cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπύρος Δερβενιώτης
2011 - 2016 : Καθημερινή γελοιογραφία και στριπ Εσχατόγερος, στην εφημερίδα Ελλάδα Αύριο. Σειρές Μάνα Ρέιβερ και Κροκό και Fish Eye, στην ιστοσελίδα Socomic. Σειρά Πουτάνες, στο περιοδικό UNFOLLOW. Στριπ Εφημερίδα: Οδηγίες Χρήσεως, στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Είναι ο εκπρόσωπος τύπου του ΜέΡΑ25.
Βιβλιογραφία
Φανούρης Άπλας – Μέρες Εκτελωνισμού, σενάριο Δημήτρης Βανέλλης – Δημήτρης Καλαϊτζής, Μαμούθ COMIX, 1991
Φανούρης Άπλας – Μέρες Άγριου Κέτερινγκ, σενάριο Δημήτρης Βανέλλης – Δημήτρης Καλαϊτζής, Μαμούθ COMIX, 1993
Φανούρης Άπλας – Μέρες Τυριών και Μοναστηριών, σενάριο Δημήτρης Βανέλλης – Δημήτρης Καλαϊτζής, Μαμούθ COMIX, 1994
Φανούρης Άπλας – Μέρες Ύπνου Εργασίας, σενάριο Δημήτρης Βανέλλης – Δημήτρης Καλαϊτζής, Μαμούθ COMIX, 1998
ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ -1- Αυτές, Αυτοί  και τα Μυστήρια, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2002
''ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ -2- Δύο... Καιρός για Κρύο, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ'', 2002
ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ -3- Με ημερομηνία πλήξεως, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2004
ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ -4- Για δυνατούς λύτες, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2005
ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ -5- Δεν είναι αυτό που νομίζεις..., ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2007
ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ – Πακέτο, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2007
Γιατί μας μισούν;, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2003, (με παλιές και νέες γελοιογραφίες του σχετικά με τις ΗΠΑ)
Μάνα Ρέιβερ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 2004
Καλού-Κακού, JEMMA PRESS, 2009
Bleeding Hearts, με Αλέξια Οθωναίου, JEMMA PRESS, 2010
Φωτογράφος – Πες Τυρί, σενάριο Αντώνης Βαβαγιάννης, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2006
Φωτογράφος – Κοίτα το Πουλάκι, σενάριο Αντώνης Βαβαγιάννης, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2007
UGH – Γέννα Ηφαιστείων, JEMMA PRESS, 2013
UGH – Παιδιά του Ηφαιστείου, JEMMA PRESS, 2014
UGH – Πόλεμος!, JEMMA PRESS, 2014
Κροκό – Συγκατοικίδια, ΤΟΠΟΣ, 2015
ComicSoap, JEMMA PRESS, 2017
YESTERNOW, ΧΑΡΑΜΑΔΑ, 2017
SHARK NATION, ΧΑΡΑΜΑΔΑ, 2018
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι
OwnCloud
thumb|right|300px|Λογότυπο του ownCloud. Το ownCloud είναι ένα ελεύθερο λογισμικό το οποίο τρέχει σε ένα υπολογιστή-εξυπηρετητή (server) και παρέχει υπηρεσία αποθήκευσης δεδομένων σε ένα αποθηκευτικό νέφος (δηλαδή μια απομακρυσμένη τοποθεσία τύπου "cloud storage" ή νέφος αποθήκευσης δεδομένων). Το πρότζεκτ ξεκίνησε το 2010 από τον προγραμματιστή του ελεύθερου περιβάλλοντος εργασίας KDE Φρανκ Καρλιτσέκ (Frank Karlitschek). Η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένα εναλλακτικό ελεύθερο λογισμικό σε αντιδιαστολή με τις υπάρχουσες ιδιωτικές-εμπορικές εταιρίες οι οποίες παρέχουν δυνατότητα αποθήκευσης δεδομένων σε υπολογιστικά νέφη (όπως drobox, google drive, iCloud, Skydrive, UbuntuOne κλπ). Το ownCloud μπορεί να εγκατασταθεί σε ένα ιδιωτικό υπολογιστή-εξυπηρετητή χωρίς να χρειάζεται το κόστος συνδρομή σε κάποια εταιρία παροχής χώρου υπολογιστικού νέφους. Η χρήση ιδιωτικού υπολογιστικού νέφους θεωρείται απαραίτητη σε εταιρίες με απόρρητα/ιδιωτικά έγγραφα ή όταν απαιτείται ο έλεγχος πρόσβασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Αριστοτέλης Μυστακίδης
Ο Αριστοτέλης Μυστακίδης (24 Απριλίου 1962, Ρώμη) είναι δισεκατομμυριούχος έμπορος μετάλλων. Έχει Ελληνική και Βρετανική ιθαγένεια. Η περιουσία του ανέρχεται στα 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια σύμφωνα με το Forbes (Οκτώβριος 2022) και θεωρείται ένας από τους πλουσιότερους Έλληνες.
Κατάγεται από την Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου.
Ο Μυστακίδης εργάστηκε για 6 χρόνια στα έγχρωμα μέταλλα για την Αμερικανική εταιρεία Cargill. Το 1993 μεταπήδησε στην Marc Rich & Co λίγο πριν την εξαγορά της και τη μετονομασία της σε Glencore. Εργάστηκε στα τμήματα ψευδάργυρου, χαλκού και μολύβδου, φτάνοντας στη θέση του υποδιευθυντή το 2000.
Το 2018 οι καναδικές ρυθμιστικές αρχές επέβαλαν πρόστιμο και απαγόρευσαν στον Μυστακίδη να υπηρετεί ως διευθυντής λόγω παραβιάσεων συμμόρφωσης. Από το 2021 είναι είναι ένας από τους μεγαλομετόχους της Τράπεζας Πειραιώς.
Στα τέλη του 2021 αποκαλύφθηκε ότι ο Μυστακίδης πραγματοποίησε μια σημαντική επένδυση και στην ναυτιλιακή Union Maritime με έδρα το Λονδίνο, εταιρεία με παρουσία κυρίως στα δεξαμενόπλοια, η οποία άνοιγμα και στη μεταφορά χύδην ξηρού φορτίου.
Είναι νυμφευμένος και έχει έναν γιό.
1936 Λουγκάνο
Ο Λουγκάνο (Lugano) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,10. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη και λίμνη της Ελβετίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λουγκάνο εκτιμάται σε 24,81 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1042. Ο Λουγκάνο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19 ώρες και 39 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουγκανο
Κατάλογος των αστερισμών
Παρακάτω είναι ο κατάλογος των αστερισμών που δημιουργήθηκε το 1922 από την Διεθνή Αστρονομική Ένωση.
Μάχη του Μπόιν
Η Μάχη του Μπόιν (ιρλανδικά: Cath na Boinne, αγγλικά: Battle of the Boyne) διεξήχθη το 1690 μεταξύ των δύο αντίπαλων διεκδικητών των θρόνων της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας - του Καθολικού Ιακώβου Ζ΄ και Β΄ και του Προτεστάντη Γουλιέλμου Γ΄ και Β΄ (ο οποίος, με τη σύζυγό του, Μαρία Β΄, κόρη του Ιακώβου, είχε καθαιρέσει τον Ιάκωβο το 1688) - πέρα από τον Ποταμό Μπόιν, κοντά στην Ντρόεντε, στην ανατολική ακτή της Ιρλανδίας. Η μάχη, την οποία κέρδισε ο Γουλιέλμος, ήταν ένα σημείο καμπής στην αποτυχημένη προσπάθεια του Ιακώβου να επανακτήσει το στέμμα και τελικά βοήθησε στο να εξασφαλιστεί η συνέχιση της υπεροχής των Προτεσταντών στην Ιρλανδία.
Η μάχη έλαβε χώρα την 1η Ιουλίου 1690, σύμφωνα με το «παλαιού τύπου» (Ιουλιανό) ημερολόγιο. Αυτό αντιστοιχούσε στην 11η Ιουλίου στο «νέου τύπου» (Γρηγοριανό) ημερολόγιο, αν και σήμερα ο εορτασμός της είναι στις 12 Ιουλίου, ημερομηνία κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η αποφασιστική Μάχη του Όγκριμ, ένα χρόνο αργότερα. Οι δυνάμεις του Γουλιέλμου επικράτησαν έναντι αυτών του Ιακώβου. Η συμβολική σημασία αυτής της μάχης, την κάνει μια από τις πιο γνωστές μάχες στην ιστορία των Βρετανικών Νήσων και ένα βασικό μέρος της λαογραφίας του Τάγματος της Οράγγης. Η ανάμνησή της σήμερα τιμάται κατά κύριο λόγο από το προτεσταντικό Ίδρυμα της Οράγγης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαχη Μποι
Εθνική Κομορών (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των Κομορών εκπροσωπεί τις νήσους Κομόρες σις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Κομορών (FCF), η οποία δημιουργήθηκε το 1979 και εντάχθηκε στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) το 1979, ενώ έγινε μέλος της FIFA το 2005. Ποδόσφιαρο στους Αγώνες Νήσων Ινδικού Ωκεανού 1979 Η ομάδα έδωσε τους πρώτους αγώνες της στους Αγώνες Νήσων Ινδικού Ωκεανού το 1979. Αυτοί ήταν οι μόνοι αγώνες που έδωσε μέχρι τα προκριματικά του Αραβικού Κυπέλλου Εθνών το 2009, τα οποία ξεκίνησαν το 2006. Αυτά τα δύο παιχνίδια ήταν τα πρώτα που έδωσε όντας αναγνωρισμένο μέλος της ΦΙΦΑ. Κέρδισε με 4-2 το Τζιμπουτί, που είναι η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της. Το 2007, συμμετείχε για πρώτη φορά στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής, για τις διοργανώσεις του 2010, αλλά έχασε στον προκριματικό γύρο με συνολικό σκορ 2-10 από τη Μαγαδασκάρη.
Ράντε Βρετσάκοφσκι
Ο Ράντε Βρετσάκοφσκι (σλαβομακεδονικά: Раде Врчаковски) γεννημένος στις 17 Νοεμβρίου του 1980 είναι Βορειομακεδόνας τραγουδιστής, γνωστός και ως Βρετσάκ. Το 2008 εκπροσώπησε τη χώρα του στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision μαζί με την Ταμάρα και τον Άντριαν με το τραγούδι Let me love you (Άσε με να σε αγαπήσω), το οποίο δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό.
Είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου των Σκοπίων, παρ'όλα αυτά αποφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του στο τραγούδι. Ο τελευταίος του δίσκος "Vo Tvoeto Srce", ο οποίος κυκλοφόρησε το 2006, έκανε ρεκόρ πωλήσεων στη Βόρεια Μακεδονία. Τέλος είναι στιχουργός του τραγουδιού Ninanajna το οποίο διαγωνίσθηκε στη Γιουροβίζιον του 2006 και κατέλαβε την 12η θέση, την καλύτερη της χώρας μέχρι τώρα.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Βορειομακεδόνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων
μικρογραφία|260x260εσ|[[Κάρι Γκραντ (αριστερά), Εύα Μαρί Σέιντ και Τζέιμς Μέισον σε σκηνή της ταινίας]] Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (αγγλ. North by Northwest), είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ παραγωγής του 1959 με πρωταγωνιστές τους Κάρι Γκραντ, Τζέιμς Μέισον και Εύα Μαρί Σέιντ.
Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ
Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ (ρωσ. Алексе́й Ива́нович Абрико́сов, 18 Ιανουαρίου 1875 – 9 Απριλίου 1955) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός ιατρός παθολόγος, μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1939. Γιος του ήταν ο θεωρητικός φυσικός Αλεξέι Αλεξέγιεβιτς Αμπρικόσοφ, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2003.
Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων
Περίληψη
Μια αμερικανική υπηρεσία αντικατασκοπίας κατασκευάζει έναν μυστικό πράκτορα, τον Τζορτζ Κάπλαν. Τα μέλη ενός άλλου δικτύου κατασκόπων με επικεφαλής τον Βαντάμ, ταυτίζουν με τον Κάπλαν τον Ρότζερ Θόρνχιλ, ο οποίος είναι ένας διαφημιστής στο επάγγελμα. Αρχικά απάγεται από αυτούς, όμως κατορθώνει να τους ξεφύγει. Οδηγεί στον τόπο όπου τον κρατούσαν την αστυνομία η οποία τελικά δεν βρίσκει τίποτα. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα πιο πολύ όταν σκοτώνεται στα χέρια του ένας αντιπρόσωπος του Ο.Η.Ε. και ενοχοποιείται ο ίδιος. Τότε αρχίζει το ανθρωποκυνηγητό. Στό τρένο με το οποίο ταξιδεύει, γνωρίζεται με την Ιβ Κένταλ, μια διπλή πράκτορα, η οποία εξυπηρετεί τον Βαντάμ, και θέλει να παρασύρει τον Θόρνχιλ και να τον στείλει σε ένα ένα ραντεβού θανάτου, όπου μόνος σε ένα χωράφι δέχεται επίθεση από ένα ψεκαστικό αεροπλάνο. Την τελευταία στιγμή γλιτώνει. Στη συνέχεια εντοπίζει την Ιβ με τον Βαντάμ, ο οποίος τον απειλεί πως θα τον σκοτώσει. Συλλαμβάνεται από την αστυνομία όμως ο Θόρνχιλ, και ο αρχηγός της αντικατασκοπίας είναι που θα του αποκαλύψει όλη την αλήθεια. Όμως η Ιβ, η οποία στην πραγματικότητα δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Βαντάμ, βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Ο Θόρνχιλ σπέυδει να τη βοηθήσει εμποδίζοντας τον Βαντάμ να διαφύγει και μαζί με την Εύα καταφεύγουν στο Όρος Ράσμορ όπου βρίσκονται τα μεγάλα πορτρέτα των τεσσάρων προέδρων των Η.Π.Α. Εκεί ο Θόρνχιλ, αφού παλεύει με αυτούς με τους πράκτορες του Βαντάμ, γλιτώνει καταλήγοντας στην αγκαλία της Ιβ.
Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Αλεξέι γεννήθηκε στη Μόσχα και η οικογένειά του ήταν εύποροι ιδιοκτήτες εργοστασίου ζαχαροπλαστικής, οι επίσημοι προμηθευτές γλυκών σοκολάτας στη ρωσική αυτοκρατορική αυλή. Ο συνονόματος παππούς του, ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ, ήταν ο ιδρυτής της εταιρείας «Μπαμπαγιέφσκι», της παλαιότερης βιομηχανίας ζαχαροπλαστικής στη Ρωσία. Ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα από φυματίωση. Αδέλφια του μετέπειτα παθολόγου ήταν ο διπλωμάτης Ντμίτρι Αμπρικόσοφ και η μοναχή και μεταφράστρια Άννα Αμπρικόσοβα. Παρά το ότι τα νεότερα μέλη της οικογένειας εκκλησιάζονταν σπανίως, οι Αμπρικόσοφ θεωρούσαν τους εαυτούς τους στηρίγματα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων
Eρμηνείες της ταινίας
Η ταινία πρόκειται για την αφήγηση μιας μύησης: ο ήρωας της ταινίας, ο Ρότζερ Θόρνχιλ, έρχεται σε ρίξη με το πεπρωμένο του, που του επιβάλεται από τις περιστάσεις. Αρχικά είναι ένας μη ενηλικιωμένος που οδεύει προς την ωριμότητα μέσα από τις περιπέτειες στις οποίες τον βάζουν οι όι δύο αντίπαλες ομάδες των κατασκόπων. Ο Θόρνχιλ κατακτώντας την Ιβ στο τέλος της ταινίας, κατάκτηση και σεξουαλική (το τρένο το οποίο εισέρχεται στην σήραγγα έχει σεξουαλική συμβολική σημασία), τότε ωριμάζει κι ο ήρωας. Ο Θόρνχιλ μέχρι τη σύλληψή του από την αστυνομία και την αποκάλυψη από τον αρχηγό της αντικατασκοπίας της αλήθειας, δεν είναι παρά ένας παθητικός θεατής των όσων του συμβαίνουν. Από εκεί και μετά αυτονομείται και δρα σαν ήρωας.
Παρατηρήσεις
Όσα διαδραματίζονται στον Ο.Η.Ε. είναι γυρισμένα σε στούντιο, κι αυτό επειδή μετά την ταινία Χωρίς διαβατήριο (1953), απαγορεύθηκαν τα γυρίσματα στο κτίριο του Οργανισμού. Ο Χίτσκοκ χρησιμοποίησε κρυφές κάμερες και έναν φωτογράφο προκειμένου να τραβήξει φωτογραφίες από το εσωτερικό των χώρων του κτιρίου προκειμένου να να γίνει πιστότερη αναπαράσταση των ντεκόρ του στούντιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ
Επιστημονικές έρευνες
Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ δημοσίευσε έργα που τον αναδεικνύουν ως θεμελιωτή της ρωσικής παθολογοανατομίας, όπως τα σχετικά με τη μορφολογία της φυματιώσεως και των όγκων, π.χ. του νευροεκτοδερμικού νεοπλάσματος, που περιγράφηκε από τον Αμπρικόσοφ ως «μυοβλαστομύωμα». Με βάση τις έρευνές του, νευροεκτοδερμικό νεόπλασμα ονομάσθηκε «όγκος του Αμπρικόσοφ». Συνέγραψε επίσης ένα πολύτομο εγχειρίδιο ειδικής παθολογίας.
Η ταρίχευση του Λένιν
Το πρωινό της 23ης Ιανουαρίου 1924, οι αρχές ανέθεσαν στον Αμπρικόσοφ το καθήκον να ταριχεύσει τη σορό του αποθανόντος Βλαντίμιρ Λένιν, ώστε να παραμείνει καλοδιατηρημένη τουλάχιστον μέχρι την ταφή του. Υπήρξε επίσης ο υπεύθυνος για τη νεκροψία. Το σώμα του Λένιν ταριχεύθηκε τόσο καλά, ώστε με την κατάλληλη συντήρηση διατηρείται ακόμα σε μόνιμη δημόσια έκθεση στο Μαυσωλείο του Λένιν, στην Κόκκινη Πλατεία.
Στη λογοτεχνία
Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ πιστεύεται ότι υπήρξε η έμπνευση για τον χαρακτήρα του Καθηγητή Περσικόφ, του ήρωα της νουβέλας επιστημονικής φαντασίας Τα μοιραία αβγά του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Τα ονόματα των χαρακτήρων υποστηρίζουν αυτή την εκδοχή, καθώς στη ρωσική γλώσσα αμπρικός σημαίνει «βερίκοκο» και πέρσικ σημαίνει «ροδάκινο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ιατροί Κατηγορία:Σοβιετικοί ιατροί Κατηγορία:Παθολόγοι
Κατηγορία:Μέλη της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών
Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας κατά πληθυσμό
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2010, ο συνολικός πληθυσμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας ανέρχεται σε 142.856.536 κατοίκους, χωρίς να συνυπολογίζονται οι Ρώσοι πολίτες που κατά την απογραφή βρίσκονταν στο εξωτερικό.
Βάσει της διοικητικής διαίρεσης της χώρας, ο πληθυσμός κατανέμεται τοπικά ως εξής:
Τα δεδομένα δεν περιλαμβάνουν τους Αυτόνομους θύλακες της Χαντίας-Μανσίας και των Γιαμάλων Νένετς.
Τα δεδομένα δεν περιλαμβάνουν τον Αυτόνομο θύλακα της Νενετσίας.
Σχετικά άρθρα
*Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας κατά πληθυσμό
Γενικές εκλογές των Σεϋχελλών (2020)
Στις 22–24 Οκτωβρίου 2020 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις Σεϋχέλλες, για να εκλεγεί ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος και οι 33 βουλευτές της Εθνοσυνέλευσης Σεϋχελλών.
Ο υποψήφιος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Σεϋχελλών, ο Γουάβελ Ραμκαλάουαν, συγκέντρωσε το 54,9% των ψήφων και κέρδισε από τον πρώτο γύρο. Ο Ντάνι Φορ ήρθε δεύτερος με 43,5%.
Ιστορικό
Οι βουλευτικές εκλογές κανονικά θα διεξάγονταν το 2021, χωριστά από τις προεδρικές. Όμως, ο Πρόεδρος Ντάνι Φορ αποφάσισε ότι ήταν οικονομικά συμφέρον για το κράτος να περικοπούν τα έξοδα από τη διοργάνωση δύο ξεχωριστών εκλογικών αναμετρήσεων, και συνεπώς διέλυσε τη Συνέλευση νωρίτερα και προγραμμάτισε να διεξαχθούν γενικές εκλογές, για πρόεδρο και βουλευτές. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης υποστήριξαν την απόφασή του.
Βουλευτικές εκλογές
Τα 35 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δημοκρατικές άμεσες εκλογές για πενταετή θητεία. Τα 26 μέλη εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι υπόλοιπες έδρες, έως και 10, κατανέμονται ανάλογα με τον αριθμό ψήφων που πήρε το κόμμα: ανά 10% ψήφων κερδίζει μία έδρα. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες Σεϋχελλών ηλικίας άνω των 18 ετών που διαμένουν στη χώρα και δεν έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα λόγω δικαστικής απόφασης ή ιατρικής διάγνωσης. Δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα έχουν όλοι οι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, με εξαίρεση αυτούς που συμμετέχουν στη διοργάνωση των εκλογών ή είναι μέλη της εκλογικής επιτροπής.
Τηλεμαχία
Στην πρώτο προεδρική τηλεμαχία της 22ης Οκτωβρίου 2020, που διοργανώθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι SBC TV, ήταν προσκεκλημένοι και οι τρεις υποψήφιοι. Ρωτήθηκαν για τις τρεις βασικές αρχές που θα υποστηρίξουν, τη φοροδιαφυγή, την ανεργία λόγω της πανδημίας κορονοϊού, τα προγράμματα κατάρτισης των νέων, την κοινωνική μέριμνα, την υπερκατανάλωση φαρμάκων, τις προτάσεις τους για μέτρα ανάκαμψης της οικονομίας, και άλλα ζητήματα ενδιαφέροντος.
Παραπομπές
2020 Σευχελ
Κάτω Λίππα Ιωαννίνων
Η Κάτω Λίππα είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 620 μέτρων, το οποίο απέχει 44,5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων, 67 χλμ. ανατολικά της Ηγουμενίτσας και βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Λίππα και Ανάληψη. Το 1961 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Λίππα και την Ανάληψη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Λίππας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους
Κεστοράτι
Το Κεστοράτι (αλβανικά: Qestorat) είναι χωριό και κοινότητα του πρώην δήμου Λιούντζη στο Νομό Αργυροκάστρου στη νότια Αλβανία. Κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015, έγινε μέρος του δήμου Αργυροκάστρου.
Από το 1874 έως το 1891 το χωριό φιλοξένησε την ελληνική Ζωγράφεια Διδασκαλεία, εκπαιδευτικό ίδρυμα που περιλάμβανε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σχολεία αρρένων και θηλέων και ακαδημία δασκάλων και λειτουργούσε με τα προσωπικά έξοδα του ντόπιου ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφου. Σήμερα αυτό το ίδρυμα στεγάζει το μουσείο της Λιούντζη.
Δημογραφικά στοιχεία
Το Κεστοράτι κατοικείται πλειοψηφικά από Βλάχους, με μειονότητα Ορθόδοξων Αλβανών και Μουσουλμάνων Αλβανών. Η παρουσία των Βλάχων στο Κεστοράτι χρονολογείται από την κομμουνιστική περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Citroën C35
Το Citroën C35 ήταν ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου «βαν» (van) που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Μάρτιο του 1974 έως το 1991.
Το C35 ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας στα επαγγελματικά αυτοκίνητα με την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, η οποία ξεκίνησε με το συγκεκριμένο μοντέλο. Ως αποτέλεσμα, κατασκευαζόταν στο εργοστάσιο Sevel Sud (ακρωνύμιο του Società Europea Veicoli Leggeri) στις εγκαταστάσεις του Val di Sangro της Atessa, στην κεντρική Ιταλία, μαζί με το συγγενικό Fiat 242.
Καινοτομίες
Το C35 διέθετε ένα εξαιρετικά σύγχρονο για την εποχή του αμάξωμα, το οποίο είχε και μεγάλα, ελκυστικά παράθυρα, και γενικότερα ήταν ένα τεράστιο βήμα μπροστά σε σύγκριση με το ιδιαίτερα γηρασμένο Citroën H Van, που μάλιστα παραγόταν από το 1947 έως το 1981. Καθιέρωσε, επίσης, για πρώτη φορά σε επαγγελματικό όχημα, τον λεγόμενο προφυλακτήρα «σχήματος ασπίδας» στο μπροστινό μέρος του C35.
Εκδοχές αμαξώματος
Το C35 προσφερόταν σε πολλές εναλλακτικές εκδοχές αμαξώματος: van (βαν), ελαφρύ φορτηγό τύπου pick-up με καρότσα από μουσαμά, mini-bus (μίνι λεωφορείο), σχολικό λεωφορείο, τροχόσπιτο και ασθενοφόρο.
Αντικατάσταση του C35
thumb|right|Citroën C35 του 1980, με εμφανή σκουριά.
Στην Ιταλία, η παραγωγή του C35 σταμάτησε το 1987, όταν η Fiat απέσυρε από την παραγωγή το 242, οπότε η γραμμή συναρμολόγησης μεταφέρθηκε στη Γαλλία, όπου το C35 συνέχισε να παράγεται από την εταιρεία Chausson (σε συνεργασία με τη Citroën) έως και το 1991. Συνολικά κατασκευάστηκαν 145.000 αντίτυπα σειράς C35. Αρχικά αντικαταστάθηκε από τις εκδόσεις μεγάλης χωρητικότητας του Citroën C25 και, από το 1994, επίσης από το Citroën Jumper.
Ελάχιστα C35 έχουν απομείνει σήμερα, καθώς είχαν τάση να εμφανίζουν σκουριά σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως και συνέβαινε τότε σε πολλά μοντέλα αυτοκινήτων της γενιάς αυτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Citroën Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Αποθηκευτικό νέφος
Το Αποθηκευτικό νέφος (Αγγλικά: Cloud storage) είναι ένα δικτυακό μοντέλο αποθήκευσης δεδομένων όπου τα δεδομένα αποθηκεύονται σε απομακρυσμένες δικτυακές τοποθεσίες. Τα δεδομένα αποθηκεύονται σε μεγάλα κέντρα αποθήκευσης δεδομένων (data centers) και ο χρήστης μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτά μέσω κάποιας δικτυακής διεπαφής (web interface). Τα δεδομένα μπορεί να βρίσκονται διασκορπισμένα σε περισσότερους από ένα εξυπηρετητές (servers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Λίμνη Πανγκιπούγι
Η Λίμνη Πανγκιπούγι (ισπανικά: Lago Panguipulli) είναι μια από τα «Επτά Λίμνες» στο δήμο Πανγκιπούγι, νότια Χιλή. Η λίμνη είναι παγετώδους προέλευσης. Περικλείεται από τις οροσειρές των Άνδεων, από όλες τις πλευρές εκτός από τη δύση, όπου η πόλη Πανγκιπούγι βρίσκεται στην χιλιανή κεντρική κοιλάδα. Η λίμνη στραγγίζεται από τον ποταμό Ένκο που ρέει νότια, προς τη λίμνη Ρινίουε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανγκιπουγι
Ιωάννης Α΄ της Γκαέτα
ο Ιωάννης  (Ioannes) ήταν βυζαντινός ύπατος, πατρίκιος και Κυβερνήτης της Γκαέτα, την περίοδο 839-933 ή 934, υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα.
Ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Α΄ και της Ματρόνας εγγονής του Ανατόλιου : Από το 877 ήταν συνκυβερνήτης με τον πατέρα του, από το 914 είχε ο ίδιος ανακηρύξει συνκυβερνήτη τον γιο του Ντοκιμπίλη Β΄. Το 815 πήρε μέρος στη μάχη του ποταμού Γκαριγκλιάνο με τους άραβες, για ανταμοιβή ο Πάπας Ιωάννης Ι΄ του παραχώρησε τις πόλεις Τρέττο και Φοντί.
Με άγνωστου ονόματος σύζυγο είχε έναν γιο κι έξι κόρες : Με άγνωστου ονόματος ερωμένη είχε ακόμα τρεις γιους :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Χρήστος Τούντας
Βιογραφία
Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών. Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα στις εκλογές του 1952. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1961 και του 1964 με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου.
Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1984 και κηδεύτηκε από το Β΄ Νεκροταφείο των Πατησίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας
1933
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1933 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Λονδίνου
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο είναι μουσείο στο οποίο εκτίθεται ευρύ φάσμα δειγμάτων από διάφορους τομείς της φυσικής ιστορίας. Είναι ένα από τα τρία μεγάλα μουσεία που βρίσκονται στην Εξιμπίσιον Ροόουντ (Exhibition Road) του νοτίου Κένσινγκτον. Τα άλλα δύο είναι το Μουσείο Επιστημών (Science Museum) και το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου (Victoria and Albert Museum). Η κύρια πρόσοψη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, ωστόσο, βρίσκεται στην Κρόμγουελ Ρόουντ (Cromwell Road).
Το μουσείο στεγάζει δείγματα σχετικά με τις βιοεπιστήμες και τις γεωεπιστήμες. Η συλλογή αποτελείται από περίπου 80 εκατομμύρια αντικείμενα τα οποία εντάσσονται σε πέντε κύριες συλλογές: βοτανική, εντομολογία, ορυκτολογία, παλαιοντολογία και ζωολογία. Το μουσείο είναι παγκοσμίου φήμης κέντρο έρευνας που ειδικεύεται στην ταξινόμηση, αναγνώριση και διατήρηση των δειγμάτων. Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία του ιδρύματος, πολλές από τις συλλογές έχουν μεγάλη ιστορική, καθώς και επιστημονική αξίας όπως τα δείγματα που συνέλεξε ο Κάρολος Δαρβίνος. Το μουσείο είναι ιδιαίτερα γνωστό για την έκθεση σκελετών δεινοσαύρων αλλά και για την περίτεχνη αρχιτεκτονική του, αποκαλούμενο μερικές φορές ως ο καθεδρικός ναός της φύσης - όπως υποδεικνύει και ο μεγάλος σκελετός του διπλόδοκου (Diplodocus) ο οποίος δεσπόζει στη θολωτή κεντρική αίθουσα. Η Βιβλιοθήκη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας περιέχει εκτενείς συλλογές από βιβλία, περιοδικά, χειρόγραφα, έργα τέχνης και συλλογές που συνδέονται με την εργασία και την έρευνα των επιστημονικών κλάδων. Η πρόσβαση στη βιβλιοθήκη είναι δυνατή μόνο κατόπιν ραντεβού.
Αν και συνήθως αναφέρεται απλά ως Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, επίσημα αναφερόταν ως "Βρετανικό Μουσείο (Φυσική Ιστορία)" (British Museum (Natural History)) μέχρι το 1992 και παρά τον νομικό διαχωρισμό του από το Βρετανικό Μουσείο το 1963. Οι συλλογές του προήλθαν, αρχικά, από αυτές του Βρετανικού Μουσείου, ενώ το κτίριο - ορόσημο "Alfred Warehouse" κατασκευάστηκε και λειτούργησε το 1881 και αργότερα ενσωματώθηκε στο νέο ίδρυμα το Γεωλογικό Μουσείο. Το "κέντρο Δαρβίνου" (Darwin Centre) αποτελεί πιο πρόσφατη προσθήκη, η οποία εν μέρει σχεδιάστηκε ως πιο σύγχρονη εγκατάσταση προκειμένου να στεγάσει τις πιο πολύτιμες συλλογές του Μουσείου.
Όπως και άλλα δημόσια χρηματοδοτούμενα εθνικά μουσεία του Ηνωμένου Βασιλείου, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας δεν χρεώνει δικαιώματα εισόδου. Το μουσείο θεωρείται ως απαλλασσόμενο ίδρυμα και μη-κυβερνητικός δημόσιος οργανισμός που χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού, Μέσων Ενημέρωσης και Αθλητισμού. Η Αικατερίνη, Δούκισσα του Cambridge είναι προστάτις του μουσείου. Στο Μουσείο υπηρετούν περίπου 850 υπάλληλοι. Οι δύο μεγαλύτερες στρατηγικές ομάδες είναι η ομάδα ενασχόλησης με το κοινό και η επιστημονική ομάδα.
Ιστορία
Η δημιουργία της συλλογής είχε ως βάση τη συλλογή του Σερ Χανς Σλόαν (Sir Hans Sloane), γιατρού από το Ώλστερ (1660-1753), ο οποίος επέτρεψε η σημαντική συλλογη του να αγοραστεί από τη βρετανική κυβέρνηση σε τιμή πολύ κατώτερη της αγοραίας αξίας της εκείνη την εποχή. Αυτή η αγορά χρηματοδοτήθηκε από μια λαχειοφόρο αγορά. Η Συλλογή Sloane, η οποία περιελάμβανε αποξηραμένα φυτά, ζώα και ανθρώπινους σκελετούς, στεγάστηκε αρχικά στο Montagu House, στο Μπλούμσμπερι (Bloomsbury), το 1756, στο οποίο στεγαζόταν το Βρετανικό Μουσείο.
Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής Sloane είχε εξαφανιστεί από τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα. Ο Δρ Τζωρτζ Σω (George Shaw), Έφορος (keeper) Φυσικής Ιστορίας κατά την περίοδο 1806-1813, πώλησε πολλά δείγματα στο Βασιλικό Κολέγιο Χειρουργών της Αγγλίας (Royal College of Surgeons of England) ενώ αποτέφρωσε άλλα τμήματα του υλικού στον περίβολο του μουσείου. Οι διάδοχοί του ζητούσαν κατά καιρούς από τους διαχειριστές της συλλογής να τους επιτραπεί να καταστρέψουν άχρηστα δείγματα. Το 1833 η ετήσια έκθεση αναφέρει ότι από τις 5.500 έντομα που απαριθμούνταν στον κατάλογο του Σλόαν, δεν παρέμενε κανένα. Η αδυναμία του τμήματος φυσικής ιστορίας να διατηρήσει τα δείγματά του έγινε πασίγνωστη: το Υπουργείο Οικονομικών αρνήθηκε να του διαθέσει δείγματα που είχαν αποκτηθεί με έξοδα της κυβέρνησης. Οι προσλήψεις προσωπικού μαστίζονταν από την ευνοιοκρατία υπέρ των ευγενών: Το 1862 διορίστηκε ο ανεψιός της ερωμένης του διαχειριστή ως Βοηθός Εντομολογίας, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν ικανός να ξεχωρίσει μια πεταλούδα από ένα σκώρο.
Ο Τζ. Ε. Γκρέι (J.E. Gray) (Έφορος Ζωολογίας 1840-1874) κατήγγειλε συμβάντα ψυχικών ασθενειών μεταξύ του προσωπικού: Ο Σω απείλησε να πατήσει κάθε κοχύλι που δεν περιλαμβανόταν στη 12η έκδοση του «Systema Naturae» του Λινναίου. Ένα άλλο μέλος του προσωπικού είχε αφαιρέσει όλες τις ετικέτες και τους αριθμούς εγγραφής από εντομολογικά δείγματα, τους οποίους είχε προσθέσει ένα άλλο μέλος του προσωπικού που το θεωρούσε ως ανταγωνιστή του. Η τεράστια συλλογή του κογχυολόγου Χιού Κάμινγκ (Hugh Cuming), που αποκτήθηκε από το μουσείο, μεταφέρθηκε από τη σύζυγο του Γκρέι σε ανοικτά δoχεία κατά μήκος της αυλής εν μέσω θυέλλης: όλες οι ετικέτες παρασύρθηκαν από τον άνεμο. Η ζημιά σε αυτή τη συλλογή λέγεται ότι δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.
Προϊστάμενος Βιβλιοθηκονόμος εκείνη την εποχή ήταν ο Αντόνιο Πανίτσι (Antonio Panizzi): Η περιφρόνησή του για τα τμήματα φυσικής ιστορίας, την ιστορία και την επιστήμη εν γένει ήταν καθολική. Το ευρύ κοινό δεν ενθαρρυνόταν να επισκεφθεί τα εκθέματα του Μουσείου. Το 1835 σε μια εξεταστική επιτροπή του Κοινοβουλίου, ο Σερ Χένρι Έλλις (Sir Henry Ellis) δήλωσε η πολιτική αυτή εγκρίθηκε πλήρως από τον προϊστάμενο Βιβλιοθηκονόμο και τους ανωτέρους συναδέλφους του.
Πολλά από αυτά τα σφάλματα διορθώθηκαν από τον παλαιοντολόγο Ρίτσαρντ Όουεν (Richard Owen), ο οποίος διορίστηκε Έφορος των φυσικών τμημάτων ιστορίας του Βρετανικού Μουσείου το 1856. Οι αλλαγές του οδήγησε τον Μπιλ Μπράιζον (Bill Bryson) να γράψει ότι "κάνοντας το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας ένα ίδρυμα για όλους, ο Όουεν άλλαξε το όραμά μας για τον προορισμό των μουσείων".
Σχεδιασμός και αρχιτεκτονική
Ο Όουεν παρατήρησε ότι τα τμήματα φυσικής ιστορίας χρειάζονταν περισσότερο χώρο, και αυτό συνεπαγόταν τη στέγασή του σε ξεχωριστό κτίριο, καθώς ο χώρος στο Βρετανικό Μουσείο ήταν περιορισμένος. Αγοράστηκε οικόπεδο στο νότιο Κένσινγκτον, και το 1864 διεξήχθη διαγωνισμός για το σχεδιασμό του νέου μουσείου. Η νικητήρια συμμετοχή υποβλήθηκε από τον πολιτικό μηχανικό Φράνσις Φόουκ (Francis Fowke), ο οποίος πέθανε λίγο αργότερα. Τα σχέδιά του εξαγοράστηκαν από τον Άλφρεντ Γουοτερχάουζ (Alfred Waterhouse) που αναθεώρησε σημαντικά τα αρχικά σχέδια, και σχεδίασε τις προσόψεις σύμφωνα με τη δική του ιδιοσυγκρασία σε ρωμανικό στυλ που εμπνεύστηκε από τις συχνές επισκέψεις του στην ηπειρωτική Ευρώπη. Τα αρχικά σχέδια που περιλάμβαναν πρτέρυγες και στις δύο πλευρές του κύριου κτιρίου, αλλά τα σχέδια αυτά σύντομα εγκαταλείφθηκαν για δημοσιονομικούς λόγους. Ο χώρος αυτοί καταλαμβάνονται σήμερα από τις Γαλαρίες της Γης (Earth Galleries) και το Κέντρο Δαρβίνου (Darwin Centre).
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1873 και ολοκληρώθηκαν το 1880. Το νέο μουσείο άνοιξε το 1881, αν και η μεταφορά από το παλαιό μουσείο δεν είχε ολοκληρωθεί μέχρι το 1883.
Τόσο οι εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι του κτιρίου Waterhouse κάνουν εκτεταμένη χρήση πλακιδίων από τερακότα για να αντισταθούν στις γεμάτες καπνό καιρικές συνθήκες του βικτωριανού Λονδίνου, που κατασκευάστηκαν από την εταιρεία "Gibbs και Canning Ltd" με έδρα στο Τάμγουορθ. Τα πλακίδια και τα τούβλα διαθέτουν πολλά ανάγλυφα χλωρίδας και πανίδας, με σύγχρονα και εξαφανισμένα είδη στη δυτική και ανατολική πτέρυγα αντίστοιχα. Αυτός ο ρητός διαχωρισμός έγινε κατόπιν αιτήματος του Όουεν, και έχει θεωρηθεί ως προσπάθεια σύγχρονης διάψευσης του Δαρβίνου να συνδέσει τα υπάρχοντα είδη με αυτά του παρελθόντος μέσα από τη θεωρία της φυσικής επιλογής.
Ο κεντρικός άξονας του μουσείου είναι ευθυγραμμισμένος με τον πύργο του Imperial College του Λονδίνου (πρώην Imperial Institute) και το Royal Albert Hall και το Albert Memorial βορειότερα. Όλα αυτά τα κτίσματα αποτελούν μέρος συγκροτήματος, ευρέως γνωστού ως «Albertopolis».
Διαχωρισμός από το Βρετανικό Μουσείο
Ακόμα και μετά το άνοιγμά του, το μουσείο Φυσικής Ιστορίας παρέμεινε, σύμφωνα με τον νόμο, τμήμα του Βρετανικού Μουσείου με την επίσημη ονομασία Βρετανικό Μουσείο (Φυσική Ιστορία), συντομογραφικά στην αγγλική επιστημονική βιβλιογραφία ως BM (ΝΗ). Το 1866 υπεβλήθη αναφορά στον Υπουργό Οικονομικών, η οποία υπεγράφη από τους επικεφαλής της Royal Society, της Linnean Society και της Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου (Zoological Society of London) καθώς και από φυσιοδίφες, συμπεριλαμβανομένων των Δαρβίνου, Άλφρεντ Ράσελ Ουάλας και Τόμας Χένρι Χάξλεϊ, με την οποία ζητούσαν την ανεξαρτησία του Μουσείου από το διοικητικό συμβούλιο του Βρετανικού Μουσείου, και οι έντονες συζητήσεις για το θέμα συνεχίστηκαν για σχεδόν εκατό χρόνια. Τέλος, με την ψήφιση νόμου σχετικά με το Βρετανικό Μουσείο το 1963, το Βρετανικό Μουσείο (Φυσικής Ιστορίας) έγινε ανεξάρτητο Μουσείο με το δικό του Διοικητικό Συμβούλιο Εφόρων, αν και - παρά την προτεινόμενη τροποποίηση του νόμου στη Βουλή των Λόρδων - το παλαιό όνομα διατηρήθηκε. Το 1989 το Μουσείο μετονομάστηκε σε Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και σταμάτησε η χρήση του τίτλου του Βρετανικού Μουσείου (Φυσικής Ιστορίας), τόσο για την προβολή του όσο και για τις εκδόσεις του για το αναγνωστικό κοινό. Μόνο με τη νομοθετική πράξη "Museums and Galleries Act" του 1992 ο επίσημος τίτλος του Μουσείου έγινε "Μουσείο Φυσικής Ιστορίας".
Γεωλογικό Μουσείο
Το 1986 το Μουσείο απορρόφησε το παρακείμενο Γεωλογικό Μουσείο της Βρετανικής Υπηρεσίας Γεωλογικών Ερευνών (British Geological Survey), το οποίο είχε επί μακρό χρονικό διάστημα αγωνιστεί να επεκταθεί στον περιορισμένο διαθέσιμο χώρο στην περιοχή. Το Γεωλογικό Μουσείο έγινε παγκοσμίως γνωστό για τις εκθέσεις του, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται ένα μοντέλο ενεργού ηφαιστείου και μια συσκευή δημιουργίας σεισμών (σχεδιασμένη από τον Τζέιμς Γκάρντνερ (James Gardner)), ενώ στεγάζει και την πρώτη έκθεση στον κόσμο (Θησαυροί της Γης) που λειτουργεί μέσω υπολογιστή. Οι αίθουσες του μουσείου ανακατασκευάστηκαν εξ αρχής και η λειτουργία του ξεκίνησε πάλι το 1996 από τις "Αίθουσες της Γης" (The Earth Galleries), ​​με τις άλλες εκθέσεις στο κτίριο Waterhouse που έφεραν τον τίτλο Οι αίθουσες της ζωής (The Life Galleries). Οι προθήκες Ορυκτολογίας του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό χωρίς αλλαγές, ως παράδειγμα των τεχνικών παρουσίασης του 19ου αιώνα.
Ο κεντρικός σχεδιασμός του αιθρίου από τον Νιλ Πότερ (Neal Potter) κατάφερε να καταπολεμήσει την απροθυμία των επισκεπτών να επισκεφθούν τις επάνω αίθουσες εκθεμάτων ελκύοντάς τους τους μέσω ενός μοντέλου της Γης που αποτελείται από τυχαία διαταγμένες πλάκες που απαρτίζουν μια κυλιόμενη σκάλα. Το νέο σχέδιο που καλύπτει τους τοίχους είναι από ανακυκλωμένο σχιστόλιθο και με αμμοβολή έχουν αποτυπωθεί τα μεγάλα άστρα και οι πλανήτες. Τα σημαντικότερα γεωλογικά εκθέματα των μουσείων εκτίθενται μέσω από των τοίχων. Έξι γνωστές φυσιογνωμίες συνιστούν το "σκηνικό συζήτησης" σχετικά με το πώς οι προηγούμενες γενεές έχουν δει τη Γη.
Το Darwin Centre
Σε πρώτη φάση το άνοιξε για το κοινό το 2002, και στεγάζει δείγματα ζωικών  οργανισμών τμήματος διατηρημένων σε αιθυλική αλκοόλη. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 και άνοιξε για το κοινό τον Σεπτέμβριο του 2009. Είχε σχεδιαστεί από τη δανική αρχιτεκτονική εταιρεία "CF Møller Architects" σε σχήμα γίγαντιαίου κουκουλιού μεταξοσκώληκα και στεγάζει τις συλλογές εντομολογίας και βοτανικής, τις αποκαλούμενες «στεγνές συλλογές».
Αναμφίβολα το πιο διάσημο έκθεμα είναι είναι το γιγάντιο καλαμάρι μήκους 8,62 μέτρων, το οποίο χαϊδευτικά αποκαλείται "Archie".
Το Studio Attenborough
Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του μουσείου σχετικά με την εκπαίδευση και τις εργασίες συντήρησης, μια νέα αίθουσα πολυμέσων θα αποτελέσει ένα σημαντικό μέρος του Darwin Centre κατά τη δεύτερη φάση. Σε συνεργασία με την μονάδα φυσικής ιστορίας του BBC (η οποία είναι κάτοχος του μεγαλύτερου αρχείου ντοκιμαντέρ φυσικής ιστορίας), το Studio Attenborough - το όνομά της προέρχεται από τον διάσημο ραδιοτηλεοπτικό παρουσιαστή Σερ Ντέιβιντ Αττένμπορο (Sir David Attenborough). Θα παρέχει περιβάλλον πολυμέσων για εκπαιδευτικές εκδηλώσεις. Το μουσείο σχεδιάζει να συνεχίσει τις καθημερινές διαλέξεις και επιδείξεις του στην αίθουσα αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Λονδίνο Λονδινο
Σπυρίδων Καίσαρης
Γεννήθηκε στη Κέρκυρα το 1859. Ήταν μικρότερος αδελφός του Ιωσήφ Καίσαρη. Κατατάχθηκε στη στρατιωτική μουσική της Αθήνας, όπου και αναδείχτηκε σχετικά γρήγορα. Το 1888 ανέλαβε αρχιμουσικός του πυροβολικού και το 1892 καθηγητής του Ωδείου Αθηνών και στη συνέχεια έφορος και καθηγητής πνευστών οργάνων και για αρκετά χρόνια διευθυντής των στρατιωτικών μπαντών. Επίσης ανέλαβε την οργάνωση της φιλαρμονικής μπάντας της Αθήνας, του Πειραιά, της Σύρου και της Ζακύνθου. Αποστρατεύθηκε το 1922. Έγραψε πολλά εμβατήρια μεταξύ των οποίων και το αφιερωμένο στον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄ «Του αϊτού ο γιος», το εμβατήριο "Η ελληνική σημαία", διάφορα χορωδιακά και το μελόδραμα «Ολονυχτιά της Κρήτης», στο οποίο ανήκει και το περίφημο κατά την Επανάσταση της Κρήτης (1896-1897) γενόμενο «Από φλόγες η Κρήτη ζωσμένη».
Ο Σπυρίδων Καίσαρης πέθανε στις 6 Απριλίου του 1946.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Εθνική Ρωσίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ρωσίας (ρωσικά: Национа́льная сборная России по футболу) ιδρύθηκε το 1992 και εκπροσωπεί τη Ρωσία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Αποτελεί επίσημη απόγονο της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας, της εθνικής ΕΣΣΔ και της εθνικής Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Τελεί υπό τον έλεγχο και την εποπτεία της Ρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της εθνικής Ρωσίας αποτελεί η 3η θέση στο Euro 2008 - την κατέκτησε μαζί με την εθνική Τουρκίας. Σήμερα, η εθνική Ρωσίας κατέχει την 11η θέση στην βαθμολογία της FIFA και την 8η θέση στην κατάταξη της UEFA.
Ιστορία
Η ρωσική εθνική ομάδα έχει ιστορία εκατό ετών. Η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, όπου συμμετείχε σε δύο αγώνες. Στον πρώτο αγώνα, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας ηττήθηκε από την εθνική Φινλανδίας με σκορ 1:2. Η εθνική Φινλανδίας, η οποία ανήκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία και έπαιζε υπό το ρωσικό τρικολόρ, κατέλαβε στην διοργάνωση την 4η θέση. Η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας συμμετείχε στην «διοργάνωση παρηγοριάς», όπου ηττήθηκε από την εθνική Γερμανίας με σκορ 0:16.
Μετά την διάλυση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ιδρύθηκε η ΕΣΣΔ και αργότερα η εθνική ΕΣΣΔ ποδοσφαίρου ανδρών. Η εθνική ΕΣΣΔ κατέκτησε το Euro 1960, καθώς επίσης και τα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 και του 1988. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, στο Euro 1992 συμμετείχε η εθνική Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Μετά την διοργάνωση, η εθνική Ρωσίας εμφανίστηκε επισήμως ως απόγονος της εθνικής ΕΣΣΔ.
Από το 1992 μέχρι το 2008, η εθνική Ρωσίας δεν μπορούσε να κατακτήσει το Euro ή το Mundial - είτε δεν περνούσε από τα προκριματικά είτε τελείωνε την συμμετοχή της από τη φάση των ομίλων. Το 2008, ωστόσο, η εθνική Ρωσίας έφθασε στον ημιτελικό του Euro 2008, όπου ηττήθηκε από την εθνική Ισπανίας - νωρίτερα, είχε θριαμβεύσει στον προημιτελικό απέναντι στην εθνική Ολλανδίας.
Η εθνική Ρωσίας θα συμμετέχει ως διοργανώτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 που θα διεξαχθεί στα γήπεδα της Ρωσίας.
Παγκόσμιο Κύπελλο 2018
Η επόμενη διοργάνωση όπου θα συμμετέχει η Εθνική Ρωσίας θα είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 και θα βρεθεί αυτομάτως εκεί μιας και είναι η διοργανώτρια χώρα. Είναι η πρώτη φορά που η Ρωσία θα φιλοξενήσει το τουρνουά, καθώς και η πρώτη φορά που θα διεξαχθεί στην ανατολική Ευρώπη.
Στατιστικές αγώνων
Σημείωση: Π (παιχνίδια), Ν (νίκες), Ι (ισοπαλίες), Η (ήττες), ΤΥ (τέρματα υπέρ), ΤΚ (τέρματα κατά) και ± (διαφορά τερμάτων)
Από το 1912, οι εθνικές Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ, ΚΑΚ και Ρωσίας συμμετείχαν σε 616 αγώνες, στους οποίους πέτυχαν 326 νίκες, 158 ισοπαλίες και 132 ήττες - συνολικά, οι ρωσικές εθνικές πέτυχαν 1072 τέρματα και δέχθηκαν 592.
Τρέχουσα σύνθεση
Οι παίκτες που κλήθηκαν στο Μουντιάλ του 2018.
Οπαδοί
Η εθνική Ρωσίας έχει μεγάλο αριθμό οπαδών και επίσημη οργάνωση οπαδών της εθνικής Ρωσίας αποτελεί η Πανρωσική Ένωση Οπαδών. Στον αγώνα της εθνικής Ρωσίας απέναντι στην εθνική Αγγλίας - οι Ρώσοι νίκησαν με σκορ 2:1 - οι οπαδοί της εθνικής Ρωσίας άνοιξαν πανό, το οποίο μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες ως το μεγαλύτερο πανό στην ιστορία. Συχνά, κατά τη διάρκεια των αγώνων της εθνικής Ρωσίας, ακούγεται το τραγούδι «Κατιούσα». Ο ανεπίσημος ύμνος των οπαδών της εθνικής Ρωσίας θεωρείται το τραγούδι «Россия, забей!» («Ρωσία, σκόραρε!»).
Κύρια αμφίεση
right|130px|thumb|Το ελάσσον [[εθνόσημο της Ρωσίας χρησιμοποιείται από την εθνική ομάδα ως σήμα ]]
1937 Λοκάρνο
Ο Λοκάρνο (Locarno) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,90. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη της Ελβετίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λοκάρνο εκτιμάται σε 13,11 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,179 ± 0,042. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Λοκάρνο γύρω από τον εαυτό του.
Λαθούρι
Με το όνομα λαθούρι (πρόκειται για ετήσιο ποώδες φυτό) είναι γνωστά πολλά είδη, τα οποία ανήκουν στο γένος Lathyrus (λάθυρος). Ως κέντρα καταγωγής θεωρούνται η περιοχή της Μεσογείου, η Κεντρική και Ανατολική Ασία. Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες, το λαθούρι είναι από τα πρώτα ψυχανθή που καλλιεργήθηκαν από τον άνθρωπο.
Τρία από τα καλλιεργούμενα είδη λαθουριού είχαν κατά καιρούς σημασία για τη χώρα μας: το Lathyrus sativus L. (βρώσιμο λαθούρι), το Lathyrus cicera L. (κτηνοτροφικό λαθούρι) και το Lathyrus ochrus L. (ωχρό λαθούρι, κυπρ. λουβάνα). Υπάρχει επίσης και το Lathyrus clymenum, που χρησιμοποιείται για την παρασκευή φάβας Σαντορίνης. Μερικά είδη λαθουριού καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά. Γνωστό καλλωπιστικό είδος είναι το Lathyrus odoratus L., κοινώς μοσχομπίζελο. Αρκετά άλλα είδη λαθουριού απαντώνται αυτοφυή στη χώρα μας. Οι καρποί του λαθουριού περιέχουν την τοξική ουσία λαθυρίνη, που σε περίπτωση κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας σπόρων από τα ζώα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές νευρολογικές διαταραχές (λαθυρίαση).
Κατηγορία:Ψυχανθή
Γεωργάκης Ολύμπιος
Ο Γεωργάκης Ολύμπιος (Λιβάδι Ολύμπου, 4 Μαρτίου 1772 – Μονή Σέκκου, Κομητεία Νεάμτς, Μολδαβία, Σεπτέμβριος 1821) ήταν αρματολός, Φιλικός, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, από τους πιο άξιους συνεργάτες του Αλεξάνδρου Υψηλάντη κατά τον Αγώνα στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Σκοτώθηκε κατά την πολιορκία της Μονής Σέκκου από τους Οθωμανούς, όταν ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη για να μην πέσουν αυτός και οι σύντροφοί του στα χέρια τους.
Καταγωγή - πρώτα χρόνια
Ο Γεωργάκης Ολύμπιος γεννήθηκε την άνοιξη του 1772 στο Λιβάδι Ολύμπου. Η μητέρα του Νικολέτα, ήταν κόρη Λιβαδιώτη προύχοντα, ο δε πατέρας του Νικόλαος γεννήθηκε στη Φτέρη Πιερίας και καταγόταν από τους Λαζαίους, φημισμένους αρματoλούς του Ολύμπου. Η μητέρα του πέθανε λίγα χρόνια μετά τη γέννηση του γιου της. Αργότερα ο Γεωργάκης φοίτησε στο ονομαστό Σχολείο του Λιβαδίου κοντά στους σοφούς δασκάλους Ιωνά Σπαρμιώτη και Ιωάννη Πέζαρο. Κατά την Τουρκοκρατία, ο Όλυμπος και τα Πιέρια υπήρξαν άντρα καπεταναίων όπως ο Πάνος Ζήδρος, οι Λαζαίοι, οι Βλαχαβαίοι, κ.ά.
Όταν τελείωσε το σχολείο, ο πατέρας του, επιθυμώντας την τελειότερη πολεμική εκπαίδευση του γιου του, τον παρέδωσε στο περίφημο στρατόπεδο του συγγενή του Έξαρχου Λάζου. Τα σωματικά αλλά προπαντός τα πνευματικά του προσόντα τον έκαναν σύντομα να διακριθεί, ν' αγαπηθεί απ’ όλους και να γίνει πρωτοπαλίκαρο του θείου του, Τόλιου Λάζου. Με το αρματολίκι του Ολύμπου δοξάστηκε στους αγώνες κατά των Οθωμανών εκείνη την εποχή.
Κατά τον Αχιλλέα Λαζάρου και άλλους ιστορικούς, ο Γεωργάκης Ολύμπιος καταγόταν από οικογένεια Βλάχων.
Δράση στα Βαλκάνια
Στα 1804 ξέσπασε η Σερβική Επανάσταση. Οι Έλληνες, ιδιαίτερα της Μακεδονίας, Θεσσαλίας και της Ηπείρου, είδαν με μεγάλη συμπάθεια των αγώνα των Σέρβων. Με τέτοια αισθήματα έσπευσε και ο Ολύμπιος, συμπαρασύροντας κι άλλους αρματολούς, όπως οι Νικοτσάρας και Καρατάσος, προς βοήθεια του Σέρβου αρματολού Βέλικο Πέτροβιτς. Συμμετείχαν μάλιστα σε νυχτερινή επίθεση εναντίον πολυάριθμου οθωμανικού στρατού υπό τον Τοπάλ Πασά, εξαναγκάζοντάς τον σε υποχώρηση. Μετά τη σύγκρουση αυτή, ο Ολύμπιος παρέμεινε στη Σερβία, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες οπλαρχηγοί γύρισαν στην Ελλάδα.
Αναφέρεται ότι, όταν βρισκόταν στη Σερβία, αλληλογραφούσε με τον Έλληνα ηγεμόνα της Βλαχίας, Κωνσταντίνο Υψηλάντη, και τον παρακαλούσε να οργανώσει στην ηγεμονία του παρόμοιο κίνημα. Αυτό φαίνεται λογικό καθώς ο Υψηλάντης θεωρούσε πως η σερβική επανάσταση, με τον επαναστατικό αναβρασμό που έφερνε, θα οδηγούσε και σε ανάλογη επανάσταση στην Ελλάδα. Μετά την αποτυχία της σερβικής εξέγερσης, συνεργάστηκε με τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη για τη δημιουργία αξιόμαχου στρατιωτικού σώματος από Έλληνες και κατοίκους των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών. Το σώμα αυτό το 1806, μόλις κηρύχθηκε ο ρωσοτουρκικός πόλεμος, με 1.300 άντρες αγωνίστηκε στο πλευρό του Ρώσου αρχιστρατήγου Μιχαήλ Κουτούζοφ, με μεγάλη επιτυχία, στη μάχη της Όστροβας. thumb|Προτομή του Γεωργάκη Ολύμπιου στην [[Κατερίνη|Κατερίνη.]]Στα 1817, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Γεώργιο Λεβέντη και δεν έγινε απλό μέλος της, αλλά "απόστολος" αυτής. Το καλοκαίρι του 1820, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης τον διόρισε Αρχιστράτηγο των επαναστατικών δυνάμεων στη Μολδοβλαχία. Το διορισμό του τον παρέδωσαν οι Εμμανουήλ Ξάνθος και Χριστόφορος Περραιβός και εκείνος έδωσε όρκο πως θα θυσιάσει το παν για την επιτυχία του αγώνα: «…διορίζω διά του παρόντος μου Αρχιστράτηγον του Δουναβικού στρατεύματος τον Γεώργιον Ολυμπίτην, γνωρίσας αυτόν ενάρετον, πρόθυμον και άξιον να το διοική και να το διευθύνη κατά την περίστασιν…». Και η απάντηση: «…Τώρα δεν μένει άλλο να σας ειπώ παρά να σας διαβεβαιώσω και εγγράφως την γνώμη μου, ότι οπόταν κριθή αρμόδιος ο καιρός να μας δοθή η αποφασιστική σας προσταγή, υπόσχομαι να την εξακολουθήσω με την υστερινή ρανίδα του αίματος μου, χωρίς ποτέ να με δειλιάση καμιά ανθρώπινος περίστασις».
Επανάσταση στη Μολδοβλαχία
thumb|Ο Γεωργάκης Ολύμπιος ανατινάζει [[Μάχη της Μονής Σέκκου|τη Μονή του Σέκου. Πίνακας του Πέτερ φον Χες.]] Τον Ιανουάριο του 1821, με εντολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο Ολύμπιος και άλλοι Έλληνες του Βουκουρεστίου παρακίνησαν σε επανάσταση εναντίον των Οθωμανών τον ντόπιο οπλαρχηγό Θεόδωρο Βλαδιμηρέσκου. Η επανάσταση αυτή κηρύχθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1821 και είχε την κρυφή στήριξη της Φιλικής Εταιρείας.