cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρυμόνας
Η σημασία του στον αρχαίο κόσμο
Επειδή σε αυτόν οφειλόταν η μεγάλη ευφορία της πεδιάδας της Βισαλτίας και της Οδομαντικής (σήμερα σερραϊκής πεδιάδας), οι αρχαίοι παραστρυμόνιοι κάτοικοι τον είχαν θεοποιήσει και έχτισαν προς τιμή του ναούς, ενώ συχνά τον απεικόνιζαν προσωποποιημένο στα νομίσματά τους. Όπως γνωρίζουμε από αρχαίες μαρτυρίες, ο ποταμός ήταν πλωτός (ναυσίπορος) από τις εκβολές του (λιμάνι της Ηιόνας) ως την αρχαία λίμνη Κερκινίτιδα. Πρόκειται για την αποξηραμένη σήμερα λίμνη Ταχινού, που εκτεινόταν βόρεια της Αμφίπολης ως το σημερινό Νέο Σκοπό και στην οποία υπήρχε δυνατότητα ναυσιπλοΐας, όπως δείχνουν οι αρχαίες πέτρινες άγκυρες που βρέθηκαν στην ανατολική όχθη της (κοντά στο σημερινά χωριά Παραλίμνιο και Πεθελινός). Έτσι, στους αρχαίους χρόνους σχηματιζόταν ένας πολύ σημαντικός υδάτινος δρόμος, που εξασφάλιζε την επικοινωνία των ακτών του Στρυμονικού κόλπου (δηλαδή του Βόρειου Αιγαίου) με τη θρακική ενδοχώρα (μέχρι λίγα μόνο χιλιόμετρα ΝΑ από την πόλη των Σερρών). Για τη διέλευση του ποταμού υπήρχαν, από την πρώιμη ακόμη αρχαιότητα, διάφορες γέφυρες (αρχικά ξύλινες και αργότερα πέτρινες). Λατινική επιγραφή των χρόνων του Αυγούστου μας πληροφορεί για την κατασκευή, από το ρωμαϊκό στρατό, μιας πέτρινης (τοξωτής) γέφυρας κοντά στην Αμφίπολη, απ' όπου διερχόταν η ρωμαϊκή Εγνατία οδός.
Διαδρομή
Πηγάζει από το όρος Βίτοσα (Витоша), νοτιοδυτικά της Σόφιας, σε υψόμετρο 2.200 μ. Ρέει προς Νότο, αρχικά πολύ ορμητικός μέσα από κρημνές χαράδρες, ενώ στη συνέχεια σχηματίζει μια εύφορη κοιλάδα ανάμεσα στα όρη Ρούγιεν και Ρίλα. Συνεχίζοντας προς Νότο, διανοίγει μια δίοδο ανάμεσα στα όρη Μάλες και Πιρίν και λίγο πριν την είσοδό του στο ελληνικό έδαφος δέχεται τα νερά του σημαντικότερου παραποτάμου του, του Στρούμιτσα, που πηγάζει από το όρος Πλακοβίτσα, στο νοτιοανατολικό άκρο της Βόρειας Μακεδονίας.
Στην Ελλάδα εισέρχεται δυτικά του χωριού Προμαχώνας, δια μέσου των στενών της Κούλας ή του Ρούπελ που ο ίδιος έχει διανοίξει ανάμεσα στις οροσειρές της Κερκίνης (Μπέλες) και του Όρβηλου (Αγγίστρου). Στο σημείο αυτό λόγω της απότομης αλλαγής της κλίσης του εδάφους, ο ποταμός χάνει την ορμητικότητα του και χωρίζεται σε δύο κύριους κλάδους. Ο δυτικός κλάδος εισέρχεται στη Λίμνη Κερκίνη και υπερχειλίζει στη νότια πλευρά της, στη συνέχεια ρέει προς τα νοτιοανατολικά μέχρι το σημείο που ενώνεται με τον ανατολικό μεγαλύτερο κλάδο και σχηματίζουν ενιαία κοίτη κοντά στο χωριό Λιθότοπος. Από το σημείο αυτό και σε μήκος 50 χιλιομέτρων μέχρι τη συμβολή του με τον Αγγίτη, η κοίτη του Στρυμόνα είναι τεχνητή, με αναχώματα και αρδευτικά κανάλια. Η τεχνητή αυτή κοίτη κρίθηκε απαραίτητη, επειδή η αβαθής φυσική κοίτη υπήρξε στο παρελθόν αιτία εκτεταμένων καταστροφών από πλημμύρες. Τα αρδευτικά κανάλια αφαιρούν τον πλεονάζοντα όγκο νερού και ταυτόχρονα γονιμοποιούν την πεδιάδα.
Ο Στρυμόνας συμβάλλει με τον Αγγίτη, ο οποίος πηγάζει στις νότιες παρυφές του Φαλακρού Όρους, πέντε χιλιόμετρα πριν τις εκβολές του. Στη θέση αυτή υπήρχε η αποξηραμένη σήμερα Λίμνη του Αχινού. Τέλος, ο Στρυμόνας διέρχεται ανάμεσα στα Κερδύλια όρη και Παγγαίο και εκβάλλει στον Στρυμονικό Κόλπο, ανατολικά του χωριού Νέα Κερδύλια σχηματίζοντας μικρό δέλτα. Η περιορισμένη έκταση του δέλτα, οφείλεται στην επίδραση του κυματισμού και της κατά μήκος των ακτών διάχυσης των φερτών υλικών του ποταμού. Παλαιότερα, οι εκβολές του βρισκόταν ανατολικότερα από τις σημερινές.
Στην Ελλάδα, οι κυριότεροι παραπόταμοι που τροφοδοτούν τον Στρυμόνα είναι Αγγίτης, ο Μπούτκοβας που ρέει στη μικρή κοιλάδα των Ποροΐων, ο Εξάβης που πηγάζει από το Κερδύλιο, ο Κρουσοβίτης που πηγάζει από τον Όρβηλο και ο Ξηροπόταμος που πηγάζει από το Μαυροβούνι.
Εκμετάλλευση
Παλαιότερα, ο Στρυμόνας, επειδή είχε αβαθή φυσική κοίτη, πλημμύριζε συχνά την πεδιάδα των Σερρών, όπως συχνές ήταν και οι αλλαγές της κοίτης καθώς και η δημιουργία μαιανδρισμών. Από τα 1.200.000 στρέμματα της πεδιάδας των Σερρών, το 63% καταλάμβαναν έλη, λίμνες, τέλματα και περιοδικά κατακλυζόμενες εκτάσεις και μόνον το 37% δεν απειλείτο από τις πλημμύρες, με τις οποίες ο Στρυμόνας προκαλούσε εκτεταμένες καταστροφές, ελώδεις πυρετούς και αποτελούσε την «κατάρα» της περιοχής. Για την τιθάσευση του Στρυμόνα και την ανάσχεση των πλημμυρών, την άρδευση 345.000 στρεμ. και τη συγκράτηση των φερτών δημιουργήθηκε το 1932, η τεχνητή λίμνη της Κερκίνης, με την κατασκευή φράγματος στον οικισμό του Λιθοτόπου καθώς και αναχωμάτων.
Στο βουλγαρικό έδαφος υπάρχει ένα υδροηλεκτρικό φράγμα, ενώ στο ελληνικό έχουν ανεγερθεί αρκετά μικρά φράγματα που εκτός από αρδευτικούς σκοπούς προστατεύουν από την ορμή των νερών τις υπάρχουσες γέφυρες, χωρίς όμως να παρεμποδίζουν την κυκλοφορία των ψαριών. Η κοιλάδα του Στρυμόνα αποτελεί τη μοναδική δίοδο επικοινωνίας της Βουλγαρίας με την Ελλάδα και από αυτήν διέρχεται η οδός Θεσσαλονίκης – Σόφιας.
Στις όχθες του ποταμού υπάρχει ποικιλία υδρόβιας βλάστησης από θάμνους που δίνουν ομορφιά στον ποταμό. Επικρατούν οι λεύκες, οι ιτιές, οι ακακίες και τα πλατάνια. Στα νερά του ζουν αρκετά είδη ψαριών, ανάμεσα στα οποία κυριαρχεί ο κυπρίνος και σε πολύ μικρότερες ποσότητες, τα τσιρόνια, οι πέρκες, οι γουλιανοί και τα χέλια. Την πανίδα του οικοσυστήματος του ποταμού συμπληρώνει πλήθος ζώων και πουλιών που φωλιάζουν στις όχθες του και είναι άμεσα εξαρτημένα από αυτόν.
Στο βουλγαρικό έδαφος, ο ποταμός διασχίζει αραιοκατοικημένες περιοχές, ενώ η στενή κοιλάδα του, δεν επιτρέπει την εκτεταμένη χρήση γεωργικών φαρμάκων και λιπασμάτων. Έτσι, όταν εισέρχεται στη Ελλάδα, έχει μηδενική ρύπανση. Στην πεδιάδα των Σερρών, ο Στρυμόνας επιβαρύνεται από τη χρήση λιπασμάτων και από βιομηχανικά απόβλητα μονάδων της περιοχής, εδώ και δεκαετίες, παρά τη συνεχή προειδοποίηση ειδικών και επιστημόνων. Σημειωτέον πως μόνο στο ελληνικό τμήμα της λεκάνης απορροής του ποταμού υπάρχουν 261 βιομηχανικές εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν επικίνδυνες ουσίες.
Προστατευόμενη τοποθεσία
Οι εκβολές του Στρυμόνα είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000. Πρόκειται για ένα παράκτιο δέλτα ποταμού με αλμυρόβαλτους, υφάλμυρες λιμνοθάλασσες, υγρούς λειμώνες και καλαμώνες που αποτελεί σημαντική περιοχή για αναπαραγόμενα, διαβατικά και διαχειμάζοντα υδρόβια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας
Χρυσά Βατόμουρα
Τα Χρυσά Σμέουρα (πρωτότυπος τίτλος:Golden Raspberry Awards, ή Razzie Awards εν συντομία) είναι σατιρικά βραβεία. Είναι τα αντιβραβεία των Όσκαρ, τα οποία «βραβεύουν» τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Ο θεσμός αυτός δημιουργήθηκε από τον Τζων Ουίλσον. Ο θεσμός αυτός διεξάγεται συνήθως την παραμονή της απονομής των βραβείων Όσκαρ. Η πρώτη τελετή έγινε στις 31 Μαρτίου 1981, στην κατοικία του Ουίλσον στο Λος Άντζελες, με στόχο να «βραβεύσει» τις χειρότερες ταινίες του έτους 1980.
Διάταξη των Razzie Αwards
Η τελετή διεξάγεται συνήθως μια ημέρα πριν την απονομή των βραβείων Όσκαρ.
Συνήθως, οι περισσότεροι νικητές δεν παρευρίσκονται στην τελετή απονομής αυτών των βραβείων. Μερικά αξιομνημόνευτα άτομα τα οποία έχουν παρευρεθεί σε τελετές απονομής αυτών των βραβείων ήταν η Χάλι Μπέρι και η Σάντρα Μπούλοκ.
Δεκαοχτώ κείμενα
Τα Δεκαοχτώ κείμενα είναι συλλογικός τόμος δεκαοκτώ λογοτεχνών που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1970, από τις εκδόσεις Κέδρος, με έντονο αντιδικτατορικό περιεχόμενο.
Γενικά στοιχεία
Ο συλλογικός τόμος υπογραφόταν από τους: Γεώργιο Σεφέρη, Μανόλη Αναγνωστάκη, Νόρα Αναγνωστάκη, Αλέξανδρο Αργυρίου, Αλέξανδρο Κοτζιά, Νίκο Κάσδαγλη, Λίνα Κάσδαγλη, Μένη Κουμανταρέα, Ρόδη Ρούφο, Γιώργο Χειμωνά, Θ. Δ. Φραγκόπουλο, Τάκη Σινόπουλο, Στρατή Τσίρκα, Καίη Τσιτσέλη, Σπύρο Πλασκοβίτη, Τάκη Κουφόπουλο και Δ. Ν. Μαρωνίτη. Τα ονόματά τους αναγράφονταν στο εξώφυλλο με αλφαβητική σειρά με μόνη διαφορά αυτό του Γεώργιου Σεφέρη που αναγραφόταν πρώτο και σε μεγαλύτερη απόσταση από τα υπόλοιπα. Προκειμένου να αποφευχθεί δίωξη κατά της εκδότριας του Κέδρου, Νανάς Καλλιανέση, συγκροτήθηκε μια εκδοτική ομάδα που ανέλαβε την ευθύνη της έκδοσης. Ως υπεύθυνοι αναφέρονταν οι: Μανόλης Αναγνωστάκης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Ρόδης Ρούφος, Θ. Δ. Φραγκόπουλος, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Τάκης Κουφόπουλος και Νίκος Κάσδαγλης.
Κυκλοφόρησε σε 3.000 αντίτυπα και εξαντλήθηκαν μέσα στις επόμενες ημέρες με αποτέλεσμα να επανεκδοθεί πολλές φορές τα χρόνια που ακολούθησαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική λογοτεχνία Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Volkswagen
Η Volkswagen, συντομογραφία: VW, αναφέρεται στη γερμανική καθομιλουμένη ως Φάου Βε (από την προφορά της συντομογραφίας) είναι μια γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στο Βόλφσμπουργκ, στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας. Το όνομά της βγαίνει από τις δύο γερμανικές λέξεις «Volk» που σημαίνει «λαός» και «Wagen», που σημαίνει «Αυτοκίνητο», δηλαδή το «Αυτοκίνητο του λαού», διότι οι τιμές της τότε ήταν πολύ προσιτές για την χαμηλή κοινωνικά τάξη. Είναι η κορυφαία σε πωλήσεις και η αρχική μάρκα του σημερινού Ομίλου Volkswagen. Ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1937 από την ναζιστική οργάνωση Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας, το Ναζιστικό σωματείο, και αποτελεί τη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας και, έως πρόσφατα, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο, πίσω από την Toyota, αν και συνολικά ο Όμιλος Volkswagen κατέλαβε από το 2016 και την πρώτη θέση παγκοσμίως. Το σημερινό της επίσημο σλόγκαν είναι Das Auto (Το Αυτοκίνητο).
Απήχηση
Η Volkswagen έχει τρία αυτοκίνητα στην λίστα των 10 αυτοκινήτων όλων των εποχών με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, που έχει καταρτισθεί από την ιστοσελίδα 24/7 Wall St: το Volkswagen Golf, το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι) και το Volkswagen Passat. Με αυτά τα τρία αυτοκίνητα, η Volkswagen έχει τα περισσότερα αυτοκίνητα από κάθε κατασκευαστή αυτοκινήτων στη λίστα που εξακολουθούν να κατασκευάζονται. Η Volkswagen κατέχει την πρώτη θέση στις δαπάνες από κάθε αυτοκινητοβιομηχανία για την έρευνα και την ανάπτυξη από το 2011.
Σκάνδαλο των κινητήρων ντίζελ
Τον Σεπτέμβριο του 2015, ξέσπασε ένα τεράστιο σκάνδαλο παγκόσμιας κλίμακας όταν αποδείχτηκε ότι η εταιρεία είχε τοποθετήσει ένα παράνομο λογισμικό στα οχήματά της (και γενικότερα του ομίλου της) με κινητήρες ντίζελ, προκειμένου αυτά να φαίνεται ότι εκπέμπουν λιγότερους ρύπους από τους πραγματικούς. Το γεγονός αυτό, είχε ως αποτέλεσμα να παραιτηθεί ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας και να πληγεί σοβαρά το γόητρό της στις αγορές που δραστηριοποιείται.
Η VW στην «ηλεκτρική» εποχή
Η VW όπως και όλες οι αυτοκινητοβιομηχανίες στην εποχή μας, ετοιμάζονται για την «ηλεκτρική» εποχή της αυτοκίνησης, παρουσιάζοντας εκδόσεις οχημάτων με ήπιο υβριδικό σύστημα (MHEV (Mild Hybrid Electric Vehicle)), plug in υβριδικά (PHEV) ή πλήρως ηλεκτρικά οχήματα.
Σήμερα (2021) η VW έχει στη γκάμα της τα παρακάτω υβριδικά και ηλεκτρικά οχήματα:
Σημερινά μοντέλα
Τα μοντέλα που η Volkswagen εκτελεί την παραγωγή τους μέχρι και σήμερα είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Αγαστέρα
Η λέξη αγαστέρα μπορεί να αναφέρεται:
Πάπας Σίξτος Δ΄
Ο Σίξτος Δ΄ (Papa Sixtus IV, 21 Ιουλίου 1414 – 12 Αυγούστου 1484), γεννημένος με το όνομα Φραντσέσκο ντελα Ρόβερε, ήταν Πάπας από το 1471 μέχρι το 1484. Τα επιτεύγματά του ως Πάπα περιελάμβαναν τη θεμελίωση της Καπέλα Σιξτίνα· η ομάδα καλλιτεχνών που δημιούργησε εισήγαγε την Πρώιμη Αναγέννηση στη Ρώμη με το πρώτο αριστούργημα της νέας καλλιτεχνικής εποχής της πόλης, τα Αρχεία του Βατικανού. Ο Σίξτος επίσης επεξέτεινε την ατζέντα της Ισπανικής Ιεράς Εξέτασης και ακύρωσε τα διατάγματα της Συνόδου της Κωνσταντίας. Φημιζόταν για τον νεποτισμό του και αναμείχθηκε προσωπικά στη διαβόητη Συνωμοσία Πάτσι.
Πρώιμη καριέρα
Ο Φραντσέσκο γεννήθηκε από μια οικογένεια ταπεινών πόρων από τη Λιγουρία στην Ιταλία, γιος του Λεονάρντο ντε λα Ρόβερε και της Λουκίνα Μονλεόνι. Γεννήθηκε στο Τσέλλε Λίγκουρε, μία κωμόπολη κοντά στη Σαβόνα.
Σε νεαρή ηλικία εισήλθε στο Φραγκισκανικό Τάγμα, μία μη ενδεδειγμένη επιλογή για πολιτική καριέρα, και οι διανοητικές του ικανότητες αποκαλύφθηκαν ενώ σπούδαζε φιλοσοφία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Παβίας. Έδωσε διαλέξεις σε πολλά επιφανή ιταλικά πανεπιστήμια.
Παπική εκλογή
Με την εκλογή του ως Πάπα επέλεξε το όνομα Σίξτος — ένα όνομα που δεν είχε χρησιμοποιηθεί από τον 5ο αιώνα. Μία από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να κηρύξει μια ανανεωμένη σταυροφορία εναντίον των Οθωμανών Τούρκων στη Σμύρνη. Η συλλογή κεφαλαίων για τη σταυροφορία ήταν πιο επιτυχής από τις άψυχες προσπάθειες να βομβαρδιστεί η Σμύρνη, με μικρά κέρδη. Μερικές φρούδες απόπειρες έγιναν για την ενοποίηση με την Ελληνική Εκκλησία. Για το υπόλοιπο του ποντιφικάτου του, ο Σίξτος στράφηκε σε κοσμικά θέματα και δυναστικές υποθέσεις. Ο Σίξτος συνέχισε μια διαμάχη με τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας, ο οποίος υπεστήριζε την Πραγματιστική Κύρωση της Μπουρζ (1438), σύμφωνα με την οποία τα παπικά διατάγματα χρειάζονταν βασιλική έγκριση προτού δημοσιευθούν στη Γαλλία. Αυτό ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος για τα προνόμια που διεκδικούντο για τη Γαλλικανική Εκκλησία, και δεν μπορούσε ποτέ να αναστραφεί όσο ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ προσπαθούσε να αντικαταστήσει τον Βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ της Νάπολης με έναν Γάλλο πρίγκιπα. Ο Λουδοβίκος ήταν συνεπώς σε διαμάχη με την παποσύνη και ο Σίξτος (ως έξοχος στρατηγός ο ίδιος) δεν μπορούσε να το επιτρέψει.
Νεποτισμός
200px|thumb|left Όπως ένας αριθμός Παπών, ο Σίξτος Δ΄ ήταν προσκολλημένος στο σύστημα του νεποτισμού. Στην τοιχογραφία του Μελότσο ντα Φόρλι συνοδεύεται από τους ανιψιούς του Ντελα Ρόβερε και Ριάριο, οι οποίοι δεν ήταν όλοι καρδινάλιοι: ο αποστολικός πρωτονοτάριος Πιέτρο Ριάριο (στα δεξιά του), ο μελλοντικός Πάπας Ιούλιος Β΄ στέκεται πίσω του, και ο Τζιρόλαμο Ριάριο και ο Τζοβάννι ντε λα Ρόβερε πίσω από τον γονατιστό Πλατίνα, συγγραφέα της πρώτης ουμανιστικής ιστορίας των Παπών. Ο ανιψιός του Πιέτρο Ριάριο επίσης επωφελήθηκε από τον νεποτισμό του: Ο Πιέτρο έγινε ένας από τους πλουσιότερους άνδρες στη Ρώμη και του είχε ανατεθεί η εξωτερική πολιτική του Σίξτου Δ΄. Όμως, ο Πιέτρο πάθανε πρόωρα το 1474 και ο ρόλος του πέρασε στον Τζουλιάνο ντε λα Ρόβερε.
Εξωτερική πολιτική
Την 1η Νοεμβρίου 1478 ο Σίξτος δημοσίευσε την Παπική βούλα Exigit Sinceras Devotionis Affectus, με την οποία ιδρύθηκε η Ισπανική Ιερά Εξέταση στο Βασίλειο της Καστίλης. Ο Σίξτος Δ΄ συναίνεσε υπό πολιτική πίεση από τον Φερδινάνδο της Αραγονίας, ο οποίος απείλησε να αποσύρει τη στρατιωτική υποστήριξή από το βασίλειο της Σικελίας. Παρόλα αυτά, ο Σίξτος Δ΄ φιλονικούσε για το πρωτόκολλο και τα προνόμια δικαιοδοσίας, ήταν δυσαρεστημένος με τις υπερβολές της Ιεράς Εξέτασης και καταδίκασε τις χειρότερες πράξεις της το 1482.
Στα εκκλησιαστικά ζητήματα ο Σίξτος Δ΄ καθιέρωσε την 8η Δεκεμβρίου ως ημέρα εορτής της Άμωμης Σύλληψης της Παρθένου Μαρίας. Ακύρωσε επίσημα τα διατάγματα της Συνόδου της Κωνσταντίας το 1478.
Δουλεία
Οι δύο παπικές βούλες που εκδόθηκαν από τον Πάπα Νικόλαο Ε΄, η Dum Diversas του 1452 και η Romanus Pontifex του 1455, είχαν αποτελεσματικά δώσει το δικαίωμα στους Πορτογάλους να αποκτούν σκλάβους κατά μήκος της Αφρικανικής ακτής δια της ισχύος ή του εμπορίου. Αυτές οι παραχωρήσεις επιβεβαιώθηκαν από τον Σίξτο στη δική του βούλα, την Aeterni regi της 21ης Ιουνίου 1481. Arguably the "ideology of conquest" expounded in these texts became the means by which commerce and conversion were facilitated. Οι πρότερες απειλές του Σίξτου να αφορίσει όλους του καπετάνιους ή τους πειρατές που υποδούλωναν Χριστιανούς στη βούλα Regimini Gregis του 1476 ίσως στόχευαν στο να δώσουν έμφαση στην ανάγκη να προσηλυτιστούν οι ιθαγενείς των Καναρίων Νήσων και της Γουινέας, και να δημιουργηθεί μια καθαρή διαφορά μεταξύ αυτών που είχαν προσηλυτιστεί και εκείνων που αντιστέκονταν. Οι εκκλησιαστικές ποινές απευθύνονταν σε εκείνους οι οποίοι υποδούλωναν τους πρόσφατα μεταστραφέντες.
Σεξουαλικότητα
Αν και ο Σίξτος έχει κατηγορηθεί ότι είχε αρσενικούς εραστές, φαίνεται ότι υπάρχουν λίγα στοιχεία για να τεκμηριωθεί αυτό εκτός των αρχείων ημερολογίων του 1484 του ιστορικού Στέφανο Ινφέσσουρα Ο αναξιόπιστος Ινφέσσουρα τον αποκαλούσε «λάτρη των αγοριών και των σοδομιτών», και ισχυρίστηκε ότι τους επιβράβευε με ενορίες και επισκοπές σε αντάλλαγμα για σεξουαλικές χάρες, και πρότεινε έναν αριθμό νεαρών ανδρών για καρδινάλιους, μερικοί από τους οποίους φημίζονταν για την εμφάνισή τους (περιλαμβανομένων των ανιψιών του).
Ενώ είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Σίξτος ευνόησε τους συγγενείς του με την ελπίδα ότι θα είχε πιστούς εκτελεστές της πολιτικής του, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, υπάρχουν λίγα στοιχεία απευθείας διαφθοράς ή ευνοιοκρατίας. Η εξαίρεση ίσως είναι ο Τζοβάννι Σκλαφενάτο, ο οποίος διορίστηκε καρδινάλιος σύμφωνα με τον παπικό επιτάφιο στον τάφο του για «αφέλεια, αφοσίωση και άλλα δώρα ψυχής και σώματος»
Θάνατος
Ο τάφος του καταστράφηκε κατά τη λεηλασία της Ρώμης το 1527. Σήμερα τα λείψανά του, μαζί με αυτά του ανιψιού του Πάπα Ιουλίου Β΄ (Τζουλιάνο ντε λα Ρόβερε), αναπαύονται στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στο πάτωμα μπροστά από το μνημείο για τον Πάπα Κλήμεντα Ι΄.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 15ου αιώνα
Πρωτάθλημα Φούτμπολ Λιγκ Νέων (ποδοσφαίρο)
Το Πρωτάθλημα φούτμπολ λιγκ νέων (κ-19) διοργανώνεται από την Ε.Π.Ο. Αρχικά συμμετείχαν όποιες ομάδα Β΄ και Γ΄ Εθνικής επιθυμούσαν. Το 2006 συμμετείχαν μόνο ομάδες της Β΄ Εθνικής. Από το 2006-07 συμμετέχουν πάλι, προαιρετικά πάντα, και οι ομάδες της Γ΄ Εθνικής. Χρίστος Κατσούλας
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πρωταθλητές Ελλάδος Κατηγορία:Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου Νέων
Μιας πεντάρας νιάτα
Μιας πεντάρας νιάτα είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού, τη μουσική του οποίου έγραψε ο Γιώργος Ζαμπέτας και τους στίχους ο Κώστας Πρετεντέρης. Το ερμήνευσε η Μπέμπα Μπλανς (πραγματικό όνομα: Αγγελική Κωνσταντοπούλου) και τη δεύτερη φωνή, όπου χρειαζόταν, έκανε ο Γιώργος Ζαμπέτας. Κυκλοφόρησε σε δίσκο 45 στροφών μαζί με το τραγούδι Το καράβι, πάλι σε μουσική του Ζαμπέτα και με ερμηνεύτρια την Μπλανς, στις 19 Ιουνίου του 1964.
Άμμα
Η άμμα ήταν μονάδα μέτρησης μήκους στην αρχαία Ελλάδα, που αντιστοιχούσε σε 18,40 μέτρα.
Σήμερα, οι καδένες στις ναυτικές άγκυρες κατασκευάζονται σε συγκεκριμένα τεμάχια που λέγονται άμματα (κοινώς κλειδιά) μήκους έκαστο 15 οργιών (15x1.83 = 27.45 μέτρα) που συνδέονται μεταξύ τους με «αγκύλια» σε επιθυμητά σύνολα.
Κατηγορία:Μονάδες μήκους Κατηγορία:Αρχαίες μονάδες μήκους Κατηγορία:Ελληνικές μονάδες μέτρησης
Δικέφαλος βραχιόνιος μυς
Ο δικέφαλος βραχιόνιος μυς ή απλά δικέφαλος είναι ένας ισχυρός μυς του άνω άκρου, βρίσκεται στο εσωτερικό του χεριού μεταξύ του ώμου και του αγκώνα, και με τη σύσπασή του «κλείνει», «μαζεύει» το χέρι. Έχει δύο κεφαλές, που εμφανίζονται ως προεξοχές όταν συσπάται και του δίνουν το χαρακτηριστικό του σχήμα. Ο δικέφαλος μυς του χεριού ωθείται σε λειτουργία από το μυοδερματικό νεύρο, το οποίο προέρχεται από το έξω δευτερεύον στέλεχος του βραχιόνιου πλέγματος. Ο ανταγωνιστής μυς του δικέφαλου βραχιόνιου είναι ο τρικέφαλος βραχιόνιος μυς που «ανοίγει» ή «τεντώνει» το χέρι και βρίσκεται στην εξωτερική πλευρά του χεριού, ακριβώς πίσω από τον δικέφαλο.
Περιγραφή
Ο μυς βρίσκεται στο πρόσθιο διαμέρισμα του βραχίονα και έχει δύο κεφαλές.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="σ" />
Πηγές και Παραπομπές
Κατηγορία:Μυϊκό σύστημα
Κοννέκτικατ (ποταμός)
260px|thumb|right|Τμήμα του ποταμού Κοννέκτικατ Ο Ποταμός Κοννέκτικατ είναι ένας από τους ομορφότερους σε θέα ποταμούς των ΗΠΑ. Πηγάζει (αρχίζει) από τις τέσσερις ομώνυμες λίμνες Κοννέκτικατ, στο βόρειο τμήμα του Νιού Χαμσάιρ και ενώ ο ρους του χωρίζει τις πολιτείες Βερμόντ και Νιού Χαμσάιρ διαρρέοντας τη Μασσαχουσέτη και την Κοννέκτικατ τελικά εκβάλλει στον κόλπο του Λογκ Άιλαντ. Είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός στη περιοχή της Νέας Αγγλίας, το συνολικό του μήκος είναι 655 χλμ.
Κύριος παραπόταμος του Κοννέκτικατ, από τους πενήντα και πλέον που συμβάλουν σ΄ αυτόν είναι  ο Φάρμιγκτον όπου από τη συμβολή του και για περίπου 80 χλμ. μέχρι τις εκβολές ο Κοννέκτικατ είναι πλωτός (πλεύσιμος) και για μεγάλα πλοία γεγονός που συνέτεινε στην γρήγορη εποίκιση της Νέας Αγγλίας. Ο ποταμός Κοννέκτικατ έχει αναγνωριστεί «ποταμός εθνικής κληρονομιάς» των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ
Κεφαλόβρυσο Σαραβαλίου Αχαΐας
Το Κεφαλόβρυσο είναι οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Σαραβαλίου της Δημοτικής Ενότητας Μεσσάτιδος του Δήμου Πατρέων. Βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 170 μέτρων περίπου στα ρίζα στου Ομπλού και νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας, απέχοντας οδικώς από το κέντρο της περίπου 9 χιλιόμετρα.
Γενικά στοιχεία
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1971 και εντάχτηκε στην τότε Κοινότητα Σαραβαλίου.
Ως οικισμός γειτνιάζει, σχεδόν συνορεύοντας, με το Σαραβάλι στα βόρεια και την Κρήνη στα δυτικά, ενώ εγγύς του βρίσκονται το Μπάκαρι στα βορειοδυτικά, ο Άγιος Στέφανος στα βόρεια και η Μαυρομανδήλα στα βορειοανατολικά. Επίσης, σε μικρή απόσταση και βορειοανατολικά του Κεφαλόβρυσου βρίσκεται η ιστορική οινοποιία της περιοχής των Πατρών, η Αχάια Κλάους.
Στην περιοχή, στην ανατολική είσοδο του οικισμού, βρίσκεται ο Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης, αγνώστου ημερομηνίας κτίσεως του οποίου βεβαιώνεται η ύπαρξη τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Χοσέφα δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο
Η Δόνια Χοσέφα δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο ι Κρόου δε Τούδο ι Ο'Ντόνοβαν, 2η Υποκόμισσα του Ροκαφουέρτε (Dona Josefa de Godoy di Bassano y Crowe de Tudó y O'Donovan, 2da Vizcondesa de Rocafuerte, 8 Οκτωβρίου 1834 - 12 Αυγούστου 1882) ήταν Ισπανό-Ιταλίδα αριστοκράτισσα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1834 στο Παρίσι, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Μανουέλ δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο, 2ου Πρίγκιπα Γκοδόϊ δι Βασσάνο και της Δόνια Μαρία Καρολίνα Κρόου ι Ο'Ντόνοβαν-Ο'Νιλ. Ο πατέρας της ήταν νόθος γιος του Μανουέλ δε Γκοδόϊ και της Χοσέφα δε Τούδο. Οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Σερ Λόρενς Κρόου, Λόρδος του Πράσινου Οίκου του Αγίου Στεφάνου και η Λαίδη Λουσίντα Ο'Ντόνοβαν-Ο'Νιλ, και οι δύο από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας.
Η Χοσέφα παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη ήταν με τον Αντιστράτηγο και Υπουργό Πολέμου, Δον Χουάν δε Λάρα ι Ιριγκόγιεν στις 18 Δεκεμβρίου 1856 στη Μονσεράτ της Βαρκελώνης. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Ο δεύτερος γάμος ήταν με τον Συνταγματάρχη του Γενικού Επιτελείου Δον Ερμοχένες Γκαρσία δε Σαμανιέγκο ι δελ Καστίγο Ντίες δε Τεχάδα ι Σεντένο στις 29 Οκτωβρίου 1873 στη Μαδρίτη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.
Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1882 στο Βαγιαδολίδ σε ηλικία 48 ετών.
Μητροπολίτης Ηλείας και Ωλένης Γερμανός Β΄
Ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός Β΄ (κατά κόσμον Ιωάννης Παρασκευόπουλος, Καρδαμάς Ηλείας, 24 Φεβρουαρίου 1932 - Γαστούνη Ηλείας, 21 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διετέλεσε Μητροπολίτης Ηλείας και Ωλένης από το 1981 ως το 2022.
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 8 Νοεμβρίου 1960 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Παναγίας Σκαφιδιάς από τον τότε Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανό Α΄ και πήρε το όνομα Γερμανός προς τιμήν του γέροντός του. Στις 20 Νοεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Καρδαμά και στις 6 Δεκεμβρίου πρεσβύτερος στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Πύργου από τον γέροντά του μητροπολίτη Γερμανό, και προήχθη σε αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε ως εφημέριος στις ενορίες Βρανά – Βαρθολομιού και Σκουροχωρίου. Τον Σεπτέμβριο του 1961 διορίσθηκε ιεροκήρυκας και γενικός αρχιερατικός επίτροπος και στη συνέχεια ανέλαβε καθήκοντα πρωτοσυγκέλλου.
Τον Μάρτιο του 1979 διορίσθηκε πρώτος γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και την 1η Οκτωβρίου 1981 εξελέγη μητροπολίτης Ηλείας. Στις 3 Οκτωβρίου 1981 χειροτονήθηκε επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ και στις 24 Οκτωβρίου ενθρονίστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πύργου.
Συνέγραψε πολυάριθμα έργα. Υπέβαλε την παραίτησή του στην Ιερά Σύνοδο, η οποία την έκανε αποδεκτή στις 5 Σεπτεμβρίου 2022 και ακολούθως παρέμεινε ως τοποτηρητής της Μητροπόλεως έως τις 7 Οκτωβρίου 2022.
Απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 2023, στο γηροκομείο της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας στη Γαστούνη, όπου εφησύχαζε μετά τη παραίτηση του.
Παραπομπές
Γερμανος Γερμανος
Κάστρο των Ροάν (Σαβέρν)
Το κάστρο των Ροάν (Γαλλικά: Château des Rohan) είναι πρώην επισκοπικό κάστρο, το οποίο κτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τον αρχιτέκτονα Νικολά Σαλέν ντε Μονφόρ. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Σαβέρν, στο νομό Κάτω Ρήνου, στην Αλσατία, και σήμερα στεγάζει κοινοτικά μουσεία και ιδρύματα.
Το κάστρο είναι αντικείμενο πολλαπλών ταξινομήσεων ως ιστορικό μνημείο: τον Φεβρουάριο του 1933, τον Νοέμβριο του 1934 και τον Νοέμβριο του 1995.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο των Ροάν από την πλευρά της πόλης Το κάστρο ήταν αρχικά ένα μεσαιωνικό κάστρο που μετατράπηκε σε κατοικία από τον Ρομπέρ ντε Κοτ τον 18ο αιώνα, μια κατοικία που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1779. Στη συνέχεια, ο ιδιοκτήτης του κάστρου, ο καρδινάλιος Λουί-Ρενέ ντε Ροάν αποφάσισε να χτίσει ένα παλάτι πιο πολυτελές από το παλιό. Αλλά ο καρδινάλιος Ροάν δεν μπόρεσε να απολαύσει αυτό το παλάτι, καθώς ενεπλάκη στην υπόθεση του περιδέραιου το 1785-1786, γεγονός που τον ανάγκασε να τερματίσει τη ζωή του στην εξορία.
Μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης, οι εργασίες στο κάστρο εγκαταλείφθηκαν. Έμεινε ημιτελές έως τη Δεύτερη Αυτοκρατορία και ολοκληρώθηκε και συντηρήθηκε από τον Ναπολέοντα Γ΄ από το 1853 έως 1857, ο οποίος το αφιέρωσε στη στέγαση των χηρών ανώτερων αξιωματούχων που πέθαναν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Το 1871 το κάστρο μετατράπηκε σε γερμανικό στρατώνα, έπειτα, το 1918 σε γαλλικό στρατόπεδο. Το 1952, το κτήριο αγοράστηκε από την κοινότητα Σαβέρν και μετατράπηκε σε κοινοτικό πολιτιστικό ίδρυμα.
Το κάστρο σήμερα
Επί του παρόντος, στο κάστρο Ροάν στεγάζονται μια σειρά κοινοτικών ιδρυμάτων:
κέντρο|μικρογραφία|720x720εσ|Το κάστρο από την πλευρά των κήπων
Τζόναθαν Έντουαρντς (αθλητής)
Ο Τζόναθαν Ντέιβιντ Έντουαρντς (Jonathan David Edwards, γεννήθηκε 10 Μαΐου 1966) είναι Βρετανός πρώην αθλητής του άλματος εις τριπλούν, στο οποίο υπήρξε πρωταθλητής Ευρώπης, παγκόσμιος πρωταθλητής και Ολυμπιονίκης. Από το 1995 κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα με 18,29 μέτρα.
Καριέρα
Έχοντας κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτειας του 1990 στο Όκλαντ, είχε πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 σε εξαιρετική κατάσταση - μόνο για να αποτύχει να προκριθεί στον τελικό, καταφέρνοντας το καλύτερο μόλις στα 15,76 μέτρα. Μέσα στο μήνα είχε πηδήξει 17,34 μέτρα και κέρδισε τον τίτλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου Στίβου στην Αβάνα. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Στουτγκάρδης. Κατά τη διάρκεια της αθλητικής του σταδιοδρομίας, έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τη χριστιανική του πίστη. Το 1991 αρνήθηκε ακόμη και να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα επειδή το τριπλούν πραγματοποιήθηκε Κυριακή, τακτική που αργότερα εγκατέλειψε.
Την χρονιά που αποδείχθηκε η σημαντικότερη της καριέρας του, το 1995, ο Έντουαρντς έκανε άλμα στα 18,43 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου στη Γαλλία με προηγούμενη ατομική επίδοση από την προηγούμενη χρονιά 17,58 μέτρα. Το άλμα ήταν υποβοηθούμενο από τον άνεμο (+ 2,4 μέτρα ανά δευτερόλεπτο) και δεν αναγνωρίστηκε ως παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά ήταν ενδεικτικό των πραγμάτων που θα έρχονταν: έκλεισε μία αήττητη σεζόν με μία ιστορική επίδοση χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου εκείνης της χρονιάς, στο οποίο κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ δύο φορές στην ίδια συνάντηση της 7ης Αυγούστου στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Μπήκε στον αγώνα ως κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ με 17,98 μέτρα (από τις 18 Ιουλίου στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας ) και στο πρώτο του άλμα, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε νόμιμα το φράγμα των 18 μέτρων με άλμα 18,16 μέτρων. Αυτό το ρεκόρ κράτησε περίπου 20 λεπτά. Το δεύτερο άλμα στα 18,29 μ. τον έκανε τον πρώτο που πήδηξε 60 πόδια. Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε από την IAAF ως ο καλύτερος αθλητής του 1995. Επίσης, ψηφίστηκε ως αθλητής της χρονιάς όλων των αθλημάτων από τη γαλλική L'Équipe (L'Équipe Champion of Champions).
Την περίοδο 1995–96 είχε ακολουθία με 22 διαδοχικές νίκες. Ήταν φαβορί για το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα αλλά τα 17,88 μέτρα του καλύτερου άλματός του του χάρισαν το αργυρό μετάλλιο. Ο χρυσός τίτλος ήρθε το στο Σίδνεϊ το 2000 με άλμα στα 17,71 μέτρα. Το 2001 ήταν για δεύτερη φορά παγκόσμιος πρωταθλητής με επίδοση 17,92 μέτρα.
Όταν αποσύρθηκε το 2003, ο Έντουαρντς ήταν ο πιο επιτυχημένος αθλητής της Μεγάλης Βρετανίας. Έγινε τηλεοπτικός παρουσιαστής και αθλητικός σχολιαστής. Ήταν μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 (London Organising Committee for the Olympic Games).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Βρετανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
2966 Κορσουνία
Η Κορσουνία (Korsunia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,4. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ουκρανική πόλη Κορσούν-Σεβτσενκίβσκι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Κορσουνίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κορσουνια
Σπογγαλιεία Σύμης
Οι πρώτοι Έλληνες που ασχολήθηκαν με τη σπογγαλιεία ήταν οι κάτοικοι της Σύμης. Αυτοί έμαθαν στους υπόλοιπους νησιώτες την αλιεία, την επεξεργασία και το εμπόριο των σπόγγων. Οι ξένοι περιηγητές που επισκέπτονταν την Ελλάδα τον μεσαίωνα, βλέποντας ότι μόνο οι κάτοικοι της Σύμης ασχολούνται με τη σπογγαλιεία, πίστευαν ότι μόνο στο βυθό γύρω από τη Σύμη φυτρώνουν τα σφουγγάρια.
Ιστορικά Στοιχεία
Το 1522, όταν τα Δωδεκάνησα έπεσαν στα χέρια των Τούρκων, μόνο οι κάτοικοι της Σύμης υποχρεώθηκαν να δίνουν στο Σουλτάνο δώδεκα χιλιάδες χοντρά και τρεις χιλιάδες ψιλά σφουγγάρια ως φόρο. Αργότερα ασχολήθηκαν με τη σπογγαλιεία οι Χαλκίτες και οι Καστελλοριζιοί και γύρω στο 1800 και οι Καλύμνιοι. Έως το 1863 η αλιεία των σφουγγαριών στα Δωδεκάνησα εγένετο κυρίως με γυμνούς δύτες ενώ στη Σύμη επιπλέον υπήρχαν και 250 καγκάβες (σπογγαλιευτικά σκάφη) οι οποίες δούλευαν κυρίως το χειμώνα. Στα νησιά του Αργοσαρωνικού αλίευαν τα σφουγγάρια μόνο με το καμάκι και την καγκάβα.
Το 1840, πρώτος ο Συμιακός βουτηχτής Μιχαήλ Καρανίκης καταδύθηκε στον πάτο της θάλασσας κρατώντας στα χέρια επίπεδη πέτρα βάρους 12 περίπου οκάδων. Η πέτρα αυτή, που αργότερα έγινε γνωστή ως «καμπανελλόπετρα» (στη Σύμη) ή «σκανταλόπετρα» (στην Κάλυμνο), ήταν δεμένη με σχοινί το άλλο άκρο του οποίου δενόταν στη βάρκα.
Το 1862 ο Συμιακός Φώτης Μαστορίδης έφερε στη Σύμη το σκάφανδρο, από τις Ινδίες όπου εργαζόταν με τους Αγγλους σε λιμενικά έργα ως μηχανικός σκαφάνδρου. Για να πείσει τους Συμιακούς για τη χρησιμότητα και την ασφάλειά του, φόρεσε το σκάφανδρο η γυναίκα του Ευγενία και καταδυθηκε στο λιμάνι της Σύμης. Έτσι από το 1863 έγινε η πρώτη χρήση σκαφάνδρου στη Σύμη. Το 1864 ετέθη σε χρήση στα άλλα νησιά των Δωδεκανήσων και από το 1866 στα νησιά του Αργοσαρωνικού. Από το 1863 ως το 1896 ο αριθμός των σκαφάνδρων σε όλη τη Μεσόγειο έφτασε στα 440 περίπου, ενώ τα πλοιάρια των γυμνών δυτών μειώνονταν συνεχώς.
Το σκάφανδρο δεν έφερνε μόνο πλούτο αλλά και δυστυχία. Από το 1864 έως το 1915 σε όλη τη Μεσόγειο είχαμε 10000 νεκρούς και χιλιάδες παράλυτους από τη νόσο των δυτών. Οι γυμνοί δύτες ολοένα και λιγόστευαν, ενώ τα σφουγγάρια στη θάλασσα υφίσταντο αποψίλωση. Για τους λόγους αυτούς οι κάτοικοι των νησιών άρχισαν να ξεσηκώνονται. Στη Σύμη και στην Κάλυμνο, που ήταν τα μεγαλύτερα σπογγαλιευτικά κέντρα, έγιναν επεισόδια. Το 1884 οι γυμνοί δύτες στη Σύμη κατέστρεψαν στις αποθήκες του νησιού 45 σκάφανδρα, με συνέπεια να κλειστούν στις φυλακές της Χίου περισσότεροι από 40 γυμνοί δύτες. Η δε Δημογεροντία της Σύμης επλήρωσε 60.000 φράγκα ως αποζημίωση στους ιδιοκτήτες των σκάφανδρων. Ανάλογα επεισόδια έγιναν και στην Κάλυμνο.
Το 1881 η Τουρκική κυβέρνηση απαγόρευσε το σκάφανδρο στις θάλασσες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πολλά όμως σκάφανδρα εργάζονταν λαθραία στις θάλασσες της Αιγύπτου και της Τουρκίας. Η τυπική αυτή απαγόρευση είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν τα σκάφανδρα στην Ύδρα, Αίγινα και Σπέτσες, επειδή τα νησιά αυτά άνηκαν στην Ελλάδα ενώ τα Δωδεκάνησα ανήκαν στην Τουρκία. Το 1885 έγινε άρση απαγόρευσης της σπογγαλιείας άνευ νόμου.
Το 1892 έφθασε στην Κάλυμνο ο Λιθουανός Κάρολος Φλέγελ και άρχισε μεγάλο αγώνα για την κατάργηση των σκάφανδρων, ορμώμενος από ανθρωπισμό, βλέποντας τα χιλιάδες θύματα. Το 1898 πέτυχε την απαγόρευση για ορισμένες περιοχές άλλα και η απαγόρευση αυτή δεν κράτησε για πολύ. Οι μετέπειτα διοικητές των Δωδεκανήσων Ιταλοί απαγόρευσαν την σπογγαλιεία κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πόλεμου με επακόλουθο τη σταδιακή μείωση του πληθυσμού της Σύμης. Έτσι σιγά σιγά η Κάλυμνος άρχισε να παίρνει τα ηνία της σπογγαλιείας.
Η Σύμη είχε τον μεγαλύτερο σπογγαλιευτικό στόλο σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε διαφορετικές χρονιές έφτασε να έχει 400 καγκάβες, 210 πλοιάρια γυμνών δυτών και 54 σκάφανδρα. Η Σύμη πρωτοστάτησε τόσο τον πρωτογενή τομέα, την σπογγαλιεία στην επιλεγόμενη Μπαρμπαριά, Barbary Coast, τα παράλια της Βόρειας Αφρικής και ειδικότερα της Βεγγάζης, όσο και στην επεξεργασία του σπόγγου (δευτερογενής τομέας) και την διοχέτευση και εμπορία του (τριτογενής τομέας), μέσω Σύρου, στο Λονδίνο και στις ΗΠΑ. Επί κεφαλής της σημαντικής αυτής βιομηχανίας ήταν ο Συμιακός Οίκος Υοί Νικήτα Πετρίδη γνωστός εκτός Ελλάδος ως Petrides Brothers υπό τον γενάρχη Γεώργιο Νικήτα Πετρίδη, με γραφεία στη Σύρο, στον Πειραιά και στο Λονδίνο. Με τα τεράστια έσοδα των Πετριδών και ειδικά του Μεγάλου Ευεργέτη της Σύμης Γεωργίου Πετρίδη οικοδομήθηκε ο κομψότατος οβελίσκος στο μουράγιο, το Πετρίδειον Ωρολόγιον, το Πετρίδειον Σχολείον και τα μεγαλοπρεπή νεοκλασσικά ένθεν και ένθεν του Διοικητηρίου.
Στατιστικά Στοιχεία
Ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία για τους στόλους από σπογγαλιευτικά σκάφη για τα δυο μεγαλύτερα σπογγαλιευτικά κέντρα της Ελλάδας σε εποχές που άκμαζε η σπογγαλιεία:
Εικόνα:Pinakas_spoggalieias2.jpg
Πηγές
Κατηγορία:Σύμη Σύμη Κατηγορία:Καταδύσεις στην Ελλάδα
Μπορουτζερδική διάλεκτος
Η Μπορουτζερδική διάλεκτος είναι τοπική διάλεκτος που ομιλείται στην πόλη Μπορουτζέρντ και τις γύρω περιοχές στην επαρχία Λορεστάν στο Ιράν. Συγγενεύει περισσότερο με τα Βόρεια Λούρι απ'ότι τα περσικά, και ομιλείται σε διάφορα μέρη στο Λορεστάν, όπου σε μερικά σημεία είναι εντελώς διαφορετική.
Η διάλεκτος ομιλείται στη πόλη Μπορουτζέρντ και περισσότερα από 200 χωριά γύρω από αυτό. Οι άνθρωποι των πόλεων Μαλαγιέρ, Ντουρόντ, Αράκ, Τοϋσερκάν και Κανγκαβάρ έχουν πολύ παρόμοια προφορά με τα Μπορουτζέρντι και η γλώσσα τους μπορεί να θεωρηθεί ως ίδια με τη Μπορουτζερδική διάλεκτο της Λούρι. Εκτιμάται ότι μεταξύ με 0.8 και 1 εκατομμύριο άτομα στις επαρχίες Λοριστάν, Μαρκαζί, Χαμαντάν και Κερμανσάχ ομιλούν την Μπορουτζερδική διάλεκτο με μικρές διαφορές στην προφορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περσική γλώσσα Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 08/2013
Επένδυση
Επένδυση (αγγλικά: investment) ονομάζεται η δέσμευση κεφαλαίων για ένα χρονικό διάστημα, η οποία αναμένεται να αποφέρει πρόσθετα κεφάλαια στον επενδυτή. Με τεχνικούς όρους, η επένδυση είναι μια ακολουθία Καθαρών Ταμειακών Ροών.
Για την πραγματοποίηση μιας επένδυσης γίνεται αρχικά μια ανάλυση των αξιογράφων και ακολουθούν έπειτα τεχνικές διαχείρισης χαρτοφυλακίου.
Αξιολόγηση επενδυτικών έργων
Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αξιολόγησης επενδυτικών έργων, οι οποίες κατατάσσονται σε ορθολογικές και μη ορθολογικές. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες είναι οι ορθολογικές, όπως η Καθαρά Παρούσα Αξία και ο Εσωτερικός Βαθμός Απόδοσης.
Καθαρή Παρούσα Αξία
Η Καθαρή Παρούσα Αξία (ΚΠΑ) μιας επένδυσης είναι η διαφορά μεταξύ της παρούσας αξίας των n καθαρών ταμειακών ροών ΚΤΡ της επένδυσης, προεξοφλημένων στο παρόν με επιτόκιο i και του αρχικού κεφαλαίου Κο που απαιτείται για να πραγματοποιηθεί η επένδυση σήμερα.
Περίοδος Επανείσπραξης του Κεφαλαίου
Ανάμεσα στις μη ορθολογικές μεθόδους αξιολόγησης συγκαταλέγεται η Περίοδος Επανείσπραξης του Κεφαλαίου (ΠΕΚ), που μετρά των αριθμό των ετών που απαιτούνται για να ανακτήσουμε τα κεφάλαια που καταβάλαμε για την πραγματοποίηση μιας επένδυσης.
2967 Βλαντισβιάτ
Ο Βλαντισβιάτ (Vladisvyat) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το ονοματεπώνυμο του πρίγκιπα του Κιέβου Βλαδιμήρου Α΄ του Μέγα (το επώνυμό του ήταν Σβιατοσλάβιτς).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βλαντισβιάτ εκτιμάται σε 31,2 ± 3,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,072 ± 0,018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βλαντισβιατ
Nena
Η Nena (24 Μαρτίου 1960) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια, η οποία έγινε διάσημη το 1984 με το γερμανικό τραγούδι "99 Luftballons" ("99 Red Balloons" στην αγγλική έκδοση). Γεννήθηκε ως Gabriele Susanne Kerner στο Χάγκεν, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και το ψευδώνυμό της σημαίνει κοριτσάκι στα ισπανικά. Ήταν επικεφαλής του ομώνυμου συγκροτήματος (Nena) μέχρι το 1987. Από τότε κάνει σόλο καριέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες τραγουδίστριες
Νταμανχούρ
thumb|Η Νταμανχούρ thumb|Το κανάλι Μαχμουντία Η Νταμανχούρ (αραβικά : دمنهور, πόλη του Ώρου) είναι πόλη της Αιγύπτου και πρωτεύουσα του Κυβερνείου Μπεχέιρα. Βρίσκεται 160 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Καΐρου, και 70 χιλιόμετρα ανατολικά-νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας, στο μέσον του δυτικού Δέλτα του Νείλου. Το 2008 ο πληθυσμός της ήταν 247.074 κάτοικοι (1986: 188.939).
Ιστορία
Στην αρχαία Αίγυπτο η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της 7ης νομής γνωστής σαν "Α Μέντ" (Wn-Mḥw) της Κάτω Αιγύπτου. Βρισκόταν δίπλα στο κανάλι που ένωνε τη Λίμνη Μαρεώτις με τη Κάνωπο ή το δυτικό βραχίονα του Νείλου. Η πόλη ήταν αφιερωμένη στον Θεό ΄Ώρο. Στην ελληνική και ρωμαϊκή περίοδο ονομάζεται "Ερμούπολις η Μικρά" από τον θεό Ερμή που οι αρχαίοι Έλληνες τον ταύτιζαν με τον αιγυπτιακό θεό Θωθ. Στην ελληνιστική εποχή η πόλη προσέλκυσε την προσοχή πολλών αρχαίων γεωγράφων συμπεριλαμβανομένων του Στέφανου Βυζάντιου, του Στράβωνα, Πτολεμαίου , και ο συγγραφέας Itinerarium Antonini. Ο επίσκοπος Ερμουπόλεως είναι ένας τιμητικός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Στην πόλη υπάρχει ο τάφος του Ιακώβ Αμπουχατζέιρα (1805-1880), ένας μαροκινός ραβίνος ο οποίος πέθανε εκεί το 1880, ενώ πήγαινε για προσκύνημα στην Παλαιστίνη. Ο χώρος είναι επισκέψιμος κάθε χρόνο από εκατοντάδες εβραίους πιστούς. Ο τάφος επίσημα αποτελεί θρησκευτικό μνημείο και προστατεύεται από την κυβέρνηση της Αιγύπτου. Μερικοί Αιγύπτιοι έχουν διαμαρτυρηθεί που επιτρέπεται στους Εβραίους να εισέλθουν στην Αίγυπτο για να κάνουν το ετήσιο προσκύνημα στον τάφο του Ραβίνου.
Κλίμα
Επειδή η πόλη βρίσκεται κοντά στο Δέλτα του Νείλου και τη βόρεια ακτή της Αιγύπτου έχει ζεστό κλίμα της ερήμου (Κέππεν-Γκάιγκερ) που μετριάζεται από τους ανέμους που έρχονται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Η πόλη παίρνει μέση βροχόπτωση κατά τη διάρκεια του χειμώνα, και σπάνια βρέχει κατά τη διάρκεια άλλων εποχών. Το χαλάζι και ο παγετός δεν είναι άγνωστα ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Εβραϊκοί τόποι προσκυνήματος
Γκρικ Στριτ
Η Γκρικ Στριτ (Greek Street, μτφ. Ελληνική Οδός) είναι δρόμος που βρίσκεται στο Λονδίνο κοντά στην πλατεία του Σόχο. Είναι δημοφιλής για τα εστιατόρια και τα κέντρα διασκέδασης.
Λέγονταν Hogs Lane και μετονομάστηκε από το 1679, όταν στο μέρος αυτό εγκαταστάθηκαν περίπου 100 ελληνικές οικογένειες πρόσφυγες από τη Σάμο και τη Μήλο, τις οποίες οδήγησε ο Ιωσήφ Γεωργερίνης με την άδεια του τότε δούκα της Υόρκης και έπειτα βασιλιά της Αγγλίας Ιακώβου. Η εκκλησία κτίστηκε το 1677. Σήμερα διασώζονται μερικά σπίτια από τον 18ο και 19ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Ερριέτα Λουίζα των Βουρβόνων
Η Ερριέτα Λουίζα των Βουρβόνων (Henriette Louise de Bourbon, 15 Ιανουαρίου 1703 - 19 Σεπτεμβρίου 1772) ήταν κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ του Κοντέ.
Η Ερριέτα Λουίζα Μαρία Φραγκίσκη Γαβριέλλα γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1703 στο Παλάτι των Βερσαλλιών, και ήταν το έβδομο παιδί και τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ του Κοντέ και της Λουίζας Φραγκίσκης των Βουρβόνων.
Έγινε Ηγουμένη στη Μονή Μπωμόν-λε-Τουρ το 1733 σε ηλικία τριάντα ετών. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1772 στη Μονή Μπωμόν-λε-Τουρ σε ηλικία 69 ετών. Είναι θαμμένη στη Μονή Μπωμόν-λε-Τουρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Πάπας Ουρβανός Η΄
Ο Ουρβανός Η΄ (Papa Urbano VIII, 5 Απριλίου 1568 – 29 Ιουλίου 1644) ήταν Πάπας από τις 6 Αυγούστου του 1623 έως το θάνατό του το 1644. Επέκτεινε την παπική επικράτεια με τη δύναμη των όπλων και με επωφελείς ελιγμούς και ήταν επίσης εξέχων προστάτης των τεχνών και μεταρρυθμιστής των εκκλησιαστικών αποστολών. Ωστόσο, τα τεράστια χρέη που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της αρχιερωσύνης του αποδυνάμωσαν σε μεγάλο βαθμό τους διαδόχους του, οι οποίοι δεν ήταν σε θέση να διατηρήσουν τη μακροχρόνια πολιτική και στρατιωτική επιρροή του παπισμού στην Ευρώπη. Επίσης, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, αναμίχθηκε σε μία διαμάχη με τον Γαλιλαίο και τη θεωρία του περί ηλιοκεντρισμού.
Είναι ο τελευταίος μέχρι σήμερα Πάπας που επέλεξε το παπικό όνομα Ουρβανός μετά την εκλογή του ως Πάπας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Μάφεο Μπαρμπερίνι (Maffeo Barberini) τον Απρίλιο του 1568 από τον Αντόνιο Μπαρμπερίνι, ευγενή της Φλωρεντίας, και την Καμίλα Μπαρμπαντόρο. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν μόλις 3 χρονών και η μητέρα του τον πήρε στη Ρώμη, όπου τέθηκε υπό την ευθύνη ενός θείου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Ο Ιπτάμενος Ολλανδός (όπερα)
Ο Ιπτάμενος Ολλανδός (Der fliegende Holländer) είναι όπερα, σε μουσική και λιμπρέτο του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Η ιστορία προέρχεται από τον ομώνυμο μύθο του Ιπτάμενου Ολλανδού, ενός πλοίου που καταδικάστηκε να πλέει στις θάλασσες μέχρι την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.
Το κεντρικό θέμα της όπερας είναι η αγάπη, ένα θέμα στο οποίο ο Βάγκνερ επέστρεψε στις περισσότερες από τις επόμενες όπερές του. Ο Βάγκνερ διεύθυνε την πρεμιέρα στη Semper Oper της Δρέσδης το 1843.
Πλοκή
Βρισκόμαστε στην ακτή της Νορβηγίας.
Πράξη Α΄
Το καράβι του καπετάν Ντάλαντ βρίσκεται στον δρόμο της επιστροφής, όταν οι θύελλες τον αναγκάζουν να ρίξει άγκυρα σε ένα λιμανάκι. Αφήνει τον τιμονιέρη του να φυλάει το καράβι και αυτός και οι ναυτικοί του πηγαίνουν για ύπνο. Ο τιμονιέρης αποκοιμάται, όταν ένα πλοίο φάντασμα εμφανίζεται από την πρύμνη και κατευθύνεται ενάντια στο αγκυροβολημένο σκάφος του Ντάλαντ. Τα πανιά σηκώνονται ως δια μαγείας. Ένας άντρας με χλωμό σκίνο, ντυμένος στα μαύρα, στο πρόσωπό του μια μαύρη γενειάδα, κατεβαίνει στην ξηρά. Θρηνεί τη μοίρα του. Επειδή κάποτε αθέτησε τον όρκο του, ο καπετάνιος φάντασμα είναι καταδικασμένος να περιπλανιέται στην θάλασσα για πάντα χωρίς σταματημό. Ένας άγγελος του το είχε πει: Κάθε φορά που θα συμπληρώνεις εφτά χρόνια, τα κύματα της θάλασσας θα σε φέρνουν στην ακτή. Αν βρεθεί γυναίκα να σε αγαπήσει θα σωθείς. αριστερά|thumb|Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, του Albert Pinkham Ryder. Ο Ντάλαντ συναντά τον καπετάνιο. Το φάντασμα του προσφέρει θησαυρούς, και όταν ακούει ότι ο Ντάλαντ έχει μια ανύπανδρη κόρη, την Σέντα, ζητά το χέρι της. Μπροστά στον πειρασμό ο Ντάλαντ δίνει την συγκατάθεση του.
Πράξη Β΄
Τα κοριτσάκια τραγουδούν τριγυρίζοντας στο σπίτι του Ντάλαντ. Η Σέντα, κόρη του Ντάλαντ, κοιτάζει ονειρεμένα επάνω σε μια πανέμορφη εικόνα του Ιπτάμενου Ολλανδού που είναι κρεμασμένη στον τοίχο και επιθυμεί να τον σώσει. Χωρίς να ξέρει τίποτα από όσα έγιναν στο λιμάνι, τραγουδά την μπαλάντα του Ιπτάμενου Ολλανδού ενώ οι φιλενάδες της την ακούν γοητευμένες.
Ο Έρικ ο κυνηγός, και μέχρι τώρα αρραβωνιαστικός της Σέντας, φθάνει εκείνη την στιγμή και την ακούει να τραγουδάει. Όταν τα κορίτσια αναχωρούν, ο Έρικ την προειδοποιεί, λέγοντάς της το όνειρο του, στο οποίο ο Ντάλαντ επέστρεψε με έναν μυστήριο ξένο που την πήρε μαζί του, μακριά στη θάλασσα.
Ο Ντάλαντ φθάνει με τον ξένο και τον συστήνει στην κόρη του. Ο ξένος και η Σέντα κοιτάζονται γι αρκετή ώρα σιωπηλά, ενώ ο Ντάλαντ συνειδητοποιεί ότι κάποια άγνωστη δύναμη μαγική τους συνέδεσε. Η Σέντα ορκίζεται ότι θα τον αγαπάει αληθινά μέχρι το θάνατο.
Πράξη Γ΄
right|350px|thumb|Αναπαράσταση από την πρεμιέρα της όπερας Αργότερα το βράδυ, το πλήρωμα του Ντάλαντ προσκαλεί τους ναύτες του άλλου καραβιού να έρθουν και να γιορτάσουν μαζί. Αυτοί όμως δεν ανταποκρίνονται. Τα κορίτσια απογοητεύονται και φεύγουν. Στο κατάστρωμα του μυστηριώδους καραβιού εμφανίζονται φαντάσματα που, και οι ναύτες του Ντάλαντ αποχωρούν τρομαγμένοι.
Η Σέντα φθάνει, ακολουθούμενη από τον Έρικ, ο οποίος την κατηγορεί ότι τον παράτησε, ενώ είχαν δώσει λόγο και αυτός την αγαπούσε ακόμα. Ο ξένος, που άθελά του ακούει αυτές τις λέξεις, απογοητεύεται, καθώς σκέφτεται ότι χάνει την αγαπημένη του. Καλεί τους ναύτες του πληρώματός του, και μπροστά στους έκπληκτους ανθρώπους δηλώνει ότι είναι ο Ιπτάμενος Ολλανδός.
Μόλις ο Ολλανδός εγκαταλείπει την ακτή, καταφθάνει η Σέντα και ρίχνεται στη θάλασσα, λέγοντας ότι θα είναι πιστή μέχρι τον θάνατο. Η πράξη της αυτή είναι ταυτόχρονα και η σωτηρία του. Το πλοίο φάντασμα εξαφανίζεται, και η Σέντα μαζί με τον Ολλανδό ανέρχονται στον ουρανό.
Έρβιγ
Ο Έρβιγ, Erwig, Flavius Ervigius , (μετά το 642 – 687) ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων στην Hispania (680–687).
Καταγωγή
Σύμφωνα με το Χρονικό του 9ου αι. του Aλφόνσου Γ΄, ο Έρβιγ ήταν γιος του Aρδαβάστ, ο οποίος είχε ταξιδέψει από τη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία στην Hispania την εποχή του Σινδάσβινθ (βασ. 642-649/653) και νυμφεύτηκε την ανιψιά τού Σινδάσβινθ, Γκόντα. Ο Αρδαβάστ (ή Αρτάβασδος), ήταν πιθανώς Αρμένιος ή Πέρσης χριστιανός, εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη ή στη βυζαντινή Αφρική. Στην Hispania τον έκαναν κόμη.