cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του βυζαντινού θεάτρου
Οι θεατρικοί χώροι στο Βυζάντιο
Οι πιο πολλοί θεατρικοί χώροι εγκαταλείφθηκαν λόγω φυσικών καταστροφών ή πολεμικών καταστροφών ή αξιοποίηση οικοδομικών υλικών(πλύμμυρα το θέατρο Τραχώνων Αττικής-α μισό 4ου αι. μ.Χ, σεισμοί στην Ιαιτία ,πυρκαγιά το της Φιλιππούπολης, το Κορίνθου από Αλάριχο, ενώ του Κουφονησίου νότια της Κρήτης από αλλόφυλους ή φανατικούς Χριστιανούς, στην Αίγινα από τα υλικά του κτίστηκε τείχος.) Κύριος χώρος αναπαράστασής του ήταν ο Ιππόδρομος. Στην Κωνσταντινούπολη φαίνεται πως υπήρχαν τέσσερα ακόμα θέατρα: τα ‘’Lusoria’’όπως αναφέρονται στις πηγές της πρώιμης βυζαντινής περιόδου, οι οποίοι ήταν χώροι μιμικών παραστάσεων Τον 6ο αι. δεν υπάρχει ούτε ένας ανάλογος χώρος. Θέατρα υπήρχαν και στην Αλεξάνδρεια αλλά και στην Αντιόχεια. Άλλοι χώροι τέλεσης του μιμοθεάτρου  ήταν τα πανηγύρια, οι δρόμοι και ιδιωτικοί χώροι
Διάλογοι
Διαλογικής μορφής ήταν τα ‘’άκτα’’ στον ιππόδρομο και στις σύνοδους, ρυθμικές acclamationes με στερεότυπες εκφράσεις, που ψάλλονταν από τους Δήμους ή τις φατρίες και στις οποίες απαντούσαν οι κήρυκες του Αυτοκράτορα. Επρόκειτο για αντίφωνο λιτανοειδές υλικό που από τους ερευνητές δεν είναι άσχετο με τις θεατρικές παραστάσεις. Διαλογικά στοιχεία βρίσκουμε στα κοντάκια στο Εγκώμιον της Θεοτόκου του Πρόκλου Κωνσταντινουπόλεως. Αντιφωνικά στοιχεία έχουμε στην υμνολογία συριακής προέλευσης και στο χριστουγεννιάτικο υμνολογικό κύκλο του Σωφρόνιου Κωνσταντινουπόλεως .Υπολείμματα από σκηνές μίμων έχουμε στα θαύματα του Αγίου Δημητρίου και στο Θεοφάνη, σε κήρυγμα του Ψευδοχρυσόστομου για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Διάλογος και ευθύς λόγος είναι τα ρητορικά σχήματα της βυζαντινής προσωποποιίας (Στίχοι εις τον Αδά, παραβολή Πλούσιου και Φτωχού Λάζαρου, στη Διόπτρα του Φίλιππου Μονότροπου, στο Δραμάτιο του Μιχαήλ Απλόχειρα, στην Κατομυομαχία, στην Ηθοποιΐα δραματική –εγκώμιο του Ιωάννη Καντακουζηνού.
Λόγια δραμάτια
‘’Στίχοι εις τον Αδάμ’’, ποίημα συντιθέμενο από Ιγνάτιο, διάκονο Κωνσταντινουπόλεως μετέπειτα, μητροπολίτη Νικαίας (αρχές 9ου αι.) με θέμα την πτώση των πρωτοπλάστων. ‘’Φιλόπατρις ή Διδασκόμενος’’: διαλογικής μορφής (μεταξύ 961-969). Τρεις σοφιστές συζητούν για τη θρησκεία και για την πολιτική του Νικηφόρου Φωκά. ‘’Διόπτρα’’, (περί το 1097)γραμμένο από τον μοναχό Φίλιππο Μονότροπο. ‘’Πτωχοπροδρομικοί διάλογοι’’ (1100;-1170;): α)’’Κατομυομαχία’’ή ‘’Γαλεομυομχία’’, β)η ‘’Απόδημος φιλία’’ γ)’’Αμάραντος’’ ή ‘’Γέροντος έρωτες’’ ‘’Δραμάτιον’’ (τέλη 12ου αι.) του Μιχαήλ Πλχειρου ή ‘’Απλούχειρα’’. ‘’Φιλικοί διάλογοι’’ του Μανουήλ Φίλη (1275-1330) ‘’Ερωτήματα και αποκρίσεις Ξένου και Αληθείας’’ του Λέανδρου Ντελαπόρτα.
Το θρησκευτικό θέατρο
Αντλώντας τα θέματά του από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη αλλά και τα Απόκρυφα συντάσσονται κείμενα λογίων επωνύμων και ανωνύμων και ανώνυμα δρώμενα γεννημένα από την ορθόδοξη λειτουργία και ενταγμένα σε αυτήν. . Ως πρόδρομοι του λόγιου θρησκευτικού δράματος μπορεί να θεωρηθούν α)η Εξαγωγή, δράμα του ελληνόφωνου Εβραίου Εζεκιήλ . Όμως ελάχιστα φαίνεται να επέδρασε στους βυζαντινούς στην καλλιέργεια της δραματουργικής τέχνης. . Β)το Δράμα της Σωσάνιδος βιβλικό έργο. . Πρώτος θεμελιωτής του βυζαντινού θρησκευτικού θεάτρου φέρεται ο Μεθόδιος Ολύμπου με το έργο του Συμπόσιον δέκα παρθένων ή περί αγνείας –διαλογικής μορφής με απουσία δράσης, το οποίο περισσότερο σχετίζεται με τους αρχαίους ελληνικούς φιλοσοφικούς διαλόγους. Αβέβαιη είναι η σχέση της Θάλειας του Αρείου με το θέατρο θεωρούμενη ως λειτουργικό δράμα. Με τον Ρωμανό Μελωδό σχετίζονται οι απαρχές του θρησκευτικού θεάτρου. Οι ύμνοι του όμως παρά τη διαλογική μορφή τους δεν σχετίζονται με σκηνικό ή λειτουργικό χειρισμό. Ο Χριστός Πάσχων, θρησκευτικό δράμα, λόγω της ακατάληπτης γλώσσας του και της συχνότητας εναλλαγών χώρων δράσης που δεν μπορούσαν να υπηρετηθούν σκηνικά και τεχνικά, δεν προοριζόταν για τη σκηνή.
Οι πατέρες της Εκκλησίας για το θέατρο και η σχέση τους με τους αρχαίους δραματικούς συγγραφείς
Ο Κλήμης Αλεξανδρείας είναι ο πρώτος που αξιοποιεί στα πλαίσια της γόνιμης κριτικής του στην ειδωλολατρεία μέσω των δραματικών ποιητών και χωρίς να δαιμονοποιεί τη σκηνή, το θέατρο της καθημερινότητας. Ο Κλήμης Αλεξανδρείας αξιοποιεί από το έργο Ηρακλής του Ευριπίδη, την αμφισβήτηση του παραδοσιακού θρησκευτικού μοντέλου από τον κεντρικό ήρωα, κάτι που για τον χριστιανό συγγραφέα θεμελιώνει τη μονοθεΐα και την απελευθέρωση του θείου από κάθε ενδοκοσμικό στοιχείο. Ιωσήφ Βιβιλάκης, «Ο ‘’από σκηνής φιλόσοφος’’ στη χριστιανική παράδοση», στο: Για το ιερό και το δράμα. Θεατρολογικές προσεγγίσεις, εκδ. Αρμός, 2004,σελ.109 Ο Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει, «Πομπή δε διαβόλου εστί θεατρομανίαι[…]Μη περισπούδαστον σοι έστω η θεατρομανία, ένθα αι ασελγείς εισί των μίμων όψεις, ύβρεσι πεπραγμέναι και πάσαις ασχυμοσύναις[…]» Ο Ισίδωρος Πηλουσιώτης θεωρεί το θέατρο «λύμην της Οικουμένης» κι ο Θεόφιλος Αντιοχείας «εντευκτήριον του διαβόλου» Για τον Ιωάννη Χρυσόστομο το θέατρο είναι «κοινόν ασελγείας διδασκαλείον, δημόσιον ακολασίας γυμνάσιον, καθέδρα λοιμών». Εκεί «ου γαρ εστι ψυχαγωγία αλλ’ όλεθρος και τιμωρία και κόλασις». Υπάρχει και η χαρακτηριστική ομιλία του Χρυσοστόμου, ‘’προς τους καταλείψαντας την εκκλησίαν και αυτομολήσαντας προς τας ιπποδρομίας και τα θέατρα. Παράλληλα στο βυζάντιο συντηρούνται και αναπαράγονται τα θεατρικά ποιητικά κείμενα. Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία δεν αναβίωνε πλέον πάνω στη σκηνή αλλά επιβίωνε ως ανάγνωσμα των μορφωμένων, ως αντικείμενο υπομνηματισμού των φιλολόγων και των γραμματικών και τέλος ως βασικό στοιχείο της σχολικής μάθησης, όπως αποδεικνύουν τα πολυάριθμα σχόλια, πραγματολογικά, μετρικά υπομνήματα και τα μαθηματάρια. Οι Πατέρες αξιοποιούν δραματικά αποσπάσματα για να τεκμηριώσουν τη μονοθεΐα ή κάποια ηθική συμπεριφορά. Έτσι ο Μέγας Βασίλειος αξιοποιεί τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη προκειμένου να καταδείξει το γαινόμενο της υποκρισίας ενώ ο Θεοδώρητος Κύρου τις Φοίνισσες για να υπογραμμίσει τη διάκριση μεταξύ κτιστού και άκτιστου, φύσεως και Θεού. Αναλογίες ανάμεσα σε δραματικούς ήρωες και χριστιανούς αγίους εντοπίζουν οι πατέρες της Εκκλησίας: ο Αστέριος Αμασείας παρομοιάζει την ψυχολογία των δημίων και δικαστών της Αγίας Ευφημίας με την ψυχική κατάσταση της Μήδειας πριν τον φόνο των παιδιών της. Επίσης Επίσης η έρευνα έχει επισημάνει λεκτικές επιδράσεις από τις τραγωδίες των Αισχύλου, Σοφοκλή και Ευριπίδη στους Ιαμβικούς κανόνες των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων και της Πεντηκοστής του Ιωάννη Δαμασκηνού. Έτσι ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός έχει δεχθεί επίδραση στα Έμμετρα έπη του από τους Ευριπίδη και Αριστοφάνη και φαίνεται σε παράλληλα χωρία, φράσεις λέξεις και ιδέες.
Μίμοι Χριστιανοί
Πριν τη βυζαντινή περίοδο έχουμε τους Πορφύριο Καισαρείας (270ή 275 μ.Χ), τον Φιλήμονα στην Αίγυπτο (284), τον Γενέσιο στη Ρώμη (286ή 303μ.Χ), τον Γελάσιο ή Γελασίνο στην Ηλιούπολη της Φοινίκης (297μ.Χ), ο Αρδαλίων (298) επίσης ο Άγιος Βαβύλας, ο Άγιος Γαϊανός, η Οσία Πελαγία-Μαργαριτώ εξ Αντιοχείας (5ος αι.)  και  ο αυλητής Φιλήμων από την Αιγυπτιακή Αντινοούπολη.
Στα Βυζαντινά χρόνια έχουμε τον Πορφύριο ‘’από μίμων’’ που μαρτύρησε επί Ιουλιανού (362). Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος προσηλύτισε μια πόρνη από τη Φοινίκη ονομαστή ηθοποιό, ο Νόννος Εδέσσης προσηλύτισε την Πελαγία από την Έδεσσα.
Οι υπερασπιστές των μίμων
Δεν λείπουν στο Βυζάντιο και οι υπερασπιστές του παντόμιμου και του μίμου, όπως ο Χορίκιος επί Ιουστινιανού, αν και Χριστιανός ο ίδιος
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορία του θεάτρου
Μπριέννο
Το Μπριέννο (ιταλικά: Brienno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σαμπώ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Σαμπώ (γαλλικά: Champeaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπελιέν (γαλλικά: Campéliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σαν-συρ-Μαρν
Το Σαν-συρ-Μαρν (γαλλικά: Champs-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπεζιέν ή Σαμπεζουά (γαλλικά: Campésiens ή Champesois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο
μικρογραφία|Πρώτη σελίδα της Σύμβασης της Γενεύης του 1864. Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, που αναφέρεται επίσης ως το δίκαιο των ένοπλων συγκρούσεων, περιλαμβάνει τους κανόνες του διεθνούς δικαίου του πολέμου, οι οποίοι σε περίπτωση πολέμου ή άλλης διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης στοχεύουν στην προστασία των ανθρώπων, των κτιρίων και των υποδομών καθώς και του φυσικού περιβάλλοντος από τις επιπτώσεις των εχθροπραξιών όσο το δυνατόν περισσότερο.
Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο σχετίζεται μόνο με εκείνο το δίκαιο του πολέμου που αναφέρεται ως jus in bello «νόμος στον πόλεμο», και ο οποίος ρυθμίζει τη συμπεριφορά των μερών που εμπλέκονται σε ένοπλη σύγκρουση. Αντίθετα ο όρος jus ad bellum «δικαίωμα στον πόλεμο» αναφέρεται στις συνθήκες υπό τις οποίες τα κράτη μπορούν να καταφύγουν σε πόλεμο ή στη χρήση ένοπλης δύναμης γενικά, και δεν είναι μέρος του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Επίσης, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο στην τρέχουσα μορφή του ασχολείται σε πολύ περιορισμένο βαθμό με τις μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις. Τέλος, λίγες μόνο διατάξεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, όπως οι διατάξεις για τη χρήση διακριτικών συμβόλων, ισχύουν σε καιρό ειρήνης.
Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο είναι ένας πολύ ετερογενής και πολύπλοκος τομέας του διεθνούς δικαίου ως προς την προέλευση και την ιστορική του εξέλιξη, τη θεωρία και την οργάνωσή του, καθώς και τη διάδοση και την αποδοχή του. Εκτός από μια σειρά από διατάξεις που θεσπίστηκαν με τη μορφή διεθνών συνθηκών, περιλαμβάνει επίσης σε μεγάλο βαθμό άγραφες αρχές που έχουν αποκτήσει γενική ισχύ ως διεθνές εθιμικό δίκαιο. Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κανόνες για επιτρεπόμενα μέσα και μεθόδους πολέμου, για τη μεταχείριση προστατευόμενων προσώπων, όπως στρατιώτες τραυματίες, αιχμάλωτους πολέμου και αμάχους, για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών και άλλων κατασκευασμένων κτισμάτων, και στοιχειώδεις διατάξεις για την ποινική δίωξη εγκλημάτων πολέμου. Από ιστορικής σκοπιάς και περιεχομένου, οι σημαντικότεροι κανονισμοί του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου είναι οι Συμβάσεις της Γενεύης με τα Πρόσθετα Πρωτόκολλά τους, και οι Συμβάσεις της Χάγης.
Βασικά εργαλεία
Πολλοί κανόνες του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου πλέον αντικατοπτρίζουν το διεθνές εθιμικό δίκαιο. Το δίκαιο αυτό αποτελείται από κανόνες που προέρχονται από τη συνεπή πρακτική των κρατών που βασίζονται στην πεποίθηση ότι ο νόμος απαιτεί από τα κράτη να ενεργούν με αυτόν τον τρόπο. Τέτοιοι κανόνες είναι δεσμευτικοί τόσο για τα κράτη όσο και για τις μη κρατικές ένοπλες ομάδες.
Η κωδικοποίηση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου ξεκίνησε τον 19ο αιώνα, κυρίως με την υιοθέτηση της Σύμβασης της Γενεύης του 1864 για τη βελτίωση της κατάστασης των τραυματιών στον στρατό και την υιοθέτηση της Διακήρυξης της Αγίας Πετρούπολης του 1868, η οποία απαγόρευε τη χρήση ορισμένων βλημάτων σε καιρό πολέμου. Έκτοτε, τα κράτη έχουν θέσει μια σειρά από πρακτικούς κανόνες προκειμένου να συμβαδίζουν με τα εξελισσόμενα μέσα και μεθόδους πολέμου και τις σχετικές ανθρωπιστικές συνέπειες.
Διεθνείς συνθήκες
μικρογραφία|400x400εσ|Εξέλιξη των Συμβάσεων της Γενεύης, από το 1864 έως το 1949. Οι τέσσερις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 (GC I, II, III και IV), οι οποίες έχουν επικυρωθεί σχεδόν καθολικά, αποτελούν τις βασικές συνθήκες του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Οι Συμβάσεις έχουν συμπληρωθεί από τα Πρόσθετα Πρωτόκολλα Ι και ΙΙ του 1977 (AP I και AP II), σχετικά με την προστασία των θυμάτων διεθνών και μη διεθνών ένοπλων συγκρούσεων αντίστοιχα, και από το πρόσθετο Πρωτόκολλο III του 2005 (AP III), σχετικά με ένα πρόσθετο διακριτικό έμβλημα (το κόκκινο κρύσταλλο).
Άλλες διεθνείς συνθήκες απαγορεύουν τη χρήση ορισμένων μέσων και μεθόδων πολέμου και προστατεύουν ορισμένες κατηγορίες προσώπων και αντικειμένων από τις επιπτώσεις των εχθροπραξιών. Αυτές οι συνθήκες περιλαμβάνουν :
Διεθνές εθιμικό δίκαιο
Εκτός από τις συνθήκες, το εθιμικό δίκαιο παραμένει σημαντική πηγή διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Το εθιμικό δίκαιο μπορεί να καλύψει τα κενά στην περίπτωση που κάποια συνθήκη δεν εφαρμόζεται (π.χ. επειδή δεν έχει επικυρωθεί ή εάν δεν πληρούνται τα κριτήρια εφαρμογής της συνθήκης) ή όταν το δίκαιο των συνθηκών έχει μικρότερη εμβέλεια εφαρμογής, όπως συμβαίνει στις μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις.
Εφαρμογή και δίωξη
μικρογραφία|280x280εσ|Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (Χάγη, Ολλανδία). Η εφαρμογή του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου είναι κατά κύριο λόγο ευθύνη των κρατών. Τα κράτη πρέπει να υιοθετήσουν νομοθεσία και κανονισμούς που στοχεύουν στη διασφάλιση της πλήρους συμμόρφωσης με το δίκαιο αυτό. Για παράδειγμα, πρέπει να θεσπίσουν νόμους για την επιβολή αποτελεσματικών ποινικών κυρώσεων για τις πιο σοβαρές παραβιάσεις των Συμβάσεων της Γενεύης –τις λεγόμενες «σοβαρές παραβιάσεις»– παραβιάσεις που ισοδυναμούν με εγκλήματα πολέμου. Πρέπει επίσης να υιοθετήσουν νόμους που προστατεύουν τον ερυθρό σταυρό, την ερυθρά ημισέληνο, τον κόκκινο κρύσταλλο και άλλα σύμβολα.
Το Καταστατικό του 1998 του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου καθορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να διώκει τα πιο σοβαρά εγκλήματα διεθνούς ενδιαφέροντος, συμπεριλαμβανομένων των εγκλημάτων πολέμου (άρθρο 8). Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει επίσης τη δυνατότητα παραπομπής στο Δικαστήριο υποθέσεων για τη δίωξη εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Μολυβένια χρόνια
Από τα τέλη της δεκαετίας του εξήντα μέχρι και τη δεκαετία του ογδόντα η Ιταλία γνώρισε μια σειρά από τρομοκρατικές επιθέσεις, τόσο της άκρας δεξιάς όσο και της άκρας αριστεράς, που είχαν ως συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους περισσότεροι από 100 άνθρωποι (πολιτικοί, αστυνομικοί και απλοί πολίτες). Η χρονική αυτή περίοδος αποτελεί τα Μολυβένια Χρόνια της Ιταλίας (ο όρος αυτός προήλθε από την ομώνυμη τανία της Margarethe Von Trotta (1981) που αναφέρεται σε αντίστοιχα γεγονότα που βίωσε η Δυτική Γερμανία την ίδια περίπου περίοδο). Αλλος όρος που χρησιμοποιείται για εκείνη την περίοδο είναι αυτός της στρατηγικής της έντασης- strategia della tensione) ενώ αρκετοί μελετητές χαρακτηρίζουν την περίοδο αυτή της ιταλικής ιστορίας ως έναν εμφύλιο πόλεμο χαμηλής έντασης.
Αρχή αυτής της περιόδου θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς η 1η Μαρτίου του 1968 όταν στη Ρώμη διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία (Battaglia di Valle Giulia). Στις 19 Νοεμβρίου του 1969 στη διάρκεια μιας διαδήλωσης της Ένωσης Ιταλών Κομμουνιστών (μαρξιστών- λενινιστών) (Unione Comunisti Italiani (marxisti-leninisti)) στο Μιλάνο, έχασε τη ζωή του ο αστυνομικός Antonio Annarumma αφού δέχτηκε χτύπημα στο κεφάλι με έναν σωλήνα.
Σχεδόν ένα μήνα μετά εξεράγη βόμβα στην Banca Nazionale dell'Agricoltura στην Πιάτσα Φοντάνα στο Μιλάνο προκαλώντας το θάνατο 17 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 88. Η τρομοκρατική αυτή ενέργεια είναι γνωστή ως Σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα (Strage di piazza Fontana). Καθόλη τη διάρκεια της δεκατίας του εβδομήντα έγιναν στην Ιταλία μια σειρά από τρομοκρατικές επιθέσεις ορισμένες από τις οποίες ήταν: η βομβιστική επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό του Gioia Tauro στις 22 Ιουλίου του 1970 που προκάλεσε τον εκτροχιασμό του τρένου που κατευθυνόταν από το Παλέρμο στο Τορίνο με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 6 άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι 66 (Strage di Gioia Tauro), η έκρηξη βόμβας στην αστυνομική διεύθυνση του Μιλάνο στις 17 Μαΐου του 1973 (Strage della Questura di Milano) που προκάλεσε το θάνατο 4 ανθρώπων και τον τραυματισμό 52, η έκρηξη βόμβας στην Piazza della Loggia στη Μπρέσια στις 28 Μαΐου του 1974 στη διάρκεια μιας διαδήλωσης ενάντια στη φασιστική τρομοκρατία με 8 νεκρούς και 102 τραυματίες (Strage di Piazza della Loggia) και η έκρηξη βόμβας στις 4 Αυγούστου του 1974 στο τρένο Italicus Express που κατευθυνόταν από τη Ρώμη στο Μόναχο με 12 νεκρούς και 44 τραυματίες.
Στις 16 Μαρτίου του 1978 μελη των Ερυθρών Ταξιαρχιών απήγαγαν στη Ρώμη, τον Άλντο Μόρο. 54 ημέρες αργότερα ο Μόρο βρέθηκε δολοφονημένος μέσα σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο.
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κορυζή 1941
Την Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κορυζή 1941  (Ιανουάριος - Απρίλιος 1941) διόρισε ο βασιλιάς Γεώργιος, αμέσως μετά τον απροσδόκητο θάνατο του Ιωάννη Μεταξά και τη συνακόλουθη παραίτηση της κυβέρνησής του. Η νέα κυβέρνηση με διάγγελμά της προς τον Ελληνικό λαό, την ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων της, υποσχέθηκε ''«...ότι υπό την ηγεσίαν της Α. Μ. του Βασιλέως και με την βοήθειαν του μετά αυταπαρνήσεως αγωνιζομένου Ελληνικού λαού θα συνεχίσωμεν αποφασιστικώς το Εθνικόν του [του Ι. Μεταξά] πρόγραμμα, το οποίον ως κύριον περιεχόμενον έχει εν πρώτοις την νίκην κατά του εχθρού και κατόπιν την εξυπηρέτησιν και προαγωγήν των εργαζομένων τάξεων, αι οποίαι αποτελούν την παραγωγικήν δύναμιν του Έθνους....»''.
Μολυβένια χρόνια
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ιταλία
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κορυζή 1941
Την επιλογή του Αλέξανδρου Κορυζή, προώθησαν ιδιαίτερα άνθρωποι του στενότερου περιβάλλοντος του Μεταξά, όπως ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης και ο Ιωάννης Διάκος Εξάλλου και ο βασιλιάς πίστευε «ότι ο Κορυζής ήταν το μόνο άτομο στην Ελλάδα που υπό τις παρούσες περιστάσεις θα μπορούσε να κληρονομήσει το απέραντο κύρος και την επιβολή του στρατηγού Μεταξά» και έτσι στις 29 Ιανουαρίου 1941 τον έχρισε Πρωθυπουργό. Αυτή ήταν η μόνη μεταβολή στο υπουργικό σχήμα, το οποίο παρέμεινε και τους επόμενους μήνες το ίδιο.
Παραπομπές
1941 01 Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:1941 1941 01
Μπρουνάτε
Το Μπρουνάτε (ιταλικά: Brunate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μπαρτολομέους Άσστεϋν
μικρογραφία| Νεκρή φύση του Μπαρτολομέους Άσστεϋν, ιδιωτική συλλογή, 1635 Ο Μπαρτολομέους Άσστεϋν (Bartholomeus Abrahamsz. Assteyn, 1607 Ντόρντρεχτ – 1669–1677 πιθανώς Ντόρντρεχτ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Ο Μπαρτολομέους Άσστεϋν ήταν γιος ζωγράφου από τη Γάνδη, του Άμπραχαμ Μπαρτολομέουζ. Το έτος 1631 έγινε μέλος της συντεχνίας ζωγράφων του Αγίου Λουκά του Ντόρντρεχτ. Ο Άσστεϋν ζούσε με την οικογένειά του στην Φρίσεστραατ (Vriesestraat). Το 1651 αναγράφεται ως ο λογιστής της τοπικής συντεχνίας ζωγράφων. Η ακριβής ημερομηνία θανάτου του δεν είναι γνωστή. Το τελευταίο αυθεντικοποιημένο έργο του χρονολογείται από το 1669. Ο Άσστεϋν ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης. Αν και δεν θεωρείται καινοτόμος, δημιούργησε αξιόλογες νεκρές φύσεις. Οι συνθέσεις του Άσστεϋν επηρεάζονται ιδιαίτερα από τον Γιοχάννες Μπόσχερτ  και η τεχνική ζωγραφικής του θυμίζει τον Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ταρ
Το αζέρικο ταρ και οι δεξιότητες που σχετίζονται με αυτήν τη μουσική παράδοση διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας των Αζέρων. Το ταρ είναι ένας τύπος νυκτού λαούτου με μακρύ λαιμό, που κατασκευάζεται παραδοσιακά και εκτελείται από τοπικές κοινότητες σε ολόκληρη την έκταση της Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Το ταρ παίζεται μόνο του ή με άλλα μουσικά όργανα σε πολλά παραδοσιακά είδη μουσικής. Θεωρείται επίσης από πολλούς ως το κορυφαίο μουσικό όργανο της χώρας.
Το 2012, η κατασκευή και ερμηνεία του ταρ προστέθηκε από την UNESCO στον Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας.
Κατασκευή
Οι κατασκευαστές ταρ μεταδίδουν την τέχνη τους σε μαθητευόμενους από γενιά σε γενιά, συχνά εντός της οικογένειας. Η κατασκευή ξεκινά με την προσεκτική επιλογή των υλικών για το όργανο: ξύλο μουριάς για το κυρίως σώμα, ξύλο καρυδιάς για τον λαιμό και ξύλο αχλαδιάς για τα κλειδιά. Με τη χρήση διαφόρων εργαλείων, οι τεχνίτες δημιουργούν ένα κοίλο σώμα με τη μορφή ενός οχταριού, το οποίο, στη συνέχεια, καλύπτεται με το λεπτό περικάρδιο ενός βοδιού. Ο λαιμός είναι κολλημένος στο σώμα και πάνω του προστίθενται μεταλλικές χορδές.
Μουσική ερμηνεία
μικρογραφία| Αζέρικο ταρ Οι ερμηνευτές του ταρ κρατούν το όργανο οριζόντια, πάνω στο στήθος τους, και κρούουν τις χορδές με μια πένα, ενώ χρησιμοποιούν τρίλιες και ποικίλες άλλες τεχνικές για να προσθέσουν χρώμα στη μουσική τους ερμηνεία. Το παίξιμο του ταρ κατέχει ουσιαστική θέση σε γάμους και σε άλλες κοινωνικές συγκεντρώσεις, εορταστικές εκδηλώσεις και δημόσιες συναυλίες. Οι οργανοπαίκτες μεταδίδουν τις δεξιότητές τους σε νέους της κοινότητάς τους από στόμα σε στόμα, μέσω επιδείξεων αλλά και σε εκπαιδευτικά μουσικά ιδρύματα.
Ιστορία
Κατά τον 20ό αιώνα, η ερμηνεία του ταρ γνωρίζει νέα άνθηση. Για παράδειγμα, το ταρ παίρνει το προβάδισμα στην ορχήστρα λαϊκών μουσικών οργάνων, που δημιουργήθηκε το 1931 με πρωτοβουλία του Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ και του Μουσλίμ Μαγκομάγιεφ, των μεγαλύτερων Αζέρων συνθετών και προσωπικοτήτων των αρχών του 20ού αιώνα. Η σχολή παρτιτούρας για την ερμηνεία παραδοσιακών οργάνων που εγκαινίασε ο Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ επέκτεινε κι άλλο τις τεχνικές και καλλιτεχνικές δυνατότητες του οργάνου.
Στην αζέρικη μουσική, το ταρ χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως βασικό όργανο στα τρίο των λεγόμενα τραγουδιών mugham, μαζί με τα όργανα καμάντσα (kamancha) και ντέφι (daf). Το ταρ, ως μέρος του τρίο mugham και ως σόλο όργανο, συνεχίζει μέχρι σήμερα να παίζει καθοριστικό ρόλο στη δημοφιλή τέχνη του mugham.
Το ταρ κρατιέται οριζόντια πάνω στο στήθος του οργανοπαίκτη και, ενώ διατηρείται εκεί με το δεξί χέρι. Η ερμηνεία του αρχίζει κρούοντας τη χορδή με την πένα που κρατιέται ανάμεσα στον αντίχειρα και τον δείκτη του αριστερού χεριού. Προκειμένου να διασφαλιστεί η πλήρης αξιοποίηση του ηχητικού εύρους ενός ταρ, ο οργανοπαίκτης χρησιμοποιεί διαφορετικές πένες καθώς και διάφορους τρόπους κρούσης και ποικιλία από τρίλιες. Το εύρος τονικότητας του ταρ είναι χρωματικό και καλύπτει δυόμισι οκτάβες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Μουσική στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Πολιτισμός του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Μουσικά όργανα
Μπουλγκαρογκράσσο
Το Μπουλγκαρογκράσσο (ιταλικά: Bulgarograsso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Λορένθο Σέρα Φερέρ
Η σταδιοδρομία του συνδέθηκε κυρίως με τη Μαγιόρκα και τη Μπέτις, ενώ υπηρέτησε την πρώτη και από διάφορες άλλες θέσεις.
Σταδιοδρομία ως παίκτης
Ο Φερέρ γεννήθηκε στη Σα Πόμπλα της Μαγιόρκα στις Βαλεαρίδες Νήσους. Έπαιξε για τρία χρόνια στην τοπική ερασιτεχνική ΟΝ Πομπλένσε στην Τερθέρα Ντιβισιόν και αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 23 ετών.
Πρώτα χρόνια
Αφού προπόνησε την ομάδα νέων της Λα Σάλε, ο Φερέρ ανέλαβε την ΟΝ Πομπλένσε το 1980. Μετά από δύο εθνικά πρωταθλήματα, οδήγησε την ομάδα στην πρώτη της άνοδο στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, στη δεύτερη και τελική του σεζόν.
Μαγιόρκα
Το 1983, ο Φερέρ υπέγραψε με μία άλλη ομάδα της περιοχής, τη Μαγιόρκα, όπου πέρασε δύο χρόνια με την Β ομάδα. Τη σεζόν 1983-84, προπόνησε επίσης την πρώτη ομάδα σε έναν αγώνα, ως προσωρινός προπονητής.
Με τη Μαγιόρκα, ο Φερέρ προβιβάστηκε δύο φορές στην Πριμέρα Ντιβισιόν, το 1986 και το 1989, φτάνοντας και στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας το 1991, όπου έχασε με 0-1 από την Ατλέτικο Μαδρίτης.
Μπέτις
Μετά από οκτώ πλήρεις σεζόν με τη Μαγιόρκα, ο Φερέρ εντάχθηκε στη Ρεάλ Μπέτις στη Σεγούντα Ντιβισιόν, οδηγώντας την αμέσως στον προβιβασμό και στη συνέχεια τερματίζοντας στην τρίτη θέση της Πριμέρα Ντιβισιόν την επόμενη σεζόν, πίσω μόνο από την πρωταθλήτρια Ρεάλ Μαδρίτης και τη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, καταγράφοντας το καλύτερο αμυντικό ρεκόρ (25 γκολ σε 38 αγώνες) και παίρνοντας την πρόκριση στα προκριματικά του Κυπέλλο ΟΥΕΦΑ 1995-96.
Το 1997, ο Φερέρ οδήγησε τη Μπέτις στον τελικό του Κυπέλλου (ήττα με 2-3 στην παράταση εναντίον της Μπαρτσελόνα), αφού προηγουμένως είχε κερδίσει την πρόκριση στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για τους ανδαλουσιανούς, καθώς τερμάτισε στην τέταρτη θέση.
Μπαρτσελόνα / Μπέτις(επιστροφή)
Ο Φερέρ μετακινήθηκε στη Μπαρτσελόνα μετά τον τελικό του Κυπέλλου, αλλά πέρασε τρία χρόνια εργαζόμενος σε διευθυντικές θέσεις. Το 2000-01, αφού ονομάστηκε διάδοχος του Λουίς φαν Χάαλ μετά την απόλυση του, προπόνησε την ομάδα μέχρι την 31η αγωνιστική, αφού απολύθηκε μετά την ήττα με 1-3 από την Οσασούνα με τους Καταλανούς στην πέμπτη θέση, 17 βαθμούς πίσω από τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Σανζίς-συρ-Μαρν
Το Σανζίς-συρ-Μαρν (γαλλικά: Changis-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Λορένθο Σέρα Φερέρ
ΑΕΚ
Ο Φερέρ εντάχθηκε στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2006. Στην πρώτη του σεζόν, την οδήγησε στη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα, καθώς η ομάδα πέτυχε και τις πρώτες της νίκες στο Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Λιλ και της Μίλαν, όμως τελικά αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων.
Σανζίς-συρ-Μαρν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σανζισουά (γαλλικά: Changissois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Λορένθο Σέρα Φερέρ
ΑΕΚ
Στα τέλη Μαΐου 2007, ο Φερέρ υπέγραψε τετραετής επέκταση του συμβολαίου του, το οποία επρόκειτο να λήξει στα τέλη του 2007-08. Στις 13 Αυγούστου, καθώς η ΑΕΚ προερχόταν από ισοπαλία με τη Σεβίλλη στον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, δήλωσε: «Η ισοπαλία (εναντίον της Σεβίλλης) θα είναι έντονα συναισθηματική για μένα», προσθέτοντας «Θα επιστρέψω σε μια πόλη που αγαπώ πολύ βαθιά.» Οι Ισπανοί κέρδισαν τελικά με συνολικό σκορ 6-1.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2008, ο Φερέρ απολύθηκε από την ΑΕΚ, μετά από τον πρόωρο αποκλεισμό στο Κύπελλο και μια κακή ποδοσφαιρική απόδοση, που είδε την πτώση από την πρώτη στην τρίτη θέση μέσα σε μια εβδομάδα.
Μαγιόρκα(επιστροφή)
Στις 29 Ιουνίου του 2010, μία ομάδα με επικεφαλής τον Φερέρ έγινε ο νέος ιδιοκτήτης της Μαγιόρκα, λαμβάνοντας τα ηνία από το βασικό μέτοχο Mateu Alemany, για ένα ποσό που πιστεύεται ότι ήταν περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ. Στις 9 Ιουλίου, ονομάστηκε αντιπρόεδρος του συλλόγου και τεχνικός διευθυντής, καθώς ο σύλλογος βρισκόταν στη διαδικασία της εθελοντικής διοίκησης, προσπαθώντας να βρει λύση με τα χρέη που έφταναν τα 85 εκατομμύρια ευρώ.
Διακρίσεις
Πομπλένσε
Μπέτις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Πομπλένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΝ Πομπλένσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Μαγιόρκα Β Κατηγορία:Προπονητές Σεγούντα Ντιβισιόν Β Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Μαγιόρκα Κατηγορία:Προπονητές Σεγούντα Ντιβισιόν Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Γκουρού Χαρ Ράι
Ο Γκουρού Χαρ Ράι (16 Ιανουαρίου 1630 – 20 Οκτωβρίου 1661 : γνωστός και ως Χάρι Ράι σε κάποια κείμενα της Σιχ λογοτεχνίας ) σεβαστός ως ο έβδομος Νάνακ, ήταν ο έβδομος από τους δέκα συνολικά Γκουρού του Σιχισμού. Έγινε ο ηγέτης των Σιχ στις 8 Μαρτίου 1644, στην ηλικία των 14 ετών, μετά τον θάνατο του παππού του και έκτου Σιχ ηγέτη, Γκουρού Χάργκομπιντ. Παρέμεινε ο ηγέτης των Σιχ για περίπου 17 χρόνια μέχρι και τον θάνατό του, στην ηλικία των 31 ετών.
Ο Γκουρού Χαρ Ράι είναι αξιοσημείωτος για τη διατήρηση του μεγάλου Σιχ στρατού που ο έκτος Σιχ-Γκουρού είχε συγκεντρώσει, αλλά ταυτόχρονα την αποφυγή οποιασδήποτε στρατιωτικής σύγκρουσης. Στήριξε τον μετριοπαθή Σούφι Ντάρα Σουκόχ αντί τον συντηρητικό Σουνίτη Αοραντζέμπ, όταν τα δύο αδέλφια ενεπλάκησαν σε πόλεμο για τη διαδοχή στον θρόνο της Μογγολικής Αυτοκρατορίας.
Όταν το 1658 ο Αοραντζέμπ κέρδισε τον πόλεμο και τη διαδοχή, κάλεσε το 1660 τον Γκουρού Χαρ Ράι να του εξηγήσει την στήριξή του στον εκτελεσμένο Ντάρα Σουκόχ. Ο Γκουρού Χαρ Ράι έστειλε τον μεγαλύτερο γιο του, Ραμ Ράι, να τον εκπροσωπήσει και ο Αοραντζέμπ τον κράτησε όμηρο και τον ρώτησε σχετικά με μια στροφή από το βιβλίο Αντί Γκραντ - τα ιερά κείμενα των Σιχ εκείνη την περίοδο - ισχυριζόμενος πως δυσφημούσε τους Μουσουλμάνους. Ο Ραμ Ράι, για να καθησυχάσει τον Αοραντζέμπ, άλλαξε τη στροφή αντί να στηρίξει το ιερό κείμενο, μια πράξη που οδήγησε τον Γκουρού Χαρ Ράι και για την οποία μνημονεύεται, να αφορίσει τον μεγαλύτερο γιο του και να χρίσει διάδοχό του τον μικρότερο γιο του, Χαρ Κρισάν. Έτσι, μετά τον θάνατο του Γκουρού Χαρ Ράι το 1661, ο Χαρ Κρισάν έγινε ο όγδοος Σιχ-Γκουρου στην ηλικία των μόλις 5 ετών.
Βιογραφία
Ο Γκουρού Χαρ Ράι είχε αδέλφια. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Ντιρ Μαλ, είχε κερδίσει την ενθάρρυνση και υποστήριξη του Σαχ Τζαχάν, ο οποίος του παραχώρησε δωρεάν γη και προστασία. Ο Ντιρ Μαλ επιχείρησε να δημιουργήσει μια παράλληλη Σιχ παράδοση και επέκρινε τον παππού του, Γκουρού Χάργκομπιντ, με αποτέλεσμα οι δυο τους να έλθουν σε ρήξη και ο Γκουρού να χρίσει διάδοχό του τον νεαρότερο εγγονό του, Χαρ Ράι, αντί εκείνον.
Αυθεντικά κείμενα σχετικά με τη ζωή του Γκουρού Χαρ Ράι και την εποχή του είναι σπάνια, καθώς ο ίδιος δεν άφησε πίσω του γραπτά κείμενα και κάποια Σιχ κείμενα που γράφτηκαν αργότερα, τον αναφέρουν ως «Χάρι Ράι». Κάποιες από τις βιογραφίες του Γκουρού Χαρ Ράι που γράφτηκαν τον 18ο αιώνα, όπως αυτή από τον Κεσάρ Σινγκ Τσιμπέρ, και η Σιχ λογοτεχνία του 19ου αιώνα, είναι ιδιαίτερα ασυνεπείς.
Ντάρα Σουκόχ
Σύμφωνα με τις Σιχ καταγραφές, ο Γκουρού Χαρ Ράι ρωτήθηκε γιατί βοηθούσε τον Μουγκάλ πρίγκιπα Ντάρα Σουκόχ του οποίου οι προπάτορες είχαν διώξει Σιχ αλλά και Σιχ-Γκουρού. Ο Χαρ Ράι φέρεται να απάντησε πως αν ένας άντρας μαδά λουλούδια με το ένα του χέρι ενώ με το άλλο του χέρι τα προσφέρει, και τα δύο χέρια παίρνουν την ίδια ευωδία.
Θάνατος και διαδοχή
Πριν τον θάνατό του το 1661, ο Γκουρού Χαρ Ράι έχρισε ως διάδοχό του τον πεντάχρονο γιο του, Χαρ Κρισάν, ο οποίος έγινε ο όγδοος Σιχ-Γκουρού.
Ιεραποστολική δράση
Ο Γκουρού Χαρ Ράι ταξίδεψε στην περιοχή Μάλγουα της Ινδικής υποηπείρου, όπου δίδαξε για τον Σιχισμό σε αρκετό κόσμο.
Παράδοση στο τραγούδι
Ξεκίνησε αρκετά δημόσια ρεσιτάλ τραγουδιού και γραφής στην παράδοση του Σιχισμού. Τα κάτα ή ρεσιτάλ τύπου ομιλίας προστέθηκαν από τον Γκουρού Χαρ Ράι στη σαμπάντ κιρτάν τραγουδιστική παράδοση των Σιχ. Πρόσθεσε επίσης τα άκαντ κιρτάν ή συνεχή τραγούδια γραφής, καθώς επίσης και την παράδοση των τζότιαν ντα κιρτάν ή συλλογικό λαϊκό χορωδιακό τραγούδι των γραφών.
Μεταρρυθμίσεις
Ο τρίτος ηγέτης των Σιχ, Γκουρού Αμάρ Ντας, είχε ξεκινήσει την παράδοση των μαντζί (ζώνες θρησκευτικής διοίκησης με έναν διορισμένο αρχηγό, τον λεγόμενο σανγκάτιας), εισήγαγε το ντάσβαντ (το «δέκατο» του εισοδήματος) σύστημα της είσπραξης εσόδων στο όνομα του Γκουρού ως έναν ομαδοποιημένο κοινοτικό θρησκευτικό πόρο και καθιέρωσε τη διάσημη παράδοση λάνγκαρ όπου όλοι οι επισκέπτες, χωρίς καμία διάκριση όποιου είδους, μπορούν να έχουν ένα δωρεάν γεύμα σε κοινόχρηστο χώρο.
Η οργανωτική αυτή δομή η οποία είχε βοηθήσει τους Σιχ να αναπτυχθούν και να αντισταθούν στις διώξεις των Μουγκάλ, είχε τώρα δημιουργήσει προβλήματα στον Γκουρού Χαρ Ράι. Κάποιοι από τους μάσαντ (τοπικοί ανεξάρτητοι ηγέτες), οι οποίοι μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνοι για τη συλλογή των δωρεών από τους πιστούς, καθοδηγούμενοι από τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκουρού Χαρ Ράι, Ντιρ Μαλ, και ενθαρρυμένοι από τη στήριξη του Σαχ Τζαχάν, επιχείρησαν να διαχωρίσουν εσωτερικά τους Σιχ με ανταγωνιστικές κινήσεις, να ξεκινήσουν μια παράλληλη ηγεσία γκουρού και επομένως, να αποδυναμώσουν την πίστη των Σιχ. Έτσι, ένας μέρος της πρόκλησης που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Γκουρού Χαρ Ράι, ήταν να διατηρήσει τους Σιχ ενωμένους, διορίζοντας νέους μάσαντ ως επικεφαλής των μαντζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρ Ράι
Κορνέιγ ντε λα Άι
δεξιά|μικρογραφία| [[Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας,περ. . 1536, Πινακοθήκη Εστένσε, Μόντενα]] Ο Κορνέιγ ντε λα Άι (Corneille de la Haye, επίσης αναφερόμενος ως Corneille de Lyon, αρχές 16ου αιώνα – 8 Νοεμβρίου 1575 (ταφή) ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων που δραστηριοποιήθηκε στη Λυών της Γαλλίας από το 1533 μέχρι το θάνατό του. Στη Γαλλία και την Ολλανδία είναι γνωστός ως Corneille de La Haye ( Cornelis van Den Haag), όνομα που προέρχεται από τη γενέτειρά του, Χάγη.
Αν και είναι καλά τεκμηριωμένος ως κορυφαίος ζωγράφος σε αυτό το ιδιαίτερο γαλλικό ύφος, επειδή ποτέ δεν υπέγραψε ή χρονολόγησε τους πίνακές του, πολύ λίγα αναγνωρίσιμα έργα μπορούν να εντοπιστούν με βεβαιότητα ως δικά του, με το πρώτο να ταυτοποιείται μόλις το 1962. Η διάκριση του χεριού του από πολλούς άλλους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στο ίδιο ύφος είναι, επομένως, εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Έργα τείνουν να του αποδίδονται μόνο για λόγους ποιότητας.
Τα πορτρέτα του Corneille είναι σχεδόν μικρογραφίες σε κλίμακα, που κυμαίνονται από το μέγεθος μιας καρτ ποστάλ έως περίπου 8" x 10". Ο Κορνέιγ χρησιμοποιούσε ελαιοχρώματα ζωγραφίζοντας σε ξύλινα πάνελ. Οι περιοχές της σάρκας είναι χρωματισμένες πολύ λεπτά, ενώ τα πρασινωπά φόντα χρωματισμένα πιο πυκνά. Οι ομοιότητες με το έργο του Χανς Χόλμπαϊν μπορεί να υποδηλώνουν τη χρήση δομών αντιγραφής και από τους δύο ζωγράφους. Το Λούβρο στο Παρίσι και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης είναι και τα δύο καλά σημεία για τη μελέτη του έργου του Κορνέιγ. Το Μητροπολιτικό Μουσείο διαθέτει ένα πορτρέτο στη συλλογή του "Robert Lehman" και ένα άλλο στη συλλογή του "Jack and Belle Linsky", καθώς και έξι άλλα έργα, μερικά από τα οποία δεν εκτίθενται πάντα. Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης έχει δύο έργα του Κορνέιγ και το Μουσείο Τέχνης της Ινδιανάπολης στο Νιούφιλντς διαθέτει τρία έργα. Το Πορτρέτο άγνωστου ευγενούς βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Λυών από το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Σαντλού-αν-Μπρι
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαντλουπιέν (γαλλικά: Chanteloupiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Καμπιάτε
Το Καμπιάτε (ιταλικά: Cabiate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Λα Σαπέλ-Γκωτιέ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Λα Σαπέλ-Γκωτιέ (γαλλικά: La Chapelle-Gauthier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπελουά (γαλλικά: Chapellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Οίκος του Μπγιέλμπο
Ο Οίκος του Μπγιέλμπο, σουηδικά: Bjelbo ή Bjälbo ätten, ή Οίκος του Φόλκουνγκ είναι ένας δυναστκός οίκος της Σουηδίας που έξι μέλη του έγιναν βασιλείς της Σουηδίας και ένας της Δανίας. Τρεις από αυτούς ήταν ταυτόχρονα και της Νορβηγίας. Ηγεμόνευσαν από τον 13ο ως τον 14ο αι. Άλλα μέλη έγιναν γιαρλ της Σουηδίας ή επίσκοποι στο Λίνκεπινγκ (Οστεργκότλαντ).
Ιστορία
Ο Οίκος ονομάστηκε Φόλκουνγκ από τον απώτερο πρόγονό τους Φόλκε τον παχύ. Κάποιοι απόγονοι ήταν αντίθετοι με τους βασιλείς του Οίκου και δημιούργησαν τη μερίδα Φόλκουνγκ. Για αποφυγή σύγχυσης οι σύγχρονοι ιστορικοί επινόησαν το όνομα Μπγιέλμπο για τον Οίκο, από την ομώνυμη ιδιοκτησία του Μπίργιερ γιαρλ, δισεγγονού του Φόλκε, στην Ανατολική Γοτθία (Östergötland).
Οι πιο πολλοί γιαρλ (καγκελάριοι) από τον 11ο αι. ως το 13ο αι. (δυναστείες Στένκιλ, Έρικ και Μπγιέλμπο) ήταν από τον Οίκο του Μπγιέλμπο. Πρώτος γιαρλ της Σουηδίας ήταν ο Φόλκε ο παχύς. Επίσης πολλά μέλη του Οίκου ήταν επίσκοποι του Λίνκεπινγκ, που περιλάμβανε την Ανατολική Γοτθία. Επίσης οι πρώτοι δούκες της Φινλανδίας ήταν από τον Οίκο του Μπγιέλμπο και ο θυρεός του Οίκου έγινε αργότερο ο θυρεός της Φινλανδίας.
Ο Μπίργιερ νυμφεύτηκε την Ίνγκεμποργκ, κόρη του Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας. Τον Έρικ Ι΄ διαδέχθηκε ο γιος του ως το 1250, τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου του Έρικ. Μετά βασίλευσαν οι δύο γιοι του Μπίργιερ, ο Βάλντεμαρ και ο Μάγκνους Γ΄. O τελευταίος εκπρόσωπος του Οίκου Όλαφ Β΄ ήταν βασιλιάς της Δανίας. Τρεις βασιλείς του Οίκου ήταν ταυτόχρονα και βασιλείς της Νορβηγίας.
Οι περισσότεροι από τους μετέπειτα βασιλείς της Σουηδίας, Νορβηγίας και Δανίας είναι απόγονοι εκ θηλυγονίας του Οίκου του Μπγιέλμπο.
Βασιλείς από τον Οίκο του Μπγιέλμπο:
Μπίργιερ, γιαρλ.
Περαιτέρω αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Μπγιελμπο
Γκόραν Πασκάλιεβιτς
Ο Γκόραν Πασκάλιεβιτς (Горан Паскаљевић, 22 Απριλίου 1947 - 25 Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Σέρβος και πρώην Γιουγκοσλάβος σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Βελιγράδι, μεγάλωσε από τους παππούδες του στο Νις στη νότια Σερβία, μετά το διαζύγιο των γονιών του. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Βελιγράδι όπου συνεργάστηκε με τον πατριό του στο Γιουγκοσλαβικό Αρχείο Κινηματογράφου.
Το 1998 επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία για να δημιουργήσει το κινηματογραφικό έργο Cabaret Balkan, το οποίο κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου. Το 2001, ο Διεθνής Οδηγός Ταινιών Ποικιλίας τον χαρακτήρισε ως έναν από τους πέντε κορυφαίους σκηνοθέτες στον κόσμο για το έτος. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη παρουσίασε μια πλήρη αναδρομή του έργου του τον Ιανουάριο του 2008. Ήταν η σειρά του BFI Southbank (του Λονδίνου) να διοργανώσει τον Ιούλιο του 2010 μια πλήρη αναδρομή των 16 μεγάλων ταινιών του, μαζί με τη δημοσίευση μιας μονογραφίας (στα αγγλικά) για το έργο του.
Ο Πασκάλιεβιτς ζούσε μεταξύ Βελιγραδίου και Παρισιού και κατείχε υπηκοότητα Σερβίας και Γαλλίας. Από το 2008 ορίστηκε αξιωματικός του γαλλικού Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων (Ordre des Arts et des Lettres).
Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου του 2020 στο Παρίσι, Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Καντοράγκο
Το Καντοράγκο (ιταλικά: Cadorago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Λα Σαπέλ-Ιζέ
Το Λα Σαπέλ-Ιζέ (γαλλικά: La Chapelle-Iger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καπελιζερουά (γαλλικά: Capalligérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κώστας Λειβαδάς
Ο Κώστας Λειβαδάς είναι Έλληνας συνθέτης και στιχουργός.
Βιογραφία
Ο Κώστας Λειβαδάς γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 16 Μαΐου 1973 και είναι γιος του ποδοσφαιριστή Αλέκου Λειβαδά. Συμμετείχε σε 38 δίσκους μέχρι σήμερα ως συνθέτης και στιχουργός. Έχει γράψει τη μουσική σε πάνω από 140 τραγούδια ενώ στα περισσότερα από αυτά είναι και ο στιχουργός.
Σαν συνθέτης έχει συνεργαστεί με διάφορους στιχουργούς όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Θοδωρής Γκόνης, ο Κώστας Φασουλάς, ο Οδυσσέας Ιωάννου, η Ελεάνα Βραχάλη κ.ά., αλλά και συνθέτες όπως οι Νίκος Πορτοκάλογλου, Γιώργος Ανδρέου, Γιώργος Δημητριάδης, Οδυσσέας Τσάκαλος έχουν μελοποιήσει δικούς του στίχους. Επίσης έχει μελοποιήσει στίχους σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, Κώστα Καρυωτάκη και Μυρτιώτισσας. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, ο Μανώλης Λιδάκης, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Βασίλης Σκουλάς, η Ελεονόρα Ζουγανέλη, η Γιώτα Νέγκα, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Μελίνα Ασλανίδου, η Μαριάννα Πολυχρονίδη, η Σοφία Στρατή, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κ.ά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ
Ιστορία1,2
Κατάληψη ΥΦΑΝΕΤ1,2,3,4 Στη συνέχεια το εργοστάσιο έρχεται στην κυριότητα της Εθνικής Τράπεζας.Το 1993,το Υπουργείο Πολιτισμού το χαρακτηρίζει ως «ιστορικό διατηρητέο μνημείο».Το 1996 ιδρύεται το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με έδρα την ΥΦΑΝΕΤ.Επίσης υπήρχαν προτάσεις αξιοποίησης του μνημείου από τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκη 97’.1 Παράλληλα  το 1998 αγοράζεται η συλλογή Κωστάκη από το Μουσείο και εγκαθίσταται προσωρινά στο χώρο της Μονής Λαζαριστών, στο καταστατικό όμως του οποίου αναφέρεται ως στέγη της συλλογής η ΥΦΑΝΕΤ ,με αποτέλεσμα την εξαγορά του συγκροτήματος του εργοστασίου το 2006 από το Υπουργείο Πολιτισμού  .Δεν υπήρξε στη συνέχεια οποιασδήποτε μορφής αξιοποίηση, με αποτέλεσμα οι εγκαταστάσεις του εργοστασίου οι οποίες στο σύνολό τους είναι 19.500 τ.μ. σε ένα οικόπεδο 13 στρεμμάτων,να παραμένουν εγκαταλειμμένες και ανεκμετάλλευτες μέχρι σήμερα.Τον Μάρτιο του 2004 ορισμένες "συλλογικότητες αναρχοαυτόνομων"1,κάνουν κατάληψη στο παλιό εργοστάσιο της ΥΦΑΝΕΤ και δημιουργούν κατά τους ίδιους  μια «κατάληψη ανατρεπτικών προθέσεων» 1,με σκοπό την αξιοποίηση  αυτού του μεγάλου σε έκταση χώρου ο οποίος παραμένει ανεκμετάλλευτος ενώ παράλληλα η 'υπερσυγκέντρωση' πληθυσμού σε άλλους χώρους της πόλης είναι γεγονός.Στο πλαίσιο της κατάληψης,οργανώνονται από τους ίδιους ανοιχτές προς το κοινό, συναυλίες,εκθέσεις,ομιλίες,προβολές,μουσικές εκδηλώσεις,καθώς και συλλογική κουζίνα,θεατρικά δρώμενα, το «πάρκο BMX»  εξαιτίας του οποίου συγκεντρώνονται και νέα παιδιά στο χώρο.Επίσης  λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη,κινηματικό βιβλιοπωλείο κ.α. Ανοιχτές συνελεύσεις πραγματοποιούνται κάθε βδομάδα.Στους χώρους που χρησιμοποιούνται ,έχουν πραγματοποιηθεί από τους ίδιους παρεμβάσεις συντήρησης ενώ κάποιοι καταληψίες διαμένουν στο χώρο δημιουργώντας μικρές εστίες οίκησης,μετατρέποντας τον χώρο σε ένα οικιστικό κοινό με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2.https://parallaximag.gr/featured/kati-trechei-me-tin-yfanet
3.https://cityportal.gr/place/famprika-yfanet-170160-1316-1072-0/
Πνιέβι
Το Πνιέβι (πολωνικά: Pniewy, Pinne) είναι πόλη του Πόβιατ Σαμοτούουι, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 8.084 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Το Πνιέβι ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα ως μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας που διοικούταν από τον Οίκο των Πιαστ, αν και νωρίτερα υπήρχε προπύργιο στην τοποθεσία. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του Πνιέβι προέρχεται από το 1256 και τα προνόμια πόλης του παραχωρήθηκαν πιθανώς στα τέλη του 13ου αιώνα. Το όνομα του Πνιέβι πιθανότατα προέρχεται από την πολωνική λέξη pień, που σημαίνει «κορμός», η οποία απεικονίζεται επίσης στο οικόσημο της πόλης. Το Πνιέβι ήταν μια ιδιωτική πόλη που κατείχαν διάφορες πολωνικές οικογένειες ευγενών, η πρώτη από τις οποίες ήταν η οικογένεια Νάουεντς, αργότερα γνωστή ως οικογένεια Πνιέφσκι του οικόσημου Νάουεντς. Διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η πόλη υπέφερε κατά τους πολέμους του 17ου και 18ου αιώνα, ωστόσο αναβίωσε χάρη στην οικογένεια Σοουντρίστσι και οι τοπικές συντεχνίες είχαν πολλά προνόμια. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του 19ου αιώνα του τοπικού παλατιού Το 1793 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1807 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας, το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία και από το 1871 έως το 1918 ήταν επίσης μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πληθυσμός έλαβε μέρος στις πολωνικές εξεγέρσεις του 1830-1831 (Νοεμβριανή Εξέγερση) και του 1848 (Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας). Η πόλη υποβλήθηκε σε αντιπολωνικές πολιτικές συμπεριλαμβανομένης της γερμανοποίησης, ωστόσο παρέμεινε κέντρο της πολωνικής αντίστασης και οι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορες οργανώσεις. Το Νοέμβριο του 1918, μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και τον Δεκέμβριο του 1918, οι ντόπιοι Πολωνοί απελευθέρωσαν την πόλη από τους Γερμανούς και ενσωματώθηκε εκ νέου με την Πολωνία. Οι ντόπιοι Πολωνοί συμμετείχαν σε πολλαπλές μάχες στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στις οποίες σκοτώθηκαν 18 από αυτούς. Τη δεκαετία του 1920, η Πολωνή μοναχή Ούρσουλα Λεντοχόφσκα, η οποία σήμερα θεωρείται αγία της Καθολικής Εκκλησίας, ίδρυσε το Εκκλησίασμα των Ουρσουλινών της Σπαρακτικής Καρδιάς του Ιησού στο Πνιέβι.
Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε απελάσεις, κατάσχεση περιουσίας, εκτοπίσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστική εργασία και εκτελέσεις. Το Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1939, κάτοικοι του Πνιέβι ήταν μεταξύ των Πολωνών που δολοφονήθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις στο Μεντζίσκο και στο Σαμοτούουι.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Σόκουου Πνιέβι. Αγωνίζεται στα χαμηλότερα πρωταθλήματα, αλλά τη δεκαετία του 1990 έπαιξε στην Εκστρακλάσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Σαμοτούουι
Κάλιο (Ιταλία)
Το Κάλιο (ιταλικά: Caglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Γεώργιος Στεφάνου
Καταγωγή και συμμετοχή στην επανάσταση του 1878
Ο Στεφάνου γεννήθηκε το 1824 στο Κηπαρό της Χειμάρρας και σταδιοδρόμησε στις τάξεις της Ελληνικής Χωροφυλακής. Το 1877, φέροντας τον βαθμό του αντιμοίραρχου, ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Αλβανών οπλαρχηγών της ΝΔ Αλβανίας στην προσπάθεια επίτευξης κοινής δράσης εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια του ρωσοτουρκικού πολέμου.
Το επόμενο έτος ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της Ηπειρωτικής επανάστασης αναλαμβάνοντας την ηγεσία του τομέα Δελβίνου. Με εντολές της υποεπιτροπής που έδρευε στην Κέρκυρα αποβιβάστηκε την 11η ή 12η Φεβρουαρίου στη θέση Μπορτενέζι, επικεφαλής σώματος 460 ή 700 ενόπλων που απαρτιζόταν κυρίως από Ηπειρώτες που κατοικούσαν στα Επτάνησα (συμμετείχαν επίσης Κρητικοί και Πελοποννήσιοι εθελοντές όπως και μερικοί Ιταλοί).
Ύστερη δράση
Τον Σεπτέμβριο του 1878 διατάχτηκε με εγκύκλιο του υπουργείου Στρατιωτικών η απόταξή του ώστε να μην εκτεθεί το κράτος έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τελικά όμως παρέμεινε στο σώμα της χωροφυλακής παίρνοντας μετάθεση το επόμενο έτος στη Λακωνία προκειμένου να βρίσκεται μακριά από τα σύνορα. Αργότερα μετατέθηκε στην Αθήνα, ενώ αποστρατεύτηκε τον Μάιο του 1894 με τον βαθμό του συνταγματάρχη. Απεβίωσε στις 13 Μαΐου του 1901.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επαναστάτες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Λεόν Νόργκαρμπ
Ο Λεόν Νόργκαρμπ (αγγλικά: Leon Hermann Norgarb), γεννημένος στην Πρετόρια στις 9 Απριλίου 1926, είναι πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης από τη Νότια Αφρική.
Στο πρωτάθλημα Νοτίου Αφρικής στο απλό ήταν δεύτερος το 1950, δεύτερος επίσης στο πρωτάθλημα Νοτίου Τράνσβααλ το 1950 , στο πρωτάθλημα του Γουέστ Πρόβιβς ήταν δεύτερος το 1950 και το 1953. Σε διεθνές επίπεδο είχε συμμετάσχει στα μεγάλα τουρνουά χωρίς επιτυχία όπως το Ρολάν Γκαρός και το Γουίμπλεντον, στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο μεικτό το 1952 με συμπαίκτρια την Ντόροθι Χεντ, πρώτος στο διεθνές πρωτάθλημα της Σουηδίας το 1951.
Αγωνίστηκε με τη Νότια Αφρική στο Κύπελλο Ντέιβις του 1951 όπου σε έναν αγώνα στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Έρικ Στούρτζες έχασαν από το ζευγάρι των Ιταλών Μαρτσέλο Ντελ Μπέλο και Τζιάνι Κουτσέλι με 3-0.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Λα Σαπέλ-λα-Ρεν
Το Λα Σαπέλ-λα-Ρεν (γαλλικά: La Chapelle-la-Reine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπλαίν (γαλλικά: Chapelains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν