cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ταινία)
Πλοκή
Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ πρέπει να κερδίσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να βοηθήσουν τον φίλο τους, Καψουρίξ, να παντρευτεί την Ελληνίδα πριγκίπισσα Ειρήνη. Για να πετύχουν τον στόχο τους, ταξιδεύουν στην αρχαία Ολυμπία. Ο Βρούτος χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα για να κερδίσει η δική του ομάδα τους αγώνες, με απώτερο σκοπό να απαλλαγεί από τον πατέρα του, τον Ιούλιο Καίσαρα.
Δισχιδής ράχη
Εγκυμοσύνη
Η θεραπεία της δισχιδούς ράχης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι χωρίς κίνδυνο. Για τη μητέρα, αυτό περιλαμβάνει ουλές της μήτρας. Για το μωρό, υπάρχει ο κίνδυνος πρόωρου τοκετού.
Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ταινία)
Πλοκή
Η ταινία βασίζεται χαλαρά στο πρωτότυπο κόμικ με τίτλο Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έχει αποδοθεί (μεταξύ άλλων) και στα αρχαία ελληνικά με τον τίτλο Αστερίκιος εν Ολυμπία. Ο έρωτας μεταξύ Καψουρίξ και Ειρήνης δεν εμφανίζεται στην αρχική ιστορία. Ο Βρούτος, που απεικονίζεται εδώ ως ένας αστείος κακός, που δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα του στα κόμικς της σειράς Αστερίξ, είναι ο κύριος ανταγωνιστής, αν και δεν ούτε αυτός εμφανίζεται στο αρχικό κόμικ.
Δισχιδής ράχη
Εγκυμοσύνη
Σε γενικές γραμμές, υπάρχουν δύο μορφές προγεννητικής θεραπείας. Η πρώτη είναι ανοιχτή χειρουργική επέμβαση εμβρύου, όπου ανοίγει η μήτρα και εκτελείται επισκευή της σπονδυλικής στήλης. Το δεύτερο είναι μέσω εμβρυοσκόπησης. Αυτές οι τεχνικές μπορεί να είναι μια επιλογή για την τυπική θεραπεία.
Παιδική ηλικία
Τα περισσότερα άτομα με μυελομηνιγγοκήλη θα χρειάζονται περιοδικές αξιολογήσεις από μια ποικιλία ειδικών:
Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ταινία)
Διανομή
Υπάρχει μια καμέο εμφάνιση από την Αντριάνα Σκλεναρίκοβα ως κυρία Μαθουσαλίξ.
Καϊπιρίνια
thumb|Καϊπιρίνια Το καϊπιρίνια (Caipirinha, ) είναι το εθνικό κοκτέιλ της Βραζιλίας, φτιαγμένο με κασάσα (απεσταγμένο αλκοολούχο ποτό από ζαχαροκάλαμο), ζάχαρη και λάιμ. Το ρόφημα παρασκευάζεται ανακατεύοντας τα φρούτα και τη ζάχαρη μαζί και στη συνέχεια προσθέτοντας το λικέρ.
Δισχιδής ράχη
Μετάβαση στην ενηλικίωση
Παρόλο που πολλά παιδικά νοσοκομεία διαθέτουν ενσωματωμένες πολυτομεακές ομάδες για τον συντονισμό της υγειονομικής περίθαλψης των νέων με δισχιδή ράχη, η μετάβαση στην υγειονομική περίθαλψη ενηλίκων μπορεί να είναι δύσκολη, επειδή οι παραπάνω επαγγελματίες υγείας λειτουργούν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, απαιτούν ξεχωριστά ραντεβού και επικοινωνούν μεταξύ τους πολύ λιγότερο συχνά. Οι επαγγελματίες της υγειονομικής περίθαλψης που εργάζονται με ενήλικες μπορεί επίσης να έχουν λιγότερη γνώση σχετικά με τη δισχιδή ράχη επειδή θεωρείται χρόνια πάθηση της παιδικής ηλικίας. Λόγω των πιθανών δυσκολιών της μετάβασης, οι έφηβοι με δισχιδή ράχη και οι οικογένειές τους ενθαρρύνονται να αρχίσουν να προετοιμάζονται για τη μετάβαση σε ηλικίες 14-16 ετών, αν και αυτό μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τις γνωστικές και σωματικές ικανότητες του εφήβου και τη διαθέσιμη οικογενειακή υποστήριξη. Η ίδια η μετάβαση πρέπει να είναι σταδιακή και ευέλικτη. Η πολυεπιστημονική ομάδα θεραπείας του εφήβου μπορεί να βοηθήσει στη διαδικασία προετοιμάζοντας ολοκληρωμένα, ενημερωμένα έγγραφα που περιγράφουν λεπτομερώς την ιατρική περίθαλψη του εφήβου, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών σχετικά με φάρμακα, χειρουργικές επεμβάσεις, θεραπείες και συστάσεις. Ένα πρόγραμμα μετάβασης και βοήθεια για τον εντοπισμό επαγγελματιών υγείας ενήλικων βοηθούν επίσης να συμπεριληφθούν στη διαδικασία μετάβασης.
Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ταινία)
Διανομή
Η ταινία περιλάμβανε πολλές εμφανίσεις πραγματικών αστέρων του αθλητισμού, με σημαντικότερο τον Μίχαελ Σουμάχερ ως Σουμίξ, αλλά και τους Ζαν Τοντ, Ζινεντίν Ζιντάν, Τόνι Πάρκερ και Αμελί Μορεσμό. Το ρόλο του Ρωμαίου αθλητή Κλαούντιους Κορνεντούρους που έπαιξε ο Ζερόμ Λε Μπανέ, αρχικά επρόκειτο να ερμηνεύσει ο Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Αλικάντε της Ισπανίας και διήρκεσαν έξι μήνες. Η μουσική είναι του Φρεντερίκ Ταλγκόμ.
Καϊπιρίνια
Ιστορία
Αν και η προέλευση του ποτού είναι άγνωστη, μια αναφορά λέει ότι εμφανίστηκε γύρω στο 1918 στην περιοχή του Αλεντέζο στην Πορτογαλία, με μια δημοφιλή συνταγή με λεμόνι, σκόρδο και μέλι, που ενδείκνυται για ασθενείς με ισπανική γρίπη. Μια άλλη αναφορά είναι ότι το καϊπιρίνια βασίζεται στο πόντσα, ένα αλκοολούχο ποτό από τη Μαδέρα της Πορτογαλίας. Το κύριο συστατικό είναι το aguardente de cana, το οποίο παρασκευάζεται από ζαχαροκάλαμο. Η παραγωγή ζαχαροκάλαμου μεταφέρθηκε από τη Μαδέρα στη Βραζιλία από τους Πορτογάλους, καθώς χρειάζονταν περισσότερη γη για να το φυτέψουν. Πριν από αυτό οι άνθρωποι στη Μαδέρα είχαν ήδη δημιουργήσει το aguardente de cana, το οποίο ήταν ο πρόγονος της κασάσα.
Σήμερα, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως τονωτικό για το κοινό κρυολόγημα. Συνήθως, οι επαγγελματίες προσθέτουν μερικά αποσταγμένα οινοπνευματώδη ποτά σε οικιακές παρασκευές για να επιταχύνουν το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Το Aguardente χρησιμοποιούταν συνήθως. «Ώσπου μια μέρα, κάποιος αποφάσισε να αφαιρέσει το σκόρδο και το μέλι. Στη συνέχεια πρόσθεσε μερικές κουταλιές της σούπας ζάχαρη για να μειωθεί η οξύτητα του λάιμ. Ο πάγος ήρθε στη συνέχεια, για να διώξει τη ζέστη», εξηγεί ο Κάρλος Λίμα, εκτελεστικός διευθυντής του IBRAC (Βραζιλιάνικο Ινστιτούτο Κασάσα).
Σύμφωνα με ιστορικούς, το καϊπιρίνια εφευρέθηκε από γαιοκτήμονες στην περιοχή Πιρασικάμπα, το εσωτερικό της Πολιτείας του Σάο Πάολο κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ως τοπικό ποτό για εκδηλώσεις και πάρτι «υψηλών προδιαγραφών», μια αντανάκλαση της ισχυρής κουλτούρας του ζαχαροκάλαμου στην περιοχή.
Το καϊπιρίνια είναι το πιο δυνατό εθνικό κοκτέιλ της Βραζιλίας και καταναλώνεται σε εστιατόρια, μπαρ και πολλά νοικοκυριά σε όλη τη χώρα. Κάποτε σχεδόν άγνωστο εκτός Βραζιλίας, το ποτό έγινε πιο δημοφιλές και ευρύτερα διαθέσιμο τα τελευταία χρόνια, σε μεγάλο βαθμό λόγω της αυξανόμενης διαθεσιμότητας επώνυμων προϊόντων κασάσα εκτός Βραζιλίας στις αρχές του 21ου αιώνα. Η Διεθνής Ένωση Μπαρτέντερ το χαρακτήρισε ως ένα από τα Επίσημα κοκτέιλ της, ως Σύγχρονο Κλασικό.
Όνομα
Η λέξη caipirinha είναι το υποκοριστικό της λέξης caipira, η οποία στα βραζιλιάνικα πορτογαλικά αναφέρεται σε κάποιον από την ύπαιθρο (συγκεκριμένα, κάποιον από τις αγροτικές περιοχές της νοτιοκεντρικής Βραζιλίας). Το Caipira είναι ουσιαστικό δύο φύλων. Το υποκοριστικό κυρίως-αναφέρεται στο ποτό, οπότε είναι θηλυκό ουσιαστικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοκτέιλ Κατηγορία:Πολιτισμός της Βραζιλίας
Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ταινία)
Κυκλοφορία και εισπράξεις
Η πανευρωπαϊκή πρεμιέρα και πρώτη προβολή της ταινίας Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκτός Γαλλίας πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Στην πρεμιέρα παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Αλέν Ντελόν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Αντριάνα Σκλεναρίκοβα και Βανέσα Χέσλερ.
Η ταινία είχε εισπράξεις 23,4 εκατομμύρια δολάρια στη Γαλλία το πρώτο Σαββατοκύριακο της κυκλοφορίας της, περισσότερο από το 60% των εισπράξεων της σε 19 περιοχές στις οποίες κυκλοφόρησε. Το Box Office Mojo υπολόγισε έσοδα 38,7 εκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε μια εβδομάδα μετά την κυκλοφορία της ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Αστερίξ (ταινίες)
Δισχιδής ράχη
Μετάβαση στην ενηλικίωση
Περαιτέρω περιπλέκοντας τη διαδικασία μετάβασης είναι η τάση για νέους με δισχιδή ράχη να καθυστερούν στην ανάπτυξη της αυτονομίας, με τα αγόρια να κινδυνεύουν ιδιαίτερα για βραδύτερη ανάπτυξη της ανεξαρτησίας. Η αυξημένη εξάρτηση από τους άλλους (ιδίως τα μέλη της οικογένειας) μπορεί να επηρεάσει την αυτοδιαχείριση των εφήβων για τα καθήκοντα που σχετίζονται με την υγεία, όπως ο καθετηριασμός, η διαχείριση του εντέρου και η λήψη φαρμάκων. Ως μέρος της διαδικασίας μετάβασης, είναι χρήσιμο να αρχίσουν συζητήσεις σε νεαρή ηλικία σχετικά με εκπαιδευτικούς και επαγγελματικούς στόχους, ανεξάρτητη διαβίωση και συμμετοχή στην κοινότητα.
Επιδημιολογία
Περίπου το 15% των ανθρώπων έχουν λανθάνουσα δισχιδή ράχη. Τα ποσοστά άλλων τύπων δισχιδούς ράχης ποικίλλουν σημαντικά ανά χώρα από 0,1 έως 5 ανά 1000 γεννήσεις. Κατά μέσο όρο στις ανεπτυγμένες χώρες εμφανίζεται σε περίπου 0,4 ανά 1000 γεννήσεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες επηρεάζει περίπου 0,7 ανά 1000 γεννήσεις, και στην Ινδία περίπου 1,9 ανά 1000 γεννήσεις. Ένα μέρος αυτής της διαφοράς πιστεύεται ότι οφείλεται στη φυλή, με τους Καυκάσιους να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο και ένα μέρος από περιβαλλοντικούς παράγοντες. Είναι πιο συνηθισμένο στους Κέλτες (12,5 ανά 10.000 γεννήσεις) και είναι σπάνιο στους Ασιάτες και αφρικανικής καταγωγής άτομα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ποσοστά είναι υψηλότερα στην Ανατολική Ακτή από ό, τι στη Δυτική Ακτή, και υψηλότερα στους λευκούς (μία περίπτωση ανά 1000 γεννήσεις) από ό, τι στους μαύρους (0,1-0,4 περίπτωση ανά 1000 γεννήσεις). Οι μετανάστες από την Ιρλανδία έχουν υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης δισχιδούς ράχης από ό, τι οι ιθαγενείς. Τα υψηλότερα ποσοστά στις ΗΠΑ παρατηρούνται στους ισπανόφωνους νέους.
Τα υψηλότερα ποσοστά εμφάνισης παγκοσμίως παρατηρούνται στην Ιρλανδία και την Ουαλία, όπου αναφέρονταν τρία έως τέσσερα περιστατικά μυελομηνιγγοκήλης ανά 1.000 πληθυσμό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, μαζί με περισσότερες από έξι περιπτώσεις ανεγκεφαλίας (τόσο γεννήσεις όσο και νεκρά νεογνά) ανά 1000 πληθυσμούς. Η αναφερόμενη συνολική συχνότητα εμφάνισης μυελομηνιγγοκήλης στις Βρετανικές Νήσους ήταν 2,0-3,5 περιπτώσεις ανά 1000 γεννήσεις. Έκτοτε, το ποσοστό έχει μειωθεί δραματικά με 0,15 ανά 1.000 γεννήσεις που αναφέρθηκαν το 1998, αν και αυτή η μείωση οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι ορισμένα έμβρυα αμβλώνονται όταν ο προληπτικός έλεγχος εντοπίσει σημάδια δισχιδούς ράχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενετικές διαταραχές Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Μυοσκελετικές παθήσεις
Κατσάρ Ζεγίντ
Το Κατσάρ Ζεγίντ (επίσης, Κετσερζεγίντ, Κετσέρ Ζέιντ, Καντζάρ, Καντζάρ Ζέιντ, και Ζέιτ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Κούμπα του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 781 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Τουρκική νοηματική γλώσσα
Η Τουρκική Νοηματική Γλώσσα (ΤΝΓ, Türk İşaret Dili, TİD) είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται από τη κοινότητα κωφών στην Τουρκία. Όπως και άλλες νοηματικές γλώσσες, η ΤΝΓ έχει μοναδική γραμματική που διαφέρει από τις προφορικές γλώσσες που χρησιμοποιούνται στην περιοχή.
Η ΤΝΓ χρησιμοποιεί ένα δίχειρο χειροκίνητο αλφάβητο το οποίο διαφέρει πολύ από τα δίχειρα αλφάβητα που χρησιμοποιούνται σε άλλες νοηματικές γλώσσες.
Κατάσταση
Υπάρχουν λίγα δημοσιευμένα στοιχεία σχετικά με την Τουρκική Νοηματική Γλώσσα.
Στατιστικά
Σύμφωνα με το Τουρκικό Ινστιτούτο Στατιστικής, στη Τουρκία ζουν 89.000 άτομα (54.000 άνδρες, 35.000 γυναίκες) με απώλεια ακοής και 55.000 άτομα (35.000 άνδρες, 21,000 γυναίκες) με αναπηρία ομιλίας, σύμφωνα με τα δεδομένα της απογραφής του 2000.
Ιστορία
Η ΤΝΓ διαφέρει πολύ από τις Ευρωπαϊκές νοηματικές γλώσσες. Υπήρχε μια αυλική νοηματική γλώσσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τον 16ο αιώνα και τον 17ο αιώνα και υπήρξε τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία καταγραφή για τα νοήματά τους και δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ήταν ο πρόγονος της Τουρκικής Νοηματικής Γλώσσας.
Τα σχολεία κωφών ιδρύθηκαν το 1902 και μέχρι το 1953 στην εκπαίδευση χρησιμοποιούταν η ΤΝΓ παράλληλα με τα προφορικά και γραπτά τουρκικά. Από το 1953 η Τουρκία έχει υιοθετήσει προφοριστική προσέγγιση για την εκπαίδευση των κωφών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας Κατηγορία:Νοηματικές γλώσσες
Ηλιοτρόπιο (αποσαφήνιση)
Με το όνομα ηλιοτρόπιο γίνεται αναφορά συνήθως:
Γουλιέλμος Βίκτωρ της Πρωσίας
Ο Γουλιέλμος-Βίκτωρ, γερμ. Wilhelm-Victor (15 Φεβρουαρίου 1919 - 7 Φεβρουαρίου 1989) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αδαλβέρτου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Αδελαΐδας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Από τη μεριά τού πατέρα του ήταν 2ος εξάδελφος του Κωνσταντίνου Β΄ της Ελλάδας. Το 1989 απεβίωσε στο Ντόναουεσινγκεν της Βάδης-Βυρτεμβέργης, σε ηλικία 70 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1944 τη Μαρία-Αντουανέττα κόμισσα του Χόγιος και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας
Μπάλα Κετσέρ
Το Μπάλα Κετσέρ (επίσης, Μπάλα Καντζάρ και Μπάλα Κατσάρ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Μπαρντά του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 797 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαρντά Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Λωβοκομείο Χίου
μικρογραφία|Τα εικονιζόμενα κτήρια, ανακαινίστηκαν το 1909 με σχέδια του Μηχανικού Ι. Βερικέτη. Οι κολώνες εισήχθησαν από την Αγγλία, τα τούβλα από Μασσαλία και ο χρωματισμένος σοβάς είναι πατητή πορσελάνα.|εναλλ.=Το Λωβοκομείο της Χίου είναι το μακροβιότερο Λεπροκομείο της Ελλάδας με συνεχή παρουσία 6 περίπου αιώνων ταγμένο στην περίθαλψη των ασθενών από λέπρα. Αναφέρεται ως το «Καθαριότερο» και ως το πλέον «καλώς διοικούμενο ίδρυμα» το οποίο παρείχε ανέσεις και πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους ασθενείς του. Οι Γενουάτες ίδρυσαν το Λωβοκομείο στη Χίο πιθανόν το 1378, στην περιοχή Σήφι, μέσα στην κοιλάδα της Υπακοής, η οποία είχε λάβει την ονομασία αυτή από τον ναό της Παναγίας Υπακοής, ή της Παναγίας της Επικόου που βρισκόταν ήδη από τη Βυζαντινή περίοδο στην ίδια περιοχή, με σκοπό τον περιορισμό της εξάπλωσης της λέπρας η οποία έβλαπτε τα εμπορικά και οικονομικά τους συμφέροντα. Είναι γνωστή άλλωστε η εξάπλωση του νοσήματος στο νησί από τον 10 αιώνα λόγω της κομβικής θέσης του στις θαλάσσιες οδούς επικοινωνίας στην περιοχή του Αιγαίου.
Σε διαθήκη του Β. Ιουστινίανη του 16ου αιώνα, το άσυλο αναφέρεται ως «Νοσοκομείο του Αγίου Λαζάρου», «Καλό χωριό», «Ιερό Νοσοκομείο των ασθενών», και ως «Λωβοχώριον».μικρογραφία|Τα εστιατόρια του Λωβοκομείου Χίου. Στο εσωτερικό παρασκευαζόταν τα φαγητά από το προσωπικό και έξω ήταν οι δυο χώροι εστίασης των ασθενών.|εναλλ.=Το έτος 1737 όπως αναγράφεται σε ανάγλυφη πινακίδα, κοντά στο αρχικό Λωβοκομείο των Γενουατών και ταυτόχρονα με την ανοικοδόμηση του ναού της Παναγίας, οικοδομήθηκαν νέοι οικίσκοι για τους Λεπρούς από κάποιον δωρητή Καλβοκορέση του κλάδου των Μουζάλα. Στα προεπαναστατικά χρόνια ο αριθμός των οικημάτων έφτασε στα 30 και η δυνατότητα φιλοξενίας μέχρι 150 ασθενείς. Στη σφαγή του 1822, όλοι οι λεπροί ακολούθησαν την τύχη των υπολοίπων κατοίκων του νησιού και σφαγιάσθηκαν πλην 5 τροφίμων με τον τότε εφημέριο του Λωβοκομείου πατέρα Άνθιμο Πουλάκη που διασώθηκαν, ενώ το ίδρυμα πυρπολήθηκε μαζί και ο ναός της Παναγίας. Η επαναλειτουργία του ιδρύματος φαίνεται να ξεκινά το 1831 με πρωτεργάτη τον δραστήριο πατέρα Άνθιμο Πουλάκη.
Κατά το 1845 το ίδρυμα περιελάμβανε 30 οικήματα για την παραμονή των ασθενών, τα οποία περιβάλλονταν από κήπους με λουλούδια τους οποίος φρόντιζαν οι ασθενείς. Το 1847 το ίδρυμα λειτουργεί κανονικά και δέχεται ασθενείς χωρίς διακρίσεις εθνικότητας ή οικονομικής κατάστασης και από άλλα νησιά του Ελλαδικού χώρου. μικρογραφία|Το Κωδωνοστάσιο του Αγ. Λαζάρου κατασκευασμένο μετά το σεισμό του 1881 με πέτρα Θυμιανών. Στην πρόσοψη υπάρχει μαρμάρινη πλάκα με τους δωρητές του ασύλου μετά την επισκευή του το 1909|εναλλ.= Το 1858 φαίνεται ότι το ίδρυμα διαθέτει αξιοσημείωτη ακίνητη περιουσία από δωρεές. Πενήντα χρόνια μετά την επαναλειτουργία του, το Λωβοκομείο Χίου καταρρέει και πάλι, από τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε τη Χίο το 1881.
Το 1885 ανακαινίζεται με δωρεές ευπόρων Χιωτών. Το 1892 γίνονται επισκευές και περιτοιχισμοί του ιδρύματος ενώ 2 χρόνια αργότερα επισκευάζονται και πάλι τα οικήματα των ασθενών. Όμως παρά τις ανακαινίσεις το ίδρυμα φαίνεται ότι ακόμα έπασχε σοβαρά.
Το 1905 η κατάσταση των οικίσκων όπου παρέμεναν 40 ασθενείς ήταν τραγική ενώ το ίδρυμα αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες του. Από το 1900 εύποροι Χιώτες της διασποράς κινητοποιούνται από τον Μ. Καλβοκορέση, για την ανακαίνιση του Λωβοκομείου. Την περίοδο αυτή φαίνεται εφημέριος ο Άγιος Άνθιμος Βαγιάνος που οργανώνει το Λωβοκομείο.
Το 1909 με σχέδια του μηχανικού Ι. Βερικέτη, κτίζονται 14 αντισεισμικά περίπτερα με 2 ευρύχωρα δωμάτια το κάθε ένα, στεγασμένο υπαίθριο χώρο για την παραμονή των ασθενών, μικρό μαγειρείο και τουαλέτα. Τα οικήματα είχαν αλεξικέραυνο, ενώ έγινε ειδική κατασκευή για την προμήθεια άφθονου νερού καθώς και αποχετευτικού δικτύου.
Επιπλέον κτίσθηκαν για τις ανάγκες των ασθενών λουτήρες με δυνατότητα θερμού νερού, ιατρείο και φαρμακείο. Τα υλικά ήταν άριστης ποιότητας και πολλά εισήχθηκαν από το εξωτερικό, Αγγλία, Γαλλία και Λιθρί (Ερυθραία Μ.Ασίας). Ανακαινίζεται ο ναός του Αγ. Λαζάρου και το νεκροταφείο με 12 νέους λιθόκτιστους ομοιόμορφους τάφους. μικρογραφία|Το αριστερό φύλλο της εισόδου Λωβοκομείο Χίου αναγράφει τη χρονολογία της ίδρυσης του από τους Γενοβέζους|εναλλ.= Το 1925 με δαπάνες Καλβοκορέση επισκευάζεται ο δρόμος από Κοφινά προς το Λωβοκομείο. Το 1933 το Λωβοκομείο περιλαμβάνει εστιατόριο, μαγειρείο, Εφορείο (χώρος αναψυχής), αποθήκη, πλυντήρια, και τα 4 περίπτερα δόθηκαν για τη στέγαση του προσωπικού. Κάθε περίπτερο είχε δυνατότητα φιλοξενίας 8 ατόμων.
Το 1959, το Υπουργείο Κοιν. Πρόνοιας δεν ανανέωσε τη σύμβαση νοσηλείας των ασθενών και το Λωβοκομείο διέκοψε τη λειτουργία του. Οι τελευταίοι 8 ασθενείς μεταφέρθηκαν στο ανάλογο ίδρυμα στην Αγία Βαρβάρα Αττικής με σκοπό την αποθεραπεία τους. Όμως μετά από μικρό χρονικό διάστημα επιστρέφουν και ζητούν να παραμείνουν μέσα στο άσυλο λόγω των καλών συνθηκών διαβίωσης. Σε επέμβαση της αστυνομίας για εκκένωση του χώρου, μεσολαβούν οι κάτοικοι και μετά από επικοινωνία με τον Πατέρα Άγιο Νικηφόρο Τζανακάκη επιστρέφουν στην Αγ. Βαρβάρα.
Κατηγορία:Χίος
Αντεμάρ ντα Σίλβα
O Αντεμάρ Φερέιρα ντα Σίλβα (Adhemar Ferreira da Silva, 29 Σεπτεμβρίου 1927 – 12 Ιανουαρίου 2001) ήταν Βραζιλιανός αθλητής του στίβου, που αγωνιζόταν κυρίως στο άλμα τριπλούν. Υπήρξε δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης και κατέρριψε τέσσερις φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα. Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF.
Βιογραφία
Ο Αντεμάρ ντα Σίλβα γεννήθηκε σε φτωχή οικογένεια του Σάο Πάολο και άρχισε να συμμετέχει σε αγώνες στο τριπλούν το 1947. Υπό την καθοδήγηση του Γερμανού Ντίτριχ Γκέρνερ, έδειξε σύντομα το ταλέντο του, καταρρίπτοντας το εθνικό ρεκόρ και εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, όπου κατέλαβε την όγδοη θέση. Στις αρχές της σταδιοδρομίας του αγωνίσθηκε επίσης στο άλμα εις μήκος, στο οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1951 (σε αυτό το αγώνισμα το ατομικό ρεκόρ του ήταν 6,93 μέτρα). Ωστόσο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη κατέκτησε την πρώτη θέση, καταρρίπτοντας παγκόσμιο ρεκόρ και χαρίζοντας στη χώρα του το πρώτο της μετάλλιο στον στίβο (και μάλιστα χρυσό) στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Παραμένει ο μοναδικός Βραζιλιανός αθλητής σε οποιοδήποτε ατομικό αγώνισμα που έχει κερδίσει χρυσά μετάλλια σε δύο διαδοχικές διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων (μόνο η γυναικεία ομάδα της Βραζιλίας στην πετοσφαίριση υπερασπίσθηκε επιτυχώς τον τίτλο της στους Ολυμπιακούς του 2012).
Ο Αντεμάρ ντα Σίλβα υπήρξε μέλος του συλλόγου Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε και στη μνήμη του το τζάκετ της ομάδας φέρει δυο χρυσά αστέρια πάνω από το έμβλημα. Πάντως από το 1955 έως το 1959 αγωνιζόταν με τον αθλητικό σύλλογο ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα.
Ο αθλητής πραγματοποίησε την τελευταία εμφάνισή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1960 στη Ρώμη, τερματίζοντας στη 14η θέση. Το 2012 εισήχθη στο «Hall of Fame» της IAAF. Το ύψος του στην κορύφωση της σταδιοδρομίας του ήταν 1,78 μ. και το βάρος του 69 κιλά.
Εκτός από την αθλητική του δραστηριότητα, το 1959 ο Αντεμάρ ντα Σίλβα έπαιξε ως ηθοποιός στην κινηματογραφική ταινία Ορφέο Νέγκρο, υποδυόμενος τον Χάρο. Αυτή υπήρξε ίσως η καλύτερη καλλιτεχνικά ταινία στην οποία έχει ποτέ συμμετάσχει αθλητής του στίβου, καθώς κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ο ντα Σίλβα απεβίωσε στο Σάο Πάολο σε ηλικία 73 ετών.
Τα παγκόσμια ρεκόρ του στο τριπλούν
Μετά από μία ισοφάριση του παγκόσμιου ρεκόρ με 16,00 μέτρα, στις 3 Δεκεμβρίου 1950 στο Σάο Πάολο, ο Αντεμάρ ντα Σίλβα κατέρριψε 4 φορές το ρεκόρ ως εξής:
Το τελευταίο ρεκόρ καταρρίφθηκε το 1958 από τον Σοβιετικό Όλεγκ Ριαχόφσκι με 16,59 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Αγωνιστική περίοδος Παναθηναϊκού 2001-02
Την αγωνιστική περίοδο 2001-2002 ο Παναθηναϊκός έπαιξε για 47η συνεχόμενη φορά στην κορυφαία κατηγορία της Ελλάδα ς την Super League. Επίσης, αγωνίστηκε στο UEFA Champions League και στο Κύπελλο Ελλάδας.
Τρίτο προκριματικό γύρο
Ο παναθηναϊκός κέρδισε 3-1 στο σύνολο.
Πρώτη φάση των ομίλων
Όμιλος Γ
Δεύτερη φάση των ομίλων
Όμιλος Γ
Προημιτελικοί
Η Μπαρτσελόνα κέρδισε 3-2 στο σύνολο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2001
Αλέξανδρος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία το όνομα Αλέξανδρος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Campari
thumb|Ένα μπουκάλι Campari Το Campari ή Καμπάρι αποτελεί ιταλικό αλκοολούχο λικέρ, που θεωρείται απεριτίφ (20,5%, 21%, 24%, 25% ή 28,5% ABV, ανάλογα με τη χώρα στην οποία πωλείται), που παράγεται από την έγχυση βοτάνων και φρούτων (συμπεριλαμβανομένου του μυρτόφυλλου νερατζιού και του κασκαρίλα) σε αλκοόλ και νερό. Είναι πικρό ποτό που χαρακτηρίζεται από το σκούρο κόκκινο χρώμα του.
Χρήση
Το Campari χρησιμοποιείται συχνά σε κοκτέιλ και συνήθως σερβίρεται με σόδα ή χυμό εσπεριδοειδών (συνήθως ροζ χυμός γκρέιπφρουτ), συχνά γαρνιρισμένο με φέτα πορτοκαλιού ή λάιμ (κυρίως στην Αυστραλία) ή αναμεμειγμένο με προσέκο ως σπριτς. Παράγεται από τον όμιλο Davide Campari, μια πολυεθνική εταιρεία με έδρα την Ιταλία.
Στην ιταλική αγορά, Campari αναμεμειγμένο με σόδα πωλείται σε ατομικές φιάλες ως σόδα Campari (10% αλκοόλη κατ' όγκο). Συσκευάζεται σε ένα χαρακτηριστικό μπουκάλι που σχεδιάστηκε από τον Φορτουνάτο Ντέπερο το 1932.
Ιστορία
Το Campari επινοήθηκε το 1860 από τον Γκασπάρε Καμπάρι στη Νοβάρα της Ιταλίας. Αρχικά ήταν χρωματισμένο με βαφή καρμίνης, που προερχόταν από θρυμματισμένα έντομα κοχενίλης, που έδωσαν στο ποτό το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του. Διέκοψε τη χρήση της καρμίνης το 2006.
Το 1904, το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής της Campari άνοιξε στο Σέστο Σαν Τζοβάνι, κοντά στο Μιλάνο, Ιταλία. Υπό τη διεύθυνση του Νταβίντε Καμπάρι, γιου του Γκασπάρε, η εταιρεία άρχισε να εξάγει το ποτό, πρώτα στη Νίκαια στην καρδιά της Γαλλικής Ριβιέρας και μετά στο εξωτερικό.
Η μάρκα Campari διανέμεται πλέον σε περισσότερες από 190 χώρες. Το Campari είναι σήμα κατατεθέν της Davide Campari Milano SPA, που αποτελεί μέρος του Gruppo Campari.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Λικέρ
Μάχη της Χαλανδρίτσας
Η μάχη της Χαλανδρίτσας έλαβε χώρα στις 26 Μαΐου του 1822, στη ομώνυμη κωμόπολη της Αχαΐας στην Πελοπόννησο. Σε αυτή τη σύγκρουση, οι δυνάμεις των Ελλήνων υπό τους Δημήτριο Πλαπούτα, Γενναίο Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς, αντιμετώπισαν τα τουρκικά στρατεύματα του Μεχμέτ Πασά. Η έκβαση της μάχης ήταν νικηφόρα για τους Έλληνες.
Οι ενέργειες του Κολοκοτρώνη
Στο διάστημα που προηγήθηκε, στις 20 Ιανουαρίου, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έφυγε από το στρατόπεδο της Κορίνθου και κατευθύνθηκε προς την Καρύταινα, για να συλλέξει στρατό με σκοπό να καταλήξει στην Πάτρα. Παρά τις αντιρρήσεις πολλών πολιτικών, ο επερχόμενος κίνδυνος δεν αφήνει περιθώρια λάθους, και έτσι με τη συνέλευση της Επιδαύρου ο Κολοκοτρώνης τίθεται αρχιστράτηγος της πολιορκίας των Πατρών. Ύστερα από τον διορισμό του ο Κολοκοτρώνης, αφού ήρθε σε συμβιβασμό με τους Δεληγιανναίους, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Καρύταινα. Στη συνέχεια, περνάει από τη Βυτίνα και κατευθύνεται προς την Πάτρα. Εκτός από τους άνδρες της Καρύταινας συγκέντρωσε άλλους 6.000. Πριν φτάσει ο ίδιος, διατάζει τον Δημήτριο Πλαπούτα να καταλάβει την καίρια θέση στο Σαραβάλι, τον Κωνσταντίνο Πετμεζά στον Παλαιόπυργο και τον Γενναίο Κολοκοτρώνη στην Οβριά, θέσεις και περιοχές που βρίσκονταν κοντά στην Πάτρα. αριστερά|μικρογραφία|Ο Δημήτριος Πλαπούτας
Η μάχη
Ο πολυάριθμος ανατολικός τουρκικός στρατός στις 26 Φεβρουαρίου βγαίνει από την πόλη με σκοπό να επιδοθεί σε λαφυραγωγία. Από αυτό το σώμα περίπου 2.000 άνδρες κατευθύνονται προς τη Χαλανδρίτσα. Οι Πατρινοί και οι Κουμανιώτες, οι οποίοι κατείχαν αυτή τη θέση, υποχρεώνονται να την εγκαταλείψουν, αφήνοντας έτσι τελικά τους Τούρκους ανενόχλητους να λεηλατούν την περιοχή. Στον γυρισμό προς την Πάτρα όμως έρχονται αντιμέτωποι με τον Γενναίο, τον Πετμεζά (800 άνδρες), τον Απόστολο Κολοκοτρώνη, τον Πλαπούτα (1.500 άνδρες)· οι Έλληνες οπλαρχηγοί συσπειρώνονται για να αντιμετωπίσουν τον κοινό κίνδυνο. Οι Έλληνες παρά την αριθμητική υπεροχή των Τούρκων, τη χρήση οθωμανικών πολυβόλων και την έλευση τουρκικού βοηθητικού σώματος από τα Τσουκαλά, κατάφεραν να τρέψουν τους αντιπάλους τους σε φυγή.
Τουρκικές απώλειες & η σημασία της μάχης
Η μάχη της Χαλανδρίτσας εκτυλίχθηκε σε πραγματική καταστροφή για τους Τούρκους. Πάνω από 300 στρατιώτες έπεσαν νεκροί, ενώ πολλοί επίσης τραυματίστηκαν. Οι Έλληνες, έχασαν μόνο 20 πολεμιστές. Η σημασία της μάχης για τους Έλληνες, όμως, δεν εντοπίζεται μόνο στις μεγάλες απώλειες που κατάφεραν στους αντιπάλους τους. Με τη νίκη τους αυτή εναντίον των ανατολιτών Τούρκων, των Κακλαμάνων, όπως τους αποκαλούσαν περιφρονητικά, άνοιξε ο δρόμος για την εκδίωξη των τουρκικών στρατευμάτων από την περιοχή.
Αϊμόνε της Σαβοΐας-Αόστας (1900-1948)
Ο Αϊμόνε (9 Μαρτίου 1900 - 29 Ιανουαρίου 1948), 4ος δούκας της Αόστας (1942-1948), από τον Οίκο της Σαβοΐας, ήταν αντιναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού της Ιταλίας και έλαβε μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ορίσθηκε βασιλιάς της Κροατίας την περίοδο 1941-1943.
Τα πρώτα έτη
Ο Αϊμόνε Ρομπέρτο Μαργκερίτα Μαρία Τζουζέπε Τορίνο (Aimone Roberto Margherita Maria Giuseppe Torino) γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου δούκα της Αόστης και της Ελένης της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου κόμη του Παρισιού.
To 1904 του δόθηκε ο τίτλος του δούκα του Σπολέτο. Το 1921 έγινε μέλος της Συγκλήτου με δικαίωμα ψήφου από τα 25 έτη. To 1929, 20 έτη μετά την ανεπιτυχή αποστολή του θείου του Αμεδαίου-Λουδοβίκου στην κορυφή Κ2 του όρους Καρακορούμ, ο Αϊμόνε ηγήθηκε αποστολής, μαζί με τον Αρντίτο Ντέζιο, που επικεντρώθηκε αποκλειστικά σε επιστημονική εργασία. Το 1932 η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία του απένειμε το χρυσό μετάλλιο του Πάτρωνος.
Είχε δεσμό με τη Μπεατρίζ των Βουρβόνων, κόρη του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας. Τελικά νυμφεύτηκε την Ειρήνη, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας.
Βασιλιάς της Κροατίας
Τον Απρίλιο του 1941 η Ιταλία εισέβαλε στη Γιουγκοσλαβία. Η φασιστική οργάνωση Ουστάσι (Ustaše) της Κροατίας ανέλαβε την εξουσία. Η πρόθεση της Ιταλίας και της Γερμανίας ήταν να δημιουργηθεί ένα εξαρτώμενο κράτος στην Κροατία. Το Μάιο, αντιπροσωπεία της Ουστάσι ζήτησε για βασιλιά ένα μέλος του Οίκου του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας, ο οποίος πρότεινε τον γιο του εξαδέλφου του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου, τον Αϊμόνε. Η ύπαρξη του βασιλείου διεκδικούσε τη νομιμότητά του από τον Τομισλάβ δούκα της Κροατίας που είχε ανακηρυχθεί βασιλιάς το 925· το βασίλειο είχε συγχωνευθεί το 1097 με την Ουγγαρία. Έτσι ο Αϊμόνε τιτλοφορήθηκε βασιλιάς με το όνομα Τομισλάβ Β' και αποδέχθηκε τη θέση από αίσθημα καθήκοντος. Το κράτος περιελάμβανε και τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη.
Από τον υπουργό Εξωτερικών και γαμπρό του Μουσολίνι Γκαλεάτσο Τσιάνο μαθαίνουμε ότι ήταν επιφυλακτικός. Ο Αϊμόνε δεν πήγε ποτέ στο Ντούβνο για τη στέψη, διότι εν τω μεταξύ η Ιταλία κατέλαβε παράλια της Δαλματίας και οι Κροάτες δεν θα συμφιλιωνόταν ποτέ. Η συνεχιζόμενη εξέγερση στην Κροατία δεν επέτρεπε την εγγυημένη ασφάλειά του εκεί και ο ίδιος πίστευε πως η Δαλματία δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ ιταλική, διαμαρτυρήθηκε μάλιστα για την προσάρτηση. Όλη την εξουσία είχε αναλάβει η Ουστάσι, ενώ στον Αϊμόνε έμεινε το να απονέμει τίτλους ευγενείας. Επειδή δεν μετέβη εκεί, διατηρούσε ένα γραφείο στη Ρώμη, όπου συνέλεγε πληροφορίες για την Κροατία. Όταν απολύθηκε το 1943 ο Μουσολίνι, ο βασιλιάς ζήτησε και την παραίτηση του Αϊμόνε από βασιλιά της Κροατίας, κάτι που έγινε.
Τα τελευταία έτη του Πολέμου και μετά
Τον Μάρτιο του 1942 ο πατέρας του απεβίωσε σε φυλακή στην Ταγκανίκα, αιχμάλωτος πολέμου των Βρετανών. Τον διαδέχθηκε ως 4ος δούκας της Αόστης. Το Φθινόπωρο επικοινώνησε, μέσω του ταχυδρόμου του, με τις Συμμαχικές δυνάμεις σχετικά με τη δυνατότητα ειρηνευτικής συμφωνίας τους με την Ιταλία. Οι μυστικές συνομιλίες συνεχίστηκαν και το 1943 περιλαμβάνοντας και τη διατήρηση της δυναστείας. Τους τελευταίους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε διοικητής της Ναυτικής Βάσης του Τάραντα, αλλά απολύθηκε μετά από την κριτική του στους δικαστές που έκριναν ένοχο τον Μάριο Ροάτα για εγκλήματα πολέμου. Είχε φθάσει στο βαθμό του αντιναυάρχου.
Το δημοψήφισμα του 1946 ήταν κατά της μοναρχίας, και το Σύνταγμα του 1947 απαγόρευε σε άρρενες απογόνους της Σαβοΐας να μένουν στη χώρα. Ταξίδευσε στην Αργεντινή και το 1948 απεβίωσε σε σουίτα ξενοδοχείου, στην περιοχή Ρεκολέτα του Μπουένος Άιρες. Τάφηκε στο ναό Σουπέργκα του Τορίνο.
Οικογένεια
Το 1939 στη Φλωρεντία νυμφεύτηκε την Ειρήνη της Ελλάδας, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄ βασιλιά της Ελλάδας. Γιος τους είναι ο:
Διάσημα και τιμές
Από τη χώρα του έλαβε το διάσημο Ανώτατης Τάξης του Αγιοτάτου Ευαγγελισμού, των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου, του Στέμματος της Ιταλίας, του Στρατιωτικού Τάγματος της Σαβοΐας, κά.
Η Ελλάδα του απένειμε τον μεγαλόσταυρο του Ιππότη του Τάγματος του Σωτήρος· το Ιράν του Τάγματος των Παχλαβί και η Ρουμανία τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Καρόλου Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Στόλος των Θησαυρών (Κίνα)
Ο Κινεζικός Στόλος των Θησαυρών αποτελούνταν από μεγάλα ξύλινα «πλοία θησαυρών» (Κινεζικά: 宝船, παοτσουάν), τα οποία μετέφεραν, σε επτά ταξίδια, θησαυρούς και δώρα για αρχηγούς μακρινών χωρών (Αραβία, Ινδία, Αφρική κ.ά.) εκ μέρους του Αυτοκράτορα της Κίνας κατά τη Δυναστεία Μινγκ στις αρχές του 15ου αιώνα. Την διοίκηση του στόλου είχε ο ναύαρχος Τσενκ Χι (Zheng He).
Τα πλοία αυτά είχαν 137 μέτρα μήκος, διπλάσια από τα μεγαλύτερα Ευρωπαϊκά πλοία στα τέλη του 16ου αιώνα, και 40 με 60% μεγαλύτερα από όλα τα μεγάλα πλοία που είχαν κατασκευαστεί σε προηγούμενα χρόνια οπουδήποτε στον πλανήτη.
Περιγραφή του στόλου
Σε σύγκριση με άλλα πλοία, τα πλοία του στόλου ήταν αρκετά πλατιά σε σχέση με το μήκος τους, όπως είναι τυπικό στην κινέζικη ναυπηγική. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πιο ομαλή πλεύση, λόγω του σχήματος των πλοίων, της μακριάς καρίνας και του βαριού έρμους. Η καρίνα των πλοίων αποτελούνταν από δοκάρια, τα οποία συνδέονταν μεταξύ τους από σιδερένια τσέρκια. Μία οπή στην πλώρη έκανε την πλεύση ακόμα πιο ομαλή σε περίπτωση καταιγίδας, καθώς γέμιζε με νερό όταν το πλοίο έγερνε προς τα εμπρός, μειώνοντας τις βίαιες αναταράξεις λόγω των κυμάτων. Τα πλοία είχαν επίσης άγκυρες στο πλάι, τις οποίες μπορούσαν να κατεβάσουν για να αυξηθεί η σταθερότητα, ενώ δύο μεταλλικές άγκυρες ύψους 2,5 μέτρων βρίσκονταν στην πρύμνη και χρησιμοποιούνταν για δέσιμο σε ανοιχτά νερά. Άλλο ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των πλοίων αυτών ήταν τα στεγανά διαμερίσματα, και τα πλοία μπορούσαν να πλεύσουν κανονικά ακόμα και αν δύο από τα στεγανά διαμερίσματα ήταν γεμάτα με νερό. Τα πλοία αυτά είχαν 9 κατάρτια και 12 πανιά, κάνοντας τα γρήγορα για το μέγεθός τους. Επίσης, τα πλοία ήταν εξοπλισμένα με κανόνια από μπρούντζο που μπορούσαν να εκτοξεύσουν βλήματα σε απόσταση 275 μέτρων. Επειδή όμως τα πλοία αυτά θεωρούνταν περισσότερο πολυτελή παρά πολεμικά πλοία, στερούνταν άλλα τυπικά χαρακτηριστικά Κινεζικών πολεμικών πλοίων, όπως το υπερυψωμένο κατάστρωμα για μάχες κ.ά.
Μαρτυρίες
Αν οι μαρτυρίες που έχουν διασωθεί θεωρηθούν σωστές, τότε τα πλοία του στόλου του Τσενκ Χι θα ήταν γιγαντιαία, με 9 κατάρτια, 4 καταστρώματα και χώρο για 500 επιβάτες καθώς και τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων. Ο Μάρκο Πόλο και ο Μαροκινός Ιμπν Μπατούτα περιγράφουν στα γραπτά τους πλοία με πολλά κατάρτια που μετέφεραν 500 με 1000 επιβάτες. Επίσης, ο Ιταλός Νικολό ντε Κόντι περιγράφει στα γραπτά του τζόγκα με πέντε κατάρτια που ζύγιζε 2,000 τόνους. Ο στόλος του Τσενκ Χι είχε 300 πλοία, εκ των οποίων κάποια είχαν 137 μέτρα μήκος και 55 μέτρα πλάτος. Άλλες πηγές τοποθετούν το μέγεθος των πλοίων αυτών σε 180 μέτρα. Τον στόλο απάρτιζαν πάνω από 28,000 άτομα, μεταξύ τους ναύτες, γιατροί, εξερευνητές, μάγειρες, πρέσβεις και στρατιώτες από τα βάθη της αυτοκρατορίας. Κινεζικά αρχεία αναφέρουν πως ο στόλος αυτός έπλευσε μέχρι και την ανατολική Αφρική.
Σμήνος Ελικών
Το Σμήνος από έλικες είναι ένα σμήνος από δεκάδες έλικες που εντοπίστηκε στους εσωτερικούς δακτυλίους του Κρόνου, από φωτογραφίες του Κασσίνι - Χόιχενς. Περιφέρονται γύρω από τον Κρόνο, αλλά δεν αποτελούν επιβεβαιωμένους δορυφόρους του, επειδή κάποια μπορεί να είναι αποτέλεσμα της βαρύτητας των δορυφόρων του Κρόνου.
Στόλος των Θησαυρών (Κίνα)
Μοντέρνα αντίγραφα
Το 2006 η Κινεζική κυβέρνηση ανακοίνωσε την κατασκευή ενός αντίγραφου «πλοίου θησαυρών» μήκους 71.1 μέτρων, το οποίο θα ήταν έτοιμο για πλεύσει εν καιρώ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο. Το 2010 δόθηκαν στην δημοσιότητα εικόνες ενός τέτοιου πλοίου ενώ ήταν ακόμα υπό κατασκευή στην πόλη Ναντζίνγκ. Το πλοίο είναι προγραμματισμένο να ολοκληρωθεί μέχρι το 2013.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Φίλιπ Ζίαλορ
Ο Φίλιπ Ζίαλορ (Philip Zialor, γεννήθηκε 6 Σεπτεμβρίου 1976) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τις Σεϋχέλλες, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τις Σεϋχέλλες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σεϋχελλών Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Φρίξος Μικελλίδης
Ο Φρίξος Μικελλίδης (1904 – 1972) ήταν Κύπριος αθλητής του στίβου ο οποίος ειδικευόταν στα άλματα.
Το 1924 πήρε μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στην Αθήνα, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις τριπλούν (13,585 μ.).
Στα Α΄ Αβερώφεια Αθηνών που πραγματοποιήθηκαν στις 25 Μαρτίου του 1925, δημιούργησε πανελλήνια επίδοση με άλμα 13.78 μ.. Το ίδιο έτος, συμμετείχε στους Ελληνογαλλικούς αγώνες στο Παναθηναϊκό Στάδιο όπου κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος (6,145 μ.).
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου του 1925 που διοργανώθηκε για πρώτη φορά στη Λεμεσό, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος (6.47 μ.) και στο άλμα εις τριπλούν (13.91 μ.). Η επίδοσή του στο άλμα εις τριπλούν, αποτέλεσε νέο Πανελλήνιο ρεκόρ. Πέθανε το 1972 σε ηλικία 68 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΓΣΠ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Αρρούν Ταρκύνιος
Ο Άρρούν Ταρκύνιος ήταν ο μικρότερος γιος του Δημάρατου της Κορίνθου μέλους της βασιλικής οικογένειας των Βακχιαδών της Κορίνθου. Η οικογένεια εκδιώχθηκε από την Κόρινθο, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Κύψελος· τότε ο Δημάρατος μετανάστευσε τον 7ο αιώνα π.Χ. στην πόλη Ταρκυνία στην Ιταλία, που κατείχαν οι Ετρούσκοι. Ο Αρρούν πέθανε πρόωρα λίγο πριν από τον πατέρα του, άφησε την σύζυγο του έγκυο, η οποία απέκτησε αργότερα έναν γιο. Όταν πέθανε ο Δημάρατος, αν και ήταν πολύ πλούσιος, αποκλήρωσε τον εγγονό του αυτόν, ο οποίος έζησε στην φτώχεια, γι΄αυτό το παιδί πήρε το όνομα Εγέριος, που μεταφράζεται στην Λατινική γλώσσα "άπορος". Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρρούν, Ταρκύνιος, μετανάστευσε στην Ρώμη, επειδή σαν ξένος δεν είχε πολιτικά δικαιώματα στην Ταρκυνία· εκεί στη Ρώμη κατάφερε να γίνει ο πέμπτος βασιλιάς της ως Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος. Όταν ο Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος κατέκτησε την Κολλατία, τοποθέτησε τον ανεψιό του Εγέριο επικεφαλής της Ρωμαϊκής φρουράς της πόλης. Ο γιος του Εγέριου ήταν ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος, την σύζυγο του Λουκρητία βίασε ο εξάδελφός του Σέξτος Ταρκύνιος, γιος του βασιλιά Ταρκύνιου του νεότερου, εγγονού του Πρεσβύτερου. Ο Λεύκιος ανέτρεψε μαζί με τους συγγενείς της Λουκρητίας τον θείο του, καταργήθηκε η δυναστεία, ανακηρύχτηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία και έγινε ο ένας από τους δύο πρώτους υπάτους (500 π.Χ.).
Μίκιο Όντα
Ο Μίκιο Όντα (織田 幹雄, 30 Μαρτίου 1905 – 2 Δεκεμβρίου 1998) ήταν Ιάπωνας αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα άλτης, που το 1928 κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ιαπωνίας στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Υπήρξε επίσης γενικότερα ο πρώτος στην ιστορία χρυσός ολυμπιονίκης από την Ασία σε οποιοδήποτε ατομικό αγώνισμα.
Αθλητική σταδιοδρομία
Ο Όντα γεννήθηκε στη μικρή πόλη Κάιτα του Νομού Χιροσίμα. Σε ηλικία μόλις 17 ετών κατέρριψε το ιαπωνικό ρεκόρ ανδρών στο άλμα τριπλούν στο Πρωτάθλημα Άπω Ανατολής του 1923, που διεξάχθηκε στην Οσάκα, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο σε αυτό, αλλά και στο άλμα εις μήκος και το χάλκινο στο άλμα εις ύψος. Κατόπιν αυτών, επιλέχθηκε ως μέλος της ιαπωνικής ολυμπιακής ομάδας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Εκεί ωστόσο απέτυχε να προκριθεί στους ημιτελικούς στο άλμα εις μήκος και στο άλμα εις ύψος, ενώ πήρε την έκτη θέση στο τριπλούν.
Επιστρέφοντας στην Ιαπωνία, ο Όντα εγγράφηκε για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Γουασέντα, στο Τόκιο, αλλά συνέχισε τον στίβο με απώτερο σκοπό να αγωνισθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ. Στο μεταξύ κέρδισε άλλα 4 χρυσά μετάλλια στο Πρωτάθλημα Άπω Ανατολής, την πρόδρομη αυτή διοργάνωση των Ασιατικών Αγώνων: ένα στο τριπλούν το 1925 στη Μανίλα και τρία στη Σαγκάη το 1927 (στο τριπλούν, στο άλμα εις μήκος και στο δέκαθλο). Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε άλλος διεθνής αγώνας για να αγωνισθεί.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αν και πάλι δεν κατόρθωσε να προκριθεί στους ημιτελικούς στο άλμα εις μήκος και στο άλμα εις ύψος, αυτή τη φορά ήρθε πρώτος στο τριπλούν, με επίδοση 15,21 μέτρα στην τρίτη προσπάθεια, καθιστάμενος έτσι ο πρώτος Ιάπωνας αθλητής στην ιστορία που κέρδισε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Δεύτερος ήταν ο Αμερικανός Λέβι Κέισυ με 4 εκατοστά λιγότερο (15,17 μ.).
Το 1930 ο Όντα ολοκλήρωσε την παρουσια του σε Πρωταθλήματα Άπω Ανατολής, με ένα χρυσό και δύο αργυρά μετάλλια στο Τόκιο.
Το 1931 ο Όντα απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Γουασέντα και προσλήφθηκε από την εφημερίδα Ασάχι Σιμπούν. Στις 27 Οκτωβρίου 1931 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο τριπλούν, με επίδοση 15,58 μέτρα. Το επόμενο έτος ήταν ο ομοσπονδιακός προπονητής και αρχηγός της ιαπωνικής ομάδας στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες.
Μετέπειτα βίος και τιμές
Μετά την απόσυρσή του από τον πρωταθλητισμό, ο Μίκιο Όντα ασχολήθηκε με τα διοικητικά του αθλητισμού, εκλεγόμενος μέλος της Ιαπωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής το 1948 και αργότερα συμμετέχοντας στην τεχνική επιτροπή της IAAF. Παράλληλα ήταν ομοσπονδιακός προπονητής της ιαπωνικής εθνικής ομάδας στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι και τους Ασιατικούς Αγώνες του 1954 στη Μανίλα. Το 1964, όταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες διεξάχθηκαν για πρώτη φορά στην πατρίδα του, η ολυμπιακή σημαία υψώθηκε στον ιστό της σε ύψος ακριβώς 15,21 μέτρων, σε φόρο τιμής προς το επίτευγμα του Όντα 36 χρόνια νωρίτερα.
Ο Μίκιο Όντα έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γουασέντα το 1965. Το 1976 τιμήθηκε με το Ολυμπιακό Τάγμα, την υψηλότερη τιμητική διάκριση του Ολυμπιακού Κινήματος. Το 1988 ο παλαίμαχος αθλητής τιμήθηκε από το ιαπωνικό κράτος με τον τίτλο του «Προσώπου Πολιτιστικής Αξίας», ενώ το 1989 ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος της Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Όντα είχε μετακομίσει από το σπίτι του στο Αμπουρατσούμπο του Δήμου της Γιοκοσούκα, στον Νομό Καναγκάβα, σε έναν οίκο ευγηρίας στο Κουγκενούμα της Φουτζισάβα, στον ίδιο νομό. Ο τάφος του βρίσκεται στον βουδιστικό ναό του Τοκέι-τζι, στην Καμακούρα.
Μεταθανατίως, το έτος 2000, ο Μίκιο Όντα ψηφίσθηκε ως ο καλύτερος Ασιάτης άνδρας αθλητής του στίβου του 20ού αιώνα από μία επιτροπή ειδικών του κλασικού αθλητισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Ιάπωνες Ολυμπιονίκες
ΚΑΑ Γάνδη (αθλητισμός)
Η KAA Γάνδη (ολλανδικά: KAA Gent, ) είναι αθλητικός σύλλογος του Βελγίου, με έδρα τη Γάνδη. Εγγεγραμένος με τον stamnummer 1, αποτελεί τον παλαιότερο αθλητικό σύλλογο στο Βέλγιο. Το ποιο δημοφιλές και επιτυχημένο τμήμα του είναι αυτό του ποδοσφαίρου, με την ονομασία ΑΑ Γάνδη (AA Gent).
Η Γάνδη είναι κάτοχος του βελγικού ρεκόρ στα 4 x 400m γυναικών, με χρόνο 3 λεπτά και 43,15 δευτερόλεπτα (αποτελούμενη από τις Ρουθ Βίλεμς, Ανέκε Ματάις, Κάριν Ούπερτς και Μέλανι Μορίλς στις 20 Σεπτεμβρίου του 1992)
Ιστορία
Το 1891 συγχωνεύθηκε ο γυμναστικός σύλλογος Société Gymnastique la Gantoise, ο οποίος ιδρύθηκε το 1864, με το αθλητικό σωματείο Association Athlétique, δημιουργώντας ένα νέο αθλητικό σύλλογο με την ονομασία Association Athlétique la Gantoise. Οι αθλητικές δραστηριότητες αυτού του συλλόγου περιλάμβαναν γυμναστική, στίβο, πυγμαχία, κρίκετ, ποδηλασία, ξιφασκία, χόκεϊ επί χόρτου, κολύμβηση, υδατοσφαίριση, αντισφαίριση, ενώ από το 1900 και ποδόσφαιρο.
Κατά την 50ή επέτειο του συλλόγου το 1914, προστέθηκε ο τίτλος «Royale», το οποίο είχε ως αποτέλεσμα το ακρωνύμιο «ARAG», το οποίο το 1971 άλλαξε σε «KAAG», έπειτα από τη μεταγραφή της ονομασίας του συλλόγου από τα γαλλικά στα ολλανδικά. Οι πρώτες αθλητικές εκτάσεις του KAAG, που βρίσκονται στην πρώην Mussenstraat, είχαν απαλλοτριωθεί για την Παγκόσμια Έκθεση του 1913. Για μερικά χρόνια είχε χρησιμοποιηθεί μία έκταση σε εργοστάσιο πόλης στο Albert Avenue. Το 1914 εγκαινιάστηκε το Ότενσταντιον (Ottenstadion) στη Gentbrugge, το οποίο διέθετε χόρτο και χρησιμοποιήθηκε από το ποδοσφαιρικό τμήμα.
Το 1983, τα υπόλοιπα αθλητικά τμήματα μετακινήθηκαν σε ένα στάδιο κοντά στο Blaarmeersen της Γάνδης, ενώ το ποδοσφαιρικό τμήμα συνέχισε να χρησιμοποιεί το Ότενσταντιον. Το χειμώνα, ο σύλλογος χρησιμοποιούσε επίσης την εσωτερική πίστα σκι της Γάνδης, όσον αφορά τον επαγγελματικό αθλητισμό.
Τιμητικές διακρίσεις
Η KAAG έχει σημειώσει πολλές επιτυχίες στην μακραίωνη ιστορία της, στα βελγικά διασυλλογικά πρωταθλήματα, ιδίως αυτά των γυναικών.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1864 Κατηγορία:ΚΑΑ Γάνδη
Αλεξάντρ Ραντίστσεφ
Ο Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Ραντίστσεφ (Ρωσικά: Алекса́ндр Никола́евич Ради́щев), γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1749 (31 Αυγούστου 1749 στο Γρηγοριανό ημερολόγιο) στο Σαράτοφ και πέθανε στις 12 Σεπτεμβρίου 1802 (24 Σεπτεμβρίου στο Γρηγοριανό ημερολόγιο) στην Αγία Πετρούπολη, ήταν Ρώσος συγγραφέας, φιλόσοφος, ποιητής, διευθυντής των Τελωνείων της Αγίας Πετρούπολης και μέλος της Επιτροπής για τη σύνταξη νόμων υπό τον Αλέξανδρο Α'.
Είναι περισσότερο γνωστός για το μυθιστόρημά του Ταξίδι από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα (1790) που δημιούργησε την παράδοση του ριζοσπαστισμού στη ρωσική λογοτεχνία. Η απεικόνιση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών στη Ρωσία είχε ως αποτέλεσμα την εξορία του στη Σιβηρία από το 1792 μέχρι το 1797.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλεξάντρ Ραντίστσεφ κατάγονταν από παλιά οικογένεια ευγενών γαιοκτημόνων. Ο πατέρας του είχε τη φήμη ότι συμπεριφερόταν ανθρώπινα στους πάνω από 3.000 δουλοπάροικους του. Μέχρι τα 8 του χρόνια έζησε και εκπαιδεύτηκε ιδιωτικά στο κτήμα του πατέρα του. Στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ευγενών (1762–1766) και στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας όπου σπούδασε μαθηματικά και χημεία. Χάρη στην εξαιρετική ακαδημαϊκή του πρόοδο, ο Ραντίστσεφ επιλέχθηκε ως ένας από τους δώδεκα νέους αριστοκράτες φοιτητές που πήγαν στο εξωτερικό με υποτροφία για να αποκτήσουν δυτική παιδεία. Για αρκετά χρόνια σπούδασε δίκαιο, φιλοσοφία, ιστορία, λογοτεχνία και ξένες γλώσσες στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, στο οποίο φοίτησε ταυτόχρονα με τον Γκαίτε. Η εκπαίδευσή του επηρέασε τις απόψεις του και μετά την επιστροφή του ήλπιζε να ενσωματώσει τα ιδανικά του Διαφωτισμού, όπως το φυσικό δίκαιο και το κοινωνικό συμβόλαιο, στις ρωσικές συνθήκες. Επιστρέφοντας στη Ρωσία, εντάχθηκε στην αυτοκρατορική διοίκηση. Παράλληλα με την καριέρα ως δημόσιος υπάλληλος, συνέχισε τη λογοτεχνική του δραστηριότητα. Το 1789, η δημοσίευση του έργου Η ζωή του Φιόντορ Βασίλιεβιτς Ουσάκοφ προκάλεσε ήδη αντιδράσεις στους αναγνώστες του.
Το επόμενο έργο του Ταξίδι από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα το δημοσίευσε ανώνυμα το 1790 - ατυχής συγκυρία, ένα έτος μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης - και ήταν μια αυστηρή καταγγελία για τη δουλοπαροικία, το ρωσικό δικαστικό σύστημα και τη διοίκηση, την εξουσία των ευγενών, την κοινωνική δομή και την προσωπική ελευθερία επί ηγεμονίας της Αικατερίνης Β'.
Εξορία
Η τσαρίνα Αικατερίνη διάβασε το έργο, θεώρησε τις ιδέες του Ραντίστσεφ για μεταρρυθμίσεις ως απόδειξη ακραίου ριζοσπαστισμού και διέταξε να κατασχεθούν και να καταστραφούν αντίγραφα του κειμένου. Από τα 650 αντίτυπα που τυπώθηκαν αρχικά, μόνο 17 σώθηκαν μέχρι που το έργο ανατυπώθηκε στην Αγγλία 50 χρόνια αργότερα. Το 1790 ο Ραντίστσεφ συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Παρακάλεσε για χάρη την Αικατερίνη, αποκηρύσσοντας δημόσια το βιβλίο του, και η ποινή του μετατράπηκε σε εξορία στη μικρή πόλη Ιλίμσκ της Σιβηρίας. Καθ' οδόν, ο συγγραφέας αντιμετωπίστηκε σαν κοινός κατάδικος και αναγκάστηκε να υπομείνει το ρωσικό κρύο από το οποίο τελικά αρρώστησε. Υψηλά ιστάμενοι φίλοι του μεσολάβησαν και κατάφεραν να έχει πιο κατάλληλα καταλύματα, επιτρέποντάς του να επιστρέψει στη Μόσχα για να συνέλθει και να ξαναρχίσει το ταξίδι του αργότερα. Ξεκινώντας τον Οκτώβριο του 1790, το ταξίδι του Ραντίστσεφ για τη Σιβηρία κράτησε δύο χρόνια, έφθασε στο Ιλίμσκ το 1792. Στην πορεία, άρχισε να γράφει μια βιογραφία του Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς, του Κοζάκου κατακτητή της Σιβηρίας. Εγκαταστάθηκε στο Ιλίμσκ για πέντε χρόνια. Οι συνθήκες διαβίωσής του στην εξορία ήταν υποφερτές: μπορούσε, μεταξύ άλλων, να παντρευτεί και να διατηρήσει υπηρέτες. Έγραψε μια μακροσκελή πραγματεία, Για τον άνθρωπο, τη θνητότητα και την αθανασία του, που αναφέρεται στην πίστη του ανθρώπου στη μετά θάνατον ζωή, την ψυχή και την τελική λύτρωση των αμαρτωλών.