cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ούμρα
Διαφορές μεταξύ Χατζ και Ούμρα
Τόσο το Χατζ όσο και η Ούμρα είναι ισλαμικά προσκυνήματα, αλλά διαφέρουν ως προς τη σημασία τους και τον τρόπο, με τον οποίο ασκούνται. Το Χατζ θεωρείται ένας από τους πέντε πυλώνες του Ισλάμ, καθιστώντας υποχρεωτικό για κάθε μουσουλμάνο να το κάνει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, εφόσον διαθέτει τη φυσική ικανότητα και τα οικονομικά μέσα για να το κάνει. Αν και τόσο το Χατζ όσο και η Ούμρα περιλαμβάνουν κοινές τελετουργίες, η Ούμρα μπορεί να ολοκληρωθεί σε λίγες μόνο ώρες, ενώ το Χατζ είναι ένα πιο χρονοβόρο ταξίδι που περιλαμβάνει μεγαλύτερο αριθμό τελετουργιών. Επιπλέον, το προσκύνημα του Χατζ πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων ημερών εντός ενός καθορισμένου ισλαμικού μήνα, ενώ η Ούμρα μπορεί να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια του έτους.
Τύποι
Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος ούμρα ανάλογα με το εάν ο προσκυνητής επιθυμεί ή όχι να κάνει ούμρα κατά την περίοδο του χατζ, συνδυάζοντας έτσι την αξία τους. Όταν εκτελείται παράλληλα με το Χατζ, η Ούμρα θεωρείται «απόλαυση» ( عُمْرَة ٱلتَّمَتُّع ) και αποτελεί μέρος ενός πληρέστερου Χατζ απόλαυσης (حَجّ ٱلتَّمَتُّع). Πιο συγκεκριμένα, πρώτα εκτελούνται οι τελετουργίες της Ούμρα και μετά εκτελούνται οι τελετουργίες του Χατζ. Διαφορετικά, όταν εκτελείται χωρίς να συνεχίσει να εκτελεί το Χατζ, η Ούμρα θεωρείται «μοναδική» Ούμρα (عُمْرَة مُفْرَدَة).
Τελετουργίες
Το προσκύνημα εκτελεί μια σειρά τελετουργικών συμβολικών της ζωής του Ιμπραήμ (Αβραάμ) και της δεύτερης συζύγου του, Άγαρ, και αλληλεγύης με τους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο. Οι προσκυνητές μπαίνουν στην περίμετρο της Μέκκας σε κατάσταση ιχράμ και εκτελούν:
Η Συνθήκη της Χουνταϊμπίγια
Στα πρώτα χρόνια της Ισλαμικής Ούμμα, υποστηρίζεται ότι δημιουργήθηκαν εντάσεις στη Μέκκα μεταξύ των παγανιστών κατοίκων της και των μουσουλμάνων που επιθυμούσαν να κάνουν προσκυνήματα εντός. Σύμφωνα με τις παραδοσιακές μουσουλμανικές ιστορίες, το 628, εμπνευσμένος από ένα όνειρο που είδε ο Μωάμεθ ενώ βρισκόταν στη Μεδίνα, στο οποίο εκτελούσε τις τελετές της Ούμρα, αυτός και οι ακόλουθοί του πλησίασαν τη Μέκκα από τη Μεδίνα. Τους σταμάτησαν στη Χουνταϊμπίγια και οι Κουραϊσίτες, τοπική φυλή στην οποία ανήκε ο Μωάμεθ, αρνήθηκαν την είσοδο στους Μουσουλμάνους, που ήθελαν να πραγματοποιήσουν το προσκύνημα. Λέγεται ότι ο Μωάμεθ εξήγησε ότι ήθελαν μόνο να κάνουν ένα προσκύνημα και στη συνέχεια να φύγουν από την πόλη, ωστόσο οι Κουραϊσίτες διαφώνησαν.
Διεξήχθησαν διπλωματικές διαπραγματεύσεις όταν ο Μωάμεθ αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει βία για να εισέλθει στη Μέκκα, σεβόμενος την Ιερά Κάαμπα. Τον Μάρτιο του 628, συντάχθηκε και υπογράφηκε η Συνθήκη της Χουνταϊμπίγια, με όρους που όριζαν μια δεκαετή περίοδο χωρίς εχθροπραξίες, κατά τη διάρκεια της οποίας θα επιτρεπόταν στους Μουσουλμάνους τριήμερη πρόσβαση ανά έτος στον ιερό χώρο της Κάαμπα από το επόμενο έτος. Τη χρονιά που υπογράφηκε, οι οπαδοί του Μωάμεθ αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους χωρίς να έχουν κάνει την Ούμρα.
Η Πρώτη Ούμρα
Το επόμενο έτος, η μουσουλμανική παράδοση υποστηρίζει ότι ο Μωάμεθ διέταξε και συμμετείχε στην Κατάκτηση της Μέκκας τον Δεκέμβριο του 629. Ακολουθώντας τους συμφωνηθέντες όρους της Συνθήκης της Χουνταϊμπίγια, ο Μωάμεθ και περίπου 2000 οπαδοί (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) προχώρησαν στην εκτέλεση της πρώτης ούμρα, η οποία διήρκεσε τρεις ημέρες. Μετά τη μεταβίβαση της εξουσίας, οι κάτοικοι της Μέκκας που (σύμφωνα με τη μουσουλμανική παραδοσιακή αφήγηση) είχαν διώξει τους πρώτους μουσουλμάνους και είχαν πολεμήσει εναντίον των μουσουλμάνων λόγω των πεποιθήσεών τους, φοβήθηκαν την τιμωρία. Ωστόσο, ο Μωάμεθ συγχώρεσε όλους τους πρώην εχθρούς του.
Αποκλεισμός λόγω κορονοϊού
Στις 26 Φεβρουαρίου 2020, η Σαουδική Αραβία ανέστειλε τα ταξίδια στη χώρα για λόγους που σχετίζονται με την Ούμρα, λόγω ανησυχιών για την ταχεία εξάπλωση του κορονοϊού. Μετά την αναφορά του πρώτου κρούσματος κορονοϊού στη Σαουδική Αραβία στις 4 Μαρτίου 2020, η κυβέρνηση του Ριάντ απαγόρευσε το προσκύνημα της Ούμρα στις ιερές πόλεις της Μεδίνας και της Μέκκας για τους Σαουδάραβες πολίτες και τους κατοίκους που ζουν στο βασίλειο. Στις 10 Αυγούστου 2021, ξεκίνησε και πάλι η ούμρα για προσκυνητές από όλο τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμική λατρεία Κατηγορία:Αραβικές εκφράσεις Κατηγορία:Ισλαμικά προσκυνήματα
Μαίων
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μαίονας (Μαίων) είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα :
Αναφορές
Μαιωνας
Αντίπαπας Αλέξανδρος Ε΄
Ο Αλέξανδρος Ε΄ (Antipapa Alessandro V, 1339 - 3 Μαΐου 1410) ήταν Αντίπαπας κατά τη διάρκεια του δυτικού σχίσματος, από τις 26 Ιουνίου 1409 μέχρι το θάνατό του το 1410.
Βιογραφία
Εγκατέλειψε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, όταν το 1378 εκδηλώθηκε στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας το μεγάλο Σχίσμα και όλοι οι οπαδοί του πάπα Ουρβανού ΣΤ΄ εκδιώχθηκαν από το Πανεπιστήμιο των Παρισίων. Το 1384 μετέβη στην Παβία, το 1386 εξελέγη επίσκοπος Πιατσέντσας, το 1388 επίσκοπος Βιτσέντσας και το 1389 επίσκοπος στη Νοβάρρα. Παράλληλα γνώρισε τον Τζιαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι και έγινε πολιτικός του σύμβουλος, μετέχοντας σε διπλωματικές αποστολές στην Πράγα.
Με την υποστήριξη του Βισκόντι αναδείχθηκε αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) το 1402. Αν και στενά συνδεδεμένη με την Αυλή της Γαλλίας (λόγω του μεγάλου Σχίσματος στο εσωτερικό της), η οικογένεια Βισκόντι δεν είχε εν τούτοις εγκαταλείψει και τον ποντίφηκα της Ρώμης. Πάπας στην Αβινιόν ήταν ο Βενέδικτος ΙΓ΄, ενώ στη Ρώμη ο Ιννοκέντιος Ζ΄, ο οποίος επιζητούσε τη φιλία των Βισκόντι και του Πέτρου Φιλάργη. Από τότε ο Φιλάργης έγινε ιδιαίτερα σημαίνον πρόσωπο για την παπική Αυλή. Το 1405 τιμήθηκε με τον τίτλο του καρδιναλίου και στάλθηκε ως πρεσβευτής στη βόρεια Ιταλία, όπου συνασπίσθηκε με τους υπόλοιπους καρδιναλίους, προγραμματίζοντας σύνοδο για να επιτευχθεί η ένωση της Καθολικής Εκκλησίας.
Ως Φραγκισκανός, προώθησε αμέσως βούλλες (προνόμια) υπέρ του Τάγματός του, ελπίζοντας ίσως ότι οι Φραγκισκανοί θα ανανέωναν το εκκλησιαστικό σώμα. Ο Αλέξανδρος Ε΄ επιθυμούσε το τέλος του σχίσματος μεταξύ της Αβινιόν και της Ρώμης. Αναγνωρίσθηκε από πολλές ιταλικές πόλεις, από τη Γαλλία, την Αγγλία, ένα τμήμα της Γερμανίας και από τη Βοημία. Ο σπουδαιότερος αντίπαλός του ήταν βέβαια η ίδια η Ρώμη. Μετά από οκτώ μήνες, την 1/5/1410, η Ρώμη έπεσε και ο Αλέξανδρος Ε΄ θα μπορούσε να εγκατασταθεί εκεί ως πνευματικός ηγέτης της παποσύνης με τη δύναμη των όπλων. Τελικά όμως δεν κατόρθωσε να εισέλθει στη Ρώμη. Ασθένησε στην Μπολόνια κι απεβίωσε στις 3 Μαϊου 1410. Ο ιστορικός Κων.Σάθας αναφέρει οτι δηλητηριάστηκε από τον καρδινάλιο Cossa.
Ετάφη στο κοιμητήριο του τάγματος των Φραγκισκανών. Η επιτύμβια πλάκα στον τάφο του αναφέρει:
Δηλαδή Κρητικός στην καταγωγή, Κρητικός αναφερόμενος
Κωνσταντίνος Λ. Παπαδημητρίου
Ο '''Κωνσταντίνος Λ. Παπαδημητρίου''' (- Οκτώβριος 1961) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και νομάρχης. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Λασιθίου το 1938-1939. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Υποστράτηγου. Κηδεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου 1961.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου
Austro-Daimler ADM
thumb|right|Austro-Daimler ADM II Tourenwagen του 1923. Το Αυστρο-Daimler ADM II ήταν ένα αυτοκίνητο της μεσαίας κατηγορίας, από την αυτοκινητοβιομηχανία Austro-Daimler. Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1923 και του 1928, ως συμπλήρωμα του μεγαλύτερου Austro-Daimler AD 6-17. Όπως συνέβη και με το AD 6-17, το ADM II σχεδιάστηκε από τον Φέρντιναντ Πόρσε.
Τεχνολογία
Τα πλέον αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του ADM II ήταν: thumb|right|Austro-Daimler ADM 3 Liter 4-θέσιο του 1927.
Μακεδόνας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μακεδόνας (Μακεδών) ή Μακεδνός είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα:
Πηγές
Μακεδονας Μακεδονας Μακεδονας Μακεδονας
Austro-Daimler ADM
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Οικονομία της Αυστρίας Κατηγορία:Μοντέλα Austro-Daimler
Πύργος Τηλεόρασης του Μπακού
Ο Πύργος Τηλεόρασης του Μπακού, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1996, είναι πύργος τηλεπικοινωνιών στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Με ύψος 310 m, είναι το ψηλότερο κτίσμα στο Αζερμπαϊτζάν και το ψηλότερο κτίριο από ενισχυμένο σκυρόδεμα στην περιοχή της Καυκασίας.
Ο Πύργος αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα του Μπακού, ενώ εμφανίζεται συχνά σε ταινίες που γυρίστηκαν στην πόλη.
Ιστορικό
Ο Πύργος Τηλεόρασης κατασκευάστηκε κατόπιν απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης μετά από εντολή του Υπουργείου Επικοινωνιών της χώρας. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1979, με την ολοκλήρωση να αναμένεται το 1985 σύμφωνα με το σχέδιο κατασκευής. Μετά την επιστροφή του Χεϊντάρ Αλίγιεφ στην εξουσία το 1993, η κατασκευή του πύργου συνεχίστηκε, με την τελετή εγκαινίων να γίνεται το 1996.
Το 2008 εγκαινιάστηκε ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο στον 62ο όροφο (175 m).
Τζιλιόλα Τσινκουέτι
Η Τζιλιόλα Τσινκουέτι (Gigliola Cinquetti, 20 Δεκεμβρίου 1947) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε δύο φορές την Ιταλία σε Διαγωνισμούς Τραγουδιού Γιουροβίζιον: Η πρώτη το 1964, με το τραγούδι Non ho l'età όπου ήρθε πρώτη με 49 πόντους και η δεύτερη το 1974, με το τραγούδι Sì όπου ήρθε δεύτερη με 18 πόντους. Το Μάιο του 1991 συμπαρουσίασε με τον Τοτό Κοτούνιο (Τοto Cutugno) τον 36ο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στη Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1991 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Oceana (τραγουδίστρια)
Παραπομπές
κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί
Καλλιώνυμος ο κηλιδωτός
Ο  Καλλιώνυμος ο κηλιδωτός  (Callionymus maculatus ) είναι ένα είδος Ακτινοπτερύγιων στο γένος Καλλιώνυμος
Πηγές
Κατηγορία:Περκόμορφα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο Δελήβεης
Ο Αλέξανδρος Α' Μαυροκορδάτος ήταν πρίγκιπας της Μολδαβίας. Το προσωνύμιό του δελήβεης (deli = παράτολμος, bey = άρχοντας) τον ξεχωρίζει από τον ομώνυμο εξάδελφό του Αλέξανδρο Β' φιραρή.
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου και της Αικατερίνης Ρωσσέτη. Η οικογένειά του ήταν από τις επιφανείς των Φαναριωτών στην Κωνσταντινούπολη.
Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας της Μολδαβίας (1733-35, 41-43, 48-49, 69) και της Βλαχίας (1730, 31-33, 35-41, 44-48, 56-58, 61-63). Επίσης ο θείος του Ιωάννης Β' Μαυροκορδάτος ήταν πρίγκιπας της Μολδαβίας (1743-47).
Ο Αλέξανδρος Α' διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο Μουρούζη το 1782 στην ηγεμονία της Μολδαβίας, που την κράτησε ως το 1785, οπότε τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Αλέξανδρος Β' Μαυροκορδάτος, ο λεγόμενος φιραρής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Αλεξανδρος
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1970
Το 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 21-27 Σεπτεμβρίου 1970 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 8 ταινίες μεγάλου μήκους:
Η επέμβαση της λογοκρισίας απέτρεψε την προβολή των ταινιών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1970
Γιάκομπ Μπέμε
ο Γιάκομπ Μπέμε (Jakob Böhme, 8 Μαρτίου 1575 - 17 Νοεμβρίου 1624) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, χριστιανός μυστικιστής και θεολόγος. Θεωρείται αυθεντικός διανοητής στα πλαίσια της λουθηρανικής παράδοσης.
Το πρώτο βιβλίο του, γνωστό ως Aurora, προκάλεσε σκάνδαλο σε σημείο που οδήγησε στη φυλάκισή του. Αποφυλακίστηκε υπό τον όρο ότι δε θα έγραφε ποτέ ξανά. Από σύγχρονους ερευνητές υποστηρίζεται ότι ο λόγος του Μπέμε αντιπροσωπεύει την επιστροφή της γνωστικής σκέψης στη νεοτερικότητα.
Από τους διανοητές που ανανέωσαν το ενδιαφέρον για το έργο του Μπέμε περισσότερο γνωστοί είναι ο Χέγκελ  που τον περιέλαβε στις διαλέξεις του για την Ιστορία της Φιλοσοφίας και ο Σέλινγκ.
Δεδομένου ότι ο Μπέμε επιχείρησε να συνδυάσει τις πανθεϊστικές δοξασίες με την ιδέα της διαρχίας, αφενός αντιμετωπίστηκε ως Γνωστικός, αφετέρου επιχείρησε να ταυτίσει τον θεό με τη φύση, θεωρώντας ότι στη θεία σφαίρα υπάρχουν αντιθετικές δυνάμεις δυνάμεις, οι οποίες συμμετέχουν στη σύνθεση του θείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Αλχημιστές
Γερμανική Σαμόα
thumb|right|Σχεδιαζόμενο έμβλημα της αποικίας, δεν υιοθετήθηκε προ της ενάρξεως του Α΄ Π. Π. thumb|right|Ένα γερμανικό πλοίο στο λιμάνι της πρωτεύουσας των Νήσων Σαμόα, Απία thumb|right|Με κόκκινο σημειώνονται οι Νήσοι Σαμόα, με πράσινο η Γερμανική Νέα Γουινέα και με ροζ οι υπόλοιπες γερμανικές αποικίες στον Ειρηνικό ωκεανό Η Γερμανική Σαμόα (γερμανικά: Deutsch-Samoa) ήταν ένα γερμανικό προτεκτοράτο 1900 - 1914, που αποτελείται από τα νησιά του Ουπόλου, Σαβάι και Μανόνο, τώρα εντός του ανεξάρτητου κράτους Σαμόα. Τα Σαμόα ήταν η τελευταία γερμανική αποικία στη λεκάνη του Ειρηνικού, η οποία περιήλθε μετά την τριμερή σύμβαση που υπογράφηκε στην Ουάσιγκτον στις 2 Δεκεμβρίου του 1899 με την ανταλλαγή των επικυρώσεων στις 16 Φεβρουαρίου 1900. Ήταν η μοναδική γερμανική αποικία στην περιοχή του Ειρηνικού, εκτός από το Κιαοτσόου της Κίνας.
Ιστορία
Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφθασε Σαμόα ήταν ο Ολλανδός Ιάκωβος Ρόγκεββιν το 1722. Γερμανικές εμπορικές δραστηριότητες στην περιοχή άρχισαν τη δεκαετία του 1850.
Εντάσεις προκαλούνται εν μέρει από τις τρεις ξεχωριστές ομάδες συμφερόντων,οι οποίες οδήγησαν σε Εμφύλιους πολέμους στη Σαμόα. Μετά το δεύτερο εμφύλιο πόλεμο στη Σαμόα τα νησιά χωρίστηκαν το 1899 από τους τρεις που είχαν εξουσίες. Η τριμερής σύμβαση έδωσε τον έλεγχο των νησιών δυτικά των 171 δυτικού γεωγραφικού μήκους βαθμούς στη Γερμανία, τα ανατολικά νησιά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες (σημερινή Αμερικανική Σαμόα) και τη Μεγάλη Βρετανία να αντισταθμιστεί με άλλες περιοχές του Ειρηνικού και της Δυτικής Αφρικής.
Οικονομική Ανάπτυξη
Κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου του μισού αιώνα της γερμανικής επιρροής, φυτεύτηκαν σε ευρεία κλίμακα καρύδα, κακάο και καουτσούκ. Κατά τη διάρκεια της αποικιακής εποχής, οι νέες επιχειρήσεις επέκτειναν σε μεγάλο βαθμό γεωργικές δραστηριότητες οι οποίες με την αύξηση των φορολογικών εσόδων για τα δημόσια έργα τόνωσαν την οικονομική ανάπτυξη. Πάνω από όλα, την περίοδο της γερμανικής αποικιοκρατίας, η αποικία ήταν η πιο προοδευτική και οικονομικά ανεπτυγμένη. Η γερμανική εταιρεία JC Godeffroy ήταν η κορυφαία εταιρεία εμπορίας και φύτευσης για τη Σαμόα. Δεδομένου ότι η Σαμόα δεν είχε «εργατικό δυναμικό για μίσθωση», έγινε εισαγωγή κινέζων εργατών (και σε μικρότερο βαθμό Μαλαισιανών για τη Νέα Γουινέα). Μέχρι το 1914 πάνω από 2.000 Κινέζοι είχαν μεταφερθεί για να εργασθούν στις φυτείες της αποικίας.
Αποικιακή Διοίκηση
Η εποχή της αποικιοκρατίας επίσημα ξεκίνησε με την τοποθέτηση της αυτοκρατορικής σημαίας, την 1η Μαρτίου 1900. Ο Γουλιέλμος Σολφ έγινε ο πρώτος κυβερνήτης. Οι σχέσεις της πολιτικής του με τον λαό των Νήσων Σαμόα παρουσίασαν παρόμοιες ιδιότητες της νοημοσύνης και της φροντίδας, όπως στον οικονομικό στίβο. Ο Σολφ ο ίδιος έμαθε πολλά από τα έθιμα και τις σημαντικές τελετουργίες για των λαό των Σαμόα. Ο Σολφ παρακολουθούσε διάφορες εορτές των νησιών Σαμόα, συμπεριλαμβανομένης της τελετουργικής κατανάλωσης Κάβα.
Η αποικιακή διοίκηση ίδρυσε το πρώτο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Επίσης χτίστηκε νοσοκομείο και οι γυναίκες Σαμόα εκπαιδεύονταν ως νοσοκόμες.
Όλοι οι δρόμοι μέχρι το 1942 κατασκευάζονταν με την ίδια κατεύθυνση όπως και στη Γερμανία. Οι αυτοκρατορικές επιχορηγήσεις από το θησαυροφυλάκιο του Βερολίνου, οι οποίες είχαν σηματοδοτήσει την πρώτη οκταετία της γερμανικής διοίκησης, δεν ήταν πλέον αναγκαίες μετά το 1908. Η Σαμόα είχε γίνει μία αυτάρκης αποικία.
NGC 4697
O NGC 4697 (γνωστός στους ερασιτέχνες αστρονόμους και ως Caldwell 52) είναι ελλειπτικός γαλαξίας που απέχει περί τα 40 ως 50 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στην Παρθένο (αστερισμό). Ωστόσο δεν ανήκει στο καθαυτό Σμήνος Γαλαξιών της Παρθένου: αποτελεί μέλος της «Ομάδας του NGC 4697», μιας ομάδας γαλαξιών που περιλαμβάνει αρκετούς πολύ μικρότερους γαλαξίες, καθώς και τον NGC 4731, και είναι μία από τις πολλές ομάδες που αποτελούν μία νότια επέκταση του Υπερσμήνους γαλαξιών της Παρθένου.
Η απόσταση του NGC 4697 από τη Γη δεν είναι γνωστή με κάποια ακρίβεια: Διάφορες μετρήσεις έχουν δώσει τιμές για αυτή από 28 μέχρι 76 εκατομμύρια έτη φωτός. Σύμφωνα με την Εξωγαλαξιακή Βάση Δεδομένων της NASA, ο μέσος όρος αυτών των μετρήσεων είναι περίπου 38 εκατομμύρια έτη φωτός, ενώ κατά τη βάση δεδομένων SIMBAD η απόσταση είναι περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός.
Στο κέντρο του γαλαξία υπάρχει μαύρη τρύπα μεγάλης μάζας. Η μάζα της έχει εκτιμηθεί από 160 μέχρι 190 εκατομμύρια ηλιακές μάζες.
Νικόλαος Ανδριώτης
Ο Νικόλαος Παντελής Ανδριώτης (Ίμβρος, 8 Νοεμβρίου 1906 - Θεσσαλονίκη, 29 Σεπτεμβρίου 1976) ήταν Έλληνας γλωσσολόγος και συγγραφέας που δίδαξε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την περίοδο 1944 - 1969, ενώ την περίοδο 1962 - 1963 διετέλεσε πρύτανης του ομώνυμου Πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1928. Την περίοδο 1928 - 1944 εξέδωσε το «Ιστορικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας». Αφού έλαβε το διδακτορικό του το 1932 από το Πανεπιστήμιο Αθηνών (1933 - 1937) σπούδασε συγκριτική γλωσσολογία στα Πανεπιστήμια της Βιέννης (με τον Paul Kretschmer ) και το Βερολίνο. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη και για μεγάλο χρονικό διάστημα μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών της οποίας πρόεδρος ήταν το 1976, πρόεδρος του Ιδρύματος για τη Μελέτη της Βαλκανικής Χερσονήσου (ΙΜΧΑ) καθώς και μέλος της επιστημονικής επιτροπής των περιοδικών Βαλκανικές σπουδές (Balkan Studies) (1960-1974).
Εργογραφία
Η έρευνα του επικεντρώθηκε στην σύγχρονη ελληνική λεξικογραφία, την ιστορία γλώσσα και διαλεκτολογία και την μακεδονική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Ίβα Τζανίκι
Η Ίβα Τζανίκι (Iva Zanicchi, γεν. 18 Ιανουαρίου 1940 στο Λιγκόνκιο (Ligonchio)) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Ιταλία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον το 1969 με το τραγούδι Due grosse lacrime bianche όπου ήρθε 13η με 5 πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Τογιόντα Κιιχίρο
Ο Τογιόντα Κιιχίρο (豊田 喜一郎), 11 Ιουνίου 1894 – 27 Μαρτίου 1952) ήταν Ιάπωνας επιχειρηματίας, ο οποίος το 1937 έθεσε τα θεμέλια για τη δημιουργία της αυτοκινητοβιομηχανίας Toyota Motor Corporation.
Τον Σεπτέμβριο του 1934, ο Τογιόντα και η ομάδα μηχανικών του κατασκεύασαν τον πρώτο δικό τους κινητήρα εσωτερικής καύσης για αυτοκίνητο. Ήταν εξακύλινδρος, χωρητικότητας 3.389 κυβικών εκατοστών και απέδιδε 65 ίππους.
Το 1967, η παραγωγή της εταιρείας ξεπέρασε τα 1.000.000 αυτοκίνητα ανά έτος. Ακόμη, πέραν της ίδιας της Toyota, η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε στον κόσμο ο Τογιόντα είναι το σύστημα παραγωγής της. Η φιλοσοφία «just-in-time» του Κιιχίρο, που προέβλεπε την παραγωγή μόνο συγκεκριμένων ποσοτήτων αγαθών που είχαν ήδη παραγγελθεί, με αποτέλεσμα να περιοριστεί η σπατάλη και η φθορά στο ελάχιστο, αποτέλεσαν τον πιο βασικό παράγοντα ανάπτυξης αυτού του συστήματος. Με τον καιρό, η πρακτική αυτή άρχισε να υιοθετείται από αυτοκινητοβιομηχανίες σε όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές Κατηγορία:Ιάπωνες μηχανικοί Κατηγορία:Ιάπωνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αυτοκινητοβιομηχανίας Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων
Θάσος (ακτοφυλακίδα)
Θάσος (Ακτοφυλακίδα)
Πρώην Βρετανικό ‘HDWL’.
Ένα από τα δέκα (10) που παραχωρήθηκαν – επί δανεισμού – από το Βρετανικό Ναυτικό το 1945. Χρησιμοποιήθηκαν στις επιχειρήσεις του εμφυλίου και επεστράφησαν στη Βρετανία το 1962 εκτός από : ‘ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ’ και ‘Θάσος’ που δεν αναφέρονται πουθενά μετά το 1950. Ιδίου τύπου πλοία : ‘ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ’ και ‘Θάσος’ που δεν αναφέρονται πουθενά μετά το 1950. Ιδίου τύπου πλοία : ‘Αστυπάλαια', ‘Δίστρατον’, ‘Δαύλεια', ‘Καρυά’, ‘Κλεισούρα’, ‘Δίστρατον’, ‘ΜΠΙΖΑΝΙ’, ‘ΠΟΡΤΑΡΙΑ’, ‘Φάρσαλα’ και ‘Θάσος’. Συμμετείχαν – πλην του ‘ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ’ και ‘Θάσος’ – στις επιχειρήσεις του εμφυλίου.
Κατηγορία:Ελληνικές ακταιωροί
Εκδρομή της Αγάπης
Η Εκδρομή της Αγάπης είναι η δράση μιας ομάδας εθελοντών που πραγματοποιεί δωρεάν εκδρομές, δράσεις και προγράμματα βιωματικής
μάθησης για παιδιά, νέους και ενήλικες με κοινωνικές, οικονομικές κ.α. δυσχέρειες.
Όραμα
Το όραμα της ομάδας είναι η δημιουργία ενός θεσμού που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη των νέων ανθρώπων με στόχο την εξέλιξή τους σε αυριανούς πολίτες που προάγουν αξίες όπως η ισότητα, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η κοινωνική ευημερία και η περιβαλλοντική προστασία.
Στόχος της δράσης
Η συνειδητοποίηση πως ο αριθμός των παιδιών που μεγαλώνουν στην Ελλάδα κάτω από αντίξοες συνθήκες διαρκώς αυξάνεται οδήγησε την άνοιξη του 2010 στη δημιουργία της ομάδας «Εκδρομή της Αγάπης». Παιδιά τα οποία προέρχονται από οικογένειες με κοινωνικές και οικονομικές δυσχέρειες, παιδιά με αναπηρίες (ΑΜΕΑ), παιδιά μεταναστών και άλλων μειονοτήτων έχουν βασικές ανάγκες για συναισθηματική υποστήριξη, στέγαση, τροφή, ρουχισμό, φάρμακα, παιδεία, δραστηριότητες προσωπικής ανάπτυξης και κοινωνικής ένταξης. Οι πόροι που εξασφαλίζουν οι κοινότητές τους συνήθως δεν επαρκούν για την κάλυψη όλων των παραπάνω αναγκών. Καθώς για αρκετά από αυτά τα παιδιά η ομάδα εκτιμά πως η χαρά της εκδρομής είναι σχεδόν άγνωστη και αποτελεί πολυτέλεια, ο στόχος της ομάδας είναι στις εκδρομές τα παιδιά και οι νέοι, μέσα από την επαφή με την φύση, το παιχνίδι, τη βιωματική μάθηση και την καλλιέργεια αξιών, να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια ποιοτικότερη καθημερινότητα ζωής.
Παροχές και στόχοι για τους συμμετέχοντες
Τα παιδιά και οι νεαροί εκδρομείς έχουν τη δυνατότητα:
Σε συνεργασία με τις κοινότητές τους, προσφέρεται στα παιδιά και τους νέους η δυνατότητα:
Δράσεις
Οι 5 πρώτες Εκδρομές της Αγάπης έγιναν με το Ζάννειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας την περίοδο 2010-2011. Η 6η εκδρομή έγινε τον Μάιο του 2012 παρέα με τα παιδιά του Κέντρου Υποδοχής Ανήλικων Μεταναστών, Αιτούντων Άσυλο, Κρήτης. Ακολούθησε, η 7η Εκδρομή της Αγάπης με τα παιδιά του Ιδρύματος Χατζηκώνστα, η 8η με το Λύρειο παιδικό ίδρυμα, ενώ η πιο πρόσφατη πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2013, με τις οικογένειες που στηρίζει η εθελοντική πρωτοβουλία Give The Kids.
Πηγές
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1971
Το 12ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 20-26 Σεπτεμβρίου 1971 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 7 ταινίες μεγάλου μήκους. Προβλήματα με την λογοκρισία είχαν δυο ταινίες που τελικά δεν προβλήθηκαν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1971
Ιωάννης του Μπριέν
Ο Ιωάννης του Μπριέν (Jean de Brienne, Ελληνικά : Ιωάννης της Βριέννης, περί το 1170 – 27 Μαρτίου 1237) μέλος του Οίκου του Μπριέν, ήταν βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1210 - 1225), Κόμης του Μπριέν (1205 - 1221) και Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (1229 - 1237) σε συμβασιλεία με τον Βαλδουίνο Β΄ της Κωνσταντινούπολης.
Ο Ιωάννης του Μπριέν ήταν τρίτος γιος του Εράρ Β΄ του Μπριέν ενός πλούσιου ευγενούς από την Καμπανία και της Αγνής των Μονφωκόν. Ο Ιωάννης σαν μικρότερος γιος προοριζόταν στον εκκλησιαστική τομέα αλλά στέφτηκε ιππότης και κυβέρνησε μικρές εκτάσεις στην Καμπανία (1200). Με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Γκωτιέ Γ΄ του Μπριέν ορίστηκε κηδεμόνας στο όνομα του ανήλικου ανιψιού του Γκωτιέ Δ΄ του Μπριέν που ζούσε στη νότια Ιταλία. Οι βαρόνοι του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ αποφάσισαν να παντρευτεί τη βασίλισσα Μαρία του Μομφερράτου, ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας και ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ έδωσαν τη σύμφωνη γνώμη τους. Αναχώρησε για τους Άγιους Τόπους και παντρεύτηκε τη Μαρία, το ζευγάρι στέφτηκαν βασιλείς (1210). Μετά τον πρόωρο θάνατο της Μαρίας (1212) ο Ιωάννης διετέλεσε αντιβασιλεύς στο όνομα της μικρής τους κόρης Ισαβέλλας Β΄ της Ιερουσαλήμ, ένας ευγενής ο Ιωάννης Α΄ της Βηρυτού επιχείρησε να τον εκθρονίσει. Ο Ιωάννης του Μπριέν ήταν αρχηγός στην Ε΄ Σταυροφορία, τα ηγετικά του δικαιώματα στον Σταυροφορικό στρατό δεν ήταν ομόφωνα αλλά κυβέρνησε την Δαμιέτη στην Αίγυπτο όταν έπεσε στα χέρια τους (1219). Διεκδίκησε το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας στο όνομα της δεύτερης συζύγου του Στεφανίας της Αρμενίας (1220) αλλά όταν πέθανε η Στεφανία και ο μικρός τους γιος έχασε τα δικαιώματα του και επέστρεψε στην Αίγυπτο. Η Ε΄ Σταυροφορία κατέληξε σε πλήρη αποτυχία, η Δαμιέτη έπεσε ξανά στα χέρια των Μαμελούκων (1221).
Ο Ιωάννης ήταν ο πρώτος βασιλιάς που επισκέφτηκε τις Ευρωπαϊκές χώρες για να τον υποστηρίξουν, έδωσε την κόρη του σύζυγο στον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄ και αναγκάστηκε να παραιτηθεί (1225). Οι πάπες προσπάθησαν να πείσουν τον Ιωάννη του Μπριέν να επανέλθει αλλά οι βαρόνοι των Ιεροσολύμων ήθελαν τον Φρειδερίκο. Ο Ιωάννης διορίστηκε διοικητής των παπικών εκτάσεων στην Τοσκάνη, στρατιωτικός διοικητής στην Περούτζια και διοικητής των δυνάμεων του πάπα Γρηγορίου Θ΄ στους πολέμους του εναντίον του Φρειδερίκου Β΄ (1228, 1229). Εξελέγη (1229) συναυτοκράτορας του Βαλδουίνου Β΄ στη Λατινική Αυτοκρατορία και στέφτηκε στην Κωνσταντινούπολη (1221). Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης και ο Ιβάν Ασέν Β΄ που κατείχαν τις πρώην Λατινικές εκτάσεις στη Μικρά Ασία και τη Θράκη ξεκίνησαν στις αρχές του 1235 την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Ο Ιωάννης του Μπριέν υπερασπίστηκε επιτυχώς την πόλη πολλούς μήνες αλλά οι πολιορκητές αποχώρησαν όταν τους νίκησε ο Γοδεφρείδος Β΄ Βιλλεαρδουίνος με ενωμένο στόλο από τις Ιταλικές πόλεις (1236). Ο Ιωάννης πέθανε την επόμενη χρονιά σαν μέλος του Τάγματος των Φραγκισκανών
Παιδική ηλικία
Ο Ιωάννης του Μπριέν γεννήθηκε γύρω στο 1170 αλλά ο 14χρονος διπλωμάτης Γεώργιος Ακροπολίτης που τον είδε (1231) τον περιγράφει "υπερήλικας ως 80άρης", αν η πληροφορία αληθεύει πρέπει να γεννήθηκε γύρω στο 1150. Κανένας άλλος ιστορικός ωστόσο εκτός από τον Ακροπολίτη δεν τον περιγράφει υπερήλικα. Ο πατέρας του αναφέρει τους αδελφούς του "μικρά παιδιά" το 1177 και κατονομάζει τον δάσκαλο του μεγαλύτερου γιου του Γκωτιέ Γ΄ (1184) κάτι που δείχνει ότι οι μεγαλύτεροι αδελφοί του γεννήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1160. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι γεννήθηκε τη διετία 1168 - 1170. Τα "Χρονικά των Μενεστρέλων του Ρενς" τον 13ο αιώνα αναφέρουν ότι ο πατέρας του τον προόριζε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία αλλά ο ίδιος "δεν το επιθυμούσε". Τα Χρονικά τονίζουν ότι στη συνέχεια ο μικρός Ιωάννης δραπέτευσε στο αβαείο του Κλαιρβώ που ζούσε ένας θείος του από μητέρα. Με την παρότρυνση των οπαδών του έγινε ιππότης και συμμετείχε σε πολλά τουρνουά και μάχες. Οι περιγραφές των Μενεστρέλων δείχνουν σε πολλά σημεία αναξιόπιστες, ο Ιωάννης δεν είχε κανένας μητρικό θείο στο Κλαιρβώ, ο ιστορικός Γκάι Πέρι ωστόσο σε πολλά σημεία τους επιβεβαιώνει. Η εκκλησιαστική σταδιοδρομία ήταν συνηθισμένο φαινόμενο τον 12ο αιώνα στους μικρότερους γιους των ευγενών, πιθανώς και ο πατέρας του έκανε το ίδιο. Ο Ιωάννης όπως τον περιγράφουν πολλοί συγγραφείς της εποχής του "είχε άριστη φυσική κατάσταση, ήταν γυμνασμένος και μπορούσε να πολεμήσει τέλεια" ενώ τονίζουν τη σωματική του δύναμη.
Διεκδικητής της κομητείας του Μπριέν
Ο πατέρας του Εράρ Γ΄ ενώθηκε στην Γ΄ Σταυροφορία και πέθανε πολεμώντας στους Αγίους Τόπους, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Γκωτιέ Γ΄. Ο Ιωάννης αναφέρεται για πρώτη φορά σε διάταγμα του αδελφού του που δείχνει ότι είχε μεγάλη θέση στην αυλή. Σύμφωνα με έναν στίχο στα "Χρονικά του Έρνουλ" συμμετείχε σε πόλεμο εναντίον του Πέτρου Β΄ του Κουρτεναί. Τα "Χρονικά των Μενεστρέλων του Ρενς" τον καταγράφουν (1200) σαν "Ιωάννη τον Ακτήμονα" επειδή κατείχε διάφορα μικρά χωριά στην κομητεία της Καμπανίας. Ο Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας του έδωσε μερικές επιπλέον εκτάσεις στο Μακόν και το Λονσόλ (1201) αλλά μετά τον πρόωρο θάνατο του η χήρα του Λευκή της Ναβάρρας (1177-1229) του ζήτησε να πουλήσει το Μακόν επειδή ανήκε στην προίκα της. Ο Γκωτιέ Γ΄ πέθανε τον Ιούνιο του 1205 σε μάχη στη νότια Ιταλία, η χήρα του γέννησε έναν μεταθανάτιο γιο τον Γκωτιέ Δ΄ που μεγάλωσε στην Ιταλία. Ο Ιωάννης διεκδίκησε τον τίτλο του κόμητος της Μπριέν και άρχισε να κυβερνά την κομητεία στο όνομα του ανιψιού του. Σαν υποτελής του κόμητος της Καμπανίας προσκλήθηκε πολλές φορές στην αυλή της Λευκής, σύμφωνα με τα "Χρονικά του Έρνουλ" τον "αγαπούσε περισσότερο από οποιονδήποτε άντρα" κάτι που ενόχλησε έντονα τον Φίλιππο Αύγουστο.
Γάμος με την Μαρία του Μομφερράτου
thumb|right|250px|Γάμος του Ιωάννη της Μπριέν με την πρώτη σύζυγο του Μαρία του Μομρερράτου - μικρογραφία 13ου αιώνα Οι δυο στίχοι του Έρνουλ περιγράφουν διαφορετικές ιστορίες για τον τρόπο που ο Ιωάννης έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Ο ένας στίχος αναφέρει ότι οι λόρδοι των Ιεροσολύμων έστειλαν επιστολή στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Β΄ (1208) ζητώντας έναν σύζυγο για τη Μαρία, ο Φίλιππος τους παρουσίασε τον Ιωάννη επειδή ήθελε να τον απαλλαγεί. [20] Στον άλλο στίχο ένας ανώνυμος ευγενής πρότεινε γαμπρό τον Ιωάννη κάτι που έγινε δεκτό από τους βαρόνους και τον Φίλιππο. Ο Ιωάννης του Μπριέν επισκέφτηκε την αυλή του Ιννοκέντιου Γ΄ στη Ρώμη. Ο πάπας δώρησε 40.000 μάρκα για την υπεράσπιση της Ιερουσαλήμ, για να ξοδέψει τα χρήματα θα έπρεπε να πάρει την άδεια από τον πατριάρχη της Ιερουσαλήμ, τους Ναΐτες Ιππότες και τους Ιωαννίτες Ιππότες.
Στέψη
Ο Ιωάννης στρατοπέδευσε στην Άκρα (13 Σεπτεμβρίου 1210), την επόμενη μέρα ο πατριάρχης της Ιερουσαλήμ Αλβέρτος του Βερτσέλλι τον πάντρεψε με τη Μαρία, ο Ιωάννης και η Μαρία στέφτηκαν βασιλείς στην Τύρο (3 Οκτωβρίου 1210). Η συνθήκη που είχε κλείσει ο προκάτοχος της Μαρίας Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ και ο Αγιουβίδης σουλτάνος Αλ-Αντίλ Α' διεκόπη όταν έφτασε ο Ιωάννης. Ο Αλ-Αντίλ Α' ζητούσε ανανέωση της συνθήκης αλλά οι λόρδοι των Ιεροσολύμων το αρνήθηκαν χωρίς τη συγκατάθεση του βασιλιά. Ο Αλ-Αντίλ Α' άρχισε να λεηλατεί τις περιοχές γύρω από την Άκρα όταν γινόταν η στέψη του βασιλικού ζεύγους αλλά δεν επιτέθηκε στην πόλη, ο Ιωάννης όταν επέστρεψε επιτέθηκε για αντίποινα σε μουσουλμανικές περιοχές.
Α΄ Σταυροφορία
Ο πάπας Ιννοκέντιος ανακήρυξε την Ε΄ Σταυροφορία για την "απελευθέρωση των Αγίων Τόπων" και την ανάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους απίστους. Η πρώτη στρατιά έφτασε στις αρχές Σεπτεμβρίου 1217 με αρχηγό τον Λεοπόλδο ΣΤ΄ της Αυστρίας. Ο Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας ακολούθησε με τον στρατό του τον ίδιο μήνα, σύντομα ο Ούγος Α΄ της Κύπρου και ο Βοημούνδος Δ΄ της Αντιόχειας ενώθηκαν με τους Σταυροφόρους. Η πείνα θέρισε τον στρατό των Σταυροφόρων και οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ευρώπη. Ακολούθησε εμφύλιος μεταξύ τους, ο Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας ζήτησε την ηγεσία αλλά πολλοί όπως ο Ιωάννης του το αρνήθηκαν. Οι Σταυροφόροι λεηλάτησαν τις περιοχές του Αλ-Αντίλ Α' για φαγητό και προμήθειες, ο σουλτάνος οπισθοχώρησε τον Νοέμβριο του 1717. Ο Ιωάννης πολιόρκησε το κάστρο των Αγιουβιδών στο όρος Ταμπόρ και ενώθηκε μόνο με τον Βοημούνδο Δ΄. Στάθηκε ανίκανος να το κυριεύσει κάτι που σύμφωνα με τον σύγχρονο ιστορικό Ζακ του Βιτρί "έδωσε θάρρος στους απίστους".
Ο Ανδρέας Β΄ επέστρεψε στην πατρίδα του στις αρχές του 1218 μαζί με τον Ούγο Α΄ και τον Βοημούνδο Δ΄ αφήνοντας πίσω τους Σταυροφόρους. Οι Σταυροφόροι παρά το γεγονός ότι ελάττωσαν τις στρατιωτικές τους δραστηριότητες οχύρωσαν την Καισάρεια και την Ατλίτ. Μετά την άφιξη νέων στρατευμάτων από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επιτέθηκαν στην Αίγυπτο. Εξέλεξαν τον Ιωάννη της Μπριέν αρχηγό και του έδωσαν την άδεια να παραμείνει βασιλιάς στη γη που θα κατακτούσε. Η εξουσία του ωστόσο ήταν μονάχα τυπική αφού δεν μπορούσε να επιβληθεί σε στρατιώτες ξένων χωρών.
Επιχειρήσεις στην Αίγυπτο
thumb|right|250px|Η πολιορκία της Δαμιέτης από Φρίζιους στην Ε΄ Σταυροφορία - Ματθαίος των Παρισίων, 13ος αιώνας Τον Μάιο του 1217 οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν την πολιορκία της Δαμιέτης, κατέλαβαν στις 24 Αυγούστου έναν πύργο στρατηγικής σημασίας σε ένα νησάκι στο Δέλτα του Νείλου και μπορούσαν να ελέγξουν την κίνηση στο ποτάμι. Τον Σεπτέμβριο ήρθαν νέες ενισχύσεις από την Ιταλία υπό την ηγεσία του Πελάγιου, καρδινάλιου του πάπα Ονωρίου Γ΄. Οι δυνάμεις των Αιγυπτίων επιχείρησαν να κάνουν αιφνίδια επίθεση στον στρατό των Σταυροφόρων στις 9 Οκτωβρίου αλλά ο Ιωάννης έμαθε τις κινήσεις τους, o ίδιος και η συνοδεία του επιτέθηκαν και εξόντωσαν την εμπροσθοφυλακή τους. Οι Σταυροφόροι οικοδόμησαν ένα πλωτό κάστρο στον Νείλο αλλά μια καταιγίδα τους έπληξε και οι Αιγύπτιοι επιτέθηκαν στο κάστρο θανατώνοντας όλους τους αμυνόμενους, μόνο δυο στρατιώτες γλύτωσαν και ο Ιωάννης τους εκτέλεσε λόγω δειλίας. Ο Πελάγιος ανέλαβε πρωτοβουλίες και ξεκίνησε συνομιλίες με τον Ιωάννη εξοργίζοντας τον στρατό, οι στρατιώτες επιτέθηκαν στο Αιγυπτιακό στρατόπεδο χωρίς να πάρουν διαταγή και θανατώθηκαν όλοι (29 Αυγούστου 1219). Στον πανικό που ακολούθησε οι Σταυροφόροι γλύτωσαν την ολοκληρωτική καταστροφή χάρη στη βοήθεια που τους πρόσφεραν οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες.
Ο Αλ-Καμίλ έστειλε στα τέλη Οκτωβρίου απεσταλμένους προτείνοντας στους Σταυροφόρους να τους παραχωρήσει την Ιερουσαλήμ, τη Βηθλεέμ και τη Ναζαρέτ αν αποσυρθούν από την Αίγυπτο. Ο Ιωάννης και οι υπόλοιποι λόρδοι ήταν έτοιμοι να δεχτούν την προσφορά αλλά τους σταμάτησε ο παπικός απεσταλμένος Πελάγιος που τους έπεισε ότι οι μουσουλμάνοι μπορούν εύκολα να τις ανακαταλάβουν, οι Σταυροφόροι τελικά αρνήθηκαν. Ο Αλ-Καμίλ έστειλε ενισχύσεις στη Δαμιέτη αλλά οι άντρες συνελήφθησαν στις 3 Νοεμβρίου, δυο μέρες αργότερα οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την πόλη. Ο Πελάγιος πρότεινε να αναλάβει τη διοίκηση της πόλης η εκκλησία αλλά μετά την απειλή του Ιωάννη να αποχωρήσει παραδόθηκε στον ίδιο. Ο Τζων του Ζοϊνβίλε αναφέρει ότι ο Ιωάννης λεηλάτησε το ένα τρίτο των θησαυρών της Δαμιέτης και έκοψε νομίσματα με το όνομα του. Ο σουλτάνος της Δαμασκού Αλ-Μουαζάμ Ίσα επιτέθηκε στα τέλη του 1219 στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ και λεηλάτησε την Καισάρεια.
Διεκδίκηση του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας
Ο πεθερός του Λέων Α΄ της Αρμενίας πέθανε λίγους μήνες πριν οι Σταυροφόροι κυριεύσουν τη Δαμιέτη, όρισε στο νεκροκρέβατο διάδοχο τη μικρότερη κόρη του Ισαβέλλα της Αρμενίας. Ο Ιωάννης και ο Ραϋμόνδος Ρουπέν αμφισβήτησαν ο καθένας για δικούς του λόγους τη διαδοχή και αποφάσισαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους στο Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας. Ο πάπας Ονώριος δέχτηκε τον Φεβρουάριο του 1220 το αίτημα του Ιωάννη της Μπριέν και τον όρισε κληρονόμο. Ο Ιωάννης εγκατέλειψε τη Δαμιέτη για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να πάει στην Κιλικία να διεκδικήσει τον θρόνο. Η Στεφανία πέθανε λίγο μετά την άφιξη του Ιωάννη, οι σύγχρονοι ιστορικοί τον κατηγορούν ότι χτύπησε μέχρι θανάτου τη σύζυγο του επειδή προσπάθησε να δηλητηριάσει τη θετή της κόρη Ισαβέλλα. Ο μικρός γιος τους πέθανε σε λίγους μήνες με αποτέλεσμα τη διακοπή όλων των δικαιωμάτων του Ιωάννη στον θρόνο της Κιλικίας. Ο πάπας Ονώριος όταν έμαθε τον θάνατο της Στεφανίας και του γιου της όρισε κληρονόμο στον θρόνο του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας τον Ραϋμόνδο Ρουπέν και απείλησε τον Ιωάννη με αφορισμό εάν επέμενε.
Απώλεια της Δαμιέτης
Ο Ιωάννης της Μπριέν έκανε πολλούς μήνες να επιστρέψει στους Σταυροφόρους. Την ίδια εποχή ο ανιψιός του Γκωτιέ Δ΄ ενηλικιώθηκε και του παρέδωσε την κομητεία της Μπριέν (1221). Την περίοδο που έλειπε ο Ιωάννης ο Αλ-Καμίλ έκανε νέα πρόταση στους Σταυροφόρους να τους παραδώσει το βασίλειο της Ιερουσαλήμ για να αποχωρήσουν αλλά ο Πέλαγιος αρνήθηκε. Ο Ιωάννης επέστρεψε τελικά στην Αίγυπτο και ενώθηκε στη Σταυροφορία υπό τις διαταγές του πάπα Ονώριου (6 Ιουλίου 1221). Οι αρχηγοί του Σταυροφορικού στρατού αποφάσισαν να συνεχίσουν την επίθεση στην Αιγύπτου παρά την επίμονη άρνηση του Ιωάννη. Οι Σταυροφόροι πλησίασαν τη Μανσούρα αλλά οι Αιγύπτιοι κατέκλυσαν το στρατόπεδο τους. Ο ηττημένος Πελάγιος αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη οκτώ ετών με τον Αλ-Καμίλ και να του παραδώσει τη Δαμιέτη στις 28 Αυγούστου, ο Ιωάννης βρισκόταν ανάμεσα στους ομήρους που κρατήθηκαν μέχρι την τελική αποχώρηση των Σταυροφόρων από τη Δαμιέτη στις 8 Σεπτεμβρίου.
Γάμος της κόρης του Ισαβέλλας με τον Φρειδερίκο Β΄
thumb|right|250px|Γάμος της Ισαβέλλας Β΄ κόρης του Ιωάννη της Μπριέν με τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄ - Χρονικά της Νουόβα, 14ος αιώνας Μετά την "παταγώδη αποτυχία" της Ε΄ Σταυροφορίας ο Ιωάννης της Μπριέν επέστρεψε στο βασίλειο του. Οι έμποροι από τη Γένοβα και την Πίζα συγκρούστηκαν στην Άκρα και κατέστρεψαν ένα μεγάλο μέρος της πόλης. Ο Ιωάννης σύμφωνα με ένα χρονικό της Γένοβας υποστήριξε την Πίζα και οι Γενοβέζοι έφυγαν από την Άκρα για τη Βηρυτό. Ο Ιωάννης ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Ιεροσολύμων που επισκέφτηκε την Ευρώπη και ζήτησε υποστήριξη από τους χριστιανούς πριν επιστρέψει από την Αίγυπτο. Αναζήτησε έναν κατάλληλο σύζυγο για την κόρη του για να εξασφαλίσει την επιβίωση του βασιλείου του, διόρισε για την περίοδο της απουσίας του μπάιλο του βασιλείου της Ιερουσαλήμ τον Όθων του Μονμπελιάρ. Ο Ιωάννης έφυγε από την Ιταλία τον Οκτώβριο του 1222 για να παραστεί στις διαπραγματεύσεις για νέα Σταυροφορία. Ο πάπας Ονώριος με αίτημα του Ιωάννη δήλωσε ότι όλα τα εδάφη που θα κατακτηθούν θα ενωθούν με το βασίλειο των Ιεροσολύμων. Ο πάπας και ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ συναντήθηκαν τον Μάρτιο του 1223 στο Φερεντίνο, ο Ιωάννης βρέθηκε στη συνάντηση. Η συμφωνία μεταξύ τους περιείχε τον όρο να δώσει ο Ιωάννης την κόρη του σύζυγο στον Φρειδερίκο Β΄ και σε αντάλλαγμα να του επιτρέψει ο αυτοκράτορας να παραμείνει βασιλιάς στα Ιεροσόλυμα μέχρι τον θάνατο του. Ο Ιωάννης πήγε στη Γαλλία να συναντήσει τον Φίλιππο Αύγουστο που ενοχλήθηκε έντονα επειδή η απόφαση για τον γάμο του έγινε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του. Η Ματίλντ ντε Κουρτεναί, ο Εράρ Β΄ του Χασενώ και άλλοι ευγενείς του ζήτησαν να επέμβει στις συγκρούσεις τους, αυτό δείχνει ότι βρισκόταν σε μεγάλη εκτίμηση στην πατρίδα του. Ο Ιωάννης της Μπριέν βρέθηκε τον Ιούλιο στην κηδεία του Φιλίππου Β΄ στη Βασιλική Σαιν-Ντενί. Ο Φίλιππος κληροδότησε περισσότερα από 150.000 μάρκα για την υπεράσπιση των Αγίων Τόπων. Μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία ο Ιωάννης επισκέφτηκε την Αγγλία στην προσπάθεια του να βοηθήσει για τη σύναψη ειρήνης ανάμεσα στους Άγγλους και τους Γάλλους.
Τρίτος γάμος του Ιωάννη
Ο Ιωάννης της Μπριέν έκανε τον Μάρτιο του 1224 προσκύνημα στη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Τα Λατινικά Χρονικά των βασιλέων της Καστίλης αναφέρουν ότι ο Ιωάννης πήγε στο Βασίλειο του Λεόν για να παντρευτεί μια από τις μεγαλύτερες κόρες του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν Σάντσα, πριγκίπισσα του Λεόν ή Ντούλσε του Λεόν επειδή ο πατέρας του υποσχέθηκε να "συμβασιλεύσει μαζί της". Η υπόσχεση αυτή απειλούσε τα κληρονομικά δικαιώματα του ετεροθαλούς αδελφού της Σάντσα και της Ντούλσε Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης. Η μητέρα του Φερδινάνδου Βερεγγάρια της Καστίλης για να προστατεύσει τα δικαιώματα του γιου της στον θρόνο πρότεινε στον Ιωάννη σύζυγο την κόρη της Βερεγγάρια της Λεόν. Πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν στο γεγονός ότι η βασιλομήτωρ της Γαλλίας Λευκή της Καστίλης που ήταν αδελφή της Βερεγγαρίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στον γάμο του Ιωάννη με την ανιψιά της. Ο γάμος του Ιωάννη και της Βερεγγάριας έγινε τον Μάιο του 1224 στο Μπούργος.
Υπηρεσίες στον πάπα
thumb|right|250px|Χάρτης των Σταυροφορικών κρατών (1197) Ο πάπας Ονώριος δεν δέχτηκε τις αξιώσεις του Φρειδερίκου και δήλωσε ότι ο Ιωάννης του Μπριέν είναι ο νόμιμος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Στις προσπάθειες του να εκμεταλλευτεί τη Λομβαρδική Λίγκα, μια ομοσπονδία πόλεων στη βόρεια Ιταλία εναντίον του Φρειδερίκου Β΄ ο Ιωάννης πήγε στην Μπολόνια. Ένας στίχος στα Χρονικά του Έρνουλ γράφει ότι οι εκπρόσωποι της Λομβαρδικής Λίγκας του έκαναν πρόταση να τον εκλέξουν βασιλιά τους αλλά άσχετα αν αληθεύει ο Ιωάννης παρέμεινε στην Μπολόνια περισσότερο από έξι μήνες. Ο πάπας Ονώριος διόρισε τον Ιωάννη πρύτανη σε ένα Patrimonium Sancti Petri στην Τοσκάνη που ανήκε στα Παπικά Κράτη (27 Ιανουαρίου 1227) και πίεσε τον Φρειδερίκο Β΄ να παραιτηθεί από το βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο διάδοχος του Ονώριου Πάπας Γρηγόριος Θ΄ επικύρωσε τη θέση του Ιωάννη στα παπικά κράτη στις 5 Απριλίου και διέταξε τους κατοίκους της Περούτζια να τον εκλέξουν κυβερνήτη.
Διαπραγματεύσεις
thumb|right|250px|Η Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και τα γειτονικά κράτη (1230) Μετά την υπογραφή της συνθήκης ο Ιωάννης επέστρεψε στη Σουλμόνα, σύμφωνα με τον χρονικογράφο της εποχής Ματθαίο των Παρισίων επέτρεψε στους στρατιώτες του να λεηλατήσουν πολλά γειτονικά μοναστήρια για να αποκτήσει χρήματα. Ο Ιωάννης διέκοψε στις αρχές του 1229 την πολιορκία της Σουλμάνα για να ενωθεί με τον καρδινάλιο Πελάγιο σε εκστρατεία εναντίον της Καπούα. Ο Φρειδερίκος Β΄ μετά τη στέψη του στον Πανάγιο Τάφο επέστρεψε στην Ιταλία για να πιέσει τον στρατό του πάπα να οπισθοχωρήσει.
Ο Ιωάννης του Μπριέν πήγε στη Γαλλία να συγκεντρώσει στρατό για να τον συνοδεύσουν στην Κωνσταντινούπολη. Ο πάπας Γρηγόριος δεν προκήρυξε την άφιξη του Ιωάννη στην Κωνσταντινούπολη σαν Σταυροφορία αλλά υποσχέθηκε πολλά προνόμια στους Σταυροφόρους αν θα πήγαιναν στη συνοδεία του. Την περίοδο που παρέμεινε στη Γαλλία συμμετείχε σε πολλές διαπραγματεύσεις και έκλεισε ειρήνη με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας και τον Ούγο Ι΄ του Λουζινιάν. Ο Ιωάννης επέστρεψε στην Ιταλία στα τέλη του 1230. Οι απεσταλμένοι του Ιωάννη υπέγραψαν συνθήκη με τον δόγη της Βενετίας Τζιάκομπο Τιέπολο, ο δόγης συμφώνησε να του δώσει 500 ευγενείς και 5.000 στρατιώτες, σε αντάλλαγμα ο Ιωάννης θα παραχωρούσε στη Λατινική Αυτοκρατορία πολλά προνόμια σε Βενετούς. Αμέσως μετά την αναχώρηση του Ιωάννη για την Κωνσταντινούπολη τον Αύγουστο ο πάπας Γρηγόριος αναγνώρισε τα δικαιώματα του Φρειδερίκου Β΄ για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
Συγκρούσεις με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας
Ο Ιωάννης της Μπριέν στέφτηκε Λατίνος αυτοκράτορας το φθινόπωρο του 1231 στην Αγία Σοφία αλλά η αυτοκρατορία του περιοριζόταν μονάχα στην Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρα της. Οι Βενετοί τον πίεσαν να προχωρήσει σε εκστρατεία εναντίον του αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ´ Δούκα Βατάτζη που υποστήριξε μια επανάσταση εναντίον τους στην Κρήτη. Ο ιστορικός Φιλίπ Μούσκες σημειώνει ωστόσο ότι ο Ιωάννης δεν μπορούσε να κάνει "ούτε ειρήνη, ούτε πόλεμο" με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας επειδή πολλοί Γάλλοι ιππότες που τον συνόδευσαν στην Κωνσταντινούπολη επέστρεψαν μετά τη στέψη στην πατρίδα τους.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1965
Το Λ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1965 διεξήχθη από τις 23 ως τις 25 Ιουλίου 1965 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά. Μετείχαν πάνω από 60 αθλήτριες από εννέα συλλόγους. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για 13η συνεχόμενη φορά.
Ιωάννης του Μπριέν
Συγκρούσεις με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας
Ο πιο σημαντικός υποτελής του Γοδεφρείδος Β΄ Βιλλεαρδουίνος πρόσφερε στον Ιωάννη μετά τη στέψη του 30.000 υπέρπυρα για να ενισχύσει το θησαυροφυλάκιο της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Με πρόσχημα την επίθεση του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη στη Ρόδο ο Ιωάννης έκανε εκστρατεία εναντίον της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας κατά μήκος του Βοσπόρου (1233). Η επίθεση δεν έφερε "τίποτα σημαντικό", οι Λατίνοι είχαν ελάχιστα κέρδη. Με την έγκριση του Ιωάννη δυο Φραγκισκιανοί και δυο Δομηνικανοί μοναχοί μεσολάβησαν για τη σύναψη ειρήνης με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας (1234) που τελικά δεν έκλεισε ποτέ. Σε ένα γράμμα που αναφέρεται στις διαπραγματεύσεις οι μοναχοί περιγράφουν τον Ιωάννη σαν "κακοποιό" και τον είχαν εγκαταλείψει οι μισθοφόροι του.
Πολιορκία Ελλήνων και Βουλγάρων στην Κωνσταντινούπολη
thumb|right|250px|Σφραγίδα της Μαρίας της Μπριέν Ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης και ο Ιβάν Ασέν Β΄ έκαναν στις αρχές του 1235 συμφωνία να μοιράσουν τη Λατινική Αυτοκρατορία. Ο Βατάτζης πολιόρκησε τα τελευταία υπολείμματα των Λατίνων στη Μικρά Ασία και τη Χερσόνησο της Καλλίπολης, ο Ασέν πολιόρκησε τις Λατινικές περιοχές της Θράκης. Οι αμυνόμενοι συγκεντρώθηκαν σε ένα σημείο επιτρέποντας στους πολιορκητές να επιτεθούν από αλλού, αν και οι αμυνόμενοι ήταν σε σημαντικό βαθμό λιγότεροι ο Ιωάννης απέκρουσε επιτυχώς όλες τις επιθέσεις. Ο Μούσκα στα "Βασιλικά Χρονικά" υμνεί σημαντικά την ανδρεία του και τον συγκρίνει με τον Έκτορα, τον Ρολάνδο, τον Οζιέ τον Δανό και τον Ιούδα τον Μακκαβαίο.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1965
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1965 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ιωάννης του Μπριέν
Πολιορκία Ελλήνων και Βουλγάρων στην Κωνσταντινούπολη
Ένας Βενετικός στόλος πίεσε τις δυνάμεις του Βατάτζη να υποχωρήσουν αλλά όταν οι Βενετοί έφυγαν τον Νοέμβριο του 1235 οι Έλληνες και οι Βούλγαροι ξεκίνησαν ξανά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, ο Ιωάννης έστειλε γράμματα σε όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες για βοήθεια. Ο πάπας Γρηγόριος που έδωσε μεγάλη σημασία στην υποστήριξη της Λατινικής Αυτοκρατορίας πρότεινε στους Σταυροφόρους να εγκαταλείψουν τους Αγίους Τόπους. Μια συντονισμένη ναυτική επίθεση από τη Βενετία, τη Γένουα, την Πίζα και τον Γοδεφρείδο Β΄ της Αχαΐας διέλυσε τους πολιορκητές, ο Ιβάν Ασέν αποχώρησε και ο Βατάτζης έλυσε την πολιορκία (1236).
Θάνατος
Σύμφωνα με χρονικογράφους του 13ου αιώνα όπως ο Ματθαίος των Παρισίων και ο Βερνάρδος του Μπές ο Ιωάννης της Μπριέν έγινε λίγο πριν τον θάνατο του Φραγκισκιανός μοναχός. Ο βασικότερος λόγος που τον οδήγησε στην απόφαση ήταν η κατάρρευση της υγείας του αλλά ο Βερνάρδος τονίζει επιπλέον ότι αποφάσισε να το κάνει χάρη σε όραμα κάποιου υπερήλικα. Οι περισσότερες πηγές του 13ου αιώνα καταγράφουν τον θανάτου του Ιωάννη μεταξύ 19 - 23 Μαρτίου 1237, ήταν ο μοναδικός Λατίνος Αυτοκράτορας που πέθανε στην Κωνσταντινούπολη. Τα "Χρονικά των Μενεστρέλων του Ρενς" γράφουν ότι τάφηκε στην Αγία Σοφία. Ο Πέρρι γράφει ότι πέθανε σαν Φραγκισκιανός μοναχός και τάφηκε σε μια Φραγκισκιανή μονή αφιερωμένη στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης που έκτισε ο ίδιος στον Γαλατά όταν ήταν αυτοκράτορας. Ο Ιωσήφ Γκερόλα σε μια τρίτη θεωρία προτείνει ότι μια βασιλική με τα Λατινικά σύμβολα του Φραγκίσκου της Ασσίζης οικοδομήθηκε στη μνήμη του Ιωάννη από τον Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαρία του Μομφερράτου, κόρη του Κορράδου μαρκησίου του Μομφερράτου και της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ, που διαδέχθηκε ως βασίλισσα της Ιερουσαλήμ τη μητέρα της (1205). Μαζί της απέκτησε:
Ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο το 1214 με τη Ρίτα ή Στεφανία των Ρουπενιδών, κόρη του Λέοντα Β΄ της Αρμενίας. Η Στεφανία γέννησε έναν γιο (1220), αλλά αυτός απεβίωσε την ίδια χρονιά μαζί με τη μητέρα του (1220).
Για τρίτη φορά παντρεύτηκε τη Βερεγγάρια του Λεόν, κόρη του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Μαζί της απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Κόμητες της Βρυένης Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν Κατηγορία:Δούκες της Φιλιππούπολης Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Γάλλοι μοναχοί
Εδιμβούργο των 7 Θαλασσών
μικρογραφία|[[Εδιμβούργο των 7 Θαλασσών|Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών]] Το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών είναι ο μοναδικός κύριος οικισμός του νησιού Τριστάν ντα Κούνια. Μαζί με τα νησιά της Αγίας Ελένης,της Ασενσιόν καθώς και μερικά ακόμα ακατοίκητα νησιά αποτελούν το Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος της Αγίας Ελένης, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Μεταξύ των ντόπιων αναφέρεται πάντα ως ο Οικισμός (The Settlement) ή το Χωριό (The Village).
Το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών θεωρείται ως ο πιο απομακρυσμένος μόνιμος οικισμός στην Γη, έχοντας 2.173 χιλιόμετρα (1.350 μίλια) από τον εγγύτερο κατοικίσιμο οικισμό, στην Αγία Ελένη.