cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξελληνισμός
Ο Εξελληνισμός είναι η ιστορική διάδοση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και -σε μικρότερο βαθμό- της γλώσσας, σε ξένους λαούς που κατακτήθηκαν από Έλληνες ή μπήκαν με οποιονδήποτε τρόπο στη σφαίρα επιρροής τους, ιδιαίτερα κατά την Ελληνιστική περίοδο που ακολούθησε τις εκστρατείες του Μέγα Αλέξανδρου. Το αποτέλεσμα του εξελληνισμού, μεταξύ άλλων, ήταν στοιχεία ελληνικής προέλευσης να συνδυαστούν με διάφορες μορφές και σε διαφορετική έκταση με στοιχεία του εκάστοτε τοπικού πολιτισμού. Τα ελληνικά αυτά στοιχεία εξαπλώθηκαν από τη λεκάνη της Μεσογείου, ως τα ανατολικά του σημερινού Πακιστάν. Στη σύγχρονη εποχή, η έννοια του εξελληνισμού έχει συνδεθεί με την υιοθέτηση της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας και την εθνική και πολιτισμική ομογενοποίηση της Ελλάδας.
Επίσης, η λέξη περιγράφει και την απόδοση μιας ξένης λέξης σε ελληνική μορφή (με ελληνικούς χαρακτήρες, προφορά, μορφή κ.λπ.).
Κλασσική περίοδος
Η έννοια έχει εφαρμογή σε μια σειρά αρχαίων ιστορικών πλαισίων, αρχίζοντας από τον εξελληνισμό τον παλιότερων κατοίκων της Ελλάδας όπως οι Πελασγοί, οι Λέλεγες, οι Λήμνιοι, οι Ετεοκύπριοι στην Κύπρο, οι Ετεοκρήτες στην Κρήτη (πριν την περίοδο της κλασσικής αρχαιότητας), όπως και οι Σικελοί, Έλυμοι και Σικανοί στη Σικελία, και οι Οίνωτρες, Βρέττιοι, Λουκανοί, Μεσσάπιοι, και πολλοί άλλοι σε περιοχές που απάρτιζαν τη Μεγάλη Ελλάδα.
Ελληνιστική περίοδος
Κατά την ελληνιστική περίοδο που ακολούθησε τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εξελληνίστηκε σημαντικός αριθμός Ασσυρίων, Εβραίων, Αιγυπτίων, Περσών, Πάρθων, Αρμενίων, καθώς και άλλων λαών στα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα, τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, τη Μικρά Ασία, τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Οι Βάκτριοι, Ιρανική εθνική ομάδα που ζούσε στη Βακτρία (βόρειο Αφγανιστάν), εξελληνίστηκαν κατά την περίοδο του ελληνοβακτριανού βασιλείου και κατόπιν σύντομα διάφορες φυλές στις βορειοδυτικές περιοχές της Ινδικής υποηπείρου (σημερινό Πακιστάν), πέρασαν από τη διαδικασία του εξελληνισμού κατά την περίοδο του Ινδοελληνικού Βασιλείου. Άλλες φυλές που πέρασαν από κάποιο βαθμό εξελληνισμού περιλαμβάνουν τους Θράκες, Δαρδάνιους, Παίονες, και τους Ιλλυριούς   νότια της γραμμής Τζίρετσεκ, και τέλος ακόμα και Γέτες.
Ο εξελληνισμός κατά την ελληνιστική περίοδο όμως είχε τα όριά του. Για παράδειγμα, περιοχές νοτίως της Συρίας οι οποίες επηρεάστηκαν από την ελληνική κουλτούρα περιελάμβαναν κυρίως αστικά κέντρα των Σελευκιδών όπου τα Ελληνικά ήταν η κοινώς ομιλουμένη γλώσσα. Η επαρχία όμως από την άλλη μεριά έμεινε στο μεγαλύτερο μέρος ανεπηρέαστη, καθώς οι κάτοικοί της μιλούσαν τη συριακή γλώσσα, και συνέχισαν να διατηρούν τις τοπικές τους παραδόσεις. Παραπέρα, ο εξελληνισμός δεν περιελάμβανε απαραίτητα αφομοίωση των μη ελληνικών εθνικών ομάδων, καθώς οι ελληνιστικοί Έλληνες στις περιοχές όπως η Μικρά Ασία ήταν συνειδητοποιημένοι για τις προγονικές τους καταβολές.
Μεσαίωνας
Ο όρος εξελληνισμός μπορεί επίσης να αναφέρεται στη -μεσαιωνική κυρίως χρονολογικά- Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης από τον Μέγα Κωνσταντίνο (η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία ουσιαστικά εξελληνίστηκε). Παραπέρα, μπορεί να αναφερθεί για την κυριαρχία της ελληνικής κουλτούρας και της ελληνικής γλώσσας μετά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Ηρακλείου (βασ. 610–641) · στην «εξελληνισμένη αυτοκρατορία της χριστιανικής ανατολής», όπου μετέπειτα κυρίως από το 1204 και μετά, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από το βενετσιάνικο στόλο και τους Λατίνους Σταυροφόρους, γεννήθηκε η «ελληνική βυζαντινή-ρωμαϊκή αυτοκρατορία».
Οθωμανική περίοδος
Ο εξελληνισμός κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιελάμβανε το μεγαλύτερο στάτους που κατείχε η ελληνική κουλτούρα και η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία μεταξύ των ορθόδοξων πληθυσμών των Βαλκανίων.
Γλώσσα
Ο εξελληνισμός μιας λέξης (ή εξελληνισμένη μορφή, εξελληνισμένος όρος κ.λπ.) είναι η μετατροπή μιας ξένης λέξης στην ελληνική μορφή της, φωνολογικά και μορφολογικά (π.χ. πρόθεμα, κατάληξη κ.τ.λ.) ή και με ολόκληρη μετάφραση της λέξης.
Λέξεις και όροι
Η ελληνική γλώσσα περιλαμβάνει πάμπολλες λέξεις που έχουν εξελληνιστεί, και είτε χρησιμοποιούνται ακόμα, είτε αντικαταστάθηκαν με ελληνικές, ή και γίνεται παράλληλη χρήση.
Επίσης, η μεταγραφή σε ελληνικά γραφικών περιβαλλόντων εργασίας και προγραμμάτων αναφέρεται ως εξελληνισμός τους (π.χ. GNOME, KDE και άλλων .)
Να σημειωθεί ότι δεν πρέπει να συγχέονται τα αντιδάνεια ως εξελληνισμός, καθώς η αρχική λέξη ήταν ελληνική (π.χ. το μέντορας δεν αποτελεί εξελληνισμένη μορφή του αγγλικού mentor, αλλά αντιδάνειο από το Μέντωρ).
Πέρα από σώμα των λέξεων της ελληνικής γλώσσας που είναι εξελληνισμένες, το ευρύτερο ζήτημα του εξελληνισμού της ελληνικής γλώσσας από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους και μετά, αποτελεί θέμα μελέτης και αντίθετων απόψεων, καθώς αφορά και την απάλειψη των γλωσσολογικών και πολιτισμικών ταυτοτήτων των διαφόρων γλωσσικών και εθνικών μειονοτήτων που κατοικούσαν αυτό το διάστημα στην Ελλάδα.
Κύρια ονόματα
Η ελληνική γλώσσα περιλαμβάνει πολλά εξελληνισμένα ξένα ονόματα. Κάποια από τα εβραϊκά ονόματα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης εξελληνισμένα είναι τα, Γιαακόβ – Ιακώβ, Κηφάς – Πέτρος, Γιουχανάν – Ιωάννης, Παύλος (από το Σαύλος) – Σαούλ, Γιεσουά – Ιησούς, Γιεχούντα – Ιούδας. Ονόματα επίσης ονόματα ξένων καλλιτεχνών, επιστημόνων, διανοητών, συγγραφέων κ.τ.λ., που έχουν εξελληνιστεί, επικράτησαν σ’ αυτή τη μορφή ανάλογα με την περίοδο. Αρχαία ονόματα έχουν περάσει και έχουν επικρατήσει, όπως Οράτιος αντί Οράτιους (Horatius), Έρασμος αντί Έρασμους (Erasmus), και από το Μεσαίωνα, όπως Αλάριχος, Χιλδέριχος, Χλωδοβίκος, ενώ επίσης και με την εξελληνισμένη μορφή τους έχουν περάσει τα ονόματα των βασιλέων (π.χ. Λουδοβίκος αντί για Λουΐ ή Λούντβιχ ή Λούντοβικ, Ερρίκος αντί Χέντρικ ή Χάιντρικ, Αλέξανδρος αντί Αλεξάντρ, Όθωνας αντί για Ότο, Κάρολος αντί για Κάρολ, Φρειδερίκος αντί για Φράιντριχ ή Φρέντρικ, Αδόλφος αντί για Άντολφ, Λοθάριος αντί για Λόθαρ, Κορράδος αντί Κόνραντ, Σιγιμούνδος αντί για Σίγκμουντ, κ.τ.λ.)
Σε επίπεδο προσώπων, ονομάτων και επωνύμων, επίσης υπάρχει μεγάλος αριθμός εξελληνισμένων ονομάτων. Μία μεγάλη μερίδα αφορά πολλούς Έλληνες του Πόντου, όπου μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών που ακολούθησε, άλλαξαν τα ονόματά τους επί το ελληνικότερο, άλλοτε μεταφράζοντας το όνομα και άλλοτε αλλάζοντας μόνο την κατάληξη. Πιο παλιά, ήδη από τον 19ο αιώνα, Έλληνες Καππαδόκες είχαν εξελληνίσει τα ονόματά τους. Παραδείγματα από την πρώτη περίπτωση αποτελούν τα, Ασλάνογλου – Λεονταρίδης, Ασλανίδης, Μπογιατζόγλου – Βαφειάδης, Δεμερτζόγλου – Σιδερίδης, Δεμερτζίδης, Σαρίογλου – Ξανθόπουλος, Παπάζογλου – Παπαδόπουλος, Μπαϊρακτάρης – Σημαιοφορίδης, Καρλής – Χιονίδης, κ.τ.λ. Επειδή επίσης η Πόντιοι είχαν την παράδοση να δίνουν ονόματα από την Παλαιά Διαθήκη, πέρασαν σε επώνυμα οι εξελληνισμένες μορφές κάποιων εβραϊκών ονομάτων που αναφέρθηκαν παραπάνω (π.χ. Αββακουμίδης, Εφραιμίδης, Ιερεμιάδης, Συμεωνίδης κ.τ.λ.). Παραδείγματα από τη δεύτερη περιλαμβάνουν τα, Αβράμιος Ομηράλης από Ουμουρλόγλου, Χρυσοσφαιρίδης Κωνσταντίνος από Αλτιντόπ Κωστάκης Αγάς, Παύλος Καρολίδης από Καρλόγλου, Δημήτριος Μαυροφρύδης από Καρακάσογλου (πβλ. και το Καρακασίδης) κ.α. .
Παρόμοιο φαινόμενο παρατηρείται και στους παλιννοστούντες Έλληνες, στους οποίους δόθηκε η δυνατότητα να πολιτογραφηθούν Έλληνες πολίτες. Μάλιστα, ο εξελληνισμός των ονομάτων τους ρυθμίζεται από συγκεκριμένους νόμους και ορίζεται λεπτομερώς.
Τοπωνύμια
Ο εξελληνισμός τοπωνυμίων δεν αφορά μόνο στη μεταβολή αρχικά ξένων σε εξελληνισμένα ονόματα, αλλά έχει περιγραφεί και ως διαδικασία εξελληνισμού. Η σύγχρονη χρήση του όρου επίσης, είναι συνδεδεμένη με πολιτικές που επιδιώκουν "πολιτιστική ομογενοποίηση και εκπαίδευση των γλωσσικών μειονοτήτων που κατοικούν στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος", δηλαδή τον εξελληνισμό των μειονοτικών ομάδων της σύγχρονης Ελλάδας.
Η πρώτη αλλαγή των τοπωνυμίων στην Ελλάδα έγινε με το Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα της 3 Απριλίου 1833. Ονόματα που άλλαξαν με αυτό περιλαμβάνουν τα Αίγιο (Βοστίτσα), Λαμία (Ζητούνι), ενώ την ίδια εποχή και ονόματα βουνών όπως τα Παναχαϊκό (Βοδιάς), Παρνασσός (Λιάκουρα), Αροάνια (Χέλμος) κ.α. , καθώς και Τυμφρηστός (Βελούχι), Πεντέλεια (Ντουρτουβάνα), Πάρνωνας (Μαλεβό).
Κατόπιν έχουμε το διάταγμα της 17ης Σεπτεμβρίου 1926 (που επικυρώθηκε με νέο διάταγμα στις 13 Νοεμβρίου 1927 και επικυρώθηκε με το νόμο 4096/1929), το οποίο αφορά ειδικά πάλι τις μετονομασίες, και έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή χιλιάδων τοπωνυμίων ως το 1957.
Ακολουθούν κι άλλοι νόμοι και διατάγματα, με τα οποία μετονομάζονται πάμπολλα τοπωνύμια. Για παράδειγμα το Προεδρικό Διάταγμα 1123 του 1977 (ΦΕΚ 363/25-11-1977), με το οποίο μετονομάζονται πάνω από 500 ονόματα τοποθεσιών στο νομό Ροδόπης.
Όπως και με το φαινόμενο του αντιδανείου, πρέπει να δοθεί προσοχή στα τοπωνύμια τα ονόματα των οποίων ήταν αρχικά ελληνικά, κάτι που αφορά κατά κύριο λόγο αρχαίες ελληνικές αποικίες και τοποθεσίες. Για παράδειγμα, η Μασσαλία δεν αποτελεί εξελληνισμένη μορφή του Μαρσέιγ, γιατί Μασσαλία ήταν η αρχική ονομασία της πόλης. Σε αυτά τα παραδείγματα περιλαμβάνονται η Οδησσός (Οντέσα), Κυδωνιές (Κυδωνίαι-->Αϊβαλίκ - Αϊβαλί), Σμύρνη (Ιζμίρ), Αγκών (Ανκόνα), Νίκαια (Νις), Αυλώνας (Βλόρα), Νεάπολη (Νάπολη - Νάπολι), Σεβαστούπολη (Σεβαστόπολ), Μαριούπολη (Μαριόπολ) κ.τ.λ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός πολιτισμός Κατηγορία:Ελληνική κοινωνία Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Βιλλόνγκο
Το Βιλλόνγκο (ιταλικά: Villongo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μητροπολίτης Χίου Πλάτων Φραγκιάδης
Ο Μητροπολίτης Χίου Πλάτων Φραγκιάδης ήταν Έλληνας Εθνοϊερομάρτυρας Επίσκοπος της Χίου και Άγιος της Εκκλησίας.
Πρώιμα έτη
Ο κατά κόσμον Πανταλέων Φραγκιάδης ή Φραγκιάς γεννήθηκε στη Χίο το 1775, όπου και έλαβε τα πρώτα γράμματα στη Σχολή της Χίου, έχοντας ως Σχολάρχη τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο.
Το 1803 συνέχισε τις σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, όπου φοίτησε στην Πατριαρχική Ακαδημία (μετέπειτα Πατριαρχική Σχολή Ξηροκρήνης και ακολούθως Μεγάλη του Γένους Σχολή), υπό του μετέπειτα Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Δωρόθεου του Πρώιου, που διηύθυνε την Ακαδημία έως της εκλογής του σε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας το 1807. Ο Δωρόθεος του ανέθεσε το έργο του βιβλιοθηκάριου της Σχολής, συμμετέχοντας έτσι στην έκδοση του λεξικού «Κιβωτός της Ελληνικής Γλώσσης». Το 1807 διαδέχθηκε στη Σχολαρχία τον Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Δωρόθεο, έως το 1809.
Το 1807 διαδέχθηκε τον Δωρόθεο Πρώιο στη Σχολαρχία της Πατριαρχικής Σχολής Ξηροκρήνης, ως το 1809. Ακολούθως, δίδασκε ιδιωτικά σε οικογένειες Χίων και άλλων ομογενών της Κωνσταντινούπολης αλλά και άσκησε καθήκοντα Ιεροκήρυκα σε διάφορους Ναούς της Κωνσταντινούπολης.
Το 1812 κείρεται μοναχός και λαμβάνει το όνομα Πλάτων. Λίγο αργότερα χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος στην Κωνσταντινούπολη.
Μητροπολίτης Χίου
Ο τότε Σχολάρχης της Σχολής της Χίου Νεόφυτος Βάμβας, προσπάθησε να πείσει τον Μητροπολίτη και τους προκρίτους της Χίου να συμμετέχουν ενεργά στον ένοπλο αγώνα, αλλά οι προεστοί γνώριζαν καλά ότι οι Χιώτες δεν διέθεταν την απαιτούμενη στρατιωτική υποδομή για ένα τέτοιο εγχείρημα. Ο Βάμβας πήγε τον Απρίλιο του 1821 (πριν από την καταστροφή της Χίου) στην Ύδρα, όπου με θέρμη παρότρυνε τους Υδραίους να εκστρατεύσουν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, αφού στη Χίο υπήρχε αρκετός πλούτος και η επανάσταση θα ενισχυόταν οικονομικά. Πράγματι, 21 πλοία υδραίικα, σπετσιώτικα και ψαριανά υπό τον Ιάκωβο Τομπάζη, έφτασαν πρώτα στα Ψαρά και κατόπιν κινήθηκαν στη Χίο. Οι Τούρκοι κλείστηκαν στο Κάστρο της Χίου, παίρνοντας μαζί τους ως ομήρους κάποιους από τους προκρίτους και τον Μητροπολίτη Πλάτων.
Φυλάκιση και θάνατος
Το σώμα του Μητροπολίτη Πλάτωνα έφθασε λόγω των κυμάτων στις Οινούσσες και το αναγνώρισε ο ιερέας του νησιού Γεώργιος Λαιμός και το παρέλαβε και έθαψαν τον Μητροπολίτη σε έναν παρακείμενο αγρό. Μετά από 4 χρόνια ο Διάκονος Δημήτριος Λαιμός μετέφερε τα οστά του Μητροπολίτη στη Σύρο, στον Ιερό Ναό Μεταφορφώσεως του Σωτήρος, όπου και έμειναν έως το 1930. Στις 15 Ιουνίου 1930, τα οστά μεταφέρθηκαν και πάλι στις Οινούσσες και τέθηκαν σε μαρμάρινο μνημείο εντός του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Οινουσσών.
Τα οστά του Εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Πλάτωνα ήλθαν στη γενέτειρά του το 1973, επί Μητροπολίτου Χίου Χρυσοστόμου Γιαλούρη και τοποθετήθηκαν στον μαρμάρινο αδριάντα που καλλιτεχνήθηκε προς τιμήν του, μπροστά από το Δημαρχείο της Χίου. Ο αδριάντας του Μητροπολίτη Πλάτωνα συνεχίζει να στέκει στην Κεντρική Πλατεία Βουνακίου.
Στις 19 Ιουνίου 2013 ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Μάρκος μετέφερε με ιεροπρέπεια μέρος των οστών στον Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου Χίου και ένα άλλο μέρος στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στις Οινούσσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Αζερμπαϊτζάν
thumb|Πινακίδα αυτοκινήτου του Αζερμπαϊτζάν (2011 - σήμερα) thumb|Πινακίδα αυτοκινήτου του Αζερμπαϊτζάν (1994, [[Μπακού)]] Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Αζερμπαϊτζάν αποτελούνται από δύο αριθμούς (που προσδιορίζουν την περιοχή ταξινόμησης του οχήματος), μια παύλα, δύο γράμματα, μια παύλα και τρεις αριθμούς (π.χ. 31-PO-069), οι πινακίδες έχουν μαύρη γραμματοσειρά σε λευκό φόντο. Έχουν το ίδιο μέγεθος με τις ευρωπαϊκές πινακίδες και έχουν μια σημαία του Αζερμπαϊτζάν και τα αρχικά «AZ» στην αριστερή πλευρά.
Προηγούμενη σειρά
Μεταξύ 1977 και 1993, οι πινακίδες κυκλοφορίας του Αζερμπαϊτζάν κατασκευάζονταν σύμφωνα με το σοβιετικό πρότυπο. Η αλφαριθμητική ακολουθία είχε τη μορφή: x 0000 XX, όπου x είναι ένα πεζό κυριλλικό γράμμα, 0 είναι οποιοδήποτε ψηφίο στην περιοχή 0–9 και XX είναι δύο κεφαλαία κυριλλικά γράμματα που υποδεικνύουν πού ταξινομήθηκε για πρώτη φορά το όχημα.
Το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποίησε τους κωδικούς АГ, АЖ και АЗ χωρίς να αναφέρεται σε πόλη ή περιοχή και το ΗΚ χρησιμοποιήθηκε μόνο για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Σύστημα ταξινόμησης
Οι σημερινές πινακίδες του Αζερμπαϊτζάν, που υιοθέτησαν μια αντίστροφη έκδοση του πρώην γαλλικού συστήματος πινακίδων κυκλοφορίας, αποτελούνται από 2 αριθμούς που αντιπροσωπεύουν την περιοχή ταξινόμησης, ακολουθούμενα από ένα προοδευτικό σύστημα 2 γραμμάτων και 3 αριθμών (ξεκινώντας με 90-AA-001 και τελειώνοντας με 90-ZZ-999).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν Αζερμπαϊτζάν
Human Nature (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)
Το Human Nature είναι τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον. Γράφτηκε από τους Στηβ Πορκάρο και Τζων Μπέττις, με παραγωγό τον Κουίνσι Τζόουνς. Είναι το πέμπτο single από το έκτο solo άλμπουμ του Τζάκσον, Thriller (1982). Αρχικά, ο Πορκάρο ηχογράφησε το demo του τραγουδιού σε κασέτα, την οποία έδωσε στον Τζόουνς. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο Thriller, αφήνοντας έξω από το άλμπουμ το κομμάτι Carousel.
Το Human Nature κυκλοφόρησε στις 3 Ιουλίου 1983, ως το πέμπτο single του άλμπουμ. Παρόλο που δεν κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι είχε επιτυχία στις ΗΠΑ. Έφθασε στη 2η θέση του Billboard's Hot Adult Contemporary Chart και στην 7η θέση του Hot 100, και έγινε το πέμπτο Top 10 hit από το Thriller. Στη Νέα Ζηλανδία, έφθασε στην 11η θέση. Η μπαλάντα έλαβε πολλές θετικές απόψεις από τους μουσικούς κριτικούς. Το Human Nature είχε επανεκτελεστεί από πολλούς καλλιτέχνες, όπως Στίβι Γουόντερ, Τζων Μάγιερ, Μιλς Ντάβις, SWV, Nas, Τζέισον Νέβινς, Κρις Μπράουν, Aaliyah, Αλίσια Κέις, Μπίλλι Κράβφορντ και Boyz II Men.
Κυκλοφορία και υποδοχή
Το Human Nature κυκλοφόρησε στις 3 Ιουλίου 1983, ως το πέμπτο single από το Thriller. Παρόλο που δεν κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχε μέτρια επιτυχία στις ΗΠΑ. Φθάνοντας στη 2η θέση του Billboard's Hot Adult Contemporary Chart και στη 7η θέση του Hot 100, το τραγούδι έγινε το πέμπτο Top 10 hit από το Thriller. Το Human Nature έφθασε στην 27η θέση του R&B Singles Chart. Στην Ολλανδία, έφθασε στην 11η θέση.
Ο Τζων Ρόκβελλ, της The New York Times, δηλωσε ότι το Human Nature ήταν μια «στοιχειωμένη, επωάζουσα μπαλάντα» με «ακαταμάχητο» ρεφρέν. Το Allmusic σημείωσε ότι το «ήπιο και όμορφο» Human Nature συνυπάρχει άνετα με το «σκληρό, τρομαχτικό» Beat It. Αργότερα θα προσθέσουν ότι το κομμάτι ήταν «μαλακά ροκ». Εξετάζοντας το Thriller, το περιοδικό Slant εξέφρασε την αγάπη του για το κομμάτι, δηλώνοντας ότι ήταν «ίσως η καλύτερη μουσική σύνθεση στο άλμπουμ και σίγουρα μια από τις μοναδικές A/C μπαλάντας που αξίζει να θυμόμαστε». Το περιοδικό πρόσθεσε ότι οι «κολακευτικές αρμονίες» του κομματιού είναι ισχυρές. Το Stylus επίσης επαίνεσε το κομμάτι, περιγράφοντας το ως «την ομαλότερη μπαλάντα». Πρόσθεσαν ότι το κομμάτι «κάνει λίγα για να ενσωματώσει το μήνυμα του κομματιού» και έχει ως αποτέλεσμα τα «γιαλιστερά φωνητικά» του Τζάκσον σε «θολά συνθεσάιζερ και ντραμς».
Ο Μπιλ Λαμπ, του About.com, κοίταξε πίσω στο κομμάτι 25 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Ένιωσε ότι το κομμάτι «ορίζει ένα προσχέδιο για το τι θα γίνει γνωστή ως εφηβική R&B». Η Κελέφα Σάννεχ, του Blender περιέγραψε τη «μαλακή μπαλάντα» ως «μεταξωτά επιτυχημένη». Σε ένα άρθρο του IGN, το 2008, ο Τόντ Γίλχριστ εξήγησε ότι τα στοιχεία του Human Nature δούλεψαν καλύτερα σήμερα σε σύγκριση με άλλες εποχές. Πρόσθεσε ότι αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η σύγχρονη R&B είναι «χάλια». Ο Τομ Έβινγκ, δημοσιογράφος της Pitchfork Media, περιέγραψε το κομμάτι ως «τρυφερό», με το MTV να προσθέτει ότι ήταν «εναέρια μπαλάντα». Το Rolling Stone ισχυρίστηκε ότι το «πιο όμοφρα εύθραυστο» Human Nature ήταν τόσο ανοιχτό και γενναίο που κάνει το She's Out of My Life να μοιάζει ψευδές. Η Los Angeles Times κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν η παράδοση του Τζάκσον που απογείωσε τη μπαλάντα.
Επανεκτελέσεις
Το Human Nature επανεκτελέστηκε αρκετές φορές μετά την κυκλοφορία του:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1982 Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Singles της Epic Records
Κατάλογος καγκελαρίων της Αυστρίας
Ο καγκελάριος της Αυστρίας είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης της Αυστρίας, που διορίζεται από τον πρόεδρο και θεωρείται de facto διευθύνων σύμβουλος της χώρας. Ο καγκελάριος προεδρεύει και ηγείται του Υπουργικού Συμβουλίου, το οποίο περιλαμβάνει επίσης τον αντικαγκελάριο και τους υπουργούς.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το αξίωμα εγκαθιδρύθηκε από την Προσωρινή Εθνοσυνέλευση στις 30 Οκτωβρίου 1918 και ονομάστηκε καγκελάριος της Δημοκρατίας της Γερμανίας-Αυστρίας και ο πρώτος κάτοχός του, Καρλ Ρένερ, διορίστηκε από το Κρατικό Συμβούλιο. Αφού οι Συμμαχικές δυνάμεις αρνήθηκαν τη συγχώνευση της Γερμανίας-Αυστρίας με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η χώρα σχημάτισε την ομοσπονδιακή Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία και το γραφείο μετονομάστηκε από πολιτειακό καγκελάριο σε ομοσπονδιακό καγκελάριο. Ο πρώτος ομοσπονδιακός καγκελάριος ήταν ο Μάικλ Μάιρ. Υπήρξαν δέκα καγκελάριοι που υπηρέτησαν υπό την Πρώτη Δημοκρατία έως ότου ο Καγκελάριος Ένγκελμπερτ Ντόλφους δημιούργησε το αυταρχικό και δικτατορικό Ομοσπονδιακό Κράτος της Αυστρίας. Μετά τη δολοφονία του Ντόλφους από Αυστριακούς εθνικοσοσιαλιστές, ο Κουρτ Σούσνιγκ τον διαδέχθηκε ως καγκελάριος και υποστήριξε τη δικτατορία. Ο Σούσνιγκ αντικαταστάθηκε από τον Άρθουρ Σέις-Ίνκαρτ, έναν Ναζί φροντιστή που κατείχε το αξίωμα για δύο ημέρες, έως ότου η Αυστρία προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία.
Η Αυστρία υπό τον Εθνικοσοσιαλισμό έχασε το αρχικό δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησής της και διοικούνταν από τον Reichsstatthalter Άρθουρ Σέις-Ίνκαρτ (1938–1939), τον Επίτροπο του Ράιχ Τζόζεφ Μπούρκελ (1939–1940) και τον Reichsstatthalter Μπάλντουρ βον Σιράχ (1940-1945). Το 1940, η χώρα μετονομάστηκε σε Ostmark, έχασε εντελώς την αυτονομία της και έγινε υποεθνική διαίρεση της Ναζιστικής Γερμανίας. Μετά την απελευθέρωση της Βιέννης και τη συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας το 1945, η Αυστρία αποκατέστησε τη δημοκρατική μορφή διακυβέρνησής της. Ωστόσο, η Αυστρία παρέμεινε υπό συμμαχική κατοχή μέχρι το 1955 και έτσι η κυριαρχία της χώρας εξακολουθούσε τελικά να κατέχεται από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου.
Από την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, το Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κυριαρχούν σε μεγάλο βαθμό στην αυστριακή πολιτική. το Λαϊκό Κόμμα (και ο προκάτοχός του, το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα) ηγήθηκε δεκαεννέα υπουργικών συμβουλίων και υπηρέτησε ως μικρότερος εταίρος σε οκτώ, ενώ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (πρώην Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα) ηγήθηκε έντεκα και υπηρέτησε ως μικρότερος εταίρος σε πέντε. Υπήρξαν επτά κόμματα που δεν κατείχαν ποτέ την καγκελαρία αλλά συμμετείχαν σε υπουργικά συμβούλια συνασπισμού: το Μεγαλύτερο Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα σε πέντε, το Κόμμα Ελευθερίας και το Landbund σε τέσσερα, το Πατριωτικό Μέτωπο σε δύο και οι Πράσινοι, η Συμμαχία για το Μέλλον και το Κομμουνιστικό Κόμμα σε ένα.
Μετά από βουλευτικές εκλογές ή σε περίπτωση κενής θέσης, ο πρόεδρος επιλέγει συμβατικά τον αρχηγό του μεγαλύτερου κόμματος στο Κοινοβούλιο για να υπηρετήσει ως καγκελάριος και διορίζει τα υπόλοιπα μέλη του υπουργικού συμβουλίου με βάση τη σύσταση της καγκελαρίου. Εάν ένας εν ενεργεία καγκελάριος πεθάνει, παραιτηθεί ή αδυνατεί με άλλο τρόπο να ασκήσει τις εξουσίες και τα καθήκοντα του αξιώματος, ο αντικαγκελάριος γίνεται αναπληρωτής καγκελάριος. Εάν ο αντικαγκελάριος δεν είναι διαθέσιμος, τα υπόλοιπα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου αναλαμβάνουν κατά σειρά αρχαιότητας.
Ο Μπρούνο Κρέισκι ήταν ο μακροβιότερος καγκελάριος, με περισσότερα από δεκατρία χρόνια στην εξουσία, ενώ ο Άρθουρ Σέις-Ίνκαρτ ήταν ο καγκελάριος με τη μικρότερη θητεία, με δύο ημέρες στην θητεία και ο Γουόλτερ Μπρέισκι ήταν ο εν ενεργεία καγκελάριος με τη μικρότερη θητεία, με μόνο μία ημέρα στο αξίωμα.
Κατάλογος καγκελαρίων
{{legend|#E6E6AA|Εκτελών καθήκοντα καγκελαρίου|border=black}} <references group="lower-greek" />
Μπρζι Μπροντ
Το Μπρζι Μπροντ (σερβικά κυριλλικά: Брзи Брод) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου της Μέντιανα και εντός της εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 4,555 κατοίκους.
Το Μπρζι Μπροντ είναι επισήμως καταταγμένο μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Βιλμινόρε ντι Σκάλβε
Το Βιλμινόρε ντι Σκάλβε (ιταλικά: Vilminore di Scalve) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Επιδερμίδα (φυτά)
Η επιδερμίδα είναι φυτικός ιστός ο οποίος σχηματίζεται από τα κύτταρα που υπάρχουν στην επιφάνεια των φύλλων και είναι τοποθετημένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Ο ρόλος της επιδερμίδας είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία φυτών Κατηγορία:Ιστοί (βιολογία)
Σαιν-Πιερ-ντε-Ζενεμπρό
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζενεμπροζιέν (γαλλικά: Genebroziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Τζαντόμπιο
Το Τζαντόμπιο (ιταλικά: Zandobbio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου
Η Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου (ΤΚΕΕ, Kibris Milli Türk Birligi, KMTB) ήταν κυπριακό συντηρητικό κόμμα με ηγέτη τον Φαζίλ Κιουτσούκ.
Ιστορία
Η ΤΚΕΕ ιδρύθηκε το 1955 ως διάδοχος του κόμματος "Η Κύπρος είναι Τουρκική", το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Κιουτσιούκ. Στις νομοθετικές εκλογές πριν την ανεξαρτησία κέρδισε τις 15 τουρκικές έδρες στην Βουλή των Αντιπροσώπων και όλες τις έδρες στην Τουρκική Κοινοτική Συνέλευση.
Το 1963 οι βουλευτές του αποχώρησαν από το κοινοβούλιο μετά το ξέσπασμα διακοινοτικής βίας, αλλά συνέχισαν να νομοθετούν για τους Τουρκοκύπριους. Το 1973 το κόμμα διαλύθηκε και τα περισσότερα μέλη του ενεπλάκησαν στην ίδρυση πολιτικών κομμάτων στην ΤΔΒΚ.
Ιδεολογία
Ο κύριος σκοπός του κόμματος ήταν η προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων. Πριν την ανεξαρτησία το 1960, υποστήριζε την διαίρεση του νησιού, γνωστή ως Τακσίμ στα τουρκικά. Μετά την χορήγηση ανεξαρτησίας, υποστήριξε τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου για το μοίρασμα των εξουσιών στην χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Στάδιο Τσάιρ
Το Στάδιο Τσάιρ (Стадион Чаир) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Νις της Σερβίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΦΚ Ραντνίτσκι Νις. Μετά από μερική ανακατασκευή που ξεκίνησε το 2011, το ανακαινισμένο στάδιο άνοιξε ξανά για το κοινό στις 15 Σεπτεμβρίου 2012. Το στάδιο είναι μέρος του Αθλητικού Συγκροτήματος Τσάιρ, το οποίο περιλαμβάνει επίσης μια εσωτερική πισίνα και ένα κλειστό γήπεδο.
Ιστορία
Η πλήρης ανακατασκευή ξεκίνησε κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2011 σε ένα φιλόδοξο έργο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Σερβίας και της πόλης της Νις για την αντικατάσταση των απαρχαιωμένων υποδομών σε σημαντικούς αθλητικούς χώρους. Το ανακαινισμένο στάδιο είχε χωρητικότητα 18.151 θεατών. Το κόστος του έργου ανήλθε σε 1,1 δισεκατομμύρια δηνάρια (περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ). Μετά την ολοκλήρωση, το νέο γήπεδο πληρούσε τα πρότυπα της UEFA για να φιλοξενήσει διεθνείς αγώνες. Τον Ιούνιο του 2012, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σερβίας ανακοίνωσε ότι το Στάδιο Τσάιρ θα φιλοξενούσε την Εθνική Σερβίας στον αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 εναντίον της Σκωτίας στις 26 Μαρτίου 2013. Ωστόσο, ο αγώνας διεξήχθη στο Στάδιο Καρατζόρτζε, αφού ανακοινώθηκε ότι το Στάδιο Τσάιρ δεν θα πληρούσε όλα τα πρότυπα της UEFA μέχρι τον Μάιο του 2013. Το στάδιο φιλοξένησε τον πρώτο του αγώνα ποδοσφαίρου μετά τις εργασίες ανακαίνισης στις 15 Σεπτεμβρίου 2012, όπου η Ραντνίτσκι Νις κέρδισε την ΦΚ Σμεντέρεβο 1924 με 1–0 μπροστά σε 7.000 θεατές.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2012, ανακοινώθηκε ότι η πόλη Νις θα έδινε επιπλέον 250 εκατομμύρια δηνάρια σε μια νεόδμητη δυτική κερκίδα 9.500 θέσεων που θα κατασκευαστεί το 2013, η οποία θα ανέβαζε τη χωρητικότητα του σταδίου σε τουλάχιστον 25.003. Ωστόσο, οι εργασίες δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σερβία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στη Σερβία Κατηγορία:ΦΚ Ραντνίτσκι Νις
Σαιν-Πιερ-ντε-Σουσί
Το Σαιν-Πιερ-ντε-Σουσί (γαλλικά: Saint-Pierre-de-Soucy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Πιεραίν (γαλλικά: Saint-Pierrains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ακιντζιλάρ
Το Ακιντζιλάρ είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Λουρουκίνα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης του χωριού δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Τζάνικα
Η Τζάνικα (ιταλικά: Zanica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Σαιν-Ρεμί-ντε-Μωριέν
Το Σαιν-Ρεμί-ντε-Μωριέν (γαλλικά: Saint-Rémy-de-Maurienne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρεμιλιέν (γαλλικά: Rémiliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Τζόνιο
Το Τζόνιο (ιταλικά: Zogno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Πτολεμαϊκή γραφή
Η πτολεμαϊκή γραφή είναι σύμφωνα με την ελληνική παλαιογραφία η ελληνική γραφή με την οποία είναι γραμμένοι οι ελληνικοί χειρόγραφοι πάπυροι της πτολεμαϊκής περιόδου (323 - 30 π.Χ.) στην αρχαία Αίγυπτο.
Ιστορική αναδρομή
Το έτος 1889 ο αιγυπτιολόγος Φλίντερς Πέτρι έκανε μια σημαντική για την παλαιογραφία ανακάλυψη. Μερικοί από τις σαρκοφάγους που ανακάλυψε ήταν από «πολτοποιημένο» πάπυρο. Από τις σαρκοφάγους αυτές μπόρεσαν να αποσυγγοληθούν και αποκατασταθούν αρκετοί πάπυροι, οι οποίοι στην συνέχεια μελετήθηκαν. Προέρχονται από τους καλάθους αχρήστων των γραφείων των επίσημων αιγυπτιακών υπηρεσιών και περιέχουν πλήθος ανακοινώσεων, αιτήσεων, πιστοποιητικών και άλλων εγγράφων. Για την χρονολόγησή τους είναι πλεονεκτικό το ότι συχνά φέρουν την ακριβή ημερομηνία.
Χαρακτηριστικά της πτολεμαϊκής γραφής
Η πτολεμαϊκή γραφή χαρακτηρίζεται για την ελεύθερη και πλατιά μορφή των γραμμάτων, καθώς και την ανάλαφρη ροή του κειμένου. Γράμματα όπως το Μ, Π, Τ υπερτερούν ως προς το πλάτος και τις οριζόντιες γραμμές. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της πτολεμαϊκής γραφής είναι μια εικονική οριζόντια γραμμή που διαπερνάει τα γράμματα του κάθε στίχου, λόγο του ότι τα περισσότερα γράμματα έχουν σχήμα χαμηλό και πλαδαρό, και γι'αυτό η προέκταση των οριζόντιων γραμμών δίνουν την οπτική εντύπωση μιας συνεχιζόμενης γραμμής.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία
Σαιν-Σορλέν-ντ'Αρβ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σορλινουά (γαλλικά: Saint-Sorlinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ελοΐζα της Οράγγης-Νάσσαου
Η Κόμισσα Ελοΐζα της Οράγγης-Νάσσαου (Ολλανδικά: Gravin Eloise van Orange-Nassau, 8 Ιουνίου 2002 -) είναι το πρώτο παιδί του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου της Ολλανδίας. Είναι πέμπτη στη σειρά διαδοχής του Ολλανδικού θρόνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 2002 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Είναι το πρώτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Πριγκίπισσας Λαυρεντιανής της Ολλανδίας.
Ονομάσθηκε Ελοΐζα προς τιμήν των προγόνων της μητέρας της, Βεατρίκη προς τιμήν της πατρικής γιαγιάς της, βασίλισσας Βεατρίκης, Σοφία προς τιμήν της νονάς της Σοφίας φαν ντε Βάου και της πριγκίπισσας Σοφίας της Ολλανδίας και Λαυρεντιανή προς τιμήν της μητέρας της.
Βαπτίστηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2002 στο παρεκκλήσι του Παλατιού Χετ Λόου στο Άπελντορν. Νονοί της ήταν ο πατρικός θείος της Πρίγκιπας Φρίζο της Ολλανδίας, η πρώτη εξαδέλφη του πατέρα της Πριγκίπισσα Καρολίνα των Βουρβόνων-Πάρμας, ο Διάδοχος Πρίγκιπας της Νορβηγίας και η Σοφία φαν ντε Βάου.
Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαυρεντιανής έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου
Μπαντεμλίκιοϊ
Το Μπαντεμλίκιοϊ (Bademliköy) είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Λουτρός. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Μάρτιν Μακγκίνες
Ο Τζέιμς Μάρτιν Πασέλι Μακγκίνες (αγγλ. James Martin Pacelli McGuinness, ιρλανδ. Séamus Máirtín Pacelli Mag Aonghusa, 23 Μαΐου 1950 – 21 Μαρτίου 2017 ) ήταν Ιρλανδός ρεπουμπλικανός και πολιτικός του Σιν Φέιν, που διετέλεσε Πρώτος Υπουργός και Αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας από τον Μάιο του 2007 μέχρι τον Ιανουάριο του 2017. Υπήρξε ηγέτης του IRA και μέλος της Βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων από το 1997 μέχρι την παραίτησή του το 2013. Καθώς έκαναν όλοι οι βουλευτές του Σιν Φέιν, ο Μακγκίνες απείχε από τα καθήκοντά του στο βρετανικό κοινοβούλιο. Μετά τη Συμφωνία του Αγίου Ανδρέα και τις βορειοϊρλανδικές εκλογές του 2007, ως πολιτικός ηγέτης του Σιν Φέιν στον Βορρά, αναδείχθηκε σε αναπληρωτή Πρώτο Υπουργό της Β. Ιρλανδίας στις 8 Μαΐου 2007, με τον ηγέτη του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος (DUP) Ίαν Πέισλι να γίνεται Πρώτος Υπουργός. Ο Μακγκίνες είχε νωρίτερα διατελέσει Υπουργός Παιδείας στο Εκτελεστικό της Βόρειας Ιρλανδίας από το 1999 ως το 2002. Υπήρξε επίσης ο υποψήφιος του Σιν Φέιν για την προεδρία της Ιρλανδίας στις εκλογές του 2011.
Εργαζόμενος από κοινού με τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ Τζωρτζ Τζ. Μίτσελ, ο Μακγκίνες ήταν επίσης ένας από τους βασικούς συντελεστές της συντάξεως της Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής, που έθεσε την κατακλείδα της ειρηνευτικής διαδικασίας για τη Βόρεια Ιρλανδία.
Στις 9 Ιανουαρίου 2017 ο Μακγκίνες παραιτήθηκε από Αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το σκάνδαλο της Πρωτοβουλίας Ανανεώσιμης Θερμότητας. Δέκα ημέρες αργότερα ανακοίνωσε ότι δεν θα έθετε υποψηφιότητα για επανεκλογή στη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας, εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Αργότερα έγινε γνωστό ότι έπασχε από αμυλοείδωση. Παραιτήθηκε λίγο πριν τον θάνατό του, σε ηλικία 66 ετών.
Ο Μακγκίνες είχε νυμφευθεί την Μπερναντέτ Κάνινγκ το 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτοι Υπουργοί της Βόρειας Ιρλανδίας Κατηγορία:Βουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου
Μοναστήρι της Μπετάνια
Το Μοναστήρι της Μπετάνια της Γέννησης της Θεοτόκου ( ბეთანიის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის მონასტერი) είναι ένα μεσαιωνικό Γεωργιανό ορθόδοξο μοναστήρι στην ανατολική Γεωργία, 16 χλμ. νοτιοδυτικά της Τιφλίδας. Χρονολογείται του 12ου/13ου αιώνα.
Ιστορία
Η Μπετάνια βρίσκεται στην απομονωμένη δασώδη κοιλάδα, στη δεξιά όχθη του ποταμού Βέρε. Το όνομα της μονής προέρχεται από τη Βηθανία της Παλαιστίνης, που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη ως η κώμη, όπου ήταν το σπίτι της Μαρίας, της Μάρθας και του Λαζάρου, καθώς και του Σίμωνα του Λεπρού.
Το μοναστήρι περιλαμβάνει δύο εκκλησίες. Η μικρή βασιλική του Αγίου Γεωργίου κατασκευάστηκε το 1196. Ο κύριος Καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στη Θεοτόκο και χτίστηκε τον 12ο-13ο αιώνα.
Στις παραδόσεις το μοναστήρι αντιπροσώπευε την φεουδαρχική οικογένεια των Ορμπέλι. Στα τέλη του 12ου αιώνα, οι Ορμπέλι αποστερήθηκαν για ένα διάστημα τις ιδιοκτησίες τους από τους εστεμμένους βασιλιάδες. Κατά τη νεότερη περίοδο ο Γκρίγκολ Ορμπελιάνι ανακάλυψε τυχαία τη ξεχασμένη για αιώνες μονή, όταν είχε βγει για κυνήγι.
Μία σειρά συγκρούσεων και ξένων εισβολών στην ιστορία της Γεωργίας, άφησαν το μοναστήρι άδειο και μισό-ερειπωμένο. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το μοναστήρι αποκαταστάθηκε μέσα από τις προσπάθειες του Ιερομόναχου Σπυρίδωνα Κετιλάτζε, ο οποίος παραιτήθηκε ως ηγούμενος το 1922 και τον διαδέχτηκε ο Ιερομόναχος Ηλίας Παντσουλαία. Στο μοναστήρι εργάστηκαν επίσης οι άγιοι αρχιμανδρίτες Πατέρας Γεώργιος (Μχεΐτζε) και ο Πατέρας Ιωάννης (Μαϊσουράτζε). Στο τέλος της ζωής τους ενταφιάστηκαν σε διπλανές θέσεις στην αυλή της μονής. Η Μπετάνια παρέμεινε το μόνο Γεωργιανό μοναστήρι που, έστω και ανεπίσημα, λειτουργούσε μέχρι το 1963, οπότε έκλεισε για 15 χρόνια. Το 1978, ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β΄ αποκατέστησε το μοναστήρι στη Μπετάνια. Κατά τη δεκαετία του 1990, το μοναστήρι ανακαινίστηκε και η τοπική μοναστική κοινότητα μεγάλωσε σε μέγεθος και επιρροή.
Αρχιτεκτονική
Το μοναστήρι περιβαλλόταν από οχυρωματικό τείχος, αλλά από αυτό έχουν επιβιώσει μόνο ογκόλιθοι διάσπαρτοι στο παρακείμενο δάσος και ένας κατεστραμμένος πύργος.
Η εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου είναι βυζαντινού ρυθμού, σταυροειδής, θολωτή και πέτρινη, με μέγιστο ύψος 27 μ. Ο θόλος στηρίζεται σε δύο κολόνες και στο ιερό. Η είσοδος βρίσκεται στα νότια. Στην ανατολική πρόσοψη υπάρχουν σκαλιστές διακοσμήσεις.
Τοιχογραφίες
Το εσωτερικό ήταν διακοσμημένο με όμορφες και ζωηρές τοιχογραφίες. Στην κόγχη του ιερού υπήρχε μια σκηνή της Μεγάλης Δέησης από την οποία έχει διασωθεί μόνο ο ένθρονος Χριστός. Οι τοίχοι των αψίδων πίσω από το ιερό είναι διακοσμημένοι με τοιχογραφίες των Προφητών που κρατούν παπύρους με Γεωργιανές επιγραφές. Στο βόρειο τοίχο είναι ζωγραφισμένος ένας κύκλος με τα Πάθη του Χριστού, στο νότιο τοίχο υπάρχουν σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη και στο δυτικό από την Ημέρα της Κρίσης.
Στο βόρειο τοίχο της μονής απεικονίζονται οι Γεωργιανοί μονάρχες, αρχίζοντας χρονολογικά από το 1207. Περιλαμβάνονται οι προσωπογραφίες του Γεωργίου Γ' ( βασίλευσε το 1156-1184), της κόρης του βασίλισσας Ταμάρ (βασίλευσε το 1184 – 1213), και του γιου της, Γεωργίου Δ' (βασίλευσε το 1213 – 1223). Ο Ρώσος πρίγκιπας Γκριγκόρι Γκαγκάριν ανακάλυψε και καθάρισε την εικόνα της Ταμάρ το 1851, και δημοσίευσε τα σχέδια και τις εκθέσεις του το ίδιο έτος. Ο Γεώργιος Δ' απεικονίζεται ως ένας νεαρός άντρας χωρίς γένια, ντυμένος με ενδυμασία της Γεωργιανής αυλής, εστεμμένος και κρατώντας σπαθί.
Στις τοιχογραφίες περιλαμβάνονται η Προσευχή του Ιησού στον Κήπο της Γεσθημανής, τα θαύματα του Χριστού, ο χορός της Σαλώμης στη γιορτή του Ηρώδη, η Σταύρωση του Χριστού και σκηνές από τη Δευτέρα Παρουσία με αγγέλους, νεκρούς και ζώα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Σαιν-Συλπίς (Σαβοΐα)
Το Σαιν-Συλπίς (γαλλικά: Saint-Sulpice) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σορπεζαί (γαλλικά: Sorpesais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αρνούλφος Β΄ της Βουλώνης
Ο Αρνούλφος Β΄ της Βουλώνης, (Γερμ. Arnulf II, πέθανε το 971) μέλος του Οίκου της Φλάνδρας, Κόμης της Βουλώνης (965 - 971), ήταν μοναδικό παιδί του Αδαλούλφου της Βουλώνης. Διαδέχθηκε τον θείο του Αρνούλφο τον Γηραιό χάρη στα δικαιώματα του πατέρα του. Κυβέρνησε μέχρι τον θάνατο του και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αρνούλφος Γ΄ της Βουλώνης.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας
Μαθιάτης
Ο Μαθιάτης είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Corpus Inscriptionum Graecarum
Corpus Inscriptionum Graecarum (ή CIG) ονομάζεται μια συλλογή αρχαίων ελληνικών επιγραφών. Εκδόθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα.
Ιστορική εξέλιξη
Η προσπάθεια ξεκίνησε το 1815 από την Πρωσική Ακαδημία των Επιστημών στο Βερολίνο, όταν ο Άουγκουστ Μπεκ και Μπάρτολντ Γκέοργκ Νίμπουρ πρότειναν να δημοσιευθούν όλες οι μέχρι τότε γνωστές ελληνικές επιγραφές. Η πρώτη συντακτική επιτροπή απαρτήθηκε από τους Φρίντριχ Σλάιερμαχερ, Φίλιππ Μπούττμανν και Ιμμάνουελ Μπέκκερ υπό την διεύθυνση των Μπεκ και Νίμπουρ. Μετά από μακροχρόνιες εργασίες συντάχθηκε το πρώτο τεύχος το 1825, ενώ ο πρώτος πλήρης τόμος δημοσιεύτηκε το 1828, ακολουθούμενος από έναν δεύτερο τόμο το 1843. Έκτοτε ακολούθησαν και άλλοι δύο τόμοι το 1853 και 1859 από τους Ερνστ Κούρτιους και Άντολφ Κίρχχοφφ αντίστοιχα, καθώς και ένα ευρετήριο το 1877 από τον Χέρμανν Ρελ.
Με την άνθιση των μελετών των αρχαιοτήτων των μεσογειακών χωρών και το επακόλουθο πλήθος των επιγραφών, η Πρωσική Ακαδημία των Επιστημών προχώρησε στην επανεξέταση όλων των επιγραφών. Το έργο συνεχίστηκε με τη συλλογή Inscriptiones Graecae.
kdhfkjsdhkewshdhfguydfbvr
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική επιγραφική
Σαιν-Τιμπώ-ντε-Κου
Το Σαιν-Τιμπώ-ντε-Κου (γαλλικά: Saint-Thibaud-de-Couz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Στόμα (βοτανική)
Στόματα ονομάζονται τα μικροσκοπικά ανοίγματα που διακόπτουν την πυκνή διάταξη των κυττάρων της επιδερμίδας ενός φυτού. Είναι ιδιαίτερα πολλά στα φύλλα. Με τη βοήθεια των στομάτων το εσωτερικό του φύλλου επικοινωνεί με το περιβάλλον. Το στόμα ανοίγει και κλείνει με τη βοήθεια ειδικών κυττάρων, τα οποία ονομάζονται καταφρακτικά κύτταρα, ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Κάθε φορά που ανοίγει ένα στόμα εισέρχεται στο εσωτερικό του φυτού ατμοσφαιρικός αέρας. Παράλληλα αποβάλλεται το οξυγόνο που έχει παραχθεί με τη φωτοσύνθεση και διοξείδιο του άνθρακα της αναπνοής. Ταυτόχρονα εξατμίζεται και μια ποσότητα από το νερό που βρίσκεται στο εσωτερικό του φυτού. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται διαπνοή. .
Η θέση των στομάτων δεν είναι ίδια σε όλα τα φυτά: Στα φύλλα ορισμένων φυτών στόματα υπάρχουν τόσο στην άνω όσο και στην κάτω επιφάνειά τους, οπότε τα φύλλα αυτά ονομάζονται αμφιστοματικά. Σε άλλα φυτά στόματα υπάρχουν μόνο στην κάτω επιφάνεια των φύλλων (υποστοματικά), ενώ σε φύλλα υδρόβιων φυτών, όπως το νούφαρο στόματα υπάρχουν μόνο στην άνω επιφάνεια του φύλλου, καθώς η κάτω επιφάνεια είναι βυθισμένη στο νερό (επιστοματικά φύλλα).
Φυσιολογική λειτουργία των στομάτων
Στα φύλλα επιτελείται μια από τις πλέον σημαντικές λειτουργίες των φυτών, η φωτοσύνθεση. Με αυτήν τα φυτά "συνθέτουν την τροφή τους". Όταν τα στόματα ανοίγουν παρουσία φωτός, το διοξείδιο του άνθρακα διαχέεται στο εσωτερικό του φύλλου, όπου θα μετατραπεί σε σάκχαρο (γλυκόζη) με τη φωτοσύνθεση. Ταυτόχρονα, υδρατμοί από το εσωτερικό του φυτού εξέρχονται από τα στόματα, στην ατμόσφαιρα που περιβάλλει το φυτό με τη διαδικασία της διαπνοής. Έτσι, τα φυτά αντιμετωπίζουν το "δίλημμα" να προσλάβουν διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα ή να χάσουν νερό μέσω της διαπνοής. Αν η απώλεια νερού γίνει ανεξέλεγκτα, θα εξαντλήσει τα αποθέματα νερού. Η απώλεια αυτή μπορεί να αποβεί καταστροφική για το φυτό, καθώς το νερό είναι απαραίτητο για όλες τις βιοχημικές διαδικασίες που συμβαίνουν σε αυτό.
Σημασία των στομάτων
Η δημιουργία στομάτων στα φυτά θεωρείται κεφαλαιώδους σημασίας για την εξελικτική θεωρία: Η απόκτηση στομάτων από τα φυτά ήταν αυτή που επέτρεψε την ευρύτατη διάδοσή τους στις επιφάνειες της ξηράς περίπου 400 εκατομ. χρόνια πριν.
Μέσω της μελέτης των απολιθωμένων φύλλων, επίσης, είναι δυνατό να καθοριστούν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες την εποχή που το απολίθωμα ήταν ζωντανός οργανισμός: Φύλλα με πολλά στόματα δείχνουν ότι στην ατμόσφαιρα δεν υπήρχαν μεγάλες συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα, ενώ φύλλα με λίγα στόματα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.
Τα στόματα παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο και στο σημερινό περιβάλλον σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι ερευνητές Hetherington and Woodward (2003) εκτίμησαν ότι μέσω των στομάτων των φυτών διακινείται ποσότητα 3 x 1018 γραμμαρίων άνθρακα ετησίως, ενώ η συνολική ποσότητα νερού που υπάρχει στην ατμόσφαιρα εκτιμάται από τους ίδιους ερευνητές ότι ανακυκλώνεται μέσω των στομάτων κάθε έξι μήνες. Είναι εμφανές ότι τα στόματα επηρεάζουν σημαντικά το ατμοσφαιρικό περιβάλλον, το οποίο, με τη σειρά του, καθοδηγεί τις εξελικτικές αλλαγές στη μορφή των στομάτων.
Μάικ Μάιερς
Ο Μάικλ Τζον Μάιερς (Michael John Myers, 25 Μαΐου, 1963) είναι Καναδός ηθοποιός, κωμικός, σεναριογράφος και παραγωγός. Έχει αποσπάσει πολλά βραβεία, μερικά εκ των οποίων είναι επτά MTV Awards, ένα Primetime Emmy Award, και ένα Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών. Το 2002, του απονεμήθηκε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας. Το 2017, χρίστηκε ως Αξιωματικός στο Τάγμα του Καναδά για το "εκτενές και αναγνωρισμένο σώμα κωμικής δουλειάς ως ηθοποιός, συγγραφέας και παραγωγός".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί Κατηγορία:Καναδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Ουτσάν-σου (καταρράκτης)
δεξιά|thumb|200px|Ο καταρράκτης Ουτσάν-Σου Ο καταρράκτης Ουτσάν-Σου (ουκρανικά: Учан-Су, ρωσικά: Уча́н-Су, κριμαϊκά ταταρικά: Uçan Suv), είναι καταρράκτης στο ποτάμι Ουτσάν-σου στις νότιες πλαγιές των Κριμαϊκών Ορέων στην Κριμαία. Το όνομα στα κριμαϊκά ταταρικά σημαίνει ιπτάμενο νερό.
Ο Ουτσάν-σου, ο υψηλότερος καταρράκτης στην Κριμαία,  είναι δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο που βρίσκεται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από την Γιάλτα, στην μισή απόσταση προς το όρος Άι-Πέτρι. Ο καταρράκτης έχει ύψος 98 μέτρων (322 πόδια) και βρίσκεται σε υψόμετρο 390 μέτρων (1.280 πόδια), και τα νερά του είναι περισσότερα κατά την διάρκεια της άνοιξης καθώς τροφοδοτείται από τα χιόνια που λιώνουν στα βουνά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κριμαία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κριμαία Κατηγορία:Καταρράκτες
Στάδιο Τσίκα Ντάτσα
Το Στάδιο Τσίκα Ντάτσα (Стадион Чика Дача) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΦΚ Ραντνίτσκι 1923. Το στάδιο ονομάστηκε προς τιμή του Ντανίλο Στογιάνοβιτς, γνωστού ως Τσίκα Ντάτσα, ο οποίος θεωρείται πρωτοπόρος του ποδοσφαίρου στη Σερβία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Ουράνιο τόξο πίσω από το Στάδιο Τσίκα Ντάτσα το 2010.]] Η κατασκευή του σταδίου ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1949 και κράτησε οκτώ χρόνια, για διάφορους λόγους. Τελικά, το νέο ποδοσφαιρικό σπίτι του συλλόγου ολοκληρώθηκε στις 6 Ιουνίου 1957. Το νεόκτιστο στάδιο έχει υποδεχτεί 30.000 θεατές και το πρώτο παιχνίδι που διεξήχθη ήταν μεταξύ της Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς και της Παρτιζάν Βελιγραδίου, που έληξε ισόπαλος με 2-2. Η μεγαλύτερη προσέλευση σε αγώνα της Πρώτης Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας ήταν στις 24 Αυγούστου 1969 όταν η Ραντνίτσκι έπαιξε εναντίον της Χάιντουκ Σπλιτ μπροστά σε 35.000 θεατές. Η μεγαλύτερη προσέλευση που έχει καταγραφεί ποτέ στο γήπεδο έλαβε χώρα το 1969, όταν η Ραντνίτσκι έπαιξε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Σάντος, στον οποίο 40.000 θεατές ήρθαν για να παρακολουθήσουν τον θρυλικό Πελέ να αγωνίζεται για πρώτη φορά στη Γιουγκοσλαβία.
Ανακαίνιση
Το 2007 εγκαταστάθηκαν 15.100 νέες θέσεις στο γήπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σερβία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στη Σερβία Κατηγορία:ΦΚ Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς
Γιελάσνιτσα (Νίσκα Μπάνια)
Η Γιελάσνιτσα (σερβικά κυριλλικά: Јелашница) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου της Νίσκα Μπάνια και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,566 κατοίκους.
Η Γιελάσνιτσα είναι επισήμως καταταγμένη μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Ρουστάμ Καζάκοφ
Ο Ρουστέμ Καζάκοφ (γεννημένος στις 2 Ιανουαρίου 1947) είναι Σοβιετικός πρώην πυγμάχος και ολυμπιονίκης.
Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, όπου κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην ελληνορωμαϊκή πάλη, στην κατηγορία των 54 κιλών. Επίσης ήταν δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής το 1969 και το 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές
Μεσογειακοί Παράκτιοι Αγώνες 2019
Οι Παράκτιοι Μεσογειακοί Αγώνες 2019 είναι η δεύτερη χρονικά διοργάνωση Παράκτιων Μεσογειακών Αγώνων. Πραγματοποιήθηκαν στην πόλη της Πάτρας από τις 25 έως τις 31 Αυγούστου του 2019.
Επιλογή
Η Πάτρα εκλέχτηκε ως πόλη φιλοξενίας (διοργανώτρια) των 2ων Μεσογειακών Παράκτιων Αγώνων κατά τη διάρκεια της τακτικής Γενικής Συνέλευσης της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων που πραγματοποιήθηκε το 2017 στην Ταρραγόνα της Ισπανίας.
Συμμετέχουσες χώρες
• 🇪🇬 egypt
• 🇦🇱 albania
• 🇦🇩 andorra
•  undefined