημα, από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο του 1989, υπηρέτησε ως Υφηγητής της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βιογραφία
Ο Τσέινι γεννήθηκε το 1941 στο Λίνκολν της Νεμπράσκα, αλλά σύντομα μετακόμισε στο Κάσπερ, Ουαϊόμινγκ όπου και μεγάλωσε.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στο Πανεπιστήμιο του Ουαϊόμινγκ. Έλαβε πτυχίο (BA) το 1965. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην Εξωτερική Πολιτική και τις Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Ουαϊόμινγκ, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 1966.
Επίσης, έκανε διδακτορική διατριβή πάνω στις Πολιτικές Επιστήμες, στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον, όμως δεν έλαβε διδακτορικό δίπλωμα.
Καριέρα και πολιτική
Στον ιδιωτικό τομέα, διατέλεσε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος (CEO) της εταιρείας Halliburton (1995-2000).
Πολιτική
Άρχισε την πολιτική σταδιοδρομία του ως οικότροφος για τον Γερουσιαστή Ουίλλιαμ Α. Στέιγκερ, προετοιμάζοντας την πορεία του για τον Λευκό Οίκο κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του Τζέραλντ Φορντ όπου εκεί υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου (1974-1975), και ως 7ος Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου (1975-1977).
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (1979-1989)
Το 1978, ο Τσέινι εκλέχτηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την μονοεδρική περιφέρεια του Ουαϊόμινγκ και επανεκλέχτηκε στο αξίωμα πέντε φορές (1980-1988). Διατέλεσε Επικεφαλής της Ρεπουμπλικανικής Διάσκεψης στην Βουλή των Αντιπροσώπων (1987-1989), καθώς και Υφηγητής της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων (Ιανουάριος-Μάρτιος 1989). Παρέμεινε έως το 1989.
Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ (1989-1993)
Τον Ιανουάριο του 1989, ο Τσέινι διορίστηκε από τον Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, 17ος Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, θέση που διατήρησε έως την λήξη της θητείας του Μπους τον Ιανουάριο του 1993. Κατά την διάρκειά της επιτήρησε και επηρέασε μεταξύ άλλων την επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου το 1991.
Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (2001-2009)
Ο Τσέινι συμμετείχε στην προεδρική εκστρατεία του Τζορτζ Ουόκερ Μπους το 2000 και επιλέχθηκε ως συνυποψήφιός του (ως υποψήφιος Αντιπρόεδρος). Στις προεδρικές εκλογές του 2000, κατάφερε να εκλεγεί 46ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ορκίστηκε στο αξίωμα στις 20 Ιανουαρίου 2001, στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Τσέινι, θεωρείται ότι διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στον Πόλεμο του Ιράκ και στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.
Περίοδος ύστερα από την Αντιπροεδρία
Ο Τσέινι συνεχίζει να υποστηρίζει τον Πόλεμο του Ιράκ και τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας και οι τρόποι αντιπαράθεσης που έχει έχουν προκαλέσει αμφίρροπες κριτικές.
Παρόλο που θεωρείται από τους πιο αντιδημοφιλείς πολιτικούς, αναφέρεται ως ο πιο ισχυρός αντιπρόεδρος στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, αφού πέρα της ισχυρής του προσωπικότητας, του είχαν παραχωρηθεί πολύ σημαντικές αρμοδιότητες από τον Τζορτζ Ο. Μπους.
Προσωπική ζωή
Ο Ντικ Τσέινι, είναι μέλος της Ενωμένης Μεθοδιστικής Εκκλησίας. Είναι παντρεμένος με την Λιν Βίντσεντ-Τσέινι από το 1964.
Ο ίδιος, παρόλο που δηλώνει συντηρητικός, υποστηρίζει τον γάμο μεταξύ των ατόμων του ιδίου φύλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Προεδρία του Τζορτζ Ο. Μπους Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Προσωπάρχες του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ουαϊόμινγκ Κατηγορία:Αμερικανοί από το Ουαϊόμινγκ Κατηγορία:Αμερικανοί από το Τέξας Κατηγορία:Αμερικανοί από την Νεμπράσκα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κρυονέρι Θεσσαλονίκης
Το Κρυονέρι είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης του δήμου Λαγκαδά. Βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Βόλβη, στις πλαγιές του Βερτίσκου, χτισμένο σε υψόμετρο 610 μέτρων. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 991 κάτοικοι.
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Γκιρμίτς. Το 1926 μετονομάστηκε σε Κρύα Νερά, ονομασία που διατήρησε μέχρι το 1949 οπότε μετονομάστηκε σε Κρυονέρι
Μετά την εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάνης στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες που προέρχονταν από το Ιντζέκιοϊ της επαρχίας Ραιδεστού και από τα Κοτύωρα του Πόντου. Στο Κρυονέρι δεν κατοικούν μόνο Πόντιοι αλλά και Βλάχοι και Θρακιώτες.
Τοπωνύμιο
Στα πρώτα του χρόνια το Κρυονέρι ονομαζόταν κι επίσημα «Γκιρμίτς». Λίγο μετά, αλλά βεβιασμένα, ονομάστηκε από το Υπουργείο Κρύα Νερά και αργότερα Κρυονέρι, ονομασία που παρέμεινε, ενώ η αρχική σκέψη των κατοίκων του ήταν να ονομασθεί Κοκκινοχώρι ή Ερυθραία ή Βισσάνθη (παλιό όνομα περιοχής της Ανατολικής Θράκης).
Γεωγραφία
Εκεί, στις καταπράσινες δροσερές κατηφοριές του Βερτίσκου, σκαρφαλωμένο στον κόρφο της πλαγιάς του κείται το  Κρυονέρι. Το Κρυονέρι έχει υψόμετρο 625 μέτρα, έκταση 40 τετραγωνικά Χιλιόμετρα, καλλιεργήσιμες εκτάσεις 18 χιλιάδες στρέμματα, χέρσα-πετρώδη και βοσκότοπους περίπου 20  χιλιάδες στρέμματα.Συνορεύει: Βόρεια με τα χωριά Νέα Σεβάστεια και Χωρούδα, Νότια   με τα χωριά Λοφίσκος και Αρετή,Ανατολικά με το χωριό Αυγή και πιο ανατολικά με το Σοχό, Δυτικά με το χωριό Όσσα. Απέχει 40 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, 15 χιλιόμετρα από τον Λαγκαδά και 7 χιλιόμετρα από την κωμόπολη Σοχός, που είναι και η έδρα του οικείου Δήμου
Ιστορία
Οι κάτοικοι του χωριού Ιντζεκιοϊ της Ανατολικής Θράκης την 12 Οκτωβρίου 1922 αναχωρούν υπό την προστασία του Ελληνικού Στρατού και μέσω Ραιδεστού στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης και κυρίως στα χωριά που είχαν φιλοξενηθεί από το 1914 έως το 1920. Έτσι 85 οικογένειες εγκαταστάθηκαν στο Κρυονέρι. 65 οικογένειες στο Λοφίσκο και 37 οικογένειες στο Μονόλοφο. Το Κρυονέρι και ο Λοφίσκος αποτέλεσαν Κοινότητα έως το 1928 και οι κάτοικοι των δύο χωριών συνδέονται στενά έως και σήμερα.
Αρχαία Εποχή
Η ιστορία διδάσκει πως ο τόπος στη δυτική πλευρά του χωριού είναι αρχαιολογικός κι αυτό γιατί εδώ βρισκόταν όλη ή μέρος της Αρχαίας και πολυθρύλητης Όσσας. Κατά τους μακεδονικούς χρόνους, το Κρυονέρι ανήκε στην επαρχία Μυγδονίας. Διάφορα ιστορικά μνημεία, αρχαίοι τάφοι, τεχνητοί λόφοι-τούμπες, και πολλά νομίσματα που έχουν βρεθεί κατά καιρούς μαρτυρούν αυτή την πεποίθηση. Πριν εγκατασταθούν οι πρόσφυγες, το Κρυονέρι κατοικούταν από Τούρκους που ήταν άλλοτε Έλληνες Χριστιανοί και εξισλαμίστηκαν με τη βία πριν πολλά χρόνια.
Μικρασιατική Καταστροφή
Το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν εδώ οι πρόσφυγες και ζούσαν μαζί με τους Τούρκους αδελφικά και φιλικά, περίπου για έναν χρόνο. Αργότερα, το 1923, μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης και τη συμφωνία για την ανταλλαγή των πληθυσμών, έφυγαν οι Τούρκοι κι εγκαταστάθηκαν, μόνιμα πια, οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη(χωριό Ιντζέκιο της παραλιακής Ραιδεστού) και τον μαρτυρικό Πόντο (χωριό Ορντού), βρίσκοντας μια καινούρια φιλόστοργη πατρίδα, στην αγκαλιά της μεγάλης πατρίδας Ελλάδας.
Η καμπάνα της Παλαιάς Εκκλησίας και η Καταστροφή της
Οι Κρυονερίτες εκ Ιντζεκιοϊ έφεραν μαζί τους την καμπάνα από την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ιντζεκιοϊ και εικόνες όπως την εικόνα των Μακκαβαίων από την Μονή Μακκαβαίων της πατρίδας τους. Ομώνυμο εκκλησάκι έχτισαν οι Ιντζεκιώτες κάτοικοι του Λοφίσκου η εικόνα όμως βρίσκεται στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κρυονερίου.
Την καμπάνα οι Ιτζεκιώτες Κρυονερίτες την στέριωσαν σε δύο ψηλά καραγάτσια δίπλα στο τζαμί που μετά την αναχώρηση των Τούρκων κατά την ανταλλαγή το μετέτρεψαν σε Ιερό Ναό «Κοιμήσεως της Θεοτόκου», εις ανάμνηση της εκκλησίας της χαμένης πατρίδας τους. Η καμπάνα αυτή ήταν γνωστή για την καθαρότητα του ήχου της. Στις 26 Οκτωβρίου 1939 μετά από μεγάλη Θεομηνία που έπληξε την ευρύτερη περιοχή τα καραγάτσια έσπασαν η καμπάνα έπεσε και ράγισε χάνοντας τον υπέροχο ήχο της όπως θυμούνται οι κάτοικοι του χωριού, ότι εκείνο το βράδυ απεβίωσε ένας κάτοικος και έπεσε η αποθήκη κάρβουνου που διατηρούσε ο δασικός συνεταιρισμός Σοχού. Ακόμη εκτεταμένες ζημιές γίνανε σε σκεπές σπιτιών των κατοίκοι.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στους νεότερους χρόνους, η μορφολογία του εδάφους του Κρυονερίου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να διαδραματιστούν κι εδώ πολλά γεγονότα και μάχες ενάντια στους Γερμανούς, αλλά και κατά τον εμφύλιο. Πολλοί Κρυονερίτες μαρτύρησαν κι  έχασαν τη ζωή τους στο πέρασμα του χρόνου για τη λευτεριά της πατρίδας.
Θρησκευτικές Τοποθεσίες
Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου η οποία βρίσκεται στην πλατεία του Κρυονερίου. Επίσης στο Κρυονέρι υπάρχουν άλλα τέσσερα μικρά παρεκκλήσια: