Χανάμι
Ιστορία
Το έθιμο περιορίστηκε αρχικά στην ελίτ της Αυτοκρατορικής Αυλής, αλλά σύντομα εξαπλώθηκε στην κοινωνία των Σαμουράι και, από την περίοδο του Έντο, και στους απλούς ανθρώπους. Υπάρχει μία Ιαπωνική παροιμία σχετικά με τους σαμουράι και τα άνθη κερασιάς (花は桜木、人は武士, hana wa sakuragi, hito wa bushi) (όσον αφορά τα λουλούδια υπάρχουν τα σακούρα και όσον αφορά τους άνδρες υπάρχουν οι σαμουράι). Η παροιμία αυτή υποδηλώνει την ανωτερότητα των σαμουράι μεταξύ των ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα αφήνει να εννοηθεί ότι η ζωή ενός σαμουράι μπορεί να είναι ωραία όπως τα άνθη της κερασιάς, αλλά μπορεί να τερματιστεί ξαφνικά όπως τα ευαίσθητα άνθη κερασιάς μπορούν να παρασυρθούν από τον δυνατό άνεμο. Ο Τοκουγκάβα Γιοσιμούνε φύτεψε εκτάσεις με ανθισμένες κερασιές, για να ενθαρρύνει αυτό το έθιμο. Κάτω από τα δέντρα σακούρα, οι άνθρωποι γευμάτισαν και έπιναν σάκε σε χαρούμενες γιορτές. αριστερά|μικρογραφία| Το «Shidare-zakura» είναι η πρώτη καταγεγραμμένη ποικιλία στην Ιαπωνία. Δεδομένου ότι ένα βιβλίο που γράφτηκε στην περίοδο Χεϊάν αναφέρει τη φράση "δακρυσμένες κερασιές" ('しだり櫻, 糸櫻'), μία από τις ποικιλίες με κρεμαστά κλαδιά, θεωρείται ότι το Prunus itosakura «Pendula» (Sidare-zakura) είναι η παλαιότερη ποικιλία στην Ιαπωνία. Στην περίοδο Καμακούρα, όταν ο πληθυσμός αυξήθηκε στη νότια περιοχή Καντό, το κεράσι Οσίμα, το οποίο προήλθε από το νησί Ίτζου Οσίμα, μεταφέρθηκε στο Χονσού και καλλιεργήθηκε εκεί και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην πρωτεύουσα, το Κιότο. Στην περίοδο Μουρομάτσι, άρχισε να εμφανίζεται η ομάδα Sato-zakura, η οποία δημιουργήθηκε από σύνθετα διακριτά υβρίδια με βάση το κεράσι Οσίμα. μικρογραφία| [[:ja:神代桜|Ένα δέντρο Jindai-zakura ηλικίας περίπου 2.000 ετών.]] Το Prunus subhirtella (Prunus itosakura, Edo higan) είναι ένα άγριο είδος, αναπτύσσεται αργά, αλλά έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής ανάμεσα σε κερασιές και είναι εύκολο να αναπτυχθεί σε μεγάλα δέντρα. Για το λόγο αυτό, υπάρχουν πολλά μεγάλα και μακρόβια δέντρα αυτού του είδους στην Ιαπωνία και οι κερασιές τους συχνά θεωρούνται ιερές και έχουν γίνει ορόσημο, που συμβολίζει τα ιερά των Σίντο, τους βουδιστικούς ναούς και τις τοπικές περιοχές. Για παράδειγμα, τα Jindai-zakura ηλικίας περίπου 2.000 ετών, τα Usuzumi-zakura ηλικίας περίπου 1.500 ετών και τα Daigo-zakura που είναι περίπου 1.000 ετών είναι διάσημα. μικρογραφία| Το "Κάνζαν" είναι μια ποικιλία με δύο άνθη, που αναπτύχθηκε στην περίοδο Έντο. Έχει 20 έως 50 πέταλα σε ένα λουλούδι. Στην περίοδο Έντο, διάφορες ποικιλίες με δύο άνθη παρήχθησαν και φυτεύτηκαν στις όχθες των ποταμών, στους βουδιστικούς ναούς, στους ιερούς ναούς  Σίντο και στους κήπους των νταϊμιό σε αστικές περιοχές όπως το Έντο και οι απλοί άνθρωποι, που ζούσαν σε αστικές περιοχές, μπορούσαν να τις απολαύσουν. Τα βιβλία εκείνης της περιόδου κατέγραψαν περισσότερες από 200 ποικιλίες ανθέων κερασιού και ανέφεραν πολλές ποικιλίες ανθέων κερασιάς, που είναι σήμερα γνωστές, όπως το «Κάνζαν». Ωστόσο, η κατάσταση περιορίστηκε στις αστικές περιοχές και τα κύρια αντικείμενα του χανάμι σε όλη τη χώρα ήταν άγρια είδη όπως το Prunus jamasakura (Γιαμαζακούρα) και το κεράσι Οσίμα, τα οποία κατανεμήθηκαν ευρέως στη χώρα. αριστερά|μικρογραφία| Το κεράσι Γιοσίνο («Somei-yoshino») εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Ιαπωνία από την [[Μεϊτζί (περίοδος)|περίοδο Μεϊτζί.]] Από την περίοδο Μεϊτζί, όταν η Ιαπωνία εκσυγχρονίστηκε, το κεράσι Γιοσίνο («Somei-yoshino») εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Ιαπωνία και το αντικείμενο του χανάμι για τους Ιάπωνες άλλαξε σε κεράσι Γιοσίνο («Somei-yoshino»). Από την άλλη πλευρά, διάφορες ποικιλίες εκτός από το κεράσι Γιοσίνο κόπηκαν η μία μετά την άλλη λόγω του γρήγορου εκσυγχρονισμού των πόλεων, όπως η αποστράγγιση των υδάτινων οδών και η κατεδάφιση των κήπων νταϊμιό. Ο κηπουρός Τακάγκι Μαγκοεμόν και ο δήμαρχος του χωριού Κοχόκου Σιμίζου Κένγκο ανησυχούσαν για αυτή την κατάσταση και τις διέσωσαν από τον κίνδυνο εξαφάνισης φτιάχνοντας μια σειρά κερασιών από διάφορες ποικιλίες στην όχθη του ποταμού Αρακάβα. Στο Κιότο, ο Σάνο Τοεμόν XIV, ένας κηπουρός, μάζεψε διάφορες ποικιλίες και τις πολλαπλασίασε. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτές οι ποικιλίες κληρονομήθηκαν από το Εθνικό Ινστιτούτο Γενετικής, τον Κήπο Δασοπονίας Τάμα και την Ένωση Λουλουδιών της Ιαπωνίας, και από τη δεκαετία του 1960 και μετά διάφορες ποικιλίες χρησιμοποιήθηκαν ξανά για το χανάμι.