cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο της Ουγγαρίας
Ο Οίκος του Ουνυάδη
Το 1526 στη Μάχη του Μόχατς οι δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, συνέτριψαν τον Ουγγρικό στρατό. Προσπαθώντας να διαφύγει ο Λουδοβίκος Β΄ πνίγηκε στο ρυάκι Τσέλε. Ο διοικητής του ουγγρικού στρατού Παλ Τόμορι επίσης σκοτώθηκε στη μάχη.
Το διαιρεμένο βασίλειο
Μετά τη σοβαρή ήττα από τους Οθωμανούς στη Μάχη του Μόχατς η κεντρική εξουσία κατέρρευσε. Η πλειοψηφία της κυβερενώσας ουγγρικής ελίτ εξέλεξε βασιλιά τον Ιωάννη Ζαπόλυα (10 Νοεμβρίου 1526). Μια μικρή μειοψηφία αριστοκρατών συντάχθηκε με τον Φερδινάνδο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ήταν και Αρχιδούκας της Αυστρίας και εξ αγχιστείας συγγενής του Λουδοβίκου. Εξαιτίας προηγούμενων συμφωνιών ότι οι Αψβούργοι θα έπαιρναν τον θρόνο της Ουγγαρίας αν ο Λουδοβίκος πέθαινε χωρίς διαδόχους, ο Φερδινάνδος εκλέχθηκε μεν βασιλιάς, αλλά από τη μειοψηφία της Δίαιτας τον Δεκέμβριο του 1526.
Παρόλο που τα σύνορα άλλαζαν συχνά εκείνη την περίοδο, τα τρία κρατίδια-τμήματα της Ουγγαρίας που προέκυψαν μετά τη νίκη των Οθωμανών στο Μοχάτς, κατά το μάλλον ή ήττον ορίζονταν ως εξής:
Στις 29 Φεβρουαρίου 1528 ο Βασιλιάς Ιωάννης Α΄ της Ουγγαρίας έλαβε τη βοήθεια του Οθωμανού Σουλτάνου. Μια τριμερής πολεμική σύρραξη ανέκυψε καθώς ο Φερδινάνδος Α΄ προέλασε για να επιβεβαιώσει την εξουσία του σε όσο μεγαλύτερη έκταση του ουγγρικού βασιλείου μπορούσε. Το 1529 το βασίλειο είχε χωριστεί σε δύο τμήματα: την Αψβουργική Ουγγαρία και το Ανατολικό Βασίλειο της Ουγγαρίας. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν οθωμανικά ή ουγγρικά εδάφη, όντας όλα διαφιλονικούμενα, εκτός από τα σημαντικά κάστρα στην περιοχή του Σρεμ. Το 1532 ο Νίκολα Τζούρισιτς υπερασπίστηκε το Κέσεγκ και αναχαίτισε μια ισχυρή οθωμανική στρατιά. Το 1541 η άλωση της Βούδας από τους Οθωμανούς σημάδεψε μια νέα διαίρεση της Ουγγαρίας σε τρεις περιοχές. Η χώρα παρέμεινε δαιρεμένη μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα.
Την 1η Μαΐου 1566 ο Σουλεϊμάν Α΄ ηγήθηκε της οθωμανικής εισβολής στην Ουγγαρία που έλεγχαν οι Αψβούργοι. Οι οθωμανικές του δυνάμεις ήταν ένας από τους πιο μεγαλύτερους στρατούς του στην 46ετή βασιλεία του. Αφού έφτασε στο Βελιγράδι και συνάντησε τον Ιωάννη Β΄ Σιγισμούνδο Ζαπόλυα στις 27 Ιουνίου ο Σουλεϊμάν Α' έμαθε ότι ένας Κροατοούγγρος ευγενής, ο Νίκολα Δ΄ Ζρίνσκι, Μπαν της Κροατίας, επιτέθηκε σε οθωμανικό στρατόπεδο στο Σίκλος. Ο Σουλεϊμάν Α΄ διέκοψε προσωρινά την επίθεσή του στο Έγκερ προς το παρόν και ξεκίνησε προς το φρούριο του Νίκολα Δ΄ Ζρίνσκι στο Σίγκετβαρ. Από τις 2 Αυγούστου ως τις 7 Σεπτεμβρίου οι οθωμανικές δυνάμεις πολιόρκησαν το φρούριο με μία δύναμη τουλάχιστον 150.000 εναντίον των 2.300 υπερασπιστών του Ζρίνσκι. Αν και η πολιορκία ήταν νικηφόρα για τους Οθωμανούς είχε απώλειες 25.000 Οθωμανούς στρατιώτες και τον ίδιο τον Σουλεϊμάν, που πριν από την τελική μάχη πέθανε λόγω γήρατος και ασθένειας.
Τους επόμενους αιώνες έγιναν πολλές απόπειρες να αναχαιτιστούν οι οθωμανικές δυνάμεις, όπως ο Μακρύς Πόλεμος ή Δεκατριετής Πόλεμος (29 Ιουλίου 1593 – 1604/11 Νοεμβρίου 1606) από ένα συνασπισμό Χριστιανικών δυνάμεων. Το 1644 η Χειμερινή Εκστρατεία του Μίκλος Ζρίνυ έκαψε την κρίσιμης στρατηγικής σημασίας Γέφυρα Σουλεϊμάν στο Όσιγιεκ στην ανατολική Σλαβονία, διακόπτοντας τις γραμμές εφοδιασμού των Τούρκων στην Ουγγαρία. Στη Μάχη του Αγίου Γοτθάρδου (1664) οι Αυστριακοί και οι Ούγγροι νίκησαν τον Οθωμανικό στρατό.
Μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Βιέννης από τους Οθωμανούς το 1683, οι Αψβούργοι πέρασαν στην επίθεση εναντίον των Τούρκων. Με το τέλος του 17ου αιώνα κατάφεραν να εισβάλουν στα απομεινάρια του ιστορικού Βασιλείου της Ουγγαρίας και του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας. Για σύντομο διάστημα το 1686 η πρωτεύουσα Βούδα υπήρξε ξανά ανεξάρτητη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τη βοήθεια άλλων Ευρωπαίων. Το 1699 με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, οι τελευταίοι Οθωμανοί έφυγαν από την Ουγγαρία.
Η Περίοδος των Κούρουτς
Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας του Ράκοτσι (1703–1711) ήταν η πρώτη σημαντική ένοπλη απόπειρα ανεξαρτησίας στην Ουγγαρία ενάντια στην απολυταρχική εξουσία των Αψβούργων. Του πολέμου ηγήθηκε μια ομάδα ευγενών, υψηλά ιστάμενων στην κρατική ιεραρχία, πλουσίων και με προοδευτικές-φιλελεύθερες αντιλήψεις, που ήθελαν να τερματίσουν την ανισότητα στις σχέσεις εξουσίας, υπό την ηγεσία του Φραγκίσκου Β΄ Ράκοτσι (II. Rákóczi Ferenc στα ουγγρικά). Κύριοι σκοποί της ομάδας ήταν η προστασία των δικαιωμάτων των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και η διασφάλιση της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της Ουγγαρίας. Εξαιτίας της δυσμενούς ισορροπίας δυνάμεων, της πολιτικής κατάστασης στην Ευρώπη και των εσωτερικών συγκρούσεων ο αγώνας για την ανεξαρτησία και ελευθερία τελικά κατεστάλη, αλλά πέτυχε στο να αποφύγει η Ουγγαρία ν' αποτελέσει "εσωτερικό" τμήμα της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, διατηρώντας το σύνταγμά της και μερική αυτονομία, αν και αυτό ήταν μόνο τυπικό.
Μετά την αποχώρηση των Οθωμανών οι Αψβούργοι κυριάρχησαν στο Ουγγρικό Βασίλειο. Η ανανεωμένη επιθυμία των Ούγγρων για ανεξαρτησία οδήγησε στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του Ράκοτσι. Οι σημαντικότεροι λόγοι του πολέμου αυτού ήταν οι νέοι και υψηλότεροι φόροι καθώς και ένα ανανεωμένο προτεσταντικό κίνημα. Ο Ράκοτσι ήταν ένας Ούγγρος ευγενής, γιος της θρυλικής ηρωίδας κόμησσας Ιλονας Ζρίνι. Πέρασε ένα τμήμα της εφηβείας του ως αιχμάλωτος των Αυστριακών. Τα Κούρουτς ήταν τα στρατεύματα του Ράκοτσι. Αρχικά ο στρατός των Κούρουτς (Ούγγρων εξεγερμένων) πέτυχε αρκετές σημαντικές νίκες εξαιτίας του ανώτερου ελαφρού ιππικού του. Τα όπλα των Κούρουτς ήταν κυρίως πιστόλες, ελαφριές σπάθες και τσεκούρια (ουγγρικά:  fokos). Στη Μάχη του Αγίου Γοτθάρδου (1705) ο Γιάνος Μπόττγιαν, πέτυχε αποφασιστική νίκη εναντίον του αυστριακού στρατού. Ο Ούγγρος συνταγματάρχης Άνταμ Μπάλογκ παρολίγον να αιχμαλωτίσει τον Βασιλιά της Ουγγαρίας και Αρχιδούκα της Αυστρίας, Ιωσήφ Α΄.
H Εποχή του Διαφωτισμού
Το 1711, ο Αυστριακός αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ έγινε ο νέος ηγεμόνας της Ουγγαρίας. Kαθ' όλο τον 18ο αιώνα το Βασίλειο της Ουγγαρίας είχε τη δική του Δίαιτα και Σύνταγμα, αλλά τα μέλη του Κυβερνητικού Συμβουλίου (Helytartótanács, γραφείο του παλατίνου) διορίζονταν από τον Αψβούργο μονάρχη, και ο ανώτερος οικονομικός θεσμός, το Ουγγρικό Επιμελητήριο, υπαγόταν απευθείας στο Επιμελητήριο της Αυλής της Βιέννης.
Η μεταρρύθμιση της Ουγγρικής γλώσσας ξεκίνησε υπό τη βασιλεία του Ιωσήφ Β΄. Η εποχή συνολικής μεταρρύθμισης της Ουγγαρίας ξεκίνησε από τον Ίστβαν Σέτσενι, έναν Ούγγρο ευγενή, που έκτισε μία από τις σπουδαιότερες γέφυρες της Ουγγαρίας, τη Γέφυρα των Αλυσίδων, που φέρει το όνομα του. Επίσημη γλώσσα του βασιλείου παρέμεινε η Λατινική μέχρι το 1836, οπότε εισήχθη η ουγγρική. Μεταξύ 1844 και 1849 και από το 1867 και έπειτα τα Ουγγρικά είναι η αποκλειστικά χρησιμοποιούμενη επίσημη γλώσσα.
Η Ουγγρική Επανάσταση του 1848
Το κύμα των ευρωπαϊκών επαναστάσεων του 1848 σάρωσε την Ουγγαρία επίσης. Η Ουγγρική Επανάσταση του 1848 αναζητούσε να ανταποκριθεί στην επί μακρόν καταπιεσμένη επιθυμία για πολιτική αλλαγή, κυρίως με τη μορφή της πολυπόθητης ανεξαρτησίας. Το 1848 δημιουργήθηκε από νεαρούς Ούγγρους πατριώτες η Ουγγρική Εθνοφρουρά. Στη λογοτεχνία το όλο κλίμα της εποχής εκφράστηκε από τον σπουδαιότερο ποιητή της επανάστασης Σάντορ Πέτeφι.
Καθώς ξέσπασε ο πόλεμος με την Αυστρία οι ουγγρικές στρατιωτικές επιτυχίες, που περιλάμβαναν τις εκστρατείες του Ούγγρου στρατηγού Αρτουρ Γκέργκεϊ ανάγκασαν τους Αυστριακούς να περιέλθουν σε αμυντική θέση. Μία από τις πιο διάσημες μάχες της επανάστασης ήταν η μάχη του Πάκοζντ στις 29 Σεπτεμβρίου 1848, όταν οι Ούγγροι επαναστάτες υπό τον αντιστράτηγο Γιάνος Μόγκα νίκησαν τα στρατεύματα του Μπαν της Κροατίας Γιόσιπ Γιέλατσιτς. Φοβούμενοι την ήττα οι Αυστριακοί έκαναν έκκληση στους Ρώσους για βοήθεια. Οι συνδυασμένες δυνάμεις των δύο αυτοκρατοριών συνέτριψαν την επανάσταση. Οι επιθυμητές πολιτικές αλλαγές του 1848 κατεστάλησαν μέχρι τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867 που καθιέρωσε τη δυαδική μοναρχία της Αυστροουγγαρίας.
Aυστροουγγαρία (1867–1918)
Μετά τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867 η Μοναρχία των Αψβούργων έγινε η «δυαδική μοναρχία» της Αυστροουγγαρίας. Η οικονομία της Αυστροουγγαρίας άλλαξε θεαματικά κατά την περίοδο της Δυαδικής Μοναρχίας. Οι τεχνολογικές αλλαγές επιτάχυναν την εκβιομηχάνιση και την αστικοποίηση. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής εξαπλώθηκε σε όλη την Αυτοκρατορία κατά την πεντηκονταετή ύπαρξή της και οι παρωχημένοι μεσαιωνικοί θεσμοί συνέχισαν να εκλείπουν. Στις αρχές του 20ού αιώνα το μεγαλύτερο μέρος της Αυτοκρατορίας άρχισε να γνωρίζει ραγδαία οικονομική ανάπτυξη. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξανόταν περίπου 1,45% ετησίως από το 1870 έως το 1913. Αυτό το επίπεδο ήταν μεγαλύτερο με εκείνο άλλων ευρωπαϊκών κρατών όπως η Βρετανία (1,00%), η Γαλλία (1,06%) και η Γερμανία (1,51%).
Οι χώρες του Ουγγρικού Στέμματος (που περιλάμβανε το Βασίλειο της Ουγγαρίας, στο οποίο ενσωματώθηκε πλήρως η Τρανσυλβανία, και το Βασίλειο της Κροατίας-Σλαβονίας, που διατηρούσε μια ξεχωριστή ταυτότητα και εσωτερική αυτονομία) απέκτησαν ίσο λαθεστώς με την Αυστριακή Αυτοκρατορία. Κάθε ένα από τα δύο κράτη που αποτελούσαν την Αυστροουγγαρία διέθετε σημαντική ανεξαρτησία, με ορισμένους θεσμούς, ιδίως τον βασιλικό οίκο, την άμυνα, τις εξωτερικές υποθέσεις και τα οικονομικά για κοινές δαπάνες, να παραμένουν υπό κοινή διαχείριση. Αυτή η ρύθμιση διήρκεσε μέχρι το 1918, όταν οι Κεντρικές Δυνάμεις κατέρρευσαν ηττηθείσες στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δύο βραχύβιες δημοκρατίες
Η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία ή Ουγγρική Δημοκρατία των Συμβουλίων (Ουγγρικά: Magyarországi Tanácsköztársaság ή Magyarországi Szocialista Szövetséges Tanácsköztársaság )) ήταν ένα βραχύβιο ανεξάρτητο κομμουνιστικό κράτος που ιδρύθηκε στην Ουγγαρία.
Διήρκεσε μόνο από τις 21 Μαρτίου ως την 1η Αυγούστου 1919. Ηγέτης του κράτους ήταν ο Μπέλα Κουν αλλά δεν αναγνωρίστηκε από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή τις ΗΠΑ. Ηταν το δεύτερο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο που δημιουργήθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, που έφερε τους Μπολσεβίκους στην εξουσία. Η Ουγγρική Δημοκρατία των Συμβουλίων συγκρούστηκε στρατιωτικά με το Βασίλειο της Ρουμανίας, το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και τη νεοϊδρυθείσα Τσεχοσλοβακία. Κατέρρευσε την 1η Αυγούστου 1919, όταν οι Ούγγροι έστειλαν εκπροσώπους για να διαπραγματευτούν την παράδοσή τους στις Ρουμανικές δυνάμεις και ο Μπέλα Κουν, μαζί με άλλους υψηλόβαθμους κομμουνιστές, κατέφυγαν στην Αυστρία.
Μια προσπάθεια το 1919 να σχηματιστεί μια ομοσπονδία με το Βασίλειο της Ρουμανίας απέτυχε επίσης, όταν ο Ρουμάνος Βασιλιάς τελικά αρνήθηκε να δεχτεί το Ουγγρικό στέμμα.
Η παλινόρθωση του Βασιλείου
Μετά την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής της Ρουμανίας το 1920 η χώρα διολίσθησε σε εμφύλια σύγκρουση, με τους Ούγγρους αντικομμουνιστές και μοναρχικούς να εκκαθαρίζουν το έθνος από κομμουνιστές, αριστερούς και άλλους, από τους οποίους αισθάνονταν ότι απειλούνταν. Στις 29 Φεβρουαρίου 1920, μετά την αποχώρηση και των τελευταίων ρουμανικών δυνάμεων κατοχής, το Βασίλειο της Ουγγαρίας παλινορθώθηκε, καθώς δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός δεξιών πολιτικών δυνάμεων και επανέφερε το καθεστώς της Ουγγαρίας ως συνταγματικής μοναρχίας. Η επιλογή του νέου Βασιλιά καθυστερούσε λόγω εμφύλιων συγκρούσεων και διορίστηκε αντιβασιλέας που θα εκπροσωπούσε τη μοναρχία ο πρώην ναύαρχος της Αυστροουγγαρίας Μίκλος Χόρτυ.
H Συνθήκη του Τριανόν (1920)
Τα νέα σύνορα που ορίστηκαν το 1920 με τη Συνθήκη του Τριανόν παραχώρησαν το 72% του εδάφους του Βασιλείου της Ουγγαρίας στα γειτονικά κράτη. Επωφελήθηκαν κυρίως η Ρουμανία, τα νεοσύστατα κράτη της Τσεχοσλοβακίας και του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, αλλά η Αυστρία, η Πολωνία και η Ιταλία απέκτησαν επίσης μικρότερες περιοχές. Οι περιοχές που παραχωρήθηκαν στις γειτονικές χώρες συνολικά (και σε κάθε μία ξεχωριστά) διέθεταν πλειοψηφία του μη Ουγγρικού πληθυσμού, αλλά περισσότερα από 3,3 εκατομμύρια εθνοτικά Ούγγροι έμειναν έξω από τα νέα σύνορα της Ουγγαρίας. Πολλοί θεώρησαν αυτό αντίθετο με τους όρους που ορίστηκαν από τα Δεκατέσσερα Σημεία του Προέδρου των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον, που είχαν ως στόχο να σεβαστούν την εθνοτική σύνθεση των εδαφών. Καθώς ο Πρόεδρος Ουίλσον αποχώρησε από τη διάσκεψη για να τονίσει τη διαφωνία του και επειδή το αμερικανικό Κογκρέσο δεν επικύρωσε τη συνθήκη οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το Βασίλειο της Ουγγαρίας υπέγραψαν ξεχωριστή συνθήκη ειρήνης στις 29 Αυγούστου 1921.
Μεσοπόλεμος
Τα νέα διεθνή σύνορα χώρισαν τη βιομηχανική βάση της Ουγγαρίας από τις πηγές πρώτων υλών και τις πρώην αγορές γεωργικών και βιομηχανικών προϊόντων της. Η Ουγγαρία έχασε το 84% των πόρων ξυλείας, το 43% της καλλιεργήσιμης γης και το 83% του σιδηρομεταλλεύματος. Επιπλέον η μετά το Τριανόν Ουγγαρία κατείχε το 90% της βιομηχανίας μηχανών και εκτυπώσεων του Βασιλείου, ενώ διατήρησε μόνο το 11% της ξυλείας και το 16% του σιδήρου. Επιπλέον το 61% της καλλιεργήσιμης γης, το 74% των δημόσιων οδών, το 65% των καναλιών, το 62% των σιδηροδρόμων, το 64% των δρόμων με σκληρή επιφάνεια, το 83% της παραγωγής χυτοσιδήρου, το 55% των βιομηχανικών εγκαταστάσεων, το 100% των ορυχείων χρυσού, αργύρου, χαλκού, υδραργύρου και αλατιού και το 67% των πιστωτικών και τραπεζικών ιδρυμάτων του προπολεμικού Βασιλείου της Ουγγαρίας βρέθηκαν στο έδαφος των γειτόνων της Ουγγαρίας.
Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της προπολεμικής βιομηχανίας της χώρας είχε συγκεντρωθεί κοντά στη Βουδαπέστη η Ουγγαρία διατήρησε περίπου το 51% του βιομηχανικού της πληθυσμού και το 56% της βιομηχανίας της. Ο Χόρτυ διόρισε τον κόμη Παλ Τέλεκι πρωθυπουργό τον Ιούλιο του 1920. Η κυβέρνησή του εξέδωσε ένα νόμο ποσόστωσης, που περιόριζε την εισαγωγή «πολιτικώς ανασφαλών στοιχείων» (συνήθως Εβραίων) στα πανεπιστήμια και, προκειμένου να κατευνάσει την αγροτική δυσαρέσκεια, έκανε τα πρώτα βήματα προς την εκπλήρωση υπόσχεση μείζονος μεταρρύθμισης της γης με διαίρεση περίπου 3.850 τ.χλμ. από τα μεγαλύτερα κτήματα σε μικρές εκμεταλλεύσεις. Η κυβέρνηση του Τέλεκι παραιτήθηκε ωστόσο, μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια του Καρόλου Δ΄ να ανακτήσει τον θρόνο της Ουγγαρίας τον Μάρτιο του 1921. Η επιστροφή του Βασιλιά Καρόλου προκάλεσε διχασμό μεταξύ των συντηρητικών που τάχθηκαν υπέρ της αποκατάστασης των Αψβούργων και των εθνικιστών δεξιών ριζοσπαστών, που υποστήριξαν την εκλογή Ούγγρου βασιλιά. Ο κόμης Ιστβαν Μπέτλεν, ανεξάρτητος δεξιός βουλευτής του κοινοβουλίου, εκμεταλλεύτηκε αυτή τη ρήξη σχηματίζοντας ένα νέο Κόμμα Ενότητας υπό την ηγεσία του. Ο Χόρτυ τότε τον διόρισε πρωθυπουργό. Ο Κάρολος Δ΄ πέθανε λίγο μετά την αποτυχία του για δεύτερη φορά να ανακτήσει τον θρόνο τον Οκτώβριο του 1921. Ως πρωθυπουργός ο Μπέτλεν κυριάρχησε στην ουγγρική πολιτική μεταξύ 1921 και 1931. Δημιούργησε μια πολιτική μηχανή τροποποιώντας τον εκλογικό νόμο, παρέχοντας θέσεις εργασίας στη διευρυνόμενη γραφειοκρατία στους υποστηρικτές του και χειραγωγώντας τις εκλογές σε αγροτικές περιοχές. Αποκατέστησε την τάξη στη χώρα δίνοντας στους ριζοσπάστες αντεπαναστάτες επιδόματα και κυβερνητικές θέσεις εργασίας με αντάλλαγμα την παύση της εκστρατείας τρόμου εναντίον των Εβραίων και των αριστερών. Το 1921 έκανε μια συμφωνία με τους Σοσιαλδημοκράτες και τα συνδικάτα (το λεγόμενο Σύμφωνο Μπέτλεν-Πέγερ), συμφωνώντας, μεταξύ άλλων, να νομιμοποιήσει τη δράση τους και να απελευθερώσει τους πολιτικούς κρατούμενους σε αντάλλαγμα για τη δέσμευσή τους να απέχουν από τη διάδοση αντιουγγρικής προπαγάνδας, την πρόκληση πολιτικών απεργιών και την οργάνωση των αγροτών. Ο Μπέτλεν ενέταξε την Ουγγαρία στην Κοινωνία των Εθνών το 1922 και την έβγαλε από τη διεθνή απομόνωση υπογράφοντας συνθήκη φιλίας με την Ιταλία το 1927. Η αναθεώρηση της Συνθήκης του Τριανόν ανέβηκε στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας της Ουγγαρίας και η στρατηγική που ακολουθούσε ο Μπέτλεν συνίστατο στην ενίσχυση της οικονομίας και την οικοδόμηση σχέσεων με ισχυρότερα έθνη. Η αναθεώρηση της συνθήκης είχε τόσο μεγάλη υποστήριξη στην Ουγγαρία που ο Μπέτλεν τη χρησιμοποιούσε, τουλάχιστον εν μέρει, για να αποτρέψει την κριτική για τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές πολιτικές του.
Η Μεγάλη Υφεση προκάλεσε πτώση του βιοτικού επιπέδου και το πολιτικό κλίμα της χώρας μετατοπίστηκε περαιτέρω προς τα δεξιά. Το 1932 ο Χόρτυ διόρισε έναν νέο πρωθυπουργό, τον Γκιούλα Γκέμπες, που άλλαξε την πορεία της ουγγρικής πολιτικής προς στενότερη συνεργασία με τη Γερμανία. Ο Γκέμπες υπέγραψε μια εμπορική συμφωνία με τη Γερμανία που έβγαλε την οικονομία της Ουγγαρίας από την ύφεση, αλλά κατέστησε την Ουγγαρία εξαρτημένη από τη γερμανική οικονομία τόσο για πρώτες ύλες όσο και για αγορές. Στις 2 Νοεμβρίου 1938, ως αποτέλεσμα της Πρώτης Επιδίκασης της Βιέννης, τμήματα της Τσεχοσλοβακίας - της Νότιας Σλοβακίας και τμήματος της Ρουθηνίας των Καρπαθίων - επιστράφηκαν στην Ουγγαρία, μια έκταση 11.927 τ.χλμ. με πληθυσμό 869,299 (86,5% εκ των οποίων ήταν Ούγγροι με την απογραφή του 1941). Μεταξύ 5 Νοεμβρίου και 10 Νοεμβρίου οι Ουγγρικές ένοπλες δυνάμεις κατέλαβαν ειρηνικά τα πρόσφατα επιστραφέντα εδάφη. Ο Χίτλερ υποσχέθηκε αργότερα να προσαρτήσει όλη τη Σλοβακία στην Ουγγαρία με αντάλλαγμα μια στρατιωτική συμμαχία, αλλά η προσφορά του απορρίφθηκε. Αντ'αυτού ο Χόρτυ επέλεξε να επιδιώξει μια εδαφική αναθεώρηση που θα γινόταν με εθνικά κριτήρια. Τον Μάρτιο του 1939 η Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία διαλύθηκε, η Γερμανία εισέβαλε σε αυτήν και ιδρύθηκε το Προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας. Στις 14 Μαρτίου η Σλοβακία ανακηρύχτηκε ανεξάρτητο κράτος.
Στις 15 Μαρτίου ανακηρύχτηκε ανεξάρτητο κράτος η Καρπαθοουκρανία. Η Ουγγαρία απέρριψε την ανεξαρτησία της Καρπαθοουκρανίας και, μεταξύ 14 Μαρτίου και 18 Μαρτίου, οι ουγγρικές ένοπλες δυνάμεις κατέλαβαν την υπόλοιπη Ρουθηνία των Καρπαθίων και έδιωξαν την κυβέρνηση του Αυγουστίν Βολόσιν. Αντίθετα η Ουγγαρία αναγνώρισε το ναζιστικό κράτος-μαριονέτα της Σλοβακίας με επικεφαλής τον φασίστα κληρικό Γιόζεφ Τίσο. Τον Σεπτέμβριο του 1940, με στρατεύματα να συγκεντρώνονται και στις δύο πλευρές των ουγγρορουμανικών συνόρων, ο πόλεμος αποτράπηκε με τη Δεύτερη Επιδίκαση της Βιέννης, που προσάρτησε το βόρειο μισό της Τρανσυλβανίας στην Ουγγαρία, με συνολική έκταση 43.492 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.578.100 με 53,5% Ουγγρική πλειοψηφία σύμφωνα με την απογραφή του 1941. Χωρίζοντας την Τρανσυλβανία μεταξύ Ρουμανίας και Ουγγαρίας, ο Χίτλερ μπόρεσε να χαλαρώσει τις εντάσεις στην Ουγγαρία. Τον Οκτώβριο του 1940 οι Γερμανοί ξεκίνησαν μια πολιτική αμοιβαιότητας μεταξύ Ρουμανίας και Ουγγαρίας, που συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην περιοχή της Ρουθηνίας των Καρπαθίων δόθηκε ειδικό αυτόνομο καθεστώς με την πρόθεση να αυτοδιοικηθει τελικά από τη ρουθηνική μειονότητα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 1941–1945
Μετά την προσάρτηση τμήματος της νότιας Τσεχοσλοβακίας και της Ρουθηνίας των Καρπαθίων από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς με την Πρώτη Επιδίκαση της Βιέννης το 1938 και στη συνέχεια της Βόρειας Τρανσυλβανία με τη Δεύτερη το 1940, η Ουγγαρία συμμετείχε στις πρώτες στρατιωτικές της ενέργειες στο πλευρό των δυνάμεων του Άξονα το 1941. Έτσι ο ουγγρικός στρατός συμμετείχε στην εισβολή στη Γιουγκοσλαβία, αποκτώντας μερικά ακόμη εδάφη. Στις 22 Ιουνίου 1941 η Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η Ουγγαρία εντάχθηκε στη γερμανική προσπάθεια και κήρυξε τον πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση στις 26 Ιουνίου, μπαίνοντας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό του Άξονα. Στα τέλη του 1941 τα ουγγρικά στρατεύματα στο Ανατολικό Μέτωπο σημείωσαν επιτυχία στη Μάχη της Ουμάν. Το 1943, μετά τις εξαιρετικά μεγάλες απώλειες της Δεύτερης Ουγγρικής Στρατιάς στον ποταμό Ντον, η ουγγρική κυβέρνηση προσπάθησε να διαπραγματευτεί συνθηκολόγηση με τους συμμάχους. Στις 19 Μαρτίου 1944, ως αποτέλεσμα αυτής της διπροσωπίας, τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Ουγγαρία με τη λεγόμενη Επιχείρηση Μαργαρίτα. Τότε ήταν σαφές ότι η ουγγρική πολιτική θα καταπιεζόταν σύμφωνα με την πρόθεση του Χίτλερ να κρατήσει τη χώρα στον πόλεμο στο πλευρό του Ναζιστικού Τρίτου Ράιχ λόγω της στρατηγικής της θέσης. Στις 15 Οκτωβρίου 1944 ο Χόρτυ έκανε μια συμβολική προσπάθεια να αποδεσμεύσει την Ουγγαρία από τον πόλεμο. Οι Γερμανοί ξεκίνησαν την επιχείρηση Πάντσερφαουστ και το καθεστώς του Χόρτυ αντικαταστάθηκε από μια φασιστική κυβέρνηση-μαριονέτα υπό τον Γερμανό ηγέτη του Σταυρού του Βέλους Φέρεντς Σάλασι, τερματίζοντας έτσι ουσιαστικά τη δυνατότητα για ανεξάρτητες ενέργειες στον πόλεμο. Ωστόσο η μορφή διακυβέρνησης άλλαξε σε δημοκρατία μόνο μετά από δύο χρόνια.
Μετάβαση σε δημοκρατία
Μετά την κατάληψη της Ουγγαρίας το 1944 η Σοβιετική Ένωση επέβαλε σκληρούς όρους επιτρέποντας στους Ρώσους να αρπάξουν σημαντικά υλικά περιουσιακά στοιχεία και να ελέγξουν τις εσωτερικές υποθέσεις. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός δημιούργησε αστυνομικά όργανα για τη δίωξη των «ταξικών εχθρών», οι Σοβιετικοί υπέθεσαν ότι ο εξαθλιωμένος ουγγρικός πληθυσμός θα υποστήριζε τους Κομμουνιστές στις εκλογές που θα ακολουθούσαν. Οι κομμουνιστές τα πήγαν άσχημα, έλαβαν μόνο το 17% των ψήφων, με αποτέλεσμα μια κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον πρωθυπουργό Ζόλταν Τίλντυ. Η σοβιετική παρέμβαση ωστόσο οδήγησε σε μια κυβέρνηση που αγνόησε τον Τίλντυ, τοποθέτησε τους κομμουνιστές σε σημαντικά υπουργεία και επέβαλε περιοριστικά και κατασταλτικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης του πρώτου Κόμματος των Ανεξάρτητων Μικροιδιοκτητών, Αγροτικών Εργατών και Πολιτών. Το 1945 ο Σοβιετικός Στρατάρχης Κλιμέντ Βοροσίλοφ ανάγκασε την ελεύθερα εκλεγμένη ουγγρική κυβέρνηση να παραδώσει το Υπουργείο Εσωτερικών σε υποψήφιο του Ουγγρικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο κομμουνιστής Υπουργός Εσωτερικών Λάζλο Ράικ ίδρυσε τη μυστική αστυνομία τ HVH, που κατέστειλε την πολιτική αντιπολίτευση μέσω εκφοβισμού, ψευδών κατηγοριών, φυλάκισης και βασανιστηρίων. Το 1946 η μορφή διακυβέρνησης άλλαξε σε δημοκρατία. Λίγο μετά την κατάργηση της μοναρχίας η Σοβιετική Ένωση πίεσε τον Ούγγρο ηγέτη Mάτυας Ράκοσι να ακολουθήσει μια γραμμή "εντονότερης ταξικής πάλης". Αυτό που προέκυψε ήταν ένα κομμουνιστικό κράτος, που διήρκεσε μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 1956, όταν η Σοβιετική ρωσική κατοχή σαρώθηκε από την Ουγγρική εξέγερση, που επικράτησε ως τις 10 Νοεμβρίου 1956. Η σοβιετική κατοχή αποκαταστάθηκε στη συνέχεια, διήρκεσε μέχρι το 1989, όταν οι κομμουνιστές συμφώνησαν να εγκαταλείψουν το μονοπώλιό τους στην εξουσία, ανοίγοντας τον δρόμο για ελεύθερες εκλογές τον Μάρτιο του 1990. Στη σημερινή δημοκρατία το Βασίλειο θεωρείται ως ένα μακρύ στάδιο στην ανάπτυξη του κράτους. Αυτή η αίσθηση συνέχειας αντικατοπτρίζεται στα εθνικά σύμβολα της δημοκρατίας, όπως το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας και το Εθνόσημό της, που είναι το ίδιο με την εποχή της μοναρχίας. Διατηρήθηκαν επίσης πολλές αργίες, η επίσημη γλώσσα (ουγγρικά) και η πρωτεύουσα Βουδαπέστη. Το επίσημο ουγγρικό όνομα της χώρας είναι Magyarország (απλώς Ουγγαρία) από το 2012, που ήταν επίσης το κοινό όνομα της μοναρχίας. Η χιλιετία του ουγγρικού κράτους εορτάστηκε το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Χριστούγεννα στο Ισραήλ
μικρογραφία|249x249εσ|Φωταγώγηση του [[Δένδρο των Χριστουγέννων|χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πόλη της Ναζαρέτ]] Οι γιορτές των Χριστουγέννων στο Ισραήλ είναι λίγες σε σύγκριση με άλλα μέρη στον κόσμο. Δεδομένου ότι μόνο το 2.5% του πληθυσμού της χώρας είναι Χριστιανοί και τα Χριστούγεννα δεν είναι μια από τις εθνικές αργίες του Ισραήλ, τα Χριστούγεννα δεν είναι μια κοινή εορτή στο Ισραήλ. Ωστόσο, η χριστουγεννιάτικη ιστορία σύμφωνα με την παράδοση έλαβε χώρα στους Αγίους Τόπους, σε εδάφη του Ισραήλ και εδάφη υπό τον έλεγχο του. Ανάμεσα στα μέρη που συνδέονται με τα Χριστούγεννα συγκαταλέγονται μερικά από τα πιο ιερά μέρη για τον Χριστιανισμό, όπως η πόλη της Ναζαρέτ. Αυτές οι τοποθεσίες αποτελούν επίσης πόλο έλξης για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Ειδικές χριστουγεννιάτικες τελετές πραγματοποιούνται σε χριστιανικές εκκλησίες σε όλο το Ισραήλ, παράλληλα με χριστουγεννιάτικες συναυλίες, αγορές, παζάρια, πομπές, κηρύγματα και εκδηλώσεις.
Σε περιοχές με χριστιανικούς πληθυσμούς όπως η Γιάφα, η Χάιφα, η Ναζαρέτ και η Παλαιά Πόλη Ιεροσολύμων υπάρχουν εορτασμοί των Χριστουγέννων. Στις κοινότητες των Εβραίων μεταναστών από τη Σοβιετική Ένωση, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που εορτάζουν τα Χριστούγεννα. Ο Δήμος της Ναζαρέτ φωταγωγεί την πόλη την εποχή των Χριστουγέννων, καθώς και τις υπαίθριες αγορές που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Ο Δήμος της Χάιφα προωθεί μια σειρά υπαίθριων εκδηλώσεων που ονομάζονται "Η Αργία των Αργιών" οι οποίες απευθύνονται στους πιστούς των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών. Πέρα από αυτό, τα χριστουγεννιάτικα σύμβολα δεν είναι συνηθισμένο θέαμα σε όλο το Ισραήλ. Οι εορτασμοί των Χριστουγέννων είναι λιγότερο εμπορευματοποιημένοι από ότι σε μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου, επειδή ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ είναι οι δύο κύριες θρησκείες του Ισραήλ.
Κατά τη διάρκεια της Υποχρεωτικής Παλαιστίνης τα Χριστούγεννα ήταν σημαντική αργία και τα γραφεία της βρετανικής αποικιακής κυβέρνησης ήταν κλειστά. Επίσης, τα χρόνια πριν την ανεξαρτησία του Ισραήλ, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής έστελνε επιστολή προς τιμήν της εορτής και οι τελετές μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο και καταγράφονταν σε βίντεο. Με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, αυτές οι τελετές συνέχισαν να μεταδίδονται από το ισραηλινό ραδιόφωνο.
Παραπομπές
Ισραηλ Κατηγορία:Χριστιανισμός στο Ισραήλ Ισραηλ
Τίτσα Πιπίνου
Η Τίτσα Πιπίνου είναι συγγραφέας μυθιστορημάτων. Γεννήθηκε στη Ρόδο το 1953. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα γλώσσας στην Αγγλία. Έχει γράψει περίπου δέκα βιβλία. Μυθιστορήματα, δοκίμια και άρθρα σε εφημερίδες.
Το πρώτο της μυθιστόρημα "Γυναίκα της Σκιάς" δημοσιεύτηκε το 1994. Ακολούθησαν "Τέσσερις Μέρες του Μάρτη", "Για να θυμάσαι τη Λοΐδα" "Ονειροπαγίδα", "Το σ' αγαπώ σε ξένη γλώσσα"¨, "Παλιοί Γάτοι τρυφερά Ποντίκια", "Ζωή χωρίς φιλοδώρημα" και "Το παλιό ξενοδοχείο". Η μελέτη της "Γυναίκες της Δωδεκανήσου" δίνει πολλές πληροφορίες για την ζωή των γυναικών στα Δωδεκάνησα τον περασμένο αιώνα. Κείμενα της έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες, ημερολόγια, λευκώματα, συλλογικούς τόμους κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Κομητεία Καρακάς
Η Κομητεία Μόγιου (Καρακάς) ή Κομητεία Καρακάς (Κινέζικα: 墨玉县, Pinyin: Mòyù Xiàn, Ουιγουρικά: قاراقاش ناھىيىسى, Қарақаш Наһийиси‎, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Qaraqash Nahiyisi, Ουιγουρικό Νέο Αλφάβητο: K̡arak̡ax Nah̡iyisi) είναι κομητεία εντός της Αυτόνομης Ουιγουρικής Περιφέρειας του Σιντσιάνγκ και είναι υπό την διοίκηση του Νομού Χοτάν. Η κομητεία καταλαμβάνει έκταση 25.667 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η κομητεία έχει πληθυσμό 420.000 κατοίκων.
Ιστορία
Τον Δεκέμβριο του 2016, το γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στην κομητεία Μόγιου δέχτηκε επίθεση από δράστες οι οποίοι ήταν εξοπλισμένοι με μαχαίρια και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς, με αποτέλεσμα το θάνατο δύο κυβερνητικών υπαλλήλων και τριών δραστών.
Μεταφορές
Η περιοχή εξυπηρετείται από τον Κινεζικό Εθνικό Αυτοκινητόδρομο 315 και τον Σιδηρόδρομο Κασγκάρ-Χοτάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ
Μαρουθάς
Ο Μαρουθάς (-420) ήταν Σύρος χριστιανός επίσκοπος στη Μαρτυρόπολη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρουθάς ήταν συριακής καταγωγής και είχε γεννηθεί στην Άμιδα, το σημερινό Ντιάρμπακιρ της Τουρκίας. Ήταν γιος του διοικητή (prefectus) της Σοφηνής, επαρχίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έλαβε επιμελημένη παιδεία και διακρίθηκε ως ιατρός και διπλωμάτης. Θεράπευσε την κόρη του Σασανίδη βασιλιά της Περσίας Ισδεγέρδη Α' (399–420) και κέρδισε έτσι την εμπιστοσύνη του. Μεσολάβησε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ρωμαίων (Βυζαντινών) και Περσών. Στη συνέχεια αναδείχθηκε επίσκοπος Maiperqat και Καθολικός το 411, με έδρα τη Σελεύκεια – Κτησιφώντα. Συνέβαλε στην οργάνωση της Εκκλησίας και έπεισε τον Πέρση ηγεμόνα να του παραχωρήσει τα λείψανα των μαρτυρησάντων (344–346 ή 376–377) επί Σαπώρ Β' και μετέφερε αυτά στη Maiperqat, η οποία μετονομάστηκε σε Μαρτυρόπολη. Η μνήμη του τιμάται στις 16 Φεβρουαρίου.
Συγγραφικό έργο
Συνέταξε Πραγματείαν περί αιρέσεων, Εξήγησιν λέξεων-ονομάτων (κανονικών και λειτουργικών όρων) και Ομιλίαν εις την καινήν Κυριακήν. Τα έργα Επιστολή προς Καθολικόν Ισαάκ, Διήγησις περί του Κωνσταντίνου και Ελένης, Κανόνες 21 της Συνόδου (412) Κτησιφώντος, Εξήγησις εις το Σύμβολον Κωνσταντινουπόλως, Ομιλίαι αμφισβητείται αν του ανήκουν.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι
Ναριάν-Μαρ
Το Ναριάν-Μαρ (Нарья́н-Мар, Νενετσικά: Няръянa марˮ, Nyar'yana marq, κυριολεκτικά "κόκκινη πόλη") είναι πόλη και διοικητικό κέντρο του αυτόνομου θύλακα της Νενετσίας στη Ρωσία, βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Πετσόρα, 110 χιλιόμετρα από τις εκβολές του ποταμού στη Θάλασσα του Μπάρεντς. Έχει λιμάνι τόσο στον ποταμό Πετσόρα όσο και στη θάλασσα. Το 1973 είχε 17.000 κατοίκους. Ο πληθυσμός στην απογραφή του 1989 ήταν 20.182 άτομα, στην απογραφή του 2002 18.611 άτομα και στην απογραφή του 2010 21.658 άτομα.
Ιστορία
Η βιομηχανική ανάπτυξη στην περιοχή γύρω από το Ναριάν-Μαρ ξεκίνησε το 1930, κατά τη διάρκεια του πρώτου πενταετούς σχεδίου της Σοβιετικής Ένωσης. Η ανάπτυξη της περιοχής ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της ανάπτυξης της ανθρακοφόρας λεκάνης του Πετσόρα και της κατασκευής των συναφών υποδομών.
Το Ναριάν-Μαρ αποτέλεσε για πολλά χρόνια το κέντρο της βιομηχανίας ξυλείας, και έχει αρκετούς μεγάλους μύλους ξυλείας οι οποίοι έχουν κλείσει. Προς το παρόν, ο μεγαλύτερος εργοδότης της πόλης είναι η εταιρεία πετρελαιοειδών LUKoil.
Η σημασία της πόλης προέρχεται από το ότι είναι το μόνο αναπτυγμένο εμπορικό λιμάνι, σε μια έκταση αρκετών χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ως αποτέλεσμα, το Ναριάν-Μαρ έχει αρκετά ανεπτυγμένες τουριστικές και υπηρεσίες φιλοξενίας, με πολλές σάουνες και ξενοδοχεία. Η πόλη φιλοξενεί επίσης ένα τοπικό μουσείο, ένα μεγάλο μνημείο Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Ορθόδοξη εκκλησία, και ένα ιστορικό κέντρο που προηγείται των θεμελίων της σύγχρονης πόλης. Η αθλητική αλιεία είναι επίσης δυνατή στην περιοχή.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Το Ναριάν-Μαρ είναι το διοικητικό κέντρο του αυτόνομου θύλακα. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ενσωματώθηκε ως πόλη θυλακιακής σημασίας του Ναριάν-Μαρ—διοικητική μονάδα με την κατάσταση ίση με εκείνη των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη θυλακιακής σημασία του Ναριάν-Μαρ ενσωματώνεται ως Αστικός Θύλακας του Ναριάν-Μαρ.
Μεταφορά
μικρογραφία|Το λιμάνι του Ναριάν-Μαρ Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Ναριάν-Μαρ, το οποίο συνδέεται με την πόλη με τον Α-381.
Κλίμα
Το Ναριάν-Μαρ έχει υποαρκτικό κλίμα (τύπος Dfc της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν), με κοντά, ήπια καλοκαίρια που μπορεί να ξεπεράσουν τους +25 C και πολύ κρύους χειμώνες. Η βροχόπτωση είναι κάπως μεγαλύτερη το καλοκαίρι απ'ότι το χειμώνα.
Κινητές τηλεπικοινωνίες
Οι πάροχοι που παρέχουν τις υπηρεσίες τους μέσω των προτύπων GSM (2G) / UMTS (3G) είναι οι εξής: МегаФон, МТС, Билайн, Tele2, Yota.
Οι πάροχοι που παρέχουν τις υπηρεσίες τους μέσω των προτύπων LTE (4G) είναι οι εξής: МТС.
Αντώνιος Φιξ
Ο Αντώνιος Φιξ (1899 - 20 Ιανουαρίου 1962) ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Καρόλου Φιξ, βιομηχάνου και γόνου της οικογένειας Φιξ. Ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση μπύρας Φιξ. Μετά όμως τον θάνατο του αδερφού του, Ιωάννη, ο έλεγχος της εταιρείας πέρασε στα χέρια του ανηψιού του, Καρόλου Φιξ, με αποτέλεσμα ο ίδιος να αποχωρήσει στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και να δημιουργήσει εργοστάσιο παγοποιίας και αποθήκες ψυγείων στην οδό Πέτρου Ράλλη. Το 1961 κυκλοφόρησε την μπύρα "Άλφα". Στις εκλογές του 1932 εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Ναριάν-Μαρ
Στην μουσική
Το τραγούδι Ναριάν-Μαρ, το Ναριάν-Μαρ μου γράφτηκε το 1964 (στίχοι της Ίννα Κασέζεβα, μουσική του Γκριγκόρι Πονομάρενκο). Η Γκαλίνα Σάλκοβα έγινε ο πρώτος τραγουδιστής του τραγουδιού. Στη συνέχεια, μετά την παράσταση των Καταρίνα Σάβρινα και Κόλα Μπέλντι, το τραγούδι έγινε δημοφιλές σε όλη τη χώρα.
Αντώνιος Φιξ
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε από συγκοπή καρδιάς το 1962 και κηδεύτηκε από το ναό του Αγίου Διονυσίου των Καθολικών. Ήταν παντρεμένος και είχε παιδιά.
Ναριάν-Μαρ
Αδελφοποιημένες πόλεις
Οι αδελφοποιημένες πόλεις του Ναριάν-Μαρ είναι οι παρακάτω :
Αντώνιος Φιξ
Παραπομπές
Φιξ Φιξ Φιξ
Ναριάν-Μαρ
Πρώην αδελφοποιημένες πόλεις
Η αδελφοποίηση ξεκίνησε το 1992 με πρωτοβουλία του Ι.Ν. Πρόσβιριν, αλλά διακόπηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο της Μαριούπολης στις 29 Ιουνίου 2017.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Κομητεία Καργκιλίκ
Η Κομητεία Γιετσένγκ (Καργκιλίκ) (κινέζικα: 叶城县, Πινγίν: Yèchéng Xiàn, Ουιγουρικά: قاغىلىق ناھىيىسى) είναι κομητεία στην Αυτόνομη Ουιγουρική Περιφέρεια του Σιντσιάνγκ και βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Νομού Κασγκάρ. Η κομητεία καταλαμβάνει έκταση 28.600 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η κομητεία είχε πληθυσμό 370.000 κατοίκων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ
Τσιφλίκι Ροδόπης
Το Τσιφλίκι  είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, ο οποίος βρίσκεται στα ανατολικά του κάμπου της Κομοτηνής με υψόμετρο 40 μέτρα σε απόσταση περίπου 8 χλμ. ΒΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 22 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο στις ανατολικές όχθες του ποταμού Λίσσου και στα νότιά του περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στον τότε δήμο Σαπών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Σαπών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 87 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Σκερδιλαΐδας
Ο Σκερδιλαΐδας ήταν βασιλιάς στην Ιλλυρία από τη δυναστεία Λαβεάται (218 π.Χ. - 206 π.Χ.). Πριν ανέβει στον θρόνο ήταν διοικητής του Ιλλυρικού στρατού, έπαιξε σημαντικό ρόλο στους Ιλλυρικούς πολέμους απέναντι στη Ρωμαϊκή δημοκρατία. Ο Σκερδιλαΐδας ήταν ένας από τους μικρότερους γιους του Ιλλυριού βασιλιά Πλευράτου Β΄, μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο πανίσχυρος βασιλιάς Άγρων της Ιλλυρίας, γιος του ήταν ο Πλευράτος Γ΄ και εγγονός του ο τελευταίος διάσημος Ιλλυριός βασιλιάς Γένθιος. Συμμετείχε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιόνιο Πέλαγος και στο Αιγαίο Πέλαγος, στο πλευρό του ήταν ο Δημήτριος εκ Φάρου και ο κουνιάδος του Αμύντας της Αθαμανίας. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ο Σκερδιλαΐδας ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων εναντίον της Μακεδονίας (217 π.Χ.). Όταν ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας επιτέθηκε στη νότια Ιλλυρία και κατέλαβε πολλά φρούρια στο κράτος των Αρδιαίων (214 π.Χ. - 210 π.Χ.). Η Αιτωλική Συμπολιτεία και οι Δάρδανοι συμμάχησαν με τον Σκερδιλαΐδα και νίκησαν τους Μακεδόνες (208 π.Χ.), ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας δέχτηκε τους όρους της ειρήνης (205 π.Χ.). Σε αντίθεση με άλλους Ιλλύριους βασιλείς που δεν υπάρχουν πηγές ο Πολύβιος, ο Αππιανός και ο Τίτος Λίβιος αναφέρουν συχνά τον Σκερδιλαΐδα σε όλους τους Ελληνικούς και τους Ρωμαικούς πολέμους.
Βασίλισσα Τεύτα
Πολύ πριν γίνει βασιλιάς ο Σκερδιλαΐδας είχε έντονη συμμετοχή στην Ιλλυρική πολιτική και στρατιωτική ζωή, υπηρέτησε πιστά τον μεγαλύτερο αδελφό του Άγρων, τη δεύτερη σύζυγο του Τεύτα και τον Δημήτριο εκ Φάρου. Όταν ανέλαβε την αντιβασιλεία η Τεύτα για λογαριασμό του μικρού ανεψιού του Πίννη έγινε ένας από τους συμβούλους της, δημιούργησε ένα ισχυρό μέτωπο στην Αδριατική Θάλασσα εναντίον της Ρώμης. Ο Σκερδιλαΐδας συγκέντρωσε 5.000 άντρες με στόχο να κατακτήσει ολόκληρη την Ήπειρο, βάδισε στην Αντιγόνεια Χαονίας και κατέκτησε στη Μάχη της Φοινίκης την πρωτεύουσα της Χαονίας Φοινίκη. Οι Ηπειρώτες έμαθαν ότι ο Σκερδιλαΐδας βάδιζε απειλητικά εναντίον τους και κάλεσαν σε βοήθεια όλες τις Ελληνικές Αμφικτυωνίες, έφτασε μέχρι την καρδιά της Ηπείρου τα σημερινά Ιωάννινα. Ο Σκερδιλαΐδας ήταν πανέτοιμος για την νίκη απέναντι στις Ελληνικές Αμφικτυωνίες που θα είχε σαν αποτέλεσμα την ολική κατάκτηση της Ηπείρου. Η Τεύτα ωστόσο του ζήτησε να επιστρέψει επειδή πολλοί επαναστάτες συμμάχησαν με τον βασιλιά των Δαρδάνων Λογγάριο και ήταν έτοιμοι να κατακτήσουν τα βόρεια του Ιλλυρικού βασιλείου των Αρδιαίων. Με την επιστροφή του ο Σκερδιλαΐδας, ενώ βρισκόταν ακόμα στη Χαονία λεηλάτησε με τις λέμβους του πολλά Ρωμαϊκά πλοία που βρέθηκαν στο στενό ανάμεσα στην Κέρκυρα και τον Όγχησμο. Μετά την ήττα της Τεύτας από τους Ρωμαίους όταν ξέσπασε ο Α΄ Ιλλυρικός πόλεμος οι Ρωμαίοι αντικατέστησαν την Τεύτα με τον μικρό Πίννη σε ένα μικρό βασίλειο σαν υποτελή τους. Την αντιβασιλεία ανέλαβε σύντομα ο Δημήτριος εκ Φάρου που παντρεύτηκε την Τριτεύτα πρώτη σύζυγο του Άγρων και μητέρα του Πίννη, ο γάμος έγινε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Ρωμαίων.
Δημήτριος εκ Φάρου
Ο Δημήτριος εκ Φάρου και ο Σκερδιλαΐδας βάδισαν με 90 Λέμβους νότια από τη Λέζα παραβιάζοντας τη συνθήκη που είχαν κλείσει με τους Ρωμαίους. Μετά από μια αποτυχημένη έφοδο στη δυτική Πελοπόννησο, στην Πύλο οι δυνάμεις τους χώρισαν, ο Δημήτριος λεηλάτησε τις Κυκλάδες. Ο Σκερδιλαΐδας με τα υπόλοιπα 40 πλοία προχώρησε βόρεια με στόχο να βοηθήσει τους Αιτωλούς στην επίθεση που δέχτηκαν από την Αχαϊκή Συμπολιτεία. Ο Σκερδιλαΐδας ενώθηκε με τους Αιτωλούς τους οποίους κυβερνούσε ο κουνιάδος του Αμύνανδρος της Αθαμανίας για τη νέα του επίθεση στην Αχαΐα. Με τη βοήθεια ντόπιων προδοτών κατέλαβε και έκαψε την Κυναίθη μια Αρκαδική πόλη που βρισκόταν στα Αροάνια στις βόρειες πλαγιές, απέτυχαν ωστόσο να καταλάβουν την Κλείτωρ. Ο Δημήτριος συνέχισε εν τω μεταξύ με 50 πλοία να λεηλατεί το Αιγαίο Πέλαγος, άλλα νησιά έκαιγε άλλα τα ανάγκαζε να του δώσουν όρκο υποτέλειας, χτυπημένος όμως από τους Ροδίτες αναγκάστηκε να δραπετεύσει στις Κεχρεές, το Κορινθιακό λιμάνι για το Αιγαίο. Ο Μακεδόνας διοικητής της Κορίνθου Ταυρίων έμαθε εν τω μεταξύ τη συμμαχία του Σκιρντιλαΐδα με τους Αιτωλούς και τη λεηλασία της Πελοποννήσου. Ο Ταυρίων υποσχέθηκε στον Δημήτριο να σύρει τα πλοία του στον Κορινθιακό με τον όρο να τον βοηθήσει μετά στον πόλεμο με τους Αιτωλούς. Ο Δημήτριος επέστρεψε στο βασίλειο του και χτυπήθηκε από τους Ρωμαίους με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Β΄ Ιλλυρικός πόλεμος.
Α΄ Μακεδονικός Πόλεμος
Όταν έληξε ο Β΄ Ιλλυρικός Πόλεμος ανακηρύχτηκε βασιλιάς ο Πίννης, οι Ιλλυριοί δεν τον ήθελαν και ο Σκερδιλαΐδας βρήκε την ευκαιρία να πάρει τον θρόνο από τον ανεψιό του (218 π.Χ.). Οι Ρωμαίοι δεν μπορούσαν να επέμβουν επειδή ήταν απασχολημένοι με την Καρχηδόνα και ο Σκερδιλαΐδας συμμάχησε με τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας (220 π.Χ.). Ο Σκερδιλαΐδας βοήθησε τον Φίλιππο Ε΄ στον πόλεμο με την Αρχαία Σπάρτη αλλά δεν είχε κάποιο σημαντικό κέρδος. Τον υποστήριξε και στον πόλεμο με τους Αιτωλούς αλλά η συμμαχία τους περιορίστηκε μόνο σε λίγες δολοπλοκίες με μερικές Αιτωλικές πόλεις. Ο Σκερδιλαΐδας διέκοψε την υποστήριξη του στον Φίλιππο Ε΄ με τη δικαιολογία την καθυστέρηση της πληρωμής που του είχε υποσχεθεί. Έστειλε 15 πλοία με την πρόφαση να συλλέξει και να παραδώσει την πληρωμή αλλά στη Λευκάδα σκότωσε 2 Κορίνθιους συμμάχους του Φιλίππου και κυρίευσε τα πλοία τους. Ο στόλος του Σκερδιλαΐδα βάδισε νότια, έφτασε στη νότια Πελοπόννησο και άρχισε να λεηλατεί περιοχές γύρω από το Ακρωτήριο Μαλέας. Ο Φίλιππος Ε΄ σε απάντηση ετοίμασε έναν πανίσχυρο στόλο με 12 ιστιοφόρα, 8 ανοιχτά πλοία και 30 ημιόλιους, κατέπλευσε νότια να συναντήσει τον Σκερδιλαΐδα, η επίθεση ήταν ωστόσο αργή και δεν έφερε αποτέλεσμα. Ο Σκερδιλαΐδας προχώρησε βόρεια στους Δασσαρήτες και λεηλάτησε πολλές περιοχές της κεντρικής Μακεδονίας. Πριν τον χειμώνα ο Φίλιππος Ε΄ κατέλαβε τη Λυγκηστίδα, έκοψε τη διαδρομή προς την Ιλλυρία και επεκτάθηκε στη Δασσαρητία.
Ο Φίλιππος Ε΄ σχεδίαζε να επιτεθεί στην Ιλλυρία, τελικά δίστασε να προχωρήσει από φόβο ότι θα αντιμετωπίσει το πανίσχυρο Ρωμαϊκό ναυτικό. Ο Σκερδιλαΐδας σύντομα συμμάχησε με τη Ρώμη, αυτό ανάγκασε τον Φίλιππο Ε΄ να θέσει πρώτο στόχο τις Ιλλυρικές ακτές, ετοίμασε έναν στόλο με 50 ελαφρά πλοία τα οποία κατασκεύασε με Ιλλυριούς ναυπηγούς. Οδήγησε τον στόλο στην Αδριατική αφού έκανε πρώτα τον γύρο της Πελοποννήσου, ήταν βέβαιος ότι δεν θα εμπλακεί η Ρώμη επειδή βρισκόταν σε πόλεμο με τον Αννίβα. Ο Σκερδιλαΐδας ζήτησε απεγνωσμένα βοήθεια από τους Ρωμαίους, του έστειλε 10 βαριές Πεντήρης από τη Σικελία. Μετά τη Ρωμαϊκή βοήθεια ο Φίλιππος Ε΄ δίστασε τη ναυμαχία και αποφάσισε να επιτεθεί στους Ιλλυριούς από τη στερεά (213 π.Χ. - 212 π.Χ.). Η εκστρατεία ξεκίνησε επιτυχώς, κατέλαβε τους Ατίντανες και τη Διμάλη, υπέταξε τους Δησσαρήτες και τους Παρθίνους με ολόκληρο το νότιο τμήμα του κράτους των Αρδιαίων. O Σκερδιλαΐδας, o γιος του Πλευράτος Γ΄, ο Λογγάριος των Δαρδάνων και οι Αιτωλοί συμμάχησαν για να ανακτήσουν τα εδάφη τους. Ο Σκερδιλαΐδας δεν μπόρεσε να ανακτήσει τα εδάφη που είχε χάσει στον Α΄ Ιλλυρικό Πόλεμο, με την Συνθήκη της Φοινίκης (205 π.Χ.) αναγνωρίστηκε η κατοχή της Μακεδονίας στη βόρεια Ιλλυρία, ο ίδιος πρέπει να είχε πεθάνει επειδή στη Συνθήκη αναφέρεται μόνο ο γιος και διάδοχος του Πλευράτος Γ΄.
Καζούκι Σακουράμπα
Η Καζούκι Σακουράμπα (ιαπωνικά: 桜庭 一樹, Σακουράμπα Καζούκι) είναι Ιαπωνέζα συγγραφέας μυθιστορημάτων και ελαφρών μυθιστορημάτων, η οποία έχει αποσπάσει Βραβείο Ναόκι.
Βιογραφία
Η Σακουράμπα γεννήθηκε στην επαρχία Σιμάνε στις 26 Ιουλίου 1971. Ωστόσο, μεγάλωσε στο Γιόναγκο, στην επαρχία Τοτόρι.
Άρχισε να γράφει μυθιστορήματα όταν ήταν στην τέταρτη ή στην πέμπτη τάξη του δημοτικού σχολείου. Στη βιβλιοθήκη, η Σακουράμπα συναντούσε συχνά μια κοπέλα με την οποία έγινε φίλη, που έγραφε κάτι σαν μυθιστόρημα. Τότε, αποφάσισε και εκείνη να κάνει το ίδιο, γράφοντας το πρώτο της μυθιστόρημα στο τετράδιό της.
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής της στο γυμνάσιο και το λύκειο, η Σακουράμπα κάνει συστηματικά απουσίες από το σχολείο για να διαβάσει βιβλία. Δηλώνει ανίκανη για σπουδές, τις οποίες εξάλλου μισεί. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Χιγκάσι του Γιόναγκο και μετακόμισε στο Τόκιο για να πάει στο πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια της πανεπιστημιακής της φοίητησης, προσπάθησε επανειλημμένα να γράψει κάτι ουσιαστικό, χωρίς όμως να έχει επιτυχία. Ωστόσο, ο Σακουράμπα συνέχισε να διαβάζει βιβλία, ενώ παράλληλα είχε βρει μια δουλειά μερικής απασχόλησης.
The L Word
Το The L Word είναι δραματική τηλεοπτική σειρά αμερικανικής-καναδικής συμπαραγωγής που προβλήθηκε στο Showtime από τις 18 Ιανουαρίου 2004 έως τις 8 Μαρτίου 2009. Η σειρά αφηγείται την ιστορία μίας παρέας, η πλειοψηφία των οποίων είναι ομοφυλόφιλες γυναίκες, που ζουν στο Δυτικό Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Η ιδέα της σειράς προήλθε από τις Αϊλίν Τσέικεν, Μισέλ Άμποτ και Κάθι Γκρίνμπεργκ. Η Τσέικεν είναι η κύρια παραγωγός της σειράς, καθώς και η εκτελεστική παραγωγός της.
Καζούκι Σακουράμπα
Βιογραφία
Το 1993, η Σακουράμπα αποσπά το βραβείο DENiM New Writer's Award. Το 1999, το μυθιστόρημα της Σακουράμπα Yozora ni, Manten no Hoshi, για το οποίο η Σακουράμπα έλαβε τιμητική διάκριση στα Βραβεία Ψυχαγωγίας Famitsu στην κατηγορία μυθιστορημάτων. Η μυθιστοριογράφος Ουσάγκι Νακαμούρα ήταν στην κριτική επιτροπή και συνέστησε το έργο, το οποίο οριακά κατάφερε να επιλεγέι, επιτρέποντας στη Σακουράμπα να κάνει το ντεμπούτο της ως συγγραφέας. Μετά το από αυτό, ακολούθησε μια περίοδος στασιμότητας, κατά την οποία η Σακουράμπα δεν δημοσίευσε πολλά έργα και όσα δημοσίευσε δεν σημείωσαν εμπορική επιτυχία.
The L Word
Το σίκουελ της σειράς, The L Word: Generation Q, έκανε πρεμιέρα στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
Καζούκι Σακουράμπα
Βιογραφία
Το 2003, η Σακουράμπα είχε την πρώτη της μεγάλη επιτυχία με τη σειρά ελαφρών μυθιστορημάτων "γκόσικ". Επιπλέον, τα μυθιστορήματά της Suitei Shōjo και A Lollypop or A Bullet που δημοσιεύτηκαν το 2004 έτυχαν μεγάλης αναγνώρισης και το 2005, το μυθιστόρημά της Shōjo ni wa Mukanai Shokugyō τράβηξε την προσοχή ως το πρώτο της έργο για το ευρύ κοινό.
The L Word
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Showtime
Καζούκι Σακουράμπα
Βιογραφία
Το 2007, η Σακουράμπα κέρδισε στα 60ά Βραβεία Mystery Writers of Japan με το έργο της Κόκκινα κορίτσια: Ο θρύλος του Ακακουτσίμπα που δημοσιεύτηκε το 2006. Το ίδιο έργο προτάθηκε για το 28ο Λογοτεχνικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Eiji Yoshikawa.
Συλλογές δοκιμίων
Εκτός από τα μυθιστορήματα της, η Σακουράμπα έχει γράψει μια σειρά από δοκίμια τα οποία έχουν συγκεντρωθεί σε συλλογές. Η πρώτη της συλλογή δοκιμίων, με τίτλο Nidaime no Baka ni Tsukeru Kusuri, δημοσιεύτηκε με το αντρικό ψευδώνυμο Σακουραμάρου Γιαμάντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνέζες συγγραφείς Κατηγορία:Ιαπωνέζες μυθιστοριογράφοι
Θεωρητική Πληροφορική
thumb|Μία καλλιτεχνική αποτύπωση της Μηχανής Τούρινγκ. Οι μηχανές Τούρινγκ χρησιμοποιούνται για την μοντελοποίηση υπολογιστικών συσκευών.|εναλλ.=Μία καλλιτεχνική αποτύπωση της Μηχανής Τούρινγκ. Οι μηχανές Τούρινγκ χρησιμοποιούνται για την μοντελοποίηση υπολογιστικών συσκευών Η Θεωρητική πληροφορική είναι ένα τμήμα ή υποσύνολο της γενικής επιστήμης των υπολογιστών και των μαθηματικών που επικεντρώνεται σε πιο αφηρημένες έννοιες ή μαθηματικές πτυχές της πληροφορικής και περιλαμβάνει την θεωρία του υπολογισμού.
Δεν είναι εύκολο να οριοθετηθούν οι θεωρητικοί τομείς επακριβώς και η Ομάδα Ειδικού Ενδιαφέροντος για Αλγορίθμους και Θεωρία Υπολογισμού (SIGACT) της ACM περιγράφει ότι αποστολή της είναι η προώθηση της θεωρητικής επιστήμης των υπολογιστών και σημειώνει ότι:
Στον παραπάνω κατάλογο, το περιοδικό της ACM Transactions on Computation Theory προσθέτει τη θεωρία κωδικοποίησης, την υπολογιστική θεωρία μάθησης και τις θεωρητικές πτυχές της επιστήμης των υπολογιστών σε τομείς όπως οι βάσεις δεδομένων, η ανάκτηση πληροφοριών, τα οικονομικά μοντέλα και τα δίκτυα. Παρά το ευρύ πεδίο εφαρμογής, οι "θεωρητικοί" στην επιστήμη των υπολογιστών αυτοπροσδιορίζονται ως διαφορετικοί από τους "ειδικούς εφαρμογών". Κάποιοι αυτοχαρακτηρίζονται ότι εφαρμόζουν «(την πιο θεμελιώδη) επιστήμη (ες) που κρύβεται πίσω από το πεδίο της υπολογιστικής». Άλλοι «θεωρητικοί – ειδικοί εφαρμογών » προτείνουν ότι είναι αδύνατο να διαχωριστεί η θεωρία από την πρακτική εφαρμογή. Αυτό σημαίνει ότι οι αναφερόμενοι ως «θεωρητικοί» χρησιμοποιούν τακτικά την πειραματική επιστήμη (ες) σε λιγότερο θεωρητικούς τομείς όπως η έρευνα λογισμικού συστήματος. Αυτό σημαίνει επίσης ότι υπάρχει περισσότερη συνεργασία παρά ανταγωνισμός αλληλοαναίρεσης μεταξύ θεωρίας και εφαρμογής.
Ιστορία
Αυτές οι εξελίξεις οδήγησαν στη σύγχρονη μελέτη της λογικής και της υπολογισιμότητας, και μάλιστα στον τομέα της επιστήμης της Θεωρητικής Πληροφορικής σαν ολότητα. Η θεωρία της Πληροφορίας προστέθηκε σε αυτό το πεδίο το 1948 με την μαθηματική θεωρία της επικοινωνίας του Κλοντ Σάνον. Την ίδια δεκαετία, ο Ντόναλντ Χεμπ εισήγαγε το μαθηματικό μοντέλο της μάθησης του εγκεφάλου. Με την ενσωμάτωση βιολογικών δεδομένων τα οποία υποστηρίζουν αυτήν την υπόθεση και με κάποιες τροποποιήσεις, το πεδίο των νευρωνικών δικτύων και παράλληλης κατανεμημένες επεξεργασίας θεσπίστηκαν. Το 1971, ο Στίβεν κουκ και ο Λεονίντ Λιβάιν, που δούλευαν ανεξάρτητα, απέδειξαν ότι υπάρχουν πρακτικά σχετικά προβλήματα τα οποία είναι NP-πλήρης – ένα σημείο αναφοράς το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα την θεωρία της πολυπλοκότητας.
Η σύγχρονη θεωρητική έρευνα στην επιστήμη των υπολογιστών βασίζεται σε αυτές τις βασικές εξελίξεις, αλλά περιλαμβάνει πολλά άλλα μαθηματικά και διεπιστημονικά προβλήματα που έχουν τεθεί.
Αλγόριθμοι
Ένας αλγόριθμος είναι μια βήμα προς βήμα διαδικασία υπολογισμών. Οι αλγόριθμοι χρησιμοποιούνται για υπολογισμού, επεξεργασία δεδομένων, και για αυτοματοποιημένη συλλογιστική.
Δομές δεδομένων
Μια δομή δεδομένων είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος οργάνωσης δεδομένων σε έναν υπολογιστή έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποδοτικότητα.