cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιρί Γκέγκα
Η Λιρί Γκέγκα (αλβανικά: Liri Gega, 1917-1956) ήταν Αλβανίδα αντιστασιακή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετέπειτα πολιτικός της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας. Αν και ανελίχθηκε στα υψηλόβαθμα κλιμάκια της ιεραρχίας του κομμουνιστικού Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας έπεσε σε δυσμένεια κατηγορούμενη για φιλοτιτοϊκή στάση και εκτελέστηκε, μαζί με τον σύζυγό της, με την κατηγορία της κατασκοπείας.
Πρώτα χρόνια και δράση επί Κατοχής
Η Γκέγκα γεννήθηκε το 1917 στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Προερχόταν από οικογένεια υψηλού μορφωτικού επιπέδου και αναφέρεται ως γκέγκικης καταγωγής. Φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Βασιλομήτορος που λειτουργούσε στα Τίρανα και αναφέρεται ως ένα από τα άτομα που προσέλκυσαν τη Λιρί Μπελισόβα στην κομμουνιστική ιδεολογία. Αργότερα μετέβη για περαιτέρω σπουδές στη Φλωρεντία της Ιταλίας, όπου συνελήφθη το 1940 και ακολούθως φυλακίστηκε για περίπου μια διετία.
Επιστρέφοντας στην Αλβανία, συνδέθηκε με κομμουνιστικούς πυρήνες της Σκόδρας. Αναφέρεται ως η μόνη γυναίκα μεταξύ των ιδρυτών του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, ενώ από τις αρχές του 1943 μέχρι τον Νοέμβριο του 1944 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Αλβανίας. Το 1944, μαζί με τον Ντρέκο Ρίνο, έφερε εις πέρας την εκτέλεση του υψηλόβαθμου στελέχους του ΚΚΑ, Μουστάφα Γκινίσι, ο οποίος το προηγούμενο έτος είχε έρθει σε συμφωνία για κοινή δράση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Αλβανίας (αλβανικά: LANÇ) με την εθνικιστική οργάνωση Μπάλι Κομπετάρ.
Στην κομμουνιστική Αλβανία
Το επόμενο διάστημα η Γκέγκα αναδείχτηκε στη θέση της γενικής γραμματέως της Αλβανικής Αντιφασιστικής Νεολαίας και στην αντίστοιχη της Αλβανικής Αντιφασιστικής Ένωσης Γυναικών, ενώ εξελέγη μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης. Ωστόσο το 1948 απομακρύνθηκε από τα κομματικά της αξιώματα κατηγορούμενη για σεχταρισμό, τρομοκρατία και υποστήριξη αποσχιστικών τάσεων στον αλβανικό Βορρά. Ως μέλος της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, στις αρχές του 1956 επέκρινε δημόσια τον Ενβέρ Χότζα για τους πολιτικούς του χειρισμούς. Ακολούθως κατηγορήθηκε μαζί με τον σύζυγό της, στρατηγό Ντάλι Ντρέου, για φιλογιουγκοσλαβικές τάσεις και συνελήφθησαν στην προσπάθειά τους να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το ζεύγος εκτελέστηκε από κοινού στα τέλη του ίδιου έτους με την κατηγορία της κατασκοπείας, ενώ το σημείο ταφής τους παραμένει ακόμη άγνωστο.
Η Γκέγκα είχε αποκτήσει παιδιά από τον γάμο της με τον Ντρέου, ενώ υποστηρίζεται πως όταν εκτελέστηκε ήταν έγκυος , εκδοχή που υιοθέτησε και ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Νικίτα Χρουστσόφ ασκώντας δριμεία κριτική στην αλβανική κυβέρνηση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλβανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Αλβανοί αντιστασιακοί Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα Κατηγορία:Αλβανοί αντιφασίστες Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Αλβανία
Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ
Ο Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ (αγγλικά: Jerome David "J.D." Salinger, 1 Ιανουαρίου 1919 - 27 Ιανουαρίου 2010) ήταν Αμερικανός συγγραφέας ο οποίος διακρίθηκε σε νεαρή ηλικία. Παρά την αναγνώριση που κέρδισε, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε απομόνωση για παραπάνω από μισό αιώνα. Κυκλοφόρησε το τελευταίο βιβλίο του το 1965 και έδωσε την τελευταία του συνέντευξη το 1980.
Πρώιμη ζωή
Ο Σάλιντζερ μεγάλωσε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, και ξεκίνησε την συγγραφική του σταδιοδρομία γράφοντας σύντομες ιστορίες κατά την περίοδο όπου παρακολουθούσε μαθήματα στο γυμνάσιο. Αρκετά από αυτά δημοσιεύτηκαν μετέπειτα στο φιλολογικό περιοδικό Story στις αρχές της δεκαετίας του 1940, πριν ο Σάλιντζερ υπηρετήσει στον στρατό κατά την διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1948, το διήγημα του με τίτλο A Perfect Day for Bananafish (Μια τέλεια μέρα για μπανανόψαρα) δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The New Yorker, το οποίο δημοσίευσε και πολλά μετέπειτα έργα του.
Ο φύλακας στη σίκαλη
Το 1951, το διήγημα του με τίτλο The Catcher in the Rye / Ο φύλακας στη σίκαλη έγινε αμέσως με την κυκλοφορία του μεγάλη επιτυχία. Στο διήγημα αυτό περιέγραφε την αποξένωση που επέρχεται με την ενηλικίωση και την απώλεια της αθωότητας που ακολουθεί. Η επιτυχία που γνώρισε με το διήγημα αυτό έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, κάτι που ο Σάλιντζερ αποστρεφόταν, και ως αποτέλεσμα αποξενώθηκε και δημοσίευε νέα έργα όλο και σπανιότερα. Τα επόμενα διηγήματα του ήταν το Nine Stories / Εννέα ιστορίες το 1953, το Franny and Zooey / Φράνι και Ζούι το 1961, και το ''Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour: An Introduction / Ψηλή σηκώστε στέγη, ξυλουργοί. Σίμορ, συστατικά στοιχεία το'' 1963. Το τελευταίο του δημοσιευμένο γραπτό, ήταν μια νουβέλα με τίτλο Hapworth 16, 1924, η οποία δημοσιεύτηκε από το περιοδικό The New Yorker στις 19 Ιουνίου του 1965.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Για το υπόλοιπο της ζωής του, ο Σάλιντζερ αγωνίζονταν να αποφύγει την δημοσιότητα, και ενεπλάκη σε δικαστικές διαμάχες, το 198- με τον βιογράφο του Ίαν Χάμιλτον, και στα τέλη του 1990 με μια πρώην ερωμένη του και την κόρη του Μάργκαρετ Σάλιντζερ οι οποίες έγραψαν τα απομνημονεύματα τους γι'αυτόν. Το 1996, ένας μικρός εκδοτικός οίκος ανακοίνωσε πως είχε αποκτήσει την άδεια για να εκδώσει το Hapworth 16, 1924 ως βιβλίο, ωστόσο μετά την αρχική δημοσιότητα που έλαβε η είδηση η έκδοση αναβλήθηκε για αόριστο χρονικό διάστημα. Ο Σάλιντζερ βρέθηκε και πάλι στην επικαιρότητα στα διεθνή ΜΜΕ, όταν κατέθεσε μήνυση τον Ιούλιο του 2009 εναντίον ενός άλλου συγγραφέα τον οποίο κατηγόρησε πως αντέγραψε υλικό από τους χαρακτήρες του Ο φύλακας στη σίκαλη.
Πέθανε από φυσικά αίτια στις 27 Ιανουαρίου 2010, στο σπίτι του στο Νιού Χάμσαϊρ. Τον Νοέμβριο του 2013, 3 ακυκλοφόρητα διηγήματα του κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο για μικρό χρονικό διάστημα, με μια από τις ιστορίες, The Ocean Full of Bowling Balls, να πιθανολογείται πως ασχολείται με τα γεγονότα πριν αυτά που περιγράφονται στο Ο φύλακας στη σίκαλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Βάρτσι
Το Βάρτσι (ιταλικά: Varzi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Ριτσέζα της Πολωνίας, βασίλισσα της Καστίλης
Η Ριτσέζα της Πολωνίας ή της Σιλεσίας, πολων. Ryksa Polska ή Śląska (π. 1140 - 16 Ιουνίου 1185) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας και με τους γάμους της έγινε βασίλισσα της Καστίλης & του Λεόν και μετά κόμισσα της Προβηγκίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βλάντισλαφ Β΄ του Εξόριστου, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Αγνής των Μπάμπενμπεργκ, κόρης του αγίου Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1152 τον Αλφόνσο Ζ΄ των Ιβρέα-Καστίλης βασιλιά του Λεόν & της Καστίλης και είχε τέκνα:
Το 1157 απεβίωσε ο Αλφόνσος Ζ΄ και η Ριτσέζα έκανε δεύτερο γάμο το 1161 τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης κόμη της Προβηγκίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανόφωνες αυτοκράτειρες και βασίλισσες Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας Κατηγορία:Κόμησσες της Προβηγκίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Βελέτσο Λομελλίνα
Το Βελέτσο Λομελλίνα (ιταλικά: Velezzo Lomellina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τόμας ντε Μπρους
Ο Τόμας ντε Μπρους (περ. 1284 – 9 Φεβρουαρίου 1307) ήταν ένας από τους μικρότερους γιους του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Μάρτζορι, κόμισσας του Κάρικ, ένας από τους μικρότερους αδελφούς του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους. Ο Τόμας ντε Μπρους νυμφεύθηκε την Ελένη Έρσκιν. Ο Τόμας και ο αδελφός του Αλέξανδρος ντε Μπρους επιτέθηκαν στο Λοχ Ρίαν με 8 γαλέρες, οι δυνάμεις τους συνετρίβησαν, τα δυο αδέλφια συνελήφθησαν από τον Ντουνγκάλ ΜακΝτουάλ, οπαδό των Κόμυν, και παραδόθηκαν στους Άγγλους. Ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας διέταξε την εκτέλεση τους. Ο Τόμας και ο Αλέξανδρος αποκεφαλίστηκαν στις 9 Φεβρουαρίου 1307 στο Καρλάυλ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Αλέξανδρος ντε Μπρους
Ο Αλέξανδρος ντε Μπρους (περί το 1284 - 9 Φεβρουαρίου 1307) ήταν ένας από τους μικρότερους γιους του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Μάρτζορι, κόμισσας του Κάρικ, ένας από τους μικρότερους αδελφούς του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους. Ο Αλέξανδρος και ο αδελφός του Τόμας ντε Μπρους επιτέθηκαν στο Λοχ Ρίαν με 8 γαλέρες, οι δυνάμεις τους συνετρίβησαν, τα δυο αδέλφια συνελήφθησαν από τον Ντουνγκάλ ΜακΝτουάλ οπαδό των Κόμυν και παραδόθηκαν στους Άγγλους. Ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας διέταξε την εκτέλεση τους, ο Τόμας και ο Αλέξανδρος αποκεφαλίστηκαν στις 9 Φεβρουαρίου 1307 στο Καρλάιλ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Ευρωλίγκα Γυναικών 2018-19
Η Ευρωλίγκα Γυναικών 2018-19 είναι η 61η διοργάνωση του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης γυναικών της ΦΙΜΠΑ και η 23η με την ονομασία Ευρωλίγκα.
Ομάδες
Οι θέσεις των ομάδων στα εγχώρια πρωταθλήματα (TH: EuroLeague Women title holders):
Αγωνιστική περίοδος
Η κανονική περίοδος θα ξεκινήσει στις 24 Οκτωβρίου 2018 και θα ολοκληρωθεί στις 20 Φεβρουαρίου το 2019.
Μαργαρίτα της Βοημίας, δούκισσα του Βρότσλαφ
Η Μαργαρίτα, τσεχ. Markéta Přemyslovna (21 Φεβρουαρίου 1296 – 8 Απριλίου 1322) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βρότσλαφ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας και της Ιουδήθ των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1308 τον Μπολέσλαφ Γ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Γενναιόδωρο, δούκα του Βρότσλαφ, Λεγκνίτσα, Μπζεγκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Βερρέττο
Το Βερρέττο (ιταλικά: Verretto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Βελλέτσο Μπελλίνι
Το Βελλέτσο Μπελλίνι (ιταλικά: Vellezzo Bellini) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Αγνή της Βοημίας, δούκισσα του Γιάβορ
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη επιζήσασα κόρη (μόνο τέκνο από τον 2ο γάμο) του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Ελισάβετ-Ριτσέζας των Πιαστ, κόρης του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1316 τον Ερρίκο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Γιάβορ. Όταν ήταν έγκυος έπεσε από το άλογο και είχε αποβολή. Το ατύχημα την κράτησε στο κρεβάτι και μετά από πολλούς μήνες η Αγνή απεβίωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Αντιβάσι
δεξιά|μικρογραφία| Γυναίκες στην περιοχή Ουμάρια, στη [[Μαντία Πραντές της Ινδίας ]] Αντιβάσι είναι ο συλλογικός όρος που χρησιμοποιείται για τις φυλές της Ινδικής Υποηπείρου, οι οποίες θεωρούνται αυτόχθονες σε μέρη (για παράδειγμα, σε δάση) στην Ινδία, όπου ζουν, είτε ως τροφοσυλλέκτες είτε ως νομαδικές κοινότητες. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για τις εθνοτικές μειονότητες, όπως οι Τσακμάς του Μπαγκλαντές, οι Θάρους του Νεπάλ και οι Μπιλ του Πακιστάν.
Αν και θεωρούνταν οι πρώτοι κάτοικοι της Ινδίας, οι σημερινοί Αντιβάσι σχηματίστηκαν μετά την πτώση του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, για να περιλάβουν ανθρώπους με διαφορετικές καταγωγές, όπως κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, λαούς της κοιλάδας του Ινδού, IΙνδο-Άριους πληθυσμούς, Αυστροασιάτες, και ομιλητές θιβετο-βιρμανικής. Οι φυλετικές γλώσσες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε πέντε γλωσσικές ομάδες, δηλαδή την: Ανταμανσιανή, την αυστροασιατική, τη δραβιδική, την ινδοάρια, τη σινοθιβετική, και την κρα-ντάι.
Ορισμός και ετυμολογία
μικρογραφία|255x255εσ| Γυναίκα της φυλής Μπάνι φορώντας παραδοσιακή ενδυμασία από τη [[Γκουτζαράτ ]] Αντιβάσι είναι ο συλλογικός όρος για τις Καταγεγραμμένες φυλές της Ινδίας, οι οποίες θεωρούνται ως οι αυτόχθονες λαοί της Ινδίας, προγενέσετερες των Δραβιδών και των Ινδοαρίων. Ο όρος παραπέμπει σε "καθεμιά από τις διάφορες εθνοτικές ομάδες που θεωρούνται ως αρχικοί κάτοικοι της ινδικής υποηπείρου".
Πρόκειται για μια σύγχρονη σανσκριτική λέξη ειδικά σχεδιασμένη από πολιτικούς ακτιβιστές της δεκαετίας του 1930 για τον σκοπό αυτόν και αναγνωρίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας. Στα χίντι, Αντιβάσι σημαίνει «αυτόχθονες κάτοικοι» από το άντι (αρχή, καταγωγή) και το βάσιν (κάτοικος, λέξη η οποία προέρχεται με τη σειρά της από το βας, που σημαίνει «κατοικώ»), οπότε κυριολεκτικά σημαίνει«πρώτος κάτοικος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Νότια Ασία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ινδία Κατηγορία:Κοινωνικές ομάδες της Ινδίας
Morbid Tales
Το μίνι-άλμπουμ αποτέλεσε την εναρκτήρια κυκλοφορία της μακρόχρονης καριέρας του συγκροτήματος και ηχογραφήθηκε στο "Caet Studio" του Βερολίνου από τις 8 μέχρι τις 15 Οκτωβρίου 1984. Την περίοδο των ηχογραφήσεων, οι Celtic Frost δεν είχαν ακόμη παίξει την πρώτη τους συναυλία.
Το "Morbid Tales" παρουσίασε ένα σύνολο σκοτεινού και μακάβριου thrash-death metal, με αποκρυφιστικούς και σατανιστικούς στίχους και υπήρξε ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή του.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν ιδιαίτερα θετικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με 4,5 αστέρια με άριστα τα 5, το "The Metal Crypt" με 4,4 / 5 και το "Metal Archives" με 89%.
Η αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ αποτελούνταν από δύο επιπλέον κομμάτια, τα "Dethroned Emperor" και "Morbid Tales".
Βερρούα Πο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Ουλιάνα του Τβερ
Η Ουλάνα Αλεξάντροβνα, ρωσ. Ульяна Александровна Тверская (π. 1325 - 17 Μαρτίου 1391) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του πρίγκιπα του Τβερ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Αλεξάντρ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα του Τβερ & μεγάλου πρίγκιπα του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ και της Αναστασίας της Γαλικίας/Χάλιτς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1350 τον Αλγκίρντας των Γκεντιμινιδών, μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνα:
Ριτσέζα της Σουηδίας, δούκισσα της Πολωνίας
Η Ριτσέζα, κόρη του Βάλντεμαρ, σουηδ. Rikissa Valdemarsdotter (1265-70 - πριν το 1292) από τον Οίκο των Μπγιέλμπο ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας.
Ουλιάνα του Τβερ
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ριτσέζα της Σουηδίας, δούκισσα της Πολωνίας
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Βάλντεμαρ της Σουηδίας και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Ερρίκος Δ΄ της Δανίας.
Απεβίωσε ως το 1292. Αργότερα ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Πολωνίας (1295-96).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1285 τον Πσέμισλ Β΄ των Πιαστ, δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας, και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Λομποκάς Αχαΐας
Ο Λομποκάς είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Μικρού Ποντιά της Δημοτικής ενότητας Καλαβρύτων του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Μικρού Ποντιά ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Μικρού Ποντιά του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 631 μέτρων βορειοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 20 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Radio Nord
thumb|right|250px|Ο Κότσακ μπροστά στον σταθμό εκπομπής του ραδιοσταθμού. Το Radio Nord υπήρξε ο δεύτερος εμπορικός ραδιοσταθμός της Σουηδίας. Λειτούργησε από τις 8 Μαρτίου 1961. Εξέπεμπε από το καράβι MS Bon Jour, το οποίο αγκυροβολούσε στα διεθνή ύδατα. Ιδιοκτήτης του σταθμού ήταν ο Φινο-Σουηδός Τζακ Κότσακ. Η εκπομπή στα μεσαία κύματα περιείχε δελτίο ειδήσεων, αθλητική ενημέρωση, μουσική και διαφημίσεις. Ακουγόταν τις απογευματινές και νυχτερινές ώρες και κάλυπτε μεγάλο μέρος της Σουηδίας. Ο σταθμός έκλεισε και έπαψε να λειτουργεί στις 20 Ιουνίου 1962, μετά από νομοσχέδιο της Σουηδικής βουλής κατά των πειρατικών σταθμών.
Στρατόπεδα Συγκέντρωσης Κύπρου
Τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης Κύπρου ήταν ειδικοί χώροι εγκλωβισμού και κράτησης Ελληνοκυπρίων αγωνιστών, χωρίς να προηγηθεί δίκη, κατά την επική τετραετία του απελευθερωτικού αγώνα 1955-1959 των Κυπρίων. Στα στρατόπεδα αυτά φέρονται να κρατήθηκαν περισσότεροι από 3.000 αγωνιστές της ΕΟΚΑ.
Γενικά
ΤΑ Σ.Σ.Κύπρου δημιουργήθηκαν από τους Άγγλους, κατά τα χιτλερικά πρότυπα, τον Ιούλιο του 1955. Αρχικά με το ξέσπασμα του αντιαποικιακού αγώνα (1 Απριλίου 1955) και μέχρι τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, οι αγωνιστές που συλλαμβάνονταν κρατούνταν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας καθώς και στο Κάστρο της Κερύνειας. Στη συνέχεια λόγω του μεγάλου αριθμού προσαγωγών η αγγλική διοίκηση δημιούργησε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης - κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς, της Πύλας και του Πολεμίου. Παρόμοια επίσης δημιουργήθηκαν στην Πέργαμο, το Μάμμαρι, το Πυρόι, τον Άγιο Λουκά, τη Λίμνη καθώς και στην Αγύρτα. Συνολικά εννέα εκτός των δύο πρώτων που ήταν φυλακές.
Εγκαταστάσεις
Συνηθέστερα τα Σ.Σ.Κύπρου ήταν περίφρακτοι χώροι με συρματόπλεγμα μέσα στα οποία περιλαμβάνονταν ελάχιστα σε αριθμό κτίρια που εξυπηρετούσαν κυρίως τη διοίκηση και την φρουρά των δεσμοφυλάκων, καθώς και έναν αριθμό από παραπήγματα, μεταλλικές επίγειες ημι-κυλινδρικές κατασκευές - τα λεγόμενα τολ, πολλά εκ των οποίων δεν διέθεταν αποχωρητήρια στα οποία διέμεναν περίπου 30 κρατούμενοι στο καθένα. Μετά τη δύση του ηλίου αυτά κλειδώνονταν μέχρι την ανατολή. Στο κέντρο ανά 2 ή 4 παραπηγμάτων υπήρχε το προαύλιο αυτών ενώ πέριξ όλων υπήρχαν οι λεγόμενοι νεκροί χώροι που απαγορεύονταν να κινηθούν οι κρατούμενοι με κίνδυνο να πυροβοληθούν από τους σκοπούς των πύργων που κατά τη διάρκεια της νύκτας με τις δέσμες προβολέων σάρωναν τον χώρο.
Διαβίωση
Οι έγκλειστοι στα Σ.Σ. Κύπρου ονομάζονταν επίσημα "πολιτικοί κρατούμενοι" και στη πλειονότητά τους ήταν αγωνιστές για τους οποίους οι Άγγλοι δεν είχαν πλήρως εξασφαλίσει σε βάρος τους μαρτυρίες προκειμένου να τους προσάγουν σε δίκη και να καταδικαστούν. Έτσι σε όλη τη διάρκεια του εγκλεισμού τους παρέμεναν στην ουσία όμηροι των δεσμοφυλάκων και του αποικιακού στρατού. Οι κρατούμενοι μετά την αρχική βασανιστική ανάκριση που είχαν υποστεί και εφόσον δημιουργούσαν αμφιβολίες στις αποικιακές αρχές προσάγονταν στα Σ.Σ. όπου ο καθένας αποτελούσε έναν αριθμό.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας οι πολιτικοί κρατούμενοι μπορούσαν να διακινηθούν στη μικρή αυλή, να διαβάζουν βιβλία, να αθλούνται με πρωτόγονα μέσα, ν΄ ασχολούνται με χειροτεχνία ή να αντλούν ψυχική δύναμη διαβάζοντας την Αγία Γραφή. Πριν από τη δύση του ηλίου γινόταν έλεγχος των κρατουμένων όπου και ακολουθούσε η σφράγιση των παραπηγμάτων και η δραματική νύκτα του εγκλεισμού τους απαγορεύοντας την αφή φώτων και συζητήσεις.
Παράλληλα τους παρέχονταν κάποια "προνόμια" όπως διακίνηση αλληλογραφίας (που λογοκρίνονταν) και εβδομαδιαίες επισκέψεις.
Δράση κρατουμένων
Και όμως κάτω από αυτές τις συνθήκες στα Σ.Σ. φέρονταν να υπήρχε μια μυστική αρχή που καθόριζε τη δράση των εγκλείστων αγωνιστών. Αυτή ήταν ένα μυστικό τριμελές συμβούλιο το οποίο ορίζονταν από τον αρχηγό της ΕΟΚΑ στρατηγό Διγενή. Το Συμβούλιο αυτό στη πράξη εκτελούσε διαταγές της Οργάνωσης και ενέκρινε ή απέρριπτε σχέδια απόδρασης, εξεγέρσεις, μαζικές διαμαρτυρίες, ή άλλες εκδηλώσεις, μεθοδεύοντας και συντονίζοντας αυτές κάθε φορά ανάλογα. Σημαντικότερες τέτοιες εκδηλώσεις ήταν οι απεργίες πείνας που σημειώθηκαν τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1958 που ξεκίνησε την Μεγάλη Πέμπτη και σε μόλις πέντε λεπτά της ώρας οι κρατούμενοι του στρατοπέδου Κοκκινοτριμιθιάς πυρπόλησαν όλες τις εγκαταστάσεις. Στην εξέγερση εκείνη προσέτρεξαν μονάδες του αγγλικού στρατού όπου και ακολούθησαν διακοπή των προνομίων, μαζικοί βασανισμοί και εξαθλίωσης με δημόσια γύμνωση των κρατουμένων, απομονώσεις σε πειθερχεία, περιορισμοί επιβίωσης με ψωμί και νερό, προκαλώντας όμως έτσι το ενδιαφέρον της παγκόσμιας ειδησεογραφίας. Τελικά οι κρατούμενοι νίκησαν.
Κατάργηση των Σ.Σ.
Τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης Κύπρου καταργήθηκαν στις 22 Φεβρουαρίου 1959. Ο στρατηγός Διγενής χαρακτήρισε τους πρώην εγκλείστους σ΄ αυτά στο σύνολό τους: "Άνθος και ίνδαλμα της Κύπρου".
Πηγές
Κατηγορία:Στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου
Σιλβάνο Μπενεντέττι
Ο Σιλβάνο Μπενεντέτι (γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου 1965) είναι Ιταλός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως αμυντικός.
Καριέρα
Μεγάλωσε στο Τορίνο, μετά από δύο χρόνια στη Serie B με Πάρμα και Παλέρμο, δόθηκε δανεικός στην Άσκολι, πρόσφατα προβιβάστηκε στη Serie A, κάνοντας ντεμπούτο στις 14 Σεπτεμβρίου 1986 στο Μιλάνο - Άσκολι (0–1), αφού εξέτισε αποκλεισμό ενός μήνα μετά από ένα στοιχηματικό σκάνδαλο στο στην οποία συμμετείχε. Επιστρέφοντας στο Τορίνο, παρέμεινε εκεί για τέσσερις σεζόν, με τον υποβιβασμό στα τέλη του 1988-89, την άμεση άνοδο (1989-90), την επιτυχία στο Mitropa Cup και τον τελικό του Κυπέλλου UEFA το 1991-92. Στο τέλος εκείνης της σεζόν αγοράστηκε από τη Ρόμα.
Με τους Giallorossi έπαιξε ως βασικός τη σεζόν 1992-93, όταν η ομάδα έχασε τον τελικό του Coppa Italia, στον οποίο σημείωσε αυτογκόλ εναντίον της Τορίνο στον τελικό. Με τη Ρόμα πέτυχε συνολικά τέσσερα γκολ. Έκλεισε την καριέρα του μετά από ένα σύντομο πέρασμα στην Αλεξάνδρεια στη Serie C1.
Από το 2001 είναι μέλος του επιτελείου της Τορίνο, εστιάζοντας συγκεκριμένα στις υποδομές της ομάδας. Στις 5 Ιουλίου 2014 το συμβόλαιό του ανανεώθηκε στις 30 Ιουνίου 2016, ως επικεφαλής του συστήματος νέων του Τορίνο.
Σύλλογος
Τορίνο
Ascoli
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Αλεσσάντρια Κάλτσιο 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άσκολι Κάλτσιο 1898 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Παλαίφατος ο Αθηναίος
Ο Παλαίφατος ο Αθηναίος ήταν, σύμφωνα με τη Σούδα, μυθικός επικός ποιητής, γιος του Ακταίου και της Βοιούς ή του Ιοκλέους και της Μετάνειρας ή, κατ᾿ άλλους, του Ερμή. Θεωρούνταν αρχαιότερος από τον Όμηρο ή ακόμη και από την Φημονόη (την μυθική πρώτη Πυθία των Δελφών, που είχε, όπως λέγανε, επινοήσει το δακτυλικό εξάμετρο για να εκφράζει τους χρησμούς της). Σύμφωνα πάντα με τη Σούδα, ο Παλαίφατος είχε γράψει τα έπη: * Κοσμοποιΐα,
Ο ποιητής του 5ου μ.Χ. αιώνα Χριστόδωρος ο Κοπτίτης σε ένα ποίημα του που διασώζεται στο δεύτερο βιβλίο της Ελληνικής Ανθολογίας παρουσιάζει τον Παλαίφατο ως σεβάσμιο δαφνοστεφανομένο βάρδο και προφήτη:.
Καστρί Σερρών
Το Καστρί είναι ορεινό παλαιό χωριό του Νομού Σερρών, το οποίο δεν κατοικείται σήμερα. Ανήκει στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας, στην Δ.Ε. Τραγίλου, και βρίσκεται στα Κερδύλια όρη. Οι περισσότεροι κάτοικοι που εγκατέλειψαν το χωριό, εγκαταστάθηκαν στην σημερινή Ευκαρπία Σερρών, με τους άλλους να διασκορπίζονται σε γειτονικά χωριά. Στο χωριό λειτουργούσε Δημοτικό Σχολείο, ενώ εκεί σήμερα δε βρίσκονται παρά μόνο τα ερείπιά του, ερείπια οικιών, ένα πηγάδι, μία κρήνη για ζώα, ένα εκκλησάκι, μονάδες κτηνοτρόφων οι οποίοι παραμένουν προσωρινά σε καλύβες και δραστηριοποιούνται εκεί, καθώς και ο Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών.
Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών
Στο χωριό επίσης υπάρχει μέχρι σήμερα ο Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών, ο οποίος συχνά αναφέρεται και ως μοναστήρι. Ο Ναός πανηγυρίζει 2 φορές τον χρόνο, στις 8 Νοεμβρίου, ανήμερα της σύναξης των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, αλλά και στις 6 Σεπτεμβρίου, ανήμερα της ανάμνησης του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, γιορτή η οποία καθιερώθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης το 2018. Κτισμένος σε ύψωμα, είναι ορατός από την είσοδο του χωριού. Είναι πέτρινος, ενώ διαθέτει και καμπαναριό, στο οποίο μάλιστα βρίσκεται εντοιχισμένη μία Αρχαία Ελληνική επιγραφή που βρέθηκε στην περιοχή. Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί, πως έχει αναφερθεί περιστατικό θαύματος στον Ιερό Ναό. Προσκυνητές του Ιερού Ναού, παρατήρησαν Τον Χριστό στην εικόνα του Αγίου Μανδηλίου, πάνω από την είσοδο του Ιερού, να ανοιγοκλείνει τα Μάτια Του. Κατά το βράδυ από την παραμονή προς την ημέρα της εορτής, πιστοί κοιμούνται στον Ιερό Ναό, ενώ τελείται Θεία Λειτουργία ανήμερα της εορτής. Το πανηγύρι που διεξάγεται ανήμερα της εορτής μπροστά από την είσοδο του προαύλιου χώρου, συγκεντρώνει ακόμη και εκδρομές με λεωφορεία, ενώ πωλούνται φυσικά από πωλητές κρεατικά, ποτά, τρόφιμα κ.ά.
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Κηφεύς (τουφέκι)
Το Κηφεύς είναι ελληνικό τουφέκι σχεδιασμένο από τον Αθανάσιο Καλλιγέρη της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων. Παράγεται από το 1995 και ονομάστηκε από ένα αρχαίο μυθικό βασιλιά. Το Κηφεύς διαθέτει φυσίγγια 7.62 x 51 mm ΝΑΤΟ.
FAIRFOX 2000 - Tο πρώτο Ελληνικό κυνηγετικό ραβδωτό τυφέκιο.
H Ελληνική Βιομηχανία Όπλων ΕΒΟ ξεκίνησε τη σχεδίαση του από τον Αθανάσιο Καλλιγέρη  το 1982 και προχώρησε στη παραγωγή του το 1984, στο εργοστάσιό της στο Αίγιο. Τα κριτήρια για την σχεδίαση ήταν:
α) Απλός μηχανισμός ως προς την λειτουργία και την κατασκευή.
β) Χαμηλό κόστος κατασκευής
γ) Ανθεκτικό κλείστρο στα δημοφιλή κυνηγετικά φυσίγγια διαμετρήματος 30-06,308 win,6,5x55se
Παραλλαγές
Υπάρχουν μόνο δύο παραλλαγές του όπλου:
Μπρούνο Πέρες
Ο Μπρούνο ντα Σίλβα Πέρες (γεννημένος την 1η Μαρτίου 1990), γνωστός ως Μπρούνο Πέρες, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως δεξί μπακ για την Τραμπζονσπόρ.
Audax
Γεννημένος στο Σάο Πάολο, ο Μπρούνο Πέρες ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την Audax São Paulo Esporte Clube και τελικά δόθηκε δανεικός στην Clube Atlético Bragantino. Έκανε 6 συμμετοχές για τον σύλλογο, σκοράροντας μία φορά.
Την επόμενη χρονιά, ο Peres επέστρεψε στην Audax, αλλά δόθηκε ξανά δανεικός, αυτή τη φορά στο Guarani Futebol Clube. Έπαιξε σε 16 αγώνες της Serie B και σε 17 αγώνες Campeonato Paulista.
Σάντος
Στις 5 Ιουλίου 2012, ο Πέρες υπέγραψε δανεικό συμβόλαιο για ενάμιση χρόνο με τη Σάντος FC. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σάντος τρεις μέρες αργότερα, στον αγώνα με την Γκρέμιο. Ο Πέρες σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στις 29 Ιουλίου, ενάντια στην Πόντε Πρέτα. Ο Μπρούνο ολοκλήρωσε τη σεζόν με 27 συμμετοχές για τον σύλλογο (25 για το πρωτάθλημα), σκοράροντας δύο φορές.
Στις 15 Ιανουαρίου 2013, ανακοινώθηκε ότι θα ενταχθεί στην SC Internacional με τετραετές συμβόλαιο. Ωστόσο, το Κολοράντο έπρεπε να καταβάλει αποζημίωση στη Σάντος και τρεις ημέρες αργότερα, η συμφωνία κατέρρευσε. Ο Σάντος υπέγραψε μόνιμα τον παίκτη την ίδια μέρα.
Μεγάλος Ποντιάς Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Μπρούνο Πέρες
Σάντος
Μετά την άφιξη του Cicinho, ο Peres χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως εφεδρικό στον πρώτο και εμφανίστηκε μόνο σε 11 αγώνες πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας.
Τορίνο
Στις 16 Ιουνίου 2014, Μπρούνο Πέρες μετακόμισε στην Serie A πλευρά Τορίνο, για € αμοιβή 2 εκατομμύρια. Μετά από μακροχρόνια προβλήματα σχετικά με την εγγραφή του ως παίκτης εκτός ΕΕ, Πέρες έκανε το ντεμπούτο του για τον σύλλογο στις 21 Σεπτεμβρίου, αντικαθιστώντας τον Κριστιάν Μολινάρο στο 69ο λεπτό της εντός έδρας ήττας με 0-1 από την Ελλάς Βερόνα. πέναλτι στο 87' αστόχησε ο Ομάρ Ελ Καντουρί.
Ο Μπρούνο Πέρες έκανε το πρώτο του ξεκίνημα στις 24 Σεπτεμβρίου 2014, σε μια εκτός έδρας νίκη με 2–1 εναντίον της Κάλιαρι, και βοήθησε τον Φάμπιο Κουαλιαρέλα στην εντός έδρας ισοπαλία 1–1 εναντίον της Φιορεντίνα τέσσερις ημέρες αργότερα. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στις 30 Νοεμβρίου, σημειώνοντας το στιγμιαίο 1-1 εναντίον της Γιουβέντους, αφού έτρεξε για 78 μέτρα με την μπάλα, ξεκινώντας από την άμυνα. Την 1η Φεβρουαρίου 2015, σημείωσε το τελευταίο γκολ σε μια εντός έδρας νίκη με 5–1 εναντίον της Σαμπντόρια, σε ασίστ του συμπαίκτη του Μάρκο Μπενάσι. Στις 29 Απριλίου 2015, άνοιξε το σκορ σε έναν εκτός έδρας αγώνα με την Παλέρμο (ο αγώνας θα έληγε 2–2). Ολοκλήρωσε τη σεζόν με τρία γκολ σε 34 συμμετοχές, συμβάλλοντας καθοριστικά στη σεζόν της Τορίνο, που έκλεισε στην ένατη θέση.
Dexter
Ντέξτερ (Dexter) είναι αμερικάνικη, δραματική τηλεοπτική σειρά με επίκεντρο τον Ντέξτερ Μόργκαν (Dexter Morgan), ο οποίος εργάζεται σαν τεχνικός ανάλυσης διασποράς αίματος στα αιματολογικά εργαστήρια της Αστυνομίας του Μαϊάμι και τα βράδια μετατρέπεται σε ψυχοπαθή δολοφόνο.
Μπρούνο Πέρες
Τορίνο
Στις 26 Νοεμβρίου 2015, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο μέχρι το 2020, διπλασιάζοντας τον μισθό του σε 800.000 ευρώ.
Βεζίρης
Ανάμεσα στα βασίλεια της σύγχρονης εποχής, ξεχωρίζει η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκεί ονόμαζαν vezir τους πιο σημαντικούς πασάδες, δηλ. κυβερνήτες επαρχιών που έχαιραν σχετικής αυτονομίας - ένα αξίωμα τόσο σημαντικό που εξασφάλιζε συμμετοχή στο διβάνι, το στενό συμβουλευτικό όργανο του σουλτάνου, το οποίο βαθμιαία μετατράπηκε σε υπουργικό συμβούλιο. Ο συντονιστής του οργάνου ονομαζόταν επίσης vezir (απ' τα τέλη του 14ου αι. vezir-i azam, μέγας βεζίρης) και ήταν ο σπουδαιότερος πολιτειακός παράγοντας μετά το σουλτάνο, κάτι σαν πρωθυπουργός. Τα αξιώματα αυτά καταργήθηκαν μόλις το 1923, όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ ανακήρυξε την Τουρκική Δημοκρατία, υιοθετώντας παράλληλα μια πιο δυτική διοικητική οργάνωση και ορολογία.
Στις μέρες μας, η λέξη συνεχίζει να χρησιμοποιείται στα περισσότερα κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής σημαίνοντας τον υπουργό, αλλά μόνο στο εσωτερικό τους ή στις μεταξύ τους επαφές. Στις διεθνείς σχέσεις τους χρησιμοποιούν τη δυτική ορολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι Κατηγορία:Τίτλοι ευγενείας
Μπρούνο Πέρες
Ρόμα
Στις 16 Αυγούστου 2016, ο Πέρες εντάχθηκε στη Ρόμα ως δανεικός από την Τορίνο, έναντι αμοιβής 1 εκατομμυρίου ευρώ, με υπό όρους υποχρέωση αγοράς – ανάλογα με την ολοκλήρωση ορισμένων στόχων απόδοσης – έναντι αμοιβής 12,5 εκατομμυρίων ευρώ. Επιπλέον, η Τορίνο θα λάβει επιπλέον 1,5 εκατομμύριο ευρώ για ορισμένους αθλητικούς στόχους που επιτεύχθηκαν από τον σύλλογο και τον παίκτη, καθιστώντας τη συνολική αμοιβή το πολύ 15 εκατομμύρια ευρώ. The permanent transfer of Peres to Roma was confirmed on 26 June 2017.
Δανεικός στη Σάο Πάολο
Στις 6 Ιουλίου 2018, ο Μπρούνο Πέρες υπέγραψε με τη Σάο Πάολο ως δανεικός από τη Ρόμα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2019.
Δανεικός στην Sport Recife
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2019, ο Μπρούνο Πέρες εντάχθηκε στην ομάδα της Série B Sport Recife ως δανεικός μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2019.
Στυλ παιχνιδιού
Ο Πέρες είναι παίκτης με τη δεξιά πλευρά με εξαιρετική επιτάχυνση, ρυθμό, αξιοσημείωτες ικανότητες στην ντρίμπλα και καλό σουτ από απόσταση. ένας επιθετικός αμυντικός, είναι ικανός να παίξει οπουδήποτε κατά μήκος της δεξιάς πλευράς και έχει χρησιμοποιηθεί ως μπακ, ως ακραίο μπακ και ως χαφ. Το 2015–16, ο Πέρες ήταν ο αμυντικός που ολοκλήρωσε τις περισσότερες ντρίμπλες (83) και βολές προς το τέρμα (15) στα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης.
Διακρίσεις
Σάντος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε Ατλέτικο Μπραγκαντίνο Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Dexter
Η σειρά έκανε πρεμιέρα την 1η Οκτωβρίου 2006, στο Showtime και η πέμπτη σεζόν τελείωσε στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Στις 2 Δεκεμβρίου 2010, η σειρά ανανεώθηκε για έκτη σεζόν. Τοποθετημένη στο Μαϊάμι, η πρώτη σεζόν είναι βασισμένη σε μεγάλο βαθμό στο μυθιστόρημα Darkly Dreaming Dexter (Τα σκοτεινά όνειρα του Ντέξτερ) του Τζεφ Λίντσεϊ, το πρώτο της σειράς βιβλίων Ντέξτερ. Οι επόμενες σεζόν εξελίσσονταν ανεξάρτητα από τα βιβλία του Λίντσεϊ.
Ο Ντέξτερ δολοφονεί έχοντας ως βάση τον "Κώδικα του Χάρι", ένα σύνολο ηθικών κανόνων και διαδικασιών, επινοημένες από τον θετό του πατέρα Χάρι Μόργκαν (αστυνομικό του Μαϊάμι) για να βεβαιωθεί ότι ο Ντέξτερ δεν θα συλληφθεί και για να διασφαλίσει ότι θα δολοφονεί μόνο άλλους δολοφόνους. Ο Χάρι εκπαίδευσε ακόμη τον Ντέξτερ ώστε να αλληλεπιδρά πειστικά με τους υπόλοιπους ανθρώπους πάρα την διασχιστική ψυχική του ασθένεια, για την οποία ο Χάρι πίστευε ότι είναι ψυχοπάθεια, και η οποία προέκυψε όταν ο Ντέξτερ έγινε μάρτυρας της βίαιης δολοφονίας της βιολογικής του μητέρας, Λόρα Μόουσερ (Laura Moser).
Ως ενήλικας, ο Ντέξτερ έχει σε μεγάλο βαθμό ξεφύγει κάθε υποψίας (με κάποιες εξαιρέσεις) με το να είναι καλόκαρδος και γενναιόδωρος και να διατηρεί γενικά, επιφανειακές σχέσεις. Ωστόσο, η αφοσίωσή του στην θετή του αδερφή Ντέμπρα, στην κοπέλα του (αργότερα σύζυγο), Ρίτα, στα θετά του παιδιά, Άστορ και Κόντι, και αργότερα στον βιολογικό του γιο, Χάρισον, έχει περιπλέξει την διπλή του ζωή και τον έχουν κάνει να αμφισβητήσει την ανάγκη του να δολοφονεί. Στην πραγματικότητα, στην πρώτη σεζόν, νεοανακαλυφθείσες αναμνήσεις της δολοφονίας της μητέρας του θέτουν σε κίνηση τον αργό αλλά σταθερό εξανθρωπισμό του Ντέξτερ, προχωρώντας περαιτέρω με κάθε σεζόν, όπου ο Ντέξτερ αρχίζει να βιώνει μια ποικιλία συναισθημάτων για πρώτη φορά μετά από χρόνια.
Βραβεία
Η σειρά Ντέξτερ έχεις προταθεί για αρκετά βραβεία. Έχεις βραβευτεί για 19 Primetime Emmy Awards, στις κατηγορίες Outstanding Drama Series και Outstanding Lead Actor in a Drama Series (για τον Michael C. Hall), 3 φορές συνεχόμενα, από το 2008 ως το 2010. Έχει επίσης λάβει πάνω από μια ντουζίνα Creative Arts Emmy Awards. Επίσης, ήταν υποψήφια για 7 Χρυσές Σφαίρες (κέρδισε 2), 14 Satellite Awards (κέρδισε 7), 18 Saturn Awards (κέρδισε 5), 8 Screen Actors Guild Awards (κέρδισε 1), και 5 Writers Guild of America Awards
Άννα της Πολωνίας, κόμισσα του Τσέλιε
Η Άννα, πολων. Anna z Polski (1366 - 1425) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Τσέλιε.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη (1η από τον 4ο γάμο) του Καζιμίρ Γ΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Πολωνίας και της Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ερρίκου Ε΄ του Σιδηρού, δούκα του Ζάγκαν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1380 τον Γουλιέλμο των Τσέλιε κόμη του Τσέλιε και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Θέατρο Μάσιμο Βιτόριο Εμανουέλε
Το Θέατρο Μάσσιμο Βιττόριο Εμανουέλε είναι το μεγαλύτερο λυρικό θέατρο της Ιταλίας και όταν ανεγέρθηκε ήταν το τρίτο σε μέγεθος στον κόσμο, μετά την παρισινή Οπερά και την Κρατική Όπερα της Βιέννης. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης του Παλέρμο και η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1875 για να ολοκληρωθεί 16 χρόνια αργότερα. Το όνομα Μάσσιμο (που σημαίνει κορυφαίο) είναι συνηθισμένη ονομασία θεάτρων στην Ιταλία, παραπέμποντας έτσι στον Μεγάλο Ιππόδρομο (Circo Massimo) της αρχαίας Ρώμης, τη μεγαλύτερη κατασκευή για θεάματα που έχει ποτέ κτιστεί. Το όνομα Βιττόριο Εμανουέλε προστέθηκε προς τιμήν του Βίκτωρος Εμμανουήλ Β΄, πρώτου βασιλιά της Ιταλίας κατά την ενοποίησή της το 1861.
Ιστορία
Ενώ η Σικελία ανήκε ακόμη στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών, και ενώ διάφορα πρόχειρα κτίσματα εξυπηρετούσαν τις ανάγκες της πόλης για παραστάσεις κλασσικής μουσικής, γίνονταν συζητήσεις για την ανάγκη του Παλέρμο να αποκτήσει ένα νέο, ευρύχωρο και μοντέρνο λυρικό θέατρο, που θα λάμπρυνε τη δεύτερη σε μέγεθος πόλη του Βασιλείου. Το 1859 μάλιστα, είχε επιλεγεί ένας χώρος στην πλατεία Μαρίνα για το νέο κτήριο που θα αφιερωνόταν στο βασιλιά Φερδινάνδο Β΄. Μετά την προσάρτηση της Σικελίας στο Βασίλειο της Ιταλίας το δημοτικό συμβούλιο διάλεξε τελικά την περιοχή της Πόρτα Μακέντα, ως την ιδανικότερη, σαν συμβολικό σημείο της ένωσης της παλιάς πόλης με τη σύγχρονη. Για να ελευθερωθεί ο χώρος, απαλλοτριώθηκαν και γκρεμίστηκαν 3 μοναστήρια με τις αντίστοιχες εκκλησίες τους: η μονή του Αγίου Ιουλιανού, η μονή των Στιγμάτων του Εσταυρωμένου και η μονή της Αγίας Αγάθης, κτισμένη στο σημείο που εικάζεται ότι ήταν η κατοικία της. Γι’ αυτό το λόγο, η παράδοση θέλει να τριγυρίζει μέσα στο θέατρο το φάντασμα της «καλογρίτσας», δηλαδή μιας μοναχής της οποίας συλήθηκε ο τάφος κατά την ανοικοδόμηση του θεάτρου.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1864 ο δήμαρχος της πόλης προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό για την ανέγερση του θεάτρου, Στις 4 Σεπτεμβρίου 1868 η επιτροπή, της οποίας πρόεδρος ήταν ο Γκόττφριντ Σέμπερ, ο αρχιτέκτονας της Όπερας της Δρέσδης, απένειμε το πρώτο βραβείο στον Σικελό αρχιτέκτονα Τζιοβάν Μπατίστα Φιλίππο Μπαζίλε. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1875. Οι εργασίες σταμάτησαν το 1878 και ξανάρχισαν το 1890. Όμως στις 16 Ιουνίου 1891 ο Μπαζίλε απεβίωσε. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Ερνέστο Μπαζίλε, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της Αρ Νουβώ, ο οποίος ολοκλήρωσε τα σχέδια του πατέρα του και έφερε εις πέρας την οικοδόμηση του θεάτρου. Τα εγκαίνια έλαβαν χώρα στις 16 Μαΐου 1897 με το ανέβασμα, για πρώτη φορά στο Παλέρμο, της όπερας του Βέρντι Φάλσταφ.
Τις πρώτες δεκαετίες, τη λειτουργία του θεάτρου αναλάμβαναν διάφορες ιδιωτικές επιχειρήσεις, πολλές φορές με ετήσια ανάθεση. Από το 1935 δημιουργήθηκε ο Αυτόνομος Οργανισμός του Θεάτρου Μάσσιμο του Παλέρμο, που ήταν πια ο υπεύθυνος για την λειτουργία του. Η έλλειψη όμως σωστής συντήρησης για αρκετά χρόνια οδήγησε τους υπεύθυνους να το κλείσουν το 1974 γιατί ήταν απαραίτητες πλέον σοβαρές εργασίες ανακαίνισης. Η τελευταία παράσταση ήταν πάλι μια όπερα του Βέρντι, αυτή τη φορά ο Ναμπούκο. Η ανακαίνιση κράτησε περισσότερα χρόνια από την ανοικοδόμησή του και συνοδεύτηκε από αναθέσεις σε εταιρείες ανίκανες να φέρουν εις πέρας το έργο, κατηγορίες για διασπάθιση τεράστιων ποσών δημόσιου χρήματος και χρηματισμό και ολοκληρώθηκε τελικά με την ανταπόκριση ιδιωτών σπόνσορ στο κάλεσμα του δημάρχου. Το θέατρο ξανάνοιξε στις 12 Μαΐου 1997, με μια συναυλία, το πρώτο μέρος της οποίας διεύθυνε ο μαέστρος Φράνκο Μαννίνο και το δεύτερο ο Κλάουντιο Αμπάντο με τη Φιλαρμονική Βερολίνου.
Αρχιτεκτονική
Η πρόσοψη του θεάτρου και τα βασικά αρχιτεκτονικά μέλη παραπέμπουν μεν στο Νεοκλασικισμό αλλά η κάτοψη και η στέγη αποτελούν σαφέστερες αναφορές στις Βασιλικές της αρχαιότητας ενώ η διακόσμηση είναι ένα κράμα νεοκλασικισμού και αρ νουβώ. Τα δυο μπρούτζινα συμπλέγματα με τους λέοντες που περιστοιχίζουν τις επιβλητικές μαρμάρινες σκάλες, αναπαριστούν δυο γυναικείες αλληγορικές μορφές, την Τραγωδία (του γλύπτη Μπενεντέττο Τσιβιλέττι) και την Όπερα (του γλύπτη Μάριο Ρουτέλλι). Την είσοδο κοσμεί ένας εξάστυλος πρόναος με κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού. Η ζωφόρος φέρει την επιγραφή: «''Η τέχνη ανανεώνει τους λαούς και αποκαλύπτει τον βίο τους. Μάταιη η από σκηνής τέρψη αν δεν στοχεύει στην προετοιμασία του μέλλοντος''». Οι περιμετρικοί τοίχοι κοσμούνται από 70 ημικίονες στον ίδιο ρυθμό και εναλλάσσονται με παράθυρα και όπου δεν ήταν εφικτό για λειτουργικούς λόγους να υπάρχουν παράθυρα κατασκευάστηκαν, για λόγους συμμετρίας της εξωτερικής όψης, ψεύτικα παράθυρα. Η πέτρινη τοιχοποιία καθώς και οι κίονες είναι κατασκευασμένα από τόφφο στο χρώμα της ώχρας, ενώ τα κιονόκρανα, τα γύψινα ακρωτήρια και οι βάσεις των κιόνων είναι λευκά. Ο θόλος, που δεσπόζει στο κέντρο του κτιρίου, πάνω από την πλατεία, έχει διάμετρο 28,73 μέτρα και αποτελείται από μια σιδηροκατασκευή, που καλύπτεται από μπρούτζινα πολύχρωμα λέπια, και η οποία καταλήγει στην κορυφή της σε ένα κορινθιακό αγγείο. Η χρωματική παλέτα του εξωτερικού συνόλου συμπληρώνεται από την κεραμοσκεπή των υπολοίπων χώρων, κατασκευασμένη από κεραμίδια Μασσαλίας, η δε κάλυψη της οροφής πάνω από τη σκηνή είναι κατασκευασμένη από ειδικά κεραμίδια που έγιναν στην Πάντοβα σε σχέδια του Μπαζίλε, σύμφωνα με την πήλινη κεράμωση κορινθιακού τύπου του Ναού της Αφαίας και του Ναού Επικούριου Απόλλωνα.
Για τα δάπεδα προτιμήθηκαν σχεδόν πάντα τα μάρμαρα (άσπρα, κόκκινα και σε κάποιες περιπτώσεις τα πιο πολύτιμα κίτρινα) που προέρχονταν από σικελικά λατομεία. Αν και χρησιμοποιήθηκε σε πολλές περιπτώσεις από τον Μπαζίλε, για τον σκελετό του κτιρίου, ο σίδηρος αντί του πιο παραδοσιακού ξύλου, ωστόσο αυτό δεν ήταν εφικτό για το χώρο της πλατείας, για λόγους ακουστικής. Η πλατεία επενδύθηκε με ελάσματα φιλύρας τοποθετημένα σε τελάρα καστανιάς με αποτέλεσμα η ακουστική του χώρου να θεωρείται εξαιρετική. Η πλατεία, στα σχέδια του Μπαζίλε, μπορούσε να χωρέσει 3000 θεατές, όμως οι σύγχρονοι κανόνες ασφαλείας επιτρέπουν μόνο 1.381 θέσεις. Η πλατεία είναι πεταλόσχημη και έχει μια κλίση 4%, αντίθετα από τη σκηνή που έχει κλίση 6,5%. Διαθέτει 5 ορόφους με 31 θεωρεία ο καθένας τους. Η μεγάλη αυλαία αναπαριστά την πομπή ενθρόνισης του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας και είναι έργο του Τζιουζέππε Σιούτι.
μικρογραφία | αριστερά |Το εσωτερικό του θεάτρου.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Δημοσθένης Πρωτοπαπαδάκης
Ο Δημοσθένης Πρωτοπαπαδάκης (1873 - 14 Αυγούστου 1955) ήταν Έλληνας καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, του οποίου την περίοδο 1934 - 1935 χρημάτισε πρύτανης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Απείρανθο Νάξου και ήταν γιος του Εμμανουήλ Πρωτοπαπαδάκη, δασκάλου στο επάγγελμα, και της Ευδοκίας Μπακόλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιές οικογένειες της Νάξου ενώ αδερφός του ήταν ο πρωθυπουργός Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης. Μεγάλωσε στην Απείρανθο, όπου και φοίτησε στο εκεί δημοτικό, και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα περατώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του στο Βαρβάκειο σχολείο. Σπούδασε στη Ανώτατη Εθνική Σχολή Γεφυροδοποιών στη Γαλλία, απ' όπου αποφοίτησε το 1897, και εργάστηκε σε γαλλικές εταιρείες. Με την ιδιότητα αυτή ταξίδεψε στην Αιθιοπία με σκοπό την εκπόνηση σχετικής μελέτης για την χάραξη του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε στην χάραξη της σιδηροδρομικής γραμμής Μύλων - Καλαμών, στην βρετανική υπηρεσία Ηρακλείου Κρήτης καθώς και ως τεχνικός διευθυντής του Δήμου Αθηναίων (1921). Μαζί με τον αδελφό του ανέλαβε πολλά ιδιωτικά έργα σε όλη την ελλαδική επικράτεια.
Το 1908 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα σιδηροδρομικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου των Δημοσίων Έργων και των Σιδηροδρόμων καθώς και πρύτανης του ΕΜΠ την περίοδο 1934 - 1935.
Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1955.
Πηγές
Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Γιώργος Κλαυδιανός
Ο Γιώργος Κλαυδιανός (9 Μαρτίου 1947 - 9 Σεπτεμβρίου 2016), του Ιωάννη και της Μαρίας, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ζακύνθου στις εκλογές του 1981 με το ΠΑΣΟΚ. Το 1990 έγινε ξανά βουλευτής, αντικαθιστώντας, έπειτα από απόφαση του Εκλογοδικείου, τον Δημήτρη Παλαιοθόδωρο. Επί αρκετά χρόνια ήταν στη διοίκηση του ΟΛΠ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από καρκίνο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 70 ετών το 2016 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου στο Φιολίτι. Ήταν σύζυγος της Άννας Κλαυδιανού και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιάννη και τη Μαρία. Η κόρη του, Μαρία, εξελέγη επίσης βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Άιλον Ντάργουιν Ταβέλα
Ο Άιλον Ντάργουιν Ταβέλα (Aylon Darwin Tavella) (γεννημένος στις 7 Απριλίου 1992), γνωστός απλά ως Aylon, είναι ένας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που παίζει ως επιθετικός για την CSA.
Καριέρα
Γεννημένος στο Esteio του Rio Grande do Sul, ο Aylon ξεκίνησε την καριέρα του στο Sport Club Internacional. Έκανε την πρώτη του κλήση στους ηλικιωμένους στις 14 Νοεμβρίου 2013, παραμένοντας αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός καθώς έχασαν με 2-1 στο Clube Atlético Mineiro στο Campeonato Brasileiro Série A της χρονιάς και επανέλαβε το κατόρθωμα τρεις μέρες αργότερα σε μια ήττα 3-1 στο Goias. Esporte Clube.
Το επόμενο έτος, στις 18 Ιανουαρίου, he scored on his senior debut in a 2–0 home win over Esporte Clube São Luiz in the first game of the year's Campeonato Gaúcho. Eight days later, in the first minute of the game, he scored in a 2–1 win at Esporte Clube Passo Fundo. He totalled two goals in six games as Inter won the title.
Στις 25 Μαΐου 2014, ο Aylon έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Βραζιλίας, αντικαθιστώντας τη Valdívia για τα τελευταία 12 λεπτά μιας εντός έδρας ήττας 3–1 από την Esporte Clube Cruzeiro. Η μοναδική του άλλη εμφάνιση στη σεζόν ήταν στις 7 Σεπτεμβρίου, όταν μπήκε στον πρόσθετο χρόνο στο τέλος της ήττας με 3–2 από τη Figueirense FC στο Estádio Beira-Rio.
Στις 16 Ιανουαρίου 2015, ο Aylon δόθηκε δανεικός στην Paysandu Sport Club για τη χρονιά. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα από την Μπελέμ στις 21 Φεβρουαρίου, παίζοντας τα 90 λεπτά της εντός έδρας νίκης 2–0 επί της Santos Futebol Clube (AP) στον πρώτο γύρο του Copa Verde της χρονιάς (3–1 συνολικά). Σκόραρε το πρώτο του γκολ για την ομάδα στις 7 Μαρτίου στον επόμενο γύρο, ανοίγοντας μια νίκη 4–1 επί της Nacional-AM στο Estadio Leonidas Sodre de Castro. Ο Aylon εκπροσώπησε επίσης τους Papão στη φετινή Série B, σκοράροντας τέσσερα γκολ σε 28 αγώνες, συμπεριλαμβανομένων δύο στις 13 Νοεμβρίου σε μια εντός έδρας νίκη με 3–2 επί της Luverdense Esporte Clube.
Η Chapecoense υπέγραψε συμβόλαιο με τον τον Aylon για τη σεζόν 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέντρο Σπορτίβο Αλαγκοάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε (Μίνας Ζεράις) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκοϊάς Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παϊσαντού Σπορτ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαπεκοένσε
Στραγαλατζής
Ο στραγαλατζής ή στραγαλάς ήταν παραδοσιακό επάγγελμα που άκμασε τον 18ο αιώνα. Ο στραγαλατζής ήταν πλανόδιος πωλητής και πουλούσε στραγάλια. Οι πελάτες του ήταν κυρίως νεανικό κοινό. Όπως όλοι οι πωλητές της εποχής εκείνης κρατούσε τεφτέρι, όπου έγραφε τα χρωστούμενα πουλώντας με πίστωση.