cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαρτελεμύ ντ' Άικ
Η Θησηίδα της Βιέννης
Το χειρόγραφο αυτό, που σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας, με βιβλιογραφικό αριθμό Vindobonensis 2617 είναι η μόνη εικονογραφημένη έκδοση της γαλλικής μετάφρασης του διάσημου έργου του Βοκκάκιου Teseida delle Nozze d’Emilia. Γράφτηκε το 1460 και περιλαμβάνει μεγάλου μεγέθους εικονογραφήσεις, που καταλαμβάνει η καθεμία περισσότερο από το μισό κάθε σελίδας. Συνολικά ζωγραφίστηκαν δεκαέξι μικρογραφίες. Ο Μπαρτελεμύ πιθανότατα ανέλαβε την πρώτη επιχείρηση εικονογράφησης, που καλύπτει το πρώτο τμήμα του βιβλίου το 1460 στο Αιξ-αν-Προβάνς. Εκτός από την προλογική εικόνα, που απεικονίζει τον Βοκκάκιο στο σπουδαστήριό του (f. 14v.), εξιστορείται η νίκη του Θησέα εναντίον των Αμαζόνων (f.18v-19), ο θρίαμβος του Θησέα στην Αθήνα (F.39)), ο κήπος της Εμίλια (F.53), η απελευθέρωση του Αρκίτα, η Εμίλια γίνεται μάρτυς της μονομαχίας Αρκίτα και Παλαμώνα , (f.76v-77) η δέηση του Αρκίτα, η Έμιλι και ο Παλαμώνας (f.102). Οι υπόλοιπες έχουν δημιουργηθεί από κάποιον άλλο αγαπημένο καλλιτέχνη του βασιλέα Ρενέ, γνωστού με το συμβατικό όνομα "Δάσκαλος του Βοκκάκιου από τη Γενεύη" (Maître du Boccace de Genève) που βρισκόταν στην Ανζέρ κατά το 1470 και συμπλήρωσε, επίσης, κάποιες μικρογραφίες του Μπαρτελεμύ, όπως τα πρόσωποα στη διπλή σελίδα 76verso-77. Το ύφος του Μπαρτελεμύ είναι εμφανές στις μεγάλου μεγέθους μορφές, το τοπίο στον χαμηλό ορίζοντα και τις λίγες λεπτομέρειες. Μετέφερε, έτσι, μια ιστορία που διαδραματίζεται στην αρχαιότητα, με εικονογράφηση της εποχής του: Τα παρελκόμενα, τα κοστούμια, η αρχιτεκτονική και τα πλοία έχουν τη μορφή αυτών που υπήρχαν στα 1460.
Το πορτρέτο του Λουί Β΄ του Ανζού
Αυτός ο πίνακας, με πενάκι και υδρόχρωμα σε χαρτί, βρίσκεται σήμερα στην αίθουσα cabinet des estampes της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. Απεικονίζει τον Λουδοβίκο Β΄ του Ανζού (1337 - 1417), τον πατέρα του Ρενέ του Ανζού. Πρόκειται μάλλον για αντίγραφο παλαιότερου πίνακα, σύγχρονου του εικονιζομένου. Το υδατόσημο του χαρτιού, το οποίο έχει παραχθεί στην Προβηγκία, υποδεικνύει χρονολογία μεταξύ 1456 - 1465, αρκετά ύστερα από τον θάνατό του. Επιπλέον, τα λεπτά χαρακτηριστικά του προσώπου και το κάλυμμα της κεφαλής καταδεικνύουν επιρροή του (Γιαν) βαν Άικ. Πιθανόν να μεγεθύνθηκε κατά τον 18ο αιώνα, όπως είναι εμφανές από τα περιθώρια. Σύμφωνα με τον Φρανσουά Αβρίλ, μόνον ο Μπαρτελεμύ ντ' Άικ θα μπορούσε να επιτύχει αυτό το επίπεδο απεικόνισης στο πορτρέτο, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα πορτρέτα του 15ου αιώνα. Επιτυγχάνει όχι μόνον να απεικονίσει ένα θαυμάσιο αντίγραφο ενός παλαιότερου πίνακα, όπως είχε ήδη κάνει στις μικρογραφίες του βιβλίου των Ωρών του Ρενέ του Ανζού ή στο χειρόγραφο Κόκκερελ, αλλά να εισαγάγει και χαρακτηριστικά του δικού του ύφους, όπως την αναπαράσταση των υλικών και του ανθρώπινου δέρματος.
Ζωγράφος σκίτσων και μοντέλων;
Θα πρέπει, επίσης, να είχε φτιάξει πολλά προπαρασκευαστικά σχέδια (δεν έχει ανευρεθεί κανένα) για να υλοποιήσει την κατασκευή των πινάκων που αναπαριστούν σκηνές από τη ζωή του Αγίου Μαρτίνου, πιθανώς διακοσμημένους με κεντήματα του πατριού του, Πέτερ ντε Μπίλλαντ, που μπορεί να είχαν γίνει για τον δια συνοικεσίου γάμο της θυγατέρας του Ρενέ Μαργαρίτας με τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας το 1444 στο Αββαείο του Αγίου Μαρτίνου στην Τουρ. Ο γάμος αυτός αποτέλεσε για τον πατέρα της νύφης ευκαιρία για πολλές αφειδείς δαπάνες, από τις οποίες τέσσερις έχουν σήμερα διασωθεί: Μια στο Εθνικό Μουσείο του Μεσαίωνα, δύο στο Μουσείο Υφασμάτων και Διακοσμητικών τεχνών στη Λυών και μία σε ιδιωτική συλλογή. Επίσης, σύμφωνα με τη Νικόλ Ρεϊνώ, μπορεί να κατασκεύασε μοντέλα για τοιχογραφίες, που απεικόνιζαν σκηνές από κονταρομαχίες και ποικίλες διακοσμήσεις του κάστρου του Σωμύρ.
Και άλλα έργα έχουν αποδοθεί στον Μπαρτελεμύ: Η Βελγίδα ιστορικός τέχνης Μπριγκίττε Κούρμανν - Σβαρτς (Brigitte Kurmann-Schwarz) "βλέπει" το χέρι του στα σχέδια των υαλογραφιών των παραθύρων της Sainte-Chapelle de Riom. Ο Κριστιάν ντε Μεριντόλ εξακολουθεί να τον διακρίνει στις ζωγραφισμένες οροφές στο κάστρο της Ταρασκόν: Μια αναφορά του στους λογαριασμούς του Δούκα, το 1447, επιβεβαιώνει αυτή τη συμβολή. Ωστόσο, οι αποδόσεις αυτές δεν εξασφαλίζουν τη συναίνεση και άλλων ειδικών τέχνης. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε τον Φρανσουά Αβρίλ να διακρίνει στις λεγόμενες « pourtraistures de feu Berthelemy » μοντέλα για άλλες τεχνικές, εκτός από τη ζωγραφική. Σύμφωνα με αυτόν, αυτό το σχέδιο υποκρύπτεται πίσω από τις υαλογραφίες του Αββαείου του Λουρού (Louroux) που σήμερα βρίσκονται στο παρεκκλήσιο του κάστρου της Ανζέρ.
Υστεροφημία και επιρροή
Ο Μπαρτελεμύ ντ' Άικ έχει αφήσει λίγα ίχνη στα γραπτά των συγχρόνων του, αλλά και μετά τον θάνατό του. Μια σπάνια μαρτυρία του Ζαν Πελερέν (Jean Pèlerin), επιλεγομένου και Le Viator, χρονολογούμενη από το 1521, τον αναφέρει σε μια σημείωση μαζί με άλλους ζωγράφους: "Ο good friends and vivens trespassez [...] Berthelemy fouquet / Poyer / copin" Επειδή η στίξη του Πελερέν είναι ασφαλμένη, κάποιοι οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι δεν αναφέρει τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ, αλλά κάποιον Μπαρτελεμύ Φουκέ, άγνωστο. Άλλοι ιστορικοί τέχνης προσπάθησαν να εντοπίσουν ίχνη του ύφους του Μπαρτελεμύ σε άλλους, μεταγενέστερους ζωγράφους.
Στην Προβηγκία και στην κοιλάδα του Λίγηρα
Σύμφωνα με τον Σαρλ Στερλίν, ο "Δάσκαλος του Αιξ" επηρέασε άλλους καλλιτέχνες στην Προβηγκία, ειδικότερα στον τομέα της δημιουργίας τριπτύχων για την Αγία Τράπεζα (ρετάμπλ). Αναφέρει ως παράδειγμα το λεγόμενο ρετάμπλ της Μπουλμπόν, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο του Λούβρου, αν και η κακή κατάσταση στην οποία διασώθηκε το έργο δεν επιτρέπει εύκολα να διακριθεί το ύφος του. Είναι πιθανόν, επίσης, να επηρέασε ορισμένους υαλοτεχνίτες της περιοχής. Τέλος, ο Φρανσουά Αβρίλ συνέλεξε έναν μικρό αριθμό χειρογράφων από την Προβηγκία στα οποία διακρίνει άμεση επιρροή του Δασκάλου του βασιλέα Ρενέ, και τα αποδίδει στον Πιέρ Βιλλάτ (Pierre Villate), συνεργάτη του Ενγκεράν Καρτόν στον πίνακα La Vierge de miséricorde de la famille Cadard (Η Παναγία του Ελέους της οικογένειας Καντάρ), που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Κοντέ.
Στο Ανζού προφανώς ο Μπαρτελεμύ επηρέασε άλλους ζωγράφους, οι οποίοι εργάζονταν για τον βασιλέα Ρενέ: Η επιρροή αυτή είναι εμφανής στον καλλιτέχνη που αναφέρεται με το συμβατικό όνομα "Δάσκαλος του Βοκκάκιου από τη Γενεύη", ο οποίος συμπλήρωσε τη "Θησηίδα" της Βιέννης, που είχε αρχίσει ο Μπαρτελεμύ. Ο "Δάσκαλος του Βοκκάκιου" δανείζεται μοτίβα, συμπεριλαμβανομένων και των κεφαλιών των μορφών, χειρονομίες και υφάσματα. Πιθανώς, σύμφωνα με τον Κένιχ, συναντήθηκε με τον Μπαρτελεμύ μεταξύ 1450 και 1460. Η επιρροή του εκτείνεται από την κοιλάδα του Λίγηρα ως τη Μπουρζ, όπου διαβιούσε ο Ζαν Κολόμπ. Αυτός συμπλήρωσε ορισμένα από τα χειρόγραφά του και δημιούργησε, επίσης, και αντίγραφα, όπως αυτό του χειρογράφου Mortifiement de vaine plaisance που σήμερα βρίσκεται στο Ίδρυμα Μάρτιν Μπόντμερ (ή "Bibliotheca Bodmeriana") της Γενεύης.
Σε Ιταλία και Ισπανία
Κάποιες επιδράσεις του εντοπίστηκαν σε Ιταλούς ζωγράφους. Σύμφωνα με τη Φιορέλλα Σρίκκια Σαντόρο, το ύφος του Μπαρτελεμύ ντ' Άικ είναι πιθανό να επηρέασε τον Αντονέλλο ντα Μεσσίνα μέσω του δασκάλου του Κολαντόνιο. Στον πίνακά του "Η Σταύρωση" στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας, οι μορφές, σύμφωνα με αυτήν, εμφανίζουν ομοιότητες με αυτές στον "Ευαγγελισμό του Αιξ". Σύμφωνα με τον Μάουρο Λούκκο (Mauro Lucco), φαίνεται ότι επηρέασε και τον Τζοβάννι Μπελλίνι. Μπορεί, επίσης, να υπάρξει συσχετισμός μεταξύ αυτών των δύο καλλιτεχνών, καθώς ο Ρενέ του Αζού έλαωε ως δώρο ένα αντίγραφο των Γεωγραφικών του Στράβωνα εικονογραφημένο από τον ζωγράφο αυτόν. Ο Κάρλο Γκίνζμπουργκ διακρίνει επίδραση του Μπαρτελεμύ ακόμη και στον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Αν ένα επικείμενο επιτόπιο ταξίδι του Μπαρτελεμύ μπορούσε να εξηγήσει αυτές τις επιδράσεις, θα μπορούσαν, επίσης, να εξηγηθούν με την ανταλλαγή σχεδίων και έργων μεταξύ Ιταλίας και Προβηγκίας εκείνη την εποχή. Πράγματι, οι Ιταλοί ταξιδευτές περιπλανώνταν τακτικά στην περιοχή. Τέλος, καθώς ο Ρενέ του Ανζού λάμβανε χειρόγραφα κατασκευασμένα από Ιταλούς ως δώρα, θα μπορούσε κάλλιστα να τα ανταποδώσει με χειρόγραφο κατασκευασμένο από τον αγαπημένο του καλλιτέχνη.
Ορισμένα έργα ισπανικής προέλευσης φέρουν ίχνη της επίδρασης του Μπαρτελεμύ ντ' Άικ. Κάποιοι ιστορικοί τέχνης διακρίνουν σχέση μεταξύ της τέχνης του βασιλικού ζωγράφου του Ρενέ με ορισμένα ρετάμπλ, όπως η "Παρθένος του Μπελέν" στο Λαρέντο της Κανταβρίας. Το άγαλμα της Παρθένου στο ρετάμπλ παρουσιάζει έντονες ομοιότητα με το σχέδιο που βρίσκεται στο Μουσείο της Στοκχόλμης. Η επίδραση αυτή μπορεί να προέρχεται από την παρουσία πολυάριθμων Ισπανών στην Αυλή του Ρενέ του Ανζού, του οποίου η μητέρα, Γιολάντα της Αραγωνίας ήταν γηγενής της Αραγωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μαρινιά-συρ-Βαλούζ
Το Μαρινιά-συρ-Βαλούζ (γαλλικά: Marigna-sur-Valouse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρινιουά (γαλλικά: Marignois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Καισαριανά Πέλλας
Τα Καισαριανά είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 160 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Καισαριανά βρίσκονται σε απόσταση 7 χλμ. ΝΑ. από το κέντρο της Έδεσσας. Δυτικά και βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Μέγα Ρέμα που βορειότερα στο χωριό Ριζάρι καταλήγει στον Εδεσσαίο ποταμό (Βόδας). Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας με την ονομασία Κατούγερι ή Κουτούγερη στο οποίο μετά την μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκαν 38 οικογένειες (134 άτομα) πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν προσαρτήθηκε στην τότε δήμο Εδέσσης. Το 1918 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Καισαριανά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Έδεσσα, το Εκκλησιοχώρι και το Προάστιο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 81 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Μπίνγκου γουά Μουταρίκα
Ο Μπίνγκου γουά Μουταρίκα (Bingu wa Mutharika, 24 Φεβρουαρίου 1934 - 5 Απριλίου 2012) ήταν οικονομολόγος και πολιτικός από το Μαλάουι, Πρόεδρος από το 2004 ως το θάνατό του, το 2012. Απέκτησε Διδακτορικό Δίπλωμα (PhD) πτυχίο στα οικονομικά της ανάπτυξης από το Πανεπιστήμιο Δυτικού Ειρηνικού του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια (ΗΠΑ), μεταπτυχιακό της οικονομίας και μπάτσελορ στο Εμπόριο από το Πανεπιστήμιο του Δελχί, στην Ινδία.
Ο Μουταρίκα επίσης υπηρέτησε σε πολιτικά αξιώματα. Υπήρξε Αναπληρωτής διοικητής της Εθνικής Τράπεζας του Μαλάουι και ανέλαβε Υπουργός Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης το 2002.
Έχει επίσης εργαστεί στην Παγκόσμια Τράπεζα ως Υπεύθυνος Δάνεια και στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, της Οικονομικής Επιτροπής της Αφρικής ως Οικονομικός Διευθυντής Εμπορίου και Ανάπτυξης και ως Γενικός Γραμματέας της Κοινής Αγοράς για την Ανατολική και Νότια Αφρική, COMESA, που καλύπτει 22 κράτη μέλη
Εξελέγη για πρώτη φορά στο ύπατο αξίωμα στις 24 Μαΐου 2004. Από την πρώτη θητεία του (2004-2009) συνετέλεσε ώστε να μετατραπεί το Μαλάουι από μια χώρα που μαστίζεται από την πείνα σε μοχλό περιφερειακής ανάπτυξης. Υπήρξε πρόεδρος του κυβερνώντος Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος με συντριπτική πλειοψηφία από το Κοινοβούλιο του Μαλάουι ως αποτέλεσμα μιας συντριπτικής νίκης στις γενικές εκλογές τοu 2009. Στις 31 Ιανουαρίου του 2010 ανέλαβε για έναν χρόνο πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Γεννημένος στον Τιόλο, περίπου 30 χλμ. από την εμπορική πρωτεύουσα του Μαλάουι, Μπλαντάιρ,
Αμφότεροι οι γονείς του ήταν ευσεβείς χριστιανοί της Εκκλησίας της αποστολής της Σκωτίας η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε CCAP. Ο πατέρας του ήταν ένας ισχυρός υποστηρικτής της εκπαίδευσης ως το κλειδί της επιτυχίας και υπηρέτησε ως δάσκαλος για 37 χρόνια. Η μητέρα του δίδαξε τις γυναίκες της ομάδας Mvano.
Προεδρικές εκστρατείες (2004-2009)
Ο Μουταρίκα ορίστηκε από τον τότε Πρόεδρο Μπακίλι Μουλούζι ως διάδοχός του. Ο Μουταρίκα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στις 20 Μαΐου του 2004, επικρατώντας των Τζον Τέμπο και Γκουάντα Τσακουάμπα, για να αναλάβει τα καθήκοντά τοu λίγες ημέρες αργότερα.
Στις προεδρικές εκλογές του 2009 εξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 66,7% των ψήφων, εξαιτίας και της προηγούμενης επιτυχημένης θητείας του στο ύπατο αξίωμα.
Πρώτη προεδρική θητεία 2004-2009
Στη διάρκεια της πρώτης προεδρικής θητείας του Μουταρίκα (2004-2008), η χώρα πέτυχε υψηλό δείκτη γεωργικής παραγωγής και στον τομέα της επισιτιστικής ασφάλειας. Οι πρωτοβουλίες του Προέδρου επικεντρώθηκαν σε ένα πρόγραμμα αγροτικών επιδοτήσεων και ήταν προς όφελος 1,7 εκατομ. φτωχών γεωργών.
Κατά την περίοδο 2005/2006 το Μαλάουι πέτυχε πλεόνασμα σε τρόφιμα ύψους άνω των 500.000 μετρικών τόνων. Επίσης, κατά την περίοδο φυτείας του 2008/2009, τα πλεονάσματα των τροφίμων υπερέβησαν τα 1,3 εκατ. μετρικούς τόνους. Η αγροτική πολιτική του Μουταρίκα θεωρήθηκε ευρέως επιτυχημένη αν και πολυδάπανη, με αποτέλεσμα να περιοριστεί το 2011.
Εσωτερική Πολιτική
Ο Μουταρίκα έχει επικριθεί ότι αποπειράθηκε να θέσει στο περιθώριο την αντιπρόεδρό του, Τζόις Μπάντα. Την έθεσε εκτός κόμματος το 2010, παρότι η ίδια παρέμεινε στο αξίωμα της Αντιπροέδρου. Απέλασε επίσης τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή, έπειτα από τη διαρροή εγγράφων στα Wikileaks όπου κατηγορούνταν ο Πρόεδρος για αλαζονεία και αυταρχισμό.
Το 2011 ξέσπασαν διήμερες ταραχές στο Μαλάουι έπειτα από την αύξηση της ανεργίας και την άνοδο στις τιμές των καυσίμων. Οι διαδηλωτές απαίτησαν από το Μουταρίκα να παραιτηθεί, ενώ το υπουργείο Υγείας επιβεβαίωσε το θάνατο 19 ατόμων στις βόρειες πόλεις Καρόνγκα και Μζούζου έπειτα από τη χρήση αληθινών πυρών από την αστυνομία για να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Παρόλ' αυτά, ο Μουταρίκα δε ζήτησε συγνώμη και υποσχέθηκε να εξοντώσει τους αντιπάλους του. . Αυτά συνδυάστηκαν με κύμα διώξεων ενατίον δημοσιογράφων και με συλλήψεις δικηγόρων, πολιτικών ακτιβιστών και άλλων ατόμων.
Προεδρία στην Αφρικανική Ένωση
Την 31η Ιανουαρίου 2010 Ο Μουταρίκα αντικατέστησε τον Μουαμάρ αλ-Καντάφι ως προεδρεύων της Αφρικανικής Ένωσης. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του Μαλάουι που ανέλαβε στο αξίωμα αυτό. Στην πρώτη του ομιλία του ως προέδρου της Αφρικανικής Ένωσης, επανέλαβε ότι «η Αφρική δεν είναι φτωχή ήπειρος, αλλά ο πληθυσμός της Αφρικής είναι φτωχός" και ζήτησε "μια Αφρική για την ανάπτυξη της Αφρικής".
Οικογενειακή και προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με την πρώτη κυρία, Έθελ Ζβάουγια Μουταρίκα, από τη Ζιμπάμπουε. Ο Μουταρίκα και η Ethel είχαν τέσσερα παιδιά μαζί. Μετέβη στη Γαλλία και στη Νότια Αφρική για αντιμετώπιση του καρκίνου. Απεβίωσε στις 5 Απριλίου 2012.
Η σύζυγος του Μουταρίκα πέθανε στις 28 Μαΐου 2007. Το 2010, Ο Μουταρίκα ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να παντρευτεί την Καλίστα Τσάπολα-Τσιμόμπο, πρώην υπουργό Τουρισμού. Οι δύο παντρεύτηκαν το 2010.
Θάνατος
Πέθανε από καρδιακή προσβολή στην πόλη Λιλόνγκουε στις 5 Απριλίου 2012, έπειτα από τη διακομιδή του σε νοσοκομείο. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ υπήρξαν "σκηνές χάους" έπειτα από την έξοδο της συζύγου του, Καλίστα και άλλων μελών του υπουργικού συμβουλίου από το νοσοκομείο. Αρχικά ανακοινώθηκε ότι η κατάστασή του ήταν "κρίσιμη", με την Αντιπρόεδρο Τζόις Μπάντα να εύχεται στον Πρόεδρο ταχεία ανάρρωση. Η αστυνομία παρατάχθηκε κατά μήκος της πρωτεύουσας.
Παραπομπές
Μουταρικα
Τούιρεν
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο Τούιρεν (ιρλ. Tuireann) είναι πατέρας του Κρέιγνε, του Λούχτα και του Γκοϊβένου από τη θεά Μπρίγκιντ.
Ανάμεσα στα άλλα παιδιά του, ο Μπράιαν, ο Γιούχαρ κι ο Γιουχάρμπα σκότωσαν τον Κίαν, πατέρα του Λουγ. Κι όταν ο Λουγ πήρε την εκδίκησή του και τους σκότωσε, ο Τούιρεν πέθανε από τη λύπη του πάνω από τους τάφους τους.
Ο Τούιρεν μάλλον σχετίζεται με τον γαλατικό θεό Τάρανις και, κατ' επέκταση, με το σκανδιναβικό θεό Θωρ.
Τουιρεν
Νουάντου
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο Νουάντου (ιρλ. Nuadha ή Nuadhu) ήταν βασιλιάς των Τουάθα ντε Ντανάν.
Ένας από τους Τέσσερις Θησαυρούς των Τουάθα ντε Ντανάν ήταν το σπαθί του Νουάντου, το Φράγκαρχ, το οποίο έκοβε στα δυο τους εχθρούς του. Στην Πρώτη Μάχη της Μόι Τούραχ (Magh Tuiredh), ο Νουάντα έχασε το χέρι του, το οποίο αργότερα αναπληρώθηκε από τον Ντίαν Κεχτ και τον Κρέιγνε με ένα ασημένιο χέρι. Εν τω μεταξύ, ο Νουάντου δεν ήταν αρτιμελής, οπότε δεν μπορούσε να είναι βασιλιάς και στη θέση του εξέλεξαν βασιλιά τον Μπρες, που η μισή του καταγωγή ήταν και από τους Φομόριαν.
Ο Μπρες αποδείχθηκε ότι ήταν τύραννος, αφού υποχρέωνε τους Τουάθα ντε Ντανάν να δουλεύουν σαν σκλάβοι για τους Φομόριαν, κι έτσι ο Νουάντου επανήλθε στο θρόνο. Αργότερα, ο γιος του Ντίαν Κεχτ, Μιοχ, του έφτιαξε ένα χέρι από σάρκα και οστά, προκαλώντας την οργή και το φθόνο του πατέρα του, που τον σκότωσε.
Ο Νουάντου έθεσε τον πολεμιστή Λουγ επικεφαλής του στρατού κι εκείνος οδήγησε τους Τουάθα ντε Ντανάν στη νίκη εναντίον των Φομόριαν στη Δεύτερη Μάχη της Μόι Τούραχ. Ο Νουάντου όμως σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης από τον Μπάλορ των Φομόριαν.
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Δάσκαλος της Μαγδαληνής του Μάνσι
Με το συμβατικό όνομα Δάσκαλος της Μαγδαληνής του Μάνσι (fl. Αμβέρσα, περ. 1515-25) φέρεται Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός ως δημιουργός του πίνακα Μαγδαληνή (Πινακοθήκη του Βερολίνου), ο οποίος ανήκε στη συλλογή του Μαρκήσιου Μπαττίστα Μάνσι στη Λούκκα. Παλαιότερα το έργο είχε λανθασμένα αποδοθεί στον Κουέντιν Μασσάις, καθώς ορισμένα χαρακτηριστικά του, όπως το φαρδύ πρόσωπο και τα μακριά δάκτυλα της Μαγδαληνής παραπέμπουν στο στυλ του Μασσάις. Δενδροχρονολογική ανάλυση του πίνακα, υποδεικνύει πως φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1500. Την ίδια περίπου περίοδο τοποθετείται χρονικά και ένα ακόμα γνωστό έργο του, η Ταφή (Μουσείο Καλών Τεχνών, Γάνδη), το οποίο ενδεχομένως αντλεί στοιχεία από το ομώνυμο χαρακτικό και μέρος της σειράς του «Μικρού Πάθους» του Ντύρερ. Στο έργο του Σωτήρας (Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια), το τοπίο πίσω από τη μορφή του Χριστού προέρχεται επίσης από έργο του Ντύρερ, και συγκεκριμένα από το Όραμα του Αγίου Ευσταχίου.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Μαξ Γιάκομπ Φριντλέντερ, είναι πιθανό ο Δάσκαλος της Μαγδαληνής του Μάνσι να ταυτίζεται με τον ζωγράφο Willem Muelenbroec, ο οποίος ήταν μέλος της συντεχνίας των ζωγράφων της Αμβέρσας και μαθητής του Κουέντιν Μασσάις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μανώλης Λαζίκογλου
Καριέρα με τον Άρη
Ο Λαζίκογλου ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα του Άρη Πρώτης Σερρών, όταν η ομάδα της Πρώτης αγωνίστηκε σε προκριματικά για τη Β’ Εθνική, κατά τη δημιουργία της δεύτερης εθνικής κατηγορίας. Το καλοκαίρι του 1962 υπέγραψε στον Άρη και σκόραρε στον πρώτο αγώνα του με τους "κίτρινους", στη νίκη με 2-1 κατά του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Παρ' όλα αυτά, η συνέχεια του εκείνη τη χρονιά δεν ήταν καλή και στο τέλος της σεζόν η διοίκηση της ομάδας έδειξε την πρόθεση να το πραγματοποιήσει μια μεταγραφή σε άλλη ομάδα.
Ο προπονητής Μπέλα Πάλφι ζήτησε την παραμονή του και τον τοποθέτησε στην θέση του αριστερού οπισθοφύλακα, με τον Λαζίκογλου να πραγματοποιεί πολύ καλές εμφανίσεις, αλλά στα μέσα της σεζόν 1963-64 τραυματίστηκε σοβαρά στον μηνίσκο. Επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους τον Ιανουάριο του 1965, αλλά το επόμενο καλοκαίρι αποτέλεσε παρελθόν από τους "κίτρινους".
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μαντρί (Ζυρά)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαλανζαί (γαλλικά: Malangeais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μαλάνζ (Ζυρά)
Το Μαλάνζ (γαλλικά: Malange) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαλανζαί (γαλλικά: Malangeais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Νίκος Λιάκος
Ο Νίκος Λιάκος (19 Φεβρουαρίου 1956) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Θεσπρωτό Ηγουμενίτσας και σε ηλικία 18 ετών το 1974, αποκτήθηκε από τον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου αγωνίστηκε για 10 χρόνια έχοντας 211 συμμετοχές και 18 τέρματα. Έπειτα τον υποβιβασμό της ομάδας των Ιωαννίνων στη Β' Εθνική την περίοδο 1983-84, συνέχισε για ακόμη ένα εξάμηνο την επόμενη χρονιά.
Τον Δεκέμβριο του 1984 και μεσούσης της χρονιάς 1984-85, μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης αγωνίστηκε συνολικά 2,5 χρόνια, κέρδισε το Πρωτάθλημα του 1985 και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου την ίδια χρονιά, όπου ηττήθηκε από τη Λάρισα την ίδια χρονιά. Με τον δικέφαλο του Βορρά είχε 22 συμμετοχές και 2 τέρματα.
Στη συνέχεια, την χρονιά 1987-1988 αγωνίστηκε κατά σειρά με τα Τρικάλα το πρώτο μισό στην Β΄ Εθνική και με την Κέρκυρα το υπόλοιπο διάστημα της περιόδου στην Γ΄ Εθνική. Το καλοκαίρι του 1988 επέστρεψε στον ΠΑΣ Γιάννινα, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 2 χρόνια στην Β΄ Εθνική και στη συνέχεια, παρότι είχε αποφασίσει να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, τη χρονιά 1990-1991 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Αστέρας Αμαλιάδας, όπου και ουσιαστικά τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Από τις 11 Ιουνίου 1978 ο Νίκος Λιάκος ήταν διεθνής με την Εθνική Ελλάδος με την οποία αγωνίστηκε 4 φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Σκληρυντική οστεομυελίτιδα του Γκαρέ
Η σκληρυντική οστεομυελίτιδα του Γκαρέ (επίσης: periostitis ossificans) είναι ένας τύπος χρόνιας οστεομυελίτιδας.
Είναι μια σπάνια πάθηση που επηρεάζει κυρίως παιδιά και νεαρούς ενήλικες. Συνδέεται με χαμηλού βαθμού λοίμωξη, η οποία συνήθως μπορεί να οφείλεται σε υποκείμενη φλεγμονή από τερηδόνα, καθώς επίσης μπορεί να σχετίζεται με κάταγμα, κύστη ή περιοδοντική νόσο.
Το σώμα της κάτω γνάθου μπορεί να εμφανίζει ακανόνιστες λαμπερές μεταβολές με υποπεριοστατική αδιαφανή στρώση κατά μήκος κατώτερων ορίων. Είναι μια χρόνια οστεομυελίτιδα με εναπόθεση υποπεριοστατικών οστών και κολλαγόνου. Δεν υπάρχει πυορροΐα και σχηματισμός ιγμορείου. Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ελβετό χειρουργό Καρλ Γκαρέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βακτηριακές νόσοι Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις Κατηγορία:Οστεοπάθειες Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Διαταραχές της γνάθου Κατηγορία:Σπάνιες μολυσματικές ασθένειες
Πειραϊκό ντέρμπι
Το Πειραϊκό ντέρμπι, είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στον Εθνικό Πειραιώς και τον Ολυμπιακό Πειραιώς, σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, αλλά κυρίως στο ποδόσφαιρο και την υδατοσφαίριση, δύο συλλόγους που εκπροσωπούν την πόλη του Πειραιά. Ο Εθνικός έχει ως ημερομηνία ίδρυσης την 21η Νοεμβρίου 1923 ενώ ο Ολυμπιακός την 10η Μαρτίου 1925.
Οι δύο σύλλογοι έχουν τα πρωτεία στα πρωταθλήματα Ελλάδος στα αθλήματα του ποδοσφαίρου και της υδατοσφαίρισης ανδρών. Ο Ολυμπιακός κατέχει 47 πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ενώ ο Εθνικός κατέχει 38 πρωταθλήματα υδατοσφαιρίσεως.
Οι δύο πειραϊκοί σύλλογοι έχουν επιδείξει Ευρωπαϊκές επιτυχίες στην υδατοσφαίριση με τον Ολυμπιακό να μετρά οκτώ Ευρωπαϊκά κύπελλα σε επίπεδο ανδρών–γυναικών ενώ ο Εθνικός μετρά δύο κύπελλα σε επίπεδο γυναικών.
Αν και η έννοια του ντέρμπι έχει σχεδόν εξαλειφθεί στο ποδόσφαιρο λόγω της απουσίας του Εθνικού από την Α' Εθνική, η αντιπαλότητα είναι ακόμα ζωντανή στην υδατοσφαίριση.
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|168x168εσ|Ο [[Νότης Καμπέρος, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, ιδρυτικός μέλος και πρώτος αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού.]] Ο Εθνικός ήταν το σωματείο που ιδρύθηκε νωρίτερα. Ο Εθνικός ιδρύθηκε ως “Κεραυνός” με την αριθμό 1148/21-11-1923 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά και γράφτηκε στο βιβλίο σωματείων με αριθμό Β.Σ 277, την 21/11 του 1923. Ο Κεραυνός που στη συνέχεια άλλαξε όνομα σε Young Boys "ΤΙΤΑΝ" απορρόφησε στις 23/12/1924 τον Πειραϊκό Ποδοσφαιρικό Όμιλο και ονομάστηκε “Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς” και λίγο αργότερα “Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου”. Σύμφωνα με τον Λεωνίδα Ανδριανόπουλο, εκ των ιδρυτών του Ολυμπιακού, ο σημερινός Εθνικός πρωτοσυστάθηκε το έτος 1922. Σε συνέλευση μελών του Πειραϊκός Ποδοσφαιρικού Ομίλου το 1924, ο Χρ. Πέππας εκ των ιδρυτών του Εθνικού είχε προτείνει ως ονομασία την λέξη “Ολυμπιακός” κάτι που δεν εισακούστηκε. Στην συνέλευση ήταν παρών ο αξιωματικός του Ναυτικού Νότης Καμπέρος ο οποίος υιοθέτησε την ονομασία στην ίδρυση των «ερυθρόλευκων».
Ο Πειραϊκός Ποδοσφαιρικός Όμιλος ήταν μία από τις δύο ομάδες που διασπάστηκαν από τον Α.Π.Σ. Πειραιώς. Η άλλη ομάδα με την ονομασία “Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς” ήταν η ομάδα από την οποία προέκυψε ο Ολυμπιακός. Ο Ολυμπιακός υπήρχε με την ονομασία “Ολυμπιακός Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς από το 1924 αλλά λόγω κωλυμάτων η τελική ημερομηνία σύστασης είναι η 20/05/1925 με την υπ' αριθμό 1247 απόφαση του Πρωτοδικείου. μικρογραφία|290x290εσ|Το Ποδηλατοδρόμιο του Ν. Φαλήρου, έδρα και των δύο ομάδων. Στη συνέχεια υπέστη ολική ανακαίνιση και μετονομάστηκε σε [[Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης|Στάδιο Καραϊσκάκη.]] αριστερά|μικρογραφία|261x261εσ|Η ομάδα του Ολυμπιακού (1927-1929) Οι δύο σύλλογοι πρωταγωνιστούσαν στην κολύμβηση και στην υδατοσφαίριση προπολεμικά. Οι δύο ομάδες είχαν μεγάλη αντιπαλότητα και μεγάλη απήχηση στον Πειραιά μιας και είχαν ξεφύγει από τις υπόλοιπες. Ο Ολυμπιακός από τα πρώτα χρόνια ήταν η λαοφιλέστερη ομάδα κάτι που γιγαντώθηκε τις επόμενες δεκαετίες, γεγονός που οδήγησε τους «ερυθρόλευκους» να αποτελούν την λαοφιλέστερη ομάδα στην Ελλάδα σε αντίθεση με τον Εθνικό που η δημοφιλία του διατηρούνταν σε σεβαστά επίπεδα μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '80. Ο Ολυμπιακός κυριάρχησε στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ήδη πριν τον Β' ΠΠ ήταν η ομάδα με τα περισσότερα πρωταθλήματα. Ο Εθνικός με πρωταθλήματα κολύμβησης και υδατοσφαίρισης ήταν μια αξιοσημείωτη πανελλαδική δύναμη. Ο Εθνικός κατετάγη δεύτερος στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 1928 και αναδείχθηκε κυπελλούχος το 1933. Το 1935, ο Εθνικός ήταν φαβορί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά η τελική φάση δεν διεξήχθη με σκοπό την προετοιμασία της Εθνικής ομάδας για τους Βαλκανικούς Αγώνες. Το
1929, σε ένα επεισοδιακό πρωτάθλημα Πειραιά, οι Εθνικός και Ολυμπιακός ανακηρύχθησαν συμπρωταθλητές, όμως η τελική φάση δεν διεξήχθη. Οι δύο πειραϊκές ομάδες ήταν και πάλι τα φαβορί για την κατάκτησή του. Συμπρωταθλητές υπήρξαν και στην υδατοσφαίριση το 1969 αφού ο τελικός για την ανάδειξη πρωταθλητή δεν πραγματοποιήθηκε. μικρογραφία|187x187εσ|Ο Εθνικός κυπελλούχος Ελλάδος το [[Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1932-33|1933. Στην ημιτελική φάση είχε επικρατήσει του Ολυμπιακού με 2–1.]]
Ποδόσφαιρο
Ο Ολυμπιακός είναι ο πολυνίκης πρωταθλημάτων (47), ενώ κατέχει και τα περισσότερα κύπελλα Ελλάδος (28). Έχει επιτύχει 16 νταμπλ τίτλων ενώ σε διεθνές επίπεδο ήταν η πρώτη ομάδα που αγωνίστηκε στην Ευρώπη (Κύπελλο Πρωταθλητριών 1959–60). Κορυφαία του διάκριση στην Ευρώπη αποτελούν οι προημιτελικοί σε Κύπελλο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ (1999) και Κυπέλλου Κυπελλούχων (1993). Έχει κατακτήσει το Βαλκανικό Κύπελλο της περιόδου 1961–63.
Ο Εθνικός δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην Ευρώπη. Την σεζόν 1974–75 έχασε την έξοδο για το ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1975–76 την τελευταία αγωνιστική. Έχει αγωνιστεί στο Βαλκανικό Κύπελλο το 1976 και το 1992. Προπολεμικά που ο Εθνικός κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος δεν υπήρχαν διεθνείς διοργανώσεις.
Πριν την καθιέρωση της Α' Εθνικής το 1960, ο Ολυμπιακός μετρούσε 15 νίκες, ο Εθνικός 8 ενώ ισόπαλοι ανεδείχθησαν 6 αγώνες. Από το 1960 και μετά ο Εθνικός δεν μπόρεσε να κοντράρει τον Ολυμπιακό και αφού χάθηκε η ευκαιρία του 1957 να αλλάξει επίπεδο ο Εθνικός, το ντέρμπι του Πειραιά παρέμεινε σε επίπεδο πρωταθλητισμού μονάχα στην υδατοσφαίριση με τον Εθνικό να πετυχαίνει στο ποδόσφαιρο ελάχιστες νίκες και να αποσπά περισσότερο ισοπαλίες. Εξαίρεση αποτέλεσε η ανέλπιστη πρόκριση του Εθνικού επί του Ολυμπιακού στις καθυστερήσεις το 1984 για την φάση των 16 του Κυπέλλου Ελλάδος. Ο Εθνικός προκρίθηκε στα εκτός έδρας γκολ έπειτα από δύο αγώνες που έληξαν ισόπαλοι (0–0 και 1–1). Η μοναδική φορά που ο Εθνικός τερμάτισε ψηλότερα από τον Ολυμπιακό στα χρόνια της Α' Εθνικής (1960 και έπειτα) ήταν η περίοδος 1987–88. Στα χρόνια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος είχε συμβεί ξανά το 1932.
Οι δύο ομάδες από ίδρυσής τους αγωνίζονταν και είχαν ως φυσική έδρα το Ποδηλατοδρόμιον του Ν. Φαλήρου, που στη συνέχεια ανακαινίστηκε και ονομάστηκε Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Το παλιό “Καραϊσκάκης” κατεδαφίστηκε και στη θέση του ανεγέρθηκε το νέο στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Το παλιό “Καραϊσκάκης” διέθετε μόνο μια εξέδρα και οι δύο ένοικοι Ολυμπιακός και Εθνικός, κατασκεύασαν με δικά τους έξοδα τα δύο πέταλα του γηπέδου. Ο Ολυμπιακός το πέταλο της θύρας 7, των φανατικών οπαδών του και ο Εθνικός της θύρας 14, που κάθονταν οι αντίστοιχοι του.
Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί και στους δύο μεγάλους του Πειραιά
μικρογραφία|192x192εσ|[[Μιχάλης Κρητικόπουλος (Εθνικός 1966-1973, Ολυμπιακός 1973-1980)]] μικρογραφία|157x157εσ|[[Τάσος Μητρόπουλος (Εθνικός 1976-1981, Ολυμπιακός 1981-1992, 1997-1998)]] μικρογραφία|133x133εσ|Ο [[Βραζιλιάνοι|Βραζιλιάνος Τζιοβάνι (Ολυμπιακός 1999-2005 – Εθνικός 2006). ]]
Υδατοσφαίριση
μικρογραφία|Η ομάδα του πρώτου πρωταθλήματος του Ολυμπιακού, το 1927 η οποία κέρδισε στον τελικό τον Εθνικό (3-2) αριστερά|μικρογραφία|172x172εσ|Η ομάδα του πρώτου πρωταθλήματος του Εθνικού, το 1926 Οι δύο αντίπαλοι αναμετρούνται από το 1927 και μέχρι σήμερα έχουν δώσει πάνω από 200 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις (Πρωτάθλημα, Πρωτάθλημα Κέντρου, Κύπελλο Ελλάδος, Σούπερκαπ Ελλάδος). Από τα πρώτα χρόνια η αντιπαλότητα και η δημοφιλία του συγκεκριμένου αγώνα ήταν σημαντική. Μάλιστα στους κολυμβητικούς αγώνες του 1932, υπήρξαν φοβερά επεισόδια με το τέλος του ημιτελικού αγώνα που είχε βρει νικητή τον Ολυμπιακό με 3–1. Αυτό είχε ως συνέπεια η ΕΚΟΦ να αποβάλλει και τους δύο από τη συνέχεια του πρωταθλήματος, με τον Άρη να ανακηρύσσεται πρωταθλητής χάρη στην νίκη του επί του Ν.Ο. Μυτιλήνης στον ημιτελικό. Έτσι ο Ολυμπιακός ως νικητής του έτερου ημιτελικού έχασε την ευκαιρία να διεκδικήσει τον τίτλο στον τελικό απέναντι στον Άρη.
Επίσης το 1935 οι δύο πειραϊκοί σύλλογοι δεν μετείχαν στους κολυμβητικούς αγώνες της Μυτιλήνης έπειτα από απόφαση της ομοσπονδίας με την αιτιολογία ότι τα δυο σωματεία δεν συμμορφώθηκαν με την απόφαση του αγωνοδίκη για συνέχιση της μεταξύ τους αναμέτρησης στο πλαίσιο των προκριματικών αγώνων που θα έδινε και το εισιτήριο σε μια από τις δύο ομάδες.
Από το 1948 και μέχρι το 1979, ο αγώνας Ολυμπιακού–Εθνικού συγκέντρωνε μεγάλο πλήθος κόσμου στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο του Ζαππείου με τα επεισόδια να είναι συχνό φαινόμενο.
Από τα 36 πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει ο Ολυμπιακός, στα 11 (1927, 1933, 1934, 1949, 1952, 1971, 1992, 1995, 2005, 2007, 2008) από αυτά ο Εθνικός ήρθε δεύτερος. Από τα 38 πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει ο Εθνικός, στα 20 από αυτά (1953, 1959, 1960, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1994, 2006) ο Ολυμπιακός ήρθε δεύτερος. μικρογραφία|233x233εσ|Ο Ίβο Τρούμπιτς, μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της παγκόσμιας υδατοσφαίρισης, κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1971, σπάζοντας την δεκαοκταετή κυριαρχία του Εθνικού. αριστερά|μικρογραφία|182x182εσ|Ο [[Τάκης Προβατόπουλος υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους κολυμβητές προπολεμικά. Κατέκτησε με τους «ερυθρόλευκους» έξι Πρωταθλήματα Ελλάδος (1933, 1934, 1936, 1947, 1949, 1951).]] Ο Εθνικός έχει το μεγαλύτερο σερί κατακτήσεων πρωταθλημάτων (18 σερί). Συγκεκριμένα, ο Εθνικός ήταν πρωταθλητής Ελλάδας από το 1953 έως το 1970. Έχασε τον τίτλο το 1971 από τον Ολυμπιακό αλλά ξεκίνησε νέο σερί από το 1972 έως το 1985 (14 σερί). Από το 1986, ο σύλλογος έχει κερδίσει μόνο 3 πρωταθλήματα (1988, 1994, 2006). Ο Ολυμπιακός είχε 8 πρωταθλήματα ήδη το 1952, όταν ο Εθνικός είχε μόλις 3 αλλά από το 1953 έως το 1991 ο σύλλογος κέρδισε μόνο 2 τίτλους (στον ένα υπήρξε συμπρωταθλητής). Από το 1992 ο σύλλογος κυριαρχεί στο ελληνικό πρωτάθλημα με 26 από τους 31 τελευταίους τίτλους. Αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε σερί 10 πρωταθλημάτων.
Στο κύπελλο Ελλάδας, ο Εθνικός έχει 12 τρόπαια, τα 5 από αυτά προήλθαν μετά από νίκη επί του Ολυμπιακού στον τελικό. Ο Ολυμπιακός έχει 22 κύπελλα και έχει επικρατήσει δύο φορές του Εθνικού.
Η μεγαλύτερη διαφορά του Ολυμπιακού σε πρωταθλήματα απέναντι στον Εθνικό υπήρξαν τα 5 πρωταθλήματα το 1952 (8 έναντι 3).
Για τον Εθνικό η μεγαλύτερη διαφορά υπήρξαν τα 26 πρωταθλήματα το 1991 (36 έναντι 10).
Ο Ολυμπιακός έχει υπάρξει πολυνίκης ομάδα σε πρωταθλήματα Ελλάδος συνολικά 12 χρόνια. Από το 1927–28, από το 1936 μέχρι και το 1939 και από το 1952 μέχρι το 1957.
Από την άλλη ο Εθνικός 69 χρόνια. Από το 1926–28 και από το 1957 μέχρι και σήμερα.
Αγώνες πρωταθλήματος, Πανελλήνιο (1928–1966), Εθνική Κατηγορία (1967–1976), Α' Εθνική Κατηγορία (1977–1986), Α1 Εθνική Κατηγορία (1987–)
Σημ. Το 1977 στο μπαράζ τίτλου μεταξύ των δύο ομάδων, ο Ολυμπιακός αποχώρησε έπειτα από σοβαρά επεισόδια μεταξύ παικτών και φιλάθλων.
Πίνακας αποτελεσμάτων
Από το πρωτάθλημα του 1927 έως και του 2023
Ευρωπαϊκές διακρίσεις
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Εθνικός ήταν η πρώτη ομάδα που έφτασε στο Final-Four του LEN Champions League το 1980. Τερμάτισε 4ος στην Ευρώπη. Η γυναικεία ομάδα του Εθνικού έχει 2 Ευρωπαϊκά τρόπαιο, το LEN Trophy του 2010 και.του 2022. Ο σύλλογος δεν κατάφερε να κερδίσει το LEN Super Cup εκείνη τη χρονιά και έχασε από τη Βουλιαγμένη. Ο Ολυμπιακός έχει αναδειχθεί δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης στους άνδρες το 2002 και το 2018. Κέρδισε την ουγγρική Χόνβεντ το 2002 και την ιταλική Προ Ρέκο το 2018. Και στις δύο περιπτώσεις, ο Ολυμπιακός στέφθηκε πρωταθλητής στη χώρα της φιναλίστ ομάδας. Ο σύλλογος ήταν φιναλίστ τρεις φορές (2001, 2016, 2019). Ο Ολυμπιακός έχει και 1 LEN Super Cup στην υδατοσφαίριση ανδρών, το 2002, όταν και κατέκτησε τέσσερις τίτλους σε μια σεζόν. Η γυναικεία ομάδα του Ολυμπιακού έχει στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης τρεις φορές (2015, 2021,2022). Επιπλέον, ο σύλλογος έχει δύο χαμένους τελικούς (2017, 2019) αλλά έχει κερδίσει το LEN Τρόφι το 2014 και το LEN Super Cup το 2015 και το 2021.
Πρωτάθλημα Ελλάδος (υδατοσφαίριση ανδρών)
Η έντονη γραφή υποδεικνύει τις χρονιές που η πρωταθλήτρια ομάδα άφησε την έτερη, δεύτερη.
Κύπελλο Ελλάδος (υδατοσφαίριση ανδρών)
Η έντονη γραφή υποδεικνύει τις χρονιές που ο τελικός διεξήχθη μεταξύ των δύο ομάδων
Πρωτάθλημα Ελλάδος (υδατοσφαίριση γυναικών)
μικρογραφία|Η Ολλανδή [[Ίφκε Φαν Μπέλκουμ, χρυσή ολυμπιονίκης το 2008, κατέκτησε το Κύπελλο Ευρώπης με τον Εθνικό το 2010 και το Πρωτάθλημα Ελλάδος με τον Ολυμπιακό το 2011.]] μικρογραφία|Η Αυστραλή [[Μπρόνγουεν Νοξ αγωνίστηκε και στους δύο πειραϊκούς συλλόγους]]
Το πειραϊκό ντέρμπι σε ευρωπαϊκό επίπεδο
Το 2021, ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός μετείχαν στον ίδιο όμιλο της δεύτερης φάσης της Ευρωλίγκας. Ο όμιλος διεξήχθη στο Παπαστράτειο κολυμβητήριο «Πέτρος Καπαγέρωφ» που αποτελεί έδρα και των δύο συλλόγων. Οι δύο πειραϊκές ομάδες εκτός από τον μεταξύ τους αγώνα έπρεπε να τεθούν αντιμέτωπες με την ισπανική Τεράσα και την ιταλική Ρόμα. Οι πρώτες δύο ομάδες θα κέρδιζαν το εισιτήριο για τους «8». Οι δύο ελληνικές ομάδες κατάφεραν να κάνουν το «δύο στα δύο» στους πρώτους δύο αγώνες και έτσι είχαν εξασφαλίσει την πρόκριση τους. Το πειραϊκό ντέρμπι αποτελούσε την τελευταία αγωνιστική στην οποία θα κρινόταν η πρώτη θέση στον όμιλο. Τον ελληνικό «εμφύλιο» κέρδισε ο Ολυμπιακός με σκορ 9–5. Στο τέλος της περιόδου, ο Ολυμπιακός διατήρησε τον τίτλο του Πρωταθλητή Ευρώπης κατακτώντας στον Πειραιά το τρίτο του τίτλο ενώ ο Εθνικός και αυτός στον Πειραιά κατέκτησε το δεύτερο Κύπελλο Ευρώπης της ιστορίας του. Αυτή ήταν η τρίτη φορά που και τα δύο Ευρωπαϊκά τρόπαια κατακτώνται από Ελληνικές ομάδες την ίδια περίοδο (είχαν προηγηθεί το 2003 και το 2010) και η πρώτη φορά που μια Ελληνική πόλη κατακτά και τα δύο τρόπαια. Τροπαιούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός έπειτα από νίκη με σκορ 11–4.
Αγώνες
1η Αγωνιστική
2η Αγωνιστική
3η Αγωνιστική
Υποστηρικτές
Δύο από τους δημοφιλέστερους φιλάθλους στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ανήκουν στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό.
Ο Γιάννης Μαντζουράνης, ευρύτερα γνωστός ως «Εθνικάρας», υπήρξε από τους δημοφιλέστερους αν όχι ο δημοφιλέστερος Έλληνας φίλαθλος υποστηρικτής του Εθνικού και της Εθνικής ομάδας.
Ο Βασίλης Δουρίδας, γνωστότερος ως «Ατίλιο», υπήρξε τρομπετίστας και φανατικός υποστηρικτής του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας.
Αμφότεροι διακρίθηκαν για την αγάπη και το πάθος τους για τον σύλλογο και την Εθνική Ελλάδος.
Οι φανατικοί φίλαθλοι του Ολυμπιακού αποκαλούνται Θύρα 7 ενώ οι αντίστοιχοι του Εθνικού αποκαλούνται «Πινέζες Θύρα 14». Τα ονόματα τους προέρχονται από τις ομώνυμες θύρες του Σταδίου Καραϊσκάκη.
Άμπε Λένστρα
Ο Άμπε Μίντερτς Λένστρα (Abe Minderts Lenstra, 27 Νοεμβρίου 1920 – 2 Σεπτεμβρίου 1985) ήταν Ολλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες της χώρας του και είναι τρίτος σκόρερ των πρωταθλημάτων όλων των εποχών παγκόσμια με τουλάχιστον 682 τέρματα.
Καριέρα σε συλλόγους
Γρήγορα προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα και έγινε βασικός στέλεχος με την τεχνική του, την ταχύτητα (έτρεχε τα 100 μέτρα σε 10,9 δευτερόλεπτα) και τη διεισδυτικότητά του. Είχε εξαιρετική διαίσθηση και τεχνική, που του επέτρεπε να γνωρίζει πώς θα χειριζόταν τη μπάλα πριν ακόμη τη λάβει. Αγωνιζόταν με ευχέρεια σε περισσότερες από μία θέσεις της επίθεσης, ήταν ικανός ντριμπλέρ, χρησιμοποιούσε με ευχέρεια και τα δύο πόδια, ενώ ήταν και ικανός και στο ψηλό παιχνίδι. Ήδη το 1937 αγωνίστηκε με την επίλεκτη ομάδα Βόρειας Ολλανδίας εναντίον της αντίστοιχης της Βόρειας Γερμανίας σημειώνοντας και τα τέσσερα γκολ σε αυτόν τον αγώνα. Με την Χερενφέιν αγωνίστηκε από το 1937 στην πρώτη κατηγορία της περιφέρειας του Βόρειου πρωταθλήματος (το πρωτάθλημα διεξάγονταν τότε σε έξι περιφέρειες) και ήταν πρωταθλητής εννέα συνεχόμενες φορές και δύο φορές έφτασε μέχρι τον τελικό του εθνικού πρωταθλήματος (1946–47, 1947–48), χωρίς όμως επιτυχία. Ο Λένστρα ήταν πρώτος σκόρερ σε 17 από τις 18 χρονιές που αγωνίστηκε στο σύλλογο και σχεδόν σε κάθε σεζόν στο περιφερικό πρωτάθλημα, ενώ δύο φορές ήταν πρώτος και στο εθνικό, σημειώνοντας 30 τέρματα στην περιφερειακό (και 46 συνολικά, επίδοση ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί) το 1947 και 28 το 1948. Αγωνίστηκε στο πιο θρυλικό αγώνα του συλλόγου απέναντι στον Άγιαξ στις 7 Μαΐου του 1950 μπροστά σε 69.300 θεατές, αριθμός ρεκόρ στην μέχρι τότε ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Μισή ώρα πριν από το τέλος, η ομάδα του Άμστερνταμ ήταν μπροστά με 1–5. Αλλά η Χερενφέιν κατάφερε να το μετατρέψει σε νίκη με 6–5. Ο Λένστρα σημείωσε τα δύο πρώτα γκολ και είχε σημαντική συνεισφορά στα άλλα τρία.
Απολάμβανε μεγάλη δημοτικότητα πολύ πέρα ​​από την πόλη του. Η ομάδα ονομάστηκε επίσης «Αμπεβίν» (Abeveen) τη δεκαετία του 1950. Επιλέχθηκε το 1951 ως ο καλύτερος αθλητής της χώρας, θεσμός που ξεκίνησε εκείνη τη χρονιά, ενώ την επόμενη χρονιά έλαβε ξανά το βραβείο. Ο Λένστρα ήταν επίσης παίκτης και προπονητής για λίγο, στα έτη 1946 και 1947. Υπό την καθοδήγησή του η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια της Βόρειας Περιφέρειας για πέμπτη φορά και ήταν δεύτερη στη μάχη για το εθνικό πρωτάθλημα το 1947. Ήταν πολυπόθητος ως ποδοσφαιριστής από πολλούς συλλόγους και υπήρξε ενδιαφέρον κυρίως από τον Άγιαξ, τη Φιορεντίνα και την Ίντερ αλλά ο ίδιος δεν ήθελε να αφήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του.
Στα τέλη του 1954 άρχισε διαπραγματεύσεις για τη μεταγραφή του και έφυγε από την Χερενφέιν με την εισαγωγή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ο ίδιος ήταν αντίθετος με τον επαγγελματισμό και εργαζόταν στην τοπική αυτοδιοίκηση της πόλης του. Από την 1η Ιουλίου 1955 έγινε παίκτης της ΣΚ Ενσχέντε, καθώς η ομάδα του τελικά αρνήθηκε να τον πληρώσει ως επαγγελματία θέλοντας να διατηρηθεί ως ερασιτεχνικός σύλλογος. Μαζί της έφτασε χωρίς επιτυχία στον τελικό του πρωταθλήματος το 1958 και σημείωσε συνολικά 99 γκολ σε επίσημους αγώνες. Στο πρωτάθλημα του 1957–58 η ομάδα του ισοβάθμισε με την ΝΤΟΣ στην βαθμολογία και χρειάστηκε αγώνας κατάταξης για ανάδειξη του πρωταθλητή, ο οποίος έληξε μετά από τρεις παρατάσεις δίνοντας στη ΝΤΟΣ το μοναδικό τίτλο στην ιστορία της. Το 1960 έκανε τη μετάβαση στην αντίπαλο Ενσχεντένσε Μπόις, που συμμετείχε στη τρίτη κατηγορία του ολλανδικού πρωταθλήματος, κέρδισε την άνοδο στη δεύτερη κατηγορία στην πρώτη του χρονιά και αγωνίστηκε μέχρι το 1963. Από τον Απρίλιο του 1962 ασκούσε άτυπα και το ρόλο του προπονητή. Συνέχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος για λίγο περισσότερο από ένα χρόνο με την De Tubanters 1897 Enschede της τέταρτης κατηγορίας μέχρι το 1965. Το 1966 και σε ηλικία 46 ετών επανήλθε στο τοπικό πρωτάθλημα του Τβέντε αγωνιζόμενος με τη ΣΟΣ Χέλντερουμ για επτά αγώνες σημειώνοντας έξι γκολ.
Διεθνής καριέρα
thumb|250px|Ο Λένστρα στο κέντρο σε προσπάθειά του με την Εθνική Ολλανδίας σε αγώνα με τη Δανία το 1952 Στην ηλικία των 19 ετών έπαιξε για πρώτη φορά στην Ολλανδική εθνική ομάδα, κάνοντας το ντεμπούτο του στις 31 Μαρτίου 1940 στο Ρότερνταμ σε αγώνα με αντίπαλο το Λουξεμβούργο. Το ολλανδικό ποδόσφαιρο ήταν ακόμα σε χαμηλό επίπεδο και η εθνική έχασε με 5–4, με το Λένστρα να σημειώνει ένα γκολ. Συνολικά αγωνίστηκε 47 φορές για την ολλανδική εθνική ομάδα και σημείωσε 33 γκολ, ενώ για μικρό χρονικό διάστημα ήταν κάτοχος του εθνικού ρεκόρ (1958–1959). Συμμετείχε σε ένα αγώνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, τη μόνη μεγάλη διοργάνωση που αγωνίστηκε. Ο πιο διάσημος διεθνής αγώνας που συμμετείχε ήταν η νίκη με 1–2 επί της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Δυτικής Γερμανίας το 1956, όπου σημείωσε και τα δύο τέρματα. Θα είχε αγωνιστεί περισσότερες φορές αλλά συχνά διαφωνούσε με την τεχνική ηγεσία που δεν τον ήθελε να αγωνίζεται στην αγαπημένη του θέση που ήταν μέσα αριστερά. Ο τελευταίος διεθνής αγώνας που συμμετείχε ήταν απέναντι στο Βέλγιο το 1959 (2–2), όπου και σημείωσε το τελευταίο του γκολ για την Ολλανδία.
Σύμφωνα με την RSSSF σημείωσε τουλάχιστον 789 τέρματα σε 850 επίσημους αγώνες και συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών τουλάχιστον 1.030 σε 1.099 συναντήσεις, Η IFFHS τον αναγνωρίζει ως δεύτερο σκόρερ όλων των εποχών σε επίπεδο πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος με 573 γκολ, πίσω μόνο από τον Πελέ. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας έδωσε επίσης τουλάχιστον 286 τελικές πάσες (ασίστ) σε 720 αγώνες που υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία.
Μετά το ποδόσφαιρο
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ανέλαβε για λίγο τη Χερενφέιν ως προπονητής, χωρίς όμως να κάνει καριέρα με αυτή την ιδιότητα διατηρώντας την ερασιτεχνική σχέση με το ποδόσφαιρο προπονώντας μικρές ομάδες. Απεβίωσε το 1985 από εγκεφαλική αιμορραγία. Το γήπεδο της Χερενφέιν που ολοκληρώθηκε το 1994, ονομάστηκε στάδιο Άμπε Λένστρα στη μνήμη του καλύτερου ποδοσφαιριστή και πρώτου σκόρερ που έχει γνωρίσει ποτέ ο σύλλογος και ένα άγαλμά του κοσμεί την κύρια είσοδο.
Όταν ο Γιόχαν Κρόιφ κατάρτισε την ομάδα του 20ού αιώνα, ο Λένστρα ήταν ο μόνος παίκτης που επιλέχθηκε παρά τον θάνατό του. Το 2002 σε δημοσκόπηση του περιοδικού Voetbal Magazine ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος Ολλανδός ποδοσφαιριστής πίσω από τον Γιόχαν Κρόιφ και το Μάρκο φαν Μπάστεν.
Στατιστικά στοιχεία καριέρας
Πηγή : RSSSF - Abe Lenstra (2023)
Τίτλοι και διακρίσεις
ΣΚ Χερενφέιν
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Έντουαρντ Πόυντερ
thumb|right|280px|Το Ισραήλ στην Αίγυπτο (1867)
Ο Σερ Έντουαρντ Πόυντερ (Sir Edward John Poynter, Παρίσι, 20 Μαρτίου 1836 – Λονδίνο, 26 Ιουλίου 1919), ήταν Άγγλος ζωγράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεοκλασικής ζωγραφικής στην Αγγλία.
Καλλιτεχνική πορεία
Ο Έντουαρντ Πόυντερ έγινε αρχικά γνωστός με τις μεγάλες ιστορικές συνθέσεις του, όπως είναι «Το Ισραήλ στην Αίγυπτο» (1867), που ήταν και η πρώτη μεγάλη του επιτυχία, και «Η επίσκεψη της βασίλισσας του Σαβά στον βασιλιά Σολομώντα» (1890, Art Gallery of New South Wales).
Στη Βικτωριανή κοινωνία της Αγγλίας, ο Πόυντερ, με το πρόσχημα της κλασικής εικονογραφίας και του ενδιαφέροντος για την ελληνική αρχαιότητα, παρουσίαζε γαργαλιστικές σκηνές με αισθησιακά γυμνά, όπως τα «Κορίτσια του Νερού» (Water Babies, 1900), όπου μια ολόγυμνη νεαρή κοπέλα κάνει το μπάνιο της σε μια λιμνούλα, ενώ μια άλλη, που εικονίζεται μετωπικά γυμνή, ρίχνει πάνω στην άλλη νερό από μια βρύση.
Όπως γράφει ο Πήτερ Ουέμπ (Peter Webb) στο έργο του “ The Erotic Arts”, «φαίνεται απίστευτο πως τέτοιες εικόνες ήταν δυνατό να εκτίθενται δημόσια σ’ ένα κοινό που σε κάθε άλλη περίπτωση θα αντιδρούσε ακόμη και σε μια γυναίκα που θα τολμούσε να δείξει τους αστραγάλους της». Ακόμη πιο προκλητικό είναι ο πίνακας του Πόυντερ «Μια επίσκεψη στον Ασκληπιό» (1880, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), που απεικονίζει μια ολότελα γυμνή Αφροδίτη, που συνοδεύεται από άλλες τρεις γυμνές κοπέλες, να επισκέπτεται και να δείχνει το τραυματισμένο και γυμνό πόδι της στον Ασκληπιό.
Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και τα έργα του Πόυντερ «Ανδρομέδα» (Andromeda, 1869), «Διαδούμενη» (Diadumene, 1884) και «Η Σπηλιά των Νυμφών της Θύελλας» (Cave of the Storm Nymphs, 1903). Ένα άλλο «ερωτικό» έργο του Πόυντερ είναι «Νεαρό κορίτσι ταΐζει τους ιερούς ίβιδες στην υπόστυλη αίθουσα στο Καρνάκ» (Young Girl Feeding the Sacred Ibises in the Hypostyle Room at Karnak” (1871,The Bridgeman Art Library, Λονδίνο), όπου μια μελαψή γυμνόστηθη νεαρή Αιγυπτιοπούλα, καλυμμένη με ένα διάφανο ρούχο, ρίχνει για τροφή ψαράκια σ’ ένα κοπάδι ιερόκοτες, τα ιερά πουλιά των αρχαίων Αιγυπτίων, στον ιερό ναό του Καρνάκ στην Αίγυπτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Οι Παλιάτσοι (όπερα)
Οι Παλιάτσοι (στα ιταλικά I Pagliacci) είναι όπερα με πρόλογο και δύο πράξεις του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο.
Το λιμπρέτο είναι επίσης του Λεονκαβάλλο ο οποίος ισχυριζόταν ότι η πλοκή του μύθου βασιζόταν σε γεγονότα τα οποία συνέβησαν στην Καλαβρία όταν ήταν παιδί. Η έρευνα όμως δείχνει ότι οι ισχυρισμοί του Λεονκαβάλο είναι αναληθείς. Η δράση της όπερας είναι βασισμένη στο θεατρικό έργο "La Femme de Tabarin" του Catulle Mendès που είχε πρεμιέρα στο Παρίσι το 1887 όταν ο συνθέτης ζούσε εκεί. Μία άλλη πηγή της πλοκής είναι και το Ισπανικό θεατρικό έργο "Ένα καινούργιο δράμα" του Manuel Tamayo y Baus, που έκανε πρεμιέρα στη Μαδρίτη το 1867 και περιόδευε στην Ιταλία το 1868 και ξανά το 1891.