cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουτσιάνο Σπινόζι
Ως προπονητής
Ως προπονητής,εργάστηκε αρχικά στην ομάδα Νέων της ΑΣ Ρόμα και το 1988 κάθισε προσωρινά στον πάγκο της πρώτης ομάδας.Ακολούθησαν το 1994 η Λέτσε και το 1996 η Τερνάνα.Τη σεζόν 1996/97 διετέλεσε τεχνικός διευθυντής της ΟΚ Σαμπντόρια ενώ από το 1997 ως το 2004 ήταν βοηθός προπονητή στη Λάτσιο.Τελευταία του δουλειά ήταν η παρουσία του ως βοηθός προπονητή το 2007 στη Λιβόρνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΣ Λέτσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τερνάνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Ρόμα
Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ
Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ είναι το μοναδικό δημοσιευμένο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ, το οποίο κυκλοφόρησε στο μηνιαίο περιοδικό Lippincott's Monthly Magazine στις 20 Ιουνίου 1890, για το τεύχος Ιουλίου του ίδιου έτους. Οι εκδότες του περιοδικού, φοβούμενοι την ανηθικότητα του μυθιστορήματος, λογόκριναν το έργο και αφαίρεσαν περί τις 500 λέξεις πριν τη δημοσίευση, χωρίς να ενημερώσουν τον Ουάιλντ. Ακόμα κι έτσι όμως, το έργο κατάφερε να εξοργίσει το βρετανικό κοινό, οδηγώντας μέχρι και σε κραυγές για δίωξη του συγγραφέα για προσβολή της Βικτωριανής ηθικής. Η άμεση απάντηση του Ουάιλντ σε αυτό ήταν μια σειρά από επιθετικές επιστολές-απαντήσεις στον Τύπο της εποχής. Εν συνεχεία ο Ουάιλντ αναθεώρησε την ιστορία για να την εκδώσει σε βιβλίο, προχωρώντας σε σημαντικές αλλαγές, διαγράφοντας αμφιλεγόμενα αποσπάσματα και προσθέτοντας καινούργια κεφάλαια καθώς και μια εισαγωγή ποτισμένη με αφορισμούς και σαρκασμό, η οποία έχει γίνει έκτοτε διάσημη ως αυτόνομο κείμενο. Η τροποποιημένη έκδοση του βιβλίου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ward Lock & Co τον Απρίλιο του 1891. Μερικοί μελετητές όμως θεωρούν ανώτερο το αρχικό μυθιστόρημα που είχε δημοσιευτεί στο Lippincott's.
Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Ντόριαν Γκρέυ (Dorian Gray), ένας νεαρός του οποίου το πορτραίτο ζωγραφίζει ο Μπάζιλ Χόλγουορντ (Basil Hallward). Ο Μπάζιλ γοητεύεται από την ομορφιά του νέου και σύντομα ξελογιάζεται μαζί του, θεωρώντας τον Ντόριαν υπεύθυνο για μια νέα κατεύθυνση στην τέχνη του. Τότε όμως ο Ντόριαν συναντά τον Λόρδο Χένρυ Γουότον (Lord Henry Wotton), φίλο του ζωγράφου, και σαγηνεύεται από τη φανταχτερή προσωπικότητά του και την κοσμοθεωρία του. Πιστός στις ιδέες του περί νέου ηδονισμού, ο Λόρδος Χένρυ θεωρεί ότι το μόνο πράγμα στη ζωή άξιο αναζήτησης είναι η ομορφιά και η ικανοποίηση των αισθήσεων. Συνειδητοποιώντας ότι μια μέρα η ομορφιά του θα χαθεί, ο Ντόριαν εκφράζει, περιπαικτικά, την επιθυμία του να πουλήσει την ψυχή του με αντάλλαγμα το πορτραίτο που φιλοτέχνησε ο Μπάζιλ να γεράσει αντί εκείνου. Η ευχή του Ντόριαν εκπληρώνεται, και καθώς ο νεαρός βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μία έκλυτη ζωή ακολασίας στο κυνήγι των αισθήσεων, το πορτραίτο εξυπηρετεί ως μία διαρκής υπενθύμιση του αντίκτυπου που έχει κάθε πράξη στην ψυχή, με το κάθε αμάρτημα να παρουσιάζεται είτε ως παραμόρφωση της σιλουέτας του είτε ως σημάδι γήρανσης.
Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ θεωρείται ότι ανήκει στην κλασική γοτθική λογοτεχνία με έντονο Φαουστικό θέμα.
Πλοκή
Η ιστορία ξεκινάει μια υπέροχη καλοκαιρινή μέρα με τον Λόρδο Χένρυ Γουότον, έναν πολύ ισχυρογνώμονα άνδρα, να παρατηρεί τον ευαίσθητο καλλιτέχνη Μπάζιλ Χόλγουορντ καθώς ζωγραφίζει το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, ενός πολύ όμορφου νεαρού και μούσας του καλλιτέχνη. Ακούγοντας την κοσμοθεωρία του Λόρδου Χένρυ, ο Ντόριαν αρχίζει να θεωρεί ότι η Ομορφιά είναι η μόνη αξιόλογη πλευρά της ζωής. Εύχεται το έργο που φιλοτέχνησε ο Μπάζιλ να γεράσει κι αυτός να μείνει για πάντα νέος. Υπό την καθοδήγηση και επίβλεψη του Λόρδου Χένρυ, ο οποίος απολαμβάνει τον ηδονιστικό τρόπο ζωής και είναι φανατικός υπέρμαχός του, ο Ντόριαν ξεκινά να αναζητά τις αισθήσεις του. Ανακαλύπτει την εκπληκτική ηθοποιό Σίβυλλα Βέιν (Sibyl Vane), η οποία συμμετέχει σε έργα του Σαίξπηρ σε ένα βρομερό υπόγειο θέατρο. Ο Ντόριαν την πλησιάζει και σύντομα τη ζητάει σε γάμο. Η Σίβυλλα, η οποία τον αποκαλεί χαϊδευτικά «Μαγεμένο Βασιλόπουλο», πλέει σε πελάγη ευτυχίας· ο υπερ-προστατευτικός αδελφός της Τζέημς Βέιν (James Vane) όμως, την προσγειώνει απότομα: αν την πειράξει το «Μαγεμένο Βασιλόπουλό» της, δηλώνει χωρίς περιστροφές, θα τον σκοτώσει.
Ο Ντόριαν προσκαλεί τους δύο φίλους του στο θέατρο για να παρακολουθήσουν τη Σίβυλλα στον ρόλο της Ιουλιέτας, στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σαίξπηρ (William Shakespeare, 1564 - 1616). Η Σίβυλλα, της οποίας η μόνη γνώση για τον έρωτα ήταν ο ψεύτικος έρωτας του θεάτρου, παραμερίζει την υποκριτική της καριέρα για να ζήσει την αληθινή αγάπη που βρήκε στο πρόσωπο του Ντόριαν. Αηδιασμένος, ο Ντόριαν την εγκαταλείπει, λέγοντάς της ότι η γοητεία της βρισκόταν στο παίξιμό της, και ότι πλέον δεν τον ενδιαφέρει καθόλου. Μόλις επιστρέφει σπίτι, βλέπει ότι ο πίνακας έχει αλλάξει. Ο Ντόριαν συνειδητοποιεί ότι η ευχή του πραγματοποιήθηκε - το πορτραίτο πλέον κάνει έναν διακριτικό περιφρονητικό μορφασμό και θα γερνάει με κάθε αμαρτία που διαπράττει ο Ντόριαν, ενώ η δική του εμφάνιση θα παραμένει απαράλλακτη.
Όταν αποφασίζει να επιστρέψει στη Σίβυλλα, ο Λόρδος Χένρυ τον ενημερώνει ότι είναι πλέον αργά· η Σίβυλλα έχει αυτοκτονήσει πίνοντας υδροκυάνιο. Αυτό κάνει τον Ντόριαν να συνειδητοποιήσει ότι ο μόνος σκοπός στη ζωή του, και συνάμα η μοναδική του κατεύθυνση, είναι η ικανοποίηση των σαρκικών επιθυμιών του και η ανακάλυψη των αισθήσεων. Τα επόμενα 18 χρόνια θα γευτεί κάθε απαγορευμένο καρπό και θα πειραματιστεί με κάθε διαστροφή, κυρίως υπό την επίδραση ενός γαλλικού «δηλητηριώδους» decadent βιβλίου, δώρο του Λόρδου Χένρυ. Στο μυθιστόρημα δεν αποκαλύπτεται ποτέ ο τίτλος του βιβλίου, στις δίκες του Ουάιλντ όμως ο συγγραφέας παραδέχεται πως όταν το έγραφε είχε στο μυαλό του το περιβόητο À rebours (Ενάντια στη φύση, 1884) του Γάλλου συγγραφέα Ζορίς-Καρλ Υσμάν (Joris-Karl Huysmans, 1848 - 1907).
thumb|right|250px|Τυπικό οπιοποτείο στο Λονδίνο του 19ου αιώνα (εικόνα βασισμένη σε μαρτυρίες της εποχής). Το βράδυ πριν αναχωρήσει για το Παρίσι, ο Μπάζιλ φτάνει στο σπίτι του Ντόριαν για να τον ρωτήσει για τις φήμες σχετικά με την πολυτελή ζωή του. Ο Ντόριαν δεν αρνείται τις κατηγορίες για τον έκλυτο βίο του. Πηγαίνει τον Μπάζιλ να δει το πορτραίτο, το οποίο είναι τόσο απαίσιο όσο και οι αμαρτίες που κουβαλά. Εν βρασμώ ψυχής, ο Ντόριαν κατηγορεί τον Μπάζιλ για τη μοίρα του και τον μαχαιρώνει θανάσιμα. Στη συνέχεια, εκβιάζει έναν παλιό του φίλο, τον Άλαν Κάμπελ (Alan Campbell), χημικό, να εξαφανίσει το πτώμα. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τις ερινύες, ο Ντόριαν καταφεύγει σε ένα οπιοποτείο. Ο Τζέημς Βέιν βρίσκεται εκεί, ακούει να αποκαλούν τον Ντόριαν «Μαγεμένο Βασιλόπουλο» και καταλαβαίνει ότι αυτός ο άνδρας είναι υπαίτιος για τον θάνατο της αδελφής του. Ο Ντόριαν όμως, κι ενώ ο Τζέημς τον κρατάει υπό την απειλή όπλου, τον ξεγελάει λέγοντάς του ότι είναι πολύ μικρός για να έχει εμπλακεί με την αδελφή του, 18 χρόνια πριν. Σαστισμένος και σχεδόν φοβισμένος για αυτό που θα έκανε, ο Τζέημς τον αφήνει να φύγει· αμέσως τον πλησιάζει μία γυναίκα από το οπιοποτείο, η οποία του αποκαλύπτει ότι ο Ντόριαν δεν έχει γεράσει ούτε μία μέρα τα τελευταία 18 χρόνια. Ο Τζέημς τον κυνηγάει, αλλά ο τελευταίος έχει ήδη εξαφανιστεί στην πυκνή ομίχλη.
Μήνες αργότερα, στη διάρκεια ενός δείπνου στο εξοχικό του στο Σέλμπυ Ρόγιαλ, ο Ντόριαν βλέπει τον Τζέημς να τον παρακολουθεί έξω από το παράθυρο και, φοβούμενος για τη ζωή του, κρύβεται στο δωμάτιό του. Ύστερα από μερικές ημέρες, και ενώ οι καλεσμένοι διασκεδάζουν σε ένα φιλικό παιχνίδι κυνηγιού, ένας από τους κυνηγούς πυροβολεί και σκοτώνει κατά λάθος τον Τζέημς. Μετά την επιστροφή του στο Λονδίνο, ο Ντόριαν εκμυστηρεύεται στον Λόρδο Χένρυ την πρόθεσή του να είναι καλός στο εξής, και η πρώτη του ενέργεια είναι να μην ραγίσει την καρδιά της τελευταίας αθώας κατάκτησής του, της Χέτυ Μέρτον (Hetty Merton). Στην απορία του αν το πορτραίτο έχει αρχίσει να επιστρέφει στην αρχική του κατάσταση τώρα που εγκατέλειψε την ανήθικη ζωή του, η απάντηση είναι αποκαλυπτική: ο πίνακας έχει χειροτερέψει. Μόνο τότε ο Ντόριαν αντιλαμβάνεται ότι η νεόκοπη αυτή ιδεολογία του κρύβει σκοτεινά κίνητρα πίσω της· η «θυσία» του δεν είναι τίποτα άλλο παρά συγκαλυμμένη ματαιοδοξία, περιέργεια και αναζήτηση νέων συναισθηματικών εμπειριών.
Πεπεισμένος ότι μόνο η αληθινή μετάνοια θα τον λυτρώσει, αποφασίζει να καταστρέψει και το τελευταίο ίχνος της συνείδησής του. Εν βρασμώ ψυχής, μπήγει το μαχαίρι που είχε χρησιμοποιήσει για να σκοτώσει τον Μπάζιλ Χόλγουορντ στον πίνακα. Οι υπηρέτες του Ντόριαν ξυπνούν από μία κραυγή από το κλειδωμένο δωμάτιο, και οι περαστικοί ειδοποιούν την αστυνομία. Μπαίνοντας στο δωμάτιο, βρίσκουν το πτώμα του Ντόριαν μαχαιρωμένο στην καρδιά, γερασμένο, μαραζωμένο και άθλιο. Μόνο χάρις στα δαχτυλίδια που φοράει καταφέρνουν να ανακαλύψουν την ταυτότητά του. Μπροστά στο ρυτιδιασμένο σώμα του νεκρού, η φιγούρα στο πορτραίτο στέκει νεαρή και υπέροχη, όπως την είχε φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος.
Χαρακτήρες
Σε ένα γράμμα του, ο Ουάιλντ παραδέχτηκε ότι οι πρωταγωνιστές είναι εκδοχές του εαυτού του: «ο Μπάζιλ Χόλγουορντ είναι το τι νομίζω πως είμαι· ο Λόρδος Χένρυ αυτό που νομίζει ο κόσμος για μένα· ο Ντόριαν αυτό που θα ήθελα να ήμουν - κάποτε, ίσως».
Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες περιλαμβάνουν τους:
Αισθητισμός και δολιότητα
Ο Αισθητισμός αποτελεί ισχυρό μοτίβο του βιβλίου και είναι στενά συνδεδεμένος με την έννοια του alter ego. Μία θεμελιώδης αρχή που διέπει το έργο είναι η αντίληψη ότι ο αισθητισμός δεν είναι παρά μία παράλογη γενίκευση η οποία εξυπηρετεί περισσότερο στην αποκαθήλωση της Ομορφιάς παρά στην εξιδανίκευσή της. Παρόλο που ο Ντόριαν δήλωνε ηδονιστής, όταν ο Μπάζιλ τον κατηγόρησε ότι έχει επιτρέψει να γίνει το όνομα της αδελφής του Λόρδου Χένρυ «σκουπίδι», ο νεαρός του απάντησε κοφτά: «Πρόσεξε, Μπάζιλ. Το παρατραβάς το σκοινί», υπονοώντας ότι ενδιαφερόταν ακόμα για την εικόνα και τη θέση του στη Βικτωριανή κοινωνία. Ο Ουάιλντ υπογραμμίζει την ικανοποίηση που νιώθει ο Ντόριαν ζώντας διπλή ζωή - ο πρωταγωνιστής «ένιωσε έντονα την τρομερή απόλαυση της διπλής ζωής», διασκεδάζοντας σε ένα πάρτι με την αφρόκρεμα της εποχής, μόλις είκοσι τέσσερις ώρες αφότου είχε διαπράξει φόνο.
Αυτή η διπροσωπία και η ικανοποίηση που νιώθει ο Ντόριαν είναι περισσότερο έκδηλη στις επισκέψεις του νεαρού στα οπιοποτεία του Λονδίνου. Ο Ουάιλντ φέρνει κοντά τις δύο τάξεις (τους σνομπ αριστοκράτες και τους απόκληρους παρίες) βάζοντας τον αναθρεμμένο στα καλύτερα σαλόνια Ντόριαν να επισκέπτεται τα βρωμερά καταγώγια στις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές του Λονδίνου. Η άποψη του Λόρδου Χένρυ, ότι «Το έγκλημα ανήκει αποκλειστικά στις κατώτερες τάξεις. .... Θα 'λεγα μάλιστα πως το έγκλημα είναι για αυτούς ό,τι είναι για μας η τέχνη - απλώς και μόνο μία μέθοδος που προκαλει έντονες συγκινήσεις», υποδηλώνει ότι ο Ντόριαν συμπυκνώνει τόσο τον εγκληματία όσο και τον αισθητιστή σε ένα πρόσωπο. Αυτή η ιδέα ίσως και να προέκυψε από το μυθιστόρημα Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ (The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde, 1886) του Σκωτσέζου Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον (Robert Louis Stevenson, 1850-1894), το οποίο θαύμαζε ο Ουάιλντ. Το δίπολο αυτό που παρατηρείται σε ακραία μορφή στο ''Δρ. Τζέκηλ και κ. Χάιντ'', είναι παρόν και στον Ντόριαν Γκρέυ, καθώς ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να συγκρατήσει τις δύο παρεκκλίνουσες πλευρές της προσωπικότητάς του. Αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα σε πολλά γοτθικά έργα.
Η Πολιτεία
Ο Γλαύκων και ο Αδείμαντος παρουσιάζουν τον μύθο του δαχτυλιδιού του Γύγη, χάρις στο οποίο όποιος το φορούσε (στον συγκεκριμένο μύθο ο ταπεινός βοσκός Γύγης) γινόταν αόρατος. Ζητούν από τον Σωκράτη να τους εξηγήσει για ποιο λόγο αυτός που το φοράει να μην αδικήσει. Ο Σωκράτης αποκρίνεται ότι ακόμα κι αν κάποιος δεν είναι ορατός, το κακό που διαπράττει μολύνει την ψυχή του και την παραμορφώνει. Αυτή η παραμορφωμένη (το αντίθετο της όμορφης) και διεφθαρμένη ψυχή βρίσκεται σε ανισορροπία και αταξία, και ασχέτως όλων των υπολοίπων πλεονεκτημάτων που έχει αποκομίσει εξαιτίας της αδικίας που διέπραξε, αισθάνεται απέχθεια για την κατάντια της. Το πορτραίτο του Ντόριαν είναι το μέσο μέσω του οποίου μπορούν και οι υπόλοιποι, όπως ο Μπάζιλ, να δουν την παραμορφωμένη ψυχή του.
Τανχόυζερ
Σε κάποιο σημείο του έργου ο Ντόριαν παρακολουθεί μία παράσταση της όπερας Τανχόυζερ (Tannhäuser) του Ρίχαρντ Βάγκνερ (Richard Wagner, 1813 - 1883) και δηλώνει απερίφραστα ότι ταυτίζεται προσωπικά με το έργο. Η όπερα φέρει ορισμένες καταπληκτικές ομοιότητες με το μυθιστόρημα: εξιστορεί τη μυθοπλασία του υπαρκτού μεσαιωνικού ποιητή και τροβαδούρου Τανχόυζερ, η Τέχνη του οποίου είναι τόσο όμορφη ώστε αναγκάζει την Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα και της ομορφιάς, να τον ερωτευτεί και να του προσφέρει την αιωνιότητα δίπλα της, στο Venusberg (Όρος της Αφροδίτης). Η ζωή του όμως εκεί σύντομα τον δυσαρεστεί και ο Τανχόυζερ επιλέγει να επιστρέψει στη σκληρή πραγματικότητα, όπου ύστερα από τη συμμετοχή του σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού δέχεται αυστηρή λογοκρισία εξαιτίας της αισθαντικότητας των στίχων του. Καταλήγει να περιφέρεται αναζητώντας τη μεταμέλεια και την αγάπη «μιας καλής γυναίκας».
Φάουστ
Ο Ουάιλντ φημολογείται ότι είχε δηλώσει πως «σε κάθε πρωτόλειο ο πρωταγωνιστής είναι ο συγγραφέας ως ο Χριστός ή ο Φάουστ». Ακριβώς όπως και στον μύθο του Φάουστ, ο Ντόριαν βρίσκεται ενώπιον του πειρασμού: του προσφέρεται η προοπτική της άχρονης ομορφιάς, στην οποία ενδίδει. Και στις δυο ιστορίες ο πρωταγωνιστής γοητεύει μια όμορφη γυναίκα, η οποία τον ερωτεύεται και της οποίας καταστρέφει τη ζωή. Ο Ουάιλντ ισχυριζόταν ότι το θέμα του Πορτραίτου του Ντόριαν Γκρέυ είναι «όσο παλιά είναι και η λογοτεχνία», και ότι του έδωσε «μία νέα μορφή».
Σε αντίθεση με τον Φάουστ, ο Ντόριαν δεν φαίνεται πουθενά να κάνει συμφωνία με τον διάβολο. Παρ' όλα αυτά, το κυνικό βλέμμα του Λόρδου Χένρυ στη ζωή, και η φύση του ηδονισμού, αναλαμβάνουν να παίξουν τον ρόλο του διαβόλου, αυτού που προσφέρει τον πειρασμό, που προσπαθεί να διαφθείρει την Αρετή και την αθωότητα, στοιχεία που αντιπροσωπεύει ο Ντόριαν στην αρχή του βιβλίου. Αν και ο Λόρδος Χένρυ δείχνει αληθινό ενδιαφέρον για τον Ντόριαν, δεν παρουσιάζεται σαν να έχει επίγνωση των συνεπειών των πράξεών του. Η συμβουλή του Χάρυ προς τον Ντόριαν, ότι «ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από τον πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν. Κάνε ότι αντιστέκεσαι, και η ψυχή σου θα αρρωστήσει από τη λαχτάρα» υποδηλώνει ότι ο Λόρδος Χένρυ μπορεί να αντιπροσωπεύει τον διάβολο «ωθώντας τον Ντόριαν να κάνει μία ανίερη συμφωνία, εξαπατώντας την αθωότητα και την ανασφάλειά του».
Σαίξπηρ
Στον πρόλογο του έργου, ο Ουάιλντ αναφέρεται στον Κάλιμπαν, έναν χαρακτήρα από την Τρικυμία (The tempest) του Σαίξπηρ. Όταν ο Ντόριαν διηγείται στον Λόρδο Χένρυ τη συνάντησή του με τη Σίβυλλα, τα έργα του Σαίξπηρ και ειδικά οι γυναικείοι χαρακτήρες που υποδυόταν η ηθοποιός έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο στον θαυμασμό του νεαρού. Αργότερα στο βιβλίο, ο Ντόριαν, συνοψίζοντας τη ζωή του, παραθέτει τα λόγια του Άμλετ, ο οποίος κι αυτός οδήγησε την κοπέλα του στην αυτοκτονία και τον αδελφό της σε μία ατελέσφορη εκδικητική εμμονή.
Εκδόσεις
thumb|Οι πρώτες σελίδες του Ντόριαν Γκρέυ της έκδοσης του 1931 από τον οίκο Three Sirens Press Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ αρχικά δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Lippincott's Monthly Magazine. Το 1889, ο Τζέι Εμ Στόνταρτ (J. M. Stoddart), ένας από τους συντάκτες, βρισκόταν στο Λονδίνο αναζητώντας νουβέλες για τα επόμενα τεύχη του περιοδικού. Στις 30 Αυγούστου 1889, ο Στόνταρτ δείπνησε με τον Ουάιλντ και τον Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ (Sir Arthur Conan Doyle, 1859 - 1930) στο ξενοδοχείο Langham, αναθέτοντάς τους από μία νουβέλα για το περιοδικό του. Ο Ντόυλ υπέβαλε άμεσα την ιστορία του, τη δεύτερη νουβέλα του Σέρλοκ Χολμς με τίτλο Το σήμα των τεσσάρων (The sign of four, 1890), ο Ουάιλντ όμως δεν βιαζόταν να ολοκληρώσει το έργο του. Η νουβέλα του Κόναν Ντόυλ εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1890, και μέχρι εκείνο το σημείο ο Στόνταρτ ακόμη δεν είχε λάβει το χειρόγραφο του Πορτραίτου· αυτό θα γινόταν στις 7 Απριλίου 1890, εννέα μήνες ύστερα από τη συνάντηση του συντάκτη με τον Ουάιλντ στο Λονδίνο.
Ο Στόνταρτ εντυπωσιάστηκε από την καλλιτεχνική αξία του Πορτραίτου, αλλά η επαγγελματική του άποψη ως συντάκτης του περιοδικού - την οποία μοιράστηκε και με τον εκδότη Τζορτζ Λίπινκοτ (George Lippincott) - ήταν ότι «στην τωρινή του μορφή υπάρχουν διάφορα σημεία με τα οποία θα εναντιωνόταν μια καθώς πρέπει κυρία της καλής κοινωνίας...». Σε σχέση με το πρωτότυπο χειρόγραφο, από την έκδοση που κυκλοφόρησε στο περιοδικό απουσιάζουν, ανάμεσα σε άλλα, τα εξής: (i) αποσπάσματα τα οποία αναφέρονταν σε ή υπονοούσαν την ομοφυλοφιλική επιθυμία των πρωταγωνιστών· (ii) κάθε αναφορά στο φανταστικό βιβλίο με τίτλο Le Secret de Raoul καθώς και στον συγγραφέα του, Catulle Sarrazin· και, τέλος, (iii) όλες οι αναφορές στις σχέσεις του Ντόριαν (Σίβυλλα Βέην και Χέτυ Μέρτον) με τον μειωτικό για την εποχή όρο «ερωμένες».
Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ δημοσιεύτηκε στις 20 Ιουνίου 1890, στο τεύχος Ιουλίου του περιοδικού Lippincott's Monthly Magazine. Το έργο καταδικάστηκε για την ανηθικότητά του από τους Βρετανούς κριτικούς, και ήταν μάλιστα τόσο σφοδρή η αντίδραση ώστε ο εκδοτικός οίκος W Η Smith αναγκάστηκε να αποσύρει κάθε αντίτυπο του περιοδικού από τα ράφια των σημείων πώλησής του. Απόρροια της κριτικής ήταν να απαλειφθούν όλες οι ομοερωτικές αναφορές, στην προσπάθεια του Ουάιλντ να κάνει πιο αποδεκτό το ηθικό μήνυμα του έργου. Στην έκδοση του περιοδικού (1890), ο Μπάζιλ αναφέρει στον Λόρδο Χένρυ ότι «λατρεύει» τον Ντόριαν, και τον παρακαλεί να μην του πάρει «τον μοναδικό άνθρωπο που κάνει τη ζωή μου αληθινά υπέροχη». Σε αυτή την εκδοχή, ο Μπάζιλ επικεντρώνεται στον έρωτά του για τον νεαρό, σε αντίθεση με την αναθεωρημένη έκδοση σε βιβλίο έναν χρόνο αργότερα (1891), όπου ο ζωγράφος φαίνεται να λαμβάνει περισσότερο υπόψη του την επίδραση του Ντόριαν στην τέχνη του, λέγοντας στον Λόρδο Χένρυ «Μην μου πάρεις τον μόνο άνθρωπο που δίνει στην τέχνη μου εκείνη τη λίγη γοητεία που έχει. Η ζωή μου σαν καλλιτέχνη εξαρτάται απ' αυτόν». Οι προσθήκες του Ουάιλντ είχαν σκοπό να «αναπτύξουν τον χαρακτήρα του Ντόριαν» και να διανθίσουν την ιστορία με λεπτομέρειες σχετικά με την καταγωγή του, οι οποίες «παρέτειναν την ψυχολογική του κατάρρευση και την έκαναν πιο πειστική».
Πρόλογος
thumb|left|Χειρόγραφο του [[Όσκαρ Ουάιλντ από τον Ντόριαν Γκρέυ]] Ως απάντηση στη δριμεία κριτική που ασκήθηκε στην πρώτη έκδοση της νουβέλας, οι αναθεωρήσεις του Ουάιλντ περιλάμβαναν εκτός των αλλαγών στο κείμενο και έναν πρόλογο, ο οποίος απευθυνόταν στους κριτικούς του Πορτραίτου και σκοπό είχε να αποκαταστήσει την καλλιτεχνική αξία του έργου. Θέλοντας να εξηγήσει πώς πρέπει να διαβαστεί το Πορτραίτο, ο Ουάιλντ αναλύει στον Πρόλογο τον ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία, τον σκοπό της τέχνης και την αξία της ομορφιάς. Σε αυτόν ανιχνεύονται δείγματα της επιρροής του Ταοϊσμού και της φιλοσοφίας του Τσουάνγκ Τσου (Zhuang Zhou, 369 π.Χ. - 286 π.Χ.) στη γραφή του Ιρλανδού φιλόσοφου. Ο Ουάιλντ ήρθε σε επαφή με τη φιλοσοφία του Τσουάνγκ Τσου μέσω των μεταφράσεων του Χέρμπερτ Γκιλς (Herbert Giles, 1845 - 1935), για τις οποίες μάλιστα είχε γράψει κριτικές μελέτες. Ο Πρόλογος κυκλοφόρησε πρώτη φορά μαζί με την έκδοση σε βιβλίο του 1891· παρ' όλα αυτά, λίγο αργότερα, τον Ιούνιο του 1891, ο Ουάιλντ θα υπερασπιζόταν το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ απέναντι σε κατηγορίες ότι ήταν κακό βιβλίο.
Κριτική
Η υποδοχή που επιφύλαξαν οι κριτικοί του 19ου αιώνα στο βιβλίο ήταν κακή. Οι υπερβολικές και επικριτικές κριτικές είχαν ως αποτέλεσμα το βιβλίο γρήγορα να αποκτήσει φήμη «σαχλού, εμετικού, βρώμικου, θηλυπρεπούς και μολυσμένου δημιουργήματος». Η αιτία του ηθικού σκανδάλου ήταν οι ομοερωτικές αναφορές που διατρέχουν τη νουβέλα, οι οποίες πρόσβαλλαν τις αρχές (κοινωνικές, λογοτεχνικές και αισθητικές) των βικτωριανών κριτικών. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής ήταν προσωπική, με αποδέκτη τον Ουάιλντ, ο οποίος θεωρούνταν ηδονιστής με διαστρεβλωμένη άποψη για τη συντηρητική ηθική της εποχής. Ο κριτικός λογοτεχνίας της Daily Chronicle, στις 30 Ιουνίου 1890, έγραψε ότι η νουβέλα του Ουάιλντ «περιέχει ένα στοιχείο.. το οποίο θα μολύνει κάθε νεαρό πνεύμα με το οποίο θα έρθει σε επαφή». Στις 5 Ιουλίου 1890, ο κριτικός του Scots observer αναρωτιόταν «Γιατί πρέπει ο Όσκαρ Ουάιλντ να κυλιέται σε αυτή τη βρωμερή λάσπη;». Ήταν αυτή η κριτική η οποία οδήγησε στην εξάλειψη όλων των ομοερωτικών αναφορών στο βιβλίο, καθώς και στην ανάπτυξη του υπόβαθρου των χαρακτήρων.
Κειμενικές αναθεωρήσεις
Μετά την πρώτη έκδοση του 1890 στο περιοδικό, ο Ουάιλντ, εκτός της αλλαγής στο ύφος του κειμένου, άλλαξε και τον αριθμό των κεφαλαίων, με την έκδοση του βιβλίου να έχει 20 κεφάλαια, 7 περισσότερα από την αντίστοιχη του περιοδικού. Πιο συγκεκριμένα, τα κεφάλαια 3, 5 και 15 μέχρι και 18 είναι νέα, ενώ το τελευταίο κεφάλαιο της παλαιάς έκδοσης διαιρέθηκε στα δύο τελευταία κεφάλαια του βιβλίου, το 19 και το 20. Το 1895, κατά τη διάρκεια των δικαστικών του μαχών, ο Ουάιλντ παραδέχτηκε ότι προχώρησε στην αναθεώρηση της νουβέλας ύστερα από γράμματα που έλαβε από τον δάσκαλό του στο κολλέγιο Ουόλτερ Πέιτερ (Walter Pater, 1839 - 1894).
Αποσπάσματα που παραλείφθηκαν για το βιβλίο
Αποσπάσματα που προστέθηκαν στο βιβλίο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Όσκαρ Ουάιλντ Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας
Ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας (Friedrich II, 24 Ιανουαρίου 1712 - 17 Αυγούστου 1786), ο επικαλούμενος και Μέγας, ήταν βασιλιάς της Πρωσίας (1740-1786), μέλος του Οίκου των Χοεντσόλλερν. Ήταν γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ και εγγονός του Φρειδερίκου Α΄. Μητέρα του ήταν η Σοφία Δωροθέα του Αννοβέρου, κόρη του Γεωργίου Α΄ της Βρετανίας, Εκλέκτορα του Αννοβέρου.
Παιδική ηλικία
Σε ηλικία 18 ετών ο Φρειδερίκος επιχείρησε να πραγματοποιήσει την προσωπική του επανάσταση με μια απόπειρα να φύγει από την Πρωσία και να αναζητήσει άσυλο στον θείο του, Βασιλιά της Αγγλίας, αλλά το σχέδιο του προδόθηκε και ο διάδοχος συνελήφθη και κατέληξε στην απομόνωση στο Κάστρο του Κυστρίν, αφού προηγουμένως μπροστά στα μάτια του διατάχθηκε η εκτέλεση του φίλου του αξιωματικού Φον Κάττε, που προσπάθησε να τον βοηθήσει στη δραπέτευσή του. Μετά την αποφυλάκισή του πεπεισμένος πλέον ότι κάθε περαιτέρω αντίσταση στο πατρικό θέλημα ήταν ανώφελη, ακολούθησε έκτοτε πιστά τις προσταγές του πατέρα του βασιλιά, όπου και υποχρεώθηκε ν' αναλάβει τη διοίκηση ενός συντάγματος γρεναδιέρων και να ασχολείται με τα κοινά του κράτους. Το 1732 υπό τη πίεση του πατέρα του νυμφεύθηκε τη Γερμανίδα πριγκίπισσα Ελισάβετ Χριστίνα των Γουέλφων, κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Μπέβερν, χωρίς να ερωτηθεί.
Βασιλεία
Όταν τελικά ανέβηκε στο θρόνο της Πρωσίας σε ηλικία 28 ετών, το 1740, μετά τον θάνατο του πατέρα του, έθεσε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα αναζωογόνησης της οικονομίας και ενίσχυσης του Στρατού, ο οποίος αποτελούσε και την κυριότερη μέριμνα του. Ως βασιλιάς υπήρξε ιδιαίτερα συγκεντρωτικός ("Όλα τα θέματα πρέπει να μου αναφέρονται") και αυταρχικός, έδειχνε δε ελάχιστη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, τρέφοντας μία μόνιμη καχυποψία ("Όσο περισσότεροι δημόσιοι λειτουργοί, τόσο περισσότεροι κλέφτες").
Η εφευρετικότητα του σε ό,τι αφορούσε την πολεμική τέχνη ήταν αδιαμφισβήτητη. Ο Φρειδερίκος ήταν πρόθυμος να επωφεληθεί από την εμπειρία του ("Μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να ισχυρισθεί, ότι ήταν το ίδιο ψύχραιμος κατά την πρώτη του μάχη όσο και κατά τη δέκατη"). Το σωματικό σθένος, που του εξασφάλισε η σκληρή διαπαιδαγώγηση ("Είμαι πάνω στο άλογο μου ακόμη και άρρωστος, όταν άλλοι στη θέση μου θα βρίσκονταν στο κρεβάτι κλαψουρίζοντας"), βρήκε το ταίρι του στην οξύνοια και στην αποφασιστικότητα ("Όλος ο κόσμος καταφρονεί τους στρατιωτικούς διοικητές, οι εφημερίδες τους χλευάζουν, αλλά από τους χιλιάδες που τους ασκούν κριτική δεν μπορεί να βρει κανένας ούτε έναν που να μπορεί να διοικήσει ακόμη και ένα τάγμα").
Επεξέτεινε το κράτος του σε σημαντικό βαθμό, αντιμετωπίζοντας τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις με επιτυχία, ιδιαίτερα κατά τον Επταετή Πόλεμο με το τέλος του οποίου η Πρωσία είχε καταστεί μεγάλη δύναμη στην Ευρώπη. Αυτό το γεγονός, οι απαράμιλλες ικανότητες στην διπλωματία αλλά και στο πεδίο της μάχης, όπως και η μεγάλη του μόρφωση και οι γνωριμίες με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Βολταίρος, του χάρισαν την προσωνυμία Φρειδερίκος ο Μέγας.
Πέθανε σε ηλικία 74 ετών και είναι θαμμένος έξω από το θερινό ανάκτορο του Σανσουσί στο πάρκο Σανσουσί (Sans Souci = χωρίς σκοτούρες) στο Πότσδαμ μαζί με τα 11 κυνηγετικά σκυλιά του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1732 την Ελισάβετ Χριστίνα των Γουέλφων, κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
HMS Chaplet (R52)
Το HMS Chaplet ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού που εντάχθηκε σε υπηρεσία τον Αύγουστο του 1945 και διαλύθηκε για σκραπ το 1965.
Κατασκευή
Το Ναυτικό παρήγγειλε το Chaplet στις 24 Ιουλίου 1942, μαζί με άλλα επτά σκάφη της υποκλάσης 'Ch'. Η ναυπήγηση του άρχισε στις 29 Απριλίου 1943, όμως εντάχθηκε σε υπηρεσία τον Αύγουστο του 1945 -πολύ αργά για να λάβει μέρος σε επιχειρήσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πόλεμου.
Επιχειρησιακή ιστορία
Εντάχθηκε στην 1η Μοίρα Αντιτορπιλικών με κύρια βάση τη Μάλτα. Το 1954 εκσυγχρονίστηκε, μεταξύ των άλλων με την εγκατάσταση δύο ανθυποβρυχιακών ολμοβόλων στη θέση ενός από τους πύργους πυροβόλων του. Δύο χρόνια αργότερα, το 1956, ήταν ενεργό κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ.
Παροπλίστηκε το 1961 και τελικά διαλύθηκε για σκραπ το 1965.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού
Μωαβίας Β΄
Ο Μωαβίας Β΄  (αραβικά: Μουαουίγια ιμπν Γιαζίντ, 664 - 684) ήταν ο τρίτος χαλίφης των Ομεϋαδών, και διαδέχτηκε τον Γιαζίντ Α΄ (βασίλευσε 680-683). Βασίλευσε για ένα χρόνο (683-684) και πέθανε νεότατος, σε ηλικία 23 ετών, χωρίς να είναι ξεκάθαρη η αιτία θανάτου του (έχουν αναφερθεί ο ίκτερος ή κάποια λοιμώδης νόσος). Τον διαδέχτηκε ο Μαρουάν Α΄, ο οποίος βασίλευσε επίσης για ένα έτος (684-685).
Παραπομπές
Κατηγορία:7ος αιώνας Κατηγορία:Ομεϋάδες χαλίφηδες
Μίλος Ζέμαν
Ο Μίλος Ζέμαν (τσέχικα : Miloš Zeman, 28 Σεπτεμβρίου 1944-) είναι Τσέχος πολιτικός που υπηρέτησε ως ο τρίτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τσεχίας από τις 8 Μαρτίου 2013 έως τις 8 Μαρτίου 2023. Διετέλεσε προηγουμένως πρωθυπουργός της χώρας από το 1998 έως το 2002. Ως επικεφαλής του Τσεχικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος κατά τη δεκαετία του '90, μετέτρεψε το κόμμα του σε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις της Τσεχίας. Ο Ζέμαν διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων από το 1996 μέχρι τη στιγμή που έγινε πρωθυπουργός δυο χρόνια αργότερα, το 1998.
Πρώτα χρόνια και πρώιμη πολιτική δράση
Ο Ζέμαν γεννήθηκε στο Κολίν. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν δυο ετών και μεγάλωσε με τη μητέρα του, που ήταν δασκάλα. Φοίτησε στο λύκειο του Κολίν, έπειτα από το 1965 έως το 1969 φοίτησε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Πράγας.
Το 1968, κατά την Άνοιξη της Πράγας, έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Τσεχοσλοβακίας αλλά διαγράφηκε το 1970 λόγω της διαφωνίας του με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας που εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία. Απολύθηκε από τη δουλειά του και για πάνω από μια δεκαετία εργάστηκε στον αθλητικό όμιλο Sportpropag (1971-84). Από το 1984, εργάστηκε στην εταιρεία Agrodat, αλλά απολύθηκε ξανά το 1989, ως αποτέλεσμα ενός κρίσιμου άρθρου που είχε γράψει στο περιοδικό Technický τον Αύγουστο του 1989, με τον τίτλο "Prognostika a přestavba" (Πρόβλεψη και Ανασυγκρότηση).
Δραστηριότητες από το 1989 έως το 2013
Το καλοκαίρι του 1989, εμφανίστηκε στην Τσεχοσλοβάκικη Τηλεόραση όπου σχολίασε τη μη-ικανοποιητική κατάσταση της οικονομίας της Τσεχοσλοβακίας. Η ομιλία του προκάλεσε σκάνδαλο. Ωστόσο, οι ίδιες απόψεις τον βοήθησαν ώστε να συμμετάσχει στο Civic Forum λίγους μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια της Βελούδινης επανάστασης.
Το 1990, ο Ζέμαν έγινε μέλος του Επιμελητηρίου των Εθνών της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Τσεχοσλοβακίας. Το 1992 εργάστηκε με επιτυχία στο Επιμελητήριο του Λαού της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης, ήδη ως μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Τσεχίας (CSSD), στο οποίο εντάχθηκε το ίδιο έτος. Το 1993 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος και κατά τα επόμενα χρόνια μετέτρεψε το κόμμα σε ένα από τα σημαντικότερα κόμματα της χώρας.
Η επιτυχία του CSSD στις βουλευτικές εκλογές του 1996 απέτρεψε τον αντίπαλό του Βάκλαβ Κλάους (Václav Klaus) με το Δημοκρατικό Κόμμα των Πολιτών (ODS) να δημιουργήσει κυβέρνηση με πλειοψηφία. Ο Ζέμαν έγινε πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Τσεχίας και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τις πρόωρες εκλογές του 1998.
Το 1998 το CSSD κέρδισε τις εκλογές και ο Ζέμαν έγινε πρωθυπουργός μιας μειοψηφικής κυβέρνησης, της οποίας ηγήθηκε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Τον Απρίλιο του 2001 αντικαταστάθηκε από τον Βλαντιμίρ Σπίντλα (Vladimír Špidla) ως αρχηγός του κόμματος. Ο Ζέμαν τότε συνταξιοδοτήθηκε και πήγε να ζήσει στην ύπαιθρο στην περιοχή Vysočina Region. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το 2002 για να γίνει υποψήφιος για την προεδρεία με το CSSD αλλά στις προεδρικές εκλογές του 2003 ηττήθηκε από τον Βάτσλαβ Κλάους, λόγω της έλλειψης ενότητας του κόμματος. Ο Ζέμαν έγινε σφοδρός επικριτής των πρώην ηγετών του κόμματος. Έφυγε από το CSSD στις 21 Μαρτίου 2007 λόγω συγκρούσεων με τον τότε ηγέτη και πρόεδρο του Τσέχικου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Τζίρι Πάρουμπεκ (Jiří Paroubek).
Στις 21 Μαρτίου 2007 αποχώρησε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Τσεχίας, λόγω των συγκρούσεων του με τον τότε ηγέτη και πρόεδρο του Τσέχικου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Τζίρι Πάρουμπεκ.
Τον Οκτώβριο του 2009 ίδρυσε ένα νέο κόμμα το οποίο ονόμασε "Κόμμα των Δικαιωμάτων των Πολιτών" (Party of Civic Rights - Zemanovci. Το κόμμα δεν κέρδισε έδρες στις βουλευτικές εκλογές του 2010, 2013 και 2017.
Προεδρία (2013-2023)
Τον Φεβρουάριο του 2012 ο Μίλος Ζέμαν ανακοίνωσε την επιστροφή του στην πολιτική και την πρόθεσή του να συμμετάσχει στις πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές της Δημοκρατίας της Τσεχίας. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ήταν ένας από τους δυο ισχυρούς υποψήφιους των εκλογών αυτών, μαζί με τον Γιαν Φίσερ. Ο Ζέμαν κέρδισε με μικρή διαφορά στον 1ο γύρο των εκλογών και συνέχισε στον 2ο γύρο όπου αντιμετώπισε τον Κάρελ Σβάρτζενμπεργκ, κερδίζοντας με καθαρή διαφορά. Ο Ζέμαν έλαβε ποσοστό 54,8% έναντι 45,19% για τον αντίπαλό του. Η θητεία του ξεκίνησε στις 8 Μαρτίου 2013.
Τον Μάιο του 2013 ο Ζέμαν αρνήθηκε να υπογράψει τη μονιμοποίηση ως καθηγητή στον ιστορικό Martin C. Putna εξαιτίας της εμφάνισης του Putna στο Gay Pride το 2011.
Τον Ιούνιο του 2013 η κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον Petr Nečas παραιτήθηκε λόγω ενός σκανδάλου διαφθοράς και κατασκοπείας. Ο Ζέμαν, αγνοώντας την πολιτική ισορροπία της εξουσίας στο Κοινοβούλιο της Τσεχίας, διόρισε πρωθυπουργό τον φίλο και σύμμαχό του Jiří Rusnok και του ανέθεσε τον σχηματισμό μιας νέας κυβέρνησης. Αυτό περιγράφηκε ως πολιτική αρπαγή εξουσίας από κάποια μέσα ενημέρωσης της Τσεχίας και του εξωτερικού, που δήλωναν ότι υπονόμευε την κοινοβουλευτική δημοκρατία και διεύρυνε την εξουσία του. Στις 10 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια διορισμού του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Ρούσνοκ, ο Ζέμαν ενημέρωσε τα νέα μέλη του υπουργικού συμβουλίου "να μην ενοχλούνται από την κριτική στα μέσα ενημέρωσης από ζηλότυπους ανόητους που δεν έχουν κάνει τίποτα χρήσιμο στη ζωή τους". Η κυβέρνηση Ρούσνοκ είχε μικρή διάρκεια στην εξουσία και παραιτήθηκε μόλις έχασε την ψήφο εμπιστοσύνης.
Στις 6 Απριλίου 2014, στις απαρχές της κρίσης στην Κριμαία, ο Ζέμαν ζήτησε να ληφθούν σκληρά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης πιθανόν της αποστολής δυνάμεων από το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία εάν η Ρωσία προσπαθούσε να προσαρτήσει το αριστερό μέρος της χώρας. Σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα ανέφερε ότι "Τη στιγμή που η Ρωσία αποφασίσει να διευρύνει την εδαφική της κυριαρχία στην αριστερή πλευρά της Ουκρανίας, τότε θα σταματήσει η χαρά. Τότε θα επικαλούμουν όχι μόνο τις αυστηρότερες κυρώσεις της ΕΕ αλλά ακόμα και τη στρατιωτική ετοιμότητα της βορειο-ατλαντικής συμμαχίας, όπως τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ να μπαίνουν στην ουκρανική επικράτεια." Η Δημοκρατία της Τσεχίας αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ από το 1999 όταν ο Ζέμαν ήταν πρωθυπουργός. Στο τσέχικο συνταγματικό σύστημα η κυβέρνηση έχει την κύρια ευθύνη για την εξωτερική πολιτική, παρόλο που ο πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Η κυβέρνηση του Bohuslav Sobotka αντιστάθηκε στις σκληρές κυρώσεις της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία μετά την προσάρτηση της Κριμαίας σε αυτήν, λόγω των αρνητικών οικονομικών επιπτώσεων που θα είχε ένα τέτοιο βήμα στη χώρα.
Μια δημοσκόπηση που έγινε τον Μάρτιο του 2016 από την εταιρεία CVVM ανέφερε ότι το 62% των Τσέχων εμπιστεύονται τον πρόεδρο Μίλος Ζέμαν, περισσότεροι από το 55% τον Σεπτέμβριο του 2015. Τον Δεκέμβριο του 2016, το ποσοστό αποδοχής του είχε πέσει στο 48% ακολουθούμενο από μια σειρά σκανδάλων, με ένα ποσοστό περίπου 49% όσων ερωτήθηκαν να δηλώνουν ότι δεν τον εμπιστεύονταν.
Στις 9 Μαρτίου 2017, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με τους υποστηρικτές του, ο Ζέμαν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να δηλώσει ξανά υποψηφιότητα για την προεδρία, επιβεβαιώνοντας την απόφασή του την επόμενη μέρα σε μια συνέντευξη τύπου. Ο ίδιος ανέφερε ότι είχε πειστεί από την υποστήριξη του κόσμου. Ανέφερε ότι δεν πιστεύει πως είναι ο αγαπημένος στις εκλογές και ότι δεν θα τρέξει μια πολιτική καμπάνια, δεν θα επιτεθεί στους αντιπάλους του ούτε θα συμμετάσχει σε debate. Ανακοίνωσε επίσης ότι θα συμμετάσχει σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που ονομάζεται A week with the President.
Ο Ζέμαν αποφάσισε να συμμετάσχει ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2018. Πολιτικοί παρατηρητές σύγκριναν αυτές τις εκλογές με άλλες εκλογές όπως εκείνες του 2016 στις Ηνωμένες Πολιτείες και εκείνες στη Γαλλία το 2017, διαπιστώνοντας έναν φιλελεύθερο διεθνισμό. Ο Ζέμαν κέρδισε τις εκλογές με 51.37% στον δεύτερο γύρο.
Στις 19 Οκτωβρίου 2022 ο Ζέμαν ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί μετά το τέλος της δεύτερης θητείας του, τον Μάρτιο του 2023.
Απόψεις
Η εφημερίδα The New York Times έχει περιγράψει τον Ζέμαν ως έναν "αριστερό λαΪκιστή". Η εφημερίδα The Guardian χαρακτήρισε τον Ζέμαν ως "άκρως δεξιό" και λαϊκιστή ενώ το Reuters έχει αναφέρει ότι "ο Ζέμαν έχει φλερτάρει με την άκρα δεξιά" σε ορισμένα ζητήματα όπως η μετανάστευση. Άλλοι έχουν αποδώσει στον Ζέμαν τον τίτλο του λαϊκιστή. Μετακινήθηκε προς την άκρα δεξιά αφού πρώτα θεωρούνταν ως κεντρο-αριστερός πολιτικός. Έχει συγκριθεί με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ και το 2016 ενέκρινε την καμπάνια του Τραμπ.
Προσωπική ζωή
Τη δεκαετία του 1970 ο Ζέμαν παντρεύτηκε την Blanka Zemanová ; το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1978. Το 1993 παντρεύτηκε τη γραμματέα του Ivana Bednarčíková γεννημένη στις 29 Απριλίου 1965).
Έχει έναν γιο, τον Ντέιβιντ, από τον πρώτο του γάμο. Η κόρη του από τον δεύτερο γάμο, Kateřina Zemanová (γεννημένη την 1η Ιανουαρίου 1994), τράβηξε τα φώτα από την ομάδα του Ζέμαν πριν τις προεδρικές εκλογές. Σε έναν προεκλογικό λόγο, ο Ζέμαν της ζήτησε να γίνει η "ανεπίσημη πρώτη κυρία" του, καθώς η σύζυγός του είναι ντροπαλή και δεν της αρέσει η έκθεση στην τηλεόραση. Όταν ρωτήθηκε για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, περιγράφει τον εαυτό του ως "ένας ανεκτικός άθεος".
Δίκες
Ο Ζέμαν έχει μεγάλη ιστορία στο να χάνει δίκες αναφορικά με τον δημόσια σχόλιά του. Το 1993 ο Ζέμαν έχασε τη δίκη σχετικά με μια δυσφημιστική δήλωσή του απέναντι στον πρώην αστυνομικό Milan Hruška. Τον κατηγόρησε λανθασμένα για έλλειψη εξυπνάδας και για ανεπαρκή εκπαίδευση. Επιβλήθηκε πρόστιμο στον Ζέμαν αλλά ο ίδιος αγνόησε την απόφαση του δικαστηρίου και δεν απολογήθηκε ποτέ.
Το 1997 ο Ζέμαν κατηγόρησε τον συνάδελφό του στο κόμμα Jozef Wagner ότι ήθελε το εισέλθει στο κομμουνιστικό κόμμα μόλις εγκατέλειπε τη θέση του στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο Ζέμαν έχασε τη δίκη και του επιβλήθηκε να απολογηθεί και να πληρώσει αποζημίωση. Ο Ζέμαν αρχικά αγνόησε την απόφαση, μέχρι που το 2001 απολογήθηκε. Το 2000 το δικαστήριο της Πράγας ζήτησε από τον Ζέμαν να απολογηθεί στον πολιτικό Miroslav Macek τον οποίο ο Ζέμαν είχε περιγράψει ως "κλέφτη". Το 2007 το δικαστήριο της Πράγας αποφάσισε ότι ο Ζέμαν είχε παράνομα κατηγορήσει τον δημοσιογράφο Ivan Brezina για διαφθορά. Ο Ζέμαν διατάχθηκε να απολογηθεί δημοσίως μέσω ενός άρθρου σε εφημερίδα και να πληρώσει 50,000 CZK.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2012, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η ομάδα του Ζέμαν είχε πει ψέματα κατά την προεκλογική καμπάνια για τις προεδρικές εκλογές. Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, αυτό δεν επηρέασε το αποτέλεσμα των εκλογών.
Στις 2 Μαρτίου 2016, το Prague 1 District Court αποφάσισε ότι ο Ζέμαν είχε λανθασμένα κατηγορήσει τον δημοσιογράφο Ferdinand Peroutka για θετικά σχόλια για τον Χίτλερ. Σύμφωνα με την προκαταρκτική εξέταση, το γραφείο του προέδρου όφειλε να απολογηθεί δημοσίως στην Terezie Kaslová, απόγονο του Peroutka. Μετά την αποτυχία της τελευταίας προσφυγής στα δικαστήρια, το γραφείο του προέδρου ανακοίνωσε στις 23 Σεπτεμβρίου ότι θα προσέφευγε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Ζέμαν είπε ότι δεν υπέφερε από γεροντική άνοια και επέμενε ότι το άρθρο ήταν υπαρκτό. Ο εκπρόσωπός του Jiří Ovčáček αναζητά αυτό το άρθρο από τον Φεβρουάριο του 2015. Το γραφείο του προέδρου έλαβε πρόστιμο 100,000 Kč τον Οκτώβριο του 2016 για αδυναμία να απολογηθεί. Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο δήλωσε στις 28 Οκτωβρίου 2016 ότι η απολογία δεν ήταν απαραίτητη μέχρι το δικαστήριο να βγάλει απόφαση για την προσφυγή που έγινε από το γραφείο του προέδρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Τσεχίας
Παλαιόκαστρο Κοζάνης
Το Παλαιόκαστρο είναι ένα χωριό στην Ελλάδα, στον Δήμο Βοΐου, στη περιφέρεια τη Δυτικής Μακεδονίας. Το χωριό έχει πληθυσμό 239 ατόμων.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Παλαιόκαστρο είναι ένα χωριό της Οθωμανική Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τις στατιστικές του Vasil Kanchov το 1900 το Παλαιόκαστρο είναι ένα χωριό με 217 Έλληνες χριστιανούς και 215 'Ελληνες μουσουλμάνους.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου στην Ελασσόνα το 1904 το Παλαιόκαστρο έχει 470 Έλληνες, το 100% του πληθυσμού.
Οι κάτοικοι συμμέτεχαν ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου το 1912 το χωριό προσαρτήθηκε στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Σιμπάρ Σιπάκ
Ο Σιμπάρ Σιπάκ υπήρξε ο ιδρυτής της πέμπτης δυναστείας της Βαβυλώνας (1025 π.Χ. - 1006 π.Χ.). Αναφέρεται ως γιος του Εριμπά Σιν το όνομα του σημαίνει "απόγονος του Κασσίτη θεού της σελήνης Σιπάκ" αλλά δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για Κασσίτικη καταγωγή του. Αφιέρωσε τη βασιλεία του στην αποκατάσταση πολλών ναών της Μεσοποταμίας που είχαν καταστραφεί από τις επιδρομές των Αραμαίων, ο ίδιος εξασφάλισε την σταθερότητα στην περιοχή. Έχουν διασωθεί μόνο 4 έγγραφα από την εποχή του. Το πιο σημαντικό γεγονός ήταν η αποκατάσταση του θρόνου του θεού Ενλίλ στον ναό του στην Νιππούρ ο οποίος εκείνη την εποχή στη Βαβυλώνα ήταν ταυτισμένος με τον Μαρδούκ. Μετά τον 12ο χρόνο της βασιλείας του σημειώθηκε κατακόρυφη παρακμή, πλημμύρες στον ναό της Ιστάρ τελικά δολοφονήθηκε από τον διάδοχο του Εά μουκίν ζερί.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2011
rightΤο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2011 (αγγλικά: EuroBasket Women 2011), αποτέλεσε την 33η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, με υπεύθυνο φορέα τη FIBA Europe. Η χώρα που φιλοξένησε τους αγώνες ανάμεσα στις ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες ήταν η Πολωνία, που στο παρελθόν έχει αναλάβει παρόμοιο καθήκον τρεις ακόμη φορές. Οι αγώνες έλαβαν χώρα κατά το διάστημα από τις 18 Ιουνίου μέχρι τις 3 Ιουλίου 2011. Νικήτρια ανεδείχθη η ομάδα της Ρωσίας (για τρίτη φορά στην ιστορία της), η οποία νίκησε στον τελικό την ομάδα της Τουρκίας με σκορ 59–42.
Συμμετέχοντες
Η Πολωνία θα λάβει μέρος στο θεσμό εφόσον πρόκειται για τη διοργανώτρια χώρα. Ύστερα θα συμμετέχουν δικαιωματικά οι έξι ευρωπαϊκές χώρες που διαγωνίστηκαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2010 στην Τσεχία. Οκτώ επιπλέον ομάδες κέρδισαν δικαίωμα συμμετοχής μέσω γύρου προκριματικών αγώνων κατά το καλοκαίρι του 2010. Η δέκατη έκτη ομάδα οριστικοποιήθηκε σε νέο κύκλο προκριματικών αγώνων που έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2011.
Η κλήρωση κατανομής σε ομίλους πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2010 στο Λοτζ της Πολωνίας.
Προκριματικοί
Η πρώτη φάση των προκριματικών αγώνων διεξήχθη κατά την περίοδο 2 έως 29 Αυγούστου 2010. Δεκαοχτώ χώρες από την Division A μοιράστηκαν σε τέσσερις ομίλους. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011.
Οι δέκα ομάδες που δεν τα κατάφεραν διαγωνίστηκαν σε συμπληρωματικό γύρο, από τον οποίο μία πρόσθετη ομάδα προκρίθηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Οι τέσσερις χειρότερες ομάδες της διαδικασίας αυτής αγωνίστηκαν σε μπαράζ υποβιβασμού, από τα οποία δύο ομάδες οδηγήθηκαν στην Division B από την περίοδο 2012-2013. Οι τελευταίες αυτές διαδικασίες έλαβαν χώρα από τις 16 Μαΐου έως τις 11 Ιουνίου 2011.
Κλήρωση
Η κλήρωση για το σχηματισμό των τεσσάρων ομίλων έλαβε χώρα στις 11 Δεκεμβρίου του 2010, στην πολη Λοτζ, στην Πολωνία.
Φάση των 16
Έλαβε χώρα από τις 18 έως τις 20 Ιουνίου 2011 στις πόλεις Μπιντγκός και Κατοβίτσε. Οι 16 χώρες συμμετείχαν χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι τρεις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην επόμενη φάση, ενώ η τέταρτη γνώρισε τον αποκλεισμό. Δεν διεξήχθησαν αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 13 έως 16 του τελικού βαθμολογικού πίνακα.
Φάση των 12
Οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προηγούμενη φάση δημιούργησαν δύο ομίλους των έξι ομάδων. Οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 22 έως τις 27 Ιουνίου στις πόλεις Μπιντγκός και Κατοβίτσε. Τα αποτελέσματα της προηγούμενης φάσης ελήφθησαν υπόψιν. Κάθε ομάδα αντιμετώπισε εκείνες που ήταν στην ίδια πόλη αλλά όχι στον ίδιο όμιλο κατά τη φάση των 16. Οι πρώτες τέσσερις ομάδες πέρασαν στα προημιτελικά. Οι δύο τελευταίες αποκλείστηκαν, ενώ δεν διεξήχθησαν αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 9 έως 12 του τελικού βαθμολογικού πίνακα.
Τελική Φάση
Έλαβε χώρα κατά την περίοδο 29 Ιουνίου έως 3 Ιουλίου στην πόλη Λοτζ. Στο στάδιο αυτό όλοι οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ. Στα προημιτελικά η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου έπαιξε με την τέταρτη του άλλου, ενώ η δεύτερη κάθε ομίλου με την τρίτη του άλλου. Οι νικητές συγκρούστηκαν στους δύο ημιτελικούς. Οι ηττημένοι έπαιξαν στο Μικρό Τελικό και οι νικητές διεκδίκησαν τον τίτλο στον Τελικό. Οι ηττημένοι των προημιτελικών αγωνίστηκαν μεταξύ τους για τις θέσεις πέντε έως οκτώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 Γυναικων Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Γυναικων 2011
Windows Live Messenger
Windows Live Messenger (πρώην MSN Messenger) ήταν ένα λογισμικό instant messaging από την Microsoft. Λειτουργούσε στα Windows Millenium,Windows NT, Windows XP (μόνο 32-bit), Windows Vista, Windows 7 και Windows Mobile. Αποτελούσε τμήμα των υπηρεσιών του Windows Live.
Έπειτα από την αγορά της Skype Technologies τον Μάϊο του 2011, η Microsoft προσέθεσε διαλειτουργικότητα μεταξύ του Skype και του Messenger, επιτρέποντας στο πρώτο να επικοινωνεί με επαφές του δεύτερου. Το 2013 το Windows Live Messenger αποσύρθηκε και η Microsoft ξεκίνησε την διακοπή της υπηρεσίας στους υπάρχοντες πελάτες. Κατ' εξαίρεση, η υπηρεσία στην Κίνα παρέμεινε ενεργή για 18 μήνες περισσότερο, με την ανακοίνωση της διακοπής της στις 31 Οκτωβρίου 2014.
Κατηγορία:Instant messengers
Γκύντερ Λίτφιν
Ο Γκύντερ Λίτφιν (γερμ.: Günter Litfin, 19 Ιανουαρίου 1937 - 24 Αυγούστου 1961) ήταν το πρώτο θύμα του Τείχους του Βερολίνου.
Ο Λίτφιν, ράφτης από τη συνοικία του Βερολίνου Βάϊσενζεε ήταν μέλος της παράνομης οργάνωσης του συντηρητικού κόμματος του Δυτικού Βερολίνου CDU. Εργαζόταν στη Δύση, στην περιοχή του Ζωολογικού Κήπου, και είχε βρει κατοικία στο δυτικό τμήμα της πόλης. Ήδη από την 12η Αυγούστου είχε μεταβεί με τον αδερφό του στο Σαρλόττενμπουργκ για να επιπλώσει το νέο του διαμέρισμα. Όμως η οικοδόμηση του τείχους το επόμενο πρωί έθεσε τέρμα στα σχέδιά του να μετακομίσει στο δυτικό τομέα. Γι’ αυτό το λόγο αποτόλμησε απόπειρα απόδρασης περίπου στις τέσσερις η ώρα την 24η Αυγούστου, που είχε ως αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του.
Ο Λίτφιν σχεδίαζε, ξεκινώντας από την περιοχή Χούμπολτχαφεν στο κέντρο του Βερολίνου, να διασχίσει κολυμπώντας το κανάλι του ποταμού Σπρέε και να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο. Όμως εντοπίστηκε από την αστυνομία και καθώς σήκωσε τα χέρια του από το νερό πυροβολήθηκε από τους φρουρούς και τραυματίστηκε θανάσιμα.
Στη μνήμη του Γκύντερ Λίτφιν και των άλλων θυμάτων του τείχους στήθηκε το 1992 μία αναμνηστική πλάκα στη οδό Ινβαλίντεν του Βερολίνου. Επίσης, μία οδός στη συνοικία Βάϊσενζεε πήρε το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί
Ναβού σουμ λιμπούρ
Ο Ναβού σούμ λιμπούρ υπήρξε ο ενδέκατος και τελευταίος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1033 - 1025 π.χ.) διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Μαρδούκ ζερ Χ κυβέρνησε σε περίοδο μεγάλης αστάθειας με σκληρές επιθέσεις των Αραμαίων νομάδων στα βόρεια, σύμφωνα με μια παράδοση σκοτώθηκε από ένα λιοντάρι εκπληρώνοντας μια προφητεία για την πτώση της δυναστείας με τον συγκεκριμένο τρόπο.
Πηγές
J. A. Brinkman, C. B. F. Walker (1985). "Remarks on the Shandabakku Land-Purchase Text from the Time of Nabu-shumu-libur". Revue d’Assyriologie (79): 72–74.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Σπα (πόλη)
thumb|right|Σπα.|250pxΗ πόλη Σπα βρίσκεται στο Βέλγιο, στην περιφέρεια της Λιέγης. Το 2005 είχε 10.568 κατοίκους. Είναι γνωστή για τις Ιαματικές πηγές της που αφθονούν στην πόλη αυτή και που είναι ξακουστές ήδη από το 14ο αιώνα. Έχει δώσει το όνομά της, για ευνόητους λόγους, στα υδρομασάζ που συνηθίζονται, για λόγους αισθητικής και θεραπευτικούς, τα τελευταία χρόνια. Κοντά στην πόλη βρίσκεται και η πίστα όπου διοργανώνεται το Βελγικό γκραν πρι της Φόρμουλα 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου