cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εγκέλαδος (δορυφόρος)
Κρυοηφαίστεια
Οι επιστήμονες, ύστερα από τις προσεγγίσεις των Βογιατζερ τη δεκαετία του 1980, ήταν σίγουροι ότι ο Εγκέλαδος ήταν γεωλογικά ενεργός, με βάση τη νεαρή του επιφάνεια, ανακλαστικότητα και θέση κοντά στον πυρήνα του δακτυλίου Ε. Με βάση την σχέση του δορυφόρου και του δακτυλίου, θεωρούταν ότι ο Εγκέλαδος ήταν η πηγή του υλικού του δακτυλίου Ε, ίσως από το νερό το οποίο πήγαζε από το εσωτερικό του δορυφόρου. Όμως οι Βόγιατζερ απέτυχαν να ανακαλύψουν αν ο Εγκέλαδος εξακολουθεί να είναι γεωλογικά ενεργός.
Τελικά, η κρυοηφαιστειακή δράση, κατά την οποία νερό ή άλλα υγρά εξέρχονται από τον φλοιό αντί για λάβα, ανακαλύφθηκε στον Εγκέλαδο από το διαστημόπλοιο Κασσίνι. Η πρώτη παρατήρηση λοφίου από σωματίδια πάγου πάνω από τον νότιο πόλο έγινε τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2005, με δεδομένα από το μαγνητόμετρο να βεβαιώνουν ότι δεν οφειλόταν σε πρόβλημα της κάμερας, αφού ανακαλύφθηκαν ίχνη ατμόσφαιρας: Το μαγνητόμετρο διέγνωσε αύξηση στα ιοντικά κύματα στον διαστημικό χώρο κοντά στον Εγκέλαδο, οφειλόμενα στην αλληλεπίδραση ιονισμένων σωματίων με μαγνητικό πεδίο. Η συχνότητα των κυμάτων αυτών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό της χημικής σύστασης, στην περίπτωση αυτή ιονισμένου υδρατμού. Στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι το αέριο βρισκόταν συγκεντρωμένο πάνω από την περιοχή του νότιου πόλου, με την ατμοσφαιρική πυκνότητα αλλού να είναι πολύ μικρότερη. Ο Απεικονιστικός Φασματογράφος Υπεριώδους ακτινοβολίας (UVIS) επιβεβαίωσε το γεγονός κατά την παρατήρηση δύο επιπροσθήσεων, όταν απέτυχε να ανιχνεύσει ατμόσφαιρα πάνω από τις περιοχές του ισημερινού, αλλά ανίχνευσε υδρατμούς πάνω από τη νότια πολική περιοχή.
Το Κασσίνι πέταξε μέσα από το νέφος των υδρατμών κατά τη διέλευση της 14ης Ιουλίου 2005, γεγονός που επέτρεψε σε όργανά του όπως ο Φασματογράφος Μάζας Ιόντων και Ουδέτερων Σωματίων (INMS) και ο Αναλυτής Κοσμικής Σκόνης (CDA) να πραγματοποιήσουν απευθείας δειγματοληψία του λοφίου. Το INMS ανίχνευσε κυρίως υδρατμό, αλλά και μοριακό άζωτο, μεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα. Ο CDA «ανίχνευσε μεγάλη αύξηση στον αριθμό σωματιδίων κοντά στον Εγκέλαδο», επιβεβαιώνοντας τον ρόλο του ως της βασικής πηγής τροφοδοσίας για τον Δακτύλιο E. Η ανάλυση των στοιχείων υποδεικνύει ότι το λοφίο των υδρατμών προέρχεται από κρυοηφαιστειακές ανόδους κοντά στον νότιο πόλο.
Περαιτέρω παρατηρήσεις έγιναν κατά την προσέγγιση του Κασσίνι τις 12 Μαρτίου 2008. Δεδομένα από αυτήν την προσέγγιση αποκάλυψαν επιπλέον χημικά στο λοφίο, ανάμεσα στα οποία απλοί και σύνθετοι υδρογονάνθρακες, όπως προπάνιο, αιθάνιο και αιθίνιο. Το 2011 προσδιορίστηκε ότι οι πίδακες περιέχουν άλατα, κάτι που επιβεβαιώνει ότι ο εσωτερικός ωκεανός του Εγκέλαδου έρχεται σε επαφή με τα πετρώματα του δορυφόρου. Αυτό σημαίνει ότι τα διαλυμένα πετρώματα τροφοδοτούν το νερό με χρήσιμες για τους οργανισμούς χημικές ουσίες. Αυτές οι ανακαλύψεις αύξησαν ακόμη περισσότερο την πιθανότητα να υπάρχει ζωή κάτω από την επιφάνεια του Εγκέλαδου.
Μια θεωρία για τη παρουσία των πιδάκων είναι ότι ο Κρόνος ασκεί παλιρροϊκές δυνάμεις στον Εγκέλαδο, οι οποίες εξαιτίας της οβάλ τροχιάς του μεταβάλλονται μέσα στο χρόνο. Η επίδραση αυτών των αλλαγών είναι η θέρμανση μέρους των εσωτερικού ωκεανού του Εγκέλαδου η οποία εκδηλώνεται με τους πίδακες. Οι αστρονόμοι όμως δεν είναι σίγουροι ότι αυτό αρκεί.
Πριν την ανακάλυψη αμμωνίας
thumb|350px|Ο πιθανός μηχανισμός του κρύου θερμοπίδακα Η συνδυασμένη ανάλυση απεικονίσεων, φασματομετρίας μάζας και μαγνητικών μετρήσεων υποδεικνύει ότι το παρατηρούμενο νότιο πολικό λοφίο δημιουργείται από υλικό που εκτινάσσεται από θύλακες του υπεδάφους όπου βρίσκεται υπό πίεση, παρόμοια με τους θερμοπίδακες (γκέυζερ) της Γης. Επειδή δεν ανιχνεύθηκε αμμωνία στο υλικό, η οποία θα μπορούσε να δράσει ως αντιψυκτικό, ένας τέτοιος θύλακας θα πρέπει να αποτελείται από σχεδόν καθαρό υγρό νερό με θερμοκρασία τουλάχιστο 270 K (-3 βαθμούς C). Μια άλλη πιθανή μέθοδος παραγωγής του λοφίου είναι η εξάχνωση θερμού επιφανειακού πάγου. Το CIRS ανίχνευσε μία θερμή περιοχή κοντά στον νότιο πόλο, με θερμοκρασίες 85 ως 90 K, και με τοποθεσίες θερμοκρασίας μέχρι και 157 K, υπερβολικά θερμές για να εξηγηθούν από ηλιακή θέρμανση, πράγμα που δείχνει ότι η περιοχή θερμαίνεται από το εσωτερικό του δορυφόρου. Ο πάγος σε τέτοιες θερμοκρασίες μπορεί να εξαχνωθεί με πολύ ταχύτερους ρυθμούς από όσο στην υπόλοιπη επιφάνεια, παράγοντας έτσι το λοφίο υλικού. Η εξάχνωση είναι ελκυστική θεωρία, αφού το υποκείμενο στρώμα που θερμαίνει τον επιφανειακό πάγο θα μπορούσε να είναι πυκνό διάλυμα αμμωνίας σε νερό με θερμοκρασία χαμηλότερη από 175 K, πράγμα που θα απαιτούσε πολύ λιγότερη ενέργεια για την παραγωγή του λοφίου. Ωστόσο, η σύσταση του λοφίου ευνοεί την υπόθεση του «ψυχρού θερμοπίδακα».
Ανακάλυψη αμμωνίας
Τον Ιούλιο του 2009 ανακοινώθηκε ότι ανακαλύφθηκε αμμωνία κατά τη διάρκεια των προσεγγίσεων που έγιναν τον Ιούλιο και τον Οκτώβριο 2008.
Εσωτερική δομή
thumb|250px|right|Το εσωτερικό του Εγκέλαδου με βάση τα ευρήματα του Κασσίνι. Με καφέ χρώμα παριστάνεται ο εσωτερικός πυρήνας από πυριτικά ορυκτά, ενώ ο πλούσιος σε πάγο μανδύας παριστάνεται με λευκό χρώμα. Το κίτρινο και το κόκκινο στον μανδύα και στον πυρήνα αντιστοίχως αντιπροσωπεύουν μια προτεινόμενη θερμή άνοδο κάτω από τη νότια πολική περιοχή.
Οι υπολογισμοί μάζας του δορυφόρου από το πρόγραμμα Βόγιατζερ έδειξαν ότι ο Εγκέλαδος αποτελείται σχεδόν εξολοκλήρου από πάγο. Με βάση την επίδραση της βαρύτητας του Εγκέλαδου πάνω στο διαστημόπλοιο Κασσίνι, η μέση πυκνότητά του αναθεωρήθηκε προς τα άνω, περίπου στο 1,61 gr/cm³, πράγμα που τον καθιστά πυκνότερο από τους άλλους μέσων διαστάσεων δορυφόρους του Κρόνου που αποτελούνται κυρίως από πάγο νερού και έτσι υποδεικνύει ότι ο Εγκέλαδος περιέχει μεγαλύτερα ποσοστά πυριτικών ορυκτών και σιδήρου, προφανώς μέσα σε κάποιο διαφοροποιημένο πυρήνα. Με περισσότερα ορυκτά και βαρύτερα στοιχεία πέρα από το οξυγόνο και το υδρογόνο, το εσωτερικό του ίσως να θερμάνθηκε συγκριτικώς περισσότερο και εξαιτίας της διάσπασης ραδιενεργών ισοτόπων.
Εκτός από τη μάζα και τη χημική σύσταση, οι ερευνητές έχουν εξετάσει και το σχήμα του Εγκέλαδου για τον προσδιορισμό της χημικής του δομής. Αποτελέσματα του 2006 με την προϋπόθεση της υδροστατικής ισορροπίας συμφωνούν με ένα αδιαφοροποίητο εσωτερικό, σε αντίθεση με την παραπάνω θεωρία, αλλά το σημερινό σχήμα στηρίζει και την πιθανότητα ότι ο Εγκέλαδος δεν βρίσκεται σε υδροστατική ισορροπία και ίσως περιστρεφόταν ταχύτερα κάποτε στο πρόσφατο παρελθόν (με διαφοροποιημένο εσωτερικό).
Πιθανός ωκεανός νερού
Στα τέλη του 2008, οι επιστήμονες παρατήρησαν υδρατμούς στην επιφάνεια του Εγκέλαδου. Αυτό θα μπορούσε να υποδηλώνει την παρουσία νερού σε υγρή μορφή, το οποίο καθιστά δυνατό την υποστήριξη ζωής στον Εγκέλαδο. Η Κάντις Χάνσεν, επιστήμονας του Jet Propulsion Lab της NASA, τέθηκε επικεφαλής μιας ερευνητικής ομάδας για να μελετήσουν τους πίδακες αφότου βρέθηκε ότι κινούνται με περίπου 2.200 χιλιόμετρα ανά ώρα. Δεδομένου ότι αυτή η ταχύτητα είναι δύσκολο να επιτευχθεί εκτός εάν πρόκειται για υγρό, αποφάσισαν να διερευνήσουν τη σύσταση των πιδάκων.
Τελικά διαπιστώθηκε ότι στο δακτύλιο Ε περίπου το 6% των σωματιδίων περιέχουν 0.5-2% κατά μάζα άλατα του νατρίου, η οποία είναι μία σημαντική ποσότητα. Κοντά στον Εγκέλαδο, το ποσοστό των αλατούχων σωματιδίων αυξάνεται σε 70% κατ 'αριθμό και >99% κατά μάζα. Τέτοια σωματίδια πιθανότατα προέρχονται από ένα αλμυρό υπόγειο ωκεανό. Από την άλλη πλευρά, τα μικρά, φτωχά σε άλατα σωματίδια αποτελούν ομοιογενή από πυρήνωση άμεσα από την αέρια φάση. Οι πηγές των αλατούχων σωματιδίων κατανέμονται ομοιόμορφα κατά μήκος των λωρίδων τίγρης, ενώ τα άλλα σωματίδια συνδέονται στενά με τους υψηλής ταχύτητας πίδακες αερίου. Τα αλατούχα σωματίδια κινούνται αργά και ως επί το πλείστον πέφτουν πίσω στην επιφάνεια, ενώ τα γρήγορα σωματίδια διαφεύγει προς το δακτύλιο Ε, εξηγώντας τη φτωχή σε άλατα σύνθεση του.
Η «αλμυρή» σύνθεση του νέφους δείχνει σαφώς ότι πηγή του είναι ένας υπόγειος αλμυρός ωκεανός κάτω από την επιφάνεια ή σπήλαια γεμάτα με αλμυρό νερό. Ο ωκεανός έρχεται σε επαφή με τα πετρώματα του δορυφόρου στο πυθμένα του ωκεανού, γεμίζοντάς τον με άλατα. Εναλλακτικές λύσεις δεν μπορούν να εξηγήσουν την αλατούχα σύνθεση των σωματιδίων. Επιπλέον, το Κασσίνι βρήκε ίχνη οργανικών ενώσεων σε ορισμένους κόκκους σκόνης, ενώ τα διαλυμένα πετρώματα τροφοδοτούν το νερό με χρήσιμες για τους οργανισμούς χημικές ουσίες. Επομένως, ο Εγκέλαδος είναι υποψήφιος για παρουσία εξωγήινης ζωής.
Η παρουσία υγρού νερού κάτω από το φλοιό σημαίνει ότι υπάρχει μια εσωτερική πηγή θερμότητας. Έως σήμερα πιστευόταν ότι ήταν ένας συνδυασμός ραδιενεργού διάσπασης και παλιρροϊκών δυνάμεων, αφού οι παλιρροϊκές δυνάμεις δεν αρκούν από μόνες τους για να εξηγήσουν την παραγωγή θερμότητας. Ο Μίμας, ένα άλλο από τα φεγγάρια του Κρόνου, είναι πιο κοντά στον πλανήτη και έχει πιο εκκεντρική τροχιά, που σημαίνει ότι θα πρέπει να εκτίθεται σε πολύ μεγαλύτερες παλιρροϊκές δυνάμεις από τον Εγκέλαδο, όμως η παλιά και σημαδεμένη από τις συγκρούσεις επιφάνειά του σημαίνει ότι είναι γεωλογικά νεκρός.
Η θέα από τον Εγκέλαδο
thumb|230px|Καλλιτεχνική αναπαράσταση του Κρόνου όπως φαίνεται από τον Εγκέλαδο. Από τον Εγκέλαδο ο Κρόνος θα φαινόταν σχεδόν 60 φορές μεγαλύτερος από όσο φαίνεται να είναι η Σελήνη στον γήινο ουρανό. Επιπλέον, εξαιτίας της σύγχρονης περιστροφής, ο πλανήτης φαίνεται ακίνητος στον ουρανό του Εγκέλαδου (εκτός από μια ελάχιστη αργή ταλάντωση στη θέση του οφειλόμενη στην εκκεντρότητα της τροχιάς), και είναι αόρατος από την άλλη πλευρά του δορυφόρου.
Οι δακτύλιοι του Κρόνου θα φαίνονταν υπό γωνία μόλις 1,1 λεπτού της μοίρας (΄) και συνεπώς θα ήταν σχεδόν αόρατοι, αλλά η σκιά τους πάνω στον Κρόνο θα φαινόταν εύκολα με γυμνό μάτι. Ο ίδιος ο Κρόνος θα έδειχνε φάσεις παρόμοιες με τις σεληνιακές.
Αν βρισκόμασταν πάνω στον Εγκέλαδο, θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε τον Μίμαντα να περνά μπροστά από τον Κρόνο κάθε 72 ώρες κατά μέσο όρο. Η φαινόμενη διάμετρος του Μίμαντα θα ήταν 26΄, περίπου η ίδια με αυτή της Σελήνης όπως φαίνεται από τη Γη. Η Τηθύς, ορατή από την άλλη πλευρά του Εγκέλαδου, θα έφθανε σε μέγιστη φαινόμενη διάμετρο 64΄.
Κατοικησιμότητα
Ο Εγκέλαδος εκτοξεύει πίδακες αλμυρού νερού αναμεμειγμένου με κόκκους άμμου εμπλουτισμένης σε πυριτία, άζωτο (σε αμμωνία), και οργανικά μόρια, με συμπεριλαμβανόμενα ίχνη απλών υδρογονάνθρακων όπως μεθάνιο, προπάνιο , ασετυλίνη και φορμαλδεΰδη , που είναι ανθρακούχα μόρια. Αυτό δείχνει ότι ίσως υπάρχει υδροθερμική δραστηριότητα—μια πηγή ενέργειας—στους υπόγειους ωκεανούς του Εγκέλαδου. Επιπλέον, οι μελέτες προσομοίωσης δείχνουν ότι ο μεγάλος βραχώδης πυρήνας είναι πορώδης, επιτρέποντας στο νερό να ρέει διαμέσου για να προσλάβει θερμότητα. Το μοριακό υδρογόνο, μία γεωχημική πηγή ενέργειας που μπορεί να μεταβολίζεται από μεθανογόνα μικρόβια για να παρέχει ζωική ενέργεια, μπορεί να υπάρχει εάν, όπως προτείνεται από τις προσομοιώσεις, ο αλμυρός ωκεανός του Εγκέλαδου έχει αλκαλικό pH από σερπεντινοποίηση του χονδριτικού πετρώματος.
Η παρουσία ενός εσωτερικού αλμυρού ωκεανού σε όλη την έκταση του δορυφόρου με υδάτινο περιβάλλον που υποστηρίζεται από τα ρεύματα ωκεάνιας κυκλοφορίας σε όλο τον δορυφόρο, με μια πηγή ενέργειας και σύνθετες οργανικές ενώσεις σε επαφή με τον βραχώδη πυρήνα του Εγκέλαδου,  ίσως προάγει τη μελέτη της αστροβιολογίας και της κατοικησιμότητας του περιβάλλοντος για την ανάπτυξη μικροβιακής εξωγήινης ζωής. Η παρουσία ενός ευρέος φάσματος οργανικών ενώσεων και αμμωνίας δείχνει ότι η πηγή τους μπορεί να είναι παρόμοια με τις αντιδράσεις νερού/βράχου οι οποίες είναι γνωστό ότι συμβαίνουν στη Γη και υποστηρίζουν τη ζωή. Ως εκ τούτου, έχουν προταθεί αρκετές ρομποτικές αποστολές για περαιτέρω διερεύνηση του Εγκέλαδου και αξιολόγηση της κατοικησιμότητάς του, όπως οι: Journey to Enceladus and Titan (JET), Enceladus Explorer (En-Ex), Enceladus Life Finder (ELF), Life Investigation For Enceladus (LIFE) και Enceladus Life Signatures and Habitability (ELSAH).
Υδροθερμικές πηγές
μικρογραφία|Καλλιτεχνική απεικόνιση της πιθανής υδροθερμικής δραστηριότητας στον Εγκέλαδο Την 13 Απριλίου 2017 η NASA ανακοίνωσε την ανακάλυψη πιθανής υδροθερμικής δραστηριότητα στον υπόγειο ωκεανό του Εγκέλαδου. Το 2015 το ρομποτικό διαστημικό όχημα Κασσίνι πέταξε κοντά στο νότιο πόλο του Εγκέλαδου, σε απόσταση 48,3 χιλιόμετρων από την επιφάνεια του εδάφους, καθώς και μέσα από έναν πίδακα στην πορεία. Το φασματόμετρο μάζας του οχήματος ανίχνευσε μοριακό υδρογόνο (H2) στον πίδακα. Οι επιστήμονες, μετά από μήνες ανάλυσης, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το υδρογόνο ίσως προέρχεται από υδροθερμική δραστηριότητα στο υπεδάφους. Θεωρείται ότι μια τέτοια δραστηριότητα θα σήμαινε μια πιθανή όαση κατοικησιμότητας.
Η παρουσία άφθονου υδρογόνου στον ωκεανό του Εγκέλαδου σημαίνει ότι τα μικρόβια – εάν υπάρχουν – θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για παραγωγή ενέργειας συνδυάζοντας το υδρογόνο με το διοξείδιο του άνθρακα που βρίσκεται διαλυμένο στο νερό. Η χημική αντίδραση ονομάζεται μεθανογένεση επειδή παράγει μεθάνιο ως παραπροϊόν, και βρίσκεται στη ρίζα του δέντρου της ζωής στη Γη, το λίκνο για όλες τις γνωστές μορφές ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εγκελαδος
Μέτρο Λεμπέγκ
Το μέτρο Λεμπέγκ είναι ένα μέτρο του χώρου που γενικεύει την έννοια του μήκους, του εμβαδού και του όγκου. Διαισθητικά, ο όγκος ενός αντικειμένου είναι ανεξάρτητος της θέσεως του στον χώρο. Αποδεικνύεται ότι ένα σ-περατό μέτρο ορισμένο στα σύνολα Μπορέλ, με αυτή την ιδιότητα, είναι μη-αρνητικό πολλαπλάσιο του μέτρου Λεμπέγκ περιορισμένου στα σύνολα Μπορέλ.
Ορισμός
Για κάθε σύνολο, έστω V_A το σύνολο των ακολουθιών διαστημάτων των οποίων η ένωση καλύπτει το A. Το εξωτερικό μέτρο Λεμπέγκ ορίζει τιμή στο Α ως το infimum των αθροισμάτων μηκών των διαστημάτων του V_A. Το μέτρο Λεμπέγκ είναι ο περιορισμός του εξωτερικού μέτρου Λεμπέγκ στα Λεμπέγκ μετρήσιμα σύνολα. Παρόμοια ορίζεται στον χώρο.
Ιδιότητες
Κατηγορία:Μαθηματική ανάλυση
Οίκος των Μπερναντότ
Ιστορία του Οίκου
Αποτέλεσμα του πολέμου της Σουηδίας (που περιελάμβανε τη Φινλανδία) με τη Ρωσία το 1808-09 ήταν να χάσει η πρώτη τη Φινλανδία στη Ρωσία. Η δυσαρέσκεια προς τον Γουσταύο Δ΄ Χόλσταϊν-Γκόττορπ οδήγησε σε πραξικόπημα, που καθαίρεσε τον Γουσταύο Δ΄ (που είχε απογόνους) και εξέλεξε τον θείο του Κάρολο ΙΓ' ως βασιλιά της Σουηδίας. Όμως αυτός ήταν ηλικιωμένος και χωρίς επιζώντα τέκνα, έτσι η Βουλή της Σουηδίας σκεπτόταν για τη διαδοχή. Το 1810 ο Ναπολέων Α' έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης μέσω υποτελών κρατών και η Βουλή αποφάσισε να κάνει κάποιον της εγκρίσεώς του, έτσι ο στρατάρχης Ζαν-Μπατίστ Μπερναντότ εξελέγη διάδοχος. Είχε γεννηθεί στο Πω των Γαλλικών Πυρηναίων και κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης είχε ανέλθει στο βαθμό του στρατηγού. Νυμφεύτηκε τη Ντεζιρέ Κλαρί, που η αδελφή της ήταν σύζυγος του Ιωσήφ Βοναπάρτης, αδελφού του Ναπολέοντα Α'. Ο αυτοκράτορας του απένειμε τον τίτλο του πρίγκιπα του Μοντεκόρβο. Όταν έγινε διάδοχος άλλαξε το όνομά του σε Κάρολος και ενήργησε ως αντιβασιλιάς για το υπόλοιπο της βασιλείας τού Καρόλου ΙΓ΄. Μάλιστα το 1813 συνασπίστηκε με τη Βρετανία εναντίον της Δανίας-Νορβηγίας, συμμάχων του Ναπολέοντα Α'. Ο πόλεμος έληξε με τη νίκη των πρώτων: στη συνθήκη του Κιέλου, παραχωρήθηκε η Νορβηγία στη Σουηδία. Η Νορβηγία αντιστάθηκε κηρύσσοντας ανεξαρτησία. Το σύντομο πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών έλυσε ο Μπερναντότ που συμφώνησε να μην είναι η Νορβηγία μια απλή επαρχία, αλλά ανεξάρτητο βασίλειο που θα μοιράζεται την εξωτερική πολιτική και το μονάρχη με τη Σουηδία (προσωπική ένωση). Έτσι ο Κάρολος ΙΓ' έγινε το 1814 και βασιλιάς της Νορβηγίας ως Κάρολος Β'. Τον διαδέχθηκε ο Μπερναντότ ως Κάρολος βασιλιάς της Σουηδίας (ως ΙΔ΄) και της Νορβηγίας (ως Γ΄).
Η προσωπική αυτή ένωση διατηρήθηκε από τον Όσκαρ Α΄ και τον Κάρολο ΙΕ΄ / Δ΄, αλλά το 1905 επί Όσκαρ Β΄ η Νορβηγία εξέλεξε τον Χάακον Ζ΄ Γκλύξμπουργκ ως βασιλιά, εγγονό του Καρόλου ΙΕ΄ / Δ΄.
Ο θυρεός των Μπερναντότ έχει αριστερά τον θυρεό των Βάζα και δεξιά τον θυρεό του πρίγκιπα του Μοντεκόρβο. Ο μεγάλος θυρεός της Σουηδίας, επάνω από την κεντρική ασπίδα, έχει μία μικρότερη, τον θυρεό των Μπερναντότ. Μέλη που έκαναν μη αποδεκτούς γάμους, έχουν για τους απογόνους τους τον τίτλο του πρίγκιπα του Μπερναντότ.
Οι πέντε πρώτοι βασιλείς δεν ήταν απόγονοι προηγούμενων δυναστειών της Σουηδίας, αλλά το 1881 ο Γουσταύος Ε' νυμφεύτηκε τη Βικτωρία της Βάδης, δισεγγονή του Γουσταύου Δ΄ Χόλσταϊν-Γκόττορπ βασιλιά της Σουηδίας, και απόγονο του Καρόλου Θ' Βάζα βασιλιά της Σουηδίας. Έτσι οι επόμενοι βασιλείς Γουσταύος ΣΤ', Κάρολος ΣΤ' και η νυν διάδοχος είναι απόγονοι των Χόλσταϊν-Γκόττορπ και των Βάζα.
Πηγές
Κατηγορία:Σχέσεις Γαλλίας-Σουηδίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες Μπερναντοτ
The Flash (τηλεοπτική σειρά, 2014)
The Flash είναι το όνομα της αμερικάνικης τηλεοπτικής σειράς που αναπτύχθηκε από τους σεναριογράφους/παραγωγούς Γκρεγκ Μπερλάντι, Άντριου Κράισμπεργκ και Τζεφ Τζωνς, που προβάλλεται στο κανάλι The CW. Βασίζεται στα κόμικ τής DC Comics και τον χαρακτήρα Μπάρρυ Άλλεν/Flash, τον υπερήρωα με την στολή που πολεμά το έγκλημα και έχει την δύναμη να κινείται με υπεράνθρωπη ταχύτητα. Είναι μία σειρά-παρακλάδι του Arrow. Η σειρά ακολουθεί τον Άλλεν, τον οποίο ενσαρκώνει ο Γκραντ Γκάστιν, ο οποίος είναι ένας ερευνητής τού εγκληματολογικού και ο οποίος αποκτά υπεράνθρωπη ταχύτητα, την οποία και χρησιμοποιεί, για να πολεμά εγκληματίες, συμπεριλαμβανομένων και άλλων που απέκτησαν υπεράνθρωπες ικανότητες.
Αρχικά η ιδέα ενός εσωτερικού πιλότου συλλήφθηκε μετά την θετική αντιμετώπιση προς τον Γκάστιν για τις δύο εμφανίσεις του ως Μπάρρυ στην σειρά Arrow που οδήγησε τους παραγωγούς να επιλέξουν την ανάπτυξη ενός πλήρους πιλότου με μεγαλύτερο προϋπολογισμό και να κάνουν πραγματικότητα τον κόσμο τού Μπάρρυ με περισσότερη λεπτομέρεια. Ο Κόλλην Άτγουντ, σχεδιαστής τής στολής και τού Arrow, προσκλήθηκε να σχεδιάσει την στολή τού Flash, η οποία σχεδιάστηκε με βάση τα κόμικ. Η δημιουργική ομάδα ήθελε να είναι σίγουρη ότι ο Flash θα έμοιαζε στον αντίστοιχο χαρακτήρα των κόμικ και δεν θα ήταν μία φτωχή απομίμηση. Η σειρά έκανε κυρίως γυρίσματα στο Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, στον Καναδά.
Το The Flash έκανε πρεμιέρα στην Βόρεια Αμερική στις 7 Οκτωβρίου τού 2014, και ο πιλότος της έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη αριθμητικά πρεμιέρα στην ιστορία τού CW, μετά την σειρά Tα Ημερολόγια ενός Βρικόλακα το 2009. Είχε θετική απόκριση από κριτικούς και κοινό και κέρδισε το βραβείο στα People's Choice Award ως "Αγαπημένη Νέα Δραματική Σειρά" το 2014. Στις 11 Ιανουαρίου του 2015, το CW ανανέωσε τη σειρά για δεύτερο κύκλο,  ο οποίος προγραμματίστηκε για τις 6 Οκτωβρίου 2015 και ολοκληρώθηκε στις 24 Μαΐου 2016. . Στις 11 Μαρτίου 2016 το CW ανανέωσε τη σειρά για τρίτη σεζόν. Στις 8 Ιανουαρίου η σειρά ανανεώθηκε για τέταρτο κύκλο επεισοδίων. Στις 2 Απριλίου η σειρά ανανεώθηκε για πέμπτη σεζόν.
Υπόθεση
Αφού έγινε μάρτυρας τού υπερφυσικού φόνου τής μητέρας του και την εσφαλμένη κατηγορία τού πατέρα του για τον φόνο, ο Μπάρρυ Άλλεν(υποδύεται ο Γκραντ Γκαστιν) τίθεται υπό την κηδεμονία τού Ντετέκτιβ Τζο Γουέστ(υποδύεται ο Τζεσσι Λ. Μαρτιν) και της οικογενείας του. Ο Άλλεν γίνεται ένας πανέξυπνος, μα κοινωνικά άβολος, ερευνητικής τού εγκληματολογικού τού Αστυνομικού Τμήματος τής Πόλης Σέντραλ. Η εμμονή του με το τραγικό παρελθόν του, τον μετατρέπει σε έναν απόκληρο σε σχέση με τους συνομηλίκους του· ερευνά παγωμένες υποθέσεις, παραφυσικά γεγονότα, και όλα τα νέα τής επιστημονικής κοινότητας που ίσως τον βοηθήσουν να λύσει τον φόνο τής μητέρας του. Κανείς δεν έχει πιστεύσει την περιγραφή του για το έγκλημα - μία σφαίρα φωτός με πρόσωπο άνδρα εισέβαλε στο σπίτι το βράδυ - και ο Άλλεν νιώθει την ορμή να βρει τις βάσεις όσων είπε και να διαλευκάνει την υπόθεση και το όνομα του πατέρα του. Δεκατέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο τής μητέρας του ένας μοριακός επιταχυντής παθαίνει βλάβη κατά την διάρκεια δημόσιας αποκάλυψής του, λούζοντας το κέντρο τής πόλης με μία χωρίς προηγούμενο μορφή ραδιενέργειας που προκαλεί μία ισχυρή καταιγίδα. Ο Άλλεν χτυπάται από μία αστραπή τής θύελλας και λούζεται με χημικά τού εργαστηρίου του. Όταν ξυπνήσει μετά από ένα εννιάμηνο κώμα, ανακαλύπτει την ικανότητά του να κινείται με υπεράνθρωπες ταχύτητες. Ο Δρ. Χάρρισων Γουέλς(υποδύεται ο Τομ Καβαναχ), ο κακόφημος πλέον σχεδιαστής τού αποτυχόντος μοριακού επιταχυντή, περιγράφει την μοναδική φύση τού Μπάρρυ ως "μετανθρώπινη"· Ο Άλλεν σύντομα ανακαλύπτει ότι δεν είναι ο μόνος που άλλαξε από την ραδιενέργεια. Ο Άλλεν ορκίζεται να προστατεύσει την Πόλη Σέντραλ από την κλιμακούμενη βία των μετανθρώπινων εγκληματιών. Βοήθεια θα δεχθεί από τους λίγους κοντινούς φίλους του και συνεργάτες, που διαφυλάττουν τα μυστικά του.
Πολύξενος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολύξενος (στην Ιλιάδα αναφέρεται ως Πολύξεινος) είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ελευσίνας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας
Ρεϊμόν ντε Μπον ντε Λεντιγκιέρ
Ο Ρεϊμόν ντε Μπον ντε Λεντιγκιέρ (γαλλικά: Raymond de Bonne de Lesdiguières), ήταν Γάλλος μοναχός, Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Πάτρας και βαρώνος της Πάτρας κατά τον Μεσαίωνα. Μέλος της γαλλικής οικογένειας ντε Μπόν (de Bonne) που ήταν δούκες και φεουδάρχες του Λεντιγκιέρ στη Γαλλική επαρχία του Δελφινάτου.
Ήταν ηγούμενος την περίοδο 1319-1322 της μονής του Κλουνύ σπουδαίου πνευματικού και πολιτιστικού κέντρου της εποχής με πολιτική επιρροή. Αργότερα αναφέρεται ηγούμενος της Φραγκισκανικής μονής του Αγίου Νικολάου στο Λίντο της Βενετίας (San Nicolo del Lido). Είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα και την Αίγυπτο σαν πρεσβευτής για να διαπραγματευτή τα Ενετικά εμπορικά συμφέροντα και την ελεύθερη διέλευση των πλοίων της Ενετικής δημοκρατίας. Την περίοδο 1357-1360 χρημάτισε ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Πάτρας και πολιτικός διοικητής, βαρώνος, με το όνομα Ραϊμόνδος αντικαθιστώντας τον Ραϊνάλδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Γάλλοι μοναχοί
Κωνσταντίνος Β. Σκουτέρης
Ο '''Κωνσταντίνος Β. Σκουτέρης''' (1939 – 2009) ήταν Έλληνας θεολόγος, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφία
Σπούδασε Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία (Στρασβούργο), στην Αγγλία (Οξφόρδη) και στη Γερμανία (Βόννη και Τυβίγγη). Ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1969), Διδάκτωρ στο Τμήμα Θρησκευτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου (1969) και Επίτιμος Διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Oradea και Cluj Napoka (Ρουμανία) και της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας (Ρωσία).
Εξελέγη Υφηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1973, Έκτακτος Καθηγητής το 1980 και Τακτικός Καθηγητής της Ιστορίας Δογμάτων και της Συμβολικής του Τμήματος Θεολογίας Αθηνών το 1985.
Μέχρι τη αφυπηρέτησή του δίδασκε τα μαθήματα: α) Ιστορία Δογμάτων, β) Συμβολική και Ιστορία Οικουμενικής Κινήσεως, γ) Ιστορία Θεολογικής Ορολογίας και δ) Χριστιανικές Ομολογίες.
Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας (1989-1991 και 1995-1997) και Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής Αθηνών (2000-2004). Κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρείας του, αναγορεύθηκαν επίτιμοι διδάκτορες της Θεολογικής Σχολής οι: Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Βαρθολομαίος Αρχοντώνης (νυν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως), Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κυρός Ιάκωβος Κουκουζέλης, Μητροπολίτης Ελβετίας κυρός Δαμασκηνός Παπανδρέου, Μητροπολίτης Κορίνθου κυρός Παντελεήμων Καρανικόλας, Μητροπολίτης Κοζάνης κυρός Διονύσιος Ψαριανός και Μητροπολίτης Μεσσηνίας κυρός Χρυσόστομος Θέμελης.
Δίδαξε ως επισκέπτης Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης (1984-1985), ενώ από το 1986 και για 20 χρόνια δίδαξε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Balamand του Λιβάνου. Διετέλεσε μέλος του ΔΣ του Οικουμενικού Ινστιτούτου του Bossey της Γενεύης (1991-1998), μέλος του ΔΣ του Πατριαρχικού Κέντρου της Γενεύης, μέλος του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου και Καθηγητής του Ινστιτούτου Ορθόδοξης Θεολογίας Μεταπτυχιακών Σπουδών της Γενεύης. Ήταν επισκέπτης ερευνητής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (Θεολογική Σχολή), ενώ μετείχε σε πολλές επιτροπές για την εκλογή Καθηγητών και την εξέταση διδακτορικών διατριβών σε Πανεπιστήμια τόσο του εξωτερικού (Βοστώνης, Κέϊμπριτζ, Μονάχου, Παρισίων (College de France), Στρασβούργου, Βουκουρεστίου, Οράντεα, Κραϊόβα, Κωνστάντσα, Κλουζ-Ναπόκα, Άλμπα Γιούλια και Τυργκόβιστε, Θεολογική Ακαδημία Μόσχας, Ανθρωπιστικών Σπουδών Αγ. Τύχωνος Μόσχας, Πανεπιστήμιο Γιαροσλάβ) όσο και του εσωτερικού.
Από το 1974 ήταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στη Διεθνή Επιτροπή για τον Διάλογο Αγγλικανών και Ορθοδόξων και χρημάτισε μέλος της Συνοδικής Επιτροπής Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής. Ήταν μέλος πολλών διεθνών ακαδημαϊκών ενώσεων, ενώ το 2001 εξελέγη μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Θρησκευτικών Σπουδών. Σε πολλά διεθνή διορθόδοξα και διαχριστιανικά συνέδρια συμμετείχε ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων καθώς και της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Το 2006 και με πρόσκληση στις ΗΠΑ από το Ίδρυμα Υποτροφιών "Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης" ως διακεκριμένος ακαδημαϊκός, έδωσε διαλέξεις στα Πανεπιστήμια Berkeley (Καλιφόρνιας), Νοτίου Φλώριδας, Αγ. Τύχωνος (Πενσυλβάνια) και Τιμίου Σταυρού (Μασαχουσέτης).
Είχε λάβει τιμητικές διακρίσεις από τα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Εχρίσθη «Άρχων Πρωτονοτάριος» του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και διετέλεσε Πρόεδρος της Αδελφότητος των Οφφικιάλων «Παναγία η Παμμακάριστος».
Το ήθος της ακαδημαϊκής διαδρομής του συνοψίζεται, κατά τους οικείους του και τους ανά τον κόσμο συναδέλφους και μαθητές του, στους λόγους του κατά την τελευταία συμμετοχή του στη συνεδρίαση του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, πριν αφυπηρετήσει, ότι δηλ. "πάντοτε και όπου και αν βρισκόμουν προσπαθούσα και αγωνιζόμουν για τη Θεολογία και για την τιμή του Τμήματος και της Σχολής μας", η δε εκκλησιαστική συνείδησή του στην αναφορά του ότι "το έργο του θεολόγου είναι πρωτίστως έργο διακόνου προς δόξαν Θεού και της Εκκλησίας Του".
Συγγραφικό έργο
Έγραψε 11 βιβλία και πάνω από 140 πρωτότυπες μελέτες και άρθρα, τα οποία έχουν δημοσιευθεί και μεταφρασθεί σε 13 ξένες γλώσσες.
Παρατίθενται ενδεικτικά:
Βιβλία
1. Ἡ Ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης (Διατριβή ἐπί διδακτορίᾳ), Ἀθῆναι 1969, pp. 195 [The Ecclesiology of Saint Gregory of Nyssa; (in Greek), Athens 1969, pp. 195].
2. La place de l’ordination dans la Théologie sacramentaire de Syméon de Thessalonique (Thèse pour le Doctorat en Sciences religieuses), Strasbourg 1969, pp. 157.
3. Ἡ ἔννοια τῶν ὅρων «Θεολογία», «Θεολογεῖν», «Θεολόγος», ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῶν Ἑλλήνων Πατέρων καί Ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων μέχρι καί τῶν Καππαδοκῶν, Ἀθῆναι 1972, pp. 187 - Αναδημοσίευση στη νέα ελληνική 2016 [The Meaning of the Terms “Theology”, “to Theologize” and “Theologian” in the Teaching of the Greek Fathers up to and Including the Cappadocians; (in Greek), Athens 1972, pp. 187 - Republication in 2016].
4. Συνέπειαι τῆς πτώσεως καί λουτρόν παλιγγενεσίας (Ἐκ τῆς ἀνθρωπολογίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης), Διατριβή ἐπί Ὑφηγεσίᾳ, Ἀθῆναι 1973, pp. 198 [Consequences of the Fall and the Font of Regeneration (From the Anthropology of St. Gregory of Nyssa); (in Greek) Athens 1973, pp. 198].
5. Ἡ Ἀγγλικανική ἀρχή τῆς Comprehensiveness καί ἡ Ὀρθόδοξος περί ἐλευθερίας ἀντίληψις, Ἀθῆναι 1975, pp. 81 [The Anglican Principle of Comprehensiveness and the Orthodox Understanding of Freedom; (in Greek), Athens 1975, pp. 81].
6. Τά 39 Ἄρθρα τῆς Ἀγγλικῆς Ἐκκλησίας, ὑπό τό φῶς τῆς Ὀρθοδόξου Συμβολικῆς παραδόσεως, Ἀθῆναι 1982, pp. 461 [The 39 Articles of the Church of England: Under the Light of the Orthodox Symbolic Tradition; (in Greek), Athens 1982, pp. 461].
7. Πρώϊμοι Ὁμολογίαι τῶν Ἐλευθέρων Ἀγγλικῶν Ἐκκλησιῶν, Ἀθῆναι 1985, pp. 220 [Early Denominations of the English Free Churches; (in Greek). Athens 1985, pp. 220].
8. 'Ἱστορία Δογμάτων''. Τόμος 1ος. Ἡ Ὀρθόδοξη δογματική παράδοση καί οἱ παραχαράξεις της κατά τούς τρεῖς πρώτους αἰῶνες''', Ἀθῆναι 1998, pp. 732 [History of Doctrine, vol I., The Orthodox Doctrinal Tradition and its Distortion during the First Three Christian Centuries; (in Greek), Athens 1998, pp. 732].
9. 'Abba Dorotheos''. Practical Teaching on the Christian Life''' (Translation, Introduction and Glossary), Athens 2000, pp. 374.
10. 'Ἱστορία Δογμάτων''. Τόμος 2ος. Ἡ Ὁρθόδοξη δογματική διδασκαλία καί οἱ νοθεύσεις της ἀπό τίς ἀρχές τοῦ τέταρτου αἰώνα μέχρι καί τήν Τρίτη Οἰκουμενική Σύνοδο''', Ἀθῆναι 2004, pp. 804 [History of Doctrine, vol II., Orthodox Doctrinal Teaching and its Falsification from the Beginning of the Fourth Century up to and Including the Third Ecumenical Council; (in Greek), Athens 2004, pp. 804].
11. Ecclesial Being - Contributions to the Theological Dialogue, (ed. C. Veniamin), Mount Thabor Publishing, S. Cannaan PA 2005, pp. I-X, 179.
Μελέτες - Άρθρα
12. «"Μετεωροπορεῑν" καί "Συμμετεωροπορεῑν" παρά τῷ ἁγίῳ Γρηγορίῳ Νύσσης», Θεολογία, 39 (1968), pp. 425-439.
13. «Ἡ ἑνότης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὡς πραγματική προϋπόθεσις τῆς σωτηρίας (Ἐκ τῆς ἀνθρωπολογίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης)», Θεολογία, 40 (1969), pp. 416-429.
14. «Ἡ διάκρισις μεταξύ θρησκευτικῆς καί χριστιανικῆς θεολογίας», Θεολογία, 42 (1971), pp. 396-406.
16. «Εἰσαγωγικόν σημείωμα εἰς τό θέμα τῆς σχέσεως Ἁγίας Γραφῆς καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων», Κοινωνία, 20 (1977), pp. 112-121.
17. «Περί τοῦ κύρους τῶν 39 Ἄρθρων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀγγλίας», Ἐπιστημονική Ἐπετηρίς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Τόμος ΚΓ΄, Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, Ἀθῆναι 1976, pp. 489-503.
18. «'''Ἀναφορά εἰς τήν Πνευματολογίαν τοῦ Μεγάλου Φωτίου. Ὁμιλία, λεχθεῖσα εἰς τό Καθολικόν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης κατά τήν ἑορτήν τοῦ Μεγάλου Φωτίου», Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ περιοδικοῦ Ἐκκλησία, Ἀθῆναι 1976''', pp. 14.
20. «Paradosis: the Orthodox Understanding of Tradition», Sobornost, 4 (1982), pp. 30-37.
21. «'''Church and Justification. An Orthodox Approach to the Issue of Justification and Collective Faith», The Greek Orthodox Theological Review, 28 (1983'''), pp. 145-155.
22. «"Malum privatio est": St. Gregory of Nyssa and Psedo-Dionysius on the Existence of Evil (Some further Comments)». Paper presented at the Ninth International Conference on Patristic Studies held in Oxford 1983, Studia Patristica, 18 (1990), pp. 539-550.
23.«"Malum privatio est": Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης καί ὁ Ψευδο-Διονύσιος διά τήν ὕπαρξιν τοῦ κακοῦ (περαιτέρω σχόλια)», Ἐπιστημονική Ἐπετηρίς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Τόμος ΚΣΤ΄, Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, Ἀθῆναι 1984, pp. 311-319.
24. «Never as Gods: Icons and their Veneration», Sobornost, 6 (1984), pp. 6-18.
25. «'''"Ἀκρίβεια" καί "Ἐμμέλεια". Ὁ Ὅρος τῆς Ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου», Κοινωνία, 27 (1984'''), pp. 351-368.
26. «The People of God—Its Unity and Its Glory: A Discussion of John 17.17-24 in the Light of Patristic Thought», The Greek Orthodox Theological Review, 30 (1985), pp. 399-420.
27. «Ὁ ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος καί ὁ κοινωτικός βίος», Ἀπόστολος Βαρνάβας, 48 (1987), pp. 211-223.
29. «Ἡ θεανδρικότης τῆς χριστιανικῆς ζωῆς», Ἀπόστολος Βαρνάβας, 48.2 (1987), pp. 43-48.
30. «Σύντομος ἔκθεσις περί τῶν ἐργασιῶν τῆς εἰς Λένινγκραντ συνελθούσης Τρίτης Θεολογικῆς Συνδιασκέψεως ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς Χιλιετηρίδος τῆς Βαπτίσεως τῶν Ρώσσων», Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ περιοδικοῦ Ἐκκλησία, Ἀθῆναι 1988, pp. 15.
31. «The Ecclesiastical Significance of the WCC: The Fusion of Doctrine and Life», The Ecumenical Review. Commemorating Amsterdam 1948: 40 Years of the World Council of Churches, WCC, Geneva 1988, pp. 519-527.
32. «Ἐκκλησία καί διακονία», ''Ἐκκλησιαστικός Κήρυκας. Θεολογική Ἐπετηρίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κιτίου'', 1 (1989), pp. 208-222.
33. «Παραλειπόμενα περί εἰρήνης (Θεολογικό σχόλιο στό Ἐφεσίους 2,14)», Ἀναφορά εἰς μνήμην Μητροπολίτου Σάρδεων Μαξίμου 1914-1986, Τόμος 4 (1989), pp. 423-430.
34. «A Great Iconographer and Theologian: Leonid Ouspensky (1902-1987)», ''Icons Windows on Eternity. Theology and Spirituality in Colour'' (Compiled by Gennadios Limouris), Geneva 1990, pp. 213-216.
35. «Ὁ Μοναχικός βίος αὐθεντική πραγμάτωση τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους», Πρακτικά πανελληνίου μοναστικοῦ συνεδρίου (ἅγια Μετέωρα 18-20 Ἀπριλίου 1990), ἅγια Μετέωρα 1990, pp. 169-178.
36. «Image, Symbol and Language in Relation to the Holy Trinity (Some Preliminary Remarks)», St. Vladimir’s Theological Quarterly, 36 (1992), pp. 257-271.
37. «'''Ὀρθοδοξία καί Δύση. Ἱστορικές ἐπισημάνσεις καί σύγχρονη προβληματική'», Ἡ Ὀρθοδοξία μπροστά στίς προκλήσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου''. Πρακτικά Α΄ Θεολογικοῦ Συνεδρίου Ὀρθοδόξου Πνευματικοῦ Κέντρου ἁγίου Γεωργίου Μακρῆ, Λάρνακα 1992, pp. 21-35.
38. «'''Ἡ Ὀρθόδοξος καί Διαχριστιανική μαρτυρία τοῦ Καθηγητοῦ Ἰωάννου Ν. Καρμίρη», Θεολογία, 64 (1993'''), pp. 296-302.
39. «Doxology, the Language of Orthodoxy», The Greek Orthodox Theological Review, 38 (1993), pp. 153-162. Εἰσήγηση στό Τρίτο Συνέδριο τῶν Ὀρθοδόξων Θεολογικῶν Σχολῶν πού ἔγινε στη Βοστώνη τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1987.
40. «The Therapeutae of Philo and the Monks as Therapeutae According to Pseudo-Dionysius», Ἀντιπελάργησις. Τόμος Τιμητικός πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομον ἐπί τῇ εἰκοσιπενταετηρίδι τῆς ἀρχιερατικῆς αὐτοῦ Διακονίας, Κέντρον Μελετῶν Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου, Λευκωσία 1993, pp. 521-525.
41. «Christian Europe: An Orthodox Perspective», The Ecumenical Review, 45 (1993), pp. 151-157.
42. «Platonic Elements in Pseudo-Dionysius Anti-Manichaean Ontology», Ἐπιστημονική Ἐπετηρίς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Τόμος ΚΘ΄, Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, Ἀθῆναι 1994, pp. 193-201.
43. «'''Συζυγία καί Ἀλλοτρίωσις. Μιά Ὀρθόδοξη Θεώρηση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Ὁράματος», Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ περιοδικοῦ Ἐκκλησία, Ἀθῆναι 1994''', pp. 32.
44. «Ἡ Ἑλληνική σκέψη καί οἰκουμενική ἀντίληψη ὡς εὐαγγελική προπαρασκευή», Ὀρθοδοξία - Ἑλληνισμός. Πορεία στήν τρίτη χιλιετία, τόμ. 2, Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὅρος 1996, pp. 315-326.
45. «Christ and Culture», Evangelisches Missionswerk Informationen, 113 (1996), pp. 28-34.
46. «'''Ἀνδρέας Θεοδώρου. Βίος – δράση – συγγραφικό καί ἐπιστημονικό ἔργο», Ἐπιστημονική Ἐπετηρίς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Τόμος Λ΄, Ἀθῆναι 1995''', pp. 9-25.
47. «Τό δικαίωμα ἀντίστασης στή Θεολογία τῆς ἀπελευθέρωσης», Τό δικαίωμα τῆς ἀντίστασης. Ἐθνικό Συμπόσιο Κέντρου Δικανικῶν Μελετῶν (Σύρος, 21-24 Σεπτεμβρίου 1995), Δικανικοί Διάλογοι ΙΙΙ, Κέντρο Δικανικῶν Μελετῶν, Ἀθῆναι 1995, pp. 197-216.
48. «'''Ὀρθοδοξία, Εὐρώπη καί Μ. Ἀνατολή'», Ὁ ρόλος τῆς Ὀρθοδοξίας στή νέα διεθνή πραγματικότητα''. Πρακτικά συνεδρίου Ἰνστιτούτου Ἐρευνῶν καί Πολιτικῆς Στρατηγικῆς - ΙΝ.ΕΡ.ΠΟ.ΣΤ. – (Ἀθήνα, 30 Σεπτεμβρίου – 1η Ὀκτωβρίου 1995), Βιβλιοθήκη Δημοσίου Διαλόγου γιά τήν Ἐθνική Στρατηγική 6, ΙΝ.ΕΡ.ΠΟ.ΣΤ. – Ἐκδόσεις Γνώση 1996, pp. 145-157.
49. «Christian Priesthood and Ecclesial Unity: Some Theological and Canonical Considerations», Kanon, 13 (1996), pp. 135-147.
51. Ὀρθοδοξία καί σύγχρονος θρησκευτικός Συγκρητισμός, Εκκλησιαστικόν Ἐπιστημονικόν καί Μορφωτικόν Ἵδρυμα Ἰωάννου καί Ἐριέττης Γρηγοριάδου, Σειρά Διαλέξεις, Ἀθῆναι 1997, pp. 26.
53. «'''The Formation of the Laos. A Response by Constantine Scouteris to the Article of Dorothy McRae-McMahon», Towards Viable Theological Education, John Popee (ed.), WCC Publications, Geneva 1997''', pp. 121-126.
54. «Ἡ θέση τῶν λαϊκῶν στήν Ἐκκλησία», Ἐπισκοπή Κιτίου, Τόμος τιμητικός, Λάρνακα 1998, pp. 803-848.
55. «Βιοηθική καί τό ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας», Ἐπίσκεψις, 575 (1999), pp. 23-33.
56.«Bioethics and the Ethos of Orthodoxy» St. John of Damascus Institute of Theology, University of Balamand Annals, 2-3 (1999-2000 & 2000-2001), pp. 79-91.
57. «'''Τό ἴδιον τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό συστατικό στοιχεῖο τῆς ὀνοματοδοσίας'», Ὀρθοδοξία 2000. Παρελθόν - Παρόν - Μέλλον''. Πρακτικά Διεθνοῦς Θεολογικοῦ Συνεδρίου (Ἀθῆναι, 4-8 Μαΐου 2000), Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος - Ἀποστολική Διακονία, Ἀθῆναι 2000, pp. 29-38
58. «Ἡ διάκριση μεταξύ "καθ’ ὕπαρξιν" καί "κατ’ ἐνέργειαν" ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στήν ἱστορία καί στό παρόν. Πρακτικά Διεθνῶν Ἐπιστημονικῶν Συνεδρίων Ἀθηνῶν (13-15 Νοεμβρίου 1998) καί Λεμεσοῦ (5-7 Νοεμβρίου 1999), Ἱερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὅρος 2000, pp. 673-682.
59. «Ἡ πνευματική παράδοση τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας», Ὁ θησαυρός τῆς Ὀρθοδοξίας. 2000 χρόνια Ἱστορία, Μνημεῖα, Τέχνη, Τόμ. 2, Ἐκδοτική Ἀθηνῶν, Ἀθήνα 2000, pp. 146-154.
60. «Ὁ πατερικός λόγος καί τό πατερικό ἦθος περιουσία ἀδαπάνητη τῆς Ἐκκλησίας καί σταθερή προοπτική τῆς θεολογίας καί τοῦ βίου της», Ἀνθηφόρος Μητροπολίτου Δέρκων Κωνσταντίνου, Ἀθῆναι 2001, pp. 423-432.
61. «Hat der Ökumenische Rat der Kirchen eine Zukunft?», Ökumenische Rundschau, 50 (2001), pp. 147-154.
62. «Σχέση ἠθικῆς καί δικαίου στήν ἀπονομή τῆς δικαιοσύνης», Πανηγυρική ἐκδήλωση ἑορτασμοῦ τῆς δεκάτης τετάρτης ἐπετείου καθιερώσεως τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου πολιούχου Ἀθηνῶν ὡς προστάτου τῶν δικαστῶν στό Δῆμο Ἀθηναίων τήν 3η Ὀκτωβρίου 2000, Δήμος Ἀθηναίων 2001, pp. 23-37.
63. «Bioethics in the Light of Orthodox Anthropology», Polytechnic School of Crete (ed), First International Conference: Christian Anthropology and Biotechnological Progress (Financially Supported by CTNS, U.S.A.), Orthodox Academy of Crete, 26-29 September 2002, pp. 75-81.
65. «'''Τό πολυπολιτισμικό καί πολυθρησκειακό περιβάλλον. Ὁ ἱστορικός τόπος τῆς Ὀρθοδοξίας'», Παγκόσμια Συνάντηση Θρησκειῶν καί Πολιτισμῶν. Πρακτικά ἑνός Συνεδρίου γιά τήν Εἰρήνη'', Μονή Κύκκου, Κύπρος 2002, pp. 165-170.
66. «L’orthodoxie et les grands étapes du Mouvement œcuménique au 20eme siècle», Ἐπιστημονική Ἐπετηρίς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Ἀθῆναι 2002, pp. 271-281.
67. «'''50 χρόνια Ἑστίας Θεολόγων Χάλκης. 50 χρόνια προσφορᾶς στή Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καί στήν Οἰκουμενική Ὀρθόδοξη Θεολογία», Ἑστία Θεολόγων Χάλκης 27 (2002'''), pp. 13-15.
68. «Social Bioethics and Christian Bioethics». A paper presented in the International Conference on Biotechnology and Bioethics, Beirut, Lebanon, 26 September 2003, 125th Year Memorabilia, Beirut, 2003, pp. 85-88.
69. «Μοναχισμός καί σύγχρονη τεχνική πρόοδος», Ὁ ἀναλλοίωτος Ὀρθόδοξος Μοναχισμός ἐλπίδα σωτηρίας στην ἀνατολή τῆς 3ης χιλιετίας. Πρακτικά Πανελληνίου Μοναστικοῦ Συνεδρίου εἰς Μετέωρα (12-14 Σεπτεμβρίου 2000), Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος, Ἀθῆναι 2003, pp. 296-303.
70. «Ἀποστολή καί σκοποί τοῦ Πατριαρχικοῦ Κέντρου ὅπως αὐτοί ὁρίζονται στά δύο πατριαρχικά σιγίλλια τῶν ἐτῶν 1966 και 1975», Σαμπεζύ Γενεύης. 35 χρόνια προσφοράς στήν Ἐκκλησία καί τήν οἰκουμενική θεολογία, Ἐκδόσεις Ἐπιμέλεια, Ἀθήνα 2003, pp. 91-123.
73. «Co-operation in a Multicultural Environment (an Approach from a Christian-Orthodox View Point)». Paper presented at the XVth International Chiefs of Chaplains’ Conference, Athens, 3 February 2004.
74. «A Brief Outline of the Orthodox Church», Ἐκκλησιαστικός Φάρος, 65 (2004), pp. 60-75.
75. «Conversione a Dio e comunione: l’immagine del "Cerchio"», K. Ware [et. al.], Il deserto di Gasa. Barsanufio, Giovanni e Doroteo. Atti dell’XI Convegno ecumenico internazionale di spiritualità orthodossa sezione bizantina, Bose 14-16 settembre 2003, Edizioni Qiqajon – Comunità di Bose, Bose, 2004, pp. 275-289.
76. «'''Ὀρθόδοξη ἑλληνική θεολογία. Παρελθόν, παρόν, προοπτικές'», Οἱ θεολογικές σπουδές στην Ἑλλάδα.'' Α΄ Συμπόσιο Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν – Θεσσαλονίκης. 1-2 Ἰουνίου 2004 Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, pp. 39-48.
Δήμος Νιάτων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νι
Κωνσταντίνος Β. Σκουτέρης
Συγγραφικό έργο
77. «Οἱ εὐρωπαϊκές προκλήσεις γιά τίς Θεολογικές Σχολές καί τήν Ἐκκλησία», Β΄ Συνέδριο Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν & Θεσσαλονίκης. Πρακτικά, Ἀθήνα 2005, pp. 163-176.
78. «Τό ὅραμα τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν», Ἐθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, Ἐπίσημοι Λόγοι, Τόμος 33ος (Μέρος Γ΄), Ἀθήνα 2005, pp. 1891-1904.
Στην επόμενη ενότητα ('Εξωτερικοί σύνδεσμοι ') παρατίθενται μ.α. ορισμένα από τα άρθρα του Καθηγητού Κωνσταντίνου Σκουτέρη που έχουν δημοσιευθεί (ενίοτε σε απλουστευμένη μορφή, χωρίς υποσημειώσεις) στο διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
• Mount Thabor Publishing - Tribute to Prof. Constantine Scouteris
• The Times - Obituary of Prof. Constantine Scouteris
• The People of God: Its Unity and Its Glory, The Father George Florovsky Memorial Lecture - C. Scouteris
• The Orthodox Church - C. Scouteris (same article, different link)
• Venerating Icons is Not Worshiping Idols - C. Scouteris
• Doxology, the Language of Orthodoxy - C. Scouteris
• Christian Priesthood and Ecclesial Unity, Some Theological and Canonical Considerations - C. Scouteris
• Christian Priesthood and Ecclesial Unity, Some Theological and Canonical Considerations - C. Scouteris (same article, different link)
• Platonic Elements in Pseudo-Dionysius Anti-Manichaean Ontology - C. Scouteris
• Platonic Elements in Pseudo-Dionysius Anti-Manichaean Ontology - C. Scouteris (same article, different link)
• Common Prayer - C. Scouteris
• The Therapeutae of Philo, and the Monks as Therapeutae according to Pseudo-Dionysius - C. Scouteris
• The Bible in the Orthodox Church from the seventeenth century to the present day, The New Cambridge History of the Bible: Volume 4 - C. Scouteris / C. Belezos
• Orthodoxy and the West - Historical Observations and Contemporary Thoughts - C. Scouteris
• [https://www.pemptousia.gr/2012/05/o-anthropos-kata-to-logo-tis-thias-ikon/ Ο άνθρωπος κατά τον λόγο της Θείας Οικονομίας - Κ. Σκουτέρης]
• Christian Europe: An Orthodox Perspective - C. Scouteris
• [http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?cat=hist&main=kat012&file=12.1.htm Ορθοδοξία, Ευρώπη και Μέση Ανατολή - Κ. Σκουτέρης]
• Hellenic thought and ecumenical perception as 'preparators' for the Gospel - C. Scouteris
• Come l' ortodossia concepisce la tradizione - C. Scouteris
• Image, Symbol and Language in Relation to the Holy Trinity - C. Scouteris
• Origins and present basis of the WCC - C. Scouteris
• History of Dogmas, Vol. I, The Orthodox Doctrinal Traditions and Distortion during the First Three Christian Centuries by C. Scouteris - Book review by G. Bebis
• Bioethics in the light of orthodox anthropology - C. Scouteris
• Bioethics in the light of orthodox anthropology - C. Scouteris (same article, different link)
• Bioethics and the Ethos of Orthodoxy: Summary - C. Scouteris
Σημειώσεις - Παραπομπές
Σκουτερης
Ηβηφρενική σχιζοφρένεια
Συμπτώματα
Βασικά συμπτώματα των ασθενών αποτελούν η αποδιοργάνωση της ομιλίας, της σκέψης και της συμπεριφοράς. Ο λόγος εκτροχιάζεται και εμφανίζει σημαντικό βαθμό ασυναρτησίας, λεκτικούς ιδιοτροπισμούς, αυτοματισμούς και στερεοτυπίες. Το συναίσθημα είναι συχνά απρόσφορο και δυσαρμονικό σε σχέση με το ερέθισμα. Η συμπεριφορά είναι παιδικόμορφη, απρόβλεπτη και ιδιόμορφη. Στην πορεία το συναίσθημα γίνεται ρηχό, επίπεδο και η βούληση του ασθενή μειώνεται (αβουλία). Οι ψευδαισθήσεις και οι παραληρητικές ιδέες μπορεί να υπάρχουν, αλλά συνήθως δεν προεξάρχουν στην κλινική εικόνα.
Θεραπεία
Η ηβηφρενική σχιζοφρένεια έχει φτωχή πρόγνωση και είναι σε μεγάλο ποσοστό ανθεκτική στη θεραπεία διαταραχή. Αντιψυχωτικά (η κλοζαπίνη φαίνεται να έχει καλή ένδειξη ) και ηλεκτροσπασμοθεραπεία αποτελούν βασικές θεραπευτικές επιλογές.
Λουδοβίκος Αρμάνδος Β΄ του Κοντί
Ο Λουδοβίκος Αρμάνδος Β΄ των Βουρβόνων (Louis Armand de Bourbon, 10 Νοεμβρίου 1695 - 4 Μαΐου 1727) από τον Οίκο των βουρβόνων-Κονντέ ήταν πρίγκηπας του Κοντί (1709 - 1727), γιος και διάδοχος του πρίγκηπα Φραγκίσκου Λουδοβίκου του Κοντί.