cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάλκομ Άλισον
Κρίσταλ Πάλας
Ωστόσο, η επόμενη σεζόν αποδείχτηκε ακόμη πιο καταστροφική, καταλήγοντας σε διαδοχικό υποβιβασμό. Ο Άλισον προσπάθησε να βάλει τέρμα στην παρακμή αναδιαρθρώνοντας πλήρως την ομάδα, στην πορεία εξοργίζοντας σημαντικό μέρος των οπαδών, ιδιαίτερα μετά την απόφασή του να αντικαταστήσει τον αγαπημένο τερματοφύλακα Τζον Τζάξον. Η παρουσία του πολύ Άλισον στο πηδάλιο της Πάλας αποδείχτηκε ευχή και κατάρα στην Γ΄ Εθνική. Από τη μια αύξησε τις ελπίδες και τις προσδοκίες των οπαδών αλλά από την άλλη αποτέλεσε κίνητρο για τις αντίπαλες ομάδες να αγωνίζονται σκληρότερα στο Σέλχερστ Παρκ. Όπως το έθεσε ο αμυντικός της ομάδας Τζιμ Κάνον: ''Ο Μάλκομ έκανε την Κρίσταλ Πάλας διάσημη στη στιγμή. Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να υποβιβάσει μια ομάδα στην Γ΄ Κατηγορία και στην πορεία να αναδειχθεί σε ήρωα.''.
Η σεζόν 1975-76 ήταν πιο επιτυχημένη, με την ομάδα να φτάνει για πρώτη φορά στον ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, αποκλείοντας τη Λίντζ, τη Τσέλσι]] και τη Σάντερλαντ, όλες τους ομάδες της Α΄ Εθνικής. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, ο Άλισον πρωτοεμφανίστικε φορώντας τη φεντόρα που έμελλε να γίνει το το σήμα κατατεθέν του. Στο παιχνίδι δε του Γ΄ γύρου ενάντια στη Σκάρμπορο χρησιμοποιήθηκε ποδοσφαιριστής σε θέση στόπερ μάλλον για πρώτη φορά στο Αγγλικό ποδόσφαιρο.
Με την ομάδα να έχει αποτύχει να φτάσει στον τελικό και να προβιβαστεί - παρά το μεγάλο προβάδισμα της στον βαθμολογικό πίνακα στο πρώτο μέρος της σεζόν - ο Άλισον παραιτήθηκε το Μάιο του 1976. Επέστρεψε στην Πάλας για 2 μήνες τη σεζόν 1980-81 σε μια καταδικασμένη προσπάθεια να τη βοηθήσει να αποφύγει νέο υποβιβασμό.
Επιστροφή στη Μαν Σίτι
Το 1979, ο Άλισον δέχθηκε την πρόσκληση του συμβουλίου της Μάντσεστερ Σίτι να αναλάβει και πάλι ως προπονητής της. Στη διάθεσή του τέθηκαν μεγάλα χρηματικά ποσά για μεταγραφές που θα του επέτρεπαν να χτίσει την ομάδα που ο ίδιος επιθυμούσε. Ο Άλισον Allison πούλησε δημοφιλείς παίκτες, όπως ο Πίτερ Μπέρνζ και ο Γκάρι Όουεν, αντικαθιστώντας τους τον Μάικλ Ρόμπινσον και τον Στιβ Ντέιλι. Η αγορά του Ντέιλι αποτέλεσε μεταγραφικό ρεκόρ την εποχή εκείνη, κοστίζοντας στη Σίτι 1,45 εκατομμύρια λίρες.
Ο Ντέιλι αποδείχτηκε αποτυχία και ο Άλισον ισχυρίστηκε ότι το είχε συμφωνήσει πολύ χαμηλότερη τιμή για αυτόν με τον πρόεδρο της Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι η μεταγραφή κατέστη δυνατή μόνο μετά τη παρέμβαση του Προέδρου της Σίτι, Σουέιλζ, ο οποίος συμφώνησε το υπέρογκο ποσό με τον ομόλογό του. Για τη σχέση του με τον εργοδότη του ο Άλισον πως ὀταν τον πρωτοείδε, τον κοίταξα, είδα το μαλλί χτενισμένο ώστε να κρύβει τη φαλάκρα, το μπλέιζερ σακάκι και τα σουέτ παπούτσια και κατάλαβα πως δεν πρόκειται να τα πάμε καλά. Πράγματι, ένα χρόνο αργότερα ο Άλισον εγκατέλειψε τη Σίτι, στην πορεία καβγαδίζοντας με το διάδοχό του, παλιό συμπαίκτη του στη Γουέστ Χαμ κι εξίσου αποστατική προπονητική φυσιογνωμία Τζον Μποντ.
Στο Εξωτερικό
Ο Άλισον διετέλεσε προπονητής και στο εξωτερικό, όπως στην Τουρκία με τη Γαλατασαράι τη σεζόν 1976-1977 και στην Πορτογαλία με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Με το σύλλογο της Λισαβόνας κέρδισε το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Πορτογαλίας κατά την περίοδο 1981-1982. Η κατάκτηση του πρωταθλήματος δεν επαναλήφθηκε πριν τη σεζόν 1999-2000. Για αυτό το λόγο ο Άλισον συνεχίζει να κατέχει ιδιαίτερη θέση στις καρδιές των οπαδών της Σπόρτινγκ.
Προσωπικότητα
Ενόσω ακόμη στη Σίτι, ο Άλισον συνήθιζε να πειράζει και να προκαλεί τους ντόπιους αντιπάλους της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Κατά τη διάρκεια δεξίωσης, αποκάλεσε το Ματ Μπάσμπι, "Ματ Μπέιμπι" ενώ μετά τη συντριβή της Μαν Γιουνάιτεντ από τη Σίτι με σκορ 4-1 τον Ιανουάριο του 1970, στάθηκε μπρος στο Στρέτφορντ Εντ και σήκωσε το χέρι ψηλά, δείχνοντάς τέσσερα δάχτυλα. Αργότερα αποκάλυψε πως ήταν άνθρωπός του ο οποίος κατέβασε τη σημαία στο Ολντ Τράφορντ μεσίστια μετά το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Ειλικρινής και γυναικάς, συχνά πυκνά ο Άλισον τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Φημολογούνταν ότι είχε σχέσεις με την Κρίστι Κέλερ του σκανδάλου Προφιούμο, την τραγουδίστρια Σκουάιαρζ Ντόροθι και δύο νικήτριες των καλλιστείων της χώρας. Το 1976, ο Άλισον τιμωρήθηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία όταν δημοσιεύθηκε φωτογραφία του με την πορνοστάρ Φιόνα Ρίτσμοντ στο μπάνιο των αποδυτηρίων της Κρίσταλ Πάλας μετά από προπόνηση. Ο Τέρι Βένεμπαλζ, παίκτης της Κρίσταλ Πάλας τότε, είπε για το περιστατικό, ''ήμουν στο μπάνιο με άλλους παίκτες όταν ακούσαμε ψίθυρους ότι ερχόταν. Στη στιγμή κρυφτήκαμε γιατί ξέραμε ότι θα υπήρχαν φωτογράφοι και πως το όλο πράγμα θα δημιουργούσε προβλήματα. Ο Μάλκομ και η Φιόνα γδύθηκαν και μπήκαν στη μπανιέρα.''
Μετά το Ποδόσφαιρο
Ο Μάλκομ Άλισον πέθανε σε οίκο ευγηρίας στις 14 Οκτωβρίου του 2010, σε ηλικία 83 χρόνων. Η κηδεία του έγινε στις 27 Οκτωβρίου και η νεκρική πομπή πέρασε από το Σίτι οβ Μάντσεστερ Στέιντιουμ, όπου το συγκεντρωμένο πλήθος χαιρέτησε την άφιξη του ήρωά του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γέοβιλ Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μίντλεσμπρο Φ.Κ. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαθ Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπρίστολ Ρόβερς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πλύμουθ Αργκάιλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλτον Αθλέτικ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τορόντο Σίτι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γαλατασαράι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Φαρένσε Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Αμπικιλλίνη
μικρογραφία|Η χημική δομή της αμπικιλίνης
Λοξάδα Καρδίτσας
Η Λοξάδα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Αμπικιλλίνη
Η αμπικιλλίνη είναι αντιβιοτικό το οποίο χρησιμοποιείται για την θεραπεία διάφορων βακτηριακών λοιμώξεων, όπως λοιμώξεων της αναπνευστικής οδού, ουρολοιμώξεων, μηνιγγίτιδας, σαλμονέλλωσης και ενδοκαρδίτιδας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία της στρεπτοκοκκική λοίμωξη στα νεογέννητα. Λαμβάνεται σε πόσιμη μορφή, με ένεση σε μυ ή ενδοφλεβίως.
Λοξάδα Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Λοξάδα βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Καρδίτσας σε υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει περίπου 11 χλμ. ΒΔ. από την Καρδίτσα, 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. Ν. από τα Τρίκαλα ενώ ανατολικά της περνάει η ΕΟ Καρδίτσας - Μουζακίου και βορειοανατολικά η σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην περιοχή υπήρχε η ιστορική Μονή Ελεούσης της Λυκουσάδας από την οποία δεν διασώζεται τίποτα εκτός της εικόνας της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας που θεωρείται η αρχαιότερη στη Θεσσαλία.
Αμπικιλλίνη
Οι συνήθεις παρενέργειες της περιλαμβάνουν εξάνθημα, ναυτία και διάρροια. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε άτομα που παρουσιάζουν αλλεργία στην πενικιλλίνη. Στις σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνεται η αναφυλαξία και η ψευδομεμβαρνώδης κολίτιδα από Clostridium difficile. Ενώ χρησιμεύει σε άτομα που έχουν πρόβλημα στα νεφρά, ίσως χρειαστεί να μειωθεί η δοσολογία σε τέτοια άτομα. Η χρήση της κατά την εγκυμοσύνη και τον θηλασμό φαίνεται να είναι ασφαλής.
Λοξάδα Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιθώμης και το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Λοξάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιθώμης του Δήμου Μουζακίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 167 κάτοικοι.
Αμπικιλλίνη
Η αμπικιλλίνη ανακαλύφθηκε το 1958 και η εμπορική της χρήση ξεκίνησε το 1961. Βρίσκεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ. Ο ΠΟΥ ταξινομεί την αμπλικιλλίνη ως φάρμακο κρίσιμης σημασίας για την ανθρώπινη ιατρική. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημο φάρμακο και σε συνδυασμό με σουλβακτάμη, η οποία είναι αναστολέας της β-λακταμάσης, ένα βακτηριακό ένζυμο που διασπά την αμπικιλλίνη και άλλα παρόμοια αντιβιοτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες
Λοξάδα Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Ζακ Όφφενμπαχ
Ο Ζακ Όφφενμπαχ (Jacques Offenbach, 20 Ιουνίου 1819 - 5 Οκτωβρίου 1880), συνθέτης και βιολοντσελίστας της ρομαντικής εποχής, ήταν ένας από τους δημιουργούς του μουσικού είδους της οπερέτας και ένας από τους προδρόμους της σύγχρονης μουσικής κωμωδίας. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες της δημοφιλούς μουσικής στην Ευρώπη του 19ου αιώνα και πολλά από τα έργα του παραμένουν και σήμερα στο ρεπερτόριο γνωστών καλλιτεχνών.
Ο Όφφενμπαχ γεννήθηκε στην Κολωνία της Γερμανίας και ήταν ο γιος του Ισαάκ Γιούντα Έμπερστ (Isaac Juda Eberst), σολίστα, βιβλιοδέτη, διδάσκαλου μουσικής και συνθέτη. Ο πατέρας του ζούσε σε μία εποχή όπου, όπως απαιτούσε το ναπολεόντειο διάταγμα, οι Εβραίοι έπρεπε να πάρουν τα κληρονομικά επώνυμα. Έτσι άλλαξε το όνομα του σε Όφφενμπαχ, δεδομένου ότι ήταν γνωστός ήδη στα ακροατήριά του ως "der Offenbacher", μια και καταγόταν από την πόλη Όφφενμπαχ, που βρίσκεται στις όχθες του Μάιν. Ο γιος του έλαβε το όνομα "Jakob Offenbach", αν και το άλλαξε σε Ζακ όταν εγκαταστάθηκε στη Γαλλία.
Ο Όφφενμπαχ μετακόμισε στο Παρίσι το 1833 για να μελετήσει το βιολοντσέλο. Βρήκε εργασία στην ορχήστρα της Opera Comique και έγραψε πολλές συνθέσεις για τσέλο. Το 1844 άλλαξε θρήσκευμα, έγινε καθολικός και παντρεύτηκε με την Ερμινί ντ' Αλκέν (Herminie de Alcain). Μετακόμισε στη Γερμανία με τη σύζυγο και την κόρη του το 1848 για να αποφύγει την επαναστατική βία στη Γαλλία, αλλά επέστρεψε ένα χρόνο αργότερα, για να γίνει ο μουσικός που συνδέθηκε περισσότερο με τον βασιλιά Λουδοβίκο Ναπολέοντα τον τρίτο.
Το 1850 έγινε μαέστρος του Γαλλικού Θεάτρου, αλλά το 1855 ενοικίασε δικό του θέατρο, το Μπουφ Παριζιέν (Bouffes Parisiens) στην οδό Μονσινί και άρχισε μια επιτυχή σταδιοδρομία, που αφιερώθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στην οπερέτα και την κωμική όπερα, μέχρι το θάνατό του.
Οι δημοφιλέστερες συνθέσεις του εκτελούνται τακτικά ακόμα και σήμερα. Οι γνωστότερες οπερέτες του στον αγγλόφωνο κόσμο είναι ''Ο Ορφέας στον Άδη, Η Παρισινή Ζωή, Η Ωραία Ελένη, Η Περισόλ, Η Μεγάλη Δούκισσα του Γκέρολσταϊν'' κ.ά. Το Χαρωπό Παρίσι είναι ένα θέμα που ακούγεται συχνά σε μπαλέτα και είναι σύνθεση των μελωδιών του Όφφενμπαχ που τροποποιήθηκαν και ενορχηστρώθηκαν από τον Μανουέλ Ρόζενταλ το 1938.
Η τελευταία του όπερα Τα Παραμύθια του Χόφμαν ήταν η σοβαρότερη από τις άλλες εργασίες του, ίσως γιατί απεικονίζει την αιώνια επιθυμία του κλόουν που θέλει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα. Ήταν ακόμα ημιτελής όταν πέθανε το 1880, αλλά ολοκληρώθηκε από το φίλο του Ερνέστ Γκιρό (Ernest Guiraud) και έκανε πρεμιέρα το 1881.
Ο Όφφενμπαχ πέθανε το 1880 και ετάφη στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης, στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Συνθέτες οπερέτας Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
SG
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SG ή Sg ή sg μπορεί να αναφέρεται:
Σοφία Σακοράφα
Η Σοφία Σακοράφα (γενν. Τρίκαλα, 29 Απριλίου 1957) είναι Ελληνίδα πολιτικός, πρώην βουλευτής, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ), πρώην ευρωβουλευτής και πρώην ακοντίστρια.
Αθλητισμός
Άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε ηλικία 15 ετών, αγωνιζόμενη με τα χρώματα του Γ.Σ. Τρικάλων. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1982 στο διεθνές meeting Βενιζέλεια-Χανιά στα Χανιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 74,20 μέτρα. Η επίδοση αυτή παρέμεινε πανελλήνιο ρεκόρ μέχρι την εισαγωγή του νέου τύπου ακοντίου, οπότε και όλα τα ρεκόρ μηδενίστηκαν. Παρέμεινε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στον ανοιχτό στίβο ως και την 13η Ιουνίου του 1983 όταν στο Τάμπερε της Φινλανδίας η Τιίνα Λίλακ το κατέρριψε με επίδοση 74,76 μέτρα.
Συνολικά πέτυχε 17 φορές πανελλήνιο ρεκόρ, βελτιώνοντάς το συνολικά πάνω από 30 μέτρα.
Είναι απόφοιτη της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής Θεσσαλονίκης (σήμερα ΤΕΦΑΑ).
Πολιτική
Όταν αποχώρησε από τον αθλητισμό ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθήνας (με 33.503 σταυρούς προτίμησης) στις εκλογές του 2007, καθώς και στις εκλογές του 2009.
Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη στη 6 Μαΐου 2010 για το νομοσχέδιο σχετικά με το μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. και για τα έκτακτα μέτρα που πήρε η χώρα για να μη χρεοκοπήσει, διαγράφτηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, καθώς δήλωσε «παρών» μαζί με τον Γιάννη Δημαρά και τον Βασίλη Οικονόμου που επίσης δήλωσαν «παρών», ξεφεύγοντας από την κομματική γραμμή που είχε ορίσει ο αρχηγός του κόμματος Γιώργος Παπανδρέου.
Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και του Ιουνίου του 2012, εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πρώτη σε σταυρούς (71.407) από τους υποψήφιους του κόμματος στην εν λόγω περιφέρεια. Στις ευρωεκλογές του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ίδιο κόμμα.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοίνωσε την ανεξαρτητοποίησή της από την ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στις 19 Δεκεμβρίου 2018 εντάχθηκε στο Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής (ΜέΡΑ25) του Γιάνη Βαρουφάκη, με το οποίο ήταν υποψήφια στις ευρωεκλογές του 2019. Εκλέχθηκε βουλευτής στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Ανεξάρτητοι Ευρωβουλευτές Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019 Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25 Κατηγορία:Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1979 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1987 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Μονσέ
Το Μονσέ (γαλλικά: Moncey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Χρίστο Μπότεφ
Ο Χρίστο Μπότεφ (γράφεται και ως Χρίστο Μπότεβ, βουλγαρικά: Христо Ботев, 6 Ιανουαρίου 1848 [π.η. 25 Δεκεμβρίου 1847] – 2 Ιουνίου [π.η. 20 Μαΐου] 1876) ήταν Βούλγαρος ποιητής και επαναστάτης, ένας από τους εκπροσώπους του επαναστατικού ρομαντισμού στην βαλκανική ποίηση του 19ου αιώνα. Θεωρείται από τους Βούλγαρους ως ένας εκ των εθνικών ποιητών της Βουλγαρίας.. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία και στα κείμενά του στηλίτευε την οθωμανική κυριαρχία και κοινωνία.
Ο Μπότεφ γεννήθηκε ως Χρίστο Μπότιοφ Πέτκοφ (Христо Ботьов Петков) στο Κάλοφερ, αν και κάποιοι ιστορικοί έχουν προτείνει ότι γεννήθηκε στο Κάρλοβο και αργότερα μεταφέρθηκε στο Κάλοφερ. Ο πατέρας του, Μπότιο Πέτκοφ (1815-1869), ήταν δάσκαλος και μια από τις σημαντικότερες μορφές της όψιμης Βουλγαρικής Αναγέννησης, τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας. To 1863, αφότου ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στο Κάλοφερ, ο Μπότεβ στάλθηκε από τον πατέρα του στην Οδησσό για να παρακολουθήσει το λύκειο. Επέστρεψε στο Κάλοφερ στις αρχές του 1867, όταν προσωρινά αντικατέστησε τον άρρωστο πατέρα του στη θέση του δασκάλου. Τότε άρχισε να καταφέρεται ενάντια στην Οθωμανική Εξουσία και τους πλούσιους Βούλγαρους. Για αυτές τις απόψεις του, εξορίστηκε στη Ρουμανία.
Στη Ρουμανία, ο Μπότεφ συνέχισε να εργάζεται ως δάσκαλος και να διατηρεί στενές σχέσεις το βουλγαρικό επαναστατικό κίνημα. To 1871 άρχισε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία. Λόγω των πολιτικών του απόψεων φυλακίστηκε από τις ρουμανικές αρχές για μερικούς μήνες, και μετά την απελευθέρωσή του, άρχισε να δουλεύει στην εφημερίδα «Ελευθερία». Μετά τον απαγχονισμό του Βασίλ Λέβσκι, αρχηγού του βουλγαρικού επαναστατικού κινήματος, το 1873, η κεντρική επαναστατική επιτροπή της Βουλγαρίας διχάστηκε, με τον Μπότεφ μαζί με τον Στέφαν Σταμπολόφ και Παναγιότ Χίτοφ να υποστηρίζουν την έναρξη της εξέγερσης άμεσα. Τον Αύγουστο του 1875, ο Μπότεφ ορίστηκε νέος πρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής. Το 1876, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Απριλίου, εισήλθε στη Βουλγαρία μαζί με μία 200 ομάδα ανταρτών ώστε να ξεσηκώσει τους αγρότες. Όμως, η κίνηση αυτή απέτυχε και ο Μπότεφ σκοτώθηκε σε μια μάχη με τα οθωμανικά στρατεύματα στις 20 Μαΐου 1876 (Παλαιό Ημερολόγιο), στο λόφο Μίλιν Καμάκ, στη Βράτσα, περίπου 50 χιλιόμετρα από τον Δούναβη.
Καρολίνεια εποχή
Η Καρολίνεια εποχή αναφέρεται στην εποχή στην Αγγλική και Σκωτική ιστορία κατά την περίοδο των Στιούαρτ (1603-1714) που συνέπεσε με την βασιλεία του Καρόλου Α΄ (1625-1642). Η Καρολίνεια εποχή ακολούθησε την Ιακωβιανή εποχή, την βασιλεία του πατέρα του Καρόλου Ιακώβου Α΄ (1603-1625)· ακολουθήθηκε από τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο (1642-1651) και την Αγγλική Μεσοβασιλεία (1651-1660).
Κύρια γεγονότα της Καρολίνειας Εποχής
Η Καρολίνεια εποχή κυριαρχήθηκε από αυξανόμενη θρησκευτική, πολιτική, και κοινωνική σύγκρουση μεταξύ του Βασιλιά και των υποστηρικτών του, γέννησε το κόμμα των Βασιλοφρόνων, και η Πουριτανική αντιπολίτευση που εξελίχθηκαν σε ανταπόκριση συγκεκριμένων πλευρών της διοίκησης του Καρόλου. Συγκρίνοντας, όμως, με την αιματηρή σύγκρουση του Τριακονταετούς Πολέμου που μαινόταν τότε στην ηπειρωτική Ευρώπη, η Καρολίνεια περίοδος στη Βρετανία ήταν μια περίοδος ανήσυχης ειρήνης, βαίνοντας σκοτεινότερη καθώς η πολιτική σύγκρουση μεταξύ του Βασιλιά και των Πουριτανών χειροτέρευε κατά το τελευταίο μέρος της βασιλείας του Καρόλου.
Λογοτεχνία
Στη λογοτεχνία, και ειδικά στο δράμα, η Καρολίνεια εποχή έχει συχνά θεωρηθεί ως μια ελαττωμένη συνέχεια των τάσεων των προηγούμενων δύο βασιλειών. Το Καρολίνειο θέατρο αναμφισβήτητα είδε μια πτώση μετά τα κορυφαία επιτεύγματα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και του Μπεν Τζόνσον, αν και μερικοί διάδοχοι τους, ειδικά ο Φίλιπ Μάσσινγκερ, ο Τζέημς Σίρλεϋ, και ο Τζον Φορντ, συνέχισαν να δημιουργούν ενδιαφέρον, έως και συναρπαστικό θέατρο. Στα πρόσφατα χρόνια οι κωμωδίες του Ρίτσαρντ Μπρόουμ έχουν κερδίσει μια κριτική εκτίμηση.
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Ιστορικές περίοδοι
Βόλφγκανγκ Ράινχαρντ
Ο Βόλφγκανγκ Ράινχαρντ (γερμανικά: Wolfgang Reinhardt, 13 Δεκεμβρίου 1908 - 28 Ιουλίου 1979) ήταν Γερμανός παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος. Έκανε την παραγωγή δέκα ταινιών, μεταξύ το 1940 και το 1973. Επίσης, υπήρξε υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου μαζί με τον Τσαρλς Κάουφμαν, το 1962, για το έργο Φρόιντ: Απόκρυφα πάθη. Ο Ράινχαρντ γεννήθηκε στο Βερολίνο της Γερμανίας και πέθανε στη Ρώμη της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί παραγωγοί ταινιών
Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων
Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων (αγγλικά: Beneath the Planet of the Apes) είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία του Τεντ Ποστ και σε σενάριο του Πολ Ντεν. Είναι η δεύτερη ταινία της αρχικής σειράς Ο Πλανήτης των Πιθήκων, άρα η δεύτερη προσθήκη, και είναι συνέχεια της ταινίας Ο Πλανήτης των Πιθήκων. Στην ταινία αυτήν ένας αστροναύτης, ο οποίος ψάχνοντας για τους χαμένους αστροναύτες συντρίβεται στον πλανήτη τον οποίον οι πίθηκοι κυβερνούν και οι άνθρωποι είναι σκλαβωμένοι σε αυτούς. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Φρανσίσκους, Ντέιβιντ Γουάτσον και Τσάρλτον Ήστον. Αργότερα κυκλοφόρησε και η συνέχεια της ταινίας αυτής, Η Απόδραση από τον Πλανήτη των Πιθήκων.
Πλοκή
Στην ταινία αυτήν ένας αστροναύτης, ονόματι Μπρεντ, ψάχνοντας για τους χαμένους στο διάστημα αστροναύτες Τζορτζ Τέιλορ, Τζον Λάντον και και Ντοτζ συντρίβεται στον ίδιον πλανήτη στον οποίον συνετρίβισαν και αυτοί. Εκεί ανακαλύπτει μια υπόγεια αποικία και θα προσπαθήσει να επιβιώσει.
Παραγωγή
Σύντομα, μετά την εισπρακτική επιτυχία του Πλανήτη των Πιθήκων, η 20th Century Fox σκέφτηκε την ιδέα ενός σίκουελ. Ο σεναριογράφος Ροντ Σέρλινγκ προσλήφθηκε αρχικά ως σύμβουλος του σεναρίου, αλλά οι ιδέες του δεν ενθουσίασαν το στούντιο. Τότε οι παραγωγοί στράφηκαν στον συγγραφέα του Πλανήτη των Πιθήκων Πιερ Μπουλ, ο οποίος ένα προσχέδιο ονόματι 'Ο Πλανήτης των Ανθρώπων' (αγγλικά:Planet of the Men), όπου ο πρωταγωνιστής Τζορτζ Τέιλορ θα ηγούνταν μιας εξέγερσης των καταπιεσμένων ανθρώπων ενάντια στους πιθήκους. Ωστόσο, το σενάριο του Μπουλ απορρίφθηκε Τελικά, ο σχετιζόμενος παραγωγός Μορτ Άμπραχαμς έγραψε κάποια στοιχεία ιστορίας και ο Βρετανός σεναριογράφος Πολ Ντεν προσελήφθη για να τα αναπτύξει σε σενάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ο Πλανήτης των Πιθήκων Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Τοπ Χανέ
thumb|right|300px|Παλιά εικόνα (1890 - 1900) του Τοπ Χανέ. Αριστερά διακρίνεται το Τέμενος Νουσρετίγιε (χτισμένο το 1823-1826 από τον Σουλτάνο Μαχμούτ ΙΙ). thumb|right|300px|Παλιά εικόνα (1890 - 1900): Βρύση αρχιτεκτονικής μπαρόκ η οποία χτίστηκε από τον Μαχμούτ Ι το 1732. Τοπ Χανέ (τουρκικά: Tophane, μεταφράζεται ως «το σπίτι του κανονιού») ονομάζεται η παράλια συνοικία της Κωνσταντινούπολης επί της Ευρωπαϊκής ακτής στην είσοδο του Βοσπόρου. Το όνομα της συνοικίας αυτής οφείλεται από τις ιστορικές εγκαταστάσεις οπλοστασίου, στρατοπέδων, αποθήκης στρατιωτικού υλικού, τηλεβολοχυτηρίου και οπλοποιείου κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Τοπχανέ ι-Αμίρε
Το Τοπχανέ ι-Αμίρε ήταν το βασικό στρατιωτικό χυτήριο στην Οθωμανική πρωτεύουσα. Το αρχικό κτήριο ανοικοδομήθηκε από τον Μεχμέτ ΙΙ μετά την άλωση της πόλης από τους Οθωμανούς. Το σημερινό μνημείο με τους 5 θόλους ανοικοδομήθηκε από τον Σελίμ ΙΙΙ το 1803 σε μια προσπάθεια να μεταρρύθμισης του στρατού. Σήμερα το μνημείο ανήκει στο Πανεπιστήμιο Μιμάρ Σινάν και χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός χώρος τέχνης και πολιτισμού.
Τέμενος Νουσρετίγιε
Τέμενος Νουσρετίγιε (μεταφράζεται ως το Τέμενος της Νίκης) χτίστηκε μεταξύ 1822-26 από τον Μαχμούτ ΙΙ με τον αρχιτέκτονα Κιρκόρ Μπαλιάν.
Η βρύση του Τοπ Χανέ
Η βρύση στο Τοπ Χανέ είναι από τις πιο διάσημες βρύσες αρχιτεκτονικής μπαρόκ στην Κωνσταντινούπολη. Χτίστηκε το 1732 από τον Μαχμούτ Ι.
Istanbul Modern
Το Istanbul Modern (τουρκικά: İstanbul Modern Sanat Müzesi) είναι το μουσείο σύγχρονης τέχνης της Κωνσταντινούπολης και βρίσκεται στις προβλήτες του Τοπ Χανέ στο Βόσπορο. Στη μόνιμη συλλογή του μουσείου υπάρχουν συλλογές από Τούρκους εικαστικούς σύχγχρονης τέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπέηογλου Κατηγορία:Βόσπορος
Γερμανός Ζαφειρόπουλος
Βίος
Γεννήθηκε στο χωριό Μεσορρούγι της επαρχίας Καλαβρύτων το 1760. Το κοσμικό όνομά του ήταν Γεώργιος. Προερχόταν από οικογένεια εύπορη, καταγόμενη από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ζαφείρης Ζαφειρόπουλος και η μητέρα του Ευσταθία. Ήταν εξάδελφος του πρωτοσύγκελου και ιστοριογράφου Αμβρόσιου Φραντζή. Σε πολύ νεαρή ηλικία έχασε τον πατέρα του όταν τον σκότωσαν οι Τούρκοι. Σε ηλικία εννέα ετών εισήλθε ως δόκιμος στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Γερμανός, και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.
Γύρω στα 1800 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου εργάστηκε για δύο χρόνια ως διδάσκαλος. Στη συνέχεια μετέβη στο Βελιγράδι όπου έδρασε ως δάσκαλος και προπαγάνδιζε τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Οι Τουρκικές αρχές τον εκδίωξαν από την πόλη και στη συνέχεια πήγε στη Ρουμανία. Εκεί έμεινε δύο χρόνια όπου έμαθε την βλάχικη γλώσσα. Τελικά διώχθηκε κι από εκεί από τις Τουρκικές αρχές λόγω της εθνικής δράσης του. Επέστρεψε στην μονή Μεγάλου Σπηλαίου και στη συνέχεια αναχώρησε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Ακολούθως ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη στην οποία ήταν ήδη γνωστός για τη λογιοσύνη του. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου αρχικά τον εξέλεξε Επίσκοπο Σεβαστείας και αργότερα, επί Πατριάρχη Γρηγορίου Ε' (1806-1808), τον Μάρτιο του 1807, τον εξέλεξε διάδοχο του Γερμανού Χριστιανουπόλεως (1793-1807).
Λόγω της φήμης του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης τον όρισε ως έναν από τους 4-5 εφόρους της Φιλικής Εταιρείας, στην οποία είχε μυηθεί από το 1818. Συμμετείχε στη σύσκεψη της Βοστίτσας διαφωνώντας με τον εγκλεισμό του Παπαφλέσσα και παρεμβαίνοντας προς την κατεύθυνση αυτή. Κατά τον έρανο που πραγματοποιήθηκε προσέφερε 2000 γρόσια. Επειδή οι κινήσεις των Αρχιερέων της Πελοποννήσου γέννησαν την υποψία των Τουρκικών αρχών, αυτές προέβησαν σε σειρά συλλήψεών. Έτσι τους κάλεσαν δήθεν για σύσκεψη στην Τριπολιτσά. Ανάμεσα στους φυλακισμένους ήταν και ο Γερμανός, ο οποίος έφτασε στην πόλη στις 8 Μαρτίου έχοντας αναχωρήσει από την Κυπαρισσία στις 5 Μαρτίου. Πέθανε λόγω των κακουχιών την κράτησης του στις 21 Σεπτεμβρίου 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Γερμανος
Veinte años
Veinte años είναι χαμπανέρα του 1935, σε στίχους της Χιλεμίνα Αραμπουρού και μουσική της Μαρίας Τερέζας Βέρα, η οποία το τραγούδησε για πολλά χρόνια και το απαθανάτισε. Έχει ερμηνευτεί, μεταξύ άλλων, από τους Omara Portuondo, Ιμπραχίμ Φερρέρ, Barbarito Díez, Buena Vista Social Club, Ντιέγκο ελ Σιγάλα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη και άλλους πολλούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική στην Κούβα Κατηγορία:Τραγούδια του 1935
Μονκλέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Θωμάς του Κλάρενς
thumb|right|250px|Η μάχη του Μπωζέ Ο Θωμάς του Λάνκαστερ, 1ος δούκας του Κλάρενς (αγγλικά:"Thomas of Lancaster, 1st Duke of Clarence", 1388 - 22 Μαρτίου 1421) από τον Οίκο του Λάνκαστερ ήταν δεύτερος γιος του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και της Μαρίας του Μπόχυν. Μετά τον θάνατο του πατέρα του συμμετείχε σε όλες τις εκστρατείες του μεγαλύτερου αδελφού του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. Η νοσοκόμα του πατέρα του καταγράφει τη γέννηση του στις 25 Νοεμβρίου 1388.
Εκστρατείες στη Γαλλία
Ο Θωμάς ήταν διάδοχος του θρόνου πριν τον γάμο του Ερρίκου Ε΄, ο αδελφός τον όρισε διοικητή των Αγγλικών δυνάμεων όταν επέστρεψε στην πατρίδα του μετά τον γάμο του με την Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437). Την περίοδο εκείνη έγινε θλιβερός πρωταγωνιστής στην καταστροφική ήττα του Μπωζέ από τους Γάλλους και τους συμμάχους τους Σκωτσέζους που περικύκλωσαν τους Άγγλους, ο ίδιος ο Θωμάς σκοτώθηκε. Ο Θωμάς παντρεύτηκε στα τέλη του 1411 τη Μάργκαρετ Χόλλαντ, δούκισσα του Κλάρενς, χήρα του Ιωάννη Μποφώρ, 1ου κόμη του Σάμερσετ, δεν απέκτησε μαζί της παιδιά αλλά έγινε θετός πατέρας των έξι παιδιών από τον πρώτο γάμο της. Ο Θωμάς ήταν πατέρας ενός νόθου γιου του Σερ Ιωάννη Κλάρενς ή "μπάσταρδου του Κλάρενς" που πολέμησε μαζί του στην Αγγλία. Μετά το 1411 η κατάσταση της υγείας του πατέρα του χειροτέρεψε ταχύτατα, ο αδελφός του Ερρίκος που ανέλαβε όλες τις εξουσίες συγκέντρωσε μια ομάδα οπαδών του που υποστήριζαν τον πόλεμο με τη Γαλλία. Ο άρρωστος πατέρας του ενοχλήθηκε έντονα και αντέδρασε απομακρύνοντας τον Ερρίκο από το βασιλικό συμβούλιο, ο Θωμάς τοποθετήθηκε στη θέση του.
Η συντριβή του Μποζώ
Ο Θωμάς με οδηγίες του Ερρίκου Ε΄ έκανε επιδρομή με 4000 άνδρες μέσω του Ανζού και του Μαιν. Οι Άγγλοι στρατοπέδευσαν την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής (21 Μαρτίου 1421) σε μια πεδιάδα κοντά στο χωριό Βιέγ - Μποζώ. Οι συμμαχικές δυνάμεις των Γάλλων και των Σκωτσέζων έφτασαν υπό τη διοίκηση του κόμη του Μπόχυν και του νέου Κοντόσταυλου της Γαλλίας Σερ ντε Λαφαγιέτ, οι στρατιώτες των Άγγλων είχαν διασκορπιστεί για αναζήτηση χρυσού ή για γεωτρήσεις. Το Μεγάλο Σάββατο μια Σκωτσέζικη ομάδα συνελήφθη από τους Άγγλους και μεταφέρθηκε μπροστά στον δούκα του Κλάρενς. Ο Θωμάς είχε ένα μεγάλο πρόβλημα, την επόμενη μέρα ήταν Πάσχα και η Καθολική εκκλησία απαγόρευε αυστηρά τους πολέμους, σύμφωνα με τον Ουόλτερ Μπάουερ και συμφωνήθηκε διήμερη ανακωχή για τον εορτασμό της μεγάλης γιορτής.
Μετά το Πάσχα ο Τόμας αποφάσισε με αδιανόητο τρόπο να κάνει αιφνίδια επίθεση στους Γάλλο - Σκωτσεζους με 1500 ιππείς χωρίς τη χρήση τοξοτών, η έλλειψη τοξοτών θα είναι τελικά καταστροφική για τους Άγγλους. Μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό, οι Σκωτσέζοι και οι Γάλλοι σύντομα ανασυγκροτήθηκαν, περικύκλωσαν τους Άγγλους και τους συνέτριψαν, ο ίδιος ο Θωμάς έπεσε από το άλογο του από έναν Σκωτσέζο ευγενή τον Ιωάννη Καρμιχάλ και ο Σερ Αλεξάντερ Μπιουκάναν τον σκότωσε με ένα ρόπαλο. Ο νόθος γιος του Σερ Ιωάννης Κλάρενς συνόδευσε τη σορό του πατέρα του στην Αγγλία, η ταφή του έγινε στο αβαείο του Καντέρμπερι, στον γιο του είχαν παραχωρηθεί εδάφη από τον Ερρίκο Ε΄ στην Ιρλανδία, η Γαλλική οικογένεια του Λανγκλέ τον θεωρεί γενάρχη της. Ο Ερρίκος Ε΄ αμέσως μετά αναγκάστηκε να κάνει νέα εκστρατεία στη Γαλλία για να ανακτήσει τα εδάφη του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Οίκος του Λάνκαστερ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Μπομπ Κούλικ
Ο Μπομπ Κούλικ (αγγλ. Bob Kulick) ήταν Αμερικανός κιθαρίστας και μουσικός παραγωγός της hard rock μουσικής σκηνής, γνωστός για την συμμετοχή του στο συγκρότημα των KISS. Είναι αδελφός του πρώην κιθαρίστα των KISS, Μπρους Κούλικ.
Βιογραφία
Ο Μπομπ Κούλικ γεννήθηκε το 1950 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Το 1973 έκανε οντισιόν για να ενταχθεί στους Kiss, αλλά η θέση τελικά καταλήφθηκε από τον Έις Φρίλι. Αργότερα συνεργάστηκε με το συγκρότημα για τον δίσκο "Alive II", ηχογραφώντας μαζί τους τρία νέα στούντιο κομμάτια, τα "All American Man", "Larger Than Life" και "Rockin' in the U.S.A". Επίσης, έπαιξε στο "Naked City" από τον δίσκο "Unmasked", όπως και στο "Creatures of the Night" του 1982.
Το 1972, είχε συμμετάσχει στο άλμπουμ "Good Times A'Comin' " των Hookfoot και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70 συνεργάστηκε με ονόματα όπως ο Λου Ριντ, ο Meat Loaf, κ.α.. Το 1980 σχημάτισε τους Balance μαζί με τον κιμπορντίστα Νταγκ Κατσαρό, το ντράμερ Τσακ Μπούρτζι, τον μπασίστα Ντένις Φέλντμαν και τον τραγουδιστή Πέπι Κάστρο. Το ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard, παρά την Top-30 επιτυχία του σινγκλ "Breaking Away". Το επόμενο σινγκλ, "Breaking Away" έφθασε στο # 58, αλλά το συγκρότημα αντιμετώπισε προβλήματα με την "CBS Records" για την κυκλοφορία του άλμπουμ "In For The Count", οδηγώντας τον Κούλικ σε αποχώρηση.
Ο κιθαρίστας συμμετείχε στο ομώνυμο άλμπουμ του Μάικλ Μπόλτον το 1983 και έπαιξε στο πρότζεκτ Skull και το μοναδικό τους άλμπουμ με τίτλο "No Bones About It", στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ο Κούλικ εντάχθηκε στους W.A.S.P. και ηχογράφησε μαζί τους, τους δίσκους "The Crimson Idol" το 1992 και "Still Not Black Enough" το 1995, χωρίς όμως να περιοδεύσει με το συγκρότημα.
Το 1996 σχημάτισε τους Murderer's Row, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ και έκτοτε συμμετείχε σε διάφορα συγκροτήματα όπως οι Blackthorne, οι Observation Balloon, ενώ έκανε την παραγωγή σε κυκλοφορίες των Motörhead, Νταϊάνα Ρος, Kiss, κ.α.
Ο Μπομπ Κούλικ απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών την 28η Μαΐου 2020.
Δισκογραφία
{|width="75%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Μοντόν (Ντου)
Το Μοντόν (γαλλικά: Mondon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Φορταλέζα
Η Φορταλέζα (πορτογαλικά: Fortaleza, Οχυρό) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της βραζιλιάνικης πολιτείας Σεαρά, στη βορειοανατολική Βραζιλία, στις ακτές του Ατλαντικού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Φορταλέζα έχει 2.315.116 κατοίκους, γεγονός που την κατατάσσει ως τη πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα. Η μητροπολιτική περιοχή της Φορταλέζα έχει 3.602.319 κατοίκους και είναι δεύτερη μεγαλύτερη στα βορειοδυτικά. Η πυκνότητα του πληθυσμού στη πόλη είναι 8.000 κάτοικοι/τετραγωνικό χιλιόμετρο και είναι μεγαλύτερη στη Βραζιλία. Βρίσκεται 2.285 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Μπραζίλια.
Ιστορία
Το 1603 στην περιοχή της Φορταλέζας ιδρύθηκε ένα πορτογαλικό οχυρό. Το 1726, το οχυρό έλαβε το καθεστώς πόλης. Το 1799 επιλέχθηκε για πρωτεύουσα της νεοσύστατης πολιτείας Σεαρά. Η πόλη αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ως σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός, μεταξύ άλλων, λόγω της γιορτής μικαρέτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Αντίπαπας Βίκτωρ Δ΄ (1159–1164)
Ο Βίκτωρ Δ΄ (γεννημένος Ottaviano Crescenzi Ottaviani di Monticelli, πέθανε 20 Απριλίου 1164) ήταν ο Καρδινάλιος Ιερέας της Σάντα Σεσίλια πριν εκλεγεί Γιβελλίνος αντίπαπας το 1159, μετά τον θάνατο του πάπα Αδριανού Δ΄ και την εκλογή του Αλέξανδρου Γ΄. Η εκλογή του υποστηρίχθηκε από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσσα.
Περιγράφηκε από τον Ιωάννη του Σώλσμπερυ ως εύγλωττος και εκλεπτυσμένος, αλλά μικροπρεπής και φιλάργυρος. Όταν στάλθηκε με τον Καρδινάλιο Ιορδάνη της Σάντα Σουζάννα ως παπικός λεγάτος για να καλέσει τον Κορράδο Γ΄ στην Ιταλία για να στεφθεί Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, φιλονίκησε με τον συλλεγάτο του και, σύμφωνα με τον Σώλσμπερυ, "έκανε την Εκκλησία περίγελω."
Πέθανε στη Λούκα στις 20 Απριλίου 1164.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντίπαπες Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Γιελένα Μούχινα
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικής Γυμναστικής του 1978 κατέκτησε χρυσά μετάλλια στο σύνθετο ατομικό και στο ομαδικό, ενώ στα όργανα πήρε ένα χρυσό και δύο ασημένια. Στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 1977 και του 1979 πήρε συνολικά τέσσερα χρυσά, δύο ασημένια και ένα χάλκινο μετάλλιο. Η ΕΣΣΔ την τίμησε με το Βραβείο Λένιν, ενώ το 1983 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή της απένειμε το ασημένιο μετάλλιο της Ολυμπιακής Τιμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές της γυμναστικής Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της γυμναστικής
Κωνσταντίνος Θ. Μπακόπουλος
Νεανικά Χρόνια και Σταδιοδρομία
Ο Κ. Θ. Μπακόπουλος γεννήθηκε το 1889 στο χωριό Αγιωργίτικα, κοντά στην Τρίπολη Αρκαδίας. Οι γονείς του, Θεόδωρος και Βασιλική, είχαν δεκατέσσερα παιδιά, από τα οποία ο Κωνσταντίνος ήταν το ενδέκατο. Ο πατέρας του, Θεόδωρος, ήταν δήμαρχος στο Κορύθιον Μαντινείας της Αρκαδίας. Ο παππούς του, Νικόλαος, υπήρξε κι αυτός δήμαρχος στον ίδιο Δήμο. Στις 26 Ιουνίου 1912, ο Μπακόπουλος αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού.
Διετέλεσε Υπουργός-Γενικός Διοικητής Κρήτης (1935), Υφυπουργός Εσωτερικών (1936), Ανώτατος Διοικητής της Αντιαεροπορικής Άμυνας της χώρας (1937-39), Διοικητής του Ε′ Σώματος Στρατού Θράκης (1939) και, τέλος, Διοικητής της Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (1940-41), στρατιάς που αντιμετώπισε ηρωικά τις γερμανικές μεραρχίες του στρατάρχη Wilhelm von List τον Απρίλιο του 1941.
Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1912-13 ο Μπακόπουλος έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1930, αναδείχθηκε αμερόληπτος Διοικητής Αθηνών ως εξής: Κατά το «κίνημα του 1935» των Βενιζελικών, από τη θέση του (ex-officio) ως Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών, του ανατέθηκε η προεδρία του Στρατοδικείου που δίκασε τους αρχηγούς των κινηματιών. Παρ’ όλο που οι αξιωματικοί αυτοί κρίθηκαν ένοχοι, ο Μπακόπουλος αντιστάθηκε στις ισχυρές πολιτικές πιέσεις της παράταξής του να καταδικάσει σε θάνατο τους κατηγορούμενους, και διαφοροποιήθηκε από αυτές, αρνούμενος να βγάλει θανατική καταδίκη, με σκοπό να διασώσει, κατά το δυνατόν, την ενότητα του Στρατού. Οι κυβερνώντες βασιλικοί αποδοκίμασαν αυτήν την πράξη επιείκειας, σύντομα όμως αναγνώρισαν την ανάγκη να επικρατήσει ειρήνη στον στρατό. Ως γνωστόν, την εποχή εκείνη τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη η πολιτική κατάσταση ήταν ιδιαίτερα ασταθής.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1935, ο Μπακόπουλος διορίσθηκε υπουργός γενικός διοικητής Κρήτης στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Δεμερτζή (30/11/1935- 13/3/1936), θέση που κράτησε μέχρι τις 14 Μαρτίου του 1936. Κατά τη δεύτερη διακυβέρνηση του Δεμερτζή (14/3/36-13/4/36), ο Μπακόπουλος διορίσθηκε υφυπουργός εσωτερικών στις 23 Μαρτίου, τρεις εβδομάδες ακριβώς πριν τον αιφνίδιο θάνατο του πρωθυπουργού Δεμερτζή στις 13 Απριλίου 1936. Την ίδια μέρα ο Ιωάννης Μεταξάς έλαβε εντολή από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ να σχηματίσει νέα κυβέρνηση και στις 16 Απριλίου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με 241 ψήφους υπέρ, 16 κατά και 4 αποχές. Σ’ αυτήν την κοινοβουλευτική κυβέρνηση ο Μπακόπουλος διορίσθηκε υφυπουργός εσωτερικών με πρωθυπουργό τον Ιωάννη Μεταξά. Πάντως, παρά την κοινοβουλευτική ψήφο εμπιστοσύνης, ο Μεταξάς (στηριζόμενος από τον βασιλιά) κήρυξε δικτατορία την 4η Αυγούστου. Αμέσως, την επομένη, 5 Αυγούστου 1936, ο Μπακόπουλος παραιτήθηκε από την υπουργική του θέση και έφυγε από την κυβέρνηση.
Η υπεύθυνη και συμβιβαστική στάση που επέδειξε στις παραπάνω αλλά και σε άλλες πολιτικο-στρατιωτικές συγκρούσεις, αναγνωρίστηκαν και από τις δύο πλευρές του πολωμένου πολιτικο-στρατιωτικού φάσματος (βασιλικοί έναντι βενιζελικών) – ιδιαίτερα ενώπιον της απειλής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που επισκίαζε την Ευρώπη.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αντιστράτηγος Μπακόπουλος υπηρετούσε ως Διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ) στη γραμμή Μεταξά, μία σειρά από περίπου 20 οχυρωματικά έργα κατά μήκος των Ελληνο-Βουλγαρικών συνόρων – δηλαδή ένα Ελληνικό ανάλογο της Γαλλικής Γραμμής Maginot (βλέπε επίσης τη Μάχη Γραμμής Μεταξά). Ο Μπακόπουλος και οι άνδρες του απέκρουσαν επιτυχώς τα γερμανικά στρατέυματα 5η και 6η ορεινές μεραρχίες του XVIII Ορεινού Σώματος Στρατού), κατά τη διάρκεια αιματηρών μαχών που διήρκεσαν λίγες μέρες, συμπεριλαμβανομένης και της περίφημης σήμερα Μάχης του Οχυρού Ρούπελ.
Οι Γερμανοί τελικά εισέβαλαν στην Ελλάδα στις 9 Απριλίου 1941, μετά την κάμψη της ελληνικής αντίστασης ανατολικά του ποταμού Αξιού. Εισέβαλαν από τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία, η οποία είχε ήδη συμμαχήσει με τους Γερμανούς. Η επίθεση εναντίον της γραμμής Μεταξά ξεκίνησε από τη Βουλγαρία και είχε την υποστήριξη πυροβολικού και βομβαρδιστικών. Και οι δύο πλευρές, Έλληνες και Γερμανοί, υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Εν τω μεταξύ, η Γερμανική 2η Μεραρχία Τεθωρακισμένων (του XVIII Ορεινού Σώματος Στρατού) προχώρησε μέσω Γιουγκοσλαβικού εδάφους προς νότον, στράφηκε προς ανατολάς, νοτίως της γραμμής Μεταξά, και κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου. Έτσι, το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας αποκόπηκε από την κυρίως Ελλάδα. Τότε και μόνο, ο Μπακόπουλος διαπραγματεύθηκε ένα έντιμο τέλος των εχθροπραξιών, την 10η Απριλίου και ώρα 13:00, για να διασώσει τους άνδρες του και να προλάβει τον βομβαρδισμό της Θεσσαλονίκης. Αυτή η ανακωχή έγινε σε συνεννόηση με τον Στρατηγό Παπάγο, επικεφαλής της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης στην Αθήνα. Ήταν μια τακτική, μια κίνηση ανάγκης που με κανέναν τρόπο δεν σήμαινε την παράδοση του Ελληνικού Λαού.
Το, έστω βραχυπρόθεσμο, κατόρθωμα των στρατευμάτων του Μπακόπουλου, που αντιμετώπισαν τις συντριπτικά ισχυρότερες Γερμανικές δυνάμεις (μαζί με την προηγούμενη σημαντική ελληνική νίκη εναντίον του στρατού του Μουσολίνι στην Αλβανία κατά τον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο του 1940-41), ήταν μια πρώιμη αποτυχία του χρονοδιαγράμματος του Χίτλερ και ένα πλήγμα στο ηθικό του Γερμανικού Στρατού. Όπως είναι ευρέως γνωστό, η Ελληνική Αντίσταση, την οποία εξύμνησε μεταξύ άλλων και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, υπήρξε σημαντική και κράτησε μέχρι το τέλος του πολέμου.
Η μάχη της Γραμμής Μεταξά και οι λοιπές πράξεις αντίστασης εναντίον της επιχειρηθείσης Ιταλικής εισβολής και της Γερμανικής κατοχής, εορτάζονται κάθε χρόνο με ειδικά προγράμματα στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και σχολικές παρελάσεις. Μια χαρακτηριστική εκτίμηση της μάχης της Γραμμής Μεταξά και του Οχυρού Ρούπελ, όπως και του ρόλου του Στρατηγού Μπακόπουλου να σώσει τους άνδρες του (εν όψει σίγουρης ήττας) και τη Θεσσαλονίκη από τους βομβαρδισμούς, μας δίνει ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, τ. Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Βλέπε επίσης το πρόσφατο άρθρο του Κ. Δεσποτόπουλου για το ρόλο του Στρατηγού Μπακόπουλου, με τίτλο «Η Άρνηση της Υποταγής» (Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Ειδική Έκδοση, 8 Μαρτίου 2011).
Στο Φρούριο Κένιχσταϊν και στο Στρατόπεδο Νταχάου
Στις 5:30 π.μ. 25 Ιουλίου 1943, ο Μπακόπουλος συνελήφθη από την Γκεστάπο μαζί με τέσσερις άλλους Έλληνες στρατηγούς (συμπεριλαμβανομένου και του Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου - αργότερα Πρωθυπουργού 1952-1955), για σχεδιασμό και οργάνωση στρατιωτικής και πολιτικής αντίστασης, της οργάνωσης Στρατιωτική Ιεραρχία. Οι πέντε στρατηγοί στάλθηκαν σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία (μεταξύ των οποίων στο Φρούριο Κένιχσταϊν και στις Φυλακές Νταχάου), όπου κρατήθηκαν ως όμηροι επί δύο χρόνια, έως την απελευθέρωσή τους από την Αμερικανική Πέμπτη Στρατιά στο τέλος του πολέμου.
Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον Κωνσταντίνο Θ. Μπακόπουλο και για επιπλέον κατανόηση των διπλωματικών και στρατιωτικών ναζιστικών τακτικών, βλέπε το βιβλίο του Η Ομηρία των Πέντε Αντιστρατήγων. Εκδόθηκε στην Αθήνα το 1948 και αντίγραφά του βρίσκονται στο Πολεμικό Μουσείο (Αθήνα), στη Διεύθυνση Ιστορίας του Ελληνικού Στρατού.
Το βιβλίο αυτό, αν και εκδόθηκε το 1948, ολοκληρώθηκε το 1946, χρονιά κατά την οποία άρχισε ο Εμφύλιος Πόλεμος (1946-1949), μετά την καταστροφή της χώρας από τη Γερμανική Κατοχή (1941-1944). Εκείνη την κρίσιμη στιγμή για τη διασπασμένη Ελλάδα, το βιβλίο τελειώνει με ένα μήνυμα χαρακτηριστικό του Μπακόπουλου, του στρατιώτη, του πολιτικού, του ανθρώπου: «Δεν έχω παρά να ευχηθώ ολοψύχως να ευτυχήσει η Ελλάς και να ομονοήσουν οι Έλληνες» (σελ.332).
Τιμήθηκε για τις υπηρεσίες του προς την Ελλάδα
Για τις υπηρεσίες του προς την Ελλάδα τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος, με τον Ανώτατο Ταξιάρχη του Φοίνικος, με τον Μεγαλόσταυρο του Γεωργίου Α', με Αριστείο Ανδρείας, με τον Πολεμικό Σταυρό, με Μετάλλιο Πολεμικής Αξίας, με Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, με Γαλλικά και Σερβικά Μετάλλια Ανδρείας, με το Διεθνές Αναμνηστικό Μετάλλιο Πολέμου και των πολέμων 1912—13. Ένας δρόμος στο Ψυχικό Αθήνας φέρει σήμερα το όνομά του. Πέθανε στο Παρίσι το 1950. Άφησε πίσω τη σύζυγό του Τιτίνα Χριστοβασίλη (κόρη του γνωστού Έλληνα ποιητή, συγγραφέα και βουλευτή Χρήστου Χρηστοβασίλη) και τα δύο τότε μικρά παιδιά του, τον Αλέξανδρο (πανεπιστημιακό μαθηματικό) και την Ντόρα (γνωστή πιανίστα).
Βραβείο της Γαλλικής Επιστημονικής Φαντασίας
Το Μεγάλο Βραβείο της Φαντασίας ιδρύθηκε το 1974 από τον συγγραφέα και κριτικό Ζαν-Πιερ Φοντανά (Jean-Pierre Fontana) κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας του Κλερμόν-Φεράν (Clermont-Ferrand). Αρχικά ονομαζόταν Μεγάλο Βραβείο της Γαλλικής Επιστημονικής Φαντασίας, αλλά άλλαξε ονομασία το 1992, και αντιστοιχεί σε μια εξάπλωση των αρμοδιοτήτων του για δύο κύριους λόγους :
Το Μεγάλο Βραβείο της Φαντασίας απονέμεται κάθε Νοέμβριο, στο παγκόσμιο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας των Utopiales στην Ναντ (Nante) της Γαλλίας. Κάθε χρόνο τα μέλη της επιτροπής, που απαρτίζεται από δεκαπέντε ειδικούς, (συγγραφείς, κριτικούς, μεταφραστές, δημοσιογράφους), βραβεύουν ένα έργο η έναν συγγραφέα σε διαφορετικές κατηγορίες. Προς το παρόν μπορούμε να αναφέρουμε δέκα κατηγορίες βραβείων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστημονική φαντασία Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας
Αντίπαπας Λαυρέντιος
Ο Λαυρέντιος (Laurenzio, ... - 507 ή 508) ήταν αντίπαπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, από το 498 έως το 506.
Αρχιερέας του ναού της Santa Prassede, ο Λαυρέντιος εκλέχθηκε πάπας στις 22 Noεμβρίου 498, ενάντια στον Σύμμαχο, από μια σχισματική φατρία με Βυζαντινές συμπάθειες. Ο Λαυρέντιος, ουσιαστικά, υποστηριζόταν από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο.
Ο Σύμμαχος προσπάθησε να ανασυνθέσει την διαλυμένη ενότητα, προσφέροντας στον Λαυρέντιο την Επισκοπή της Νουκερίας, στην Καμπανία Ιταλίας, αλλά οι υποστηρικτές του Λαυρεντίου, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο συγκλητικός Φέστος, διατήρησαν το σχίσμα. Τελικά ο Θεωδόριχος, φοβούμενος την Βυζαντινή επιρροή στον Λαυρέντιο, απέσυρε την υποστήριξή και τον απομάκρυνε από τη Ρώμη.
Κατηγορία:Αντίπαπες Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Μον-ντε-Λαβάλ
Το Μον-ντε-Λαβάλ (γαλλικά: Mont-de-Laval) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κύψελος ο Αιπύτου
Ο Κύψελος ήταν ο 13ος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας.
Ήταν γιος του Αίπυτου και διάδοχος του. Κατά την βασιλεία του έγινε η Κάθοδος των Ηρακλείδων, οι οποίοι πέρασαν από το στενό του Ρίου και μοίρασαν το μεγαλύτερο μέρος της Πελοπόννησου μεταξύ τους, από την Αρκαδία πέρασε ο Ηρακλείδης Κρεσφόντης για να πάρει την περιοχή που του έτυχε που ήταν η Μεσσηνία. Ο Κύψελος για να αποφύγει περιπέτειες μαζί του, του έδωσε για γυναίκα την κόρη του Μερόπη. Διάδοχος του ήταν ο γιος του Ολαίας.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Τιμόθεος Α΄ Αλεξανδρείας
Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Τιμόθεος Α΄ διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον Πέτρο Β΄ και παρέμεινε Πατριάρχης για πέντε χρόνια, από το 380 μέχρι το 385, οπότε τον διαδέχθηκε ο Θεόφιλος.
Πάγαρχος
Ο Πάγαρχος ήταν βυζαντινό διοικητικό και στρατιωτικό αξίωμα που εφαρμόστηκε στην Αίγυπτο. Ο Πάγαρχος ήταν διοικητής του "Πάγου" και έπειτα της "Παγαρχίας", βυζαντινή υποδιαίρεση που εφαρμόστηκε μόνο στην Αίγυπτο, ο πάγος ήταν κατώτερη διοικητική διαίρεση από την Νομή που αντικατέστησε, περιελάμβανε μερικά χωριά ή μία πόλη ή μία συνοικία.
Τιμόθεος Α΄ Αλεξανδρείας
Ήταν φανατικός πολέμιος του Αρειανισμού και διακρίθηκε για τη φιλανθρωπική του δράση.
Πάγαρχος
Το αξίωμα του Πάγαρχου εμφανίζεται πρώτη φορά τον 5ο αιώνα και διατηρήθηκε και λίγο και μετά την Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου τον 7ο αιώνα. Ο Πάγαρχος ήταν συνήθως κάποιος πλούσιος και γαιοκτήμονας της περιοχής, και η θητεία του ήταν έως τον θάνατο του ενώ το αξίωμα ήταν κληρονομικό, και μόνο ο αυτοκράτορας είχε δικαίωμα να διορίσει ή να παύση κάποιον από το αξίωμα.
Μετά την Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου τον 7ο αιώνα το αξίωμα διατηρήθηκε με όλες τις εξουσίες της Παγαρχίας να περνάνε αποκλειστικά σε αυτόν. Συγκεκριμένα ήταν υπεύθυνος για την συλλογή των φόρων, την συντήρηση και κατασκευή έργων και εκτός της Παγαρχίας του, είχε επίσης δικαστικές, στρατιωτικές και και αρμοδιότητες δημοσίας τάξης. Το όνομα του σταδιακά αντικαταστάθηκε με το αραβικό Σαχίμπ αλ Κούρα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι‎ Κατηγορία:Βυζαντινή Αίγυπτος Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι
Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων (καλαθοσφαίριση)
Για όλες τις δραστηριότητες του συλλόγου, δείτε: Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων
Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Ιωαννίνων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη των Ιωαννίνων, στον ομώνυμο νομό. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1963 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Στο έμβλημά του εμφανίζεται ο ταύρος.
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου διαθέτει τμήματα ανδρών και γυναικών. Έδρα των τμημάτων αποτελούσε το κλειστό της Λιμνοπούλας. Πλέον γίνεται χρήση του Νέου Κλειστού Γυμναστηρίου Ιωαννίνων.