cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιατί δεν είμαι Χριστιανός
Ο Ράσελ στο πρώτο μέρος του βιβλίου, εξετάζει τα κύρια επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού. Στο δεύτερο μέρος, ασχολείται με τον Ιησού και εκφράζει τις αντιρρήσεις του με διάφορες διδασκαλίες του. Ισχυρίζεται πως ο Ιησούς δεν είναι ο πιο καλός και σοφός των ανθρώπων, όπως ισχυρίζονται οι ακόλουθοι του. Στο τρίτο μέρος, βλέπει τον φόβο ως το κύριο θεμέλιο της θρησκείας και ελπίζει πως μια μέρα η επιστήμη θα βοηθήσει τους ανθρώπους να δημιουργήσουν ένα καλύτερο κόσμο.
Ο Ράσελ εκφράζει αμφιβολία σχετικά με την ιστορικότητα του Ιησού και εξετάζει την ηθική της θρησκείας, η οποία, κατά τη γνώμη του, εδράζεται στον φόβο.
Ιστορικό
Το δοκίμιο εκφωνήθηκε αρχικά ως ομιλία στις 6 Μαρτίου 1927. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1932 στα Γερμανικά, από τον Κύκλο Φίλων Μονιστικής Φιλολογίας της Δρέσδης. Το 1957, ο αυστροαμερικάνος φιλόσοφος Πολ Έντουαρντς (Paul Edwards) πρόσθεσε στην έκδοση το αγγλικό κείμενο, μαζί με κάποιες εκθέσεις του Ράσελ για το ίδιο θέμα, καθώς και ένα παράρτημα από τα θέματα σχετικά με την υποστήριξη των σκοπών των ομοφυλοφίλων στην Αμερική, από τον Ράσελ. Αυτή η έκδοση απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες.
Περιεχόμενο
Στο δεύτερο μέρος, ο Ράσελ επικεντρώνεται στον Ιησού. Συμφωνεί με μερικές διδαχές του Ιησού, τις οποίες όπως σημειώνει, οι Χριστιανοί δεν ακολουθούν: «γύρισε το άλλο μάγουλο», «μην κρίνεις...» και «μοίρασε τα υπάρχοντά σου στους φτωχούς». Στις διδαχές του Χριστού σημειώνει οτι δεν μπορεί να σεβαστεί ηθικά το ότι ο Ιησους πίστευε στο αιώνιο μαρτύριο της κόλασης. Θεωρεί ανήθικο το ότι ο Χριστός θα τιμωρήσει σκληρά όσους δεν ακούν το κήρυγμά του. Μετά, ο Ράσελ σχολιάζει τα όσα είπε ο Ιησούς για την αμαρτία και την αιώνια πυρά, τα οποία έχουν κάνει τους ανθρώπους να τρέμουν ακόμη και μικρά λάθη στη σκέψη τους. Αναφέρει πως το δόγμα του Ιησού ήταν ένα δόγμα σκληρότητας. Κλείνοντας, ο Ράσελ βρίσκει τον Σωκράτη και τον Βούδα πιο αξιοσέβαστους από τον Ιησού.
Στο τρίτο μέρος ο Ράσελ κατανοεί πως οι ανθρώποι αποδέχονται τη θρησκεία για ηθικούς και συναισθηματικούς λόγους. Αναφέρει την άποψη πως η θρησκεία είναι απαραίτητη για να παραμείνει ο κόσμος σε ηθική τάξη, όμως παρατηρεί πως σε εποχές όπου η θρησκεία ήταν κυρίαρχη στις ζωές των ανθρώπων, βαρβαρότητα επικρατούσε (σταυροφορίες, κυνήγια μαγισσών κ.τ.λ.). Σε αντίθεση, κάθε πρόοδος της ανθρωπότητας συνάντησε την αντίδραση της οργανωμένης εκκλησίας. Ο Ράσελ αναφέρει οτι η θρησκεία είναι εδραιωμένη στον φόβο και θεωρεί πως είναι η επιστήμη που μπορεί να μας διδάξει πώς να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθεϊστικά βιβλία Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας
Σίμος Β. Κεδίκογλου
Ο Σίμος (Συμεών) Κεδίκογλου (Αθήνα, 14 Νοεμβρίου 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 2004 εκλέγεται βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας.
Έχει χρηματίσει το 2004, αναπληρωτής τομεάρχης Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας, τομεάρχης Ανάπτυξης από το 2008 έως το 2009 και από το 2011 και υπεύθυνος τομέα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Από τις 5 Ιουλίου 2012 συμμετείχε στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, ως υφυπουργός στον Πρωθυπουργό με καθήκοντα του κυβερνητικού εκπροσώπου. Απομακρύνθηκε και από τις δύο αυτές θέσεις στον ανασχηματισμό της 10ης Ιουνίου 2014.
Το 2019 ορίστηκε αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Εύξεινου Πόντου (PABSEC), επικεφαλής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας και μέλος της Επιτροπής Νομικών και Πολιτικών Υποθέσεων.
Το 2021 ορίστηκε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Αρμόδιος για την αλιευτική πολιτική από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Προσωπική ζωή
Ο Κεδίκογλου είχε ένα σύντομο γάμο το 1999 με την Τζίνα Αλιμόνου. Στις 28 Ιουνίου του 2018, νυμφεύθηκε την Ελισάβετ Κατσαμάκη, φωτογράφο και πρώην μοντέλο, και στις 12 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, απέκτησαν έναν γιο και μετά στις 29 Νοεμβρίου του 2021, απέκτησαν μία κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
1586 Τίλε
Ο Τίλε (Thiele) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Γερμανό αστρονόμο Άρνο Άρτουρ Βάχμαν, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Δανού αστρονόμου και μαθηματικού Τόρβαλντ Νικολάι Τίλε, πατέρα του Χόλγκερ Τίλε, ενός συναδέλφου του Βάχμαν στο αστεροσκοπείο του Μπέργκεντορφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τίλε εκτιμάται σε 14 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1575 ± 0,039. Ο Τίλε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του με περίοδο 3 ώρες και 5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιλε
Χαβανέζικο μάμο
Το χαβανέζικο μάμο (Drepanis pacifica - Δρεπανίς η ειρηνική) ήταν ένα είδος σπίνου της οικογένειας των Δρεπανιδιδών. Ήταν ενδημικό στην Χαβάη. Εξαφανίστηκε εξαιτίας της απώλειας ενδιαιτημάτων και της υπερθήρευσης.
Περιγραφή
Το πουλί ήταν μαύρο με κίτρινα πούπουλα στα φτερά, στα πόδια και κοντά στην ουρά. Είχε μικρά μαύρα γυαλιστερά μάτια και ένα ελαφρός καμπυλωτό μαυριδερό ράμφος, γύρω στα 7,5 εκατοστά. Οι νεοσσοί πιθανόν να ήταν καφέ. Ζούσε στις κορυφές τον δέντρων και τρέφονταν με νέκταρ.
Επιρροές στον χαβανέζικο πολιτισμό
Το μάμο ήταν ένα από τα πιο τιμημένα πουλιά στην Χαβανέζικη κοινωνία. Χρησιμοποιούσαν τα πορτοκαλί φτερά του για να φτιάξουν μανδύες και καπέλα για τους βασιλείς. Η θήρευση για τα φτερά του συνέβαλε στην παρακμή του πληθυσμού του. Ο κίτρινος μανδύας του βασιλιά Καμεχαμέχα ο Ά της Χαβάης ,όπου χρησιμοποιήθηκε από 7 μονάρχες, εκτιμάται ότι χρειάστηκαν 80.000 πουλιά για να ολοκληρωθεί. Οι χαβανέζοι αιχμαλώτιζαν τα πουλιά με τον εξής τρόπο: Μάζευαν την ρητίνη από διάφορα δέντρα όπως το σανταλόξυλο και ο αρτόκαρπος και έφτιαχναν με αυτό μία κολλώδη πάστα. Τοποθετούσαν αυτήν την κόλλα δίπλα στα άνθη όπου τρέφονταν τα μάμο. Τα πεινασμένα μάμο κάθονταν στα άνθη για να πιουν το νέκταρ και τα πόδια τους κολλούσαν στην πάστα με αποτέλεσμα να παγιδευτούν. Μερικοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι μετά την αποπτέρωση τα πουλιά κρατούνταν σαν κατοικίδια ή μαγειρεύονταν. Άλλοι πιστεύουν ότι αφήνονταν ελεύθερα. Ακόμα και αν ελευθερώνονταν τα πουλιά ήταν σε κατάσταση σοκ και κινδύνευαν να τραυματιστούν. Ωστόσο τα πουλιά της Χαβάης είναι σχετικά ήμερα και άφοβα όταν συλλαμβάνονται και επιβιώνουν στην αιχμαλωσία περισσότερο από τα άλλα πουλιά.
Επιπτώσεις των αποίκων
Τα χαβανέζικα μάμο ήταν επίσης δημοφιλή και στους Ευρωπαίους συλλέκτες.
Οι Ευρωπαίοι άποικοι κατέστρεψαν τα δάση όπου ζούσε το μάμο για να φτιάξουν χωράφια και βοσκοτόπια. Τα βοοειδή περιφέρονταν ελεύθερα στα δάση καταστρέφοντας το οικοσύστημα. Το μάμο εξαφανίστηκε γρήγορα.
Η γρίπη της ευλογιάς σκότωσε όλα τα εναπομείναντα πουλιά. Υπάρχουν πολλά δείγματα αυτού του πουλιού σε Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά μουσεία. Το μάμο φαίνεται να εξαφανίστηκε γύρω στο 1899 αλλά οι παρατηρήσεις αυτού του πουλιού συνεχίστηκαν για ακόμα μερικά χρόνια. Η τελευταία επιβεβαιωμένη έκθεση ήταν τον Ιούλιο του 1898 στο μεγάλο νησί της Χαβάης από τον Χένρυ Β. Χενσόου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρεπανιδίδες Κατηγορία:Πανίδα της Χαβάης Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα
Ουλρίκε Μπράντστορπ
Η Ουλρίκε Μπράντστορπ (Ulrikke Brandstorp, γεννημένη στις 13 Ιουλίου 1995), γνωστή με το καλλιτεχνικό Ulrikke, είναι νορβηγή τραγουδίστρια. Συμμετείχε στη νορβηγική έκδοση του Idol το 2013 και στο Stjernekampen του NRK το 2018. Θα εκπροσωπήσει τη Νορβηγία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, μετά τη νίκη της στο Melodi Grand Prix 2020 με το τραγούδι "Attention".
Το 2019, έπαιξε το ρόλο της Liesl στο Sound of Music στο Folketeateret του Όσλο.
Βιογραφία
Η Brandstorp ξεκίνησε να τραγουδάει από τότε που ήταν παιδί. Έπαιξε σε πολλές τοπικές παραγωγές του Pippi Longstocking. Το 2011-2013 ήταν επίσης σε μια νορβηγική περιοδεία με τις εκπομπές The Show Must Go On II και το The Thrill του Michael Jackson.
Συμμετείχε στο Idol το 2013 και στο τάλεντ σόου The Voice το 2015 με τον Hanne Sørvaag ως μέντορα. Βγήκε νοκ άουτ στους ημιτελικούς. Η Brandstrop από τότε συμμετείχε στο διαγωνισμό NRK Stjernekamp το φθινόπωρο του 2018. Εκεί κατέληξε στη δεύτερη θέση, χάνοντας μόνο από την Ella Marie Hætta Isaksen.
Το 2019, έπαιξε το ρόλο της Liesl, της παλαιότερης κόρης της οικογένειας Von Trapp, στο Sound of Music στο Folketeateret στο Όσλο. Τραγούδησε το "Shallow" με τον Ben Adams κατά τη διάρκεια του Allsang på Grensen το καλοκαίρι του 2019.
Συμμετείχε στο Melodi Grand Prix 2017 με το τραγούδι "Places" και τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Συμμετείχε στο Melody Grand Prix 2020 με το τραγούδι "Attention", όπου και κέρδισε. Ως αυτού, θα εκπροσωπήσει τη Νορβηγία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νορβηγοί τραγουδιστές
Φραγκάκη Εύβοιας
Η Φραγκάκη είναι παραθαλάσσιο χωριό και παραλία στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Φραγκάκη βρίσκεται στα παράλια του Αιγαίου Πελάγους, απέχει 29 χλμ. ΒΑ. από την Λίμνη (έδρα του δήμου), 21 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Μαντούδι, 75 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Χαλκίδα και έχει υψόμετρο 10 μέτρα. Πρόκειται για το επίνειο και την παραλία του γειτονικού Αχλαδιού (προς τα δυτικά) και αποτελεί τουριστικό προορισμό της περιοχής. Έχει μήκος περίπου 2 χιλιόμετρα, με ανατολικό προσανατολισμό και είναι αμμουδερή με βοτσαλάκι ενώ κατά μήκος της υπάρχουν αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες. Η ονομασία Φραγκάκη πιθανολογείται ότι προήλθε από τους Φράγκους που είχαν κάνει απόβαση στην παραλία. Νότιά της, στην γειτονική τοποθεσία "Πρασίδι", την περίοδο της τουρκοκρατίας οι Τούρκοι έσφαξαν το 1823 τους κατοίκους του Αχλαδίου.
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αχλαδίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Αχλάδι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αχλαδίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νηλέως του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 83 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Επιθέσεις στο αεροδρόμιο του Ορλύ το 1975
Στις 13 και 19 Ιανουαρίου 1975, αντίστοιχα πραγματοποιήθηκαν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των αεροσκαφών της ισραηλινής εταιρείας El Al στο αεροδρόμιο του Ορλύ του Παρισιού από μέλη του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης με επικεφαλής τον Κάρλος το Τσακάλι. Παρόλο που οι δυο επιθέσεις των τρομοκρατών απέτυχαν, υπήρξαν παράπλευρες ζημιές στην πρώτη επίθεση ενώ στην δεύτερη οδήγησε σε πυροβολισμούς και σε μια κατάσταση ομηρίας δεκαεπτά ωρών.
Ιστορικό
Στην πρώτη επίθεση στις 13 Ιανουαρίου, ο Κάρλος και ο Γιοχάνες Βάινριχ των Επαναστατικών Πυρήνων με την χρήση δυο αντιαρματικών ρουκετοβόλων τύπου RPG προσπάθησαν να χτυπήσουν ένα αεροσκάφος της El Al, αλλά αστόχησαν και χτύπησαν ένα γιουγκοσλαβικό αεροπλάνο και ένα κτίριο διοίκησης, τραυματίζοντας τρία άτομα. Έξι ημέρες αργότερα στις 19 Ιανουαρίου, ο Κάρλος επέστρεψε και πάλι στο αεροδρόμιο μαζί με τρεις Παλαιστίνιους τρομοκράτες και επιχείρησε μια νέα απόπειρα χρησιμοποιώντας ξανά τα RPG για την επίθεση σε αεροπλάνο της El Al αλλά αυτήν αποτράπηκε την τελευταία στιγμή από τις διωκτικές αρχές, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια κατάστασης ομηρίας 10 ατόμων και ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία. Είκοσι άνθρωποι τραυματίστηκαν μετά την ρίψη χειροβομβίδων από τους τρομοκράτες προς τον τερματικό σταθμό του αεροδρομίου. Το κτίριο του τερματικού σταθμού περιβαλλόταν από εκατοντάδες Γάλλους αστυνομικούς καθώς και από τον Γάλλο Υπουργό Εσωτερικών Μισέλ Πονιατόφσκι, ο οποίος έφτασε στο αεροδρόμιο και σύμφωνα με πληροφορίες συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τους τρομοκράτες. Μετά από δεκαεπτά ώρες, οι δέκα όμηροι, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδιού, αφέθηκαν ελεύθεροι σε αντάλλαγμα για τους τρεις εναπομείναντες τρομοκράτες, εξαιρουμένου του Κάρλος που κατάφερε να διαφύγει κατά τη διάρκεια της ομηρίας, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στη Βαγδάτη του Ιράκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στη Γαλλία
Μιχαήλ Κάσιαλος
O Μιχαήλ Κάσιαλος (Άσσια, 1885 - Λάρνακα, 31 Αυγούστου 1974), ήταν Κύπριος ναΐφ ζωγράφος που θεωρείται ο Θεόφιλος της Κύπρου.
Από μικρός έμαθε την τέχνη της αγιογραφίας. Σε ηλικία 13 ετών έμαθε το επάγγελμα του παπουτσή, παράλληλα είχε μάθει και την τέχνη της κεραμικής. Σε ηλικία 70 ετών ασχολήθηκε αποκλειστικά με την ζωγραφική. Έμπνευση του ήταν καθημερινή ζωή των αγροτών, αλλά και θέματα όπως γλέντια εκκλησιαστικές εορτές και διάφορα επαγγέλματα.
Το 1974 κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής ο Κάσιαλος βρίσκονταν στο χωριό του και ζωγράφιζε την Εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Τούρκοι στρατιώτες τον απείλησαν και τους έδωσε όσα χρήματα είχε, την επόμενη μέρα ξαναπήγαν αλλά δεν βρήκαν τίποτα με αποτέλεσμα να του σπάσουν και τα δύο πόδια. Με μέλη της οικογένειας του έμεινε για μια βδομάδα εγκλωβισμένος, όταν διέφυγαν ο γέρος Κάσιαλος δεν άντεξε της κακουχίες και πέθανε στην Λάρνακα στις 31 Αυγούστου 1974.
Παραπομπές
2. Σωτηρίου, Κ. Brandy Sour. Πατάκης, 2022.￼
Ιερά Μητρόπολις Σερβίων και Κοζάνης
Η Ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών».
Επισκοπή Καισαρείας
Ως πρώ­τη Ε­πι­σκο­πή στην σημερινή περιοχή του Νομού Κοζάνης λει­τούρ­γη­σε η Επισκοπή Και­σα­ρεί­ας με έ­δρα την Και­σα­ρεί­α. Στους κα­τα­λό­γους Μη­τρο­πό­λε­ων και Ε­πι­σκο­πών που πα­ρα­θέ­τει ο Γεράσιμος Κονιδάρης α­να­φέ­ρε­ται Ε­πι­σκο­πή Και­σα­ρεί­ας υ­πα­γο­μέ­νη στη Μη­τρό­πο­λη Λα­ρί­σης κα­τά τον Ε. αι­ώ­να (431 – 551) με Ε­πί­σκο­πο Και­σα­ρεί­ας κα­τέ­χον­τας την 8η θέ­ση με­τα­ξύ των Ε­πι­σκό­πων της Μη­τρο­πό­λε­ως. Α­πο­κα­λυ­φθεί­σα στο χώ­ρο της Και­σα­ρεί­ας προ ε­τών ε­πι­τύμ­βια μαρ­μά­ρι­νη πλά­κα φέ­ρει η­μι­κα­τε­στραμ­μέ­νο ε­πί­γραμ­μα «­.­..προ­ε­δρί­αν έ­λα­χεν τη Εκ­κλη­σί­α Και­σά­ρων πό­λε­ως Μα­κε­δό­νιος έ­στιν ού­τος α­νήρ τα παντ’ εύ­φη­μος ος Ε­πι­σκο­πή­σας έ­τη εν μή­να έ­να του τή­δε βί­ου εκ­δη­μή­σας μη­νί Ι­α­νου­α­ρί­ω ΚΓ Ινδικτιώνος Ι­Α προς Θε­όν ε­νε­δή­μη­σεν.­.­.» Το ε­πί­γραμ­μα δεν φέ­ρει α­κρι­βή χρο­νο­λό­γη­ση, α­πό το εί­δος ό­μως της γρα­φής και τα λοι­πά στοι­χεί­α, οι ει­δι­κοί το το­πο­θε­τούν στην πε­ρί­ο­δο του 5ου αι­ώ­νος. Συ­νε­πώς κα­τά τον 5ο και 6ο αι­ώ­να έ­δρευ­ε στην Και­σά­ρεια Ε­πι­σκο­πή, η ο­ποί­α πι­θα­νώς να συ­στή­θη­κε και υ­πήρ­χε ί­σως α­πό του 4ου αι­ώ­να α­φ’ ό­του έ­πα­ψαν οι δι­ωγ­μοί και ε­πι­χει­ρή­θη­κε η ορ­γά­νω­ση της Εκ­κλη­σί­ας.
Επισκοπή Σερβίων
Α­πό του 9ου αι­ώ­νος εί­ναι γνω­στή η Ε­πι­σκο­πή Σερ­βί­ων με έδρα τα Σέρβια. Η πρώ­τη μαρ­τυ­ρί­α πε­ρί αυ­τής βρίσκεται σε κείμενα του Λέοντος Σοφού. Με τον τί­τλο «Σερ­βί­ων» και έ­δρα τα Σέρβια λει­τούρ­γη­σε ως το 1745 υ­πα­γο­μέ­νη στη Μη­τρό­πο­λη Θεσ­σα­λο­νί­κης.
Επισκοπή Σερβίων και Κοζάνης
Με έ­δρα την Κο­ζά­νη λει­τουρ­γεί η Ε­πι­σκο­πή υ­πό τον τί­τλο Σερ­βί­ων και Κο­ζά­νης α­πό το 1745 ως το 1882. Το 1882 ε­πί Ε­πι­σκό­που Ευ­γε­νί­ου με πρά­ξη του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τρι­αρ­χεί­ου υ­πό τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη Ιωακείμ Γ΄ προ­ήχθη η Ε­πι­σκο­πή σε Μη­τρό­πο­λη Σερ­βί­ων και Κο­ζά­νης και ο Ε­πί­σκο­πος Ευγέ­νιος σε Μη­τρο­πο­λί­τη και υ­πή­χθη πλέ­ον α­πευ­θεί­ας στο Οι­κου­με­νι­κό Πατριαρ­χεί­ο.
Μονές
230px|thumb|Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής στα [[Σέρβια.]]
Στη Μητρόπολη υπάγονται πέντε σημαντικές Μονές:
Ανδρώες:
Γυναικείες:
Τοπικοί Άγιοι Εορτές
Ο σημαντικότεροι τοπικοί Άγιοι είναι οι εξής: Σε απόσταση δεκαπέντε χιλιομέτρων δυτικά της Προύσας ήταν η κωμόπολη Κουβούκλια όπου βρισκόταν η εκκλησία και το προσκύνημα του Άι-Βαραδά. Οι Μικρασιάτες Κουβουκλιώτες που ήρθαν στην Κοζάνη μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και δημιούργησαν τον ομώνυμο συνοικισμό Κουβούκλια, έκτισαν με πίστη και ευσέβεια στις όχθες της λίμνης του Αλιάκμονα την εκκλησία του Οσίου Βαραδάτου. . Στην αυλή της εκκλησίας υπάρχει μνημείο για αυτούς που χάθηκαν κατά τη Μικρασιατική καταστροφή
Πνευματική Διακονία
Από τη Μητρόπολη διοργανώνονται εσπερινά κηρύγματα από ιεροκήρυκες καθώς επίσης και μορφωτικές διαλέξεις. Για τη χριστιανική αγωγή της νεολαίας έχουν ιδρυθεί κατασκηνώσεις, γραφεία νεότητος και κατηχητικά σχολεία. Η Μητρόπολη έχει αναπτύξει Σταθμό Εθελοντικής Αιμοδοσίας Κληρικών καθώς επίσης και Ταμείο Αλληλοβοήθειας Κληρικών.
Φιλανθρωπική Διακονία
Το φιλανθρωπικό έργο της Μητρόπολης διαφαίνεται από την ύπαρξη πολλών ιδρυμάτων και ταμείων με φιλανθρωπικό σκοπό:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Κοζάνης Σερβιων Κατηγορία:Κοζάνη
Μίχος Κάρης
Ο Μίχος Κάρης (1908 - 26 Φεβρουαρίου 1987) ήταν Έλληνας λογοτέχνης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Μιχαήλ Κ. Καρυστινός. Ανήκε στη Γενιά του '30 και υπέστη κοινωνικό αποκλεισμό. Πήρε μέρος στον Πόλεμο του 1940 και ήταν ημιονοδηγός. Υπέστη αναπηρία εξαιτίας των κρυοπαγημάτων που έπαθε λόγω του πολέμου του 1940. Πέθανε σε ηλικία 79 ετών το 1987 και κηδεύτηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1987.
Έγραψε διηγήματα. Έργο του είναι και το: "10ος όρχος πυρομαχικών. Σελίδες ημερολογίου από το αλβανικό μέτωπο" («Τρία Φύλλα», Αθήνα 1984).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ανς-Μπερτράν
Το Ανς-Μπερτράν (γαλλικά: Anse-Bertrand, γουαδελουπιανό κρεόλ: Lansbétran) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανσουά (γαλλικά: Ansois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Δυτική Φραγκίστα Ευρυτανίας
Η Δυτική Φραγκίστα είναι ορεινό χωριό του Νομού Ευρυτανίας, κτισμένο σε υψόμετρο 710 μέτρων στο ενδιάμεσο της εθνικής οδού Καρπενησίου - Αγρινίου. Παλαιότερα λεγόταν Μικρή Φραγκίστα. Η Δυτική Φραγκίστα μαζί με τους οικισμούς Γουλέικα, Καρακάσι και Πετρουλαίικα αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Δυτικής Φραγκίστας, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Φραγκίστας του Δήμου Αγράφων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 355 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ήταν πρωτεύουσα του Δήμου Φραγκίστας, ενώ σήμερα ανήκει στο δήμο Αγράφων. Βρίσκεται 42 χιλιόμετρα δυτικά του Καρπενησίου και βόρεια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών.
Αξιοθέατα του χωριού είναι το δημοτικό σχολείο και η εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Διαθέτει κέντρο υγείας. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν μονοπάτια για περίπατο ή πεζοπορία καθώς και δυνατότητες για trekking ή rafting.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Χελώνη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χελώνη είναι γνωστή μία Ορεάδα Νύμφη από την Αρκαδία, ή απλώς μία νέα κοπέλα, που κάποτε, σύμφωνα με μύθο του Αισώπου, έκανε το λάθος να μην καταδεχθεί να παραστεί στους θεϊκούς γάμους του Δία και της Ήρας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Χελώνη πήγε στους γάμους, αλλά ήταν άτακτη και ασεβής. Για να την τιμωρήσουν για την περιφρόνησή της αυτή, οι θεοί την μεταμόρφωσαν στο ομώνυμο ζώο, τη χελώνα, καταδικάζοντάς την έτσι σε αιώνια σιωπή (η χελώνα συμβόλιζε τη σιγή στην αρχαία Ελλάδα). Από το κέλυφός της ο θεός Ερμής αργότερα θα κατασκεύαζε την πρώτη λύρα τεντώνοντας χορδές στην κοίλη πλευρά του.
Πηγές
Χελωνη
Παράσημο της Νίκης
Το Παράσημο της Νίκης (ρώσικα: Орден «Победа») ήταν η ανώτερη στρατιωτική διάκριση της Σοβιετικής Ένωσης και ένα από τα πιο σπάνια παράσημα παγκοσμίως. Το παράσημο απονέμονταν μόνο σε στρατηγούς και στρατάρχες για την επιτυχή διεξαγωγή στρατιωτικής επιχείρησης που να περιελάμβανε μια ή περισσότερες ομάδες στρατιών και να είχε αποτέλεσμα «επιτυχημένη επιχείρηση στο πλαίσιο ενός ή περισσοτέρων μετώπων με ριζική αλλαγή της κατάστασης υπέρ του Κόκκινου Στρατού.» Καθ' όλη την ιστορία του, το παράσημο απονεμήθηκε σε δεκατρείς Σοβιετικούς και πέντε Ξένους ηγέτες, ενώ ανακλήθηκε μία φορά.
Ιστορία
Η πρόταση για το παράσημο έγινε από τον συνταγματάρχη Ν.Σ. Νέγιελοφ, ο οποίος υπηρετούσε στο αρχηγείο του Κόκκινο Στρατού στα μετόπισθεν το 1943. Το αρχικό όνομα που προτάθηκε από το Νέγιελοφ ήταν Παράσημο Αφοσίωσης στην Πατρίδα, εντούτοις του δόθηκε το σημερινό όνομα κατά τον Οκτώβριο του ίδιο έτους. Το παράσημο υιοθετήθηκε επίσημα στις 10 Απριλίου 1944 και απονεμήθηκε στους στρατάρχες Αλεξάντρ Βασιλιέφσκι και Γκεόργκι Ζούκοφ καθώς και στον Ιωσήφ Στάλιν ως Αρχηγό των σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων. Το παράσημο δόθηκε και σε κορυφαίους διοικητές των συμμάχων. Όλα τα παράσημα απονεμήθηκαν κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εκτός από αυτό που απονεμήθηκε το 1978 στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, που ανακλήθηκε όμως μετά θάνατον το 1989 καθώς δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις.
Εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα σοβιετικά παράσημα, είχε σειριακό αριθμό πάνω του, ο οποίος αναφερόταν μόνο στο τιμητικό δίπλωμα. Μετά τον θάνατο του κατόχου του παρασήμου, εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα παράσημα, έπρεπε να επιστραφεί στο κράτος. Τα παράσημα σήμερα φυλάσσονται στο Κρεμλίνο, με εξαίρεση το Παράσημο της Νίκης του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ που εκτίθεται στο Κτήριο των Εθνικών Αρχείων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικές τιμητικές διακρίσεις για το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Σημαία της Ναμίμπιας
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]] Η σημαία της Ναμίμπιας καθιερώθηκε στις 21 Μαρτίου 1990.
Τα κύρια χρώματα πάρθηκαν από την σημαία της Οργάνωσης του Λαού της Νοτιοδυτικής Αφρικής (SWAPO), του σπουδαιότερου απελευθερωτικού κινήματος στη χώρα. Η σημαία αυτή καθιερώθηκε το 1971 και αποτελείται από διαγώνιες λωρίδες, χρωμάτων μπλε, κόκκινου και πράσινου, των χρωμάτων δηλαδή της μεγαλύτερης εθνοτικής ομάδας στη χώρα, των Οβάμπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναμιμπια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ναμίμπιας
Θεοφύλακτος Β΄ της Νάπολης
Ο Θεοφύλακτος ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης την περίοδο 794 — 801.
Ο Θεοφύλακτος ήταν παντρεμένος με την Ευπραξία, κόρη του πρώην δουξ κι επισκόπου της Νάπολης Στέφανου. Όταν ο πεθερός του Στέφανος παραιτήθηκε από την κοσμική εξουσία το 767, αφιερωμένος πλήρως στη θρησκευτική ζωή, ο μεγαλύτερος γιος του Γρηγόριος έγινε ο νέος κυβερνήτης του Δουκάτου της Νάπολης. Όταν κι αυτός πέθανε χωρίς να αφήσει κληρονόμους το Μάρτιο του 794, η Νεαπολιτάνικη αριστοκρατία για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν μπορούσε να εκλέξει τον διάδοχό του. Όλο αυτό το διάστημα, το Δουκάτο κυβερνούσε ο Επίσκοπος Στέφανος Β'. Λίγους μήνες αργότερα επιτεύχθηκε συμφωνία και ο γαμπρός του επισκόπου Θεοφυλάκτος έγινε ο νέος κυβερνήτης της Νάπολης. Υποτίθεται ότι μια τόσο μεγάλη περίοδος επιλογής νέου δούκα οφειλόταν σε δύο λόγους: την επιθυμία του Στεφάνου Β ' να διατηρήσει την εξουσία επί της Νάπολης στην οικογένειά του και την πρόθεσή του να συνεχίσει να έχει πραγματική εξουσία επί του δουκάτου. Ως αποτέλεσμα, ο Θεοφυλάκτος έγινε δούξ μόνο αφού συμφώνησε να αναγνωρίσει τον πεθερό του ως συν-κυβερνήτη του. Παρόλο που το Δουκάτο της Νάπολης ήταν τότε μέρος των ιταλικών εδαφών του Βυζαντίου, η εκλογή νέου δούκα έγινε χωρίς διαβούλευση με την αυτοκρατορική αυλή στην Κωνσταντινούπολη. Η επίσημη έγκριση για τον Θεοφύλακτο στο αξίωμα από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο έγινε πολύ αργότερα. Στα πρώτα χρόνια, ο Θεοφύλακτος κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάπολης μαζί με τον επίσκοπο Στέφανο Β', και όταν αυτός πέθανε το 799, άρχισε να κυβερνά μόνος του. Η δύναμη του Θεοφύλακτου επεκτάθηκε σε τμήμα της Καμπανίας με τις πόλεις της Νάπολης, της Κούμα, του Pozzuoli, του Σορέντο, της Γκαέτα και της Αμάλφης]
Μετά το θάνατο του Στεφάνου Β', ξεκίνησαν προβλήματα στο Δουκάτο της Νάπολης, που προκλήθηκαν από διαφωνίες μεταξύ του δούκα και των κληρικών σχετικά με το ποιος θα ήταν ο διάδοχος του αποθανόντος επισκόπου. Ο Θεοφύλακτος σκόπευε να διαθέσει αυθαίρετα τον πλούτο της Ναπολιτανικής επισκοπής, και ως εκ τούτου καθυστέρησε με κάθε δυνατό τρόπο την εκλογή νέου επισκόπου. Απέρριψε όλους τους υποψηφίους για αυτήν τη θέση, τους οποίους πρότεινε ο κλήρος, και ο κλήρος δεν ήθελε να δεχτεί ως επισκόπους εκείνα τα άτομα που ο δούκας θα ήθελε να δει σε αυτήν την θέση. Ως αποτέλεσμα, η αντιπαράθεση μεταξύ του Θεοφύλακτου και του κλήρου οδήγησε σε εξέγερση. Θέλοντας να θέσει τέρμα στις ταραχές, ο Θεοφύλακτος και ο κλήρος στράφηκαν στη Δούκισσα Ευπραξία η οποία πρότεινε τον λαϊκό και χήρο Παύλο ως νέο επίσκοπο. Δεδομένου ότι ήταν γνωστός στους Ναπολιτάνους ως άνθρωπος μεγάλης ευσέβειας, όλοι συμφώνησαν να ανεγερθεί ο Παύλος στην επισκοπική θέση. Ο διορισμός επισκόπων σε άτομα που δεν ήταν κληρικοί ήταν κοινή πρακτική για το Βυζάντιο εκείνη την εποχή, αλλά δεν αντιστοιχούσε στα έθιμα που ενέκρινε η Αγία Έδρα. Ως εκ τούτου, ο Θεοφύλακτος έπρεπε να λάβει τη συγκατάθεσή του πάπα Λέοντα Γ΄. Το ίδιο και ο πάπας, επιθυμώντας να ενισχύσει τη σύνδεση της Ναπολιτανικής επισκοπής με τη Ρώμη, το Μάρτιο του 800 συμφώνησε στον Παύλο Γ΄ τον νεότερο να λάβει επισκοπική θέση.
Από τις δραστηριότητες εξωτερικής πολιτικής του Θεοφύλακτου είναι γνωστό για τη σύναψή του μιας νέας ειρηνευτικής συμφωνίας με τον πρίγκιπα του Μπενεβέντο και για διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Ανδριανό Α΄ σχετικά με το καθεστώς της Τερρακίνα.
Μετά το θάνατο του Θεοφύλακτου, η χήρα του Ευπραξία έγινε μοναχή και, με τη συγκατάθεση του Ναπολιτάνου Επισκόπου Παύλου Γ', χειροτονήθηκε μονή της μονής της Παναγίας που ιδρύθηκε από αυτήν νωρίτερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Χερσιδάμαντας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χερσιδάμαντας (Χερσιδάμας) είναι γνωστός ένας από τους πολλούς γιους του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της Εκάβης. Ο Χερσιδάμαντας, όπως και οι περισσότεροι από τους αδελφούς του, έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, όπου και σκοτώθηκε από τον Οδυσσέα. Ο Χερσιδάμαντας αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Λ, στίχος 423).
Πηγές
Χερσιδαμαντας
Θωμαϊστές
Οι Θωμαϊστές ανήκουν σε διαφορετικές εκκλησίες: στη Συρομαλαβαρική Καθολική Εκκλησία και τη Συρομαλανκαρική Καθολική Εκκλησία, που είναι σε πλήρη κοινωνία με το Πάπα, στις αυτόνομες εκκλησίες Ιακωβική Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, Ορθόδοξη Συριακή Εκκλησία Μαλανκάρα και Ανεξάρτητη Συριακή Εκκλησία του Μαλαμπάρ, που είναι κλάδοι της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στη Συριακή Εκκλησία των Χαλδαίων και στις Ευαγγελικές εκκλησίες της Ανατολής, Συριακή Θωμαϊκή Εκκλησία του Μαλαμπάρ και την Ευαγγελική Θωμαϊκή Εκκλησία της Ινδίας. Από αυτές άλλες ακολουθούν το ανατολικό συριακό τελετουργικό και άλλες το δυτικό συριακό τελετουργικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδία
Παρανά
Με το όνομα Παρανά μπορεί να αναφέρονται τα εξής:
Θηβαΐς (Στατίου)
Η Θηβαΐς (λατινικά: Thebais) είναι έπος του λατίνου ποιητή Στατίου σε δακτυλικό εξάμετρο (9.748 στίχοι) με θέμα του παρμένο από τον αρχαιοελληνικό Θηβαϊκό κύκλο και συγκεκριμένα την εκστρατεία των επτά Αργείων στρατηγών (βλ. και την τραγωδία του Αισχύλου Επτά επί Θήβας) κατά της πόλεως των Θηβών, ως συνέπεια της διαμάχης των δύο γιών του Οιδίποδα, Πολυνείκη και Ετεοκλή για τον θρόνο. Άρχισε να γράφεται από τον ποιητή όταν ήταν 35 ετών και περατώθηκε μετά από δώδεκα χρόνια (90-92 μ.Χ.), οπότε και δημοσιεύθηκε. Ως πρότυπο έχει το αρχαιοελληνικό έπος Θηβαΐς, αγνώστου συγγραφέα. Η Θηβαΐς του Στατίου είναι χωρισμένη σε 12 βιβλία κατά το σχέδιο της Αινειάδας του Βιργιλίου, από την οποία επίσης επηρεάστηκε.
Δομή του έργου
Η Θηβαΐς αποτελείται από δώδεκα βιβλία. Τα βιβλία 1 έως 4 αφηγούνται την ιστορία της προέλευσης και των προετοιμασιών για τον πόλεμο. Τα βιβλία 5 και 6 αποτελούν ένα διάλειμμα στην κύρια αφήγηση: Η Υψιπύλη διηγείται το Λημναίο έγκλημα - το παιδί που έχει υπό την προστασία της, ο Αρχέμορφος, σκοτώνεται από ένα φίδι και ο αργειακός στρατός διοργανώνει νεκρώσιμους αγώνες προς τιμήν του. Τα βιβλία 7 έως 11 περιγράφουν τον ίδιο τον πόλεμο, ο οποίος κορυφώνεται με τη μονομαχία του Ετεοκλή και του Πολυνείκη στο βιβλίο 11. Το βιβλίο 12 αφηγείται τις αντιπαραθέσεις που συνδέονται με την απαγόρευση του Κρέοντα να αποδώσει νεκρικές τιμές στο πτώμα του Πολυνείκη και την παρέμβαση του Θησέα, βασιλιά της Αθήνας.
Βιβλίο Ι
Μετά από μια αναδρομή στην αρχαία ιστορία των Θηβών με αναφορές στην αρπαγή της Ευρώπης από τον Δία και την ίδρυση των Θηβών από τον αδερφό της Κάδμο, καθώς επίσης και στη Σεμέλη, στην Ινώ και στον Αμφίονα, ο ποιητής επικεντρώνεται στην ιστορία του οίκου του Οιδίποδα και τη θανάσιμη διαμάχη των δύο γιων του για τη βασιλεία. Ο Οιδίποδας, τυφλός από τα ίδια του τα χέρια, επικαλείται την τρομερή Ερινύα Τισιφόνη για να προκαλέσει μια θανάσιμη διαμάχη μεταξύ των δύο γιων του, Πολυνείκη και Ετεοκλή, που τους είχε αποκτήσει με την ίδια του τη μητέρα Ιοκάστη. Το αίτημά του εισακούεται από την Ερινύα, που προκαλεί αμοιβαίο μίσος μεταξύ των δύο αδερφών. Αυτοί είχαν αποφασίσει να ασκούν εναλλάξ τη βασιλεία και ο Πολυνείκης, δυσαρεστημένος επειδή είχε τραβήξει τον λαχνό που έχασε και αναγκάστηκε να αφήσει τη βασιλεία στον Ετεοκλή, ο οποίος αρνήθηκε στη συνέχεια να του παραδώσει την εξουσία ως όφειλε, αυτοεξορίστηκε στο Άργος. Στο μεταξύ ο Δίας συγκαλεί το συμβούλιο των θεών στον Όλυμπο και τους ανακοινώνει τη βούλησή του να καταστρέψει εντελώς τη γενιά του Οιδίποδα, στρέφοντας την πόλη του Άργους κατά των Θηβών.
Η Ήρα, αν και εχθρική κατά των Θηβών, δεν θέλει να εμπλακεί το αγαπημένο της Άργος, με κίνδυνο να καταστραφεί και αυτό από τον πόλεμο, και διαμαρτύρεται. Ο Δίας όμως είναι αμετακίνητος και στέλνει τον Ερμή στον Άδη για να φέρει το φάντασμα του Λαΐου στον Πάνω Κόσμο. Στο μεταξύ, ο Πολυνείκης, εξαντλημένος από μία καταιγίδα, φτάνει τη νύχτα μπροστά στο ανάκτορο του βασιλιά του Άργους Αδράστου. Την ίδια στιγμή φτάνει μέσα στη θύελλα και ο Τυδέας, κυνηγημένος από την Καλυδώνα. Οι δύο τους φιλονικούν άγρια για το ποιος θα φιλοξενηθεί στο ανάκτορο. Ο Άδραστος ξυπνά, τους χωρίζει και τους φιλοξενεί και τους δύο. Από τα ρούχα τους αντιλαμβάνεται ότι οι δυο τους είναι αυτοί με τους οποίους πρέπει να παντρέψει, σύμφωνα με ένα χρησμό, τις κόρες του. Καθώς εκείνη τη μέρα ήταν γιορτή του Φοίβου Απόλλωνα, ανάβει ξανά τους δαυλούς και τους παραθέτει δείπνο μέσα στη νύχτα, ενώ προστάζει να φροντιστούν οι πληγές τους. Τους εξηγεί ότι εόρταζαν τη νίκη του Φοίβου επί του Πύθωνα καθώς και τον εξαγνισμό του ήρωα Κοροίβου από τον θεό. Ο Πολυνείκης αποκαλύπτει τότε στον Άδραστο ποιος είναι.
Βιβλίο ΙΙ
Ο Ερμής μαζί με την ψυχή του Λαΐου περνούν τον Κέρβερο και βγαίνοντας από την πύλη του Ταινάρου στον Πάνω Κόσμο φτάνουν στη Θήβα. Εκεί, κατά τις διαταγές που έχει από τον Δία, το φάντασμα του Λαΐου (έχοντας πάρει πρώτα τη μορφή του μάντη Τειρεσία και μετά τη δική του) εξεγείρει μέσα σε όνειρο τον Ετεοκλή, που κοιμόταν μετά από μια εορτή προς τιμήν του Βάκχου, κατά του αδερφού του. Την άλλη μέρα στο Άργος ο Άδραστος υπόσχεται στον Πολυνείκη και τον Τυδέα να τους δώσει για συζύγους τις κόρες του, Αργεία και Δηιπύλη, που ήταν περιζήτητες, έχοντας μνηστήρες από όλη την Ελλάδα. Ο Πολυνείκης χαρίζει στη μελλοντική σύζυγό του Αργεία το μοιραίο περιδέραιο της Αρμονίας, κόρης της Αφροδίτης και του Άρη και γυναίκας του Κάδμου, που είχε τεχνουργήσει ο Ήφαιστος και του οποίου η κατασκευή και οι αναπαραστάσεις που περιείχε περιγράφοναται από τον ποιητή λεπτομερώς.
Τώρα ο εξόριστος Πολυνείκης είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει τη βασιλεία από τον Ετεοκλή. Για να μην κινδυνεύσει ο ίδιος ο Πολυνείκης, ο Άδραστος αποφασίζει να στείλει τον Τυδέα ως πρεσβευτή στη Θήβα, για να διεκδικήσει τη βασιλεία από τον Ετεοκλή επ' ονόματι του Πολυνείκη. Αυτός, μόλις ακούει από τον Τυδέα την αξίωση του Πολυνείκη να του παραδώσει τον θρόνο, αποπέμπει τον Τυδέα σκαιά και στέλνει μάλιστα πενήντα Θηβαίους να τον σκοτώσουν σε ενέδρα μέσα στη νύχτα καθώς θα επιστρέφει στο Άργος. Ο Τυδέας καταφέρνει να τους εξουδετερώσει σκαρφαλώνοντας πρώτα πάνω στον βράχο όπου καθόταν η Σφίγγα προτού τη σκοτώσει ο Οιδίποδας. Από το ύψωμα αυτό ο Τυδέας πετά τεράστιους βράχους που καταπλακώνουν πολλούς από τους αντιπάλους του. Τους λοιπούς τους εξοντώνει με το κοντάρι και το σπαθί του, όλους εκτός από τον Μαίονα, τον οποίο κρατά ζωντανό μετά από επέμβαση της Αθηνάς Παλλάδας, για να πάει τα νέα στον Ετεοκλή. Ο Τυδέας ανεγείρει από τα όπλα των νεκρών τρόπαιο προς τιμήν της Αθηνάς και υπόσχεται να στήσει προς τιμή της ένα ακόμη μεγαλύτερο όταν καταληφθεί η Θήβα.
Βιβλίο ΙΙΙ
Ο Ετεοκλής περιμένει στο παλάτι γεμάτος αγωνία μέσα στη νύχτα να του αναγγείλουν τον θάνατο του Τυδέα. Γίνεται μεγάλος σεισμός, κατά τον οποίον ακόμα και ο Κιθαιρώνας σείεται. Φτάνει ο Μαίων και αναγγέλει τον θάνατο όλων των υπολοίπων από τον Τυδέα. Έπειτα βγάζει το σπαθί του και αυτοκτονεί μπροστά στον Ετεοκλή. Μόλις διαδίδονται τα φοβερά νέα, οι Θηβαίοι σπεύδουν στον τόπο της σφαγής και αρχίζουν να αναζητούν τους δικούς τους σκοτωμένους. Στον Όλυμπο ο Δίας παρακινεί τον Άρη να εξεγείρει επιτέλους τους Αργείους στον πόλεμο. Η Αφροδίτη προσπαθεί να πείσει τον Άρη να μην το κάνει. Πώς θα στραφείς κατά της Θήβας, του λέει, όταν η πρώτη βασίλισσά της, η γυναίκα του Κάδμου, Αρμονία, ήταν κόρη σου; Ο Τυδέας εν τω μεταξύ φτάνει καταματωμένος και εξαντλημένος στο Άργος και ανακοινώνει στο συμβούλιο των αρχηγών, που συνεδρίαζε εκείνη τη στιγμή, την ενέδρα που του έστησαν και τη νίκη του εναντίον των πενήντα Καδμείων. Ο Άδραστος απευθύνεται στον μάντη Αμφιάραο, που παρατηρεί τις κινήσεις των πουλιών. Οι οιωνοί είναι κακοί, αλλά ο Αμφιάραος αρχικά δεν το αποκαλύπτει. Πολεμική έξαψη επικρατεί στον πληθυσμό του Άργους. Ο Καπανέας πιέζει τον Αμφιάραο να αποκαλύψει τι προβλέπει και ο Αμφιάραος του ανακοινώνει ότι ο πόλεμος θα φέρει καταστροφή στους Αργείους. Ο Καπανέας τον χλευάζει. Η Αργεία, βλέποντας τον σύζυγό σε άσχημη κατάσταση, πιέζει τον πατέρα της, βασιλιά Άδραστο, να κηρύξει τον πόλεμο κατά του Ετεοκλή για να βοηθήσει τον Πολυνείκη να πάρει τον θρόνο της Θήβας.
Βιβλίο ΙV
Περνούν τρία χρόνια και οι Αργείοι είναι έτοιμοι για την εκστρατεία κατά των Θηβών. Όλος ο στρατός του Άργους και των συμμάχων συγκεντρώνεται και τελούνται θυσίες προς τιμήν του Δία και του Άρη. Οι επτά Αργείοι στρατηγοί - αρχηγοί της εκστρατείας είναι ο Άδραστος, ο Πολυνείκης, ο Τυδέας, ο Ιππομέδοντας, ο Καπανέας, ο Αμφιάραος και ο Παρθενοπαίος, ο νεότερος από τους επτά. Ο Αμφιάραος, αν και γνωρίζει για την επικείμενη καταστροφή και τον θάνατό του, ως μάντης που είναι, αναγκάζεται να συμμετάσχει στην εκστρατεία, γιατί η γυναίκα του, Εριφύλη, θέλει να αποκτήσει το περιδέραιο της Αρμονίας, που της το υποσχέθηκε ο Πολυνείκης. Η Αταλάντη, μητέρα του Παρθενοπαίου, μάταια προσπαθεί να τον μεταπείσει να μη συμμετάσχει στην εκστρατεία. Το στράτευμα αναχωρεί για τη Θήβα.
Στο μεταξύ στη Θήβα προετοιμάζονται επίσης για πόλεμο. Ο Ετεοκλής ζητά τη συμβουλή του μάντη Τειρεσία, ο οποίος, μαζί με την κόρη του Μαντώ καλεί από τον Άδη τα πνεύματα των ένδοξων Θηβαίων: έρχονται πρώτα ο Κάδμος και η Αρμονία και μετά η Αυτονόη, η Ινώ, η Σεμέλη, η Αγαύη και ο Πενθέας, ο Αθάμας, ο Ακταίωνας, η Νιόβη και ο Λάιος, ο οποίος έχει επιστρέψει στον Άδη και κάθεται πιο μακριά από τους άλλους. Από τον Άδη καλούνται και τα πνεύματα των ένδοξων Αργείων: έρχονται ο Άβαντας, ο Φορωνέας, ο Φηγέας, ο Προίτος, ο Πέλοπας και ο Οινόμαος. Τα πνεύματα των Αργείων είναι δακρυσμένα και ο Τειρεσίας συνάγει από αυτό ότι οι Θηβαίοι θα βγουν νικητές στον πόλεμο. Ρωτά το πνεύμα του Λάιου, το οποίο ναι μεν το επιβεβαιώνει, αφήνει όμως δυσάρεστα υπονοούμενα για το μέλλον της Θήβας: ότι το βασίλειο θα ανήκει στις Ερινύες μέχρι το τέλος του.
Ο στρατός των Αργείων έχει φτάσει τώρα στη Νεμέα. Ο Βάκχος, φοβούμενος ότι η αγαπημένη του ειρηνική Θήβα θα καταστραφεί, διατάζει τους ποταμούς να αποσυρθούν στις πηγές τους, προκαλώντας έτσι ξηρασία και μεγάλη δίψα στον στρατό του Άργους. Πολεμιστές και άλογα υποφέρουν. Τότε συναντούν την Υψιπύλη, που κρατούσε στα χέρια ένα μικρό παιδί, του οποίου ήταν ο τροφός. Αφήνει το παιδί στη χλόη και συνοδεύει τους Αργείους στη μοναδική πηγή που έχει ακόμα νερό, τη Λαγγεία. Όλοι τρέχουν στα νερά της κρήνης για να ξεδιψάσουν. Στο μεταξύ το παιδί που είχε αφήσει η Υψιπύλη στη χλόη είχε σηκωθεί και άρχιζε να περπατά μέσα στο δάσος. Έπειτα, κουρασμένο από την πορεία, κοιμήθηκε μέσα στο δάσος.
Βιβλίο V
Μόλις ξεδιψούν οι Αργείοι, ο Άδραστος ρωτά την Υψιπύλη ποια είναι και αυτή του λέει ότι ήταν η κόρη του βασιλιά της Λήμνου Θόαντα. Τους διηγείται έπειτα πώς οι Λημνιάδες σκότωσαν τους άντρες τους και πώς αυτή κατάφερε να διασώσει, με τη βοήθεια του Βάκχου, τον πατέρα της φυγαδεύοντάς τον στη θάλασσα. Τους λέει στη συνέχεια ότι οι Λημνιάδες την εξέλεξαν βασίλισσά τους και ότι όταν μετά ήρθαν οι Αργοναύτες, πρώτα αντιμετωπίστηκαν εχθρικά, μετά όμως οι γυναίκες της Λήμνου τους πήραν για συζύγους και απέκτησαν παιδιά μαζί τους. Αυτή η ίδια απέκτησε από τον Ιάσονα δύο δίδυμα αγόρια, που τώρα θα έπρεπε να είναι είκοσι χρονών. Όταν οι Αργοναύτες έπρεπε να φύγουν για την Κολχίδα προς αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρατος, ο Ιάσων την εγκατέλειψε. Στη συνέχεια, όταν μαθεύτηκε ότι ο Θόας είχε δραπετεύσει με τη βοήθειά της στη νήσο Χίο, όπου βασίλευε ο αδερφός του, ο Οινοπίων, αναγκάστηκε αυτή να φύγει, αλλά στην ακτή της Λήμνου την έπιασαν πειρατές και την πούλησαν σκλάβα. Τώρα ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά Λυκούργου της Νεμέας ως τροφός του γιου του, Οφέλτη.
Ενώ η Υψιπύλη διηγείται όλα αυτά, ακούγεται από μακριά η σπαραχτική κραυγή του παιδιού που είχε η ίδια αφήσει στη χλόη για να τους δείξει την πηγή. Αλαφιασμένη η Υψιπύλη τρέχει και πίσω της οι υπόλοιποι. Αντικρίζουν να έχει τυλιχτεί γύρω από το παιδί ένα τεράστιο φίδι, που ήταν ο ιερός όφις του Ινάχου Διός. Οι Αργείοι επιτίθενται στο φίδι, αλλά διστάζουν να το σκοτώσουν. Αυτό το κάνει ο Καπανέας, που δεν φοβόταν την οργή του Δία. Η Υψιπύλη θρηνεί για το παιδί και για την άτυχη μοίρα της. Ο βασιλιάς Λυκούργος, μόλις μαθαίνει τα νέα, καταφτάνει και θέλει να σκοτώσει την Υψιπύλη, αλλά την προστατεύουν οι Αργείοι, που τους έσωσε αυτή από την αβάσταχτη δίψα. Εν τω μεταξύ είχαν μόλις καταφτάσει στο παλάτι του Λυκούργου και οι δίδυμοι γιοι της Υψιπύλης, που είχε αποκτήσει από τον Ιάσονα έψαχναν τη μητέρα τους και τώρα βρίσκονται και πάλι μαζί της. Ο Αμφιάραος καθησυχάζει τον Λυκούργο λέγοντάς του ότι το παιδί του, που θα ονομάζεται εφεξής Αρχέμορος ("αρχή των μοιραίων", υπονοώντας και τη μοίρα των Αργείων στρατηγών), είναι τώρα ένας θεός στον ουρανό. Ορίζεται έπειτα να γίνουν μαζί με την κηδεία του παιδιού νεκρικοί αγώνες προς τιμήν του. Αυτοί οι αγώνες ήταν η απαρχή των Νεμέων, των αγώνων προς τιμήν του Διός που γίνονταν στη Νεμέα.
Βιβλίο VI
Ο Αρχέμορος κηδεύεται υπό τους θρήνους του πατέρα του και της μητέρας του, Ευρυδίκης (ή Αμφιθέας), η οποία μέσα στον πόνο της καλεί την Υψιπύλη να πέσει στη νεκρική πυρά, για την κατασκευή της οποίας κόπηκαν τα δέντρα ενός πανάρχαιου άλσους από τους Αργείους. Οι Αργείοι κυκλώνουν την πυρά ξεχωριστά με τα επτά στρατιωτικά τμήματά τους, επικεφαλής των οποίων είναι οι επτά στρατηγοί, αποδίδοντας τιμές στον νεκρό. Στη συνέχεια ανεγείρεται και διακοσμείται μέσα σε εννέα μέρες λαμπρός ναός για τον θεοποιημένο Οφέλτη. Μετά από αυτά τελούνται οι νεκρικοί αγώνες, οι οποίοι παρακολουθούνται από πλήθος κόσμου. Στο αγώνισμα της αρματοδρομίας προηγείται ο Πολυνείκης με το ξακουστό άλογο του Αδράστου, τον Αρίωνα. Ο Απόλλων, όμως, που επιθυμούσε να νικήσει ο ευνοούμενός του, μάντης Αμφιάραος, εμφανίζει ένα τρομαχτικό φάντασμα μπροστά στον Αρίωνα, πράγμα που επιφέρει την πτώση του Πολυνείκη από το άρμα και τη νίκη του Αμφιάραου. Στον αγώνα δρόμου επικρατεί ο Ίδας με δόλο εις βάρος του Παρθενοπαίου, αλλά ο Άδραστος διατάζει επανάληψη του αγωνίσματος και ο Περθενοπαίος αναδεικνύεται νικητής. Ο Ιππομέδοντας νικά στον δίσκο, ο Καπανέας στην πυγμαχία και στην πάλη ο Τυδέας. Ο Άδραστος πείθεται να οργανώσει και αγώνα τοξοβολίας, στον οποίο νικητής είναι ο ίδιος. Μάλιστα, το βέλος που ρίχνει πετυχαίνει τον στόχο του και επιστρέφει πίσω στη φαρέτρα του. Τούτο σημαίνει ότι από τους επτά στρατηγούς μόνο ο Άδραστος θα επιστρέψει στο Άργος.
Βιβλίο VII
Ο Δίας στέλνει τον Ερμή στον παγωμένο Βορρά, όπου βρίσκεται η τρομαχτική κατοικία του Άρη, για να τον διατάξει να ενεργήσει ώστε ο πόλεμος να αρχίσει αμέσως. Ο Άρης δημιουργεί έναν κουρνιαχτό συνοδευόμενο από κλαγγές όπλων και ποδοβολητά αλόγων, που όταν τον βλέπουν οι Αργείοι νομίζουν ότι οι Θηβαίοι τους επιτίθενται και σπεύδουν να τους αντιμετωπίσουν. Ο Βάκχος παρακαλεί τον Δία να λυπηθεί τους Θηβαίους και ο Δίας τον καθησυχάζει λέγοντάς του ότι προς το παρόν η Θήβα δεν θα καταστραφεί. Αυτό θα γίνει από τους Επιγόνους. Οι Αργείοι τώρα πλησιάζουν την πόλη και ο Ετεοκλής, που έχει ειδοποιηθεί από έναν αγγελιοφόρο, συγκεντρώνει και οργανώνει τα θηβαϊκά και τα συμμαχικά στρατεύματα. Ο γέροντας υπηρέτης του Λάιου Φόρβαντας δείχνει με κάθε λεπτομέρεια από τα τείχη της Θήβας στην Αντιγόνη τα στρατεύματα των Αργείων (τειχοσκοπία). Οι Αργείοι, έχοντας φτάσει στις όχθες του ποταμού Ασωπού, στρατοπεδεύουν σε ένα ύψωμα κοντά στην πόλη. Η Ιοκάστη πηγαίνει στο στρατόπεδο για να παρακαλέσει δακρυσμένη τον Πολυνείκη να συνδιαλλαγεί με τον Ετεοκλή και αυτός δέχεται, αλλά επεμβαίνει ο Τυδέας και τον μεταπείθει. Τέλος, δύο εξημερωμένες τίγρεις, που τις είχε φέρει ο Βάκχος από την Περσία και που κάποτε τραβούσαν το άρμα του, τρελαίνονται από την Τισιφόνη, επιτίθενται και σκοτώνουν τον ηνίοχο του Αμφιαράου. Οι Αργείοι τις θανατώνουν, πράγμα που εξοργίζει τους Θηβαίους. Η Ιοκάστη αποπέμπεται πίσω στη Θήβα και μέσα σε αυτήν τη σύγχυση αρχίζουν οι εχθροπραξίες.
Ο ποιητής επικαλείται τις Μούσες να τον βοηθήσουν να εξιστορήσει τα ανδραγαθήματα και τις μονομαχίες των ηρώων. Από τους Αργείους ο Τυδέας, ο Ιππομέδοντας και ο Παρθενοπαίος, και από τους Θηβαίους οι δύο γιοι του Κρέοντα Μενοικέας και Αίμονας διακρίνονται στη μάχη. Ο Καπανέας σκοτώνει τον Υψέα, γιο του Ασωπού, που προηγουμένως είχε σκοτώσει σωρό Αργείων. Φονεύει επίσης και τον νεαρό ιερέα του Βάκχου Ευναίο, που είχε βγει για να πάρει κι αυτός μέρος στη μάχη. Ο Απόλλων παραστέκεται στον Αμφιάραο υπό τη μορφή του νέου ηνιόχου του, στη θέση του Έρση, που έχει σκοτωθεί. Οδηγεί το άρμα του Αμφιαράου εναντίον των εχθρών, θέλοντας να κάνει τον μάντη να αποκτήσει όση γίνεται περισσότερη πρόσκαιρη δόξα πριν τον θάνατό του. Το άρμα καταπατά τους αντιπάλους, ενώ ο Αμφιάραος εξοντώνει και άλλους πολλούς. Τελικά ο Απόλλων αποκαλύπτεται υπό την πραγματική μορφή του στον Αμφιάραο και του λέει ότι ο θάνατός του πλησιάζει, αλλά μπορεί να παρηγορηθεί γιατί τον περιμένουν τα Ηλύσια Πεδία. Ο Καπανέας μόνος του ορμά με το άρμα του κατά των εχθρών και προς τον θάνατο. Εξοντώνει ακόμα μερικούς και ξάφνου η γη σείεται και ο Αμφιάραος μαζί με το άρμα του πέφτει στο χάσμα, που έχει ανοίξει από το σεισμό, μέσα στα βάθη της γης. Ενώ ο Αμφιάραος ρίχνει μια τελευταία ματιά στου ουρανό, κατάπληκτος βλέπει τη γη να κλείνει από πάνω του και χάνεται μέσα στα σκοτάδια του Άδη.
Βιβλίο VIII
O Πλούτων εξοργίζεται με την εισβολή αυτή στο βασίλειό του, που συνοδευόταν μάλιστα και από αρκετό φως. Καλεί την Ερινύα Τισιφόνη να εξαπολύσει συμφορές πάνω σε αυτούς που προκάλεσαν την οργή του. Ο Αμφιάραος του εξηγεί ότι πρόκειται περί κανονικού θανάτου (ήδη είχε αποκτήσει την όψη φαντάσματος) που συνέβη κατά τη διάρκεια μιας φοβερής μάχης, στην οποία είχε πάρει μέρος χωρίς τη θέλησή του, όπως είχαν ορίσει οι θεοί. Οι Αργείοι στο μεταξύ κατατρομοκρατημένοι από την εξαφάνιση του Αμφιαράου στα έγκατα της γης και βλέποντας ότι οι θεοί τους έχουν εγκαταλείψει, τρέπονται σε άτακτη φυγή, ενώ οι Θηβαίοι τους καταδιώκουν. Στην πόλη των Θηβών προκαλείται ξέφρενος πανηγυρισμός. Ακόμα κι ο τυφλός Οιδίποδας βγαίνει για να εορτάσει, όχι γιατί νίκησαν οι Θηβαίοι, αλλά γιατί άρχισε ο πόλεμος που θα κατέστρεφε τους δύο γιους του. Οι Αργείοι ανάβουν μια μεγάλη νεκρική πυρά για τον Αμφιάραο, στην οποία καίνε πλούσια αφιερώματα. Στη θέση του Αμφιάραου εκλέγεται ο γιος του Μελάμποδα, μάντης Θειοδάμαντας. Αυτός εγείρει βωμό στη θεά Γαία και την παρακαλεί να φανεί ευνοϊκή προς τους Αργείους. Τα στρατεύματα των Θηβαίων διαιρούνται τώρα σε επτά μέρη, όσες είναι και οι επτά πύλες της Θήβας, και συγκεντρώνονται πίσω από τα τείχη με επικεφαλής τους επτά Θηβαίους στρατηγούς. Στις Ωγύγιες Πύλες κληρώθηκε να είναι ο Κρέων, στις Νήϊστες ο Ετεοκλής, στις Ομολοΐδες ο Αίμων, στις Προιτίδες ο Υψέας, στις Ηλέκτρες ο Δρυάς, στις Κρηναίες (της κρήνης Δίρκης) ο Μενοικέας και στις Ύψιστες ο Ευρυμέδων.
Τα στρατεύματα της Θήβας ξεχύνονται μονομιάς με ορμή και από τις επτά πύλες, ενώ αντιθέτως οι Αργείοι και ιδίως οι σύμμαχοί τους από την Πύλο, τη Σπάρτη και την Ήλιδα προχωρούν αργά και καταπτοημένοι κατά το πεδίο της μάχης. Ενώ η μάχη μαίνεται και η ανθρωποσφαγή γενικεύεται, στη Θήβα η Ισμήνη με την Αντιγόνη συζητούν για τα πράγματα που τις βασανίζουν. Η Ισμήνη έχει ονειρευτεί ότι παντρεύτηκε τον Άτυ, με τον οποίο είχε αρραβωνιαστεί από μικρή. Τη στιγμή αυτή φέρνουν τον Άτυ από το πεδίο της μάχης βαριά πληγωμένο και ξεψυχά μπροστά της. Ο Τυδέας σκοτώνει πάνω στη μάχη τον Αίμονα και στη συνέχεια τον Πρόθοο και το άλογό του με την ίδια βολή του ακοντίου του. Έπειτα επιτίθεται στον Ετεοκλή, αλλά η Τισιφόνη εμποδίζει τη θανάτωσή του, διότι ο Ετεοκλής πρέπει να αλληλοσκοτωθεί με τον Πολυνείκη σε αμοιβαία αδελφοκτονία. Ο Τυδέας πετυχαίνει όμως τον Φλεγύα, ακόλουθο του Ετεοκλή και εξακολουθεί να εξολοθρεύει. Τραυματίζεται εν τέλει θανάσιμα από τον Μελάνιππο, ο οποίος έχει πληγωθεί κι αυτός βαριά και ξεψυχά. Ο Τυδέας τότε ζητά να του φέρουν το κεφάλι του Μελάνιππου. Ο Καπανέας αποκεφαλίζει τον Μελάνιππο και φέρνει το κεφάλι του στον Τυδέα, ο οποίος, ενώ ξεψυχά, επηρεασμένος από την Τισιφόνη, ρίχνει ένα χαιρέκακο βλέμμα, το δαγκώνει και ρουφά τα ζεστά ακόμα μυαλά. Αυτό προκαλεί αποστροφή ακόμα και στον Άρη και στη θεά Αθηνά, η οποία αποχωρεί από τη μάχη για να πάει να καθαρθεί από το αποτρόπαιο θέαμα που αντίκρισε.
Βιβλίο ΙΧ
Οι Θηβαίοι οργίζονται από τη μιαρή πράξη του Τυδέα, ενώ ο Πολυνείκης θρηνεί πάνω από το πτώμα του φίλου του. Οι Θηβαίοι επιτίθενται για να αρπάξουν το πτώμα του Τυδέα, το οποίο το υπερασπίζεται με ανδρεία ο Ιππομέδων αντέχοντας στις λυσσαλέες επιθέσεις των Θηβαίων μέχρις ότου η Τισιφόνη τον απομακρύνει, λέγοντάς του ψευδώς ότι ο Άδραστος κινδύνευε να σκοτωθεί σε ένα άλλο σημείο και χρειαζόταν τη βοήθειά του. Τότε οι Θηβαίοι αρπάζουν το πτώμα του Τυδέα και το βεβηλώνουν. Ο Ιππομέδων στο μεταξύ βλέπει τον Οπλέα, τον συμπολεμιστή του Τυδέα, και του λέει για τον θάνατό του. Όταν αντιλαμβάνεται την εξαπάτηση της Τισιφόνης, ο Ιππομέδων καβαλικεύει το άλογο του Τυδέα και ορμά με μανία στους Θηβαίους, καταδιώκοντάς τους προς τη μεριά του ποταμού Ισμηνού. Το άλογο του Ιππομέδοντα τραυματίζεται και πέφτει, αυτός όμως συνεχίζει πεζός να εξολοθρεύει τους εχθρούς. Από τη μεριά των Θηβαίων σκοτώνει πολλούς Αργείους ο Υψέας. Ο Ιππομέδων θανατώνει τον Κρηναίο, εγγονό του ποταμού Ισμηνού, γιο της κόρης του, Ισμηνίδος. Το άψυχο κορμί του νεαρού παρασύρεται από τα νερά του ποταμού ως τη θάλασσα. Η Ισμηνίς θρηνεί, κάνοντας πικρά παράπονα στον πατέρα της. Τότε αυτός φουσκώνει ξαφνικά γυρεύοντας να πνίξει τον Ιππομέδοντα και τον παρασύρει στα νερά του. Η Ήρα τότε παρακαλεί τον Δία να γλιτώσει τον Ιππομέδοντα από τέτοιον άδοξο θάνατο. Ο Δίας συγκατανεύει και ο ποταμός επιστρέφει στην κανονική ροή του.