cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ήτα Τρόπιδος
Σημασία
Τα αστέρια στην τάξη μάζας του Ήτα Τρόπιδος, με πάνω από 100 φορές τη μάζα του Ήλιου, παράγουν περισσότερα από ένα εκατομμύριο φορές φως από τον Ήλιο. Είναι αρκετά σπάνια - μόνο μερικές δεκάδες σε ένα γαλαξία τόσο μεγάλο όσο ο Γαλαξίας. Υποτίθεται ότι προσεγγίζουν (ή ενδεχομένως υπερβαίνουν) το όριο Eddington, δηλαδή, η εξωτερική πίεση της ακτινοβολίας τους είναι σχεδόν τόσο ισχυρή ώστε να αντισταθμίσει τη βαρύτητα. Αστέρια που είναι πάνω από 120 ηλιακές μάζες υπερβαίνουν το θεωρητικό όριο του Eddington, και η βαρύτητά τους είναι μόλις και μετά βίας αρκετά ισχυρή ώστε να συγκρατήσει την ακτινοβολία και το αέριό τους.
Η κύρια σημασία του Ήτα Τρόπιδος για την αστροφυσική βασίζεται στη γιγαντιαία έκρηξη ή γεγονός ψευδή υπερκαινοφανή, το οποίο παρατηρήθηκε γύρω στο 1843. Σε λίγα χρόνια, το Ήτα Τρόπιδος παρήγαγε σχεδόν όσο ορατό φως, όσο μια έκρηξη σουπερνόβα, αλλά επέζησε. Άλλοι ψεύτικοι υπερκαινοφανείς έχουν παρατηρηθεί και σε άλλους γαλαξίες, όπως για παράδειγμα ο ψευδής υπερκαινοφανής SN 1961v στον NGC 1058 και ο SN 2006jc στον UGC 4904, ο οποίος παρήγαγε μια ψεύτικη σουπερνόβα, που σημείωθηκε τον Οκτώβριο του 2004. Ο SN 2006jc καταστράφηκε σε μια έκρηξη σουπερνόβα δύο χρόνια αργότερα, που παρατηρήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2006. Το φαινόμενο του ψεύτικου σουπερνόβα μπορεί να αντιπροσωπεύει μια επιφανειακή αστάθεια ή μια αποτυχημένη σουπερνόβα. Η γιγαντιαία έκρηξη του ήτα Τρόπιδος είναι το πρότυπο για το φαινόμενο αυτό, και μετά από 170 περίπου χρόνια εσωτερική δομή του άστρου δεν έχει ανακάμψει πλήρως.
Μεταβολές της λαμπρότητας
Μια αξιοσημείωτη πτυχή του Ήτα Τρόπιδος είναι η αλλαγή της φωτεινότητας του. Σήμερα χαρακτηρίζεται ως ένα φωτεινό μπλε μεταβλητό (LBV) δυαδικό αστέρι λόγω ιδιαιτεροτήτων του τρόπου πού λαμπραίνει και εξασθενεί σε λαμπρότητα.
Όταν το Ήτα Τρόπιδος καταχωρήθηκε για πρώτη φορά το 1677 από τον Έντμοντ Χάλεϋ, ήταν 4ου μεγέθους, αλλά από το 1730, οι παρατηρητές παρατήρησαν ότι είχε λαμπρύνει σημαντικά και ήταν, σε εκείνο το σημείο, ένα από τα φωτεινότερα αστέρια στην Τρόπιδα. Στη συνέχεια, έγινε και πάλι όλο και πιο αμυδρό και από το 1782 φαίνεται ότι επέστρεψε στην πρώην αφάνεια του. Το 1820, παρατηρήθηκε αύξηση στη φωτεινότητά του και πάλι. Με το 1827, είχε λαμπρύνει περισσότερο από δέκα φορές και έφτασε τη μέγιστη φαινόμενη λαμπρότητά του τον Απρίλιο του 1843. Με μέγεθος -0.8, ήταν το δεύτερο φωτεινότερο αστέρι στον ουρανό κατά τη νύχτα (μετά το Σείριο σε 8,6 έτη φωτός μακριά μας), παρά την τεράστια απόσταση της τάξης των 7.000-8.000 ετών φωτός. (Για να θέσουμε τις σχέσεις σε μια προοπτική, η σχετική φωτεινότητα θα ήταν σαν να συγκρίνουμε ένα κερί (που αντιπροσωπεύει τον Σείριο) στα 14,5 μέτρα (48 πόδια) με μια άλλη πηγή φωτός (Ήτα Τρόπιδος), περίπου 10 χιλιόμετρα (6,2 μίλια) μακριά, το οποίο φαίνεται σχεδόν τόσο φωτεινό όσο το κερί.) Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η έκρηξη ενσωματώθηκε στην παράδοση των ιθαγενών της Αυστραλίας. Μετά το 1843, η εμφάνιση του Ήτα Τρόπιδος άρχισε να ξεθωριάζει και μεταξύ του 1900 και 1940 ήταν μόνο 8ου μεγέθους, αόρατο με γυμνό μάτι. Ξαφνικός και απρόσμενος διπλασιασμός της φωτεινότητας του Ήτα Τρόπιδος συνέβη το 1998-1999. Το 2007, το φως του θα μπορούσε εύκολα να το δει κάποιος με γυμνό μάτι ως αστέρα με μέγεθος 5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Αστέρες τύπου B Κατηγορία:Διπλοί αστέρες Τρόπις Κατηγορία:Αστέρες τύπου O
Ζαν-Μπατίστ ντε Βιλουαζόν
Ο Ζαν-Μπατίστ Γκασπάρ ντ' Ανς ντε Βιλουαζόν (γαλλ. Jean-Baptiste Gaspard d’Ansse de Villoison, 5 Μαρτίου 1750 – 28 Απριλίου 1805) υπήρξε Γάλλος φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου. Έγινε γνωστός για την ανακάλυψη του κώδικα Venetus A της Ιλιάδας του Ομήρου, και την ανακάλυψη της τσακωνικής γλώσσας. Μιλούσε ελληνικά, εβραϊκά, συριακά και αραβικά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1750 στην Κορμπέιγ-Εσόν. Δημοσίευσε αρκετά σημαντικά χειρόγραφα, ενώ από το 1781 ως το 1784 με έξοδα της γαλλικής κυβέρνησης μελέτησε τα χειρόγραφα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης της Βενετίας. Εκεί ανακάλυψε τον κώδικα Venetus A, την χειρόγραφη έκδοση της Ιλιάδας από τον 10ο αιώνα. Από τη Βενετία πήγε στη Βαϊμάρη, όπου φιλοξενήθηκε από τον Δούκα Καρλ-Άουγκουστ, για να μελετήσει τα χειρόγραφα της Βιβλιοθήκης του παλατιού. Από το 1784 ως το 1786 περιηγήθηκε στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία. Επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, καθώς και διάφορα νησιά του Αιγαίου, και διέμεινε για μικρό διάστημα σε μονές του Αγίου Όρους. Επέστρεψε στο Παρίσι και εξέδωσε τον κώδικα Venetus A, προκαλώντας μεγάλη εντύπωση στο φιλόλογο κοινό. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης διέμεινε στην Ορλεάνη, όπου είχε καταφύγει, και εργαζόταν στην Βιβλιοθήκη των αδελφών Βαλουά (Valesius). Όταν η κατάσταση έγινε πιο ομαλή, επέστρεψε στο Παρίσι και διορίστηκε ως καθηγητής των ελληνικών στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων. Το 1791 έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιγραφών και των Καλών Γραμμάτων.
Απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1805 στο Παρίσι.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Παλαιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές
Possessed (τηλεοπτική σειρά)
To Possessed (Κορεάτικα: 빙의) είναι μία νοτιοκορεάτικη σειρά με πρωταγωνιστές τους Song Sae-byeok, Go Joon-hee, Yeon Jung-hoon και Jo Han-sun. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο OCN (Orion Cinema Network), κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 23:00 KST (korean standard time) από τις 6 Μαρτίου μέχρι τις 25 Απριλίου του 2019.
Πάλι (περιοδικό)
Το Πάλι ήταν περιοδικό γραμμάτων και τεχνών, με σουρεαλιστικό προσανατολισμό, που εκδίδονταν στην Αθήνα από το 1964 έως και το τέλος του 1966. Ιδρυτής και διευθυντής του περιοδικού ήταν ο Νάνος Βαλαωρίτης. Τυπώθηκαν συνολικά έξι τεύχη, εκ των οποίων τα 2 και 3 βγήκαν σε ένα διπλό τεύχος. Το περιοδικό κυκλοφόρησε ξανά σε ανατύπωση το 1975.
Possessed (τηλεοπτική σειρά)
Σύνοψη σεναρίου
Ο ντετέκτιβ Kang Pil-sung και το μέντιουμ Hong Seo-jung συνεργάζονται για να απαλλαχτούν από το πνεύμα ενός δολοφόνου, ο οποίος είχε εκτελεστεί πριν 20 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Πάλι (περιοδικό)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Μπλεκίνιε
Το Μπλεκίνιε (Blekinge, προφορά: [ˈblêːkɪŋɛ]) είναι μια επαρχία της Σουηδίας, που βρίσκεται στα νότια της χώρας. Συνορεύει με το Σμόλαντ, τη Σκάνια και τη Βαλτική Θάλασσα. Είναι η δεύτερη μικρότερη επαρχία και η μικρότερη επαρχία που βρίσκεται στην ηπειρωτική χώρα.
Το όνομα "Μπλεκίνιε" προέρχεται από το διαλεκτικό επίθετο Μπλέκε, το οποίο αντιστοιχεί στον ναυτικό όρο για "νεκρή ηρεμία".
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Κολοσσαί
Οι Κολοσσές ή Κολοσσαί («Αἱ Κολοσσαί») ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, γνωστή από την εποχή του Ξενοφώντα, ο οποίος έγραψε τον 4ο αιώνα π. χ.  ότι οι Κολοσσαί ότι ήταν μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Φρυγίας. Οι Κολοσσές είναι γνωστές και από την αρχή του χριστιανισμού από την Επιστολή προς Κολοσσαείς και καταστράφηκε από σεισμό την εποχή του αυτοκράτορα Νέρωνα. Οι Κολοσσοί βρίσκονται στην περιοχή της βυζαντινής πόλης Χώναι (της σύγχρονης Honaz), που ιδρύθηκε από πρόσφυγες των Κολοσσών, στον 8ο αιώνα.
Ιστορία
Η τοποθεσία των Κολοσσών είναι σε λόφο 3 χλμ βόρεια της σημερινής πόλης Honaz (Χώναι) στις όχθες του ποταμού Λύκου (σημερινού Aksu Çayı), και δεν έχει ανασκαφεί. Η πόλη είναι γνωστή, μεταξύ άλλων, από την «Επιστολή προς Κολοσσαείς» του απόστολου Παύλου στην Εκκλησία των Κολοσσών (37.78688°N, 29.25993°W).
Χτίστηκε πριν από τη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (4ο αιώνα π.Χ.) και ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του Ξενοφώντα, μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Φρυγίας. Ο Κύρος αφού έφυγε από τις Σάρδεις την άνοιξη του 401 π.Χ., πέρασε εκεί μια εβδομάδα με το στρατό του.
Στον 1ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, καταστράφηκε από ένα σεισμό. Από τον 2ο αιώνα, η πόλη έχασε την σημασία της, εξαιτίας της εγγύτητας των πόλεων της Ιεράπολης και Λαοδικείας. Η περιοχή είναι εντελώς εγκαταλελειμμένη από τον 9ο αιώνα, δεδομένου ότι οι κάτοικοί της μετακινήθηκαν στην διπλανή πόλη Χώναι.
Το εν Χώναις θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ
Σε έναν ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ υπηρετούσε ο ευλαβής Άρχιππος, εγκρατής και ασκητικός. Οι ειδωλολάτρες από φθόνο θέλησαν να εκτρέψουν δύο ποτάμια εναντίον του ναού και του Αρχίππου, αλλά ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με θαυμαστό τρόπο παρενέβη και οι δύο ποταμοί "χωνεύθηκαν" χωρίς να βλαφτεί ο ναός και ο πιστός Άρχιππος. Γι' αυτό το μέρος ονομάστηκε Χώναι. Η ανάμνηση του θαύματος εορτάζεται στις 6 Σεπτεμβρίου κάθε έτους.
Εθνικόν
Οι καταγόμενοι από τις Κολοσσές ονομάζονταν «Κολλοσαείς» (από την Επιστολή του Αποστόλου Παύλου), «Κολοσηνοί» (από επιγραφές σε νομίσματα).
Χρυσούλα Ζαχαροπούλου
Η Χρυσούλα Ζαχαροπούλου (γεν. 7 Μαΐου 1976, Σπάρτη) είναι Ελληνογαλλίδα γυναικολόγος και πολιτικός, ευρωβουλευτής από το 2019. Είναι αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ανάπτυξης. Εκτός από τη συμμετοχή της σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, είναι μέλος της αντιπροσωπείας του ΕΚ στην Κοινή Κοινοβουλευτική Συνέλευση ΑΚΕ-ΕΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γαλλίας
Γιαν Πίτερ Μπρίγκελ
Βιογραφία
Ο Μπρίγκελ γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Ήταν γιος του Γιαν Μπρίγκελ του νεότερου και της Άννα-Μαρία Γιάνσσενς. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως "wijnmeester". (μέλος επειδή ήταν συγγενής Δασκάλου) το 1645. Απεβίωσε στην Ιταλία μετά το 1664 και είναι γνωστός για τις νεκρές του φύσεις με άνθη. Δημιούργησε πολλούς πίνακες με γιρλάντες, συνεργαζόμενος με ζωγράφους όπως ο Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ, ο οποίος ζωγράφιζε τις μορφές, ενώ ο Μπρίγκελ ζωγράφιζε τις γιρλάντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Κιουρκτσόγλου Χαλκιδικής
Ο Κιουρκτσόγλου είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας και της Χαλκιδικής.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Γαλατίστης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Γαλάτιστα, την Αγία Αναστασία, το Πρινοχώρι καθώς και τη Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας, αποτελούν την κοινότητα Γαλατίστης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανθεμούντα του Δήμου Πολυγύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 177 κατοίκους.
Παραπομπές
Κιουρκτσογλου Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Κατηγορία:Πολύγυρος
Οίκος του Ζαλμ
Ο Οίκος του Ζαλμ είναι ένας ευγενής Οίκος από τη Λοθαριγγία, πλάγιος κλάδος του Οίκου του Αρντέν. Η έδρα του ήταν στον πύργο Ζαλμ στην περιοχή του Αρντέν (τώρα στο νότιο Βέλγιο) και κυβέρνησε στο Ζαλμ. Πιο γνωστός κλάδος είναι του Άνω Ζαλμ, που από το όρος Βοσγκ μεταφέρθηκαν στο Μπαντονβιλέ και μετά στο Σενόν.
Ιστορία
Το 1163 ο εγγονός του Ερρίκος Α΄ κόμης του Ζαλμ διαίρεσε την κτήση του μεταξύ των δύο παιδιών του: ο γιος του Ερρίκος Β΄ έλαβε το Άνω Ζαλμ στο όρος Βοσγκ και η κόρη του Ελισάβετ, σύζυγος του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βιάνντεν, έλαβε το Κάτω Ζαλμ στην περιοχή Αρντέν.
Το Άνω Ζαλμ
Οι κόμητες του Άνω Ζαλμ διέμεναν στον πύργο του Ζαλμ στην Αλσατία, όπου έπρεπε να ανταγωνιστούν τους γείτονές τους: τον πρίγκιπα-επίσκοπο του Στρασβούργου και τον δούκα της Λωρραίνης. Το 1475 το ήμισυ της επικράτειας κληροδοτήθηκε στους Ρήνεγκραβους, ενώ το υπόλοιπο το 1600 πέρασε στους δούκες της Λωρραίνης.
Οι Ρηνεγκράβοι ονόμαζαν τους εαυτούς τους κόμητες του Ζαλμ και το 1623 αναβαθμίστηκαν σε πρίγκιπες. Η γραμμή τους διαχωρίστηκε σε επιμέρους κλάδους, όπως οι Ζαλμ-Ζαλμ, οι Ζαλμ-Χόρστμαρ, οι Ζαλμ-Κύρμπουρκ. Κατά τη Γερμανική Μεταβολή (1802-14), όπου μεμονωμένα εδάφη προσαρτήθηκαν σε μεγαλύτερα κράτη, οι κλάδοι Ζαλμ-Ζαλμ και Ζαλμ-Κύρμπουρκ έλαβαν το πριγκιπάτο-επισκοπή του Μύνστερ και την κυριότητα του Άνχολτ και κυβέρνησαν το νεοϊδρυθέν πριγκιπάτο του Ζαλμ ως συνιδιοκτησία.
Το Κάτω Ζαλμ
Η γραμμή Ζαλμ-Ράιφερσαϊτ διαιρέθηκε σε μικρότερους κλάδους: Μπέντμπουρκ/Κράουταϊμ, Ράιτς και Ντυκ· εξέλιπε το 1888.
Εξέχοντα μέλη
Μέλη του Οίκου έγιναν επίτροποι (advocat) του αββαείου του Σαιν-Πιέρ στο Σανόν, κυβερνήτες του Νανσύ, μαρεσάλοι της Λωρραίνης, του Μπαρ και πρίγκιπες της Γερμανίας.
Οίκος του Μπλουά
Ο Οίκος του Μπλουά είναι ένας δυναστικός Οίκος της Ευρώπης, που μέλη του έγιναν κόμητες του Μπλουά, της Καμπανίας και βασιλείς της Ναβάρρας, το συνηθέστερο όνομα στα μέλη της δυναστείας ήταν "Θεοβάλδος". Ένα μέλος έγινε βασιλιάς της Αγγλίας και ένα άλλο πρίγκιπας της Αχαΐας. Η οικογένεια κληρονόμησε τις κομητείες του Μπλουά, του Σαρτρ, του Σατωντάν, του Τρουά, του Μω όπου διαδέχθηκε την Δυναστεία των Καρολιδών, την Καμπανία και τελικά το Βασίλειο της Ναβάρρας. Ιδρυτής του Οίκου ήταν ο Θεοβάλδος ο Πρεσβύτερος (906). Όταν ο Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας χώρισε την Ελεονώρα της Ακουιτανίας και αυτή παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας η Ακουιτανία βρέθηκε στη δικαιοδοσία του βασιλιά της Αγγλίας. Τότε ο Λουδοβίκος Ζ΄ νυμφεύτηκε την Αδέλα της Καμπανίας κόρη του Θεοβάλδου Β΄ κόμη της Καμπανίας. Τέκνο τους ήταν η Αγνή σύζυγος των Αλεξίου Β΄ Κομνηνού, Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού και Θεοδώρου Βρανά.
Ο Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας νυμφεύτηκε τη Λευκή της Ναβάρρας (1177-1229), κόρη και κληρονόμο του Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας. Τον γιο τους Θεοβάλδο τον Μεταθανάτιο διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Α΄ της Ναβάρρας και μετά η κόρη αυτού Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας, σύζυγος του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας. Έτσι η Ναβάρρα πέρασε στους βασιλείς της Γαλλίας. Ο Ερρίκος Α΄ ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κύριου κλάδου. Ο Στέφανος της Αγγλίας μέλος επίσης του Οίκου του Μπλουά ήταν ο τελευταίος Άγγλο-Νορμανδός βασιλιάς την περίοδο 1135-1154, η μητέρα του Αδελαΐδα ήταν κόρη του Γουλιέλμου του Κατακτητή.
Κλάδοι
Ένας κλάδος του Οίκου ιδρύθηκε από τον Στέφανο Α΄ του Σανσέρ μικρότερο γιο του Θεοβάλδου του Μέγα, ο 6ος απόγονος του Ιωάννης Γ΄ κόμης του Σανσέρ ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος των Μπλουά, ο κλάδος ξεκληρίστηκε με τον θάνατο της Μαργαρίτας του Σανσέρ (1418). Κλάδος του Σαμπλίτ: Ο Ούγος Α΄ της Καμπανίας κληρονόμησε από τον πατέρα του Θεοβάλδο Γ΄ του Μπλουά, από τη μητέρα του το Μπαρ-συρ-Ωμπ και από τον αδελφό του την κυριότητα του Τρουά. Οι τρεις περιοχές ενώθηκαν με το όνομα Καμπανία. Η σύζυγός του έκανε ένα γιο, τον Όντο Β΄ του Σαμπλίτ αλλά ο πατέρας του που έλειπε σε Σταυροφορίες, δεν τον αναγνώρισε ως δικό του και κληροδότησε την Καμπανία στον ανιψιό του Θεοβάλδο Β΄. Από τότε η κομητεία έμεινε στον κύριο κλάδο. Ο Εύδης Α΄ του Σαμπλίτ είχε γιο τον Γουλιέλμο Α΄, που συμμετείχε στη Δ΄ Σταυροφορία και αμείφθηκε με το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Εκεί τον διαδέχθηκε ο Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Ευρωπαϊκές βασιλικές δυναστείες
Μαρίνα Δίζη
Η Μαρίνα Δίζη-Πατσουρέα του Πέτρου (Αθήνα, 15 Μαΐου 1952) είναι Ελληνίδα πολιτικός, που υπήρξε βουλευτής με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς από το 1989 ως το 1990. Είναι το πρώτο πρόσωπο που εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου με οικολογικό κόμμα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έκανε σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων και αποφοίτησε από τη Γαλλική Ακαδημία. Εξελέγη βουλευτίνα Α΄ Αθηνών στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο του 1989. Είναι παντρεμένη με 1 κόρη.
Έγινε γνωστή από το επεισόδιο που προκάλεσε στη Βουλή με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους συναδέλφους της για το πρόβλημα του νέφους. Το επεισόδιο έγινε στις 3 Μαρτίου 1990, στη διάρκεια της τρίτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Στην πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου (Φεβρ. 1990) απείχε. Στις 27 Φεβρουαρίου και η δεύτερη ψηφοφορία απέβη άκαρπη. Στην τρίτη ψηφοφορία η Δίζη άνοιξε ξαφνικά ένα πανό που έγραφε "Σταματήστε το θέατρο για το συν ένα, τον πρόεδρο και το νέφος". Την ίδια στιγμή, και ενώ ο πρόεδρος της Βουλής Αθανάσιος Τσαλδάρης προσπαθούσε να την ανακαλέσει σε τάξη, δεκάδες οπαδοί της βουλευτίνας την επευφημούσαν ρίχνοντας από τα θεωρεία γαρίφαλα στο χώρο της Βουλής. Την επομένη παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το επεισόδιο από βουλευτίνα η Άννα Συνοδινού.
Αμπ Φαφιέ
Ο Αμπ Φαφιέ (Ab Fafié, 4 Μαρτίου 1941 - 27 Νοεμβρίου 2012) ήταν Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Μαρίνα Δίζη
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς
Αμπ Φαφιέ
Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής
Ο Φαφιέ έκανε το ντεμπούτο του για τη Φέγενορντ, ομάδα της πατρίδας του, εναντίον της Φορτούνα Σίταρντ το 1959 και έπαιξε επίσης για τη Ξέρξες, καθώς και για την Αϊντχόφεν, με την οποία αγωνίστηκε μόνο σε 13 αγώνες λόγω τραυματισμών.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Φαφιέ έγινε βοηθός προπονητή του Χανς Κράαϊ στη Φέγενορντ το 1981 και ονομάστηκε προσωρινός προπονητής μετά την απόλυση του Κράαϊ το 1983. Ανέλαβε ως πρώτος προπονητής το 1984, όταν ο Τάις Λίμπρεχτς απολύθηκε και τερμάτισε στην τρίτη θέση της Έρεντιβιζιε και τις δύο σεζόν του στο τιμόνι της ομάδας. Αργότερα προπόνησε μία σειρά από ομάδες σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των ΑΕΚ, Γάνδη, Ουτρέχτη και Γκο Αχέντ Ιγκλς, όπου διαδέχτηκε τον απολυμένο Χενκ τεν Κάτε.
Ουτρέχτη
Στην Ουτρέχτη, κέρδισε το ψευδώνυμο Βασιλιάς Αμπ, αφού την οδήγησε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, ύστερα από την κατάληψη της τέταρτης θέσης στην πρώτη του σεζόν. Η ομάδα αποκλείστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν από τη Ρεάλ Μαδρίτης και μετά από κάποιες λιγότερο επιτυχημένες σεζόν, ο Φαφιέ απολύθηκε το 1994.
Είχε επίσης περάσματα ως προπονητής σε δύο ινδονησιακούς συλλόγους και προπόνησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, τις ερασιτεχνικές ΚΒΒ, Όβερμαας, ΒΣΕ και ΝΜΣΒΒ.
Προσωπική ζωή
Ο Φαφιέ πέθανε το Νοέμβριο του 2012, σε ηλικία 71 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φέγενορντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΑΑ Γάνδη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ουτρέχτης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκο Αχέντ Ιγκλς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Περσίτζα Τζακάρτα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι
Βοροφαγίνες
thumb|Aelurodon stirtoni Η υποοικογένεια Bοροφαγίνες είναι εξαφανισμένη ομάδα κυνιδών αποκαλούμενοι «σκύλοι θραύσης οστών» οι οποίοι ήταν ενδημικοί στη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια του Ολιγόκαινου προς το Πλειόκαινο και έζησαν περίπου 36-2,5 εκατομμύρια χρόνια πριν και υπήρξαν για περίπου 33,5 εκατομμύρια χρόνια.
Προέλευση
Οι Bοροφαγίνες προφανώς κατάγονται από την υποοικογένεια Εσπεροκυνίνες. Ο πρωιμότερος και πιο πρωτόγονος βοροφαγίνης είναι το γένος Αρχαιοκύων, ο οποίος είναι ένα μικρό ζώο με μέγεθος αλεπούς που ευρίσκετο κυρίως στα στρώματα απολιθωμάτων στη δυτική Βόρεια Αμερική. Οι βοροφαγίνες σύντομα επεκτάθηκαν σε διάφορες μεγάλες ομάδες. Εξελίχθηκαν ώστε να γίνουν ιδιαίτερα μεγαλύτεροι από τους προκάτοχούς τους, και γέμισαν ένα ευρύ φάσμα οικοθέσης στην ύστερη Καινοζωική Βόρεια Αμερική, από μικρά παμφάγα μέχρι ισχυρά, με μέγεθος αρκούδας σαρκοφάγα, όπως ο Επικύων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες
Ραβέντι
Επειδή ο μίσχος του ραβεντίου αυξάνεται απευθείας από το ρίζωμα και παράγει το φύλλο στο τέλος του, στη βοτανική κατηγοριοποιείται ως λαχανικό και μαγειρικά χρησιμοποιείται ως φρούτο.
Στη μαγειρική χρήση οι φρέσκοι ωμοί μίσχοι (μίσχοι των φύλλων) είναι τραγανοί (παρόμοιοι με αυτούς του σέλινου) με ισχυρή, στυφή γεύση. Συνηθέστερα, οι μίσχοι των φύλλων του φυτού μαγειρεύονται με ζάχαρη και χρησιμοποιούνται σε πίτες και άλλα γλυκά. Ένας αριθμός των ποικιλιών που έχουν εξημερωθεί για ανθρώπινη κατανάλωση, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν αναγνωριστεί ως Rheum x hybridum από τη Βασιλική Εταιρεία Οπωροκηπευτικών (Royal Horticultural Society).
Το ρεβέντι περιέχει ανθρακινόνες (anthraquinones), συμπεριλαμβανομένης της ρεΐνης (rhein), της εμοδίνης (emodin) και τους γλυκοζίτες (glycosides) (π.χ. glucorhein), οι οποίοι προσδίδουν καθαρτικές και υπακτικές ιδιότητες (cathartic and laxative properties). Ως εκ τούτου είναι χρήσιμο ως καθαρτικό, σε περίπτωση δυσκοιλιότητας.
Ετυμολογία
Η αγγλική ονομασία «rhubarb» είναι συνδυασμός του Αρχαίου Ελληνικού ρά (ή ρήον) και του «βάρβαρον» (rha + barbarum). Πιθανόν, από τον Rhā, τον ποταμό Βόλγα, στου οποίου στις όχθες ζούσαν φυλές βαρβαρικές που ήσαν εξοικειωμένες με τα χυμώδη κοτσάνια του πρασινοκόκκινου φυτού, που φύτρωνε στις όχθες του. Τα φυτά, από τον «Ρα των βαρβάρων», αργότερα έγιναν το Λατινικό «rhabarbarum».
Καλλιέργεια
300px|left|thumb|Ραβέντι, όπου εκτίθενται προς πώληση, σε μια αγορά του Leeds της [[Αγγλίας.]] Τα ραβέντι καλλιεργούνται σε πολλές περιοχές. Με την παραγωγή τους στα θερμοκήπια είναι διαθέσιμα για μεγάλο χρονικό διάστημα του έτους. Τα ραβέντι που καλλιεργούνται στα θερμοκήπια (θερμαινόμενα θερμοκήπια), όπου ονομάζονται «θερμοκήπια ραβέντι» και συνήθως διατίθενται στις καταναλωτικές αγορές στις αρχές της άνοιξης, πριν από τα καλλιεργούμενα στους αγρούς ραβέντι είναι διαθέσιμα. Τα ρεβέντι του θερμοκηπίου συνήθως είναι πιο φωτεινά κόκκινα, πιο τρυφερά και με πιο γλυκιά γεύση, απ'ότι τα ραβέντι που καλλιεργούνται στους αγρούς. Στα εύκρατα κλίματα το ραβέντι είναι ένα από τα διατροφικά φυτά που συγκομίζονται πρώτα, συνήθως στα μέσα έως τα τέλη της άνοιξης (Απρίλιο / Μάιο στο Βόρειο Ημισφαίριο και Οκτώβριο / Νοέμβριο στο Νότιο Ημισφαίριο), ενώ η εποχή για τα καλλιεργούμενα στους αγρούς φυτά, διαρκεί μέχρι το Σεπτέμβριο. Στις βορειοδυτικές πολιτείες του Όρεγκον και της Ουάσιγκτον συνήθως υπάρχουν δύο συγκομιδές, από τα τέλη Απριλίου έως το Μάιο και από τα τέλη Ιουνίου έως τον Ιούλιο. Τα ραβέντι είναι έτοιμα να καταναλωθούν το συντομότερο μετά τη συγκομιδή τους και όταν οι φρεσκοκομμένοι μίσχοι τους είναι σταθεροί και γυαλιστεροί.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο τα πρώτα ραβέντι του έτους συλλέγονται υπό το φως των κεριών, σε σκοτεινά υπόστεγα, όπου αποκλείεται οποιοδήποτε άλλο φως – μια πρακτική που παράγει ένα πιο γλυκό, πιο τρυφερό κοτσάνι. Αυτές οι παράγκες είναι διάσπαρτες γύρω από το σημειούμενο «Τρίγωνο Ραβέντι» του Γούεικφιλντ, Ληντς και του Μόρλεϊ.
Ο υποστηρικτής της βιολογικής κηπουρικής, ''Λώρενς Ντ. Χιλς, απαριθμεί τα αγαπημένα του ραβέντι για τη γεύση τους, όπως τα: Hawke's Champagne, Victoria, Timperley Early και Early Albert, συνιστώντας όμως, το Perpetual Gaskin'', ως αυτό που έχει το χαμηλότερο επίπεδο οξαλικού οξέος, ώστε να μπορεί να συγκομίζεται για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, χωρίς να αναπτύσσεται πικράδα.
Επειδή το ραβέντι είναι εποχιακό φυτό, η ύπαρξη των φρέσκων ραβέντι εκτός εποχής είναι δύσκολη στα ψυχρότερα κλίματα, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, τη Ρωσία κλπ. Τα ραβέντι ευδοκιμούν στις περιοχές που έχουν άμεσο ηλιακό φως και μπορούν να φυτευτούν με επιτυχία σε δοχεία αν είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να φιλοξενήσουν την ανάπτυξη μιας σεζόν.
Τα ραβέντι που επλήγησαν από το δριμύ ψύχος δεν θα πρέπει να καταναλώνονται, καθώς μπορεί να έχουν υψηλό οξαλικό οξύ, το οποίο μεταναστεύει από τα φύλλα και μπορεί να προκαλέσει ασθένεια.
Το χρώμα στα στελέχη του ραβέντι μπορεί να διαφέρει από το συνηθισμένο κόκκινο βυσσινί, από ένα διάστικτο ανοικτό ροζ σε ανοιχτό πράσινο. Οι μίσχοι του ραβέντι ποιητικά περιγράφονται ως «βυσσινί στελέχη». Το χρώμα προκύπτει από την παρουσία των ανθοκυανινών και ποικίλλει ανάλογα τόσο από την ποικιλία του ραβέντι, όσο και από την τεχνική παραγωγής τους. Το χρώμα δεν έχει σχέση με την καταλληλότητά του για τη μαγειρική: Το πράσινο-στέλεχος ραβέντι είναι πιο ανθεκτικό και έχει μεγαλύτερη απόδοση, αλλά οι κόκκινου χρώματος μίσχοι είναι πολύ πιο δημοφιλείς στους καταναλωτές.
Ιστορική καλλιέργεια
thumb|left|300px|Ένα δεμάτι ρεβέντι βιολογικής καλλιέργειας. Το ραβέντι έχει χρησιμοποιηθεί για φαρμακευτικούς σκοπούς από τους Κινέζους για χιλιάδες χρόνια και εμφανίζεται στη «Βοτανό-Ριζο Κλασική του Θεϊκού Αγρότη» ("The Divine Farmer's Herb-Root Classic") του Shennong BenCao Jing, όπου θεωρείται ότι έχει καταρτισθεί πριν από περίπου 2.700 χρόνια. Αν και η περιγραφή του Διοσκουρίδη για το ρηον ή ρά, δηλώνει ότι είναι μια φαρμακευτική ρίζα που ήρθε στην Ελλάδα με προέλευση πέρα από τον Βόσπορο, μπορεί να ήταν το ραβέντι, το εμπόριο του, όμως, ως φαρμάκου δεν εδραιώθηκε σταθερά έως τους Ισλαμικούς χρόνους. Κατά τη διάρκεια των Ισλαμικών χρόνων, εισήχθη δια μέσου του Δρόμου του Μεταξιού, φθάνοντας τον 14ο αιώνα, στην Ευρώπη, μέσα από τα λιμάνια του Χαλεπίου και της Σμύρνης, όπου έγινε γνωστό ως το «Τουρκικό ραβέντι». Αργότερα, όταν η συνήθης διαδρομή έγινε μέσω της Ρωσίας, έγινε γνωστό με τον όρο το «Ρωσικό ραβέντι».
Για αιώνες το φυτό φύτρωνε άγριο ​​κατά μήκος της όχθης του ποταμού Βόλγα, για το οποίο το αρχαίο Σκυθικό του υδρωνύμιο (hydronym) ήταν Rhā. Η δαπάνη της μεταφοράς του κατά μήκος όλης της Ασίας έκανε το ραβέντι ακριβό στη μεσαιωνική Ευρώπη. Η τιμή του ήταν αρκετές φορές πάνω από την τιμή άλλων πολύτιμων βοτάνων και μπαχαρικών, όπως η κανέλα, το όπιο και το σαφράν. Επομένως, ο εξερευνητής-έμπορος Μάρκο Πόλο, έψαξε για τον τόπο όπου το φυτό καλλιεργείται και συγκομίζεται· και ανακάλυψε ότι καλλιεργείτο στα βουνά της επαρχίας Τανγκούτ (Tangut). Η αξία των ραβέντι μπορεί να ειδωθεί στην έκθεση της πρεσβείας του Ruy Gonzáles de Clavijo το 1403-1405, για τον Τιμούρ στη Σαμαρκάνδη: «Το καλύτερο όλων των εμπορευμάτων που έρχονται στην Σαμαρκάνδη ήταν από την Κίνα: ειδικά μεταξωτά, σατέν, μόσχος, ρουμπίνια, διαμάντια, μαργαριτάρια και ραβέντι ...»
Χρήσεις
thumb|250px|left|Αποξηραμένα ραβέντι, με άρωμα φράουλας. Τα ραβέντι καλλιεργούνται κυρίως για τα σαρκώδη στελέχη τους, τυπικά γνωστά σαν μίσχοι. Η χρήση των μίσχων του ραβέντι ως τροφίμων είναι μια σχετικά πρόσφατη καινοτομία. Αυτή η χρήση καταγράφηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία του 17ου αιώνα, μετά τη διαθεσιμότητα στο κοινό της προσιτής πλέον ζάχαρης και έφθασε στο ανώτατο σημείο μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων του 20ού αιώνα.
Συνήθως είναι βρασμένα με ζάχαρη ή χρησιμοποιούνται σε πίτες και γλυκά, αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε αλμυρά πιάτα ή τουρσιά. Τα ραβέντι μπορούν να αφυδατωθούν και να εμποτιστούν σε χυμό φρούτων. Στις περισσότερες περιπτώσεις εμποτίζονται σε χυμό φράουλας για να μιμηθούν τη δημοφιλή πίτα φράουλα ραβέντι.
Η ρίζα ραβέντι παράγει μια πλούσια καφέ χρωστική ουσία παρόμοια με το φλοιό καρυδιού. Χρησιμοποιείται στις βόρειες περιοχές όπου δεν επιβιώνουν οι καρυδιές.
Μαγειρική
thumb|left|250px|Θίχουλο από ρεβέντι. thumb|250px|left|Φρεσκο-κομμένοι μίσχοι ραβέντι, μετά των φύλλων τους. thumb|250px|left|Μια σπιτική πίτα ραβέντι. Για το μαγείρεμα οι μίσχοι συχνά κόβονται σε μικρά κομμάτια και βράζονται στο νερό με την προσθήκη ζάχαρης. Χρειάζεται λίγο νερό, καθώς οι μίσχοι ραβέντι, περιέχουν αρκετό δικό τους νερό. Μερικές φορές, προστίθενται μπαχαρικά όπως η κανέλα, το μοσχοκάρυδο και το τζίντζερ. Τα κομμένα σε φέτες κοτσάνια βράζουν έως ότου μαλακώσουν. Η κομπόστα ραβέντι, η σάλτσα ραβέντι, όπως και η σάλτσα μήλου, συνήθως τρώγονται κρύες.
Πηκτίνη ή ζάχαρη με πηκτίνη μπορούν να προστεθούν στο μείγμα για να γίνουν μαρμελάδες.
Σε παλιότερες εποχές, ένα κοινό και προσιτό γλυκό για τα παιδιά σε μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου και της Σουηδίας ήταν ένα τρυφερό ραβδί ραβέντι, βουτηγμένο στη ζάχαρη. Ακόμα τρώγεται με αυτόν τον τρόπο στη δυτική Φινλανδία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία και κάποια άλλα μέρη του κόσμου. Στη Χιλή, το Χιλιανό ραβέντι, το οποίο έχει πολύ μακρινή συγγένεια, πωλείται στο δρόμο με αλάτι ή αποξηραμένη καυτερή πιπεριά, όχι ζάχαρη.
Ραβέντι χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή κομπόστας. Όντας λίγο ξινή, είναι πολύ δροσιστική και μπορεί να πίνεται κρύα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Ιατρική
Στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, οι ρίζες ραβέντι χρησιμοποιούνται ως καθαρτικό εδώ και αρκετές χιλιετίες. Το ραβέντι εμφανίζεται επίσης, σε Μεσαιωνικές, Αραβικές και Ευρωπαϊκές συνταγές. Ήταν ένα από τα πρώτα Κινέζικα φάρμακα που εισήχθησαν στη Δύση, από την Κίνα.
Χημεία
Οι ρίζες και οι μίσχοι είναι πλούσιοι σε ανθρακινόνες, όπως εμοδίνη (emodin) και ρεΐνη (rhein). Αυτές οι ουσίες είναι καθαρτικές και υπακτικές, εξηγώντας τη σποραδική χρήση του ραβέντι ως βοηθητικό διαίτης. Οι ενώσεις της ανθρακινόνης έχουν διαχωριστεί από την κονιοποιημένη ρίζα ραβέντι για ιατρικούς σκοπούς.
Τα ριζώματα («ρίζες») περιέχουν ενώσεις stilbenoid (συμπεριλαμβανομένης της rhaponticin), οι οποίες φαίνεται ότι μειώνουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, στους διαβητικούς ποντικούς.
Επίσης περιέχει τις γλυκοζίτες φλαβανόλες (flavanol glucosides) (+)-κατεχίνη-5-O-γλυκοζίτη και (-)-κατεχίνη-7-Ο-γλυκοζίτη.
Το ραβέντι περιέχει μόρια κινόνης με βάση τον άνθρακα τα οποία είναι ικανά να μεταφέρουν ηλεκτρικό φορτίο. Το 2014 μια ομάδα επιστημόνων του Χάρβαρντ δημοσίευσε αποτελέσματα που περιγράφουν τη χρήση των κινόνης AQDS, σχεδόν πανομοιότυπης με μια μορφή που βρέθηκε στο ραβέντι, στις μπαταρίες ροής (flow-batteries).
Τοξικότητα
Τα φύλλα από τα ραβέντι περιέχουν δηλητηριώδεις ουσίες, συμπεριλαμβανομένου του οξαλικού οξέος, το οποίο είναι ένα νεφροτοξικό και διαβρωτικό οξύ, που υπάρχει σε πολλά φυτά. Άνθρωποι έχουν δηλητηριαστεί μετά τη λήψη των φύλλων. Μια τέτοια δηλητηρίαση αποτέλεσε ιδιαίτερο πρόβλημα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα φύλλα προτάθηκαν ως πηγή τροφής στη Βρετανία.
Παράσιτα
Το rhubarb curculio, (Lixus concavus), είναι ένα ρυγχωτό σκαθάρι (weevil). Στο ραβέντι είναι ξενιστής, με τις ζημιές του να είναι ορατές κυρίως στα φύλλα και τα στελέχη, με κομμίωση (gummosis) και οβάλ ή κυκλικές τροφοδοσίες ή / και περιοχές ωοτοκίας.
Οι hungry wildlife μπορούν να ξεθάβουν και να τρώνε τις ρίζες ραβέντι την άνοιξη, καθώς τα αποθηκευμένα άμυλα, μετατρέπονται σε σάκχαρα, για την ανάπτυξη των νέων φυλλωμάτων.
«Ραβέντι-ραβέντι» ("Rhubarb rhubarb")
Στο Βρετανικό θέατρο και σε ένα από τα πρώτα ραδιοφωνικά δράματα, οι λέξεις "ραβέντι-ραβέντι" ("rhubarb rhubarb") επαναλαμβάνονταν για την επίδραση της ακατάληπτης συζήτηση στο παρασκήνιο. Αυτή η χρήση δάνεισε τον τίτλο της, στην ταινία Ραβέντι (Rhubarb) του 1969 και στο ριμέικ της, "Ραβέντι Ραβέντι" ("Rhubarb rhubarb") του 1980.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα Αγγλικά)
Κατηγορία:Πολυγονοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Πολυετή φυτά
Μαχαιροί Χανίων
Οι Μαχαιροί είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκονται σε υψόμετρο 120 μέτρων και απέχουν από τα Χανιά 24 χιλιόμετρα.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Maghierus στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Machierus με 84 κατοίκους και 39 οφειλούμενες αγγαρείες, ονομασία την οποία χρησιμοποιεί και ο Βασιλικάτα το 1630. Το 1881 είχε 250 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και υπαγόταν στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Το παλαιό τμήμα του οικισμού έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Τα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής των σπιτιών είναι απλά με βασικό στοιχείο την κλειστή εσωτερική αυλή. Οι λιθοδομές των σπιτιών καλύπτονται με επιχρίσματα από τα οποία ξεχωρίζουν μόνο τα λαξευτά πέτρινα πλαίσια των ανοιγμάτων (θυρών και παραθύρων). Χαρακτηριστικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής της όψιμης Βενετοκρατίας σε λαξευτές αντηρίδες απαντούν κυρίως στις γωνίες των κτηρίων. Τα σπίτια του παλαιού τμήματος των Μαχαιρών χρονολογούνται τον 18o και 19ο αιώνα.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Στύλου. Το 1948 με το ΦΕΚ 112Α - 02/05/1948 ορίστηκε έδρα έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μαχαιρών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρμένων του δήμου Αποκορώνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 54 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Μαχαιρών
Ούπλαντ
Συνορεύει με το Σόντερμανλαντ, το Βέστμανλαντ και το Γιέστρικλαντ. Οροθετείται επίσης από τη λίμνη Μέλαρεν και τη Βαλτική θάλασσα. Στο μικρό ακατοίκητο νησί Μέρκετ της Βαλτικής, το Ούπλαντ έχει πολύ σύντομα και ασυνήθιστα διαμορφωμένα χερσαία σύνορα με το Ώλαντ, μια αυτόνομη επαρχία της Φινλανδίας.
Μαχαιροί Χανίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ούπλαντ
Το όνομα σημαίνει κυριολεκτικά τη γη, ένα όνομα που συναντάται συνήθως στην παλαιότερη αγγλική λογοτεχνία ως Upland. Η λατινική του μορφή, η οποία χρησιμοποιείται περιστασιακά, είναι το Uplandia. Είναι διάσημο για την υψηλότερη συγκέντρωση Ρουνικών λίθων στον κόσμο, με 1.196 επιγραφές σε πέτρα που άφησαν οι Βίκινγκς.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Μουσείο φυσικής ιστορίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Το Μουσείο Φυσικής ιστορίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης (αγγλικά: Oxford University Museum of Natural History, γνωστό και ως OUMNH), είναι ο χώρος όπου εκτίθενται πολλά από τα δείγματα φυσικής ιστορίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στην τοποθεσία Παρκς Ρόαντ στην Οξφόρδη. Στο κτήριο υπάρχει και αίθουσα διαλέξεων η οποία χρησιμοποιείται από τα τμήματα χημείας, ζωολογίας και μαθηματικών του πανεπιστημίου. Μέσω του μουσείου φυσικής ιστορίας, γίνεται η πρόσβαση στο λαογραφικό μουσείο Πιτ Ρίβερς.
Ιστορία
μικρογραφία|Άποψη του ισόγειου χώρου του κτηρίου Η νεογοτθική αρχιτεκτονική του κτηρίου σχεδιάστηκε από τους Τόμας Νιούενχαμ Ντην και Μπέντζαμιν Γούντγουαρντ. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1855, και ολοκληρώθηκε το 1860. Ξεκινώνοντας την λειτουργία του, συγκέντρωσε τα εκθέματα και εξοπλισμό από τις προϋπάρχουσες υποδομές φυσικής ιστορίας του πανεπιστημίου οι οποίες ήταν διάσπαρτες στην πόλη της Οξφόρδης και τα διάφορα κολέγια, ώστε να είναι διαθέσιμα όλα σε ένα κοινό χώρο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των εκθεμάτων του μουσείου προέρχεται από τις συλλογές φυσικής ιστορίας του Ασμόλειου μουσείου, ενώ κάποια προήλθαν επίσης και από το μουσείο Κράιστ Τσερτς.
Επιπλέον, οι σπουδές στο πανεπιστήμιο έως την εποχή εκείνη επικεντρώνονταν κυρίως στην θεολογία, φιλοσοφία, και κλασική ιστορία και λογοτεχνία, και ήταν ευκαιρία να επεκταθεί και στις φυσικές επιστήμες του υλικού κόσμου και το πως αυτός λειτουργεί. Η χρηματοδότηση της κατασκευής ενισχύθηκε εν μέρει και μέσω της πώλησης αντίτυπων της Βίβλου. Αρχικά εγκαταστάθηκαν διάφορα τμήματα εντός του κτηρίου, όπως της γεωλογίας, χημείας, ορυκτολογίας και άλλα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου μετακινήθηκαν στα δικά τους κτήρια.
Μεταξύ του 1885 και του 1886 κατασκευάστηκε και μια νέα επέκταση στο πίσω μέρος του κεντρικού κτηρίου, στο οποίο στεγάστηκαν οι εθνολογικές και λαογραφικές συλλογές του Αουγκούστους Πιτ Ρίβερς, και έτσι δημιουργήθηκε το μουσείο Πιτ Ρίβερς, κρατώντας διακριτά αλλά σε κοντινή απόσταση τα φυσικά εκθέματα από τα ανθρώπινα δημιουργήματα.
Το κτήριο
Υπάρχουν 3 κύριες συλλογές, η Γεωλογική η οποία καλύπτει τα παλαιοντολογικά εκθέματα και τα εκθέματα ορυκτών, η Ζωική στην οποία περιλαμβάνονται τα ζωολογικά και εντομολογικά εκθέματα, και οι συλλογές του Αρχείου σχετικά με το μουσείο οι οποίες κατανέμονται στους 2 ορόφους του κτηρίου.
Στον πάνω όροφο, στεγάζεται το τμήμα εντομολογίας, αίθουσα διαλέξεων καθώς και εστιατόριο, ενώ είναι θεατά στο σύνολο τους τα εκθέματα του ισόγειου ορόφου από ψηλά.
Φυσική εξέλιξη
Στις 30 Ιουνίου του 1860, πρώτο έτος λειτουργίας του μουσείου, διαδραματίστηκε στην αίθουσα διαλέξεων του μουσείου σημαντικός διάλογος μεταξύ βιολόγων της εξελικτικής βιολογίας και αντιπροσώπων της αγγλικανικής εκκλησίας, ως προς την θεωρία της φυσικής εξέλιξης. Η συζήτηση θεωρείται σημαντική γιατί υπήρξε κομβικό σημείο ώστε να αρχίσει να υποχωρεί η κατά γράμμα ερμηνεία της δημιουργίας του κόσμου σύμφωνα με την Αγία Γραφή, και η προσοχή να στρέφεται προς τις φυσικές επιστήμες, σύμφωνα με τις μαρτυρίες επιστημόνων που συμμετείχαν στον διάλογο. Οι κύριες μορφές της συζήτησης, ήταν ο Τόμας Χάξλεϊ, βιολόγος και σθεναρός υποστηρικτής των θεωριών του Δαρβίνου, και ο Σάμιουελ Ουίλμπερφορς, επίσκοπος της Οξφόρδης. Ο Ουίλμπερφορς είχε υποστηρίξει την κατασκευή του μουσείου, έτσι ώστε να είναι δυνατό να μελετηθούν τα θαύματα της θεϊκής δημιουργίας. Στον διάλογο που ακολούθησε το κύριο θέμα ήταν το κατά πόσο ίσχυε η φυσική εξέλιξη και το κατά πόσο ο άνθρωπος πράγματι κατάγεται από μια μορφή πιθήκου βάσει των θεωριών του Δαρβίνου.
Ασύρματος τηλέγραφος
Στις 14 Αυγούστου του 1894, έγινε η πρώτη παρουσίαση του ασύρματου τηλέγραφου, κατά την οποία στάλθηκε ραδιοσήμα από γειτονικό κτήριο, και λήφθηκε από την ραδιοσυσκευή στον χώρο των διαλέξεων στο μουσείο.
Ντόντο
Στο μουσείο εκτίθεται το πιο καλοδιατηρημένο δείγμα ντόντο, άπτερου πτηνού μεγάλων διαστάσεων το οποίο εξαφανίστηκε τον 17ο αιώνα.
Σημερινή εποχή
Η χρηματοδότηση του ιδρύματος γίνεται από το πανεπιστήμιο, ιδιώτες, καθώς και κυβερνητικά κονδύλια. Η είσοδος στο μουσείο είναι ελεύθερη, και δέχεται πάνω από 670.000 επισκέπτες ανά έτος, με περίπου 35.000 να είναι μαθητές σχολείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία φυσικής ιστορίας ανά χώρα Κατηγορία:Μουσεία στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 1976
Το Κύπελλο Κύπρου 1976 ήταν η 1η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (υπό την αιγίδα της ΕΟΠΕ Κύπρου). Συμμετείχαν οχτώ ομάδες. Νικητής ήταν ο Πεζοπορικός για 1η φορά στην ιστορία του.
Ημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Πεζοπορικός και η ΑΕΛ. Ο τελικός ορίστηκες στις 26 Νοεμβρίου 1976 στο παλιό ΓΣΠ. Λόγω βροχής ο αγώνας διακόπηκε. Τη στιγμή της διακοπής ο Πεζοπορικός προηγείτο με 2-1 σετ. Ορίστηκε επαναληπτικός στις 2 Δεκεμβρίου 1976 στο ίδιο στάδιο. Νικητής ήταν ο Πεζοπορικός με σκορ 3-2 σετ (14-16, 15-8, 15-5, 12-15, 15-11).
Λιθόκερος
Συνήθειες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5d/Lethocerus_wings_open.jpg/220px-Lethocerus_wings_open.jpg|μικρογραφία| Lethocerus sp . με τα φτερά ανοιχτά Σε αντίθεση με τα γιγάντια ζωύφια του νερού στην υποοικογένεια των Βελοστοματίδων, τα θηλυκά δεν γεννούν τα αυγά στην πλάτη των αρσενικών. Αντίθετα, μετά τη σύζευξη (συχνά πολλαπλές συνεδρίες ) τα αυγά τοποθετούνται σε αναδυόμενη βλάστηση (σπάνια σε ανθρωπογενείς κατασκευές) αρκετά ψηλά πάνω από την ίσαλο γραμμή ώστε τα αυγά να μην βυθίζονται μόνιμα. Στη συνέχεια, το αρσενικό προστατεύει τα αυγά από τα αρπακτικά και περιοδικά φέρνει νερό στα αυγά για να αποτρέψει την αποξήρανση τους.
Όπως και άλλα μέλη της οικογένειας των γιγαντιαίων ζωυφίων, τα είδη των λιθόκερων είναι αρπακτικά που εξουδετερώνουν το θήραμα μαχαιρώνοντάς το με το ρύγχος του και εγχύοντας ένα σάλιο που περιλαμβάνει μια σειρά από ένζυμα που διασπούν τις πρωτεΐνες. Έως και 132 συστατικά έχουν βρεθεί στο σάλιο ή το δηλητήριό τους, αρκετά παρόμοια με αυτά που βρέθηκαν στα ζωύφια δολοφόνων. Στη συνέχεια, η προβοσκίδα χρησιμοποιείται για να ρουφήξει το υγρό και ημι-χωνεμένο σωματικό υγρό του θηράματος. Το βήμα μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για αυτοάμυνα και το δάγκωμα είναι πολύ επώδυνο για τον άνθρωπο, προκαλώντας πρήξιμο και παλμικό πόνο, αλλά συνήθως υποχωρεί μέσα σε περίπου πέντε ώρες το πολύ.
Οι ενήλικες λιθόκεροι έλκονται από τα φώτα (εξ ου και το όνομα ηλεκτρικό σφάλμα φωτός) και έλκονται σε μεγάλους αριθμούς καθώς διασκορπίζονται από το ένα υδάτινο σώμα στο άλλο κατά την περίοδο των βροχών. Ορισμένα είδη τρώγονται, ιδιαίτερα στη Νοτιοανατολική Ασία και μερικά είναι υπό εξαφάνιση.
Είδος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/Giant_water_bug_%28Belostomatidae%29%2C_Vohimana_reserve%2C_Madagascar_%2813569458513%29.jpg/220px-Giant_water_bug_%28Belostomatidae%29%2C_Vohimana_reserve%2C_Madagascar_%2813569458513%29.jpg|μικρογραφία| Υπάρχουν δύο αφρικανικά είδη, το L. oculatus της Μαδαγασκάρης (φαίνεται) και το L. cordofanus της ηπειρωτικής χώρας σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Lethocerus_deyrollei.jpg/220px-Lethocerus_deyrollei.jpg|μικρογραφία| Το L. deyrollei τοποθετείται τώρα γενικά στο δικό του γένος, Kirkaldyia Από το 2006, αυτή είναι μια διεξοδική λίστα όλων των γνωστών ειδών του Λιθόκερου:
Το παλαιότερο γνωστό απολίθωμα του γένους είναι ένα απροσδιόριστο είδος από την πόλη Μπέμπριτζ, στη Νήσο Ουάιτ, Ηνωμένο Βασίλειο.
Εκτός από αυτά, το Lethocerus deyrollei, το οποίο είναι ένα από τα πιο γνωστά γιγάντια ζωύφια του νερού, περιλαμβάνεται παραδοσιακά σε αυτό το γένος, αλλά το 2006 μεταφέρθηκε στην κατηγορία των Κυρκαϊλιδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έντομα
Ντολόρες (Μπουένος Άιρες)
Η Ντολόρες (Dolores) είναι πόλη στην επαρχία Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι το διοικητικό κέντρο του Παρτίδο (κομητεία) Ντολόρες. Η πόλη έχει πληθυσμό 25.940 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα από τον Ραμόν Λάρα στις 21 Αυγούστου 1817.
Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο.
Κλίμα
Η Ντολόρες έχει ωκεάνιο κλίμα (Κέππεν Cfb) στα όρια του υγρού υποτροπικού κλίματος (Κέππεν Cfa).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Φιλάρετος Ντενισένκο
Ο Φιλάρετος (κοσμικό όνομα Μιχάιλο Αντόνοβιτς Ντενισένκο, ουκρανικά: Михайло Антонович Денисенко, 23 Ιανουαρίου 1929) είναι Ουκρανός θρησκευτικός ηγέτης που ηγείται, ως αυτοαποκαλούμενος Πατριάρχης, της μη αναγνωρισμένης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου). Η αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, από την οποία αποχώρησε το 2019, τον αποκαλεί επίτιμο Πατριάρχη, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τον αναγνωρίζει ως πρώην Μητροπολίτη Κιέβου.
Σύσταση Πατριαρχείου Κιέβου - Καθαίρεση και αφορισμός
Υπήρξε Μητροπολίτης Κιέβου και Έξαρχος Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας από το 1966 ως το 1992. Ακολούθησε η καθαίρεσή του το 1992 και στη συνέχεια ο αφορισμός του από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1997, ενέργεια που δεν αναγνωρίστηκε από τη σύνοδο της UOC-KP, αλλά αναγνωρίστηκε από σύσσωμη την Ορθόδοξη Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης. Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με επιστολή που απέστειλε στον Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο Β' τον Ιούλιο του 1992, αποδέχτηκε την καθαίρεση του Φιλάρετου και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναγνώρισε τον αναθεματισμό του με επιστολή του προς τον Πατριάρχη Αλέξιο Β' τον Απρίλιο του 1997.
Αποκατάσταση Φιλάρετου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Στις 11 Οκτωβρίου 2018, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε να επανεντάξει τους κληρικούς και πιστούς της UOC-KP στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Με απόφασή της, η Ι.Σ. του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποκατέστησε τον Φιλάρετο ως επίσκοπο, αναγνωρίζοντάς τον με τον τίτλο πρώην Μητροπολίτης Κιέβου, μη αποδεχόμενη το αξίωμα του Πατριάρχη, ενώ για την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εξακολουθεί να ισχύει η απόφαση καθαίρεσης και αφορισμού του. Παράλληλα, αποφασίστηκε να χορηγηθεί αυτοκεφαλία σε μια ενοποιημένη εκκλησία στην Ουκρανία. Στις 15 Δεκεμβρίου 2018, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) ενώθηκε με την αυτοαποκαλούμενη Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία και δύο μέλη της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Μόσχας) σχηματίζοντας την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Ως εκ τούτου, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) διέκοψε την λειτουργία της.
Επανασύσταση Πατριαρχείου Κιέβου- Προσχώρηση Ελλήνων ΓΟΧ επισκόπων
Στις 25 Ιουνίου 2019 ο Φιλάρετος και ένας μικρός αριθμός ακολούθων του, αποχώρησαν από την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (OCU) επαναφέροντας την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) (UOC-KP), στην οποία προσχώρησαν και δύο Έλληνες Ορθόδοξοι Παλαιοημερολογίτες ρασοφόροι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ουκρανία
Κρήνη Λάρισας
μικρογραφία|Εκκλησία Αγίας Παρασκευής μικρογραφία|Εκκλησάκι Προφήτη Ηλία Η Κρήνη είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κρήνης, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Φαίνεται η Μάχη των Φαρσάλων να έλαβε χώρα βόρεια του ποταμού Ενιπέως, κοντά στο σημερινό χωριό της Κρήνης.
Εορτάζει στις 26 Ιουλίου της Αγίας Παρασκευής της Μεγαλομάρτυρος.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Κρήνη Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 163 μέτρων και έχει πληθυσμό 480 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1957, ονομαζόταν Δρίσκολη. Αποτελεί ένα από τα 3 κεφαλοχώρια της περιοχής.
Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης των Φαρσάλων, σε απόσταση 13 χιλιομέτρων και 4 χιλιόμετρα βόρεια του Ενιπέα,παραπόταμου του Πηνειού.
Παραπομπές
5. ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΟΙΚΙΣΜΩΝ: http://pandektis.ekt.gr/dspace/handle/10442/169910 Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Άνω Καρνεζαίικα Αργολίδας
Τα Άνω Καρνεζαίικα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καρνεζαίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασίνης, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίου του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Τα Άνω Καρνεζαίικα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας, κοντά στους νότιους πρόποδες του Μαυροβουνίου και στο ρέμα Ράδου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δρεπάνου-Τραχειάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 28 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ναυπλίου (μέσω Ασίνης).
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός των Άνω Καρνεζαίικων έχει παρουσιάσει συνεχή μείωση απο το 1951 οπότε και πρωτοαναγνωρίστηκε ο πληθυσμός, με εξαίρεση το 1981 που γνώρισε μικρή αύξηση.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρνεζαίικων του νομού Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρνεζαίικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Πρινοχώρι Χαλκιδικής
Το Πρινοχώρι είναι ακατοίκητος οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας και της Χαλκιδικής.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Πρινοχώρι βρίσκεται στα βορειοδυτικά όρια της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Κατσίκα σε υψόμετρο 330 μέτρα. Απέχει περίπου 46 χλμ. ΝΑ. από την Θεσσαλονίκη (μέσω Βασιλικών) και 37 χλμ. Δ. (μέσω Σήμαντρα) από τον Πολύγυρο (έδρα του δήμου).
Στην περιοχή έχει βρεθεί επιγραφή ρωμαϊκής εποχής το οποίο πιθανολογείται οτι συνδέεται με τα αρχαία ερείπια ανατολικά του χωριού απ' όπου προέρχεται μια ακόμα επιτάφια στήλη.