cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έσμα Ρετζέποβα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1943 στο Šuto Orizari, ένα προάστιο των Σκοπίων της τότε Γιουγκοσλαβίας, όπου και μεγάλωσε. Ήταν το προτελευταίο παιδί της οικογένειας και είχε πέντε αδέρφια. Μεγάλωσε σε σχετικά πτωχικό περιβάλλον. Η μητέρα της ήταν από την Τουρκία, ο πατέρας της εβραϊκής καταγωγής από τη Σερβία, δούλευε ως αχθοφόρος, λούστρος, τραγουδιστής, κ.α. Η Έσμα τελείωσε το δημοτικό. Σε ηλικία εννιά χρονών άρχισε μαθήματα μουσικής σε μια τοπική ορχήστρα και άρχισε να εξελίσσεται γρήγορα. Η μητέρα της την παρότρυνε να συνεχίσει, αφού είδε ότι είχε ταλέντο. Έτσι η Έσμα μαζί με έναν αδερφό της γίναν μέλος του σχολικού συγκροτήματος δημοτικής μουσικής.
Το 1957, σε ηλικία 14ων χρονών πήρε μέρος σε διαγωνισμό τραγουδιού του Ράδιο Σκόπιε και έπιασε την πρώτη θέση μέσα από 57 άλλους διαγωνιζομένους. Το βραβείο ήταν 9000 γιουγκοσλάβικα δηνάρια. Έτσι ξεκίνησε τη μουσική καριέρα της. Σήμερα είναι η διεθνώς δημοφιλέστερη Ρομά τραγουδίστρια. Έχει ηχογραφήσει 20 άλμπουμ με 108 τραγούδια σε διάφορες γλώσσες των Βαλκανίων. Οι ακροατές της της έδωσαν το τιμητικό προσώνυμο „Queen of the gypsies“ («Τσιγγάνα Βασίλισσα»).
Πολιτική
Η Ρετζέποβα υπήρξε μέλος του κόμματος Democratic Alternative (Δημοκρατικοί Εναλλακτικοί). Μετά τη διάλυση του κόμματος έγινε μέλος του συντηρητικού κόμματος VMRO-DPMNE. Στις τελευταίες εκλογές εκλέχτηκε ως μέλος του συμβουλίου της πόλης των Σκοπίων.
Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού
Ο Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Μακρακώμης. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 157.064 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.278 κατοίκους. Ο μόνιμος πληθυσμός άγγιζε τους 2.000 κατοίκους, ενώ ο εποχικός μπορεί να ξεπεράσει και τις 7.000. Ο δήμος ήταν ορεινός με εξαίρεση το διαμέρισμα της Βίτολης, το οποίο χαρακτηρίζεται πεδινό. Έδρα του ήταν ο Άγιος Γεώργιος.
Έσμα Ρετζέποβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειομακεδόνισσες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρομά Κατηγορία:Ανθρωπιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 12 δημοτικά διαμερίσματα:
Δήμαρχος
Δήμαρχος του Δήμου ήταν ο Νικόλαος Αντωνόπουλος (1944-2021 ) (πρόεδρος της Κοινότητας Αγίου Γεωργίου το 1995-98), ο οποίος εξελέγη για πρώτη φορά το 1998 και επανεξελέγη το 2002 και το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Ιγνάτιος ο Διάκονος
Ο Διάκονος και Σκευοφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας Ιγνάτιος είναι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς αγιολογικών κειμένων του 9ου αιώνα. Αν και συγγραφέας βίων αγίων λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον ίδιο. Υπήρξε κατά τα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοφίλου Μητροπολίτης Νικαίας, μετά την αποκατάσταση της Ορθοδοξίας το 843 εξορίστηκε σε ένα μοναστήρι έξω από την Κωνσταντινούπολη, όπου και πέθανε γύρω στα μέσα του 9ου αιώνα.
Συγγραφικό του έργο
Ο Ιγνάτιος θεωρείται συγγραφέας κάποιων εκ των καλυτέρων αγιολογικών κειμένων. Το υψηλό επίπεδο της γλώσσας του φανερώνουν γνώσεις ρητορικής, ώστε να θεωρείται επαγγελματίας λογογράφος και δάσκαλος ρητορικής και γραμματικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αγιολογία Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι
Βιτάλης Παπαδόπουλος
Βιογραφικό
Ο Βιτάλης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1963 στη Ρωσία, στην περιοχή Ροστόφ στον Ντον και έπαιξε ποδόσφαιρο από το 1981 ως το 1998 σε μικρομεσαίες ομάδες της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Συνολικά σε πάνω από 450 ματς σημείωσε περισσότερα από 140 γκολ. Δύο φορές προσπάθησε να παίξει σε ομάδα από χώρα εκτός της πρώην ΕΣΣΔ, το 1991 στη Φινλανδία και το 1993 στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, μα δεν κατάφερε να καθιερωθεί.
Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται έγινε προπονητής και από το 2006 εργάζεται στην Μπατάισκ, ομάδα β΄ κατηγορίας της Ρωσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου π π Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΣΚΑ Ροστόφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ροστόφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Καστανιάρο
Το Καστανιάρο (ιταλικά: Castagnaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Τιγκράν Ουζλιάν
Ο Τιγκράν Ουζλιάν είναι Ελληνογεωργιανός αρμένικης καταγωγής, πρώην πυγμάχος, γεννημένος στην Αμπχαζία της Γεωργίας στις 11 Φεβρουαρίου 1968.
Αγωνίστηκε με τα χρώματα της ΑΕΚ και αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδος το 1994 και το 2001.
Με την Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1998, το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1997, και την πέμπτη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1995. Συμμετείχε σε δύο Ολυμπιάδες το 1996 και το 2000. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 κατέκτησε την πέμπτη θέση.
Το 2001 ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να αγωνιστεί επαγγελματικά μαζί με τους πυγμάχους της ΑΕΚ, Μιχάλη Αρναούτη και Νίκο Ανδρεάδη.
Η επιτυχία του στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ του εξασφάλισε την πρόσληψή του στην πυροσβεστική με το βαθμό του αρχιπυροσβέστη. Τον Ιούλιο του 2010 προφυλακίστηκε ως ύποπτος για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση που διέπραττε ληστείες και κλοπές και μετά από 18 μήνες αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Είναι έγγαμος και έχει μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες της Αρμενίας Κατηγορία:Πυγμάχοι Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Σαξονία-Γκότα
Η Σαξονία-Γκότα (γερμανικά: Sachsen-Gotha) ήταν ένα σαξονικό δουκάτο που το κατείχε ο κλάδος των Ερνεστινών της δυναστείας Βέττιν στο πρώην Λανδγραβάτο της Θουριγγίας.
Ιδρύθηκε το 1640, όταν ο Δούκας Γουλιέλμος της Σαξονίας-Βαϊμάρης δημιούργησε ένα υποδιαιρούμενο για τον μικρότερο αδερφό του Ερνέστο Α΄. Ο Δούκας Ερνέστος πήρε την κατοικία του στη Γκότα, όπου είχε κτίσει το Κάστρο Φρίντενσταϊν μεταξύ 1643 και 1654. Ταυτόχρονα, δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Σαξονίας-Άιζεναχ για τον τρίτο του αδελφό, τον Αλβέρτο Δ΄.
Παρ'όλα αυτά, ο Αλβέρτος πέθανε το 1644 και ο Ερνέστος κληρονόμησε μεγάλα τμήματα του δουκάτου του, αν και όχι το βασικό έδαφος γύρω από την κατοικία στο Άιζεναχ και το Βάρτμπουργκ, το οποίο έπεσε στον μεγαλύτερο αδερφό του Γουλιέλμο της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ο Ερνέστος θα μπορούσε επίσης να ενσωματώσει αρκετές υπόλοιπες περιουσίες του εξαλειμένου Οίκου των Χένεμπεργκ το 1660, το οποίο ήταν κενό από το 1583. Τελικά το 1672 έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Σαξονία-Άλτενμπουργκ μέσω της συζύγου του Ελισάβετ Σοφία, μετά το θάνατο του δούκα του Άλτενμπουργκ Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ χωρίς να αφήσει κληρονόμους. Ο Ερνέστος τότε θα ονομαζόταν Δούκας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Όταν ο Ερνέστος πέθανε το 1675, άφησε τους επτά γιους του μια σημαντική διευρυμένη περιοχή. Ο μεγαλύτερος, ο Φρειδερίκο Α΄ αρχικά κυβερνούσε από κοινού με τους αδελφούς του μέχρι το 1680 το δουκάτο διχασμένο. Η περιοχή γύρω από το Γκότα και επίσης το Άλτενμπουργκ πέρασε στον Φρειδερίκο Α΄, ο οποίος διατήρησε τον τίτλο του Δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Δούκες της Σαξονίας-Γκότα
Κατηγορία:Ερνεστινά δουκάτα Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ποτέντσα
Κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών χρόνων η Ποτέντσα βρισκόταν σε μικρότερο υψόμετρο και αποτελούσε σημαντικό κόμβο στις οδικές μετακινήσεις. Η πόλη πέρασε τον 6ο αιώνα στην κατοχή των Λομβαρδών. Τον 12ο αιώνα έγινε επισκοπή έδρα. Το 1806, οι Γάλλοι που είχαν κατακτήσει την πόλη την έκαναν πρωτεύουσα της περιφέρειας. Η πόλη έγινε μέρος της Ιταλίας το 1860. Η πόλη έχει καταστραφεί από αρκετούς σεισμούς, ο πιο πρόσφατος το 1980, αλλά στη συνέχεια ξαναχτίστηκε. Η πόλη σήμερα βρίσκεται στη σιδηροδρομική σύνδεση Σαλέρνο-Τάραντα και είναι σημαντικό γεωργικό κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μπαζιλικάτα
Νικόλαος Αλιβιζάτος (ιατρός)
Ο Νικόλαος Αλιβιζάτος (1876 - 1945) ήταν Έλληνας καθηγητής ιατρικής και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ληξούρι και καταγόταν από παλιά οικογένεια της Κεφαλονιάς. Αδέλφια του ήταν οι Ανδρέας και Αμίλκας Αλιβιζάτος. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Bordeaux και του Montpellier και αναγορεύθηκε διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Παρισιού. Το 1903 ίδρυσε την Πολυκλινική Αθηνών. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος το 1903 υφηγητής Χειρουργικής και το 1908 τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1938. Υπήρξε πρύτανης (1927 - 1928) του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας. Είχε συγγράψει πολλά επιστημονικά συγγράματα.
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Κεφαλληνίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1910 και συνέχισε να εκλέγεται μέχρι και το 1918.
Έθεσε υποψηφιότητα στις Γερουσιαστικές εκλογές του 1929 χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.
Απεβίωσε το 1945 και γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Καστέλ ντ'Ατσάνο
Το Καστέλ ντ'Ατσάνο (ιταλικά: Castel d'Azzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Άνιγρος (ποταμός)
Ο Άνιγρος ήταν ποταμός της αρχαίας Ηλείας που σήμερα δεν υπάρχει. Βρισκόταν εκεί που σήμερα βρίσκεται η Λίμνη Καϊάφα και πήγαζε από τις σημερινές ιαματικές πηγές.
Σύμφωνα με τον Παυσανία πήγαζε από το όρος Λαπίθας που τότε ανήκε στην Αρκαδία από την πηγή των Ανιγρίδων νυμφών. Η πηγή των Ανιγρίδων νυμφών έβγαζε, όπως και σήμερα, δύσοσμο νερό και δεν είχε ψάρια. Η ελληνική μυθολογία αναφέρει ότι τα νερά ήταν δύσοσμα επειδή εκεί έπλυνε τις πληγές του ο Κένταυρος Χείρων κτυπημένος από βέλος του Ηρακλή. Χυνόταν στην θάλασσα μετά από μικρή πορεία, στις εκβολές του υπήρχαν θίνες που δημιουργούνταν από τους μεγάλους ανέμους και πολλές φορές τον εμπόδιζαν να χυθεί στην θάλασσα δημιουργώντας λίμνη. Μάλιστα λίγο πριν τις εκβολές του δεχόταν και τα νερά του παραποτάμου του Ακίδαντα
Ο Στράβωνας τον ταυτίζει με τον Μινυήιο του Ομήρου και προσθέτει ότι την εποχή του μετά την πηγή ήταν έλος-βάλτος με δύσοσμα στάσιμα και βαθιά νερά. Από την μαρτυρία του Στράβωνα φαίνεται ότι είχε αρχίσει να δημιουργείται η Λίμνη Καϊάφα.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηλείας Κατηγορία:Αρχαία Ηλεία
Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ
Ο Ουίλλιαμ Μάρτιν Ληκ (William Martin Leake), ο οποίος στα Ελληνικά αποδίδεται συχνά ως Γουλιέλμος Μαρτίνος Ληκ, (1777-1860) ήταν Βρετανός στρατιωτικός, διπλωμάτης, τοπογράφος, αρχαιόφιλος, περιηγητής και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κέντρο του Λονδίνου, στο Μέιφαιρ, στις 14 Ιανουαρίου 1777. Η οικογένειά του διακρινόταν για τα ανδραγαθήματά της και την πολυμάθειά της, παραδόσεις που θα συνδύαζε εντυπωσιακά ο Ουίλλιαμ Ληκ στη μετέπειτα καριέρα του. Το 1794 ορκίστηκε ανθυπολοχαγός του πυροβολικού του βρετανικού στρατού. Το 1815 αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Το 1838 νυμφεύτηκε την Ελίζαμπεθ Ρέυ, χήρα του φίλου του Ουίλλιαμ Μάρσντεν. Πέθανε στο Μπράιτον της Αγγλίας, στις 6 Ιανουαρίου του 1860.
Στρατιωτική και διπλωματική καριέρα
Στα δεκαπέντε του χρόνια, ο Ουίλλιαμ Ληκ μπήκε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία της Αγγλίας, όπου –πέραν της στρατιωτικής εκπαίδευσης– διδάχθηκε την εκτίμηση εδάφους, την τοπογραφία και τα μαθηματικά, που θα απέβαιναν ανεκτίμητα στη μελλοντική του έρευνα, για τη χωρογραφία και τη χαρτογραφική καταγραφή περιοχών που μελέτησε. Ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του σπουδές και την 1 Ιανουαρίου 1794 ορκίστηκε ανθυπολοχαγός του πυροβολικού.
Έζησε τέσσερα χρόνια στις Δυτικές Ινδίες και το καλοκαίρι του 1798 επέστρεψε στο κέντρο εκπαίδευσης του Πυροβολικού, στο Γούλιτς του Λονδίνου, μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε εκλήθη να συμμετάσχει σε αγγλική στρατιωτική αποστολή στην Τουρκία, γεγονός που άλλαξε την πορεία της καριέρας του. Τον Ιανουάριο του 1800 η αποστολή διατάχθηκε να βοηθήσει τον τουρκικό στρατό στην Αίγυπτο, την οποία είχε καταλάβει ο στρατός του Ναπολέοντα από τον Ιούλιο του 1798. Ο Ληκ και η ομάδα του διέσχισαν τη Μικρά Ασία μέχρι την Κιλικία και από εκεί πέρασαν στην Κύπρο, όπου έμαθαν ότι είχε υπογραφεί συνθήκη μεταξύ του Μεγάλου Βεζίρη της Αιγύπτου και των Γάλλων και έτσι η αποστολή επανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ληκ δεν επέστρεψε αμέσως, αλλά επισκέφθηκε αρχαίες θέσεις στη Λυκία και τη Μυσία, κρατώντας λεπτομερές ημερολόγιο, το οποίο και δημοσίευσε το 1824.
Τον Σεπτέμβριο του 1804 ανέλαβε τη διαπραγμάτευση με τους διοικητές των επαρχιών της ευρωπαϊκής Τουρκίας για την αμυντική θωράκιση των περιοχών τους έναντι της απειλής των Γάλλων. Έτσι, ο Ληκ θα βρεθεί ξανά στον ελλαδικό χώρο. Μετά από σύντομη επίσκεψη στη Μάλτα, την Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο, έφτασε στην Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου τον Δεκέμβριο του 1804. Έδρα του για ένα και πλέον χρόνο θα γινόταν τα Γιάννενα, πρωτεύουσα του πασαλικιού του Αλή πασά, όπου ενεργούσε ως πρόξενος της χώρας του. Από τότε και μέχρι τον Φεβρουάριο του 1807 ταξίδευε συνεχώς μεταξύ Ηπείρου, Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Ρούμελης και Πελοποννήσου με σκοπό την καταγραφή χρήσιμων δεδομένων και την κατόπτευση του χώρου για στρατιωτικούς λόγους. Παράλληλα ο Ληκ προσδιόριζε αρχαιολογικούς χώρους με μία ζηλευτή ακρίβεια και, έχοντας στο ένα χέρι τον Παυσανία και τον Στράβωνα και στο άλλο τον εξάντα και τον θεοδόλιχο, συνέκρινε την αρχαία με τη νέα γεωγραφία.
Όταν τον Φεβρουάριο του 1807 ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Αγγλίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Ληκ συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά τελικά κατάφερε μετά από μερικούς μήνες να δραπετεύσει στη φρεγάτα «Θέτις». Ο Άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Σερ Άρθουρ Πάτζετ (1771-1840) ανέθεσε τότε στον Ληκ να συναντηθεί με τον Αλή πασά και να προσπαθήσει να τον πείσει να αναλάβει ο δεύτερος πρωτοβουλία για τη συμφιλίωση της Αγγλίας με την Πύλη, ασκώντας όλη του την επιρροή. Η μυστική συνάντηση του λοχαγού με τον πασά έγινε κοντά στη Νικόπολη, τη νύχτα της 12ης Νοεμβρίου 1807.
Το 1813 πήρε τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και το 1815 αποστρατεύθηκε.
Συγγραφική και κοινωνική δραστηριότητα
Το 1810 επέστρεψε στην πατρίδα του και άρχισε να επεξεργάζεται το υλικό που έφερε από την Ελλάδα με σκοπό να το παρουσιάσει στο κοινό σε μια σειρά εκδόσεων από το 1814 μέχρι το 1859. Τις ταξιδιωτικές του περιηγήσεις στην Ελλάδα, από το 1804 μέχρι το Φεβρουάριο του 1810, περιγράφει στα δύο έργα του Ταξίδια στον Μοριά και Ταξίδια στη βόρεια Ελλάδα. Το 1839 δώρισε στο Βρετανικό Μουσείο δέκα μαρμάρινα γλυπτά, που είχε φέρει από την Ελλάδα, ένα από τα οποία –μία προτομή του Αισχίνη, που βρέθηκε στα Μπιτόλια– ήταν δώρο του Αλή πασά. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1860, πλήρης ημερών, μετά από ξαφνική αρρώστια. Στο κοιμητήριο του Κένσαλ Γκρην του Λονδίνου τον συνόδευσε ο Έλληνας πρεσβευτής στην Αγγλία, Σπυρίδων Τρικούπης.
Το 1814 έγινε μέλος της φιλελληνικής εταιρείας Ντιλεττάντι, το 1815 εταίρος της Βασιλικής Λογοτεχνικής Εταιρείας, καθώς και μέλος της Βερολίνειας Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν ο ιδρυτής της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας της Βρετανίας. Ήταν δεινός αρχαιοσυλλέκτης και ιδιαίτερα συλλέκτης αρχαίων ελληνικών νομισμάτων. Το 1854, δημοσίευσε το έργο με τίτλο Numismata hellenica και το 1859 παράρτημα του έργου με τίτλο A supplement to numismata hellenica. Κατάρτισε σπουδαίες και πλούσιες συλλογές αρχαίων ελληνικών αντικειμένων τα οποία σήμερα κοσμούν το Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου καθώς και του Κέιμπριτζ της Αγγλίας. Σύμφωνα με τη διαθήκη του η εξαιρετική συλλογή αρχαίων νομισμάτων, σφραγιδόλιθων, αγγείων και η βιβλιοθήκη του πουλήθηκαν στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έναντι 5.000 λιρών και απόκεινται σήμερα στο Μουσείο Φιτζουίλλιαμ του Κέιμπριτζ. Συνέγραψε και εξέδωσε πλέον των δέκα σπουδαίων έργων και πληθώρα (πάνω από 30) επιστημονικών άρθρων, κυρίως ελληνικού ενδιαφέροντος, επιτελώντας έτσι τεράστιο έργο για την ιστορία και αρχαιολογία της Ελλάδας.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Άγγλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι γεωγράφοι Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα Κατηγορία:Βρετανοί περιηγητές
The Daily Observer (Μπανγκλαντές)
Η The Daily Observer είναι αγγλόφωνη εφημερίδα στο Μπαγκλαντές.
Ιστορία
Η The Daily Observer ιδρύθηκε στο Μπαγκλαντές στις 1 Φεβρουαρίου 2011 αφού η κατηργημένη πλέον Bangladesh Observer είχε σταματήσει τη δημοσίευσή της το 2010. Μετά την ανεξαρτησία της από τη Βρετανική κυριαρχία, η εφημερίδα The Pakistan Observer ιδρύθηκε το 1949. Είχε ένα μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στο Πακιστάν, ιδίως στο Ανατολικό Πακιστάν. Μετά την ανεξαρτητοποίηση του Ανατολικού Πακιστάν ως Μπαγκλαντές, η εφημερίδα μετονομάστηκε σε Bangladesh Observer και δημοσιευόταν από τον ομώνυμο όμιλο. Η εφημερίδα ιδρύθηκε από τον Χαμιντούλ Χουκ Τσοουντχουρί, που γεννήθηκε στην επαρχία Νοαχάλι της Βεγγάλης (στη συνέχεια Ανατολικό Πακιστάν και σήμερα ανήκει Μπαγκλαντές) το 1901. Η Bangladesh Observer είχε μια ισχυρή, ανεξάρτητη εκδοτική πολιτική που αντανακλά τόσο την προσωπικότητα του ιδιοκτήτη Χαμιντούλ Χουκ και τον συντάκτη Αμπντούλ Σαλάμ. Συνέχισε να δημοσιεύει το παράπονο των ανθρώπων με θάρρος. Η εφημερίδα έκλεισε το 2010. Ο Ικμπάλ Σομπάν Τσοουντχουρί, ο τελευταίος συντάκτης της εφημερίδας, άρχισε και πάλι την κυκλοφορία της εφημερίδας υπό το νέο όνομα The Daily Observer το 2011.
Στις 27 Ιουνίου 2017, μια φωτοδημοσιογράφος συνελήφθη από την Αστυνομία του Μπαγκλαντές και κατηγορήθηκε για λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό έγινε για να αποσπαστούν χρήματα από αυτόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μπανγκλαντές
Α.Ο. Δωτιέας Αγιάς
Ο Αθλητικός Όμιλος Δωτιέας Αγιάς είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Αγιά Λάρισας.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1960. Τις περιόδους 2013-2016 και 2022-2023 αγωνιζόταν στη Γ' Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960
Ίισαλμι
Το Ίισαλμι (Φινλανδικά:Iisalmi, Σουηδικά: Idensalmi) είναι πόλη και δήμος της Φινλανδίας.
Βρίσκεται στην επαρχία της Ανατολικής Φινλανδίας και είναι μέρος της περιοχής της Βόρειας Σαβονίας. Ο δήμος έχει πληθυσμό 22.497 (2005) και καλύπτει περιοχή έκτασης 872,65 χλμ², εκ των οποίων τα 109,27 χλμ² είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι της τάξεως των 26,0 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Ο δήμος είναι αποκλειστικά Φινλανδόφωνος.
Ιστορία
Οι ρίζες του Ίισαλμι βρίσκονται στον 17ο αιώνα όταν σχηματίστηκε με την τοπική εκκλησία η περιοχή του Ίισαλμι το 1627. Στα μέσα του 18ου αιώνα η Φινλανδία βρισκόταν υπό Σουηδική κατοχή, ενώ η Σουηδία βρισκόταν σε πόλεμο με την Ρωσική Αυτοκρατορία. Η περιοχή του Κόλγιονβίρτα στο Ίισαλμι είναι γνωστή ως η τοποθεσία μίας εκ των μαχών του πολέμου αυτού, ιδιαίτερα γιατί εκεί έλαβε χώρα μία από τις μεγαλύτερες Σουηδικές νίκες. Ωστόσο, η Σουηδία έχασε τον πόλεμο τελικά και αναγκάστηκε να παραδώσει τη Φινλανδία στην αυτοκρατορική Ρωσία. Το Ίισαλμι απέκτησε καθεστώς πόλης το 1891.
Οικονομία
Στο Ίισαλμι δραστηριοποιούνται διάφορες εταιρίες.
Η Όλβι (Olvi), η τελευταία μεγάλη ανεξάρτητη ζυθοποιία στη Φινλανδία (οι άλλες μεγάλες Φινλανδικές ζυθοποιίες έχουν αγοραστεί από πολυεθνικές εταιρίες), έχει στο Ίισαλμι το εργοστάσιο και το διοικητικό της κέντρο.
Η Τζένελεκ (Genelec), εταιρία κατασκευής ηχείων υψηλής ποιότητας τα οποία χρησιμοποιούνται σε στούντιο ηχογράφησης παγκοσμίως, έχει την έδρα και το εργοστάσιό της στο Ίισαλμι.
Το Ίισαλμι διαθέτει το δικό του σιδηροδρομικό σταθμό στο δίκτυο VR. Η γραμμή μεταξύ Ίισαλμι και Όουλου ηλεκτροδοτήθηκε το Δεκέμβριο του 2006.
Μουσική
Το πιο διάσημο συγκρότημα με έδρα του το Ίισαλμι σήμερα είναι η χιουμοριστική κάντρι-ροκ ορχήστρα Χάλαβατουν Πάπατ (Halavatun Papat). Από το Ίισαλμι κατάγεται και ο Γιάακο Τέππο (Jaakko Teppo), Φινλανδός τραγουδιστής και στιχουργός.
Μωάμεθ Γ΄
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μωάμεθ Γ' γεννήθηκε στη Μανίσα το 1566, λίγους μήνες πριν τον θάνατο του προπάππου του, Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς. Ήταν γιος του Μουράτ Γ΄, γιου του Σελίμ Β΄, ο οποίος ήταν γιος του σουλτάνου Σουλεϊμάν και της Χιουρέμ. Μητέρα του ήταν η σουλτάνα Σαφιγιέ, η οποία ήταν Αλβανή. Ο προπάππους του πέθανε την ημέρα που γεννήθηκε και ο παππούς του, Σελίμ Β', έγινε ο νέος σουλτάνος.
Ίισαλμι
Καλλιτεχνικά γεγονότα
Αν και σχετικά μικρή πόλη το Ίισαλμι διαθέτει πολλά καλλιτεχνικά δρώμενα, μικρής και μεγαλύτερης κλίμακας. Ένα από τα γνωστότερα και πλέον αξιομνημόνευτα είναι το "Ρομπεπέιβετ" (Rompepäivät), δηλαδή, "οι μέρες των παλιών πραγμάτων". Οι άνθρωποι φέρνουν διάφορα παλιά πράγματα μικρότερης ή μεγαλύτερης αξίας και τα επιδεικνύουν, ενώ μερικά εξ αυτών διατίθενται και προς πώληση.
Μωάμεθ Γ΄
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μωάμεθ Γ' έλαβε επιμελημένη μόρφωση στην Κωνσταντινούπολη, στα σουλτανικά ανάκτορα. Μεταξύ άλλων, είχε δάσκαλο και τον μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Παχώμιο Β΄, ο οποίος τον δίδαξε φιλοσοφία και μαθηματικά.
Ίισαλμι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Μωάμεθ Γ΄
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μεχμέτ Γ' αποκαλούνταν «Γαζής» (= νικητής) και «Πορθητής του Εγκέρ» (Ουγγαρίας).
Οικογένεια
Σύζυγοι
Γιοί
Κόρες
Βασιλεία
Η άνοδός του στο θρόνο το 1595 εγκαινιάσθηκε με τον ομαδικό φόνο των 19 αδελφών του και 12 εγκύων «οδαλίσκων» του πατέρα του, αλλά και από αλλεπάλληλες στάσεις του οθωμανικού στρατού. Το σημαντικότερο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν ο πόλεμος με την Αυστρία, στο πλευρό της οποίας μάλιστα είχαν προσχωρήσει και οι υποτελείς στους Οθωμανούς ηγεμονίες της Βλαχίας, της Τρανσυλβανίας και της Μολδαβίας. Τον πρώτο χρόνο της βασιλείας του ο Χριστιανικός συνασπισμός είχε καταφέρει να του αποσπάσει το Γκραν και κάποιες θέσεις στην Ουγγαρία. Το 1596 ο Μεχμέτ ανέλαβε την ηγεσία του στρατού και αντεπιτέθηκε, καταφέρνοντας να νικήσει τους Χριστιανούς. Τα επόμενα χρόνια την ηγεσία του στρατού ανέλαβαν στρατηγοί του, τη διοίκηση του κράτους η δυναμική μητέρα του Σαφιγέ, ενώ ο ίδιος απορροφούνταν όλο και περισσότερο από τις απολαύσεις και τις ηδονές των ανακτόρων. Ο πόλεμος με τους Αυστριακούς γρήγορα έλαβε στατικό χαρακτήρα, με τους Οθωμανούς να αρκούνται στην υπεράσπιση των οχυρών θέσεών τους και τους Αυστριακούς να επιχειρούν χωρίς επιτυχία να αποσπάσουν κάποια από τα οχυρά των Οθωμανών.
Η παρακμή των διοικητικών θεσμών, η κατάρρευση της οικονομίας και οι συνεχείς πολεμικές αποτυχίες προκάλεσε μια γενικευμένη εξέγερση των σπαχήδων της Μικράς Ασίας, κλονίζοντας της οθωμανική εξουσία στην περιοχή. Ο Μεχμέτ αναγκάστηκε να εκστρατεύσει προσωπικά για να την καταστείλει, αλλά τότε ξέσπασε νέα επανάσταση στην Κωνσταντινούπολη κατά του «καθεστώτος του Χαρεμιού». Για να ελέγξει την κατάσταση ο Μεχμέτ αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια των γενιτσάρων, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μια έντονη σύγκρουση μεταξύ των δύο στρατιωτικών σωμάτων, με καταστροφικές για την αυτοκρατορία συνέπειες. Ως αποκορύφωμα των κρίσεων οι Σαφαβίδες της Περσίας επιτέθηκαν το 1603 και κατέλαβαν την Ταμπρίζ (Ταυρίδα) και το Ερεβάν. Σε συγκεχυμένες και κρίσιμες συνθήκες ο Μεχμέτ ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από τον δευτερότοκο γιο του Αχμέτ (1603-1617).
Θάνατος
Τότε (Δεκέμβριος του 1603) πέθανε, πιθανόν δολοφονήθηκε από παλατιανούς αξιωματούχους. Η Βασιλεία του είναι η πρώτη κατά την οποία σημειώθηκε υποχώρηση της Οθωμανικής ισχύος στην Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Καστελνουόβο ντελ Γκάρντα
Το Καστελνουόβο ντελ Γκάρντα (ιταλικά: Castelnuovo del Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Νύσα (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, η ορεινή περιοχή της Νύσας που κατά τους μυθογράφους συσχετιζόταν με την Αιθιοπία, τη Λιβύη, την Τριβαλία, την Ινδία ή την Αραβία, ήταν το μέρος όπου οι νύμφες της βροχής, οι Υάδες, μεγάλωσαν τον θεό Διόνυσο, τον "Δία της Νύσας".
Καστελνουόβο ντελ Γκάρντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Νύσα (μυθολογία)
Επισκόπηση
Παρόλο που η λατρεία του Διονύσου έφτασε στην ηπειρωτική Ελλάδα από την Μικρά Ασία (όπου οι Χετταίοι αυτοαποκαλούνταν "Νέσοι" και η γλώσσα τους "Νέσιλι"), η τοποθεσία της Νύσας δεν θα μπορούσε παρά να ήταν μια φαντασίωση μιας ρομαντικής και απόμερης χώρας. Ίσως ακόμα και το όνομα Νύσα να εφευρέθηκε για να δοθεί εξήγηση στο όνομα του θεού. Ακόμα και ο Όμηρος αναφέρει το όρος Νύσειο όπου ο θεός Δίονυσος ανατράφηκε υπό την προστασία των νυμφών. Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς αναφέρει τα παρακάτω μέρη που προτάθηκαν από άλλους αρχαίους συγγραφείς ως την τοποθεσία του Νύσειου όρους: Αραβία, Αιθιοπία, Αίγυπτος, Βαβυλώνα, Ερυθρά Θάλασσα, Θράκη, Θεσσαλία, Κιλικία, Ινδία, Λιβύη, Λυδία, Μακεδονία, Νάξος, Συρία ή ακόμα και γύρω από τον Παγγαίο (μυθικό νησί νότια της Αραβίας). 'Οταν ο Διόνυσος επέστρεψε στον Όλυμπο από τη Νύσα έφερε μαζί του ενθεογόνο κρασί.
Σύμφωνα με τον Σερ Γουίλιαμ Τζόουνς, το "Μέρος" που θεωρούνταν από τους Έλληνες όρος στην Ινδία θα μπορούσε να αντιστοιχεί στο όρος Μέρου που βρίσκεται κοντά στην πόλη της Ναισάντα ή Νύσα, γνωστή στους Έλληνες ως Διονυσιούπολη.
Κατά την Ελληνιστική περίοδο, η Νύσα προσωποποιήθηκε ως η κηδεμόνας του Διονύσου και λεγόταν ότι είχε θαφτεί στη Σκυθόπολη (Μπειτ Σεαν) στο σημερινό Ισραήλ, η οποία θεωρόυσε τον Διόνυσο ως ιδρυτή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας
Δήμος Σούδας
Ο Δήμος Σούδας ήταν δήμος του νομού Χανίων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Χανίων. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού Χανίων και είχε σαν έδρα τη Σούδα. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είχε συνολικά 7.840 κατοίκους και έκταση 22.007 στρέμματα.
Θεόδωρος Μπεχράκης
Ο Θεόδωρος Μπεχράκης (γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943) είναι Έλληνας μηχανικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με μελέτες και κατασκευές μεγάλων οικοδομικών έργων. Το 1968, κατά την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, συνελήφθη από το καθεστώς και φυλακίστηκε. Το 1974, μετά μεταβολή της πολιτικής κατάστασης στην χώρα, διορίστηκε Νομάρχης Καρδίτσας. Το 1989, έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Κτηματικής Τράπεζας. Επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ανέλαβε καθήκοντα του Αναπληρωτή Γενικού Διευθυντή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, με αρμοδιότητα την οργάνωση και τον πολιτικό σχεδιασμό.
Μετά την εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Ν.Δ. το 1997, ανέλαβε τη θέση του Συμβούλου του σε θέματα οργάνωσης του κόμματος έως το τέλος του 2000. Το 2002, με την δημοτική παράταξη της υποψήφιας δημάρχου Αθηναίων Ντόρας Μπακογιάννη εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων. Στην συνέχεια, το δημοτικό συμβούλιο τον εξέλεξε πρόεδρο του δύο φορές. Διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων το διάστημα από τις 23 Φεβρουαρίου 2006 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2006. Στις δημοτικές εκλογές του 2006, επανεκλέγεται δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Νικήτα Κακλαμάνη και διατελεί πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου για ακόμη δύο φορές.
Έχει ένα παιδί, τον Κυριάκο ο οποίος έχει σπουδάσει Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Καρδίτσας Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων
Αρτούρ Μικαελιάν
Ο Αρτούρ Μικαελιάν (Արթուր Միքայելյան, γενν. 8 Μαρτίου 1970) είναι Ελληνοαρμένιος πρώην αθλητής πυγμαχίας.
Γεννήθηκε στην Αρμενία στις 8 Μαρτίου 1970. Αγωνίστηκε με την ΑΕΚ και είναι ένας από τους σημαντικότερους πυγμάχους που ανέδειξε. Ο Μικαελιάν κατέκτησε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1997 και το 1998 στα 54 κιλά. Το 2001, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας στο Μπέλφαστ της Ιρλανδίας, κατέκτησε την 4η θέση στα 54 κιλά, ενώ το 2002 στο διεθνές Τουρνουά Ακρόπολις με συμμετοχή 22 κρατών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ.
Σήμερα είναι προπονητής της ομάδας πυγμαχίας της Α.Ε.Κ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μικαελιάν Μικαελιάν Κατηγορία:Πυγμάχοι Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Geocaching
μικρογραφία|δεξιά|Κρύπτη στη [[Νάξος|Νάξο]] Το Geocaching είναι ομαδική δραστηριότητα που εκτελείται σε εξωτερικούς χώρους. Οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούν συσκευές GPS ή άλλες συσκευές πλοήγησης και προσανατολισμού για να κρύψουν ή να βρουν κουτιά (ονομάζονται «γεωκρύπτες» ή «κρύπτες», στα αγγλικά «geocaches» ή «caches») οπουδήποτε στον κόσμο.
Μία κρύπτη είναι συνήθως ένα μικρό αδιάβροχο κουτί (π.χ. τάπερ) που περιέχει ένα ημερολόγιο, ένα μολύβι για να υπογράψει στο ημερολόγιο αυτός που θα βρει την κρύπτη και τον «θησαυρό», που συνήθως είναι μικρά παιχνιδάκια και διάφορα αντικείμενα μικρής αξίας. Επίσης υπάρχουν διαφορετικά μεγέθη όπως πολύ μικρό (XS), μικρό (S), μεσαίο (M), μεγάλο (L), άλλο (?) μέχρι και το εικονικό (virtual). Εκτός από τα διαφορετικά μεγέθη υπάρχουν και διαφορετικές δυσκολίες (1-5) οι οποίες βαθμολογούνται με αστέρια. Τέλος υπάρχουν και διάφοροι τύποι κρυπτών όπως η κανονική (traditional), η πολλαπλή (multicache), η μυστηρίου (mystery), η Earthcache, η Letterbox Hybrid, η Wherigo, κτλ.
Σήμερα υπάρχουν πάνω από 2.000.000 κρύπτες καταχωρημένες σε διάφορες ιστοσελίδες που είναι αφιερωμένες σε αυτό το παιχνίδι. Οι κρύπτες είναι τοποθετημένες σε περισσότερες από 100 χώρες σε όλο τον κόσμο, και στις επτά ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης και της Ανταρκτικής.
Κατηγορία:Ενδιαφέροντα
Ματθαίος Α΄ Ορσίνι
Καταγωγή
Γεννήθηκε στην Μονόπολη της Απουλίας στην Ιταλία. Πατέρας του ήταν ο Ριχάρδος Ορσίνι μέλος της οικογένειας Ορσίνι του κλάδου της Γκραβίνα. Μητέρα του ήταν η κόρη του πρώτου Κυρίαρχου της μετέπειτα Παλατινής Κομητείας Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου, Μαργαριτώνη.
Ανάληψη της εξουσίας
Μετά την φυλάκιση και τον θάνατο του παππού του, Ναυάρχου Μαργαριτώνη, από τον Γερμανό αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄, ο Ματθαίος ανέλαβε το 1195 την Κομητεία αναγνωρίζοντας και αυτός την επικυριαρχία του Βασιλιά της Σικελίας, δηλαδή του ίδιου του Ερρίκου ΣΤ΄ο οποίος το 1194 είχε καταλύσει το Νορμανδικό Βασίλειο και στέφθηκε βασιλιάς και της Σικελίας στό Παλέρμο.
Ζώντας πειρατικό βίο, βοήθησε μαζί με τον Μαλτέζο πειρατή Ερρίκο Πισκατόρε, τον Γενουάτη πειρατή Λέοντα Βετρανό να κρατήσει τους Βενετούς μακριά από την Κέρκυρα. Η Βενετία όμως μη ανεχόμενη την κατοχή του νησιού από έναν Γενουάτη έστειλε το 1206 στόλο, με Ναύαρχο τον γιο του γέρου πλέον Δόγη Δάνδολου, κυρίευσε το φρούριο της Κέρκυρας και συνέλαβε τον Βετρανό που στην συνέχεια κρέμασε μαζί με εξήντα συντρόφους του. ,
Ο Μάϊο φοβούμενος μην συλληφθεί και αυτός από τους Βενετούς και έχοντας τύψεις για τα εγκλήματα που μέχρι τότε είχε διαπράξει, δήλωσε μεταμέλεια για τον προηγούμενο πειρατικό του βίο και με επιστολή του το 1207, ζήτησε ταπεινά άφεση αμαρτιών από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, παραδίδοντας τον εαυτό του και την χώρα του στην επικυριαρχία του Πάπα.
Αναγνώριση της επικυριαρχίας της Βενετίας
Σύμφωνα με την συνθήκη διανομής των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας την Partitio Terrarum Imperii Romaniae που υπογράφτηκε στις 12 Απριλίου 1204 στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των Σταυροφόρων της Δ΄ Σταυροφορίας και της Δημοκρατίας της Βενετίας, τα νησιά του Ιονίου πελάγους αποδόθηκαν στον κλήρο των Βενετών. Επειδή όμως από το 1185 τα νησιά Κεφαλονιά, Ζάκυνθος και Ιθάκη, αποτελούσαν τμήμα του βασιλείου της Σικελίας γνωστό σαν Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, η Βενετία θα έπρεπε να τα κατακτήσει για να μπορέσει να τα εντάξει στα υπερπόντια εδάφη της, ενέργεια δαπανηρή και χρονοβόρα. Από την δική του πλευρά ο Ματθαίος εκτός από την συγχώρηση και τις ευλογίες του Πάπα, που του παραχωρήθηκαν το 1207, είχε την απόλυτη ανάγκη της στήριξης του Βενετσιάνικου στόλου για να πετύχει την ασφάλεια των νησιών και να εδραιώσει την εξουσία του. Έτσι δυο χρόνια αργότερα, το 1209, αναγνώρισε την επικυριαρχία της Βενετίας πάνω στα τρία Νησιά. Σε αντάλλαγμα οι Βενετοί τον άφησαν να συνεχίσει να κυβερνά το κρατίδιό του ανενόχλητο.
Αναζήτηση ισχυρότερων προστατών
Τον Ιούλιο του 1228 φιλοξένησε στην Κεφαλονιά τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' του Χοενστάουφεν όταν το πλοίο του προσορμίσθηκε στο νησί κατά την διάρκεια του ταξιδιού του στην Ιερουσαλήμ και ομολόγησε πίστη προς αυτόν, αλλά στην συνέχεια έγινε εκούσια υποτελής του Πρίγκηπα της Αχαΐας Γοδεφρείδου Β΄ Βιλλεαρδουίνου. Από τότε οι Κόμητες Κεφαλονιάς υπόκεινταν στον Πρίγκηπα Αχαΐας συναριθμούμενο μεταξύ των 12 ομότιμων με αυτόν ηγεμόνων.
Κατάργηση των Ορθοδόξων Επισκοπών Κεφαλληνίας και Ζακύνθου
Η άφεση των αμαρτιών που παραχώρησε ο Πάπας στον Ματθαίο, με επιστολή του στις 22 Σεπτεμβρίου 1207, δεν έγινε χωρίς ανταλλάγματα. Με υπόδειξη του Ποντίφικα οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου εκδιώχθηκαν και αντικαταστάθηκαν από Λατίνο Επίσκοπο που είχε την έδρα του στην Κεφαλλονιά και υπαγόταν στην δικαιοδοσία του επισκόπου Κορίνθου. Πρώτος Λατίνος επίσκοπος Κεφαλληνίας ορίστηκε από τον Πάπα ο Βενέδικτος. (1207 – 1222).
Ο Ματθαίος ή Μάιος πέθανε το 1238 και τον διαδέχτηκε ο ομώνυμος γιος του ως Ματθαίος Β΄ Ορσίνι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι
Γλωσσικό ζήτημα
μικρογραφία|Τα [[Ευαγγελικά του 1901, αιματηρά επεισόδια που ακολούθησαν τη δημοσίευση κειμένων των Ευαγγελίων σε μεταφορά στη δημοτική γλώσσα]] Με τον όρο γλωσσικό ζήτημα εννοείται ο γλωσσικός διχασμός, σε γραπτό λόγο (λόγιο) και καθομιλουμένη γλώσσα (δημώδη), ο οποίος ως αποτέλεσμα της διασποράς των δυτικών ιδεολογιών στην ελληνική κοινωνία, τη σημάδευσε επί σειρά ετών. Το μόνο πράγμα το οποίο άλλαζε κατά τη διάρκεια της ιστορίας 20 αιώνων του γλωσσικού ζητήματος ήταν η ένταση και τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα της εκάστοτε εποχής.
Αρχαιότητα
Διγλωσσία στην Ελλάδα υπήρχε από τα αρχαία χρόνια. Αυτή η διμορφία μπορεί εύκολα να εντοπιστεί διάσπαρτη στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Προσωκρατικοί συγγραφείς όπως ο Φερεκύδης, ο Παρμενίδης και ο Ξενοφάνης επέλεγαν όχι τον πεζό λόγο (καταλογάδην συγγραφή) αλλά την ποιητική γλώσσα ως παλαιότερη και πιο σεβαστή. Παρόμοιες αναφορές μπορούμε να βρούμε και στον Αριστοτέλη («τιμιώτατον μὲν γὰρ τὸ πρεσβύτατον, ὅρκος δὲ τὸ τιμιώτατόν ἐστιν»). Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η Τέχνη Γραμματική του Διονυσίου του Θρᾳκός (η πρώτη Ελληνική και Ευρωπαϊκή γραμματική), στην οποία ανέλυε την παλαιότερη λογοτεχνική γλώσσα των ποιητών. Γι' αυτό, ο Θουκυδίδης επέλεγε να γράφει σε γλώσσα πιο αυστηρή [βλέπε τα τρίτα πρόσωπα των προσωπικών αντωνυμιών σφεῖς, σφῶν κτλ αντί των τότε σε χρήση αττικών αὐτοί, αὐτῶν, οὗτοι, τούτων ή ἐκείνοι, ἐκείνων, τις παλαιές μεταβολές του διπλού σσ σε σρ, διότι τα πριν αυτόν χρόνια το ρρ το έλεγαν ττ. Βλ. ακόμη τους εκλιπόντες τύπους δοτικής -οισι από τον Ε΄ αιώνα σε -οις (ἀνθρώποισι – ἀνθρώποις) κτλ.] Όμως ο δημοτικιστής της εποχής Ἀριστοφάνης στους Βατράχους γράφει ακόμη «τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισίν ἐστι» και άλλα πάμπολλα παραδείγματα. Μάλιστα εκεί κατηγορεί τον Αισχύλο ότι γράφει τις παραστάσεις του σε γλώσσα ακατανόητη στον απλό λαό (Βάτραχοι, στ. 926). Ακόμη φαίνεται ότι υπήρχε σαφέστατη διαφορά μεταξύ του γραπτού και του προφορικού λόγου, όπως για παράδειγμα η γλώσσα των ποιητών οι οποίοι ανεμίγνυαν στοιχεία πεπαλαιωμένα (βλέπε τον χορό στη δωρική διάλεκτο των τραγικών). Έγραφαν διαλέγοντας ένα κράμα από Δωρικά/Αιολικά/Ιωνικά και επικά στοιχεία, γλώσσα η οποία είναι αδύνατον να μιλήθηκε ποτέ.
Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το κράτος των Μακεδόνων βασιλέων του υιοθετεί την αττική διάλεκτο για τις διοικητικές, εμπορικές και διπλωματικές του ανάγκες. Η αττική διάλεκτος διαμορφώνεται σταδιακά σε νέα μορφή ελληνικής γλώσσας, στην Ελληνιστική Κοινή, η οποία θα καθορίσει αργότερα τη Βυζαντινή και τη νέα ελληνική γλώσσα. Οι πολιτικές, θεσμικές και κοινωνικές αλλαγές, η επικράτηση της νέας θρησκείας, είναι οι κύριες αιτίες θεμελίωσης και επικράτησης της Κοινής, που έχει υποστεί αλλοιώσεις τόσο στη φωνητική όσο και στη μορφολογία, τη σύνταξη και το λεξιλόγιο. Οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί επινοούν τους τόνους και, πιστεύοντας ότι με τη χρήση της αττικής θα συνεχιζόταν η παράδοση στη συγγραφή έργων, διδάσκουν τον αττικισμό, με αποτέλεσμα τη στροφή των λόγιων σε ένα τεχνητό γραπτό ιδίωμα, και την αρχή ενός πολέμου των ακραίων αρχαϊστών και των ακραίων δημοτικιστών, ή όπως τους ονόμαζαν οι πρώτοι χυδαίων.
Βυζαντινή αυτοκρατορία
Η ελληνική γλώσσα εκείνη την εποχή μπορεί να διακριθεί σε τρείς υποπεριόδους. Την Πρώιμη Βυζαντινή (6ος-12ος αι.), την όψιμη (12ος-15ος αι.) και τη μεταβυζαντινή (15ος-19ος αι.) Αυτές οι περίοδοι είναι πολύ σημαντικές καθώς σε αυτές μπορούμε να εντοπίσουμε σχεδόν όλες τις φάσεις του γλωσσικού ζητήματος. Κατά την πρώτη (συγκεκριμένα τον 12ο αιώνα στα λεγόμενα Πτωχοπροδρομικά του Θεόδωρου Πρόδρομου) πρωτοεμφανίζονται λογοτεχνικά κείμενα στη δημώδη γλώσσα και κατά τη δεύτερη, βαθμιαία, εξαπλώνεται η χρήση αυτής στον γραπτό λόγο (αναμεμειγμένη με τη λόγια) και δημιουργούνται οι περισσότερες μετέπειτα εμφανιζόμενες διαλεκτικές μορφές της γλώσσας (βλ. τα ιπποτικά μυθιστορήματα). Αυτή η διεργασία συντελείται μετά την πτώση της Πόλης στις 29 Μαΐου του 1453 από τους Οθωμανούς, λόγω της απουσίας ενός συντεταγμένου κράτους το οποίο να λειτουργεί συνδετικά για τους κατοίκους απομακρυσμένων περιοχών. Είναι φανερό λοιπόν ότι λόγω της έλλειψης κράτους και Παιδείας και υπό ξένη κατοχή θα εισαγόταν και πλήθος ξένων λέξεων. Παραδείγματα αποτελούν η Κρήτη και η Κύπρος, οι οποίες και συνδυάζουν τα τοπικά διαλεκτικά στοιχεία με ξένες λέξεις υπό την επίδραση της παλαιάς λόγιας γλώσσας. Παρόμοιες εξελίξεις φαίνεται ότι προσπάθησε να εμποδίσει λίγους αιώνες πριν (το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα) ένα νέο κύμα αττικισμού, όταν και μεταγράφηκαν, θρησκευτικά κυρίως, κείμενα, ενώ στα χρόνια της Άννας της Κομνηνής η γλώσσα υπέστη περαιτέρω κάθαρση και στη συντακτική της δομή με πιο εκλεπτυσμένες και παρωχημένες συντάξεις. Οι τρεις κύριες αντιμαχόμενες ομάδες κατά τα χρόνια του Βυζαντίου ήταν οι υποστηρικτές της γλώσσας της υμνογραφίας και καθόλου της Χριστιανικής λατρείας (βασισμένη στην Κοινή του Ευαγγελίου), οι αττικιστές και οι υπέρ της ομιλουμένης, τής τελευταίας των ανωτέρω περιόδων.
Τουρκοκρατία
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας εξαιτίας της περαιτέρω και παντελούς απόσχισης περιοχών του πρώην βυζαντινού κράτους, των διαφόρων κατακτητών σε περιοχές του και της απομόνωσης περιοχών του, παρατηρείται και η τελική διαμόρφωση της ιδιωματικής δημοτικής επηρεασμένης τα μέγιστα, κυρίως λεξιλογικά, από την τουρκική γλώσσα και την ιταλική, που εξασθενούν με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Χαρακτηριστική είναι η τάση των Ελλήνων να συνδεθούν ψυχικά με την αρχαιότητα καθώς δίνουν αρχαία ονόματα στα παιδιά τους και στα πλοία τους. Η αρχαιολατρεία αυτή είναι συνέπεια της αναγεννητικής ορμής του έθνους που αφυπνίζεται και ζητά να στηριχτεί στην κλασική κληρονομιά του. Εδώ αξίζει να αναφερθεί και η κακήν κακώς απόσυρση μιας μετάφρασης της Καινής Διαθήκης μόλις το 1638 ύστερα από την έντονη αντίδραση της εκκλησίας, κάτι το οποίο στάθηκε ως παράδειγμα πρακτικής προς αποφυγή για τους μετέπειτα (έως ότου να αποτύχει εκ νέου με τη μετάφραση του Αλέξανδρου Πάλλη το 1901).
Εξαιρετικά σημαντική προσωπικότητα υπήρξε ο Νικόλαος Σοφιανός, ο οποίος εξέδωσε περίπου το 1540 μ.Χ. την πρώτη γραμματική της τότε ομιλουμένης γλώσσας (την οποία ονόμαζε Κοινή). Ο απώτερος σκοπός τού Σοφιανού ήταν αυτή η γλώσσα να αποτελέσει πρότυπο ώστε να γίνουν τα θρησκευτικά κείμενα αντιληπτά από τους αμαθείς ως και τις… γυναίκες! Το παράδειγμά του μιμήθηκε και ο Αθανάσιος Λάνδος (Ἀγάπιος ὁ Κρής, περ. 1580-1657) για να απευθυνθεί στους ανθρώπους κατώτερου μορφωτικού επιπέδου. Λίγο αργότερα, κατά τον 17ο αιώνα, αυτό το ύφος επιλέγουν (αντί τού αρχαΐζοντος) οι Φραγκίσκος Σκούφος και Ηλίας Μηνιάτης. Μάλιστα στο βιβλίο του Μηνιάτη, Τέχνη ῥητορικῆς, αναφέρει ότι «...ἡ κοινή μας γλῶσσα … εἶναι πτωχὴ ἀπὸ λέξαις… καὶ πολλαῖς φοραῖς κάλλιον ἠθέλησα νὰ σιωπήσω καὶ ὑψηλὰ νοήματα, παρὰ νὰ διηγηθῶ ἢ μὲ φωνὴν βάρβαρον ἢ μὲ ὁλότελα ἑλληνικήν...». Αυτούς όμως τους συγγραφείς και τις ιδέες τους έψεξε ως αξιοθρήνητους και ζημιογόνους για την πατρίδα ο επιφανής Λαρισαίος λόγιος Αλέξανδρος Ελλάδιος.
Ο γλωσσικός όμως πόλεμος σε όλη του την έκταση ξεκίνησε από τον Ευγένιο Βούλγαρη, ο οποίος υποστήριζε ότι η χρήση της Κοινής γλώσσας (εδώ των αμόρφωτων) είναι απαράδεκτη για πονήματα υψηλότερου κύρους και αποδοκιμάζεται εντόνως (πράγμα το οποίο λόγω της αδυναμίας αυτής ήταν αληθές). Η απάντηση στον Βούλγαρη προέρχεται από τον, διάσημο πλέον, μαθητή του Ιώσηπο Μοισιόδακα. Αυτός έμπλεος σεβασμού προς τον δάσκαλό του και μέσω ενός πονήματος, Θεωρία Γεωγραφίας, εισηγείται τη χρήση υψηλότερου μεν ύφους, το οποίο απείχε όμως ρητά από το αρχαΐζον. Μπορεί να ειπωθεί ότι αυτή η γλώσσα (ή σωστότερα ὕφος, λέξη την οποία και ο ίδιος εισήγαγε) είναι ο πρόδρομος της καθαρεύουσας του Αδαμάντιου Κοραή («Μοῦ ἐφάνη ὅτι οἱ Ἱεροκύρηκες, ὅταν διδάσκουσι, καὶ οἱ Σπουδαῖοι, ὅταν συνομιλοῦν, πρέπει νὰ μεταχειρίζωνται ἕνα Ὕφος ὑψηλότερον ἀπὸ τὸ τετριμμένον. Τὸ ἴδιον ἔπραξαν καὶ πράττουν καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι, χωρὶς οὐδὲ ποσῶς νὰ ζημιοῦνται οἱ ἁπλούστεροί των» ). Το ύφος του διαφαίνεται καθαρά και από το πιο πάνω έργο του, όπου και δικαιολογεί τον «απλοϊκό» τρόπο της γραφής του σημειώνοντας τα εξής:"«Ἐγὼ διὰ λόγους, τοὺς ὁποίους ἐπιφέρω, ἔκρινα νὰ ἐξυφάνω τὴν παροῦσαν συγγραφὴν ἐν τῷ ἁπλῷ ὕφει, σώζων ὅμως ἀεὶ τοὺς ὡρισμένους ὅρους τῶν πραγμάτων, οἵτινες ἦσαν ἐν χρήσει παρὰ τοῖς ἀρχαίοις, καὶ μεθαρμόζων ἀεὶ τὸ ὕφος ἐπὶ τὸ σεμνότερον, ἢ ἐλάχιστον ἐπὶ τὸ πρεπωδέστερον τῇ ἀνὰ χεῖρας πραγματευομένῃ ὕλῃ»."Κατά αυτόν λοιπόν τον τρόπο ο Μοισιόδακας εκφράζει την πεποίθησή του, που μοιάζει με του επερχόμενου Κοραή, ότι πρέπει να υπάρξει καθαρισμός της γλώσσας και ως προς τη γραμματική και ως προς την αποβολή ξένων λέξεων. Σημειώνεται εδώ ότι η χρήση του όρου «Κοινή» εκείνη την περίοδο (μετά από την Κοινή του Ευαγγελίου και την Κοινή των αγραμμάτων) πρέπει να ταυτίζεται με την απλή Καθαρεύουσα και καθόλου με τη μετέπειτα Δημοτική.
Προϊόντος κατά βραχύ του χρόνου εμφανίζεται ο Δημήτριος Καταρτζής, ο οποίος παρουσιάζει ως πρότυπο «Κοινής» (αυτή η μεταβαλλόμενη νοηματικά λέξη εδώ σημαίνει προφορική και γραπτή γλώσσα όλων) τη Λογία, η οποία αν και γεμάτη τοπικούς ιδιωματισμούς είναι η ομιλούμενη γλώσσα της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτή η Κοινή της Πόλεως γλώσσα βρήκε λίγους μιμητές (συγκεκριμένα τους Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγόριο Κωνσταντά) οι οποίοι κατά το παράδειγμα του δασκάλου τους έγραψαν το βιβλίο Νεωτερικὴ Γεωγραφία, το οποίο αποτέλεσε αιτία να αναφωνήσει ο Καταρτζής «ὁ μαθητής μου χάλασε τὴ Γλῶσσα μου!». Επόμενο λοιπόν ότι η ταχεία αυτή εγκατάλειψη του ύφους και από τους λιγοστούς πλέον υποστηρικτές του Καταρτζή ευνόησε την απλή Καθαρεύουσα, την οποία και τελικώς ακολούθησαν. Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ο Νικηφόρος Θεοτόκης, μορφωμένος κληρικός, ο οποίος κατά τα πρότυπα των Σκούφου και Μηνιάτη προχωρεί πολύ περισσότερο στη διαμόρφωση της Καθαρεύουσας. Προϊόντος όμως του χρόνου ο Θεοτόκης επιφέρει μεγάλο καθαρισμό στην Καθαρεύουσα από τα λόγια στοιχεία, σε σημείο να επαινείται από τον Κωνσταντίνο Σάθα. Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο ο Θεοτόκης τοποθετείται στο μεταίχμιο της λόγιας δημώδους γλώσσας με την Καθαρεύουσα, της οποίας και θεωρείται κύριος διαμορφωτής.
Σημαντικές, ως προς τις απόψεις και όχι τον αντίκτυπο, ήταν και οι φυσιογνωμίες των Γιάνη Βηλαρά και Αθανασίου Χριστόπουλου (προερχόμενοι περιέργως από την ομάδα του Καταρτζή). Οι Βηλαράς και Χριστόπουλος προσπάθησαν να εισαγάγουν σε όλες τις μορφές της γλώσσας αυτή των ποιημάτων και τραγουδιών. Οι ριζοσπαστικότατες, ανιστόρητες και άκρως φανατισμένες θεωρίες του πρώτου περί της φωνητικής γραφής έφεραν τα αντίθετα, όπως ήταν φυσικό, αποτελέσματα, ενώ κατά κάποιον τρόπο αποτέλεσε πρόδρομο του Γιάννη Ψυχάρη. Το 1814 δημοσίευσε ένα βιβλίο ονομαζόμενο Ρομεηκη γλοσα, στο οποίο υποστήριζε την παντελή εγκατάλειψη της ιστορικής ορθογραφίας «Τουτη λεγο, η νεκρομιαλη λογιοτατη μας δεν εσπουδαξαν τη γλοσα του γενου τους την τορεσνη, δεν κατακηταξαν τες φρασες της τες ομορφοτατες κε επιτηδηοτατες, τες φθορες της, τες αποκοπες της κε τα επιληπα καλη της, οπου μ’ αφτα γραφοντας και πηητηκα και λογογραφικα να στολησουν τη φησηκη τους γλοσα, καθος εστοληστηκαν ολες η γλοσες». Από την άλλη ο Χριστόπουλος επηρεάστηκε από την Αιολοδωρική θεωρία και το 1805 συνέταξε στη Βιέννη το βιβλίο Γραμματικὴ τῆς Αἰολοδωρικῆς, ἤτοι τῆς ὁμιλουμένης τωρινῆς τῶν Ἑλλήνων γλώσσης. Με αυτόν τον τρόπο ο Χριστόπουλος συνέδεσε απευθείας την αρχαία αιολική και δωρική διάλεκτο με τη σύμπασα σημερινή Κοινή ομιλούμενη γλώσσα, επιχείρημα το οποίο ασπάστηκαν πολλοί και περιφανείς λόγιοι όπως οι Κοραής, Καταρτζής, Φιλιππίδης, Νερουλός, Κοδρικάς κ.ά. Ωστόσο αυτό δεν οφειλόταν σε περιορισμένες γνώσεις αλλά στην απουσία της νεοσύστατης επιστήμης της γλωσσολογίας. Τελικά όμως κατέρρευσε εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη κάτω από την πένα του Γ. Χατζιδάκι, που έδειξε ότι η τότε (και σημερινή) Κοινή δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η συνέχεια της αττικής διαλέκτου μέσω των αιώνων. Πιο περιορισμένο ήταν το έργο του Ρήγα Φεραίου (Αντώνιος Κυριαζής), ο οποίος αν και στην αρχή υπήρξε λόγιος, βαθμηδόν κατέληξε να συγκαταλέγεται στους αρχαϊστές.
Εκείνα τα χρόνια εμφανίζεται μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες, αν όχι η πιο σημαντική για την ιστορία του Γλωσσικού ζητήματος. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Αδαμάντιος Κοραής. Για τον Αδαμάντιο Κοραή η γλώσσα αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την απόκτηση παιδείας, η οποία και θα αποτελέσει και την κατοχύρωση της ελευθερίας. Προς αυτά τα ιδανικά αποβλέπων ο Κοραής ταυτίστηκε με την έννοια του Διαφωτισμού για όλο το γένος χωρίς καμία εξαίρεση. Το έργο του ήταν τόσο σημαντικό και σεβαστό ώστε θεωρείται από όλους τους εμπλεκόμενους στο γλωσσικό ζήτημα ως ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη επιρροή επί των αντιμαχόμενων ομάδων.
Ανεξάρτητο ελληνικό κράτος
Εκτός των ανωτέρω ο Κοραής θεωρούσε αναγκαία την εισαγωγή λεξιλογίου από την αρχαία προς κάλυψη βασικών αναγκών της γλώσσας όπως φάνηκε από τα προηγούμενα. Θεωρούσε επίσης και δήλωνε ότι η άποψη των ακραίων λογίων περί βαθμιαίας επιστροφής στην κλασική ως σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας και όχι δουλείας δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα και μάλιστα τασσόταν κατά της συγγραφής βιβλίων στην κλασική «Τίς εἶναι τόσον μωρὸς ἢ εἰς τίνα περισσεύει τόσος καιρὸς, ὥστε ν’ ἀφήσῃ τοὺς Ὁμήρους, τοὺς Πλάτωνας... διὰ νὰ ἀναγινώσκῃ τὸν νέον τοῦτον Ἑλληνιστήν;» Το δε γεγονός ότι προσπαθούσε να ταυτίσει έμπρακτα τη γλώσσα με το έθνος σε όλες του τις βαθμίδες και τάξεις βρήκε ευήκοα ώτα σε μερίδα λογίων και δημοτικιστών.