cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιηλιακό
Ιστορία
Τα πρώτα συνθετικά αντηλιακά χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1928. Το πρώτο μεγάλο εμπορικό προϊόν κυκλοφόρησε στην αγορά το 1936, που εισήχθη από τον ιδρυτή της L'Oreal, του Γάλλου χημικού Εζέν Σελλέρ.
Μεταξύ των ευρέως χρησιμοποιούμενων σύγχρονων αντηλιακών, ένα από τα πρώτα παρήχθη το 1944 για τον αμερικανικό στρατό από τον Μπέντζαμιν Γκριν, έναν αεροπόρο και αργότερα φαρμακοποιό, καθώς οι κίνδυνοι της υπερβολικής έκθεσης στον ήλιο έγιναν εμφανείς στους στρατιώτες στις τροπικές περιοχές του Ειρηνικού στο απόγειο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το προϊόν, με την ονομασία Red Vet Pet (για την κόκκινη κτηνιατρική βαζελίνη), είχε περιορισμένη αποτελεσματικότητα, λειτουργώντας ως φυσικός αποκλειστής της υπεριώδους ακτινοβολίας. Ήταν μια δυσάρεστη κόκκινη, κολλώδης ουσία παρόμοια με τη βαζελίνη. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν όταν η Coppertone βελτίωσε και εμπορευματοποίησε την ουσία υπό την επωνυμία Coppertone girl και Bain de Soleil στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μίγματα Κατηγορία:Κοσμητική Κατηγορία:Δέρμα
Πουπιηνός
Ο Πουπιηνός (Marcus Clodius Pupienus Maximus, 165 – 29 Ιουλίου 238), γνωστός και ως Πουπιηνός Μάξιμος, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας μαζί με τον Βαλβίνο για τρεις μήνες το 238, κατά τη διάρκεια του έτους των έξι αυτοκρατόρων. Οι πηγές για εκείνη την περίοδο είναι ελάχιστες κι έτσι οι γνώσεις για τον αυτοκράτορα είναι περιορισμένες. Τα περισσότερα σύγχρονα κείμενα αναφέρουν τον Πουπιηνό με το παρωνύμιο «Μάξιμος», παρά με το επώνυμό του (οικογενειακό όνομα) Πουπιηνός.
Καταγωγή, οικογένεια και καριέρα
Η «Ιστορία των Αυγούστων», μια πηγή όχι απόλυτα αξιόπιστη, παρουσιάζει τον Πουπιηνό ως παράδειγμα εξέλιξης μέσω του cursus honorum λόγω στρατιωτικής επιτυχίας. Ισχυρίζεται ότι ήταν γιος ενός σιδερά, υιοθετήθηκε και ξεκίνησε την καριέρα του ως εκατόνταρχος (Primus Pilus) προτού γίνει χιλίαρχος και στη συνέχεια πραίτορας. Στην πραγματικότητα ήταν μέρος της αριστοκρατίας, αν και ήσσονος σημασίας, και ενδεχομένως πολύ πρόσφατης. Φέρεται να ήταν γιος του συγκλητικού Μάρκου Πουπιηνού Μάξιμου και της γυναίκας του Κλαύδιας Πούλχρας. Όταν ξεκίνησε την καριέρα του, ο πατέρας του ίσως δεν ήταν ακόμα συγκλητικός. Η «Ιστορία» λέει ότι υιοθετήθηκε από κάποια Πεσκεννία Μαρκελλίνα (κατά τα άλλα εντελώς άγνωστη σε μας) και χρημάτισε ανθύπατος της Βιθυνίας και του Πόντου, έπειτα της Αχαΐας και τελικά της Γαλλίας Ναρμπόνενσις. Κατόπιν διορίστηκε Λεγάτος στην Ιλλυρία και τελικά κυβερνήτης των γερμανικών επαρχιών. Τα στοιχεία αυτά είναι πιθανότατα φανταστικά, καθώς μόνο η τελευταία θέση του στη Γερμανία μπορεί να διασταυρωθεί με άλλες πηγές (Ηρωδιανός). Την εποχή εκείνη απέκτησε Γερμανούς σωματοφύλακες που, όπως μας μεταφέρει ο Ηρωδιανός, τον ακολούθησαν ως την ενθρόνισή του.
Ως αυτοκράτορας
thumb|280px|right| [[Σεστέρτιο με τη μορφή του Πουπιηνού]]
Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Γκίμπον που δανείζεται από τον Ηρωδιανό και την «Ιστορία των Αυγούστων»: "«Το μυαλό του Πουπιηνού ήταν φτιαγμένο από τραχύ εκμαγείο σε σχέση με του Βαλβίνου. Με την ανδρεία και την ικανότητά του, ανέβηκε παρά την ταπεινή του καταγωγή στις κορυφαίες θέσεις του κράτους και του στρατού. Οι νίκες του έναντι των Σαρματών και των Γερμανών, η λιτότητα της ζωής του και η αδέκαστη αμεροληψία του σε θέματα δικαιοσύνης όταν ήταν έπαρχος της πόλης κατέκτησαν την εκτίμηση ενός λαού που ήταν σταθερά υπέρ του πιο συμπαθή Βαλβίνου. Οι δυο συνάδελφοι είχαν υπάρξει ύπατοι (ο Βαλβίνος δυο φορές) αλλά είχαν οριστεί και μέλη των είκοσι επίτρόπων της Συγκλήτου. Δεδομένου ότι ο ένας ήταν 60 και ο άλλος 74 χρόνων, είχαν αμφότεροι προλάβει να απολαύσουν την ωριμότητα της μακράς εμπειρίας τους»".
Όταν οι Γορδιανοί ανακηρύχτηκαν αυτοκράτορες στην Αφρική, η Σύγκλητος ανέθεσε σε επιτροπή είκοσι ανδρών, μεταξύ των οποίων και ο Πουπιηνός την αποστολή εναντίον του Μαξιμίνου. Όταν έφτασαν τα νέα της ήττας των Γορδιανών, η Σύγκλητος συγκεντρώθηκε κεκλεισμένων των θυρών για να ανακηρύξει τους Βαλβίνο και Πουπιηνό συναυτοκράτορες (αν και δέχτηκαν τη συμμετοχή του Γορδιανού του Γ'). Ο Πουπιηνός έτρεξε στη Ραβέννα για να επιβλέψει την εκστρατεία εναντίον του Μαξιμίνου και ο τελευταίος σκοτώθηκε από τις βολές των στρατιωτών του Πουπιηνού έξω από την Ακυληία. Κατόπιν, ο Πουπιηνός έστειλε τις στρατιές τόσο του Μαξιμίνου όσο και τις δικές του πίσω στις βάσεις τους και επέστρεψε στη Ρώμη συνοδευόμενος μόνο από την Πραιτωριανή Φρουρά και τους σωματοφύλακές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Μισέλ Σερ
Ο Μισέλ Σερ (Michel Serres, 1 Σεπτεμβρίου 1930 – 1 Ιουνίου 2019) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, θεωρητικός και συγγραφέας. Τα βιβλία του είναι χαρακτηριστικά για το γεγονός ότι παρόλο που ασχολούνται με θέματα όπως ο θάνατος, οι άγγελοι και ο χρόνος, τα παρουσιάζουν με την μορφή πεζογραφίας. Είναι επίσης χαρακτηριστικά για το γεγονός ότι ο ίδιος ο Σερ μετέφραζε τα έργα του με τον μοναδικό του λογοτεχνικό τρόπο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1930 στην Αζέν και ο πατέρας του ήταν οδηγός φορτηγού. Το 1949 εισήχθη στην Ναυτική Ακαδημία της Γαλλίας, στην École Navale, και το 1952 εισήχθη στην École Normale Supérieure στο Παρίσι, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο φιλοσοφίας το 1955. Στην αρχή εργάστηκε ως αξιωματικός του ναυτικού προτού λάβει το διδακτορικό του το 1968 και ξεκινήσει την ακαδημαϊκή του καριέρα στο Παρίσι.
Ως παιδι, ο Σερ έζησε από κοντά την βία και την καταστροφή του πολέμου. "Ήμουν έξι ετών όταν αντίκρυσα τα πρώτα πτώματα", δήλωσε στον Bruno Latour. Εκείνες οι πρώτες εμπειρίες ζωής τον οδήγησαν να απέχει συνειδητά από τις υποτροφίες που δίνονταν για μελέτη και κριτική του πολέμου.
Απεβίωσε την 1η Ιουνίου 2019 σε ηλικία 88 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης
Ταγκρέδος του Μπάρι
Ο Ταγκρέδος (1119 - 1138) ήταν Πρίγκιπας του Τάραντα (1132 - 1138) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν δευτερότοκος υιός του Ρογήρου Β' βασιλιά της Σικελίας και της πρώτης συζύγου του Ελβίρας Χιμένες, κόρης του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης.
Βιογραφία
Ο πατέρας του τον έκανε πρίγκιπα του Τάραντα το 1132. Το ίδιο έτος εξεγέρθηκε ο Γριμοάλδος πρίγκιπας του Μπάρι και ο Ρογήρος Β' απέδωσε τον τίτλο τού πρίγκιπα του Μπάρι στον Ταγκρέδο, που ήταν 13ετής. Μαζί με τον πρωτότοκο Ρογήρο Γ' δούκα της Απουλίας και τον τριτότοκο Αλφόνσο πρίγκιπα της Κάπουα ήταν οι κύριοι του ηπειρωτικού τμήματος του κράτους στη Ν. Ιταλία, ενώ ο πατέρας τους διαβιούσε κυρίως στη Σικελία. Απεβίωσε το 1138 μόλις 19ετής και ο τεταρτότοκος Γουλιέλμος Α' κληρονόμησε τον τίτλο του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Αντιοχίδα φυλή
Ονομασία
Η Αντιοχίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Αντίοχο, γιο του Ηρακλή και της Μήδας, κόρης του Φύλαντα.
Οι 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας
Η φυλή και η περιοχή των Αντιοχιδών δήμων ήταν μέρος της μεγάλης πόλης-κράτους της αρχαίας Αθήνας, η οποία διοικούταν από εκπροσώπους των 10 φυλών της Αττικής, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, οι οποίες ήταν οι εξής:
Οι δήμοι Αντιοχίδος
Η φυλή Αντιοχίς, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, που ανήκαν σε αυτήν. και έφεραν τις ονομασίες:
Ιστορικές ασάφειες
Υπάρχουν μερικές ιστορικές ασάφειες σχετικά με την ταύτιση ή τα ονόματα μερικών δήμων αυτής της φυλής, σε σχέση με άλλες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Αντιοχίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη σημαντική συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά την πρώτη (508 π.Χ. - 306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου, ειδικότερα την περίοδο μεταξύ των ετών 343 π.Χ. - 253 π.Χ..
Διάφορα για τη φυλή Αντιοχίδα
Το Φάληρον, εκτός από δήμος της Αιαντίδας φυλής, αναφέρεται και ως λιμάνι της Αντιοχίδας φυλής. Από αυτό ξεκίνησαν τα ταξίδια τους ο Θησέας για την μινωϊκή Κρήτη και ο Μενεσθέας (αρχηγός των Αθηναίων στον Τρωικό Πόλεμο) για την Τροία αντίστοιχα.
Η Αντιοχίδα φυλή είχε την Επιστασία κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής της Ναυμαχίας των Αργινουσών.
Προσωπικότητες από την Αντιοχίδα
Με καταγωγή από τον αρχαίο δήμο της Παλλήνης, αναφέρονται οι εξής:
Αρχαίες πηγές
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Μπάαρλε-Χέρτογκ
Το Μπάαρλε-Χέρτογκ είναι δήμος του Βελγίου, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια της χώρας και ανήκει στην επαρχία της Αμβέρσας. Στις αρχές του 2006 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 2.306 κατ. και η έκτασή της 7,48 τ.χλμ.
Χαρακτηριστικό του Μπάαρλε-Χέρτογκ είναι τα πολύπλοκα σύνορα του με το Μπάαρλε-Νάσσαου, το όποιο είναι πόλη της Ολλανδίας. Ουσιαστικά το Μπάαρλε-Χέρτογκ βρίσκεται σε ένα περίκλειστο έδαφος του Βελγίου, το οποίο είναι περιτριγυρισμένο από ολλανδική έκταση, λίγα μόνο χιλιόμετρα βόρεια από τα βελγο-ολλανδικά σύνορα. Η έκταση που ανήκει στο Βέλγιο δεν είναι ενιαία, αλλά αποτελείται από 24 χωριστά τμήματα γης, πράγμα που κάνει τα σύνορα μέσα στην πόλη ιδιαίτερα περίπλοκα. Πολλές φορές τα σύνορα περνούν και μέσα από τα σπίτια χωρίζοντας τα ανάμεσα στις δύο χώρες.
Υπήρχε περίοδος κατά την οποία, σύμφωνα με την ολλανδική νομοθεσία, τα εστιατόρια έπρεπε να κλείνουν νωρίς το βράδυ. Για κάποια εστιατόρια της περιοχής όμως, μέσα από τα οποία περνούσαν τα σύνορα, αυτό απλώς σήμαινε πως οι πελάτες θα έπρεπε να μετακινηθούν στα τραπέζια που βρίσκονταν στη βελγική πλευρά του καταστήματος. Το 2020, τα αυστηρότερα μέτρα που έλαβε το Βέλγιο σε σύγκριση με την Ολλανδία σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του κορονοϊού, οδήγησαν σε μια κατάσταση που άλλα καταστήματα έμεναν κλειστά και άλλα, σε απόσταση λίγων μέτρων, να παραμένουν ανοιχτά. Ένα κατάστημα μάλιστα που βρίσκεται ακριβώς πάνω στα σύνορα, τοποθέτησε κορδέλα στη μέση αποκλείοντας την πρόσβαση στη βελγική πλευρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
thumb|right|Καφετερία στο Μπάαρλε-Νάσσαου της Ολλανδίας, ακριβώς δίπλα από τα σύνορα με το Μπάαρλε-Χέρτογκ (Βέλγιο)
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου Κατηγορία:Φλάνδρα Κατηγορία:Εξκλάβια Κατηγορία:Ενκλάβια
Δήμος Κυπρίνου
Ο Δήμος  Κυπρίνου ήταν δήμος του νομού Έβρου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ορεστιάδας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2915 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 97.194 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν ο Κυπρίνος.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 3 δημοτικά διαμερίσματα:
Κλάους φον Στάουφενμπεργκ
Ο Κλάους Φίλιπ Μαρία Σενκ Κόμης του Στάουφενμπεργκ (Claus Philipp Maria Schenk Graf von Stauffenberg, 15 Νοεμβρίου 1907 - 21 Ιουλίου 1944) ήταν αξιωματικός του Γερμανικού Στρατού (Βέρμαχτ), αριστοκρατικής καταγωγής και ο αποφασιστικός μοχλός της συνωμοσίας της 20ής Ιουλίου 1944, η οποία απέβλεπε στη δολοφονία του Αδόλφου Χίτλερ και την κατάληψη της εξουσίας στη Γερμανία.
thumb|right|200px|Προτομή του Κλάους φον Στάουφενμπεργκ
Πρώιμα χρόνια
Ο Κλάους ήταν ο τρίτος γιος του κόμητα Άλφρεντ φον Στάουφενμπεργκ και της κόμισσας Καρολίν φον Ίξκιλ-Γκίλενμπαντ (von Üxküll-Gyllenband). Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1907 στο κάστρο Γκρίφστάιν (Griefstein) του Γιέτινγκεν (Jettingen) της Σουηβίας, το πατρογονικό της οικογένειας Στάουφενμπεργκ, μεταξύ Ουλμ και Άουγκσμπουργκ. Η οικογένεια Στάουφενμπεργκ είναι μια από τις παλαιότερες και πλέον διακεκριμένες αριστοκρατικές - και Ρωμαιοκαθολικές το θρήσκευμα - οικογένειες της Γερμανίας.
Όπως και για τους μεγαλύτερους αδελφούς του, δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή στη μόρφωση του νεαρού Κλάους. Ο αρχικός του προσανατολισμός ήταν η φιλολογία και οι Καλές Τέχνες. Το 1926 οι αδελφοί Στάουφενμπεργκ γνώρισαν τον Γερμανό ποιητή Στέφαν Γκέοργκε (Stefan George) και εντάχθηκαν στον κύκλο του (γνωστό ως Georgekreis). Από τον κύκλο αυτόν αναδείχθηκαν αργότερα τα κυριότερα μέλη της αντίστασης απέναντι στο Ναζιστικό καθεστώς. Ο Γκέοργκε αφιέρωσε, το 1928, δύο από τα σημαντικότερα έργα του, τα Das neue Reich («Η νέα Αυτοκρατορία») και Geheimes Deutschland ("μυστική Γερμανία") στον αδελφό του Κλάους, Μπέρτχολντ. Ωστόσο, ο Κλάους ήδη από τότε είχε στραφεί σε στρατιωτική καριέρα, αρχικά εντασσόμενος στην παραδοσιακή μονάδα της οικογενείας του (17ο Σύνταγμα Ιππικού) στη Βαμβέργη. Ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του σπουδές και ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός το 1930. Συνέχισε με τη μελέτη των σύγχρονων όπλων στην Ακαδημία Πολέμου του Βερολίνου-Μοαμπίτ (Kriegsakademie Berlin-Moabit), ωστόσο συνέχισε να είναι προσηλωμένος στα άλογα, παρά τη μηχανοποίηση του στρατού. Το άλογο, εξάλλου, ήταν σημαντικό μεταφορικό μέσο καθ' όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Το 1938 η μονάδα του εντάχθηκε στην 1η Ελαφρά Μεραρχία υπό τον στρατηγό Έριχ Χέπνερ (Erich Hopner). Ο στρατηγός Χέπνερ είχε εμπλακεί στη συνωμοσία του Σεπτεμβρίου του 1938, η οποία απέτυχε επειδή ο Χίτλερ είχε πετύχει σημαντικά για τη Γερμανία αποτελέσματα στο Μόναχο, όπου συνάντησε Βρετανούς και Γάλλους και υπογράφοντας τη Συμφωνία του Μονάχου. Η μονάδα του Στάουφενμπεργκ μετακινήθηκε στη Σουδητία (Sudetenland), τμήμα που αποσπάσθηκε από την Τσεχοσλοβακία επειδή είχε γερμανόφωνο πληθυσμό και αποδόθηκε στη Γερμανία με τη Συνθήκη του Μονάχου.
Ο Κλάους προερχόταν από οικογένεια Καθολικών και η στάση του καθεστώτος απέναντι στους Καθολικούς ήταν μόλις και μετά βίας ανεκτική: Αν και είχε συναφθεί μια συμφωνία μεταξύ Καθολικής Εκκλησίας και Κράτους (Reichskonkordat), το 1933, η ναζιστική κυβέρνηση την παραβίασε κατ' επανάληψη, προκαλώντας τις διαμαρτυρίες των Καθολικών επισκόπων και την παπική βούλα "Mit brennender Sorge" (=Μετ' εμπύρου λύπης) το 1937. Σε αυτήν ο Πάπας Πίος ο XI ασκούσε ανοικτά κριτική στο Ναζιστικό καθεστώς. Ο νεαρός Κλάους δεν είχε επιδείξει, ως τότε, ιδιαίτερη συμπάθεια προς το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, ωστόσο αυτή η παπική βούλα αύξησε την εχθρότητά του προς αυτό.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Με την έναρξη του Πολέμου το Σύνταγμα του Στάουφενμπεργκ έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Πολωνίας το 1939. Εκεί ο Κλάους, ενώ αρχικά είχε εκφραστεί υπέρ της εκστρατείας και του αποικισμού της Πολωνίας από τη Γερμανία, είδε να διαπράττονται ωμότητες από ορισμένες γερμανικές μονάδες και, φυσικά, από τα SS. Αυτό κλόνισε ακόμη περισσότερο τις πεποιθήσεις που είχε αρχικά σχηματίσει σχετικά με τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεώδη, τα οποία τον έβρισκαν σύμφωνο μόνον ως προς τις εθνικιστικές απόψεις τους. Είχε, όμως, έντονες διαφωνίες και ως προς τα υπόλοιπα σημεία τους και ως προς την πρακτική εφαρμογή τους, την οποία είχε αρχίσει να διαπιστώνει ήδη από το 1938, όταν έγινε σαφέστατα αντιληπτό από ολόκληρο τον Γερμανικό λαό η ρατσιστική πολιτική του καθεστώτος, με αποκορύφωμα τη Νύχτα των Κρυστάλλων. Ωστόσο, ως στρατιώτης, συνέχισε την άψογη εκτέλεση των καθηκόντων του.
Μετά την εκστρατεία της Πολωνίας, η μονάδα στην οποία υπηρετούσε προσαρτήθηκε στην 6η Μεραρχία Θωρακισμένων και ο Στάουφενμπεργκ έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Γαλλίας. Όπως πολλοί Γερμανοί αξιωματικοί (και όχι μόνον) και αυτός εντυπωσιάστηκε από τις εκπληκτικές επιτυχίες της Βέρμαχτ, οι οποίες, μέσω της προπαγάνδας, αποδίδονταν στον ίδιο τον Φύρερ. Στην εκστρατεία αυτή ο Στάουφενμπεργκ τιμήθηκε με τον Σιδηρό Σταυρό Α΄ τάξης.
Στο διάστημα που ακολούθησε ο Στάουφενμπεργκ τοποθετήθηκε στο τμήμα Οργάνωσης της Ανώτατης Διοίκησης του Στρατού (Oberkommando des Heeres), η οποία οργάνωνε την εκστρατεία στη Ρωσία. Πριν την έναρξή της, ο Χίτλερ εξέδωσε τη διαταγή «Kommisarbefehl», με την οποία διατάσσονταν τα γερμανικά στρατεύματα να εκτελούν επί τόπου τους πολιτικούς κομισάριους του Ερυθρού Στρατού, μη θεωρώντας τους αιχμαλώτους πολέμου (Komissarbefehl). Ο Στάουφενμπεργκ, όπως και η πλειοψηφία των ανώτατων αξιωματικών, ήταν σφοδρά αντίθετος και με το πνεύμα και με το γράμμα αυτής της διαταγής, όπως όλοι, όμως, δεσμευόταν από τον όρκο πίστεως στον Φύρερ.
Με την εκστρατεία κατά της ΕΣΣΔ, ωστόσο, ο Στάουφενμπεργκ εδραίωσε την πεποίθησή του ότι στην Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση υπήρχε σημαντική ανεπάρκεια, καθώς οι διαταγές που εκπορεύονταν από αυτήν ήταν από ανορθόδοξες έως ανεφάρμοστες. Αυτό οφειλόταν στο ότι ο Χίτλερ από το τέλος του 1941 είχε «παροπλίσει» τους Μπράουχιτς και Χάλντερ και είχε αναλάβει ο ίδιος την Ανωτάτη Διοίκηση. Παράλληλα, οι ωμότητες και οι βιαιοπραγίες τόσο κατά των Εβραίων όσο και κατά των αιχμαλώτων πολέμου προκαλούσαν αηδία στον νεαρό αξιωματικό. Όλα αυτά τον ώθησαν να έρθει σε άμεση επαφή (1942) με το αντιστασιακό κίνημα που είχαν αναπτύξει ορισμένοι αξιωματικοί της Βέρμαχτ, της μόνης ουσιαστικά δύναμης που είχε τη δυνατότητα να αποφεύγει τα τρομοκρατικά και αστυνομικά όργανα του Ναζιστικού καθεστώτος. Παράλληλα, έχοντας ως στόχο την καλύτερη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου, υπέδειξε τη δημιουργία μάχιμων μονάδων στελεχωμένων από αυτούς και προκάλεσε την έκδοση σχετικής διαταγής για την ορθή μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου από την ομάδα Στρατιών Α. Ωστόσο, ο Στάουφενμπεργκ δεν έχει ακόμη σχηματίσει την ιδέα μιας βίαιης ανατροπής του δικτάτορα - ο Χίτλερ, την εποχή αυτή, βρίσκεται στο απόγειο της δύναμής του. Οι αδελφοί του, όμως, Μπέρτολντ και Κλάους βρίσκονται ήδη σε επαφή με πρώην αξιωματικούς, τους οποίους ο Φύρερ έχει βίαια αποπέμψει, όπως ο Χαίπνερ και ο Μπεκ, ενώ διατηρούν επαφές και με σοσιαλιστές πολιτικούς, όπως ο Γιούλιους Λέμπερ (Julius Leber).
To 1943 ο Στάουφενμπεργκ προάγεται σε αντισυνταγματάρχη και αποστέλλεται στην Αφρική ως Πρώτος Αξιωματικός του Επιτελείου της 10ης Μεραρχίας Θωρακισμένων (μέρους του Άφρικα Κορπ). Στις 7 Απριλίου και ενώ ο νεαρός αξιωματικός εκτελεί αναγνώριση του εδάφους, το όχημά του υφίσταται επίθεση από αέρος και εισέρχεται σε ναρκοπέδιο. Το όχημα καταστρέφεται και ο Στάουφενμπεργκ τραυματίζεται σοβαρά. Μεταφέρεται στο Μόναχο, όπου νοσηλεύεται επί τρίμηνο στο νοσοκομείο, χάνοντας, τελικά, το αριστερό του μάτι, τον δεξιό του βραχίονα και δύο δάκτυλα από το αριστερό του χέρι. Αντιμετωπίζει με χιούμορ τον ακρωτηριασμό του, λέγοντας χαμογελαστά στους φίλους του ότι «ποτέ δεν ήξερε τι να κάνει τόσα πολλά δάκτυλα που διέθετε». Φυσικά, παρασημοφορείται με το Χρυσό Μετάλλιο Τραυματιών Πολέμου (14 Απριλίου 1943) και με τον Χρυσό Σταυρό Ανδρείας (8 Μαΐου 1943).
Στο νοσοκομείο, όμως, έχει τον απαιτούμενο χρόνο να σκεφθεί την κατάσταση με ησυχία και χωρίς περισπασμούς και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Χίτλερ οδηγεί την πατρίδα του σε καταστροφή, και να αναθεωρήσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε απέναντί του με τον όρκο πίστης σε αυτόν. Αποφασίζει την ένταξή του στην αντιστασιακή ομάδα, για την ύπαρξη της οποίας είναι ήδη ενήμερος. Το πρόβλημά του τώρα είναι η επανένταξή του στον Στρατό. Κάνει αίτηση επανόδου και καταφέρνει να πείσει το αρμόδιο συμβούλιο ότι μπορεί να ασκήσει καθήκοντα αξιωματικού εν εφεδρεία. Τους λέγει ότι έμαθε να γράφει με τα τρία δάκτυλα που του απέμειναν, ότι έτσι αποδεσμεύει έναν αρτιμελή αξιωματικό για το μέτωπο και, τελικά, επανεντάσσεται στο Στρατό και τοποθετείται στις Εσωτερικές Δυνάμεις (Ersatzheer) στο Βερολίνο (οδός Bentlerstrasse, σήμερα φέρει το όνομά του, Stauffenbergstrasse). Ο Στρατηγός Χένινγκ φον Τρέσκοβ (Henning von Treskow) φροντίζει για την εκεί τοποθέτησή του, με ανώτερό του τον Στρατηγό Φρίντριχ Όλμπριχτ, από τα πλέον ενεργά μέλη του αντιστασιακού κινήματος της Βέρμαχτ.
Απόπειρα κατά του Χίτλερ
Η συνωμοσία για τη δολοφονία του Χίτλερ δεν είναι πρόσφατη υπόθεση: Έχει αρχίσει λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με οργανωτή και κύριο μοχλό της τον αποπεμφθέντα στρατηγό Λούντβιχ Μπεκ. Ωστόσο, οφείλουν όλοι να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, καθώς τα αστυνομικά - τρομοκρατικά όργανα του καθεστώτος έχουν αυτιά και μάτια παντού. Στη συνωμοσία αυτή συμμετέχουν αρχικά ελάχιστοι, στρατιωτικοί κυρίως, και ακόμη πιο λίγοι πολίτες. Συν τω χρόνω, όμως, ο κύκλος αυτός διευρύνεται.
Χρυσή ευκαιρία παρουσιάζεται στους συνωμότες όταν ο Χίτλερ αποφασίζει μια από τις πολύ σπάνιες μεταβάσεις του στο Ανατολικό μέτωπο, τον Μάρτιο του 1943, στο Χάρκοβο. Προσεκτικά κατασκευασμένος εκρηκτικός μηχανισμός (βρετανικής προέλευσης) έχει μετατραπεί στο σχήμα δύο φιαλών κονιάκ. Για τον φόβο εντοπισμού (αλλά και δυσλειτουργίας) δεν υπάρχει ωρολογιακός πυροδοτικός μηχανισμός: Αυτός αποτελείται από έναν επικρουστήρα, ο οποίος συγκρατείται από λεπτό μεταλλικό σύρμα, κλεισμένο σε υδατοστεγή θήκη. Στην ίδια θήκη υπάρχει ένα μικρό φιαλίδιο με ισχυρό οξύ. Θραύοντας το φιαλίδιο, το οξύ διαβρώνει το σύρμα συγκράτησης του επικρουστήρα, ο οποίος, πέφτοντας επάνω στο καψύλιο, προκαλεί την έκρηξη. Ο Στρατηγός Τρέσκοβ, που υπηρετεί ως επιτελικός αξιωματικός στην Ομάδα στρατιών Κέντρου (Heeresgruppe Mitte) προσπαθεί να μυήσει στη συνωμοσία τον Διοικητή της, Στρατάρχη Γκίντερ φον Κλούγκε. Αυτός απαντά ότι η στρατιωτική κατάσταση στο μέτωπο δεν είναι τόσο απελπιστική, ώστε να δικαιολογεί μια τέτοια ενέργεια. Ο Τρέσκοβ και ο υπασπιστής του Φάμπιαν φον Σλάμπρεντορφ παίρνουν απόφαση να προσπαθήσουν χωρίς την υποστήριξη του φον Κλούγκε, ο οποίος, ωστόσο, κρατά κλειστό το στόμα του και δεν αποκαλύπτει πουθενά τις προθέσεις των υφισταμένων του. Ο Σλάμπρεντορφ δίνει σε ένα Συνταγματάρχη της φρουράς του Χίτλερ το δέμα - βόμβα, ζητώντας του να το παραδώσει στον Στρατηγό Χέλμουτ Στιφ (Helmuth Stief) «ως δώρο από τον Στρατηγό Τρέσκοβ». Αυτός, ανυποψίαστος, παραλαμβάνει το δέμα και ανεβαίνει στο αεροσκάφος του Φύρερ. Με αγωνία περιμένουν το αποτέλεσμα, το οποίο δεν είναι το αναμενόμενο: Δυο ώρες αργότερα ο Φύρερ προσγειώνεται σώος στο Μινσκ. Ο Σλάμπρεντορφ σπεύδει στο Βερολίνο και παραλαμβάνει ο ίδιος το δέμα-βόμβα, πριν παραδοθεί. Το ανοίγει και, εξετάζοντάς το, διαπιστώνει τη σωστή λειτουργία του μηχανισμού και την ανεπάρκεια του καψυλίου, που δεν εξερράγη με το κτύπημα του επικρουστήρα.
Μια πολύ προσεκτικά σχεδιασμένη απόπειρα επρόκειτο να γίνει το 1944, όταν ο Φύρερ θα επιθεωρούσε τις νέες στολές του στρατεύματος: Ο χώρος επίδειξης (και οι στολές) καταστράφηκαν μερικές ώρες πριν την επίσκεψη, από αεροπορικό βομβαρδισμό.
Η υπηρεσία που βρίσκεται ο Στάουφενμπεργκ είναι ιδανική για τους συνωμότες: Ένα από τα σχέδια που οφείλει να υλοποιήσει είναι η Επιχείρηση Βαλκυρία, επιχείρηση που έχει την έγκριση του ίδιου του Φύρερ: Πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο του Κράτους σε περίπτωση που εσωτερικές ταραχές θα έκαναν αδύνατες τις επικοινωνίες της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης. Το ίδιο σχέδιο τροποποιείται από τους συνωμότες με τον ακριβώς αντίθετο στόχο: Τη δολοφονία του Χίτλερ. Πέντε απόπειρες έχουν γίνει και όλες ματαιώθηκαν, άλλοτε επειδή το πρόγραμμα του Χίτλερ ήταν ολοσχερώς ακανόνιστο, άλλοτε γιατί μια μυστηριώδης καλοτυχία τον προστάτευε.
Προσωπική θυσία
left|thumb|250px|Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι επισκέπτονται το δωμάτιο συσκέψεων μετά την απόπειρα της 20ής Ιουλίου. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου
Την τελευταία ευκαιρία των συνωμοτών αναλαμβάνει να υλοποιήσει και πάλι ο Στάουφενμπεργκ. Στις 20 Ιουλίου 1944, ο νεαρός Συνταγματάρχης φθάνει στο Ράστενμπουργκ, καταφέρνει να βάλει τη βόμβα (υπό μορφή χαρτοφύλακα) στο δωμάτιο του Χίτλερ και να βγει απαρατήρητος. Μια ακόμη, όχι οπλισμένη, βόμβα της ίδιας μορφής, βρίσκεται στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου του. Περιμένει λίγο, ακούει την έκρηξη της βόμβας και καταφέρνει να διαφύγει, επιστρέφοντας στο Βερολίνο, όπου η "Βαλκυρία" τίθεται σε εφαρμογή. Δυστυχώς, ο Χίτλερ, προστατευόμενος από ένα βαρύ τραπέζι και το σώμα του στρατιώτη που στεκόταν δίπλα του, βγαίνει με μερικές αμυχές και μια ρήξη τυμπάνου από το μικρό δωμάτιο συσκέψεων. Ο Βίλχελμ Κάιτελ συσχετίζει την εξαφάνιση του Στάουφενμπεργκ με τη βόμβα και, ενεργώντας ταχύτατα, τηλεφωνεί στον επικεφαλής της Υπηρεσίας του Στάουφενμπεργκ Στρατηγό Φρίντριχ Φρομ. Αυτός, επίσης με ταχύτατες ενέργειες, συλλαμβάνει όποιους συνωμότες βρίσκει: τον Στάουφενμπεργκ, τον Στρατηγό Όλμπριχτ, τον Υπολοχαγό φον Χέφτεν και τον Συνταγματάρχη Άλμπρεχτ Μερτς φον Κίρνχαϊμ.
Συγκροτεί βιαστικά ένα Στρατοδικείο και μετά από πέντε λεπτών διαδικασία οι κρατούμενοι κρίνονται ένοχοι και ο Φρομ διατάσσει την εκτέλεσή τους. Εκτελούνται κάτω από το φως φανών αυτοκινήτου τη νύκτα της 21ης Ιουλίου. Τελευταία λόγια του Στάουφενμπεργκ ήταν «Es lebe unser heiliges Deutschland!» («Ζήτω η αγία Γερμανία μας!»). Η βιασύνη του Φρομ εξηγείται επειδή απλά ήταν και ο ίδιος έμμεσα συμμέτοχος στη συνωμοσία: Χωρίς να έχει αναλάβει ενεργό ρόλο, τη γνώριζε και την κάλυπτε. Γνώριζε, επίσης, ότι επρόκειτο να αναλάβει την ηγεσία του Στρατού μετά την απόπειρα μαζί με τους Λούντβιχ Μπεκ (Ludwig Beck) και Έρβιν φον Βίτσλέμπεν (Erwin von Witzleben). Σήμερα στο σημείο εκτέλεσης στο κτίριο της Bendlerstrasse (Επιτελείο Στρατού), υπάρχει ένα μικρό μνημείο, ενώ το κτίριο του Bendlerblock αποτελεί το μνημείο της Γερμανικής Αντίστασης κατά του Χίτλερ.
right|thumb|200px|Το μνημείο στο σημείο της εκτέλεσης του φον Στάουφενμπεργκ
Αναφέρεται, ωστόσο, ότι την επόμενη μέρα οι άνδρες των SS ξέθαψαν το πτώμα του (ο Φρομ είχε διατάξει να κηδευθούν με όλες τις στρατιωτικές τιμές στον περίβολο του Αγίου Ματθαίου του προαστίου Σένεμπεργκ (Schöneberg) του Βερολίνου), αφαίρεσαν όλα του τα μετάλλια και παράσημα, το αποτέφρωσαν και σκόρπισαν τις στάχτες.
Γιατί απέτυχε η απόπειρα
Κάποιοι ερευνητές διατείνονται ότι, αν ο Στάουφενμπεργκ είχε τοποθετήσει σε διαφορετικό σημείο τον χαρτοφύλακα με τη βόμβα (όχι τόσο κοντά στο χοντρό πόδι του δρύινου τραπεζιού), το ωστικό κύμα της βόμβας θα είχε επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, σκοτώνοντας τον Χίτλερ. Αυτό είναι αλήθεια, γιατί όσοι βρίσκονταν κοντά στον Χίτλερ με την έκρηξη της βόμβας είτε σκοτώθηκαν είτε τραυματίσθηκαν πολύ σοβαρά. Η μόνη εξήγηση του ελαφρού τραυματισμού του Χίτλερ (έσπασε το τύμπανο σε ένα από τα αυτιά του και τραυματίστηκε ελαφρά στον ώμο) βρίσκεται στην προστασία του από το δρύινο τραπέζι.
Διατείνονται, επίσης, ότι αν ο Στάουφενμπεργκ είχε φέρει μαζί του και τη δεύτερη βόμβα (την είχε αφήσει στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου του) έστω και όχι οπλισμένη, η έκρηξη της πρώτης θα πυροδοτούσε και τη δεύτερη, με αποτέλεσμα να μην μείνει κανείς ζωντανός στο Καταφύγιο. Αυτό, ωστόσο, δεν θα ήταν εκ των πραγμάτων δυνατόν, καθώς ο Στάουφενμπεργκ ήταν πλέον μονόχειρ και δεν θα του ήταν δυνατό να μεταφέρει δύο χαρτοφύλακες με ένα - ακρωτηριασμένο - χέρι.
Μετά την απόπειρα
Σκληρά αντίποινα περιμένουν και ολόκληρη την οικογένεια Στάουφενμπεργκ: Συλλαμβάνονται και φυλακίζονται όλα της τα μέλη (μεταξύ των οποίων και τα τρία ανήλικα παιδιά του Κλάους) και ο Φύρερ διατάσσει την εξάλειψη του ονόματος αυτού "από όλα τα ληξιαρχεία του Ράιχ". Μερικές ώρες αργότερα, σε συνάντησή του με τον Μουσολίνι, ο Χίτλερ διατείνεται ότι ήταν η θεία Πρόνοια που τον εφύλαξε.
Ο αδελφός του Κλάους, Μπέρτχολντ, συνελήφθη επίσης και στις 10 Αυγούστου προσήχθη σε δίκη ενώπιον "λαϊκού δικαστηρίου" (Volksgerichtshof) μαζί με άλλους επτά συνωμότες (μεταξύ των οποίων και ο Στρατάρχης Βιτσλέμπεν). Το λαϊκό αυτό δικαστήριο (πρόεδρος του οποίου ήταν ο Ρόλαντ Φράισλερ (Roland Freisler)) είχε συγκροτηθεί κατ΄εντολή του Χίτλερ ειδικά για τους συμμετέχοντες στην εναντίον του απόπειρα. Όλοι - και ο Μπέρτχολντ - καταδικάζονται σε αργό μαρτυρικό θάνατο, καθώς τους κρεμούν από χορδές πιάνου στη φυλακή του Πλέτσενζέε (Plötzensee) του Βερολίνου, την ίδια ημέρα. Αρκετές εκατοντάδες συμμετέχοντες ή γνώστες της συνωμοσίας επίσης συλλαμβάνονται και εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες.
Η σύζυγος του Κλάους, Νίνα (πατρικό όνομα Νίνα Φράιιν φον Λέρχενφελντ), με την οποία είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά, ήταν έγκυος. Αδιαφορώντας γι' αυτό, την κλείνουν στο Στρατόπεδο του Στούτχοφ, όπου και γεννήθηκε το πέμπτο παιδί της οικογένειας, η Κοστάντσε (Kostanze). Τα υπόλοιπα παιδιά τους, Μπέρτχολντ, Χάιμεραν, Φραντς-Λούντβιχ και Βάλερι υποχρεώνονται σε κατ' οίκον περιορισμό, χωρίς να τους ανακοινωθεί γιατί, μέχρι το τέλος του πολέμου. Τα υποχρεώνουν, επίσης, να αλλάξουν το επώνυμό τους, καθώς με εντολή του Χίτλερ, το όνομα Στάουφενμπεργκ είναι πλέον μη αποδεκτό σε όλο το Ράιχ. Η Νίνα απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 92 ετών. Ο Μπέρτχολντ έγινε Στρατηγός του Δυτικογερμανικού Στρατού ενώ ο Φραντς-Λούντβιχ διετέλεσε βουλευτής τόσο στο Γερμανικό όσο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σταουφενμπεργκ Κλαους Κατηγορία:Γερμανοί αντιστασιακοί‎ Κατηγορία:Κόμητες της Γερμανίας
Όλγα Σμιρνόβα (χορεύτρια)
Η Όλγα Βιατσεσλάβοβνα Σμιρνόβα (Ольга Вячеславовна Смирнова ; γεννημένη στις 6 Νοεμβρίου 1991) είναι Ρωσίδα χορεύτρια μπαλέτου, που είναι επί του παρόντος πρίμα μπαλαρίνα με το Ολλανδικό Εθνικό Μπαλέτο στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Έχει χορέψει σε χώρους σε όλη την Ευρώπη καθώς και εμφανίστηκε στο Πεκίνο και την Ιαπωνία.
Βιογραφία
Γεννημένη στο Λένινγκραντ (αργότερα Αγία Πετρούπολη), η Σμιρνόβα προέρχεται από μια οικογένεια χωρίς διασυνδέσεις με το μπαλέτο. Η μητέρα της την ενθάρρυνε να ασχοληθεί με την τέχνη στην Ακαδημία μπαλέτου Βαγκάνοβα όπου σπούδασε κοντά στη Λιουντμίλα Κοβάλεβα. Συμμετείχε στις περιοδείες της ακαδημίας σε όλη την Ευρώπη και την Ιαπωνία, παίζοντας στην παρουσίαση του 2004 που διοργανώθηκε από κοινού με τη Βασιλική Σχολή Μπαλέτου. Το 2011, ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια στην ακαδημία Βαγκάνοβα, εμφανίστηκε στο Λονδίνο στο Κολοσσαίο του Λονδίνου για να τιμήσει τη Γκαλίνα Ουλάνοβα, η οποία λέγεται ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες μπαλαρίνες. Για τη ρουτίνα της μνήμης, την οποία χορογραφούσε ο A. Μέσερερ και συνοδευόταν από τη Μελωδία του Ντβορζάκ, η Σμιρνόβα χόρεψε με τον Σ. Στρελκόφ. Χόρεψε επίσης, τον Ιούνιο του ίδιου έτους, στην θεατρική παράσταση της Diana Vishneva στο θέατρο Μαριίνσκι. Τον επόμενο μήνα, ήταν στο Πεκίνο, με τη συντροφιά του πρώτου χορευτή των Μπολσόι, Συμεών Τσούντιν, ερμηνεύοντας Grand Pas Classique (χορογραφία Βίκτορ Γκσόφσκι) σε μουσική του Γάλλου συνθέτη του 19ου αιώνα Ντανιέλ Ωμπέρ.
Το 2011, αμέσως μετά την αποφοίτησή της, προσλήφθηκε από το Μπαλέτο Μπολσόι απευθείας στη βαθμίδα της σολίστ. Προήχθη σε πρώτη σολίστ στην πρώτη της σεζόν, σε κορυφαία σολίστ στο τέλος της δεύτερης σεζόν της το 2013 και σε πρίμα μπαλαρίνα το 2016. Μέχρι το 2018, η Σμιρνόβα εργαζόταν υπό την καθοδήγηση της θρυλικής Μαρίνα Κοντρατίεβα, αυτή τη στιγμή η κύρια δασκάλα της στο Μπολσόι είναι η Μαρία Άλλας.
Το 2012 και το 2013 χόρεψε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες Η Μπαγιαντέρα (La Bayadère), Διαμάντια, Η Κόρη του Φαραώ και Η Λίμνη των Κύκνων. Το 2013, ερμήνευσε το ρόλο της Τατιάνας στην πρεμιέρα του Ονέγκιν του Κράνκο στα Μπολσόι. Έχει δημιουργήσει ρόλους όπως η Μπιάνκα στο Το Ημέρωμα της Στρίγγλας του Mailliot, το Όνειρο του Ονείρου του Τζόρμα Έλο, η Μαρκήσιος στο Marco Spada του Πιέρ Λακότ. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει επίσης την Aurora στην Ωραία Κοιμωμένη, την Αναστασία στον Ιβάν τον Τρομερό, την Τερψιχόρη στον Απόλλωνα του Μπαλαντσίν και τη Μαργκερίτ στην Κυρία με τις Καμέλιες του Τζον Νοϊμάιερ.
Το 2014, προσκλήθηκε να φιλοξενηθεί στο Αμερικανικό θέατρο μπαλέτου ως Νικίγια στην παραγωγή της Ναταλίας Μακάροβα Η Μπαγιαντέρα. Χόρεψε επίσης το κύριο μέρος στο έργο Διαμάντια, ένα μέρος που έκανε πρεμιέρα το 2012, στην εκπομπή Κοσμήματα των Μπολσόι.
Κρίστοφ Μπαχ
Με το όνομα Κρίστοφ Μπαχ είναι γνωστοί οι:
Όλγα Σμιρνόβα (χορεύτρια)
Βιογραφία
Τον Μάρτιο του 2022, εγκατέλειψε τη Ρωσία λόγω της εισβολής στην Ουκρανία. Ο παππούς της ήταν Ουκρανός και δήλωσε ότι ήταν «ενάντια σε αυτόν τον πόλεμο με κάθε ίνα της ψυχής μου». Προσλήφθηκε αμέσως από το Ολλανδικό Εθνικό Μπαλέτο.
Εκτίμηση
δεξιά|μικρογραφία| Σμιρνόβα το 2019 Γράφοντας στην The Telegraph τον Μάρτιο του 2013, ο Μαρκ Μόναχαν τη βρήκε «ένα πραγματικά εξαιρετικό ταλέντο». Περιέγραψε τη σωματική της διάπλαση ως εξής: «Με μακριά μέλη, με λαιμό που μοιάζει με κύκνο, εξαιρετικά εύκαμπτη σπονδυλική στήλη και συναρπαστική, ταλαντευόμενη κλασική γραμμή, έχει επίσης την ευκινησία μιας σουμπρέτας. Τα χέρια της κυματίζουν με έναν αναμφισβήτητα ρώσικο, πιο ελαφρύ από τον αέρα λυρισμό, ωστόσο το άλμα της στα ύψη, προφανώς χωρίς προετοιμασία, που ενισχύει την εντύπωση της άνωσης, υποδηλώνει επίσης μεγάλη μυϊκή δύναμη». Όσο για τις χορευτικές της ικανότητες, σχολίασε ότι «μετά από μόλις 18 μήνες, είναι ήδη ένας λειτουργικός ορισμός της σταρ».
Σχολιάζοντας την ερμηνεία της στο έργο Διαμάντια (Αύγουστος 2013), ο Λιούκ Τζένινγκς του The Observer τη χαρακτηρίζει ως «το σωματικά τέλειο όργανο της μορφής τέχνης της», αποκαλύπτοντας τον ενθουσιασμό του για τα πας της με τον Συμεών Τσούντιν στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου. Επίσης, κέρδισε τους ρόλους της την ίδια εβδομάδα της Οντέτ Οντίλε στη Λίμνη των Κύκνων.
Ο ενθουσιασμός αντικατοπτρίστηκε από τον Κλέμεντ Κρισπ των Financial Times ενώ η Ζωή Άντερσον του The Independent εντυπωσιάστηκε από την ερμηνεία της στο Νικίγια στο La Bayadère, όπου «μετέφερε την ιστορία με αυτοπεποίθηση».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Ρωσίδες χορεύτριες
Μικροπουλάδα
Η μικροπουλάδα (Porzana parva) είναι πολύ μικρό γερανόμορφο παρυδάτιο πτηνό της οικογένειας ραλλίδες. Το επιστημονικό όνομα Porzana του γένους του προέρχεται από τη βενετσιάνικη λέξη για τα μικρά πτηνά της οικογένειας, ενώ το parva σημαίνει «μικρό» στη λατινική γλώσσα.
Φωλιάζει και αναπαράγεται σε λίμνες με βούρλα και καλάμια στην Ευρώπη, κυρίως την ανατολική, και στη δυτική Ασία. Είναι όμως αποδημητικό είδος και ξεχειμωνιάζει στην Αφρική.
Με μήκος 17 μέχρι 19 εκατοστόμετρα, οι μικροπουλάδες είναι ελαφρώς μικρότερες από τη στικτοπουλάδα, από την οποία ξεχωρίζουν εύκολα εξαιτίας της απουσίας λευκών κηλίδων στα πλάγια. Η μικροπουλάδα έχει κοντό και ευθύ ράμφος, κίτρινο με πορτοκαλοκόκκινη βάση. Τα πόδια τους είναι πράσινα με μακριά δάκτυλα, ενώ η ουρά είναι κοντή, με μαύρες γραμμές και λευκή από κάτω. Σε αντίθεση με άλλα είδη του ίδιου γένους, η μικροπουλάδα εμφανίζει ισχυρό φυλετικό διμορφισμό: Τα ενήλικα αρσενικά έχουν καφετί το άνω μέρος του σώματος και γκρίζο πρόσωπο και κάτω μέρος του σώματος. Μοιάζουν με την ίδιας γεωγραφικής κατανομής νανοπουλάδα (P. pusilla), η οποία φέρει έντονες ραβδώσεις στα πλευρά και είναι λίγο μικρότερη. Αντιθέτως, οι θηλυκές μικροπουλάδες έχουν μπεζ κάτω μέρος του σώματος και γκρίζο μόνο το πρόσωπο, μοιάζοντας περισσότερο στην κιτρινόστηθη πουλάδα (P. flaviventer) της Κεντρικής Αμερικής. Οι νεαρές μικροπουλάδες μοιάζουν στο θηλυκό, αλλά έχουν λευκό πρόσωπο και στήθος. Οι χνουδωτοί νεοσσοί είναι μαύροι, όπως σε όλα τα είδη της οικογένειας.
Οι μικροπουλάδες αναζητούν τροφή χώνοντας το ράμφος τους στη λάσπη ή στα ρηχά νερά, ενώ μπορούν να βρουν τροφή και με την όρασή τους. Τρώνε κυρίως έντομα και υδρόβιους οργανισμούς. Τα μικρά κρύβονται πολύ τους λίγους πρώτους μήνες της ζωής τους και περισσότερο ακούγονται, παρά φαίνονται. Γενικώς οι μικροπουλάδες μπορούν να παρατηρηθούν ευκολότερα κατά την αποδημία τους. Τότε γίνονται θορυβώδεις. Γεννούν 4 έως 7 αυγά σε κάθε ωοτοκία και την επώασή τους, καθώς και τη φροντίδα των νεοσσών, επωμίζονται αμφότεροι οι γονείς.
Mούσκαρι το παραμελημένο
μικρογραφία|Mούσκαρι το παραμελημένο (Muscari neglectum), Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 02-04-2022 Το Mούσκαρι το παραμελημένο (Muscari neglectum), ανήκει στην οικογένεια Λιλιίδες (LILIACEAE) και κατανέμεται στην Ευρώπη στην Δυτική Ασία και την Β. Αφρική, καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα (υπάρχουν συνολικά 15 είδη του γένους Μούσκαρι Muscari στην Ελλάδα). Αποτελεί είδος βολβώδες κοινό, που το συναντάμε σε βραχώδεις τοποθεσίες, ακαλλιέργητα εδάφη, σε υψόμετρο μέχρι 2450 μ. Ο βλαστός φτάνει σε ύψος 4-30 εκατοστά και τα φύλλα είναι 3-6 γραμμοειδή ή αυλακοειδή. Tα εύοσμα άνθη του αναπτύσσονται σε βότρυ ο οποίος φέρει μελανοκυανά γόνιμα άνθη με οδοντωτό λευκό χείλος στο κάτω μέρος και έως 20 άγονα άνθη μικρότερα και ανοιχτότερου χρώματος στο άνω μέρος. Ανθίζει από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
1083 Σαλβία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαλβια
Βασιλική του Αγίου Απολλινάριου στην Κλάση
μικρογραφία|305x305εσ|Η είσοδος στη δυτική όψη. μικρογραφία|Η αψίδα (και το θριαμβευτικό τόξο) είναι πολυτελώς διακοσμημένα με ψηφιδωτά, όπως ο Σταυρός μέσα σε ποιμενικό τοπίο. μικρογραφία|Ψηφιδωτή σκηνή με τον Κωνσταντίνο Δ΄, που παρέχει προνόμια στην εκκλησία. μικρογραφία|Άποψη του κύριου κλίτους.
Η βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου στην Κλάση (ιταλ. basilica di Sant'Apollinare in Classe) είναι μία εκκλησία στη Ραβέννα της Ιταλίας, που καθαγιάστηκε στις 9 Μαΐου 549 από τον επίσκοπο Μαξιμιανό και αφιερώθηκε στον Άγιο Απολλινάριο, τον πρώτο επίσκοπο της Ραβέννας και της Κλάσης. Ένα σημαντικό μνημείο της Βυζαντινής τέχνης, το 1996 καταγράφτηκε με 7 άλλα κοντινά μνημεία στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η οποία το χαρακτήρισε ως «ένα εξαιρετικό παράδειγμα της παλαιοχριστιανικής βασιλικής, με την καθαρότητα και την απλότητα του σχεδιασμού και της χρήσης του χώρου και στην πολυτελή φύση της διακόσμησής του".
Ιστορία
Οι εργασίες για το Άγιο Απολλινάριο στην Κλάση ξεκίνησαν στις αρχές του 6ου αι. με εντολή του επισκόπου Ουρσικίνου, χρησιμοποιώντας χρήματα από τον Έλληνα τραπεζίτη Ιουλιανού Αργυροχόου. Η εκκλησία βρισκόταν σίγουρα δίπλα σε ένα χριστιανικό νεκροταφείο και πιθανότατα επάνω από έναν προϋπάρχοντα ειδωλολατρικό ναό, καθώς μερικές από τις αρχαίες ταφόπλακες επαναχρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή της. Εκείνη την εποχή η Κλάση (Classis) βρισκόταν στην ακτή και ήταν το αρχαίο λιμάνι του Ρωμαϊκού στόλου, το οποίο έδωσε το όνομά του στην πόλη. Λόγω της συσσώρευσης ιλύος, η ακτογραμμή έχει μετακινηθεί από τότε 9 χλμ. στα ανατολικά.
Η επιβλητική δομή από πλίνθους καθαγιάστηκε στις 9 Μαΐου 549 από τον επίσκοπο Μαξιμιανό και αφιερώθηκε στον Άγιο Απολλινάριο. Η βασιλική είναι επομένως σύγχρονη με τη βασιλική του Αγίου Βιταλίου της Ραβέννας. Το 856 τα λείψανα του Αγίου Απολλιναρίου μεταφέρθηκαν από τη βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου της Κλάσης, στη βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου του Νέου στη Ραβέννα.
Το εξωτερικό
Το εξωτερικό έχει μία μεγάλη πρόσοψη με δύο απλούς ορθοστάτες και ένα κιγκλιδωτό παράθυρο με τρεις λοβούς. Ο νάρθηκας και το κτήριο στα δεξιά της εισόδου είναι μεταγενέστερες προσθήκες, όπως και το λεπτό Καμπαναριό του 9ου αιώνα με τα τρίλοβα παράθυρα.
Η εκκλησία έχει κεντρικό κλίτος και δύο πλευρικά κλίτη, μία τυπική σχεδίαση βασιλικής. Ένας αρχαίος βωμός στη μέση του ναού καλύπτει τη θέση του μαρτυρίου του αγίου. Η εκκλησία τελειώνει με μία πολυγωνική αψίδα, που πλαισιώνεται από δύο παρεκκλήσια με αψίδες.
Ο σηκός περιέχει 24 κίονες από ελληνικό μάρμαρο. Τα σκαλιστά κιονόκρανα των κιόνων απεικονίζουν φύλλα ακάνθου, αλλά -σε αντίθεση με τα περισσότερα γλυπτά- τα φύλλα φαίνονται συνεστραμμένα, σαν να ριπίζονται από τον άνεμο. Οι ξεθωριασμένες νωπογραφίες απεικονίζουν μερικούς από τους αρχιεπισκόπους της Ραβέννας σε μετάλλια και χρονολογούνται στον 18ο αιώνα. Οι πλευρικοί τοίχοι είναι γυμνοί, αλλά σίγουρα κάποτε ήταν καλυμμένοι με υπέροχα ψηφιδωτά. Αυτά πιθανότατα καταστράφηκαν από τους Βενετούς το 1449, αν και άφησαν τον ψηφιδωτό διάκοσμο στην αψίδα και στο θριαμβευτικό τόξο, τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της εκκλησίας.
Το ανώτερο τμήμα του θριαμβευτικού τόξου απεικονίζει, μέσα σε ένα μετάλλιο, τον Χριστό. Στα πλάγια, μέσα σε μία θάλασσα σύννεφων, υπάρχουν τα πτερωτά σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών: ο αετός (του Ιωάννη), ο φτερωτός άνθρωπος (του Ματθαίου), ο λέων (του Μάρκου) και ο μόσχος (του Λουκά). Το κάτω τμήμα έχει, στα δύο άκρα του, δύο κτήρια με πολύτιμους λίθους από τα οποία βγαίνουν δώδεκα αμνοί (σύμβολα των 12 Αποστόλων). Οι πλευρές της αψίδας δείχνουν δύο φοίνικες οι οποίοι, στον συμβολισμό της Βίβλου, αντιπροσωπεύουν τη δικαιοσύνη. Κάτω από αυτούς βρίσκονται οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, με την προτομή του Αγίου Ματθαίου και άλλου άγνωστου αγίου.
Στους χώρους μεταξύ των παραθύρων βρίσκονται οι τέσσερις επίσκοποι, που ίδρυσαν τις κύριες βασιλικές στη Ραβέννα: τον Ουρσικινό, τον Ούρσο, τον Σεβήρο και τον Εκκλήσιο, όλοι με μία βίβλο στο χέρι. Στις πλευρές της αψίδας υπάρχουν δύο πλαίσια του 7ου αιώνα: το αριστερό, το οποίο έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό, απεικονίζει τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ΄ να δίνει προνόμια σε έναν απεσταλμένο του αρχιεπισκόπου της Ραβέννας. Στο δεξιό πλαίσιο βρίσκονται ο Αβραάμ, ο Άβελ και ο Μελχισεδέκ γύρω από έναν βωμό, στον οποίο προσφέρουν μια θυσία στον Θεό.
Η επιλογή του θέματος συνδέεται στενά με την καταπολέμηση του Αρειανισμού, καθώς επαναλαμβάνει τόσο τη θεϊκή όσο και την ανθρώπινη φύση του Χριστού, όπου το πρώτο αρνιόταν οι Αρειανοί. Ο Απολλινάριος, μαθητής του Αγίου Πέτρου, ήταν ο πρώτος επίσκοπος, και μετά ήταν οι 4 επίσκοποι· όλοι απεικονίζονται στο ψηφιδωτό. Ο τότε επίσκοπος Μαξιμιανός ήταν συνεχιστής και διάδοχός τους στη σειρά των επισκόπων.
Οι τοίχοι της Βασιλικής καλύπτονται από πολλές σαρκοφάγους από διαφορετικούς αιώνες. Φαίνονται οι αλλαγές του ύφους από τον 5ο έως τον 8ο αι.: από ανάγλυφα με ανθρώπινες μορφές των ρωμαϊκών σαρκοφάγων, στον βυζαντινό συμβολισμό, με την αυξανόμενη αφαίρεση και απλοποίηση αυτών των συμβόλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια του Ιουστινιανού Α΄ Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη Κατηγορία:Εκκλησίες του 6ου αιώνα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά Κατηγορία:Ραβέννα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Φραγκίσκη Ιωσηφίνα της Πορτογαλίας
H Φραγκίσκη Ιωσηφίνα, (πορτογαλ. Francisca Josefa de Bragança, princesa de Portugal, 30 Ιανουαρίου 1699 - 15 Ιουλίου 1736) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Η Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Μαρία Ξαβερία ήταν η δεύτερη κόρη (μόνη από τον 2ο γάμο) του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της 2ης συζύγου του Μαρίας Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Γεννήθηκε στη Λισαβόνα. Της προτάθηκε ως σύζυγος ο Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας, αλλά τελικά δεν έγινε κάτι. Απεβίωσε 37 ετών στη Λισαβόνα και τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Κρίστοφ Μπαχ (μουσικός)
O Κρίστοφ Μπαχ (Christoph Bach, 19 Απριλίου 1613, Βέχμαρ - 12 Σεπτεμβρίου 1661, Άρνσταντ) ήταν Γερμανός μουσικός της μπαρόκ περιόδου, γιος του Γιοχάνες Μπαχ και παππούς του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Σύμφωνα με την Γενεαλογία του Γ. Σ. Μπαχ, εργάστηκε στην υπηρεσία της Αυλής της Βαϊμάρης και αργότερα στο Έρφουρτ και στο Άρνσταντ. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Μαγδαληνή Γκράμπλερ, με την οποία απέκτησε τρεις γιους, τους μουσικούς Γκέοργκ Κρίστοφ Μπαχ, Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ και Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Οικογένεια Μπαχ
Λουίζα της Μπραγκάνσα
H Λουίζα, πορτογαλ. Luísa, duquesa de Cadaval (9 Ιανουαρίου 1679 - 23 Δεκεμβρίου 1732) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν νόθη κόρη του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη νόθη κόρη του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Μαρία ντα Κρουζ Μασκαρένας.
Γεννήθηκε στη Λισαβόνα και μεγάλωσε στην οικογένεια του Φρανσίσκο Κορρέια ντε Λασέρντα, γραμματέα του Κράτους. Έπειτα πήγε στο Μοναστήρι του Καρνίντε με τη θεία της Μαρία, νόθη κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον δον Λουίς 2ο δούκα του Κανταβάλ και μετά το τέλος του, τον δον Ζάιμε-Άλβαρες Περέιρα ντε Μέλο 3ο δούκα του Κανταβάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
1084 Ταμαρίβα
Η Ταμαρίβα (Tamariwa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,667. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το ονοματεπώνυμο της πρωτοπόρου Ρωσίδας αλεξιπτωτίστριας Ταμάρα Ιβάνοβα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ταμαρίβα εκτιμάται σε 27,19 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1165. Η Ταμαρίβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 12 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταμαριβα
Αθλητικός Όμιλος Γλυκών Νερών
Ο Αθλητικός Όμιλος Γλυκών Νερών είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Γλυκά Νερά στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1977, έχει χρώματα το μπλε και το λευκό και έμβλημα τον δισκοβόλο του Μύρωνα. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου από την ίδρυσή του και επίσης, διαθέτει τμήμα μπάντμιντον και τζούντο.
Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έχει παρουσία στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής.
Ιστορία
Ο Μιχάλης Παναούσης διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου έως και το 1992, συνδέοντας το όνομά του με την πρώτη άνοδο της ομάδος στην Β΄ Ε.Π.Σ. Αθηνών. Έως το 2000 η ομάδα ανέβηκε δύο κατηγορίες, το 1998-99 (Α’ Ε.Π.Σ.Α.) και το 2001-02 (Δ’ Εθνική), ενώ παράλληλα κατασκευάστηκε ο φυσικός χλοοτάπητας του γηπέδου αλλά και το βοηθητικό γήπεδο. Από την αγωνιστική περίοδο 2002-03 μέχρι και το 2007-2008, η ομάδα αγωνίστηκε με επιτυχία στη Δ’ Εθνική κατηγορία, με προέδρους τους Γιώργο Πλατανιώτη και Γιώργο Παπαμακάριο. Από τη περίοδο 2008-2009 η ομάδα συμμετέχει στην Α’ Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α.
Άλλα αθλητικά τμήματα
Ο Α.Ο. Γλυκών Νερών δραστηριοποιείται εκτός του ποδοσφαίρου και στα ατομικά ολυμπιακά αθλήματα του τζούντο και του μπάντμιντον, διατηρώντας πλήρως τα αντίστοιχα αθλητικά τμήματα. Το τμήμα μπάντμιντον ιδρύθηκε το 2008 και το τμήμα τζούντο το 2017.
Ανήκει στη δύναμη της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τζούντο και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Σωματείων Αντιπτέρισης (Ε.Ο.Φ.Σ.Α.) αντίστοιχα. Έδρα των τμημάτων μπάντμιντον και τζούντο του συλλόγου αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Γλυκών Νερών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας
Ισαβέλλα Λουίζα της Πορτογαλίας
H Ισαβέλλα Λουίζα (πορτογαλ. Isabel Luísa de Bragança, princesa de Beira, 6 Ιανουαρίου 1669 - 21 Οκτωβρίου 1690) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν Πριγκίπισσα (infanta) της Μπέιρα.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη (το μόνο τέκνο του πρώτου γάμου) του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Φραγκίσκης της Σαβοΐας, κόρης του Καρόλου Αμεδαίου, Δούκα του Νεμούρ.
Η Ισαβέλλα Λουίζα Ιωσηφίνα γεννήθηκε στο ανάκτορο Ριμπέιρα της Λισαβόνας. Ως η πρώτη κόρη του βασιλιά, έλαβε τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Μπέιρα. Η μητέρα της είχε παντρευτεί πιο πριν τον αδελφό του Πέτρου Β΄, τον Αλφόνσο ΣΤ΄ της Πορτογαλίας, αλλά ο γάμος της ήταν άτεκνος και ακυρώθηκε.
Της προτάθηκαν για γάμο διαδοχικά έξι πρίγκιπες και έτσι την αποκαλούσαν Sempre-noiva ('πάντα μνηστευμένη'). Όμως ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε 21 ετών στο Παλαβάν της Λισαβόνας. Τάφηκε στη Μονή των Φραγκισκανών και έπειτα η σορός της μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι του Σάο Βινσέντε ντε Φόρα στη Λισαβόνα.