cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Χριστόφορος Γιουργάνιστας
Γενικά στοιχεία
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1971 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Γιουργανίστης. Το 1974 έγινε σε αυτόν μεταφορά της κοινοτικής έδρας από τη Γιουργάνιστα η οποία τελικά το 1991 καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στον Άγιο Χριστόφορο. Αργότερα υπήχθη στον Δήμο Μολοσσών, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Γιουργάνιστας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μολοσσών του Δήμου Ζίτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Τριστάν Κορμπιέρ
Ο Εντουάρ Ζοασίμ Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière, 18 Ιουλίου 1845 – 1 Μαρτίου 1875), γνωστός ως Τριστάν Κορμπιέρ (Tristan Corbière) ήταν Γάλλος ποιητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1845 στο οίκημα Coat-Congar στο Μορλαί (Φινιστέρ), από το γάμο του Εντουάρ Κορμπιέρ και της Ανζελίκ Ασπασί Πυγιό, οι οποίοι είχαν διαφορά 33 χρόνια: κατά τη γέννησή του, ο πατέρας του ήταν 52 ετών και η μητέρα του 19.
left|thumb|Τ. Κορμπιέρ Αφού πέρασε τα παιδικά του χρόνια χωρίς προβλήματα στο οίκημα ντυ Λοναί, ο Κορμπιέρ στάλθηκε στα 14 του χρόνια με επίδομα στο Αυτοκρατορικό Λύκειο του Σεν Μπριέ. Την εποχή αυτή υποφέρει από ρευματική αρθρίτιδα, που θα τον κυριεύσει στιγματίζοντας την ύπαρξή του και θα τον κάνει να μιλήσει για τον εαυτό του. Καθώς η κατάσταση της υγείας του χειροτερεύει, ο Κορμπιέρ οφείλει εγκαταλείψει την επόμενη χρονιά το Σεν Μπριέ για να συναντήσει το θείο του, γιατρό στο επάγγελμα, εγκατεστημένο στην Ναντ. Εισέρχεται στο Λύκειο της Ναντς με την ιδιότητα του εξωτερικού μαθητή. Δυο χρόνια αργότερα, η κατάσταση της υγείας του τον υποχρεώνει να διακόψει τις σπουδές του. Αρχίζει λοιπόν περιθωριακή ζωή· ταξιδεύει στη Νότια Γαλλία, όπου διαβάζει τα έργα του Βίκτωρ Ουγκώ, του Μπωντλαίρ και του ντε Μυσέ. Εγκαθίσταται στο Ροσκόφ, σε σπίτι που ανήκει στους γονείς του. Οι κάτοικοι του χωριού του δίνουν το ψευδώνυμο «Ankou», το φάντασμα δηλαδή του θανάτου, κατ' αναλογία της ισχνότητας και του διαλυμένου βαδίσματός του. Του αρέσει να ανοίγεται στη θάλασσα με τη βάρκα του, τον Négrier (τίτλος του πιο φημισμένου μυθιστορήματος του πατέρα του) και να αφήνεται σε ορισμένες εκφράσεις εκκεντρικότητας. Τη μια μέρα διασκεδάζει μεταμφιεζόμενος σε κατάδικο, γυναίκα ή ζητιάνο, την άλλη ξυρίζοντας τα φρύδια του ή ακόμη περισσότερο, καθώς βρίσκεται για επίσκεψη στη Ρώμη, να σέρνει με λουρί ένα γουρούνι μεταμφιεσμένο σε επίσκοπο κατά την πανήγυρη για τον πάπα. Έτσι ξοδεύει τις μέρες του, ώσπου συναντιέται με μία μικρή Παριζιάνα ηθοποιό την οποία ο Κορμπιέρ αρέσκεται να αποκαλεί Μαρσέλ, αντί για το πραγματικό της όνομα Αρμίντα Ζοζεφίνα Κουτσιάνι· αυτή γίνεται και η μούσα του.
Εγκαταλείποντας το κανονικό του όνομα, Εντουάρ Ζοασίμ, για να επωμιστεί εκείνο το πιο υποδωλητικό του Τριστάνου (Tristan Corbière: triste en corps bière: θλίψη πτώματος σε φέρετρο), δημοσιεύει το 1873 τη μοναδική του ποιητική συλλογή Οι κίτρινες αγάπες, η οποία παραμένει στο περιθώριο. Ο Κορμπιέρ, ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε καθόλου όσο ζούσε, θα γίνει γνωστός μετά το θάνατό του λόγω του Βερλαίν, ο οποίος του αφιερώνει ένα κεφάλαιο από το δοκίμιό του Οι καταραμένοι ποιητές (Les Poètes maudits, 1883).
Ο Κορμπιέρ πέθανε στο Μορλαί την 1 Μαρτίου του 1875. Δεν είχε ακόμη κλείσει τα 30 και δεν είχε γνωρίσει παρά μια ζωή γεμάτη απομόνωση, σύντομη και ταλαίπωρη, συνεχώς καθηλωμένος από αρρώστια, άτυχος στον έρωτα, προσκολλημένος σε ένα πάθος μοναδικό και αποκρουστικό· αναμφίβολα, μεταφορικά, η θάλασσα ήταν η πραγματική του σύζυγος. Ο χρόνος αποκατέστησε τον ποιητή στο φως, και το ταλέντο του έγινε γνωστό, ακόμη κι αργά.
Το προσωνύμιο Κίτρινες αγάπες, από τη μοναδική του συλλογή, δόθηκε στην παλιά δημόσια βιβλιοθήκη στο Μορλαί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Αγορίτσα Κοκκίνου
Η Αγορίτσα Κοκκίνου (γενν. το 1938 στα Μεσοχώρα Τρικκάλων) υπήρξε τρεις φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο από το 1960 ως το 1962, ως αθλήτρια του Πανιωνίου, στον ακοντισμό, ενώ είχε διακρίσεις και στη σφαιροβολία.
Βιογραφικό
Η Κοκκίνου έγινε γνωστή στον αθλητισμό τη σεζόν 1956-57, όταν εισήθλε στην Ε.Α.Σ.Α. Προηγουμένως είχε διακριθεί σε μαθητικούς αγώνες σε τοπικό επίπεδο, ως μαθήτρια του Γυμνασίου Έδεσσας. Με την ΕΑΣΑ μετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1957, στο οποίο τεμάτισε στη 17η θέση με χρόνο 6.58.0 (1500μ). Την πρώτη αυτή περίοδο, ως νεάνιδα, ασχολιόταν με ποικιλία αγωνισμάτων, όπως: άλμα εις ύψος (με επίδοση 1,25), άλμα εις μήκος (επίδοση 4,27), σφαίρα (επίδοση 9,74), ακόντιο (επίδ. 30,20) και είχε μικροεπιτυχίες στους διασυλλογικούς αγώνες νεανίδων.
Οι επιδόσεις της είχαν ως αποτέλεσμα την κλήση της στην προεθνική ομάδα γυναικών και στην ένταξή της στην δυνατή τότε ομάδα στίβου του Πανιωνίου, στην οποία προπονητής ήταν ο Ηλίας Μισαηλίδης. Υπό την καθοδήγησή του ειδικεύτηκε στις ρίψεις και εξελίχθηκε σε πρωταγωνίστρια. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1958 πήρε το πρώτο της μετάλλιο, ασημένιο, στο ακόντιο με 31,40, ενώ τερμάτισε 5η στο ύψος με 1,25 (ίδιο ύψος με τη 2η) και 6η στη σφαίρα με 8,77, προσφέροντας οκτώ βαθμούς στο σύλλογό της, οποίος κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1959 ήταν τρίτη στο ακόντιο με 30,30 και 4η στη σφαίρα με 9,68. Δοκίμασε την τύχη της και στη δισκοβολία χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία (επίδοση: 24,03 το 1961).
Στη συνέχεια η βελτίωσή της υπήρξε εντυπωσιακή. Τον επόμενο χρόνο 1960 κατέκτησε τον πανελλήνιο τίτλο στο ακόντιο με βολή 35,51, κάτι που επανέλαβε άλλες δύο χρονιές: το 1961 με 36,24 και το 1962 με 33,44. Την τριετία 1959-1962 υπήρξε σταθερά μέλος της εθνικής ομάδας στίβου γυναικών, με την οποία μετείχε στους βαλκανικούς αγώνες και σε διεθνείς συναντήσεις, όπως στους Ελληνο-τουρκικούς αγώνες του 1962, στους οποίους αναδείχθηκε νικήτρια με 33,98.
Στη συνέχεια, όπως πολλές αθλήτριες της εποχής εκείνης σταμάτησε τον πρωταθλητισμό για βιοποριστικούς και οικογενειακούς λόγους. To 1964 τη βρίσκουμε να διδάσκει στο Κεμπέκ του Καναδά ελληνικούς χορούς σε Έλληνες ομογενείς.
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Σύμβαση της Χαλέπας
Η Σύμβαση αυτή υπήρξε προϊόν της διεθνούς Συνθήκης του Βερολίνου που συνομολογήθηκε τρεις μήνες πριν, στις 13 Ιουλίου του 1878 στο Βερολίνο μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Ρωσίας, Ιταλίας αφενός, και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφετέρου,  κατά την οποία η τελευταία υποχρεώνονταν να εισάγει «διοικητικές μεταρρυθμίσεις» σε όσες επαρχίες της Ευρωπαϊκής Τουρκίας υπήρχε ισχυρό χριστιανικό στοιχείο.
Αναλυτικά
Με βάση την παραπάνω συνθήκη και με την μεσολάβηση της Αγγλίας, προκειμένου να επέλθει ειρήνευση στη Κρήτη, ένεκα της κρίσης που είχε ξεσπάσει από το 1875 και συνεχίζονταν, κατέφθασαν στη νήσο κατ΄ εντολή του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ ο στρατηγός Μουχτάρ Πασάς συνοδευόμενος από τον Σελίμ Εφέντη όπου σε συνεννόηση με τον διορισμένο τότε πρώτο Έλληνα Βαλή της Κρήτης Κωστάκη Αδοσίδη Πασά ήλθαν σε επαφή με τους εκπροσώπους της Επαναστατικής Συνέλευσης για την εξέταση της κατάστασης και τη συνομολόγηση σχετικής διμερούς συμφωνίας στο πνεύμα των επιβαλλομένων μεταρρυθμίσεων.
Έτσι στις 15 Οκτωβρίου του 1878 στην οικία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δημοσιογράφου και πολιτικού (παππού του σύγχρονου πολιτικού) που βρίσκονταν στη συνοικία Χαλέπα των Χανίων συνομολογήθηκε η  εν λόγω σύμβαση συνέχεια της οποίας εκδόθηκε τελικά νέο φιρμάνι με το οποίο εισαχθήκανε οι συμφωνημένες  «μεταρρυθμίσεις» στον Οργανικό Νόμο του 1868. Τα σημαντικότερα, "επτά σημεία" αυτών των μεταρρυθμίσεων ήταν: Τέλος σημειώνονταν ότι οι διατάξεις αυτών των μεταρρυθμίσεων υπερίσχυαν όπου συγκρούονταν με άλλες κείμενες διατάξεις (φιρμάνια), ή ακόμα και με άρθρα του συντάγματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Συμβαλλόμενοι
Τη σύμβαση αυτή προσυπόγραψαν εκ μέρους του Σουλτάνου οι παραπάνω αναφερόμενοι εκπρόσωποί του, εκ μέρους δε της Επαναστατικής Συνέλευσης η ενδεκαμελής Επαναστατική Επιτροπή που τη συγκροτούσαν οι: Αντώνιος Μιχελιδάκης, (πρόεδρος της επιτροπής), Γρηγ. Παπαδοπετράκης, Κ. Βολουδάκης, Κ. Μητσοτάκης, Ι. Σφακιανάκης, Χαρ. Ασκούτσης, Στυλ. Σταυρούδης, Αντ. Σήφακας, Κυρ. Χατζηδάκης, Α. Μενεγίδης και Ζ. Θειακάκης,.
Παρατηρήσεις
Η Σύμβαση της Χαλέπας είχε μεγάλη ιστορική σημασία αφού με την συνομολόγησή της η Κρήτη γινόταν πλέον αυτόνομη πολιτεία.
Η Σύμβαση αυτή αν και τερμάτιζε όλα τα επαναστατικά κινήματα που είχαν εκδηλωθεί από το 1868 και νεότερα και ειδικά της περιόδου 1875-1878, δεν τηρήθηκε απόλυτα με συνέπεια ν΄ ακολουθήσουν νεότερες εξεγέρσεις, ειδικότερα μετά το 1889 όπου και ανεστάλη, με συνέπεια να ξεσπάσει η Κρητική Επανάσταση (1895-1898) που είχε ως επακόλουθο αφενός τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και αφετέρου την οριστική επίλυση της αυτονομίας της Κρήτης και την ίδρυση της Κρητικής Πολιτείας (1898).
Τελικά η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα έγινε πραγματικότητα πολύ αργότερα, στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο με επίσημη τελετή της έπαρσης της ελληνικής σημαίας παρουσία του Βασιλέως Κωνσταντίνου του Α΄ και του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ε. Βενιζέλου.
Πηγές
Κατηγορία:1878 Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη Κατηγορία:Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία των Χανίων Κατηγορία:19ος αιώνας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Αυτονομία
Κατάλογος πολιτειών των ΗΠΑ ανά ρυθμό αύξησης πληθυσμού
[[File:US states by population change.svg|thumb|350px|Χάρτης μεταβολής πληθυσμού στις πολιτείες των ΗΠΑ μεταξύ Ιουλίου 2007 και Ιουλίου 2008. Υπόμνημα:
{{legend|#afe9af|<0,5%}} {{legend|#87de87|<0,75%}} {{legend|#5fd35f|<1,0%}} {{legend|#37c837|<1,25%}}
{{legend|#2ca02c|<1,5%}} {{legend|#217821|<1,75%}} {{legend|#165016|<2,0%}} {{legend|#0b280b|>2,0%}} ]] Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κατάλογο των πολιτειών των Ηνωμένων Πολιτειών κατά εκτίμηση που ποσοστού μεταβολής του πληθυσμού από τον Απρίλιο του 2010 έως τον Ιούλιο του 2011, σύμφωνα με τους πιο πρόσφατους διαθέσιμους υπολογισμούς από την Στατιστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Census Bureau).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημογραφία των Ηνωμένων Πολιτειών Πληθυσμος ρυθμος αυξησης
Σιάν
Η Σιάν (κινέζικα: 西安, πιν-γιν: Xī'ān, Χσι'αν) είναι πόλη στην βόρεια-κεντρική Κίνα, πρωτεύουσα της επαρχίας Σαανσί. Η πόλη σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει πληθυσμό 8.467.837 κατοίκους, ενώ ο αστικός πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 6.501.200 κατοίκους, ο 12ος μεγαλύτερος στη Κίνα. Η μητροπολιτική περιοχή της Σιάν έχει 7.168.005 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη στο νότιο άκρο της πεδιάδας Λοές, στη νότια όχθη του ποταμού Βέι.
Η Σιάν είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Κίνας, με περισσότερα από 3.100 χρόνια ιστορίας, και μία από τις σημαντικότερες. Η πόλη ήταν γνωστή μέχρι τη δυναστεία Μινγκ ως Τσανγκάν. Αποτέλεσε μία από τις τέσσερις μεγάλες πρωτεύουσες της Κίνας επί σειρά δυναστειών, συμπεριλαμβανομένων των Τσιν, Χαν, Σούι και Τανγκ και σημαντικό εμπορικό κέντρο. Η Σιάν είναι το ανατολικό άκρο του δρόμου του μεταξιού και κοντά στη Σιάν βρίσκεται ο στρατός από τερακότα του αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ. Σήμερα είναι μια από τις μεγαλύτερες και πιο βιομηχανιοποιημένες πόλεις της Κίνας και συνεχίζει να αναπτύσεται με γρήγορους ρυθμούς. Η πόλη είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός λόγω των ιστορικών μνημείων της και διαθέτει περισσότερα από 30 πανεπιστήμια και κολλέγια.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Σιάν έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Λουισάνα Λοπιλάτο
Η Λουισάνα Λορελέυ Λοπιλάτο δε λα Τόρρε  (ισπανικά: Luisana Loreley Lopilato de la Torre, γενν. 18 Μαΐου 1987) είναι Αργεντίνα ηθοποιός, μοντέλο και πρώην τραγουδίστρια. Είναι ευρύτερα γνωστή από τους ρόλους της στις σειρές "Chiquititas", "Rebelde Way", "Alma Pirata", "Casados con Hijos" και "Atraccion x4". Υπήρξε επίσης μέλος του μουσικού συγκροτήματος Erreway από το 2002 έως το 2004.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα της στην ηλικία των 5 ετών ως μοντέλο, καθώς έπαιζε και σε τηλεοπτικές διαφημίσεις. Έπειτα, έκανε ένα πέρασμα στο Chiquititas του 1997. Έπαιξε τον πρώτο μεγαλύτερο ρόλο της στην σειρά  Mi Familia es un dibujo (Η οικογένειά μου είναι ένα σχέδιο) το 1998, ενώ κατά τη διάρκεια αυτή συνέχισε να δουλεύει ως παιδί-μοντέλο. Το 1999, επιλέχτηκε για να παίξει τη Λουισάνα Μάσσα στο Τσικιτίτας, μια δημοφιλής τηλεοπτική σειρά που δημιουργήθηκε απ' την Κρις Μορένα.
Η Λοπιλάτο υπέγραψε σύμβαση με την Κρις Μορένα Γκρουπ, και έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ Chiquititas soundtracks - Chiqutitias Vol. 5 (2000), Chiqutitias Vol. 6 (2000), Chiquititas Vol. 6 (2001) και Chiquititas: Rincón de Luz (Τσικιτίτας: Η Γωνιά του Φωτός) (2001). Είναι ο ρόλος της Λουισάνα Μάσα στο Chiquititas, la historia (Τσικιτίτας, Η ιστορία), μια εκπομπή μίνι-σειρά του 2001, και στο Chiquititas: Rincón de Luz (Τσικιτίτας: Η Γωνιά του Φωτός}, και στο Τσικιτίτας spin-off ταινία του 2001 . Το 2000, εμφανίστηκε επίσης στην ταινία Un Amor en Moises Ville (Μια Αγάπη στο Μοισές Βίλ).
Το 2002, η Λουισάνα πήρε το ρόλο της "Μία Κολούτσι" το 2002-03 στην τηλεοπτική σειρά Ανυπότακτες Καρδιές, που δημιουργήθηκε από την Κρις Μορένα. Αυτή μαζί με την Καμίλα Μπορδονάμπα, το Φελίπε Κολόμπο και τον Μπενχαμίν Ρόχας, διαμόρφωσαν μια ποπ ροκ μπάντα, τους Erreway. Οι Erreway κυκλοφορήσαν τρία άλμπουμ - Señales (Σημάδια) (2002), Tiempo (Χρόνος) (2003) και Memoria (Μνήμη) (2004) - τα οποία πουλήθηκαν σε περισσότερα από 5 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως. Señales και Tiempo έγιναν πλατινένια στην Αργεντινή (Señales έγινε δυο φορές πλατινένιο), ενώ το Memoria έγινε χρυσό το 2004 στην ταινία Erreway: 4 Caminos (Erreway:4 Δρόμοι) που ήταν μια επιτυχία box-office. Οι Erreway, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία σε πολλές χώρες αλλά τελικά επισήμως διαλύθηκαν το 2005, όμως, όταν βγήκε El Disco de Rebelde Way (Η Ντίσκο από τις Ανυπότακτες Καρδιές) το 2006 ανακοίνωσαν την επανένωση. Το 2007 ανακοινώθηκε ότι η Λουισάνα έφυγε απ' τους Erreway (αν και συμπεριλαμβανόταν στους υπόλοιπους δίσκους/συλλογές του group μέχρι και το 2007) και ότι τα υπόλοιπα μέλη θα έχουν μια περιοδεία στην Ισπανία ως τρίο. Επιβεβαιώθηκε επίσης ότι η Λουισάνα θα ηχογραφούσε ένα σόλο άλμπουμ, καθώς και ότι είχε υπογράψει με την Universal Music Group.
Η Λουισάνα απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα στη Λατινική Αμερική, την Ισπανία, την Ελλάδα και το Ισραήλ μετά απ' τις Ανυπότακτες Καρδιές. Έλαβε πολλές μεταγενέστερες προτάσεις και κατέληξε να υπογράψει με την Pol-Ka Productions, με την οποίο έκανε δύο σειρές, Los Secretos de Papá (Τα μυστικά του μπαμπά) και Los Pensionados (Οι Συνταξιούχοι). Το 2005 η Λουισάνα εμφανίστηκε στο Casados con Hijos (Παντρεμένος με παιδιά), την αργεντίνικη εκδοχή του Married...with Children. Επαιξε το ρολο της Πάολα Αρχέντο, ένας χαρακτήρας που αρχικά παιζεται απ' την Κριστίνα Άπλγκεϊτ. Ήταν υποψήφια στα Βραβεια Μαρτίν Φιέρο για τον καλύτερο δεύτερο γυναικείο ρόλο. Για μια ακόμη φορά συνεργάστηκε με την Κρις Μορένα στο Alma Pirata (Πειρατική Ψυχή), με συμπρωταγωνιστή τον Μπενχαμίν Ρόχας, τον Μαριάνο Μαρτίνες, την Ισαμπέλ Μασέδο και τον Νικολάς Βάσκες.
Το 2007, η Λουισάνα ήταν οικοδέσποινα στα Βραβεία MTV Λατινικής Αμερικής και στα Βραβεία Λάτιν MTV, με την πρώην Μις Κολομβία Βάλερι Ντομίνγκες. Ήταν υποψήφια στα βραβεία ACE καλύτερης ηθοποιού για το ρόλο της στη θεατρική παράσταση Arlequín, και στα Βραβεία Μαρτίν Φιέρο ήταν υποψήφια στην τηλεοπτική κωμωδία El Capo. Το Gente ονομασε τη Λοπιλάτο "Το Πρόσωπο της Χρονιάς». Η Λοπιλάτο παράλληλα με τον Ροδρίγο Γκονσάλες και τη Σαμπρίνα Γκαρσιαρένα επαιξε το 2008 στη σειρα Encandilados (Θαμπωμένος), φτιαγμένη ειδικά για κινητά τηλέφωνα, καθώς επίσης και στη θεατρική παράσταση La Cenicienta (Η Σταχτοπούτα) με το Ροδρίγο Γκιράο Ντίας. Από το 2008 έως το 2009, πήρε το ρόλο μαζι με το Γκαμπριέλ Γκόιτι, το Ροδρίγο Γκιράο Ντίας, την Καμίλα Μπορδονάμπα, τον Ελίας Βινιόλες και τον αδελφός της Νταρίο Λοπιλάτο στη σειρά Atracción x4 (Έλξη X4).
Το 2009, η Λοπιλάτο μαζί με το Νικολάς Καμπρέ και την Χιμένα Ακάρδι έπαιξε στην ταινία Papá por un Día (Μπαμπάς για μια μέρα). Έδωσε τη φωνή της στην ταινία κινούμενων σχεδίων, Plumíferos (Ελεύθερα Πουλιά), η οποία ολοκληρώθηκε το 2008, κυκλοφόρησε τελικά το Φεβρουάριο του 2010. Η Λοπιλάτο το 2010 έπαιξε στην σειρά Alguien que me quiera (Κάποιος που αγαπάει).
Η Λοπιλάτο απόκτησε μεγάλη δημοτικότητα την περίοδο του Ανυπότακτες Καρδιές κι εμφανίστηκε σε πάνω από 50 έξώφυλλα, με τη συπρωταγωνίστρια της Κατερίν Φουλόπ, κέρδισε συγκρίσεις κι από τότε έχει γίνει μοντέλο (άλλωστε ήταν και μικρή) για πολλές μάρκες, μόνη της ή μαζί με τους Erreway. Έχει συμμετάσχει σε διαφημίσεις κι έχει γίνει το μοντέλο σ' επώνυμες εταιρείες όπως 47 Street, Promesse, Gottex, Bubbaloo, John Foos, Pent Ten, Rebelde Way underwears, Kukuloco, Motor Oil Underwears for Juniors, Ripley S.A., Sugus Combinados, BlackBerry, Coca-Cola, Axe, Keff, McDonald's, Gillette, L'Oreal Elvive, Marcela Koury, Vitamina, Alberto V5, Nazaria Zapatos, Ona Saez Jeans, Último κ.ά.
Προσωπική ζωή
Από το 2004 έως το 2006 ήταν σε σχέση με τον ηθοποιό Μαριάνο Μαρτίνεζ. Έπειτα, για τρία χρόνια υπήρξε ζευγάρι με τον αντισφαιριστή Χουάν Μόνακο (2006-2009).
Το 2009 αρραβωνιάστηκε με τον Καναδό τραγουδιστή Μάικλ Μπουμπλέ και στις 31 Μαρτίου 2011 παντρεύτηκαν στην Αργεντινή. Έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά: τον Νώα Λούϊς Εδουάρδο (γενν. 27 Αυγούστου 2013), τον Ελάϊας Ντάρειο Ντεμέτριο (γενν. 21 Ιανουαρίου 2016), την Βίδα Άμπερ Μπεατρίς (γενν. 25 Ιουλίου 2018) και την Σιέλο Γιόλι Ρόουζ (γενν. 20 Αυγούστου 2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αργεντινοί μοντέλα Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές
Ναός Αγίου Νικολάου του Ορφανού
Ο Ναός Αγίου Νικολάου του Ορφανού είναι παλαιό βυζαντινό καθολικό μονής της Θεσσαλονίκης και μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, κτισμένο στις αρχές του 14ου αιώνα. Βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία της Άνω πόλης, εντός των τειχών, μεταξύ των οδών Ηροδότου και Αποστόλου Παύλου. Το όνομα του ναού, Ορφανός ή των Ορφανών, συναντάται για πρώτη φορά σε πηγές του 17ου και 18ου αιώνα και ταυτίζεται με τον άγνωστο κτήτορα του μνημείου που ανήκε στην οικογένεια των Ορφανών ή στη λειτουργία ορφανοτροφείου στο χώρο της μονής, είτε αποδίδεται στην ιδιότητα του Αγίου Νικολάου ως προστάτη των χηρών και των ορφανών. Ως ιδρυτής του ναού έχει προταθεί από τους ερευνητές ο Νίκων Σκουτέριος Καπανδρίτης Ορφανός, καθώς και ο κράλης της Σερβίας Μιλούτιν που λόγω του γάμου του με την πριγκήπισσα Σιμωνίδα είχε στενούς δεσμούς με τη Θεσσαλονίκη.
thumb|150px|left|Το φιλί του Ιούδα Στη σημερινή του μορφή ο ναός είναι μια μονόχωρη ξυλόστεγη βασιλική με περίστωο στις τρεις πλευρές, στεγασμένη με δίρριχτη στέγη στον κεντρικό χώρο. Από τις τοιχογραφίες του, η ανέγερση του μνημείο τοποθετείται στα πλαίσια της δεκαετίας 1310-1320. Η μονή συνέχισε να λειτουργεί καθ' όλη τη διάρκεια της Οθωμανοκρατίας. Ο ιδιαίτερα πλούσιος τοιχογραφικός διάκοσμος ήρθε στο φως το 1957-1960, κατά τη διάρκεια εργασιών στο μνημείο, και αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της ζωγραφικής της παλαιολόγειας αναγέννησης. Ο δημιουργός τους πιθανώς είναι ο ίδιος με αυτόν των τοιχογραφιών της Μονής Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος το 1314. Μια από τις ενδιαφέρουσες απεικονίσεις, η οποία μάλλον έγινε κατά παραγελλία, είναι η ζωή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη όπου ο Άγιος με ένα μαχαιράκι βγάζει το αγκάθι από το πόδι του λιονταριού.
Η μονή συνέχισε να λειτουργεί ακόμη και κατά την Τουρκοκρατία. Οι τοιχογραφίες καθαρίστηκαν από το σοβά που είχαν ρίξει οι Οθωμανοί μεταξύ 1957 και 1960 κατά τη διάρκεια έργων ανακαίνισης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης Νικολαου του Ορφανου Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Νικόλαο
Ο Άνθρωπος από την Μασσαλία
Ο Άνθρωπος από την Μασσαλία (Πρωτότυπος τίτλος: The Marseille Contact) είναι ένα αστυνομικό θρίλερ ταινία Γαλλο-Βρετανικής παραγωγής του 1970 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Πάρις και σενάριο Τζουντ Μπερνάρντ. Πρωταγωνιστούν οι Άντονι Κουίν, Μάικλ Κέιν και Τζέιμς Μέισον.
Η ταινία βασίζεται εν μέρει στον περίφημο Γαλλικό Σύνδεσμο που είδε το φως της δημοσιότητας στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και αφορούσε το έμποριο ηρωίνης που γινόταν από την Άπω Ανατολή προς την Ευρώπη, αλλά κυρίως προς τις Ηνωμένες Πολιτείες με ενδιαμέση στάση την Μασσαλία, όπου υπήρχαν παράνομα εργαστήριο επεξεργασίας της ηρωίνης.
Πλοκή
Ο Ντερέ καταφέρνει να μπει στο σπίτι του Μπρισάρ, μέσω της κόρης του Λουσιέν, η οποία θα τον προσκάλεσει μετά από έναν αγώνα με τα αυτοκίνητα τους που έκαναν σε μια δύσκολη διαδρομή. Σύντομα όμως η ταυτότητά του Ντερέ ως επαγγελματία δολοφόνου ανακαλύπτεται μέσω ενός διεφθαρμένου πράκτορα της διώξης ναρκωτικών, με τον Μπρισάρ να αποφασίζει να τον βγάλει από την μέση στελνόντας τον σε μια στημένη παραλαβή φορτίου ηρωίνης, όπου θα υπάρξει ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία.
Ο Βεντούρα θα μάθει για το φορτίο ηρωίνης που προκείται να φτάσει και πηγαίνει στη Μασσαλία για να συναντηθεί με τον Ντερέ, ο οποίος κατορθώνει να ξεφύγει από την παγίδα που του έστησε ο Μπρισάρ και μαζί πηγαίνουν στον τόπο όπου ο Μπρισάρ επρόκειτο να παραλάβει το φορτίο ναρκωτικών για να τον σκοτώσουν. Εκεί διαπιστώνουν ότι ο επιθεωρητής Μπριάκ εργάζεται για τον Μπρισάρ και θα προσπάθησει να σκοτώσει αυτός για να κλέψει το φορτίο, αλλά θα αποτύχει καθώς οι άντρες που έχουν ακροβολιστεί στη περιοχή τον σώζουν εγκαίρως, όπου στη συνέχεια θα ανταλλάξουν πυρά με τον Βεντούρα και τον Ντερέ, ο οποίος τραυματίζεται και αργότερα πεθαίνει.
Ο Βεντούρα για να εκδικηθεί τον θάνατο του φίλου του, πηγαίνει στο φιλανθρωπικό γκαλά που διοργάνωσε ο Μπρισάρ την ίδια μέρα για να καλύψει την συμπλοκή που υπήρξε νωρίτερα και τον σκοτώνει κατά τη διάρκεια ενός χορού και στη συνέχεια φεύγει και εξαφανίζεται.
Υποδοχή
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 75%, με βάση 2 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Πάρις Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μασσαλία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Μασσαλία
Ζωή
μικρογραφία|350x350εσ|Φυτική βλάστηση στα [[Όρη Ρουβενζόρι της Ουγκάντα ]] Η ζωή είναι το χαρακτηριστικό που διακρίνει τα φυσικά σώματα που διαθέτουν βιολογικές διεργασίες, όπως κυτταρική επικοινωνία και μηχανισμούς αυτοσυντήρησης, από αυτά που δεν έχουν, είτε επειδή οι λειτουργίες αυτές έχουν διακοπεί (έχουν πεθάνει), είτε επειδή δεν τις είχαν ποτέ και θεωρούνται άψυχα. Υπάρχει ποικιλία μορφών ζωής, όπως φυτά, ζώα, μύκητες, πρώτιστα, αρχαία, και βακτήρια. Τα κριτήρια ταξινόμησης δεν είναι πάντα ευδιάκριτα και ίσως αναφέρονται σε ιούς, ιοειδή, ή ενδεχόμενη συνθετική ζωή ως "ζωντανά". Η βιολογία είναι η επιστήμη που ασχολείται με τη μελέτη της ζωής. αριστερά|μικρογραφία|Διάφορες μορφές ζωής Ο ορισμός της ζωής είναι αμφιλεγόμενος. Ο σημερινός ορισμός είναι ότι οι οργανισμοί είναι ανοικτά συστήματα που διατηρούν ομοιόσταση, αποτελούνται από κύτταρα, έχουν ένα κύκλο ζωής, μεταβολίζουν, αναπτύσσονται,  προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους, αποκρίνονται σε ερεθίσματα, αναπαράγονται και εξελίσσονται. Επιπλέον, προτείνονται αρκετοί βιολογικοί ορισμοί για οριακές περιπτώσεις της ζωής, όπως είναι οι ιοί και τα ιοειδή. Ιστορικά, υπήρξαν πολλές προσπάθειες ορισμού της "ζωής" μέσω πεπαλαιωμένων εννοιών όπως η οδική δύναμη, ο υλομορφισμός, η αυτόματη γένεση και ο βιταλισμός, που διαψεύστηκαν από τις βιολογικές ανακαλύψεις. Η Αβιογένεση περιγράφει τη φυσική διαδικασία με την οποία προκύπτει ζωή από άβια ύλη, όπως απλές οργανικές ενώσεις. Κοινές ιδιότητες όλων των οργανισμών είναι η ανάγκη για ορισμένα βασικά χημικά στοιχεία που είναι απαραίτητα για τις βιοχημικές λειτουργίες.
Η ζωή στη Γη πρωτομφανίστηκε πριν από 4,28 δισεκατομμύρια χρόνια, λίγο μετά τον σχηματισμό των ωκεανών πριν από 4,41 δισεκατομμύρια χρόνια και μετά το σχηματισμό της Γης πρίν από 4,54 δισ. χρόνια. Η σημερινή ζωή στη Γη ίσως προήλθε από έναν κόσμο βασισμένο στο RNA, αλλά ούτε αυτός ήταν ο πρώτος. Ο μηχανισμός με τον οποίο ξεκίνησε η ζωή στη Γη είναι άγνωστος, αν και έχει διατυπωθεί πληθώρα υποθέσεων και έχουν διενεργηθεί πειράματα όπως το Πείραμα Miller–Urey. Οι αρχαιότερες γνωστές μορφές ζωής είναι μικροαπολιθώματα βακτηρίων. Σε Αυστραλικούς βράχους 3,45 δισ. ετών βρέθηκαν μικροοργανισμοί. Το 2016 οι επιστήμονες ανακοίνωσαν συνολικά 355 γονίδια που πιστεύεται ότι προήλθαν από τον τελευταίο καθολικό κοινό πρόγονο (LUCA) όλων των ζωντανών οργανισμών, και ήταν ήδη πολύπλοκος οργανισμός και όχι το πρώτο ζωντανό πλάσμα.
Από τις αρχέγονες αρχές, η ζωή στη Γη έχει αλλάξει περιβάλλον σε γεωλογική κλίμακα του χρόνου. Για να επιβιώσει στα περισσότερα οικοσυστήματα, η ζωή πρέπει να προσαρμοστεί σε ένα εύρος συνθηκών. Ορισμένοι μικροοργανισμοί, που ονομάζονται ακραιόφιλοι, ευδοκιμούν σε φυσικά ή γεωχημικά ακραία περιβάλλοντα που είναι επιβλαβή για τις άλλες ζωές στη Γη. Ο Αριστοτέλης ήταν ο πρώτος που ταξινόμησε οργανισμούς. Αργότερα, ο Κάρολος Λινναίος εισήγαγε το σύστημα της διωνυμικής ονοματολογίας για την ταξινόμηση των ειδών. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν νέες ομάδες και κατηγορίες ζωής, όπως τα κύτταρα και οι μικροοργανισμοί, και αναθεωρήθηκε η δομή των σχέσεων μεταξύ των ζωντανών οργανισμών. Το κύτταρο θεωρείται η δομική και λειτουργική μονάδα της ζωής. Υπάρχουν δύο είδη κυττάρων, τα προκαρυωτικά και τα ευκαρυωτικά, εκ των οποίων και τα δύο αποτελούνται από κυτταρόπλασμα περικλεισμένο μέσα σε μεμβράνη και περιέχουν πολλά βιομόρια όπως πρωτεΐνες και νουκλεϊκά οξέα. Τα κύτταρα αναπαράγονται με διαδικασία κυτταρικής διαίρεσης, με την οποία το αρχικό κύτταρο διαιρείται σε δύο ή περισσότερα θυγατρικά κύτταρα.
Επί του παρόντος υπάρχουν γνώσεις για τη ζωή στη Γη, αλλά η ζωή δεν περιορίζεται εδώ και πολλοί επιστήμονες πιθανολογούν την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Η τεχνητή ζωή είναι μια προσομοίωση σε υπολογιστή ή ανθρωπογενής ανακατασκευή μίας ζωντανής κατάστασης, που χρησιμοποιείται για να εξεταστούν τα συστήματα που διέπουν τη φυσική ζωή. Ο θάνατος είναι η οριστική παύση όλων των βιολογικών λειτουργιών που συντηρούν έναν οργανισμό, και επομένως, πρόκειται για το τέλος της ζωής του. Η Εξαφάνιση είναι η διαδικασία με την οποία μια ολόκληρη ταξινομική ομάδα ή υποομάδα είδών σταδιακά παύει να υπάρχει. Τα απολιθώματα είναι τα διατηρημένα λείψανα ή ίχνη οργανισμών.
Ορισμοί
Ο ορισμός της ζωής πάντα ήταν μια πρόκληση για τους επιστήμονες και φιλόσοφους που πρότειναν πληθώρα διατυπώσεων. Εν μέρει επειδή η ζωή είναι μια διαδικασία και όχι μια ουσία. Περιπλέκεται από την έλλειψη γνώσεων για τα χαρακτηριστικά των ζωντανών οντοτήτων που αν υπάρχουν αναπτύχθηκαν εκτός της Γης. Οι φιλοσοφικοί ορισμοί της ζωής, δυσκολεύονται εξίσου στη διάκριση των ζωντανών πλασμάτων από τα άβια. Οι νομικοί ορισμοί της ζωής περιλαμβάνουν περιγραφές και συζητήσεις, και εστιάζονται στις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να ανακηρυχτεί ένας άνθρωπος νεκρός, και οι νομικές επιπτώσεις αυτής της απόφασης.
Βιολογία
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Τα χαρακτηριστικά της ζωής
Εφόσον δεν υπάρχει αδιαμφισβήτητος ορισμός της ζωής, οι περισσότεροι σημερινοί βιολογικοί ορισμοί είναι περιγραφικοί. Η ζωή θεωρείται ως χαρακτηριστικό κάποιου που συντηρείται, συνεχίζει ή ενισχύει την ύπαρξή του στο δεδομένο περιβάλλον. Γενικά διαθέτει και παρουσιάζει τις εξής ιδιότητες:
Όλες οι φυσιολογικές λειτουργίες έχουν υποκείμενες φυσικές και χημικές βάσεις, μηχανισμούς ρύθμισης και ελέγχου που είναι απαραίτητοι για τη διατήρηση της ζωής.
Εναλλακτικοί ορισμοί
Από φυσική άποψη, τα ζωντανά όντα είναι θερμοδυναμικά συστήματα με οργανωμένη μοριακή δομή που μπορεί να αναπαράγεται και να εξελίσσεται όπως απαιτείται για επιβίωση. Θερμοδυναμικά, η ζωή έχει περιγραφεί ως ένα ανοιχτό σύστημα που χρησιμοποιεί διαβαθμίσεις του περιβάλλοντός ενώ δημιουργεί ατελή αντίγραφά της. Συνεπώς η ζωή είναι ένα αυτόνομο χημικό σύστημα ικανό να διέλθει Δαρβινική εξέλιξη. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα αυτού του ορισμού είναι ότι διακρίνει τη ζωή περισσότερο βάσει της εξελικτικής διαδικασίας παρά από τη χημική σύνθεση.
Ιοί
δεξιά|μικρογραφία|[[Αδενοϊός|Αδενοϊό ς, όπως φαίνεται στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο]] Το αν ένας ιός πρέπει να θεωρείται ζωντανός ή όχι είναι θέμα συζητήσεων. Θεωρούνται μάλλον απλά αντιγραφείς παρά ως μορφές ζωής. Έχουν περιγραφεί ως "ζωικά οριακοί οργανισμοί ", επειδή διαθέτουν γονίδια, εξελίσσονται μέσω της φυσικής επιλογής, και αναπαράγονται δημιουργώντας πολλά αντίγραφα του εαυτού τους με αυτο-συγκρότηση. Ωστόσο, οι ιοί δεν μεταβολίζουν και απαιτούν ένα κύτταρο ξενιστή για την παραγωγή μορίων. Η αυτοσυγκρότηση των ιών μέσα σε κύτταρα ξενιστές περιπλέκει τη μελέτη για την προέλευση της ζωής, εφόσον στηρίζει την υπόθεση ότι η ζωή ίσως ξεκίνησε ως αυτο-συγκροτούμενα οργανικά μόρια.
Βιοφυσική
Ο ορισμός της ζωής μπορεί να βασίζεται σε χημικά συστήματα και επιδιώκεται να περιλαμβάνει τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμό φαινομένων. Για τους Βιοφυσικούς τα ζωντανά πλάσματα λειτουργούν ως αρνητική εντροπία. Συνοπτικά οι ζωϊκές διεργασίες μπορούν να θεωρηθούν ως μια καθυστέρηση στην αυθόρμητη διάχυση ή διασπορά της εσωτερικής ενέργειας των βιολογικών μορίων προς πιο δυναμικά μικροκράτη. Αναλυτικά, σύμφωνα με φυσικούς όπως οι Τζον Μπέρναλ, Έρβιν Σρέντιγκερ, Γιουτζίν Γουίγκνερ και Τζον Άβερυ, η ζωή περιλαμβάνεται σε μία κατηγορία φαινομένων που αποτελούν ανοιχτά ή συνεχή συστήματα και μπορούν να ελαττώσουν την εσωτερική εντροπία καταναλώνοντας ουσίες ή ελεύθερη ενέργεια που προσλαμβάνεται από το περιβάλλον και στη συνέχεια απορρίπτεται σε υποβαθμισμένη μορφή.
Θεωρίες των έμβιων συστημάτων
Τα έμβια συστήματα είναι ανοικτά αυτο-οργανωμένα ζωντανά πλάσματα που αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους. Τα συστήματα συντηρούνται με ροές πληροφοριών, ενέργειας και ύλης.
Για αρκετούς επιστήμονες η θεωρία των έμβιων συστημάτων χρειάζεται για να εξηγηθεί η φύση της ζωής. Τόσο γενική θεωρία θα προκύψει από τις οικολογικές και βιολογικές επιστήμες και θα επιδιώκει να χαρτογραφήσει τις γενικές αρχές που διέπουν τις λειτουργίες των έμβιων συστημάτων. Αντί να εξετάζει τα φαινόμενα κατόπιν ανάλυσης στα συστατικά τους, διερευνά τα φαινόμενα από την άποψη των δυναμικών πρότυπων σχέσεων που έχουν οι οργανισμοί με τα περιβάλλοντά τους.
Η υπόθεση της Γαίας
Η ιδέα ότι η Γη είναι ζωντανή συναντάται στη φιλοσοφία και τη θρησκεία, αλλά η πρώτη επιστημονική συζήτηση περί του θέματος ήταν του Σκοτσέζου επιστήμονα Τζέιμς Χάτον. Το 1785 υποστήριξε ότι η Γη ήταν ένας υπερ-οργανισμός και πρέπει να εξετάζεται από τη φυσιολογία. Ο Χάτον θεωρείται ο πατέρας της γεωλογίας, αλλά η ιδέα της ζωντανής Γης ξεχάστηκε κατόπιν αναγωγισμού τον 19ο αιώνα. Περί το 1960, η υπόθεση της Γαίας του επιστήμονα Τζέιμς Λάβλοκ,  θεωρεί ότι η ζωή στη Γη λειτουργεί ως ένας ενιαίος οργανισμός που επιλέγει και συντηρεί τις περιβαλλοντικές συνθήκες όπως απαιτείται για την επιβίωσή του. Η υπόθεση θεμελίωσε τις σύγχρονες επιστήμες Γήινων συστημάτων.
Αδυναμία κλασματοποίησης
To 1978 ο Αμερικάνος βιολόγος Τζέημς Γκριερ Μιλερ παρουσίασε μία γενική θεωρία ζωντανών συστημάτων που εξηγούσε τη φύση της ζωής. Ο Ρόμπερτ Ρόσεν (1991) επί αυτής βασισμένος όρισε ένα στοιχείο του συστήματος ως "οργανωτική μονάδα: ένα λειτουργικό μέρος, με ορισμένη σχέση μεταξύ του όλου και μέρους." Με συνδυασμό από αρχικές έννοιες, ανέπτυξε τη "σχετική θεωρία των συστημάτων" που επιδιώκει να εξηγήσει τις ιδιαίτερες ιδιότητες της ζωής. Συγκεκριμένα, αναγνώρισε την "αδυναμία κλασματοποίησης των στοιχείων ενός οργανισμού", ως βασική διαφορά μεταξύ των ζωντανών συστημάτων και των "βιολογικών μηχανών."
Η ζωή ως ιδιότητα των οικοσυστημάτων
Η συστηματική άποψη της ζωής θεωρεί τις περιβαλλοντικές και βιολογικές ροές ως "αμοιβαία επηρεαζόμενες" και η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον είναι εξίσου σημαντική για την κατανόηση της ζωής και των οικοσυστημάτων. Όπως εξηγεί ο Χάρολντ Τζ. Μόροβιτζ (1992), η ζωή είναι ιδιότητα ενός οικολογικού σύστηματος και όχι απλά ένας μόνος οργανισμός ή είδος. Υποστηρίζει ότι ο οικοσυστηματικός ορισμός της ζωής είναι προτιμότερος από έναν αυστηρά βιοχημικό ή φυσικό. Ο Ρόμπερτ Ουλάνοβιτζ (2009) τόνισε την αμοιβαιότητα ως το κλειδί για την κατανόηση της συστηματικής, τακτικής συμπεριφοράς της ζωής και των οικοσυστημάτων.
Δαρβίνεια δυναμική
Έχει υποστηριχθεί ότι η εξέλιξη της τάξης των ζωντανών και ορισμένων φυσικών συστημάτων ακολουθεί μία κοινή βασική αρχή που ονομάστηκε Δαρβίνεια δυναμική. Διατυπώθηκε έχοντας υπόψη του τρόπου διαμόρφωσης της μακροσκοπικής τάξης ενός απλού μη-βιολογικού συστήματος όταν απομακρύνεται από τη θερμοδυναμική ισορροπία του, και στη συνέχεια επέκτεινε τη θεωρία στο σύντομο τρόπο αντιγραφής των RNA μορίων. Οι βασικές αρχές για τις διεργασίες ήταν παρόμοιες για τους δύο τύπους συστημάτων.
Λειτουργική Θεωρία
Η συστηματική λειτουργική θεωρία προτείνει ότι "η ζωή είναι ένας γενικός όρος για την παρουσία των διαμερισμάτων που βρίσκονται στους οργανισμούς το τυπικό διαμέρισμα είναι μια μεμβράνη και ένα αυτοκαταλυτικό σύνολο που βρίσκεται στο κύτταρο" και ότι οργανισμός είναι οποιοδήποτε σύστημα με οργάνωση που τυπικά λειτουργεί όπως το πρότυπο της θεωρίας. Η ζωή μπορεί να παρουσιαστεί ως ένα δίκτυο κατώτερων αρνητικών ανατροφοδοτήσεων των ρυθμιστικών μηχανισμών που υπακούν σε μια ανώτερη θετική ανατροφοδότηση όπως διαμορφώθηκε από της δυνατότητες επέκτασης και αναπαραγωγής.
Νοσοκομείο Υγεία
Το Νοσοκομείο Υγεία ιδρύθηκε το 1970 από μια ομάδα Ελλήνων ιατρών, με στόχο τη δημιουργία ενός προτύπου για τη χώρα ιδιωτικού νοσοκομείου. Είναι το πρώτο μεγάλο ιδιωτικό νοσηλευτικό ίδρυμα που λειτούργησε στην Ελλάδα και το νοσοκομείο αυτό είναι μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές νοσοκομειακές μονάδες της χώρας. Το Υγεία αποτελεί το νοσοκομείο στο οποίο πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στην Ελλάδα, αντιμετωπίστηκε το πρώτο κρούσμα AIDS, έγινε η πρώτη στην Ευρώπη εμφύτευση ραδιενεργών κόκκων σε καρκίνο του προστάτη, ενώ το Μάιο του 1989 στο νοσοκομείο έλαβε χώρα επιτυχής διαχωρισμός Σιαμαίων. Το 2013 βραβεύτηκε ως ο καλύτερος εργοδότης στην Ευρώπη στον διαγωνισμό European Business Awards 2012/2013.
Νοσοκομειακό υλικό
Το Υγεία διαθέτει την καλύτερη τεχνολογία στα ιατρικά υλικά και στις μονάδες για τα σημερινά δεδομένα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα
Ρόμαν ο Σιναΐτης
ο Ρόμαν (Ρωμανός) ο Σιναΐτης (σερβικά: Роман Синаит) είναι άγιος της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας. Έζησε στο δεύτερο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα και λίγα γνωστά για τη ζωή του.
Ο Ρόμαν ήταν μοναχός στο όρος Σινά και ήρθε στη Σερβία κατά τη βασιλεία του πρίγιπα Λάζαρ. Τα λείψανα του σήμερα βρίσκονται στη Μονή του Αγίου Ρόμαν κοντά στο Πόζαρετς.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Σερβία του Μοράβα
Όθων Μπολεσλαβόβιτς
Ο Όθων, πολων. Otto (1000 - 1033) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας των Πολωνών.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπολέσλαφ Α΄ τού γενναίου πρώτου βασιλιά της Πολωνίας και της τρίτης συζύγου του Εμνίλντα της Λουσατίας, κόρης τού Ντομπρομίρ πρίγκιπα των Σλάβων της Λουσατίας.
Έλαβε το όνομα τού Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας, που μάλλον ήταν ανάδοχός του. Ήταν παρών κατά τον τέταρτο γάμο τού πατέρα του στο Τσιτσάνι με την Όντα των Εκκαρτιδών, κόρη τού Έκκαρτ Α΄ μαργράβου τού Μάισσεν. Ο Όθων είχε αμφιθαλή αδελφό τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ. Ο πατέρας του από πρότερο γάμο είχε πρωτότοκο γιο τον Μπέζπρυμ.
Το 1025 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Όθων περίμενε να λάβει ένα μέρος της πατρικής κληρονομίας κατά το Σλαβικό έθος. Αλλά η Πολωνία είχε γίνει βασίλειο και δεν μπορούσε να διαιρεθεί. Τον Μπολέσλαφ Α΄, όταν γεννήθηκε ο Μπέζπρυμ από τη Γιούντιτ, την έδιωξε και εξαίρεσε τον Μπέζπρυμ από τη διαδοχή, έτσι όταν το 1025 απεβίωσε τον διαδέχθηκε ο Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ.
Αυτός ανάγκασε τους αδελφούς του να φύγουν από τη χώρα. Ο Όθων πήγε στη Γερμανία, ίσως στην Αυλή της αδελφής του Ρεγκελίντας στο Μάισσεν. Ο Μπέζπρυμ κάλεσε τη Γερμανία και το Κίεβο να τον βοηθήσουν, που με τον στρατό τους επιτέθηκαν το 1031 στην Πολωνία και εκτόπισαν τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ, ο οποίος διέφυγε στη Βοημία. Τότε την εξουσία ανέλαβε ο Μπέζπρυμ, ως δούκας υποτελής στη Γερμανία. Ο Όθων μάλλον θα μνησικάκησε και θα προσέγγισε τον Μιέσκο Β΄. Το 1032 ο Μπέζπρυμ δολοφονήθηκε, πιθανόν από συνωμοσία οργανωμένη από τους ετεροθαλείς αδελφούς του.
Το 1032 στο Μέρσεμπουργκ ο Κορράδος Β΄ της Γερμανίας διαίρεσε τη χώρα μεταξύ τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ, τού Όθωνα και τού εξαδέλφου τους Ντύτρυκ· δεν γνωρίζουμε, πώς ακριβώς μοιράστηκε η Πολωνία. Το 1033 απεβίωσε από φυσικά αίτια ή σκοτώθηκε από τους υποτελείς του βαρόνους. Το σημείο ταφής του είναι άγνωστο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Νίκος Κατσαλίδας
Ο Νίκος Κατσαλίδας (αλβ: Niko Kacalidha, Άνω Λεσινίτσα, 1949) είναι Έλληνας λογοτέχνης και μεταφραστής.
Σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κατσαλίδας γεννήθηκε το 1949 στο χωριό Άνω Λεσινίτσα των Αγίων Σαράντα της Αλβανίας από οικογένεια Ελλήνων. Πατέρας του ήταν ο λαογράφος Γρηγόρης Κατσαλίδας, ο οποίος υπέστη διώξεις κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Μπεράτι όπου γνώρισε τον Ισμαήλ Κανταρέ με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά και στη συνέχεια σπούδασε φιλολογία στο πανεπιστήμιο των Τιράνων. Υπηρέτησε ως καθηγητής φιλολογίας και μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος διετέλεσε λογοτεχνικός συντάκτης σε έντυπα της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας. Αργότερα εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα.
Παρουσία στη λογοτεχνία
Ο Κατσαλίδας θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους και παραγωγικότερους λογοτέχνες της ελληνικής μειονότητας με έργο που περιλαμβάνει ποιήματα, δοκίμια και πεζά και που απευθύνεται τόσο στο ελληνικό όσο και στο αλβανικό κοινό. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με ποιήματα γραμμένα στα αλβανικά ενώ κατά τα επόμενα χρόνια έγγραψε και στην ελληνική γλώσσα. Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται τριάντα ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα και μια συλλογή διηγημάτων. Παράλληλα θεωρείται σημαντικός μεταφραστής καθώς έχει μεταφράσει στα αλβανικά, έργα λογοτεχνών όπως ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, η Δημουλά, ο Μόντης, ο Κουμανταρέας, ο Εγγονόπουλος κλπ.
Για την προσφορά του στα γράμματα έχει τιμηθεί με το βαλκανικό βραβείο "Αίμος" (Σόφια, 2001) και με την "Ασημένια πένα" του Υπουργείου Πολιτισμού της Αλβανίας ενώ το 2012 έλαβε από τον πρόεδρο της Αλβανικής Δημοκρατίας, Μπαμίρ Τόπι τον τίτλο του "Μεγάλου καλλιτέχνη". Ο Κατσαλίδας αποτελεί μέλος διαφόρων λογοτεχνικών ενώσεων και σωματείων.
Πολιτική
Ο Κατσαλίδας υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ελληνικής μειονοτικής οργάνωσης "Ομόνοια". Την περίοδο 2001/2002 διετέλεσε, έπειτα από πρόταση της Ομόνοιας και του ΚΕΑΔ, υπουργός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενώ από το 2004 ως το 2008 υπηρέτησε ως διπλωμάτης και μορφωτικός σύμβουλος στην αλβανική πρεσβεία της Αθήνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές Κατηγορία:Αλβανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Λογισμικό συστήματος
Λογισμικό Σύστημα: Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται όλα τα προγράμματα που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της λειτουργίας του υπολογιστή και τη δημιουργία και εκτέλεση των προγραμμάτων εφαρμογών. Αυτά τα τμήματα λογισμικού είναι συνήθως τα παρακάτω: Το βασικότερο Λογισμικό της κατηγορίας αυτής είναι το Λειτουργικό Σύστημα.
De Havilland Don
Το de Havilland DH.93 Don ήταν βρετανικό μονοκινητήριο εκπαιδευτικό αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων το οποίο αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1930 από την εταιρεία de Havilland.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Don σχεδιάστηκε για να καλύψει την απαίτηση Τ.6/36 του Υπουργείου Αεροπορίας, η οποία αφορούσε στην δημιουργία μονοκινητήριου αεροσκάφους που θα χρησιμοποιούνταν στην εκπαίδευση πιλότων, ασυρματιστών και πολυβολητών. Για την εκπαίδευση των τελευταίων προστέθηκε στο πίσω μέρος της ατράκτου πυργίσκος πολυβόλων. Εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος κάθονταν ο ένας δίπλα στον άλλο εμπρός, ενώ πίσω τους ήταν οι θέση για τον ασυρματιστή και τον πολυβολητή.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το πρωτότυπο (L2387) πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 18 Ιουνίου 1937 και εν συνεχεία μεταφέρθηκε στην βάση της RAF στο Martlesham Heath για την επίσημη αξιολόγησή του. Κατά την διάρκεια των δοκιμών προστέθηκε επιπλέον εξοπλισμός με συνέπεια να αυξηθεί και το βάρος. Σε μία προσπάθεια να μειωθεί ξανά το βάρος αφαιρέθηκε ο πυργίσκος των πολυβόλων. Επίσης τοποθετήθηκαν μικρά βοηθητικά πτερύγια (αγγλ. fins) κάτω από το ουραίο.
Παρά τις αλλαγές, που ενσωματώθηκαν στο πέμπτο αεροσκάφος, ο τύπος κρίθηκε ακατάλληλος για χρήση στον ρόλο του εκπαιδευτικού και η αρχική παραγγελία για την παραγωγή 250 μονάδων μειώθηκε σε μόλις 50, εκ των οποίων τα 20 παραδόθηκαν χωρίς κινητήρες για εκπαίδευση στο έδαφος. Τα εναπομείναντα αξιοποιήθηκαν μέχρι τις αρχές του 1939 ως αεροσκάφη συνδέσμου με το Νο. 24 Σμήνος και διάφορους μικρότερους σχηματισμούς.
Βιβλιογραφία
Don Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη συνδέσμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κοράλλι
Τα κοράλλια είναι θαλάσσια ασπόνδυλα της ομοταξίας των Ανθοζώων της συνομοταξίας των Κνιδοζώων. Ζουν σε συμπαγείς αποικίες πολλών πανομοιότυπων ξεχωριστών πολυπόδων. Η ομάδα περιλαμβάνει τους σημαντικούς «κτίστες» υφάλων που κατοικούν στους τροπικούς ωκεανούς και εκκρίνουν ανθρακικό ασβέστιο για να σχηματίζουν ένα σκληρό σκελετό.
Μολονότι κάποια κοράλλια μπορούν να πιάσουν μικρά ψάρια και πλαγκτόν, χρησιμοποιώντας κνιδοκύτταρα των πλοκάμων τους, όπως αυτά της θαλάσσιας ανεμώνης και της μέδουσας, τα περισσότερα κοράλλια προσλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας και των θρεπτικών συστατικών από φωτοσυνθετικά μονοκύτταρα φύκη που ζουν εντός του ιστού των κοραλλιών που ονομάζεται ζωοξανθέλλα (επίσης γνωστό ως Συμβιοδίνιο). Τέτοια κοράλλια χρειάζονται ηλιακό φως και αναπτύσσονται σε καθαρά, ρηχά νερά, κυρίως σε βάθη μικρότερα των 60 μέτρων. Τα κοράλλια είναι μείζονες συντελεστές της φυσικής δομής των κοραλλιογενών υφάλων που αναπτύσονται σε τροπικά και υποτροπικά νερά, όπως το πελώριο Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα της ακτής του Κουίνσλαντ, στην Αυστραλία. Άλλα κοράλλια δεν έχουν συνδεδεμένα φύκη και μπορούν να ζήσουν σε πολύ βαθύτερα νερά, με το γένος Lophelia να επιζεί ακόμα και σε βάθος 3.000 μέτρων.
Είδη
Από εμπορικής άποψης τα κοράλλια διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες: στα γνήσια και τα ψευδή κοράλλια ή ψευδοκοράλλια. Τα γνήσια κοράλλια έχουν σκελετό και περίδερμα ασβεστολιθικό. Σε αυτά περιλαμβάνονται, εκτός των ερυθρών που ονομάζονται από το χρώμα τους ερυθρά κοράλλια και τα λεγόμενα λευκά κοράλλια, στα οποία ανήκουν τα είδη: ισιδέλλη η επιμήκης, η αμφιλία η οφθαλμοφόρος, καθώς και το μαύρο κοράλλι το λεγόμενο πληξαύρα ή «πληξαύρα η αντιπαθής» και ισιδέλλη η ναπολιτάνα ή ναπολιτάνιος. Τα ψευδοκοράλλια έχουν σκελετό που συνίσταται από μια κεράτινη ουσία και περιλαμβάνει το λεγόμενο «ψευδομέλαν κοράλλιο» που ανήκει στο είδος αντιπαθής ο πλόκαμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδρόβια Κατηγορία:Ανθόζωα
Σκοτεινό υγρό
Στην αστρονομία και την κοσμολογία, σκοτεινό υγρό είναι μία εναλλακτική θεωρία για αμφότερες τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια που προσπαθεί να εξηγήσει και τα δύο φαινόμενα σε ένα μοναδικό πλαίσιο.
Το σκοτεινό υγρό προτείνει ότι η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια δεν είναι ξεχωριστά φυσικά φαινόμενα όπως θεωρούνται γενικά, ούτε έχουν ξεχωριστές προελεύσεις, αλλά είναι συνδεδεμένες μαζί και έχουν παραχθεί ως υπο-προϊόντα νέων προτεινόμενων εκτεταμένων νόμων της βαρύτητας σε πολύ μεγάλες κλίμακες. Άλλες εναλλακτικές θεωρίες της εκτεταμένης βαρύτητας, όπως η τροποποιημένη νευτώνεια δυναμική (MOND), τις παρουσιάζει ως συγκεκριμένα υπο-προϊόντα. Οι τωρινοί νόμοι της βαρύτητας που προσομοιώνονται από παρατηρήσεις στη γήινη κλίμακα και την κλίμακα του Ηλιακού Συστήματος, θεωρούνται ανεπαρκείς να εξηγήσουν τη βαρύτητα σε αυτές τις μεγαλύτερες κλίμακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Σκοτεινή ύλη
Ιωάννης Κομνηνός (Δομέστικος των Σχολών)
Ο Ιωάννης Κομνηνός (1015 - 12 Ιουλίου 1067) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατιωτικός ηγέτης από την Δυναστεία των Κομνηνών. Ο Ιωάννης Κομνηνός ήταν γιος του Μανουήλ Ερωτικού, του γενάρχη των Κομνηνών και αδελφός του αυτοκράτορα Ισαακίου Α΄ Κομνηνού. Υπηρέτησε ως δομέστικος των σχολών (αρχιστράτηγος) και κατείχε το αξίωμα του κουροπαλάτη.
Μετά την παραίτηση του Ισαάκιου Α΄ τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας και ο Ιωάννης αποσύρθηκε από την δημόσια ζωή μέχρι τον θάνατο του (1067). Ο γιος του Αλέξιος Α΄ Κομνηνός έγινε αργότερα αυτοκράτορας (1081) και ήταν ο γενάρχης των Κομνηνών που κυβέρνησαν την Βυζαντινή αυτοκρατορία (1081 - 1085) και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (1204 - 1461).
Βιογραφία
Ο πατέρας του Μανουήλ Ερωτικός ήταν επιφανής στρατηγός στην Βυζαντινή αυτοκρατορία όταν κυβέρνησε ο Βασίλειος Β´. Αναφέρεται για πρώτη φορά όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ισαάκιος Α΄ σαν αρχηγός ομάδας επαναστατών ανέτρεψε τον Μιχαήλ ΣΤ΄. Ο Ιωάννης κατείχε την ίδια εποχή το αξίωμα του "Δούκα" αλλά μετά την μεγάλη νίκη του αδελφού του έγινε Κουροπαλάτης και στην συνέχεια διορίστηκε δομέστικος των σχολών της Δύσης. Δεν είναι γνωστό τίποτε άλλο για τις δραστηριότητες του Ιωάννη την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο αδελφός του. Ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος, που παντρεύτηκε την εγγονή του Άννα Κομνηνή, γράφει ότι άφησε τις (μη κατονομαζόμενες) πράξεις του ως δομέστικος ως "αθάνατο μνημείο" για τους κατοίκους των βαλκανικών επαρχιών. Την σύντομη θητεία του αδελφού του σαν αυτοκράτορα διέκοψε ο πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος που είχε εξαναγκάσει σε παραίτηση τον Μιχαήλ ΣΤ΄ και την υψηλή αριστοκρατία της πρωτεύουσας. Ο Κηρουλάριος αντέδρασε σκληρά στην οικονομική πολιτική του Ισαάκιου και τον πίεσε να παραιτηθεί, αποσύρθηκε στην Μονή Στουδίου.
Διάδοχος του Ισαακίου ήταν ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας. Ο Βρυέννιος αναφέρει ότι αρχικά το στέμμα προσφέρθηκε στον Ιωάννη, αλλά εκείνος το αρνήθηκε, παρά το ότι η σύζυγος του Άννα Δαλασσηνή τον πίεσε έντονα να δεχτεί. Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βαρζός αμφισβητεί την πληροφορία, θεωρόντας την μεταγενέστερη εφεύρεση για να δικαιολογήσει τον σφετερισμό του θρόνου από τον γιο του Ιωάννη, Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ο Ιωάννης Κομνηνός δεν αναφέρεται καθόλου στις πηγές της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ι΄, και πιθανότατα έπεσε σε δυσμένεια παρά το ότι ο Νικηφόρος Βρυέννιος γράφει ότι ο Δούκας τον εκτιμούσε βαθύτατα. Το Τυπικό του 12ου αιώνα του Μοναστηρίου του Χριστού του Φιλανθρώπου, που ίδρυσε η σύζυγος του Αλεξίου Α΄, Ειρήνη Δούκαινα, είναι η μόνη πηγή ππυ διασώζει την πληροφορία ότι ο Ιωάννης αποσύρθηκε σε μοναστήρι και πέθανε σαν μοναχός στις 12 Ιουλίου 1067.