cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νατάσα Αντόνοβα
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 2010 η Αντόνοβα μεταφέρθηκε στη ZFK Μπόρετς, παίζοντας στο προκριματικό στάδιο του Champions League 2010–11 γυναικών και στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο υπέγραψε στην Τουρμπίνε Πότσνταμ, την πρωταθλήτρια της Ευρώπης, μαζί με την αδελφή της Σίγσε. Προήχθη στην πρώτη ομάδα τον Φεβρουάριο και έπαιξε τον πρώτο της αγώνα στην Μπουντεσλίγκα τον ίδιο μήνα. Σημείωσε το πρώτο της γκολ για την Τουρμπίνε στους ημιτελικούς του Γερμανικού Κυπέλλου Γυναικών 2010-11 εναντίον της Μπάγερν Μονάχου.
Ήταν η δεύτερη σκόρερ του Κυπέλλου της Μπουντεσλίγκα 2011 με 7 γκολ.
Τον Μάιο του 2015 η Αντόνοβα έφυγε από την Τουρμπίνε για τους πρωταθλητές Σουηδίας Ρόζενγκαρντ, οι οποίοι βρισκόταν στην αγορά για μία επιθετικό μετά την αναχώρηση της Άνγια Μίταγκ για την Παρί Σεν Ζερμέν.
Στις 31 Ιανουαρίου 2017, η Παρί Σεν Ζερμέν ανακοίνωσε ότι συμφώνησε με την Αντόνοβα για μόνιμη συμφωνία μέχρι το τέλος της σεζόν τον Ιούνιο του 2017. Στην PSG, η Αντόνοβα φορούσε τον αριθμό 15.
Η παίκτρια δεν ανανέωσε ο συμβόλαιο της με την PSG και εντάχθηκε στη Βαρκελώνη τον Ιούνιο του 2017. Η Αντόνοβα φορούσε τον αριθμό 21 με τη Μπαρτσελόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές γυναικείου ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οίκος της Φλάνδρας
Ο Οίκος της Φλάνδρας ή των Βαλδουίνων είναι ένας δυναστικός Οίκος της Ευρώπης, που μέλη του έγιναν κόμητες της Φλάνδρας, του Αινώ, της Βουλώνης και του Ναμύρ, βασιλείς της Ιερουσαλήμ και Λατίνοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης.
Ιστορία
Από τον κλάδο της Βουλώνης, οι αδελφοί Γοδεφρείδος και Βαλδουίνος Α΄, από τους αρχηγούς της Α΄ Σταυροφορίας, έγιναν οι πρώτοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ. Τους διαδέχθηκε ο εξάδελφός τους Βαλδουίνος Β΄ των Ρεtέλ και μετά η κόρη του Μελισσάνθη.
Το 1204 η Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη και ένας από τους αρχηγούς της, ο Βαλδουΐνος Θ΄ της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ έγινε Α΄ Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Στην Κωνσταντινούπολη τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ερρίκος, έπειτα η αδελφή τους Γιολάντα και τέλος ο γιος της Βαλδουίνος Β΄.
Θυρεοί
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας
Ραλφ Βον Ουίλιαμς
Ο Ραλφ Βον Ουίλιαμς (Ralph Vaughan Williams, Ντάουν Άμπνι (Down Ampney), 12 Οκτωβρίου 1872 – Λονδίνο, 26 Αυγούστου 1958) ήταν Άγγλος συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και οργανίστας του α’ μισού του 20ού αιώνα, από τους σημαντικότερους της εποχής του -μαζί με τον Έλγκαρ. Τα έργα του περιλαμβάνουν όπερες, μπαλέτα, μουσική δωματίου, κοσμική και θρησκευτική φωνητική μουσική και ορχηστρικές συνθέσεις, συμπεριλαμβανομένων εννέα συμφωνιών, όλα αυτά σε μια δημιουργικότατη περίοδο που διήρκεσε για πάνω από πενήντα χρόνια. Επηρεασμένη σημαντικά από τη μουσική της εποχής των Τυδώρ και το αγγλικό λαϊκό τραγούδι, η παραγωγή του σηματοδότησε ριζική στροφή στη βρετανική μουσική από το γερμανο-κυριαρχούμενο ύφος που τη διακατείχε κατά τον 19ο αιώνα.
Ο Ραλφ Βων Ουίλιαμς ασχολήθηκε με όλες σχεδόν τις μουσικές μορφές, ιδιαίτερα με τη χορωδιακή παράδοση της χώρας του, όπου προσέφερε πολλά. Θεωρείται ο θεμελιωτής τής εθνικής Αγγλικής μουσικής σχολής.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βων Ουίλιαμς γεννήθηκε στο Ντάουν Άμπνι (Down Ampney), μικρό χωριό της κομητείας Γκλόστερ (Gloucestershire) στη ΝΔ. Αγγλία. Ήταν το τρίτο παιδί και ο μικρότερος γιος τού Αιδεσιμότατου Άρθουρ (Arthur Vaughan Williams, 1834-1875) και της Μαργαρίτας, το γένος Ουέτζγουντ (Margaret Wedgwood, 1842-1937). Οι πρόγονοί του ήταν αγγλοουαλικής καταγωγής και, κάποιοι από αυτούς, έγιναν διακεκριμένοι νομικοί ή κληρικοί. Η μητέρα του ήταν μακρινή εγγονή του περίφημου αγγειοπλάστη Josiah Wedgwood, ιδρυτή της ομώνυμης εταιρίας και μακρινή ανιψιά -εξ αγχιστείας- του Δαρβίνου. Ο πατέρας του πέθανε ξαφνικά τον Φεβρουάριο του 1875 και η χήρα του πήρε τα παιδιά στο σπίτι της οικογένειάς της, στο Ληθ Χιλ (Leith Hill Place) του Σάρρεϋ. Τα παιδιά είχαν την τύχη να βρίσκονται υπό τη φροντίδα της γκουβερνάντας νοσοκόμου, Sara Wager, που τούς δίδαξε όχι μόνον ευγενικά ήθη και καλή συμπεριφορά, αλλά και φιλελεύθερες κοινωνικές και φιλοσοφικές απόψεις. Τέτοιες απόψεις συμβάδιζαν με την προοδευτική παράδοση και των δύο πλευρών της οικογένειας. Όταν ο νεαρός Ραλφ ρώτησε τη μητέρα του για το -από τότε- αμφιλεγόμενο έργο του Δαρβίνου Περί της καταγωγής των ειδών, εκείνη απάντησε: «Η Αγία Γραφή λέει ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες. Ο θείος Κάρολος έχει την άποψη ότι πήρε περισσότερο χρόνο, αλλά δεν χρειάζεται να ανησυχείς γι 'αυτό, ο κόσμος είναι θαυμάσιος έτσι κι αλλιώς».
Το 1878, σε ηλικία έξι ετών, ο Ραλφ άρχισε να κάνει μαθήματα πιάνου με τη θεία του, Σόφι (Sophy Wedgwood). Μάλιστα, δείχνοντας σημάδια του ταλέντου του, «συνέθεσε» ένα κομμάτι για πιάνο με τέσσερα μέτρα, που το ονόμασε «Η Φωλιά του Κοκκινολαίμη» (Robin’s Nest). Ωστόσο, δεν τού πολυάρεσε το πιάνο και άρχισε μαθήματα βιολιού το επόμενο έτος και, μόλις το 1880, πήρε μαθήματα μουσικής δι’ αλληλογραφίας από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και πέρασε τις σχετικές εξετάσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1883 μπήκε οικότροφος στο προπαρασκευαστικό σχολείο Φιλντ Χάους (Field House) στο Ρότινγκντιν (Rottingdean), στη νότια ακτή της Αγγλίας. Ήταν γενικά ευχαριστημένοι εκεί, παρόλο που ο ίδιος αναγκάστηκε για πρώτη φορά να υπομείνει τον κοινωνικό σνομπισμό και πολιτικό συντηρητισμό, που ήταν διαδεδομένος μεταξύ των συμμαθητών του. thumb|300px|right|Το πατρικό σπίτι της οικογένειας Βων Ουίλλιαμς στο Ληθ Χιλ
Κατόπιν, πήγε σε δημόσιο σχολείο, το Τσάρτερχαους (Charterhouse) του Σάρρεϋ, τον Ιανουάριο του 1887. Οι ακαδημαϊκές και αθλητικές του επιδόσεις υπήρξαν ικανοποιητικές, η δε σχολή ενθάρρυνε τη μουσική ανάπτυξή του. Το 1888 διοργάνωσε συναυλία στην αίθουσα του σχολείου, η οποία περιελάμβανε την εκτέλεση του έργου του Πιάνο τρίο σε Σολ μείζονα (χαμένο σήμερα), με τον συνθέτη ως βιολονίστα. Όσο φοιτούσε στο Τσάρτερχαους, ο Βων Ουίλιαμς ένοιωθε ότι η θρησκεία σήμαινε όλο και λιγότερα πράγματα γι’ αυτόν και, για ένα διάστημα, δήλωνε άθεος. Αυτό το συναίσθημα, αργότερα, «μαλάκωσε προς έναν χαριτωμένο «αγνωστικισμό»,, οπότε συνέχισε να πηγαίνει στην εκκλησία τακτικά για να αποφευχθεί η ταραχή μέσα στην οικογένεια. Πάντως, οι απόψεις του για τη θρησκεία δεν επηρέασαν την αγάπη του για την Αγγλικανική έκδοση της Βίβλου (Authorized Version) και, σύμφωνα με τα λόγια της Ούρσουλας Βων Ουίλλιαμς (Ursula Vaughan Williams), βιογράφου του συνθέτη, παρέμεινε «ένας από τους πιο ουσιαστικούς του συντρόφους κατά τη διάρκεια της ζωής του».
Στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής
Τον Ιούλιο του 1890, ο Βων Ουίλλιαμς άφησε το Τσάρτερχαους και, τον Σεπτέμβριο, γράφηκε ως φοιτητής στο περίφημο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής (Royal College of Music, RCM), του Λονδίνου. Μετά από μια υποχρεωτική σειρά μαθημάτων αρμονίας με τον Φ. Γκλάντστοουν (Francis Edward Gladstone), καθηγητή εκκλησιαστικού οργάνου, αντίστιξης και αρμονίας, σπούδασε εκκλησιαστικό όργανο με τον Ο. Πάρατ (Walter Parratt) και σύνθεση με τον Χ. Πάρυ (Hubert Parry). Τον τελευταίο, ο Βων Ουίλλιαμς, θεωρούσε ίναδαλμά του και έγραψε στη Μουσική Αυτοβιογραφία του (1950): ''Ο Πάρυ μού είπε κάποτε: «Γράψτε χορωδιακή μουσική όπως αρμόζει σε έναν Άγγλο και έναν δημοκράτη». Εμείς, οι μαθητές τού Πάρυ έχουμε κληρονομήσει, αν έχουμε σοφία, τη μεγάλη αγγλική χορωδιακή παράδοση, η οποία πέρασε διαδοχικά στους Τάλις, Μπερντ, Γκίμπονς, Πέρσελ, Μπάτισχιλ και Γκρην και αυτοί, με τη σειρά, τους μέσω των αδελφών Ουέσλεϊ στον Πάρρυ. Αυτός, έχει περάσει τη δάδα σε μας και είναι καθήκον μας να την κρατήσουμε αναμμένη''.
Η οικογένεια Βων Ουίλλιαμς προτιμούσε για τον Ραλφ να είχε παραμείνει στο Τσάρτερχαους για δύο ακόμη χρόνια και, στη συνέχεια, να πάει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Δεν ήταν πεπεισμένοι ότι ήταν αρκετά ταλαντούχος για να ακολουθήσει μια καριέρα στη μουσική αλλά, ταυτόχρονα, αισθάνονταν ότι θα ήταν λάθος να τον αποτρέψουν από την προσπάθεια που κατέβαλε, και τού επέτρεψαν να πάει στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. Παρ 'όλα αυτά, μια πανεπιστημιακή εκπαίδευση αναμενόταν από αυτόν και, το 1892, έφυγε προσωρινά από το Βασιλικό Κολλέγιο και μπήκε στο Κολλέγιο Τρίνιτι (Trinity College) της ίδιας πόλης, όπου πέρασε τρία χρόνια μελετώντας μουσική και ιστορία. Ανάμεσα σε αυτούς με τους οποίους απέκτησε φιλίες στο Κέιμπριτζ ήταν οι φιλόσοφοι Τζορτζ Μουρ (G. E. Moore) και Μπέρτραντ Ράσελ, ο ιστορικός Τ. Τρεβέλιαν (G. M.Trevelyan) και ο μουσικός Χ. Άλεν (Hugh Allen). Ο Βων Ουίλιαμς, αρχικά, αισθάνθηκε «επισκιασμένος» από την διανόησή τους, αλλά έμαθε πολλά και δημιούργησε διά βίου φιλίες με αρκετούς. Μεταξύ των γυναικών, με τις οποίες συναναστράφηκε κοινωνικά, ήταν και η Α. Φίσερ (Adeline Fisher), κόρη τού Χ. Φίσερ ( Herbert Fisher), παλαιού φίλου της οικογένειας Βων Ουίλλιαμς. Αυτή και ο Ραλφ μεγάλωσαν κοντά η μία με τον άλλον και, τον Ιούνιο του 1897, αφού είχαν αφήσει το Κέιμπριτζ, αρραβωνιάστηκαν.
Κατά την παραμονή του στο Κέιμπριτζ, ο Βων Ουίλιαμς συνέχισε τα εβδομαδιαία μαθήματά του με τον Πάρυ, και σπούδασε σύνθεση με τον Τ. Γουντ (Charles Wood) και εκκλησιαστικό όργανο με τον Α. Γκρέι (Alan Gray). Αποφοίτησε με Bachelor στη μουσική, το 1894 και Bachelor στις Τέχνες, το επόμενο έτος. Μετά την αναχώρηση από το πανεπιστήμιο επέστρεψε για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. Ο Πάρυ, στο μεταξύ, είχε διαδεχθεί τον -διάσημο για το Μουσικό Λεξικό του-, Σερ Τ. Γκρόουβ (Sir George Grove) ως διευθυντή του Κολλεγίου, ενώ ο νέος καθηγητής σύνθεσης του Βων Ουίλιαμς ήταν ο Τ. Στάνφορντ (Charles Villiers Στάνφορντ). Ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ δασκάλου και μαθητή ήταν προβληματικές. Ο Στάνφορντ, παρόλο που υπήρξε μη-παραδοσιακός στα νιάτα του είχε, βαθμιαία, μετατραπεί σε βαθιά συντηρητικό άτομο και συγκρούστηκε βίαια με το σύγχρονο πνεύμα του μαθητή του. Ο Βων Ουίλιαμς δεν είχε καμία διάθεση να ακολουθήσει την παράδοση των ειδώλων του Στάνφορντ, Μπραμς και Βάγκνερ και εναντιώθηκε στον δάσκαλό του, κάτι που ελάχιστοι μαθητές είχαν αποτολμήσει. Πάντως, έγινε αμοιβαία προσπάθεια, λόγω αναγνώρισης του ταλέντου τού Βων Ουίλιαμς, να «διορθωθούν οι σκοτεινές ενορχηστρώσεις» του και η ακραία προτίμησή του για την τροπική μουσική. Στη δεύτερη περίοδό του στο Βασιλικό Κολλέγιο (1895-1896), ο Βων Ουίλιαμς γνώρισε τον συμφοιτητή του Γκούσταβ Χολστ, με τον οποίο έγινε δια βίου φίλος. Ο Στάνφορντ τόνιζε στους μαθητές του την ανάγκη για αυτοκριτική, αλλά οι Βων Ουίλιαμς και Χολστ έγιναν και παρέμειναν οι πιο σημαντικοί κριτικοί, ο ένας τού άλλου. Ο καθένας θα έπαιζε την τελευταία σύνθεσή του στον άλλον, ενώ εξακολουθούσαν να εργάζονται πάνω σε αυτήν. Ο Βων Ουίλιαμς, αργότερα, παρατήρησε: «...αυτά που μαθαίνει κανείς πραγματικά σε μια ακαδημία ή ένα κολλέγιο δεν προέρχονται τόσο από τους επίσημους καθηγητές, όσο από τους συμφοιτητές του ... [συζητήσαμε] κάθε θέμα ξεκάθαρα από τον χαμηλότερο φθόγγο του κόντρα φαγκότου, μέχρι τη φιλοσοφία του μυθιστορήματος Jude the Obscure...». Μάλιστα, το 1949 έγραψε για τη σχέση τους: «''Ο Χολστ δήλωσε ότι η μουσική του επηρεάστηκε από αυτήν τού φίλου του. Το αντίστροφο είναι -σίγουρα- αλήθεια''».
Οι πρώτες συνθέσεις
Ο Βων Ουίλιαμς είχε ένα μικρό ατομικό εισόδημα που, στην αρχή της καριέρας του, συμπλήρωνε με ποικιλία μουσικών δραστηριοτήτων. Παρά το γεγονός ότι το εκκλησιαστικό όργανο δεν ήταν πολύ της αρεσκείας του, υπήρξε πολύ καλός οργανίστας και, η μόνη θέση που κατείχε ποτέ με ετήσιο μισθό, ήταν όταν έπαιξε στην εκκλησία του Αγίου Βαρνάβα, στο South Lambeth του Λονδίνου, μεταξύ 1895 και 1899, για 50 στερλίνες το χρόνο. Αντιπάθησε τη δουλειά, αλλά επειδή συνεργαζόταν στενά με μια χορωδία, απέκτησε πολύτιμη εμπειρία για τα έργα που συνέθεσε μετέπειτα.
Τον Οκτώβριο του 1897, νυμφεύθηκε την Αντελίν Φίσερ και πέρασαν μαζί αρκετούς μήνες στο Βερολίνο. Εκεί, ο Βων Ουίλιαμς γνώρισε τον διάσημο Μαξ Μπρουχ και υπήρξε μαθητής του. Με την επιστροφή τους, εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο, αρχικά στο Ουέστμινστερ (Westminster) και, από το 1905, στο Τσέλσι. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.
Το 1899, ο Βων Ουίλιαμς πέρασε τις εξετάσεις για το πτυχίο του Διδάκτορα Μουσικής στο Κέιμπριτζ (Doctor of Music) και ο τίτλος απονεμήθηκε επισήμως σε αυτόν το 1901. Το τραγούδι Linden Lea έγινε το πρώτο από τα έργα του που εκτυπώθηκε, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ο Τραγουδιστής (The Singer) τον Απρίλιο του 1902 και, στη συνέχεια, σε ξεχωριστές παρτιτούρες. Εκτός από τη σύνθεση είχε και άλλες δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα. Έγραψε άρθρα για μουσικά περιοδικά και για τη δεύτερη έκδοση του περίφημου Λεξικού Γκρόουβ (Grove) της Μουσικής και των Μουσικών και επιμελήθηκε τον πρώτο τόμο των Τραγουδιών Καλωσορίσματος του Πέρσελ Από το 1904 μέχρι το 1906 διετέλεσε μουσικός εκδότης του νέου βιβλίου με ύμνους, Το Αγγγλικό Υμνολόγιο (The English Hymnal), για το οποίο ο ίδιος αργότερα δήλωσε, «τώρα ξέρω ότι δύο χρόνια στενής επαφής με μερικές από τις καλύτερες (καθώς και μερικές από τις χειρότερες) μελωδίες στον κόσμο, ήταν καλύτερη μουσική παιδεία από οσοδήποτε πολλές σονάτες και φούγκες». Ο Βων Ουίλιαμς αφοσιώθηκε, επίσης, στη λήψη κρισίμων μουσικών αποφάσεων για ολόκληρη την κοινότητα, βοήθησε να ιδρυθεί το ερασιτεχνικό φεστιβάλ του Ληθ Χιλ (Leith Χιλ Music Festival) το 1905, και διορίστηκε βασικός διευθυντής του, θέση που κατείχε μέχρι το 1953.
Στα 1903-1904, ο Βων Ουίλιαμς ξεκίνησε τη συλλογή λαϊκών, παραδοσιακών τραγουδιών. Είχε πάντα ενδιαφέρον γι’ αυτά και, τώρα, ακολούθησε το παράδειγμα της πρόσφατης γενιάς ενδιαφερομένων, όπως του Σ. Σαρπ (Cecil Sharp) και της Λ. Μπρόουντγουντ (Lucy Broadwood), δηλαδή να ταξιδεύει στην αγγλική ύπαιθρο, να καταγράφει και να μεταγράφει παραδοσιακά τραγούδια που έλεγαν σε διάφορες περιοχές. Οι συλλογές των τραγουδιών δημοσιεύθηκαν, διατηρώντας πολλά που θα μπορούσαν -διαφορετικά- να έχουν εξαφανιστεί, όπως έγινε με τις προφορικές παραδόσεις.
Ο Βων Ουίλιαμς ενσωμάτωσε ορισμένα από αυτά τα τραγούδια σε δικές του συνθέσεις και, γενικότερα, είναι σαφώς επηρεασμένος από τό τροπικό ύφος τους. Αυτό το στοιχείο, μαζί με την αγάπη του για τη μουσική της εποχής των Τυδώρ και Στιούαρτ, βοήθησαν να διαμορφωθεί το ύφος της μουσικής του για το υπόλοιπο της καριέρας του. thumb|350px|right|Ο Βων Ουίλλιαμς στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, το 1954 Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Βων Ουίλιαμς συνέθετε σταθερά, δημιουργώντας τραγούδια, χορωδιακή μουσική, έργα μουσικής δωματίου και ορχηστρικά κομμάτια, βρίσκοντας σταδιακά τις απαρχές του ώριμου ύφους του. Στις συνθέσεις του περιλαμβάνονται το συμφωνικό ποίημα Στην Εξοχή με τους Βάλτους (In the Fen Country, 1904) και η ''Ραψωδία του Νόρφοκ αρ. 1 (Norfolk Rhapsody No 1'', 1906). Ωστόσο δεν παρέμεινε ικανοποιημένος με την τεχνική του ως συνθέτη. Αφού αναζήτησε ανεπιτυχώς να κάνει μαθήματα με τον περίφημο Έλγκαρ και τον Βενσάν ντ’ Εντί (Vincent d'Indy) στο Παρίσι, τελικά τού σύστησαν έναν συνθέτη, πιο μοντερνιστή και όχι δογματικό, τον Μωρίς Ραβέλ.
Ανερχόμενη καριέρα με τον Ραβέλ
Ο Ραβέλ, γενικά, ανελάμβανε λίγους μαθητές, ενώ ήταν γνωστός ως απαιτητικός δάσκαλος για εκείνους που συμφωνούσε να διδάξει. Ο Βων Ουίλιαμς πέρασε τρεις μήνες στο Παρίσι, τον χειμώνα του 1907-8, κάνοντας μαθήματα μαζί του τέσσερις ή πέντε φορές κάθε εβδομάδα. Πάντως, υπάρχει ελάχιστη τεκμηρίωση των συνολικών μαθημάτων που έγιναν, όπως και ο βαθμός στον οποίο ο Γάλλος συνθέτης επηρέασε το ύφος του Ραλφ. Για τον Ραβέλ, λέγεται ότι είχε δηλώσει: «[Ο Βων Ουίλλιαμς] είναι ο μόνος μου μαθητής που δεν γράφει τη μουσική μου». Παρ' όλα αυτά, διάφοροι μουσικολόγοι, βρήκαν τις ορχηστρικές υφές του Βων Ουίλιαμς «ελαφρύτερες και οξύτερες» μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, όπως λ.χ. στο Κουαρτέτο εγχόρδων σε Σολ Ελάσσονα, το On Wenlock Edge, τις Σφήκες και το Μια Θαλασσινή συμφωνία. Ο ίδιος ο Βων Ουίλιαμς είχε πει ότι, ο Ραβέλ τον βοήθησε να ξεφύγει από το «βαρύ αντιστικτικό τευτονικό ύφος».
Στο μεσοδιάστημα μεταξύ της επιστροφής του από το Παρίσι το 1908 και το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, ο Βων Ουίλιαμς καθιερώθηκε όλο και περισσότερο στη βρετανική μουσική. Για έναν ανερχόμενο συνθέτη ήταν σημαντικό να παίρνει παραστάσεις στα μεγάλα επαρχιακά φεστιβάλ μουσικής, που προσέδιδαν δημοσιότητα και δικαιώματα εκμετάλλευσης. Το 1910, η μουσική του προβλήθηκε σε δύο από τα μεγαλύτερα και διασημότερα φεστιβάλ της Αγγλίας, με τις πρεμιέρες των έργων Φαντασία πάνω σε ένα θέμα του Τόμας Τάλις στο Φεστιβάλ Τριών Χορωδιών (The Three Choirs Festival) στον καθεδρικό ναό του Γκλόστερ, τον Σεπτέμβριο και Μια Θαλασσινή Συμφωνία στο Φεστιβάλ του Λιντς, τον επόμενο μήνα. Τα έργα αυτά απέσπασαν διθυραμβικές κριτικές ακόμη και από τους πιο αυστηρούς μουσικοκριτικούς της Αγγλίας. Μεταξύ αυτών των επιτυχιών και την έναρξη του Πολέμου, ο Βων Ουίλιαμς συνέθεσε το Μια Συμφωνία του Λονδίνου (1914). Την ίδια χρονιά έγραψε και το Ο Κορυδαλός πετώντας ψηλά, στην αρχική του μορφή για βιολί και πιάνο.
Παρά την ηλικία του -ήταν σαράντα δύο ετών το 1914-, ο Βων Ουίλιαμς κατετάγη εθελοντικά κατά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Συμμετέχοντας στο Βασιλικό Ιατρικό Σώμα Στρατού (The Royal Army Medical Corps) ως απλός στρατιώτης, οδηγούσε ασθενοφόρα στη Γαλλία και, αργότερα, στην Ελλάδα. Ο συνθέτης ήταν σημαντικά μεγαλύτερος από τους περισσότερους συντρόφους του, και «η κοπιαστική εργασία στα επικίνδυνα ταξίδια, κατά τις νυκτερινές ώρες με λάσπη και βροχή πρέπει να ήταν περισσότερο από ό, τι μια συνηθισμένη τιμωρία». Ο πόλεμος τού άφησε ανεξίτηλα σημάδια, καθώς έχασε πολλούς συντρόφους και φίλους, συμπεριλαμβανομένου του νεαρού συνθέτη Τ. Μπάτερουορθ (George Butterworth). Το 1917, ο Βων Ουίλιαμς προήχθη ως υπολοχαγός στο βασιλικό πυροβολικό, αυτή τη φορά στην πρώτη γραμμή, στη Γαλλία, από τον Μάρτιο του 1918 και μετά. Ο συνεχής θόρυβος από τά όπλα έβλαψε σοβαρά την ακοή του και οδήγησε σε κώφωση στα κατοπινά χρόνια. Μετά την ανακωχή τού 1918, υπηρέτησε ως διευθυντής μουσικής στον βρετανικό Πρώτο Στρατό (First Army), μέχρι την αποστράτευσή του, τον Φεβρουάριο του 1919.
Τα χρόνια του Μεσοπολέμου
Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βων Ουίλιαμς σταμάτησε να γράφει μουσική και, μετά την επιστροφή του στην πολιτική ζωή, πήρε κάποιο χρόνο πριν νοιώσει έτοιμος να συνθέσει νέα έργα. Αναθεώρησε κάποια προηγούμενα κομμάτια και έστρεψε την προσοχή του σε άλλες μουσικές δραστηριότητες. Το 1919 αποδέχτηκε την πρόσκληση από τον Χ. Άλεν (Hugh Allen), ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Πάρυ στη θέση τού διευθυντή, να διδάξει σύνθεση στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. Παρέμεινε στις σχολές του Κολεγίου για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Το 1921 διαδέχθηκε τον Άλεν ως μαέστρος της Χορωδίας Μπαχ, του Λονδίνου. Δεν ήταν παρά το 1922, όταν παρήγαγε μια σημαντική νέα σύνθεση, το Μια Ποιμενική Συμφωνία. Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο, τον Μάιο εκείνου τού έτους υπό τη διεύθυνση του Ά. Μπόουλτ (Adrian Boult), ενώ η αμερικανική πρεμιέρα του στη Νέα Υόρκη, τον Δεκέμβριο, δόθηκε υπό τη διεύθυνση του ιδίου τού συνθέτη.
Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1920, ο Βων Ουίλλιαμς συνέχισε να συνθέτει, να διευθύνει και να διδάσκει. Ο Κένεντι απαριθμεί σαράντα έργα πρεμιέρας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, συμπεριλαμβανομένων των συνθέσεων Λειτουργία σε Σολ Ελάσσονα (1922), Old King Cole (1923), Hugh the Drover και Sir John in Love (1924 και 1928), Flos Campi (1925 ) και Sancta Civitas'' (1925). Ωστόσο, κατά την ίδια περίοδο, η σύζυγός του Αντελίν είχε σοβαρά αρθριτικά προβλήματα και, τα πολυάριθμα σκαλιά στο σπίτι τους στο Λονδίνο, τελικά ανάγκασαν την οικογένεια να μετακομίσει, το 1929, σε ένα πιο βολικό σπίτι, το "The White Gates", στο Ντόρκινγκ (Dorking), όπου έζησαν μέχρι τον θάνατό της Αντελίν, το 1951. Ο Βων Ουίλλιαμς, ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του ως βέρο Λονδρέζο, λυπήθηκε που έφυγαν, αλλά η σύζυγός του ήθελε να ζήσει στην εξοχή, και το Ντόρκινγκ απείχε λογική απόσταση από την πρωτεύουσα. Το 1932, ο Βων Ουίλιαμς εξελέγη πρόεδρος της Αγγλικής Εταιρίας Λαϊκών Χορών και Τραγουδιών (English Folk Dance and Song Society). Από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, βρισκόταν στις ΗΠΑ ως επισκέπτης λέκτορας στο Κολλέγιο Bryn Mawr της Πενσυλβάνιας. Τα κείμενα των ομιλιών του δημοσιεύθηκαν με τον τίτλο Εθνική Μουσική, το 1934. Εκεί, συνοψίζονται τα καλλιτεχνικά και κοινωνικά πιστεύω του, πληρέστερα από οτιδήποτε είχε δημοσιευθεί προηγουμένως, και παρέμειναν υπό έκδοση για το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου τού 20ού αιώνα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ο Βων Ουίλιαμς είχε θεωρηθεί ως ηγετική φιγούρα στη βρετανική μουσική, ιδιαίτερα μετά το θάνατο των Έλγκαρ, Φ. Ντήλιους και Γ. Χολστ. Ο θάνατος του τελευταίου ήταν σοβαρό προσωπικό και επαγγελματικό πλήγμα γι’ αυτόν, καθώς, οι δυο τους υπήρξαν πολύ στενοί φίλοι και συνεργάτες από τα κολλεγιακά χρόνια. Μετά τον θάνατο του Χολστ, ο Βων Ουίλιαμς είχε την υποστήριξη και συνεργασία άλλων συναδέλφων, όπως του μαέστρου Ά. Μπόουλτ και του συνθέτη Τ. Φίντζι (Gerald Finzi), αλλά ο Χολστ παρέμεινε αναντικατάστατος γι’ αυτόν. Σε μερικά από τα έργα τού Βων Ουίλιαμς, της δεκαετίας του 1930, υπάρχει κάποιος έντονα σκοτεινός, ακόμη και βίαιος «τόνος». Το μπαλέτο Ιώβ: Μια Μάσκα Χορού (1930) και η Τέταρτη Συμφωνία (1935) εξέπληξαν το κοινό και τους κριτικούς. Το διάφωνο και βίαιο ύφος της Τέταρτης Συμφωνίας, που γράφηκε σε μια εποχή αυξανόμενης διεθνούς έντασης, οδήγησε πολλούς μουσικούς και μουσικοκριτικούς να υποθέσουν ότι το έργο ήταν προγραμματική μουσική. Μάλιστα οι Χ. Φος (Hubert Foss) και Φ. Χάουις (Frank Howes) την επονόμασαν ως «Η ρομαντική» και «Η φασιστική», αντίστοιχα. Ο συνθέτης απέρριψε τέτοιες «ερμηνείες» επιμένοντας ότι το έργο ήταν καθαρή μουσική, χωρίς την οποιαδήποτε προγραμματικότητα. Παρ' όλα αυτά, μερικοί μουσικοί που τον γνώριζαν καλά, συμπεριλαμβανομένων των Φος και Μπόουλτ, παρέμειναν πεπεισμένοι ότι, κάτι από το ταραγμένο πνεύμα της εποχής διαπότιζε το έργο.
Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου
thumb|350px|right|Πλάκα με απεικόνιση του συνθέτη στην εκκλησία του Ντόρκινγκ Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βων Ουίλιαμς ήταν ενεργός στην πολιτική εργασία του πολέμου, ως προεδρεύων της Επιτροπής του Υπουργείου Εσωτερικών για την Απελευθέρωση Εγκλείστων μη-Αυτοχθόνων Μουσικών (Committee for the Release of Interned Alien Musicians). Εκτός από αυτό βοήθησε, μεταξύ άλλων, την πιανίστα Μάιρα Χες (Myra Hess) στην οργάνωση των καθημερινών συναυλιών της Εθνικής Πινακοθήκης, μια επιτροπή για τους πρόσφυγες από τη Ναζιστική καταπίεση και το Συμβούλιο για την Προώθηση της Μουσικής και των Τεχνών (CEMA), πρόδρομο του Συμβουλίου Τεχνών. Μάλιστα, το 1940 συνέθεσε την πρώτη κινηματογραφική μουσική του, για την ταινία 49ος Παράλληλος, των διάσημων Βρετανών σκηνοθετών Πάουελ και Πρεσμπέργκερ.
Το 1943, ο Βων Ουίλιαμς πραγματοποίησε την πρεμιέρα του έργου του Πέμπτη Συμφωνία στα περίφημα Proms. Το γαλήνιο ύφος της σύνθεσης, σε αντίθεση με τη θυελλώδη Τέταρτη Συμφωνία, οδήγησε ορισμένους σχολιαστές να τη θεωρήσουν ως έναν «συμφωνικό αποχαιρετισμό». Ο μουσικοκριτικός Ο. Γκλοκ (William Glock) έγραψε ότι ήταν «σαν το έργο ενός διακεκριμένου ποιητή που δεν έχει τίποτα πολύ καινούργιο να πει, αλλά το λέει σε εξαιρετικά ρέουσα γλώσσα». Η μουσική που έγραψε ο συνθέτης για το BBC, για να εορτασθεί το τέλος του πολέμου, Ευχαριστίες για τη Νίκη, χαρακτηρίστηκε ως «αποφυγή του συνθέτη για οποιαδήποτε πρόταση ρητορικής σοβαροφάνειας». Ωστόσο, κάθε υποψία ότι, ο υπερεβδομηκοντούτης Βων Ουίλιαμς είχε «περιέλθει σε κατάσταση γαλήνης», διαλύθηκε με τον ερχομό της Έκτης Συμφωνίας (1948), σύνθεση που περιγράφεται από τον κριτικό Γ. Πάρυ-Τζόουνς (Gwyn Parry-Jones) ως «μία από τις πιο διαταράσσουσες μουσικές εκφάνσεις του 20ου αιώνα», με την εισαγωγή της ως μια «πρωτόγονη κραυγή (sic) που βυθίζει τον ακροατή αμέσως σε έναν κόσμο επιθετικότητας και επικείμενου χάους». Η Έκτη Συμφωνία, γραμμένη κοντά στην έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, θεωρήθηκε μέσω του pianissimo φινάλε της, ως εξαιρετική απεικόνιση ενός «ερημικού τοπίου καμένου από τα πυρηνικά όπλα». Ο συνθέτης, ωστόσο, και πάλι αντέκρουσε το σκεπτικό περί προγραμματικότητας: «...ποτέ δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν κάποιοι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να θέλει, απλά, να γράψει ένα κομμάτι μουσικής... ».
Το 1951, η Αντελίν πέθανε, σε ηλικία ογδόντα ετών. Την ίδια χρονιά, η τελευταία όπερα του Βων Ουίλιαμς, Η Πορεία του Προσκυνητή, ανέβηκε στο Covent Garden, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της Βρετανίας. Οι κριτικές ήταν γεμάτες σεβασμό, αλλά το έργο «δεν είχε πιάσει την οπερατική φαντασία του κοινού». Το έργο ανέβηκε ξανά το επόμενο έτος, αλλά δεν ήταν ακόμα μεγάλη επιτυχία. Ο ίδιος ο συνθέτης σχολίασε στην Ούρσουλα, «...''δεν τούς αρέσει, ούτε θα τούς αρέσει, δεν θέλουν μια όπερα χωρίς ηρωίδα και ερωτικά ντουέτα. Αλλά δεν με νοιάζει, αυτό είναι που εννοούσα, και έτσι θα παραμείνει''...».
Τα τελευταία χρόνια
Τον Φεβρουάριο του 1953, ο Βων Ουίλιαμς νυμφεύθηκε την Ούρσουλα. Έφυγαν από το Ντόρκινγκ και νοίκιασαν ένα σπίτι στο Ρίτζεντ Παρκ του Λονδίνου. Με την ενθάρρυνση της Ούρσουλα, το ζεύγος έγινε πολύ πιο ενεργό κοινωνικά. Ο Βων Ουίλιαμς ήταν, πλέον, μια ηγετική φυσιογνωμία της βρετανικής μουσικής. Ο ίδιος και η σύζυγός του ταξίδεψαν εκτενώς στην Ευρώπη και, το 1954, επισκέφθηκαν τις ΗΠΑ για άλλη μια φορά, καθώς ο συνθέτης είχε κληθεί να μιλήσει στο Κορνέλ (Cornell) και άλλα πανεπιστήμια και να διευθύνει. Έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από μεγάλα ακροατήρια και έμεινε συγκλονισμένος από τη ζεστασιά με την οποία τον περιέβαλαν. Από τα τελευταία έργα του συνθέτη, κατά τη δεκαετία του 1950, το Λεξικό Γκρόουβ κάνει ιδιαίτερη μνεία στα Τρία Τραγούδια του Σαίξπηρ (1951), τη χριστουγεννιάτικη καντάτα Hodie (1953-4), τη Σονάτα για Βιολί και, ιδιαίτερα, στα Δέκα Τραγούδια για τον Μπλέικ (1957), «ένα αριστούργημα λιτότητας και ακρίβειας». Αναμφίβολα, οι 9 συμφωνίες που συνέθεσε ο Βων Ουίλλιαμς, αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς καλύπτουν ευρύ εκφραστικό πεδίο.
Τραγούδια
3 Vocalises (φωνή χωρίς λόγια) για σοπράνο και κλαρινέτο (1958)
Πηγές
Κατηγορία:Οργανίστες Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Διευθυντές ορχήστρας
Καθεδρικός Ναός της Νινοτσμίντα
Ο Καθεδρικός Ναός της Νινοτσμίντα ( ნინოწმინდის მონასტერი) είναι ένα εκκλησιαστικό συγκρότημα κτιρίων που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό του δήμου Σαγκαρέγιο, στο μχάρε Καχέτι της Γεωργίας. Χρονολογείται του 575 μ.Χ. και είναι αφιερωμένος στην Αγία Νίνα.
Ιστορία
Η εκκλησία ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα από τον Βασιλιά της Ιβηρίας Βαχτάνγκ Α'. Η αρχιτεκτονική του ναού αποτέλεσε σημαντικό ορόσημο για την ανάπτυξη της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής, καθώς προηγήθηκε της Μονής Γιβάρι στο Μτσχέτα, και χρησίμευσε ως πρότυπο για την ανάπτυξη των μεταγενέστερων τετράκογχων (4 αψίδες) εκκλησιών.
Κατά τον 10ο-11ο αιώνα έγιναν εργασίες αποκατάστασης στο ναό.
Το μεγάλο τούβλινο καμπαναριό του κτιριακού συγκροτήματος χρονολογείται του 16ου αιώνα, από τον καιρό της βασιλείας του Λέων του Καχέτι (1520-1574). Οι 3 κατώτεροι όροφοι χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικία, και έκαστος όροφος είχε ένα τζάκι. Η κλιμακωτή τοποθέτηση των τούβλων στην εξωτερική πρόσοψη ώστε να σχηματιστούν γεωμετρικά μοτίβα αποτελεί ένδειξη πολιτισμικής επιρροής των Πέρσων Σαφαβιδών, όπως και η οξεία καμάρα πάνω από την είσοδο. Το εκκλησιαστικό συγκρότημα περιβαλλόταν από ένα οχυρωματικό τείχος, με στρογγυλούς γωνιακούς πύργους, πολεμίστρες και ενισχυμένη πύλη. Οι αμυντικές δομές κατασκευάστηκαν για την προστασία της εκκλησίας από τις συχνές επιδρομές των ορεινών φυλών ληστών των Νταγκεστάνι, που έγιναν συχνές τον 16ο-17ο αιώνα και συνεχίστηκαν μέχρι τον 19ο αιώνα.
Επί του παρόντος το συγκρότημα λειτουργεί ως μοναστήρι της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και εκτελούνται εργασίες ανοικοδόμησης. Η τοποθεσία είναι ανοιχτή για επισκέπτες κατά τις ώρες λειτουργίας με εισιτήριο.
Περιγραφή
Από τις 4 αψίδες έχουν απομείνει μόνο η ανατολική αψίδα και ένα τμήμα του δυτικού τοίχου. Είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες του 16ου αιώνα της Οδηγήτριας, και φέρει ενδείξεις σοβαρού βανδαλισμού και τρύπες από σφαίρες των Νταγκεστάν του 18ου-19ου αιώνα. Τα περιγράμματα των θεμελίων δείχνουν ότι η εκκλησία αρχικά είχε ένα οκταγωνικό κέντρο, που περιβαλλόταν από γωνιακές κόγχες.
Μοναστηριακή βιβλιοθήκη
Στο μοναστήρι υπάρχει μία βιβλιοθήκη που διαχειρίζεται τα χειρόγραφα. Σε αυτήν έχουν εργαστεί αρκετοί λόγιοι και ποιητές:
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2006
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2006 ήταν η 36η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Α.Γ.Σ. Πρωτέας Αιγάλεω.
Κάτοχοι μεταλλίων
2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2006 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Ιστορία σιδηροδρομικών μεταφορών στην Ελλάδα
Η ιστορία των σιδηροδρομικών μεταφορών στην Ελλάδα ξεκίνησε το 1880, με την κατασκευή της γραμμής μεταξύ της Αθήνας και του Πειραιά με ιδιωτική χρηματοδότηση, μήκους 9 χιλιομέτρων.
Το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο αναπτύχθηκε στη συνέχεια σταδιακά, με πρωτοβουλία ιδιωτικών ξένων εταιρειών, με την υιοθέτηση ενός δικτύου τεσσάρων εύρων γραμμής: 600, 750, 1.000 και 1.435 χιλιοστών.
Μέρος του δικτύου είχε κληρονομηθεί, ως αποτέλεσμα της προσάρτησης στην ελληνική επικράτεια, μερών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Το ξεκίνημα
Η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1830, και η γέννηση του νεοσύστατου κυρίαρχου κράτους συνέπεσε με την έναρξη της εποχής των σιδηροδρόμων. Μέχρι το 1835, τίθονταν σχέδια προς το ελληνικό κράτος για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής από την Αθήνα προς το λιμάνι του Πειραιά. 22 χρόνια μετά, το 1857, υπογράφηκε μια σύμβαση για την κατασκευή του και οι σχετικές εργασίες άρχισαν. Χρειάστηκαν τέσσερις διαφορετικές εταιρείες και δώδεκα χρόνια για να τεθούν τα 8,8 χιλιόμετρα της διαδρομής σε χρήση, καθώς το έργο ολοκληρώθηκε το 1869. Το 1895 η γραμμή επεκτάθηκε έως την Ομόνοια και το 1904 έγινε ηλεκτροκίνητη με τρίτη τροχιά, δημιουργώντας την γραμμή 1 του μετρό Αθήνας.
Η κοινωνική και οικονομική δομή της Ελλάδας προς το τέλος του 19ου αιώνα στηρίχθηκε στην ύπαρξη των μικρών αγροτικών πόλεων που ενεργούσαν ως αγορές και τα οικονομικά κέντρα με τα χωριά που τους περιβάλλαν. Τότε η Ελλάδα είχε πολύ μικρή βιομηχανία και ελάχιστες οδούς, που έκανε την κυβέρνηση να σκεφτεί την ανάπτυξη ενός σιδηροδρομικού δικτύου που θα διατίθονταν για την αντιμετώπιση της έλλειψης εσωτερικής και εξωτερικής επικοινωνίας. Το 1881, ο τότε πρωθυπουργός, Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, υπέγραψε τέσσερις συμβάσεις για την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών κανονικού εύρους 1.435 χιλιοστών, με πρόθεση να κάνει την Ελλάδα ένα κομβικό σημείο για ταξίδια ανάμεσα στην Ευρώπη, την Ινδία και την Ασία.
Το επόμενο έτος, το 1882, ο Χαρίλαος Τρικούπης αντεκατέστησε τον Κουμουνδούρο στη θέση του πρωθυπουργού, και ακύρωσε τις συμβάσεις, αντικαθιστώντας τις με τέσσερις δικές του. Είχε ένα διαφορετικό πολιτικό όραμα για τους σιδηροδρόμους, τους θεωρούσε ως μέσο για την τόνωση της εσωτερικής ανάπτυξης στην Ελλάδα και πρότεινε 417 χιλιόμετρα δικτύου μετρικού εύρους (1.000 χιλιοστά) που θα περιέβαλε την Πελοπόννησο, με ξεχωριστό δίκτυο στη Θεσσαλία, που θα συνέδεε το λιμάνι του Βόλου με την πόλη της Καλαμπάκας, στην άλλη πλευρά του Θεσσαλικού κάμπου. Εγκαινιάστηκε, επίσης, το 1885 μια γραμμή που συνέδεε την Αθήνα με το Στροφύλι Κηφισιάς και μέσω μιας διακλάδωσης από τους Αγίους Αναργύρους προς Λαύριο, στην Ανατολική Αττική μέσω Χαλανδρίου, Παιανίας, Κορωπίου και Μαρκοπούλου που τη λειτουργούσαν οι Σιδηρόδρομοι Αττικής. Ο Τρικούπης προτιμούσε το μετρικό εύρος από το κανονικό, λόγω της μείωσης στο κόστος κατασκευής, αν και η γραμμή που συνέδεε την Αθήνα προς τη Λάρισα, η οποία είχε προγραμματιστεί να ενταχθεί τελικά με το ευρωπαϊκό δίκτυο, κατασκευάστηκε με κανονικό εύρος 1.435 χιλιοστών. Το δίκτυο χρειάστηκε 25 χρόνια για να ολοκληρωθεί, 20 χρόνια περισσότερο από ότι ανέμενε ο Τρικούπης, δηλαδή 5.
Το 1909, 1.606 χιλιόμετρα γραμμής είχαν τοποθετηθεί, συμπεριλαμβανομένου της κύριας γραμμής κανονικού εύρους προς τα τότε ελληνοτουρκικά σύνορα στο Παπαπούλι, λίγο μετά την κοιλάδα των Τεμπών (400 χλμ βόρεια της Αθήνας). Τα πρώτα τρένα που πραγματοποίησαν την πλήρη διαδρομή από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη μήκους 507 χιλιομέτρων με κανονικό εύρος σηματοδότησαν την ολοκλήρωση της γραμμής το 1918, η οποία από τότε συνεχίζει να λειτουργεί σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.
ΣΕΚ
Το 1920, το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο ξεκίνησαν να το λειτουργούν οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) εώς το 1970 και από το 1971, όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές εκτός από τις βιομηχανικές και τους ΕΗΣ, άρχισε να τις λειτουργεί ο ΟΣΕ.
1926-1962
Το 1926, η εταιρεία Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σίδηρόδρομοι (ΕΗΣ) ανέλαβε τη λειτουργία των γραμμών Ομόνοιας - Πειραιά και Αττικής - Στροφυλίου ενώ τη γραμμή Ηρακλείου - Λαυρίου άρχισαν να τη λειτουργούν οι Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) το 1929 και ο τερματικός μεταφέρθηκε στο σταθμό Αθηνών - Πελοποννήσου. Η γραμμή από την Αττική προς το Στροφύλι λειτούργησε μέχρι το 1938 όποτε αντικαταστάθηκε από την επέκταση της γραμμής Αθηνών - Πειραιώς από την Ομόνοια μέχρι την Κηφισιά. Οι γραμμές των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων σταμάτησαν να λειτουργούνται από την ομώνυμη εταιρία και ξεκίνησαν να τις λειτουργούν οι ΣΕΚ. Η γραμμή από την Αθήνα προς το Λαύριο έκλεισε το 1962 και τότε ξεκίνησαν να τη λειτουργούν και αυτή οι ΣΕΚ.
ΟΣΕ
Ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος ιδρύθηκε το 1971, ως μετεξέλιξη των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους. Από τότε, το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας έχει εκσυγχρονιστεί και σε τμήματά του έχει εγκατασταθεί και ηλεκτροκίνηση όπως η κύρια γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης (η οποία αναμένεται να μετατραπεί σε γραμμή υψηλών ταχυτήτων) και οι γραμμές του προαστιακού Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα Σιδηροδρομικων μεταφορων
Άννα Λάνγκφους
Η Άννα Λάνγκφους (Anna Langfus, όνομα γέννησης: Άννα-Ρεγκίνα Στερνφίνκιελ [Anna-Regina Szternfinkiel]) (2 Ιανουαρίου 1920 – 12 Μαΐου 1966) ήταν Πολωνή-Γαλλίδα συγγραφέας. Ήταν επίσης επιζώσα του Ολοκαυτώματος. Κέρδισε το Βραβείο Γκονκούρ για το Les bagages de sable, για έναν επιζώντα από στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Νεανική ζωή και καριέρα
Από το 1946 έως το 1947, αφού μετακόμισε στη Γαλλία, ήταν καθηγήτρια μαθηματικών σε ένα εβραϊκό ορφανοτροφείο κοντά στο Παρίσι. Αφού παντρεύτηκε τον Άρον Λάνγκφους τον Ιανουάριο του 1948, ο οποίος αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Πράγας ως μηχανικός, οι δυο τους απέκτησαν μια κόρη, τη Μαρία, το 1948.
Λογοτεχνική καριέρα και θάνατος
Η Λάνγκφους πήρε μια πορεία που την επηρέασε να γράψει έργα για το θέατρο. Άρχισε να γράφει στα γαλλικά κατά τη δεκαετία του 1950 και το πρώτο της έργο, Les Lepreux (Οι Λεπροί), το οποίο γράφτηκε το 1952 και παίχτηκε το 1956, είναι αδημοσίευτο.
Η Λάνγκφους πέθανε στις 12 Μαΐου 1966 από εγκεφαλικό σε ηλικία 46 ετών, ενώ βρισκόταν στη διαδικασία συγγραφής ενός άλλου μυθιστορήματος. Πέθανε στο Σαρσέλ, ένα προάστιο του Παρισιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Έγκλειστοι στο Γκέτο του Λούμπλιν Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Γκονκούρ Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία
Πάρε τον Σολ
To Πάρε τον Σολ (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Better Call Saul) είναι αμερικανική σειρά που ανήκει στα είδη της εγκληματικής σειράς και του νομικού δράματος, παραγωγής των Βινς Γκίλιγκαν και Πίτερ Γκουλντ. Η σειρά αποτελεί μέρος της σειράς Breaking Bad και αποτελεί ουσιαστικά μια παράγωγη σειρά, spin-off, σίκουελ και πρίκουελ της σειράς Breaking Bad.
Πλοκή
Χρονολογικά τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στο Αλμπουκέρκη, του Νιου Μέξικο, με κύριο πρωταγωνιστή τον Jimmy McGill, έναν λοποδύτη και δικηγόρο, ο οποίος αργότερα μετατρέπεται στον εγωκεντρικό Saul Goodman, χαρακτήρας που τον υποδύεται ο Μπομπ Όντενκερκ. Παράλληλα, η σειρά δείχνει και τον ηθικό ξεπεσμό του πρώην αστυνομικού Mike Ehrmantraut, ο οποίος εμπλέκεται με μεξικανικό καρτέλ, ώστε να ενισχύσει οικονομικά τη χήρα γυναίκα του γιου του, ρόλος που υποδύθηκε από τον Τζόναθαν Μπανκς.
Η πλοκή της σειράς ξεκινά με τον καιροσκόπο McGill και την άσχημη σχέση που είχε δημιουργηθεί με τον αδελφό του Chuck McGill. Ενώ στην αρχή, παρουσιάζεται και η γνωριμία του πρώτου με τον Mike Ehrmantraut. Στις πρώτες σεζόν, ο ήρωας γνωρίζει και την κατοπινή σύζυγό του Kim Wexler, η οποία εργαζόταν τότε στην δικηγορική φίρμα του αδελφού του και του Howard Hamlin, ρόλοι που υποδύθηκαν από τους Ρέι Σίχορν και Πάτρικ Φάμπιαν. Μετά τα μέσα η σειρά αρχίζει και επικεντρώνεται περισσότερο στο καρτέλ και συγκεκριμένα στην επιχείρηση Los Pollos Hermanos, όπου η οικογένεια Salamanca, με πρωτεργάτη τον Lalo Salamanca, προσπαθεί να διακόψει, χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Τόνι Ντάλτον και ο οποίος γίνεται ο κύριος κακοποιός της σειράς προς το τέλος της.
Επισκόπηση σειράς
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 8 Φεβρουαρίου του 2015, στο AMC και ολοκληρώθηκε στις 15 Αυγούστου του 2022, μετά από έξι σεζόν και 63 επεισόδια.
Κριτικές και βραβεία
Σε γενικές γραμμές η σειρά εκθειάστηκε από τους κριτικούς και επαινέθηκε ιδιαιτέρως για το σενάριο της, το γράψιμο χαρακτήρων της, την υποκριτική της και την κινηματογράφησή της και θεωρήθηκε μια από τις καλύτερες σειρές που δημιουργήθηκαν ποτέ, οπότε και κατ'επέκταση μία αξιοθαύμαστη συνέχιση της πολύ επιτυχημένης σειράς Breaking Bad. Η σειρά έλαβε πάρα πολλές υποψηφιότητες από διάφορες εγκεκριμένες διοργανώσεις όπως 46 υποψηφιότητες στα Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης, 15 στα Βραβεία Ένωσης Συγγραφέων της Αμερικής, 14 στα Τηλεοπτικά Βραβεία της Επιλογής των Κριτών, 6 στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών και 4 στις Χρυσές Σφαίρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Breaking Bad
Ανατόλ Λίτβακ
Ο Μιχαήλ Ανατόλ Λίτβακ (Ρωσικά: Михаил Анато́ль Литва́к), γνωστός ως Ανατόλ Λίτβακ, ήταν σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος Ουκρανικής καταγωγής πολιτογραφημένος Αμερικανός. Γεννήθηκε το 1902 στο Κίεβο (Ουκρανία) και πέθανε το 1974 στο Νεϊγί-συρ-Σεν (Γαλλία).
Βιογραφία
Ο Ανατόλ Λίτβακ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1902 στο Κίεβο, γόνος εβραϊκής οικογένειας. Όταν ήταν 5 ετών, η οικογένεια μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, την πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Έφηβος ακόμη, πήρε μαθήματα υποκριτικής και άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός στην ΕΣΣΔ πριν γίνει βοηθός σκηνοθέτης το 1923 στα Nordkino Studios του Λένινγκραντ σε 9 ταινίες του βωβού κινηματογράφου στη δεκαετία του 1920. Για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους, και ειδικά επειδή τα ρωσικά θέατρα εθνικοποιήθηκαν από τη σοβιετική κυβέρνηση τη δεκαετία του 1920, έφυγε από τη Ρωσία για το Βερολίνο το 1925. Εκεί, έκανε το μοντάζ της ταινίας Δρόμος χωρίς χαρά του Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ (1925) και στη συνέχεια εργάστηκε και πάλι ως βοηθός σκηνοθέτη και σκηνοθέτης αρκετών γερμανικών παραγωγών.
Εβραϊκής καταγωγής, αντιμέτωπος με την άνοδο του ναζισμού, έφυγε από τη Γερμανία στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και πήγε στην Αγγλία και έπειτα στη Γαλλία, όπου γνωρίστηκε με τον Ζοζέφ Κεσέλ και σκηνοθέτησε την ταινία L'Équipage (1935), βασισμένη σε μυθιστόρημα του τελευταίου. Το 1936 σκηνοθέτησε το Μάγιερλινκ με την Ντανιέλ Νταριέ και τον Σαρλ Μπουαγιέ, ένα αισθηματικό δράμα που περιγράφει τη σχέση του Αρχιδούκα Ροδόλφου, πρίγκιπα της Αυστρίας και της ερωμένης του Μαρία Βετσέρα. Η ταινία έγινε πολύ μεγάλη διεθνής επιτυχία και τον καθιέρωσε σαν διεθνούς φήμης σκηνοθέτη και παραγωγό.
Το 1936, ο Λίτβακ μετακόμισε στο Χόλυγουντ και πήρε την αμερικανική εθνικότητα. Ξεκίνησε την καριέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες με την εταιρεία Warner Brothers για την οποία σκηνοθέτησε την κωμωδία Τοβάριτς (Tovarich), μια ταινία που βασίστηκε σε έργο του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Ζακ Ντεβάλ, με πρωταγωνιστή τον Σαρλ Μπουαγιέ. Επίσης σκηνοθέτησε την αστυνομική κωμωδία Μεγαλοφυής παράφρων (The Amazing Dr. Clitterhouse), ένας από τους σεναριογράφους της οποίας ήταν ο Τζον Χιούστον.
Θρακική μουσική
Η Μουσική της Θράκης ή αλλιώς Θρακική μουσική είναι η μουσική της Θράκης, μιας περιοχής στη Νοτιοανατολική Ευρώπη που απλώνεται στη νότια Βουλγαρία (Βόρεια Θράκη), στη βορειοανατολική Ελλάδα (Δυτική Θράκη) και στην Ευρωπαϊκή Τουρκία (Ανατολική Θράκη).
Η μουσική της Θράκης περιέχει μια γραπτή ιστορία που εκτείνεται από την αρχαιότητα, όταν ο Ορφέας έγινε θρυλικός μουσικός και έζησε κοντά στον Όλυμπο. Αν και ο Θρακικός λαός τελικά αφομοιώθηκε από τις γύρω βαλκανικές ομάδες, στοιχεία της θρακικής δημοτικής μουσικής συνεχίζονται με την Αρχαία Ελλάδα.
Ανατόλ Λίτβακ
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ανατόλ Λίτβακ σκηνοθέτησε με τον Φρανκ Κάπρα, μεταξύ 1942 και 1945, τρεις από τις επτά ταινίες της σειράς Why We Fight (Γιατί Πολεμάμε) που ανέθεσε η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, προοριζόμενες για Αμερικανούς στρατιώτες πριν την αναχώρηση για τη Γαλλία, η οποία θεωρείται αριστούργημα προπαγάνδας. Το 1942, η πρώτη ταινία Prelude to War κέρδισε Όσκαρ στην κατηγορία «ντοκιμαντέρ».
Θρακική μουσική
Οι παραδοσιακοί θρακιώτικοι χοροί είναι συνήθως γρήγοροι σε ρυθμό και είναι κυρίως κυκλικοί χοροί στους οποίους οι άνδρες χορεύουν στο μπροστινό μέρος της γραμμής. Η γκάιντα, ένα είδος άσκαυλου, είναι το πιο χαρακτηριστικό όργανο, αλλά χρησιμοποιούνται επίσης κλαρίνα και τουμπελέκια. Η θρακιώτικη γκάιντα, που ονομάζεται και αυλός, είναι διαφορετική από τη Μακεδονική ή την Βουλγαρική γκάιντα. Είναι πιο ψιλή από τη Μακεδονική γκάιντα, αλλά βαρύτερη από τη βουλγαρική γκάιντα (ή Ντούρα). Η θρακική γκάιντα χρησιμοποιείται επίσης ευρέως σε όλη τη Θράκη στη βορειοανατολική Ελλάδα.
Ανατόλ Λίτβακ
Βιογραφία
Μετά τον πόλεμο, ο Λίτβακ σκηνοθέτησε το φιλμ νουάρ The Long Night, ένα ριμέικ της ταινίας Ξημερώνει στην οποία ο Χένρι Φόντα πρωταγωνίστησε στον ρόλο που αρχικά έπαιξε ο Ζαν Γκαμπέν. Στη συνέχεια, ο Λίτβακ σκηνοθέτησε δύο από τις πιο διάσημες ταινίες του: Στον Ίσκιο του Δολοφόνου με τον Μπαρτ Λάνκαστερ και τη Μπάρμπαρα Στάνγουικ και Ο λάκκος με τα φίδια, είχε υποψηφιότητα για έξι βραβεία Όσκαρ, με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ στο ρόλο μιας γυναίκας κλεισμένης σε ψυχιατρική κλινική. Και οι δύο ταινίες ήταν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες.
Θρακική μουσική
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στην Τουρκία Κατηγορία:Μουσική στη Βουλγαρία Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Θράκη
Ανατόλ Λίτβακ
Βιογραφία
Οι αναμνήσεις του παρελθόντος βρίσκονται σε πολλές από τις τελευταίες του ταινίες, οι οποίες ασχολούνται με την αναζήτηση ταυτότητας, τη ρωσική επανάσταση, την εξέγερση, την καταστολή, τον ναζισμό και των οποίων η δράση βρίσκεται στην Ευρώπη. Σ' αυτό το πνεύμα, μπορούμε να αναφέρουμε την κατασκοπική ταινία Decision Before Dawn (1951), Κίτρινο διαβατήριο (Un acte d'amour) με τον Κερκ Ντάγκλας (1953), Αναστασία με τον Γιούλ Μπρίνερ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η οποία έλαβε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της (1956), (The Journey)Το Ταξίδι με την Ντέμπορα Κερ και τον Γιουλ Μπρίνερ (1959) στο οποίο μια ομάδα Δυτικών προσπαθεί να εγκαταλείψει την Ουγγαρία μετά την κίνηση της Σοβιετικής Ένωσης για να συντρίψει την Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και τέλος Η Νύχτα των στρατηγών, με τον Ομάρ Σαρίφ και τον Πήτερ Ο' Τουλ (1967) μια αστυνομική ταινία που διαδραματίζεται στην κατακτημένη από τους Γερμανούς Βαρσοβία το 1942, βασισμένη πάλι σε μυθιστόρημα του Ζοζέφ Κεσέλ.
Στη συνέχεια, σκηνοθέτησε τρεις ταινίες στη Γαλλία: μια ρομαντική κωμωδία βασισμένη στο μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαγκάν Σας αρέσει ο Μπραμς, Αντίο για πάντα (Goodbye Again) με τους Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Υβ Μοντάν και Άντονι Πέρκινς (1961), και δύο θρίλερ, Μεσάνυχτα παρά πέντε (Le Couteau dans la plaie) με τον Άντονι Πέρκινς και τη Σοφία Λόρεν (1962) και The Lady in the Car with Glasses and a Gun, μεταφορά στην οθόνη ενός μυθιστορήματος του Σεμπαστιάν Ζαπριζό με πρωταγωνιστές την Σαμάνθα Έγγαρ και τον Όλιβερ Ριντ (1970). Αυτή ήταν η τελευταία του ταινία. Πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν στις 15 Δεκεμβρίου 1974.
Ήταν παντρεμένος με την Αμερικανίδα ηθοποιό Μίριαμ Χόπκινς από το 1937 έως το 1939, πριν παντρευτεί σε δεύτερο γάμο την Γαλλίδα μοντέλο Σοφί Στερ, που παρέμεινε η σύντροφός του μέχρι το θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Χάροφ
Το Χάροφ (επίσης Γκάροβ, Հարավ - Χάραβ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χοτζάλι του νοτιοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Από την σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το χωριό διοικείται από την ντε φάκτο δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως τμήμα της περιφέρειας Ασκεράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζάλι Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Λόφος Φαρσάλων Λάρισας
Ο Λόφος Φαρσάλων είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μεγάλου Ευυδρίου, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Λόφος Φαρσάλων Λάρισας βρίσκετται σε υψόμετρο 141 μέτρων και έχει πληθυσμό 111 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1957, ονομαζόταν Τζίνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Ανθρώπινα δικαιώματα στην Αλβανία
Τα τρέχοντα ζητήματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αλβανία περιλαμβάνουν την ενδοοικογενειακή βία, τις μεμονωμένες περιπτώσεις βασανιστηρίων και την αστυνομική βία, τη γενική κατάσταση των φυλακών, την εμπορία ανθρώπων και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ενβέρ Χότζα (1944-1985), η Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας χαρακτηρίστηκε ως μια από τις πιο καταπιεστικές χώρες στην Ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο, από το 1992, υπό την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, έχουν εφαρμοστεί αρκετές φιλελευθεροποιητικές μεταρρυθμίσεις.
Εμπορία ανθρώπων
Υπήρξε μια αυξανόμενη ευαισθητοποίηση για την εμπορία ανθρώπων ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη. Το τέλος του κομμουνισμού συνέβαλε στην αύξηση της εμπορίας ανθρώπων, με την πλειονότητα των θυμάτων να είναι γυναίκες που εξαναγκάζονται στην πορνεία.
Η Αλβανία είναι χώρα προέλευσης και διέλευσης ατόμων, κυρίως γυναικών και παιδιών, τα οποία διακινούνται με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Η αλβανική κυβέρνηση έχει δείξει κάποια δέσμευση για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, αλλά έχει επικριθεί επειδή δεν συμμορφώνεται πλήρως με τα ελάχιστα πρότυπα για την εξάλειψη της εμπορίας ανθρώπων και δεν έχει αναπτύξει αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία των μαρτύρων.
Άγιος Γεώργιος Φαρσάλων
Ο Άγιος Γεώργιος Φαρσάλων είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγίου Γεωργίου Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.