cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου
Η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (επίσημο όνομα: Αθλητικό Σωματείο Νέα Σαλαμίς Αμμοχώστου) είναι κυπριακό αθλητικό σωματείο το οποίο προέρχεται από την πόλη της Αμμοχώστου. Σήμερα διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, ενώ παλιότερα λειτουργούσε τμήμα στίβου, θαλάσσιων αθλημάτων και επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Πήρε το όνομα του από την αρχαία κυπριακή πόλη Σαλαμίς ή Σαλαμίνα η οποία βρίσκεται δίπλα από τη σύγχρονη Αμμόχωστο.
Το σωματείο ιδρύθηκε στις 7 Μαρτίου 1948 με σκοπό να μείνει μακριά από τις πολιτικές συγκρούσεις, όταν οι άλλοι αθλητικοί σύλλογοι της Αμμοχώστου, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ) και η Ανόρθωση, επέβαλαν περιορισμούς στους αθλητές με αριστερή ιδεολογία. Όταν το Μάιο του 1948 οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας αρνήθηκαν να υπογράψουν ότι ήταν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» σε δήλωση του ΣΕΓΑΣ, απαγορεύτηκε η είσοδος των αθλητών της Νέας Σαλαμίνας στο στάδιο ΓΣΕ, ενώ παρόμοιες κυρώσεις επιβλήθηκαν και σε άλλα νεοϊδρυθέντα σωματεία, τα οποία ίδρυσαν την Κυπριακή Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΚΕΠΟ), η οποία διοργάνωνε αγώνες παράλληλα με την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) που προϋπήρχε. Τελικά οι δύο ομοσπονδίες ενώθηκαν το 1953 και η Νέα Σαλαμίνα έγινε μέλος της ΚΟΠ. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974, και την κατάληψη της Αμμοχώστου η Νέα Σαλαμίνα είναι προσφυγικό σωματείο το οποίο από τότε εδρεύει προσωρινά στη Λάρνακα.
Από τα τμήματα που διατηρεί το σωματείο, το μακροβιότερο είναι το ποδοσφαιρικό (ανδρών), το οποίο ιδρύθηκε το 1948. Η μεγαλύτερη επιτυχία του τμήματος στο πρωτάθλημα ήταν η κατάκτηση της τρίτης θέσης τέσσερις φορές, ενώ έχει κατακτήσει το κύπελλο Κύπρου το 1990 και την Ασπίδα Κύπρου την ίδια χρονιά. Το τμήμα έχει ως έδρα σήμερα το ιδιόκτητο στάδιο Αμμόχωστος στην Λάρνακα. Από το 2006 μέχρι το 2010 λειτουργούσε και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.
Το τμήμα πετοσφαίρισης θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα στη Κύπρο. Το σωματείο διοργάνωνε τουρνουά πετοσφαίρισης με μεγάλη συμμετοχή από το 1954 στην Αμμόχωστο και τελικά το 1975 αποφασίστηκε η ίδρυση τμήματος πετοσφαίρισης στη Λεμεσό. Το τμήμα έχει έχει κατακτήσει 9 πρωταθλήματα, 8 κύπελλα και 9 ασπίδες, με έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα και κύπελλα από 1998 μέχρι το 2003. Η έδρα της πετοσφαιρικής Νέας Σαλαμίνας είναι στη Λεμεσό, το Παλαί ντε σπορ. Από το 1978 μέχρι το 1985 λειτουργούσε τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών.
Η ίδρυση
Την εποχή της ίδρυσης της Νέας Σαλαμίνας, η Ελλάδα διάνυε μια περίοδο ενόπλων συγκρούσεων λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον ελληνικό εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό. Οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν και με την πολιτική.
Στην Αμμόχωστο, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ) και η Ανόρθωση ήταν οι μόνοι σύλλογοι που ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Μέσα στις τάξεις του ο ΓΣΕ είχε αθλητές στίβου αριστερών φρονημάτων, που κατατάσσονταν στους κορυφαίους της Κύπρου, ενώ στην Ανόρθωση αγωνίζονταν επίσης ποδοσφαιριστές που ανήκαν στην αριστερά. Κάτω από την επίδραση του πολιτικού κλίματος της εποχής, τόσο ο ΓΣΕ όσο και η Ανόρθωση άρχισαν να επιβάλλουν περιορισμούς στην εισδοχή αριστερών μελών, ή αρνούνταν την προώθηση ποδοσφαιριστών αριστερών φρονημάτων. Επιπρόσθετα, η Ανόρθωση φιλοξενούσε στο οίκημα της το δεξιό κόμμα ΚΕΚ. Από τις αρχές του 1947 μια μερίδα προοδευτικών παραγόντων της Αμμοχώστου που βρίσκονταν εντός και εκτός του ΓΣΕ και της Ανόρθωσης, θεωρούσαν ότι υπήρχε χώρος για τη δημιουργία ενός νέου σωματείου στην πόλη. Μπροστά στους περιορισμούς που επιβάλλονταν, οραματίστηκαν ένα σωματείο το οποίο θα ήταν μακρυά από την πολιτική και θα απευθυνόταν σε όλα τα λαϊκά στρώματα της Αμμοχώστου, με στόχο την εξάπλωση του αθλητισμού.
Ύστερα από σύσκεψη στις 14 Φεβρουαρίου 1948, λήφθηκε η οριστική απόφαση για την ίδρυση σωματείου και άρχισαν οι προσπάθειες για την ιδρυτική συνέλευση και για εγγραφή μελών. Στη σύσκεψη αυτή έλαβαν μέρος οι Νικής Γεωργίου, Αντώνης Τότσης, Ανδρέας Πασχαλίδης, Ανδρέας Πάρπας, Παναγιώτης Καλογήρου, Κώστας Ελευθερίου και Νίκος Κόκκινος. Οι προσπάθειες καρποφόρησαν και την Κυριακή 7 Μαρτίου 1948 στον κινηματογράφο «Χατζηχαμπής» Αμμοχώστου, πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική συνέλευση της Νέας Σαλαμίνας, που αποτέλεσε το πρωτοπόρο αριστερό σωματείο της Κύπρου. Στη συνέλευση προήδρευσε ο Γιώργος Φάνος και πήραν μέρος 146 ιδρυτικά μέλη. Παρών ήταν και ο τότε δήμαρχος Αμμοχώστου, Αδάμ Αδάμαντος.
thumb|175px|Το κινηματοθέατρο Χατζηχαμπή στην Αμμόχωστο, ο χώρος ίδρυσης της Νέας Σαλαμίνας. Στις 8 Μαρτίου 1948 η εφημερίδα «Δημοκράτης», κάτω από τον τίτλο «ΜΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΟ ΒΑΡΩΣΙ», ανάγγελλε την ίδρυση του σωματείου με την εξής τρόπο: Σήμερα στις 11 πμ έγινε στο θέατρο Χατζηχαμπή η ιδρυτική συνέλευση του νέου αθλητικού σωματείου της πόλης μας, Νέα Σαλαμίς. Το προεδρείο αποτελέσθηκε από τους κκ Ανδρέα Πασχαλίδη, Γεώργιο Φάνο, γιατρό, και Κώστα Ελευθερίου. Μιλώντας ο κ. Γ. Φάνος τόνισε ότι η προοδευτικότερη πόλη του νησιού μας, η Αμμόχωστος, δεν έχει μέχρι σήμερα ένα πραγματικό καθαρά αθλητικό σωματείο. Ανάλυσε επίσης το πρόγραμμα του σωματείου, σαν αθλητικού και πνευματικού κέντρου της πόλης μας και κάλεσε όλους τους αθλητές και τους φιλάθλους να μπουν στο νέο σωματείο.
Κατά την ιδρυτική συνέλευση εκλέγηκε και το πρώτο εννεαμελές διοικητικό συμβούλιο της Νέας Σαλαμίνας, το οποίο καταρτίστηκε σε σώμα ως ακολούθως:
Το όνομα
Η ιδρυτική συνέλευση αποφάσισε ως όνομα του νέου σωματείου το «Νέα Σαλαμίς». Η ιδέα για το όνομα αυτό ξεκίνησε από μια εισήγηση του Ευαγόρα Λανίτη, ο οποίος ήλθε σε παγκύπριους αγώνες στίβου στο στάδιο ΓΣΕ και είχε πει ότι η Ανόρθωση έπρεπε να μετονομαστεί σε Σαλαμίνα, λόγω της αρχαίας Σαλαμίνας, κάτι που όμως δεν έγινε. Κάποιο από τα άτομα που βοήθησαν στην ίδρυση της Νέας Σαλαμίνας το κράτησε στη μνήμη του, το ανέφερε και η πλειοψηφία των μελών το υιοθέτησε. Η ιδρυτική συνέλευση αποφάσισε ως επίσημο όνομα το Αθλητικόν Σωματείον «Νέα Σαλαμίς» Αμμοχώστου.
Δημιουργία τμημάτων
Πολλά άτομα εξέφρασαν την επιθυμία να ενταχθούν στη δύναμη του νεοϊδρυθέντος σωματείου. Δημιουργήθηκαν τμήμα στίβου και ποδοσφαίρου, ώστε να απασχολείται η νεολαία του σωματείου. Η ομάδα στίβου εντάχθηκαν έμπειροι αθλητές, αλλά στο τμήμα ποδοσφαίρου έπρεπε να γίνουν συντονισμένες προσπάθειες για τη δημιουργία ομάδας και τη συμμετοχή της σε αθλητικές συναντήσεις. Οι πρώτοι επίσημοι αγώνες στίβου που έλαβε μέρος η Νέα Σαλαμίνα, ήταν οι διασωματειακοί αγώνες στις 25 Μαρτίου 1948 που έγιναν στο στάδιο ΓΣΕ. Οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας νίκησαν εύκολα τους αντιπάλους τους. Την ομάδα στίβου αποτελούσαν μεταξύ άλλων οι Νικής Γεωργίου, Παναγιώτης Καλογήρου, Αντώνης Τότσης, Κουμής Κκεσές, Κώστας Μανώλη, Νίκος Κόκκινος, Χριστοφή Τσιάκκιρος. Ο λόγος της επιτυχίας ήταν το γεγονός ότι όλοι οι κορυφαίοι αθλητές του ΓΣΕ εντάχθηκαν στη Νέα Σαλαμίνα. Στο ποδοσφαιρικό τμήμα εντάχθηκαν ελάχιστοι αθλητές από την Ανόρθωση και για το λόγο αυτό δεν είχε δημιουργηθεί ακόμη ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα.
Διωγμός από το στάδιο ΓΣΕ και ίδρυση της ΚΕΠΟ
Πριν από τους παγκύπριους αγώνες στίβου το Μάιο του 1948, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ), ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου, τα μέλη και τους αθλητές τους, να υπογράψουν δημόσια διακήρυξη όπου θα εξεφράζουν την υποστήριξη τους προς τη Δεξιά παράταξη στον ελληνικό εμφύλιο, θα δήλωναν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» και θα καταδίκαζαν τη δράση της Αριστεράς. Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι αθλητές δεξιάς ιδεολογίας υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» Πάφου και για αυτό αποκλείστηκε από τους αγώνες. Οι αριστεροί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από τους πρώτους που αντέδρασαν ήταν οι πρωταθλητές του ΓΣΕ, Αντώνης Τότσης και Νικής Γεωργίου. Ο ΓΣΕ κάλεσε τους δύο αθλητές σε απολογία αλλά εκείνοι επέμεναν στη θέση τους ότι ο αθλητισμός πρέπει να μείνει μακριά από την πολιτική. Επιπρόσθετα, οι αριστεροί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν το Γυμναστικό Σύλλογο «Κινύρα» Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες Στίβου. Αν και είχαν πολλές πιθανότητες να καταλάβουν τις πρώτες θέσεις, προτίμησαν να συμπαρασταθούν στον Κινύρα. Ο ΓΣΕ χαρακτηριζόταν ως επικρατέστερος για την κατάκτηση της πρώτης θέσης στους αγώνες, ωστόσο μετά την εξέλιξη αυτή κατέλαβε την τρίτη θέση. Αντιδρώντας για το γεγονός ότι οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας δεν έλαβαν μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες Στίβου, ο ΓΣΕ έστειλε επιστολή στο σωματείο που το πληροφορούσε ότι απαγορευόταν η είσοδός του στο στάδιο ΓΣΕ, επιστολή υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του ΓΣΕ. Ακολούθησαν διαγραφές και άλλων αθλητών από το ΓΣΕ και την Ανόρθωση, οι οποίοι είχαν συμπαρασταθεί στους συναθλητές τους. Η απαγόρευση χρήσης του σταδίου δημιούργησε πρόβλημα στη Νέα Σαλαμίνα, καθώς δεν ήταν σε θέση να το χρησιμοποιήσει για να συμμετάσχει στο νέο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.
Παρόμοια ατμόσφαιρα έναντι αθλητών αριστερών φρονημάτων επικρατούσε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Στη Λάρνακα είχε ιδρυθεί τον Απρίλιο η Αλκή. Τον επόμενο μήνα, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ζήνων (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε από την Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο ΓΣΖ. Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στην ίδια γενική συνέλευση, τα μέλη του ΓΣΖ, τροποποίησαν σχετικό άρθρο του καταστατικού και απαγόρευαν στο μέλλον την εγγραφή μελών αν προηγουμένως δεν είχαν υπογράψει δήλωση πως «έχουν κλεισμένη μέσα τους την Ελλάδα», απαγορεύοντας ουσιαστικά σε αριστερούς να είναι μέλη του ή να αθλούνται στο γήπεδό του. Στη Λευκωσία είχε ιδρυθεί το Μάιο ο Ορφέας. Τον ίδιο μήνα ο ΑΠΟΕΛ απέστειλε τηλεγράφημα στο ΣΕΓΑΣ, «εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία» κι ευχόταν, «όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία» στην Ελλάδα. Η διοίκηση του σωματείου κάλεσε όλους τους αθλητές και ποδοσφαιριστές του σωματείου να προσυπογράψουν σχετική δήλωση, με την οποία θα συνηγορούσαν με το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος. Οι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του ΑΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό «εθνοκτόνος ανταρσία», πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους. Μερικοί ποδοσφαιριστές διαχώρισαν τη θέση τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Τύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλιά του έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Ακολούθησε η επ΄ αόριστον τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ από το σωματείο τους. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές αυτοί αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ και μαζί με αρκετούς άλλους ίδρυσαν στις 4 Ιουνίου 1948 νέο σωματείο στη Λευκωσία, τον Αθλητικό Σύλλογο Ομόνοια Λευκωσίας. Ακολούθως ιδρύθηκε και ο Α.Σ. Κερύνειας.
Ο εκδιωγμός των αριστερών αθλητών και ποδοσφαιριστών ήταν γεγονός. Τα αριστερά σωματεία προχώρησαν προς την ίδρυση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (προϋπήρχε η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου), της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ), το Δεκέμβριο του 1948. Η νέα ομοσπονδία, που διοργάνωνε πρωταθλήματα και κύπελλα, έγινε αφορμή για να στραφούν στα γήπεδα χιλιάδες νέοι φίλαθλοι. Οι αγώνες του πρωταθλήματος της ΚΕΠΟ προσέλκυαν πολύ περισσότερους φιλάθλους από αυτούς της ΚΟΠ. Στην ΚΕΠΟ συμμετείχαν έξι ομάδες: η Νέα Σαλαμίνα με έδρα την Αμμόχωστο, η Ομόνοια και ο Ορφέας με έδρα τη Λευκωσία, η Αλκή με έδρα τη Λάρνακα, ο ΑΜΟΛ με έδρα τη Λεμεσό (που το 1951 μετονομάστηκε σε Ανταίο) και ο Νέος Αστέρας με έδρα τη Μόρφου.
Ενοποίηση Κυπριακού Ποδοσφαίρου
Τα σωματεία μέλη της ΚΕΠΟ ήταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Προσπαθούσαν για τρία συνεχόμενα χρόνια να πείσουν την ΚΟΠ να τα δεχθεί ως μέλη της, αλλά η ΚΟΠ απέρριπτε το αίτημα τους. Δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και η διεξαγωγή δύο πρωταθλημάτων σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, ήταν κάτι το πρωτοφανές. Δημιουργούνταν προβλήματα οικονομικά και γηπεδικά. Ο διαχωρισμός αποτελούσε τροχοπέδη στις προοπτικές για πρόοδο και ανάπτυξη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα, τα σωματεία θεωρούσαν ότι το πνεύμα του αθλητισμού είναι η συναδέλφωση και φιλία και όχι διαχωρισμός και διακρίσεις. Οι βάσεις για την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου άρχισαν να μπαίνουν με την πρώτη έκδοση της αθλητικής εφημερίδας «Αθλητική», η οποία άρχισε σταυροφορία υπέρ της ενοποίησης, το Δεκέμβριο του 1952. Μέσω της ίδιας εφημερίδας ακούστηκαν για πρώτη φορά φωνές για ενοποίηση, πέρα από το χώρο της ΚΟΠ (ξένοι προπονητές ομάδων μελών της ΚΟΠ). Η ΚΟΠ καταδίκασε τις δηλώσεις των προπονητών των δικών της σωματείων θεωρώντας πως «ήταν αντίθετες με το πνεύμα της Ομοσπονδίας». Οι παράγοντες της ΚΟΠ αρχικά κράτησαν εχθρική στάση καταδικάζοντας όσους ενεργούσαν υπέρ της ενοποίησης. Το καλοκαίρι του 1953, όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953 η Νέα Σαλαμίνα, η Ομόνοια, η Αλκή και ο Ανταίος υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας. Τον επόμενο μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1953, η ΚΟΠ έκανε δεκτή την αίτηση της Νέας Σαλαμίνας, της Ομόνοιας και του Ανταίου για ένταξη τους στην ΚΟΠ. Η ενοποίηση του ποδοσφαίρου ήταν γεγονός. Η πολεμική όμως της ΚΟΠ προς τα σωματεία αυτά συνεχίστηκε. Απέρριψε την αίτηση της Αλκής, του Ορφέα και του Νέου Αστέρα Μόρφου (τα δύο πρώτα εντάχθηκαν ένα χρόνο αργότερα), ενώ επικαλούμενη το καταστατικό της, υποστήριξε ότι μια ομάδα έπρεπε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και οι άλλες δύο στην Β΄ κατηγορία. Οι ομάδες της ΚΕΠΟ αποδέχτηκαν τις προϋποθέσεις αυτές με σκοπό να επιτευχθεί τελικά η ενοποίηση. Σε ειδική συνεδρία της ΚΕΠΟ αποφασίστηκε να ενταχθεί στην Α΄ κατηγορία η Ομόνοια και στη Β΄ κατηγορία η Νέα Σαλαμίνα και ο Ανταίος. Μετά τις εξελίξεις αυτές, η ΚΕΠΟ αυτοδιαλύθηκε.
Το πρώτο παιχνίδι μεταξύ ομάδων από τις δύο ομοσπονδίες πραγματοποιήθηκε μεταξύ της Νέας Σαλαμίνας και της Ανόρθωσης, οι οποίες συναντήθηκαν στα πλαίσια φιλικού παιχνιδιού στο στάδιο ΓΣΕ, στις 27 Σεπτεμβρίου 1953. Παρουσία 5200 φιλάθλων, το τελικό αποτέλεσμα ήταν 3-1 υπέρ της Ανόρθωσης, σε ένα αγώνα που η Αθλητική χαρακτήρισε «επίδειξη ανώτερου αθλητικού πνεύματος» και «συναδέλφωση των φιλάθλων».
Το Δημοτικό Στάδιο Αμμοχώστου
thumb|Το [[Δημοτικό Στάδιο Αμμοχώστου.]] Οι ποδοσφαιριστές της Νέας Σαλαμίνας, μετά τον εκδιωγμό τους από το στάδιο ΓΣΕ, έμειναν χωρίς χώρο για προπόνηση. Αρχικά η ομάδα κατέφυγε στο γήπεδο του Αγίου Λουκά (Προόδου) και παράλληλα το σωματείο άρχισε τις προσπάθειες για δημιουργία ιδιόκτητου γηπέδου.
Το Δεκέμβρη του 1948, το Ισραήλ είχε κάνει δωρεά στο δημαρχείο Αμμοχώστου τρεις χιλιάδες λίρες, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη βοήθεια που πρόσφεραν οι κάτοικοι της Αμμοχώστου σε Εβραίους πρόσφυγες. Η δωρεά προοριζόταν για κοινωφελές έργο. Ο Γαβριήλ Μακρής, δημοτικός σύμβουλος Αμμοχώστου και παράλληλα ποδοσφαιριστής της Νέας Σαλαμίνας, προώθησε την εισήγηση του σωματείου για δημιουργία γηπέδου. Σε απόφαση του το δημοτικό συμβούλιο Αμμοχώστου αποφάσισε όπως «η οικονομική βοήθεια των Εβραίων παραχωρηθεί για τη δημιουργία Δημοτικού Αθλητικού Σταδίου, το οποίο να είναι στη διάθεση των Αμμοχωστιανών για την προώθηση και εξάπλωση του μαζικού λαϊκού αθλητισμού. Το γήπεδο θα τίθεται στη διάθεση της Σαλαμίνας και οποιουδήποτε σωματείου καλλιεργούσε τον αθλητισμό».
Στις αρχές του 1949 αρχίζει να κατασκευάζεται με εθελοντική δουλειά το Δημοτικό Στάδιο, στην ενορία Αγίου Ιωάννη, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1952 και ήταν το πρώτο γήπεδο της Κύπρου που είχε στέγαστρο στις κερκίδες. Για την κατασκευή του προσέφεραν κάθε μορφή βοήθειας και εργασίας οι φίλαθλοι της Νέας Σαλαμίνας. Ακόμη και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές εργάζονταν για την οικοδόμηση του. Το 1952 που ολοκληρώθηκε, αποτέλεσε έδρα της Νέας Σαλαμίνας. Από 1953 που ενοποιήθηκε το κυπριακό ποδόσφαιρο η Νέα Σαλαμίνα είχε ως έδρα το στάδιο ΓΣΕ. Το Δημοτικό Στάδιο χρησιμοποιείτο για τις προπονήσεις της ομάδας.
Προσφυγιά και επαναδραστηριοποίηση
Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου ήλθε στις 14 Αυγούστου 1974, με την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η πόλη παραμένει μέχρι και σήμερα στα χέρια των κατακτητών και το σωματείο έγινε προσφυγικό. Οι φίλαθλοι και οι ποδοσφαιριστές της ομάδας διασκορπίσθηκαν σε όλες τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου αλλά και στο εξωτερικό. Μερικοί ποδοσφαιριστές της ομάδας έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι εναντίον των εισβολέων.
Ολόκληρος ο κυπριακός λαός αγωνιζόταν για την επιβίωση του και το ποδόσφαιρο (κυριότερο τμήμα του σωματείου μέχρι την περίοδο εκείνη) φυσικά δεν ήταν μέσα στις προτεραιότητες. Χρειάστηκαν ηρωικές θυσίες και προσπάθειες των φίλων του σωματείου για να επαναδραστηριοποιηθεί στην προσφυγιά. Το Σεπτέμβριο του 1974 τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου Κώστας Νικολάου, Νικής Γεωργίου, Δήμος Φωτίου και Παναγιώτης Καλογήρου συναντήθηκαν και αποφάσισαν τη σύγκληση συνεδρίας του διοικητικού συμβουλίου. Τα περισσότερα μέλη του διοικητικού συμβουλίου βρίσκονταν στη Λεμεσό, οπόταν η συνάντηση προγραμματίστηκε εκεί. Στις 14 Οκτωβρίου 1974 συνεδριάζουν τα 8 από τα 11 μέλη του διοικητικού συμβουλίου (τα υπόλοιπα 3 απουσίαζαν στο εξωτερικό) στο οίκημα του Άρη στη Λεμεσό. Τα μέλη αυτά ήταν οι Κώστας Νικολάου (πρόεδρος), Παντελάκης Βασιλείου, Δήμος Φωτίου, Παναγιώτης Καλογήρου, Πάμπος Χαραλάμπους, Χριστάκης Πολυβίου, Γιώργαρος Κυθρεώτης και Μάκης Κωνσταντίνου. Αποφασίστηκε ότι έπρεπε να επαναδραστηριοποιηθεί η Νέα Σαλαμίνα. Κριτήριο για την τοποθεσία προσωρινής έδρας ήταν η παρουσία του έμψυχου υλικού της ομάδας. Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές της ομάδας βρίσκονταν στη Λάρνακα και έτσι πάρθηκε απόφαση να είναι αυτή η πόλη η προσωρινή βάση της ομάδας. Αρχικά, η Νέα Σαλαμίνα στεγάσθηκε προσωρινά στο οίκημα της Αλκής. Τις μεγαλύτερες ευθύνες ανέλαβαν τα μόνα δύο μέλη του διοικητικού συμβουλίου που διέμεναν στη Λάρνακα, Παντελάκης Βασιλείου και Μάκης Κωνσταντίνου. Σημαντικό ρόλο είχε και ο μετέπειτα πρόεδρος του σωματείου, Τάκης Χριστοφόρου.
Πριν το τέλος του 1974, η ΚΟΠ αποφάσισε τη διεξαγωγή ειδικού πρωταθλήματος. Υπήρχε προβληματισμός από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Νέας Σαλαμίνας για τη συμμετοχή της ομάδας, λόγω των τεράστιων προβλημάτων που δημιούργησε η προσφυγιά, ωστόσο αποφάσισαν να συμμετάσχουν. Στόχος δεν ήταν τόσο η διάκριση όσο η επιβίωση και η παραμονή στην Α΄ κατηγορία. Τα προβλήματα ήταν πάρα πολλά. Οι φίλαθλοι της ομάδας ήταν διασκορπισμένοι σε ολόκληρη την Κύπρο. Η Νέα Σαλαμίνα δεν διέθετε πλέον αθλητικό υλικό και χώρο προπόνησης. Καθώς δεν είχε πλέον μόνιμη έδρα, την περίοδο 1974-75 χρησιμοποίησε το Παλιό ΓΣΖ στη Λάρνακα. Οι ποδοσφαιριστές της ομάδας διέμεναν σε διάφορες πόλεις της Κύπρου. Οι περισσότεροι ήταν στρατεύσιμοι λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στο νησί. Μέλη του διοικητικού συμβουλίου ταξίδευαν, με δικά τους έξοδα, σε ολόκληρη την Κύπρο για να μεταφέρουν τους ποδοσφαιριστές από τα στρατόπεδα τους στη Λάρνακα για να λάβουν μέρος στις προπονήσεις και στους αγώνες. Οι ποδοσφαιριστές επέστρεφαν την ίδια μέρα πίσω στα στρατόπεδα τους.
Τον Ιανουάριο του 1975 η Νέα Σαλαμίνα απέκτησε δικό της οίκημα, με ενοίκιο. Στα πρώτα στάδια τα έξοδα της ομάδας καλύπτονταν από εισφορές των μελών και φίλων του σωματείου. Παράλληλα ξεκίνησαν δύο ποδοσφαιρικά κλιμάκια για τις προπονήσεις νεαρών ποδοσφαιριστών της ομάδας. Το πρώτο δημιουργήθηκε στη Λάρνακα με τεχνικό τον πρώην ποδοσφαιριστή της ομάδας Αντρέα Κοντεάτη, ο οποίος στη συνέχεια αποχώρησε και τον διαδέχθηκε ο Νικής Γεωργίου. Στο κλιμάκιο Λάρνακας βοήθησε και ο Νίκος Πιτσιάουλος. Το δεύτερο κλιμάκιο λειτούργησε στη Λεμεσό με προπονητή το Μαυρίκιος Άσπρου.
Παράλληλα, το 1975 ο Νικής Γεωργίου πρότεινε τη δημιουργία πετοσφαιρικής ομάδας στη Λεμεσό, ώστε να διατηρηθεί η οντότητα του σωματείου. Στη Λεμεσό υπήρχε και υπάρχει από το 1974 μεγάλο μέρος των φιλάθλων της Νέας Σαλαμίνας. Η πετοσφαιρική ομάδα δημιουργήθηκε τελικά το 1976.
Έμβλημα και χρώματα
Το έμβλημα της Νέας Σαλαμίνας, μόλις ιδρύθηκε, ήταν ο Πυρσός. Ολοκληρώθηκε με την καθιέρωση των ερυθρόλευκων χρωμάτων, αφού προστέθηκαν στην ασπίδα οι πέντε κύκλοι των Ολυμπιακών Αγώνων και τα ερυθρόλευκα χρώματα. Τα πρώτα χρώματα της Νέας Σαλαμίνας ήταν το κίτρινο και το βυσσινί. Με αυτά αγωνίστηκε για δύο χρόνια στο πρωτάθλημα της ΚΕΠΟ. Μετά το 1950 το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε την καθιέρωση του ερυθρόλευκου χρώματος. Η εισήγηση στηριζόταν στη σκέψη πως το κόκκινο συμβολίζει τη δύναμη και το άσπρο την ειρήνη. Οι ερυθρόλευκες φανέλες με ρίγες προτιμήθηκαν διότι έμοιαζαν με αυτές του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Ύμνος
Τα ερυθρόλευκά σου τα χρώματα θα δω ξανά να ζωντανεύουν στην άδεια Αμμόχωστο. Πύρινος ο κόσμος λεβέντες οι αθλητές, μαζί πανηγυρίζουν νίκες παντοτινές.
Κόκκινο το αίμα, κόκκινη στολή Σαλαμίς πολέμα σου δίνουμε ψυχή. Μεγάλη Σαλαμίνα ποτέ μη σταματάς μες τη προσφυγιά σου για μας να πολεμάς.
Στη καρδιά μας είσαι η μία, Σαλαμίνα
Ποδόσφαιρο ανδρών
Το ποδοσφαιρικό τμήμα αντρών είναι το σημαντικότερο και μακροβιότερο του σωματείου. Έδρα της ομάδας αποτελεί το στάδιο Αμμόχωστος Επιστροφή. Μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας αποτελούν η κατάκτηση του κυπέλλου Κύπρου και της Ασπίδας το 1990. Ψηλότερη θέση που κατέκτησε στο παγκύπριο πρωτάθλημα ήταν η τρίτη θέση.
Τα πρώτα πέντε χρόνια (1948-53) συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Το 1953 η ομάδα έγινε μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) συμμετέχοντας ανελλιπώς στα πρωταθλήματα και κύπελλα υπό την αιγίδα της ομοσπονδίας. Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει περισσότερες από 55 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου. Η ποδοσφαιρική ομάδα ανδρών διεκδίκησε ανεπιτυχώς τέσσερις φορές να κατακτήσει το πρωτάθλημα, τερματίζοντας και τις τέσσερις φορές στην τρίτη θέση. Συμμετείχε συνολικά σε τρεις τελικούς κυπέλλου.
Ως κυπελλούχος 1989-90, η Νέα Σαλαμίνα έπαιξε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκά κύπελλα το 1990, όπου αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης από την Αμπερντίν ΦΚ.
Η ομάδα συμμετείχε στο Κύπελλο Ιντερτότο το 1995 και το 1997, όπου αποκλείστηκε. Στο Ιντερτότο 2000 η Νέα Σαλαμίνα, μετά από δύο νίκες απέναντι στην αλβανική ΚΦ Βλάζνια Σκόδρα προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο του, όπου κέρδισε την Αούστρια Βιέννης εντός έδρας, αλλά αποκλείστηκε μετά το 3-0 εκτός στη Βιέννη.
thumb|150px|Η ομάδα της περιόδου 1965-66. Σημαντική περίοδο στην ιστορία της ομάδας αποτελεί η περίοδος 1965-66, όντας μια από τις καλύτερες και συνάμα οδυνηρές περιόδους στην ιστορία της Νέας Σαλαμίνας, η οποία παραμένει ορόσημο για ομάδας μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με μαρτυρίες και με τον τύπο της εποχής, η Νέα Σαλαμίνα έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Κύπρο. Διεκδίκησε το πρωτάθλημα μέχρι το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς και παράλληλα έπαιξε για πρώτη φορά στον τελικό του Κυπέλλου, αλλά απέτυχε να το κατακτήσει. Στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, η Νέα Σαλαμίνα με νίκη επί του Ολυμπιακού κατακτούσε το πρωτάθλημα αφού είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων από την Ομόνοια. Ωστόσο, ηττήθηκε με 6-3 χάνοντας την ευκαιρία να στεφθεί πρωταθλήτρια. Η ομάδα τερμάτισε τελικά στην τρίτη θέση. Η ήττα αυτή προκάλεσε προβλήματα και μερικοί παίχτες δεν εμφανίστηκαν ξανά στην ομάδα. Λόγω του γεγονότος αυτού η ομάδα παρουσιάστηκε αποδυναμωμένη στο τελικό κυπέλλου με αντίπαλο τον Απόλλωνα και παρόλο που ήταν φαβορί για την κατάκτηση του κυπέλλου, ηττήθηκε με 4-2. Την περίοδο αυτή η Νέα Σαλαμίνα είχε την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος με 21 τέρματα σε 20 παιχνίδια, για πρώτη και μοναδική φορά.
Ποδόσφαιρο γυναικών
Το 2006, η Νέα Σαλαμίνα δημιούργησε γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα η οποία συμμετείχε στις γυναικείες διοργανώσεις. Κατέλαβε 2 φορές τη δεύτερη θέση στο κυπριακό πρωτάθλημα. Την περίοδο 2006-07 προκρίθηκε στο τελικό του κυπέλλου, όπου έχασε 1-3 από την ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων στο νέο ΓΣΠ. Το 2007 κατέκτησε το Super Cup κερδίζοντας την ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων με 2-1 στο στάδιο Αμμόχωστος.
Το σωματείο αναγκάστηκε να κλείσει το γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα το 2010 για οικονομικούς λόγους.
Στάδιο Αμμόχωστος Επιστροφή
Η τυπική έδρα της Νέας Σαλαμίνας είναι το Στάδιο ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας) στην Αμμόχωστο, όμως λόγω της τουρκικής εισβολής, από το 1974 δεν μπορεί να τη χρησιμοποιεί ως έδρα. Από το 1974 μέχρι το 1991 η Νέα Σαλαμίνα χρησιμοποίησε τα γήπεδα Παλιό ΓΣΖ στη Λάρνακα, Στάδιο Εθνικού Άχνας στο Δασάκι Άχνας, το Στάδιο Αναγέννησης Δερύνειας στη Δερύνεια και το Αντώνης Παπαδόπουλος στη Λάρνακα.
Σήμερα η έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Αμμόχωστος το οποίο έχει χωρητικότητα 5000 θέσεων και βρίσκεται στη Λάρνακα. Το στάδιο Αμμόχωστος χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Ιδιοκτήτης του σταδίου είναι η Νέα Σαλαμίνα. Στον ίδιο χώρο βρίσκεται και το οίκημα του σωματείου. Το στάδιο Αμμόχωστος πήρε το όνομα του από την πόλη της Αμμοχώστου η οποία ήταν η αρχική έδρα της Νέας Σαλαμίνας πριν την τουρκική εισβολή. Κατασκευάστηκε το 1991 και κτίστηκε μέσα στους προσφυγικούς συνοικισμούς της Λάρνακας. Η απόφαση για τη δημιουργία του σταδίου πάρθηκε το 1989 και το Δεκέμβριο του ίδιου έτους άρχισε η κατασκευή. Μετά από πολλές εισφορές των φιλάθλων της Νέας Σαλαμίνας στην Κύπρο και το εξωτερικό, του κυπριακού οργανισμού αθλητισμού και εθελοντική εργασία επιτεύχθηκε η κατασκευή του σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Πετοσφαίριση ανδρών
Η πετοσφαιρική ομάδα είναι μια από τις πιο δυνατές ομάδες στην Κύπρο. Με 9 πρωταθλήματα, 8 κύπελλα και 9 ασπίδες είναι η δεύτερη ομάδα στις κατακτήσεις τροπαίων μετά την Ανόρθωση Αμμοχώστου. Η έδρα της πετοσφαιρικής Νέας Σαλαμίνας είναι στη Λεμεσό, το Αθλητικό Κέντρο Σπύρος Κυπριανού.
Την περίοδο 1998 με 2003 η Νέα Σαλαμίνα κατέκτησε έξι πρωταθλήματα στη σειρά. Αυτή η επίδοση αποτελεί το απόλυτο ρεκόρ στην ιστορία του κυπριακού πρωταθλήματος πετοσφαίρισης. Τα τελευταία τέσσερα πρωταθλήματα ήτανε τρεμπλ καθώς η ομάδα κατέκτησε πρωτάθλημα, κύπελλο και ασπίδα και τα τελευταία πέντε double. Προπονητής της ομάδας την περίοδο αυτή ήταν ο Αντώνης Κωνσταντίνου. Συνολικά η πετοσφαιρική ομάδα έχει κατακτήσει 9 πρωταθλήματα (τελευταίο την περίοδο 2012-13), 8 κύπελλα και 9 Σούπερ Καπ (πολυνίκης του θεσμού). Ακόμη ήταν δευτεραθλήτρια 6 φορές και φιναλίστ του κυπέλλου 6 φορές.
Η ομάδα έχει πολλές ευρωπαϊκές συμμετοχές. Μεγαλύτερη επιτυχία της είναι η πρόκριση στις 16 ομάδες του Challenge Cup, επικρατώντας στον κυπριακό εμφύλιο τη συμπολίτισσα Ανόρθωση, με δύο νίκες, την περίοδο 2011-12. Θεωρείται η μεγαλύτερη επιτυχία των κυπριακών ομάδων στα κύπελλα Ευρώπης (την ίδια επιτυχία σημείωσε και η ΑΕΚ Καραβά την ίδια περίοδο).
Πετοσφαίριση γυναικών
Το 1976 αποφασίστηκε η δημιουργία γυναικείας ομάδας πετοσφαίρισης στη Λεμεσό, με στόχο «πρώτο να ασχολούνται οι κοπέλες με την πετοσφαίριση και δεύτερο να διατηρείται η οντότητα του σωματείου», η οποία απειλείτο μετά την προσφυγιά και το διασκορπισμό των φιλάθλων της ομάδας. Πρώτος προπονητής της ομάδας ήταν ο Νικής Γεωργίου.
Με τη λήξη της περιόδου 1984-85, το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε να αναστείλει τις δραστηριότητες της γυναικείας ομάδας για οικονομικούς λόγους. Η Νέα Σαλαμίνα την τελευταία της περίοδο ήταν φιναλίστ του κυπέλλου. Συνολικά, στα 7 χρόνια παρουσίας της, η γυναικεία η ομάδα ήταν τρεις φορές δευτεραθλήτρια (1980-81, 1981-82, 1982-83) και τρεις φορές φιναλίστ του κυπέλλου (1979-80, 1982-83, 1984-85). Μάλιστα, την περίοδο 1981-82 είχε ισοβαθμήσει στην πρώτη θέση με την ΑΕΛ Λεμεσού, αλλά υστερούσε στην αναλογία των σετ, κατά μόλις δύο σετ.
Το 2011 έχει δραστηριοποιηθεί ξανά το τμήμα της γυναικείας πετόσφαιρας. Έχουν δημιουργηθεί τμήματα κορασίδων και παγκορασίδων που αγωνίζονται στα πρωταθλήματα της ΚΟΠΕ.
Πρωταθλήματα υποδομής
Η Νέα Σαλαμίνα διατηρεί επίσης τμήματα πετοσφαίρισης εφήβων, παίδων και παμπαίδων. Η ομάδα εφήβων έχει κερδίσει 9 πρωταθλήματα (πολυνίκης του πρωταθλήματος), οι παίδες 8 πρωταθλήματα (πολυνίκης του πρωταθλήματος) και οι παμπαίδες 7 πρωταθλήματα (πολυνίκης του πρωταθλήματος). Η ομάδα εφήβων έχει κατακτήσει επίσης 6 κύπελλα (πολυνίκης του θεσμού).
Στίβος
Η Νέα Σαλαμίνα από την ίδρυση της και μέχρι το 1974, ανέπτυξε πλούσια και συνεχή δραστηριότητα στον κλασσικό αθλητισμό. Για τη δημιουργία ομάδας στίβου πρωτοστάτησαν οι τότε παγκυπριονίκες Νικής Γεωργίου και Αντώνης Τότσης, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από το ΓΣΕ. Η πρώτη συμμετοχή της Νέας Σαλαμίνας σε αγώνες στίβου έγινε το Μάρτιο του 1948, λίγες μέρες μετά την ίδρυση του σωματείου. Συμμετείχε στους επαρχιακούς αγώνες της Αμμοχώστου, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση. Ακολούθησε η δεύτερη θέση στους διασωματειακούς της Αμμοχώστου το 1952, όπως και το 1958. Το 1970 ξεκινά ο θεσμός των Παγκύπριων Διασωματειακών. Η Νέα Σαλαμίνα κατακτά την 5η θέση ανάμεσα σε 13 ομάδες. Το 1971 κατέλαβε την 3η θέση όπως και το 1972. Το 1973 τερμάτισε στην 4η θέση και το 1974, στους τελευταίους Παγκύπριους Διασωματειακούς αγώνες, πάλι την 4η θέση.
Άλλες δραστηριότητες
Πριν το 1974 η Νέα Σαλαμίνα είχε να επιδείξει πλούσια δραστηριότητα και σε πολλούς άλλους τομείς. Αθλητές της Νέας Σαλαμίνας επιδόθηκαν σε θαλάσσια σπορ (κολύμβηση, λεμβοδρομίες) κατά τη διάρκεια αγώνων που γίνονταν στην Αμμόχωστο. Επιπρόσθετα, το σωματείο είχε δημιουργήσει και ομάδα επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Το σωματείο διοργάνωνε ενδοσωματειακό πρωτάθλημα. Πλούσια δράση είχε και στα πολιτιστικά δρώμενα της Αμμοχώστου με υπαίθριους χορούς, δημιουργία θεατρικού ομίλου και διοργάνωση θεατρικών παραστάσεων. Επιπρόσθετα, το σωματείο έπαιρνε μέρος στους γιορτασμούς των εθνικών επετείων συμμετέχοντας στις παρελάσεις με το λάβαρο του σωματείου.
Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου, Νέα Σαλαμίνα Νέας Υόρκης και Νέα Σαλαμίνα Γκάνας
Το 1971, μια ομάδα Σαλαμιναίων που ζούσαν στο Λονδίνο, αποφάσισε να ιδρύσουν ένα σωματείο στο Λονδίνο με το όνομα Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου (New Salamis), προς τιμή της ομάδας τους στην Κύπρο. Η Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου αγωνίζεται στο παροικϊακό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αγγλίας (ΚΟΠΑ). Την περίοδο 2015-16 η Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου έγινε η πρώτη αγγλοκυπριακή ομάδα που κατέκτησε το FA Sunday Cup, την κορυφαία ερασιτεχνική διοργάνωση της Αγγλίας. Η Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου κέρδισε στον τελικό την Barnes AFC στο Σέλχαρστ Παρκ.
Η ομάδα διατηρεί στενές σχέσεις με τη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Μερικοί παίχτες της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου προέρχονταν από τη Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου, με σημαντικότερους τους Κένι Ντάιερ και Νάιτζελ Μακνίλ. Επιπλέον, όταν η Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου συμμετείχε στον τελικό του FA Sunday Cup, οπαδοί της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου ταξίδεψαν από την Κύπρο στο Λονδίνο για να βρίσκονται στον τελικό.
Επίσης, το 1999, στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, ιδρύθηκε, από Κυπρίους, η Νέα Σαλαμίνα Νέας Υόρκης (New York Salamina S.C.). Οι ιδρυτές της ήταν υποστηριχτές της ποδοσφαιρικής ομάδας της Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Συμμετέχει στα τοπικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της πόλης της Νέας Υόρκης.
Επιπλέον, τη δεκαετία του '00, μια ομάδα της Γκάνας, η Juapong All Stars, μετονομάστηκε σε Nea Salamina FC Ghana. Η μετονομασία έγινε κατόπιν εισήγησης του πρώην Γκανέζου ποδοσφαιριστή της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου, Μοχάμεντ Καμάρα, ο οποίος όταν επέτρεψε στην πατρίδα του εισηγήθηκε την αλλαγή του ονόματος. Κατόπιν έγκρισης της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου, η γκανέζικη ομάδα μπορεί να χρησιμοποιεί το όνομα και το έμβλημα της. Επιπρόσθετα, η κυπριακή ομάδα παραχωρεί ανά τακτά διαστήματα ρουχισμό στην ομάδα της Γκάνας.
Σχέσεις με Τουρκοκύπριους
Από την ίδρυση της, η Νέα Σαλαμίνα επιδίωξε να αναπτύξει φιλικές σχέσεις με την τουρκοκυπριακή κοινότητα της Αμμοχώστου. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί η αποδοχή συμμετοχής Τουρκοκύπριων ποδοσφαιριστών στην ποδοσφαιρική ομάδα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 αγωνίσθηκαν με τα χρώματα της Νέας Σαλαμίνας Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές (Σιεκκερής, Νιταής, Μουσταφάς κ.α.). Όταν εντάχθηκε στην ΚΟΠ, αγωνίστηκε για δύο περιόδους στη Β΄ κατηγορία και είχε ως αντιπάλους τουρκοκυπριακά σωματεία (π.χ. Ντεμίρσπορ Λάρνακας, Κενσγίκ Κιουτζιού, Τουρκ Κουτζιούκ). Όταν τα τουρκοκυπριακά σωματεία άρχισαν στα τέλη του 1955 να αποχωρούν από τα πρωταθλήματα της ΚΟΠ, η Νέα Σαλαμίνα έκανε προσπάθειες να μεταπεισθούν και να συνεχίσουν. Παρά την αποχώρηση των τουρκοκυπριακών συλλόγων από την ΚΟΠ, οι Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές παρέμειναν ευπρόσδεκτοι στη Νέα Σαλαμίνα. Το 1962 μετεγγράφηκαν στη Νέα Σαλαμίνα ο Καλλικάς και το 1970 ο τουρκικής καταγωγής Νεζιάκ. Το 2004 μετεγγράφηκαν στη Νέα Σαλαμίνα οι Τουρκοκύπριοι Ιμάμ και Ουλούσοϊ, οι οποίοι με την παρουσία τους στη Νέα Σαλαμίνα έγιναν οι πρώτοι Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές που έλαβαν μέρος στα πρωταθλήματα της ΚΟΠ μετά από τριάντα χρόνια.
Στις 26 Μαρτίου 2005 η Νέα Σαλαμίνα έδωσε φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα με την τουρκοκυπριακή Γενί Τζαμί (στο πλαίσιο της μεταγραφής του τουρκοκύπριου ποδοσφαιριστή Ουλούσοϊ στη Νέα Σαλαμίνα) στο στάδιο Αμμόχωστος, επικρατώντας με 6-0. Ήταν ο πρώτος αγώνας μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής ομάδας μετά από 50 χρόνια. Την αναμέτρηση παρακολούθησαν 2500 φίλαθλοι που κάθισαν μαζί στις κερκίδες στέλνοντας μήνυμα ειρήνης. Στην αναμέτρηση παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας και από τις δύο κοινότητες, των δημοτικών και αθλητικών αρχών και της Εκκλησίας της Κύπρου.
Στις 19 Μαρτίου 2019 η Νέα Σαλαμίνα έδωσε φιλικό αγώνα με τη Μαγούσα Τουρκ Γκιουτζού στο Κοινοτικό Στάδιο Πύλας στα πλαίσια της εκδήλωσης Ημέρα Φιλικού Ποδοσφαίρου. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τον διεθνή οργανισμό Ειρήνη και Αθλητισμός σε συνεργασία με το ίδρυμα Στέλιος Χατζηϊωάννου, με τη στήριξη της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Επιπλέον, η εκδήλωση είχε τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Eleven Campaign. Αποτέλεσε την έναρξη της παγκόσμιας ψηφιακής εκστρατείας #WhiteCard. Σκοπός της εκδήλωσης ήταν η προώθηση της ειρήνης, της φιλίας και της συνεργασίας μεταξύ της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στον αγώνα παρευρέθηκε ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Κύπρο, ο Σερ Στέλιος Χατζηιωάννου, αρχηγοί κομμάτων και βουλευτές, ο πρόεδρος του ΚΟΑ και ο δήμαρχος Αμμοχώστου. Επιπλέον, στον αγώνα παρευρέθηκε και ο αντιπρόεδρος του οργανισμού Ειρήνη και Αθλητισμός, πρώην ποδοσφαιριστής, Ντιντιέ Ντρογκμπά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Αμμοχώστου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1948 Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Σύλλογοι στίβου
Αθανάσιος Μεγακλής
Ο Αθανάσιος (Μεγακλής) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος κληρικός, Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1848 με το κοσμικό όνομα Μεγακλής. Το 1866 άρχισε να σπουδάζει στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου τέθηκε υπό την προστασία του Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Διονυσίου. Αποφοίτησε από την Σχολή το 1871, έχοντας προηγουμένως χειροτονηθεί διάκονος. Εργάστηκε ως γραμματέας πρωτοκόλλου στο Πατριαρχείο (1871-1873), γενικός γραμματέας της Ιεράς Συνόδου (Φεβρουάριος 1876-1878) και Μέγας Πρωτοσύγκελλος (Νοέμβριος 1878-1882).
Τον Αύγουστο του 1882 εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης και χειροτονήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1882 στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Στα Σιάτιστα ανέπτυξε ευρεία εκπαιδευτική δραστηριότητα και ίδρυσε εξατάξιο γυμνάσιο. Ήρθε σε ρήξη με μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας για τον τρόπο διοίκησης του Τραμπαντζείου Γυμνασίου.
Στις 4 Μαΐου 1893 εξελέγη Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και στις 18 Οκτωβρίου 1903 Μητροπολίτης Κυζίκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυζίκου Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης Κατηγορία:Μητροπολίτες Σισανίου και Σιατίστης Κατηγορία:Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης
Κρύα Βρύση Καρύστου Ευβοίας
Η Κρύα Βρύση είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Νότια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας σε υψόμετρο 11 μέτρα ενώ απέχει 114 χλμ. ΝΑ. από τη Χαλκίδας και 13 χλμ. Δ.- ΒΔ. από την Κάρυστο. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά παράλια και τον όρμο του Μαρμαρίου, ανάμεσα στο Μαρμάρι (Β.) και την Αγία Μαρίνα (ΝΔ.). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μαρμαρίου του δήμου Μαρμαρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μαρμαρίου της δημοτικής ενότητας Μαρμαρίου που υπάγεται στον Δήμο Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 44 μόνιμους κατοίκους.
Σημείωση
Στη Βόρεια Εύβοια και το δήμο Μαντουδίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κρύα Βρύση Κηρίνθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε
Ο Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε (Cabdirashiid Cali Sharma'arke, 16 Οκτωβρίου 1919 - 15 Οκτωβρίου 1969) ήταν πρόεδρος της Σομαλίας από το 1967 ως τη δολοφονία του, το 1969. Υπηρέτησε επίσης στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Ο γιος του, Ομάρ Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε, έγινε επίσης πρωθυπουργός της Σομαλίας το 2009.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην πόλη Χαράρντερε της επαρχίας Χόμπιο, στις 16 Οκτωβρίου του 1919 και καταγόταν από οικογένεια Ματζερτίν (Majerteen). Μεγάλωσε στο Μογκαντίσου, όπου παρακολούθησε Κορανικά σχολεία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με το εμπόριο και έπειτα υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος στην ιταλική αποικιακή κυβέρνηση.
Το 1943 έγινε μέλος του Σομαλικού Συνδέσμου Νέων, ενός πολιτικού κόμματος. Την επόμενη χρονιά έγινε υπάλληλος για λογαριασμό της βρετανικής αποικιακής κυβέρνησης. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1953. Έπειτα πήγε με υποτροφία στο περίφημο πανεπιστήμιο Σαπιέντσα, στη Ρώμη, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες, το 1958.
Πολιτική καριέρα
Επιστρέφοντας από την Ιταλία το 1959, εξελέγη μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης. Η Σομαλία έγινε ανεξάρτητη την 1η Ιουλίου του 1960. Ο Σερμάρκε διορίστηκε από τον τότε πρόεδρο Αντέν Αμπντουλά Οσμάν Ντάαρ στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Έκανε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό και προσπάθησε να ακολουθήσει αδέσμευτη και ουδέτερη πολιτική. Παρέμεινε πρωθυπουργός μέχρι το Μάρτιο του 1964, οπότε διεξήχθησαν (στις 30 Μαρτίου) οι πρώτες γενικές εκλογές, κατά τις οποίες επανεξελέγη στο κοινοβούλιο. Στις εκλογές αυτές το κόμμα του Σερμάρκε έλαβε 69 έδρες επί συνόλου 123 στη νομοθετική συνέλευση. Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1967, ο Σερμάρκε κέρδισε τον Οσμάν Ντάαρ και έγινε ο δεύτερος πρόεδρος της Σομαλίας. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Ιουνίου του 1967.
Δολοφονία
Στις 15 Οκτωβρίου 1969, στη διάρκεια επίσκεψής του στη βόρεια πόλη Λας Ανόντ πυροβολήθηκε από έναν δικό του σωματοφύλακα και πέθανε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σομαλίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Σομαλίας
Πορτραίτα Φαγιούμ
Με τον όρο πορτραίτα Φαγιούμ εννοείται το σώμα των προσωπογραφιών που φιλοτεχνήθηκαν από τον 1ο έως τον 3ο αιώνα από συνεχιστές της ύστερης ελληνιστικής παράδοσης της Αλεξανδρινής Σχολής και διασώθηκαν ως τη σημερινή εποχή.
Η ανακάλυψη
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που διεξήχθησαν από αγγλικές και γαλλικές αποστολές στις αρχές του 19ου αιώνα έφεραν στην επιφάνεια περισσότερες προσωπογραφίες, χωρίς ωστόσο να κεντριστεί το ενδιαφέρον των ειδημόνων της τέχνης. Το 1887, κάτοικοι της περιοχής κοντά στο ελ-Ρουμπαγιάτ ανακάλυψαν και ανέσκαψαν μουμιοποιημένα σώματα με προσωπογραφίες στη θέση της κεφαλής. Τα συγκεκριμένα έργα αγόρασε ο Τεοντόρ Γκραφ (1840–1903), Αυστριακός επιχειρηματίας και τα παρουσίασε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και στη Νέα Υόρκη.
Ένα μεγάλο μέρος του συνολικού corpus ωστόσο ήλθε στην επιφάνεια χάρις στον Άγγλο αρχαιολόγο Γουΐλιαμ Φλίντερς Πέτρι (Sir William Flinders Petrie), ο οποίος τον Ιανουάριο του 1900, αναζητώντας την είσοδο της πυραμίδας Χαουάρα στην όαση Φαγιούμ της Αιγύπτου, εντόπισε την ελληνορωμαϊκή νεκρόπολη της Αρσινόης, γνωστή από τον Ηρόδοτο ως Κροκοδείλων πόλις, κέντρο λατρείας του θεού Σομπέκ.
Η τεχνική
Η εγκαυστική τεχνική χαρακτηρίζεται από το λιωμένο κερί που, με τη βοήθεια του «καυτηρίου», του πινέλου ή του «κέστρου», απλωνόταν πάνω στο ξύλο ή το πανί που έπρεπε να ζωγραφιστεί. Το κερί απλωνόταν ομοιόμορφα στη ζωγραφική επιφάνεια και πάνω του ο καλλιτέχνης εκτελούσε την παράσταση που επιθυμούσε. Στο έργο σε αρκετές περιπτώσεις και ανάλογα με την οικονομική επιφάνεια του νεκρού χρησιμοποιούνταν φύλλα χρυσού, με τα οποία αποδίδονταν διακοσμητικοί στέφανοι και κοσμήματα.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Ρωμαϊκή τέχνη Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη Κατηγορία:Αρχαία ζωγραφική
Interflug
Η Interflug (προφ. Ίντερφλουκ) ήταν η αεροπορική εταιρεία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας από το 1963 μέχρι και το 1991, όπου και διέκοψε την δραστηριότητα της μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών. Αρχικά, η ΛΔΓ αποκαλούσε την εταιρεία Deutsche Lufthansa (επίσημη ονομασία: Deutsche Lufthansa GmbH der DDR), αλλά λόγω των αντιδράσεων από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, και ύστερα από δικαστική διαμάχη, αναγκάστηκε να μετονομάσει την εταιρεία. Το δικαστήριο της Βέρνης, κατοχύρωσε την επωνυμία Lufthansa ως Σήμα Κατατεθέν της Δυτικής Γερμανίας.
Ονομασία
Η Interflug (συντμηση των λέξεων Internationaler Flug, Διεθνής Πτήση) ιδρύθηκε το 1958 ως δεύτερη αεροπορική εταιρεία της ΛΔΓ με σκοπό την δημιουργία πτήσεων τσάρτερ. Μετά την «απώλεια» του ονόματος Deutsche Lufthansa, το 1963, μετατράπηκε σε εθνικό αερομεταφορέα της ΛΔΓ.
Έδρα
Η έδρα της εταιρείας ήταν το αεροδρόμιο Schönefeld (Σένεφελντ) στην περιοχή του Ανατολικού Βερολίνου. Η Interflug χρησιμοποιούσε Σοβιετικά αεροσκάφη, κυρίως Ilyushin Il-62 και Tupolev Tu-134. Το 1989 προμηθεύθηκε και έθεσε σε υπηρεσία τρία Airbus A310.
Το κυρίως επίκεντρο των δραστηριοτήτων της ήταν η Ευρώπη, με έμφαση στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Παρότι μέλος του Ανατολικού Μπλοκ, παρείχε τακτικές πτήσεις προς τη Νέα Υόρκη, την Κούβα, αρκετές χώρες της Αφρικής και, προς τα τέλη της δεκαετίας του '80, και στην Ασία. Το 1969 η Interflug μετέφερε 250.000 επιβάτες σε εσωτερικά δρομολόγια. Η ανάπτυξη, όμως, του σιδηροδρομικού δικτύου Deutsche Reichsbahn, είχε ως αποτέλεσμα την δραματική μείωση του αριθμού των επιβατών. Το 1971, η εταιρεία προσέφερε μόνον πέντε εσωτερικά δρομολόγια, ύστερα από την διακοπή πτήσεων προς την πόλη Karl-Marx-Stadt.
Εκτός από το πτητικό έργο, η εταιρεία ήταν υπεύθυνη για την λειτουργία των αεροδρομίων της ΛΔΓ. Μετά την ενοποίηση των Γερμανιών τα αεροδρόμια αυτά ιδιωτικοποιήθηκαν.
Επίλογος
thumb|250px|Τα 3 νέα αεροσκάφη [[Airbus A310 της εταιρείας τα ανέλαβε η Γερμανική Αεροπορία και τα μετέτρεψε σε κυβερνητικά αεροσκάφη]] Μετά την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, η Interflug δεν μπορούσε να επιβιώσει στην ελεύθερη ανταγωνιστική αγορά, αφού, όχι μόνον δεν ήταν κερδοφόρος, αλλά και επιβίωνε με κρατικές επιχορηγήσεις. Το 1990 η Lufthansa συμφώνησε να αναλάβει το 26% της Interflug με απώτερο στόχο τη μελλοντική συγχώνευση. Αυτή όμως η κίνηση αντιμετώπισε έντονη κυβερνητική αντίδραση και η εξαγορά ακυρώθηκε. Το 1991, η εταιρεία χρεοκόπησε και όλα τα αεροσκάφη της και ο εξοπλισμός της πουλήθηκαν προς $192,3 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικές αεροπορικές εταιρείες
Γιάκοβ Γιουρόφσκι
Ο Γιάκοβ Μιχαήλοβιτς Γιουρόφσκι (Я́ков Миха́йлович Юро́вский, 19 Ιουνίου (Π.Η. 7 Ιουνίου) 1878 – 2 Αυγούστου 1938) ήταν Ρώσος Παλαιός Μπολσεβίκος και σοβιετικός επαναστάτης. Είναι γνωστός ως επικεφαλής εκτελεστής του Αυτοκράτορα Νικολάου Β΄ της Ρωσίας, της οικογένειάς του, και τεσσάρων υπηρετών του το βράδυ της 16 Ιουλίου 1918.
Πρώτα χρόνια
Ο Γιάκοβ Μιχαήλοβιτς Γιουρόφσκι ήταν το όγδοο από τα δέκα παιδιά που γεννήθηκαν από τον Μιχαήλ Γιουρόφσκι και της γυναίκας του, Εστέρα Μοϊσέεβνα (1848–1919), μια μοδίστρα. Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου (Π.Η. 7 Ιουνίου) 1878 στη Σιβηρική πόλη του Τομσκ στη Ρωσίας. Η οικογένεια του Γιουρόφσκι ήταν Εβραϊκή. Η ιστορικός Χέλεν Ραππαπόρτ γράφει ότι ο νεαρός Γιουρόφσκι μελέτησε το Ταλμούδ στις αρχές της εφηβείας του, ενώ η οικογένεια φαίνεται ότι αργότερα επιχείρησε να αποστασιοποιηθεί από τις Εβραϊκές ρίζες τους, αυτό ίσως συνέβη λόγω της προκατάληψης προς τους Εβραίους που υπήρχε συχνά στη Ρωσία εκείνη την εποχή. Λίγο πριν αφιερώσει πλήρως τον εαυτό του για την αιτία της επανάστασης, στις αρχές του εικοστού αιώνα ο Γιουρόφσκι προσυλητίστηκε στον Λουθηρανισμό.
Εργάστηκε ως ωρολογοποιός και έζησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Γερμανική Αυτοκρατορία το 1904.
Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους. Συνελήφθη αρκετές φορές με την πάροδο των ετών, και έγινε αφοσιωμένος Μαρξιστής.
Ήταν Τσεκιστής για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, το 1917.
Εκτέλεση της αυτοκρατορικής οικογένειας
Τη νύχτα της 16 και 17 Ιουλίου 1918, μια ομάδα της μυστικής αστυνομίας των Μπολσεβίκων (Τσέκα), οδηγούμενη από τον Γιουρόφσκι, εκτέλεσε τον τελευταίο Αυτοκράτορα της Ρωσίας, Νικόλαο Β΄, μαζί με τη σύζυγό του Αλεξάνδρα, τις τέσσερις κόρες τους–Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία και το γιο του Αλεξέι. Μαζί με την οικογένεια, τέσσερα μέλη του αυτοκρατορικού οίκου (ο ιατρός της αυλής Ευγένιος Μπότκιν, η καμαριέρα Άννα Ντεμίντοβα, ο μάγειρας Ιβάν Χαριτόνοφ και ο υπηρέτης Αλεξέι Τρουπ) σκοτώθηκαν επίσης. Όλοι είχαν πυροβοληθεί στο υπόγειο δωμάτιο (μετρήθηκε ότι είναι 25 επί 21 πόδια) στην Οικία Ιπάτιεφ στη Αικατερινούπολη, σε μια πόλη στην περιοχή των Ουράλιων Ορέων, όπου ήταν κρατούμενοι. Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελούσαν τρεις τοπικοί Μπολσεβίκοι και επτά στρατιώτες. Έχει τεκμηριωθεί ότι η διαταγή να δολοφονήσουν την Αυτοκρατορική οικογένεια ήρθε από τον Γιάκοβ Σβερντλόφ στη Μόσχα και είχε ξεκινήσει από τον ίδιο το Λένιν. Είναι επίσης καλά τεκμηριωμένο ότι ο Γιουρόφσκι είχε επισκεφθεί την ηγεσία των Μπολσεβίκων στη Μόσχα, και ιδίως τον Σβερντλόφ, λίγες μόνο εβδομάδες πριν από τη δολοφονία.
Για να εμποδίσει την ανάπτυξη της λατρείας της προσωπικότητας της πρώην Αυτοκρατορικής Οικογένειας, τα πτώματα απομακρύνθηκαν προς την ύπαιθρο, όπου αρχικά ρίχτηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο. Το επόμενο πρωί, όταν διαδόθηκαν φήμες στην Αικατερινούπολη όσον αφορά το χώρο διάθεσης, ο Γιουρόφσκι αφαίρεσε τα όργανά τους και τα έκρυψε κάπου αλλού. Όταν το όχημα που μετέφερε τα πτώματα χάλασε στον δρόμο για την επόμενη επιλεγμένη τοποθεσία, έκανε νέες ρυθμίσεις και έθαψε τα περισσότερα από τα πτώματα σε ένα σφραγισμένο και αποκρυμμένο λάκκο στον δρόμο Κοπτγιάκι, ένα από τότε εγκαταλελειμμένο καρόδρομο 12 μίλια βόρεια της Αικατερινούπολης.