cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζίμερ Φρεντέτ
Στυλ παιχνιδιού και προσωπικότητα
Ένα ασυνήθιστο σύνολο υποστηρικτών του Φρεντέτ διέμενε στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Μάουντ ΜακΓκρέγκορ, μία φυλακή μεσαίας ασφαλείας, όπου μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του έπαιζαν αγώνες με τους κρατούμενους. Ο Φρεντέτ πιστώνει αυτές τις εμπειρίες ότι των βοήθησαν να συγκεντρωθεί στις δύσκολες καταστάσεις. Η φυλακή έκλεισε το 2014.
Όταν μπήκε στο NBA, ο Φρεντέτ δυσκολεύτηκε να βρει το παιχνίδι του, με τον Μάικλ Λι του Yahoo Sports να σημειώνει ότι η αδυναμία του Φρεντέτ να προσαρμοστεί από το να είναι ένας σκόρερ σε έναν παίκτη ρολίστα, μπορεί τελικά να σημάνει το τέλος της σταδιοδρομίας του.
Μετά την υπογραφή του με τους Σαγκάη Σαρκς της CBA, ο Φρεντέτ έγινε κυρίαρχος παίκτης της CBA, οδηγώντας την ομάδα του στα πλέι-οφ. Απέκτησε επίσης από τους φιλάθλους το ψευδώνυμο «Jimo Dashen», το οποίο μεταφράζεται σε «Ο Μοναχικός Αφέντης» ή «Ο Μοναχικός Θεός» στα κινέζικα. Ο Φρεντέτ σχολίασε πάνω σε αυτό κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης: «Δεν είναι απαραίτητα η ίδια αίσθηση που νομίζετε ότι είναι όταν είστε μοναχικός. Στις ΗΠΑ, σκέφτεσαι απλά ότι είσαι με τον εαυτό σου και καταθλιπτικός και τέτοιου είδους πράγματα. Αλλά με αυτό τον τρόπο, σημαίνει περισσότερο ότι είσαι στην κορυφή και κανείς δεν είναι γύρω σου.»
Ο Φρεντέτ έγινε ηγέτης στην ομάδα του, παρόλο που ήταν νωρίς στην σταδιοδρομία του στη CBA. Η πρωταρχική του μορφή επικοινωνίας με τους συμπαίκτες του ήταν μέσω ενός διερμηνέα.
The Basketball Tournament (2017-σήμερα)
Ο Φρεντέτ έχει συμμετάσχει στο The Basketball Tournament (TBT), ένα καλοκαιρινό τουρνουά που η νικήτρια ομάδα κερδίζει ένα εκατομμύριο δολάρια και μεταδίδεται από την οικογένεια των καναλιών του ESPN. Στο TBT 2017, ενήργησε ως προπονητής της Team Fredette, η οποία ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από την Team Utah με 100-97. Στο TBT 2018, έπαιξε για την Team Fredette και οδήγησε την ομάδα σε τέσσερις νίκες και στα ημιτελικά, όπου έχασε από την Eberlein Drive με 80-76. Με 31 πόντους ανά αγώνα, ο Φρεντέτ έγινε ο κάτοχος ρεκόρ όλων των εποχών σε πόντους ανά αγώνα.
Προσωπική ζωή
Στις 26 Αυγούστου 2011, ο Φρεντέτ ανακοίνωσε στο Twitter τον αρραβώνα του με την τσιρλίντερ του BYU, Ουίτνεϊ Ουόνακοτ. Παντρεύτηκαν την 1η Ιουνίου 2012, στο Ναό Ντένβερ Κολοράντο. Κατά τη διάρκεια των πλέι οφ του CBA 2017, έχασε το πρώτο αγώνα της ομάδας του, επειδή ταξίδεψε στο Ντένβερ του Κολοράντο για να είναι με τη σύζυγό του κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, μίας κόρης που ονομάστηκε Ουέσλεϊ. Μετά την επιστροφή του, σημείωσε 39 πόντους σε μία νίκη της ομάδας του στην παράταση. Καθώς έβγαινε από το γήπεδο μίλησε στην κάμερα και είπε στη σύζυγό του και στο παιδί του ότι τους έφερνε στο σπίτι το πρωτάθλημα. Κατά την επιστροφή του στο ΝΒΑ με τους Φοίνιξ, η σύζυγός του γέννησε το δεύτερο παιδί του, έναν γιο που ονομάστηκε Ταφτ, στις 28 Μαρτίου 2019.
Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ
Το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ (Uniwersytet Wrocławski, Universitas Wratislaviensis) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Βρότσουαφ της Πολωνίας. Είναι το μεγαλύτερο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας, με περισσότερους από 100.000 αποφοίτους από το 1945, συμπεριλαμβανομένων περίπου 1.900 ερευνητών μεταξύ των οποίων πολλοί έλαβαν τα υψηλότερα βραβεία για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη των επιστημονικών υποτροφιών. Φημισμένο για τη σχετικά υψηλή ποιότητα διδασκαλίας του, κατατάχθηκε στην 44η θέση στην κατάταξη πανεπιστημίων QS: EECA 2016, και βρίσκεται στην ίδια πανεπιστημιούπολη με το πρώην Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου, το οποίο απέσπασε 9 νικητές του Βραβείου Νόμπελ.
Ιδρύθηκε το 1945, αντικαθιστώντας το προηγούμενο γερμανικό Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου. Μετά τις εδαφικές αλλαγές των συνόρων της Πολωνίας, ακαδημαϊκοί, κυρίως από το Πανεπιστήμιο Γιαν Καζίμιες του Λβουφ, αποκατέστησαν το πανεπιστημιακό κτίριο που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές και διασπάστηκε ως αποτέλεσμα της Μάχης του Μπρέσλαου το 1945.
Leopoldina
αριστερά|μικρογραφία| Προτεινόμενο σχέδιο της Leopoldina (ποτέ δεν ολοκληρώθηκε πλήρως), 1760 Η παλαιότερη αναφορά σε ένα πανεπιστήμιο στο Βρότσουαφ προέρχεται από την ιδρυτική πράξη που υπογράφηκε στις 20 Ιουλίου 1505 από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ της Ουγγαρίας (γνωστός και ως Βουαντίσουαφ Γιαγκελλόντσικ) για το Generale litterarum Gymnasium στο Βρότσουαφ. Ωστόσο, το νέο ακαδημαϊκό ίδρυμα που ζητήθηκε από το δημοτικό συμβούλιο δεν χτίστηκε επειδή η πράξη του Βασιλιά απορρίφθηκε από τον Πάπα Ιούλιο Β΄ για πολιτικούς λόγους. Επίσης, οι πολυάριθμοι πόλεμοι και η αντίθεση από την Ακαδημία της Κρακοβίας μπορεί να έπαιξαν κάποιο ρόλο. Η πρώτη επιτυχημένη ιδρυτική πράξη γνωστή ως Aurea bulla fundationis Universitatis Wratislaviensis υπογράφηκε δύο αιώνες αργότερα, την 1η Οκτωβρίου 1702, από τον Αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Οίκου της Αυστρίας, Βασιλιά της Ουγγαρίας και της Βοημίας.
Οι προηγούμενες εγκαταστάσεις, που υπήρχαν από το 1638, μετατράπηκαν σε σχολή Ιησουιτών και τελικά, με την παρότρυνση των Ιησουιτών και με την υποστήριξη του Σιλεσιανού Oberamtsrat (Δεύτερος Γραμματέας), Γιοχάνες Άντριαν φον Πλένκεν, έλαβε ως δώρο το πανεπιστήμιο το 1702 από τον Αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄ ως Σχολή Φιλοσοφίας και Καθολικής Θεολογίας με το όνομα Leopoldina. Στις 15 Νοεμβρίου 1702, το πανεπιστήμιο άνοιξε. Ο Γιοχάνες Άντριαν φον Πλένκεν έγινε επίσης πρύτανης του Πανεπιστημίου. Ως Καθολικό Ινστιτούτο στο προτεσταντικό Μπρέσλαου, το νέο πανεπιστήμιο ήταν ένα σημαντικό όργανο της Αντιμεταρρύθμισης στη Σιλεσία. Αφού η Σιλεσία πέρασε στην Πρωσία, το πανεπιστήμιο έχασε τον ιδεολογικό του χαρακτήρα αλλά παρέμεινε θρησκευτικό ίδρυμα για την εκπαίδευση του καθολικού κλήρου στην Πρωσία.
Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ
Πολύ γρήγορα κάποια κτίρια επισκευάστηκαν και δημιουργήθηκε μια ομάδα καθηγητών, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από το προπολεμικό Πολωνικό Πανεπιστήμιο Γιαν Καζίμιες του Λβουφ και το Πανεπιστήμιο Στέφαν Μπάτορυ του Βίλνιους. Μετά τις μεταπολεμικές αλλαγές στα σύνορα, χιλιάδες πρώην υπάλληλοι της Βιβλιοθήκης του Λβουφ, του Πανεπιστημίου Γιαν Καζίμιες και του Ινστιτούτου Ossolineum μετακόμισαν στην πόλη. Στα μέσα του 1948, πάνω από το 60% των καθηγητών στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο του Βρότσουαφ ήταν από το Κρέσι, με τους μελετητές από τον προπολεμικό Λβουφ να είναι ιδιαίτερα εξέχοντες. Ο Στανίσουαφ Κουλτσίνσκι από το Πανεπιστήμιο του Λβουφ έγινε ο πρώτος πρόεδρος των δύο πολωνικών πανεπιστημίων στο Βρότσουαφ, ενώ ο Έντβαρντ Σουχάρντα από το Πολυτεχνείο του Λβουφ ήταν ο αντιπρόεδρος.
Το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ επανιδρύθηκε ως κρατικό πανεπιστήμιο της Πολωνίας με το διάταγμα του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 24 Αυγούστου 1945. Η πρώτη διάλεξη δόθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1945, από τον Λούντβικ Χίρσφελντ. Μεταξύ 1952 και 1989, το πανεπιστήμιο ονομάστηκε Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ «Μπολέσουαφ Μπιέρουτ» (πολωνικά: Uniwersytet Wrocławski im. Bolesława Bieruta), από τον Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Πολωνίας (1947–52).
Το 2015, σχεδόν 80 χρόνια μετά το γεγονός, το πανεπιστήμιο επανέφερε ακαδημαϊκούς τίτλους που είχαν αφαιρεθεί από τους Γερμανούς Εβραίους από τους Ναζί λόγω του γερμανικού αντισημιτισμού. «Το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ εκτιμά ότι συνολικά περίπου 262 άνθρωποι είχαν παρόμοια μοίρα».
Σχολές
μικρογραφία|250x250εσ| Το Collegium Maximum του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ, όπως φαίνεται από την Παλιά Πόλη Υπάρχουν 10 σχολές που παρέχουν 44 τομείς σπουδών, στους οποίους το γλωσσικό μέσο είναι ως επί το πλείστον στα πολωνικά, με μόνο λίγα στα αγγλικά. Το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ παρέχει προγράμματα πτυχίου, μεταπτυχιακού και διδακτορικού επιπέδου. Όλα τα πτυχία που απονέμονται από το πανεπιστήμιο αναγνωρίζονται παγκοσμίως.
Παραπομπές
Βροτσουαφ Πανεπιστημιο
Alter ego
Ο alter ego (λατινικά για τον "άλλον εαυτό") είναι ένας δεύτερος εαυτός, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι ξεχωριστός από την κανονική ή αληθινή πρωτότυπη προσωπικότητα ενός ατόμου. Ένα άτομο που έχει ένα alter ego λέγεται ότι ζει μια διπλή ζωή. Ο όρος εμφανίστηκε στη συνηθισμένη χρήση στα αγγλικά στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Κικέρωνας επινόησε τον όρο ως μέρος της φιλοσοφικής κατασκευής του στη Ρώμη του 1ου αιώνα, αλλά τον χαρακτήρισε ως "δεύτερος εαυτός, έναν έμπιστο φίλο".
Μια ξεχωριστή έννοια του alter ego βρίσκεται στη λογοτεχνική ανάλυση. Χρησιμοποιείται όταν αναφέρεται στη μυθοπλαστική λογοτεχνία και άλλες αφηγηματικές μορφές, όπου περιγραφόταν ένας βασικός χαρακτήρας σε μια ιστορία που θεωρούταν σκόπιμα αντιπροσωπευτική του συγγραφέα (ή του δημιουργού) του έργου, λόγω των ομοιοτήτων, από την άποψη της ψυχολογίας, της συμπεριφοράς, της ομιλίας ή των σκέψεων, οι οποίες συχνά χρησιμοποιούνται για να μεταφέρουν τις σκέψεις του συγγραφέα. Ο όρος επίσης χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά για να υποδηλώσει έναν υποθετικό «δίδυμο» ή «καλύτερο φίλο» σε έναν χαρακτήρα σε μια ιστορία. Ομοίως, ο όρος alter ego μπορεί να εφαρμοστεί στο ρόλο ή το πρόσωπο που έχει αναλάβει ένας ηθοποιός ή από άλλη ομάδα εκτελεστών.
Η ύπαρξη του "άλλου εαυτού" αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1730. Ο Άντον Μέσμερ χρησιμοποίησε την ύπνωση για να διαχωρίσει το alter ego. Αυτά τα πειράματα έδειξαν ένα πρότυπο συμπεριφοράς που ήταν διαφορετικό από την προσωπικότητα του ατόμου όταν ήταν σε κατάσταση εγρήγορσης σε σύγκριση με αυτή που ήταν υπό ύπνωση. Ένας άλλος χαρακτήρας είχε αναπτυχθεί στην αλλαγμένη κατάσταση της συνείδησης, αλλά στο ίδιο σώμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Άφφι
Το Άφφι (ιταλικά: Affi, διάλεκτος βένετο Afi ) είναι κωμόπολη της Ιταλίας στην επαρχία Βερόνα στην περιφέρεια του Βένετο. Βρίσκεται περίπου 120 χλμ δυτικά της Βενετίας και περίπου 20 χλμ βορειοδυτικά της Βερόνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 219 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 2.319 κατοίκους.
Η κωμόπολη διαιρείται σε τρία τμήματα (frazioni), τα Άφφι, Ινκάφφι και Κα Όρσα. Στο Ινκάφφι διέμενε (και απεβίωσε) ο Ιταλός φυσικός Τζιρόλαμο Φρακαστόρο (Girolamo Fracastoro).
Ιστορία
Κατά την περίοδο από τον 11ο ως τον 12ο αιώνα αποτέλεσε φέουδο της μονής του Σαν Ζένο (San Zeno) της Βερόνα, υπό το όνομα Νέο κάστρο του Ηγουμένου (Castelnuovo dell'Abate). Ονομάστηκε έτσι από ένα κάστρο που κατασκευάστηκε κοντά στο Ινκάφφι. Κατά την ίδια περίοδο κατασκευάστηκε και ενοριακός ναός. Το 1260 συντάχθηκε και αγροτικό καταστατικό, αποτελούμενο από 2 άρθρα, με τα οποία ρυθμιζόταν η καθημερινή ζωή εκείνη την περίοδο. Στη θέση της μικρής εκκλησίας του 11ου αιώνα κατασκευάστηκε, το 1761, ο ενοριακός ναός σε σχέδια του αρχιτέκτονα Λοντοβίτο Περίνι (Lodovito Perini).
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου αποφασίστηκε η κατασκευή ενός "υπόγειου φρουρίου" στο γειτονικό όρος Μοσκάλ, το οποίο επονομάστηκε "West Star". Σε αυτό εγκαταστάθηκαν στρατεύματα του ΝΑΤΟ της Διοίκησης επιγείων συμμαχικών δυνάμεων της Νότιας Ευρώπης, που στάθμευαν στη Βερόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Ντέβιτσα
Το όρος Ντέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Девица, σερβικά λατινικά: Devica) είναι βουνό στα ανατολικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί το Τσάμπλινατς, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1,138 μέτρων και το οποίο βρίσκεται εντός του νοτιότερου τμήματος των Σερβικών Καρπαθίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας Κατηγορία:Σερβικά Καρπάθια
Κλάρα Γκοντζάγκα
Η Κλάρα, ιταλ. Chiara (1 Ιουλίου 1464 - 2 Ιουνίου 1503) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα γεννήθηκε ως κόρη του μαρκησίου της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μονπανσιέ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ μαρκησίου της Μάντουα και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1482 τον Γιλβέρτο των Βουρβόνων κόμη του Μονπανσιέ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Ιταλίδες δούκισσες Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Νεμπίλ Ναμπί
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νεμπίλ Ναμπί γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1927. Σπούδασε φαρμακευτική και εργαζόταν ως φαρμακοποιός.
Απεβίωσε το 2007.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο σε αναπληρωματική εκλογή που διεξήχθη στις 25 Σεπτεμβρίου 1960 (οι βουλευτικές εκλογές του 1960 είχαν διεξαχθεί δύο μήνες προηγουμένως) μετά την παραίτηση του Νιαζί Μανιέρα ο οποίος διορίστηκε Υπουργός Υγείας. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Μπουρνιάς (βουνό)
Ο Μπουρνιάς είναι βουνό της Σάμου ύψους 778 μέτρων. Πρόκειται για μακρόστενο βουνό στη νότια πλευρά της Σάμου, νότια του οικισμού Πύργος. Τα πετρώματά του είναι γνεύσιοι και μάρμαρα. Οι δύο πιο υψηλές κορφές του είναι 778 και 765 μέτρα ενώ οι πιο χαμηλές είναι το Μαρτίνι (593 μ.) και Προφήτης Ηλίας (517 μ.).
Παραπομπές
Μπουρνιάς Μπουρνιας
Σούπερ Λίγκα 2022–23
Η Σούπερ Λίγκα 2022–23 (γνωστή από τις 20 Φεβρουαρίου του 2023 και με την ονομασία Stoiximan Super League για εμπορικούς λόγους) ήταν η 87η σεζόν της Super League, του κορυφαίου ελληνικού επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ανδρών, από την ίδρυσή του το 1928 και το 64ο από τη σύσταση της Α' Εθνικής.
Διεξήχθη με τη συμμετοχή 14 ομάδων, συγκεκριμένα όσων κατέλαβαν την 1η έως και τη 13η θέση της προηγούμενης διοργάνωσης και του Λεβαδειακού που προβιβάστηκε.
Υποβιβάστηκαν απευθείας στη Super League 2 οι ομάδες που τερματίσανε στην προτελευταία και τελευταία θέση, Ιωνικός και Λεβαδειακός, μετά τη κατάργηση του μπαράζ ανόδου προκειμένου να επέλθει ο άμεσος προβιβασμός των πρωταθλητριών των δύο ομίλων.
Το πρωτάθλημα διακόπηκε στις 14 Νοεμβρίου με την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, λόγω του Μουντιάλ στο Κατάρ και συνεχίστηκε στις 21 Δεκεμβρίου.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για 13η φορά στην ιστορία της.
Πρωταθλήτρια
thumb|right|167px| Πρωταθλήτρια 2022-23 [[Α.Ε.Κ. (ποδόσφαιρο)|ΑΕΚ ]] ΑΕΚ
Γεγονότα
Εγκαινιάστηκε το νέο γήπεδο της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Αγιά Σοφιά - OPAP Arena έπειτα από 19 χρόνια σχεδιασμού, νομικών καθυστερήσεων και έργων κατασκευής, στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε παρουσία 32.000 ατόμων. Στην τελετή εγκαινίων εμφανίστηκε πλήθος παλαίμαχων ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ ενώ ο αγιασμός πραγματοποιήθηκε από τον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ. Ο πρώτος αγώνας πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2022, με την ΑΕΚ να κερδίζει τον Ιωνικό με 4-1 στα πλαίσια της 6ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος. Ο Σέρβος μέσος Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σκόραρε στην «ΟPAP ARENA - Αγιά Σοφιά».
Ομάδες
Δεκατέσσερις ομάδες θα αγωνιστούν στο πρωτάθλημα – οι δώδεκα κορυφαίες ομάδες της προηγούμενης σεζόν, η ομάδα νικήτρια του μπαράζ ανόδου και η ομάδα που προβιβάστηκε ως υπερπρωταθλήτρια από την Super League 2. Ο Λεβαδειακός θα παίξει στη Super League για πρώτη φορά μετά τη σεζόν 2018-19. Ο Απόλλων Σμύρνης υποβιβάστηκε στη Super League 2 2022–23, ολοκληρώνοντας τη διετή παραμονή του στην κορυφαία κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2022–2023
Βόρεια Λευκωσία
Η Βόρεια Λευκωσία (τουρκικά: Kuzey Lefkoşa), αναφερόμενη και ως Κατεχόμενη Λευκωσία είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του de facto κράτους της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, η οποία αναγνωρίζεται από τη Δημοκρατία της Κύπρου και τα Ηνωμένα Έθνη ως κατεχόμενο κυπριακό έδαφος. Αποτελεί το βόρειο τμήμα της πόλης της Λευκωσίας και υπάγεται στον Δήμο Βόρειας Λευκωσίας (ΤΔΒΚ). Ευρισκόμενη επί του ποταμού Πεδιαίου και σχεδόν στο κέντρο του νησιού, αποτελεί έδρα της κυβέρνησης, καθώς και το σημαντικότερο επιχειρηματικό κέντρο του ψευδοκράτους.
Μετά τις διακοινοτικές Ταραχές του 1963, η πρωτεύουσα της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίστηκε σε δύο κοινότητες μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στα νότια και βόρεια αντιστοίχως. Το πραξικόπημα της ελληνικής Δικτατορίας των Συνταγματαρχών για την ανατροπή του Μακαρίου και την προσάρτηση του νησιού στην Ελλάδα το 1974 οδήγησε στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με την παγκόσμια κοινότητα να θεωρεί, έκτοτε, τη Βόρεια Λευκωσία ως έδαφος υπό τουρκική κατοχή.
Ο τωρινός πληθυσμός της Βόρειας Λευκωσίας ανέρχεται στις 49.868 κατοίκους. Η Βόρεια Λευκωσία είναι σημαντικής επιχειρηματικής σημασίας, καθώς διαθέτει πολλά εμπορικά καταστήματα, δύο σύγχρονα εμπορικά κέντρα, εστιατόρια και χώρους διασκέδασης. Η πόλη αποτελεί εμπορικό κέντρο και παράγει υφάσματα, δέρματα, ενώ διαθέτει βιομηχανία αγγειοπλαστικής, πλαστικού, καθώς και άλλων προϊόντων. Η Λευκωσία αποτελεί έδρα δύο τουρκοκυπριακών πανεπιστημίων.
Προϊστορία
Η Λευκωσία κατοικείτο από τις απαρχές της Εποχής του Χαλκού κατά το 2500 π.Χ., όταν οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην εύφορη πεδιάδα της Μεσαορίας. Η Λευκωσία κατέστη αργότερα μια πόλη-κράτος γνωστή ως Λήδρα ή, μεταγενέστερα, ως Ledrae, ένα από τα συνολικά δώδεκα βασίλεια της Αρχαίας Κύπρου, η οποία χτίστηκε από τους Αχαιούς μετά το τέλος του Τρωικού Πολέμου. Ερείπια της παλιάς Λήδρας είναι δυνατό να βρεθούν σήμερα στον λόφο της Αγίας Παρασκευής στα νοτιοανατολικά της πόλης. Μέχρι σήμερα μόνον ένας βασιλιάς της Λήδρας είναι γνωστός, ο Ονασαγόρας. Το βασίλειο της Λήδρας ήταν αρκετά βραχύβιο. Όσο η Κύπρος τελούσε υπό ασσυριακό έλεγχο, ο Ονασαγόρας, αναφέρεται ότι πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον Εσαραδδών της Ασσυρίας το 672 π.Χ. Ανακατασκευασμένη από τον Λεύκωνα, γιο του Πτολεμαίου Α΄ περί το 300 π.Χ., η Λήδρα περιγράφεται ως μια μικρή σε μέγεθος και ασήμαντη πόλη, επίσης γνωστή με την ονομασία Λευκόθεο. Κύρια ενασχόληση των κατοίκων της πόλης αυτής ήταν η αγροτική καλλιέργεια. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Λήδρα δεν είχε ανάπτυξη ανάλογη αυτής που έχαιραν οι υπόλοιπες κυπριακές παράκτιες πόλεις, η οποία βασιζόταν, πρωτίστως, στο εμπόριο.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Περίοδος
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, η πόλη αναφέρεται και ως Λευκουσία ή Καλλινίκηση. Τον 4ο αιώνα μ.Χ., η πόλη έγινε έδρα επισκοπής, με πρώτο επίσκοπο τον Όσιο Τριφύλλιο, μαθητή του Αγίου Σπυρίδωνα.
Μετά την καταστροφή της Σαλαμίνας από Αραβικές επιδρομές το 647, η ακόμη υπάρχουσα πρωτεύουσα της Κύπρου, η Λευκωσία έγινε η πρωτεύουσα το νησιού προς το 965, όταν και η Κύπρος προσαρτήθηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Βυζαντινοί μετέφεραν την έδρα των διοικητικών υπηρεσιών του νησιού στη Λευκωσία, πρωτίστως για λόγους ασφαλείας, καθώς οι παράλιες πόλεις ήταν τις περισσότερες φορές ευάλωτες σε πειρατικές επιδρομές. Έκτοτε, παρέμεινε, έως και σήμερα, πρωτεύουσα της Κύπρου. Στη Λευκωσία ανεγέρθηκε κάστρο, ενώ, ταυτόχρονα, αποτέλεσε και έδρα του τοπικού κυβερνήτη στη διάρκεια της Βυζαντινής κυριαρχίας στο νησί. Τελευταίος Βυζαντινός κυβερνήτης του νησιού ήταν ο Ισαάκιος Κομνηνός, ο οποίος αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας και κυβέρνησε το νησί από το διάστημα 1183–1191.
Μεσαίωνας
Καθ'οδόν για τους Αγίους Τόπους στη διάρκεια της Γ΄ Σταυροφορίας το 1187, ο στόλος του Ριχάρδου Α΄ της Αγγλίας ταλαιπωρήθηκε από τις καταιγίδες. Ο ίδιος σταμάτησε, αρχικώς, στην Κρήτη και στη συνέχεια στη Ρόδο. Τρία άλλα πλοία συνέχισαν την πορεία τους, ένα εκ των οποίων μετέφερε την Βασίλισσα Ιωάννα της Σικελίας και τη Βερεγγάρια της Ναβάρρας, μέλλουσα σύζυγο του Ριχάρδου. Δύο από τα πλοία αυτά βυθίστηκαν στη διάρκεια της πορείας, προτού φτάσουν στην Κύπρο, ωστόσο το πλοίο που μετέφερε την Ιωάννα και την Μπερανζέρ κατάφερε να φτάσει με ασφάλεια ως τη Λεμεσό. Εκεί, η Ιωάννα αρνήθηκε να αποβιβαστεί, φοβούμενη ότι θα πιανόταν αιχμάλωτη και θα κρατούνταν ως όμηρος από τον Ισαάκ Κομνηνό, ο οποίος είχε ιδιαίτερο μίσος για καθετί φράγκικο. Το πλοίο της παρέμεινε αγκυροβολημένο επί μία ολόκληρη εβδομάδα, έως ότου ο Ριχάρδος φτάσει, τελικά, στις 8 Μαΐου. Εξοργισμένος με την αντιμετώπιση που είχαν η αδερφή του και μέλλουσα σύζυγός του, ο Ριχάρδος εισέβαλε στο νησί.
Ο Ριχάρδος πολιόρκησε τη Λευκωσία. Τελικώς, συγκρούστηκε και νίκησε τον Ισαάκιο Κομνηνό στην Τρεμετουσιά. Ο Ριχάρδος έγινε, τότε, μόνος κύριος του νησιού, ωστόσο το πούλησε στο Τάγμα του Ναού. Οι Ναΐτες κυβέρνησαν το νησί έχοντάς το αγοράσει, προηγουμένως, από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, έναντι του ποσού των 100.000 χρυσών βυζαντίων. Έδρα τους ήταν το Κάστρο της Λευκωσίας. Την ημέρα του Πάσχα, στις 11 Απριλίου 1192, οι κάτοικοι της Λευκωσίας εξεγέρθηκαν και εκδίωξαν τους Ναΐτες από την πόλη. Έχοντας εκδιώξει τους Ναΐτες, και φοβούμενοι την επιστροφή τους, οι κάτοικοι της Λευκωσίας γκρέμισαν σχεδόν συθέμελα το κάστρο της πόλης.
Ο Γκι ντε Λουζινιάν, Βασιλέας της Ιερουσαλήμ, αγόρασε, τότε, την Κύπρο από τους Ναΐτες και εγκατέστησε σε αυτή αριθμό ευγενών και λοιπών τυχοδιωκτών, οι οποίοι προέρχονταν από τη Γαλλία, την Ιερουσαλήμ, την Τρίπολη, το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας και το Βασίλειο της Αρμενίας. Ο Γκι μοίρασε τις εκτάσεις που είχε αγοράσει μεταξύ αυτών και η Λευκωσία έγινε πρωτεύουσα του νέου αυτού βασιλείου. Επέβαλε σκληρό φεουδαρχικού τύπου σύστημα διακυβέρνησης και η ευρεία πλειοψηφία των Κύπριων υποβιβάστηκαν στη θέση των δούλων (serfs). Η Φραγκική εξουσία στην Κύπρο ξεκίνησε από το 1192 και κράτησε έως το 1489. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Λευκωσία ήταν πρωτεύουσα του μεσαιωνικού Βασιλείου της Κύπρου, έδρα των βασιλέων του Οίκου του Λουζινιάν, της Λατινικής Εκκλησίας, καθώς και των φραγκικών διοικητικών υπηρεσιών του νησιού. Στη διάρκεια της περιόδου της φραγκικής κυριαρχίας στο νησί, ανεγέρθηκαν τα τείχη της πόλης μαζί με πολλά άλλα παλάτια και κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του γοτθικού ρυθμού Καθεδρικού της Αγίας Σοφίας. Οι τάφοι των βασιλέων του Οίκου του Λουζινιάν βρίσκονται εντός αυτού. Το πρώτο κάστρο των Λουζινιάν ανεγέρθηκε στη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ερρίκου Α΄, το 1211. Στις σφραγίδες του βασιλιά και της μητέρας του Αλίκης το 1234, ένα κάστρο με έναν ή δύο πύργους αναπαριστάται μαζί με την επιγραφή "CIVITAS NICOSIE". Το εξώνυμο "Nicosia" έκανε την εμφάνισή του με την άφιξη των Λουζινιάν. Συγκεκριμένα, οι Γαλλόφωνοι Σταυροφόροι είτε αδυνατούσαν, είτε αδιαφορούσαν, να προφέρουν την ονομασία Λευκωσία, προτιμώντας τη χρήση του όρου "Nicosie" ο οποίος μεταφράστηκε στα ιταλικά και έγινε, στη συνέχεια, διεθνώς γνωστός ως "Nicosia".
Το 1374, η Λευκωσία κατελήφθη και λεηλατήθηκε από τους Γενουάτες και το 1426 από τους Μαμελούκους της Αιγύπτου.
Το 1489, όταν η Κύπρος τέθηκε υπό ενετικό έλεγχο, η Λευκωσία αποτέλεσε διοικητικό τους κέντρο και έδρα του Ενετού κυβερνήτη. Ο Ενετός κυβερνήτης έκρινε ως απαραίτητη την οχύρωση όλων των πόλεων της Κύπρου, λόγω της οθωμανικής απειλής. Το 1567, οι Ενετοί ανήγειραν τα νέα τείχη της Λευκωσίας, τα οποία διατηρούνται έως σήμερα σε καλή κατάσταση, γκρεμίζοντας τα παλιά τείχη που είχαν χτιστεί από τους Φράγκους, καθώς και άλλα σημαντικά κτίρια της φραγκικής περιόδου, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλικού Παλατιού, άλλα ιδιωτικά παλάτια και εκκλησίες και μοναστήρια που ανήκαν τόσο σε Ορθοδόξους όσο και σε Λατίνους. Τα νέα τείχη είχαν αστεροειδή σχήμα με έντεκα φρούρια. Ο σχεδιασμός των φρουρίων αυτών ήταν καλύτερος για το πυροβολικό και προσέφερε καλύτερο οπτικό πεδίο για τους αμυνόμενους. Τα τείχη διέθεταν τρεις συνολικά πύλες, στο Βορρά της Πύλη της Κερύνειας, στα δυτικά την Πύλη της Πάφου και στα ανατολικά την Πύλη της Αμμοχώστου. Ο ποταμός Πεδιαίος είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε να περνάει δια μήκος της περιτοιχισμένης ενετικής πόλης. Το 1567, η ροή του εκτράπηκε εντός μίας νεόκτιστης τάφρου για στρατηγικούς λόγους, λόγω της επερχόμενης οθωμανικής επίθεσης.
Οθωμανική και Βρετανική κατοχή
Στις 1 Ιουλίου 1570, οι Οθωμανοί εισέβαλαν στο νησί. Στις 22 Ιουλίου, κι ενώ ο Πιαλέ Πασάς είχε καταλάβει την Πάφο, τη Λεμεσό και την Λάρνακα, βάδισε με τα στρατεύματά του προς τη Λευκωσία και ξεκίνησε την πολιορκία της πόλης. Η πόλη κατάφερε να αντέξει για διάστημα 40 ημερών υπό καθεστώς πολιορκίας προτού καταληφθεί στις 9 Σεπτεμβρίου 1570. Περίπου 20.000 κάτοικοι πέθαναν στη διάρκεια της πολιορκίας και κάθε εκκλησία, δημόσιο κτήριο και παλάτι λεηλατήθηκε. Μετά την πολιορκία της, με τα τείχη της σε κατάσταση ερειπίων, η Λευκωσία αριθμούσε, πλέον, μικρό αριθμό κατοίκων. Οι κυριότερες λατινικές εκκλησίες μετατράπηκαν σε τζαμιά, όπως συνέβη με τη μετατροπή του Καθεδρικού της Αγίας Σοφίας στο Σελιμιγιέ Τζαμί. Από το 1570 όταν και οι Οθωμανοί απέκτησαν τον έλεγχο της Λευκωσίας, η παλαιά κύτη του ποταμού που διέσχιζε την περιτειχισμένη πόλη παρέμεινε ανοιχτή και χρησιμοποιήθηκε ως χώρος ρίψης απορριμάτων, όπου το βρόχινο νερό τη διέσχιζε, κατά διαστήματα, καθαρίζοντάς την.
Η Λευκωσία αποτέλεσε έδρα του Πασά, του Έλληνα Αρχιεπισκόπου, του Δραγομάνου και του Καδή. Όταν ο προσφάτως εγκατεστημένος τουρικός πληθυσμός κατέφθασε, αρχικά εγκαταστάθηκε στα βόρεια της παλαιάς κύτης του ποταμού. Οι Ελληνκύπριοι παρέμεναν συγκεντρωμένοι στα νότια, όπου και η Αρχιεπισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας ανεγέρθηκε. Άλλες εθνικές μειονότητες όπως οι Αρμένιοι και οι Λατίνοι εγκαταστάθηκαν κοντά στη δυτική είσοδο της πόλης, την Πύλη της Πάφου.
Στις 5 Ιουλίου 1878, η διοίκηση του νησιού επισήμως μεταβιβάστηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Στις 31 Ιουλίου 1878, ο Γκάρνετ Γουόλσλι, ο πρώτος Ύπατος Αρμοστής, αφίχθη στην Κύπρο. Άμεσα, εγκατέστησε μία υποτυπώδη μορφή διακυβέρνησης, αποστέλλοντας από έναν αξιωματούχο σε κάθε επαρχία, προκειμένου να επιθεωρήσουν την απόδοση δικαιοσύνης και να συγκεντρώσουν κάθε δυνατή πληροφορία για την περιοχή. Ο Γκάρνετ Γουόλσλι άμεσα προχώρησε στη δημιουργία ενός Ταχυδρομικού Γραφείου στο στρατόπεδό του στο μοναστήρι του Μετοχίου της Μονής Κύκκου, στα περίχωρα της Λευκωσίας. Ο Γκάρνετ Γουόλσλι διέμεινε σε αυτό το "Μοναστηριακό Στρατόπεδο", έως ότου μία προκατασκευασμένη οικία ανεγέρθηκε για τη φιλοξενία του, κοντά στον Στρόβολο, στη θέση του σημερινού Προεδρικού Μεγάρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Κατά την περίοδο της βρετανικής διοίκησης, η Λευκωσία βρισκόταν, ακόμη, περιορισμένη εντός των παλαιών ενετικών τειχών της. Παρά τον σημαντικό αριθμών ιδιωτικών κήπων και την ευρεία παροχή νερού προς προς τις δημόσιες κρήνες μέσω υδραγωγείων, οι δρόμοι παρέμεναν μη ασφαλτοστρωμένοι και αρκετά φαρδιοί μονάχα για ένα φορτωμένο ζώο. Το 1881, σκυροστρωμένοι δρόμοι οι οποίοι διέσχιζαν την πόλη ανοίχτηκαν με στόχο τη σύνδεση με τις κυριότερες οδικές αρτηρίες προς τις παραλιακές πόλεις, ωστόσο κανένας δρόμος δεν ασφαλτοστρώθηκε προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μία σειρά ανοιγμάτων στα ενετικά τείχη έδωσε άμεση πρόσβαση σε περιοχές πέρα των τειχών. Το πρώτο άνοιγμα ανοίχτηκε στην Πύλη της Πάφου το 1879. Το άνοιγμα της Λεμεσού ή της Χατζησσάβα, η σημερινή Πλατεία Ελευθερίας, συνέδεε την πόλη με τα κυβερνητικά γραφεία το 1882. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, τα όρια της πόλης επεκτάθηκαν σε "έναν κύκλο που σχεδιάστηκε σε μία απόσταση πεντακοσίων γιαρδών από το ακρότερο σημείο των προμαχώνων των οχυρώσεων. Ένα άνοιγμα σχεδιάστηκε στο ύψος της Πύλης της Κερύνειας το 1931, καθώς ένα από τα πρώτα λεωφορεία που χρησιμοποιήθηκαν στη Λευκωσία ήταν αρκετά ψηλό ώστε να μπορεί να περάσει μέσα από την παλαιά πύλη. Ακόμη περισσότερα παρομοίου τύπου ανοίγματα στα παλαιά τείχη ακολούθησαν. Στη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, τα χωριά γύρω από τη Λευκωσία άρχισαν να επεκτείνονται. Το 1958, είχαν απορροφηθεί από τα προάστια της πόλης. Μόνον ο Στρόβολος και η Αγλαντζιά κατάφεραν να διατηρήσουν την αυτονομία τους, κυρίως λόγω των δημοσίων εκτάσεων που τα περιτριγύριζαν. Εκείνη την περίοδο, το ιστορικό κέντρο της πόλης είχε γεμίσει από καταστήματα και εργαστήρια."
Το 1955, ένοπλος αγώνας ενάντια στη βρετανική κυριαρχία ξεκίνησε με απώτερο στόχο την ένωση του νησιού με την Ελλάδα, δηλαδή την Ένωση. Του αγώνα αυτού ηγήθηκε η ΕΟΚΑ, ελληνοκυπριακή εθνικιστική παραστρατιωτική αντιστασιακή οργάνωση, ενώ έχαιρε της υποστήριξης της ευρείας πλειοψηφίας των Ελληνοκυπρίων. Η ένωση με την Ελλάδα απέτυχε και, αντιθέτως, η ανεξαρτησία της Κύπρου διακηρύχθηκε το 1960. Στη διάρκεια της περιόδου των συγκρούσεων, η Λευκωσία αποτέλεσε το σκηνικό βίαιων διαδηλώσεων ενάντια στη βρετανική κυριαρχία.
Ανεξαρτησία και διαίρεση
Το 1960, η Λευκωσία έγινε πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κύπρου, ενός κράτους που ιδρύθηκε από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Το 1963, η ελληνοκυπριακή πλευρά πρότεινε τροπολογίες επί του ήδη ισχύοντος Συντάγματος, οι οποίες απορρίφθηκαν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Την επομένη αυτής της κρίσεως, στις 21 Δεκεμβρίου 1963, διακοινοτικές ταραχές ξέσπασαν μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η Λευκωσία, τότε, χωρίστηκε μεταξύ ελληνικών και τουρκικών συνοικιών μέσω της Πράσινης Γραμμής, η οποία πήρε την ονομασία της από το χρώμα του στυλό που χρησιμοποίησε ο αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών για τη χάραξη της γραμμής πάνω στον χάρτη της πόλης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την παύση της συμμετοχής της τουρκοκυπριακής πλευράς στην κυβέρνηση, με περαιτέρω διακοινοτικές ταραχές να ακολουθούν το 1964, με αριθμό Τουρκοκυπρίων κατοίκων να μετακινούνται προς το τουρκικό τμήμα της Λευκωσίας, προκαλώντας σοβαρό ζήτημα υπερπληθυσμού.
Στις 15 Ιουλίου 1974, επιχειρήθηκε πραξικόπημα το οποίο είχε σχεδιάσει η Ελληνική Χούντα των Συνταγματαρχών με στόχο την ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Το πραξικόπημα είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του προέδρου Μακαρίου Γ΄ και την αντικατάστασή του με τον ενωτικό εθνικιστή Νίκο Σαμψών.
Στις 20 Ιουλίου 1974, ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στο νησί, φοβούμενος ότι το πραξικόπημα θα είχε ως αποτέλεσμα την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η εισβολή αυτή έλαβε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Αττίλας και περιελάμβανε δύο φάσεις.
Η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής έλαβε χώρα στις 14 Αυγούστου 1974, όπου ο τουρκικός στρατός προέλασε φτάνοντας να καταλάβει συνολική έκταση της τάξεως του 37% επί της συνολικής έκτασης του κυπριακού εδάφους, συμπεριλαμβανομένου του βόρειου τμήματος της Λευκωσίας, της Κερύνειας και της Αμμοχώστου.
Η εμπόλεμη κατάσταση στην οποία είχε βυθιστεί το νησί, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μείζονος προσφυγικού ζητήματος. Επί συνολικού πληθυσμού της τάξεως των 600.000 κατοίκων, ένας εκτιμώμενος αριθμός 140.000 Ελληνοκυπρίων είχε μείνει άστεγος και κατέφυγε νότια, πέραν της Πράσινης Γραμμής. Την ίδια στιγμή, ένας εκτιμώμενος αριθμός 60.000 Τουρκοκυπρίων παρέμενε στα νότια της Πράσινης Γραμμής, μη γνωρίζοντας τί μέλει γενέσθαι με την περίπτωσή τους.
Στις 23 Απριλίου 2003, το συνοριακό πέρασμα του Λήδρα Παλάς άνοιξε κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής, όπου ήταν και η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο συνέβη μετά το 1974. Αυτή η κίνηση συνοδεύτηκε από την επαναλειτουργία του συνοριακού περάσματος Αγίου Δομετίου/Μετεχάν στις 9 Μαΐου 2003. Στις 3 Απριλίου 2008, το πέρασμα της Οδού Λήδρας επίσης άνοιξε.
Διοίκηση
Ως πρωτεύουσα, η Βόρεια Λευκωσία αποτελεί πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο της Βόρειας Κύπρου. Η Βόρεια Λευκωσία φιλοξενεί τα υπουργεία της Βόρειας Κύπρου. Η πόλη κυβερνάται από τον τουρκικό δήμο Λευκωσίας, ο οποίος αναγνωρίζεται από το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δήμαρχος είναι ο Μεχμέτ Χαρμαντσί του Κοινοτικού Δημοκρατικού Κόμματος (TDP). Ανήλθε στην εξουσία έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2014 με ποσοστό 38% επί του συνόλου των ψήφων, νικώντας τους υποψήφιους δύο μεγάλων κομμάτων, οι οποίοι θεωρούνταν ως οι έχοντες τις περισσότερες πιθανότητες εκλογικής νίκης σύμφωνα με τα τουρκοκυπριακά ΜΜΕ, με αποτέλεσμα η νίκη του να θεωρείται ως έκπληξη. Η οργάνωση του δήμου περιλαμβάνει ένα Δημοτικό Συμβούλιο 22 μελών, το οποίο αποτελείται από 8 συμβούλους προερχόμενους από το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα (CTP), 6 από το Κόμμα Εθνικής Ενότητας (UBP), 6 από το Κοινοτικό Δημοκρατικό Κόμμα, 1 από το Δημοκρατικό Κόμμα (DP-UG) και 1 από το Κόμμα Νέας Κύπρου (YKP).
Δήμαρχοι του Τουρκικού Δήμου Λευκωσίας
Παρακάτω ακολουθεί ο κατάλογος των δημάρχων του Τουρκικού Δήμου Λευκωσίας από την ίδρυσή του το 1958:
Συνοικίες
Η Λευκωσία είναι χωρισμένη σε αριθμό διοικητικών υποδιαιρέσεων γνωστών ως mahalleler (ενικός: mahalle) ή συνοικιών. Καθεμία από αυτές τις συνοικίες έχει ως επικεφαλής έναν muhtar, ο οποίος εκλέγεται από τους κατοίκους σε τοπικές εκλογές. Υπάρχουν συνολικά 25 συνοικίες οι οποίες τελούν υπό τη δικαιοδοσία του τουρκικού δήμου Λευκωσίας, εκ των οποίων οι 12 βρίσκονται εντός της περιτειχισμένης πόλης και οι 13 εκτός των τειχών, ενώ παρακάτω ακολουθεί κατάλογός τους σύμφωνα με τον καταγεγραμμένο πληθυσμό τους κατά τη διάρκεια της απογραφής του 2011:
Η περιτειχισμένη πόλη
Η περιτειχισμένη πόλη της Λευκωσίας έχει ιδιαιτέρως πλούσια ιστορία, πολιτισμό και αρχιτεκτονική. Το βόρειο τμήμα είναι πλουσιότερο σε ιστορικά κτίρια και πολιτισμικά έργα, με τη συνοικία Σελιμιγιέ να διατηρεί αναλλοίωτο τον ιστορικό της χαρακτήρα και ατμόσφαιρα. Το σύνολο της περιτειχισμένης πόλης έχει ανακηρυχθεί ως προστατευόμενη περιοχή από το Τουρκοκυπριακό Τμήμα Αρχαιοτήτων, ενώ 672 κτίρια και τοποθεσίες ιστορικής σημασίας έχουν, επίσης, προστεθεί σε αυτήν.
Στο κέντρο της περιτειχισμένης πόλης βρίσκεται η Πλατεία Ατατούρκ, περισσότερο γνωστή ως Σαράϊονού. Η πλατεία έχει χαρακτηριστεί ως "η καρδιά της Λευκωσίας" και ιστορικά αποτελούσε το πολιτισμικό κέντρο της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με τους επισκεπτόμενους Τούρκους πρωθυπουργούς να δίνουν ομιλίες στον χώρο αυτό πριν και κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στην Κύπρο. Ακόμη και σήμερα αποτελεί τόπο μαζικών συγκεντρώσεων στη διάρκεια πολιτικών εκστρατειών, ενώ φιλοξενεί τα κεντρικά γραφεία του Κόμματος Εθνικής Ενότητας. Στο μέσον της πλατείας ορθώνεται ο Ενετικός Κίονας, περισσότερο γνωστός στους ντόπιους απλώς ως "ο Οβελίσκος" ("Dikiltaş") και συμβολικής αξίας για την κυβέρνηση της χώρας. Ο κίονας μεταφέρθηκε από την αρχαία πόλη της Σαλαμίνας από τους Ενετούς κατά το 1550. Τα οικόσημα έξι ιταλικών οικογενειών ευγενών ακόμη διακρίνονται στη βάση του κίονα, αν και το άγαλμα του λέοντα που βρισκόταν στην κορυφή του έχει, αντικατασταθεί, πλέον, από μία χάλκινη σφαίρα. Στην πλατεία βρισκόταν παλιά το παλάτι των Λουζινιάν, τη θέση του οποίου πήρε το, κατασκευασμένο στη διάρκεια της περιόδου της βρετανικής κυριαρχίας, σημερινό δικαστικό μέγαρο.
Η Λεωφόρος Γκιρνέ συνδέει το Σαραγιονού με την Πύλη της Κερύνειας και την Πλατεία Ινονού, η οποία ευρίσκεται εμπρός της τελευταίας. Η λεωφόρος έχει χαρακτηριστεί ως "το σύμβολο της περιτειχισμένης πόλης", ενώ είναι γεμάτη με αριθμό καταστημάτων και εστιατορίων. Ένα σχέδιο βρισκόταν σε φάση εφαρμογής το 2015 με στόχο την αναδόμηση της περιοχής με καλύτερη κτιριακή διάταξη και ποιότητα, ορατότητα και προσβασιμότητα.
Κοντά στην είσοδο της περιτειχισμένης πόλης, στα δυτικά της Λεωφόρου Γκιρνέ, βρίσκεται η γειτονιά του Σαμανμπαχτσέ, χτισμένη στη διάρκεια του 19ου αιώνα από την κυβέρνηση, ενώ θεωρείται ως το πρώτο δείγμα εργατικών κατοικιών στο νησί. Οι οικίες είναι ομοιόμορφες και συνεχόμενες, ενώ στο κέντρο της γειτονιάς βρίσκεται ένα ιστορικό συντριβάνι. Κατοικήσιμη περιοχή έως σήμερα, η γειτονιά αυτή θεωρείται ως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της κυπριακής κουλτούρας.
Νοτιότερα, δίπλα στο σημείο ελέγχου της Οδού Λήδρας, βρίσκεται η περιοχή Αράστα. Η περιοχή αυτή πεζοδρομήθηκε το 2013 και περιλαμβάνει σειρά ιστορικών οδών καταστημάτων, χαρακτηριστικών της ανατολίτικης παράδοσης με καταστήματα πώλησης παραδοσιακών ειδών, καθώς και εστίασης. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των τουριστών.
Άλλο ένα κεντρικό σημείο της περιτειχισμένης πόλης είναι το Σελιμιγιέ Τζαμί, αρχικά χτισμένο ως ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σοφίας. Το τζαμί αυτό αποτελεί το κατεξοχήν θρησκευτικό κέντρο της Βόρειας Κύπρου. Χτίστηκε μεταξύ του 1209 και του 1228 από τη Λατινική Εκκλησία της Κύπρου, σε γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό αντίστοιχο αυτού των γαλλικών καθεδρικών ναών. Οι κίονές του είναι παλαιότερης ημερομηνίας, καθώς χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή περίοδο, αποτελώντας πιθανή απόδειξη της παρουσίας βυζαντινής εκκλησίας στην ίδια θέση πριν την ανέγερση της νέου καθεδρικού ναού. Αποτελούσε τον τόπο στέψης των προερχόμενων από τον Οίκο των Λουζινιάν βασιλέων, ενώ μετατράπηκε στο μεγαλύτερο τζαμί του νησιού από τους Οθωμανούς το 1571. Παραμένει ως σήμερα, ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης. Δίπλα στο τζαμί βρίσκεται το Μπεντεστέν, μία μεγάλου μεγέθους πρώην εκκλησία σε βυζαντινό και γοτθικό ρυθμό, χτισμένη κατά τον 6ο και τον 14ο αιώνα. Χρησιμοποιήθηκε ως αγορά στη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου. Σήμερα, χρησιμοποιείται ως πολιτισμικό κέντρο, όπου διάφορες πολιτισμικές εκδηλώσεις, όπως συναυλίες και φεστιβάλ λαμβάνουν χώρα. Τα δύο αυτά κτίρια επιβλέπουν μία πλατεία, γνωστή ως Πλατεία Σελιμιγιέ, η οποία, επίσης, φιλοξενεί πολιτισμικές δραστηριότητες, καθώς και ορισμένες χορευτικές εκδηλώσεις. Η Βιβλιοθήκη του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, η οποία φιλοξενεί χειρόγραφα στα τούρκικα, τα αραβικά και τα περσικά, τα οποία χρονολογούνται ηλικίας άνω των 500 ετών και θεωρούνται ως χαρακτηριστικά παραδείγματα καλλιγραφίας, βρίσκεται επίσης επί της Πλατείας Σελιμιγιέ.
Μεταξύ των συνοικιών της παλαιάς πόλης βρίσκονται το Γιενιτσαμί και το Αραμπαχμέτ. Το Γιενιτσαμί φιλοξενεί το Τζαμί του Χαϊντάρ Πασά, το οποίο ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εκκλησία της πόλης πριν από τη μετατροπή της σε τζαμί από τους Οθωμανούς, ενώ με τον γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό της, διαθέτει πλούσια σκαλισμένες πύλες. Η γειτονιά του Αραμπαχμέτ περιλαμβάνει το Αραμπαχμέτ Τζαμί, το οποίο χτίστηκε το 1845.
Μητροπολιτική περιοχή
Πέρα από την περιτειχισμένη πόλη, η Βόρεια Λευκωσία έχει επεκταθεί ώστε να αποτελεί μία μεγάλη πόλη, με μία αστική περιοχή η οποία έχει απορροφήσει την γειτονική πόλη του Κιόνελι και το πρώην χωριό του Χαμίτκιοϊ τα οποία αποτελούν, πλέον, μέρος του τουρκικού δήμου Λευκωσίας. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Βόρειας Λευκωσίας εξ'ορισμού περιλαμβάνει και την περιοχή της Μιας Μηλιάς, η οποία, επίσης, θεωρείται ως μέρος της αστικής περιοχής της πόλης, καθώς βρίσκεται εντός της περιοχής αρμοδιότητας του Τουρκικού Δήμου Λευκωσίας, τον δήμο του Γερόλακκου και το Κανλίκιοϊ το οποίο βρίσκεται στην περιοχή αρμοδιότητας του δήμου του Κιόνελι, τοποθεσία προς την κατεύθυνση της οποίας έχει προβλεφθεί πως θα επεκταθεί η Βόρεια Λευκωσία. Η μητροπολιτική περιοχή είναι μεγέθους 165,2 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Οι συνοικίες της Λευκωσίας που βρίσκονται πέρα των τειχών είναι πιο ευρύχωρες από την περιτειχισμένη πόλη, με φαρδύτερους δρόμους και κόμβους. Οι περιοχές αυτές χαρακτηρίζονται από τις πολυόροφες πολυκατοικίες από σκυρόδεμα. Στα προάστια της πόλης, έχει κατασκευαστεί σημαντικός αριθμός επαύλεων που ανήκουν στη μεσαία και την ανώτερη τάξη. Οι Τουρκοκύπριοι που προέρχονται από τη μεσαία και την ανώτερη τάξη έχουν εγκαταλείψει την περιτειχισμένη πόλη, προκειμένου να εγκατασταθούν σε περιοχές όπως το Κιουτσούκ Καϊμακλί και το Χαμίτκιοϊ, οι οποίες γνώρισαν, ως αποτέλεσμα, ανάλογη οικονομική ανάπτυξη και ανάλογη αύξηση στην εμπορική δραστηριότητα. Καθώς η πόλη άρχισε να επεκτείνεται πέρα του περιτειχισμένου της τμήματος, μεγάλες και επιβλητικές οικίες χτίστηκαν στις περιοχές του Κιοσκλουτσιφτλίκ και του Τσαγλαγιάν, οι οποίες, σήμερα, χαρακτηρίζουν τις προαναφερθείσες συνοικίες. Η συνοικία της Νεάπολης, σχεδιάστηκε από τη βρετανική αποικιακή διοίκηση στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, με απώτερο στόχο την ελάττωση των αποστάσεων και την εύνοια της υγιούς κοινωνικής αλληλεπίδρασης, ενώ θεωρείται έως σήμερα εξαιρετικό παράδειγμα πολεοδομικού σχεδιασμού στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Μονοπήγαδο Θεσσαλονίκης
Το Μονοπήγαδο είναι χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μονοπήγαδο βρίσκεται στα νοτιοανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής, στους πρόποδες του όρους Κάλαυρος σε υψόμετρο 410 μέτρα. Απέχει περίπου 39 χλμ. νοτιοανατολικά από την Θεσσαλονίκη και 22 χλμ. βόρεια από τη Θέρμη (έδρα του δήμου) ενώ βόρεια είναι τα Βασιλικά, δυτικά ο Άγιος Αντώνιος και νοτιοανατολικά η Κρήνη. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο γι΄αυτό και το χωριό χαρακτηρίζεται ως αμιγώς ποντιακός οικισμός. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία ενώ από τα προϊόντα που παράγουν φημίζονται για το σκληρό σιτάρι, τα όσπρια, τα αμπέλια (καλομάτι και μαυροτράγανο) και τα βιολογικά βότανα. Στο χωριό υπάρχει σύγχρονο οινοποιείο, οικοτεχνία βιολογικών βοτάνων καθώς και αγροτουριστικό συγκρότημα με την ονομασία “ΠΕΡΕΚ - Γυναικών Παραδοσιακές Γεύσεις”. Το παλιό σχολείο έχει μετατραπεί σε Λαογραφικό Μουσείο το οποίο στεγάζει εκθέματα της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς των Ποντίων.
Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα Τσελή ή Τσεγίδες και έτσι καταγράφηκε στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κρήνης. Το 1928 με το ΦΕΚ 346Α - 04/10/1926 μετονομάστηκε σε Μονοπήγαδο. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τον Άγιο Αντώνιο αποτελούν την κοινότητα Αγίου Αντωνίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βασιλικών του δήμου Θέρμης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 227 κατοίκους.
Κατάλογος αστέρων του Αετού
Πηγές
* Α
Σαλτουκίδες
Οι Σαλτουκίδες (Αγγλικά: Saltukids, Τουρκικά: Saltuklu Beyliği) ήταν δυναστεία κυβερνητών ενός μπεηλικιού της Ανατολίας που ιδρύθηκε μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ με κέντρο το Ερζερούμ. Οι Σαλτουκίδες κυβέρνησαν την περίοδο 1071 έως 1202. Το μπεηλίκι ιδρύθηκε από τον εμίρη Αμπούλ Κάσιμ Σαλτούκ, έναν Τουρκομάνο διοικητή του σουλτάνου των Μεγάλων Σελτζούκων Αλπ Αρσλάν. Το μπεηλίκι αυτό έδωσε συχνές μάχες με το Βασίλειο της Γεωργίας για την ηγεμονία της περιοχής του Καρς. Το κέντρο του μπεηλικιού, το Ερζερούμ, είχε καταληφθεί από τους Βυζαντινούς στα 1077 με 1079, ενώ επίσης πολιορκήθηκε από τον Γεωργιανό βασιλιά Γεώργιο Γ΄ το 1184. Στο απόγειό του, το μπεηλίκι περιελάμβανε τις σημερινές επαρχίες Ερζερούμ και Μπαϋμπούρτ, επίσης τα εδάφη ανατολικά της πόλης Ερζιντζάν, το μεγαλύτερο τμήμα της επαρχίας Καρς, καθώς και τα εδάφη βόρεια των επαρχιών Αγρί και Μους.
Αναλυτικότερα, το 1071, οι Σελτζούκοι νίκησαν τους Βυζαντινούς στη μάχη του Μαντζικέρτ. Οι Σελτζούκοι ανέθεσαν κατόπιν στον Αμπούλ Κάσιμ Σαλτούκ την κατάκτηση της Ανατολίας. Αυτός κατέκτησε την αρμενική πόλη Θεοδοσιούπολη και ο σουλτάνος των Μεγάλων Σελτζούκων Αλπ Αρσλάν τον όρισε μπέη για να κυβερνήσει την περιοχή. Το 1080, η δυναστεία έκανε το Ερζερούμ (πρώην Θεοδοσιούπολη) πρωτεύουσά της. Το 1086, όταν πέθανε ο σουλτάνος του Ρουμ, Σουλεϊμάν, ο Αμπούλ Κάσιμ εξάσκησε το ρόλο του αντιβασιλέα μέχρι την ενηλικίωση του νέου σουλτάνου του Ρουμ, Κιλίτζ Αρσλάν Α΄. Ο τελευταίος βρισκόταν υπό αιχμαλωσία από τον Τουτούς, ιδρυτή της δυναστείας των Σελτζουκιδών στη Συρία. Ο Τουτούς ηττήθηκε από τους Βυζαντινούς, και έτσι διασώθηκε η δυναστεία των Σελτζούκων του Ρουμ. Με το θάνατο του σουλτάνου των Μεγάλων Σελτζούκων Μαλίκ Σαχ Α΄ το 1092, ο Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ έγινε σουλτάνος του Ρουμ (μετά το θάνατο του πατέρα του, Σουλεϊμάν, το 1086, ο Κιλίτζ Αρσλάν έγινε όμηρος του Τουτούς και κατόπιν του σουλτάνου Μαλίκ Σαχ, αλλά απελευθερώθηκε όταν ο Μαλίκ Σαχ πέθανε). Το 1110, ο δευτερότοκος γιος του Κιλίτζ Αρσλάν, Μαλίκ Σαχ (συνονόματος του αποθανόντος σουλτάνου των Μεγάλων Σελτζούκων), τον διαδέχθηκε στο θρόνο του Σουλτανάτου του Ρουμ, αλλά βρέθηκε σε διαμάχη με τα αδέλφια του που εποφθαλμιούσαν την εξουσία του. Ο Αμπούλ Κάσιμ Σαλτούκ, υποτελής έως τότε των Σελτζούκων, επωφελούμενος από τις διαμάχες των τελευταίων, ανακήρυξε την ανεξαρτησία του. Ο γιος του Άλι τον διαδέχθηκε το 1103. Κατέκτησε το Καρς και ενδυνάμωσε τη θέση του. Αυτός και οι διάδοχοί του πήραν τον τίτλο του μάλικ (βασιλιάς). Ο γιος του Άλι και διάδοχός του, Ιζζ αντ-Ντιν Σαλτούκ, τον διαδέχθηκε μετά το 1123. Με τον Ιζζ αντ-Ντιν Σαλτούκ η δυναστεία έφτασε στο απόγειο της δύναμής της. Ο Ιζζ αντ-Ντιν πολέμησε ενάντια στους Γεωργιανούς, και το 1153 αιχμαλωτίστηκε. Για να κερδίσει την ελευθερία του, συγκέντρωσε λύτρα 10.000 δηναρίων, τα οποία κατέβαλε με τη βοήθεια άλλων Τούρκων μπέηδων. Ο Ιζζ αντ-Ντιν είχε μια γυναίκα συγγενή, κόρη ή αδελφή, που παντρεύτηκε τον σάχη της Αρμενίας με έδρα την πόλη Αχλάτ, Νάσιρ αντ-Ντιν Σοκμέν Β΄.
Η δυναστεία των Σαλτουκιδών είναι αξιοσημείωτη για το γεγονός ότι μια γυναίκα, η Μελικέ Μαμά Χατούν, κυβέρνησε το μπεηλίκι για περίπου εννέα χρόνια, την περίοδο 1191-1200. Αργότερα, όταν άρχισε να αναζητεί σύζυγο στην αριστοκρατία των Μαμελούκων, ανετράπη από τους υποτελείς της μπέηδες (κυβερνήτες περιοχών του κράτους της) και αντικαταστάθηκε με το γιο της, Μαλίκ Σαχ. Η Μαμά Χατούν ανήγειρε ένα εντυπωσιακό καραβανσεράι στην πόλη Μαμαχατούν (η πόλη ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της), και όπου ακόμη υπάρχει το μαυσωλείο της. Γενικώς, οι μπέηδες των Σαλτουκιδών άφησαν σημαντικά έργα αρχιτεκτονικής, ιδίως στο Ερζερούμ και το Μαμαχατούν (σημερινό Τερτζάν στην επαρχία Ερζιντζάν της Τουρκίας).
Ο τελευταίος ηγέτης των Σαλτουκιδών, Αλαεντίν Μουχάμμαντ, ανατράπηκε και φυλακίστηκε από τον σουλτάνο του Ρουμ, Σουλεϊμάν Β΄, κατά τη διάρκεια της επιδρομής του τελευταίου στη Γεωργία το 1202, οπότε και τα εδάφη των Σαλτουκιδών προσαρτήθηκαν στο Σουλτανάτο του Ρουμ.
Κατηγορία:Τουρκικά κράτη και εδάφη
Ληλάντιο πεδίο
Το Ληλάντιο πεδίο είναι προσχωσιγενής πεδιάδα στην κεντρική Εύβοια, ανατολικά της Χαλκίδας. Έχει έκταση περίπου 40 τετραγωνικά χιλιόμετρα και τη διαρρέει ο ποταμός Λήλας. Η πεδιάδα βρέχεται από τον νότιο ευβοϊκό κόλπο και ένα μικρό μέρος της από το βόρειο. Η πεδιάδα είναι πολύ εύφορη, γνωστή για την καλλιέργεια του αμπελιού. Παρ' όλ' αυτά, τις τελευταίες δεκαετίες, η αγροτική χρήση των Ληλαντίων πεδίων έχει δώσει σε μεγάλο βαθμό τη θέση της στην οικιστική ανάπτυξη και στην εκμετάλλευση του χώματος για την κατασκευή κεραμιδιών. Διοικητικά, τα όρια της πεδιάδας σχεδόν ταυτίζονται με τα όρια του πρώην δήμου Ληλαντίων, ο οποίος ανήκει μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Χαλκιδέων.
Ιστορία
Η περιοχή συνέχισε να κατοικείται κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών και Ενετικών χρόνων. Από την Ενετοκρατία χρονολογούνται οι δύο πύργοι του Μύτικα και ο πύργος του Βασιλικού, όπως και το κάστρο πάνω από τα Φύλλα, το οποίο κατασκεύασε ο Ιταλός τυχοδιώκτης Λικάριο, ο οποίος κατέλαβε για λογαριασμό των Βυζαντινών μεγάλο μέρος της Εύβοιας τον 13ο αιώνα. Το 1470 το Ληλάντιο πεδίο, όπως και η υπόλοιπη Εύβοια, πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών και από το 1830 είναι τμήμα της ανεξάρτητης Ελλάδας. Από το χωριό Φύλλα καταγόταν ο Ανδρέας Μιαούλης, ναύαρχος του ελληνικού στόλου κατά την επανάσταση του 1821.
Παραπομπές
κατηγορία:Πεδιάδες της Ελλάδας κατηγορία:Νομός Εύβοιας
Άρνολντ Τόινμπι
Ήταν ο πρώτος κάτοχος της Έδρας Κοραή στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου, αλλά αναγκάσθηκε να παραιτηθεί κατηγορούμενος για φιλοτουρκική προπαγάνδα στη διαμάχη Ελλάδας και Τουρκίας που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή και τη δημιουργία της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Ο Τόινμπι προέρχονταν από οικογένεια διανοουμέων Βρετανών αστών. Πραγματοποίησε κλασικές σπουδές στο Κολέγιο Γουίντσεστερ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1907–1911) και για μικρό διάστημα μαθήτευσε στη Βρετανική Σχολή Αθηνών (1911–1912).
Το 1912 άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το 1915 προσελήφθη στο Τμήμα Πολιτικών Πληροφοριών του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών (Φόρεϊν Όφις). Το 1919 συμμετείχε στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού ως μέλος της βρετανικής αντιπροσωπείας, και την ίδια χρονιά εκλέχθηκε πρώτος κάτοχος της Έδρας Κοραή στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου (Κινγκς Κόλετζ).