cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ
Φύση
Εκτός από τον άνθρωπο τρία πρωτεύοντα είδη χερσαίων θηλαστικών κατοικούν στο αρχιπέλαγος: η αρκτική αλεπού, ο τάρανδος του Σβάλμπαρντ και ένα τυχαία εισαχθέν τρωκτικό της οικογένειας Κρικετίδαι, που βρίσκονται μόνο στο Γκρούμαντ.. Οι προσπάθειες εισαγωγής του αρκτικού λαγού και του μοσχόβου έχουν αποτύχει. Υπάρχουν 15 ως 20 είδη θαλάσσιων θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένων της φάλαινας, του δελφινιού, της φώκιας, του θαλάσσιου ίππου και της πολικής αρκούδας. .
Οι πολικές αρκούδες είναι το σήμα κατατεθέν του Σβάλμπαρντ και ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα. Τα ζώα προστατεύονται και οι άνθρωποι που κινούνται έξω από τους οικισμούς πρέπει να διαθέτουν τις κατάλληλες αποτρεπτικές για να αποφύγουν τυχόν επιθέσεις. Συνιστάται επίσης να φέρουν ένα πυροβόλο όπλο για χρήση ως έσχατη λύση. Ένας Βρετανός μαθητής σκοτώθηκε από μια πολική αρκούδα το 2011. Τον Ιούλιο του 2018 μια πολική αρκούδα πυροβολήθηκε, όταν επιτέθηκε και τραυμάτισε ένα φύλακα πολικών αρκούδων που μετέφερε τουρίστες από ένα κρουαζιερόπλοιο. Το Σβάλμπαρντ και η Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ έχουν μαζί ένα πληθυσμό 3.000 πολικών αρκούδων, με τη Γη του Βασιλιά Καρόλου να είναι το σημαντικότερο ενδιαίτημα. Ο τάρανδος του Σβάλμπαρντ (R. tarandus platyrhynchus) είναι ένα ξεχωριστό υποείδος. Αν και προγενέστερα είχε σχεδόν εξαλειφθεί, το κυνήγι του είναι νόμιμο (όπως και της αρκτικής αλεπούς). [108] Υπάρχουν μικροί αριθμοί κατοικιδίων ζώων στους ρωσικούς οικισμούς. . Περίπου ογδόντα είδη πτηνών βρίσκονται στο Σβάλμπαρντ, τα περισσότερα από τα οποία είναι μεταναστευτικά. Η Θάλασσα του Μπάρεντς είναι από τις περιοχές του κόσμου με τα περισσότερα θαλάσσια πτηνά, με περίπου 20 εκατομμύρια κατά τα τέλη του καλοκαιριού. Δεκαέξι είδη από αυτά βρίσκονται στον Κόκκινο Κατάλογο της IUCN. Ιδιαίτερα τα Μπγιέρνεγια, Στόρφιορντεν, Βορειοδυτική Σπιτσβέργη και Χόπεν αποτελούν σημαντικά ενδιαιτήματα για τα θαλάσσια πτηνά. Η περιοχή της Αρκτικής έχει τη μεγαλύτερη μετανάστευση, σε όλη τη διαδρομή προς την Ανταρκτική [108]. Μόνο δύο ωδικά πτηνά μεταναστεύουν στο Σβάλμπαρντ για αναπαραγωγή, ενώ μόνο ένα ξεχειμωνιάζει εκεί. Έχουν βρεθεί απολιθώματα του Πλειόσαυρου από την Ιουράσια περίοδο, του μεγαλύτερου θαλάσσιου ερπετού της εποχής των δεινοσαύρων που βρέθηκε ποτέ - εκτιμάται ότι είχε μήκος σχεδόν 15 μ.
Το Σβάλμπαρντ έχει μόνιμα παγωμένο έδαφος και τούνδρα, με χαμηλή, μεσαία και υψηλή αρκτική βλάστηση. Στο αρχιπέλαγος έχουν εντοπισθεί 165 είδη φυτών. Μόνο οι περιοχές που αποψύχονται το καλοκαίρι έχουν βλάστηση, που καταλαμβάνει περίπου το 10% του αρχιπελάγους. Η βλάστηση είναι περισσότερη στη Γη Νόρντενσκιελντ, γύρω από το Ισφιόρντεν και όπου επηρεάζεται από το γκουανό. Ενώ ο υετός είναι λίγος, δίνοντας στο αρχιπέλαγος ένα κλίμα στέππας, τα φυτά εξακολουθούν να έχουν καλή πρόσβαση στο νερό επειδή το κρύο κλίμα μειώνει την εξάτμιση. Η περίοδος ανάπτυξης των φυτών είναι πολύ σύντομη και μπορεί να διαρκεί μόνο μερικές εβδομάδες. Στο Σβάλμπαρντ υπάρχουν 7 εθνικά πάρκα: Φόρλαντετ, Ιντρε Βιντεφιόρντεν, Γης Νόρντενσκιελντ, Γης Νόρντρε Ισφιόρντεν, Βορειοδυτικής Σπιτσβέργης, Γης Σάσεν-Μπύνσοβ και Νότιας Σπιτσβέργης. Το αρχιπέλαγος διαθέτει δεκαπέντε καταφύγια πτηνών, μια γεωτοπική προστατευόμενη περιοχή και έξι καταφύγια άγριας ζωής- με το Νόρνταουστ-Σβάλμπαρντ και το Σέραουστ-Σβάλμπαρντ μεγαλύτερα από οποιοδήποτε εθνικό πάρκο. Τα περισσότερα καταφύγια άγριας ζωής και τρία από τα εθνικά πάρκα δημιουργήθηκαν το 1973, ενώ οι υπόλοιπες περιοχές έγιναν προστατευόμενες τη δεκαετία του 2000.. Όλα τα ανθρώπινα έργα που χρονολογούνται πριν από το 1946 προστατεύονται αυτομάτως. Οι προστατευόμενες περιοχές αποτελούν το 65% του αρχιπελάγους. Το Σβάλμπαρντ βρίσκεται στον προσωρινό κατάλογο της Νορβηγίας για υποψηφιότητα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO Η ολική έκλειψη ηλίου της 20ής Μαρτίου 2015 ήταν ορατή μόνο στο Σβάλμπαρντ και στις Νήσους Φερόες ως ολική. Πολλοί επιστήμονες και τουρίστες την παρατήρησαν.
Εκπαίδευση
Το Σχολείο του Λόνγκγιαρμπιεν είναι για ηλικίες 6-18 ετών. Είναι το βορειότερο δημοτικό και δευτεροβάθμιο σχολείο της Γης. Μόλις οι μαθητές φτάσουν σε ηλικία 16 ή 17 ετών, οι περισσότερες οικογένειες μετακομίζουν στην ηπειρωτική Νορβηγία. Το Μπάρεντσμπουργκ έχει δικό του σχολείο που εξυπηρετεί τη ρωσική κοινότητα. Το 2014 είχε τρεις δασκάλους και η κρατική επιχορήγηση έχει μειωθεί. Ένα δημοτικό σχολείο εξυπηρετούσε την κοινότητα του Πυραμίντεν μέχρι το 1998.
Υπάρχει ένα τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα στο Λόνγκγιαρμπιεν, το Πανεπιστημιακό Κέντρο του Σβάλμπαρντ (UNIS), το βορειότερο στη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες
Τουλούζ ΦΚ (1937)
Η Τουλούζ ΦΚ (1937) ήταν γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα από την Τουλούζη. Ιδρύθηκε το 1937 και διαλύθηκε το 1967. Έδρα της ομάδας ήταν το Stadium municipal de Toulouse. Είχε κατακτήσει 1 Κύπελλο Γαλλίας το 1957 και 1 πρωτάθλημα Λιγκ 2 το 1953. Το 1967 πώλησε τους ποδοσφαιριστές και τη θέση της στη Λιγκ 1 στην Ρεντ Σταρ ΦΚ. Τρία χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε σην Τουλούζη η Τουλούζ ΦΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας Κατηγορία:Τουλούζ ΦΚ (1937) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937
Monster Beverage
Η Monster Beverage Corporation είναι αμερικανική εταιρεία ποτών που παράγει ενεργειακά ποτά όπως το Monster Energy, το Relentless και το Burn.
Η NASCAR ανακοίνωσε στις 1 Δεκεμβρίου 2016 μια πολυετή συμφωνία που θα καταστήσει τη Monster Energy αποκλειστικά τον τρίτο χορηγό δικαιωμάτων στην ιστορία των πρεμιέρων της σειράς της.
Από τον Μάιο του 2012, η Monster κατείχε σχεδόν το 35% της αγοράς ενεργειακών ποτών των ΗΠΑ αξίας 31,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Όσκαρ Βέρνερ
Ο Όσκαρ Βέρνερ (Γερμανικά: Oskar Werner, γεννημένος Oskar Josef Bschließmayer, Βιέννη, 13 Νοεμβρίου 1922 – Μαρβούργο, Δυτική Γερμανία, 23 Οκτωβρίου 1984) ήταν Αυστριακός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Ξεκίνησε την θεατρική του σταδιοδρομία τον Οκτώβριο του 1941, αλλά δύο μήνες αργότερα κλήθηκε να υπηρετήσει στην Βέρμαχτ. Τον Δεκέμβριο του 1944 λιποτάκτησε και κρύφθηκε σε δάση κοντά στην Βιέννη, με την τότε σύζυγό του και την κόρη τους, μέχρι να περάσει ο πόλεμος.
Πρωταγωνίστησε σε σημαντικές ευρωπαϊκές και αμερικανικές ταινίες την περίοδο 1960 με 1980, μεταξύ των οποίων
Ο Βέρνερ πέθανε ξαφνικά από καρδιακή ανακοπή στις 23 Οκτωβρίου 1984, ενώ βρίσκονταν σε περιοδεία στο Μαρβούργο της τότε Δυτικής Γερμανίας. Ο θάνατός του αποδόθηκε στον χρόνιο αλκοολισμό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Σκινιάς Ηρακλείου
thumb|Ο Ναός Αγίου Αντωνίου στον Σκινιά. Ο Σκινιάς είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία  Μονοφατσίου. Είναι κτισμένο στο ανατολικό πρανές ενός γήλοφου. Απέχει 51,4 χλμ. από το Ηράκλειο. Οι  κάτοικοι    είναι  κυρίως   γεωργοί. Παράγονται λάδι, δημητριακά και  σταφίδα. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αντωνίου. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχουν νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο, αστυνομικός σταθμός, περιφερειακό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος και τοπική ποδοσφαιρική ομάδα ιδρυθείσα το 1980, που αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.
Δείτε Κοινότητα Σκινιά
Ονομασία
Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο, από το θάμνο σχίνος, ο οποίος λέγεται και σκίνος στην Κρήτη<Σκινιάς, δηλαδή ο τόπος όπου πλεονάζει ο σκίνος, παράβαλε και τα άλλα φυτωνύμια:Πλατανιάς, Πρινιάς κλπ.. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στη στέγη του ναού του χωριού (στον Άγιο Αντώνιο) βρισκόταν σκίνος, ο οποίος μαραινόταν κάθε φορά που συνέβαιναν δυσάρεστα γεγονότα με τους Τούρκους. Θεωρήθηκε έτσι ότι ο σκίνος συμμετείχε στη λύπη των κατοίκων. Μετά το πέρας των γεγονότων, το φυτό ανακτούσε και πάλι τη θαλερότητά του.
Αρχαιολογική σημασία
Η ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Η Λαγούτα συγκροτήθηκε από τη Μινωική εποχή και είχε δεχθεί πολλές και σκληρές επιδρομές. Ο Σκινιάς βρίσκεται πολύ κοντά στην αρχαία Πριανσό. Τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν ίχνη πολιτισμού που χρονολογούνται από τα μινωικά χρόνια  (διπλός πέλεκυς), τα ελληνιστικά χρόνια (ζώδιο ταύρου, κεφαλή γυναικείου ειδωλίου) και στα βυζαντινά χρόνια.
Απογραφές
Για πρώτη φορά το χωριό το βρίσκουμε σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα, το 1373. Το 1583 στην ενετική απογραφή το συναντάμε με την ονομασία Schinea στην επαρχία Μπελβεντέρε με 76 κατοίκους Το 1867 ο Σκινιάς εντάχθηκε στην επαρχία Μονοφατσίου, με οργανικό νόμο. Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Χριστιανούς (222 το 1881), ενώ η Λαγούτα από 200 Τούρκους και οι Βακιώτες από 46 Τούρκους και 21 Χριστιανούς σύμφωνα με την ίδια απογραφή. Η Λαγούτα αναφέρεται για πρώτη φορά σε συμβολαιογραφικό έγγραφο το 1271 και ως Λαβούτα το 1373, το 1583 ως Laguta με 107 κατοίκους στην επαρχία Μπελβεντέρε και οι Vacchiotes με 59 κατοίκους επίσης το 1583. Νωρίτερα, βρίσκουμε τους Βακιώτες σε έγγραφα του 14ου αιώνα. Το παλιό πηγάδι στα νοτιοανατολικά της Λαγούτας χρονολογείται από την εποχή της αραβικής κατάκτησης. Το 1931 ανεγέρθηκε το παλιό Δημοτικό Σχολείο στον ίδιο οικισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκινιάς Σκινιάς Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Εκλογές στο Νίγηρα
Στον Νίγηρα, το πολίτευμα του οποίου είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο.
1965
Οι πρώτες προεδρικές εκλογές στο Νίγηρα έγιναν στις 30 Σεπτεμβρίου 1965. Μετά την ανεξαρτησία, το 1960, επιβλήθηκε μονοκομματικό καθεστώς, με μοναδικό νόμιμο κόμμα το  Νιγηρικό Προοδευτικό Κόμμα – Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός. Ο μοναδικός υποψήφιος και αρχηγός του κόμματος, Αμανί Ντιορί, επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 98,4%.
1970
Στις επόμενες εκλογές, την 1η Οκτωβρίου 1970, ο πρόεδρος Ντιορί εξελέγη ξανά χωρίς αντίπαλο. Η συμμετοχή ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, 98,3%.
Γενικές εκλογές 1989
Στις 12 Δεκεμβρίου 1989 οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν μαζί με τις βουλευτικές. Οι εκλογές έγιναν έπειτα από την έγκριση ενός νέου συντάγματος σε δημοψήφισμα (Σεπτ. 1989) και μοναδικό νόμιμο κόμμα ήταν το Εθνικό Κίνημα για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας. Ο αρχηγός του κόμματος Αλί Σαϊμπού, εξελέγη χωρίς αντίπαλο, και το κόμμα του κέρδισε 93 έδρες στην εθνοσυνέλευση. Η συμμετοχή καταγράφηκε στο 95,1%.
1993
Σε δύο γύρους έγιναν οι προεδρικές εκλογές του 1993 (27 Φεβρουαρίου και 27 Μαρτίου). Ο δεύτερος γύρος κρίθηκε σκόπιμος λόγω του ότι κανείς από τους υποψηφίους δεν συμπλήρωσε ποσοστό 50% στον πρώτο γύρο. Ήταν οι πρώτες προεδρικές εκλογές με παραπάνω από έναν υποψηφίους από την ανεξαρτησία της χώρας το 1960 έπειτα από αλλαγές στο σύνταγμα με δημοψήφισμα του 1992. Παρότι στον πρώτο γύρο ο υποψήφιος του κυβερνώντος κόμματος (Εθνικό Κίνημα για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας) Μαμαντού Ταντζά κέρδισε τις περισσότερες ψήφους, στον δεύτερο γύρο επικράτησε με ποσοστό 54,42% ο υποψήφιος Μαχαμάν Ουσμάν από τη Δημοκρατική και Σοσιαλιστική Σύμβαση. Η συμμετοχή ήταν μόνο 32,5% στον πρώτο γύρο και 35,2% στον δεύτερο γύρο.
1996
Έπειτα από την έγκριση ενός νέου συντάγματος με δημοψήφισμα το 1996, διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις 7 και στις 8 Ιουλίου 1996. Ο στρατιωτικός ηγέτης στρατηγός Ιμπραχίμ Μπαρέ Μαϊνασαρά έγινε αρχηγός κράτους έπειτα από στρατιωτικό πραξικόπημα τον Ιανουάριο του 1996 και αναδείχθηκε νικητής του πρώτου γύρου με ποσοστό 52,22% των ψήφων και συμμετοχή 66,4%.
Γενικές εκλογές 1999
Το 1999 δολοφονήθηκε σε πραξικόπημα ο πρόεδρος Μαϊνασαρά και αργότερα διεξήχθησαν εκλογές σε 2 γύρους, στις 17 Οκτωβρίου και στις 24 Νοεμβρίου. Ο Μαμαντού Ταντζά, υποψήφιος του Εθνικού Κινήματος για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας (MNSD) κερδίζοντας τον υποψήφιο του Νιγηρικού Κόμματος για Δημοκρατία και Σοσιαλισμό (PNDS) Μαχαμαντού Ισουφού στον τελικό γύρο. Η ψηφοφορία για την πρώτη Εθνοσυνέλευση της 5ης Δημοκρατίας, η οποία αρχικά είχε οριστεί για τον Οκτώβριο, όμως αναβλήθηκε τον Αύγουστο, χαρακτηρίστηκε από τη νίκη του MNSD, το οποίο κέρδισε 38 από τις συνολικά 83 έδρες. Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού με τη Δημοκρατική και Σοσιαλιστική Σύμβαση προκειμένου να κερδίζουν την πλειοψηφία στην εθνοσυνέλευση.
Γενικές εκλογές 2004
Οι επόμενες γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 2004 σε 2 γύρους (16 Νοεμβρίου και 4 Δεκεμβρίου οι προεδρικές εκλογές). Ταυτόχρονα με τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών έγιναν οι βουλευτικές εκλογές. Νικητής των προεδρικών εκλογών αναδείχθηκε με ποσοστό 65,53% ο Μαμαντού Ταντζά από το κόμμα MNSD, το οποίο κέρδισε και τις βουλευτικές εκλογές, εξασφαλίζοντας τις 47 από τις συνολικά 113 έδρες. Διεθνείς και τοπικοί παρατηρητές κήρυξαν την όλη διαδικασία ελεύθερη, δίκαιη και διάφανη.
Γενικές εκλογές 2011
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν ειρηνικά στις 31 Ιανουαρίου 2011.
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 31 Ιανουαρίου, προηγήθηκαν ο υποψήφιος του PNDS Μαχαμαντού Ισούφου με 36% των ψήφων και ο υποψήφιος του MNSD Σεϊνί Ουμαρού με 23,2%. Ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών διεξήχθη στις 12 Μαρτίου 2011 και οδήγησε στην επικράτηση του Ισούφου με 57,9% έναντι 42% για τον Ουμαρού.
Προεδρικές εκλογές
Πρόεδρος του Νίγηρα, 31 Ιανουαρίου και 12 Μαρτίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top rowspan="2"|Υποψήφιοι – Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right colspan="2"|1οςγύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right colspan="2"|2οςγύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Γενικές εκλογές 2016
Οι γενικές εκλογές του 2016 διενεργήθηκαν σε δύο γύρους, στις 21 Φεβρουαρίου 2016 και στις 20 Μαρτίου. Στον δεύτερο και τελικό γύρο των προεδρικών εκλογών η αντιπολίτευση δεν έλαβε μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαδικασία των εκλογών, επιτρέποντας στον πρόεδρο Μαχαμαντού Ισουφού] να επανεκλεγεί με ποσοστό 92,4%.
Βουλευτικές εκλογές
Εθνοσυνέλευση, 31 Ιανουαρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
1946-47
Στις 15 Δεκεμβρίου 1946 και στις 5 Ιανουαρίου 1947 διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη του Γενικού Συμβουλίου. Το Γενικό Συμβούλιο θεσμοθετήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1946.
1952
Στις 30 Μαρτίου 1952 έγιναν εκλογές για εδαφική συνέλευση. Η Ένωση των Ανεξάρτητων και Οπαδών του Νίγηρα κέρδισε όλες τις 35 έδρες στο δεύτερο κολέγιο.
1957
Οι επόμενες εκλογές για εδαφική συνέλευση έγιναν στις 31 Μαρτίου 1957. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το κόμμα Sawaba, το οποίο κέρδισε 41 από τις συνολικά 60 έδρες.
1958
Ακολούθησαν οι εκλογές για συντακτική συνέλευση στις 14 Δεκεμβρίου 1958. Ένας συνασπισμός αποτελούμενος από το Νιγηρικό Προοδευτικό Κόμμα - Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός και το Αφρικανικό Κόμμα Επανακατάταξης, με την ονομασία Ένωση για την Γαλλοαφρικανική Κοινότητα κερδίζοντας 49 από τις συνολικά 60 έδρες.
1965
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 21 Οκτωβρίου 1965 και το καθεστώς ήταν μονοκομματικό. Ως αποτέλεσμα, οι ψηφοφόροι επέλεξαν από μία λίστα με υποψηφίους προσκείμενους στο μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα, το Νιγηρικό Προοδευτικό Κόμμα - Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός που κέρδισε όλες τις 50 έδρες στην εθνοσυνέλευση.
1970
Οι εκλογές του 1970 έγιναν στις 22 Οκτωβρίου. Και πάλι όλες οι έδρες, συνολικά, 50, κερδήθηκαν από το Νιγηρικό Προοδευτικό Κόμμα - Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 97,1%.
1989
Οι εκλογές έγιναν στο πλαίσιο των γενικών εκλογών του 1989 (δείτε παραπάνω).
1995
Στις 12 Ιανουαρίου 1995 διενεργήθηκαν βουλευτικές εκλογές. Οι εκλογές έγιναν με χαρακτηριστικό το σχίσμα στον κυβερνητικό συνασπισμό, που είχε ως αποτέλεσμα να εκδηλωθεί το πραξικόπημα που οδήγησε στην ανατροπή της κυβέρνησης, τον Ιανουάριο του 1996. Η συμμετοχή στις εκλογές άγγιξε το 35%.
1996
Έπειτα από το πραξικόπημα του 1996 και το νέο σύνταγμα που ψηφίστηκε σε δημοψήφισμα την ίδια χρονιά, έγιναν βουλευτικές εκλογές στις 23 Νοεμβρίου 1996. Αποκαταστάθηκε ο πολυκομματισμός όμως τα 8 κόμματα της αντιπολίτευσης επέλεξαν το μποϊκοτάζ. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για την Εθνική Ένωση των Ανεξάρτητων για Δημοκρατική Ανανέωση, η οποία κέρδισε 59 από τις συνολικά 83 έδρες.
1999
To 1999 έγιναν βουλευτικές εκλογές στο πλαίσιο των γενικών εκλογών (δείτε παραπάνω).
2009
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 20 Οκτωβρίου 2009 έπειτα από τη διάλυση της εθνοσυνέλευσης από τον πρόεδρο Μαμαντού Ταντζά τον Μάιο του 2009 και το δημοψήφισμα για σύνταγμα που έγινε τον Αύγουστο του 2009. Τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης επέλεξαν να μην πάρουν μέρος στις εκλογές, με αποτέλεσμα το κυβερνών κόμμα του Ταντζά (MNSD) να πετύχει σαρωτική νίκη με 76 έδρες από τις συνολικά 113 της εθνοσυνέλευσης.
2011
Έπειτα από το πραξικόπημα του 2010, που είχε ως αποτέλεσμα να ανατραπεί ο πρόεδρος Ταντζά Μαμαντού, έγιναν βουλευτικές εκλογές στις 31 Ιανουαρίου 2011, ταυτόχρονα με τις προεδρικές (δείτε παραπάνω).
1945
Το πρώτο σημοψήφισμα στο Γαλλικό Σουδάν και στον Νίγηρα έγινε στις 21 Οκτωβρίου 1945 ως μέρος ενός ευρύτερου γαλλικού δημοψηφίσματος για σύνταγμα. Το 97% των ψηφισάντων ενέκρινε την πρόταση για τη νέα εθνοσυνέλευση, που θα λειτουργούσε ως συντακτική συνέλευση, ενώ το 86% υπερψήφισε και το προσωρινό σύνταγμα που προτάθηκε στο δεύτερο ερώτημα του δημοψηφίσματος. Αμφότερες οι προτάσεις εγκρίθηκαν και από το σύνολο του εκλογικού σώματος. Η συμμετοχή ήταν 79,3%.
Μάιος 1946
Στις 5 Μαΐου 1946 διεξήχθη ένα δημοψήφισμα για σύνταγμα στο Γαλλικό Σουδάν και στον Νίγηρα, ως μέρος ενός ευρύτερου δημοψηφίσματος στη Γαλλία. Το προτεινόμενο σύνταγμα καταψηφίστηκε από το 48% των ψηφοφόρων στα δύο εδάφη και από το 53% του συνόλου του εκλογικού σώματος. Η συμμετοχή ήταν 58%.
Οκτώβριος 1946
Την ίδια χρονιά, στις 13 Οκτωβρίου 1946 έγινε και νέο δημοψήφισμα. Το νέο σύνταγμα απορρίφθηκε και πάλι από το εκλογικό σώμα με ποσοστό 45% στα δύο εδάφη. Ωστόσο, συνολικά στη Γαλλία εγκρίθηκε από το 57,4%. Η συμμετοχή ήταν 51%.
1987
Στις 16 Ιουνίου 1987 έγινε η πρώτη εθνική ψηφοφορία από το πραξικόπημα του 1974. Εγκρίθηκε ένας νέος καταστατικός χάρτης με τον οποίο θεσμοθετήθηκαν μη αιρετοί και συμβουλευτικοί θεσμοί σε εθνικό και σε τοπικό επίπεδο. Με τη συμμετοχή να φτάνει στο 96,8%, το δημοψήφισμα έλαβε την έγκριση από το 99,5% των πολιτών.
1989
Δημοψήφισμα για σύνταγμα έγινε στις 24 Σεπτεμβρίου 1989. Με το νέο σύνταγμα ο Νίγηρας έγινε μονοκομματικό κράτος και μοναδικό νόμιμο κόμμα ήταν το Εθνικό Κίνημα για μια Αναπτυσσόμενη Κοινωνία. Το 99,3% των ψηφισάντων με συμμετοχή 94,9% ενέκριναν το νέο σύνταγμα. Συνακόλουθα, στις 12 Δεκεμβρίου 1989 διενεργήθηκαν οι πρώτες γενικές εκλογές με βάση το νέο σύνταγμα.
1992
Οι ψηφοφόροι ενέκριναν ένα νέο σύνταγμα με δημοψήφισμα στις 26 Δεκεμβρίου 1992, με ποσοστό 89,79% και με τη συμμετοχή να καταγράφεται στο 56,6%. Για πρώτη φορά από το 1960 η χώρα έγινε πολυκομματική δημοκρατία, ενώ καταργήθηκε το όριο στις πενταετείς προεδρικές θητείες.
1999
Με το νέο σύνταγμα αποκαταστάθηκε ο πολυκομματισμός. Το 89,6% των πολιτών υπερψήφισαν το σύνταγμα, παρότι μόλις το 31% προσήλθαν στις κάλπες. Ως αποτέλεσμα, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1999 διεξήχθησαν γενικές εκλογές.
2009
Στις 4 Αυγούστου 2009 διεξήχθη δημοψήφισμα για αλλαγή του συντάγματος, ώστε να επιτραπεί στον πρόεδρο Μαμαντού Ταντζά να παραμείνει πρόεδρος για άλλη μια τριετία. Η αντιπολίτευση δεν έλαβε μέρος. Η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων ξεκίνησε στις 5 Αυγούστου και η προσέλευση στις κάλπες ήταν της τάξης από 40 ως 90%, με τις αγροτικές περιοχές να παρουσιάζουν μεγαλύτερη συμμετοχή. Η αντιπολίτευση χαρακτήρισε "γελοία" τα παραπάνω ποσοστά και τόνισε ότι στην πραγματικότητα η προσέλευση ήταν 7%. Στην επαρχία Καμπαλέουα, τόπο καταγωγής του Ταντζά, η προσέλευση ήταν 94,72% ενώ στο Αρλίτ ήταν μόνο 30,8%. Στις 7 Αυγούστου ανακοινώθηκε από την εκλογική επιτροπή ότι το 92,5% των ψηφισάντων στο συνταγματικό δημοψήφισμα ενέκρινε την παράταση της προεδρικής θητείας για άλλα τρία χρόνια. Η συμμετοχή ανήλθε στο 68,3%.
Παραπομπές
*
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Ντονατέλλο)
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ανάγλυφο του Ντονάτο ντι Νικολό ντι Μπέττο Μπάρντι (Ντονατέλλο) που βρίσκεται στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού (Basilica of Santa Croce), στη Φλωρεντία.
Περιγραφή
Είναι από γκρίζα πέτρα της Φλωρεντίας και είναι το ιερό αρτοφόριο (tabernacle) στο οποίο φυλάσσεται η θεία ευχαριστία. Χρονολογείται λίγο πριν του 1433 και συγκαταλέγεται στα πρώιμα έργα του Ντονατέλλο. Η σύνθεσή του ομοιάζει των αρχαίων Αττικών επιτάφιων αναγλύφων. Η διάθεσή του είναι αναγεννησιακή με πλούσια αρχιτεκτονική διακόσμηση.
Πηγές
Κατηγορία:Γλυπτά του Ντονατέλλο Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής γλυπτικής Κατηγορία:Ιταλικά γλυπτά
Φώφη Σαραντοπούλου
Η Φώφη Σαραντοπούλου (Αθήνα, 1937 - 28 Ιουλίου 1985), ήταν Ελληνίδα λυρική κολορατούρα σοπράνο.
Σπουδές και ντεμπούτο
Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο με τη Μάγκυ Καρατζά, αποφοιτώντας το 1963 με Α' Βραβείο κι Αριστείο Εξαιρετικής Επίδοσης. Κέρδισε υποτροφία "Μαρία Κάλλας" και τελειοποίησε τις σπουδές της στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης κοντά στη Luise Scheid και τον Anton Dermota, με τον οποίο μελέτησε ειδικότερα ορατόριο και lied.
Έλαβε μέρος στο Διεθνή Διαγωνισμό Τραγουδιού στην Τουλούζ της Γαλλίας, όπου και διακρίθηκε κερδίζοντας μετάλλιο. Παρουσιάστηκε στο γαλλικό κοινό σε σουαρέ ντε γκαλά από τη σκηνή της Όπερας της Τουλούζ καθώς και σε ρεσιτάλ από τη Γαλλική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση.
Καριέρα
Επίσης έδωσε ρεσιτάλ στη Βιέννη, στην Αυστριακή Ραδιοφωνία και πρωταγωνίστησε στο «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ, που ανέβασε η Volksoper. Τον ίδιο ρόλο, της Βασίλισσας της Νύχτας, τραγούδησε και στην Όπερα της Σόφιας, ενώ στις πόλεις Ρούσε και Φιλιππούπολη τραγούδησε στο «Ριγκολέτο» και στον «Κουρέα της Σεβίλλης». Στην Όπερα του Άαχεν τραγούδησε «Τραβιάτα».
Ήταν μόνιμο στέλεχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, έχοντας πρωταγωνιστήσει σε πολυάριθμες παραγωγές. Συχνά εμφανιζόταν σε ρεσιτάλ (μόνιμα συνοδευόμενη από την πιανίστα Λίντα Λεούση αλλά κι από το νεαρό τότε πιανίστα Άρη Χριστοφέλλη, μετέπειτα διεθνώς αναγνωρισμένο κόντρα τενόρο), ενώ είχε τραγουδήσει πολλές φορές και για την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση.
Είχε συμμετάσχει επανειλημμένα σε συναυλίες της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών ως σολίστ, με την οποία τραγούδησε και στη 2η Συμφωνία του Γκούσταβ Μάλερ στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών με διευθυντή το Μιλτιάδη Καρύδη.
Ρόλοι
Ρόλοι στους οποίους διέπρεψε ήταν μεταξύ άλλων οι:
Δισκογραφία
Η Φώφη Σαραντοπούλου ακούγεται ακόμα στο CD της πιανίστας Λίντας Λεούση «Ρομαντικά έργα για πιάνο Επτανησίων Συνθετών», όπου ερμηνεύει το τραγούδι του Γεωργίου Λαμπελέτ «Η Ανθοστεφάνωτη». (Το CD κυκλοφόρησε το 2004 από τη Music Box).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαραντοπουλου Φωφη
Έλβιν Χέις
Ο Έλβιν Έρνεστ Χέις (αγγλικά: Elvin Ernest Hayes, γεννημένος στις 17 Νοεμβρίου 1945) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους πάουερ φόργουορντ όλων των εποχών, είναι μέλος της επετειακής επιλογής των 50 και 75 χρόνων του ΝΒΑ και μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.
Βιογραφία
Ο Χέις γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη 5.000 κατοίκων του νότου, όπου οι φυλετικές προκαταλήψεις ήταν «χοντρές σαν το βαμβάκι σε ένα χωράφι» και οι καταχρήσεις εναντίον των Αφροαμερικανών ήταν ανεξέλεγκτες, ο πατέρας του του έμαθε την αξία της υπερηφάνειας και την ανάγκη να απαιτεί σεβασμό. Ο Χέις είδε το μπάσκετ ως δωρεάν βόλτα από τη φτώχεια του Ρέιβιλ, οπότε ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του Πανεπιστημίου του Χιούστον για να γίνει ένας από τους πρώτους Αφροαμερικανούς αθλητές του σχολείου. Είπε ότι οι προπονητές του εκεί ήταν οι πρώτοι λευκοί που είχε γνωρίσει και του φερόντουσαν με σεβασμό. Αρχικά ένιωθε μεγάλη δυσπιστία όταν μπήκε στο κολέγιο. Αλλά ως ένας από τους 100 Αφροαμερικανούς σε ένα σχολείο 20.000 ατόμων, έπρεπε να προσαρμοστεί και ο προπονητής του Χιούστον Γκάι Λιούις τον βοήθησε στην προσαρμογή του.
Ο Χέις βοήθησε στη δημιουργία μιας δυναμικής ομάδας στο Χιούστον, όπου τελειοποίησε την αλτικότητά του ως τρόπο να σκοράρει εναντίον ψηλότερων παικτών. Ήταν σε ένα παιχνίδι το 1968 που αναδείχθηκε σε εθνικό επίπεδο. Η συνάντηση έφερε την πρώτη ομάδα (UCLA), ομάδα που οδηγούσε σε σειρά νικών 47 παιχνιδιών με την ηγετική παρουσία τον Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, εναντίον της δεύτερης ομάδας του Χιούστον του, που είχε 16–0 νίκες. Το παιχνίδι παίκτηκε στις 20 Ιανουαρίου ενώ το πλήθος των 52.693 ατόμων ήταν στο Άστροντομ και σε για πρώτη φορά σε εθνικό τηλεοπτικό κοινό και κατατάσσεται μεταξύ των μεγαλύτερων αγώνων κολεγίων που διοργανώθηκαν. Το Χιούστον επικράτησε 71–69 με τον Χέις να σημειώνει 39 πόντους και να μαζεύει 15 ριμπάουντ. Στην τρίχρονη κολεγιακή καριέρα του είχε μέσο όρο 31,0 πόντους και 17,2 ριμπάουντ.
Οι επιδόσεις του τον οδήγησαν στην πρώτη συνολική επιλογή του ΝΒΑ στα ντραφτ του 1968, όπου επιλέχθηκε τόσο στο NBA όσο και στο AΒΑ. Ως πρωτάρης για τους Σαν Ντιέγκο Ρόκετς του NBA το 1968–69, πρώτευσε του πρωταθλήματος στο σκοράρισμα με 28,4 πόντους μέσο όρο (κάτι που δεν έχει πετύχει κανένας ρούκι παίκτης από τότε), κατέλαβε την τέταρτη θέση στα ριμπάουντ με 17,1 μ.ο. και ξεκίνησε ως βασικός της Δυτικής περιφέρειας στο All-Star Game του NBA. Επίσης σημείωσε ρεκόρ ρούκι του ΝΒΑ για λεπτά που έπαιξαν στην κανονική περίοδο μίας σεζόν (3.695), με μέσο όρο 45,1 λεπτά. Οι Ρόκετς, που είχαν καθηλωθεί την προηγούμενη σεζόν σε επίδοση 15–67 τον προηγούμενο χρόνο, πέτυχαν μεγάλη άνοδο με 37–45 και έφτασαν στα πλέι οφ. Το 1969–70 ο Χέις ήταν για πρώτη φορά κορυφαίος ριμπάουντερ του πρωταθλήματος με μέσο όρο 16,9 ανά αγώνα έχοντας και 27,5 πόντους, αλλά με 27 μόνο νίκες η ομάδα δεν προκρίθηκε στα πλέι οφ. Το 1970–71 ο Χέις σημείωσε την καλύτερη επίδοση του στο σκοράρισμα, με 28,7 πόντους και κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα στα ριμπάουντ (16,6). Η μεταγραφή του στους πιο ισχυρούς Μπούλετς, του έδωσε τη δυνατότητα να φτάσει το 1975 στους τελικούς του πρωταθλήματος αλλά ο τίτλος πήγε στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
thumb|Το 1975 με τους Ουάσιγκτον Μπούλετς Μετά από δύο μέτριες χρονιές για την ομάδα, η σεζόν 1977–78 ήταν και πάλι μέτρια (επίδοση 44–38). Στα πλέι οφ όμως, η κατάσταση άλλαξε εντελώς αποκλείοντας τους Ατλάντα Χοκς, Σαν Αντόνιο Σπερς και Φιλαδέλφεια 76ερς με αντίπαλο μιας άλλης σχετικά άγνωστης ομάδας, των Σιάτλ Σούπερσονικς. Το Σιάτλ και η Ουάσινγκτον αντάλλαξαν νίκες στα πρώτα έξι παιχνίδια, με την έβδομη αναμέτρηση στο Σιάτλ. Μόνο για τρίτη φορά στους 12 τελικούς του ΝΒΑ που είχαν πάει σε επτά παιχνίδια, η φιλοξενούμενη ομάδα σημείωσε νίκη εκτός έδρας, καθώς οι Μπούλετς κατέκτησαν τον τίτλο με θρίαμβο 105–99. Ο Χέις είχε μέσο όρο 21,8 πόντους στα πλέι οφ του 1978 και 12,1 ριμπάουντ. Μετά από δέκα σεζόν στο ΝΒΑ, κέρδισε ένα πρωτάθλημα, το μοναδικό στην καριέρα του. Επανήλθε το 1981 στους Ρόκετς όπου και έκλεισε τη σταδιοδρομία του το 1984. Όταν αποχώρησε από την ενεργό δράση είχε το μεγαλύτερο αριθμό αγώνων στο NBA (1.303) χάνοντας μόνο 9 σε 16 χρόνια καριέρας, τα περισσότερα λεπτά συμμετοχής (50.000), ήταν δεύτερος σκόρερ με 27.313 πόντους (πίσω μόνο από τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν), τρίτος ριμπάουντερ με 16.279 (μετά τους Τσάμπερλεϊν και Ράσελ, τώρα παραμένει τετάρτος ) και μέσο όρο πόντων 21,0 και 12,5 ριμπάουντ. Συμμετείχε σε 12 All-Star Game, ενώ σε 6 χρονιές ήταν μέλος των επίλεκτων ομάδων της χρονιάς.
Εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1990 και ακολούθησε καριέρα σχολιαστή αγώνων στο Χιούστον. Στις 18 Νοεμβρίου 2022 οι Χιούστον Ρόκετς απέσυραν τη φανέλα με το νούμερο 44 που φορούσε στην ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Δημοτικό Κολυμβητήριο Νέας Σμύρνης
To '''Δημοτικό Κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης''' κτίστηκε το 1979. Είναι ολυμπιακών διαστάσεων και αποτελεί την έδρα των τμημάτων κολύμβησης και υδατοσφαίρισης των συλλόγων της Νέας Σμύρνης.
Θέση
Το Κλειστό Κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης βρίσκεται στην Άνω Νέα Σμύρνη, στη γωνία των οδών Τραπεζούντος και Αρτάκης, τέσσερα χιλιόμετρα νότια του κέντρου της Αθήνας. Ανήκει στο Δήμο Νέας Σμύρνης και έχει κερκίδα 1.000 καθήμενων θεατών. Εξυπηρετείται από λεωφορειακές γραμμές. Επίσης, απέχει 200 μ. από το σταθμό «Αιγαίου» του τραμ.
Ιστορικό ανέγερσης
Ο χώρος που βρίσκεται σήμερα το Κλειστό Κολυμβητήριο ήταν άκτιστος ως τα τέλη της δεκαετίας του '60 και ονομαζόταν «Δεξαμενή», λόγω των εγκαταστάσεων της Εταιρείας Υδάτων που υπήρχαν εκεί. Η έκταση αυτή ορίζεται από τις οδούς: Αρτάκης (Α), Εθνικής Στέγης (Ν), Νικομηδείας (Δ) και Τραπεζούντος (Β).
Το 1971 το δυτικό τμήμα της έκτασης χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση του σχολικού συγκροτήματος «Νικομηδείας» που στεγάστηκε το Ομήρειο Γυμνάσιο Θηλέων. Στο υπόλοιπο οικόπεδο, που αποτελούσε μια εκτεταμένη αλάνα, έγινε προσπάθεια δημιουργίας ποδοσφαιρικού γηπέδου με σκοπό την εγκατάσταση του ΑΠΟ Ν. Σμύρνης. Διαμορφώθηκε υποτυπώδης αγωνιστικός χώρος, τον οποίο από το 1972 χρησιμοποιούσε ο τοπικός ανεπίσημος ποδοσφαιρικός σύλλογος ΑΟ Φάρος Άνω Ν. Σμύρνης.
Το 1976, επί δημαρχίας Μπάμπη Μπεχλιβανίδη, αποφασίστηκε στο χώρο να δημιουργηθούν άλλου τύπου αθλητικές εγκαταστάσεις που ολοκληρώθηκαν το 1979. Έτσι στο νότιο τμήμα κατασκευάστηκε κλειστό γυμναστήριο, στο ανατολικό ανοιχτά γήπεδα αθλοπαιδιών και δημοτικές κτιριακές εγκαταστάσεις και στο βόρειο το Κολυμβητήριο. Τα έργα ξεκίνησαν το 1976 και ολοκληρώθηκαν το 1979. Αρχικά ήταν ανοιχτό. Το 1990 σκεπάστηκε με ελαφρύ στέγαστρο και μετατράπηκε σε κλειστό. Εκτός από τη βασική πισίνα, διαθέτει βοηθητική πισίνα αρχαρίων.
Αθλητικές δράσεις
Η δημιουργία του κολυμβητηρίου της οδού Αρτάκης αποτέλεσε την αφορμή της ίδρυσης κολυμβητικών τμημάτων από τους αθλητικούς συλλόγους της Ν. Σμύρνης, τα οποία φιλοξενούνται στους χώρους του. Σήμερα φιλοξενεί τις ανδρικές και γυναικείες ομάδες, καθώς και τα τμήματα υποδομής κολύμβησης και υδατοσφαίρισης των συλλόγων Πανιώνιος, Μίλων, Αρμενική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεας Σμυρνης Νεας Σμυρνης Κολυμβητηριο Δημοτικο Νεας Σμυρνης Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Σμύρνη
Τζοβάννι Τζολίττι
Ο Τζοβάννι Τζολίττι (Giovanni Giolitti, 27 Οκτωβρίου 1842 - 17 Ιουλίου 1928) ήταν Ιταλός πολιτικός, από τους διαπρεπέστερους στην ιστορία της χώρας. Διατέλεσε υπουργός Οικονομικών, Εσωτερικών και πέντε φορές Πρωθυπουργός της Ιταλίας, και αρχηγός του ιταλικού φιλελεύθερου κόμματος, μέσα σε μια δύσκολη εικοσαετία, εξεγέρσεων και απεργιακών κινητοποιήσεων, μέχρι την έκρηξη του Α' Π.Π., επί Βασιλείας Ουμβέρτου Α΄ και Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄. Θεωρείται ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Ιταλίας, μετά τον Μουσολίνι. Υπήρξε υποστηρικτής του φιλελευθερισμού και σπουδαίος μεταρρυθμιστής. Η εποχή του, αρχή του 20ου αιώνα, φέρεται με τ΄ όνομά του "Τζολιττιανή περίοδος" ή "Τζολιττιανή εποχή", η δε πολιτική του "Τζολιττισμός".
Πρώτα χρόνια
Ο Τζ. Τζολίττι γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου του 1842 στο Μοντόβι του Πεδεμοντίου που την εποχή εκείνη ανήκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Γόνος μεσοαστικής επαρχιακής οικογένειας δικαστικών, αν και έχασε τον πατέρα του σε ηλικία ενός έτους προχώρησε σε σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Τορίνου σπουδάζοντας νομικά. Δύο χρόνια μετά την αποφοίτησή του, το 1862, διορίστηκε στο δημόσιο, ως οικονομικός σύμβουλος. Αναμιχθείς με την πολιτική εκλέχθηκε μέλος στη Κάτω Βουλή ή Βουλή των Αντιπροσώπων με την φιλελεύθερη αριστερή παράταξη.
Ο Τζολίττι έγινε ευρύτερα γνωστός όταν τον Φεβρουάριο του 1888 επίκρινε τον τότε υπουργό του Θησαυροφυλακίου (Οικονομικών) τον Αγκοστίνο Μαλιάνι τον οποίο και διαδέχθηκε στη θέση του τον επόμενο χρόνο, (9 Μαρτίου 1889). Τρία χρόνια αργότερα, στις 15 Μαΐου του 1892 εξελέγη πρωθυπουργός, θέση που διατήρησε για ένα χρόνο μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου του 1893.
1η πρωθυπουργία 1892-1893
Κατά την πρώτη του αυτή πρωθυπουργία ο Τζολίττι παρουσίασε ένα πλαίσιο προγράμματος μεταρρυθμίσεων και αναδιοργάνωσης το οποίο όμως πολύ γρήγορα οδήγησε σε τραπεζικό σκάνδαλο. Παράλληλα όμως και η γενικότερη μετριοπαθής στάση του απέναντι στις απεργίες που σημειώθηκαν εκείνο τον καιρό στη Σικελία τον κατέστησαν αντιδημοφιλή με συνέπεια να παραιτηθεί ουσιαστικά τον Νοέμβριο του 1893.
Όταν στη συνέχεια ο διαδεχθείς αυτόν πρωθυπουργός Φραγκίσκος Κρίσπι του εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ για ανάμιξη στο τραπεζικό σκάνδαλο (το 1894), ο Τζολίττι παρουσίασε γραπτές μαρτυρίες οι οποίες όχι μόνο τον απάλλαξαν από τις κατηγορίες αλλά έγιναν μπούμεραγκ βλάπτοντας περισσότερο τον Κρίσπι. Μετά δε την πτώση του τελευταίου που συνέβη τον Μάρτιο του 1896, ο Τζολίττι βρέθηκε σε μια ευνοϊκή παρασκηνιακή θέση που του επέτρεψε αφενός να ασκεί επιρροή στο σχηματισμό κυβερνήσεων, αλλά και να τον κρατήσει έξω από την κρίση του 1898 – 1900.
Στο δε μεγάλο κύμα απεργιών που ξέσπασε το 1901 ο Τζολίττι, ακολουθώντας μια περισσότερο σοσιαλιστική γραμμή, σ΄ ένα σπουδαίο λόγο του που εξεφώνησε υποστήριξε ότι «η κυβέρνηση όφειλε να διαφυλάξει την δημόσια τάξη αλλά να μείνει ουδέτερη στη διαμάχη μεταξύ εργατικών συνδικάτων και της εργοδοσίας». Η θέση του αυτή τον επανέφερε, μετά από 7 χρόνια, στο προσκήνιο όπου και ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών τον Φεβρουάριο του 1901 στη κυβέρνηση του Γκιουζέπε Ζαναρντέλλι.
Τζολιττιανή εποχή
Το χρονικό διάστημα από της ανάληψης των καθηκόντων του υπουργού Εσωτερικών και των μετέπειτα πρωθυπουργιών του, που ακολούθησαν μέχρι το 1914, είναι αυτό που οι Ιταλοί χαρακτήρισαν ως «Τζολιττιανή εποχή». Χαρακτηριστικό της πρώτης περιόδου αυτής είναι ότι ο Τζολίττι παραμένοντας πιστός στην παραπάνω δήλωση άφησε ανενόχλητες τις διάφορες διαδηλώσεις όπου η απειθαρχία και οι επαναλήψεις τους ξεπέρναγαν τα όρια, γενόμενες περισσότερο βίαιες. Το γεγονός αυτό οδήγησε τελικά τον γηραιό πρωθυπουργό Γκιουζέπε Ζαναρντέλλι σε παραίτηση, την θέση του οποίου ανέλαβε ο Τζολίττι τον Νοέμβριο του 1903, θέση που διατήρησε μέχρι τον Μάρτιο του 1905.
2η Πρωθυπουργία (1903 – 1905)
Στις 3 Νοεμβρίου του 1903 ο Τζολίττι ανέλαβε 2η φορά πρωθυπουργός διαδεχόμενος τον παραιτηθέντα πρωθυπουργό. Στη διάρκεια της θητείας του αυτής υπήρξε ιδιαίτερα ήρεμος απέναντι στις απεργίες που εξ αυτού άλλοι τον επαίνεσαν και άλλοι τον κατέκριναν.
3η Πρωθυπουργία (1906 – 1909)
Η τρίτη κυβέρνηση υπό τον Τζολίττι σχηματίσθηκε τον Μάιο του 1906. Την περίοδο αυτή ο Τζολίττι έθεσε σε εφαρμογή πολλές μεταρρυθμίσεις για τις οποίες και διακρίθηκε ιδιαίτερα. Τον Δεκέμβριο όμως του 1909, παρότι ήταν πολιτικά ισχυρός αναγκάσθηκε και πάλι να παραιτηθεί.
4η Πρωθυπουργία (1911 – 1914)
Στις ο Τζολίττι ανέλαβε για 4η φορά πρωθυπουργός. Στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του αυτής, κάτω από έντονες εθνικιστικές πιέσεις αναγκάστηκε να υποχωρήσει όπου και ξέσπασε ο Ιταλοτουρκικός πόλεμος (1911 - 1912) κατάληξη του οποίου ήταν η κατάληψη της Λιβύης από τους Ιταλούς και η απόσπασή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Παρά ταύτα η δυσαρέσκεια που υπήρχε στη χώρα κατά της πολιτικής του τον υποχρέωσαν για άλλη μια φορά σε παραίτηση.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Για την είσοδο της Ιταλίας στον Α' Π.Π. ο Τζολίττι αντιτάχθηκε ιδιαίτερα σθεναρά με το επιχείρημα ότι η Ιταλία την εποχή εκείνη ήταν τελείως απροετοίμαστη τόσο σε πολεμικό εξοπλισμό, όσο και στην αναγκαία οργάνωση του στρατού. Έτσι τον Αύγουστο του 1914 η Ιταλία δηλώνει ουδετερότητα. Παρά ταύτα τον επόμενο χρόνο τον Μάιο του 1915 η Ιταλία τέθηκε στο πλευρό της Αντάντ.
5η Πρωθυπουργία (1920 – 1921)
Η 5η και τελευταία πρωθυπουργία του Τζολίττι ξεκίνησε στις 15 Ιούνιο του 1920 με κύριο βάρος την ανασυγκρότηση της Χώρας. Και σ΄ αυτή την πρωθυπουργία ανέχθηκε τις διάφορες απεργιακές κινητοποιήσεις αλλά το ουσιαστικότερο ήταν ότι απέφυγε να καταστείλει τις ένοπλες φασιστικές μονάδες κρούσης τις λεγόμενες "σκουαντίστρι" με τις οποίες σιγά σιγά άρχισαν να εδραιώνονται οι φασίστες. Πολλοί θεώρησαν ότι ο Τζολίττι την περίοδο εκείνη που χαρακτηρίστηκε ως κόκκινη διετία ή κόκκινα χρόνια, δέχθηκε πρόθυμα πολιτική υποστήριξη που του παρείχαν οι ομάδες αυτές. Τελικά και αυτή την φορά, τελευταία, στις 4 Ιουλίου του 1921 ακολούθησε την οδό της παραίτησης.
Αν και στη συνέχεια φερόταν να υποστηρίζει τους φασίστες όπου τον Οκτώβριο του 1922 πορεύθηκαν προς τη Ρώμη, τον Νοέμβριο του 1924 απέσυρε επίσημα την υποστήριξή του, καταψηφίζοντας τον σχετικό νόμο περιορισμού του τύπου.
Τέλος - κρίσεις
Ο Τζοβάνι Τζολίττι πέθανε εν ενεργεία πολιτικός στο Καβούρ του Πιεμόντε στις 17 Ιουλίου του 1928, σε ηλικία 85 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Ιάσων ο Αθηναίος
Ο Ιάσων ο Αθηναίος ήταν αρχαίος γλύπτης πιθανώς του 1ου ημίσεως του 2ου αιώνα μ.Χ. που έμεινε γνωστός από το ενεπίγραφο αλληγορικό έργο του, την "Οδύσσεια", με μορφή θωρακοφόρου στρατιώτη (ή γυναίκας).
Αν και το άγαλμα της Ιλιάδας δεν φέρει επιγραφή, οι κριτικοί αρχαιολόγοι και ιστορικοί το αποδίδουν επίσης στον Ιάσονα τον Αθηναίο. Αμφότερα εκτίθενται στη Στοά του Αττάλου.
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Μονή Τιμίου Προδρόμου
Ελληνικά μοναστήρια που φέρουν το όνομα του Τιμίου Προδρόμου υπάρχουν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, και συγκεκριμένα:
Βυζαντινή Σύγκλητος
Με την ονομασία Βυζαντινή Σύγκλητος εννοούνται:
Ροζάννα Καρτέρι
H Ροζάννα Καρτέρι (ιταλ. Rosanna Carteri, 14 Δεκεμβρίου 1930 – 25 Οκτωβρίου 2020) ήταν Ιταλίδα υψίφωνος, η σταδιοδρομία της οποίας διάρκεσε από το 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Γεννήθηκε στη Βερόνα και μεγάλωσε στην Πάδοβα. Μελέτησε φωνητική με τον Φερρούτσιο Κουζινάτι και άρχισε να τραγουδά σε συναυλίες από 12 ετών. Κέρδισε έναν διαγωνισμό τραγουδιού της RAI το 1948. Σε όπερα πρωτοεμφανίσθηκε στη Ρώμη σε ηλικία 19 ετών στον ρόλο της Έλσας στον Λόενγκριν του Βάγκνερ. Συνέχισε με πρωταγωνιστικούς ρόλους διεθνώς με βάση τη Σκάλα του Μιλάνου, όπου έκανε το ντεμπούτο της το 1951 στον πρωταγωνιστικό ρόλο στη La buona figliuola του Νικκολό Πιτσίννι. Το επόμενο έτος εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Δυσδαιμόνας στον Οθέλλο του Βέρντι, με μαέστρο τον Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ. Αξιοσημείωτες ήταν οι ερμηνείες της στην Αρένα της Βερόνας με την Τουραντότ (1958), στο Λονδίνο με τη Λα Μποέμ το 1960 και στο Παρίσι το 1961 στον ρόλο της Βιολέττας στην Τραβιάτα.
Από ηχογραφήσεις η Καρτέρι πραγματοποίησε κάποιες στην αρχή της σταδιοδρομίας της για την εταιρεία Cetra (τον Γουλιέλμο Τέλλο, τη Σουόρ Αντζέλικα κ.ά.). Αργότερα, το 1956, ηχογράφησε την Τραβιάτα, ενώ συμμετέσχε σε αρκετές τηλεοπτικές παραγωγές της RAI, όπως ήταν Οι Γάμοι του Φίγκαρο, ο Οθέλλος και ο Φάλσταφ.
Η Καρτέρι τραγούδησε και σε κάποια σύγχρονά της έργα, όπως τον ομώνυμο ρόλο στην Ιφιγένεια (1950) του Ιλντεμπράντο Πιτσέττι, τόσο στην πρώτη εκτέλεση του έργου στο ραδιόφωνο της RAI, όσο και στην πρώτη παγκόσμια σκηνική πρεμιέρα του, στη Φλωρεντία το 1951. Επίσης στην παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας Η Προσερπίνα και ο άγνωστος του συνθέτη Χουάν Χοσέ Κάστρο το 1952, της Il calzare d'argento (επίσης του Πιτσέττι) το 1961 και του Εμπόρου της Βενετίας του Μάριο Καστελνουόβο-Τεντέσκο.
Η Καρτέρι απεφάσισε να αποσυρθεί από την όπερα το 1966, σε ηλικία μόλις 36 ετών, προκειμένου να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Είχε παντρευτεί τον Φράνκο Γκροσόλι.
Η Ροζάννα Καρτέρι απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στο Μόντε Κάρλο.
Ένγκελμπερτ Α΄ του Λα Μαρκ
Ο Έγκελμπερτ Α΄, γερμ. Egelbert I (απεβ. 16 Νοεμβρίου 1277) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ (1249-77).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αδόλφου Α΄ κόμη του Λα Μαρκ· το όνομα της μητέρας του είναι άγνωστο.
Το 1249 διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά ο αδελφός του Όθων, μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Λιέγης, επέστρεψε και ζήτησε μερίδιο. Ο Έγκελμπερτ Α΄ του παραχώρησε τα κάστρα Αλτένα και Μπλάνκενσταϊν με τις γύρω περιοχές· ο Όθων απεβίωσε χωρίς άρρεν τέκνο και τα κάστρα επέστρεψαν στον Έγκελμπερτ Α΄ το 1262.
Κατά τα πρώτα έτη της εξουσίας του ήλθε σε διαμάχη με τον Ένγκελμπερτ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Έγιναν διάφορες μάχες και ο καθένας ερήμωνε την περιοχή του άλλου, ως το 1265 που έκαναν ειρήνη. Αυτή εξασφαλίστηκε με τον γάμο του κόμη με την ανιψιά του αρχιεπισκόπου. Το 1262 ο Ένγκελμπερτ Β΄ και ο Γουλιέλμος Δ΄ κόμης του Γύλιχ ήλθαν σε βοήθεια των Τευτόνων ιπποτών κατά την πολιορκία του Κένιγκσμπερκ.
Το 1274 ο αρχιεπίσκοπος απεβίωσε και ο διάδοχός του Ζίγκφριντ Β΄ του Βέστερμπουρκ προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή του στη Βεστφαλία και τη Ρηνανία. Οι άρχοντες της περιοχής αντιπαρατέθηκαν και έκαναν συμμαχία το 1277 με αρχηγό τον Σίμωνα Α΄ επίσκοπο του Παντερμπόρν· ο Ένγκελμπερτ Α΄ εισήλθε στη συμμαχία.
Αργότερα το ίδιο έτος, καθώς ταξίδευε κοντά στο Τέκλενμπουρκ, του επιτέθηκε ο Χέρμαν κόμης του Λον, τον τραυμάτισε και τον κράτησε αιχμάλωτο στο κάστρο Μπέντεβοορτ. Ο Ένγκελμπερτ Α΄ απεβίωσε από τα σοβαρά τραύματά του και τάφηκε στο αββαείο Κάπενμπερκ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Έμπερχαρτ Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούντε του Μπλίσκαστελ και είχε τέκνο:
Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ του Βάλκενμπουρκ, ανιψιά του Ένγκελμπερτ αρχιεπισκόπου της Κολωνίας.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Βρανόβιτσι (Κότορ)
Το Βρανόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Врановићи) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Ανδρέας Κανελλόπουλος
Ο Ανδρέας Κανελλόπουλος (1940) είναι Έλληνας μεγαλοβιομήχανος και πρόεδρος του Τιτάνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα και είναι γιος του Λεωνίδα Κανελλόπουλου και της Λένας Μιχαλακοπούλου, κόρης του πρωθυπουργού Ανδρέα Μιχαλακόπουλου. Ασχολείται με την Α.Ε. Τσιμέντων ΤΙΤΑΝ, στην οποία είναι Πρόεδρος από το 1996. Την περίοδο 1971 - 2006 ήταν εκτελεστικό μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της ίδιας Εταιρίας. Είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου και του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (Ι.Ο.Β.Ε.).
Από το 1994 μέχρι το 2000 διετέλεσε Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (Σ.Ε.Β.)και από το 1995 μέχρι το 2006 ήταν Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ALPHA Bank.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Ανδρεας
Φωτονική
Η Φωτονική ως επιστήμη σχετίζεται με την κβαντική οπτική και την οπτοηλεκτρονική, ενώ τα όρια μεταξύ τους δεν είναι σαφή. Συνήθως με τον όρο «κβαντική οπτική» αναφέρεται κανείς στην βασική έρευνα και με τον όρο «φωτονική» αναφέρεται στην εφαρμοσμένη έρευνα. Ο όρος «οπτοηλεκτρονική» αναφέρεται στην στενή περιοχή της μελέτης ενεργών αλλά και παθητικών υλικών που αλληλιπεδρούν ηλεκτρικά με το φως. Επιπλέον, δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ αυτών των πεδίων και της οπτικής, ενώ χρησιμοποιούνται διαφορετικοί ορισμοί σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές και σε διαφορετικές βιομηχανίες. Το πεδίο της φωτονικής παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις οπτικές τηλεπικοινωνίες. Η επιστήμη και οι εφαρμογές της φωτονικής στηρίζονται κυρίως στην χρήση των λέιζερ.
Περίληψη των ερευνητικών πεδίων της φωτονικής
Το πεδίο της φωτονικής περιλαμβάνει την εκπομπή, την μετάδοση, την ενίσχυση, την ανίχνευση και την διαμόρφωση του φωτός. Οι φωτονικές διατάξεις περιλαμβάνουν τις οπτοηλεκτρονικές διατάξεις (όπως τα λέιζερ και τους φωτοανιχνευτές), τους φωτονικούς κρυστάλλους, οπτικές ίνες, τους επίπεδους κυματοδηγούς και άλλα παθητικά οπτικά στοιχεία.
Μερικές από τις περιοχές όπου βρίσκει εφαρμογή η φωτονική είναι οι τηλεπικοινωνίες, η επεξεργασία πληροφοριών, η φωταψία, η μετρολογία, η φασματοσκοπία, η ολογραφία, η ιατρική (χειρουργική, διόρθωση όρασης, ενδοσκόπηση, παρακολούθηση υγείας), επεξεργασία υλικών με χρήση λέιζερ, τέχνη της όρασης, βιοφωτονική, γεωργία, ρομποτική και άμυνα.
Ιστορία της φωτονικής
Η φωτονική ως πεδίο εμφανίστηκε ουσιαστικά το 1960, με την εφεύρεση των λέιζερ. Κατά την διάρκεια του 1970 η ανάπτυξη των οπτικών ινών όπως επίσης και των ενισχυτών προσμίξεων Ερβίου αποτέλεσαν την κύρια εφαρμογή της φωτονικής και έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών στα τέλη του 20ου αιώνα, ενώ παρείχαν την απαραίτητη υποδομή για την ανάπτυξη του διαδικτύου.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη ανάπτυξη της φωτονικής σε περιοχές που δεν αφορούν τις τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο. Επιπλέον αναμένεται τεράστια ανάπτυξη του πεδίου αυτού αν ευοδωθούν οι προσπάθειες κατασκευής φωτονικών διατάξεων από πυρίτιο (silicon photonics).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτική Φωτονικη Φωτονικη
Χρηματοοικονομικός αναλυτής
Χρηματοοικονομικός Αναλυτής είναι επαγγελματική ειδικότητα με αντικείμενο την εφαρμογή των οικονομικών επιστημών στον χώρο των επιχειρήσεων. Η ειδικότητα αυτή απαιτεί υψηλού επιπέδου γνώση Λογιστικής, αλλά και άλλων τμημάτων της Οικονομικής Επιστήμης, όπως Προυπολογιστικής (Budgeting), Διαχείρισης Ταμειακών Διαθεσίμων και Αξιολόγησης Εταιριών και Εργων (Company and Project Valuation). Η Ειδικότητα αυτή είναι περιζήτητη σε Τραπεζικές και Χρηματιστηριακές εταιρίες και στα τμήματα Κοστολόγησης ή Προυπολογισμού της Οικονομικής Διεύθυνσης Μεγάλων Εταιριών.
Στην Ανώτατη Εκπαίδευση τόσο στην Ελλάδα (ΤΕΙ, Πανεπιστήμιο) όσο και στο εξωτερικό διδάσκονται βασικές αρχές χρηματοοικονομικής ανάλυσης, όμως σε επαγγελματική βάση, αυτές πιστοποιούνται με ειδικές εξετάσεις που διεξάγονται από εποπτικές αρχές ή ενώσεις αναλυτών (στην Ελλάδα τέτοιες εξετάσεις διεξάγονται από την επιτροπή κεφαλαιαγοράς και την ΕΕΠΑΜΑ αντίστοιχα)
Κατηγορία:Επαγγέλματα
Στήλη του Ιουστινιανού
Η στήλη του Ιουστινιανού ήταν ρωμαϊκή μνημειακή στήλη η οποία ανεγέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 543 από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α´ ως θριαμβευτικό μνημείο των νικηφόρων πολέμων του. Βρισκόταν στη δυτική πλευρά της πλατείας του Αυγουσταίου, μεταξύ της Αγίας Σοφίας και του Μεγάλου Παλατιού, και παρέμεινε άθικτο έως τον 16ο αιώνα όταν και κατεδαφίστηκε από τους Οθωμανούς.