cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόστερ ομάδων Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Ουρουγουάη
Προπονητής: Όσκαρ Ταμπάρες
Οι ακόλουθοι 23 ποδοσφαιριστές κλήθηκαν για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο. Στις 30 Μαΐου, ο Κρίστιαν Ροδρίγες αποχώρησε λόγω τραυματισμού και αντικαταστάθηκε από τον Ντιέγο Λαξάλτ.
Βενεζουέλα
Προπονητής: Ραφαέλ Ντουδαμέλ
Οι ακόλουθοι 23 ποδοσφαιριστές κλήθηκαν για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Αργεντινή
Προπονητής: Χεράρδο Μαρτίνο
Οι ακόλουθοι 23 ποδοσφαιριστές κλήθηκαν για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Βολιβία
Προπονητής: Χούλιο Σέσαρ Βαλντιβιέσο
Οι ακόλουθοι 23 ποδοσφαιριστές κλήθηκαν για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Χιλή
Προπονητής: 🇪🇸 Χουάν Αντόνιο Πίτσι
Οι ακόλουθοι 23 ποδοσφαιριστές κλήθηκαν για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο. Την 1η Ιουνίου, ο Ματίας Φερνάντες αποχώρησε λόγω τραυματισμού και αντικαταστάθηκε από τον Μαρκ Γκονσάλες.
Παναμάς
Προπονητής: 🇨🇴 Ερνάν Νταρίο Γκόμες
Οι ακόλουθοι 23 ποδοσφαιριστές κλήθηκαν για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Μπουλινιέ
Το Μπουλινιέ (γαλλικά: Bouligney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Πέντε Βράχοι Ρόδου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Ρόδου
Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας
Ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας (João IV de Portugal, 19 Μαρτίου 1604 – 6 Νοεμβρίου 1656) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας από το 1640 μέχρι το 1656. Πιο πριν ήταν, ως Ιωάννης Β΄, δούκας της Μπραγκάνσα.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|αριστερά|x350px|Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας Διαδέχθηκε το 1630 τον πατέρα του Θεοδόσιο Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα ως δούκας της Μπραγκάνσα. Η μητέρα του Άννα ντε Βελάσκο υ Χιρόν ήταν κόρη του Ιωάννη-Φερδινάνδου ντε Βελάσκο υ Τοβάρ, 5ου δούκα του Φρίας.
Παντρεύτηκε τη Λουίζα του Γκουθμάν (1613–1666) και ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος βασιλιάς της Πορτογαλίας το 1640 ύστερα από την Ισπανική επανάσταση κατά του βασιλιά Φιλίππου Δ΄.
Το 1641 ξεκίνησε τη συμμαχία με τη Γαλλία και τη Σουηδία, έχοντας ανάγκη να εισέλθει στον τριακονταετή πόλεμο σε συγκρούσεις με την Ισπανία και τις Ολλανδικές καταπατήσεις των Πορτογαλικών αποικιών.
Ισπανική επίθεση στην Πορτογαλία αποκρούστηκε το 1644 στο Μοντίγιο. Οι Ολλανδοί κυρίευσαν τη Μέλακα το 1641 και το σουλτανάτο του Ομάν το Μουσκάτ το 1648. Οι Πορτογάλοι βρίσκονταν στη δύσκολη θέση να μοιράσουν τις δυνάμεις τους στην Ευρώπη, την Αφρική και την Αμερική. Ανακατέλαβε την Ανκόνα από τους Ολλανδούς το 1644, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Βραζιλίας το 1654.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1633 τη Λουίζα του Γκουθμάν υ Σαντοβάλ, κόρη του Μανουέλ-Πέρεθ ντε Γκουθμάν υ Σίλβα 8ου δούκα της Μεδίνα-Σιδόνια και παιδιά του ήταν:
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως
Το Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως (μεταπολιτευτικά, στη δημοτική: Υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης) της ελληνικής κυβέρνησης υπήρχε από το 1954 έως το 1973 και ξανά από το 1975 μέχρι το 1995. Αποτελούσε το σημαντικότερο υπουργείο της μεταπολεμικής Ελλάδας και σχεδόν πάντα ήταν είτε πρώτο στην ιεραρχία, είτε δεύτερο πίσω από το Υπουργείο Συντονισμού.
Αποστολή
Αποστολή και αρμοδιότητά του ήταν η εποπτεία διάφορων υπηρεσιών και οργανισμών (ετερόκλητων μεταξύ τους) που είχαν υπαχθεί άμεσα στην προεδρία της κυβέρνησης (δηλαδή, στον πρωθυπουργό). Επειδή στη μεταπολεμική Ελλάδα το γραφείο του πρωθυπουργού ήταν ολιγομελές και πολιτικά (αλλά και νομικά) ανίσχυρο (κάτι που άλλαξε το 1981 με την έλευση στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου), το Υπουργείο Προεδρίας λειτουργούσε, κατά κάποιον τρόπο, ως το προσωπικό επιτελείο του πρωθυπουργού. Ο εκάστοτε υπουργός Προεδρίας αποτελούσε πρόσωπο μεγάλης ισχύος στην κυβέρνηση, και συνήθως της απόλυτης εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού. Χαρακτηριστικά, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε χρησιμοποιήσει σε αυτή την θέση τον Κωστή Στεφανόπουλο και τον Γεώργιο Ράλλη, ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Μένιο Κουτσόγιωργα και τον Αναστάσιο Πεπονή.
Υπουργοί Προεδρίας στη μεταπολίτευση
Σημειώνεται ότι κατά την περίοδο της θητείας του αναφερόταν ως υπουργός Προεδρίας και ο τότε πραξικοπηματίας Γεώργιος Παπαδόπουλος, για τη θέση που είχε ως «Υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως» στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967. Στην επόμενη, επίσης δικτατορική Κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου 1967, είχε ορκιστεί ως πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργός Εθνικής Αμύνης και «Προεδρίας Κυβερνήσεως».
Αναφορές
Προεδριας Κυβερνησεως Κατηγορία:Υπουργεία Προεδρίας
2577 Λίτβα
Η Λίτβα (Litva) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,18. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη ρωσική ονομασία της Λιθουανίας.
Κοντά στο περιήλιο της τροχιάς της η Λίτβα βρίσκεται έξω από την Κύρια Ζώνη και διασχίζει την τροχιά του πλανήτη Άρη. Η Λίτβα είναι ένας από τους πολύ λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρονται γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Λίτβα είναι EU (κατά Tholen). Η Λίτβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες 48 λεπτά και 45,3 δευτερόλεπτα, μία πολύ γρήγορη περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λιτβα
Ταξινομία του Λινναίου
Η Ταξινομία του Λινναίου (Κάρολος Λινναίος, Σουηδός βοτανολόγος) είναι ένα σύστημα ταξινόμησης που χρησιμοποιείται ευρέως στις βιολογικές επιστήμες. Αρχικά αναπτύχθηκε από τον βοτανολόγο Κάρολο Λινναίο τον 18ο αιώνα. Η ταξινομία του Λινναίου, ταξινομεί τους ζωντανούς οργανισμούς ιεραρχικά ξεκινώντας από τα βασίλεια.
Ονοματολογία
Η βάση της ταξινομίας του Λινναίου είναι αυτή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αναπτυχθεί ένα απλό και πρακτικό σύστημα που θα καταχωρήσει τα διαφορετικά είδη των ζωντανών οργανισμών. Η σημαντικότερη όψη αυτού είναι η γενική χρήση της διώνυμης ονοματολογίας, το συνδυασμό του ονόματος του γένους και του ονόματος του είδους(στο παράδειγμα μας 'sapiens'), που προσδιορίζει την ταυτότητα κάθε είδους οργανισμού. Στο παράδειγμα μας, το ανθρώπινο γένος αναγνωρίζεται από το διώνυμο Homo sapiens. Κανένα άλλο είδος δεν μπορεί να έχει αυτό το διώνυμο. Με αυτό τον τρόπο, κάθε είδος έχει ένα μοναδικό και μόνιμο όνομα (σε σύγκριση με τα κοινά ονόματα που διαφέρουν από τόπο σε τόπο και από γλώσσα σε γλώσσα). Αυτή η μοναδικότητα και μονιμότητα είναι φυσικά, ένα αποτέλεσμα αποδοχής από τους ασχολούμενους με στην συστηματική (ειδικευμένους βιολόγους στην ταξινομία).
Μεταγενέστερες εξελίξεις
Με το πέρασμα των χρόνων, η κατανόηση μας για τις σχέσεις μεταξύ των ζωντανών οργανισμών άλλαξε. Η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν η εκτεταμένη αποδοχή της εξέλιξης σαν ένα μηχανισμό της βιολογικής ποικιλίας και του σχηματισμού των ειδών. Μετά απο αυτό, έγινε γενικά κατανοητό ότι οι ταξινομήσεις πρέπει ν α απεικονίζουν την φυλογένια των οργανισμών, όπου κάθε ομάδα ταξινόμησης πρέπει να προέρχεται από μια μοναδική προγονική μορφή. Σε μερικά συστήματα είναι γενικά ενθαρρυντικό ότι οι ομάδες ταξινόμησης πρέπει να είναι αυστηρά μονοφυλετικά, αλλά αυτή η ιδέα είναι αμφισβητήσιμη.
Αρχικά, ο Λινναίος ίδρυσε τρία βασίλεια στο βασικό του δομή, δηλαδή τα Φυτά, τα Ζώα και μια επιπρόσθετη ομάδα για τα Ορυκτά, η οποία εγκαταλείφθηκε. Από τότε, πολλές μορφές ζωής μετακινήθηκαν σε τρία νέα βασίλεια: τα Μονήρη, οι προκαρυώτες (π.χ., βακτήρια), Πρώτιστα, για τα πρωτόζωα και τα περισσότερα φύκια, και οι Μύκητες. Η δομή αυτών των πέντε βασιλείων είναι ακόμα μακριά από το φυλογενετικό ιδεώδες και έχει αντικατασταθεί στη σύγχρονη ταξινόμηση από τρεις τομείς: Βακτήρια και Αρχαία, για τους προκαρυώτες, και τους Ευκαρυώτες. Αυτή η αλλαγή έγινε με την ανακάλυψη των αρχαίων.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Ταξινομία
Система органического мира
Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό μικτό)
Το διπλό μικτό του τουρνουά αντισφαίρισης του Αμερικανικού Όπεν ξεκίνησε το έτος 1892, με πρώτους νικητές τη Μέιμπελ Καχίλ και τον Κλάρενς Χόμπαρτ. Η Καχίλ ήταν νικήτρια και στο απλό το 1891.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικό Όπεν
Μπουλτ (Ωτ-Σον)
Το Μπουλτ (γαλλικά: Boult) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ιουλία Άμπερκρομπι
Η Ιουλία Άμπερκρομπι (Julia Abercromby, γεννημένη ως Ιουλία Τζάνετ Γεωργιάνα Χόλντειν-Ντάνκαν Julia Janet Georgiana Haldane-Duncan, 24 Ιανουαρίου 1840 - 8 Δεκεμβρίου 1915) ήταν Βρετανίδα αυλική, ζωγράφος, ευγενής και Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Βικτώριας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1840 στη Νάπολη, και ήταν κόρη του Αδάμ Χόλντειν-Ντάνκανμ 2ου Κόμη του Κάμπερνταουν και της Ιουλιάνας Κάβεντις Φίλιπς.
Στις 6 Οκτωβρίου 1858 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Άμπερκρομπι, 4ο Βαρώνο Άμπερκρομπι. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Ήταν Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Βικτώριας από τον Απρίλιο του 1874 έως τον Μάρτιο του 1885. Για την υπηρεσία της στη Βασίλισσα της απονεμήθηκε το Βασιλικό Τάγμα της Βικτώριας και του Αλβέρτου, 3ης Τάξης.
Ενώ ήταν Κυρία Επί Των Τιμών, είχε την τιμή να ζωγραφίσει το πρώτο επίσημο πορτραίτο της Βασίλισσας για την Εθνική Πινακοθήκη.
Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 1915 στο Κάμπερνταουν της Σκωτίας σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες βαρώνισσες Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας
Μπουρμπεβέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν
Το ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν (Արմենիա Մարիոթ Հյուրանոց Երևան), είναι ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην κεντρική συνοικία Κέντρον του Γερεβάν, στην Αρμενία. Το ξενοδοχείο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1958 ως Ξενοδοχείο Αρμενία, μια κρατική επιχείρηση κατά τη σοβιετική περίοδο. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το ξενοδοχείο ιδιωτικοποιήθηκε το 1998 και, μετά από μια μεγάλη ανακαίνιση, άνοιξε εκ νέου ως ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν το 1999.
Το ξενοδοχείο βρίσκεται στην οδό Αμιριάν 1 και έχει θέα στην Πλατεία Δημοκρατίας. Η Εθνική Πινακοθήκη και το κτήριο της κυβέρνησης βρίσκονται μπροστά από το ξενοδοχείο.
Από το 2016, με συνολικό αριθμό δωματίων 259, το Αρμενία Marriott είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ξενοδοχείο στη χώρα. Από το 2020, το ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν διαθέτει 144 δωμάτια, με την πτέρυγα Αραράτ να είναι προσωρινά κλειστή.
Ιστορία
Η ανέγερση του ξενοδοχείου ξεκίνησε το 1950 και ολοκληρώθηκε το 1958. Το ξενοδοχείο άνοιξε το 1958 και ονομαζόταν Αρμενία. Το διαχειριζόταν η κρατική υπηρεσία τουρισμού Intourist, που αποτελούσε τον ρυθμιστικό φορέα των ξενοδοχείων και του τουρισμού στη Σοβιετική Ένωση. Την εποχή που άνοιξε, το Αρμενία ήταν το μεγαλύτερο ξενοδοχείο της Αρμενικής ΣΣΔ. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Μαρκ Γκριγκοριάν και Έντουαρντ Σαραπιάν, με βάση το αρχικό σχέδιο του Γερεβάν που δημιούργησε ο Αλεξάντερ Ταμανιάν. Το έργο συντόνισε ο Κονσταντίν Αλτουνιάν. Τα θεμέλια του ξενοδοχείου είναι από πλάκες βασάλτη, ενώ το ίδιο το ξενοδοχείο είναι χτισμένο από ροζ αρμένικο τόφο.
Μετά την οικονομική κρίση της Αρμενίας κατά τη δεκαετία του 1990, το ξενοδοχείο εξαγοράστηκε από την εταιρεία AK Development το 1998. Μετά από εργασίες ανακαίνισης μεγάλης κλίμακας και επένδυση 40 εκατομμυρίων δολαρίων, το ξενοδοχείο ανακαινίστηκε πλήρως για να πληροί τα υψηλότερα διεθνή πρότυπα. Άνοιξε ξανά το 1999 ως Ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν, που λειτουργεί στο πλαίσιο των Marriott Hotels & Resorts της εταιρείας Marriott International. Επί του παρόντος, το ξενοδοχείο αποτελείται από τρία ξεχωριστά κτίρια (Αραράτ, Αρμενία και Νέο Κτήριο), που βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο.
Χαρακτηριστικά
Το ξενοδοχείο διαθέτει πολλά εστιατόρια, όπως το Crystal, το Armenia Brasserie, το υπαίθριο καφέ Meeting Point Gastro Cafe and Terrace (για το καλοκαίρι) και το μοναδικό Executive Lounge στην πόλη, που σερβίρει πρωινό και δείπνο σε όσους διαμένουν στην Executive και άνω κατηγορία δωματίων. Το ξενοδοχείο φιλοξενεί επίσης 10 αίθουσες συνεδριάσεων, ένα γυμναστήριο και κέντρο υγείας, καθώς και μια εξωτερική πισίνα.
Το ξενοδοχείο είναι προσβάσιμο μέσω του κοντινού σταθμού του μετρό Πλατεία Δημοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ασία Κατηγορία:Γερεβάν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αρμενία
2578 Σαιντ-Εξυπερύ
Ο Σαιντ-Εξυπερύ (Saint-Exupery) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,4. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου συγγραφέα και αεροπόρου Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, ο ήρωας του γνωστότερου έργου του οποίου, ο Μικρός Πρίγκιπας, βασιλεύει πάνω σε έναν αστεροειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σαιντ-Εξυπερύ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σαιντ-Εξυπερυ
Σαν Μιχάλη
thumb|250px|Τριγωνικό κομμάτι από Σαν Μιχάλη Το Σαν Μιχάλη είναι παραδοσιακό ελληνικό τυρί που παράγεται στο νησί της Σύρου εδώ και αρκετές δεκαετίες. Πρόκειται για ένα από τα ακριβότερα τυριά της χώρας, το οποίο έχει αναγνωριστεί από το 1994 ως προϊόν με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Π.Ο.Π.).
Το τυρί τυροκομήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του '70 από την συνεταιριστική τυροκομική μονάδα ΒΙΟΣΥΡ. Η ονομασία του τυριού προέρχεται από ένα βουνό στα βόρεια του νησιού όπου βρίσκεται και το ομώνυμο χωριό Σαν Μιχάλης. Παράγονται συνολικά 46 τόνοι τυριού ετησίως.
Επιχείρηση Λινάρι
Η Επιχείρηση Λινάρι (αγγλικά: Operation Flax) ήταν μια Συμμαχική αεροπορική επιχείρηση του 1943, που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Τυνησία, ως μέρος της μεγαλύτερης εκστρατείας της Βόρειας Αφρικής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και είχε στόχο τη διακοπή των γραμμών εφοδιασμού των δυνάμεων του Άξονα μεταξύ Τυνησίας και Σικελίας. . Η παράλληλη συμμαχική ναυτική επιχείρηση ήταν η Επιχείρηση Αντίδραση.
Σαν Μιχάλη
Παρασκευάζεται αποκλειστικά από αγελαδινό γάλα από το νησί και έχει κατ'ελάχιστο τετράμηνη ωρίμανση. Έχει κυλινδρικό σχήμα και σκληρή υφή, μέγιστη υγρασία 40% κατά βάρος και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού 36%. Η γεύση του είναι αλμυρή και πικάντικη. Τρώγεται αυτούσιο με ψωμί ή φρούτα, ενώ χρησιμοποιείται και σε πολλές συνταγές μαγειρικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύρος Κατηγορία:Ελληνικά τυριά Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Τυριά με ονομασία προέλευσης που προστατεύονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Κυκλαδίτικη κουζίνα Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Επιχείρηση Λινάρι
Ένας πολύ μεγάλος αριθμός γερμανικών και ιταλικών μεταφορικών αεροσκαφών καταρρίφθηκαν καθώς προσπάθησαν να αποσύρουν όσο το δυνατόν περισσότερα στρατεύματα του Άξονα ενόψει της επικείμενης ήττας του Άξονα στη Βόρεια Αφρική (5/22 Απριλίου 1943).
Ιστορικό
Σε απάντηση στην κρίση, και στην κακή κατάσταση των δυνάμεων του Άξονα, άρχισαν να αποστέλλονται ενισχύσεις δια θαλάσσης και αέρος για το γερμανικό Άφρικα Κορπς, τον ιταλικό στρατό και τη Λουφτβάφε. Αυτές οι ενισχύσεις απέτρεψαν την άμεση ήττα στην Τυνησία, την τελευταία περιοχή που εξακολουθούσε να βρίσκεται στην κατοχή των δυνάμεων του Άξονα. Η κακή κατάσταση των δρόμων και των σιδηροδρομικών γραμμών στην Αλγερία σήμαινε ότι οι συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπισαν δύσκολες διοικητικές προκλήσεις που επέτρεψαν στον Άξονα να παρατείνει την άμυνα. Η απειρία των αμερικανικών δυνάμεων ήταν επίσης εμφανής στη μάχη του περάσματος Κάσεριν. Ωστόσο, ο αυξανόμενος αριθμός και η εμπειρία των συμμαχικών δυνάμεων συμπίεσαν τον άξονα προς το βόρειο άκρο της Τυνησίας. Η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία (RAF) και το Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό που δρούσαν από τη Μάλτα πήραν τεράστιο μεγέθος από τις δυνάμεις του Άξονα. Ωστόσο, οι προμήθειες του Άξονα έφταναν ακόμα στο πολιορκημένο Άφρικα Κορπ του Στρατάρχη Έρβιν Ρόμελ από τον αέρα. Στις αρχές Απριλίου, μεγάλος αριθμός ανθρώπινου δυναμικού αποσύρθηκαν επίσης αεροπορικώς. Αν και οι Σύμμαχοι διατηρούσαν την αεροπορική υπεροχή εκείνη τη στιγμή, οι μεταφορές της Λουφτβάφε κατόρθωναν να δρουν χωρίς κόστος κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Προκειμένου να αποφευχθεί αυτό, οι συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις - η RAF και οι αεροπορικές δυνάμεις του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών (USAAF) - διατάχθηκαν να διεξάγουν επιχειρήσεις κατά της αεροπορικής δύναμης του άξονα μέρα και νύχτα, προκειμένου να αποφευχθεί η προμήθεια ή η απόσυρσή τους. Λόγω του κακού καιρού και της ανάγκης συγκέντρωσης πληροφοριών, η επιχείρηση, με την κωδική ονομασία «Λινάρι», δεν ξεκίνησε μέχρι τις 5 Απριλίου. Παρόλο που ο Άξονας ανέδειξε αποφασιστική αντίσταση και διεξήχθησαν αεροπορικές μάχες μεγάλης κλίμακας, οι Συμμαχικές Αεροπορικές δυνάμεις κατάφεραν να καταστρέψουν τον εναέριο σύνδεσμο μεταξύ της Σικελίας και της Ιταλίας.
Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης απαγόρευσης, πραγματοποιήθηκε μια αεροπορική μάχη γνωστή ως η «Κυριακάτικη Σφαγή του Φοίνικα» (Palmsonntag Massaker) στις 18 Απριλίου, στην οποία ο στόλος μεταφοράς των Γερμανικών Γιούνγκερ 52 υπέστη βαριές απώλειες πάνω από το Ακρωτήριο Μπον, ενώ αποσύρθηκαν γερμανικές δυνάμεις για να ξεφύγουν από την συμμαχική χερσαία επίθεση γνωστή ως Επίχειρηση Ηφαίστειο. Η αεροπορική επιχείρηση συνεχίστηκε μέχρι τις 27 Απριλίου και έβλαψε πολύ την υλικοτεχνική υποστήριξη των δυνάμεων του Άξονα.
Συνέπειες
Η εναέρια επιχείρηση είχε σημαντική επίδραση στον στραγγαλισμό των εφοδιασμών του Άξονα. Οι προμήθειες που έφτασαν στις μονάδες του Άξονα μειώθηκαν και οι στρατοί και οι αεροπορικές μονάδες του Άξονα που παρέμειναν στην Τυνησία εξαντλήθηκαν σταδιακά από καύσιμα, πυρομαχικά και άλλες προμήθειες. Έχοντας χάσει τις περισσότερες από τις αεροπορικές βάσεις της, η Λουφτβάφε απέσυρε τις περισσότερες από τις μονάδες της. Στις αρχές Μαΐου του 1943, μόνο οι ιταλικές μάχιμες μονάδες και ένα γερμανικό σύνταγμα παρέμειναν καθώς ο Άξονας κράτησε μια στενή λωρίδα αφρικανικής ακτογραμμής κοντά στην Τύνιδα.
Η συμμαχική αεροπορική υπεροχή ήταν τόσο συντριπτική, που το προσωπικό της Λουφτβάφε ανέβηκε σε μαχητικά αεροσκάφη, ή συμπιέστηκε στα πιλοτήρια αεροπλάνων παράλληλα με τον πιλότο όπου κινδύνευε να πετάξει με αεροσκάφη μεταφοράς. Τα περισσότερα πληρώματα του εδάφους και οι πιλότοι προσπάθησαν να ξεφύγουν με αυτόν τον τρόπο. Η μεταφορά μεγάλου αριθμού προσωπικού με μία πτήση ήταν πολύ επικίνδυνη. 16 άτομα σκοτώθηκαν σε μια συντριβή στις 29 ή 30 Απριλίου. Οι τελευταίες αποστολές μεταφοράς πραγματοποιήθηκαν στις 4 Μαΐου, στις οποίες μεταφέρθηκαν 117 τόνοι καυσίμων και πυρομαχικών. Επιχειρήθηκαν ορισμένες πτώσεις προμηθειών, αλλά οι περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις του Άξονα, συμπεριλαμβανομένου και του διοικητικού προσωπικού συνελήφθησαν όταν η εκστρατεία έληξε στις 13 Μαΐου 1943.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εναέριες επιχειρήσεις και μάχες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Σεμπαστιάν Ιραντιέρ
Ο Σεμπαστιάν Ιραντιέρ Σαλαβέρι (Sebastián Iradier Salaverri/Salaberri, 20 Ιανουαρίου 1809 – 6 Δεκεμβρίου 1865), ή Σεμπαστιάν (δε) Υραδιέρ (Sebastián de Yradier), ήταν Ισπανός Βάσκος συνθέτης.
thumb|left|155px|Η μελωδία του «La Paloma» σε σόλο κιθάρα (αρχή)
Ο Ιραδιέρ γεννήθηκε στο Λανσιέγκο, στην επαρχία Άλαβα. Είναι γνωστός κυρίως για τις χαμπανέρες του, ιδίως για την επονομαζόμενη «La Paloma» (= «Το περιστέρι»), που γράφτηκε πριν το 1860, μετά από μια επίσκεψή του στην Κούβα και έγινε εξαιρετικά δημοφιλής ως τραγούδι, τόσο στην Ισπανία, όσο και στη Βόρεια και Νότια Αμερική (ιδίως στο Μεξικό). Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού (UNAM) έχει εκτιμήσει ότι υπάρχουν περισσότερες από χίλιες εκδοχές του «La Paloma» και ότι μαζί με το «Yesterday» των Μπητλς είναι τα περισσότερο ηχογραφημένα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής.
Ο Σεμπαστιάν Ιραντιέρ απεβίωσε στην αφάνεια σε ηλικία 56 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες
Casal Rotondo
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η Κυκλική Αγροικία ήταν ρωμαϊκό μαυσωλείο.
Η Κυκλική Αγροικία, ιταλ.: Casal Rotondo είναι ο μεγαλύτερος τάφος-μαυσωλείο στην Αππία Οδό, στα νοτιοανατολικά της Ρώμης, στην Ιταλία. Στην κορυφή έχει κατασκευαστεί μία μικρή αγροικία.
Το κτίριο βρίσκεται περίπου στο 6ο μίλι της αρχαίας Αππίας Οδού. Το όνομα προέρχεται από το γεγονός, ότι ο τάφος είναι στρογγυλός (rotondo) και επειδή μία αγροικία (casale) κτίστηκε στην κορυφή του τάφου τον Μεσαίωνα, όταν αυτός ανήκε στην οικογένεια Σαβέλλι. Η αγροικία ήταν παρατηρητήριο, ένα από το σύστημα παρατηρητηρίων κατά μήκος της Αππίας Οδού. Το μαυσωλείο χρονολογείται γύρω στο 30 π.Χ. Είναι ένα μεγάλο κυκλικό κτίσμα με διάμετρο 35 μ., διακοσμημένο με ζωφόρο και αρχικά είχε κωνική στέγη. Η βάση προσέφερε θέσεις, όπου οι ταξιδιώτες μπορούσαν να ξεκουραστούν μακριά από τον ήλιο. Κοντά στο μαυσωλείο, ο αρχαιολόγος Λουίτζι Κανίνα (1795-1856) έκτισε έναν τοίχο από πλίνθους, που περιείχε αρχιτεκτονικά θραύσματα. Αρχικά θεωρήθηκε ότι προέρχονταν από την Κυκλική Αγροικία, αλλά αυτό τώρα αμφισβητείται. Ο Κανίνα συμπέρανε από ένα μικρό κομμάτι επιγραφής με το όνομα Κόττα (Cotta), ότι το μνημείο είχε κτιστεί από τον M. Aυρήλιο Κόττα Μεσσαλίνο για τον πατέρα του, Mάρκο Βιψάνιο Μεσάλα Κορβίνο, αλλά αυτή η επιγραφή και άλλα αρχιτεκτονικά θραύσματα θεωρούνται τώρα, ότι προέρχονται από μικρότερο μνημείο της τοποθεσίας και μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τον Μ. Β. Μεσάλα Κορβίνο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Χούλιο Λοσάδα
Ο Χούλιο Ντανιέλ Λοσάδα (γνωστός στην Ελλάδα ως "Χούλιο Λοσάντα") (Julio Daniel Losada) (γεννήθηκε το 1950 στο Μοντεβιδέο) είναι Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής.
Ήρθε ως ομογενής στον Ολυμπιακό επί προεδρίας Γουλανδρή το 1972 (αργότερα υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό) και αγωνίστηκε έως το 1982 στην ομάδα του Πειραιά. Αγωνιζόταν στη δεξιά πλευρά με ιδιαίτερη επιδεξιότητα. Το ότι ήταν μικρόσωμος (1,62 μ.), αλλά μαχητικός τον έκανε πολύ αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού ("Στη μπάντα, στη μπάντα περνάει ο Λοσάντα").
Αγωνίστηκε σε 151 αγώνες πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό και σημείωσε 30 γκολ, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής κατηγορίας (1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80, 1981-82) και 2 κύπελλα Ελλάδας (1972-73, 1974-75).
Τίτλοι
Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Παραπομπές
Κείμεναhttp://koinoniki.gr/2014/05/xoylio-losanta-otan-vriskome-stin-ellada-nomizo-oti-ime-sta-sinnefa-apoklistiki-sinentefxi-sto-koinoniki-gr/
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://blessedfootball.blogspot.com/2017/05/blog-post_16.html
https://www.fosonline.gr/podosfairo/mundial/article/220900/losanta-apo-oyroygoyai-sto-fos-o-eggonos-moy-pire-to-onoma-lionel-logo-mesi Λοσαδα Χουλιο Λοσαδα Χουλιο Λ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Κόμμα Πειρατών Λουξεμβούργου
Το Κόμμα Πειρατών Λουξεμβούργου (λουξ. Piratepartei Lëtzebuerg, γερμ. Piratenpartei Luxemburg, γαλλ. Parti pirate du Luxembourg) είναι ένα πολιτικό κόμμα του Λουξεμβούργου. Η ιδεολογία του κόμματος βασίζεται στην ιδεολογία του Κόμματος Πειρατών Σουηδίας. Υποστηρίζει την προστασία των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικότητας για τα φυσικά πρόσωπα, τη μεγαλύτερη διαφάνεια της κυβέρνησης, την ελευθερία της πληροφορίας και τη δωρεάν εκπαίδευση. Πέραν όλων αυτών, υποστηρίζει την πλήρη μεταρρύθμιση των νόμων για τα πνευματικά δικαιώματα και τις ευρεσιτεχνίες, ενώ αντιτίθεται σε κάθε μορφής λογοκρισία. Βασική αρχή του κόμματος είναι η Δημοκρατία Βάσης, η οποία δίνει τη δυνατότητα σε κάθε μέλος του κόμματος να διαμορφώσει τις θέσεις του κόμματος. Όπως και τα περισσότερα κόμματα του Λουξεμβούργου, έτσι και το Κόμμα Πειρατών Λουξεμβούργου είναι έντονα φιλοευρωπαϊκό. Είναι μέλος της Πειρατικής Διεθνούς, στην οποία συμμετέχουν όλα τα κόμματα πειρατών που δραστηριοποιούνται διεθνώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λουξεμβούργου Λουξεμβουργο
Πόλεμοι της Αποστασίας
Με τον όρο πόλεμοι της Αποστασίας (αραβικά: حروب الردة, χουρούμπ αρ-ρίντα) αναφέρονται στη μουσουλμανική ιστοριογραφία οι εμφύλιες συγκρούσεις, σε διάφορες περιοχές της Αραβίας, μετά το θάνατο του Μωάμεθ και κατά τη διάρκεια της χαλιφείας του διαδόχου του Μωάμεθ, Αμπού Μπακρ. Αντιπροσωπεύουν το αποκορύφωμα μιας γενικότερης διαδικασίας πολιτικής ενοποίησης που ξεκίνησε από τον Μωάμεθ, μέσα από την οποία μία μουσουλμανική άρχουσα τάξη απέκτησε πλήρη έλεγχο σε όλη την έκταση της αραβικής χερσονήσου. Συγχρόνως θεωρείται πως διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις για το επεκτατικό κίνημα και τις μεγάλες ισλαμικές κατακτήσεις που ακολούθησαν.
Προοίμιο
Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ το 632, οι περισσότερες αραβικές φυλές με είτε με το καλό είτε με τη βία είχαν ασπαστεί τον ισλαμισμό, άρχισαν να εξεγείρονται, αμφισβητώντας την εξουσία των μουσουλμάνων πάνω τους. Οι εξεγερμένοι αμφισβητούσαν την εξουσία της Μεδίνας, των Κουραϊσιτών και των Μουσουλμάνων επάνω τους, είτε ανακηρύσσοντας δικούς τους (της φυλής) προφήτες είτε αρνούμενοι κατ’ ευθείαν να πληρώσουν τον φόρο αλληλοβοήθειας (ζακαάτ) που είχε επιβληθεί σε όλους τους μουσουλμάνους από τον Μωάμεθ. Οι μόνοι που έμειναν πιστοί ήταν το στενότερο περιβάλλον των μουσουλμάνων, η Μεδίνα, η Μέκκα και η Ταϊφ. Οι εξεγέρσεις, αν και είχαν αρχίσει λίγο πριν τον θάνατο του Μωάμεθ, εντάθηκαν κατά τη διάρκεια της χαλιφείας του διαδόχου του Μωάμεθ, Αμπού Μπακρ αναγκάζοντάς τον να χωρίσει τους ένοπλους μουσουλμάνους σε 11 στρατιωτικά σώματα και να τους στείλει σε όλες τις περιοχές της αραβικής χερσονήσου, όπου κατάφεραν μέσα σε σχεδόν έξι μήνες (Αύγουστος 632- Μάρτης 633) να συντρίψουν κάθε αντίσταση και να ενώσουν όλες τις φυλές πλέον στην καινούρια κοινωνική οργάνωση και θρησκεία, τον ισλαμισμό.
Κατά τη διάρκεια των χρόνων από την Εγίρα και μετά, ο Μωάμεθ είχε στείλει πολλούς απεσταλμένους του, να φωτίσουν τους υπόλοιπους Άραβες στη θρησκεία του Αλλάχ, και μέσω αυτών αρκετές φυλές είχαν αναγνωρίσει τον Αλλάχ σα μοναδικό Θεό και τον Μωάμεθ σαν προφήτη του, είτε ειλικρινά είτε υπολογίζοντας στα οφέλη των νέων συμμαχιών που έκαναν. Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ όμως, πολλές φυλές άρχισαν να αποστατούν από το Ισλάμ, και τον όρκο υποταγής που είχαν δώσει στον Προφήτη, για διάφορους λόγους. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες αραβικές φυλές είχαν ασπαστεί το Ισλάμ, την περίοδο που η στρατιωτική δύναμη του Μωάμεθ ήταν ακμαία, και γι’ αυτό πειστική. Οι περισσότεροι ήθελαν έναν τόσο ισχυρό σύμμαχο γι’ αυτό και συμφωνούσαν να ασπαστούν τον Ισλαμισμό. Άλλοι πάλι, όταν ο αρχηγός της φυλής γινόταν Μουσουλμάνος ακολουθούσαν και αυτοί, από πίστη στη φυλή καθαρά και όχι λόγω θρησκευτικής αναγέννησης. Οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι είχαν συμμαχία με το συγκεκριμένο άτομο και όχι με το Ισλάμ. Ο Αμπού Μπακρ ήταν αυτός που θα τους έκανε να καταλάβουν την πραγματικότητα.
Σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση του Al Khatabee υπήρχαν δυο ειδών αποστασίες και αποστάτες. Οι πρώτοι εγκατέλειψαν το Ισλάμ για να προτιμήσουν «προφήτες» της φυλής τους όπως τον Μουσαϊλίμα (η φυλή των Μπανού Χανίφα και άλλες μικρότερες πατριές της φυλής αυτής) ή τον Αλ Ασουάντ αλ Ανσί (Υεμενίτες). Η δεύτερη κύρια κατηγορία αποστατών είχε ενστάσεις με την πληρωμή του φόρου αλληλεγγύης (zakaat, ο οποίος συνήθως πληρωνόταν σε είδος, πρόβατα και καμήλες) που ο Μωάμεθ τον είχε εισαγάγει στη μουσουλμανική κοινότητα γύρω στο 630. Δεν ήταν συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους πρακτικές, δεν εννοούσαν την ουσία του φόρου, ούτε τη χρησιμότητά του, και πίστευαν πως αυτά ήταν απλώς χρήματα που γέμιζαν τα ταμεία του Μωάμεθ για να μπορεί να εξασκεί περισσότερη καταπίεση πάνω τους. Είτε με τη μία είτε με την άλλη αφορμή όμως, στην ουσία αμφισβητούσαν το δικαίωμα των μουσουλμάνων Κουραϊσιτών να κυριαρχήσουν πάνω στις άλλες αραβικές φυλές. Αυτό το πνεύμα αποστασίας εκφράζει ένας από τους σοβαρότερους αντιπάλους των μουσουλμάνων, ο Μουσαϊλίμα λέγοντας: «μπορείτε να μου πείτε για ποιο λόγο οι Κουραϊσίτες είναι πιο άξιοι να γίνουν Προφήτες και αρχηγοί, από εσάς; Μάρτυράς μου ο Θεός, δεν είναι περισσότεροι από εσάς, ούτε έχουν πιο πολλούς συμμάχους από εσάς. Αλλά αντίθετα, η γη σας είναι πιο μεγάλη από τη δική τους, και εσείς είστε πιο πλούσιοι από αυτούς».
Τον καιρό του Μωάμεθ
Από το 631 δειλά και το 632, όταν πλέον η εξουσία του Μωάμεθ είχε κυριαρχήσει σε όλη σχεδόν την αραβική χερσόνησο, άρχισαν οι φωνές διαμαρτυρίας και εξέγερσης. Κύριοι εκφραστές αυτής της δυσαρέσκειας ήταν οι «προφήτες» Αλ Ασουάντ αλ Ανσί της Υεμένης, Μουσαϊλίμα της κοιλάδας Γιαμάμα και Τουλάιχα αλ Ασντί στα εδάφη της φυλής του, των Μπανού Ασάντ.
Ασουάντ αλ Ανσί και Υεμένη
Το πρώτο μεγάλο γεγονός αποστασίας συνέβη στην Υεμένη. Οι κάτοικοι αυτής της περιοχής είχαν προσηλυτιστεί στο Ισλάμ πρόσφατα, γύρω στο 632 από τους απεσταλμένους του Μωάμεθ. Ωστόσο όπως ήταν φυσικό για νέο-προσήλυτους η πίστης τους δεν ήταν σταθερή, ούτε καλά τεκμηριωμένη, ούτε δοκιμασμένη. Τότε βρήκε ευκαιρία ο Ασουάντ αλ Ανσί – αρχηγός της φυλής των Ανς (φυλή που κατοικούσε στα δυτικό μέρος της Υεμένης) να κηρύξει τον εαυτό του προφήτη, επίσης απεσταλμένο του Θεού. Η φυλή του καθώς και μικρότερες πατριές της περιοχής τον πίστεψαν και σύντομα ο Ασουάντ οδηγούσε ένα σώμα από 700 καβαλάρηδες στη Νατζράν. Κυρίευσε την πόλη και μετά – αφήνοντας έναν άνθρωπό του να τη διοικεί – προχώρησε προς τη Σαναά την οποία επίσης κυρίευσε με μάχη εναντίον των μουσουλμάνων. Σύντομα και άλλες πατριές της περιοχής υποτάχτηκαν σε αυτόν και τελικά κατάφερε να κυριαρχήσει σε μια σχετικά μεγάλη περιοχή. Ο Μωάμεθ τελικά, τον εξολόθρευσε υποκινώντας εξέγερση εναντίον του, που κορυφώθηκε με τη δολοφονία του. Οι ευχάριστες ειδήσεις έφτασαν στη Μεδίνα μετά τον θάνατο του Προφήτη.
Μουσαϊλίμα - κεντρική Αραβία
Ο Μουσαϊλίμα, ο επονομαζόμενος και ‘’Ψεύτης’’, ήταν ο αρχηγός της φυλής των Χανείφα, που ήταν από τις πολυπληθέστερες της Αραβίας, στη βορειοκεντρική Αραβία. Αν και το 631 πήγε στη Μεδίνα, σαν απεσταλμένος της φυλής του, να συνάψει συμμαχία με τον Μωάμεθ μετά από μερικούς μήνες άρχισε να διακηρύττει ότι και εκείνος διέθετε προφητική ικανότητα και όλη η φυλή του τον πίστεψε και τον ακολούθησε. Όταν το φαινόμενο Μουσαϊλίμα άρχισε να αυξάνει σε δημοτικότητα, ο Μωάμεθ έστειλε έναν άλλο πιστό οπαδό του Ισλάμ και μέλος της φυλής των Χανείφα, να εξευτελίσει και να δείξει το ψεύτικο των επαγγελιών του Μουσαϊλίμα. Όμως αυτός συμμάχησε με τον ψευτο-προφήτη και μόλις ο Μωάμεθ πέθανε, ο αναβρασμός έγινε τρικυμία.
Τουλάιχα αλ Άσντι- βόρεια και κεντρική Αραβία
Ο Τουλάιχα της φυλής των Ασάντ ήταν ο τρίτος άνθρωπος που ανακήρυξε τον εαυτό του προφήτη, το 630. Πριν από αυτό είχε επισκεφτεί τον Μωάμεθ στη Μεδίνα ως μέρος της αντιπροσωπείας της φυλής του που επισκέφτηκε περισσότερο για να υποβάλλει τα σέβη της στον Μωάμεθ παρά για να δηλώσει την υποταγή της στο Ισλάμ. Χάρη στην εύρεση μιας πηγής νερού ύστερα από θεϊκή υπόδειξη προς τον Τουλάιχα τα μέλη της φυλής καθώς και μικρότερες γειτονικές πατριές τον αναγνώρισαν ως προφήτη. Ο Μωάμεθ έστειλε έναν στρατιωτικό του να τον πολεμήσει, αλλά ο μεγαλύτερος στρατός του Τουλάιχα κατάφερε να τον νικήσει. Όταν ο Αμπού Μπακρ έγινε χαλίφης έστειλε τον Χαλίντ να τον υποτάξει.
Τον καιρό του Αμπού Μπακρ
Όταν έγινε χαλίφης ο Αμπού Μπακρ σε έναν από τους πρώτους λόγους του μπροστά στους πολίτες της Μεδίνας δήλωσε ότι δεν μπορούσε παρά να πατάξει με κάθε τρόπο τους άπιστους και ψεύτες, μια που ήταν το θέλημα του Αλλάχ και του προφήτη του. Το Κοράνι ήταν σαφές για το τι έπρεπε να γίνει εναντίον των απίστων. Ο συγγραφέας του βιβλίου, Μωχάμμαντ ας Σαλλαμπεί τονίζει ότι η σταθερότητα της απόφασης του Αμπού Μπακρ, αν και ήταν τότε αντιδημοτική, έσωσε και διατήρησε τη θρησκεία του Μωάμεθ, που διαφορετικά θα είχε καταρρεύσει και οι Άραβες θα γύριζαν στη συνηθισμένη πρακτική τους: κάθε φυλή θα ακολουθούσε τον δικό της προφήτη.
Ο Αμπού Μπακρ διέκρινε σωστά ότι η θρησκεία του Μωάμεθ, στηριζόταν στους 5 στύλους: την προσευχή, το προσκύνημα, την ομολογία της πίστης, τη νηστεία, και τον φόρο ελεημοσύνης. Αν ένας από αυτούς τους στύλους έπεφτε, το οικοδόμημα θα κατέρρεε.
Εξάλλου, η θρησκεία τους δεν είναι μια ατομική επαφή του πιστού με τον Θεό, είναι δημόσιο γεγονός και σύνδεση μιας ολόκληρης κοινότητας ανθρώπων με τον Θεό και κατά συνέπεια το άτομο είναι υπεύθυνο και αλληλέγγυο απέναντι στη μουσουλμανική κοινότητα. Ταυτόχρονα ετοίμαζε και το γράμμα που μοιράστηκε σε όλες τις φυλές της αραβικής χερσονήσου από τους αγγελιαφόρους του, που σταματούσαν όποτε έβρισκαν συγκεντρωμένους ανθρώπους για να το διαβάσουν, και ζητήσουν από αυτούς να το μεταφέρουν και σε άλλους.
το γράμμα του Αμπού Μπακρ
Το μήνυμα έλεγε τα εξής:
''«….….πληροφορήθηκα ότι μερικοί από εσάς γύρισαν την πλάτη στη θρησκεία μας, αφότου πριν την είχαν αναγνωρίσει και είχαν πιστέψει στις διδασκαλίες μας. Αυτό συνέβη, γιατί δεν είχαν καταλάβει την αληθινή φύση του Θεού, γιατί δεν άκουσαν τον Θεό, αλλά αντίθετα, άκουσαν το κάλεσμα του Σατανά.'' Σας βεβαιώνω, ότι έχω στείλει ένα στρατό από Μουχατζιρούν και Ανσάρ, με διαταγές να σκοτώσουν οποιονδήποτε αρνηθεί την υπακοή στον Θεό. Όποιος ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Θεού, και τον υπακούσει, όποιος αποκηρύξει τις εξεγέρσεις και τους εξεγερτές, όποιος κάνει καλές πράξεις, θα τον αποδεχτούμε και δεν φερθούμε βίαια εναντίον του, αντίθετα θα τον βοηθήσουμε να καταλάβει εντελώς τη θρησκεία του.
Η επίθεση κατά της Μεδίνας
Οι φυλές των Γαταφάν, Άσαντ, Ντιμπιγιάν και Μπακρ,που είχαν αποφασίσει να σταματήσουν να πληρώνουν τον ζακαάτ, ζήτησαν να συναντηθούν παρ'όλα αυτά, με τον Αμπού Μπακρ για να έρθουν σε κάποια συμφωνία. Όταν οι συναντήσεις έγιναν κατέληξαν σε αδιέξοδο εξαιτίας της σταθερής απόφασης του Αμπού Μπακρ να επιμείνει στην πληρωμή του φόρου. Οι φυλές τότε αποφάσισαν ότι ο μόνος δρόμος που τους είχε απομείνει, ήταν να επιτεθούν με τα όπλα στη Μεδίνα, που εκτός των άλλων δεν είχε και το κυρίως σώμα του στρατού της στη διάθεσή της, και να προσπαθήσουν με τα όπλα να κατακτήσουν ότι δεν μπόρεσαν με τη συζήτηση. Η επίθεση εν τέλει απέτυχε, η Μεδίνα δεν κατακτήθηκε, και ο φόρος άρχισε να πληρώνεται. Για παράδειγμα, μέσα σε μια ημέρα έφτασε στη Μεδίνα ο φόρος των φυλών Σαφουάν, Αζ Ζαμπαργκάν και Αντεί, ενώ μέσα σε ένα απόγευμα έφτασε ο φόρος 6 διαφορετικών αραβικών φυλών.
Εξάπλωση των συγκρούσεων
Στο Δουλ Κισσάχ, ο Μπακρ οργάνωσε τον στρατό του, τον χώρισε σε διάφορα σώματα και τμήματα,11 στρατοί, το καθένα με τον δικό του διοικητή, οι οποίοι θα επιχειρούσαν, αν ήταν ανάγκη, ξεχωριστά κάτω από τη γενική αρχηγία του χαλίφη. Το σχέδιο της εκστρατείας εκπονήθηκε την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου του 632. το σημαντικότερο τμήμα του στρατού του τέθηκε υπό τη διοίκηση του Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ. Θα ήταν το κύριο σώμα που θα αντιμετώπιζε τους «σκληρότερους» αντιπάλους και δυο μικρότερα τμήματα, θα το ακολουθούσαν σαν εφεδρείες. Πρώτη του προτεραιότητα, έβαλε την υποταγή των φυλών που βρίσκονταν κοντινότερα στη Μεδίνα, δηλ. στη βορειο-κεντρική Αραβία, μετά την αντιμετώπιση του Μαλίκ μπιν Νουάιρα και τέλος την αντιμετώπιση του ισχυρότερου εχθρού, του ψευτο- προφήτη Μουσαϊλαμάχ.
Στρατηγοί και οι στόχοι
διατεθούν ενισχύσεις.(μετά στο Αμαάν, την Αλ Μάχρα, Χαντραμούτ και Υεμένη) Νταουμάτ ουλ Ζαντάλ.[που επαναστάτησαν ξανά μετά την αποχώρηση του Ουσάμα ιμπν Ζαγίντ]
Οδηγίες του Χαλίφη
Ο Αμπού Μπακρ κάθε μέρα είχε γνώση για το τι γινόταν, που ήταν το κάθε στράτευμα και τι έκανε, και τι θα έκανε την επόμενη μέρα, και αυτό χάρη στους αγγελιαφόρους που ταξίδευαν μέρα και νύχτα μεταφέροντας μηνύματα. στα λάβαρα των στρατευμάτων, ήταν η γνωστή δήλωση του ισλαμικού μονοθεϊσμού ότι «ένας ήταν ο Θεός και προφήτης του ο Μωάμεθ».
Οι οδηγίες που έδωσε στους στρατηγούς του ήταν οι εξής: το πρώτο βήμα τους θα ήταν να καλούν τις φυλές να επιβεβαιώσουν ή να δώσουν πρώτη φορά τον όρκο υποταγής στο Ισλάμ. Αυτό θα γινόταν με το κάλεσμα σε προσευχή (Αζάμ). Ο Μουσουλμανικός στρατός θα προσευχόταν κάνοντας τη συνηθισμένη επίκληση στον Θεό και στον Προφήτη του, και ο αντίπαλος στρατός έπρεπε να απαντήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Σε όσους το πράξουν θα φύγουν από τα εδάφη τους ειρηνικά, σε όσους το αρνηθούν θα τους πολεμήσουν μέχρι να συμφωνήσουν να δώσουν τον όρκο. Μόλις δώσουν τον όρκο θα τους πληροφορήσουν για τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που τους δίνει η συμμετοχή τους στη μουσουλμανική κοινότητα πλέον και θα πάρουν από αυτούς ότι το Κοράνι ορίζει, και θα δώσουν σε αυτούς ότι το Κοράνι ορίζει.
Τέλος, πρέπει να είναι συμπονετικός και να νοιάζεται για τους στρατιώτες του και να φροντίζει όσο μπορεί γι’ αυτούς. Το πιο σημαντικό από όλα όμως ήταν η υπόδειξη του Αμπού Μπακρ ότι μετά το τέλος μιας μάχης δεν μπορούσε να υπάρξει οποιουδήποτε είδους συμφωνία, διαπραγμάτευση ή ανακωχή όπως θα μπορούσε να συμβεί σε μια μάχη με τους οπαδούς άλλων θρησκειών. Οι Άραβες ή έπρεπε να υποταχτούν στο Ισλάμ ή να εξοντωθούν. Δεν τους άφησε άλλη επιλογή. Αν αρνηθούν να υποταγούν, οι άντρες θα σφαγούν μέχρι ενός, τα γυναικόπαιδα θα αιχμαλωτιστούν.
Σύνορα με τη Συρία
Στην ουσία, οι πόλεμοι στην παραμεθόρια ήταν μια, επιχείρηση που την είχε διατάξει ο ίδιος ο Μωάμεθ, τον Μάη του 632. Ο αρχηγός των πολεμιστών ο Οσάμα ιμπν Ζαγιντ με τελικό προορισμό το Ταμπούκ, υπέταξε όλες τις φυλές που ζούσαν εκεί, φτάνοντας μέχρι το Νταουμάτ αλ Ζαντάλ. Επιστρέφοντας πίσω, η φυλή των Κουζά’αχ στο Νταουμάτ εξεγέρθηκαν ξανά και ο Μπακρ τώρα, έστειλε τον Αμρ ιμπν Αλ Ας.
Βόρεια και Κεντρική Αραβία
Ο Χαλίντ ξεκινώντας πέρασε από τα μέρη της φυλής Ταγί στην περιοχή της Μπουζάκα στην οποία έμεινε για έναν μήνα (για να πάρει τους όρκους υποταγής των γύρω φυλών και πατριών). Επακολούθησε και μάχη με τον Τουλάιχα –αυτή της Μπουζάκα -κατά την οποία εκείνος καβάλα στο άλογό του το έσκασε ενώ οι δυο από τις δυνατότερες φυλές της αραβικής χερσονήσου, οι Ασαντ και οι Γκαταφάν έδωσαν τον όρκο προσηλυτισμού στο Ισλάμ. Ο Τουλάιχα βρήκε καταφύγιο στη φυλή των Κάλμπ, και αργότερα επέστρεψε στους κόλπους του Ισλάμ.
Ο Χαλίντ τον Νοέμβρη του 632 προχώρησε μετά ανατολικότερα για να υποτάξει τους Ταμείμ, που τα εδάφη τους βρίσκονταν στο οροπέδιο που οδηγούσε στον Περσικό κόλπο. Αυτή η πολυάριθμη φυλή, της οποίας αρκετός πληθυσμός είχε εκχριστιανιστεί, κατείχε τα βοσκοτόπια μέχρι τον Ευφράτη. Παρόλο που είχε υποταχτεί τον καιρό του Μωάμεθ, μόλις έμαθαν τον θάνατό του επαναστάτησαν, και με αρχηγό τον Μαλίκ ιμπν Νουέιρα, της πατριάς των Γιανμπού, ξεσηκώθηκαν. Τότε ενώθηκε μαζί του και η «προφήτισσα», Σάλμα. Κάποιοι από τους πιστούς του Τουλάιχα, προσελκύστηκαν από μια προφήτισσα, τη Σάλμα μπιν Μααλίκ που ζούσε στο Νταφάρ, πάνω στον δρόμο από Βασόρα προς Μεδίνα. υπήρξε κόρη της ευγενούς αρχηγού της φυλής, της Ουμ Φιρκάχ των Μπανού Χουντάιφα. Η Σάλμα, λοιπόν ξεσήκωνε τους ομοφύλους της εναντίον του Χαλίντ και κατόρθωσε να φτιάξει έναν αξιόλογο στρατό από μέλη των φυλών Ασάντ, Γκαταφάν,Σουλαϊμ, Ταγί, και Χαγαουζίν. Στη μάχη που ακολούθησε με τον στρατό του Χαλίντ, η Σάλμα σκοτώθηκε.
Ο Μαλίκ έμεινε εκτειθειμένος απέναντι στον Χαλίντ, ο οποίος διέταξε επίθεση εναντίον του, τον έπιασε αιχμάλωτο και τον σκότωσε.
Προς το τέλος του 632 ο Χαλίντ προχώρησε ανατολικότερα προς την κοιλάδα της Αλ Γιαμαμάχ, που την κατοικούσαν οι πατριά των Χανείφα, ένα από τα πολλά παρακλάδια της φυλής των Μπακρ. Τη φυλή αποτελούσαν και ειδωλολάτρες και χριστιανοί Άραβες και τώρα που πέθανε ο Μωάμεθ, 40.000 καλά εξοπλισμένοι στρατιώτες εξεγέρθηκαν και συγκεντρώθηκαν γύρω από τον προφήτη Μουσάιλαμαχ. Ο Μουσάιλαμαχ είχε διακηρύξει την προφητική ιδιότητά του, ζώντος του Προφήτη, που παρόλο ότι έστειλε ανθρώπους του να τον συνετίσουν δεν τα κατάφερε και τελικά, τα περισσότερα μέλη της φυλής του, τον ακολούθησαν περισσότερο από υποταγή στη φυλή –νόμος στη κοινωνία των Αράβων – παρά για θεολογικούς λόγους.
Την ίδια περίοδο ο Αμπού Μπακρ διατάζει τον Ικριμάχ να προωθηθεί στο Ομάν, ενώ ο Σουχραμπίλ περιμένει, παραμονεύοντας τον Μουσάιλαμαχ και περιμένοντας τον Χαλίντ.
Οι δυο στρατοί συναντούνται στην αμμώδη πεδιάδα στην Άκραμπα, όπου ήταν το στρατόπεδο του Μουσάιλαμαχ, συγκρούονται με δύναμη, η μάχη είναι ισοδύναμη και πολύ θανατηφόρα και για τις δυο πλευρές. Κάποια στιγμή η πατριά των Χανίφα, οπισθοχωρεί στην τοποθεσία που έμεινε γνωστή από το αποτέλεσμα της μάχης ως Κήποι του Θανάτου και εκεί αρχίζει η μαζική σφαγή τους από τους μουσουλμάνους. Αυτή η μάχη ήταν μακρά η πιο θανατηφόρα που δόθηκε ανάμεσα σε Άραβες. οι μουσουλμάνοι νίκησαν μεν, αλλά με τόσες απώλειες που θρήνοι συνόδευσαν την είδηση της νίκης και στη Μεδίνα και στη Μέκκα. 1200 μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν και 2400 τραυματίστηκαν σε σύνολο 5000 πολεμιστών. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στη μάχη του Ουχούντ σκοτώθηκαν μόνο 70 από τους 700 μουσουλμάνους που πολέμησαν. 10.000 άντρες από την πλευρά των αποστατών, σκοτώθηκαν.
Μπαχρέιν
Ο αρχηγός των φυλών στο Μπαχρέιν, ήταν ένας πρώην χριστιανός που τον καιρό του Μωάμεθ, είχε ασπαστεί τον Ισλαμισμό. Αλλά πέθανε λίγο καιρό μετά τον Μωάμεθ, και οι ομόφυλοί του επαναστάτησαν, αρνούμενοι να πληρώσουν τον ζακάτ.
Αμέσως μετά τη Γιαμαμάχ, ο Άλα ιμπν Αλ Χαντραμί διατάχτηκε από τον Αμπού Μπακρ να βάδισει κατά του Μπαχρέιν. Οι επιτυχίες του Χαλίντ είχαν τρομοκρατήσει του κατοίκους, και πολλές πατριές της περιοχής βιάστηκαν να ενωθούν με τον μουσουλμανικό στρατό και να δηλώσουν την υποταγή τους σε αυτόν. Μπαίνοντας στην περιοχή ο Άλα βρήκε τους Άραβες που δεν είχαν υποταχτεί, συγκεντρωμένους σε ένα οχυρό σημείο, στην πόλη Χατζρ. Το στρατόπεδο είχε οχυρωθεί από τους ίδιους τους στρατιώτες του, με ένα πλατύ χαντάκι – το μόνο τρόπο οχυρώσεων που χρησιμοποιούσαν οι Άραβες εκείνης της εποχής. Η πόλη ήταν δύσκολο να κατακτηθεί και για ένα μήνα οι δυο πλευρές ήταν καθηλωμένες σε αψιμαχίες μόνο.
Μια νύχτα, οι μουσουλμάνοι επιχείρησαν μια αιφνιδιαστική επίθεση, και κατέλαβαν το στρατόπεδο των αποστατών που εκείνοι τη νύχτα είχαν γιορτή και είχαν εφησυχάσει, σκότωσαν τον αρχηγό τους αλλά και τους υπόλοιπους στρατιώτες, μοιράστηκαν τα λάφυρα του στρατοπέδου καθώς και ρούχα καινούρια που είχαν πάρει από το στρατόπεδο. Η επιχείρηση αυτή έληξε τον Γενάρη του 633. όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν έτρεξαν προ το νησί Νταρίν για να βρουν καταφύγιο αλλά τους κυνήγησαν και εκεί οι μουσουλμάνοι του Άλα ιμπν αλ Χαντραμί, περνώντας τα ρηχά νερά του κόλπου με τα άλογα και τις καμήλες τους. Η μάχη ήταν σφοδρή και κατά συνέπεια τα λάφυρα και οι αιχμάλωτοι που πήραν οι μουσουλμάνοι ήταν πλουσιοπάροχα.
Ομάν
Το Ομάν κατοικούνταν από τη φυλή των Αζντ και είχαν πρόσφατα και αυτοί προσηλυτιστεί στον Ισλαμισμό. Μόλις έμαθαν τον θάνατο του Μωάμεθ, ο δικός τους αρχηγός, ο Λακίτ μπιν Μαλίκ, ανέλαβε να γίνει αυτός προφήτης. Ανακήρυξε το Ομάν δικό του κράτος, τον εαυτό του Βασιλιά, και έκανε πρωτεύουσά του, την Ντάμπα.
Ο Χουντάιφα διορίστηκε κυβερνήτης του Ομάν.
Ο Ικριμάχ αντίθετα ακολουθώντας τις εντολές του Αμπού Μπακρ έφυγε για τη Μάχρα. (η Μάχρα ή Μαχάρα βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της αραβικής χερσονήσου, πάνω στον Ινδικό ωκεανό, μεταξύ Χαντραμούτ και Ομάν.) Αν και η Μάχρα είχε οριστεί περιοχή ευθύνης του στρατηγού Αρφάγια μπιν Χαρσάμα, ο Ικριμάχ αποφάσισε να μην τον περιμένει και να ξεκινήσει μόνος του, τον πόλεμο.
Έφτασε στην Τζαϊρούτ τον Γενάρη του 633 και καλώντας στην κοινή προσευχή (σημάδι υποταγής στο Ισλάμ) ανταποκρίθηκαν μικρότερες πατριές που ωστόσο τον βοήθησαν να κατακτήσει τη νίκη. Στη μάχη που ακολούθησε το έπαθλο ήταν 2000 βακτριανές καμήλες, και άφθονος οπλισμός. Αφού τέλειωσε με τη Μάχρα, προχωράει προς το Αμπιγιάν και εκεί στρατοπεδεύει περιμένοντας καινούριες εντολές.
Υεμένη
Οι τοπικοί άρχοντες της Υεμένης της φυλής των Ανς, απαρνήθηκαν τον ισλαμισμό ξανά, αμέσως μόλις έμαθε ότι ο Μωάμεθ είχε πεθάνει.
Αρχηγός των Υεμενιτών, ήταν ο Κουάις ιμπν αμπντ Γιακούθ ο οποίος αποφάσισε να απαλλάξει την Υεμένη από τους Μουσουλμάνους σκοτώνοντας κατ’αρχήν τους μουσουλμάνους κυβερνήτες που είχε επιβάλλει ο Μωάμεθ στην περιοχή. Έτσι σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Φαϊρούζ, τον Πέρση μουσουλμάνο κυβερνήτη της πρωτεύουσας της Σαναά. Καλώντας σε δείπνο την ανώτρη ηγεσία κατάφερε να τους δηλητηριάσει όλους, εκτός από τον Φαϊρούζ που καταλαβαίνοντας τι συνέβαινε το έσκασε με τη φρουρά του, στα βουνά της περιοχής όπου και παρέμενε κρυβόμενος. Αυτά έγιναν ακριβώς τον μήνα που πέθανε ο Προφήτης. Για τους επόμενους 6 μήνες ο Φαϊρούζ παρέμενε στα βουνά, ενισχυόμενος καθημερινά από μουσουλμάνους που ήθελαν να διώξουν τον Κουάις. Και πράγματι προς τα τέλη του Γενάρη του 633 βάδισε με τον στρατό του κατά της Σαναά για να διώξει τον Κουάις. Ο Φαϊρούζ νίκησε, μπήκε στην πόλη αποκαθιστώντας ξανά τη μουσουλμανική κυριαρχία ενώ ο Κουάις το έσκασε για να ενωθεί με κάποιες μικρές φυλές στην περιοχή της Αμπιγιάν, που ύστερα από συζητήσεις αποφάσισαν να παραδοθούν.
Νατζράν, Χαντραμότ, ανατολική Υεμένη
Η τελευταία φυλή που έπρεπε να υποταχτεί ήταν η μεγάλη φυλή των Κιντάχ που ζούσε στην περιοχή του Νατζράν, στο Χαντραμούτ στην Υεμένη. Η φυλή τους είχε ασπαστεί το Ισλάμ κατά το 632, το έτος που οι περισσότερες αραβικές φυλές ασπάστηκαν τον ισλαμισμό. Ο αρχηγός της φυλής αν και ήταν πιστός μουσουλμάνος και πρόθυμος συλλέκτης των φόρων του Ζακάατ, ωστόσο δεν κατάφερε να πείσει και τους ομοφύλους του ότι αυτό έπρεπε να συνεχιστεί. Σύντομα οι πατριές επαναστάτησαν και τον Γενάρη του 633 αυτή η επανάσταση είχε φτάσει στο ζενίθ της. Ολόκληρη η επαρχία οργανώθηκε για να πολεμήσει τους μουσουλμάνους με τα όπλα, και να αποτάξει την κυριαρχία της Μεδίνας από πάνω τους.
Ο Αλ Μουχατζίρ μπιν αμπί Ουμαγιά που βρισκόταν στη Νατζράν εκείνη την περίοδο, διατάχτηκε να προωθηθεί προς την Υεμένη και το Χαντραμούτ. Τα στρατεύματα συναντήθηκαν στο Τζαφάρ, οι μουσουλμάνοι νίκησαν αλλά όχι με τελειωτικό τρόπο. Οι περισσότεροι εξεγερμένοι ξέφυγαν, πήγαν μέχρι την πόλη του Νουζαϊρ και ετοιμάστηκαν για πολιορκία.
Κατά τα μέσα του Φλεβάρη του 633 όταν φαινόταν ότι η πόλη δεν μπορούσε να αντέξει άλλο, ο αρχηγός της, ο Άσα Κουάις αποφάσισε να διαπραγματευθεί. Άνοιξε τελικά μια από τις πύλες της πόλης, σε αντάλλαγμα τη σωτηρία της ζωής του και άλλων δέκα ακόμη δικών του ανθρώπων! Οι ομόφυλοι και συναγωνιστές του σφαγιάστηκαν όλοι!, εκείνος αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλες νεαρές γυναίκες που κρατήθηκαν για σκλάβες και όλοι μαζί πήγαν στη Μεδίνα.