cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαρλ ντε Γκωλ
Πολιτική σταδιοδρομία
Από νωρίς υποστήριξε την προσέγγιση της Ελλάδας στην (τότε) ΕΟΚ, πράγμα που τόνισε και κατά τη διάρκεια τις επίσκεψης του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Παρίσι. Επίσης ήταν υπέρ της προστασίας της Ελλάδος από τους επικίνδυνους γείτονές της. Ο Ντε Γκωλ δέχτηκε και πρόσκληση από τον Βασιλιά Παύλο να επισκεφθεί την Ελλάδα. Έτσι, στις 16 Μαΐου του 1963 έφτασε στην Αθήνα ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στρατηγός Ντε Γκωλ, συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Κουβ ντε Μιρβίλ. Η υποδοχή που του έγινε ήταν εντυπωσιακή. Η κυβέρνηση Καραμανλή έπαιξε με μεγάλη προσοχή το ευρωπαϊκό χαρτί, προκειμένου να επωφεληθεί από τη σύνδεση με την Ε.Ο.Κ., φροντίζοντας ταυτόχρονα να μην υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία για τον σταθερό προσανατολισμό της στην Ατλαντική Συμμαχία, δεδομένου ότι ο Ντε Γκωλ την εποχή εκείνη συμβόλιζε την τάση χειραφέτησης της Ευρώπης από την αμερικανική κηδεμονία. Το σημαντικότερο όφελος από την επίσκεψη Ντε Γκωλ για την κυβέρνηση Καραμανλή ήταν η απόκτηση ενός πολιτικού κεφαλαίου, το οποίο όμως εξανεμίστηκε αμέσως από τη θύελλα που προκάλεσε η δολοφονία του βουλευτή της Ε.Δ.Α. Γρηγόρη Λαμπράκη, τρεις μόλις ημέρες μετά την αναχώρηση του Ντε Γκωλ από τη Θεσσαλονίκη. Εκεί, απαντώντας σε σχετική προσφώνηση του Καραμανλή, ο Γάλλος πρόεδρος δήλωσε για τη Μακεδονία: "Είναι διά την χώραν σας μια περιοχή υψίστης σημασίας, από απόψεως εθνικής, οικονομικής, πολιτικής, στρατιωτικής ως και από απόψεως της αμύνης σας και της ιδικής μας αμοιβαίως". Στις δημόσιες τελετές κυριάρχησε η επιβλητική, λιτή φιγούρα του στρατηγού, όπως και κατά την ομιλία του στη Βουλή των Ελλήνων την οποία παρακολούθησε και ο Κ. Καραμανλής ή στην επίσκεψή του στον Άγνωστο Στρατιώτη, με την αντίθεση ανάμεσα στα πολλά παράσημα των Ελλήνων αξιωματικών που τον συνόδευαν και στο μοναδικό που εκείνος έφερε, τον Σταυρό της Λορένης.
Σημείο των καιρών, οι προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Γαλλία στις 5 και 19 Δεκεμβρίου του 1965 αποδείχθηκαν για τον στρατηγό Ντε Γκωλ εξαιρετικά δύσκολες. Οι εκλογές του 1965 εισήγαγαν δύο σημαντικές καινοτομίες στη γαλλική πολιτική ζωή. Ήταν οι πρώτες που διεξήχθησαν με το νέο σύστημα της απευθείας εκλογής προέδρου από τον λαό και ήταν επίσης οι πρώτες στις οποίες τα ηλεκτρονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο, διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο, ανοίγοντας εντελώς νέους ορίζοντες για την αντιπολίτευση. Την επομένη του πρώτου γύρου, η γαλλική και διεθνής κοινή γνώμη πληροφορήθηκε έκπληκτη ότι ο Ντε Γκωλ, ο οποίος απαξίωσε να διεξαγάγει την έντονη προεκλογική εκστρατεία που απαιτούσαν οι περιστάσεις, δεν απέσπασε την απόλυτη πλειοψηφία και ότι θα υποχρεωνόταν να αντιμετωπίσει σε δεύτερο γύρο τον κοινό υποψήφιο σοσιαλιστών-κομμουνιστών, Φρανσουά Μιτεράν. Ο Μιτεράν εκμεταλλεύτηκε άλλωστε επιδέξια τόσο την οικονομική κρίση που μάστιζε τη χώρα όσο και τη διαφορά ηλικίας του από τον δύστροπο στρατηγό, ο αυταρχισμός του οποίου άρχισε να εξοργίζει ολοένα και περισσότερους Γάλλους. Στον δεύτερο γύρο, ο στρατηγός δεν ηττήθηκε. Οι συνθήκες δεν ήταν ακόμη ώριμες για μία τέτοια έκπληξη. Ωστόσο, ούτε ο δεύτερος γύρος τού έδωσε τον θρίαμβο στον οποίο ήλπιζε. Το 55,2% που έλαβε ήταν πολύ χαμηλό ποσοστό και ο Μιτεράν αναδείχθηκε πλέον σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη της γαλλικής κεντροαριστεράς.
Το 1966, ο Σαρλ ντε Γκωλ απέσυρε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Αν στην Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες το όνομα του Σαρλ ντε Γκωλ προκαλούσε γι' αυτό το λόγο αρνητικά συναισθήματα, στη Μόσχα ξεσήκωσε πραγματικό ενθουσιασμό, όπως είχε τη δυνατότητα να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι ο Γάλλος πρόεδρος κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στην ΕΣΣΔ (20 Ιουνίου - 1 Ιουλίου 1966). Ένα εκατομμύριο Μοσχοβίτες, με επικεφαλής ολόκληρη την κομματική και κρατική ηγεσία, αποθέωσαν τον Γάλλο ηγέτη. Στο τελικό κοινό ανακοινωθέν, που εγκαινίαζε μία περίοδο ευρύτατης οικονομικής, επιστημονικής, τεχνολογικής και πολιτιστικής συνεργασίας των δύο χωρών, τον τόνο έδωσαν δύο γαλλικές λέξεις-κλειδιά της γκολικής πολιτικής: η ύφεση (détente) και η επαναπροσέγγιση (raprochement) Ανατολής-Δύσης. Παράλληλα, αποφασίστηκε η δημιουργία "κόκκινης γραμμής" μεταξύ Κρεμλίνου και Μεγάρου των Ηλυσίων, κατ' αναλογία προς τη γραμμή άμεσης επικοινωνίας Μόσχας-Ουάσινγκτον για περιπτώσεις κρίσης. Πολιτικά και συμβολικά, η Μόσχα απέδωσε στη Γαλλία στάτους μεγάλης διεθνούς δύναμης, υπογραμμίζοντας πόσο νερό έχει κυλήσει κάτω από τις γέφυρες του Μόσκοβα από το Δεκέμβριο του 1944, όταν ένας ταπεινός Σαρλ ντε Γκωλ, αρχηγός μόλις 30.000 μαχητών σε μια υπόδουλη στους Ναζί και ντροπιασμένη από τη συνεργασία του Βισύ Γαλλία, γινόταν δεκτός από έναν αγέρωχο και κραταιό Ιωσήφ Στάλιν.
Αυτή τη νέα εικόνα της Γαλλίας ως μεγάλης, ανεξάρτητης διεθνούς δύναμης ενίσχυσε ο Σαρλ ντε Γκωλ με θεαματικές πυρηνικές δοκιμές στις γαλλικές αποικίες της Πολυνησίας και με τη διάρκειας τριών εβδομάδων περιοδεία του στον Τρίτο Κόσμο, από το Τζιμπουτί και την Αντίς Αμπέμπα μέχρι την Πνομ Πεν, τη Νουμεά και τη Γουαδελούπη. Πολλοί, εντός και εκτός Γαλλίας, τον ειρωνεύτηκαν για τη ροπή του προς τις ναπολεόντειες πόζες και του καταλόγιζαν εξωπραγματικό εθνικό μεγαλοϊδεατισμό.
Αποχώρηση
thumb|left|Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, [[Ρίτσαρντ Νίξον, επισκέπτεται τον πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ ένα μήνα πριν από την απόσυρση του τελευταίου.]] Το άδοξο αλλά όχι και πρόωρο τέλος της ιστορικής πολιτικής πορείας του Σαρλ ντε Γκωλ γράφτηκε τον Απρίλιο του 1969, με την απόσυρσή του από τον γαλλικό δημόσιο βίο. Πιστός μέχρι τέλους στη δική του προσέγγιση στην άσκηση της εξουσίας αλλά και βαθύτατα επηρεασμένος από τα γεγονότα του Μάη του 1968 και τις απεργίες που συντάραξαν έκτοτε τη Γαλλία, ο Ντε Γκωλ αποφάσισε να προχωρήσει σε αναθεώρηση του συντάγματος, η οποία θα αποτελούσε βαθύτατη τομή στην πολιτική και πολιτειακή δομή της Γαλλίας και να νομιμοποιήσει, όπως συνήθιζε, την απόφασή του με απ' ευθείας προσφυγή στον λαό, μέσω δημοψηφίσματος.
Στο επίκεντρο της αναθεώρησης βρισκόταν ο περιορισμός της Γερουσίας σε απλό συμβουλευτικό σώμα με την αφαίρεση και των τελευταίων ουσιαστικών αρμοδιοτήτων της και, κυρίως, η αναδιοργάνωση των περιφερειών με την παραχώρηση, σε εκλεγμένα όργανά τους, αυξημένων διοικητικών και οικονομικών αρμοδιοτήτων. Δηλαδή εκτεταμένη αποκέντρωση, πολιτική ριζοσπαστική για ένα παραδοσιακά συγκεντρωτικό κράτος όπως η Γαλλία. Από τον Φεβρουάριο, ωστόσο, ο Ντε Γκωλ κατέστησε σαφές στους Γάλλους ότι το δημοψήφισμα θα αποτελούσε και μία γενική δοκιμασία της ίδιας του της πολιτικής. Στις 11 Μαρτίου ο στρατηγός απηύθυνε, όπως το συνήθιζε σε τέτοιες περιπτώσεις, διάγγελμα προς το λαό. Θεωρητικά αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στα προβλεπόμενα από την αναθεώρηση, το διάγγελμα απέκτησε τελικά εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, καθώς ο στρατηγός διεύρυνε δραματικά το πεδίο της ομιλίας του. Το πρόβλημα, εξήγησε, δεν είναι άλλο από την αποτροπή μιας κοινωνικής έκρηξης, χωρίς, παράλληλα, να κινδυνεύσει ο δημοκρατικός χαρακτήρας του καθεστώτος: "Από τη φύση των πραγμάτων και των σημερινών γεγονότων... το δημοψήφισμα θα είναι μια επιλογή ανάμεσα στην πρόοδο και την αναστάτωση". Στις 10 Απριλίου, στο δεύτερο διάγγελμά του, το οποίο έλαβε τη μορφή τηλεοπτικής συνέντευξης, ο Σαρλ ντε Γκωλ έγινε πλέον απολύτως σαφής. Ερωτηθείς εάν το δημοψήφισμα θα κρίνει και την παραμονή του στην προεδρία, ο στρατηγός απάντησε χωρίς δισταγμό: "Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία... Εάν ο γαλλικός λαός αντισταθεί στη μεταρρύθμιση, τι είδους άνθρωπος θα ήμουν εάν δεν αντλούσα αμέσως το σωστό συμπέρασμα από μια τόσο βαθεία ρήξη και επιχειρούσα ανοήτως να διατηρήσω τη θέση που κατέχω;". Ο γαλλικός λαός ωστόσο είχε πλέον κουραστεί από τον Σαρλ ντε Γκωλ και την πολιτική του, η οποία δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της εποχής. Τα γεγονότα του Μάη του 1968 και η μετέπειτα διαρκής κοινωνική αναταραχή είχαν μειώσει δραματικά το γόητρο του στρατηγού-προέδρου.
Η υπόμνηση, δύο μόλις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, της απόφασής του να παραιτηθεί εάν οι μεταρρυθμίσεις του απορριφθούν, δεν μπόρεσε να αλλάξει τα δεδομένα. Στις 27 Απριλίου, οι Γάλλοι καταψήφισαν τον Ντε Γκωλ αποφασιστικά. Στο Παρίσι, τη Μασσαλία, τη Λυών, την Τουλούζη και όλες τις άλλες μεγάλες πόλεις, το "όχι" υπερίσχυσε, όπως υπερίσχυσε και σε 71 από τα 95 διαμερίσματα της μητροπολιτικής Γαλλίας. Τα τελικά, συνολικά αποτελέσματα ήταν: "Ναι" 47,6%, "Όχι" 52,4%.
Στις 28 Απριλίου, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, ο Ντε Γκωλ εξέδωσε την τελευταία ανακοίνωσή του, από το χωριό του, στο οποίο είχε αποτραβηχτεί για την ψηφοφορία. Η ανακοίνωσή του ήταν λακωνική: "Παύω να εκτελώ τα καθήκοντά μου ως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η απόφαση τίθεται εν ισχύ από σήμερα το μεσημέρι". Πράγματι, το μεσημέρι της 28ης Απριλίου, καθήκοντα προέδρου της Δημοκρατίας ανέλαβε, όπως όριζε το σύνταγμα, ο πρόεδρος της Γερουσίας, Αλαίν Ποέρ, φανατικός πολέμιος των μεταρρυθμίσεων. Στο πρώτο διάγγελμά του, ο Ποέρ αρκέστηκε να εκφράσει "τα αισθήματα σεβασμού όλων εκείνων για τους οποίους οι δυσκολίες του παρόντος ουδέποτε θα επιτρέψουν να ξεχαστεί η μεγάλη προσφορά του παρελθόντος".
Στις 15 Ιουνίου, στις πρόωρες προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν λόγω της παραίτησης του Ντε Γκωλ, πρόεδρος εκλέχθηκε ο πιστός του σύμμαχος και επί χρόνια πρωθυπουργός του, Ζωρζ Πομπιντού.
Ο θάνατος
thumb|left|Ο τάφος του Σαρλ ντε Γκωλ στο Κολομπέ λε ντεζ Εγκλίζ Στις 9 Νοεμβρίου 1970, ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ πέθανε ξαφνικά στο σπίτι του, στο μικρό χωριό του Κολομπέ, δύο εβδομάδες πριν από τα ογδοηκοστά του γενέθλια και καταμεσής της συγγραφής του δεύτερου τόμου των απομνημονευμάτων του. Η υγεία του ήταν πάρα πολύ καλή μέχρι τότε, χωρίς να είχε αντιμετωπίσει προηγουμένως κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, παρότι είχε κάνει μΊα εγχείρηση προστάτη μερικά χρόνια πριν. Καθόταν μπροστά από την τηλεόραση ενώ περίμενε την αρχή των ειδήσεων όταν ένιωσε αδιαθεσία και κατέρρευσε. Η γυναίκα του κάλεσε τον γιατρό και τον τοπικό ιερέα, αλλά μέχρι να φθάσουν είχε πεθάνει: η αιτία θανάτου ήταν καρδιακή προσβολή και πιθανότατα επακόλουθη ρήξη αορτής.
Ο ντε Γκωλ είχε κάνει ετοιμασίες και επέμεινε η κηδεία του να γινόταν στο Κολομπέ, και ότι κανένας πρόεδρος ή υπουργός θα παραστεκόταν -μόνο οι σύντροφοί του της Τάξης της Απελευθέρωσης. Σύμφωνα με τη ρητή επιθυμία του, ο στρατηγός κηδεύτηκε χωρίς καμία επισημότητα στο Κολομπέ στις 12 Νοεμβρίου. Στην τελευταία του κατοικία, το φέρετρο, κατασκευασμένο από τον ξυλουργό του Κολομπέ, δεν συνόδευσε παρά ένα μικρό στρατιωτικό απόσπασμα και η οικογένεια, αλλά και περίπου 40.000 Γάλλοι που κάθε άκρη της χώρας. Το σώμα του ντε Γκωλ μεταφέρθηκε στον τάφο του σε ένα θωρακισμένο όχημα αναγνώρισης και καθώς καταβιβαζόταν στο έδαφος όλες οι καμπάνες όλων των εκκλησιών της Γαλλίας κτύπησαν ξεκινώντας από τη Νοτρ Νταμ. Προσδιόρισε ότι η ταφόπλακά του θα έφερε την απλή γραφή του ονόματός του και τις χρονιές γέννησης και θανάτου. Οπότε, απλά αναφέρεται: "Charles de Gaulle, 1890–1970". .
Λίγες ώρες νωρίτερα, στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων πραγματοποιήθηκε η επίσημη τελετή, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας Ζορζ Πομπιντού και προσωπικοτήτων από σχεδόν κάθε γωνιά της Γης, με επικεφαλής τους προέδρους των Η.Π.Α. Ρίτσαρντ Νίξον και της Ε.Σ.Σ.Δ. Νικολάι Ποντγκόρνι. Την ελληνική χούντα εκπροσώπησε ο Στυλιανός Παττακός και την Κύπρο ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄. Λίγο αργότερα εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι, "γκωλικοί" και μη, πραγματοποίησαν για πρώτη και τελευταία φορά κοινή πορεία στη λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων, για να καταλήξουν στην Αψίδα του Θριάμβου, στην πλατεία Ετουάλ, η οποία αργότερα μετονομάστηκε επισήμως σε πλατεία Σαρλ ντε Γκωλ.
Η οικογένειά του έχει μετατρέψει την κατοικία La Boisserie σε ίδρυμα, το Μουσείο Σαρλ ντε Γκωλ.
Επίσης το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό κατασκεύασε το πυρηνικό αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle.
Έργα
Στα Ελληνικά έχουν μεταφραστεί οι Mémoires de Guerre (Αναμνήσεις του Πολέμου) ως "Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος" (μετάφρ. Δ.Π.Κωστελένος, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ ) και το "Mémoires d'Espoir" μαζί με τμήματα του "Discours et Messages" ως "Πολιτική Μεταπολεμική Ιστορία-Απομνημομεύματα Ελπίδος" αρχικά από τις Εκδόσεις Ελληνική Μορφωτική Εστία (1970) και αργότερα από τον Εκδοτικό Οίκο Χρ. Γιοβάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρόεδροι της Γαλλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γκωλισμός * Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time) Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Γαλλική εισβολή στην Ιταλία (1796-1797)
Η Γαλλική εισβολή στην Ιταλία ήταν η μέρος των γαλλοαυστριακών συγκρούσεων στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του πολέμου του Α΄ Συνασπισμού και η πρώτη μεγάλη εκστρατεία του Ναπολέων Βοναπάρτη. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετόπιζε ο γαλλικός στρατός στην Ιταλία, ο Ναπολέων κατάφερε να περάσει στην αντεπίθεση και να επιβληθεί σφραγίζοντας τη γαλλική κυριαρχία στην Ιταλία.
Νουκουαλόφα
right|350px|thumb|Αγορά στη Νουκουαλόφα. right|350px|thumb|Το Βασιλικό Παλάτι. Η Νουκουαλόφα (αγγλικά: Nukuʻalofa) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη στην Τόνγκα. Αριθμούσε 22.400 κατοίκους το 1996 και η θέση της είναι στις ακτές του νησιού Τονγκατάπου. Αποτελεί μεταφορικό, εμπορικό και κοινωνικό κέντρο της νησιωτικής χώρας. Στην πόλη είναι συγκεντρωμένο περίπου το 35% του πληθυσμού του Βασιλείου. Εκεί βρίσκεται και το Βασιλικό Ανάκτορο
Ιστορία
Έπειτα από τη δεκαετία του 1960, η Νουκουαλόφα άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία, κάτι που ισχύει και σήμερα.
Κυβέρνηση
Υπάρχουν αξιωματούχοι των νομών (κάτι σαν νομάρχες) και επικεφαλής των πόλεων, όπως οι δήμαρχοι. Όπως και στα χωριά, το κύριο καθήκον τους είναι μόνο να προωθούν το κυβερνητικό έργο στο λαό. Η εθνική κυβέρνηση καθορίζει υπηρεσίες όπως την αστυνομία, τα νοσοκομεία, την πυροσβεστική κ.ο.κ. Οι θέσεις για αξιωματούχους πόλεων διαφημίζονται συνήθως στον Τύπο.
Συγκοινωνίες
Κεντρικός συγκοινωνιακός κόμβος είναι η Νουκουαλόφα. Ο κεντρικός σταθμός λεωφορείων βρίσκεται στην Οδό Βούνα κοντά στο κέντρο της πόλης. Τα λεωφορεία είναι υπό τον έλεγχο ιδιωτών και είναι ελεύθερα να κινούνται όποτε εκείνοι θέλουν. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα δρομολογίων με συνέπεια αν ένας οδηγός δεν έχει διάθεση να εργαστεί, δεν υπάρχει λεωφορείο. Τα εισιτήρια καθορίζονται από την κυβέρνηση και για τα παιδιά η τιμή τους είναι μικρότερη. Μερικά σχολεία και μεγάλα ξενοδοχεία διαθέτουν δικά τους λεωφορεία.
Πέρα από τα λεωφορεία υπάρχουν πολλά ταξί, επίσης ιδιωτικά. Πολλοί ιδιοκτήτες Ι.Χ. αυτοκινήτων κερδίζουν επιπλέον χρήματα με το να τα χρησιμοποιούν για ταξί. Η κυβέρνηση καθορίζει τα κόμιστρα.
Στην Τόνγκα δεν υπάρχουν τρένα ή τροχιόδρομοι. Υπάρχουν λίγα ποδήλατα και αρκετοί άνθρωποι προτιμούν να κινούνται με τα πόδια. Οι περισσότερες οικογένειες στην πόλη έχουν τα δικά τους αυτοκίνητα και γενικά η κυκλοφορία είναι πυκνή.
Η Νουκουαλόφα έχει λιμάνι και διεθνές αεροδρόμιο, με την ονομασία Φουαμότου. Το τελευταίο βρίσκεται στα νότια του Τονγκατάπου, 35 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νουκουαλ Νουκουαλ Νουκουαλ
Ελεονώρα της Αυστρίας
Η Ελεονώρα, γερμ. Eleonora von Habsburg (15 Νοεμβρίου/1498 - 25 Φεβρουαρίου/1558) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του διαδοχου της Αυστρίας και της βασίλισσας της Καστίλης. Με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Πορτογαλίας (1518 - 1521) και μετά βασίλισσα της Γαλλίας (1530 - 1547).
Βιογραφία
Στη νεότητά της οι συγγενείς της αποφάσισαν να την παντρέψουν με τον Ερρίκο Η΄ μελλοντικό βασιλιά της Αγγλίας, αλλά όταν έγινε ο Ερρίκος Η΄ βασιλιάς, αποφάσισε να νυμφευτεί τη θεία τής Ελεονώρας, Αικατερίνη της Αραγονίας, η οποία ήταν και η χήρα του μεγαλύτερου αδελφού του Ερρίκου Η΄ Αρθούρου, ο οποίος είχε πεθάνει πολύ πρόωρα.
Το 1517, όταν αποκαλύφθηκαν σε γράμματα ερωτικές σχέσεις της Ελεονώρας με τον Φρειδερίκο Β΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, ο αδελφός της Κάρολος Ε΄ τον εξόρισε από την Αυλή του, την ίδια χρονιά.
Βασίλισσα της Γαλλίας
Ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν χήρος από την πρώτη του σύζυγο Κλαυδία της Βρετάνης, βρισκόταν αιχμάλωτος στην Αυλή του αδελφού της και εξαναγκάστηκε να υπογράψει την ταπεινωτική γι'αυτόν Συνθήκη της Μαδρίτης (1526). Ένας από τους όρους τής συνθήκης ήταν να κάνει ο Φραγκίσκος Α΄ δεύτερο γάμο, με την Ελεονώρα. Το ζεύγος αναχώρησε στη συνέχεια από την Ισπανία για το Μπορντώ και η Ελεονώρα στέφθηκε βασίλισσα της Γαλλίας στις 31 Μαίου/1531· από τον γάμο της με τον Φραγκίσκο Α΄ δεν απέκτησε παιδιά. Ο Φραγκίσκος Α΄ την αγνόησε και προτιμούσε να έχει κρυφές σχέσεις με την ερωμένη του Άννα του Πισελέ. Η Ελεονώρα δεν συμμετείχε στην άσκηση πολιτικής, κάτι συνηθισμένο στις Γαλλίδες βασίλισσες, αλλά ήταν παρούσα σε όλες τις υπογραφές των μεγάλων συνθηκών της Γαλλίας με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπως και στον αρραβώνα του προγονού της Ερρίκου με την Αικατερίνη των Μεδίκων. Η Ελεονώρα έμεινε γνωστή στους Γάλλους για την καλοσύνη και τη φιλανθρωπία της, ενώ έπεισε τον σύζυγό της να φέρει πίσω στην Αυλή του τις κόρες του Μανταλένα και Μαργαρίτα, οι οποίες είχαν μεγαλώσει στην εξοχή μαζί με τη θεία τους Μαργαρίτα της Ναβάρρας (αδελφή του Φραγκίσκου Α¨).
Όταν η Ελεονώρα χήρεψε και με τον δεύτερο σύζυγό της βασιλιά Φραγκίσκο Α΄, εγκατέλειψε τη Γαλλία για τις Βρυξέλλες (1548). Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ισπανία μαζί με την αδελφή της Μαρία βασίλισσα της Ουγγαρίας (1556). Βρισκόταν κοντά και στον αδελφό της Κάρολο Ε΄, ο οποίος βρισκόταν σε μοναστήρι μετά την παραίτηση του από τον θρόνο. Το (1558) συνάντησε την κόρη της Μαρία από τον πρώτο γάμο της ύστερα από 28 ολόκληρα χρόνια. Πέθανε στο ταξίδι της επιστροφής.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1518 τον Εμμανουήλ Α΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Το 1521 απεβίωσε ο Εμμανουήλ Α΄ και η Ελεονώρα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Φραγκίσκο Α΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Άγαλμα της Παρθένου Μαρίας (Αρζαντάν)
Το Άγαλμα της Παρθένου Μαρίας είναι μνημειακό άγαλμα εντός του εδάφους της κοινότητας του Αρζαντάν, στη Γαλλία.
Τοποθεσία
Το άγαλμα βρίσκεται εντός του νομού της Ορν, εντός της μείζονος περιοχής του Αρζαντάν, επί του αριθμού 33 της Οδού ντε λα Σωσέ (γαλλικά: Rue de la Chaussée).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρζαντάν Κατηγορία:Μνημειακά αγάλματα της Παρθένου Μαρίας Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Ορν Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1934 Παρθενος Μαρια Αρζανταν Αρζανταν
Δορυφόροι μικρών πλανητών
right|thumb|275px|Ο [[243 Ίδη και ο δορυφόρος του Δάκτυλος φωτογραφημένοι το 1993]] Ως δορυφόρος ενός πλανητοειδή (ή μικρού πλανήτη) (αγγλικά: minor planet moon) μπορεί να οριστεί ένας πλανητοειδής που κινείται σε τροχιά γύρω από έναν άλλο, σαν να ήταν ο φυσικός του δορυφόρος. Οι ανακαλύψεις γύρω από την ύπαρξη δορυφόρων αστεροειδών (και διπλών συστημάτων γενικότερα) ήταν σημαντικές, διότι τα στοιχεία της τροχιάς τους μπορούν να υπολογιστούν από τη μάζα και τη πυκνότητα του κύριου αστεροειδούς, επιτρέποντας την καταγραφή των φυσικών τους χαρακτηριστικών που διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να εξαχθούν. Μέχρι τον Ιούνιο του 2023, 495 πλανητοειδείς είχε διαπιστωθεί πως διαθέτουν δορυφόρο.
Ορολογία
Σε αντίθεση με τους όρους δορυφόρος ή φεγγάρι, για την περίπτωση των πλανητοειδών χρησιμοποιείται ο όρος διπλό σύστημα (binary) (ή τριπλό σύστημα - triple – για συστήματα με δύο δορυφόρους). Αν ένα σώμα είναι αρκετά μεγαλύτερο από το άλλο, συνηθίζεται να αναφέρεται ως πρωτεύων ενώ το δεύτερο ως δευτερεύων σώμα. Ο όρος διπλός αστεροειδής (double asteroid) συνηθίζεται να χρησιμοποιείται όταν τα δύο σώματα έχουν το ίδιο σχεδόν μέγεθος, ενώ ο όρος διπλό σύστημα χρησιμοποιείται ανεξάρτητα από το μέγεθος των δύο σωμάτων. Στη περίπτωση που το διπλό σύστημα αποτελείται από δύο περίπου, ίδιου μεγέθους, αστεροειδής, το Κέντρο Πλανητοειδών (Minor Planet Center - MPC) τους αναφέρει με τον όρο binary companions (διπλά συστήματα), και δεν αναφέρει τον μικρότερο ως δορυφόρο του άλλου. Ένα παράδειγμα τέτοιου συστήματος είναι το σύστημα 90 Αντιόπη, που ανακαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2000. Για τους μικρούς σε μέγεθος δορυφόρους χρησιμοποιείται ανεπίσημα και ο όρος moonlet (μικρός δορυφόρος), ο οποίος επίσης χρησιμοποιείται και για μικρά αντικείμενα που βρίσκονται ενσωματωμένα στους δακτυλίους του Κρόνου.
Ανακάλυψη
Μέχρι τον Ιούνιο του 2023, 495 πλανητοειδείς με δορυφόρο έχουν ανακαλυφθεί, συνολικά 515 δορυφόροι:
Η υπόθεση για την πιθανή ύπαρξη δορυφόρων πλανητοειδών προτάθηκε για πρώτη φορά το 1901 από τον Γάλλο αστρονόμο Σαρλ Αντρέ στο διεθνές αστρονομικό περιοδικό Astronomische Nachrichten, προτείνοντας πως ο 433 Έρως θα μπορούσε να ήταν ένας διπλός αστεροειδής. Η υπόθεση αναθερμάνθηκε στις αρχές του 1978, όταν σύμφωνα με μία επιπρόσθηση του αστέρα SAO 120774, η οποία παρατηρήθηκε από διάφορες πηγές, προτάθηκε για τον αστεροειδή 532 Ηράκλεια η άποψη πως έχει έναν δορυφόρο, ενώ υπήρχαν δημοσιεύσεις πως και άλλοι αστεροειδείς είχαν συντρόφους (κοινώς αναφερόμενοι ως δορυφόροι) τα προηγούμενα και τα επόμενα χρόνια.
Το 1993 έγινε η πρώτη επαλήθευση μιας τέτοιας θεωρίας, όταν πιστοποιήθηκε πως ο Δάκτυλος περιφέρεται γύρω από τον αστεροειδή 243 Ίδη, όπως έδειξαν εικόνες από τη διαστημική συσκευή Γαλιλαίος. Ο δεύτερος δορυφόρος αστεροειδούς ανακαλύφθηκε γύρω από τη 45 Ευγενία το 1998. Το 2001, ο 617 Πάτροκλος και ο ισομεγέθης του Μενοίτιος έγινε το πρώτο διπλό σύστημα στη περιοχή των Τρωικών αστεροειδών του Δία. Το πρώτο διπλό σύστημα στα μεταποσειδώνια αντικείμενα, εξαιρουμένου του συστήματος του Πλούτωνα - Χάροντα (ο Χάροντας ανακαλύφθηκε το 1978), ήταν αυτό του 1998 WW31 που ανακαλύφθηκε το 2002.
Τριπλοί Αστεροειδείς
Το 2005, ανακαλύφθηκε πως ο αστεροειδής 87 Σύλβια έχει δύο δορυφόρους, κάνοντάς τον, το πρώτο τριπλό αστεροειδή. Ακολούθησε η ανακάλυψη ενός δεύτερου δορυφόρου του 45 Ευγενία. Επίσης το 2005, ανακαλύφθηκε πως το αντικείμενο της Ζώνης του Κάιπερ, η Χαουμέια έχει δύο δορυφόρους, κάνοντάς το, το δεύτερο αντικείμενο της Ζώνης Κάιπερ μετά τον Πλούτωνα που έχει πάνω από έναν δορυφόρους (ο Πλούτωνας έχει 5 δορυφόρους). Άλλα γνωστά τριπλά συστήματα είναι αυτά του 3749 Μπάλαμ (Μάρτιος 2008), 216 Κλεοπάτρα (Σεπτέμβριος 2008), 93 Μινέρβα (Αύγουστος 2009), 130 Ηλέκτρα (Δεκέμβριος 2014) και 107 Καμίλλη (Αύγουστος 2016).
Ομοιότητες
Τα στοιχεία για τους πληθυσμούς των διπλών αντικειμένων είναι ακόμα ετερόκλητα. Εκτός από τις αναπόφευκτες παρατηρητικές διαφορές (εξάρτηση από την απόσταση από τη Γη, το μέγεθος, τη λευκαύγεια και τη σύσταση των συστατικών), και η συχνότητα εμφάνισης πλανητοειδών με δορυφόρους εμφανίζεται να είναι διαφορετική μεταξύ των διαφορετικών κατηγοριών. Μεταξύ των αστεροειδών, ένα κατ' εκτίμηση 2% έχει δορυφόρους. Μεταξύ των μεταποσειδώνιων αντικειμένων (TNO), ένα κατ' εκτίμηση 11% θεωρούνται διπλά ή πολλαπλά αντικείμενα, αλλά τρία στα τέσσερα από τα μεγάλα γνωστά TNO (75%) έχουν τουλάχιστον έναν δορυφόρο.
Κανένα διπλό σύστημα δεν έχει βρεθεί μέχρι τώρα μεταξύ των Κενταύρων με ημιάξονα μικρότερο από αυτόν του Ποσειδώνα. Εντούτοις, αν χρησιμοποιούσαμε έναν πιο εκτεταμένο ορισμό για τους κενταύρους, ως αντικείμενα, δηλαδή, με ασταθείς τροχιές και με περιήλιο μέσα στην τροχιά του Ποσειδώνα, το πρώτο διπλό σύστημα κενταύρου θα ήταν αυτό του 42355 Τυφών (προηγουμένως γνωστό ως 2002 CR46) που προσδιορίστηκε το 2006.
Προέλευση
Η προέλευση των δορυφόρων των αστεροειδών δεν είναι αυτήν την περίοδο γνωστή με βεβαιότητα, και υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Μια ευρέως αποδεκτή θεωρία είναι ότι σχηματίζονται από τα συντρίμμια που εκτοξεύονται μακριά από τον πρωτεύων αστεροειδή, έπειτα από μια σύγκρουση. Μπορεί επίσης να διαμορφωθεί ένα τέτοιο σύστημα όταν συλλαμβάνεται ένα μικρό αντικείμενο από τη βαρύτητα ενός μεγαλύτερου.
Ο σχηματισμός από τη σύγκρουση περιορίζεται από τη στροφορμή των κομματιών δηλ. από τις μάζες και την απόστασή τους. Στα διπλά συστήματα που τα δύο μέρη είναι κοντά μεταξύ τους, ισχύει συνήθως αυτό το πρότυπο (π.χ. Πλούτωνας/Χάρος). Τα διπλά συστήματα, εντούτοις, με πιο απομακρυσμένα μέρη, με τα στοιχεία των συγκρίσιμων μεγεθών, είναι απίθανο να έχουν ακολουθήσει αυτό το σενάριο, εκτός αν έχει χαθεί μάζα κατά τη διάρκεια του συμβάντος.
Οι αποστάσεις των κομματιών για τα γνωστά διπλά συστήματα ποικίλλουν από μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα (243 Ίδη, 3749 Μπάλαμ) σε περισσότερα από 3.000 χλμ (379 Χουένα) για τους αστεροειδής. Μεταξύ των μεταποσειδώνιων αντικειμένων, ποικίλλουν από 3.000 έως 50.000 χλμ.
Πληθυσμοί
Το τι θεωρείται «χαρακτηριστικό» για ένα διπλό σύστημα τείνει να εξαρτηθεί από τη θέση του στο ηλιακό σύστημα (πιθανόν λόγω των διαφορετικών τρόπων προέλευσης και της διάρκειας ζωής τέτοιων συστημάτων στους διαφορετικούς πληθυσμούς των πλανητοειδών).
Πλανήτες νάνοι
Μεταξύ των πλανητών νάνων, είναι 90% σίγουρο ότι η Δήμητρα δεν έχει κανένα δορυφόρο μεγαλύτερο από 1 χλμ. σε μέγεθος, υποθέτοντας ότι αν υπήρχε θα είχαν την ίδια λευκαύγεια. Ο Πλούτωνας έχει 5 δορυφόρους. Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του, ο Χάροντας, έχει μέγεθος μεγαλύτερο από το μισό του ίδιου του Πλούτωνα και είναι αρκετά μεγάλος ώστε να βάλει σε τροχιά ένα σημείο έξω από την επιφάνεια του Πλούτωνα. Στην πραγματικότητα, κάθε ένας επηρεάζει τον άλλο, διαμορφώνοντας ένα διπλό σύστημα που ανεπίσημα χαρακτηρίζεται ως ένας διπλός-πλανήτης-νάνος. Ο Πλούτωνας έχει άλλους τέσσερις δορυφόρους, τη Νύχτα, την Ύδρα, τον Κέρβερο και τη Στύγα που είναι πολύ μικρότεροι και περιφέρονται γύρω από το σύστημα Πλούτωνας-Χάροντας. Ο Μακεμάκε έχει ένα γνωστό δορυφόρο τον S/2015 (136472) 1. Η Έρις έχει ένα γνωστό δορυφόρο, τη Δυσνομία. Η ακτίνα της, βασισμένη στη φωτεινότητά της, υπολογίζεται πως είναι 50 έως 125 χλμ. Η Χαουμέια έχει δύο μικρούς δορυφόρους με ακτίνες που υπολογίζονται περίπου σε 155 χλμ. (Χιιάκα) και 85 χλμ. (Ναμάκα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστρονομικοί κατάλογοι  * * Κατηγορία:Δορυφόροι μικρών πλανητών
Σταυρός του Αϊνστάιν
Ο κβάζαρ που σχηματίζει τον σταυρό απέχει περί τα 8 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, ενώ ο γαλαξίας μόνο 400 εκατομμύρια έτη φωτός. Αμφότεροι βρίσκονται στον αστερισμό Πήγασο, σε ορθή αναφορά 22h40m30s και απόκλιση +3°21’30”. Ο Σταυρός του Αϊνστάιν είναι γνωστός και ως Huchra's Lens, ονομασία που φέρει το όνομα του Αμερικανού αστρονόμου John Huchra (1948-), ο οποίος τον ανακάλυψε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαρυτικοί φακοί Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός)
Κίτρινος Μανδύας (κόμικ)
Ο Κίτρινος Μανδύας ίσως είναι αναφορά στα:
Σάντρα Φέιμπερ
Η Σάντρα Μουρ Φέιμπερ (Sandra Moore Faber, γεννημένη το 1944) είναι καθηγήτρια αστρονομίας και αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ, και εργάζεται στο Αστεροσκοπείο Λικ. Έχει πραγματοποιήσει σημαντικές ανακαλύψεις, που συνδέουν τη φωτεινότητα των γαλαξιών με την ταχύτητα των αστέρων μέσα τους και συν-ανακάλυψε τη σχέση Φέιμπερ–Τζάκσον. Η Φέιμπερ έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο στον σχεδιασμό των τηλεσκοπίων Κεκ στη Χαβάη.
Σπουδές
Η Φέιμπερ σπούδασε στο Swarthmore College, με ειδίκευση στη φυσική και παρακολούθησε μαθήματα στους κλάδους των μαθηματικών και της αστρονομίας. Απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στις Καλές Τέχνες (B.A.) το 1966 και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1972, όπου σπούδασε Αστρονομία Οπτικής Παρατήρησης. Κατά τη διάρκεια των διδακτορικών της σπουδών, το μόνο προσβάσιμο σε αυτήν αστεροσκοπείο ήταν το Κιτ Πηκ, το οποίο είχε ανεπαρκή τεχνολογικό εξοπλισμό σε σχέση με την πολυπλοκότητα της διατριβής της.
Σταδιοδρομία
Γύρω στο 1984 η ερευνητική εργασία «Ο σχηματισμός των γαλαξίων και της δομής μεγάλης κλίμακας με ψυχρή σκοτεινή ύλη» γράφτηκε από τη Φέιμπερ και δύο άλλους συναδέλφους, τον Τζόελ Πράιμακ και τον Τζορτζ Μπλάμενθαλ και με τον Μάρτιν Ρις. Αυτή ήταν η πρώτη πρόταση για το πώς έχουν διαμορφωθεί οι γαλαξίες και έχουν εξελιχθεί από το Big Bang μέχρι σήμερα. Αν και ορισμένες λεπτομέρειες έχουν αποδειχθεί λάθος, η έρευνα εξακολουθεί να θεωρείται ως το τρέχον πρότυπο εργασίας για πληροφορίες σχετικά με τη δομή του Σύμπαντος.
Νοβίδιος
Νοβίδιος (λατ. Novidius, ιταλ. Novidio) ήταν τo λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ιταλού ποιητή και ανθρωπιστή Ambrogio Fracco, που έγραψε στη λατινική γλώσσα και υπέγραφε και με τη λατινική μορφή του ονόματός του ως Ambrosius Novidius Fraccus Ferentinatis. Γεννήθηκε στο Φερεντίνο, πόλη 65 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ρώμης, περί το 1480. Το «Novidius» προέρχεται από τις λέξεις «novus Ovidius», δηλαδή «νέος Οβίδιος».
Σάντρα Φέιμπερ
Σταδιοδρομία
Το 1985, η Φέιμπερ ενεπλάκη με την κατασκευή του Τηλεσκοπίου Κεκ και την κατασκευή της πρώτης πλανητικής με ευρύ πεδίο για το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble. Ο φυσικός του UC Berkeley, Τζέρι Νέλσον σχεδίασε το τηλεσκόπιο Κεκ, αλλά η Φέιμπερ βοήθησε στην προώθηση της ιδέας των μεγάλων οπτικών τηλεσκοπίων σε όλο τον κόσμο. Το τηλεσκόπιο Κεκ είναι το μεγαλύτερο οπτικό τηλεσκόπιο στον κόσμο, με ένα 10-μετρο κύριο φακό ενός νέου τύπου που αποτελείται από 36 εξαγωνικά τμήματα.
Νοβίδιος
Έργα
Νοβιδιος
Σάντρα Φέιμπερ
Σταδιοδρομία
Η Σάντρα Φέιμπερ συν-προήδρευσε στην Επιτροπή Επιστημονικού Συντονισμού, η οποία επέβλεψε το όργανο πρώτου-φωτός (first-light) για το Κεκ Ι. Επιπλέον, συνέχισε να επιμένει στην υψηλή οπτική ποιότητα για τον κύριο φακό του Κεκ I, και προχώρησε στην ενασχόληση με τη δημιουργία του στο Κεκ ΙΙ.
Κατά την τελευταία δεκαετία του 1980, η Φέιμπερ έχει ενεπλάκη σε ένα οκταετές πρότζεκτ με το όνομα η συνεργασία των «Επτά Σαμουράι». Το πρότζεκτ, χρειαζόταν έναν κατάλογο με ακριβή μεγέθη πλανητών και τροχιακών ταχυτήτων 400 γαλαξιών. Αν και το σχέδιο απέτυχε, ήταν επιτυχές με ορισμένους απροσδόκητους τρόπους. Είχαν ανακαλύψει έναν τρόπο για να υπολογίσουν την απόσταση σε κάθε γαλαξία. Το εμπλεκόμενο φαινόμενο έχει γίνει ένας από τους πιο αξιόπιστους τρόπους για να μετρηθεί η συνολική πυκνότητα της μάζας του σύμπαντος, και αν θα συνεχίσει να διαστέλλεται για πάντα ή εάν μια μέρα θα καταρρεύσει και πάλι.
Το 1990 βοήθησε για την τοποθέτηση σε τροχιά της πλανητικής κάμερας ευρέος πεδίου για το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble. Αυτή θεωρείται ως μία από τις πιο συναρπαστικές και γνωστές φάσεις της καριέρας της. Τα οπτικά του Hubble είχαν πταίσματα, και η Φέιμπερ με την ομάδα της βοήθησαν στη διάγνωση της αιτίας της σφαιρικής εκτροπή ς. Αμέσως μετά, τα σχέδια για να ανακαινιστεί το Hubble ξεκίνησαν εκ νέου, ένα έργο που κατέλαβε αμέτρητες εργατοώρες.
Η Φέιμπερ ήταν επίσης η κύρια ερευνήτρια της Ομάδας Nuker, η οποία χρησιμοποίησε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble για να αναζητήσει για υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες στα κέντρα των γαλαξιών. Ένα από τα πιο πρόσφατα έργα της περιλαμβάνουν την προσθήκη ενός νέου οπτικού φασματογράφου για το τηλεσκόπιο Keck II, το οποίο είδε το φως της δημοσιότητας το 1996. Η νέα προσθήκη αύξησε τη δύναμη του Keck II για την παρατήρηση μακρινών γαλαξιών επί 13 φορές. Επίσης έχει συνεργαστεί με άλλους επιστήμονες για να δημιουργήσει το πρότζεκτ CANDELS, το οποίο είναι η μεγαλύτερη έρευνα για το σύμπαν που έχει ληφθεί από το Τηλεσκόπιο Hubble.
Στο UCSC, εστιάζει την έρευνά της στην εξέλιξη της δομής του Σύμπαντος και την εξέλιξη και το σχηματισμό των γαλαξιών. Επιπλέον, οδήγησε στην ανάπτυξη του οργάνου DEIMOS στα τηλεσκόπια Κεκ για να αποκτηθούν φάσματα από κοσμολογικά μακρινούς γαλαξίες. Στις 1 Αυγούστου του 2012 έγινε η Προσωρινή Διευθύντρια των Παρατηρητηρίων του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια.
Η Σάντρα Φέιμπερ είναι ομο-συντάκτης της Ετήσιας Επισκόπησης της Αστρονομίας και της Αστροφυσικής (Annual Review of Astronomy and Astrophysics).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Φράνκο Τζεφιρέλι
Ο Φράνκο Τζεφιρέλι (ιταλ.: Gian Franco Corsi Zeffirelli, 12 Φεβρουαρίου 1923 – 15 Ιουνίου 2019) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου, του θεάτρου, της όπερας και της τηλεόρασης. Διετέλεσε γερουσιαστής του κεντροδεξιού κόμματος Φόρτσα Ιτάλια, από το 1994 μέχρι το 2001.
Μερικές από τις παραγωγές του για την όπερα (στις οποίες ο ίδιος σχεδίαζε τα σκηνικά και τα κοστούμια) θεωρούνται παγκοσμίως κλασικές στο είδος τους.
Παρασημοφορημένος από την ιταλική κυβέρνηση ήδη από το 1977, ο Τζεφιρέλι έλαβε επίσης τον τίτλο του ιππότη από τη βρετανική κυβέρνηση το 2004 όταν έγινε Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το 2009 βραβεύτηκε με το βραβείο της πόλης της Ρώμης Premio Colosseo.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα περίχωρα της Φλωρεντίας, ως Τζιανφράνκο Κόρσι Τζεφιρέλι. Μητέρα του ήταν η Φλορεντίνε Αλάιντε Γκαρόζι, σχεδιάστρια μόδας, και πατέρας του ο Οτορίνο Κόρσι, έμπορος μαλλιού και μεταξιού από το Βίντσι. Παρόλο που οι δυο γονείς του ήταν παντρεμένοι με άλλους, η Αλάιντε δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το δικό της επίθετο ούτε του Κόρσι για το παιδί της. Επέλεξε το επίθετο Τζεφιρέτι, λέξη που αναφέρεται στην όπερα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Ιδομενέας, της οποίας ήταν λάτρης. Ωστόσο, το όνομα αυτό γράφτηκε λάθος στο δημοτολόγιο και έγινε Τζεφιρέλι. Όταν ήταν 6 ετών, η μητέρα του πέθανε και ο ίδιος συνεπώς μεγάλωσε υπό την φροντίδα της αγγλικής κοινότητας μεταναστών και αναμείχθηκε με την φιλολογική λέσχη γυναικών Σκορπιόνι, η οποία ενέπνευσε την αυτοβιογραφική ταινία του Τσάι με τον Μουσολίνι (1999).
Ιταλοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο Τζεφιρέλι αποτελούσε μέρος μιας ομάδας ανθρώπων που έχει συγγένεια με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο Τζεφιρέλι ήταν απόγονος ενός από τα αδέρφια του ντα Βίντσι.
Ο Τζεφιρέλι αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών το 1941 και, ακολουθώντας την συμβουλή του πατέρα του, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας όπου σπούδασε αρχιτεκτονική και τέχνη. Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πολέμησε ως αντάρτης προτού συναντηθεί με τους Βρετανούς στρατιώτες της 1ης Φρουράς και γίνει διερμηνέας τους.
Μετά τον πόλεμο, ξαναπήγε στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας για να συνεχίσει τις σπουδές του αλλά όταν είδε τον Λόρενς Ολίβιε στον Ερρίκο Δ΄ το 1945, αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Ενώ εργαζόταν ως ζωγράφος τοπίου στη Φλωρεντία, γνωρίστηκε με τον Λουκίνο Βισκόντι, ο οποίος τον έκανε βοηθό σκηνοθέτη στην ταινία Η Γη τρέμει (1948). Με τον Βισκόντι συνεργάστηκε και στις ταινίες: Λεωφορείο ο πόθος (Ρώμη, 1949) του Τενεσί Ουίλιαμς, Τρωίλος και Χρυσηίδα (Φλωρεντία, 1949) του Σαίξπηρ και Οι τρεις αδελφές (Ρώμη, 1951) του Τσέχωφ. Οι μέθοδοι του Βισκόντι είχαν μια βαθιά επιρροή στο μετέπειτα έργο του Τζεφιρέλι. Συνεργάστηκε και με άλλους σκηνοθέτες όπως ο Βιτόριο ντε Σίκα, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι και ο Ρομπέρτο Ροσελίνι. Την δεκαετία του 1960, ο Τζεφιρέλι ξεκίνησε να γράφει και να σκηνοθετεί τις δικές του παραστάσεις στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη και σύντομα μετέφερε τις ιδέες του στον κινηματογράφο.
Κινηματογράφος
Ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ του περιοδικού Chicago Sun-Times, έγραψε: "Πιστεύω ότι το Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Φράνκο Τζεφιρέλι είναι η πιο υπέροχη ταινία του Σαίξπηρ που έγινε ποτέ".
Μετά από δυο επιτυχημένες κινηματογραφικές προσαρμογές του Σαίξπηρ, ο Τζεφιρέλι συνέχισε με θρησκευτικά θέματα, αρχικά με μια ταινία για την ζωή του αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης με τίτλο Fratello sole, sorella luna (1972) και μετά με την μίνι σειρά Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (1977) με μια ομάδα αστέρων του κινηματογράφου. Η τελευταία ταινία έγινε μια τεράστια επιτυχία και προβάλλεται συχνά στην τηλεόραση μέχρι σήμερα.
Συνέχισε με σύγχρονα θέματα, με το ριμέικ της ταινίας Ο πρωταθλητής (1979) και με την ταινία Ατέλειωτη αγάπη (1981) που δέχτηκε δριμεία κριτική. Την δεκαετία του 1980, έκανε μια σειρά από επιτυχημένες ταινίες στις οποίες συνδύασε την όπερα με τον κινηματογράφο και με γνωστούς ηθοποιούς όπως οι Πλάθιντο Ντομίνγκο, Τερέζα Στράτας, Χουάν Πονς και Κάτια Ριτσιαρέλι. Επέστρεψε στον Σαίξπηρ με τον Άμλετ (1990), στην οποία πρωταγωνίστησε ο τότε ηθοποιός δράσης Μελ Γκίμπσον. Η προσαρμογή του μυθιστορήματος της Σαρλότ Μπροντέ Τζέιν Έιρ (1996) έγινε μεγάλη επιτυχία.
Ο Τζεφιρέλι συχνά επέλεγε άγνωστους ηθοποιούς για πρωταγωνιστές. Ωστόσο, οι άνδρες πρωταγωνιστές του σπάνια απέκτησαν διεθνή φήμη ή τουλάχιστον μια περιορισμένη υποκριτική καριέρα. Ο Λέοναρντ Γουίτινγκ (Ρωμαίος στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα), ο Γκράχαμ Φόκνερ (άγιος Φραγκίσκος στο Fratello sole, sorella luna) και ο Μάρτιν Χιούιτ (Ντέιβιντ Άξελροντ στο Ατέλειωτη αγάπη) εγκατέλειψαν τον κινηματογράφο. Οι γυναίκες πρωταγωνίστριες στις ίδιες ταινίες (Ολίβια Χάσεϊ και Μπρουκ Σιλντς) απέκτησαν πολύ μεγαλύτερη επιτυχία στον κινηματογράφο.
Όπερα
Ο Τζεφιρέλι ήταν σκηνοθέτης μεγάλων παραγωγών όπερας από την δεκαετία του 1950 και μέχρι τον θάνατό του στην Ιταλία, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο ως βοηθός σκηνοθέτη του Λουκίνο Βισκόντι. Μετά δοκίμασε τη σκηνογραφία. Η πρώτη του δουλειά ως σκηνοθέτης ήταν οι όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. Έγινε φίλος με τη Μαρία Κάλλας και συνεργάστηκαν στην Τραβιάτα στο Ντάλας του Τέξας, το 1958. Ιδιαίτερη είναι η παραγωγή της Τόσκα με τη Μαρία Κάλλας και τον Τίτο Γκόμπι, στη Βασιλική Όπερα της Νέας Υόρης το 1964. Την ίδια χρονιά, δημιούργησε την τελευταία του όπερα με την Κάλλας με τίτλο Νόρμα στην Όπερα του Παρισιού.
Ο Τζεφιρέλι συχνά συνεργάστηκε με την Τζόαν Σάδερλαντ, σχεδιάζοντας και σκηνοθετώντας τις ερμηνείες της στην όπερα του Γκαετάνο Ντονιτσέττ Λουτσία ντι Λάμερμουρ το 1959. Δημιούργησε αρκετές παραγωγές για τη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, μεταξύ των οποίων τα Λα Μποέμ, Τόσκα, Τουραντότ και Ντον Τζοβάνι.
Διακρίσεις
Το 1996, για την συνεισφορά του στις τέχνες, ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ σε μια τελετή που έγινε στον καθεδρικό ναό του Canterbury. Το 1999 έλαβε το βραβείο Crystal Globe για την καλλιτεχνική συνεισφορά του στον παγκόσμιο κινηματογράφο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary.
Τον Νοέμβριο του 2004, ο Τζεφιρέλι βραβεύτηκε με το αξίωμα του Ταξιάρχη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Κριτική
Θρησκευτικές ομάδες άσκησαν σκληρή κριτική στον Τζεφιρέλι, ισχυριζόμενες ότι στις ταινίες του γινόταν "βλάσφημη εκπροσώπηση των βιβλικών μορφών". Από την άλλη, ο Τζεφιρέλι πρόβαλε κατηγορίες αντισημιτισμού για την ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Ο τελευταίος πειρασμός.
Ο Τζεφιρέλι ήταν αρκετά συντηρητικός ρωμαιοκαθολικός και υπηρέτησε στην ιταλική γερουσία ως μέλος του κεντροδεξιού κόμματος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι Φόρτσα Ιτάλια. Κατηγορήθηκε από μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤ επειδή υποστήριξε τη θέση της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας για την ομοφυλοφιλία αλλά και από άλλους επειδή υποστήριξε τη θέση της ίδιας εκκλησίας για την έκτρωση, θέση που αφορούσε την σκληρή τιμωρία των γυναικών που είχαν σταματήσει την κυοφορία τους.
Ο Τζεφιρέλι αποτέλεσε ξανά θέμα αντιδράσεων όταν δήλωσε σε μια εφημερίδα το 2006 ότι δεν είχε υποφέρει όταν έπεσε θύμα βιασμού από έναν ιερέα όταν ήταν παιδί.
Προσωπική ζωή
Το 1996 ο Τζεφιρέλι αποκάλυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά από τότε προτίμησε να μη μιλά για την προσωπική του ζωή. Ο Τζεφιρέλι είχε δηλώσει ότι θεωρούσε τον εαυτό του "ομοφυλόφιλο" αντί για γκέι, καθώς θεωρούσε ότι ο όρος "γκέι" είναι λιγότερο καλαίσθητος. Ο Τζεφιρέλι υιοθέτησε δυο ενήλικες γιους, με τους οποίους είχε συνεργαστεί για χρόνια και οι οποίοι ζούσαν μαζί του και διηύθυναν τις δουλειές του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Τζεφιρέλι είχε σχέση με τον σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι.
Κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση
Ο σκηνοθέτης Μπρους Ρόμπινσον ισχυρίστηκε ότι είχε γίνει στόχος ακούσιας σεξουαλικής κακοποίησης από τον Τζεφιρέλι κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ρωμαίος και Ιουλιέτα, στην οποία ο Ρόμπινσον ενσάρκωνε τον Μπενβόλιο. Ο Ρόμπινσον έχει δηλώσει ότι ο λάγνος χαρακτήρας του θείου Μόντι στην ταινία Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I, 1987) βασίστηκε στον Τζεφιρέλι.
Το 2018 ο ηθοποιός Johnathon Schaech κατηγόρησε τον Τζεφιρέλι ότι τον κακοποίησε σεξουαλικά κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Storia di una capinera. Ο γιος του Τζεφιρέλι Τζουζέπε (Πίπο) δημοσιοποίησε ένα κείμενο εκείνη την περίοδο, στο οποίο αρνιόταν τις κατηγορίες.
Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας (1833-1902)
Η Μαρία Χριστίνα (ισπαν. Maria Cristina de Borbón y de las Dos Sicilias, 5 Ιουνίου 1833 - 19 Ιανουαρίου 1902) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Ισπανίας & Δούκα του Κάδιθ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Χριστίνα Ισαβέλλα ήταν η τέταρτη κόρη του Φραγκίσκου ντε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ, και της Λουίζας Καρλόττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1860 τον 2ο εξάδελφό της Σεβαστιανό της Ισπανίας και είχε τέκνα:
For The Thrashers
Το "For The Thrashers" είναι ένα προωθητικό single που περιέχει τέσσερα τραγούδια από το επερχόμενο, τότε, άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, Mother's Milk. Το single κυκλοφόρησε μέσα στο 1989 και δεν ήταν ποτέ διαθέσιμο προς πώληση καθώς μοιραζόταν αποκλειστικά ως δείγμα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 1989 Κατηγορία:Singles του 1989
Αλκοολόμετρο
Το αλκοολόμετρο (λέγεται και οινοπνευματόμετρο) είναι ένα όργανο χημικών εργαστηρίων, (εν προκειμένω αραιόμετρο), που χρησιμοποιείται ειδικότερα για τον προσδιορισμό περιεκτικότητας αλκοολούχων υγρών σε αλκοόλη. Αποτελεί το απαραίτητο όργανο της αλκοολομετρίας.
Το όργανο αυτό παρέχει τη δυνατότητα της απ΄ ευθείας ανάγνωσης των αλκοολικών βαθμών, και συγκεκριμένα τα κυβικά εκατοστά της άνυδρης αλκοόλης που περιέχεται σε υπό εξέταση μίγμα 100 κυβικών εκατοστών και απαραίτητα σε θερμοκρασία 15 °C.
Βαθμολόγηση οργάνου
Το αλκοολόμετρο είναι μια γυάλινη ερματοφόρα στήλη που καταλήγει στο άνω μέρος σε βαθμολογημένο επιμήκη στέλεχος. Για την αρχική βαθμολόγησή του ρυθμίζεται το φερόμενο έρμα έτσι ώστε το όργανο να βυθίζεται μέχρι το ανώτατο άκρο του στελέχους μέσα σε 100 κ.ε. απόλυτης αλκοόλης και σε θερμοκρασία 15 °C. Έτσι το ανώτατο σημείο του στελέχους σημειώνεται με τον αριθμό 100. Στη συνέχεια εισάγεται το όργανο σε διάλυμα αλκοόλης 95% κατ΄ όγκο όπου και σημειώνεται η ένδειξη 95. Το αυτό επαναλαμβάνεται για διαλύματα 90%, 85%, 80%, 75%, κ.λπ. όπου και σημειώνονται στο στέλεχος οι αντίστοιχοι αλκοολικοί βαθμοί.
Συνεπώς όταν το όργανο εμβαπτισθεί σε αλκολούχο διάλυμα 100 κ.ε. αγνώστου περιεκτικότητας αλκοόλης αρκεί η ανάγνωση της ένδειξης στο σημείο του στελέχους που θα ισορροπήσει στην επιφάνεια του διαλύματος όπου και αποτελεί τον αλκοολικό βαθμό του διαλύματος.
Χρήση οργάνου
Η χρήση του αλκοολομέτρου γίνεται πάντα με χρήση θερμομέτρου προκειμένου να επέρχονται οι διάφορες διορθώσεις σύμφωνα με συνοδευτικούς πίνακες όταν υφίσταται διαφορά θερμοκρασίας, από τους 15 °C.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκοόλες
Hydrometer
Τελεία (πολιτικό κόμμα)
Η Τελεία ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα.
Ιστορικό
Η Τελεία, ιδρύθηκε το 2014 από τον ηθοποιό και δήμαρχο Στυλίδας Απόστολο Γκλέτσο. Η ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος έγινε στις 8 Δεκεμβρίου 2014 στα Ανώγεια Ρεθύμνου.
Το κόμμα, συμμετείχε στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και στις 9 Ιανουαρίου 2015, έδωσε στην δημοσιότητα τους υποψηφίους για τις εκλογές.
Μέχρι και το 2017 αρκετά στελέχη και πολιτευτές του κόμματος, αποχώρησαν από αυτό και προσχώρησαν στους Ανεξάρτητους Έλληνες, μεταξύ άλλων και ο Αντιπρόεδρος Βορείου Ελλάδος, Απόστολος Σπάθας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Ο εξάδελφος Πονς
Ο εξάδελφος Πονς (Γαλλικά:Le Cousin Pons) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκηνές της Παρισινής ζωής της μυθιστορηματικής συλλογής του Ανθρώπινη κωμωδία.
Το έργο δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Le Constitutionnel στα τέλη του 1846 και εκδόθηκε το 1847. Μαζί με την Εξαδέλφη Μπέτη, που έγραψε τον προηγούμενο χρόνο, αποτελούν το δίπτυχο «Οι φτωχοί συγγενείς». Τα δύο έργα παρουσιάζουν διαφορές: ο εξάδελφος είναι καλός και αφελής ενώ η εξαδέλφη είναι πικραμένη και εκδικητική αλλά και τα δύο καταγγέλλουν την επίδραση του χρήματος στην αστική κοινωνία του 1840 και περιγράφουν την ταπεινωτική θέση ενός φτωχού συγγενή.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο Σιλβέν Πονς είναι ένας ηλικιωμένος πάμπτωχος μουσικός σε θέατρο, που ζει με τον πιστό του φίλο, τον Γερμανό πιανίστα Βίλχελμ Σμούκε, σε σχεδόν άθλιες συνθήκες. Τους φροντίζει η θυρωρός κυρία Σιμπό.
Παρά τη φτώχεια, ο Πονς έχει δύο αδυναμίες: το νόστιμο φαγητό και το πάθος για συλλογή πολύτιμων αντικειμένων και έργων τέχνης. Είναι έτοιμος να υποστεί όλες τις ταπεινώσεις για να τον καλέσουν σε ένα καλό γεύμα στην πλούσια οικογένεια των ξαδέρφων του Καμυζό ντε Μαρβίλ, γιατί το φαγητό τους είναι πιο νόστιμο από αυτό της κυρίας Σιμπό και γεμάτο γαστρονομικές εκπλήξεις. Οι Καμυζό, που πρόσφατα απέκτησαν τίτλο ευγενείας και που τον περιφρονούν, είναι άνθρωποι άξεστοι, ελάχιστα πιο μορφωμένοι από την κυρία Σιμπό και εξίσου αρπακτικοί με εκείνη, και δεν αντιλαμβάνονται το λεπτό πνεύμα και την ευγένεια του φτωχού συγγενή τους. Για να διατηρήσει μια καλή σχέση και να τους ευχαριστήσει, ο Πονς προσπαθεί να βρει γαμπρό για τη μη ελκυστική μοναχοκόρη τους Σεσίλ. Ωστόσο, ο αρραβώνας διαλύεται, η κ. Καμυζό κατηγορεί τον Πονς για συνωμοσία και τον διώχνει από το σπίτι της.
Από τη στεναχώρια του ο Πονς αρρωσταίνει και τον φροντίζουν ο Σμούκε και η κ. Σιμπό. Στο μεταξύ, η κ. Καμυζό μαθαίνει ότι η συλλογή του Πονς αξίζει μια περιουσία και προσπαθεί να την αποκτήσει για να αυξήσει την προίκα της κόρης της. Σ' αυτή τη νέα εξέλιξη της πλοκής ακολουθεί ένας πικρός αγώνας ανάμεσα σε διάφορα πρόσωπα, που όλοι θέλουν να αποκτήσουν τη συλλογή: ο έμπορος τέχνης Ρεμονάνκ, ο ηλικιωμένος Εβραίος συλλέκτης Ελίας Μάγκους και η κ. Σιμπό με τον δικηγόρο Φρεζιέ που προσέλαβε η ίδια αλλά αυτός προδίδοντας τα συμφέροντα της πελάτισσάς του ενεργεί για λογαριασμό άλλων, όλοι εμπλέκονται σε έναν άγριο αγώνα για τη συλλογή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κατσαρώνι Εύβοιας
Το Kατσαρώνι είναι ημιορεινός οικισμός στη νότια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του όρους Όχη σε υψόμετρο 277 μέτρα. Το χωριό απέχει 8 περίπου χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα δήμου) και 114 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα γραμμένη ως Κατσαρόνι, μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στο δήμο Καρύστου. Από το 1875 ως το 1903 υπήρξε έδρα του δήμου Μαρμαρίου και το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Κατσαρώνιον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Χωνί αποτελούν την τοπική κοινότητα Κατσαρωνίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 70 κατοίκους.