cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Το Σύνταγμα του 1938
Τα νέα για το Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ τον Αύγουστο του 1939, ένα σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης, έγινε δεκτή με τρόμο από τον Κάρολο. Τον Αύγουστο του 1939 ο Κάρολος προσπάθησε να στρέψει τις δύο πλευρές τη μία εναντίον της άλλης. Επέτρεψε στον Τσελινέσκου να πει στον Τιερύ ότι οι Ρουμάνοι θα καταστρέψουν τις πετρελαιοπηγές τους εάν εισέβαλαν η Γερμανία και η Ουγγαρία, ενώ παράλληλα ο Γκαφένκου μιλούσε στον Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ για τη σταθερή φιλία του με τη Γερμανία, την αντίθεσή του στο «μέτωπο ειρήνης» και την επιθυμία του να πουλήσει περισσότερο πετρέλαιο στους Γερμανούς. Μετά την υπογραφή του γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης, ο Τσελινέσκου συμβούλευσε τον Κάρολο: «Η Γερμανία είναι ο πραγματικός κίνδυνος, μια συμμαχία με αυτήν ισοδυναμεί με προτεκτοράτο, μόνο η ήττα της Γερμανίας από τη Γαλλία και τη Βρετανία μπορεί να αποτρέψει τον κίνδυνο». Στις 27 Αυγούστου 1939 ο Γκαφένκου είπε στο Φαμπρίτσιους ότι η Ρουμανία θα δηλώσει ουδετερότητα εάν η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία και ότι ήθελε να πουλήσει στη Γερμανία περίπου 450.000 τόνους πετρελαίου το μήνα με αντάλλαγμα ενάμισι εκατομμύριο γερμανικά μάρκα συν αρκετά σύγχρονα γερμανικά αεροσκάφη δωρεάν. Ο Κάρολος συναντήθηκε με τον Γερμανό αεροπορικό ακόλουθο στις 28 Αυγούστου 1939 για να συγχαρεί τους Γερμανούς για τη μεγάλη διπλωματική επιτυχία τους με τη σύναψη του συμφώνου με τη Σοβιετική Ένωση. Εν αγνοία του Καρόλου το σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ περιείχε «μυστικά πρωτόκολλα» που εκχωρούσαν τη ρουμανική περιοχή της Βεσσαραβίας στη Σοβιετική Ένωση. Βραχυπρόθεσμα το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο ήταν μια ευλογία για τον Κάρολο, δεδομένου ότι η Γερμανία είχε πλέον πρόσβαση στο σοβιετικό πετρέλαιο, γεγονός που μείωνε την πίεση στη Ρουμανία.
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Όταν ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος με τη γερμανική και σοβιετική εισβολή στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, ακολουθούμενη από βρετανική και γαλλική κήρυξη πολέμου στη Γερμανία στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, ο Κάρολος διακήρυξε ουδετερότητα. Με την ενέργειά του αυτή παραβίασε το γράμμα της συνθήκης συμμαχίας με την Πολωνία που είχε υπογράψει το 1921 και το πνεύμα της συνθήκης συμμαχίας που είχε υπογράψει με τη Γαλλία το 1926. Δικαιολόγησε την πολιτική του με το σκεπτικό ότι η ουδετερότητα έδινε τη μοναδική ελπίδα διατήρησης της ανεξαρτησίας της Ρουμανίας υπό το πρίσμα της συμμαχίας μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης που θεσπίστηκε με το Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ του Αυγούστου του 1939 και της Γαλλικής απροθυμίας να προβεί σε εισβολή στη Γερμανία. Όπως συνήθιζε, προσπάθησε να κρατήσει μια προσεκτική ισορροπία μεταξύ των ανταγωνιζόμενων μεγάλων δυνάμεων, αφενός υπογράφοντας μια νέα οικονομική συνθήκη με τη Γερμανία, ενώ αφετέρου επέτρεψε για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα στα πολωνικά στρατεύματα να περάσουν στη Ρουμανία χωρίς την κράτησή τους, όπως επιβαλλόταν από το διεθνές δίκαιο. Αντίθετα επετράπη στους Πολωνούς να ταξιδέψουν στην Κωνστάντζα για να επιβιβαστούν σε πλοία που τους μετέφεραν στη Μασσαλία, για να συνεχίσουν τον αγώνα κατά της Γερμανίας από τη Γαλλία. Το ρουμανικό προγεφύρωμα παρέμεινε βασική διαδρομή διαφυγής για χιλιάδες Πολωνούς στις αγωνιώδεις ημέρες του Σεπτέμβρη του 1939. Μόνο αφού έλαβε αρκετές οργισμένες καταγγελίες από τον Φαμπρίτσιους για τη διέλευση Πολωνών στρατιωτών στη Ρουμανία, ο Κάρολος τελικά άρχισε να θέτει υπό κράτηση τους Πολωνούς φυγάδες.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
Το Σαιν-Πιερ και Μικελόν ή «Άγιος Πέτρος και Μικελόν» ή «Νήσοι Αγίου Πέτρου και Μιχαήλ», (γαλλικά: Saint-Pierre-et-Miquelon) είναι σύμπλεγμα νησίδων στον Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, συνολικής έκτασης 242 τ.χλμ., και αποτελούν γαλλική εδαφική επικράτεια από το 1763, επίσημα από το 1985. Οι νήσοι αυτές βρίσκονται σε απόσταση 9 περίπου ναυτικών μιλίων νότια από τη Νέα Γη.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1939 ο Πρωθυπουργός Τσελινέσκου δολοφονήθηκε από τη Σιδηρά Φρουρά με ένα σχέδιο οργανωμένο από το Βερολίνο, σβήνοντας έτσι την ισχυρότερη φιλοσυμμαχική φωνή μέσα στην καμαρίλα του Καρόλου. Την επόμενη μέρα οι εννέα δολοφόνοι του Τσελινέσκου εκτελέσθηκαν δημόσια χωρίς δίκη και την εβδομάδα 22-28 Σεπτεμβρίου 1939 άλλοι 242 Σιδηροφρουροί υπήρξαν θύματα εξωδικαστικών εκτελέσεων. Λόγω του πετρελαίου της, ο έλεγχος της πίστης της Ρουμανίας θεωρήθηκε μεγάλης αξίας και από τις δύο πλευρές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Ψευδοπολέμου 1939-40 η γερμανική κυβέρνηση έκανε ότι ήταν δυνατό για να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερο ρουμανικό πετρέλαιο, ενώ η βρετανική και η γαλλική έκαναν ότι μπορούσαν για να μην πάει το ρουμανικό πετρέλαιο στη Γερμανία. Ειδικότερα οι Βρετανοί ξεκίνησαν μια ανεπιτυχή εκστρατεία για να σαμποτάρουν τις ρουμανικές πετρελαιοπηγές και το δίκτυο μεταφοράς του ρουμανικού πετρελαίου στη Γερμανία.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
Πρόκειται για νήσους βραχώδεις, οι περισσότερες των οποίων είναι άνυδρες. Θεωρούνται πολύ επικίνδυνες στη ναυσιπλοΐα επειδή περιβάλλονται από μεγάλο αριθμό σκοπέλων και υφάλων. Γεωγραφικά συγκροτούν δύο ομάδες νησιών σημαντικότερες των οποίων είναι η νήσος Άγιος Πέτρος, ο Μιχαήλ και η Λανγκλάντ. Θεωρούνται κυρίως ψαρότοποι βακαλάου (μπακαλιάρου). Πρωτεύουσα είναι το Σαιν-Πιερ (πόλη-λιμένας) στην ομώνυμη νήσο όπου κατοικεί περίπου το 90% του συνολικού πληθυσμού του συμπλέγματος. Ο συνολικός πληθυσμός (κατατάσσεται 234η) των νησίδων αυτών, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2020, ήταν 6.092, που θεωρούνται Γάλλοι υπήκοοι, ομιλούν τη γαλλική γλώσσα και είναι Ρωμαιοκαθολικοί στο θρήσκευμα. Εξουσία ασκεί τοπική 19μελής Κυβέρνηση 5ετούς θητείας.
Ιστορία
Τα νησιά αυτά θεωρείται ότι πρώτος τα ανακάλυψε ο Πορτογάλος εξερευνητής Joao Alvares Fagundes το 1520. Το 1604 καταλήφθηκε από Γάλλους μάλλον αλιείς και στον επακολουθήσαντα νικηφόρο βρετανικό πόλεμο της Βασίλισσας Άννας η Γαλλία τα εκχώρησε στην Αγγλία. Όμως με τη Συνθήκη των Παρισίων (1763) επανήλθαν στη Γαλλία. Τριάντα χρόνια αργότερα κατά τη Γαλλική Επανάσταση επανήλθαν στην Αγγλία για να επανέλθουν στη Γαλλία με τη Συνθήκη των Παρισίων (1814). Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στρατιωτική μονάδα των Ελεύθερων Γάλλων, Γάλλων στρατιωτών υπό την ηγεσία του στρατηγού Σαρλ Ντε Γκωλ κατέλαβε και επίσημα τα νησιά.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τον Ιανουάριο του 1940 ο Κάρολος εκφώνησε μια ομιλία στο ραδιόφωνο, όπου διακήρυξε ότι ο λαμπρός χειρισμός του στην εξωτερική πολιτική κράτησε τη Ρουμανία ουδέτερη και ασφαλή από τον κίνδυνο. Στην ίδια ομιλία ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να κατασκευάσει μια γιγαντιαία αμυντική γραμμή γύρω από το βασίλειο και ως εκ τούτου οι φόροι έπρεπε να αυξηθούν για τη χρηματοδότησή της. Οι Ρουμάνοι ονόμασαν την προτεινόμενη γραμμή ειρωνικά "Γραμμή Iμαζινό", καθώς θεωρήθηκε ως μια καθαρά φανταστική εκδοχή της Γραμμής Μαζινό. Πολλοί από τους υπηκόους του Καρόλου υποψιάζονταν ότι τα χρήματα που προέκυψαν από τους υψηλότερους φόρους θα πήγαιναν στους ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς του βασιλιά.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
Ιστορία
Το 1958 οι κάτοικοι των νήσων επέλεξαν σε δημοψήφισμα να παραμείνει η περιοχή γαλλικό έδαφος, με ποσοστό 98,06%.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μόνο στα τέλη Μαΐου του 1940, όταν η Γαλλία έχασε σαφώς τον πόλεμο, ο Κάρολος στράφηκε αποφασιστικά στην πλευρά του Άξονα. Την τελευταία περίοδο του Ψευδοπολέμου, αφού διεξήγαγε μια εκστρατεία αιματηρής καταστολής της Σιδηράς Φρουράς, που έφτασε στο απόγειό της μετά τη δολοφονία του Τσελινέσκου, ο Κάρολος άρχισε μια πολιτική προσέγγισης των επιζώντων ηγετών της Σιδηράς Φρουράς, καθώς αισθανόταν ότι μια «εξημερωμένη» Σιδηρά Φρουρά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πηγή λαϊκής υποστήριξης. Τον Απρίλιο του 1940 κατέληξε σε συμφωνία με το Βασίλε Νοβεάνου, ηγέτη της παράνομης Σιδηράς Φρουράς της Ρουμανίας, αλλά μόνο στις αρχές Μαΐου του 1940 ο Χόρια Σίμα, ηγέτης των εξόριστων Σιδηροφρουρών στη Γερμανία, πείστηκε να στηρίξει την κυβέρνηση. Στις 26 Μαΐου 1940 ο Σίμα επέστρεψε από τη Γερμανία στη Ρουμανία για να ξεκινήσει συνομιλίες με το Στρατηγό Mιχαήλ Μορούζοφ της μυστικής υπηρεσίας σχετικά με τη συμμετοχή της Σιδηράς Φρουράς στην κυβέρνηση. Στις 28 Μαΐου 1940, όταν πληροφορήθηκε την παράδοση του Βελγίου, ο Κάρολος είπε στο Συμβούλιο του Στέμματος ότι η Γερμανία επρόκειτο να κερδίσει τον πόλεμο και έτσι η Ρουμανία έπρεπε να επανευθυγραμμίσει την εξωτερική και την εσωτερική πολιτική της με τους νικητές. Στις 13 Ιουνίου 1940 επετεύχθη συμφωνία που επέτρεψε στη Σιδηρά Φρουρά να ενταχθεί στο Εθνικό Μέτωπο Αναγέννησης (που μετονομάστηκε στο Κόμμα του Έθνους) με αντάλλαγμα σκληρότερους αντισημιτικούς νόμους. Στις 21 Ιουνίου 1940 η Γαλλία υπέγραψε ανακωχή με τη Γερμανία. Η ελίτ της Ρουμανίας ήταν για τόσο πολύ καιρό τόσο εμμονικά γαλλόφιλη, που η ήττα της Γαλλίας είχε ως αποτέλεσμα η ελίτ αυτή να υποτιμηθεί στα μάτια της κοινής γνώμης και να οδηγήσει σε ανάκαμψη της λαϊκής υποστήριξης για τη γερμανόφιλη Σιδηρά Φρουρά.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
Ιστορία
Το 1976 ο Καναδάς επεξέτεινε την οικονομική ζώνη των χωρικών του υδάτων με συνέπεια τον αλιευτικό αποκλεισμό των νήσων. Το 1985 η Γαλλία αναγνώρισε τις νήσους ως συνέχεια του εδάφους της καθώς και ως έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ερχόμενη στη συνέχεια σε συμβιβασμό με τον Καναδά ως προς την έκταση της οικονομικής ζώνης που δεν είναι άλλη από την αλιευτική.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Εν μέσω αυτής της στροφής προς τη Σιδηρά Φρουρά και τη Γερμανία ήρθε μια βόμβα από τη Σοβιετική Ένωση. Στις 26 Ιουνίου 1940 η Σοβιετική Ένωση επέδωσε τελεσίγραφο ζητώντας από τη Ρουμανία να της παραδώσει την περιοχή της Βεσσαραβίας (που ανήκε στη Ρωσία μέχρι το 1918) και το βόρειο τμήμα της Βουκοβίνας (που δεν ανήκε ποτέ στη Ρωσία) στη Σοβιετική Ένωση. Απείλησε με πόλεμο εντός δύο ημερών αν απορριπτόταν το τελεσίγραφο. Ο Κάρολος προς στιγμήν σκέφθηκε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Φινλανδίας το 1939, όταν αντιμετώπισε παρόμοιο σοβιετικό τελεσίγραφο, αλλά το αποτέλεσμα του Χειμερινού Πολέμου ήταν ελάχιστα ικανοποιητικό. Ο Κάρολος σκέφτηκε αρχικά να απορρίψει το τελεσίγραφο, αλλά όταν πληροφορήθηκε ότι ο Ρουμάνικος Στρατός δεν θα είχε καμμία δυνατότητα σε αναμέτρηση με τον Κόκκινο Στρατό, συμφώνησε να παραχωρήσει τη Βεσσαραβία και τη Βόρεια Βουκοβίνα στη Σοβιετική Ένωση. Ο Κάρολος απευθύνθηκε στο Βερολίνο για υποστήριξη ενάντια στο σοβιετικό τελεσίγραφο, μόνο για να του ζητηθεί να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Στάλιν. Η απώλεια των περιοχών αμαχητί στη Σοβιετική Ένωση θεωρήθηκε εθνική ταπείνωση από τον ρουμανικό λαό και αποτέλεσε τεράστιο πλήγμα για το κύρος του Καρόλου. Το 1940 η προσωπολατρεία του Καρόλου είχε φτάσει σε τέτοια ακραίο σημείο, που η απόσυρση από τη Βεσσαραβία και τη Βόρεια Βουκοβίνα χωρίς καμμία αντίσταση αποκάλυψε ότι ο Κάρολος ήταν τελικά ένας κοινός άνθρωπος.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
Ιστορία
Τα νησιά Σαιν Πιέρ και Μικελόν κατά τους μήνες Νοέμβριο μέχρι και τέλος σχεδόν Φεβρουαρίου καθίστανται απρόσιτα λόγω του γεγονότος ότι όλη η περί αυτών θαλάσσια έκταση παγώνει.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Στις 28 Ιουνίου 1940 ο Σίμα εισήλθε στο υπουργικό συμβούλιο ως Υφυπουργός στο Υπουργείο Παιδείας. Την 1η Ιουλίου 1940 ο Κάρολος αποκήρυξε τόσο τη συμμαχία του 1926 με τη Γαλλία όσο και την αγγλο-γαλλική "εγγύηση" με ραδιοφωνική ομιλία, λέγοντας ότι στο εξής η Ρουμανία θα αναζητούσε τη θέση της στη γερμανοκρατούμενη «Νέα Τάξη» στην Ευρώπη. Την επόμενη μέρα κάλεσε μια γερμανική στρατιωτική αποστολή να εκπαιδεύσει το ρουμανικό στρατό. Στις 4 Ιουλίου 1940 όρκισε μια νέα κυβέρνηση με επικεφαλής τον Iόν Τζιγκούρτου με τον Σίμα Υπουργό Τεχνών και Πολιτισμού. Ο Τζιγκούρτου ήταν ηγετική μορφή στο αντισημιτικό Εθνικό Χριστιανικό Κόμμα τη δεκαετία του 1930, εκατομμυριούχος επιχειρηματίας με πολλές διασυνδέσεις με τη Γερμανία και γνωστός γερμανόφιλος. Για όλους αυτούς τους λόγους ο Κάρολος ήλπιζε ότι έχοντας πρωθυπουργό τον Τζιγκούρτου θα αποσπούσε την ευαρέσκεια του Χίτλερ και έτσι θα απέτρεπε οποιαδήποτε περαιτέρω εδαφική απώλεια. Παράλληλα υπέγραψε μια νέα οικονομική συνθήκη με τη Γερμανία στις 8 Αυγούστου 1940, που τελικά έδωσε στους Γερμανούς την οικονομική κυριαρχία της Ρουμανίας και του πετρελαίου της, που αναζητούσαν όλη τη δεκαετία του 1930.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
Διοίκηση
right|200px|thumb|Χάρτης των νησιών Σαιν Πιέρ ε Μικελόν right|200px|thumb|Αεροφωτογραφία της νήσου Σαιν Πιέρ Αρχηγός Κράτους είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Γαλλίας, σήμερα ο Εμανουέλ Μακρόν. Πρόεδρος του Εδαφικού (πρώην Γενικού) Συμβουλίου είναι από τις 13 Οκτωβρίου 2020 ο Μπερνάρ Μπριάν (επανεξελέγη τον Απρίλιο του 2022) και Νομάρχης (έπαρχος) ο Κριστιάν Πουζέ, από τις 30 Ιανουαρίου 2021, διορισμένος από τη γαλλική κυβέρνηση.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Αμέσως μετά, εμπνευόμενοι από το σοβιετικό παράδειγμα για την απόσπαση ρουμανικών εδαφών, οι Βούλγαροι ζήτησαν την επιστροφή της Δοβρουτσάς, μιας περιοχής που έχασαν στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, ενώ οι Ούγγροι απαίτησαν την επιστροφή της Τρανσυλβανίας, που είχαν χάσει από τη Ρουμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία ξεκίνησαν συνομιλίες που κατέληξαν στη Συνθήκη της Κραϊόβα, που προέβλεπε την προσχώρηση της νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία. Από την άλλη πλευρά ο Κάρολος αποδείχτηκε απρόθυμος να παραχωρήσει την Τρανσυλβανία και αν δεν υπήρχε η διπλωματική παρέμβαση της Γερμανίας και της Ιταλίας, η Ρουμανία και η Ουγγαρία θα κατέληγαν σε πόλεμο μεταξύ τους το καλοκαίρι του 1940. Ο Χίτλερ ανησυχούσε για την πιθανότητα ενός Ουγγρορουμανικού πολέμου, που φοβόταν ότι θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή των πετρελαιοπηγών της Ρουμανίας ή σε σοβιετική κατοχή όλης της Ρουμανίας. Τότε ο Χίτλερ είχε ήδη εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο εισβολής στη Σοβιετική Ένωση το 1941 και αν επρόκειτο να κάνει κάτι τέτοιο, θα χρειαζόταν ρουμανικό πετρέλαιο για το στρατό του.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
Εκλογές
Νομοθετικό όργανο είναι το Εδαφικό Συμβούλιο (Conseil Territorial, με 19 έδρες συνολικά). Οι 15 από τους 19 βουλευτές προέρχονται από τον Άγιο Πέτρο και οι υπόλοιποι 4 από το Μικελόν. Τα μέλη εκλέγονται από τον λαό και υπηρετούν εξαετή θητεία. Σημειώνεται ότι τα νησιά εκλέγουν και μία έδρα στη Γαλλική Γερουσία. Τέλος, ο Άγιος Πέτρος και Μικελόν εκλέγει και στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση μία έδρα.
2022
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 20 και 27 Μαρτίου 2022. Το Αρχιπέλαγος Αύριο κέρδισε τις 15 από τις συνολικά 19 έδρες του Εδαφικού Συμβουλίου, έναντι 4 για την Εστίαση στο Μέλλον. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 68,63%.
Ανδρέας Φράγκος
Ο Ανδρέας Φράγκος (Αθήνα, 21 Δεκεμβρίου 1989) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του ακραίου με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, στο Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
2000
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 19 και στις 26 Μαρτίου 2000, επί συνόλου 19 εδρών ο συνασπισμός για την Οικοδόμηση- Σαιν Πιερ και Μικελόν 2000 κέρδισε τις 11.
Ανδρέας Φράγκος
Σταδιοδρομία
Ο Ανδρέας Φράγκος έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Πανελληνίου, στις οποίες εισήχθη στην ηλικία των 12 ετών. Ο Πανελλήνιος ήταν η ομάδα με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Βασιλεία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Στο μεταξύ ο Κάρολος είχε φυλακίσει το Στρατηγό Ιόν Αντονέσκου στις 9 Ιουλίου 1940, όταν ο τελευταίος επέκρινε το βασιλιά, κατηγορώντας ότι η διαφθορά της βασιλικής κυβέρνησης ήταν υπεύθυνη για την στρατιωτική υστέρηση της Ρουμανίας και επομένως την απώλεια της Βεσσαραβίας. Τόσο ο Φαμπρίτσιους όσο και ο Χέρμαν Νόιμπαχερ, υπεύθυνος για την υλοποίηση του Τετραετούς Σχεδίου στα Βαλκάνια, παρενέβησαν στον Κάρολο, λέγοντας ότι ο «τυχαίος θάνατος» του Αντονέσκου ή «ο πυροβολισμός του ενώ θα προσπαθούσε να δραπετεύσει» θα «έκανε πολύ άσχημη εντύπωση στη Γερμανική ηγεσία", καθώς ο Αντονέσκου ήταν γνωστός ως ηγετικός υποστηρικτής μιας συμμαχίας με τη Γερμανία. Στις 11 Ιουλίου 1940 ο Κάρολος απελευθέρωσε τον Αντονέσκου, αλλά τον έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό στη Μονή Μπίστριτσα.
Ανδρέας Φράγκος
Σταδιοδρομία
Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις με την ομάδα του Πανελληνίου προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό να ενδιαφέρονται για την απόκτησή του. Τελικώς, ο Φράγκος μετεγγράφη στον Ολυμπιακό στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας τρεις τίτλους και συγκεκριμένα ένα Σούπερ Καπ (2010), ένα Πρωτάθλημα (2011) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (2011).
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
2006
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 και στις 26 Μαρτίου του 2006 το Αρχιπέλαγος Αύριο (AD) κέρδισε 16 έδρες, το Cap sur l'Avenir 2 και το SPM 2000/AM 1.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Εξορία
Αναγκασμένος από τη Σοβιετική και στη συνέχεια Ουγγρική, Βουλγαρική και Γερμανική πίεση να παραδώσει τμήματα του βασιλείου του σε ξένη κυριαρχία, ο Κάρολος τελικά υπερκεράστηκε από τη φιλογερμανική κυβέρνηση του Ιόν Αντονέσκου και παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Μιχαήλ τον Σεπτέμβριο του 1940. Αυτοεξορίσθηκε με τη Λουπέσκου, αρχικά στο Μεξικό, ενώ τελικά εγκαταστάθηκε στην Πορτογαλία. Στην Πόλη του Μεξικού αγόρασε ένα σπίτι σε μια από τις ακριβότερες περιοχές της πόλης. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Κάρολος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα κίνημα της Ελεύθερης Ρουμανίας με έδρα το Μεξικό, για να ανατρέψει το Στρατηγό Αντονέσκου. Ο Κάρολος ήλπιζε ότι το κίνημα της Ελεύθερης Ρουμανίας θα αναγνωριζόταν ως εξόριστη κυβέρνηση και τελικά θα οδηγούσε στην αποκατάστασή του ως βασιλιά. Αλλά το πλησιέστερο σημείο αναγνώρισης του κινήματος της Ελεύθερης Ρουμανίας ήταν το 1942, όταν ο Πρόεδρος (1940-1946) του Μεξικού Μανουέλ Αβίλα Καμάτσο επέτρεψε στον Κάρολο να σταθεί δίπλα του ενώ επιθεωρούσε τα στρατεύματά του. Ο Κάρολος θα ήθελε να ενεργεί με βάση τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά η αμερικανική κυβέρνηση του αρνήθηκε την άδεια εισόδου στη χώρα. Ηταν πάντως σε επαφή με δυο Ορθόδοξους ιερείς που ζούσαν στο Σικάγο και οργάνωσαν μια ανεπιτυχή εκστρατεία στη ρουμανοαμερικανική κοινότητα για να πιέσουν την αμερικανική κυβέρνηση να αναγνωρίσει την επιτροπή «ελεύθερης Ρουμανίας» ως νόμιμη κυβέρνηση της Ρουμανίας. Για να προωθήσει την υπόθεσή του, ο Κάρολος εξέδωσε ένα περιοδικό στην Αμερική (The Free Romanian) και αρκετά βιβλία τόσο στα ρουμανικά όσο και στα αγγλικά.
Ένα σημαντικό πρόβλημα για τις προσπάθειες του Καρόλου να κινητοποιήσει τη ρουμανοαμερικανική κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο νόμος του 1924 για τον έλεγχο της μετανάστευσης, που μείωσε δραστικά τη μετανάστευση από την Ανατολική Ευρώπη. Ως εκ τούτου η πλειοψηφία των Ρουμανοαμερικανών στη δεκαετία του 1940 ήταν είτε άνθρωποι που μετανάστευσαν πριν από το 1924 είτε τα παιδιά τους. Και στις δύο περιπτώσεις ο Κάρολος δεν σήμαινε πολλά γι' αυτούς. Επιπλέον πολλοί Ρουμανοαμερικανοί ήταν Εβραίοι που δεν είχαν ξεχάσει ότι ο Κάρολος είχε διορίσει τον αντισημιτικό φανατικό Γκόγκα πρωθυπουργό το 1937. Για να βελτιώσει την εικόνα του για τους Εβραίους, ο Κάρολος έπεισε τον Λέον Φίσερ, πρώην αντιπρόεδρο τηε Ενωσης Ρουμάνων Εβραίων της Αμερικής, να γράψει άρθρα για λογαριασμό του σε αμερικανικά εβραϊκά περιοδικά που απεικόνιζαν τον πρώην βασιλιά ως φίλο και προστάτη των Εβραίων και εχθρό του αντισημιτισμού. Η αντίδραση στα άρθρα του Φίσερ ήταν συντριπτικά αρνητική, με πλημμύρα επιστολών στον συντάκτη που διαμαρτύρονταν έντονα ότι ο Κάρολος υπέγραψε όλους τους νόμους του Γκόγκα που αφαίρεσαν τη ρουμανική ιθαγένεια από τους Εβραίους, κατέστησαν παράνομη για τους Ρουμάνους Εβραίους την ιδιοκτησία γης και μετοχών σε δημόσιες επιχειρήσεις και την εργασία ως δικηγόρων, γιατρών, εκπαιδευτικών κλπ. Επιπλέον οι συγγραφείς των επιστολών σημείωναν ότι ο Κάρολος διατήρησε τους νόμους αυτούς σε ισχύ και μετά την απόλυση του Γκόγκα.
Οι προσπάθειες του Καρόλου για την αναγνώριση της επιτροπής του για την Ελεύθερη Ρουμανία ως εξόριστης κυβέρνησης δεν τελεσφορούσαν λόγω της αντιδημοτικότητάς του στην πατρίδα του, με πολλούς Βρετανούς και Αμερικανούς διπλωμάτες να υποστηρίζουν ότι η στήριξη του πρώην βασιλιά πιθανόν να αύξανε τη λαϊκή υποστήριξη προς το Στρατηγό Αντονέσκου. Εκτός αυτού υπήρχε μια αντίπαλη επιτροπή Ελεύθερης Ρουμανίας με επικεφαλής τον Βιορέλ Τιλέα και έδρα το Λονδίνο, που ήθελε να μην έχει καμμία σχέση με την επιτροπή του Καρόλου στην Πόλη του Μεξικού. Ο Τιλέα είχε υποστηρίξει τη Σιδηρά Φρουρά ως φοιτητής πανεπιστημίου τη δεκαετία του 1930, αλλά άλλαξε απόψεις αφού παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ στην Αγγλία με πρόγραμμα φοιτητικών ανταλλαγών και ήρθε σε ρήξη με τη Σιδηρά Φρουρά. Όταν ο Στρατηγός Αντονέσκου ορκίστηκε πρωθυπουργός της Ρουμανίας το 1940, ο Τιλέα παραιτήθηκε από πρέσβης της Ρουμανίας στο Λονδίνο σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Αργότερα το 1940 ο Τιλέα ίδρυσε την επιτροπή του Ελεύθερης Ρουμανίας στο Λονδίνο, που προσέλκυσε την υποστήριξη πολλών Ρουμάνων αυτοεξόριστων, που εγκατέλειψαν το καθεστώς του Αντονέσκου. Η Ελεύθερη Επιτροπή του Τιλέα δεν αναγνωρίστηκε επισήμως από τη βρετανική κυβέρνηση, αλλά ήταν γνωστό ότι είχε την υποστήριξη της Βρετανίας και ήταν πολύ κοντά στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο οι Βρετανοί απέρριψαν την αντίπαλη επιτροπή Ελεύθερης Ρουμανίας του Καρόλου με έδρα την Πόλη του Μεξικού, που έτεινε να προσελκύει τη στήριξη μόνο εκείνων των Ρουμάνων, που ήταν στενά συνδεδεμένοι με την καμαρίλα του βασιλιά. Η επιτροπή του Τιλέα είχε ένα γραφείο στην Κωνσταντινούπολη που έστελνε συχνά επιστολές σε ασφαλές σπίτι στο Βουκουρέστι, όπου ανταλλάσσονταν μηνύματα με έναν από τους πρώην πρωθυπουργούς του Καρόλου, τον Κονσταντίν Αργκετοϊάνου, που με τη σειρά του ενεργούσε ως εκπρόσωπος όσων αντιτάσσονταν στον Αντονέσκου. Ο Αργκετοϊάνου ανέφερε ότι ο Βασιλιάς Μιχαήλ ήταν αντίθετος στο καθεστώς Αντονέσκου και ήθελε να πραγματοποιήσει πραξικόπημα για να ανατρέψει τον Αντονέσκου, περιμένοντας μόνο να εισβάλουν οι σύμμαχοι στα Βαλκάνια. Ο Στρατηγός Αντονέσκου ήταν ο δικτάτορας, αλλά οι Ρουμάνοι αξιωματικοί του στρατού είχαν ορκιστεί πίστη στο βασιλιά, οπότε δικαίως πίστευαν στο Λονδίνο ότι ο Ρουμανικός Στρατός θα έπαιρνε το μέρος του βασιλιά εναντίον του πρωθυπουργού, αν οι δύο έρχονταν σε σύγκρουση. Οι Βρετανοί είχαν την άποψη ότι η σύνδεσή τους με την εκστρατεία του Καρόλου να εκθρονίσει για άλλη μια φορά το γιο του θα περιέπλεκε μόνο τις σχέσεις τους με το Βασιλιά Μιχαήλ.
Ο Κάρολος και η Μάγδα Λουπέσκου παντρεύτηκαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας στις 3 Ιουνίου 1947 και η Μάγδα αυτοονομάστηκε Πριγκίπισσα Eλένη των Χοεντσόλερν. Το 1947, μετά την επικράτηση στη Ρουμανία των κομμουνιστών, δημιουργήθηκε μια Ρουμανική Εθνική Επιτροπή για να αντιταχθεί στο κομμουνιστικό καθεστώς. Οι προσπάθειες του Καρόλου να ενταχθεί στη Ρουμανική Εθνική Επιτροπή απορρίφθηκαν, καθώς όλες οι παρατάξεις αντιτάχθηκαν σε αυτόν και οι Ρουμάνοι μοναρχικοί στην επιτροπή κατέστησαν σαφές ότι θεωρούσαν το Βασιλιά Μιχαήλ και όχι τον πατέρα του νόμιμο βασιλιά της Ρουμανίας. Ο Κάρολος παρέμεινε στην εξορία για το υπόλοιπο της ζωής του. Ποτέ δεν είδε τον γιο του, τον Βασιλιά Μιχαήλ, μετά την αναχώρηση του το 1940 από τη Ρουμανία. Ο Μιχαήλ δεν έβρισκε κανένα λόγο να συναντήσει τον πατέρα του, που είχε ταπεινώσει τη μητέρα του τόσες φορές με τις εξωσυζυγικές σχέσεις του, ωστε δεν παρέστη ούτε στην κηδεία του.
Επιστροφή λειψάνων στη Ρουμανία
Ο Κάρολος πέθανε στο Εστορίλ της Πορτογαλίας το 1953. Η σορός του τοποθετήθηκε μέσα στο Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα στη Λισαβόνα. Τα λείψανά του επιστράφηκαν τελικά το 2003 στο μοναστήρι Κούρτεα ντε Άργκες [Curtea de Argeș] στη Ρουμανία, τόπο ταφής των Ρουμάνων βασιλέων, με αίτηση και δαπάνη της κυβέρνησης της Ρουμανίας. Βρίσκονται έξω από τον καθεδρικό ναό, τόπο ταφής των Ρουμάνων βασιλέων & βασιλισσών, καθώς η Ελένη δεν είχε βασιλικό αίμα. Κανείς από τους γιους του δεν συμμετείχε στην τελετή. Ο βασιλιάς Μιχαήλ εκπροσωπήθηκε από την κόρη του, Πριγκίπισσα Μαργαρίτα και το σύζυγό της, Πρίγκιπα Ράντου της Ρουμανίας.
Στον Κάρολ Λαμπρίνο (το μεγαλύτερο γιο του) απαγορευόταν από το 1940 να εισέλθει στην ρουμανική επικράτεια, αλλά ένα ρουμανικό δικαστήριο τον κήρυξε νόμιμο γιο το 2003 και έτσι επισκέφθηκε το Βουκουρέστι το Νοέμβριο του 2005, λίγο πριν το θάνατό του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1918 τη Ζίζι Λαμπρίνο και είχε τέκνο:
Ο γάμος ακυρώθηκε το 1919. Ο Κάρολος Β΄ νυμφεύτηκε το 1921 την Ελένη πριγκίπισσα της Ελλάδας, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας και είχε τέκνο:
Διαζεύχθηκαν το 1928 και ο Κάρολος Β΄ νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1947 τη Μάγδα Λουπέσκου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Σαιν-Πιερ και Μικελόν
2012
Εκλογές για τα μέλη του Εδαφικού Συμβουλίου έγιναν στις 18 Μαρτίου 2012.
Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας
Πρόγονοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρουμανίας Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Ανδρέας Φράγκος
Σταδιοδρομία
Το 2011 άφησε την Ελλάδα και ταξίδεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Αντρεόλι Λατίνα, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2014 αποφάσισε να ταξιδέψει στο Ιράν προκειμένου να συνεχίσει την καριέρα του στην τοπική Ματίν Βαραμίν.
Την άνοιξη του 2015, ο Φράγκος αποφάσισε να επιστρέψει στην Ευρώπη και τη Γαλλία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Ναρμπόν. Τον Μάιο του 2016 επέστρεψε στον Ολυμπιακό.
Στις 2 Ιουνίου 2022 ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό. Στις 4 Ιανουαρίου 2023, κατέκτησε το Σούπερ Καπ, αφού ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 3-1 του ΠΑΟΚ στο Ηράκλειο Κρήτης. Στις 12 Απριλίου, νικώντας στον τελικό του Λιγκ Καπ τον Ολυμπιακό με 3-2 σετ, κατέκτησε το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Στις 3 Μαΐου 2023, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους «πράσινους» μέχρι το καλοκαίρι του 2024.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ανδρέας Φράγκος έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής με το εθνόσημο 57 συμμετοχές.
Νικητές Βραβείων Όσκαρ
2008
Αναλυτικό άρθρο εδώ
Σοσιετά Σπορτίβα Πενναρόσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968 Κατηγορία:Σ.Σ. Πεννιαρόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγίου Μαρίνου
Λι Νινγκ
Ο Λι Νινγκ (Li Ning, Γουανξί 10 Μαρτίου 1963) είναι Κινέζος γυμναστής, δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας και ιδρυτής της εταιρείας με αθλητικά είδη Li-Ning.
Ξεκίνησε να προπονείται σε ηλικία 8 ετών και το 1980 εισήχθη στην εθνική ομάδα. Το 1982, κέρδισε έξι από τα επτά χρυσά μετάλλια που απονεμήθηκαν στο έκτο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυμναστικής, δίνοντάς του τον τίτλο "Πρίγκιπας της Γυμναστικής" (απλοποιημένα κινέζικα : 体操王子 ; παραδοσιακά κινέζικα : 體操王子).
Έγινε διάσημος όταν κέρδισε έξι μετάλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, στους οποίους συμμετείχε για πρώτη φορά η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια, δυο ασημένια μετάλλια και ένα χάλκινο μετάλλιο. Έγινε ο Κινέζος αθλητής με τα περισσότερα μετάλλια στους πρώτους ΟΑ που συμμετείχε η Κίνα μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας τον Οκτώβριο 1949.
Ο Λι κέρδισε 11 μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Καλλιτεχνικής Γυμναστικής, μεταξύ των οποίων χρυσά μετάλλια στους κρίκους (1985).
Συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ, παρόλο που ήταν τραυματίας. Εκεί ολοκλήρωσε την γυμναστική καριέρα του καθώς ήταν εκτός φόρμας. Έκανε κρίσιμα λάθη και συνεπώς δεν έφτασε στα μετάλλια.
Κύλιξ με σκηνή Σατύρου (Μουσείο καλών τεχνών Βοστώνης, 10.179)
Η κύλιξ με σκηνή Σατύρου που φιλοξενείται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης είναι αρχαίο ελληνικό έργο τέχνης.
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε στο Ορβιέτο της Ούμπρια. Ήταν μέρος της συλλογής Bourguignon στη Νάπολη. Το 1910 αγοράστηκε από το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα.
Περιγραφή
Το αγγείο φέρει τις επιγραφές «ΑΘΕΝΟΔΟΤΟΣ ΚΑΛΟΣ», «ΛΕΑΓΡΟΣ ΚΑΛΟΣ» και «ΚΑΛΟΣ». Η εικόνα περιβάλλεται από μαίανδρο.
Αξιολόγηση του έργου
Η αρχαϊκή αγγειογραφία του 500 - 480 π.Χ. είναι ύψιστο δείγμα αρχαίας ελληνικής τέχνης. Οι λεπτομέρειες του σώματος και των κινήσεων του Σατύρου αποδεικνύουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βαθιά γνώση της ανατομίας του σώματος και απέδιδαν τους μυς και τα μέλη του σώματος με μεγάλη σαφήνεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Κύλιξ Κατηγορία:Ερυθρόμορφος ρυθμός
Δήμος Ναρθακίου
Ο Δήμος Ναρθακίου λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας» του 1997, ως Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, από το 1999 έως το 2010, με έδρα το Ναρθάκι.
Βρισκόταν στο νοτιότερο τμήμα του Νομού Λάρισας. Ο Δήμος αποτελούνταν από 5 Δημοτικά Διαμερίσματα, καταλάβανε έκταση 185 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.781 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001.
Παραπομπές
Ν
Σωτήρης Τσέργας
Ο Σωτήρης Τσέργας (γεννημένος στις 3 Ιουνίου 1978) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 191εκ και αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.
Καριέρα
Ο Σωτήρης Τσέργας υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Φιλία Ηλιουπόλεως, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2000.
Το 2000 αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και να μεταγραφεί στον Παναθηναϊκό, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας μάλιστα την 3η θέση και τις δύο χρονιές. Το 2002 μετεγγράφη στον ΠΑΟΚ, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο καθώς το 2003 μεταπήδησε στο Παγκράτι.
Το 2004 μετεγγράφη στον Πανελλήνιο, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2007 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για δύο σεζόν κατακτώντας μάλιστα το νταμπλ του 2009.
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕΚ, ενώ από το 2010 και μέχρι το 2014 αγωνιζόταν με τη φανέλα του Φοίνικα Σύρου με τον οποίο μάλιστα κατέκτησε το Λιγκ Καπ του 2011.
Σημαία της Κούβας
right|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]] right|thumb|Σημαία που χρησιμοποιείται από το κουβανικό κοινοβούλιο
Η σημαία της Κούβας καθιερώθηκε στις 20 Μαΐου 1902 και περιέχει ένα φόντο με πέντε μπλε και άσπρες λωρίδες και ένα κόκκινο τρίγωνο στον ιστό με ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι.
Ιστορία της σημαίας
Κουβανοί εξόριστοι υπό την αρχηγία του Ναρσίσο Λόπες υιοθέτησαν μία σημαία που πρότεινε ο Μιγκέλ Τέουρμπε Τολόν. Το σχέδιό της αποτελούνταν από τρεις μπλε λωρίδες, σύμβολο της θάλασσας, από την οποία περιβάλλεται το νησί της Κούβας. Υπάρχουν επίσης δύο λευκές συμβολίζουν την αγνότητα του πατριωτισμού. Το ερυθρό τρίγωνο συμβολίζει το αίμα που χύθηκε στο βωμό της ανεξαρτησίας, την οποία υποδηλώνει το τρίγωνο. Ο Λόπες χρησιμοποίησε τη σημαία σε δύο ναυμαχίες.
Το 1869, η σημαία του Λόπες καθιερώθηκε ως εθνικό πανό από το Κογκρέσο της Δημοκρατίας της Εμπόλεμης Κούβας. Έπειτα από την κατάληψη της Κούβας από τις ΗΠΑ, σημαία της χώρας έγινε η Αστερόεσσα, από το 1899 μέχρι την ανεξαρτησία. Το 1902 υψώθηκε η κουβανέζικη εθνική σημαία, ως σύμβολο ανεξαρτησίας. Έκτοτε χρησιμοποιείται ανελλιπώς και με την ίδια μορφή από την Επανάσταση του 1959.
Η σημαία της Κούβας ενέπνευσε και το σχεδιασμό άλλων σημαιών, όπως τη σημαία του Πουέρτο Ρίκο, η οποία όμως έχει λόγο 3:2. Επηρέασε επίσης το σχέδιο της σημαίας των Φιλιππίνων και επίσης της σημαίας του κινήματος των Καταλανών αυτονομιστών, για ανεξαρτησία από την Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουβα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κούβας
Αντωνία της Βυρτεμβέργης
Η Αντωνία, γερμ.: Antonia von Württemberg (24 Μαρτίου 1613 - 1 Οκτωβρίου 1679) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης, καθώς και λογοτεχνική μορφή, προστάτης και Χριστιανή Καμπαλίστρια.
Βιογραφία
Γεννημένη στη Στουτγκάρδη το 1613, η πριγκίπισσα Αντωνία ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη-Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης και της Βαρβάρας των Χόεντσολερν, κόρης του Ιωακείμ-Φρειδερίκου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Πολύ μορφωμένη και γενναιόδωρη, ήταν η αδελφή του Έμπερχαρντ Γ΄ δούκα της Βυρτεμβέργης, ο οποίος, περισσότερο από τον πατέρα του, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Τριακονταετή Πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου πολλές εκκλησίες στη Βυρτεμβέργη λεηλατήθηκαν και αφαιρέθηκε η διακόσμησή τους, ειδικά μετά τη μάχη του Nέρντλινγκεν το 1634. Η Αντωνία έκανε αποστολή της να ιδρύσει ιδρύματα για την επισκευή και την αποκατάσταση των εκκλησιών. Η φιλανθρωπία της, η ευσέβεια, το ταλέντο γλωσσομάθειας και η συνολική λογιότητά της επαινέθηκαν ευρέως και έγινε γνωστή ως «πριγκίπισσα Αντωνία η πεπαιδευμένη» και «η Μινέρβα της Βυρτεμβέργης» Όπου ήταν δυνατόν, αφιερώθηκε στις τέχνες και τις επιστήμες, μαζί με τις δύο αδελφές της, τις πριγκίπισσες Άννα-Ιωάννα και Σίβυλλα.
δεξιά|μικρογραφία|Το τρίπτυχο με κλειστά τα φύλλα. Εξωτερικά η Νυφική πομπή της [[Σαλαμίτης|Σαλαμίτιδας. Η ψυχή, που ταυτίζεται με τη Νύφη στο Άσμα Ασμάτων, ανεβαίνει στον Φωτισμό και την ένωση με τον Χριστό, συνοδευόμενη από αλληγορικές μορφές με επικεφαλής την Πίστη, την Ελπίδα και τη Φιλανθρωπία. Οι τρεις πρώτες μορφές είναι πορτρέτα της Αντωνίας και των αδελφών της Άννας-Ιωάννας και Σίβυλλας. ]] δεξιά|μικρογραφία|Το κεντρικό πλαίσιο του ανοιγμένου Καμπαλιστικού πίνακα της πριγκίπισσας Αντωνίας. Η ψυχή στέκεται στο κατώφλι του κήπου του παραδείσου, που απεικονίζεται σε έναν πυκνό ιστό από συμβολικές εικόνες [[Εσωτερισμός|εσωτερισμού.]]
Έγινε στενή συνάδελφος του ευαγγελιστή προτεστάντη θεολόγου και μυστικιστή συμβολιστή Γιόχαν-Βάλεντιν Αντρέαε και αργότερα ήταν φιλική με τον ιδρυτή του κινήματος του Πιετισμού Φίλιπ-Γιάκομπ Σπένερ. Εκτός από τη ζωγραφική, τα ενδιαφέροντά της ήταν πιο πολύ στον τομέα της φιλοσοφίας και των γλωσσών, με ιδιαίτερη προτίμηση για τα εβραϊκά και τη μελέτη της εβραϊκής Καμπάλας. Η ιδιαίτερη χριστιανική έκφραση αυτής της παράδοσης βρήκε το αποκορύφωμά της στο μοναδικό μεγάλο καμπαλιστικό ζωγραφικό τρίπτυχο, που σχεδιάστηκε και ανατέθηκε από την πριγκίπισσα Αντωνία και τους ακαδημαϊκούς διδασκάλους της το 1652· αυτό εγκαταστάθηκε το 1673 στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Μπαντ τάιναχ-Τσάβελσταϊν στον Μέλανα Δρυμό, μία προσωπική μαρτυρία της πίστης.
Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Με τον όρο Ρωμαϊκή Δημοκρατία (Λατιν.: Res publica Romana) εννοούμε εκείνη την περίοδο της ρωμαϊκής ιστορίας κατά την οποία οι Ρωμαίοι εκδιώκοντας τον τελευταίο βασιλιά τους τον Ετρούσκο Λεύκιο Ταρκύνιο, εγκαθίδρυσαν παράλληλα το πολίτευμα της Res Publica.Η περίοδος αυτή της δημοκρατίας, ή ρεπουμπλικανική περίοδος ξεκινά με την εκθρόνιση του τελευταίου Ετρούσκου βασιλιά της Ρώμης, του Ταρκύνιου του Υπερήφανου (Tarquinius Superbus), το 509 π.Χ. και τελειώνει με την επικράτηση του Οκταβιανού επί του Μάρκου Αντώνιου στη ναυμαχία του Ακτίου, το 31 π.Χ.
Αντωνία της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Η πριγκίπισσα Αντωνία απεβίωσε το 1679, χωρίς να έχει παντρευτεί. Το σώμα της τάφηκε στην Κολεγιακή Εκκλησία στη Στουτγκάρδη· είχε ζητήσει η καρδιά της να ταφεί στον τοίχο της Εκκλησίας της Τριάδας στο Μπαντ Τάιναχ, πίσω από το ζωγραφικό τρίπτυχό της.
Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Απόδοση του όρου στα ελληνικά
Όσον αφορά τη ρεπουμπλικανική περίοδο της ρωμαϊκής ιστορίας, υπάρχει πρόβλημα με την απόδοση του όρου στα ελληνικά. Έτσι, ενώ τα παλαιότερα ιστορικά εγχειρίδια προτιμούσαν τους όρους ελεύθερη πολιτεία και Ρωμαϊκή Δημοκρατία, σήμερα προτιμάται ο όρος ρεπουμπλικανική, από το λατινικό res publica. Είναι ευνόητο ότι στη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου, η Ρώμη μεταβλήθηκε από μία μικρή πόλη-κράτος σε μία υπερπόντια αυτοκρατορία, ενώ αναφύονταν ποικίλα προβλήματα και προκλήσεις, πολιτικής και κοινωνικής φύσης.
Αντωνία της Βυρτεμβέργης
Εβραία λογία
Ο Έζενβαϊν, πρύτανης του Ούραχ και αργότερα καθηγητής στο Tύμπινγκεν, έγραψε τον Ιούλιο του 1649 στον Γιοχάνες Μπούξτορφ στη Βασιλεία ότι η Aντωνία, «αφού έχει καλά εδραιωθεί στην εβραϊκή γλώσσα και διαβάσει την εβραϊκή Βίβλο, επιθυμεί να μάθει επίσης την τέχνη της ανάγνωσης χωρίς φωνήεντα" και τρία χρόνια αργότερα έγραψε στον Μπούξτορφ, ότι είχε σημειώσει τέτοια πρόοδο, που είχε "με το χέρι της βάλει φωνήεντα στο μεγαλύτερο μέρος μίας εβραϊκής Βίβλου".
Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Πηγές
Για τους τελευταίους αιώνες της ρεπουμπλικανικής περιόδου έχουμε αξιόπιστες πηγές. Ιδιαίτερα για τον τελευταίο αιώνα, από την εποχή των Γράκχων μέχρι τη ναυμαχία στο Άκτιο (133 π.Χ.-31 π.Χ.), υπάρχουν πλούσιες και αξιόπιστες πηγές τόσο από τη φιλολογική παράδοση όσο και από επιγραφές. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε, ωστόσο, ότι, ήδη από τα μέσα του 3ου προχριστιανικού αιώνα, η Ρώμη ήταν μία αυτοκρατορία.
Αντωνία της Βυρτεμβέργης
Εβραία λογία
Ο Φίλιπ-Γιάκομπ Σπένερ, ένας άλλος μαθητής του Μπούξντορφ, κατά τη διάρκεια της προσωρινής παραμονής του στη Χαϊδελβέργη, έγινε φίλος με την πριγκίπισσα και μελέτησαν την Καμπάλα μαζί. Ο ίδιος ο Μπούξντορφ της παρουσίασε ένα αντίγραφο κάθε βιβλίου του. Υπάρχει ένα χειρόγραφο στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Στουτγκάρδης, με τίτλο Unterschiedlicher Riss zu Sephiroth (μία διαφορετική ερμηνεία των σεφιρότ), το οποίο υποτίθεται ότι έχει γραφτεί από την Aντωνία. Περιέχει καμπαλιστικά διαγράμματα, μερικά από τα οποία ερμηνεύονται στα εβραϊκά και τα γερμανικά. Ο έπαινος της υμνήθηκε από πολλούς Χριστιανούς Εβραϊστές: ένα ποίημα σε εικοσιτέσσερις στροφές με ακροστιχίδα προς τιμήν της «διάσημης πριγκίπισσας Αντωνίας» έχει διατηρηθεί στη συλλογή χειρόγραφων του Γιόχαν Μπούξτορφ.
Το Καμπαλιστικό τρίπτυχο στο Μπαντ Τάιναχ
O Kαμπαλιστικός lehrtafel (= διδακτικός πίνακας) της πριγκίπισσας Αντωνίας στο Μπαντ Τάιναχ έχει ύψος πάνω από 6 μέτρα και πλάτος 5 μέτρα και δεσπόζει στην περιοχή στα δεξιά του βωμού στη μικρή εκκλησία. Σχεδιάστηκε το 1652 από την πριγκίπισσα μαζί με έναν κύκλο ακαδημαϊκών συμβούλων της Αυλής, εκτελέστηκε το 1659-1663 από τον Γιόχαν-Φρήντριχ Γκρούμπερ, τον ζωγράφο της Αυλής στη Στουτγκάρδη και εγκαταστάθηκε το 1673 στο Μπαντ Τάιναχ, όπου η οικογένεια των δουκών πήγαινε διακοπές το καλοκαίρι, και όπου ο αδελφός της Έμπερχαρντ είχε ιδρύσει την εκκλησία ως ιδιωτικό οικογενειακό παρεκκλήσιο, που είχε κτιστεί το 1662-65.
Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Πολιτική οργάνωση
Με τον όρο res publica αναφερόμαστε γενικά στη μορφή διακυβέρνησης του ρωμαϊκού κράτους από το 509 π.Χ. έως το 27 π.Χ., όταν ο Οκταβιανός περιβάλλεται με μοναρχική εξουσία και τον τίτλο του Αugustus (Σεβαστός), γεγονός το οποίο, ωστόσο, προβλήθηκε ως η αναβίωση της res publica. Ο όρος αυτός, πάντως, δεν περιγράφει απλώς τους πολιτικούς θεσμούς του κράτους, αλλά ένα ευρύτερο σύνολο κοινωνικών θεσμών που ρυθμίζουν τη λειτουργία του, δηλαδή:
Αντωνία της Βυρτεμβέργης
Το Καμπαλιστικό τρίπτυχο στο Μπαντ Τάιναχ
Ο πίνακας έχει τη μορφή τριπτύχου. Τα δύο φύλλα απεικονίζουν εξωτερικά την πομπή της ψυχής ως τη μυστικιστική νύμφη του Χριστού. Αυτά ανοίγουν, για να αποκαλύψουν σε δύο πλευρικά πλαίσια μία σκηνή της ημέρας με την εύρεση του Μωυσή στον Νείλο, και μία νυχτερινή σκηνή με τη φυγή της Αγίας οικογένειας στην Αίγυπτο και στο κέντρο ένα εξαιρετικά λεπτομερές systema totius mundi: μία απεικόνιση του φιλοσοφικού συστήματος ολόκληρου του κόσμου.
Το κεντρικό πλαίσιο παριστά μία γυναίκα, που κρατά στο δεξί της χέρι μία φλεγόμενη καρδιά (φιλανθρωπία), και στο αριστερό της μία άγκυρα (πίστη) και έναν σταυρό (ελπίδα) να στέκεται στο κατώφλι ενός κήπου, που περικλείεται από ένα φράχτη από ρόδα. Στη μέση του κήπου βρίσκεται ο Ιησούς και γύρω του ένας κύκλος 12 πατέρων, των 12 φυλών του Ισραήλ.
Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Πολιτική οργάνωση
Φυσικά, η μορφή διακυβέρνησης δεν παρέμεινε στατική, αλλά υπέστη αλλαγές και μετατροπές, καθώς η μεγέθυνση του ρωμαϊκού κράτους, επέφερε θεαματική μεταβολή συνθηκών και την ανάδυση νέων προκλήσεων, η μη ανταπόκριση στις οποίες οδήγησε, τελικά, στην κατάρρευση του κυβερνητικού συστήματος, καθώς οι θεσμοί μιας πόλης ήταν ανεπαρκείς για την αυτοκρατορική διακυβέρνηση την οποία ασκούσε η Ρώμη.
Αντωνία της Βυρτεμβέργης
Το Καμπαλιστικό τρίπτυχο στο Μπαντ Τάιναχ
Επάνω από αυτά αιωρείται μία γυναικεία μορφή, μπροστά σε έναν πλούσια διακοσμημένο ναό με τρούλο. Στη σύνθεση επάνω και γύρω από το ναό υπάρχουν εννέα γυναικείες μορφές που αντιπροσωπεύουν τα σεφιρότ, σύμφωνα με τις θέσεις τους στο παραδοσιακό δένδρο της ζωής της Καμπάλα. Το δέκατο σεφιρότ, το Μάλχουτ (βασίλειο), αντιπροσωπεύεται από τη μορφή του ίδιου του Χριστού. Παντού στην εκτέλεση υπάρχει όλο και πιο περίπλοκη λεπτομέρεια, σύμβολο επάνω σε σύμβολο, νόημα μετά από νόημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Πολιτική οργάνωση
Παρά την ανεπάρκεια και την αναξιοπιστία των πηγών των πρώιμων αιώνων της περιόδου αυτής, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι τρία ήταν τα στοιχεία της πολιτικής εξουσίας: οι ύπατοι (consules), η σύγκλητος (senatus) και ο λαός (populus). Οι consules, δύο τον αριθμό, ήταν οι ανώτατοι άρχοντες, των οποίων η θητεία διαρκούσε ένα έτος και ήταν οι φορείς της εκτελεστικής εξουσίας, του imperium. Στις μείζονες αποφάσεις τους, όμως, ακολουθούσαν τη σύγκλητο. Οι προτάσεις των υπάτων υποβάλλονταν σε ψηφοφορία στις λαϊκές συνελεύσεις, τα committia, προκειμένου να καταστούν νόμοι του κράτους.
Ο ιστορικός Πολύβιος θαύμαζε τη σταθερότητα του ρωμαϊκού πολιτεύματος, η οποία κατά τη γνώμη του οφειλόταν στην ισορροπία των δικαιωμάτων των τριών ομάδων (ύπατοι, σύγκλητος, λαός), καθεμία από τις οποίες αντιπροσώπευε και ένα είδος διακυβέρνησης (μοναρχία, αριστοκρατία, δημοκρατία). Δεν κατανόησε ο Πολύβιος ότι η σταθερότητα δεν οφειλόταν σε αυτό, αλλά στην επικράτηση της αριστοκρατίας. Για τους Ρωμαίους, το κύρος, η αυθεντία της συγκλήτου (auctoritas senatus), αποτελούσε κύριο στοιχείο της πολιτικής ζωής.
Η περιγραφή αυτή του συστήματος διακυβέρνησης, όμως, δεν αποδίδει την πραγματική κατάσταση, διότι τα τρία στοιχεία δεν διατελούσαν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Και αυτό γιατί η σύγκλητος, τα μέλη της οποίας προέρχονταν από την παραδοσιακή αριστοκρατία, ήταν που εξέλεγε τους υπάτους. Έτσι αυτοί, λόγω της σύντομης διάρκειας της θητείας τους και του ότι ήταν και οι ίδιοι μέλη της συγκλήτου, συνήθως λειτουργούσαν ως εκτελεστικά όργανα της τελευταίας. Ακόμα και οι λαϊκές συνελεύσεις ελέγχονταν από την παραδοσιακή αριστοκρατία, εξαιτίας αφενός του τρόπου στάθμισης των ψήφων, σύμφωνα με τον οποίο η ψήφος των πλουσίων είχε πολλαπλάσιο βάρος από εκείνη των φτωχότερων, και αφετέρου των δικτύων πατρωνίας, μέσω των οποίων οι πλούσιοι λειτουργούσαν ως προστάτες των οικονομικά ασθενέστερων με αντάλλαγμα την εξαγορά ψήφων. Ουσιαστικά η παραδοσιακή αριστοκρατία (nobilitas) ασκούσε επομένως απόλυτο έλεγχο στο πολιτικό σύστημα, κάτι που εκφραζόταν με τη μεγάλη ισχύ της συγκλήτου.
Για περισσότερα στοιχεία δείτε την ενότητα Ζητήματα άμεσης δημοκρατίας στην αρχαία Ρώμη του άρθρου άμεση δημοκρατία.
Κοινωνική οργάνωση
Αρχικά, η ρωμαϊκή κοινωνία χωριζόταν σε δύο ομάδες. Η ανώτερη ήταν οι πατρίκιοι, που κατείχαν το μονοπώλιο σε όλους τους τομείς της εξουσίας, πολιτική, στρατιωτική, δικαστική και θρησκευτική. Ήταν μία αριστοκρατία αίματος, ιδιοκτησίας με σαφώς καθορισμένα προνόμια. Η άλλη ομάδα ήταν οι πληβείοι, αλλιώς plebs (=πλήθος), που παράγεται από το ρήμα pleo (=γεμίζω). Οι πληβείοι ήταν εξαρτημένοι από τους πατρικίους από οικονομική και κοινωνική άποψη. Ήταν μία μεγάλη κοινωνική ομάδα, με ποικίλη σύνθεση, που περιελάμβανε από τα πλέον φτωχά τμήματα έως και ιδιαίτερα πλούσια άτομα. Οι αρκετά πλούσιοι πληβείοι επιθυμούσαν πρόσβαση στα αξιώματα.
Με την εκδίωξη του τελευταίου βασιλιά, οι πατρίκιοι, που αποτελούσαν την αγροτική αριστοκρατία και ήταν οι κεφαλές των εκατό κυριότερων οικογενειών της Ρώμης, οργάνωσαν το νέο πολίτευμα. Στη θέση του βασιλιά τοποθετήθηκαν δύο άρχοντες με ετήσια θητεία, οι ύπατοι, οι οποίοι κυβερνούσαν το κράτος και το στρατό. Σταδιακά θεσπίστηκαν και άλλα ανώτερα αξιώματα, όπως οι δύο κυέστορες που ήταν υπεύθυνοι για τα δημόσια οικονομικά. Όλοι οι αξιωματούχοι ορίζονταν από τη Σύγκλητο, μέλη της οποίας μπορούσαν να γίνουν μόνον πατρίκιοι. Αυτό, βέβαια, δυσαρέστησε πολύ την άλλη κοινωνική ομάδα της Ρώμης, τους πληβείους, δηλαδή τους βιοτέχνες, τους μικροκαλλιεργητές και όλους αυτούς που δεν ανήκαν σε κανένα γένος. Αυτοί, περίπου το 490 π.Χ., συγκεντρώθηκαν σε έναν μικρό λόφο έξω από τη Ρώμη και απείλησαν να ιδρύσουν μία καινούρια, δική τους πόλη αν οι πατρίκιοι συνέχιζαν να τους αγνοούν και να τους καταπιέζουν.
Οι πατρίκιοι υποχώρησαν, καθώς τους χρειάζονταν για στρατιώτες, και έτσι θεσπίστηκε το αξίωμα του τριβούνου (δημάρχου), του οποίου μοναδικό καθήκον ήταν η προστασία των πληβείων από τις πιέσεις των αρχόντων. Σταδιακά, οι πληβείοι κατέκτησαν και άλλα δικαιώματα. Το 450 π.Χ. πέτυχαν να καταγραφεί το δίκαιο, που ως τότε παρέμενε άγραφο και η ερμηνεία του ήταν στα χέρια των πατρικίων, ενώ το 287 π.Χ. πέτυχαν την ψήφιση ενός νόμου που όριζε ότι η συνέλευση των πληβείων μαζί με τους τριβούνους θα μπορούσε να ψηφίσει νόμους που θα ήταν δεσμευτικοί για όλους τους Ρωμαίους.
Αυτοί οι πλούσιοι ενεπλάκησαν σε μία διαμάχη με τους πατρικίους, η οποία διήρκεσε για δύο αιώνες και είναι γνωστή ως η πάλη των ordines. Η διαμάχη κατέληξε με ορισμένες παραχωρήσεις από την πλευρά των πατρικίων. Σε θεσμικό επίπεδο, δημιουργήθηκαν ειδικές συνελεύσεις πληβείων (consilium plebis), στις οποίες προήδρευαν οι 10 δήμαρχοι (tribunibes). Και οι συνελεύσεις αυτές, όμως, βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο των οικονομικά ισχυρών. Οι πλούσιοι πληβείοι μαζί με την παλαιά αριστοκρατία δημιούργησαν μία νέα αριστοκρατία. Η διαμάχη, λοιπόν, δεν οδήγησε στη δημοκρατικοποίηση της πολιτικής ζωής, όπως είχε συμβεί στις πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, αλλά στη διεύρυνση της ομάδας που νεμόταν την εξουσία.
Με την πάροδο του χρόνου, έγινε δύσκολο να διακριθούν οι δύο ομάδες που αποτελούσαν τη νέα αριστοκρατία, καθώς οποιοσδήποτε αναλάμβανε το αξίωμα του υπάτου εξευγένιζε τους απογόνους του, ανεξαρτήτως του εάν ανήκαν στους πατρικίους και στους πληβείους. Μέρος των εξουσιών των υπάτων μεταφέρθηκε σε νέα αξιώματα που δημιουργήθηκαν: στους ταμίες, τους αγορανόμους και τους στρατηγούς (praetores). Αποτελούσε συνήθη πρακτική να ανεβαίνουν σε όλα τα αξιώματα, ακολουθώντας μία ‘καριέρα’ (cursus honorum). Δεδομένου ότι η θητεία διαρκούσε δώδεκα μήνες, δεν μπορούσε κάποιος να είναι κάτοχος της εκτελεστικής εξουσίας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επίσης, δεν υπήρχε διαφοροποίηση της πολιτικής και της στρατιωτικής εξουσίας, καθώς τη στρατηγία ασκούσαν πολιτικοί άρχοντες, οι στρατηγοί και οι ύπατοι, κάτι το οποίο τους προσέδιδε πρόσθετο κύρος. Ως στρατιωτικοί άρχοντες είχαν, ακόμη, απόλυτη δικαιοδοσία ποινών στους υφισταμένους τους, κάτι το οποίο αυτομάτως καθιστούσε διστακτικούς τους απλούς πολίτες απέναντι στους κατόχους της εξουσίας. Με τον τρόπο αυτό, η σύγκλητος διασφάλιζε ασφαλή θέση, εφόσον συγκλητικοί κατείχαν τα ανώτερα αξιώματα, ενώ ο ύπατος, ο οποίος ήταν συγκλητικός, καλούνταν να εφαρμόσει τις αποφάσεις των συναδέλφων του.
Όσον αφορά την επίσημη θρησκεία, συγκλητικοί κατείχαν και τα μείζονα ιερατικά αξιώματα. Καθώς το σύνολο του πληθυσμού επιζητούσε την εύνοια των θεών, η επιρροή των ιερέων ήταν μεγάλη, και, επειδή η θρησκεία σχετιζόταν με τη δημόσια ζωή, πολλοί ακολουθούσαν τις οδηγίες τους στον τομέα αυτό. Έτσι, λόγω της ταύτισης των προσώπων που κατείχαν την ιερατική και την πολιτική εξουσία, η θρησκευτική χειραγώγηση αποτελούσε ένα μέσο πρόσθετου ελέγχου. Καθώς οι συγκλητικοί ήταν και νομομαθείς, καταλάμβαναν και τα δικαστικά αξιώματα. Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω ήταν οι συγκλητικοί να ασκούν πλήρη έλεγχο στην πολιτική κατάσταση. Οι συγκλητικοί διέθεταν, επιπλέον, πλούτο σε γη. Ήλεγχαν, λοιπόν, και τους αγρότες-μισθωτές της γης τους και, μέσω των εισοδημάτων που αποκτούσαν από το δανεισμό της γης, τις μάζες του αστικού προλεταριάτου, ως πάτρωνες.
Η ρωμαϊκή επέκταση
μικρογραφία|100px|Ρωμαϊκή Σύγκλητος (Senatus) Το ρωμαϊκό κράτος αυτήν την περίοδο αρχίζει να επεκτείνεται στις γειτονικές περιοχές, και συγκροτεί μία συμμαχία των πόλεων του Λατίου. Αργότερα, οι Ρωμαίοι συγκρούονται με τους Κέλτες της βόρειας Ιταλίας, και τους Σαμνίτες της νότιας. Μέχρι το 280 π.Χ. που εισβάλλει ο Πύρρος, βασιλιάς της Ηπείρου, μετά από την έκκληση για βοήθεια των ελληνικών πόλεων της Κάτω Ιταλίας, η Ρώμη έχει κυριαρχήσει στην κεντρική Ιταλία. Οι Ρωμαίοι κατάφεραν μετά από αγώνα να αναγκάσουν τον Πύρρο να γυρίσει στην Ελλάδα και κατέλαβαν το 272 π.Χ. την ελληνική πόλη του Τάραντα.