cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1976
Συμμετέχουσες Χώρες
Όπως και στους προηγούμενους Αγώνες, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε να αποβάλλει τη Νότια Αφρική, εξαιτίας της πολιτικής του απαρτχάιντ.
Η Ταϊβάν και η Κίνα δεν πήραν μέρος, όμως για διαφορετικούς λόγους από το μποϋκοτάζ εξαιτίας της συμμετοχής της Νέας Ζηλανδίας.
Οι αθλητές του Καμερούν, της Αιγύπτου, του Μαρόκου και της Τυνησίας, συμμετείχαν στα αγωνίσματα από τις 18 έως 20 Ιουλίου και έπειτα αποχώρησαν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Μποϋκοτάζ
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Μόντρεαλ σημαδεύτηκαν από το μποϋκοτάζ των αφρικανικών χωρών που αντέδρασαν στην παρουσία της Νέας Ζηλανδίας. Αιτία, το γεγονός ότι η Νέα Ζηλανδία έστειλε την εθνική της ομάδα ράγκμπι σε τουρνουά της Νότιας Αφρικής, χώρα που ίσχυε η πολιτική του απαρτχάιντ.
22 χώρες αποφάσισαν να αποχωρήσουν λίγες ώρες πριν τη τελετή έναρξης. Μόνο η Σενεγάλη και η Ακτή Ελεφαντοστού πήραν κανονικά μέρος. Η Αίγυπτος, το Καμερούν, το Μαρόκο και η Τυνησία, αφού πήραν μέρος σε κάποια αγωνίσματα, αποχώρησαν από τους Αγώνες.
Μάλιστα η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή εξεπλάγη με το μποϋκοτάζ, αφού αρχής γενομένης από την Ολυμπιάδα του 1964 είχε επισήμως αποβάλλει τη Νότια Αφρική λόγω του απαρτχάιντ (έγινε πάλι δεκτή μόλις στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992), αλλά και επιπλέον διότι το ράγκμπι δεν ήταν ολυμπιακό άθλημα.
Πίνακας Μεταλλίων
Η Σοβιετική Ένωση κυριάρχησε με 125 μετάλλια, 49 εξ αυτών χρυσά. Δεύτερη σε μετάλλια ήρθε η Ανατολική Γερμανία και τρίτες οι Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Βερμούδες ήταν η χώρα με τους λιγότερους κατοίκους (μόλις 53.500) που κέρδισε ένα μετάλλιο σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Καναδάς δεν κατάφερε να κερδίσει χρυσό μετάλλιο. αν και ήταν η διοργανώτρια χώρα.
* Κατηγορία:Μόντρεαλ Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1976
Κεντρικό νευρικό σύστημα
Το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) είναι το βασικότερο μέρος ενός νευρικού συστήματος. Το ΚΝΣ παίζει το βασικότερο ρόλο στην επεξεργασία της πληροφορίας που λαμβάνεται από τις αισθήσεις του οργανισμού, στη ρύθμιση πολλών από τις λειτουργίες του, στην εκδήλωση της σκέψης και της λογικής κ.α. Μαζί με το περιφερικό νευρικό σύστημα, ελέγχουν τη συμπεριφορά αλλά και τις περισσότερες από τις ζωτικές λειτουργίες ενός οργανισμού. Κεντρικό νευρικό σύστημα διαθέτουν όλα τα αμφίπλευρα, δηλαδή όλα τα πολυκύτταρα ζώα εκτός από ζώα όπως οι σπόγγοι. Στα χορδωτά αποτελείται από τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, τα οποία περικλείονται στα οστά του κρανίου και της σπονδυλικής στήλης αντίστοιχα.
Από τα οστά που τους περιβάλλουν, οι ιστοί του ΚΝΣ χωρίζονται από τρεις στιβάδες, τις μήνιγγες: που ορίζεται μεταξύ της αραχνοειδούς και χοριοειδούς μήνιγγας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα κατηγορία:Νευρολογία
Γράμμα
Γράμμα ονομάζεται ένα γράφημα που χρησιμοποιείται για την καταγραφή μιας γλώσσας και την μετάδοση πληροφοριών οπτικά (μέσω της ανάγνωσης). Κάθε τέτοιο γράφημα αναπαριστά συγκεκριμένη, ξεχωριστή πληροφορία (στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου, κάθε φορά, συστήματος γραφής).
Στα αλφαβητικά συστήματα γραφής το κάθε γράμμα αναπαριστά έναν χαρακτηριστικό φθόγγο (φώνημα). Σε άλλα συστήματα γραφής, τέτοια γραφήματα μπορούν να αναπαριστούν συλλαβές (στα συλλαβικά συστήματα γραφής) ή λέξεις (λογογραφικό σύστημα γραφής - ιδεογράμματα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσας
Η Ιερά Μονή Παναγία της Ελεούσας είναι η μονή των βράχων στο κάστρο του Μπεζενίκου στην Αρκαδία. Το μεσαιωνικό κάστρο μοιάζει να προστατεύει το ναό, αφού μέχρι σήμερα κρατάει το φρουριακό του χαρακτήρα. Βρίσκεται σ’ ένα εξαιρετικά δυσπρόσιτο σημείο και αυτό δικαιολογεί το ρόλο του ως καταφύγιο των κατατρεγμένων ανά τους αιώνες και κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης.
Στη μονή είναι θαμμένος ο τοπικός ήρωας Αλέξης Νικολάου ή «Λεβιδιώτης», ο οποίος είχε καταφύγει εδώ με τους συγχωριανούς του στη διάρκεια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του Ιμπραήμ Πασά, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Φωτάκου. Καταργήθηκε ως μονή από τον Καποδίστρια στα πλαίσια της γενικής κατάργησης των μικρών μονών. Το εξωκλήσι της Παναγίας της Ελεούσας λειτουργούσε έκτοτε και μέχρι το 1892 στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στην Ανάληψη. Η μονή πρέπει να είχε σχέσεις με τη μονή των Ταξιαρχών στο Λεβίδι, αφού ένα παλαιό μονοπάτι ξεκινούσε από το χωριό Μπεζενίκο και διαμέσου του φαραγγιού της Αράπισσας έφτανε ως τη μονή.
Η Παναγία η Ελεούσα έχει κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο και προστατεύεται από την Ελληνική Πολιτεία.
Πηγές
Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Ε
Μαρία Β΄ της Αγγλίας
Η Μαρία B΄ (Mary II, 30 Απριλίου 1662 – 28 Δεκεμβρίου 1694) ήταν από κοινού ηγεμόνας της Αγγλίας, της Σκωτίας, και της Ιρλανδίας με τον σύζυγό της (ο οποίος ήταν επίσης πρώτος της εξάδελφος), Γουλιέλμο Γ΄ της Αγγλίας και Β΄ της Σκωτίας, από το 1689 μέχρι τον θάνατό της. Ο Γουλιέλμος και η Μαρία, αμφότεροι Προτεστάντες, έγιναν βασιλιάς και κυβερνώσα βασίλισσα, αντίστοιχα, μετά την Ένδοξη Επανάσταση, η οποία κατέληξε στην εκθρόνιση του Ρωμαιοκαθολικού πατέρα της, Ιακώβου Β΄. Ο Γουλιέλμος έγινε μόνος ηγεμόνας με τον θάνατό της το 1694. Οι λαϊκές ιστορίες συνήθως αναφέρουν τη συμβασιλεία τους ως "Γουλιέλμος και Μαρία".
Η Μαρία ασκούσε λιγότερη εξουσία από τον Γουλιέλμο όταν εκείνος ήταν στην Αγγλία, παραχωρώντας την περισσότερη εξουσία της σε αυτόν, αν και εκείνος βασιζόταν πολύ σ' εκείνη. Ωστόσο ενεργούσε μόνη όταν ο Γουλιέλμος συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό, αναδεικνυόμενη σε μια ισχυρή, σταθερή και αποτελεσματική κυβερνήτη.
Πρώιμος βίος
Η Μαρία, γεννημένη στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο στις 30 Απριλίου 1662, ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ιακώβου, Δούκα της Υόρκης (μελλοντικού Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας & Ζ΄ της Σκωτίας), και της πρώτης συζύγου του, Λαίδης Ανν Χάυντ. Θείος της Μαρίας ήταν ο Κάρολος Β΄, ο οποίος κυβέρνησε τα τρία βασίλεια της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας· ο παππούς από τη μητέρα της ήταν ο Έντουαρντ Χάυντ, 1ος Κόμης του Κλάρεντον, ήταν για μια μακρά περίοδο κορυφαίος σύμβουλος του Καρόλου. Βαπτίστηκε στην Αγγλικανική πίστη στο Βασιλικό Παρεκκλήσι στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, και ονομάστηκε Μαρία προς τιμήν της προ προγιαγιάς της, Μαρίας, Βασίλισσα των Σκώτων. Οι νονοί της περιελάμβαναν τον εξάδελφο του πατέρα της, Ροβέρτο του Ρήνου. Παρότι η μητέρα της γέννησε οκτώ παιδιά, όλα εκτός από τη Μαρία και τη νεότερη αδελφή της Άννα πέθαναν πολύ νέα, και ο Βασιλιάς δεν είχε άλλα νόμιμα τέκνα. Συνεπώς, για μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας, η Μαρία ήταν δεύτερη στη γραμμή για τον θρόνο μετά τον πατέρα της.
μικρογραφία|αριστερά|Η Μαρία πριν τον γάμο της από τον Κάσπαρ Νέτσερ, 1676. Ο Δούκας της Υόρκης μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό το 1668 ή το 1669, αλλά η Μαρία και η Άννα ανατράφηκαν ως Αγγλικανές, σύμφωνα με τις εντολές του Καρόλου Β΄. Μεταφέρθηκαν σε δικά τους διαμερίσματα στο Παλάτι του Ρίτσμοντ, όπου ανατράφηκαν από την γκουβερνάντα τους Λαίδη Φράνσες Βίλλερς, με περιστασιακές μόνο επισκέψεις για να δουν τους γονείς τους στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου ή τον παππού τους Λόρδο Κλάρεντον στο Τουίκεναμ. Η εκπαίδευση της Μαρίας, από ιδιωτικούς δασκάλους, ήταν αρκετά περιορισμένη στη μουσική, τον χορό, το σχέδιο, τα γαλλικά και τη θρησκευτική κατήχηση. Η μητέρα της πέθανε το 1671, και ο πατέρας της νυμφεύθηκε πάλι το 1673, παίρνοντας ως δεύτερη σύζυγο της Μαρία της Μόντενα, μια Καθολική που ήταν μόνο τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη από τη Μαρία.
Από την ηλικία των εννέα περίπου μέχρι τον γάμο της, η Μαρία έγραφε παθιασμένα γράμματα σε ένα μεγαλύτερο κορίτσι τη Φράνσες Άπσλεϋ, κόρη του αυλικού Άλλεν Άπσλεϋ. Με τον καιρό, η Φράνσες ένιωσε άβολα με την αλληλογραφία, και απαντούσε πιο επίσημα. Στην ηλικία των δεκαπέντε, η Μαρία αρραβωνιάστηκε με τον Προτεστάντη εξάδελφό της, τον Γουλιέλμο της Οράγγης και επικεφαλής δικαστή της Ολλανδίας. Ο Γουλιέλμος ήταν γιος της αποθανούσας αδελφής του Βασιλιά, της Μαρίας, Βασιλικής Πριγκίπισσας, και ούτως τέταρτος στη γραμμή διαδοχής μετά τον Ιάκωβο, τη Μαρία και την Άννα. Αρχικά, ο Κάρολος Β΄ αντιτέθηκε στη συμμαχία με τον Ολλανδό κυβερνήτη, διότι προτιμούσε η Μαρία να παντρευτεί τον διάδοχο του Γαλλικού θρόνου, τον Δελφίνο Λουδοβίκο, ούτως συμμαχώντας το βασίλειό του με την Καθολική Γαλλία και δημιουργώντας μεγαλύτερες πιθανότητες ενός τελικά Καθολικού διαδόχου στη Βρετανία· αλλά αργότερα, υπό πίεση από το Κοινοβούλιο και με έναν συνασπισμό με τους Καθολικούς Γάλλους μη ευνοϊκό πολιτικά πλέον, ενέκρινε την ένωση. Ο Δούκας της Υόρκης συμφώνησε με τον γάμο, μετά από πιέσεις από τον κορυφαίο υπουργό Τόμας Όσμπορν, Λόρδο Ντάνμπυ, και τον Βασιλιά, ο οποίος λανθασμένα συμπέρανε ότι θα βελτίωνε την εικόνα του Ιακώβου μεταξύ των Προτεσταντών. Όταν ο Ιάκωβος είπε στη Μαρία ότι επρόκειτο να παντρευτεί τον εξάδελφό της, "έκλαψε όλο το απόγευμα και όλη την επόμενη ημέρα".
Γάμος
Ο Γουλιέλμος και η δακρύβρεχτη Μαρία παντρεύτηκαν στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου από τον Επίσκοπο Χένρυ Κόμπτον στις 4 Νοεμβρίου 1677. Η Μαρία συνόδευσε τον σύζυγό της σε μια διάσχιση της ταραγμένης θάλασσας προς τις Κάτω Χώρες αργότερα εκείνο τον μήνα, μετά από αναβολή δύο εβδομάδων λόγω κακών καιρικών συνθηκών. Το Ρότερνταμ ήταν απροσπέλαστο λόγω πάγου, και αναγκάστηκαν να αποβιβαστούν στο μικρό χωριό Τερ Χάιντε (Ter Heijde) και να περπατήσουν μέσα από την παγωμένη εξοχή μέχρι να συναντήσουν συνοδούς που θα τους πήγαιναν στο Παλάτι του Χονσελάαρσντικ. Στις 14 Δεκεμβρίου, εισήλθαν επίσημα στη Χάγη με μια λαμπρή πομπή.
Η ζωηρή και ευπαρουσίαστη φύση της Μαρίας την έκανε δημοφιλή στους Ολλανδούς, και ο γάμος της με έναν Προτεστάντη πρίγκιπα ήταν δημοφιλής στη Βρετανία. Έγινε αφοσιωμένη στον σύζυγό της, αλλά εκείνος έλειπε συχνά σε εκστρατείες, κάτι που έκανε την οικογένεια της Μαρίας να τον θεωρεί ψυχρό και αδιάφορο. Μέσα σε λίγους μήνες η Μαρία έμεινε έγκυος· όμως, σε μια επίσκεψη στον σύζυγό της στην οχυρωμένη πόλη της Μπρέντα, εκείνη απέβαλε, κάτι που πιθανόν κατέστρεψε μόνιμα την ικανότητά της να κάνει παιδιά. Είχε επιπλέον περιόδους ασθένειας που ίσως ήταν αποβολές στα μέσα του 1678, τις αρχές του 1679, και τις αρχές του 1680. Η ακληρία της θα ήταν η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας στη ζωή της.
Από τον Μάιο 1684, ο νόθος γιος τους Βασιλιά Καρόλου, Τζέημς Σκοτ, Δούκας του Μόνμουθ, ζούσε στις Κάτω Χώρες, όπου χαιρετίστηκε από τον Γουλιέλμο και τη Μαρία. Ο Μόνμουθ θεωρείτο αντίπαλος του Δούκα της Υόρκης, και ως πιθανός Προτεστάντης διάδοχος ο οποίος μπορούσε να υποκαταστήσει τον Ιάκωβο στη γραμμή διαδοχής. Ο Γουλιέλμος, όμως, δεν τον θεωρούσε βιώσιμη εναλλακτική και σωστά έκρινε ότι ο Μόνμουθ είχε ανεπαρκή υποστήριξη.
Βασιλεία του Ιακώβου
250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο πατέρας της Μαρίας, Ιάκωβος Β΄ και Ζ΄, ήταν ο τελευταίος Καθολικός μονάρχης στις Βρετανικές Νήσους (πορτραίτο από τον Νικολά ντε Λαρζιλλιέρ, περ. 1686). Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ χωρίς νόμιμα τέκνα τον Φεβρουάριο του 1685, ο Δούκας της Υόρκης έγινε βασιλιά ως Ιάκωβος Β΄ στην Αγγλία και την Ιρλανδία και Ιάκωβος Ζ΄ στη Σκωτία. Η Μαρία έπαιζε χαρτιά όταν ο σύζυγός της την πληροφόρησε για την ανάρρηση του πατέρα της, και ότι η ίδια ήταν πιθανή διάδοχος. Όταν ο νόθος γιος του Καρόλου Μόνμουθ συγκέντρωσε μια δύναμη εισβολής στο Άμστερνταμ, και απέπλευσε για τη Βρετανία, ο Γουλιέλμος πληροφόρησε τον Ιάκωβο για την αναχώρηση του Μόνμουθ, και διέταξε τα Αγγλικά συντάγματα στις Κάτω Χώρες να επιστρέψουν στη Βρετανία. Προς ανακούφιση του Γουλιέλμου, ο Μόνμουθ ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε, αλλά ο ίδιος και η Μαρία δυσαρεστήθηκαν από μελλοντικές ενέργειες του Ιακώβου.
Ο Ιάκωβος είχε μια αμφιλεγόμενη θρησκευτική πολιτική· η προσπάθειά του να δώσει ελευθερία λατρείας σε μη Αγγλικανούς αναστέλλοντας πράξεις του Κοινοβουλίου με βασιλικό διάταγμα δεν είχε θετική αποδοχή. Η Μαρία θεωρούσε τέτοιες πράξεις παράνομες, και ο εξομολογητής της εξέφρασε αυτήν την άποψη σε γράμμα του στον Ουίλλιαμ Σάνκροφτ, Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ, εκ μέρους της. Απογοητεύθηκε περισσότερο με την άρνηση του Ιακώβου να βοηθήσει όταν ο Καθολικός βασιλιά Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας εισέβαλε στην Ορλεάνη και κατεδίωξε τους Ουγενότους πρόσφυγες. Σε μια απόπειρα να πλήξει τον Γουλιέλμο, ο Ιάκωβος ενθάρρυνε το προσωπικό της κόρης του να της πουν ότι ο Γουλιέλμος είχε σχέση με την Ελίζαμπεθ Βίλλερς, Κόμισσα του Όρκνεϋ, κόρη της παλιάς της γκουβερνάντας Φράνσες Βίλλερς. Αφότου το πληροφορήθηκε, η Μαρία περίμενε έξω από το δωμάτιο της Βίλλερς και έπιασε τον Γουλιέλμο να βγαίνει αργά τη νύχτα. Ο Γουλιέλμος αρνήθηκε την απιστία και η Μαρία φάνηκε να τον πιστεύει και τον συγχώρησε. Πιθανώς η Βίλλερς και ο Γουλιέλμος πραγματικά δεν συναντιούνταν ως εραστές αλλά για αν ανταλλάξουν διπλωματικές πληροφορίες. Το προσωπικό της Μαρίας απολύθηκε και στάλθηκε πίσω στη Βρετανία.
Η Ένδοξη Επανάσταση
Μετά τον θάνατο του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας χωρίς νόμιμη διαδοχή το 1685, ο Δούκας της Υόρκης έγινε βασιλιάς ως Ιάκωβος Β΄ στην Αγγλία και την Ιρλανδία (και ως Ιάκωβος Ζ΄ στη Σκωτία). Είχε μια αμφιλεγόμενη θρησκευτική πολιτική: η προσπάθεια του να εγγυηθεί τη θρησκευτική ελευθερία στους μη Αγγλικανούς δεν έτυχε θετικής αποδοχής, καθώς η τεχνική που επέλεξε ήταν να ακυρώσει νόμους του Κοινοβουλίου από το Βασιλικό Διάταγμα. Πολλοί Προτεστάντες πολιτικοί και ευγενείς εισήλθαν σε διαπραγματεύσεις με τον σύζυγο της Μαρίας από το 1687 και δεν παρέμεινε καθόλου δημοφιλής μετά την πίεση που άσκησε στους Αγγλικανούς κληρικούς με τη Διακήρυξη Άφεσης Αμαρτιών.
Διαμαρτυρίες από τους Προτεστάντες υπήρξαν όταν η σύζυγος του Βασιλιά, Μαρία της Μόντενα, γέννησε γιο, ο οποίος θα ανατρεφόταν ως Ρωμαιοκαθολικός, σε αντίθεση με τη Μαρία και την Άννα. Κάποιοι μάλιστα υποστήριξαν ότι το νεογέννητο ήταν "έκθετο" κι ότι είχε τοποθετηθεί κρυφά στο δωμάτιο της Βασίλισσας στη θέση του νεκρού της νεογέννητου. Αν και δεν υπήρχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο, η Μαρία αμφισβήτησε ανοιχτά τη νομιμότητα του παιδιού, στέλνοντας έναν κατάλογο με ερωτήματα προς την αδερφή της, Άννα, σχετικά με τις συνθήκες γέννησής του.
Στις 30 Ιουνίου, οι Αθάνατοι Επτά παρακάλεσαν μυστικά τον Γουλιέλμο, ο οποίος τότε βρισκόταν στις Κάτω Χώρες με τη Μαρία, να έρθουν στην Αγγλία με στρατό. Στην αρχή ο Γουλιέλμος ήταν διστακτικός, ζήλευε τη θέση της συζύγου του ως κληρονόμου του αγγλικού στέμματος και φοβήθηκε ότι θα γινόταν πιο ισχυρή από ό,τι ήταν ο ίδιος. Η Μαρία, όμως, έπεισε τον σύζυγό της ότι δεν ενδιαφερόταν για πολιτική δύναμη, λέγοντας του ότι "δεν θα ήταν πια παρά μόνο η σύζυγος του, και ότι θα έκανε ό,τι επαφίετο στη δύναμη της για να τον κάνει βασιλιά ισόβια".
Η Μαρία ήταν αναστατωμένη σχετικά με τις συνθήκες εκθρόνισης του πατέρα της, αλλά ο Γουλιέλμος τη διέταξε να φανεί πρόσχαρη κατά τη θριαμβευτική τους άφιξη στο Λονδίνο. Το αποτέλεσμα ήταν να κατηγορηθεί η ίδια ότι εμφανίστηκε ψυχρή μπροστά στη δοκιμασία του πατέρα της. Ακόμα και ο ίδιος ο Ιάκωβος την κατηγόρησε για την έλλειψη αφοσίωσής της, κάτι που επηρέασε βαθιά την ευσεβή Μαρία.
To 1689 συνεκλήθη συνέδριο από τον Πρίγκιπα της Οράγγης, όπου ακολούθησε μακροσκελής συζήτηση για το ποιος θα ήταν ο τρόπος ενέργειάς τους. Ο Γουλιέλμος της Οράγγης ένιωσε ανασφαλής σχετικά με τη θέση του, καθώς επιθυμούσε να βρίσκεται στον θρόνο ως βασιλιάς και όχι ως βασιλικός σύζυγος της Μαρίας. Συμβασιλεία είχε σημειωθεί μόνο μια φορά στον παρελθόν τον 16ο αιώνα, όταν η Μαρία Α΄ της Αγγλίας παντρεύτηκε τον Ισπανό πρίγκιπα Φίλιππο, ο οποίος πήρε τον τίτλο του βασιλιά, τον οποίο κράτησε μέχρι τον θάνατο της συζύγου του και του τέθηκαν περιορισμοί στην έκταση της εξουσίας του. Ο Γουλιέλμος ωστόσο ζήτησε να παραμείνει βασιλιάς ακόμα και μετά τον θάνατο της Μαρίας. Παρόλο που κάποιοι επιφανείς συμμετέχοντες της πρότειναν να έχει μόνο αυτή την εξουσία, η Μαρία αρνήθηκε, παραμένοντας πιστή στον σύζυγό της.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1689, το Κοινοβούλιο σε διακήρυξή του αναγνώριζε πως ο Ιάκωβος, επιχειρώντας να δραπετεύσει στις 11 Δεκεμβρίου 1688, είχε εγκαταλείψει τη διακυβέρνηση του βασιλείου και ο Θρόνος έμεινε κενός. Το Κοινοβούλιο δεν πρόσφερε το Στέμμα στο μεγαλύτερο γιο του Ιάκωβου, Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο, ο οποίος θα ήταν ο πρώτος διάδοχος υπό κανονικές συνθήκες, αλλά στον Γουλιέλμο και τη Μαρία. Ωστόσο, προβλεπόταν ότι "η άσκηση βασιλικής εξουσίας θα γινόταν αποκλειστικά και μόνο από τον λεγόμενο Πρίγκιπα της Οράγγης στο όνομα του Πρίγκιπα και Πριγκίπισσας κατά τη διάρκεια της κοινής τους ζωής". Η διακήρυξη επεκτάθηκε αργότερα, ώστε να εξαιρεί όχι μόνο τον Ιάκωβο και τους διαδόχους του από τον θρόνο, αλλά όλους τους Καθολικούς, καθώς "λόγω εμπειρίας φαίνεται ότι δεν ταιριάζει με την ασφάλεια και ευημερία του Προτεσταντικού αυτού Βασιλείου να κυβερνείται από Παπικό πρίγκιπα".
Ο Επίσκοπος του Λονδίνου Χένρυ Κόμπτον έστεψε τον Γουλιέλμο και τη Μαρία μαζί στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 11 Απριλίου 1689. Συνήθως τις στέψεις πραγματοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερυ, αλλά ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ουίλλιαμ Σάνκροφτ, αν και Αγγλικανός, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα της απομάκρυνσης του Ιακώβου Β΄. Την ημέρα της στέψης, η Σκωτική Συνέλευση τελικά διακήρυξε πως ο Ιάκωβος δεν ήταν πλέον βασιλιάς της Σκωτίας. Προσφέρθηκε στον Γουλιέλμο και τη Μαρία ξεχωριστά το σκωτικό Στέμμα και δέχτηκαν στις 11 Μαΐου. Αυτό έγινε γιατί τα δυο βασίλεια δεν ήταν ενωμένα ακόμα μέχρι την Πράξη Ένωσης του 1707.
Ακόμα και μετά τη διακήρυξη, υπήρχε υποστήριξη για τον Ιάκωβο στη Σκωτία. Ο Τζον Γκρέιαμ του Κλέιβερχαους, Υποκόμης του Ντάντι μάζεψε στρατό και κέρδισε στη μάχη του Κίλικρανκι στις 27 Ιουλίου. Ωστόσο, οι απώλειες για τον στρατό του ήταν μεγάλες: αυτό, μαζί με το θανάσιμο τραυματισμό του στην αρχή της μάχης συνετέλεσαν ώστε να αποδυναμωθεί η μοναδική αποτελεσματική αντίσταση στον Γουλιέλμο και η εξέγερση γρήγορα καταπνίγηκε, καθώς ηττήθηκαν στη μάχη του Ντάνκελντ τον επόμενο μήνα.
Βασιλεία
Τον Δεκέμβριο του 1689 το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα από τα εμβληματικότερα συνταγματικά έγγραφα στην Αγγλική ιστορία, τη Χάρτα των Δικαιωμάτων. Αυτό το μέτρο—το οποίο επαναλάμβανε και επιβεβαίωνε πολλές διατάξεις της προγενέστερης Διακήρυξης του Δικαίου—καθιέρωσε περιορισμούς στο βασιλικό προνόμιο· διεκήρυσσε, μεταξύ άλλων, ότι ο Ηγεμόνας δεν μπορούσε να αναστείλει νόμους που πέρασε το Κοινοβούλιο, να επιβάλει φόρους χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση, να καταπατά το δικαίωμα στην καταγγελία ή καταφυγή στην κυβέρνηση, να συγκεντρώσει μόνιμο στρατό σε καιρό ειρήνης χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση, να απαγορεύσει σε Προτεστάντες υπηκόους το δικαίωμα οπλοφορίας, να παρέμβει παράτυπα στις κοινοβουλευτικές εκλογές, να τιμωρήσει μέλη οποιουδήποτε από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου για οτιδήποτε ειπώθηκε κατά τη διάρκεια συζητήσεων, να απαιτήσει υπερβολικά μεγάλη εγγύηση, ή να επιβάλλει σκληρές ή ασυνήθιστες ποινές. Η Χάρτα ακόμα επιβεβαίωνε τη διαδοχή του θρόνου. Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου ή της Μαρίας ο επιζών σύζυγος θα συνέχιζε να βασιλεύει. Επόμενοι στη γραμμή διαδοχής θα ήταν τα παιδιά τους, και αμέσως μετά η αδελφή της Μαρίας, Άννα, και τα παιδιά της Άννας. Τελευταία ήταν τα παιδιά που ίσως αποκτούσε ο Γουλιέλμος από επόμενο γάμο.
Ενώ ο Γουλιέλμος έλειπε, η Μαρία αναλάμβανε δράση μόνη της εάν δεν είχε διαθέσιμες συμβουλές. Όταν εκείνος βρισκόταν στην Αγγλία, απέφευγε να ασχολείται με πολιτικά ζητήματα όπως είχε συμφωνηθεί στη Διακήρυξη και Χάρτα των Δικαιωμάτων και όπως η ίδια προτιμούσε. Παρ' όλα αυτά αποδείχθηκε δυναμική ηγεμόνας όταν διέταξε τη σύλληψη του θείου της Χένρυ Χάυντ, Κόμη του Κλάρεντον, για συνωμοσία επανενθρόνισης του Ιακώβου Β΄. Τον Ιανουάριο του 1692 ο φιλόδοξος Τζον Τσώρτσιλ, Κόμης του Μάρλμπορω, αποπέμφθηκε με παρόμοιες κατηγορίες. Αυτή η αποπομπή μείωσε κατά ένα βαθμό τη δημοφιλία της και έβλαψε περισσότερο τη σχέση της με την αδελφή της (η οποία ήταν υπό την επιρροή της συζύγου του Δούκα, Σάρα). Η Άννα εμφανίστηκε στην Αυλή με τη Σάρα σε προφανή υποστήριξη του Μάρλμπορω, γεγονός που οδήγησε την εξοργισμένη Μαρία να απαιτήσει από την Άννα να διώξει τη Σάρα από την Αυλή και τα διαμερίσματά της.
Η Μαρία αρρώστησε με πυρετό τον Απρίλιο του 1692 και έχασε την κυριακάτικη Λειτουργία για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια. Δεν κατάφερε να επισκεφθεί την αδελφή της που είχε δύσκολο τοκετό. Μετά την ανάρρωσή της Μαρίας και τον θάνατο του βρέφους λίγο μετά τη γέννησή του, η Μαρία επισκέφθηκε την Άννα αλλά βρήκε ευκαιρία να την επιπλήξει για τη φιλία της με τη Σάρα Τσώρτσιλ. Μετά από αυτό το συμβάν οι αδελφές δεν ειδώθηκαν ξανά. Ο Μάρλμπορω συνελήφθη και φυλακίστηκε αλλά σύντομα αποφυλακίστηκε καθώς αποδείχθηκε ότι ο κατήγορός του ήταν απατεώνας. Η Μαρία σημείωσε στο ημερολόγιό της ότι η διάρρηξη της σχέσης των αδελφών ήταν τιμωρία από τον Θεό για την "ανωμαλία" της Επανάστασης. Ήταν εξαιρετικά ευσεβής και παρακολουθούσε την προσευχή δύο φορές την ημέρα.
Πολλές από τις διακηρύξεις της Μαρίας αφορούσαν την καταπολέμηση της ακολασίας, της ακρασίας και της ανήθικης ζωής. Εμπλεκόταν συχνά σε θέματα της Εκκλησίας ενώ όλες οι υποθέσεις εκκλησιαστικής υποστήριξης περνούσαν υπό τη δικαιοδοσία της. Μετά τον θάνατο του αρχιεπισκόπου του Κάντερμπερυ Τζον Τίλλοτσον τον Δεκέμβριο του 1694, ήθελε να τοποθετήσει τον επίσκοπο του Γούστερ Έντουαρντ Στίλλινγκφλητ, αλλά ο Γουλιέλμος την παρέκαμψε και διόρισε τον επίσκοπο του Λίνκολν Τόμας Τένισον.
Θάνατος
Η Μαρία ήταν ιδιαίτερα ψηλή και είχε καλή υγεία. Περπατούσε συχνά ανάμεσα στα ανάκτορα του Ουάιτχωλ και του Κένσινγκτον και φαινόταν πιθανό να ζούσε περισσότερα χρόνια από τον σύζυγό της και την αδελφή της που υπέφεραν από κακή υγεία. Όμως, στα τέλη του 1694 αρρώστησε από ευλογιά. Έδιωξε όλους όσους δεν είχαν περάσει την ασθένεια για να αποφύγει τον κίνδυνο διασποράς. Η Άννα ήταν πάλι έγκυος αλλά έστειλε επιστολή στη Μαρία γράφοντάς της ότι θα διακινδύνευε να δει την αδελφή της ξανά, αλλά η Κυρία του Λουτρού της Βασίλισσας, Κόμισσα του Ντέρμπυ, απέρριψε την προσφορά. Αρκετές μέρες μετά την εμφάνιση της αρρώστιας οι πληγές της ευλογιάς εξαφανίστηκαν αφήνοντας το δέρμα της Μαρία μαλακό και λείο, ενώ η ίδια ένιωθε καλύτερα. Οι αυλικοί της ήλπιζαν να είχε αρρωστήσει από ιλαρά και να ανάρρωνε. Όμως τα εξανθήματα είχαν "εσωτερικευθεί", σημάδι ότι η Μαρία υπέφερε από μια θανάσιμη συνήθως μορφή ευλογιάς, και η κατάστασή της γρήγορα επιδεινώθηκε. Η Μαρία πέθανε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 28ης Δεκεμβρίου 1694 στο Παλάτι του Κένσινγκτον σε ηλικία 32 ετών.
Ο Γουλιέλμος, που στηριζόταν όλο και περισσότερο στη Μαρία, συνετρίβη από τον θάνατό της, και είπε στον Μπέρνετ ότι "από την απόλυτη ευτυχία" έγινε ο "πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στη γη". Ενώ οι Ιακωβίτες θεώρησαν τον θάνατό της ως θεία δίκη για την παράβαση της πέμπτης εντολής ("τίμα τον πατέρα σου"), στη Βρετανία τη θρήνησαν πάρα πολύ. Κατά τη διάρκεια του κρύου χειμώνα, ενώ ο Τάμεσης είχε παγώσει, η βαλσαμωμένη σωρός της βρισκόταν στο Μέγαρο Δεξιώσεων του Ουάιτχωλ σε λαϊκό προσκύνημα. Την 5η Μαρτίου τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Η νεκρώσιμη ακολουθία της ήταν η πρώτη ενός βασιλιά που παρέστησαν όλα τα μέλη των δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου. Ο Χένρυ Πέρσελ συνέθεσε τη "Μουσική για την Κηδεία της Βασίλισσας Μαρίας" (Music for the Funeral of Queen Mary) για την περίσταση.
Διαδοχή
Μετά τον θάνατο της Μαρίας, ο Γουλιέλμος Γ΄ συνέχισε να είναι βασιλιάς. Το τελευταίο επιζών παιδί της Πριγκίπισσας Άννας, ο Γουλιέλμος, Δούκας του Γκλώστερ, πέθανε τον Ιούλιο του 1700 και εφόσον ήταν προφανές ότι ο Γουλιέλμος Γ΄ δε θα είχε άλλους απογόνους, σύμφωνα με απόφαση του Κοινοβουλίου το Στέμμα μετά την Άννα θα πήγαινε στον κοντινότερο Προτεστάντη συγγενή, τη Σοφία του Αννόβερου, και τους διαδόχους της. Όταν ο Γουλιέλμος Γ΄ πέθανε το 1702, τον διαδέχτηκε η Άννα, την οποία διαδέχτηκε (1714) ο γιος της ήδη αποθανούσας Σοφίας, Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας.
Υστεροφημία
Η Μαρία υποστήριξε την ίδρυση του Κολλεγίου "Γουλιέλμος και Μαρία" στο σημερινό Ουίλλιαμσμπεργκ στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ το 1693 με την αιγίδα του κληρικού Τόμας Μπρέυ. Θεωρείται ότι επηρέασε τον σχεδιασμό των κήπων στα ανάκτορα του Χετ Λόο στο Άπελντοορν και του Χάμπτον Κορτ αλλά και ότι συνέβαλε στη δημοφιλία της γαλανόλευκης πορσελάνης και του χρυσόψαρου ως κατοικιδίου.
Οι Ιακωβίτες παρουσίαζαν τη Μαρία ως άπιστη κόρη που κατέστρεψε τον πατέρα της για το ίδιον συμφέρον καθώς και του συζύγου της. Στην αρχή της βασιλείας της περιγράφηκε ως ελεγχόμενη από τον Γουλιέλμο αλλά μετά από περιόδους όπου διοικούσε μόνη της έγινε ικανότερη και με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Συγκρίθηκε με την Ελισάβετ Α΄ από τον Νέιουμ Τέητ (1691) και επαινέθηκε από τον Ουίλλιαμ Ουόλς (1691) για τη μετροφροσύνη και τη συστολή της που συνέκρινε με εκείνες του Κιγκινάτου.
Μία εβδομάδα πριν τον θάνατό της η Μαρία ανέτρεξε στο προσωπικό της αρχείο και έκαψε μερικά, όμως το ημερολόγιό της και οι επιστολές της προς τον Γουλιέλμο και τη Φράνσες Άπσλεϋ διασώθηκαν.
Επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα
Η ζωή της Μαρίας από τα παιδικά της χρόνια μέχρι τον θάνατό της αποτελεί τμήμα της δραματικής σειράς του BBC "The First Churchills" (1969), όπου την ενσάρκωσε η ηθοποιός Λίζα Ντανιέλι. Ο χαρακτήρας της ενσαρκώθηκε επίσης από τη Σάρα Κράουντεν στην ταινία "Ορλάντο" (1992), βασισμένη στο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ, και από τη Ρεμπέκα Φροντ στην ταινία "England, My England" (1995), που αφηγείται την ιστορία του συνθέτη Χένρυ Πέρσελ.
Συμφωνία της Τάτα
Η Συμφωνία της Τάτα, (σερβικά : Споразум у Тати) ήταν μια συνθήκη ανάμεσσα στο Δεσποτάτο της Σερβίας και το Βασίλειο της Ουγγαρίας που έγινε τον Μάιο του 1426. Το όνομα της προέρχεται από την πόλη Τάτα της Ουγγαρίας στην οποία υπογράφηκε η συνθήκη.
Η συμφωνία προέβλεπε ότι ο βασιλιάς της Ουγγαρίας θα ήταν επικυρίαρχος του δεσπότη της Σερβίας Στεφάν Λαζάρεβιτς. Το πιο άμεσο αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας ήταν να επιστραφεί το Βελιγράδι, και ο δεσπότης Τζούρατζ Μπράνκοβιτς να χτίσει μια νέα πρωτεύουσα το Σμεντέρεβο.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες της Σερβίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ουγγαρίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας
Υψηλάντι (Μίσιγκαν)
Το Υψηλάντι (Ypsilanti, προφ. Ιπσιλάν'τι) είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία Μίσιγκαν, στην Κομητεία Γουώστενω (Washtenaw County), που συχνά αποκαλείται και Ypsi για συντομία, αλλά συχνά προφέρεται λανθασμένα («Γιουπσιλάντι»). Σύμφωνα με την Απογραφή του 2010, είχε πληθυσμό 19.435 κατοίκους. Ο δήμος συνορεύει στα βόρεια με τον δήμο Σουπήριορ. Το γεωγραφικό κέντρο του Υψηλάντι συμπίπτει με τη διασταύρωση του ποταμού Χιούρον με την εθνική οδό Ντητρόιτ - Σικάγου.
Ιστορία
thumb|244px|left|Η προτομή του Δημητρίου Υψηλάντη στη βάση του υδατόπυργου του Υψηλάντι Στην τοποθεσία υπήρχε αρχικώς ένας εμπορικός σταθμός, που ιδρύθηκε το 1809 από τον Γκαμπριέλ Γκοντφρουά, ένα Γαλλοκαναδό γουνέμπορο από το Μοντρεάλ. Μόνιμος οικισμός ιδρύθηκε στην ανατολική όχθη του Χιούρον το 1823 από τον ταγματάρχη Τόμας Γούντραφ (Thomas Woodruff). Αναγνωρίσθηκε ως χωριό στα Εδάφη του Μίσιγκαν με το όνομα Γούντραφ'ς Γκρόουβ (Woodruff's Grove). Μία ξεχωριστή κοινότητα λίγο μακρύτερα, στη δυτική όχθη του ποταμού, ιδρύθηκε τον Απρίλιο 1825 με το όνομα Υψηλάντι, προς τιμή του Δημητρίου Υψηλάντη, αγωνιστή και στρατηγού στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Το Γούντραφ'ς Γκρόουβ μετονομάσθηκε σε Υψηλάντι το 1829 και τελικώς οι δύο οικισμοί συνενώθηκαν υπό το όνομα αυτό, αναγνωριζόμενοι επίσημα ως χωριό στις 19 Ιουνίου 1832. Στις 4 Φεβρουαρίου 1858 το χωριό αναγνωρίσθηκε ως «πόλη».
Μία προτομή του Δημητρίου Υψηλάντη, πλαισιούμενη από μία ελληνική και μία αμερικανική σημαία, βρίσκεται στη βάση του υδατόπυργου του Υψηλάντι, τοπόσημου για την περιοχή.
Το Υψηλάντι και η αυτοκινητοβιομηχανία
Το Υψηλάντι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Από το 1920 ως το 1922, η Apex Motors παρήγε εδώ το αυτοκίνητο «ACE», ενώ στην πόλη αυτή ο Πρέστον Τάκερ (του οποίου η οικογένεια είχε την επιχείρηση Ypsilanti Machine Tool Company) σχεδίασε και κατασκεύασε τα πρωτότυπα του Tucker Torpedo το 1948. Η ιστορία του έγινε ευρύτερα γνωστή από την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Το 1945 οι Χένρι Κάιζερ και Τζόζεφ Φρέιζερ αγόρασαν το εργοστάσιο βομβαρδιστικών αεροσκαφών B-24 Liberator από τη Ford Motor Company και άρχισαν να κατασκευάζουν εκεί τα ομώνυμο μοντέλο αυτοκινήτου (Kaiser and Frazer) το 1947. Το τελευταίο Kaiser που κατασκευάσθηκε στο Υψηλάντι άφησε τη γραμμή συναρμολόγησης το 1953, όταν η εταιρεία συγχωνεύθηκε με τη Willys-Overland και μετακόμισε στο Τολήντο του Οχάιο. Η General Motors αγόρασε το εργοστάσιο των Kaiser-Frazer στο Υψηλάντι.
Το Υψηλάντι είναι επίσης η έδρα του τελευταίου καταστήματος της εταιρείας αυτοκινήτων Hudson. Στη θέση του βρίσκεται σήμερα το «Μουσείο Αυτοκινητικής Κληρονομιάς του Υψηλάντι» (Ypsilanti Automotive Heritage Museum). Από τα σημαντικότερα εκθέματα της συλλογής αυτής είναι ένα αγωνιστικό μοντέλο Fabulous Hudson Hornet (που ενέπνευσε τον χαρακτήρα "Doc Hudson" στην πρόσφατη ταινία κινούμενων σχεδίων Cars).
Πολιτική ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, από κοινού με τη γειτονική πόλη Ανν Άρμπορ (βλ.λ.), οι πολίτες του Υψηλάντι μείωσαν την ποινή για χρήση και πώληση μαριχουάνας σε 5 δολάρια ("the Ypsilanti Marijuana Initiative"). Δέκα χρόνια αργότερα, το πρόστιμο αυτό αυξήθηκε στα 25 δολάρια σε αμφότερες τις πόλεις. Το 1979, όταν ο Φαζ Χουσαΐν (Faz Husain) εκλέχθηκε στο δημοτικό συμβούλιο του Υψηλάντι, υπήρξε ο πρώτος Μουσουλμάνος και ο πρώτος Ινδός που εκλέχθηκε ποτέ σε δημόσιο αξίωμα στην ιστορία του Μίσιγκαν.
Σημερινός (2009) εκλεγμένος δήμαρχος του Υψηλάντι είναι ο Πωλ Σρέιμπερ (Paul Schreiber) και δήμαρχος-μάνατζερ ο Edward B. Koryzno, Jr.
Τοπογραφία
Ο δήμος έχει συνολική έκταση 11,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 0,3 καλύπτεται από ύδατα (ποσοστό 2,45%), κυρίως του ποταμού Χιούρον που διαρρέει την πόλη. Το Υψηλάντι βρίσκεται στο δυτικό άκρο της μητροπολιτικής περιοχής Ντητρόιτ/Γουίντσορ. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 τα προάστιά του έχουν ενωθεί ως οικιστικός ιστός με αυτά του Ανν Άρμπορ, στους οδικούς άξονες Washtenaw Avenue και Packard Road.
Ταχυδρομικοί κωδικοί ZIP της περιοχής είναι οι 48197 και 48198.
Δημογραφικά
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Υψηλάντι στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα:
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπάρχουν στην πόλη 8.026 νοικοκυριά και 2.880 οικογένειες. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 1.733 κάτοικοι/τ.χλμ. Η φυλετική σύνθεση του πληθυσμού είναι 61,5% λευκοί, 29,2% μαύροι, 0,6% Ινδιάνοι, 3,4% Ασιάτες, 1,1% άλλων φυλών και 4,3% μιγάδες. Η διάμεση ηλικία ήταν τα 25 χρόνια, ενώ το 50,3% του πληθυσμού ήταν γυναίκες.
Το διάμεσο εισόδημα για ένα νοικοκυριό στην πόλη ήταν 28.610 δολάρια, ενώ για μια οικογένεια 40.793. Το κατά κεφαλήν εισόδημα για την πόλη ήταν 16.692 δολάρια. Το 16,9% των οικογενειών και το 25,8% του πληθυσμού ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Εκπαίδευση
thumb|275px|left|Το «Πανεπιστημιακό Πάρκο» (University Park) στο κάμπους του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Μίσιγκαν Τα δημόσια σχολεία του Υψηλάντι επαρκούν για τις ανάγκες του πληθυσμού. Η πόλη είναι η έδρα του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Μίσιγκαν (Eastern Michigan University), που ιδρύθηκε το 1849 ως Michigan State Normal School. Σήμερα το πανεπιστήμιο αυτό έχει πάνω από 22.000 προπτυχιακούς και πάνω από 4.800 μεταπτυχιακούς φοιτητές. Το ίδρυμα είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομική ζωή του Υψηλάντι και είναι αυτό που κρατά τη διάμεση ηλικία του πληθυσμού τόσο χαμηλή.
Πολιτισμός
thumb|275px|Η προτομή του Δημητρίου Υψηλάντη και οι σημαίες μπροστά από τον υδατόπυργο του Υψηλάντι Από το 1979 η πόλη είναι γνωστή για τα θερινά φεστιβάλ στη συνοικία "Depot Town", κατά μήκος του ποταμού. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα Heritage Festival, Elvis Festival, Orphan Car Festival, Summer Beer Festival και ένα Latino festival.
Αξιοθέατα
Το Υψηλάντι διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο ιστορικό κέντρο πόλεως στην πολιτεία του Μίσιγκαν, μετά από αυτό της πολύ μεγαλύτερης πόλης Γκράντ Ράπιντς. Ενδιαφέρον ακόμα παρουσιάζουν:
Προσωνύμια
Πρόσφατα (2008 κ.ε.), η χρήση του όρου "Ypsitucky" θεωρήθηκε υποτιμητική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υψιλαντι
Θάνατοι τον Απρίλιο του 2015
Παραπομπές
04
Επαρχία Έλαζιγ
Η επαρχία Έλαζιγ (Elâzığ ili, ζαζάκι: Suke Xarpêt Parêzgeha Xarpêtê ) είναι επαρχία της Ανατολικής Ανατολίας. Βρίσκεται στην ανατολική Τουρκία ανάμεσα στις επαρχίες Μαλάτειας, Μπινγκιόλ, Ντιγιαρμπακίρ και Τούντζελι. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 9.153 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 595.307 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Έλαζιγ, με πληθυσμό 541.258 κατοίκων.
Γεγονότα
Στις 8 Μαρτίου 2010 σημειώθηκε στην επαρχία ισχυρός σεισμός 5,7 ρίχτερ, που στοίχισε τη ζωή σε 57 άτομα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Ελάζιγκ Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν
Λίον Φέστινγκερ
Ο Λίον Φέστινγκερ (8 Μαΐου 1919 - 11 Φεβρουαρίου 1989) ήταν Αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος, ίσως πιο γνωστός για τη θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας και της κοινωνικής σύγκρισης. Οι θεωρίες και οι έρευνές του πιστώνονται με την απόρριψη της προηγούμενης συμπεριφοριστικής άποψης της κοινωνικής ψυχολογίας με την επίδειξη της ανεπάρκειας των συνθηκών κλινικής αντίδρασης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο Φέστινγκερ πιστώνεται επίσης με την προώθηση της χρήσης εργαστηριακών πειραματισμών στην κοινωνική ψυχολογία, αν και τόνισε ταυτόχρονα τη σπουδαιότητα της μελέτης καταστάσεων της πραγματικής ζωής. Είναι επίσης γνωστός για τη θεωρία των κοινωνικών δικτύων για το φαινόμενο εγγύτητας (propinquity).
Ο Φέστινγκερ σπούδασε ψυχολογία με τον Κουρτ Λέβιν, ένα σημαντικό ψυχολόγο της σύγχρονης κοινωνικής ψυχολογίας, στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και αποφοίτησε το 1941. Ωστόσο, δεν ανέπτυξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κοινωνική ψυχολογία, έως ότου εισήλθε στο Lewin's Research Center for Group Dynamics στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης το 1945. Παρά την ενασχόλησή του με την κοινωνική ψυχολογία, ο Φέστινγκερ στράφηκε στην έρευνα οπτικής αντίληψης το 1964 και έπειτα στην αρχαιολογία και την ιστορία το 1979 μέχρι το θάνατό του το 1989. Μετά από τους Μπ. Φ. Σκίνερ, Ζαν Πιαζέ, Σίγκμουντ Φρόυντ και Άλμπερτ Μπαντούρα, ο Φέστινγκερ θεωρείται ο πέμπτος πλέον αναφερόμενος ψυχολόγος του 20ού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι
Τζατσίντο Μενόττι Σερράτι
Ο Τζατσίντο Μενόττι Σερράτι (Giacinto Menotti Serrati, 25 Νοεμβρίου 1872 – 10 Μαΐου 1926) ήταν Ιταλός κομμουνιστής πολιτικός. Γεννήθηκε στην κωμόπολη Σποτόρνο, στην Επαρχία Σαβόνα της Ιταλίας, και πέθανε στην κωμόπολη Άσσο, κοντά στο Κόμο.
Ο Μενόττι Σερράτι ήταν μέλος της ηγετικής ομάδας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI) και αρχισυντάκτης της εφημερίδας του Αβάντι!, διαδεχόμενος σε αυτή τη θέση τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1914. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ώθησε το κόμμα προς τα αριστερά.
Ο Τζατσίντο Μενόττι Σερράτι υπήρξε δραστήριο μέλος του Κινήματος του Τσίμερβαλντ και, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917, ενέταξε το PSI στην Κομιντέρν. Κατά το Β΄ Συνέδριο της Κομιντέρν, στη Μόσχα το 1920, ο Σερράτι ήταν μέλος της Προεδρεύουσας Επιτροπής του και εκλέχθηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή της Κομιντέρν. Ωστόσο το 1921 αντιτάχθηκε στην απόφασή της να διακόψει τις σχέσεις με τους ρεφορμιστές και παρέμεινε αρχηγός του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος μετά την απόσχιση από αυτό του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ρούλα Αλαβέρα
Τα ποιήματά της είδαν το πρώτο φως της δημοσιότητας το 1963. Μία από τις σταθερές συνεργάτιδες του περιοδικού Νέα Πορεία στον "κύκλο" του οποίου εντάχθηκε μαζί με πολλές λογοτεχνικές προσωπικότητες της Θεσσαλονίκης με επικεφαλής τον πεζογράφο σύζυγό της. Έχει συνεργαστεί δημοσιεύοντας κείμενά της τόσο με λογοτεχνικά περιοδικά (Νέα Πορεία, Ευθύνη, Εντευκτήριο, Παρέμβαση, κ.α.) όσο και με εφημερίδες (Αυγή και Αγγελιοφόρος), όπως επίσης ασχολήθηκε και με το δημόσιο και το ιδιωτικό ραδιόφωνο. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και χρησιμοποιεί συχνά το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Σταύρος Σγουρός.
Τζατσίντο Μενόττι Σερράτι
Αλλάζοντας όμως και πάλι στάση το 1924, οδήγησε την αριστερή πτέρυγα του PSI σε συγχώνευση με το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, εκλεγόμενος μέλος της Κεντρικής Επίτροπής του δεύτερου.
Ρούλα Αλαβέρα
Κρίσεις για το έργο της
"Η Ρούλα Αλαβέρα (1942) αναγνωρίζει από ένστικτο την παθιασμένη απελπισία και την παθιασμένη πάλη, δίχως να πέφτει ποτέ θύμα ψευδαισθήσεων της στιγμής. Παρατηρεί τις άνισες ακολουθίες της ζωής και σαν θηλυκός Πυγμαλίων προσπαθεί να τις ανατρέψει".
Τζατσίντο Μενόττι Σερράτι
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί κομμουνιστές Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι
Ρούλα Αλαβέρα
Βιβλιογραφία (έντυπη & διαδικτυακή)
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Νησί Ηλείας
Το Νησί είναι χωριό της Ηλείας. Ανήκει στο Δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης, ενώ παλαιότερα ήταν δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Βουπρασίας. Κατά την Απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 203 κατοίκους.
Στην ομώνυμη τοπική κοινότητα της οποίας αποτελεί έδρα ο οικισμός, υπάγονται επίσης οι οικισμοί Αγία Μαρίνα, Άγιος Αθανάσιος, Καραβουλαίικα, και Κρεμμύδι. Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Νησίου σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 352 κατοίκους.
Τοποθεσία - Γεωγραφία
Βρίσκεται στην βορειοδυτική Πελοπόννησο, στο βόρειο τμήμα της Ηλείας καθώς και κοντά στα όρια της με την Αχαΐα. Το χωριό είναι χτισμένο σε μια πεδινή τοποθεσία και στην λεκάνη απορροής του ποταμού Βέργα, σε υψόμετρο περίπου 70 μέτρων.
Απέχει περί τα : 8 χλμ. από την Βάρδα, 43 χλμ. μέσω της Ε.Ο. Πατρών-Πύργου ή 31 χλμ. μέσω Αρχαίας Ήλιδας από την Αμαλιάδα, και 57 χλμ. από τον Πύργο. Επίσης, απέχει περίπου 51 χλμ. από την Πάτρα.
Ονομασία
Το πρώην όνομα του χωριού ήταν «Μαλίκι» (ή και «Μαλήκι»), το οποίο άλλαξε στο σημερινό δηλαδή σε «Νησί» με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955.
Εκκλησίες
Κεντρική Εκκλησία του χωριού είναι ο Ι.Ν. Παμμέγιστων Ταξιαρχών. Υπάρχουν επίσης τα ξωκκλήσια του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Γεωργίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Βέρνερ Γιαίγκερ
Βίος
Ο Βέρνερ Γιαίγκερ γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1888 στο Λόμπεριχ της Ρηνανίας. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής σε ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών στην γεννέτηρά του, σπούδασε κλασσική φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Μαρβούργου κι έπειτα του Βερολίνου. Υπήρξε μαθητής δύο σημαντικών εκπροσώπων της κλασσικής αρχαιογνωσίας της εποχής εκείνης, του Ούλριχ Βιλάμοβιτζ-Μέλεντορφ και του Χέρμαν Ντιλς. Το 1911 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Βερολίνου. Θέμα της διατριβής (΄΄Δείγμα αριστοτελικών διορθώσεων΄΄), του ήταν δυσερμήνευτα χωρία έργων του Αριστοτέλη. Το 1912 θα ασχοληθεί με το αν το αριστοτελικό ΄΄Μετά τα φυσικά΄΄ είναι ενιαία συγγραφή από τον ίδιο τον Αριστοτέλη ή συνενώθηκαν μεταγενέστερα. Σ΄αυτό το ερώτημα απαντούσε πως επρόκειτο για ξεχωριστές πραγματείες που συγγράφηκαν από τον Αριστοτέλη για να είναι η βάση των παραδόσεών του. Αυτές αντιγράφονταν από τους μαθητές του με σκοπό να διαδωθούν ανάμεσα τους κι όχι σε ευρύτερο κοινό. Δύο χρόνια μετά έγινε υφηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1913 επίσης θα πραγματοποίσει την πρώτη του εκδοτική εργασία με το έργο του Σταγειρίτη φιλόσοφου, ΄΄Περί ζώων κινήσεως, περί πορείας ζώων και περί πνεύματος΄΄ από τις εκδόσεις Τeubner. Το 1914 δίδαξε ως έκτακτος καθηγητής κλασσική φιλολογία στο πανεπιτήμιο της Βασιλείας. Θα ξεκινήσει τις παραδόσεις του ερμηνεύοντας τους λόγους του Δημοσθένη. Το επόμενο έτος δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Κιέλου και το 1921 διαδέχθηκε στην έδρα του πανεπιστημίου του Βερολίνου τον αποχωρήσαντα δάσκαλό του Ούλριχ Βιλάμοβιτζ-Μέλεντορφ. Το 1925 εξέδωσε το περιοδικό ΄΄Antike΄΄(Αρχαιότητα), με σκοπό την υψηλή εκλαΐκευση φιλολογικών θεμάτων σε ένα πιο ευρή φιλομαθές αναγνωστικό κοινό. Το 1936 θα εγκαταλείψει τη Γερμανία διαμαρτυρόμενος για την επικράτηση του εθνικοσοσιαλισμού στην πατρίδα του αλλά και λόγω  της εβραϊκής καταγωγής της δεύτερης συζύγου του, της φοιτήτριας Ruth Heinitz,  την οποία είχε νυμφευθεί το 1931, και θα πάει στις Η.Π.Α. Θα εγκατασταθεί στο Σικάγο και από το 1939 θα οργανώσει το ΄΄Institute for Classical Studies΄΄, με σκοπό τη διεξαγωγή ερευνών πάνω στη Χριστιανική πατερική φιλολογία.
Η ενασχόλησή του με την πατερική φιλολογία έχει ξεκινήσει ήδη από το 1914 με το έργο του Νεμέσιου Εμμέσης ΄΄Περί φύσεως ανθρώπου΄΄ και το ΄΄Περί κατασκευής ανθρώπου΄΄ του Γρηγορίου Νύσσης. Το 1921 θα ακολουθήσει η κριτική έκδοση του ΄΄Κατά Ευνομίου αντιρρητικών λόγων΄΄. Δεν παύει να ασχολείται και στην Αμερική όπου βρίσκεται με τους αρχαίους και ιδιαίτερα με τον Δημοσθένη: Το 1939 θα εκδόσει μία μελέτη του για τον Αθηναίο ρήτορα και πολιτικό εφαρμόζοντας την ιστορικοεξελικτική μέθοδο και περιγράφει την ιστορική σταδιοδρομία του και τα κριτήρια της πολιτικής σκέψεώς και δράσης του.
Δεν τον αφήνουν αδιάφορο και οι περί Θεού αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων
Ο τρίτος ανθρωπισμός του Γιαίγκερ
Ως αντίδραση στον θετικισμό και τον ιστορισμό που κυριαρχούσε στην εποχή του στο χώρο των κλασικών σπουδών, ο Γιαίγκερ αντιπαραθέτει μια μπολιασμένη με τον ανθρωπισμό των ποιητών και φιλοσόφων φιλολογία. Ταυτόχρονα τηρεί αποστάσεις από την νιτσεϊκή επιστήμη την στερημένη κριτικής. Η απλή αρχαιογνωσία πρέπει να αντικατασταθεί από σύλληψη του κλασικού ως καλλιτεχνικού αλλά και ηθικού προτύπου. Διακρίνοντας τον φιλόλογο από τον ιστορικό, ο πρώτος εξηγεί τις συνθήκες όπου παρήχθησαν τα έργα της κλασικής γραμματείας, ενώ ο δεύτερος κατανοεί τις ιστορικές συνάφειες αυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Προεδρία της Κυβέρνησης
Η Προεδρία της Κυβέρνησης αποτελεί αυτοτελή δημόσια υπηρεσία, στελεχωμένη από 440 άτομα (340 οργανικών θέσεων και 100 μετακλητών). Υπάγεται απευθείας στον Πρωθυπουργό. Αποστολή της είναι η υποστήριξη του πρωθυπουργού και ο συντονισμός του κυβερνητικού έργου. Απευθείας υπαγόμενη σε αυτήν είναι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση και το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Κυβέρνηση Παιδειας και Θρησκευματων
Τεκανσί Κρισνάιγιερ Ραμανάθαν
Ο Τεκανσί Κρισνάιγιερ Ραμανάθαν (λατινικό αλφάβητο : Tenkasi Krishnaiyer Ramanathan), (1910 - 8 Οκτωβρίου 1990), ήταν Ινδός πρωταθλητής και προπονητής της αντισφαίρισης. Ήταν αυτοδίδακτος με μεγάλη προσφορά στην Ινδική αντισφαίριση κυρίως σαν προπονητής, το όνομα του εμπνέει ακόμα και σήμερα σεβασμό, θαυμασμό και δέος.
Το 1937 ήταν νικητής στο "Mysore State" στο Δελχί, και το 1938 στο "Delhi state". Μεγαλύτερη επιτυχία του ο τελικός του παγκοσμίου πρωταθλήματος σκληρού γηπέδου το 1939 ενώ ήταν και μία φορά φιναλίστ στο πρωτάθλημα Ινδίας το 1939. Το 1939 προσκλήθηκε να αγωνιστεί στο τουρνουά του Γουίμπλεντον αλλά λόγω του Β΄παγκοσμίου πολέμου που ξεκίνησε ενδιάμεσα δεν κατάφερε να πάει.
Μετά το Μαντράς βρέθηκε στο Νέο Δελχί, όσο διέμενε εκεί ήταν ο Νο1 παίκτης, όπου εργάστηκε σαν δημόσιος υπάλληλος, όταν μερικά χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Μαντράς έφτιαξε γήπεδο αντισφαίρισης στο σπίτι του κι εκεί προπονούσε πολλούς αθλητές ή αθλήτριες. Ανάμεσα τους ο γιος του Ραμανάθαν Κρίσναν και ο εγγονός του Ραμές Κρίσναν, η Λαξμί Μαχαντεβάν και άλλα έπειτα αστέρια του Ινδικού τέννις. Δισέγγονος του είναι επίσης ο Σανκάρ Κρίσναν και η Χαγιάτι Κρίσναν επίσης πρωταθλητές της αντισφαίρισης. Είχε διατελέσει και προπονητής της Εθνικής Ινδίας για το Κύπελλο Ντέιβις.
Κατά την διάρκεια του κινήματος για την ανεξαρτησία της Ινδίας επέστρεψε με την οικογένεια του στην Τεκανσί για να είναι μακριά από τις ταραχές και το 1950 επέστρεψαν μόνιμα ποια στο Μαντράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ινδοί προπονητές της αντισφαίρισης
Γυροσκοπική πυξίδα
Γυροσκοπική πυξίδα, ή γυροπυξίδα, (εκ του αγγλικού όρου Gyrocompass, προφέρεται τζάιρο-κόμπας), ονομάζεται η πυξίδα της οποίας η λειτουργία βασίζεται στην κίνηση του γυροσκοπίου αντί της μαγνητικής βελόνας που φέρουν οι μαγνητικές πυξίδες.
Ιστορικό
Η κατασκευή της γυροσκοπικής πυξίδας βασίστηκε στις ιδιότητες του γυροσκοπίου που επινόησε και κατασκεύασε ο Λέων Φουκώ (1816-1869), ο οποίος το 1851 ασχολούμενος με την απόδειξη περιστροφής της Γης περί τον άξονά της χρησιμοποίησε την ιδιότητα του εκκρεμούς που διατηρούσε το επίπεδο αιώρησής του, (στο χώρο), σταθερό, με το γνωστό πείραμα που επιχείρησε στο Πάνθεον των Παρισίων.
Επειδή όμως το πείραμα εκείνο δεν θεωρήθηκε απόλυτα ικανοποιητικό, λόγω της συνύπαρξης της βαρύτητας, τον επόμενο χρόνο, το 1852 χρησιμοποιώντας το παιγνίδι "σβούρα", (spinning top), κατασκεύασε το γυροσκόπιο όπου με τη βασική ιδιότητα που παρατηρείται σ΄ αυτό, της λεγόμενης γυροσκοπικής αδράνειας, κατάφερε ν΄ αποδείξει εκ νέου την περιστροφή της Γης, χωρίς αυτή τη φορά τη συμμετοχή της βαρύτητας στο πείραμά του.
Από τότε παρήλθε σχεδόν μισός αιώνας όταν η ηλεκτρική ενέργεια κατέστησε δυνατή την περιστροφή του γυροσκοπίου και την παρακολούθησή του από τους επιστήμονες για την τεχνική εφαρμογή του σε διάφορους τομείς, σημαντικότερη των οποίων και ήταν η κατασκευή της γυροσκοπικής πυξίδας.
Για να κατασκευαστεί μια τέτοια πυξίδα θα πρέπει το χρησιμοποιούμενο μέσον να διατηρεί σταθερή κατεύθυνση ως προς το επίπεδο του ορίζοντα και η κατεύθυνση αυτή να είναι γνωστή. Επίσης ο άξονας περιστροφής του γυροσφονδύλου των γυροσκοπικών πυξίδων μετά από κάποιο χρόνο λειτουργίας διατηρεί σταθερή κατεύθυνση στο χώρο διατηρώντας σταθερή θέση προς τον Γήινο Μαγνητικό Πόλο όπου και στην πραγματικότητα καθίσταται παράλληλος με τον μεσημβρινό του τόπου που βρίσκεται.
Με βάση τα παραπάνω πρώτος ο Γερμανός φυσικός Χέρμαν Άνσουτς (Herman Anschütz - Kapfe) κατασκεύασε το 1908 την πρώτη γυροσκοπική πυξίδα. Αυτόν ακολούθησε ο Αμερικανός επιστήμονας Έλμερ Σπέρρυ (Elmer Sperry) το 1911. Και οι δύο επιστήμονες εργαζόμενοι ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο κατασκεύασαν γυροσκοπικές πυξίδες βασιζόμενοι σε διαφορετικό τρόπο στήριξης του γυροσκοπίου και σταθεροποίησης του άξονα περιστροφής στον μεσημβρινό.
Έτσι όλοι οι μέχρι σήμερα τύποι γυροσκοπικών πυξίδων που έχουν εξελιχθεί, εκτός των τύπων Sperry και Anschutz, βασίζονται στα συστήματα των δύο αυτών αρχικών τύπων με ορισμένες παραλλαγές.
Πλεονεκτήματα
Κύριο και βασικό πλεονέκτημα των γυροσκοπικών πυξίδων έναντι των μαγνητικών είναι ακριβώς ότι ο άξονας περιστροφής του γυροσκοπίου τους στρέφεται προς την κατεύθυνση του αληθή Βορρά - Νότου και παραμένει σταθερά εκεί, (μετά πάροδο λίγων ωρών από την εκκίνησή τους), χωρίς να επηρεάζεται από μαγνητική απόκλιση ή και παρεκτροπή που αντίθετα απαντώνται στις μαγνητικές πυξίδες και που προέρχονται τόσο από το γήινο μαγνητικό πεδίο, από τόπου εις τόπο, όσο και από επίδραση του πέριξ μαγνητικού πεδίου (εξ αιτίας φορτίου και διερχομένων ηλεκτροφόρων καλωδίων), με συνέπεια να θεωρούνται αμφιβόλου ακριβείας αφού δεν υφίσταται δυνατότητα έγκαιρου ελέγχου των ενδείξεών τους με παρατήρηση. Γεγονός που σημαίνει ότι όλες οι ενδείξεις των γυροσκοπικών πυξίδων είναι πάντα αληθείς και συνεπώς δεν χρήζουν διορθώσεων.