cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιγυπτιακή χήνα
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Alopochen αποτελεί λατινικό νεολογισμό και προέρχεται από την ελληνική Χηναλώπηξ, με τη μία λέξη να αποτελεί αναστροφή της άλλης στα επί μέρους συνθετικά τους: [ χηναλώπηξ (ο) < χήν- ός (ο) + αλώπηξ- εκος (η)]
Η λέξη χηναλώπηξ απαντά σε αρχαία κείμενα υπό τον τύπο χηναλωπέκειος, «των ωών φασί πρωτεύειν τα των ταών μεθ’ ά είναι τα χηναλωπέκεια» (Αθήν. 58), είτε ως συντετμημένος τύπος χηνέλωψ και χηνάλοπες (Ησύχ.), αλλά και ως υποκοριστικός τύπος χηναλωπεκιδεύς -έος (Αιλ. π. Ζ 7, 47). Σύμφωνα με το «Λεξικό Liddell-Scott» απαντά και στους Ηρόδοτο (2, 72), Αριστοφάνη (Όρνιθες, 1295) και Αριστοτέλη (Ιστορικά, 8, 3, 16).
Βάλτερ φον Μπράουχιτς
Ο Έριχ Άλφρεντ Χέρμαν Βάλτερ φον Μπράουχιτς (Walther Heinrich Alfred Hermann von Brauchitsch, 4 Οκτωβρίου 1881 - 18 Οκτωβρίου 1948) ήταν Γερμανός στρατιωτικός. Προερχόταν από πρωσική αριστοκρατική οικογένεια που είχε μεγάλη στρατιωτική παράδοση. Το 1912 διορίστηκε στο Γενικό Επιτελείο όπου και υπηρέτησε σε όλη τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά την ανακωχή αποστρατεύθηκε. Όταν, όμως, ο γερμανικός στρατός αναδιοργανώθηκε, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ο Μπράουχιτς επανήλθε στην Ράιχσβερ με τον βαθμό του ταγματάρχη.
Αιγυπτιακή χήνα
Ονοματολογία
Τα επί μέρους συνθετικά του γένους παραπέμπουν στις λέξεις χήνα και αλεπού. Για την πρώτη, γίνεται συσχετισμός με τα χαρακτηριστικά του πτηνού που είναι ενδιάμεσα μεταξύ χήνας και πάπιας (βλ. Συστηματική Ταξινομική). Για τη δεύτερη, όμως, υπάρχουν δύο απόψεις: σύμφωνα με την πρώτη, η σχέση του πτηνού με την αλεπού οφείλεται στο χρωματισμό του πτερώματος της ράχης και της «μάσκας» του προσώπου (βλ. Μορφολογία). Σύμφωνα με τη δεύτερη, και πλέον πιθανή εκδοχή, η ονομασία οφείλεται στο ότι το πτηνό συνηθίζει να φωλιάζει σε τρύπες, όπως το θηλαστικό, κάτι για το οποίο γίνεται αναφορά στο «Λεξικό Liddell-Scott»: «είδος χηνός διαιτωμένης εν οπαίς, ευρισκομένης δε εν Αιγύπτω».
Βάλτερ φον Μπράουχιτς
Λόγω του θαυμασμού του απέναντι στον Χίτλερ, γρήγορα κέρδισε την εμπιστοσύνη του Γερμανού δικτάτορα. Έτσι, το 1937 διορίστηκε Στρατιωτικός Διοικητής της περιοχής της Λειψίας και το 1938 Αρχηγός του Γερμανικού Στρατού και μέλος του μυστικού συμβουλίου της Εξωτερικής Πολιτικής. Ο Μπράουχιτς ηγήθηκε προσωπικά των στρατευμάτων που κατέλαβαν την Αυστρία (Άνσλους) το 1938 και αργότερα τη Σουδητία και την Τσεχοσλοβακία. Όταν ο Χίτλερ αποφάσισε να εισβάλει στη Πολωνία, τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Μπράουχιτς, έχοντας τη θέση του Αρχηγού του Επιτελείου της Βέρμαχτ, ανέλαβε και έφερε σε πέρας την επιχείρηση σε 19 ημέρες. Το ίδιο συνέβη και στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες την άνοιξη του 1940. Έπειτα από αυτές τις επιτυχίες, στις 19 Ιουλίου του 1940, ο Μπράουχιτς ονομάσθηκε στρατάρχης.
Αιγυπτιακή χήνα
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του είδους, καθώς και η αγγλική (Egyptian goose) και ελληνική λαϊκή ονομασία του, παραπέμπουν στην κύρια χώρα καταγωγής του (Αίγυπτος).
Βάλτερ φον Μπράουχιτς
Το 1941 ο Μπράουχιτς ηγήθηκε των γερμανικών επιχειρήσεων στα Βαλκάνια και στη συνέχεια στην ΕΣΣΔ με ομολογουμένως απρόβλεπτη βραδύτητα (εποχιακά). Έτσι, λόγω της αποτυχίας της Βέρμαχτ, της οποίας ηγείτο, να καταλάβει τη Μόσχα, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Τη θέση του ανέλαβε ο ίδιος ο Χίτλερ, ο οποίος έκτοτε (20 Δεκεμβρίου του 1941) ανέλαβε και την ηγεσία όλων των γερμανικών στρατευμάτων.
Αιγυπτιακή χήνα
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1766, από τον Λινναίο στη Αίγυπτο), στο έργο του Systema Naturae με την ονομασία Anas aegyptiaca.
Βάλτερ φον Μπράουχιτς
Ο Βάλτερ φον Μπράουχιτς συνελήφθη από τα συμμαχικά στρατεύματα μετά την κατάρρευση της Ναζιστικής Γερμανίας και πέθανε στις 18 Οκτωβρίου του 1948 στο βρετανικό νοσοκομείο του Αμβούργου, στο οποίο βρισκόταν κρατούμενος ως υπόδικος εγκληματίας πολέμου.
Αιγυπτιακή χήνα
Συστηματική ταξινομική
Η αιγυπτιακή χήνα θεωρείται στενά συνδεδεμένη με τις βαρβάρες (Tadorna sp.) και τους συγγενείς τους, και τοποθετείται μαζί τους στην υποοικογένεια Tadorninae. Είναι το μόνο σωζόμενο μέλος του γένους Alopochen, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται πρόσφατα εξαφανισμένα είδη. Δεδομένα mtDNA (ακολουθία κυτοχρώματος b) υποδηλώνουν ότι οι φυλογενετικές σχέσεις των γενών Alopochen και Tadorna χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης.
Βάλτερ φον Μπράουχιτς
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας
Αιγυπτιακή χήνα
Συστηματική ταξινομική
Στην ελληνική ορνιθολογική βιβλιογραφία εμφανίζεται ο όρος χηνόπαπιες ως απόδοση του λατινικού όρου Tadorninae για την υποοικογένεια. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία μεταφραστική βάση για την απόδοση αυτή και ο όρος είναι απολύτως τεχνητός, βασιζόμενος στα ενδιάμεσα χαρακτηριστικά του πτηνού.
Γεωγραφική κατανομή και μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Alopochen aegyptiaca Η αιγυπτιακή χήνα είναι επιδημητικό/καθιστικό είδος σε όλες τις επικράτειες της φυσικής της εξάπλωσης, που είναι μεγάλο τμήμα της υποσαχάριας Αφρικής, καθώς και η Κοιλάδα του Νείλου. Αναπαράγεται σε όλες τις περιοχές νότια της Σαχάρας, ενώ κατά τη διάρκεια του χειμώνα μετακινείται προς κάποιες περιοχές βορειότερα των εδαφών αναπαραγωγής, πάντοτε όμως νοτίως της Σαχάρας. Μπορεί να κάνει εποχικές μετακινήσεις (νομαδικές ή διασποράς) που σχετίζονται με τη διαθεσιμότητα του νερού Επίσης, πραγματοποιεί ετήσιες μετα-αναπαραγωγικές μεταναστεύσεις έκδυσης (moult) σε αγαπημένες περιοχές με ύδατα.
Ωστόσο το είδος απαντά σε πολλές άλλες, άσχετες με την αφρικανική ήπειρο περιοχές, επειδή έχει εισαχθεί σε αυτές για διαφορετικούς λόγους (βλ. Κατάσταση πληθυσμού). Έτσι, μπορεί να τη δει κανείς από το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βέλγιο, μέχρι τη Φλόριδα των ΗΠΑ και το Κατάρ της Ασίας, όπου, είτε έχει εγκλιματιστεί ως κατοικίδιο, είτε έχει διαφύγει της αιχμαλωσίας και αναπαράγεται ως επιγενές είδος. Φυσικά, αποτελεί έκθεμα πολλών ζωολογικών κήπων σε όλο τον κόσμο. Ιστορικά έχει αναφερθεί και από τα Βαλκάνια και την Ουγγαρία, μάλιστα κατά τον 19ο αιώνα υπήρχε στη Βουλγαρία.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Αλγερία, την Γκάνα και το Τόγκο, την Ισπανία, την Ουγγαρία και την Κύπρο, το Ομάν και την Κίνα.
Βιότοπος
Το είδος απαντά σε ευρύ φάσμα υγροτόπων γλυκού νερού σε ανοικτές εκτάσεις, από το επίπεδο της θάλασσας έως και τα 4.330μ. (Αιθιοπία), στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ταμιευτήρες, φράγματα, λεκάνες, μεγάλες και μικρές λίμνες, ποτάμια, έλη, αποχετευτικά έργα, εκβολές ποταμών και παράκτια νησιά (αν και γενικά απουσιάζουν από τις παράκτιες περιοχές). . Επομένως, δείχνει μια προτίμηση σε σώματα νερού με ανοιχτές όχθες κοντά σε λιβάδια, λειμώνες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις για βοσκή, ενώ, γενικά, αποφεύγει περιοχές με πυκνή βλάστηση.
Μορφολογία
thumb|right|340px|Ενήλικη αιγυπτιακή χήνα Η αιγυπτιακή χήνα είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά είδη πτηνών, που ξεχωρίζει εύκολα λόγω του πολύχρωμου παρουσιαστικού της, με σαφώς οριοθετημένες περιοχές. Ενώ τα χρώματά της θυμίζουν έντονα πάπιες, η σιλουέτα της «πλησιάζει» περισσότερο προς τις χήνες.
Το ενήλικο άτομο έχει γενικά γκριζόφαιο κεφάλι, λαιμό, στήθος, κάτω επιφάνεια, πλευρές και ράχη, αλλά υπάρχουν έντονες πιο σκούρες, καφέ-σοκολατί αποχρώσεις στον αυχένα και στα άνω καλυπτήρια των πτερύγων (στέγαστρα). Υπάρχει μια πολύ χαρακτηριστική, σκούρα σοκολατί, κυκλική περιοχή γύρω από τον οφθαλμό που δίνει την εντύπωση ότι το πτηνό έχει «μαυρισμένο» μάτι (sic). Τα πρωτεύοντα ερετικά φτερά, τα πηδαλιώδη και το ουροπύγιο είναι μαύρα. Τα δευτερεύοντα ερετικά έχουν πράσινο ιριδίζον χρώμα, ενώ τα ανώτερα στέγαστρα είναι λευκά, εκτός από μια πολύ λεπτή μαύρη γραμμή που εκτείνεται κατά μήκος των μεγάλων δευτερευόντων καλυπτηρίων. . Αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτο κατά την πτήση.
Άλλα χαρακτηριστικά είναι η δασύτριχη, «αναμαλλιασμένη» (shaggy) σκούρα καφέ περιοχή στον λαιμό και το σκούρο, γυαλιστερό πράσινο κάτοπτρο. Το ράμφος, οι ταρσοί και τα πόδια είναι σαρκόχρωμα ροζ, με μαύρα νύχια. Το ράμφος περιβάλλεται από σκούρο περιθώριο, ενώ στην άκρη του διακρίνεται ο μαυριδερός όνυχας.
Τα νεαρά άτομα είναι πιο «μουντά», χωρίς σκούρα περιοχή στο στήθος και γύρω από τους οφθαλμούς, με στέμμα κεφαλιού καφετί, όχι ασπριδερό. Το ράμφος, οι ταρσοί και τα πόδια είναι γκρίζα.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:     )
Τροφή
Οι αιγυπτιακές χήνες τρέφονται κυρίως με φυτικό υλικό, όπως σπέρματα, φύλλα και βλαστούς άγριων φυτών, βολβοκονδύλους του ''Cyperus sp. '', αλλά και των καλλιεργειών (π.χ. καλαμπόκι, σιτάρι, βρώμη, μηδική, αράπικα φιστίκια και κριθάρι και κόνδυλους πατάτας). Επίσης μπορεί να καταναλώνoυν φύκια και υδρόβια ζιζάνια. Από ζωικό υλικό, προτιμούν σκουλήκια, ακρίδες, νύμφες τερμιτών, μαλάκια και καρκινοειδή. Αναζητούν την τροφή τους κατά τη διάρκεια της ημέρας, κυρίως νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα.
Ηθολογία
thumb|right|340px|Αιγυπτιακή χήνα εν πτήσει Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου, οι αιγυπτιακές χήνες μπορεί να συναθροίζονται σε σμήνη που αποτελούνται από εκατοντάδες ή χιλιάδες άτομα (π.χ. κατά τη διάρκεια της έκδυσης), αν και απαντούν συχνότερα κατά ζεύγη ή μικρές ομάδες. Παρά το ότι θέλουν να έχουν πρόσβαση σε νερό, αρέσκονται να αναζητούν την τροφή τους αρκετά μακριά από αυτό, ενώ πολλές φορές εποπτεύουν τον χώρο από κτήρια, δένδρα. ή μισοβυθισμένα βράχια. Όταν το πτηνό αλλάζει πτέρωμα, κολυμπάει και καταδύεται αρκετά συχνά.
Αναπαραγωγή
Η χρονική στιγμή της περιόδου αναπαραγωγής σε αυτό το, μοναχικά αναπαραγόμενο, πτηνό ποικίλλει γεωγραφικά, με κάποια ζεύγη σε ορισμένες περιοχές να φωλιάζουν την άνοιξη ή στο τέλος της ξηρής περιόδου, ενώ άλλοι πληθυσμοί φωλιάζουν καταμεσίς του χειμώνα (Νότια Αφρική), σε περίοδο που δεν αντιστοιχεί κατ 'ανάγκη με την τοπική διαμόρφωση των βροχοπτώσεων. Στην Αγγλία, οι εκεί επιγενείς πληθυσμοί, αρχίζουν να αναπαράγονται Μάρτιο με Απρίλιο.
Η γέννα πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος και αποτελείται από 5 έως 8 (-9-10) αβγά, διαστάσεων 70,5 Χ 50,3 χιλιοστών, που επωάζει το θηλυκό για 28-30 ημέρες. Τα αβγά ζυγίζουν 97 γραμμάρια, περίπου, εκ των οποίων το 11% είναι κέλυφος.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι και, πολύ γρήγορα, είναι σε θέση να ακολουθούν τους γονείς τους στο νερό. Επιτηρούνται και από τους δύο γονείς, ενώ πτερώνονται στις 70-75 ημέρες.
Απειλές
Το είδος δέχεται πιέσεις από κυνήγι και δηλητηριάσεις σε τμήματα της επικρατείας του, επειδή θεωρείται επιβλαβές για τις καλλιέργειες. Επίσης, κυνηγιέται και για «σπορ», αν και όχι σε μεγάλους αριθμούς.
Κατάσταση πληθυσμού
Η αιγυπτιακή χήνα παρά τις επί μέρους διώξεις που υφίσταται σε κάποιες περιοχές της επικρατείας της, δεν φαίνεται να διατρέχει κάποιο σοβαρό κίνδυνο που να την απειλεί άμεσα, γι’ αυτό και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.
Πολλά πτηνά που είχαν εισαχθεί σε διάφορες χώρες για καλλωπιστικούς -κυρίως- λόγους, «δραπέτευσαν» και, αφού εγκλιματίστηκαν στο νέο περιβάλλον, άρχισαν να αναπαράγονται με επιτυχία. Αυτό συνέβη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως όμως στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το είδος θεωρείται επιγενές στην Α. Αγγλία (Νόρφοκ). Άλλωστε, η αιγυπτιακή χήνα είχε εισαχθεί εκεί, ήδη από το 1785.
Επίσης, το ίδιο συνέβη και στην πολιτεία της Φλόριντα των ΗΠΑ, όπου, μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου του 2002, καταγράφηκε το πρώτο φώλιασμα.
Κουλτούρα
Το πτηνό θεωρείτο ιερό από τους αρχαίους Αιγυπτίους, και απεικονίστηκε σε πολλά από τα έργα τέχνης τους. Ήταν αφιερωμένη στις Θήβες, ως ιερό πουλί του Άμμωνα, που γέννησε το «κοσμικό αβγό».
Υπήρξαν οικόσιτα, εξημερωμένα ζώα, όχι μόνον από τους Αιγυπτίους αλλά και από τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους ως καλλωπιστικά πτηνά, αλλά και από άλλους αφρικανικούς λαούς, οι περισσότεροι από τους οποίους τα εξέτρεφαν για το κρέας τους.
Άλλες ονομασίες
Η Αιγυπτιακή χήνα αναφέρεται και με την ονομασία Αλωπόχηνα.
Σημειώσεις
i. Άλλη λόγια ονομασία είναι Χην ο αιγυπτιακός.
Πηγές
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Παυσίλυπος
Ο Παυσίλυπος γεννήθηκε στη Ρώμη, καταγόμενος από ευγενή και πλούσια οικογένεια. Καταδικάσθηκε να αποκεφαλισθεί όταν Αυτοκράτορας Ρώμης ήταν ο Αδριανός. Αλλά οι αλυσίδες με τις οποίες ήταν δεμένος λύθηκαν και έπεσαν από πάνω του στην πορεία και ο Παυσίλυπος δραπέτευσε με θαυματουργικό τρόπο από τους διώκτες του. Ωστόσο απεβίωσε μετά από λίγο καιρό, περί το 138-140 μ.Χ., στην Ηράκλεια Σιντική της Θράκης, ως αποτέλεσμα των βασανιστηρίων που είχε υποστεί κατά την κράτησή του, ώστε να αξιωθεί δικαίως τον τίτλο του μάρτυρα. Για τον λόγο αυτόν αναφέρεται ως ο «εν Ηρακλεία της Θράκης αθλήσας».
Ο Παυσίλυπος τιμάται ως άγιος τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η μνήμη του εορτάζεται από αμφότερες στις 8 Απριλίου, ενώ επιπλέον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον τιμά και στην εορτή των «Ρωμαίων Μαρτύρων» στις 15 Απριλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 2ου αιώνα
Γουλιέλμος Γ΄ του Γύλιχ
Ο Γουλιέλμος Γ΄, γερμ.: Wilhelm III graf von Jülich (άκμασε 1207-19) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν κόμης του Γύλιχ από το 1207 έως το 1219. Ήταν ανιψιός του προηγούμενου κόμη, Γουλιέλμου Β΄.
Νυμφεύτηκε τον Mατθίλδη, κόρη του Βάλεραν Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ. Απεβίωσε το 1219 κατά τη διάρκεια της Ε΄ Σταυροφορίας στην Αίγυπτο και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος Δ΄.
Βιογραφία
Είναι γνωστό ότι συμμετείχε στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών ως μέρος ενός γερμανικού σώματος με κατεύθυνση προς τα δυτικά, μαζί με τον τότε κοσμήτορα του καθεδρικού της Κολωνίας, τον Ένγκελμπερτ Β΄ του Μπεργκ, τον μεγαλύτερο αδελφό του Aδόλφο ΣΤ΄ κόμη του Μπεργκ και τον Λεοπόλδο ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας.
Αργότερα συμμετείχε στην Ε΄ Σταυροφορία, όπου απεβίωσε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Δαμιέτης το 1219.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, κόρη του Βάλεραν Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Γύλιχ
Γουλιέλμος Δ΄ του Γύλιχ
Ο Γουλιέλμος Δ΄, γερμ.: Wilhelm IV, graf von Jülich (π. 1210 - 16 Μαρτίου 1278) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν γιος και κληρονόμος του Γουλιέλμου Γ΄ κόμη του Γύλιχ και της Ματθίλδης του Λίμπουργκ, κόρης του Βάλεραν Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Γουλιέλμου Δ΄ είχε προσχωρήσει στις Σταυροφορίες το 1217 και απεβίωσε στην πολιορκία της Νταμιέτας το 1218. Ο Γουλιέλμος Δ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Γύλιχ υπό την κηδεμονία του θείου του, Έμπερχαρντ του Χένγκενμπαχ. Το 1220 και στις αρχές της δεκαετίας του 1230 ο Γουλιέλμος Δ΄ επέκτεινε σε μεγάλο βαθμό την επικράτειά του. Το 1234 πολέμησε στη μάχη του Άλτενες στη Σταυροφορία του Στέντινγκερ και έγινε βασιλικός διαχειριστής των Κόντσεν και Άαχεν, επιτηρητής του Κόρνελιμυνστερ και επί των ιδιοκτησιών τού αβαείου του Έσσεν στην αριστερή όχθη του ποταμού Ρήνου. Κέρδισε επίσης τα βασιλικά φέουδα Ζίντσιγκ, Χένγκενμπαχ-Χάιμπαχ, Mέρτσενιχ, Tύρνιχ, Ντύρεν και Μπάρντενμπεργκ, διπλασιάζοντας έτσι τις κτήσεις των κομήτων του Γύλιχ.
Ως το 1240 η εδαφική επέκταση του Γουλιέλμου Δ΄ δημιούργησε σύγκρουση στην ανατολική πλευρά του εδάφους του με τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Ο Γουλιέλμος Δ΄ ήταν πιστός υποστηρικτής του Οίκου των Χοενστάουφεν, που τον έκανε σκληρό αντίπαλο του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας Κορράδου του Χόχσταντεν, επί της εξουσίας του οποίου έγιναν περισσότερες διαφωνίες με τον Γουλιέλμο Δ΄. Ως αποτέλεσμα της κληρονομιάς του Χόχσταντεν, ο Γουλιέλμος Δ΄ απέκτησε τμήματα του Mύνστεραϊφελ, τα οποία τον έφεραν ακόμη πιο κοντά στον αντίπαλό του. Το 1242 στη μάχη του Λόβενιχ, ο Γουλιέλμος Δ΄ συνέλαβε τον Κορράδο και τον ανάγκασε να ανανεώσει όλα τα φέουδα του Γουλιέλμου Δ΄ στην Κολωνία. Το 1262 ο Γουλιέλμος Δ΄ και ο Ένγκενμπερτ Α΄ κόμης του Λα Μαρκ, ήρθαν προς βοήθεια των Tευτόνων Ιπποτών κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Kένιγκσμπεργκ. Στη μάχη του Τσύλπιχ το 1267, ο Γουλιέλμος Δ΄ αιχμαλώτισε τον Ένγκελμπερτ Β΄ του Φάλκενμπουργκ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και τον κράτησε αιχμάλωτο στο κάστρο του Nίντεγκεν έως το 1270/71, αναγκάζοντας και πάλι τον αρχιεπίσκοπο να αναγνωρίσει όλα τα φέουδα του Γουλιέλμου Δ΄ στην Κολωνία. Ως αποτέλεσμα αυτής της δράσης, ο Γουλιέλμος Δ΄ αφορίστηκε από τον πάπα Κλήμη Δ΄ από το 1268 έως το 1270.
Τη νύκτα της 16ης Μαρτίου 1278, η οποία έγινε γνωστή ως Gertrudisnacht (νύκτα της Αγ. Γερτρούδης), ο Γουλιέλμος Δ΄, μαζί με τους γιους του Γουλιέλμο και Ρολάνδο (και σύμφωνα με ορισμένες πηγές, και έναν τρίτο ακόμη γιο), μπήκαν στην πόλη του Άαχεν για να εισπράξουν φόρους για τον Ροδόλφο Α΄ της Γερμανίας. Έγινε εξέγερση και ο Γουλιέλμος και οι γιοι του σκοτώθηκαν. Η πόλη του Άαχεν διατάχθηκε αργότερα να καταβάλει υψηλή αποζημίωση στη χήρα του Γουλιέλμου Δ΄, τη Ριχάρντις, λόγω της δολοφονίας του.
Οικογένεια
Με συμβόλαιο της 12 Μαρτίου 1237, ο Γουλιέλμος Δ΄ μνηστεύθηκε με τη Μαργαρίτα των Βάσενμπεργκ, κόρη του Γεράρδου Γ΄ κόμη του Χέλρε. Οι περισσότερες πηγές αποδέχονται τη Μαργαρίτα ως μητέρα των μεγαλύτερων παιδιών του Γουλιέλμου Δ΄, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι αυτός ο γάμος ολοκληρώθηκε ποτέ. Επιπλέον, ο Γουλιέλμος Δ΄ είναι γνωστό ότι νυμφεύτηκε την αδελφή της Μαργαρίτας, τη Ριχάρντις του Χέλρε (π. 1215 - 1293/98) πριν από τον Ιανουάριο του 1250, αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη παπικής απαλλαγής, που απαιτείτο, ώστε ο Γουλιέλμος Δ΄ να νυμφευτεί την αδελφή της πρώτης του συζύγου. Έτσι είναι πιθανό ότι η Ριχάρντις ήταν η μητέρα όλων των παιδιών του Γουλιέλμου Γ΄. Αυτός απέκτησε έντεκα παιδιά:
Από μία μη νόμιμη σχέση απέκτησε ένα φυσικό τέκνο (και πιθανώς έναν δεύτερο νόθο γιο):
Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασίνα
Ο Ασίνα ήταν επίσης ιδρυτής της Πιατσέντσας.
Καταγωγή
Ο Ασίνα ήταν μέλος τού γένους πατρικίων Κορνηλίων, ενός από τα κορυφαία γένη σε όλη τη Δημοκρατία. Μέλη τού γένους είχαν κάνει 29 υπατείες πριν από αυτόν. Οι Κορνήλιοι-Σκιπίονες ήταν ένας από τους κλάδους των Κορνηλίων, που εμφανίστηκε κατά τον 4ο αι., και από την εποχή τού Ασίνα είχε αποκτήσει μεγάλη επιρροή. Όλοι οι γνωστοί συγγενείς του ήταν ύπατοι τον 3ο αι.: ο πατέρας τού Ασίνα Γναίος Κ. Σκιπίωνας Ασίνα το 260 και το 254, ο παππούς του Σκιπίωνος Βαρβάτος το 298, ο θείος του Λεύκιος Σκιπίων το 259 και οι εξάδελφοί του Πόπλιος Σκιπίων το 218 και ο Γναίος Σκιπίωνας το 222, έτος πριν από την υπατεία τού ίδιου τού Aσίνα.
Ο πατέρας του υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, αλλά η αιχμαλωσία του από τους Καρχηδόνιους το 260 τού χάρισε το δυσάρεστο προσωνύμιο (agnomen) Asina (όνος), το οποίο διατήρησε ο γιος του. Ο Γναίος Κ. Σκιπίων Ασίνα ανταλλάχθηκε αργότερα με Καρχηδόνιους αιχμαλώτους. Ωστόσο, είχε μία πιο επιτυχημένη δεύτερη υπατεία, καθώς κατέλαβε την Πάνορμο στη Σικελία, και ως αποτέλεσμα τού παραχωρήθηκε θρίαμβος.
Υπατεία (221–220 π.Χ.)
Λόγω της απώλειας των βιβλίων τού Λίβιου που καλύπτουν την περίοδο μεταξύ 293 και 218, τίποτε δεν είναι γνωστό για τη σταδιοδρομία τού Ασίνα, πριν από την εκλογή του στην υπατεία το 221. Εξελέγη στο πλευρό τού πληβείου Μάρκου Μινούκιου Ρούφου. Ο Κασσιόδωρος, ο οποίος βασιζόταν στον Λίβιο για τον κατάλογο των υπάτων του, περιγράφει τον Ασίνα ως τον ύπατο του προηγούμενου, που σημαίνει ότι η Συνέλευση των Εκατό τον εξέλεξε πριν από τον Ρούφο. Τα χρόνια μεταξύ 222 και 216 είδαν την κυριαρχία της Αιμιλίας-Σκιπιονικής μερίδας. Τα μέλη της έλαβαν επτά από τις οκτώ υπατείες πατρικίων, που ήταν διαθέσιμες. Οι περισσότεροι από τους πληβείους υπάτους που εξελέγησαν κατά την περίοδο αυτή ήταν και σύμμαχοί τους, όπως ο M. Lίβιος Σαλινάτωρ (219), ο Tι. Σεμπρώνιος Λόγγος (218), Γ. Φλαμίνιος (217), Γ. Τερέντιος Βάρρων (216), και επομένως ο Mινούκιος Ρούφος το 221.
Ο Ασίνα και ο Ρούφος στάλθηκαν στη βορειοανατολική Ιταλία, για να ξεκινήσουν μία εκστρατεία εναντίον των Ιστρών, ενός λαού που ζούσε στη χερσόνησο της Ιστρίας. Οι αρχαίοι συγγραφείς λένε ότι ήταν πειρατές, που απειλούσαν τη ναυσιπλοΐα στην Αδριατική Θάλασσα, αλλά η εκστρατεία των υπάτων ήταν μέρος μίας προγραμματισμένης στρατηγικής για την ασφάλεια των βόρειων συνόρων της Δημοκρατίας. Οι προηγούμενοι ύπατοι είχαν όντως εκστρατεύσει εναντίον των Κελτών της κοιλάδας τού Πάδου. Αυτή η στρατηγική μπορεί να πυροδοτήθηκε από τον φόβο ενός επερχόμενου πολέμου με την Καρχηδόνα, που ώθησε τη Σύγκλητο να αφαιρέσει την απειλή της επίθεσης από την πλάτη, ενώ αντιμετώπιζε τις Καρχηδονιακές δυνάμεις.
Ένας των τριών ανδρών για την ίδρυση της Πλακεντίας (218 π.Χ.)
Το 218 ο Ασίνα ήταν μέλος μίας επιτροπής τριών ανδρών (triumvir), που στάλθηκαν στη βόρεια Ιταλία για να εδραιώσουν τα βόρεια σύνορα, με την ίδρυση της αποικίας της Placentia (τώρα Piacenza στην Eμίλια-Ρομάνα). Ο εξάδελφός του Σκιπίων Κάλβος και ο Πόπλιος Παπίριος Μάσων ήταν τα δύο άλλα μέλη της επιτροπής. Μία άλλη επιτροπή ίδρυσε την Κρεμόνα την ίδια εποχή.
Ενδιάμεσος ηγέτης (interrex) 217 π.Χ.
Ο Ασίνα έπαιξε ρόλο στις επίμαχες υπατικές εκλογές τού 217, οι οποίες επέστρεψαν τους υπάτους για το 216: τον Αιμίλιο Παύλο και τον Τερέντιο Βάρρωνα, οι οποίοι σύντομα ηττήθηκαν στην καταστροφική μάχη των Καννών από τον Αννίβα. Οι δύο κύριες πηγές για τις εκλογές είναι ο Πολύβιος και ο Λίβιος, αλλά οι αναφορές τους είναι αμφίβολες. Και οι δύο συγγραφείς προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο της ήττας στον Βάρρωνα και να αθωώσουν τον Παύλο. Ο τελευταίος ήταν ο φυσικός παππούς τού Σκιπίωνα Αιμιλιανού, προστάτη και φίλου τού Πολύβιου, ο οποίος λοιπόν λέει ότι ο Βάρρων πήρε την απόφαση να εμπλακεί στη δύναμη τού Αννίβα ενάντια στη θέληση τού Παύλου. Ο στόχος τού Λίβιου ήταν διαφορετικός. Σε όλη την ιστορία του ευνοεί τους συντηρητικούς πολιτικούς έναντι των λαϊκιστών ταραχοποιών, και αυτό τον οδήγησε να εφεύρει μία αντίθεση μεταξύ τού Βάρρωνα, τού απερίσκεπτου νέου ανθρώπου (novus homo), και τού Παύλου, τού υπάτου που υποστηριζόταν από τη Σύγκλητο. Ο Λίβιος λέει ότι ο Βάρρων ανάγκασε την αντιπαράθεση με τον Αννίβα, ενώ η Σύγκλητος προτιμούσε να ακολουθηθεί η στρατηγική καθυστέρησης, που είχε ορίσει ο Φάβιος Μάξιμος.
Το 217 π.Χ. επιλέχθηκε ως ενδιάμεσος ηγέτης (interrex) για τη διεξαγωγή υπατικών εκλογών. Η εκλογή σημαδεύτηκε από μία διαμάχη μεταξύ των πληβείων και των πατρικίων.
Συζήτηση για την υπεράσπιση της Ρώμης (211 π.Χ.)
Το 211 η πόλη Κάπουα, η οποία είχε αυτομολήσει στον Αννίβα, πολιορκήθηκε από τον ρωμαϊκό στρατό με επικεφαλής τον Κόιντο Φούλβιο Φλάκκο. Ο Αννίβας προσπάθησε ανεπιτυχώς πολλές φορές να άρει την πολιορκία και τελικά αποφάσισε να βαδίσει στη Ρώμη, για να αναγκάσει τον ρωμαϊκό στρατό που πολιορκούσε την Κάπουα να σώσει την πρωτεύουσά του. Ωστόσο, ορισμένοι Καρχηδόνιοι λιποτάκτες ενημέρωσαν τον Φούλβιο για την κίνηση, ο οποίος στη συνέχεια πέρασε τις πληροφορίες στη Σύγκλητο. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε συζήτηση σχετικά με τη στρατηγική, που πρέπει να υιοθετηθεί. Ο Λίβιος λέει ότι ο Ασίνα υποστήριξε υπέρ της ανάκλησης των στρατευμάτων, που ήταν διάσπαρτα στην Ιταλία, για την υπεράσπιση της Ρώμης. Ο Φάβιος Μάξιμος είχε την αντίθετη άποψη, λέγοντας ότι ήταν απλώς μία τακτική εξαπάτησης από τον Αννίβα, ο οποίος ήθελε μόνο να άρει την πολιορκία της Κάπουα, χωρίς να επιθυμεί να καταλάβει τη Ρώμη, και επομένως δεν έπρεπε να γίνει κάτι. Τέλος, ο Πόπλιος Βαλέριος Φλόκκος (ύπατος το 227) πρότεινε έναν συμβιβασμό, ρωτώντας τους στρατηγούς στην Κάπουα, εάν μπορούσαν να στείλουν ένα μέρος τού στρατού τους για να υπερασπιστεί τη Ρώμη. Η τελευταία άποψη επικράτησε.
Σύγχρονες πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Βέσνα Πισάροβιτς
Η Βέσνα Πισάροβιτς (γεννηθείσα την 9 Απριλίου 1978) είναι μια Κροάτισσα τραγουδίστρια της ποπ και της τζαζ μουσικής. Προτού ξεκινήσει την καριέρα της ως μουσικός της τζαζ στο Βερολίνο Γερμανίας, ήταν μία από τις πιο δημοφιλείς τραγουδίστριες στις πρώην Γιουγκοσλαβικές χώρες, και η αγαπημένη του λαού.
Στα μέσα του '90 μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ Κροατίας, όπου αποφοίτησε από τη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών. Άρχισε να τραγουδά σε κλαμπ και να γράφει τραγούδια. Το 1997, σε μια εμφάνιστη στο Κροατικό φεστιβάλ Ζάνταρφεστ, γνώρισε τη Μιλάνα Βλάοβιτς, η οποία άρχισε να γράφε τραγούδια για τη Βέσνα.
Το 2002 η Βέσνα Πισάροβιτς κέρδισε στο ετήσιο φεστιβάλ Ντόρα, τη διοργάνωση για την επιλογή της Κροατικής εισόδου στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Το τραγούδι της «Everything I Want» (Οτιδήποτε Θέλω) πήρε την 11η θέση στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2002. Έχει γράψει το τραγούδι «Στην Ντίσκο» για τη Βόσνια τραγουδίστρια Deen, που εκπροσώπησε τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2004.
Αναφορές
Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές Κατηγορία:Βόσνιοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Κροατία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Δημοκόωντας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δημοκόοντας (Δημοκόων) αναφέρονται τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Δημοκοοντας Δημοκοοντας
Γιώργος Βασιλειάδης
Ο Γιώργος Βασιλειάδης (Πειραιάς, 1978 ) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και έκανε μεταπτυχιακό στην Πληροφορική και τις Επικοινωνίες στη Γλασκώβη. Έχει ειδικότητα στο Εμπορικό Δίκαιο. Επίσης, ήταν συντονιστής του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Βασιλειάδης ήταν γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με αρμοδιότητα τη διερεύνηση των λιστών Λαγκάρντ, Φαλτσιανί κλπ. Ανέλαβε στις 5 Νοεμβρίου 2016 το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, αρμοδίου για τον Αθλητισμό, μετά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Τσίπρα του Σεπτεμβρίου 2015, αντικαθιστώντας τον προκάτοχό του, τον Σταύρο Κοντονή. Διατήρησε το αξίωμα έως τις 9 Ιουλίου του 2019.
Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών, ωστόσο δεν εξελέγη.
Ένα δράμα στην ακροθαλασσιά
Ένα δράμα στην ακροθαλασσιά (γαλλικός τίτλος:Un drame au bord de la mer) είναι διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύθηκε το 1834 και εντάσσεται στις Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας. Ο αρχικός τίτλος του έργου ήταν Η πατρική δικαιοσύνη (La justice paternelle). Αναφέρεται σε μια οικογενειακή τραγωδία και παρά τις ρεαλιστικές περιγραφές, η πλοκή είναι έντονα επηρεασμένη από τον ρομαντισμό.
Γιώργος Βασιλειάδης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 29 Μαΐου 2022 και μετά από πρόταση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, Αλέξη Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, εξελέγη αναπληρωτής γραμματέας της.
Ένα δράμα στην ακροθαλασσιά
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται το 1821 και την αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο ένας νεαρός συγγραφέας, ο Λουί Λαμπέρ. Μαζί με την αγαπημένη του Πωλίν κάνουν διακοπές στην παραλιακή πόλη Λε Κρουαζίκ, σε μια ακτή της Βρετάνης. Μόλις έκαναν μπάνιο στη θάλασσα, κάνουν τη βόλτα τους και συναντούν έναν φτωχό ψαρά από τον οποίο ζητούν να τους ξεναγήσει σε ένα τοπικό αξιοθέατο. Σύντομα φτάνουν στην άκρη ενός βραχώδους ακρωτηρίου το οποίο ο ψαράς σκοπεύει να παρακάμψει. Όταν τους εξηγεί ότι κάποιος μένει εκεί και ότι, αν και δεν υπάρχει κίνδυνος, κανείς δεν τον πλησιάζει, η περιέργειά τους αυξάνεται και, παρά την προειδοποίηση, επιμένουν να προχωρήσουν. Συνεχίζοντας, βρίσκουν μια μικρή σπηλιά και μπροστά της έναν άνθρωπο που κάθεται κάτω από τον ήλιο, ακίνητος σαν τους βράχους που τον περιβάλλουν. Εντυπωσιασμένοι από το θέαμα, ο Λουί και η Πωλίν ζητούν από τον ψαρά να τους πει την ιστορία του άνδρα.
Γιώργος Βασιλειάδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Πολιτισμού και Αθλητισμού Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Ένα δράμα στην ακροθαλασσιά
Υπόθεση
Ο άνδρας ονομάζεται Πιερ Καμπρεμέρ. Ήταν ψαράς και ζούσε με τη γυναίκα του και τον γιο του Ζακ σε ένα απομονωμένο σπίτι. Από μικρό παιδί δεν χαλούσαν στον γιο τους κανένα χατίρι, έτσι καθώς μεγάλωνε ο Ζακ έγινε βίαιος, ψεύτης, κλέφτης, που του άρεσε να πίνει και να συχνάζει σε ανυπόληπτα μέρη της κοντινής Ναντ. Ο πατέρας, που συχνά έλειπε για ψάρεμα στη θάλασσα, αρνιόταν να δει την πραγματικότητα μέχρι που μια μέρα έμαθε ότι ο γιος του είχε πουλήσει έπιπλα για να αποκτήσει χρήματα για τις διασκεδάσεις του. Όταν ένα βράδυ ο Ζακ μαχαίρωσε στο χέρι τη μητέρα του για να πάρει ένα χρυσό νόμισμα που η γυναίκα είχε ράψει σε ένα πάπλωμα, ο πατέρας του τον έδεσε και τον πέταξε στη θάλασσα όπου πνίγηκε. Η γυναίκα του Πιερ πέθανε λίγο αργότερα από τη θλίψη της. Από τότε, ο Καμπρεμέρ άφησε το σπίτι του και εγκαταστάθηκε στη σπηλιά δίπλα στη θάλασσα, αγναντεύοντας ακίνητος τον ωκεανό για να εξιλεωθεί για τη δολοφονία του γιου του. Η μόνη του επαφή με τον κόσμο είναι με τη νεαρή ανιψιά του που του φέρνει φαγητό. Οι άλλοι ντόπιοι τον αποφεύγουν.
Ο Λουί και η Πωλίν επηρεάσθηκαν τόσο πολύ από την ιστορία, που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις διακοπές τους. Η Πωλίν, ανήσυχη για την επίδραση που είχε αυτή η τραγική ιστορία στην οξυμένη ευαισθησία του Λουί, τον παρότρυνε να απελευθερωθεί γράφοντάς την: η μεγάλη επιστολή που έστειλε στον θείο του ο νεαρός δεν είναι άλλο από αυτό το δράμα που μόλις διαβάσαμε.
Ιστορικό πλαίσιο
μικρογραφία|Η παραλία Πορ Λιν Στη δεκαετία του 1830, ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ έμεινε με τη Λωρ ντε Μπερνί στο Μπα-συρ-Μερ, στο Λουάρ-Ατλαντίκ. Εκεί έγραψε το Ένα δράμα στην ακροθαλασσιά, μια σύντομη ρομαντική ιστορία που διαδραματίζεται στην άγρια ​​ακτή της χερσονήσου Λε Κρουαζίκ. Την εποχή που διαδραματίζεται το διήγημα, η μόδα του θαλάσσιου μπάνιου ήταν εκκολαπτόμενη στη Γαλλία και οι παραλίες Σαιν-Γκουστάν και στη συνέχεια Πορ Λιν στο Λε Κρουαζίκ ήταν από τις πρώτες που υποδέχτηκαν τους λουόμενους.
Οι κεντρικοί χαρακτήρες εμφανίζονται επίσης στο μυθιστόρημα Λουί Λαμπέρ (1832).
Διασκευή
1920: L'Homme du large, γαλλική βουβή ταινία σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Λ'Ερμπιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Παθανθές το εδώδιμον
Το Παθανθές το εδώδιμον (Λατινικά: Passiflora edulis), είναι ένα είδος αναρριχητικού φυτού της οικογένειας των Παθανθών, εγγενές στη Βραζιλία, την Παραγουάη και τη Βόρεια Αργεντινή. Στην Ελλάδα είναι επίσης γνωστό ως Πασιφλόρα ή Πασιφλώρα. Ο καρπός του είναι ευρύτατα γνωστός με τις κοινές του ονομασίες όπως φρούτο του Πάθους (Αγγλικά: passion fruit (ΗΠΑ), passionfruit (Ηνωμένο Βασίλειο και Χώρες της Κοινοπολιτείας)), μαρακουγιά (στα πορτ. maracujá, ορθή Πορτογαλική προφορά: μαρακουζά, Ισπανικά: maracuyá, Ισπανική προφορά: μαρακουγιά), μοβ γκραναντίλλα (purple granadilla) (Νότια Αφρική) και γκρεναντίλλ (grenadille) (Γαλλία και τις πρώην αποικίες της).
Επιπλέον, στη Νότια Αφρική, το μεν φυτό αποκαλείται Elephant tree (ελεφαντόδεντρο) και ο καρπός Elephant fruit (ελεφαντόφρουτο), προφανώς, για τη λατρεία του συγκεκριμένου ζώου, τόσο προς το φυτό όσο και προς τον καρπό.
Εμπορικά, καλλιεργείται στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές για τα γλυκά, σπορώδη φρούτα του και φύεται ευρέως σε αρκετές χώρες της Νότιας Αμερικής, την Κεντρική Αμερική, την Καραϊβική, την Αφρική, τη Νότια Ασία, το Ισραήλ, την Αυστραλία, τη Χαβάη (Liliko'i) και τις ΗΠΑ.
Το φρούτο του Πάθους έχει σχήμα στρογγυλό έως ωοειδές, χρώμα κίτρινο ή σκούρο μοβ με την ωρίμανση, το εξωτερικό του είναι μαλακό προς σφιχτό, το εσωτερικό του είναι ζουμερό γεμάτο με πολυάριθμα σπόρια. Ο καρπός είτε τρώγεται (με το κουταλάκι) είτε γίνεται χυμός και συχνά ο χυμός του προστίθεται σε άλλους χυμούς φρούτων για την ενίσχυση του αρώματος.
Ετυμολογία
Το "φρούτο του Πάθους" (με κεφαλαίο "Π") ονομάζεται έτσι και όχι "φρούτο του πάθους" (με μικρό "π"), επειδή είναι ένα από τα πολλά είδη του λουλουδιού του Πάθους, που οδηγεί στην αγγλική μετάφραση του λατινικού γένους ονόματος, Passiflora. Το όνομα δόθηκε από τους Ισπανούς ιεραποστόλους στη Νότια Αμερική, λόγω της παραπομπής του άνθους με το Σταυρό του Μαρτυρίου και ως μια επεξηγηματική βοήθεια, ενώ προσπαθούσαν να προσηλυτίσουν στο Χριστιανισμό, τους αυτόχθονες κατοίκους.
Ποικιλίες
Υπάρχουν αρκετές ξεχωριστές ποικιλίες των φρούτων του Πάθους με σαφώς διαφορετικές εξωτερικές εμφανίσεις. Η ξανθόκαρπη ποικιλία (flavicarpa), επίσης γνωστή ως το Golden Passion Fruit, μπορεί να φτάσει το μέγεθος ενός γκρέιπφρουτ, έχει ένα λείο, γυαλιστερό, φωτεινό και χαροπό φλοιό και έχει χρησιμοποιηθεί ως ρίζωμα για το Purple Passion Fruit στην Αυστραλία. Η σκούρα μοβ ποικιλία edulis είναι μικρότερη από ένα λεμόνι, αν και είναι λιγότερο όξινη από ό,τι το κίτρινο φρούτο του Πάθους και έχει πλουσιότερο άρωμα και γεύση.
Αρκετές ποικιλίες φρούτων του Πάθους είναι πλούσια σε πολυφαινόλες, και οι κίτρινες  ποικιλίες του καρπού, βρέθηκαν να περιέχουν prunasin και άλλους κυανογόνους γλυκοζίτες (cyanogenic glycosides) στη φλούδα και στο χυμό.
Χρήση στη διατροφή
Το φρούτο αυτό, το οποίο είναι πλούσιο σε βιταμίνη Α και βιταμίνη C, τρώγεται φρέσκο ως καρπός ή ως συστατικό φρουτοσαλάτας, μους, σορμπέ, κοκτέιλ, χυμού ή σιροπιού.
Χρήση για ιατρικούς σκοπούς
Στη Νότια Αμερική, το φρούτο του πάθους χρησιμοποιόταν ευρέως στην παραδοσιακή ιατρική για την καταπολέμηση του άγχους, της αϋπνίας, του άσθματος, της βρογχίτιδας, και των λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος. Στη Βραζιλία, το έγχυμα των φύλλων του χρησιμοποιείται ως ηρεμιστικό. Στις Αντίλλες, τα φύλλα χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση της αρτηριακής υπέρτασης.
Στη Γαλλία, για τα ιάματα με βάση την Passiflora προτιμάται ένα άλλο είδος της: η Passiflora incarnata. Οι δύο ποικιλίες μοιάζουν εξαιρετικά μεταξύ τους τόσο σε μορφολογικό όσο και σε μικροσκοπικό επίπεδο, έτσι ώστε ακόμη και ειδικοί δυσκολεύονται να τις διακρίνουν. Παρ’όλα αυτά, οι ελάχιστες μορφολογικές διαφορές (σε επίπεδο των νευρώσεων των φυλλωμάτων) μεταφράζονται σε μια σημαντική διαφοροποίηση στις αγχολυτικές τους ιδιότητες: στη δόση των 125 mg/kg από το στόμα, το εκχύλισμα μεθανόλης από την Passiflora incarnate παρουσιάζει σημαντική αγχολυτική δραστηριότητα, ενώ εκείνο της Passiflora edulis καμία απολύτως δραστηριότητα προς αυτή την κατεύθυνση.
Προς το παρόν η επιστημονική κοινότητα δεν έχει αναγνωρίσει αντικειμενικά και επίσημα τυχόν ευεργετικές ιδιότητες της Passiflora edulis. Αξίζει να σημειωθεί πως έχουν περιγραφεί ορισμένες βραχυπρόθεσμες παρενέργειες από την κατανάλωση εγχύματος των φύλλων της: το φυτό παρουσιάζει τοξικότητα σε ό,τι αφορά το πάγκρεας, το ήπαρ και τη χολή, τόσο στον άνθρωπο όσο και στα ζώα.
Η παραδοσιακές ιατρικές χρήσεις της Passiflora edulis συνοψίζονται ως εξής:
Λάδι φρούτου του Πάθους
Το λάδι των φρούτων του Πάθους εξάγεται από τους σπόρους και αποτελείται κυρίως από λινελαϊκό οξύ (linoleic acid) (77%) με μικρότερες ποσότητες ελαϊκού οξέος (oleic acid) (15%) και παλμιτικό οξύ (palmitic acid) (10%). Έχει ποικίλες εφαρμογές στην κατασκευή καλλυντικών χρησιμεύει επίσης ως ανθρώπινη ή ζωική τροφή.
Διατροφή
Τα φρέσκα φρούτα του Πάθους περιέχουν βιταμίνη C (36%), διαιτητικές ίνες (42%), βιταμίνες Β, ριβοφλαβίνη (11%) και νιασίνη (10%), σίδηρο (12%) και φώσφορο (10%).
Ιοί
Ο ιός ξυλοποίησης του φρούτου του Πάθους (Passion fruit woodiness virus) είναι ένας από τους πιο γνωστούς ιούς των φρούτων του Πάθους. Ανήκει στην ομάδα Potyvirus και μπορεί να επιτεθεί ένα φυτό σε οποιαδήποτε ηλικία από το φυτώριο έως τα ώριμα φυτά. Μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα περιλαμβάνουν κίτρινα φύλλα που εμφανίζουν παραμόρφωση στο μήκος των φύλλων και το σχήμα. Καθώς επηρεάζει το φύλλο, ο ιός επηρεάζει το σχήμα και το μέγεθος του καρπού. Τα επηρεασμένα φρούτα γίνονται κάπως πετρώδη και μειωμένου μεγέθους, με πολλά φρούτα όλο κάρκαδια (scabbed) και ραγίσματα. Ο ιός μεταδίδεται μέσω των μυζητικών εντόμων που ρουφάνε το χυμό του δέντρου, όπως οι αφίδες (aphids) και τα ακάρεα (mites). Η ξυλοποίηση μπορεί επίσης να μεταδοθεί μέσω της διάδοσης της βλάστησης, όπως μολυσμένα εμβόλια ή μολυσμένα εργαλεία. Δεν υπάρχει χημικός έλεγχος για τον ιό άπαξ και μολυνθεί το φυτό, αλλά η χρήση καθαρών υλικών φύτευσης μπορεί να μειώσει τη διάδοση του.
Ένας από τους πιο σοβαρούς ιούς που σχετίζονται με τη βλάστηση, είναι ο ιός του μωσαϊκού αγγουριού (Cucumber mosaic virus). Στα φρούτα του Πάθους, ο ιός αυτός εμφανίζεται με κίτρινα στίγματα στα φύλλα, που ξεκινούν από τυχαία σημεία στα κλήματα και μειούμενα στην ένταση προς την κορυφή. Τα φύλλα που επεκτείνονται, συνήθως γίνονται πιο στριφτά, με τις μπούκλες προς τα κάτω και αναπτύσσουν μια "κορδονοειδή" εμφάνιση, ως αποτέλεσμα του περιορισμού της επιφάνειας του φύλλου. Είναι κινητός και μπορεί να εξαπλωθεί εύκολα μέσω των αλληλεπιδράσεων με τα άλλα φυτά, όπως το βούρτσισμα ανάμεσα στα φύλλα. Ο ιός μεταδίδεται φυσικά, δια μέσου των αφίδων και μπορεί επίσης να μεταδοθεί μηχανικά μέσω των σπόρων. Η ποικιλιακή αντίσταση είναι το κύριο εργαλείο διαχείρισης και η εξάλειψη των ζιζανίων και των μολυσμένων πολυετών καλλωπιστικών φυτών που ενδέχεται να φέρουν τον ιό είναι σημαντικά. Άπαξ και μολυνθεί το φυτό, δεν υπάρχει καμία πιθανή διαχείριση ελέγχου του ιού.
Φυτοπλάσμα
Η υπέρβαση είναι ο όρος που χρησιμοποιείται όταν το φυτόπλασμα (Phytoplasma), ένα εξειδικευμένο βακτήριο, που προσβάλλει το φλοίωμα (phloem) του φυτού. Η λοίμωξη φυτοπλάσματος, χαρακτηρίζεται από μικρά χλωρωτικά (chlorotic) φύλλα, βράχυνση των μεσογονατίων διαστημάτων (internodes), υπερβολικούς πλευρικούς βλαστούς και ανώμαλα λουλούδια. Αν και έχουν υπάρξει αναφορές της νόσου εντός του φυτού του φρούτου του Πάθους, πολλά μολυσμένα φυτά, προσβάλλονται χωρίς ορατά συμπτώματα της νόσου. Αν και το φυτόπλασμα μπορεί να μεταδοθεί δια μέσω του εμβολιασμού, μπορεί να ανασταλεί με την περιοδική επιθεώρηση των φυτωρίων και των περιοχών που είχαν παλιότερα λοιμώξεις. Οι υπερβάσεις ανταποκρίνονται στη θεραπεία με τετρακυκλίνη, ένα κοινό ευρέως φάσματος αντιβιοτικό.
Βακτήρια
Η βακτηριακή κηλίδωση των φύλλων, η οποία προκαλεί εκκαθάριση των φλεβών, σχηματίζει φωτεινές κίτρινες αποικίες που προκαλούν τη μόλυνση και το μαρασμό των φύλλων και τελικά, την υποβάθμιση του πολτού των φρούτων, ιδιαίτερα των νεαρών καρπών. Υπό ευνοϊκές συνθήκες για τα βακτηρίδια, η μόλυνση εμφανίζεται μέσω φυσικών ανοιγμάτων ή πληγών από άλλους παθογόνους παράγοντες που επηρεάζουν τους κυτταρικούς χώρους των φύλλων. Λιπάσματα ή ένα μείγμα από χλωρίδιο του χαλκού και mancozeb, μπορεί να ελέγξει την ένταση της νόσου, αλλά δεν είναι η θεραπεία.
Η βακτηριακή γράσο-κηλίδωση των φρούτων του Πάθους προκαλείται από την (Pseudomonas syringae). Εμφανίζεται με το πράσινο της ελιάς έως καφέ λιπαρές στην όψη κηλίδες ή καφέ βυθισμένη κυκλικές πληγές. Σε μεταγενέστερο στάδιο, μια σκληρή κρούστα μπορεί να καλύψει τις πληγές δείχνοντας ένα χλωρωτικό φωτοστέφανο. Επηρεάζοντας κυρίως τα στόματα (stomata), η γράσο-κηλίδωση ευδοκιμεί στις υψηλές θερμοκρασίες με τη σχετική υγρασία. Για την αποφυγή της μόλυνσης, τα μέτρα που μπορούν να υιοθετηθούν περιλαμβάνουν, σπόρους φύτευσης υγειών φυτών και από χρησιμοποιούμενες υγιείς περιοχές. Έλεγχοι μυκητοκτόνων μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη της περαιτέρω μόλυνσης.
Μυκητολογικές ασθένειες
Η ασθένεια του Κολάρου της σήψης (Collar rot), προκαλείται από το μύκητα Fusarium solani. Χαρακτηρίζεται από τις νεκρωτικές πληγές στην περιοχή του γιακά, αμαύρωση του στελέχους στο επίπεδο του εδάφους και σκοτεινό αποχρωματισμό του στελέχους. Η σήψη του στελέχους έρχεται σε επαφή με τη τροφή και τη μεταφορά του νερού εντός του φυτού, που οδηγεί στο μαρασμό του φυτού έως το θάνατο. Η λοίμωξη συμβαίνει κυρίως μέσω μολυσμένου εδάφους και μολυσμένων φυτών, που προκαλούν τα φυτά να επιβιώσουν για λίγες μόνον εβδομάδες. Δεν υπάρχουν χημικοί έλεγχοι. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει φύτευση δενδρυλλίων σε περιοχές που δεν επλήγησαν και τη χρήση καθαρών εργαλείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Φυτά εισβολείς Κατηγορία:Παθανθοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας
Ζήνων ο Ταρσεύς
Άκμασε περί τον 2ο αιώνα π.Χ. Καταγόταν από την Ταρσό της Κιλικίας και δίδαξε στην αρχαία Αθήνα. Υπήρξε διάδοχος του Χρυσίππου ως ο τέταρτος σχολάρχης στην σχολή των Στωικών στην Αθήνα.
Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, έγραψε πολύ λίγα βιβλία, αλλά είχε μεγάλο αριθμό μαθητών. Σύμφωνα με μαρτυρία του Φιλόδημου, ο Ζήνων αρνούνταν τις απόψεις του Περιπατητικού φιλοσόφου Ιερώνυμου του Ρόδιου.
Ο Ζήνων ο Ταρσεύς αρνούνταν την «περί εκπυρώσεως» θεωρία. Παρέμεινε άγνωστο το έτος γέννησης και θανάτου του. Διάδοχός του στη σχολή των Στωικών ήταν ο Διογένης ο Σελεύκιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι
29 Μαρτίου
28 Μαρτίου | 29 Μαρτίου | 30 Μαρτίου
Η 29η Μαρτίου είναι η 88η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 277 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κατούν Ρεζέβιτσι
Το Κατούν Ρεζέβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Катун Режевићи) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Απολλωνία (Ιλλυρία)
Προϊστορικοί χρόνοι
Η θέση της Απολλωνίας σε προϊστορικούς χρόνους είχε σημαντικό ρόλο στις διαδρομές ανάμεσα στην Αδριατική Θάλασσα και το Αιγαίο Πέλαγος. Οι εσωτερικές διαδρομές εξυπηρετούσαν σε μεγάλο βαθμό την πρόσβαση στο εσωτερικό της Βαλκανικής, στην ίδια θέση δημιουργήθηκε αργότερα η Αρχαία Εγνατία Οδός αλλά πριν την ίδρυση της Απολλωνίας οι έμποροι την χρησιμοποιούσαν σπάνια. Η ύπαρξη ανθρώπινων υπολειμμάτων στην ευρύτερη περιοχή της Απολλωνίας χρονολογείται από την πρώιμη Εποχή του Χαλκού (2100 - 1800 π.Χ.), οι Τύμβοι που βρέθηκαν δείχνουν ότι ήταν τμήμα της Ιλλυρικής επικράτειας. Η παρουσία ωστόσο ήταν ασθενέστατη, οι Ιλλυριοί ζούσαν παροδικά στην περιοχή χωρίς να δημιουργήσουν μόνιμο οικισμοί. Όταν καταστράφηκε ο Μυκηναϊκός πολιτισμός΄οι πρώτοι ναυτικοί και έμποροι ήταν από την Εύβοια, η περιοχή εξυπηρετούσε τις διαδρομές τους, βρήκαν σκόρπιους Τύμβους από την Ομηρική περίοδο. Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι η πρώτη μορφή κεραμικής ήταν η Κορινθιακή, χρονολογείται από τον 7ο αιώνα π.Χ. Τα ευρήματα της Κορινθιακής κεραμικής τύπου Α που βρέθηκαν σε Τύμβους και χρονολογούνται στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. δείχνουν τις στενές επαφές που είχαν οι Κορίνθιοι με την περιοχή πριν την ίδρυση της αποικίας. Η πυκνότητα του τοπικού πληθυσμού πριν την ίδρυση αμφισβητείται, όταν έφτασαν οι Κορίνθιοι έποικοι ήταν πολύ περιορισμένος. Παρά το γεγονός ότι ο Στέφανος ο Βυζάντιος γράφει ότι στην περιοχή κατοικούσαν οι Ιλλυριοί αρχαιολογικές αποδείξεις δεν βρέθηκαν, τα προ-Κορινθιακά ίχνη από την Εποχή του Σιδήρου είναι ελάχιστα. Μια φυλή που ζει οργανωμένα και είναι διαιρεμένη σε φυλές θα είχε περισσότερα ίχνη.
Αρχαϊκά χρόνια
Ο Στράβων χαρακτηρίζει την πόλη «ευνομωτάτη». Το πολίτευμά της ήταν ολιγαρχικό και επαινείται από τον Αριστοτέλη. Η αποικία της Απολλωνίας ιδρύθηκε από 200 Κορινθίους με αρχηγό τον οικιστή Γύλαξ σε έναν υπάρχοντα εμπορικό σταθμό (600 π.Χ.). Ο Τζον Γουίλκς αναφέρει ότι οι Κορίνθιοι προσκλήθηκαν από τους ίδιους τους γηγενείς Ιλλυριούς. Ο Νίκολας Χάμοντ γράφει ότι οι σχέσεις τους ήταν πολύ καλές, δημιούργησαν έναν κοινό οικισμό στις όχθες του Αώου που εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Ο Στόκερ (2009) σημειώνει ότι όλα τα στοιχεία υποδηλώνουν το αντίθετο, αντίθετα ο Μακλβάιν (2013) και ο Κιλ (2016) συμφωνούν με την άποψη του Χάμοντ. Ο Στάλλο (2007) σημειώνει ότι οι Ιλλυριοί Ταυλάντιοι στρατολόγησαν τους Κορίνθιους και τους Κερκυραίους για την ίδρυση της αποικίας. Ο Ολίβιερ Πικάρ (2013) έγραψε ότι οι Ταυλάντιοι επέτρεψαν την εγκατάσταση μικρού αριθμού νέων εποίκων για να εξακολουθήσουν να έχουν υπό τον έλεγχο τους την περιοχή, ο στόχος τους ήταν να αποκτήσουν εμπορικά προνόμια. Τους πρώτους εποίκους ακολούθησαν νέοι από την Κόρινθο και περισσότερο από την Κέρκυρα. Σύμφωνα με τον Γουίλκς (1995) η περιοχή ανήκε στους Ταυλάντιους. Οι Χάμοντ (1997) και Στόκερ (2007) γράφουν αντίθετα ότι ανήκε στα σύνορα των Ταυλάντιων με τους Βυλλίονες στα ανατολικά, οι Κορίνθιοι εκμεταλλεύτηκαν την εχθρότητα των δύο Ιλλυρικών φυλών. Η Απολλωνία και η Επίδαμνος ήταν οι μοναδικές Ελληνικές αποικίες στις Ιλλυρικές ακτές της Αδριατικής. Η Απολλωνία ειδικά βρισκόταν σε εξαιρετική θέση στις όχθες του Αώου μπορούσε να ελέγξει το εμπόριο μέχρι την Μακεδονία, επιπλέον βρισκόταν πολύ κοντά με το Στενό του Οτράντο στην Ιταλία. To σημαντικότερο πλεονέκτημα ήταν ότι βρισκόταν στα σύνορα της Χαονίας του βορειότερου τμήματος της Ηπείρου με την Ιλλυρία.
Η προτεραιότητα των νέων εποίκων ήταν να ελέγξουν τον λόφο που βρισκόταν νοτιοδυτικά της Απολλωνίας που οι Ιλλυρικές φυλές χρησιμοποιούσαν σαν βοσκότοπο, τον κατέλαβαν και υποχρέωσαν τους βοσκούς να πληρώσουν φόρο. Οι σχέσεις μεταξύ των γηγενών Ιλλυριών και των Κορίνθιων εποίκων ήταν άριστες αλλά η Απολλωνία παρέμεινε μέτρια πόλη μέχρι τους Ελληνιστικούς χρόνους. Η πολιτική των Κορινθίων στις αποικίες τους ήταν αρκετά φιλελεύθερη, δεν εξόντωναν τον τοπικό πληθυσμό, προσπαθούσαν να βρουν πόρους για να εξασφαλίσουν καλύτερη επιβίωση για τους δικούς τους. Η κατάσταση της ζωής των κατοίκων ωστόσο χειροτέρεψε χάρη στον υπερπληθυσμό, την έλλειψη πόρων και τις επιδημίες που έφεραν οι έμποροι. Οι Κορίνθιοι και οι Ιλλυριοί όπως δείχνουν οι σκελετικές έρευνες συζούσαν αρμονικά χωρίς διακρίσεις. Οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι ο πληθυσμός της Απολλωνίας εξακολουθούσε να είναι Ιλλυρικός, οι Κορίνθιοι συγχωνεύτηκαν με επιγαμίες αφού οι επιστήμονες βρήκαν μόνο ένα 10% Κορινθιακό στα γενετικά χαρακτηριστικά τους, τα έθιμα ήταν Ιλλυρικά. Η Απολλωνία και η Επίδαμνος στα βόρεια έγιναν τα δύο κύρια Ιλλυρικά λιμάνια με τα οποία γινόταν η σύνδεση με την Ιταλία μέσω των πλοίων και με τα Βαλκάνια στα εσωτερικά, από εκεί θα περάσει αργότερα η Εγνατία Οδός. Τα νόμισματα έφεραν στην μια όψη μια αγελάδα να θηλάζει ένα μοσχάρι και στην άλλη ένα διπλό αστρικό σύμπλεγμα, βρέθηκαν πολλά παρόμοια νομίσματα κατά μήκος του Δούναβη. Μετά την Κλασσική περίοδο δεν εισήλθαν νέοι Ιλλυριοί στην Απολλωνία, η πόλη μετατράπηκε και τυπικά σε Ελληνική.
Κλασσική περίοδος
Η Απολλωνία ξεκίνησε τον 5ο αιώνα π.Χ. να κόβει τα δικά της νομίσματα. Την ίδια εποχή η εξουσία της Απολλωνίας επεκτάθηκε στο Θρόνιο την γη της Αβαντίδας, στην παραλιακή περιοχή του Κόλπου του Αυλώνα. Τα σύνορα της επεκτάθηκαν σε τέτοιο βαθμό όπου στα νοτιοανατολικά τους βρισκόταν η περιοχή των Βιλλιόνων. Την ίδια εποχή επεκτάθηκαν στα νότια της κοιλάδας του ποταμού Αώου, ενσωμάτωσε όλες τις Ελληνικές αποικίες που βρίσκονταν στην περιοχή. Η ιεραρχία δεν άλλαξε, με αυτό τον τρόπο οι γηγενείς Ιλλυριοί και οι νότιοι Έλληνες έποικοι ανήκαν στις κατώτερες τάξεις. Ο Ηρόδοτος και ο Κόνων περιγράφουν ένα ανέκδοτο με δύο άντρες, τον Ευήνιο και τον Πειθήνιο που τους αναθέτουν την φύλαξη των προβάτων του θεού Ήλιου αλλά οι λύκοι επιτέθηκαν και τα έφαγαν. Ο Ευήνιος προσπάθησε να το κρύψει και να αναπληρώσει τα χαμένα πρόβατα αγοράζοντας άλλα, οι κάτοικοι της Απολλωνίας το κατάλαβαν και τους έβγαλαν τα μάτια. Ο Απόλλων οργίστηκε για την πράξη και έκανε την γη άγονη, οι Δελφοί τους έδωσαν χρησμό να τους αποζημιώσουν με περιουσία, οι θεοί τους έδωσαν επιπλέον το χάρισμα της προφητείας. Το ανέκδοτο αυτό φαίνεται πιθανότατα αλληγορικό χωρίς ιστορική βάση.