cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρινέλλα
Δεκαετία 1970
Στις 24 Φεβρουαρίου του 1971, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Μαρινέλλα (Ένας μύθος)", όπου ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση τρία τραγούδια του Χατζιδάκι («Ένας μύθος», «Οδός ονείρων» και «Ο ταχυδρόμος πέθανε»), ενώ συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου, ο οποίος της έγραψε τα τραγούδια «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια», που κυκλοφόρησαν στις 13 Απριλίου σε δίσκο 45' στροφών.
Στις 27 Μαΐου, προβλήθηκε η εκπομπή "Nana Mouskouri with the Athenians" από το αγγλικό κανάλι BBC όπου η Μαρινέλλα ήταν καλεσμένη της Νάνας Μούσχουρη. Μαζί τραγούδησαν ελληνικά τραγούδια με συνοδεία των Αθηναίων («Μινόρε της αυγής», «Πάλι θα κλάψω», «Τι να φταίει», «Κυρά Γιώργαινα» κ.ά.).
Παράλληλα, τραγούδησε στη μουσική ταινία "Ένα καράβι γεμάτο τραγούδια", ένα έγχρωμο φιλμ 35 mm που γυρίστηκε για λογαριασμό του ΕΙΡΤ και κόστισε 3.000.000 δραχμές, ποσό υπέρογκο γι' εκείνη την εποχή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη. Τα τραγούδια, σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού και στίχους του Πυθαγόρα («Σαρανταδυό Μανιάτισσες», «Είναι μεγάλος ο Θεός», «Η λεύκα» κ.ά.), κυκλοφόρησαν σε δίσκο, στις 14 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Τον δίσκο μοιραζόταν ερμηνευτικά με τον Κώστα Χατζή και τον Φίλιππο Νικολάου.
Επίσης συμμετείχε στον δίσκο του Χρήστου Λεοντή "Δώδεκα παρά πέντε" σε στίχους Σώτιας Τσώτου, Τάσου Μιχαηλίδη και Γιάννη Νεγρεπόντη, με τραγούδια που είχαν σαφείς υπαινιγμούς για το αυστηρό πολιτικό καθεστώς της εποχής («Έρημο πουλί», «Έναν καιρό», «Άσπρο μου ρόδο», «Ζωή να σε χαρώ» κ.ά.). Ο Λεοντής είχε αναφέρει σε συνεντεύξεις του ότι από τις πολλές αλλαγές των στίχων που του επέβαλε η λογοκρισία της Χούντας δεν θυμάται με ποια λόγια, τελικά, μπήκαν στον δίσκο τα τραγούδια. Μάλιστα, ο στιχουργός με το ψευδώνυμο "Μιχαηλίδης", λόγω παρόμοιων προβλημάτων, δεν είναι άλλος από τον Βαγγέλη Γκούφα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου, και η Μαρινέλλα τον μοιραζόταν ερμηνευτικά με την Βούλα Σαββίδη και τον Γιώργο Φωτόπουλο. Η δικτατορία της εποχής δεν άφησε να παιχτούν στο ραδιόφωνο τα τραγούδια.
Στις 11 Δεκεμβρίου του 1972, το ΕΙΡΤ παρουσίασε ένα ωριαίο πρόγραμμα της γαλλικής τηλεόρασης με τίτλο "Reine de nuit à Athenes (Η βασίλισσα της νύχτας στην Αθήνα)" αφιερωμένο στην Μαρινέλλα, σε σκηνοθεσία του Pierre Jourdan. Εκεί, μεταξύ άλλων, η Μαρινέλλα τραγούδησε Σταύρο Ξαρχάκο και Νίκο Γκάτσο. Δυο τραγούδια αυτών, τα «Μη λυγίσετε παιδιά (Liberté)» και «Όλα είναι τυχερά (Tout est question de chance)», κυκλοφόρησαν μόνο στη Γαλλία σε δίσκο 45' στροφών, σε ενορχήστρωση του συνθέτη. Παράλληλα στην Ελλάδα, εμφανίστηκε στην "Αθηναία" με τον Μάριο Κώστογλου και ηχογράφησε σε ενορχήστρωση του Μίμη Πλέσσα τον δίσκο "Αθάνατα Ρεμπέτικα", που κυκλοφόρησε στις 24 Νοεμβρίου.
Τον Φεβρουάριο του 1973, η Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο φεστιβάλ Midem των Καννών με τρία τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Επίσης, ερμήνευσε τα τραγούδια «Πού πάνε εκείνα τα παιδιά (My reason)» και «Παλικάρι μου» στο μουσικό ντοκιμαντέρ "Το μπουζούκι" σε σκηνοθεσία Βασίλη Μάρου για το BBC, ενώ κυκλοφόρησαν σε δυο δίσκους ζωντανές ηχογραφήσεις από τις εμφανίσεις της στο "Stork" και το "Μarinella's", με τον τίτλο "Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα" (στις 16 Μαρτίου του 1972) και αντίστοιχα "Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα no. 2" (στις 6 Απριλίου του 1973). Η Μαρινέλλα, ήταν η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που έκανε ζωντανή ηχογράφηση του προγράμματος της και κυκλοφόρησε σε δίσκο.
Στις 9 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε τον δίσκο "Αλβανία" σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα, αφιερωμένο στην Εποποιία του 1940. Η "Αλβανία" ήταν ουσιαστικά η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της Μαρινέλλας με συγκεκριμένους δημιουργούς αλλά και με συγκεκριμένο θέμα. Τα τραγούδια («Ο έφεδρος», «Μάνα θα τους περιμένει», «Γράμμα απ' το μέτωπο», «Ηπειρώτισσες» κ.ά.) παρουσιάστηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά και μεταδόθηκαν απευθείας από την ΕΙΡΤ, παραμονή της 28ης Οκτωβρίου. Το τραγούδι «Μάνα μου κρύψε το σπαθί» θεωρήθηκε αντιστασιακό και απαγορεύτηκε από τη Χούντα. Την ίδια τύχη είχαν λίγο καιρό νωρίτερα και τα τραγούδια «Ντρίγκι, ντρίγκι μάνα μου (Velvet mornings)» και «Πού πάνε εκείνα τα παιδιά (My reason)», οι δυο διεθνείς επιτυχίες του Ντέμη Ρούσου που η Μαρινέλλα τραγούδησε σε ελληνικούς στίχους του Πυθαγόρα και κυκλοφόρησαν σε δίσκο 45' στροφών, στις 17 Ιανουαρίου.
Εκείνη την περίοδο η Μαρινέλλα τάραξε την κοινωνία της εποχής, αφού έγινε ανύπαντρη μητέρα, φέρνοντας στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτίνα (Γεωργία-Χριστίνα) Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη. Στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον τραγουδιστή Τόλη Βοσκόπουλο. Δύο γεγονότα που σαφώς απασχόλησαν ιδιαίτερα τον Τύπο της εποχής. Μαζί με τον Τόλη Βοσκόπουλο εμφανίστηκαν στη "Νεράιδα", ενώ μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους ("Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος" και "Εγώ κι' εσύ"), αλλά τις περισσότερες φορές μέσα στα επόμενα χρόνια συνόδευε ο ένας τον άλλον στους προσωπικούς τους δίσκους. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το '81.
Στις 6 Απριλίου του 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ' αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα, το οποίο κατέλαβε την ενδέκατη θέση ανάμεσα σε 17 χώρες, μια θέση που όμως δεν εμπόδισε το τραγούδι να κάνει ευρωπαϊκή καριέρα.
Το 1975 εμφανίστηκε στη "Νεράιδα" με την Ελένη Ροδά και τον Δημήτρη Κοντολάζο, ενώ στις 30 Ιουνίου κυκλοφόρησε τον δίσκο "Μαρινέλλα για πάντα", συμπεριλαμβάνοντας δυο τραγούδια του Κώστα Χατζή («Κι' ύστερα» και «Πάλι ύπνος δε με πιάνει») και ακόμη μία διεθνή επιτυχία του Ντέμη Ρούσσου, το «Γιατί φοβάσαι (From souvenirs to souvenirs)», σε ελληνικούς στίχους του Πυθαγόρα.
Η επόμενη επιλογή της Μαρινέλλας, που ξάφνιασε και συζητήθηκε ιδιαίτερα, αλλά και δικαιώθηκε γνωρίζοντας πλατιά υποδοχή τόσο άμεσα όσο και μέσα στο χρόνο, ήταν το πέρασμα της από τη λάμψη της πίστας στις μπουάτ της Πλάκας του '70, και κυρίως η συνεργασία της με τον τραγουδοποιό Κώστα Χατζή. Κι' ενώ η Μαρινέλλα, είχε ήδη ετοιμάσει τον επόμενο προσωπικό της δίσκο με τον τίτλο "Άλλη μια φορά", με τραγούδια του Τόλη Βοσκόπουλου, της Νινής Ζαχά και του Στέλιου Ζαφειρίου («Χαμένη», «Τώρα που σε χάνω σ' αγαπάω», «Τώρα τίποτα» κ.ά.) -είναι ένας δίσκος που θα κυκλοφορήσει τελικά για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια-, θα προκύψει η ιδέα ενός κοινού προγράμματος της με τον Χατζή, στηριγμένο εξ ολοκλήρου σε καινούργιο υλικό, που θα καταγραφεί ζωντανά και στη δισκογραφία.
Έτσι τελικώς, μετά από προετοιμασία 6 μηνών, στις 28 Μαρτίου του 1976, στην Πλακιώτικη μπουάτ "Σκορπιός", η Μαρινέλλα και ο Κώστας Χατζής παρουσίασαν το πρόγραμμα "Ρεσιτάλ" με 52 καινούργια τραγούδια του συνθέτη («Τρελός ή παλικάρι», «Γλυκό της νιότης μου πουλί», «Όλος ο κόσμος είσ' εσύ», «Σ' αγαπώ», «Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει», «Η αγάπη όλα τα υπομένει» κ.α.). Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε και κυκλοφόρησε το Πάσχα του '76 έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών. Το υλικό αυτό ήταν η βάση για μια πολύχρονη παρουσία της Μαρινέλλας στην Πλάκα. Με τον Κώστα Χατζή ξανασυνεργάστηκαν το 1980 στον δίσκο "Το ταμ-ταμ" και το 1987 στον δίσκο "Συνάντηση".
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στην Πλακιώτικη μπουάτ "Zoom" με τους Αθηναίους (το συγκρότημα που στα χρόνια 1967-1972 βρισκόταν στο πλευρό της Νάνας Μούσχουρη στα πρώτα βήματα της διεθνούς καριέρας της), τον Κώστα Καράλη, τη Ρένα Πάντα και τους αδελφούς Τζαβάρα. Επίσης, εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου "Μουσική βραδιά" ερμηνεύοντας από το "Zoom" τραγούδια του "Ρεσιτάλ", επίσης Χατζιδάκι με τον Γιώργο Μαρίνο, αλλά και ρεμπέτικα με την Σωτηρία Μπέλλου, που πάντα δήλωνε φανατική θαυμάστρια της.
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στη μπουάτ "Zoom" με τους Δάκη, αδελφούς Τζαβάρα, Τζίνα Σπηλιωτοπούλου και Νανά Αλεξανδρή, όπου πρωτοπαρουσίασε τα κοινωνικά τραγούδια του Δώρου Γεωργιάδη σε στίχους της Σώτιας Τσώτου («Αλλάζουμε», «Εγώ ζωγράφισα τη γη», «Απ' όλα τα παιδιά ζητώ συγγνώμη», «Ο τελευταίος Χριστιανός», «Τα διαστημόπλοια» κ.α.) με τον τίτλο "Εικόνες", που τελικά δεν τα ηχογράφησε εκείνη αλλά ο Πασχάλης, το 1983.
Στις 10 Αυγούστου του 1979 κυκλοφόρησε τον πολυσυλλεκτικό δίσκο "Σ' αγαπώ", ενώ εμφανίστηκε στο νυχτερινό κέντρο "Stork" με τους αδελφούς Τζαβάρα, Γιώργος Πολυχρονιάδης, Τζίνα Σπηλιωτοπούλου, Νανά Αλεξανδρή κ.α.
Δεκαετία 1980
Τον χειμώνα του ίδιου χρόνου, συνεργάστηκε ξανά με τον Κώστα Χατζή στο πρόγραμμα "Το ταμ - ταμ" στη μπουάτ "Σκορπιός". Ο δίσκος που προέκυψε από αυτή την παράσταση, κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου και ξεπέρασε τις 100.000 σε πωλήσεις και έγινε πλατινένιος. Μέσα στη δισκογραφία της Μαρινέλλας, είναι σαφώς ο δίσκος με τις περισσότερες κοινωνικές αναφορές αλλά και αυτός που το μουσικό του άκουσμα, φτάνει στις άκρες της παράδοσης («Δεν θέλω γράμμα», «Αχ, πώς με κοιτάς», «Μια χαμένη Κυριακή», «Ο λαός μας» κ.α.).
Το καλοκαίρι του 1981 πραγματοποίησε μια περιοδεία είκοσι ημερών στην Αυστραλία, μαζί με τον Δάκη και την Τζίνα Σπηλιωτοπούλου. Ο αυστραλέζικος τύπος γοητευμένος από τις φωνητικές της ικανότητες, έγραψε: "Μαρινέλλα σημαίνει θρίαμβος". Με την επιστροφή της στην Ελλάδα, συμμετείχε στη συναυλία για την επέτειο των 30 χρόνων μουσικής του Μίμη Πλέσσα στο θέατρο Λυκαβηττού, ερμηνεύοντας τραγούδια του δημιουργού (λ.χ. «Άνοιξε πέτρα», «Άμα δείτε το φεγγάρι», «Απόψε σε θέλω» κ.ά.), δίπλα στον Στράτο Διονυσίου και τον Γιάννη Πουλόπουλο.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου κυκλοφόρησε τον δίσκο "Μαρινέλλα (Για σένανε μπορώ)" σε τραγούδια του Αντώνη Στεφανίδη («Καρδούλα μου δε σε μαλώνω», «Ξεγελώ τον καθένα», «Τα μεσάνυχτα» κ.α.) και τον παρουσίασε στο "Zoom". Στις 24 Δεκεμβρίου, ο Τύπος της εποχής έγραψε "Δυο ώρες δεν φτάνουν, βέβαια, για να αποδείξει κάποιος ότι είναι μεγάλος. Περισσεύουν όμως όταν αυτός ο κάποιος είναι η Μαρινέλλα, που φέτος στο Ζουμ της οδού Κυδαθηναίων μας έκανε να ξεχάσουμε να ανάψουμε τσιγάρο". Παράλληλα εμφανίστηκε στη "Νεράιδα" μαζί με τους Δάκη, Μπέσσυ Αργυράκη, Ηλία Κλωναρίδη και Σόφη Ζαννίνου.
Τον Νοέμβριο του 1982 εμφανίστηκε ξανά στο "Zoom", όπου ερμήνευσε τραγούδια από διάσημα μιούζικαλ (λ.χ. Evita, Hello Dolly, Jesus Christ Superstar, West side story, Funny girl κ.α.). Χαρακτηριστική ήταν η ερμηνεία της στο τραγούδι «People» της Μπάρμπρα Στράιζαντ, με ελληνικούς στίχους, όπου άλλαζε φόρεμα πάνω στη σκηνή ενώ ο προβολέας φώτιζε μόνο το πρόσωπό της.
Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1983, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Για σένα τον άγνωστο" σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου («Καμιά φορά», «Είσαι ποτάμι», «Μη με ρωτάς» κ.α.), ενώ φεύγοντας μετά από χρόνια από την Πλάκα, εμφανίστηκε στον "Διογένη" της λεωφόρου Συγγρού, με τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Δημήτρη Κοντολάζο και την Ελένη Δήμου.
Στις 29 Ιουλίου του 1984, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Μεγάλες στιγμές", τραγουδώντας με το δικό της τρόπο, χαρακτηριστικά τραγούδια κορυφαίων συνθετών με τους οποίους δεν συναντήθηκε -σχεδόν ποτέ- η προσωπική της καριέρα (λ.χ. Δήμο Μούτση, Μάνο Λοΐζο, Διονύση Σαββόπουλο, Χατζιδάκι κ.α.) και εμφανίστηκε στη "Νεράιδα" με την Μαργαρίτα Ζορμπαλά και την Κωνσταντίνα.
Στις 26 Φεβρουαρίου του 1985, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Η αγάπη μας" με τραγούδια του Μάριου Τόκα, του Αλέκου Χρυσοβέργη, του Σπύρου Παπαβασιλείου και του Αλέξη Παπαδημητρίου («Αν σ' αγαπούσα πιο λίγο», «Έχω την πιο ωραία αγάπη», «Είσαι παντού και πουθενά» κ.α.). Στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, την συνόδεψε ο Μανώλης Λιδάκης.
Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε στη "Νεράιδα" με τον Αντώνη Καλογιάννη και την Μαντώ, ενώ σύμπραξε στην ηχογράφηση ενός maxi single με άλλους 24 Έλληνες τραγουδιστές (Ελένη Δήμου, Χάρις Αλεξίου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χάρης Βαρθακούρης, Φίλιππος Νικολάου, Αλέκα Κανελλίδου, Πασχάλης, Βίκυ Μοσχολιού, Δημήτρης Μητροπάνος, Ελπίδα, Δούκισσα, Τάκης Μπινιάρης, Βλάσσης Μπονάτσος, Αντώνης Καλογιάννης, Γιώργος Πολυχρονιάδης, Χριστιάνα, Τόλης Βοσκόπουλος, Άννα Βίσση, Γιάννης Πάριος, Λίτσα Διαμάντη, Δάκης, Μπέσσυ Αργυράκη, Τάνια Τσανακλίδου, Κώστας Τουρνάς, Κώστας Χατζής), με το τραγούδι του Αλέξη Παπαδημητρίου «Για τα παιδιά» σε στίχους Φίλιππου Νικολάου, τα έσοδα του οποίου διατέθηκαν για τα ταλαιπωρημένα παιδιά όλου του κόσμου.
Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, εμφανίστηκε στο "Zoom" της Θεσσαλονίκης μαζί με τη Βίκυ Μοσχολιού, την Άννα Βίσση, την Κωνσταντίνα, τη Ντίνα Καμπάκη και τη Ντίνα Δημάκη, σε επιμέλεια του Σπύρου Παπαβασιλείου. Μαζί, τραγούδησαν Χατζιδάκι, Μαρκόπουλο, Ζαμπέτα, Καλδάρα κ.ά. και εντυπωσίασαν («Οι αδελφές Τατά», «Όχι, δεν πρέπει να συναντηθούμε», «Η Μαλάμω», «Πήρα απ' τη νιότη χρώματα» κ.α.).
Στις 11 Απριλίου του 1986, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Μια νύχτα" με τραγούδια του Γιάννη Αξιώτη, του Αλέξη Παπαδημητρίου και της Νινής Ζαχά («Αν δεν τα ζούσαμε», «Τώρα εγώ», «Δεν πεθαίνεις» κ.α.), ενώ συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Γιάννη Πάριο, στη "Νεράιδα".
Τον Αύγουστο του 1987 συνεργάστηκε ξανά με τον Κώστα Χατζή και κυκλοφόρησαν τον δίσκο "Συνάντηση", ηχογραφώντας 12 τραγούδια σε μουσική του ιδίου, σε στίχους της Σώτιας Τσώτου και του Γιάννη Τζουανόπουλου («Ιθάκη», «Τώρα» κ.α.), ενώ πραγματοποίησαν μια σειρά από συναυλίες στην Κύπρο. Επίσης, συμμετείχε στον δίσκο "Ρινγκ" των Τάκη Μπουγά και Κώστα Τριπολίτη, ερμηνεύοντας τα τραγούδια «Ψεύτικη απάντηση ενός απογεύματος» και «Τηλεφωνώ». Τον δίσκο μοιραζόταν ερμηνευτικά με την Τάνια Τσανακλίδου και τη Μαρία Κανελλοπούλου.
Το 1988, η Μαρινέλλα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία ύστερα από 20 χρόνια, και κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο τον δίσκο "Τολμώ" από την MINOS-EMI, ενώ συμμετείχε στον δίσκο του Γιάννη Πάριου "Πιστός" τραγουδώντας μαζί του το τραγούδι του Αλέξη Παπαδημητρίου «Και να που γύρισες», σε στίχους Γιάννη Πάριου.
Στις 12 Μαΐου του 1988, συμμετείχε σε μια μεγάλη τιμητική συναυλία για τον Γιώργο Ζαμπέτα στο Παναθηναϊκό Στάδιο, μαζί με τους Τόλη Βοσκόπουλο, Δημήτρη Μητροπάνο, Βίκυ Μοσχολιού, Γιάννη Πουλόπουλο, Αντώνη Καλογιάννη, Σταμάτη Κόκκοτα, Δούκισσα, Μαρία Δημητριάδη και Ελένη Ροδά -παρουσία του μουσικοσυνθέτη.
Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ήταν το πρόσωπο που πρωταγωνίστησε στην μετατροπή του ιστορικού κινηματογράφου "Rex" της οδού Πανεπιστημίου, σε Music Hall. Άρθρα στον Τύπο της εποχής, έγραφαν το πώς με περισσότερα από 300.000.000 δραχμές, το καμένο "θλιβερό ερείπιο", μετετράπη σε θέατρο "με σκηνή μεγαλύτερη και από αυτήν της Όπερας του Παρισιού". Την καινούργια του εποχή εγκαινίασε η Μαρινέλλα -με την εικαστική προσφορά του Γιάννη Τσαρούχη- και ο Βασίλης Τσιβιλίκας, με ουσιαστικά μουσικοθεατρικές "ρεβύ" σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή.
Η μουσική παράσταση συνεχίστηκε και το 1989, παρουσιάζοντας τον καινούργιο της δίσκο "Είσαι μια θύελλα". Στο πρόγραμμα -αντί του Τσιβιλίκα- προστέθηκε η ηθοποιός Δήμητρα Παπαδοπούλου και ο Σταμάτης Φασουλής.
Δεκαετία 1990
Τον Δεκέμβριο του 1990, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Λέγε μου Σ' αγαπώ" με τραγούδια του Τάκη Μουσαφίρη («Ένας φίλος», «Αρκεί να 'ρθεις», «Θέλω να τ' ακούω» κ.α.) και εμφανίστηκε στη "Νεράιδα" με τον Αντώνη Καλογιάννη. Την επόμενη χρονιά, το 1991, εμφανίστηκε στον ίδιο χώρο με τον Γιάννη Πάριο. Η επόμενη εμφάνιση της, ήταν στο "Mirage" της Θεσσαλονίκης, με την Σοφία Βόσσου, ενώ ετοίμασε μια μεγάλη περιοδεία σε Βόρεια Αμερική και Καναδά μαζί με τη Βόσσου και τον Μανώλη Μητσιά η οποία στέφθηκε με επιτυχία. Η Μαρινέλλα χόρεψε το "Libertango" του Άστορ Πιατσόλα με τον Δημήτρη Παπάζογλου και εντυπωσίασε.
Τον Σεπτέμβριο του 1992 κυκλοφόρησε τον δίσκο "Η Μαρινέλλα τραγουδά μεγάλες κυρίες", πρόκειται για μία δισκογραφική δουλειά μέσα από την οποία ερμηνεύει διασκευασμένα επιτυχίες διεθνών καλλιτέχνιδων (λ.χ. Mina, Amalia Rodrigues, Shirley Bassey, Dalida κ.α). Από τη χρονιά αυτή και μετά, η Μαρινέλλα περιόρισε τις εμφανίσεις της στα νυχτερινά κέντρα διότι έχει αλλάξει ο τρόπος διασκέδασης σε αυτά, κάτι που τη βρήκε αντίθετη.
Στις 6 Μαρτίου του 1994, προβλήθηκε το τηλεοπτικό σόου "Μαρινέλλα και χθες και σήμερα και αύριο", όπου ο σκηνοθέτης Σταμάτης Φασουλής παρουσίασε την καλλιτεχνική της πορεία. Στο αφιέρωμα αυτό, συμμετείχαν ο Γιώργος Νταλάρας και ο Κώστας Χατζής, ενώ χόρεψε εικοσιμελές μπαλέτο με επικεφαλής τον χορογράφο Δημήτρη Παπάζογλου. Η Μαρινέλλα ηχογράφησε εκ νέου τα τραγούδια που την καθιέρωσαν -για τις ανάγκες του σόου- και παρουσίασε την καινούργια δισκογραφική της δουλειά "Το ξημέρωμα του έρωτα" σε μουσική Θανάση Πολυκανδριώτη, Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους Ιφιγένειας Γιαννοπούλου, Φωτεινής Δούρου, που κυκλοφόρησε στα τέλη του 1993.
Τον Ιούνιο του 1994, εμφανίστηκε στο Αμφιθέατρο της Σχολής Τυφλών στη Λευκωσία, καλεσμένη του συνθέτη Δώρου Γεωργιάδη και τραγούδησε συνοδευόμενη από τη χορωδία της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου (λ.χ. «Οι τρελοί», «Εγώ ζωγράφισα τη γη», «Απ' όλα τα παιδιά ζητώ συγγνώμη», «Πίσω από τις καλαμιές», «Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά» κ.α.). Ακολούθησε μια μουσική περιοδεία στην Αυστραλία, ενώ συμμετείχε σε μια τιμητική βραδιά για τον κυβερνήτη της Βικτόρια.
Την άνοιξη του 1995, έκανε περιοδεία στην Αλβανία για δεύτερη φορά, ενώ στις 24 Ιουλίου έπαιξε ως η Κορυφαία του Χορού σε ένα πρόγραμμα με μελοποιημένα χορικά από Τραγωδίες του Ευριπίδη, που μελοποίησαν για παλαιότερες θεατρικές παραστάσεις ο Χρήστος Λεοντής, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιώργος Κουρουπός και ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης. Η παράσταση είχε τον τίτλο "Γυναικών πάθη" και παρουσιάστηκε στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφίες Ντόρας Τσάτσου. Ο Κραουνάκης μελοποίησε ειδικά για την παράσταση τον «Θρήνο της Εκάβης» σε μετάφραση Τάσου Ρούσσου. Η Μαρινέλλα ερμήνευσε τα χορικά «Ίλιον (Τρωάδες)», «Τίποτα - τίποτα (Τρωάδες)», «Αλκυόνα (Ιφιγένεια εν Ταύροις)», «Θεοί του Κάτω Κόσμου (Εκάβη)», «Του έρωτα μέγα κακό (Μήδεια)», «Άξιο των γυναικών το γένος (Μήδεια)» κ.α. σε μεταφράσεις των Γιώργου Χειμωνά, Τάσου Ρούσσου, Γιάννη Τσαρούχη (σε προσαρμογή Λίνας Νικολακοπούλου), Θρασύβουλου Σταύρου, Κωστή Κολώτα, Χρύσας Προκοπάκη και Δώρας Μοάτσου - Βάρναλη. Η παράσταση περιόδευσε σε αρχαία θέατρα της Ελλάδας. Μάλιστα, σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη στη Θεσσαλονίκη, η Μαρινέλλα δήλωσε πως θα βγει διπλός δίσκος για καθαρά ιστορικούς και συλλεκτικούς λόγους. Ο δίσκος όμως, δεν κυκλοφόρησε. Η παράσταση αυτή, απέσπασε ποικίλα σχόλια και ο θεατρολόγος Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραψε πως "Ήταν ο καλύτερος Χορός των τελευταίων 20 χρόνων".
Τον χειμώνα του ίδιου χρόνου, εμφανίστηκε ξανά στο "Rex", έχοντας μαζί της πολλούς νέους τραγουδιστές (Αλέξανδρος Χατζής, Δημήτρης Κόκκοτας, Χαρά Κεφαλά, Αναστασία Ζαννή κ.α.), ενώ παρουσίασε τα τραγούδια του Βασίλη Δημητρίου για την τηλεοπτική σειρά του Κώστα Κουτσομύτη "Πρόβα νυφικού", βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ντόρας Γιαννακοπούλου. Επίσης, ηχογράφησε το τραγούδι του Αλέξη Παπαδημητρίου "Έξι μήνες" σε στίχους Άγγελου Πυριόχου στον δίσκο "Εν πλω", που είχε ως θεματολογία τον Έλληνα ναυτικό. Τον δίσκο, μοιράστηκε ερμηνευτικά με τους Νίκο Κούρκουλο, Κωνσταντίνα, Γιάννη Πάριο, Δημήτρη Μητροπάνο, Μαντώ και Αντώνη Καλογιάννη.
Το 1997, υπόγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία BMG/RCA και εγκαινίασε την "Πύλη Αξιού" της Θεσσαλονίκης παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα μαζί με τον Στέφανο Κορκολή. Τον Μάϊο της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε τον δίσκο "Για πρώτη φορά" με τραγούδια του συνθέτη («Έλα απόψε σαν βαρδάρης», «Βασανισμένη Κυριακή», «Σαν να 'ταν χθες» κ.ά.).
Στις 27 Απριλίου του 1998, η Μαρινέλλα παρουσίασε το πρόγραμμα "Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται" στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα, με στόχο την ενίσχυση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας. Η Μαρινέλλα ερμήνευσε Αττίκ, Χρήστο Χαιρόπουλο, Γιαννίδη, Τσιτσάνη, Σουγιούλ κ.ά. Τα δημοσιεύματα της εποχής έγραφαν για την «άφθαρτη» φωνή της και την «ωριμότητα» της έκφρασης της. Η μουσική παράσταση παρουσιάστηκε στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού καθώς και σε ανοιχτά θέατρα σε όλη την Ελλάδα, ενώ ο διπλός ψηφιακός δίσκος που προέκυψε, έγινε πλατινένιος.
Την επιτυχία της πρώτης μουσικής παράστασης στο Μέγαρο, ακολούθησε ακόμη μία, τον Σεπτέμβριο του 1999, με τον τίτλο "Με βάρκα… το τραγούδι", που έκανε αρχή στο Θέατρο Γης της Θεσσαλονίκης στις 1 Σεπτεμβρίου. Ακολούθησε, το Ωδείον Ηρώδη του Αττικού (στις 18 Σεπτεμβρίου), το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (στις 18 Οκτωβρίου) καθώς και το Ο.Α.Κ.Α (στις 1 Οκτωβρίου) με 25,000 θεατές. Η Μαρινέλλα ερμήνευσε τραγούδια της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου (λ.χ. «Άντρα μου πάει», «Luna rossa», «Piensa en mi», «Rom», «Μισιρλού», «Περβόλια», αλλά και το «Κλαις» μαζί με τη φωνή της Σοφίας Βέμπο, μιας φωνής πρότυπο για τη Μαρινέλλα, μαζί με αυτή της Καίτης Μπελίντα), σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα.
Δεκαετία 2000
Το 2000, η Μαρινέλλα αποδέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου "Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες" του Γιάννη Ξανθούλη. Η Μαρινέλλα υποδύθηκε την Μαρίκα Σουέζ, μια θεατρίνα ενός ιδιότυπου μπουλουκιού, που έδινε παραστάσεις σε λουτροπόλεις εξαθλιωμένες απ' τους πολέμους, στα χρόνια του Εμφυλίου. Η τηλεοπτική σειρά προβλήθηκε από την ΕΤ-1, ενώ τα τραγούδια της σειράς έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης («Νύχτα θεά», «Ό,τι τραγουδώ», «Ξέχασέ μας» κ.α.). Στο πλευρό της, στάθηκε η Κάτια Δανδουλάκη, ο Γιώργος Βογιατζής και ένας μεγάλος θίασος αξιόλογων ηθοποιών (Γιώργος Χριστοδούλου, Υβόννη Μαλτέζου, Νατάσσα Μανίσαλη, Άγγελος Παπαδημητρίου, Χρήστος Στεργιόγλου, Θάλεια Ματίκα, Μαρίνα Ψάλτη, Σία Κοσκινά, Δήμος Γιγαντάκης κ.α.).
Στις 4 Μαρτίου του 2001, τραγούδησε για φιλανθρωπικό σκοπό στο ξενοδοχείο "Intercontinental", σε κλειστό κύκλο καλεσμένων, συνεισφέροντας στο έργο αγάπης και κοινωνικής μέριμνας του φιλανθρωπικού σωματείου "Αρωγή", για την ανέγερση σταθμού για παιδιά με ειδικές ανάγκες στο Δήμο Αχαρνών. Το σωματείο, σε αναγνώριση της προσφοράς της, την ανακήρυξε ως πρέσβειρα του.
Στις 30 Μαΐου του 2002, συμμετείχε στην επέτειο των 50 χρόνων μουσικής του Μίμη Πλέσσα, στη μουσική παράσταση "Ιωβηλαίον", στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού, ερμηνεύοντας τραγούδια του δημιουργού δίπλα στον Δημήτρη Μητροπάνο και την Ελευθερία Αρβανιτάκη (λ.χ. «Μην του μιλάτε του παιδιού», «Το φεγγάρι πάνωθε μου», «Έκλαψα χθες», «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» κ.α.).
Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, τραγούδησε με τον Γιώργο Νταλάρα μετά από 31 χρόνια. Η μουσική παράσταση απέσπασε θερμότατες κριτικές από τον Τύπο, ο οποίος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην επανένωση των δύο καλλιτεχνών. Λόγω της μεγάλης ζήτησης που είχαν οι πέντε συναυλίες του Νοεμβρίου, και ύστερα από απαίτηση του κοινού, οι συναυλίες επαναλήφθηκαν τον Φεβρουάριο του 2003 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Οι συναυλίες επαναλήφθηκαν και σε ανοιχτούς χώρους στην Ελλάδα και ακολούθησαν συναυλίες σε Κύπρο, Αμερική, Καναδά, Αγγλία και Αυστραλία. Οι συναυλίες στην Αμερική αναφέρθηκαν εκτενώς και σε μεγάλα έντυπα. Στις 10 Απριλίου του 2003, οι New York Times έγραψαν για την Μαρινέλλα: "Μarinella, a luminary in the Greek pop, called "laika". Her voice was earthy and strong, and she had the presence of an actress as she danced a few teasing steps or brought dignity to longing (Η Μαρινέλλα, μια εξέχουσα μορφή στην Ελληνική λαϊκή μουσική. Η φωνή της ήταν γήινη και δυνατή, και η παρουσία της αντάξια μιας ντίβας του Θεάτρου σαν χόρευε με βήματα σκερτσόζικα ή εξέφραζε μεγαλοπρεπώς τα πάθη της)" (by Jon Pareles).
Το 2004, γράφτηκε στον Τύπο, ότι η Μαρινέλλα θα υποδυόταν τη "Μάνα κουράγιο" του Μπρεχτ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Τελικά, αντί αυτής, παρουσιάστηκε η μουσική παράσταση "Φωνή από φως", σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή (στις 29, 31 Μαρτίου και στις 2, 3, 5 Απριλίου). Η Μαρινέλλα, ερμήνευσε τραγούδια από την πολυετή της καριέρα (λ.χ. «Θα τραγουδήσω», «Αεροπλάνο», «Ο κυρ Αντώνης», «Απόψε σε θέλω», «Πόσο λυπάμαι», «Τα λόγια και τα χρόνια», «Μια στεναχώρια έχω απόψε» κ.α.), ενώ πρωτοπαρουσίασε τα τραγούδια από την επόμενη δισκογραφική της δουλειά με τον Νίκο Αντύπα και τη Λίνα Νικολακοπούλου, με τον τίτλο "Άμμος ήτανε" που κυκλοφόρησε λίγο καιρό μετά.
Την ίδια χρονιά, ύστερα από μια μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, στις 7 Αυγούστου, συμμετείχε στη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στα εγκαίνια της γέφυρας Ρίου - Αντιρρίου, τραγουδώντας σόλο το τραγούδι «Δρόμοι παλιοί» σε ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη και τα τραγούδια «Βράχο - Βράχο τον καημό μου» και «Παράπονο» με τον Γιώργο Νταλάρα. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Αυγούστου, συμμετείχε και στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004), τραγουδώντας μεταξύ άλλων το τραγούδι του Χαράλαμπου Βασιλειάδη "Άναψε το τσιγάρο", σε στίχους Γεράσιμου Κλουβάτη.
Στις 8 Μαρτίου του 2005, το μηνιαίο περιοδικό Life & Style σε συνεργασία με τα καταστήματα καλλυντικών Notos Galleries βράβευσαν τη Μαρινέλλα ως "Ερμηνεύτρια της Χρονιάς", σε μια κοσμική εκδήλωση στο Fever, η οποία προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι ALPHA, με τίτλο "Γυναίκες Της Χρονιάς 2004".
Στις 7 Ιουλίου, εμφανίστηκε στη συναυλία - αφιέρωμα για τη Βίκυ Μοσχολιού, στο "Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη". Τραγούδησε τις επιτυχίες της ερμηνεύτριας μαζί με τις Χάρις Αλεξίου, Δήμητρα Γαλάνη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Γλυκερία, Τάνια Τσανακλίδου, Μελίνα Κανά, Μελίνα Ασλανίδου και Ανδριάνα Μπάμπαλη. Η μουσική παράσταση, με τον τίτλο "Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ", ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε την άνοιξη του επόμενου χρόνου.
Τον χειμώνα του ίδιου χρόνου, η Μαρινέλλα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Τίποτα δεν γίνεται τυχαία" με τραγούδια του Γιώργου Θεοφάνους, ενώ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή της Έλενας Κατρίτση "Privé", παρουσιάζοντας την καινούργια της δουλειά.
Στις 29 και 30 Μαΐου του 2006, η Μαρινέλλα τραγούδησε για φιλανθρωπικό σκοπό, στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού, με δυο συναυλίες που είχαν τον τίτλο "Η Μαρινέλλα τραγουδά την ελπίδα", για την ενίσχυση του Σωματείου «ΕΛΠΙΔΑ - Σύλλογος Φίλων Παιδιών με καρκίνο», στην προσπάθεια ανέγερσης του πρώτου παιδιατρικού ογκολογικού νοσοκομείου στην Ελλάδα. Η Μαρινέλλα ερμήνευσε τις επιτυχίες της με τη συνοδεία της παιδικής χορωδίας του Σπύρου Λάμπρου (λ.χ. «Άναψε φώτα», «Τολμώ», «Γιατί φοβάσαι», «Συμβιβαζόμαστε», «Τα παλληκάρια», «Έλα γι' απόψε», «Αλεξάνδρεια», «We are the world», κ.α.). Στην πρώτη συναυλία, ανέβηκε στη σκηνή ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδώντας μαζί της τα τραγούδια «Ο Mare e tu (Η θάλασσα και 'συ)» και «Πριν το τέλος», ενώ στην δεύτερη συναυλία, ανέβηκε ο Αντώνης Ρέμος τραγουδώντας μαζί της τα τραγούδια «Σ' αγαπώ» και «Είσαι παντού και πουθενά».
Στις 1, 2 και 3 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τον τίτλο "Θα πιω απόψε το φεγγάρι". Στο αφιέρωμα συμμετείχαν -εκτός από την Μαρινέλλα- ο Γιώργος Νταλάρας, ο Κώστας Μακεδόνας, η Γλυκερία, η Μελίνα Ασλανίδου και το συγκρότημα ONAR. Οι παραστάσεις επαναλήφθηκαν και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τον Μάϊο του επόμενου χρόνου.
Τον χειμώνα του ίδιου χρόνου, η Μαρινέλλα αποφάσισε να επιστρέψει στη νυχτερινή διασκέδαση. Βρέθηκε στο "Αθηνών Αρένα" με τον Αντώνη Ρέμο για δυο χρονιές.
Καλύβια Αχαΐας
Με το όνομα Καλύβια υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Μαρινέλλα
Δεκαετία 2000
left|thumb|150px|Η Μαρινέλλα στο "Αθηνών Αρένα" το 2006.
Το 2007, ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) υπό την αιγίδα των Υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας - Θράκης, τη Νομαρχία και του Δήμου Θεσσαλονίκης, της διοργάνωσε μια τιμητική βραδιά με τίτλο «50 χρόνια Μαρινέλλα», όπου την βράβευσε για την συνολική προσφορά της. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου στο συνεδριακό κέντρο "Ιωάννης Βελλίδης", στη Θεσσαλονίκη, με την παρουσία πλήθους κόσμου. Αντίστοιχες βραβεύσεις υπήρξαν στις 27 Μαρτίου, όπου το μηνιαίο περιοδικό Life & Style βράβευσε για δεύτερη φορά τη Μαρινέλλα ως "Ερμηνεύτρια της Χρονιάς '07", αλλά και στις 29 Οκτωβρίου, όπου η Μαρινέλλα τιμήθηκε από τα Μουσικά Βραβεία Αρίων, στην έκτη τους απονομή μουσικών βραβείων.
Καλύβια Αχαΐας
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαρινέλλα
Δεκαετία 2000
Τον ίδιο χρόνο πήρε μέρος στις συναυλίες με τίτλο "Τραγουδώ το νησί μου" σε μουσική του Γιώργου Θεοφάνους τραγουδώντας με τον Πέτρο Γαϊτάνο και τον Αντώνη Ρέμο κύπριους ποιητές, στην Τάφρο Ντ' Αβίλα της Λευκωσίας (11 Σεπτεμβρίου) και στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού (7 και 8 Οκτωβρίου). Συμμετείχαν οι Άλεξ Παναγής, Γιωργής Τσουρής και Μαριάμ Βενιζέλου, ενώ συνόδευε η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου υπό τη διεύθυνση Γιώργου Ζαχαρίου και η χορωδία Άρης Λεμεσού. Η Μαρινέλλα, ερμήνευσε τα τραγούδια «Άδεια θρανία» σε ποίηση Ανδρέα Παστελλά, «Σήμερον που σ' αντίκρυσα (Ξύπνα Γληόρη)» ο επικήδειος λόγος της Αντωνούς Αυξεντίου για τον γιο της και ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, «Η λησμονημένη» σε ποίηση Μάνου Κράλη, «Το τελευταίο λεωφορείο» σε ποίηση Κυριάκου Χαραλαμπίδη, «Το γράμμα και η οδός» σε ποίηση Γιάννη Παπαδόπουλου κ.α. Το τραγούδι «Σήμερον που σ' αντίκρυσα (Ξύπνα Γληόρη)» κυκλοφόρησε πρώτη φορά δικτυακά σε μορφή MP3 από τον ιστότοπο της εφημερίδας "Καθημερινή" της Κύπρου, στις 1 και 2 Απριλίου 2012, ενώ όλο το μουσικό έργο κυκλοφόρησε στην Κύπρο τον Μάρτιο του 2014.
Στις 6 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου εμφανίστηκε στο "Διογένης Studio" με τον Γιάννη Πάριο. Σύμφωνα με την εφημερίδα "Το ΒΗΜΑ της Κυριακής" (1 Φεβρουαρίου 2009), μέχρι τον Φεβρουάριο του 2009 παρακολούθησαν το πρόγραμμα τους πάνω από 80.000 θεατές. Οι εμφανίσεις τους τελείωσαν στις 5 Απριλίου του επόμενου χρόνου.
Στις 17 Ιουνίου του 2009 το μηνιαίο περιοδικό Life & Style βράβευσε για τρίτη φορά τη Μαρινέλλα ως "Ερμηνεύτρια της Χρονιάς", σε μια κοσμική εκδήλωση στο Αθηνών Αρένα, η οποία προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι STAR, με τίτλο "Γυναίκες της Χρονιάς 2008".
Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου η Μαρινέλλα συμμετείχε σε δυο συναυλίες-αφιερώματα στο Στέλιο Καζαντζίδη -ύστερα από δική της πρωτοβουλία- με τον τίτλο "Η φωνή ζει" (στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο στάδιο της Αθήνας και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης), για τις ανάγκες ανέγερσης ενός ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες του σωματείου κοινωνικής μέριμνας "Αρωγή". Δίπλα της στάθηκαν ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Γλυκερία και ο Πασχάλης Τερζής.
Δεκαετία 2010
Από τις 15 Απριλίου 2010, η Μαρινέλλα πρωταγωνίστησε στη μουσικοθεατρική παράσταση "Μαρινέλλα - Το Μιούζικαλ" των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο Θέατρο Παλλάς, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (από τις 5 Ιανουαρίου 2011) και ολοκληρώθηκε με μια σύντομη καλοκαιρινή περιοδεία το καλοκαίρι του 2011. Συμπρωταγωνίστησαν οι ηθοποιοί Αντώνης Λουδάρος, Ευαγγελία Μουμούρη, Μέμος Μπεγνής, Τζένη Μπότση και συμμετείχαν ακόμη δώδεκα ηθοποιοί και χορευτές. Στις 11 Οκτωβρίου, ο θεατρολόγος Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραψε πως η Μαρινέλλα "Δεν είναι απλά αυτό που ονοµάζουµε ακτινοβολία, επικοινωνιακό τέρας, είναι µια Σειρήνα, σαν τις οµηρικές, που µπορεί να αναστατώσει και να σαγηνεύσει και τον τυφλό και τον κουφό, τον τυφλό µε τη φωνή, τον κουφό µε το λάλο, κυριολεκτικά, άγαλµα. Ω! ναι, έχουµε κι εµείς την Πιαφ και την Γκάρλαντ και το µιούζικαλ που της αξίζει.…".
Το χειμώνα του 2011-2012 η Μαρινέλλα συνεργάστηκε με τη Νατάσα Θεοδωρίδου στο νυχτερινό κέντρο "Βοτανικός" από τις 11 Νοεμβρίου, σε καλλιτεχνική επιμέλεια του Σταμάτη Φασουλή. Μαζί τους, ήταν και ο Παναγιώτης Πετράκης. Στις 2 Ιουλίου 2012, πραγματοποίησαν μια κοινή συναυλία στο Δημοτικό Αμφιθέατρο της Λάρνακας, στην Κύπρο.
Στις 18 Απριλίου 2013, η Μαρινέλλα έδωσε μια μεγάλη συναυλία στην Κωνσταντινούπολη, στο Κέντρο Πολιτισμού «İş Sanat». Μαζί της, ήταν και ο Κώστας Καραφώτης. Ο Τουρκικός Τύπος έγραψε: "Ege'nin karşi yakasindan efsanevi bir sesi ağirladi, sanatçı, performansı boyunca muhteşem dansları ve olağanüstü sesi ile seyirciyi büyüledi (Μια θρυλική καλλιτέχνις που εντυπωσίασε το κοινό με την υπέροχη παρουσία και την εξαιρετική φωνή της, καθόλη τη διάρκεια της παράστασης!".
Το 2013-2014 η Μαρινέλλα μαζί με τον Κώστα Χατζή παρουσίασε ξανά το "Ρεσιτάλ", σχεδόν 37 χρόνια μετά την πρώτη τους συνεργασία επί σκηνής, στο Θέατρο Παλλάς (από τις 25 Ιανουαρίου 2013) και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (29 έως 31 Μαρτίου 2013) ενώ πραγματοποίησε και δύο καλοκαιρινές περιοδείες σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Την καλλιτεχνική επιμέλεια των παραστάσεων επιμελήθηκε ο Φίλιππος Παπαθεοδώρου και την σκηνοθεσία ο Σταμάτης Φασουλής. Σημειώνουμε ότι ο δίσκος του "Ρεσιτάλ" είχε ηχογραφηθεί ζωντανά το 1976 και είναι ένας από τους εμπορικούς δίσκους όλων των εποχών στην Ελλάδα.
Από τις 22 Ιανουαρίου 2014, η Μαρινέλλα πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ - υπερπαραγωγή "Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο" στο Θέατρο Badminton, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Τα κείμενα και τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Πέτρος Ζούλιας, τη μουσική επιμέλεια ο Λάμπρος Λιάβας και τις χορογραφίες ο Φωκάς Ευαγγελινός. Συμμετείχε ένας πενηνταμελής θίασος (λ.χ. Χρήστος Στέργιογλου, Μιχάλης Μαρίνος, Χριστίνα Αλεξανιάν, Χρήστος Πλαΐνης, Νεφέλη Ορφανού, Τάσος Κωστής κ.α.). Η παράσταση παρουσιάστηκε και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης από τις 5 Μαρτίου 2014, με τους ίδιους συντελεστές.
Τον Απρίλιο του 2016, τραγούδησε με την Φιλαρμονική Ορχήστρα «Ομόνοια» Γαστουρίου Κέρκυρας και τη Χορωδία Αχαράβης Κέρκυρας στο Θέατρο Παλλάς (11, 12 και 18 Απριλίου) και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (22 και 23 Απριλίου) σε ενορχηστρώσεις του Νικόλα Αναδολή. Ακολούθησε μια μεγάλη συναυλία, με τους ίδιους συντελεστές, στο Παλαιό Φρούριο Κέρκυρας, στις 29 Ιουλίου 2016.
Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου η Μαρινέλλα με τον Αντώνη Ρέμο και τον Χρήστο Νικολόπουλο έκαναν περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο με τη μουσική παράσταση "Όσο υπάρχεις, θα υπάρχω".
Το 2017-2018 η Μαρινέλλα συνεργάστηκε με την Ελένη Βιτάλη και την Γλυκερία, παρουσιάζοντας σε Ελλάδα και Κύπρο τη μουσική παράσταση "Γυναικεία υπόθεση". Από τις 24 Δεκεμβρίου 2017 ξεκίνησαν μουσικές εμφανίσεις στο νυχτερινό κέντρο "Γκάζι Live" της Αθήνας, σε σκηνοθεσία του Νίκου Σούλη. .
Το 2018-2019 η Μαρινέλλα συνεργάστηκε με τους Κώστα Μακεδόνα, Έλενα Παπαρίζου, Κωνσταντίνο και Ματθαίο Τσαχουρίδη και Ήβη Αδάμου στη μουσική παράσταση "Η μουσική είναι ζωή" η οποία παρουσιάστηκε πρώτα στη Θεσσαλονίκη, στην "Πύλη Α'", και έπειτα στην Αθήνα, στο "Diogenis Studiο". Το καλοκαίρι του 2019, το πρόγραμμα περιόδευσε σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου, χωρίς τους αδελφούς Τσαχουρίδη.
Εμφανίσεις στον κινηματογράφο
Ο παρακάτω πίνακας είναι μια καταγραφή με όλες τις εμφανίσεις της Μαρινέλλας σε κινηματογραφικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (συνολικά 18), από το 1960 μέχρι το 1966 με τον Στέλιο Καζαντζίδη και από το 1967 μέχρι το 1970 μόνη της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Μακεδόνες
Θάνατοι τον Νοέμβριο του 2009
Πρόσωπα που πέθαναν το μήνα Νοέμβριο του 2009. Παρατίθενται και σύνδεσμοι σε πηγές που μετέδωσαν τους θανάτους.
30 Νοεμβρίου
11
223
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 223 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αναγνώστης Χατζηαναργύρου
Ο Αναγνώστης Χατζηαναργύρου ή Χατζή Αναργύρου, ήταν καπετάνιος αγωνιστής του 1821, πληρεξούσιος σε Εθνοσυνελεύσεις (1823, 1829) από τις Σπέτσες.
Βιογραφία
Καταγόταν από την εύπορη οικογένεια Χατζηαναργύρου των Σπετσών με ναυτική παράδοση. Όταν πέθανε ο πατέρας του Ανάργυρος Χατζή Ανάργυρος άφησε όλη την περιουσία στους γιους του Αναγνώστη, Παύλο και Ανδρέα που ήταν πέντε ιστιοφόρα. Πήρε μέρος με το ιστιοφόρο του "Ηρακλής" στην Ναυμαχία των Σπετσών και σε άλλες ναυτικές επιχειρήσεις του αγώνα.
Ήταν πληρεξούσιος των Σπετσών στις εθνοσυνελεύσεις του Άστρους το 1823 (αναφερόμενος ως ΧΑναργύρου), του Άργους (ορθογραφία: Αναγν. Χ. Αναργύρου) το 1829 καθώς και στην Δ' κατά συνέχειαν Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση του 1832 στην Πρόνοια του Ναυπλίου (ορθογραφία: Αναγνώστης Χατζη-Αναργύρου).
Παιδιά του Αναγνώστη ήταν οι Γεώργιος, Νικόλαος (βουλευτής) και Ανδρέας οι οποίοι βρισκόταν σε ναυτιλιακές επιχειρήσεις μέχρι τη δεκαετία του 1880.
Συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας
Στις 6 Αυγούστου 1945, στις 8:15 π.μ. τοπική ώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πυροδότησαν μια ατομική βόμβα πάνω από τη Χιροσίμα. Δεκαέξι ώρες αργότερα, ο Αμερικανός Πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν κάλεσε και πάλι την Ιαπωνία να παραδοθεί στους Συμμάχους, προειδοποιώντας την ότι σε διαφορετική περίπτωση θα "περίμενε μια βροχή ερειπίων από τον αέρα, μια βροχή που δεν έχει δει ποτέ η γη." Αργά το βράδυ της 8ης Αυγούστου του 1945, σύμφωνα με τους όρους που διατυπώθηκαν συμφωνίες της Γιάλτας (αλλά κατά παράβαση της σοβιετοϊαπωνικής συμφωνίας ουδετερότητας) η Σοβιετική Ένωση κήρυξε τον πόλεμο στην Ιαπωνία. Στις 9 Αυγούστου η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στο Μαντσούκουο, ένα κράτος μαριονέτα της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας. Λίγες ώρες αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν και δεύτερη ατομική βόμβα στην Ιαπωνία. Αυτή τη φορά ο στόχος ήταν η πόλη Ναγκασάκι (ο αρχικός στόχος ήταν η Κοκούρα). Μετά από αυτά τα γεγονότα, ακολούθησε παρέμβαση του Αυτοκράτορα Χιροχίτο, ο οποίος διέταξε το Ανώτατο Συμβούλιο για τη Διεύθυνση του Πολέμου να αποδεχτεί τους όρους που έθεταν οι Σύμμαχοι στη διακήρυξη του Πότσδαμ για το τέλος του πολέμου. Μετά από αρκετές μέρες μυστικών διαπραγματεύσεων και ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, ο Αυτοκράτορας έκανε μια μαγνητοφωνημένη ραδιοφωνική ομιλία προς το ιαπωνικό έθνος στις 15 Αυγούστου. Στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα, γνωστή ως Μετάδοση της Φωνής του Κοσμήματος (玉音放送, Γκιόκουον-χόουσοου), ανακοίνωσε τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας στους Συμμάχους.
Στις 28 Αυγούστου ξεκίνησε η κατοχή της Ιαπωνίας υπό την ηγεσία του Ανώτατου Διοικητή για τις Συμμαχικές Δυνάμεις, υπό την υποστήριξη της Βρετανίας, ενώ στη Σοβιετική Ένωση επετράπη ελάχιστη προς καμία επιρροή στη χώρα, σε αντίθεση με τη Γερμανία. Η τελετή συνθηκολόγησης πραγματοποιήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου, στο κατάστρωμα του αμερικανικού θωρηκτού USS Missouri, στο οποίο υπάλληλοι της Ιαπωνικής κυβέρνησης υπέγραψαν το Σύμφωνο Συνθηκολόγησης της Ιαπωνίας, με το οποίο τερματίστηκαν οι εχθροπραξίες. Οι πολίτες των Συμμαχικών χωρών και το συμμαχικό στρατιωτικό προσωπικό γιόρτασαν την ημέρα της νίκης κατά της Ιαπωνίας και το τέλος του πολέμου.
Ωστόσο, απομονωμένοι Ιάπωνες στρατιώτες και προσωπικό που υπηρέτησαν στις ιαπωνικές δυνάμεις στην Ασία και τον Ειρηνικό αρνήθηκαν να παραδοθούν για μήνες και χρόνια μετά. Κάποιοι αρνούνταν να παραδοθούν ακόμη και τη δεκαετία του 1970, όπως ο Χιρόου Ονόντα και ο Τερούο Νακαμούρα, ενώ αναφορές για εγκλωβισμένους Ιάπωνες στρατιώτες κυκλοφορούσαν κατά καιρούς μέχρι και τη δεκαετία του 1990, αν και δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για αυτές, οι οποίες μάλλον πλάθονται από ντόπιους για να προσελκύσουν ιάπωνες τουρίστες. Ο ρόλος των βομβαρδισμών με ατομικές βόμβες στην άνευ όρων συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, και η ηθική των δύο επιθέσεων, είναι θέμα που συζητάται μέχρι σήμερα. Η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ σταμάτησαν να είναι σε κατάσταση πολέμου όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο στις 28 Απριλίου 1952. Τέσσερα χρόνια μετά, η Ιαπωνία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν τη Σοβιετική–Ιαπωνική Κοινή Δήλωση του 1956, σύμφωνα με την οποία η Ιαπωνία και η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν πλέον σε κατάσταση πολέμου.
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Μύθος
Ο μύθος σύμφωνα με την ανθρωπολογική ερμηνεία του όρου είναι ιερή ή θρησκευτική αφήγηση της οποίας το περιεχόμενο σχετίζεται με την προέλευση ή τη δημιουργία φυσικών, υπερφυσικών ή πολιτιστικών φαινομένων. Η ανθρωπολογική έννοια για τον μύθο διαφέρει από εκείνην που υπονοεί στο περιεχόμενο του μύθου κάποιο ψεύδος. Οι μύθοι διερευνώνται επίσης ως αποσπασματικές πηγές προφορικής ιστορικής αφήγησης ως ενδείξεις κοινωνικών αξιών που διαμορφώνουν τον κοινωνικό χάρτη μιας ομάδας ανθρώπων και (από τον Κλοντ Λεβί-Στρος) για τις καθολικές (συμπαντικές) δομές τους.
Η δυναμική του μύθου
thumb|left|269x269px|Ο [[Αχιλλέας δένει τις πληγές του Πάτροκλου]] Στην καθομιλουμένη γλώσσα ο μύθος είναι φαντασία, κάτι που δεν θεωρείται αληθινό. Οι μελετητές της μυθολογίας, ωστόσο, δίνουν μια διαφορετική εξήγηση. Ο μύθος είναι ένα ιδιαίτερο είδος ιστορίας, που προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιες όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει. Κάποιοι άλλοι, όπως ο Φράι, προβάλλουν την άποψη πως οι μύθοι είναι ιστορίες για θεούς και άλλες υπερφυσικές υπάρξεις. Με τη σειρά του ο Μιρτσέα Ελιάντε θεωρεί πως ο μύθος είναι συχνά αφήγηση της ανθρώπινης προέλευσης ή της δημιουργίας του κόσμου και την ίδια στιγμή μια ιερή εξιστόρηση. Ο Λεβί Στρος από την άλλη ισχυρίζεται πως χρειάζεται γλωσσολογική ανάλυση του μύθου. Είναι εκείνη που μπορεί να αποδώσει ή να αποκαλύψει το κεντρικό του νόημα. Για τον Φρόιντ ο μύθος είναι όνειρα που πηγάζουν από τον ασυνείδητο νου. Στην πραγματικότητα είναι δυνατόν, όπως έδειξε ο Καρλ Γιουνγκ, να αποκαλύπτουν και αρχέτυπα του συλλογικού ασυνείδητου. Για τον Τζόζεφ Κάμπελ ο μύθος προσανατολίζει τον άνθρωπο προς τις μεταφυσικές διαστάσεις της ύπαρξης, ερμηνεύει την προέλευση του σύμπαντος, ζωντανεύει τις κοινωνικές αξίες και ταυτόχρονα απευθύνεται στα έσχατα βάθη της ψυχής. Ο Τζέιμς Φρέιζερ με τη σειρά του αντιμετωπίζει τον μύθο ως προεπιστημονική προσπάθεια από μέρους του ανθρώπου να ερμηνεύσει το φυσικό του περιβάλλον. Ο Μαλινόβσκι μάλλον συμφωνεί με τούτη την άποψη και θεωρεί μάλιστα ότι είναι η επιστήμη των πρωτόγονων κοινωνιών. Για τον Ντιρκάιμ ο μύθος είναι το κλειδί για τη διάκριση ανάμεσα στο ιερό και το βέβηλο, ή ανίερο.
thumb|right|392x392px|Η [[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτη και ο Έρως αντιστέκονται στην ερωτική επιθετικότητα του Πανός. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.]] Άσχετα, λοιπόν, αν ο μύθος εμφανίζεται με τη μορφή της ιερής εξιστόρησης, του παραμυθιού ή του θρύλου, πάντα ο κεντρικός πυρήνας του συνίσταται από τρεις βασικές αλήθειες. Καταρχήν είναι μια προσπάθεια ερμηνείας του μακρόκοσμου, των δυνάμεων που ελέγχουν τον κόσμο και της σχέσης που έχουν τα ανθρώπινα πλάσματα με αυτές τις δυνάμεις. Έπειτα, είναι ένας συμβολικός τρόπος διδασκαλίας αυτών των πλασμάτων, για το πώς μπορούν να τα βγάζουν πέρα με τις δυνάμεις της εξέλιξης, μέσα από καθορισμένα ανοδικά μονοπάτια που καλείται να βαδίσει η συνείδηση. Τέλος, ακόμη και αν δεν αναγνωρίζεται από τους επιστήμονες ιστορικούς, σε πολλές περιπτώσεις είναι πιθανώς καταγραφή -με τη μορφή του θρύλου- πρώιμων ιστορικών γεγονότων με συγκεκριμένες χωροχρονικές αναφορές. Συγκεκριμένο παράδειγμα σε αυτή την περίπτωση είναι η μεγάλη έρευνα που διεξάγεται για την ιστορικότητα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας.
Σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις εποχές, και κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις οι μύθοι των ανθρώπων υπήρξαν η ζωντανή έμπνευση για όλες τις δραστηριότητες του νου, των συγκινήσεων και του σώματος. Πολύ περισσότερο κάτι τέτοιο είναι αληθινό για τους Έλληνες, έναν λαό με γόνιμη μυθοπλαστική φαντασία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο μύθος είναι ένα μυστικό άνοιγμα, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ρίξει μια φευγαλέα κοσμολογική ματιά στις ανεξάντλητες ενέργειες του σύμπαντος και στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι ενέργειες μεταβάλλονται, μετουσιώνονται σε πολιτισμό.
Φιλολογικό είδος
Ως φιλολογικό είδος είναι ιστορία με αφηγηματική αλληλουχία, συνήθως παραδοσιακή και ανώνυμη, μέσω της οποίας ένας δεδομένος πολιτισμός επικυρώνει τα κοινωνικά ήθη του ή αφηγήσεις για την προέλευση του ανθρώπου και τα φυσικά φαινόμενα, συνήθως με υπερφυσικούς ή φανταστικούς όρους. Ο όρος μύθος με τη φιλολογική του έννοια απλώνεται σε ένα ευρύ φάσμα εννοιών, η προσέγγιση των οποίων μπορεί να γίνει είτε με ορθολογιστικό είτε με ρομαντικό τρόπο. Σύμφωνα με την ορθολογιστική εκδοχή ο μύθος είναι ψευδής και μη αξιόπιστη ιστορία ή πεποίθηση. Σύμφωνα με τη ρομαντική εκδοχή (προσέγγιση της εποχής του Ρομαντισμού και όχι ρομαντική με την κοινή έννοια), ο μύθος είναι διαισθητικός τρόπος κοσμικής κατανόησης. Στο φιλολογικό και λογοτεχνικό εννοιολογικό πλαίσιο το δεύτερο είδος χρήσης επικρατεί, και οι μύθοι θεωρούνται πλασματικές ιστορίες, που περιέχουν στον πυρήνα τους βαθύτερες αλήθειες και εκφράζουν τη συλλογική στάση των ανθρώπων απέναντι στα θεμελιώδη θέματα της ζωής, του θανάτου, της θεότητας και της ύπαρξης. Οι μύθοι συνήθως διακρίνονται από τους θρύλους ως αφηγήσεις με ελλιπή ιστορική βάση, αν και φαίνονται να διαθέτουν παρόμοια στερεότυπα προφορικής μετάδοσης, διάχυσης, φιλολογικής προσαρμογής και απόδοσης. Συχνά η έννοια μύθος συγχέεται με την καθολική έννοια μυθολογία αλλά οι δύο έννοιες είναι εντελώς διαφορετικές. Η μυθολογία ως έννοια συνδέεται με ένα σώμα (corpus) αλληλοσυσχετιζόμενων μύθων, τους οποίους μοιράζονται τα μέλη μιας θρησκείας ή ενίοτε ένα σύστημα μύθων, τους οποίους δημιουργεί ένας συγγραφέας. Σημαντικά παραδείγματα «προσωπικών» μυθολογιών θα μπορούσε να αντλήσει κάποιος από τις μυθολογίες που δημιούργησαν οι Ουίλλιαμ Μπλέηκ, Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, Τζ. Τόλκιν κ.ά.
Η προσφορά του Αρχαιοελληνικού μύθου
Ανεξάρτητα από τις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις επιμέρους φιλοσοφικές αρχές, στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό υπήρξε συνύφανση λόγου και μύθου που αποτελούσε κεντρική δημιουργική δύναμη στον ελληνικό στοχασμό. Ο στοχασμός αυτός, αν και βρισκόταν στην περιοχή του λόγου, μπορούσε με άνεση να επεξεργάζεται μυθικές εικόνες και παραστάσεις. Λόγος και μύθος πάντοτε είχαν έναν αδιόρατο οργανικό δεσμό στις λειτουργίες του στοχασμού.
2959 Σολ
Ο Σολ (Scholl) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,2. Περιφέρεται κυρίως στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης και, εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, κατά το ήμισυ αυτής βρίσκεται εκτός των ορίων της, προς την πλευρά του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε το 1983 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Χανς Σολ.
Μύθος
Η προσφορά του Αρχαιοελληνικού μύθου
Ο μύθος όχι μόνο δεν αντιτίθεται στον λόγο αλλά αποτελεί και πηγή εξέλιξης. Για παράδειγμα ο μύθος για τη γένεση του κόσμου και των θεών παρέχει την εικόνα μιας ανελέητης μάχης ανάμεσα στις θεότητες που πρωτοστατούν. Επειδή οι θεότητες αυτές σχεδόν ταυτίζονται με τα φυσικά στοιχεία, αυτός που ακούει και αποδέχεται τον μύθο σχηματίζει αμέσως την παράσταση ενός κόσμου δυναμικού σε διαρκή ζύμωση και πάλη. Πιθανόν καμιά άλλη γλώσσα δεν θα μπορούσε να πει τόσο πειστικά και αποτελεσματικά ότι ο κόσμος βρίσκεται σε μια αδιάκοπη ροή μέσα από εκρήξεις και συγκρούσεις στοιχείων και καταστάσεων. Έτσι ο φιλόσοφος είχε ήδη το γόνιμο έδαφος, για να προχωρήσει στην αντίστοιχη σύλληψη με λογικές έννοιες, με τον μύθο όχι μόνο να αποτελεί προστάδιο μιας εξέλιξης, αλλά και βασική προϋπόθεση ώστε να κινηθεί ο λόγος κατά μια ορισμένη και σωστή κατεύθυνση.
2959 Σολ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σολ εκτιμάται σε 34,11 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0503. Ο Σολ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 16 ώρες περίπου. Η μέση θερμοκρασία της επιφάνειάς του πρέπει να είναι μικρότερη των 120 βαθμών C υπό το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σολ