cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1350 Ροσελία
Η Ροσελία (Rosselia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,599. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο της Βελγίδας εκδότριας της εφημερίδας Le Soir Μαρί-Τερέζ Ροσέλ (Marie-Thérèse Rossel, 1910-1987).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ροσελίας εκτιμάται σε 23,35 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Sa (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1579. Η Ροσελία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 8,4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροσελια
Λευτέρης Πετρούνιας
Αρχή
Ξεκίνησε την ενόργανη γυμναστική σε ηλικία 5 ετών στον Πανιώνιο αλλά το 2005 σε ηλικία 15 ετών έκανε την επανάστασή του, εγκαταλείποντας προσωρινά το άθλημα για να επιστρέψει σε αυτό το 2008, αποφασισμένος να γράψει ιστορία.
Κάποια στιγμή είχε εκφράσει την επιθυμία να ασχοληθεί με το πατινάζ. «Όλα αυτά μέσα στο γυμναστήριο, το τραμπολίνο, το δίζυγο, τα στρώματα, τα είδα τότε σαν έναν μεγάλο παιδότοπο, σαν μια τεράστια παιδική χαρά», έχει δηλώσει ο ίδιος.
Νότιος Μοράβας
μικρογραφία|Ο Νότιος Μοράβας Ο Νότιος Μοράβας (σερβικά: Јужна Морава) είναι ποταμός της Σερβίας και της Βόρειας Μακεδονίας, είναι το μικρότερο από τα δύο ποτάμια που συνθέτουν τον Μεγάλο Μοράβα. Ο Νότιος Μοράβας έχει μήκος 295 χλμ. και ρέει από νότο προς βορρά, από τη Βόρεια Μακεδονία προς την κεντρική Σερβία, ώσπου στη Σταλάτσα συναντά τον Δυτικό Μοράβα και δημιουργούν τον Μεγάλο Μοράβα.
Λευτέρης Πετρούνιας
Αρχή
Στο Λύκειο υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής, γεγονός που τον ανέδειξε σε πρόεδρο του 15μελούς συμβουλίου του σχολείου του. Εκείνη την εποχή ανακάλυψε την άλλη μεγάλη του αγάπη, το παρκούρ, το οποίο συνεχίζει μέχρι και σήμερα όταν έχει χρόνο καθώς τον βοηθά τόσο στην ελαστικότητα όσο και ως εκτόνωση.
Νότιος Μοράβας
Ο Νότιος Μοράβας έχει τις πηγές του βόρεια των Σκοπίων. Έπειτα δέχεται τα νερά των ποταμών Κλουτσέβσκε και Σλατίνα που δημιουργούν τεράστιο ποτάμι, το οποίο όταν περνά τα σερβικά σύνορα, πάνω από το χωριό Μπίνατς, είναι γνωστό ως «Μπίνατσα Μοράβας». Μετά από 49 χιλιόμετρα συναντά τον Πρεσέβσκα Μοραβίτσα κοντά στο Μπουγιάνοβατς και από εκεί και για τα υπόλοιπα 246 χιλιόμετρα ρέει ως Νότιος Μοράβας.
Λευτέρης Πετρούνιας
2010
Στις 12 Σεπτεμβρίου κατέλαβε την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής στη Γάνδη, ενώ δύο μήνες περίπου αργότερα, στις 20 Νοεμβρίου, κατέκτησε την έκτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Γλασκώβη.
Νότιος Μοράβας
Ανήκει στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας και η περιοχή της λεκάνης απορροής του είναι 15.469 τετραγωνικά χλμ, εκ των οποίων 1.237 στη Βουλγαρία (μέσω των παραποτάμων του Νισάβα). Η μέση ροή του είναι 121 m3/s και δεν είναι κατάλληλος για ναυσιπλοΐα. Η κοιλάδα του Νότιου Μοράβα αποτελείται από μια σειρά φαράγγια και χαράδρες.
Λευτέρης Πετρούνιας
2011
Στις 12 Μαρτίου έλαβε την δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής στο Κότμπους. Στις 9 Απριλίου ήρθε η τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Μετά το καλοκαίρι, ήρθαν οι πρωτιές σε τρία συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα Ενόργανης Γυμναστικής. Αρχικά η πρώτη θέση στη Γάνδη στις 4 Σεπτεμβρίου, στη συνέχεια η πρώτη θέση στο Μάριμπορ στις 24 Σεπτεμβρίου και η χρονιά έκλεισε με την πρώτη θέση στην Οστράβα στις 3 Δεκεμβρίου.
Νότιος Μοράβας
Η ροή του Νότιου Μοράβα συνδέει τη λεκάνη του Αιγαίου με την Παννονική πεδιάδα. Αυτό προκαλεί ένα φαινόμενο που ονομάζεται φαινομενική αντιστροφή της ροής, δηλαδή το ποτάμι φαίνεται να ανεβαίνει από χαμηλότερο υψόμετρο σε ψηλότερο, ωστόσο αυτό στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει και το ποτάμι ρέει κανονικά. Έχει 157 παραποτάμους, με πιο σημαντικούς τους Μπίστριτσα, Καλίμανκα, Γιαμπλάνιτσα, Βετερνίτσα, Βρλα και Τοπλίς.
Λευτέρης Πετρούνιας
2012
Με πρώτη θέση έκλεισε και το 2012, με τον Λευτέρη Πετρούνια να κερδίζει στο Challenge Cup στην Οστράβα στις 21 Νοεμβρίου. Νωρίτερα, είχε κερδίσει πρώτες θέσεις σε Παγκόσμια Κύπελλα και Challenge Cups όλη τη χρονιά. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στις 27 Μαΐου κατέλαβε την πέμπτη θέση. Ο Πετρούνιας αναδείχθηκε πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη της FIG στους κρίκους!.
Νότιος Μοράβας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Μεγάλου Μοράβα
Λευτέρης Πετρούνιας
2013
Ο Λευτέρης Πετρούνιας επανέλαβε την πέμπτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στις 20 Μαΐου, αλλά αυτή τη χρονιά αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σε Παγκόσμια Κύπελλα και Challenge Cups σε Λα Ρος, Γάνδη, Λιουμπλιάνα, Όσιγιεκ. Ο Πετρούνιας παρέλαβε επίσης έπαθλο του νικητή στην ετήσια παγκόσμια κατάταξη της FIG για τους κρίκους, καθώς ήταν ο καλύτερος στο όργανό του για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βάσει των πόντων, που συγκέντρωσε στους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου και συγκεκριμένα με τις προηγούμενες πρωτιές, που είχε μέσα στη χρονιά.
2014
Το 2014 ξεκίνησε με μια δεύτερη θέση στο Challenge Cup του Κότμπους και μια τρίτη θέση στο Challenge Cup του Όσιγεκ. Στις 24 Ιουνίου, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες. Στις 25 Μαΐου, πήρε την πέμπτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στην Σόφια της Βουλγαρίας. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Νανίγκ της Κίνας κατέλαβε την έκτη θέση.
2015
Στις αρχές του 2015, και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο, η αρμόδια επιτροπή της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας έδωσε το όνομα του Λευτέρη Πετρούνια σε μία άσκηση στους κρίκους. Η άσκηση αυτή αξιολογήθηκε με βαθμό δυσκολίας Ε, δηλαδή 0,50 βαθμούς. Ο Λευτέρης Πετρούνιας εκτέλεσε τη συγκεκριμένη άσκηση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Σόφια της Βουλγαρίας.
Στις 18 Απριλίου στο Μονπελιέ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής.
Στις 20 Ιουνίου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους, στους πρώτους Ευρωπαϊκούς αγώνες που έγιναν στο Μπακού.
Στις 27 Σεπτεμβρίου κατέκτησε το χρυσό στο Γκράν Πρι του Σομπατέλι με 16.200 βαθμούς που αποτελεί και την κορυφαία επίδοση της καριέρας του.
Στις 31 Οκτωβρίου κατέκτησε το χρυσό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της ενόργανης γυμναστικής, στη Γλασκώβη με 15,800 βαθμούς. Η διάκριση του δίνει και το «εισιτήριο» της απευθείας πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
2016
thumb|250px|Ο Λευτέρης Πετρούνιας στην απονομή του χρυσού ολυμπιακού μεταλλείου Στις 25 Μαρτίου του 2016 ο Λευτέρης Πετρούνιας με 15.875 βαθμούς κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ντόχα του Κατάρ.
Στις 21 Απριλίου 2016, ο παγκόσμιος πρωταθλητής έγινε ο πρώτος Λαμπαδηδρόμος στην Τελετή Αφής της Φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο. Παρέλαβε το Ολυμπιακό Φως από την πρωθιέρεια, στην Τελετή Αφής στην Αρχαία Ολυμπία. Στη συνέχεια ο Πετρούνιας μεταλαμπάδευσε την Ολυμπιακή Φλόγα στον δεύτερο Λαμπαδηδρόμο, τον Βραζιλιάνο πρώην αθλητή του βόλεϊ Ζιοβάνι Γκάβιο.
Στις 29 Μαΐου 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο 32ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής στη Βέρνη της Ελβετίας. Ήταν κορυφαίος όλων στον τελικό των κρίκων με 15.866 βαθμούς. Μάλιστα, ο Πετρούνιας έγινε ο πρώτος αθλητής την τελευταία 20ετία, που κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο συγκεκριμένο όργανο, στον 6ο μεγάλο τελικό της καριέρας του, σε ισάριθμες συμμετοχές σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Ο πρωταθλητής προκρίθηκε στον τελικό των κρίκων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο και στις 15 Αυγούστου 2016, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με 16.000 πόντους (6.800 δυσκολία και 9.200 για την εκτέλεση).
2017
Ο Έλληνας πρωταθλητής της ενόργανης γυμναστικής κατέλαβε την πρώτη θέση στο στο παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης “AGF Trophy 2017” με 15,466 βαθμούς, αφού εκτέλεσε  εξαιρετικά το πρόγραμμά του με συντελεστή δυσκολίας 6,30.
Τον Απρίλιο του 2017 κέρδισε για τρίτη συνεχόμενη φορά το χρυσό μετάλλιο, με 15.433 βαθμούς, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε στο Κλούζ.
2018
Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης γυμναστικής που διεξήχθη στη Γλασκώβη. Ο Έλληνας Ολυμπιονίκης συγκέντρωσε 15,333 βαθμούς και το 8ο συνεχόμενο χρυσό που κατακτά τους τελευταίους 22 μήνες. Τον Αύγουστο του 2018 ο Πετρούνιας αναδείχθηκε για 4η συνεχόμενη χρονιά πρωταθλητής Ευρώπης με 15.466 βαθμούς στον τελικό των κρίκων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Γλασκώβη, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Ιταλού Γιούρι Kέκι.
Την επιτυχία του ακολούθησε με την κατάκτηση για τρίτη φορά του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ντόχα τον Νοέμβριο του 2018, με 15.366. Αξιοσημείωτο είναι πως "κατέβηκε" στην Ντόχα όντας τραυματίας και έχοντας ως εκκρεμότητα ένα χειρουργείο.
2019
Στο παγκόσμιο κύπελλο του Κότμπους τον Νοέμβριο του 2019 κατέκτησε την 2η θέση με βαθμολογία 14.866.
2021
Κατέκτησε το χρυσό στους κρίκους στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Βασιλεία στις 24 Απριλίου.
Στις 25 Ιουνίου 2021 εξασφάλισε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, αφού κατέκτησε την 1η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ντόχα.
Στις 2 Αυγούστου 2021 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο και έγινε ο 2ος Έλληνας μετά από τον Δημοσθένη Ταμπάκο (χρυσό, ασημένιο) με 2 μετάλλια στους κρίκους συγκέντρωσε 15.200 βαθμούς.
2022
Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο στις 21 Αυγούστου.
2023
Στις 15 Απριλίου 2023 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής στην Αττάλεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής
38η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 38η Συμφωνία σε Ρε μείζονα, K. 504 είναι μία συμφωνία που γράφτηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ στα τέλη του 1786. Έκανε πρεμιέρα στην Πράγα στις 19 Ιανουαρίου του 1787,  κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσκεψης του συνθέτη στην πόλη. Επειδή έκανε πρεμιέρα εκεί, η Συμφωνία είναι γνωστή και ως η Συμφωνία της Πράγας. Βάσει των αρχείων του συνθέτη, το έργο πρέπει να ολοκληρώθηκε συγκεκριμένα στις 6 Δεκεμβρίου 1786.
Η Συμφωνία έχει περισσότερο τη φόρμα σονάτας, αφού είναι χωρισμένη σε τρία μέρη: Ι) Adagio—Allegro, 4/4, II) Andante σε Σολ μείζονα, 6/8 και ΙΙΙ) Finale (Presto), 2/4. Η Συμφωνία είναι γραμμένη για δύο φλάουτα, 2 όμποε, 2 φαγκότο, 2 κόρνα, 2 τρομπέτες, τυμπάνι και έγχορδα.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η παρτιτούρα και η ανάλυση της 38ης Συμφωνίας του Μότσαρτ
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1786
Ανατολική Ιερουσαλήμ
thumb|Χάρτης του 2018 από το Γραφείο Ηνωμένων Εθνών για το Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων της περιοχής, που δείχνει διαρρυθμίσεις της ισραηλινής κατοχής. thumb|Χωροταξία στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. thumb|200px|right| Χάρτης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Οι αραβικές περιοχές έχουν χρώμα πράσινο, ενώ οι εβραϊκές περιοχές είναι μπλε.
Ανατολική Ιερουσαλήμ ή Ανατολικά Ιεροσόλυμα (מִזְרַח יְרוּשָׁלַיִם, Mizraḥ Yerushalayim, القدس الشرقية) είναι ο τομέας της Ιερουσαλήμ ο οποίος καταλήφθηκε από την Ιορδανία κατά τη διάρκεια του αραβοϊσραηλινού πολέμου το 1948 εν αντιθέσει του δυτικού τομέα της πόλεως, της Δυτικής Ιερουσαλήμ, που καταλήφθηκε από το Ισραήλ. Από τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο το 1967, η ανατολική Ιερουσαλήμ έχει θεωρηθεί κατειλημμένη από το Ισραήλ βάσει της διεθνούς κοινότητας.
Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει την Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ και μερικούς από τους ιερότερους χώρους του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ, όπως το Όρος του Ναού, το Δυτικό Τείχος, το Τέμενος Αλ-Άκσα, ο Θόλος του Βράχου και ο Ναός του Πανάγιου Τάφου, καθώς και μια σειρά παρακείμενων γειτονιών. Οι ορισμοί του Ισραήλ και της Παλαιστίνης διαφέρουν. Η παλαιστινιακή επίσημη στάση βασίζεται στις Συμφωνίες Εκεχειρίας του 1949, ενώ η Ισραηλινή στάση βασίζεται κυρίως στα σημερινά όρια του δήμου της Ιερουσαλήμ. Αυτά καθορίστηκαν από μια σειρά διοικητικών διευρύνσεων που αποφάσισαν οι ισραηλινές δημοτικές αρχές από τον πόλεμο των έξι ημερών του Ιουνίου 1967. Παρά το όνομά της, η Ανατολική Ιερουσαλήμ περιλαμβάνει γειτονιές στα βόρεια, ανατολικά και νότια της Παλαιάς Πόλεως και, στον ευρύτερο ορισμό του όρου, ακόμη και σε όλες αυτές τις πλευρές της Δυτικής Ιερουσαλήμ. Μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας θεωρεί τους ισραηλινούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ αμφισβητεί αυτήν την ερμηνεία.
Κατά τη διάρκεια του Αραβοϊσραηλινού Πολέμου του 1948, η Ιερουσαλήμ διεκδικούνταν μεταξύ Ιορδανίας και Ισραήλ. Με τη διακοπή των εχθροπραξιών, οι δύο χώρες διαπραγματεύτηκαν κρυφά τη διαίρεση της πόλης, με τον ανατολικό τομέα να τελεί υπό την κυριαρχία της Ιορδανίας. Αυτή η ρύθμιση επισημοποιήθηκε στη Συμφωνία της Ρόδου τον Μάρτιο του 1949.
Ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν παρουσίασε την δήλωση του κόμματός του ότι «η εβραϊκή Ιερουσαλήμ είναι ένα οργανικό, αναπόσπαστο μέρος του κράτους του Ισραήλ» τον Δεκέμβριο του 1949, και η Ιορδανία προσάρτησε την Ανατολική Ιερουσαλήμ το επόμενο έτος. Αυτές οι αποφάσεις επιβεβαιώθηκαν αντίστοιχα στην Ισραηλινή Κνέσετ τον Ιανουάριο του 1950 και στο Ιορδανικό Κοινοβούλιο τον Απρίλιο του 1950. Όταν καταλήφθηκε από το Ισραήλ μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, η Ανατολική Ιερουσαλήμ, με διευρυμένα σύνορα, τέθηκε υπό άμεση ισραηλινή κυριαρχία, μια αποτελεσματική de facto προσάρτηση, αν και σύμφωνα με τον Ίαν Λάστικ, ποτέ δεν προσαρτήθηκε επίσημα. Σε ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, τα Ηνωμένα Έθνη κήρυξαν τα μέτρα που αλλάζουν την κατάσταση της πόλης ως άκυρα.
Στην Παλαιστινιακή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) του 1988, η Ιερουσαλήμ δηλώνεται ως η πρωτεύουσα του Κράτους της Παλαιστίνης. Το 2000, η ​​Παλαιστινιακή Αρχή ψήφισε νόμο που κηρύσσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά της και τον Οκτώβριο του 2002, ο νόμος αυτός εγκρίθηκε από τον πρόεδρο Γιάσερ Αραφάτ. Από τότε, το Ισραήλ έκλεισε όλα τα γραφεία και τις ΜΚΟ που συνδέονται με την ΟΑΠ στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, λέγοντας ότι οι Συμφωνίες του Όσλο δεν επιτρέπουν στην Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή να λειτουργεί στην Ιερουσαλήμ. Ο Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης (ΟΙΔ) αναγνώρισε την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους της Παλαιστίνης στις 13 Δεκεμβρίου 2017.
Ετυμολογία
Στις 27 Ιουνίου 1967, το Ισραήλ διεύρυνε τα δημοτικά όρια της Δυτικής Ιερουσαλήμ ώστε να περιλαμβάνει περίπου 70 τετραγωνικά χιλιόμετρα της επικράτειας της Δυτικής Όχθης που σήμερα αναφέρεται ως Ανατολική Ιερουσαλήμ, η οποία περιελάμβανε την Ιορδανική Ανατολική Ιερουσαλήμ (6 τ.χλμ.) και 28 χωριά και περιοχές των δήμων Βηθλεέμ και Μπέιτ Τζάλα 64 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Οι Άραβες χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό τον όρο Αραβική Ιερουσαλήμ για να αναφερθούν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, τονίζοντας την κυριαρχία του αραβόφωνου παλαιστινιακού πληθυσμού, ενώ οι Ισραηλινοί αποκαλούν την περιοχή Ανατολική Ιερουσαλήμ λόγω της γεωγραφικής της θέσης στα ανατολικά της διευρυμένης Ιερουσαλήμ.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 1967, οι ισραηλινές αρχές κατέγραψαν 66.000 Παλαιστίνιους κατοίκους (44.000 κατοικούσαν στην περιοχή γνωστή πριν από τον πόλεμο του 1967 ως Ανατολική Ιερουσαλήμ· και 22.000, στην περιοχή της Δυτικής Όχθης που προσαρτήθηκε στην Ιερουσαλήμ μετά τον πόλεμο). Μόνο μερικές εκατοντάδες Εβραίοι ζούσαν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ εκείνη την εποχή, αφού οι περισσότεροι Εβραίοι είχαν εκδιωχθεί το 1948 κατά τη διάρκεια της Ιορδανικής κυριαρχίας.
Μέχρι τον Ιούνιο του 1993, μια εβραϊκή πλειοψηφία ιδρύθηκε στην Ανατολική Ιερουσαλήμ: 155.000 Εβραίοι ήταν επίσημα εγγεγραμμένοι κάτοικοι, έναντι 150.000 Παλαιστινίων.
Στο τέλος του 2008, ο πληθυσμός της Ανατολικής Ιερουσαλήμ ήταν 456.300, αποτελώντας το 60% των κατοίκων της Ιερουσαλήμ. Από αυτούς, 195.500 (43%) ήταν Εβραίοι, (που αποτελούν το 40% του εβραϊκού πληθυσμού της Ιερουσαλήμ συνολικά) και 260.800 (57%) ήταν Άραβες. Από τους Άραβες, το 95% ήταν μουσουλμάνοι, αποτελώντας το 98% του μουσουλμανικού πληθυσμού της Ιερουσαλήμ και το υπόλοιπο 5% ήταν χριστιανοί. Το 2008, το Παλαιστινιακό Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο ανέφερε ότι ο αριθμός των Παλαιστινίων που ζούσαν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ ήταν 208.000 σύμφωνα με πρόσφατη απογραφή.
Στα τέλη του 2008, οι κύριες αραβικές γειτονιές της Ανατολικής Ιερουσαλήμ περιελάμβαναν το Σουαφάτ (38.800), το Μπέιτ Χανινά (27.900), τη Μουσουλμανική Συνοικία της Παλαιάς Πόλεως (26.300), το Ατ-Τουρ, συμπεριλαμβανομένης της Ας-Σαουανά (24.400). Οι κύριες εβραϊκές συνοικίες της Ανατολικής Ιερουσαλήμ περιλαμβάνουν το Ραμότ (42.200), το Πισγκάτ Ζεέβ (42.100), το Γκιλό (26.900), το Νεβέ Γιαακόβ (20.400), το Ραμάτ Σλομό (15.100) και το Ανατολικό Ταλπιότ (12.200). Η Παλαιά Πόλη (συμπεριλαμβανομένης της ήδη αναφερθείσας Μουσουλμανικής Συνοικίας) έχει αραβικό πληθυσμό 36.681 και εβραϊκό 3.847.
Σύμφωνα με το Σαλόμ Αχσάβ, οι εγκρίσεις για οικοδόμηση σε ισραηλινούς οικισμούς στην Ανατολική Ιερουσαλήμ έχουν επεκταθεί κατά 60% από τότε που ο Τραμπ έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ το 2017. Από το 1991, οι Παλαιστίνιοι που αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής έχουν λάβει μόνο το 30% των οικοδομικών αδειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Αμφισβητούμενα εδάφη στην Ασία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Συνοικίες της Ιερουσαλήμ
Κλαούντια Γιανς-Ιγκνάτσικ
Η Κλαούντια Γιανς-Ιγκνάτσικ (πολωνικά: Klaudia Jans-Ignacik) (γενν. 24 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης. Στις 16 Αυγούστου 2004, έφτασε στην καλύτερη θέση στην παγκόσμια κατάταξης μονού, Νο. 410. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2012, έφτασε στο Νο. 28 της κατάταξης του διπλού.
Η Γιανς-Ιγκνάτσικ κέρδισε τρία τουρνουά διπλού WTA, το Andalucia Tennis Experience 2009 με την Αλίτσια Ροσόλσκα, το Internationaux de Strasbourg 2012 με την Όλγκα Γκοβόρτσοβα και το Rogers Cup 2012 με την Κριστίνα Μλαντένοβιτς.
Το 2012, προκρίθηκε στον πρώτο της τελικό Grand Slam στο Γαλλικό Όπεν, με τον Σαντιάγο Γκονζάλεθ στο τουρνουά μικτού διπλού. Η Γιανς-Ιγκνάτσικ είναι μία από τους εννέα Πολωνούς αθλητές της αντισφαίρισης στην ιστορία που έπαιξαν σε τελικό Grand Slam, με τους άλλους να είναι οι Γιαντβίγκα Γεντζεγιόφσκα, Βόιτσεχ Φίμπακ, Μάριους Φίρστενμπεργκ, Γούκας Κούμποτ, Μάρτσιν Ματκόφσκι, Αγκνιέσκα Ραντβάνσκα, Αλίτσια Ροσόλσκα και Ίγκα Σφιόντεκ.
Εκπροσώπησε την Πολωνία στο Fed Cup και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και του 2012. Παίζοντας για την Πολωνία στο Fed Cup, η Γιανς-Ιγκνάτσικ έχει ρεκόρ νίκες-ήττες 20–12.
Η Κλαούντια παντρεύτηκε τον Μπάρτος Ιγκνάτσικ το 2011 και πρόσθεσε το επώνυμό του στο δικό της. Στις 31 Δεκεμβρίου 2012, η Γιανς-Ιγκνάτσικ ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος στο πρώτο της παιδί και ότι θα έχανε ολόκληρο το WTA Tour 2013. Την 1η Αυγούστου 2013, γέννησε την πρώτη της κόρη, Ανιέλα Ιγκνάτσικ.
Το 2014, επέστρεψε στους επαγγελματικούς αγώνες και έφτασε σε έξι ημιτελικούς διπλού, έναν εκ των οποίων στη χώρα της, στο Katowice Open.
Τον Ιανουάριο του 2015, η Γιανς-Ιγκνάτσικ προκρίθηκε στον πρώτο της προημιτελικό Grand Slam διπλού γυναικών, με την Σλοβένα Αντρέγια Κλέπατς, στο Αυστραλιανό Όπεν.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2016, η Γιανς-Ιγκνάτσικ ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την επαγγελματική αντισφαίριση
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2009 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Νέος Κόσμος (Αθήνα)
Ο Νέος Κόσμος είναι συνοικία της Αθήνας που ανήκει στο 2ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων. Συνορεύει ανατολικά με τη Δάφνη, δυτικά με την Καλλιθέα και το Κουκάκι, βόρεια με τον Άγιο Αρτέμιο και το Μετς και νότια με τη Νέα Σμύρνη.
Εξυπηρετείται συγκοινωνιακά από τρεις (3) σταθμούς μετρό: "Συγγρού-Φιξ", "Νέος Κόσμος" και "Άγιος Ιωάννης". Επίσης εξυπηρετείται και από τις εξής πέντε (5) στάσεις τραμ: "Λεωφόρος Βουλιαγμένης", "Φιξ", "Κασομούλη", "Νέος Κόσμος" και "Μπακνανά".
Η γειτονιά πίσω από το ξενοδοχείο Athenaum InterContinental (Ιντερκοντινένταλ) ονομάζεται Δουργούτι ή Ντουργούτι και απαρτίζεται κατά το μεγαλύτερό της μέρος από προσφυγικές κατοικίες. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή η ονομασία Δουργούτι προήλθε από την αθηναϊκή οικογένεια Δουργούτη ή Δουρούτη που είχε τα κτήματά της στην περιοχή. Γι' αυτό το λόγο παλιότερα ο κόσμος αναφερόταν σ' αυτή ως "στου Δουργούτη".
Λειτουργεί ΕΦΚΑ Ν. Κόσμου (ΙΚΑ) στη συμβολή των οδών Λαγουμιτζή και Μάχης Αναλάτου.
Λειτουργεί επίσης κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών (Κ.Ε.Π.) στην οδό Κασομούλη 33, παράλληλα με τις γραμμές του τραμ. Το Κ.Ε.Π. είναι προσβάσιμο για όλους, καθώς έχει ράμπα.
Ιστορικά
Στην αρχαιότητα, στην περιοχή του Νέου Κόσμου στεγαζόταν ένα από τα τρία σημαντικότερα γυμνάσια της Αθήνας, το Κυνόσαργες. Η περιοχή πίσω από την εκκλησία του Αγίου Σώστη ονομαζόταν Ανάλατος και είναι γνωστή για την ιστορική Μάχη του Ανάλατου που διεξάχθηκε το 1827. Το 1921 εγκαθίστανται οι πρώτοι Αρμένιοι πρόσφυγες από τη Μ. Ασία που αργότερα θα αυξηθούν με την κατάρρευση του μετώπου και τον ερχομό και των Ελλήνων προσφύγων. Αρχικά ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες σε παραπήγματα, αφού οι πρώτες προσφυγικές πολυκατοικίες θα χτιστούν πολύ αργότερα το 1934.
Μπλόκο σε Δουργούτι-Φάρο-Κατσιπόδι
Στο τελείωμα της Κατοχής, στις 9 Αυγούστου του 1944, λόγω του ότι ο δήμος ήταν ένα από τα προπύργια της μαζικής αντίστασης, κατέστη ένα από τα επίκεντρα του 2ου μεγαλύτερου και πιο θανατηφόρου μπλόκου στην Αθήνα ( μετά από αυτό της Κοκκινιάς, μία εβδομάδα αργότερα ). Από το προηγούμενο βράδυ 1200 Γερμανοί, εναπομείναντες Ιταλοί φασίστες και Ταγματασφαλίτες ξεκίνησαν αιφνιδιαστικά μια εκτεταμένη περικύκλωση του Νέου Κόσμου και των όμορων περιοχών, εγκλωβίζοντας, μεταξύ άλλων και 2 τάγματα του ΕΛΑΣ. Τα ξημερώματα μάζεψαν 1200 πολίτες από 16 ως 60 ετών σε τρία σημεία συγκέντρωσης, στην πλατεία του Φάρου της Ν. Σμύρνης (σημερινή Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως), στο Κατσιπόδι(Δάφνη) στο εργοστάσιο ελαστικών της ΕΘΕΛ του Καίσαρη επί της Συγγρού, στην πλατεία στο Δουργούτι (σημερινό InterContinental). Σε αυτά έγινε διαλογή από «μασκοφόρους» και «τσουβαλάδες» και ξεκίνησαν οι επιτόπου εκτελέσεις των, με την πλειοψηφία τους να είναι οργανωμένοι στον ΕΛΑΣ, ανάμεσά τους και ο Δημήτρης Μπαρουτίδης, που τράβηξε τη κουκούλα από τον μασκοφόρο που τον υπόδειξε, Θανάση Μπαξεβανίδη ( πρώην μέλος της ΟΠΛΑ ). Οι εκτελέσεις σταμάτησαν το μεσημέρι, οπότε και ξεκίνησε η διαλογή ομήρων, 2.500 άτομα εκ των οποίων περίπου 500 περίπου απέδρασαν αργότερα το βράδυ, επειτά από επίθεση ΕΛΑΣιτών στα κατοχικά αγήματα, κοντά στο εργοστάσιο ΦΙΞ, καθώς αυτά αποσύρονταν με τους κρατούμενούς τους. Αργότερα το απόγευμα το Δουργούτι λεηλατήθηκε, και στη συνέχεια ο μισός συνοικισμός παραδόθηκε στις φλόγες, οδηγώντας στο θάνατο γυναικόπαιδα και άρρωστους γέρους που καήκανε μέσα στα σπίτια τους. Εκτιμάται ότι οι συνολικές απώλειες ήταν 160 με 180 άτομα ενώ προωθήθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης 600 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας Κατηγορία:Μάχες των Ταγμάτων Ασφαλείας Κατηγορία:Τόποι εκτέλεσης στην Ελλάδα Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Τουμπεκί (μυθιστόρημα)
Το Τουμπεκί είναι νατουραλιστικό μυθιστόρημα του Πέτρου Πικρού, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 1927.
Περιεχόμενο
Ο Αράπης είναι ο κεντρικός ήρωας, αρχηγός σπείρας του αθηναϊκού υποκόσμου, ληστής, προαγωγός, έμπορος ναρκωτικών και κατά περίσταση δολοφόνος. Οι βασικοί χώροι δράσης είναι οι οίκοι ανοχής και οι φυλακές. Ο Αράπης έρχεται στην Ελλάδα από την Κωνσταντινούπολη με σκοπό να αναπτύξει την εγκληματική του δράση. Προστάτης και αγαπητικός μιας πόρνης, μητέρας/πατρόνας ενός πορνείου που συντηρεί και συντηρείται από νεαρές πόρνες. Στον κόσμο αυτόν δρουν οι «ταράφες» ή φατρίες, αντιμαχόμενες μεταξύ τους με κυρίαρχη εκείνη του Αράπη. Συγκρούεται συχνά με την αστυνομία, στην οποία υπάρχουν υψηλά ιστάμενοι οι οποίοι εξαγοράζονται. Προετοιμάζεται μια μεγάλη ληστεία σε πλουσιόσπιτο στα περίχωρα της Αθήνας. Η κλοπή γίνεται αλλά ένα απρόβλεπτο γεγονός αναγκάζει τον Αράπη να πραγματοποιήσει ένα φόνο και μετά ακόμα έναν: σκοτώνει ένα συνεργάτη του ο οποίος έχει υποστεί καρδιακό επεισόδιο. Θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στη φυλακή. Εκεί θα αναμετρηθεί με έναν άλλο κακοποιό με το ψευδώνυμο «Εγγλέζος».
Τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά
Όπως σημειώνει ο Αλέξανδρος Αργυρίου, το μυθιστόρημα «''διαβάζεται ως ένα κλασικό ρεαλιστικό έργο, αποδίδει τους χαρακτήρες με ενάργεια, προχωρεί το μύθο του ομαλά μεταβαίνει από κατάσταση σε κατάσταση πειστικά και εξελίσσεται συντηρώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο αφηγητής δεν συμπίπτει με κανένα ήρωα του έργου […] Τα σχόλια του αφηγητή αφθονούν σε πολλά σημεία της αφήγησης''» για να ενημερώσει τον αναγνώστη για πράγματα που δεν ξέρει, αλλά και σχόλια σε ζητήματα θεωρίας που ασπάζεται ο συγγραφέας είναι υπερβολικά διδακτικά. Η Χριστίνα Ντουνιά επισημαίνει πως ο Πικρός ακολουθεί ρεαλιστικά και νατουραλιστικά αφηγηματικά μοντέλα. Εισάγει καινοτομίες στη θεματική της πεζογραφίας, των μοτίβων και των γλωσσικών ιδιωμάτων. Η ρεαλιστική στροφή του είναι προϊόν του λογοτεχνικού είδους που καλλιεργεί, του μυθιστορήματος, αλλά και των κοινωνικών στοχεύσεών του που είναι να κάνει πιο κατανοητή γραφή στο δικό του αναγνωστικό κοινό. Από τους νατουραλιστές υιοθετεί την τολμηρή ανάδειξη των πιο αποκρουστικών όψεων της ανθρώπινης και κοινωνικής εξαθλίωσης. Κατά την ίδια, το Τουμπεκί «πείθει για την αυθεντικότητα της περιγραφής και την πρωτοτυπία της ιστορίας».
Η πρόσληψή του
Ο Γ. Βουγάς σε άρθρο του στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα του Ηρακλείου μέμφθηκε τον Πικρό για λογοκλοπή από τα μυθιστορήματα L'Équipe (Η Ομάδα) του Francis Carco και Αmants et voleurs (Εραστές και ληστές) του Tristant Bernard. Ωστόσο αναγνωρίζει στις αρετές του το ζωντανό ύφος λόγω της δημοσιογραφικής εμπειρίας του συγγραφέα.
Ο Αιμίλιος Χουρμούζιος, υπογράφοντας ως Ανδρέας Ζεβγάς στη Νέα Επιθεώρηση τον Φεβρουάριο του 1928, σημειώνει πως το έργο αυτό κατατάσσεται στην κατηγορία των έργων που θέλουν να εξετάσουν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Επισημαίνει τη βαθιά ψυχολόγηση της ελάχιστης λεπτομέρειας της αφήγησης της ληστείας του σπιτιού και του διπλού φονικού. «Οι τύποι'' του έργου δεν είναι εξαιρετικές ατομικότητες, αντιπροσωπέυουν ορισμένες κοινωνικές ομάδες. Και στο γεγονός αυτό στηρίζεται αναμφισβήτητα η αξία του βιβλίου.» Ο Χουρμούζιος επισημαίνει την όχι αξιοκαταφρόνητη επιστημονική διάγνωση που επιχειρεί ο Πικρός και την μαρξιστική προσέγγιση της εγκληματικότητας: «Ο Πικρός μάς δίνει αδρά δείγματα ωριμασμένης προλεταριακής αντίληψης, τεχνικής αρτιότητας και βαθιάς ισορροπημένης παρατηρητικότητας.» Ο Χουρμούζιος θεωρεί το έργο αντιπροσωπευτικό δείγμα «προλεταριακής λογοτεχνίας''» που δεν προωθεί εμφανώς τις επαναστατικές-προλεταριακές ιδέες, αλλά περιορίζεται στο να αναδείξει τη σαθρότητα της αστικής κοινωνίας με εμβάθυνση στο κοινωνικό περιθώριο. Κατά τον Κόκορη, ο Χουρμούζιος αντιφάσκει απηχόντας μία θεωρητική σύγχυση αλλά και την έντονη αναζήτηση θεωρητικών στηριγμάτων που διέκρινε την αριστερή διανόηση της εποχής.
Τέλος, ο Βασίλης Ρώτας, τον Μάρτιο του 1928 στα Ελληνικά Γράμματα, επισήμανε στις αρετές του έργου το ότι κατορθώνει να παρουσιάσει με τρόπο καλλιτεχνικό πρόσωπα και καταστάσεις αποτροπιαστικές, πως οι διάλογοι είναι ζωντανοί, η γλώσσα περιποιημένη, η παρομοίωση παραστατική και ότι το μάτι του αφηγητή είναι «διαπεραστικό».
Πηγές
Τουμπεκι Τουμπεκι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1927
Ζέχερ Γιάκομπ φαν Χέλμοντ
δεξιά|μικρογραφία|347x347εσ| Αυτοπροσωπογραφία Ο Ζέχερ Γιάκομπ φαν Χέλμοντ (Zeger Jacob van Helmont, 1683 Αμβέρσα – 1726 Βρυξέλλες ), ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής ταπισερί, που ειδικεύτηκε σε πορτρέτα και ιστορικούς πίνακες. Εκπαιδεύτηκε με τον πατέρα του στην Αμβέρσα, αλλά σταδιοδρόμησε στις Βρυξέλλες, όπου εργάστηκε για τις τοπικές εκκλησίες και ταπισερί.
Βιογραφία
Ο Ζέχερ Γιάκομπ φαν Χέλμοντ γεννήθηκε στην Αμβέρσα ως γιος της ιστορίας και του πορτραίτου ζωγράφου Γιαν φαν Χέλμοντ και της Ιζαμπέλλα λε Ρουσσώ (Isabella le Rousseau). Εκπαιδεύτηκε με τον πατέρα του αλλά δεν εντάχθηκε στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα. Αντ' αυτού, μετοίκησε, το 1711, στις Βρυξέλλες, την πρωτεύουσα των Ισπανικών Κάτω Χωρών και τοποθεσία της Αυλής. Στις Βρυξέλλες προσχώρησε στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά με την ελπίδα να βρει έτοιμη αγορά για το έργο του.
Ως αποτέλεσμα του βομβαρδισμού των Βρυξελλών, το 1695, από τα γαλλικά στρατεύματα, πολλές εκκλησίες, συντεχνίες και τοπικές αρχές παράγγειλαν νέα έργα τέχνης, για να αντικαταστήσουν αυτά που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού. Ο φαν Χέλμοντ εξασφάλισε πολλές παραγγελίες από αυτά τα ιδρύματα. Ασχολήθηκε, επίσης, με την παραγωγή καρτούν (χαρτόνια με σχέδια) για τα τοπικά εργαστήρια ταπισερί.
Έργο
μικρογραφία|332x332εσ| Πορτρέτο του Jacques Ignatius de Roore Είναι γνωστός για πίνακες ζωγραφικής και ταπισερί ιστορικών αλληγοριών, θρησκευτικών συνθέσεων και πορτραίτων ζωγραφισμένων σε κλασικό ύφος. Έκανε μια σειρά από πορτρέτα, τα οποία έγιναν και χαρακτικά, όπως το Πορτρέτο του Bruno van der Dussen, αντιβασιλέα της Χάουντα, το οποίο χαράχτηκε από τον Φλαμανδό Μπερνάρ Πικάρ  (Bernard Picart). Ζωγράφισε, επίσης, ένα πορτρέτο του συναδέλφου του ζωγράφου Ζακ Ιχνάτιους ντε Ρόορε (1712, Μουσείο Καλών Τεχνών της Βαλανσιέν)
Δημιούργησε διάφορα θρησκευτικά έργα για τις εκκλησίες των Βρυξελλών.
Ο φαν Χέλμοντ δημιούργησε σχέδια για τα εργαστήρια των Βρυξελλών. Το εργαστήριο Leyniers παράγγειλε μια σειρά σχεδίων από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου και ο φαν Χέλμοντ αντέγραψε έργα του Γάλλου ζωγράφου Σαρλ ντε Λα Φος για αυτή την παραγγελία. Δημιούργησε, επίσης μια σειρά από σκηνές ζωής στην ύπαιθρο «από τον Τένιερς» μαζί με τον ζωγράφο τοπίων Άουγκουστιν Κόππενς (Augustin Coppens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κουμαραδαίοι Σάμου
Οι Κουμαραδαίοι είναι χωριό του δήμου Ανατολικής Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου με πληθυσμό 123 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το χωριό έχει μεγάλη παράδοση στην αγγειοπλαστική τέχνη στα υφαντά και στα αρωματικά φυτά και είναι φημισμένο για αυτά. Επίσης λίγο έξω από το χωριό βρίσκεται το ιστορικό Μοναστήρι τής Μεγάλης Παναγίας το οποίο ιδρύθηκε το 1586 απο τους μοναχούς Νειλο και Διονύσιο.
Θέση
Το χωρίο είναι χτισμένο στην Ν.Α. πλαγιά του Καρβούνη μέσα σε μία ρεματιά. Προς την ανατολή φαίνεται ο Επταστάδιος Πορθμός, η Μυκάλη, το Πυθαγόρειο, ολόκληρος ο κάμπος της Χώρας και το Ηραίο. Προς τα Νότια είναι το μοναστήρι της Μεγάλης Παναγίας και ο Παγώνδας. Προς την Δύση είναι ο Πύργος και Βόρεια οι Μαυρατζαίοι.
Αξιοθέατα
Το χωριό έχει αξιοθέατα. Ο ιερός ναός του Άγιου Παντελεήμονα περιποιημέν με μεγάλη εξωτερική αυλή.Εντός του χωριού θα συναντήσουμε τρεις μικρότερες εκκλησιές των Άγιο Γεώργιο, των Άγιο Κωνσταντινο και Αγια Αικατερίνη και των Άγιο Ραφαήλ. Στη συνέχεια βρίσκουμε το Δημοτικό Σχολείο που πλέον αξιοποιείται ως πολιτιστικό κέντρο,φιλοξενώντας διαφορες εκδηλώσεις.Δίπλα απο το σχολείο βρίσκεται ενα μεγάλο πάρκο με χώρο αναψυχής για μικρά παιδιά και υπαίθριο πάρκο.Στο κέντρο του χωριού βρίσκουμε την πλατεία την οποία σκεπάζει ένας αιωνόβιος πλατανος. Δίπλα από την πλατεία βρίσκονται οι παραδοσιακές βρύσες του χωριού. Στα παλιά χρόνια οι κάτοικοι προμηθευονταν νερό από εκεί. Το χωριό είναι φημισμένο για την αγγειοπλαστική τέχνη αλλά και για τα αρωματικά φυτά. Μεγάλες εκδηλώσεις του χωριού είναι το πανήγυρη τής Αγίας Κυριακής που γιορτάζει στις εφτά Ιουλίου και η εορτή του Αγίου Παντελεήμων στις εικοσιεφτά Ιουλίου. Στη θέση που είναι χτισμένο το χωριό έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε μια απέραντη θέα που ξεκινά από το Πυθαγόρειο ,το Ποτοκακι,τους Μύλους και το Ηραίον μέχρι τα παράλια τής Μικράς Ασίας. Λίγο πιο έξω από το χωριό βρίσκεται το Μοναστήρι της Μεγάλης Παναγίας μνημείο πολιτιστικής και Ελληνορθόδοξης κληρονομιάς που χρονολογείται το 1586 μ.Χ., το Ασκητικό Κελί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθως και τα εκκλησάκια του Αγίου Παισίου,της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, Αγίου Ιωάννη και της Αγίας Κυριακής.
Ιστορία
Κοντά στο χωριό υπήρχε ο ναός της Καρποφάγου Αρτέμιδος στους ειδωλολατρικούς χρόνους. Το όνομά του είναι καινούργιο. Στους παλαιότερους χρόνους λεγόταν Πέντε Σπίτια. Ένα από αυτά τα 5 σπίτια σώζεται μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια το χωριό μετονομάστηκε σε Κουμαραδαίοι λόγο τον πολλών κουμαριών(είδος θάμνου-φυτού) που βρίσκονται γύρω από το χωριό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Κυβερνήτης της Αλαμπάμα
Ο Κυβερνήτης της Αλαμπάμα (αγγλικά: Governor of Alabama), είναι ο αρχηγός και ανώτατος αξιωματούχος της πολιτείας της Αλαμπάμα. Ο Κυβερνήτης επιπλέον, είναι επικεφαλής του εκτελεστικού κλάδου και της πολιτειακής κυβέρνησης της Αλαμπάμα, καθώς επίσης και ο ανώτατος αρχηγός των στρατιωτικών, αστυνομικών και ναυτικών δυνάμεων της πολιτείας.
Ο κυβερνήτης έχει το καθήκον να επιβάλλει τους νόμους της πολιτείας και την εξουσία να εγκρίνει ή να θέτει βέτο σε νομοσχέδια που περνούν από το Νομοθετικό Σώμα της Αλαμπάμα, να συγκαλεί το νομοθετικό σώμα, και να απονέμει χάρη, εκτός από περιπτώσεις παραπομπής πολιτικών.
H παρούσα Κυβερνήτης της Αλαμπάμα, είναι η Ρεπουμπλικανή Κέι Έλεν Άιβι, που ανέλαβε το αξίωμα στις 10 Απριλίου 2017. Είναι η δεύτερη γυναίκα Κυβερνήτης της πολιτείας.
Ιστορία
Έχουν υπάρξει επίσημα 54 κυβερνήτες της Αλαμπάμα· αυτή η επίσημη αρίθμηση παραβλέπει τους προσωρινούς και στρατιωτικούς κυβερνήτες. Επιπλέον, ο πρώτος κυβερνήτης, Ουίλλιαμ Ουάιατ Μπιμπ, υπηρέτησε ως ο μόνος κυβερνήτης του Εδάφους της Αλαμπάμα. Πέντε πρόσωπα έχουν υπηρετήσει ως προσωρινοί κυβερνήτες, κάνοντας τον αριθμό των προσώπων που έχουν υπηρετήσει ως κυβερνήτες να ανέρχεται σε 58, με έκταση πέραν των 63 ξεχωριστλων θητειών.
Ο μακροβιότερος κυβερνήτης ήταν ο Τζορτζ Ουάλλας, ο οποίος υπηρέτησε δεκαέξι έτη σε τέσσερις θητείες. Η μικρότερη θητεία για έναν μη ενεργούντα κυβερνήτη ήταν αυτή του Χου ΜακΒέι, ο οποίος υπηρέτησε τεσσερισήμισι μήνες αφότου αντικατέστησε τον παραιτούμενο Κλέμεντ Κόμερ Κλέι.
Η Λουρλίν Ουάλλας, σύζυγος του Τζορτζ Ουάλλας, ήταν η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα γυναίκα που έχει χρηματίσει κυβερνήτης της Αλαμπάμα, και η τρίτη γυναίκα που υπηρέτησε ως κυβερνήτης σε όλες τις ΗΠΑ.
Κυβερνήτης του Εδάφους της Αλαμπάμα
Το Έδαφος της Αλαμπάμα δημιουργήθηκε στις 3 Μαρτίου 1817 από το Έδαφος του Μισσισσιππή. Είχε μόνο έναν κυβερνήτη διοριζόμενο από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ πριν γίνει πολιτεία· έγινε ο πρώτος πολιτειακός κυβερνήτης.
Κυβερνήτες της Πολιτείας της Αλαμπάμα
Η Αλαμπάμα έγινε δεκτή στην Ένωση στις 14 Δεκεμβρίου 1819. Αποσχίσθηκε από την Ένωση στις 11 Ιανουαρίου 1861 και ήταν ιδρυτικό μέλος των Συνομόσπονδες Πολιτείες Αμερικής στις 4 Φεβρουαρίου 1861· δεν υπήρχε κυβέρνηση υπέρ της Ένωσης σε εξορία, και έτσι υπήρξε μια μονή γραμμή κυβερνητών. Μετά το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου κατά την περίοδο της Ανασυγκρότησης, ήταν μέρος της Τρίτης Στρατιωτικής Περιφέρειας, η οποία ασκούσε κάποιο έλεγχο πάνω στους διορισμούς και τις εκλογές των κυβερνητών. Η Αλαμπάμα έγινε πάλι δεκτή στην ένωση στις 14 Ιουλίου 1868.
Το πρώτο Σύνταγμα της Αλαμπάμα, που επικυρώθηκε το 1819, εξασφάλιζε ότι ένας κυβερνήτης εκλέγεται κάθε δύο χρόνια, με τον περιορισμό να υπηρετήσει όχι περισσότερο από τέσσερα μέσα σε έξι έτη. Αυτό το όριο παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το σύνταγμα του 1868, το οποίο απλά επέτρεπε στους κυβερνήτες να υπηρετούν διετείς θητείες. Το παρόν σύνταγμα του 1901 αύξησε τις θητείες σε τέσσερα έτη, αλλά απαγόρευσε στους κυβερνήτες να διαδέχονται τον εαυτό τους. Η Τροποποίηση 282 στο σύνταγμα, που πέρασε το 1968, επέτρεψε στους κυβερνήτες να διαδέχονται τον εαυτό τους άπαξ. Το σύνταγμα δεν ανέφερε τυποποιημένη ημερομηνία για την έναρξη της θητείας ενός κυβερνήτη μέχρι το 1901, όταν ορίσθηκε την πρώτη Δευτέρα μετά την δεύτερη Τρίτη τον Ιανουάριο μετά την εκλογή.
Το αξίωμα του αναπληρωτή κυβερνήτη δημιουργήθηκε το 1868, καταργήθηκε το 1875, και επαναδημιουργήθηκε το 1901. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, εάν ο κυβερνήτης είναι εκτός της πολιτείας περισσότερο από 20 ημέρες, ο αναπληρωτής κυβερνήτης γίνεται ενεργών κυβερνήτης, και αν το αξίωμα του κυβερνήτη είναι κενό ο αναπληρωτής κυβερνήτης γίνεται πλήρως κυβερνήτης. Προηγούμενα συντάγματα ανέφεραν ότι οι εξουσίες του κυβερνήτη βαρύνουν τον διάδοχο, αντί του ότι εκείνος γίνεται αμέσως κυβερνήτης, αλλά η επίσημη καταγραφή τους περιλαμβάνει ως πλήρεις κυβερνήτες. Ο κυβερνήτης και ο αναπληρωτής κυβερνήτης δεν εκλέγονται στο ίδιο ψηφοδέλτιο.
Η Αλαμπάμα ήταν μια ισχυρά Δημοκρατική πολιτεία πριν τον Εμφύλιο Πόλεμο, εκλέγοντας μόνο υποψηφίους από το Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό και το Δημοκρατικό Κόμμα. Είχε δύο Ρεπουμπλικανούς κυβερνήτες μετά την Ανασυγκρότηση, αλλά μετά το Δημοκρατικό Κόμμα επανεγκαθίδρυσε τον έλεγχο του, 112 έτη πέρασαν πριν οι ψηφοφόροι επιλέξουν έναν Ρεπουμπλικανό.
Άλλα υψηλά αξιώματα που έφεραν στο παρελθόν
Δεκαοκτώ κυβερνήτες της Αλαμπάμα έχουν χρηματίσει σε υψηλότερα ομοσπονδιακά ή συνομόσπονδα αξιώματα. Όλοι πλην τριών εκλέχθηκαν στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, αν και ένας από εκείνους αντιπροσώπευε μόνο την Τζόρτζια. Οι υπόλοιποι τρεις υπηρέτησαν στην συνομόσπονδη κυβέρνηση, δύο ως μέλη του Προσωρινού Συνομόσπονδου Κογκρέσου, και ένας ήταν Γενικός Εισαγγελέας των Συνομόσπονδων Πολιτειών. Ένας κυβερνήτης χρημάτισε Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στη Ρωσία. Δύο κυβερνήτες (σημασμένοι με *) παραιτήθηκαν για να αναλάβουν έδρες στη Γερουσία, και δύο (σημασμένοι με †) παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους για να γίνουν κυβερνήτες.
Επιπλέον, δύο κυβερνήτες εκλέχθηκαν στην Γερουσία των ΗΠΑ λίγο μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, αλλά δεν ανέλαβαν το αξίωμα: στον Λιούις Ε. Πάρσονς αρνήθηκαν τη θέση του επειδή η Αλαμπάμα δεν είχε ανασυγκροτηθεί, και ο Τζον Α. Ουίνστον δεν πήρε τον όρκο πίστης.
Όλοι οι γερουσιαστές και οι αντιπρόσωποι αντιπροσώπευαν την Αλαμπάμα εκτός από εκεί που σημειώνεται.
Ζώντες πρώην κυβερνήτες
Τον Ιουνίου 2021 επτά πρώην κυβερνήτες ήταν εν ζωή. Ο πιο πρόσφατος θάνατος ενός πρώην κυβερνήτη ήταν αυτός του Γκάι Χ. Χαντ (1987–1993), ο οποίος πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 2009.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αλαμπαμα  Κατηγορία:Αλαμπάμα
Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς
O Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (William Carlos Williams· Ράδερφορντ, Νιου Τζέρσεϊ: 17 Σεπτεμβρίου 1883 – 4 Μαρτίου 1963) ήταν Αμερικανός μοντερνιστής ποιητής, συγγραφέας και γιατρός. Χρησιμοποίησε την ποιητική γλώσσα με τρόπο που αντικατόπτριζε το ρυθμό της σύγχρονης αμερικανικής ζωής. Αν και αυτό τον κατηύθυνε μερικές φορές «μέχρι τα όρια της αντι-ποίησης», ο Ουίλιαμς, συνδυάζοντας πραγματικό και εξωπραγματικό, «παρήγαγε μια ποίηση που ανήκει στους υψηλότερους τρόπους έκφρασης της σύγχρονης αμερικανικής παραγωγής». Το έργο του επηρέασε πολλούς νέους Αμερικανούς ποιητές των δεκαετιών του 1950 και '60, από τη Γενιά των Μπητ κυρίως και τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ, που εντυπωσιάστηκαν από τo πόσο προσεγγίσιμη ήταν η γραφή του και πόσο ανοιχτός ο ίδιος ως μέντορας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ράδερφορντ της αμερικανικής πολιτείας Νιου Τζέρσεϊ στις 17 Σεπτεμβρίου 1883. Ο πατέρας του, Ουίλιαμ Τζωρτζ Ουίλιαμς, ήταν νεοϋορκέζος επιχειρηματίας βρετανικής καταγωγής και η μητέρα του, Raquel Hélène Hoheb, ήταν από το Πουέρτο Ρίκο. Ασχολήθηκε με τη συγγραφή ποιημάτων από τα γυμνασιακά χρόνια του. Παράλληλα έλαβε την απόφαση να γίνει γιατρός. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας, όπου έλαβε και το διδακτορικό δίπλωμά του. Στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον ποιητή Έζρα Πάουντ, με τον οποίο ανέπτυξε φιλικές σχέσεις, όπως και με την ποιήτρια Χίλντα Ντούλιτλ, γνωστή ως Η.D. Ειδικεύτηκε στην παιδιατρική και πήγε στη Γερμανία για παραπέρα εκπαίδευση στο αντικείμενο. Το 1910 επέστρεψε στη γενέτειρά του και άνοιξε ιατρείο. Ο Ουίλιαμς ασκούσε την ιατρική και έγραφε στον ελεύθερο χρόνο του. Όποτε του δινόταν η ευκαιρία, επισκεπτόταν τη Νέα Υόρκη και συναναστερφόταν τους κύκλους της αβάν-γκαρντ και των ντανταϊστών, τον Μαρσέλ Ντυσάν και τη Βαρώνη Έλσα (Elsa von Freytag-Loringhoven).
Ο Ουίλιαμς δημοσίευσε την πρώτη συλλογή του Poems το 1909, με εμφανή το θαυμασμό του για την ποίηση του Τζον Κητς. Η επόμενη, The Tempest (1913), σε ύφος πειραματικό, μαρτυρούσε την επίδραση του Ουώλτ Ουίτμαν και κινείτο στο χώρο του εικονισμού (imagism), του αγγλο-αμερικανικού ποιητικού κινήματος των αρχών του 20ού αι., που αναζήτησε το ξεπέρασμα του ρομαντισμού της γεωργιανής εποχής με τις ακριβείς, λεπτομερειακές παρατηρήσεις της πραγματικότητας και τη «γλωσσική οικονομία». Περί το 1919-20 έπαιξε ως ηθοποιός στο θέατρο, στο πλάι της Μίνας Λόυ, σε ένα έργο του Άλφρεντ Κρέυμποργκ. Έγραψε, μάλιστα, ο ίδιος ένα θεατρικό με τίτλο The Apple Tree, το μοναδικό αντίτυπο του οποίου έχασε ο Κρέυμποργκ, στον οποίο το είχε εμπιστευθεί.
H ποιητική του Ουίλιαμς προσανατολίστηκε προς τα δημοκρατικά ιδεώδη και κάθε όψη της ανθρώπινης εμπειρίας. Άρχισε να παρατηρεί τα καθημερινά γεγονότα, ακόμη κι εκείνα που σχετίζονταν με την άσκηση της ιατρικής, και έγραφε για αυτά με ιδιαίτερη ευαισθησία, κάνοντάς τα εντελώς ανθρώπινα. Το 1926 κέρδισε το Βραβείο Dial για το ποίημα «Paterson». Την επόμενη χρονιά, ο Ουίλιαμς έστελε τη σύζυγό του Flossie (Florence Herman), με την οποία είχαν παντρευτεί το 1912, και τους γιους τους σε ταξίδι στην Ευρώπη και αργότερα τους ακολούθησε κι εκείνος. Εκεί συναναστράφηκε με τον Τζόυς, τη Γερτρούδη Στάιν και βρήκε και τον παλιό φίλο του, τον Πάουντ. Οι εντυπώσεις του από το ταξίδι αποτυπώθηκαν στο βιβλίο A Voyage to Pagany (1928). Κύριος σκοπός του οικογενειακού ευρωπαϊκού ταξιδιού ήταν οι εγγραφή των παιδιών, ως εσωτερικά, σε σχολείο της Ελβετίας· γι' αυτό και η σύζυγος του Ουίλιαμς δεν επέστρεψε μαζί του στις ΗΠΑ, αλλά παρέμεινε στην Ευρώπη για ένα ακόμα έτος, ώστε να βρίσκεται κοντά στους γιους της.
Ο Ουίλιαμς άρχισε να κρατά αποστάσεις από τις παραδοσιακές αξίες και τον «ευρωπαϊκό» προσανατολισμό του Πάουντ, όπως και του Έλιοτ, θέλοντας την ποίησή του πιο «αμερικανική», φρέσκια και κοντά στον «καθημερινό άνθρωπο». Μέχρι το 1930, είχε συνταχθεί με τους επηρεασμένους από τον Πάουντ, «αντικειμενιστές» ποιητές (οbjectivist poets). Ήταν περισσότερο μια ομάδα φίλων ποιητών, παρά κίνημα με προγραμματικές αρχές, του οποίου πρωταγωνιστικές μορφές υπήρξαν οι Λούις Ζουκόφσκυ, Τσαρλς Ρέζνικοφ (Reznikoff) και Τζωρτζ Όππεν.
Η φήμη του εδραιωνόταν με σταθερούς ρυθμούς, αλλά αργά, στη σκιά της Έρημης χώρας του Έλιοτ. Το 1950 η ποιητική και συγγραφική καριέρα του Ουίλιαμς έφτασε στο ζενίθ, όταν του απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου Ποίησης των ΗΠΑ για τον τρίτο τόμο του Paterson και τη συλλογή Selected Poems. Ωστόσο, την επόμενη χρονιά υπέστη το πρώτο εγκεφαλικό, που τον εξανάγκασε να εγκαταλείψει την ιατρική πρακτική, και το 1952 ένα ακόμη σοβαρότερο. Με εξαιρετική προσπάθεια, έχοντας και σημαντικές δυσκολίες πλέον στην ομιλία, αφιερώθηκε στην ολοκλήρωση του ποιητικού έργου του.
O Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς πέθανε στον ύπνο του, από εγκεφαλική αιμορραγία, στις 4 Μαρτίου 1963. Λίγο αργότερα, τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ για το Pictures from Brueghel, καθώς και με το Χρυσό Μετάλλιο Ποίησης του αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Τεχνών και Γραμμάτων.
Εκδόσεις και βραβεία προς τιμήν του
To Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας θεσμοθέτησε το 1968 ειδικό βραβείο ποίησης προς τιμήν του ποιητή (William Carlos Williams Prize). To ίδιο ίδρυμα εκδίδει από το 1975 το περιοδικό William Carlos Williams Review, αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του. Βραβείο στη μνήμη του (William Carlos Williams Award) απονέμεται και από την Εταιρεία Ποιητών της Αμερικής (Poetry Society of America).
Ποίηση, μουσική, κινηματογράφος
Το 1983 ο γνωστός μινιμαλιστής Στηβ Ράιχ (Steve Reich) συνέθεσε την καντάτα The Desert Music, πάνω σε αποσπάσματα του Ουίλιαμς. O Ράιχ είχε επηρεαστεί από την ύστερη ποίηση του Ουίλιαμς, ενώ όταν ήταν έφηβος είχε γοητευτεί από τη «συμμετρία» του ονοματεπωνύμου του. Για την καντάτα, ο Ράιχ επέλεξε από το έργο του Ουίλιαμς κυρίως αποσπάσματα από το ποίημα «The Orchestra», καθώς και από το «Asphodel, that greeny flower», δημοσιευμένα και τα δυο στη συλλογή The Desert Music and other Poems (1954· αργότερα ενσωματώθηκε στο Pictures from Brueghel), απ' όπου και ο τίτλος της σύνθεσης. Σε στίχους του «Orchestra» αποτυπώνεται ένας προβληματισμός για τον μεταπολεμικό κόσμο, τον κόσμο μετά τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι: «Say to them: / Man has survived hitherto because he was too ignorant / to know how to realize his wishes. / Now that he can realize / them, he must either change them or perish».
To 2016 βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία Πάτερσον του Τζιμ Τζάρμους. Πηγή έμπνευσης για το σκηνοθέτη υπήρξε το ομώνυμο επικό ποιήμα του Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς και, όπως ανέφερε και ο ίδος, το φίλμ του ήταν ένα αφιέρωμα στη νεοϋορκέζικη σκηνή του ποιητικού μοντερνισμού.
Επιλογή εργογραφίας
Από το εκτεταμένο δημοσιεύμενο έργο του Ουίλιαμς ξεχωρίζουν: thumb|right|200px|To ποίημα του Ου.Κ. Ουίλιαμς «This Is Just to Say», σε τοίχο κτίσματος στη [[Χάγη (2013)]]
1351 Ουζμπεκιστανία
Η Ουζμπεκιστανία (Uzbekistania) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,792. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το Ουζμπεκιστάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ουζμπεκιστανίας εκτιμάται σε 64,92 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xk (κατά SMASSII), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0606. Η Ουζμπεκιστανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 74 περίπου ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουζμπεκιστανια
Συνωμοσία του Κινάδωνα
thumb|300px|Μελανόμορφο αγγείο από τη Λακωνία, 560-540 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου Η Συνωμοσία του Κινάδωνα ήταν ένα αποτυχημένο πραξικόπημα που έλαβε χώρα στην Αρχαία Σπάρτη κατά τον πρώτο χρόνο της βασιλείας του Αγησιλάου Β' (α’ μισό του 4ου αιώνα π.Χ.) το 399 π.Χ.. Η απόπειρα αυτή στοχοποιούσε την αυξανόμενη δύναμη των εφόρων αλλά και τον αυστηρά ολιγαρχικό χαρακτήρα του σπαρτιατικού πολιτεύματος κατά την περίοδο αυτή. Σκοπός της επιχείρησης ήταν η κατάλυση του πολιτικού συστήματος της Σπάρτης που τοποθετούσε τους «Ομοίους» στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας και η παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στους είλωτες και τους περιοίκους.
Ο Κινάδων, φερόμενος ως εμπνευστής και επικεφαλής της συνωμοσίας, ήταν ένας νέος άνδρας ο οποίος είχε διακριθεί μεν για τη γενναιότητά του σε διάφορες περιστάσεις, ωστόσο δεν ανήκε στην κοινωνικά προνομιούχο σπαρτιατική τάξη.