cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συρία-Παλαιστίνη
Από τον Αδριανό έως το τέλος της δυναστείας των Αντωνίνων
Όταν ο Μάρκος Αυρήλιος ανέλαβε την αυτοκρατορική εξουσία, η επαρχία ενσωματώθηκε και πάλι σε αυτή της Συρίας. Σε εκείνη την εποχή μπορεί να τοποθετηθεί χρονικά το όνομα του Μάρκου Κορνήλιου, κυβερνήτη της επαρχίας της Συρίας.
Ο Αττίδιος Κομηλιανός ανέλαβε τη διοίκηση της επαρχίας της Συρίας από το 160 έως το 162. Επόμενος διοικητής ήταν ο Ιούλιος Κόμμοδος Ορφιτιανός, πρώην διοικητής της Θράκης και της Αφρικής, ύπατος το 160 καιεπίτροπος δημοσίων έργων (curator operum publicorum), το 161–162. Στη διοίκηση της επαρχίας παρέμεινε έως το 163.
Ο Φλάβιος Βοηθός ήταν ο επόμενος κυβερνήτης της επαρχίας που ονομάζεται ξανά Παλαιστίνη Συρία (κυβερνήτης της γειτονικής επαρχίας της Συρίας είναι, από το 164, ο Αβίδιος Κάσσιος, ο οποίος προσπάθησε αποτυχημένα να σφετεριστεί την αυτοκρατορική εξουσία το 175). Ο Βοηθός ήταν φίλος του γιατρού Γαληνού. Ανέλαβε το αξίωμά του κατά την πρώτη επίσκεψη του Γαληνού στη Ρώμη (162–166). Πέθανε κατά τη διάρκεια της θητείας του, ύστερα από την επιστροφή του Γαληνού στην Ιταλία (168), περίπου το 171.
Επόμενος διοικητής της Παλαιστίνης Συρίας ήταν ο Ερούκιος Κλάρος. Ανέλαβε το αξίωμά του μεταξύ του 170 (ήταν ύπατος τη χρονιά εκείνη) και του θανάτου του Μάρκου Αυρήλιου (180). Υπάρχει μια επιγραφή από την Έφεσο, στην οποία τιμάται η σύζυγος του «''[Ερο]υκίου Κλάρου, υπάτου, [ηγ]εμόνος Ιουδ[αίας] αντιστρατήγου του κυρίου Μ. Αυρηλίου Αντωνείνου''», όπου φαίνεται ότι διατηρείται η ανάμνηση του παλιού ονόματος της επαρχίας. Άγνωστη είναι, επίσης, η σχέση του Ερούκιου Κλάρου με τον ομώνυμο στρατιωτικό που κατέλαβε τη Σελεύκεια επί του Τίγρητος, κατά την Παρθική Εκστρατεία του Τραϊανού (115–117).
Από την εποχή των Σεβήρων έως τον Διοκλητιανό
Ύστερα από την επικράτηση του, ο Σεπτίμιος Σεβήρος διαίρεσε την επαρχία της Συρίας σε Κοίλη Συρία και Φοινίκη Συρία, επειδή ο πρώην διοικητής της Συρίας, Πεσκέννιος Νίγρος, είχε προσπαθήσει να καταλάβει ανεπιτυχώς την αυτοκρατορική εξουσία.
Κατά την εποχή του Σεπτίμιου Σεβήρου αναφέρεται ένας έπαρχος της Παλαιστίνης Συρίας με το όνομα Αραβιανός (περίπου 196), ο οποίος αργότερα ανέλαβε το αξίωμα του ανθύπατου της Αφρικής. Ο πρεσβύτερος γιος του Σεβήρου και μελλοντικός αυτοκράτορας Καρακάλλας (το 200) κατείχε το αξίωμα του έπαρχου της Κοίλης Συρίας. Κατά πάσα πιθανότητα πραγματοποίησε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Ιουδαίων, επειδή, σύμφωνα με κάποιες ασαφείς πληροφορίες, κέρδισε μια μάχη στη Συρία και η Σύγκλητος τον τίμησε, δίνοντας του την άδεια να τελέσει έναν ιουδαϊκό θρίαμβο.
Ο Ιούνιος Μάξιμος είναι ο έπαρχος της Παλαιστίνης Συρίας, περίπου την ίδια εποχή. Το αξίωμά του, σύμφωνα με μια επιγραφή, είναι «πρέσβης Αυγούστου και πρέσβης Χ λεγεώνος» (leg. Augg. leg. X Fr.). Ανέλαβε τη διοίκηση το 198–199 και τη διατήρησε έως το 211–212.
Μεταγενέστερα, συναντάμε τον Τιμησίθεο, ο οποίος έχει τον βαθμό του ανθύπατου της Παλαιστίνης Συρίας. Ο Τιμησίθεος ταυτίζεται με τον έπαρχο του πραιτωρίου (praefectus praetorio) Γάιο Φούριο Τιμησίθεο, ο οποίος το 242 πραγματοποίησε, για λογαριασμό του νεαρού αυτοκράτορα Μάρκου Αντώνιου Γορδιανού Γ', μια επιτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Περσών, η οποία όμως τερματίστηκε άδοξα, με την απροσδόκητη ασθένεια και τον θάνατό του.
Επόμενος χρονολογικά έπαρχος, για τον οποίο υπάρχουν στοιχεία, είναι ο Αχαιός (259–260). Η θητεία του τοποθετείται ύστερα από την αιχμαλωσία του αυτοκράτορα Βαλεριανού από τους Πέρσες, περίπου την ίδια εποχή (260). Ο Αχαιός, που είχε την έδρα του στην Καισάρεια, αναφέρεται ως «δικαστής». Η λέξη αυτή αποδίδει στα ελληνικά τη λατινική iudex και σημαίνει πολιτικός διοικητής, σε αντιδιαστολή με τον στρατιωτικό, που φέρει τον τίτλο dux (δουξ).
Στρατιωτική κάλυψη
Από τις δυο λεγεώνες που βρίσκονταν στην Ιουδαία η 6η μεταστάθμευσε την εποχή της κορύφωσης της κρίσης του ρωμαϊκού κράτους (το 250 περίπου) από την Αιλία Καπιτωλίνα στη Δαμασκό. Η 10η λεγεώνα αναπτύχθηκε προς την αραβική έρημο για να καλύψει την επαρχία της Αραβίας.
Αναδιοργάνωση
Ο Διοκλητιανός το 296 αναδιοργάνωσε την επαρχία εντάσσοντας την στη διοίκηση Ανατολής (Dioeceses Oriens). Δημιούργησε ένα καινούργιο φορολογικό σύστημα για τη γη και αναμόρφωσε την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση. Ο στρατιωτικός διοικητή (dux) ανέλαβε την ευθύνη της ασφάλειας των ανατολικών και των νότιων συνόρων (limes). Ο πολιτικός διοικητής (consularis, υπατικός) διέθετε μόνο μια μικρή ομάδα στρατιωτών για τα διοικητικά του καθήκοντα.
Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Διοκλητιανού διοικητές της επαρχίας ανέλαβαν διαδοχικά οι Φλαβιανός, Ουρβανός και Φιρμιλιανός οι οποίοι έχουν σχέση με τους διωγμούς που είχε εξαπολύσει ο αυτοκράτορας εναντίον της χριστιανικής Εκκλησίας.
Ο Φλαβιανός μπορεί κατά πάσα πιθανότητα να ταυτιστεί με τον έπαρχο της Ρώμης Ιούνιο Φλαβιανό ( 311-312). Κατείχε το αξίωμα του διοικητή το 303 και αντικαταστάθηκε από το Ουρβανό το 304, την εποχή που εκδόθηκε το τέταρτο διάταγμα εναντίον της χριστιανικής Εκκλησίας.Ο Ουρβανός έμεινε στη θέση αυτή έως το 307 «το πέμπτο έτος του διωγμού» που ξεκίνησε το Πάσχα του 303(το οποίο θεωρείται ως πρώτο έτος ) όποτε αντικαταστάθηκε από τον Φιρμιλιανό και κατόπιν εκτελέστηκε. Ο Φιρμιλιανός έμεινε στη θέση αυτή ένα χρόνο και αντικαταστάθηκε «το έκτο έτος του διωγμού». Και αυτός είχε την ίδια τύχη με τον προκάτοχο του.
Νέα ιουδαϊκή εξέγερση ξέσπασε το 351-352 κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Καίσαρα Κωνστάντιου Γάλλου. Ο μάγιστρος του πεζικού (magister peditum) Ουρσικινός την κατέστειλε το 352.
Τον Μάρτιο του 362 ο νέος αυτοκράτορας Ιουλιανός έφτασε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί μέσα στα πλαίσια της θρησκευτικής μεταρρύθμισης που σχεδίαζε ανακήρυξε την ανεξιθρησκία. Κατόπιν κάλεσε τους Ιουδαίους να ασκήσουν ελεύθερα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Όταν αυτοί του απάντησαν ότι θυσίες μπορούν να προσφέρουν στον Θεό μόνο στον Ναό της Ιερουσαλήμ, εκείνος ανέθεσε στον συνεργάτη του Αλύπιο την ανοικοδόμηση του Ναού. Η κίνηση του Ιουλιανού είχε διπλό σκοπό θρησκευτικό και πολιτικό. Θρησκευτικό αφενός γιατί επιθυμούσε κάθε έθνος της αυτοκρατορίας να επιστρέψει στις πάτριες συνήθειες του και αφετέρου για να αποδείξει ότι η προφητεία του Ιησού για τον Ναό στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον,που έλεγε :"Και εκπορευομένου αυτού εκ του ιερού λέγει αυτώ είς των μαθητών αυτού διδάσκαλε, ίδε ποταποί λίθοι και ποταπαί οικοδομαί, και ο Ιησούς αποκριθείς είπεν αυτώ βλέπεις ταύτας τάς μεγάλας οικοδομάς; ού μη αφεθή ώδε λίθος επί λίθον ός ού μη καταλυθή"(Μαρκ.13.1 κ.ε.) δεν θα επαληθεύονταν τελικά στην πορεία του χρόνου. Πολιτικό γιατί επιθυμούσε να έχει ένα σύμμαχο στο πλευρό του στη σύγκρουση του με τους Πέρσες, που όπως έβλεπε θα έρχονταν πολύ σύντομα.
Το σχέδιο της ανοικοδόμησης του Ναού δεν προχώρησε.Όταν οι εργασίες ξεκίνησαν μια μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε προκαλώντας πολλά θύματα ανάμεσα στους εργάτες. Η πυρκαγιά ειπώθηκε ότι οφείλονταν σε μυστηριώδεις σφαίρες φωτιάς και οι χριστιανοί ιστορικοί της εποχής εκείνης έδωσαν τη δέουσα προσοχή στο σημείο αυτό. Ο Ιουλιανός ο οποίος τη στιγμή εκείνη προετοιμάζονταν πυρετωδώς για τον πόλεμο με τους Πέρσες το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να διατάξει την παύση των εργασιών .Το εγχείρημα της ανοικοδόμησης δεν επαναλήφθηκε καθώς ο Ιουλιανός τραυματίστηκε και πέθανε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον των Περσών στα τέλη Ιουνίου του 363.
Το 390 επί της ηγεμονίας του Μεγάλου Θεοδοσίου η επαρχία διαιρέθηκε σε τρεις μικρότερες. Αυτές ήταν η Παλαιστίνη Πρώτη, Palaestina Prima (περιλάμβανε την Ιουδαία την Περαία τη Σαμάρεια και τη μεσογειακή ακτή με έδρα την Καισάρεια), η Παλαιστίνη Δευτέρα, Palaestina Secunda ( περιλάμβανε τη Γαλιλαία, το κατώτερο τμήμα της κοιλάδας Ιεζραέλ, την περιοχή ανατολικά της Γαλιλαίας και το δυτικό τμήμα της πρώην Δεκάπολης με έδρα τη Σκυθόπολη) και η Παλαιστίνη Τρίτη, Palaestina Tertia ή Παλαιστίνη Σαλουταρία, Palaestina Salutaris (περιλάμβανε τις περιοχές πέρα από το ποταμό Ιορδάνη, ανατολικά και νότια με πρωτεύουσα την Πέτρα στη χώρα των Ναβαταίων). Τη στρατιωτική ευθύνη της περιοχής την είχε ένας αξιωματούχος που έφερε τον τίτλο του δούκα της Παλαιστίνης (dux Palaestinae). Το 513 ο Ιουστινιανός αναβάθμισε τις αρμοδιότητες του διοικητή της Παλαιστίνης Ι έναντι των δυο άλλων συναδέλφων του.
Το τέλος της ρωμαϊκής διοίκησης
Από το 614 έως το 618 η ρωμαϊκή διοίκηση διακόπηκε προσωρινά εξαιτίας της περσικής κατοχής και από το 635 και έπειτα μόνιμα εξαιτίας της αραβικής κατάκτησης.
Δείτε επίσης
Ιουδαία (ρωμαϊκή επαρχία)
Γουάιτ Χαρτ Λέιν
Το Γουάιτ Χαρτ Λέιν (αγγλικά: White Hart Lane) ήταν ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Λονδίνο. Χτισμένο το 1899, αποτελούσε την έδρα της Τότεναμ Χότσπερ και μετά από πολλές ανακαινίσεις, είχε χωρητικότητα 36.230 θεατών. Εκτός από τα εντός έδρας παιχνίδια της Τότεναμ, έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς παιχνίδια της Εθνικής Ομάδας των Ανδρών της Αγγλίας, όπως επίσης και παιχνίδια της εθνικής ομάδας κάτω των 21. Το ρεκόρ προσέλευσης επετεύχθη το 1939 σε ένα παιχνίδι του Κυπέλλου Αγγλίας εναντίον της Σάντερλαντ που το παρακολούθησαν 75.038 θεατές
Άλλες χρήσεις
Λόγω της ανακατασκευής του Γουέμπλεϊ, το Γουάιτ Χαρτ Λέιν φιλοξένησε αγώνες της Εθνικής Αγγλίας, ενω μετά την αποπεράτωση του Γουέμπλεϊ έχει χρησιμοποιηθεί για παιχνίδια των Εθνικών Ομάδων κάτω των 21. Την δεκαετία του 1990 το Γουάιτ Χαρτ Λέιν φιλοξένησε αγώνες Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου ενώ το 1991 φιλοξένησε κι αγώνα πυγμαχίας.
Εκτός γηπέδου
Εκτός γηπέδου υπάρχουν αρκετά καταστήματα όπως παμπ και μαγαζιά με είδη της ομάδας. Το γήπεδο εξυπηρετείται κι από συγκοινωνία (λεωφορείο, τρένο), διευκολύνοντας την πρόσβαση των φιλάθλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Λονδίνο Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1948 Κατηγορία:Τότεναμ Χότσπερ
Ρήξη γαστροκνημίου μυός
Ονομάζεται «ρήξη του γαστροκνημίου μυός» (Gastrocnemious muscle rupture) κάθε διατομή (=σχίσιμο) των ινών της γαστέρας του γαστροκνημίου μυός, είτε αυτή οφείλεται σε κλειστή βλάβη, είτε σε ανοικτό τραυματισμό και επίσης είτε οφείλεται σε θλαστική βία, είτε σε διατατική βία, είτε σε υπερσύσπαση. Οι περισσότερες από αυτές τις ρήξεις επισυμβαίνουν στην μυοτενόντια συμβολή του μυός, όπως αυτό έχει αποδειχθεί τόσο σε πειραματόζωα (Παντελής Νικολάου, 1985) όσο και σε ανθρώπινους αθλητικούς τραυματισμούς και ακρωτηριασμούς (Χαράλαμπος Γκούβας, 1989). Οι ρήξεις των εκφυτικών τενόντων του Γαστροκνημίου μυός όπως και οι ρήξεις του Αχιλλείου Τένοντος αποτελούν ξεχωριστές ιατρικές οντότητες. Η ονομασία «Θλάση γαστροκνημίου» που ενίοτε χρησιμοποιείται, είναι λανθασμένη. Δεν πρόκειται περί «θλάσης» (σύνθλιψης) αλλά περί ρήξης ινών του μυός.
Ανατομική
Η γαστροκνημία (γάμπα) του ανθρώπου αποτελείται επιφανειακά από τον λεγόμενο τρικέφαλο γαστροκνήμιο μυ, που σχηματίζεται από τρεις επιμέρους μύες: (α) Δικέφαλος Γαστροκνήμιος μύς που είναι ο βασικότερος και ο πλέον ογκώδης (αγγλικά Gastrocnemious) (β) Υποκνημίδιος μυς, που αποτελεί το κατώτερο στρώμα (αγγλικά Soleus) (γ) Ο Μακρός Πελματικός Μυς (αγγλικά Plantaris). Η Έσω Κεφαλή του γαστροκνημίου είναι η πιο ευαίσθητη σε ρήξεις (σχισίματα) είτε από υπερσύσπαση είτε από διάταση. (W.Kahle, W. Platzer, 1985)
Επιδημιολογία
Η ρήξη του Γαστροκνημίου μυός ανήκει στο κεφάλαιο «αθλοπάθειες» ή «σύνδρομα καταπόνησης» (overuse syndromes) αν και συμβαίνει πιο συχνά σε μεσήλικες παρά σε νέους αθλούμενους. Ενίοτε, σε μεσήλικες μπορεί να γίνει ρήξη γαστροκνημίου στο απλό βάδισμα. Οι πιο πολλές περιπτώσεις ασθενών πού υφίστανται αυτή τη βλάβη είναι άνδρες ή γυναίκες ηλικίας 40-60 ετών (αναλογία 4:1) όταν αθλούνται σε ακατάλληλο για την ηλικία άθλημα, ιδίως στο ποδόσφαιρο στα γήπεδα 5Χ5, ή σε έντονο χορό, ή σε άλματα μπάσκετ (Sports Injury Clinic USA, 2009). Πολλές από αυτές τις ρήξεις, γίνονται «σε δόσεις» και αφήνουν μετατραυματικό επώδυνο ίνωμα ή και συνοδό νευρίνωμα (χρόνιος πόνος). Η συνήθης περιοχή πού γίνεται η ρήξη του μυός είναι η μυοτενόντια συμβολή της έσω κεφαλής. Σπανιότερα γίνεται ρήξη στην περιοχή της μυοτενόντιας συμβολής έκφυσης του Αχίλλειου τένοντα από την γαστέρα της γαστροκνημίας. Ο Μακρός Πελματικός μυς είναι ο πλέον παράξενος. Το 5-10% του πληθυσμού δεν διαθέτει Πελματικό Μυ (λείπει εκ γενετής). Είναι ισχνός, και αδύναμος. Η γαστέρα του εκφύεται από την περιοχή της έξω κεφαλής του γαστροκνημίου, πάνω από τον έξω Μηριαίο κόνδυλο και από τον αρθρικό θύλακο της άρθρωσης του γόνατος. Ο τένοντάς του είναι μακρός, ισχνός και ταινιοειδής, αρχίζει δε από το άνω έξω τριτημόριο της γάμπας και πορεύεται λοξά έσω και τελικά εμβυθίζεται προσκολλώμενος στο έσω χείλος του Αχίλλειου Τένοντα. Συνεπώς έχει μεγάλο μήκος και κόβεται πολύ εύκολα. (W.Kahle, W. Platzer, 1985). Η κλινική εικόνα της ρήξης του είναι παρόμοια με τη ρήξη της έσω κεφαλής του δικεφάλου γαστροκνημίου. (Graham Appley, 1996)
Κλινική εικόνα
Η ρήξη της Έσω Κεφαλής του Γαστροκνημίου Μυός είναι συχνή σε αθλητές αλλά και μη αθλούμενους πολίτες, άνδρες και γυναίκες ηλικίας 40-60 ετών. Είναι πολύ σπάνιο να δούμε ρήξη του γαστροκνημίου σε άλλες ηλικίες. Τα συμπτώματα της ρήξης είναι χαρακτηριστικά και μοιάζουν με αυτά της ρήξης του πελματικού μυός έτσι πού η διάγνωση μπορεί να γίνει και από το τηλέφωνο. Ο ασθενής νιώθει ένα οξύ διαξιφιστικό πόνο, «σαν να του πέταξε κάποιος στη γάμπα μια πέτρα με σφενδόνα», ή «σαν να τον τρύπησε κάποιος στη γάμπα με καρφίτσα», ή σε πιο ελαφρές περιπτώσεις νιώθει ένα σταδιακά επιδεινούμενο πόνο στην αρχή της άθλησης, πού σταδιακά περνάει μετά την λήξη της προθέρμανσης. Άλλοτε ο πόνος στο μυ εκδηλώνεται μετά από την καταπόνηση, «σαν να έφυγε κάτι από τη θέση του». Ο πόνος εντοπίζεται στο έσω άνω τριτημόριο της γαστροκνημίας και επιδεινώνεται με την ψηλάφηση. (Graham Appley, 1996). Σπάνια υπάρχουν και ρήξεις την κάτω μυοτενόντια συμβολή του γαστροκνημίου μυός. Ένα τοπικό αιμάτωμα μπορεί να εκληφθεί ψευδώς ως «κύστη του Baker». Τις επόμενες μέρες ο πόνος επιδεινώνεται και εάν έχει κοπεί κάποιο τροφοφόρο αρτηρίδιο του μυός έχουμε και τοπική αιμορραγία στη γάμπα, η οποία εμφανίζεται σαν μια μεγάλη εκχύμωση, έτσι που αρκετές φορές εκλαμβάνεται από ιατρούς ΜΗ ορθοπεδικούς σαν δήθεν «θρόμβωση» (Χαράλαμπος Γκούβας, 1989). Ο ασθενής αδυνατεί να περπατήσει άνετα, η γάμπα είναι οιδηματώδης (πρησμένη) και η βάδισή του διευκολύνεται με παπούτσια με ψηλό τακούνι (για χαλάρωση του μυός). Η πάθηση είναι αυτοϊώμενη μέσα σε 15-30 μέρες, ανάλογα με τη βαρύτητα. Λίγες μέρες μετά τη βλάβη παρουσιάζεται στη γάμπα μια τοπική μικρή ή μεγάλη εκχύμωση λόγω του αιματώματος, εύκολα φωτογραφήσιμη.
Διάγνωση
Για τη διάγνωση της ρήξης της έσω κεφαλής του Γαστροκνημίου μυός αρκεί το ιστορικό και η κλινική εξέταση. Δεν χρειάζεται καμία άλλη απεικονιστική μέθοδος. Σπάνια μπορεί να γίνει τοπικό Υπερηχογράφημα ή Μαγνητική Τομογραφία.
Διαφορική διαγνωστική
Ενίοτε οι γιατροί, συνήθως μη ορθοπεδικοί, δεν γνωρίζουν την πάθηση αυτή (αναφέρεται μόνο σε εξειδικευμένα ορθοπεδικά συγγράμματα) την συγχέουν διαγνωστικά με οξείες παθήσεις των φλεβών ή των αρτηριών (π.χ. «θρόμβωση»). Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή διότι αν γίνει λάθος διάγνωση και χορηγηθούν κατά λάθος αντιπηκτικά φάρμακα για θρόμβωση, ή Ασπιρίνη, αυτά προκαλούν επίταση της αιμορραγίας και ο γαστροκνήμιος μυς θα αιμορραγήσει περαιτέρω και η γάμπα θα γίνει οιδηματώδης από την αιμορραγία. (Sports Injury Clinic USA, 2009).
Θεραπεία
Η Ρήξη του γαστροκνημίου μυός είναι αυτοϊάσιμη, δηλαδή αυτοθεραπεύεται εντός 15-30 ημερών συνήθως, αρκεί να εφαρμοσθούν κάποια απλά μέτρα. Όμως ενίοτε υποτροπιάζει, γιατί ρήξεις μυός συμβαίνουν «σε δόσεις». Την πρώτη μέρα καλό είναι να τοποθετηθεί λίγο πάγος στην περιοχή της βλάβης. Ο ασθενής μπορεί να περπατά ελεύθερα από την πρώτη μέρα. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Η θεραπεία είναι απλώς βοηθητική. Χορηγούμε για 10 μέρες μυοχαλαρωτικά ή αντιφλεγμονώδη Cox2 παυσίπονα φάρμακα Muscoril, ή Norgesic, η Norflex, Celebrex, Arcoxia, κλπ ή κάποια τοπική παυσίπονη αλοιφή και φοράμε στη γάμπα μια ελαστική περικνημίδα (Calf Support), για να εμποδίσουμε οίδημα και αιμορραγία, αν χρειάζεται. (Sports Injury Clinic USA, 2009): Χρήσιμες είναι και οι τοπικές Φυσικοθεραπείες με υπέρηχους και Laser. Η διαθερμία βραχέων κυμάτων μάλλον προκαλεί επιδείνωση της αιμορραγίας ή και νέα ρήξη μυός και πρέπει να αποφεύγεται. Τα παπούτσια πρέπει να έχουν λίγο τακούνι για τις πρώτες μέρες, και πολύ σπάνια μερικοί ασθενείς που πονούν πολύ χρειάζονται δύο πατερίτσες στη βάδιση (Daniel Kulund, 1996). Χλιαρό λουτρό επιτρέπεται ελεύθερα. Η πάθηση δεν αφήνει συνήθως καμία αναπηρία. Σπάνια μπορεί να παραμείνει τοπική μυϊκή ευαισθησία μετά από καταπόνηση. Επιστροφή στον αθλητισμό επιτρέπεται μετά από 15-30 ημέρες περίπου ανάλογα με τα συμπτώματα του ασθενούς, μετά από προθέρμανση. Χρόνιες περιπτώσεις επίμονου πόνου, στο σημείο της ρήξης του μυός, μπορεί να αντιμετωπισθούν με τοπική φυσικοθεραπεία, τοπική ένεση Κορτιζόνης ή σπάνια τοπική χειρουργική αφαίρεση μετατραυματικού ινώματος (Χαράλαμπος Γκούβας, 1989, Daniel Kulund, 1996).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραυματισμοί
Γλώσσα Ανγκίκα
Η γλώσσα Ανγκίκα (अंगिका) ή Τσχίκα-Τσχίκι είναι μια γλώσσα που ομιλείται κυρίως στις Ινδικές πολιτείες Μπιχάρ και Τζαρκάντ της Ινδίας και στη περιοχή Τεράι του Νεπάλ. Ανήκει στην Ανατολική Ινδοάρια οικογένεια γλωσσών. Είναι στενά συνδεδεμένη με γλώσσες όπως τα Βεγγαλικά, τα Ασσαμικά, τα Ορίγια, τα Μαϊθίλι και τα Μαγκάχι.
Τα Ανγκίκα δεν είναι εισηγμένα στο 8ο πρόγραμμα του συντάγματος της Ινδίας. Παρ'όλα αυτά, κινήματα για την γλώσσα Ανγκίκα υποστηρίζουν την ένταξη, και υπέβαλαν αίτημα προς την κυβέρνηση, το οποίο εκκρεμεί. Τα Ανγκίκα γράφονται με το Δεβαναγαρικό αλφάβητο, αν και τα αλφάβητα Άνγκα Λίπι και Καϊθί έχουν χρησιμοποιηθεί ιστορικά. Η Ανγκίκα δείχνει τακτική αντίθεση για ζωντάνευση.
Έδαφος
Τα Ανγκίκα ομιλούνται κυρίως στο ανατολικό Μπιχάρ, συμπεριλαμβανομένων των επαρχιών Μούνγκερ, Μπαγκαλπούρ και Πούρνια, και στην επαρχία Σαντάλ Παργκάνα στο Τζαρκάντ. Οι ομιλητές είναι γύρω στα 15 εκατομμύρια άτομα.
Σχέση με τα Μαϊθίλι
Τα Ανγκίκα είχαν χαρακτηριστεί ως διάλεκτο της Μαϊθίλι από την Γλωσσική Έρευνα της Ινδίας του Τζορτζ Α. Γκρίρσον (1903). Ωστόσο, οι ομιλητές της Ανγκίκα υποστηρίζουν το καθεστώς της ως μια ανεξάρτητη γλώσσα. Όταν οι υποστηρικτές της γλώσσας Μαϊθίλι στο Μπιχάρ απαίτησαν η πρωτοβάθμια εκπαίδευση να γίνεται στα Μαϊθίλι στις αρχές του 20ού αιώνα, οι ομιλητές της Ανγκίκα δεν το υποστήριξαν και αντί γι'αυτό ευνόησαν την εκπαίδευση στα Χίντι. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970, όταν οι ομιλητές της Μαϊθίλι απαιτούσαν ξεχωριστή πολιτεία για τη Μιθίλα, οι ομιλητές της Ανγκίκα και της Μπατζίκα είχαν απαιτήσεις για την αναγνώριση των γλωσσών τους.
Οι υποστηρικτές της Μαϊθίλι πιστεύουν ότι η Κυβέρνηση του Μπιχάρ και το υπέρ των Χίντι Μπιχάρ Ραστραμπάσα Παρισάντ προωθούν τα Ανγκίκα και τα Μπατζίκα ως ξεχωριστές γλώσσες για να αποδυναμώσουν το κίνημα της γλώσσας Μαϊθίλι, και πολλοί από αυτούς θεωρούν ακόμα τα Ανγκίκα ως διάλεκτο της Μαϊθίλι. Άνθρωποι κυρίως από τις κάστες των Βραχμάνων Μαϊθίλ και οι Καράν Καγιάσθα υποστήριξαν το κίνημα για τη γλώσσα Μαϊθίλι, ενώ οι άνθρωποι από διάφορες άλλες κάστες στη περιοχή της Μιθίλα προβάλλουν τα Ανγκίκα και τα Μπατζίκα ως μητρική τους γλώσσα, προσπαθώντας να ξεφύγει από την περιφερειακή ταυτότητα με βάση τα Μαϊθίλι.
Επίσημη θέση
Η Ανγκίκα έχει την ιδιότητα της "δεύτερη πολιτειακής γλώσσας", στην ινδική πολιτεία του Τζαρκάντ από το 2018. Μοιράζεται αυτό το καθεστώς με 15 άλλες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της Μαϊθίλι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Νεπάλ
GD
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων GD ή Gd ή gd, μπορεί να αναφέρεται:
Καταστροφή των Ψαρών
Η Καταστροφή των Ψαρών από τους oθωμανούς έλαβε χώρα στις 21 και 22 Ιουνίου 1824, στη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης.
Τα Ψαρά τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης
μικρογραφία|αριστερά|Σχεδίασμα της σημαίας των Ψαρών κατά την Επανάσταση του 1821.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1822 ο ελληνικός στόλος με ναυάρχους τον Ανδρέα Μιαούλη (Ύδρα), Γκίκα Τσούπα (Σπέτσες) και Νικόλαο Αποστόλη (Ψαρά) αντιμετώπισε τα εχθρικά πλοία στο Πατραϊκό κόλπο. Τη νύχτα της 6ης προς 7ης Ιουνίου 1822 ο Ψαριανός Κωνσταντίνος Κανάρης ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα στα παράλια της Χίου. Ο Κανάρης ανατίναξε τη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου και μερικούς μήνες αργότερα, την 28η προς 29η Οκτωβρίου στην Τένεδο. Τον Ιούνιο του 1823 με απόφαση της «Βουλής των Ψαρών» έγινε εκστρατεία και καταλήφθηκε το Τσανταρλί στη Μικρά Ασία.
Η καταστροφή του νησιού
μικρογραφία|300px|Η θέση των Ψαρών στον ελληνικό χάρτη.
Η δράση των Ψαριανών εξόργισε τον Σουλτάνο, που αποφάσισε να καταστρέψει το νησί και μάλιστα η εντολή που έδωσε δεν ήταν να κυριευτούν και να υποταχθούν τα Ψαρά, αλλά να εξαφανιστούν από τον χάρτη. Την πρόθεση του Σουλτάνου και τις προετοιμασίες του Οθωμανικού στόλου, το 1824, έμαθαν οι Ψαριανοί και ειδοποίησαν επανειλημμένως την ελληνική κυβέρνηση και ιδιαίτερα τους Υδραίους, ζητώντας επειγόντως ενισχύσεις για την αντιμετώπιση του εχθρικού στόλου. Παρόλα αυτά η ελληνική κυβέρνηση αδράνησε και ενισχύσεις δεν εμφανίστηκαν στα Ψαρά. Η απροθυμία και βραδύτητα της ελληνικής κυβέρνησης και των Υδραίων για ουσιαστική βοήθεια προς τους Ψαριανούς είχε να κάνει με τις διαχρονικές αντιζηλίες και τους ανταγωνισμούς μεταξύ των τριών ναυτικών νησιών, Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά.
Στις 18 Ιουνίου οι Ψαριανοί αρνήθηκαν την πρόταση του ναυάρχου Χοσρέφ, που τους μετέφερε ο πλοίαρχος ενός γαλλικού πολεμικού, να εγκαταλείψουν το νησί και να εγκατασταθούν αλλού. Δυο μέρες αργότερα ο τουρκικός στόλος, που αποτελούνταν κατά τον Νικόδημο από τουλάχιστον 235 πλοία (ο Villeneuve στην επίσημη έκθεσή του προς τον αρχηγό της γαλλικής ναυτικής μοίρας έκανε λόγο για περίπου 180 πλοία, ενώ ένας υπάλληλος του γαλλικού προξενείου της Σμύρνης ανέφερε ότι ήταν 200), προσέγγισε τα Ψαρά από το Σιγρί, της Λέσβου, και τα τουρκικά πλοία άρχισαν να πλήττουν με τα κανόνια τους τα πυροβολεία των Ψαριανών στον όρμο Κάναλο, στα βόρεια του νησιού. Στη συνέχεια τα τουρκικά στρατεύματα προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποβιβαστούν στο σημείο. Η προσπάθεια απόβασης επαναλήφθηκε τα ξημερώματα της 21ης Ιουνίου, αλλά και πάλι χωρίς επιτυχία. μικρογραφία|Σχεδιάγραμμα της τουρκικής επίθεσης στα Ψαρά.
Τελικά οι Τούρκοι, χρησιμοποιώντας ως κάλυμμα τους πυκνούς καπνούς από τα κανόνια, κατάφεραν να αποβιβάσουν ένα μέρος του στρατεύματος σε έναν διπλανό όρμο, τον όρμο Ερινό, και να εξουδετερώσουν την εκεί ελληνική φρουρά που ήταν ολιγάριθμη. Στη συνέχεια τα εν λόγω τουρκικά στρατεύματα στράφηκαν στον Κάναλο και οι αμυνόμενοι βρέθηκαν ανάμεσα σε δυο πυρά. Ύστερα από μάχες που κράτησαν αρκετές ώρες, οι Τούρκοι στρατιώτες κατάφεραν να επικρατήσουν στο σημείο και άρχισε η απόβαση επιπλέον στρατιωτών στο νησί, που κατευθύνθηκαν στο νότιο μέρος του νησιού, στη Χώρα. Στο Φτελιό, που βρίσκεται στις δυτικές ακτές των Ψαρών, περίπου στο μέσο του νησιού, οι Έλληνες είχαν κανόνια τα οποία όμως ήταν τοποθετημένα προς τη θάλασσα με σκοπό να αποτρέψουν τυχόν απόβαση τουρκικών στρατευμάτων στο σημείο. Έτσι όταν οι Τούρκοι εμφανίστηκαν ξαφνικά από πίσω τους δεν πρόλαβαν να τα γυρίσουν και να τα χρησιμοποιήσουν. Παρόλα αυτά πολέμησαν με τα ελαφρά τους όπλα και στο τέλος σκοτώθηκαν ανατινάζοντας την πυριτιδαποθήκη όταν είδαν ότι δεν τους είχε μείνει καμία ελπίδα.
Στη συνέχεια τα τουρκικά στρατεύματα κατευθύνθηκαν στα νότια των Ψαρών και μπήκαν στη Χώρα, όπου άρχισαν να σφάζουν τους άμαχους που βρίσκονταν εκεί. Ο πρόξενος της Ρωσίας στα Ψαρά, Γ. Κομνηνός, συγκέντρωσε στο σπίτι του αρκετά γυναικόπαιδα και ύψωσε τη ρωσική σημαία προκειμένου να αποτρέψει τους Τούρκους να μπουν, κάτι όμως που δεν απεφεύχθη τελικά και ο ίδιος σκοτώθηκε. Πολλοί άμαχοι προσπάθησαν να διαφύγουν με πλοιάρια, όμως αρκετά από αυτά λόγω του βάρους ανατράπηκαν με αποτέλεσμα οι επιβαίνοντες να πνιγούν, ενώ όσοι μπήκαν σε μεγαλύτερα πλοία δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν, επειδή οι ίδιοι οι Ψαριανοί είχαν προηγουμένως αφαιρέσει τα πηδάλια από τα πλοία. Μάλιστα κάποιες γυναίκες με τα παιδιά τους στην αγκαλιά έπεσαν επίτηδες στη θάλασσα και πνίγηκαν για να μην τις πιάσουν αιχμάλωτες. Άλλες πήραν τα όπλα και πολέμησαν μέχρι θανάτου, ενώ αρκετές κατέφυγαν στο λόφο του Παλιόκαστρου όπου υπήρχαν πυροβολεία και Έλληνες στρατιώτες.
Στο Παλαιόκαστρο, που βρισκόταν νοτιοδυτικά της Χώρας, οι Έλληνες είχαν χτίσει ένα φρούριο με τείχος πέντε μέτρων γύρω από δύο εκκλησίες, ενώ είχαν κατασκευάσει και δύο πυριτιδαποθήκες. Τα τουρκικά πλοία άρχισαν να πλήττουν το φρούριο με τα κανόνια τους και οι αμυνόμενοι απάντησαν. Τελικά οι Έλληνες κατάφεραν να κατεβάσουν από το φρούριο όσα γυναικόπαιδα μπόρεσαν και τα επιβίβασαν στο πλοίο του Αναγν. Τζώρτζη, που ήταν αγκυροβολημένο κάτω από το Παλαιόκαστρο. Μέσα στο φρούριο έμειναν 85 Ψαριανοί και 45 Θεσσαλομακεδόνες με τους οπλαρχηγούς Ράδο και Άγγελο, ενώ αργότερα έφτασαν και άλλοι 20 στρατιώτες από άλλα μέρη, καθώς και άγνωστος αριθμός γυναικών και παιδιών που κατέφυγαν σε αυτό. Οι στρατιωτικοί αποφάσισαν να πολεμήσουν μέχρι θανάτου και να μην παραδοθούν, ενώ τα γυναικόπαιδα μεταφέρθηκαν στη μεγάλη πυριτιδαποθήκη, την οποία ανατίναξε το απόγευμα της 22ας Ιουνίου, όταν οι Τούρκοι στρατιώτες μπήκαν στο φρούριο, ο Αντώνιος Βρατσάνος, γιός του Δημητρίου Βρατσάνου, προκειμένου να μην πιαστούν αιχμάλωτοι, αλλά και για να προκαλέσουν έτσι τις μέγιστες δυνατές απώλειες στον εχθρό. Τη δεύτερη πυριτιδαποθήκη ανατίναξε ο αρχιφύλακας του κανονιοστασίου Σιδέρης. Ένας Γάλλος αξιωματικός που είδε και άκουσε την έκρηξη, δήλωσε μετά ότι φάνηκε σαν έκρηξη του ηφαιστείου Βεζούβιος.
Παράλληλα με την επίθεση στο φρούριο του Παλαιόκαστρου, Τούρκοι στρατιώτες έκαναν έφοδο στις νησίδες Άγιος Νικόλαος και Δασκαλιό, στα δυτικά των Ψαρών, όπου βρίσκονταν Έλληνες στρατιώτες. Οι Τούρκοι χρειάστηκαν πέντε μέρες μέχρι να καταφέρουν να αποβιβαστούν στις νησίδες, καθώς συνάντησαν μεγάλη αντίσταση. Όταν πάτησαν στις νησίδες κατάφεραν να πιάσουν ορισμένους αιχμαλώτους, τους οποίους θέλησαν να χρησιμοποιήσουν για να πείσουν όσους συνέχιζαν να πολεμούν να παραδοθούν. Όταν τελικά ένας δέχτηκε και κινήθηκε προς όσους συνέχιζαν την άμυνα, σκοτώθηκε με έναν πυροβολισμό από τον οπλαρχηγό Νάνο και στη συνέχεια οι οπλαρχηγοί Μαμούνης και Βελισσάριος ανατίναξαν την πυρίτιδα.
Μετά την καταστροφή
Από τους 7.000 Ψαριανούς κατάφεραν να γλυτώσουν από τις σφαγές οι 3.600 ενώ από τους 25.000 πρόσφυγες που είχαν βρει καταφύγιο στο νησί γλύτωσαν οι 10.000. Ο ναύαρχος Χοσρέφ έστειλε δώρο στο Σουλτάνο τα κεφάλια πολλών Ελλήνων, καθώς και 1.200 κομμένα αυτιά και τις σημαίες του νησιού. Αφού άφησε στα Ψαρά μερικά πλοία και 600 Αλβανούς πήγε στη Μυτιλήνη για να γιορτάσει το Μπαϊράμι. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα μετέπειτα χρόνια μετά την καταστροφή και μέχρι σήμερα, ο πληθυσμός νησιού δεν ξεπέρασε ποτέ τους 1.000 κατοίκους.
Οι διασωθέντες Ψαριανοί κατευθύνθηκαν αρχικά σε διάφορα νησιά του Αιγαίου: στη Σκύρο, την Άνδρο, την Τήνο, τη Μύκονο, την Πάρο, την Κέα, τη Σύρο και τις Σπέτσες, ενώ ένα γαλλικό πλοίο μετέφερε 156 Έλληνες στο Ναύπλιο. Οι περισσότεροι από τους διασωθέντες κατέφυγαν στις Σπέτσες και εκεί προχώρησαν στη σύσταση ενός πενταμελούς οργάνου, της Επιτροπής των Ψαριανών, που αντικατέστησε τη Βουλή των Ψαριανών και αναγνωρίστηκε de facto από την ελληνική κυβέρνηση. Οι Ψαριανοί ζήτησαν βοήθεια για να καταφέρουν να επιβιώσουν και η ελληνική κυβέρνηση τους έστειλε 1.000 κιλά σιτάρι (σύμφωνα με το Η’ Ψήφισμα του Καποδίστρια της 3ης Φεβρουαρίου 1828, 1 τόνος ισούταν με 40 κιλά). Επίσης ζήτησαν όσα από τα πλοία τους είχαν διασωθεί να ενταχθούν στον εθνικό στόλο. Τελικά εντάχθηκαν 10 από τα 16 πολεμικά πλοία και 5 από τα 7 πυρπολικά. Τέλος ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση να τους βοηθήσει να επιστρέψουν στο νησί τους, αλλά γι’ αυτό η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα.
Σύντομα οι Ψαριανοί εγκατέλειψαν τις Σπέτσες, καθώς δεν τους επετράπη να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί. Τον Ιούλιο του 1824 εγκαταστάθηκαν προσωρινά στο φρούριο της Μονεμβασιάς ύστερα από άδεια της ελληνικής κυβέρνησης και τα πλοία τους ενώθηκαν με τον ελληνικό στόλο. Στις 29 Ιουλίου ζήτησαν από το Βουλευτικό να εξαγοράσει ψαριανές οικογένειες για τις οποίες υπήρχαν πληροφορίες ότι βρίσκονταν στη Σμύρνη, τη Χίο κ.α. αλλά η Κυβέρνηση έστειλε ένα πολύ μικρό ποσό, μόλις 10.000 γρόσια. Σύντομα στη Μονεμβασιά έπεσε θανατηφόρα ασθένεια και τελικά πολλοί Ψαριανοί εγκατέλειψαν το φρούριο και πήγαν στη Σύρο, την Τήνο και τη Μύκονο. Στη Σύρο εγκαταστάθηκαν σε μια συνοικία που ονομάστηκε Ψαριανά, όπου δημιούργησαν εργαστήρια επισκευής πλοίων. Από τα δημοτολόγια του Δήμου Ερμούπολης προκύπτει ότι το 1824 ήταν εγκαταστημένες στη Σύρο 274 οικογένειες Ψαριανών, δηλαδή 700-800 άτομα. Τον Δεκέμβριο του 1824 Ψαριανοί εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά, όμως οι Αθηναίοι αν και στην αρχή τους είχαν δεχτεί αργότερα αντέδρασαν. Αρκετοί Ψαριανοί στράφηκαν τότε στη πειρατεία, αλλά ύστερα από την έντονη διαμαρτυρία του διοικητή της αγγλικής πολεμικής μοίρας στο Αιγαίο η Επιτροπή των Ψαρών κατέστρεψε στο λιμάνι της Αίγινας ψαριανά πειρατικά, ενώ αργότερα κατέστρεψε πειρατικά με τη συνδρομή του τακτικού στρατού και με τη σύμπραξη των Γάλλων.
Το 1826 οι Ψαριανοί απευθύνθηκαν με υπόμνημα στο βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ι’ και ζήτησαν να τους παραχωρηθεί λιμάνι και ανάλογη έκταση στη Κορσική για να εγκατασταθούν. Το 1827 ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση να εγκατασταθούν στην Εύβοια, όταν θα απελευθερωνόταν. Τέσσερα χρόνια αργότερα ζήτησαν να εγκατασταθούν στην Ερέτρια, αίτημα που έγινε δεκτό. Τελικά οι Ψαριανοί εποίκισαν το 1847 την Ερέτρια που ονομάστηκε Νέα Ψαρά.
Η καταστροφή των Ψαρών στην τέχνη
Η Καταστροφή των Ψαρών ενέπνευσε μερικούς από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και ζωγράφους. Ο Διονύσιος Σολωμός το 1825 έγραψε το επίγραμμα:
Ο Ανδρέας Κάλβος έγραψε την ωδή «Εις Ψαρά», ενώ η καταστροφή του νησιού ενέπνευσε και τον Γεώργιο Τερτσέτη και τον Αλέξανδρο Ραγκαβή. Ο Θεόδωρος Αλκαίος, που ήταν παρών στη καταστροφή των Ψαρών, καθώς ήταν γραμματικός του Νικολή Αποστόλη, έγραψε το έργο «Η άλωσις των Ψαρών».
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ψαρά Ψαρα
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά είναι ο τίτλος μιας ελληνικής έγχρωμης δραματικής ταινίας σε παραγωγή Φίνος Φιλμ, του 1969, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, και σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη και Ανθής Δημοπούλου. Πρωταγωνιστούν οι: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Άγγελος Αντωνόπουλος και Παντελής Ζερβός.
Πλοκή
Η Μυρτώ Θεοδώρου (Αλίκη Βουγιουκλάκη) είναι μία όμορφη δασκάλα που διορίζεται σε ένα απομακρυσμένο χωριό, την Κρυόβρυση, λίγο πριν ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος. Η νεαρή δασκάλα είναι γεμάτη αγάπη για το λειτούργημά της, αλλά και για τους μαθητές της. Με πρωτοποριακές ιδέες στην εκπαίδευση, αποφεύγει τις τιμωρίες και το ξύλο, παρότι στην αρχή τα πιτσιρίκια σκέφτονται διάφορα καψόνια. Τις μεθόδους της δεν εγκρίνουν οι γονείς με τις αναχρονιστικές αντιλήψεις.
Το χωριό εναντιώνεται όταν η δασκάλα συνάπτει δεσμό με τον Στέφανο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), γεωπόνο και γιο του προέδρου (Παντελής Ζερβός). Το ζευγάρι αποφασίζει να παντρευτεί στις 27 Οκτωβρίου 1940, στο τέλος του γλεντιού όμως, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου ξεσπά ο πόλεμος και ο Στέφανος φεύγει για το μέτωπο. Τα νέα που φτάνουν είναι δυσάρεστα, καθώς γίνεται γνωστό ότι ο άνδρας της Μυρτώς είναι νεκρός.
Τα χρόνια της Κατοχής είναι πολύ δύσκολα και η νεαρή δασκάλα αφοσιώνεται στους μαθητές της, έχοντας φύλακα-άγγελο τον συνάδελφό της Άγγελο (Άγγελος Αντωνόπουλος), που έχει μετατεθεί στο χωριό για χάρη της. Με την απελευθέρωση και με τη σύμφωνη γνώμη του πεθερού της, η Μυρτώ αποδέχεται την πρόταση του Άγγελου να παντρευτούν. Λίγο πριν ολοκληρωθεί το μυστήριο όμως, η επιστροφή του Στέφανου, που εντέλει δεν είχε πεθάνει αλλά νοσηλευόταν σε ιταλικό νοσοκομείο, δίνει στην ταινία το ευτυχισμένο τέλος.
Κριτική
Ο Γιάννης Σολδάτος, εντάσσοντας την ταινία μέσα στη γενικότερη κατηγορία έργων της εποχής που είχαν ηρωική θεματολογία, παραθέτει την παρακάτω κριτική από το περιοδικό Θεάματα: Η πρώτη φετεινή ταινία της "Φίνος Φιλμ" με τη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, κατατάσσεται — από εμπορικοκαλλιτεχνικής πλευράς — στο επίπεδο σχεδόν της περυσινής επιτυχίας τους Αρχόντισσα και αλήτης. Εδώ, βεβαίως, το κλίμα είναι διαφορετικό. Η τραγική ιστορία της δασκάλας στο πλαίσιο του πολέμου της Αλβανίας, της κατοχής και της απελευθερώσεως, είναι μοιραία δραματική και αντικατοπτρίζει τις μεγάλες εκείνες μέρες με την αυτοθυσία, την καρτερία και τους ηρωισμούς, και φυσικά, και με τα δράματα και τις ωμότητες που τις συνώδευαν.
Η ερμηνεία και των δύο πρωταγωνιστών με δραματικές κλιμακώσεις και μεταπτώσεις ικανοποιητική [...] Το προσωπικό δράμα της δασκάλας ενώνεται με το δράμα της κατοχής που επακολουθεί ενώ μετά την απελευθέρωση γυρίζει ξαφνικά ο άνδρας της και το φιλμ κλείνει με το ευτυχές αυτό τέλος.
Γενικά το φιλμ, σε ηρωικό και μελοδραματικό συγχρόνως τρόπο, γυρισμένο, προκαλεί μεγάλη συγκίνησι στο ευρύ κοινό, ενώ όλοι οι θεαταί το βλέπουν, λόγω του θέματος, με ζωηρό ενδιαφέρον. Πολύ καλά τα χρώματα και στην ατμόσφαιρα του έργου η ερμηνεία και των υπολοίπων ηθοποιών Π. Ζερβού, Καλογήρου, Περγιάλη κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη
Βυβλίδα
Στην ελληνική μυθολογία η Βυβλίδα (Βυβλίς, ή και Βιβλίς) ήταν θυγατέρα του Μιλήτου, εγγονή ή δισεγγονή του Μίνωα και δίδυμη αδελφή του Καύνου. Μητέρα της Βυβλίδος ήταν η Αρεία ή η Κυανέη (κόρες του Μαιάνδρου), ή η Τραγασία (κόρη του Κελαινού), ή η Ειδοθέα (κόρη του βασιλιά της Καρίας Ευρύτου).
Η Βυβλίδα ερωτεύθηκε τον αδελφό της Καύνο. Τρομαγμένος αυτός έφυγε από τη Μίλητο και ίδρυσε στην Καρία την πόλη Καύνο. Από τη λύπη της τότε η Βυβλίδα τρελάθηκε και περιπλανιόταν σε όλη τη Μικρά Ασία, ώσπου κρεμάστηκε από μια βελανιδιά ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, τη στιγμή που έτρεχε να πέσει από ένα ψηλό βράχο για να αυτοκτονήσει την έσωσαν οι Νύμφες. Οι Νύμφες τη μεταμόρφωσαν σε ομώνυμη πηγή, από όπου κυλούσε νερό σαν τα δάκρυα της κόρης, το Βυβλίδος δάκρυον (Παυσανίας Ζ 5, 10).
Πηγές
Βυβλιδα
Διεθνής Ομοσπονδία Γυμναστικής
μικρογραφία|300x300εσ|Η έδρα της ΔΟΓ στη Λωζάνη. Η Διεθνής Ομοσπονδία Γυμναστικής (ΔΟΓ) είναι το διοικητικό όργανο της γυμναστικής. Η έδρα της βρίσκεται στη Λωζάνη στην Ελβετία. Ιδρύθηκε στις 23 Ιουλίου του 1881 στη Λιέγη, Βέλγιο και είναι ο παλαιότερος ενεργός διεθνής αθλητικός οργανισμός. Αρχικά ονομαζόταν Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Γυμναστικής, όπου συμμετείχε το Βέλγιο, η Γαλλία και η Ολλανδία. Διατήρησε αυτό το τίτλο μέχρι το 1921, όταν έγιναν δεκτές και μη-Ευρωπαϊκές χώρες οπότε έλαβε το σημερινό της όνομα.
Η ομοσπονδία καθορίζει τους κανόνες, που είναι γνωστή ως Κώδικας των Σημείων, που ρυθμίζουν το πώς αξιολογούνται οι συμμετοχές των αθλητών της γυμναστικής. Η ομοσπονδία ελέγχει εφτά αθλήματα, όπως τη καλλιτεχνική γυμναστική, τη ρυθμική γυμναστική (ΡΓ) τη αερόβια γυμναστική και άλλα.
Επιπλέον, η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τον καθορισμό της ελάχιστης ηλικίας που μπορούν να συμμετάσχουν οι γυμναστές στους Ολυμπιακούς αγώνες.
Οργάνωση
Στις αθλητικές διοργανώσεις της ομοσπονδίας σε όλα τα αθλήματα της γυμναστικής, η συμμετοχή υπερβαίνει τους 30.000 αθλητές, από τους οποίους  το 70%  είναι γυναίκες.
Διαγωνισμοί
Επίσης η Δπεριλαμβάνουν:
Η ΔΟΓ επίσης διοργάνωνε τα εξής πρωταθλήματα:
Περιορισμοί ηλικίας
Η ΔΟΓ ρυθμίζει την ηλικία κατά την οποία οι αθλητές μπορούν να συμμετέχουν σε ανώτερο επίπεδο αγώνων. Ο σκοπός είναι να προστατεύονται οι νέοι γυμναστές. Ωστόσο η πρακτική αυτή έχει προκαλέσει αντιπαράθεσεις με αποτέλεσμα υπάρχουν περιπτώσεις παραποίησης ηλικίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Γυμναστική (άθλημα)
Ναμπίλ Μπαχά
Ο Ναμπίλ Μπαχά (αραβικά: نبيل باها, γεννημένος στις 12 Αυγούστου 1981 στο Ρεμιρεμόν της Γαλλίας) είναι Μαροκινός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τελευταία φορά στη ΦΟΣ Ραμπάτ, στη θέση του επιθετικού.
Και οι δυο του γονείς προέρχονται από το Ντουάρ Γκερζίν, κοντά στο Φες του Μαρόκου. Τον Ιούλιο του 2017 ανέλαβε βοηθός προπονητή στη ΦΟΣ Ραμπάτ.
Συλλογική καριέρα
Ο Μπαχά πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη γαλλική Μονπελιέ ΣΚ, στη συνέχεια πήρε μεταγγραφή για την Ασοσιασάο Ναβάλ Πριμέρο ντε Μάιο (δεύτερη κατηγορία) και τη Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα στην Πορτογαλία, πριν μετακινηθεί στη γειτονική Ισπανία το 2005, όπου αγωνίστηκε με τη Ραθίνγκ ντε Φερόλ στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας. Εκεί, παρά τα οχτώ γκολ που σημείωσε στο πρωτάθλημα, η ομάδα της Γαλικίας τελικά υποβιβάστηκε.
Μετά από μια σύντομη επιστροφή στη Γαλλία, με τη χαμηλής δυναμικότητας ΟΣ Κρετέιγ-Λουζιτανός, ο Μπαχά επέστρεψε στην Ισπανία και στη δεύτερη κατηγορία της τον Γενάρη του 2007, πετυχαίνοντας εννέα γκολ στο πρωτάθλημα με τη φανέλα της ΣΝ Πονφεραντίνα, που επίσης υποβιβάστηκε στο τέλος της σεζόν.
Τη σεζόν 2007-2008, αγωνίστηκε με τη φανέλα μιας άλλης ομάδας της κατηγορίας, τη Μάλαγα ΚΦ, όπου, εκμεταλευόμενος του πολλούς τραυματισμούς της βασικής επιλογής του συλλόγου για την επίθεση Σάλβα, τερμάτισε τη σεζόν με 10 γκολ (δεύτερος καλύτερος σκόρερ της ομάδας) καθώς η ομάδα της Ανδαλουσίας επέστρεψε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν ύστερα από δύο χρόνια απουσίας.
Στις αρχές του 2008, ο Μπαχά αποτέλεσε αντικείμενο μιας πρότασης μεταγραφής ύψους€2 εκατομμυρίων από τη Στεάουα Βουκουρεστίου, τελικά όμως την απέρριψε καθώς επιθυμούσε να αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία της Ισπανίας. Υπήρχε όρος στο συμβόλαιό τουπου του επέτρεπε επαφές και διαπραγματεύσεις με άλλες ομάδες στην περίπτωση που η πρόταση που δεχόταν ήταν τουλάχιστον €5 εκατομμύρια. Τη σεζόν 2008–09, ο Μπαχά πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην πρώτη κατηγορία, σε έναν εκτός έδρας θρίαμβο με 4–0 απέναντι στη Ρεκρεατίβο Ουέλβα, στις 5 Οκτωβρίου 2008. Τον επόμενο μήνα, σκόραρε επίσης στο Σαντιάγο Μπερναμπέου απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, σε μια ήττα με 3–4, και τελείωσε το πρώτο κισό της σεζόν ως ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, με οχτώ γκολ.
Στις 29 Ιανουαρίου 2011, ο ελεύθερος Μπαχά υπέγραψε στην ΑΕΚ, υπογράφοντας εξάμηνο συμβόλαιο με οψιόν ανανέωσης για έναν επιπλέον χρόνο. Στις 30 Απριλίου, πέτυχε το μοναδικό του τέρμα στη σεζόν, σε μια νίκη με 3–0 απέναντι στον Ατρόμητο για τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος.
Στις 18 Αυγούστου 2011, ο Μπαχά επέστρεψε στην Ισπανία για να αγωνιστεί με την ΚΕ Σαβαδέλ ΦΚ, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο.
Διεθνής καριέρα
Εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού του τον Οκτώβριο του 2007 σε έναν αγώνα απέναντι στη Ράθινγκ Σανταντέρ στα πλαίσια του Κυπέλλου Ισπανίας της σεζόν 2007–08, δεν κατάφερε να βρει θέση στην τελική αποστολή του Μαρόκου για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2008, το οποίο έλαβε χώρα στην Γκάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Κρετέιγ-Λουζιτανός Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ναβάλ Πριμέρο ντε Μάιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταλιάν Αερμπίν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΕ Σαβαδέλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραθίνγκ ντε Φερόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Πονφερραδίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΟΣ Ραμπάτ Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μορφογένεση
Η μορφογένεση είναι η χρονικά και χωροταξικά καθορισμένη οργάνωση της μορφής του οργανισμού, του φαινοτύπου, αλλά και της ανατομικής δομής των ιστών και των οργανισμών. Οι μορφογενετικές διαδικασίες είναι γενετικώς προκαθορισμένες, δηλαδή προσδιορίζονται από τις πληροφορίες που είναι κωδικοποιημένες στο γενετικό υλικό, στα γονίδια, αλλά που επίσης επηρεάζονται σημαντικά από ενδογενείς παράγοντες (π.χ. ορμόνες) και εξωγενείς (π.χ. φως, θερμοκρασία, υδατικά κατάσταση), οι οποίοι σηματοδοτούν την τροποποίηση της μορφογενετικής έκφρασης. Είναι μια από τις τρεις θεμελιώδεις εκφάσεις της αναπτυξιακής βιολογίας, μαζί με τον έλεγχο της κυτταρικής ανάπτυξης και την κυτταρική διαφοροποίηση.
Κατηγορία:Βιολογικές διαδικασίες
Ηρόδοτος ο Ολύνθιος
Ο Ηρόδοτος ο Ολύνθιος ήταν σπουδαίος αρχαίος Έλληνας γλύπτης ανδριαντοποιός. Καταγόταν από την Όλυνθο εξ ου και το προσωνύμιο. Στα έργα του παράστησε κυρίως εταίρες της αρχαιότητας όπως τη Φρύνη, την Αργεία, τη Γλυκέρα κ.ά.
Με το ίδιο επίσης όνομα και από την ίδια πόλη υπήρξε κι άλλος ανδριαντοποιός στον οποίο δεν είναι γνωστά ποια έργα αποδίδονται.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Ολύνθιοι
Girls Got Rhythm
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Singles του 1979 Κατηγορία:Τραγούδια του 1979 Κατηγορία:Singles της Atlantic Records
Μπους (Μοζέλ)
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Εξέγερση της Τύρου (996-998)
Η εξέγερση της Τύρου ήταν μια εξέγερση ενάντια στο Χαλιφάτο των Φατιμιδών από τον λαό της Τύρου στο σύγχρονο Λίβανο. Λόγω της εκτεταμένης εμπλοκής των Βυζαντινών μπορεί να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο των Αραβοβυζαντινών Πολέμων. Ξεκίνησε το 996, όταν ο λαός της πόλης, υπό την ηγεσία ενός ναύτη με το όνομα Αλλάκα, εξεγέρθηκε ενάντια στο καθεστώς. Ο χαλίφης Αλ-Χακίμ μπι-Αμρ Αλλάχ έστειλε στρατεύματα και στόλο για να ανακαταλάβει την πόλη υπό τις διαταγές του Αμπού Αμπντουλλάχ αλ-Χουσάιν ιμπν Νασρ Αλ-Ντάουλα και του απελευθερωμένου σκλάβου Γιακούτ. Χρησιμοποιώντας ως ορμητήρια την Τρίπολη και τη Σιδώνα, οι δυνάμεις των Φατιμιδών απέκλεισαν τη Τύρο από στεριά και θάλασσα για δύο χρόνια, ενώ στην διάρκεια αυτής της περιόδου ο στόλος του Χαλιφάτου απώθησε μια βυζαντινή επιλαρχία που σκόπευε να ενισχύσει τους επαναστάτες με βαριές απώλειες. Στο τέλος, η Τύρος έπεσε τον Μάιο του 998 και λεηλατήθηκε, ενώ οι υπερασπιστές της είτε σφαγιάστηκαν, είτε αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο, όπου ο Αλλάκα γδάρθηκε ζωντανός και σταυρώθηκε, ενώ πολλοί από τους ακολούθους του καθώς και 200 Βυζαντινοί αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συγκρούσεις του 10ου αιώνα Κατηγορία:Αραβοβυζαντινοί Πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία του Λιβάνου Κατηγορία:Πόλεμοι του Χαλιφάτου των Φατιμιδών
Φαίδιμος (επιγραμματοποιός)
Ο Φαίδιμος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός.
Βιογραφία
Στο λεξικό Liddell-Scott, ο Φαίδιμος (Phaedimus Epigrammaticus) θεωρείται ότι έζησε τον 2ο αιώνα π.Χ. Ο Mackail εκτιμά ότι ο Φαίδιμος, στον οποίο αποδίδει η Ανθολογία τα επιγράμματα αυτά είναι ο Φαίδιμος ο Βισανθηνός, αρχαίος Έλληνας επικός ποιητής από τη Βισάνθη (σημερινή Ραιδεστός στην Τουρκία), ο οποίος σύμφωνα με τον Αθήναιο, ήταν συγγραφέας ενός έπους με το όνομα Ηράκλεια. Η ίδια εκτίμηση γίνεται και από πηγή που θεωρεί ότι ο επικός ποιητής έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. .
Επιγράμματα
Σώζονται τέσσερα επιγράμματα με το όνομά του στην Παλατινή Ανθολογία (VI 271, VII 739 , XIII 2 , XIII 22 ). Ένα είναι μια αφιέρωση, άλλο είναι επιτάφιο επίγραμμα και άλλα δυο βρίσκονται στο 13o βιβλίο της Ανθολογίας (διαφόρων μέτρων). Ο Mackail εκτιμά ότι αυτά τα δυο τελευταία είναι μικρότερης αξίας και μοιάζουν γραμμένα από άλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Αντρέ Βιζέρ
Ο Αντρέ Βιζέρ (André Viger, 27 Σεπτεμβρίου 1952 - 1 Οκτωβρίου 2006) ήταν Γαλλοκαναδός παραολυμπιονίκης και μαραθωνοδρόμος. Έλαβε μέρος σε πέντε συνεχείς Παραολυμπιακούς Αγώνες από το 1980 ως το 1996, κερδίζοντας τρία χρυσά, 4 αργυρά και 3 χάλκινα μετάλλια.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Γουίνδσορ του Οντάριο και μεγάλωσε στο Σέρμπρουκ του Κεμπέκ. Έχασε τη χρήση των ποδιών του λόγω ενός τροχαίου ατυχήματος, που έπαθε όταν ήταν 20 χρονών. Το 1984 κέρδισε στο μαραθώνιο της Βοστώνης, στον αγώνα για αθλητές με ειδικές ανάγκες, ξανακερδίζοντας το 1986 και το 1987. Το 1987 έγινε ιππότης του Εθνικού Τάγματος του Κεμπέκ και δύο χρόνια αργότερα Αξιωματικός του Τάγματος του Καναδά, με το αιτιολογικό ότι κατάφερε να ενθαρρύνει νεαρούς αθλητές και να αποτελεί πρότυπο για τη νεολαία .Το 2005, εντάχθηκε στην Αίθουσα της Δόξας των Παραολυμπιακών Αγώνων (Paralympic Hall of Fame).
Μετά την αποχώρησή του από τον αθλητισμό, ξεκίνησε μια εταιρεία κατασκευής αναπηρικών αμαξιδίων. Πέθανε από καρκίνο, το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Ζελέ από νεροκάστανο
thumb|250px|ζελέ από νεροκάστανο Το ζελέ από νεροκάστανο (馬蹄糕) είναι Κινέζικο γλυκό που το κύριο συστατικό του είναι το Κινέζικο νεροκάστανο. Η συνταγή προέρχεται από την περιοχή Γκουανγκντόνγκ. Το ζελέ συνήθως κόβεται σε τετράγωνα κομμάτια και τηγανίζεται πριν σερβιριστεί. Το ζελέ είναι μαλακό αλλά σκληραίνει και διατηρεί το σχήμα του λόγω του τηγανίσματος. Το γλυκό είναι αξιοπερίεργο λόγω της διαφάνειας του, συνήθως τα κομμάτια του κάστανου διακρίνονται μέσα στο ζελέ. Είναι παραδοσιακό επιδόρπιο στην κουζίνα του Χονγκ Κονγκ και σερβίρεται στα περισσότερα κινέζικα εστιατόρια.
Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα
Ηγήσιππος (επιγραμματοποιός)
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας
Αρμοδιότητες και υπάλληλες υπηρεσίες
Εκτός από τα καθήκοντα διαχείρισης φυσικών καταστροφών και κρίσεων, καθώς και της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, υπό την αρμοδιότητα του τέθηκαν οι ακόλουθες υπηρεσίες  :
Διατελέσαντες υπουργοί
Μετά τη σύσταση του υπουργείου, υπουργός ορίστηκε ο τέως Ευρωπαίος Επίτροπος για την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων Χρήστος Στυλιανίδης και επιχειρησιακός υφυπουργός ο Ευάγγελος Τουρνάς, πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ). Αρχικά, είχε προταθεί η θέση στον Ευάγγελο Αποστολάκη, ο οποίος αρνήθηκε. Κατά τη διάρκεια της Υπηρεσιακής κυβέρνησης Σαρμά, υπουργός ανέλαβε ο Ευάγγελος Τουρνάς, ενώ στην Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023 το υπουργείο ανέλαβε ο Βασίλης Κικίλιας, πλαισιωμένος από τους Υφυπουργούς Χρήστο Τριαντόπουλο και Ευάγγελο Τουρνά.
Παραπομπές
Πολιτικής Προστασίας
Τζον Κούπερ
Ο Τζον Κούπερ (John Cooper, Featherstone, West Yorkshire, 26 Μαΐου 1942 - 22 Φεβρουαρίου 2015 ) ήταν Βρετανός εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Η θεματολογία του ποικίλλει μεταξύ διαφόρων πεδίων (πολεμική, αθλητική, ιστορική) ενώ η παραγωγή έργων του ήταν τεράστια