cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συκοφαντία του αίματος
Πιθανές πρόδρομες αναφορές
Ο ακαδημαϊκός Ισραήλ Γιουβάλ πρότεινε ότι η συκοφαντία του αίματος μπορεί να προήλθε τον 12ο αιώνα λόγω των χριστιανικών απόψεων σχετικά με τη συμπεριφορά των Εβραίων κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας. Μερικοί Εβραίοι αυτοκτόνησαν και σκότωσαν τα ίδια τους τα παιδιά αντί να τα εκθέσουν σε αναγκαστικό προσηλυτισμό στον Χριστιανισμό. Ο Γιουβάλ έγραψε ότι οι Χριστιανοί μπορεί να υποστήριξαν ότι αν οι Εβραίοι μπορούσαν να σκοτώσουν τα δικά τους παιδιά, θα μπορούσαν επίσης να σκοτώσουν παιδιά Χριστιανούς.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αντισημιτισμός
628
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 628 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ακολουθία (αποσαφήνιση)
Στα Μαθηματικά η ακολουθία είναι μια διατεταγμένη λίστα αντικειμένων. Η λέξη ακολουθία μπορεί επίσης να αναφέρεται:
Λουίζ Ράινερ
Η Λουίζ Ράινερ (Luise Rainer, 12 Ιανουαρίου 1910 - 30 Δεκεμβρίου 2014) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός, γνωστή για τη συμμετοχή της στις ταινίες Ο μέγας Ζίγκφελντ (The Great Ziegfeld, 1936) και Υπό το βλέμμα του Βούδα (The Good Earth, 1937) που της χάρισαν δυο βραβεία όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Είναι η πρώτη γυναίκα που κατάφερε αυτό το επίτευγμα και η πρώτη που κατάφερε να τα κερδίσει σε διαδοχικές χρονιές. Κατά τη διάρκεια της σύντομης καριέρας της στο Χόλιγουντ την αποκαλούσαν Βιεννέζικο δάκρυ (Viennese Teardrop).
Η Ράινερ γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας το 1910 από τους Χάιντς και Έμι Ράινερ και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο Αμβούργο και στη Βιέννη. Κάποιες πηγές θέλουν τη γέννησή της στη Βιέννη. Η ίδια δήλωσε κάποτε ότι η Βιέννη της παιδικής της ηλικίας, ήταν μια πόλη βουτηγμένη στη φτώχεια, στην πείνα και την επανάσταση. Ξεκίνησε τις σπουδές της στην υποκριτική σε ηλικία 16 ετών με καθηγητή της, τον αυστριακό σκηνοθέτη του θεάτρου Μαξ Ράινχαρντ. Σε μεγαλύτερη ηλικία, αποτέλεσε μέλος της θεατρικής ομάδας του Ράινχαρντ και μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα κατάφερε να γίνει μια από τις πιο διακεκριμένες θεατρικές ηθοποιούς του Βερολίνου. Οι διθυραμβικές κριτικές που λάμβαναν οι εμφανίσεις της στην γερμανική σκηνή καθώς και σε κάποιες γερμανικές ταινίες, οδήγησαν σε τριετές συμβόλαιο με την Metro-Goldwyn-Mayer το 1935 και οι κριτικοί την καλωσόρισαν στο Χόλιγουντ την ίδια χρονιά αποκαλώντας την, νέα Γκρέτα Γκάρμπο. Το Γυμνό Μοντέλο (Escapade, 1935), που αποτέλεσε την πρώτη της αμερικάνικη ταινία, ακολούθησε ένας μικρός ρόλος στην ταινία του 1936, Ο Μέγας Ζίγκφελντ (The Great Ziegfeld), βασισμένη στη ζωή του θρυλικού ιμπρεσάριου του Χόλιγουντ, Φλόρενς Ζίγκφελντ. Η ερμηνεία της στο ρόλο της Άννα Χελντ, πρώτης συζύγου του Ζίγκφελντ, κατάφερε να συγκινήσει το κοινό και να αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές, οδηγώντας σε μια υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, το οποίο κέρδισε στη συνέχεια. Ο επόμενος ρόλος της, ήταν εκείνος της φτωχής κινέζας χωριατοπούλας στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Περλ Μπακ, Υπό το βλέμμα του Βούδα (The Good Earth, 1937). Η Ράινερ ανέλαβε το ρόλο με τη βοήθεια του παραγωγού Έρβιν Θάλμπεργκ, που κατάφερε να πείσει τον πρόεδρο της MGM να της αναθέσει το ρόλο. Ο υποτονικός χαρακτήρας που υποδύθηκε ήταν και τόσο διαφορετικός σε σχέση με τον προηγούμενο, που την οδήγησε στη δεύτερη της υποψηφιότητα για όσκαρ. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας η Ράινερ "κονταροχτυπήθηκε" για τη νίκη με τη συνυποψήφιά της, τη Γκρέτα Γκάρμπο, της οποίας η ερμηνεία στην ταινία Η κυρία με τις καμέλιες (Camille, 1936), θεωρούταν η επικρατέστερη από τους κριτικούς για το βραβείο . Η νίκη της Ράινερ την κατέστησε την πρώτη ηθοποιό με δυο όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, καθώς και την πρώτη με διαδοχικές νίκες.
Ωστόσο, η Ράινερ χρόνια αργότερα τόνισε για τις συνεχόμενες νίκες της στα Όσκαρ ότι:
Στη συνέχεια, της δόθηκαν ρόλοι σε ασήμαντες ταινίες που απογοήτευσαν τόσο τη Ράινερ, όσο και την εταιρία της που την αποδέσμευσε από το συμβόλαιό της. Έτσι η Ράινερ επέστρεψε στην Ευρώπη και στους θεατρικούς ρόλους. Το 1943, έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια επανάκαμψης στον χώρο του κινηματογράφου με την ταινία Πυρ! (The Hostages), πλάι στην Κατίνα Παξινού. Δυο χρόνια αργότερα, μετά το γάμο της με το δεύτερό της σύζυγο Ρόμπερτ Νίτελ, δήλωσε ότι επρόκειτο να αποσυρθεί, ωστόσο συνέχισε κάνοντας σποραδικές εμφανίσεις μέχρι και σήμερα σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο. Από το δεύτερό της γάμο έχει αποκτήσει μια κόρη. Η Ράινερ που έχει λάβει την αμερικανική υπηκοότητα ζει στο Λονδίνο από το 1945.
Οι ιστορικοί του κινηματογράφου την αποκάλεσαν ως το πιο ακραίο θύμα του θεσμού των όσκαρ, στη μυθολογία του Χόλιγουντ. Στην πτώση της καριέρας της μετά τη δεύτερη της βράβευση με όσκαρ συνετέλεσαν: ο θάνατος του Έρβιν Θάλμπεργκ μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας Υπό το βλέμμα του Βούδα, καθώς και ο πρώτος της γάμος με το δραματουργό Κλίφορντ Όντετς, ο οποίος έκανε την καριέρα της προσωπική του υπόθεση, δίνοντάς της λανθασμένες συμβουλές.
Απεβίωσε σε ηλικία 104 ετών το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καταναλωτής (αποσαφήνιση)
Ο όρος Καταναλωτής μπορεί να αναφέρεται σε:
Συνωμοσία της οδού Σαιν-Νικαίζ
Η επίθεση της οδού Νικαίζ (Γαλλικά: L’attentat de la rue Nicaise) επίσης γνωστή με την ονομασία «συνωμοσία της καταχθόνιας μηχανής», ήταν ήταν μια απόπειρα δολοφονίας του Πρώτου Υπάτου της Γαλλίας, του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, στο Παρίσι στις 24 Δεκεμβρίου 1800.
Ακολούθησε τη «συνωμοσία των στιλέτων» της 10ης Οκτωβρίου 1800 και ήταν μία από τις πολλές απόπειρες των μοναρχικών κατά της ζωής του Ναπολέοντα. Παρόλο που ο ίδιος και η σύζυγός του Ιωσηφίνα διέφυγαν σώοι, πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν.
Οι συνωμότες
αριστερά|μικρογραφία|Ζωρζ Καντουντάλ Αντιμέτωποι με τις εξωτερικές επιτυχίες του Βοναπάρτη ενάντια στο Δεύτερο Συνασπισμό και την αποδυνάμωση των βασιλικών εξεγέρσεων στα δυτικά της Γαλλίας, καθώς οι εξεγερμένοι κουρασμένοι από τον πόλεμο και ικανοποιημένοι με τα μέτρα συμφιλίωσης του νέου καθεστώτος, το οποίο παραχώρησε αμνηστία στους επαναστάτες που κατέθεσαν τα όπλα τους ενώ συγχρόνως διοργάνωνε κινητές μονάδες για την οριστική πάταξη της εξέγερσης των Σουάνων, οι βασιλικοί πράκτορες στη Γαλλία αποφάσισαν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση χτυπώντας τον ίδιο τον Ναπολέοντα. Η απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Βοναπάρτη σχεδιάστηκε και πραγματοποιήθηκε από τους Σουάνους, φιλοβασιλικούς Βρετόνους.
Και ενώ οι διάφοροι αρχηγοί των Σουάνων και της Βανδέας κατέθεσαν τα όπλα τους μεταξύ Δεκεμβρίου 1799 και Φεβρουαρίου 1800, στο Μορμπιάν, ο Ζωρζ Καντουντάλ, στρατηγός του καθολικού και βασιλικού στρατού της Βρετάνης αρνήθηκε όλες τις προτάσεις του Πρώτου Υπάτου και συνέχιζε να διατηρεί τα στρατεύματά του υπό τα όπλα ελπίζοντας να αναζωογονήσει την εξέγερση, ευρισκόμενος και σε επαφή με τους Βρετανούς. Έτσι, έστειλε πολλούς από τους αξιωματικούς του στο Παρίσι για να βρουν έναν τρόπο να «ξεφορτωθούν» τον Πρώτο Ύπατο.
Η επίθεση
μικρογραφία|270x270εσ|Η διαδρομή της άμαξας μικρογραφία|Ο Ναπολέων ως Πρώτος Ύπατος Το απόγευμα της 24ης Δεκεμβρίου, οι συνωμότες μετέφεραν μια άμαξα στην οδό Νικαίζ, κοντά στην Κομεντί Φρανσαίζ, όπου ο Ναπολέοντας θα πήγαινε να παρακολουθήσει παράσταση. Την άμαξα την είχαν ενοικιάσει και προετοιμάσει από τις προηγούμενες μέρες και ήταν φορτωμένη με ένα βαρέλι που περιείχε εκρηκτικά που θα πυροδοτούσαν από απόσταση με φιτίλι.
Στις 7 μ.μ., αγνοώντας τον κίνδυνο που τον απειλούσε, βέβαιος ότι η αστυνομία του είχε εξουδετερώσει όλες τις συνωμοσίες εναντίον του, ο Βοναπάρτης, χαλαρός αλλά κουρασμένος, πείστηκε απρόθυμα από την Ιωσηφίνα να πάει στην Όπερα για να παρακολουθήσει την πρώτη παράσταση στη Γαλλία του έργου Δημιουργία (Die Schöpfung) του Γιόζεφ Χάυντν. Από το παλάτι του Κεραμεικού, κατοικία του Ναπολέοντα, ξεκίνησαν δύο άμαξες. Στην άμαξα του Βοναπάρτη επέβαιναν ο Υπουργός Πολέμου Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ και οι στρατηγοί Ζαν Λαν και Λωριστόν και τους συνόδευε έφιππη φρουρά. Στη δεύτερη άμαξα που ακολουθούσε βρίσκονταν η Ιωσηφίνα, η κόρη της Ορτάνς ντε Μπωαρναί και η αδελφή του Καρολίνα Βοναπάρτη. Καθ'οδόν, ο Βοναπάρτης, εξαντλημένος, αποκοιμήθηκε.
Η πρώτη άμαξα πέρασε την οδό Νικαίζ και μπήκε στην οδό Σαιντ-Ονορέ. Ο συνωμότης Λιμοελάν, που περίμενε στην πλατεία του Καρουζέλ, μπροστά στο παλάτι του Κεραμεικού, είχε πανικοβληθεί και άργησε να κάνει σήμα στον σύντροφό του Σαιν-Ρεζάν, στην οδό Σαιν-Νικαίζ, ο οποίος έτσι έχασε ένα ή δύο πολύτιμα λεπτά. Όταν ο αρχηγός της Φρουράς του Βοναπάρτη πέρασε μπροστά του, ο Σαιν-Ρεζάν άναψε το φιτίλι και έφυγε.
Ένοχοι και καταδίκες
Ο ίδιος ο Βοναπάρτης ήταν πεπεισμένος ότι η επίθεση προήλθε από το περιβάλλον των Ιακωβίνων, που αμφισβητούσαν την προσωπική εξουσία του και εκεί έπρεπε να αναζητηθούν οι δράστες της επίθεσης. Έτσι, οι έρευνες αρχικά κατευθύνθηκαν προς τους κύκλους των «εξτρεμιστών» Ιακωβίνων, οι οποίοι διατηρούσαν μεγάλη επιρροή στο εργατικό προάστιο Σαιντ-Αντουάν. Τις επόμενες δύο ημέρες, η αστυνομία του Παρισιού συνέλαβε πολλούς παλιούς επαναστάτες και δημιουργήθηκε λίστα προγραφών 133 ατόμων. Ούτως ή άλλως, ο Βοναπάρτης ήθελε να εκκαθαρίσει τη Γαλλία από την αντιπολίτευση των Ιακωβίνων. Ακόμα και όταν η αστυνομία του Φουσέ συνέλαβε τους πραγματικούς ένοχους, αρνήθηκε να συγχωρήσει τους αμέτοχους Ιακωβίνους, επιμένοντας στην απέλαση. Έτσι, 130 Ιακωβίνοι απελάθηκαν στις Σεϋχέλες και 60 φυλακίσθηκαν. Τον Ιανουάριο 1800 έκλεισαν 60 εφημερίδες τους. Επίσης, εκτελέστηκαν οι Ιακωβίνοι συνωμότες της «συνωμοσίας των στιλέτων» που είχε προηγηθεί στις 10 Οκτωβρίου 1800.
Αντίθετα, ο αρχηγός της αστυνομίας Ζοζέφ Φουσέ κατηγόρησε από την αρχή τους Σουάνους, αλλά ο Βοναπάρτης δεν τον άκουγε. Πίστευε ότι η πολιτική του για τη θρησκευτική ελευθερία, την αμνηστία των εξεγερμένων και το διάταγμα υπέρ της επιστροφής των αυτοεξορισμένων είχε αποδυναμώσει πολύ τις τάξεις των βασιλικών και υποψιάζονταν τον Υπουργό Αστυνομίας ότι ήθελε να προστατεύσει τους παλιούς φίλους του Ιακωβίνους. Από την άμαξα με το άλογο και τα εκρηκτικά της επίθεσης, η αστυνομία έφθασε στους πραγματικούς ενόχους και 15 ημέρες μετά την επίθεση συνέλαβε τους αυτουργούς, ο Σαιν-Ρεζάν εκτελέστηκε, ο Λιμοελάν κατάφερε να διαφύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Καντουντάλ, που είχε οργανώσει τη συνωμοσία, συνέχισε τον αγώνα κατά του Βοναπάρτη. Συνελήφθη αργότερα, όταν επιχείρησε νέα απόπειρα κατά του Ναπολέοντα το 1804 και εκτελέστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Ντιόγκο Ροντρίγκες Σιστόν
Ο Ντιόγκο Ροντρίγκες Σιστόν (Diogo Rodrigues Siston, Ρίο ντε Τζανέιρο, 25 Ιανουαρίου 1981) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Έχει ύψος 1.74 μ., βάρος 71 κιλά.
Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στους μικρούς της Βάσκο Ντα Γκάμα (1999) και στα μισά της σεζόν 2001-02 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. Τις πρώτες 2 σεζόν αγωνίζονταν άλλοτε με την ομάδα των νέων και άλλοτε με την ανδρική ομάδα ενώ από το 2002 μόνο στην ανδρική ομάδα [με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Βραζιλίας το 2000, το Κόπα το 2000 και το Καριόκα (πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο) το 2003]. Στα 3 χρόνια της παρουσίας του στην Βάσκο είχε συμπαίκτες τους Ρομάριο, Ζουνίνιο Παουλίστα, Λεί Λίμα, Εντμούντο και Ρικάρντο Μπόβιο και ως λογικό επακόλουθο ελάχιστες συμμετοχές (25 εκ των οποίων μόνο οι 11 ως βασικός) ενώ σκόραρε και ένα γκολ.
Αγωνίστηκε μία χρονιά (2003-04) στο Ισραήλ με τη Χάποελ Μπερ Σεβά (29 συμμετοχές, 1 γκολ και μία ασιστ).
Το 2004 μετακόμισε στις Αζόρες και στην Πορτογαλική Σάντα Κλάρα (Liga Vitalis -β΄εθνική Πορτογαλίας) και μέσα σε 3 χρονιές είχε 66 συμμετοχές (40 ως βασικός) ενώ σκόραρε και 9 γκολ.
Από τον Ιούλιο του 2007 αποκτήθηκε από τον Άρη Θεσσαλονίκης και πέτυχε το παρθενικό του γκολ στο ελληνικό πρωτάθλημα στις 11 Νοεμβρίου 2007 κόντρα στο Ατρόμητο Αθηνών.Τη σεζόν 2009/10 αγωνίστηκε στον Λεβαδειακό μετρώντας 5 συμμετοχές.
Υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα U-20 της Βραζιλίας.
Σωτήριος Μουτούσης
Ο '''Σωτήριος Ν. Μουτούσης''', (Νέος Ερινεός Αχαΐας 1894 - Νοέμβριος 1978), ήταν Έλληνας στρατιωτικός από την Αχαΐα, ο οποίος διετέλεσε και υπουργός Συγκοινωνιών και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας της Ελλάδος και συνεργάτης των Ναζί κατά τη Γερμανική Κατοχή της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ο Μουτούσης γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1894 στην Αχαία από Πατρινούς γονείς. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μ. Ασία, όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα. Το 1940 ήταν αρχηγός Πυροβολικού του Γ’ Σώματος Στρατού. Το Νοέμβριο του 1940 του ανατέθηκε η διοίκηση της ΧΙΙΙ Μεραρχίας Πεζικού, στην οποία λόγω της ανεπάρκειας της προηγουμένης διοίκησης είχαν εμφανιστεί σημεία πανικού. Αποστρατεύτηκε το 1949 με τον βαθμό του αντιστράτηγου
Ήταν υπουργός Σιδηροδρόμων και Αυτοκινήτων και προσωρινά υπουργός Συγκοινωνίας στην κατοχική, δοσιλογική κυβέρνηση Τσολάκογλου το 1941. Επίσης ήταν υπουργός Συγκοινωνίας και, προσωρινά, Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση Λογοθετόπουλου το 1942. Μετά την Aπελευθέρωση, το 1945 καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκιση. Το 1950 του δόθηκε χάρη και αποφυλακίστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Μ
Ισπανικές βουλευτικές εκλογές 2015
Στην Ισπανία διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές για την εκλογή του 11ου Κοινοβουλίου στις 20 Δεκεμβρίου 2015. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Εξελέγησαν και οι 350 έδρες στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων και οι 208 από τις συνολικά 266 έδρες στη Γερουσία. Το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο με 28,34% και 123 έδρες. Το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Kόμμα έλαβε 22,00% και 90 έδρες. Την τρίτη θέση κατέλαβε το νεοσύστατο Podemos με 20,68% και 69 έδρες. Τέταρτο ήρθε το Κόμμα των Πολιτών με 13,94% και 40 έδρες. Ποσοστά κάτω από 10% έλαβαν η Ρεπουμπλικανική Αριστερά Καταλονίας με 2,39% (9 έδρες),το Βασκικό Εθνικιστικό Κόμμα με 1,20% (8 έδρες), η Δημοκρατία και Ελευθερία με 2,25% (6 έδρες), η Ενωμένη Αριστερά με 3,68% (2 έδρες) και ο συνασπισμός Καναρίων Νήσων με 0,32% (1 έδρα). Λόγω αδυναμίας ανάδειξης κυβέρνησης μετά την αποτυχημένη λήψη ψήφου εμπιστοσύνης από τον πρόεδρο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Πέδρο Σάντσεθ και δεδομένου ότι ο πρόεδρος του πρώτου σε ψήφους Λαϊκού Κόμματος, Μαριάνο Ραχόι απέρριψε παρόμοια διαδικασία, η Ισπανία οδηγήθηκε σε επαναληπτικές εκλογές τον Ιούνιο του 2016.
Παραπομπές
2015
Γκλούμοβο (Σαράι)
Το Γκλούμοβο (Глумово, Gllumovë) είναι ένα χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 1683 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Φρίντριχ Ντιτς
Ο Φρίντριχ Ντιτς (Friedrich Christian Diez, Γκίσεν, 15 Μαρτίου 1794 – 29 Μαΐου 1876) ήταν Γερμανός ρομανιστής φιλόλογος, γνωστός για τα δύο του έργα Grammatik der romanischen Sprachen («Γραμματική των ρομανικών γλωσσών», Βόννη, 1836-1844) και του πρώτου συγκριτικού λεξικού των ρομανικών γλωσσών, Etymologisches Wörterbuch der romanischen Sprachen («Ετυμολογικό λεξικό των ρομανικών γλωσσών», 1836-1844). Θεωρείται ο πατέρας των Ρομανικών Σπουδών στην Ευρώπη και εισηγητής της επιστημονικής μεθόδου στην ιστορία της γλώσσας.
Μαζούρκες, Op. 30 (Σοπέν)
Οι Μαζούρκες, Op. 30 είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, οι οποίες γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν το 1837. Η πρώτη είναι γραμμένη σε Ντο ελάσσονα. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Σι ελάσσονα κι τελειώνει σε Φα δίεση ελάσσονα. Η τρίτη είναι γραμμένη σε Ρε ύφεση μείζονα, ενώ η τέταρτη είναι γραμμένη σε Ντο δίεση ελάσσονα. Μία τυπική εκτέλεση του σετ Opus 30, διαρκεί περίπου 12 λεπτά.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
30 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1837 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
629
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 629 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βίλχελμ Μέγερ-Λύμπκε
O Βίλχελμ Μέγερ-Λύμπκε (Wilhelm Meyer-Lübke, Βόννη, 30 Ιανουαρίου 1861 – 4 Οκτωβρίου 1936) ήταν Ελβετός ρομανιστής φιλόλογος, μέλος της Νεογραμματικής σχολής.
Βιογραφία και έργο
Υπήρξε μαθητής του πατέρα των Ρομανικών Σπουδών στην Ευρώπη, Φρίντριχ Ντιτς, τις θεωρίες του οποίου εξέλιξε σε πολλά σημεία. Κύρια θέση του υπήρξε η αμφισβήτηση των μελετών γύρω από την επιρροή των μη ρομανικών γλωσσικών υποστρωμάτων στις ρομανικές γλώσσες δεδομένης της ελλειπούς γνώσης των παραπάνω γλωσσικών συστημάτων. Είναι συγγραφέας της Grammatik der romanischen Sprachen («Γραμματική των ρομανικών γλωσσών», 4 τ., 1890-1902), του, ακόμη χρήσιμου για την ετυμολογία, Romanisches etymologisches Wörterbuch («Ετυμολογικό λεξικό των ρομανικών γλωσσών», 1911). Στη δεκαετία του 1920 πρωταγωνίστησε τη διαμάχη με τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ αναφορικά με την ανεξαρτησία της καταλανικής γλώσσας σε σχέση με την οξιτανική και, εν τέλει, την κατηγοριοποίησή της στις ιβηρορομανικές ή τις γαλατορομανικές γλώσσες (όπου εντασσόταν τότε η οξιτανική). Την ίδια εποχή δίδαξε στο Ινστιτούτου Καταλανικών Μελετών και συνεργάστηκε με τους λεξικογράφους Αντόνι Αλκοβέ και Φρανσέσκ Μολ. Επίσης εξέδωσε πολλές μελέτες λογοτεχνίας και την κριτική έκδοση της Grammatica linguae graecae vulgaris του Σίμωνα Πόρκιου με εισαγωγή του Γιάννη Ψυχάρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Ρομανιστές Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς Κατηγορία:Ελβετοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ελβετοί λεξικογράφοι
Μαρία Θηρεσία του Τουρν και Τάξις (1794-1874)
Η Μαρία Θηρεσία του Τουρν και Τάξις (Maria Theresia von Thurn und Taxis, 6 Ιουλίου 1794 - 18 Αυγούστου 1874) ήταν κόρη του Καρόλου Αλέξανδρου του Τουρν και Τάξις.
Γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1794 στο Ρέγκενσμπουργκ, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Καρόλου Αλέξανδρου του Τουρν και Τάξις και της Θηρεσίας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Στις 18 Ιουνίου 1812 παντρεύτηκε τον Παύλο Α΄ Αντώνιο του Εστεράζυ της Γκαλάνθα στο Ρέγκενσμπουργκ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Πέθανε στις 18 Αυγούστου 1874 στο Χύτελντορφ σε ηλικία 80 ετών.
Παραπομπές
! colspan="3" style="background: #ACE777; color: #000000" |Ουγγρική αριστοκρατία
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις
Πάβλε Όρλοβιτς
thumb|right|250px|ο θάνατος του Όροβιτς Ο Πάβλε Όρλοβιτς (σερβικά : Павле Орловић), είναι σερβικός μυθικός ήρωας των επικών, δημοτικών, τραγουδιών της Σερβίας που σχετίζονται με την Μάχη του Κοσσυφοπεδίου.
Ιστορικά αρχεία για τον Όρλοβιτς δεν υπάρχουν ενώ το δημοτικό τραγούδι " κορίτσι του Κοσσυφοπεδίου " αναφέρει ότι πέθανε μετά τη Μμάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 από τραύματα που υπέστη στη μάχη. Σύμφωνα με την παράδοση ο Πάβλε ήταν ο γιος του Δούκα Βούκ ο οποίος ζούσε στην πόλη Σόκο Γκράντ κοντά στο ποταμό Ντρίνα. Ο ίδιος ο Παύλος ήταν δούκας του Νόβο Μπρντο και διαχειρίζεται τα κτήματα του πατέρα του στην Σουμαδία.
Γουλιέλμος Ερνέστος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ
Ο Γουλιέλμος-Ερνέστος, γερμ. Wilhelm-Ernst (10 Ιουνίου 1876 - 24 Απριλίου 1923) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1901-18) και μετά τιτουλάριος μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1918-23).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Αυγούστου διαδόχου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Παυλίνας των Βέττιν, κόρης του Χέρμαν πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Ήταν σαδιστής και την ημέρα της παραίτησής του απεκαλείτο "ο πιο αντιδημοφιλής πρίγκιπας της Γερμανίας".
Οικογένεια
Το 1910 ο Γουλιέλμος-Ερνέστος έκανε δεύτερο γάμο με την Φεοντόρα των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης Αθήνας
Το Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης ανήκει στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών στο Μαρούσι. Δημιουργήθηκε το 1990 σε μια έκταση 66 στρεμμάτων αλλά ανακατασκευάστηκε πλήρως για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Στους Αγώνες, φιλοξένησε τα ολυμπιακά τουρνουά αντισφαίρισης.
Τεχνικά Χαρακτηριστικά
Αποτελείται συνολικά από 16 γήπεδα. Το μεγαλύτερο είναι το Κεντρικό Γήπεδο, χωρητικότητας 8.600 θεατών. Άλλα δύο μικρότερα, 4.300 θεατών για τους ημιτελικούς και τα υπόλοιπα 13 γήπεδα, 200 θεατών το καθένα. Το Κέντρο Αντισφαίρισης ολοκληρώθηκε το Φεβρουάριο του 2004 και άνοιξε επίσημα στις 2 Αυγούστου.
Η επιφάνεια των γηπέδων (courts) είναι η DecoTurf. Η ίδια χρησιμοποιείται και στα γήπεδα του Αμερικανικού Όπεν (US Open), τουρνουά του Γκραν Σλαμ στη Νέα Υόρκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Αντισφαιριση Κατηγορία:Γήπεδα αντισφαίρισης στην Ελλάδα
Γιώργος Χατζηανδρέου
Ο Γιώργος Χατζηανδρέου ήταν ποδοσφαιριστής και από τους ιδρυτές του Εθνικού. Αγωνίστηκε στην εθνική Ελλάδας στην ομάδα που είχε σταλεί στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Ενοικίαση καταδίκων
Η ενοικίαση καταδίκων ήταν ένα σύστημα καταναγκαστικών έργων φυλακισμένων που εφαρμόστηκε στον Αμερικανικό Νότο μετά την απελευθέρωση των σκλάβων από τη Δέκατη τρίτη αναθεώρηση του συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1865. Με την ενοικίαση καταδίκων φυλακισμένοι ενοικιάζονταν σε ιδιωτικές εταιρείες που πλήρωναν το κράτος αμοιβή. Οι κατάδικοι δούλευαν για τις εταιρείες κατά τη διάρκεια της ημέρας (οι κατάδικοι συνήθως δεν πληρώνονταν) έξω από τη φυλακή και επέστρεφαν στα κελιά τους τη νύχτα. Ο εγκληματολόγος Θόρστεν Σέλλιν, στο βιβλίο του Η Σκλαβιά και το Ποινικό Σύστημα, λέει πως ο μοναδικός σκοπός της ενοικίασης των καταδίκων «ήταν το οικονομικό κέρδος για τους ενοικιαστές, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την εργασία των φυλακισμένων στον μέγιστο βαθμό, και για την κυβέρνηση που πούλαγε τους καταδίκους στους ενοικιαστές».
Σύνοψη
Η χρήση του Συστήματος Ενοικίασης Καταδίκων στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να ανιχνευθεί πίσω στη Περίοδο Ανοικοδόμησης (1865–1876), μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Γεωργοί και επιχειρηματίες χρειάζονταν να βρουν αντικαταστάτες για την εργατική τους δύναμη μόλις οι σκλάβοι τους ελευθερώθηκαν. Στις 11 Μαΐου 1868, Ο Τόμας Ρούγκορ, προσωρινός κυβερνήτης της Τζόρτζια, εξέδωσε μια διαταγή ενοικίασης καταδίκων για 100 Αφροαμερικανούς φυλακισμένους στο Γουίλιαμ Φορτ για να δουλέψουν στο Σιδηρόδρομο Γεωργίας και Αλαμπάμας ως λύση για το πρόβλημα της έλλειψης εργατικού δυναμικού.
Το Σύστημα Ενοικίασης Καταδίκων σύντομα εφαρμόστηκε ευρέως και χρησιμοποιήθηκε για να εφοδιαστούν με εργατικό δυναμικό οι σιδηρόδρομοι, τα ορυχεία, οι καλλιέργειες, και η ξύλευση. Οι κατάδικοι που ενοικιάστηκαν σε ιδιωτικές εταιρείες συχνά υπέφεραν από αμέλεια, κακοποίηση και βαρβαρότητα. Η ενοικίαση καταδίκων άρχισε στο Τέξας από το 1883 και απαγορεύτηκε το 1910. .
Παρόλο που η αντίσταση στο σύστημα μεγάλωνε, οι πολιτικοί των πολιτειών αντιστέκονταν στις εκκλήσεις για την απαγόρευσή του. Στις πολιτείες όπου το σύστημα ενοικίασης καταδίκων χρησιμοποιούνταν, τα κέρδη από το πρόγραμμα ισοδυναμούσαν με το 372% των εξόδων για τη λειτουργία των φυλακών. Η πρακτική ήταν εξαιρετικά επικερδής για τη κυβέρνηση, αλλά και για τους επιχειρηματίες-ιδιοκτήτες που έκαναν χρήση της εργασίας των καταδίκων. Ωστόσο, υπήρχαν άλλα ενδογενή προβλήματα με την ενοικίαση καταδίκων και όλοι οι εργοδότες τελικά συνειδητοποίησαν περισσότερο τα μειονεκτήματα του συστήματος αυτού. .
.
Ένα αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν η δημογραφική αλλαγή των φυλακισμένων σε περισσότερους Αφροαμερικανούς μετά το πόλεμο. Στοιχεία από τις φυλακές του Τενεσί δείχνουν αυτή την αλλαγή. Οι αφροαμερικανοί ήταν μόλις το 33 τοις εκατό των φυλακισμένων στη κύρια φυλακή στο Νάσβιλ την 1η Οκτωβρίου 1865, αλλά από τις 29 Νοεμβρίου 1867 το ποσοστό αυξήθηκε σε 58,3. Μέχρι το 1869 είχε αυξηθεί σε 64 τοις εκατό και έφτασε το μέγιστο του 67 τοις εκατό μεταξύ του 1877 και του 1879 .Οι πληθυσμοί των φυλακών επίσης αυξήθηκαν. Στη Γεωργία έγινε αύξηση κατά δέκα φορές στους φυλακισμένους μέσα σε μία περίοδο τεσσάρων δεκαετιών (1868–1908)° στη Βόρεια Καρολίνα ο πληθυσμός των φυλακών αυξήθηκε από 121 το 1870 σε 1.302 το 1890° Στη Φλώριδα ο πληθυσμός πήγε από 125 το 1881 σε 1.071 το 1904° Στο Μισισιπί ο πληθυσμός τετραπλασιάστηκε μεταξύ του 1871 και του 1879° Στην Αλαμπάμα πήγε από 374 το 1869 σε 1.878 το 1903 και σε 2.453 το 1919.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σωφρονισμός
Στάρινα Νόβακ
Ο Σταρίνα (Γέρος) Νόβακ (σερβικά: Starina Novak, ρουμανικά: Baba Novac), ήταν Σέρβος Χαϋδούκος ο οποίος διακρίθηκε σε πολλές μάχες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θεωρείται εθνικός ήρωας των Σέρβων και των Ρουμάνων του οποίου τα κατορθώματα εξυμνούνται στα δημοτικά τραγούδια.
Ο Νόβακ γεννήθηκε το 1530 στο χωριό Πόρετς (σήμερα: Donji Milanovac) σε ένα νησί του Δούναβη, στη Σερβία που τότε ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Ο πατέρας του ήταν Σέρβος και η μητέρα του Ρουμάνα απόγονος της βασιλικής οικογένειας Βαρασσάβα. Σπούδασε στο μοναστήρι του Πόρετς και μιλούσε άπταιστα την παλαιοσλαβική, επίσης μιλούσε ρουμανικά και ελληνικά
Όταν ήταν σε νεαρή ηλικία φυλακίστηκε και ξυλοκοπήθηκε από τους Τούρκους, με αποτέλεσμα να χάσει όλα τα δόντια του. Έτσι απέκτησε και το όνομα Στάρινα - γέρος, που τον οδήγησε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και να καταφύγει στα βουνά.
Η ισχυρή προσωπικότητα και στρατιωτική του ανδρεία έγινε γρήγορα γνωστή, έκανε πολλούς οπαδούς και έφτιαξε δικό του αντάρτικο σώμα. Ένωσε τις δυνάμεις του με τον Μιχαήλ τον Γενναίο στο Βανάτο για την απελευθέρωση των εδαφών της Βλαχίας και έγινε αρχηγός των Χαϋδούκων. Οι δυνάμεις του συμμετείχαν στην κατάληψη της Călugăreni, απελευθέρωσε την Târgovişte, το Βουκουρέστι και το Giurgiu τον Οκτώβριο του 1595. Πήρε μέρος στην επίθεση κατά της Σόφιας όπου του χάρισε μεγάλη φήμη και στη Βουλγαρία αφού ο ίδιος και 700 στρατιώτες του εξαπάτησε τους Τούρκους αλλάζοντας διαδρομή μέσα στα βουνά και με επιτυχία έκπληξη επιτέθηκαν στις τουρκικές δυνάμεις, είχε απώλειες 8 στρατιώτες του και τεράστιες ποσότητες ζώων και προμηθειών οι Οθωμανοί. Απελευθέρωσε την Πλέβνα με 1.500 στρατιώτες. Το 1598 με το στρατιωτικό του σώμα που αποτελείται κυρίως από Σέρβους αλλά και λίγους Βούλγαρους, συνάντησε τις υπόλοιπες δυνάμεις του Μιχαήλ του γενναίου, που ανέρχονταν σε 16.000 άνδρες. Απελευθέρωσε την Πλέβνα, το Ράχοβο, τη Βράτσα, το Βίντιν και το Φλορεντίν. Στο Πλοέστι το 1599 ενώθηκε με τις δυνάμεις του Bordj Mako και απελευθέρωσαν το Σίμπιου. Το 1600 οι δυνάμεις του είχαν αναπτυχθεί στο Βανάτο, ακολούθησε τον Μιχαήλ τον γενναίο στη Βιέννη το Δεκέμβριο του 1600.
Τοξοβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η τοξοβολία είναι ένα από τα παλιότερα ολυμπιακά αθλήματα, αφού μπήκε στις Ολυμπιάδες το 1900 στο Παρίσι. Όμως, μετά το 1920 το άθλημα αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα και μπήκε ξανά το 1972 στο Μόναχο με ανδρικά και γυναικεία αγωνίσματα.
Στάρινα Νόβακ
Κατηγορήθηκε για προδοσία από τον Τζόρτζιο Μπάστα και εστάλη στις ουγγρικές αρχές στο Κλουζ όπου καταδικάστηκε σε θάνατο δια πυράς. Εκτελέστηκε στις 9 Αυγούστου 1601.
2457 Ρουμπλιώφ
Ο Ρουμπλιώφ (Rublyov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του κορυφαίου Ρώσου αγιογράφου, του Αγίου Αντρέι Ρουμπλιόβ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρουμπλιώφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρουμπλιωφ
Αλυσοδεμένη ομάδα
thumb|απεικόνιση αλυσοδεμένης ομάδας του 1894 Η αλυσοδεμένη ομάδα (chain gang) ήταν και εν μέρει εξακολουθεί να είναι ομάδα αλυσοδεμένων καταδίκων, οι οποίοι όφειλαν να παράγουν φυσικό έργο ως μορφή ποινικού κολασμού. Καθήκον τους ήταν η διάνοιξη και κατασκευή δρόμων, η διάνοιξη καναλιών και το σπάσιμο της πέτρας. Το σύστημα εφαρμόστηκε αρχικά στις ΗΠΑ έως το 1955, οπότε εγκατέλειψε την πρακτική και η τελευταία πολιτεία της Τζόρτζια. Οι αλυσοδεμένες ομάδες επανεμφανίστηκαν σε κάποιες πολιτείες με πρώτη την Αλαμπάμα υπό μορφήν «κοινωνικού πειράματος» το 1995. Το πείραμα τελείωσε σε ένα περίπου χρόνο σε όλες τις πολιτείες πλην της Αριζόνα, όπου στην κομητεία Μαρικόπα, τρόφιμοι μπορούν να αναλάβουν ακόμη εθελοντικά εργασία σε αλυσοδεμένη ομάδα, προκειμένου να κερδίσουν μόρια προς την κατεύθυνση απόκτησης απολυτηρίου Γυμνασίου ή να αποφύγουν πειθαρχικές διώξεις για παραβάσεις κανονισμών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σωφρονισμός
Στάρινα Νόβακ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι χαϋδούκοι Κατηγορία:Οθωμανική Σερβία Κατηγορία:Οθωμανική Ρουμανία Κατηγορία:Οθωμανική Βουλγαρία
Τοξοβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ιστορικά στοιχεία
Στις πρώτες Ολυμπιάδες ο τρόπος διεξαγωγής του αθλήματος και ο αριθμός των αγωνισμάτων δεν ήταν σταθερός. Το 1900 στο Παρίσι διεξήχθησαν έξι αγωνίσματα τοξοβολίας από διάφορες αποστάσεις. Το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ έγιναν έξι αγωνίσματα μόνο με αθλητές των ΗΠΑ αλλά πήραν μέρος για πρώτη φορά και γυναίκες. Το 1908 στο Λονδίνο έγιναν τρία αγωνίσματα, από τα οποία ένα γυναικείο. Το 1912 στη Στοκχόλμη δεν έγινε κανένα αλλά το 1920 στην Αμβέρσα έγιναν δέκα μόνο για άνδρες.
Η αδυναμία δημιουργίας σταθερών κανονισμών διεξαγωγής του αθλήματος οδήγησε τη ΔΟΕ στην αφαίρεσή του από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Επανήλθε το 1972 στο Μόναχο αρχικά με ατομικά αγωνίσματα ανδρών και γυναικών και από το 1988 και με ομαδικά.
Πρόσφατες Ολυμπιάδες
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Τοξοβολία
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2008
Τις περισσότερες υποψηφιότητες συγκέντρωσε η ταινία «Αμφιβολία», πέντε συνολικά στον αριθμό. Όσον αφορά τα τηλεοπτικά βραβεία, από τρεις υποψηφιότητες συγκέντρωσαν οι σειρές «Boston Legal», «30 Rock», «John Adams», «Mad Men» και «The Closer».
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς ξεχώρισε η σειρά «30 Rock» η οποία τιμήθηκε με βραβείο και στις τρεις κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια. Για τη συνολική προσφορά του τιμήθηκε ο ηθοποιός Τζέημς Ερλ Τζόουνς.
Κινηματογραφικά Βραβεία
Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 18 Δεκεμβρίου 2008. Ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές.
Τηλεοπτικά Βραβεία
Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 18 Δεκεμβρίου 2007. Ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές.
Εξωτερική σύνσδεμοι
2008 Ηθοποιών Σωματείο
Ιππότης χωρίς πανοπλία
To Ιππότης χωρίς πανοπλία (πρωτότυπος τίτλος: Knight Without Armour) είναι βρετανική ιστορική - δραματική ταινία του 1937, σε σκηνοθεσία Ζακ Φέιντερ και σε παραγωγή του Αλεξάντερ Κόρντα. Πρωταγωνιστούν οι Μάρλεν Ντίτριχ και Ρόμπερτ Ντόνατ. Βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Τζέιμς Χίλτον, του 1933. Η μουσική της ταινίας είναι του Μίκλος Ρόζα.
Πλοκή
Ο Άγγλος A. J. Fothergill (τον οποίο υποδύεται ο Ρόμπερτ Ντόνατ) βρίσκεται στη Ρωσία και δέχεται την πρόταση του Συνταγματάρχη Forrester να εργαστεί ως κατάσκοπος εις βάρος της Ρωσίας και για λογαριασμό της βρετανικής κυβέρνησης ώντας άριστος γνώστης της ρωσικής γλώσσας. Με το όνομα Peter Ouranoff ο Fothergill εισχωρεί σε μια επαναστατική ομάδα, που δρα υπό την ηγεσία του Axelstein, ένα μέλος της οποίας θα προσπαθήσει να σκοτώσει με μια βόμβα το Στρατηγό Gregor Vladinoff, πατέρα της Alexandra (που υποδύετται η Μάρλεν Ντίτριχ). Η αποπειρα αποτυγχάνει, ο δράστης τραυματίζεται αλλά καταφέρνει να φτάσει στο διαμέρισμα του Fothergill όπου τελικά πεθαίνει. Ο Fothergill συλλαμβάνεται και στέλνεται εξορία στη Σιβηρία.
Όταν επικρατεί η Οκτωβριανή Επανάσταση και οι Μπολσεβίκοι ανεβαίνουν στην εξουσία απελευθερώνονται οι πολιτικοί κρατούμενοι μεταξύ των οποίων είναι ο Fothergill και ο Axelstein. Ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος, η Alexandra επειδή ανήκει στην αριστοκρατία συλλαμβάνεται και ο Axelstein, που είναι πλέον κομισάριος, δίνει εντολή στο Fothergill να την μεταφέρει στο Petrograd για να δικαστεί. Ο Fothergill όμως τη βοηθάει να φτάσει με ασφάλεια στους Λευκούς. Σύντομα όμως οι Λευκοί νικώνται από τον Κόκκινο Στρατό, η Alexandra συλλαμβάνεται εκ νέου αλλά τελικά δραπετεύει με τη βοηθεια του Fothergill, ο οποίος καταφέρνει να τη βγάλει από τη φυλακή που κρατείται εμφανιζόμενος ως κομισάριος των φυλακών χρησιμοποιώντας ένα έγγραφο που είχε κλέψει προηγουμένως. Οι δύο τους καταφεύγουν στο δάσος ενώ στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού τους καταδιώκουν και τελικά καταφέρνουν να επιβιβαστούν σε ένα τρένο.
Στο σιδηροδρομικό σταθμό που φτάνουν η κόμισσα αναγνωρίζεται από ένα κομμουνιστή αξιωματικό, που ανέκρινε τους νεοφερμένους, αλλά ο κομισάριος Poushkoff, ένας νέος και ευαίσθητος άνθρωπος, γοητευμένος από την ομορφιά της Alexandra τη βοηθάει να διαφύγει. Ο Fothergill, η Alexandra και ο Poushkoff πέρνουν το τρένο για τη Σαμάρα, κατά τη διάρκεια μιας στάσης όμως που κάνει το τρένο ο Poushkoff επιτρέπει στο ζευγάρι να φύγει και στη συνέχεια αυτοκτονεί. Ο Fothergill και η Alexandra επιβιβάζονταιι σε ένα πλοιάριο και κατεβαίνουν το Βόλγα, η κόμισσα όμως αρρωσταίνει σοβαρά και ο Fothergill πηγαίνει να βρει γιατρό. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του ένας γιατρός του Κόκκινου στρατού βρίσκει την Alexandra και την παίρνει μαζί του για νοσηλεία. Ο Fothergill συλλαμβάνεται και ενώ πρόκειται να εκτελεστεί καταφέρνει να δραπετεύσει και να επιβιβαστεί στο τρένο του Ερυθρού Σταυρού που μεταφέρει, μεταξύ άλλων, την Alexandra εκτός Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1937 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκλος Ρόζα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες
Κώστας Χούμης
Ο Κώστας Χούμης (20 Νοεμβρίου 1913 - 20 Ιουλίου 1981) ήταν Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο μεγαλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου. Ήταν ευκίνητος και επινοητικός, είχε δυνατά ευθύβολα σουτ και εκπληκτική κεφαλιά, ήταν ταχύς και καλός ντριμπλέρ. Ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο αδερφός του Μίμης, που έκανε καριέρα στον Πανιώνιο την περίοδο 1945-1947 και ο γιος του Νίκος ποδοσφαιριστής και διεθνής αθλητής στίβου με τη Ρουμανία.
Ήταν παντρεμένος με την Νίκη, γιος τους ήταν ο Νικόλαος Ορφέας, Νικόλαος από το όνομα του πατέρα του, είχε έναν ακόμη αδελφό ποδοσφαιριστή τον Δημήτρη.
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Α.Ε.Φ. Νεάπολη Πειραιά και στη συνέχεια πήγε στον Εθνικό Πειραιά στον οποίο αγωνίστηκε από το 1933 ως το 1936. Τον Αύγουστο του 1936 έφυγε από την Ελλάδα για τη Ρουμανία, όντας η πρώτη διεθνής μετεγγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή. Αγωνίστηκε στη Βένους Βουκουρεστίου, η οποία διέθεσε 1.000.000 δρχ, ποσό τεράστιο για τα τότε δεδομένα και με τη φανέλα της έκανε σπουδαία καριέρα κατακτώντας τρία πρωταθλήματα Ρουμανίας κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Έπαιξε ποδόσφαιρο ως το 1950 σε διάφορες ρουμανικές ομάδες.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 9 φορές με την Εθνική Ελλάδας σημειώνοντας 7 γκολ, όντας ο πρώτος σκόρερ της ελληνικής ομάδας κατά την προπολεμική περίοδο. Μεταγενέστερα όταν πήρε τη ρουμανική υπηκοότητα αγωνίστηκε δύο φορές και με τη Ρουμανία από το 1941 ως το 1943.
Πρόκειται για έναν από τους τέσσερεις μόλις παίκτες που χρίστηκε διεθνής και με άλλη εθνική πλην της ελληνικής (Βασιλείου, Σημαντάρης και Γιάννου οι υπόλοιποι).
Προπονητική
Την περίοδο 1965-66 διετέλεσε προπονητής του Α.Ο. Αιγάλεω και του Εθνικού Πειραιά, ενώ την περίοδο 1966-67 διατέλεσε για κάποιο διάστημα προπονητής στον ΠΑΣ Γιάννινα, αποτελώντας τον πρώτο προπονητή στην ιστορία του συλλόγου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βένους Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζ Μετάν Μεντιάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΟΤΑ Αράντ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες
Γκουζάλ Σιτντίκοβα
Η Γκουζάλ Ραμαζάνοβνα Σιτντίκοβα (μπασκιρικά: Гүзәл Рамаҙан ҡыҙы Ситдиҡова, Гузаль Рамазановна Ситдыкова) είναι διάσημη μπασκιρική συγγραφέας, ποιήτρια, αρθρογράφος και μεταφράστεια. Το 2002 τιμήθηκε με το Τιμητικό Δίπλωμα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν. Είναι μέλος του Μπασκιρικής Συγγραφικής Επιτροπής. Ήταν ο ηγέτης των Μπασκίρων Γυναικών στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν από το 2004 μέχρι το 2011. Από το 2012, συμμετέχει στο διεθνές εθελοντικό κίνημα Wikimedia.
Βιογραφία
Η Σιτντίκοβα γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1952 στο χωριό Ινζέρ της επαρχίας Μπελορέτσκι της Μπασκιρικής ΑΣΣΔστη Ρωσία. Το 1967, μετά την αποφοίτησή της από το οχταετές σχολείο, εισήχθη στη Παιδαγωγική Σχολή του Μπελορέτσκ. Από το 1971 εργάστηκε ως δάσκαλος στο σχολείο αρ. 1 και, στη συνέχεια, σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα της πόλης του Μπελορέτσκ.
Το 1980 αποφοίτησε από το τμήμα βιβλιοθήκης του Κρατικού Ινστιτούτου Πολιτισμού του Τσελιάμπινσκ. Από το 1983 ήταν υπάλληλος, ενώ από το 1986 ήταν επικεφαλής του τμήματος και από το 1987 ήταν αναπληρώτρια διευθύντρια της περιφερειακής εφημερίδας "Ουράλ" του Μπελορέτσκ. Συνολικά, εργαζόταν στην περιφερειακή εφημερίδα "Ουράλ" από το 1983.
Από το 1989 έως το 1995, ήταν αρχισυντάκτρια της περιφερειακής εφημερίδας "Ουράλ" της επαρχίας Μπελορέτσκι. Την ίδια στιγμή εξελέγη Λαϊκός Αντιπρόσωπος στο Ανώτατο Συμβούλιο της Μπασκιρικής ΑΣΣΔ, στην 22η σύγκληση (1991-1995).
Το 1995-2008 ήταν αντιπρόσωπος στην 1η, 2η και 3η σύγκληση της Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν και μέλος του Δημόσιου Επιμελητηρίου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, στη πρώτη σύγκληση (2011-2012). Το 2004-2011 εξελέγη πρόεδρος της Κοινωνίας των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν. Πήρε μέρος στις εργασίες της Εκτελεστικής Επιτροπής του Παγκόσμιου Κορολτάι των Μπασκίρ.
Δημιουργική δραστηριότητα
Ασχολείται με τη συγγραφή από το 1976. Ενώ εργαζόταν στην περιφερειακή εφημερίδα "Ουράλ" τα έργα της δημοσιεύονταν στη δημοκρατική εφημερίδα. Η πρώτη της συλλογή ποιημάτων δημοσιεύθηκε στο αλμανάκ "Йәш көстәр" (Νέες Δυνάμεις) το 1984. Τώρα είναι ο συγγραφέας 11 βιβλίων και περίπου είκοσι επιστημονικών δημοσιεύσεων.
Συμμετέχει στο κίνημα Wikimedia ως ένας από τους συντάκτες-εθελοντές, δημιουργώντας και επεξεργάζοντας τακτικά άρθρα στη Μπασκιρική Βικιπαίδεια, και σελίδες στη Βικιθήκη και το Βικιλεξικό στα Μπασκιρικά.
Από το 1995 είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν και εργάζεται σε διαφορετικά λογοτεχνικά είδη (ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, παιδική λογοτεχνία).
626
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 626 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καστοριανή διάλεκτος
Η Καστοριανή διάλεκτος (ή Καστοριανό ιδίωμα/ Καστοριανά) είναι ελληνική διάλεκτος που ανήκει στην ομάδα των βορειοελληνικών διαλέκτων. Παραδοσιακά μιλιόταν κυρίως από τον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό στην Καστοριά και σε πολλά χωριά της, όπως ο Γέρμας και το Βογατσικό.
Σύμφωνα με την γλωσσολόγο Ελένη Παπαδήμου, «το γλωσσικό τοπίο της Καστοριάς ορίζεται γενικά από τη συνύπαρξη βορειοελληνικών διαλέκτων, προσφυγικών ελληνικών διαλέκτων, σλαβικών διαλέκτων και, σε μικρότερο βαθμό, βλάχικων διαλέκτων στην περιοχή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά τα ιδιώματα ομιλούνται σε χωριστά χωριά, αν και υπάρχουν και λίγες περιπτώσεις μικτών χωριών. Στη Καστοριά, στο Άργος Ορεστικό και σε ορισμένα χωριά όπως η Κορησός, η Αμμουδάρα και οι Αμπελόκηποι, η γλωσσική εικόνα είναι συχνά σύνθετη, καθώς ομιλητές βορειοελληνικών διαλέκτων συνυπάρχουν με σλαβόφωνους, βλαχόφωνους ή και ομιλητές της ποντιακής διαλέκτου. Στην ίδια την πόλη της Καστοριάς ομιλείται μια «βορειοελληνική διάλεκτος στενωτικού τύπου».
Σύμφωνα με την Παπαδήμου, υπάρχουν 21 οικισμοί στους οποίους ομιλείται η καστοριανή διάλεκτος:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές διάλεκτοι Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Καστοριάς
Αθανάσιος Βελούδιος
Ο Αθανάσιος (Θάνος) Βελούδιος (Αθήνα 1895 - 1992) υπήρξε Έλληνας αεροπόρος, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και αργότερα καλλιτέχνης και ηθοποιός.
Βιογραφικό
Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας (1919-1922), συμμετείχε σε επιχειρήσεις με τη "Ναυτική Αεροπορική Μοίρα Σμύρνης". Σε μία από τις αποστολές που ανέλαβε, στις 25 Ιουνίου 1920, με αεροσκάφος B.E.2e, εκτέλεσε αναγνώριση στον τομέα Προύσας - προσβάσεων όρους Ολύμπου Βιθυνίας - Μουδανιών. Αφού εξακρίβωσε τις θέσεις των ελληνικών στρατευμάτων, που προήλαυναν δυτικά της Προύσας, πέταξε πάνω από την ίδια πόλη και εκτέλεσε παράτολμη προσγείωση, στον περίβολο της εκεί Οθωμανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας, όπου ύψωσε στον ιστό της την Ελληνική σημαία και στη συνέχεια απογειώθηκε. Για αυτή την ενέργεια έλαβε το προσωνύμιο Πορθητής της Προύσας. Ο Βελούδιος συμμετείχε σε αεροπορικές αποστολές μέχρι και τη λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία, με τα "Προκεχωρημένα Αεροπορικά Σμήνη Μετώπου", ενώ τον Σεπτέμβριο του 1921 του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξης. Το 1923 απομακρύνθηκε από τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά επανήλθε το 1927. Αποστρατεύτηκε τελικά ως αντιπλοίαρχος το 1934.
Παράλληλα, εκτός της στρατιωτικής σταδιοδρομίας, ο Αθανάσιος Βελούδιος συμμετείχε ως συνεργάτης του Άγγελου Σικελιανού στις Δελφικές Εορτές, το 1927 και 1930. Συγκεκριμένα, το 1927, κλήθηκε από την Εύα Πάλμερ-Σικελιανού (κατόπιν γνωριμίας και σύνδεσής του με το ζεύγος Σικελιανού) να παρουσιάσει στις Δελφικές Εορτές του 1927 τον «Αρχαίο Ελληνικό Πυρρίχιο χορό», διδάσκοντας ο ίδιος ως «χορογράφος και ρυθμοδότης» («εκρατούσα μόνος μου το σωστό μέτρον, με ένα τύμπανον», θα γράψει σ’ ένα του κείμενο) τα βήματα και την κινησιολογία του αρχαίου πολεμικού χορού σε νέους της εποχής (υπήρχαν και απλοί έφηβοι, μέλη μιας ομάδας «Αθηναίων Προσκόπων», και «αληθινοί Οπλίτες που μου εδάνεισεν ο Βασιλικός Ελληνικός Στρατός», όπως θυμάται ο ίδιος ο Βελούδιος, ως συμμετέχοντες στις χορευτικές ομάδες). Η αρχική επιτυχία των πρώτων εορτών του ζεύγους Σικελιανού οδήγησε στην επανάληψη της διδασκαλίας και παρουσίασης του Πυρριχίου το 1930, με υπεύθυνο και αυτήν την φορά τον ίδιο. Η έμπνευση και οι σχετικές γνώσεις του Βελουδίου για την διδασκαλία της «Πυρριχίου Στρατιωτικής Ορχήσεως» (κατά δήλωσή του) στις Δελφικές Εορτές προήλθαν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, από «εν είδη στιγμιοτύπων απεικονίσεις σε αρχαία κλασικά βάζα (Δούριδος Εξεκίου κλπ.), από φιγούρες ορχουμένων αρχαίων Ελλήνων και κυρίως από «τα πατήματα» των Νεοελλήνων με τον χορόν των […]».
Πέθανε στις 2 Μαΐου 1992 σε ηλικία 97 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βαπτιστής Κιλκίς
Ο Βαπτιστής είναι μια τοπική κοινότητα που αποτελείται από δύο οικισμούς τον Βαπτιστή και τα Κυριακαίικα με συνολικό πληθυσμό 344 κατοίκους, και ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς, που είναι Δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης που ψηφίστηκε το 2010 με τον νόμο 3852/2010, ΦΕΚ Α’ 87/7-6-2010. Ο Βαπτιστής σαν οικισμός έχει 330 κατοίκους (2011).
Μέχρι το 1997 η συγκεκριμένη τοπική κοινότητα αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα του νομού Κιλκίς με έδρα τον Βαπτιστή. Το 1997 με τον νόμο 2539/1997, ΦΕΚ Α’244/4-12-1997, το Σχέδιο «Καποδίστριας» ένωσε πλέον την κοινότητα με τον Δήμο Κιλκίς, και από τότε, σύμφωνα και με το νέο πρόγραμμα που προαναφέραμε παραμένει στον Δήμο, η διαφορά είναι ότι πλέον ο Δήμος Κιλκίς έχει επεκταθεί γεωγραφικά, και πλέον ο οικισμός ανήκει στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Πληθυσμός
Τις τελευταίες δεκαετίες, ο πληθυσμός του Βαπτιστή ακολούθησε μειωτική τάση (1981: 584 κάτοικοι, 1991: 535 κάτοικοι, 2001: 449 κάτοικοι). Σήμερα ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 330 μόνιμοι κάτοικοι. Η μείωσή του οφείλεται κυρίως στη μετακίνηση των κατοίκων στα αστικά κέντρα της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών, όπως επίσης και την ενσωμάτωση της κοινότητας Βαπτιστού στον δήμο Κιλκίς με το σχέδιο τοπικής αυτοδιοίκησης «Καποδίστριας» που οδήγησε πολλούς κατοίκους να μετακομίσουν μόνιμα στην πόλη του Κιλκίς. Το μόνο που σταμάτησε τη μείωση του πληθυσμού του ιστορικού οικισμού ήταν η δημιουργία της ΒΙ.ΠΕ. (Βιομηχανική Περιοχή) Κιλκίς, κοντά στον οικισμό. Παρακάτω ακολουθεί πίνακας απογραφών του πληθυσμού, απο τις Ελληνικές πηγές:
Ιστορία
Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450 είχε 6 οικίες μουσουλμάνων. Παρά την ίδρυση της βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι του Χαϊνταρλιού παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στη βουλγαρική εξαρχία, οι Χαϊνταρλιώτες επανήλθαν στην ορθοδοξία, ενώ κάποιοι σταδιακά προσχώρησαν στη βουλγαρική εκκλησία. Έτσι, βάσει ανεπίσημης βουλγαρικής απογραφής του 1900, είχε 80 σλαβόφωνους Βούλγαρους ορθόδοξους (πατριαρχικούς κι εξαρχικούς) κατοίκους. Σε νέα ανεπίσημη βουλγαρική απογραφή του 1905, ο πληθυσμός ανέρχεται σε 96 Βούλγαρους εξαρχικούς κατοίκους.
Κατά την κατάληψή του από τους Βουλγάρους, ο οικισμός είχε ερημώσει εντελώς. Σύμφωνα με απογραφή του ελληνικού στρατού μετά το τέλος των δύο βαλκανικών πολέμων που έγινε στις απελευθερωθείσες περιοχές το 1913 στον οικισμό δεν υπήρχε κανένας κάτοικος. Από τους λίγους οικισμούς που είχε ερημώσει τελείως, οι κάτοικοι μετακινήθηκαν σε πιό ασφαλείς κοντινές περιοχές, μα κυρίως βορειότερα στη Βουλγαρία, καθώς ο οικισμός ήταν πεδίο μαχών. Στην πρώτη εθνική απογραφή που διοργάνωσε το τότε Βασίλειο της Ελλάδος με τα νέα εδάφη το 1920 το τότε Χαϊνταρλί είχε 7 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι είχαν επιστρέψει από τις γύρω περιοχές όπου είχαν διαφύγει και ήταν ελληνικής καταγωγής.
Μετά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922, η Ελλάδα και η Τουρκία συμφώνησαν τη μεταξύ τους ανταλλαγή πληθυσμών. Έτσι Έλληνες που οι περισσότεροι ήταν από τα χωριά που ονομαζόταν Άι Γιάννης, Σοφίδες και Αϊβαλί της Ηράκλειας στην Ανατολική Θράκη εγκαταστάθηκαν στον οικισμό, φέρνοντας μαζί και τα ήθη και έθιμά τους. Προστάτη τους είχαν τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, από τον οποίο επήλθε και η μετονομασία του οικισμού σε Βαπτιστής το 1929. Πλέον η πλειονότητα στον πληθυσμό του οικισμού ήταν Θρακιώτες Έλληνες της Ανατολικής Θράκης. Κατά το έτος 1928, σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ), στο χωριό ζούσαν 110 οικογένειες (443 κάτοικοι).