cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουρκοαρμενικός Πόλεμος
Συνθήκη του Αλεξαντροπόλ
Έχοντας στρατοπεδεύσει στο Αλεξαντροπόλ, οι Τούρκοι απέστειλαν τελεσίγραφο στους Αρμένιους για να αποδεχθούν την στρατιωτική τους ήττα. Οι Τούρκοι επέμειναν στις θέσεις τους, απειλώντας την αρμενική κυβέρνηση όσον αφορά την διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Αρχικά, οι Αρμένιοι απέρριψαν το τελεσίγραφο των Τούρκων. Ο Καζίμ Καραμπεκίρ προώθησε περαιτέρω τις δυνάμεις του, φτάνοντας τελικά σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από την αρμενική πρωτεύουσα Γερεβάν. Τότε, η αρμενική κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποδεχθεί το τελεσίγραφο των Τούρκων και να παραδεχθεί την στρατιωτική της ήττα. Στις 18 Νοεμβρίου του 1920, υπεγράφη κατάπαυση πυρός μεταξύ της Αρμενίας και της Κυβέρνησης της Άγκυρας. Κατά την διάρκεια της εισβολής τους, οι Τούρκοι διέπραξαν εγκλήματα εις βάρος του άμαχου αρμενικού πληθυσμού, μεταξύ άλλων σφαγές και βιασμούς, κυρίως στο Καρς και το Αλεξαντροπόλ. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αρμενίας Αλεξάντερ Χατισιάν αναχώρησε για το Αλεξαντροπόλ, όπου θα γίνονταν διαπραγματεύσεις με τον εκπρόσωπο των Τούρκων Καζίμ Καραμπεκίρ για τους όρους της ήττας και ίσως ακόμη για την επίτευξη συνθήκης ειρήνης αργότερα.
Ενώ γίνονταν οι διαπραγματεύσεις στο Αλεξαντροπόλ, ο Ιωσήφ Στάλιν, με την συναίνεση του Βλαντίμιρ Λένιν, διέταξε τον  Grigoriy Ordzhonikidze να επέμβει στρατιωτικά στην Αρμενία από την νεοσύστατη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαιτζάν και να εδραιώσει τον Μπολσεβικισμό στην χώρα. Στις 29 Νοεμβρίου, η ενδέκατη στρατιά του σοβιετικού στρατού εισέβαλε στην Αρμενία από το Καραβανσαράι (σημερινό Ιτζεβάν).
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1920, ο Σοβιετικός στρατός εισήλθε στο Γερεβάν, οπότε ήρθε και το τέλος της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Μετά από έξι χρόνια συνεχούς πολέμου, καθώς και σοβαρών γεωστρατηγικών και ανθρωπιστικών προβλημάτων, η αρμενική κυβέρνηση δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραιτηθεί.
Επακόλουθο
Ο τουρκική εισβολή στην Αρμενία ήταν μια καταστροφή για την χώρα. Εγκαταλελειμμένη από τις Συμμαχικές δυνάμεις, περιτριγυρισμένη από εχθρούς, η μόνη διέξοδος για την χώρα ήταν η στροφή της Αρμενίας στη Μόσχα. Οι μακραίωνοι ιστορικοί και θρησκευτικοί δεσμοί που είχαν οι Αρμένιοι με τους Ρώσους έπαιξαν ρόλο σημαντικό στην απόφαση αυτή. Οι Αρμένιοι πίστευαν πως οι δεσμοί που υπήρχαν θα συνείσφεραν θετικά σε μια λιγότερο καταπιεστική Ρωσία, που ηγούνταν και της μετέπειτα Σοβιετικής Ένωσης, απ'ότι θα ήταν μια εχθρική Τουρκία. Οι Μπολσεβίκοι είχαν υποσχεθεί πως θα αποκαθιστούσαν τα προπολεμικά σύνορα της Αρμενίας με την Τουρκία, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Μαζί με ολόκληρη την επαρχία του Καρς δόθηκε στην Τουρκία και το Όρος Αραράτ, το ιστορικό και εθνικό σύμβολο των Αρμενίων. Σε αντάλλαγμα, η Ατζαρία και το λιμάνι του Μπατούμι παραχωρήθηκαν από τους Τούρκους στην Γεωργία. Η μόνη περιοχή που συμφώνησαν να εγκαταλείψουν οι Τούρκοι ήταν το Αλεξαντροπόλ (σημερινό Γκιουμρί). Ακόμη και έτσι όμως, τα πράγματα έπαιρναν όλο και πιο άσχημη τροπή. Μόλις εισήλθαν οι σοβιετικές δυνάμεις στο Ερεβάν, συνέλαβαν 560 Αρμένιους αξιωματικούς και δέσμευσαν τις καλλιέργειες των αγροτών για τις ανάγκες του στρατού. Στις φυλακές του Ερεβάν, εκατοντάδες άνθρωποι φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, μεταξύ αυτών μάλιστα και πολλοί ήρωες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και ηγετικά πρόσωπα. Η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία θεώρησε την δυσφορία που επικρατούσε μια πολύ καλή αφορμή για να ανατρέψουν τους μπολσεβίκους στην Αρμενία, πυροδοτώντας μια αντιμπολσεβίκικη εξέγερση τον Φεβρουάριο του 1921 κατά την οποία η σοβιετική εξουσία ανατράπηκε προσωρινά στην Αρμενία. Ο Κόκκινος Στρατός παρενέβη για να αποκαταστήσει τη σοβιετική εξουσία, αν και η αντιμπολσεβίκικη αντίσταση συνεχίστηκε στη νότια περιοχή του Ζανγκεζούρ μέχρι τον Ιούλιο του 1921.
Κατηγορία:Πόλεμοι της Τουρκίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Αρμενίας
Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
Το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ισπ. Partido Socialista Obrero Español, σύντμηση: PSOE, ΙΣΕΚ) είναι σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Ισπανίας. Τοποθετείται πολιτικά στην κεντροαριστερά. Είναι ένα εκ των δύο μεγαλύτερων της σύγχρονης ισπανικής δημοκρατίας μαζί με το Λαϊκό Κόμμα διατηρώντας τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό μελών και ισχυρά ερείσματα στην ισπανική κοινωνία.
Είναι το δεύτερο αρχαιότερο κόμμα της χώρας και ένα εκ των παλαιότερων εργατικών κομμάτων της Ευρώπης. Ιδρύθηκε στις 2 Μαΐου 1879 από τον Πάβλο Ιγλέσιας ως μαρξιστικό εργατικό κόμμα. Μέχρι τη Δικτατορία του Πρίμο δε Ριβέρα φυτοζωούσε εκλέγοντας μόνο τον ηγέτη του στις βουλευτικές εκλογές για να αναδειχθεί σε έναν εκ των κύριων πυλώνων της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, πρωταγωνιστώντας στην πολιτική σκηνή της χώρας με τον πρόεδρό του, Λάργο Καβαγιέρο να τελεί πρωθυπουργός. Οι εσωτερικοί τριγμοί κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου και η εξορία, θάνατος ή διωγμός των μελών και των μελών του από το καθεστώς του στρατηγού Φράνκο το απομόνωσαν από την αντιδικτατορική αντίσταση την οποία ηγεμόνευσε το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Έχει ομοσπονδιακή δομή και βρίσκεται σε διαρκή συνασπισμό με το Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας. Επίσης διατηρεί δεσμούς με την Γενική Ένωση Εργατών, ένα εκ των τριών μεγαλύτερων συνδικάτων της Ισπανίας. Είναι πλήρες μέλος τόσο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς όσο και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι ευρωβουλευτές του συμμετέχουν στην Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Ίδρυση και πολιτική αδυναμία
αριστερά|μικρογραφία|303x303εσ|Ο Πάμπλο Ιγλέσιας σε μια συγκέντρωση των εργατών, το 1905 στη Μαδρίτη. Το Ισπανικό Σοσιαλιστικο Εργατικό Κόμμα ιδρύθηκε στη Μαδρίτη στις 2 Μαΐου 1879 από τον τυπογράφο από τη Φερόλ της Γαλικίας Πάβλο Ιγλέσιας Ποσέ με το πρώτο συνέδριο να πραγματοποιείται στη Βαρκελώνη ένα χρόνο αργότερα. Ως σκοπό είχε την ενσωμάτωση του συνόλου του ισπανικού προλεταριάτου στις τάξεις του με σκοπό την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Οι ξεκάθαρα μαρξιστικές του ιδέες δεν εισακούσθηκαν κυρίως λόγω της κυριαρχίας του αναρχοσυνδικαλισμού σε μεγάλο μέρος της εργατικής μάζας της χώρας και της ημιτελούς βιομηχανικής ανάπτυξης του μεγαλύτερου μέρους της. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές του 1910 στα πλαίσια της συμμαχίας Ρεπουμπλικανική-Σοσιαλιστική Σύνδεση, εκλέγοντας τον ηγέτη της. Το αποτέλεσμα αυτό επαναλαμβανόταν μέχρι τις εκλογές του 1918 όταν και εξέλεξε επτά βουλευτές, πολλοί εκ των οποίων θα πρωταγωνιστούσαν στην πολιτική ζωή της χώρας τις επόμενες δεκαετίες όπως ο Ινταλέθιο Πριέτο, ο Χουλιάν Μπεσέιρο και ο Φρανθίσκο Λάργο Καβαγιέρο. μικρογραφία|216x216εσ|Οι Μπεστέιρο, Ανγκιάνο, Σαμπορίτ και Λάργο Καβαλιέρο, στη φυλακή της [[Καρθαγένη|Καρθαγένης (1918).]] Το κόμμα ενσωματώθηκε στη Δεύτερη Σοσιαλιστική Διεθνή και απέρριψε την πρόσκληση του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος για ένταξη στη νεοπαγή Κομμουνιστική Διεθνή το 1920, δηλώνοντας τον σεβασμό της προς τη φιλελεύθερη δημοκρατία και απορρίπτοντας, ένα χρόνο αργότερα και μετά από ταξίδι εκπροσώπων του στη Μόσχα, τους 21 όρους για τη συμμετοχή στην Κομιντέρν. Η μερίδα των διαφωνούντων που αποκόπηκε ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας.
Δικτατορία του Πρίμο δε Ριβέρα
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1923 ο στρατηγός Μιγέλ Πρίμο δε Ριβέρα, με την ανοχή του βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ΄, ανέλαβε τα ηνία της χώρας εγκαθιστώντας δικτατορικό καθεστώς. Το PSOE παραδόξως ήταν το μοναδικό κόμμα του οποίου η λειτουργία επετράπη, μαζί με την UGT, από τον δικτάτορα που το θεωρούσε ως«το μοναδικό τίμιο κόμμα». Ο ίδιος ο Λάργο Καβαγιέρο έλαβε μια θέση στο Συμβούλιο του Κράτους, προκαλώντας ισχυρούς εσωτερικούς κλειδωνισμούς. Το 1925 απεβίωσε ο Πάβλο Ιγλέσιας και τη θέση του προέδρου ανέλαβε ο Χουλιάν Μπεστέιρο που υποστήριζε τη συνεργασία με το καθεστώς. Η ρήξη με τον Πρίμο δε Ριβέρα συνέβη το 1928, με τους σοσιαλιστές να υιοθετούν το κύριο αίτημα της αντιπολίτευσης, την κήρυξη εκλογών για την ανάδειξη συνταντικής βουλής. μικρογραφία|Με τις εκλογές του 1931, το ΙΣΕΚ μπήκε στην κυβέρνηση. Φωτό: [[Ινταλέθιο Πριέτο, Φερνάντο ντε λος Ρίος, Λάργο Καβαλιέρο και άλλοι υπουργοί.]]
Η Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία: κυριαρχία, κρίση και Εμφύλιος
Το τέλος της δικτατορίας το 1929 και η παραίτηση του βασιλιά μετά τις δημοτικές εκλογές του 1931 έφεραν αλλαγή πολιτεύματος και τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία. Τα περισσότερα αστικά κόμματα είχαν προετοιμάσει το μονοπάτι προς αυτή την κατεύθυνση με τη ρεπουμπλικανική Συμφωνία του Σαν Σεβαστιάν, στην οποία το PSOE δεν συμμετείχε παρά μόνο ανεπίσημα, με την παρουσία μελών του. Στις συντακτικές εκλογές του ίδιου έτους το κόμμα αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 117 βουλευτές και παρείχε υποστήριξη στον ρεπουμπλικανό Μανουέλ Αθάνια και την διετή κυβέρνησή του, όπου συμμετείχαν ο Πριέτο, ο Λάργο Καβαγιέρο και ο Φερνάντο ντε λος Ρίος με διάφορα υπουργικά αξιώματα. αριστερά|μικρογραφία|Εργάτες που συνελήφθησαν από την [[Ισπανική Πολιτοφυλακή|Πολιτοφυλακή, κατά την επανάσταση του 1934 στην Αστουρία.]] Οι εσωτερικές συγκρούσεις του κόμματος ήλθαν στην επιφάνεια μετά την ανάδειξη κυβέρνησης μειοψηφίας από το Ριζοσπαστικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Χιλ Ρόβλες. Οι τρεις κύριοι πρωταγωνιστές του αντιπροσώπευαν τρία διαφορετικά ρεύματα σκέψης: ο πρόεδρος Χουλιάν Μπεστέιρο ήταν μαρξιστής, ο Ινταλέθιο Πριέτο μεταρρυθμιστής και ο Φρανθίσκο Λάργο Καβαγιέρο ριζοσπάστης κομμουνιστής, αρκετά πιο μακριά από τους προηγούμενους. Η απόρριψη της παρούσας κυβέρνησης οδήγησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, σε συνεργασία με τους κομμουνιστές και τους αναρχικούς της CNT, στην Επανάσταση του 1934 που απέτειχε στο σύνολο του ισπανικού εδάφους πέραν της Καταλονίας και της Αστούριας. Στην πρώτη, ο καταλανός πρόεδρος Λιουίς Κονπάνς φυλακίσθηκε και η Ζενεραλιτάτ διαλύθηκε ενώ στη δεύτερη, η εξέγερση των περίπου 30.000 εργατών καταπνίχθηκε από τον ισπανικό στρατό κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Φράνκο.
Στο πλαίσιο αυτό, οι βουλευτικές εκλογές του 1936 ανέδειξαν νικήτρια τη συνεργασία των αριστερών πολιτικών δυνάμεων Λαϊκό Μέτωπο. Μετά τη στρατιωτική εξέγερση της 17ης Ιουλίου και την έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου, ο Λάργο Καβαγιέρο ανέλαβε την πρωθυπουργία με σκοπό την ανασύσταση των ελεύθερων περιοχών του κράτους και την οργάνωση δημοκρατικού στρατού που θα αντιμετώπιζε τους εξεγερμένους. Η παραίτησή του το 1937 ανέδειξε στην πρωθυπουργία τον επίσης σοσιαλιστή Χουάν Νεγρίν που έχαιρε της στήριξης των κομμουνιστών και του Ινταλέθιο Πριέτο και προωθούσε μια μη επαναστατική στάση και τη μη συνθηκολόγηση. Πολλοί σοσιαλιστές επίσης υποστήριξαν το πραξικόπημα του στρατηγού Κασάδο και την παράδοση στον εξεγερμένο στρατό. μικρογραφία|Ο Λάργο Καβαλιέρο προεδρεύει σε μια συνάντηση του Υπουργικού συμβουλίου, 1936.
Εξορία και η ισπανική μετάβαση στη δημοκρατία
Η δημοκρατική ήττα, η απαγόρευση των πολιτικών κομμάτων και τα υπέρμετρα κύματα διωγμών κατά των ηττημένων είδαν τους ηγέτες του κόμματος να εξορίζονται αρχικά στη Γαλλία κι έπειτα στο Μεξικό χωρίς όμως να θέτουν παύση στις εσωτερικές τους αντιπαλότητες. Την ανασύσταση του κόμματος εκεί ανέλαβε ο Ινταλέθιο Πριέτο, απομονώνοντας τους οπαδούς του Νεγρίν. Στην Ισπανία οι σοσιαλιστές οργανώθηκαν γρήγορα αλλά δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα μετά τη σύλληψη των ηγετών τους και τη δολοφονία από την αστυνομία του επικεφαλής τους Τομάς Θεντένο, με την αντιφρανκική αντίσταση να πρωταγωνιστείται κυρίως από το Κομμουνιστικό Κόμμα. αριστερά|μικρογραφία|Ο Ροδόλφο Γιόπις οδήγησε το ΙΣΕΚ στην εξορία για ~3 δεκαετίες. Το παραδοσιακό ΙΣΕΚ βρήκε στον Ροδόλφο Γιόπις τον ηγέτη του στην εξορία. Ο Λιόπις αντιτάθηκε στην ανάδειξη μιας νέας γενιάς σοσιαλιστών όπως ο Φελίπε Γκονθάλεθ και ο Νικολάς Ρεδόντο που βρίσκονταν στην Ισπανία και που δεν είχαν ζήσει τον Εμφύλιο, με τη διαμάχη μεταξύ των δύο κομμάτων να επιλύεται χάρη στην αναγνώριση του ανανεωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. αριστερά|μικρογραφία|246x246εσ|Ο [[Φελίπε Γκονζάλες σε ομιλία το 1977]] Το τέλος της δικτατορίας και η εγκαθίδρυση της συνταγματικής μοναρχίας το 1975 υπό την πολιτική ηγεσία του βασιλιά Χουάν Κάρλος και του Αδόλφο Σουάρεθ οδήγησαν στις συντακτικές εκλογές του 1977, όπου το PSOE κατέλαβε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το 29,7% των ψήφων έναντι 34,4% της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου του Σουάρεθ. Στις εκλογές του 1979 τα αποτελέσματα επαναλήφθηκαν. Και στις δύο περιπτώσεις το κόμμα απέδειξε την πρωτοκαθεδρία του στην ισπανική αριστερά έναντι του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στις επόμενες εκλογές του 1983 οι Σοσιαλιστές αναδείχθηκαν πρώτο κόμμα με ποσοστό 48,11% και κατέκτησαν 202 έδρες (από τις 350).
Η αλλαγή κατεύθυνσης στην ταυτότητα του κόμματος σταδιακά έγινε επίσημη από τις πρώτες στιγμές που ανέλαβε τα ηνία του ο Φελίπε Γκονθάλεθ. Το συνέδριο του 1979, όπου παραβρέθηκαν σημαντικά ονόματα του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού όπως ο Ούλοφ Πάλμε και ο Βίλι Μπραντ, μόνο ονομαστικά αναφέρθηκε ο στόχος της απάλειψης του καπιταλισμού και της επιβολής αβασίλευτης δημοκρατίας. Αναγνωρίσθηκε επίσης το δικαίωμα των λαών στον αυτοπροσδιορισμό.
Το 1980 απεδείχθη σημαδιακή χρονιά. Η εσωτερική αστάθεια της UCD, η οικονομική κρίση και η υπερδραστηριότητα της ΕΤΑ (10 δολοφονίες ανά εβδομάδα) μαζί με το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία ενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά του κόμματος και προώθησαν την ιδέα σχηματισμού εθνικής σωτηρίας αποδεκτή από τα μη πολιτικά κέντρα εξουσίας όπως ο στρατός και η εκκλησία. Ως αποτέλεσμα της κριτικής μερίδας του κόμματός του, ο Σουάρεθ παραιτήθηκε και ο βασιλιάς ανέθεσε το σχηματισμό κυβέρνησης στον αντιπρόεδρο Λεοπόλδο Κάλβο Σοτέλο. Το αποτυχημένο πραξικόπημα της 23 Φεβρουαρίου 1981 ώθησε τους καταλανιστές και τους Ανδαλουσιανούς ρεζιοναλιστές να παράσχουν στήριξη στη νέα κυβέρνηση, αφού όμως είχε απορριφθεί από τον νέο πρωθυπουργό μια ευρύτερη κυβέρνηση συνεργασίας με τους Σοσιαλιστές.
Μετά τη σταθεροποίηση της κυβέρνησης, η συνεργασία των δύο μεγαλύτερων κομμάτων επανήλθε με τις συνομιλίες για την ομαλοποίηση του Καθεστώτος των Αυτονομιών που μέχρι το 1981 είχαν υιοθετήσει μόνο πέντε περιφέρειες. Η διεύρυνση του καθεστώτος αυτού στο σύνολο των περιφερειών του ισπανικού κράτους θεωρείται έκτοτε ένα από τα σημαντικά βήματα στα οποία συνέβαλε το PSOE υπέρ της ανανέωσης της Ισπανίας. Με την ολοκλήρωση της ισπανικής μετάβασης στη δημοκρατία, ο ρόλος του κόμματος θα ξεπερνούσε πλέον αυτόν της μετριοπαθούς σταθερής εναλλακτικής που επέτρεψε σε μια κοινοβουλευτική μειοψηφία να προχωρήσει σε σημαντικά βήματα υπέρ του εκδημοκρατισμού για να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας.
Πρώτη νίκη: 1982
Η βάση του κόμματος ήταν η Ανδαλουσία, με το σύνολο της ηγεσίας του κόματος και το ένα τέταρτο των μελών του σε κρατικό επίπεδο να προέρχονται από αυτή την περιφέρεια. Με τις εκλογές του 1982 κέρδισε το 48,11% των ψήφων και την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Για πρώτη φορά μετά τη νίκη του Λαϊκού Μετώπου το 1936 ένα κόμμα της αριστεράς θα κυβερνούσε τη χώρα. Στις περιφερειακές εκλογές του ίδιου έτους τα αποτελέσματα επαναλήφθηκαν με το κόμμα να κυβερνά σε όλες τις περιφέρειες του ισπανικού κράτους εκτός από πέντε. Δείχνοντας μετριοπαθή χαρακτήρα, παρά το ένα εκατομμύριο ψήφων που έλαβε από τέως ψηφοφόρους του Κομμουνιστικού Κόμματος, μετακινήθηκε προς το πολιτικό κέντρο. Υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική και υπουργός οικονομίας και οικονομικών ορίστηκε ο φιλελεύθερος Μιγέλ Μπογιέρ, που αντιμετώπισε την εχθρότητα πολλών αριστεριστών.
Η εποχή αυτή είδε το κράτος να αυξάνει τους φόρους στους εργαζόμενους και, ως αποτέλεσμα, τις κρατικές δαπάνες σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης. Μεγάλο ποσοστό των εξόδων, βάσει του καθεστώτος των αυτονομιών, αποκεντρώθηκε και η διαχείρησή του τέθηκε υπό τον έλεγχο των περιφερειών. Θεωρείται ότι τότε επετεύχθη η οριστικοποίηση της μετάβασης της χώρας από ένα από τα πιο συγκεντρωτικά κρατικά μοντέλα της Ευρώπης σε ένα από τα πιο αποκεντρωμένα. Επίσης πωλήθηκε η SEAT και προωθήθηκαν πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας όπως ο κοινωνικός τουρισμός.
Δεύτερη νίκη: 1986
Στις γενικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 22 Ιουνίου 1986, το κόμμα του Γκονθάλεθ κέρδισε το 44,1% των ψήφων και 184 έδρες στο Κοινοβούλιο. Το αντίπαλο πολιτικό δέος, η Λαϊκή Συμμαχία δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 25% των ψήφων και εισήλθε σε μια περίοδο αβεβαιώτητας με την παραίτηση του επικεφαλής της Μανουέλ Φράγα. Ο Γκονθάλεθ εξελέγη πρωθυπουργός για δεύτερη φορά. Κατά τη διάρκεια αυτής της δεύτερης θητείας του, η Ισπανία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) το 1986. Οι επενδύσεις και η αύξηση των εξαγωγών λόγω της ΕΟΚ ενίσχυσαν την Ισπανία. Αναφορικά με το ΝΑΤΟ, ο Γκονθάλεθ υποστήριξε την παραμονή της χώρας του στη συμμαχία αλλάζοντας τις προηγούμενες αντινατοϊκές απόψεις του κόμματος του.
Η κυβέρνηση ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την κοινωνική πρόνοια. Με τον Κάρλος Σολτσάγα να διαδέχεται τον Μπογιέρ ως υπουργός Οικονομίας, οι ξένες επενδύσεις πενταπλασιάστηκαν, δημιουργήθηκαν 1,7 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας και ο ρυθμός ανάπτυξης άγγιξε το 4,5%. Η πανεπιστημιακή έρευνα άνθισε και πωλήθηκαν πολλές κρατικές μονοπωλιακές εταιρείες όπως η ENDESA (ηλεκτρικό ρεύμα), η Telefónica (τηλεπικοινωνίες), η REPSOL (καύσιμα). Στις αρχές του 1989 επιβεβαιώθηκε και η ρήξη με τη Γενική Ένωση Εργαζομένων που εφεξής ακολούθησε μια πιο σκληρή στάση έναντι των Σοσιαλιστών. Ο εν μέρει αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης του Γκονθάλεθ προκάλεσε αντιδράσεις: τα ισπανικά συνδικάτα και γενικότερα η ισπανική κοινωνία συμμετείχαν μαζικά στη γενική απεργία της 14ης Δεκεμβρίου 1988. Όσον αφορά την εκλογική δύναμη του κόμματος, από τις δημοτικές εκλογές του 1987 έγινε εμφανές ότι είχε αρχίσει να φθίνει.
Τρίτη νίκη: 1989
Στις 29 Οκτωβρίου 1989 κέρδισε στις γενικές εκλογές με 39,6% των ψήφων και 175 έδρες (μόλις μια έδρα πάνω από το όριο για την απόλυτη πλειοψηφία), δίνοντας έναρξη στην τρίτη διαδοχική θητεία. Οι εκλογικές απώλειες του κόμματος επικεντρώθηκαν στους νέους και στις μεγάλες πόλεις. Κατά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου το 1991, ο Γκονθάλεθ υποστήριξε τις ΗΠΑ. Το 1992 θεωρείται το πιο «καταστροφικό» έτος για την παράταξη με βαριά σκάνδαλα (σκάνδαλο Γκέρα και FILESA) και εσωτερικούς τριγμούς λόγω της σύγκρουσης του Αλφόνσο Γκέρα και της αριστεριστικής πολιτικής του φατρίας με τον πρωθυπουργό. Παράλληλα, η ανεργία σταθεροποιήθηκε πάνω από το 20% και το Εθνικό Ακαθάριστο Προϊόν μειώθηκε για πρώτη φορά. Από την άλλη πλευρά, οι εκδηλώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 στη Βαρκελώνη και η Παγκόσμια Έκθεση της Σεβίλλης βοήθησαν στην εδραίωση της διεθνούς εικόνας της Ισπανίας ως μία σύγχρονης, εύπορης χώρα.
Τέταρτη νίκη: 1993, η συνεργασία με τους εθνικιστές και η έξωση από την εξουσία
Στις 6 Ιουνίου 1993, ο Γκονθάλεθ κέρδισε τις γενικές εκλογές λαμβάνοντας 38,8% των ψήφων και 159 βουλευτές. Η μικρή ακόμη δύναμη της εναλλακτικής του Λαϊκού Κόμματος θεωρείται η αιτία της νέας νίκης του κόμματος. Η τέταρτη νίκη όμως υποχρέωσε τον Γκονθάλεθ να λειτουργήσει ως κυβέρνηση μειοψηφίας με την υποστήριξη της καταλανιστικής Σύγκλισης και Ένωσης και του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος. Στις ευρωπαϊκές εκλογές του ίδιου έτους οι Σοσιαλιστές ηττήθηκαν για πρώτη φορά από το Λαϊκό Κόμμα.
Το 1993 ο δικαστής και συνεργάτης του κόμματος Μπαλτασάρ Γκαρθόν επανέφερε στο προσκήνιο το θέμα των Αντιτρομοκρατικών Ομάδων Απελευθέρωσης, παράνομων πυρήνων που μεταξύ 1983 και 1987 οργάνωσαν υπό την εποπτεία και γνώση του κράτους και του Σοσιαλιστικού Κόμματος βρώμικο πόλεμο εναντίον της ΕΤΑ στη Χώρα των Βάσκων. Η σταδιακή αποκάλυψη των λεπτομερειών δράσης και χρηματοδότησης της οργάνωσης αμαύρωσε την εικόνα του κόμματος. Παράλληλα, δημοσιοποιήθηκαν νέα σκάνδαλα όπως αυτό του προέδρου της τράπεζας Banesto, Μάριο Κόντε.
Εφόσον λοιπόν δεν υπήρχε άλλος κατάλληλος υποψήφιος, το κόμμα ήταν και πάλι υπό την ηγεσία του Γκονθάλεθ. Οι συνεχείς αποκαλύψεις γύρω από τον ρόλο του Ναρσίς Σέρα στην κρατική τρομοκρατία ώθησε τον πρόεδρο της Σύγκλισης και Ένωσης, Ζόρδι Πουζόλ να αποσύρει την υποστήριξη του κόμματός του προς το PSOE, αρνούμενος να ψηφίσει τον κρατικό προϋπολογισμό για το 1996. Η ρήξη με τους καταλανιστές οδήγησε στην κήρυξη γενικών εκλογών γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 3 Μαρτίου 1996. Το κόμμα του Γκονθάλεθ έλαβε το 37,4% των ψήφων και 141 βουλευτές, πίσω από το Λαϊκό Κόμμα υπό την ηγεσία του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, ο οποίος διαδέχθηκε τον Γκονθάλεθ στην πρωθυπουργία. Οι 156 βουλευτικές έδρες του κόμματός του τον υποχρέωσαν να αναζητήσει κι αυτός με τη σειρά του τη στήριξη της Σύγκλισης και Ένωσης για να κυβερνήσει ως κυβέρνηση μειοψηφίας μέχρι το 2000 και με απόλυτη πλειοψηφία μέχρι το 2004.
Γενικότερα τα δεκατέσσερα χρόνια διακυβέρνησης του PSOE είχαν θετικό αντίκτυπο στην Ισπανία καθότι την ενσωμάτωσαν αποφασιστικά στον Δυτικό Κόσμο και την παγκόσμια αγορά. Η Ισπανία το 1995 ήταν πλέον η όγδοη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο έχοντας φέρει εις πέρας τον εκσυγχρονισμό της. Ως κοινωνία αποτελείτο κατά 76% από αστικό πληθυσμό με σταθερά αυξανόμενο μέσο όρο ηλικίας και πολύ χαμηλή γενητικότητα (1,3%). Στην άλλη πλευρά, μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού συνέχιζε να βρίσκει την καθολική εκκλησία σημαντική για τη ζωή του και θεωρούσε την οικογένεια ως τη μεγαλύτερη αξία. Παρά ταύτα, ο τρόπος πολιτικής δράσης των ηγετών του κόμματος και η απολιτικοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ισπανών, η αδυναμία να ξεπεραστούν χρόνια προβλήματα όπως η πελατειοκρατία και η εδραίωση της υψηλής ανεργίας θεωρούνται προβλήματα για τα οποία ευθύνεται το κόμμα. Το τεράστιο πολιτικό του κεφάλαιο και η εκλογική του δύναμη το ώθησε να λύσει το πρόβλημα της τρομοκρατίας δίχως οι ηγέτες του να ασχοληθούν με το ηθικό κομμάτι της υπόθεσης.
Εσωτερικές διαμάχες: Αλμούνια και Χοσέ Μπορέλ
Η επόμενη μέρα της ήττας είδε το κόμμα να βυθίζεται σε κρίση και να αναδεικνύονται διάφοροι περιφερειακοί ηγέτες (γνωστοί ως «βαρόνοι»). Ο Αλφόνσο Γκέρα απομακρύνθηκε και γενικός γραμματέας ορίστηκε ο Χοακίν Αλμούνια, παρά την προτίμηση των οπαδών του κόμματος για τον Χοσέ Μπορέλ. Η θητεία του Αλμούνια διήρκησε μέχρι το 2000, όταν τον διαδέχθηκε ο καθηγητής δικαίου Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο που είχε αναδειχθεί νικητής των εσωτερικών εκλογών έναντι της Καταλανής πολιτικού Κάρμε Τσακόν.
Εκλογές 2004
Στις 14 Μαρτίου του 2004 οι Σοσιαλιστές πέτυχαν μεγάλη εκλογική νίκη στις βουλευτικές εκλογές της Ισπανίας έναντι του Λαϊκού Κόμματος του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, που υπέστη βαρύτατη ήττα. Ένας από τους λόγους για την ήττα του Αθνάρ ήταν η ανάμειξη, με απόφαση της κυβέρνησής του, της Ισπανίας στον πόλεμο του Ιράκ, που με τη σειρά της οδήγησε στις βομβιστικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα σε τρένα στη Μαδρίτη στις 11 Μαρτίου 2004, τρεις ημέρες πριν τις εκλογές. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε το 42,27%, από 34,7% που είχε πετύχει στις εκλογές του 2000, ενώ το κυβερνόν κόμμα του Αθνάρ καταβαραθρώθηκε στο 37,70%, από 45,2% που είχε επιτύχει στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Η δύναμη των Σοσιαλιστών εκτινάχτηκε από τις 125 στις 163 έδρες, αριθμός πάντως που δεν τους εξασφάλισε αυτοδύναμη κυβέρνηση, για την οποία χρειάστηκε τις ψήφους της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας, της Ενωμένης Αριστεράς, του Εθνικιστικού Μπλοκ Γαλικίας, του Συνασπισμού των Κανάριων και του Αραγωνιστικού Συμβουλίου. Κύρια σημεία της διακυβέρνησής του ήταν η επιδείνωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, η νομιμοποίηση μισού εκατομμυρίου παράνομων μεταναστών και του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και η ψήφιση του νέου Καθεστώτος Αυτονομίας της Καταλονίας το 2006.
Εκλογές 2008
Έπειτα από τη νέα νίκη του κόμματός του, στις βουλευτικές εκλογές του 2008 ο Θαπατέρο ανανέωσε την πρωθυπουργική θητεία του. Στις 12 Απριλίου του 2008 ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση του Θαπατέρο, στην οποία για πρώτη φορά στην ισπανική ιστορία πλειοψηφούν οι γυναίκες. Μια μέρα νωρίτερα, η ισπανική Βουλή είχε εγκρίνει τη νέα κυβέρνηση, στη δεύτερη ψηφοφορία.
Η δεκαετία του 2010
Η νέα ήττα στις ευρωεκλογές του 2014 υποχρέωσαν τον Ρουβαλκάβα σε παραίτηση, με τη θέση του να λαμβάνει τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο οικονομολόγος Πέδρο Σάντσεθ. Στόχοι του νέου γενικού γραμματέα ήταν η εκ νέου προσέλκυση των τέως σοσιαλιστών ψηφοφόρων που σε μεγάλο ποσοστό έτειναν προς τον νέο πολιτικό σχηματισμό, Ποδέμος. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 2016, το Σοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε 90 έδρες, κατατασσόμενο δεύτερο. Ο Σάντσεθ προτάθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο Στ΄ για πρωθυπουργός, αποτυγχάνοντας να λάβει την υποστήριξη του κοινοβουλίου εκτός του Κόμματος των Πολιτών και του Συνασπισμού των Κανάριων. αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Πέδρο Σάντσεθ, που έβγαλε το ΙΣΕΚ από την κρίση του 2016, όταν εξελέγη Γενικός Γραμματέας το 2017, τραγουδώντας το «Διεθνής»]] Μετά τις αποτυχημένες επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου του ίδιου έτους και την απώλεια πέντε εδρών, ο γενικός γραμματέας απέκλεισε την αποχή, που θα επέτρεπε μια κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος σε μειοψηφία. Μια τέτοια κίνηση, που θα οδηγούσε την Ισπανία σε τρίτες εκλογές, βρήκε απέναντί της μια μερίδα περιφερειακών ηγετών του κόμματος που υποστήριζαν την αποχή. Κύρια εκφραστής τους ήταν η πρόεδρος της κυβέρνησης της Ανδαλουσίας, Σουσάνα Ντίαθ που είχε την υποστήριξη περιφερειακών προέδρων όπως τον Βαλενθιανό Τσίμο Πουτς και τον Καστιλιανό-Μαντσέγο Εμίλιο Γκαρθία-Πάχε. Η παραίτηση της πλειοψηφίας της εκτελεστικής επιτροπής οδήγησε στην παραίτηση του Πέδρο Σάντσεθ την 1η Οκτωβρίου και την ανάληψη της ηγεσία του κόμματος από μια προσωρινή διαχειριστική επιτροπή.
Την περίοδο κατά την οποία το κόμμα βρισκόταν κάτω από την καθοδήγηση μιας εσωκομματικής επιτροπής ο Σάντσεθ διατήρησε ενεργή παρουσία και παρουσίασε την υποψηφιότητά του για τις εσωκομματικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 22 Μαΐου 2017. Λαμβάνοντας περίπου το 50% των ψήφων επανήλθε στη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος, ηττώντας τους δύο έτερους υποψηφίους, Σουσάνα Ντίαθ και Πάτσι Λόπεθ.
Μεταλλοτεχνία
220px|right|thumb|Σιδηρουργός εν ώρα εργασίας. Μεταλλοτεχνία είναι η τέχνη της δημιουργίας αντικειμένων από μεταλλικά υλικά (καθαρά μέταλλα ή κράματα). Επίσης, μεταλλοτεχνία αποκαλείται και ο κλάδος της επιστήμης της μεταλλογνωσίας που έχει ως αντικείμενο τη μελέτη της συμπεριφοράς μεταλλικών υλικών όταν σ' αυτά ασκούνται διάφορες δυνάμεις.
Η μεταλλοτεχνία ως τέχνη (αγγλ., metalworking) έχει μεγάλη ιστορία και συνδέεται με την ιστορία του ανθρώπινου γένους. Αντιθέτως, η μεταλλοτεχνία ως επιστήμη (αγγλ., Mechanical Metallurgy) διαμορφώθηκε κατά το β΄ μισό του 20ού αι., με τη συστηματική μελέτη της μηχανικής συμπεριφοράς των μετάλλων σε μακροσκοπικό και μικροσκοπικό επίπεδο.
Η ιστορία της μεταλλοτεχνίας
180px|right|thumb|Ασημένιο κύπελλο με παράσταση άνδρα και επιγραφή σε γραμμική γραφή. [[Ελάμ (σημερινό Ιράν), Εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π.Χ.). Φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο του Ιράν.]] Ο άνθρωπος γνώριζε την ύπαρξη των αυτοφυών μετάλλων ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Όμως η μετάβαση στα ιστορικά χρόνια έγινε όταν κατάλαβε πως μπορούσε να παράγει πολύ χρήσιμα αντικείμενα δουλεύοντας τα μέταλλα στο καμίνι και στο αμόνι. Έτσι έκανε την εμφάνισή της η μεταλλοτεχνία ως δραστηριότητα για την παραγωγή όπλων, οικιακών σκευών και κοσμημάτων. Η εμφάνιση της μεταλλοτεχνίας σήμανε για τον άνθρωπο το πέρασμα στην εποχή του πολιτισμού.
Τα πρώτα αντικείμενα φτιαγμένα από χαλκό βρέθηκαν στη Μεσοποταμία, στην περιοχή του σημερινού Ιράκ και χρονολογούνται από το 8700 π.Χ. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν αποκαλύψει συστηματικές καμινεύσεις μεταλλευμάτων στη Μικρά Ασία που χρονολογούνται από την πέμπτη χιλιετία π.Χ. Πρόκειται για την ύστερη Εποχή του Λίθου, που είναι γνωστή ως Χαλκολιθική περίοδος.
Πολύ αργότερα, γύρω στο 3200 με 2800 π.Χ., ο άνθρωπος πέρασε στη λεγόμενη Εποχή του Χαλκού, όταν ανακάλυψε πώς να παράγει κρατέρωμα (μπρούτζος) με την ταυτόχρονη αναγωγή (καμίνευση) μεταλλευμάτων χαλκού, κασσίτερου και αρσενικού. Από το 2000 π.Χ μέχρι το 1500 π.Χ. ο χαλκός και ο ορείχαλκος διαδόθηκαν στη ΒΔ Ευρώπη, την Ινδία και την Κίνα. Στην προκολομβιανή Αμερική, η μετάβαση στην Εποχή του Χαλκού έγινε γύρω στο 2000 π.Χ. στη Νότιο Αμερική (Άνδεις) και μόλις περί το 600 μ.Χ. στην Κεντρική και Βόρεια Αμερική. Τέλος, η Δυτική Αφρική εισήλθε στην Εποχή του Χαλκού πολύ αργότερα, γύρω στο 900 μ.Χ. Ο χαλκός και το κρατέρωμα χρησίμευσαν πάρα πολύ για την παρασκευή όπλων και αντικειμένων καθημερινής χρήσης, καθώς και στην Τέχνη. Πάρα πολλά αρχαία αγάλματα φτιάχθηκαν από κρατέρωμα με την τεχνική της χύτευσης σε καλούπια γεμάτα με κερί.
Ο άνθρωπος ανακάλυψε το σίδηρο για πρώτη φορά σε μετεωρίτες και άρχισε να τον χρησιμοποιεί για διακοσμητικούς σκοπούς στην Αίγυπτο και τη Σουμερία (Μεσοποταμία) γύρω στο 4000 π.Χ. Πολλά χρόνια αργότερα, γύρω στο 2500 π.Χ., οι Χετταίοι της Μικράς Ασίας άρχισαν να φτιάχνουν όπλα και άλλα αντικείμενα από χάλυβα που παρήγαγαν με αναγωγή σιδηρομεταλλευμάτων με άνθρακα χωρίς να μεσολαβήσει τήξη. Σύντομα, ο σίδηρος μεταδόθηκε και στην Αίγυπτο, με την οποία οι Χετταίοι είχαν καλές εμπορικές σχέσεις. Γύρω στο 1000 π.Χ., η παραγωγή και η χρήση του σιδήρου είχε γίνει γνωστή στην Ελλάδα και την Ινδία.
220px|left|thumb|Οι μέλισσες από τα Μάλια. Χρυσό περίαπτο της [[Μινωικός πολιτισμός|Μεσομινωικής περιόδου, πλάτος 4,6 εκ., 1700–1550 π.Χ. Φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.]] Με τη μετάβαση του ανθρώπου από την Εποχή του Χαλκού στην Εποχή του Σιδήρου, η μεταλλοτεχνία έλαβε ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Οι καλοί μεταλλουργοί γνώριζαν όχι μόνον πώς να παράγουν σίδηρο από σιδηρομεταλλεύματα, αλλά και πώς να δουλεύουν το μέταλλο που παρήγαγαν (σπογγώδης σίδηρος), ώστε να το διαμορφώνουν στο επιθυμητό σχήμα και να του δίνουν την απαραίτητη σκληρότητα. Αυτό το πετύχαιναν με ενανθράκωση της επιφανείας του σπογγώδους σιδήρου εν θερμώ, οπότε ο σίδηρος γίνονταν χάλυβας, και κατόπιν με βαφή (απότομη ψύξη) του ερυθροπυρωμένου μετάλλου. Πολύ καθαρός χάλυβας με υψηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα (1,5% κ.β.) άρχισε να παράγεται στη Νότιο Ινδία και τη Σρι Λάνκα γύρω στο 300 π.Χ. Ο ινδικός χάλυβας, γνωστός στα αγγλικά ως wootz steel, χρησίμευσε για την παραγωγή των αραβικών δαμασκηνών σπαθιών, τα οποία ήταν φόβος και τρόμος για τους Σταυροφόρους (1000–1400 μ.Χ.).
right|180px|thumb|Ο Ήφαιστος παραδίδει τα νέα όπλα του Αχιλλέα στη Θέτιδα. Παράσταση σε ερυθρόμορφο αττικό κύλικα, 490 με 480 π.Χ. Φυλάσσεται στο Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο του [[Βερολίνου.]] Ο χρυσός και ο άργυρος ήταν επίσης γνωστά μέταλλα από την αρχαιότητα. Ο χρυσός πρωτοχρησιμοποιήθηκε από αρχαίους Θράκες στη σημερινή Βουλγαρία γύρω στα 4000 π.Χ. Αργότερα άρχισαν να τον χρησιμοποιούν οι Σουμέριοι (3000 π.Χ.) και οι Αιγύπτιοι (2500 π.Χ.) για την παραγωγή κοσμημάτων. Οι τελευταίοι άρχισαν χρησιμοποιούν τον χρυσό και ως ανταλλάξιμο είδος, ως χρήμα δηλαδή. Γύρω στο 600 π.Χ. έκαναν την εμφάνισή τους και τα πρώτα νομίσματα, αρχικά στη Λυδία της Μικράς Ασίας και από εκεί στην Ιωνία και στον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο. Τον ίδιο καιρό, δηλαδή γύρω στο 600 π.Χ., εμφανίστηκαν επίσης και τα πρώτα νομίσματα στην Κίνα και την Ινδία. Τα πρώτα νομίσματα ήταν φτιαγμένα από ήλεκτρο, ένα φυσικό κράμα χρυσού–αργύρου σε αναλογία 55:45 με μικρές προσμείξεις χαλκού (1–2% κ.β.). Τα νομίσματα είχαν πολύ μεγάλη αξία: ο λυδικός στατήρ, που ζύγιζε 14,1 g και ήταν φτιαγμένος από ήλεκτρο, αντιστοιχούσε στον μηνιαίο μισθό ενός στρατιώτη ή σε δέκα αργυρά νομίσματα.
220px|left|thumb|Χρυσό βυζαντινό νόμισμα που κόπηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1143 με 1152 μ.Χ., την εποχή του [[Μανουήλ Α'|Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, του Πορφυρογέννητου.]] Εκτός από το χαλκό, το σίδηρο, το χρυσό και τον άργυρο, τα άλλα τέσσερα μέταλλα της αρχαιότητας ήταν ο υδράργυρος, ο μόλυβδος, ο κασσίτερος και ο ψευδάργυρος. Ο υδράργυρος ήταν το αγαπημένο μέταλλο των αλχημιστών, ενώ κάποια φυσικά ορυκτά του χρησίμευαν ως συντηρητικά ή χρωστικές ουσίες. Ο μόλυβδος εξορύσσονταν μαζί με τον άργυρο, αλλά η αξία του ήταν μηδαμινή μέχρι που οι Ρωμαίοι άρχισαν να τον χρησιμοποιούν για την κατασκευή σωλήνων ύδρευσης. Όσο για τον κασσίτερο και τον ψευδάργυρο, τα δύο αυτά μέταλλα ήταν μάλλον γνωστά ως κραματικά ορυκτά και όχι ως ξεχωριστά μέταλλα.
Ραφαήλ Β΄
Ο Ραφαήλ Β΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1603-1607.
Μεταλλοτεχνία
Η ιστορία της μεταλλοτεχνίας
Η μεταλλοτεχνία ως τέχνη ήκμασε σε περιόδους οικονομικής και πολιτιστικής ακμής, όπως π.χ. κατά την κλασική αρχαιότητα (5ος – 4ος αι. π.Χ.), κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή (3ος αι. π.Χ. – 4ος αι. μ.Χ.), κατά την Αναγέννηση (15ος αι. μ.Χ.), κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης (18ος – 19ος αι.), κ.λπ. Δεν πρέπει να αγνοηθεί επίσης το γεγονός ότι η μεταλλοτεχνία ήκμασε και σε πολιτισμούς λιγότερο γνωστούς, όπως π.χ. στην Άπω Ανατολή και στην Προκολομβιανή Αμερική.
Ραφαήλ Β΄
Ήταν Μητροπολίτης Μηθύμνης όταν, το Μάρτιο του 1603, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του ασχολήθηκε με τη ρύθμιση πολλών εκκλησιαστικών ζητημάτων και εξέδωσε πλήθος κανονικών διατάξεων. Έδειξε ενδιαφέρον για την ένωση των Εκκλησιών και ξεκίνησε μυστική αλληλογραφία με τον Πάπα.
Μεταλλοτεχνία
Η μεταλλοτεχνία στον ελλαδικό χώρο
Η μεταλλοτεχνία στον ελλαδικό χώρο έχει μεγάλη παράδοση, που ξεκινά από τη Χαλκολιθική περίοδο και φτάνει έως τις ημέρες μας. Στα βυζαντινά και κατόπιν στα οθωμανικά χρόνια, μεγάλη φήμη απέκτησαν οι αργυροχρυσοχόοι (χρυσικοί, ασημιτζήδες, κουγιουμτζήδες ή τζογελιέρηδες) της Κωνσταντινούπολης, των Ιωαννίνων, της Στεμνίτσας και άλλων βαλκανικών πόλεων. Οι αργυροχρυσοχόοι της Τουρκοκρατίας είχαν ειδικά προνόμια και ήταν οργανωμένοι σε συντεχνίες οι οποίες ονομάζονταν ισνάφια, εσνάφια ή ρουφέτια. Πολλά δείγματα αργυροχρυσοχοΐας της εποχής εκείνης σήμερα φιλοξενούνται σε μουσεία σε όλον τον βαλκανικό χώρο.
Ραφαήλ Β΄
Λόγω όμως της αντιδικίας του με τον προηγούμενο Πατριάρχη Νεόφυτο Β΄, προξένησε διάφορα προβλήματα στην Εκκλησία, σε σημείο ώστε ο Κύριλλος Λούκαρις, σε επιστολή του προς τον Μητροπολίτη Ηρακλείας Διονύσιο να γράψει ότι «...ο Ραφαήλ ετυράννησε τον Οικουμενικόν θρόνον επί τέσσερα και πλέον έτη...». Κατά την Πατριαρχία του δημιουργήθηκαν πολλά προβλήματα από τον Μητροπολίτη Σερρών Ιωάσαφ, ο οποίος, θέλοντας να ανέλθει ο ίδιος στον πατριαρχικό θρόνο, εξαγόραζε αφειδώς συνοδικούς ιεράρχες. Στο τέλος ο Ιωάσαφ καθαιρέθηκε, αλλά και ο Ραφαήλ απομακρύνθηκε βίαια από τον Θρόνο από τον Σουλτάνο Αχμέτ Α΄ τον Οκτώβριο του 1607 και υπέστη βίαιο θάνατο στην εξορία.
Μεταλλοτεχνία
Χύτευση
Η χύτευση (αγγλ., casting) αποτελεί ίσως την πρώτη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε για τη μορφοποίηση μετάλλων. Για τη χύτευση το μέταλλο ή το κράμα τήκεται και κατόπιν χυτεύεται σε μία μήτρα (καλούπι). Η μήτρα μπορεί να είναι κενή ή να περιέχει μοντέλο από εύτηκτο στερεό υλικό, όπως κερί ή πολυστυρένιο, το οποίο καταστρέφεται καθώς εισέρχεται στη μήτρα το τηγμένο μέταλλο. Η μήτρα μπορεί να είναι φτιαγμένη από άμμο, γύψο ή κεραμικό υλικό για μια χρήση. Για αντικείμενα μεγάλων διαστάσεων, η χύτευση μπορεί να γίνει σε καλούπια πολλαπλής χρήσης συνήθως φτιαγμένα από χυτοσίδηρο, ορείχαλκο, κ.λπ. Το μεταλλικό αντικείμενο που παράγεται με χύτευση, συνήθως καθαρίζεται από ατέλειες και εξωτερικές ακαθαρσίες, λειαίνεται και διαμορφώνεται στις τελικές του διαστάσεις.
Ραφαήλ Β΄
Πηγές
Ραφαήλ Β Κατηγορία:Μητροπολίτες Μηθύμνης Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Μεταλλοτεχνία
Χύτευση
Στη βιομηχανία υπάρχει και η συνεχής χύτευση, η οποία εφαρμόζεται για την παραγωγή πλατέων ή μακρών προϊόντων, όπως δοκοί (μπιγιέτες) και πλινθώματα (αγγλ., slabs) χάλυβα, αλουμινίου και χαλκού. Επειδή η χύτευση συνδέεται με πολύπλοκα φαινόμενα μεταφοράς θερμότητας και αλλαγών φάσεων, σήμερα η χύτευση θεωρείται ξεχωριστός τομέας της μεταλλογνωσίας.
Μηχανικές διεργασίες
Έλαση (αγγλ., rolling) είναι η τεχνική της επίπεδης ή κυλινδρικής μορφοποίησης μετάλλου ή κράματος με προώθηση μέσα από μία σειρά κυλίνδρων (ράουλα) που το συμπιέζουν ώστε να ελαττωθεί το πάχος ή η διάμετρός του. Έτσι παράγονται μεταλλικά φύλλα, μορφοσίδηρος (σιδηροτροχιές και δοκοί διαφόρων διατομών), ράβδοι οπλισμού σκυροδέματος (μπετόβεργες), κ.λπ. Η έλαση γίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες (εν θερμώ) ή σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες (εν ψυχρώ).
Διέλαση (αγγλ., extrusion) είναι η τεχνική μορφοποίησης μετάλλου ή κράματος με συμπίεση με έμβολο μέσα από μήτρα (οπή) μικρής διαμέτρου ή μικρού πάχους. Η διέλαση χρησιμοποιείται πολύ στην παραγωγή μορφοράβδων (προφίλ) αλουμινίου, χαλκοσωλήνων, κ.λπ. Με διέλαση χρησιμοποιώντας ως λιπαντικό τηγμένο γυαλί, παράγονται και χαλύβδινοι σωλήνες χωρίς ραφή (συσκευή Mannesmann).
Ολκή (αγγλ., drawing) είναι η τεχνική μορφοποίησης μετάλλου ή κράματος με ελκυσμό (τράβηγμα). Το μέταλλο ή το κράμα είναι αναγκασμένο να περάσει μέσα από μια μήτρα (οπή) μικρής διαμέτρου και έτσι μειώνεται πολύ το πάχος του. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται πολύ στη συρματοποιία (παραγωγή συρμάτων).
Η σφυρηλασία ή σφυρηλάτηση (αγγλ., forging) είναι και αυτή μια από τις πιο παλιές μεθόδους μορφοποίησης, συγκόλλησης και σκλήρυνσης (ενδοτράχυνσης) των μετάλλων. Χρησιμοποιείται ευρέως στο παραδοσιακό σιδηρουργείο, στο παραδοσιακό χαλκουργείο, στην αργυροχρυσοχοΐα, στην κοπή νομισμάτων, καθώς και στη βαριά βιομηχανία. Κατά τη σφυρηλασία, ένα κομμάτι μετάλλου διαμορφώνεται και σκληραίνει με συνεχή χτυπήματα ανάμεσα στη σφύρα (το κινητό τμήμα) και τον άκμονα (το αμόνι, δηλ. το ακίνητο τμήμα). Παραλλαγή της σφυρηλασίας είναι η κοίλανση, η οποία χρησιμοποιείται στην αυτοκινητοβιομηχανία, στην αεροναυπηγική, κ.ά.
Επιμετάλλωση
220px|right|thumb|Λουτρό θερμού γαλβανισμού. Επιμετάλλωση είναι η επικάλυψη της επιφάνειας ενός μεταλλικού αντικειμένου με κάποιο άλλο μέταλλο για περισσότερη αντοχή στη διάβρωση ή και για λόγους αισθητικούς.
Η πιο διαδεδομένη τεχνική επιμετάλλωσης είναι ο γαλβανισμός, δηλ. η επικάλυψη του χάλυβα με ψευδάργυρο, για την αποφυγή της ταχείας διάβρωσης του υποκείμενου χάλυβα. Ο γαλβανισμός μπορεί να γίνει με εμβάπτιση του χάλυβα σε λουτρό τηγμένου ψευδαργύρου (θερμός γαλβανισμός) ή με ηλεκτρόλυση σε υδατικό διάλυμα ψευδαργύρου (ηλεκτρογαλβανισμός). Ο θερμός γαλβανισμός σε τήγμα ψευδαργύρου δίνει πιο παχύ στρώμα επικάλυψης και καλύτερη προστασία από τη διάβρωση.
Μια άλλη παλιά τεχνική επιμετάλλωσης είναι και το γάνωμα, δηλ. η επικάλυψη της εσωτερικής επιφάνειας χάλκινων σκευών με κασσίτερο (καλάι) για λόγους αισθητικής και υγιεινής.
Άλλες τεχνικές επιμετάλλωσης είναι η επινικέλωση, η επιχρωμίωση, η επαργύρωση, η επιχρύσωση κ.λπ. Συχνά το ίδιο αντικείμενο επιμεταλλώνεται με από περισσότερα από ένα μέταλλα έτσι ώστε τα στρώματα της επιμετάλλωσης να έχουν μεγαλύτερη αντοχή. Π.χ. ο χαλκός πρώτα επινικελώνεται ηλεκτρολυτικά, επειδή το νικέλιο κολλάει καλύτερα στο χαλκό, και κατόπιν επιχρωμιώνεται (πάλι ηλεκτρολυτικά) επειδή το χρώμιο δίνει πιο λεία επιφάνεια από το νικέλιο.
Μηχανουργικές διεργασίες
Στη μεταλλοτεχνία μπορεί κανείς να κατατάξει και τις μηχανουργικές διεργασίες, όπως
Συγκολλήσεις
180px|right|thumb|Ηλεκτροσυγκόλληση με ατμόσφαιρα αδρανούς αερίου. Η πιο γνωστή διεργασία συγκόλλησης μετάλλων είναι η συγκόλληση με τοπική τήξη, η οποία αποκαλείται και συγκόλληση υψηλών θερμοκρασιών (αγγλ., welding). Γύρω από τη ζώνη της συγκόλλησης, η θερμοκρασία ξεπερνά πολύ τους 1100°C, τα μέταλλα τήκονται και έτσι συνδέονται σθεναρά μεταξύ τους. Για τη συγκόλληση υψηλών θερμοκρασιών, χρησιμοποιείται μέταλλο σύνδεσης με την ίδια σύσταση με τα μέταλλα προς συγκόλληση. Σε άλλες περιπτώσεις, δεν χρησιμοποιείται καθόλου μέταλλο σύνδεσης, οπότε πρόκειται για αυτογενή συγκόλληση.
Αναλόγως με την τεχνική, οι συγκολλήσεις υψηλών θερμοκρασιών διακρίνονται σε
Οι συγκολλήσεις υψηλών θερμοκρασιών χρησιμοποιούνται ευρέως για τον κοινό χάλυβα, τους ανοξείδωτους χάλυβες, τα κράματα νικελίου, κ.ά.
180px|left|thumb|Σκληρή κόλληση με φλόγα οξυασετυλίνης. Εκτός από τις συγκολλήσεις υψηλών θερμοκρασιών, υπάρχουν και οι συγκολλήσεις μεσαίων θερμοκρασιών (αγγλ., brazing) και οι συγκολλήσεις χαμηλών θερμοκρασιών (αγγλ., soldering). Κατά τις συγκολλήσεις μεσαίων και χαμηλών θερμοκρασιών, τα μέταλλα προς συγκόλληση δεν τήκονται αλλά συνδέονται μεταξύ τους με άλλο κράμα χαμηλού σημείου τήξεως.
Συγκολλήσεις μεσαίων θερμοκρασιών (450–1100°C) ή σκληρές κολλήσεις γίνονται σε κράματα χαλκού, νικελίου, αλουμινίου, πολύτιμων μετάλλων, κ.λπ. Ως συγκολλητικό υλικό χρησιμοποιείται κράμα παρόμοιας σύστασης, αλλά με πιο χαμηλό σημείο τήξης. Οι σκληρές κολλήσεις γίνονται συχνά σε αδρανή ατμόσφαιρα ή υπό κενό, ώστε να μην οξειδωθεί η συγκόλληση.
Συγκολλήσεις χαμηλών θερμοκρασιών (θερμ. < 450°C) ή μαλακές κολλήσεις γίνονται πολύ για ηλεκτρονικές συνδέσεις, για συνδέσεις χαλκοσωλήνων, κ.ά. Ως συνδετικό υλικό χρησιμοποιείται εύτηκτο κράμα αντιμονίου–μολύβδου (π.χ. 63/37 ή 45/55 Sb/Pb) ή καλάι (συνήθως κράμα κασσίτερου–αντιμονίου 95/5 Sn/Sb). Τα τελευταία χρόνια, η χρήση κραμάτων μολύβδου αποφεύγεται, αλλά η μαλακή κόλληση με καλάι (κασσιτεροκόλληση) υστερεί σε αντοχή.
Η μεταλλοτεχνία ως επιστήμη
Στην επιστήμη, μεταλλοτεχνία (αγγλ., mechanical metallurgy) θεωρείται ο τομέας της μεταλλογνωσίας που ασχολείται με τη συμπεριφορά και την απόκριση των μετάλλων σε δυνάμεις που ασκούνται επάνω στα μέταλλα αυτά. Συνεπώς, η μεταλλοτεχνία ως επιστήμη εμπεριέχει στοιχεία μηχανικής συμπεριφοράς (αντοχής) των μετάλλων, καθώς και στοιχεία για την πλαστική παραμόρφωση των μετάλλων όταν σε αυτά ασκούνται δυνάμεις που ξεπερνούν ορισμένα όρια. Η μεταλλοτεχνία ως επιστήμη περιλαμβάνει ακόμα στοιχεία θραυστομηχανικής των μετάλλων.
Κρυσταλλικές ατέλειες και μηχανική συμπεριφορά των μετάλλων
Τα πιο πολλά μέταλλα παρουσιάζουν όλκιμη συμπεριφορά, δηλαδή παθαίνουν ελαστική (μη μόνιμη) παραμόρφωση όταν η τάση που ασκείται σ' αυτά δεν ξεπερνά κάποια τιμή, που αποκαλείται όριο ελαστικότητας. Για τάσεις υψηλότερες από το όριο ελαστικότητας, το μέταλλο παθαίνει πλαστική (μόνιμη) παραμόρφωση ή ακόμα και πλήρη θραύση. Θεωρητικά, η αστοχία ενός όλκιμου μεταλλικού σώματος μπορεί να προβλεφθεί με βάση το κριτήριο Von Mises: [(σ1 – σ2)2 + (σ2 – σ3)2 + (σ3 – σ1)2]/2 < σy2 όπου σ1, σ2 και σ3 είναι οι τρεις κύριες συνιστώσες των θλιπτικών/εφελκυστικών τάσεων που ασκούνται στο σώμα, και σy είναι το όριο διαρροής όπως αυτό προσδιορίζεται από απλή δοκιμή εφελκυσμού.
Η πλαστική παραμόρφωση των μετάλλων συνδέεται άμεσα με τις δομικές ατέλειες στους κρυστάλλους. Οι ατέλειες μπορεί να είναι γραμμικές ή και σημειακές, όμως η παραμόρφωση των μετάλλων συνδέεται με τη μετατόπιση γραμμικών ατελειών. Η παραμόρφωση με ολίσθηση τελείων κρυσταλλικών επιφανειών είναι εξαιρετικά δύσκολη και θεωρητικά απαιτούνται διατμητικές τάσεις της τάξης των 3 με 30 GPa. Στην πράξη, για την παραμόρφωση μεταλλικών μονοκρυστάλλων με ολίσθηση απαιτούνται διατμητικές τάσεις της τάξης των 0,5 με 10 GPa. Τούτο εξηγείται από το ότι ακόμα και οι μονοκρύσταλλοι περιέχουν δομικές ατέλειες και η ολίσθηση συμβαίνει σ' αυτά τα σώματα πολύ εύκολα με μετακίνηση των δομικών ατελειών. Ένας άλλος σημαντικός μηχανισμός παραμόρφωσης είναι η διδυμία. Οι κρυσταλλικές ατέλειες πολλαπλασιάζονται εύκολα υπό την επιρροή εξωτερικών τάσεων.
Οι κρυσταλλικές ατέλειες παίζουν επίσης μεγάλο ρόλο στη μεταβολή των μηχανικών ιδιοτήτων των μετάλλων. Όταν το μέταλλο πάθει κάποια πλαστική παραμόρφωση, η σκληρότητά του αυξάνει. Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται ενδοτράχυνση ή εργοσκλήρυνση, και οφείλεται στο γεγονός ότι οι γραμμικές κρυσταλλικές ατέλειες μετατοπίζονται και παγιδεύονται στα όρια κόκκων. Όσο πιο λεπτομερής ο κόκκος του μετάλλου, τόσο πιο πολλά τα όρια, και τόσο πιο εύκολη είναι η παγίδευση των ατελειών. Η παγίδευση των ατελειών μπορεί να γίνει και με προσθήκη προσμίξεων ή κραματικών στοιχείων που δημιουργούν κατακρημνίσματα, δηλ. μικρούς κόκκους, που λειτουργούν ως παγίδες ατελειών στα όρια των μεταλλικών κρυστάλλων.
Ενδοτράχυνση μπορεί να συμβεί και με τη δημιουργία νέων ατελειών. Ο μαρτενσιτικός μετασχηματισμός στο χάλυβα με βαφή επιφέρει ενδοτράχυνση εξαιτίας της διδυμιακής δομής του μαρτενσίτη, της μεγάλης πυκνότητας γραμμικών ατελειών και της παγίδευσης των ατελειών από άτομα άνθρακα.
Ένα μέταλλο μπορεί επίσης να πάθει αστοχία εξαιτίας της γήρανσης, δηλαδή από τη συχνή αλλαγή στην τιμή και την κατεύθυνση των τάσεων που ασκούνται σ' αυτό. Σήμερα πολλά από αυτά τα φαινόμενα εξετάζονται με αναλύσεις πεπερασμένων στοιχείων.
Η θραύση των μετάλλων
Όταν ένα όλκιμο μεταλλικό σώμα υποβάλλεται σε δοκιμή εφελκυσμού, μετά από κάποια τιμή τάσης, το σώμα λεπταίνει, παρουσιάζει λαιμό, εμφανίζονται σ' αυτό μικροκενά και ρωγματώσεις, και τέλος, επέρχεται θραύση. Σύμφωνα με το πρότυπο Griffith, στα ψαθυρά μέταλλα, η θραύση επέρχεται την εμφάνιση και τη μετατόπιση ρωγμής.
Η θραύση χαρακτηρίζεται ανάλογα με την κρυσταλλική αστοχία (διάτμηση ή διάρρηξη κρυσταλλιτών), ανάλογα με την επιφάνεια θραύσης (ινώδης ή κοκκώδης) και ανάλογα με την τάση θραύσης (όλκιμη ή ψαθυρή). Στην πράξη, η θραύση των μετάλλων παρατηρείται με δοκιμές αντοχής ή εφελκυσμού, με μεταλλογραφικό μικροσκόπιο ή και με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης (θραυστογραφία· αγγλ., fractography). Η αντοχή των μετάλλων μπορεί να εκτιμηθεί επίσης και με δοκιμές σκληρότητας.
Η θερμοκρασία έχει σημαντική επίδραση στη θραύση των μετάλλων. Όλα τα μέταλλα είναι όλκιμα, αλλά γίνονται ψαθυρά κάτω από μια συγκεκριμένη θερμοκρασία, η οποία είναι χαρακτηριστική για κάθε μέταλλο. Το βολφράμιο γίνεται ψαθυρό σε θερμοκρασία κάτω από 100°C. Ο σίδηρος γίνεται ψαθυρός σε θερμοκρασία κατώτερη από –225°C. Μέταλλα που κρυσταλλώνονται στο χωροκεντρικό κυβικό σύστημα (Fe, Ta, W, Mo) μετατρέπονται απότομα από όλκιμα σε ψαθυρά με μείωση της θερμοκρασίας. Αντιθέτως, μέταλλα που κρυσταλλώνονται στο εδροκεντρικό κυβικό σύστημα (Ni) παρουσιάζουν σταδιακή μετάβαση από την όλκιμη στην ψαθυρή συμπεριφορά με μείωση της θερμοκρασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταλλουργία
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13
Α' γύρος
Συμμετέχουν 46 ομάδες της Φούτμπολ Λίγκ και Φούτμπολ Λίγκ 2. Οι αγώνες είναι μονοί και διεξάγονται 23, 24 & 25 Οκτωβρίου 2012.
Β' γύρος
Συμμετέχουν 14 ομάδες όπου οι αγώνες είναι μονοί και διεξάγωνται 30, 31 Οκτωβρίου & 1 Νοεμβρίου 2012. Προκρίνονται 9 χωρίς αγώνα στον Γ' γύρο:
Γυρος των 32
Συμμετέχουν 32 ομάδες όπου οι αγώνες είναι διπλοί και διεξάγεται η 1η αγωνιστική 28, 29 Νοεμβρίου & 12, 13 Δεκεμβρίου 2012, 2η αγωνιστική 19, 20, 22, 23 Δεκεμβρίου 2012.
1. Η Ξάνθη επικράτησε με 5–4 στα πέναλτι.
2. Ο Φωστήρας προκρίθηκε χάρις στο εκτός έδρας γκολ.
3. Ο Ολυμπιακός Βόλου προκρίθηκε χάρις στα εκτός έδρας γκολ.
Γυρος των 16
Συμμετέχουν 16 ομάδες όπου οι αγώνες είναι διπλοί και διεξάγεται η 1η αγωνιστική 9, 10, 16, 17 Ιανουαρίου 2013, 2η αγωνιστική 23, 24, 30, 31 Ιανουαρίου 2013.
1. Ο Πλατανιάς προκρίθηκε χάρις στο εκτός έδρας γκολ.