cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλοίο
Ιστορία
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο κατασκευάζονται από τους Ρωμαίους πλοία (γαλέρες) τα οποία αγγίζουν τους 1000 μετρικούς τόνους εκτόπισμα και χρησιμοποιούνται και για πολεμικούς και για εμπορικούς σκοπούς. Χρησιμοποιούνταν ευρέως για την άμεση πρόσβαση σε οποιαδήποτε άκρη της ρωμαϊκής επικράτειας και την αντιμετώπιση της πειρατείας, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και ως επιθετικά όπλα για πολιορκίες, πράγμα που δείχνει την προνοητικότητα των Ρωμαίων. Ο τύπος αυτός πλοίου θα περάσει και στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως δρόμων, το βασικό πλοίο μάχης του βυζαντινού ναυτικού. Διέθετε κωπηλατικό πλήρωμα 50 κωπηλατών και μεταφορική ικανότητα έως και 200 ατόμων. Είχε την ικανότητα μεταφοράς καταπελτών, βαλλιστρών κλπ. Αργότερα, κατά τον 7ο-8ο αιώνα μ.Χ., οι βυζαντινοί επιστήμονες επινοούν το "υγρόν πυρ" και οι βυζαντινοί ναυπηγοί το τοποθετούν ως κύριο όπλο στους δρόμωνες δημιουργώντας έτσι την πασίγνωστη και ιδιαίτερα τρομακτική για τους αντιπάλους κατηγορία των "πυρφόρων δρόμονων". Για πολλούς και διάφορους λόγους, η εξέλιξη της ναυπηγικής τεχνολογίας στο Βυζάντιο έμεινε πίσω σχετικά με τις άλλες ναυτικές δυνάμεις, κι έτσι κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας η μόνη παρουσία ελληνικής ναυσιπλοΐας περιορίζεται στα μικρά εμπορικά σκάφη.
Αντίθετα, στις χώρες της δυτικής Ευρώπης οι ναυπηγοί μεγαλώνουν περισσότερο τα πλοία και επινοούν νέες μεθόδους που επιτρέπουν στα πλοία να αντέχουν την καταπόνηση από τα νέα πυροβόλα όπλα που μόλις εμφανίζονται. Πρωτοπόροι σε αυτόν τον τομέα εμφανίζονται οι Άγγλοι, οι Βενετοί και οι Ίβηρες. Τα πλοία είναι πλέον τόσο μεγάλα και βαριά που η χρήση κωπηλατών κρίνεται ασύμφορη, και την θέση τους παίρνουν πολλαπλά ιστία με πανιά. Η απομάκρυνση των κωπηλατών επιτρέπει και την μαζική χρήση κανονιών και άλλων πυροβόλων όπλων στα πλάγια του πλοίου. Έτσι δημιουργούνται πλοία όπως τα καρράκ (π.χ.. Mary Rose, Αγγλία και Santa Maria, Ισπανία), κορβέτες και man of wars για πολεμικούς σκοπούς και οι καραβέλες (π.χ.. Pinta και Nina, Ισπανία), για εμπορικούς. Ειδικά τα καρράκ ήταν ιδιαίτερα μεγάλα και ευσταθή στον ποντοπόρο πλου, πράγμα που επέτρεψε την διάσχιση του Ατλαντικού και άλλων ωκεανών και την εξερεύνηση της υφηλίου από τους Ισπανούς και Πορτογάλους κατά τον 15ο και 16ο αιώνα.
Δείτε επίσης
__ΧΩΡΙΣΕΠΕΞΕΝΟΤ__
Αξιόκαστρο Κοζάνης
Το Αξιόκαστρο είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νεάπολης, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Το Αξιόκαστρο είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Κοζάνης, στην ευρύτερη περιοχή των χωριών του Βοΐου. Βρίσκεται λίγο ανατολικότερα από το Τσοτύλι και κοντά στις δυτικές όχθες του Αλιάκμονα, δίπλα στα όρια με τον νομό Γρεβενών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 660. Απέχει 51 χλμ. περίπου Δ. της Κοζάνης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αξιοκάστρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,563 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κλήμα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1918 ως Σουρδάνι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τραπεζίτσης του νομού Κοζάνης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αξιόκαστρο και το 1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αξιοκάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νεάπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νεάπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό κτίστηκε, πιθανόν, στη θέση παλαιότερου οικισμού 2 χιλιόμετρα βορειότερα, που καταστράφηκε από τους Αλβανούς το 1770. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vassil Kanchov το 1900, 75 χριστιανοί ζούσαν στο Σουρδάνιο. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το χωριό βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης και σύμφωνα με τον γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας, Δημήτρη Μίσεφ, υπήρχαν 375 Έλληνες. Με στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου στην Ελασσόνα το 1904, 80 Έλληνες χριστιανοί ζούσαν στο Σουρδάνιο. Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το χωριό μπήκε στην ελληνική επικράτεια και, το 1913, καταγράφηκαν 116 κάτοικοι..
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Κοινοβούλιο της Τζαμάικας
Το Κοινοβούλιο της Τζαμάικας είναι το διθάλαμο νομοθετικό σώμα της χώρας. Αποτελείται από τη Γερουσία (άνω βουλή) και τη Βουλή των Αντιπροσώπων (κάτω βουλή). Ο τρόπος οργάνωσης, οι εξουσίες και οι αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου ορίστηκαν στο Τζαμαϊκανικό Σύνταγμα του 1962. Το πολίτευμα της Τζαμάικας είναι συνταγματική μοναρχία, με μονάρχη τη Βασίλισσα της Κοινοπολιτείας, και το Κοινοβούλιο είναι οργανωμένο με βάση το Βρετανικό σύστημα Γουέστμινστερ.
Η Γερουσία αποτελείται από 21 μέλη που διορίζονται από τον Γενικό κυβερνήτη (εκπρόσωπος της Αυτού Μεγαλειότητας της Βασίλισσας): τα 13 μέλη προτείνονται από τον Πρωθυπουργό και τα 8 από τον Αρχηγό της Αντιπολίτευσης. Η θητεία τους διαρκεί για πέντε έτη, ή μέχρι να διαλυθεί το Κοινοβούλιο.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από 63 μέλη που εκλέγονται με άμεσες δημοκρατικές εκλογές, με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, για πενταετή θητεία.
Μετά τις εκλογές, στην πρώτη συνεδρίαση της Γερουσίας τα μέλη πρέπει να εκλέξουν έναν Πρόεδρο της Γερουσίας. Προτού αναλάβει καθήκοντα θα προηγηθεί η τελετή ορκομωσίας. Παρομοίως, στη πρώτη συνεδρίασή τους, τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων θα εκλέξουν έναν Πρόεδρο της Βουλής.
Το Κοινοβούλιο μπορεί να θεσπίσει νόμους για την ειρήνη, την τάξη και την καλή διακυβέρνηση της Τζαμάικας, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Για να περάσει ένας νόμος πρέπει να ψηφιστεί από την πλειοψηφία της βουλής, ενώ για τις συνταγματικές τροποποιήσεις απαιτούντα τα δύο τρίτα των μελών. Προτού τεθεί σε ισχύ πρέπει να υπογραφεί από τον Γενικό Κυβερνήτη και μετά να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα του Κράτους.
Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο
Ο Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο (Susilo Bambang Yudhoyono, 1949-) είναι πολιτικός και απόστρατος στρατιωτικός, ο 6ος πρόεδρος της Ινδονησίας. Ήταν υποψήφιος για επανεκλογή και το 2009. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 8 Ιουλίου του 2009.
Τον διαδέχτηκε ο Τζόκο Ουιντόντο στις 20 Οκτωβρίου 2014.
Προφίλ
Γεννήθηκε στο Τρέμαν της ανατολικής Ιάβας στις 9 Σεπτεμβρίου του 1949. Γιος στρατιωτικού, έγινε και ο ίδιος στρατιωτικός και υπηρέτησε στο Ανατολικό Τιμόρ. Αποστρατεύτηκε το 2000, εξαιτίας της υπουργοποίησής του, στο Υπουργείο Ορυκτών Πόρων και Ενεργείας. Στη συνέχεια έγινε υπουργός για θέματα ασφαλείας. Η σύζυγός του, Άνι Γιουντχογιόνο (1952-2019) απεβίωσε από λευχαιμία την 1η Ιουνίου 2019. Απέκτησαν 2 γιους.
Τον Σεπτέμβριο του 2004 κέρδισε το β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών, με 60,87% των ψήφων. Έγινε έτσι ο πρώτος πρόεδρος που εξελέγη απευθείας από το λαό, με νίκη επί της ως τότε Προέδρου Μεγκαβάτι Σουκαρνοπούτρι. Ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Οκτωβρίου του 2004, με αντιπρόεδρο τον Γιουσούφ Καλά. Στην Ινδονησία είναι γνωστός ως SBY.
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Ιουλίου του 2009, ο Γιουντχογιόνο επανεξελέγη με 60,8% και ορκίστηκε για μια νέα θητεία στις 20 Οκτωβρίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ινδονησίας
Ιωάννης Διλέρνια
Ο Ιωάννης Διλέρνια (αναφέρεται και σαν Δελέρνια), ήταν Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, πετοσφαίρισης, και της υδατοσφαίρισης αθλητής του Ν.Ο. Πατρών. Ήταν διεθνής με την εθνική Ελλάδος. Στην εποχή του θεωρούνταν ο καλύτερος Έλληνας τερματοφύλακας στην υδατοσφαίριση.
Ο Διλέρνια ήταν από τους πρώτους αθλητές του Ν.Ο. Πατρών το 1929 όταν ιδρύθηκε, την ίδια χρονιά λίγες μέρες μετά την ίδρυση του συλλόγου διοργανώθηκαν οι "Ναυτικές επιδείξεις". Ο Διλέρνια ήταν πρώτος στην Α' σειρά στα 50 μέτρα ελευθέρας, πρώτος στο 100 μέτρα ύπτιο, πρώτος στη σκυταλοδρομία 4Χ100 και στη σκυταλοδρομία 3Χ50. Στα πλαίσια των ίδιων αγώνων έπαιξε και υδατοσφαίριση, "λευκοί" εναντίον "κυανών" με νικητή την ομάδα του Διλέρνια, τους κυανούς.
Στην ομάδα υδατοσφαίρισης ο Διλέρνια έπαιξε ως το 1949, αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα, κατέκτησε με τον ΝΟΠ τα πρωταθλήματα Ελλάδος του 1935, 1937, 1938, 1939 και 1946.
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης του 1931 ήταν 3οςστον ημιτελικό και 3ος στον τελικό των 100 μέτρων ύπτιο.
Επίσης ήταν πετοσφαιριστής στην Ε.Α. Πατρών πρωταθλητής Ελλάδος το 1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
Auchan
μικρογραφία| Υπερμάρκετ Auchan στο [[Βελιζί-Βιλακουμπλαί, Γαλλία]] Το Auchan είναι γαλλικός πολυεθνικός όμιλος λιανικής με έδρα το Κρουά της Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1961 από τον Ζεράρ Μουλιέ και ανήκει στην οικογένεια Μουλιέ, η οποία έχει το 95% των μετοχών της εταιρείας. Με 354.851 υπαλλήλους, εκ των οποίων οι 261.000 έχουν μερίδιο 5% στην εταιρεία, είναι ο 35ος μεγαλύτερος εργοδότης στον κόσμο.
Το όνομα προέρχεται από το πρώτο κατάστημα Auchan στο Ρουμπαί στην περιοχή Ω-Σαμπ, η προφορά του οποίου είναι πανομοιότυπη με αυτή του «Auchan».
Η εταιρεία χαρτοφυλακίου, Auchan Holding, περιλαμβάνει την Auchan Retail International, την Ceetrus, η οποία διαχειρίζεται εμπορικά κέντρα και την Oney, η οποία προσφέρει χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Λειτουργεί ως Alcampo στην Ισπανία («al campo» είναι η κυριολεκτική ισπανική μετάφραση του γαλλικού «au champ»), Auchan στην Πορτογαλία, Aшан στη Ρωσία και την Ουκρανία και μέσω μιας κοινοπραξίας ως RT-Mart στην Κίνα (χρησιμοποιείται και η μάρκα Auchan) και στην Ταϊβάν.
Η Auchan είναι αξιοσημείωτη επειδή είναι ένα σπάνιο παράδειγμα δυτικής εταιρείας που συνεχίζει να δραστηριοποιείται στη Ρωσία ύστερα από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. μικρογραφία| Auchan στο [[Μπιέρουν, Πολωνία]]
1961-1969: Οι απαρχές
Αφού συνάντησε τους ιδρυτές του Carrefour και του Leclerc, στις 6 Ιουλίου 1961, ο Ζεράρ Μουλιέ ανοίγει το πρώτο κατάστημα Auchan σε ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της εταιρείας Phildar, που ιδρύθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος ονομάζεται επίσης Ζεράρ. Σε έκταση 600 μ2, αυτό το κατάστημα βρισκόταν στην περιοχή Ω-Σαμπ, στο Ρουμπαί. Αρχικά, το κατάστημα επρόκειτο να ονομαστεί «Ochan», αλλά λόγω του ιαπωνικού ήχου άλλαξε το όνομα σε «Auchan». Η επιλογή του αρχικού γράμματος «Α» ήταν επιθυμητή από τους ιδρυτές για να εμφανίζεται στην πρώτη θέση στους καταλόγους. Ο Ζεράρ Μουλιέ βασίστηκε στη συμβουλή του Εντουάρ Λεκλέρκ για να ανοίξει το πρώτο του σούπερ μάρκετ. Αυτό το κατάστημα έπρεπε να κλείσει τη δεκαετία του 1980 λόγω του ισχυρού ανταγωνισμού με αυτό που είχε κατασκευαστεί στο Λερς. Το κτίριο αγοράστηκε από την Intermarché. Το 2003 κατεδαφίστηκε για να δημιουργηθεί χώρος για ένα πιο σύγχρονο κατάστημα.
Το καλοκαίρι του 1967, στις 20 Αυγούστου, η Auchan ανοίγει την πρώτη της υπεραγορά στο Ρονκ, σε μια αρχικά εμπορική περιοχή 3500 μ2. Σύμφωνα με τον Ζεράρ Μουλιέ, η τοποθεσία του Ρονκ χρησίμευσε ως πρότυπο για άλλες υπεραγορές στη Γαλλία στη διεύρυνση εκτός των τροφίμων. Στις 27 Μαρτίου 1969 άνοιξε το εμπορικό κέντρο Englos-les-Géants στο Ανγκλό στη μητρόπολη της Λιλ. Το Englos les Giants ήταν το πρώτο εμπορικό κέντρο με υπερμάρκετ και πάρκο λιανικής στη Γαλλία.
Οικογένεια Μουλιέ
Η Auchan SA ελέγχεται από την οικογένεια Μουλιέ, μια από τις πλουσιότερες στη Γαλλία και στην Ευρώπη. Η οικογένεια Μουλιέ διαθέτει επίσης τα Leroy Merlin, Decathlon και άλλα καταστήματα λιανικής πώλησης.
Κίνα
Η Auchan άνοιξε το πρώτο της κατάστημα στη Σαγκάη το 1999. Λειτούργησε μέσω του Sun Art Retail Group, μιας δημόσιας εταιρείας εισηγμένης στο Χονγκ Κονγκ, στην οποία η Auchan κατείχε το 38,5% και η Alibaba Group το 26%.
Το κατάστημα στο Σουτσόου που βρίσκεται στο βιομηχανικό πάρκο Σουτσόου είχε 9 εκατομμύρια επισκέπτες κατά τη διάρκεια αυτού του οικονομικού έτους, με πάνω από 400 εκατομμύρια τζίρο και έγινε μια από τις μεγαλύτερες υπεραγορές Auchan στον κόσμο. Το κατάστημα του Σουτσόου επεκτάθηκε το 2008 και ήταν η μεγαλύτερη υπεραγορά Auchan στην Κίνα, η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο. Επίσης, η Auchan China οδήγησε στο άνοιγμα της ιστοσελίδας διαδικτυακών αγορών της για τα καταστήματα στη Σαγκάη και στο Σουτσόου.
Η Auchan πρόσφερε ηλεκτρονικές αγορές μόνο σε αυτές τις δύο πόλεις μέχρι τότε και άνοιξε στη Σουτσόου το πρώτο της κατάστημα AuchanDrive, βασισμένο στο γαλλικό της μοντέλο (click & go) τον Μάιο του 2012. Η υπηρεσία AuchanDrive επέτρεπε στους πελάτες να αγοράζουν είδη παντοπωλείου στο διαδίκτυο για παράδοση στο σπίτι, καθώς αυτές οι τοποθεσίες αποτελούσαν παραδείγματα διαδικτυακών σούπερ μάρκετ στην Κίνα.
Το 2017, μια σειρά από μη επανδρωμένα καταστήματα ψιλικών, που διατίθενται στο εμπόριο ως BingoBox, λειτούργησαν από την Auchan στην Κίνα.
Το 2020, η Auchan εγκατέλειψε την Κίνα, αφού πούλησε τις μετοχές της στην Alibaba.
Ρωσία
Τον Νοέμβριο του 2021, η ρωσική «Auchan» υπέγραψε με την υπηρεσία ηλεκτρονικής παράδοσης «Sbermarket» μια συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας στο ηλεκτρονικό εμπόριο έως το 2028. Πρώτον, από το 2022, και οι δύο εταίροι θα επικεντρωθούν στην παράδοση από «σκοτεινά» καταστήματα, καθώς και σε προγράμματα παράδοσης και αφοσίωσης για πελάτες B2B. Τον Ιανουάριο του 2022, η ρωσική Auchan ενεργοποίησε 73 καταστήματα (περισσότερα από τα μισά καταστήματά της, συμπεριλαμβανομένου του «Atak») σε παράδοση Sbermarket. Μία από τις λίγες εταιρείες που εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στη Ρωσία μετά την εισβολή της χώρας και τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Παρά τις κυρώσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ, η Auchan συνέχισε τις δραστηριότητές της στη Ρωσία.
Φθηνότερο μαγαζί
Σύμφωνα με μελέτη της ASM Sales Force Agency, το Auchan ήταν το φθηνότερο κατάστημα στην Πολωνία, στην κατηγορία των καταστημάτων που μελετούν επιταγές.
Μεσαριά Θήρας
Η Μεσαριά είναι χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 3,5 χιλιομέτρων από τα Φηρά. Με βάση την απογραφή του 2001 έχει 1.075 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 1480 κατοίκους. Ανήκει διοικητικά στο τοπικό διαμέρισμα Μεσαριάς του δήμου Θήρας της Θήρας Ω Θήρα
Auchan
Κατάρρευση κτιρίου στο Σαβάρ
Στις 24 Απριλίου 2013, το οκταώροφο εμπορικό κτήριο Rana Plaza κατέρρευσε στο Σαβάρ, μια υποσυνοικία κοντά στη Ντάκα, την πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές. Τουλάχιστον 1.127 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περισσότεροι από 2.438 τραυματίστηκαν. Το εργοστάσιο στέγαζε έναν αριθμό χωριστών εργοστασίων ενδυμάτων που απασχολούσαν περίπου 5.000 άτομα, πολλά καταστήματα και μια τράπεζα και κατασκεύαζε ενδύματα για επωνυμίες όπως οι Benetton Group, Joe Fresh, The Children's Place, Primark, Monsoon και DressBarn. Από τις 29 μάρκες που προσδιορίστηκε ότι προμηθεύονταν προϊόντα από τα εργοστάσια της Rana Plaza, μόνο 9 συμμετείχαν σε συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν το Νοέμβριο του 2013 για να συμφωνήσουν μια πρόταση για αποζημίωση στα θύματα. Αρκετές εταιρείες αρνήθηκαν να υπογράψουν, συμπεριλαμβανομένων των Walmart, Carrefour, Mango, Auchan και Kik. Η συμφωνία υπεγράφη από τις Primark, Loblaw, Bonmarché και El Corte Ingles.
Μεσαριά Θήρας
Ιστορία
Η ύπαρξη της Μεσαριάς καταγράφεται ήδη από τα μέσα του 17ου αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα αποτέλεσε το βιομηχανικό κέντρο της Σαντορίνης.
Auchan
Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022
Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου, πολλές διεθνείς, ιδιαίτερα δυτικές, εταιρείες αποχώρησαν από τη Ρωσία. Η Auchan, με σχεδόν 300 καταστήματα και 41.000 υπαλλήλους στη Ρωσία, έχει επικριθεί επειδή δεν ανακοίνωσε καμία μείωση των εργασιών της, σε αντίθεση με τους περισσότερους δυτικούς ανταγωνιστές της.
Μεσαριά Θήρας
Ιστορία
Το 1929 ιδρύθηκε στην Μεσαριά το ιδιωτικό οφθαλμιατρείο "Αγία Βαρβάρα", γνωστό και ως "Δανέζειο Οφθαλμιατρείο". Είχε τεράστια συμβολή στην αντιμετώπιση του τραχώματος στο νησί, μία αρρώστια από την οποία έπασχε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του νησιού και η οποία οδηγεί στην τύφλωση. Το οφθαλμιατρείο έκλεισε το 1954 με απόφαση του τότε υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, η οποία προέβλεπε και την ίδρυση δημόσιου αντιτραχωματικού οργανισμού.
Auchan
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες λιανικού εμπορίου της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα
Μεσαριά Θήρας
Αρχοντικό Σαλίβερου
Όπως μαρτυρεί εγχάρακτη επιγραφή στην είσοδο του αρχοντικού, χτίστηκε το 1893. Σήμερα είναι ακατοίκητο και μη επισκέψιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σαντορίνης Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Σίτρα
Η Σίτρα (سترة ή سِتْرَة, As-Sitra, αγγλικά: Sitra ή Sitrah), επίσης γνωστή ως νήσος Σίτρα (Jazīrat as-Sitra), είναι ένα νησί στο Μπαχρέιν. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας, Μανάμα, στη νήσο Μπαχρέιν.
Ιστορία
Το 1782, συνέβη μια σύγκρουση μεταξύ ντόπιων και ορισμένων προσώπων του Οίκου των Χαλίφα, οι οποίοι είχαν έρθει από τη Ζουμπάρα για να αγοράσουν προμήθειες. Οι συγκρούσεις οδήγησαν σε θανάτους και από τις δύο πλευρές.
Γεωγραφία
Το νησί βρίσκεται ακριβώς ανατολικά της νήσου Μπαχρέιν στον Περσικό Κόλπο. Βρίσκεται νότια της Μανάμα και του Ναμπίχ Σάλεχ. Η δυτική ακτή του νησιού σχηματίζει τα όρια του όρμου Τούμπλι. Το νησί συνήθιζε να καλύπτεται με δάση χουρμαδιών και αγροκτήματα, τα οποία ποτίζονταν από διάφορες πηγές γλυκού νερού. Τα μαγκρόβια δάση συνήθιζαν να ευθυγραμμίζονται στη δυτική ακτή, ωστόσο έχουν σχεδόν εξαφανιστεί λόγω ανάπτυξης
Δημογραφία
Οι περισσότεροι από τους κατοίκους του νησιού ζουν σε εννέα ιστορικά χωριά:
Υπάρχει ένα τεράστιο έργο αποκατάστασης γης που ονομάζεται Ανατολική Σίτρα, το οποίο αύξησε το μέγεθος του νησιού κατά 50% και όπου έχει χτίσει μια νέα πόλη σε αυτό.
Οικονομία
Η οικονομία του νησιού βασίστηκε στη γεωργία και την αλιεία. Το βόρειο τμήμα του νησιού έχει μετατραπεί σε βιομηχανική περιοχή. Οι δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαίου της Bahrain Petroleum Company βρίσκονται στο νότο. Η Σίτρα είναι επίσης ο τερματικός σταθμός του αγωγού φυσικού αερίου μήκους 42 χιλιομέτρων Νταχράν-Σίτρα, ο οποίος την συνδέει με την Νταχράν της Σαουδικής Αραβίας.
Αρκετές εκθέσεις αυτοκινήτων και επίπλων αποτελούν επίσης τη νέα ανάπτυξη στο νησί. Το Sitra Club είναι ένας πολιτιστικός και αθλητικός σύλλογος του νησιού.
Εκπαίδευση
Η Σίτρα είναι η τοποθεσία πολλών πανεπιστημιουπόλεων, όπως το Διεθνές Σχολείο Αλ Νουρ και το Ινδικό Σχολείο του Μπαχρέιν. Το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών βρίσκεται επίσης εδώ.
Μεταφορές
Ο ανυψωμένος δρόμος της Σίτρα συνδέει το βόρειο τμήμα του νησιού με το Ναμπίχ Σάλεχ και το Ουμ Αλ Χάσαμ (Μανάμα) στη νήσο Μπαχρέιν. Δύο μικρές γέφυρες στα νοτιοδυτικά της Σίτρα ενώνουν επίσης τη νήσο Μπαχρέιν, κοντά στα χωριά Μαάμιρ και Έκερ.
Διοίκηση
Το νότιο τμήμα του νησιού ανήκει στο Νότιο Κυβερνείο και το βόρειο τμήμα στο Κυβερνείο της Πρωτεύουσας. Μεταξύ 1990 και 2013 ήταν μέρος του Κεντρικού Κυβερνείου του Μπαχρέιν, αλλά αυτό έχει πλέον διαλυθεί. Μεταξύ 1920 και 1990 ήταν μέρος του Δήμου Σίτρα.
Δήμος Σίτρα
Πριν την αναδιοργάνωση των Κυβερνείων ήταν ένς δήμος του Μπαχρέιν. Ο Δήμος Σίτρα αποτελούνταν από το νησί της Σίτρα και τρία χωριά κοντά σε αυτό στο κύριο νησί του Μπαχρέιν, τα: Μαάμιρ, Έκερ και Νουουαϊντράτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σίτρα Κατηγορία:Οικισμοί στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Νησιά του Μπαχρέιν Κατηγορία:Τεχνητά νησιά του Μπαχρέιν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά
Ρίζια Έβρου
Τα Ρίζια είναι πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 55 μέτρα. Ο μονιμος πληθυσμός του είναι 997 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Γεωγραφία και ιστορία οικισμού
Το χωριό βρίσκεται περίπου 20 χλμ. βόρεια της Ορεστιάδας δίπλα στις νότιες όχθες του ποταμού Άρδα, σε κοντινή απόσταση (4 χλμ. ανατολικά) από τον χώρο εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Άρδα στις Καστανιές Έβρου.
Στην τοποθεσία "Άγιος Νικόλαος" ή "Τσάγια", βορειοανατολικά του χωριού, έχουν ανακαλυφθεί υπολείμματα οικισμού της Εποχής του Σιδήρου και διάφορα ευρήματα που φτάνουν ως την εποχή του Σεπτίμιου Σεβήρου (193-211 μ.Χ.). Η ονομασία του χωριού κατά την οθωμανική κυριαρχία ήταν "Ντουτζιαράζ" ή "Δουτζάρος" (Дуджарос - Ντουτζάρος στα βουλγαρικά). Μετά από μια σύντομη περίοδο βουλγαρικής κυριαρχίας μεταξύ του 1913 και του 1919, έγινε μέρος της Ελλάδας. Ως αποτέλεσμα, ο βουλγαρικός και ο τουρκικός πληθυσμός ανταλλάχθηκε με Έλληνες πρόσφυγες, κυρίως από τη σημερινή Τουρκία.
Η ιστορική εικόνα του Αρχαγγέλου Ταξιάρχου Μιχαήλ που φυλάσσεται στον ναό των Ταξιαρχών δόθηκε από του Έλληνες της Αδριανούπολης στους Ριζιώτες το έτος 1815.
Αξιοθέατα και εκδηλώσεις
Η περιοχή δυτικά από τα Ρίζια, στις όχθες του Άρδα και ανάμεσα με τα χωριά Άρζος (Δ.-ΒΔ.) και Κέραμος (Δ.-ΝΔ.) είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Βαλκανοτσικλητάρα (Dendrocopos syriacus), Νυχτοκόρακα (Nycticorax nycticorax), Λαγγόνα (Phalacrocorax pygmeus) και Σταχτοκεφαλά (Lanius minor).
Στις 8 Νοεμβρίου γιορτάζει το χωριό καθώς η εκκλησία των Ριζίων, είναι αφιερωμένη στους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ. Στο ναό, βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα του Αρχιστράτηγου Μιχαήλ, δωρεά της συντεχνίας των κρεοπωλών του Καραγάτς της Ανατολικής Θράκης το 1825.
Διοικητικές και πληθυσμιακές μεταβολές
Η κοινότητα Ριζίων αναγνωρίζεται επίσημα με προεδρικό διάταγμα το 1924 και ορίζεται ως έδρα κοινότητας. Σε αυτήν προσαρτώνται οι οικισμοί Χάνδαξ, Χανδράς, Αρζός, Κέραμος, Καναδάς και Βάλτος. Το 1928, ο οικισμός Χάνδαξ καταργείται, ενώ το 1930, ο οικισμός Καναδάς αποσπάται και προσαρτάται στην κοινότητα Μαρασίων. Τον επόμενο χρόνο, ο οικισμός Φυλάκιο αποσπάται από την κοινότητα Κομάρων και προσαρτάται στην κοινότητα, ενώ ο οικισμός Χάνδρας αναβαθμίζεται σε έδρα κοινότητας και αποσπάται. Το 1934, η ίδια διοικητική μεταβολή εφαρμόζεται με την αυτονόμηση των οικισμών Άρζος και Βάλτος, ενώ το 1950, το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται για τους οικισμούς Φυλάκιο και Κέραμος. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του 1997 του σχεδίου Καποδίστρια, οι κοινότητες Νέας Βύσσης, Καβύλης, Καστανεών, Στέρνας, Ριζίων και οι οικισμοί αυτών, συνιστούν το δήμο Βύσσας. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καλλικράτη το 2011, ο Δήμος Βύσσας προσαρτάται στον Δήμο Ορεστιάδας και τα Ρίζια ως τοπική κοινότητα εντάσσεται στο διευρυμένο δήμο.
Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μία σταδιακή μείωση του πραγματικού πληθυσμού του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν
Η ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν (γαλλικά: ASVEL Lyon-Villeurbanne, ASVEL Basket), γνωστή ως Βιλερμπάν, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1948, ως τμήμα του αθλητικού συλλόγου ΑΣΒΕΛ και εδρεύει στο προάστιο Βιλερμπάν της Λυών στη Γαλλία. Χρώματά της είναι το πράσινο και το λευκό. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στην Αστρομπάλ, χωρητικότητας 5.800 θεατών. Αποτελεί μία από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες στη Γαλλία, έχοντας κατακτήσει 21 πρωταθλήματα, 11 κύπελλα, ένα ομοσπονδιακό κύπελλο κι ένα λιγκ καπ. Από το 2014, πρόεδρος της είναι ο Γάλλος σταρ του ΝΒΑ, Τόνι Πάρκερ και αντιπρόεδρος της ο επίσης Γάλλος καλαθοσφαιριστής Νικολά Μπατούμ. Από τη σεζόν 2019-20, η ομάδα αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα.
Ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Ευρωλίγκα Κύπελλο Σαπόρτα
Εγχώριες διοργανώσεις
Πρωτάθλημα Γαλλίας Κύπελλο Γαλλίας Leaders Cup Ματς ντε Τσαμπιόν (Σούπερ Καπ Γαλλίας) Ομοσπονδιακό Κύπελλο
Μελίσσι Αρκαδίας
Το Μελίσσι, επίσημα Μελίσσιον, είναι ακατοίκητος ημιορεινός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας σε υψόμετρο 380 μέτρα. Βρίσκεται στην Βόρεια Κυνουρία, σε απόσταση 24 χλμ. Δ. από το Άστρος (έδρα του δήμου) και 29 χλμ. ΝΑ. από την Τρίπολη. Βορειοδυτικά του είναι ο Άγιος Γεώργιος, δυτικά περνάει ο ποταμός Τάνος και νοτιοανατολικά είναι το Αετοχώρι.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, το Αετοχώρι και τη Βάθηα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου που ανήκει στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Αρκαδίας
Πολ Μπαρόν
Ο Πολ Μπαρόν (Paul Baron) ήταν Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1895 και απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου 1973, σε ηλικία 78 ετών.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε σε πέντε διαφορετικούς γαλλικούς συλλόγους μέχρι το 1932, όταν σε ηλικία 37 ετών αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Το 1923 πραγματοποίησε τη μοναδική του διεθνή συμμετοχή με τα χρώματα της Γαλλίας, σε ηλικία 28 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αχυρά Αιτωλοακαρνανίας
Τα Αχυρά είναι ορεινός οικισμός, σε υψόμετρο 500 μέτρων, στην περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Ιστορικά στοιχεία
Ο παλαιός οικισμός (Παλαιά Αχυρά) είχε μείνει ακατοίκητος μετά από σφοδρές κατολισθήσεις και οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στην Κατούνα, σε γειτονιά που, επίσης, λεγόταν Αχυρά. Ο σημερινός οικισμός προήλθε το 1985 μετά από απόφαση του δήμου Κατούνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, απογράφησαν 117 κάτοικοι, ενώ με την απογραφή του 2001 ήταν 88. Το παλιό χωριό βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, στην πρώην επαρχία Ξηρομέρου, στις ανατολικές πλαγιές των Ακαρνανικών ορέων, σε απόσταση 46 χλμ. ΝΑ. από τη Βόνιτσα και 51 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο. Στα ανατολικά έχει απομείνει ως ενοριακός ναός το παλιό καθολικό της μονής της Παναγιάς της Αχυριάτισσας (του 1833) με όμορφο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Εχίνου αν και η τοπική παράδοση αναφέρει ότι κτίστηκε πριν το 1521, με προστάτιδα την θαυματουργή Παναγία των Αχυρών. Η περιοχή είναι γνωστή για τα πάρα πολλά νερά που αναβλύζουν και που είναι αιτία να έχουν ξεκινήσει έργα από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έργα κατασκευής φράγματος.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Αχυρών που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεδεώνος του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 21,207 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Ο θάνατος θα ξανάρθει (ταινία)
Ο θάνατος θα ξανάρθει είναι μια ασπρόμαυρη αστυνομική περιπέτεια που γυρίστηκε το 1961.
Πλοκή
Σε μια απομονωμένη έπαυλη στη Λευκωσία, ακούγεται ένας πυροβολισμός μέσα στη νύχτα. Έχει δολοφονηθεί ο ιδιοκτήτης, ο Άγγλος απόστρατος ταξίαρχος Μόρτον. Κύριοι ύποπτοι για τη δολοφονία είναι η κόρη του θύματος, Έλενα, η δεύτερη σύζυγός του, Λίζα, η ανιψιά του (κόρη της αδελφής του), Βέρα, ο αρραβωνιαστικός της κόρης του, Αλέξης, ο γιατρός του θύματος και το υπηρετικό προσωπικό.
Την εξιχνίαση του εγκλήματος αναλαμβάνει για λογαριασμό της αστυνομίας ο επιθεωρητής Φοξ και ο βοηθός του, αστυνόμος Πετρίδης, αλλά την ώρα της ανάκρισης καταφτάνει ο εγκληματολόγος Τηλέμαχος Χριστοφής με τη βοηθό του, Αλίκη Ροσέτη, καθώς επίσης και ο λοχαγός Καραλής, ο οποίος μισούσε θανάσιμα τον νεκρό, ο οποίος και συλλαμβάνεται ως βασικός ύποπτος.
Παραγωγή
Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Νίκου Φώσκολου. Η πρώτη της προβολή πραγματοποιήθηκε στις 9 Απριλίου 1961. Κόβοντας 43.658 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 58 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Πρόκειται για χαρακτηριστικό δείγμα αστυνομικής ταινίας που ακολουθεί το στιλ των βρετανικών μυθιστορημάτων της Άγκαθα Κρίστι.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αργύρη Κουνάδη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες μυστηρίου
Ιτζάν Εσκαμίγια
Ο Ιτζάν Μανουέλ Εσκαμίγια Γκερέρο (Μαδρίτη, 31 Οκτωβρίου, 1997) είναι Ισπανός ηθοποιός, ευρέως γνωστός για τον ρόλο του ως Σαμουέλ Γκαρθία στη σειρά του Netflix, Élite (2018).
Βιογραφία
Γεννημένος στη Μαδρίτη στις 31 Οκτωβρίου 1997, είναι γιος ενός τηλεοπτικού παραγωγού και ενός μοντέλου. Σπούδασε υποκριτική στη Μαδρίτη, σε μια γνωστή σχολή.
Καριέρα
Στις 5 Οκτωβρίου 2018, έκανε πρεμιέρα η σειρά του Netflix, Elite, υποδυόμενος τον Σαμουέλ Γκαρθία, έναν φοιτητή που μετά την κατάρρευση του σχολείου του, λαμβάνει υποτροφία για να σπουδάσει σε ένα αριστοκρατικό σχολείο. Χάρη σε αυτόν τον ρόλο, ο ηθοποιός έγινε παγκοσμίως γνωστός, φτάνοντας τους 7,2 εκατομμύρια ακόλουθους στα δημόσια προφίλ του στα κοινωνικά δίκτυα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Highway to Hell
Highway to Hell είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records", μία εβδομάδα αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 8 Νοεμβρίου 1979 στην Αυστραλία.
Ιστορία του δίσκου
left|thumb|120px|Ο Μπον Σκοτ το 1979 Το "Highway to Hell" ήταν ο πρώτος δίσκος των AC/DC του οποίου την παραγωγή δεν έκαναν ο Χάρι Βάντα και ο Τζορτζ Γιανγκ. Το συγκρότημα ξεκίνησε τη σύνθεση τραγουδιών και την ηχογράφηση ντέμο, τον Ιανουάριο του 1979 στα "Albert Studios" του Σίδνεϊ, όπου γνώρισαν τον παραγωγό Έντι Κρέιμερ. Ο Κρέιμερ απολύθηκε λίγο αργότερα, με τον Ρόμπερτ Τζον "Mutt" Λανγκ να παίρνει τη θέση του, παραμένοντας, εκτός του "Highway to Hell" και για τα επόμενα δύο άλμπουμ του συγκροτήματος. Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα "Criteria Studios" του Μαϊάμι τον Φεβρουάριο του 1979 και στα "Roundhouse Studios" του Λονδίνου τους δύο επόμενους μήνες.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στα τέλη Ιουλίου παγκοσμίως και μία εβδομάδα αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όντας το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard, φθάνοντας στο # 17. Στη Μεγάλη Βρετανία έφθασε στο # 8, ενώ μπήκε στο Top-10 στη Γαλλία και τη Γερμανία. Τον δίσκο συνόδευαν τα επιτυχημένα σινγκλ "Highway to Hell" και "Touch too Much", βοηθώντας το άλμπουμ να γίνει πλατινένιο σε διάστημα έξι μηνών. Πλέον, το "Highway to Hell" έχει βραβευθεί ως επτά φορές πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, πέντε φορές πλατινένιο την Αυστραλία και διπλά πλατινένιο στον Καναδά.
Στην Αυστραλία, ο δίσκος κυκλοφόρησε με ελαφρώς διαφορετικό εξώφυλλο, παρουσιάζοντας φλόγες και την ταστιέρα ενός μπάσου κάτω από τη φωτογραφία του συγκροτήματος από τη διεθνή έκδοση του δίσκου.
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος των AC/DC με τον Μπον Σκοτ στη σύνθεση τους, αφού ο τραγουδιστής έχασε τη ζωή του στις 19 Φεβρουαρίου 1980. Οι τελευταίες του ηχογραφημένες λέξεις του είναι "Shazbot, na-nu na-nu" και βρίσκονται στο κομμάτι "Night Prowler". Η συγκεκριμένη φράση χρησιμοποιούνταν στην τηλεοπτική σειρά "Mork and Mindy" από τον Ρόμπιν Ουίλιαμς.
Τα Χριστούγεννα του 2013, το σινγκλ "Highway to Hell" κυκλοφόρησε και πάλι με σκοπό τον εορτασμό των σαράντα χρόνων του συγκροτήματος και τα έσοδα από τις πωλήσεις του να δωρίζονται σαν φιλανθρωπία υπέρ της πρόληψης του καρκίνου. Το σινγκλ έφθασε στο # 4 των βρετανικών τσαρτ, όντας το μοναδικό Top-10 σινγκλ της καριέρας τους για τη συγκεκριμένη χώρα.
Τραγούδια
1. Highway to Hell (A. Young, M. Young, Scott) - 3:29
2. Girls Got Rhythm (A. Young, M. Young, Scott) - 3:24
3. Walk All Over You (A. Young, M. Young, Scott) - 5:11
4. Touch Too Much (A. Young, M. Young, Scott) - 4:28
5. Beating Around the Bush (A. Young, M. Young, Scott) - 3:57
6. Shot Down in Flames (A. Young, M. Young, Scott) - 3:23
9. Love Hungry Man (A. Young, M. Young, Scott) - 4:18
10. Night Prowler (A. Young, M. Young, Scott) - 6:18
Βραβεία
Highway to Hell (άλμπουμ)
Αυστραλία (ARIA Certification) : 5 x πλατινένιος
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : 7 x πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification) : 2 x πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Χρυσός
Αργεντινή (CAPIF Certification) : Χρυσός
Ελβετία (IFPI Certification) : Πλατινένιος
Αυστρία (IFPI Certification) : Χρυσός
Γαλλία (SNEP Certification) : Πλατινένιος
Μέλη των AC/DC
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Highway to Hell" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979 Κατηγορία:Άλμπουμ των AC/DC
Αλφόνσος Ενρίκεθ
Ο Αλφόνσος Ενρίκεθ (ισπαν. Alfonso Enríquez, 1354 - 1429) από τον Καστιλινό Οίκο της Ιβρέα ήταν κύριος της Μεδίνα δε Ριοσέκο και ναύαρχος της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος από τα νόθα τέκνα του Φαδρίκε-Αλφόνσου μαγίστρου του Τάγματος του Αγ. Ιακώβου και της ερωμένης του (ίσως της Εβραίας Παλόμα των Σεφαρδιτών). Ο πατέρας του εξεγέρθηκε εναντίον του ετεροθαλούς αδελφού του Πέτρου της Καστίλης, ο οποίος διέταξε την εκτέλεσή του.
Ήθελε να νυμφευτεί την Ιωάννα δε Μεντόθα, έτσι ντύθηκε υπηρέτης και τη ρώτησε αν ήθελε να παντρευτεί τον αφέντη του (τον ίδιο). Όταν η Ιωάννα απάντησε ότι ο αφέντης του ήταν γιος μίας των Μαράνα (Εβραίων που έγιναν Χριστιανοί), ο Αλφόνσος τη ράπισε. Ζήτησε ιερέα και τη νυμφεύτηκε, λέγοντας ότι δεν πρέπει να ειπωθεί ότι σήκωσε χέρι επάνω της κάποιος, που δεν ήταν ο σύζυγός της. Μία φορά που έφθασε αργά τη νύχτα, η Ιωάννα δεν του άνοιξε, ισχυριζόμενη ότι είναι αξιοσέβαστη Καστιλιανή και αυτός κοιμήθηκε έξω.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1387 την Ιωάννα δε Μεντόθα. Τα τέκνα του έφεραν το επώνυμο Ενρίκεθ υ Μεντόθα:
Από μία εκτός γάμου σχέση είχε φυσικό τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Μεγάλη Μοραβία
thumb|250px|Η Μεγάλη Μοραβία στα τέλη του 9ου αιώνα. Σκούρο πράσινο αποδεδειγμένα εδάφη, Ανοικτό πράσινο πιθανολογούμενα εδάφη Η Μεγάλη Μοραβία (λατινικά: Regnum Marahensium, τσεχικά: Velká Morava, σλοβακικά: Veľká Morava, πολωνικά: Wielkie Morawy), ή απλά Μοραβία, ήταν το πρώτο μεγάλο κράτος που ήταν κατά κύριο λόγο των Δυτικών Σλάβων και εμφανίστηκε στην περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, πιθανώς περιλαμβάνοντας εδάφη που αποτελούν σήμερα τμήμα της Τσεχίας, της Σλοβακίας, της Ουγγαρίας, της Αυστρίας, της Γερμανίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Σερβίας και της Ουκρανίας. Ο μόνος σχηματισμός που προηγήθηκε σε αυτές τις περιοχές ήταν η φυλετική ένωση του Σάμο που ήταν γνωστή μεταξύ 631 και 658 μ.Χ.
Η περιοχή του πυρήνα της είναι η περιοχή που τώρα ονομάζεται Μοραβία στο ανατολικό τμήμα της Τσεχίας κατά μήκος του Ποταμού Μοράβα,που έδωσε το όνομά του στο βασίλειο. Με το βασίλειο αναδύθηκε ο πρώτος σλαβικός λογοτεχνικός πολιτισμός στην Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική Γλώσσα και έγινε η διάδοση του Χριστιανισμού, πρώτα μέσω ιεραπόστολων από την Ανατολική Φραγκία, και αργότερα μετά την άφιξη των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου το 863 και η δημιουργία του Γλαγολιτικού αλφάβητου, του πρώτου αλφάβητου αποκλειστικά για μια σλαβική γλώσσα, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από ένα απλούστερο Κυριλλικό.
Αν και τα σύνορα της αυτοκρατορίας της δεν μπορούν να καθοριστούν επακριβώς, η Μοραβία έφτασε στη μεγαλύτερη εδαφική της έκταση υπό τον πρίγκιπα Σβάτοπλουκ Α' (Σλοβακικά: Svätopluk), που κυβέρνησε από το 870 έως το 894. Οι αποσχιστικές κινήσεις και οι εσωτερικές συγκρούσεις που αναδύθηκαν μετά τον θάνατο του Σβάτοπλουκ συνέβαλαν στην πτώση της Μεγάλης Μοραβίας, που κατακλύσθηκε από τους Ούγγρους, που στη συνέχεια περιέλαβαν το έδαφος της σημερινής Σλοβακίας στις κτήσεις τους. Η ακριβής ημερομηνία της κατάρρευσης της Μοραβίας είναι άγνωστη, αλλά συνέβη μεταξύ 902 και 907.
Η Μοραβία γνώρισε σημαντική πολιτιστική ανάπτυξη υπό τον βασιλιά Ραστισλάβο, με την άφιξη το 863 της ιεραποστολής των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Μετά την απόρριψη του αιτήματός του για ιεραποστόλους από τη Ρώμη ο Ραστισλάβος ζήτησε από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα να στείλει ένα «δάσκαλο» (učiteľ) για να εισαγάγει την παιδεία και ένα νομικό σύστημα (pravьda) στη Μεγάλη Μοραβία. Το αίτημα έγινε δεκτό. Οι ιεραπόστολοι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος εισήγαγαν ένα σύστημα γραφής (το γλαγολιτικό αλφάβητο) και τη Σλαβονική λειτουργία, που τελικά εγκρίθηκε επίσημα από τον Πάπα Αδριανό Β'. Η γλαγολιτική γραφή πιθανότατα επινοήθηκε από τον ίδιο τον Κύριλλο και η γλώσσα που χρησιμοποιούσε για τις μεταφράσεις των ιερών γραφών και το αρχικό του λογοτεχνικό έργο βασίστηκε στη σλαβική διάλεκτο που γνώριζαν ο ίδιος και ο αδελφός του Μεθόδιος από τη γενέτειρά τους Θεσσαλονίκη. Η Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική, επομένως, διέφερε κάπως από την τοπική σλαβική διάλεκτο της Μεγάλης Μοραβίας που ήταν το προγονικό ιδίωμα των μεταγενέστερων διαλέκτων που ομιλούνταν στη Μοραβία και τη δυτική Σλοβακία.
Αργότερα οι μαθητές του Κυρίλλου και του Μεθόδιου εκδιώχθηκαν από τη Μεγάλη Μοραβία από τον βασιλιά Σβάτοπλουκ Α', που επαναπροσανατόλισε την Αυτοκρατορία στον Δυτικό Χριστιανισμό. Ωστόσο η εκδίωξη αυτή είχε σημαντικό αντίκτυπο στις χώρες όπου εγκαταστάθηκαν οι μαθητές και από εκεί συνέχισαν τις ευαγγελικές αποστολές τους—ιδιαίτερα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, πρώτα στη Βουλγαρία από το 886 και αργότερα στην Ανατολική Ευρώπη. Φτάνοντας στην Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία οι μαθητές συνέχισαν το ιεραποστολικό τους έργο. Η Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική έγινε η επίσημη γραπτή γλώσσα στη Βουλγαρία πιθανότατα το 893, όπου τώρα μερικές φορές αναφέρεται ως Παλαιοβουλγαρική. Η γλαγολιτική γραφή αντικαταστάθηκε από την κυριλλική, που χρησιμοποιούσε μερικά από τα γράμματά της. Το πρώιμο κυριλλικό αλφάβητο αναπτύχθηκε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. στη Φιλολογική Σχολή της Πρεσλάβας στη Βουλγαρία και έγινε επίσημη για τη χώρα το 893 περίπου. Η κυριλλική γραφή και οι μεταφράσεις της λειτουργίας διαδόθηκαν σε άλλες σλαβικές χώρες, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια και το Ρως του Κιέβου, χαράσσοντας μια νέα πορεία στην πολιτιστική ανάπτυξη αυτών των σλαβικών εθνών και καθιερώνοντας τα κυριλλικά αλφάβητα όπως είναι τώρα γνωστά στη Βουλγαρία, τη Λευκορωσία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Ρωσία, τη Σερβία και την Ουκρανία.
Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος ανακηρύχθηκαν συν-προστάτες της Ευρώπης από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ το 1980.
Μεγάλη Μοραβία
Το νόημα του ονόματος της Μεγάλης Μοραβίας έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης. Ο χαρακτηρισμός «Μεγάλη Μοραβία» —πηγάζει από το έργο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν που έγραψε ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ' Πορφυρογέννητος γύρω στο 950. Ο αυτοκράτορας χρησιμοποιούσε το επίθετο μεγάλη μόνο σε σχέση με κάποιο κράτος όταν αναφερόταν σε γεγονότα που συνέβησαν μετά την πτώση του, υπονοώντας ότι θα έπρεπε μάλλον να εκληφθεί ως «παλιά» αντί για «μεγάλη». Σύμφωνα με μια τρίτη θεωρία το επίθετο μεγάλη αναφέρεται σε μια περιοχή που βρίσκεται πέρα ​​από τα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.. Τέλος ο ιστορικός Λουμπομίρ Ε. Χάβλικ γράφει ότι οι βυζαντινοί μελετητές χρησιμοποιούσαν αυτό το επίθετο όταν αναφέρονταν σε πατρίδες νομαδικών λαών, όπως αποδεικνύεται από τον όρο «Μεγάλη Βουλγαρία».
''[Εκεί] είναι το Βελιγράδι, όπου βρίσκεται ο πύργος του αγίου και μεγάλου Κωνσταντίνου, του αυτοκράτορα. Στη συνέχεια πάλι, στην άκρη του ποταμού, βρίσκεται το περίφημο Σίρμιο με το όνομα, ένα ταξίδι δύο ημερών από το Βελιγράδι. και πιο πέρα ​​βρίσκεται η μεγάλη Μοραβία, η αβάπτιστη, την οποία οι [Ούγγροι] έχουν εξαλείψει, αλλά στην οποία βασίλευε παλαιότερα [ο Σβάτοπλουκ]. Αυτά είναι τα τοπόσημα και τα ονόματα κατά μήκος του ποταμού Δούναβη [...]|Κωνσταντίνος Ζ' Πορφυρογέννητος: Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν''
Το έργο του Πορφυρογέννητου είναι η μοναδική σχεδόν πηγή της εποχής, που χρησιμοποιεί το επίθετο «μεγάλη» σε σχέση με τη Μοραβία. Άλλα έγγραφα του 9ου και του 10ου αιώνα δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τον όρο σε αυτό το πλαίσιο. Αντίθετα αναφέρουν το κράτος ως "βασίλειο της Μοραβίας" ή "βασίλειο των Μοραβών" (regnum Marahensium, terra Marahensium, regnum Marahavorum, regnum Marauorum, terra Marauorum ή regnum Margorum στα λατινικά και Moravьska oblastь στην Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική) ή απλώς "Μοραβία" (Marawa, Marauia και Maraha στα λατινικά, Morava, Marava ή Murava στην Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική και M.ŕawa.t στα αραβικά), επίσης regnum Sclavorum (βασίλειο των Σλάβων) ή εναλλακτικό regnum Rastizi (βασίλειο του Ραστισλάβου) ή regnum Zuentibaldi (βασίλειο του Σβάτοπλουκ).
Ετυμολογία
"Morava" είναι το τσεχικό και το σλοβακικό όνομα τόσο για τον ποταμό όσο και για τη χώρα, πιθανώς το όνομα του ποταμού είναι το κύριο και δίνει το όνομα στη γύρω χώρα. Η κατάληξη -ava, όπως και σε πολλούς άλλους ποταμούς της Τσεχίας και της Σλοβακίας, θεωρείται συχνότερα ως σλαβικοποίηση του αρχικά γερμανικού -ahwa (= σύγχρονο γερμανικό "Au" ή "-a"), συγγενές με το λατινικό aqua. Ορισμένοι μελετητές το συνδέουν πάλι, με το κελτικό -ab και το ινδοευρωπαϊκό *apa/*opa («νερό, θάλασσα»). Η ρίζα mor- μπορεί επίσης να συνδεθεί με άλλες ινδοευρωπαϊκές λέξεις με τη σημασία του νερού, της λίμνης ή της θάλασσας (θάλασσα: σλαβικά more, λατινικά mare, ουαλικά môr, γερμανικά Meer· υγρασία: αγγλικά και γερμανικά Moor, σλαβικά mokr-). Συγκρίνετε επίσης άλλα ονόματα ποταμών όπως o Μουρ στην Αυστρία και ένας άλλος Μοράβας] στη Σερβία κ.λπ.).
Επικράτεια
Μετά την πτώση της Μεγάλης Μοραβίας η κεντρική της επικράτεια μοιράστηκε σταδιακά μεταξύ των νεοανερχόμενων βασιλείων της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Τα σύνορα αρχικά ορίστηκαν στον ποταμό Μοράβα. Ωστόσο από τον 12ο αιώνα οι Τσέχοι βασιλιάδες κατάφεραν να κατακτούν όλο και περισσότερο την περιοχή στην ανατολική όχθη, κερδίζοντας τελικά ολόκληρο το τμήμα της ανατολικής επικράτειας από το Οχέρσκε Χράντιστε μέχρι το Στράζνιτσε, κατά μήκος των Λευκών Καρπαθίων. Ο αρχικός πυρήνας της Μεγάλης Μοραβίας, που σήμερα αποτελεί το ανατολικό τμήμα της Μοραβίας και βρίσκεται ανάμεσα στα Λευκά Καρπάθια και τα Όρη Χρίμπυ, έχει διατηρήσει τη μη τσεχική ταυτότητά της στην ονομασία της "Slovácko", που δείχνει κοινή προέλευση με το όνομα της γειτονικής Σλοβακίας — ένα δείγμα μιας προηγούμενης κοινής ταυτότητας στους χρόνους της Μεγάλης Μοραβίας. Αυτή η κεντρική περιοχή της Μεγάλης Μοραβίας κατά μήκος του ποταμού έχει διατηρήσει μια μοναδική κουλτούρα με πλούσια λαογραφική παράδοση: το προαναφερθέν "Slovácko" εκτείνεται, προς τα νότια (όπου ο ποταμός Μοράβας σχηματίζει τα τσεχοσλοβακικά σύνορα), σε δύο περιοχές—την περιοχή Zάλουζι στη δυτική (τσεχική) όχθη του Μοράβα και στο Zαχόριε στην ανατολική (σλοβακική) όχθη του. Το Zαχόριε μπορεί επίσης να υπερηφανεύεται για το μοναδικό σωζόμενο κτήριο από την εποχή της Μεγάλης Μοραβίας, το παρεκκλήσι στο Κόπτσανι, ακριβώς απέναντι από το Μοράβα από τον αρχαιολογικό χώρο του Μικούλτσιτσε (αυτά τα δύο σημαντικά μέρη της Μεγάλης Μοραβίας συνδέονται τώρα με μια γέφυρα). Ο πυρήνας της Μεγάλης Μοραβίας επεκτάθηκε, σύμφωνα με τα χρονικά, στις αρχές της δεκαετίας του 830, όταν ο Μοϊμίρ Α' της Μοραβίας κατέκτησε το γειτονικό πριγκιπάτο της Νίτρα (σημερινή δυτική Σλοβακία). Το πρώην πριγκιπάτο της Νίτρα χρησιμοποιήθηκε ως αυτό που αποκαλείται στα σλοβακικά údelné kniežatsvo, ή η περιοχή που δόθηκε να κυβερνηθεί στον διάδοχο του θρόνου, παραδοσιακά τον γιο της αδερφής του kъnendzь (πρίγκιπα). Ωστόσο η έκταση, ακόμη και η ίδια η τοποθεσία της Μεγάλης Μοραβίας (ιστοριογραφικοί όροι, καθώς η αρχική επίσημη ονομασία της είναι άγνωστη) αποτελούν αντικείμενο συζήτησης. Οι αντίπαλες θεωρίες τοποθετούν το κέντρο της νότια του Δούναβη (στο Μοράβα της Σερβίας) ή στη Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα. Η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης του κράτους της Μοραβίας αμφισβητείται επίσης, αλλά πιθανώς συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 830 υπό τον Πρίγκιπα Μοϊμίρ Α' (ρ. 820/830–846), τον πρώτο γνωστό ηγεμόνα της ενωμένης Μοραβίας. Ο Μοϊμίρ και ο διάδοχός του Ραστισλάβος ("Rostislav" στα Τσέχικα), που κυβέρνησαν από το 846 ως το 870, αρχικά αναγνώρισαν την επικυριαρχία των Καρολιδών μοναρχών, αλλά ο αγώνας της Μοραβίας για ανεξαρτησία προκάλεσε μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων με την Ανατολική Φραγκία από τη δεκαετία του 840.
Παραδοσιακή άποψη
Σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς τα εδάφη του πυρήνα της Μοραβίας βρίσκονταν στην κοιλάδα του ποταμού Μοράβα, στη σημερινή Τσεχία και τη Σλοβακία. Τα αρχαιολογικά ευρήματα μεγάλων πρώιμων μεσαιωνικών φρουρίων και το σημαντικό σύμπλεγμα οικισμών που αναπτύχθηκαν γύρω τους υποδηλώνουν ότι ένα σημαντικό κέντρο ισχύος εμφανίστηκε στην περιοχή αυτή τον 9ο αιώνα. Πρώιμες πηγές (η μετάφραση της Ιστορίας του Κόσμου του Οροσίου από τον Αλφρέδο τον Μέγα της εποχής, που ανέφερε τους γείτονες της Μοραβίας και η περιγραφή του ταξιδιού του Κυρίλλου και του Μεθοδίου από τη Μοραβία στη Βενετία μέσω της Παννονίας στον Βίο του Κωνσταντίνου) τεκμηριώνουν επίσης την παραδοσιακή άποψη:
Αυτοί οι Μοραβοί έχουν στα δυτικά τους τους Θουρίγγιους και μερικούς Βοημούς ... και νότια από την άλλη πλευρά του ποταμού Δούναβη βρίσκεται η χώρα Καρίνθια, που εκτείνεται νότια μέχρι τα βουνά που ονομάζονται Άλπεις. ... Στα ανατολικά της Καρίνθιας, πέρα ​​από την ακατοίκητη περιοχή, είναι η χώρα των Βουλγάρων και ανατολικά της είναι η χώρα των Ελλήνων. Στα ανατολικά της χώρας των Μοραβών βρίσκεται η χώρα του Βιστούλα και ανατολικά από αυτήν βρίσκονται οι ... που ήταν παλαιότερα Γότθοι.
— Αγγλοσαξονική έκδοση του Ορόσιου από τον Βασιλιά Αλφρέδο Τα σύνορα της Μοραβίας δεν μπορούν να προσδιοριστούν με ακρίβεια λόγω της έλλειψης ακριβών πηγών της εποχής. Για παράδειγμα οι μοναχοί που έγραφαν τα Χρονικά της Φούλντα τον 9ο αιώνα είχαν προφανώς περιορισμένη γνώση της γεωγραφίας μακρινών περιοχών της Κεντρικής Ευρώπης. Επιπλέον οι μονάρχες της Μοραβίας υιοθέτησαν μια επεκτατική πολιτική τη δεκαετία του 830, επομένως τα σύνορα του βασίλειού τους άλλαζαν συχνά.
Η Μοραβία έφτασε στο αποκορύφωμα της εδαφικής της επέκτασης υπό τον Σβάτοπλουκ Α' (β. 870–894). Η Ελάσσων Πολωνία, η Παννονία και άλλες περιοχές αναγκάστηκαν να δεχτούν, τουλάχιστον τυπικά και συχνά μόνο για μικρό χρονικό διάστημα, την επικυριαρχία του. Από την άλλη πλευρά η ύπαρξη αρχαιολογικά τεκμηριωμένων κοινών πολιτιστικών περιοχών μεταξύ της Μοραβίας, της Μικράς Πολωνίας και της Σιλεσίας, δεν αποδεικνύουν ότι τα βόρεια όρια της Μοραβίας βρίσκονταν πάνω από αυτές τις περιοχές. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Μπέλα Μίκλος Σέκε το Πριγκιπάτο της Κάτω Παννονίας δεν ανήκε ποτέ στη Μοραβία. Ούτε τα αρχαιολογικά ευρήματα ούτε οι γραπτές πηγές τεκμηριώνουν την παραδοσιακή άποψη περί μόνιμης προσάρτησης τεράστιων περιοχών κατά τη βασιλεία του. Άλλοι μελετητές προειδοποιούν ότι είναι λάθος να χαράσσονται τα όρια των βασικών εδαφών επειδή η Μοραβία δεν έφτασε σε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης.