cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρηνανία
Μετά το 1946
Το 1946, η Ρηνανία διαιρέθηκε στα νέα κρατίδια της Έσσης, Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και Ρηνανίας-Παλατινάτου. Η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία είναι μια εκ των πρωτοπόρων βιομηχανικών περιοχών της Γερμανίας· περιλαμβάνει σημαντικά αποθέματα ορυκτών (άνθρακα, μόλυβδο, λιγνίτη, μαγνήσιο. πετρέλαιο και ουράνιο) και ένα ευρύ δίκτυο ποτάμιων συγκοινωνιών. Αντίθετα, στο Παλατινάτο κυριαρχεί η γεωργική παραγωγή· η οινοποιεία συγκεντρώνεται στο Αρ, στις όχθες του Μέσου Ρήνου και την κοιλάδα του Μοζέλλα.
Περαιτέρω βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γερμανίας
Νίδα
Ονομασία
Στο χάρτη του Μάρκο Μποσκίνι του 17ου αιώνα βλέπουμε ότι το οροπέδιο της Νίδας έχει το ίδιο όνομα με την κοντινή κορυφή Ίδα και διακρίνονται μόνο από το είδος τους, η κορυφή αναφέρεται ως M (monte) IDA και το οροπέδιο ως CAMPA IDA. Επόμενος είναι πιθανό τουλάχιστον ως την εποχή που δημιουργήθηκε ο χάρτης οι δυο αυτές τοποθεσίες να είχαν το ίδιο όνομα, ή το τοπωνύμιο Ίδα να αναφερόταν σε μια ευρύτερη περιοχή του Ψηλορείτη που περιελάμβανε το οροπέδιο, την κορυφή και το Ιδαίο άντρο, ενώ το τοπωνύμιο Νίδα προέκυψε αργότερα πιθανόν από την φράση 'εις την Ίδα'.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κρήτης Κατηγορία:Οροπέδια της Ελλάδας
Ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο
Το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (ολλ.: Τotaalvoetbal, αγγλ.: Τotal football) είναι ένα ποδοσφαιρικό σύστημα στο οποίο ο κάθε ποδοσφαιριστής μπορεί να παίξει σε οποιαδήποτε θέση, αν χρειαστεί.
Ιστορία
Η ανακάλυψη του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου αποδίδεται στον πρωτοπόρο Άγγλο προπονητή Τζακ Ρέινολντς (1881-1962) των αρχών του 20ού αιώνα, ο οποίος διετέλεσε προπονητής στον Άγιαξ της Ολλανδίας τις περιόδους 1915-25, 1928-40 και 1945-47. Η βασική φιγούρα, ωστόσο, ήταν ο Άγγλος Τζίμι Χόγκαν (1882-1974), ένας έξυπνος και ανοιχτόμυαλος άνθρωπος, που έκανε πολλά για την ανάπτυξη του αθλήματος σε όλη την Ευρώπη. Η πρώτη του δουλειά ήρθε με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας, ενώ μεταξύ του 1914 και του 1921, βρισκόταν στο τιμόνι του ΜΤΚ Βουδαπέστης στην Ουγγαρία. Στην Αργεντινή, η Ρίβερ Πλέιτ δημιούργησε μια εξαιρετική ομάδα το διάστημα 1942-45 που ονομάστηκε La Maquina (Η μηχανή) με επικεφαλής το Χοσέ Μανουέλ Μορένο, η οποία είχε εφαρμόσει με επιτυχία την ιδέα του «ψεύτικου εννέα» και αγωνίστηκε με συχνή αλλαγή των επιθετικών θέσεων και σχηματισμών. Για τις προσπάθειές της, η La Maquina κέρδισε αρκετές εγχώριες και διεθνείς διακρίσεις και θεωρείται ότι ενέπνευσε τη «Χρυσή Ομάδα» της Εθνική Ουγγαρίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952. Με το προσωνύμιο Magical Magyars («Μαγικοί Μαγυάροι») και προπονητή τον Γκούσταβ Σέμπες, η ομάδα ήταν η ασυναγώνιστη δύναμη του ποδοσφαίρου στον κόσμο τη δεκαετία του 1950, έχοντας κερδίσει διεθνείς τίτλους, 42 νίκες σε 50 αγώνες στο διάστημα 1950-56 και μία μόνο ήττα στο σημαντικότερο αγώνα της, στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954.
thumb|Η ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ το 1947 με το Μορένο δεύτερο από αριστερά και τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο στη μέση
Στην Ελλάδα, η πρώτη ομάδα η οποία εφάρμοσε το εν λόγω σύστημα ήταν ο ΠΑΟΚ της δεκαετίας του 1970 με τον Άγγλο προπονητή Λες Σάνον (Les Shannon). Ο ΠΑΟΚ, αποδίδοντας για εκείνη την εποχή πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα και κατά γενική ομολογία το θεαματικότερο ποδόσφαιρο που είχε παίξει μέχρι τότε ελληνική ομάδα, για μια δεκαετία και με πλειάδα γρήγορων και με καλή τεχνική κατάρτιση ποδοσφαιριστών, αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Άγιαξ
Ο Ρίνους Μίχελς, ο οποίος είχε προπονητή το Ρέινολντς στον Άγιαξ το 1946-47, όταν έγινε προπονητής στον Άγιαξ το 1965, εφάρμοσε με επιτυχία τις αρχές του συστήματος του Ρέινολντς προσαρμοσμένες στην ομάδα του έχοντας τη δική του φιλοσοφία και στη συνέχεια, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, στην Εθνική Ολλανδίας. Τότε το σύστημα πήρε το όνομα «Ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» (Ολλανδικά: Τotaalvoetbal). Ο Άγιαξ δεν παρουσίασε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο άμα τη αφίξει του Μίχελς. Στους πρώτους του μήνες στην τεχνική ηγεσία μάλιστα, ο «Αίαντας» πάλευε για την παραμονή του στην κατηγορία. Πολύ γρήγορα όμως, ήδη από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60, φαινόταν πως σε αυτή την ομάδα είχαν μπει οι βάσεις για κάτι πολύ σπουδαίο. Η πρώτη ένδειξη για αυτό ήρθε το 1966, όταν η ολλανδική ομάδα συνέτριψε με 5-1 τη Λίβερπουλ στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο οποίο συμμετείχε ο Άγιαξ, αφού είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα ένα χρόνο μετά τη διασφάλιση της παραμονής του στην πρώτη κατηγορία. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ο Άγιαξ είχε κατακτήσει τέσσερα εγχώρια πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα, ενώ το 1969 κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, χάνοντας όμως από τη Μίλαν. Μάλιστα, ήταν τόσο μεγάλος ο θαυμασμός για αυτή την ομάδα, που σε ένα παιχνίδι μπαράζ με τη Μπενφίκα στο Παρίσι για τα προημιτελικά της διοργάνωσης εκείνης της χρονιάς, σαράντα χιλιάδες Ολλανδοί ταξίδεψαν στη γαλλική πρωτεύουσα. Η θέση της ομάδας στον ευρωπαϊκό χάρτη είχε αλλάξει μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σε εντυπωσιακό βαθμό.
thumb|left |Ο Ρίνους Μίχελς το 1988 Όσο οι παίκτες του Άγιαξ είχαν τη μπάλα, απλώνονταν στο γήπεδο προσπαθώντας να «μεγαλώσουν» τις πραγματικές του διαστάσεις. Αντίθετα, όταν έχαναν την κατοχή, πρέσσαραν ψηλά προς την αντίπαλη περιοχή και ασφυκτικά, προσπαθώντας να «μικρύνουν» τις διαστάσεις του γηπέδου. Το σύστημα εξελίχθηκε περαιτέρω από το Ρουμάνο προπονητή Στέφαν Κόβατς, ο οποίος τον διαδέχθηκε στον Άγιαξ, όταν ο Μίχελς πήγε στην Μπαρτσελόνα. Την τριετία 1971-1973 η ομάδα γνώρισε την παγκόσμια καταξίωση τόσο με τους τίτλους που κατέκτησε όσο και με το στυλ που αγωνιζόταν. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο της υπερβολικής, πολλές φορές, αμυντικής προσήλωσης (και τακτικής), στα όρια του βαρετού για το μάτι, η ολλανδική ομάδα κατάφερε να αγγίξει (σχεδόν) το τέλειο, παρουσιάζοντας όλα τα χαρακτηριστικά αυτού του ελκυστικού μοντέλου πάνω στο χορτάρι.
Ο Ολλανδός επιθετικός Γιόχαν Κρόιφ υπήρξε ο πιο διάσημος ποδοσφαιριστής που αφομοίωσε το ολοκληρωτικό σύστημα και το εφάρμοσε όσο αγωνίστηκε αλλά κι ως προπονητής αργότερα. Αν και η θέση του Κρόιφ στο γήπεδο ήταν του κεντρικού επιθετικού, αγωνιζόταν σε όλο τον αγωνιστικό χώρο, οπουδήποτε θα μπορούσε να κάνει ζημιά στην αντίπαλη ομάδα. Οι συμπαίκτες του κινούνταν συνεχώς για να καλύπτουν τους χώρους που άφηνε κι έτσι οι ρόλοι τους στον αγώνα άλλαζαν συνέχεια μπερδεύοντας τους αντιπάλους.
Η κάλυψη του κενού χώρου και η δημιουργία νέου είναι ζωτικά ζητήματα στην τακτική του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου. Έτσι η ομάδα έχει πάντα πλεονέκτημα. Ο Μπάρι Χουλσόφ, αμυντικός του Άγιαξ της χρυσής εποχής που κατέκτησε τρία συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 72, 73), εξηγούσε πώς η ομάδα προετοιμαζόταν: «Συζητούσαμε για τον κενό χώρο συνέχεια. Ο Κρόιφ πάντα μας έλεγε πού έπρεπε να τρέξουμε και που να σταματήσουμε και πότε δεν έπρεπε να κινηθούμε».
Η συνεχής εναλλαγή θέσεων ήταν η αιτία που η τακτική ονομάστηκε ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Η εναλλαγή αυτή απαιτούσε διαρκή επαγρύπνηση. «Οι κουβέντες μας ήταν πώς να δημιουργούμε χώρους, να μπαίνουμε σε χώρους και να οργανώνουμε το χώρο, κάτι σαν αρχιτεκτονική μέσα στο γήπεδο», συνεχίζει ο Χουλσόφ.
thumb|250px|Ο Άγιαξ το 1972. Πρώτος δεξιά καθιστός ο αρχηγός του Γιόχαν Κρόιφ
Το σύστημα αναπτύχθηκε οργανικά και συνεργατικά. Για την ανάπτυξή του δεν αρκούσε μόνο ο Μίχελς ή ο Κόβατς που τον διαδέχθηκε ή ο Κρόιφ από μόνος του. Έπρεπε όλη η ομάδα να ενταχθεί στη φιλοσοφία του συστήματος και να επινοεί βελτιώσεις, ακόμα και στη διάρκεια του αγώνα. «Το απλό ποδόσφαιρο είναι το πιο όμορφο. Αλλά το να παίξεις απλά είναι το πιο δύσκολο πράγμα», συνήθιζε να λέει ο Κρόιφ αναπτύσσοντας την ποδοσφαιρική φιλοσοφία του. Ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972 θεωρείται η καλύτερη στιγμή του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου. Ο Άγιαξ νίκησε την ιταλική Ίντερ με 2-0 και οι ευρωπαϊκές εφημερίδες ανέφεραν: «θάνατος του κατενάτσιο και θρίαμβος του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου». Το αμυντικό ποδόσφαιρο είχε καταστραφεί.
Η συντριβή της ΑΚ Μίλαν από τον Άγιαξ με 6-0 στον τελικό του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ το 1973 αποτέλεσε τον τελικό θρίαμβο του θεαματικού ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου απέναντι στο αντιποδόσφαιρο του κατενάτσιο.
Ο Ολυμπιακός του Γουλανδρή
Η ομάδα του Πειραιά κατά την περίοδο αυτή απέδωσε καταπληκτικό ποδόσφαιρο, συνδυάζοντας την επιθετικότητα, το μπρίο, την φαντασία και τις περίτεχνες ενέργειες.
Ο Γουλανδρής ξεκίνησε την εμπλοκή του με τον Ολυμπιακό το 1970 και έναν χρόνο αργότερα έγινε γενικός διευθυντής του. Από το 1972 ήταν πρόεδρος της ομάδας. Όσο ήταν πρόεδρος, ο Ολυμπιακός κατέκτησε στο ποδόσφαιρο τρία Πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα εκ των οποίων δύο νταμπλ (1973 και 1975) σε τρία χρόνια. Στο πρωτάθλημα του 1972-73 είχε παθητικό 13 γκολ, το οποίο παραμένει ρεκόρ μέχρι σήμερα. Στο πρωτάθλημα 1973-1974, ο Ολυμπιακός σκόραρε 102 γκολ, αριθμός που παραμένει ρεκόρ, και πέτυχε την πιο ευρεία νίκη στο ελληνικό πρωτάθλημα, νικώντας τον Φωστήρα 11-0, ενώ είχε παθητικό 14 γκολ. Την περίοδο 1972-1975, στο ελληνικό πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός έχανε μόνο από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και παρέμεινε αήττητος για 58 συνεχόμενα παιγνίδια.
Η Εθνική Ολλανδίας
Στον τελικό αντίπαλος η Δυτική Γερμανία. Με πρωταγωνιστή τον Κρόιφ οι Ολλανδοί παίκτες είχαν συνεχώς την μπάλα στην κατοχή τους από την αρχή του ματς και επί 80 δευτερόλεπτα, μέχρι που κέρδισαν πέναλτι στην ανατροπή του αρχηγού της εθνικής από τον Ούλι Χένες και προηγήθηκαν στο σκορ. Μετά στο δεύτερο ημίχρονο με το σκληρό και αποφασιστικό μαρκάρισμα του Μπέρτι Φογκτς πάνω στον Κρόιφ, ο Ολλανδός επιθετικός κουράστηκε και δόθηκε η ευκαιρία στους Γερμανούς να διατηρήσουν το προβάδισμα των δύο γκολ κερδίζοντας το κύπελλο. Παρ' αυτά η εθνική Ολλανδίας κέρδισε το θαυμασμό των φιλάθλων παγκόσμια.
PY
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων PY ή Py ή .py μπορεί να αναφέρεται:
Άλλες χρήσεις
Στη Surinam Airways, εταιρεία αερομεταφορών κατά IATA.
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1816-1867)
Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. Maria Theresia, 31 Ιουλίου 1816 - 8 Αυγούστου 1867) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1837 τον Φερδινάνδο Β΄ των Δύο Σικελιών και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Βασίλισσες των Δύο Σικελιών
Κανάλι Ρήνου-Μάιν-Δούναβη
thumb|379x379px|Το Κανάλι Ρήνου-Μάιν-Δούναβη Το Κανάλι Ρήνου-Μάιν-Δούναβη (γερμ.: Rhein-Main-Donau-Kanal, γνωστό και ως Κανάλι της Ευρώπης ή διεθνώς RMD Canal) είναι κανάλι στην Βαυαρία που ενώνει τους ποταμούς Μάιν και Δούναβη διαπερνώντας το κεντροευρωπαϊκό όριο των δύο μεγάλων υδρογραφικών συστημάτων. Η πορεία του ξεκινάει από το Μπάμπεργκ και περνώντας από τη Νυρεμβέργη φτάνει στο Κέλχαϊμ. Το κανάλι συνδέει τη Βόρεια Θάλασσα και τον Ατλαντικό Ωκεανό με την Μαύρη Θάλασσα, λειτουργώντας ως σύνδεσμος μιας συνεχούς ποτάμιας αρτηρία από το δέλτα του Ρήνου στο Ρότερνταμ μέχρι το δέλτα του Δούναβη στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας. Το παρόν κανάλι ολοκληρώθηκε το 1992 και έχει μήκος 171 χμ., πλάτος 55 μ. και βάθος 4 μ.
Ιστορία
thumb|300x300px| Τα διάφορα σχέδια σύνδεση του Μάιν με τον Δούναβη Σχέδια σύνδεσης των δύο ποταμών έχουν υπάρξει ήδη από την εποχή του Καρλομάγνου. Το 793 σχεδιάστηκε το Κανάλι του Καρλομάγνου μήκους δύο χιλιομέτρων (λατ.: Fossa Carolina) που θα συνέδεε τον ποταμό Schwäbische Rezat με τον Άλτμιουλ. Μεταξύ 1836 και 1846 χτίστηκε το Κανάλι του Λουδοβίκου (λατ.: Ludwigskanal) μεταξύ Μπάμπεργκ και Κέλχαϊμ που εντούτοις ήταν ελαττωματικό καθώς έπασχε από προβλήματα τροφοδοσίας νερού ενώ είχε να ανταγωνιστεί και την παράλληλη ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου της υπαίθρου της νότιας Γερμανίας. Εν τέλει εγκαταλείφθηκε το 1950, όταν αποφασίστηκε να μην επιδιορθωθούν οι ζημιές που είχαν προκληθεί από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατασκευή
Τα πρώτα σχέδια για μια νέα υδάτινη λεωφόρο προέκυψαν το 1938 αλλά ακυρώθηκαν λόγω του πολέμου. Το 1966 η κυβέρνηση της Βαυαρίας και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της (Δυτικής) Γερμανίας συμφώνησαν την ολοκλήρωση του σχεδίου, που είχε ενισχυθεί με την επικήκυνση του Μάιν μέχρι το Μπάμπεργκ. Το τελευταίο σκέλος μεταξύ Νυρεμβέργης και Κέλχαϊμ που περιελάμβανε μια διαδρομή 34 χμ. διαμέσω της κοιλάδας του Άλτμιουλ προκάλεσε πολιτικές αντιδράσεις. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1992 με ένα συνολικό κόστος 2,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων το 20% αφιερώθηκε σε έργα περιβαλλοντικής προστασίας. Την εποχή διάνοιξής του εκφράστηκαν σοβαρές ενστάσεις τόσο για την χρησιμότητά του ως ποτάμια εμπορική οδό μα και λόγω του πολέμου στην Γιουγκοσβαβική Ένωση.
Διαδρομή
Από το Μπάμπεργκ στο Φυρτ το κανάλι ρέει στην κοιλάδα του παραπόταμου του Μάιν, Ρέγκνιτς. Από το Φυρτ μέχρι το Ροτ συνεχίζει μέσω της κοιλάδας του Ρέντνιτς, παραποτάμου του Ρέγκνιτς. Διασχίζει τον Ιουρά της Φραγκονίας και συναντά τον ποταμό Άλτμιουλ στο Ντίτφουρτ από όπου ρέει κατά μήκος της κοιλάδα του έως το Κέλχαϊμ κοντά στο Ντονάου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαυαρία Βαυαρία Κατηγορία:Δούναβης Κατηγορία:Διώρυγες
Αγγελική Ντάγκαρη
Η Αγγελική Ντάγκαρη (1947-2009) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος και χαράκτρια, που γεννήθηκε στον Πειραιά.
Σπουδές
Σπούδασε στο Παρίσι. Το 1969 σπούδασε ζωγραφική με τον καθηγητή Pierre Jerome στην Ακαδημία της Γκραντ Σωμιέρ και παρακολούθησε σεμινάρια ελληνικής αρχαιολογίας στην Ecole Pratique des Hautes Etudes με τον Roland Martin και Ιστορία Ψηφιδωτού με τον καθηγητή Henri Stern.
Το 1972 πήρε το δίπλωμα Ζωγραφικής από την École Nationale Supérieure des Beaux-arts και το 1973 το δίπλωμα χαρακτικής.
Ατομικές εκθέσεις
2007   Βιβλιοθήκη Κολλεγίου Αθηνών, Ψυχικό 2004       Sport – Academy, Hilton 2003       Αετοπούλειο Ίδρυμα, Τσαγκαράδα, Πήλιο 1997-2005 «Λαμψάκου 3» ( 10 εκθέσεις στο εργαστήριο), Αθήνα 1997       Beaver College, Αθήνα 1997        Αίθουσα Τέχνης και Συναυλιών, Ύδρα 1996       Γκαλερί ΜΕΤΩΠΗ, Αθήνα 1996       Beaver College, Αθήνα 1995       Γκαλερί ΑΕΝΑΟΝ, Αθήνα 1993       Γκαλερί ΠΟΛΥΠΛΑΝΟ, Αθήνα 1990       Γκαλερί THE GALLERY, Αθήνα 1989       και 1990 Γκαλερί ZALOKOSTA 7, Αθήνα 1988       Γκαλερί ΑΡΙΑΘΝΗ, Ηράκλειο Κρήτης 1988       Γκαλερί ΕΠΟΧΕΣ, Αθήνα 1986       Ναυτιλιακή Λέσχη, Πειραιάς 1982       και 1984 Γκαλερί DADA, Αθήνα 1980       Δημοτικό Θέατρο, Μυτιλήνη 1979       Γκαλερί ΠΡΙΣΜΑ, Ρόδος 1979       Γκαλερί ΣΥΛΛΟΓΗ, Αθήνα 1978       και 1979 Φιλοτεχνικός Όμιλος, Τρίπολη 1977       Γκαλερί ΑΡΜΟΝΙΑ, Καστοριά 1977       Park Hotel, Βόλος 1976       Γκαλερί ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΘΑ, Αθήνα
Διδασκαλία
Δίδαξε καλλιτεχνικά από το 1975, στις σχολές Αηδονοπούλου, στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθηνών στη Σχολή Χιλλ και στο Κολλέγιο Αθηνών
Αλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες
(συγγραφή σεναρίου, κειμένων και καλλιτεχνική επιμέλεια), σκηνοθεσία Γ. Καλογιάννης
Εργα της βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές συλλογές, στο υπουργείο πολιτισμού και σε δημαρχεία.
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Έμβλημα του Νότιου Σουδάν
right|250px Το εθνικό έμβλημα του Νότιου Σουδάν υιοθετήθηκε τον Ιούλιο του 2011 έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από την Δημοκρατία του Σουδάν. Πριν την ανεξαρτησία, αποτελούσε αυτόνομη περιοχή του Σουδάν.
Το σχέδιο του εμβλήματος εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο της αυτόνομης κυβέρνησης του Νότιου Σουδάν έχοντας εγκριθεί προηγουμένως από την Νομοθετική Συνέλευση, το Μάιο του 2011.
Ένας αφρικανικός ψαραετός (African Fish Eagle) απεικονίζεται στο έμβλημα να στέκεται μπροστά σε μια ασπίδα και δόρατα. Ο αετός κοιτά προς τον αριστερό του ώμο και έχει τις φτερούγες του τεντωμένες, ενώ στα νύχια του κρατά μια περγαμηνή, όπου αναγράφεται το όνομα της χώρας. Ο αετός συμβολίζει την δύναμη, την αντοχή και το όραμα, ενώ η ασπίδα και τα δόρατα εκπροσωπούν την προστασία του νέου κράτους.
Πριν την ανεξαρτησία
Από το 2005 ως τον Ιούλιο του 2011 η κυβέρνηση του Νοτίου Σουδάν χρησιμοποιούσε μια σφραγίδα που απεικονίζει το εθνόσημο του Σουδάν και γύρω από αυτό αναγράφονται με κεφαλαία "GOVERNMENT OF SOUTHERN SUDAN" (Κυβέρνηση του Νοτίου Σουδάν) και "GOSS". Ο θυρεός απεικονίζει ένα πτηνό (Secretary Bird) το οποίο φέρει παραδοσιακή ασπίδα. Στο θυρεό βρίσκονται δύο περγαμηνές: η επάνω φέρει το εθνικό ρητό, Al-nasr lana ('Η νίκη είναι δική μας'), και η κάτω έχει την επίσημη ονομασία του κράτους, Jumhuriyat as-Sudan ('Δημοκρατία του Σουδάν').
Φρανκ Μπορζέιγκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών
PX
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων PX ή .px  μπορεί να αναφέρεται:
Θοδωρής Χατζηθεοδώρου
Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου (γεννήθηκε 1 Οκτωβρίου 1976) είναι Έλληνας περιφερειακός παίκτης του πόλο. Έχει ύψος 1,92 μ. και αγωνιζόταν στην ομάδα της Χίου, έχοντας μεταγραφεί το 2011 από την Παρτιζάν Βελιγραδίου. Στην τελευταία είχε πάει έπειτα από δεκαπενταετή παρουσία στην ομάδα του Ολυμπιακού, της οποίας ήταν και αρχηγός. Αποτελεί μέλος της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης και έχει μεγάλες (προσωπικές και ομαδικές) επιτυχίες στο ενεργητικό του. Από τη σεζόν 2013-2014 είναι προπονητής του Νηρέα Λαμίας στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Από το 2019 είναι προπονητής στην ομάδα πόλο του ΠΑΟΚ.
Βιογραφία
Πρώτη του ομάδα ήταν ο Ηλυσιακός, ενώ στη συνέχεια πήγε στον Ολυμπιακό, στον οποίο αγωνίστηκε με το νούμερο 5 στο σκουφάκι του.
Με την εθνική ομάδα έχει 156 συμμετοχές και ήταν 4ος (2004) και 6ος ολυμπιονίκης (1996).
Στις 19 Ιουνίου 2010 έγραψε ιστορία, καθώς έγινε ο αθλητής με τους περισσότερους τίτλους (27) στην ιστορία του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού. Τον Ιούνιο του 2011, όταν μεταγράφηκε στη Χίο είχε ήδη 31 τίτλους στο ενεργητικό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Μαρκ Γουέμπερ
Ο Μαρκ Άλαν Γουέμπερ (Mark Alan Webber, 27 Αυγούστου 1976) είναι Αυστραλός οδηγός της Φόρμουλα 1. Μάλιστα, το 2009, στο Γκραν Πρι της Γερμανίας έγινε ο πρώτος Αυστραλός που αναδείχτηκε νικητής σε κούρσα μετά το 1981 και τον Άλαν Τζόουνς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γουέμπερ γεννήθηκε στο Queanbeyan της Νέας Νότιας Ουαλίας,στις 27 Αυγούστου του 1976 και έχει ύψος 184 εκατοστά. Ο πατέρας του ήταν πωλητής μοτοσυκλετών. Αν και η πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό ήταν η ενασχόλησή του ως bal boy σε αγώνες ράγκμπι, από σχετικά μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό έχοντας ως πρότυπα του τον οδηγό της Φόρμουλα 1 Αλαίν Προστ και τον οδηγό αγώνων μοτοσυκλέτας Κέβιν Σβαντζ.
Πρώτα βήματα
Ξεκίνησε την καριέρα του από αγώνες μοτοσυκλετών και το 1991 μεταπήδησε στα καρτ. Το 1993, και αφού κατέκτησε το Πρωτάθλημα στη Νέα Νότια Ουαλία συνέχισε την καριέρα του στο πανεθνικό Πρωτάθλημα της Φορντ. Οι αξιόλογες εμφανίσεις του αποτέλεσαν το εισιτήριο για καριέρα στην Ευρώπη.
Στην Ευρώπη
Στην Ευρώπη έκανε σημαντική καριέρα στο Πρωτάθλημα FIA GT, στη Φόρμουλα 3 αλλά και στη Φόρμουλα 3000. Μάλιστα από το 2000 ήταν δοκιμαστής οδηγός στην βρετανική Άροους της Φόρμουλα 1 και αργότερα στην Μπένετον Φόρμουλα μέχρι να αντικατασταθεί από τον Φερνάντο Αλόνσο.
Καριέρα στη Φόρμουλα 1
Το 2002 υπέγραψε στην Μινάρντι με την οποία και έκανε ντεμπούτο στο Γκραν Πρι της Μελβούρνης. Κατά την πρώτη του χρονιά στην Φόρμουλα 1 κατάφερε να συγκεντρώσει μόλις 2 βαθμούς και να καταταγεί στη 16η θέση του γενικού πίνακα. Την επόμενη χρονιά, όντας οδηγός της Τζάγκουαρ Ρέισινγκ κατετάγη 10ος έχοντας 17 βαθμούς ενώ κατά την τελευταία του χρονιά στην ομάδα της Τζάγκουαρ, αναδείχτηκε 13ος με μόλις 7 βαθμούς. Το 2005 αγωνίστηκε με την Γουίλιαμς, συγκεντρώνοντας 36 βαθμούς που του επέτρεψαν να καταταγεί πάλι στην 10η θέση στη βαθμολογία των οδηγών. Το 2006, στη δεύτερη και τελευταία του σεζόν στη Γουίλιαμς μάζεψε μόλις 7 βαθμούς και έπεσε στην 14η θέση. Το 2007 υπέγραψε στη Ρεντ Μπουλ Ρέισινγκ όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Οι δύο πρώτες του χρονιές κινήθηκαν σε μέτρια επίπεδα καθώς συγκέντρωσε 10 και 21 βαθμούς αντίστοιχα και κατετάγη στην 12η και 11η θέση. Το 2009 ήταν η πιο επιτυχημένη χρονιά στη μέχρι τώρα καριέρα του αφού συγκέντρωσε 69,5 βαθμούς που τον έστειλαν στην 4η θέση, πάνω από οδηγούς όπως ο Λιούις Χάμιλτον, ο Κίμι Ραϊκόνεν, ο Φερνάντο Αλόνσο και ο Φελίπε Μάσα ενώ πέτυχε και δύο νίκες, τις μοναδικές στην καριέρα του, στα Γκραν Πρι της Γερμανίας και της Βραζιλίας.
Ανακοίνωση αποχώρησής του απ' το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 στο τέλος του 2013
Στις 27 Ιουνίου 2013, ο Γουέμπερ, ο οποίος βρίσκεται στο Σίλβερστοουν της Μεγάλης Βρετανίας, για τον εκεί αγώνα, ανακοίνωσε πως στο τέλος του Πρωταθλήματος θα αποχωρήσει από τη Φόρμουλα 1, προκειμένου να βοηθήσει τη Γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Πόρσε να κερδίσει τον αγώνα ράλι 24 ώρες στο Λεμάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1972
Οι προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 1972 (αγγλικά: 1972 United States presidential election) ήταν οι 47ες προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών, και διεξήχθησαν την Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 1972.
Ο 37ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και εκ νέου υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την προεδρία, Ρίτσαρντ Νίξον, επικράτησε σαρωτικά και κατάφερε να επανεκλεγεί για δεύτερη θητεία, έναντι του υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος και Γερουσιαστή των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Νότιας Ντακότα, Τζορτζ ΜακΓκόβερν.
Από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, εκ νέου υποψήφιος για την αντιπροεδρία, ήταν ο Αντιπρόεδρος Σπύρο Άγκνιου, ενώ από το Δημοκρατικό Κόμμα, υποψήφιος για την αντιπροεδρία ήταν ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη Γαλλία και κουνιάδος του Τζον Φ. Κένεντι, Σάρτζεντ Σράιβερ.
Οι Ρεπουμπλικανοί Νίξον-Άγκνιου, έλαβαν 520 εκλεκτορικές ψήφους, πήραν 49 από τις 50 πολιτείες και έλαβαν το 60.7% της λαϊκής ψήφου (47.168.710 ψήφους). Οι Δημοκρατικοί ΜακΓκόβερν-Σράιβερ, έλαβαν μόλις 17 εκλεκτορικές ψήφους, και πήραν μόνο μία πολιτεία (τη Μασαχουσέτη) και την Περιφέρεια της Κολούμπια, λαμβάνοντας το 37.5% της λαϊκής ψήφου (29.173.222 ψήφους). Η επικράτηση των Ρεπουμπλικανών, ήταν σαρωτική.
Διαδικασία
Το Άρθρο Δύο (ΙΙ) του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ορίζει ότι για να υπηρετήσει ένας άνθρωπος στη θέση του προέδρου, πρέπει να είναι γεννημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών και κάτοικος των Ηνωμένων Πολιτειών για τουλάχιστον 14 χρόνια. Οι υποψήφιοι για την προεδρία πρέπει να αναδειχθούν από κάποιο από τα διάφορα πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία συνήθως επιλέγουν τους υποψήφιους με προκριματικές εκλογές. Οι προκριματικές συνήθως διεξάγονται με έμμεση εκλογική διαδικασία, στην οποία οι εκλογείς εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους (από τη λίστα ενός κόμματος), και αυτοί με τη σειρά τους εκλέγουν τον υποψήφιο που θα εκπροσωπήσει το κόμμα στις προεδρικές εκλογές. Ο υποψήφιος για την προεδρία πρέπει να επιλέξει έναν συνυποψήφιο για την αντιπροεδρία, ώστε να καταρτιστεί η λίστα υποψηφίων του κόμματος, η οποία στη συνέχεια πρέπει να επικυρωθεί από τους αντιπροσώπους. Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου η εκλογική διαδικασία είναι έμμεση, και οι ψηφοφόροι εκλέγουν τα μέλη του Εκλογικού Κολεγίου, τους εκλέκτορες που εκλέγουν τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο με άμεσες εκλογές. Εάν κανένας υποψήφιος δεν συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 270 ψήφους εκλεκτόρων που απαιτούνται για να κερδίσει τις εκλογές, τότε η Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, θα ορίσει ως πρόεδρο τον έναν από τους τρεις υποψηφίους που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους εκλεκτόρων, και ομοίως η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών θα επιλέξει τον αντιπρόεδρο με πλειοψηφικά κριτήρια.
Η 22η τροπολογία του Συντάγματος, ορίζει ότι ένα άτομο δεν μπορεί να εκλεγεί στην προεδρία για περισσότερες από δύο φορές.
Σκιαγράφηση των εκλογών
Ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον, βρισκόταν ήδη σε ευνοϊκή θέση για τις εκλογές του 1972. Ο ίδιος επέλεξε τη στρατηγική της μεγιστοποίησης της νίκης, συσπειρώνοντας τις συντηρητικές δυνάμεις από οποιοδήποτε κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών (ανεξάρτητα δηλαδή αν ήταν Ρεπουμπλικανοί, Δημοκρατικοί ή Ελευθεριακοί). Στόχος του Νίξον, ήταν να προσανατολίσει τις ΗΠΑ σε μια πιο δεξιά και πατριωτική κατεύθυνση, ενάντια στο «φιλελεύθερο κατεστημένο της Ουάσινγκτον». Επιπλέον, επιθυμούσε τον τερματισμό της ιδεολογικής ηγεμονίας των κεντροαριστερών φιλελεύθερων, που είχαν εδραιωθεί στην Αμερικανική κοινωνία από το New Deal. Κατά την προεκλογική του εκστρατεία, ο Νίξον, τόνισε την ισχυρή οικονομία επί προεδρίας του, καθώς και τις σημαντικές επιτυχίες του στην εξωτερική πολιτική. Από την άλλη ο Τζορτζ ΜακΓκόβερν, θεωρείτο ότι ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος (ήταν ο πιο αριστερός υποψήφιος στην ιστορία των προεδρικών εκλογών), και ο ίδιος ήταν ένθερμος υποστηρικτής του άμεσου τερματισμού του Πολέμου του Βιετνάμ, ενώ στήριζε την εφαρμογή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.
Παράλληλα με την προεκλογική εκστρατεία, τον Ιούνιο του 1972, μέλη από την επιτροπή επανεκλογής του Ρίτσαρντ Νίξον (εις γνώση και έγκριση του ιδίου), εισέβαλαν κατόπιν διάρρηξης στα κεντρικά γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος (Democratic National Committee), στο συγκρότημα Γουότεργκεϊτ στην Ουάσινγκτον, με σκοπό να κλέψουν αρχεία και χρηματικά ποσά και να παρακολουθήσουν τους αντιπάλους τους, με κοριούς. Το σκάνδαλο που προκλήθηκε, ήταν από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, και έμεινε γνωστό ως «Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ». Αργότερα, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Νίξον και πρώην Υπουργός Εξωτερικών, Χένρι Κίσινγκερ, υποστήριξε ότι παρότι ήταν ευρέως γνωστό ότι ο Νίξον αναμενόταν να επικρατήσει στις εκλογές του 1972, κατέφυγε σε κατάχρηση των εξουσιών του, προκειμένου να κρύψει τις πολλές ανασφάλειες που είχε ως προσωπικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εκλογές του 1972 Κατηγορία:1972 __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Νικ Σίμπερ
Ο Νικ Σίμπερ (αγγλ. Nick Simper, γενν. 3 Νοεμβρίου 1945) είναι Άγγλος μπασίστας, ο οποίος έγινε γνωστός κυρίως λόγω της συνεργασίας του με το χαρντ ροκ συγκρότημα Deep Purple.
Καριέρα
Πριν τους Deep Purple ο Σίμπερ έπαιξε σε διάφορα συγκροτήματα όπως οι Delta Five, οι Some Other Guys και οι Johnny Kidd & The Pirates. Τελευταίο συγκρότημα πριν τους Deep Purple ήταν οι Flowerpot Men, στους οποίους συνεργάστηκε με τον μετέπειτα κιμπορντίστα των Deep Purple, Τζον Λορντ.
Με τους Deep Purple γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το σινγκλ "Hush" το οποίο ανέβηκε στο # 4 του αμερικανικού καταλόγου επιτυχιών και το "Kentucky Woman" το οποίο ανέβηκε στο Top-40. Επίσης, ηχογράφησαν τρία στούντιο άλμπουμ, τα "Shades of Deep Purple", "The Book of Taliesyn" και "Deep Purple".
Το 2010, ο Νικ Σίμπερ μαζί με το συγκρότημα Nasty Habits, περιόδευσε στην Αυστρία, την Ελβετία, την Ουγγαρία και την Πολωνία, δίνοντας συναυλίες με τίτλο The Deep Purple Mark One Songbook, όπου παρουσίασαν τραγούδια της πρώτης γραμμής μελών των Deep Purple. Η συναυλία της Βουδαπέστης ηχογραφήθηκε με σκοπό να κυκλοφορήσει μελλοντικά.
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Deep Purple
Ελπίδιος Βραχάμιος (επαναστάτης)
Ο Ελπίδιος Βραχάμιος (Ἐλπίδιος Βραχάμιος) ήταν βυζαντινός επαναστάτης που εξεργέθηκε ενάντια στον αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ στην Αντιόχεια το 1034.
Ο πατρίκιος Ελπίδιος ήταν μάλλον έμπιστος του Κωνσταντίνου Δαλασσηνού, ο οποίος είχε διοριστεί δουξ της Αντιόχειας από τον αυτοκράτορα Βασιλειος Β΄ και πιθανότατα είχε υπηρετήσει υπό τις εντολές του εκείνη την εποχή. Την άνοιξη του 1034 ο Ελπίδιος, που ανήκε σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της πόλης, προκάλεσε εξέγερση στην Αντιόχεια, όπου αντιτάχθηκε στη οικονιμική πολιτική της κυβέρνησης με επικεφαλής τον Ιωάννη Ορφανότροφο και σκότωσε τον αυτοκρατορικό απεσταλμένο για την συλλογή φόρων.
Ο αυτοκράτορας έστειλε τότε ενάντια των επαναστατών τους αδελφούς του Νικήτα και Κωνσταντίνο οι οποίοι συνέτριψαν ​​την εξέγερση. Ο Ελπίδιος και άλλοι δέκα άλλοι πλούσιοι της Αντιόχειας συνελήφθησαν και στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου κρατήθηκαν για αρκετά χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ξιφασκίας ανδρών-γυναικών
Το ελληνικό πρωτάθλημα ξιφασκίας διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Ξιφασκίας (ΕΟΞ). Τα τελούμενα αγωνίσματα καλούνται στη διάλεκτο του αθλήματος όπλα και είναι τα:
Άνδρες πανελληνιονίκες ανά αγώνισμα
1954, 1960 και ίσως 1944-1945
1952, 1954, 1956, 1959 και ίσως 1943 με 1945
1952, 1955, 1958 και ίσως 1943 με 1945
Ιδιαίτερες διακρίσεις
Περισσότερες πανελλήνιες νίκες στην ανώτατη ηλικιακή κατηγορία:
Περισσότερες συνεχείς νίκες στο ίδιο αγώνισμα ή σε διαδοχικά χρόνια ανεξαρτήτως αγωνίσματος:
Πανελληνιονίκες και στα τρία αγωνίσματα κατά την ίδια διοργάνωση:
Πανελληνιονίκες σε δύο αγωνίσματα κατά την ίδια διοργάνωση:
Πανελλήνιες νίκες και στα τρία αγωνίσματα ανεξαρτήτως διοργάνωσης:
Πανελλήνιες νίκες σε δύο αγωνίσματα ανεξαρτήτως διοργάνωσης (στην παρένθεση το έτος κατάκτησης του πρώτου τίτλου ανά όπλο):
Η τελευταία φορά που αθλητής προσέθεσε στη συλλογή του πανελλήνιο τίτλο και σε τρίτο όπλο χρονολογείται από το 1968 (Γ. Χατζησαράντος), εκείνη που πέτυχε δύο πρωτιές κατά την ίδια διοργάνωση από το 1971 (ο ίδιος), ενώ που συμπλήρωσε νίκη και σε δεύτερο αγώνισμα συγκριτικά με το παρελθόν από το 1978 (Π. Ντουράκος). Η αύξηση του συναγωνισμού και των απαιτήσεων του αθλήματος, υποχρεώνουν τους ξιφομάχους της σύγχρονης εποχής στην αγωνιστική επικέντρωση σε ένα όπλο αποκλειστικά, άρα επιτυχίες σε διαφορετικά –πόσο μάλλον και τα τρία– είναι δύσκολο να επαναληφθούν στο μέλλον.
Την κυριαρχία των αθλητών της ΑΛ, με προεξάρχοντα τον Τ. Σκοτίδα, διαδέχθηκε από το 1965 και για περισσότερο της 15ετίας εκείνη των ξιφομάχων του ΠΑΟ, συγκεκριμένα των τεσσάρων προαναφερθέντων πλαισιωμένων με τους Δ. Χατζησαράντο (ξ.α), Μερκατάτη και Μ. Χατζησαράντο (σπ.). Επί 9 χρόνια μεταξύ 1966 και 1974, κάποιος της επτάδας κατακτούσε τον τίτλο του πανελληνιονίκη σε κάθε ένα από τα τρία αγωνίσματα (με εξαίρεση το ξ. μονομαχίας του 1973), γεγονός που συνεχίστηκε έως το 1980 στο ξίφος ασκήσεως, το 1981 στο μονομαχίας (πλην 1976, 1977) και οδήγησε σε συγκομιδή 38 ατομικών διακρίσεων (επί συνόλου 51 διεκδικούμενων, αλλά και μοναδικών μέχρι σήμερα). Ακολούθησε η εμφάνιση στο προσκήνιο της ΟΛΑ (ίδρυση 1975) με τους Μπαμπανάση, Αληγιάννη (σπ.), Κουρουζίδη (ξ.μ), του ΑΟΟ (ίδρυση 1976) των Σμαΐλη, Θ. Νάκη, Πέτρου (ξ.α), Λιγνού (ξ.μ) και η επανισχυροποίηση του –ούτως ή άλλως παραδοσιακά ανταγωνιστικού– Πανελλήνιου (ΠΓΣ) κυρίως από τους Τσουρούτα, Σαρρή (σπ.), Γερμακόπουλο, Αμπάλοβ (ξ.μ), Μουίκη (ξ.α). Ωστόσο, μία σειρά σπαθιστών με 14 πρωτιές από τις 15 του διαστήματος 1995-2009 (Μανέτας, Κωστάκος, Τζ. Ντουράκος κ.ά) επιτρέπει στους αθλητές της ΑΛ να έχουν συγκεντρώσει περισσότερους των 40 τίτλων σε ατομικό επίπεδο από την καθιέρωση του πανελλήνιου πρωταθλήματος και να πλεονεκτεί των υπολοίπων. Αυτή από κοινού με τους ΠΑΟ και ΠΓΣ, πρόκειται για τα μοναδικά σωματεία των οποίων ξιφομάχοι έχουν πρωτεύσει και στα τρία όπλα.
Η σχεδόν παντελής έλλειψη πανελληνιονικών από συλλόγους στην περιφέρεια, καταδεικνύει ότι τις εξελίξεις στην εγχώρια ανδρική ξιφασκία παράγουν αποκλειστικώς εκείνοι της Αθήνας –ούτε καν Θεσσαλονίκης ή Πειραιά–. Για πρώτη φορά ο Πέτρος Τσώκας μόλις το 1989 και δεύτερη 22 χρόνια αργότερα ο Απόστολος Διαφωνίδης το 2011, έχουν πετύχει να αποσπάσουν την α' θέση στο ξίφος μονομαχίας ως μέλη αντίστοιχα των Γυμναστική Ένωση και Όμιλος Ξιφασκίας Φλώρινας, της πόλης που με τρία σωματεία για το άθλημα διαθέτει τα περισσότερα στην Ελλάδα μετά τις δύο μεγαλύτερες. Η τρίτη περίπτωση από τον Αλέξανδρο Κοντογιάννη του Θησέα Ηρακλείου το 2015 και στο ίδιο αγώνισμα, αφορά σε πρώην κάτοικο Αθήνας ήδη τέσσερις φορές πανελληνιονίκη με την ΑΛ πριν εγκατασταθεί στην Κρήτη.
Πανελληνιονίκης σε δύο αγωνίσματα κατά την ίδια διοργάνωση:
Νικητές σύλλογοι ανά αγώνισμα
Σύμφωνα με τις χρονιές που στους προηγούμενους πίνακες υπάρχει τεκμηρίωση για τον πανελληνιονίκη.
Ομαδικό ανδρών
2005, 1963 και ίσως νωρίτερα του 1962
2005 (ΠΓΣ;) και ίσως νωρίτερα του 1964
2011 (ΠΓΣ;), 2005 (Αθ.Λ;), 1977, 1975, 1963 και ίσως νωρίτερα του 1962
Ομαδικό γυναικών
2011 (ΑΟΞΑ;), 1980 (Πανελλήνιος;;), 1977, 1975, 1973
Βαθμολογία συλλόγων
Για τη βαθμολογία συλλόγων υπολογίζονται τα πρωταθλήματα όλων των ηλικιακών κατηγοριών. Αυτά είναι:
Ο σύλλογος που καταλαμβάνει την πρώτη θέση, αποτελεί τον άτυπο πρωταθλητή σύλλογο όλων των επίσημων διοργανώσεων της ξιφασκίας
Το τρέχον σύστημα βαθμολόγησης, το οποίο είναι κοινό για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες :
Σημειώσεις
<references group="σ."/>
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ξιφασκίας Ξιφασκια
Σαρκίς Μουραντιάν
Ο Σαρκίς Μουραντιάν (αρμενικά: Սարգիս Մամբրեի Մուրադյան, 23 Ιουνίου 1927 - 12 Ιουλίου 2007) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος ζωγράφος που άκμασε κυρίως στη Σοβιετική Ένωση. Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Αρμενίας ασχολήθηκε και με την πολιτική.
Βιογραφία
Ο Μουραντιάν γεννήθηκε το 1927 στο Γερεβάν, το οποίο τότε αποτελούσε έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης και πρωτεύουσα της Αρμενικής ΣΣΔ. Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια αρχικά σε καλλιτεχνικό σχολείο και έπειτα στο Ινστιτούτο Π. Τερλεμεζιάν της γενέτειράς του. Το 1945 εισήλθε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Γερεβάν, από την οποία αποφοίτησε το 1951, έχοντας ενδιάμεσα ξεκινήσει από το 1947 την εκθεσιακή του δραστηριότητα. Το 1954 έγινε μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών Αρμενίας, ενώ αργότερα διετέλεσε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνών και Θεάτρου του Γερεβάν. αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ|Αναμνηστική πλάκα προς τιμήν του Μουραντιάν στο Γερεβάν. Τη δεκαετία του 1980 αναδείχτηκε πρόεδρος της Ένωσης Καλλιτεχνών Αρμενίας, καθώς και γραμματέας της Ένωσης Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ. Παράλληλα ασχολήθηκε ενεργά με τα ζητήματα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων και της προώθησης των αρμενικών θέσεων στη διένεξη του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανασύσταση του αρμενικού κράτους, ο Μουραντιάν ενεπλάκη ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας, διατελώντας μέλος του κοινοβουλίου ως βουλευτής της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (Ντασνάκ). Απεβίωσε στο Γερεβάν, τη 12η Ιουλίου του 2007. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ήταν παντρεμένος με τη Λιουντμίλα Κετσέκ. Κόρη του είναι η φιλόλογος και συγγραφέας Γκοάρ Μουραντιάν.
Αποτίμηση
Ο Μουραντιάν ασχολήθηκε κυρίως με τις προσωπογραφίες και τα τοπία. Σημαντικότερος πίνακας του θεωρείται η «Τελευταία νύχτα» που φιλοτέχνησε το 1956 και απεικονίζει τη σύλληψη του Αρμένιου ιερέα και συνθέτη Κομιτάς, στο πλαίσιο της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Άλλα έργα του είναι τα «Κομιτάς, Απρίλιος 1915» (1965), «Αντουνί» (1969), «Πριν την Αυγή» (1973), «Λυκόφως» (1975), «''Ανήσυχη νύχτα. Παρουίρ Σεβάκ''» (1985) κ.ά. Επιπλέον πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις σε διάφορες μεγάλες πόλεις της ΕΣΣΔ (όπως η Μόσχα, το Κίεβο και η Ρίγα), στην Αλβανία, στην Πολωνία κ.α. Έργα του βρίσκονται, μεταξύ άλλων, στην Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο Ιστορίας της Αρμενίας, στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ, καθώς και στην ιδιωτική πινακοθήκη που φέρει το όνομά του.
Για τη συνεισφορά του στις τέχνες, βραβεύτηκε ως Τιμημένος Καλλιτέχνης της και Τιμημένος Εργάτης της Τέχνης της ΣΣΔ Αρμενίας (το 1961 και το 1972 αντίστοιχα).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Αρμένιοι πολιτικοί
Αναρριχώμενο φυτό
Το αναρριχώμενο φυτό εμφανίζει μια μορφή ανάπτυξης που βασίζεται σε πολύ μακριά στελέχη. Αυτό έχει δύο σκοπούς. Ένα φυτό μπορεί να χρησιμοποιεί βράχους, άλλα φυτά ή άλλα στηρίγματα για ανάπτυξη αντί να επενδύει ενέργεια σε πολύ υποστηρικτικό ιστό, επιτρέποντας στο φυτό να φτάσει στο φως του ήλιου με ελάχιστη επένδυση ενέργειας. Αυτή ήταν μια εξαιρετικά επιτυχημένη μορφή ανάπτυξης για φυτά όπως το ιαπωνικό αγιόκλημα, το οποίο είναι χωροκατακτητικό είδος σε μέρη της Βόρειας Αμερικής. Υπάρχουν μερικά τροπικά αναρριχώμενα φυτά που αναπτύσσουν σκοτοτροπισμό και αναπτύσσονται μακριά από το φως, ένα είδος αρνητικού φωτοτροπισμού. Η ανάπτυξη μακριά από το φως επιτρέπει στο φυτό να φτάσει σε έναν κορμό δέντρου, τον οποίο μπορεί στη συνέχεια να σκαρφαλώσει προς φωτεινότερες περιοχές.
Η μορφή ανάπτυξης με αναρρίχηση μπορεί επίσης να επιτρέψει στα φυτά να αποικίσουν μεγάλες εκτάσεις γρήγορα, ακόμη και χωρίς να σκαρφαλώσουν ψηλά. Αυτό συμβαίνει με τη βίγκα και τον επίγειο κισσό. Είναι επίσης μια προσαρμογή στη ζωή σε περιοχές όπου μικρά κομμάτια γόνιμου εδάφους βρίσκονται δίπλα σε εκτεθειμένες περιοχές με περισσότερο ηλιακό φως αλλά λίγο ή καθόλου χώμα. Ένα αναρριχώμενο φυτό μπορεί να ριζώσει στο έδαφος, αλλά έχει τα περισσότερα φύλλα του στην πιο φωτεινή, εκτεθειμένη περιοχή, απολαμβάνοντας το καλύτερο και από τα δύο περιβάλλοντα.
Η εξέλιξη της αναρρίχησης έχει ενοχοποιηθεί ως βασική καινοτομία που σχετίζεται με την εξελικτική επιτυχία και διαφοροποίηση ορισμένων ταξινομικών ομάδων φυτών. Έχει εξελιχθεί ανεξάρτητα σε πολλές οικογένειες φυτών, χρησιμοποιώντας πολλές διαφορετικές μεθόδους αναρρίχησης, όπως:
Τα περισσότερα αναρριχώμενα είναι ανθοφόρα φυτά. Αυτά μπορούν να χωριστούν σε ξυλώδη, όπως η γλυσίνα, η μπουκαμβίλια, το ακτινίδιο και ο κοινός κισσός, και τα ποώδη (μη ξυλώδη), όπως η ιπόμεα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών
AND
Ο όρος AND μπορεί να αναφέρεται:
Όμιλος Α΄ Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Ο Όμιλος Α΄ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 αποτελούνταν από τις εθνικές ομάδες της Βραζιλίας, της Κροατίας, του Μεξικού και του Καμερούν. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 12 Ιουνίου και τελείωσαν στις 24 Ιουνίου 2014.
Οι δύο πρώτες ομάδες του ομίλου συνέχισαν στη φάση των 16. Η Βραζιλία ως πρώτη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με τη Χιλή που ήταν η δεύτερη του ομίλου Β΄ και το Μεξικό ως δεύτερη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με την Ολλανδία που ήταν η πρώτη του ομίλου Β΄.
Βραζιλία - Κροατία
Το σκορ άνοιξαν οι Κροάτες με αυτογκόλ του Μαρσέλο αλλά οι Βραζιλιάνοι ισοφάρισαν σχετικά γρήγορα με μακρινό σουτ του Νεϊμάρ. Στο δεύτερο ημίχρονο η σελεσάο είχε την υπεροχή αλλά χρειάστηκε ένα αμφισβητούμενο πέναλτι που σφυρίχτηκε για υποτιθέμενο φάουλ του Ντέγιαν Λόβρεν στον Φρεντ ώστε να πάρουν το προβάδισμα, ύστερα από επιτυχημένη εκτέλεση και πάλι του Νεϊμάρ. Οι Κροάτες διαμαρτυρήθηκαν ξανά έντονα λίγο αργότερα όταν έβαλαν τη μπάλα στα δίχτυα αλλά ακυρώθηκε λόγω υποτιθέμενου επιθετικού φάουλ στον Βραζιλιάνο τερματοφύλακα Ζούλιο Σέζαρ. Στην παράταση, ο Όσκαρ σφράγισε τη νίκη με όμορφο τεχνικό σουτ από τα 20 μέτρα.
Ύσερα από το παιχνίδι ο αρχιδιαιτητής της FIFA Μάσιμο Μπουζάκα υπερασπίστηκε τις αποφάσεις του διαιτητή Νισιμούρα, αλλά άλλοι παλαίμαχοι διαιτητές στάθηκαν επικριτικοί απέναντι του, με τον Γερμανό τέως διεθνή διαιτητή Μάρκους Μερκ να τη χαρακτηρίζει «ντροπή».
Το παιχνίδι χαρακτηρίστηκε από αρκετές πρωτιές. Για πρώτη φορά στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων το πρώτο τέρμα της διοργάνωσης ήταν αυτογκόλ. Επίσης, για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε στα πλαίσια του θεσμού το ειδικό σπρέι που μαρκάρει το σημείο εκτέλεσης των στημένων φάσεων καθώς και η τεχνολογία γραμμής, το ηλεκτρονικό σύστημα παρατήρησης της γραμμής του τέρματος που επιβεβαιώνει αν η μπάλα την πέρασε ή όχι.
Μεξικό - Καμερούν
Οι δύο ομάδες είχαν παίξει τελευταία φορά μεταξύ τους σε έναν φιλικό αγώνα το 1993.
Ο Τζιοβάνι ντος Σάντος του Μεξικού είδε δύο γκολ του να ακυρώνονται ως οφσάιντ σο πρώτο ημίχρονο, αν και οι τηλεοπτικές επαναλήψεις δεν δικαίωσαν τις αποφάσεις του διαιτητή. Στο δεύτερο ημίχρονο το Μεξικό πέτυχε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης όταν ύστερα από απόκρουση του Σαρλ Ιτάνζ σε σουτ του ντος Σάντος η μπάλα έφθασε στα πόδια του Περάλτα και αυτός δε δυσκολεύτηκε να τη στείλει στα δίχτυα.
Ο αρχηγός του Μεξικού Ραφαέλ Μάρκες έγραψε ιστορία ως ο πρώτος παίκτης που ήταν αρχηγός της εθνικής του ομάδας σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα. Ο Σαμουέλ Ετό έγινε επίσης μόλις ο τρίτος Αφρικανός παίκτης που συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα, φθάνοντας τους συμπατριώτες του Ζακ Σονγκό και Ριγκομπέρ Σονγκ.
Βραζιλία - Μεξικό
250px|μικρογραφία|δεξιά|Πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα ήταν ο Μεξικανός τερματοφύλακας Γκιγιέρμο Οτσόα Ο αγώνας ήταν η 38η αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο ομάδες, περιλαμβανομένων τριών σε αγώνες ομίλων Παγκοσμίων Κυπέλλων που είχαν όλοι καταλήξει σε νίκη της Βραζιλίας: Το 1950 με 4-0, το 1954 με 5-0 και το 1962 με 2-0. Η πιο πρόσφατη αναμέτρηση τους ήταν για τους ομίλους του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2013 που είχε λήξει με νίκη 2-0 και πάλι της Βραζιλίας.
Ο τερματοφύλακας του Μεξικου Γκιγιέρμο Οτσόα αναδείχτηκε σε πρωταγωνιστή της αναμέτρησης και με 4 εξαιρετικές αποκρούσεις κράτησε το μηδέν για την ομάδα του. Στο πρώτο ημίχρονο απέκρουσε κεφαλιά του Νεϊμάρ πέφτοντας στα δεξιά του για να διώξει τη μπάλα και σταμάτησε μια προσπάθεια από κοντινή απόσταση του Παουλίνιο. Στο δεύτερο ημίχρονο απέκρουσε ένα χαμηλό σουτ του Νεϊμάρ και μια κεφαλιά εξ επαφής του Τιάγκο Σίλβα.
Ήταν η πρώτη φορά από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 που η οικοδεσπότρια παραχώρησε λευκή ισοπαλία. Το Μεξικό έγινε η πρώτη ομάδα που πήρε βαθμό από τη Βραζιλία και δεν ανήκει στην UEFA ή την CONMEBOL.
Καμερούν - Κροατία
Οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν για πρώτη φορά στον αγώνα αυτόν.
Από τα αξιοσημείωτα συμβάντα του αγώνα ήταν η κεφαλιά του Μπενουά Ασού-Εκοτό στον συμπαίκτη του Μπενζαμέν Μουκαντζό. Ο Σονγκ αργότερα ζήτησε συγγνώμη από τον Μάντζουκιτς και τη χώρα του για την αποβολή του ενώ ο προπονητής του Καμερούν Φόλκερ Φίνκε δήλωσε απογοητευμένος με τη συμπεριφορά των παικτών του.
Την 1η Ιουλίου του 2014, Καμερουνέζοι αξιωματούχοι ανακοίνωσαν πως ερευνούσαν τις κατηγορίες πως επτά παίκτες του Καμερούν συμμετείχαν στο στήσιμο του αγώνα. Όμως η FIFA δήλωσε πως δεν υπήρχαν αποδείξεις για στήσιμο του αγώνα.
Ο Όλιτς, ο οποίος είχε σκοράρει ξανά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, έγινε ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία με δωδεκαετές κενό ανάμεσα στα γκολ του σε παγκόσμια κύπελλα, ύστερα από τον Μίκαελ Λάουντρουπ που είχε σκοράρει το 1986 και το 1998. Ο Μάντζουκιτς έγινε ο πρώτος Κροάτης παίκτης που σκόραρε δύο φορές σε έναν αγώνα ενώ η νίκη με 4-0 ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της Κροατίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Καμερούν - Βραζιλία
225px|μικρογραφία|δεξιά|Στιγμιότυπο από τον αγώνα Ήταν η πέμπτη συνάντηση ανάμεσα στις δύο ομάδες, περιλαμβανομένου ενός αγώνα ομίλου για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, στον οποίο είχε νικήσει η Βραζιλία με 3-0. Ο αμυντικός μέσος του Καμερούν Άλεξ Σονγκ ήταν τιμωρημένος ύστερα από τη αποβολή του με απευθείας κόκκινη στον προηγούμενο αγώνα του με ενάντια στην Κροατία.
Η Βραζιλία χρειαζόταν απλά μια ισοπαλία για να προκριθεί στον επόμενο γύρο αλλά μπήκε με επιθετικές διαθέσεις και μόλις στο 17ο λεπτό ύστερα από σέντρα του Λούιζ Γκουστάβο ο Νεϊμάρ άνοιξε το σκόρ με σουτ στην κίνηση. Το Καμερούν, που είχε ήδη αποκλειστεί, ισοφάρισε όταν ο Αλάν Νυόμ πέρασε τον Ντάνι Άλβες από τα αριστερά και βρήκε με σέντρα τον Ζοέλ Ματίπ που δεν δυσκολεύτηκε να τελειώσει τη φάση από κοντινή απόσταση. Ο Νεϊμάρ έδωσε και πάλι το προβάδισμα στη Βραζιλία όταν ύστερα από την ασίστ του Μαρσέλο μπήκε μέσα στην περιοχή και πλάσαρε τον τερματοφύλακα από το ύψος του πέναλτι. Στο δεύτερο ημίχρονο ύστερα από σέντρα του Νταβίντ Λουίζ ο Φρέντ πέτυχε με κεφαλιά το μοναδικό του γκολ στη διοργάνωση, πρωτού ο Φερναντίνιο που είχε μπει ως αλλαγή σημειώσει το τελικό 4-1 με χαμηλό σουτ με το δεξί ύστερα από πάσα του Οσκάρ. Χάρη στο ευρύ σκορ η Βραζιλία τερμάτισε πρώτη στον Α΄ όμιλο, ξεπερνώντας το Μεξικό χάρη στη διαφορά τερμάτων.
Κροατία Μεξικό
Ήταν η τέταρτη αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο ομάδες, περιλαμβανομένου του αγώνα ομίλων για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 που είχε λήξει με επικράτηση του Μεξικού με 1–0.
Με το γκόλ του, ο Μάρκες έγινε ο δεύτερος Μεξικανός παίκτης που σκόραρε σε τρία διαφορετικά Παγκόσμια Κύπελλα μετά τον Κουαουτέμοκ Μπλάνκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863
Η Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη (Φεβρουάριος - Μάρτιος 1863), ήταν η τρίτη κυβέρνηση στο διάστημα της Μεσοβασιλείας του Ελληνικού κράτους, και προέκυψε ύστερα από την ψηφοφορία των πληρεξουσίων της Β΄ Εθνοσυνέλευσης των Αθηνών.
Στη συνεδρίαση της 19ης Μαρτίου 1863, και ύστερα από την άρνηση της αγγλικής διπλωματίας της παραχώρησης του Στέμματος στον πρίγκιπα Άλφρεντ, - λόγω προηγούμενων διεθνών συνθηκών που απαγόρευαν να ανέλθει στο θρόνο της Ελλάδας, πρίγκηπας από τις Προστάτιδες Δυνάμεις - η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε να εκλέξει τον πρίγκιπα Γουλιέλμο της Δανίας, δηλαδή τον μελλοντικό Γεώργιο Α΄, ως Βασιλέα των Ελλήνων.