cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kankurou
Εξετάσεις: 2ος Άθλος
Το δεύτερο μέρος των εξετάσεων περιελάμβανε τη διάσχιση ενός επικίνδυνου δάσους μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα, αφού πρώτα είχαν κλέψει από κάποια άλλη ομάδα έναν πάπυρο. Προορισμός τους ήταν ένας πύργος στο κέντρο του δάσους. Στο δρόμο, η ομάδα συναντά μια άλλη από το Amegakure (Κρυμμένο Χωριό της Βροχής), την οποία ο Gaara εξουδετερώνει ήρεμα και με ανατριχιαστικό τρόπο. Τα αδέρφια του παρακολουθούν με ειρωνικά χαμόγελα. Όταν όλα τελείωσαν ο Kankurou ήταν της γνώμης πως αφού η ομάδα αυτή κατείχε το σωστό πάπυρο ήταν ώρα να πάνε στον πύργο, αλλά ο Gaara, που διαισθάνθηκε την παρουσία της ομάδας Kurenai πίσω από ένα θάμνο, αποφάσισε πως δεν χόρτασε φονικό. Ακολούθησε μια σύντομη αντιπαράθεση ανάμεσα στους δύο, όπου και αποκαλύπτεται για πρώτη φορά στη σειρά πως τα τρία παιδιά είναι αδέλφια. Ωστόσο ο Gaara αναφέρει πως ποτέ δεν σκέφτηκε τους άλλους δυο σαν αίμα του και πως αν το παρατραβούσαν θα τους σκότωνε. Η Temari πιο ψύχραιμη, μίλησε απαλά στο Gaara ησυχάζοντας τον, ζητώντας του να φύγουν ήρεμα σαν χάρη προς τη μεγαλύτερη αδελφή του. Αφού ο Gaara τους κόβει το αίμα με μια ξαφνική κίνηση, τελικά αποφασίζει να την ακούσει. Η ομάδα φτάνει στον πύργο περίπου μιάμιση ώρα μετά την έναρξη του πενταήμερου αγωνίσματος, χωρίς καν να λερώσει τα ρούχα της, καταρρίπτοντας κατά τέσσερις ώρες το παλιό ρεκόρ.
Οι Προκριματικοί
Μετά τη λήξη της προθεσμίας οι εναπομείναντες υποψήφιοι ήταν είκοσι. Τους ανακοινώθηκε απρόσμενα πως έπρεπε να παλέψουν ανά δύο, για να μειωθεί ο αριθμός τους στο μισό. Τα αδέρφια δεν δείχνουν να χάνουν τα χαμόγελά τους. Η Temari νικά εύκολα την Tenten, ενώ ο Kankurou ζευγαρώνει με τον Tsurugi Misumi. Η άποψη του εκπαιδευτή του, Baki, ήταν πως ο μαθητής του υποτιμούσε πλήρως τον αντίπαλο. Σε μια σύντομη λογομαχία, και οι δύο αντίπαλοι δηλώνουν πως θα τελειώσουν γρήγορα τη δουλειά, ενώ ο Kankurou αποφασίζει να χρησιμοποιήσει αμέσως τον Karasu. Προτού τον ξετυλίξει όμως, ο Misumi επιτέθηκε. Είχε την ικανότητα να αποσυνδέει τα οστά του με chakra και να χρησιμοποιεί το σώμα του όπως ήθελε, τυλίγοντας τον αντίπαλο σαν μεγάλο φίδι, σπάζοντας τα οστά του ή στραγγαλίζοντάς τον. Τελικά δεν συγκρατήθηκε και έσπασε το λαιμό του Kankurou. Ωστόσο ανακάλυψε πως αυτό που κράταγε δεν ήταν παρά ο Karasu, ενώ μέσα στο πακέτο βρισκόταν ο ίδιος ο Kankurou που ήλεγχε με κλωστές από το chakra του τη μαριονέτα. Ο Karasu αγκάλιασε με παρόμοιο τρόπο τον Misumi και του εξάρθρωσε τα οστά, καθιστώντας τον ανίκανο να παλέψει. Έτσι ο Kankurou νίκησε εύκολα το ματς.
Ο Ενδιάμεσος Μήνας
Τον μήνα αυτό τα αδέρφια από τη Suna τον πέρασαν στην Konoha διαμένοντας σε κάποιο ξενοδοχείο. Τα μέλη της ομάδας δεν θεώρησαν προς είχαν ανάγκη να προπονηθούν άλλο. Περνούσαν τη μέρα τους χαζεύοντας, ενώ προς το τέλος ο Kankurou έκανε κάποια συντήρηση στον Karasu. Προορισμένος του αντίπαλος ήταν ο Aburame Shino. Μια μέρα ο Kankurou επεσήμανε πως η Temari είχε αργήσει αρκετά να λάβει μέρος στις εξετάσεις και πως θα γινόταν εύκολα Chuunin. Ωστόσο εκείνη ακούγοντας τη φράση αυτή σκέφτηκε κάτι άλλο. Τη μέρα που πίσω στο σπίτι τους, ο sensei τους τούς αποκάλυψε τον πραγματικό λόγο αποστολής τους στους αγώνες.
Πριν χρόνια, οι Χώρες της Φωτιάς και του Αέρα υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης. Ακολούθως ο φεουδάρχης της Χώρας του Αέρα διέταξε τον παροπλισμό μεγάλου αριθμού νίντζα του Κρυμμένου Χωριού της Άμμου (Sunagakure). Ως αποτέλεσμα το Χωριό αποδυναμώθηκε και ακόμα και ο ίδιος ο άρχοντας παράγγελνε αποστολές από το Konohagakure. Προκειμένου να επιβιώσουν, οι νίντζα της Άμμου αναγκάστηκαν να αναπτύξουν τις ικανότητες των δικών τους πάρα πολύ και έκαναν και πειράματα, σαν αυτό που δημιούργησε το Gaara. Και εσχάτως, σε συνεννόηση με το Otogakure (Κρυμμένο Χωριό του Ήχου), σχεδίαζαν να επιτεθούν και να κυριεύσουν το Konohagakure σπάζοντας τη συνθήκη. Ο Baki τους εξήγησε τελευταία στιγμή το σχέδιο τονίζοντας πως ήταν θέμα επιβίωσης και διαταγή του πατέρα τους, Τέταρτου Kazekage. Η αποστολή εξαρτιόταν πολύ από την πορεία των τριών αδερφών στις εξετάσεις. Τη σύντομη ανάπαυλα του ενός μήνα, τάραξε μια σύντομη εξαφάνιση του Gaara, που ξέφυγε της επίβλεψης των δύο μεγαλύτερων παιδιών. Αυτό θύμωσε εξαιρετικά το sensei τους, γιατί αν ο Gaara έμπλεκε σε φασαρίες ή, χειρότερα, αν εξαπέλυε το Shukaku, το σχέδιο πήγαινε χαμένο.
Εξετάσεις: 3ος Άθλος
Το τελευταίο γεγονός των αγώνων διεξήχθη στο κατάμεστο στάδιο της Konoha, παρουσία των Τρίτου Hokage και του πατέρα του Kankurou, του Kazekage. Στον πρώτο αγώνα τα αδέλφια παρακολούθησαν την εμφάνιση του Kyuubi κατά τη μάχη του Naruto με τον Neji. Ο δεύτερος αγώνας ήταν του Kankurou, αλλά εκείνος αποφάσισε να παραιτηθεί για να μην αποκαλύψει εκεί και τότε τις τεχνικές του. Ο Shino, κάπως δυσαρεστημένος, πέρασε στην επόμενη φάση χωρίς αγώνα. Ακολούθησε ο αγώνας της Temari και κατόπιν του ίδιου του Gaara με τον Sasuke. Όπως πάντα τα αδέρφια ήταν σίγουρα πως ο Gaara δεν θα λάμβανε ούτε γρατζουνιά. Ωστόσο αυτή τη φορά έπεσαν έξω. Ο Sasuke εκπληκτικά αλλαγμένος, κατάφερε να τραυματίσει σοβαρά το Gaara, προκαλώντας του αιμορραγία για πρώτη φορά στη ζωή του. Για το σχέδιο της Suna, αυτό ήταν και καλό και κακό: από τη μία ο Gaara δεν χρησιμοποίησε επιπόλαια το Shukaku όπως σκόπευε να κάνει, από την άλλη η εισβολή στην Konoha έπρεπε να ξεκινήσει εκείνη ακριβώς τη στιγμή και ο Gaara δεν μπορούσε να πολεμήσει.
Μάχη στο Δάσος
Ο Baki διέταξε τους Kankurou και Temari να μεταφέρουν τον αδερφό τους στην ασφάλεια του κοντινού δάσους μέχρι να συνέλθει. Στο κατόπι τους έτρεξε ο Sasuke που δεν είχε σκοπό να αφήσει τη μάχη του στη μέση, καθώς για εκείνον σήμαινε πάρα πολλά. Η Temari προσφέρθηκε να αφήσει τα αδέρφια της να φύγουν και να αντιμετωπίσει το Sasuke μόνη. Εν τούτοις, ο Sasuke την νίκησε τραυματίζοντάς την και πρόλαβε παρακάτω τα δύο αγόρια. Όταν η Temari τους ξαναβρήκε, ο Kankurou της έδωσε τη φροντίδα του Gaara και προσφέρθηκε να μείνει πίσω. Προτού όμως αρχίσει η μάχη, έκανε την εμφάνισή του ο Shino, διεκδικώντας τη μάχη που δεν έγινε, θέλοντας να δώσει χρόνο στο Sasuke να φύγει και πάλι. Έτσι και έγινε, οπότε ο Shino με τον Kankurou ήρθαν αντιμέτωποι.
Ο Kankurou δήλωσε πως τα δύο αγόρια μάλλον είχαν πλήρη άγνοια για τους τρόμους αυτού του κόσμου. Αν ο Shino των νικούσε και πήγαινε να βοηθήσει το Sasuke θα τους γνώριζε. Αποκάλυψε τον Karasu, το οποίο έλεγχε με νήματα από chakra, ενώ ο Shino χρησιμοποιούσε έντομα στη μάχη. Οι δηλητηριασμένες λεπίδες του Karasu αποπειράθηκαν αρκετές φορές να τραυματίσουν το Shino, ωστόσο εκείνος τις απέφυγε με επιδεξιότητα. Αποδείχτηκε πως ο Karasu μπορούσε επίσης να εκτοξεύει kunai και να χρησιμοποιεί την τεχνική αντικατάστασης.
Ο Shino αντιλήφθηκε πως η αδυναμία ενός μαριονετίστα ήταν η μάχη σώμα με σώμα σε μικρή απόσταση. Η μαριονέτα πολεμά μακριά προφυλάσσοντας το χρήστη` ωστόσο εκείνος όντας συγκεντρωμένος στη δουλειά του δεν έλεγχε το κοντινό του περιβάλλον. Ο Kankurou προκειμένου να κρυφτεί κατέφυγε σε μια βόμβα δηλητηριασμένων αερίων, μέρος της οποίας εισέπνευσε ο αντίπαλός του. Ενώ ο Shino προσπαθούσε να συνέλθει του επιτέθηκε από πίσω με τον Karasu. Το μόνο που βρήκε όμως ήταν ένας ψεύτικος κλώνος. Χιλιάδες ζωύφια μπήκαν στις κλειδώσεις του Karasu εμποδίζοντας τον να κινηθεί. Παράλληλα αποπειράθηκαν να ακολουθήσουν τα νήματα από chakra για να εντοπίσουν τον κρυμμένο Kankurou. Ο τελευταίος τα αποσυνέδεσε ακαριαία, και τα συνέδεσε και πάλι, αποσπώντας το κεφάλι της μαριονέτας που περιείχε δικά του όπλα. Ωστόσο ο Kankurou απέτυχε να χτυπήσει, καθώς είχε ακινητοποιηθεί από έντομα.
Όταν ο Kankurou αποδυναμωμένος έφτασε τα αδέρφια του συνειδητοποίησε πως ο Gaara είχε ηττηθεί από το Naruto έχοντας χάσει πλήρως τις δυνάμεις του. Αλλά και κάτι άλλο. Τη θέληση να σπέρνει το θάνατο. Όταν η Temari και ο Kankurou, ταλαιπωρημένοι πήγαν να αντιμετωπίσουν για τελευταία φορά το Sasuke, ο Gaara τους απέτρεψε αδύναμα και έφυγαν χωρίς άλλα επεισόδια μιας και η εισβολή στην Konoha είχε αποτύχει πλήρως. Ωστόσο στη διαδρομή, ο Gaara ψέλλισε στα αδέρφια του την πρώτη του ειλικρινή συγγνώμη.
Kankurou εναντίον Sakon & Ukon
Μετά τα ατυχή γεγονότα στην Konoha, αποδείχθηκε πως το Χωριό του Ήχου είχε ξεγελάσει αυτό της Άμμου. Ο αρχηγός του και πατέρας του Kankurou βρέθηκε νεκρός από δολοπλοκία του Orochimaru. Η Άμμος ζήτησε να συνθηκολογήσει με την Konoha και υπογράφηκε νέα συνθήκη ειρήνης. Ο Gaara, επειδή του ζητήθηκε κι επειδή ήθελε να ξεπληρώσει το ηθικό του χρέος στο Naruto, απάντησε στο κάλεσμα των νέων του συμμάχων. Μαζί με τα αδέρφια του έσπευσαν να βοηθήσουν την ομάδα πέντε Genin από την Konoha, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν αντιπάλους από το χωριό του Ήχου και να φέρουν πίσω στο σπίτι το Sasuke.
Ο Kankurou εντόπισε και έσωσε την τελευταία στιγμή τον Inuzuka Kiba, ο οποίος μαχόταν απελπισμένα ενάντια στα αδέρφια Sakon και Ukon, όντας σοβαρά τραυματισμένος. Αφού απέτρεψε τον Ukon από το να μαχαιρώσει τον Kiba, με τη σειρά του ο τελευταίος του υπέδειξε πως ο Sakon ερχόταν από πίσω. Ο Kankurou συγκράτησε το χέρι του αντιπάλου του, αλλά ο Sakon προσπάθησε να συγχωνεύσει το σώμα του με αυτό του Kankurou για να τον νικήσει με ασφάλεια εκ των έσω. Ο Kiba που είχε πικρή εμπειρία από αυτή την τεχνική, παρακολουθούσε χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, αλλά ο Kankurou είχε ένα ακόμη κρυφό χαρτί: το σώμα που ο Sakon προσπάθησε να κυριεύσει ήταν μόνο μια μαριονέτα. Ακολούθως το Kuroari αγκάλιασε τον Sakon και τον τραυμάτισε παντού με λεπίδες. Εκείνος αναγκάστηκε να ενωθεί με τον Ukon αφήνoντάς του τον έλεγχο του κοινού τους σώματος, πράγμα ασυνήθιστο γι’ αυτούς.
Ο Ukon περιγέλασε τον Kankurou δείχνοντάς του πως το τραύμα που του προξένησε κατά την άφιξή του είχε ήδη γιατρευτεί. Ο Kiba πρότεινε να το σκάσουν, ωστόσο ο Kankurou αποφάσισε να συνεχίσει γιατί μισούσε να τον υποτιμούν. Ο Kiba εν τω μεταξύ είχε σκεφτεί πως ενώ ο Kankurou ως εχθρός έμοιαζε τρομακτικός, ως σύμμαχος ήταν πολύ αξιόπιστος. Μετά από σύντομη μάχη σώμα με σώμα, ο Ukon – έχοντας ακόμη μέσα του τον αδερφό του – παραπάτησε πέφτοντας μέσα στην κούφια κοιλιά του Kuroari. Αυτό έκλεισε ερμητικά αφήνοντας μια σειρά από κάθετες λεπτές σχισμές. Ο Kankurou εξήγησε πως το Kuroari ήταν αρχικά για αμυντικούς σκοπούς, ενώ δρα συμπληρωματικά με την άλλη μαριονέτα, τον Karasu. Ο Karasu έσπασε σε πολλά κομμάτια, καθένα από τα οποία είχε μια φαρδιά λεπίδα. Το κάθε κομμάτι έβαλε με ορμή σε σχισμή του Kuroari τη λεπίδα του, θανατώνοντας ανατριχιαστικά τα παγιδευμένα αδέρφια. Η μάχη έλαβε τέλος.
Στο πρώτο μέρος, ο Kankurou κάνει μια τελευταία εμφάνιση, κατά την αναχώρηση των αδερφών από την Konoha, ενώ τους ξεπροβόδιζε ο Shikamaru.
Μέρος Δεύτερο
thumb|left|Ο Kankurou όπως εμφανίζεται στο δεύτερο μέρος του manga.Δυόμισι χρόνια μετά, ο Kankurou εμφανίζεται ψηλότερος, αλλά με παρόμοια αμφίεση. Το μακιγιάζ του έχει αλλάξει για τρίτη φορά και επίσης δεν κουβαλά στην πλάτη πλέον τις μαριονέτες του, αλλά τρεις μεγάλους παπύρους. Επιπλέον έχει ανέλθει στην ανώτατη βαθμίδα, αυτή των Jounin. Φαίνεται να τον έχει ωριμάσει το γεγονός πως ο αδερφός του, ο Gaara, έχει πλέον ανέλθει στη θέση του Πέμπτου Kazekage του χωριού, έχοντας μια εντελώς νέα αντίληψη των πραγμάτων.
Μετά τη μάχη του με το Naruto, ο Gaara αποφάσισε να εγκαταλείψει το αιματηρό του παρελθόν και να βγει από τα σκοτάδια με τις δικές του δυνάμεις. Για τον σκοπό αυτό αποφάσισε να λάβει τη θέση του εκλιπόντος πατέρα τους στην αρχηγία του χωριού. Τα δύο αδέρφια πλέον νιώθουν κοντά ο ένας στον άλλο κι έτσι ο Kankurou νιώθει άνετα να πει στον Gaara πως θα είναι σκληρό να εγκαταλείψει την ασφάλεια της οικογένειας και να μπλέξει με ανθρώπους που δεν τον έχουν σε καμία εκτίμηση. Εκείνος με τη σειρά του, του εξομολογήθηκε την ανάγκη του να παλέψει ενάντια στη μοναξιά. Να φτιάξει δεσμούς με το χωριό και να το προστατέψει από κάθε κίνδυνο, δίνοντας έτσι ένα νόημα στην ύπαρξή του. Λέξεις που καταπλήσσουν τον αδερφό του, αλλά και που τον χαροποιούν ιδιαίτερα. Από τότε ο Kankurou τάχθηκε με όλο του το είναι στην προσπάθεια να πραγματοποιήσει ο αδερφός του το όνειρό του αυτό.
Η Απαγωγή του Gaara
Ο Kankurou κάνει την νέα του εμφάνιση, στο κεφάλαιο 249, όταν παρακολουθεί τη μάχη του αδερφού του, με τον Deidara, μέλος της οργάνωσης Akatsuki, που ήρθε στο Sunagakure με σκοπό να αιχμαλωτίσει το Gaara ώστε να του αποσπάσει το Shukaku. Μαζί με τον Kankurou παρακολουθεί τη μάχη ο πρώην δάσκαλός του και νυν μέλος του συμβουλίου του χωριού, ο Baki. Ο τελευταίος είναι της γνώμης πως ο Gaara είναι ακόμη ασταθής και ίσως αποφασίσει να εξαπολύσει το Shukaku. Ο Kankurou όμως, έχοντας στο μυαλό του την κουβέντα που είχε παλαιότερα με τον αδερφό του, έχει την ακλόνητη πεποίθηση πως ο Gaara δεν θα θέσει το χωριό σε κανένα κίνδυνο. Επιβεβαιώνεται όταν ο Gaara φτιάχνοντας μια γιγάντια ασπίδα από άμμο, αποτρέπει τη μετατροπή του χωριού σε στάχτη. Αυτό του κόστισε όμως την ευκαιρία να αμυνθεί κι έτσι αναίσθητος πέφτει στα χέρια των Akatsuki.
Ο Kankurou ορμά στο κατόπι τους χωρίς να ακούει τις προειδοποιήσεις του Baki. Ο τελευταίος τον προτρέπει τουλάχιστον να εντοπίσει τη θέση τους και να μην επιτεθεί ολομόναχος. Ο Deidara ξαναβρίσκει το σύντροφό του, το Sasori, πάντα με τον Kankurou στα ίχνη του. Ο τελευταίος ανακαλύπτει με φρίκη δεκάδες νεκρούς νίντζα από το χωριό του, στο φαράγγι που χρησιμοποιούσαν για είσοδο. Εξοργισμένος επιτίθεται ευθέως στους αντιπάλους του, χρησιμοποιώντας τους παπύρους που κουβαλά για να επικαλεστεί τρεις μαριονέτες. Τον Karasu, το Kouroari και το Sanshouo, μια νέα μαριονέτα άγνωστων ικανοτήτων. Ο Deidara εξακολουθεί την πορεία του, ενώ ο Sasori μένει. Κάνει εύκολα κομμάτια τις μαριονέτες και δεν έχει κανένα πρόβλημα να μαντέψει τους μηχανισμούς τους που εκτοξεύουν δηλητήριο. Θύμα δηλητηρίασης πέφτει ο ίδιος ο Kankurou, που ανήμπορος στο έδαφος αναρωτιέται γιατί ο αντίπαλός του τον «διαβάζει» με τέτοια ευκολία. Ο Sasori αποκαλύπτει πως ήταν εκείνος που πριν χρόνια κατασκεύασε τις μαριονέτες αυτές, πράγμα που επιτρέπει στον Kankurou να μαντέψει την ταυτότητα του, καθώς ήταν ένας πασίγνωστος νίντζα που εγκατέλειψε το χωριό πριν από χρόνια. Ωστόσο ο Sasori, εντυπωσιασμένος με τις ικανότητες και τη λυσσαλέα επιμονή του νεαρού του αντιπάλου, αποφασίζει να μην τον σκοτώσει και να αφήσει το δηλητήριο να κάνει τη δουλειά του, τελειώνοντας τη ζωή του σε τρεις ημέρες.
Κάπου στην Konoha, η Temari, διαισθάνθηκε πως κάτι συνέβαινε στο σπίτι της και αποφάσισε να πάρει το δρόμο του γυρισμού. Στο δρόμο συναντά την ομάδα των Kakashi, Naruto και Sakura, που έστειλε η Tsunade σε βοήθεια της Άμμου, όταν μαθεύτηκαν τα άσχημα νέα. Η ομάδα καταφθάνει στο χωριό πάνω στην ώρα, καθώς το δηλητήριο ήταν άγνωστο στους κατοίκους και ο Kankurou ήταν σε σοβαρό κίνδυνο. Κατάφερε μόνο να ψελλίσει το όνομα του αντιπάλου του στους ανωτέρους του. Ούτε η ηλικιωμένη Chiyo, ειδικός στα δηλητήρια, δεν κατάφερε να βρει μια θεραπεία, έχοντας βέβαια μια υποψία πως η μόνη που θα μπορούσε να κάνει κάτι είναι η Tsunade. Η άφιξη της Sakura, που είχε μαθητεύσει πλάι στην Tsunade, ήταν ευτύχημα, μιας και κατάφερε αμέσως να σώσει την κατάσταση, προς μεγάλη ανακούφιση όλων.
Ο Kankurou, ήταν ακόμη αδύναμος και δεν μπορούσε να πάει μαζί με την ομάδα διάσωσης να βοηθήσει, ωστόσο τους υπέδειξε πως ένα κομμάτι υφάσματος από τα ρούχα του Sasori είχε πιαστεί στις κλειδώσεις του Karasu κι έτσι θα μπορούσε να εντοπιστεί. Ο Kakashi παρατήρησε πως ο Kankurou, είχε το ιδιαίτερο χάρισμα των νίντζα του χωριού του, να παράγει επιτυχίες, από μια καθαρή αποτυχία. Ο Kankurou ένιωθε θυμωμένος για την αδυναμία του να βοηθήσει, αλλά βλέποντας τις σχεδόν παιχνιδιάρικες προετοιμασίες των νίντζα της Konoha πριν φύγουν, ανακάλεσε τα λόγια του αδερφού του, σχετικά με το πως η επαφή του με το Naruto τον έκανε να αλλάξει τρόπο ζωής. Έχοντας την Temari δίπλα του, ο Kankurou ζήτησε από το Naruto να φέρει ασφαλή πίσω τον αδερφό του.
Στο κεφάλαιο 266, ο Kankurou έχοντας μόλις αναρρώσει – δεν έχει φτιάξει ακόμη το χαρακτηριστικό του βάψιμο – συμμετέχει σε ένα συμβούλιο των γηραιών του χωριού. Εκεί εκφράζεται η άποψη πως το χωριό είναι σε κίνδυνο, όχι μόνο εξαιτίας του εξευτελισμού που υπέστη ( ένας πρώην δικός τους νίντζα απήγαγε τον Kazekage ), αλλά και επειδή όταν μάθουν οι γειτονικές χώρες πως έμειναν ακέφαλοι ίσως να έκαναν εισβολή. Έγινε λοιπόν η πρόταση να εκλέξουν άμεσα νέο Kazekage. Τότε κάποιο μέλος του συμβουλίου εξέφρασε τη άποψη πως θα ήταν καλύτερα για όλους ο Gaara να μην γύριζε έτσι κι αλλιώς ζωντανός, μιας και ήταν ένα ασταθές επικίνδυνο πλάσμα, το οποίο θαυμάζουν απλά οι νέοι του χωριού, ενώ όλοι οι υπόλοιποι των φοβούνται και δεν περιμένουν τίποτα καλό από αυτόν. Στο άκουσμα αυτών των λόγων, ο Kankurou άρπαξε τον άνθρωπο αυτό από το γιακά και τον απείλησε πως αν δεν πάρει τα λόγια του πίσω θα τον έσπαγε στο ξύλο κι ας ήταν ανώτερος ιεραρχικά. Τότε ο Baki συγκράτησε τον πρώην μαθητή του, ενώ κάποιος άλλος προσπάθησε να εκλογικεύσει το αίτημα για άμεση εκλογή νέου Kazekage.
Αργότερα ο Kankurou και η Temari συναντώνται, κι αφού ανταλλάσσουν μερικά αδερφικά πειράγματα, αποφασίζουν να φύγουν και αυτοί σε αναζήτηση του αδερφού τους. Ο Kankurou έχει πλέον φτιάξει το μακιγιάζ του και κουβαλά ένα άγνωστο μέχρι και σήμερα σε εμάς πακέτο, ίσως κάποια νέα μαριονέτα.
Τελικά ο Gaara διασώθηκε από την αρχική ομάδα των νίντζα της Konoha, κατόρθωμα που κόστισε στην Chiyo τη ζωή της. Ο Gaara ξυπνά σε ένα λιβάδι γεμάτο από νίντζα της Άμμου που πανηγυρίζουν για τη διάσωσή του. Δίπλα του στέκονται τα αδέρφια του. Ο Kankurou έχει πλέον την άνεση να πειράξει το μικρό του αδερφό που τους έβαλε όλους σε ανησυχία, αλλά η Temari τον έβαλε στη θέση του, μιας και ο Gaara ήταν ακόμη ο αρχηγός του χωριού. Ο Kankurou σε κάποια γωνιά ευχαριστεί το Naruto για τη βοήθειά του, αν και οι άλλοι συγχωριανοί του έδειχναν μες τη χαρά τους να το έχουν ξεχάσει. Ο Naruto, θεωρώντας την Chiyo ακόμη ζωντανή, τον προέτρεψε να κατευθύνει εκεί τις ευχές του. Ο Kankurou ωστόσο όντας συγχωριανός της και εξαιρετικός χειριστής μαριονέτας ο ίδιος, αναγνώρισε αμέσως τι είχε κάνει η Chiyo, το πώς θυσίασε τη ζωή της για να φέρει πίσω στη ζωή το μέλλον του χωριού, και το εξήγησε στο Naruto. Αργότερα παραβρέθηκε στην κηδεία της και στην αναχώρηση της ομάδας του Naruto από τη Suna.
Κατηγορία:Χαρακτήρες Naruto
Volga GAZ-3110
Το GAZ-3110 ήταν μεσαίο επιβατικό αυτοκίνητο που παράχθηκε από τη ρωσική αυτοκινητοβιομηχανία GAZ από τον Νοέμβριο του 1996 μέχρι το 2004, με μια ελαφρά ανανέωση που υπέστη το 2002, αν και η έκδοση station wagon, που εισήχθη στην παραγωγή το 1997, συνέχισε να κατασκευάζεται μέχρι το 2010. Το μοντέλο αυτό, παρήχθη στο Νίζνι Νόβγκοροντ στη Ρωσία και στη Συμφερόπολη της Ουκρανίας.
Όπως και άλλα ρωσικά οχήματα της τότε εποχής, χαρακτηρίζεται από έλλειψη ποιότητας, χαμηλού επιπέδου συναρμολόγηση, εμφανή υστέρηση στα ηλεκτρονικά του συστήματα, τα οποία παρουσίασαν πλήθος από σοβαρά ελαττώματα, και κακή εξυπηρέτηση στα σημεία σέρβις.
Αναφορές
Κατηγορία:Μοντέλα GAZ
Λαμπτήρας πυράκτωσης
thumb|Τυπικός λαμπτήρας πυράκτωσης Ο λαμπτήρας πυρακτώσεως είναι γνωστή συσκευή παραγωγής φωτός που εφευρέθηκε από τον Αμερικανό Τόμας Έντισον, τον οποίο παρουσίασε για πρώτη φορά στις 31 Δεκεμβρίου του 1879.
Περιγραφή
Ο λαμπτήρας πυράκτωσης περιλαμβάνει ένα λεπτό μεταλλικό νήμα, από βαρύ, δύστηκτο μέταλλο, συνήθως βολφράμιο, τυλιγμένο σε σπείρες. Αυτό φέρεται από τις άκρες του συγκολλημένο σε δύο παχύτερα σύρματα από όπου εφαρμόζεται η ηλεκτρική τάση η οποία θέτει τα ηλεκτρικά φορτία σε κίνηση η οποία εξαναγκάζει το νήμα να φωτοβολεί από τη θέρμανσή του. Όταν το μήκος του νήματος είναι μεγαλύτερο των 2 cm τότε αυτό συγκρατείται και ενδιάμεσα από μη ηλεκτροφόρα σύρματα σε ακτινική διάταξη. Η κατασκευή αυτή περικλείεται σε γυάλινη σφαιρική ή ελλειπτική φύσιγγα χαμηλής πίεσης αερίου.
Η φύσιγγα αυτή σε λαμπτήρες μικρής ισχύος είναι αερόκενη, ή σε λαμπτήρες μεγάλης ισχύος περιέχει αδρανές αέριο, συνήθως άζωτο. Ο λαμπτήρας μπορεί να διαθέτει βιδωτή επαφή που συνδέεται με τον έναν πόλο και μια επαφή στην βάση που συνδέεται με τον άλλο πόλο. Η όλη διάταξη περιέχεται σε στήριγμα από πορσελάνη.
Διάρκεια ζωής
Ένας λαμπτήρας πυράκτωσης έχει διάρκεια ζωής περίπου 750 - 1500 ώρες συνεχούς λειτουργίας. Όσο μεγαλύτερη είναι η ισχύς του τόσο μικρότερη είναι η ζωή του. Ο λαμπτήρας πυράκτωσης ανάβει μόνο όταν και οι δύο επαφές του ακουμπούν και στους δύο πόλους της μπαταρίας ή της πρίζας. Στις περιπτώσεις που ο λαμπτήρας δεν ανάβει, έχει κοπεί (καεί από υπερβολική αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος απότομα) το συρματάκι.
Αιτίες μείωσης ζωής
Κύρια αιτία φθοράς και "θανάτου" του λαμπτήρα πυράκτωσης είναι η εξάχνωση του βολφραμίου του νήματος που προοδευτικά το πάχος του μειώνεται μέχρις ότου να αποκοπεί στο σημείο όπου είναι ασθενέστερος. Το βολφράμιο εξαχνούμενο μεταφέρεται και επικάθεται στα ψυχρότερα σημεία της φύσιγγας. Αυτή είναι και η αιτία του μαυρίσματος του λαμπτήρα. Η εξάχνωση αυτή είναι ταυτόχρονα και η αιτία να εμποδίζεται η αύξηση της θερμοκρασίας με απώτερο και κύριο τελικά σκοπό την επιτυχία λευκότερου φωτός αφενός και αφετέρου υψηλότερο βαθμό απόδοσης. Άλλες σημαντικές αιτίες μείωσης ζωής τους είναι σε: 1. Αυξήσεις της τάσης, σε αύξηση περίπου του 5%, παρατηρείται ελάττωση ζωής 30%. 2. Ανάμματα των λαμπτήρων αυτών, τούτο σημαίνει πως σε 1/10 sec περνάει ρεύμα σχεδόν 12 φορές περισσότερο από το κανονικό. Αυτό συμβαίνει επειδή η αντίσταση που παρουσιάζει το νήμα βολφραμίου είναι περίπου 12 φορές μικρότερη όταν είναι αυτό κρύο σε σχέση με την αντίσταση που παρουσιάζει αυτό όταν είναι ζεστό, δηλαδή σε λειτουργία.
Στους λαμπτήρες αλογόνου η ζωή μειώνεται όταν τους πιάνουμε με γυμνό χέρι, π.χ. κατά την τοποθέτηση. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, αναπόφευκτα αφήνουμε λάδι από το σώμα μας πάνω στο γυαλί το οποίο απορροφά (και κατακρατά) πιο πολλή θερμότητα με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται μεγαλύτερες θερμοκρασίες και να μειώνεται η ζωή του λαμπτήρα. Στους κοινούς λαμπτήρες το γυαλί βρίσκεται μακριά από το νήμα πυράκτωσης και δεν προκαλείται σοβαρό πρόβλημα όταν τους τοποθετούμε με γυμνό χέρι.
Χρήση
Η χρήση των κοινών αυτών λαμπτήρων σήμερα, μειώνεται συνεχώς, λόγω της απαγόρευσης διάθεσης τους από σχεδόν όλα τα σημεία πώλησης.
Σταδιακή απόσυρση
Εξαιτίας της χρήσης περισσότερης ενέργειας σε σύγκριση με τις λάμπες φθορισμού και με άλλες λάμπες, η ΕΕ αποφάσισε τη σταδιακή απόσυρση των λαμπτήρων πυράκτωσης από την 1η Σεπτεμβρίου του 2009. Πολλές χώρες κινήθηκαν στα ίδια βήματα νωρίτερα: η Βραζιλία και η Βενεζουέλα ξεκίνησαν να τους αποσύρουν το 2005, και άλλα κράτη έκαναν το ίδιο: η Αυστραλία, η Ελβετία το 2009, η Αργεντινή , η Ρωσία το 2011 , ο Καναδάς το 2012 και οι ΗΠΑ την περίοδο από το 2012 ως το 2014
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτεινές πηγές Κατηγορία:Ηλεκτρικοί λαμπτήρες
Βραβεία Critics' Choice του 2012
Κατά τη διάρκεια της 18ης απονομής των Critics’ Choice Awards, που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2013 στο Barker Hangar του αεροδρομίου της Σάντα Μόνικα, τιμήθηκαν οι ηθοποιοί, οι δημιουργοί και τα έργα του αμερικανικού κινηματογράφου που ξεχώρισαν μέσα στο έτος 2012.
Υποψηφιότητες
Η ταινία Λίνκολν συγκέντρωσε 13 υποψηφιότητες στα Critics’ Choice Movie Awards, αριθμό ρεκόρ που «εκθρονίζει» το Μαύρο Κύκνο των 11 υποψηφιοτήτων το 2011. Από κοντά ακολουθεί το μιούζικαλ Οι Άθλιοι, ενώ εντύπωση προξένησαν οι 10 υποψηφιότητες του Οδηγού Αισιοδοξίας του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ. Η Ζωή του Πι κέρδισε 9 υποψηφιότητες και οι ταινίες Επιχείρηση: Argo, The Master και Skyfall από 7 υποψηφιότητες.
Στις γυναικείες ερμηνείες ξεχώρισε η Τζένιφερ Λόρενς με υποφιότητες για 4 βραβεία (συμπεριλαμβανομένης της ομαδικής ερμηνείας), ενώ στους άνδρες ο συμπρωταγωνιστής της στον Οδηγό Αισιοδοξίας, Μπράντλεϊ Κούπερ, προτάθηκε για 3. Από 2 υποψηφιότητες συγκέντρωσαν η Τζούντι Ντεντς για την ταινία δράσης Skyfall και η νεαρή Κουβενζανέ Γουόλις για τα τρυφερά Μυθικά Πλάσματα του Νότου.
Επιπλέον για πρώτη φορά δόθηκε η δυνατότητα στο κοινό να αναδείξει το αγαπημένο του franchise ταινιών, με το νικητή να ανακοινώνεται ζωντανά στην εκπομπή. Υποψηφίες ήταν οι σειρές ταινιών Batman, Harry Potter, Indiana Jones, James Bond/007, Lord of the Rings, Spider-Man, Star Trek, Star Wars, Toy Story και Twilight, με το τελευταίο να επικρατεί.
Βραβεύσεις
Παρά το ρεκόρ υποψηφιοτήτων, το Λίνκολν απέσπασε μόλις 3 βραβεία (Α' Ανδρικής Ερμηνείας, Διασκευασμένου Σεναρίου και Μουσικής Επένδυσης). Ταινία της χρονιάς αναδείχθηκε η Επιχείρηση: Argo, για την οποία ο Μπεν Άφλεκ απέσπασε επίσης το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Αξιοσημείωτα, ενώ την ίδια χρονιά ο σκηνοθέτης βραβεύτηκε σε πολλές σημαντικές εκδηλώσεις (όπως και στις Χρυσές Σφαίρες), το όνομά του απουσίαζε παντελώς από τις υποψηφιότητες της Ακαδημίας.
Η ταινία Οδηγός Αισιοδοξίας συγκέντρωσε τα περισσότερα βραβεία, 4 στον αριθμό, ενώ ακολουθούν το Λίνκολν και η ταινία της σειράς με ήρωα τον Τζέιμς Μποντ, Skyfall με 3 βραβεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2012 Critics' Choice Movie Awards
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες
Το Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες είναι μια έγχρωμη ελληνική κωμική ταινία του 1956, σε σκηνοθεσία Γιάννη Πετροπουλάκη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Ηλία Λυμπερόπουλο και η παραγωγή ανήκει στον Λάμπρο Ουίλιαμ. Πρωταγωνιστεί η Ρένα Βλαχοπούλου.
Πλοκή
Μια ρομαντική Κερκυραία, η Ρηνούλα (Ρένα Βλαχοπούλου), μετά από πρόσκληση του θείου της, ο οποίος εν αγνοία της σκοπεύει να την παντρέψει με έναν συνεταίρο του, πηγαίνει στην Αθήνα. Ο υποψήφιος γαμπρός, ωστόσο, είναι ένας δύστροπος πλούσιος. Η Ρηνούλα ερωτεύεται τον Άγγελο (Στέφανος Στρατηγός), τον οδηγό του θείου της, ο οποίος αναλαμβάνει την ξενάγηση εκείνης και της αδελφής της στην Αθήνα. Η αδερφή της φλερτάρει με δύο υπαλλήλους του θείου (Νίκος Ρίζος και Κούλης Στολίγκας). Όμως η Ρηνούλα, φοβούμενη ότι ο Άγγελος δεν την αγαπά, θα επιστρέψει στην Κέρκυρα, όπου θα την ακολουθήσουν ο Άγγελος κι ο θείος, για να επισημοποιήσουν τον γάμο.
Παραγωγή
Πρόκειται για τη δεύτερη έγχρωμη ελληνική ταινία μεγάλου μήκους και την πρώτη με σύγχρονο θέμα, ενώ Ρένα Βλαχοπούλου εμφανίζεται στον πρώτο κινηματογραφικό της ρόλο σε ελληνική παραγωγή (καθώς είχε προηγηθεί η τουρκική Affet Beni Allahim που γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1953).
Τραγουδά η χορωδία του Νίκου Τσιλιφή και χορεύει το συγκρότημα των δημοτικών χορών της Δόρας Στράτου.
Περιέχονται πλάνα από κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η πλατεία Ομονοίας, το Μοναστηράκι και η οδός Πανεπιστημίου.
Η ταινία συμμετείχε στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών του Βερολίνου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κέρκυρα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ολύμπια Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ζηλιάνα
Η Ζηλιάνα ή Συς (γεν.: της Συός, αρχαία ελληνικά: Σῦς, δηλ. αγριόχοιρος) είναι ποταμός και διοικητικό όριο των χωριών Σκοτίνας και Λεπτοκαρυάς, στη Νότια Πιερία. Πηγάζει από τον Όλυμπο και εκβάλει στο νότιο Θερμαϊκό κόλπο. Στην κοίτη του ποταμού βρίσκονται κυρίως δασικές και σε λιγότερο βαθμό αγροτικές εκτάσεις. Κοντά στις όχθες του ποταμού βρίσκονται οι οικισμοί Σκοτίνα, Άνω Σκοτίνα, Καρυά και Συκαμινέα.
Ετυμολογία
Ο ποταμός σήμερα ονομάζεται Ζηλιάνα, Ζυλιάνα και Ζλ(ι)άνα παρά τα υγρά η ένρινα. Η Ζυλιάνα φωνητικώς φαίνεται να προήλθε από την αρχική ονομασία του ποταμού με τις εξής αλλοιώσεις: Συς=Ζυς=Ζυσιάνα με προσθήκη της μεγεθυντικής κατάληξης (ι)άνα - Ζυλιάνα η Ζλ(ι)άνα.
Χαρακτηριστικό της Ζηλιάνας είναι πως πρόκειται για ένα από τα λίγα ποτάμια στην Ελλάδα που έχει ονομασία θηλυκού γένους, με την Αράπιτσα στη Νάουσα, την Έρκυνα στη Λειβαδιά, την Ερμίτσα στο Αγρίνιο, τη Νέδα στα σύνορα Ηλείας και Μεσσηνίας να συναποτελούν τα πιο γνωστά.
Πορεία
Ο ποταμός εκβάλλει στον Θερμαϊκό κόλπο κοντά στον σταθμό διοδίων της εταιρείας Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου (Αθηνών - Θεσσαλονίκης) στη Λεπτοκαρυά. Η Ζυλιάνα σχηματίζεται από πηγαία ύδατα του Ολύμπου επί της Ν.Α κοιλάδας του χωριού Καρυές σε υψόμετρο 900μ. Η κοίτη της Ζυλιάνας διέρχεται μέσα από δασώδη χαράδρα και καθώς κατέρχεται προς τον Θερμαϊκό κόλπο στενεύει ακόμη περισσότερο και γίνεται αρκετά βαθιά. Μέσα σε αυτή διαβιούν ακόμη και σήμερα αγριόχοιροι από τους οποίους πήρε και το όνομα ο ποταμός (Σύς=Αγριόχοιρος, Κάπρος). Τα νερά της Ζυλιάνας κατά την έξοδο στην πεδιάδα της Σκοτίνας καταδύονται κατά το καλοκαίρι σε μία αμμουδερή από τον χρόνο κοίτη, ενώ παλαιότερα κατέρρεαν μέχρι την εκβολή. Ως χείμαρρος ήδη, και μάλιστα κατά την πτώση ραγδαίας βροχής ή και της τήξης των χιονιών, συμπαρασύρει λίθους και δένδρα και ρέει με θόρυβο και πολύ ορμητικός, πολλές φορές εκχειλίζει και κατακλύζει μεγάλη έκταση από τα κτήματα της Σκοτίνας. Εξαιτίας των καιρικών φαινομένων, στο παρελθόν σημειώθηκαν καταστροφές σε συγκοινωνιακά έργα του ποταμού. Τον Μάρτιο του 1972 κατέρρευσε η σιδηροδρομική γέφυρα, ενώ τον Νοέμβριο του 1998 κατέρρευσε η γέφυρα της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας
Τομ Τάλι
Ο Τομ Τάλι (Tom Tully, Γλασκώβη, Σκωτία, Ηνωμένο Βασίλειο, 1940 - 2013 ) ήταν Βρετανός συγγραφέας σεναρίων εικονογραφημένων περιπετειών δράσης και ιδιαίτερα αθλητικού περιεχομένου. Μεγάλωσε στο Reading, όπου απέκτησε δίπλωμα συγγραφέα, κυρίως παιδικών βιβλίων, αφού προηγουμένως δούλεψε ως υπάλληλος γραφείου, σε μία κρατική υπηρεσία. Υπηρέτησε τη θητεία του στη Βρετανική βασιλική Αεροπορία (RAF) ως λογιστής, ενώ χρειάστηκε να προσπαθήσει επί μακρύ διάστημα, έως ότου καταφέρει να γίνει γνωστός σαν ελεύθερος επαγγελματίας σεναριογράφος. Η πρώτη του σεναριακή δουλειά ήταν στη σειρά «Heros the Spartan» για το περιοδικό Eagle, το 1962. Ακολούθως, εργάσθηκε σε πάρα πολλά περιοδικά του είδους (κόμικς) (Battle Picture Weekly, 2000 AD, Buster, Valiant, Tornado, TV Comic κ.α.) δημιουργώντας ή συνεισφέροντας σε πολλές πρωτότυπες και επιτυχημένες σειρές, ενώ συνεργάσθηκε για την εικονογράφησή τους με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες του χώρου (Jesus Blasco, Mike White, Dave Gibbons, Ian Gibson, Mike Western, Jesus Redondo, Frank Bellamy, 'Vanyo', Mike Dorey κ.α.)
Η γνωστότερη δουλειά του παρουσιάσθηκε μέσω της σειράς Roy of the Rovers της οποίας ήταν ο βασικός σεναριογράφος κατά τις δεκαετίες του ΄70 και ΄80. Άλλες γνωστές δουλειές του αποτελούν οι σειρές «Johnny Red», «The Evil of Matthew Hobb», «Night of the Carnivore», «Steel Claw» και «Return of the Claw», «The Leopard from Lime Street», «Kelly’s Eye», «Doctor Who», «Dan Dare», «Harlem Heroes», «Mean Arena», «The Mind of Wolfie Smith» κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Ελένα Μπλαβάτσκυ
H Ελένα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ (Олена Петрівна Блаватська, Olena Petrivna Blavatska; Еле́на Петро́вна Блава́тская· 12 Αυγούστου 1831 - 8 Μαΐου 1891), γνωστή και αναφερόμενη συχνά και ως Μαντάμ Μπλαβάτσκυ (Madame ή Mme Blavatsky), ήταν Ρωσίδα αποκρυφίστρια, φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρείας το 1875. Γεννήθηκε ως Helena Petrovna von Hahn. Υπήρξε η νόμιμη κληρονόμος του Διοικητή του Κυβερνείου του Ερεβάν, δισεκατομμυριούχου στρατηγού Nikifor Vladimirovich Blavatsky. Απέκτησε διεθνώς ακολούθους ως η ηγέτιδα θεωρητικός της Θεοσοφίας.
Βιογραφία
Πατέρας της ήταν ο Πέτερ Αλεξέγιεβιτς φον Χαν, (Pyotr Alexeyevich von Hahn (ρωσικά: Пётр Алексеевич Ган)), συνταγματάρχης του πυροβολικού, και μητέρα της η Ελένα Αντρέγιεβνα, (Helena Andreyevna von Hahn (ρωσικά: Елена Андреевна Ган)), συγγραφέας. Γεννήθηκε σε μια ρωσο-γερμανική οικογένεια στο Αικατερινοσλάβ (νυν Ντνίπρο Ουκρανίας) της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. To αρχικό της όνομα ήταν Helena Petrovna von Hahn. Στις 7 Ιουλίου1849 και σε ηλικία 17 χρονών παντρεύτηκε τον Διοικητή του Κυβερνείου του Ερεβάν, στρατηγό Nikifor Vladimirovich Blavatsky, γεννημένο το 1809, 40 ετών (22 χρόνια μεγαλύτερός της). Τρεις μήνες μετά τον γάμο της, ο σύζυγος της πεθαίνει και αυτή κληρονομεί την τεράστια περιουσία του. Αμέσως μετά η δεκαοχτάχρονη τότε Έλενα, δισεκατομμυριούχος, έφυγε από τη Ρωσία και άρχισε την περιπλάνησή της στον κόσμο. Από την εφηβεία της ανέπτυξε ενδιαφέρον για τον εσωτερισμό. Σύμφωνα με μετέπειτα αναφορές της, το 1849 ξεκίνησε μια σειρά ταξιδιών στον κόσμο, επισκεπτόμενη την Ευρώπη, την Αμερική και την Ινδία, και όπως είπε η ίδια, συνάντησε πνευματικές αυθεντίες, τους Κυρίους της Αρχαίας Σοφίας, που την έστειλαν στο Σιγκάτσε του Θιβέτ. Εκεί εκπαιδεύτηκε για να αναπτύξει μια βαθύτερη κατανόηση της σύνθεσης θρησκείας, φιλοσοφίας και επιστήμης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1870, η Μπλαβάτσκυ συμμετείχε στο κίνημα του Πνευματισμού. Αν και γενικά υπερασπιζόταν την πραγματική ύπαρξη των πνευματιστικών φαινομένων, ήταν εναντίον της κύριας ιδέας του Πνευματισμού, σύμφωνα με την οποία οι οντότητες με τις οποίες επικοινωνούσαν ήταν τα πνεύματα των αποβιωσάντων. Όταν μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1873, έγινε φίλη του Χένρυ Στηλ Όλκοττ και ανήλθε στην προσοχή του κοινού ως πνευματιστικό μέντιουμ· ωστόσο μερικές φορές κατηγορήθηκε δημόσια για απάτη.
Τον Σεπτέμβριο του 1887 η Μπλαβάτσκυ εκδίδει το πρώτο τεύχος του περιοδικού με την ονομασία Lucifer (Εωσφόρος). Η ίδια δηλώνει ότι σκοπός του περιοδικού είναι να φέρει στο φως τα κρυμμένα πράγματα του Σκότους. Επιπροσθέτως, δικαιολογεί ότι ο Εωσφόρος είναι το πρωινό αστέρι της αυγής που αντιστοιχεί στον ελληνικό Φώσφορο και το Λούσιφερ δεν είναι ούτε ανίερος ούτε σατανικός τίτλος. Είναι ο λατινικός Luciferous. Το όνομα του αγνού κήρυκα του φωτός της ημέρας.
Στις 8 Μαΐου 1891,  η Μπλαβάτσκυ, που υπέφερε από μια χρόνια ασθένεια των νεφρών και είχε προσβληθεί από γρίπη, πέθανε, ενώ παρόντες ήταν αρκετοί φίλοι της.
Η Θεοσοφική Εταιρεία
Στη Νέα Υόρκη η Μπλαβάτσκυ ίδρυσε τη Θεοσοφική Εταιρεία μαζί με τον Όλκοττ και τον Ουίλλιαμ Κουάν Τζαντζ (William Quan Judge) το 1875. Δύο έτη μετά τύπωσε το Ίσις αποκεκαλυμμένη, ένα βιβλίο που περιγράφει την Θεοσοφική κοσμοθεωρία. Συνδυάζοντάς την στενά με τον Ερμητισμό και τον Νεοπλατωνισμό, η Μπλαβάτσκυ περιγράφει τη Θεοσοφία ως "τη σύνθεση της επιστήμης, της θρησκείας και της φιλοσοφίας" και διακήρυξε, πως είναι η αναβίωση της "Αρχαίας Σοφίας", που ενυπάρχει σε όλες τις θρησκείες του κόσμου. Στο βιβλίο αυτό αποκαλεί αυτούς που της αποκάλυψαν τις διδασκαλίες της "Διδασκάλους της Μυστικής Μεγάλης Λευκής Αδελφότητας" ή οι "Μαχάτμα". Η Μπλαβάτσκι ισχυρίστηκε ότι είχε έρθει σε φυσική επαφή με αυτούς τους γήινους αντιπρόσωπους αυτών των μυστών στο Θιβέτ. Αλλά και επίσης ότι συνέχιζε να λαμβάνει διδασκαλίες από αυτούς μέσω ψυχικών καναλιών λόγω των ικανοτήτων της ως πνευματικό μέντιουμ.
Το 1880 μαζί με το Όλκοττ μετέβη στην Ινδία, όπου συνεργάστηκε με την Ευγενή Εταιρεία (Arya Samaj), ένα Ινδουιστικό αναμορφωτικό κίνημα. Το ίδιο έτος στην Κεϋλάνη, οι δύο τους -θεωρείται ότι- έγιναν οι πρώτοι κάτοικοι των ΗΠΑ που μεταστράφηκαν στον Βουδισμό. Αν και η Βρετανική διοίκηση αντιτέθηκε, η Θεοσοφία διαδόθηκε γρήγορα, αλλά αντιμετώπισε εσωτερικά προβλήματα όταν η Μπλαβάτσκυ κατηγορήθηκε ότι παρήγαγε ψευδή παραφυσικά φαινόμενα. Επειδή η Μπλαβάτσκυ είχε και θέματα υγείας, επέστρεψε το 1885 στην Ευρώπη και ίδρυσε τη Στοά Μπλαβάτσκυ στο Λονδίνο. Εκεί εξέδωσε το έργο Το Μυστικό Δόγμα, που -όπως ισχυριζόταν- ήταν σχόλια σε αρχαία χειρόγραφα του Θιβέτ, καθώς και δύο άλλα βιβλία: Το κλειδί στη Θεοσοφία και το Η φωνή της Σιωπής. Ασθένησε από γρίπη και απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών.
Όσο ζούσε, η μορφή της ήταν αμφιλεγόμενη: οι οπαδοί της την θεωρούσαν φωτισμένη διδάσκαλο (guru), ενώ οι επικριτές της απατηλή τσαρλατάνο και λογοκλόπο. Τα Θεοσοφικά δόγματά της επηρέασαν τη διάδοση των Ινδουϊστικών και των Βουδιστικών ιδεών στη Δύση, όπως επίσης και την ανάπτυξη των Δυτικών εσωτερικών ρευμάτων της Αριθμοσοφίας, της Ανθρωποσοφίας και του κινήματος της Νέας Εποχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αποκρυφιστές Κατηγορία:Ρωσίδες συγγραφείς Κατηγορία:Θεοσοφία
Shameless
Το Shameless είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά η οποία μεταδίδεται από το τηλεοπτικό κανάλι Showtime. Δημιουργοί της σειράς είναι ο Τζον Γουέλς και Πολ Άμποτ και πρόκειται για διασκευή της ομότιτλης βρετανικής τηλεοπτικής σειράς του Άμποτ. Η σειρά διαδραματίζεται στις νότιες περιοχές του Σικάγου και συγκεκριμένα στην γειτονιά του Κανάριβιλ. Η πρεμιέρα σημειώθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 2011. Στις 8 Ιανουαρίου 2012 προβλήθηκε για πρώτη φορά το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου, ενώ αντιστοίχως το πρώτο επεισόδιο του τρίτου κύκλουστις 13 Ιανουαρίου 2013. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 11 Απριλίου 2021.
Πλοκή
Η σειρά αυτή εστιάζει στην καθημερινή ζωή της δυσλειτουργικής οικογένειας του αλκοολικού Φρανκ Γκάλαχερ, πατέρα 6 παιδιών. Όταν μεθάει, τα παιδία του οφείλουν να διαχειρίζονται μόνα τους τον εαυτό τους.
Παραγωγή
Το HBO ξεκίνησε να αναπτύσσει την αμερικανική εκδοχή του Shameless αφότου κατάφερε και έκλεισε συμφωνία με τον Τζον Γουέλς τον Ιανουάριο του 2009. Τον Οκτώβριο του 2009 κανάλι Showtime πήρε τα δικαιώματα για τα γυρίσματα. Το Στούντιο Παραγωγής του Τζον Γουέλς γύρισε το πρώτο επεισόδιο για το κανάλι τον Δεκέμβριο του 2009. Αν και η σειρά διαδραματίζεται στο Σικάγο, το μεγαλύτερο μέρος της γυρίστηκε στο Λος Αντζελες κυρίως, με επιπλέον σκηνές μόνο να γυρίζονται στο Σικάγο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Showtime
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1996-1997
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1996−1997, ήταν το 9ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου οι οκτώ πρώτες ομάδες της βαθμολογίας μετείχαν στα πλέι οφ, όπου μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου, ενώ οι δύο τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Φ.Ο. Βριλησσίων.
Βαθμολογία κανονικής περιόδου
Ν=Νίκες, Η=Ήττες
Play off
Στα πλέι οφ, οι ομάδες μετέφεραν τα μεταξύ τους αποτελέσματα από την κανονική περίοδο.
Προημιτελικοί
'''(1) Φ.Ο. Βριλησσίων''' − (8) Α.Ο. Αγίου Σώστη (3−0)
2-0 από την κανονική περίοδο
(2) Παναθηναϊκός − (7) Κοζάνη (3−0)
(3) Ιωνικός Ν.Φ. − (6) Νίκη Αλεξανδρούπολης (3−0)
(4) Ολυμπιακός − (5) Φιλαθλητικός (2−3)
Ημιτελικοί
2-0 από την κανονική περίοδο
(2) Παναθηναϊκός − (3) Ιωνικός Ν.Φ. (3−0)
Μικρός Τελικός
(3) Ιωνικός Ν.Φ. − (5) Φιλαθλητικός (3−0)
2-0 από την κανονική περίοδο
Μεγάλος Τελικός
'''(1) Φ.Ο. Βριλησσίων − (2) Παναθηναϊκός (3−2)'''
1-1 από την κανονική περίοδο
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1996 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1997
Σκαλτσοτιάνικα
Τα Σκαλτσοτιάνικα είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Λακωνίας, στη χερσόνησο της Μάνης.
Γενικά
Ο οικισμός Σκαλτσοτιάνικα είναι χαρακτηρισμένος ως παραδοσιακός οικισμός και απολαμβάνει ειδικού καθεστώτος προστασίας και ανάπτυξης της αρχιτεκτονικής του φυσιογνωμίας λόγω των λιθόκτιστων κτηρίων και των πυργόσπιτων του, που αποτελούν κλασσικό δείγμα της μανιάτικης και μεταβυζαντινής αρχιτεκτονικής. Το χωριό είναι κτισμένο βαθμιδωτά στην πλαγιά του όρους Αραβίκια με αποτέλεσμα το ύψομετρο του να ποικίλλει ανάμεσα στα 153 και 180 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της μανιάτικης χερσονήσου, στη λεγομένη «Προσηλιακή Μάνη» και βόρεια του όρμου του Κότρωνα ή της Κολοκυθιάς κατά τη μεσαιωνική ονομασία της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μάνης. Τα Σκαλτσοτιάνικα ανήκουν στην Τοπική Κοινότητα Κότρωνα και υπάγονται διοικητικά στον δήμο Ανατολικής Μάνης σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Έχουν 65 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Οι κάτοικοι του χωριού αναφέρονται ως «Σκαλτσιώτες» και ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Παλαιότητα
Το χωριό Σκαλτσοτιάνικα αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα και αδιαλείπτως κατοικούμενα χωριά της Μάνης και αναφέρεται μαζί με άλλους 124 ιστορικούς μανιάτικους οικισμούς στο υπόμνημα που συντάχθηκε πιθανότατα από τον Πιέρρο (Πέτρο) Μεδίκο κατά τις διαπραγματεύσεις των επαναστατημένων Μανιατών με το Δούκα του Νεβέρ, Κάρολο Γκονζάγκα το έτος 1618. Το υπόμνημα αυτό, είχε σκοπό να αποδώσει την εικόνα των μανιάτικων δυνάμεων στο Δούκα, ο οποίος διεκδικούσε τον αυτοκρατορικό θρόνο του Βυζαντίου που καταλύθηκε από τους Οθωμανούς, καθώς η γιαγιά του ήταν απόγονη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου και του Θεόδωρου Κομνηνού Δούκα Άγγελου Παλαιολόγου και μας πληροφορεί πως ο οικισμός Σκαλτσοτιάνικα κατοικούνταν την εποχή εκείνη από 30 οικογένειες.
Προέλευση ονομασίας
Η κατάληξη της ονομασίας του χωριού σε –ιάνικα παραπέμπει εξαρχής στις μανιάτικες γενεαλογικές παραδόσεις ονοματοδοσίας και συγκεκριμένα στα οικογενειακά επώνυμα που συνυπάρχουν πάραλληλα με τα ειδικότερα και μαρτυρούν την φατριακή διαίρεση της μανιάτικης κοινωνίας και την συγγενική αλλά και κοινωνική και πολιτική σύνδεση των επιμέρους οικογενειών μέσω της αναφοράς στον κοινό γενάρχη. Τα μανιάτικα οικογενειακά επώνυμα φέρουν όλα την κατάληξη –ιάνος και ανήκουν στην κατηγορία των ιταλόμορφων. Π.χ. Επώνυμο
Έτσι, το όνομα των συνοικισμών με την κατάληξη –ιάνικα προκύπτει από τα οικογενειακά επώνυμα (-ιάνος) και είναι δυνατόν να σημαίνει είτε ότι ο συνοικισμός υπήρξε τουλάχιστον κατά την ίδρυση του οικογενειακός και κατοικούμενος από μέλη της ίδιας φατρίας είτε ότι κτίστηκε σε περιοχή της εκάστοτε οικογενειακής κυριότητας καθώς η κατάληξη σε –ιάνικα υποδηλώνει άλλοτε και ιδιοκτησία. Ωστόσο, με βάση και την κοινωνική οργάνωση της χερσονήσου της Μάνης επικρατέστερη εκδοχή παραμένει η πρώτη ενώ επιβεβαιώνεται και σε περιπτώσεις άλλων οικογενειακών συνοικισμών που εξελίχθηκαν σε χωριά όπως τα Ξιφαριάνικα και τα Κριελιάνικα. Συνεπώς και σύμφωνα με τη μανιάτικη παράδοση των οικογενειακών επιθέτων, το χωριό Σκαλτσοτιάνικα ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα ως συνοικισμός της οικογένειας Σκάλκου, επωνύμου που διασώζεται ακόμα και σήμερα στη Μάνη και από όπου ο σημερινός παραδοσιακός οικισμός αντλεί το όνομα του.
Παλαιότερες oνομασίες
Άλλη μια ονομασία που απαντάται σε παλαιότερες πηγές και διασώζεται ακόμη εκτός του οικογενειακής προέλευσης ονόματος του συνοικισμού «Σκαλτσοτιάνικα» είναι το τοπωνύμιο Αφούγγια ή Αφούγγια Γλήνας. Το τοπωνύμιο Αφούγγια πιθανόν να ετυμολογείται είτε από την παραφθορά της λέξης άφεγγα ή από –α στερητικό και τη λέξη φυγή και υποννοεί την αδυναμία διαφυγής. Ο γεωγραφικός προσδιορισμός Αφούγγια «Γλήνας» απαντάται στο χειρόγραφο ημερολόγιο του πρακτικού γιατρού από τη Λάγια, Παπαδάκη, που φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας Αθηνών. Στο ημερόλογιο περιγράφονται επεμβάσεις καθώς και επισκέψεις του πρακτικού ιατρού στα χωριά της Μάνης κατά το 16ο αιώνα ανάμεσα τους και το χωριό Αφούγγια «Γλήνας». Ο προσδιορισμός «Γλήνας» προέρχεται από την αρχαϊκή λέξη γλίνη που σημαίνει πηλός αλλά έχει και άλλες ερμηνείες. Στην προκειμένη περίπτωση η λέξη γλίνη είναι δυνατόν να αναφέρεται στο χοιρινό λίπος μέσα στο οποίο τοποθετείται το κρέας για συντήρηση και κατ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να αναφέρεται στις κτηνοτροφικές δραστηριότητες των κατοίκων καθώς η ίδια λέξη αποτελεί συνθετικό της λέξης σύγκλινο (συν + γλίνη) που αποτελεί και τοπικό έδεσμα της Μάνης. Το ουσιαστικό «γλίνη» ωστόσο χρησιμοποιείται ακόμη για να περιγράψει τόπο με αργιλώδες, ολισθηρό έδαφος και αποτελεί εξίσου ικανοποιητική εξήγηση με την πρώτη θεωρία σχετικά με την προέλευση του γεωγραφικού προσδιορισμού, δεδομένου ότι στην περιοχή λειτουργούσε από πολύ νωρίς λατομείο. Σήμερα, το τοπωνύμιο Αφούγγια χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ορεινότερη περιοχή του χωριού που βρίσκεται πέριξ του ιερού ναού αφιερωμένου στην Παναγία και του παρακείμενου κοιμητηρίου. Οι επιστολές όμως που αντάλλαξαν οι Μανιάτες με το Κάρολο Α΄ δούκα του Νεβέρ καθώς και άλλες πηγές μας πληροφορούν πως Αφούγγια και Σκαλτσοτιάνικα τουλάχιστον μέχρι και το 17ο αιώνα μ.Χ δεν ταυτίζονταν ως οικισμοί αλλά πρόκειται στην ουσία για δύο διαφορετικούς συνοικισμούς. Στο υπόμνημα δε, που παρέθεσε στο Δούκα Κάρολο, ο Πιέρρος Μεδίκος αναφέρεται πως η Αφούγγια κατοικείτο από 50 οικογένειες ενώ οι «Σκαλτσοτιάνοι» (sic) από 30. Με την πάροδο των χρόνων φαίνεται πως οι δύο συνοικισμοί συνενώθηκαν με την ονομασία Σκαλτσοτιάνικα να επικρατεί και το τοπωνύμιο Αφούγγια να διατηρείται μόνο για να περιγράψει την ορεινότερη γεωγραφική διαίρεση του χωριού.
Η Μάχη στην τοποθεσία Αφούγγια
Στην τοποθεσία Αφούγγια που σήμερα ταυτίζεται με αυτή του χωριού Σκαλτσοτιάνικα, οι Μανιάτες συγκρούστηκαν το 1613 με τις δυνάμεις του Οθωμανού κουρσάρου Μουσολίν Ραϊζ ή Ρεϊς (τουρκ. reis = καπετάνιος) που λεηλατούσαν την περιοχή της Μάνης, φτάνοντας ως την Αφούγγια. Ενδεικτική της λεηλασίας, είναι η σύληση των χριστιανικών ναών από τους μουσουλμάνους οθωμανούς πειρατές με χαρακτηριστικά τα σημάδια του περάσματος των εισβολέων στις αγιογραφίες του παρεκκλησίου του Αγίου Νίκωνα. Η παράδοση θέλει τους κατοίκους της Αφούγγιας, γυναικόπαιδα στην πλειοψηφία τους να προβάλλουν σθεναρή αντίσταση και να αποκρούουν τους εισβολείς οχυρωμένοι σε σπηλιά της περιοχής. Οι πειρατές του Μουσολίν Ραϊζ όμως, αφού δεν κατάφεραν να κάμψουν την αντίσταση των λιγοστών Μανιατών έβαλαν φωτιά στη σπηλιά με αποτέλεσμα οι πολιορκημένοι να επιλέξουν τον ηρωϊκό όσο και μαρτυρικό θάνατο από την ταπείνωση της υποδούλωσης και του εξανδραποδισμού. Τον επόμενο χρόνο τελικά, οι Μανιάτες ξανασυνάντησαν τις οθωμανικές δυνάμεις του Μουσολίν Ραϊζ λίγο ανατολικότερα, στην πλαγιά του βουνού Αραβίκια, πλησίον της οχυρής Μονής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, αυτή τη φορά για να τον κατατροπώσουν και να φονεύσουν τον ίδιο τον επί της κεφαλής των Τούρκων, Μουσολίν. Σε ανάμνηση της ήττας του Μουσολίν Ραϊζ, η περιοχή γύρω από το μοναστήρι και το παλαιό πλακόστρωτο μονοπάτι που οδηγεί στον Κότρωνα ονομάζεται Ραζί ή Ραζία. Οι εναπομείναντες επιζώντες των οθωμανικών δυνάμεων μετά τη μάχη τράπηκαν σε άτακτη φυγή και έφθασαν πέραν του ακρωτηρίου Σταυρί όπου και επιβιβάσθηκαν στα πλοία που τους μετέφεραν, σε ένα γραφικό ορμίσκο που ακόμη και σήμερα καλείται «Τουρκολίμανο».
Πηγές
Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ακανθού
Τοποθεσία
Ο Δήμος Ακανθούς βρίσκεται στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Στα ανατολικά συνορεύει με το Φλαμούδι, στα νότια με τις Μάντρες Τρικώμου, το Πλατάνι, το Άρτεμη Αμμοχώστου, την Μελούντα και τον Άγιο Νικόλαο και στα δυτικά με την Καλογραία. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Ονομασία
Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Ακανθούς:
Το 1975 οι Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετονόμασαν την Ακανθού σε Τατλίσου, ονομασία που χρησιμοποιούσαν για το χωριό τους στη νότια Κύπρο, το Μαρί.
Ιστορία
Στην περιοχή της Ακανθούς έχουν ανασκαφεί περίπου τριάντα αρχαίοι οικισμοί. Ήταν κατάσπαρτη από αρχαία ερείπια. Ένας από τους οικισμούς αυτούς είναι η αρχαία πόλη Μακαρία, γνωστή ως Μούλος.