cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οδυσσέας Βουδούρης
Ανθρωπιστική και κοινωνική δράση
Δραστηριοποιήθηκε για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, μετέχοντας σε διάφορες δράσεις, όπως το 2000 στη πρωτοβουλία «Ένα αεροπλάνο για το Ιράκ 2000», με στόχο την παύση του εμπάργκο κατά του πληθυσμού της χώρας, το 2012 και το 2015 στην πρωτοβουλία «Ένα καράβι για τη Γάζα», για την άρση του ναυτικού αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας. Επίσης συμμετείχε το 2013 στη Διεθνή Πρωτοβουλία για την Ειρήνη στη Συρία, 57 ανεξάρτητων προσωπικοτήτων πολλών χωρών, που συνάντησαν στη Συρία τις αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Το 2016 ίδρυσε, μαζί με ομάδα ιατρών, υγειονομικών, νομικών, δημοσιογράφων, κοινωνικών και πολιτικών επιστημόνων, το Κοινωνικό ΕΚΑΒ.
Το Πανεπιστήμιο Αθηνών του ανέθεσε τη διδασκαλία του μαθήματος «Διαχείριση κρίσεων στον αναπτυσσόμενο κόσμο», στο πλαίσιο Μεταπτυχιακού Διπλώματος απευθυνόμενο σε εθελοντές ανθρωπιστικών οργανώσεων.
Πολιτική δράση
Το 2001, ορίστηκε από τον υπουργό Υγείας Αλέκο Παπαδόπουλο, πρόεδρος-γενικός διευθυντής του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας Πελοποννήσου, με στόχο τη μεταρρύθμιση του ΕΣΥ σε βάση ευρωπαϊκών πρότυπων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, δημιουργήθηκαν Υπηρεσίες Υποδοχής στα νοσοκομεία της Περιφέρειας Πελοποννήσου, η Κεντρική Υπηρεσία του ΠεΣΥ Πελοποννήσου απέκτησε πιστοποίηση ΙSO και αυξήθηκαν ταυτόχρονα τα έσοδα και οι παραγόμενες υπηρεσίες. Παραιτήθηκε μετά τις εκλογές του 2004.
Ως ανεξάρτητος βουλευτής, ίδρυσε με άλλους ανεξάρτητους βουλευτές την πολιτική κίνηση «Η Κοινωνία Πρώτα», που, το 2014, με πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ηγήθηκε διευρυμένου ψηφοδελτίου στις περιφερειακές εκλογές στην Πελοπόννησο, παρά τις εσωκομματικές αντιδράσεις. Ωστόσο, η «Πελοπόννησος Πρώτα», υπήρξε ένα από τα 4 ψηφοδέλτια υποστηριζόμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ, που πέρασαν στον 2ο γύρο των εκλογών και συγκέντρωσε 41% των ψήφων.
Πρωταγωνίστησε στη δημιουργία κοινοβουλευτικής ομάδας ανεξάρτητων βουλευτών («Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές»), της οποίας διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Το Μάρτιο 2016, ανέλαβε τη νεοσύστατη Γενική Γραμματεία Υποδοχής Προσφύγων. Καταλόγισε αδράνεια και πελατειακές πρακτικές στον τότε υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής και υπέβαλε την παραίτησή του στον πρωθυπουργό τον Σεπτέμβριο 2016.
Έχει εκδώσει δυο βιβλία: «Μακριά… και δίπλα μας» (2004, Εκδόσεις Καστανιώτη), με θέμα τη μαρτυρία από τις ανθρωπιστικές αποστολές, και «Ημερολόγιο μιας διαδρομής » (2012, Εκδόσεις Δωρικός), με θέμα την ιατρική, την ανθρωπιστική δράση και την πολιτική.
Για τη συμβολή του στο ανθρωπιστικό κίνημα βραβεύτηκε το 2007 με την απονομή του τίτλου του «Ιππότη του Εθνικού Τάγματος Αξίας» (Chevalier de l’Ordre du Mérite) από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Μενέλαος Τουρτόγλου
Ο Μενέλαος Τουρτόγλου(1921-2013) ήταν Έλληνας νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής ιστορίας δικαίου του πανεπιστημίου Θράκης.
Παραπομπές
Τουρτογλου Τουρτογλου
Πίπη η Φακιδομύτη
Η Πίπη, ήταν ένα κορίτσι εννιά ετών, είχε την αυτοπεποίθηση ενήλικου, ζούσε ανεξάρτητα και έμενε μόνη της στη βίλα της, τη βίλα Βιλεκούλα. Ενώ δεν της φαινόταν, διέθετε υπερφυσικά χαρακτηριστικά για την ηλικία της καθώς μπορούσε να αντιμετωπίσει εύσωμους παλαιστές και να σηκώσει τεράστια βάρη χωρίς δυσκολία, όπως π.χ. το άλογό της, κάτι που ξάφνιαζε τους ενήλικους. Η συμπεριφορά της, προς τους καθώς πρέπει σοβαροφανείς ενήλικους, ήταν αγενής, ενώ προς τους μοχθηρούς χαρακτήρες των ιστοριών η στάση της είναι αμείλικτη.
Τα πρώτα τρία βιβλία-επεισόδια της Πίπης της Φακιδομύτης κυκλοφόρησαν την περίοδο 1945-1948 και το 1969-1975 κυκλοφόρησαν άλλα έξι. Δύο επιπλέον ιστορίες της Πίπης εκδόθηκαν το 1979 και το 2000. Τα βιβλία της σειράς έχουν μεταφραστεί σε παραπάνω από 50 γλώσσες.
Αφού ο εκδοτικός οίκος Bonnier απέρριψε το χειρόγραφο για το βιβλίο το 1944, το πρώτο χειρόγραφο της Λίντγκρεν έγινε δεκτό από τον εκδοτικό οίκο Ραμπέν και Σιέγκρεν. Εκδόθηκαν τρία βιβλία με την ίδια από το 1945 έως το 1948, ακολουθούμενα από πολλά βιβλία μικρών ιστοριών και εικονοβιβλίων. Μέχρι το 2018 έχει ήδη μεταφραστεί σε 76 γλώσσες και έχει μεταφερθεί στο κινηματογράφο και τη τηλεόραση.
Χαρακτήρας
Η Πίπη η Φακιδομύτη είναι ένα εννιάχρονο κορίτσι. Στο ξεκίνημα του πρώτου βιβλίου, μετακομίζει στη βίλα Βιλεκούλα, το σπίτι που μοιράζεται μαζί με τη μαϊμού της, τον κύριο Νίλσσον και το άλογο της (το οποίο δεν έχει όνομα) και γίνεται γρήγορα φίλη με τα παιδιά που ζουν στη διπλανή πόρτα, τον Τόμμι και την Αννίκα Σέτεργκρεν. Με τη βαλίτσα της που αποτελείται από χρυσά νομίσματα, διατηρεί ένα ανεξάρτητο τρόπο ζωής χωρίς τους γονείς της: η μητέρα της πέθανε λίγο μετά τη γέννηση της, ενώ ο πατέρας της, ο καπετάνιος Εφραίμ Φακιδομύτης, πρώτα χάνεται στη θάλασσα και μετά γίνεται βασιλιάς ενός νησιού στις Νότιες Θάλασσες. Παρά τις περιοδικές προσπάθειες των αρχών του χωριού της να την κάνουν να συμβαδίσει με τις πολιτιστικές προσδοκίες για το πως θα πρέπει να είναι η ζωή του παιδιού, η Πίπη ζει χαρούμενη και ελεύθερη από τις κοινωνικές συμβάσεις. Σύμφωνα με την Έβα-Μαρία Μέτκαλφ, η Πίπη "αγαπά τις φακίδες της και τα κουρελιασμένα ρούχα της ενώ δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια να καταστείλει την άγρια φαντασία της ή να αποκτήσει καλούς τρόπους." Έχει μια αγάπη στο να γράφει ιστορίες, οι οποίες συχνά γίνονται παρατραβηγμένες ιστορίες.
Ενώ συζητά την Πίπη, η Λίντγκρεν σημειώνει ότι "η Πίπη εκπροσωπεί τη δική μου παιδική λαχτάρα για ένα άτομο που έχει δύναμη αλλά δεν την καταχράζεται." Παρόλο που είναι το αυτοανακηρυχθέν "δυνατότερο κορίτσι του κόσμου," συχνά η Πίπη δεν χρησιμοποιεί βίαιους τρόπους για να λύσει διαμάχες ή να προστατεύσει άλλα παιδιά από τον εκφοβισμό. Διάφοροι κριτικοί λογοτεχνίας έχουν περιγράψει την Πίπη ως "άτομο με ζεστή καρδιά," συμπαθητική, ευγενική, έξυπνη, γενναιόδωρη, παιχνιδιάρα, και ευφυής στο σημείο που ξεπερνά τους ενήλικους χαρακτήρες σε μια συζήτηση. Η Λάουρα Χόφελντ γράφει ότι ενώ η "φυσικότητα της Πίπης περιέχει εγωισμό, αγνόηση και μια επισημασμένη τάση να λέει ψέματα," ο χαρακτήρας "είναι ταυτοχρόνως γενναιόδωρη, γρήγορη και σοφή, και αληθής στον εαυτό της και στους άλλους."
Κυκλοφορίες
Εκδόθηκαν τα εξής βιβλία με ηρωίδα την Πίπη τη Φακιδομύτη:
Επίσης κυκλοφόρησαν και σειρές μικρών ιστοριών και εικονοβιβλίων. Στην τηλεόραση γνώρισε επιτυχία αρχικά στη Σουηδία αλλά και διεθνώς με τις εξής ταινίες:
Το 1988 κυκλοφόρησε επαναδιασκευή (ριμέικ) της πρώτης ταινίας του 1969, ενώ το 1997 κυκλοφόρησε ταινία κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνίστρια την ίδια.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτισμός στη Σουηδία Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Προεδρικές εκλογές στη Δημοκρατία του Κονγκό (2016)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Δημοκρατία του Κονγκό στις 20 Μαρτίου 2016. Ήταν οι πρώτες εκλογές που έγιναν με το νέο σύνταγμα που εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα το 2015. Ο πρόεδρος Ντενί Σασού Νγκουέσσο, ο οποίος εξάντλησε το όριο των δύο θητειών με βάση το προηγούμενο σύνταγμα, διεκδίκησε και νέα προεδρική θητεία, εξαιτίας της υιοθέτησης ενός νέου συντάγματος. Κέρδισε επανεκλογή στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, συγκεντρώνοντας ποσοστό 60% των ψήφων.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Κονγκό εκλέγεται σε 2 γύρους.
Στις 14 Ιανουαρίου 2016 με νόμο συστάθηκε μια νέα εφορευτική επιτροπή, η Ανεξάρτητη Επιτροπή των Εθνικών Εκλογών (Commission nationale électorale indépendante, CNEI), στη θέση της Εθνικής Επιτροπής για την Οργάνωση των Εκλογών (Commission nationale d’organisation des élections, CONEL). Ο νόμος ήταν το αποτέλεσμα διαλόγου ανάμεσα στην κυβέρνηση και στα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Παράλληλα άλλαξαν και τα ψηφοδέλτια ως προς τη μορφή τους (μονά), ικανοποιώντας αίτημα της αντιπολίτευσης.
Πλαίσιο
Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε στις 4 Μαρτίου.
Αποτελέσματα
Τα πρώτα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 22 Μαρτίου και τα τελικά γνωστοποιήθηκαν στις 24 Μαρτίου. Ο πρόεδρος Νγκουέσο επανεξελέγη με ποσοστό 60% των ψήφων, ενώ η αντιπολίτευση δεν δέχθηκε το αποτέλεσμα.
Αντιδράσεις
Οι ΗΠΑ δήλωσαν απογοητευμένες με την εκλογική διαδικασία και επικαλέστηκαν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που διεπράχθησαν σε βάρος μελών της αντιπολίτευσης. Επίσης, κατήγγειλε εσκεμμένες ανωμαλίες κατά τις εκλογές. Η ΕΕ αρχικά αρνήθηκε να στείλει παρατηρητές, εγείροντας ερωτήματα για το αν θα ήταν ελεύθερες και δίκαιες οι εκλογές. Σε σχολιασμό της, η ΕΕ επεσήμανε ότι έγιναν βίαια επεισόδια μετά τις εκλογές, αν και η ημέρα της ψηφοφορίας ήταν ήρεμη. Η Κίνα διά του προέδρου Γινπίν έγινε η πρώτη χώρα που συνεχάρη τον Νγκουέσο για την επανεκλογή του αναγνωρίζοντας το αποτέλεσμα των εκλογών. Τέλος, η Αφρικανική Ένωση συνεχάρη το λαό της Δημοκρατίας του Κονγκό για την ειρηνική διεξαγωγή των εκλογών, επικρίνοντας όμως την κυβέρνηση για τη διακοπή των τηλεπικοινωνιών.
Επακόλουθα
Βίαια επεισόδια ξέσπασαν μετά τις εκλογές, με τουλάχιστον 17 νεκρούς σε συγκρούσεις στην πρωτεύουσα Μπραζαβίλ. Στις 4 Απριλίου επικυρώθηκε η επανεκλογή του Νγκουέσο από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Τα τελικά αποτελέσματα έδωσαν στον νικητή των εκλογών ποσοστό 60,19% των ψήφων, στον Γκι Κολελάς 15,04% και στον Μοκοκό 13,74%. Η συμμετοχή καταγράφηκε στο 68,92%. Ο Κολελάς δέχτηκε τα αποτελέσματα στις 6 Απριλίου.
Ο Σάσου Νγκουέσο ορκίστηκε για νέα θητεία σε τελετή που έλαβε χώρα στην Μπραζαβίλ στις 16 Απριλίου 2016. Στις 23 Απριλίου διόρισε πρωθυπουργό τον Κλεμάν Μουαμπά, πρώην αρχηγό της αντιπολίτευσης.
Παραπομπές
2016
Η Βασίλισσα της Νυκτός
Η Βασίλισσα της Νυκτός που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι πήλινο ανάγλυφο από την Μεσοποταμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Χρυσόπετρα Κιλκίς
Η Χρυσόπετρα Κιλκίς είναι ένα χωριό, νότια της πόλης του Κιλκίς. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Γαλλικού και έχει 140 κατοίκους (2001).
Η ίδρυση της κοινότητας της Χρυσόπετρας έγινε το 1954. Η ονομασία της κοινότητας προήλθε από τις πέτρες που έβγαιναν στην περιοχή, σε λατομεία, και που έμοιαζαν πολύ με χρυσές. Οι κάτοικοι της κοινότητας είναι ντόπιοι Μακεδόνες, Σαρακατσάνοι, Πόντιοι, Θρακιώτες και Μικρασιάτες. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την γεωργία και ένα μέρος του πληθυσμού εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Ο βαθμός μετανάστευσης στην περιοχή ήταν μεγάλος σε παλαιότερα χρόνια. Οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στο εξωτερικό αλλά και σε μεγάλα αστικά κέντρα στο εσωτερικό της Ελλάδας. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 270 μέτρων. Ο οικισμός στο παρελθόν ονομαζόταν Σαρτζαλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γαλλικού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Αθηναϊκό Ωδείο
Το Αθηναϊκό Ωδείο ήταν ένα από τα πρώτα μουσικά εκπαιδευτήρια των Αθηνών.
Σήμερα, το Αθηναϊκό Ωδείο λειτουργεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού σε ένα νεοκλασικό κτίριο στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας 96 και Μυκάλης στη Νέα Σμύρνη.
Προς τιμή των καλλιτεχνών και των καθηγητών που εργάζονται στο Ωδείο, διοργανώνεται το Φεστιβάλ Τέχνης «20-20» από τις 20 Μαΐου έως τις 20 Ιουνίου που προβάλει το έργο τους, ενώ παράλληλα προσκαλούνται καλλιτέχνες, εκπρόσωποι όλων των Καλών Τεχνών και παρουσιάζουν διαλέξεις, εκθέσεις, συναυλίες, ρεσιτάλ, μαθήματα και διάφορα άλλα καλλιτεχνήματα.
Το Αθηναϊκό Ωδείο λειτουργεί σχολές οργανικής, θεωρητικής και φωνητικής μουσικής σε τμήματα : κλασική μουσική, Τζαζ, μοντέρνα και παραδοσιακή μουσική. Λειτουργεί επίσης παιδική και νεανική χορωδία, μουσικά σύνολα και εργαστήρια μοντέρνας σύνθεσης με χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών και ψηφιακών μέσων.
Στις εγκαταστάσεις του συστεγάζεται η ΜΚΟ «Αθηνά», που δραστηριοποιείται σε θέματα Καλών Τεχνών, περιβάλλοντος και κοινωνικά.
Το Αθηναϊκό Ωδείο παρέχει υποτροφίες σε αριστούχους φοιτητές και κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες.
Πηγές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικοί πολυχώροι στην Αθήνα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αθήνα
Περιφέρεια Κουλόμπ
Η περιφέρεια Κουλόμπ (επίσης Περιφέρεια Κουλγιάμπ από τη ρωσική ορθογραφία) ήταν διοικητική διαίρεση του Τατζικιστάν στην περίοδο της ΕΣΣΔ (Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν). Το 1992 ενώθηκε με την περιφέρεια Κουργοντέππα και δημιούργησαν την περιφέρεια Χατλόν. Η πόλη Κουλόμπ (Κουλγιάμπ) ήταν η πρωτεύουσα της περιφέρειας, και οι κάτοικοι της πόλης είναι γνωστοί ως Κουλόμποι. Η περιφέρεια Κουλόμπ ήταν κέντρο μάχης το πρώτο έτος του εμφύλιου πόλεμου του Τατζικιστάν. Πολλά σημαντικά πρόσωπα από την κυβέρνηση της χώρας κατάγονται από την περιφέρεια συμπεριλαμβανομένου και τον σημερινό πρόεδρο Ιμομάλι Ραχμόν.
Κατηγορία:Ιστορία του Τατζικιστάν Κατηγορία:Γεωγραφία του Τατζικιστάν
Μερικοί το προτιμούν καυτό
μικρογραφία|260x260εσ|[[Τόνι Κέρτις (αριστερά) και ο Τζακ Λέμον σε σκηνή της ταινίας]] Το Μερικοί το προτιμούν καυτό (πρωτότυπος τίτλος: Some Like it Hot) είναι μία αισθηματική κωμική ταινία του 1959, σε σκηνοθεσία, παραγωγή και σενάριο Μπίλι Γουάιλντερ και με πρωταγωνιστές τους: Μέριλιν Μονρόε, Τόνι Κέρτις και Τζακ Λέμον. Οι τρεις πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από τους: Τζορτζ Ραφτ, Τζορτζ Ο'Μπράιεν, Τζόαν Σόλι, Νεχεμάια Περσόφ και Πατ Ο'Μπράιεν. Το σενάριο της ταινίας, που γράφτηκε από τους Μπίλι Γουάιλντερ και Ι.Α.Λ. Ντάιαμοντ, βασίζεται σε εκείνο της γαλλικής ταινίας του 1935 Κορίτσια με εγγύηση (Fanfare d'amour) που είχαν γράψει ο Ρόμπερτ Θόουρεν κι ο Μάικλ Λόγκαν.
Η ταινία διαδραματίζεται στο 1929, όπου δυο μουσικοί μεταμφιέζονται σε γυναίκες προκειμένου να ξεφύγουν από το στόχαστρο της μαφίας, στο οποίο μπήκαν από τη στιγμή που αποτέλεσαν αυτόπτες μάρτυρες μιας δολοφονίας, ανάλογης με εκείνη της Σφαγής του Αγίου Βαλεντίνου. Στην προσπάθειά τους να σωθούν γίνονται μέλη ενός γυναικείου συγκροτήματος που περιοδεύει και βρίσκεται καθ' οδόν για το Μαϊάμι και γνωρίζονται με την τραγουδίστρια του συγκροτήματος.
Το Μερικοί το προτιμούν καυτό θεωρείται ως μια από τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών και το 2000 έλαβε την πρώτη θέση στη λίστα με τις καλύτερες κωμωδίες που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Έλαβε επίσης έξι υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά ένα για τα κοστούμια που σχεδίασε ο Όρι-Κέλι. Οι αναφορές της ταινίας στην παρενδυσία και στην ομοφυλοφιλία, που προβλήθηκε χωρίς να πάρει την έγκριση από το γραφείο λογοκρισίας, το οποίο εφάρμοζε τον Κώδικα του γερουσιαστή Χέιζ είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω αποδυνάμωσή του.
Το 1989 ταινία επελέγη να φυλαχτεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Πλοκή
Ο Τζέρι (Τζακ Λέμον) και ο Τζο (Τόνι Κέρτις), δυο μουσικοί από το Σικάγο, γίνονται αυτόπτες μάρτυρες μιας μαζικής σφαγής που υποκινήθηκε από τον γκάγκστερ Σπατς Κολόμπο (Τζορτζ Ραφτ) κι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πόλη όσο το δυνατόν γρηγορότερα προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια της μαφίας. Βρίσκουν λοιπόν την ευκαιρία να το σκάσουν όταν μαθαίνουν ότι ένα γυναικείο συγκρότημα μουσικής τζαζ που πρόκειται να περιοδεύσει στο Μαϊάμι, ψάχνει για σαξοφωνίστα και μπασίστα. Οι δυο άνδρες μεταμφιέζονται σε γυναίκες και αρπάζουν την ευκαιρία για να ξεφύγουν. Συστήνονται στα γυναικεία μέλη του γκρουπ ως Τζοζεφίν και Δάφνη και φεύγουν μαζί τους για την περιοδεία.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οι δυο φίλοι χαίρονται που βρίσκονται ανάμεσα σε γυναίκες και ερωτεύονται με την τραγουδίστρια του συγκροτήματος Σούγκαρ Κέιν (Μέριλιν Μονρόε), που παίζει επίσης το γιακαλίλι. Κι οι δυο συναγωνίζονται για να κερδίσουν την καρδιά της, αλλά ο Τζο καταφέρνει να τη γοητεύσει όταν της συστήνεται ως εκατομμυριούχος με το όνομα Τζούνιορ. Παράλληλα ένας πραγματικός εκατομμυριούχος, ο Όσγκουντ Φίλντινγκ ο τρίτος (Τζο Ε. Μπράουν) που παραθερίζει στο Μαϊάμι, ερωτεύεται τον Τζέρι, που γνωρίζει ως Δάφνη. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν ο Σπατς Κολόμπο, συνοδευόμενος από τους άνδρες του φθάνει στο Μαϊάμι για ένα συνέδριο των αρχηγών της μαφίας.
Παραγωγή
Ο Μπίλι Γουάιλντερ έγραψε το σενάριο της ταινίας σε συνεργασία με τον Ι.Α.Λ. Ντάιαμοντ, έχοντας ως βάση την υπόθεση της γαλλικής ταινίας του 1935 Κορίτσια με εγγύηση (Fanfare d'amour). Αρχικά ο Γουάιλντερ προσπάθησε να βρει το πρωτότυπο σενάριο του Κορίτσια με εγγύηση, αλλά δε διασωζόταν. Αντ' αυτού κατάφερε να βρει το σενάριο της γερμανικής εκτέλεσης του γαλλικού φιλμ και αγόρασε τα δικαιώματά του, προκειμένου να πατήσει πάνω σ' αυτό και να χτίσει την πλοκή του Μερικοί το προτιμούν καυτό, γι' αυτό το λόγο πολλοί ιστορικοί του κινηματογράφου θεωρούν την ταινία επανεκτέλεση του Κορίτσια με εγγύηση.
Ο Μπίλι Γουάιλντερ πίστευε ότι ο Τόνι Κέρτις θα ήταν ο κατάλληλος ηθοποιός για να ερμηνεύσει τον ρόλο του Τζο, εφόσον είχε εντυπωσιαστεί από τον νεαρό ηθοποιό έχοντάς τον δει το 1953 στην ταινία του Τζορτζ Μάρσαλ Χουντίνι, ο βασιλεύς των μάγων (Houdini). Ο Γουάιλντερ θεωρούσε τον Τόνι Κέρτις αρκετά όμορφο, ώστε να πείσει τη Σούγκαρ, που υποδύεται η Μέριλιν Μονρόε, ότι είναι εκατομμυριούχος χωρίς να συναντήσει καμιά δυσκολία. Πρώτη επιλογή για τον ρόλο του Τζέρι ήταν ο Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος όμως δεν πέρασε ποτέ από ακρόαση από τον σκηνοθέτη προκειμένου να αναλάβει τον ρόλο. Ο Γουάιλντερ θεώρησε ότι ο Τζέρι Λιούις ή ο Ντάνι Κέι θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν τον ρόλο, ο οποίος πήγε τελικά στον Τζακ Λέμον, τον οποίον ο σκηνοθέτης είχε δει στην ταινία Γυναίκες στα όπλα (Operation Mad Ball, 1957). Η συνεργασία του αυτή με τον ηθοποιό είχε ως αποτέλεσμα να γυρίσουν κι άλλες ταινίες μαζί μέχρι και το 1981. Ο Γουάιλντερ δεν είχε σκεφτεί ότι μια τόσο μεγάλη σταρ όσο η Μονρόε θα ήθελε να ερμηνεύσει το ρόλο της Σούγκαρ κι ανέπτυξε τον ρόλο έχοντας στο μυαλό του τη Μίτσι Γκέινορ. Έμαθε όμως ότι η Μονρόε τον ήθελε και της τον έδωσε. Ο Γουάιλντερ την είχε ήδη σκηνοθετήσει στην ταινία του 1955 Επτά χρόνια φαγούρα (The Seven Year Itch).
Βραβεία
Υποψηφιότητα:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες‎ Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές buddy ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Ντιέγκο Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ Κατηγορία:Μέριλιν Μονρόε Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μαϊάμι Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Ανδρέας Στάικος
Ο Ανδρέας Στάικος είναι σημαντικός Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, πεζογράφος και μεταφραστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Πήρε πτυχίο Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το 1967 έφυγε για το Παρίσι, όπου ξεκίνησε θεατρικές σπουδές. Εκεί σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο Δραματικής Τέχνης και παρέμεινε μέχρι το 1981 γράφοντας και δουλεύοντας ως βοηθός σκηνοθέτη στο πλάι του μεγάλου σκηνοθέτη Αντουάν Βιτέζ. Από το Παρίσι εξάλλου έγινε γνωστό το πρώτο θεατρικό του έργο με τίτλο "Κλυταιμνήστρα".
Η ιδιότυπη θεατρική γραφή του είναι αποτέλεσμα της δυναμικής των προβών με τους ηθοποιούς. Ο ίδιος έχει αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η γραφή γεννούσε αυτομάτως τη σκηνοθεσία τους και η σκηνοθεσία γεννούσε αυτομάτως τη γραφή τους. Σύγχυση ή ταύτιση της γραφής και της σκηνοθεσίας.» Έτσι τα έργα του ανεβαίνουν σχεδόν πάντα για πρώτη φορά στη σκηνή κάτω από τη δική του σκηνοθεσία.
Παράλληλα έχει μεταφράσει στα ελληνικά πληθώρα θεατρικών έργων Γάλλων κλασσικών συγγραφέων όπως ο Λακλό, ο Μολιέρος, ο Μαριβώ, ο Λεσάζ, ο Λαμπίς, κ.α. και έχει εκδώσει δύο δημοφιλή  μυθιστορήματα (Αισχροτάτη Εριέττα και Επικίνδυνες μαγειρικές).
Ασχολείται ενεργά με τη διδασκαλία, τόσο σε ελληνικά πανεπιστήμια (Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, Τμήμα Θεάτρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης) όσο και εκτός του αυστηρώς οριζομένου ως ακαδημαϊκού χώρου. Υπήρξε επί μία δεκαετία διευθυντής του Εργαστήριου Θεατρικής Μετάφρασης στο Κέντρο Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και αργότερα συνεργάτης του Ευρωπαϊκού Κέντρου Λογοτεχνικής Μετάφρασης και δάσκαλος θεατρικής γραφής στο «εργαστήρι του βιβλίου» του ΕΚΕΒΙ. Τα έργα του έχουν πρόσφατα επανεκδοθεί και έχουν μεταφραστεί σε πολλές άλλες γλώσσες.
Πεζογραφία
Μεταφράσεις
Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ7184398%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων βασισμένων σε κείμενα του Α. Στάικου]
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ligier JS2
Το Ligier JS2 ήταν ένα 2-θέσιο σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Ligier (Λιζιέ) μεταξύ του 1970 και του 1975, κυρίως ως αγωνιστικό για ράλλυ, αλλά και ως νόμιμο αυτοκίνητο παραγωγής.
Υπήρξε το δεύτερο χρονολογικά αυτοκίνητο στην ιστορία της εταιρείας, από την ίδρυσή της, το 1968. Είχε προηγηθεί το αποκλειστικά αγωνιστικό Ligier JS1 του 1969 - 1970, πλην όμως το JS2 ήταν το πρώτο μοντέλο της που κατασκευάστηκε και σε πολιτική έκδοση. Συνολικά παρήχθησαν 225 αντίτυπα σειράς JS2, εκ των οποίων τα 80 σε έκδοση δρόμου. Δεν υπήρξε ποτέ διάδοχος του JS2, καθώς λόγω της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης, που ξέσπασε ξαφνικά τον Οκτώβριο του 1973, η ​​Ligier στράφηκε από τότε, και μέχρι σήμερα, αποκλειστικά στην παραγωγή μικροσκοπικών αυτοκινήτων πόλης (microcars).
Κινητήρες
thumb|left|Το πίσω μέρος του απέναντι Ligier JS2 του 1973.
Το Ligier JS2 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1970. Αρχικά έφερε έναν κινητήρα βενζίνης 2.637 cm³ V6 της Ford - Cosworth, που είχε προέλθει από το Ford Capri RS 2600. Μέσα στο 1971 όμως, η Ligier τον αντικατέστησε με τον βενζινοκινητήρα 2.670 cm³ V6 της Maserati, ισχύος 170 hp, ο οποίος υπήρχε τότε και στο Citroën SM, καθώς η Maserati ανήκε τότε στη Citroën. Επίσης και το κιβώτιο ταχυτήτων του JS2, αποκλειστικά 5-τάχυτο μηχανικό, ήταν κοινό με αυτό του Citroën SM. thumb|right|Αγωνιστικό Ligier JS2 του 1975.
Λίγους μήνες μετά, ταυτόχρονα με την εισαγωγή στο SM μιας ακόμα μεγαλύτερης εκδοχής αυτού του βενζινοκινητήρα, κυβισμού πλέον 2.965 cm³, το Ligier JS2 την καθιέρωσε ως στάνταρ. Το μηχανικό αυτό σύνολο είχε ρυθμιστεί να αποδίδει ισχύ 195 hp στο μοντέλο της Ligier και προσέφερε στο JS2 τις περισσότερες από τις διακρίσεις του, στις πίστες όλης της Ευρώπης. Η μέγιστη ταχύτητα κυμαινόταν από 241 χιλιόμετρα την ώρα (150 μίλια την ώρα) έως 246 χιλιόμετρα την ώρα (153 μίλια την ώρα), αναλόγως με το βάρος, και η επιτάχυνση 0-100 km/h (0-62 mph) ερχόταν σε λιγότερο από 7 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ligier Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision Χορού
Η Ελλάδα συμμετείχε στον πρώτο Διαγωνισμό Χορού της Γιουροβίζιον το 2007. Το ζευγάρι που εκπροσώπησε την χώρα ήταν η Ουρανία Κολλιού και ο Σπύρος Παυλίδης, οι οποίοι επιλέχθηκαν μετά από εθνικό τελικό. Διαγωνίστηκαν στους χορούς Jive και Showdance. Εξαιτίας των πυρκαγιών του 2007 που είχαν ξεσπάσει στα δάση της Ελλάδας, αυτή η εκδήλωση δεν προβλήθηκε ζωντανά στην Ελλάδα και η επιτροπή του διαγωνισμού επέλεξε να δώσει μόνο αυτή τους βαθμούς και να μην γίνει το televoting. Η Ελλάδα κατέλαβε την 13η θέση με 31 βαθμούς από 11 χώρες.
Η Ελλάδα συμμετείχε ξανά στον Διαγωνισμό Χορού της Eurovision το 2008. Ο Ιάσονας Ροδίτης και η Τόνια Κόσοβιτς χόρεψαν λάτιν και κατέλαβαν την 7η θέση με 72 βαθμούς. Ο τρίτος Διαγωνισμός Χορού της Γιουροβίζιον έχει ακυρωθεί προσωρινά.
Διαμάχη
Το Αζερμπαϊτζάν και η Ελλάδα ανακοίνωσαν ότι επαγγελματίες χορευτές θα ήταν οι εκπρόσωποί τους στον Διαγωνισμό Χορού της Γιουροβίζιον το 2008. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του Διαγωνισμού Χορού, δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν στον Διαγωνισμό επαγγελματίες χορευτές. Η EBU διευκρίνισε ότι το ζευγάρι των χορευτών πρέπει να αποτελείται από έναν επαγγελματία (ο χορευτής που βγάζει τα προς το ζην από τον χορό) και έναν μη επαγγελματία, που είναι όμως γνωστός σε άλλον κλάδο πέρα από τον χορό. Ο μη επαγγελματίας χορευτής δεν χρειάζεται να είναι διασημότητα, εφόσον είναι γνωστός στον κλάδο του, και δεν αποτελεί προϋπόθεση ότι δεν έχει καμιά εμπειρία με τον χορό. Δεδομένου λοιπόν ότι οι εκπρόσωποι του Αζερμπαϊτζάν και της Ελλάδας αποτελούνταν από δυο επαγγελματίες χορευτές, δεν είναι ξεκάθαρο πώς εξηγείται η εγκυρότητα της συμμετοχής αυτών των χωρών.
Παραπομπές
Ελλαδα
Πατριάρχης Ευθύμιος Α΄
Ο Ευθύμιος Α΄ ο Σύγκελλος (περίπου 834 - 5 Αυγούστου 917) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 907 ως το 912.
Από πολύ νωρίς είχε γίνει μοναχός και ήταν πνευματικός του Αυτοκράτορα Λέοντα του Σοφού, ο οποίος του έδωσε τον υψηλό εκκλησιαστικό τίτλο του «συγκέλλου». Παρά την ταραγμένη σχέση των δύο ανδρών, ο Ευθύμιος ανέβηκε στον Θρόνο το 907 και παρέμεινε σε αυτόν ως την καθαίρεσή του λίγο μετά τον θάνατο του Λέοντα, το 912.
Η ζωή του
Ο Ευθύμιος γεννήθηκε στην Σελεύκεια της Ισαυρίας περί το 834 και έγινε μοναχός σε νεαρή ηλικία. Αφού θήτευσε στη μοναστική κοινότητα του Ολύμπου της Μυσίας και σε ένα μοναστήρι κοντά στην Νικομήδεια, ο Ευθύμιος ήρθε στην βυζαντινή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, όπου εντάχθηκε στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων, σε προάστιο της πόλης. Ο Ευθύμιος σχετιζόταν με τον Πατριάρχη Ιγνάτιο, τον οποίο υπαινίσσεται ως κύριό του, και πιθανώς κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Ιγνατίου στον πατριαρχικό θρόνο (867-877) ορίστηκε ως πνευματικός του πρίγκιπα Λέοντα, μεγαλύτερου γιου του αυτοκράτορα Βασιλείου του Μακεδόνα (που βασίλευσε τα έτη 867-886). Μάλιστα, όπως υποστηρίζει η ιστορικός Σον Τάφερ στη μελέτη της περί της βασιλείας του Λέοντα, ο Ευθύμιος ήταν ίσως ο πνευματικός όλων των γιων του Βασιλείου. thumb|right|420px|Χειροτονία του Ευθύμιου ως Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Μινιατούρα από το έργο [[Σύνοψις Ιστοριών του Ιωάννη Σκυλίτζη.]]
Έτσι, ο Ευθύμιος υποστήριξε την πρώτη σύζυγο του Λέοντα, Θεοφανώ, και την απέτρεψε από το να ζητήσει διαζύγιο παρά την απόρριψή της από τον Αυτοκράτορα και τη συνεχιζόμενη συμβίωσή του με τη μακροχρόνια ερωμένη του Ζωή Ζαούτζαινα. Μετά τον θάνατο της Θεοφανούς, ο Ευθύμιος αντιτάχθηκε στο δεύτερο γάμο του Λέοντα με την Ζωή Ζαούτζαινα λόγω της κακής φήμης της, πράγμα το οποίο τον οδήγησε σε διετή περιορισμό στη Μονή του Αγίου Διομήδη. Ο Ευθύμιος ήταν επίσης υπέρμαχος της παραδοσιακής αριστοκρατίας και αντίθετος με την επιρροή των «ξένων» (δηλαδή μη-βυζαντινής και ταπεινής καταγωγής) συμβούλων του Λέοντα, όπως ο Αρμένιος υπουργός Στυλιανός Ζαούτζης, ο Άραβας ευνούχος αρχιθαλαμηπόλος Σαμώνας, ή ο Ιταλός Νικόλαος Μυστικός, προκάτοχος του Ευθύμιου στον πατριαρχικό θρόνο. Η αντιπαλότητά του με τον Στυλιανό Ζαούτζη, ειδικότερα, είναι σημαντικό θέμα στη βιογραφία του, όπου ο Ζαούτζης εμφανίζεται ως παντοδύναμος υπουργός, του οποίου οι φιλοδοξίες και οι μηχανορραφίες ευθύνονται για όλα τα λάθη και τις συμφορές της βασιλείας του Λέοντα, και με τον οποίο ο Ευθύμιος εμφανίζεται να είχε εμπλακεί σε μια διαμάχη «με βραβείο την ψυχή του Λέοντα». Σε ποιο βαθμό η αναφερόμενη παντοδυναμία του Ζαούτζη αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, όμως, αμφισβητείται από την Σον Τάφερ, η οποία επισημαίνει ότι ο Λέων δεν φαίνεται να ακολουθούσε απλά τις πρωτοβουλίες του υπουργού του, αλλά ότι διατηρούσε τον έλεγχο των υποθέσεων σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του.
thumb|left|400px|Ο Ευθύμιος στέφει συναυτοκράτορα τον μικρό [[Κωνσταντίνος Ζ΄|Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο. Μινιατούρα από το έργο Σύνοψις Ιστοριών του Ιωάννη Σκυλίτζη.]] Όταν η Ζωή Ζαούτζαινα πέθανε το 899, αφού γέννησε μια κόρη, την Άννα, ο Λέων επιδίωξε έναν - συνήθως μη κανονικό - τρίτο γάμο, με την Ευδοκία Βαϊανή, με την ελπίδα να αποκτήσει αρσενικό διάδοχο. Πράγματι, το Πάσχα του 901 ήρθε στη ζωή ένα αγόρι με το όνομα Βασίλειος, αλλά η Ευδοκία πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού και ακολουθήθηκε σύντομα από το μωρό. Απτόητος, ο Αυτοκράτορας στράφηκε σε μια ερωμένη του, την Ζωή Καρβουνοψίνα, και τον Σεπτέμβριο του 905 ήταν τελικά σε θέση να γιορτάσει τη γέννηση του μελλοντικού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου. Το γεγονός ότι η μητέρα του παιδιού ήταν ερωμένη του Αυτοκράτορα ωστόσο προκάλεσε προβλήματα με κορυφαίους αξιωματούχους της Εκκλησίας, και ο Λέων αναγκάστηκε να υποσχεθεί να πάρει διαζύγιο από την Ζωή ως προϋπόθεση να βαπτιστεί τελετουργικά το βρέφος από τον Πατριάρχη Νικόλαο Μυστικό στην Αγία Σοφία. Ο Ευθύμιος πείστηκε επίσης να γίνει ένας από τους νονούς του Κωνσταντίνου στο μυστήριο που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 906. Παρά την υπόσχεσή του να πάρει διαζύγιο από την Ζωή ωστόσο ο Λέων αποφάσισε να επιχειρήσει να νομιμοποιήσει τόσο αυτήν, όσο και τον γιο τους, με έναν τέταρτο γάμο, κάτι που απαγορεύονταν εντελώς από το εκκλησιαστικό δίκαιο επί ποινή αφορισμού. Ο Πατριάρχης Νικόλαος αρχικά υποστήριξε τον Αυτοκράτορα στην προσπάθειά του να τελέσει τέταρτο γάμο κατ'οικονομίαν, αλλά η ηγεσία της Εκκλησίας ήταν κατηγορηματικά αντίθετη, αναγκάζοντας και τον Νικόλαο να αλλάξει άποψη. Καθώς το αδιέξοδο συνεχιζόταν, τον Φεβρουάριο του 907 ο Λέων καθαίρεσε τον Πατριάρχη Νικόλαο και όρισε στη θέση του τον Ευθύμιο.
Παρά την περιβόητη ισχυρογνωμοσύνη του, πράγμα που πιθανότατα είχε αποθαρρύνει τον Λέοντα από το να τον ορίσει Πατριάρχη νωρίτερα, ο Ευθύμιος αποδείχθηκε πρόθυμος να παραχωρήσει τέταρτο γάμο κατ'οικονομίαν στον Αυτοκράτορα, βοηθούμενος από τη σύμφωνη γνώμη των άλλων Πατριαρχείων της Πενταρχίας. Ο Λέων ωστόσο για να εξιλεωθεί για το γάμο του αναγκάστηκε να ψηφίσει έναν νόμο, ο οποίος απαγόρευε σε οποιονδήποτε άλλο να ξαναπαντρευτεί για τέταρτη φορά. Ως αποτέλεσμα αυτής της διευθέτησης, στις 15 Μαΐου 908 ο Ευθύμιος έστεψε τον μικρό Κωνσταντίνο συναυτοκράτορα.
thumb|right|420px|Ο Αυτοκράτορας [[Αλέξανδρος του Βυζαντίου|Αλέξανδρος καθαιρεί τον Πατριάρχη Ευθύμιο. Μινιατούρα από το έργο Σύνοψις Ιστοριών του Ιωάννη Σκυλίτζη.]] Η θητεία του Ευθυμίου εντούτοις απέτυχε να αποκαταστήσει την ηρεμία στην Εκκλησία. Έτσι, όταν το 912 ο Αυτοκράτορας Λέων πέθανε, ο διάδοχός του Αλέξανδρος απομάκρυνε τον Ευθύμιο από τον θρόνο και επανέφερε τον διωχθέντα Νικόλαο Μυστικό, ανακαλώντας τον από την εξορία. Η αστυνομία του μάλιστα κακομεταχειρίστηκε τον Ευθύμιο, ενώ συνεκλήθη και σύνοδος στη Μαγναύρα, η οποία τον καθαίρεσε. Κατόπιν αυτού εξορίστηκε στην Μονή του Αγαθού. Όταν, το 914, ανέλαβε την Αντιβασιλεία η Ζωή, του πρότεινε να επανέλθει στο θρόνο, αλλά αυτός αρνήθηκε.
Βιογραφία και έργα
Η βιογραφία του Ευθύμιου, το έργο Vita Euthymii ( Η ζωή του Ευθυμίου) φαίνεται να γράφτηκε κατά τα έτη 920/25, σύμφωνα με τον P. Karlin-Hayter, ή, σύμφωνα με τον Δ. Σοφιανό, λίγο μετά το 932. Ο συγγραφέας του έργου είναι άγνωστος, αλλά, σύμφωνα με τα λόγια της Σον Τάφερ, «είχε μια εσωτερική προοπτική όσων διαδραματίζονταν στην Αυλή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λέοντος ΣΤ΄ και είναι, κατά συνέπεια, μια από τις «πιο πλούσιες πηγές για την περίοδο από το θάνατο του Βασιλείου Α΄ ως τα πρώτα χρόνια του Κωνσταντίνου Ζ΄» (Α. Καζντάν). Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι προσφέρει ένα ζωντανό πορτρέτο του Λέοντα και της αυλής του, με ανέκδοτα αυτοπτών μαρτύρων που δείχνουν το χαρακτήρα του αυτοκράτορα, ως πηγή περιορίζεται λόγω του ότι εστιάζει και μεροληπτεί υπέρ του Ευθυμίου, καθώς και λόγω του γεγονότος ότι λείπουν αρκετά κομμάτια του. Το μόνο σωζώμενο χειρόγραφο φυλασσόταν στο Βερολίνο και χάθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά το Vita Euthymii υπάρχει σε πολλές κριτικές εκδόσεις:
Τα γραπτά του ίδιου του Ευθύμιου είναι λίγα και σχετικά ασήμαντα. Μεταξύ αυτών, κηρύγματα σχετικά με τη σύλληψη της Αγίας Άννας και μια ομιλία σχετικά με την Παναγία. Ο σύγχρονός του, Αρέθας ο Καισαρείας, έγραψε επίσης έναν πανηγυρικό προς τιμήν του, αλλά σύμφωνα με τον Καζντάν, «είναι συμβατικός και δίνει μόνο περιορισμένα στοιχεία».
Περαιτέρω ανάγνωση
Ευθύμιος Α Ευθύμιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Αναπνοή σφιγμένου χείλους
Η Αναπνοή σφιγμένου χείλους (Αγγλικά: Pursed lip breathing (PLB)), είναι μια τεχνική αναπνοής η οποία συνίσταται στην εκπνοή μέσω στενά συμπιεσμένων χειλιών και εισπνοής μέσω της μύτης με το στόμα κλειστό.
Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι φυσιοθεραπευτές, οι επαγγελματίες θεραπευτές και οι αναπνευστικοί θεραπευτές διδάσκουν αυτή την τεχνική στους ασθενείς τους, για να διευκολύνουν τη δύσπνοια και την προώθηση της βαθιάς αναπνοής, που επίσης αναφέρεται ως κοιλιακή ή διαφραγματική αναπνοή. Ο σκοπός της PLB είναι να δημιουργήσει οπίσθια πίεση στους αεραγωγούς ώστε να ανοιχτεί ο νάρθηκας. Έτσι, ο κινούμενος αέρας χρειάζεται λιγότερη προσπάθεια.
Η αναπνοή μέσω των σφιγμένων χειλιών τόσο στην εκπνοή όσο και στην εισπνοή είναι ένα από τα σημάδια που χρησιμοποιούν οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας για την ανίχνευση πιθανής χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας (ΧΑΠ) σε ασθενείς. Η ΧΑΠ Καναδά υποδεικνύει ότι η χρήση της PLB έχει θετικές επιδράσεις στη θεραπεία του άγχους και των διαταραχών που σχετίζονται με το άγχος.
Για την αναπνοή μέσω των σφιγμένων χειλιών, θα πρέπει να γίνεται η εισπνοή μέσα από τη μύτη για δύο δευτερόλεπτα, στη συνέχεια να γίνεται η εκπνοή σιγά-σιγά μέσα από τα σφιγμένα χείλη για τέσσερα δευτερόλεπτα. Αν τα τέσσερα δευτερόλεπτα είναι πολύ μεγάλο διάστημα, απλά, η εκπνοή γίνεται στο διπλάσιο χρόνο της εισπνοής.
Γιώργος Ι. Τσιαντής
Ο '''Γιώργος Ι. Τσιαντής''' (1968-2010) ήταν Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας με ερευνητικά ενδιαφέροντα επικεντρωμένα στην ηθική και πολιτική φιλοσοφία, στην επιστημολογία και στη φιλοσοφία της τεχνολογίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χελιδόνα Ευρυτανίας το 1968. Φοίτησε στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικών και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών με επιλογή την κατεύθυνση της Φιλοσοφίας. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο ίδιο Τμήμα και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας το 1996 χάρη στη διδακτορική διατριβή: «Ακρασία, χρόνος, ήθος: Φιλοσοφική προσέγγιση του προβλήματος των ναρκωτικών».
Από το 1998 και εξής δίδαξε Φιλοσοφία και Κοινωνιολογία της Παιδείας στην Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής εκπαίδευσης (= ΑΣΠΑΙΤΕ) Αθηνών καθώς και Φιλοσοφία της τεχνολογίας στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Γενικής Τεχνολογίας (= ΓΕΤΕ) της ίδιας Σχολής. Δίδαξε επίσης στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Κατά τα έτη 2002-2004 πραγματοποίησε μεταδιδακτορική έρευνα στον Τομέα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών με θέμα «Τεχνική και σύγχρονη δημοκρατία».
Πέθανε αιφνίδια από ανακοπή καρδιάς το 2010 σε ηλικία 42 χρονών.
Εργογραφία
1.    «Ακρασία, χρόνος, ήθος: φιλοσοφική προσέγγιση του προβλήματος των ναρκωτικών. Περίληψη της [διδακτορικής] διατριβής». Ελληνική Φιλοσοφική επιθεώρηση 13 (1996), 308-312.
2.    Εισαγωγή στη Φιλοσοφία. Σημειώσεις Παραδόσεων. ΑΣΠΑΙΤΕ, Αθήνα 1998.
3.    «Το παιχνίδι των αναγκών – Στα όρια της αυταπάτης». Κριτική παρουσίαση του βιβλίου του Ivan Illich: Για τις ανάγκες του ανθρώπου σήμερα (εκδ. «Νησίδες», Σκόπελος 1999). Στην εφημερίδα Ορθοδοξία 21ος αιώνας, 3 (Δεκέμβριος 1999), 42.
4.    «Μεταξύ ρεφορμισμού και επαναστατικότητας: Το ζήτημα της πολιτικής παρέμβασης και το πρόβλημα της μεθόδου – Μια αναπάντητη πρόκληση». Πολιτικό δοκίμιο, μέρος του οποίου υπό τον τίτλο «Μια διαφορετική πρόταση για τα ΜΜΕ» δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Πριν 438 (10 Οκτωβρίου 1999), 18.
5.    «Θεωρία του χάους». Στο ένθετο «Millennium 2000» της εφημερίδας Ορθοδοξία 21ος αιώνας, 3 (Δεκέμβριος 1999), 5.
6.    «Η έννοια της ιστορικότητας στον Martin Heidegger ως ορίζοντας ερμηνευτικής και αυτογνωσίας». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 17 (2000), 124-142.
7.    «“O Θεός είναι νεκρός”: Ο ευρωπαϊκός μηδενισμός και το πρόβλημα της μεθοδολογικής προσέγγισής του». Θρησκειολογία – Ιερά/Βέβηλα 1  (2000), 57-72.
8.    «Η υποθετική συμβουλή της σύνεσης ως μία εναλλακτική της κατηγορικής προστακτικής ηθική πρόταση». Παρνασσός 42 (2000), 191-202.
9.    «Ορθός λόγος κατά αποκάλυψης: Η εκκοσμίκευση στη νεώτερη φιλοσοφία». Στο περιοδ. Αφιέρωμα (ένθετο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία), τεύχος 78 (16 Σεπτεμβρίου 2000), 8-11.
10. «Από το μύθο στο λόγο; Πλανητικές μεταμορφώσεις του κόσμου και του ανθρώπου». Φιλοσοφικό δοκίμιο με αφορμή την κριτική παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Αξελού Μεταμορφώσεις / Κλείσιμο – Άνοιγμα («Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 1998). Στην εφημερ. Ορθοδοξία 21ος αιώνας, 4 (Φεβρουάριος 2000), 37-39.
11. «Έχουμε λόγους να “επαναστατούμε”; Ο ρόλος του διανοούμενου στην εποχή της παγκοσμιοποίησης – Ρόλος του ενεργού πολίτη». Κριτική παρουσίαση του βιβλίου του Pierre Bourdieu: Αντεπίθεση πυρών – Λόγοι για την ενίσχυση της αντίστασης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη εισβολή («Πατάκης», Αθήνα 1998). Στην εφημερ. Ορθοδοξία 21ος αιώνας, 5 (Απρίλιος 2000), 23-24.
13. «Ο θάνατος στη σκέψη του Μάρτιν Χάιντεγκερ». Θρησκειολογία – Ιερά/Βέβηλα 2 (2001), 169-183.
14. «Το αίτημα της θεμελίωσης της ηθικής στην εποχή της πληροφορικής και της βιοτεχνολογίας». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 19 (2002), 293-324.
15. «Η μεταφυσική της πληροφορίας και η αναγκαιότητα μιας άλλης οντολογίας». Στο: Βουδούρης, Κωνσταντίνος (Επιμ.): Ρητορική, επικοινωνία, πολιτική και φιλοσοφία. «Ιωνία», Αθήνα 2002, 272-296.
16. «Ποια ηθική; Για ποιους πολίτες; Η διαπλοκή ηθικής και πολιτικής στη σκέψη του Σωκράτη». Θρησκειολογία – Ιερά/Βέβηλα 3 (2002), 7-22.
17. «Θρησκευτικότητα και Μεταφυσική στο έργο του Χρήστου Μαλεβίτση». Θρησκειολογία – Ιερά/Βέβηλα 4 (2003), 23-32.
18. «Το αίτημα της άμεσης δημοκρατίας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης – Προς μια ηλεκτρονική ή εικονική δημοκρατία;». Στο: Βουδούρης, Κων/ντίνος (επιμ.), Πόλις, κοσμόπολις και παγκοσμιοποίηση, «Ιωνία», Αθήνα 2003, 301-324.
19. “The Request of Direct Democracy in the Era of Globalization: Towards an Electronic or Virtual Democracy?”, in: Boudouris, Konstantine (ed.), Polis and Cosmopolis: Problems of a Global Era – Vol. II, Ionia Publications, Athens 2003, 165-176.
20. «Λόγος – αίσθημα και ενσυναισθητική κριτική θεώρηση της αισθητικής του Hume ως μια δυνατότητα διαλεκτικής υπέρβασης του σκεπτικισμού του». Παλίμψηστον, Β’ περίοδος, Τόμος 18, Ηράκλειον Κρήτης 2003, 17-28.
22. «Παιδεία και Δημοκρατία – Από τον Καστοριάδη στον Πλάτωνα και από τον Πλάτωνα σ’ εμάς». Στο: Μαραγγιανού, Ευαγγελία (Επιμ.), Φιλοσοφίας αγώνισμα – Μελέτες προς τιμήν του καθηγητού Κωνσταντίνου Βουδούρη, «Ιωνία», Αθήνα 2004, 625-657.
23. «Φυσικό και τεχνητό: Μεθοδολογική διάκριση ή οντολογικό πρόταγμα; – Προς μια μεθερμήνευση του αριστοτελικού παραδείγματος». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 61 (2004), 59-69.
Καρά-Γκονούς
Το Καρά-Γκονούς είναι χωριό στην περιφέρεια Ος του Κιργιστάν. Βρίσκεται σε υψόμετρο 3.221 μέτρων. Ο πληθυσμός του το 2021 ήταν 1.074 κάτοικοι.
Γιώργος Ι. Τσιαντής
Εργογραφία
24. «Το μέλλον της φιλοσοφίας και η φιλοσοφία της τεχνολογίας». Στο: Βουδούρης, Κωνσταντίνος (επιμ.), Αντιλήψεις για τη φιλοσοφία – Από τους προσωκρατικούς μέχρι σήμερα. «Ιωνία», Αθήνα 2004, 276-287.
Καρά-Γκονούς
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κιργιζίας
Γιώργος Ι. Τσιαντής
Εργογραφία
25. “The Future of Philosophy and the Philosophy of Technology”, in: Boudouris, Konstantine (ed.), Conceptions of Philosophy – Ancient and Modern. Ionia Publications, Athens 2004, 387-395.
26. «Η έννοια της βίας ως προπολιτικού στοιχείου στην αρχαία ελληνική διανόηση». Θρησκειολογία – Ιερά/Βέβηλα 5 (2004), 103-115.
27. «Η οντολογική θεμελίωση των οικονομικών αντιλήψεων του Αριστοτέλη και η πολιτική ως πρόταγμα». Στο: Βουδούρης, Κ. & Μαραγγιανού, Ε. (επιμ.), Φιλοσοφία, ανταγωνιστικότητα και αγαθός βίος. Τόμος Α΄, «Ιωνία», Αθήνα 2005, 360-382.
28. Κριτική παρουσίαση του βιβλίου: Γλυκοφρύδη-Λεοντσίνη, Αθανασία, Συστήματα καλών τεχνών στη νεοελληνική αισθητική («Καρδαμίτσα», Αθήνα 2002, 276 σελ.). Στο: Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση, 64 (Ιανουάριος 2005), 83-89.
29. Θεωρία της γνώσης. Σημειώσεις Παραδόσεων, ΤΕΙ Αθηνών, Αθήνα 2006.
30. «Εκλείψεις του λόγου και είδωλα πολιτισμού: γνώση, τεχνική, αξίες και παγκοσμιοποίηση». Στο: Βουδούρης, Κωνσταντίνος (Επιμ.): Η φιλοσοφία του πολιτισμού. «Ιωνία», Αθήνα 2006, 226-235.
31. «Η έκλειψη του όντος – Για μια οντολογικά θεμελιωμένη γνωσιοθεωρία». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 70 (2007), 26-65.
32. «Είναι, ισχύειν και αξίζειν: Το αίτημα της οντολογικής θεμελίωσης των αξιών στην εποχή της οικουμενικότητας». Στο: Βουδούρης, Κ. και Μαραγγιανού, Ε. (επιμ.), Αξίες και δικαιοσύνη στην εποχή της οικουμενικότητας. «Ιωνία», Αθήνα 2007, 250-261.
33. Η μεταφυσική των ναρκωτικών: Δοκίμιο εφαρμοσμένης ηθικής. «Εκδόσεις Πανεπιστημίου Λευκωσίας», Λευκωσία 2008.
34. «Μεταξύ επιστημολογίας και οντολογίας: Το φάντασμα της καθαρής γνώσης και οι προκλήσεις της σύγχρονης τεχνοεπιστήμης». Στο: Σφενδόνη-Μέντζου, Δήμητρα (Επιμ.): Φιλοσοφία των επιστημών. «Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης», Θεσσαλονίκη 2008, 335-343.
35. «Παιδεία χωρίς παιδιά, πολιτική χωρίς πολίτες: εκπαιδεύοντας κοσμοπολίτες ή ‘υπηκόους’ μιας μεταμοντέρνας οικουμενικής συνθήκης;». Στο: Βουδούρης, Κωνσταντίνος (επιμ.): Παιδεία: Η εκπαίδευση στην εποχή της οικουμενικότητας. «Ιωνία», Αθήνα 2008, 362-380.
36. «Ο ρόλος της αρχαίας οντολογίας στη θεμελίωση των ορίων της σύγχρονης τεχνοεπιστήμης». Στο: Βουδούρης, Κωνσταντίνος – Γεωργοβασίλης, Δημοσθένης (Επιμ.): Η ελληνική φιλοσοφία και τα προβλήματα της εποχής μας. «Ιωνία», Αθήνα 2009, 284-295.
37. «Ηθικά διλήμματα στον κυβερνοχώρο: ασύμμετρη ελευθερία και το αίτημα θεμελίωσης μιας παιδαγωγικής της ηθικής υπευθυνότητας». Στο: Σακελλαρίου, Μαρία – Ζεμπύλας, Μιχαλίνος – Πέτρου, Αλέξιος (Επιμ.): Ηθική και εκπαίδευση: διλήμματα και προοπτικές. «Κριτική», Αθήνα 2010, 153-179.
38. «22ο διεθνές συνέδριο φιλοσοφίας: Η φιλοσοφία του περιβάλλοντος – Η φύση και τα κρίσιμα περιβαλλοντικά θέματα κατά τον 21ο αιώνα. Καλαμάτα: 16-21 Ιουλίου 2010». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 27 (2010), 351-355.
40. «Φύση, τεχνική και πολιτική: αναζητώντας τα όρια της πόλης». Στο: Βουδούρης, Κωνσταντίνος (Επιμ.): Φιλοσοφία, τέχνη και τεχνολογία. «Ιωνία», Αθήνα 2011, 256-274.
41. ''Τεχνική και σύγχρονη δημοκρατία. Όψεις της πολιτικής φιλοσοφίας της τεχνολογίας.'' «Ιωνία», Αθήνα 2012.
42. «Κοινωνική οικολογία και οριακή οντολογία: σκιαγραφώντας τις οντολογικές προκείμενες του ριζοσπαστικού προτάγματος του Murray Bookchin». Στο: Βενετή, Μαρία – Βουδούρης, Κωνσταντίνος (επιμ.): Θέματα σχέσεων, πολιτικής, οικονομίας και περιβαλλοντικής φιλοσοφίας. Ηλεκτρονικό βιβλίο, «Ιωνία», Αθήνα 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Πλάμεν Ορεσάρσκι
Ο Πλάμεν Ορεσάρσκι (Plamen Vasilev Oresharski, βουλγαρικά: Пламен Василев Орешарски  γενν. στην Ντούπνιτσα στις 21 Φεβρουαρίου 1960) είναι Βούλγαρος πολιτικός, Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας από τις 29 Μαΐου 2013 ως τις 6 Αυγούστου 2014. Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Οικονομικών από το 2005 ως το 2009 στην κυβέρνηση του τριπλού συνασπισμού με πρωθυπουργό το Σεργκέι Στάνισεφ. Παραιτήθηκε από πρωθυπουργός τον Ιούλιο του 2014.
Πρώτα χρόνια
Το 1985 αποφοίτησε από το Ανώτατο Ινστιτούτο Οικονομικών και το 1993 ανέλαβε διάφορες θέσεις στο υπουργείο Οικονομικών. Από το 1995 ως το 1997 υπηρέτησε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Χρηματιστηρίου της Βουλγαρίας και από το 1997 ως το 2000 στην διοικούσα επιτροπή της UniCredit Bulbank.
Πολιτική καριέρα
Επί πρωθυπουργίας του Ιβάν Κοστόφ το 1997 ο Ορεσάρσκι έγινε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών και παρέμεινε στο αξίωμα ως τη διεξαγωγή των εκλογών του 2001. Μετά ένα διάλειμμα από την πολιτική, κατά το οποίο δίδασκε στο Ανώτατο Οικονομικό Ινστιτούτο, επέστρεψε στην πολιτική το 2005 ως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Στάνισεφ. Αποχώρησε από υπουργός όταν πρωθυπουργός έγινε ο Μπόικο Μπορίσοφ το 2009.
Ο Ορεσάρσκι εξελέγη βουλευτής με τη λίστα του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας στο Μπουργκάς το 2009.