cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίνημα της 1ης Μαρτίου
Αν και το κίνημα απέτυχε να επιτύχει τον πρωταρχικό του στόχο της εθνικής ανεξαρτησίας, ήταν σημαντικό για την ενίσχυση της εθνικής ενότητας, που οδήγησε στη γέννηση στη Σαγκάη της Προσωρινής Κυβέρνησης της Κορέας, και τράβηξε την παγκόσμια προσοχή. Το κίνημα επίσης ενίσχυσε σημαντικά την άνοδο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κορέας. Σήμερα, η 1η Μαρτίου είναι εθνική εορτή τόσο στη Βόρεια όσο και στη Νότια Κορέα.
Υπόβαθρο
Η Κορέα έγινε προτεκτοράτο της Ιαπωνίας το 1905 και "προσαρτήθηκε" στην Αυτοκρατορική Ιαπωνία πέντε χρόνια αργότερα. Αμέσως μετά, οι Κορεάτες βίωσαν μια δεκαετία βαριάς καταστολής και ελάχιστων δικαιωμάτων κάτω από ένα βάναυσο στρατιωτικό αποικιακό καθεστώς. Στον απόηχο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο, το διεθνές γεωπολιτικό κλίμα άρχισε να αλλάζει. Εμπνευσμένοι από τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και από τα ιδεώδη του Ουίλσον για εθνική αυτοδιάθεση, Κορεάτες διανοούμενοι και ηγέτες άρχισαν να συνεργάζονται κρυφά τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, με την υποστήριξη των θρησκευτικών ηγετών και των εθνικών τους δικτύων κινητοποίησης.
Η αποτυχία του Κινήματος της 1ης Μαρτίου, ωστόσο, οδήγησε στον διχασμό των Κορεατών ηγετών σχετικά με το τι να κάνουν στη συνέχεια, δημιουργώνας ένα σχίσμα μεταξύ των μετριοπαθών, που ήταν πρόθυμοι να εργαστούν με τη νέα πολιτιστική κατάσταση που δημιουργήθηκε για την προετοιμασία της μελλοντικής εθνικής ανεξαρτησίας, και των σοσιαλιστών ριζοσπαστών, που απέρριψαν τον συμβιβασμό και εγκαθίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Κορέας το 1925. Αυτός ο διχασμός θεωρείται από πολλούς μελετητές "ως η πρωταρχική προέλευση του μετα-αποικιακού εθνικού διχασμού που θα υποκινούσε έναν εμφύλιο πόλεμο το 1950".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Κορέας
Μυρρινούς
Ονομασία
Η ονομασία του δήμου προέρχεται από το φυτό «μύρτος» (δηλαδή τη μυρσίνη ή μυρτιά, επιστημονική ονομασία: Myrtus, που ανήκει στην οικογένεια των Μυρτίδων, επιστημονική ονομασία: Myrtaceae), καθώς φαίνεται ότι ευδοκιμούσε στην περιοχή του δήμου. Η ονομασία της περιοχής ως «Μερέντας», με την οποία έχει ταυτιστεί πλέον ο δήμος φαίνεται επίσης να αποτελεί παραφθορά του αρχικού ονόματος.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχε με 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 8 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Μυρρινούντος
Ο δημότης του αρχαίου Μυρρινούντος ονομαζόταν Μυρρινούσιος ή Μυρρινούντιος. Στην περιοχή του δήμου υπήρχαν ναοί του Δία, της Κολαινίδος Αρτέμιδος και του Διονύσου. Κατά τη διάρκεια των αρχαιολογικών ανασκαφών βρέθηκε ναός της Αφροδίτης, γνωστός και ως «Αφροδίσιον». Η πεδιάδα της περιοχής της Μερέντας κατοικήθηκε πολύ πριν από την κλασική περίοδο του αττικού δήμου, όταν ο Μυρρινούς γνώρισε τη μεγάλη του ακμή. Οι ως τώρα ανασκαφές αποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικήθηκε σε όλες τις περιόδους της αρχαιότητας ως το τέλος της ρωμαιοκρατίας.
Ανασκαφές στην Μερέντα
Η Μερέντα Μαρκοπούλου ήταν σχεδόν άγνωστη περιοχή ως το 1972, όταν ανεβρέθηκαν εκεί δύο αγάλματα, αυτό της κόρης Φρασίκλειας, έργο του Πάριου γλύπτη Αριστίωνα, το οποίο χρονολογείται μεταξύ 550 π.X. - 540 π.X., και του κούρου της Μερέντας (Κούρος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 4890), τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθήνας. Οι συστηματικές ανασκαφές, οι οποίες έφεραν στο φως τον αρχαίο δήμο του Μυρρινούντος, ξεκίνησαν από την B' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, στα μέσα της δεκαετίας του '90 όταν, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, παραχωρήθηκε έκταση περίπου 2.580 στρεμμάτων για τη δημιουργία νέου Ιπποδρόμου και Ολυμπιακού Ιππικού Κέντρου στην περιοχή Μερέντα. Το 1999 έγινε επιφανειακή έρευνα από τον Ευάγγελο Κακαβογιάννη, λίγο πριν αναλάβει τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού και ορίστηκε η θέση της ανασκαφής. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν υπό τη διεύθυνση της αρχαιολόγου Όλγας Κακαβογιάννη. Ως σήμερα έχει ανακαλυφθεί μεγάλο μέρος της πόλης της κλασικής περιόδου, ναοί, αγροικίες, δημόσια κτίρια, αρχαία οδός και ταφικοί περίβολοι (νεκροταφεία). Βρέθηκαν επίσης πώρινα θεμέλια μεγάλου ναού της Κολαινίδος Αρτέμιδος, προστάτιδας του δήμου, καθώς και μικρό ιερό στο οποίο λατρευόταν ο Φράτριος Δίας. Υπήρχε επίσης αγροτικό ιερό, αλλά και ναός της Αθηνάς, ο οποίος πιθανολογείται ότι βρίσκεται κάτω από την παρακείμενη βυζαντινή εκκλησία της «Παναγίας της Μερέντας». Στην έκδοση «Αρχαιολογικές έρευνες στη Μερέντα Μαρκοπούλου», ο αρχαιολόγος Γιώργος Σταϊνχάουερ αναφέρει: «Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από την απόφαση για την εγκατάσταση στον χώρο αυτό του Ολυμπιακού Ιππικού Κέντρου, η αρχαιολογική σκαπάνη ξετύλιξε μια, μια τις πτυχές της διαχρονικής ζωής της αττικής αυτής γωνιάς, από τις νεολιθικές αρχές της ως την κλασική ακμή του αττικού δήμου και την παρακμή του τέλους της αρχαιότητος».
Στην περιοχή των ανασκαφών ανευρέθηκαν και διάφορα ευρήματα κεραμικής, μεταλλοτεχνίας, λιθοτεχνίας κ.α., τα οποία σήμερα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας.
Προϊστορικός οικισμός
Κατά τις ανασκαφές βρέθηκε και μικρός προϊστορικός οικισμός, με υπόγειες κατοικίες, οι οποίες χρονολογήθηκαν στα τέλη της νεολιθικής και τις αρχές της πρωτοελλαδικής εποχής (περίπου 3.500 π.X.). Ο υπόγειος αυτός οικισμός καταγράφηκε-αποτυπώθηκε συστηματικά, αλλά δεν διατηρήθηκε, προκειμένου να ολοκληρωθούν τα έργα του νέου Ιπποδρόμου. .
Προσωπικότητες από τον Μυρρινούντα
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο του Μυρρινούντος, όπως ο τριήραρχος Γοργυθίων ο Μυρρινούσιος, ο βουλευτής Δεινοκράτης ο Μυρρινούσιος, ο τριήραρχος Δημόνικος ο Μυρρινούσιος γιος του Αψευδούς, ο βουλευτής Δίκαιος ο Μυρρινούσιος κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Γκένριχ Κασπαριάν
Ο Γκένριχ Μοϊσέγιεβιτς Κασπαριάν (αγγλ. Genrikh Moiseyevich Kasparyan, γερμαν. Genrich Moissejewitsch Kasparjan, ρωσ. Генрих Моисеевич Каспарян) θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους σοβιετικούς συνθέτες σκακιστικών σπουδών.
Βιογραφικά
Ο Κασπαριάν γεννήθηκε 27 Φεβρουαρίου 1910 στην Τιφλίδα της Γεωργίας, και πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 1995 στο Ερεβάν της Αρμενίας.
Δύο σπουδές του Κασπαριάν
Η κατάσταση, που θα εμφανιστεί στην λύση της σπουδής αριστερά, μπορεί να περιγραφεί σαν "Συνεχές Πατ", όπου τα λευκά και τα μαύρα προσπαθούν μάταια να θυσιάσουν τις βασίλισσές τους. Ας δούμε την λύση:
1.Ιζ4
Απειλεί 2.Βδ3#, και επίσης 2.Ιδ5#
1... Βxη3+
2.Ιη2+ Ρε4
3.Βxα4
Τα λευκά βλέπουν ότι αν 3... βxα4, θα είναι πατ.
3... Βθ2+
Τα μαύρα βλέπουν ότι μετά από 4.Ρxθ2 βxα4, κερδίζουν.
4.Ρζ2! Βη1+
Τα μαύρα πάλι προσπαθούν να θυσιάσουν την βασίλισσά τους, αλλά τα λευκά συνεχίζουν να καρφώνονται...
5.Ρη3! Βζ2+
6.Ρθ2! Βη3+
7.Ρη1! Βθ2+
Και ισοπαλία με επανάληψη των ίδιων κινήσεων.
Εκδόσεις
Ο Κασπαριάν εξέδωσε πάμπολλα βιβλία στη ρωσική γλώσσα, στα οποία παρέθεσε περισσότερα από 100.000 παραδείγματα θέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι σκακιστές Κατηγορία:Γεωργιανοί σκακιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί σκακιστές
Sound of White Noise
Το Sound of White Noise είναι το έκτο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Elektra Records".
Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Ντέιβ Τζέρντεν σε συνεργασία με το συγκρότημα, ενώ η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στα "Henson Recording Studios", τα "Cherokee Studios" και τα "Eldorado Recording Studios" του Χόλιγουντ. Το συγκεκριμένο άλμπουμ χαρακτηρίστηκε από την αλλαγή στον ήχο των Anthrax με έντονα altenrative και groove metal στοιχεία πέραν του thrash metal ήχου με τον οποίο είχαν καθιερωθεί.
Πριν το δίσκο, ο πρώην τραγουδιστής των Armored Saint, Τζον Μπους, ανέλαβε τα φωνητικά του συγκροτήματος στη θέση του Τζόι Μπελαντόνα. Αυτό ήταν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του κιθαρίστα Νταν Σπιτζ με το συγκρότημα.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 7 του Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών, την υψηλότερη από οποιοδήποτε άλλο δίσκο του συγκροτήματος, ενώ έγινε χρυσός στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Περιείχε τα επιτυχημένα σινγκλ "Only" και "Black Lodge", τα οποία μπήκαν στα βρετανικά τσαρτ.
Τραγούδια
1. Potters Field (Bush, Ian, Bello, Benante) - 5:00
2. Only (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:56
4. Packaged Rebellion (Bush, Ian, Bello, Benante) - 6:18
5. Hy Pro Glo (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:30
6. Invisible (Bush, Ian, Bello, Benante) - 6:09
7. 1000 Points of Hate (Bush, Ian, Bello, Benante) - 5:00
8. Black Lodge (Bush, Ian, Bello, Benante, Badalamenti) - 5:24
9. C₁₁ H₁₇ N₂ O₂ S Na (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:24
10. Burst (Bush, Ian, Bello, Benante) - 3:35
11. This is Not an Exit (Bush, Ian, Bello, Benante) - 6:49
Βραβεία
Sound of White Noise (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification) : Χρυσός
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Sound of White Noise" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993 Κατηγορία:Άλμπουμ των Anthrax
Δασκαλόπετρα
Η περιοχή Δασκαλόπετρα βρίσκεται στον Βροντάδο ,βορειοανατολικά  της Χίου. Πρόκειται για ένα σημείο που συνδυάζει βουνό και θάλασσα .Περιλαμβάνει μία παραλία που έχει πρόσβαση στον κόσμο και ένα λιμανάκι με βαρκούλες. μικρογραφία|Η Δασκαλόπετρα
Ιστορικές αναφορές
Πάνω από την παραλία υπάρχει ένα από τα πιο γνωστά μνημεία του Βροντάδου ,η Πέτρα του Ομήρου ,ένας βράχος ,με μεγάλη ιστορική σημασία ,καθώς ,εκεί, λέγεται ότι καθόταν ο Όμηρος και δίδασκε. Σύμφωνα με αυτό ,αιτιολογείται και η ονομασία της περιοχής (η πέτρα του δασκάλου).Κοντά στην Πέτρα του Ομήρου, ανεβαίνοντας ένα μονοπάτι ,οι επισκέπτες συναντούν την Βρύση του Πασά. Το όνομα αυτής προέρχεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας ,καθώς σε αυτό το σημείο κατοικούσαν πολλοί Τούρκοι και συγκεκριμένα ο Μεχμέτ Πασάς ,ο οποίος έχτισε και την βρύση .Λίγο βορειότερα βρίσκεται το μνημείο του Γιάννη Ψυχάρη με θέα την θάλασσας ,ο οποίος πέρασε από τη Χίο για να αγωνιστεί για την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος
Άγιος Βαλεντίνος
Ο Άγιος Βαλεντίνος (San Valentino, Sanctus Valentinus), επίσημα γνωστός ως Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ήταν ευρέως αναγνωρισμένος Ρωμαιοκαθολικός άγιος του 3ου αιώνα και τιμάται στις 14 Φεβρουαρίου. Από τον Μεσαίωνα, συνδέεται με μια παράδοση γαλήνιας αγάπης.
Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν ιερέας στη Ρώμη και βοηθούσε τους Χριστιανούς που ήταν θύματα διώξεων στην περιοχή. Μαρτύρησε και θάφτηκε σε χριστιανικό κοιμητήριο στην Βία Φλαμινία κοντά στο Πόντε Μίλβιο της βόρειας Ρώμης στις 14 Φεβρουαρίου, η οποία εορτάζεται ως Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου από το 496. Τα λείψανα του κρατήθηκαν στην Εκκλησία και Κατακόμβες του Αγίου Βαλεντίνου (Catacombe di San Valentino), η οποία παρέμεινε σημαντικός χώρος προσκυνήματος κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι τη μεταφορά των λειψάνων του στην εκκλησία Σάντα Πρασσέντε (Αγίας Πραξήδης) στο ποντιφικάτο του Νικολάου Δ΄. Το λουλουδοσκέπαστο κρανίο του Αγίου Βαλεντίνου εκτίθεται στη βασιλική της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν της Ρώμης, ενώ άλλα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Καρμελιτική Εκκλησία της οδού Ουάιτφραϊαρ στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, όπου παραμένουν μέχρι σήμερα. Αυτός ο χώρος αποτελεί δημοφιλή χώρο προσκηνύματος, ιδιαίτερα στις 14 Φεβρουαρίου, για αυτούς που ψάχνουν για αγάπη. Σύμφωνα με τον καθηγητή Τζακ Μπ. Όρατς του Πανεπιστημίου του Κάνσας, ο Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, όπως και ο Άγιος Βαλεντίνος του Τέρνι, είναι "αφηρημένοι των πράξεων των δύο αγίων που βρίσκονται σχεδόν σε κάθε μοναστήρι στην Ευρώπη".
Στην Αγγλικανική και στις Λουθηρανικές εκκλησίες, ο Άγιος Βαλεντίνος εορτάζεται στις 14 Φεβρουαρίου. Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Άγιος Βαλεντίνος εορτάζεται στις 6 Ιουλίου. Το 1969 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον αφαίρεσε από το Γενικό Ρωμαιοκαθολικό Ημερολόγιο, αφήνοντας το λειτουργικό εορτασμό του στα τοπικά ημερολόγια, παρόλο που η χρήση των προ του 1970 ημερολογίων επιτρέπεται. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον αναγνωρίζει ως άγιο, και τον αναφέρει στη καταχώρηση της 14ης Φεβρουαρίου στη Ρωμαιοκαθολική Μαρτυρολογία.
Το πτώμα του Άγιου Βαλεντίνου τάφηκε το έτος 270 στις κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλας.
Έκτοτε παρέμενε άγνωστο το που βρίσκονταν τα λείψανα, μέχρι που ο τάφος αποκαλύφθηκε το 1815 και το λείψανο δωρήθηκε σε ιερέα.
Στη συνέχεια τα ίχνη των λειψάνων χάνονται και επανεμφανίζονται το 1907 στη Μυτιλήνη. Από τότε, τα οστά του Αγίου Βαλεντίνου αναπαύονταν στην Καθολική Εκκλησία, τη γνωστή σε όλους «Φραγκοκλησιά», στην οδό Ερμού, κάτω από την Αγία Τράπεζα.
Η επόμενη «αλλαγή» έγινε το 1990, οπότε και τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τον τότε εφημέριο της καθολικής εκκλησίας της Μυτιλήνης, Φραγκισκανό μοναχό πατέρα Τορκουάτο Μορίνι, μια και ελλείψει πληρώματος της Εκκλησίας δεν διέμενε πια στο νησί, αλλά στην Αθήνα και περιστασιακά εξυπηρετούσε και τη Μυτιλήνη.
Τότε, τα λείψανα τοποθετήθηκαν στο παρεκκλήσι του Τάγματος των Καπουτσίνων, το αφιερωμένο στους Αγίους Φραγκίσκο και Κλάρα, στην οδό Γκυϊλφόρδου 7 στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2009, έγινε η απότμηση τμήματος των λειψάνων από τον αρχιεπίσκοπο των Καθολικών των Αθηνών κ. Νικόλαο, υπογράφτηκε ειδικό επίσημο έγγραφο της πράξης αυτής, παρουσία και του ιερατικώς προϊσταμένου του Παρεκκλησίου του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας, Ιερομονάχου Καπουτσίνου πατέρα Γαβριήλ Ριγκέτο και παρεδόθησαν στον αρχιεπίσκοπο Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου με την ιδιότητά του Αποστολικού Τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου, προκειμένου να τα επαναφέρει στη Μυτιλήνη.
'''Οι εργασίες που τα... πηγαίνουν ξανά στη Μυτιλήνη'''
Η περιπλάνηση των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου αναμένεται να λάβει τέλος το 2014, όταν και θα ολοκληρωθούν οι εργασίες επισκευής στον Καθεδρικό Ενοριακό Ναό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στη Μυτιλήνη.
Τα οστά του αγίου θα μεταφερθούν πίσω στον τόπο όπου βρίσκονταν μέχρι το 1990, για να παραμείνουν για πάντα.
Ταυτοποίηση
Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια και άλλες αγιογραφικές πηγές μιλάνε για τρεις Άγιους Βαλεντίνους που σχετίζονται με τις 14 Φεβρουαρίου. Ένας ήταν Ρωμαίος ιερέας, ένας άλλος ήταν επίσκοπος της Ιντεράμνα (το σημερινό Τέρνι της Ιταλίας) που τάφηκε κατά μήκος της Βία Φλαμίνια έξω από τη Ρώμη, σε διαφορετικές αποστάσεις από την πόλη. Ο τρίτος λέγεται ότι είναι ένας άγιος που μαρτύρησε την ίδια ημέρα με έναν αριθμό συντρόφων στη ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής.
Αν και οι υπάρχοντες αναφορές των μαρτυρίων των δύο πρώτων καταγεγραμμένων αγίων έχουν καθυστερημένη ημερομηνία και περιέχουν θρυλικά στοιχεία, ένας κοινός πυρήνας πραγματικών γεγονότων μπορεί να στηρίζεται στις δύο αναφορές και μπορεί να αναφέρεται σε ένα μόνο άτομο. Σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία της Μητρόπολης του Τέρνι, ο Μητροπολίτης Βαλεντίνος γεννήθηκε και έζησε στην Ιντεράμνα. Ενώ βρισκόταν σε προσωρινή διαμονή στη Ρώμη φυλακίστηκε, βασανίστηκε και μαρτύρησε εκεί στις 14 Φεβρουαρίου 269. Το σώμα του ρίχτηκε βιαστικά σε κοντινό νεκροταφείο και μερικές νύχτες αργότερα οι μαθητές του ανακάλυψαν το σώμα του και τον επέστρεψαν στο σπίτι.
Η Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία, ο επίσημος κατάλογος αναγνωρισμένων αγίων της Καθολικής Εκκλησίας, δίνει μόνο έναν Άγιο Βαλεντίνο για τις 14 Φεβρουαρίου: ένα μάρτυρα που πέθανε στη Βία Φλαμίνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλεντινος Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι
Εφιάλτης ο Ευρυδήμου
thumb|250px|right|Στο χάρτη (στο μεγενθυμένο κυκλικό τμήμα) φαίνεται η πορεία που ακολούθησαν οι "Αθάνατοι" ύστερα από την υπόδειξη του Εφιάλτη Ο Εφιάλτης ήταν αρχαίος Έλληνας, γιος του Ευρυδήμου. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος παρουσιάστηκε στον Ξέρξη και του υπέδειξε τη στενή διάβαση που οδηγούσε από το όρος Καλλίδρομο στις Θερμοπύλες και ανέλαβε να οδηγήσει από 'κει τους Πέρσες, για να χτυπήσουν έτσι από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα (480 π.Χ.).
Για την κυκλωτική κίνηση των Περσών, επιλέχθηκαν οι 10.000 επίλεκτοι φρουροί του βασιλιά, γνωστοί και ως "Αθάνατοι", με αρχηγό τους τον Υδάρνη. Οι Πέρσες ακολούθησαν τον Εφιάλτη με τη δύση του ηλίου. Όλο το βράδυ ακολούθησαν το μονοπάτι που τους οδηγούσε. Το όνομα αυτού του στενού περάσματος ήταν Ανοπαία Ατραπός (εκ της Ανόπης, το όρος Καλλίδρομο όπως ονομάζεται τώρα), στο οποίο επειδή και οι ελληνικές δυνάμεις του βασιλιά Λεωνίδα γνώριζαν την ύπαρξή του είχαν θέσει ως φρουρούς του περάσματος 1.000 Φωκείς.
Οι Πέρσες απώθησαν τους Φωκείς και κύκλωσαν τους Έλληνες. Ο Εφιάλτης είχε εκπληρώσει το ρόλο του. Για την πράξη του αυτή ο Πέρσης αυτοκράτορας του έδωσε μια μεγάλη χρηματική ανταμοιβή. Όταν οι Πέρσες νικήθηκαν και έφυγαν από την Ελλάδα, η Δελφική Αμφικτυονία τον επικήρυξε έναντι χρηματικής αμοιβής και γι' αυτό ο Εφιάλτης κατέφυγε στη Θεσσαλία. Όταν έπειτα από χρόνια γύρισε στην πατρίδα του, Αντικύρη (πλησίον Σπερχειού ποταμού αναγράφει ο Ηρόδοτος, συνεπώς η σημερινή Λαμία), δολοφονήθηκε. Ο άντρας που τον σκότωσε ήταν ένας Τραχίνιος (σημερινή Ηράκλεια Φθιώτιδος), ο Αθηνάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο τον αναγνώρισε.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πηγές που αναφέρουν και ως προδότες τους Ονήτη του Φαναγόρα, με καταγωγή από την Κάρυστο, αλλά και τον Κορυδαλλό από την Αντίκυρα. Αυτοί οι δυο κατά τον Ηρόδοτο δεν μπορεί να ήταν προδότες εφόσον η Αμφικτυονία δεν τους επικήρυξε. Είναι γνωστό πως ο Ηρόδοτος έτρεφε μεγάλη πίστη στην κρίση και στις αποφάσεις των Δελφών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Κυ (Ωτ-Σον)
Το Κυ (γαλλικά: Cult, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αψίδα των Δολαβέλλα και Σιλανού
μικρογραφία|Η Αψίδα της Δολαβέλλα, το 2007.
Η Αψίδα του Δολαβέλλα και του Σιλανού, λατιν.: Arcus Dolabellae et Silani, είναι μία αρχαία ρωμαϊκή αψίδα. Κτίστηκε με συγκλητικό διάταγμα το 10 μ.Χ. από τους υπάτους Π. Κορνήλιο Δολαβέλλα και Γ. Ιούνιο Σιλανό.
Η αψίδα βρίσκεται στον Καίλιο λόφο, στη βόρεια γωνία της τοποθεσίας Κάστρα Περεγκρίνα. Εκτείνεται στη σύγχρονη ''Βία ντι Σ. Πάολο ντελα Κρότσε, κατά μήκος της γραμμής του αρχαίου Clivus Scauri''. Η θέση της δείχνει ότι επρόκειτο για αναδόμηση μίας από τις πύλες των Σερβίων Τειχών, αν και ποιας, είναι ασαφές: πιθανώς της Πύλης των Δρυάδων ή τηςΠύλης Καιλιμοντάνα. Αν και το τελευταίο θεωρείται το πιθανότερο αληθές, δεν υπάρχει καμία ένδειξη, ότι κάποιος σημαντικός δρόμος έβγαινε έξω από την πόλη μέσω της Καιλιμοντάνα.
Η επέκταση του Άκουα Κλαύντια, που έγινε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, χρησιμοποίησε την Αψίδα του Δολαβέλλα για το τελευταίο τμήμα της. Ο αρχικός σκοπός ήταν πιθανώς να υποστηρίξει έναν κλάδο του Άκουα Μάρσια.
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Κοντινή άποψη της Αψίδας του Δολαβέλλα.
Το τόξο από τραβερτίνη λίθο δεν ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Στανίσουαφ Λεστσίνσκι
Ο Στανίσουαφ Λεστσύνσκι ή Στανίσλαος Λεστσύνσκι [Stanisław I Leszczyński (πολωνική προφορά: [staˈɲiswaf lɛʂˈtʂɨɲskʲi], επίσης γνωστός σαν Stanislaus I, στα λιθουανικά: Stanislovas Leščinskis, 20 Οκτωβρίου 1677 – 23 Φεβρουαρίου 1766) ήταν βασιλιάς της Πολωνίας, Μέγας Δουξ της Λιθουανίας, Δούκας της Λωρραίνης και Κόμης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ραφαήλ Λεστσύνσκι, μεγάλου θησαυροφύλακα & στόλνικου του Στέμματος, βοεβόδα της Γαλικίας & Πόζναν, κ.ά., και της Άννα Καταρύνα Γιαμπονόβσκι, κόρης του Στανίσουαφ Γιαν Γιαμπονόβσκι, στρατάρχη (χετμάνου) & πρίγκιπα.
Ο Στανίσουαφ μεγάλωσε σε αριστοκρατικό περιβάλλον, ενώ από νέος είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει στη Δυτική Ευρώπη. Το 1702 ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας εισέβαλε στην επικράτεια του Πολωνικού Βασιλείου εκτοπίζοντας το μονάρχη Αύγουστο B΄ τον Ισχυρό κι επιβάλλοντας τελικά τον 27χρονο Λεστσύνσκι στο θρόνο της χώρας (1704). Το 1710 ο νέος Βασιλιάς υπέβαλε σημαντικές προτάσεις προς όλους τους γειτονικούς του μονάρχες με στόχο την ειρήνευση. Ωστόσο, μετά την ήττα του Καρόλου από τους Ρώσους στη Μάχη της Πολτάβας, ο τελευταίος εξορίσθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ο Λεστσύνσκι έχασε την υποστήριξή του, με αποτέλεσμα ο Αύγουστος να επανακτήσει τα ηνία. Τότε ο Λεστσύνσκι κατέφυγε στη γαλλική επαρχία Αλσατία. Μετά το θάνατο του Αυγούστου (1733) ο Στανίσουαφ πέτυχε να επιστρέψει στο θρόνο του, βασισμένος στη γαλλική βοήθεια, καθώς η κόρη του είχε παντρευτεί το Λουδοβίκο IE΄.
Όμως οι Ρώσοι επενέβησαν και πάλι με τη σύμπραξη της Αυστρίας κι ο Λεστσύνσκι απομακρύνθηκε άλλη μία φορά από την εξουσία και τη θέση του πήρε τώρα ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας, που ονομάστηκε Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας. Στον αντίποδα, η βοήθεια από τη Γαλλία, την οποία μάταια ανέμενε ο Στανίσουαφ στο Γκντανσκ, όπου είχε καταφύγει, δεν ήλθε. Ο πρώην Βασιλιάς απάντησε με εκτεταμένη αντίσταση εναντίον του ανταγωνιστή του και των Ρώσων προστατών του, τώρα με την ενίσχυση της Πρωσίας, από το νέο ορμητήριό του, στην πόλη Καίνιξμπεργκ.
Με τη συμβιβαστική συνθήκη της «Ειρήνης της Βιέννης», που συνήφθη μεταξύ των αντιμαχόμενων ηγετών το 1738, ο Αύγουστος Γ΄ αναγνωρίσθηκε επίσημα σαν Πολωνός μονάρχης, αλλά επιτράπηκε, παράλληλα, στο Λεστσύνσκι να διατηρήσει τους βασιλικούς του τίτλους, ενώ του αποδόθηκαν η Λωρραίνη και το Μπαρ, για όσο διάστημα θα ζούσε.
Εκδόθηκαν επίσης, διάφορες επιστολές του προς την κόρη του Μαρία, τους Πρώσους βασιλείς κ.α. Μία πλατεία της γαλλικής πόλης Νανσύ, φέρει τιμητικά το όνομά του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1698 την Καταρύνα Οπαλίνσκα, κόρη του Γιαν Κάρολ Οπαλίνσκι, στάροστ στην Πολωνία και καστελάνο του Πόζναν. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Λεζινσκι Στάνισλαβ Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
NGC 902
Ο NGC 902 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Εκτιμάται πως απέχει 314 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και ότι έχει διάμετρο της τάξεως των 50 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1885 από τον αστρονόμο Φράνσις Ληβένγουορθ (Francis Preserved Leavenworth).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες 0902 09021 Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
Όμπλαστ της Βόλογκντα
Το Όμπλαστ της Βόλογκντα (ρωσικά: Волого́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Βορειοδυτικό Διαμέρισμα.
Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Βόλογκντα (301.755 κάτοικοι - απογρ. 2010), αλλά μεγαλύτερη πόλη είναι το Τσιριπαβιέτς (312.310). Στην περιφέρεια ανήκει και το αρχαίο Μπέλο Οζέρο (η σημερινή κωμόπολη Μπελοζέρσκ). Οι μεγαλύτερες πόλεις είναι συγκεντρωμένες σε ένα μικρό τμήμα στα νοτιοδυτικά. Τα υπόλοιπα εδάφη είναι αρκετά αραιοκατοικημένα, με την πυκνότητα πληθυσμού τους να μην ξεπερνά τους 4 κατοίκους ανά χλμ².
Σήμερα η περιφέρεια είναι αμιγώς σλαβική (96,6% ρώσοι, 1% ουκρανοί), όμως μέχρι και τα πρώτα μεσαιωνικά χρόνια η περιοχή κατοικούταν αποκλειστικά από έναν αραιό φινο-ουγγρικό πληθυσμό, τους Βέπες (ή Βεψιανούς). Τα πρώτα σλαβικά φύλα έφθασαν εκεί τον 5ο-6ο αι. μ.Χ. και ο εποικισμός εντατικοποιήθηκε την εποχή των Ρως, λίγους αιώνες αργότερα. Το Μπέλο Οζέρο (Μπελοζέρσκ) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες πόλεις του Κράτους των Ρως, ενώ μετά τη μογγολική εισβολή συγκρότησε δικό της πριγκιπάτο (1238) έως το 1370 που ενσωματώθηκε στη Μοσχοβία.
Το βιοτικό επίπεδο της Περιφέρειας Βόλογκντα είναι πολύ ανώτερο του ρωσικού μέσου όρου, χάρη στη γεωγραφική της θέση (συγκοινωνιακός κόμβος μεταξύ Μόσχας και βορρά), τη μεγάλη συγκέντρωση εξαγωγικής βαριάς βιομηχανίας και τη χαμηλή εγκληματικότητα. Θεωρείται επίσης η πρωτεύουσα του ρωσικού τυριού, διαθέτοντας μεγάλη παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων. Τέλος, το Βελίκι Ούστιουγκ είναι η πόλη του Ντεντ Μορόζ, της αθεϊστικής σοβιετικής εκδοχής του Άη Βασίλη που εξακολουθεί να είναι δημοφιλής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Βαλματούρα Αχαΐας
Η Βαλμαντούρα είναι μικρό χωριό της Αχαΐας το οποίο ανήκει στην Κοινότητα Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου.
Τοποθεσία - Περιγραφή
Η Βαλμαντούρα είναι χτισμένη σε ημιορεινή τοποθεσία πλούσιας φυσικής ομορφιάς, σε υψόμετρο περίπου 240 μέτρων, και στον πυθμένα μιας μικρής κατάφυτης από πλατάνια κοιλάδας που δημιουργείται από τον ποταμό Πείρο ο οποίος διασχίζει το χωριό ενώ στην περιοχή εκβάλλει σ' αυτόν και παραπόταμός του.
Απέχει οδικώς περίπου: 25 χλμ. από το την πόλη της Πάτρας, 6 χλμ. περίπου από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου, και 3,5 χλμ. από το Ελληνικό, έδρα της ομώνυμης (τοπικής) κοινότητας στην οποία υπάγεται. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7 χλμ. από την Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως ("111") και συγκεκριμένα από το ύψος του Πρεβέδου.
Πλησίον του οικισμού, προς τα νότια-νοτιοδυτικά (ΝΝΔ) του, σε ανατάντη τμήμα μέρους της κοιλάδας του Πείρου βρίσκεται η οικιστική περιοχή Χαμοκέλες στην οποία βρίσκεται το κτίριο του ανενεργού πλέον Δημοτικού Σχολείου Βαλμαντούρας όπου παλαιότερα φοιτούσαν παιδιά από όλη τη γύρω περιοχή. Στην περιοχή επίσης, λιγότερο από 1 χλμ. νότια του οικισμού, βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής.
Η Βαλματούρα φημίζεται για τους παραδοσιακούς χώρους αναψυχής και εστίασης που διαθέτει, συγκεκριμένα δύο ταβέρνες και ένα καφενείο-παντοπωλείο. Στην περιοχή επίσης, εδρεύει μεγάλη βιομηχανία γάλακτος της Αχαΐας με παραγωγή πολλών προϊόντων.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από τη λέξη «βαλμάς», που σημαίνει αλογοβοσκός, και ίσως να πρόκειται για ανθρωπωνυμικό τοπωνύμιο από την εκεί περιουσία κάποιου Βαλματούρα.
Παρότι το χωριό κατοικείται από παλιά, όπως δείχνουν και οι ιστορικές αναφορές, αποτελεί ωστόσο σχετικά πολύ πρόσφατο οικισμό (Ο.Τ.Α.), ο οποίος αναγνωρίστηκε την 09/05/2011, όταν και εντάχθηκε ως οικισμός στο Δήμο Ερυμάνθου. Ωστόσο η Βαλματούρα υπήρξε αναγνωρισμένος οικισμός και παλιότερα, με την επίσημη ονομασία «Βαλμανδούρα», με βραχύβια διάρκεια (18/12/1920 έως 16/05/1928), υπαγόμενη στην τότε Κοινότητα Καλάνιστρας.
Απογράφηκε το 1920 έχοντας πληθυσμό 12 κατοίκους. Έκτοτε επισήμως απογράφηκε ξανά μόλις το 2011 όπου βρέθηκε να έχει πληθυσμό 15 μόνιμους κατοίκους.
Τεχνικά έργα και υποδομές
Στα πλαίσια της κατασκευής του Φράγματος Πείρου - Παραπείρου δημιουργήθηκε στην περιοχή της Βαλματούρας χαμηλό φράγμα υδροληψίας, έργο ήδη ολοκληρωμένο από τον Οκτώβριο του 2013 και κατασκευασμένο από σκυρόδεμα, από το οποίο χαλύβδινος αγωγός μεταφοράς υδάτων κατευθύνει τη συλλεγόμενη ποσότητα νερού στο μεγάλο ταμιευτήρα (χωμάτινο φράγμα) στην περιοχή του Αστερίου.
Περίπου 2½ χιλιόμετρα βορειοδυτικά του χωριού, εντός των ορίων της Τοπικής Κοινότητας Χαλανδρίτσας, βρίσκεται ο χώρος του λεγόμενου Αυτοκινητοδρομίου Πατρών που προβλέπεται, εφόσον αδειοδοτηθεί, ξεκινήσει να κατασκευάζεται και ολοκληρωθεί, να δώσει ιδιαίτερη ώθηση στην ανάπτυξη όλης της γύρω και ευρύτερης περιοχής. Μέρος του εκεί χώρου χρησιμοποιείται σήμερα από μηχανές εντούρο και αυτοκίνητα 4Χ4 για αγώνες και επιδείξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Ελληνικό Αχαΐας
Κυβ (Ωτ-Σον)
Το Κυβ (γαλλικά: Cuve) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Κατάλογος ιωνικών αποικιών
Οι Ιωνικές πόλεις Χαλκίδα, Ερέτρια, Φωκίδα, Μίλητος, Πάρος, Νάξος, Κολοφώνα είχαν ιδρύσει αποικίες πριν από τους Περσικούς πολέμους.
Εύξεινος Πόντος
Κατηγορία:Ελληνικός Αποικισμός ιωνικων αποικιων
Νταμπενουά-λε-Κολόμπ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Νταμπιέρ-λε-Κονφλάν
Το Νταμπιέρ-λε-Κονφλάν (γαλλικά: Dampierre-lès-Conflans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Θεώρημα Ρολ
Το Θεώρημα Ρολ είναι ένα από τα πλέον βασικά θεωρήματα του Διαφορικού Λογισμού και αποτελεί ειδική περίπτωση του Θεωρήματος Μέσης Τιμής (Θ.Μ.Τ).
Θεώρημα Ρολ
Αν μια συνάρτηση f είναι:
τότε υπάρχει ένα, τουλάχιστον, τέτοιο, ώστε f'(\xi)=0.''
Γεωμετρική Ερμηνεία
Γεωμετρικά αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα, τουλάχιστον, τέτοιο, ώστε η εφαπτομένη της C_{f} στο  να είναι παράλληλη στον άξονα x'x.
Ο Μισέλ Ρολ (Michel Rolle, 21 Απριλίου 1652 – 8 Νοεμβρίου 1719) ήταν σπουδαίος Γάλλος μαθηματικός. Έμεινε στην ιστορία για το ομώνυμο θεώρημα που διατύπωσε. Το θεώρημά του είναι ένα από τα σημαντικότερα του διαφορικού λογισμού και μέσω αυτού αποδεικνύεται το θεώρημα μέσης τιμής διαφορικού λογισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαφορικός λογισμός
Καρλ Χέρμαν Φρανκ
Ο Καρλ Χέρμαν Φρανκ (γερμανικά: Karl Hermann Frank, 24 Ιανουαρίου 1898 - 22 Μαΐου 1946) ήταν Γερμανός Ναζί αξιωματούχος στο Προτεκτοράτο της Βοημία και Μοραβίας πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Φτάνοντας στον βαθμό του Obergruppenführer, ήταν επικεφαλής της ναζιστικής αστυνομίας στο προτεκτοράτο, συμπεριλαμβανομένης της Γκεστάπο, της SD και της Kripo. Μετά τον πόλεμο, ο Φρανκ δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε για το ρόλο του στην οργάνωση των σφαγών στα τσεχικα χωριά Λίντιτσε και Λεζάκυ.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Κάρλσμπαντ της Βοημίας, στην Αυστροουγγαρία (σημερινό Κάρλοβι Βάρι, Τσεχία), ο Φρανκ διδάχθηκε από τον πατέρα του σχετικά με την εθνικιστική ταραχή στη περιοχή. Ο Φρανκ προσπάθησε να στρατολογηθεί στον Αυστροουγγρικό Στρατό στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά απορρίφθηκε λόγω τύφλωσης στο δεξί του μάτι. Φοίτησε ένα χρόνο στη νομική σχολή του γερμανικού Πανεπιστημίου Τσαρλς στην Πράγα και εργάστηκε ως δάσκαλος για να κερδίσει χρήματα.
Ακραίος υποστηρικτής της ενσωμάτωσης της Σουδητίας στη Γερμανία, ο Φρανκ εντάχθηκε στο Γερμανικό Εθνικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (DNSAP) το 1923 και συμμετείχε στη δημιουργία αρκετών κεφαλαίων της DNSAP στη βόρεια Βοημία και τη Σιλεσία. Το 1925, ο Φρανκ άνοιξε ένα κατάστημα βιβλίων που ειδικευόταν στην εθνικοσοσιαλιστική λογοτεχνία. Ο Φρανκ προσχώρησε και βοήθησε να οργανωθεί το μέτωπο των Γερμανών της Σουδητίας (SdH) το 1933, το οποίο έγινε επίσημα το γερμανικό κόμμα της Σουδητίας (SdP) το 1935. Στη συνέχεια εργάστηκε στο τμήμα δημοσίων σχέσεων και προπαγάνδας αυτού του κόμματος.
Το 1935, ο Φρανκ έγινε αναπληρωτής ηγέτης του SdP και εξελέγη μέλος του Τσεχοσλοβακικού Κοινοβουλίου. Ερχόμενος για να εκπροσωπήσει τους πιο ριζοσπαστικούς Εθνικούς Σοσιαλιστές στο SdP, ο Φρανκ έγινε αναπληρωτής Γκαουλάιτερ στη Σουδητία, όταν έγινε μέρος της Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1938. Ο Φρανκ εντάχθηκε επίσημα στο Ναζιστικό Κόμμα και τα SS την 1η Νοεμβρίου 1938.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1939, ο Φρανκ προήχθη σε SS-Gruppenführer(Υποστράτηγος) και διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών του Ράιχ στο Προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας υπό τον προστάτη του Ράιχ, Κόνσταντιν φον Νόιρατ. Ο Χίμλερ τον τοποθέτησε Αρχηγό SS και Αστυνομίας, καθιστώντας τον ανώτερο αξιωματικό των SS. Αν και θεωρητικά υπαγόταν στον Νόιρατ, ο Φρανκ είχε μεγάλη εξουσία στο προτεκτοράτο. Έλεγχε τη ναζιστική αστυνομική δύναμη στο προτεκτοράτο, συμπεριλαμβανομένης της Γκεστάπο, της SD και της Kripo.
Η απόφαση του Χίτλερ να υιοθετήσει μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση στη Βοημία και τη Μοραβία θα έπρεπε να είχε λειτουργήσει υπέρ του Φρανκ. Ο Χίτλερ απάλλαξε τον Νόιρατ από καθήκοντά του στις 23 Σεπτεμβρίου 1941, παρόλο που παρέμεινε, στα χαρτιά, ακόμα στο Προτεκτοράτο του Ράιχ. Ο Φρανκ ήλπιζε να διοριστεί αναπληρωτής Προστάτης του Ράιχ και κάποια στιγμή επικεφαλής του προτεκτοράτου. Αντ' αυτού, ο Χίτλερ επέλεξε τον Ράινχαρντ Χάιντριχ και του έδωσε εντολή να επιβάλει σκληρή πολιτική, να πολεμήσει την αντίσταση ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς και να διατηρήσει τις ποσοστώσεις παραγωγής τσεχικών κινητήρων και όπλων που ήταν «εξαιρετικά σημαντικές για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια». Η εργασιακή σχέση μεταξύ του Φρανκ και του Χάιντριχ ήταν καλή ,καθώς και οι δύο ήταν φιλόδοξοι και βάναυσοι. Ξεκίνησαν μια βασιλεία του τρόμου στο προτεκτοράτο, συλλαμβάνοντας και σκοτώνοντας αντιπάλους και επιτάχυναν τις απελάσεις των Εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σύμφωνα με τον Χάιντριχ, μεταξύ 4.000 και 5.000 ατόμων συνελήφθησαν και μεταξύ 400 και 500 εκτελέστηκαν μέχρι τον Φεβρουάριο του 1942. μικρογραφία|267x267px|Ο Εμίλ Χάχα(πίσω) ,πρόεδρος της Βοημίας και Μοραβίας,ο Νταλουέγκε και Φρανκ ,Σεπτέμβριος 1942
Σφαγή του Λίντιτσε
Όταν ο Χάιντριχ δολοφονήθηκε το 1942, ο Φρανκ ήταν και πάλι υποψήφιος για προαγωγή σε αναπληρωτή προστάτη του Ράιχ. Επιλέχθηκε αντ' αυτού ο Κουρτ Νταλουέγκε. Ο Νταλουέγκε και ο Φρανκ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην έναρξη της καταστροφής των τσεχικών χωριών Λίντιτσε και Λεζάκυ, προκειμένου να εκδικηθούν τον Τσεχικό λαό για τον θάνατο του Χάιντριχ. Όσον αφορά τον πληθυσμό του Λίντιτσε, ο Φρανκ διέταξε τον Χορστ Μπέμε, επικεφαλής της SiPo και της SD στην Πράγα, να πυροβολήσει όλους τους άντρες, να στείλει όλες τις γυναίκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να τοποθετήσει αυτά τα λίγα παιδιά που θεωρούνταν άξια της «γερμανικοποίησης» στη φροντίδα οικογενειών των SS στη Γερμανία, ενώ τα υπόλοιπα να δολοφονηθούν.
Υπό τον Νταλουέγκε, ο Φρανκ συνέχισε να εδραιώνει την εξουσία του και όταν ο Βίλχελμ Φρικ διορίστηκε προστάτης του Ράιχ το 1943, ο Φρανκ ήταν ο πιο ισχυρός αξιωματούχος στη Βοημία και τη Μοραβία. Τον Αύγουστο του 1942, έγινε Υπουργός Επικράτειας ως Υπουργός του Ράιχ για τη Βοημία και Μοραβία. Τον Ιούνιο του 1943, προήχθη σε SS-Obergruppenführer ( Αντιστράτηγος) και στρατηγός της αστυνομίας στην Πράγα. Ο Φρανκ έγινε επίσης στρατηγός στα Waffen-SS.
Καταστολή της αντίστασης
Το 1944, διεξήγαγε προσωπικά πόλεμο ενάντια σε παρτιζάνους στη Μοραβία με στόχο την καταστροφή της κομματικής ταξιαρχίας Γιαν Ζίζκα. Παρά την ανάπτυξη 13.000 στρατιωτών και τις συνοπτικές εκτελέσεις πολιτών που ήταν ύποπτοι ότι υποστηρίζουν τους αντιστασιακούς, οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να καταστρέψουν την κομματική ταξιαρχία και κατέληξαν ψευδώς στο συμπέρασμα ότι η απειλή είχε εξαλειφθεί.
Δίκη και εκτέλεση
Ο Φρανκ συνελήφθη από τα αμερικανικά στρατεύματα στην περιοχή Rokycany στις 9 Μαΐου 1945. Εκδόθηκε στο Λαϊκό Δικαστήριο στην Πράγα και δικάστηκε το 1946. Μετά την καταδίκη του για εγκλήματα πολέμου και την καταστροφή του Λίντιτσε και του Λεζάκυ, ο Φρανκ καταδικάστηκε σε θάνατο. Απαγχονίστηκε με την παραδοσιακή αυστροουγρική μέθοδο στις 22 Μαΐου 1946 στην αυλή της φυλακής Pankrác στην Πράγα, ενώπιον 5.000 θεατών. Η εκτέλεση του βιντεοσκοπήθηκε. Τάφηκε σε ένα ανώνυμο λάκκο στο νεκροταφείο Práblice της Πράγας.
Προσωπική ζωή
Ο Φρανκ παντρεύτηκε δύο φορές. Στις 21 Ιανουαρίου 1925 παντρεύτηκε την Άννα Μίλερ (γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1899 στο Καρλσμπάντ). Το ζευγάρι είχε δύο γιους, τον Χάραλντ, που γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1926 και τον Γκέρχαρντ, που γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1931. Χώρισαν στις 17 Φεβρουαρίου 1940 και αργότερα εκείνο το έτος, η Μίλερ παντρεύτηκε τον διάδοχο του Φρανκ ως αναπληρωτή Γκαουλάιτερ της Σουδητίας, τον δόκτορα Φριτς Κέλλνερ. Στις 14 Απριλίου 1940 ο Φρανκ παντρεύτηκε μία γιατρό, την Κάρολα Μπλάσεκ (γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1913 ).Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά, δύο κόρες, την Έντα (γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1941) και την Χόλλε Ζίγκριντ(γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1944) και έναν γιο, τον Βολφ Ντίτριχ (γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1942).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου
Πόλεμος των Ρόδων
Ο Πόλεμος των Ρόδων, ή Πόλεμος των δυο Ρόδων, ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε στην Αγγλία για τη διαδοχή στον θρόνο από το 1455 μέχρι το 1487. Πήρε το όνομά του από τα εμβλήματα των δυο αντιμαχόμενων Οίκων, το λευκό ρόδο του Οίκου της Υόρκης και το κόκκινο ρόδο του Οίκου των Λάνκαστερ.
Στις μάχες που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου, επικρατούσε πότε η μια ή η άλλη πλευρά, με άμεσες συνέπειες στους διαδόχους του θρόνου. Ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας υπήρξε ο τελευταίος Βασιλιάς της Αγγλίας από τον Οίκο της Υόρκης. Το 1485, τα στρατεύματά του συναντήθηκαν με εκείνα του Ερρίκου Τυδώρ, εγγονού του Όουεν Τυδώρ, στη μάχη του Μπόσγουορθ, κοντά στο Λέστερ, στην οποία νίκησε ο Ερρίκος. Κατά συνέπεια, ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας, πήρε για σύζυγό του την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του Εδουάρδου Δ΄ της Υόρκης, βάζοντας τέλος στον πόλεμο των Ρόδων και εγκαινιάζοντας τη δυναστεία των Τυδώρ, η οποία θα βασιλεύσει συνεχώς σε Αγγλία και Ουαλία για 116 χρόνια.
Ονομασία και σύμβολα
Η ονομασία "Πόλεμος των Ρόδων" δε θεωρείται ότι χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά προέρχεται από τα εραλδικά σύμβολα των δυο βασιλικών οίκων της Υόρκης και του Λάνκαστερ. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ευρέως τον 19ο αιώνα, μετά την έκδοση του μυθιστορήματος "Anne of Geierstein" του σερ Γουόλτερ Σκοτ. Ο Σκοτ βασίστηκε σε μια σκηνή από το πρώτο μέρος του θεατρικού έργου του Σαίξπηρ Ερρίκος ο ΣΤ΄, όπου ένας απλός καυγάς ανάμεσα σε εκπροσώπους των δύο οίκων τους έκανε να φοράνε στο καπέλο τους αντίστοιχα ένα άσπρο ή ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
Αν και τα τριαντάφυλλα δε χρησιμοποιούνταν παρά λίγες μόνο φορές ως σύμβολα κατά τη διάρκεια του Πολέμου, οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες φορούσαν εμβλήματα, που σχετίζονταν με τον άμεσο φεουδάρχη άρχοντα ή προστάτη τους. Για παράδειγμα, οι δυνάμεις του Ερρίκου Ζ΄ στη μάχη του Μπόσγουορθ πολέμησαν με έμβλημα τον Κόκκινο Δράκο (βρίσκεται και στη σημαία της Ουαλίας), ενώ ο στρατός των Υορκιστών χρησιμοποίησε το προσωπικό έμβλημα του Ριχάρδου Γ΄, ένα λευκό κάπρο.
Ωστόσο, απόδειξη για τη σπουδαιότητα των συμβόλων των ρόδων αποτελεί το γεγονός ότι ο βασιλιάς Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας επέλεξε στο τέλος του Πολέμου να συνδυάσει το κόκκινο και το λευκό ρόδο του κάθε οίκου για να δημιουργήσει το έμβλημα της δυναστείας των Τυδώρ.
Οι ονομασίες των οίκων δεν έχουν σχέση με τις πόλεις του Γιορκ και του Λάνκαστερ ή τις κομητείες Γιόρκσαϊρ και Λάνκασαϊρ, αν και στις μέρες μας, αθλητικές αναμετρήσεις μεταξύ των δυο κομητειών στο κρίκετ ή στο ράγκμπι συχνά χαρακτηρίζονται ως "Πόλεμος των Ρόδων". Στην πραγματικότητα, τα εδάφη του Δουκάτου των Λάνκαστερ βρίσκονταν κυρίως στο Γκλόστερσαϊρ, το Τσέσαϊρ και τη βόρεια Ουαλία, ενώ τα εδάφη και κάστρα του Δουκάτου της Υόρκης απλώνονταν σε όλη την Αγγλία, καθώς και στην Ουαλία.
Αμφισβητούμενη διαδοχή
left|thumb|240px|Η θρυλούμενη λογομαχία στην αυλή της Νομικής, από τον "Ερρίκο ΣΤ'" του [[Σαίξπηρ]]
Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο οίκων άρχισε με την ανατροπή του Ριχάρδου Β΄ από τον ξάδερφό του, Ερρίκο Δ', δούκα του Λάνκαστερ, το 1399. Ο Ριχάρδος Β' δεν ήταν δημοφιλής και οι περισσότεροι ευγενείς υποστήριξαν τον Ερρίκο.
Ο Ερρίκος Δ' ως απόγονος του Ιωάννη της Γάνδης, τρίτου γιου του Εδουάρδου Γ', είχε λιγότερα δικαιώματα στον θρόνο απ' ό,τι οι απόγονοι του δεύτερου γιου, Λάιονελ της Αμβέρσας. Ο άτεκνος Ριχάρδος Β΄ μάλιστα είχε ορίσει ως διάδοχό του τον εγγονό του Λάιονελ, Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ο κόμη του Μαρτς ο οποίος όμως είχε πεθάνει τον προηγούμενο χρόνο και κανένας από τους ευγενείς δεν υποστήριξε ή υπερασπίστηκε τα δικαιώματα του γιου του, Έντμοντ Μόρτιμερ, στον θρόνο.
Την περίοδο που ακολούθησε την άνοδό του στον θρόνο ο Ερρίκος Δ' αντιμετώπισε κάποιες εξεγέρσεις στην Ουαλία, στο Τσέσαϊρ και στο Νορθάμπερλαντ, τις οποίες χρησιμοποίησε ο Μόρτιμερ για να διεκδικήσει τον θρόνο. Αν και με δυσκολία, οι εξεγέρσεις αντιμετωπίσθηκαν.
Παρόλ' αυτά μετά τον θάνατό του, ο γιος του Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας αποδείχτηκε αδύναμος στην εξουσία και τα αδέρφια του δεν άφησαν νόμιμους απογόνους, με αποτέλεσμα διάδοχοι των Λάνκαστερ να υφίστανται μόνο μακρινά ξαδέρφια και συγγενείς από τον Οίκο των Μποφόρ και ο Ριχάρδος της Υόρκης να προβάλει σημαντικές διεκδικήσεις στον θρόνο.
Ερρίκος ΣΤ΄
right|thumb|160px|Ερρίκος ΣΤ΄ Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στον Πόλεμο των Ρόδων.
Ο δούκας του Σάφοκ πέτυχε τη σύλληψη του Χάμφρεϊ του Γκλόστερ για προδοσία, ο οποίος πέθανε πριν γίνει η δίκη του, το 1447. Ο ίδιος ο Σάφοκ αργότερα στερήθηκε του αξιώματός του και δολοφονήθηκε κατά την εξόρισή του. Τον διαδέχτηκε ο Εδμόνδος Μπωφόρ, 2ος δούκας του Σόμερσετ, ο οποίος επιθυμούσε να συνάψει ειρήνη με τη Γαλλία. Ο δούκας της Υόρκης, που είχε διαδεχτεί τον δούκα του Μπέντφορντ ως Υποδιοικητής στη Γαλλία, αντιπροσώπευε εκείνους που επιθυμούσαν να συνεχίσουν ακόμα πιο δραστήρια τον πόλεμο και κατηγόρησε την αυλή, και ιδιαίτερα τον δούκα του Σόμερσετ, ότι του στερούσαν χρηματικούς πόρους και στρατιώτες κατά την εκστρατεία στη Γαλλία.
thumb|left|200px|Μαργαρίτα του Ανζού Σε όλες αυτές τις διαμάχες, ο Ερρίκος ΣΤ' δε συμμετείχε σχεδόν καθόλου, γι' αυτό και θεωρήθηκε αδύναμος και ανεπαρκής βασιλιάς. Επιπροσθέτως, ήταν διανοητικά ασταθής, που ίσως κληρονόμησε από τον παππού του, Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ως το 1450, πολλοί θεωρούσαν ήδη τον Ερρίκο ανίκανο να ανταποκριθεί στα καθήκοντα και στις υποχρεώσεις του ως βασιλιά.
Το 1450, πραγματοποιήθηκε στο Κεντ μια βίαιη λαϊκή εξέγερση, με αρχηγό τον Τζακ Κέιντ, με αίτια εκβιασμούς από βασιλικούς αξιωματούχους και την αποτυχία του δικαστικού συστήματος να προστατέψει τους γηγενείς ιδιοκτήτες γης όλων των τάξεων. Οι επαναστάτες κατέλαβαν τμήματα του Λονδίνου, αλλά εκδιώχθηκαν από τους ίδιους πολίτες σε κάποια στιγμή, καθώς επιδόθηκαν σε πλιάτσικο. Οι επαναστάτες διαλύθηκαν μετά από υποτιθέμενη αμνηστία, αλλά ορισμένοι εκτελέστηκαν αργότερα, ανάμεσα στους οποίους και ο ίδιος ο Τζακ Κέιντ.
Δυο χρόνια αργότερα, ο Ριχάρδος της Υόρκης επέστρεψε στην Αγγλία ως Υποδιοικητής της Ιρλανδίας και βάδισε προς το Λονδίνο, ζητώντας την απομάκρυνση του δούκα του Σόμερσετ και ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Σε αυτό το στάδιο, πολύ λίγοι ευγενείς δέχονταν μια τόσο δραστική λύση, με αποτέλεσμα ο Ριχάρδος να συλληφθεί στο Μπλάκχιθ του Λονδίνου. Φυλακίστηκε κατά τα έτη 1452-1453, αλλά ελευθερώθηκε με τον όρο ότι δε θα στασίαζε εναντίον της αυλής.
Η αυξανόμενη διχόνοια στην αυλή αντικατοπτριζόταν και σε ολόκληρη τη χώρα, όπου οικογένειες ευγενών έμπαιναν σε βεντέτα μεταξύ τους και δεν έδειχναν καθόλου σεβασμό στη βασιλική εξουσία και στη δικαιοσύνη, συνήθως οικογένειες παλαιών αριστοκρατών εναντίον μικρότερων ευγενών, οι οποίοι είχαν αυξήσει τη δύναμη και την επιρροή τους λόγω των διαφόρων εξεγέρσεων εναντίον του Ερρίκου. Η αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, η πληθώρα ευγενών με ιδιωτικούς στρατούς και φέουδα και η διαφθορά της αυλής του Ερρίκου δημιούργησαν ένα πολιτικό κλίμα ώριμο για έναν εμφύλιο πόλεμο. Μιας και ο βασιλιάς επηρεαζόταν τόσο εύκολα, η εξουσία βρισκόταν στα χέρια των αυλικών που βρίσκονταν κοντύτερα στον ίδιο, με άλλα λόγια τον δούκα του Σόμερσετ και τους Λάνκαστερ. Ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι υπόλοιποι υποστηρικτές του οίκου, που δε βρίσκονταν τόσο κοντά στη θέση εξουσίας, βρέθηκαν να χάνουν σταδιακά τη δύναμή τους, ενώ παράλληλα ο Ερρίκος πειθόταν να προσφέρει όλο και περισσότερη γη στους Λάνκαστερ.
Το 1453, ο Ερρίκος υπέφερε από την πρώτη διανοητική κατάρρευση, σε σειρά πολλών υπολοίπων τα επόμενα χρόνια, κατά την οποία δεν αναγνώριζε ούτε τον ίδιο τον νεογέννητο γιο του, Εδουάρδο του Γουέστμινστερ. Οργανώθηκε συμβούλιο Αντιβασιλείας, με ηγέτη τον Ριχάρδο της Υόρκης ως Λόρδο προστάτη του βασιλείου. Ο Ριχάρδος φυλάκισε τον δούκα του Σόμερσετ και υποστήριξε τους συμμάχους του, την οικογένεια των Νέβιλ, στη συνεχιζόμενη βεντέτα τους με τους Πέρσυ.
Ο Ερρίκος ανένηψε το 1455 και για άλλη μια φορά βρέθηκε υπό την επιρροή των κοντινότερων αυλικών του. Ο Ριχάρδος της Υόρκης εκδιώχθηκε από την αυλή από την ισχυρή και επιθετική σύζυγο του Ερρίκου, Μαργαρίτα του Ανζού, η οποία δρούσε ως ντε φάκτο ηγέτης των Λάνκαστερ και είχε φτιάξει μια συμμαχία ευγενών εναντίον του Ριχάρδου και της επιρροής του. Ο ανατραπείς Ριχάρδος, ο οποίος φοβόταν πιθανή σύλληψη για προδοσία, αναγκάστηκε να καταφύγει σε ένοπλη αντίδραση το 1455.
Πρώτη μάχη του Σεντ Όλμπανς
thumb|right|200px|Το ρολόι-πύργος του [[Σεντ Όλμπανς από τον 15ο αιώνα]]
Ο δούκας της Υόρκης οδήγησε μια μικρή δύναμη προς το Λονδίνο και συνάντησε τον στρατό του Ερρίκου στο Σεντ Όλμπανς, βόρεια του Λονδίνου, στις 22 Μαΐου 1455. Η σχετικά μικρή πρώτη μάχη του Σεντ Όλμπανς ήταν η πρώτη ανοιχτή αψιμαχία του εμφυλίου πολέμου. Στόχος του Ριχάρδου ήταν να απομακρύνει τους ανίκανους συμβούλους από τον βασιλιά Ερρίκο. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν ήττα για τους Λάνκαστερ: εξέχοντες ηγέτες τους σκοτώθηκαν, όπως ο δούκας του Σόμερσετ και ο δούκας του Νορθάμπερλαντ. Μετά τη μάχη, οι Υορκιστές βρήκαν τον Ερρίκο στη σκηνή του, εγκαταλελειμμένο από υπηρέτες και συμβούλους, πιθανότατα έχοντας άλλο ένα ξέσπασμα διανοητικής κατάρρευσης. Ο Ριχάρδος και οι σύμμαχοί του ξανακέρδισαν θέση επιρροής κι ο ίδιος ξανάγινε Λόρδος προστάτης, ενώ ο βασιλιάς Ερρίκος έμενε αμέτοχος και απρόθυμος και η Μαργαρίτα του Ανζού παραμερίστηκε, έχοντας ως καθήκον της τη φροντίδα του συζύγου της.
Για λίγο και οι δυο πλευρές φάνηκαν να εκπλήσσονται από το γεγονός ότι μια πραγματική μάχη είχε λάβει χώρα κι έκαναν το παν για να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, αλλά σύντομα εμφανίστηκαν και πάλι προβλήματα, ιδιαίτερα για το αν διάδοχος στον θρόνο θα ήταν ο δούκας της Υόρκης ή ο γιος του Ερρίκου, Εδουάρδος του Γουέστμινστερ.
Εν τω μεταξύ, αυξανόταν η αναστάτωση στην πρωτεύουσα και τη βόρεια Αγγλία, καθώς και η πειρατεία στα νότια παράλια, αλλά το βασιλικό ζεύγος επέμενε περισσότερο στο να προστατεύσει το ίδιο: η βασίλισσα εισήγαγε για πρώτη φορά στην Αγγλία τον θεσμό της στρατολόγησης. Ταυτόχρονα, ο σύμμαχος του δούκα της Υόρκης, Ρίτσαρντ Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ (ο λεγόμενος Kingmaker), αύξανε τη δημοτικότητά του στο Λονδίνο ως υπέρμαχος των εμπόρων.