cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αχαΐα Συρίας
Για την ελληνιστική πόλη της Αχαΐας, λόγο κάνει ο Αππιανός (Συριακής 57), την οποία προσθέτει στον κατάλογο των πόλεων του Σελεύκου Α΄ Νικάτορος. Μολονότι δεν υπάρχει πουθενά αλλού καμιά επιπλέον πληροφορία για αυτήν την πόλη, δεν αποκλείεται ο γενάρχης των Σελευκιδών να εγκατέστησε εκεί Αχαιούς αποίκους, ή να ιδρύθηκε από τον μικρότερο αδελφό του Αντιόχου Α΄ τον Αχαιό.
Υπάρχει η άποψη ότι η πόλη πρέπει να είναι η Αχαϊκάλα στον Ευφράτη που την αναφέρει ο Αμμιανός Μαρκελλίνος, ως ένα σταθμό της εκστρατείας του Ιουλιανού του Παραβάτη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Ραζντόλνογιε (επαρχία Σαντικτάου)
Το Ραζντόλνογιε είναι χωριό στην επαρχία Σαντικτάου, στην περιφέρεια Ακμόλα του Καζακστάν.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 100 κάτοικοι (2009).
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Γλώσσα Τσατισγκάρι
Η Τσατισγκάρχι (Ντεβανάγκαρι: छत्तीसगढ़ी) είναι μια γλώσσα που ομιλείται στη ινδική πολιτεία Τσατίσγκαρ, από 24 εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι Ανατολική γλώσσα Χίντι με έντονες λεξιλογικές και γλωσσικές επιρροές από τις γλώσσες Μούντα και τη Δραβιδική γλώσσα. Η γλώσσα είναι επίσης γνωστή ως Ντακσίν Κοσάλι και Κοσάλι καθώς στην αρχαιότητα το Τσατίσγκαρ βρισκόταν στην περιοχή Ντακσίνα Κοσάλα της αρχαίας Ινδίας. Τα Τσατισγκάρι είναι γνωστά με το όνομα Χαλτάχι στους γύρω λόφους και με το όνομα Λάρια σε ομιλητές σε γειτονικές περιοχές της Οντίσα έως το Τσατίσγκαρ. Οι ομιλητές είναι συγκεντρωμένοι στην ινδική πολιτεία Τσατίσγκαρ και σε παρακείμενες περιοχές των Μάντια Πραντές, Οντίσα και Τζαρκάντ. Τα πολιτιστικά και πολιτικά κινήματα της γλώσσας, με προέλευση από τη δεκαετία του 1920, επιβεβαίωσαν τη γλωσσική και πολιτισμική ταυτότητα της γλώσσας και επιδίωξε μεγαλύτερη αυτονομία εντός της Ινδίας. Στις 1 Νοεμβρίου 2000, 16 επαρχίες στην πολιτεία Μάντια Πραντές έγιναν η νέα πολιτεία Τσατίσγκαρ.
Ταξινόμηση
Τα Τσατισγκάρι συνδέονται στενότερα με άλλες γλώσσες Κοσάλι, γνωστές ως Μπαγκέλι και Αουάντι (Αβάντι), και αυτές οι γλώσσες κατατάσσονται στην Ανατολική Κεντρική Ζώνη των ινδοάριων γλωσσών ή στην γλωσσική ομάδα Κοσάλι, ινδική υποκατηγορία της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικές οικογένειας.
Η ακριβής σχέση της με τα Χίντι είναι περίπλοκη και όπως και με άλλα μέλη του διαλεκτικού συνεχούς της Ινδουστανικής. Η ιδιότητά της ως διάλεκτος ή ξεχωριστή γλώσσα είναι σε κάποιο βαθμό με βάση τη κρίση ενός ατόμου. Σύμφωνα με την ινδική κυβέρνηση, η Τσατισγκάρι είναι μια ανατολική διάλεκτος της Χίντι, αλλά κατατάσσεται ως ξεχωριστή γλώσσα στον Εθνολόγο.
Τα Τσατισγκάρι έχουν πέντε διαφορετικές κύριες διαλέκτους με βάση τη γεωγραφική διαίρεση:
Διάλεκτοι
Εκτός από τα ίδια τα Τσατισγκάρι, οι διάλεκτοι του Τσατισγκάρι είναι οι Μπαϊγκάνι, Μπούλια, Μπιντζουάρι, Καλάνγκα, Καβάρντι, Χαϊραγκάρι, Σάντρι Κόρουα και Σουργκουτζία. Η Σουργκουτζία θεωρείται από μερικούς ότι είναι μια ξεχωριστή γλώσσα.
Γραφή
Τα Τσατισγκάρι, όπως τα Χίντι, γράφεται με το αλφάβητο Ντεβανάγκαρι, αν και γραφόταν ιστορικά και με το αλφάβητο Όντια.
Ημέρα Γλώσσας Τσατισγκάρι
Η Ημέρα Γλώσσας Τσατισγκάρι (Τσατισγκάρι Ντιβάς) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 28 Νοεμβρίου στο Τσατισγκάρ. Αυτή η μέρα ρυθμίζεται από την πολιτειακή κυβέρνηση.
Κινηματογραφική βιομηχανία
Μετά το σχηματισμό της νέας πολιτείας, οι ταινίες στα Τσατισγκάρι προσέλκυσαν καλλιτέχνες παντού στην Ινδία. Η παγκοσμίως γνωστή τραγουδίστρια Λάτα Μανγκεσκάρ και πολλοί άλλοι έχουν τραγουδήσει τραγούδια στα Τσατισγκάρι. Καθώς η κινηματογραφική βιομηχανία αναπτύσσεται με γρήγορο ρυθμό, είναι πλέον ευρέως γνωστή ως Τσχόλιγουντ.
Βιβλιογραφία
Web magazine of Chhattisgarhi language गुरतुर गोठ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Νησιά Σίλι
Τα Νησιά Σίλι (κορνουαλικά: Syllan ή Enesek Syllan, αγγλικά: Scilly), είναι αρχιπέλαγος στο νοτιοδυτικό άκρο της χερσονήσου της Κορνουάλης της Μεγάλης Βρετανίας. Παρά το γεγονός ότι τα νησιά Σκίλι αποτελούν μέρος της κομητείας της Κορνουάλης, από το 1890 τα νησιά έχουν ξεχωριστή τοπική αρχή. Το Δουκάτο της Κορνουάλης κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της ιδιόκτητης γης στα νησιά. Ο τουρισμός αποτελεί σημαντικό τμήμα της τοπικής οικονομίας, σε συνδυασμό με τη γεωργία.
Στην απογραφή του 2011 υπολογίστηκε ο πληθυσμός σε 2.203 κατοίκους.
Κάποτε στο νησί οι κάτοικοι μιλούσαν την κορνουαλική γλώσσα αλλά με την πάροδο των αιώνων άρχισε σταδιακά να μειώνεται η χρήση της. Συγκεκριμένα υπολογίζεται ότι στον 'Υστερο Μεσαίωνα ( 1250 μ.Χ - 1500 μ. Χ) ξεκίνησε αυτή η σταδιακή μείωση στη χρήση της κορνουαλικής γλώσσας.
thumb|Δορυφορική φωτογραφία των Νήσων Σίλι
Τα κυριότερα νησιά του αρχιπελάγους είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορνουάλη Κατηγορία:Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου
Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ του Τορίνο
Ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ , αγγλ.: Ulric Manfred II, Olderico Manfredi II, ή Manfred Ulric, Manfredo Udalrico, (μεταξύ 975-992 – 29 Οκτωβρίου 1033 ή 1034) από τον Οίκο των Αρδουινιδών, ήταν κόμης του Τορίνο και μαρκήσιος της Σούζα στις αρχές του 11ου αι. Ήταν ο τελευταίος άρρην μάργραβος από τον Οίκο των Αρδουινιδών. Η κόρη τού Ούλρικ Μάνφρεντ, η Aδελαΐδα κληρονόμησε το μεγαλύτερο μέρος των κτήσεών. Μέσω τού γάμου με την Αδελαΐδα (περί το 1045), ο Όθων κόμης της Σαβοΐας, ένας νεότερος γιος του Ουμβέρτου Α' κόμη της Σαβοΐας έγινε μάργραβος του Τορίνο. Οι απόγονοί τους θα αποτελούν αργότερα τον Οίκο της Σαβοΐας, που κυβέρνησε τη Σαρδηνία και μετά όλη την Ιταλία.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Τορίνο, ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ ήταν γιος του Mάνφεντ Α΄ και της Πρανγάρδας, κόρης του Aδαλβέρτου-Άττο κόμη της Κανόσα. Ο Ούλρικ Μάνφρεντ κληρονόμησε μία τεράστια μαρκιωνία με κέντρο το Τορίνο (1000), η οποία είχε δημιουργηθεί από τα εδάφη τού πάππου του Αρδουίνου του Φαλακρού. Ένα αυτοκρατορικό δίπλωμα με ημερομηνία 31 Ιουλίου 1001 αναφέρει ότι, για την πιστή του υπηρεσία, ο αυτοκράτορας Όθωνας Γ' επιβεβαίωσε τις κτήσεις του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ και του παραχώρησε αρκετά προνόμια.
Ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄, αμέσως μετά τη διαδοχή του, άρχισε να εδραιώνει την εξουσία του έναντι τού Aρντουίνο υ της μαρκιωνίας της Iβρέας από τη μία, και τού Ερρίκου Β΄ από την άλλη. Στον αγώνα για το βασίλειο της Λομβαρδίας (regnum Italicum), κέρδισε μεγάλη έκταση σε βάρος της μαρκιωνίας της Iβρέας.
Δύο καταστατικά που εκδόθηκαν από τον Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ και τη σύζυγό του Μπέρτα (μία πώληση στον ιερέα Σίγκιφρεντ, γιο του Άνταλγκις το 1021 και μία δωρεά στο μοναστήρι του Σάντο Σολουτόρε στο Τορίνο το 1031), δίνουν καλή εντύπωση για τις πόλεις και τις κομητείες που ο Ούλριχ Μάνφρεντ Β΄ έλεγχε, που περιλάμβαναν: Τορίνο, Iβρέα, Aλμπένγκα, Βεντιμίλια, Aουριάτε, Τορτόνα και Βερτσέλλι. Σε όλους τους πολέμους μεταξύ του Aρντουίνου και του Ερρίκου Β΄, ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ απέφυγε με σύνεση κάθε αντιπαράθεση με τους δύο ηγέτες, και σταδιακά επέκτεινε τα εδάφη του με όπλα (ήταν σε πόλεμο με τον μάργραβο της Τοσκάνης, Βονιφάτιο Γ΄, το 1016) και αυξάνοντας εξουσία εντός των αρμοδιοτήτων του. Το 1024, μετά το τέλος του Ερρίκου Β', αντιτάχθηκε στην εκλογή του Κορράδου Β' και αντ' αυτού πρότεινε στον Γουλιέλμο Ε' της Ακουιτανίας να πάρει τον ιταλικό θρόνο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ είχε ένα ανάκτορο στο Τορίνο, αλλά όπως πολλοί άλλοι μεσαιωνικοί άρχοντες, έζησε μία πλανόδια ζωή. Μετακόμισε από κάστρο σε κάστρο για να διατηρήσει τον έλεγχό του και να ασκήσει τη διοίκηση των κυριαρχιών του. Λέγεται συχνά ότι η κόρη του Αδελαΐδα, εγκατέλειψε το Τορίνο ως πρωτεύουσα και άρχισε να μένει μόνιμα στη Σούζα. Αυτό είναι λάθος: η Αδελαΐδα τεκμηριώνεται πολύ πιο συχνά στο ανάκτορο των μαργράβων στο Τορίνο από οπουδήποτε αλλού.
Γύρω στο 1028 ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄, μαζί με τον αδερφό του Άλρικ επίσκοπο του Άστι, τον Άριμπερτ αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου και τον Λάντουλφ επίσκοπο του Τορίνο, έδρασαν για να καταστείλουν ένα αιρετικό κίνημα, που είχε αναπτυχθεί στο Moνφόρτε.
Ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ αποκατέστησε την παλαιά εκκλησία της Σάντα Μαρία Ματζόρε στη Σούζα και το αβαείο Noβαλέζα. Τον Μάιο του 1028 με τη σύζυγό του Μπέρτα ίδρυσε το μοναστήρι της Σάντα Μαρία στην Καραμάνια. Τον επόμενο χρόνο, τον Ιούλιο του 1029, μαζί με τη σύζυγό του, Μπέρτα, και τον αδελφό του Άλρικ επίσκοπο του Άστι, ίδρυσε το αβαείο των Βενεδικτίνων στο Σάντο Τζιούστο στη Σούζα, το οποίο στέγαζε τα λείψανα του Αγίου Τζιούστου της Noβαλέζα. Η εκκλησία του αβαείου του Σαν Τζιούστο είναι τώρα ο καθεδρικός ναός της Σούζα.
Οχύρωσε τα χωριά Eξίλλες και Μπαρντονέκκια.
Απεβίωσε το 1033 ή το 1034 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Τορίνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα το αργότερο το 1014 (εκείνη τη χρονιά, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Β΄ επιβεβαίωσε την κοινή τους δωρεά στο αβαείο της Φρουτουαρίας ) και απέκτησε τρεις κόρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αρδουινιδών
Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία
Το Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» είναι από τα μεγαλύτερα παιδιατρικά νοσοκομεία σε ευρωπαϊκό επίπεδο και το μεγαλύτερο παιδιατρικό νοσοκομείο της Ελλάδος. Οι κλίνες νοσηλείας του ανέρχονται στις 750. Είναι για παιδιά ηλικίας μέχρι και 16 ετών, όμως σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις δέχεται και παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1896 και ξεκίνησε να λειτουργεί το 1901.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα
Κατάλογος χιονοδρομικών κέντρων της Ελλάδας
Παραπομπές
χιονοδρομικων κεντρων
Φαίδων Θεοφίλου
Ο Φαίδων Θεοφίλου (Μυτιλήνη, 1947 - Αθήνα, 2019), Έλληνας ποιητής και πεζογράφος.
Στοιχεία Βιογραφίας
Γεννήθηκε το 1947 στη Μυτιλήνη. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες στη Γερμανία και εργάστηκε στον τομέα της πολιτικής αεροπορίας ως στέλεχος ευρωπαϊκής αεροπορικής εταιρείας. Στη δεκαετία του '70 έζησε για 4 χρόνια στη Γερμανία, (Κολωνία-Βερολίνο-Βόννη-Αμβούργο), στη Βιέννη και ταξίδεψε στη  Ρώμη,   το Κάπρι, τη Βαρσοβία, το Πόζναν, τη Βουδαπέστη, το Άαχεν, το Μάαστριχτ, τη Λιέγη και τις Βρυξέλλες. Αρθρογραφεί μόνιμα στον επαρχιακό και περιστασιακά στον αθηναϊκό τύπο, ενώ δραστηριοποιείται στο Διαδίκτυο επάνω σε θέματα τέχνης και πολιτισμού, καθώς και ζητήματα που αφορούν στην πολιτική και την κοινωνία.
Είναι ιδρυτικό μέλος του Ελληνοαυστριακού πολιτιστικού και επιμορφωτικού Ινστιτούτου και του Θουκυδίδειου Κέντρου Επιστημών. Συνεργάστηκε για την έκδοση του ενδεκάτομου έργου «Πανόραμα ελληνικού διηγήματος» των εκδόσεων «Αλέξανδρος». Την εποπτεία του όλου έργου είχε ο συγγραφέας Τάσος Αθανασιάδης, ο πανεπιστημιακός καθηγητής Γεράσιμος Ζώρας και τη διεύθυνσή του ο κριτικός Παντελής Απέργης. Θήτευσε ως εκλεγμένο μέλος στο προεδρείο της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών κατά την περίοδο 1991-93.
Από τις αρχές του 2004 και για 2 χρόνια διηύθυνε το περιοδικό «Αιολίδα» με θέματα της Λέσβου και άλλες πολιτιστικές και λογοτεχνικές αναζητήσεις.
Βιβλία του και αποσπάσματα από το έργο του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, τσέχικα, πολωνικά και βουλγαρικά και φιλοξενούνται σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Δημοκρατία του Ταταρστάν
Η Δημοκρατία του Ταταρστάν (ρωσικά: Респу́блика Татарста́н; ταταρικά: Татарстан Республикасы) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσικής Ομοσπονδίας (μια από τις Δημοκρατίες της Ρωσίας). Η έκτασή της είναι 68.000 τ.χλμ. με πληθυσμό 3.900.000 κατοίκων. Πρωτεύουσα της δημοκρατίας είναι το Καζάν (1.143.535 κάτοικοι - απογρ. 2010), πρωτεύουσα του πάλαι ποτέ Χανάτου του Καζάν. Το ανεπίσημο εθνικό σύνθημα του Ταταρστάν είναι: Булдырабыз! (σε λατινικούς χαρακτήρες Buldırabız, που σημαίνει Μπορούμε!).
Βεντενόβκα (περιφέρεια Ακμόλα)
Η Βεντενόβκα είναι χωριό στην επαρχία Μπουραμπάι, στην περιφέρεια Ακμόλα του Καζακστάν.
Δημοκρατία του Ταταρστάν
Το Ταταρστάν είναι μια περιοχή πολύ σημαντική για τη Ρωσία. Είναι μια εκβιομηχανισμένη περιοχή, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής είναι κατά κύριο λόγο Τάταροι και Ρώσοι. Το Ταταρστάν είναι η μεγαλύτερη δημοκρατία της Ρωσίας. Στη δεκαετία του 1990 το Ταταρστάν προσπάθησε χωρίς επιτυχία να γίνει ανεξάρτητη χώρα. Το Ταταρστάν αποτελεί μια περιοχή σημαντική για τη Ρωσία, ευρισκόμενη κοντά σε κρίσιμες για τη Ρωσία περιοχές και έχοντας σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου.
Βεντενόβκα (περιφέρεια Ακμόλα)
Γεωγραφική θέση
Το επαρχιακό κέντρο, το Στσουτσίνσκ απέχει 77 χιλιόμετρα από τον οικισμό.
Δημοκρατία του Ταταρστάν
Γεωγραφία
μικρογραφία|Χάρτης της Δημοκρατίας του Ταταρστάν Η δημοκρατία είναι πεδινή, και βρίσκεται στο κέντρο της ανατολικοευρωπαϊκής πεδιάδας, ευρισκόμενη 800 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Το Ταταρστάν διασχίζει ο Βόλγας και ο Κάμα (παραπόταμος του Βόλγα), ο οποίος Βόλγας πηγάζει στα Ουράλια όρη.
Βεντενόβκα (περιφέρεια Ακμόλα)
Πληθυσμός
Η Βεντενόβκα έχει πληθυσμό 1,000 κατοίκων (2009).
Δημοκρατία του Ταταρστάν
Ποταμοί
μικρογραφία|Άποψη του [[Βόλγας|ποταμού Βόλγα στη συμβολή με τον ποταμό Κάμα.]] μικρογραφία|Άποψη του ποταμού Τόιμα από τον Πύργο του Διαβόλου στη Γιελαμπούγκα. μικρογραφία|Το [[Σβιγιάζσκ βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Βόλγα και Σβιγιάγκα.]]
Βεντενόβκα (περιφέρεια Ακμόλα)
Πληθυσμός
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Δημοκρατία του Ταταρστάν
Λίμνες
Οι κύριες λίμνες του Ταταρστάν είναι οι ταμιευτήρες Κουιμπίσεφ, κάτω Κάμα και Ζάινσκ.
Το Ταταρστάν έχει μικρές λοφοσειρές.
Φυσικοί πόροι
Οι κύριοι φυσικοί πόροι του Ταταρστάν είναι το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, ο γύψος και πολλά άλλα. Υπολογίζεται ότι η Δημοκρατία έχει πάνω από ένα δισεκατομμύριο τόνους κοιτασμάτων πετρελαίου.
Μεσαίωνας
Το παλαιότερο γνωστό οργανωμένο κράτος εντός των ορίων του Ταταρστάν ήταν η Βουλγαρία του Βόλγα (υπήρξε περίπου στη περίοδο 700–1238). Οι Βούλγαροι του Βόλγα είχαν ένα ανεπτυγμένο κράτος και έκαναν εμπόριο με έθνη στην Ευρασία, τη Μέση Ανατολή και τη Βαλτική, ενώ κατάφερε να διατηρήσει την ανεξαρτησία του παρά τις πιέσεις που άσκησαν εναντίον του έθνη όπως οι Χαζάροι, οι Ρως του Κιέβου και οι Κουμάνοι - Κιπτσάκοι. Το Ισλάμ εισήχθη στο Ταταρστάν από ιεραποστόλους από τη Βαγδάτη την εποχή του ταξιδιού του Ιμπν Φαντλάν το 922. Σήμερα οι περισσότεροι Τάταροι είναι μουσουλμάνοι.
μικρογραφία|Αρχαιολογικά έργα των Βουλγάρων του Βόλγα
Η Βουλγαρία του Βόλγα υπέκυψε στους στρατιώτες του Μογγόλου πρίγκιπα Μπατού Χαν στα τέλη της δεκαετίας του 1230 (βλ. εισβολή των Μογγόλων στη Βουλγαρία του Βόλγα). Οι κάτοικοι της περιοχής, καθώς αναμείχθηκαν με τους τουρκόφωνους Κιπτσάκους της Χρυσής Ορδής, έγιναν γνωστοί ως «Τάταροι του Βόλγα». Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι τον 13ο αιώνα δεν υπήρξαν αλλαγές στην εθνολογία της περιοχής, και οι Τάταροι του Βόλγα απλώς μεταπήδησαν στην κιπτσακογενή ταταρική γλώσσα. Στη δεκαετία του 1430, η περιοχή έγινε ξανά ανεξάρτητη, αποτελώντας αυτή τη φορά τον πυρήνα του Χανάτου του Καζάν, με πρωτεύουσα Καζάν, 170 χιλιόμετρα πάνω από την ερειπωμένη πρωτεύουσα των Βουλγάρων του Βόλγα.
Το Χανάτο του Καζάν κατακτήθηκε από τα στρατεύματα του Τσάρου Ιβάν του Τρομερού στη δεκαετία του 1550, με το Καζάν να πέφτει σε ρωσικά χέρια το 1552. Ένας μεγάλος αριθμός Τατάρων του Βόλγα σκοτώθηκαν και αναγκάστηκαν να μεταστραφούν με την βία στον Χριστιανισμό και εκρωσίστηκαν πολιτιστικά. Οι Ρώσοι έχτισαν εκκλησίες στο Καζάν. Μέχρι το 1593 όλα τα τζαμιά της περιοχής είχαν καταστραφεί. Η ρωσική κυβέρνηση απαγόρευσε την ανέγερση τζαμιών, μια απαγόρευση που άρθηκε τον 18ο αιώνα από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Το πρώτο τζαμί που ξαναχτίστηκε υπό την αιγίδα της Αικατερίνης κατασκευάστηκε την περίοδο 1766-1770.
19ος αιώνας
αριστερά|μικρογραφία|Ένα αρχαίο τζαμί στο Μπολγκάρ. Τον 19ο αιώνα, το Ταταρστάν έγινε κέντρο της ιδεολογίας του Τζαντιντισμού, ενός ισλαμικού κινήματος που κήρυττε την ανεκτικότητα σε άλλες θρησκείες. Υπό την επιρροή των ντόπιων Τζαντινιστών θεολόγων, οι Τάταροι του Βόλγα έγιναν γνωστοί για τις φιλικές σχέσεις που διατηρούσαν με άλλα μη μουσουλμανικά έθνη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η θρησκεία τέθηκε σε μεγάλο βαθμό εκτός νόμου και όλοι οι θεολόγοι καταπιέστηκαν.
20ος αιώνας
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου του 1918–1920 οι Τατάροι εθνικιστές προσπάθησαν να ιδρύσουν μια ανεξάρτητη δημοκρατία (την πολιτεία του Ιντέλ-Ουράλ, όπου Ιντέλ σημαίνει στα ταταρικά Βόλγας) μαζί με τους γειτονικούς τουρκόφωνους Μπασκίρους. Αρχικά το εγχείρημα είχε λάβει την υποστήριξη των Μπολσεβίκων, το κράτος υπήρχε μέχρι τον Μάρτιο του 1918, όταν υψηλόβαθμα μέλη του κοινοβουλίου του συνελήφθησαν από τους Μπολσεβίκους (που είχαν εισβάλει στο κράτος και το αποκήρυξαν σαν αστικό) πριν από την επίσημη διακήρυξη του συντάγματος του. Οι Σοβιετικοί ίδρυσαν αργότερα την Ταταρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στις 27 Μαίου 1920. Τα όρια της δημοκρατίας άφηναν εκτός τους την πλειοψηφία των Τατάρων του Βόλγα. Η Ταταρική Ένωση Άθεων διώχθηκε στις εκκαθαρίσεις του Στάλιν το 1928.
μικρογραφία|Η αριστερή πτέρυγα του Λευκού Τζαμιού Στην περίοδο 1921 με 1922 έλαβε χώρα λιμός στην Ταταρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ως αποτέλεσμα της πολιτικής του πολεμικού κομμουνισμού. Πάνω από 2 εκατομμύρια Τάταροι στην Ταταρική ΑΣΣΔ και στην περιοχή Βόλγα-Ουραλίων το 1921-1922. Οι μισοί Τάταροι του Βόλγα στην ΕΣΣΔ έχασαν τη ζωή τους.
Το Ταταρστάν σήμερα
μικρογραφία|Ο Ρώσος Πρόεδρος [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ στο Ταταρστάν, Ιούνιος 2011]] Στις 30 Αυγούστου 1990, το Ταταρστάν διακήρυξε την κυριαρχία του με τη Διακήρυξη για την Κρατική Κυριαρχία της Ταταρικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και το 1992 το Ταταρστάν διεξήγαγε δημοψήφισμα για νέο σύνταγμα. Περίπου το 62% όσων συμμετείχαν ψήφισαν υπέρ του συντάγματος το 1992. Στο Σύνταγμα του 1992, το Ταταρστάν ορίζεται ως κυρίαρχο κράτος. Ωστόσο, το δημοψήφισμα και το σύνταγμα του ανεξάρτητου Ταταρστάν κηρύχθηκαν αντισυνταγματικά από το Ρωσικό Συνταγματικό Δικαστήριο. Τα άρθρα 1 και 3 του νέου συντάγματος του 2002 ορίζουν το Ταταρστάν ως μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, καταργώντας τον όρο «κυριαρχία».
Στις 15 Φεβρουαρίου 1994, το Ταταρστάν και η Ρωσία υπέγραψαν συνθήκη για την οριοθέτηση των θεμάτων δικαιοδοσίας και την αμοιβαία ανάθεση εξουσίας μεταξύ των κρατικών οργάνων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των κρατικών φορέων της Δημοκρατίας του Ταταρστάν και συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της κυβέρνησης της Υπογράφηκε η Δημοκρατία του Ταταρστάν (Σχετικά με την οριοθέτηση της εξουσίας στον τομέα των εξωτερικών οικονομικών σχέσεων). Η συμφωνία του 1994 ανανεώθηκε στις 11 Ιουλίου 2007, με τη ρωσική κυβέρνηση να επανακτά το μεγαλύτερο μέρος των εξουσιών που είχε εκχωρήσει στο Ταταρστάν.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2008, ως απάντηση στην αναγνώριση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας από τη Ρωσία, ένα σώμα που αποκαλείται "Λαϊκό Συμβούλιο του Ταταρικού Λαού" κήρυξε το Ταταρστάν ανεξάρτητο και ζήτησε την αναγνώριση του από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Ωστόσο, τα Ηνωμένα Έθνη και η ρωσική κυβέρνηση αγνόησαν τη διακήρυξη. Στις 24 Ιουλίου 2017, η ισχύς της συμφωνίας αυτονομίας που υπογράφηκε το 1994 μεταξύ Μόσχας και Καζάν έληξε. Το Ταταρστάν έγινε η τελευταία δημοκρατία της Ρωσίας που έχασε το ειδικό καθεστώς της.
Οικονομία
μικρογραφία|Η [[οδός Μπάουμαν στο Καζάν]] μικρογραφία|Μια γειτονιά στο Καζάν Το Ταταρστάν είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες περιοχές της Ρωσίας. Η δημοκρατία είναι πολύ εκβιομηχανισμένη. Είναι δεύτερη στη βιομηχανική παραγωγή ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο μετά την περιφέρεια Σαμάρα που βρίσκεται στο νότο. Το 2017 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Ταταρστάν ήταν περίπου 10.000 δολάρια, με συνολικό ΑΕΠ περίπου 35 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η κύρια πλουτοπαραγωγός πηγή της περιοχής είναι το πετρέλαιο. Το Ταταρστάν παράγει 32 εκατομμύρια τόνους αργού πετρελαίου ετησίως και τα αποθέματα πετρελαίου του Ταταρστάν ξεπερνούν σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους 1 δισεκατομμύριο τόνους. Η βιομηχανική παραγωγή συνθέτει το 45% του ακαθάριστου περιφερειακού εγχώριου προϊόντος της Δημοκρατίας. Οι πιο ανεπτυγμένες βιομηχανίες του Ταταρστάν είναι η πετροχημική βιομηχανία και η μηχανουργία. Η εταιρεία παραγωγής φορτηγών KamAZ είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση της περιοχής. Η Καμάζ απασχολεί χιλιάδες υπαλλήλους στο Ταταρστάν. Η Kazanorgsintez εδρεύει στο Καζάν. Είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες της Ρωσίας στον κλάδο της χημικής βιομηχανίας. Το Ταταρστάν παράγει επιβατικά αεροπλάνα και ελικόπτερα Tu-214. Η εταιρεία Kazan Helicopters είναι ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές ελικοπτέρων στον κόσμο. Στο Ταταρστάν, οι κλάδοι της μηχανικής, της κλωστοϋφαντουργίας, της βιομηχανίας ένδυσης, της επεξεργασίας ξύλου και της βιομηχανίας τροφίμων είναι επίσης ανεπτυγμένοι.
μικρογραφία|Σταθμός παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας στο Ναμπερέζνιε Τσελνί
Το Ταταρστάν αποτελείται από τρεις διακριτές βιομηχανικές περιοχές. Στο βορειοδυτικό Ταταρστάν βρίσκεται μια παλιά βιομηχανική περιοχή όπου κυριαρχούν η μηχανική, η χημική βιομηχανία και η ελαφριά βιομηχανία. Στο βορειοανατολικό Ταταρστάν (του οποίου το κέντρο είναι οι πόλεις Ναμπέρεζνιε Τσελνί και Νιζνεκάμσκ), οι κύριες βιομηχανίες είναι οι κατασκευές αυτοκινήτων, η χημική βιομηχανία και η βιομηχανία ηλεκτρικής ενέργειας. Στο νοτιοανατολικό Ταταρστάν παράγεται πετρέλαιο και βιομηχανία μηχανικής αναπτύσσεται. Το βόρειο, το κεντρικό, το νότιο και το νοτιοδυτικό τμήμα της δημοκρατίας είναι αγροτικές περιοχές. Η δημοκρατία έχει τεράστιους υδάτινους πόρους που μπορεί να αξιοποιήσει. Η ετήσια ροή νερού των ποταμών του Ταταρστάν ξεπερνά τα 240 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Τα εδάφη είναι πολύ διαφορετικά. Τα πιο γόνιμα εδάφη καλύπτουν το ένα τρίτο της επικράτειας. Λόγω της υψηλής ανάπτυξης του τομέα της γεωργίας στο Ταταρστάν (η γεωργία καλύπτει το 5.1% των εσόδων της οικονομίας του Ταταρστάν), τα δάση καταλαμβάνουν μόνο το 16% του Ταταρστάν. Μεγάλες εταιρείες του γεωργικού τομέα του Ταταρστάν είναι η Ak Bars Holding και η Krasnyi Vostok Agro.
Η δημοκρατία έχει ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο συγκοινωνιακό δίκτυο. Το συγκοινωνιακό δίκτυο του Ταταρστάν περιλαμβάνει αυτοκινητόδρομους, σιδηροδρομικές γραμμές, τέσσερις πλωτούς ποταμούς (τον Βόλγα, τον Κάμα, τον Βιάτκα και τον Μπελάγια), αγωγούς μεταφοράς πετρελαιοειδών και αεροδρόμια. Το έδαφος του Ταταρστάν διασχίζεται από αγωγούς φυσικού αερίου που μεταφέρουν φυσικό αέριο από το Ουρενγκόι και το Γιάμπουργκ (με κατεύθυνση προς τα δυτικά) και μεγάλους πετρελαιαγωγούς που προμηθεύουν πετρέλαιο σε διάφορες πόλεις στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας.
Πολιτική
μικρογραφία|Η έδρα του τοπικού Υπουργικού Συμβουλίου Επικεφαλής της κυβέρνησης στο Ταταρστάν είναι ο Πρόεδρος Ρουστάμ Μινιχάνοφ από το 2010. Την 1η Ιουνίου 2022, η Ρωσία ψήφισε νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η θέση του προέδρου θα είναι γνωστή σαν "Επικεφαλής της Δημοκρατίας του Ταταρστάν" από τις 1 Ιανουαρίου 2023. Το μονοθάλαμο Κρατικό Συμβούλιο του Ταταρστάν έχει 100 έδρες: πενήντα ανήκουν στους εκπροσώπους των κομμάτων και οι άλλες πενήντα ανήκουν σε ντόπιους βουλευτές εκλεγμένους από τοπικές εκλογικές περιφέρειες. Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου του Ταταρστάν είναι ο Φαρίτ Μουχαμετσίν από τις 27 Μαΐου 1998. Η κυβέρνηση αποτελείται από το Υπουργικό Συμβούλιο. Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Ταταρστάν είναι ο Αλεξέι Πεσόσιν.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, ο Πρόεδρος εκλέγεται από τον λαό του Ταταρστάν με εκλογές, αλλά λόγω της νομοθεσίας που έχει θεσπίσει η ρωσική κεντρική κυβέρνηση στη Μόσχα και ισχύει σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η ισχύς αυτού του νόμου ανεστάλη για αόριστο χρονικό διάστημα. Ο ρωσικός νόμος για την εκλογή των κυβερνητών των ομοσπονδιακών υποκειμένων λέει ότι πρέπει να εκλέγονται μόνο από τα περιφερειακά κοινοβούλια και ότι ο υποψήφιος διαλέγεται από τον πρόεδρο της Ρωσίας.μικρογραφία|Άποψη του προεδρικού μεγάρου του Ταταρστάν
Πολιτικό καθεστώς
μικρογραφία|Ο [[Ναός Όλων των Θρησκειών|Ναός όλων των Θρησκειών. Ο Ναός όλων των θρησκειών είναι ένα κτίριο και πολιτιστικό κέντρο το οποίο χτίστηκε τον τοπικό καλλιτέχνη Ιλντάρ Χάνοφ.]] μικρογραφία|Ο [[Βλαντίμιρ Πούτιν παρίσταται στους εορτασμούς του Σαμπαντούι, μιας ταταρικής εορτής.]]
Η Δημοκρατία του Ταταρστάν είναι συστατική δημοκρατία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι σχέσεις των περισσότερων ρωσικών ομοσπονδιακών με τη ρωσική κεντρική κυβέρνηση ρυθμίζονται από την Ομοσπονδιακή Συνθήκη, αλλά οι σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης του Ταταρστάν και της ρωσικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι πιο περίπλοκες και ορίζονται με ακρίβεια στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Το ακόλουθο απόσπασμα από το Σύνταγμα ορίζει ότι το Ταταρστάν είναι δημοκρατία χωρίς να έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας:
«Η Δημοκρατία του Ταταρστάν είναι ένα δημοκρατικό συνταγματικό κρατίδιο το οποίο συνδέεται με τη Ρωσική Ομοσπονδία μέσω του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του Συντάγματος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν και της Συνθήκης μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Δημοκρατίας του Ταταρστάν σχετικά με την οριοθέτηση των θεμάτων δικαιοδοσίας και της αμοιβαίας ανάθεσης αρμοδιοτήτων μεταξύ των κρατικών οργάνων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των κρατικών οργάνων της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, ενός ομοσπονδιακού υποκειμένου της Ρωσίας. Η κυριαρχία της Δημοκρατίας του Ταταρστάν συνίσταται στην πλήρη κατοχή της κρατικής αρχής (νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής) πέραν της αρμοδιότητας της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των εξουσιών της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Εκπαίδευση
Οι πιο σημαντικές εγκαταστάσεις τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Ταταρστάν είναι το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Καζάν, το Κρατικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Καζάν, το Εθνικό Ερευνητικό Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Καζάν, το Εθνικό Ερευνητικό Τεχνικό Πανεπιστήμιο Α.Ν. Τουπόλεφ του Καζάν και το Ρωσικό Ισλαμικό Πανεπιστήμιο. Όλα αυτά βρίσκονται στην πρωτεύουσα Καζάν. Τα ρωσικά και τα ταταρικά είναι οι κύριες γλώσσες του τοπικού εκπαιδευτικού συστήματος.
Πολιτισμός
Οι δύο σημαντικότερες βιβλιοθήκες του Ταταρστάν είναι η βιβλιοθήκη Νικολάι Λομπατσέφσκι του Κρατικού Πανεπιστημίου του Καζάν και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Υπάρχουν δύο μουσεία που πραγματεύονται γενικότερα την ταταρική, εθνική και ρωσική ιστορία, καθώς και 90 μουσεία τοπικής ιστορίας. Τα τελευταία χρόνια έχουν ανεγερθεί νέα μουσεία σε όλη τη Δημοκρατία.
Υπάρχουν δώδεκα θεατρικά ιδρύματα στο Ταταρστάν. Η τοπική ορχήστρα είναι η Εθνική Ορχήστρα του Ταταρστάν.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της δημοκρατίας αυξήθηκε στα 3.786.488 άτομα το 2010, από τα 3.779.265 το 2002 και 3.637.809 το 1989.
Εθνοτική σύσταση
Υπάρχουν περίπου 2 εκατομμύρια Τάταροι και 1.5 εκατομμύριο Ρώσοι, μαζί με σημαντικό αριθμό Τσουβάσιων, Μάρι και Ουντμούρτιων, μερικοί από τους οποίους μιλούν τα ταταρικά. Στη δημοκρατία ζουν επίσης Ουκρανοί, Μορδβίνοι και Μπασκίρ. Σε κάθε περιοχή που υπάρχουν Ρώσοι στην ΕΣΣΔ, συνήθως υπάρχει και ένας μικρός αριθμός Ουκρανών. Οι περισσότεροι Τάταροι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, αλλά μια ομάδα των Τατάρων που αριθμεί μερικά χιλιάδες άτομα, οι Κερεσένοι, είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και μερικοί από αυτούς θεωρούν τους εαυτούς τους διαφορετικούς από άλλους Τατάρους, παρόλο που οι περισσότερες διάλεκτοι των Κερεσένων έχουν πολύ μικρές διαφορές από την Κεντρική Διάλεκτο της Ταταρικής γλώσσας.
Υπάρχουν πολλές εικασίες σχετικά με την προέλευση των ομάδων των Τατάρων, αλλά οι περισσότεροι Τατάροι δεν θεωρούν πλέον τη θρησκευτική ταυτότητα τόσο σημαντική όσο ήταν κάποτε. Σήμερα οι διαφορετικές θρησκευτικογλωσσικές κοινότητες των Τατάρων έχουν αναμειχθεί σημαντικά μεταξύ τους. Ωστόσο, παρά τις πολλές δεκαετίες αφομοίωσης και ανάμειξης με τους μουσουλμάνους Τατάρους, οι Κερεσένοι ζήτησαν και τους δόθηκε η επιλογή να απαριθμηθούν σαν Κερεσένοι και όχι σαν Τάταροι στην απογραφή του 2002. Αυτό έχει προκαλέσει μεγάλη διαμάχη, ωστόσο, καθώς πολλοί διανοούμενοι προσπάθησαν να παρουσιάσουν τους Τατάρους ως έθνος ομοιογενές και αδιαίρετο. Οι Κερεσένοι συνεχίζουν να απαριθμούνται σαν υποομάδα των Τατάρων στην απογραφή, και όχι σαν ξεχωριστό έθνος. Στο Ταταρστάν ζουν και οι Μορδβίνοι Καρατάι. Είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και μιλούν τα ταταρικά σαν μητρική γλώσσα.
Εβραϊκή κοινότητα
Οι Τάταροι και Ουντμούρτιοι Εβραίοι είναι μια ομάδα των Ασκεναζιτών Εβραίων, οι οποίοι ζουν σε περιοχές όπου ζουν από κοινού τουρκόφωνοι (Τάταροι, Κερεσένοι, Μπασκίρ, Τσουβάσιοι), ουραλόφωνοι (Ουντμούρτιοι, Μαρί) και Σλαβόφωνοι (Ρώσοι) πληθυσμοί. Οι πρώτοι Ασκεναζίτες Εβραίοι που εγκαταστάθηκαν στο έδαφος του Ταταρστάν το έκαναν τη δεκαετία του 1830. Οι Εβραίοι της Ουντμουρτίας και του Ταταρστάν υποδιαιρούνται στους Ουντμούρτιους Εβραίους που ζούσαν στη δημοκρατία της Ουντμουρτίας και στα βόρεια του Ταταρστάν και στους Τάταρους Εβραίους του Καζάν (Τατάροι Εβραίοι ή Εβραίοι του Καζάν), που ζούσαν κυρίως στην πόλη Καζάν και τους γύρω οικισμούς.
Γλώσσες
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, οι δύο επίσημες γλώσσες της δημοκρατίας είναι τα ταταρικά και τα ρωσικά. Σύμφωνα με τον Ρωσικό Ομοσπονδιακό Νόμο του 2002 (Για τις Γλώσσες των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας), το επίσημο σύστημα γραφής είναι τοκυριλλικό. Η γλωσσολόγος ανθρωπολόγος Δρ. Σουζάν Βέρτχαϊμ σημειώνει ότι «μερικοί άνδρες δείχνουν την ιδεολογική τους αφοσίωση στα ζητήματα Τατάρων αρνούμενοι να φιλοξενήσουν τον κυριαρχούμενο από τους Ρώσους δημόσιο χώρο ή τους Ρωσόφωνους», ενώ οι γυναίκες, προωθώντας «το κράτος των Τατάρων και την εθνική κουλτούρα των Τατάρων, κάνουν φανερές τις φιλοταταρικές ιδεολογικές στάσεις πιο διπλωματικά, και με γλωσσικές πρακτικές που εντοπίζονται μόνο εντός της ταταρόφωνης κοινότητας… σύμφωνα με τους κανονιστικούς ρόλους των φύλων εντός της Ταταρικής δημοκρατίας».
Θρησκεία
Ιδρυθέν το 922, το πρώτο μουσουλμανικό κράτος εντός των ορίων της σύγχρονης Ρωσίας ήταν η Βουλγαρία του Βόλγα όπου κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ύπαρξης του οι Τάταροι ασπάστηκαν το Ισλάμ. Το Ισλάμ εισήχθη από ιεραποστόλους που προέρχονταν από τη Βαγδάτη περίπου την εποχή του ταξιδιού του Ιμπν Φαντλάν στη περιοχή το 922. Η μακρά παρουσία του Ισλάμ στη Ρωσία χρονολογείται τουλάχιστον από την κατάκτηση του Χανάτου του Καζάν το 1552, που έφερε τους Τάταρους και τους Μπασκίρ, δύο λαούς που ζουν στην πεδιάδα του Βόλγα, στον έλεγχο της Ρωσίας.
Στη δεκαετία του 1430, η περιοχή ανεξαρτητοποιήθηκε και πάλι καθώς έγινε το κέντρο του Χανάτου του Καζάν, του οποίου πρωτεύουσα ήταν το Καζάν. Το Χανάτο του Καζάν κατακτήθηκε από τα στρατεύματα του Τσάρου Ιβάν Δ΄ του Τρομερού στη δεκαετία του 1550, με το Καζάν να πέφτει στον έλεγχο των Ρώσων το 1552. Το Χανάτο του Καζάν κατακτήθηκε από τα στρατεύματα του Τσάρου Ιβάν του Τρομερού στη δεκαετία του 1550, με το Καζάν να πέφτει σε ρωσικά χέρια το 1552. Ένας μεγάλος αριθμός Τατάρων του Βόλγα σκοτώθηκαν και αναγκάστηκαν να μεταστραφούν με την βία στον Χριστιανισμό και εκρωσίστηκαν πολιτιστικά. Οι Ρώσοι έχτισαν εκκλησίες στο Καζάν. Μέχρι το 1593 όλα τα τζαμιά της περιοχής είχαν καταστραφεί. Η ρωσική κυβέρνηση απαγόρευσε την ανέγερση τζαμιών, μια απαγόρευση που άρθηκε τον 18ο αιώνα από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Το πρώτο τζαμί που ξαναχτίστηκε υπό την αιγίδα της Αικατερίνης κατασκευάστηκε την περίοδο 1766-1770.
Σήμερα, το Ισλάμ είναι η μεγαλύτερη θρησκεία στο Ταταρστάν, καθώς το 33.8% του περίπου 3.9 εκατομμυρίων κατοίκων είναι μουσουλμάνοι, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός είναι κυρίως Ρώσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και μη θρησκευόμενοι.
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ενεργή θρησκεία στο Ταταρστάν. Περίπου 1.6 εκατομμύρια άτομα στο Ταταρστάν είναι Ορθόδοξοι, κυρίως Ρώσοι, Μορδβίνοι, Αρμένιοι, Λευκορώσοι, Μαρί, Γεωργιανοί, Τσουβάσιοι και κάποιοι Ορθόδοξοι Τατάροι, οι οποίοι αποτελούν το 38% των 3.8 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στο έδαφος του Ταταρστάν. Στις 23 Αυγούστου 2010, το υπουργείο πολιτισμού του Ταταρστάν και η επαρχία Καζάν φιλοξένησαν την έκθεση «Ορθόδοξα μνημεία του Ταταρστάν». Σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις συμμετέχουν από κοινού ένας ορθόδοξος ιερέας και ένας μουσουλμάνος μουφτής.
Το Μουσουλμανικό Θρησκευτικό Συμβούλιο του Ταταρστάν διοργανώνει συχνά διάφορες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα έναν «Διαγωνισμό Ισλαμικού γκράφιτι», ο οποίος έλαβε χώρα στις 20 Νοεμβρίου 2011.
Νουκλεοτίδιο
Τα νουκλεοτίδια είναι οργανικές ενώσεις, σύνθετα οργανικά μόρια, που σχηματίζουν τη βασική μονάδα των νουκλεϊκών οξέων (DNA και RNA). Αυτά αποτελούνται από 3 διαφορετικά επιμέρους μόρια που συνδέονται μεταξύ τους με ομοιοπολικό δεσμό: συχνότερα μιας πεντόζης, σάκχαρο με πέντε άτομα άνθρακα, (ριβόζη ή δεσοξυριβόζη με ένα άτομο οξυγόνου λιγότερο), ενός μορίου φωσφορικού οξέος και μιας οργανικής αζωτούχου βάσης του τύπου πουρίνης ή τύπου πυριμιδίνης. Τα τρία αυτά μέρη ενώνονται με δύο αντιδράσεις συμπύκνωσης ανάμεσα στον 1 άνθρακα σακχάρου και μιας βάσης σχηματίζοντας έτσι ένα νουκλεοσίδιο και δύο 5-άνθρακα σακχάρου και φωσφορικής ομάδας. (Σημειώνεται πως κάθε άτομο άνθρακα αριθμείται: 1, 2, κ.λπ.).
Στα πιο συχνα απαντώμενα νουκλεοτίδια η βάση είναι ένα παράγωγο της πουρίνης ή της πυριμιδίνης. Τα νουκλεοτίδια αποτελούν τις δομικές μονάδες των νουκλεϊκών οξέων (DNA και RNA), όταν 3 ή περισσότερα ενώνονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν ένα νουκλεϊκό οξύ.
Τα νουκλεϊκά οξέα που έχουν ως βάση την πεντόζη δεσοξυριβόζη ή δεοξυριβόζη (εξ ου και δε(σ)οξυριβονουκλεοτίδια), ονομάζονται DNA, και αυτά που έχουν ως βάση την πεντόζη ριβόζη, (τα ριβονουκλεοτίδια), ονομάζονται RNA. Συνεπώς δύο είναι τα κύρια είδη νουκλεοτιδίων: τα δε(σ)οξυριβονουκλεοτίδια και τα ριβονουκλεοτίδια.
Οι αζωτούχες βάσεις των νουκλεοτιδίων: η αδενίνη και η γουανίνη ανήκουν στις πουρίνες, και η θυμίνη ή κυτοσίνη και η ουρακίλη ανήκουν στις πυριμιδίνες. Εξ αυτών η αδενίνη, η γουανίνη και η κυτοσίνη απαντώνται και στα δύο είδη νουκλεϊνικών οξέων (DNA και RNA). Ενώ αντίθετα η θυμίνη υπάρχει μόνο στο DNA, και η ουρακίλη μόνο στο RNA.
Τέλος τα μόρια του φωσφορικού οξέος είναι ίδια σε όλα τα νουκλεοτίδια. Βέβαια στο σχηματισμό των νουκλεϊκών οξέων λαμβάνουν μέρος και άλλοι παράγοντες όπως το συνένζυμο-Α, το FAD και το NADP (nicotinamide adenine dinucleotide phosphate).
Στη Βιολογία τα νουκλεοτίδια κατέχουν πολύ σημαντικό ρόλο, ειδικά στον μεταβολισμό, καθώς και στην κυτταρική επικοινωνία.
Νουκλεοτίδια
<Center> </Center>
Δεοξυνουκλεοτίδια
<Center> </Center>
Μάνφρεντ Α΄ του Τορίνο
Ο Μάνφρεντ Α΄, ιταλ. Manfredο ή Maginfredο Ι (απεβ. c. 1000 ) ήταν ο δεύτερος μαρκήσιος από τον Οίκο των Αρδουινιδών στη Σούζα από το 977 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Aρδουίνου του Φαλακρού, από τον οποίο κληρονόμησε την κομητεία του Aουριάτε και την τεράστια μαρκιωνία της Σούζα. Η μαρκιωνία επεκτεινόταν από την κοιλάδα της Σούζα στις Άλπεις νότια, πέρα από τον Πάδο μέχρι τη Θάλασσα της Λιγουρίας. Αν και κυβέρνησε για σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για τις δραστηριότητές του σε σωζόμενες πηγές. Κάτω από αυτόν, η Παβία έγινε εμπορική πόλη. Έλεγχε επίσης τον δρόμο μεταξύ Γένοβας και Μασσαλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Πρανγάρδα, κόρη του Aδαλβέρτου Άττο κόμη της Κανόσα, πιθανώς μετά το 962. Απέκτησε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων:
Ο Γκούντουλφ, πατέρας του Αγίου Άνσελμου, μπορεί να ήταν ένας από τους γιους ή τους εγγονούς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αρδουινιδών
Βρυσιά Ρόδου
Τα Βρυσιά είναι οικισμός στην Ρόδο και τα Δωδεκάνησα με υψόμετρο 46 μέτρα. Βρίσκονται στα βόρεια του νησιού σε απόσταση περίπου 9 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη της Ρόδου. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Ρόδου - Λίνδου ενώ βόρειά του είναι το Τσαΐρι και ανατολικά οι Αμμούδες.
Αναφέρονται ως ξεχωριστός οικισμός επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφονται στην κοινότητα Κοσκινού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους Αμμούδες, τα Κοσκινού και το Τσαΐρι αποτελούν την κοινότητα Κοσκινού που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Αρχαγγέλου του δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 74 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Τζανγκό Σισοκό
Ο Τζανγκό Σισοκό (Django Sissoko, απαντάται στις πηγές και ως Diango Cissoko ή Django Cissoko ) (1948-2022) ήταν δημόσιος υπάλληλος και πολιτικός του Μαλί, πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τον Δεκέμβριο του 2012 ως τις 5 Σεπτεμβρίου 2013. Υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης από το 1984 ως το 1988 και συνακόλουθα υπηρέτησε δύο φορές ως γενικός γραμματέας της προεδρίας (1988-91 και 2008-11). Επίσης, ήταν συνήγορος του πολίτη (Ombudsman) από το 2011 ως το 2012. Ο Σισοκό διορίστηκε πρωθυπουργός στις 11 Δεκεμβρίου 2012 λίγο μετά τη σύλληψη του προκατόχου του, Σεΐκ Μοντιμπό Ντιαρά, από τους ηγέτες του πραξικοπήματος που έγινε το Μάρτιο του 2012. Ο Ντιαρά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.
Πρώτα χρόνια
Ο Σισοκό σπούδασε στην Εθνική Σχολή Διοίκησης του Μαλί (École nationale d'administration du Mali). Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία και ειδικότερα στο πανεπιστήμια της Καέν, στην Διεθνές Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης και στο πανεπιστήμιο της Ρουέν.
Εν συνεχεία υπηρέτησε σε δημόσια αξιώματα, όπως του διευθυντή των Κεντρικών Φυλακών της Μπαμακό τη δεκαετία του 1970 και του διευθυντή του γραφείου στο υπουργείο Εργασίας και Δημοσίων Υπηρεσιών (1983-84). Ο Σισοκό εργάστηκε επίσης για το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Αναπτυξιακή Τράπεζα της Αφρικής και την Ισλαμική Αναπτυξιακή Τράπεζα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Σισοκό εισήλθε στην κυβέρνηση ως υπουργός Δικαιοσύνης το Δεκέμβριο του 1984 και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως το Φεβρουάριο του 1988, οπότε διορίστηκε ως γενικός γραμματέας της προεδρίας. Στην τελευταία θέση παρέμεινε ως την ανατροπή του προέδρου Μούσα Τραορέ το Μάρτιο του 1991.
Έπειτα από τη θητεία του ως συμβούλου της κυβέρνησης (1994-2002), ανέλαβε διευθυντής του γραφείου του Πρωθυπουργού στις 13 Νοεμβρίου 2002 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό για 5 και πλέον χρόνια. Στις 26 Ιανουαρίου 2008 ανέλαβε ξανά γενικός γραμματέας της προεδρίας με το βαθμό του υπουργού. Αργότερα ο Σισοκό διορίστηκε συνήγορος του πολίτη στις 18 Μαΐου 2011.
Πρωθυπουργία
Διορίστηκε πρωθυπουργός του Μαλί στις 11 Δεκεμβρίου 2012 έπειτα από τη σύλληψη των πρωταιτίων του πραξικοπήματος του 2012 και την παραίτηση του Σεΐκ Μοντιμπό Ντιαρά. Ο διορισμός του ανακοινώθηκε στην κρατική τηλεόραση. Με το διορισμό του Σισοκό ο πρόεδρος Ντιονκουντά Τραορέ έκανε πράξη την υπόσχεσή του (έπειτα από τις απειλές για κυρώσεις από τον ΟΗΕ) να διορίσει μη στρατιωτικό πρωθυπουργό σε διάστημα ενός 24ώρου. Εκτός από τα Ηνωμένα Έθνη, τα γεγονότα που ακολούθησαν το πραξικόπημα καταδικάστηκαν από την ECOWAS και τις ΗΠΑ.
Η σύνθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Σισοκό ανακοινώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Στη νέα κυβέρνηση εκπροσωπήθηκαν και οι βορειότερες περιοχές, που είχαν καταληφθεί από ισλαμιστές αντάρτες. Τα σημαντικά υπουργεία ωστόσο δόθηκαν σε άτομα στενά συνδεδεμένα με τους πραξικοπηματίες του 2012.
Απεβίωσε στις 4 Απριλίου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μάλι
Η Αθάνατη Ψυχή
Η Αθάνατη Ψυχή (γερμ. Das unsterbliche Herz) είναι ηθικό κοινωνικό δράμα του 1939 της εποχής της ναζιστικής Γερμανίας σε σκηνοθεσία και σενάριο του Φάιτ Χάρλαν. Πρωταγωνιστούν η Κριστίνα Σέντερμπαουμ, ο Χάινριχ Γκεόργκε και άλλοι.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η ταινία κυκλοφόρησε την εποχή της ναζιστικής Γερμανίας, λίγο πριν την έκρηξη του Β'ΠΠ. Μέσα από το σενάριο προωθείται ο γερμανικός πατριωτισμός και γενικά η υπεροχή του πνεύματος μέσα από τα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Η ιστορία που διηγείται το σενάριο αν και χρησιμοποιεί υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα δεν αληθεύει σε πολλά σημεία, και είναι φανταστική. Ο Χένλαϊν δεν υπήρξε ο εφευρέτης του φορητού ρολογιού, ούτε πέθανε από την αιτία που αναφέρει το έργο. Επίσης, η ομιλία του Λούθηρου που παρουσιάζεται στο έργο δεν είναι ιστορικό γεγονός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Ναζιστική Γερμανία
Χριστουγεννιάτικα έθιμα ανά χώρα
Τα χριστουγεννιάτικα έθιμα ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων για αρκετά έθνη περιλαμβάνει το στήσιμο και το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου, το κρέμασμα των χριστουγεννιάτικων στεφανιών, χριστουγεννιάτικα στολίδια, ζαχαρωτά και τη δημιουργία της σκηνής της Γέννησης που περιγράφει τη γέννηση του Ιησού Χριστού. Ψάλλονται τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και διηγούνται ιστορίες με θέμα τους το μωρό Ιησού, τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Βασίλη και τον Πατέρα των Χριστουγέννων. Επίσης τα Χριστούγεννα πραγματοποιείται η ανταλλαγή χριστουγεννιάτικων ευχετήριων καρτών, το κάψιμο των κούτσουρων και η ανταλλαγή δώρων. Μαζί με το Πάσχα, τα Χριστούγεννα είναι μια από τις πιο σημαντικές περιόδους στο χριστιανικό ημερολόγιο και συχνά συνδέεται στενά με άλλες εορτές όπως η εορτή του Αγίου Νικολάου, η εορτή του Αγίου Στεφάνου, η Πρωτοχρονιά και η εορτή των Θεοφανίων.
Κίνα
Στην Κίνα, η 25η Δεκεμβρίου δεν είναι αργία. Ωστόσο, εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως δημόσια αργία στις ειδικές διοικητικές περιοχές Χονγκ Κονγκ και του Μακάο υ, και οι δύο αποτελούν πρώην αποικίες δυτικών δυνάμεων με ονομαστή χριστιανική πολιτιστική κληρονομιά. Στην ηπειρωτική χώρα, το μικρό ποσοστό των Κινέζων πολιτών που θεωρούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς, γιορτάζουν τα Χριστούγεννα ανεπίσημα, και συνήθως ιδιωτικά. Πολλά άλλα άτομα κάνουν χριστουγεννιάτικες δραστηριότητες, παρόλο που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς. Πολλά έθιμα, όπως η αποστολή καρτών, η ανταλλαγή δώρων και το κρέμασμα των καλτσών μοιάζουν πολύ με τις γιορτές της Δύσης.
Ταϊβάν
Καθώς μόνο το 5% περίπου του πληθυσμού είναι πραγματικά χριστιανοί, τα Χριστούγεννα δεν γιορτάζονται συνήθως ως θρησκευτικό γεγονός στην Ταϊβάν. Πριν από το 2001, η 25η Δεκεμβρίου ήταν εθνική εορτή, καθώς αυτή ήταν η Ημέρα του Συντάγματος, ημερομηνία κατά την οποία υπογράφηκε το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Κίνας το 1947. Τα τελευταία χρόνια, ο κοσμικός εορτασμός των Χριστουγέννων κερδίζει δημοτικότητα στην Ταϊβάν, όπου γίνονται χριστουγεννιάτικα πάρτι και μερικές φορές ανταλλάσσονται δώρα. Οι μεγάλες πόλεις και τα εμπορικά κέντρα στολίζονται τώρα με χριστουγεννιάτικα φώτα και δέντρα τον Δεκέμβριο για να γιορτάσουν το φεστιβάλ. Μία από τις πιο δημοφιλείς χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις στην Ταϊβάν είναι το Christmasland in New Taipei City που διοργανώνεται από την κυβέρνηση της Νέας Ταϊπέι, που αποτελείται από σημαντικές εορταστικές δραστηριότητες Χριστουγέννων και καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις. Μια σειρά από δραστηριότητες όπως το οικογενειακό πάρτι στον κήπο, το χριστουγεννιάτικο καρναβάλι παρέλασης και η συναυλία της παραμονής των Χριστουγέννων διοργανώνονται συχνά, παρόλο που το πρόγραμμα είναι ελαφρώς διαφορετικό από χρόνο σε χρόνο.
Αγγλία
Η Αγγλική κλασσική διακόσμηση περιλαμβάνει φωτεινά κόκκινα Αλεξανδρινά γύρω από το τζάκι, καθώς και κλαδιά «γκι» που κρέμονται από την οροφή που σύμφωνα με τη παράδοση όποιος στέκεται κάτω απ΄ αυτό πρέπει να ανταλλάξει φιλιά με αγαπημένα πρόσωπα. Για τους Άγγλους δεν νοείται εορταστικό χριστουγεννιάτικο τραπέζι χωρίς γαλοπούλα, κρεατόπιτα και χριστουγεννιάτικη πουτίγκα για καλή τύχη,οπως και μπιφτέκια με σάλτσα από γουρούνι.
Βέλγιο
Το Βέλγιο μπαίνει στο πνεύμα των Χριστουγέννων από νωρίς με την ημέρα του Sinterklaas και με τον πολύτιμο βοηθό του Zwarte Piet που μοιράζει τα δώρα από σπίτι σε σπίτι. Τα παιδιά κρεμάνε τις κάλτσες των δώρων στο τζάκι και αφήνουν σανό και ζάχαρη για το άλογο του Sinterklaas. Ο Sinterklaas είναι ο Santa Claus ή αλλιώς Άι Βασίλης.
Στο Βέλγιο τα Χριστούγεννα εορτάζονται και με πλήθος παραστάσεων που αποδίδονται καλλιτεχνικά σκηνές από τη Θεία Γέννηση καθώς και λιτανείες και ακόμη υπαίθριες αγορές.
Γαλλία
Τα Χριστούγεννα στη Γαλλία αποτελούν την εορταστική κορύφωση του έτους. Σε αντίθεση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες η εποχή προ των Χριστουγέννων είναι αρκετά σημαντική και πολύ οικογενειακή. Η παραμονή των Χριστουγέννων εδώ είνα εργάσιμη μέρα, όπως και τώρα άρχισε και στην Ελλάδα. Το βράδυ όμως η οικογένεια συγκεντρώνεται για ένα ολοκληρωμένο χριστουγεννιάτικο δείπνο. Ο Père Noël (Ο πατέρας των Χριστουγέννων), ο κατά τους Γάλλους Άγιος Βασίλης, δίνει τα δώρα του στις 24 Δεκεμβρίου.
Μεγάλη σημασία στους εορτασμούς των Χριστουγέννων έχουν οι γαστρονομικές απολαύσεις. Το παραδοσιακό εορταστικό τραπέζι, το «Reveillon» (ρεβεγιόν) αποτελείται προπαντός από θαλασσινά και κυρίως τα στρείδια, όλες οι αγορές γεμίζουν στρείδια επίσης μια πλούσια γκάμα διαφορετικών πιάτων. Ανήμερα στις 25 τρώνε τη γαλοπούλα Και αυτό το έθιμο έχει περάσει σήμερα στα προγράμματα όλων των ξενοδοχειακών μονάδων της Ευρώπης και όχι μόνο αλλά και επί πλέον και την Πρωτοχρονιά.
Οι Γάλλοι τα Αλεξανδριανά τα γνωστά κόκκινα λουλούδια τα αποκαλούν Le poinsettia ou étoile de Noël (Αστέρια των Χριστουγέννων) και τα χρησιμοποιούν για διακόσμηση εσωτερικών χώρων καθώς και ως δώρο σε όλη τη διάρκεια των εορτών.
Γερμανία
Επίσης, στη Γερμανία συναντάται συχνά το έθιμο του λεγόμενου Adventskranz. Πρόκειται για ένα κηροπήγιο από κλαδιά ελάτου που είναι πλεγμένα έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα στεφάνι. Στο στεφάνι απάνω είναι τέσσερις θέσεις με κεριά, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα. Κάθε Κυριακή ανάβουν ένα κερί παραπάνω, μετρώντας αντίστροφα το χρόνο που απομένει για τον ερχομό των Χριστουγέννων. Δηλαδή τέσσερις βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν ένα κερί, την επόμενη βδομάδα δύο, τη μεθεπόμενη τρία και τελικά την τελευταία Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν τέσσερα κεριά.
Σε όλα τα σχολεία από το νηπιαγωγείο ως το γυμνάσιο γίνεται Χριστουγεννιάτικη εορτή με θεατρική παράσταση, ενώ τα παιδιά ανταλλάζουν δώρα. Το έθιμο αυτό ονομάζεται Wichteln και είναι αγαπητό και στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές των μεγάλων. Κάθε ένας φέρνει ένα ή παραπάνω δωράκια τυλιγμένα στο χαρτί και τα βάζει μαζί με τα άλλα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όταν έρθει η ώρα, ένας ένας με τη σειρά περνάνε όλοι κάτω από το δέντρο και παίρνουν από ένα δωράκι μέχρι που να τελειώσουν. Οι εταιρείες διοργανώνουν Χριστουγεννιάτικο τραπέζι για όλους τους εργαζομένους. Το ίδιο και οι όμιλοι, και οι παρέες, οι οποίες συναντιούνται για την παραδοσιακή Χριστουγεννιάτικη εορτή.
Ένα άλλο έθιμο της εποχής πριν τα Χριστούγεννα είναι το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο Adventskalender. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο με 24 θέσεις αριθμημένες από το 1 μέχρι το 24 και συμβολίζουν τις ημέρες του Δεκεμβρίου πριν από τα Χριστούγεννα. Οι θέσεις είναι κλεισμένες με πορτάκια. Κάθε μέρα ανοίγουν το αντίστοιχο πορτάκι και βρίσκουν μια έκπληξη που μπορεί να είναι ένα σοκολατάκι, ζαχαρωτό, παιχνίδι, κλπ... μικρογραφία|14x14px|alt=
Τα δώρα φέρνει το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ο Βάιναχτσμαν (Weihnachtsmann) ή ο «Χριστούλης» (Christkind). Το έθιμο αυτό ξεκίνησε από τη Μεταρρύθμιση του Λούθηρου για να δώσουν μια πιο γιορταστική μορφή στην ημέρα της γέννησης του Χριστού.