cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλεις του Λα Πας, Ελ Σαλβαδόρ
Δείτε επίσης
Πολεις
Δήμος Ορφανού
Ο Δήμος Ορφανού ήταν δήμος του νομού Καβάλας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Παγγαίου. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Αποτελείτο από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 131 Km2 και είχε συνολικό πληθυσμό 5.140 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Γαληψός. Αντιδήμαρχος της ΔΕ Ορφανού είναι ο Γκένσογλου Χρήστος.
Ιστορία
Ο Δήμος Ορφανού προήλθε από την κατάργηση της Κοινότητος Γαληψού, αναγνώρισή της σε Δήμο και ορισμού της Γαληψού σε έδρα του Δήμου.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
O
Орфано Orfani Orfani (Tracia) Орфан
Ετερνό
Το Ετερνό (γαλλικά: Éternoz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Κορνουαλική γλώσσα
Η κορνουαλική γλώσσα είναι μια νοτιοδυτική Κέλτικη Βρυθονική γλώσσα που ιστορικά μιλιόταν από τους Κερνοβίτες. Η γλώσσα βρίσκεται σε αναβίωση τις τελευταίες δεκαετίες και θεωρείται ως σημαντικό μέρος της κορνουαλικής ταυτότητας, κουλτούρας και κληρονομιάς. Έχει αναγνωριστεί ως μειονοτική γλώσσα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Προστατεύεται από τον Ευρωπαϊκό Χάρτη για τις Τοπικές ή Μειονοτικές Γλώσσες και έχει ένα αυξανόμενο αριθμό ομιλητών.
Ετερνό
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κορνουαλική γλώσσα
Μαζί με τα Ουαλικά και τα Βρετονικά, η Κορνουαλική κατάγεται άμεσα από την κοινή Βρυθονική που μιλιόταν σε ολόκληρη την Βρετανία πριν την επικράτηση της Αγγλικής γλώσσας. Ήταν η κύρια γλώσσα της Κορνουάλης μέχρι που κινήθηκε πιο δυτικά λόγω της αγγλικής γλώσσας. Η Κορνουαλική συνέχισε ως κοινοτική γλώσσα για την Κορνουάλη έως τα τέλη του 18ου αιώνα και συνέχισε να ομιλείται στο σπίτι από κάποιες οικογένειες μες τον 19ο αιώνα και πιθανόν τον 20ο. Η διαδικασία για την αναβίωση της γλώσσας άρχισε στις αρχές του 20ου αιώνα με μια σειρά από ορθογραφικά συστήματα σε χρήση έως ότου μια σταθερή μορφή γραφής οριστικοποιήθηκε το 2008. Το 2010 η Ουνέσκο ανακοίνωσε ότι η προηγούμενη κατάταξη της γλώσσας ως εξαφανιζόμενη δεν πρέπει να θεωρείται πια ως έγκαιρη.
Έπειτα από την αναβίωση της γλώσσας πολλά κείμενα και έργα της λογοτεχνίας έχουν εκδοθεί στην Κορνουαλική και υπάρχει αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που μελετούν την γλώσσα. Πρόσφατες εξελίξεις είναι η κορνουαλική μουσική, οι ανεξάρτητες ταινίες και τα παιδικά βιβλία. Ένας μικρός αριθμός ανθρώπων έχει μεγαλώσει ως δίγλωσσοι και η γλώσσα διδάσκεται σε πολλά σχολεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κορνουάλη Κατηγορία:Βρυθονικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γλώσσες της Ευρώπης
Θέμα Αρμενιακών
thumb|upright=2|Τα βυζαντινά θέματα κατά το 780. thumb|upright=1.5|Τα θέματα της περιοχής της Μικράς Ασίας κατά το 950. Το Θέμα των Αρμενιακών ή Αρμενιάκων ήταν θέμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το οποίο βρισκόταν στα βορειοανατολικά της Μικράς Ασίας (σημερινή Τουρκία).
Ιστορία
Πρωτεύουσα του θέματος ήταν η Αμάσεια, ενώ ο στρατηγός του μοιραζόταν την πρωτοκαθεδρία των τάξεων που προέρχονταν από αυτό το αξίωμα μαζί με τους στρατηγούς των Ανατολικών και των Θρακησίων. Κατά τον 9ο αιώνα, το θέμα στρατολόγησε ένα στράτευμα 9,000 ανδρών, ενώ διέθετε αριθμό 17 φρουρίων. Το μέγεθός του και η στρατηγική του σημασία πλησίον των συνόρων με τους Άραβες, στα βορειοανατολικά της αυτοκρατορίας, κατέστησαν τον διοικητή του μια σημαντική προσωπικότητα, ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις του θέματος συμμετείχαν σε αριθμό εξεγέρσεων κατά την διάρκεια του 8ου αιώνα. Ως αποτέλεσμα, διαιρέθηκε κατά τον 9ο αιώνα: οι περιοχές του Χαρσιανού και της Καππαδοκίας αποσχίστηκαν, αρχικά υπό την μορφή περιοχών κι έπειτα υπό την μορφή πλήρως αυτόνομων θεμάτων, ενώ τα θέματα της Παφλαγονίας και της Χαλδίας δημιουργήθηκαν προς το 819, με την περιοχή της Κολωνείας να τα ακολουθεί αργότερα (αρχικά υπό την ηγεσία ενός δούκα, κι έπειτα το 863 υπό αυτήν ενός στρατηγού). Το θέμα των Αρμενιακών, ως αποτέλεσμα, περιορίστηκε μονάχα στην περιοχή του Δυτικού Πόντου.
Μιθριδάτης Ε΄ της Παρθίας
Ο Μιθριδάτης Ε’ της Παρθίας (πριν το 51 - 140) ήταν βασιλιάς των Πάρθων από τη δυναστεία των Αρσακιδών μεταξύ 129 και 140. Ήταν ο μικρότερος γιος του βασιλιά της Παρθίας Βορώνη Β’ και της Ελληνίδας συζύγου του, μικρότερος αδελφός των βασιλέων της Παρθίας Βολογήση Α’, Πακώρου Β’ και του προκατόχου του Χοσρόη Α’. Την εποχή της επίθεσης του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού στην Παρθία ο Μιθριδάτης ήταν βασιλιάς της Μεσοποταμίας. Ηττήθηκε το 116 από τον μεγάλο κατακτητή Ρωμαίο αυτοκράτορα μαζί με τον γιο του Σανατρούκη Β’ της Παρθίας. Με την άνοδο του στον θρόνο της Παρθίας όταν διαδέχθηκε τον αδελφό του Χοσρόη Α’ συνέχισε τη διαμάχη με τον ανιψιό τους Βολογήση Γ’. Πέθανε σε μια επίθεση στην Κομμαγηνή το 140. Όρισε διάδοχο του τον γιο του Σανατρούκη Β’ αλλά έπεσε σε μάχη με τους Ρωμαίους. Ένας άλλος γιος του ο Βολογήσης Δ’ της Παρθίας έγινε βασιλιάς της χώρας το 147 μετά τον θάνατο του Βολογήση Γ’.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Θέμα Αρμενιακών
Ιστορία
Το Βυζάντιο διατήρησε το θέμα υπό την κατοχή του έως τα τέλη του 11ου αιώνα. Ωστόσο, το 1073, έπειτα από την μάχη του Μαντζικέρτ, μισθοφόροι των οποίων ηγείτο ο Ρουσέλ ντε Μπαγιέλ απέκτησαν τον έλεγχο της περιοχής και την διακυβέρνησαν για διάστημα αρκετών μηνών, προτού τεθεί εκ νέου υπό βυζαντινό έλεγχο από τον στρατηγό Αλέξιο Κομνηνό. Λίγο καιρό αργότερα, έπεσε στα χέρια των Σελτζούκων, με εξαίρεση ορισμένες παραθαλάσσια φρούρια. Οι αυτοκράτορες της δυναστείας των Κομνηνών κατάφεραν, ωστόσο να ανακτήσουν τον έλεγχο των παράκτιων περιοχών, όμως το θέμα των Αρμενιακών ουδέποτε δημιουργήθηκε εκ νέου.
Ζεράρ Λόπεζ Σεγού
Ο Ζεράρ Λόπεζ Σεγού (Gerard López Segú, 12 Μαρτίου 1979) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Γκρανολιέρς. Σε μια οικογένεια στενά συνδεδεμένη με το ποδόσφαιρο, ο Ζεράρ Λόπεζ είναι ο μικρότερος από τα 3 αδέλφια ποδοσφαιριστές. Ο μεγαλύτερος, Sergi Lopez, επίσης πρώην ποδοσφαιριστής της πρώτης ομάδας της Μπαρτσελόνα της δεκαετίας του ’80. Ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα της πόλης όπου γεννήθηκε, στην Γκρανολιέρς. Μετά από ένα πέρασμα από τους «μικρούς» της Μπαρτσελόνα σε ηλικία 11 χρονών, έκανε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο την περίοδο 1996-97 με την Barça B.
Έπειτα από μια περίοδο με αρκετές συμμετοχές, επέστρεψε στην Βαλένθια ΚΦ την περίοδο 1999-2000. Αυτή τη φορά υπό τις οδηγίες του Héctor Cúper, όπου είχε πολλά λεπτά συμμετοχής και καλή απόδοση, συμμετείχε σε μια από τις καλύτερες ομάδες στο ισπανικό πρωτάθλημα και το Champions League. Το 2000 και ενώ είχε αποκτήσει εξαιρετική φήμη σε όλη την Ευρώπη (ομάδες σαν την Ίντερ, ΑΚ Μίλαν και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ενδιαφέρονταν να τον εντάξουν στο δυναμικό τους), η ομάδα που ήθελε και συμπαθούσε περισσότερο ήταν η Μπαρτσελόνα. Η μεταγραφή του στην τελευταία απέφερε στο ταμείο της Βαλένθια κάτι περισσότερο από 3,4 εκατομμύρια πεσέτες.
Την ίδια περίοδο αγωνίστικε στο Euro 2000 με την Εθνική Ισπανίας, εναντίον του Βελγίου και της Ολλανδίας.
Συνήθιζε να παίζει στο κέντρο και προς την επίθεση, με το νούμερο 14 στη φανέλα (την φανέλα του ειδώλου του, Γιόχαν Κρόιφ). Με καλή σωματοδομή (1.80 ύψος και 72 κιλά βάρος), μεγάλη σωματική δύναμη και τεχνική κατάρτιση, μπορούσε να παίζει σε πολλές θέσεις καθώς και να σκοράρει. Μεγάλο μειονέκτημά του ήταν οι τακτικοί τραυματισμοί σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του στην Μπαρτσελόνα που τον ανάγκασαν πολλές φορές να μένει μακριά από την αγωνιστική δράση.
Αφού κέρδισε το πρωτάθλημα Ισπανίας με την Μπαρτσελόνα την περίοδο 2004-2005 παρέμεινε στην ομάδα μέχρι τις 30 Ιουνίου 2005, οπότε και υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΣ Μονακό μέχρι το 2009.
Στις 29 Αυγούστου 2007, δύο χρόνια πριν λήξει το συμβόλαιό του, έλυσε το συμβόλαιό του με την Μονακό και υπέγραψε στην Ρεκρεακτίβο Ουέλβα συμβόλαιο ενός έτους με οψιόν επέκτασης για άλλον έναν χρόνο.
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Λ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Αλαβές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιρόνα ΦΚ
Πάνορμος Αχαΐας
thumb|right|300px|Η Πάνορμος σήμερα Η Πάνορμος είναι οικισμός του χωριού Άγιος Βασίλειος, δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ρίου του νομού Αχαΐας. Με το ίδιο όνομα είναι γνωστός και ο φυσικός όρμος - λιμάνι, μπροστά στον οικισμό και ανάμεσα στα ακρωτήρια του Ρίου και Δρεπάνου και απέναντι από την Ναύπακτο. Στον όρμο εκβάλει ο ποταμός Σέλεμνος.
Η περιοχή είναι γνωστή για τις ναυμαχίες που έχουν γίνει στον θαλάσσιο χώρο ανοιχτά της Πανόρμου κατά τους πελοποννησιακούς πολέμους, αλλά και στους ιστορικούς χρόνους.
Ιστορία
Η Πάνορμος αναφέρεται από τον Παυσανία ο οποίος πέρασε από εκεί και βρήκε έναν μικρό οικισμό με λιμάνι. Μάλιστα αναφέρει ότι απείχε 15 στάδια από τα το Δρέπανο και 15 από το Ρίο. Αναφέρεται και από πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς σαν λιμάνι.
Μια δεύτερη ναυμαχία έγινε στα ανοιχτά της Πανόρμου και στον θαλάσσιο χώρο ανάμεσα στην Πάνορμο και τη Ναύπακτο. Έγινε στις 7 Οκτωβρίου 1571 μεταξύ των ενωμένων στόλων της Ισπανίας, της Βενετίας, της Γένουας, της Νεάπολης και Σικελίας και του Πάπα και του ενιαίου στόλου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην είσοδο του Κορινθιακού κόλπου κοντά στις νήσους νότιες Εχινάδες. Η ναυμαχία έμεινε γνωστή σαν Ναυμαχία της Ναυπάκτου επειδή τότε ολόκληρος ο κόλπος λεγόταν από τους Ενετούς "Κόλπος της Ναυπάκτου". Στη Πάνορμο δημιουργήθηκε νεκροταφείο για τους χριστιανούς νεκρούς της ναυμαχίας.
Στην Α΄ Τουρκοκρατία στη Πάνορμο αναφέρεται ότι υπήρχε Οθωμανικός τεκές, ενώ το επιβεβαιώνει και ο Πουκεβίλ που πέρασε από εκεί. Ο Λέικ αναφέρει ότι συνάντησε το χριστιανικό νεκροταφείο και τάφο Οθωμανού αγίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας
Εχίων (Αργοναύτης)
Με το όνομα Εχίων αναφέρεται ο γιος του θεού Ερμή και της Αντιάνειρας, δίδυμος αδελφός του Ευρύτου μαζί με τον οποίο αναφέρεται ότι έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία και στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου. Αναφέρεται από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο ότι ο Εχίων αυτός ζούσε στην Αλόπη της Θεσσαλίας, ενώ ο Πίνδαρος μνημονεύει ότι ζούσε στο Παγγαίο όρος.
Παραπομπές
Εχιονας Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Παιδιά του Ερμή
Πόπη Ζώρα
Η Πόπη Ζώρα (1924 - 2007) ήταν Ελληνίδα λαογράφος, αρχαιολόγος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1924 στην Ανδρίτσαινα Ηλείας και σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τη Ρώμη, ενώ το 1956 ανέλαβε τη διεύθυνση του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1980.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της, το μουσείο μεταφέρθηκε από το τζαμί Τζισταράκη στην περιοχή της Πλάκας, ενώ η ίδια μερίμνησε ώστε να δημιουργηθούν αρκετά παραρτήματα του μουσείου, να συσταθούν διάφορες τοπικές λαογραφικές συλλογές και να επιστραφούν στην Ελλάδα 30 κεντημάτα του 17ου και του 18ου αιώνα. Παράλληλα, είχε σημαντική συμβολή στην ίδρυση του μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων.
Επιπλέον, η Ζώρα διετέλεσε επίτιμη διευθύντρια του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Λαογραφικής Μουσειολογίας, καθηγήτρια επί σειρά ετών στην Ανωτέρα Σχολή Ξεναγών και γενική γραμματέας του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος. Για την προσφορά της τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και με τον Σταυρό του Τάγματος των Ιπποτών της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου του 2007 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Ετουβάν
Το Ετουβάν (γαλλικά: Étouvans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Λεωτυχίδας ο Λακεδαιμόνιος
Ο Λεωτυχίδας ή Λεωτυχίδης ήταν βασιλιάς της Σπάρτης από το 491 π.Χ. - 469 π.Χ. και ήταν ο 16ος από τη δυναστεία των Ευρυποντιδών. Ήταν γιος του Μενάρη, 5ου εξαδέλφου του βασιλιά Δημάρατου. Ήταν απόγονος του Αναξανδρίδα Α' των Ευρυποντιδών ως εξής: Αναξανδρίδας Α', Αρχίδαμος, Αναξίλαος, Λεωτυχίδης, Ιπποκρατίδης, Αγησίαλος, Μενάρης, Λεωτυχίδας.
Πήρε μέρος ως στρατηγός των Ελλήνων μαζί με τον Ξάνθιππο κατά τη μάχη της Μυκάλης το 479 π.Χ. Εκεί κατατρόπωσε το περσικό τείχος και τους Πέρσες σε ξηρά και θάλασσα. Μετά από χρόνια εξεστράτευσε κατά των Αλευάδων στη Θεσσαλία. Δεν κατάφερε να τους νικήσει και θεωρήθηκε ύποπτος προδοσίας. Κατέφυγε στην Τεγέα όπου και πέθανε.
Από τον πρώτο του γάμο είχε γιο τον Ζευξίδαμο, πατέρα του Αρχίδαμου Β'. Νυμφεύθηκε σε δεύτερο γάμο την Ευρυδάμη (κόρη του Διακτορίδου) και είχε κόρη τη Λαμπιτώ, που παντρεύτηκε τον Αρχίδαμο Β'.
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Μετρό Βιέννης
Το Μετρό Βιέννης (U-Bahn Wien) είναι ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος της πρωτεύουσας της Αυστρίας, της Βιέννης. Με 5 γραμμές συνολικού μήκους 83,3 χιλιομέτρων, εξυπηρετεί 98 σταθμούς. Εγκαινιάστηκε δοκιμαστικά το 1976 και επίσημα το 1978, αλλά κάποια τμήματα λειτουργούσαν ήδη από παλαιότερα ως τοπικοί σιδηρόδρομοι. Αποτελείται από δυο συστήματα λειτουργίας, ένα μετρό και ένα "light-metro" (δηλαδή τραμ-μετρό) που χρησιμοποιεί συρμούς του βιεννέζικου τραμ. Το δίκτυο είναι συνδεδεμένο με τον προαστιακό σιδηρόδρομο και το τραμ. Η εταιρεία λειτουργίας ανήκει εξ ολοκλήρου στο δήμο της Βιέννης.
Γραμμές
Το αεροδρόμιο της Βιέννης δεν συνδέεται με το μετρό, αλλά με προαστιακό σιδηρόδρομο (S-Bahn) και ειδικό συρμό (τρένο CAT).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μετρο Βιεννης Μετρο Βιεννης
Πίτερ Μακρύλλος
Ο Πίτερ Μακρύλλος (αγγλικά: Peter Michael Makrillos) (4 Σεπτεμβρίου 1995) είναι Αυστραλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ελληνικής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τη Σλάβια Σόφιας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Πέρασε έξι χρόνια στις ακαδημίες της Στόουκ και πριν είχε περάσει τρεις μήνες στη φημισμένη ακαδημία της Μπαρτσελόνα, Λα Μασία. Στις 24 Φεβρουαρίου 2016, υπέγραψε με την Ρόκντεϊλ Σίτι Σανς.
Στις 11 Ιανουαρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο 3,5 ετών με τον Πανιώνιο της Σούπερλιγκ. Αφού ήταν στο σύλλογο μόνο για μια εβδομάδα, έκανε το ντεμπούτο του σε έναν ισόπαλο αγώνα με 1-1 εναντίον του Παναιτωλικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπίκ Σίντνεϊ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Μάριεχαμν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Βουλγαρία
Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα
Η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα (Σπέτσες, 1821 – Σπέτσες, 19 Μαρτίου 1900) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος του 19ου αιώνα, της οποίας η τραγική ζωή έγινε το θέμα ενός μυθιστορήματος, του Ελένη ή ο κανένας της Ρέας Γαλανάκη, και ενός θεατρικού έργου.
Η Μπούκουρα-Αλταμούρα ήταν κόρη του καπετάν Γιάννη Μπούκουρα ή Μπούκουρη, του μετέπειτα πρώτου θεατρώνη της Αθήνας. Παιδί ακόμα, έκλεβε αποκέρια και ζωγράφιζε φίλες της που της πόζαραν στην αυλή του παρθεναγωγείου. Ο πατέρας της, αναγνωρίζοντας το ταλέντο της, προσέλαβε δάσκαλο στο σπίτι τον καθηγητή του Σχολείου των Τεχνών, Ραφαέλο Τσέκκολι. Με συστατική επιστολή του, η Ελένη έφυγε στην Ιταλία το 1848 για σπουδές.
Στην Ιταλία, παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στη Νεάπολη, στη Ρώμη και ίσως στη Φλωρεντία, μεταμφιεσμένη σε άντρα. Ερωτεύθηκε τον Ιταλό ζωγράφο και γαριβαλδινό επαναστάτη Φραντσέσκο Σαβέριο Αλταμούρα (Francesco Saverio Altamura) και απέκτησε μαζί του τρία εξώγαμα παιδιά: τον Ιωάννη, τη Σοφία και τον Αλέξανδρο. Προκειμένου να νομιμοποιήσει τη σχέση της με τον Αλταμούρα, ασπάστηκε τον καθολικισμό και τον παντρεύτηκε. Όμως, το 1857 ο σύζυγός της την εγκατέλειψε και έφυγε με την ερωμένη του, την αγγλίδα φίλη της ζωγράφο Τζέιν Μπένμαν Χέυ (Jane Benham Hay), παίρνοντας μαζί του τον μικρότερο γιο τους, τον Αλέξανδρο (Alessandro Altamura).
Η Μπούκουρα-Αλταμούρα επέστρεψε κατόπιν στην Ελλάδα με τον Ιωάννη και τη Σοφία, και άρχισε να παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής σε κοπέλες της Αθήνας. Όμως, το 1872 αρρώστησε από φυματίωση η κόρη της και αναγκάστηκε να πάει στο σπίτι του αδελφού της στις Σπέτσες προκειμένου να αλλάξει αέρα το άρρωστο παιδί της. Τελικά, η Σοφία πέθανε στα τέλη του 1872 σε ηλικία μόνον 18 ετών. Μετά τον θάνατο της κόρης της, η Μπούκουρα-Αλταμούρα επέστρεψε στην Αθήνα.
Το 1876 ο γιος της και ανερχόμενος ζωγράφος Ιωάννης Αλταμούρας ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Κοπεγχάγη και επέστρεψε στην Αθήνα γεμίζοντας με χαρά την χαροκαμένη μητέρα. Όμως η χαρά της διήρκεσε πολύ λίγο· ο Ιωάννης προσβλήθηκε και αυτός από φυματίωση και πέθανε τον Μάιο του 1878. Η απώλεια των δύο νέων προκάλεσε νευρικό κλονισμό στη μητέρα τους και την οδήγησε στην τρέλα. Σε ηλικία 60 ετών περίπου, η Μπούκουρα-Αλταμούρα επέστρεψε στις Σπέτσες, όπου και πέθανε σχεδόν άγνωστη το 1900. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Αγίας Άννας στις Σπέτσες, αλλά αργότερα, τα οστά της, όπως και εκείνα της Σοφίας και του Ιωάννη, μεταφέρθηκαν από τους απογόνους της στο A΄ Νεκροταφείο Αθηνών σε κοινό τάφο της οικογενείας Μπούκουρα-Αλταμούρα.
Φημολογείται πως πριν πεθάνει έκαψε όλα — ή σχεδόν όλα — τα ζωγραφικά της έργα, αν και κατά μία εκδοχή τα έργα της καταστράφηκαν από συγγενείς της που καθάρισαν το σπίτι της μετά τον θάνατό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σημείωση: Οι εξωτερικές συνδέσεις δίνουν αντικρουόμενα στοιχεία για τον βίο της ζωγράφου. Εμείς εδώ βασιστήκαμε κυρίως στο άρθρο της Ιστορίας Εικονογραφημένης (πρώτη εξωτερική σύνδεση).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Διομήδη-Κυριακού
Κελεός ο Ελευσίνιος
Ο Κελεός εμφανίζεται ως ο πρώτος (αρχαιότερος) από τους 4 μυθικούς βασιλιάδες της Ελευσίνας που αναφέρονται στον ομηρικό ύμνο στη Δήμητρα. Τον αναφέρει ο Πλούταρχος ως τον πρώτο που κατεσκεύασε Πρυτανείο. Ο Κελεός απέκτησε μεγάλη φήμη όταν, μαζί με τη σύζυγό του Μετάνειρα και τις κόρες τους Καλλιδίκη, Καλλιθόη, Κλεισιδίκη και Δημώ, υποδέχθηκε την περιπλανώμενη θεά Δήμητρα και τη φιλοξένησε στο σπίτι τους. Η Δήμητρα ήταν μεταμορφωμένη σε ηλικιωμένη θνητή γυναίκα.
Κατά την παράδοση πατέρας του Κελεού ήταν ο αυτόχθονας Ελεύσινος ή ο Ράρος. Αδελφός του Κελεού ήταν ο Δύσαυλος. Ο Κελεός, εκτός από τις παραπάνω 4 κόρες, είχε ακόμα μία, την Σαισάρα, καθώς και δύο γιους: τον Δημοφώντα και τον Τριπτόλεμο. Σε ανταπόδοση για τη φιλοξενία, η Δήμητρα δίδαξε στον Κελεό τα μυστήρια της λατρείας της, που αργότερα έγιναν τα γνωστά «Ελευσίνια Μυστήρια», και τον επέλεξε για να του δώσει για πρώτη φορά το αξίωμα του ιερέως της.
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ελευσίνας
Βιτσέντσα
Η Βιτσέντσα (ιταλικά: Vicenza, λατινικά: Vicetia ή Vincentia, βενετσιανικά: Vicensa) είναι πόλη στο Βένετο, στην βορειοανατολική Ιταλία και πρωτεύουσα της επαρχίας της Βιτσέντσας. Σύμφωνα με υπολογισμούς του 2011 η Βιτσέντσα έχει 115.927 κατοίκους. Η Βιτσέντσα βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα δυτικά της Βενετίας και 200 χιλιόμετρα ανατολικά του Μιλάνου.
Η Βιτσέντσα ιδρύθηκε τον 3ο με 2ο αιώνα π.Χ. από φυλές της περιοχής, ενώ μέχρι το 157 π.Χ. είχε γίνει ένα ρωμαϊκό κέντρο γνωστό ως Βικεντία (Vincentia), δηλαδή νικηφόρα. Η πόλη παρήκμασε μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Όθων Γ΄ έδωσε στη πόλη δικό της επίσκοπο. Έλαβε μέρος στη Λίγκα της Λομβαρδίας έναντι του Φρειδερίκου Α΄. Το 1404 η πόλη βρέθηκε σε Ενετική κατοχή. Μετά το 1797 έγινε δουκάτο γκραντ-φιέφ. Το 1814 έγινε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας αλλά αποσχίστηκε το 1848 και τελικά ενώθηκε με την Ιταλία το 1866. Η πόλη αναπτύχθηκε οικονομικά πολύ γρήγορα μετά την δεκαετία του 1960.
Η Βιτσέντσα είναι το τρίτο μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο της Ιταλίας με βάση την αξία των εξαγωγών και μια από τις πιο πλούσιες πόλεις της χώρας. Στη πόλη βρίσκονται υφαντουργίες και χαλυβουργίες, ενώ το ένα πέμπτο του χρυσού και των κοσμημάτων της Ιταλίας κατασκευάζονται στη πόλη. Μια άλλη σημαντική βιομηχανία της πόλης είναι η κατασκευή εξαρτημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο Φρεντερίκο Φατζίν, ο συνεφευρέτης του μικροεπεξεργαστή, γεννήθηκε στη πόλη.
Η πόλη διαθέτει πλούσια ιστορία και πολιτισμό. Η πόλη αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1994, ενώ το 1996 επεκτάθηκε για να περιλαμβάνει τις κοντινές βίλες Παλλάντιο, και είναι γνωστό ως η Πόλη του Παλλάντιο και των βιλών του Παλάντιο στο Βένετο.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Στην αρχαιότητα η Βιτσέντσα κατοικήθηκε από την Ιταλική φυλή των "Ευγενών" και στην συνέχεια τον 3ο και τον 2ο αιώνα Π.Χ. από τις πρώτο-Βενετικές φυλές. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία επεκτάθηκε βόρεια και συμμάχησε με τους Βενετούς στις εκστρατείες εναντίον των Κέλτικων φυλών στην βόρεια Ιταλία. Οι Παλαιοβενετοί έμοιαζαν περισσότερο στους Έλληνες και τους Ετρούσκους παρά στους Κέλτες, η Βιτσέντσα δήλωσε την υποταγή της στους Ρωμαίους (157 Π.Χ.) που την μετέτρεψαν σύντομα σε μεγάλο κέντρο με το όνομα "Βιτσέντσα" σύμφωνα με την γλώσσα τους "Νικητές". Οι κάτοικοι της Βιτσέντσα πήραν τον τίτλο του "Ρωμαίου πολίτη" και περιγράφονται στην Ανατολική Ρωμυλία ως Ρωμαική φυλή (49 Π.Χ.). Η πόλη έγινε σύντομα ένα μεγάλο αγροτικό κέντρο, με λατομεία, κοπή μαρμάρων, πλίνθων και επεξεργασία μαλλιού, είχε ανοίξει μεγάλους εμπορικούς δρόμους με τα Μεδιόλανα, την Ακυληία και την Τεργέστη αλλά σύντομα τα προνόμια πέρασαν στην γειτονική Πάντοβα.
Δεν υπάρχουν πολλά κατάλοιπα από την Ρωμαϊκή πόλη πέρα από μερικές γέφυρες στους ποταμούς και ένα Ρωμαϊκό υδραγωγείο λίγο έξω από την γέφυρα του Τιμίου Σταυρού. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την πόλη λεηλάτησαν οι Έρουλοι, οι Βάνδαλοι, ο Αλάριχος Α΄ και οι Ούννοι, στην συνέχεια την κατέκτησαν οι Οστρογότθοι (48 Π.Χ.) και η Βυζαντινή αυτοκρατορία. Η Βιτσέντσα ήταν επίσης σημαντικό εμπορικό κέντρο τόσο των Λομβαρδών όσο και των Φράγκων, από τις αρχές του 6ου αιώνα οικοδομήθηκαν στην περιοχή πολλά Βενεδικτιανά μοναστήρια. Οι Ούγγροι λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την Βιτσέντσα (899).
Μεσαίωνας
Ο Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παραχώρησε την διακυβέρνηση της πόλης σε έναν επίσκοπο και την διαχώρισε από την δική του επισκοπική κυριότητα (1001). Συμμάχησε με την Βερόνα και τις υπόλοιπες πόλεις της "Λομβαρδικής Λίγκας" (1164 - 1167) υπό την ηγεσία του Ποντεστά Ετζελίνο Β΄ ιλ Μπαλμπο, κάλεσαν στην συμμαχία την Πάντοβα και την Τρεβίζο. Μετά την αποκατάσταση της ειρήνης ξέσπασαν ξανά εχθρότητες με την Πάντοβα και την Μπασάνο Ντελ Γκράπα που υποκινήθηκε από την σύγκρουση ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους.
Ο τυραννικός Ετσελίνο Γ΄ έδιωξε τους Γουέλφους, οπαδούς του πάπα από την Βιτσέντσα και διόρισε τον αδελφό του Αλμπερίκομ "Ποντεστά" (1230). Οι κάτοικοι συμμάχησαν με την Β΄ Λομβαρδική Λίγκα εναντίον του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ αλλά συνετρίβησαν (1237) και ο Ετσελίνο παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τον θάνατο του (1259). Η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε μετά με ένα "Μεγάλο Συμβούλιο" με 100 μέλη και ένα "Μικρό Συμβούλιο" με 40 μέλη, συμμάχησαν με το Τρεβίζο, την Πάντοβα και την Βερόνα. Σε τρία χρόνια οι κάτοικοι εμπιστεύτηκαν την Πάντοβα για να εξασφαλίσει τις δημοκρατικές τους ελευθερίες αλλά κάλεσαν σύντομα στην κυβέρνηση της πόλης τους την οικογένεια Ντελλα Σκάλα που κυβερνούσε την Βερόνα, οι Ντελλα Σκάλα τους εξόπλισαν απέναντι στο Μιλάνο που κυβερνούσε ο Οίκος των Βισκόντι. Η Βιτσέντσα πέρασε στην Δημοκρατία της Βενετίας (1404) από τότε η ιστορία της ταυτίζεται με την Βενετία, την πολιόρκησε ο Σιγισμόνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την κατέλαβε την περίοδο 1509 - 1516 ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Νεώτερα χρόνια
Τον 16ο αιώνα ο σπουδαίος αρχιτέκτονας Αντρέα Παλλάντιο έκτισε στην πόλη της Βιτσέντσα επιβλητικά ανάκτορα και βίλες, μέχρι την εποχή του η Βιτσέντσα ήταν η πιο υποτιμημένη πόλη στο Βένετο. Η Βιτσέντσα πέρασε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία (1814), στην επανάσταση απέναντι στην Αυστρία οι κάτοικοι της Βιτσέντσα έδειξαν την μεγαλύτερη επαναστατικότητα σε ολόκληρη την Ιταλία μετά το Μιλάνο και την Μπρέσια. Μετά την επανάσταση προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας και μετά τον Γ΄ Πόλεμο της Ιταλικής Ανεξαρτησίας στο Βασίλειο της Ιταλίας.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βιτσέντσα γνώρισε τα χειρότερα πλήγματα και δέχτηκε τις μεγαλύτερες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς, ισοπεδώθηκαν τα περισσότερα ιστορικά μνημεία με 20.000 θύματα. Μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου γνώρισε μεγάλη περίοδο μαρασμού λόγω των καταστροφών αλλά από την δεκαετία του 1960 ξεκίνησε ταχύτατη ανάπτυξη σε ολόκληρο το Βένετο σε μιά εποχή που έμεινε γνωστή στην περιοχή σαν "Θαύμα του Βορρά". Η επανάσταση συνεχίστηκε με την βαριά βιομηχανία και μεγάλη αστικοποίηση με πολλούς μετανάστες. Η Βιτσέντσα έγινε έδρα μεγάλης Αμερικάνικης βάσης και της 173ης Αεροπορικής Ταξιαρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Ρίζα
Η λέξη ρίζα μπορεί να αναφέρεται στους εξής όρους:
Οικισμοί στην Ελλάδα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νύχτα της 4ης Αυγούστου
Με τη χαρακτηριστική ονομασία Νύκτα της 4ης Αυγούστου ή νύκτα της τετάρτης Αυγούστου έμεινε στην Ιστορία το αξιομνημόνευτο γεγονός που συνέβη την νύκτα της 4ης Αυγούστου του 1789 στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, όπου τα μέλη των προνομιούχων τάξεων ψήφισαν ενθουσιωδώς την πρόταση του υποκόμητα ντε Νεϊγύ (Noailles). Με την πρόταση αυτή καταργήθηκαν τα περισσότερα των φεουδαλικών δικαιωμάτων της αριστοκρατικής τάξης.
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Α.Σ. Απόλλων Καλυθιών
Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Καλυθιών είναι σωματείο της Ρόδου που εδρεύει στις Καλυθιές.
Ιδρύθηκε το έτος 1947 και τα χρώματά του είναι το κίτρινο και το κυανό.
Ο Απόλλων Καλυθιών έχει αρκετές συμμετοχές στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία αλλά και στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ιδιαίτερα κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90. Μάλιστα, στις αρχές της δεκαετίας του '80 διεκδίκησε την άνοδό του στις επαγγελματικές κατηγορίες, χωρίς όμως επιτυχία. Πιο συγκεκριμένα τις αγωνιστικές περιόδους 1980-81 και 1981-82 αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία, που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορία. Τις χρονιές 1983-84, 1985-86 και 1986-87 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα που αποτελούσε την τέταρτη τη τάξει εθνική κατηγορία, ενώ τις χρονιές 1987-88, 1990-91 και συνεχώς από τη σεζόν 1999-00 έως και τη σεζόν 2003-04 αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία.
Σε τοπικό επίπεδο έχει αναδειχθεί 5 φορές (1980, 1983, 1985, 1990, 1999) πρωταθλητής και 3 φορές (1980, 2001, 2003) κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου.
Τα τελευταία χρονιά μετέχει στο τοπικό πρωτάθλημα της Α΄κατηγορίας Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου.
Από την ομάδα ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους αρκετοί γνωστοί Ρόδιοι ποδοσφαιριστές, όπως ο Μανώλης Κώττης, ο Νίκος Πιας, ο Γιώργος Ράδος κ.α.
Σιμόν Πέρες
Ο Σιμόν Πέρες (2 Αυγούστου 1923 – 28 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Ισραηλινός πολιτικός, με σταδιοδρομία που κάλυψε 60 και πλέον χρόνια. Το 2007 εξελέγη Πρόεδρος του Ισραήλ και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 24 Ιουλίου 2014. Εξελέγη μέλος της Κνεσέτ το 1959 και υπηρέτησε αδιάλειπτα μέχρι την εκλογή του στην προεδρία το 2007, με ελάχιστη διακοπή το 2006. Τον Νοέμβριο του 2008 τιμήθηκε με τον τίτλο του επίτιμου Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄. Σύζυγός του από το 1945 ήταν η Σόνια Πέρες, με την οποία απέκτησε μία κόρη και δύο γιους.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο χωριό Βολοζύν της τότε ανατολικής Πολωνίας (σήμερα ονομάζεται Βίσνιεβα και ανήκει στη Λευκορωσία) με το όνομα Σιμόν Πέρσκι (Szymon Perski), στις 2 Αυγούστου του 1923. Ο Πέρες ήταν πρώτος εξάδελφος της γνωστής ηθοποιού Λορίν Μπακόλ και ο τελευταίος Ισραηλινός ηγέτης που γεννήθηκε στη Διασπορά. Μετανάστευσε στην Παλαιστίνη το 1934 μαζί με την οικογένειά του.
Πολιτικός
Αρχικά, ενώ εργαζόταν στα «κιμπούτζ», αναμίχθηκε με τα πολιτικά και το 1947 προσχώρησε στο κίνημα Χαγκάνα μια εβραϊκή παραστρατιωτική οργάνωση που διηύθυνε ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν.
Τον Μάιο του 1948, μόλις ανακηρύχθηκε η ίδρυση του Ισραήλ, στα προηγούμενα εδάφη της Παλαιστίνης, ο πρωθυπουργός Μπεν Γκουριόν, ιδρυτής του κόμματος Καντίμα, διόρισε τον μόλις 25 ετών Σιμόν Πέρες αρχηγό (ναύαρχο) του Ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού. Το 1952 διορίστηκε αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και στη συνέχεια Γενικός Διευθυντής (1953-1959) και αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας (1959-1965). Εκείνη ακριβώς την περίοδο το Ισραήλ ξεκίνησε το μεγαλεπήβολο έργο της βιομηχανικής παραγωγής όπλων, εγκαινιάζοντας, με τη συμβολή βεβαίως των ΗΠΑ, και το πρόγραμμα πυρηνικών ερευνών. Την ίδια περίοδο ο Πέρες ξεκίνησε και μια σειρά επαφών συνάπτοντας στρατιωτικές συμμαχίες με άλλες χώρες, σημαντικότερη των οποίων ήταν με τη Γαλλία.
Το 1965 ο Πέρες παραιτήθηκε προκειμένου να βοηθήσει τον Μπεν Γκουριόν στην ίδρυση ενός νέου κόμματος, του λεγόμενου Ραφί, ως αντιπολιτευόμενου τον διάδοχό του πρωθυπουργό, Λεβί Εσκόλ. Όμως στη συνέχεια το κόμμα Ραφί δεν σημείωσε επιτυχία και το 1967 ο Πέρες άρχισε τις διαπραγματεύσεις για συγχώνευση με το κόμμα Μαπάι (το προηγούμενο κόμμα του Μπεν Γκουριόν) και του Αχνούτ Αβοντάχ, του αριστερού εργατικού κόμματος. Οι διαπραγματεύσεις αυτές κατέληξαν στην ίδρυση του Ισραηλινού Εργατικού Κόμματος, στο οποίο ο Πέρες ανέλαβε αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας. Έτσι το 1974 στην κυβέρνηση του Γιτζάκ Ράμπιν ανέλαβε υπουργός Άμυνας.
Το 1977 ο Πέρες ανέλαβε αρχηγός του Εργατικού Κόμματος και υπό αυτή την ιδιότητα ηττήθηκε στις εκλογές ως υποψήφιος για την πρωθυπουργία δύο φορές (1977 και 1981) από τον Μεναχέμ Μπέγκιν, ώσπου τελικά κέρδισε και ανέλαβε πρωθυπουργός στις αμφίρροπες εκλογές του 1984. Τότε ο Πέρες μαζί με τον Γιτζάκ Σαμίρ, που ήταν αρχηγός του κόμματος Λικούντ, σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας στην οποία 6 μήνες ήταν πρωθυπουργός ο Πέρες και 6 μήνες ο Σαμίρ, αναλαμβάνοντας ο έτερος κάθε φορά τη θέση του αντιπροέδρου και υπουργού εξωτερικών της "πρωτότυπης" αυτής κυβέρνησης.
Το 1985 ο μετριοπαθής και συμβιβαστικός Πέρες διέταξε την απόσυρση των ισραηλινών δυνάμεων, κατά την αμφιλεγόμενη εισβολή που είχαν προηγουμένως επιχειρήσει, από τα εδάφη του Λιβάνου, ενώ παράλληλα εφάρμοσε ένα δραστικό πρόγραμμα λιτότητας προκειμένου ν' αντιμετωπίσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό που είχε επέλθει στη χώρα του και εμπόδιζε την οικονομική ανάπτυξή της. Στις νέες και πάλι αμφίρροπες εκλογές του 1988 το Εργατικό Κόμμα και το Κόμμα Λικούντ σχημάτισαν και πάλι κυβέρνηση συνεργασίας όπου ο Πέρες ανέλαβε υπουργός Οικονομικών (1988-1990) και ο Σαμίρ πρωθυπουργός. Ο Πέρες παρέμεινε αρχηγός του Εργατικού Κόμματος μέχρι τις αρχές του 1992 οπότε τον διαδέχθηκε ο Γιτζάκ Ράμπιν. Μετά τη νίκη του Εργατικού Κόμματος στις εκλογές του Ιουνίου του 1992 ο Πέρες ανέλαβε υπουργός των Εξωτερικών και τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε τις μυστικές διαπραγματεύσεις της ισραηλινής κυβέρνησης με τον επίσημο εκπρόσωπο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), πρώτα με τον Μαχμούντ Αμπάς, με τον οποίο και υπέγραψε την ιστορική συμφωνία του 1993, και στη συνέχεια με τον Γιάσερ Αραφάτ.
Για το ρόλο του εκείνο (ως Υπουργού Εξωτερικών) στις ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστινίους, οι οποίες είχαν αποτέλεσμα να υπογραφούν οι Συμφωνίες στο Όσλο, το 1994, ο Πέρες τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τους Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ. Τον Νοέμβριο του 1995, μετά τη δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν, ανέλαβε και πάλι ως πρωθυπουργός. Αργότερα στην κυβέρνηση του Εχούντ Ολμέρτ υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος και Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης με αρμοδιότητα τις περιοχές της Νεγκέβ και της Γαλιλαίας.
Το 1997 ίδρυσε το Κέντρο για την Ειρήνη, που φέρει το όνομά του.
Δήμος Ορεινού
Ο Δήμος Ορεινού ήταν δήμος του νομού Καβάλας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και ενετάγη στον νέο δήμο Νέστου. Βρισκόταν στο βορειότερο τμήμα του νομού. Αποτελείται από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 318,6Km2 (αποτελούσε τον μεγαλύτερο δήμο σε έκταση του νομού Καβάλας) και είχε συνολικό πληθυσμό 1.769 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Λεκάνη. Αντιδήμαρχος της ΔΕ είναι ο Τερζόπουλος Ιωάννης.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
O
Λεωτυχίδας
Με το όνομα Λεωτυχίδας μπορεί να αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κάστρο Βέβελσμπουργκ
Το Βέβελσμπουργκ είναι ένα αναγεννησιακό κάστρο που βρίσκεται στα βορειοανατολικά του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Βρίσκεται στο χωριό Βέβελσμπουργκ, το οποίο υπάγεται στο δήμο της κωμόπολης Büren στην περιοχή του Πάντερμπορν.
Το κάστρο είναι χτισμένο σε τριγωνική κάτοψη με τρεις στρογγυλούς πύργους. Είναι γνωστό ότι ήταν το αρχηγείο των SS από το 1934 υπό τον Χάινριχ Χίμλερ και επρόκειτο να επεκταθεί σε ένα συγκρότημα που θα χρησίμευε ως κεντρικός χώρος λατρείας των SS.
Ιστορία
Το Βέβελσμπουργκ χτίστηκε από το 1603 έως το 1609 ως εξοχική κατοικία του πρίγκιπα-επισκόπου του Πάντερμπορν. Αποκαταστάθηκε από τον πρίγκιπα-επίσκοπο Ντίτριχ Άντολφ μετά την καταστροφή του στη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου.Το 1802 το κάστρο έγινε ιδιοκτησία του πρωσικού στέμματος.
Στις 11 Ιανουαρίου 1815, ο Βόρειος Πύργος καταστράφηκε από πυρκαγιά που ξεκίνησε από κεραυνό και παρέμειναν μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι.
Το 1924, το κάστρο έγινε ιδιοκτησία της δημοτικής κοινότητας του Büren και μετατράπηκε σε πολιτιστικό κέντρο. Μέχρι το 1925, το κάστρο είχε ανακαινιστεί και αποτελούταν πλέον από τοπικό μουσείο, αίθουσα δεξιώσεων, εστιατόριο και ξενώνα νέων.
Ναζιστική περίοδος
Το 1934 ο Χίμλερ υπέγραψε συμβόλαιο μίσθωσης 100 ετών με την περιφέρεια του Πάντερμπορν. Σκόπευε να ανακαινίσει και να αναδιαμορφώσει το κάστρο σε σχολή για ηγέτες των SS. Η σχολή δεν άνοιξε ποτέ, και αντ' αυτού το κάστρο έγινε κέντρο για έρευνα σχετικά με την Αρία φυλή.
Το 1936 ο Χίμλερ εξέτασε την ιδέα να επεκτείνει το κάστρο για να το κάνει πρότυπο ιδεολογικό κέντρο των SS. Για το σκοπό αυτό ο Χίμλερ ίδρυσε την Gesellschaft zur Förderung und Pflege deutscher Kulturdenkmäler eV (Ένωση για την Προώθηση και Συντήρηση Γερμανικών Πολιτιστικών Κειμηλίων, εγγεγραμμένη ένωση) την ίδια χρονιά και ανέθεσε στην ένωση να προωθήσει την επέκταση. Σε αντίθεση με τα SS, η ένωση μπορούσε να λάβει δωρεές και δάνεια. Μέχρι το 1943, το έργο κόστιζε 15 εκατομμύρια Ράιχσμαρκ. Το 1939, ο Χίμλερ απαγόρευσε κάθε δημοσίευση για το κάστρο.
Το 1938, ο Χίμλερ διέταξε την επιστροφή όλων των δακτυλιδιών των νεκρών ανδρών των SS. Αυτά θα φυλάσσονταν σε ένα σεντούκι στο κάστρο, για να συμβολίσουν την αιώνια ιδιότητα μέλους των πεσόντων SS.
Μεταξύ 1939 και 1943 οι κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν και Νίντερχαγκεν πραγματοποίησαν εργασίες αποκατάστασης υπό την εποπτεία του αρχιτέκτονα Χέρμαν Μπάρτελς. Σύμφωνα με τα σχέδια του Χίμλερ, το κάστρο θα ήταν το «κέντρο του νέου κόσμου» ( Zentrum der neuen Welt ) μετά την τελική νίκη των Ναζί. Συγκεκριμένα, ο βόρειος πύργος επρόκειτο να γίνει εκείνο το κέντρο και χτίστηκαν δύο δωμάτια:
μικρογραφία|176x176εσ|Το Obergruppenfuhrersaal με το [[Μαύρος ήλιος|Μαύρο ήλιο]] Όλη η εσωτερική διακόσμηση διαμορφώθηκε στα πρότυπα των SS βασισμένη σε ρούνους, σβάστικες και γερμανικά ερμηνευμένους Sinnzeichen (νοηματικούς χαρακτήρες). Επιτραπέζια σκεύη, διακοσμημένα με ρούνους και γερμανικά σύμβολα σωτηρίας, κατασκευάστηκαν ειδικά για το κάστρο στο οποίο στεγαζόταν και η ιδιωτική συλλογή όπλων του Χίμλερ.
Προς το τέλος του πολέμου, ο Χίμλερ διέταξε το Κάστρο να γίνει το Reichshaus der SS-Gruppenführer (Σπίτι του Ράιχ για τους Στρατηγούς των SS). Όμως το 1943 οι εργασίες σταμάτησαν όταν κηρύχθηκαν «μη ζωτικής σημασίας για τον πόλεμο». Λίγο πριν το τέλος του πολέμου, τα SS προσπάθησαν να καταστρέψουν το κάστρο, αλλά η έλλειψη εκρηκτικών υλικών επέτρεψε μόνο την ανατίναξη του νότιου πύργου, ενώ ο βόρειος πύργος διατηρήθηκε.
Μεταπολεμικά χρόνια
Το 2010 άνοιξε ένα μουσείο που αφορά την ιστορία στα χρόνια του Εθνικοσοσιαλισμού. Μια είδηση ​​ανέφερε ότι η έκθεση που ονομάστηκε η πρώτη στον κόσμο αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στα Schutzstaffel, απεικονίζει την ανάπτυξή της από ελίτ φρουρά του Χίτλερ σε μια οργάνωσης ενός εκατομμυρίου ανδρών που διέπραξαν ανείπωτα εγκλήματα σε όλη την Ευρώπη. Εκτίθενται πολλά ποιοτικά, πρωτότυπα εκθέματα όπως το ημερολόγιο τσέπης του Χίμλερ, οι τοίχοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τα ρούχα των κρατουμένων. Αυτήν τη στιγμή το κάστρο διαθέτει επίσης ξενώνα για νέους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:SS
Ιωάννης Δεσποτόπουλος
Ο Ιωάννης Δεσποτόπουλος ή Jan Despo (Σμύρνη, 7 Ιανουαρίου 1903 - Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 1992) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης, διεθνούς φήμης και πρωτοπόρος αρχιτέκτων και πολεοδόμος, καθηγητής του ΕΜΠ.
Νεανικά χρόνια - σπουδές
Ο Ιωάννης Δεσποτόπουλος γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας στις 7 Ιανουαρίου 1903. Αποπεράτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Χίο, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά του λίγο μετά από τη γέννησή του. Το 1921 έγινε φοιτητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής στην Αθήνα, αλλά σύντομα έφυγε για τη Γερμανία, όπου φοίτησε στη περίφημη σχολή Bauhaus στη Βαϊμάρη. Αποφοίτησε το 1927 από την Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστήμιο του Ανόβερου. Μετά τη διπλωματική του εργασία, εργάστηκε στο Γραφείο του Έριχ Μέντελσον στο Βερολίνο.
Καριέρα
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1930 κι έγραψε αρκετά άρθρα, υπερασπίζοντας τη μοντέρνα αρχιτεκτονική και πολεοδομία. Ήταν ένα από τα μέλη της ελληνικής επιτροπής του 4ου Διεθνούς Συνεδρίου της Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής (CIAM), που έγινε στο πλοίο Πατρίς ΙΙ από τη Μασσαλία στην Αθήνα και πάλι πίσω στη Μασσαλία, μαζί με το Στάμο Παπαδάκη. Την ίδια εποχή έχτισε το μοντέρνο σχολικό συγκρότημα στην Ακαδημία Πλάτωνος, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα της κυβέρνησης Βενιζέλου για την ανέγερση σχολικών κτηρίων. Το 1943 εκλέχτηκε καθηγητής στο ΕΜΠ, απολύθηκε όμως το 1946 λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γερμανία, όπου έγινε μόνιμος καθηγητής πρώτα στο Μόναχο και μετά στο Βερολίνο, ως μέλος της Ακαδημίας. Τελικά το 1961 επανεκλέχτηκε καθηγητής στο ΕΜΠ, μέχρι το 1968 που συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε την 1η Οκτωβρίου 1992 στην Αθήνα.
Βραβεύσεις και εκτίμηση του έργου του
Το 1959 κέρδισε το Α΄ βραβείο και την ανάθεση έργου σε πολεοδομικό διαγωνισμό ιδεών για το πνευματικό κέντρο της Αθήνας. Τα κτίρια του στην Ελλάδα θεωρούνται από τα πιο σημαντικά της πρωτοπόρας σύγχρονης αρχιτεκτονικής, ενώ και τα κτίρια του στη Σουηδία έχουν κηρυχθεί διατηρητέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Κελεός
Με το όνομα Κελεός αναφέρονται στην ελληνική μυθολογία δύο διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
Céleo
Νέστορ Ρόσι
Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας στη Ρίβερ Πλέιτ, από το 1945 μέχρι το 1949 και από το 1955 μέχρι το 1958.Συνολικά, αγωνίστηκε σε 155 αγώνες της εν λόγω ομάδας, πετυχαίνοντας 7 τέρματα. Το 1959 με 1961 έπαιξε στη Μιγιονάριος και την Χουρακάν, ομάδες της Κολομβίας, σε 54 αγώνες. Ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Αργεντινής, με την οποία έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958.
Ο Ρόσι πέθανε το 2007 σε ηλικία 82 ετών.
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φέρρο Καρρίλ Οέστε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μιγιονάριος Φούτμπολ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ετραμπόν
Το Ετραμπόν (γαλλικά: Étrabonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Απελευθέρωση του Φαναρίου (Δήμου Πάργας)
Η εδαφική περιοχή του σημερινού Δήμου Πάργας, όπως και η υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη μέχρι το 1912-13  Ήπειρος,  απελευθερώθηκε με τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. μικρογραφία|Απελευθέρωση Φαναριού 21 Οκτωβρίου 1912 (καθιέρωση εορτασμού από το Δημοτικό Συμβούλιο Πάργας για πρώτη φορά τον Οκτώβριο 2022) Η αρχή της απελευθέρωσης έγινε στις 21 Οκτωβρίου 1912 με την απελευθέρωση του μεγαλύτερου μέρους του Φαναρίου και ολοκληρώθηκε με την παράδοση της Πάργας στις 23 Φεβρουαρίου 1913.
Αυτή ήταν η πορεία της απελευθέρωσης στον τουρκοκρατούμενο ηπειρωτικό χώρο το 1912-13 που ξεκίνησε από τη Φιλιππιάδα τις 12 Οκτωβρίου 1912:
Λίγο αργότερα έληξε και ο Α΄ Βαλκανικός πόλεμος που επίσημα επικύρωσε η συνθήκη του Λονδίνου στις 30 Μαΐου του 1913.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Πάργας
Ετράπ
Το Ετράπ (γαλλικά: Étrappe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Δημοκρατικό Μέτωπο (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)
Το Δημοκρατικό Μέτωπο (Σερβοκροατικά : demokratska fronta, DF / Демократски фронт, ДФ) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ιδρύθηκε την 7η Απριλίου 2013 από τον Ζέλικο Κόμσιτς.
Ετράπ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δημοκρατικό Μέτωπο (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)
Ιστορία
Τον Ιούλιο του 2012 ο Ζέλικο Κόμσιτς εγκατέλειψε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, στο οποίο ήταν αντιπρόεδρος. Την 7η Απριλίου ίδρυσε το Δημοκρατικό Μέτωπο στο Σεράγεβο, και έγινε ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος. Στην τελετή ίδρυσης δήλωσε ότι το κόμμα του θα είναι πολυεθνικό και ανοιχτό σε όλους, εκτός από τους «φασίστες και τους σωβινιστές».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Αιγηίδα
Ο όρος Αιγηίδα μπορεί να αναφέρεται:
Αυγούστα Βικτωρία του Χοεντσόλερν
Η Αυγούστα Βικτωρία του Χοεντσόλλερν (γερμανικά: Auguste Viktoria von Hohenzollern, 19 Αυγούστου 1890 - 29 Αυγούστου 1966) ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα, η οποία υπήρξε σύζυγος του Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας. Στην πράξη δεν υπήρξε ποτέ βασίλισσα, καθώς ο Εμμανουήλ είχε ήδη εκθρονιστεί όταν παντρεύτηκαν.
Οικογένεια
Η Αυγούστα Βικτωρία Βιλελμίνη Αντωνία Ματθίλδη Λουδοβίκα Ιωσηφίνα Μαρία Ελισάβετ γεννήθηκε στο Πότσδαμ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στις 19 Αυγούστου 1890. Ήταν η κόρη του Γουλιέλμου του Χοεντσόλλερν και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Λεοπόλδος του Χοεντσόλλερν και η Αντωνία της Πορτογαλίας, μία από τους διαδόχους του θρόνου της Πορτογαλίας. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και η Ματθίλδη Λουδοβίκα, κόρη του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα εν Βαυαρία.
Η Αυγούστα Βικτωρία ήταν ανιψιά του Φερδινάνδου της Ρουμανίας.
Γάμος και μετέπειτα χρόνια
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1913 η Αυγούστα Βικτωρία παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας. Εκείνος είχε ανέλθει στον πορτογαλικό θρόνο μετά τη δολοφονία του πατέρα του Καρόλου Α΄ της Πορτογαλίας και του μεγαλύτερου αδερφού του Λουδοβίκου Φίλιππου της Πορτογαλίας, την 1η Φεβρουαρίου 1908. Έπειτα καθαιρέθηκε με την Επανάσταση της 5ης Οκτωβρίου 1910. Όταν παντρεύτηκαν, η Αυγούστα Βικτωρία ήταν 23 ετών και ο Εμμανουήλ 24.
Ο Εμμανουήλ πέθανε στις 2 Ιουλίου του 1932 στο Φούλγουελ του Λονδίνου. Από το γάμο τους δεν απέκτησαν παιδιά. Στις 23 Απριλίου 1939 εκείνη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ρόμπερτ Ντάγκλας, ο οποίος προερχόταν επίσης από αριστοκρατική οικογένεια. Η Αυγούστα Βικτωρία δεν απέκτησε απογόνους ούτε με τον δεύτερο σύζυγό της. Ο Ντάγκλας πέθανε στις 26 Αυγούστου 1955. Η Αυγούστα πέθανε στις 29 Αυγούστου 1966 στο Άιγκελτινγκεν της Δυτικής Γερμανίας σε ηλικία 76 ετών.
Σικελική γλώσσα
Η σικελική γλώσσα (σικελικά: sicilianu) είναι λατινογενής γλώσσα της Ιταλίας που ομιλείται κυρίως στο νησί της Σικελίας, στην Καλαβρία και την Απουλία. Παρότι δεν χαίρει επίσημης αναγνώρισης και προστασίας, τα σικελικά θεωρούνται μια αρκετά ζωντανή γλώσσα, που ομιλείται από την πλειοψηφία των κατοίκων των παραπάνω περιοχών και από μερικές ομάδες Σικελών μεταναστών στο εξωτερικό.
Κελεός ο Κρης
Ο Κελεός αυτός ήταν ήρωας στην Κρήτη, ο οποίος μαζί με τους συντρόφους του Αιγωλιό, Λάιο και Κέρβερο, προσπάθησε να κλέψει μέλι από το ιερό σπήλαιο της Ίδης, όπου είχε γεννηθεί ο Δίας, το Ιδαίο Άντρο. Η σπηλιά αυτή ήταν απαγορευμένος τόπος (άβατο) όχι μόνο για τους θνητούς, αλλά και για τους ίδιους τους θεούς. Οι κλέφτες θωρακίστηκαν με φύλλα χαλκού για να αποφύγουν τα τσιμπήματα των μελισσών που άλλοτε είχαν θρέψει με το μέλι τους τον Δία όταν ήταν βρέφος. Μόλις έφθασαν ο Κελεός και οι άλλοι έξω από το σπήλαιο, ο Δίας θύμωσε και ήταν έτοιμος να τους κεραυνοβολήσει. Παρενέβηκαν τότε οι Μοίρες και η Θέμις, λέγοντάς του να μην το επιχειρήσει, επειδή ακριβώς ο χώρος ήταν ιερός και δεν έπρεπε να μιανθεί με ανθρωποκτονία κατά κανένα τρόπο. Τότε ο Δίας μεταμόρφωσε τους κλέφτες σε οιωνούς, δηλαδή σε πουλιά. Τα πουλιά αυτά έβλεπαν στην αρχαιότητα οι προσκυνητές να βγαίνουν από την άγια σπηλιά, όπου προφανώς είχαν τις φωλιές τους, και τα θεωρούσαν «καλούς οιωνούς», πουλιά δηλαδή που προ-οιωνίζονταν καλά συμβάντα, καθώς προέρχονταν από το Ιδαίο Άντρο, από όπου προήλθε και ο πατέρας «θεών τε ανθρώπων τε», ο Δίας.
Πηγές
Κελεος ο Κρης Κελεος ο Κρης
Ετραί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ζαν Φιλίπ Ραμώ
Ο Ζαν Φιλίπ Ραμώ (Jean-Philippe Rameau, 25 Σεπτεμβρίου 1683 – 12 Σεπτεμβρίου 1764) ήταν Γάλλος συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής, από τους πλέον σημαντικούς της εποχής του Μπαρόκ. Διαδέχτηκε τον Ζαν Μπατίστ Λυλί ως κυρίαρχος συνθέτης όπερας, καθώς και -μαζί με τον Φρανσουά Κουπρέν- έργων για τσέμπαλο.
Για τα πρώιμά του χρόνια ελάχιστα είναι γνωστά· εδραιώνεται περί το 1720 ως θεωρητικός της μουσικής, με το έργο του "Διατριβή στην Αρμονία", που δημοσιεύτηκε το 1722. Στα 50 του άρχισε να γράφει όπερες, με πρώτη την "Hippolyte et Aricie" (1733)· η επαναστατική χρήση της αρμονίας προκάλεσε αντιδράσεις και την έντονη απέχθεια των θιασωτών του Λυλί. Στη διαμάχη μεταξύ της γαλλικής και ιταλικής όπερας (γνωστή και ως Διαμάχη των Μπουφώνων) ο Ραμώ λαμβάνει το μέρος του γαλλικού ύφους και εν τέλει το έργο του καθιερώνεται στο μουσικό στερέωμα της Γαλλίας. Μέχρι το τέλος του 1700 τα έργα του έχουν εκπέσει στη λήθη, για να αναβιώσουν παρά μόνο τον 20ό αιώνα. Στις μέρες μας η μουσική του χαίρει μεγάλης αναγνώρισης, με συχνές παραστάσεις, ηχογραφήσεις και μελέτες, σε όλο τον κόσμο.