cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικολάιβ
Όνομα
Το 1920, μετά την εγκαθίδρυση της σοβιετικής εξουσίας, το επαρχιακό συμβούλιο της Οδησσού (των βουλευτών των εργατών και των αγροτών) ζήτησε από τη σοβιετική ουκρανική κυβέρνηση - την Πανουκρανική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή (VUTSIK) - να μετονομάσει την πόλη του Μικολάιβ σε Βερνολένινσκ. Δεδομένου ότι η πόλη Μικολάιβ ήταν κέντρο περιφέρειας της επαρχίας της Οδησσού, πιθανώς, η αναφορά θα είχε ξεκινήσει από το δημοτικό συμβούλιο της Οδησσού, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν εντοπιστεί τεκμηριωμένα στοιχεία για αυτό. Στις 15 Απριλίου 1924 η Ολομέλεια της Κεντρικής Διοικητικής-Εδαφικής Επιτροπής του VUTSIK εξέτασε και απέρριψε την αναφορά της εκτελεστικής επιτροπής της Οδησσού. Ίσως τα μέλη της σοβιετικής κυβέρνησης της Ουκρανίας θεώρησαν ότι το όνομα ακουγόταν πολύ δουλοπρεπές.
Πληροφορίες σχετικά με την υποτιθέμενη μετονομασία του Μικολάιβ διαδόθηκαν από γερμανικούς χάρτες της δεκαετίας του 1920 και του 1930, καθώς και σε γερμανικές εγκυκλοπαιδικές εκδόσεις το 1927 και το 1932, οι οποίες δείχνουν το Βερνολένινσκ στο τμήμα της ΕΣΣΔ στους ευρωπαϊκούς χάρτες. Η πόλη χαρακτηρίστηκε ως Μικολάιβ σε δημοσιεύσεις του ίδιου χάρτη σε άλλες γλώσσες.
Για να ξεχωρίσουμε το Μικολάιβ από την πολύ μικρότερη πόλη Μικολάιβ της δυτικής Ουκρανίας στην περιφέρεια Λβιβ, η τελευταία ονομάζεται μερικές φορές "Μικολάιβ στον Δνείστερο" από τον κύριο ποταμό στον οποίο βρίσκεται, ενώ η πρώτη βρίσκεται στο Νότιο Μπουγκ, έναν άλλο μεγάλο ποταμό, και μπορεί επίσης να ονομάζεται "Μικολάιβ στον Μπουγκ".
Γεωγραφικά χαρακτηριστικά
Τόσο ο ποταμός Ινγούλ όσο και ο ποταμός Νότιος Μπουγκ έχουν πολλές στροφές λίγο πριν ενωθούν στη βορειοανατολική γωνία του Μικολάιβ. Αυτό έχει δημιουργήσει πολλές μακρόστενες χερσονήσους ακριβώς βόρεια του Μικολάιβ και το κύριο μέρος του Μικολάιβ βρίσκεται το ίδιο σε μια χερσόνησο σε μια στροφή 180 μοιρών στον ποταμό Νότιο Μπουγκ.
Το Μικολάιβ βρίσκεται σε μια κυρίως επίπεδη περιοχή (η περιοχή παραγωγής σιτηρών στέπας της νότιας Ουκρανίας). Τα πλησιέστερα βουνά στο Μικολάιβ βρίσκονται 300 χιλιόμετρα (186 μίλια) νότια, στο νότιο άκρο της χερσονήσου της Κριμαίας. Η έλλειψη ορεινών φραγμών βόρεια του Μικολάιβ σημαίνει ότι πολύ κρύοι άνεμοι της Αρκτικής μπορούν να πνέουν νότια, ανεμπόδιστα από οποιοδήποτε υψόμετρο εδάφους, στο Μικολάιβ το χειμώνα.
Το Μικολάιβ βρίσκεται στη δεύτερη ζώνη ώρας (ώρα Ανατολικής Ευρώπης).
Οικολογία
Τα περιβαλλοντικά ζητήματα του Μικολάιβ είναι χαρακτηριστικά για πολλές πόλεις στην Ουκρανία: η ρύπανση του νερού, του αέρα και των υπόγειων υδάτων, η ποιότητα πόσιμου νερού, ο θόρυβος, η διαχείριση απορριμμάτων και η διατήρηση της βιολογικής ποικιλότητας στην πόλη. Ένα από τα πιο επείγοντα προβλήματα του Μικολάιβ είναι η διάθεση των στερεών οικιακών απορριμμάτων.
Η πόλη έχει 18 διατηρητέες τοποθεσίες, συνολικής έκτασης περίπου 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων:
Κλίμα
Το κλίμα της πόλης είναι μετρίως ηπειρωτικό με ήπιους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία του Μικολάιβ είναι 10 °C (50 °F). Η χαμηλότερη μέση θερμοκρασία είναι τον Ιανουάριο −3,1 °C (26 °F), η υψηλότερη τον Ιούλιο 22,3 °C (72 °F).
Το Μικολάιβ έχει μέσο όρο βροχόπτωσης 472 mm (19 ίντσες) ετησίως, με τη χαμηλότερη βροχόπτωση τον Οκτώβριο και τη μεγαλύτερη βροχόπτωση τον Ιούλιο. Το Μικολάιβ έχει χιονοκάλυψη κάθε χρόνο, αλλά το ύψος του είναι χαμηλό.
Η μέση σχετική υγρασία είναι 73% κατά τη διάρκεια του έτους. Η χαμηλότερη υγρασία είναι τον Αύγουστο (60%) και το υψηλότερο ποσοστό υγρασίας τον Δεκέμβριο (86%).
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας
Ήταν ο τρίτος υιός του Πέτρου Γ´ Βαρκελώνης βασιλιά της Αραγωνίας και της Κωνσταντίας Χοενστάουφεν βασίλισσας της Σικελίας.
Βιογραφία
Ο υιός του Καρόλου του Ανδεγαυού, ο Κάρολος Β΄ της Νάπολης προσπαθούσε να πάρει πίσω τη νήσο και ο Ιάκωβος Β΄, που είχε εσωτερικά προβλήματα στην Αραγωνία, συμφώνησε να τη δώσει με αντάλλαγμα να τον αφήσει να κατακτήσει τη Σαρδηνία και την Κορσική ("Συνθήκη του Αγκνάνι", 1295). Οι Σικελοί όμως, που είχαν το 1282 σφαγιάσει του Γάλλους του Καρόλου του Ανδεγαυού (Σικελικός Εσπερινός) δεν ήθελαν την επιστροφή των Καπετιδών-Ανζού και έκαναν βασιλιά τους τον Φρειδερίκο Γ΄. Εις μάτην ο πάπας Βονιφάτιος Η' προσπάθησε να τον μεταπείσει με υποσχέσεις και αξιώματα, οι ευγενείς τον έστεψαν στο Παλέρμο το 1296. Νέος, θαρραλέος και όμορφος, απέκτησε την αγάπη και την αφοσίωση των Σικελών και στις δυσκολίες και πιέσεις που πέρασε το νησί ο Φρειδερίκος Β' τους οδήγησε με ικανότητα και σοφία.
Όταν άκουσε ότι ο Ιάκωβος Β΄ ετοίμαζε πόλεμο εναντίον του, ο Φρειδερίκος Β΄ έστειλε τον Μουντάινερ Πέρεζ ντε Σόσα το 1298 στην Αραγωνία με σκοπό να εξεγείρει τους βαρόνους και τις πόλεις εναντίον του. Ωστόσο του απάντησαν ότι αν και εκτιμούν τον Φρειδερίκο Γ΄, δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τον Ιάκωβο Β΄.
Οικογένεια
Στις 17 Μαΐου 1302, νυμφεύτηκε την Ελεονώρα του Ανζού Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου Β' βασιλιά της Νάπολης. Είχαν τέκνα:
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Σίβυλλα ντι Σορμέλλα, είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας
Zubr (αερόστρωμνο αποβατικό)
Είναι σχεδιασμένο να μεταφέρει αποβατικές επιθετικές μονάδες (όπως πεζοναύτες ή άρματα μάχης) από εξοπλισμένα ή μη σκάφη σε μη προετοιμασμένες ακτές, καθώς και να μεταφέρει και να ποντίζει νάρκες.
Περιγραφή
Το Zubr είναι σχεδιασμένο να μεταφέρει δια θαλάσσης αποβατικές επιθετικές μονάδες (όπως πεζοναύτες και άρματα μάχης) από εξοπλισμένα ή μη σκάφη σε μη προετοιμασμένες ακτές, για την ταχεία μεταφορά στρατευμάτων και υλικού από και προς το θέατρο των επιχειρήσεων, καθώς επίσης για την μεταφορά και πόντιση ναρκών. Η υψηλή αντοχή και επιπλευσιμότητα του σκάφους οφείλεται σε ένα ορθογώνιο πλωτήρα που αποτελεί το κύριο τμήμα μεταφοράς φορτίου του σκάφους. Η υπερκατασκευή που βρίσκεται πάνω στον πλωτήρα χωρίζεται σε τρία τμήματα, με 2 οριζόντια διαφράγματα (μπουλμέδες – bulkheads): το ενδιάμεσο τμήμα πολεμικού υλικού, που είναι εξοπλισμένο με ράμπες αρμάτων μάχης, και τα εξωτερικά τμήματα που περιέχουν τα κύρια και εφεδρικά συστήματα πρόωσης, τα τμήματα ενδιαίτησης και τα συστήματα προστασίας βιοχημικού πολέμου. Για να βελτιωθούν οι συνθήκες στους σταθμούς μάχης και στα τμήματα ενδιαίτησης και μεταφοράς προσωπικού το σκάφος είναι εξοπλισμένο με συστήματα κλιματισμού και θέρμανσης, ηχομονωτικές και θερμομονωτικές επενδύσεις και κατασκευές από αντικραδασμικά υλικά. Το πλοίο παρέχει πλήρεις συνθήκες διαβίωσης για το πλήρωμά του.
Το Zubr μπορεί να μεταφέρει τρία κύρια άρματα μάχης (μέχρι 131 τόνους), ή δέκα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΑ) με 140 στρατιώτες (μέχρι 115 τόνους), ή μέχρι 500 στρατιώτες (με τους 360 στο τμήμα φορτίου). Με μέγιστο φορτίο το πλοίο είναι ικανό να ανέβει πλαγιές μέχρι 5% κλίση σε μη προετοιμασμένες ακτές και να υπερπηδήσει εμπόδια μέχρι 1,6 μέτρα ύψος. Μπορεί να επιχειρεί σε κατάσταση θάλασσας μέχρι 4, με ταχύτητα 30-40 κόμβους. Το προσωπικό προστατεύεται από όπλα μαζικής καταστροφής με αεροστεγή μόνωση των σταθμών μάχης και των τμημάτων του προσωπικού και του πληρώματος, όπως και με προσωπικές προστατευτικές μάσκες και στολές. Το πλοίο είναι επίσης προστατευμένο από νάρκες καθώς το οριζόντιο στρώμα αέρα που δημιουργείται μέσα στη «φούστα» που περιβάλλει το σκάφος ελαττώνει το μαγνητικό ίχνος του πλοίου και των μεταφερομένων υλικών.
Τα Zubr στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό υπηρετούν τέσσερα πλοία. Τα τρία πλοία εντάχθηκαν το 2001: Το ΠΤΜ Κεφαλληνία (L180) αγοράστηκε από το Ρωσικό ναυτικό και εκσυγχρονίστηκε, το ΠΤΜ Ιθάκη (L181) ολοκληρώθηκε στην Ουκρανία και το ΠΤΜ Ζάκυνθος (L183) κατασκευάστηκε στη Ρωσία. Ένα τέταρτο σκάφος, το ΠΤΜ Κέρκυρα (L182) καθελκύστηκε στα ναυπηγεία της Αγίας Πετρούπολης τον Ιούνιο του 2004 και εντάχθηκε τον Ιανουάριο του 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυπηγική Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Έρικ Κλάπτον
Πρώτα χρόνια
Μεγάλωσε με τους γονείς της μητέρας του Ρόουζ και Τζακ Κλαπ, οι οποίοι όμως δεν τον υιοθέτησαν ποτέ επισήμως. Εκείνοι ήταν και αυτοί που αγόρασαν την πρώτη του κιθάρα στα 13α γενέθλιά του. Στην αρχή δυσκολεύτηκε και την παράτησε για δύο χρόνια. Μετά από 3 χρόνια, στα 16 του ξεκίνησε τη συνεχή ενασχόλησή του με την κιθάρα και την μπλουζ μουσική της εποχής που τον είχε έντονα επηρεάσει. Αγαπημένοι του καλλιτέχνες ήταν ο B.B. King, ο Ρόμπερτ Τζόνσον και ο Μάντι Γουότερς.
Πρώτα βήματα στη μουσική
180px|αριστερά|μικρογραφία|Σόλο περιοδεία στην [[Βαρκελώνη (Ισπανία) το 1974]] Αφού τελείωσε το σχολείο έπαιξε για λίγο ως πλανόδιος μουσικός. Το 1963 εντάχθηκε στο πρώτο του συγκρότημα, στους Roosters μαζί με τον Τομ Μακ Γκίνες οι οποίοι έπαιζαν κυρίως μουσική rhythm and blues. Αργότερα έπαιξε στους Yardbirds μαζί με τον Τζίμι Πέιτζ και τον Τζεφ Μπεκ όπου έμεινε μέχρι και για το τραγούδι τους "For your Love" για να προσχωρήσει στη συνέχεια στους Bluesbreakers του Τζων Μάγιαλ τον Απρίλιο του 1965. thumb|150px|Ο Έρικ Κλάπτον σε συναυλία στο [[Ρότερνταμ τον Ιούνιο του 2006]]
Ο ανήσυχος κιθαρίστας αποφάσισε αμέσως μετά να κάνει πράξη το μεγάλο όνειρο για ένα ταξίδι περιπλάνησης στην Ανατολή. Έτσι, ο δρόμος τον έφερε το καλοκαίρι του 1965 στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή που βρετανικά περιοδικά του απέδιδαν τον τίτλο του καλύτερου κιθαρίστα στον κόσμο, ο Κλάπτον φιλοξενούνταν στο σπίτι του μουσικού Δημήτρη Πολύτιμου των MGC. Σύντομα, ο απένταρος Έρικ θα αναζητούσε δουλειά στα μπαράκια της Αθήνας. Η ιστορία για πολλά χρόνια φάνταζε σαν ένας σύγχρονος αστικός μύθος. Η δημοσιογραφική έρευνα όμως συνέθεσε το προσωπικό πάζλ του Κλάπτον και επιβεβαίωσε ότι τον Οκτώβριο του 1965 έπαιξε σε ελληνικό συγκρότημα! Μετά από ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή στον μπασίστα Θάνο Σογιούλ και τον τραυματισμό του κιθαρίστα Αλέκου Καρακαντά, μέλη και οι δύο του αθηναϊκού γκρουπ «Τζούνιορς», ο Κλάπτον προσκλήθηκε και έπαιξε κιθάρα με τα εναπομείναντα μέλη στην Κυψέλη και αλλού....
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες όλων των εποχών και ο μόνος καλλιτέχνης που απέσπασε τρία βραβεία Grammy το 1993 για την συνεισφορά του στην ροκ ως μέλος των Yardbirds και των Cream και το 2000 για την προσωπική του δουλειά.
Είναι Ηγέτης (Commander) της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) από το 2004 και ιππότης του τάγματος (OBE) από το 1994 για την προσφορά του στη μουσική.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Άνεμοι Πολέμου (βιβλίο)
Οι Άνεμοι Πολέμου είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Στίβεν Πρέσσφιλντ με θέμα τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και ειδικότερα τον Αλκιβιάδη. Την ιστορία αφηγείται ο Ιάσονας, μέλος της τάξης των Αθηναίων γαιοκτημόνων, στον εγγονό του - παρ' ολ' αυτά, τις περισσότερες πληροφορίες, ο Ιάσονας τις είχε συλλέξει από την αφήγηση του Πολεμίδα, ενός Αθηναίου μισθοφόρου, τον οποίο ο Ιάσονας είχε υπερασπιστεί όταν δικάστηκε για τον φόνο του Αλκιβιάδη.
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως μισθοφόρος, ο Πολεμίδας είχε συναντηθεί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Σωκράτης, ο Περικλής, ο Νικίας και ο Λύσανδρος. Ο Πολεμίδας αφηγείται τα ταξίδια του: την ανάθρεψη του στη Σπάρτη και το οικογενειακό οικόπεδο έξω από την Αθήνα, την περίοδο του λοιμού των Αθηνών (430 - 427 π.Χ.), τον ακρωτηριασμό των Ερμών στην Αθήνα πριν την εκστρατεία στη Σικελία, την άφιξη των Αθηναίων στη Σικελία και την ήττα των Αθηναίων στη ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς.
Ωστόσο, η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του Αλκιβιάδη. Ανίκητος κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως στρατηγού και ναύαρχου, η ζωή του Αλκιβιάδη αποτελεί επική τραγωδία με τον συνδυασμό της εξυπνάδας του και της ύβρης.
Ενώ οι περισσότεροι διάλογοι είναι προϊόν φαντασίας του συγγραφέα, για μεγάλες ομιλίες και παρουσίαση χαρακτήρα, ο Πρέσσφιλντ χρησιμοποιεί αρχαίες πηγές όπως η «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου» του Θουκυδίδη και μερικούς από τους «Σωκρατικούς Διαλόγους» του Πλάτωνα.
Επαγγελματικό τζετ
Το επαγγελματικό τζετ ή ιδιωτικό τζετ είναι ένα αεροσκάφος τζετ που είναι σχεδιασμένο για μεταφορά μικρών ομάδων ανθρώπων. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για άλλους ρόλους, όπως την περισυλλογή τραυματιών ή την παράδοση αντικειμένων, ενώ ορισμένα χρησιμοποιούνται από δημόσια πρόσωπα, κυβερνητικούς επισήμους ή ένοπλες δυνάμεις κάποιας χώρας. Γενικώς διαθέτουν δύο κινητήρες, αν και υπάρχουν ορισμένα που είναι εφοδιασμένα με τρεις ή τέσσερις κινητήρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τύποι αεροσκαφών
Τζίμυ Μεχτά
Ο Τζέιμς Μάθιου "Τζίμυ" Μεχτά (λατινικό αλφάβητο : James Matthew "Jimmy" Mehta), (14 Νοεμβρίου 1904 - 16 Απριλίου 2000 ), ήταν Ινδός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ήταν νικητής στην Βομβάη το 1939, στο πρωτάθλημα ανατολικής Ινδίας το 1940 και το 1944, φιναλίστ στην Βομβάη το 1937, στο πρωτάθλημα Ανατολικής Ινδίας το 1940, στα προημιτελικά του πρωταθλήματος Δυτικής Αγγλίας το 1947. Με συμπαίκτη τον Σουμάντ Μίσρα έφτασαν στα προημιτελικά του Γουίμπλεντον το 1947.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν φιναλίστ στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Μπρούκ Έντουαρντς, φιναλίστ επίσης και στο μεικτό με συμπαίκτρια την Κλάρα Σόμογκι.
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε γραμματέας κι έπειτα αντιπρόεδρος της Ινδικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί αθλητές της αντισφαίρισης
Λυκωρέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λυκωρέας (Λυκωρεύς) ή Λύκωρος είναι γνωστός ο επώνυμος ήρωας και κτίστης της πόλεως Λυκώρεια. Ο Λυκωρεύς γενεαλογείται ως γιος του ίδιου του θεού Απόλλωνα και της Νύμφης Κωρυκίας. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο Λυκωρέας ήταν προστάτης αυτών που ζητούσαν άσυλο.
Πηγές
Λυκωρεας
Βιβλιοθήκη Τ.Ε.Ι. Δυτικής Μακεδονίας
Η Κεντρική Βιβλιοθήκη του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος της Δυτικής Μακεδονίας είναι μέλος του Εθνικού Δικτύου Επιστημονικών και Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών. Απευθύνεται σε όλα τα μέλη του Ιδρύματος, δηλαδή στο διδακτικό/διοικητικό προσωπικό και τους σπουδαστές αλλά και στο ευρύ κοινό που επισκέπτεται την βιβλιοθήκη και ωφελείται από τις υπηρεσίες της.
Σκοπός
Κύριος σκοπός της βιβλιοθήκης είναι η προώθηση και προβολή του έργου και του ρόλου του Ιδρύματος, η υποστήριξη των εκπαιδευτικών και ερευνητικών διαδικασιών των χρηστών της και η κάλυψη των πληροφοριακών τους αναγκών μέσα από υπηρεσίες, συλλογές και πηγές πληροφόρησης που διαθέτει. Επιπλέον στόχοι της είναι η απόκτηση και διαχείριση του υλικού της αλλά και ο εμπλουτισμός του σύμφωνα με τις ανάγκες των χρηστών, η διαχείριση των οικονομικών πόρων για αγορά υλικού και αναβάθμιση των υπηρεσιών της, η παρακολούθηση των εξελίξεων της Τεχνολογίας και των επιστημών πληροφόρησης, η εφαρμογή των εθνικών και διεθνών προτύπων και η απασχόληση εκπαιδευμένου προσωπικού το οποίο να είναι σε θέση να πληροφορεί τον χρήστη και να τον καθοδηγεί στη σωστή χρήση των υπηρεσιών της. Η συλλογή της περιλαμβάνει υλικό που καλύπτει όλα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκονται στο πανεπιστήμιο, στα πλαίσια των προγραμμάτων σπουδών.
Παραρτήματα της βιβλιοθήκης
Τα παραρτήματα της Βιβλιοθήκης του Τ.Ε.Ι. Δυτικής Μακεδονίας είναι:
Υπηρεσίες της βιβλιοθήκης
Οι βιβλιοθήκη διαθέτει και παρέχει στους χρήστες της, τις εξής τοπικές και ηλεκτρονικές υπηρεσίες:
Ωράριο λειτουργίας
Η βιβλιοθήκη λειτουργεί από Δευτέρα έως Τετάρτη τις ώρες 8:30-19:00 και Πέμπτη έως Παρασκευή τις ώρες 8:30-14:30. Το Καλοκαίρι και τις αργίες ή εορτές υπάρχουν κάποιες μεταβολές στο πρόγραμμα και η ενημέρωση παρέχεται από το προσωπικό της βιβλιοθήκης.
Πηγές
Τει Δυτικης Μακεδονιας Κατηγορία:Κοζάνη
Γεώργιος Σκλαβούνος
Ο Γεώργιος Σκλαβούνος (1869 - 1954) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου του 20ού αιώνα. Αναμόρφωσε τον κλάδο της Ανατομικής στην Ελλάδα, την περίοδο που αυτή άρχισε να συγκρίνεται ποιοτικά με την πρόοδο της σε άλλες χώρες.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τιθορέα της επαρχίας Λοκρίδος στις 16 Οκτωβρίου 1869. Ολοκλήρωσε το Σχολαρχείο της Θήβας και το ακαδημαικό έτος 1884-1885 εγγράφηκε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Στη συνέχεια μετεγγράφη στη Νομική Σχολή. Ένα χρόνο αργότερα το Πανεπιστήμιο έκλεισε λόγω επιστράτευσης και ο Σκλαβούνος πήγε στην Ζυρίχη για οκτώ μήνες και αργότερα στο Βύρτσμπουργκ της Βαυαρίας όπου σπούδασε Ιατρική. Αποφοίτησε το 1891 με διδακτορικό δίπλωμα με την διατριβή «Περί ελαιειδίνης και της κερατοποιητικής εξεργασίας της καρδιακής μοίρας του στομάχου των θηλαστικών». Το 1891 πέρασε από πρακτικές εξετάσεις και εργάστηκε δύο χρόνια ως βοηθός στο ανατομικό ινστιτούτο του καθηγητή Ρούντολφ-Άλμπερτ φον Κόλικερ (Rudolf-Albert von Köliker) στο Βύρτσμπουργκ. Το 1892 επέστρεψε για οικογενειακούς λόγους στην Ελλάδα.
Με την επιστροφή του στην Αθήνα διορίστηκε υφηγητής της Ανατομικής και επιμελητής του Ανατομείου υπό την επίβλεψη του Ρήγα Νικολαΐδη. Το 1899 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Ανατομίας και της Φυσιολογίας. Από το ακαδημαϊκό έτος 1933-1934 διετέλεσε διευθυντής του Οδοντιατρικού Σχολείου. Αποχώρησε, λόγω συνταξιοδότησης, από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1938. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Πανεπιστήμιο παρήγγειλε καινούρια εκμαγεία ανατομίας από το εξωτερικό ενώ εγκαινίασε το καινούριο Ανατομείο στο Γουδή.
Το 1897 εξελέγη ισόβιο μέλος της Διεθνούς Ανατομικής Εταιρείας, της Γερμανικής Ανατομικής Εταιρείας και από το 1926 μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Απεβίωσε στις 13 Μαΐου 1954 στην Αθήνα.
Ήταν παντρεμένος με την Βικτωρία Κυριαζή, κόρη του δημάρχου Δρυμίας Θεμιστοκλή Κυριαζή και δισέγγονη του Κομνά Τράκα και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μεταξύ των οποίων τον Θεμιστοκλή Σκλαβούνο, καθηγητή Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, και τον Κωνσταντίνο Σκλαβούνο, καθηγητή της Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 2010 εγκαινιάστηκε στην Αμφίκλεια μουσείο προς τιμήν του.
Επιστημονικό έργο
Έγραψε πληθώρα συγγραμμάτων και επιστημονικών εργασιών για την Ανατομία και την Φυσιολογία στα ελληνικά και τα γερμανικά. Μεταξύ αυτών :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ανατόμοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας
Ιστορία του μουσείου
Είναι το πρώτο μουσείο που δημιουργήθηκε στην μετεπαναστατική Ελλάδα και αρχικά λειτούργησε ως Κεντρικό Μουσείο. Ιδρύθηκε το 1828 από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια στην τότε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους Αίγινα και αρχικά στεγάστηκε στο Εϋνάρδειο Διδασκαλείο. Τα εγκαίνιά του έγιναν τον Μάρτιο του 1829, ενώ κατ' άλλες πηγές, η ίδρυση του Μουσείου τοποθετείται στις 21 Οκτωβρίου 1829 και η στέγασή του έγινε αρχικά στο Κυβερνείο, αργότερα στο λεγόμενο "Ορφανοτροφείο", το πρώτο δημόσιο κτίσμα που κατασκευάστηκε στην Αίγινα μετά την άφιξη του Καποδίστρια, μέχρι που, το 1929 ως το 1980 στεγάστηκε στο Εϋνάρδειο, πλάι στη Μητρόπολη της πόλης της Αίγινας. Πρώτος διευθυντής του διετέλεσε ο Ανδρέας Μουστοξύδης, ενώ τη καταλογοποίηση των αρχαιολογικών ευρημάρων ανέλαβε ο Αρχιμανδρίτης Λεόντιος Καμπάνης υπό την επίβλεψη του Μουστοξύδη. Από τον Ιούλιο του 1832 τη καταλογογράφηση και επίβλεψη της συλλογής ανέλαβε ο Ιατρίδης.εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η Σφίγγα της Αίγινας|461x461εσΑπό τον Οκτώβριο του 1834, όταν έφορος Αρχαιοτήτων της Ελλάδας ανέλαβε ο Λουδοβίκος Ρος, το Μουσείο της Αίγινας παύει να είναι Κεντρικό Μουσείο, ενώ οι περισσότερες συλλογές μεταφέρονται στην Αθήνα, για να συγκροτήσουν εκεί το νέο Κεντρικό Μουσείο. Επί εφορίας του Κυριάκου Πιττάκη αποφασίστηκε η μεταφορά και των υπόλοιπων συλλογών στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο του 1837. Έμειναν όμως στην Αίγινα διάφορες επιγραφές, αγάλματα και αγγεία, που αποθηκεύτηκαν στο Ορφανοτροφείο και σε σχολικά κτίρια στο νησί.
Σήμερα το Μουσείο στεγάζεται σε κτίσμα στους πρόποδες του λόφου της περιοχής Κολώνα της Αίγινας, κτίσμα που έγινε δωρεά από Βαυαρούς αρχαιολόγους, μελετητές της ιστορίας της Αίγινας.
Συλλογές
Ορισμένα από τα ανάγλυφα της Ρήνειας εξακολουθούν να παραμένουν στο Μουσείο.
Σήμερα το κτίσμα που στεγάζει το Μουσείο διαθέτει τρεις αίθουσες, στις οποίες εκτίθενται κατά κύριο λόγο ευρήματα από τον ναό της Αθηνάς Αφαίας, το άγαλμα του Ηρακλή, προερχόμενο από τον ναό του Απόλλωνα, όπως και η Σφίγγα της Αίγινας, που προέρχεται από τον ίδιο χώρο (ιερό του Απόλλωνα στην περιοχή Κολώνα του νησιού) και αποκαλύφθηκε κατά τις ανασκαφές στον χώρο της Κολώνας το 1903. Στο Μουσείο υπάρχει επίσης αναπαράσταση πρωτοελλαδικής διώροφης κατοικίας, το χυτήριο χαλκού, κεραμικά, ευρήματα της αρχαϊκής περιόδου του 7ου ως τον 5ο π.Χ. αιώνα, καθώς και θραύσματα των αετωμάτων των ναών της Αθηνάς Αφαίας και του Απόλλωνα.
Εκτίθενται, επίσης, αγγεία από τις Κυκλάδες και την Κρήτη - δείγμα των ισχυρών εμπορικών δεσμών αυτών των περιοχών και της Αίγινας - αντικείμενα καθημερινής ζωής και εργαλεία.
Λειτουργία
Το Μουσείο παραμένει ανοικτό καθ' όλη τη διάρκεια του έτους (τον χειμώνα κατά τις ώρες 08:30΄- 15:00΄ και το καλοκαίρι από τις 09:00΄ ως τις 16:00΄), ενώ είναι κλειστό κατά τη Δευτέρα κάθε εβδομάδας.
Παραπομπές
Αιγινα Κατηγορία:Αίγινα
Τζαβαχαρλάλ Νεχρού
Πρώιμα χρόνια
thumb|left|160px|Ο Τζ. Νεχρού, δόκιμος στη σχολή Χάρροου Ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1889 στην Αλλαχαμπάντ της πολιτείας Ούταρ Πραντές των Βρετανικών Ινδιών, σε ιδιαίτερα πλούσιο περιβάλλον. Ήταν γιος του Ινδού νομομαθή και πολιτικού Μοτιλάλ Νεχρού (1861 – 1931) που υπήρξε ένας από τους ηγέτες του μετριοπαθούς ινδικού εθνικιστικού κινήματος και δύο φορές πρόεδρος του κόμματος του εθνικού Κογκρέσου. Γενικά μεγάλωσε σε πλούσιο περιβάλλον με ιδιαίτερες ανέσεις με κουβερνάντες λαμβάνοντας και την πρώτη του εκπαίδευση με δασκάλους στο σπίτι. Αρχικά έδειξε μια κλίση στη θεοσοφία, που γρήγορα όμως εγκατέλειψε αναπτύσσοντας εθνικιστικές τάσεις επηρεαζόμενος από τους πολέμους της εποχής του όπως ο πόλεμος των Μπόερ και ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος.
Το 1905 μετέβη στην Αγγλία στη σχολή Χάρροου και ακολούθως συνέχισε σπουδές στο Trinity College, Κέιμπριτζ, απ΄ όπου και αποφοίτησε το 1910 με πτυχίο στις φυσικές επιστήμες. Την εποχή εκείνη φέρεται να είχε επηρεαστεί έντονα από τον αγώνα ανεξαρτησίας του Γαριβάλδη στην Ιταλία οραματιζόμενος την ανεξαρτησία της πατρίδος του. Συμπληρώνοντας τις σπουδές του στο Λονδίνο στα νομικά επέστρεψε στη γενέτειρά του τον Αύγουστο του 1912, όπου και ανέλαβε δικηγόρος στο ανώτατο δικαστήριο της πόλης.
Αρχή πολιτικής καριέρας
thumb|right|160px|Ο δικηγόρος Τζαβαχαρλάλ Νεχρού Ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού από την επιστροφή του άρχισε ν' ασχολείται με την πολιτική, ακολουθώντας τον πατέρα του. Παρακολουθώντας το ετήσιο συνέδριο του εθνικού κογκρέσου στη Πάτνα το 1912 έδειξε μάλλον ν΄ απογοητεύεται όπου και προσχώρησε το επόμενο έτος στο κίνημα του Μαχάτμα Γκάντι, βοηθώντας τον για την οικονομική βοήθεια των ακτιβιστών της Ν. Αφρικής.
Όταν ξέσπασε ο Α' Π.Π. ο Τζ. Νεχρού υπηρέτησε σε επαρχιακές γραμματείες παραμένοντας γύρω από τη γενέτειρά του κάνοντας και τις πρώτες του δημόσιες δηλώσεις για την ανεξαρτησία των Ινδιών, που για την εποχή εκείνη οι λόγοι του κρίθηκαν ιδιαίτερα ριζοσπαστικοί. Το 1916 λόγω της χαλαρής προσκόλλησής του στις παραδόσεις και απαλλαγμένος από κάθε θρησκευτική μυστικοπαθή έμπνευση κατάφερε να προσκαλέσει, στην αρχοντική οικία του, τους εκπροσώπους των δύο μεγαλυτέρων θρησκευτικών δογμάτων Ινδουιστών, μέλη του κογκρέσου, και των Μουσουλμάνων για μια αναγκαία προσέγγιση όπου και στο τέλος του ίδιου έτους συνομολογήθηκε το σύμφωνο Λακνάου που απέβλεπε σε μια περισσότερο φιλελεύθερη πολιτική εκ μέρους της Αγγλίας. Τότε γνώρισε από κοντά και τον Μαχάτμα Γκάντι του οποίου και έγινε πιστός μαθητής ακολουθώντας τις νουθεσίες του.
Την ίδια εποχή σχεδόν όλοι οι εθνικιστές ηγέτες της Ινδίας είχαν ενωθεί σε κοινό αγώνα αναγνώρισης καθεστώτος εκ μέρους της Αγγλίας όμοιο με εκείνα της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ν. Ζηλανδίας κ.λπ. Στην αρχή κάποιοι εξ αυτών συνελήφθησαν πλην όμως τελικά η Αγγλία μετά από έντονες διαμαρτυρίες υποχώρησε κάνοντας πολλές παραχωρήσεις.
Μαθητής του Γκάντι
thumb|right|160px|Νεχρού και Γκάντι (1929) Ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού παραμένοντας μαθητής του Γκάντι και ακολουθώντας τις οδηγίες του, γρήγορα αναδείχθηκε από το 1920 σε εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα του κόμματος του Κογκρέσου, όπου στη δεκαετία που ακολούθησε εξελέγη δύο φορές γενικός γραμματέας του κόμματος. Στις 3 Δεκεμβρίου του 1928 ο Γκάντι σε μια επιστολή του προς τον Νεχρού κατέληγε με την εξής ευχή: Βέβαια ο Γκάντι είχε διαβλέψει ότι για να προχωρήσει και να διευρύνει τη δράση του έπρεπε να έχει τη βοήθεια ενός νεότερου ηγέτη, και η ιστορία εν προκειμένω δικαίωσε την εκλογή του αυτή. Όταν τότε διατυπώθηκαν κάποιες αντιρρήσεις όπως ότι ο Νεχρού ήταν άθεος, ο Γκάντι απάντησε: "Ο Τζαβαχαρλάλ βρίσκεται πιο κοντά στο Θεό από πολλούς άλλους θεοφοβούμενους". Σε άλλη δε κατηγορία κατά του Νεχρού ότι δάσκαλός του ήταν ένας σοσιαλιστής ο Γκάντι απάντησε: "Το πρόγραμμά μου ανοίγει το δρόμο προς τον σοσιαλισμό". Παρά ταύτα η πολιτική μαθητεία και καθοδήγηση του Νεχρού υπό τον Γκάντι θα σταματήσει το 1929, αν και η πολιτική σχέση των δύο ανδρών συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του Γκάντι.
To 1923 εκλέγεται πρώτη φορά γενικός γραμματέας του κόμματος του Κογκρέσου, και τον ίδιο χρόνο εκλέγεται πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της γενέτειράς του. Το δε 1927 στη σύνοδο του Μαντράς εκλέγεται για δεύτερη φορά γενικός γραμματέας του κόμματος, όπου και αρχίζει να υποκινεί τους πληθυσμούς κατά της τότε άρχουσας τάξης των Πριγκίπων - Μαχαραγιάδων και για την ανεξαρτησία της χώρας, προσπαθώντας παράλληλα να διεθνοποιήσει το αίτημα αυτό της ανεξαρτησίας. Αν και στην αρχή ήταν αντίθετοι των ενεργειών αυτών τόσο ο πατέρας του όσο και ο Γκάντι τελικά συμφώνησαν στην έκδοση ψηφίσματος υπέρ της ανεξαρτησίας, παρότι προηγούμενο είχε απορριφθεί.
Αγώνας ανεξαρτησίας
Τον Δεκέμβριο του 1929 αναλαμβάνοντας ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού την προεδρία του κόμματος στο συνέδριο που συνήλθε στη Λαχώρη και συγκεκριμένα κατά τη συνεδρίαση στις 29 Δεκεμβρίου εισήγαγε το ιστορικό ψήφισμα για ανεξαρτησία καταγγέλλοντας ταυτόχρονα την Αγγλία για παραβατικότητες αναφέροντας σ' αυτό μεταξύ άλλων:
Τα μεσάνυχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του 1930, βρισκόμενος ήδη στη φυλακή ο Γκάντι, ο Νεχρού υψώνει στη Λαχώρη την τρίχρωμη σημαία της ανεξαρτησίας, που αποτέλεσε ορόσημο της βίαιης κατά των Άγγλων επίθεσης όπου και φυλακίσθηκε από τότε επανειλημμένα και ιδιαίτερα μεταξύ των ετών 1942 και 1945.
Τον Νοέμβριο του 1930 ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Ράμσαιη Μακντόναλντ, κατόπιν υπόδειξης της επιτροπής Σάιμον που είχε συσταθεί για να εξετάσει το ινδικό ζήτημα και τη δημιουργία συντάγματος, αποφάσισε να συγκαλέσει στο Λονδίνο τις λεγόμενες "Διασκέψεις στρογγυλής τραπέζης" όπου όλοι οι Ινδοί πολιτικοί ηγέτες θα συμμετείχαν ισότιμα. Στη πρώτη διάσκεψη (Νοέμβριος 1930) απουσίασε το κόμμα του Κογκρέσου αφού οι ηγέτες του ήταν φυλακή. Έτσι τον Ιανουάριο του 1931 απελευθερώνονται ο Γκάντι, ο Νεχρού, ο πατέρας του Μοτιλάλ κ.ά. και στις 17 Φεβρουαρίου ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις του Γκάντι με τον Αντιβασιλέα Έργουϊν όπου και επήλθε συμφωνία αποδοχής καθεστώτος "ντομίνιον", πλην όμως η επόμενη διάσκεψη στο Λονδίνο απέτυχε μετά τη σύγκρουση του Γκάντι με όλους τους άλλους εκπροσώπους της Ινδίας. Τότε σχεδόν όλος ο αγγλικός τύπος καταφέρονταν προς το κόμμα του Κογκρέσου.
Δύο μέρες πριν την επιστροφή του Γκάντι στη Βομβάη (28 Δεκεμβρίου 1931), συλλαμβάνονται και βρίσκονται πάλι φυλακή ο Νεχρού και άλλοι ηγέτες του κόμματος του Κογκρέσου. Η νέα εκστρατεία για πολιτική ανυπακοή φέρνει και τον Γκάντι στη φυλακή (3 Ιανουαρίου). Μέχρι τον Απρίλιο του 1932 οι κρατούμενοι είχαν ξεπεράσει τους 30.000. Τον Ιούλιο όμως μειώθηκαν στους 5.000.
Τελικά ο Γκάντι μετά από επαναλαμβανόμενες απεργίας πείνας απελευθερώνεται το 1933 και μαζί του ο Νεχρού κ.ά., η δε εκστρατεία ανυπακοής ανεστάλη το 1934 και τον επόμενο χρόνο στις 2 Αυγούστου του 1935 η Ινδία απέκτησε το πρώτο οργανικό σύνταγμα το λεγόμενο "Ινδικό Νόμο" που είχε προτείνει η επιτροπή Σάιμον και που η εφαρμογή του ξεκίνησε το 1937. Ο Νόμος αυτός επέφερε αξιόλογη διεύρυνση του εκλογικού σώματος, με δικαίωμα ψήφου και των δύο φύλων με σύστημα διαρχίας και ομοσπονδιακή συνέλευση. Το κόμμα του Κογκρέσου την περίοδο 1938 – 1939 αποτελούσε ένα μαζικό κόμμα με 4.400.000 μέλη ενώ το 1935 δεν ξεπερνούσε τις 500.000. Η αύξηση αυτή φέρεται να ήταν καθαρή επιτυχία του Νεχρού απ΄ όταν ανέλαβε την προεδρία του κόμματος. Η δε σχέση μεταξύ του κόμματος αυτού και της Αντιβασιλείας την περίοδο 1937 – 1939 είχε χαρακτηριστεί «μήνας του μέλιτος».
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Ινδία στις 3 Σεπτεμβρίου του 1939 κηρύχθηκε, όπως ήταν φυσικό, εμπόλεμη χώρα στο πλευρό της Αγγλίας, αυτό όμως συνέβη χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους πολιτικούς εκπροσώπους της Ινδίας με συνέπεια να επέλθει ρήξη μεταξύ του Κογκρέσου και του Άγγλου Κυβερνήτη Λόρδου Λίνλιθγκοου, του οποίου την ενέργεια και καταδίκασε (23 Οκτωβρίου του 1939). Στη διαμάχη αυτή ενεπλάκη ο Νεχρού υποβάλλοντας αξιώσεις υπό μορφή υποσχετικών όρων εκ μέρους της Αγγλίας υπέρ της ανεξαρτησίας της Ινδίας αμέσως μετά τον πόλεμο επιτρέποντας ελεύθερη εκλογή συντακτικής συνέλευσης με νέο σύνταγμα καθώς και μερικές βασικές τροποποιήσεις στη διοίκηση του ινδικού στρατού. Παρότι οι αξιώσεις αυτές χαρακτηρίστηκαν "άνευ σοβαρότητας", τόσο ο Γκάντι όσο και ο Νεχρού τελικά πήραν θέση υπέρ της Αγγλίας ώστε ο λόγος τους να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέλλον
Πέντε μήνες όμως αργότερα (Μάρτιος 1940), ξεσπάει η μεγαλύτερη μέχρι τότε διασπαστική κίνηση εκ μέρους των Μουσουλμάνων θέτοντας ψήφισμα για αναγνώριση ανεξάρτητου μουσουλμανικού κράτους, με το όνομα Πακιστάν. Στη κίνηση αυτή συμμετέχουν και οι Μουσουλμάνοι της ανατολικής Ινδίας που αργότερα θα ονομαστεί Μπανγκλαντές. Ο Νεχρού θα χαρακτηρίσει την κίνηση αυτή ως το μεγαλύτερο πλήγμα για την ενότητα στον αγώνα της ανεξαρτησίας αφού και μόνο αυτό αποκάλυπτε την αναγκαιότητα τουλάχιστον της αγγλικής διαιτησίας.
Συνέπεια αυτών ήταν να ξεσπάσει ένα κύμα γενικής πολιτικής ανυπακοής και διάλυσης της τότε διοίκησης. Σε αντίδραση αυτών ακολουθούν εκ μέρους των Άγγλων πολυάριθμες συλλήψεις (πολλών δεκάδων χιλιάδων), καθώς και ένοπλες συμπλοκές κατά τις οποίες το κόμμα του Κογκρέσου κηρύχθηκε παράνομο  και  όλα τα μέλη του συνελήφθησαν μεταξύ των οποίων  και ο Νεχρού,  καταδικασθείς σε φυλάκιση 4 ετών. Την περίοδο αυτή οι Μουσουλμάνοι βρίσκουν την ευκαιρία για γενικευμένες αναστατώσεις σχεδόν σ΄ όλη την Ινδία.
Ένα έτος όμως μετά, φθάνοντας το θέατρο του πολέμου στα ανατολικά σύνορα της Ινδίας, στη τότε Βιρμανία, οι Άγγλοι αποφασίζουν κάποιες παραχωρήσεις από εκείνες που είχε ζητήσει ο Νεχρού αποφυλακίζοντας και αυτόν, τρεις μόλις ημέρες πριν την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, στις 4 Δεκεμβρίου του 1941, ενώ το όλο θέμα ανέλαβε να διευθετήσει  προσωπικά ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, αποστέλλοντας τον Σερ Στάφφορντ Κριππς (Sir Stafford Cripps), ένα μέλος του γραφείου του πολέμου βαθύ γνώστη του ινδικού προβλήματος, γνωστός του Νεχρού, αλλά και του ηγέτη των Μουσουλμάνων Μοχάμεντ Αλή Τζιννάχ, με προτάσεις για την επίλυση του συνταγματικού προβλήματος.
Όταν όμως ο Σ. Κριππς έφτασε στην Ινδία, αρχές Απριλίου του 1942, ανακάλυψε ότι το πρόβλημα ήταν πολύ περισσότερο οξυμένο απ΄ ότι ο ίδιος πίστευε. Σ΄ όλη την Ινδία επικρατούσε γενική ανυπακοή με μεγάλες αποσχιστικές τάσεις. Ο μεν Νεχρού, εκπροσωπώντας το κόμμα του Κογκρέσου ως πρόεδρος αυτού, επέδειξε μια προθυμία συνεργασίας, ο δε Αλή Τζιννάχ όμως επέμενε στη δημιουργία νέου μουσουλμανικού κράτους του Πακιστάν, ο δε Γκάντι στην άμεση ανεξαρτησία. Συνέπεια αυτών ήταν τελικά οι συνομιλίες στις 11 Απριλίου να ναυαγήσουν και η αποστολή του Κλιπς ν' αποτύχει, επιστρέφοντας την επομένη στο Λονδίνο.
Στη τότε πολεμική προσπάθεια των συμμάχων ο Νεχρού δεν ήθελε να φέρει σε δύσκολη θέση την Αγγλία, θεωρώντας ότι ενάντια περίπτωση θα καθιστούσε τους Ινδούς συμμάχους των ναζί, πλην όμως η αδιάλλακτη στάση του Γκάντι τον έκανε να υποχωρήσει και να συνταχθεί μ΄ εκείνον. Επί των εξελίξεων όμως αυτών στις 14 Ιουλίου του 1942 το Κογκρέσο συνεδριάζοντας στη Βαρντχά παράλληλα με το νέο ψήφισμα ανεξαρτησίας που πέρασε, εξουσιοδότησε τον Γκάντι να προετοιμάσει μια νέα εκστρατεία πολιτικής ανυπακοής. Στις 8 Αυγούστου 1942 μιλώντας στη Βομβάη ο Μαχάτμα Γκάντι παρουσία χιλιάδων Ινδών, προσκάλεσε τους οπαδούς του να ακολουθήσουν περισσότερο έντονη μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή για "μια ομαλή βρετανική απόσυρση" και ανεξαρτησία της χώρας. Επακόλουθο ήταν την επομένη το πρωί της 9ης Αυγούστου να συλληφθεί όλη η επιτροπή εργασίας του κόμματος του Κογκρέσου μεταξύ των οποίων ο Γκάντι και ο Νεχρού και να παραμείνουν στη φυλακή μέχρι τις 15 Ιουνίου του 1945.
Quit India!
Όταν μαθεύτηκε η σύλληψη των ηγετών του κόμματος του κογκρέσου πλήθη διαδηλωτών ξεχύθηκαν στους δρόμους πυρπολώντας ταχυδρομικά γραφεία, αστυνομικούς σταθμούς καθώς και δικαστήρια με γενικό σύνθημα "Φύγετε από την Ινδία" ("Quit India"), που με το όνομα αυτό έμεινε στην ιστορία η εξέγερση εκείνη του Αυγούστου. Εκτεταμένες φθορές σημειώθηκαν επίσης σε πολλά αυτοκίνητα, δημόσια κτίρια, σιδηροδρομικούς σταθμούς και δίκτυα. Η κυβέρνηση αντέδρασε τότε με κάθε μέσον που είχε στη διάθεσή της διαλύοντας τα πλήθη με χρήση όπλων, ακόμα και με πολυβολισμούς αεροσκαφών.
Βρμπας (ποταμός)
μικρογραφία|Ο Βέρμπας στην Μπάνια Λούκα Ο Βέρμπας (βοσνιακά : Vrbas) είναι ποταμός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, παραπόταμος του Σάβα. Πηγάζει από το όρος Ζετς (μτφ : λαγός) και μετά από 250 χιλιόμετρα εκβάλει στον ποταμό Σάβα κοντά στην πόλη Σέρμπατς στα 96 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η περιοχή της λεκάνης απορροής του ποταμού είναι περίπου 5.900 τετραγωικά χλμ και στις όχθες του ζουν περίπου 500 χιλιάδες κάτοικοι.
Πριν από την Μπάνια Λούκα ο Βέρμπας περνά μέσα από φαράγγι το οποίο είναι προστατευόμενο από το 1955. Το μέσο υψόμετρο είναι 690 m.n.v., και το υψηλότερο σημείο της λεκάνης του είναι περίπου 2100 m.n.v. Η μέση ετήσια βροχόπτωση που κυμαίνεται από περίπου 800 Ε/ιώ2 στο στόμα των Βέρμπας και Σάβα και περίπου 1500 l/m2 στο νότιο τμήμα της λεκάνης.
Έχει 36 παραποτάμους με σημαντικότερους τον Τσρνα, Πλίβα και τον Βέρμπανια. Ο Βέρμπας και οι παραπόταμοι του είναι γνωστοί για τον πλούτο των ιχθυαποθεμάτων τους, μόνο ο Βέρμπας έχει 22 είδη ψαριών.
Στις όχθες του ποταμού Βέρμπα στη Μπάνια Λούκα πραγματοποιήθηκε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράφτινγκ του 2008, και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο ράφτινγκ το 2005.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Παραπόταμοι του Σάβου
Οσμπούργκα
Η Οσμπούργκα βασίλισσα του Ουέσσεξ ήταν πρώτη σύζυγος του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ και μητέρα όλων των παιδιών του, ο μικρότερος από τους γιους της ήταν ο κορυφαίος Αγγλοσάξονας βασιλιάς Αλφρέδος ο Μέγας. Ο Ασσέρ βιογράφος του Αλφρέδου του Μέγα την περιγράφει σαν "γυναίκα έντονα θρησκευόμενη και ευγενή από την ημέρα της γέννησης της". Η Οσμπούργκα έγινε γνωστή μονάχα από το έργο του Άσσερ, δεν αναφέρεται σε κανένα από τα διατάγματα του συζύγου της. Ο Ασσέρ αναφέρει μια ιστορία με την οποία δώρισε ένα βιβλίο σε όποιον από τους γιους της το απομνημονεύσει ταχύτερα κάτι που έγινε τελικά με τον μικρότερο γιο της Αλφρέδο, η ιστορία του Ασσέρ δείχνει το ενδιαφέρον των μητέρων στην Άγγλο-Σαξονική Αγγλία του 9ου αιώνα να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους.
Η Οσμπούργκα ήταν κόρη του Όσλακ του διάσημου σερβιτόρου του Έθελγουλφ μια εξέχουσα φυσιογνωμία στην βασιλική αυλή. Ο Όσλακ περιγράφεται ως απόγονος των ανιψιών του Κέρντικ Στάφ και Γουίντγκαρ οι οποίοι κατέκτησαν την Νήσο Γουάιτ γι'αυτό αναφέρεται ως Γοτθικής καταγωγής. Με τον γάμο της με τον βασιλιά του Ουέσσεξ Έθελγουλφ η Οσμπούργκα απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων
Ωγκύστ Περρέ
Ο Ωγκύστ Περρέ (γαλλικά: Auguste Perret, 12 Φεβρουαρίου 1874- 25 Φεβρουαρίου 1954) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, που έμεινε γνωστός για τη συνεισφορά του στην καινοτόμα κατασκευή κτιρίων από οπλισμένο σκυρόδεμα.
Ο Περρέ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του Μοντερνισμού στη Γαλλία, καθώς ήταν από τους πρώτους που τόλμησε να εγκαταλείψει τα μεταλλικά πλαίσια, τα οποία αποτελούσαν την επιτομή της νεωτερικότητας στην εποχή του. Το όνομά του συνδέθηκε με το σκυρόδεμα -που είχε ήδη αρχίσει να χρησιμοποιείται πειραματικά στις κατασκευές-, καθώς προσπάθησε να συνδυάσει τη νέα αυτή τεχνολογία με την καλαισθησία της αρχιτεκτονικής. Αντιλαμβανόταν το υλικό αυτό ως ένα μέσο σύνδεσης των παραδόσεων του παρελθόντος και των μεταβολών του παρόντος, και το χρησιμοποίησε σαν να επρόκειτο για τις πέτρες μιας κατασκευής. Ο εμφανής δομικός σκελετός από οπλισμένο σκυρόδεμα αποτέλεσε χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του.
Πιστός στις αρχές του Ρασιοναλισμού, ο Περρέ κατέκρινε την «επίσημη» αρχιτεκτονική, η οποία διαχώριζε το σχεδιασμό από την υλοποίηση του κτηρίου. Αντιμετώπιζε την αρχιτεκτονική ως τέχνη που υπηρετεί την μηχανική, ενώ προσέγγιζε και την κοινωνική της διάσταση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1874 στις Ixelles, στο Βέλγιο. Ήταν γιος του Κλωντ-Μαρί Περρέ, ενός λιθοξόου, ο οποίος μετά την επιστροφή του στο Παρίσι το 1881, ίδρυσε την οικογενειακή κατασκευαστική εταιρεία Perret et Fils (Περρέ και Υιοί). ‘Ετσι, ο Περρέ από νεαρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τις σύγχρονες κατασκευαστικές διαδικασίες, και εξοικειώθηκε με τα υλικά και τις τεχνικές.
Ο Ωγκύστ Περρέ σπούδασε αρχιτεκτονική στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (École des Beaux-Arts) και υπήρξε μαθητής του θεωρητικού αρχιτέκτονα Julien Guadet, ο οποίος του εμφύσησε τις αντιλήψεις του για την άρρηκτη σχέση αρχιτεκτονικής και κατασκευής. Την πεποίθησή του στις θεωρητικές αρχές του κλασσικισμού, ενίσχυσε το έργο του Eugène–Emmanuel Viollet-le-Duc “Dictionnaire raisonneé de l’architecture française de XI au XVI siècle”, στο οποίο η αρχιτεκτονική προσεγγίζεται ως πειθαρχία στην κατασκευαστική λογική. Επιπλέον, δέχτηκε ερεθίσματα από το βιβλίο του Auguste Choisy Histoire de l’ architecture (1899) και από το κείμενο του Paul Cristophe Le béton armé et ces applications (1902), σχετικά με το σύστημα κατασκευής του François Hennebique, που βασιζόταν στο σκυρόδεμα. Έτσι, μετά το 1903, ο Perret, όπως και ο Choisy, θεώρησε ως πεμπτουσία της χτισμένης μορφής τον ξυλότυπο ή το δομικό πλαίσιο.
Εγκατέλειψε τη σχολή το 1897, πριν πάρει πτυχίο, για να εργαστεί στην επιχείρηση του πατέρα του, προτιμώντας την πρακτική από την ακαδημαϊκή αρχιτεκτονική. Μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1905, ίδρυσε μαζί με τα αδέρφια του, Γκυστάβ και Κλωντ, την εταιρεία Perret Frères (Αδελφοί Περρέ), την οποία περιέγραφαν με την φράση «αρχιτέκτονες, κατασκευαστές, οπλισμένο σκυρόδεμα». Ο ίδιος χαρακτήριζε τον εαυτό του constructeur (κατασκευαστή), ερμηνεύοντας το ρόλο του αρχιτέκτονα όχι μόνο ως σχεδιαστή, αλλά και ως υλοποιητή της κατασκευής.
Πρώτα Έργα
Τα πρώτα γνωστά σε μας έργα του είναι ένα καζίνο στο Σαιν-Μαλό το 1899 και μια πολυκατοικία στην Avenue Wagram, στο Παρίσι. Η πολυκατοικία αυτή είναι οκταώροφη, από λαξευτή πέτρα. Παρατηρείται μια προεξοχή με παράθυρα που ξεκινούσε από το ισόγειο μέχρι την κιονοστοιχία του 6 ορόφου. μικρογραφία|δεξιά|εικόνα 1: Πολυκατοικία Rue Franklin, Πηγή: Επίτομη Ιστορία της Αρχιτεκτονικής, Γεωργίου Π.Λάββα
Πολυκατοικία στη Rue Franklin
Με τα αδέρφια του Γκυστάβ και Κλωντ έχτισε το 1903 στην 25 bis Rue Franklin στο Παρίσι μια πολυκατοικία, που πιθανώς ήταν η πρώτη πολυκατοικία που σχεδιάστηκε για να κατασκευαστεί από οπλισμένο σκυρόδεμα. Ο τοίχος δεν είναι πια φέρων, καθώς αυτή η λειτουργία αναλαμβάνεται από το σκελετό του κτηρίου. Η πολυκατοικία της οδού Franklin αντιπροσωπεύει τη γέννηση της ελεύθερης κάτοψης: το οικοδόμημα στηρίζεται σε μπετονένια υποστυλώματα.
Όπως και στην Avenue Wagram, η όψη στο δρόμο είναι διαιρεμένη σε πέντε εναλλασσόμενες εσοχές-εξοχές που φτάνουν τους 5 ή 6 ορόφους και χαρακτηρίζεται από την επένδυσή της με πίνακες από ψαμμίτη, σχεδιασμένους από τον κεραμοποιό Alexandre Bigot. Αυτοί οι πίνακες τοποθετήθηκαν επειδή, την εποχή εκείνη, θεωρούσαν ότι ήταν απαραίτητοι για την προστασία του οπλισμένου σκυροδέματος από τις κακές καιρικές συνθήκες. Ο σκελετός παραμένει πάντα εμφανής, χάρη στη διαχείριση των πινάκων: τα δομικά στοιχεία υπογραμμίζονται από πλακίδια λευκά και λειασμένα, που αντιτίθενται στα χρωματιστά μοτίβα των πινάκων της πρόσοψης.
Οι όροφοι εξυπηρετούνται από έναν ανελκυστήρα, ένα κύριο κλιμακοστάσιο ορατό από τα γυάλινα ανοίγματα, και από ένα βοηθητικό κλιμακοστάσιο. Η οργάνωση του οικοπέδου εμφανίζει μια αντιστροφή: η παραδοσιακά εσωτερική αυλή έχει μετακινηθεί στο δρόμο, υπό τη μορφή μιας ανοιχτής αυλής 12 τ.μ..
Γκαράζ Marbeuf
Το γκαράζ του 1905 στη Rue de Ponthieu –ένα από τα πρώτα στο είδος του- ήταν ένα τετραώροφο κτίριο που έδειχνε πως το εσωτερικό μπορεί να είναι φωτεινό και ανοιχτό, όταν η χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος ελαχιστοποιεί την ανάγκη για στηρίγματα. Μέσω του εκτεθειμένου σκελετού, το γκαράζ εκφράζει την ανησυχία του Perret για κατασκευαστική ειλικρίνεια και την αναζήτηση στοιχειωδών γεωμετρικών μορφών και κλασικιστικών γραμμών.
Το εσωτερικό του ήταν «μηχανοποιημένο», με την χρήση ενός ανελκυστήρα για να ανεβάζει καθέτως και στη συνέχεια να μεταφέρει τα οχήματα σε πλατφόρμες, πάνω σε οριζόντιες τροχιές, τοποθετώντας τα στην ακριβή τους θέση.
Εξωτερικά, το γκαράζ προσαρμοζόταν σε μια μεγάλη, διακοσμητικής φύσης φόρμα από σίδηρο, γυαλί και ατσάλι, η οποία επιβαλλόταν στην απλότητα του σκελετού από οπλισμένο σκυρόδεμα, ως εστίαση στην είσοδο, δημιουργώντας μια οπτική μετάβαση ανάμεσα στην κλίμακα του ανθρώπου και σ’αυτήν της μηχανής.
Το γκαράζ καταστράφηκε το 1970.
Théâtre des Champs-Élysées
Ένα ορατό πλαίσιο ήταν επίσης χαρακτηριστικό και του εσωτερικού του Théâtre des Champs-Élysées (Παρίσι, 1911 – 1913). Το σχεδιασμό του θεάτρου είχε αρχικά αναλάβει ο Ανρί Βαν Ντε Βέλντε. Ωστόσο οι συνθήκες του εδάφους και το μέγεθος του οικοπέδου καθιστούσαν επιτακτική τη χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος. Έτσι το έργο ανέλαβαν οι αδελφοί Περρέ.
Η κύρια πρόσοψη είναι κλασσική και επενδεδυμένη με πέτρα, ενώ παρατηρούμε και τα ανάγλυφα του Αντουάν Μπουρντέλ. Παρ’ ότι το αμφιθέατρο στο εσωτερικό είναι κυκλικό, το εξωτερικό δεν αντανακλά αυτή τη δομή. Το κτήριο δεν είναι συμμετρικό. Η δεξιά γωνία είναι στρογγυλεμένη, με τρεις ανάγλυφες παραστάσεις πάνω από τις πλευρικές πόρτες, ενώ η αριστερή πλευρά συνεχίζει την οικοδομική γραμμή του κέντρου, με δύο ανάγλυφες παραστάσεις αντί για τρεις.
To πρόγραμμα απαιτούσε τρεις αίθουσες συναυλιών και βοηθητικούς χώρους. Το σχέδιο ανάρτησε την κύρια κυκλική αίθουσα από οκτώ κολόνες και τέσσερις τοξωτές γέφυρες, στοιχεία που ενσωματώνονταν σε ένα συνεχή μονολιθικό σκελετό, βασισμένο σε γερά θεμέλια. Αυτός ο βασικός σκελετός ενισχυόταν με ατσάλινα δοκάρια και φορούσια. Ο Ωγκύστ Περρέ σχεδίασε ακόμη και τις κουπαστές, τα φωτιστικά και την επίπλωση, με επιρροή από τη μυθολογική αρχαιότητα.
Notre-Dame du Raincy
Το 1922-24 σχεδιάζει και χτίζει μαζί με τον αδερφό του Γκυστάβ το ναό Notre-Dame du Raincy, έξω από το Παρίσι, χρησιμοποιώντας οπλισμένο σκυρόδεμα, ενώ, ως τότε, το βασικό υλικό για τους γοτθικούς ναούς ήταν η πέτρα. Είναι η πρώτη εκκλησία από οπλισμένο σκυρόδεμα που κατασκευάστηκε ποτέ.
Η κάτοψη είναι ένα απλό ορθογώνιο: 185 επί 63 πόδια. Ο κυρίως ναός έχει ένα θόλο από σκυρόδεμα, ενώ τα στενότερα πλευρικά κλίτη είναι μόνο ελάχιστα χαμηλότερα από τον κυρίως ναό, και διαθέτουν μικρούς εγκάρσιους θόλους. Τέσερεις σειρές από 28 κολώνες υποστηρίζουν τη θολωτή κατασκευή: δύο βρίσκονται στην κάθε πλευρά του κυρίως ναού, ενώ δύο αγκαλιάζουν τους πλευρικούς τοίχους. Αυτές οι ραδινές κολώνες ενώνονται απ’ευθείας με την οροφή, και δεν έχουν ούτε κιονόκρανα ούτε βάσεις. μικρογραφία|εικόνα 2: Toμή του κτιρίου École Normale de Musique de Paris, Πηγή: History of World Architecture/Modern Architecture 1 Manfredo Tafuri/Francesco Dal Co
Palais de Bois & Θέατρο στην Έκθεση Διακοσμητικών Τεχνών
Αμέσως μετά, ανατέθηκαν στον Περρέ δύο λυόμενες κατασκευές: μια αίθουσα τέχνης, το Palais de Bois, που κατασκευάστηκε το 1924 και το μικρό θέατρο στην Έκθεση των Διακοσμητικών Τεχνών του 1925. Η αίθουσα τέχνης κατασκευάστηκε από τυποποιημένες ξύλινες σανίδες, που μπορούσαν να λυθούν και να επαναχρησιμοποιηθούν.
Ενώ η αίθουσα τέχνης, όπως και η εκκλησία le Raincy ήταν μία από τις πιο αρθρωτές κατασκευές του, η λυόμενη ελαφριά κατασκευή του θεάτρου είχε σχεδιαστεί ώστε να δίνει την εντύπωση ογκώδους μονολιθικού σκελετού. Τον σκελετό του αποτελούσαν ξύλινες κυκλικές κολόνες, που έφεραν ένα πλέγμα ελαφρών μεταλλικών δοκαριών ενισχυμένων με χάλυβα. Τα οκτώ ελεύθερα υποστυλώματα στο εσωτερικό στήριζαν το δοκάρι-δαχτυλίδι της οροφής και αυτό με τη σειρά του, με ευρηματικούς μετασχηματισμούς των τεσσάρων αντιδιαμετρικών γωνιών του, έφερε έναν μεγάλο φεγγίτη που τον αποτελούσε πλέγμα τετραγώνων πάνω από τη σταυροειδή αίθουσα. Τα εγκάρσια φορτία αυτής της εσωτερικής κατασκευής παραλαμβάνονται από ένα περιμετρικό δοκάρι, που στηριζόταν σε ένα σύστημα υποστυλωμάτων, τοποθετημένων κατά κανονικά διαστήματα έξω από το χώρο της αίθουσας.
Άλλα Έργα
Στη δεκαετία μετά το 1913 οι αδελφοί Περρέ ασχολήθηκαν με σημαντικά κοινωφελή δημόσια έργα από οπλισμένο σκυρόδεμα, όπως αποθήκες στην Καζαμπλάνκα και διάφορα εργαστήρια κοντά στο Παρίσι. Χρησιμοποίησαν λεπτά κελύφη για την οροφή στις αποθήκες στην Καζαμπλάνκα (1915) και κομψά τόξα από μπετόν για το εργοστάσιο ρούχων στο Παρίσι (1919). Ο Περρέ αντιμετώπισε τα βιομηχανικά έργα σαν μια αρχιτεκτονική άσκηση: αποτελούσαν για αυτόν το έδαφος για να εφαρμόσει τις κατασκευαστικές του ιδέες, που έπρεπε να συνδυάζουν την οικονομία με την εκλεπτυσμένη αρχιτεκτονική μορφή και τον κατάλληλο φέροντα οργανισμό.
Το 1925 ο Ωγκύστ Περρέ σχεδίασε ένα πύργο για την υδροηλεκτρική ενέργεια στη Διεθνή Έκθεση Τουρισμού στη Γκρενόμπλ. Ανάμεσα στις πολλές αξιοσημείωτες κατασκευές μεταξύ 1920 και 1930 ήταν και η École Normale de Musique στο Παρίσι, το 1929, που θεωρείται από πολλούς ακουστικό αριστούργημα. Ο Ωγκύστ Περρέ συνέχισε το σχεδιασμό βιομηχανικών κτιρίων και καλλιτεχνικών στούντιο όπως αυτό για τη Marguerite Huré το 1931. Το 1936 άρχισε να εργάζεται στο έργο Palais d’Iena (Museum of Public Works, ένα συμμετρικό κτίριο με τρεις πτέρυγες και μια αυλή στο κέντρο, επηρεασμένο από την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή τα ιδανικά του ήταν σε έντονη σύγκρουση με εκείνα πολλών νεότερων αρχιτεκτόνων που ενδιαφέρονταν λιγότερο για την έκφραση των δομικών συστημάτων της κατασκευής σε σχέση με την ποικιλία των χωρικών και γλυπτικών αποτελεσμάτων, που κατέστησαν δυνατές από οπλισμένο σκυρόδεμα.