cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός
Καταγωγή
Πατέρας του Κωνστάντιου ήταν ο Ευτρόπιος (Eutropius), γόνος ευγενών από την επαρχία της Δαρδανίας και μητέρα του η Κλαυδία (Claudia), ανιψιά των αυτοκρατόρων Κλαυδίου Β΄ και Κουιντίλλου. Ωστόσο, ιστορικοί αμφισβητούν τo κύρος της καταγωγής του, θεωρώντας το πλασματικό και προϊόν του εγγονού του, Κωνσταντίνου Β΄.
Η εξέλιξή του
Επί Kάρου ήταν κυβερνήτης της Δαλματίας και λέγεται ότι ο Κάρος τον υιοθέτησε στη θέση του γιου του, Καρίνου. Το 293 ο Διοκλητιανός δημιούργησε το σύστημα της Τετραρχίας, διαιρώντας τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε Ανατολικό και Δυτικό τμήμα. Ο Διοκλητιανός έγινε Αύγουστος στο Ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας με τον Γαλέριο ως Καίσαρά του, ενώ παράλληλα ο Κωνστάντιος διορίστηκε Καίσαρας στο Δυτικό τμήμα, το οποίο ανέλαβε ως Αύγουστος ο Μαξιμιανός. Την ίδια χρονιά χώρισε την πρώτη του γυναίκα, την Ελένη, την μετέπειτα Αγία Ελένη, με την οποία είχε ένα γιο, τον Κωνσταντίνο Α' που έγινε ο Άγιος Κωνσταντίνος και νυμφεύθηκε τη θετή κόρη του Μαξιμιανού, τη Θεοδώρα, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά. Ο χωρισμός έγινε κατόπιν συναινέσεως της Αγίας Ελένης επειδή η ίδια δεν ήταν αριστοκρατικής καταγωγής ενώ σύμφωνα με τα τότε Ρωμαϊκά έθιμα ο Καίσαρας θα έπρεπε να έχει γυναίκα αναλόγου αριστοκρατικής καταγωγής. Εξάλλου όντας Καίσαρας ο Κωνστάντιος θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ τους καταδιωκόμενους τότε χριστιανούς.
Του δόθηκε ο έλεγχος των επαρχιών της Βρετανίας, της Γαλατίας και της Ισπανίας. Τότε νίκησε τις δυνάμεις του Καραούσιου που είχε αυτοανακηρυχθεί αυτοκράτορας στη Βρετανία 6 χρόνια νωρίτερα κοντά στη Βορονία της Γαλατίας (τη σημερινή Βουλώνη (Boulogne) της Γαλλίας). Το 296 Ο Καραούσιος σκοτώθηκε από τον Αλλέκτο που πήρε τον έλεγχο της Βρετανίας και ο Ασκληπιόδοτος, απεσταλμένος του Κωνστάντιου, κατέκτησε το νησί. Ο σφετεριστής ηττήθηκε, σκοτώθηκε και ο ρωμαϊκός έλεγχος αποκαταστάθηκε. Την ίδια χρονιά ο Κωνστάντιος Χλωρός πολέμησε τους Αλεμάνους στην ανατολική Γαλατία και τους νίκησε στο σημερινό Windisch της Ελβετίας. Έτσι κατάφερε να ενισχύσει την άμυνα στα παραρήνια εδάφη.
Η ανάρρηση στο θρόνο
Το 305 ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός παραιτήθηκαν από το αξίωμα τους ως συναυτοκράτορες λόγω της προβληματικής υγείας του Διοκλητιανού, συνεπώς οι Καίσαρες Κωνστάντιος και Γαλέριος, έγιναν συν-αυτοκράτορες σε Δύση και Ανατολή αντίστοιχα. Οι νέοι Καίσαρες ήταν ο Φλάβιος Βαλέριος στη Δύση και ο Μαξιμίνος Β΄ στην Ανατολή. Ο Κωνσταντίνος και ο Μαξέντιος ήταν πλέον filii Augustorum (υιοί αυτοκρατόρων) και ήλπιζαν να τους διαδεχτούν στο μέλλον. Ο Κωνσταντίνος ακολουθούσε τον πατέρα του στις εκστρατείες του σε Γαλατία και Βρετανία.
Το τέλος
Ένα χρόνο αργότερα, το 306 ο Κωνστάντιος Χλωρός πέθανε στο Eboracum της Βρετανίας (σημερινό Γιορκ της Αγγλίας). Τότε ο Κωνσταντίνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από το στρατό.
Χριστιανικός θρύλος
Ορισμένα κείμενα του Ευσέβιου σχετικά με τη ζωή του Κωνσταντίνου του Μέγα αναφέρουν ότι ο Χλωρός ήταν Χριστιανός, παρά το γεγονός ότι προσποιούνταν ότι ήταν ειδωλολάτρης. Επίσης κατά την περίοδο που ήταν Καίσαρας επί Διοκλητιανού δεν πήρε θέση στους διωγμούς εναντίον των Χριστιανών. Η σύζυγός του, η Αγία Ελένη αναφέρεται ότι είναι αυτή η οποία βρήκε τον Τίμιο Σταυρό του Ιησού Χριστού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Beko
Η Beko (μερικές φορές στυλιζάρεται ως beko) είναι τουρκική εταιρεία παραγωγής ηλεκτρονικών ειδών και τηλεοράσεων, που ανήκει στην τουρκική Arçelik A.Ş. της Koç Holding.
Ιστορία
Η Beko Elektronik A.Ş. ιδρύθηκε από τον Vehbi Koç, τον ιδρυτή της Koç Holding (ο οποίος ίδρυσε επίσης την Arçelik A.Ş., τη μητρική εταιρεία της Beko το 1955) και τον Leon Bejerano στην Κωνσταντινούπολη, το 1967. Το όνομα της εταιρείας είναι ένας συνδυασμός του πρώτου δύο γράμματα των επωνύμων των ιδρυτών.
Το 2004, η Beko Elektronik αγόρασε τη γερμανική εταιρεία ηλεκτρονικών ειδών Grundig και μέχρι τον Ιανουάριο του 2005, η Beko και η ανταγωνιστική Vestel αντιστοιχούσαν σε περισσότερες από τις μισές από όλες τις τηλεοράσεις που κατασκευάζονται στην Ευρώπη. Τον Απρίλιο του 2008, το τμήμα ηλεκτρονικών ειδών του Beko μετονομάστηκε σε Grundig Elektronik A.Ş.
Κατά την Έκτακτη Γενική Συνέλευση των Μετόχων της Arçelik A.Ş. στις 29 Ιουνίου 2009, αποφασίστηκε η συγχώνευση της Arçelik A.Ş. με τη θυγατρική εταιρεία της Grundig Elektronik A.Ş. (που θα διατεθεί απευθείας από την Arçelik A.Ş. της Koç Holding) με την ανάληψη όλων των περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων της Grundig στο σύνολό της.
Η Beko κατασκευάζει προϊόντα όπως τηλεοράσεις, ψυγεία, πλυντήρια ρούχων και πλυντήρια πιάτων, κουζίνες και άλλες λευκές συσκευές. Η Beko άλλαξε το παλιό λογότυπό της για νέο, τον Ιούνιο του 2014.
Χορηγίες
Η Beko είναι ο επίσημος χορηγός των πρωταθλημάτων μπάσκετ της Τουρκίας και της Λιθουανίας, καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μπάσκετ της FIBA ​​το 2014 στην Ισπανία. Η Beko είναι εταίρος του ισπανικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Μπαρτσελόνα από το 2014 και του τουρκικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Μπεσίκτας, του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΦΚ ΧΤΤΟΥ από το Τουρκμενιστάν και είναι ένας από τους μεγαλύτερους διαφημιζόμενους στην αγγλική Premier League από το 2008 και επίσημος χορηγός του Αγγλικού Κυπέλλου. .
Γιώργος Οικονομίδης
Ο Γιώργος Οικονομίδης (22 Μαΐου 1916 - 22 Απριλίου 1985) ήταν Έλληνας κονφερασιέ, τραγουδιστής, σεναριογράφος και εκφωνητής ραδιοφώνου. Σπούδασε νομικά αλλά γρήγορα τον τράβηξε η ”παρουσίαση”.
Καριέρα
Σε νεαρή ηλικία έπαιζε ποδόσφαιρο στην ανεπίσημη "Δάφνη" κι έπειτα έγινε για λίγο διαιτητής. Μυήθηκε και «εκπαιδεύτηκε» ως κονφερασιέ στην περίφημη Μάνδρα του Αττίκ όπου και κέρδισε τα πρώτα του χειροκροτήματα. Ξεκίνησε τις παρουσιάσεις σε θέατρα, σε διάφορα κέντρα διασκεδάσεως και αναψυκτήρια ή σε εκδηλώσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Το 1940 έγραψε τους στίχους στο τραγούδι «Στη Ρώμη» (Κορόϊδο Μουσολίνι) το οποίο, όπου ακουγόταν, αναπτέρωνε το ηθικό όλων των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου (οι στίχοι του δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Η Βραδυνή). Το τραγούδι ήταν ιταλικό με τίτλο «Reginella Campagnola» (η χωριατοπούλα Ρετζινέλα) και τη μουσική του την είχε γράψει ο Έλντο ντι Λάζαρο. Συνεργάστηκε με τον Κώστα Πρετεντέρη και μαζί έγραψαν πληθώρα θεατρικών επιθεωρήσεων που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Στις αρχές του 1950 ο Γιώργος Οικονομίδης, εκτός από πολύ δημοφιλής στα βαριετέ και στις πίστες, ήταν και ο πιο επιτυχημένος και δημοφιλής άνθρωπος του ραδιοφώνου, ο πρώτος πραγματικός σταρ που έβγαλε αυτό το μέσο στην Ελλάδα, κυρίως με τα νέα ταλέντα του και όχι μόνο. Μέσα από την εκπομπή του Νέα ταλέντα έδινε την ευκαιρία σε νέους να αναδειχθούν. Από αυτή την εκπομπή "βγήκαν" πολλά ταλέντα όπως η Νάνα Μούσχουρη, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Γιάννης Βογιατζής κ.ά. Έχει γράψει σενάρια και έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες. Χαρακτηριστικό του ήταν το σλόγκαν "Φίλοι μου αγαπημένοι, γεια σας και χαρά σας". Έχει γράψει τους στίχους του ύμνου του Παναθηναϊκού. Το 1970 παρουσίαζε στην ΥΕΝΕΔ την εκπομπή Ο ένας στους δυο κερδίζει. Κατηγορήθηκε ότι συνεργαζόταν με το καθεστώς της Χούντας στην επταετία, ενώ έγραψε τους στίχους για τον Ύμνο της 21ης Απριλίου, σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού.
Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.
Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γκιώνης στην νεκρολογία για τον Οικονομίδη έγραψε πως υπήρξε «ο μονοκράτορας μιας εποχής - εκείνης της αποεαμοποίησης, όπως την αποκάλεσε ο μακαρίτης Κώστας Πρετεντέρης - όπου το κλίμα δεν ήταν ευνοϊκό για όσους ήθελαν να προχωρήσουν περισσότερο κάποια πράγματα» και ότι «πέρασε με άνεση και στη δικτατορία, της οποίας υπήρξε ο διασκεδαστής και ο κύριος εκφραστής της πολιτιστικής της άποψης, με αποκορύφωμα τις ρωμαϊκές γιορτές του Σταδίου».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών
Σάρα ΜακΚορκουντέιλ
Η Σάρα ΜακΚορκουντέιλ (Sarah McCorquodale, γεννημένη ως Ελισάβετ Σάρα Λαβίνια Σπένσερ Elizabeth Sarah Lavinia Spencer, 19 Μαρτίου 1955 -) είναι Βρετανίδα ευγενής και αδελφή της Νταϊάνα, Πριγκίπισσας της Ουαλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1955 στο Παρκ Χάουζ του Σάντρινγκχαμ, και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωάννη Σπένσερ, 8ου Κόμη Σπένσερ και πρώτης συζύγου της Φράνσις Ρουθ Ρότς.
Σε ηλικία 20 ετών υπέφερε από τη διατροφική διαταραχή νευρικής ανορεξίας. Σπούδασε πρώτα στο Riddlesworth Hall School στο Νόρφολκ και έπειτα στο Οικοτροφείο West Heath στο Κεντ. Αφού πέρασε τις εξετάσεις, έφυγε από τον West Heath για να εργαστεί στο Λονδίνο.
Στις 17 Μαΐου 1980 παντρεύτηκε τον Νέιλ Εδμόνδο ΜακΚορκουντέιλ στο Νορθάμπτονσαϊρ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Ζει με την οικογένειά της κοντά στο Γκράνθαμ του Λίνκολνσαϊρ, όπου υπηρέτησε για ένα έτος ως Υψηλή Σερίφης του Λίνκολνσάιρ το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Σπένσερ Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Κόκκινο αέτωμα
Το Κόκκινο Αέτωμα ή Αέτωμα του Ηρακλή και Τρίτωνα βρέθηκε στην Ακρόπολη σε ανασκαφές της Αρχαιολογικής Εταιρείας υπό την διεύθυνση του Κυριακού Μυλωνά.
Περιγραφή
Από το αέτωμα σώζονται μόνο μέρη των σωμάτων του Ηρακλή και του Τρίτωνα. Υποθέτουμε ότι ο Ηρακλής βρισκόταν επάνω στον τράχηλο του Τρίτωνα και περιέσφιγγε το σώμα του αντιπάλου του, πιέζοντάς τον από πίσω. Στη σκηνή ίσως να παρευρίσκονταν Νηρηίδες, οι οποίες εκδήλωναν κατάπληξη και τρόμο, ενώ στην άλλη άκρη του αετώματος έστεκε ο Ποσειδώνας, προς τον οποίο ο Τρίτων έστελνε έκφραση ικετευτική για να ζητήσει την βοήθειά του.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μαγούλας Καρδίτσας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μαγούλας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Μαγούλα Καρδίτσας. Βρίσκεται έξω από την κωμόπολη του Νομού Καρδίτσας. Ο σταθμός άνοιξε το 2001 και εξυπηρετείται από υπεραστικά τρένα ανάμεσα στην Αθήνα και την Καλαμπάκα.
Yπηρεσίες
Μαγούλα Μαγούλα
Αρχαία Μεσσήνη
μικρογραφία|Το τείχος που βρίσκεται κοντά στην Αρκαδική πύλη.
Η Μεσσήνη ήταν αρχαία πόλη της Μεσσηνίας, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πελοποννήσου. Βρίσκεται στο σημερινό χωριό                                                                                  Αρχαία Μεσσήνη,    που μέχρι το 2002, ονομαζόταν Μαυρομμάτι Ιθώμης.
Ιστορία
right|thumb|300px|Το “Ασκληπείον” της Αρχαίας Μεσσήνης. Η αρχαία πόλη ιδρύθηκε το χειμώνα του 370 π.Χ.-369 π.Χ. από το Θηβαίο στρατηγό Επαμεινώνδα, μετά τη νίκη του επί των Σπαρτιατών στη μάχη των Λεύκτρων και την εισβολή του στη Λακωνία. Ο Επαμεινώνδας απελευθέρωσε τη Μεσσηνία από τη σπαρτιατική επιρροή και επέλεξε τους πρόποδες του όρους Ιθώμη για να χτίσει την πρωτεύουσα των ελεύθερων Μεσσηνίων. Χτίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με την αρκαδική Μεγαλόπολη, ώστε να αποκλειστεί η Σπάρτη από εχθρικά κράτη και να εκλείψει η επιρροή της έξω από τη Λακωνική.
Ο περιηγητής Παυσανίας έχει διασώσει τις περισσότερες πληροφορίες για την ίδρυση της πόλης. Κήρυκες σταλμένοι από τους Θηβαίους έφτασαν στην Ιταλία, τη Σικελία, τη Λιβυκή πόλη Ευεσπερίδες και όπου αλλού ζούσαν φυγάδες Μεσσήνιοι, και τους κάλεσαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Είναι προφανές ότι οι απελευθερωμένοι είλωτες και περίοικοι της Μεσσηνίας θα συμμετείχαν κι αυτοί αλλά το ζωτικότερο στοιχείο της ξενιτιάς θεωρήθηκε απαραίτητο και, ευτυχώς για τα σχέδια του Επαμεινώνδα, ανταποκρίθηκε στον κάλεσμα. Η επιλογή της θέσης της πόλης έγινε μετά από υποτιθέμενη θαυματουργή αποκάλυψη της θέσης της διαθήκης του Μεσσήνιου ήρωα Αριστομένη και με τη βοήθεια ιερέων και μάντεων. Η πόλη ονομάστηκε από τη μυθική βασίλισσα Μεσσήνη, κόρη του βασιλιά του Άργους Τριόπα. Έτσι ξεκίνησε το χτίσιμο του τείχους, μετά από θυσίες των συμμάχων προς τους τοπικούς θεούς και ήρωες, και υπό τη συνοδεία βοιωτικών και αργείτικων αυλών (αν και ο Παυσανίας δεν θεωρεί πως εκείνο το τείχος ήταν αυτό που είδε ο ίδιος).
Η πόλη παρέμεινε πολιτιστικό κέντρο (και ίσως και πολιτικό κέντρο) της Μεσσηνίας κατά τα ρωμαϊκά χρόνια και τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 4ου αι. μ.Χ. Το 365 ο μεγάλος σεισμός που χτύπησε την Ανατολική Μεσόγειο πιθανότατα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στη Μεσσήνη. Το 395 η επιδρομή των Γότθων του Αλάριχου πιστεύεται πως αποτέλεσε το αποφασιστικό πλήγμα στην πόλη. Τότε οι λιγοστοί πια κάτοικοί της θα άρχισαν να εγκαθίστανται σε ασφαλέστερους οικισμούς και η θέση να ερημώνεται.
Η Μεσσήνη σύντομα από τον 5ο αι. και ύστερα θα γίνει και πάλι σημαντικός οικισμός της περιοχής. Από τον 5ο αι. θα είναι έδρα επισκόπου και θα συμπεριληφθεί στον κατάλογο των σημαντικών πόλεων της αυτοκρατορίας, γνωστόν ως Συνέκδημο του Ιεροκλέους. Κατά την περίοδο των μεταναστεύσεων των λαών από τα τέλη του 6ου αι. και μέχρι τις αρχές του 8ου στη Μεσσήνη καταγράφεται παρουσία Σλαβικών πληθυσμών παράλληλα με τους Ρωμαϊκούς και τότε πιθανότατα ο οικισμός μετονομάζεται σε Βουλκάνο ή Βουρκάνο, όπως και η ομώνυμη μονή στην κορυφή της Ιθώμης. Ο οικισμός συνεχίζει ως ένα μεγάλο χωριό με σημαντική αρχαιολογική παρουσία αλλά και αναφορές στις πηγές τόσο κατά τη Μεσοβυζαντινή περίοδο, όσο και κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα.right|thumb|250px|Το [[Εκκλησιαστήριο ή “Ωδείον” της Αρχαίας Μεσσήνης.]]
Περιγραφή
left|thumb|200px|Πύργος - παρατηρητήριο στα τείχη της Αρχαίας Μεσσήνης.|εναλλ.= Το τείχος που περιέβαλλε τη Μεσσήνη είναι εξαιρετικά μεγάλου μήκους (περίμετρος 9 χλμ.) και στην εποχή του Παυσανία ήταν ήδη εξ' ολοκλήρου λίθινο, πράγμα που του προκάλεσε μεγάλη έκπληξη καθώς συνηθιζόταν η πλίθινη ανωδομή. Είχε δύο μνημειακές πύλες, την Αρκαδική (ή πύλη της Μεγαλόπολης) και τη Λακωνική. Σε τακτά διαστήματα ήταν ενισχυμένο με διώροφους λίθινους τετράγωνους και στρογγυλούς πύργους. Σήμερα διατηρείται καλύτερα στη βόρεια πλευρά του, εκατέρωθεν της Αρκαδικής πύλης. Από τα διατηρημένα μέρη και τα θεμέλια μπορεί κανείς να προσδιορίσει όλη σχεδόν τη γραμμή που ακολουθεί το τείχος right|thumb|250px|Το “Στάδιον” της Αρχαίας Μεσσήνης.
Όλα τα οικοδομήματα της Μεσσήνης έχουν τον ίδιο προσανατολισμό και εντάσσονται στον πολεοδομικό κάνναβο που δημιουργείται από οριζόντιους (με κατεύθυνση Ανατολή-Δύση) και κάθετους (με κατεύθυνση Βορρά-Νότο) δρόμους. Το πολεοδομικό αυτό σύστημα είναι γνωστό ως ιπποδάμειο, από τον αρχικό εμπνευστή και δημιουργό του αρχιτέκτονα, πολεοδόμο, γεωμέτρη και αστρονόμο του 5ου αιώνα π.Χ., τον Ιππόδαμο από τη Μίλητο.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Η Μεσσήνη υπήρξε μια από τις πρώτες αρχαιολογικές θέσεις στην Ελλάδα που έγινε αντικείμενο συστηματικής ανασκαφής, πριν ακόμη τη σύσταση επισήμως του Ελληνικού Κράτους. Οι πρώτες επιστημονικές ανασκαφές ξεκίνησαν στις 10 Απρίλιου 1829 από τη γαλλική επιστημονική εκστρατεία του Μοριά υπό την διεύθυνση του Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ. κέντρο|μικρογραφία|620x620px|Τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής της Εκστρατείας του Μοριά στο σταδίο της αρχαίας Μεσσήνης το 1829 (από τον Prosper Baccuet)
Η Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία άρχισε την ανασκαφή των κυριότερων δημόσιων οικοδομημάτων της αγοράς το 1895 με τον Θεμιστοκλή Σοφούλη. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν το 1909 και το 1925 από τον Γεώργιο Οικονόμο. Από το 1957 κ.ε., η ανασκαφή γινόταν τακτικά κάθε καλοκαίρι από τον ακαδημαϊκό Αναστάσιο Ορλάνδο. Με τις ανασκαφές του ίδιου και των προκατόχων του ήλθε στο φως το μεγαλύτερο μέρος του οικοδομικού συγκροτήματος του Ασκληπιείου. μικρογραφία|Το Ηρώο στο Στάδιο της Αρχαίας Μεσσήνης Το 1986 η Αρχαιολογική Εταιρεία ανέθεσε στον καθηγητή Πέτρο Θέμελη τη διεύθυνση των ανασκαφών της Αρχαίας Μεσσήνης. Οι ανασκαφικές έρευνες με παράλληλες εργασίες στερέωσης και αναστήλωσης των μνημείων συνεχίζονται από το 1987 ως σήμερα με ταχύτερους προοδευτικά ρυθμούς. Έχουν φέρει στο φως όλα τα δημόσια και ιερά οικοδομήματα της πόλης που είδε και περιέγραψε ο Παυσανίας στη Μεσσήνη, όταν την επισκέφθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου (155-160 μ.X). μικρογραφία|Αρκαδική Πύλη Αρχαίας Μεσσήνης Οι κυριότερες θέσεις και μνημεία που έχουν αποκαλυφθεί είναι :
μικρογραφία|Θέατρο Αρχαίας Μεσσήνης Ένα μικρό διώροφο μουσείο με βασικά εκθέματα της ανασκαφής βρίσκεται στις δυτικές παρυφές του χωριού Αρχαία Μεσσήνη (πρώην Μαυρομμάτι), χτισμένο από τον παλαιότερο διευθυντή των ανασκαφών Αναστάσιο Ορλάνδο και ανακαινισμένο πλήρως από τον σημερινό διευθυντή Πέτρο Θέμελη. Το οικόπεδο δώρισε στην Αρχαιολογική Εταιρεία ο ομογενής Δ. Λατζούνης. Στον όροφο περιλαμβάνει τρεις αίθουσες έκθεσης όπου παρουσιάζονται κυρίως έργα γλυπτικής των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων και εξώστη, ενώ στο ισόγειο βρίσκονται οι αποθηκευτικοί χώροι. Αρχιτεκτονικά μέλη και ενεπίγραφα βάθρα έχουν εκτεθεί στο αίθριο του μουσείου και στα υπόστεγα.
Σύγχρονος οικισμός
μικρογραφία|Ψηφιδωτά πίσω από το Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης Ο σύγχρονος οικισμός Αρχαία Μεσσήνη, βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο Αρχαίας Μεσσήνης, έχει πληθυσμό 181 κατοίκους (απογραφή 2011) και υπάγεται διοικητικά ως Κοινότητα Αρχαίας Μεσσήνης, στη Δημοτική Ενότητα Ιθώμης, του Δήμου Μεσσήνης. Η σύγχρονη πόλη Μεσσήνη, βρίσκεται νοτιότερα της Αρχαίας Μεσσήνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο Μ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μεσσηνία Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Άμαξα
thumb|Άμαξα στα Χανιά Η άμαξα είναι όχημα με τροχούς, που έλκεται από ένα ή περισσότερα ζώα και χρησιμεύει για τη μεταφορά ανθρώπων (τα παλιότερα χρόνια) και πραγμάτων. Επιπλέον, υπάρχουν διάφορα είδη άμαξας: το άρμα, το χειραμάξι, το κάρο, η βοϊδάμαξα, η καρότσα, η σούστα, ο αραμπάς, το αλετροπόδι κλπ. Κατά το πρόσφατο παρελθόν και μέχρι το τέλος της 10ετίας ΄60, πολλές φορές, όταν λέγαμε άμαξα, εννοείτο συνήθως το μεγάλο αυτοκίνητο, ενώ μετά άρχισε να επικρατεί σε όλα τα μεγέθη η σημερινή ονομασία αμάξι, που τότε αφορούσε μόνο τα μικρά αυτοκίνητα.
Αρχαία χρόνια
Η εφεύρεση της άμαξας συμπίπτει με την επινόηση του τροχού. Φαίνεται ότι πρώτοι χρησιμοποίησαν τα αμάξια οι λαοί της Μεσοποταμίας, οι Σουμέριοι και οι Χετταίοι και όχι οι Ασσύριοι όπως πιστευόταν παλαιότερα. Πρώτοι οι Αιγύπτιοι εφηύραν τον τροχό με μεταλλική στεφάνη και τον ακτινωτό τροχό, που αργότερα τελειοποίησαν οι Ασσύριοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις πρώτες άμαξες οι ρόδες ήταν καρφωμένες στον άξονα, ενώ αργότερα τελειοποιούνται και οι ρόδες γυρίζουν ελεύθερες, γύρω από του ακίνητο άξονα.
Στην αρχαία Ελλάδα, συνηθέστερος τύπος άμαξας ήταν το άρμα. Το άρμα αποτελούνταν από μια επίπεδη βάση προφυλαγμένη από μπροστά και ανοιχτή από πίσω. Ο οδηγός στεκόταν όρθιος. Το άρμα ήταν δίτροχο γιατί δεν είχε βρεθεί ακόμη ο τρόπος ν' αλλάζουν διεύθυνση οι ρόδες και έτσι ο χειρισμός τετράτροχης άμαξας ήταν πολύ δύσκολος. Το άρμα χρησιμοποιούταν στις μάχες, στο κυνήγι, στις ιπποδρομίες, στις γιορτές και στους περίπατους.
Οι Ρωμαίοι, εκτός από το τέθριππο άρμα, χρησιμοποίησαν για τα ταξίδια άμαξες μεγαλύτερες, με τέσσερις τροχούς, που υπήρχε τρόπος να ταξιδέψει κανείς καθιστός. Είχαν γίνει στο μεταξύ προσπάθειες να συρθούν άμαξες από περισσότερα του ενός ζώα, πράγμα που συντέλεσε πολύ στην ανάπτυξη της άμαξας.
Μεσαίωνας
Κατά τον Μεσαίωνα βελτιώνεται ο τρόπος ζεύξης των ζώων στις άμαξες. Επίσης οι προσπάθειες στρέφονται στην ανάρτηση της άμαξας. Πολλές φορές χρησιμοποιείται ένα ξεχωριστό αμάξι δεμένο στην αρχική βάση με αλυσίδες, έτσι ώστε τα τραντάγματα να μην επηρεάζουν πολύ αυτούς που βρίσκονταν μέσα στην άμαξα. Άρχισαν δηλαδή οι πρώτες πρόοδοι στο θέμα της άνεσης ενός ταξιδιού, ενώ οι σούστες δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί.
Αρχικά οι άμαξες ήταν ανοικτές, έμοιαζαν δηλαδή πολύ με τα σημερινά κάρα. Αργότερα φτιάχτηκαν άμαξες κλειστές, συνήθως με δέρμα, για να προφυλάγουν αυτούς που ταξίδευαν από το κρύο και τη βροχή. Πολλές φορές οι άμαξες ήταν μόνιμα κλειστές με πόρτες που φωτίζονταν με γυάλινα παράθυρα. Τα καθίσματα έγιναν πιο άνετα, πιο μαλακά και οι άμαξες πολυτελείας διακοσμούνταν πλούσια. Όλα αυτά έδιναν στις άμαξες εξαιρετικό βάρος και για να τις σύρουν χρειαζόντουσαν 4 - 8 άλογα. Οι άμαξες έγιναν τότε «μπερλίνες», με αντιμέτωπα καθίσματα, αργότερα λεωφορεία και ταχυδρομικά αμάξια.
Παμφορείο
Η άμαξα άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτατα και σαν λεωφορείο. Οι άμαξες αυτές, τα λεγόμενα παμφορεία, πολλές φορές και διώροφες, σύρονταν αναλόγως του μεγέθους, από 2 - 8 άλογα και μετέφεραν επιβάτες εντός πόλης ή από πόλη σε πόλη. Υπήρχαν εταιρείες λεωφορείων που εξασφάλιζαν τη συγκοινωνία με κανονικά δρομολόγια, τακτικές στάσεις σε διάφορα σημεία και καθορισμένο εισιτήριο. Εκτοπίστηκαν στις εντός πόλης μεταφορές από το αυτοκίνητο λεωφορείο και στις μεγάλες αποστάσεις από το τρένο, πολύ γρήγορα. Ήταν κάτι ανάλογο με το ιππήλατο τραμ, με την διαφορά ότι ήταν ελεύθερης πορείας. Η έλξη του, ανάλογα με το μέγεθος, γινόταν με τουλάχιστον δύο άλογα.
Επίσης γρήγορες και ελαφριές άμαξες χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά του ταχυδρομείου. Αυτές οι άμαξες ταξίδευαν συνέχεια και άλλαζαν άλογα στους σταθμούς.
Το τέλος
Η άμαξα χρησιμοποιήθηκε σαν αποκλειστικό μέσο συγκοινωνίας μέχρι την εμφάνιση του σιδηρόδρομου, που διευκόλυνε αφάνταστα τις μεταφορές σε μεγάλες αποστάσεις. Τελικώς, η εμφάνιση του αυτοκινήτου στις αρχές του 20ου αιώνα εκτόπισε σχεδόν τελείως τις άμαξες, που σήμερα χρησιμοποιούνται ελάχιστα και μόνο για λόγους διασκέδασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμαξα
Ο πιστός ποιμένας
Το έργο Ο πιστός ποιμένας (ιταλικά: Il pastor fido) (HWV 8) είναι μια τρίπρακτη όπερα σέρια του Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ, σε λιμπρέτο του Τζιάκομο Ρόσι βασισμένο στο διάσημο και ευρέως γνωστό βουκολικό ποίημα Ο πιστός ποιμένας του Τζιοβάνι Μπατίστα Γκουαρίνι. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά
στις 22 Νοεμβρίου 1712 στο Βασιλικό Θέατρο στο Χέιμαρκετ του Λονδίνου.
Ιστορικό
«Σε γενικές γραμμές, είναι κατώτερος σε στιβαρότητα και εφευρετικότητα από σχεδόν όλες τις άλλες δραματικές παραγωγές του, ωστόσο υπάρχουν πολλές αποδείξεις ιδιοφυΐας και των ικανοτήτων του που πρέπει να στοχεύσουν κάθε πραγματικό κριτή της τέχνης, που είναι εξοικειωμένος με την κατάσταση της δραματικής μουσικής στο την εποχή που συντάχθηκε.»
Ιστορικό απόδοσης
μικρογραφία|Το Βασιλικό Θέατρο, στο Λονδίνο, όπου ο πιστός ποιμένας είχε την πρώτη του παράσταση|αριστερά Συντέθηκε το 1712 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους υπό τον συνθέτη. Η όπερα δέχθηκε μια εν πολλοίς εχθρική υποδοχή, πιθανότατα λόγω απογοήτευσης μετά την επιτυχία του Ρινάλντο: ένας ημερογράφος σημείωσε επικριτικά ότι «η σκηνή παρουσίαζε μόνο τη χώρα της Αρκαδίας· τα κοστούμια ήταν παλιά – η όπερα μικρή». Οι ρόλοι του Μιρτίλιο και του Σίλβιο ερμηνεύθηκαν αρχικά από τους καστράτο Βαλεριάνο Παλεγκρίνι και Βαλεντίνο Ουρμπάνι. Η ουβερτούρα είναι σε έξι κινήσεις και έχει μεγάλη διάρκεια για την εποχή της: πιστεύεται ότι μπορεί να είχε αρχικά συντεθεί ως μια απλή ορχηστρική σουίτα, που δεν είχε σχέση με το έργο.
Όπως με όλες τις μπαρόκ σοβαρές όπερες, ο πιστός ποιμένας δεν παίχτηκε για πολλά χρόνια, αλλά με την αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη μπαρόκ μουσική και τις ιστορικά τεκμηριωμένες εκτελέσεις από τη δεκαετία του 1960, η όπερα αυτή, όπως και άλλες όπερες του Χέντελ, δέχεται παραστάσεις σε φεστιβάλ και όπερες μέχρι και σήμερα. Μεταξύ άλλων εκτελέσεων, το έργο παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Χέντελ του Λονδίνου το 2012 και στο Φεστιβάλ Χέντελ του Χάλλε το 2019.
Σύνοψη
μικρογραφία|Αρκαδία - [[Károly Markó, ο πρεσβύτερος|Károly Markó]] Σκηνικό: η Αρκαδία, στην αρχαία ελληνική ύπαιθρο.
Η Άρτεμις, η παρθένα θεά του κυνηγιού, έχει δυσαρεστηθεί με την Αρκαδία και έτσι αφήνει να γίνει γνωστό ότι μόνο μέσω του γάμου ενός ζευγαριού που προέρχεται από ουράνιους προγόνους, ένας από τους οποίους θα γίνει «ένας πιστός ποιμένας», θα κατευναστεί η οργή της. Το ζευγάρι που πιστεύεται ότι ταιριάζει σε αυτήν την περιγραφή είναι ο κυνηγός Σίλβιο, αλλά δεν ενδιαφέρεται για την αγάπη, είναι αφοσιωμένος στη Ντιάνα και ενδιαφέρεται μόνο για το κυνήγι, και η βοσκοπούλα Αμαρίλι, η οποία ωστόσο είναι ερωτευμένη με τον βοσκό Μιρτίλιο, του οποίου η καταγωγή είναι άγνωστη.
Πράξη 1
Ο βοσκός Mιρτίλιο είναι δυστυχισμένος λόγω της μεγάλης του αγάπης για την νεαρή Αμαρίλι, η οποία πρόκειται σύντομα να παντρευτεί τον κυνηγό Σίλβιο για να κατευνάσει την οργή τη θεάς Ντιάνα.
Η Αμαρίλι είναι επίσης δυσαρεστημένη με την πρόταση γάμου της, καθώς έχει ερωτευτεί τον Μιρτίλιο, του οποίου το οικογενειακό παρελθόν είναι άγνωστο, αν και δεν του έχει πει ότι τον αγαπάει. Ο Μιρτίλιο την ακούει να θρηνεί για την αγάπη της γι' αυτόν και γοητεύεται, αλλά εκείνη τον απορρίπτει καθώς καθήκον της είναι να παντρευτεί τον Σίλβιο για χάρη της κοινής ευημερίας.
Ο Μιρτίλιο βρίσκεται σε τέτοια απόγνωση για αυτό αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Η βοσκοπούλα Eουρίλια είναι επίσης ερωτευμένη με τον Μιρτίλιο, τον εμποδίζει να αυτοκτονήσει και προσφέρεται να τον βοηθήσει να κερδίσει την Aμαρίλι για λογαριασμό του, μόνο που η Εουρίλια ενδιαφέρεται πραγματικά μόνο να κερδίσει την καρδιά του Μιρτίλιο και να τον έχει όλο δικό της.
Ο Σίλβιο, ο κυνηγός, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για κορίτσια ή για να παντρευτεί, επιθυμεί να παραμείνει αγνός όπως η προστάτιδα του, η θεά Ντιάνα. Μια άλλη βοσκοπούλα, η Ντορίντα, είναι ερωτευμένη με τον Σίλβιο, αλλά εκείνος απορρίπτει τον έρωτά της, προς λύπη της.
Πράξη 2
Η Eουρίλια λέει στην Aμαρίλι ότι ο Μιρτίλιο έχει λάβει ένα δώρο αγάπης και μια πρόσκληση με ερωτικές προθέσεις από ένα άλλο κορίτσι, κάτι που την κάνει να ζηλεύει πολύ.
Εν τω μεταξύ, η Ντορίντα συνεχίζει να ενοχλεί τον Σίλβιο με τις διαμαρτυρίες και τα παρακάλια της μα κείνος συνεχίζει να της ξεκαθαρίζει ότι δεν ενδιαφέρεται.
Πράξη 3
Στο ιερό άλσος έξω από το ναό της Ντιάνα, η ερωτευμένη Ντορίντα ακούει τον Σίλβιο να έρχεται με τους κυνηγούς φίλους του και κρύβεται στους θάμνους για να τον παρακολουθήσει. Ο Σίλβιο, βλέποντας την να κινείται, νομίζει πως είναι ένα ελάφι και την λογχίζει, αλλά λυπάται που ανακαλύπτει ότι είναι η Ντορίντα, η οποία μπορεί να μην είναι νεκρή αλλά είναι πληγωμένη. Ο Σίλβιο ανακαλύπτει ότι τελικά μαζί της νιώθει πλημμυρισμένος από αγάπη και ορκίζονται να μείνουν για πάντα μαζί.
Το σχέδιο της Εουρίλια πετυχαίνει - η Αμαρίλι καταδικάστηκε να πεθάνει για αισχρότητα. Ο Μιρτίλιο εκλιπαρεί να του επιτρέψουν να πεθάνει στη θέση της, αλλά αρνούνται. Η Αμαρίλι οδηγείται στην εκτέλεσή της όταν ο αρχιερέας της θεάς εισέρχεται με νέο διάταγμα της. Ο Μιρτίλιο είναι θεϊκής καταγωγής και είναι ο «πιστός ποιμένας» της προφητείας. Καταργείται η ανθρωποθυσία, ανακοινώνεται διπλός γάμος, του Μιρτίλιο με την Αμαρίλι καθώς και του Σίλβιο με την Ντορίντα. Η Εουρίλια μετανιωμένη ζητά συγχώρεση και τελικά την συγχωρούν η κατάρα της άγονης γης αφαιρείται, και όλοι χαίρονται.
Ορχήστρα
Η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει:
Στην αναθεωρημένη έκδοση του 1734 η παρτιτούρα περιλαμβάνει:
Η δεύτερη έκδοση είναι αξιοσημείωτη για την εκτεταμένη ουβερτούρα της. Σε έξι κινήσεις, περιλαμβάνει πολλά τμήματα σε αντίθεση και μπορεί αρχικά να προοριζόταν για ανεξάρτητη απόδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες
Κορέζ
Η Κορέζ (γαλλικά: Corrèze) είναι γαλλικός νομός, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία, ο οποίος φέρει το όνομά του από τον ποταμό που τον διασχίζει. Έδρα του είναι η Τυλ και μεγαλύτερη πόλη του η Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ. Το INSEE και η La Poste της αποδίδουν τον κωδικό 19. Οι κάτοικοί της αποκαλούνται Κορεζιάν.
Ονομασία
Η Κορέζ ονομάζεται, στα οξιτανικά λιμουζενικά, Κορέσα.
Ιστορία
Ο νομός δημιουργήθηκε κατά την Γαλλική Επανάσταση, στις 4 Μαρτίου 1790, ως εφαρμογή του νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με βάση ένα τμήμα της επαρχίας του επαρχίας του Λιμουζέν.
Πριν το 2016 ο νομός Κορέζ ανήκε στην περιοχή Λιμουζέν, η οποία, με τη νέα εδαφική μεταρρύθμιση, συνενώθηκε με την Ακουιτανία και το Πουατού-Σαράντ και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Πολιτική
Ούσα μια περιοχή που κερδήθηκε σύντομα από τις δημοκρατικές ιδέες και που σημαδεύτηκε από την Αντίσταση και τους εργατικούς αγώνες, η Κορέζ είναι, ως αποτέλεσμα, μια παραδοσιακά αριστερής ιδεολογίας περιοχή.
Βρίσκεται άλλωστε, με αυτό το σκεπτικό, όπως και οι υπόλοιποι νομοί της περιοχής, στο Λιμουζέν, ένα παραδοσιακό προπύργιο των Σοσιαλιστών.
Όμως, στα πλαίσια της δράσης των Ζακ Σιράκ και Ζαν Σαρμπονέλ, οι οποίοι κατάγονταν από τον νομό και είχαν στρατευθεί από την Γκωλική κυβέρνηση του 1967, η δεξιά κατάφερε για ένα χρονικό διάστημα σαράντα ετών να κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή της Κορέζ.
Ένα ευρύ δίκτυο ντόπιων εκλεγμένων πολιτικών της δεξιάς σχηματίστηκε σταδιακά ώστε να περάσει υπό τον έλεγχό του ο μεγαλύτερος αριθμός των πόλεων, αρχικά, και στην συνέχεια η προεδρεία του Γενικού Συμβουλίου. Όλα αυτά έλαβαν χώρα σε μια περίοδο που σημαδεύτηκε από την συνεχώς πιο αισθητή κρατική παρέμβαση, την οποία υποστήριζε σε μεγάλο βαθμό ο Ζακ Σιράκ από την ηγεσία του Κράτους, όπου βρισκόταν.
Μετά το καλοκαίρι του 2008, η νέα αυτή κυριαρχία της σοσιαλιστικής αριστεράς επικυρώθηκε με την εκλογή των Μπερναντέτ Μπουρζαί και Ρενέ Τελάντ στις δύο θέσεις γερουσιαστών που είχαν αφήσει οι δύο αποχωρήσαντες ριζοσπαστικοί του UMP.
Στις 6 Μαΐου 2012, ο Φρανσουά Ολλάντ, πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου, εκλέχτηκε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Γεωγραφία
thumb|right|250px|Χάρτης της Κορέζ
Η Κορέζ αποτελεί τμήμα της περιοχής της Νέας Ακουιτανίας. Οι συνορεύοντες νομοί είναι αυτοί της Κρεζ, της Ωτ-Βιέν, του Καντάλ, του Πυί-ντε-Ντομ, του Λοτ και της Δορδόνης.
Ευρισκόμενη στα δυτικά του Μασίφ Σαντράλ, αποτελείται από τρεις οντότητες : την Λα Μοντάνι, τα υψίπεδα και την λεκάνη της Μπριβ. Η Λα Μοντάνι βρίσκεται σε υψόμετρο 987 μέτρων στο όρος Μπεσού. Ερκινιακής κρισταλικής προέλευσης, έχει φθαρεί σε μεγάλο βαθμό. Τα υψίπεδα είναι σκαλισμένα από μικρές πεδιάδες που κατευθύνοντα κατά την Ντορντόνι, αναζωογονώντας το ανάγλυφο όπως στους καταρράκτες του Ζιμέλ. Στα νοτιοδυτικά της Κορέζ, η ιζηματογενής λεκάνη της Μπριβ χαίρει καλύτερου κλίματος. Παρατηρείται η παρουσία λόφων αποτελούμενων από ψαμμίτη όπως στην Κολόνζ-λα-Ρουζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πατριμόνιο
Πατριμόνιο, είναι η ελληνική απόδοση εκ του λατινικού "patrimonium" που σημαίνει χερσαία περιουσιακή έκταση. Με τον όρο αυτό χαρακτηρίστηκαν τα εδάφη κυριαρχίας της Αγίας Έδρας ως πρώτη μορφή κράτους αυτόνομης διοίκησης. Γενικά με τον όρο αυτό δηλώνεται η ακίνητη περιουσία των εκκλησιών και Μονών στη Δυτική Εκκλησία και ιδιαίτερα τα αφιερωμένα στους κορυφαίους των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ειδικότερα:
Οι παραπάνω όροι δημιουργήθηκαν και υπερασπίστηκαν στο διάβα της Ιστορίας από τα διάφορα θρησκευτικά αλλά και ιπποτικά τάγματα που είχαν δημιουργηθεί με πρώτες αρχές τον πρώτο και τρίτο όρο και στη συνέχεια τον δεύτερο όρο προς αποτροπή διαφόρων σφετεριστικών τάσεων των τοπικών αρχόντων της Ιταλίας. Όταν όλα τα ιταλικά εδάφη αποτέλεσαν ενιαίο Βασίλειο τότε το πρόβλημα έφθασε μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας όπου και επιλύθηκε μόλις στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με την αμοιβαία αναγνώριση Βασιλείου - Βατικανού.
Πηγές
Κατηγορία:Βατικανό Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας
Νικόλαος Παπαδόπουλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Νίκος, Νικόλας η Νικολάος Παπαδόπουλος μπορεί να αναφέρονται:
Πόντος εμπειρίας
Οι πόντοι εμπειρίας (ή αλλιώς XP ή EXP από το αγγλικό experience points) στα παιχνίδια ρόλων αποτελούν μια μονάδα μέτρησης της προόδου ενός χαρακτήρα (player character). Με άλλα λόγια, οι πόντοι εμπειρίας αποτελούν την ανταμοιβή που λαμβάνουν οι χαρακτήρες για την επίτευξη στόχων, την αντιμετώπιση εμποδίων ή αντιπάλων και γενικά για μια οποιαδήποτε επιτυχή, αποτελεσματική πράξη. Οι πόντοι εμπειρίας είναι λοιπόν στενά συνυφασμένοι με την εξέλιξη και πρόοδο ενός χαρακτήρα και ο συνολικός αριθμός τους καθορίζει το επίπεδο (level) ενός χαρακτήρα ή, στην περίπτωση παιχνιδιού στο οποίο δεν εφαρμόζεται σύστημα εξέλιξης με επίπεδα, τη δυναμικότητα ενός χαρακτήρα. Όσο πιο πολλά XP έχει συγκεντρώσει ένας χαρακτήρας, τόσο πιο έμπειρος, ισχυρός και ικανός είναι.
Στα περισσότερα παιχνίδια ρόλων, όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται ένας player character, τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός πόντων εμπειρίας που απαιτείται για το πέρασμα στο επόμενο υψηλότερο επίπεδο. Το παιχνίδι γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό, οι καταστάσεις γίνονται ολοένα και πιο χαλεπές, ισχυρότεροι αντίπαλοι, δυσκολότερα εμπόδια αλλά με την αυξανόμενη δυσκολία συμβαδίζει και η απονομή πόντων εμπειρίας.
Πόντοι εμπειρίας στα pen & paper παιχνίδια ρόλων
Στα pen & paper παιχνίδια ρόλων, δηλαδή στα επιτραπέζια παιχνίδια ρόλων, ο gamemaster είναι αρμόδιος για την απονομή των πόντων εμπειρίας στους παίκτες. Απονέμονται μετά το τέλος μιας περιπέτειας ή εάν η περιπέτεια είναι μεγάλη στο τέλος ενός τμήματος αυτής ή στο τέλος του session (συνάντηση). Κάθε παιχνίδι διαθέτει διαφορετικό σύστημα απονομής των πόντων εμπειρίας και ο gamemaster τηρεί τους κανόνες του συστήματος αυτού όταν απονέμει τα ΧΡ. Για παράδειγμα στο Dungeons & Dragons και σε πολλά άλλα παιχνίδια, ο gamemaster πρέπει να λογαριάζει τον αριθμό των ΧΡ που προσφέρουν τα πλάσματα, όταν αυτά εξουδετερώνονται από τους χαρακτήρες των παικτών. Λογικά όσο πιο ισχυρό είναι ένα πλάσμα τόσο πιο πολλά ΧΡ προσφέρει. Ο gamemaster οφείλει να είναι αμερόληπτος αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κατανομή των ΧΡ θα είναι ισομερής και ότι όλοι οι παίκτες πρέπει να λαμβάνουν πάντα τον ίδιο αριθμό πόντων. Όσο πιο αποτελεσματικά παίξει κανείς στη διάρκεια μιας περιπέτειας, τόσο πιο πολλούς πόντους δικαιούται να λάβει.
Πόντοι εμπειρίας στα βιντεοπαιχνίδια ρόλων
Στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ρόλων, τα XP απονέμονται αυτόματα από το πρόγραμμα όταν ο παίκτης ολοκληρώνει κάποιο quest (αποστολή) και κάθε φορά που καταβάλλει μια αποτελεσματική προσπάθεια άξιας πόντων εμπειρίας (π.χ. επιτυχής χρήση ενός skill).
Τα Fallout (1997), Fallout 2 (1998) και Fallout 3 (2007) αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα ενός τρόπου απονομής των πόντων στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Σε αυτά, όταν ένας παίκτης χρησιμοποιεί αποτελεσματικά κάποιο skill ή όταν εξολοθρεύει έναν αντίπαλο, λαμβάνει αμέσως και αυτόματα το ποσό πόντων που αντιστοιχεί στις επιτυχημένες πράξεις που πραγματοποίησε και μάλιστα το κάθε ποσό εμφανίζεται στην μπάρα του παιχνιδιού προς ενημέρωση του παίκτη. Σε άλλα παιχνίδια, όπως το The Elder Scrolls III: Morrowind (2002) και το The Elder Scrolls IV: Oblivion (2006), το πρόγραμμα ενημερώνει τον παίκτη για την πρόοδο σε κάποιο skill, που σταδιακά οδηγεί σε άνοδο του level του χαρακτήρα.
Αναφορές
Κατηγορία:Παιχνίδια ρόλων
Έλειος
Στην ελληνική μυθολογία ο Έλειος ήταν ο μικρότερος σε ηλικία γιος του Περσέως και της Ανδρομέδας. Ο Έλειος γεννήθηκε στις Μυκήνες. Συνόδευσε τον Αμφιτρύωνα στη νήσο Τάφο (πιθανώς το σημερινό Μεγανήσι) στην εκστρατεία του κατά των Τηλεβοών, με άλλους συμμάχους τον βασιλιά του Θορικού Αττικής Κέφαλο, τον βασιλιά των Φωκέων Πανοπέα και τον Κρέοντα. Η συμμαχία αυτή κατενίκησε τους Τηλεβόες (Ηρόδοτος Ε 59, Πινδ. Νεμ. Χ 14, Απολλόδωρος Β 4-7). Ο Κέφαλος και ο Έλειος μοιράσθηκαν την εξουσία στην Τάφο μετά τη νίκη.
Σολομών
Σολομών (εβρ. שְׁלֹמֹה), γιος του Δαβίδ (5ο τέκνο) και της Βηρσαβεέ, 3ος Βασιλιάς του Ισραήλ, ανέβηκε στο θρόνο του Ισραήλ το 972 π.Χ. και βασίλεψε επί 40 χρόνια. Ο δε προφήτης Νάθαν, στον οποίο εμπιστεύθηκε την ανατροφή του ο Δαυίδ, τον ονόμασε Ιεδιδία («Ιδεδί», ΟRahlfs · «Ιεδδεδί», ΟBrenton · εβρ. Γεντιτζέ, που σημαίνει «Αγαπητός του Ιαχβέ»). (Βασ.Β' 12:25)
Βίος
Ο Σολομών έλαβε επιμελημένη ανατροφή. Όταν ο πρωτότοκος Αβεσσαλώμ επαναστάτησε και φονεύθηκε, ο Δαυίδ κατά το τέλος της βασιλείας του όρισε τον Ιεδιδία διάδοχο ονομάζοντάς τον Σολομώντα (εβρ. Σ΄λομό, που σημαίνει «Ειρηνικός»). Ο Σολομών αφού αποκατέστησε γρήγορα την τάξη, την οποία είχε διασαλεύσει η ανταρσία του μεγαλύτερου αδελφού, οργάνωσε το κράτος του με συγκεντρωτική διοίκηση, απολυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης και βασική στρατηγική τη σύναψη συμμαχιών και εμπορικών συμφωνιών. Συνεργαζόμενος με τους Φοίνικες, συγκρότησε μεγάλο εμπορικό στόλο. Είχε εκτεταμένες εμπορικές συναλλαγές με μακρινές χώρες, αποκομίζοντας τεράστια πλούτη. Στη συνέχεια ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με την Αίγυπτο. Παντρεύτηκε μάλιστα την κόρη του Φαραώ. Το όνομά της δεν το μνημονεύει η Βίβλος. Είναι όμως γνωστό ότι πήρε ως προίκα την πόλη Γεζέρ, που είχε καταλάβει ο Φαραώ από τους Χαναναίους.
Η Αγία Γραφή μας λέει οτι κάποτε ο Σολομών είδε σε ενύπνιο τον Γιαχβέ ο οποίος τον ρώτησε τι θα προτιμούσε να του χαρίσει, δόξα πλούτη ή σοφία. Ο Σολομών ζήτησε σοφία. Ο Θεός, ικανοποιημένος για την επιλογή του, του χάρισε και τα τρία, πλούτη από το εμπόριο, δόξα από τους λαούς της εποχής του αλλά και πολλή σοφία. Δείγμα της σοφίας του αποτελεί η απόδοση δικαιοσύνης στην περίφημη δίκη των δύο γυναικών που διεκδικούσαν το ίδιο παιδί. Η απόφασή του να διαμελιστεί το παιδί, είχε ως αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί η αληθινή του μητέρα.
Το έργο
Με τα πλούτη που συγκέντρωσε ο Σολομών εκτέλεσε πλήθος έργων όπως συγκοινωνιακά και καλλωπισμού. Ανήγειρε μεγαλοπρεπή οικοδομήματα, όπως τα εντυπωσιακά ανάκτορα, όπου διέμενε με πρωτοφανή χλιδή, μαζί με συζύγους και ερωμένες (κατά την παράδοση έφθαναν τις χίλιες), καθώς και τον περίφημο ναό της Ιερουσαλήμ στον λόφο Μωριά, όπου μετέφερε την Κιβωτό της Διαθήκης. Φρόντισε για την ανοικοδόμηση πολλών πόλεων όπως της πυρποληθείσας Γεζέρ, της Μεγιδδώ αλλά και της Ιερουσαλήμ.
Προς χάριν των αλλοεθνών παλλακίδων του έχτισε και ειδωλολατρικούς ναούς στην κορυφή του Όρους των Ελαιών που είχε ονομαστεί και Όρος του Σκανδάλου, επειδή ο ίδιος ο Σολομών τέλεσε εκεί θυσίες σε θεούς ειδωλολατρών. Οι θυσίες αυτές, καθώς και η πολιτική ανεξιθρησκίας και η περιποίηση προς τους ξένους, όπως φαίνεται απέβλεπαν στην ανάπτυξη του εμπορίου και στην προαγωγή των συμφερόντων του κράτους του. Η φήμη του είχε φτάσει στα πέρατα του κόσμου. Είναι περίφημη η επίσκεψη στο παλάτι του της Βασίλισσας της Αραβίας Σαβά με πολύ μεγάλη συνοδεία, κατά την οποία αντάλλαξαν ακριβά δώρα, υφάσματα, πολύτιμες πέτρες, χρυσάφι κι αρώματα.
Η βαριά όμως φορολογία και οι αγγαρείες που επέβαλε για την εκτέλεση των μεγάλων έργων, προκάλεσαν την αγανάκτηση του λαού του κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Εκδηλώθηκαν τότε σημαντικές εξεγέρσεις. Η κατάληξη ήταν, μετά τον θάνατό του, το κραταιό ιουδαϊκό κράτος να διασπαστεί, να παρακμάσει και τελικά να καταρρεύσει.
Θάνατος
Η βασιλεία του διακόπηκε με τον θάνατό του το 931 π.X. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ροβοάμ. (Βασ. 11,43-44)
Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο Σολομών διακρινόταν για σοφία, μεγάλη σύνεση και μόρφωση. Σ' αυτόν αποδίδονται 3.000 παραβολές και 5.000 ωδές. Επίσης,του ανήκει η πατρότητα των έργων «Εκκλησιαστής», «Άσμα Ασμάτων» και «Παροιμίες» που αποτελούν πηγή πληροφοριών για τη ζωή και το έργο του.
Kodak
Η Eastman Kodak (απλά αναφερόμενη ως Kodak) είναι αμερικανική εταιρεία που παράγει προϊόντα σχετιζόμενα με την φωτογραφία. Η εταιρεία έχει την έδρα της στο Ρότσεστερ, Νέα Υόρκη, όμως ιδρύθηκε στο Νιου Τζέρσεϋ. Η Kodak παρέχει συσκευασίες, λειτουργικές εκτυπώσεις, γραφικές επικοινωνίες και επαγγελματικές υπηρεσίες για επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο. Οι κύριοι τομείς της δραστηριότητάς της είναι τα συστήματα εκτύπωσης, φωτογράφισης και εικονοληψίας  αλλά είναι γνωστή κυρίως για τα προϊόντα φωτογραφικού φιλμ.
Η Kodak ιδρύθηκε από τον George Eastman και τον Henry A. Strong στις 4 Σεπτεμβρίου 1888. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, η Kodak κατείχε δεσπόζουσα θέση στον φωτογραφικό τομέα. Ως μέρος μιας στρατηγικής ανάκαμψης, η Kodak άρχισε να επικεντρώνεται στην ψηφιακή φωτογραφία και την ψηφιακή εκτύπωση και προσπάθησε να παράγει έσοδα. Τον Ιανουάριο του 2012, η ​​Kodak κατέθεσε επικαλέστηκε το άρθρο 11 για να καταθέσει πτώχευση. Τον Φεβρουάριο του 2012, η ​​Kodak ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να παράγει ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, βιντεοκάμερες και ψηφιακές κορνίζες. Οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές πωλούνται ακόμη υπό την επωνυμία Kodak από την JK Imaging Ltd χάρη σε συμφωνία με την Kodak. Τον Ιανουάριο του 2013, το Συνέδριο ενέκρινε τη χρηματοδότηση της Kodak για να ανανσάνει. Η Kodak πώλησε πολλά από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας της για περίπου 525.000.000 δολλάρια σε μια ομάδα εταιρειών (όπως Apple, η Google, Facebook, Amazon, Microsoft, Samsung, η Adobe Systems και HTC) με τα ονόματα Intellectual Ventures και RPX Corporation.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Φωτογραφία
Αλφρέ ντε Μυσσέ
Ο Αλφρέ ντε Μυσσέ (Alfred de Musset, 1810-1857) ήταν Γάλλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.
Ο Αλφρέ Λουί Σαρλ ντε Μυσσε-Παταί γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο δεύτερος γιος και το τρίτο παιδί του λογίου Βικτόρ Ντονασιάν ντε Μυσσέ-Παταί και της Εντμέ Κλωντέτ Κριστίν Γκυγιό ντες Εμπιέρ. Εγκαταλείπει τις σπουδές του στα νομικά και την ιατρική, και το 1830 γράφει την Βενετσιάνικη νύχτα που ανεβαίνει στην σκηνή με παταγώδη αποτυχία. Αποφασίζει να μη ξαναγράψει πια θεατρικά έργα για την σκηνή αλλά μόνο για ανάγνωση, κάνει κοσμική ζωή γράφοντας ελάχιστα, και μόνο στα τέλη του 1832 δημοσιεύει έργα του με σχετική επιτυχία.
Το 1833 εντάσσεται στους συνεργάτες της Revue des Deux Mondes (Επιθεώρηση των Δύο Κόσμων) και συνδέεται ερωτικά με την Γεωργία Σάνδη. Πρόκειται για ένα πολυτάραχο δεσμό με εκατέρωθεν απιστίες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις, που διαρκεί δύο χρόνια. Ακολουθούν διάφορες σχέσεις του Μυσσέ με κοσμικές κυρίες.
Παρά την απόφασή του να μη ξαναγράψει θεατρικά έργα για την σκηνή, ανεβαίνει το 1847 στην Κομεντί Φρανσαίζ το Καπρίτσιο του με μεγάλη επιτυχία, και το 1849 άλλα τρία έργα του. Το 1852 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Πέθανε στο Παρίσι το 1857.
Οι ποιητές του τέλους του 19ου αιώνα τον απέρριψαν, σήμερα όμως θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Άρης Ποντοκώμης Κοζάνης
Ο Αθλητικός Σύλλογος Άρης Ποντοκώμης ήταν αθλητικό σωματείο με έδρα την Ποντοκώμη της Κοζάνης.
Ο Άρης Ποντοκώμης ιδρύθηκε το 1950. Συμμετείχε σε 9 διοργανώσεις του Περιφερειακού Πρωταθλήματος (συλλέγοντας 462 βαθμούς, με συνολικά τέρματα 521-399). Πιο συγκεκριμένα, στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής αγωνίστηκε τις χρονιές 1982-83, 1989-90, 1990-91, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995-96, με τελευταία παρουσία την περίοδο 1998-99.
Είχε κατακτήσει 3 φορές (1981-82, 1988-89 και 1997-98) το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Επίσης είχε κατακτήσει 5 φορές συνολικά το κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης, αποτελώντας για μεγάλο διάστημα τον πολυνίκη του θεσμού.
Το 2000 συγχωνεύτηκε με τον Οδυσσέα Μαυροδενδρίου (την πρώτη ομάδα του Ιεροκλή Στολτίδη), σωματείο από το γειτονικό χωριό Μαυροδένδρι και δημιούργησαν την «Α.Ε. Δημητρίου Υψηλάντη» η οποία μετά από ορισμένα χρόνια πορείας στη Δ' Εθνική διαλύθηκε το 2008.
Η Ποντοκώμη πλέον εκπροσωπείται στα τοπικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα από τον «Αθλητικό Σύλλογο Ποντοκώμης» που ιδρύθηκε το 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1950 Κατηγορία:Κοζάνη Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Α.Σ. Μινώταυρος Πάτρας
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ο Μινώταυρος ήταν αθλητικός σύλλογος της Πάτρας στην χειροσφαίριση και αγωνίστηκε από το 2002 έως το 2008 στην Α2 Εθνική κατηγορία και το 2009 στην Α1 Εθνική.
Ιστορία
Την αγωνιστική περίοδο 2007-08 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατακτώντας και τον τίτλο. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική κατηγορία τερματίζοντας στις τελευταίες θέσεις. Το 2009 απορροφήθηκε τον Γ.Σ. Ελπίδες Πάτρας.
Αναφορές
Μινωταυρος Μινωταυρος Μινωταυρος
Καπλάνι Μεσσηνίας
Το Καπλάνι, αναφερόμενο επίσημα ως το Καπλάνιον, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Καπλάνι βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 13 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 29,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 220 μέτρα και απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Κοντά στο Καπλάνι βρίσκονται, προς τα βόρειά του το Ζιζάνιο σε απόσταση μικρότερη των 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά του η Υάμεια σε απόσταση 2,5 χιλιομέτρων.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο βρίσκεται πάνω στην οροσειρά Ζαρναούρα και έχει θέα προς τα βουνά Λυκόδημο και Ζαρναούρα. έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το χωριό αναφέρεται σε διάφορες πηγές, τουλάχιστον από την εποχή του Μεσαίωνα και της Τουρκοκρατίας, με την ονομασία Καπλάνι. Η λέξη «καπλάνι», στη τουρκική γλώσσα σημαίνει αιλουροειδές, τίγρις ή λεοπάρδαλη και κατ’ επέκταση πολεμικός, ανδρείος, αιμοβόρος άνδρας. Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν ως το Καπλάνι (Caplagni ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Καπλάνι (Caplagni), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron).
Διοικητική ιστορία
Το Καπλάνι προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1889 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Καπλάνι, ενώ από το 1889 ως το 1896 ως το Καπλάνιον. Από το 1896 ως το 1940 αναφερόταν και πάλι ως το Καπλάνι και από το 1940 ως σήμερα ως το Καπλάνιον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Καπλάνι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 82 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Καπλανίου. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Βάλτσουκα (σήμερα το Εξοχικόν), Γρίζι (σήμερα το Ακριτοχώριον, το οποίο έγινε αυτόνομη Κοινότητα το 1948), Ζιζάνιον και Τσαΐζι (σήμερα η Υάμεια, η οποία έγινε αυτόνομη Κοινότητα Υάμειας το 1925). Το Καπλάνι παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Καπλανίου, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Καπλάνι υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Καπλάνι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Καπλάνι σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Κοινότητας Καπλανίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Εξοχικόν και Ζιζάνιον.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 75 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, την παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας.