cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυπριακό (ζήτημα)
Διεθνείς αντιδράσεις και τουρκική εισβολή
thumb|Η Κύπρος μετά την τουρκική εισβολή Λίγες μέρες μετά η Κυβέρνηση Σαμψών παραιτήθηκε υπό το βάρος των εξελίξεων. Στη Γενεύη άρχισαν πυρετώδεις διαβουλεύσεις για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης υπό την αιγίδα του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Τζον Κάλαχαν. Η ελληνοκυπριακή πλευρά, εκπροσωπούμενη από τον Γλαύκο Κληρίδη, αξίωσε για πρώτη φορά μετά το 1963 εφαρμογή των Συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου και του Κυπριακού Συντάγματος, κάτι που ως τότε η ίδια αρνούνταν κατηγορηματικά. Η Τουρκία αρνήθηκε και προέβαλε το πάγιο αίτημά της για γεωγραφικό χωρισμό του νησιού. Ενόσω διαρκούσαν οι διπλωματικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στη Γενεύη δεν φαινόταν να επιτυγχάνεται αίσια έκβαση και η Τουρκία, αφού πρώτα στις 3:30 τα ξημερώματα της 14 Αυγούστου του 1974 απέσυρε την αντιπροσωπεία της, σε λιγότερο από 1 1/2 ώρα μετά (4:35 π.μ. της ίδιας ημέρας) προχώρησε και στο δεύτερο κύμα εισβολής υπό την κωδική ονομασία "Αττίλας 2", φθάνοντας ως τα σημερινά όρια των Κατεχομένων.
Συνέπειες
Στον κατεχόμενο Βορρά παρέμειναν αρχικά γύρω στους 20.000 Ελληνοκύπριοι αρνούμενοι να φύγουν. Η απομόνωσή τους από το τουρκοκυπριακό καθεστώς και η κακομεταχείριση οδήγησαν με τον καιρό τους περισσότερους από αυτούς στον Νότο ενώ πολλοί από αυτούς εκδιώχθηκαν στις ελεύθερες περιοχές από το κατοχικό καθεστώς.
Η de facto διχοτόμηση του νησιού
Μετά την κατάπαυση του πυρός, τον Αύγουστο του 1974, καταβλήθηκαν πολλές προσπάθειες για επανένωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες όμως δεν στέφθηκαν από επιτυχία. Η διαίρεση αυτή διατηρείται μέχρι σήμερα διά της βίας καθώς περισσότεροι από 40.000 Τούρκοι στρατιώτες εξακολουθούν να παραμένουν στο νησί, ενώ η Τουρκία ενθαρρύνει την παράνομη εγκατάσταση εποίκων ώστε να αυξήσει τα πληθυσμιακά ερείσματά της. Η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί έλεγχο μόνο στο νότιο τμήμα του νησιού, παρότι από νομική άποψη εξακολουθεί να εκπροσωπεί το σύνολο. Το κατεχόμενο βόρειο τμήμα, το οποίο αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητο το 1983, έχει αναγνωριστεί διεθνώς μόνο από την Τουρκία με την ονομασία "Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου" (τουρκικά: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti [KKTC]). Το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με τα ψηφίσματα (αποφάσεις) του 541/1983 και 550/1984 καταδίκασε ευθέως την ανακήρυξη της "ΤΔΒΚ" και κάθε αποσχιστική δραστηριότητα και κάλεσε όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ να μην την αναγνωρίσουν.
Η Κυπριακή Δημοκρατία ενημέρωσε την διεθνή κοινότητα πως τα αεροδρόμια και λιμάνια του κράτους είναι κλειστά στις κατεχόμενες της από την Τουρκία περιοχές. Έτσι, η ΙΑΤΑ δεν αναγνωρίζει πτήσεις από τα κατεχόμενα και καμιά αεροπορική εταιρεία πλην των τουρκικών δεν εκτελεί δρομολόγια προς και από τα κατεχόμενα εδάφη. Η ιθαγένεια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα της ΤΔΒΚ δεν αναγνωρίζονται από άλλα κράτη, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί της που επιθυμούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό να χρειάζονται ταξιδιωτικά έγγραφα της Τουρκίας. Στις 23 Απριλίου 2003 η τουρκοκυπριακή ηγεσία επέτρεψε την είσοδο στα Κατεχόμενα από ορισμένα οδοφράγματα της Πράσινης Γραμμής. Το νότιο τμήμα, οι ελεύθερες περιοχές, έχουν οικονομικά ανακάμψει, παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισαν μετά το 1974 λόγω των προσφύγων και της αποστέρηση του Βορρά, ο οποίος ήταν το ευφορότερο και πιο πλούσιο σε πλουτοπαραγωγικές πηγές τμήμα του νησιού. Αντίθετα ο Βορράς λόγω της διεθνούς απομόνωσης εξαρτάται αποκλειστικά από την οικονομική βοήθεια της Τουρκίας για να επιβιώσει.
Από το 1955 όταν εξελίχθηκαν τα Σεπτεμβριανά εναντίον του Ελληνισμού στην Κωνσταντινούπολη και έπειτα, με τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ το 1956 που υποστήριξε πώς "η Ελληνική πλειοψηφία στο νησί είναι περιστασιακή" όπως και το επιτελικό σχέδιο τού Γραφείου Ειδικού Πολέμου του τουρκικού Γενικού Επιτελείου με τ’ όνομα «Kibris Istirdat Plani», «Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου» γραμμένο το 1957, μέχρι και το νυν υλοποιούμενο νεο-οθωμανικό «Στρατηγικό Βάθος» τού Νταβούτογλου, όλες ανεξαιρέτως και απαρεγκλίτως οι τουρκικές κυβερνήσεις, εκλελεγμένες ή πραξικοπηματικές, δεξιές ή αριστερές κεμαλικές, κεμαλο-ισλαμικές ή αμιγώς ισλαμικές, από τον Αντνάν Μεντερές και τον Φατίν Ρουστού Ζορλού (1955) μέχρι και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Αχμέτ Νταβούτογλου (2013), εφαρμόζουν επεκτατική πολιτική εναντίον της Κύπρου. .
Σε αντίθεση με τον Ελληνοκυπριακό λαό που όταν ρωτήθηκε, απέρριψε το τετελεσμένο γεγονός του γεωγραφικού χωρισμού, οι εκάστοτε ελληνοκυπριακές ηγεσίες από το 1977 και μετά έχουν αποδεχθεί το τετελεσμένο γεγονός του γεωγραφικού χωρισμού μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, τον οποίο οι Τουρκοκύπριοι θέλουν να διατηρήσουν. Το 1977 έχει επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ δύο ηγετών ότι η βάση λύσης θα είναι ομοσπονδιακού χαρακτήρα, χωρίς ουσιαστικά να ρωτηθεί ο λαός. Η διατύπωση αφήνει πολλά περιθώρια για ερμηνείες. Αυτό σημαίνει ότι εάν συσταθεί ομοσπονδιακό κράτος, ίσως να είναι δικοινοτικό (όπως και με το Σύνταγμα του 1960), με την πολιτειακή εξουσία να μοιράζεται ανάμεσα στις δύο κοινότητες.
Οι αγνοούμενοι
Μείζων παράγοντας του Κυπριακού προβλήματος είναι σήμερα οι αγνοούμενοι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Πρόκειται για στρατιώτες και πολίτες, των οποίων η τύχη αγνοείται. Οι περισσότεροι εξαφανίστηκαν μετά από εχθροπραξίες και έκτοτε δεν έδωσαν σημεία ζωής αλλά ούτε βρέθηκε και η σορός τους. Από ελληνοκυπριακής πλευράς αγνοούνται περί τους 1.500, ενώ από τουρκοκυπριακής περίπου 500. Το πρόβλημα των αγνοουμένων ανάγεται ήδη στην περίοδο των διακοινοτικών ταραχών που ξέσπασαν το 1963-1964, αλλά μεγιστοποιήθηκε το καλοκαίρι του 1974 με την τουρκική εισβολή. Για την τύχη τους έχουν γίνει πολλές εικασίες. Η ελληνοκυπριακή πλευρά για πολύ καιρό (και εν μέρει ακόμα) υποστήριζε ότι οι περισσότεροι Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι ζουν και είναι αιχμάλωτοι στην Τουρκία. Πολλές θεωρίες έχουν αναπτυχθεί γύρω από το ζήτημα, ενώ φέρεται να έχει οργανωθεί και αποστολή με τη συμμετοχή πρακτόρων της ελληνικής ΕΥΠ στην Ανατολία, προκειμένου να διερευνηθούν σχετικές πληροφορίες από «Κούρδους δραπέτες» που υποστήριξαν ότι ήταν συγκρατούμενοί τους. Αξιόπιστα στοιχεία που να στηρίζουν την εκδοχή ότι οι αγνοούμενοι είναι ζωντανοί δεν έχουν ως τώρα παρουσιαστεί. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται σίγουρα σε ομαδικούς τάφους εκατέρωθεν της Πράσινης Γραμμής, οι οποίοι δεν έχουν ανοιχθεί ακόμη από καμιά από τις δυο πλευρές. Τα τελευταία 2-3 χρόνια καταβάλλονται προσπάθειες διαλεύκανσης των περιπτώσεων αγνοουμένων μέσω της κοινής διερευνητικής επιτροπής αγνοουμένων, η οποία είχε συσταθεί το 1981 αλλά ως τώρα δεν είχε να επιδείξει έργο, με τη βοήθεια πλέον σύγχρονων μεθόδων ανάλυσης DNA. Το καλοκαίρι του 2009 βρέθηκε ομαδικός τάφος 5 Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων οι οποίοι εκτελέστηκαν κατά την τουρκική εισβολή. Στη δημοσιότητα δόθηκε και μία φωτογραφία τους λίγη ώρα πριν την εκτέλεσή τους.
Το πρόβλημα των προσφυγικών περιουσιών
Ένα ακόμη πρόβλημα που παραμένει άλυτο από την τουρκική εισβολή είναι οι περιουσίες των προσφύγων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και κατέφυγαν στην άλλη μεριά του νησιού. Στα εγκαταλελειμμένα ακίνητα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες της άλλης κοινότητας ή και έποικοι χωρίς να καταβληθεί αποζημίωση στους αρχικούς ιδιοκτήτες. Το πρόβλημα είναι εντονότερο για τους Ελληνοκύπριους, γιατί τους απαγορεύθηκε και απαγορεύεται ακόμη η εγκατάσταση στα Κατεχόμενα απο τις κατοχικές αρχές. Το 1985 η ΤΔΒΚ απέκτησε Σύνταγμα, το οποίο στο άρθρο 159 προβλέπει ότι οι εγκαταλελειμμένες περιουσίες περιέρχονται στην κυριότητα της ΤΔΒΚ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου με την απόφασή του της 28ης Νοεμβρίου 1996 στην υπόθεση «Τιτίνα Λοϊζίδου κατά Τουρκίας» έκρινε ότι το Σύνταγμα αυτό δεν έχει οποιαδήποτε ισχύ και ότι η Τουρκία ευθύνεται για παραβίαση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας των Ελληνοκυπρίων προσφύγων και την καταδίκασε σε καταβολή αποζημίωσης. Η τουρκοκυπριακή ηγεσία σύστησε κατόπιν αυτών μια επιτροπή αποζημιώσεων, η οποία κρίνει αιτήματα Ελληνοκυπρίων περί προσβολής του δικαιώματος ιδιοκτησίας τους. Το ΕΔΑΔ έκρινε όμως πάλι ότι αυτή η επιτροπή δεν αποτελούσε επαρκές ένδικο βοήθημα για τους θιγόμενους για μια σειρά από λόγους, μεταξύ άλλων και διότι δεν προέβλεπε δυνατότητα αυτούσιας επιστροφής παρά μόνο χρηματικής αποζημίωσης. Τελικά με νεώτερη απόφασή του αναγνωρίζει ότι οι τροποποιήσεις που επήλθαν στη διαδικασία της επιτροπής ικανοποιούσαν τις αρχικές επιφυλάξεις που είχαν εκφραστεί στην προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου και αφέθηκε να εξεταστεί σε μεταγενέστερη απόφαση κατά πόσο οι ρυθμίσεις αυτές είναι σύμφωνες με τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. . Οι Ελληνοκύπριοι ιδιοκτήτες των περιουσιών στα Κατεχόμενα στρέφονται τα τελευταία χρόνια δικαστικά με αγωγές ενώπιον των κυπριακών δικαστηρίων κατά αλλοδαπών αγοραστών των περιουσιών τους, τις οποίες εκποιούν οι Τουρκοκύπριοι ιδιώτες στους οποίους αυτές έχουν παραχωρηθεί από τις κατοχικές αρχές, σε τουρίστες ή αλλοδαπούς επιχειρηματίες. Τα κυπριακά δικαστήρια ως τώρα κάνουν δεκτές τις αγωγές κηρύσσοντας τις αγοραπωλησίες άκυρες και καταδικάζοντας τους αλλοδαπούς αγοραστές σε αποζημίωση. Στις 28 Απριλίου 2009, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Κοινοτήτων εξέδωσε απόφαση μετά από παραπομπή Αγγλικού Εφετείου με την οποία έκρινε ότι οι αποφάσεις που εκδίδονται από τα Κυπριακά Δικαστήρια για καταπάτηση Ελληνοκυπριακών περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές μπορούν να εγγραφούν και να εκτελεστούν στα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Διαφορετικά είναι τα πράγματα στον Νότο. Αντίθετα με τον Βορρά, η εγκατάσταση Τουρκοκυπρίων στον Νότο δεν περιορίστηκε ποτέ νομικά από την Κυπριακή Κυβέρνηση μετά το 1974. Οι περιουσίες των Τουρκοκυπρίων που εγκατέλειψαν τον Νότο τέθηκαν από την Κυπριακή Κυβέρνηση υπό κηδεμονία σύμφωνα με τον νόμο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών 139/91 μέχρις ότου επιτευχθεί τελική διευθέτηση του Κυπριακού Προβλήματος. Με απόφασή του της 24ης Σεπτεμβρίου του 2004 στην υπόθεση ''«Arif Moustafa ν. Υπουργείου Εσωτερικών»'' το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου έκρινε ότι από τη στιγμή που ένας Τουρκοκύπριος εγκατασταθεί οποτεδήποτε στις ελεύθερες περιοχές, έχει αξίωση επιστροφής της περιουσίας του από το κράτος.
Δέσμη ιδεών Γκάλι
Το 1992 κατατέθηκε από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπούτρος Μπούτρος - Γκάλι μια πρόταση για την επίλυση του Κυπριακού. Τα κυριότερα σημεία του σχεδίου, σύμφωνα με την Άρτεμη Κορδώνη, ήταν η διζωνική δικοινοτική Ομοσπονδία, η πολιτική ισότητα των δυο κοινοτήτων, επιστροφή εκτάσεων γης στους Ελληνοκυπρίους, μια υπηκοότητα για τον Κύπριο πολίτη και οριοθέτηση των τριών ελευθερίων (μετακίνησης, εγκατάστασης και ιδιοκτησίας). Η λεγόμενη Δέσμη ιδεών Γκάλι δεν έγινε αποδεκτή από τους Ελληνοκυπρίους (τότε υπό την προεδρία του Γλαύκου Κληρίδη) ενώ ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν θετικά διακείμενος.
Σχέδιο Ανάν και Ένταξη στην Ε.Ε.
thumb|left|Λευκωσία, Πράσινη Γραμμή Μια νέα δυναμική για επίλυση του κυπριακού προβλήματος με ενεργό ανάμιξη του διεθνούς παράγοντα δημιουργήθηκε με την αίτηση εισδοχής της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Καταβλήθηκαν τότε προσπάθειες από πολλές πλευρές να λυθεί το Κυπριακό πριν την ένταξη στην Ε.Ε., ώστε να μπει η Κύπρος ενωμένη στην Ενωμένη Ευρώπη. Αποκορύφωμα των προσπαθειών αυτών υπήρξε το σχέδιο που εκπόνησε ο ΟΗΕ, γνωστό ως Σχέδιο Ανάν. Το Σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους με δύο ομόσπονδα κρατίδια, τον ελληνοκυπριακό Νότο και τον τουρκοκυπριακό Βορρά. Η εξουσία στην ομοσπονδία θα μοιραζόταν ανάμεσα στις δύο κοινότητες με ένα πολύπλοκο σχήμα και ο Πρόεδρος θα εναλλασσόταν ανά 20 μήνες, ενώ στο νομοθετικό σώμα οι δύο κοινότητες θα εκπροσωπούνταν ισοδύναμα. Το σχέδιο προέβλεπε αυστηρούς περιορισμούς στην ελευθερία εγκατάστασης μελών της εκάστοτε κοινότητας στο κρατίδιο της άλλης, προκειμένου να μην αλλοιωθεί η πληθυσμιακή καθαρότητα του κάθε κρατιδίου. Το σχέδιο υποβλήθηκε τον Απρίλιο του 2004 σε δύο ξεχωριστά δημοψηφίσματα, εγκρίθηκε από την τουρκοκυπριακή κοινότητα, αλλά απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της περιόδου τοποθετήθηκαν ως εξής: Υπέρ του Σχεδίου Ανάν: Δημοκρατικός Συναγερμός και Ενωμένοι Δημοκράτες. Εναντίον του Σχεδίου Ανάν τάχθηκαν: ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Νέοι Ορίζοντες και Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Εναντίον του σχεδίου τάχθηκε και ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος αναφέροντας σε δημόσια τοποθέτηση του ότι το Σχέδιο θα κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα την υποκαθιστούσε με ένα αμφιβόλου βιωσιμότητας μόρφωμα. Η τοποθέτησή του συνοψίζεται στη φράση ''«Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω Κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα»''. Παράλληλα όμως καταγγέλθηκε εκστρατεία παραπληροφόρησης και συκοφάντησης εκ μέρους του Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου, άλλων κορυφαίων πολιτικών και μερίδας του τύπου κατά των υποστηρικτών του Σχεδίου Ανάν, ότι δήθεν είχαν λάβει χρήματα από τις ΗΠΑ για να στηρίξουν το σχέδιο και ότι ήταν προδότες.
Μετά από αυτή την εξέλιξη το διεθνές ενδιαφέρον έχει εμφανώς ατονήσει. Ωστόσο το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλέον πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ συγχρόνως η Τουρκία διεκδικεί κι αυτή τη συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει καταστήσει το κυπριακό πρόβλημα εσωτερικό ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με απρόβλεπτες συνέπειες.
Από τη μια η θετική στάση των Τουρκοκυπρίων στο δημοψήφισμα ενίσχυσε τη διάθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να χαλαρώσει την απομόνωσή τους. Η Κύπρος εντάχθηκε στην Ε.Ε. ολόκληρη, ωστόσο εξαιρείται ρητά ο Βορράς από την εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου (του συνόλου δηλαδή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και νομολογίας), επειδή και για όσο διάστημα δεν τελεί υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόθεση όμως της Ε.Ε. είναι η οικονομική ενίσχυση των Τουρκοκυπρίων και η έκδοση Κανονισμού, ο οποίος θα επιτρέπει και θα ρυθμίζει το απ' ευθείας εμπόριο με τον τουρκοκυπριακό Βορρά. Ιδιαίτερη βαρύτητα κατά την εφαρμογή της πολιτικής αυτής έχει η αντίληψη ότι η απομόνωσή τους οφείλεται πλέον και στο «όχι» των Ελληνοκυπρίων στο σχέδιο Ανάν. Από την άλλη το Κυπριακό εξακολουθεί να παραμένει εμπόδιο στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ο λόγος είναι ότι από την εισβολή και μετά η Τουρκία αναγνωρίζει μόνο τα Κατεχόμενα («ΤΔΒΚ») ως νόμιμο διάδοχο του ανεξάρτητου Κυπριακού κράτους, ενώ αρνείται την οποιαδήποτε αναγνώριση στη διεθνώς αναγνωρισμένη επίσημη Κυπριακή Δημοκρατία. Η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. χωρίς να έχει αναγνωρίσει και χωρίς να έχει καθόλου διπλωματικές σχέσεις με ένα από τα 27 κράτη-μέλη είναι ιδιαίτερα δυσχερής.
Το Κυπριακό από νομική άποψη
Σύμφωνα με την ελληνοκυπριακή κοινότητα, το Κυπριακό ήταν αρχικά ζήτημα αυτοδιάθεσης και αποαποικισμού. Οι βρετανικές κυβερνήσεις των Συντηρητικών, διαβλέποντας την απειλή που εγκυμονούσαν για τα αποικιακά συμφέροντά τους η αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών και οι αυξανόμενες πιέσεις για την εφαρμογή του, επεδίωξαν και πέτυχαν να μετατρέψουν το Κυπριακό σε διακοινοτική και ελληνοτουρκική διαφορά ώστε να μειωθεί η πολιτική πίεση που δέχονταν. Εάν η Τουρκία εμπλεκόταν πολιτικά διεκδικώντας την Κύπρο, η Αγγλία θα μπορούσε στο διηνεκές να παρουσιάζεται ως διαμεσολαβητής και κηδεμόνας της Κύπρου. Όπως δήλωσε τον Ιούλιο του 1954 στη Βουλή των Κοινοτήτων ο Υπουργός Αποικιακών Υποθέσεων της Βρετανίας Χένρι Χόπκινσον, η Κύπρος ανήκε στις αποικίες "που λόγω των ιδιαίτερων περιστάσεών τους δεν μπορούν να ελπίζουν ότι κάποτε θα ανεξαρτητοποιηθούν πλήρως".
Με την προσφυγή της Ελλάδας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1954, με την οποία ζητούσε την εφαρμογή της αυτοδιάθεσης των λαών στην περίπτωση της Κύπρου, και τις παρεμβάσεις της Τουρκίας, της Βρετανίας και άλλων χωρών επί του θέματος, το Κυπριακό πρόβλημα απέκτησε διεθνή χαρακτήρα.
Το Κυπριακό πρόβλημα σήμερα είναι πρόβλημα διεθνούς δικαίου που προκαλούν η παράνομη στρατιωτική κατοχή του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία (καταδικάστηκε με το Ψήφισμα 1974/360 του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.), η βίαιη αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης και της πολιτισμικής ταυτότητας της κατεχόμενης περιοχής, και οι ανεπιτυχείς, ως τώρα, προσπάθειες της κατοχικής δύναμης να προκαλέσει τη διεθνή αναγνώριση ανεξάρτητου τουρκοκυπριακού κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρόβλημα * Κατηγορία:Σχέσεις Κύπρου-Τουρκίας
Μπλε της βρωμοθυμόλης
μικρογραφία|250px|Το μπλε της βρωμοθυμόλης σε όξινο, ουδέτερο και βασικό περιβάλλον, από αριστερά προς τα δεξιά Το μπλε της βρωμοθυμόλης είναι δείκτης που χρησιμοποιείται στα χημικά εργαστήρια για ασθενή οξέα και βάσεις. Επίσης χρησιμοποιείται ως δείκτης φωτοσύνθεσης, καθώς παρουσία CO2 έχει κίτρινο χρώμα.
Once Upon a Time (5ος κύκλος)
Ο πέμπτος κύκλος της Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς φαντασίας του ABC Once Upon a Time ανακοινώθηκε στις 7 Μαΐου 2015. Η πρεμιέρα έγινε στις 27 Σεπτεμβρίου 2015, ενώ το τελευταίο επεισόδιο του κύκλου προβλήθηκε στις 15 Μαΐου 2016. Στις 9 Ιουνίου 2015, ανακοινώθηκε η προαγωγή των Ρεμπέκα Μάντερ και Σιον Μαγουάιαρ στο βασικό καστ της σειράς για τους ρόλους των Ζελίνα/Κακιά Μάγισσα της Δύσης και Ρομπέν των Δασών αντίστοιχα, ενώ λίγες μέρες αργότερα, επιβεβαιώθηκε πως ο Μάικλ Σότσα δεν θα επέστρεφε στη σειρά ως Γουίλ Σκάρλετ/Βαλές Κούπα. Στον πέμπτο κύκλο είχαμε επίσης τη συμπλήρωση εκατό επεισοδίων στη σειρά, με το εκατοστό να προβάλλεται στις 6 Μαρτίου 2016 ως η πρεμιέρα του δεύτερου μισού του κύκλου.
Μπλε της βρωμοθυμόλης
Αν το μπλε της βρωμοθυμόλης προστεθεί σε διάλυμα με pH <6 (όξινο διάλυμα), αυτό αποκτά κίτρινο χρώμα, β) σε ουδέτερο διάλυμα, αυτό αποκτά πράσινο χρώμα, γ) σε διάλυμα με pH >7,6 (γενικά σε βασικά διαλύματα) αποκτά μπλε χρώμα. Συνεπώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως γενικός δείκτης.
Πηγές
Θεοδωρόπουλος Π., Παπαθεοφάνους Π., Σιδέρη Φ., Χημεία Γ' Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, 2009.
Κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:Δείκτες PH
Once Upon a Time (5ος κύκλος)
Πλοκή
Με την Έμμα να είναι πια η Σκοτεινή, η οικογένειά της ταξιδεύει στο Κάμελοτ για να βρει τον μάγο Μέρλιν, ο οποίος θα τους βοηθήσει να αφαιρέσουν το σκοτάδι από μέσα της. Οι ήρωες συναντιούνται με τον Βασιλιά Αρθούρο και τη Βασίλισσα Γκουίνεβιρ του Κάμελοτ, οι οποίοι αναζητούν το Στιλέτο έτσι ώστε να ενώσουν όλα τα κομμάτια του Εξκάλιμπερ. Το ταξίδι στο Κάμελοτ διακόπτεται σύντομα όταν μια άλλη Σκοτεινή Κατάρα εξαπολύεται και η οποία τους φέρνει πίσω στο Στόρυμπρουκ. Εκεί, αποκαλύπτεται ότι ο Χουκ έχει γίνει Σκοτεινός και είναι αυτός ο οποίος ευθύνεται για τη νέα κατάρα. Η μάχη για την καταστροφή του σκοταδιού οδηγεί στον θάνατο του Χουκ, προτρέποντας την Έμμα και τους άλλους ήρωες να ταξιδέψουν στον Κάτω Κόσμο όπου ο Άδης, όπως και οι περισσότεροι νεκροί κακοί, έχουν τα δικά τους σχέδια για να επιστρέψουν στον κόσμο των ζωντανών. Ο Χουκ τελικά αναστήνεται, αλλά αυτό έχει ως αποτέλεσμα την άφιξη του κυρίου Χάιντ και άλλων προσφύγω από τη Χώρα των μη Ειπωμένων Ιστοριών στο Στόρυμπρουκ, καθώς και το διαχωρισμό της Ρετζίνα από τον κακό εαυτό της, ο οποίος ανοίγει πόλεμο μαζί της.
Ανάπτυξη
Ο κύκλος επιβεβαιώθηκε ότι θα αποτελείτο από δύο μέρη, με την πρεμιέρα του δεύτερου μέρους να αποτελεί το 100ο επεισόδιο της σειράς. Τον Οκτώβριο του 2015, ο Χόρογουιτς ανακοίνωσε πως το επεισόδιο που θα προβαλλόταν στις 15 Νοεμβρίου 2015 θα ήταν δίωρο. Αργότερα διευκρίνισε πως το δωδέκατο επεισόδιο του κύκλου θα θεωρείτο το 100ο επεισόδιο της σειράς λέγοντας: "Όλα έχουν τη σημασιολογία τους. Αλλά ναι, θεωρούμε πως το 512 είναι το 100ο!" κατά τη διάρκεια μας συζήτησης για το επεισόδιο του τέταρτου κύκλου "Smash the Mirror" να είναι δύο χωριστά επεισόδια.
Κάστινγκ
Στις 26 Ιουνίου 2015, αποκαλύφθηκε πως ο Σίνγκουα Γουόλς θα επέστρεφε ως Λάνσελοτ. Την 1η Ιουλίου 2015, ανακοινώθηκε πως ο Λίαμ Γκάριγκαν θα υποδυόταν τον Βασιλιά Αρθούρο κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους του κύκλου, ενώ οι Γκέιμπ Κούθ και Λι Άρενμπεργκ επιβεβαίωσαν μέσω των κοινωνικών δικτύων πως θα επέστρεφαν ως Συναχωμένος / Τομ Κλαρκ και Γκρινιάρης / Ντρίμι / Λίροϊ αντίστοιχα. Στις 10 Ιουλίου, οι Μπέβερλι Έλιοτ και Κίγκαν Κόνορ Τρέισι επιβεβαίωσαν μέσω των λογαριασμών τους στο Twitter πως θα επέστρεφαν στους ρόλους τους ως Χήρα Λούκας / Γιαγιά και Γαλάζια Νεράιδα / Ηγούμενη αντίστοιχα, ενώ επιβεβαιώθηκε επίσης και η προσθήκη στο καστ των Έλιοτ Νάιτ, Τζοάνα Μέτρας και Άντριου Τζένκινς για τους ρόλους των Μέρλιν, Γκουίνεβιρ και Πέρσιβαλ αντίστοιχα.
Ο Άνταμ Χόρογουιτς ανακοίνωσε στο Twitter πως η Έιμι Μάνσον προστέθηκε στο καστ για τον ρόλο της Σκωτσέζας τοξοβόλου από την ταινία Brave, Μέριντα. Απαντώντας στις φήμες που περιέβαλλαν την προέλευση του χαρακτήρα, οι Κίτσις και Χόρογουιτς δήλωσαν: "παραμένουμε στη βάση της ταινίας Brave με την έννοια του ποιοι ήταν οι γονείς της και από πού προέρχεται, αλλά για το μετά της ιστορίας της ταινίας είναι εκεί που μπαίνει το Once Upon a Time για να παίξει". Στις 8 Σεπτεμβρίου, επιβεβαιώθηκε πως η Μέγκαν Όρυ θα επέστρεφε για αρκετά επεισόδια του κύκλου για το ρόλο της ως Κοκκινοσκουφίτσα / Ρούμπι, ενώ στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Χόρογουιτς αποκάλυψε πως η Τζέιμι Τσανγκ θα επέστρεφε επίσης ως Μουλάν. Και οι δύο χαρακτήρες πρωτοεμφανίστηκαν στο διπλό επεισόδιο του κύκλου που προβλήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2015.
Στο επεισόδιο της πρεμιέρας του κύκλου, "The Dark Swan", είδαμε την επιστροφή των Ντέιβιντ Πολ Γκροβ ως Σοφός, Φοστίνο Ντι Μπαούντα ως Υπναράς, Τζέφρι Κάσιερ ως Χαζούλης, Μάικλ Κόλμαν ως Χαρούμενος, Μιγκ Μακάριο ως Ντροπαλός, Ραφαέλ Αλεχάντρο ως Ρόλαντ, Τίμοθι Γουέμπερ ως Μαθητευόμενος του Μάγου και Ίνγκριντ Τόρανς ως Νοσοκόμα για την οποία αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια του επεισοδίου πως είναι για τη σειρά η εκδοχή της Νοσοκόμας Ρέιτσεντ του μυθιστορήματος του Κεν Κίζι, Στη Φωλιά του Κούκου. Στο πρώτο επεισόδιο είδαμε επίσης για πρώτη φορά τους Λι Μάτζντουμπ ως Σερ Κάι και Μακίνα Γκρέις ως νεαρή Έμμα. Προς το τέλος του μήνα, επιβεβαιώθηκε και η επιστροφή του Ντέιβιντ Άντερς ως Δρ. Βίκτορ Φρανκενστάιν / Δρ. Γουέιλ. Στο δεύτερο επεισόδιο, "The Price", είδαμε για πρώτη φορά την Ολίβια Στιλ Φάλκονερ στο ρόλο της Βάιολετ, ένας χαρακτήρας που απετέλεσε ερωτικό ενδιαφέρον για τον Χένρι.
Στις 27 Οκτωβρίου, οι Γκλεν Κέοχ και Κάρολαϊν Μόραχαν προσλήφθηκαν για τους ρόλους των γονιών της Μέριντα ως Βασιλιάς Φέργκους και Βασίλισσα Έλινορ αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια Οκτωβρίου και Νοεμβρίου 2015, αρκετοί χαρακτήρες από τους προηγούμενους κύκλους επιβεβαιώθηκαν πως θα επέστρεφαν και σε αυτόν τον κύκλο για το 100ο επεισόδιο της σειράς, "Souls of the Departed", συμπεριλαμβανομένων των Μπάρμπαρα Χέρσεϊ ως Κόρα, Ρόμπι Κέυ ως Πίτερ Παν, Τζιανκάρλο Εσποσίτο ως Μαγικός Καθρέφτης / Σίντνεϊ Γκλας και Έμμα Κώλφιλντ ως Τυφλή Μάγισσα, την οποία είχαμε δει για τελευταία φορά κατά τη διάρκεια του πρώτου κύκλου στο επεισόδιο "True North". Στο επεισόδιο είδαμε επίσης για πρώτη φορά τον χαρακτήρα του Άδη, τον οποίο ενσάρκωσε ο Γκρεκ Τζέρμαν. Στις 22 Φεβρουαρίου ανακοινώθηκε πως ο Μάικλ Ρέιμοντ-Τζέιμς θα επέστρεφε επίσης για το 100ο επεισόδιο ως ο νεκρός Νιλ Κάσσιντι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios
Γιοάχιμ Τάνκε
Ο Γιοάχιμ Τάνκε (γερμ. Joachim Tancke, ή Joachim Tanck, 9 Δεκεμβρίου 1557 - 17 Νοεμβρίου 1609) ήταν Γερμανός λόγιος, ιατρός, ποιητής, αστρονόμος και διευθυντής του Πανεπιστημίου της Λειψίας. Ήταν οπαδός του Παράκελσου και της αλχημίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1557 στο Πέρλεμπεργκ. Σπούδασε στην Λειψία από το 1582 στην «Αρτίστενφακουλτέτ» που ήταν προπαιδευτικός κλάδος για τις υψηλότερες σπουδές της θεολογίας, νομικής ή ιατρικής. Συνέχισε το 1586 με ιατρική και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1591. Διορίστηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1594 καθηγητής της χειρουγικής και της ανατομίας στην Λειψία. Ασχολήθηκε με την αστρονομία και συνδέθηκε με τον Κέπλερ. Ασχολήθηκε επίσης με την αλχημεία, την οποία θεωρούσε συνέχεια της επιστήμης του Παράκελσου. Απεβίωσε στις 17 Νοεμβρίου 1609 στην Λειψία.
Συγγράμματα
ως εκδότης: ως συγγραφέας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Λόγιοι Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι
Σκοτάδι (τηλεοπτική σειρά)
Σκοτάδι είναι ο τίτλος μίας γερμανικής τηλεοπτικής σειράς θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με δημιουργούς τους Μπαράν μπο Οντάρ και Γιάντγιε Φρίζε. Προβλήθηκε για τρεις σεζόν από το 2017 έως το 2020. Μετά την εξαφάνιση ενός παιδιού, το Dark εστιάζει στους κατοίκους της φανταστικής γερμανικής πόλης Βίντεν, καθώς επιδιώκουν να μάθουν την αλήθεια. Ακολουθούν συνδέσεις μεταξύ τεσσάρων αποξενωμένων οικογενειών για να ξεδιπλώσουν μια δυσοίωνη συνωμοσία ταξιδιού στο χρόνο, που εκτείνεται σε αρκετές γενιές. Η σειρά διερευνά τις υπαρξιακές επιπτώσεις του χρόνου και την επίδρασή του στην ανθρώπινη φύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταξίδι στον χρόνο στη μυθοπλασία Κατηγορία:Παράλληλα σύμπαντα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Μαύρες τρύπες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix
Δαίδαλος
Ο Δαίδαλος είναι ήρωας της ελληνικής μυθολογίας, περίφημος τεχνίτης και αρχιτέκτονας, στον οποίο αποδίδονται πλείστα από τα αρχέγονα έργα της αρχιτεκτονικής και γλυπτικής. Μάλιστα το όνομά του προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα δαιδάλω, που σημαίνει «εργάζομαι ευφυώς, με δεξιοτεχνία». Κατά μία εκδοχή ήταν γιος του Ευπάλαμου ή Παλαμάονα, ενός επιδέξιου και πολύτεχνου άνδρα, ενώ μητέρα του ήταν η Αλκίππη ή Φρασιμήδη ή Ιφηνόη. Ο Δαίδαλος ανήκε στο γένος των Ερεχθειδών και ήταν δισέγγονος του Ερεχθέα, ενώ από την πλευρά της μητέρας του είλκε την καταγωγή του από την Κεκροπίδα φυλή, των απογόνων του μυθικού ιδρυτή της Αθήνας Κέκροπα. Άλλες εκδοχές αναφέρουν ως πατέρα του τον Μητίωνα και μητέρα του την Ευφηνόη (Ιφηνόη) ή πατέρα τον Ευπάλαμο και μητέρα τη Μητιάδουσα. Τέλος μια εκδοχή θέλει τον Δαίδαλο να κατάγεται από τον θεό Ήφαιστο και εκείνος να του έχει κληροδοτήσει την απαράμιλλη δεξιοτεχνία. Ο Δαίδαλος παντρεύτηκε τη Ναυκράτη ή Ναυσικράτη, δούλη του Μίνωα, με την οποία απέκτησε τον Ίκαρο.
Η Αθήνα και ο Τάλως
thumb|Ο Δαίδαλος, η Πασιφάη και ξύλινη αγελάδα. Τοιχογραφία στην [[Πομπηία, 1ος αιώνας μ.Χ.]] Ο Δαίδαλος είχε εργαστήρι στην Αθήνα και ήταν ο πιο ξακουστός τεχνίτης της πόλης. Μάλιστα έλεγαν πως ήταν τέτοια η τέχνη του που τα αγάλματά του έμοιαζαν με αληθινά και ήταν έτοιμα να κινηθούν. Εξ' αυτού μυθολογείται το εξής περιστατικό: όταν ο Ηρακλής επισκέφθηκε την Αθήνα (άλλοι τοποθετούν το γεγονός στη Κόρινθο, τότε που συνάντησε τον Θησέα παιδί), πέρασε ένα βράδυ από το εργαστήρι του Δαίδαλου. Έξω από αυτό υπήρχε ένα άγαλμά του που παρίστανε τον Ηρακλή σε θέση μάχης. Ο ίδιος νόμιζε, λόγω σκότους, πως κάποιος τον απειλούσε και έτσι με το περίφημο ρόπαλό του το κατέστρεψε. Όταν είδε τη ζημιά που προκάλεσε στεναχωρήθηκε και ζήτησε τη συγγνώμη του. Επιπλέον έλεγαν πως καταγόταν από τον Ήφαιστο, απ' όπου και όφειλε την τρομερή επιδεξιότητά του. Ο Δαίδαλος ήταν ο πρώτος που έδωσε ελεύθερη κίνηση στα μέλη του αγάλματος, απελευθερώνοντας έτσι τα χέρια από το σώμα και ξεχωρίζοντας τα πόδια μεταξύ τους. Επιπλέον έδωσε περισσότερη εκφραστικότητα στο πρόσωπο προσθέτοντας τα χαρακτηριστικά του ματιού (βολβός, κόρη, ίριδα).
Ωστόσο υπάρχει και ένα μελανό σημείο στη ζωή του Δαίδαλου. Στο εργαστήρι του μαθήτευε ο γιος της αδελφής του Πέρδικας, ο Τάλως. Ο νεαρός ήταν ευφυέστατος και εξίσου επιδέξιος με τον Δαίδαλο. Στον Τάλω αποδιδόταν η εφεύρεση του πριονιού, την οποία εμπνεύστηκε από την οδοντοστοιχία ενός νεκρού ζώου ή από τη ραχοκοκκαλιά ενός ψαριού. Μάλιστα πολλοί κακεντρεχείς διέσπειραν τη φήμη πως ο ανιψιός του Δαιδάλου θα επισκίαζε σύντομα τον δάσκαλό του. Έτσι ένα αίσθημα ζηλοφθονίας δημιουργήθηκε στον δάσκαλο του Τάλω, το οποίο μετρίαζε η αγάπη του προς το παιδί. Όταν μια μέρα θείος και ανιψιός ήταν στην Ακρόπολη συνέβη ένα τραγικό γεγονός: ο Τάλως παραπάτησε και γκρεμίστηκε από τα τείχη της (κατά μιαν άλλη εκδοχή τον έσπρωξε ο Δαίδαλος υποκινούμενος από τη ζήλια). Η στεναχώρια του Δαιδάλου ήταν μεγάλη, αφού δεν είχε αποκτήσει ακόμη τον Ίκαρο και θεωρούσε τον ανιψιό του ως γιο δικό του. Όμως κατά την ετοιμασία της ταφής ο Δαίδαλος κατηγορήθηκε για το φόνο του ανιψιού του. Έτσι ο Δαίδαλος δικάστηκε και εξορίστηκε από τον Άρειο Πάγο, καταφεύγοντας στην Κρήτη.
Η Κρήτη και ο Λαβύρινθος
Στην Κρήτη τον υποδέχτηκε ο Μίνωας με χαρά στο βασίλειό του, με σκοπό να του αναθέσει διάφορα έργα, μια που η φήμη του είχε ήδη φτάσει στο νησί. Εκεί χρησιμοποίησε την ιδιοφυΐα του για την κατασκευή σύνθετων έργων, όπως για παράδειγμα το περίφημο ανάγλυφο προς τιμή της Αριάδνης, το οποίο αναπαριστά τον χορό της Αριάδνης που περιγράφεται από τον Όμηρο. Κατασκεύασε ξύλινο ομοίωμα αγελάδας (την περίφημη "Δάμαλις"), με το οποίο η Πασιφάη, γυναίκα του Μίνωα, ενώθηκε με τον λευκό ταύρο, που δώρισε ο Ποσειδώνας στον βασιλιά της Κρήτης. Στη διάρκεια της παραμονής του στο νησί κι ενώ βρισκόταν στην ευμένεια του Μίνωα, ο Δαίδαλος κατασκεύασε τον Λαβύρινθο, μέσα στον οποίο κλείστηκε ο μυθικός Μινώταυρος, φυλάσσοντας πιθανότατα τον εκεί τοποθετημένο θησαυρό του Μίνωα. Στον Λαβύρινθο η κατασκευή ήταν τέτοια, που εύκολα έφτανες στο κέντρο του, δύσκολα όμως έβρισκες την έξοδο του. Ο Μίνωας εκτίμησε τον Δαίδαλο τόσο, που δεν του επέτρεπε να φύγει ούτε έξω από το παλάτι. thumb|Δαίδαλος και Ίκαρος, έργο του Charles Paul Landon (1799).
Στον Δαίδαλο κατέφυγε η ερωτοχτυπημένη Αριάδνη, για να της δώσει μια λύση ώστε να σωθεί ο αγαπημένος της Θησέας. Αυτός της έδωσε τον περίφημο "μίτο της Αριάδνης", με τον οποίο ο Θησέας "χαρτογράφησε" την πορεία του στον Λαβύρινθο και, αφού σκότωσε τον Μινώταυρο, ακολούθησε το ξετυλιγμένο σκοινί και βγήκε έξω. Όταν κατάλαβε ο βασιλιάς της Κρήτης την ανάμιξη που είχε ο Δαίδαλος στα γεγονότα με τον Θησέα, εξέφρασε τη δυσμένεια του με το να του απαγορεύσει να φύγει και να τον κλείσει στο τελειότερο κατασκεύασμα του, στον Λαβύρινθο. Στην προσπάθειά του να δραπετεύσει από το νησί και χάρη στην ευφυΐα του επινόησε και κατασκεύασε γι' αυτόν και τον γιο του, τον Ίκαρο, φτερά τα οποία τους βοήθησαν να πετάξουν και να ξεφύγουν από τον Μίνωα. Ο Δαίδαλος κατάφερε να φτάσει σώος και αβλαβής στην Καμικό ή Κύμη της Σικελίας, όπου βασιλιάς ήταν ο Κόκαλος ή Κώκαλος, ενώ ο Ίκαρος παρακούοντας τις εντολές του πατέρα του, πλησίασε τον ήλιο και το κερί που συγκρατούσε τα φτερά του έλιωσε με αποτέλεσμα να πέσει και να πνιγεί στη θάλασσα, που μετέπειτα ονομάστηκε Ικάριο Πέλαγος και να ταφεί σε ένα νησί, που ονομάστηκε Ικαρία.
Η Σικελία και το Τέλος
Με την απόδραση του Δαίδαλου συνδέεται και ο μύθος του θανάτου του Μίνωα, ο οποίος καταδίωξε τον Δαίδαλο μέχρι τη Σικελία, όπου και θανατώθηκε από τον βασιλιά Κώκαλο μετά από παγίδα που του έστησε ο τελευταίος. Μάλιστα λένε πως για να εντοπίσει ο Μίνωας πού βρισκόταν ο Δαίδαλος έθετε το εξής πρόβλημα: ζητούσε από τους βασιλείς να περάσουν μια κλωστή μέσα από ένα μεγάλο κοχύλι, τύπου κοχλία. Ήξερε πως μόνο ο Δαίδαλος θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα του. Έτσι, όταν το έθεσε στον Κώκαλο, εκείνος πήγε στον Δαίδαλο το κοχύλι και του ζήτησε να περάσει την κλωστή μέσα του. Ο Δαίδαλος, αφού σκέφτηκε, έβαλε λίγο μέλι στην άκρη του κοχυλιού και στο άνοιγμά του ένα μυρμήγκι, δεμένο με την κλωστή. Το μυρμήγκι πέρασε μέσα από τη σπειροειδή διαδρομή του εσωτερικού του κοχλία και έφτασε στην άκρη, μεταφέροντας έτσι το ένα άκρο της κλωστής στα ενδότερα του κοχυλιού. Βλέποντας τη λύση ο Μίνωας, απαίτησε από τον Κώκαλο να του παραδώσει τον Δαίδαλο. Ο Κώκαλος παρότρυνε τον Μίνωα να ξεκουραστεί, έως ότου εκείνος φέρει τον Δαίδαλο. Ο Μίνωας ανυποψίαστος πήγε να κάνει μπάνιο. Στο λουτρό ο Κώκαλος -ή οι κόρες του- έπνιξε τον Μίνωα. Έτσι πέθανε ο πιο ξακουστός βασιλιά της Κρήτης. Το πτώμα του παραδόθηκε στους στρατιώτες του, με τη δικαιολογία ότι ο Μίνωας γλίστρησε στο λουτρό και πνίγηκε. Οι στρατιώτες έθαψαν τον Μίνωα στην περιοχή του Ακράγαντα και διέμειναν στην πόλη αυτή, που αρχικά ονομάστηκε Μίνωα. Τα οστά του Μίνωα μεταφέρθηκαν στη γενέτειρά του πολύ καιρό αργότερα, την εποχή του τυράννου Θήρωνα του Ακραγαντίνου.
Ο Δαίδαλος έζησε μέρες δόξας στη Σικελία, που όμως τις επισκίαζε η ανάμνηση του θανάτου του Ίκαρου. Λέγεται πως όταν ο Θησέας εκστράτευσε, μετά τον θάνατο του Μίνωα, κατά της Κρήτης, είχε για οδηγό τον Δαίδαλο. Όταν νίκησε ο Θησέας σε ναυμαχία τον γιο του Μίνωα, Δευκαλίωνα, κατέλαβε την Κνωσό, σκότωσε τον Δευκαλίωνα και έκανε βασίλισσα του νησιού την Αριάδνη.
Η επικρατέστερη άποψη για τον τόπο που πέθανε ο Δαίδαλος, είναι αυτή που τον συνδέει με την Αίγυπτο, όπου σε ένα νησάκι του Νείλου τον τιμούσαν ως θεό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θησέας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Βαλεαρίδες Νήσοι
Οι Βαλεαρίδες Νήσοι (καταλανικά Illes Balears, ισπανικά Islas Baleares) είναι σύμπλεγμα έντεκα νήσων στα ανατολικά της Ισπανίας, στη Μεσόγειο και σε διάταξη από ΝΔ προς ΒΑ, οι οποίες συναποτελούν μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της χώρας.
Σημαντικότερες εξ αυτών είναι οι εξής τέσσερις, η Μαγιόρκα, η Μινόρκα, η Ίμπιζα και η Φορμεντέρα. Πρωτεύουσά τους είναι η Πάλμα επί της Μαγιόρκας, που είναι και η μεγαλύτερη νήσος. Η συνολική τους έκταση φθάνει περίπου τα 4.992 τ.χλμ και ο πληθυσμός τους περίπου 1.100.000 κατοίκους (2011).
Ετυμολογία
Οι Βαλεαρίδες Νήσοι είναι γνωστές με πολλά ονόματα σε διαφορετικές γλώσσες, ενώ υπάρχουν πολλές θεωρίες για την προέλευση των δύο αρχαίων ονομάτων στα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά (Γυμνάσιαι και Baleares), τα οποία είναι και αυτά που επιβιώνουν σήμερα από κλασικές πηγές. Σύμφωνα με τους στίχους του Λυκόφρονος «Αλεξάνδρα», τα νησιά είχαν την ονομασία Γυμνάσιαι (από τη λέξη γυμνός), καθώς οι κάτοικοί τους ήταν συχνά γυμνοί, πιθανά λόγω του θερμού κλίματος όλο το χρόνο. Οι Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς έδιναν γενικά ονομασίες ανάλογα με τις ικανότητες και ιδιότητες των ανθρώπων. Η ονομασία Baleares προέρχεται από το ελληνικό ρήμα βάλλω, αν και ο Στράβωνας προσδίδει στο όνομα φοινικικές ρίζες. Ο ίδιος παρατήρησε επίσης ότι ήταν το ισοδύναμο στη γλώσσα της Φοινίκης της ελληνικής λέξης για τους ελαφρά οπλισμένους στρατιώτες (γυμνῆτας).
Η ρίζα (bal) δεν έχει παρόλ' αυτά Φοινικική καταγωγή. Ίσως τα νησιά να ήταν αφιερωμένα στο θεό των Φοινίκων Βάαλ, ενώ η τυχαία ομοιότητα με την ελληνική ρίζα ΒΑΛ (βάλλω), σε συνδυασμό με την απασχόληση των κατοίκων, να αιτιολογεί τη ενσωμάτωση της ονομασίας στην ελληνική γλώσσα. Είναι σαφές όμως ότι η πιο κοινή αρχαία ελληνική ονομασία των νησιών δεν ήταν Βαλεαρείς, αλλά Γυμνησίαι, ενώ η πρώτη ονομασία χρησιμοποιήθηκε τόσο από τους αυτόχθονες, όσο και από τους Ρωμαίους και τους Καρχηδονίους.
Σύντομη ιστορία
Τα νησιά αυτά είναι γνωστά από την αρχαιότητα. Πρώτοι κάτοικοί τους ήταν οι Ίβηρες, ακολούθως οι Φοίνικες, οι Έλληνες, οι Καρθαγένοι, οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί. Τον 8ο αιώνα οι Βέρβεροι, καλούμενοι και «Μορίσκοι» (Moors), προερχόμενοι από τις αφρικανικές ακτές κατέλαβαν τα νησιά και τα μετέτρεψαν σε βάσεις πειρατικών επιχειρήσεων μέχρι το 1229 όπου ο βασιλεύς της Αραγωνίας Ιάκωβος Α΄ τους εκδίωξε θέτοντας πλέον τα νησιά υπό ισπανική κυριαρχία. Στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου πολέμου (1932-1939) η μεν Μαγιόρκα και η Ίμπιζα έγιναν βάση των εθνικών δυνάμεων, η δε Μινόρκα των αντιπάλων τους.
Αρχαία ιστορία
Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για τους πρώτους κατοίκους των νησιών, αν και είναι γνωστοί αρκετοί θρύλοι. Σύμφωνα με τον Λυκόφρονα, ορισμένοι ναυαγοί από τη Βοιωτία διασώθηκαν γυμνοί στα νησιά, και σε αυτή την ιστορία αποδίδεται η ονομασία Γυμνησίαι. Υπάρχει, επίσης, η παράδοση ότι τα νησιά αποικήθηκαν από την πόλη της Ρόδου μετά τον πόλεμο της Τροίας.
Τα νησιά δεν είχαν αμιγή πληθυσμό, με συνέπεια να υπάρχουν πολλές διαφορετικές παραδόσεις. Σε ορισμένες από αυτές, αναφέρεται ότι οι κάτοικοι κυκλοφορούσαν γυμνοί ή φορώντας μόνο προβιές προβάτων, έως ότου οι Φοίνικες τους έντυσαν με τις δικές τους ενδυμασίες. Σε άλλες παραδόσεις, αναφέρεται ότι κυκλοφορούσαν γυμνοί μόνο κατά τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες.
Άλλοι θρύλοι υποστηρίζουν ότι οι κάτοικοι κατοικούσαν σε σπηλιές (φυσικές ή τεχνητές) και ήταν γνωστοί για την αγάπη τους για τις γυναίκες, καθώς έδιναν τρεις ή τέσσερις άνδρες ως ανταλλαγή για μία γυναίκα. Επίσης, αναφέρεται ότι δεν είχαν χρυσά ή ασημένια νομίσματα, ενώ απαγόρευαν την εισαγωγή πολύτιμων μετάλλων. Έτσι, οι έμποροι πλήρωναν με γυναίκες ή κρασί αντί για χρήματα. Τα τοπικά έθιμα αναφορικά με τους γάμους και τις κηδείες ήταν ιδιαίτερα για τους Ρωμαίους, σύμφωνα με τον Διόδωρο.
right|thumb|250px|Χάρτης των Βαλεαρίδων νήσων
Κατά την αρχαιότητα, οι κάτοικοι των Γυμνησιαίων νήσων ήταν γνωστοί για την ικανότητά τους στη σφεντόνα. Ως πολεμιστές με αυτά τα όπλα υπηρέτησαν αρχικά ως μισθοφόροι τους Καρχηδόνιους και στη συνέχεια τους Ρωμαίους. Μάχονταν μόνο με μία μικρή ασπίδα και ένα ακόντιο με συνήθως σιδερένια αιχμή. Η επιτυχία τους, όμως, οφειλόταν στη χρήση της σφεντόνας: Ο κάθε πολεμιστής συχνά διέθετε τρεις σφεντόνες, τυλιγμένες γύρω από το κεφάλι του, ή το κεφάλι, το σώμα και το ένα χέρι του. Οι τρεις σφεντόνες είχαν διαφορετικά μήκη, για πέτρινα βλήματα διαφορετικών μεγεθών. Η μεγαλύτερη απαιτούσε δύναμη, αλλά είχε έντονο αποτέλεσμα. Για τη χρήση τους εκπαιδεύονταν από μικροί, ώστε να υπηρετήσουν ως μισθοφόροι πολεμιστές. Αναφέρεται ότι οι μητέρες τάιζαν τα παιδιά τους ψωμί μόνο όταν πετύχαιναν στόχους με σφεντόνα.
Οι Φοίνικες κατέκτησαν τα νησιά αρκετά πρώιμα στην αρχαιότητα και σήμερα διατηρείται ακόμα ένα εντυπωσιακό δείγμα της αποικιακής εποχής τους στην πόλη Μάγο στη Μινόρκα. Μετά την πτώση της Καρχηδόνας, τα νησιά ήταν στην ουσία ανεξάρτητα. Αν και αρκετά επιτυχημένοι πολεμιστές, οι κάτοικοι παρέμεναν ήσυχοι και ειρηνιστές. Οι Ρωμαίοι κατηγόρησαν τους κατοίκους για συνεργασία με πειρατές της Μεσογείου, με συνέπεια να κατακτήσουν το 123 π.Χ. τα νησιά με την ηγεσία του Καεσίλιους Μέτελους, ο οποίος ονομάστηκε μετέπειτα Βαλεάρικους. Ο Μέτελους εγκατέστησε 3.000 Ρωμαίους και Ισπανούς αποίκους στο μεγαλύτερο νησί (Μαγιόρκα), ιδρύοντας τις πόλεις Πάλμα και Πογιέντια. Τα νησιά κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία άνηκαν στην επικράτεια της Νέας Καρχηδόνας (Carthago Nova) στην επαρχία Ταρρακωνική Ιβηρία (Hispania Tarraconensis). Αποτελούσαν την τέταρτη περιφέρεια της επαρχίας με κυβερνήτη πρεφέκτορα (praefectus pro legato). Επιγραφές της εποχής του Νέρωνα αναφέρουν τη διακυβέρνηση ως ''PRAEF. PRAE LEGATO INSULAR. BALIARUM. (Orelli, No. 732''). Στη συνέχεια αποτέλεσαν ξεχωριστή επαρχία, πιθανότατα κατά τη διαίρεση της αυτοκρατορίας από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο.
Το τμήμα της Μεσογείου γύρω από τις Βαλεαρίδες και ανατολικά της ισπανικής ακτής, ήταν γνωστό με τη ρωμαϊκή ονομασία «Mare Balearicum» ή «Sinus Balearicus».
Μεταρωμαϊκή εποχή και κατάκτηση από την Αραγωνία
Μεταξύ του 1113 και του 1115, ένας στόλος από την Τοσκάνη και τη Λομβαρδία με αρχηγούς τον Ούγκο ντα Παρλάσκιο Εμπρίακο και τον αρχιεπίσκοπο Πιέτρο Μορικόνι της Δημοκρατίας της Πίζας, επιτέθηκε με επιτυχία στις Βαλεαρίδες. Η εκστρατεία αυτή ξεκίνησε από το Πόρτο Τόρρες και είχε την υποστήριξη του Κωνσταντίνου του Α΄ του Λογκουντόρο.
Οι Βαλεαρίδες δέχονταν συχνά τις επιθέσεις πειρατών από τη Βόρεια Αφρική. Το νησί Φορμεντέρα είχε εγκαταλειφθεί για ένα διάστημα από τους κατοίκους του ως συνέπεια των επιδρομών. Τα έτη 1514, 1515 και 1521, οι ακτές των νησιών και της ηπειρωτικής Ισπανίας δέχθηκαν τις επιδρομές Τούρκων πειρατών και του οθωμανικού στόλου του ναυάρχου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα.
Το νησί της Μινόρκα αποτέλεσε βρετανική εξάρτηση του Στέμματος για το μεγαλύτερο μέρος του 18ου αιώνα, ως αποτέλεσμα της Συνθήκης της Ουτρέχτης, κατά την οποία η Ισπανία παρέδωσε το Γιβραλτάρ και τη Μινόρκα στη Μεγάλη Βρετανία μετά την κατάκτησή τους κατά τον πόλεμο της Ισπανικής διαδοχής. Η Μινόρκα επέστρεψε στο Ισπανικό Στέμμα οριστικά με τη συνθήκη της Αμιένης το 1802 κατά τους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης.
Πληθυσμός των Νησιών
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, τα νησιά έχουν ξεχωριστά τον εξής πληθυσμό:
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι η Φρανθίνα Αρμενγκόλ από τις 2 Ιουλίου 2015. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Φριντερίκα Μπάγιερ
Η Φριντερίκα Μπάγιερ (γεννηθείσα στις 4 Οκτωβρίου 1971 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας) είναι Ουγγαρέζα τραγουδίστρια.
Πρώτα χρόνια
Το 1994, κέρδισε τον Ουγγρικό εθνικό τελικό ο οποίος αποσκοπούσε στην ανάδειξη εκπροσώπου της χώρας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ο τίτλος του νικητήριου τραγουδιού της ήταν "Kinek mondjam el vétkeimet;" ("Σε ποιον μπορώ να πω τις αμαρτίες μου;"). Αργότερα εκείνο το έτος, εκπροσώπησε την Ουγγαρία στη Γιουροβίζιον του 1994 στο Δουβλίνο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Ουγγαρία, μαζί με αρκετές άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Τερμάτισε στην 4η θέση με 122 πόντους, το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας μέχρι σήμερα. Το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε σε σιντί και κασέτα στις 30 Απριλίου 1994. Έγινε χρυσό άλμπουμ σε λιγότερο από δύο μήνες.
Τον Αύγουστο του 1995 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο 32ο Φεστιβάλ του Σόποτ στην Πολωνία και έπαιξε στην ίδια σκηνή με τους Άννι Λένοξ και Τσακ Μπέρι στο τελικό. Έγινε μέλος της Εκκλησίας της Πίστης το 1996 μαζί με τον σύζυγό της, και από τότε παρακολουθούν τακτικά τις υπηρεσίες της Εκκλησίας στο Βουδαπέστη.
Το 1998, το πρώτο της σινγκλ "Feltárcsáztad a szívemet" ("Τηλεφώνησες την καρδιά μου") του τρίτου άλμπουμ της έγινε το δημοφιλέστερο τραγούδι στους ουγγρικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Ύστερη σταδιοδρομία
Από τον Δεκέμβριο του 2001 παίζει στο πρόγραμμα "Vidám Vasárnap" ("Χαρούμενη Κυριακή") του ATV, όπου τραγουδάει στο συγκρότημα της Εκκλησίας της Πίστης κάθε Κυριακή από τις 11 π.μ.
Τα δύο άλμπουμ σε μουσική γκόσπελ εκτελούνται σε παραδοσιακό αλλά παρ'όλα αυτά κλασικό ύφος και διατύπωση. Έχει συγγράψει πολλά τραγούδια στο τελευταίο άλμπουμ της, πάλι στο είδος γκόσπελ. Στην Ουγγαρία θεωρείται σήμερα μία από τις σημαντικότερες γυναίκες της ποπ της γενιάς της. Η εύθραυστη φωνή της και το στυλ τζαζ της συνέβαλαν στη δημιουργία της Φριντερίκας ενός εξαιρετικού καλλιτέχνη. Επιπλέον, συνέβαλε στην ανανέωση της ουγγρικής ποπ μουσικής που έλαβε χώρα την δεκαετία του 1990, η οποία, τελικά, ήταν επίσης σύμφωνη με την πολιτιστική ένταξη της χώρας στην Ευρώπη.
Δισκογραφία
Άλμπουμ για παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ουγγαρία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1994 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ερριέττα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντέσαου (1720-1793)
Η Ερριέττα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντέσαου (Henriette Amalie von Anhalt-Dessau, 7 Δεκεμβρίου 1720 - 5 Δεκεμβρίου 1793) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντέσαου και ήταν το νεότερο παιδί του Λεοπόλδου Α΄ και της Άννας Λουίζας Φέζε.
Το 1741 σε ηλικία 21 ετών η Ερριέττα γέννησε ένα εξώγαμο γιο. Όταν αρνήθηκε να παντρευτεί τον πατέρα του τέκνου (γιο ενός δικαστή), εξορίστηκε από την αυλή του Ντέσαου. Τα επόμενα έντεκα χρόνια έζησε ως καλόγρια στο Χέρτφορντ. Αργότερα ο πατέρας της προσπάθησε να βρει έναν κατάλληλο σύζυγο για αυτήν, αλλά όλα τα σχέδια γάμου απέτυχαν. Εν τω μεταξύ είχε σχέση με τον Βαρόνο Ράκμαν, ο οποίος ήταν δεκαπέντε χρόνια νεότερος της.
Πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντέσαου σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στο Ντέσαου. Στην κηδεία της δεν ήταν παρόν κανένα μέλος της οικογένειάς της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1926
Το ΙΗ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1926 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις 3, 4 και 7 Μαΐου (Δευτέρα, Τρίτη και Παρασκευή του Πάσχα) υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε και πάλι ο Εθνικός Γ.Σ. Διεξήχθη επίσης ξεχωριστό πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου.
Χρονικό των αγώνων
Η διοργάνωση των Πανελλήνιων Αγώνων του 1926 ήταν από τις πιο επιτυχημένες, αφού μετείχαν 17 σωματεία και πάνω από 250 αθλητές, οι οποίοι παρουσίαζαν εντυπωσιακό θέαμα κατά την τελετή έναρξης με τις πολύχρωμες στολές τους και τα λάβαρά τους. Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε η εμφάνιση των Κυπρίων που καταχειροκροτήθηκαν. Μετά τη λήξη των αγώνων ο δήμαρχος Αθηναίων Σπυρίδων Πάτσης δεξιώθηκε τους εκ Κύπρου εκδρομείς, αθλητές και φιλάθλους, παρουσία του υπουργού Εσωτερικών κ. Σπυρίδωνος και πολλών επισήμων. Επικεφαλής των Κυπρίων ήταν ο μητροπολίτης Κυτίου, ο οποίος παρακολούθησε και τις τρεις ημέρες τους αγώνες. Αρχηγός της αποστολής ήταν ο Νικόλαος Λανίτης, πληρεξούσιος στο Κυπριακό Κοινοβούλιο. Επίσης, προς τιμή των Κυπρίων το Σάββατο 8 Μαΐου ο ΣΕΓΑΣ διοργάνωσε παράσταση αρχαίας τραγωδίας στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όπου διδάχθηκε η Αντιγόνη του Σοφοκλή από την μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Μαρίκα Κοτοπούλη. Στη συνέχεια τους παρέθεσε δείπνο μαζί με την Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων στο ξενοδοχείο Σταθμού Ν. Φαλήρου.
Εκτός από τα σωματεία του κέντρου και της Κύπρου, μετείχαν επίσης σωματεία από Θεσσαλονίκη, Καλαμάτα, Σπάρτη και Ξάνθη. Στους αγώνες καταρρίφθηκε το πανελλήνιο ρεκόρ του επι κοντώ από τον Α. Καραγιάννη. Για άλλη μια φορά οι πανελλήνιοι αγώνες περιλάμβαναν και αγωνίσματα γυμναστικής, άρσης βαρών, πάλης και διελκυστίνδας. Όμως, για πρώτη φορά υπήρξε ξεχωριστή βαθμολογία για τα αγωνίσματα του στίβου και μια δεύτερη βαθμολογία για τα "ειδικά αγωνίσματα", όπως αποκλήθηκαν τα υπόλοιπα. Βαθμολογήθηκαν οι τρεις πρώτοι αθλητές με 3-2-1 βαθμούς αντίστοιχα. Στο στίβο πολυνίκης και πρώτος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. ενώ στα ειδικά αθλήματα πρώτος ήταν ο Πανελλήνιος Γ.Σ.
Επίσης, στις 30 και 31 Μαΐου διεξήχθη το πρωτάθλημα δεκάθλου, το οποίο αποτελούσε μέρος του προγράμματος των πανελληνίων αγώνων, όπως αναφέρεται. Νικητής αναδείχθηκε ο Στυλιανός Μπεναρδής που σημείωσε νέο πανελλήνιο ρεκόρ με 6053 β. Το δέκαθλο περιλάμβανε τα γνωστά μέχρι σήμερα δέκα αγωνίσματα: 100μ, 400μ, 1500μ, 110μ εμπ, μήκος, ύψος, επί κοντώ, δίσκος, ακόντιο, σφαίρα. Ο Μπεναρδής νίκησε σε όλα τα αγωνίσματα εκτός από τη σφαιροβολία που επικράτησε ο Δ. Νικολαΐδης.
Μετέχοντες σύλλογοι
1 Ομάδες για τα ομαδικά αγωνίσματα: σκυταλοδρομίες, διελκυστίνδα, γυμναστική. 2Ήταν νεοσύστατος και στον τύπο της εποχής αναφέρεται και ως "Γ.Ο.Φ. Καλαμών", "Α.Ο. Καλαμών" ή "Γ.Σ. Καλαμών". Σε φωτογραφία του αθλητή του συλλόγου Μανωλόπουλου, στη λευκή φανέλα του απεικονίζεται ως έμβλημα ένα σύμπλεγμα των γραμμάτων "Φ", "Κ" εντός ενός μεγαλύτερου "Ο". Συνεπώς, η επωνυμία "Όμιλος Φιλάθλων Καλαμών" είναι η πιθανότερη. 3 Γυμναστής του συλλόγου ήταν ο Σοφοκλής Μάγνης, παλιός γυμναστής του Πανιωνίου στη Σμύρνη, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην Ξάνθη μετά τη μικρασιατική καταστροφή. 4 Είχε ιδρυθεί το 1925 από πρόσφυγες, αθλητές και παράγοντες, των συλλόγων Ερμής και Πέρα Κλουμπ της Κωνσταντινούπολης. Το 1929 η "ΑΕΚ Θεσσαλονίκης" απορροφήθηκε από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος είχε ιδρυθεί το 1926 από αθλητές που αποχώρησαν από την ΑΕΚ Θεσ/νίκης.
Κλασικός αθλητισμός
* Διεξήχθη στις 30 και 31 Μαΐου.