cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερνάντο Μποτέρο
Η καταξίωση
Το 1973 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και στράφηκε εκ νέου προς τη γλυπτική, με την οποία είχε ήδη από το 1964 πειραματιστεί. Τον επόμενο χρόνο, διοργανώθηκε η πρώτη του αναδρομική έκθεση στην Μπογκοτά, ενώ τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλες, στο Καράκας της Βενεζουέλας (1976), στο Τόκιο και την Οσάκα (1980), στο Μαρτινύ της Ελβετίας (1990), στο Μεξικό (1997), στη Στοκχόλμη και την Κοπεγχάγη (2001) και στην Αθήνα (2006). Στις αρχές του 1980, εγκαταστάθηκε στην Τοσκάνη όπου ζει μέχρι σήμερα, ταξιδεύοντας τακτικά στη Νέα Υόρκη και την Κολομβία.
Έργο
Το έργο του Μποτέρο περιλαμβάνει προσωπογραφίες (συνήθως ομαδικές), τοπία και αναπαραστάσεις νεκρής φύσης ή καθημερινών σκηνών, προσηλωμένο στην παραστατική ζωγραφική και κατά βάση ανθρωποκεντρικό. Αν και χαρακτηρίζεται ως εικονιστικός ζωγράφος, το έργο του απέχει από τον ρεαλισμό, αποδίδοντας την πραγματικότητα μέσα από ογκώδεις διαστάσεις των αντικειμένων και υπερτροφικές, ευτραφείς ανθρώπινες μορφές. Η υπερβολή αυτή, επαναλαμβανόμενη στο έργο του Μποτέρο, αποτελεί βασικό στοιχείο του ιδιαίτερου και άμεσα αναγνωρίσιμου ύφους του, μαζί με την καθαρότητα στην απόδοση των μορφών που παραπέμπει στην αναγεννησιακή τέχνη. Ο Μποτέρο απεικόνισε όλο το φάσμα της λατινοαμερικανικής μικροαστικής τάξης, σπανίως στο χώρο εργασίας της, προσεγγίζοντάς την με συμπάθεια, αίσθημα αλληλεγγύης και «αγάπη σε κάθε πινελιά», όπως ο ίδιος σημειώνει, αποτυπώνοντας την συνήθως μέσα σε ένα κλίμα ευφορίας. Από το έργο του δεν λείπει και το στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής ευαισθησίας. Τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι ιρακινοί αιχμάλωτοι στις φυλακές του Αμπου Γκράιμπ, στις αρχές του 2003, τον ενέπνευσαν για μία σειρά από πίνακες που αποτυπώνουν το γεγονός αυτό.
Τα γλυπτά του είναι εμπνευσμένα από αρκετές διαφορετικές πηγές, με κυρίαρχες επιρροές από την πρώιμη αιγυπτιακή τέχνη και τα ανθρωπόμορφα αγγεία και γλυπτά των προκολομβιανών πολιτισμών. Χαρακτηρίζονται συχνά από τις γιγαντιαίες διαστάσεις τους και βασίζονται κυρίως στο μονόχρωμο μπρούντζο, αγαπημένο υλικό του Μποτέρο. Βασικό στοιχείο για το σύνολο των γλυπτών του είναι ακόμα η άρτια εκτέλεση και οι ομαλές, λείες επιφάνειες, στοιχείο που υπογραμμίζει τον αισθησιασμό των έργων. Υπερμεγέθη γλυπτά του Μποτέρο εκτέθηκαν δημόσια, για πρώτη φορά, στο Καστέλο Μπελβεντέρε της Φλωρεντίας, το 1991, και αμέσως μετά στο καζίνο του Μόντε Κάρλο και στα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού. Το 1993 υπήρξε ο πρώτος καλλιτέχνης του οποίου γλυπτά παρουσιάστηκαν στην Παρκ Άβενιου της Νέας Υόρκης, ενώ το 1999 τριάντα γλυπτά του εκτέθηκαν στην Πιάτσα ντελα Σινιορία της Φλωρεντίας, ανάμεσα σε έργα του Μιχαήλ Άγγελου και του Τσελίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Κολομβιανοί γλύπτες
Χάβρη
Η Χάβρη (γαλλικά: Le Havre) είναι πόλη στη βόρεια Γαλλία, λιμάνι στις ακτές της Μάγχης στη Νορμανδία. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη των εκβολών του ποταμού Σηκουάνα. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Γαλλίας μετά τη Μασσαλία στο νότο και έχει κανάλια συνολικού μήκους 24 χιλιομέτρων.
Πρόκειται για πόλη με πλούσιο ιστορικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο. Η πληθώρα των μουσείων της οφείλεται στο ότι αποτελεί γενέτειρα του ιμπρεσιονισμού. Αποτελεί επίσης έδρα επισκοπής.
Η πόλη τιμήθηκε επίσης με το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής στις 28 Φεβρουαρίου 1949.
Το 2008, από το λιμάνι της Χάβρης ξεκίνησε το Ράλι Ντακάρ, το οποίο για πρώτη φορά διεξήχθη στη Λατινική Αμερική.
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο, το Οκτεβίλ.
Ιστορία
Αρχικά, η πόλη ονομαζόταν Φραγκισκόπολις προς τιμήν του βασιλιά Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας, με πρωτοβουλία του οποίου χτίστηκε η πόλη, και στη συνέχεια ονομάστηκε Le Havre-de-Grâce, λόγω του ναού της Παναγίας της Κεχαριτωμένης (Notre Dame de Grâce) που υπήρχε στην περιοχή πριν την ίδρυση της πόλης.
Η πόλη επίσης αποκαλούνταν "Πύλη στον Ωκεανό". Η ανάπτυξη και η ιστορία της πόλης συμβαδίζουν απόλυτα με την ύπαρξή της σαν λιμάνι στο στρατηγικό σημείο της θάλασσας της Μάγχης.
Κατά το 18ο αιώνα, η Χάβρη άρχισε να αναπτύσσεται χάρη στο εμπόριο από τις Δυτικές Ινδίες, που άρχισε να ανθίζει παράλληλα με το εγχώριο και το ευρωπαϊκό. Το 1759, η πόλη αποτέλεσε το εφαλτήριο για μια γαλλική εισβολή στη Βρετανία, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων καταστράφηκε στην Επιδρομή της Χάβρης, ενώ ακολούθησε και η ήττα σε μια ναυμαχία στο Κιμπερόν.
Στα τέλη του 18ου αιώνα, η πόλη μετονομάστηκε σε Χάβρη-Μαρά, προς τιμήν του τότε άρτι αποθανόντος Ζαν Πολ Μαρά, προσωπικότητας της Γαλλικής Επανάστασης. Ωστόσο, μέχρι το 1795, η ανάμνηση του Μαρά ξεθώριασε κι έτσι η πόλη ονομάστηκε απλά Χάβρη.
Κατά το 19ο αιώνα, εξελίχτηκε σε βιομηχανικό κέντρο. Η πόλη υπέστη πλήθος βομβαρδισμών κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το κατεστραμμένο τμήμα της ανοικοδομήθηκε κατά τα έτη 1945 – 1964 υπό την επιμέλεια του Γάλλου αρχιτέκτονα Ωγκύστ Περρέ. Περιλαμβάνει το διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της πόλης.
Το 2005 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, λόγω της συνύπαρξης του παλαιού σχεδίου της πόλης και των ιστορικών της δομών με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και πολεοδομία.
Ανέστος Δελιάς
Ο Ανέστος Δελιάς (το πραγματικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Δέλλιος, 1912 - 31 Ιουλίου 1944), ή Ανέστης ή Ανεστάκι, γνωστός και με το παρατσούκλι Αρτέμης ήταν Έλληνας οργανοπαίκτης, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής του ρεμπέτικου τραγουδιού. Το 1935 έγραψε το δημοφιλέστατο τσιφτετέλι Μέσα στης Πόλης το χαμάμ (ή Το χαρέμι στο χαμάμ) που ηχογραφήθηκε σε αυθεντικές εκτελέσεις με τον Παγιουμτζή, τον Παπαϊωάννου, αλλά και πολλούς άλλους. Τα υπόλοιπα γνωστότερα τραγούδια του είναι η Αθηναίισσα, Έκανες τη φιγούρα σου μάγκα στη γειτονιά μου, Για ένα παλιό σακάκι, Δεν είδανε τα μάτια μου τέτοια καλή γυναίκα, Μάγκες πιάστε τα βουνά, Ο πόνος του πρεζάκια, Ο Νίκος (Μάθεσης) ο Τρελλάκιας, Όταν μπουκάρω στον τεκέ, Πάρε ένα γυαλί και κόψε το λαιμό σου, Η πρέζα, Βρε μάγκα μου το μαχαίρι σου (ή Το κουτσαβάκι), Φιγουρατζής κ.α. Ο Μάρκος Βαμβακάρης είχε πει για τον Δελιά ότι είναι «ένας άγγελος πεταμένος στα σκουπίδια», μια φράση που αποτυπώνει συμπυκνωμένα τη ζωή του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Παναγιώτη Δέλλιου, φημισμένου σαντουρίστα σε όλη τη Μικρά Ασία με το παρωνύμιο Μαύρος Γάτος και ανιψιός του λαϊκού βιολιστή Μιχάλη Δέλλιου. Γεννήθηκε το 1912 στη Σμύρνη. Ήρθε στην Ελλάδα το 1920 κι εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στη Δραπετσώνα.
Από μικρός άρχισε να ασχολείται με την κιθάρα, ενώ το μπουζούκι το έπιασε για πρώτη φορά στα χέρια του γύρω στο 1930, με την προτροπή του Μάρκου Βαμβακάρη. Το 1934, μαζί με τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Γιώργο Μπάτη δημιούργησαν την πρώτη επίσημη ρεμπέτικη κομπανία στην Ελλάδα. Η "Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς", όπως ονομάστηκε, ξεκίνησε τις εμφανίσεις της το καλοκαίρι του 1934 στη Μάντρα του Σαραντόπουλου, στην Ανάσταση του Πειραιά. Εκεί, ο Ανέστος παρουσίασε τα πρώτα του τραγούδια, τα οποία μπήκαν στη δισκογραφία τα επόμενα χρόνια. Ανάμεσά τους και «Ο πόνος του πρεζάκια», ένα τραγούδι προφητικό για τον ίδιο.
Ο Δελιάς παρασύρθηκε στην ηρωίνη από τη φιλενάδα του Κούλα με το παρατσούκλι Σκουλαρικού, γυναίκα από τις κακόφημες συνοικίες των Βούρλων. Παρά τις επίμονες προσπάθειες των φίλων του, δεν κατάφερε να απεμπλακεί. Μάλιστα το 1938 εξορίστηκε στην Ίο ως τοξικομανής. Με την προτροπή όμως του επίσης εξόριστου στην Ίο Γενίτσαρη θα ξεμπλέξει από την ηρωίνη. Όταν γύρισε από την εξορία πήγε με τη Νταίζη Σταυροπούλου στη Θεσσαλονίκη. Δούλεψε εκεί για μικρό διάστημα και τελικά επέστρεψε στην Αθήνα και στην ηρωίνη. Με τη βοήθεια του Παγιουμτζή και του Γκόγκου κατάφερε και πάλι να την κόψει, αλλά για λίγο.
Ο Ανέστης Δελιάς δεν ηχογράφησε πολλά τραγούδια, διότι όπως ο Γιώργος Μπάτης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Γιοβάν Τσαούς και άλλοι ρεμπέτες σταμάτησαν το 1937, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς επέβαλε λογοκρισία, την οποία δεν μπορούσαν να ανεχθούν.
Τζεφ Νίκολς
Ο Τζεφ Νίκολς (αγγλ.: Geoffrey James "Geoff" Nicholls, 28 Φεβρουαρίου 1948 - 28 Ιανουαρίου 2017) ήταν Άγγλος πιανίστας και κιμπορντίστας γνωστότερος για τη συνεργασία του με το συγκρότημα των Black Sabbath, ενώ πριν γίνει μέλος τους το 1979 έπαιζε με το χέβι μέταλ συγκρότημα Quartz.
Ανέστος Δελιάς
Θάνατος
Πέθανε στις 31 Ιουλίου του 1944 από υπερβολική δόση ηρωίνης στη διάρκεια της Κατοχής σε νεαρή ηλικία, περίπου 32 ετών. Τον βρήκαν νεκρό σε ένα καροτσάκι έχοντας στα χέρια του το μπουζούκι του. Το αριστούργημά του Ο πόνος του πρεζάκια αποδείχτηκε προφητικό για το προσωπικό του δράμα και το τραγικό του τέλος. Ήταν ο μοναδικός ρεμπέτης που απεβίωσε από ναρκωτικά.
Τζεφ Νίκολς
Βιογραφία
Το 1974 έγινε μέλος των Bandy Legs οι οποίοι δύο χρόνια αργότερα μετονομάστηκαν σε Quartz. Το 1976 υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Jet Records" και το 1977 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους, σε παραγωγή του κιθαρίστα των Black Sabbath, Τόνι Αϊόμι, ενώ στο δίσκο συμμετείχε ο κιθαρίστας των Queen, Μπράιαν Μέι και ο τότε τραγουδιστής των Black Sabbath, Όζι Όσμπορν. Το συγκρότημα βρισκόταν συνεχώς σε περιοδεία, παίζοντας στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ το 1976 και το 1977.
Ανέστος Δελιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Τζεφ Νίκολς
Βιογραφία
To 1979, ο Νίκολς αποχώρησε για να γίνει δεύτερος κιθαρίστας των Black Sabbath και ανέλαβε το μπάσο για ένα μικρό χρονικό διάστημα κατά το οποίο είχε φύγει ο Γκίζερ Μπάτλερ. Μετά την επιστροφή του Μπάτλερ, ο Νίκολς ανέλαβε τα πλήκτρα, ως γκεστ μουσικός στο άλμπουμ "Heaven and Hell" και συνέχισε έτσι μέχρι το 1985. Από το "The Seventh Star" του 1986 μέχρι το "Reunion" του 1998 ηχογραφούσε ως βασικό στέλεχος του συγκροτήματος, λαμβάνοντας μέρος και στην συνθετική διαδικασία των τραγουδιών. Ο Νίκολς παρέμεινε επίσημο μέλος των Black Sabbath μέχρι το 2004.
Το 2011, επανενώθηκαν οι Quartz, οι οποίοι είχαν διαλυθεί το 1983. Η πρώτη τους συναυλία πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς στο "The Asylum" του Μπέρμιγχαμ, με το συγκρότημα να κυκλοφορεί το ζωντανά ηχογραφημένο "LIVE And Revisited", τον Μάιο του 2013.
Ο Νίκολς πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στις 28 Ιανουαρίου 2017 σε ηλικία 68 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πιανίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Σιχιμπεστέ
Το Σιχιμπεστέ (επίσης, Σεχίν-Πεστά και Σιχιμπεστά) είναι ένα χωριό στην επαρχία Αστάρα του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μοτολαγιατάκ, και βρίσκεται στο βόρειο μέρος της επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Ζαν-Κριστόφ Γιοκόζ
Ο Ζαν-Κριστόφ Γιοκόζ ήταν Γάλλος μαθηματικός, γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1957 στο Παρίσι, όπου και πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 2016. Του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς το 1994 και έγινε καθηγητής στο κολλέγιο της Γαλλίας το 1996.
Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του στα Δυναμικά συστήματα.
Βιογραφία
Ο Γιοκόζ κέρδισε το Βραβείο Σάλεμ το 1988. Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το 1990 στο Κιότο και τιμήθηκε με το Μετάλλιο Φιλντς στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το 1994 στη Ζυρίχη. "Εγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών και της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Επιστημών το 1994, ανακηρύχθηκε ιππότης της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής το 1995 και τιμήθηκε με τον Μεγάλο Σταυρό του Εθνικού Τάγματος Επιστημονικής Αξίας της Βραζιλίας το 1998." .
Μαθηματική εργασία
Ο Γιοκόζ ασχολήθηκε με τη θεωρία των δυναμικών συστημάτων, η συνεισφορά του περιλαμβάνει εξελίξεις στη θεωρία των ΚΑΜ και την εισαγωγή της μεθόδου των γρίφων του Γιοκόζ, μιας συνδυαστικής τεχνικής που αποδείχθηκε χρήσιμη στη μελέτη των συνόλων Τζούλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Κοπτική γλώσσα
Η κοπτική γλώσσα (Μετ Ρεμνχήμι, Μποχαϊρικά: ', Σαχιδικά: ') προέρχεται από την ύστερη φάση των Αιγυπτιακών γλωσσών, και είναι άμεσος απόγονος της αρχαίας αιγυπτιακής γλώσσας. Το κοπτικό αλφάβητο αποτελεί τροποποιημένη μορφή του ελληνικού αλφάβητου, με προσμίξεις ορισμένων γραμμάτων που ποικίλουν από διάλεκτο σε διάλεκτο και προέρχονται άμεσα από την δημοτική. Ως ζώσα γλώσσα καθημερινής επικοινωνίας η Κοπτική άνθισε από το 200 έως το 1100. Επιβιώνει σήμερα ως λειτουργική γλώσσα της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ταξινόμηση
Η κοπτική είναι μέλος της οικογένειας των Αφροασιατικών γλωσσών και της υποοικογένειας των αιγυπτιακών γλωσσών. Στην Σαχιντ(δ)ική διάλεκτο, η γλώσσα είναι γνωστή ως met rem en kēme [κυρ. "γλώσσα του λαού της Αιγύπτου"] και met kuptaion [κυρ. "Αιγυπτιακή γλώσσα"]. Ο δεύτερος όρος απαντάται ενίοτε στην ελληνίζουσα μορφή met aiguption. Ο όρος logos ne aiguptios (κυρ., "Αιγυπτιακή γλώσσα") μαρτυρείται επίσης στην Σαχιδική διάλεκτο, αν και οι λέξεις λόγος και αιγύπτιος είναι ελληνικής προέλευσης.
Γεωγραφική κατανομή
Η κοπτική ομιλείτο μόνο στην Αίγυπτο και ιστορικά δεν άσκησε επιδράσεις πέρα από τα σύνορά της, εκτός ίσως από τις μονές της Νουβίας. Οι σημαντικότερες επιδράσεις της Κοπτικής παρατηρούνται σε διάφορες σε αραβικές ή αραβοαιγυπτιακές διαλέκτους, στις οποίες διατηρήθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος το κοπτικό λεξιλόγιο. Το μεγαλύτερο τμήμα, ωστόσο, αυτών των γλωσσικών δανείων περιορίστηκε σε σημαινόμενα της γεωργίας και του φυσικού περιβάλλοντος. Υπάρχουν επίσης λιγοστές λέξεις οι οποίες πέρασαν ως δάνεια στην στερεότυπη Αραβική γλώσσα. Για παράδειγμα
Η αρχαία νουβιακή γλώσσα (και οι σύγχρονες Νουβιακές γλώσσες) δανείστηκαν αρκετές λέξεις κοπτικής προέλευσης.
Σύστημα γραφής
Η κοπτική γλώσσα χρησιμοποιεί αλφάβητο που προέρχεται σχεδόν καθ' ολοκληρίαν από το Ελληνικό, με την πρόσθεση έξι γραμμάτων στην Σαχιδική, που προέρχονται από την δημοτική. Η ποικιλομορφία αυτών των επιπρόσθετων γραμμάτων εξαρτάται άμεσα από την κοπτική διάλεκτο στην οποία χρησιμοποιούνται. Ορισμένα από τα ελληνικά γράμματα που χρησιμοποιεί το κοπτικό αλφάβητο εισήχθησαν και χρησιμοποιούντο αρχικά για λέξεις ελληνικής προέλευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφροασιατικές γλώσσες Κατηγορία:Μεσαιωνικές γλώσσες Κατηγορία:Ιερές γλώσσες Κατηγορία:Κοπτικός πολιτισμός Κατηγορία:Γλώσσες της Αιγύπτου
Σισοφόν
thumb|250px|right|Σισοφόν Η Σισοφόν είναι μια πόλη της Καμπότζης. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπάντευ Μέντσευ και της συνοικίας Σερέι Σαοφοάν. Έχει πληθυσμό 61.631.
Δημογραφία
Η Σισοφόν είχε πληθυσμό 61.482 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 1998, μα το 2008 άλλαξε σε 61.631 κατοίκους.
Ιστορία
Η Σισοφόν λεγόταν Σερέι Σαοφοάν,όμως επειδή ήταν δύσκολη η προφορά, μετονομάστηκε σε Σισοφόν,
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπότζης
Ακουργκάλ
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λαγκάς
Ντεβ Πάτελ
Ο Ντεβ Πάτελ (αγγλικά: Dev Patel, 23 Απριλίου 1990) είναι Άγγλος ηθοποιός. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο στις δυο πρώτες σεζόν της βρετανικής τηλεοπτικής εφηβικής δραματικής σειράς Skins (2007-2008), λαμβάνοντας τον ρόλο χωρίς να έχει εμπειρία στην υποκριτική. Η αναγνωρισιμότητα ήρθε το 2008 με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τζαμάλ Μαλίκ στην δραματική ταινία του Danny Boyle Slumdog Millionaire, για την οποία ήταν υποψήφιος για βραβείο BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού.
Ο Πάτελ πρωταγωνίστησε στην εμπορικά επιτυχημένη ρομαντική κωμωδία The Best Exotic Marigold Hotel (2012) και στην συνέχειά της το 2015, στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Chappie (2015) και στην δραματική σειρά του HBO The Newsroom (2012-2014). Το 2015, ο Πάτελ πρωταγωνίστησε στην ταινία The Man Who Knew Infinity και την επόμενη χρονιά στην ταινία Lion (2016), για την οποία κέρδισε το βραβείο BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου και ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και είναι ο γιος της Ανίτα, εργαζόμενης στην φροντίδα ηλικιωμένων, και του Ραζ, συμβούλου υπολογιστικών συστημάτων. Οι γονείς του είναι ινδικής καταγωγής παρόλο που γεννήθηκαν στο Ναιρόμπι της Κένυας, όπου υφίσταται μια σημαντική ινδική κοινότητα ; μετανάστευσαν στην Αγγλία ξεχωριστά κατά την εφηβική τους ηλικία και πρωτογνωρίστηκαν στο Λονδίνο. Ο Πάτελ ανατράφηκε ως ινδουιστής. Μιλάει άπταιστα αγγλικά αλλά μπορεί επίσης να μιλήσει μερικά γκουτζαράτι. Οι πρόγονοί του κατάγονται από το Γκουτζαράτ. Μεγάλωσε στο Χάρροου και φοίτησε στο Longfield Primary School. Έλαβε τον πρώτο ρόλο στην σχολική παράσταση Twelfth Night και έλαβε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού για αυτή την ερμηνεία.
Ο Πάτελ δήλωσε ότι ήταν "ιδιαίτερα ενεργητικός" ως παιδί και εξαιτίας αυτού, συνήθιζε να μπλέκει σε μπελάδες. Το 2000 ξεκίνησε να προπονείται στην Rayners Lane Academy of Taekwondo. Διαγωνίστηκε τακτικά τόσο σε εθνικά όσο και διεθνή πρωταθλήματα, μεταξύ των οποίων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα AIMAA (Action International Martial Arts Association) το 2004 στο Δουβλίνο, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο 2004, όταν ο Πάτελ είχε λάβει την κόκκινη ζώνη και διαγωνίστηκε στο παιδικό τμήμα. Προκρίθηκε στους ημιτελικούς, όπου έχασε από τον Ιρλανδό Niall Fitzmaurice σε μια "σκληρή μάχη", που κατέληξε με το χάλκινο μετάλλιο. Τον Μάρτιο 2006 κέρδισε το 1ο νταν για την μαύρη ζώνη.
Προσωπική ζωή
Το 2009 ξεκίνησε σχέση με την συμπρωταγωνίστριά του στο Slumdog Millionaire Freida Pinto. Στις 10 Δεκεμβρίου 2014,το ζευγάρι ανακοίνωσε ότι χώρισε μετά από έξι χρόνια σχέσης. Τον Μάρτιο 2017 δημοσιοποιήθηκε η σχέση του Πάτελ με την Tilda Cobham-Hervey. Είχαν συναντηθεί εννιά μήνες νωρίτερα στα γυρίσματα της ταινίας Hotel Mumbai.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Βραβεία και υποψηφιότητες του Ντεβ Πάτελ
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπατίστα Σφόρτσα
Η Μπατίστη, ιταλ. Battista Sforza (1446 - 6/7 Ιουλίου 1472) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του κυρίου του Πέζαρο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Ουρμπίνο.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Αλεσσάντρο κοντοτιέρου & κυρίου του Πέζαρο και της λόγιας Κοστάντσα ντα Βαράνο, κόρης του Πιερ-Τζεντίλε κυρίου του Καμερίνο.
Το 1447 η μητέρα της απεβίωσε κατά τη γέννα του δεύτερου παιδιού της, του Κοστάντσο, όταν η Μπατίστη ήταν 18 μηνών. Έπειτα από αυτό τα δύο αδέλφια και τα δύο νόθα τέκνα του Αλεσσάντρο, η Τζινέβρα και η Αντωνία μετακινήθηκαν στην Αυλή του εκ πατρός θείου τους Φραγκίσκου Α΄ και της συζύγου του Μπιάνκας-Μαρίας Βισκόντι. εκεί ανατράφηκαν μαζί με τα εξαδέλφια τους.
Η Μπατίστη και η εξαδέλφη της Ιππολύτη-Μαρία Σφόρτσα έλαβαν ανθρωπιστική παιδεία: η Μπατίστη ήξερε με ευχέρεια Ελληνικά και Λατινικά και έδωσε την πρώτη της δημόσια ομιλία σε ηλικία τεσσάρων ετών. Λέγεται ότι ήταν πολύ επιδέξια στη Λατινική ρητορική και ότι έκανε μία αγόρευση μπροστά από τον πάπα Πίο Β΄. Ο ποιητής Τζιοβάννι Σάντι περιγράφει τη Μπατίστη ως "μία νέα με πολύ χάρη και προικισμένη με σπάνια αρετή".
Ο θείος της κανόνισε τον γάμο της με τον Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο κύριο του Ουρμπίνο, 22 έτη μεγαλύτερό της. Ο γάμος έγινε στις 8 Φεβρουαρίου 1460, όταν η Μπατίστη ήταν 14 ετών και αυτή ενήργησε ως επίτροπος στο Ουρμπίνο κατά τις απουσίες του συζύγου της. Ο γάμος τους ήταν ευτυχής και ένας σύγχρονός τους, ο Μπάλντι, τους περιγράφει ως "δύο ψυχές σε ένα σώμα". Ο Φεντερίκο καλούσε τη Μπατίστη "η τέρψη των δημόσιων και ιδιωτικών ωρών μου". Επιπρόσθετα, μιλούσε με αυτήν για πολιτικά θέματα και η Μπατίστη τον συνόδευε σε όλες σχεδόν τα επίσημα γεγονότα έξω από το Ουρμπίνο.
Έπειτα από τη γέννηση έξι κορών, η Μπατίστα γέννησε τον Γκουιντομπάλντο Α΄ το 1472. Όμως τρεις μήνες μετά, αν και είχε αναλάβει πλήρως από τη γέννα, ασθένησε και απεβίωσε το 1472.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1460 τον Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο κύριο του Ουρμπίνο και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο
Αριστερή Όχθη της Ουκρανίας
μικρογραφία|200x200εσ|Αριστερή όχθη Ουκρανία Αριστερή Όχθη της Ουκρανίας (Лівобережна Україна; Левобережная Украина; Lewobrzeżna Ukraina) αποκαλείται ιστορικά το τμήμα της Ουκρανίας στην αριστερή (ανατολική) όχθη του ποταμού Δνείπερου, που περιλαμβάνει τις σύγχρονες περιφέρειες του Τσερνίχιβ, της Πολτάβα και του Σούμι, καθώς και τα ανατολικά μέρη του Κιέβου και του Τσερκάσι.
Ο όρος εμφανίστηκε το 1663 με την εκλογή του Ivan Bryukhovetsky (Μπρέιχαβέτσκι) ως Αταμάνου της Ουκρανίας αντί του Pavlo Teteria. Ο Μπρέιχαβέτσκι ήταν ο πρώτος γνωστός αταμάνος της «αριστερής όχθης της Ουκρανίας» στην περιοχή που ήταν υπό ρωσική επιρροή.
Μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, η περιοχή ανήκε στη Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας, και από τη Συνθήκη του Περεγιάσλαβ του 1654, τέθηκε υπό Ρωσικό έλεγχο εκτός από το νότιο τμήμα της (μέρος της Ταυρίδας). Ο Ρωσικός έλεγχος επιβεβαιώθηκε αργότερα με τη Συνθήκη του Ανδρούσοβο ( 1667) και τη Συνθήκη για την Αιώνια Ειρήνη (1686) μεταξύ της Κοινοπολιτείας Πολωνίας-Λιθουανίας και του Βασιλείου της Ρωσίας. Υπό τη ρωσική κυριαρχία, η Αριστερή Όχθη της Ουκρανία απολάμβανε αρχικά έναν βαθμό αυτονομίας εντός του Βασιλείου (από το 1721, Αυτοκρατορική Ρωσία ) ως Χετμανάτο των Κοζάκων, το οποίο καταργήθηκε σταδιακά κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, όταν καταστράφηκε το κράτος της Ζαπορίζια.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Πολιτική Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας Κατηγορία:Χετμανάτο των Κοζάκων
Αχμέντ Μάιτικ
Ο Αχμέντ Μάιτικ (Ahmed Omar Maiteeq) είναι Λίβυος επιχειρηματίας και πολιτικός, με καταγωγή από τη Μιζράτα, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός της χώρας του το Μάιο του 2014 και υπηρέτησε ως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Η εκλογή του ως πρωθυπουργού έγινε υπό αμφιλεγόμενες συνθήκες. Ο ισλαμιστής πρόεδρος του Κογκρέσου Νουρί Αμπουσαμάιν υποστήριξε την εν λόγω εκλογή, όμως ο αντιπρόεδρος την αποκάλεσε παράνομη. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε ότι από τις 29 Μαΐου 2014 ο Μάιτικ δεν είναι πρωθυπουργός και ότι ο προκάτοχός του, Αμπντουλάχ αλ Θινί θα συνέχιζε να κυβερνά τη Λιβύη.
Πρωθυπουργός
Έπειτα από το κάλεσμα στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό αλ Θίνι να παραιτηθεί στις 13 Απριλίου μετά την καταγγελία του για επίθεση εναντίον της οικογένειάς του, πείστηκε να μείνει έως ότου εκλεγεί ο αντικαταστάτης του. Η πρώτη ημέρα της ψηφοφορίας στις 28 Απριλίου επισκιάστηκε από την ένοπλη επίθεση αντρών μέσα στο κοινοβούλιο. Κατά την ψηφοφορία του Γενικού Εθνικού Κογκρέσου, που περιγράφηκε από το Al Jazeera Englishως "χαοτική," εξελέγη πρωθυπουργός ο Μάιτικ. Αρχικά, είχε μεταδοθεί ότι είχε πάρει 113 από τις 120 ψήφους που χρειαζόταν σύμφωνα με το σύνταγμα της Λιβύης. Ωστόσο, ο δεύτερος αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου, Σαλέχ λα Μαχζούν δήλωσε ότι είχε πάρει στην πραγματικότητα 121 ψήφους έπειτα από νέα καταμέτρηση και ήταν περισσότερες ψήφοι από τον αντίπαλό του, Ομάρ αλ Χασί. Ο Μάιτικ αντέδρασε λέγοντας "Ορκίζομαι ότι θα εκτελώ τα καθήκοντά μου τίμια και με αφοσίωση." Ο πρώτος αντιπρόεδρος Εζεντίν αλ Αγουάμι επέμεινε ότι ο Μάιτικ δεν είχε εκλεγεί και συμβούλεψε τον αλ Θίνι να συνεχίσει στην πρωθυπουργία. Ως αιτία επικαλέστηκε ότι ο Μάιτικ δεν είχε συμπληρώσει το απαιτούμενο των 120 ψήφων με βάση το νόμο. Παρ' όλ' αυτά, ο πρόεδρος Νουρί Αμπουσαμάιν υπέγραψε διάταγμα την επομένη και επιβεβαιώθηκε ότι η εκλογή του Μάιτικ στην πρωθυπουργία ήταν έγκυρη, δίνοντάς του 15 ημέρες για να σχηματίσει κυβέρνηση. Το υπουργικό του συμβούλιο σχηματίστηκε όχι πριν τις 25 Μαΐου. Στις 20 Μαΐου η Λιβύη ανακοίνωσε τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών για τις 25 Ιουνίου.
Πολιτικές θέσεις
Ο Μάιτικ έχει χαρακτηριστεί σε περιγραφές ως "υποστηριζόμενος από τους ισλαμιστές". Ωστόσο ο ίδιος αναφέρει ότι είναι ανεξάρτητος και δεν πρόσκειται σε κανένα κίνημα ή κόμμα.
Παραίτηση από πρωθυπουργία
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Λιβύης θεώρησε την εκλογή του Μάιτικ στην πρωθυπουργία ως παράνομη. Η τελική απόφαση του δικαστηρίου εκδόθηκε στις 9 Ιουνίου και ήταν ότι ο διορισμός του ήταν παράνομος. Ο Μάιτικ παραιτήθηκε την ίδια ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λιβύης
169 Ζέλια
Η Ζέλια (Zelia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,56. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Γάλλο αστρονόμο Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομα μιας ανεψιάς του Γάλλου αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ζέλιας εκτιμάται σε 33,6 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,235. Η Ζέλια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 16 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζελια
Μιλιταρισμός
Μιλιταρισμός (εκ του militarism), ή κατά τον αντίστοιχο ελληνικό όρο στρατοκρατία, χαρακτηρίζεται γενικά ο υπερτονισμός των στρατιωτικών αξιών, έναντι άλλων κοινωνικών, πολιτικών ακόμα και ηθικών αξιών. Ως όρος πρωτοεμφανίσθηκε στη Γαλλία το 1860.
Γενικά
Η χρήση του όρου απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, με δεδομένο ότι διαφέρει κατ΄ έννοια και ερμηνεία τόσο κατά βαθμό πολιτισμού των λαών, (π.χ. πρωτόγονους λαούς και φυλές και σε νεότερους χρόνους), όσο ακόμα και διαχρονικά, δηλαδή ένεκα εκτάκτων καταστάσεων που μπορεί να αντιμετωπίσουν κάποιοι λαοί που και αυτές μπορεί να είναι πρόσκαιρες ή συνεχείς. Πολύ συχνά παρατηρείται η κακή χρήση, είτε εξ άγνοιας, είτε επί τούτου, προκειμένου να εξυπηρετηθούν διάφορες σκοπιμότητες ασκούμενης προπαγάνδας.
Πολλοί θεωρούν τον μιλιταρισμό ως κύριο αίτιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Και οι δύο αυτές απόψεις είναι λανθασμένες, ή αποδίδονται επί τούτου προκειμένου να συγκαλυφθεί αφενός ο αποικιοκρατισμός που προηγήθηκε αυτού με αντίδραση τον μιλιταρισμό, στον Α' Π.Π. και αφετέρου ο ρεβανσισμός επί του πρώτου που οδήγησε στον μιλιταρισμό κατά τον Β' Π.Π.
Συστατικά του μιλιταρισμού
Σύμφωνα με το Λεξικό Κοινωνικών Όρων της UNESCO, ο όρος Μιλιταρισμός αποτελεί ένα κράμα τεσσάρων βασικών συστατικών εννοιών - επιμέρους όρων, όπου αν δεν συνυπάρχουν και οι τέσσερις δεν στοιχειοθετείται αυτός. Οι επιμέρους συστατικοί όροι είναι:
Στην έννοια "μαχητικότητα" περιλαμβάνεται η έννοια της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της πρόκλησης ή ετοιμασίας προσφυγής σε πόλεμο. Συνεπώς μία στράτευση, ή συστράτευση π.χ. σε μια υπόθεση, ή ένα αγωνιστικό πνεύμα που αφορά εσωτερική υπόθεση, χωρίς κίνδυνο διατάραξης διεθνούς σχέσης δεν περιλαμβάνεται στην παραπάνω έννοια, ενώ σ΄ άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι συνώνυμες.
Ο δεύτερος συστατικός επιμέρους όρος συνεπάγεται υποχρεωτικά την ύπαρξη του διαφορισμού μεταξύ του πολιτικού και του στρατιωτικού διοικητικού προσωπικού μέσα στο ίδιο το κράτος. Συνεπώς ο όρος μιλιταρισμός δεν μπορεί ν΄ αναζητηθεί σε λαούς ή φυλές ή πρωτόγονα κράτη που είναι ανύπαρκτος ο διαφορισμός αυτός. Σημαντικό διακριτικό γνώρισμα του μιλιταρισμού είναι οι στρατιωτικοί να υπερέχουν στην εξουσία άλλων πολιτικών προσώπων, ή ακόμα και η έκταση της εξουσίας του συνόλου του στρατεύματος επί του συνόλου του πληθυσμού. Μια παραλλαγή επίσης είναι η στρατιωτική οργάνωση μεγάλου μέρους των πολιτών και χρησιμοποίηση αυτού Η εκδήλωση και των τεσσάρων όρων πρέπει να είναι συνεχής και κατά πολλούς διπλωμάτες ιδιαίτερα έντονη.
Παραδείγματα
Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα μιλιταρισμού ήταν κατά τον Β' Π.Π. στην Ιαπωνία του Τόγιο, του στρατηγού που ανέλαβε πρωθυπουργός τον Οκτώβριο του 1941 επικεφαλής στρατιωτικού κόμματος, όπου και κηρύχθηκε υπέρ του πολέμου κατά των συμμάχων, παρασύροντας σ΄ αυτόν και τον Αυτοκράτορα. Στην περίπτωση αυτή συνυπήρξαν και οι τέσσερις συστατικοί όροι.
Παραδείγματα μιλιταριστικών κρατών μπορούν να ανιχνευτούν καθ' όλη τη διάρκεια της παγκόσμιας ιστορίας, με πολλές όμως επιφυλάξεις. Για παράδειγμα στην αρχαία ελληνική πόλη της Σπάρτης, αν και περιέχει έντονα τον τρίτο και τέταρτο συστατικό όρο δεν υφίσταται ο δεύτερος, ενώ ο πρώτος προκλήθηκε από την Αρχαία Αθήνα. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, προσεγγίζεται η έννοια του μιλιταρισμού στη τελευταία φάση της όπου παρουσιάζει την παραλλαγή οι στρατιώτες της ν΄ αποτελούν προνομιούχο σώμα στο σύνολο των πολιτών. Στους δε Αζτέκους, την Πρωσία, τη Βρετανική και Ιαπωνική Αυτοκρατορία, καθώς και το πολιτικό καθεστώς Ιταλίας και Γερμανίας επί Μουσολίνι και Χίτλερ αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Στρατός Κατηγορία:Φασισμός
Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου
To Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου (Оружейная палата, αγγλ.: Kremlin Armoury) είναι ένα από τα παλαιότερα μουσεία της Μόσχας, μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας.
μικρογραφία| Εσωτερικό του Οπλοστάσιου του Κρεμλίνου. μικρογραφία| Περσικά όπλα και πανοπλίες στο μουσείο οπλισμού του Κρεμλίνου.
Ιστορία
Το 1711 ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας μετέφερε την πλειοψηφία των μαστόρων στη νέα του πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη. Μετά από 15 χρόνια το Οπλοστάσιο συγχωνεύτηκε με την Αυλή του Ταμείου (το παλαιότερο αποθετήριο των βασιλικών θησαυρών), του Θησαυροφυλακίου του Σταύλου (υπεύθυνο για την αποθήκευση ιμάντων και αμαξών) και το Δωμάτιο των Μαστόρων (υπεύθυνο για το ράψιμο ρούχων και κλινοσκεπασμάτων για τους τσάρους). Μετά από αυτό, το Οπλοστάσιο μετονομάστηκε σε Δωμάτιο Όπλων και Μαστόρων. Ο Αλέξανδρος Α' της Ρωσίας όρισε το Οπλοστάσιο ως το πρώτο δημόσιο μουσείο στη Μόσχα το 1806, αλλά οι συλλογές άνοιξαν στο κοινό μόνο επτά χρόνια αργότερα.
Δέκα από τα 44 σωζόμενα αυτοκρατορικά πασχαλινά αυγά Φαμπερζέ εκτίθενται στο Μουσείο Οπλοστάσιου. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τα ανάκτορα της αυτοκρατορικής οικογένειας λεηλατήθηκαν και οι θησαυροί τους μεταφέρθηκαν στο Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου με εντολή του Βλαντιμίρ Λένιν.
Αποθετήριο Ρωσικών Διαμαντιών
Εκτός από το Οπλοστάσιο/Μουσείο, το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου φιλοξενεί επίσης το Ρωσικό Αποθετήριο Διαμαντιών. Διαθέτει μοναδικές συλλογές ρωσικών, δυτικοευρωπαϊκών και ανατολικών εφαρμοσμένων τεχνών, που καλύπτουν την περίοδο από τον 5ο έως τον 20ο αι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικά μουσεία στη Ρωσία Κατηγορία:Μουσεία του Κρεμλίνου της Μόσχας
Ήβη
Η Ήβη στην ελληνική μυθολογία παρουσιάζεται ως θεά της νεότητας και της ζωντάνιας. Ήταν κόρη του Δία και της Ήρας. Σύμφωνα με έναν μύθο η Ήρα έμεινε έγκυος στην Ήβη, όταν την είχε καλέσει ο Απόλλωνας σε γεύμα και είχε φάει άγρια μαρούλια.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Το Παραμύθι χωρίς όνομα είναι το δεύτερο παιδικό βιβλίο της Ελληνίδας συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα. Δημοσιεύθηκε το έτος 1910. Επίσης τον ίδιο τίτλο έχει και το θεατρικό έργο του θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη που βασίζεται πάνω σε αυτό το βιβλίο.
Ήβη
Η Ήβη είχε αναλάβει να προμηθεύει τους Θεούς με νέκταρ και αμβροσία. Η αμβροσία ήταν η τροφή που τους διατηρούσε πάντα νέους. Το αξίωμα του οινοχόου των θεών ανέλαβε ο Γανυμήδης όταν η θεά παντρεύτηκε τον Ηρακλή. Ανάμεσα στις ασχολίες της ήταν και η προετοιμασία του άρματος της Ήρας.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Ιστορικό πλαίσιο, είδος και πρότυπα
Το έργο αυτό εκδόθηκε σε μια ιστορική χρονική στιγμή που το ελληνικό αναγνωστικό κοινό ήταν έτοιμο να υιοθετήσει τα διδάγματά του. Κατά το 1910 η Ελλάδα βρισκόταν σε φάση αναδιοργάνωσης, καθώς είχε αρχίσει το έργο της Αναθεωρητικής Βουλής και η χώρα προσπαθούσε να μεγιστοποιήσει τα μαθήματα από τον Πόλεμο του 1897. Το 1897 είχε βιωθεί τραυματικά από το έθνος (παρότι η Κρήτη απέκτησε αυτονομία έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και αφύπνισε την κοινή γνώμη για την ανάγκη αλλαγών, με αποτέλεσμα το Κίνημα στο Γουδί το 1909. Με το αίτημα του κινήματος αυτού για αναδιοργάνωση συντάχθηκε αμέσως και η Πηνελόπη Δέλτα, η οποία ακόμα τότε δεν είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα, αλλά ζούσε στην Αλεξάνδρεια και στη Δυτική Ευρώπη με την οικογένειά της (ήρθε στην Ελλάδα το 1916). Συνεπώς, το Παραμύθι χωρίς όνομα γράφτηκε μακριά από την Ελλάδα και με μία τελείως ιδεατή εικόνα της στον νου της συγγραφέως του.
Ήβη
Η Ήβη παντρεύτηκε τον Ηρακλή όταν ο τελευταίος ανέβηκε στον Όλυμπο ως ημίθεος. Ήταν το δώρο του θεού Δία και της θεάς Ήρας (αφού συμφιλιώθηκε μαζί του) για τον Ηρακλή, μετά από όλες αυτές τις περιπέτειές του. Έτσι ο Ηρακλής έμεινε για πάντα νέος. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Αλεξιάρη και τον Ανίκητο. Επίσης λέγεται ότι ο ανιψιός του Ηρακλή Ιόλαος ξανάγινε νέος με τη βοήθεια της Ήβης, αφού την παρακάλεσε ο ίδιος ο Ηρακλής.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Ιστορικό πλαίσιο, είδος και πρότυπα
Πρόκειται για ένα παραμύθι με φιλοσοφικά στοιχεία, αλληγορικό και ηθικό περιεχόμενο, και διδακτικό τόνο. Ακολουθεί τα προτεσταντικά πρότυπα, κυρίως τα αγγλικά και τα αμερικανικά ηθικοπλαστικά έργα της νεανικής λογοτεχνίας του τέλους του 19ου αιώνα, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται και στην επίδραση που είχαν στην παιδική ηλικία της συγγραφέως οι Δυτικοευρωπαίες γκουβερνάντες της.
Ήβη
Στο Ηραίον του Άργους υπήρχε κατά τον Παυσανία χρυσελεφάντινο άγαλμά της, έργο του Ναυκύδη κοντά στο άγαλμα της Ήρας.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Περίληψη της πλοκής
Τα γεγονότα της ιστορίας συμβαίνουν σε μια φανταστική χώρα που ονομάζεται «Χώρα των Μοιρολάτρων» (ο τόνος σκόπιμα στο «-λά-»). Βασιλιάς της χώρας αυτής είναι ο Αστόχαστος (ή «Ασυλλόγιστος» στις πρώτες εκδόσεις του έργου) και βασίλισσα η Παλάβω. Ο γιος τους ονομάζεται Συνετός και οι κόρες τους Ζήλιω, Πικρόχολη και Ειρηνούλα. Η ιστορία αρχίζει όταν ο Αστόχαστος έχει οδηγήσει τη χώρα του στην απόλυτη κατάρρευση, στην οικονομική χρεοκοπία και στην αδυναμία επιβιώσεως, ενώ οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να εγκαταλείπουν τον τόπο τους. Σε τέτοιο σημείο έχει φθάσει η κατάπτωση του κράτους, ώστε το εγκαταλείπει και ο ίδιος ο αρχικαγκελάριος παίρνοντας μαζί του ό,τι είχε απομείνει στο δημόσιο ταμείο. Το κράτος επιβιώνει μόνο χάρη στην οικονομική βοήθεια από τα γειτονικά βασίλεια, όπου βασιλεύουν ο «Εξάδελφος Βασιλιάς» και ο «Θείος Βασιλιάς». Μέχρι που μία ημέρα, αντί για την επόμενη «δόση» της οικονομικής βοήθειας φθάνει ένα καλάθι που περιέχει μία γαϊδουροκεφαλή...
Αυτά όλα προκαλούν τη θλίψη αλλά και την αγανάκτηση του Βασιλόπουλου, που αποφασίζει να πάρει τη μικρότερη αδελφή του και να ξενιτευτεί. Το αποτρέπει όμως η κυρα-Φρόνηση, την οποία συναντά τυχαία, και η οποία τον πείθει να μείνει, να γνωρίσει από κοντά τον λαό του και να αγωνισθεί για την αναδιοργάνωση του κράτους. Αυτό και γίνεται, η προσπάθεια όμως για αναδιοργάνωση φέρνει τον Συνετό σε σύγκρουση με τους αξιωματούχους και όσους άλλους εκμεταλλεύονταν το «μπάχαλο» που είχε προκαλέσει η διοίκηση του πατέρα του για το προσωπικό τους συμφέρον. Ο Δικαστής, που ανήκει σε αυτή την κατηγορία, φεύγει από τη χώρα και πείθει τον Θείο Βασιλιά να εκστρατεύσει εναντίον της χώρας του Αστόχαστου με τη βεβαιότητα ότι θα την κατακτήσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ο Συνετός ωστόσο κατορθώνει να εμπνεύσει πίστη και εμπιστοσύνη στον λαό του, ο οποίος εξεγείρεται σαν ένας άνθρωπος και, πολεμώντας με θάρρος και ενθουσιασμό, κατατροπώνει τον εισβολέα. Αμέσως μετά αρχίζει η αναδιοργάνωση του κράτους με την επιμέλεια της κυρα-Φρόνησης.
Ήβη
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Θεότητες της υγείας της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γυναίκες του Ηρακλή
Παραμύθι χωρίς όνομα
Περίληψη της πλοκής
Αναγνωρίζοντας ο Αστόχαστος τα όσα πέτυχε ο γιος του, αποφασίζει να τον ανακηρύξει βασιλιά της Χώρας των Μοιρολάτρων.
Εκδοτική ιστορία
Το βιβλίο αριθμεί 26 εκδόσεις στην ελληνική γλώσσα, τις 25 από τον εκδοτικό οίκο «Βιβλιοπωλείον της Εστίας - Ι.Δ. Κολλάρου & Σίας Α.Ε.». Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 ετών από την πρώτη έκδοση, η 25η έκδοση του 2010 είναι συμπληρωμένη με επίμετρο της Μαρίζας Ντεκάστρο και χρονολόγιο από τον Αλ. Π. Ζάννα. Μαζί με αυτά, το βιβλίο έχει 260 σελίδες. Από τις αρχές του 2012 το βιβλίο κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ με καλλιτεχνική εικονογράφηση του Γ. Στεφανίδη.
Το θεατρικό έργο
Το βιβλίο της Δέλτα δραματοποιήθηκε σε ομότιτλο θεατρικό έργο κατά πολύ ικανοποιητικό τρόπο από τον θεατρικό συγγραφέα Ιάκωβο Καμπανέλλη το έτος 1959 και με μουσική επένδυση του Μάνου Χατζιδάκι. Το έργο αυτό πρωτοπαίχθηκε, μετά από επιλογή του Καμπανέλλη, από τον θίασο «Νέο Θέατρο» των Βασίλη Διαμαντόπουλου - Μαρίας Αλκαίου τον χειμώνα 1959-1960.
Διασκευή στον κινηματογράφο
Το 2015, η Ιερά Μητρόπολη Κίτρους πραγματοποίησε κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά Κατηγορία:Νουβέλες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1910
Μεσημέρι Πέλλας
Το Μεσημέρι είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 450 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μεσημέρι βρίσκεται δίπλα (νοτιοδυτικά) της Έδεσσας και χωρίζεται από αυτήν με την περιφερειακή οδό Έδεσσας. Η κεντρική εκκλησία του είναι η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Οι κάτοικοί του στις 23 – 24 Δεκεμβρίου αναβιώνουν το παραδοσιακό έθιμο "Φωτιά" και της "Κόλιντα Μπάμπω" με άναμμα φωτιάς, παραδοσιακή μουσική, γλέντι & χορό. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεσημερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 765 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Βαθύ πεδίο του Χαμπλ
thumb|300px|Το βαθύ πεδίο του Χαμπλ
Το βαθύ πεδίο του Χαμπλ (αγγλ.: Hubble Deep Field, HDF) αποτελεί εικόνα μίας μικρής περιοχής στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου, κατασκευασμένη από μια σειρά παρατηρήσεων του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ. Καλύπτει έκταση περίπου 2,6 λεπτών του τόξου (αρκτόλεπτα) σε μια πλευρά, περίπου ένα 24ο-εκατομμυριοστό ολόκληρου του ουρανού, το οποίο είναι ισοδύναμο σε γωνιακό μέγεθος με μια μπάλα του τένις σε απόσταση 100 μέτρων. Η εικόνα συναρμολογήθηκε από 342 ξεχωριστές εκθέσεις που ελήφθησαν με το Ευρύ Πεδίο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου και την Πλανητική Κάμερα 2 κατά τη διάρκεια δέκα συνεχόμενων ημερών μεταξύ 18 και 28 Δεκεμβρίου, το 1995.
Το πεδίο είναι τόσο μικρό που μόνο λίγα αστέρια στο προσκήνιο βρίσκονται μέσα στην Γαλακτική Οδό (στον Γαλαξία μας). Έτσι, σχεδόν όλα τα 3.000 αντικείμενα της εικόνας είναι άλλοι γαλαξίες, μερικοί από τους οποίους είναι από τους νεότερους και μακρινότερους. Αποκαλύπτοντας τόσο μεγάλους αριθμούς πολύ νεαρών γαλαξιών, το HDF έχει γίνει ορόσημο στη μελέτη του πρώιμου σύμπαντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος
FTSE/Athex Large Cap
Ο FTSE/Athex Large Cap είναι ο χρηματιστηριακός δείκτης των 25 μεγαλύτερων εταιρειών, οι οποίες είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Ονομασίες
Το Χρηματιστήριο Αθηνών χρησιμοποιεί το σύμβολο FTSE γι' αυτό το δείκτη. Ο κωδικός Bloomberg για αυτό το δείκτη είναι FTASE. Το δε ISIN είναι GRI99201A006. Η Financial Times χρησιμοποιεί το σύμβολο FTS:ATH γι' αυτό το δείκτη. Το Yahoo! Finance χρησιμοποιεί το σύμβολο FTSE.AT.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματιστήρια
Χρυσή Διαμαντοπούλου
Η Χρυσή Διαμαντοπούλου (γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1995 στην Αθήνα) είναι διεθνής Ελληνίδα υδατοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Καριέρα
Η Χρυσή Διαμαντοπούλου έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης από πολύ μικρή ηλικία στις ακαδημίες του Πανιωνίου, αφού εκεί αγωνιζόταν ο αδερφός της. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο υπέγραψε και το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο.
Αρχικά, η Χρυσή Διαμαντοπούλου αγωνιζόταν με τις μικρές ομάδες του Ολυμπιακού και μάλιστα το 2013 κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας νέων γυναικών. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13, η Χρυσή Διαμαντοπούλου προωθήθηκε μόνιμα πλέον στην πρώτη ομάδα του συλλόγου.
Η Χρυσή Διαμαντοπούλου κατάφερε να κατακτήσει ένα χρόνο αργότερα το πρωτάθλημα Ελλάδος αλλά και το Κύπελλο Κυπελλούχων LEN Trophy για το 2014. Η κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων ήταν ιδιαίτερα ιστορική στιγμή για τον ερυθρόλευκο σύλλογο καθώς αποτέλεσε τον πρώτο διεθνή τίτλο που κατακτάει η ομάδα από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Η Διαμαντοπούλου παραμένει στην ομάδα του Πειραιά μέχρι και σήμερα
Διεθνείς συμμετοχές
Η Χρυσή Διαμαντοπούλου είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδας. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων σε Πανευρωπαϊκά αλλά και παγκόσμια πρωταθλήματα υδατοσφαίρισης
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες υδατοσφαιρίστριες Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
170 Μαρία
Η Μαρία (Maria) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,39. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί Ζοζέφ Αναστάζ Περοτέν, που παρατηρούσε από την Τουλούζη, και έλαβε το όνομα της αδελφής του Ιταλού αστρονόμου Αντόνιο Αμπέττι, ο οποίος υπολόγισε την τροχιά του νέου αστεροειδή. Ο αστεροειδής 170 Μαρία έδωσε το όνομά του στην «Οικογένεια της Μαρίας», μία ομάδα αστεροειδών με παρόμοιες τροχιές.
Μία επιπρόσθηση αστέρα από τη Μαρία έχει καταγραφεί, στις 10 Ιουνίου 1997, από τη Μανιτόμπα του Καναδά.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαρίας υπολογίσθηκε σε 44,3 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,158. Η Μαρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 8 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρια
Μιχαήλ Ψελλός
Ο Μιχαήλ Ψελλός (Κωνσταντινούπολη, 1018 - Κωνσταντινούπολη, Μάιος 1078) ήταν Βυζαντινός λόγιος, φιλόσοφος, ιστορικός, ποιητής, ιατρός, αστρονόμος, διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας με επιβλητικό διδακτικό και συγγραφικό έργο σε όλους τους κλάδους των γραμμάτων και των επιστημών. Είχε σημαντική προσφορά στον χώρο της γενικής και ανώτερης παιδείας, στην οργάνωση και ανάπτυξη της οποίας στον 11 αιώνα η συμβολή του υπήρξε καίρια. Δίδαξε στο Πανδιδακτήριο, δηλαδή το πανεπιστήμιο της Κωνσταντινουπόλεως, στο οποίο είχε αποκτήσει τη θέση του ύπατου των φιλοσόφων (δηλαδή πρύτανη, με τους σημερινούς όρους). Γνωστότερο έργο του είναι η Χρονογραφία, εξιστόρηση των γεγονότων της περιόδου 976-1078. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Ψελλός, ενώ το Μιχαήλ ήταν το μοναστικό του όνομα, μια και έζησε για λίγο καιρό σε ένα μοναστήρι, το οποίο και εγκατέλειψε και γύρισε στην πρωτεύουσα, όπου επανακατέλαβε τη σημαντική θέση που κατείχε στην Αυλή.
Το γενικότερο ιστορικό περίγραμμα
Το 1025, επτά χρόνια μετά τη γέννηση του Ψελλού, πέθανε ο Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος και ο αδελφός του ο Κωνσταντίνος Η΄ κυβερνούσε πια μόνος. Η κόρη του Ζωή Πορφυρογέννητη παντρεύτηκε τον Ρωμανό Αργυρό το 1028. Δύο μέρες αργότερα ο Κωνσταντίνος πέθανε και η Ζωή με τον Ρωμανό Αργυρό ανέβηκαν στον θρόνο. Έξι χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε ο Ρωμανός και η Ζωή παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Παφλαγόνα, αδελφό του παραδυναστεύοντος επί των οικονομικών (υπουργού) Ιωάννη του Ορφανοτρόφου. Επί αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ το Βυζάντιο επανάκτησε τη Σικελία με τον Γεώργιο Μανιάκη, οι Σελτζούκοι Τούρκοι απειλούσαν τα βυζαντινοαρμενικά σύνορα, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα εξεγείρονται οι Βούλγαροι υπό τον Πέτρο Ντελιάν. Όταν ο Μιχαήλ Δ΄ πέθανε, τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του Μιχαήλ Ε' Καλαφάτης. Ο Μιχαήλ εξόρισε τον θείο του Ιωάννη Ορφανοτρόφο και περιορίζει τη Ζωή σε γυναικείο μοναστήρι, φοβούμενος τις δολοπλοκίες της. Ωστόσο αυτές οι ενέργειές του προκάλεσαν ταραχές στην Κωνσταντινούπολη και οδήγησαν στην τύφλωση και εκθρόνισή του. Τότε η Ζωή παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Θ' Μονομάχο, ο οποίος βασίλεψε από το 1042 έως το 1055. Στη διάρκεια της βασιλείας του οι Ρώσοι επιτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και οι Σελτζούκοι Τούρκοι εισέβαλαν στην Αρμενία, όπου ηττήθηκαν. Οι Πετσενέγκοι πέρασαν τον Δούναβη και λεηλάτησαν τη Θράκη, ενώ το σχίσμα ανάμεσα στη Δυτική και την Ανατολική Εκκλησία βάθυνε εξαιτίας της κρίσης του filiοque.
Ο Ψελλός ανήκε στους ενεργητικούς διανοούμενους της εποχής του και είχε την ελπίδα πως μπορούσε να ασκήσει δυναμική επίδραση σε αυτήν. Άσκησε το νομικό επάγγελμα και, επί Μιχαήλ Ε', διορίστηκε βοηθός δικαστή στη Φιλαδέλφεια, ενώ κατόπιν έγινε αυτοκρατορικός γραμματέας, αλλά αποπέμφθηκε το 1054, οπότε και εξαναγκάστηκε να αναλάβει το μοναστικό σχήμα στη μονή του Ολύμπου Βιθυνίας, όπου πήρε και το όνομα Μιχαήλ, καθώς τo πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος. Γρήγορα, όμως, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να αναλάβει ενεργό δράση στην πολιτική. Ήταν ένας από τους πρεσβευτές που στάλθηκαν στον Ισαάκιο Κομνηνό, μετά την ήττα του αυτοκρατορικού στρατού κοντά στη Νίκαια, το 1057. Διατήρησε την επιρροή του στα πράγματα υπό τον Κωνσταντίνο Ι' Δούκα (1059-1067), ενώ υπό τον Μιχαήλ Ζ' (1071-1078) έγινε παραδυναστεύων, δηλαδή πρώτος υπουργός του κράτους. Το γεγονός ότι κατόρθωσε να διατηρήσει την επιρροή του μέσα από τόσες διαδοχικές αλλαγές, επαναστάσεις και ίντριγκες υποδεικνύει τις πραγματικές πνευματικές του δυνατότητες, σε σημείο που ακόμη και ο Κρουμπάχερ, ένας σοβαρός επικριτής του, να πει πως, «συγκρινόμενος με τον Ρογήρο Βάκωνα και τον Μεγάλο Αλβέρτο, ήταν ο πρώτος άνδρας της εποχής του».
Λέγεται πως επί Μιχαήλ Ζ' εγκατέλειψε τη Βασιλεύουσα και τράβηξε για τη Νικομήδεια, όπου έζησε μέσα στη φτώχεια και πέθανε ξεχασμένος από τις νεότερες γενιές. Μαζί του έσβησε ολοκληρωτικά το όραμα της αναβίωσης του ελληνικού πνεύματος, αν και η προσπάθειά του ήταν να συνδυάσει το ελληνικό πνεύμα και τον χριστιανισμό. Πίστευε πως το ένα είχε πολλά να προσφέρει στο άλλο και τ’ ανάπαλιν.
Το έργο του
Δίδασκε τα μαθηματικά στηριζόμενος στον Νικόμαχο, τον Ευκλείδη και τον Θέωνα. Ο Ρ. Tannery αναφέρει πως είχε ασχοληθεί και με τον Διόφαντο, όπως προκύπτει από ανέκδοτη επιστολή του. Από άλλες επιστολές του βγαίνει το συμπέρασμα ότι εκτός των άλλων δίδασκε και γεωμετρία («την εν γραμμαίς θεωρίαν»). Εκτός των άλλων έργων του αναφέρεται και το επίτομο Περί Αριθμών, το οποίο αναφέρεται στο χαμένο 7ο βιβλίο του Ιάμβλιχου, Συναγωγή των πυθαγόρειων δογμάτων. Εγραψε και φυσικές πραγματείες. Σε επιστολή του αναφέρει ότι οι φθορές και οι γενέσεις της ύλης γίνονται από φυσικά αίτια και όχι από αόρατες και μυστικές δυνάμεις. Αυτή η θεώρηση τού έδωσε τη δυνατότητα να ερμηνεύσει τις μεταμορφώσεις της ύλης και τις αλλαγές της φύσης κάτω από τo πρίσμα ενός φυσικού νόμου.
Ανάμεσα στα έργα του που γεννήθηκαν με βάση τούτη την άποψη ήταν το Επιλύσεις φυσικών ζητημάτων, στο οποίο περιέχονται και στοιχεία μετεωρολογίας. Επίσης, αξιόλογο έργο του είναι το Περί λίθων δυνάμεως, στο οποίο περιέχονται και φυσικές ιδιότητες των ορυκτών. Σε άλλη επιστολή του, που απευθύνει στον τότε Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλλάριο, αναφέρεται στην παρασκευή του χρυσού. Έγραψε και αστρονομικά έργα, όπως το Περί μεγάλου ενιαυτού και το σωζόμενο Περί της κινήσεως του χρόνου, των κύκλων του Ηλίου και της Σελήνης, της εκλείψεως αυτών και της του Πάσχα ευρέσεως.
Ο Ψελλός έγραψε ακόμη και μικτές εργασίες. Στην πραγματεία του Διδασκαλία παντοδαπή, που επίσης σώζεται, περιέχονται 200 επιστημονικά θέματα πάνω στην αστρονομία, τη μετεωρολογία, την κοσμολογία, τη φυσική, τη βοτανική και τα μαθηματικά. Στο έργο του Σύνταγμα Ευσύνοπτον εις τας Τέσσερας Μαθηματικάς Επιστήμας, εκτός από τις επιστήμες της Αριθμητικής, της Μουσικής, της Γεωμετρίας και της Αστρονομίας υπάρχουν και στοιχεία Μετεωρολογίας. Το συγκεκριμένο έργο θεωρείται και το πρώτο ελληνικό μαθηματικό βιβλίο που εκδόθηκε με τη μέθοδο της τυπογραφίας το 1532.
Στον Ψελλό, επίσης, αποδίδεται, αν και τούτο είναι μάλλον ανακριβές, το έργο Περί Δαιμόνων. Ως φιλόσοφος ο Ψελλός δίνει έμφαση στον ρόλο της φύσης η οποία, δημιουργημένη από τον Θεό, λειτουργεί σύμφωνα με αμετάβλητους νόμους. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση μένει πολύ λίγος χώρος για την ιδέα του θαύματος.