Ιστορία_της_Πολωνίας
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και το ζήτημα της ανεξαρτησίας της Πολωνίας
αριστερά|μικρογραφία| «Ο Διοικητής» [[Γιούζεφ Πιουσούτσκι με τους λεγεώνες του το 1915.]] Το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στα πολωνικά εδάφη προσέφερε στους Πολωνούς απροσδόκητες ελπίδες για επίτευξη ανεξαρτησίας ως αποτέλεσμα της αναταραχής που κατέβαλλε τις αυτοκρατορίες των δυνάμεων διαμελισμού. Και οι τρεις μοναρχίες που είχαν επωφεληθεί από το διαμελισμό των πολωνικών εδαφών (Γερμανία, Αυστρία και Ρωσία) διαλύθηκαν μέχρι το τέλος του πολέμου και πολλά από τα εδάφη τους διασκορπίστηκαν σε νέες πολιτικές μονάδες. Στην αρχή του πολέμου, οι Πολωνοί βρέθηκαν στρατευμένοι στους στρατούς των δυνάμεων διαμελισμού σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός τους. Επιπλέον, συχνά αναγκάστηκαν να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον, καθώς οι στρατοί της Γερμανίας και της Αυστρίας ήταν συμμαχικοί ενάντια στη Ρωσία. Οι παραστρατιωτικές μονάδες του Πιουσούτσκι που βρίσκονταν στη Γαλικία μετατράπηκαν σε Πολωνικές Λεγεώνες το 1914 και ως μέρος του Αυστροουγγρικού Στρατού πολέμησαν στο ρωσικό μέτωπο μέχρι το 1917, όταν ο σχηματισμός διαλύθηκε. Ο Πιουσούτσκι, ο οποίος αρνήθηκε να ζητήσει να πολεμήσουν οι άντρες του υπό γερμανική διοίκηση, συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς και έγινε ηρωικό σύμβολο του πολωνικού εθνικισμού. μικρογραφία| Ο [[Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι ήταν πιανίστας και πολιτική προσωπικότητα.]] Λόγω μιας σειράς νίκων της Γερμανίας στο Ανατολικό Μέτωπο, η περιοχή της Πολωνίας του Συνεδρίου καταλήφθηκε από τις Κεντρικές Δυνάμεις της Γερμανίας και της Αυστρίας. Η Βαρσοβία κατελήφθη από τους Γερμανούς στις 5 Αυγούστου 1915. Στην Πράξη της 5ης Νοεμβρίου 1916, μια νέα ενσάρκωση του Βασιλείου της Πολωνίας (Królestwo Regencyjne) διακηρύχθηκε από τη Γερμανία και την Αυστρία σε προηγουμένως ελεγχόμενα από τη Ρωσία εδάφη, στο γερμανικό καθεστώς Mitteleuropa. Ωστόσο, τα κράτη χορηγοί δεν μπόρεσαν ποτέ να συμφωνήσουν για έναν υποψήφιο να αναλάβει το θρόνο. Αντίθετα, κυβερνήθηκε με τη σειρά του από Γερμανούς και Αυστριακούς στρατηγούς, ένα Προσωρινό Συμβούλιο Κράτους και ένα Συμβούλιο Περιφερειών. Αυτό το ολοένα και περισσότερο αυτόνομο κράτος-μαριονέτα υπήρχε μέχρι τον Νοέμβριο του 1918, όταν αντικαταστάθηκε από τη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Η ύπαρξη αυτού του «βασιλείου» και του προγραμματισμένου πολωνικού στρατού είχε θετική επίδραση στις εθνικές προσπάθειες της Πολωνίας από την πλευρά των Συμμάχων, αλλά στη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ του Μαρτίου 1918 η νικήτρια στα ανατολικά, Γερμανία, επέβαλε σκληρούς όρους στην ηττημένη Ρωσία και αγνόησε τα πολωνικά συμφέροντα. Προς το τέλος του πολέμου, οι γερμανικές αρχές εμπλέχθηκαν σε τεράστιες, σκόπιμες καταστροφές βιομηχανικών και άλλων οικονομικών δυνατοτήτων των πολωνικών εδαφών, προκειμένου να καταστραφεί η χώρα, ένας πιθανός μελλοντικός ανταγωνιστής της Γερμανίας. αριστερά|μικρογραφία| Το Συμβούλιο Περιφερειών του [[Βασίλειο της Πολωνίας (1917-1918)|Βασιλείου της Πολωνίας το 1918. Το «Βασίλειο» ιδρύθηκε για να δελεάσει τους Πολωνούς να συνεργαστούν με τις Κεντρικές Δυνάμεις.]] Η ανεξαρτησία της Πολωνίας είχε εκστρατευτεί στη Ρωσία από τον Ντμόφσκι και στη Δύση από τον Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι. Ο τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας, και οι τότε ηγέτες της Επανάστασης του Φεβρουαρίου και της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, εγκατέστησαν κυβερνήσεις που με τη σειρά τους δήλωσαν την υποστήριξή τους στην ανεξαρτησία της Πολωνίας. Το 1917, η Γαλλία σχημάτισε τον Μπλε Στρατό (υπό τον Γιούζεφ Χάλερ) που περιλάμβανε περίπου 70.000 Πολωνούς μέχρι το τέλος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένων ατόμων που συνελήφθησαν από γερμανικές και αυστριακές μονάδες και 20.000 εθελοντές από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρχε επίσης ισχυρός αντιγερμανικός στρατός 30.000 ανδρών στη Ρωσία. Ο Ντμόφσκι, που επιχειρούσε από το Παρίσι ως επικεφαλής της Πολωνικής Εθνικής Επιτροπής (ΠΕΕ), έγινε ο εκπρόσωπος του πολωνικού εθνικισμού στο στρατόπεδο των Συμμάχων. Με πρωτοβουλία των δεκατεσσάρων σημείων του Γούντροου Ουίλσον, η πολωνική ανεξαρτησία επικυρώθηκε επίσημα από τους Συμμάχους τον Ιούνιο του 1918.