cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορράδος Β΄ της Ιταλίας
Πτώση
Μετά από τα γεγονότα ο Κορράδος έχασε την εξουσία του στην Ιταλία, δεν υπάρχουν αναφορές να δέχτηκε στήριξη από τον Ουρβανό και τους διαδόχους του ή από τον πεθερό του πέρα από την προίκα της κόρης του. Πέθανε αιφνίδια και πρόωρα από πυρετό σε ηλικία 27 ετών (27 Ιουλίου 1101) στη Φλωρεντία, πολλές φήμες κυκλοφόρησαν ότι δηλητηριάστηκε. Η ταφή του έγινε στη Σάντα Ρεπαράτα που αντικατέστησε εκείνη την εποχή τον Καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας, πολλά θαύματα παρουσιάστηκαν την ώρα της κηδείας του. Ο ιστορικός Έκκεχαρντ όφα Όρα γράφει ότι "το σημάδι του σταυρού εμφανίστηκε στο χέρι του, αυτό ήταν δείγμα ότι ο Κορράδος ήταν πραγματικός Σταυροφόρος στο πνεύμα". Ο Έκκεχαρντ όφα Όρα γράφει ότι ο Κορράδος δεν δέχτηκε ποτέ συκοφαντίες εναντίον του πατέρα του και πάντοτε τον αναγνώριζε σαν αυτοκράτορα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1095 στην Πίζα τη Μαξιμίλα (Ματθίλδη) των Ωτβίλ, κόρη του Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Γουλιέλμος, αρχιεπίσκοπος του Μάιντς
Ο Γουλιέλμος (γερμ.: Wilhelm, 929 - 2 Μαρτίου 968) από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν αρχιεπίσκοπος του Μάιντς (954-968).
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Σαξονίας και μίας Σλάβας ερωμένης του.
Το 954 απεβίωσε ο Φρειδερίκος του Οίκου των Ρέγκιναρ, αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και ορίστηκε ο Γουλιέλμος ως νέος αρχιεπίσκοπος του Μάιντς. Ο πάπας Αγαπητός Β΄ έστειλε την έγκρισή του και τον έκανε αποστολικό αντιπρόσωπο (vicar) στη Γερμανία. Ο Όθων Α΄ τού απένειμε τον τίτλο του Αρχιερέα (arch-chaplain) της Αυλής.
Απεβίωσε το 968 στο Ρότλεμπεροντε και τάφηκε στο αββαείο του Αγ. Άλμπαν στο Μάιντς. Τον διαδέχθηκε ο Χάττο Β΄.
Ο πατέρας του νυμφεύτηκε δύο φορές και έκανε δύο γιους και δύο κόρες, από τις οποίες η Ματθίλδη που έγινε ηγουμένη στο αββαείο του Κέντλινμπερκ. Ο Όθων Α΄ έγινε βασιλιάς της Γερμανίας (962-973) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Όθων Β΄ ως δούκας και βασιλιάς.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών
Λαζαρίνες
Οι Λαζαρίνες ήταν μικρά κορίτσια της ηλικίας των τελευταίων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου ή και μεγάλες γυναίκες, που το Σάββατο του Λαζάρου τραγουδούσαν και χόρευαν τα λαζαριανά τραγούδια, γυρνώντας από σπίτι σε σπίτι. Ήταν όμως και το έθιμο της ίδιας ημέρας, το έθιμο του Λαζάρου, που διατηρήθηκε ζωντανό μέχρι λίγο μετά από τα μέσα του περασμένου αιώνα, για το οποίο γίνονται σύγχρονες προσπάθειες αναβίωσης.
Προέλευση του εθίμου
Τα λαζαριανά τραγούδια έχουν την αφετηρία τους στα αρχαία κάλαντα και συγκεκριμένα μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι συνέχεια από τα κάλαντα της εαρινής πρωτοχρονιάς.
Όταν ήρθε ο χριστιανισμός, το έθιμο με τα κάλαντα επιβίωσε μέσα στο κλίμα του χριστιανισμού, τα δε κάλαντα της εαρινής πρωτοχρονιάς προσαρμόστηκαν στις ανοιξιάτικες γιορτές, όπως το Σάββατο του Λαζάρου. Τα κάλαντα των παιδιών από την αρχή στην αρχαιότητα ήταν χωρίς κανένα θρησκευτικό χαρακτήρα. Θρησκευτικά στοιχεία, πρώτα ειδωλολατρικά κι έπειτα χριστιανικά, μπήκαν στα κάλαντα μόνο σε χρόνια όψιμα. Ένα δείγμα αυτής της συνέχειας είναι και τα παραδοσιακά κάλαντα Δωδεκαήμερου της Βισαλτίας, τα κόλιντα.
Προετοιμασία
Το έθιμο της Λαζαρίνας είναι πανελλήνιο και η περιγραφή της στολής τους δεν μπορεί να γίνει ενιαία. Σε γενικές γραμμές όμως μπορεί να ειπωθεί ότι τις Λαζαρίνες τις έντυναν και τις στόλιζαν οι μανάδες τους σαν μεγάλες κοπέλες για την ξεχωριστή γιορτή της άνοιξης. Ίσως αυτό, μαζί με όλη τη λειτουργία του εθίμου, να έκρυβε αδιατύπωτα τη διάθεση των μανάδων να παντρολογήσουν τα κορίτσια τους, μια και λίγο μετά το σχολείο τα περίμενε το προξενιό και ο αρραβώνας.
Για τα κορίτσια που αποφάσιζαν να τραγουδήσουν και να χορέψουν τα λαζαριανά τραγούδια, η προετοιμασία τους κρατούσε όλη τη Μεγάλη Σαρακοστή. Έπρεπε πριν από όλα να βρουν το ταίρι τους, ή να συγκροτήσουν την παρέα τους, και στη συνέχεια να μάθουν τα τραγούδια και τους χορούς, αλλά και να ετοιμάσουν τη στολή τους.
Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση ενός χωριού της Βισαλτίας, της Νικόκλειας. Όταν εύρισκαν το ταίρι τους, δεσμεύονταν με αμοιβαία υπόσχεση ότι δεν θα χαλούσαν τη συμφωνία τους. Αυτή η αμοιβαία υπόσχεση δινόταν με αυστηρά καθορισμένο τυπικό το Σάββατο των Αγίων Θεοδώρων. Στο σπίτι του ενός κοριτσιού από το ζευγάρι ετοίμαζαν μια πίτα και μπροστά της έδιναν την αμοιβαία υπόσχεσή τους. Στέκονταν στην αρχή γονατιστά μπροστά στο ταψί με την πίτα και τραγουδούσαν ένα λαζαριανό τραγούδι. Ύστερα έσκυβαν πάνω στην πίτα σαν να προσκυνούν και έδιναν συγχρόνως την υπόσχεση:
Αυτό επαναλαμβανόταν τρεις φορές, με διαφορετικό λαζαριανό τραγούδι κάθε φορά και έκλεινε η συμφωνία τους.
Τραγούδια
Από τα τραγούδια που έλεγαν οι ντόπιες Λαζαρίνες ελάχιστα αναφέρονταν στον Λάζαρο. Στο σύνολό τους σχεδόν ήταν τραγούδια που αναφέρονταν σε διάφορες εκδηλώσεις της ζωής, όπως ο έρωτας, η νοικοκυροσύνη, η ξενιτιά και άλλες. Τα περισσότερα όμως ήταν, όπως θα λέγαμε σήμερα, ερωτικά τραγούδια. Ήταν τραγούδια για ελεύθερα κορίτσια ή παλικάρια, τραγούδια για αρραβωνιασμένους, ήταν τραγούδια για όλους τους ερωτευμένους. Και οι Λαζαρίνες γνωρίζοντας την οικογενειακή κατάσταση κάθε σπιτιού, έβρισκαν, τραγουδούσαν και χόρευαν το τραγούδι που ταίριαζε καλύτερα σε κάθε σπίτι.
Χορός
Ο χορός τους, για τη Βισαλτία, δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Πρώτα πρώτα για τις ντόπιες Λαζαρίνες για κάθε τραγούδι αντιστοιχούσε και ξεχωριστός χορός. Ξεχωριστός όμως μόνο στις λεπτομέρειες, ξεχωριστός για τις Λαζαρίνες που τον χόρευαν, ξεχωριστός για ένα έμπειρο μάτι. Γιατί όλοι οι χοροί έμοιαζαν μεταξύ τους. Όλους τους χόρευαν αντικριστά, κατά κάποιον τρόπο όπως χορεύουν σήμερα τον καρσιλαμά, όπως χορεύουν τους αντικριστούς χορούς. Τις διαφορές στους χορούς τους οι Λαζαρίνες τις έδιναν με τις κινήσεις του σώματος και ιδιαίτερα με τις κινήσεις των χεριών τους. Οι υφαντές πετσέτες, που κρατούσαν στα χέρια τους και τις κινούσαν μπροστά τους, έδιναν ξεχωριστή χάρη σε κάθε χορό. Εκτός όμως από αυτές τις μικροδιαφορές, η όλη λειτουργία του εθίμου σε κάθε χωριό καθοριζόταν και από τη σύνθεση του πληθυσμού, αν δηλαδή επηρεαζόταν λίγο ή πολύ από τα έθιμα των προσφύγων. Τέλος μετά από κάθε χορό, σε κάθε σπίτι έδιναν στις Λαζαρίνες ως δώρο αβγά ή και λίγο βαμβάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έθιμα
Φράξια Μηδενιστών
Η Φράξια Μηδενιστών (αγγλικά: Nihilist Faction) ήταν μια μηδενιστική αναρχική οργάνωση στην Ελλάδα που σχηματίστηκε το 1996, η οποία ανέλαβε την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση των γραφείων της IBM στις 28 Μαΐου 1996 στην Αθήνα. Η επίθεση προκάλεσε εκτεταμένες δομικές βλάβες, αλλά χωρίς τραυματισμούς.
Το 2008 αναρχικοί και αντικαπιταλιστές διαπράττουν περίπου 180 επιθέσεις εμπρησμού που πραγματοποιήθηκαν υπό την επωνυμία «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». Οι επιθέσεις αφορούσαν τράπεζες, αντιπροσώπους αυτοκινήτων, εμπορικά κέντρα, κυβερνητικά ιδρύματα, αστυνομικά τμήματα, γραφεία πολιτικών κομμάτων, σπίτια πολιτικών, δικαστές, εγκληματολόγους και δημοσιογράφους, ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας και επιχειρήσεις που στεγάζουν φυλακές.
Πηγές
Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ελλάδα
Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι
Η Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:فاطمة بيسند سيدة) (Τούρκικα: Fatma Pesend Hanımefendi, 13 Φεβρουαρίου 1876 - 5 Νοεμβρίου 1924) ήταν η ενδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Üçüncü İkbal Fatma Pesend Hanım Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1876 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Σαμί Μπέη Ατσμπά και της συζύγου του Φατιμά Ισμαηλίεβνα Μαμλίεβα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Φατμά Καντριγιέ. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά. Ο πατέρας της ήταν ανιψιός της Βερντιτζανάν Καντινεφέντι, συζύγου του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄.
Σε νεαρή ηλικία η Πεσέντ ήρθε σε επαφή με την τέχνη, και άρχισε να ζωγραφίζει σε ηλικία επτά ετών. Εκτός από την ζωγραφική λάτρευε και την ιππασία. Ωστόσο, πριν ο πατέρας της μπορέσει να την στείλει στους συγγενείς της στην Ευρώπη για εντατικότερες σπουδές, δόθηκε στο παλάτι όπου έμαθε την δικαστική κοινωνία. Παρόλα αυτά η Πεσέντ τράβηξε γρήγορα την προσοχή του Αμπντούλ Χαμίτ και στις 20 Ιουλίου 1896 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ, παρότι ο σουλτάνος ήταν 34 χρόνια μεγαλύτερος της.
Ένα χρόνο αργότερα γέννησε το μοναδικό της παιδί, την Χατιτζέ Σουλτάν, αλλά το παιδί πέθανε οκτώ μήνες μετά. Μετά το θάνατο της Χατιτζέ, ο Αμπντούλ Χαμίτ θρήνησε πολύ το παιδί του και για αυτό διέταξε να χτίσουν ένα παιδιατρικό νοσοκομείο. Στην Πεσέντ ανατέθηκε η ηγεσία του νοσοκομείου μετά την ολοκλήρωση του.
H Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι πέθανε στη βίλα της στο Βανικόϊ στις 5 Νοεμβρίου 1924 σε ηλικία 48 ετών. Είναι θαμμένη δίπλα στη μητέρα της, στο κοιμητήριο Καρατζαχμέτ στο Σκούταρι, μετά από αίτημα των αδελφών της.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λιούντολφ της Σουηβίας
Ο Λιούντολφ (γερμ.: Liudolf, εξελληνισμένα Λεοδόλφος, 930 - 6 Σεπτεμβρίου 957) από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν δούκας της Σουηβίας (950-954). H εξέγερσή του το 953/4 οδήγησε σε μεγάλη κρίση το ανερχόμενο βασίλειο της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Σαξονίας και της πρώτης συζύγου του Ήντιθ των Ουέσσεξ, κόρης του Εδουάρδου του πρεσβύτερου βασιλιά των Αγγλο-Σαξόνων. Ο Όθων Α΄ έγινε το 936 βασιλιάς της Γερμανίας και ο Λιούντολφ, ως διάδοχος, έλαβε ευρεία μόρφωση. Ο πατέρας του τον νύμφευσε το 947/948 με την Ίντα των Κορραδιδών, κόρη και κληρονόμο του Χέρμαν Α΄ δούκα της Σουηβίας· ο Χέρμαν Α΄ απεβίωσε το 949 και ο Λιούντολφ τον διαδέχθηκε ως δούκας της Σουηβίας.
Όταν το 951 έφτασε ο Όθων Α΄, νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κληρονόμο του βασιλείου της Λομβαρδίας, αλλά ο Λιούντολφ, που θεωρούσε τον εαυτό του βασιλιά της, θεώρησε το γάμο απειλή. Εόρτασε τα Χριστούγεννα ως βασιλιάς και όταν η Αδελαΐδα γέννησε το 952 και το 953 γιούς, ο Λιούντολφ εξεγέρθηκε μαζί με τον σύζυγο της αδελφής του, τον Κορράδο δούκα της Λωρραίνης. Ο Όθων Α΄ και ο αδελφός του Ερρίκος Α΄ κατέστειλαν την εξέγερση και αφαίρεσαν τα δουκάτα από τους στασιαστές. Ο Λιούντολφ συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του, αλλά δεν έλαβε το δουκάτο του.
Έκανε 2η εκστρατεία στη Λομβαρδία, υπέταξε πολλές πόλεις και ο Βερεγγάριος Β΄ διέφυγε. Ο Λιούντολφ νίκησε στην Πόμπια, κοντά στη Νοβάρα, αλλά ασθένησε από πυρετό και απεβίωσε απροσδόκητα. Τάφηκε στο αββαείο του Αγ. Άλμπαν στο Μάιντς. Είχε ιδρύσει την Στουτγάρδη στη Βόρειο Γερμανία. Ο γιος του Όθων Α΄ έγινε αργότερα δούκας της Σαουβίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών Κατηγορία:Δούκες της Σουαβίας
Τσέρρικ
Το Τσέρρικ (Cërrik) είναι δήμος στον Νομό Ελμπασάν στην κεντρική Αλβανία. Σχηματίστηκε το 2015 με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης από τη συγχώνευση των πρώην δήμων Τσέρρικ, Γκοστιμέ, Κλος, Μόλλας και Σαλές, και έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Τσέρρικ. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 27.445 κάτοικοι (απογραφή του 2011), σε μια συνολική έκταση 189.65 τ.χλμ. Η ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΚΣ Τουρμπίνα Τσέρρικ. Το 1997, πραγματοποιήθηκε η Σφαγή του Τσέρρικ.
Γεωγραφία
Το Τσέρρικ βρίσκεται περίπου δέκα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Ελμπασάν, στην πεδιάδα νότια του Σκούμπιν.
Οικονομία
Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από ένα διυλιστήριο πετρελαίου που άρχισε να λειτουργεί το 1956 και είχε παραγωγή 1.500 τόνων την ημέρα στο αποκορύφωμά του. Μαζί με αυτό, το διυλιστήριο παρήγαγε λιπαντικά έλαια από το 1962 και σαπούνι από το 1965. Το διυλιστήριο έκλεισε στην δεκαετία του 1990 και η πόλη έχει χάσει το μεγαλείο της από τότε. Ως αποτέλεσμα, η ανεργία είναι σήμερα πολύ υψηλή.
Κρισναμούρτι
Το Κρισναμούρτι είναι όνομα της νότιας Ινδίας. Έχει διάφορες ορθογραφικές παραλλαγές.
Παραλλαγές
Τα παρακάτω είναι μια ενδεικτική λίστα. Ορισμένες παραλλαγές διαχωρίζουν τα στοιχεία ονόματος, π.χ. Κρίσνα Μούρτι.
Krishnamoorthi, Krishnamoorthy, Krishnamoorti, Krishnamoorty, Krishnamurthi, Krishnamurthy, Krishnamurty.
Ετυμολογία και χρήση
Προέρχεται από την λέξη Κρίσνα, μια από τις ινδουιστικές θεότητες, και από τον σανσκριτικό όρο μούρτι. Μια βασική λεξιλογική έννοια του μούρτι είναι "μορφή" ; ωστόσο η λέξη αυτή μεταφράζεται ως "στη μορφή του Κρίσνα". Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ένα δεδομένο όνομα. Μπορεί επίσης να είναι ένα οικογενειακό όνομα ή μπορεί να έχει δυτικοποιηθεί σε επώνυμο.
Λιουτπράνδος
Ο Λιουτπράνδος, βασιλιάς των Λομβαρδών (712 - 744) έμεινε γνωστός στην ιστορία για τη δωρεά του Σουτρί (728), για τη μακρόχρονη βασιλεία του που κράτησε 32 χρόνια και για τις πολλές πολεμικές συγκρούσεις οι περισσότερες από τις οποίες ήταν επιτυχείς για το βασίλειο του. Αναφέρεται σαν ο περισσότερο επιτυχής Λομβαρδός βασιλιάς της Ιταλίας ιδιαίτερα λόγω της δωρεάς του Σουτρί η οποία θεωρείται η πρώτη δωρεά στην ιστορία μονάρχη απέναντι στον πάπα. Η παιδική του ηλικία ήταν περιπετειώδης, ο πατέρας του εξορίστηκε στους Βαυαρούς, ο μεγαλύτερος αδελφός του Σίγκιπερ τυφλώθηκε από τον βασιλιά των Λομβαρδών Αριπέρτο Β΄, η μητέρα του Θεοδωράδα και η αδελφή του Ορώνα ακρωτηριάστηκαν. Ο ίδιος ο Λιουτπράνδος ήταν ο μοναδικός που παρέμεινε αρτιμελής, αργότερα του επετράπη να δραπετεύσει στη Βαυαρία όπου πήγε να συναντήσει τον πατέρα του. Ο πατέρας του Λιουτπράνδου ήταν ο Ανσπράνδος που ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα βασιλιάς (712), την προηγούμενη μέρα πριν τον θάνατο του κάλεσε τους Λομβαρδούς ευγενείς και τους ζήτησε να αποδεχτούν τον γιο του Λιουτπράνδο σαν τον νέο τους βασιλιά. Ο Ανσπράνδος και ο γιος του ήταν στενοί σύμμαχοι του δούκα της Βαυαρίας Θεοδό Α΄ με τη βοήθεια του οποίου κατόρθωσαν να ανακτήσουν τον θρόνο τους στη Λομβαρδία.
Ανατροπή του σφετεριστή Αρίπερτου
thumb|right|250px|Νόμισμα του Λιουτπράνδου Η φιλοξενία που τους επιφύλαξε όταν εξορίστηκαν από τον Αρίπερτο ήταν πολύ θερμή (702) και ο Λιουτπράνδος πήρε σύζυγο της Γκουντρούδη μέλος της δουκικής Βαυαρικής οικογένειας. Η πολιτική του Θεοδό προσανατολίστηκε στην αντίσταση ενάντια ενάντια στους Μεροβίγγειους δημάρχους στα βόρεια των Άλπεων, ο Λιουτπράνδος ανέλαβε να υπερασπίσει τα στενά στα περάσματα των Άλπεων κάτι που έκανε με μεγάλη επιτυχία. Την άνοιξη του 712 ο γιος του Θεοδό Θεοδεβέρτος μαζί με τον Λιουτπράνδο και τον Ανσπράνδο επιτέθηκαν στα Λομβαρδικά φρούρια, ο Αρίπερτος Β΄ ηττήθηκε, προσπάθησε να δραπετεύσει και πνίγηκε στο ποτάμι, ο Ασπράνδος ανέλαβε βασιλιάς της Λομβαρδίας αλλά σε λίγο πέθανε. Μετά τον θάνατο του Θεοδό (718) οι δεσμοί του Λιουτπράνδου με τη Βαυαρία έσπασαν γι'αυτό προσανατολίστηκε να καταλάβει τα Βαυαρικά κάστρα πριν ξεκινήσει τους πολέμους με τους Βυζαντινούς (726). Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του μέχρι το 726 δεν ενόχλησε τους Βυζαντινούς στις Ιταλικές κτήσεις τους όπως στο Εξαρχάτο της Ραβέννας. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Γ´ αποφάσισε τότε να ξεκινήσει την Εικονομαχία, αυτό τον έφερε σε σκληρή σύγκρουση με τον πάπα Γρηγόριο Β΄, ο Λιουτπράνδος βρήκε τότε την κατάλληλη ευκαιρία να επιτεθεί στις Βυζαντινές κτήσεις της Εμιλίας. Κατέλαβε την Μπολόνια, την Οσίμο, τη Ρίμινι, την Ανκόνα μαζί με πολλές άλλες πόλεις της Εμιλίας και του Δουκάτου της Πενταπόλεως, κατέλαβε και το λιμάνι της Ραβέννας αλλά όχι την ίδια τη Ραβέννα λόγω της αντίστασης που βρήκε από τον έξαρχο Παύλο (727). Ο Παύλος σκοτώθηκε στη συνέχεια σε μια εξέγερση με αποτέλεσμα ο Λιουτπράνδος να καταφέρει να καταλάβει τη Ραβέννα χωρίς μάχη (737).
Η δωρεά του Σουτρί
thumb|right|250px|Το βασίλειο των Λομβαρδών την εποχή του Λιουτπράνδου Η πρώτη επιδρομή των Μαυριτανών έγινε στην Κορσική από τις Βαλεαρίδες την περίοδο 713 - 719, ο Λιουτπράνδος τοποθέτησε στο νησί Λομβαρδική κυβέρνηση αν και ανήκε τυπικά στους Βυζαντινούς, η Κορσική παρέμεινε Λομβαρδική και μετά την κατάκτηση των Φράγκων με την ίδρυση πλήθους από εκκλησίες και μοναστήρια στο νησί. Όταν οι Σαρακηνοί επιτέθηκαν στη Σαρδηνία ο Λιουτπράνδος μετέφερε τα λείψανα του Αγίου Αυγουστίνου στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου ο οποίος έγινε ο καθεδρικός ναός της Παβία. Ο Παύλος ο Διάκονος περιγράφει αναλυτικά τις τεράστιες προσπάθειες που έκανε ο Λιουτπράνδος όπως και τα έξοδα του να για να κατορθώσει να μεταφέρει τα οστά. Με την ολοκλήρωση της κατάκτησης των Βυζαντινών κτήσεων ο Λιουτπράνδος βάδισε στη Ρώμη, στον δρόμο συνάντησε στην αρχαία πόλη του Σουτρί τον πάπα Γρηγόριο Β΄ (728). Ο Λιουτπράνδος έκανε δωρεά τη μικρή ιστορική πόλη στον πάπα όπως αναφέρει "σαν δώρο στους ευλογημένους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο", ήταν ο πρώτη επέκταση του παπικού κράτους πέρα από το δουκάτο της Ρώμης και το πρώτο παπικό κράτος. Στο μεταξύ ο Λέων συνάντησε του έξαρχο της Ραβέννας Ευτύχιο και του ζήτησε να αναλάβει τον έλεγχο της Ιταλίας, έκανε μια συμφωνία με τον Λιουτπράνδο να κάνει επίθεση στον πάπα αν οι Βυζαντινοί τον βοηθήσουν να υποτάξει τα δουκάτα του Σπολέτο και του Μπενεβέντο. Οι δυο ισχυροί δούκες αναγκάστηκαν να δηλώσουν υποταγή, ο Λιουτπράνδος στη συνέχεια στρατοπέδευσε στις όχθες του Τίβερη προκειμένου να επιστρέψει στον έξαρχο την πόλη της Ραβέννας με τις υπόλοιπες Βυζαντινές περιοχές και να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον αυτοκράτορα.
Συγκρούσεις με τον πάπα
Μετά τον θάνατο του Θεοδό στράφηκε στους παλιούς συμμάχους του Φράγκους ισχυροποιώντας τους δεσμούς του με τον Κάρολο Μαρτέλο στον οποίο είχε αναλάβει την κηδεμονία του μικρού του γιου Πιπίνου του Βραχύ μέχρι την ενηλικίωση του. Εξέδωσε μια σειρά από 6 νόμους (733) οι οποίοι αργότερα θα καθορίσουν το νομικό καθεστώς των Φράγκων, βασικός στόχος του ήταν να περιορίσει τον σφετερισμό της γης από τους γαιοκτήμονες. Μια σοβαρή αρρώστια (734 - 736) τον ανάγκασε να ορίσει συμβασιλέα τον ανιψιό του Χιλδεπράνδο, διέσχισε τις Άλπεις (736 - 737) προκειμένου να βοηθήσει τον Κάρολο Μαρτέλο να πολεμήσει τους Μαυριτανούς στο Αιξ-αν-Προβάνς και στην Αρλ. Η ειρήνη διεκόπη (738) όταν επαναστάτησε εναντίον του Λιουτπράνδου ο Λομβαρδός δούκας του Σπολέτο Θρασιμούνδος Β΄, η επανάσταση κατεστάλη με τη βοήθεια του ανιψιού του και οι δυο ηττημένοι δούκες κατέφυγαν στη Ρώμη στην αυλή του πάπα Γρηγορίου Γ΄. Ο Λιουτπράνδος έσπευσε αμέσως στη Ρώμη και ξεκίνησε την πολιορκία της με την απαίτηση να του παραδώσει ο πάπας τους δυο δούκες, ο πάπας έστειλε αντιπροσωπεία στον Κάρολο Μαρτέλο ζητώντας του βοήθεια κατά του Λιουτπράνδου με ανταλλάγματα να τον συγχωρέσει και να του δώσει πολλούς τίτλους όπως του πατρικίου. Η αντί - Λομβαρδική φρασεολογία του πάπα έφτασε στο αποκορύφωμα της δεν μπορούσε να συγχωρέσει στον Λιουτπράνδο ότι προσέγγισε την Ορθοδοξία από την άλλη ο ίδιος ο Λιουτπράνδος το μόνο που ζητούσε ήταν να του παραδοθούν οι δούκες. Ο Κάρολος Μαρτέλος αρνήθηκε να απαντήσει στις προκλήσεις του πάπα και έστειλε απεσταλμένο να πραγματοποιήσει ειρήνη ανάμεσα στις δυο πλευρές αλλά ο πάπας πέθανε.
Τελευταία χρόνια
thumb|right|250px|Ο τάφος με τα λείψανα του Λιουτπράνδου Μετά τον θάνατο του Γρηγορίου Γ΄ (741) ο νέος Πάπας Ζαχαρίας που εξελέγη στην Αποστολική έδρα ο Λιουτπράνδος έκλεισε μαζί του 20ετή ειρήνη, στη συνέχεια ο κορυφαίος Λομβαρδός βασιλιάς πέθανε (744) και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην Παβία. Η κύρια πηγή σχετικά με τη ζωή του Λιουτπράνδου ήταν η Λομβαρδική Ιστορία του Παύλου του Διακόνου η οποία γράφτηκε μετά το 787 και καλύπτει όλα τα γεγονότα μέχρι τον θάνατο του Λιουτπράνδου (744), δίνει επιπλέον πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή των Φράγκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Όθων Α΄ της Σουηβίας και Βαυαρίας
Ο Όθων Α΄, γερμ. Otto I (954 - 31 Οκτωβρίου / 1 Νοεμβρίου 982) από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν δούκας της Σουηβίας (973-982) και δούκας της Βαυαρίας (976-982).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Λιούντολφ, δούκα της Σουηβίας και της Ίντα των Κορραδιδών, κόρης του Χέρμαν Α΄ δούκα της Σουηβίας. Αδελφή του ήταν η Ματθίλδη, ηγουμένη του αββαείου του Έσσεν.
Ο Λιούντολφ είχε εξεγερθεί εναντίον του πατέρα του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας και για τιμωρία τού αφαιρέθηκε το δουκάτο και δόθηκε στον Μπούρχαρτ Γ΄. Αυτός απεβίωσε το 973 άτεκνος και ο Όθων Β΄, που είχε γίνει εντωμεταξύ βασιλιάς της Γερμανίας, έδωσε το δουκάτο στον Όθωνα. Ο Όθων έγινε ο έμπιστος του βασιλιά. Το 976 εξεγέρθηκε ο Ερρίκος Β΄ ο εριστικός, δούκας της Βαυαρίας και ο βασιλιάς τον φυλάκισε και έδωσε το δουκάτο του στον Όθωνα. Έγινε έτσι δούκας Σουηβίας και Βαυαρίας. Ενόσω ο Όθων Β΄ έλλειπε σε εκστρατεία, εξεγέρθηκαν ο Ερρίκος Α΄ επίσκοπος του Άουγκσμουργκ, ο Ερρίκος Β΄ που είχε αποφυλακιστεί και ο Ερρίκος Γ΄ της Καρινθίας, το 977. Το επόμενο έτος τους πολιόρκησε διαδοχικά στο Πσσσάου και τους συνέτριψε. Έστειλε στρατό για ενίσχυση στον Όθωνα Β΄.
Το 980 ακολούθησε τον Όθωνα Β΄ στην εκστρατεία του στη Νότιο Ιταλία, εναντίον των Ρωμαίων (Βυζαντινών) και των Αράβων (Σαρακηνών) στη Σικελία. Οι Γερμανοί ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους στον Κρότωνα (982) και μετά τους επιτέθηκαν οι Άραβες, αλλά ο Όθων γλίτωσε με τραύματα. Κατά την επιστροφή στη Γερμανία, απεβίωσε από αυτά στη Λούκκα. Το συμβάν αναφέρεται στο Αγγλο-Σαξονικό Χρονικό, έκδοση Άμπινγκντον. Το σώμα του μεταφέρθηκε στο Ασάφενμπουργκ, στον εκεί ναό των Αγ. Πέτρου & Αλεξάνδρου, που είχε γενναιόδωρα ευεργετήσει.
Ο Όθων και η αδελφή του Ματθίλδηείχαν δωρήσει έναν πολύτιμο λιθοκόλλητο σταυρό, στον καθεδρικό του Έσσεν. Φυλάσσεται στο εκεί θησαυροφυλάκιο και στο κάτω μέρος εμφανίζονται οι δύο δωρητές.
Δεν νυμφεύτηκε και δεν είχε απογόνους.
Πηγές
Οθων Α O
Οικία Τσίντσαρ
Η Οικία Τσίντσαρ (σερβικά κυριλλικά: Цинцарска кућа, σερβικά λατινικά: Cincarska kuća) ευρίσκεται στη Γκρότσκα της Σερβίας, εντός του Δήμου της Γκρότσκα και των εδαφών της Πόλεως του Βελιγραδίου. Ανεγερθείσα κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας, καθώς και του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.
Περιγραφή
Η Οικία Τσίντσαρ, ευρισκόμενη επί του αριθμού 9 της Οδού ''17. Όκτομπρα'' στη Γκρότσκα, ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα για λογαριασμό πλουσίου εμπόρου της εποχής εκείνης.
Η οικία διαθέτει τέσσερα δωμάτια, μεταξύ των οποίων το « δωμάτιο με το τζάκι », ενώ διαθέτει, επίσης, πρόστεγο και σαχνισιά. Διαθέτει, επίσης, υπόγεια αποθήκη. Πρόκειται για ξύλινη κατασκευή αποτελούμενη από ξύλα, ενώ οι τοίχοι της είναι παραγεμισμένοι με αχυροπηλό. Η, χωρισμένη σε τέσσερα διαφορετικά τμήματα, στέγη είναι καλυμμένη με κεραμίδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία μείζονος σημασίας στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία στη Γκρότσκα
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1995-96
Νικητής αναδείχθηκε ο Άγιαξ για 26η φορά στην ιστορία του, ενώ υποβιβάστηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε η Γκο Αχέντ Ιγκλς. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 1996-97 κέρδισε ο Άγιαξ, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1996-1997 οι Φέγενορντ και Ρόντα, στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1996-97 η Αϊντχόφεν, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 1996 οι Χέρενφεν και Χρόνινγκεν.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 1994-95.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Χανς Ρόσλινγκ
Ο Χανς Ρόσλινγκ (Hans Gösta Rosling, 27 Ιουλίου 1948 - 7 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Σουηδός ιατρός, ακαδημαϊκός, στατιστικολόγος και δημόσιος ομιλητής. Ήταν καθηγητής Διεθνούς Υγείας στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα και επίσης συνιδρυτής και πρόεδρος της Οργάνωσης Gapminder, η οποία ανέπτυξε το λογισμικό σύστημα Trendalyzer. Διεξήγαγε παρουσιάσεις σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ομιλιών TEDx στις οποίες προώθησε τη χρήση των δεδομένων στην αναζήτηση ζητημάτων ανάπτυξης.
Βιογραφία
Ο Ρόσλινγκ παρουσίασε το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ The Joy of Stats, το οποίο προβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Δεκέμβριο του 2010 από το κανάλι BBC Four. Παρουσίασε το ντοκιμαντέρ Don't Panic - The Truth About Population για τη σειρά ντοκιμαντέρ This World το οποίο προβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Νοέμβριο του 2013 από το κανάλι BBC Two. Το 2015 παρουσίασε το ντοκιμαντέρ Don't Panic - How to End Poverty in 15 Years για το οποίο η Wingspan έκανε την παραγωγή και προβλήθηκε από το κανάλι BBC αμέσως μετά την ανακοίνωση των Ηνωμένων Εθνών για τους Στόχους της Ανανεώσιμης Ανάπτυξης.
Ο Ρόσλινγκ μπήκε στη λίστα με τους 100 παγκόσμιους σκεπτικιστές του περιοδικού Foreign Policy το 2009 και στη λίστα με τους 100 πιο δημιουργικούς ανθρώπους στις επιχειρήσεις του περιοδικού Fast Company το 2011. Την ίδια χρονιά, το 2011, εκλέχθηκε μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Μηχανικών Επιστημών και το 2012 εκλέχθηκε μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 2012 συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή σε όλο τον κόσμο.
Υγεία και θάνατος
Σε ηλικία 20 ετών, οι γιατροί είπαν στον Ρόσλινγκ ότι υπήρχε ένα πρόβλημα με το συκώτι του και συνεπώς ο Ρόσλινγκ σταμάτησε να πίνει αλκοόλ. Το 1989 ο Ρόσλινγκ διαγνώστηκε με ηπατήτιδα Γ. Με την πάροδο των ετών αυτή επεκτάθηκε και ο Ρόσλιγνκ ανέπτυξε κύρωση του ύπατος. Στις αρχές του 2013 ο ίδιος βρισκόταν στα πρώτα στάδια απώλειας του συκωτιού. Ωστόσο, κατά την ίδια περίοδο, νέα φάρμακα για την ηπατίτιδα Γ κυκλοφόρησαν στην αγορά και ο Ρόσλινγκ πήγε στην Ιαπωνία για να αγοράσει τα απαιτούμενα φάρμακα θεραπείας της νόσου. Εξέφρασε τις ανησυχίες του στα κανάλια ενάντια στην περιορισμένη χρήση των νέων φαρμάκων λόγω του υψηλού τους κόστους, υπογραμμίζοντας ότι είναι έγκλημα το να μην δίνεις σε κάθε άνθρωπο με ηπατίτιδα Γ πρόσβαση σε φάρμακα.
Ένα χρόνο μετά τη διάγνωσή του με καρκίνο στο πάγκρεας, ο Ρόσλινγκ πέθανε στη Σουηδία στις 7 Φεβρουαρίου 2017 σε ηλικία 68 ετών.
Εργασία στην υγεία και στη στατιστική
Ο Ρόσλινγκ αφιέρωσε δυο δεκαετίες στη μελέτη του ξεσπάσματος της παραλυτικής ασθένειας κόνζο σε απομακρυσμένες αστικές περιοχές σε όλη την Αφρική και επίβλεψε πάνω από 10 διδακτορικούς φοιτητές. Η έρευνά του με τους Τζούλι Κλιφ, Γιόχανες Μόρτενσον και Μπο Σόρμπο απέδειξε ότι τέτοια ξεσπάσματα ασθενειών προκαλούνται σε αστικούς πληθυσμούς της Αφρικής που μαστίζονται από την πείνα και όπου μια διατροφή που βασίζεται σε ανεπαρκή πρόσληψη συστατικών οδηγεί σε υποσιτισμό και σε υψηλή πρόσληψη κυανιούχων διαιτητικών ουσιών.
Η έρευνα του Ρόσλινγκ επικεντρώθηκε και σε άλλους δεσμούς μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης, της γεωργίας, της φτώχειας και της υγείας. Ο Ρόσλινγκ υπήρξε σύμβουλος υγείας στην UNICEF και σε άλλες υπηρεσίες υγείας. Το 1993 ήταν ένας από τους εκκινητές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Σουηδία. Στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα διετέλεσε επικεφαλής της Διεύθυνσης Διεθνούς Υγείας από το 2001 έως το 2007. Ως πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Έρευνας και Κατάρτισης του Ινστιτούτου Καρολίνσκα (1998-2004) ξεκίνησε συνεργασίες στον τομέα της έρευνας για την υγεία με πανεπιστήμια στην Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική. Δίδαξε καινούρια μαθήματα για την Παγκόσμια Υγεία και συνέταξε ένα βιβλίο για την Παγκόσμια Υγεία που προωθεί μια παγκόσμια άποψη βασισμένη σε γεγονότα.
Παράλληλα με τον Στήβεν Πίνκερ, ο Ρόσλινγκ δέχτηκε επικριτικά σχόλια σχετικά με την παγκόσμια κατάσταση μπροστά σε τραγωδίες όπως ήταν η σύγκρουση στη Συρία. Το έργο του για την αύξηση του πληθυσμού επικρίθηκε κατηγορηματικά από τον Ραούλ Έρλιχ, Αμερικανό βιολόγο και καθηγητή δημογραφικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, και από την Ανν Έρλιχ, αναπληρώτρια διευθύντρια του Κέντρου Συντήρησης της Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε αυτόν ως "Ένας Συγκεχυμένος Στατιστικολόγος" σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό MAHB.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ιατροί Κατηγορία:Σουηδοί επιστήμονες Κατηγορία:Σουηδοί μαθηματικοί
Αυτοκινητάμαξα σειράς 3001 ΟΣΕ
Η σειρά 3001 του ΟΣΕ ήταν, μαζί με τη σειρά 3004 η νεότερη σειρά αυτοκινηταμάξων που βγήκε από τη λειτουργία της από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Είναι δίδυμη και ντιζελοκίνητη και κατασκευάστηκε το 1959 από την Billard στη Γαλλία. Συγγενεύει με την αυτοκινητάμαξα σειράς 3004. Συνολικά, υπάρχουν 3 τέτοιες αυτοκινητάμαξες, με αρίθμηση 3001-3003. Χωράνε μέχρι 82 επιβάτες, 19 στην 1η θέση, 63 στην 2η, διαθέτουν κινητήρα ΟΠΕ, με συνδυασμένη δύναμη των 294KW και μπορούν να φτάσουν ταχύτητες μέχρι τα 40 χιλιόμετρα την ώρα στη συμβατική χάραξη και 12 στην οδοντωτή.
Το πρώτο όχημα λέγεται Ν 1, βρίσκεται πάντα προς την κατεύθυνση του Διακοπτού έχει 4 άξονες και απόβαρο 11 τόνων. Εκεί βρίσκονται οι ηλεκτροκινητήρες και οι κινητήριοι τροχοί, κι έτσι ονομάζεται "Κινητήριο όχημα". Το μεσαίο όχημα λέγεται Ν 2 και έχει βάρος 7 τόνων. Ονομάζεται Όχημα Παραγωγής Ενέργειας (Ο.Π.Ε.), καθώς εκεί παράγεται η ενέργεια για τον συρμό. Το τελευταίο όχημα ονομάζεται Ν 2 και βρίσκεται πάντα προς την κατεύθυνση των Καλαβρύτων και έχει 4 άξονες. Λέγεται κατευθυντήριο, λόγω του χειρηστηρίου του. Διαθέτει κι έναν οδοντωτό τροχό για τροχοπέδηση.
Ιστορικό
Το 1959, οι ΣΠΑΠ, παρέλαβαν τις αυτοκινητάμαξες σειράς 3001, στα πλαίσια αναβάθμισης της γραμμής του Οδοντωτού. Οι 3 νέοι συρμοί είχαν την ικανότητα να φτάσουν μεγαλύτερες μειώνοντας το χρόνο ταξιδιού από δυόμισι ώρες σε 85 λεπτά. Χρησιμοποιήθηκαν σε εκδρομικές αμαξοστοιχίες στη γραμμή του Οδοντωτού Διακοπτού-Καλαβρύτων. Αργότερα, οι ΣΕΚ παρήγγειλαν τρεις νέες δηζελάμαξες εύρους 750 χιλιοστών, οι οποίες αποτελούσαν τη συμπληρωματική προμήθεια των αυτοκινηταμάξων σειράς 3001, αλλά πιο ισχυρές. Αριθμήθηκαν 3004 έως 3006. Μετά την παραλαβή, ο χρόνος ταξιδιού μειώνεται στα 70 λεπτά και η έλξη ατμού αποσύρεται και εισάγεται η έλξη ντίζελ. Έτσι, αποσύρονται και οι συρμοί με τις ατμοκίνητες μηχανές σειράς ΔΚ. Αποφασίστηκε, ωστόσο, μία από αυτές (Η ΔΚ8001) να παραμείνει ως μουσειακός συρμός. Οι συρμοί παρέμειναν μέχρι το 2009, που οι αυτοκινητάμαξες σειράς 3107 τέθηκαν σε υπηρεσία, αντικαθιστώντας τους.
Πηγές
3
Φρούριο του Ούζιτσε
Το Φρούριο του Ούζιτσε (σερβικά κυριλλικά: Ужички Град, σερβικά λατινικά: Užički Grad), επίσης γνωστό ως Στάρι Γκραντ (Стари град), είναι φρούριο ευρισκόμενο στο Ούζιτσε της Σερβίας. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας.
Περιγραφή
Το φρούριο του Ούζιτσε αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της σερβικής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής. Ευρίσκεται επί ενός απόκρυμνου βράχου ο οποίος επιβλέπει την πόλη, ενώ είναι περιτριγυρισμένο σε τρεις πλευρές του από τον ποταμό Τζέτινγια. Αποτελείται, σήμερα, από αριθμό ερειπωμένων κτιριακών κατασκευών, μεταξύ των οποίων το κυρίως φρούριο, καθώς και τα αμυντικά τείχη του.
Ιστορία
thumb|left|upright=0.6|Άποψη του φρουρίου το 1864.
Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, το φρούριο φέρεται να ανεγέρθηκε μεταξύ του 12ου και του 13ου αιώνα, προκειμένου να επιβλέπει τις γειτονικές εμπορικές οδούς, καθώς και την πόλη του Ούζιτσε. Ωστόσο, αναφορά στο όνομά του εντός των πηγών της εποχής γίνεται για πρώτη φορά κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του 14ου αιώνα ως κτήση του Σέρβου Ζουπάνου Νίκολα Αλτομάνοβιτς, μέλους της Δυναστείας των Βογίνοβιτς, ο οποίος είχε υπό τον έλεγχό του ευρείες εκτάσεις, οι οποίες εκτείνονταν από τα όρη Ρούντνικ, τις περιοχές του Πόλιμλγιε και του Πόντρινγιε, τα ανατολικά της Ερζεγοβίνης, μαζί με το Τρέμπινγιε, έως το Κόναβλε και την Ντρατσέβιτσα, τα σύνορα της Δημοκρατίας της Ραγούσας. Ο Νίκολα Αλτομάνοβιτς κλήθηκε να αντιμετωπίσει στράτευμα ευρισκόμενο υπό την ηγεσία του Σέρβου Πρίγκιπα, Λάζαρ Χρεμπελγιάνοβιτς (1353-1377), καθώς και του Βασιλέα της Βοσνίας, Τβρτκο Α΄ (1353-1391), οι οποίοι έχαιραν ενισχύσεων προερχόμενων από τον Βασιλέα της Ουγγαρίας, Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας (1342-1383), ο οποίος είχε ορίσει τον Μπαν της Μάτσβα, Νίκολα Γκοργιάνσκι ως αρχηγό των δυνάμεων που θα απέστελλε προς ενίσχυση των συμμάχων του, όπου, εγκλωβισμένος εντός του φρουρίου του Ούζιτσε, συνελήφθη ως αιχμάλωτος και καταδικάστηκε σε τύφλωση.
Για διάστημα μεγαλύτερο των πέντε αιώνων, το φρούριο τελούσε υπό την κυριαρχία των Οθωμανών. Γκρεμίστηκε τον Ιανουάριο του 1863, στην διάρκεια της ίδιας περιόδου μαζί με ακόμη έξι φρούρια, σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης ειρήνης η οποία υπεγράφη από τον Πρίγκιπα Μιχαήλ Ομπρένοβιτς, όταν οι Τούρκοι εγκατέλειψαν οριστικά το φρούριο.
Πεπίνος του Βερμαντουά
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βερνάρδου της Λομβαρδίας και της Κουνιγκούντας (του Λoν;).
Ο Πεπίνος έγινε ο πρώτος κόμης του Βερμαντουά. Ήταν κύριος του Σανλί, του Περόν και του Σαιν-Κεντέν. Απεβίωσε μετά το 850 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Χέρμπερτ Α΄ ως κόμης του Βερμαντουά.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Σχέδιο Λίμνες
Το Σχέδιο Λίμνες  ήταν στρατιωτικό σχέδιο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) που εγκρίθηκε κοντά στις Λίμνες Πρέσπες το 1947. Ο στόχος ήταν η δημιουργία απελευθερωμένης περιοχής σε Μακεδονία και Θράκη με κέντρο τη Θεσσαλονίκη και η μετατροπή του ΔΣΕ σε τακτικό στρατό για την επίτευξη αυτού του στόχου. Το σχέδιο εγκρίθηκε το 1947 από την 3η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, στις 11-12 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό ο ΔΣΕ θα τριπλασίαζε τη στρατιωτική δύναμή του ως την άνοιξη του 1948.
Survivor Ελλάδας
Το Survivor Ελλάδας (αγγλικά: Survivor Greece) είναι η ελληνική εκδοχή του ομώνυμου ριάλιτι επιβίωσης και είναι βασισμένο στην πρωτότυπη εκδοχή Expedition Robinson (αποστολή Robinson) που προβάλλεται στη Σουηδία. Στην Ελλάδα, προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2003 και μέχρι σήμερα έχουν προβληθεί 9 κύκλοι.
Ιστορικό
Οι κύκλοι 1 έως 4, προβλήθηκαν από το Mega, το διάστημα 2003-2006, καθώς και το 2010, τότε με αλλαγμένο εντελώς τον τίτλο ως Παταγονία: Η άκρη του Κόσμου, το οποίο δεν είχε την αναμενόμενη τηλεθέαση, και ολοκληρώθηκε πολύ γρήγορα. Έκτοτε μετά την ολοκλήρωση της Παταγονίας, το Mega αποφάσισε τελικά και εγκατέλειψε οριστικά το πρότζεκτ του Survivor, κυριότερα για οικονομικούς λόγους, ενώ τότε το κανάλι σταμάτησε και όλες τις ακριβές παραγωγές, και περιορίστηκε σε πιο φθηνά προγράμματα.
Στις αρχές του 2017, ανακοινώθηκε, ότι τα αποκλειστικά δικαιώματα του reality, τα αγόρασε η Τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο οποίος μετέδωσε τον πέμπτο κύκλο, ενώ παράλληλα το Survivor Ελλάδας, επανήλθε μετά από 7 χρόνια απουσίας στους τηλεοπτικούς δέκτες με διαφορετική συνταγή. Λόγω υψηλής αποδοχής και τηλεθέασης από το κοινό, το παιχνίδι συνεχίστηκε και με έκτο κύκλο το 2018, έβδομο κύκλο το 2019 και όγδοο το 2020-2021. Ωστόσο, ο έβδομος και ο όγδοος κύκλος δεν είχαν την αναμενόμενη επιτυχία στους πίνακες τηλεθέασης, με τον σταθμό να σκέφτεται ακόμα και την οριστική διακοπή του ριάλιτι επιβίωσης. Ωστόσο, στις 8 Ιανουαρίου 2023 ξεκίνησε νέος κύκλος του ριάλιτι με την all star εκδοχή του. Στην Κύπρο, το Survivor προβλήθηκε ανελλιπώς, από το 2017, από τον τηλεοπτικό σταθμό SIGMA, κατόπιν επίσημης συνεργασίας ταυτόχρονα με τον ΣΚΑΪ στην Ελλάδα.
Την παρουσίαση των πρώτων δύο κύκλων ανέλαβε ο τηλεπαρουσιαστής Γρηγόρης Αρναούτογλου, του τρίτου κύκλου ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, του τέταρτου ο ηθοποιός Γιάννης Αϊβάζης και από τον πέμπτο έως τον έβδομο ο τηλεπαρουσιαστής Σάκης Τανιμανίδης. Σημερινός, παρουσιαστής από τον 8ο κύκλο και έπειτα, είναι ο Γιώργος Λιανός, ο οποίος αποτέλεσε συμπαρουσιαστής, του έκτου και του έβδομου. Οι δυο πρώτοι κύκλοι γυρίστηκαν στη Μαλαισία, ο 3ος στον Παναμά, ο 4ος στην Αργεντινή, ενώ από τον 5ο κύκλο, μέχρι και σήμερα, στη Δομινικανή Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά ριάλιτι σόου του ΣΚΑΪ
Μαλγασική γλώσσα
Η Μαλγασική γλώσσα ανήκει στην Αυστρονησιακή ομάδα γλωσσών και είναι η εθνική γλώσσα της Μαδαγασκάρης. Είναι το δυτικότερο μέλος της υποομάδας Μαλάι- Πολυνησιακά που ανήκει στην αυστρονησιακή ομάδα. Η διαφορετικότητα της γλώσσας από τις γειτονικές αφρικάνικες γλώσσες επισημάνθηκε το 1708 από τον ολλανδό λόγιο Άντριαν Ρέλαντ. Σχετίζεται πολύ με τις Μαλάι- Πολυνησιακές γλώσσες της Ινδονησίας, της Μαλαισίας και των Φιλιππίνων, και πιο στενά με τις ανατολικές γλώσσες Μπαρίτο που μιλιούνται στον νησί Βόρνεο, με εξαίρεση τις πολυνησιακές μορφοφωνητικές διαφορές που έχει. Σύμφωνα με τον Ρότζερ Μπλεντς η πρώιμη μορφή της γλώσσας που μιλιότανε στη Μαδαγασκάρη μπορεί να μην είχε αυστρονησιακά γλωσσικά υποστρώματα.
Ιστορία
Η Μαδαγασκάρη κατοικήθηκε για πρώτη φορά από ανθρώπους της νοτιοανατολικής θαλάσσιας Ασίας που περάσανε μέσα από το νησί Βόρνεο. Οι μεταναστεύσεις συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας όπως επιβεβαιώθηκε από ερευνητές γλωσσολόγους που κατέδειξαν την κοντινή σχέση μεταξύ της μαλγασικής γλώσσας με την παλιά γλώσσα Μαλάι και την παλιά Τζαβανέζικη εκείνης της περιόδου. Αρκετά αργότερα, περίπου το 1000, οι αρχικοί κάτοικοι αυστρονησιακής καταγωγής αναμίχθηκαν με κατοίκους αραβικής και μπαντού καταγωγής, μεταξύ άλλων. Υπάρχει ένδειξη ότι οι προκάτοχοι των μαλγασικών διαλέκτων έφτασαν πρώτα στο νότιο πέρασμα της ανατολικής ακτογραμμής της Μαδαγασκάρης.
Η Μαλγασική γλώσσα έχει παράδοση στις προφορικές τέχνες, τις ποιητικές ιστορίες και τους μύθους. Η πιο γνωστή ιστορία είναι το εθνικό έπος που λέγεται Ιμπόνια και μιλά για έναν παραδοσιακό ήρωα μαλγασικής καταγωγής με το ίδιο όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Μαδαγασκάρης
Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι
Η Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:بهيجة معام) (Τούρκικα: Behice Hanımefendi, 10 Οκτωβρίου 1882 - 25 Οκτωβρίου 1969) ήταν η δωδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1882 στο Ανταπαζαρί, και ήταν κόρη του Αλμπούς Μπέη Μάαν και της συζύγου του Ναζλί Χανίμ Κουτσμπά.
Το πραγματικό της όνομα ήταν Μπεχιγιέ. Σε ηλικία δεκαοχτώ ετών παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ στο Παλάτι Γιλντίζ στις 10 Μαΐου 1900. Με τη γέννηση των παιδιών της, η Μπεχιτζέ αύξησε τις δαπάνες της.
Το 1924, πήγε μαζί με το γιο της Αχμέτ στη Νάπολη. Το 1969, της επετράπη να επιστέψει στην Τουρκία, όπου πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1969 σε ηλικία 87 ετών, και θάφτηκε στο κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γαλλοβελγικά κόμικς
Τα γαλλοβελγικά κόμικς ή BD (γαλλικά: bande dessinée franco-belge) είναι κόμικς τα οποία δημιουργούνται για αναγνώστες από τη Γαλλία ή/και το Βέλγιο. Οι ανταλλαγές μεταξύ αυτών των δύο χωρών, τόσο σε επίπεδο εικαστικό, όσο και οικονομικό, είναι τόσο έντονες, που ευρέως γίνεται χρήση του όρου-ομπρέλα γαλλοβελγικά κόμικς και, παρά τις δεδομένες διαφορές, εννοούνται ως μία ενιαία παράδοση. Στα γαλλικά, ο όρος bande dessinée (κατά λέξη «σχεδιασμένη λωρίδα») και η συντομογραφία BD χρησιμοποιούνται για τον χαρακτηρισμό των κόμικς εν γένει. Στις μη γαλλόφωνες χώρες, ωστόσο, το BD χαρακτηρίζει τα γαλλοβελγικά κόμικς ειδικά.
Η γαλλική γλώσσα δεν μιλιέται μόνο στη Γαλλία και το Βέλγιο. Στην Ελβετία και τον Καναδά, οι γαλλόφωνοι κάτοικοι της αντιπροσωπεύουν το 23% και 22% του πληθυσμού αντίστοιχα. Αυτό συνεπάγεται ότι το κοινό των γαλλοβελγικών κόμικς δεν περιορίζεται μόνο στη Γαλλία και το Βέλγιο. Πράγματι, υπάρχουν Ελβετοί δημιουργοί που έχουν κάνει σπουδαία καριέρα σε γαλλικές ή βελγικές εταιρείες, ενώ αρκετά γαλλόφωνα κόμικς από τον Καναδά έχουν ευρεία αποδοχή σε Γαλλία και Βέλγιο.
Η Γαλλία και το Βέλγιο θεωρούνται από τις πρώτες χώρες που αντιμετώπισαν τα κόμικς και τους δημιουργούς αυτών με σεβασμό και πολλοί γαλλοβελγικοί τίτλοι κόμικς έχουν αποκτήσει διεθνή φήμη. Μεταξύ αυτών είναι τα χιουμοριστικά Τεντέν (Hergé), Αστερίξ (Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό) και Λούκυ Λουκ (Μορίς), καθώς και η παιδική σειρά Στρουμφάκια (Peyo). Τα ενήλικα κόμικς δημιουργών όπως ο Ζακ Ταρντί, ο Ζαν Ζιρό και η Ζυλί Μαρό έχουν γίνει επίσης διάσημα. Μεγάλα ονόματα σαν τον Ιταλό Ούγκο Πρατ ή τον Χιλιανό Αλεχάντρο Χοδορόφσκι έχουν συνεργαστεί συστηματικά με γαλλικές και βελγικές εκδοτικές και ως εκ τούτου μπορούν να θεωρηθούν μέρος της γαλλοβελγικής σκηνής.
Πρόδρομοι (πριν τον 20o αιώνα)
Στη Γαλλία, η πρώτη εμφάνιση της διαδοχικής τέχνης, τουλάχιστον όπως την ορίζει ο Σκοτ ΜακΚλάουντ, μπορεί να αναχθεί στην Ταπισερί της Μπαγιέ (11ος αιώνας), η οποία απεικονίζει την κατάκτηση της Αγγλίας από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή. Ο συνδυασμός εικόνας και λόγου συνεχίστηκε επί πολλούς αιώνες, σε εικονογραφημένα βιβλία όπως το Grandes Chroniques de France (13ος αιώνας) και το Le Champion des dames (15ος αιώνας). μικρογραφία|235x235εσ|Δείγμα της δουλειάς του Τέπφερ Τα έργα του Ελβετού ζωγράφου και καρικατουρίστα Ροντόλφ Τέπφερ, που ο ίδιος ονόμαζε littérature en estampes, περιείχαν διάφορες καινοτομίες (π.χ. τα όρια των καρέ), οι οποίες ήταν θεμελιώδεις για τη γέννηση των κόμικς. Σήμερα, πολλοί μελετητές τα θεωρούν ως τα πρώτα κόμικς με τη σύγχρονη έννοια. Πάντως, παρόμοια έργα είχαν δημιουργήσει πολλοί άλλοι καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Τζωρτζ Κρούκσανκ στη Βρετανία, o Βίλχελμ Μπους στη Γερμανία και ο Αμεντέ ντε Νοέ στη Γαλλία. Το έργο Desagréments d'un voyage d'agrément (1851) του Γκυστάβ Ντορέ μπορεί επίσης να θεωρηθεί ένα από τα προπατορικά γαλλοβελγικά κόμικς.
Στα τέλη του 19ου αιώνα οι πρόδρομοι των γαλλοβελγικών κόμικς είχαν φύγει από τη σφαίρα των ενηλίκων και είχαν μπει αποκλειστικά σε παιδικά περιοδικά. Σε αυτό, σημαντικό ρόλο έπαιξε η επιτυχία των χιουμοριστικών στριπ του Ζωρζ Κολόμπ, γνωστού με το ψευδώνυμο Christophe. Έργα του όπως το La Famille Fenouillard (1889-1893), στο οποίο παρωδούσε την μπουρζουαζία της εποχής, δημοσιεύονταν στο παιδικό περιοδικό Le Petit Français illustré και εν συνεχεία κυκλοφορούσαν σε πολυτελείς τόμους, μια πρακτική που έγινε νόρμα για τη γαλλοβελγική σκηνή και συνεχίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα. Ωστόσο, ο Κολόμπ κράτησε χωριστά την εικόνα από τον λόγο.
Σχεδόν μέχρι και τη δεκαετία του 1960, τα γαλλόφωνα κόμικς θα συνδέονταν κυρίως με το παιδικό κοινό, γεγονός που ο πρωτοπόρος Γάλλος μελετητής Πιέρ Κουπρί σχολίασε ως εξής: «Τα προφύλαξαν, φυλακίζοντάς τα».
Απαρχές (1900-1929)
Κάποια έργα της ίδιας περιόδου, το Sam et Sap (1908) και το Frip et Bob (1912), ήταν τα πρώτα που αφαίρεσαν τελείως τις περιγραφές κάτω από τα καρέ και τα αντικατέστησαν με τα μπαλονάκια κειμένου. Ωστόσο, αυτό συχνά πιστώνεται στο Zig et Puce, μια σειρά του Αλαίν Σαιντ-Ογκάν που έκανε την εμφάνιση της το 1925 και ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη. Το 1926, κυκλοφόρησε το πρώτο κόμικ του Ζωρζ Ρεμί, του διάσημου πια Hergé. Ήταν το Les Aventures de Totor, C. P. des Hannetons, το οποίο σήμερα θεωρείται ένας πολύ σημαντικός κρίκος της εξέλιξης του σύγχρονου κόμικ.
Η γέννηση των σύγχρονων γαλλοβελγικών κόμικς (1929-1944)
αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ|Ο Τεντέν, ο σκύλος του ο Μιλού και ο καπετάνιος Χάντοκ Η εμφάνιση του Τεντέν του Hergé αποτελεί ένα από τα πλέον καθοριστικά γεγονότα της ιστορίας των γαλλοβελγικών κόμικς. Οι περιπέτειες του νεαρού δημοσιογράφου εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1929 στο Le Petit Vingtième, ένθετο της εφημερίδας Le Vingtième Siècle. Το πρώτο άλμπουμ, Στη Χώρα των Σοβιέτ, είχε πρωτοφανή επιτυχία, πουλώντας μέσα σε έναν χρόνο 10.000 κομμάτια μόνο στο Βέλγιο. Αν και ειδικά οι πρώτες ιστορίες έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένως για ρατσιστικές απόψεις και στερεοτυπικές απεικονίσεις ξένων λαών,  η σειρά στο σύνολό της (24 άλμπουμ) αποτελεί έναν από τους διασημότερους γαλλοβελγικούς τίτλους, έχοντας πουλήσει διακόσια εκατομμύρια αντίτυπα σε σχεδόν 100 γλώσσες και διαλέκτους. Την ίδια περίπου περίοδο, ο Hergé δημιούργησε άλλες δύο επιτυχημένες σειρές, τις Quick et Flupke και Les Aventures de Jo, Zette et Jocko. Η μην πρωτοδημοσιεύτηκε στο Le Petit Vingtième τον Ιανουάριο του 1930, η δε ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1936 στο γαλλικό περιοδικό Cœurs vaillants.
Βλέποντας την επιτυχία του Le Petit Vingtième, η εκδοτική Dupuis ίδρυσε το περιοδικό Le Journal de Spirou. Το πρώτο τεύχος βγήκε στην κυκλοφορία τον Απρίλιο του 1938 και σύντομα άρχισε να αποτελεί σημαντικότατο αντίπαλο του Le Petit Vingtième. Το όνομα του περιοδικού, που στα βαλλωνικά σημαίνει «σκίουρος» και, μεταφορικά, «ζωηρό αγόρι», προήλθε από τον ομώνυμο χαρακτήρα που σχεδίασε ο Ρομπέρ Βελτέρ, ένας Γάλλος καλλιτέχνης, γνωστός ως Rob-Vel.
Στη Γαλλία, η δεκαετία του 1930 σήμανε τη μαζική εισαγωγή αμερικανικών κόμικς (Σούπερμαν, Μίκυ Μάους κ.ά.), τα οποία δημοσιεύονταν σε καινούργια περιοδικά όπως τα Le Journal de Mickey, Le Journal de Toto και Hop-là. Αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν στον ανταγωνισμό, πολλά παλαιότερα έντυπα σαν το Cri-Cri και το L'Épatant σταμάτησαν την κυκλοφορία τους και τα γαλλικά κόμικς εκλείψαν. Ωστόσο, υπήρξαν κάποιες λιγοστές εξαιρέσεις. Μία από αυτές ήταν το Professeur Nimbus, που εμφανίστηκε το 1934, μια σειρά χιουμοριστικών στριπ χωρίς λόγια, από το χέρι του Αντρέ Ντε. Μία άλλη ήταν το Futuropolis (1937-1938) του Ρενέ Πελός, ένα ενήλικο κόμικ επιστημονικής φαντασίας εμπνευσμένο από την ταινία Μετρόπολις του Φριτς Λανγκ. Ο Πελός έκανε ιδιαίτερη και καινοτόμα χρήση των καρέ, τα οποία είχαν ασυνήθιστα σχήματα και εισχωρούσαν το ένα μέσα στο άλλο.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ανέκοψε την ανοδική τάση των BD. Το Βέλγιο περιήλθε σε γερμανική κατοχή τον Μάιο του 1940, ενώ τον Ιούνιο του ίδιου έτους, τα ναζιστικά στρατεύματα είχαν μπει στο Παρίσι. Και στις δύο χώρες, η κατοχή επέφερε διακοπή της έκδοσης πολλών περιοδικών.
Ένα από τα περιοδικά που αντιμετώπισε προβλήματα, ήταν το Le Journal de Spirou. Αρχικά, διέκοψε την κυκλοφορία του τον Μάιο του 1940, επανήλθε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου και δύο μήνες αργότερα, τον χαρακτήρα του Σπιρού ανέλαβε ο Jijé. Τελικά, το περιοδικό απαγορεύτηκε το 1943, μετά την άρνηση της εκδοτικής να δεχθεί Γερμανό διαχειριστή. Το Le Petit Vingtième είχε επίσης τερματιστεί από τους Ναζί. Ωστόσο, ο Hergé συνέχισε τη δημιουργία νέων επεισοδίων του Τεντέν, καθώς η δουλειά του άρχισε να δημοσιεύεται στη συνεργατική εφημερίδα Le Soir.
Σε όσα περιοδικά επετράπη να συνεχίσουν την κυκλοφορία τους, απαγορεύτηκε η δημοσίευση αμερικανικών κόμικς. Ένα εξ αυτών ήταν το Bravo, που εξέδιδε το δημοφιλές Flash Gordon του Άλεξ Ρέιμοντ. Όταν δεν μπορούσε να συνεχίσει τις ιστορίες, ανέθεσε στον Εντγκάρ Π. Ζακόμπς τη δημιουργία ενός στριπ για να το αντικαταστήσει. Έτσι, ο Ζακόμπς, μιμούμενος το σχεδιαστικό στυλ του Ρέιμοντ, έφτιαξε το Le Rayon U (1943).
Όσον αφορά τη Γαλλία, η παραγωγή κόμικς δε μειώθηκε σημαντικά κατά τα δύο πρώτα χρόνια μετά την ήττα. Τουλάχιστον είκοσι περιοδικά κυκλοφορούσαν συνολικά στην Κατεχόμενη Ζώνη και στη Γαλλία του Βισύ. Μολαταύτα, η έλλειψη χαρτιού στην Κατεχόμενη Ζώνη τα οδήγησε σε κλείσιμο και μέχρι την άνοιξη του 1942 δεν υπήρχε κάποιο έντυπο με κόμικς, αλλά τον Ιανουάριο του 1943 έκανε την εμφάνισή του το προπαγανδιστικό περιοδικό Le Téméraire. Περιείχε οκτώ σελίδες κόμικς και σε κάποιο σημείο έφτασε να πουλάει μέχρι και 150.000 φύλλα. Αντιθέτως, στη Γαλλία του Βισύ συνέχισαν να εκδίδονται αρκετά περιοδικά κόμικς. Μεταξύ αυτών ήταν το Cœurs Vaillants-Âmes vaillantes, που προέκυψε από τη συγχώνευση των δύο βασικών τίτλων των εκδόσεων Fleurus. Στο τεύχος 9 του του εν λόγω εντύπου έκανε το ντεμπούτο του το Sylvain et Sylvette, του Μορίς Κουβιγιέ, μια από τις μακροβιότερες γαλλικές σειρές κόμικς.
Η χρυσή εποχή (1945-1969)
Η περίοδος μετά τον Πόλεμο μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1960 θεωρείται ευρέως η Χρυσή Εποχή των BD, καθώς διέπρεψαν πολλοί νέοι καλλιτέχνες και εκδόθηκαν τίτλοι που πλέον θεωρούνται κλασικοί.