cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειρήνη Δούκαινα Λασκαρίνα
Βιογραφία
Το 1261 ο αντιβασιλιάς της Νίκαιας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη, καταλύοντας τη Λατινική αυτοκρατορία και επαναφέροντας τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην έδρα της. Τότε ο Μιχαήλ Η΄ εκτόπισε και τύφλωσε τον Ιωάννη Δ΄, που εστάλη σε μονή. Η Ειρήνη έγινε αμείλικτη εχθρός τού σφετεριστή: κατέστη αρχηγός της αντίπαλης του Μιχαήλ Η΄ μερίδας στη Βουλγαρική Αυλή.
Το 1268 απεβίωσε άτεκνη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1257 τον Κωνσταντίνο Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Βατάτζηδων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κατηγορία:Σύζυγοι Βουλγάρων ηγεμόνων
Δέλτα του Κρόνεκερ
Στα μαθηματικά, το δέλτα του Κρόνεκερ (ή αλλιώς σύμβολο του Κρόνεκερ) είναι η διακριτή εκδοχή της συνάρτησης δέλτα του Ντιράκ.
για φυσικούς αριθμούς i, j.
Μιγαδική ανάλυση
Στα πλαίσια της μιγαδικής ανάλυσης, το δέλτα του Κρόνεκερ μπορεί να αναπαρασταθεί υπό τη μορφή του παρακάτω ολοκληρώματος βρόχου:
όπου m, n ακέραιοι και i η φανταστική μονάδα. Ο βρόχος C ταυτίζεται με τον μοναδιαίο κύκλο.
Γραμμική άλγεβρα
Στα πλαίσια της γραμμικής άλγεβρας, το δέλτα του Κρόνεκερ μπορεί να αναπαρασταθεί υπό τη μορφή ενός συμμετρικού πίνακα διάστασης N \times N όπου N είναι ο συνολικός αριθμός των (θετικών) ακεραίων τιμών που μπορούν να πάρουν οι δείκτες.
Στην αναπαράσταση πίνακα λοιπόν, το δέλτα του Κρόνεκερ ταυτίζεται με τον μοναδιαίο πίνακα.
Ιδιότητες
Σε τρεις διαστάσεις (i,j,k=1,2,3) το δέλτα του Κρόνεκερ παρουσιάζει τις παρακάτω ιδιότητες:
όπου το σύμβολο μετάθεσης. Σε όλες τις παραπάνω σχέσεις έγινε χρήση της σύμβασης άθροισης του Αϊνστάιν.
Πηγές
Κατηγορία:Μαθηματικός συμβολισμός
Ζακοπάνε
Το Ζακοπάνε (πολωνικά: Zakopane) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Τάτρα, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της νότιας Πολωνίας.
Είναι η μεγαλύτερη πόλη κοντά στα όρη και συχνά αποκαλείται Χειμερινή Πρωτεύουσα της Πολωνίας. Βρίσκεται μεταξύ των κοιλάδων Σούχα Βόντα και Μάουα Ουάκι. Ο πληθυσμός του είναι 26.846 κάτοικοι (2020).
Τοποθεσία
Το Ζακοπάνε βρίσκεται στα όρη Σπίσκο-Γκουμπαούοφσκι, στην περιοχή Πονττατρζάνσκι και στα Όρη Τάτρα, από τα οποία πολλές πηγές ενώνονται με τον ποταμό Ζακοπιάνκα (παραπόταμος του λευκού Ντουνάγιετς). Είναι η υψηλότερη πόλη στην Πολωνία. Ένα μέρος των Ορέων Τάτρα βρίσκεται στα διοικητικά σύνορα της πόλης (με το υψηλότερο σημείο να είναι η κορυφή του Σβίνιτσα - 2301 μ. Πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας). Το κεντρικό σημείο του Ζακοπάνε - η διασταύρωση της οδού Κρουπούφκι και Κοστσιούσκι - βρίσκεται σε υψόμετρο 838 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ρύπανση του αέρα
Το 2016 από τον ΠΟΥ το Ζακοπάνε χαρακτηρίστηκε η 45η πιο μολυσμένη πόλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η γεωγραφική θέση που προδίδεται στα πολωνικά (βυθισμένη) δυσχεραίνει τον αερισμό της πόλης
Πολιτισμός
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Ζακοπάνε έγινε ένα πολιτιστικό κέντρο που επισκέπτονταν (ή κατοίκησαν) γνωστές προσωπικότητες της πολωνικής κουλτούρας όπως οι: Χένρικ Σιένκιεβιτς, Βουαντισούαφ Ορκάν, Στάνισουαφ Ορκάν, Στέφαν Ζερόμσκι, Καζίμιερζ Πρζέρβα-Τετμάγιερ, Γιαν Κάσπροβιτς, Μιέτσισουαφ Κάρουοβίτς, Κάρολ Σιμάνοφσκι, Στάνισουαφ Ιγκνάτσι Βίτκιεβιτς και άλλοι. Ο Στάνισοαυφ Βίτκιεβιτς είναι ο δημιουργός του λεγόμενου "στυλ του Ζακοπάνε" (ονομάζεται επίσης το όνομα του Βίτκιεβιτς)) στην κατασκευή. Μετά αναπτύχθηκε ο τουρισμός και η ορειβασία. Το 1873 δημιουργήθηκε η Κοινωνία των Τάτρα, η οποία είχε στόχο να προωθήσει τη γνώση των Τάτρα, να τα μελετήσει, να διευκολύνει τον τουρισμό, να προστατεύσει τη φύση και να στηρίξει την τοπική ανάπτυξη. Μεταξύ των ιδρυτών της ίδρυσης της Εταιρείας ήταν ο Τίτους Χαουουμπίνσκι, ο ιερέας Γιούζεφ Στολάρτσικ, Βαλέρι Έλιας-Ραντζικόβσκι και άλλοι. Το Ζακοπάνε οφείλει τις δραστηριότητές του στον πρώτο φωτισμό, την οργάνωση των ταχυδρομείων και των τηλεγραφημάτων, την κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού Τάτρα. Η ανάπτυξη της ορεινής αναρρίχησης και των επαναλαμβανόμενων ατυχημάτων ήταν ο λόγος για την ίδρυση της υπηρεσία Πρώτων βοηθειών ιδρυτής ήταν κυρίως ο Μάριους Ζαρούσκι. Η ιστορία του θεάτρου στο Ζακοπάνε συνδέεται επίσης με τη διαμονή των παραθεριστών . Οι πρώτες παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν από ερασιτεχνικά συγκροτήματα που δημιουργήθηκαν από τους επισκέπτες, αλλά ήδη από το 1892 το Ζακοπάνε επισκέπτεται μια ομάδα θεάτρου αποτελούμενη από επαγγελματίες ηθοποιούς. Ιδρύθηκε το 1900, ο Σύνδεσμος Φίλων του Ζακοπάνε ξεκίνησε τη δημιουργία μόνιμου ερασιτεχνικού θεάτρου και από το 1904 μια εποχιακή επαγγελματική ομάδα. Η Χελένα Μοντρζέγιεβσκα, η Αντόνινα Χόφμαν , η Ειρήνα και ο Λούντβικ Σολσί και άλλοι πραγματοποίησαν στο Ζακοπάνε. Στα μεσοπολεμικά χρόνια, το θεματικό σκηνικό λειτουργούσε στο Ζακοπάνε.
Η κατασκευή του μνημείου του Τίτους Χαουουμπίνσκι και η δημιουργία των πρώτων αθλητικών ενώσεων συνδέονται επίσης με τις δραστηριότητες της Ένωσης Φίλων του Ζακοπάνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Χιονοδρομικά κέντρα στην Πολωνία Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί
Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί (γαλλικά:  Les Très Riches Heures du duc de Berry)  είναι ένα βιβλίο των ωρών, βιβλίο προσευχών που αντιστοιχεί στις προσευχές των ημερών του έτους και των ωρών της ημέρας.
Ήταν παραγγελία του δούκα Ιωάννη του Μπερί στους αδελφούς Λίμπουρχ γύρω στο 1410-1411. Με το θάνατο των τριών ζωγράφων και του δούκα το 1416, το ημιτελές εικονογραφημένο χειρόγραφο συνεχίστηκε, σε μερικές μινιατούρες του ημερολογίου, από έναν ανώνυμο ζωγράφο της δεκαετίας του 1440, στον οποίο, ορισμένοι ιστορικοί τέχνης αναγνωρίζουν τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ. Το 1485-1486, ολοκληρώθηκε στη σημερινή του κατάσταση από τον ζωγράφο Ζαν Κολόμπ, στην υπηρεσία του δούκα της Σαβοΐας. Το 1856, το χειρόγραφο αποκτήθηκε από τον δούκα του Ωμάλ, και πλέον εκτίθεται στο μουσείο Κοντέ στο κάστρο του Σαντιγί, βόρεια του Παρισιού, από το οποίο δεν μπορεί να απομακρυνθεί, λόγω των όρων της κληρονομιάς του δούκα.
Ο δούκας του Μπερί
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|185x185εσ|Ο δούκας του Μπερί
Ο Ιωάννης, δούκας του Μπερί, ήταν ο Γάλλος πρίγκιπας για τον οποίο έγιναν  οι Πολύ Πλούσιες Ώρες, έργο που δεν πρόλαβε να δει ολοκληρωμένο. Γεννήθηκε στο κάστρο της Βανσέν το 1340 και ήταν ο τρίτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β΄ του Καλού, και αδελφός και θείος των επόμενων δύο βασιλιάδων.
Λίγα είναι γνωστά για την εκπαίδευσή του, αλλά είναι βέβαιο ότι πέρασε την εφηβεία του σε περιβάλλον ευαίσθητο στις τέχνες και τη λογοτεχνία.
Υπήρξε αξιοσημείωτος προστάτης των τεχνών και των γραμμάτων και ανέθεσε, μεταξύ άλλων, το πιο γνωστό βιβλίο των ωρών, τις Πολύ Πλούσιες Ώρες. «Όπως και άλλα έργα που παρήχθησαν υπό την αιγίδα του δούκα, αυτό το μοντέλο κομψότητας αντανακλούσε πολλές από τις καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής στη συγχώνευση του φλαμανδικού ρεαλισμού, του εκλεπτυσμένου παριζιάνικου στυλ και των ιταλικών τεχνικών ζωγραφικής».
Οι δαπάνες του για τη συλλογή έργων τέχνης επιβάρυναν τα περιουσιακά του στοιχεία και ήταν βαθιά χρεωμένος όταν πέθανε το 1416 στο Παρίσι.
Το χειρόγραφο
αριστερά|μικρογραφία|Ψαλμός 122, Προσευχή του δυστυχούς, f.52v Με σύνολο 206 σελίδων, το εικονογραφημένο χειρόγραφο περιέχει 66 μεγάλες μινιατούρες και 65 μικρές. Ο σχεδιασμός του βιβλίου, μακρύς και σύνθετος, έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών αλλαγών και ανατροπών. Οι διακοσμήσεις, μινιατούρες αλλά και τα καλλιγραφικά, αρχικά και διακοσμητικά του περιθώρια, είναι έργο πολλών καλλιτεχνών, αλλά ο προσδιορισμός του ακριβούς αριθμού και της ταυτότητάς τους παραμένει αντικείμενο έρευνας. Οι διακοσμητικές μινιατούρες, έργο καλλιτεχνών από τις Κάτω Χώρες, που χρησιμοποίησαν τα σπανιότερα χρώματα, είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένα από την ιταλική και την αρχαία τέχνη.
Το χειρόγραφο, μεγέθους 21 πλάτος x 29 ύψος, έχει διάφορα φιλοτεχνημένα τμήματα και είναι γραμμένο στα λατινικά. Το πιο γνωστό μέρος είναι το ημερολόγιο, κάθε μήνας από το οποίο απεικονίζεται σε μια μινιατούρα που δείχνει πρόσωπα και δραστηριότητες μπροστά σε ένα διάσημο κάστρο ή ένα συμβολικό τοπίο.
Μετά από μια αφάνεια τριών αιώνων, οι Πολύ Πλούσιες Ώρες κέρδισαν γρήγορα μεγάλη φήμη κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα, παρά την πολύ σπάνια έκθεση τους στο κοινό.
Οι μινιατούρες βοήθησαν να διαμορφωθεί μια ιδανική εικόνα του Μεσαίωνα στη συλλογική φαντασία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις πιο διάσημες εικόνες του ημερολογίου, που αντιπροσωπεύουν τόσο αγροτικές και αριστοκρατικές σκηνές όσο και στοιχεία αξιόλογης μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής. Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα φιλοτεχνημένα χειρόγραφα.
Το ημερολόγιο
εναλλ.=|μικρογραφία|285x285εσ|Πρώτη χειρόγραφη σελίδα του ημερολογίου, Ιανουάριος, f.2r. Το ημερολόγιο είναι ίσως το πιο διάσημο σύνολο μικρογραφιών (μινιατούρων) του βιβλίου, αν όχι όλων των μικρογραφιών του Μεσαίωνα. Παρόν σε όλα τα βιβλία των ωρών, το ημερολόγιο επιτρέπει στον αναγνώστη να αναγνωρίσει την προσευχή που αντιστοιχεί στην ημέρα του έτους και την ώρα της ημέρας.
Κάθε μήνας καταλαμβάνει δύο σελίδες και απεικονίζεται με μια μικρογραφία πλήρους σελίδας. Επιπλέον, το ημερολόγιο περιλαμβάνει αστρονομικά δεδομένα που φθάνουν σε βαθμό ακρίβειας που δεν είχε επιτευχθεί ποτέ πριν.
Στο κέντρο του κάθε ημικυκλίου παρουσιάζεται κάθε φορά ο θεός Απόλλων με το άρμα του. Η αναπαράσταση αυτή εμπνεύστηκε σε μεγάλο βαθμό από ένα βυζαντινό μετάλλιο που κατείχε ο δούκας του Μπερί, και αναφέρεται σε έναν από τους καταλόγους του, και παρουσιάζει τον αυτοκράτορα Ηράκλειο σε παρόμοιο άρμα.
Ιανουάριος
μικρογραφία|319x319εσ|Ιανουάριος
Η μινιατούρα παρουσιάζει την εορταστική ατμόσφαιρα που περιβάλλει τη γέννηση του Ιησού (από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Θεοφάνια).
Ο δούκας του Μπερί κάθεται πίσω δεξιά, με την πλάτη στο τζάκι: είναι ντυμένος με μπλε χρώμα και φοράει γούνινο καπέλο, ένδειξη της κοινωνικής θέσης και του πλούτου του.
Προσκαλεί τους καλεσμένους του σε πλούσιο τραπέζι. Πίσω του βρίσκεται η επιγραφή "Πλησίασε! Πλησίασε!». Αρκετοί οικείοι του δούκα πηγαίνουν προς αυτόν. Εν τω μεταξύ, οι υπηρέτες εργάζονται: οι οινοχόοι σερβίρουν ποτά. Στο κέντρο, από το πίσω μέρος φαίνονται δύο ακόλουθοι. Και οι δύο φορούν λευκό κασκόλ, σημάδι της συσπείρωσης των Αρμανιάκ κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Στην άκρη του τραπεζιού ένας ακόλουθος κόβει και σερβίρει ψωμί.
Πάνω από το τζάκι είναι τα εμβλήματα του δούκα. Βλέπουμε επίσης κατοικίδια ζώα: δύο μικρά σκυλιά στο τραπέζι και ένα λαγωνικό στο έδαφος.
Η ταπετσαρία στο πίσω μέρος της αίθουσας παρουσιάζει σκηνές μάχης, ίσως επεισόδια του Τρωικού Πολέμου.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η σκηνή της μικρογραφίας έλαβε χώρα στις 6 Ιανουαρίου 1414, στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια των Θεοφανίων.
Φεβρουάριος
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Φεβρουάριος
Αυτή τη φορά, έχουμε μια σκηνή ζωής στην ύπαιθρο στη μέση του χειμώνα, σε ένα αγρόκτημα μέσα σε μία φάρμα. Η σκηνή παρουσιάζει τη σκληρότητα της αγροτικής ζωής το χειμώνα. Είναι σε απόλυτη αντίθεση με την μεγαλοπρέπεια της προηγούμενης σκηνής.
Μέσα στο σπίτι, μια γυναίκα και δύο νέοι χωρίς εσώρουχα και μια γκρίζα γάτα ζεσταίνονται μπροστά στη φωτιά. Στην αυλή υπάρχει μια στάνη, με ένα κοπάδι από πρόβατα στριμωγμένα το ένα πάνω στο άλλο. Πουλιά τσιμπολογούν πάνω στο χιόνι. Ένα κάρο, βαρέλια, τέσσερις κυψέλες και ένας περιστερώνας συμπληρώνουν αυτήν τη χειμερινή εικόνα, όλα καλυμμένα με ένα παχύ στρώμα χιονιού.
Τρεις άλλοι άνδρες είναι απασχολημένοι έξω, στο παρασκήνιο: ένας επιστρέφει στο σπίτι φυσώντας στα χέρια του, ένας δεύτερος στο δάσος κόβει ένα δέντρο. Ο τρίτος οδηγεί ένα γαϊδουράκι φορτωμένο με ξύλα στο κοντινό χωριό στο βάθος.
Οι κριτικοί αποδίδουν αυτή τη σκηνή στον Πωλ Λίμπουρχ: είναι «ένα από τα πρώτα τοπία χιονιού στην ιστορία της ζωγραφικής». Η σύνθεση του πίνακα μεταφέρει το βλέμμα από την οικειότητα του σπιτιού μέσα από την καμπύλη του φράχτη έως τα πρόσωπα που εργάζονται και στο χωριό στον ορίζοντα, που κυριαρχείται από το καμπαναριό της μικρής του εκκλησίας.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του Φεβρουαρίου: ο Υδροχόος και οι Ιχθύες
Μάρτιος
εναλλ.=|μικρογραφία|291x291εσ|Μάρτιος
Αυτή η μικρογραφία παρουσιάζει μια σκηνή αγροτικής εργασίας. Το χιόνι έχει λιώσει και οι αγρότες προχωρούν στην προετοιμασία του εδάφους για τις καλλιέργειες της άνοιξης. Στο βάθος διακρίνεται το κάστρο Λουζινιάν, ιδιοκτησία του δούκα του Μπερί στο Πουατού, σε ένα λόφο που κυριαρχεί πάνω στην αγροτική γη. Το κάστρο ήταν μια τρομερή αμυντική δομή με πολλά αμυντικά τείχη όταν ανήκε στον δούκα, στις αρχές του 15ου αιώνα. Αριστερά φαίνεται η πύλη, στο κέντρο ο κεντρικός πύργος και δεξιά ένας πυργίσκος με έναν φτερωτό δράκο στην οροφή του, που εκπροσωπεί τη νεράιδα Μελυζίν, η οποία ήταν, σύμφωνα με το μύθο, μυθική πρόγονος του κάστρου και του οίκου των Λουζινιάν. Το 1392, ο Ιωάννης του Αρράς συνέθεσε για τον δούκα του Μπερί την Ευγενή ιστορία του Λουζινιάν, όπου αναφέρεται η ιστορία της νεράιδας.
Σε πρώτο πλάνο, στις πλαγιές κάτω από το κάστρο μπορούμε να δούμε διάφορες αγροτικές δραστηριότητες: στην πάνω αριστερή πλευρά βλέπουμε έναν ποιμένα και τον σκύλο του που φροντίζει ένα κοπάδι προβάτων. Κάτω από αυτόν είναι τρεις αγρότες που κλαδεύουν τα αμπέλια. Στα δεξιά τους παρουσιάζεται ένας αμπελώνας που έχει ήδη προετοιμαστεί για την εποχή της άνοιξης. Στην άκρη δεξιά, ένας χωρικός κοιτάζει μέσα σε ένα σάκο, προφανώς για να πάρει σπόρους για να σπείρει. Στο προσκήνιο βλέπουμε έναν αγρότη που οργώνει το χωράφι χρησιμοποιώντας ένα δίτροχο άροτρο με δύο βόδια.
Η μινιατούρα έγινε σε δύο στάδια: το πάνω μέρος από τους αδελφούς Λίμπουρχ, το κάτω μέρος από τον ενδιάμεσο ζωγράφο, τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ. Οι σκιές που προβάλλει ο αγρότης είναι χαρακτηριστικές του στυλ του αλλά και των χρωμάτων που χρησιμοποιούσε.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Μαρτίου: οι Ιχθύες και ο Κριός.
Απρίλιος
μικρογραφία|Απρίλιος
Η μινιατούρα παρουσιάζει μια σκηνή αρραβώνων: στο προσκήνιο, ένα ζευγάρι ανταλλάσσει δαχτυλίδια μπροστά σε δύο μάρτυρες και ένα άλλο πρόσωπο, πιο πίσω. Η ομάδα των αριστοκρατών είναι ντυμένη με πολύ εορταστικά ρούχα. Η νύφη και ο γαμπρός επιλέγουν ένα γαμήλιο δαχτυλίδι. Πρόκειται για τους αρραβώνες του Καρόλου της Ορλεάνης, ανεψιού του βασιλιά Καρόλου ΣΤ' και επίσης γνωστού για το ποιητικό του έργο και της Μπόννης του Αρμανιάκ, κόρης του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ και εγγονής του δούκα του Μπερρύ, που έγιναν το 1410. Πρόκειται για μια πολιτική συμμαχία μεταξύ δύο ισχυρών οικογενειών που βρίσκονταν στις αντίθετες πλευρές κατά τον Εκατονταετή πόλεμο. Έτσι βλέπουμε εδώ την απεικόνιση των θεμάτων της ειρήνης και της ηρεμίας τόσο στον φυσικό όσο και στον πολιτικό κόσμο.
Μόλις έχει μπει η άνοιξη και το πράσινο είναι το κυρίαρχο χρώμα του τοπίου (με μπλε, μαύρο και κόκκινο τα κυρίαρχα χρώματα των αριστοκρατών). Το κάστρο, στο βάθος, μπροστά στο οποίο δύο άνδρες ψαρεύουν με δίχτυα σε μια λίμνη, συχνά αναφέρεται ως το κάστρο του Ντουρντάν, 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού, στο νομό Εσόν. Αυτό το φρούριο, που χτίστηκε από τον Φίλιππο Αύγουστο το 1222, ανήκε στον δούκα του Μπερί από το 1400. Ένα μικρό χωριό βρίσκεται πίσω από τα τείχη του κάστρου στα δεξιά. Η γη είναι τοποθετημένη μπροστά στο κάστρο σαν κήπος. Προς τα δεξιά υπάρχει ένας περιτειχισμένος οπωρώνας που αρχίζει να ανθίζει με οπωροφόρα δέντρα με λευκά λουλούδια και αρκετούς θάμνους στον τοίχο. Στο κέντρο του προσκηνίου δύο κυρίες είναι γονατισμένες και μαζεύουν λουλούδια.
Ο Ζαν ντε Λίμπουρχ θεωρείται ο δημιουργός αυτής της μινιατούρας.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Απριλίου: ο Κριός και ο Ταύρος.
Μάιος
αριστερά|μικρογραφία|249x249εσ|Μάιος
Αυτός ο μήνας απεικονίζεται με την παραδοσιακή πομπή της Πρωτομαγιάς. Νέοι πηγαίνουν έφιπποι στο δάσος, προηγούνται οι σαλπιγγιστές, και ψάχνουν για κλαδιά που θα τοποθετήσουν στο κεφάλι τους ή γύρω από το λαιμό. Με την ευκαιρία αυτή, οι κυρίες φορούν μακρύ πράσινο φόρεμα, όπως και οι τρεις της συντροφιάς.
Αρκετά πρόσωπα φορούν στεφάνια με φύλλα στο χτένισμά τους, στα οποία απέδιδαν ευεργετικά αποτελέσματα.
Η εικόνα θεωρείται ότι απεικονίζει σκηνή του 1400 από το γάμο του Ιωάννη Α' των Βουρβώνων, ο οποίος το 1410 μόλις είχε γίνει δούκας του Μπουρμπόν, και της Μαρίας του Μπερί, κόρης του δούκα του Μπερί.
Η ταυτοποίηση των χαρακτήρων επιβεβαιώνεται από την παρουσία, στους ιμάντες των αλόγων, κύκλων χρυσού με επτά μικρούς δίσκους, έμβλημα του οίκου των Βουρβώνων.
Το κτίριο, στο βάθος, θεωρείται ότι είναι το Παλαί ντε λα Σιτέ, στο Παρίσι, με το Σατλέ αριστερά, την Κονσιερζερί και τον Πύργο του ρολογιού.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Μαΐου: ο Ταύρος και οι Δίδυμοι.
Ιούνιος
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|258x258εσ|Ιούνιος
Οι γεωργικές δραστηριότητες συνεχίζονται με μια σκηνή συγκομιδής σανού. Σε πρώτο πλάνο, μια γυναίκα μαζεύει τον σανό και μια άλλη τον βάζει σε σωρό με τη βοήθεια μιας τσουγκράνας. Αυτή η εργασία γινόταν κάθε πρωί για να στεγνώσει ο σανός και να συλλεχθεί κάθε βράδυ ώστε να αποφευχθεί η υγρασία της νύχτας. Αυτή η συχνά γυναικεία δραστηριότητα βοηθούσε στο στέγνωμα του σανού.Τρεις άνδρες θερίζουν το χορτάρι με δρεπάνια, μεθοδικά. Για προστασία από τον ήλιο, όλοι έχουν προστατεύσει το κεφάλι τους με ένα καπέλο ή ένα ύφασμα. Οι θεριστές φορούν κοντά πουκάμισα και είναι ξυπόλυτοι.
Άλλες μικροσκοπικές φιγούρες εμφανίζονται σε μια βάρκα στον ποταμό, στις σκάλες που οδηγούσαν στην προκυμαία και στην καλυμμένη σκάλα μέσα στο παλάτι.
Η σκηνή διαδραματίζεται απέναντι από το Παλαί ντε λα Σιτέ, κατοικία των βασιλέων της Γαλλίας από τον 10ο έως τον 14ο αιώνα στο Παρίσι, όπου βρισκόταν η παρισινή κατοικία του δούκα του Μπερί. Εύκολα αναγνωρίσιμο από τον Σηκουάνα, με το παρεκκλήσι Σαιντ Σαπέλ, τον Πύργο του ρολογιού και άλλα χαρακτηριστικά οχυρωματικά στοιχεία, που εξακολουθούν να υπάρχουν.
Η μικρογραφία αποδίδεται στον Πωλ Λίμπουρχ, ολοκληρώθηκε όμως από τον Ζαν Κολόμπ. Το Παλαί ντε λα Σιτέ απεικονίζεται στην κατάσταση του 1440.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Ιουνίου: οι Δίδυμοι και ο Καρκίνος.
Ιούλιος
εναλλ.=|μικρογραφία|260x260εσ|Ιούλιος
Οι αγροτικές εργασίες του Ιουλίου παρουσιάζονται με τον θερισμό των σιτηρών και το κούρεμα των προβάτων. Δύο άντρες κόβουν το σιτάρι με δρεπάνι και ραβδί. Οι θεριστές προχωρούν συστηματικά από την άκρη του χωραφιού προς το κέντρο. Ένας από αυτούς έχει μια πέτρα ακονίσματος στη μέση του.
Δυο άλλα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένης μιας γυναίκας, κόβουν το μαλλί των προβάτων με τη βοήθεια μεγάλων ψαλιδιών.
Με εξαίρεση τα φανταστικά βουνά, το τοπίο παρουσιάζει, στο προσκήνιο, τον ποταμό Μπουάβρ στη συμβολή του με τον ποταμό Κλαιν, κοντά στο Τριγωνικό κάστρο του Πουατιέ που φαίνεται στο βάθος, διαφορετικό από το παλάτι του Πουατιέ. Ιδιοκτησία του δούκα του Μπερί, το κάστρο πιθανότατα ανοικοδομήθηκε από το 1378 με εντολή του δούκα.
Η μινιατούρα αποδίδεται στον Πωλ ντε Λίμπουρχ, αλλά τμήμα της έχει επεξεργαστεί αργότερα από τον ζωγράφο της δεκαετίας του 1440, τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Ιουλίου: ο Καρκίνος και ο Λέων.
Αύγουστος
εναλλ.=|μικρογραφία|260x260εσ|Αύγουστος
Η μικρογραφία έχει πολλά πλάνα. Σε πρώτο πλάνο μια έφιππη συντροφιά ευγενών ξεκινά για κυνήγι και προηγείται ένας γερακάρης. Αυτός κρατά στο δεξί του χέρι το μακρύ ραβδί που θα του επιτρέψει να κτυπήσει δέντρα και θάμνους για να εμφανιστούν τα ζώα. Κρατάει δύο πουλιά στο χέρι του και στη ζώνη του κρέμεται ένα αντικείμενο με μορφή πουλιού, το οποίο ήταν εφοδιασμένο με κρέας και χρησίμευε για να δελεάσει τα γεράκια να επιστρέψουν. Η πομπή συνοδεύεται από σκυλιά. Στα άλογά τους, τρεις ευγενείς κρατούν επίσης ένα πουλί, πιθανότατα γεράκι.
Στο βάθος παρουσιάζονται οι αγροτικές εργασίες του μήνα Αυγούστου. Ένας άνδρας κόβει τις καλαμιές, ένας δεύτερος τις μαζεύει σε στίβες ενώ ένας τρίτος τις φορτώνει σε ένα κάρο που σέρνεται από δύο άλογα. Σε κοντινή απόσταση, άλλα πρόσωπα κολυμπούν σε ένα ποτάμι ή στεγνώνουν στον ήλιο. Στο πίσω μέρος υψώνεται το κάστρο Ετάμπ, το οποίο ο δούκας του Μπερί είχε αποκτήσει το 1400, με το θάνατο του Λουδοβίκου, κόμη του Ετάμπ. Πίσω από τους προμαχώνες, διακρίνεται το τετράγωνο ακροπύργιο (πύργο Γκινέτ), που εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα. Ο δούκας του Μπερί προσέφερε το κάστρο στον Κάρολο της Ορλεάνης, σύζυγο της εγγονής του Μπόνης του Αρμανιάκ.
Το ζευγάρι πιθανώς εμφανίζεται στα αριστερά, ο δούκας του Μπερί στο λευκό άλογο και ο δούκας και η δούκισσα του Αλανσόν στα δεξιά.
Η μινιατούρα αποδίδεται στον Ζαν ντε Λίμπουρχ, αλλά η κεντρική σκηνή πιθανόν να έχει επανεπεξεργαστεί γύρω στο 1440.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Αυγούστου: ο Λέων και η Παρθένος.
Σεπτέμβριος
εναλλ.=|μικρογραφία|265x265εσ|Σεπτέμβριος
Ο Σεπτέμβριος απεικονίζεται με μια σκηνή τρύγου μπροστά στο κάστρο του Σωμύρ, γνωστό και άρτια διατηρημένο σήμερα.
Σε πρώτο πλάνο, πέντε αγρότες μαζεύουν σταφύλια ενώ ένας άνδρας και μια γυναίκα, εμφανώς έγκυος, ξεκουράζονται ή δοκιμάζουν τα σταφύλια. Τα σταφύλια τοποθετούνται σε καλάθια τα οποία στη συνέχεια συλλέγονται σε κοφίνια που είναι στερεωμένα σε μουλάρια και μεταφέρονται σε δύο μεγάλους κάδους φορτωμένους πάνω σε παρακείμενο κάρο που σέρνεται από βόδια.
Το βάθος καταλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από το κάστρο του Σωμύρ στο Ανζού, ήδη οινοπαραγωγός περιοχή την εποχή εκείνη. Οι πυργίσκοι φέρουν ανεμοδείκτες με σχήμα κρίνου. Ανάμεσα στο κάστρο και στη σκηνή του τρύγου διακρίνεται ένας χώρος προορισμένος για τη διεξαγωγή τουρνουά.
Αυτή η μικρογραφία ανήκει σε μια σειρά πιο πρόσφατη από τις προηγούμενες. Ασφαλώς εκτελέστηκε σε δύο στάδια: το κάστρο που αποτελεί το βασικό θέμα αποδίδεται στον ζωγράφο της δεκαετίας του 1440 Μπαρτελεμύ ντ' Άικ, ενώ η σκηνή του τρύγου είναι μια μεταγενέστερη προσθήκη του Ζαν Κολόμπ.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Σεπτεμβρίου: η Παρθένος και ο Ζυγός.
Οκτώβριος
μικρογραφία|267x267εσ|Οκτώβριος
Ο Οκτώβριος παρουσιάζεται με μια αγροτική σκηνή σε πρώτο πλάνο με τη διαδικασία της σποράς. Στα δεξιά, ένας άντρας σπέρνει με το χέρι, ενώ άλλος περνάει τη δισκοσβάρνα, στην οποία πρόσθεσαν βάρος με μια μεγάλη επίπεδη πέτρα ώστε τα δόντια της να διεισδύσουν βαθύτερα στο έδαφος. Καλύπτει έτσι τους σπόρους που μόλις έχουν σπαρθεί. Η κουβέρτα του αλόγου είναι κομμένη σε λωρίδες για να κρατάει τα έντομα μακριά. Στο πίσω μέρος του πεδίου, ένα σκιάχτρο σαν τοξότης έτοιμος να ρίξει τη σαΐτα του υποτίθεται ότι απομακρύνει τα πουλιά, αλλά τα κοράκια τσιμπολογούν τους σπόρους που μόλις έχουν σπαρθεί.
Στο βάθος είναι η μόνη ακριβής αναπαράσταση του Λούβρου της εποχής του Καρόλου Ε' που έχουμε. Στο κέντρο, διακρίνεται το κυκλικό ακροπύργιο που κτίστηκε από τον Φίλιππο Αύγουστο, με την ανατολική πρόσοψη του κάστρου, στα δεξιά, και τους δύο πυργίσκους που πλαισιώνουν την κινητή γέφυρα. Στα αριστερά βρίσκεται η νότια πρόσοψη με τους δίδυμους πύργους. Μπροστά από το κάστρο, τα τείχη φέρουν τρεις πυργίσκους και δύο πολεμίστρες.
Στην όχθη του Σηκουάνα, περιπατητές συζητούν σε μικρές ομάδες. Είναι η μόνη εμφάνιση αστών σε ολόκληρο το ημερολόγιο. Υπάρχουν επίσης μικρά σκυλιά και σκάφη αγκυροβολημένα στην όχθη.
Η μινιατούρα, όσον αφορά το τμήμα του κάστρου αποδίδεται στους αδελφούς Λίμπουρχ, αλλά το κάτω τμήμα ολοκληρώθηκε στη δεκαετία του 1440.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Οκτωβρίου: ο Ζυγός και ο Σκορπιός.
Νοέμβριος
μικρογραφία|270x270εσ|Νοέμβριος
Η μινιατούρα παρουσιάζει μια παραδοσιακή αγροτική σκηνή του φθινοπώρου: τη συγκομιδή των βελανιδιών. Ένας χοιροβοσκός, συνοδευόμενος από ένα μεγάλο σκύλο, βόσκει ένα κοπάδι χοίρων σε ένα δάσος με βελανιδιές. Στο έδαφος διακρίνονται τα βελανίδια. Με ένα μπαστούνι χτυπάει τα κλαδιά για να ρίξει τα βελανίδια. Δύο άλλοι αγρότες κτυπούν τα κλαδιά με ένα ραβδί για να ρίξουν τα βελανίδια ή άλλους καρπούς του δάσους στο έδαφος.
Η συγκομιδή βελανιδιών ήταν ένα παλιό έθιμο: ένα δικαίωμα που παρέχονταν στους αγρότες να συλλέγουν τα βελανίδια, ως τροφή για τα ζώα τους. Η συγκομιδή των βελανιδιών επιτρέπονταν από τη γιορτή του αγίου Ρεμί την 1η Οκτωβρίου, όταν άρχιζαν να πέφτουν τα βελανίδια, έως τη γιορτή του αγίου Ανδρέα στις 30 Νοεμβρίου.
Στο βάθος βρίσκεται ένα απροσδιόριστο κάστρο σκαρφαλωμένο στους βράχους και ένας ποταμός που κυλάει ανάμεσα στα βουνά ή ίσως λίμνη. Αυτό το τοπίο θυμίζει τη Σαβοΐα.
Η μινιατούρα, που έγινε γύρω στα 1485-1486, αποδίδεται στον Ζαν Κολόμπ, ο οποίος τότε εργαζόταν για τον Κάρολο Α΄ της Σαβοΐας.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Νοεμβρίου: ο Σκορπιός και ο Τοξότης.
Δεκέμβριος
μικρογραφία|275x275εσ|Δεκέμβριος
αριστερά|μικρογραφία|Το [[κάστρο της Βανσέν.]]
Στον ορίζοντα βρίσκεται το κάστρο της Βανσέν με τους ψηλούς πύργους, γενέτειρα του δούκα Ιωάννη του Μπερί. Το ακροπύργιο, που ολοκληρώθηκε από τον Κάρολο Ε', ήταν η πιο ασφαλής κατοικία των Γάλλων βασιλέων.
Ο σχεδιασμός του τεράστιου κάστρου είναι όσο το δυνατόν ακριβέστερος: οι μνημειώδεις πύλες και οι πυργίσκοι των τειχών παρουσιάζονται με ακρίβεια. Σήμερα, το ύψος τους είναι μικρότερο, ενώ οι γωνιακοί πυργίσκοι έχουν ισοπεδωθεί τον 18ο αιώνα για καλύτερη απόδοση του πυροβολικού.
Μερικοί κριτικοί αποδίδουν τη μικρογραφία του μήνα Δεκεμβρίου στον Πωλ Λίμπουρχ, ενώ άλλοι θεωρούν ότι είναι έργο του ζωγράφου της δεκαετίας 1440, Μπαρτελεμύ ντ' Άικ.
Στο πάνω μέρος της μινιατούρας εμφανίζονται τα αστρολογικά σύμβολα του μήνα Δεκεμβρίου: ο Τοξότης και ο Αιγόκερως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εικονογραφημένα χειρόγραφα
Γέφυρα Μιραμπώ
Η γέφυρα Μιραμπώ (Γαλλικά: Le pont Mirabeau) στο Παρίσι κατασκευάστηκε μεταξύ 1893 και 1896. Είναι καταχωρημένη ως ιστορικό μνημείο από το 1975.
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία Η γέφυρα εκτείνεται πάνω στον Σηκουάνα και ενώνει το 15ο διαμέρισμα (στην αριστερή όχθη), με το 16ο διαμέρισμα. Στην αριστερή πλευρά βρίσκεται ο σταθμός της περιφερειακής γραμμής RER Γκαρ ντε Ζαβέλ, γραμμή C.
Η γέφυρα εξυπηρετείται από τους σταθμούς του μετρό Μιραμπώ και Ζαβέλ-Αντρέ Σιτροέν.
Στην εικόνα αριστερά, θέση της γέφυρας στον Σηκουάνα.
Προέλευση του ονόματος
Η γέφυρα ονομάστηκε Μιραμπώ προς τιμήν του συγγραφέα και πολιτικού Ονορέ-Γκαμπριέλ Ρικετί ντε Μιραμπώ (1749-1791) που υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες μορφές στο πρώτο στάδιο της Γαλλικής Επανάστασης.
Περιγραφή
Οι δύο κολώνες στήριξης της γέφυρας αναπαριστούν πλοία. Η πλησιέστερη προς τη δεξιά όχθη δείχνει τον Σηκουάνα να ρέει προς τα κάτω, ενώ στην αριστερή ακτή δείχνει τον ρου του ποταμού προς τα πάνω. Αυτά τα πλοία είναι διακοσμημένα με τέσσερα αλληγορικά αγάλματα του Ζαν Αντουάν Ινζαλμπέρ (που έλαβε την τιμητική διάκριση του μέλους του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής την ημέρα των εγκαινίων της γέφυρας): Η Πόλη του Παρισιού (πλώρη του πλοίου στη δεξιά όχθη), Πλοήγηση (πρύμνη), Αφθονία (πλώρη του σκάφους της αριστερής όχθης) και Εμπόριο (πρύμνη). Τα δύο αγάλματα της πλώρης (Παρίσι και Αφθονία) είναι στραμμένα προς τον Σηκουάνα, ενώ τα αγάλματα της πρύμνης (Πλοήγηση και Εμπόριο) είναι στραμμένα προς τη γέφυρα.
Η γέφυρα ενέπνευσε το ποίημα Le Pont Mirabeau του Γκυγιώμ Απολλιναίρ, στην ποιητική του συλλογή Αλκοόλ (1913). Μια ανάγνωση του συγγραφέα του 1913, στο youtube, εδώ.
Παραπομπές
Μιραμπω Κατηγορία:Παρίσι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία
Η κόρη του λοχαγού
Η κόρη του λοχαγού (ρωσικός τίτλος: Капитанская дочка) είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, το οποίο δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Sovremennik το 1836, χωρίς να αναφέρεται το όνομα του συγγραφέα, λίγους μήνες πριν τον τραγικό θάνατό του.
Διαδραματίζεται γύρω στο 1773, κυρίως στις στέπες νότια των Ουραλίων και το θέμα του είναι οι περιπέτειες και ο έρωτας δύο νεαρών που παγιδεύτηκαν στην αναταραχή της εξέγερσης του Εμελιάν Πουγκατσιόφ.
Η κόρη του λοχαγού θεωρείται ένα από τα πρώτα αριστουργήματα της ρωσικής λογοτεχνίας και έχει συχνά διασκευαστεί για την όπερα, το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Υπόθεση
Ο ηλικιωμένος πλέον γαιοκτήμονας Πιοτρ Αντρέγιεβιτς Γκρινιόφ αφηγείται τα ταραγμένα γεγονότα της νιότης του. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο κτήμα των γονιών του στην επαρχία Σιμπίρσκ, ώσπου σε ηλικία 17 ετών ο αυστηρός πατέρας του, απόστρατος αξιωματικός του Αυτοκρατορικού Στρατού, διέταξε να τον στείλουν να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του στο Αρινμπούρκ, για να τον σκληραγωγήσει και να «σταματήσει να τρέχει γύρω από τα κορίτσια και να σκαρφαλώνει περιστεριώνες».
Στο δρόμο για τον τόπο της υπηρεσίας του, ο νεαρός αξιωματικός, που συνοδεύεται από τον ηλικιωμένο του υπηρέτη Σαβέλιτς, παγιδεύεται σε μια χιονοθύελλα στη μέση της στέπας, αλλά σώζεται από έναν μυστηριώδη άνδρα που τους οδηγεί στο επόμενο πανδοχείο. Ως ένδειξη της ευγνωμοσύνης του, ο Πιοτρ, παρά τις διαμαρτυρίες του Σαβέλιτς, χαρίζει στον άγνωστο το γούνινο παλτό του. μικρογραφία|250x250εσ|Η Μάσα και ο Πιοτρ. εικονογράφηση του Πάβελ Σοκόλοφ Φτάνοντας στο κυβερνείο Αρινμπούρκ, ο διοικητής τον στέλνει να υπηρετήσει στην άκρη της στέπας του Κιργιζιστάν στο οχυρό φρούριο Μπιελογκόρσκι. Το φρούριο - ένα χωριό που περιβάλλεται από έναν ξύλινο φράχτη - διοικείται από τον λοχαγό Ιβάν Μιρόνοφ. Ο Πιοτρ γίνεται φίλος με τον αξιωματικό Σβάμπριν, ο οποίος έχει μετατεθεί δυσμενώς εδώ μετά από μια μονομαχία που οδήγησε στο θάνατο του αντιπάλου του. Σε ένα δείπνο με την οικογένεια Μιρόνοφ, ο Πιοτρ γνωρίζει την κόρη τους Μάσα και την ερωτεύεται. Αυτό προκαλεί ρήξη μεταξύ του Πιοτρ και του Σβάμπριν, τις προτάσεις του οποίου έχει απορρίψει η Μάσα. Όταν ο Σβάμπριν προσβάλλει την τιμή της κοπέλας, οι δύο νεαροί μονομαχούν και ο Πιοτρ τραυματίζεται. Ο Πιοτρ εξομολογείται τον έρωτά του στη Μάσα και η κοπέλα είναι επίσης ερωτευμένη μαζί του. Η μονομαχία γίνεται γνωστή στον πατέρα του Πιοτρ, ο οποίος ζητά τη συγκατάθεσή του να παντρευτεί τη Μάσα, αλλά ο πατέρας αρνείται. μικρογραφία|250x250εσ|Η εξέγερση του [[Εμελιάν Πουγκατσιόφ το 1773-1775, πίνακας του Βασίλι Περόφ  (1879)]] Εν τω μεταξύ, ο Κοζάκος Εμελιάν Πουγκατσιόφ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι ο αυτοκράτορας Πέτρος Γ', έχει δραπετεύσει από τη φυλακή και με τη συμμορία του, επιτίθεται στα χωριά, καίει, λεηλατεί και καταλαμβάνει φρούρια στη στέπα του Αρινμπούρκ, εκτελεί τους αξιωματικούς και στρατολογεί Κοζάκους στο στρατό του. Λίγο αργότερα, το φρούριο πολιορκείται και ο Πουγκατσιόφ το καταλαμβάνει εύκολα. Οι γονείς της Μάσα, που αρνούνται να δώσουν όρκο πίστης στον Πουγκατσιόφ, πεθαίνουν στα χέρια των ανταρτών, η κοπέλα κρύβεται και γλυτώνει. Ο Σβάμπριν, φοβούμενος την εκτέλεση, ορκίζεται πίστη, αλλά ο Πιοτρ αρνείται: «Όχι, είμαι ευγενής. Ορκίστηκα πίστη στην αυτοκράτειρα. Δεν μπορώ να σε υπηρετήσω», του λέει. Ο Πουγκατσιόφ διατάζει να τον απαγχονίσουν. Ωστόσο, η ζωή του γλιτώνει ξαφνικά καθώς ο Πουγκατσιόφ αποδεικνύεται ότι είναι ο άνθρωπος που έσωσε τον Πιοτρ στη χιονοθύελλα και αναγνωρίζει τον νεαρό, τη γενναιοδωρία του οποίου θυμάται ακόμη.
Ο Πιοτρ φεύγει για το πολιορκημένο από τους αντάρτες Αρινμπούρκ και πολεμά εναντίον του Πουγκατσιόφ, αλλά μια μέρα λαμβάνει ένα γράμμα από τη Μάσα, η οποία παρέμεινε στο φρούριο. Από το γράμμα, μαθαίνει ότι ο Σβάμπριν, που μετά την προδοσία του ανέλαβε τη διοίκηση του φρουρίου, θέλει να την παντρευτεί με τη βία.
Ο Πιοτρ σπεύδει να αποτρέψει αυτόν τον γάμο, αλλά αιχμαλωτίζεται από τους αντάρτες. Αφού εξηγεί την κατάσταση στον Πουγκατσιόφ, οι δυο τους κατευθύνονται προς το φρούριο και χάρη στη βοήθεια του επαναστάτη σώζει την Μάσα. μικρογραφία|250x250εσ|Η Μάσα στην Αικατερίνη Β'. Μετά την απελευθέρωσή της, ο Πιότρ και η Μάσα φεύγουν για το κτήμα του πατέρα του, αλλά τα αυτοκρατορικά στρατεύματα τους σταματούν. Ο Πιοτρ μένει στο στρατό και στέλνει τη Μάσα στην οικογένειά του. Ο πόλεμος με τον Πουγκατσιόφ συνεχίζεται, ο αντάρτης ηττάται και ο Πιοτρ συλλαμβάνεται επειδή είχε φιλικές σχέσεις μαζί του. Κατά την ανάκρισή του, ο Σβάμπριν καταθέτει ότι ο Πιοτρ είναι προδότης. Καθώς δεν θέλει να εκθέσει τη Μάσα στο δικαστήριο, ο Πιοτρ δεν μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του και τιμωρείται με θανατική ποινή. Η αυτοκράτειρα Μεγάλη Αικατερίνη μετατρέπει την ποινή του σε ισόβια εξορία στη Σιβηρία.
Η Μάσα καταλαβαίνει γιατί ο Πιοτρ δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί και αποφασίζει να πάει στην Αγία Πετρούπολη για να ικετεύσει για συγχώρεση την αυτοκράτειρα. Στο Τσάρσκογιε Σελό, συναντά τυχαία μια κυρία και περιγράφει λεπτομερώς το σχέδιό της να δει την αυτοκράτειρα για την υπόθεση του Πιοτρ. Η κυρία αρνείται στην αρχή, λέγοντας ότι ο Πιοτρ είναι προδότης, αλλά η Μάσα της εξηγεί τις περιστάσεις. Σύντομα, η Μάσα λαμβάνει μια πρόσκληση να δει την Αυτοκράτειρα και έκπληκτη αναγνωρίζει στο πρόσωπό της την κυρία με την οποία είχε μιλήσει νωρίτερα. Η αυτοκράτειρα έχει πειστεί για την αθωότητα του Πιότρ και διατάζει την απελευθέρωσή του. Ο Πιοτρ παρευρίσκεται στην εκτέλεση του Πουγκατσιόφ. Παντρεύτηκαν με τη Μάσα και οι απόγονοί τους ζουν στην επαρχία Σιμπίρσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αλεξάντρ Πούσκιν Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Σχέσεις Δημοκρατίας της Ιρλανδίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Δημοκρατίας της Ιρλανδίας-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και της Πολωνίας. Η Ιρλανδία φιλοξενεί μια πολωνική κοινότητα συνολικού αριθμού περίπου 150.000 ανθρώπων. Η πολωνική γλώσσα είναι η πιο ομιλούμενη ξένη γλώσσα στην Ιρλανδία. Και τα δύο έθνη είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Ιστορία
Μία από τις πρώτες γνωστές επαφές μεταξύ της Ιρλανδίας και της Πολωνίας πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 1600, όταν ο Ιρλανδός Μπέρναρντ Κόνορ διορίστηκε ιατρός στην αυλή του Πολωνού Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι. Το 1694, ο Κόνορ έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Ιστορία της Πολωνίας στην αγγλική γλώσσα. Το 1922, η Ιρλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Πολωνία ήταν μεταξύ της πρώτης ομάδας κρατών που καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με το ανεξάρτητο ιρλανδικό κράτος, στέλνοντας Γενικό Πρόξενο το 1929.
Οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ιρλανδίας και Πολωνίας δημιουργήθηκαν το 1976. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών ήταν περιορισμένες. Η Ιρλανδία υποστήριξε το πολωνικό κίνημα Αλληλεγγύης. Το 1981, η Ιρλανδική Πολωνική Εταιρεία έστειλε 20 εμπορευματοκιβώτια με φάρμακα, γάλα σε σκόνη, παιδικές τροφές και ρούχα στην Πολωνία, αξίας άνω των 250.000 £. Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία, οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών ενισχύθηκαν. Το 1990, η Ιρλανδία άνοιξε την πρεσβεία της στη Βαρσοβία και το 1991, η Πολωνία άνοιξε την πρεσβεία της στο Δουβλίνο. Το 1997, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Το 2003, η Ιρλανδή Πρόεδρος, Μαίρη Μακ Αλίς, επισκέφθηκε την Πολωνία. Το 2004, η Πολωνία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ιρλανδία άνοιξε αμέσως τα σύνορά της και την αγορά εργασίας της σε Πολωνούς εργαζόμενους.
Αν και η Ιρλανδία δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ, οι ιρλανδικές δυνάμεις έχουν πολεμήσει μαζί με τις πολωνικές δυνάμεις στον Πόλεμο του Αφγανιστάν και σε ειρηνευτικές αποστολές στο Κοσσυφοπέδιο και στο Τσαντ.
Υψηλόβαθμες επισκέψεις
δεξιά|μικρογραφία| Η Ιρλανδή Πρόεδρος [[Μαίρη Μακ Αλίς επισκέπτεται με τον Πολωνό Πρόεδρο Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι στη Βαρσοβία, 2003.]] Προεδρικές και πρωθυπουργικές (τίσεχ) επισκέψεις από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας στην Πολωνία
Πρωθυπουργικές και προεδρικές επισκέψεις από την Πολωνία στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας
Διμερείς σχέσεις
Κατά τη διάρκεια των ετών, και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει πολλές διμερείς συμφωνίες, όπως τη συμφωνία για την ανάπτυξη της οικονομικής, βιομηχανικής, επιστημονικής και τεχνολογικής συνεργασίας (1977), τη συμφωνία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την πρόληψη της φοροδιαφυγής όσον αφορά τους φόρους εισοδήματος (1995) και τη συνθήκη ένταξης (2003).
Μεταφορές
Υπάρχουν απευθείας πτήσεις μεταξύ της Ιρλανδίας και της Πολωνίας με τη Ryanair. Υπάρχουν πάνω από 60 πτήσεις την εβδομάδα μεταξύ των δύο εθνών.
Εμπορικές συναλλαγές
Το 2018, το εμπόριο μεταξύ Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και Πολωνίας ανήλθε σε 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι ιρλανδικές εξαγωγές στην Πολωνία περιλαμβάνουν: παρασκευασμένα τρόφιμα, γαλακτοκομικά προϊόντα, βόειο κρέας και ποτά (κυρίως αλκοόλ όπως το ιρλανδικό ουίσκι). Οι πολωνικές εξαγωγές προς τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας περιλαμβάνουν: μπύρα δημητριακών, κρέας πουλερικών και βόειο κρέας, κέικ, προϊόντα κρέατος, γούνες, υπολογιστές, έπιπλα, φορτηγά, χυμούς, γαλακτοκομικά προϊόντα, είδη ζαχαροπλαστικής και γυαλικά. Περισσότερες από πενήντα ιρλανδικές εταιρείες διαθέτουν εργοστάσια ή εγκαταστάσεις ανάπτυξης στην Πολωνία σε τομείς όπως η τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών, οι εκτυπώσεις και οι συσκευασίες, οι κατασκευές και οι εξυπηρέτηση πελατών. Η Πολωνία είναι η 12η μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά της Ιρλανδίας.
Σεργκέι Ζουϊκόφ
Ο Σεργκέι Αντρέγιεβιτς Ζουϊκόφ (ρωσικά: Серге́й Андре́евич Зу́йков) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1993 στη Μόσχα και είναι απόφοιτος των ακαδημιών της Λοκομοτίβ Μόσχας. Το 2009, αγωνίστηκε για την εθνική Ρωσίας κάτω των 17 υπό τον προπονητή Ίγκορ Σιμουτένκοφ. Συμμετείχε σε δύο φιλικούς αγώνες στη Φινλανδία. Το 2011, στην Αναμνηστική Διοργάνωση Γκρανάτκιν, υπό τον προπονητή Ντμίτρι Αλένιτσεφ, συμμετείχε ως βασικός παίκτης. Τον Οκτώβριο του ιδίου έτους συμμετείχε στους αγώνες της εθνικής νέων για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Νέων 2012. Το 2012, ο Νικολάι Πίσαρεφ τον κάλεσε για συμμετοχή στο Κύπελλο Φιλίας, όπου η εθνική Ρωσίας έλαβε τη δεύτερη θέση. Τον Ιανουάριο του 2013, μετεγράφη από τις ακαδημίες της Λοκομοτίβ στη Βόλγκαρ Άστραχαν. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στον αγώνα απέναντι στη ΦΚ Ουράλ. Συνολικά, αγωνίστηκε 75 αγώνες για τη Βόλγκαρ και πέτυχε έξι τέρματα. Το 2014 κλήθηκε στην εθνική νέων για το Κύπελλο Φιλίας, όπου αγωνίστηκε σ' έξι αγώνες. Τον Ιανουάριο του 2017 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Μονή Λαζαριστών
thumb|Εξωτερική όψη του Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών|248x248px Η Μονή Λαζαριστών είναι πολυδύναμο πολιτιστικό κέντρο στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης (οδός Κολοκοτρώνη 25-27). Ήταν παλιό μοναστικό συγκρότημα που χτίστηκε το 1886 από μοναχούς του τάγματος του Αγίου Βικεντίου του Παύλου, που ονομάζονταν Λαζαριστές από την έδρα τους στο ναό του Αγίου Λαζάρου στο Παρίσι. Το 1997, μετά από αποκατάσταση και επέκταση μετατράπηκε σε πολιτιστικό κέντρο. Σήμερα, στη Μονή Λαζαριστών στεγάζεται το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης καθώς και υποδομές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπως η θεατρική Σκηνή Σωκράτης Καραντινός, το Μικρό Θέατρο και η Δραματική Σχολή. Στη διαμορφωμένη πλατεία της Μονής Λαζαριστών λαμβάνει χώρα το ετήσιο Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών, με συναυλίες και δρώμενα κάθε καλοκαίρι.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|Η Σκηνή Σωκράτης Καραντινός του Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών thumb|right|Άποψη της Μονής Λαζαριστών στη Σταυρούπολη, όπου στεγάζεται το [[Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.]] Το καθολικό ιεραποστολικό τάγμα των Λαζαριστών ιδρύθηκε το 1653 από τον Βικέντιο του Παύλου με σκοπό την παροχή βοήθειας των φυλακισμένων χριστιανών στις μουσουλμανικές φυλακές. Η ονομασία του προέρχεται από γεγονός ότι το τάγμα εγκαταστάθηκε στο προάστιο Saint-Lazare στο Παρίσι. Ο Βικέντιος του Παύλου αγιοποιήθηκε αργότερα από το Βατικανό.
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Λαζαριστές εγκαθίστανται μετά το 1782, ύστερα από τη διάλυση των ιεραποστολικών κέντρων των Τζεζουάτι με απόφαση της Congregatio de Propaganda Fide. Οι Λαζαριστές είχαν μία παράδοση εξοικειώσεως με τις σλαβικές γλώσσες λόγω της ιδρύσεως ιεραποστολών σε σλαβικές χώρες (Πολωνία, Λευκορωσία). Η δράση τους σε αυτές τις περιοχές ήταν τόσο επιτυχείς ώστε όταν πολλοί Πολωνοί κατέφυγαν στη Μακεδονία και στη Θράκη το 1830 και το 1848 συνεργάστηκαν μαζί τους.
Το 1830 ξεκινάει μία νέα περίοδος για τους Λαζαριστές στη Θεσσαλονίκη χάρη στη συνεργασία του εφημέριου Louis Descamps και του Γάλλου πρόξενου Charles Eduard Ghy. To 1834 ξεκινάει τη λειτουργία του σχολείου αρρένων. Παρά τη σχετική απαγόρευση από τον οθωμανικό νόμο καθιερώθηκαν το 1836 και κωδωνοκρουσίες.Στη μεγάλη πυρκαγιά το 1839 που κατέστρεψε το 1/3 της πόλης αποτεφρώθηκε και η εκκλησία που είχε χτιστεί με τις προσπάθειες του Descamps.
Το 1850 τοποθετήθηκε νέος εφημέριος ο Le Larec. Οι Λαζαριστές έστρεψαν το ενδιαφέρον τους προς τους βουλγαρόφωνους πληθυσμούς με σκοπό να τους στρέψουν προς την Ουνία, με πολύ καλά αποτελέσματα αρχικά.
Το 1886 η Μονή Λαζαριστών χτίστηκε από τους μοναχούς που ανήκαν στο τάγμα του Αγίου Βικεντίου του Παύλου. Η ονομασία Λαζαριστές προήλθε από την έδρα του τάγματος στην εκκλησία Saint-Lazare στο Παρίσι. Οι Λαζαριστές πρωτοεμφανίστηκαν στην Ελλάδα περί το τέλος του 18ου - αρχές 19ου αιώνα είχαν ως κύριο στόχο, εκτός από τη φροντίδα και περίθαλψη των φτωχών, τη μόρφωση των κληρικών και την εξάπλωση του καθολικισμού.
Γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, η αποστολή της Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει να προσηλυτίσει τους Σλάβους των Βαλκανίων στον Καθολικισμό. Έτσι, οι Λαζαριστές της Θεσσαλονίκης περί τα μέσα του 19ου αιώνα δραστηριοποιήθηκαν έντονα, περιθάλποντας βουλγαρικές οικογένειες και παράλληλα αναλαμβάνοντας τη μόρφωση καθολικών Βουλγάρων ιερωμένων. μικρογραφία|Το Οικοτροφείο Άγιος Βικέντιος (1862) της Μονής Λαζαριστών Το 1861 αρχίζει να χτίζεται στο Zeitenlik, σε απόσταση 2 χλμ. Β.Δ. της Θεσσαλονίκης, το ορφανοτροφείο των Αδελφών του Ελέους που απευθυνόταν σε ορφανά καθολικών Βουλγαρικών οικογενειών από την περιφέρεια της Θεσσαλονίκης και που ονομάστηκε St. Vincent de la Macedoine. Το 1866 ο εφημέριος της Θεσσαλονίκης M. Turroques ιδρύει στο ίδιο κτίριο το πρώτο μικρό ιεροσπουδαστήριο το οποίο λειτούργησε ομαλά μέχρι την έκρηξη των Βαλκανικών πολέμων. Το φθινόπωρο του 1913 το ιεροσπουδαστήριο άνοιξε με 32 Βούλγαρους μαθητές και 10 Έλληνες καθολικούς από τη Σύρο για τελευταία φορά. Μετά το τέλος αυτής της σχολικής χρονιάς, την άνοιξη του 1914 το Βουλγάρικο ιεροσπουδαστήριο έκλεισε οριστικά. left|thumb|Το κτίριο της μονής κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τότε το κτίριο άλλαξε διάφορες χρήσεις ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες, και για να εξυπηρετηθούν αυτές γίνονται διάφορες μετατροπές. Βεβαίως, η παρακμή του Ιεροσπουδαστηρίου και οι ευκαιριακές κατοπινές χρήσεις του επρόκειτο πλέον να αποκλείσουν την ολοκλήρωση του αρχικού σχεδιασμού του κτιρίου με την ανέγερση της Δυτικής Πτέρυγας.
Το 1916, με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο γίνεται νοσοκομείο του Γαλλικού στρατού. Μετά το τέλος του πολέμου στο κτίριο στεγάζονταν πρόσφυγες της Μεγάλης Πυρκαγιάς του 1917 που κατέστρεψε το κέντρο της Θεσσαλονίκης, ενώ ένα μέρος του κτίσματος το κρατούσαν οι μοναχοί Λαζαριστές. Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ήρθαν μαζί με τους πρόσφυγες, λίγοι Καθολικοί, και κυρίως Αρμένιοι. Στα 1941 το κτίριο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς για τις ανάγκες των δυνάμεων κατοχής. Στον Εμφύλιο Πόλεμο γύρω από το κτίριο ξέσπασαν μάχες γιατί στεγάζονταν εκεί τα Τάγματα Εθελοντών Ακριτών (ΤΕΑ). Κατά τη διάρκεια των μαχών ένα βλήμα όλμου των ανταρτών κατέστρεψε ένα πρόκτισμα στη δυτική πλευρά του κτίσματος. Μετά τον εμφύλιο ήρθαν από διάφορα μέρη της Ελλάδος και κατοίκησαν εκεί οικογένειες καθολικών, μαζί με τους εναπομείναντες πρόσφυγες. Μέχρι τις 20 Ιουνίου του 1978 έμεναν στο κτίριο περίπου 10 οικογένειες. Στο ισόγειο διατηρούνταν ένα καθολικό παρεκκλήσι.