cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλική Χωροφυλακή του Όλστερ
Η RUC αντικαταστάθηκε από την Αστυνομική Υπηρεσία της Βορείου Ιρλανδίας (PSNI) το 2001. Η πρώην αστυνομική δύναμη μετονομάστηκε και μεταρρυθμίστηκε, όπως προβλέπεται από την τελική Πράξη της Αστυνομίας (Βόρεια Ιρλανδία) του 2000. Η RUC κατηγορήθηκε για μεροληπτική αστυνόμευση και διακρίσεις, καθώς και σύμπραξη με καθεστωτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Αντίθετα, η RUC εγκωμιάστηκε ως μία από τις πιο επαγγελματικές αστυνομικές δυνάμεις στον κόσμο. Οι ισχυρισμοί σχετικά με τη σύμπραξη ώθησαν σε αρκετές έρευνες, η πιο πρόσφατη από τις οποίες εκδόθηκε από τον Αστυνομικό Διαμεσολαβητή Νιούαλα Ο'Λόαν. Η έκθεση της αστυνομίας, φανέρωνε τη σύμπραξη της CID και του Ειδικού Κλάδου με τρομοκράτες νομιμόφρονες σε 31 διαφορετικές περιπτώσεις, όπως στην έκθεσή της για τη δολοφονία του Ρέιμοντ ΜακΚορντ και άλλα θέματα, αλλά κανένα μέλος της RUC δεν έχει κατηγορηθεί ή καταδικαστεί για εγκληματικές πράξεις, ως αποτέλεσμα των ερευνών. Ο Αστυνομικός Διαμεσολαβητής Νιούαλα Ο'Λόαν δήλωσε συμπερασματικά ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι τα ευρήματα της έρευνας ήταν μεμονωμένα περιστατικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ιρλανδία Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας
Αλκέτας Β΄ της Ηπείρου
Ο Αλκέτας Β΄ (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς τον Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών, βασιλέων της Ηπείρου. Ήταν γιος του βασιλιά Αρύββα και μεγαλύτερος αδελφός του Αιακίδη.
Βιογραφικά στοιχεία
Με την εξέλιξη αυτή τον πραγμάτων, ο Λυκίσκος, στρατηγός του Κάσσανδρου στην Ακαρνανία, εισέβαλε με στρατό στην Ήπειρο, ελπίζοντας να απομακρύνει τον Αλκέτα από το θρόνο προτού μπορέσει να εδραιώσει την κυριαρχία του. Τότε ο Αλκέτας έστειλε τους γιους του, Αλέξανδρο και Τεύκρο, στους διάφορους οικισμούς να συγκεντρώσουν στρατό. Ο ίδιος στρατοπέδευσε με τους άνδρες που είχε ήδη κοντά στον εχθρό και περίμενε να επιστρέψουν οι γιοι του.
Ωστόσο, οι Ηπειρώτες τρόμαξαν στη θέα της υπεροχής των στρατευμάτων του Λυκίσκου και αυτομόλησαν στον εχθρό. Εγκαταλελειμμένος, ο Αλκέτας βρήκε καταφύγιο στις Ευρυμενές, μια πόλη της Ηπείρου. Καθώς η πόλη πολιορκούταν, κατεύθασε με ενισχύσεις ο γιος του Αλέξανδρος. Ακολούθησε βίαιη και πολύνεκρη μάχη, η οποία είχε δυσμενή αποτελέσματα για το Λυκίσκο. Εντούτοις, όταν κατεύθασε ο Δεινίας με ενισχύσεις, έλαβε χώρα δεύτερη μάχη, στην οποία οι Ηπειρώτες ηττήθηκαν. Οι Αλέξανδρος και Τεύκρος ακολούθησαν τον πατέρα τους στη φυγή του με κατεύθυνση κάποιο οχυρό, ενώ ο Λυκίσκος καταλάμβανε της Ευρυμενές, λεηλατώντας και καταστρέφοντάς τις.
Όσο συνέβαιναν αυτά, ο Κάσσανδρος είχε ήδη αρχίσει να κινείται με κατεύθυνση την Ήπειρο για να ενισχύσει το στρατηγό του. Μόλις όμως ενημερώθηκε πως ο Λυκίσκος είχε στεφθεί νικητής, ήρθε σε επαφή με τον Αλκέτα, με τον οποίο τελικά ήρθε σε συμφωνία. Ο τελευταίος του παραχώρησε μάλιστα και μέρος του στρατού του για να τον βοηθήσει στην - αποτυχημένη όπως αποδείχτηκε - πολιορκία της Απολλωνίας που σχεδίαζε.
Ο Αλκέτας εξακολούθησε να κυβερνά για ένα διάστημα ακόμη. Επέδειξε όμως μεγάλη σκληρότητα απέναντι στο λαό. Ως αποτέλεσμα δολοφονήθηκε μαζί με δύο από τους γιους του, τα ονόματα των οποίων ήταν Εσιονεύς και Νίσος, και οι οποίοι ήταν ακόμη σε παιδική ηλικία. Κατόπιν στο θρόνο της Ηπείρου εγκαταστάθηκε με τη βοήθεια του βασιλιά των Ιλλυριών, Γλαύκου, ο εντεκάχρονος ή δωδεκάχρονος γιος του Αιακίδη, ο Πύρρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1996-97
Η διοργάνωση της περιόδου 1996-97 ήταν το η πεμπτη από την καθιέρωση του Champions League και η τεσσαρακοστή δεύτερη από το ξεκίνημα του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το κύπελλο κατέκτησε η Μπορούσια Ντόρτμουντ για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Γιουβέντους με σκορ 3-1. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 28 Μαΐου, στο Μόναχο  και τον παρακολούθησαν 59.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1996 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1997
Αεροδρόμιο Μαριτσών / Ρόδου
<table style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 0pt 0pt 1em 1em; background: rgb(249, 249, 249) none repeat scroll 0%; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" align="right" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" width="220"> <th colspan="4" align="center" bgcolor="#0099ff">'''Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Μαρίτσων - Ρόδου''' <th colspan="4" align="center" bgcolor="#0099ff">Γενικά
IATA --- ICAO LGRD <th colspan="2" align="left" valign="top"> Τύπος Αεροδρομίου <td colspan="2" valign="top"> Στρατιωτικό
<th colspan="2" align="left" valign="top"> Χειριστής <td colspan="2" valign="top"> Ελληνική Πολεμική Αεροπορία <th colspan="2" align="left" valign="top">
Εξυπηρετεί <td colspan="2" valign="top"> Ρόδος <th colspan="2" align="left" valign="top"> Υψόμετρο <td colspan="2" valign="top"> 62 μέτρα <th colspan="2" align="left" valign="top"> Γεωγραφικές Συντεταγμένες <td colspan="2" valign="top"> 36°23′04"N
28°07′04"E
<th colspan="4" bgcolor="#0099ff">Διάδρομοι
Πόδια Μέτρα
<th align="left" valign="top"> 08R / 26L 7.874 2.400  Άσφαλτος <th align="left" valign="top"> 14R /32L 3.937 1.200  Άσφαλτος Το Αεροδρόμιο Ρόδου - Μαριτσών (συντομογραφία IATA : LGRD ) είναι ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο που βρίσκεται στο νησί της Ρόδου, 14 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη της Ρόδου, κοντά στο ομώνυμο χωριό Μαριτσά, και 3 χιλιόμετρα νότια από τον νέο Κρατικό Αερολιμένα Ρόδου Διαγόρας.
Ιστορικό
Το αεροδρόμιο χτίστηκε το 1938 κατά την Ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων ως αεροπορική βάση για την Regia Aeronautica και ονομαζόταν Aeroporto di Martisa "G.Pessi Parvis". Ο Ιταλικός κωδικός του αεροδρομίου ήταν 801. Ήταν έδρα μια σμηναρχίας διπτέρυγων αεροσκαφών τύπου Savoia Marchetti SM 8.1 και μιας σμηναρχίας αεροσκαφών τύπου Fiat CR 3.2. Το 1940, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, βομβαρδίστηκε από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία, αλλά παρέμεινε υπό Ιταλικό έλεγχο μέχρι τη Μάχη της Δωδεκανήσου όταν έπεσε υπό Γερμανικό έλεγχο. thumb|[[Boeing 707 και Boeing 727 της Condor στο Αεροδρόμιο Μαριτσών το 1972.]] Μετά τον πόλεμο, έγινε το κυρίως αεροδρόμιο του νησιού μέχρι το 1977, όταν εγκαινιάστηκε ο Κρατικός Αερολιμένας Ρόδου "Διαγόρας". Από τότε, το αεροδρόμιο Μαρίτσων λειτουργεί ως βάση για την Πολεμική Αεροπορία, ώντας έδρα για ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης (SAR) τύπου Super Puma.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροδρόμια στην Ελλάδα
Ζοζέ Σαραμάγκου
Ο Ζοζέ (Ιωσήφ) ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, 23 Ιουνίου 1919 - 18 Ιουνίου 2010), ήταν Πορτογάλος συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και δημοσιογράφος, τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα έργα του, μερικά από τα οποία μπορούν να θεωρηθούν αλληγορικά, γενικά παρουσιάζουν ανατρεπτικές όψεις πάνω στα ιστορικά γεγονότα, δίνοντας έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα. Ο Σαραμάγκου κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Ίδρυσε το Εθνικό Μέτωπο για την Προάσπιση του Πολιτισμού (Λισσαβώνα, 1992) μαζί με τον Αρμίντο Φρέιτας-Μαγκαλιάες και άλλους. Ζούσε στο νησί Λανθαρότε των Κανάριων Νήσων της Ισπανίας.
Βιογραφία
Ο Σαραμάγκου ήταν εγγονός ακτημόνων χωρικών από το χωριό Αζινιάγκα της Πορτογαλίας, ένα μικρό χωριό στην επαρχία Ριμπατέζου, 100 περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λισσαβώνας. Ο πατέρας του λεγόταν Ζοζέ ντε Σόζα και η μητέρα του Μαρία ντε Πιεδάδε. Το «σαραμάγκου», ένα άγριο ποώδες φυτό, το γνωστό άγριο ραδίκι, ήταν ψευδώνυμο της οικογένειας του πατέρα του, το οποίο ενσωματώθηκε τυχαία στο επώνυμό του κατά την επίσημη καταγραφή του στα μητρώα γέννησης. Το 1924, η οικογένεια Σαραμάγκου μετακόμισε στη Λισσαβώνα, όπου ο πατέρας του ξεκίνησε τη δουλειά του αστυνομικού. Μερικούς μήνες μετά τη μετακόμιση της οικογένειας στη Λισσαβώνα, ο μεγαλύτερος κατά δύο χρόνια αδελφός του συγγραφέα, Φρανσίσκο, πεθαίνει.
Ο συγγραφέας περνούσε τις διακοπές του στο χωριό των γονιών του, Αζινιάγκα, μαζί με τους παππούδες του. Όταν ο παππούς του υπέστη σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά του και έπρεπε να πάει στη Λισσαβώνα για θεραπεία, ο Σαραμάγκου θυμάται: «Πήγε στην αυλή του σπιτιού, όπου υπήρχαν λίγα δέντρα, μερικές ελιές και συκιές. Και πέρασε από όλα αγκαλιάζοντάς τα με τη σειρά, κλαίγοντας, λέγοντάς τους αντίο μιας και ήξερε πως δε θα επέστρεφε». Το να βλέπεις και να ζεις κάτι τέτοιο, λέει ο Σαραμάγκου, αν αυτό δε σε σημαδεύει για την υπόλοιπη ζωή σου, τότε δεν έχεις αισθήματα. Παρόλο που ο Σαραμάγκου ήταν καλός μαθητής, οι γονείς του δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τον στείλουν στο κλασικό γυμνάσιο και έτσι ο Ζοζέ τελειώνοντας το δημοτικό γράφτηκε στην ηλικία των 12 σε τεχνικό γυμνάσιο. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε για δύο χρόνια ως μηχανικός αυτοκινήτων. Αργότερα ξεκίνησε να εργάζεται σε εκδοτική επιχείρηση όπου και συνέχισε ως μεταφραστής και έπειτα ως δημοσιογράφος. Υπήρξε διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας Diário de Notícias, θέση που αναγκάστηκε να αφήσει μετά τα πολιτικά γεγονότα του 1974-75 (Επανάσταση των Γαρυφάλλων) και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας στην Πορτογαλία, ελεγχόμενης όμως από τη συντηρητική παράταξη. Μετά από μια περίοδο εργασίας ως μεταφραστής, ήταν έτοιμος να συντηρήσει τον εαυτό του ως συγγραφέας. Στην προσωπική του ζωή ο Σαραμάγκου παντρεύτηκε το 1944 την Ίλντα Ρέις. Το μοναδικό τους παιδί, η Βιολάντε, γεννήθηκε το 1947. Το 1988, ο συγγραφέας παντρεύτηκε την αρκετά νεότερή του Ισπανίδα δημοσιογράφο Πιλάρ δελ Ρίο, η οποία είναι και η επίσημη μεταφράστρια των βιβλίων του στα ισπανικά.
Πρώτο του μυθιστόρημα ήταν η "Γη της Αμαρτίας" (1947), εκδοθέν μεσούσης της δικτατορίας του Αντόνιο Σαλαζάρ, το οποίο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση όταν η έκδοση του μυθιστορήματος «Το Χρονικό του Μοναστηριού» έθελξε την προσοχή του παγκόσμιου αναγνωστικού κοινού. Ο Σαραμάγκου υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας από το 1969 ως το θάνατό του, ενώ ήταν επίσης άθεος, και όπως περιγράφει ο ίδιος τον εαυτό του, πεσιμιστής. Οι απόψεις του προκάλεσαν αξιοσημείωτη αμφισβήτηση στην Πορτογαλία, ειδικά μετά την έκδοση του μυθιστορήματος "Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον". Μέλη της Καθολικής Κοινότητας της χώρας εξοργίστηκαν με την παρουσίαση του Ιησού από τον συγγραφέα ως σφαλερού ανθρώπινου όντος. Η τότε συντηρητική κυβέρνηση της Πορτογαλίας απέρριψε την υποψηφιότητά του για το ΕυρωπαΪκό βραβείο Λογοτεχνίας, διατεινόμενη ότι το έργο αυτό προσέβαλλε την Καθολική Εκκλησία και τους πιστούς της. Ως αποτέλεσμα, και για να ξεπεράσει τη στενοχώρια του, ο συγγραφέας και η γυναίκα του μετακόμισαν στο Λανθαρότε, νησί του συμπλέγματος των Καναρίων Νήσων.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Λίβανο το 2006, υπέγραψε μια δήλωση μαζί με άλλους διανοούμενους καταδικάζοντας αυτό που χαρακτηρίζει ως "πολύχρονη στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική πρακτική της οποίας ο πολιτικός σκοπός δεν είναι τίποτα λιγότερο παρά η εξολόθρευση του Παλαιστινιακού Λαού". Στις Ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής, δεν κατόρθωσε όμως να εκλεγεί.
Λογοτεχνικά θέματα και τεχνοτροπία
Τα μυθιστορήματα του Σαραμάγκου συχνά πραγματεύονται φανταστικά σενάρια, όπως αυτό στο μυθιστόρημά του "Η Πέτρινη Σχεδία" (1986), στο οποίο η Ιβηρική Χερσόνησος μετά από μία ρωγμή στα Πυρηναία, αποσπάται από την υπόλοιπη Ευρώπη και πλέει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στο μυθιστόρημά του "Περί Τυφλότητος" (1995), μια ολόκληρη απροσδιόριστη χώρα έχει πληγεί από μια μυστήρια μάστιγα "λευκής τυφλότητας", με διαρκώς αυξανόμενα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης στον πληθυσμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Πορτογάλοι ποιητές Κατηγορία:Πορτογάλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Αθεϊστές
Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οικονομικών του Λονδίνου
Η Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οικονομικών του Λονδίνου (αγγλικά: London School of Business and Finance, ανεπίσημα LSBF) είναι μια ιδιωτική οικονομική σχολή με έδρα το Λονδίνο που προσφέρει προγράμματα ανώτατης εκπαίδευσης.
Το LSBF παρέχει προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα στη διοίκηση επιχειρήσεων, τα χρηματοοικονομικά και το μάρκετινγκ, προγράμματα εταιρικής εκπαίδευσης, καθώς και μαθήματα προετοιμασίας για επαγγελματικούς τίτλους όπως οι ACCA, CFA, CIM και CIMA. Τα προγράμματα του LSBF είναι επικυρωμένα από ιδρύματα συνεργάτες όπως η Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών Διοίκησης Επιχειρήσεων της Γκρενόμπλ (Grenoble Graduate School of Business), το Πανεπιστήμιο του Μπράντφορντ (University of Bradford) και το Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασαϊρ (University of Central Lancashire).
Η Σχολή έχει ως έδρα την περιοχή Holborn και δραστηριοποιείται σε δυο ξεχωριστές εγκαταστάσεις στο κεντρικό Λονδίνο. Επίσης διαθέτει μονάδες διδασκαλίας στις πόλεις Μάντσεστερ και Μπέρμινχαμ, όπως και στο Toρόντο του Καναδά και τη Σιγκαπούρη. Η φιλοσοφία του LSBF είναι να προσφέρει όχι μόνο ακαδημαϊκά πτυχία αλλά και επαγγελματικές σπουδές συνδυασμένες με ισχυρή υποστήριξη σε θέματα καριέρας. Ο καθηγητής James Kirkbride εκτελεί χρέη Αντιπρύτανη από το Σεπτέμβρη του 2010 και ο καθηγητής Alfred Morris κατέχει τη θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου από το 2011. Επίσης ο Πρίγκηπας Michael του Kent προσφέρει τη στήριξη του ως Royal Patron του ιδρύματος.
Ιστορικό
To London School of Business and Finance ιδρύθηκε το 2003 από τον Aaron Etingen. Η Σχολή ξεκίνησε ως πάροχος εκπαίδευσης σε τομείς όπως η λογιστική και τα χρηματοοικονομικά καθώς και μαθημάτων προετοιμασίας για τους επαγγελματικούς τίτλους ACCA και CIMA. Με την πάροδο του χρόνου, η Σχολή σύναψε συνεργασίες με πρωτοπόρα Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης για να προσφέρει προπτυχιακά και μεπταπτυχιακά προγράμματα.
Η Σχολή έχει κτιριακές εγκαταστάσεις στο Λονδίνο, το Μπέρμινχαμ και το Μάντσεστερ ενώ εγκαινίασε τις πρώτες εγκαταστάσεις της εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου, στο Τορόντο του Καναδά, το Φεβρουάριο του 2011. Από τον Ιούνιο του 2011, τo LSBF δραστηριοποιείται και στη Σιγκαπούρη, με την πρώτη πανεπιστημιούπολη στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού από οικονομική σχολή με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ακόμα, η Σχολή συνεργάζεται με το Shanghai University και με τον εκπαιδευτικό πάροχο CL Educate, με έδρα την Ινδία. Σε συνεργασία με άλλα Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης, όπως τα Grenoble Graduate School of Business, University of Bradford και University of Central Lancashire, το LSBF παρέχει ένα μεγάλο εύρος προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και επαγγελματικών προγραμμάτων.
Στα τέλη του 2010, το LSBF λάνσαρε το LSBF Global MBA, μια εφαρμογή στο Facebook η οποία προσφέρει εκατοντάδες ώρες δωρεάν εκπαιδευτικού υλικού, συμπεριλαμβανομένων υψηλής ανάλυσης βίντεο συνολικής διάρκειας 80 ωρών. Με την εισαγωγή της εφαρμογής, το London School of Business and Finance έγινε το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα που προσέφερε τη δυνάτοτητα «δοκίμασε πριν αγοράσεις», κάνοντας πολύ πιο εύκολη την πρόσβαση σε μεταπτυχιακές σπουδές.
Τον Απρίλιο του 2012, το LSBF σύναψε συνεργασία με το London Metropolitan University, μέρος της οποίας ήταν η προσφορά μια σειράς προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και επαγγελματικών προγραμμάτων. Τα προγράμματα αυτά προσφέρονταν από το LSBF στις εγκαταστάσεις του στο Ηνωμένο Βασίλειο, για εγχώριους αλλά και ξένους φοιτητές, και ήταν πιστοποιημένα από το London Metropolitan University. Το Δεκέμβριο του 2012 η συνεργασία αυτή τερματίστηκε μετά από κοινή συμφωνία των δύο ιδρυμάτων. Το LSBF και το London Metropolitan University εξέδωσαν από κοινού δελτίο τύπου το οποίο αναφέρει: «Λαμβάνοντας υπόψη τις βάσεις της αρχικής συνεργασίας μας, τις τρέχουσες αλλαγές στο πεδίο της ανώτατης εκπαίδευσης, και παρά τα επιτυχή αποτελέσματα κατά τη διάρκεια της σύμπραξης, και τα δύο μέρη συμφώνησαν ότι θα ήταν καλύτερο για τα δύο ιδρύματα να ακολουθήσουν ανεξάρτητες πορείες.»
Το London School of Business and Finance, είναι μέρος του Ομίλου LSBF, ο οποίος επίσης περιλαμβάνει το London College of Contemporary Arts (LCCA), την πλατφόρμα online μάθησης InterActive, το Finance Business Training (FBT), το School of Fashion and Design (SFD London), το LSBF School of English και το St Patrick’s College London.
Εγκαταστάσεις και Τοποθεσίες
To LSBF εδρεύει στο Κεντρικό Λονδίνο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει κτιριακές εγκαταστάσεις στην περιοχή Holborn του Λονδίνου, στο κέντρο του Μάντσεστερ καθώς και στο Μπέρμινχαμ. Επίσης έχει εγκαταστάσεις στη Σιγκαπούρη και στο Τορόντο του Καναδά όπου και προσφέρει μαθήματα προετοιμασίας για τον επαγγελματικό τίτλο ACCA καθώς και προγράμματα εταιρικής εκπαίδευσης. Το LSBF έχει υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με ένα κορυφαίο Κινέζικο Πανεπιστήμιο, η οποία θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός νέου ιδρύματος, το Shanghai-London School of Business and Finance. Shanghai-London School of Business and Finance
To LSBF έχει γραφεία στην Κολομβία, την Τσεχία, το Χονγκ-Κονγκ, την Ινδία, το Καζακστάν, το Πακιστάν, τη Ρωσία, την Ελβετία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Προγράμματα
To LSBF συνεργάζεται με το Grenoble Graduate School of Business για να προσφέρει διετή μεταπτυχιακά προγράμματα όπως MBA, MSc in Finance, Master in International Business (MIB) και MSc Fashion and Luxury Management, καθώς επίσης και το προπτυχιακό πρόγραμμα Bachelor in International Business. Η Σχολή επίσης παρέχει “διπλά” MBA προγράμματα, τα οποία συνδυάζουν ένα MBA πρόγραμμα με έναν επαγγελματικό τίτλο όπως οι ACCA, CFA, ή CIMA.
ΣLSBF προσφέρει μια γκάμα προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και επαγγελματικών προγραμμάτων που περιλαμβάνουν τα Global MBA, MSc Finance and Investment, BSc Business Management, και τη σειρά διπλωμάτων Diplomas in Accounting & Finance and Strategic & Financial Management.
Σε συνεργασία με το University of Central Lancashire (UCLAN), το LSBF προσφέρει μια ομάδα προπτυχιακών προγραμμάτων που περιλαμβάνει Bachelors in Business Administration, Bachelors in Accounting & Financial Studies και LLB Law. Σε συνεργασία με το Bradford University, το LSBF παρέχει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα LLM in Business Law.
Προγράμματα Online
Το LSBF παρέχει μια μεγάλη ποικιλία προγραμμάτων μέσω της online πλατφόρμας InterActive. Ανάμεσά τους τα MBA, MSc in Finance, MSc in Marketing, ACCA, CIMA, CFA καθώς και πάνω από 20 online πιστοποιητικά. Μέσω της InterActive, οι φοιτητές έχουν πρόσβαση σε ζωντανή ή μαγνητοσκοπημένη διδασκαλία (μέσω video), online χώρους συζήτησης, εικοσιτετράωρη τεχνική υποστήριξη, online βιβλιοθήκη και δημοσιεύσεις του Harvard Business School “Case in Point” για να υποστηρίξουν τη διαδικασία μάθησης.
Το 2010 το LSBF ανέπτυξε δύο καινοτόμες εφαρμογές χρησιμοποιώντας το Facebook: το LSBF Prep Centre for ACCA, μια ολοκληρωμένη πηγή μάθησης για τους σπουδαστές ACCA, και το LSBF Global MBA, το πρώτο παγκοσμίως μεταπτυχιακό πρόγραμμα που παραδίδεται μέσω Facebook, βασισμένο στη μέθοδο «δοκίμασε πριν αγοράσεις». Και οι δύο εφαρμογές προσφέρουν υψηλής ποιότητας υλικό μελέτης που είναι ορατό από όλους, δωρεάν.
Οι φοιτητές του LSBF Global MBA μπορούν επιπροσθέτως να επιλέξουν να αξιολογηθούν και να πληρώσουν για τη διαδικασία πιστοποίησης. Και οι δύο εφαρμογές έχουν προβληθεί σε τοπικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης: το LSBF Global MBA παρουσιάστηκε σε εφημερίδες όπως οι New York Times, Reuters και Bloomberg, ενώ το LSBF Prep Centre for ACCA κέρδισε το βραβείο “Study Resource of the Year” από το περιοδικό PQ Magazine το Φεβρουάριο του 2011.
Αξιολόγηση QAA
Στις 9 Αυγούστου 2012, και μετά από διαδικασία επιθεώρησης, η υπηρεσία Quality Assurance Agency for Higher Education δημοσίευσε έκθεση σχετικά με τις υπηρεσίες ανώτατης εκπαίδευσης του LSBF. Η έκθεση ανέφερε ότι η συνεργασία μεταξύ του LSBF και του University of Wales είχε σαν αποτέλεσμα την προσέλκυση περισσότερων φοιτητών απ’ ότι επέτρεπαν οι διαθέσιμοι πόροι του LSBF, γεγονός που επιβάρυνε σημαντικά τους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους του LSBF. Η έκθεση συμπέρανε ότι οι αδυναμίες αυτές οφείλονταν σε μια σειρά από λόγους όπως η θεσμική ανωριμότητα και η ανεπαρκής κατανόηση των προσδοκιών για έναν πάροχο ανώτατης εκπαίδευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επιπροσθέτως, επισήμανε ότι το LSBF δε διαχειρίστηκε επαρκώς τις διαδικασίες αποδοχής φοιτητών γεγονός που οδήγησε στην αποδοχή ακατάλληλων σπουδαστών. Τέλος, κατέληξε ότι το LSBF πρόσφατα έλαβε μέτρα για να ενδυναμώσει την ποιότητα των υπηρεσιών του, ωστόσο η QAA ζήτησε από το ίδρυμα να ετοιμάσει ένα πλάνο αντιμετώπισης αυτών των ζητημάτων εντός 6 εβδομάδων.
Τα παραπάνω θέματα επαναξιολογήθηκαν από την QAA το Σεπτέμβριο του 2012, η οποία κατέληξε ότι το LSBF έχει υιοθετήσει μέτρα για την ενδυνάμωση της ποιότητας των συστημάτων του. Η έκθεση «Review for Educational Oversight» που δημοσιεύτηκε στις 12 Δεκέμβρη του 2012, συμπέρανε ότι «το London School of Business & Finance εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του σχετικά με τη διαχείριση και βελτίωση της ποιότητας των εκπαιδευτικών υπηρεσιών που παρέχει στους φοιτητές.
Κατατάξεις
Τον Ιούνιο του 2011, το πρόγραμμα ΜSc in Finance του Grenoble Graduate School of Business, που προσφέρεται στο LSBF, κατατάχθηκε 6ο παγκοσμίως από τους Financial Times.
To πρόγραμμα GGSB Bachelor in International Business (BIB), που προσφέρεται στις εγκαταστάσεις του LSBF στο Λονδίνο αλλά και σε αυτές του GGSB στη Grenoble, έχει καταταχθεί 5ο καλύτερο στη Γαλλία από την εφημερίδα Le Figaro, ένα από τα κορυφαία έντυπα στη χώρα.
Το πρόγραμμα GGSB Master in International Business (MIB) έχει καταταχθεί 9ο καλύτερο στον κόσμο από τους Financial Times.
Υποτροφίες
Ο Royal Patron του LSBF, Πρίγκηπας Michael του Kent, χορηγεί μια σειρά υποτροφιών για φοιτητές του LSBF από αναδυόμενες χώρες-αγορές. Άλλα προγράμματα υποτροφιών του LSBF περιλαμβάνουν τα εξής: Εταιρική υποτροφία – στοχεύει στη διασύνδεση των φοιτητών με εταιρικούς εργοδότες μέσω του τμήματος Corporate Division του LSBF. Υποτροφία για Γυναίκες στις Επιχειρήσεις – φιλοδοξεί να ενθαρρύνει και να υπoτηρίξει τις γυναίκες εκείνες που μελλοντικά θα αναλάβουν θέσεις όπως αυτές της Διευθύνουσας Συμβούλου και Προέδρου διαφόρων εταιριών. Υπάρχουν ακόμα άλλες υποτροφίες που χορηγούνται από το Διευθυντή της Σχολής και τον Αντιπρύτανη.
Εξωτερικές διασυνδέσεις
Ο David Blunkett, πρώην Βρετανός Υπουργός Εσωτερικών και Παιδείας, ανακηρύχθηκε σε επισκέπτη λέκτορα του LSBF το 2011. Η πρώτη διάλεξη του κυρίου Blunkett, επικεντρώθηκε στα κύρια χαρακτηριστικά της ηγεσίας και στις δεξιότητες που απαιτούνται για να είναι κάποιος αποτελεσματικός ηγέτης τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στην πολιτική.
Το 2012, ο David Blunkett, εκ μέρους του LSBF, πήρε συνέντευξη από τον πρώην Βρετανό Πρωθυπουργό Tony Blair αναφορικά με το μέλλον της εκπαίδευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το Δεκέμβριο του 2011, ο Πρίγκηπας Michael του Kent εγκαινίασε μια νέα σειρά ετήσιων διαλέξεων σε συνεργασία με τη Royal Society of Arts (RSA). Προσκεκλημένος ομιλητής ήταν ο πρώην Γενικός Διευθυντής του CBI και πρώην Υπουργός Εμπορίου & Επενδύσεων, Λόρδος Digby Jones. Το LSBF στα Μέσα Ενημέρωσης Τον Οκτώβριο του 2011, το βρετανικό κανάλι BBC Three προέβαλε το LSBF School of English σε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με μια ομάδα νέων μεταναστών που πήγαν στο Ηνωμένο Βασίλειο για να πραγματοποιήσουν τα επαγγελματικά τους όνειρα.
Το Δεκέμβριο του 2011, το LSBF επισκέφθηκε η βραβευμένη με BAFTA κωμικός Jo Brand. Η κυρία Brand πήρε συνεντεύξεις από ομάδα φοιτητών, σχετικά με την επιχειρηματικότητα, οι οποίες προβλήθηκαν στο BBC4 το Φεβρουάριο του 2012. Το Μάρτιο του 2012, η The Guardian αναφέρθηκε στο “Global MBA μέσω Facebook” του LSBF, μάζι με άλλα καινοτόμα ιδρύματα, τονίζοντας τη χρήση της τεχνολογίας και βέλτιστων πρακτικών στην εκπαίδευση.
Ο Γενικός Διευθυντής του Ομίλου LSBF, Valery Kisilevsky έδωσε συνέντευξη στο Bloomberg Business Week σχετικά με το νέο πρόγραμμα 360° Programme, όπου και εξήγησε τη λογική πίσω από το καινοτόμο πρόγραμμα εγγύησης προσφοράς εργασίας. Η Διευθύντρια του LSBF στον Καναδά, Yuliya Etingen έδωσε συνέντευξη στην Valor Economico, κορυφαία εφημερίδα της Βραζιλίας, όπου και αναφέρθηκε στα μελλοντικά σχέδια και προγράμματα του LSBF για τη Βραζιλιάνικη αγορά (δημοσιεύτηκε στα Πορτογαλικά).
Το καινοτόμο πρόγραμμα του LSBF, 360° Programme, που προσφέρει εγγύηση προσφοράς εργασίας, προβλήθηκε στο The Times Higher Magazine καθώς και σε άλλες τοπικές και διεθνείς εφημερίδες συμπεριλαμβανομένων των Evening Standard, London’s Metro, HR Magazine και Wall Street Journal.
Η κορυφαία Γερμανική εφημερίδα Die Welt δημοσίευσε το 2011 άρθρο σχετικά με τα οφέλη των σπούδων στο LSBF για ξένους φοιτητές, μετά από επίσκεψη στις εγκαταστάσεις του LSBF στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Λονδίνο
Δήμητρα
Το όνομα Δήμητρα μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Καμπρερόλ
Το Καμπρερόλ (γαλλικά: Cabrerolles, οξιτανικά: Cabrairòlas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπρερολαί (γαλλικά: Cabrerollais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Τεκές Χασάν Μπαμπά
Ο Τεκές Χασάν Μπαμπά (Hasan Baba Tekke) είναι πρώην τεκές (οίκος συγκεντρώσεων δερβίσηδων) στην Κοιλάδα των Τεμπών, στην Ελλάδα.
Ο τεκές είναι μεγάλου μεγέθους κτιριακό συγκρότημα, σήμερα σε μεγάλο βαθμό ερειπωμένο, πλησίον του χωριού των Τεμπών Λάρισας, επί της όχθης του Ποταμού Πηνειού. Κατά την διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, ο οικισμός του Λυκοστομίου βρισκόταν στην συγκεκριμένη τοποθεσία, αλλά ο σύγχρονος οικισμός αναπτύχθηκε περιμετρικά του τεκκέ. Έως τον 20ό αιώνα δε ήταν γνωστός ως «Μπαμπά» εκ του ιδρυτή του τεκέ, Χασάν Μπαμπά.
Μετά τον θάνατό του, ο Χασάν Μπαμπά έγινε γνωστός ως θαυματουργός, ενώ ο τεκές κατέστη τόπος προσκυνήματος για πιστούς ανά την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδιαίτερα για γυναίκες οι οποίες επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν, καθώς και παιδιά τα οποία αδυνατούσαν να περπατήσουν. Ένα μεγάλου μεγέθους μοναστηριακό συγκρότημα των Μπεκτασήδων αναπτύχθηκε περιμετρικά του τουρμπέ (μαυσωλείου) του ιδρυτή του, συμπεριλαμβανομένου ενός τετράγωνου σχήματος τζαμιού με μιναρέ, καταλύματα για τους δερβίσηδες και τους προσκυνητές, καθώς και μεγάλου μεγέθους μαγειρεία.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας Κατηγορία:Μπεκτασικοί τεκέδες Κατηγορία:Θρησκευτικά κτίρια του 16ου αιώνα Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στη Θεσσαλία
Σάντα Σεβέρα
Η Σάντα Σεβέρα είναι κοινότητα του δήμου της Σάντα Μαρινέλλα της επαρχίας της Ρώμης.
Είναι ένα μικρό χωριό παραθαλάσσιο χωριό κατά μήκος της Via Aurelia, αρχαίας οδού, περίπου 8 χιλιόμετρα νότια της Σάντα Μαρινέλλα και 50 χιλιόμετρα βόρεια της Ρώμης.
Το χωριό πήρε το όνομά του από της Σάντα Σεβέρα, μάρτυρα που μαρτύρησε κατά τον 2ο αιώνα.
Ιστορία
Κοντά στο χωριό υπάρχει επίσης ένα μικρό μεσαιωνικό χωριό με κάστρο του 11ου αιώνα δίπλα στη θάλασσα, μπροστά από το οποίο υπήρχε το αρχαίο ετρουσκικό λιμάνι Πύργοι.
Το χωριό της Σάντα Σεβέρα αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1930 ως θέρετρο πολλών φασιστών ηγετών. Τα σπίτια που χτίστηκαν ήταν μέρος του "Cooperativa 28 Ottobre", Συνεταιρισμός 28 Οκτωβρίου. Στην αρχή υπήρχαν πολύ λίγα σπίτια, όλες βίλες που ανήκαν η καθεμία σε μία οικογένεια. Κατόπιν, στη διάρκεια της δεκαετίας του ΄70, χτίστηκε ο συνοικισμός που σήμερα ονομάζεται "Grottini".
Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, το Ευσεβές Ινστιτούτου του Αγίου Πνεύματος (Pio Istituto di Santo Spirito), ιδιοκτήτης τότε του κάστρου της Σάντα Σεβέρα, διέταξε την ανακαίνισή του. Ο υπεύθυνος του έργου ήταν ο Ρικάρντο Μέντιτσι (Riccardo Medici), και αυτό ολοκληρώθηκε το 1970 (βλ. Angela Carlini Bandinelli, Santa Severa Mosaico Storico, Εκδόσεις Mediterranee, 1992, σ. 212).
Αρχαιολογία
Εδώ, το 1964 βρέθηκαν τα χρυσά ελάσματα των Πύργων, τρία φύλλα χρυσού περίπου 20 εκατοστών, που χρονολογούνται το 500π.Χ., και περιέχουν κείμενα στα φοινικικά και τα ετρουσκικά.
Σημεία ενδιαφέροντος
Το κάστρο στεγάζει το Μουσείο της Θάλασσας και της Αρχαίας Ναυσιπλοΐας της Σαντά Σεβέρα, και την Αρχαιολογική Υπηρεσία της Περιoχής Cerite.
Συγκοινωνία
Η Σάντα Σεβέρα βρίσκεται βόρεια από το Κρατικό Δρόμο 1 Via Aurelia και σε μικρή απόσταση από την έξοδο Σάντα Σεβέρα – Σάντα ΜΑρινέλλα, στον αυτοκινητόδρομο A12 Ρώμη – Τσιβιταβέκια (Roma – Civitavecchia).
Έχει επίσης σταθμό της σιδηροδρομικής εταιρίας Ferrovia Tirrenica, που βρίσκεται στο τμήμα μεταξύ Furbara και Σάντα Μαρινέλλα.
Το Αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο βρίσκεται 50 χιλιόμετρα νότια της πόλης, η οποία επίσης είναι 20 χιλιόμετρα μακριά από το λιμάνι της πόλης Τσιβιταβέκια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λάτιου
Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της
Για την προσωπολατρία και τις συνέπειες της («О культе личности и его последствиях»), ευρέως γνωστή ως μυστική ομιλία του Χρουσιόφ ( секретный доклад Хрущёва), ήταν μια ομιλία του σοβιετικού ηγέτη Νικίτα Χρουσιόφ, του Πρώτου Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία έλαβε χώρα στο 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης στις 25 Φεβρουαρίου 1956. Η ομιλία του Χρουστσόφ ήταν έντονα επικριτική για την κυριαρχία του Γενικού Γραμματέα και πρωθυπουργού Ιωσήφ Στάλιν, ιδιαίτερα σε σχέση με τις εκκαθαρίσεις που είχαν σημαδέψει τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1930. Ο Χρουστσόφ κατηγόρησε τον Στάλιν ότι ενθάρρυνε μια ηγετική προσωπολατρεία παρά το ότι φαινομενικά διατήρησε την υποστήριξη των ιδανικών του κομμουνισμού. Η ομιλία διέρρευσε στη Δύση από την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών Σιν Μπετ, η οποία προμηθεύτηκε αντίγραφο της ομιλίας από τον Πολωνοεβραίο δημοσιογράφο Βίκτορ Γκραγιέφσκι.
Η ομιλία ήταν συγκλονιστική για την εποχή της. Υπάρχουν αναφορές ότι το κοινό αντέδρασε με χειροκροτήματα ή γέλια αναλόγως το σημείο της ομιλίας. Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι μερικοί από τους παρόντες υπέστησαν καρδιακές προσβολές και άλλοι αργότερα αυτοκτόνησαν από το σοκ που υπέστησαν λόγω των αποκαλύψεων που βγήκαν στο φως για τον Στάλιν. Η επακόλουθη σύγχυση μεταξύ πολλών σοβιετικών πολιτών, επειδή παλαιότερα γινόταν έπαινος στο κράτος για την "ιδιοφυΐα" του Στάλιν, ήταν ιδιαίτερα εμφανής στη Γεωργία (τη πατρίδα του Στάλιν) όπου αρκετές ημέρες διαμαρτυριών και ταραχών τελείωσαν με παρέμβαση Σοβιετικού Στρατού στις 9 Μαρτίου 1956. Στη Δύση, η ομιλία κατέστρεψε πολιτικά τους οργανωμένους κομμουνιστές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ έχασε περισσότερα από 30.000 μέλη στις εβδομάδες μετά τη δημοσίευσή της.
Η ομιλία είναι μια σημαντική αιτία για το σινοσοβιετικό σχίσμα στο οποίο προέβη η Κίνα (υπό τον Πρόεδρο Μάο Τσε Τουνγκ) η οποία έπειτα ακολουθήθηκε από την Αλβανία (υπό τον Πρώτο Γραμματέα Ενβέρ Χότζα) που καταδίκασαν τον Χρουσιόφ ως ρεβιζιονιστή. Οι δύο τους δημιούργησαν το αντιρεβιζιονιστικό κίνημα κατηγορώντας την μετασταλινική ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης για δήθεν παρέκκλιση από τον δρόμο του Λένιν και του Στάλιν. Ο Μάο ενίσχυσε τη δική του προσωπολατρεία αντίστοιχα με τον Στάλιν. Στη Βόρεια Κορέα, φράξιες του Εργατικού Κόμματος της Κορέας προσπάθησαν να απομακρύνουν τον Πρόεδρο Κιμ Ιλ Σουνγκ, επικρίνοντάς τον ότι δεν «διόρθωνε» τις μεθόδους ηγεσίας του, αναπτύσσοντας μια λατρεία προσωπικότητας, διαστρέβλωνε τη «λενινιστική αρχή της συλλογικής ηγεσίας» και «διαστρέβλωνε τη σοσιαλιστική νομιμότητα» (δηλαδή χρησιμοποιούσε μεθόδους όπως η αυθαίρετη σύλληψη και η εκτέλεση). Η προσπάθεια απομάκρυνσης του Κιμ απέτυχε και οι συμμετέχοντες συνελήφθησαν και αργότερα εκτελέστηκαν, επιτρέποντας στον Κιμ να ενισχύσει περαιτέρω τη δική του προσωπολατρεία.
Η ομιλία ήταν σημαντικότατο ορόσημο για το ξεπάγωμα επί Χρουσιόφ. Ενδεχομένως να εξυπηρέτησε τα απώτερα κίνητρα του Χρουστσόφ να νομιμοποιήσει και να εδραιώσει τον έλεγχό του στο κόμμα και την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης μετά από ενδοκομματικές εντάσεις με τον Γκεόργκι Μαλένκοφ και φιλοσταλινικά στελέχη του κόμματος όπως ο Βιάτσεσλαβ Μόλοτοφ, οι οποίοι σε κάποιο βαθμό μετείχαν στις εκκαθαρίσεις. Το όνομα «Μυστική ομιλία», το οποίο δόθηκε αρχικά στην ομιλία του Χρουσιόφ, προήλθε επειδή εκφωνήθηκε σε μια μη δημοσιευμένη κλειστή συνεδρίαση των αντιπροσώπων του κόμματος, όπου οι προσκεκλημμένοι από τις αντιπροσωπείες άλλων κομμουνιστικών κομμάτων και δημοσιογράφοι αποκλείστηκαν από την είσοδο. Το κείμενο της ομιλίας άρχισε να συζητάται στις αρχές του Μαρτίου, σε κομματικούς πυρήνες, συχνά με τη συμμετοχή ατόμων που δεν ήταν ενταγμένοι στο κόμμα. Το επίσημο ρωσικό κείμενο δεν δημοσιεύτηκε ανοιχτά μέχρι το 1989, δηλαδή ως τις μεταρρυθμίσεις της γκλάσνοστ του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.
Ιστορικό
Το θέμα των μαζικών καταστολών ήταν γνωστό στους σοβιετικούς ηγέτες πολύ πριν από την ομιλία. Η ίδια η ομιλία προετοιμάστηκε με βάση τα πορίσματα που έβγαλε μια κομματική επιτροπή από τους Πιοτρ Πασπέλοφ, Π.Τ. Κομάροφ, Αβέρκι Αρίστοφ και Νικολάι Σβέρνικ η οποία ιδρύθηκε με απόφαση του Προεδρείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος στις 31 Ιανουαρίου 1955. Ο άμεσος στόχος της επιτροπής ήταν να διερευνήσει τις καταστολές που υπέστησαν αντιπρόσωποι του 17ου Συνεδρίου του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) το 1934.
Ομιλία
Η δημόσια συνεδρίαση του 20ού Συνεδρίου τελείωσε στις 24 Φεβρουαρίου 1956, όταν διαδόθηκε στους αντιπροσώπους να επιστρέψουν στη Μεγάλη Αίθουσα του Κρεμλίνου για μια πρόσθετη «κλειστή συνεδρίαση» στην οποία δημοσιογράφοι, καλεσμένοι και εκπρόσωποι «αδελφικών κομμάτων» εκτός Σοβιετικής Ένωσης δεν προσκλήθηκαν. Εκδόθηκαν ειδικές κάρτες εισόδου για όσους δικαιούνταν να συμμετάσχουν, με επιπλέον 100 πρώην μέλη του κόμματος, που είχαν πρόσφατα αποφυλακιστεί από τα γκουλάγκ, να καλούνται στη συνέλευση για ηθικούς λόγους.
Ο πρωθυπουργός Νικολάι Μπουλγκάνιν, πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης και στη συνέχεια σύμμαχος του Χρουσιόφ, κάλεσε τη σύνοδο σε τάξη και αμέσως έδωσε τον λόγο στον Χρουσιόφ, ο οποίος άρχισε την ομιλία του λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 25ης Φεβρουαρίου. Για τις επόμενες τέσσερις ώρες, ο Χρουστσόφ παρέδωσε την ομιλία "Για την προσωπολατρία και τις συνέπειες της" ενώπιον έκπληκτων συνέδρων. Αρκετοί παριστάμενοι αρρώστησαν κατά τη διάρκεια της τεταμένης αναφοράς και χρειάστηκε να απομακρυνθούν από την αίθουσα.
Ο Χρουσιόφ διάβασε έτοιμο κείμενο και δεν κρατήθηκε κανένα αρχείο της κλειστής συνεδρίας. Μετά την παράδοση της ομιλίας δεν έγινε καμία συζήτηση ή ερώτηση και οι παριστάμενοι αποχώρησαν από την αίθουσα σε μια κατάσταση οξέως ιδεολογικού αποπροσανατολισμού. Το ίδιο βράδυ, οι εκπρόσωποι των ξένων κομμουνιστικών κομμάτων κλήθηκαν στο Κρεμλίνο και τους δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσουν το κείμενο της ομιλίας του Χρουστσόφ, το οποίο ήταν ένα άκρως απόρρητο κρατικό έγγραφο.
Την 1η Μαρτίου, το κείμενο της ομιλίας του Χρουσιόφ διανεμήθηκε σε έντυπη μορφή σε ανώτερα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής. Ακολούθησε, στις 5 Μαρτίου, η μείωση της διαβάθμισης ασφαλείας του κειμένου σε "όχι για δημοσίευση". Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος διέταξε να διαβαστεί η ομιλία του Χρουσιόφ σε όλες τις συγκεντρώσεις των τοπικών μονάδων των Κομμουνιστών και της Κομσομόλ, με ακτιβιστές μη μέλη του κόμματος να προσκαλούνται να τις παρακολουθήσουν και οι ίδιοι. Ως εκ τούτου, η «Μυστική Ομιλία» διαβάστηκε δημόσια για μέλη και μη μέλη του κόμματος, και επομένως ο τίτλος ήταν πια λανθασμένος. Το πλήρες κείμενο δημοσιεύτηκε επίσημα στον σοβιετικό τύπο το 1989.
Δημοσιοποίηση εκτός Ανατολικού Μπλοκ
μικρογραφία|245x245εσ| Η πολωνική μετάφραση (O kulcie jednostki i jego następstwach) δημοσιευμένη στη Βαρσοβία τον Μάρτιο του 1956, για εσωτερική χρήση εντός του [[Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας|Ενιαίου Εργατικού Κόμματος της Πολωνίας.]] Λίγο μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας, ο ανταποκριτής του Ρόιτερς, Τζον Ρέτι έμαθε για την ομιλία, το περιεχόμενο της και γενικά στοιχεία για την παράδοση της από έναν Σοβιετικό γνωστό του λίγο πριν φύγει προς τη Στοκχόλμη για διακοπές. Ως εκ τούτου, ο Ρέτι μετέδωσε τις πληροφορίες για την ομιλία στη Δύση. Ο Ρέτι εντέλει θεώρησε ότι η πληροφορία ήρθε σε αυτόν από τον Χρουσιόφ μέσω του Σοβιετικού γνωστού του.
Το κείμενο της ομιλίας αποκαλύφθηκε σιγά σιγά στην Ανατολική Ευρώπη. Στα δυτικά κομμουνιστικά κόμματα δεν έγινε γνωστή ούτε καν στα μέλη των κομμάτων, παρά μόνο στη νομενκλατούρα, και οι περισσότεροι δυτικοί κομμουνιστές έμαθαν για τις λεπτομέρειες του κειμένου μόνο μετά αφού οι New York Times (5 Ιουνίου 1956), Le Monde (6 Ιουνίου 1956) και The Observer (10 Ιουνίου 1956) αναδημοσίευσαν το κείμενο.
Το περιεχόμενο της ομιλίας έφτασε στη Δύση μέσω μιας κυκλικής διαδρομής. Μερικά αντίγραφα της ομιλίας στάλθηκαν με εντολή του Σοβιετικού Πολιτικού Γραφείου στους ηγέτες των χωρών του Ανατολικού Μπλοκ. Λίγο μετά τη διάδοση της ομιλίας, ένας Πολωνοεβραίος δημοσιογράφος Βίκτορ Γκραγιέφσκι, επισκέφθηκε την ερωμένη του Γούτσια Μπαράνοφσκα, η οποία εργαζόταν ως κατώτερη γραμματέας στο γραφείο του Πρώτου Γραμματέα του Πολωνικού Ενωτικού Εργατικού Κόμματος, Έντβαρντ Όχαπ. Στο γραφείο της υπήρχε ένα χοντρό βιβλιαράκι με κόκκινο δέσιμο, με τις λέξεις: «Το 20ο Συνέδριο του Κόμματος, η ομιλία του συντρόφου Χρουστσόφ». Ο Γκραγιέφσκι είχε υπόψη του τις φήμες που κυκλοφορούσαν για την ομιλία και της ζήτησε να την πάρει για να την διαβάσει, κάτι που η Μπαράνοφσκα δέχτηκε.
Όπως συνέβη, ο Γκραγιέφσκι είχε κάνει ένα πρόσφατο ταξίδι στο Ισραήλ για να επισκεφτεί τον άρρωστο πατέρα του και αποφάσισε να μεταναστεύσει εκεί. Αφού διάβασε την ομιλία, αποφάσισε να την πάει στην ισραηλινή πρεσβεία και την έδωσε στον Γιαάκοβ Μπαρμόρ, ο οποίος είχε βοηθήσει τον Γκραγιέφσκι να πραγματοποιήσει το ταξίδι του. Ο Μπάρμορ, εκπρόσωπος της Σιν Μπετ, τράβηξε φωτογραφίες του εγγράφου και τις έστειλε στο Ισραήλ.
Μέχρι το απόγευμα της 13ης Απριλίου 1956, η Σιν Μπετ έλαβε τις φωτογραφίες. Οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ και οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν συμφωνήσει στο παρελθόν να συνεργαστούν σε θέματα ασφάλειας. Οι φωτογραφίες παραδόθηκαν στον Τζέιμς Τζίζους Άνγκλτον, επικεφαλής του τμήματος αντικατασκοπείας της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και υπεύθυνο για τις μυστικές επαφές με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες. Στις 17 Απριλίου 1956, έφτασαν στον αρχηγό της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Άλεν Ντάλες, ο οποίος ενημέρωσε γρήγορα τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Αφού διαπίστωσε ότι η ομιλία ήταν γνήσια, η Υπηρεσία διέρρευσε την ομιλία στους New York Times στις αρχές Ιουνίου.
Περίληψη
Ενώ ο Χρουσιόφ δεν δίσταζε να επισημάνει τα ελαττώματα της σταλινικής πρακτικής ως προς τις στρατιωτικές και κομματικές εκκαθαρίσεις, αλλά και την διαχείριση του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, της σοβιετικής συμμετοχής στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν πολύ προσεκτικός να αποφύγει οποιαδήποτε κριτική στο θέμα της πολιτικής εκβιομηχάνισης ή της κομματικής ιδεολογίας του Στάλιν. Ο Χρουσιόφ ήταν ένας πιστός κομματικός άνθρωπος και επαίνεσε τον λενινισμό και την κομμουνιστική ιδεολογία στην ομιλία του τόσο συχνά όσο καταδίκαζε τις ενέργειες του Στάλιν. Ο Στάλιν, υποστήριξε ο Χρουσιόφ, ήταν το πρωταρχικό θύμα της καταστροφικής επίδρασης της προσωπολατρία του, που, μέσω των υπαρχόντων ελαττωμάτων του, είχε μετατραπεί από ένα κρίσιμο μέρος για τις νίκες, πολιτικές και κομματικές, του Λένιν σε έναν παρανοϊκό άνθρωπο που επηρέαζε εύκολα ο «έξαλλος εχθρός του κόμματός μας», Λαυρέντι Μπέρια.
Επιρροή
Στις 30 Ιουνίου 1956, η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος εξέδωσε ψήφισμα, με τίτλο «Για την υπέρβαση της προσωπολατρείας και των συνεπειών της», την επίσημη και δημόσια ανακοίνωση του κόμματος για την εποχή του Στάλιν. Γραμμένο υπό την καθοδήγηση του Μιχαήλ Σουσλόφ, δεν περιλάμβανε τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς του Χρουσιόφ. «Καθώς οι εκπρόσωποι διαμαρτύρονταν ότι δυτικοί πολιτικοί κύκλοι εκμεταλλεύονταν την ομιλία για την αποκάλυψη εγκλημάτων του Στάλιν, το ψήφισμα απέτισε φόρο τιμής στις υπηρεσίες [του Στάλιν]» και ήταν σχετικά επιφυλακτικό στις επικρίσεις του εναντίον του, αναφέρει μια πηγή.
Μετά την ομιλία του Χρουσιόφ ακολούθησε μια περίοδος απελευθέρωσης, γνωστή ως το ξεπάγωμα του Χρουσιόφ, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1961, το σώμα του Στάλιν απομακρύνθηκε από το μαυσωλείο του Λένιν και θάφτηκε στη νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου.
Κριτική
Ο Πολωνός φιλόσοφος Λέσεκ Κοουακόφσκι επέκρινε τον Χρουσιόφ το 1978 ότι δεν έκανε καμία ανάλυση του συστήματος του οποίου προήδρευσε ο Στάλιν, δηλώνοντας:"Ο Στάλιν ήταν απλώς ένας εγκληματίας και μανιακός, που έφταιγε προσωπικά για όλες τις ήττες και τις κακοτυχίες του έθνους. Για το πώς, και υπό ποιες κοινωνικές συνθήκες, ένας αιμοδιψής παρανοϊκός θα μπορούσε για είκοσι πέντε χρόνια να ασκήσει απεριόριστη δεσποτική εξουσία σε μια χώρα διακοσίων εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία σε όλη εκείνη την περίοδο είχε ευλογηθεί με το πιο προοδευτικό και δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης στον άνθρωπο ιστορία — σε αυτό το αίνιγμα η ομιλία δεν έδωσε καμία πληροφορία. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι το σοβιετικό σύστημα και το ίδιο το κόμμα παρέμεναν αψόγως καθαρά και δεν έφεραν καμία ευθύνη για τις φρικαλεότητες του τυράννου."Οι δυτικοί ιστορικοί έτειναν επίσης να έχουν μια κάπως κριτική άποψη του λόγου. Ο Τζ. Αρτς Γκέτι σχολίασε το 1985 ότι "οι αποκαλύψεις του Χρουστσόφ [...] είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτοεξυπηρετούμενες". Είναι δύσκολο να αποφευχθεί η εντύπωση ότι οι αποκαλύψεις είχαν σκοπό να ενισχύσουν τον ίδιο απέναντι στις κομματικές διαμάχες με τους Μολότοφ, Μάλενκοφ και Καγκάνοβιτς. Ο ιστορικός Τζέφρι Ρόμπερτς έγραψε ότι η ομιλία του Χρουστσόφ έγινε "ένα από τα βασικά κείμενα που χρησιμοποιούσε η δυτική ιστοριογραφία για την σταλινική περίοδο. Αλλά πολλοί δυτικοί ιστορικοί ήταν δύσπιστοι σχετικά με τις προσπάθειες του Χρουσιόφ να ρίξει όλη την ευθύνη για τα εγκλήματα του κομμουνιστικού καθεστώτος στον Στάλιν".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση
Λιουμπλιάνα
Η πόλη παλαιότερα ήταν γνωστή με τη γερμανική ονομασία Λάιμπαχ (Laibach), κάτι που προκαλούσε έριδες ιδιαίτερα κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Ναζί προσπαθούσαν να εκγερμανίσουν βιαίως τις πιο πολλές περιοχές της υπό κατοχήν Σλοβενίας. Η ονομασία χρησιμοποιείται ακόμα κυρίως στην Αυστρία και τη νότια Γερμανία, καθώς και από τη γερμανική πρεσβεία στη Λιουμπλιάνα.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια: οι παλαιότεροι γνωστοί οικισμοί χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού.
Το 15 μ.Χ. ιδρύθηκε ο ρωμαϊκός οικισμός Emona («Ἤμονα» ή «Ἠμῶνα», κατά δύο συγγραφείς της ύστερης αρχαιότητας) ή colonia Iulia Aemona, ο οποίος καταστράφηκε το 452 μ.Χ. από τους Ούννους με αρχηγό τον Αττίλα. Οι πρώτες πηγές που αναφέρουν την πόλη είναι το 1144 με το γερμανικό όνομα Λάιμπαχ και το 1146 με τη λατινική ονομασία Λουβιγκάνα (Luwigana). Απέκτησε καθεστώς πόλης το 1220 και το 1335 περιήλθε υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Αψβούργων μέχρι το 1918. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Λιουμπλιάνα ήταν πρωτεύουσα του δουκάτου της Καρνιόλας, ενώ αποτέλεσε και έδρα επισκοπής το 1461. Εξελίχτηκε σε πολιτιστικό κέντρο της Σλοβενίας κατά το Μεσαίωνα, ενώ το 1511 στην πόλη έγινε σεισμός.
Με τους Ναπολεόντειους Πολέμους διακόπηκε για λίγο η κυριαρχία των Αψβούργων και από το 1809 ως το 1813 η πόλη ήταν πρωτεύουσα των ιλλυρικών επαρχιών της Γαλλίας. Από το 1816 ως το 1849 ήταν πρωτεύουσα του Ιλλυρικού Βασιλείου, που ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Το 1821, στην πόλη πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο του Λάιμπαχ, ενώ το 1849 έφτασε το πρώτο τρένο από τη Βιέννη και το 1857 συνδέθηκε με την Τεργέστη. Το 1895, ένας ακόμη σεισμός κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης και με την ανοικοδόμησή της απέκτησε τη νέα σύγχρονη εικόνα της.
Με τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας το 1918, η Λιουμπλιάνα έγινε ανεπίσημη πρωτεύουσα της Σλοβενίας. Τον Απρίλιο του 1941, κατελήφθη από τη φασιστική Ιταλία, ενώ το Σεπτέμβριο του 1943 πέρασε υπό την κατοχή των Ναζί. Το 195], ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος Τίτο αναφέρθηκε στη Λιουμπλιάνα με το χαρακτηρισμό Ηρωική Πόλη, λόγω της δράσης της κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταπολεμικά, έγινε πρωτεύουσα της γιουγκοσλαβικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Σλοβενίας και παρέμεινε και μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ είναι το Κύπελλο που διεξάγεται μεταξύ των κυπελλούχων ομάδων των ομοσπονδιών του αγροτικού ποδοσφαίρου ανδρών στην Κύπρο.
Ιστορία
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ διεξήχθηκε για πρώτη φορά το 1986.Το 2020 δεν διεξηχθη λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. 4 όμαδες (Δάφνη Τρούλλων,Δυναμό Περβολιών, ΚΝ Καλού Χωριού, Κούρης Ερήμης) το έχουν κατακτήσει απο δύο φορές.Σε ότι αφορά τις ομοσπονδίες, 7 κατακτήσεις μετρά η ΕΠΕΛ, απο 5 η ΕΠΟΛ, η ΠΑΑΟΚ και η ΕΠΟΠΛ, απο 3 η ΠΟΕΛ,η ΑΟΚΝΕΛ και η ΑΠΟΕΣΠ, απο 2 η ΠΟΑΣΠ και η ΟΠΝ ΣΕΚ Λάρνακας και 1 η ΠΟΑΛ.
Δομή
Στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ συμμετέχουν οι κυπελλούχοι των 12 αγροτικών ομοσπονδιών της Κύπρου. Σε περίπτωση που ο κυπελλούχος είναι ταυτόχρονα και πρωταθλητής, τότε δικαιώμα συμμετοχής στο κύπελλο έχει ο φιναλίστ. Όλοι οι αγώνες και ο τελικός είναι μονοί, νοκ-αουτ και διεξάγονται σε ουδέτερα γήπεδα.
Οι κυπελλούχοι
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχοι κάθε χρονιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου