cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία της Σάρον Λι Γκάλεγκος
Περαιτέρω έρευνες
Παρά τις πολυάριθμες και εκτεταμένες τοπικές και εθνικές προσπάθειες που έγιναν είτε για τον εντοπισμό της ταυτότητας, είτε για τον εντοπισμό οποιουδήποτε συγγενικού κρίκου της νεκρής, όλες απέτυχαν παταγωδώς.
Κηδεία
Η κηδεία του άγνωστου παιδιού έγινε στις 10 Αυγούστου του 1960. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Mountain View, με δωρεές παροχή αξιοπρεπούς ταφής, με επικεφαλής τον τοπικό ραδιοφωνικό εκφωνητή Ντέιβ Παλλάντιν. Πριν από την κηδεία της, το παιδί είχε γίνει γνωστό με το παρατσούκλι η "Μικρή Κυρία Κανενός" - ένα όνομα που παρέμεινε επικολλημένο στην ταφόπλακα της μέχρι την ταυτοποίηση της το 2022.
Η κηδεία της τελέστηκε στην εκκλησία του Πρέσκοτ της Αριζόνα από τον Δρ. Τσαρλς Φράνκλιν Πάρκερ, με περισσότερους από 70 παρόντες. Σε αυτή τη λειτουργία, τοποθετήθηκε ένα πλακάτ πάνω στο μπλε φέρετρο, με την επιγραφή που έγραφε: «Το μικρό παιδί του Θεού, με άγνωστη ημερομηνία γέννησης και άγνωστη ημερομηνία θανάτου». Η ταφόπετρα της ήταν χαραγμένη με ένα τμήμα ενός αποσπάσματος από ευαγγέλιο του Ματθαίου 5:8, το οποίο αναφέρει: "Ευτυχισμένοι είναι οι Αγνοί στην Καρδιά."
Κατά τη διάρκεια της δοξολογίας στην κηδεία, ο Δρ Πάρκερ απήγγειλε ένα ποίημα με τίτλο "Για ένα Μικρό Ανώνυμο Κορίτσι" πριν απευθυνθεί στους παρευρισκόμενους με μια ομιλία στην οποία δήλωσε: "Εδώ υπάρχει μια μικρή περιπλανώμενη που ήταν ανάμεσα μας. Δεν ξέρουμε το όνομα της, αλλά μπορούμε μόνο να μαντέψουμε την ηλικία της. Μου φαίνεται ότι μπορεί να μην ξέρουμε, αλλά ο Θεός ξέρει. Δεν υπάρχουν άγνωστοι, δεν υπάρχουν ορφανά στον κόσμο του Θεού. . . . Εκείνη δεν χρειάζεται όνομα σήμερα. Έχει το όνομα ενός αγγέλου κάπου στην αιωνιότητα ... Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ το γιατί και το διότι, αλλά, κάπου, κάποιος θα παρακολουθήσει την εφημερίδα για να μάθει τι συνέβη σε ένα κοριτσάκι που το εγκατέλειψαν στην άμμο. Εάν έχει γίνει κάποιο παράπτωμα, πιθανότατα μια ταραγμένη συνείδηση θα συνεχίσει την πορεία της."
Ανανεωμένες προσπάθειες
Λόγω των πρόσφατων προόδων στην τεχνολογία, η απόφαση για την εκταφή του σώματος της "Μικρής Κύριας Κανενός" και την λήψη δείγματος DNA ελήφθη το 2018, με το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Κακοποιημένα Παιδιά να προσφέρεται να πληρώσει το κόστος για τις απαιτούμενες δοκιμές. Ως αποτέλεσμα, τα δείγματα του DNA του κοριτσιού λήφθηκαν με επιτυχία από τα οστά της και μπήκαν τόσο στο Εθνικό Σύστημα Αγνοουμένων και Αγνώστων Προσώπων όσο και στο Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Κακοποιημένα Παιδιά για σύγκριση με ανεξιχνίαστους φόνους και αναφορές αγνοουμένων σε εθνικό επίπεδο.
Μια ανανεωμένη ιατροδικαστική εξέταση των λειψάνων της νεκρής μετά την εκταφή της το 2018 προσδιόρισε την υψηλότερη πιθανότητα ηλικίας του παιδιού μεταξύ 3 και 6 ετών, με το ύψος του πιθανότατα να ήταν 1,07 μέτρα. Αυτές οι ενημερωμένες εκτιμήσεις βασίστηκαν τόσο στα σκελετικά όσο και στα οδοντικά συμπεράσματα από την εξέταση των υπολειμμάτων της.
Το Κέντρο Αναγνώρισης Ανθρώπου του Πανεπιστημίου του Βόρειου Τέξας δημιούργησε επίσης μια λεπτομερή ιατροδικαστική ανακατασκευή του προσώπου του άγνωστου παιδιού, που απεικονίζει πώς μπορεί να ήταν στην ζωή, πριν το σώμα της ξαναθαφτεί στο νεκροταφείο Mountain View.
Τον Ιανουάριο του 2022, δείγματα του DNA του παιδιού στάλθηκαν στην εταιρεία Othram Inc. με την ελπίδα ότι η πρόοδος στην ιατροδικαστική γενεαλογία θα μπορούσε να ταυτοποιήσει έναν στενό συγγενή του παιδιού και έτσι να αποδείξει την ταυτότητα του.
Ταυτοποίηση
Στις 15 Μαρτίου του 2022, το γραφείο του σερίφη της κομητείας Γιαβαπάι ανακοίνωσε ότι η "Μικρή Κύρια Κανενός" είχε ταυτοποιηθεί ως Σάρον Λι Γκάλεγκος. Η ταυτότητα του παιδιού είχε εξακριβωθεί τον Φεβρουάριο του 2022, αν και η επίσημη ανακοίνωση καθυστέρησε εν αναμονή της ειδοποίησης των εξελίξεων στους επιζώντες συγγενείς της οικογένεια Γκάλεγκος.
Στην συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε για να ανακοινωθεί η επίσημη ταυτότητα του κοριτσιού, ένας εκπρόσωπος του γραφείου του σερίφη της Κομητείας Γιαβαπάι ενημέρωσε όλους τους παρευρισκόμενους πριν από την δημόσια γνωστοποίηση της ταυτότητας, για την ελπίδα του ότι κανείς δεν θα αναφερόταν ξανά στο κορίτσι με το ψευδώνυμο των μέσων ενημέρωσης με το οποίο εκείνη ήταν γνωστή από το 1960. Πρόσθεσε επίσης, ότι «το άγνωστο παιδί κέρδισε τις καρδιές της Κομητείας Γιαβαπάι το 1960, και συνέχισε να απασχολεί το μυαλό και τον χρόνο του αστυνομικού τμήματος και των συνεργατών του για 62 χρόνια. Τώρα, δικαιωματικά, θα της δοθεί το όνομα της πίσω." Στη συνέχεια, ένας ανιψιός της Σάρον, ο Ρέι Τσάβες Γκάλεγκος, ενημέρωσε τα μέσα ενημέρωσης για τη συμπόνια που έδειξαν στη θεία του οι κάτοικοι του Πρέσκοτ τις δεκαετίες που παρέμενε αγνώστων στοιχείων, δηλώνοντας: «[Η οικογένειά μου] ήταν έκπληκτη που ο κόσμος συσπειρώθηκε γύρω της. Σας ευχαριστώ που κρατήσατε τη θεία μου ασφαλή και δεν την ξεχάσατε ποτέ»
Έρευνα σε εξέλιξη
Η αλλαγή των ρούχων, τα κομμένα σανδάλια και τα βαμμένα νύχια και μαλλιά, δείχνουν ότι ο δολοφόνος της Σάρον προσπάθησε να της αλλάξει την εμφάνιση και να την κάνει να δείχνει μεγαλύτερη για να παραπλανήσει τις αρχές για την πραγματική της ηλικία. Με ένα παρόμοιο τρόπο, η καύση του σώματος της φανερώνει ότι όποιος έκανε αυτό το εγκλήμα δεν ήθελε να αναγνωριστεί ποτέ η ταυτότητα της Σάρον. Παρόλο που αυτή τελικά βρέθηκε, η υπόθεση παραμένει ανοιχτή. Οι έρευνες προσανατολίζονται πλέον στην απαγωγή και τη δολοφονία της Γκάλεγκος, με κύριο στόχο την ταυτοποίηση των απαγωγέων του παιδιού και τον προσδιορισμό της ακριβούς αλυσίδας γεγονότων που συνέβησαν στις δέκα ημέρες μεταξύ της πραγματικής απαγωγής και της ανακάλυψης του πτώματος της.
Μοντινί-Λανκού
Το Μοντινί-Λανκού (γαλλικά: Montigny-Lencoup) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μοντινί-συρ-Λουέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντινιόν (γαλλικά: Montignons).
Μοντινί-Λανκού
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντανυσιέν (γαλλικά: Montanussiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μοντινί-συρ-Λουέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μάριος Ματσάκης
Ο Μάριος Ματσάκης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Ευρωβουλευτής και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ την περίοδο 1996-2004.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάριος Ματσάκης γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 2 Αυγούστου 1954. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα.
Απέκτησε πτυχίο μικροβιολογίας και διδακτορικό στη βιοχημεία από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ακολούθως απέκτησε πτυχίο γενικής ιατρικής και γενικής χειρουργικής από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Στη συνέχεια απέκτησε πτυχίο ιατροδικαστικής από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ιατρικό Δίκαιο στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ακολούθως, απέκτησε δίπλωμα Δικανικής Ιατρικής στη Μεγάλη Βρετανία και τίτλους στην ειδικότητα της Παθολογικής Ανατομικής και της Ιατροδικαστικής στην Ελλάδα.
Εργάστηκε ως ιατρικός λειτουργός γενικής ιατρικής και γενικής χειρουργικής σε νοσοκομεία και πανεπιστημιακές κλινικές του Κέιμπριτζ, του Έλυ και του Λίβερπουλ την περίοδο 1984-1986. Την περίοδο 1986-1993 εργάστηκε ως επιμελητής και λέκτορας ιατροδικαστικής και παθολογοανατομίας σε νοσοκομεία και πανεπιστημιακές κλινικές του Λονδίνου, του Λέστερ και της Γλασκώβης.
Σκέμπε
Το Σκέμπε (πολωνικά: Skępe, ) είναι πόλη του Πόβιατ Λίπνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.542 κάτοικοι (2020). Είναι το κύριο ιερό της Γης Ντόμπζιν, με την εικόνα της Παναγίας που στέφθηκε επίσημα το 1755.
Μάριος Ματσάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κύπρο, όπου και εργάστηκε ως ιατροδικαστής στις Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας του Υπουργείου Υγείας (Ιανουάριος 1994-Ιούλιος 1995). Στη συνέχεια εργάστηκε ως ιδιωτικός ιατροδικαστής.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής και της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ.
Σκέμπε
Ιστορία
Το Σκέμπε αναπτύχθηκε από ένα μεσαιωνικό σλαβικό γκορντ. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1445 από τον Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Το 1498, οι Βερναρδίνοι ήρθαν στο Σκέμπε από το Κόουο και έχτισαν ένα μοναστήρι, με την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Το Σκέμπε ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Ινοβρότσουαφ στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το οικόσημο του Σκέμπε περιέχει το οικόσημο Ογκόντσικ της οικογένειας των ευγενών Κοστσιελέτσκι, το οποίο ήταν απαραίτητο για την ανάπτυξη της πόλης τον 15ο αιώνα. Δύο, και από το 1530 τρεις, ετήσιες εκθέσεις πραγματοποιούνταν στο Σκέμπε.
Μάριος Ματσάκης
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΔΗΚΟ για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Τον Μάρτιο του 1997 αποχώρησε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ και συνέχισε ως ανεξάρτητος βουλευτής έως τον Ιανουάριο του 1988 που επέστρεψε στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σκέμπε
Ιστορία
Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 έγινε μέρος της λεγόμενης Πολωνίας του Συνεδρίου στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Μετά την ανεπιτυχή πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση, οι Ρώσοι έκλεισαν το μοναστήρι και την εκκλησία το 1864. Το Σκέμπε επανενσωματώθηκε στην Πολωνία το 1918, όταν η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη στις 13-14 Αυγούστου 1920 και στη συνέχεια την κυρίευσαν για λίγο. Οι Σοβιετικοί λεηλάτησαν το μοναστήρι και βασάνισαν τον ντόπιο Πολωνό ιερέα της ενορίας, Άλμπιν Ζμιγέφσκι.
Μάριος Ματσάκης
Πολιτική διαδρομή
Ως βουλευτής, διετέλεσε Κοσμήτορας της Βουλής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα. Επιπλέον, ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κυπριακής Ομάδας στη Διακοινοβουλευτική Ένωση, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κυπριακού Κλάδου του Κοινοπολιτειακού Κοινοβουλευτικού Συνδέσμου και αναπληρωματικό μέλος της Συνέλευσης για το Μέλλον της Ευρώπης.
Δεν ολοκλήρωσε τη δεύτερη θητεία του καθώς στις Ευρωεκλογές του 2004 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το ΔΗΚΟ για την περίοδο 2004-2009. Συμμετείχε στην Συνομοσπονδιακή Ομάδα Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη.
Σκέμπε
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Σκέμπε καταλήφθηκε από τη Γερμανία από το 1939 έως το 1945. Κατά τη διάρκεια της Ιντελιγκέντσακτιον το 1939, πολλοί κάτοικοι δολοφονήθηκαν σε μεγάλες σφαγές που πραγματοποιήθηκαν από τους Γερμανούς στο δάσος Μπαρμπάρκα στο σημερινό Τόρουν και στο κοντινό Καρνκόβο. Οι συλληφθέντες Πολωνοί δάσκαλοι φυλακίστηκαν στο Βουοτσουάβεκ. Οι κατακτητές πραγματοποίησαν επίσης απελάσεις Πολωνών, τα σπίτια των οποίων παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το 1942, οι Γερμανοί μετονόμασαν την πόλη σε Schemmensee (Σέμενζι) για να διαγράψουν τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης, ωστόσο το αρχικό πολωνικό όνομα αποκαταστάθηκε το 1945 μετά το τέλος της κατοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Κυβερνείο Πουότσκ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Μάριος Ματσάκης
Πολιτική διαδρομή
Το 2007 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ και συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές του 2008 ως ανεξάρτητος, λόγω διαφωνιών στο κυπριακό, καταλαμβάνοντας ποσοστό 0,77%.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις Ευρωεκλογές του 2009  ως ανεξάρτητος αλλά δεν εξελέγη. Στις βουλευτικές εκλογές 2011 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του ΛΑΣΟΚ αλλά δεν εξελέγη.
Το 2014, μετά από δικό του αίτημα, επανεντάχθηκε στο ΔΗΚΟ.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι ιατροδικαστές Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΔΗΚΟ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Deicide (συγκρότημα)
Οι Deicide είναι αμερικανικό death metal συγκρότημα ιδρυθέν το 1987, από τον Γκλεν Μπέντον, μπασίστα και τραγουδιστή του συγκροτήματος, αλλά και από τον ντράμερ του, Στιβ Άσιμ. Το συγκρότημα γνώρισε την επιτυχία τo 1992, με την κυκλοφορία του δίσκου Legion, ο οποίος ήταν και ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος. Επίσης, βάσει του Nielsen SoundScan, το συγκρότημα αναγνωρίζεται ως το δεύτερο καλύτερο σε πωλήσεις μετά τους Cannibal Corpse.
Μετά την παρθενική τους κυκλοφορία, το 1990, το συγκρότημα κυκλοφόρησε επίσης άλλα 11 άλμπουμς, μία ζωντανή ηχογράφηση, ένα Compilation και, τέλος, 2 DVD. Το Νοέμβριο του 2003, τα δύο πρώτα τους άλμπουμ το Deicide και το Legion κατατάχθηκαν στη δεύτερη και στην τρίτη θέση αντιστοίχως, στα καλύτερα σε πωλήσεις Death Metal άλμπουμς, του Nielsen SoundScan.
Οι Deicide είναι γνωστοί, επίσης, για τη θεματολογία των στίχων τους. Τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται είναι ο σατανισμός, η αντι-θρησκευτικότητα και η βλασφημία. Οι στίχοι τους έχουν οδηγήσει κατά καιρούς σε απαγορεύσεις, μηνύσεις και κριτική, τόσο από θρησκευτικές ομάδες όσο κι από το κοινό.
Μαριάννα Ζαχαριάδη
Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 και στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας 2010. Η Ζαχαριάδη πέθανε το 2013, έχοντας διαγνωσθεί με λέμφωμα Χότζκιν το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος επί κοντώ
Γκολένιουφ
Το Γκολένιουφ (πολωνικά: Goleniów, κασουβικά: Gòłonóg, Gollnow) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Γκολένιουφ, στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας στην Πομερανία της βορειοδυτικής Πολωνίας. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Στσέτσιν. Ο πληθυσμός του είναι 21.979 κάτοικοι (2020). Η έκταση της πόλης είναι 12,5 χλμ2. Βρίσκεται στο κέντρο του δάσους Γκολενιόφσκα (Goleniowska) στην πεδιάδα Γκολένιουφ.
Το Αεροδρόμιο Στσέτσιν-Γκολένιουφ «Αλληλεγγύη» βρίσκεται ακριβώς ανατολικά της πόλης.
Ιστορία
Ο οικισμός χρονολογείται στον 10ο αιώνα. Μαζί με την Πομερανία αποτελούσε μέρος της Μεσαιωνικής Πολωνίας και ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού της Πολωνίας τον 12ο αιώνα έγινε μέρος του χωριστού Δουκάτου της Πομερανίας, που κυβερνούσε ο Οίκος των Γκρίφιν. Ο Μπάρνιμ Α΄ της Πομερανίας παραχώρησε στον οικισμό δικαιώματα του Μαγδεβούργου και πρόσθετα προνόμια το 1264, ωστόσο η πόλη επαναναυλίστηκε με το νόμο του Λύμπεκ, ο οποίος ευνοούσε τους ντόπιους εμπόρους, το 1314. Η πόλη μεγάλωσε αξιοποιώντας τα τεράστια αποθέματα ξυλείας στα δάση που ανήκαν στην πόλη και με το εμπόριο. Η πόλη συνδέθηκε με τους εμπορικούς δρόμους της Βαλτικής Θάλασσας από το λιμάνι του Ινοούιστσιε στις εκβολές του ποταμού Ίνα. Ο ανταγωνισμός με το κοντινό Στσέτσιν (Στέτιν) οδήγησε σε μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ των δύο πόλεων, όπου οι διαφορές παραμερίστηκαν μόνο το 1615 όταν οι πόλεις υπέγραψαν μια συμφωνία συμφιλίωσης. Η πόλη παρέμεινε μέρος του Δουκάτου της Πομερανίας έως ότου η Σουηδική Αυτοκρατορία ανέλαβε το 1630. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της πόλης τον 19ο αιώνα Ο Τριακονταετής Πόλεμος κατέστρεψε την πόλη και ως συνέπεια της μεταπολεμικής Συνθήκης της Βεστφαλίας (1648) και της Συνθήκης του Στέτιν (1653), η πόλη παρέμεινε στη Σουηδία που είχε καταλάβει την περιοχή από τη Συνθήκη του Στέτιν (1630). Τα σύνορα με το Βραδεμβούργο-Πρωσική Πομερανία έτρεχαν τώρα κοντά στην πόλη και απέκοψαν το Γκόλνοφ από την οικονομική ενδοχώρα της, γεγονός που εμπόδισε την ανάκαμψη από τον πόλεμο. Μεταξύ 1677 και 1683, το Γκόλνοφ καταλήφθηκε από το Βρανδεμβούργο-Πρωσία. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο αριθμός των τεχνιτών στην πόλη αυξανόταν σταθερά. Το 1720, η Σουηδία έχασε τις κτήσεις της νότια του Πεένε και ανατολικά των ποταμών Πεένεστρομ, συμπεριλαμβανομένου του Γκολένιουφ (Γκόλνοφ), από το Βασίλειο της Πρωσίας στη Συνθήκη της Στοκχόλμης. Τον 19ο αιώνα, η βιοτεχνία και το εμπόριο ενώθηκαν από τη βιομηχανία - το Γκόλνοφ φιλοξένησε μια χαλκουργεία, ένα εργοστάσιο κατασκευής βελόνων, πολλές εγκαταστάσεις για την κατασκευή επίπλων, τρία ζυθοποιεία, ένα αποστακτήριο και πέντε νερόμυλους. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η πόλη έγινε σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος, όταν συνδέθηκε με το Ντέμπνο (τότε επίσημα Νόινταμ) και το Νοβόγκαρντ ( Νάουγκαρντ) το 1882, με το Κάμιεν Πομόρσκι (Κάμιν) και το Βόλιν το 1892, και στον Μάσοφ το 1903. Το Γκόλνοφ ήταν μέρος της πρωσικής επαρχίας της Πομερανίας από το 1815 έως το 1945. Από το 1871 έως το 1945 ήταν επίσης μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1919, οι Γερμανοί λειτούργησαν ένα στρατόπεδο στην πόλη, στο οποίο φυλάκισαν Πολωνούς που συνελήφθησαν στο Σούμπιν κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία λειτουργούσε μια ναζιστική φυλακή στην πόλη, με πολλαπλά υποστρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, που βρίσκονταν στην περιοχή. Πολωνοί εργάτες φυλακίστηκαν στην πόλη. Το σύνολο του πληθυσμού της πόλης εκδιώχθηκε σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ.
Στις 7 Μαρτίου 1945, η πόλη κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό. Μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας. Το 1954, τα όρια της πόλης επεκτάθηκαν συμπεριλαμβάνοντας το Χελένουφ ως τη νέα συνοικία του Γκολένιουφ.
Αθλητισμός
Ο αγώνας τρεξίματος «Μίλι της Ανεξαρτησίας του Γκολένιουφ» διεξάγεται κάθε χρόνο στην πόλη για τον εορτασμό της Εθνικής Ημέρας Ανεξαρτησίας της Πολωνίας. Είναι ένας από τους παλαιότερους αγώνες του είδους του στην Πολωνία.
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Ίνα Γκολένιουφ. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Διεθνείς σχέσεις
Το Γκολένιουφ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Δυτικής Πομερανίας
Πορτραίτο του Αδριανού (Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιώς)
Συνθήκες έυρεσης
Βρέθηκε το 1963 στο λιμάνι του Πειραιά κάτω από το κτήριο Λαιμού, Ακτή Μιαούλη 35-39. Τα επικολλημένα θαλάσσια όστρακα στην επιφάνειά του αποδεικνύουν ό,τι ο χώρος που βρέθηκε, έξω από το τείχος καλυπτόταν στην αρχαιότητα από θάλασσα.
Περιγραφή
Πρόκειται για κεφάλι με συνολικό σωζόμενο ύψος 1,48 μέτρα, πλάτος 0,98 μ. και ύψος κεφαλιού 0,49 μέτρα. Σύμφωνα με υπολογισμούς το συνολικό ύψος του αγάλματος πρέπει να ήταν 3,20 -3,30 μ. Είναι από μάρμαρο πεντελικό. Το κεφάλι και η μπροστινή επιφάνεια του κορμού είναι πολύ φθαρμένα από τη διάβρωση της θάλασσας, με εξαίρεση την πλάτη που σώζεται σε καλύτερη κατάσταση Εδώ είναι φανερά τα ίχνη της ράσπας. Λείπουν ο δεξιός ώμος και μεγάλα κομμάτια από το δεξιό τμήμα του στήθους. Ο αυτοκράτορας στεκόταν όρθιος με το κεφάλι στραμένο ελαφρά προς τα αριστερά. Φορεί tunica μικρό τμήμα της οποίας διακρινεται στο πίσω μέρος του αριστερού βραχίονα. Πάνω από αυτήν φορούσε θώρακα ο οποιος δεν διατηρείται και paludamentum. Αριστερά, κάτω από τον θώρακα κρέμονται δύο σειρές δερμάτινες λωρίδες με κροσσούς που προστατεύουν τον ώμο. Το paludamentum είναι αναδιπλωμένο στο αριστερό ώμο.και σκεπάζει όλη την πλάτη. Το περίγραμμα του προσώπου πλησιάζει το ωοειδές. Το μέτωπο είναι φαρδύ και η φθαρμένη μύτη καπως μεγάλη. Τα μάτια δεν έχουν εγχάρακτες λεπτομέρειες. Τα συνοφρυωμένα φρύδια και τα σφικτά χείλια δίνουν στο πρόσωπο σοβαρότητα, αλλά και καλοσύνη και πραότητα. Τα μαλιά είναι χτενισμένα προς τα εμπρός από την κορυφή του κεφαλιού.Καταλήγουν σε οκτώ πλατείς σπειροειδείς βοστρύχους, χτενισμένους προς τα αριστερά. Οι βόστρυχοι πάνω από το μέτωπο είναι μεγαλύτεροι από τους υπόλοιπους. Μια συνεχής κυματιστή αυλάκωση από τρυπάνι χωρίζει τα μαλλιά από το πρόσωπο. Τα γένια είναι κοντά και με όχι με μεγάλη πλαστικότητα. Επειδή δεν μας σώζεται κάτι από τον δεξιό ώμο και βραχίωνα δεν μπορούμε να ξέρουμε τι στάση είχε το χέρι. Το αριστερο ΄χερι μάλλον κρατούσε ξίφος και τμήμα του paludamentum.
Χρονολογία ευρήματος
Όταν ο Αδριανός ήλθε στα 124 για πρώτη φορά στην Αθήνα μετά από αυτην την επίσκεψη πρέπει να τοποθετηθεί η δημιουργία του αγάλματος. Σχετίζεται με ρωμαϊκά λουτρά τμήμα των οποίων ήταν στην οδό Κολοκοτρώνη 118 σε απόσταση 100μ. ανατολικά από την εύρεση του αγάλματος. Ο Παπαστάμος το τοποθετεί χρονικά μετά την τελευταία επίσκεψη του Αδριανού στην Αθήνα το 131/132 μ.Χ.
Σημασία ευρήματος
Ο Αδριανός του Πειραιά είναι το μοναδικό σωζόμενο κολοσσιαίο άγαλμα του αυτοκράτορα στην Ελλάδα. Ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως στην Αθήνα υπήρχε ένα υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα του Αδριανού που ήταν στημένο πίσω από το ναό του Ολυμπίου Διός. Ήταν δώρο των Αθηναίων για την πανελλήνια πολιτική του αυτοκράτορα και συγχρόνως συμβόλιζε την ευγνωμοσύνη των κατοίκων της πόλης στην οποία ο Αδριανός είχε δώσει την προετεραιότητα. Καθώς βρέθηκε κοντά στο λιμάνι ίσως προοριζόταν για εξαγωγή.
Προστατευόμενος ιστορικός και αρχαιολογικός χώρος Σούσα
Ο προστατευτόμενος ιστορικός και αρχιτεκτονικός χώρος Σούσα (Şuşa Dövlət Tarix - Memarlıq Qoruğu) είναι ένας προστατευόμενος χώρος του Αζερμπαϊτζάν και βρίσκεται στον προσωρινό κατάλογο των μελλοντικών αζέρικων Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς που βρίσκονται στην περιοχή Σούσα του Αζερμπαϊτζάν.
Η Σούσα κατελήφθη από τα αρμενικά στρατεύματα το 1992. Μερικά από τα μνημεία που περιλαμβάνονται στον αρχαιολογικό χώρο καταστράφηκαν στη μάχη. Μετά την ανακατάληψη της πόλης, το κράτος του Αζερμπαϊτζάν άρχισε να αποκαθιστά τα μνημεία.
Ιστορική επισκόπηση
Ως αποτέλεσμα των ασταθών πολιτικών συνθηκών στην περιοχή της Καυκασίας, δημιουργήθηκαν αρκετά ανεξάρτητα χανάτα και σουλτανάτα. Λόγω των πιθανών κινδύνων για πολέμους, ήταν απαραίτητη η κατασκευή αμυντικών οχυρών στην περιοχή. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε έναν από τους λόγους για την ανέγερση πολλών φρουρίων σε όλο το Αζερμπαϊτζάν. Ο κυβερνήτης του νεοσυσταθέντος χανάτου του Καραμπάχ, Πανά Αλί Χαν, ίδρυσε την πόλη που ονομάστηκε Σούσα. Τα άλλα οχυρά του ήταν το κάστρο Μπαγιάτ (1747) και το κάστρο Σαμπουλάγκ (1752). Μετά τη ρωσική κατάληψη του χανάτου το 1805 σύμφωνα με τη Συνθήκη του Κουρεκτσέι και μετά τη Συνθήκη του Γκουλιστάν και τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι, το χανάτο καταργήθηκε και η πρωτεύουσά του, Σούσα, μετατράπηκε σε επαρχιακό κέντρο το 1841. Η πόλη της Σούσας βρίσκεται στην κορυφή του βουνού, γι' αυτό και μερικές φορές ονομάζεται η πόλη πάνω στον βράχο, έχει τρεις απότομους γκρεμούς και περιβάλλεται από πυκνά δάση. Ο κύριος δρόμος εισόδου που βλέπει στα βόρεια προς την Γκαντζά ήταν η πύλη της Γκαντζά. Το υψόμετρο στην κορυφή είναι 1.600 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ το χαμηλότερο σημείο εντοπίζεται στα 1.300 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η πόλη έχει ανεμπόδιστη θέα των γύρω περιοχών.
Αρχιτεκτονικά και φυσικά χαρακτηριστικά
Η Σούσα, καθώς και πολλά άλλα κάστρα στον Καύκασο, χτίστηκε με βάση τις φυσικές συνθήκες με εναρμόνιση φυσικού περιβάλλοντος και αρχιτεκτονικής. Η Σούσα χτίστηκε σε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο διήρκεσε μεταξύ 1753-1754, κατά το οποίο χτίστηκαν τα τείχη, οι πύργοι και εννέα συνοικίες (γειτονιές) στο κατώτερο ανατολικό τμήμα. Το δεύτερο στάδιο διήρκεσε μεταξύ 1756-1805 και περιελάμβανε κατασκευές οκτώ περιοχών στο άνω ανατολικό τμήμα της πόλης και δώδεκα συνοικιών στη δυτική πλευρά. Μετά την ενσωμάτωση της περιοχής στη Ρωσική Αυτοκρατορία, η κατασκευή συνεχίστηκε στη δυτική πλευρά του οροπεδίου, όπου ιδρύθηκε η αρμενική συνοικία. Δεδομένου ότι η Σούσα γνώρισε περιορισμένη αστική δόμηση κατά τον 20ό αιώνα, διατηρούσε ακόμη την ιστορική αρχιτεκτονική της. Η Σούσα έχει πολλούς μεντρεσέδες, τζαμιά, υδάτινες πηγές και λουτρά. Τα κτίρια των τζαμιών χτίστηκαν από τοπικό λευκό πέτρωμα και οι μιναρέδες από ψημένο τούβλο. Μεταξύ των πιο γνωστών τζαμιών της Σούσας είναι το τζαμί Yukhari Govhar Agha και το τζαμί Ashaghi Govhar Agha. Η Σούσα ήταν ένα από τα κέντρα διεθνούς εμπορίου και ένας τόπος γεμάτος με καραβανσεράι, όπως το Caravanserai of Agha Gahraman Mirsiyab. Η πόλη έχει πολλούς όμορφους δρόμους, πλατείες, τζαμιά, μαυσωλεία, εκκλησίες, πηγές, τείχη, μουσεία (όπως το Ιστορικό Μουσείο της Σούσας) και παλάτια (όπως εκείνο του Panah Ali Khan). Εδώ χτίστηκαν επίσης τα σπίτια των Ιμπραήμ Χαλίλ Χαν, Govhar Agha, Ναταβάν Χουρσιντμπανού, Gara Boyuk Χανούμ, Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, Bulbul, και Jabbar Garyagdioglu. Η πόλη θεωρείται το κέντρο της μουσικής, του πολιτισμού και της αρχιτεκτονικής αριστείας του Αζερμπαϊτζάν κατά την περίοδο του 18ου-19ου αιώνα. Ένα σπήλαιο από τη λίθινη εποχή κοντά στη Σούσα αποδεικνύει ότι η περιοχή ήταν η κατοικία παλαιότερων πολιτισμών από την αρχαιότητα. Εργαλεία και κεραμικά πιάτα από την Παλαιολιθική, Μεσολιθική, Νεολιθική Εποχή, την Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου βρέθηκαν κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών εξερευνήσεων στο σπήλαιο. Το μεταλλικό νερό από τις πηγές της Σούσας ρέει στους ποταμούς Dashalty και Halfaly καθώς και στο φαράγγι Dashalty κάτω από την πόλη.
Στις 10 Αυγούστου 1977, η πόλη και η γύρω περιοχή ανακηρύχθηκε προστατευμένος ιστορικός και αρχιτεκτονικός χώρος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν με το ψήφισμα αρ. 280.
Χάσι Μεσαούντ
Το Χάσι Μεσαούντ (حاسي مسعود) είναι πόλη στην επαρχία Ουάργκλα, στην ανατολική Αλγερία, 85 χλμ. νοτιοανατολικά της Ουάργκλα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 είχε πληθυσμό 45.147 κατοίκων, από 40.360 το 1998, και ετήσιο ρυθμό αύξησης του πληθυσμού 1,1%, τον χαμηλότερο στην επαρχία. Πετρέλαιο ανακαλύφθηκε στην περιοχή το 1956 και η σημασία της πόλης έχει αυξηθεί ταχύτατα έκτοτε. Θεωρείται η πρώτη ενεργειακή πόλη της Αλγερίας όπου όλες οι μεγάλες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου έχουν γραφεία και βάσεις. Είναι πόλη διυλιστηρίων πετρελαίου που ονομάστηκε από την πρώτη πετρελαιοπηγή που βρέθηκε στην περιοχή. Μία πετρελαιοπηγή, που διανοίχθηκε το 1917, βρίσκεται στην πλευρά του αεροδρομίου της πόλης. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 800 πετρελαιοπηγές σε ακτίνα 25 χλμ. από την πόλη.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Η ιστορική πετρελαιοπηγή Χάσι Μεσαούντ Το όνομα Χάσι Μεσαούντ σημαίνει «πετρελαιοπηγή του Μεσαούντ» στα αραβικά, η οποία πήρε το όνομά της από τον Μεσαούντ Ρουαμπέχ, εκσκαφέα πετρελαιοπηγών της περιοχής. Πριν από την ανακάλυψη του πετρελαίου στην περιοχή, η περιοχή δεν ήταν πυκνοκατοικημένη. Μετά την ανακάλυψη πετρελαίου στην περιοχή τη δεκαετία του 1950 οι Γάλλοι κατασκεύασαν δύο πετρελαϊκές βάσεις. Μετά την εθνικοποίηση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στις αρχές της δεκαετίας του '70, οι βάσεις έγιναν ιδιοκτησία της Sonatrach (εθνική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου).
Το 1984, και μετά από μια νέα διοικητική μεταρρύθμιση, το Χάσι Μεσαούντ έγινε δήμος (τοπικό διαμέρισμα) με τοπικό συμβούλιο. Μετά την ημερομηνία αυτή οι άνθρωποι άρχισαν να κατοικούν στην πόλη ανεξάρτητα. Η Sonatrach τοποθέτησε περίπου 2.000 προκατασκευασμένες κατοικίες. Πλέον η πόλη διαθέτει αρκετές βάσεις για τις εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου, όπου εργάζονται και ζουν Αλγερινοί και αλλοδαποί. Από το 2008, το Χάσι Μεσαούντ διαθέτει πετρελαϊκό κοίτασμα με εκτιμώμενα αποθέματα 8 δισεκατομμυρίων βαρελιών και το κοίτασμα Hassi R ̓Mel έχει υπολογισμένα αποθέματα 50 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου και 2 δισεκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου.
Κλίμα
Οι αμμοθύελλες είναι συνηθισμένο φαινόμενο πριν το καλοκαίρι (από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο), με διάρκεια από 6 ώρες έως 4 ημέρες. Αυτές οι θύελλες ποικίλλουν ως προς την έντασή τους, αλλά γενικά αποτρέπουν οποιαδήποτε δραστηριότητα σε εξωτερικούς χώρους και η οδήγηση γίνεται πολύ επικίνδυνη.
Γεωλογία
Το κοίτασμα Χάσι Μεσαούντ είναι δεξαμενή καμβριανού ψαμμίτη πάχους 270 μέτρων σε θόλο 3300 μ. βάθος και 1300 χλμ2 στην περιοχή της δομικής λεκάνης του Ουέντ Μυά. Η κορυφή του θόλου χαρακτηρίζεται από ασυμβατότητα στη βάση των τριαδικών, μεσοζωικών ιζημάτων που αποτελούνται από αλάτι, ανυδρίτη, σχιστόλιθο, ασβεστόλιθο, δολομίτη και μάργα, τα οποία επικαλύπτονται από μιο-πλειόκαινο ψαμμίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Μονμασού
Το Μονμασού (γαλλικά: Montmachoux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μισαομοντουά (γαλλικά: Michaomontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πρεσβεία της Ελλάδας (Λονδίνο)
Η Πρεσβεία της Ελλάδας στο Λονδίνο είναι η διπλωματική αποστολή της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο λειτουργεί από το 1828, μετά την ίδρυση της αμέσως μετά την ελληνική ανεξαρτησία. Το πρώτο κτήριο της πρεσβείας βρισκόταν στην Οδό Άνω Μπρουκ 51 στο Μέιφερ. Το 1975 η πρεσβεία μετακόμισε στο Χόλαντ Παρκ, με το κτίριο στο Μέιφερ να παραμένει ως η κατοικία του έλληνα πρέσβη.
Το 1999 Κούρδοι διαδηλωτές κατέλαβαν προσωρινά την πρεσβεία, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τον ρόλο της Ελλάδας στην σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν στην ελληνική πρεσβεία της Κένυας.
Η Ελλάδα διατηρεί εθνικό γραφείο τουρισμού στην οδό Κόντουιτ 4 του Μέιφερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις Κατηγορία:Διπλωματικές αποστολές της Ελλάδας
Μορέ-Λουέν-ε-Ορβάν
Το Μορέ-Λουέν-ε-Ορβάν (γαλλικά: Moret-Loing-et-Orvanne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μοντολιβέ
Το Μοντολιβέ (γαλλικά: Montolivet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντολιβεταίν (γαλλικά: Montolivetains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Φρειδερίκη Καρλότα της Πρωσίας
Η Φρειδερίκη Καρλόττα της Πρωσίας (Friederike Charlotte von Preußen, 7 Μαΐου 1767 - 6 Αυγούστου 1820) ήταν η σύζυγος του Πρίγκιπα Φρειδερίκου, Δούκα της Υόρκης και του Ώλμπανυ.
Η Φρειδερίκη Καρλόττα Ουλρίκη Αικατερίνη γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1767 στο Σαρλόττενμπουργκ της Γερμανίας, και ήταν το μοναδικό παιδί του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ Χριστίνας, κόρης του Καρολου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Οι γονείς της Φρειδερίκης Καρλόττας δεν είχαν ευτυχισμένο γάμο. Αμφότεροι ήταν άπιστοι μέσα στο γάμο τους. Το 1769 η μητέρα της ήταν έγκυος από έναν εραστή της, και σχεδίαζε να φύγει για την Πρωσία μαζί του, αλλά προδόθηκε και συνελήφθη, προκαλώντας δημόσιο σκάνδαλο. Ο πατέρας της πήρε γρήγορα το διαζύγιο και η Ελισάβετ Χριστίνα τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό στο Kάστρο του Στέτιν, όπου παρέμεινε για τα επόμενα εβδομήντα ένα χρόνια μέχρι το θάνατό της το 1840.
Η Φρειδερίκη Καρλόττα ήταν δύο ετών τη στιγμή του σκανδάλου, και δεν ξαναείδε ποτέ την μητέρα της. OΦρειδερίκος ο Μέγας φέρεται να αισθάνθηκε συμπόνια για τη μητέρα της και ανέθεσε τη Φρειδερίκη Καρλόττα στη φροντίδα της συζύγου του, Ελισάβετ Χριστίνας του Μπράουνσβικ-Βόλφενμπύτελ-Μπέβερν. Η Φρειδερίκη Καρλόττα είχε αναμφισβήτητα μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία με τη Βασίλισσα Ελισάβετ Χριστίνα, η οποία δεν είχε δικά της παιδιά. Η βασίλισσα ήταν επίμονη με την μικρανηψιά και θετή της κόρη, και συνέχισε την αλληλογραφία με ανάδοχη μητέρα της όλη της τη ζωή.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1791 η Φρειδερίκη Καρλόττα παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο, Δούκα της Υόρκης και του Όλμπανι στο Παλάτι Σαρλόττενμπουργκ. Η νέα Δούκισσα της Υόρκης έγινε δεκτή με ένα ενθουσιώδες καλωσόρισμα στο Λονδίνο. Ο γάμος μεταξύ Φρειδερίκης Καρλόττας και Φρειδερίκου, οργανώθηκε προκειμένου να παρασχεθεί ο βρετανικός θρόνος με κληρονόμους, καθώς ο Πρίγκιπας της Ουαλίας ήταν εκείνη τη στιγμή κρυφά παντρεμένος και η κατάσταση του γάμου του ήταν περίπλοκη.
Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος, και μετά από τρία χρόνια, κατέστη προφανές ότι ο Δούκας και η Δούκισσα της Υόρκης δεν θα είχαν απογόνους. Η Φρειδερίκη Καρλόττα και Φρειδερίκος χώρισαν και η Δούκισσα αποσύρθηκε στο Όουτλανντς Παρκ στο Σάρρεϋ, όπου έζησε εκκεντρικά μέχρι το θάνατό της. Η σχέση τους μετά τον χωρισμό φαίνεται να ήταν φιλική, αλλά ποτέ δεν υπήρχε ζήτημα συμφιλίωσης.
Πέθανε στις 6 Αυγούστου 1820 στο Όουτλανντς Παρκ σε ηλικία 53 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Γουέυμπριτζ. Οι πολίτες του Γουέυμπριτζ ανήγειραν μνημείο προς τιμήν της στο Μόνιουμεντ Γκρην.
Ζόφια Ατεσλάντερ
Η Ζόφια Ατεσλάντερ (πολωνικά: Zofia Atteslander) (12 Μαρτίου 1874, Λιμποζίτσα – περ. 1928, Βερολίνο) ήταν Πολωνή ζωγράφος, η οποία δραστηριοποιήθηκε από το 1889–1928 μεταξύ άλλων στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στο Βίζμπαντεν.
Βιογραφία
Αρχικά άρχισε να σπουδάζει ιδιωτικά με τον Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι στην Κρακοβία, αργότερα με τους Φραντς φον Λένμπαχ και Χάινριχ Κνιρ (1862-1944), με τον Στανίσουαφ Γκροχόλσκι στο Μόναχο και από το 1902 με τον Άντολφ Χύλσελ στο Νταχάου. Ειδικεύτηκε στη ζωγραφική πορτρέτων και στη νεκρή φύση.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Βίζμπαντεν, το 1904 ζωγράφισε πορτρέτα για τη Βασιλική Οικογένεια της Ρουμανίας. Κατά την παραμονή της στο Παρίσι το 1908 τιμήθηκε στο Σουαρέ Γάλλων Καλλιτεχνών. Το 1904, έλαβε μέρος στην Εταιρεία Κινήτρων για Καλές Τέχνες της Βαρσοβίας (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych), καθώς και το 1903, στην Εταιρεία των Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας (Towarzystwo Przyjaukcióknyt). Εκτός από την ελαιογραφία, ασχολήθηκε και με το σχέδιο παστέλ. Συχνά σημάδεψε τους πίνακές της με το «Zo». Οι τελευταίες τεκμηριωμένες πληροφορίες της Ζόφια Ατεσλάντερ προέρχονται από το 1928.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Ιταλίδα Νύφη
Η Ιταλίδα Νύφη (Ισπανικά: Muchacha italiana viene a casarse, Μετάφραση: Ιταλίδα κοπέλα έρχεται να παντρευτεί) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2014.
Πρωταγωνιστούν: Λίβια Μπρίτο, Χοσέ Ρον, Ενρίκε Ρότσα και Φερνάντο Αγιέντε.
Υπόθεση
Ελπίζοντας να γιατρευτεί η αδελφή της, Γιάννα, που πάσχει από καρδιοπάθεια, η Φιορέλα Μπιανκί, μια ορφανή ιταλίδα κοπέλα, μετακομίζει στο Μεξικό και δέχεται μια πρόταση γάμου από τον πλούσιο φίλο του πατέρα της. Αφότου ο αρραβωνιαστικός της τις εγκαταλείπει, η Φιορέλα δουλεύει ως υπηρέτρια για την περίφημη οικογένεια Άνχελες, όπου ερωτεύεται τον Πέδρο Άνχελες, έναν άνθρωπο που η οικογενειακή κληρονομιά βασίζεται σε μυστηριώδεις περιστάσεις.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Μοντρί
Το Μοντρί (γαλλικά: Montry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Φερδινάνδος Αλφόνσος της Πορτογαλίας
O Φερδινάνδος-Αλφόνσος, πορτογαλ. Fernando Αfonso (1135 - 1207) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν ιππότης των Ιωαννιτών (1202-1206).
Βιογραφία
Για μία σύντομη περίοδο ήταν σημαιοφόρος (alferes-mor) της Πορτογαλίας. Έπειτα προσχώρησε τους Ναΐτες ιππότες και μετά στους ιππότες τού Αγ. Ιωάννου (τού Νοσοκομείου). Στους τελευταίους έγινε διδάσκαλος (μάγιστρος) για την Ιβηρική χερσόνησο το 1198 και έπειτα έγινε μέγας μάγιστρος τού Τάγματος το 1202. Λίγα έτη μετά παραιτήθηκε από τη θέση του και επέστρεψε στην Πορτογαλία.
Έλαβε μέρος στην Δ΄ Σταυροφορία. Τάφηκε στο Σανταρέμ, στο ναό τού Σάο Ζοάο ντε Αλποράο.
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Αστέρας του Μπάρναρντ
O Αστέρας του Μπάρναρντ (Barnard's Star) είναι πολύ χαμηλής μάζας ερυθρός νάνος αστέρας σε απόσταση περίπου έξι ετών φωτός από τη Γη ο οποίος εμφανίζεται στον αστερισμό Οφιούχο. Είναι ο τέταρτος κοντινότερος αστέρας στον Ήλιο, μετά από τους τρεις αστέρες του συστήματος του Άλφα Κενταύρου. . Παρά την εγγύτητά του στη Γη, το φαινόμενο μέγεθος του είναι 9, δηλαδή δεν είναι ορατός με γυμνό μάτι, ενώ είναι περισσότερο φωτεινός στο υπέρυθρο από ό,τι στο ορατό φως. O αστέρας πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ, ωστόσο δεν ήταν ο πρώτος που τον παρατήρησε καθώς εμφανιζόταν στους αστρονομικούς πίνακες του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1888 και το 1890. Το 1916 μετρήθηκε από τον Μπάρναρντ η ιδία κίνηση του στα 10,3 arcseconds ανά έτος, γεγονός που τον κατατάσσει μέχρι και σήμερα τον αστέρα με τη μεγαλύτερη κίνηση σε σχέση με τον Ήλιο. Ο Αστέρας του Μπάρναρντ είναι μεταξύ των πλέον μελετημένων άστρων λόγω της εγγύτητας του και της ιδανικής του θέσης για παρατήρηση κοντά στον Ουράνιο Ισημερινό. Ιστορικά η έρευνα του αστέρα έχει εστιαστεί στη μέτρηση των χαρακτηριστικών του και της αστρομετρίας του και για να διερευνηθεί η πιθανότητα να έχει εξωπλανήτες.
Χαρακτηριστικά
Ο Αστέρας του Μπάρναρντ είναι ένας ερυθρός νάνος τύπου M4, πολύ αμυδρός για να παρατηρηθεί χωρίς τηλεσκόπιο. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 9,5. Η ηλικία του πιθανολογείται από 7 έως 12 δισεκατομμύρια χρόνια ως εκ τούτου είναι πολύ γηραιότερος του Ήλιου και πρέπει να είναι από τα παλιότερα αστέρια του Γαλαξία. O Αστέρας του Μπάρναρντ έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της περιστροφικής του ενέργειας καθώς οι περιοδικές μικρές αλλαγές της φωτεινότητας του δείχνουν ότι περιστρέφεται μία φορά ανά 130 ημέρες (ο Ήλιος περιστρέφεται κάθε 25 ημέρες).
Σχέδιο Δαίδαλος
Ο Αστέρας του Μπάρναρντ μελετήθηκε ως μέρος του σχεδίου Δαίδαλος. Μεταξύ του 1973 και του 1978 η μελέτη αυτή πρότεινε το μη επανδρωμένο διαστρικό ταξίδι στον αστέρα με τεχνολογία του κοντινού μέλλοντος που τοποθετούνταν στις αρχές του 21ου αιώνα Ο Αστέρας του Μπάρναρντ επιλέχθηκε με βάση την υψηλή πιθανότητα να διαθέτει εξωπλανήτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου M Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Σπήλαιο Ταγκλάρ
Το Σπήλαιο Ταγκλάρ (Tağlar mağarası) είναι ένας αρχαιολογικός χώρος που κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς ανθρώπους της μουστιαίας περιόδου κατά τη διάρκεια της Παλαιολιθικής Περιόδου. Το σπήλαιο βρίσκεται στο Αζερμπαϊτζάν, στο νότιο τμήμα του χωριού Μπογιού Ταγκλάρ, στην αριστερή όχθη του ποταμού Γκουρουτσάι.
Ιστορία
Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της παλαιολιθικής αρχαιολογικής αποστολής της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν υπό την επίβλεψη του αρχαιολόγου Μ. Μ. Χουσεΐνοφ το 1960. Οι ανασκαφές στο σπήλαιο Ταγκλάρ μπορούν να χωριστούν σε δύο στάδια: Οι Βαλίντ Χατζίγιεφ και Μ. Μ. Χουσεΐνοφ έδωσαν τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με τη στρωματογραφία του σπηλαίου ως αποτέλεσμα των ανασκαφών που έλαβαν χώρα στα χρόνια μεταξύ 1963-1964. Η Ε. Σουλτάνοβα δημοσίευσε ένα άρθρο με αντικείμενο τα γεωλογικά χαρακτηριστικά του σπηλαίου το 1973.
Ο καθαρισμός των υπαρχόντων τμημάτων πραγματοποιήθηκε για τη μελέτη της στρωματογραφίας και της λιθολογίας των ιζημάτων καθώς και της εμφάνισης υπολειμμάτων πολιτισμού κατά το διάστημα μεταξύ 1976-1982.
Οστέινα λείψανα ζώων βρέθηκαν ήδη από τον πρώτο χρόνο των ανασκαφών στο σπήλαιο και ταξινομήθηκαν προσεκτικά κατά το διάστημα μεταξύ 1977-78.
Στο πλαίσιο του Διεθνούς προγράμματος INTAS-2000, Ευρωπαίοι μελετητές, μεταξύ των οποίων και ο καθηγητής Ανρί ντε Λυμλέ, διεξήγαγαν επιστημονικές έρευνες για την ανεύρεση αρχαιολογικών, παλαιοντολογικών και παλαιοανθρωπολογικών ευρημάτων του πολυστρωματικού σπηλαίου Ταγκλάρ καθώς και άλλων παλαιολιθικών σπηλαίων στο Αζερμπαϊτζάν την περίοδο μεταξύ Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου του 2002.
Υλικά και πολιτισμικά αντικείμενα τα οποία βρέθηκαν στο σπήλαιο Ταγκλάρ εκτέθηκαν το 1981 στο Μουσείο του Ανθρώπου στο Παρίσι.
Ευρήματα
Στο 5ο στρώμα βρέθηκαν απολιθώματα μεγάλων θηλαστικών όπως αλόγων, ελαφιών και ταύρων. Από το 5ο στρώμα, ίχνη οστών μικρών θηλαστικών (τρωκτικά) εντοπίστηκαν επίσης το 1977 από τον Μ.Β. Σουλεϊμάνοφ. Αυτή η συλλογή διερευνήθηκε από την Α.Κ. Μάρκοβα κατά τη δεκαετία του 1980 και το 2009. Η συλλογή περιλαμβάνει θραύσματα των κάτω και άνω σιαγόνων τρωκτικών με γομφίους και κοπτήρες. Τα συγκεκριμένα κατάλοιπα ανήκουν σε έξι διαφορετικά είδη: Microtus obscurus, Ellobius lutescens, Cricetulus migratorius, Arvicola terrestris, Meriones libycus και Allactaga williamsi. Με βάση τα οικολογικά χαρακτηριστικά των ευρημάτων του σπηλαίου, θεωρείται ότι γύρω από το σπήλαιο του Ταγκλάρ κυριαρχούσαν ξηρά τοπία στέπας και ημιερήμων κατά την περίοδο εκείνη. Εντοπίστηκαν επίσης κομμάτια ορισμένων ειδών τρωκτικών που δεν πιστεύεται ότι κατοικούσαν σε αυτό το σπήλαιο.
Ταξινόμηση
Μόνο η μεγαλύτερη κοιλότητα του σπηλαίου Ταγκλάρ που έχει έκταση 120 τετραγωνικών μέτρων ανήκει στη γεωλογική περίοδο του Πλειστόκαινου. Άλλα τμήματα του σπηλαίου συνδέονται με τη μουστιαία περίοδο
Το πρώτο στρώμα ανήκει στην ύστερη Ολοκαίνιο Εποχή, ενώ τα υπόλοιπα ανήκουν στο όψιμο Πλειστόκαινο.
Παραπομπές
}
Άγις Αγαπίου
Ο Άγις Αγαπίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 2001-2006.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άγις Αγαπίου γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 17 Ιανουαρίου 1959. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (1979-1983). Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη νομική στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ (1984-1985).
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του αποχώρησε από το ΑΚΕΛ. Στις προεδρικές εκλογές του 2008 στήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο και στις προεδρικές εκλογές του 2013 στήριξε τον Γιώργο Λιλλήκα, όπως και στις προεδρικές εκλογές του 2018. Από το 2013 ανήκει στη Συμμαχία Πολιτών της οποίας είναι ιδρυτικό μέλος. Διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος και Γ΄ αντιπρόεδρος του κόμματος.
Άλλες δραστηριότητες
Την περίοδο 2005-2006 ήταν πρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΑΕΛ Λεμεσού.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κύπριοι πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Νταν Β΄ της Βλαχίας
Ο Νταν Β΄ (– 1 Ιουνίου 1432) ήταν βοεβόδας του πριγκιπάτου της Βλαχίας, κυβερνώντας πέντε φορές, και τον διαδέχτηκε τέσσερις φορές ο Ράντου Β΄, τον αντίπαλό του για το θρόνο. Από αυτές τις πέντε περιόδους στο θρόνο της Βλαχίας (1420-1421, 1421-1423, 1423-1424, 1426-1427, και 1427-1431), οι τέσσερις ήταν εντός μίας επταετίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Νταν Β΄ ήταν γιος του Νταν Α΄. Ο πατέρας του ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ράντου Α΄. Μετά την δολοφονία του Νταν Α΄ το 1387, ο αδελφός του, ο Μίρτσεα, ανέβηκε στο θρόνο. Ο Νταν ήταν πιστός στον θείο του, τον Μίρτσεα, του κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Ο Μίρτσεα ήταν ο πρώτος ηγεμόνας της Βλαχίας που αναγκάστηκε να πληρώνει ετήσιο φόρο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έκανε τον μόνο του νόμιμο γιο, τον Μιχαήλ, συμβασιλέα.
Όταν ο Μιχαήλ διαδέχτηκε τον Μίρτσεα (ο οποίος πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1418), ο Νταν διεκδίκησε τον θρόνο της Βλαχίας. Οι Οθωμανοί νίκησαν τον Μιχαήλ το 1419, αναγκάζοντάς τον να πληρώσει φόρο και να παραχωρήσει το Τζιούρτζιου και άλλα φρούρια κατά μήκος του Δούναβη. Οι Βλάχοι βογιάροι άρχισαν να αυτομολούν στον Νταν. Όταν ο Μιχαήλ δεν σεβάστηκε τη συνθήκη με τους Οθωμανούς, ο Νταν μπήκε στην Βλαχία στις αρχές του 1420. Αρχικά, ο Μιχαήλ μπορούσε να αντισταθεί. Ωστόσο, Οθωμανικά στρατεύματα βοήθησαν τον Νταν, επιτρέποντάς του να νικήσει τον Μιχαήλ και τους Ούγγρους συμμάχους του καλοκαίρι του 1420.
Βασιλεία
Ο Νταν Β΄ πρώτα πήρε το θρόνο το 1420, χάνοντάς τον το 1421 από τον Ράντου Β΄, αλλά ανακτώντας τον το ίδιο έτος. Ήταν πρωτίστως σε θέση να ανακτήσει το θρόνο του πολλές φορές γιατί ήταν ικανός στρατιωτικός διοικητής. Το 1423, ο Νταν Β΄ οδήγησε ένα στρατό κατά των εισβολέων Οθωμανών Τούρκων, νικώντας τους στη μάχη. Οι Οθωμανοί εισέβαλαν σε μια προσπάθεια να ξανατοποθετήσουν τον Ράντου Β΄ στο θρόνο. Στα 1425, νίκησε πάλι τους Οθωμανούς, κερδίζοντας μια σημαντική νίκη σε μια μάχη που ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά χρήσης μισθοφόρων στον Βλαχικό στρατό. Σε αυτή την μάχη, ο Νταν Β΄ προσέλαβε μεγάλο αριθμό Βουλγάρων στρατιωτών. Την άνοιξη του 1427, ο Νταν Β΄ καθαιρεί τον Ράντου Β΄ για τελευταία φορά, νικώντας ξανά τους Οθωμανούς στη μάχη, παίρνοντας πίσω το φρούριο στο Τζιούρτζιου. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Νταν Β΄ σκότωσε Ράντου Β΄, είτε κατά τη διάρκεια ή μετά από τη μάχη, καθώς ο τελευταίος εξαφανίζεται από τα ιστορικά αρχεία μετά από αυτήν. Ωστόσο, οι γραπτές μαρτυρίες από την εποχή είναι λίγες, και δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Στις 3 Ιουνίου 1428, ο Νταν Β΄, οδήγησε έναν στρατό εναντίον των Οθωμανών στο Φρούριο Γκολουμπατς, η οποία έληξε με συνθήκη που επέτρεψε στον Νταν Β΄, μια σχετικά ειρηνική κυριαρχία μέχρι το 1432.
Το 1432 στην Βλαχία εισέβαλε ένας μεγάλος Οθωμανικός στρατός. Ο Νταν νικήθηκε και σκοτώθηκε στην μάχη. Τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Α΄, γιος του Μίρτσεα, που βασίλευσε μέχρι το θάνατό του από ασθένεια το 1436, και τον διαδέχτηκε ο Βλαντ Β΄ Ντράκουλ, πατέρας του Βλαντ Γ΄ Τσέπες. Ο γιος του Νταν Β΄, ο Μπασαράμπ Β΄, διαδέχτηκε τον γιο του Βλαντ Ντρακούλ, τον Μίρτσεα Β΄, το 1443. Ωστόσο, ο γιος του δεν είχε την στρατιωτική ικανότητα του πατέρα του και έχασε το θρόνο μέσα σε ένα χρόνο από τον Βλαντ Ντρακούλ.
Ο Πέτρος, δούκας της Κοΐμπρα, ένας ακούραστος ταξιδιώτης, ενδεχομένως, ο πιο πολυταξιδεμένος πρίγκιπας της εποχής του, και ο αδελφός του ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος, συναντήθηκαν με τον Νταν Β΄ της Βλαχίας κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του Πέτρου στον Σιγισμούνδο, Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Ναπολέων Λαμπελέτ
Ο Ναπολέων Λαμπελέτ (1864 - 1932) ήταν Έλληνας συνθέτης, μεγαλύτερος αδελφός του Γεωργίου Λαμπελέτ, επίσης συνθέτη, από τη μουσική οικογένεια Λαμπελέτ. Ήταν ο πρώτος συνθέτης της γενιάς του που σταδιοδρόμησε με επιτυχίες στο εξωτερικό μετά τον Σπυρίδωνα Σαμάρα και ουσιαστικά ο πρώτος αρχιμουσικός που επιχείρησε τη δημιουργία ελληνικού μελοδράματος.
Βιογραφία
μικρογραφία|Σύνθεση του Λαμπελέτ με τίτλο Άγνωστος, 1888)
Μαθητές του Λαμπελέτ υπήρξαν οι γνωστότεροι καλλιτέχνες τραγουδιού της εποχής του, ενώ ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της κίνησης για την ίδρυση της Φιλαρμονικής Εταιρείας Αθηνών και του Ομίλου Φιλομούσων.
Σταθμός στη σταδιοδρομία του Λαμπελέτ αλλά και στην ιστορία του ελληνικού μελοδράματος είναι η εκτέλεση της κωμικής όπερας του Κερκυραίου συνθέτη Σπυρίδωνα Ξύνδα Ο Υποψήφιος Βουλευτής στο θέατρο Μπούκουρα τον Μάρτιο του 1888.