cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεταφορά θερμότητας
Συνέπειες
Βασικές συνέπειες της μετάδοσης θερμότητας είναι η θερμική διαστολή και συστολή των σωμάτων, η τήξη, η εξάτμιση, η ατμοποίηση, η εξάχνωση, η υγροποίηση, η πήξη κ.λπ.
Κατηγορία:Φαινόμενα μεταφοράς
Κίνημα Γιασεμί
Το Κίνημα Γιασεμί είναι κυπριακό πολιτικό κόμμα.
Το Κίνημα Γιασεμί ιδρύθηκε από τον επικεφαλής συντάκτη της εφημερίδας Αφρίκα, Σενέρ Λεβέντ. Αποτελείται κυρίως από Τουρκοκύπριους που αγωνίζονται ενάντια στην Τουρκία και την τουρκική κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού. Το κίνημα υποστηρίζει μια ενιαία λύση σχετικά με την επανένωση της Κύπρου, αλλά δεν αντιτίθεται σε μια ομοσπονδιακή λύση εάν το προτεινόμενο σχέδιο θα είναι ένα μεταβατικό στάδιο στο ενιαίο Κυπριακό κράτος και όχι εφαλτήριο για ξεχωριστά κράτη.
Το 2019, το Κίνημα Γιασεμί συμμετείχε στις εκλογές του εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που διεξήχθησαν στις περιοχές που ελέγχονται από την Δημοκρατία της Κύπρου. Το Κίνημα έλαβε το 1,70% των ψήφων όλης της χώρας, και το 23,57% των ψήφων των Τουρκοκύπριων. Επίσης, είναι το πρώτο στην πολιτική ιστορία της Κύπρου που συμμετείχε στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με πλήρη λίστα μόνο Τουρκοκύπριων υποψηφίων και έλαβε το 72,11% των ψήφων του από Ελληνοκύπριους ψηφοφόρους. Η «Ένωσις Κυπρίων» (Union of Cypriots) υποστήριξε το Κίνημα Γιασεμί στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019 στην Κύπρο, καθώς ο πρόεδρος του οργανισμού Οζ Καραχάν ήταν ένας από τους έξι υποψήφιους του καταλόγου του κινήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτική_της_Κύπρου Κατηγορία:Κυπριακό_πρόβλημα
Ιτυμονέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιτυμονέας (Ιτυμονεύς) είναι γνωστός ένας από τους γιους του ήρωα Υπερόχου. Ο Ιτυμονεύς κάποτε έκλεψε βόδια από τον βασιλιά Νέστορα της Πύλου, οπότε και επακολούθησε πόλεμος στον οποίο ο Νέστορας κτύπησε με ακόντιο τον Ιτυμονέα και τον σκότωσε. Ο Ιτυμονέας αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου ο Νέστορας διηγείται τα νεανικά του κατορθώματα: ''«...Τον κτύπησα μ' ακόντι / εκεί που αυτός τα βόδια του να σώσει επρομαχούσε, / και ως έπεσ' εφοβήθηκαν οι αγρότες, εσκορπίσαν. / Λάφυρα τότ' επήραμεν απ' το πεδίον πλήθος, / βοδιών κοπές πεντήκοντα, τόσες κοπές προβάτων» (ραψωδία Λ, στίχοι 674-678).
Αριστοκρατία (τάξη)
Αριστοκρατικοί αποκαλούνται τα ανώτερα και θεωρούμενα καλύτερα μέλη μιας κοινωνίας.
Ειδικότερα στην Αρχαία Ελλάδα, έτσι ονομάζονταν οι πολιτικές παρατάξεις οι οποίες προασπίζονταν την αριστοκρατία.
Σε κάθε πόλη-κράτος υπήρχε ένα όργανο το οποίο απαρτιζόταν από τους ευγενείς, για παράδειγμα η σύγκλητος στην αρχαία Ρώμη. Τα μέλη του συνήθως ήταν γαιοκτήμονες με μεγάλη περιουσία. Αυτοί οι κοινωνικοί τους τίτλοι κληροδοτούταν και στα παιδιά τους. Με τη δημιουργία των πρώτων πόλεων, η εξουσία μεταβιβάζεται σιγά-σιγά από τον βασιλιά στους ευγενείς (άριστοι όπως αποκαλούνταν τότε). Μετά την εμφάνιση και των πολιτικών τους αντιπάλων, των δημοκρατικών, ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για το πολίτευμα της πόλης.
Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις Κατηγορία:Κοινωνικές ομάδες Κατηγορία:Τάξη ευγενών Κατηγορία:Ολιγαρχία
Φιλέας Θμούεως
Βίος
Ο Ευσέβιος Καισαρείας μας πληροφορεί πως αφού σταδιοδρόμησε σε διάφορα πολιτικά αξιώματα και «εν τοις κατά φιλοσοφίαν λόγοις», θα χειροτονηθεί επίσκοπος στην Θμούη περί το 300 μ.Χ. Στον διωγμό του Διοκλητιανού θα συλληφθεί, ( το 304), και μετά από μερικούς μήνες θα θανατωθεί, αφού προέβαλε ισχυρή και επιμονή αντίσταση.
Συγγραφικό έργο
Ο Ευσέβιος μας πληροφορεί πως έχει γράψει δύο επιστολές: Προς Θμουΐτας, στην οποία αποτυπώνει τις συνθήκες κράτησής του, καταγράφει λεπτομερώς τα πολλά είδη βασανισμού-«αναδεικνύοντας το κείμενο σε σπουδαία πηγή της ιστορίας του μαρτυρίου» - και προβάλει παράλληλα τους μάρτυρες ως πρότυπα καρτερίας στα μαρτύρια, και Προς τον Μελίτιον Λυκοπόλεως η οποία αν και φαίνεται να έχει συνταχθεί από τέσσερις αιγύπτιους επισκόπους,μεταξύ αυτών και τον Φιλέα, αυτός πρέπει να είναι ο συντάκτης της. Με αυτήν διαφωνούν για πράξεις και παραλλέιψεις του σχετικά με την χειροτονία κληρικών εκτός των ορίων της επισκοπής του και επειδή δεν δεχόταν τους μετανοούντες πεπτωκότες. Στην λατινική απόδοσή της μας έχει σωθεί η πληροφορία πως ο Μελίτιος Λυκοπόλεως αγνόησε τις συστάσεις τους.
Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας
thumb|250px|Χάρτης της θάλασσας Η θάλασσα της Ανατολικής Κίνας ή Ανατολική Σινική Θάλασσα είναι θάλασσα στον δυτικό Ειρηνικό, ανατολικά της Κίνας. Έχει έκταση περίπου 1.249.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οριοθετείται στα ανατολικά από τα ιαπωνικά νησιά Κιούσου και Ρίου Κίου, στα δυτικά με την ασιατική ενδοχώρα. Σύμφωνα με τον Διεθνή Υδρογραφικό Οργανισμό, η θάλασσα της Ανατολικής Κίνας στα νότια συνορεύει με τη θάλασσα της Νότιας Κίνας, με το όριο να αποτελεί η γραμμή ανάμεσα στο βόρειο ακρωτήριο της Ταϊβάν και τη νήσο Πινγκτάν, στα βόρεια με την Κίτρινη Θάλασσα, με όριο τον βόρειο παράλληλο 33°17΄, από την ενδοχώρα μέχρι το νησί Τζέτζου, και επικοινωνεί με τη θάλασσα της Ιαπωνίας με τον πορθμό της Κορέας. Χώρες οι οποίες βρέχονται από τη θάλασσα περιλαμβάνουν την Ιαπωνία, την Κίνα, τη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν. Ο Γιανγκτσέ είναι ο μεγαλύτερος ποταμός ο οποίος εκβάλλει στην Ανατολική Θάλασσα.
Παραπομπές
Νοτια Κινα Κατηγορία:Γεωγραφία της Ασίας
Defenders of the Faith
Defenders of the Faith είναι ο τίτλος του ένατου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Ιανουάριο του 1984 μέσω της "Columbia Records". Το 2001, το άλμπουμ επανεκδόθηκε από την "Columbia" σε έκδοση CD από την "Columbia" με δύο επιπλέον κομμάτια, το ακυκλοφόρητο "Turn On Your Light" και το "Heavy Duty / Defenders Of The Faith" από την εμφάνιση τους στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια, στις 5 Μαΐου 1984.
Ιστορία του δίσκου
Τον Ιούνιο του 1983, το συγκρότημα ανέλαβε η εταιρεία μάνατζμεντ "Bill Curbishley's Trinifold Management" και πρώτο τους μέλημα ήταν να ξεκινήσουν τη σύνθεση νέων τραγουδιών. Μέσα στον επόμενο μήνα, επέστρεψαν και ο παραγωγός Τομ Άλομ με το μηχανικό ήχου Μαρκ Ντόντσον, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τους Judas Priest για το δίσκο "Sin After Sin". Τον Σεπτέμβριο του 1983, ξεκίνησαν τη μίξη του ήχου και οι Χάλφορντ, Ντάουνινγκ και Τίπτον μετέβησαν στο Μαϊάμι για να προσθέσουν τα τελευταία κομμάτια στο δίσκο. Ενώ ολοκλήρωναν το τραγούδι "Defenders of the Faith" τα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν ότι ο τίτλος αυτού του κομματιού θα ήταν και ο τίτλος του άλμπουμ. Η τελική μίξη έγινε στα "Bayshore Studios" του Μαϊάμι.
Στις αρχές του 1984, κυκλοφόρησε το "Defenders of the Faith" ανεβαίνοντας στο Top-20 στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε πλατινένιο. Τα τραγούδια "Rock Hard, Ride Free" και "The Sentinel" ξεχώρισαν για τη συνεργασία του δίδυμου των κιθαριστών του συγκροτήματος, ενώ το "Freewheel Burning" έδειξε το εύρος της φωνής του Ρομπ Χάλφορντ. Το τραγούδι "Eat Me Alive" κατατάχθηκε στην τρίτη θέση της λίστας με τα "Filthy Fifteen" της PMRC (Parents Music Resource Center's), των δεκαπέντε τραγουδιών τα οποία σύμφωνα με τη συγκεκριμένη οργάνωση προκαλούσαν διαφθορά στη νεολαία με τους στίχους τους.
Το "Defenders of the Faith" έχει καταταχθεί στη 15η θέση της λίστας με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ του χέβι μέταλ από το "Metal Rules", ενώ ο αναγνώστες του ελληνικού περιοδικού "Metal Hammer" τα κατέταξαν 41ο στα εκατό σπουδαιότερα άλμπουμ του είδους.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1983 με οκτώ εμφανίσεις στη Μεγάλη Βρετανία και μία στη Γερμανία, όπου οι Judas Priest εμφανιζόταν με τους Quiet Riot. Η "Metal Conquerors / Defenders Tour" συνέχισε στη Ευρώπη μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου, με το συγκρότημα να παίζει από το "Defenders of the Faith" τα "Love Bites", "Jawbreaker", "Some Heads Are Gonna Roll", "The Sentinel", "Rock Hard Ride Free", "Night Comes Down", "Heavy Duty", "Defenders Of The Faith" και "Freewheel Burning".
Στις 16 Μαρτίου 1984 ξεκίνησε το αμερικανικό κομμάτι της περιοδείας με τους Great White, Saxon and Kick Axe να ανοίγουν τις εμφανίσεις των Judas Priest. Το συγκρότημα έδωσε 59 συναυλίες μέχρι τις 30 Αυγούστου, για να ολοκληρώσει την περιοδεία με έξι εμφανίσεις στην Ιαπωνία, τον Σεπτέμβριο του 1984.
Τραγούδια
1. Freewheel Burning (Halford, Tipton, Downing) - 4:22
2. Jawbreaker (Halford, Tipton, Downing) - 3:25
3. Rock Hard Ride Free (Halford, Tipton, Downing) - 5:34
4. The Sentinel (Halford, Tipton, Downing) - 5:04
5. Love Bites (Halford, Tipton, Downing) - 4:47
6. Eat Me Alive (Halford, Tipton, Downing) - 3:34
7. Some Heads Are Gonna Roll (Halligan) - 4:05
10. Defenders of the Faith (Halford, Tipton, Downing) - 1:30
Βραβεία
Defenders of the Faith (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Μέλη των Judas Priest
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Defenders of the Faith" είχε την εξής μορφή:
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Ίαν Χιλ - μπάσο
Ντέιβ Χόλαντ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Καρλ Πόπερ
Ο Καρλ Πόπερ (γερμανικά: Karl Raimund Popper, 28 Ιουλίου 1902 – 17 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος και καθηγητής, που, μεταξύ των άλλων, άσκησε κριτική στον ιστορικισμό και στις νεομαρξιστικές τοποθετήσεις. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της επιστήμης του 20ού αιώνα, ενώ άσκησε μεγάλη επιρροή στην πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία. Γεννήθηκε και σπούδασε στη Βιέννη, αλλά εγκαταστάθηκε στην Αγγλία το 1946 όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Η οικογένεια του Πόπερ ήταν εβραϊκής καταγωγής που είχε ασπασθεί τον Λουθηρανισμό. Από νεαρή ηλικία είχε αναπτύξει ένα ευρύτατο φάσμα ενδιαφερόντων: μουσική, πολιτική, μαθηματικά, φυσική, ψυχολογία, φιλοσοφία, ακόμα και για ορισμένες πρακτικές τέχνες, όπως εκείνη της επιπλοποιΐας.
Ασχολήθηκε επίσης με την επιστημολογία, όπου έκανε μια από τις πιο επιδραστικές τομές στην ιστορία του κλάδου με τη θεωρία του περί διαψευσιμότητας, σύμφωνα με την οποία, για να είναι χρήσιμη (ή έστω επιστημονική) μια επιστημονική θέση (θεωρία, «νόμος», αρχή κ.λ.π.) πρέπει να είναι διαψεύσιμη, δηλαδή να μπορεί να ελεγχθεί και να αποδειχτεί λανθασμένη.
Αρχικές αναζητήσεις και τοποθετήσεις
Η Βιέννη των αρχών του 20ού αιώνα ήταν ίσως το σημαντικότερο κέντρο πνευματικής δημιουργίας, αλλά και πολιτικής σκέψης και δράσης στην Ευρώπη. Ο αυστριακός μαρξισμός, η Αυστριακή Οικονομική Σχολή, η φροϋδιανή και αντλεριανή ψυχανάλυση καθώς και ο λογικός θετικισμός γεννήθηκαν και ευδοκίμησαν εκεί, τον καιρό που ο Πόπερ ήταν νεαρός φοιτητής. Αναπόφευκτα ενδιαφέρθηκε για όλα αυτά, αλλά και για θέματα φυσικής, σε μια εποχή που η θεωρία της σχετικότητας του Άινσταϊν (αρχικά η ειδική το 1905 και το 1916 η γενική) είχε αποτελέσει πραγματική επιστημονική επανάσταση. Ο Άλμπερτ Άινσταϊν είχε κάνει μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης τον καιρό εκείνο (1919) την οποία παρακολούθησε ο Πόπερ ως φοιτητής μένοντας έκθαμβος με τη θεωρία του μεγάλου φυσικού.
Η ιδέα ότι μπορούσε να υπάρχει πηγή βέβαιης, θετικής και αδιάψευστης γνώσης στις εμπειρικές επιστήμες, ήταν κοινή τόσο στον μαρξισμό και στην ψυχανάλυση, όσο και στους οπαδούς του λογικού θετικισμού στη Βιέννη την εποχή εκείνη. Ο νεαρός Πόπερ θεώρησε ότι η θεωρία του Άινσταϊν, διέφερε ριζικά – όχι σε βεβαιότητα, αλλά σε επιστημονικό ήθος: ο Άλμπερτ Άινσταϊν δεν απέφυγε το βασικό ερώτημα όσον αφορά την εγκυρότητα μιας θεωρίας: υπό ποιες συνθήκες θα δεχόταν ο υποστηρικτής της ότι είναι εσφαλμένη; Αν η θεωρία αυτή δεν δίνει απάντηση, αν θεωρείται εξ ορισμού αδιάψευστη, αν από την ίδια της τη δομή και τις αρχές της δεν δίνει τη δυνατότητα αναίρεσής της, τότε δεν πρέπει να θεωρηθεί επιστημονική: σ’ αυτό συνίσταται το κριτήριο οροθέτησης μεταξύ της επιστημονικής και της μη επιστημονικής γνώσης στις εμπειρικές επιστήμες. Αυτήν τη βασική ιδέα επεξεργάστηκε αργότερα ο Πόπερ στη «Λογική της επιστημονικής ανακάλυψης» και την προέκτεινε στο υπόλοιπό του έργο. Το μεγάλο του επιστημολογικό έργο είναι το Logik der Forschung (1934) που μεταφράστηκε και συμπληρώθηκε αργότερα από τον ίδιο με τον τίτλο The Logic of Scientific Discovery (1959).
Στο σημείο αυτό της διανοητικής εξέλιξης του Καρλ Πόπερ, το 1919 και σε ηλικία μόλις 17 ετών, αρχίζει να σχηματίζεται και στη συνέχεια να κρυσταλλώνεται η προτίμησή του για τις φυσικές επιστήμες, ενισχυμένη από τη μελέτη των μαθηματικών. Σε όλη του τη ζωή, και παρά το γεγονός ότι καταξιώθηκε αρχικά με ένα έργο του πάνω στην κοινωνική και πολιτική φιλοσοφία (The Open Society and Its Enemies (1945)), ο Πόπερ θα δείξει αυτήν τη ροπή του προς τη φυσική (και αργότερα προς τη βιολογική) επιστήμη, τη λογική και τα μαθηματικά. Όπως ομολογεί ο ίδιος «οι κοινωνικές επιστήμες ουδέποτε με προσέλκυσαν όσο οι θεωρητικές φυσικές επιστήμες» Ο Πόπερ είχε εκφράσει την αντίθεσή τους στον λογικό θετικισμό και παρά τη φιλία του και τον διάλογο που είχε με ορισμένους από αυτούς, όπως τον Ρούντολφ Κάρναπ, Βίκτορ Κραφτ και άλλους που απάρτιζαν τον «Κύκλο της Βιέννης» (Wiener Kreis) ποτέ δεν συντάχθηκε μαζί τους, ούτε προσκλήθηκε στις συναντήσεις τους. Ο Ότο Νόιρατ, μάλιστα, είχε δηλώσει ότι ο Πόπερ ήταν «η αξιωματική αντιπολίτευση» στον «Κύκλο».
Η κύρια διαφωνία του Πόπερ με τους λογικούς θετικιστές εστιάζεται στη λύση που δίνεται στο πρόβλημα της οροθέτησης των επιστημονικών σε σχέση με τις μη επιστημονικές προτάσεις όσον αφορά τις εμπειρικές επιστήμες. Υπάρχει μεταξύ τους μια διαφορά προοπτικής. Για τους λογικούς θετικιστές, επιστημονικές είναι οι προτάσεις (θεωρίες) που είναι επαληθεύσιμες. Για τον Πόπερ, αυτό ισχύει, αντίθετα, για τις προτάσεις (θεωρίες) που είναι διαψεύσιμες. Το κριτήριο οροθέτησης, επομένως, είναι για τον Πόπερ η διαψευσιμότητα και όχι η επαληθευσιμότητα των προτάσεων. Η αντίληψή του αυτή στηρίζεται στο ότι υπάρχει ασυμμετρία μεταξύ επαλήθευσης και διάψευσης καθολικών προτάσεων. Για να επαληθευθεί η πρόταση Π «Όλα τα αντικείμενα που ανήκουν στην κατηγορία Α έχουν την ιδιότητα Β» πρέπει να πραγματοποιηθεί άπειρος αριθμός παρατηρήσεων των Α. Αντίθετα, αρκεί μία μόνο παρατήρηση ενός αντικειμένου Α που να μην έχει την ιδιότητα Β για να διαψευσθεί η Π. Η θέση αυτή του Πόπερ τον οδηγεί στην ιδέα η οποία συνίσταται στην υποθετική και όχι τη θετική γνώση και επομένως στην αρχή της σφαλερότητας ή της επισφάλειας της γνώσης (fallibilism), που έχει άμεση σχέση με την ανάγκη κριτικής.
Οι κύριες κατευθυντήριες γραμμές της φιλοσοφικής σκέψης του Πόπερ είχαν χαραχθεί από νεαρότατη ηλικία. Η μετέπειτα σταδιοδρομία του θα του επιτρέψει να την αναπτύξει και να την προεκτείνει και σε άλλα πεδία: στο πρόβλημα της σχέσης νου και σώματος (mind-body problem), στη σχέση λογικής και μαθηματικών με τον εμπειρικό κόσμο , στη σημασία των προσωκρατικών φιλοσόφων για τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη , καθώς και στην εφαρμογή της κριτικής του μεθόδου στην «κριτική σχολή» της Φρανκφούρτης και γενικότερα στη μαρξιστική θεωρία.
Από τη «λογική της επιστημονικής ανακάλυψης στην «Ανοιχτή κοινωνία»
Ο Καρλ Πόπερ, αφού απέκτησε το δίπλωμα που του επέτρεπε να ασκήσει το επάγγελμα του δασκάλου, άρχισε να να σπουδάζει στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Βιέννης που μόλις είχε ιδρυθεί το 1924.
Το 1928 ολοκλήρωσε με επιτυχία τη διδακτορική του διατριβή στην ιστορία της μουσικής, την ψυχολογία και τη φιλοσοφία. Απέκτησε επίσης το δίπλωμα καθηγητή μαθηματικών και φυσικής μέσης εκπαίδευσης, ενώ διορίζεται το 1930 σε σχολείο της μέσης εκπαίδευσης στη Βιέννη. Για μερικά χρόνια, ο Πόπερ ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία και την επιστήμη στρέφοντας την προσοχή του στον Καντ, το έργο του οποίου τον επηρέασε καθοριστικά. Μελέτησε, όμως και άλλα έργα συγχρόνων του, όπως των Καρλ Μένγκερ, Ρούντολφ Κάρναπ, Κουρτ Γκέντελ, Χανς Χαν, Χανς Ράιχενμπαχ, Ρίχαρντ φον Μίζες, Φρίντριχ Βάισμαν καθώς και του Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν. Τον απασχολούν δύο προβλήματα όσον αφορά την επιστήμη, που αποτελούν τον άξονα της φιλοσοφίας της επιστημολογίας του: το πρόβλημα της οροθέτησης της επιστημονικής σε σχέση με τη μη επιστημονική γνώση και το πρόβλημα της επαγωγής με το οποίο αυτό συνδέεται, αν και για πολλά χρόνια ο ίδιος δεν είχε αντιληφθεί τη σύνδεση αυτή.
Αυτό τον οδήγησε να γράψει μια μεγάλη πραγματεία την οποία περατώνει το 1932: «Τα δύο θεμελιακά προβλήματα στη θεωρία της γνώσης» (Die beiden Grundprobleme der Erkenntnistheorie), που θα αποτελέσει τη βάση του έργου «Λογική της επιστημονικής ανακάλυψης» (Logik der Forschung).
Το βιβλίο αυτό δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1934 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στους φιλοσοφικούς και επιστημονικούς κύκλους.
Όμως, το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα είχε χειροτερέψει στην Αυστρία με την άνοδο του ναζισμού. Οι δυσκολίες εξεύρεσης απασχόλησης μεγάλωναν μέρα με η μέρα για όποιον ήταν εβραϊκής καταγωγής. Στην προσπάθεια του να ξεφύγει από τον αφόρητο αντισημιτισμό που βασίλευε στην Αυστρία –ακόμα και πριν από την προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία, το Μάρτιο του 1938– ο Πόπερ αναζήτησε την ευκαιρία ένταξής του σε βρετανικό πανεπιστήμιο. Του προσφέρθηκε μια μόνιμη θέση στο Πανεπιστήμιο Canterbury College στο Christchurch της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί συνέγραψε την «Ανοιχτή κοινωνία» η οποία ολοκληρώθηκε το 1945. .
Τον επόμενο χρόνο, επέστρεψε στην Αγγλία, όπου δίδαξε στο τμήμα Λογικής και Επιστημονικής Μεθόδου στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου έχοντας ήδη αποκτήσει μεγάλη φήμη. Το 1950 ο Πόπερ επισκέφθηκε τις Η.Π.Α. όπου δίδαξε στο Χάρβαρντ και συνάντησε τον Άινσταϊν στο Πρίνστον συνεχίζοντας ανελλιπώς την ερευνητική και διδακτική του δουλειά, έως το 1969. Το 1965 η Βρετανία τον τίμησε με τον τίτλο του «Sir».
Η καθοριστική επίδραση του Καντ
Tόσο στον Καντ όσο και στον Πόπερ, κυριαρχεί ο Λόγος, όχι ως δύναμη που επιβάλλεται εκ των άνω, αλλά λόγω της δυνατότητας να υποβάλει τα πάντα σε κριτική, ακόμα και τον εαυτό του. Υπό αυτές τις συνθήκες μπορεί να υπάρξει και ανοιχτή κοινωνία, που είναι η δυνατότητα αυτοθέσπισης της τελευταίας. Ο άνθρωπος γίνεται νομοθέτης του εαυτού του, όπως λέει ο Καντ, και οι αρχές του δεν επιβάλλονται ούτε νομιμοποιούνται με τη χρήση βίας, αλλά στο δικαστήριο του Λόγου. Και ο Πόπερ συντάσσεται με το «πρόγραμμα» του Καντ που είναι συνυφασμένο με την ανάγκη δημιουργίας και διατήρησης κατάλληλων θεσμών που επιτρέπουν και προωθούν την κριτική μέσω της δημόσιας συζήτησης. Και η δυνατότητα δημόσιας συζήτησης απαιτεί τη θέσπιση κανόνων διεξαγωγής της και την αναγνώριση αρχών που τη διέπουν. Η ελεγξιμότητα των πολιτικών αποφάσεων και των επιστημονικών θεωριών προϋποθέτουν την κριτική συζήτηση και τον δημόσιο χαρακτήρα της γνώσης και των πολιτικών αποφάσεων. Οι προϋποθέσεις αυτές της ανοιχτής κοινωνίας συνυφαίνονται τόσο με την επιστημολογία όσο και με την ηθική και πολιτική φιλοσοφία του Καρλ Πόπερ. Σε τι συνίσταται, όμως, η κριτική ως γενική αρχή; Ο Καντ την ορίζει ως προσπάθεια ανακάλυψης των ορίων του Λόγου, αποδίδοντας στον τελευταίο όχι συγκροτησιακό αλλά ρυθμιστικό ρόλο που συνυφαίνεται με τη δυνατότητα που έχει να υποβληθεί σε ορθολογική κριτική. Από τη στιγμή που ο Λόγος παίρνει τις αποστάσεις του από το δογματισμό, ολοκληρώνει την πιο δύσκολη αποστολή του που είναι η αυτογνωσία του. Με άλλα λόγια, ο Καντ κληροδοτεί στον Πόπερ ένα φιλοσοφικό και πολιτικό ήθος που σχετίζεται άμεσα με τη σημασία που έχει το κριτικό πνεύμα στο έργο των δύο φιλοσόφων. Η κριτική μπορεί και πρέπει να αντικαταστήσει τη βία ως τρόπος εφαρμογής λύσεων στα προβλήματα του ανθρώπου. Αυτό είναι το μήνυμα του Καντ όσον αφορά τη σχέση του Λόγου και της κριτικής με τις ανθρώπινες επιλογές σε συνθήκες κάτω από τις οποίες αναγνωρίζεται η χειραφέτηση του ανθρώπου ως φορέα Λόγου που έχει επίγνωση αυτής του της ιδιότητας και των συνεπειών της. Αυτό δεν διέφυγε από την προσοχή του Πόπερ ο οποίος τονίζει την ανάγκη αντικατάστασης του εξαλειπτικού ρόλου της βίας με τον εξαλειπτικό ρόλο της ορθολογικής κριτικής. Το τελευταίο τονίζει και συμπυκνώνει όλο το νόημα της «Ανοιχτής κοινωνίας» (1945).
Ο ρόλος της κριτικής: επιστήμη και κοινωνία
To έργο αυτό καθιέρωσε τον Πόπερ ως σημαντικό στοχαστή κοινωνικών και πολιτικών πραγμάτων, πολύ πριν αναγνωριστεί η αξία της καθαρά επιστημολογικής του συμβολής. Το σημαντικό είναι ότι κεντρικό ρόλο παίζει η ιδέα της κριτικής, τόσο στην επιστημολογία όσο και στην πολιτική και κοινωνική σκέψη του Καρλ Πόπερ. Όμως, δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι ακόμα και η «Ανοιχτή κοινωνία», έργο κατ’ εξοχήν πολεμικό κατά της σκέψης που συνδέθηκε κατά τον συγγραφέα της με την έλευση του ολοκληρωτισμού, περιέχει πολλά γνωσιοθεωρητικά στοιχεία. Ασφαλώς, αναγνωρίζει τον κοινωνικό χαρακτήρα της γνώσης και της επιστήμης: όχι με την έννοια ότι οι κοινωνικές ανάγκες καθορίζουν το περιεχόμενο της γνώσης ή ότι η κοινωνία ορίζει τι είναι γνώση, ή οποιαδήποτε από τις αιτιάσεις της «κοινωνιολογίας της γνώσης», αλλά το αντίθετο: η επιστήμη, όπως γράφει ο Ian Jarvie είναι κοινωνική δραστηριότητα με την έννοια των διϋποκειμενικών ελέγχων στους οποίους οι επιστήμονες υποβάλλουν την έρευνά τους και το θεσμικό χαρακτήρα της γενικότερα. Ο Πόπερ αντιλαμβάνεται την κοινωνική φύση της επιστήμης σε σχέση με τον θεσμικό χαρακτήρα των κριτηρίων κριτικής και διάψευσης. Η επιστήμη είναι μια δημιουργική διαδικασία η οποία προϋποθέτει τον διϋποκειμενικό έλεγχο –κριτική– με αντικειμενικά κριτήρια, παραδεγμένες δηλαδή αρχές που σχετίζονται αποκλειστικά με την πρόοδο και την εγκυρότητα της γνώσης, απεμπλεγμένα από το συμφέρον ή το συναίσθημα. Ο θεσμικός χαρακτήρας των κριτηρίων της κριτικής συνίσταται στο γεγονός ότι αυτά εκτός από αντικειμενικά (απρόσωπα) είναι και αυτόνομα ρυθμιστικά. Γίνονται δηλαδή αποδεκτά χωρίς να υπάρχει αναγκαστικά κεντρική απόφαση που να επιβάλλει τη μονιμοποίηση τους. Η προσπάθεια διάψευσης μιας θεωρίας είναι επομένως μια κοινωνική δραστηριότητα που πραγματοποιείται μέσα από τον τιθασευμένο ανταγωνισμό –την κατά τον Πόπερ «φιλική-εχθρική συνεργασία»– των μελών της επιστημονικής κοινότητας.
Αυτό που ορθώς τονίζει ο Jarvie είναι ότι οι κανόνες της επιστημονικής έρευνας που προκύπτουν από την εφαρμογή ορθολογικών κριτηρίων επιστημονικής εγκυρότητας είναι στη σκέψη του Πόπερ κατά βάσιν κοινωνικοί, για έναν απλό λόγο: ότι προϋποθέτουν την αρχή της διαψευσιμότητας, έναν «υπερκανόνα» που λειτουργεί ως «μετακανόνας» και που υποβάλλεται από τον Πόπερ ως πρόταση στην αρχική του επιστημολογική μελέτη (Logic of Scientific Discovery) Την πρόταση – τη «σύμβαση» – αυτή τη δέχεται κανείς ή δεν τη δέχεται και είναι θέμα κοινωνικό, αν γίνεται αποδεκτή, διότι ενώ η διαψευσιμότητα είναι ιδιότητα μιας θεωρίας, η διάψευση είναι απόφαση που θα πάρουν τα μέλη μιας κοινότητας εφαρμόζοντας ορισμένα κριτήρια. Αυτό σημαίνει ότι η κοινότητα των επιστημόνων θα εφαρμόσει την αρχή της διαψευσιμότητας επειδή διέπεται από ορισμένες αρχές που την καθιστούν ανοιχτή κοινωνία. Αυτό συμβαίνει από τη στιγμή που η επιστημονική κοινότητα δεν αντιμετωπίζεται ως συλλογική οντότητα, αλλά ως ένα θεσμικό δίκτυο διαδράσεων εντός του οποίου λειτουργούν διϋποκειμενικοί έλεγχοι με αποδεγμένους κανόνες και ορθολογικά κριτήρια αξιολόγησης.
Η εναντίωση στην κλειστή κοινωνία και στον ιστορικισμό
Με αφετηρία το βιβλίο του Πόπερ για την ανοιχτή κοινωνία και την κριτική του στον ιστορικισμό σε άλλο του έργο που δημοσιεύθηκε σε μορφή βιβλίου το 1957, ο βιεννέζος φιλόσοφος έγινε ευρύτατα γνωστός παγκόσμια, πριν ακόμα καταξιωθεί ως φιλόσοφος της επιστήμης, τα δύο αυτά έργα έχουν έναν έντονα πολεμικό χαρακτήρα ενώ παράλληλα διατυπώνονται ορισμένες βασικές επιστημολογικές αρχές, όπως εκείνη του μεθοδολογικού ατομισμού  και της ενότητας μεθόδου στις φυσικές και στις κοινωνικές επιστήμες.
Όμως, η αντίθεσή του στους στοχαστές αυτούς είναι πολύ βαθύτερη και, σε ορισμένα σημεία, κατά πολλούς επικριτές του, τους αδικεί. Ο συγγραφέας της «Ανοιχτής κοινωνίας» αναγνωρίζει την αξία του Πλάτωνα, ως μεγάλου φιλοσόφου, όπως και του Μαρξ ως σημαντικού αναλυτή της οικονομίας και της κοινωνίας. Δεν έχει, όμως, ένα καλό λόγο για τον Χέγκελ, τη σκέψη του σε κανένα από τα κείμενά του. Ο βαθύτερος λόγος για αυτό είναι το ότι ο Καρλ Πόπερ αντιλαμβάνεται την αναστροφή που πραγματοποιεί ο Xέγκελ στο Διαφωτιστικό πρόγραμμα που ευαγγελίζεται ο Καντ και με το οποίο ταυτίζεται ολοκληρωτικά ο βιεννέζος φιλόσοφός από τα νεανικά του χρόνια. Ο Καντ τονίζει την αλληλουχία ανάμεσα στο είδος της κοινωνίας που επιτρέπει ή εμποδίζει τη δημόσια συζήτηση και τη δημοσιότητα της γνώσης και το είδος λόγου που είναι κατάλληλος ή ακατάλληλος για ανοιχτή, δημόσια συζήτηση τη βλέπουμε διατυπωμένη με σαφήνεια στον Καντ και κυρίως στο δοκίμιό του πάνω στο νόημα του Διαφωτισμού (1785). Με συμμετρικά αντίστοιχο τρόπο διατυπώνεται και από τον Χέγκελ, ο οποίος αναζητεί ακριβώς το αντίθετο, όταν σ’ ένα από τα πρώτα του έργα μιλάει για «εξουσιάζουσα καθολικότητα» (machthabende Allgemeinheit). Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό, ότι στο κείμενο αυτό λέει ότι στη Γερμανία εκείνης της περιόδου το κράτος δεν έχει αυτήν την «εξουσιάζουσα καθολικότητα» ως πηγή δικαίου, και η καθολικόητα αυτή «υπάρχει στη σκέψη, όχι στην πραγματικότητα». Η σκέψη οφείλει να δημιουργήσει έννοιες που θα έχουν «εξουσιάζουσα καθολικότητα». Ο χαρακτηριστικά εγελιανός τρόπος παρατήρησης του κόσμου sub specie auctoritatis, («υπό το πρίσμα της εξουσίας») ενυπάρχει σ’ αυτό το νεανικό κείμενο και εκφράζει την αλληλουχία ανάμεσα στην κλειστή κοινωνία και τη φιλοσοφική παντοψία του συγγραφέα της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Για τον Πόπερ, η αναζήτηση της αλήθειας προϋποθέτει την ελεγξιμότητα των αποφάνσεών μας, άρα τη δυνατότητα κριτικής συζήτησης και την ύπαρξη θεσμών που να επιτρέπουν αυτή την κριτική. Ένας τέτοιος θεσμός είναι η γλώσσα, η οποία πρέπει να ανταποκρίνεται σε αποδεκτά κριτήρια σαφήνειας που έχουν εισηχθεί από τους μεγάλους συγγραφείς σε κάθε γλώσσα. Και φυσικά, η γλώσσα του Χέγκελ απέχει πολύ από τα απαιτούμενα μέτρα σαφήνειας, τα οποία επιτρέπουν τον κριτικό έλεγχο και την κριτική συζήτηση. Άλλος «θεσμός» σχετικός με την κριτική είναι η παράδοση ανοιχτής συζήτησης που έχει θεσμική ισχύ σε μια δημοκρατία – ή σε ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο. Το σύνολο αυτών των θεσμών και παραδόσεων συνιστά την ανοιχτή κοινωνία: αυτή που κινδύνεψε να χαθεί σε παγκόσμια – ίσως – κλίμακα την εποχή του ολοκληρωτισμού, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, και ειδικότερα στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως, οι θεωρητικές τάσεις της ανοιχτής κοινωνίας υπονομεύονται, κατά τον Πόπερ, ήδη από τον προηγούμενο αιώνα, δηλαδή από τον Χέγκελ και τους επιγόνους του.
Η ανάπτυξη της γνώσης και η θεωρία των τριών κόσμων
Κύριο μέλημα του Πόπερ όσον αφορά στην επιστήμη είναι η ανάπτυξή της. Έχει σημασία ο τίτλος του μείζονος επιστημολογικού του έργου, όπως ο ίδιος τον έδωσε στην αναθεωρημένη και συμπληρωμένη από τον ίδιο μετάφραση του πρωτότυπου έργου του 1934, και που είναι η λογική της επιστημονικής ανακάλυψης. Δεν είναι ένας «οδηγός» για να ανακαλύπτει κανείς νέες επιστημονικές θεωρίες, αλλά μια αναζήτηση της εσωτερικής λογικής μιας συνεχούς διαδικασίας διαδοχικών ανακαλύψεων που συνιστούν την ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης. Δεν είναι μια ανασκόπηση της ιστορίας της επιστήμης ή μια διερεύνηση του συνήθους τρόπου με τον οποίο πραγματοποιούν οι επιστήμονες την έρευνά τους. Σ’ αυτό είναι εντελώς διαφορετική η προοπτική του Πόπερ από εκείνου του Τόμας Κουν, ο οποίος του ασκεί κριτική. Ο Πόπερ αναφέρεται στις αρχές που διέπουν την επιστημονική έρευνα αποκαλύπτοντας τη δυναμική της. Δεν περιγράφει μια πρακτική των επιστημόνων ή της «επιστημονικής κοινότητας», όπως κάνει ο Κουν στο έργο του για τις επιστημονικές επαναστάσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο νομπελίστες επιστήμονες, όπως ο Τζων Εκλς, ο Πίτερ Μένταουαρ, ο Χέρμαν Μπόντι, ο Κόνραντ Λόρεντς, ο Ζακ Μονόντ ο Φρίντριχ Χάγιεκ και άλλοι μελέτησαν και σχολίασαν θετικά το έργο του Πόπερ.
Ο Πόπερ θα εντάξει την επιστημονική του μεθοδολογία σε ένα ευρύτερο μεταφυσικό σχήμα που συνδέεται με την εξελικτική επιστημολογία και τη θεωρία των «τριών κόσμων». Σύμφωνα με τον Καρλ Πόπερ ο επιστήμονας όπως και ένας έμβιος οργανισμός καλείται να λύσει κάποιο πρόβλημα. Ως επιλύτης προβλημάτων, κάθε έμβιος οργανισμός κατέχει γνώση. Μπορεί να μαθαίνει από τα λάθη του, από τις ματαιωμένες προσδοκίες του δημιουργώντας νέες «θεωρίες». Μπορεί, όμως, και να μην μάθει και να πεθάνει με το λάθος του. Η αναίρεση του λάθους παίρνει τη μορφή εξάλειψης του ίδιου του φορέα δράσης, του ίδιου του γνωστικού υποκειμένου. Το περιβάλλον αναιρεί την αφετηριακή «υπόθεση» εξαλείφοντας τον φορέα.
Ο άνθρωπος, όμως, μπορεί να αυτονομεί τις υποθέσεις του με τη χρήση της γλώσσας. Διατυπώνει μια θεωρία ή μια πρόθεση γλωσσικά και τη συζητάει, με σκοπό να κάνει μια ορθολογική επιλογή της καταλληλότερης λύσης στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Είναι σαν να λέει «Ας πεθάνουν μια θεωρία στη θέση μου». Η κριτική έρχεται να αντικαταστήσει την εξάλειψη δια της καταστροφής.
Αυτή η θεωρία του Πόπερ συνδέεται με την ύστερη επιστημολογία του Καρλ Πόπερ που συνίσταται στη θεωρία των «τριών κόσμων» και την εξελικτική επιστημολογία.
Οι «τρεις κόσμοι» του Πόπερ είναι (1) ο κόσμος των υλικών αντικειμένων (2) ο κόσμος υποκειμενικών σκέψεων και συναισθημάτων (3), ο κόσμος των αντικειμενικών οντοτήτων. Ο κόσμος αυτός υφίσταται ανεξάρτητα από τους υποκειμενικούς φορείς που τον δημιούργησαν και από εκείνους που τον αντιλαμβάνονται. Η «αντικειμενική γνώση» που ανήκει σε αυτόν καταγράφεται ανεξάρτητα ως αποσυνδεδεμένο από το γνωστικό υποκείμενο. Ας σημειωθεί, όμως, ότι ο «κόσμος 3» των αντικειμενικών γνώσεων, όσο και αν αποτελεί αφαίρεση, είναι ανθρώπινο δημιούργημα και προϊόν της αέναης προσπάθειας του ανθρώπου να λύσει τα προβλήματα του. Είναι προβλήματα επιβίωσης, προσαρμογής στο περιβάλλον. Ως τέτοια εντάσσονται σε ένα βιολογικό πλαίσιο. Εδώ είναι που η ύστερη επιστημολογία του Καρλ Πόπερ συνδέεται με τη βιολογία και τη θεωρία της εξέλιξης. Όλοι οι έμβιοι οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να λύσουν προβλήματα για αν επιβιώσουν, όπως ο επιστήμονας αποκτά γνώση λύνοντας τα εκάστοτε προβλήματα που προκύπτουν αντικειμενικά δηλαδή από την ίδια την πορεία της έρευνας και την κριτική αποτίμηση των εκάστοτε ανακαλύψεών της στο πλαίσιο της επιστημονικής κοινότητας. Η σύγκριση αυτή δεν είναι αποτέλεσμα εκλεκτικής συγγένειας μεταξύ προσαρμογής των ειδών στο περιβάλλον τους και επιστημονικής εργασίας. Έχει βαθύτερο χαρακτήρα. Οι έμβιοι οργανισμοί χρησιμοποιούν «θεωρίες» δηλαδή δοκιμαστικές λύσεις στο πρόβλημα προσαρμογής τους, οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν ως εικόνες που σχηματίζει ο οργανισμός για το περιβάλλον του, για τον κόσμο του. Οι επιστημονικές θεωρίες διαφέρουν κατά το γεγονός ότι δεν είναι γενετικά προκατασκευασμένες και δεν σχηματίζονται φυλογενετικά αλλά συνειδητά.
Αν δεχθούμε τον παραδοσιακό ορισμό της γνώσης ως δικαιολογημένης ή θεμελιωμένης αληθινής πίστης, είναι σαφές ότι αφορά το υποκείμενο: δεν υφίσταται χωρίς το τελευταίο. Επειδή πρέπει να είναι «θεμελιωμένη», θα πρέπει να ανάγεται σε θεωρητικές προτάσεις που να είναι έγκυρες. Ο «κόσμος 3», όμως, της αντικειμενικής γνώσης, περιλαμβάνει κάθε μορφή πληροφόρησης, που είναι απρόσωπη, αποθηκευμένη, καταγραμμένη σε πίνακες, βιβλία, υπολογιστές, έργα τέχνης κλπ. Δεν προϋποθέτει γνωστικά υποκείμενα. Ακριβέστερα, υπάρχει ανεξάρτητα από τα γνωστικά υποκείμενα. Συνεχίζει να υπάρχει και όταν δεν υπάρχουν τα γνωστικά υποκείμενα. Το status τους είναι αντικειμενικό. Επιπλέον, είναι κατασκευασμένος από τον άνθρωπο στην προσπάθεια προσαρμογής του στο περιβάλλον του. Ανάλογη προσπάθεια καταβάλλουν όλοι οι έμβιοι οργανισμοί. Με αυτόν τον τρόπο σχηματίζουν «γνώση» δηλαδή αποκτούν πληροφόρηση μέσα από σήματα στα οποία έχει μάθει ο γενετικός τους κώδικας να αντιδρά φυλογενετικά – δηλαδή από γενιά σε γενιά δια της εξελίξεως.
Τα ανώτερα βιολογικά είδη – αυτά που συνήθως αποκαλούμε «ευφυή ζώα», όπως τα τετράποδα, ορισμένα πτηνά και τα ανθρωποειδή – μαθαίνουν και οντογενετικά, δηλαδή το καθένα στη διάρκεια της ζωής του.
Αυτό που έχει κατορθώσει ο άνθρωπος είναι να αυτονομήσει τη γνώση του και να την αποσυνδέσει όχι μόνον από το γενετικό του κώδικα, αλλά από διαφορετικά περιβάλλοντα, διαφορετικές καταστάσεις.
Μπορούμε να πούμε ότι ο «κόσμος 3» είναι το σύνολο του πολιτισμού μας και η επέκταση του «κόσμου 3» ισοδυναμεί με την πολιτιστική πρόοδο. Αλλά και ο πολιτισμός έχει βιολογική βάση: αποτελεί την ανθρώπινη απάντηση στην πρόκληση του περιβάλλοντος. Όσο πιο πολιτισμένη είναι μια κοινωνία, τόσο καλύτερη, τόσο πιο δυνατή για το καθένα από τα μέλη της, η ζωή, δηλαδή η προσαρμογή σε περιβάλλον.
Η εξελικτική επιστημολογία αντικαθιστά την καντιανή υπερβατικότητα με τη βιολογική αναγκαιότητα. Τα όργανα του ανθρώπου είναι ενσαρκωμένες θεωρίες που είναι σε μεγάλο ποσοστό «ορθές», αλλιώς θα του έδιναν λανθασμένη πληροφόρηση και δεν θα είχε επιβιώσει το ανθρώπινο είδος.
Το καντιανό a priori αντικαθίσταται από το γενετικό a priori που κληρονομεί ο οργανισμός. Αλλά και αυτό το a priori στον άνθρωπο αποσυνδέεται από τους φορείς του και τροποποιείται μετά από κριτική συζήτηση. Και η καταγραφή του τροποποιημένου a priori στον «κόσμο 3» λειτουργεί ανατροφοδοτικά τόσο στο πολιτιστικό όσο και στο θεσμικό επίπεδο – τόσο στις τέχνες και τα γράμματα, όσο και στους νόμους και την πολιτική παράδοση.
Η δυνατότητα κριτικής και η ανοιχτή κοινωνία
Κεντρικό ρόλο παίζει η δυνατότητα αποσύνδεσης της θεωρίας (ή της υπόθεσης) από τους φορείς της, διότι μόνο έτσι μπορεί να γίνει κριτική: δηλαδή, προσπάθεια εξάλειψης της θεωρίας, χωρίς να εξαλειφθούν οι φορείς της. Στην κοινωνική ζωή του ανθρώπου, αυτή η αποσύνδεση προϋποθέτει την επικράτηση συγκεκριμένων θεσμικών προϋποθέσεων που υπάρχουν στην ανοιχτή κοινωνία. Οι θεσμικές αυτές προϋποθέσεις κατά τον Πόπερ περιλαμβάνουν τον πολιτισμό, τους νόμους και τα ήθη. Φυσικά, περιλαμβάνουν και τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει τη γνώση, τη θέση που αποδίδει στην αλήθεια, και τις προϋποθέσεις λογοδοσίας της εξουσίας, αλλά και των «θεωριών» που κυκλοφορούν με το κοινωνικό σύνολο.
Εκείνο που διασφαλίζει την ύπαρξη κριτικής σκέψης σε μια κοινωνία είναι η ανοιχτή και ερευνητική –σε αντίθεση με την δογματική και παθητική– στάση που τηρούν τα μέλη της απέναντι σ' αυτό που θεωρείται έγκυρη γνώση. Κάθε κοινότητα ερευνητών και γενικότερα πνευματικών δημιουργών λειτουργεί επομένως ανοιχτά και δημόσια, επικοινωνώντας με άλλες αντίστοιχες κοινότητες και με βάση ορισμένες γνωστικές αρχές (κι αυτές ερευνητές και αναθεωρήσιμες)
Λόγω του ότι κάθε επιστημονική κοινότητα είναι «να αναζητά» την αλήθεια, ένα είδος κατηγορικής προστακτικής την ωθεί (δεν την εξαναγκάζει) να δεχθεί μια διάψευση. Έχει δίκιο, επομένως ο Jarvie, όταν αναζητεί στο κοινωνείν υπό ανοιχτές συνθήκες, την κοινή ρίζα μεταξύ ανοιχτής κοινωνίας και της δυνατότητας κριτικής με την ισχυρή έννοια της τελευταίας, που σημαίνει προσπάθεια διάψευσης. Διότι είναι θέμα αποδεκτής δεοντολογίας και όχι ιδιότητας των προτάσεων, μορφής ή περιεχομένου της θεωρίας, αν θα γίνει αποδεκτή μια διάψευση ή όχι. Η κριτική στάση μιας ανοιχτής κοινωνίας επιστημόνων δεν είναι επομένως θέμα ατομικής ψυχολογίας (του «κόσμου 2» στην ύστερη επιστημολογία του Πόπερ αλλά αποτέλεσμα του θεσμικού της χαρακτήρα. Η ίδια η λογική ενός θεσμού ή ενός πλέγματος θεσμών προβλέπει έναν τρόπο αναμενόμενων διαδράσεων ανάμεσα σε άτομα που λειτουργούν μέσα σ’ ένα τέτοιο θεσμικό πλαίσιο. Η άσκηση κριτικής, ή η αναγνώριση διαψεύσεων είναι ζήτημα βούλησης και όχι επιβολής. Τίποτα δεν εξαναγκάζει τον επιστήμονα να δεχθεί μια πρόταση ως αληθή, ακόμη κι αν την πιστεύει, εφόσον δίνει προτεραιότητα σε άλλες σκοπιμότητες που τις ανάγει σε αξίες σημαντικότερες από την αλήθεια.
Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι με τον όρο «κριτική» εννοούμε ένα διάλογο κατά τον οποίο μια πρόταση ή μια θεωρία υποβάλλεται σε έλεγχο που αποσκοπεί στην ενδεχόμενη διάψευση ή τροποποίηση (δηλαδή διάψευση μέρους) της. Για να πραγματοποιηθεί αυτός ο διάλογος πρέπει να συντρέχουν δύο απαραίτητοι όροι. Κατά πρώτο λόγο, οι μετέχοντες πρέπει να δέχονται μια διάψευση όταν είναι έγκυρη, που σημαίνει ότι δέχονται και αναγνωρίζουν ως αληθές ένα σύνολο προτάσεων που αναιρούν άλλες. Κατά δεύτερο λόγο, οι συνδιαλεγόμενοι πρέπει να αισθάνονται επαρκώς ασφαλείς ώστε να μην εκλαμβάνουν τις επιπτώσεις της κριτικής ως επιζήμιες για τους ίδιους, εφόσον η κριτική δεν στρέφεται κατά των κατά περίπτωση «φορέων» μιας θεωρίας που κρίνεται λανθασμένη αλλά επιτελείται απρόσωπα και ανεξάρτητα από αυτούς.
Η ανοιχτή κοινωνία έχει κυρίως θεσμικές προϋποθέσεις, οι οποίες, όμως βασίζονται στην εξέλιξη της γνώσης και την κοινωνική πείρα των μελών της. Μόνο όταν συνειδητοποιείται ότι οι θεσμοί μιας οργανωμένης κοινωνίας δεν έχουν μυθική ή θεϊκή προέλευση, αλλά τουναντίον αποτελούν ανθρώπινα δημιουργήματα που παράγονται μέσα από τη διαδικασία της ορθολογικής κριτικής και δεν υπαγορεύονται από αυθεντίες, μπορεί να γίνει μετάβαση από την κλειστή στην ανοιχτή κοινωνία. Μόνο με τη χρήση ορθολογικών επιχειρημάτων μπορεί να διεξαχθεί δημόσια συζήτηση για το κατά πόσον ο ένας ή ο άλλος θεσμός είναι κατάλληλος σε σχέση με τους σκοπούς του.
Ο Πόπερ προτάσσει, όπως είδαμε, την ιδέα της σφαλερότητας της γνώσης ως κεντρική αρχή, ως γνωστικό υπόβαθρο της διαψευσιμότητας και αυτή η ιδέα τον εμπνέει όχι μόνο στην επεξεργασία της επιστημολογίας του ήδη από το 1934, αλλά και στην πολεμική του εναντίον των δογμάτων και των καθεστώτων που αυτοανακηρύσσονται αλάνθαστα εκ των προτέρων. Η «Ανοιχτή κοινωνία» απαγγέλλει ένα δριμύτατο «κατηγορώ» εναντίον τους. Αν δεχθεί κανείς ότι υπάρχουν δόγματα αλάνθαστα, τότε δεν είναι δυνατή η ορθολογική συνεργασία μεταξύ ίσων όσον αφορά τη λογική ιδιότητα ατόμων για την ανακάλυψη της αλήθειας. Όπως αναφέρεται στην «Ανοιχτή κοινωνία», ο ορθολογισμός συνίσταται στην υιοθέτηση μιας στάσης που συνοψίζεται σε μια απλή πρόταση: «Ίσως εγώ να έχω λάθος κι εσύ δίκιο και ίσως με μια κοινή προσπάθεια να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε περισσότερο την αλήθεια». Αυτή η στάση προϋποθέτει την υιοθέτηση της αρχής της σφαλερότητας, αλλιώς το αίτημα δεν θα γίνει αποδεκτό.
Με την έννοια αυτή, η αρχή της σφαλερότητας αποτελεί κριτήριο διασφάλισης της πολιτικής και όχι μόνο της επιστημονικής ισότητας μεταξύ ατόμων, ομάδων και ιδεών. Αφ’ ενός γιατί η παραδοχή της λογικής ιδιότητας των ατόμων δημοσιοποιεί τρόπον τινά την ορθολογικότητα και τη μετατρέπει από κτήση της οποιασδήποτε αυθεντίας σε χαρακτηριστικό των μελών της ανοιχτής κοινωνίας. Αφ’ ετέρου δε, διότι ανάγει την ορθολογικότητα σε τελικό κριτήριο απόφασης και επιλογής αφαιρώντας τη δυνατότητα επιβολής ενός δόγματος από μια εξουσία με αυθαίρετο τρόπο.
Η έννοια της ορθολογικής κριτικής σε συνδυασμό με την αρχή της σφαλερότητας μετατοπίζει το βάρος από την επιβολή στη βούληση και από τη βία στον θεσμικό διάλογο που διεξάγεται αποκλειστικά μεταξύ «χειραφετημένων» ατόμων και με μοναδικό σκοπό την προσέγγιση της αλήθειας. Όλο το νόημα της «Ανοιχτής κοινωνίας» βρίσκεται στη στάση αυτή και στην πολεμική εναντίον εξουσιών και καθεστώτων που εμπνέονται από φιλοσοφίες οι οποίες στηρίζουν δογματικές στάσεις.
Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να αναρωτηθούμε γιατί η κριτική παίζει τόσο κεντρικό ρόλο στο σύστημα ιδεών του Πόπερ και γιατί η ανοιχτή κοινωνία ως οικολογική της εστία συνδέεται με τη νεωτερικότητα και τον Διαφωτισμό.
Η σημασία της κριτικής για τον Πόπερ έγκειται σε μια πολύ απλή αρχή, η οποία όμως, όπως αποδείχθηκε, έχει μεγάλη δύναμη. Η αρχή περιέχεται σε μια φράση: «Ας πεθάνουν οι θεωρίες στη θέση των ανθρώπων». Η κριτική νοείται ως θεσμική εφεύρεση για να διαχωρίζει ο (άνθρωπος) φορέας μιας θεωρίας (ιδεολογίας, προτεινόμενης λύσης κλπ.) από την ίδια τη θεωρία. Αν μέσω της κριτικής εξέτασης θεωρηθεί λανθασμένη, εγκαταλείπεται (αναιρείται) χωρίς να θυσιασθεί ο φορέας ή οι φορείς της.
Η αποδοχή αυτής της αρχής σημαίνει – πέρα από οτιδήποτε άλλο –μια μεγάλη εξοικονόμηση δυνάμεων. Διότι δεν συνεπάγεται μόνον την επιβίωση των φορέων μιας (θεωρούμενης ως) λανθασμένης υπόθεσης, αλλά και την αντικατάσταση της πρακτικής εφαρμογής της με την κριτική συζήτηση. Η θεωρία καλείται να αποδείξει την ισχύ της, όχι θέτοντας σε δοκιμασία τον φορέα της, ούτε εφαρμόζοντάς την απευθείας και μετρώντας το κόστος της ενδεχόμενης αποτυχίας της, αλλά συζητώντας κριτικά πάνω σ’ αυτήν.
Αυτό, όμως, σημαίνει πάνω απ’ όλα την αποδοχή της αλήθειας ως τελικού κριτηρίου για την αποδοχή ή την απόρριψη μιας θεωρίας ή ιδεολογίας ή προτεινόμενης λύσης σε κάποιο πρόβλημα. Αυτό δεν συνειδητοποιείται πάντα, ίσως διότι η κριτική έχει ευρύτερο πεδίο δράσης από τη διάψευση, εφόσον ασκείται όχι μόνο με μέτρο την αλήθεια, αλλά την εγκυρότητα, την απλότητα, το πληροφοριακό περιεχόμενο, τη σαφήνεια διατύπωσης, τη χρησιμότητα κλπ. μιας πρότασης ή μιας θεωρίας.
Η αντίσταση στην κριτική και στην ανοιχτή κοινωνία είναι φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου και παρατηρείται συχνά στην ιστορία, αλλά και στις καθημερινές του εμπειρίες. Η θεσμοθέτηση της δυνατότητας κριτικής, δηλαδή η εγκαθίδρυση της ανοιχτής κοινωνίας, είναι εκείνο που δημιουργεί πολιτικό και συγχρόνως πολιτιστικό πρόβλημα. Και η αντίσταση σ’ αυτήν ισοδυναμεί με καταπολέμηση ενός ανορθολογιστικού προτύπου οργάνωσης της κοινωνίας που επιτρέπει την εναλλακτικότητα των λύσεων, των θεσμών, των πεποιθήσεων, των γνώσεων και επομένως, τη δυνατότητα αμφισβήτησης, την κινητικότητα και αντικαταστασιμότητα των υποθέσεων.
Ο Πόπερ τιμήθηκε με αναρίθμητα βραβεία σε πολλές χώρες και του απενεμήθη ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα σε δεκάδες πανεπιστήμια.(Ένα από αυτά ήταν και το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1993). Τα έργα του μεταφράστηκαν σε σαράντα γλώσσες. Και πολλοί είναι οι ηγέτες που τον συνάντησαν με δική τους πρωτοβουλία: οι Γερμανοί καγκελάριοι Χέλμουτ Σμιτ και Χέλμουτ Κολ, όπως και ο Γερμανός πρόεδρος Ρίχαρντ φον Βάιτσεκερ, ο Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Ακιχίτο, ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Μάριο Σοάρες, καθώς και ο πρωθυπουργός της Τσεχικής Δημοκρατίας Βάτσλαβ Χάβελ.
Ο Καρλ Πόπερ πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1994. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Λάνιτσερ της Βιέννης.
Μυστράς
Ο Μυστράς, γνωστός και ως Μυζηθράς στο Χρονικόν του Μορέως,ηταν μία οχυρωμένη ελληνική πόλη και πρώην δήμος (Δήμος Μυστρά) στη Λακωνία της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Ευρισκόμενος στον Ταΰγετο, κοντά στην αρχαία Σπάρτη, ο Μυστράς υπήρξε πρωτεύουσα του βυζαντινού Δεσποτάτου του Μυστρά τον 14ο και 15ο αιώνα, βιώνοντας μία περίοδο ευημερίας και πολιτιστικής άνθησης. Η περιοχή παρέμεινε κατοικημένη καθ' όλη τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, όταν εσφαλμένα θεωρήθηκε από τους δυτικούς ταξιδιώτες ότι ήταν η αρχαία Σπάρτη. Τη δεκαετία του 1830, εγκαταλείφθηκε και χτίστηκε η νέα πόλη της Σπάρτης, περίπου 8 χιλιόμετρα ανατολικά.
Μετά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 (πρόγραμμα «Καλλικράτης»), αποτελεί δημοτική ενότητα του δήμου Σπάρτης της Π.Ε. Λακωνίας. Η δημοτική ενότητα έχει έκταση 131,95 τ. χλμ.
Ιστορία
Το όνομα Μυστράς ή Μυζηθράς προϋπήρχε της ίδρυσης του κάστρου και ήταν η ονομασία με την οποία αποκαλούσε το βουνό ο τοπικός πληθυσμός πριν από το 1249. Μάλιστα, σύμφωνα με το Χρονικόν του Μορέως, ο Γουλιέλμος ονόμασε το κάστρο Μυζηθράν, "διατί το κράζαν ούτως" («Βουνίν εύρε παράξενο, απόκομμα εις όρος. Κάστρον εποίκεν αφηρόν, Μυ(ζη)θράν ονομασέν το»). Η ονομασία σχετίζεται με τη μυζήθρα και, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, συνδέεται με το σχήμα του βουνού. Κατ' άλλους, προέρχεται από το Μυζηθράς, το οποίο αποδίδεται στον κύριο της περιοχής (ως όνομα ή ως επάγγελμα).
Η οχύρωση του βουνού και η μετεξέλιξη του Μυστρά, κατά τους επόμενους δύο αιώνες (ύστερη βυζαντινή περίοδος), σε ισχυρό πολιτικό, στρατιωτικό, πνευματικό και καλλιτεχνικό κέντρο συνδέεται με την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τη Δ΄ Σταυροφορία (1204). Μετά από αυτή μετατοπίστηκε το ενδιαφέρον του Βυζαντίου προς τις δυτικές επαρχίες του. Η αλλαγή συνδέεται και με την εμπορική διείσδυση των ιταλικών πόλεων (Βενετίας, Γένοβα, Πίζας κ.ά.), η οποία αναβάθμισε τη σημασία των εμπορικών κέντρων και των ναυτικών σταθμών της Πελοποννήσου.
Στην Πελοπόννησο οι Φράγκοι εγκαταστάθηκαν το 1204, έχοντας ως ηγέτη τους τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο. Ίδρυσαν το πριγκιπάτο της Αχαΐας (ή Μορέως), όμως κατόρθωσαν να επεκτείνουν τα όριά του ως τη νότια Πελοπόννησο μετά το 1248, όταν ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος κατέλαβε τη Μονεμβασιά. Η ίδρυση του κάστρου στον Μυστρά το 1249 σηματοδοτούσε την εδραίωση της κυριαρχίας τους στην Πελοπόννησο.
Ο Μυστράς, ένα απομονωμένο βουνό, ύψους 634 μ., ανήκει στον ορεινό όγκο του Ταΰγετου και αποτελεί μία πολύ ισχυρή στρατηγική θέση. Το ιδιόμορφο ανάγλυφο του βουνού, με τα δύο πλατώματα στην κορυφή (όπου χτίστηκε το κάστρο) και στη βόρεια ράχη (όπου βρίσκονται τα παλάτια και η πλατεία), οι απότομες και απρόκρημνες πλαγιές στη νότια και νοτιοανατολική πλευρά του, και η δυνατότητα εύκολης οχύρωσης των υπόλοιπων πλευρών, που ήθελε από εδώ να ελέγχει και τα ατίθασα σλαβικά φύλα της περιοχής (τους Μηλιγγούς), ήταν τα φυσικά πλεονεκτήματα αυτής της θέσης και ερμηνεύουν την επιλογή του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου.
1259: Ο Μυστράς παραχωρείται στους Βυζαντινούς
Το 1259, στη μάχη της Πελαγονίας, στην οποία συγκρούστηκε το πριγκιπάτο της Αχαΐας με την αυτοκρατορία της Νίκαιας, οι Φράγκοι ηττήθηκαν και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος συνέλαβε τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο. Ο τελευταίος, για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, παραχώρησε στο Βυζάντιο τα κάστρα της Μεγάλης Μαΐνης, της Μονεμβασιάς και του Μυστρά.
Μετά από το 1262, ο Μυστράς έγινε έδρα βυζαντινού στρατηγού, του «σεβαστοκράτορος», ο οποίος άλλαζε κάθε χρόνο και διοικούσε όλη την Πελοπόννησο. Από τότε άρχισε η κυρίως ιστορική περίοδος του Μυστρά, που διήρκεσε δύο αιώνες. Οι κάτοικοι της πεδιάδας άρχισαν να χτίζουν τα σπίτια τους γύρω από το κάστρο, για να προστατευτούν από τις επιδρομές. Ο πληθυσμός αυξήθηκε ταχύτατα, δημιουργώντας μία νέα πόλη, που ονομάστηκε Χώρα και στη συνέχεια περιτειχίστηκε. Οι κάτοικοι που αναζητούσαν μόνιμη διαμονή συνέχιζαν να αυξάνουν, με αποτέλεσμα να κατοικηθεί και η περιοχή γύρω από το δεύτερο τείχος. Σταδιακά διαμορφώθηκε και η Κάτω Χώρα, η οποία επίσης περιτειχίστηκε. Την περίοδο αυτή ο Μυστράς γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη. Μεταφέρθηκε εκεί η έδρα της μητρόπολης Λακεδαιμονίας, χτίστηκε η μητρόπολη, η μονή των Αγίων Θεοδώρων, το Αφεντικό (Οδηγήτρια) και υπήρξε ιδιαίτερη πνευματική άνθηση.