cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντεβεσέ
Το Ντεβεσέ (γαλλικά: Devecey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Αρχηγείο
Ο όρος Αρχηγείο δηλώνει την έδρα (τόπο ή κατάστημα) εγκατάστασης του αρχηγού ή της κεντρικής υπηρεσίας διοίκησης ενός οργανισμού, απ' όπου συντονίζονται όλες ή οι σημαντικότερες λειτουργίες του. Ως στρατιωτικός όρος και σύμφωνα με τους στρατιωτικούς κανονισμούς σημαίνει την κεντρική διοίκηση ή το κεντρικό επιτελείο στρατιωτικών υπηρεσιών ή σωμάτων ασφαλείας π.χ. Αρχηγείο Στόλου, Αρχηγείο Λιμενικού Σώματος, Αρχηγείο ΝΑΤΟ (ΝΑΤΟ ΗQ), κ.λπ.
Παλαιότερα ο Ελληνικός στρατός από το 1878 μέχρι και το 1897 ήταν διαιρεμένος σε τρία αρχηγεία, το Αρχηγείο Λαρίσης, το Αρχηγείο Μεσολογγίου και το Αρχηγείο Αθηνών, κατά γαλλικό πρότυπο, τα οποία μετά την έκβαση του Ελληνοτουρκικού πολέμου 1897 καταργήθηκαν υπέρ ενός και ενιαίου, (κατά αγγλικό και γερμανικό πρότυπο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση Κατηγορία:Στρατός
Головное предприятие Водечки претпријатие Quartel (militar) Водећа предузећа Головне підприємство
Αλγερία
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Αλγερίας (الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية /αλ-Τζουμχούρια αλ-Τζαζααϊρίγια αντ-Ντιμουκρατίγια ας-Σααμπίγια) ή Αλγερία (αραβικά: الجزائر/Αλτζαζαΐρ, βερβερικά: ⴷⵣⴰⵢⴻⵔ, γαλλικά: Algérie), είναι μία χώρα στη βόρεια Αφρική. Έχει έκταση 2.381.741 τ.χλμ. και πληθυσμό 45.400.000 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Είναι η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής και του αραβικού κόσμου σε εκταση. Το όνομα της χώρας προέρχεται από το όνομα της πρωτεύουσάς της, Αλγέρι.
Ετυμολογία
Το όνομα Αλγερία προέρχεται από το όνομα της πόλης Αλγέρι, που με τη σειρά του προέρχεται από τη αραβική λέξη al-jazā’ir, που σημαίνει νησιά, και που αναφέρεται στα τέσσερα νησιά τα οποία βρίσκονταν στις ακτές της πόλης, μέχρι που ενσωματώθηκαν στη στεριά το 1525.
Γεωγραφία
Με έκταση 2.381.741 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Αλγερία είναι η δέκατη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και η μεγαλύτερη στην Αφρική και στον αραβικό κόσμο, ενώ είναι και η μεγαλύτερη μεσογειακή χώρα. Καθώς είναι μια χώρα τεράστια σε έκταση, η Αλγερία χαρακτηρίζεται από την ποικιλία και την εναλλαγή τοπίων και αναγλύφου.
Γεωγραφικά χωρίζεται σε 3 περιοχές:
Η βόρεια Αλγερία έχει αρκετά βουνά, γνωστά με την ονομασία «Όρη της Ακτής». Ανάμεσά τους εκτείνονται εύφορες κοιλάδες και πεδιάδες, που διαρρέονται από πολλούς ποταμούς και χειμάρρους. Η Τελ είναι περιοχή παραγωγής δημητριακών, εσπεριδοειδών, ελιάς, καπνού, βαμβακιού και πολύ πυκνοκατοικημένη.
Η μέση Αλγερία είναι σειρά από οροπέδια με απέραντες ερήμους και ασήμαντη βλάστηση. Έχει και πολλές αλμυρές λίμνες. Τα ψηλότερα όρη της περιοχής είναι το Κελία (2510 μ.) και το Καντίντζα (2490 μ.).
Η νότια Αλγερία είναι η περιοχή της απέραντης αμμώδους και πετρώδους ερήμου, και του ορεινού όγκου του Αχαγκάρ ή Χογκάρ με ψηλότερη κορυφή το όρος Ταχάτ των 3.003 μ. και τα όρη Χογκάρ Ατζέρ, το ανατολικό τμήμα του ορεινού όγκου, με τις περίφημες βραχογραφίες της Παλαιολιθικής και των μετέπειτα εποχών. Υπάρχουν επίσης αρκετές οάσεις στους πολλούς «ουιντιάν», όπως για παράδειγμα η Τουγκούρτ η Ντζανέτ, κ.λπ.
Κλίμα
Παράλληλα με τη γεωγραφία, το κλίμα της Αλγερίας επίσης ποικίλλει από βορρά προς νότο:
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η παρατήρηση σημαντικών διαφορών θερμοκρασίας και βροχοπτώσεων κατά τόπους σε όλη την έκταση της χώρας. Παρ' όλα αυτά θα λέγαμε ότι το κλίμα της είναι γενικά υγιεινό. thumb|right|260px|Η σαχάρια περιοχή Ταντράρτ Ακακούς στο αλγερινό τμήμα της, στα νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας με τη [[Λιβύη]] thumb|260px|right|Το «μεσογειακό προφίλ» της Αλγερίας
Αρχαιότητα
Στην περιοχή Αΐν Χανέτς έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης ανθρώπων από το 200.000 π.Χ. Εργαλεία των Νεάντερταλ, όπως τσεκούρια, της μουστιαίας περιόδου (43.000 π.Χ.), είναι παρόμοια με αυτά στον Λεβάντε. Η Αλγερία ήταν η περιοχή στην οποία αναπτύχθηκαν η πιο εξελιγμένες τεχνικές παρασκευής εργαλείων στη μέση παλαιολιθική περίοδο. Ανάμεσα στο 15.000 και στο 10.000 π.Χ. αναπτύχθηκε στις ακτές της βόρειας Αφρικής ο ιβηρομαυρουσιανός πολιτισμός. Τελικά όλοι αυτοί οι ιθαγενείς πληθυσμοί αποτέλεσαν του Βερβέρους, τους ιθαγενείς της βόρειας Αφρικής.
Μετά το 1000 π.Χ., οι Καρχηδόνιοι είχαν σημαντική επιρροή πάνω τους, ιδρύοντας αποικίες κατά μήκος των ακτών. Βασίλεια των Βερβέρων άρχισαν να αναδύονται, με πιο ξεχωριστό το βασίλειο της Νουμιδίας, και άδραξαν την ευκαιρία που τους προσέφεραν οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι για να ανεξαρτητοποιηθούν από την Καρχηδόνα, αλλά υποτάχτηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι το 24 π.Χ. Για αρκετούς αιώνες η περιοχή διοικούνταν από τους Ρωμαίους, οι οποίοι ίδρυσαν πολλές αποικίες στην περιοχή. Η Αλγερία ήταν ένας από τους σιτοβολώνες της αυτοκρατορίας. Ο Άγιος Αυγουστίνος ήταν επίσκοπος Ίππωνος (σημερινή Αλγερία).
Οι Γερμανοί Βάνδαλοι, με αρχηγό τον Γκιζέριχο, επεκτάθηκαν στη βόρεια Αφρική το 429 και μέχρι το 435 ήλεγχαν την παράκτια Νουμιδία. Δεν δημιούργησαν σημαντικούς οικισμούς, καθώς τους εμπόδισαν οι ντόπιες φυλές. Όταν οι Βυζαντινοί έφτασαν, η Λέπτις Μάγκνα είχε εγκαταληφθεί και την περιοχή Μσελάτα είχαν καταλάβει ντόπιοι πληθυσμοί.
Μεσαίωνας
Στις αρχές του 16ου αιώνα, η Ισπανία κατασκεύασε οχυρωμένα φυλάκια κατά μήκος των αλγερινών ακτών, ενώ κατέλαβε μερικές παράλιες πόλεις, όπως το Μερς Ελ Κεμπίρ το 1505, το Οράν το 1509 και τις Τλεμκέν, Μοσταγκανέμ και Τενές το 1510. Την ίδια χρονιά, μερικοί έμποροι στο Αλγέρι κατέλαβαν ένα από νησιά στο λιμάνι της πόλης και το παραχώρησαν στην Ισπανία, η οποία κατασκεύασε ένα οχυρό εκεί. Όμως, αυτά τα οχυρά αποδείχθηκαν δαπανηρά και ανεπαρκή, καθώς δεν διασφάλιζαν πρόσβαση για τον ισπανικό εμπορικό στόλο.
Οθωμανική Αλγερία
Η περιοχή της Αλγερίας διοικούνταν μερικώς από τους Οθωμανούς για τρεις αιώνες, από το 1516 μέχρι το 1830. Το 1516 οι αδελφοί Ορούτς και Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, οι οποίοι σημείωσαν επιτυχίες ενάντια στους Αφσίδες, μετέφεραν τη βάση τους στο Αλγέρι. Κατάφεραν να κατακτήσουν το Τζιτζέλ και το Αλγέρι από τους Ισπανούς, αλλά ανέλαβαν τον έλεγχο της πόλης αναγκάζοντας τον προηγούμενο ηγέτη, Αμπού Χάμο Μούσα Γ΄ της δυναστείας Μπάνι Ζιγιάντ, να φύγει. Όταν ο Ορούτς σκοτώθηκε το 1518 κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Τλεμκέν, ο Χαϊρεντίν τον διαδέχθηκε ως στρατιωτικός διοικητής του Αλγεριού. Ο Οθωμανός σουλτάνους του έδωσε τον τίτλο του μπεϊλέρμπεη και 2.000 γενίτσαρους. Με αυτή τη δύναμη, ο Χαϊρεντίν κατέκτησε ολόκληρη την περιοχή ανάμεσα στην Κωνσταντίνη και το Οράν, αν και το Οράν παρέμεινε σε ισπανικά χέρια μέχρι το 1791.
Οι Βερβερίνοι πειρατές επιτίθονταν σε χριστιανικά και άλλα μη-ισλαμικά πλοία στη δυτική Μεσόγειο. Οι πειρατές συνήθως έπαιρναν το πλήρωμα και το πουλούσαν ή χρησιμοποιούσαν ως σκλάβους. Επίσης, ζητούσαν λύτρα για τους κρατούμενους. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Ντέιβις, οι πειρατές συνέλαβαν 1 με 1,25 εκατομμύριο Ευρωπαίους ως δούλους. Συχνά έκαναν επιδρομές στις ευρωπαϊκές ακτές, ώστε να μαζέψουν χριστιανούς τους οποίους θα πουλούσαν στα σκλαβοπάζαρα της Βόρειας Αφρικής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το 1544, ο Χαϊρεντίν κατέλαβε την Ίσκια, παίρνοντας 4.000 κρατούμενους, και υποδούλωσε περίπου 9.000 κατοίκους του Λίπαρι, σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό. Το 1551, ο Τουργκούτ Ρέις υποδούλωσε ολόκληρο τον πληθυσμό του Γκόζο, Μάλτα, και τον έστειλε στη Λιβύη. Το 1554, οι πειρατές επιτέθηκαν στο Βιέστε, στη νότια Ιταλία και υποδούλωσαν περίπου 7.000 ανθρώπους. Ανάμεσα στο 1609 και το 1616, η Αγγλία έχασε 466 εμπορικά πλοία λόγω επιθέσεων των Βερβερίνων πειρατών. Τον Ιούλιο του 1627, δύο πειρατικά πλοία από το Αλγέρι έφτασαν μέχρι την Ισλανδία, λεηλατώντας και υποδουλώνοντας τον πληθυσμό.
Το 1671, η περιοχή εξεγέρθη, σκότωσε τον αγά και τον αντικατέστησε. Ο νέος ηγέτης έλαβε τον τίτλο του νταή. Μετά το 1689, το δικαίωμα της επιλογής νταή πέρασε στο ντιβάν, συμβούλιο περίπου εξήντα ευγενών. Το 1710, ο νταής έπεισε τον σουλτάνο να τον αναγνωρίσει ως κυβερνώντα, αντικαθιστώντας τον πασά σε αυτό το ρόλο, αν και το Αλγέρι παρέμεινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η πειρατεία ενάντια σε αμερικανικά πλοία στη Μεσόγειο οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να αρχίσουν τον πρώτο (1801-1805) και δεύτερο βερβερικό πόλεμο (1815). Μετά τον πόλεμο οι Αλγερινοί ήταν εξασθενημένοι και οι Ευρωπαίοι, με τον αγγλοολλανδικό στόλο υπό τις διαταγές του Βρετανού λόρδου του Έξμαουντ επιτέθηκαν στο Αλγέρι. Μετά από 9 ώρες βομβαρδισμών, υπογράφηκε συνθήκη με τον νταή, ο οποίος συμφώνησε να σταματήσει η υποδούλωση χριστιανών.
Γαλλική Αλγερία
Μετά από μερικά διπλωματικά επεισόδια, οι Γάλλοι εισέβαλαν και κατέλαβαν το Αλγέρι το 1830. Το δουλεμπόριο και η πειρατεία σταμάτησαν μετά την κατάκτηση της πόλης. Ο πληθυσμός της Αλγερίας, έφτασε από 1,5 εκατομμύριο το 1830 σε περίπου 11 εκατομμύρια το 1960. Η γαλλική πολιτική στόχευε να εκπολιτίσει τη χώρα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σχηματίστηκε μια γαλλόφωνη ντόπια ελίτ, αποτελούμενη κυρίως από Βερβέρους Καβύλους. Ως αποτέλεσμα, η γαλλική κυβέρνηση τους ευνόησε.
Από το 1848 μέχρι την ανεξαρτησία, η Γαλλία διοικούσε την μεσογειακή περιοχή της Αλγερίας ως τμήμα της χώρας. Η Αλγερία έγινε προορισμός δεκάδων χιλιάδων Ευρωπαίων μεταναστών, οι οποίοι αργότερα έγιναν γνωστοί ως Πιε-νουάρ. Ανάμεσα στο 1825 και το 1847, 50.000 Γάλλοι μετανάστευσαν στην Αλγερία και εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Αλγέρι και το Οράν, όπου οι Ευρωπαίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία των κατοίκων.
Σταδιακά, η δυσαρέσκεια των μουσουλμάνων, οι οποίοι δεν είχαν πολιτική ή οικονομική θέση στο αποικιακό σύστημα, οδήγησε σε αιτήματα μεγαλύτερης πολιτικής αυτονομίας και τελικά ανεξαρτησίας από τη Γαλλία. Η ένταση ανάμεσα στους δύο πληθυσμούς οδήγησε το 1954 στην έναρξη του Πολέμου της Αλγερίας, ο οποίος έληξε το 1962 με την ανεξαρτησία της Αλγερίας, μετά από τη συμφωνία του Εβιάν και δημοψήφισμα στην Αλγερία. Η Αλγερία ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη τις 5 Ιουλίου 1962. Περίπου 900.000 Ευρωπαίοι πιε-νουάρ έφυγαν από την Αλγερία ανάμεσα στο 1962 και το 1964.
Ανεξαρτησία
Πρώτος πρόεδρος της Αλγερίας ήταν ο Αχμέντ Μπεν Μπελά, ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στον αγώνα για ανεξαρτησία. Το 1963 ξέσπασε ο πόλεμος της Άμμου με το Μαρόκο, το οποίο διεκδικούσε τμήματα της δυτικής Αλγερίας. Ο Μπεν Μπελά ανατράπηκε το 1965 από τον Χουαρί Μπουμεντιέν. Ο Μπουμεντιέν ακολούθησε τη δεκαετία του 1960 και 1970 πρόγραμμα εκβιομηχάνισης στην ελεγχόμενη από το κράτος σοσιαλιστική οικονομία. Ο διάδοχος του Μπουμεντιέν, Τσαντλί Μπεντζεντίντ, εισήγαγε κάποιες φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Προήγαγε τον εξαραβισμό της αλγερινής κοινωνίας και δημόσιας ζωής και έφερε δασκάλους αραβικών από άλλες μουσουλμανικές χώρες ώστε να επιστρέψει η χώρα στο ορθόδοξο ισλάμ.
Η οικονομία της Αλγερίας άρχισε να εξαρτάται όλο και περισσότερο από το πετρέλαιο, με αποτέλεσμα οικονομικές δυσκολίες όταν η τιμή του κατέρρευσε τη δεκαετία του 1980. Η οικονομική ύφεση που προκλήθηκε από την παγκόσμια πτώση των τιμών οδήγησε σε κοινωνική αναταραχή στην Αλγερία τη δεκαετία του 1980. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ο Μπεντζεντίν εισήγαγε πολυκομματικό σύστημα. Ανάμεσα στα νέα πολιτικά κόμματα ήταν το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας, ένας ευρύς συνασπισμός μουσουλμανικών ομάδων.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991, το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας νίκησε, αλλά οι αρχές φοβούμενες την εκλογή ισλαμιστικές κυβέρνησης έκριναν τις εκλογές άκυρες και έκριναν ότι το κόμμα ήταν παράνομο, οδηγώντας σε εμφύλια σύγκρουση, ανάμεσα στο ένοπλο τμήμα του κόμματος και τις εθνικές ένοπλες δυνάμεις της Αλγερίας. Η ισλαμιστική ένοπλη ομάδα κήρυξε παύση πυρός τον Οκτώβριο του 1997. Στις εκλογές που ακολούθησαν το 1999, στις οποίες υπήρχαν κατηγορίες για νοθεία, νίκησε ο Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα. Επανεξελέγη το 2004, το 2009 και το 2014. Με την εξαίρεση κάποιων διαδηλώσεων, η χώρα παρέμεινε σχεδόν ανεπηρέαστη από την Αραβική Άνοιξη.
Στις 24 Μαρτίου του 2009 η Γαλλία ανακοίνωσε ότι θα καταβάλει αποζημιώσεις σε πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό, όπως επίσης και σε κατοίκους που παρουσίασαν προβλήματα υγείας συνεπεία των πυρηνικών δοκιμών της χώρας, αρχικά στην Αλγερία και στη συνέχεια στη Γαλλική Πολυνησία εντός 30 ετών.
Δημογραφία
thumb|left|Η ανάπτυξη του πληθυσμού ([[1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT (πληθυσμός σε χιλιάδες)]] Ο πληθυσμός της χώρας είναι 45.400.000 κατοίκους (εκτίμηση Ιανουάριος 2022). Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 1,41% (εκτίμηση 2021). Ο ρυθμός γεννήσεων είναι 19,2 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 4,3 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2021). Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 77,1 χρόνια (76,2 χρόνια οι άνδρες και 78,1 οι γυναίκες).
Διοικητική διαίρεση
thumb|280px|Χάρτης με τις επαρχίες της Αλγερίας, αριθμημένες με την επίσημη σειρά Η χώρα διαιρείται σε 48 νομούς ουϊλάγιας (βιλάγια), 553 επαρχίες (νταΐρα) και 1.541 δήμους (μπαλαντίγια). Ο κάθε νομός, (wilaya), αποτελεί ιδιαίτερο «εδαφικό διαμέρισμα» απολαμβάνοντας κάποια μορφή οικονομικής ελευθερίας. Κάθε επαρχία έχει Λαϊκή Συνέλευση και η τελευταία έχει το δικό της «πρόεδρο», ο οποίος εκλέγεται από τα μέλη της Συνέλευσης.
Οι 48 ουϊλάγιας (νομοί) της Αλγερίας είναι:
Πολιτική
Η Αλγερία είναι ημιπροεδρική δημοκρατία. Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται για πενταετή θητεία. Ο πρόεδρος είναι επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου και του Ανωτάτου Συμβουλίου Ασφαλείας. Διορίζει τον Πρωθυπουργό, ο οποίος είναι επίσης αρχηγός κυβερνήσεως. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τον Πρωθυπουργό.
Το Κοινοβούλιο αποτελείται από δύο σώματα, την Κάτω Βουλή, που ονομάζεται Εθνική Λαϊκή Συνέλευση (APN) και απαρτίζεται από 380 μέλη, και την Άνω Βουλή που έχει 144 μέλη και ονομάζεται Συμβούλιο του Έθνους. Τα μέλη της APN εκλέγονται για πενταετή θητεία.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι και όλες οι πολίτες που είναι 18 ετών και άνω.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαχάρα Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Ντομαρτέν (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Νοέλια
Η Νοέλια Λορένζο Μόνχε (Noelia Lorenzo Monge), γνωστή στον καλλιτεχνικό χώρο ως Νοέλια, γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1979 στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο. Είναι ποπ τραγουδίστρια που έγινε διάσημη το 1999 μέσω του επιτυχημένου άλμπουμ Candela, που οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα 3 εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε 27 φορές πλατινένιο. Στην καριέρα της έχει κατορθώσει 9 τραγούδια της να εισαχθούν στη λίστα επιτυχιών του Billboard chart. Είναι η πιο γνωστή τραγουδίστρια από την Καραϊβική και η μοναδική που έκανε διεθνή επιτυχία, μετά από την Κουβανή τραγουδίστρια Γκλόρια Εστέφαν. Είναι κόρη της δημοφιλής ηθοποιού/τραγουδίστριας Γιολάντα Μόνχε και του Αλφρέδο Λορένζο, εμπόρου Ουρουγουανής εθνικότητας.
Μουσική καριέρα
Ξεκίνησε να δουλεύει στο πρώτο της studio album το 1998, το οποίο κυκλοφόρησε το 1999 και είχε τίτλο το όνομά της. Από το album διεθνή επιτυχία γνώρισαν το dance hit "Candela" και το "Tú". Το 2000 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Golpeando fuerte που έγινε πλατινένιο σε ΗΠΑ, Πουέρτο Ρίκο, Λατινική Αμερική, Ισπανία, Ιταλία και Πορτογαλία. Το τρίτο της άλμπουμ "Natural" είχε πολύ χαμηλότερη απήχηση από τα προηγούμενα. Οι επόμενες δισκογραφικές δουλειές που κυκλοφόρησαν το 2004, το 2005 και το 2007 ήταν σχετικά αποτυχημένες εμπορικά.
Προσωπική ζωή
Η Νοέλια έδειξε ενδιαφέρον από μικρή για τον χώρο της μουσικής. Ως προσωπικότητα, είναι γνωστή για τις συνεχώς εναλασσόμενες ρομαντικές της σχέσεις με celebrities. Ο χωρισμός της με τον γνωστό ράπερ Yamil προκάλεσε έντονη αίσθηση στα ΜΜΕ. Η τελευταία της σχέση ήταν με τον Μεξικανό επιχειρηματία Jorge Reynoso.
Αμφιλεγόμενα
Το 2007 διέρρευσε στο διαδίκτυο μία πορνογραφική ταινία μεγάλου μήκους -εν αγνοία της- με προσωπικές της στιγμές με τον πρώην σύντροφό της, η οποία είχε μεγάλη διάσταση. Οι δικαστικές εμπλοκές της και η αρνητική αντίδραση των θαυμαστών την οδήγησαν να εγκαταλείψει το χώρο μέχρι το 2011 που επέστρεψε & εγκατέλειψε οριστικά το χώρο.
Άλμπουμς και πωλήσεις
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ:
1999: Noelia (3 εκατομμύρια αντίτυπα)*
2003: Natural (200.000 αντίτυπα)
2004: Melao (90.000 αντίτυπα)
2007: Volverte a Ver (20.000 αντίτυπα)
2009: Caribbean Queen Reloaded (5.000 αντίτυπα)
ΕΛΛΑΔΑ:
2001: Candela
Συνολικά έχει πουλήσει πάνω από 5 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Πορτορικανοί τραγουδιστές
Κάστρο Χώρας Κυθήρων
Το σημερινό κάστρο χτίστηκε από τους Ενετούς τον 16ο αιώνα, αν και σύμφωνα με διάφορες πηγές κάποιο βυζαντινό φρούριο υπήρχε στο ίδιο σημείο από τον 13ο αιώνα. Κατά την ενετοκρατία η Χώρα αναπτύχθηκε αρκετά και ο οικισμός απλώθηκε στις περιοχές γύρω από το κάστρο. Τόσο μέσα όσο και γύρω από το κάστρο υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ναών οι οποίοι σήμερα προστατεύονται αφού πολλοί από αυτούς χρονολογούνται ήδη από τον 15ο αιώνα. Στο εσωτερικό του δεσπόζει ο ναός της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας που θεωρείται η προστάτιδα του νησιού. Ο ναός αυτός ήταν καθολικός μέχρι το 1806. Πιο δίπλα βρίσκεται και το Παλάτι των Προβλεπτών στο οποίο σήμερα στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο Κυθήρων που περιέχει έγγραφα από το 1560.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύθηρα Κατηγορία:Κάστρα των Κυθήρων Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Φρανς Σνάιντερς
Ο Φρανς Σνάιντερς φλαμανδικά: Frans Snyders αναφερόμενος και ως Frans Snijders, Αμβέρσα, 11 Νοεμβρίου 1579 - Αμβέρσα, 19 Αυγούστου 1657 ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος απεικόνιζε κυρίως ζώα, σκηνές κυνηγίου και νεκρές φύσεις . Ήταν ο πρώτος ειδικευμένος ζωγράφος ζώων και του αποδίδεται η έναρξη μιας ευρείας ποικιλίας νέων τύπων νεκρών φύσεων και θεμάτων με ζώα στην Αμβέρσα. Συχνά συνεργαζόταν με κορυφαίους ζωγράφους της πόλης, όπως οι Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι φαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς.
Βίος
Ο Σνάιντερς γεννήθηκε στην Αμβέρσα και ήταν γιος του Γιαν Σνάιντερς, ιδιοκτήτη ενός οινοπωλείου (κρασοπουλειού), στο οποίο σύχναζαν καλλιτέχνες. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο διάσημος ζωγράφος του 16ου αιώνα Φρανς Φλόρις κατασπατάλησε την περιουσία του εκεί. Η μητέρα του Φρανς ονομαζόταν Μαρία Χάισμπρεχτς (Maria Gijsbrechts). Ο ζωγράφος είχε πέντε αδέλφια. Ο αδελφός του Μίχιελ έγινε επίσης ζωγράφος, αλλά δεν είναι γνωστό κανένα έργο του.
Ο Σνάιντερς καταγράφηκε ως μαθητής του Πίτερ Μπρίγκελ του νεότερου το 1593 και στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε με τον Χέντρικ φαν Μπάλεν, τον πρώτο δάσκαλο του Άντονι φαν Ντάικ. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1602. Ταξίδεψε στην Ιταλία κατά το διάστημα 1608-1609, αρχικά διαμένοντας στη Ρώμη. Στη συνέχεια μετέβη στο Μιλάνο, όπου, μέσω επιστολής, ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος τον είχε συστήσει στον Καρδινάλιο Φεντερίκο Μπορρομέο, σημαντικό συλλέκτη έργων τέχνης. Ο Μπρίγκελ ζήτησε από τον Σνάιντερς να ζωγραφίσει αντιγράφοντάς το ένα πορτρέτο που είχε ζωγραφίσει ο Τιτσιάνο και βρισκόταν στη συλλογή του Μπορρομέο. Αυτό θεωρείται απόδειξη ότι ο Σνάιντερς ήταν επιδέξιος ζωγράφος μορφών πριν στρέψει την προσοχή του στην απεικόνιση νεκρών φύσεων.
Ο ζωγράφος επέστρεψε στην Αμβέρσα την άνοιξη του 1609. το 1611 νυμφέυεται την Μαργκαρέτα, αδελφή των Κορνέλις ντε Φος και Πάουλ ντε Φος, κορυφαίων ζωγράφων της πόλης. Η συνεργασία του με τον Ρούμπενς ξεκινά το 1610.
Ο Σνάιντερς είχε αρκετούς προστάτες, μεταξύ των οποίων ο Επίσκοπος της Γάνδης Αντόνιους Τρίεστ (Antonius Triest), ο οποίος του ανέθεσε τη δημιουργία τεσσάρων πινάκων με σκηνές της αγοράς περί το 1615 (σήμερα στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης) Ήταν φίλος του φαν Ντάικ, ο οποίος ζωγράφισε το πορτρέτο του Σνάιντερς και της συζύγου του περισσότερες από μία φορές. Ήταν εμπορικά επιτυχημένος και μπόρεσε να αγοράσει ένα σπίτι στο αριστοκρατικό τμήμα της Keizerstraat της Αμβέρσας. Το 1628 έγινε ο επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά στην πόλη.
Ο Σνάιντερς ζωγράφισε περίπου 60 πίνακες με σκηνές κυνηγίου που σχεδίασε ο Ρούμπενς. Το 1639 οι Ρούμπενς και Σνάιντερς έλαβαν παραγγελία για 18 ακόμη πίνακες για το κυνηγετικό περίπτερο. Μετά τον θάνατο του Ρούμπενς ο Σνάιντερς ήταν ένας από τους εκτιμητές της απογραφής της συλλογής του Ρούμπενς.
Κατά τα έτη 1641 και 1642 ο Σνάιντερς ταξίδεψε, μαζί με άλλους καλλιτέχνες, στην Ολλανδική Δημοκρατία. Το 1646 βρισκόταν, πιθανόν, στη Μπρέντα, εργαζόμενος σε κάποια ανάθεση. Χήρεψε το 1647 και ο ίδιος απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1657. Καθώς απεβίωσε χωρίς να έχει αποκτήσει παιδιά, άφησε όλη του την περιουσία στην αδελφή του, η οποία ήταν καλόγρια χωρίς μοναστικό όρκο (beguine). Ο έμπορος έργων τέχνης της Αμβέρσας Ματτάις Μούσσον (Matthijs Musson) απέκτησε όλη τη συλλογή του καλλιτέχνη, στην οποία περιλαμβάνονταν έργα κορυφαίων καλλιτεχνών του 16ου και του 17ου αιώνα, όπως των Ρούμπενς, φαν Ντάικ, Χέντρικ φαν Μπάλεν Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, Γιόος φαν Κλέφε, Χίλλις φαν Κόνινξλοο, Γιάκομπ Φόππενς φαν Ες, Βίλλεμ Κλέσοον Χέντα, Γιάκομπ Γιόρντενς, Λούκας φαν Λέιντεν, Γιαν Λίφενς, Λαμπέρ Λομπάρ, Γιαν Μασσάις, Γιοάχιμ Πατινίρ, Άντριεν φαν Ούτρεχτ και Φρανς Άικενς.
Είχε πολλούς μαθητές, στους οποίους πιστεύεται ότι περιλαμβάνονται οι Νικάσιους Μπέρνερτς, Πέτερ φαν Μπάουκλε (Peter van Boucle), Γιούριεν Γιάκομπσε, Γιαν Ρόος και Πάουλ ντε Φος. ο Γιαν Φάιτ ήταν μαθητής του και, από το 1629, βοηθός του Σνάιντερς. Ο Πέτερ φαν Μπάουκλε ισχυρίστηκε ότι ήταν μαθητής του Σνάιντερς αλλά δεν υπάρχουν γραπτές πηγές στην Αμβέρσα που να υποστηρίζουν τον ισχυρισμό του. Εν τούτοις, υπάρχουν ομοιότητες ύφους στις εργασίες του φαν Μπάουκλε που συντείνουν στην άποψη ότι ο φαν Μπάουκλε εργάστηκε στον κύκλο του Σνάιντερς.
Γενικά
Ο Σνάιντερς αρχικά είχε αφοσιωθεί στη ζωγραφική λουλουδιών, φρούτων και νεκρών φύσεων. Αργότερα στράφηκε στην απεικόνιση ζώων. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα να ζωγραφίζει άγρια ζώα, τα οποία απεικόνιζε σε ζωηρές κυνηγετικές σκηνές και άγριες συμπλοκές. Ήταν από τους πρώτους εξειδικευμένους "animalier" (ζωγράφοι που απεικονίζουν ζώα). Η εργασία του ως ζωγράφου ζώων επηρέασε ισχυρά τους συγχρόνους του καθώς και τους Γάλλους "animaliers" του 18ου αιώνα, όπως οι Ζαν-Μπατίστ Ουντρύ και Φρανσουά Ντεπόρτ (François Desportes). Το αριστούργημα του Ζαν Σιμεόν Σαρντέν "Το σαλάχι" (σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου έχει την απεικονιστική δύναμη του Σνάιντερς.
Η διαμονή του στην Ιταλία πιστεύεται ότι επηρέασε σημαντικά το ύφος του στη ζωγραφική φρούτων. Είναι πιθανό να είδε το "καλάθι με τα φρούτα" του Καραβάτζιο που τότε βρισκόταν στη συλλογή του Μπορρομέο στο Μιλάνο.
Σκηνές από την αγορά και το κελάρι
Ζωγράφισε πολλές σκηνές από την αγορά και οι πρώτες του εργασίες στον τομέα αυτόν άντλησαν την έμπνευσή τους από τον Πίτερ Άρτσεν και τον Γιοάχιμ Μπεκελάερ, που υπήρξε πρωτοπόρος και διεύρυνε αυτό το είδος κατά τον 16ο αιώνα στην Αμβέρσα. Ενώ οι Άρτσεν και Μπέκελααρ συχνά περιλάμβαναν και μια θρησκευτικού περιεχομένου σκηνή ως φόντο στις σκηνές της αγοράς, ο Σνάιντερς δεν το έπραξε. Αρχικά εργάστηκε με το μανιεριστικό ιδίωμα. Το ύφος του βαθμιαία ωρίμαζε, υπό την επίδραση της ιταλικής τέχνης που γνώρισε επισκεπτόμενος την Ιταλία και υπό την επίδραση του Ρούμπενς, όταν επέστρεψε στην Αμβέρσα. Ως αποτέλεσμα, το σκοτεινό περιθώριο των πρώτων του νεκρών φύσεων εξαφανίζεται και γίνεται ένας εξαίρετος "κολορίστας" με πολύ μεγάλες σχεδιαστικές ικανότητες, που του επιτρέπουν να δομεί συνοχή των ετερόκλιτων αντικειμένων που απεικονίζει.
Δεν δημιούργησε μόνο μεγάλες σκηνές από αγορές και κελάρια ή νεκρές φύσεις, στις οποίες συνήθως περιλάμβανε και νεκρά ελάφια, αλλά και μικρότερους πίνακες που θυμίζουν σκηνές από πρωινό και νεκρές φύσεις που προέρχονται από τη "βόρεια" τέχνη της εποχής του 1600. Αντί να συνεχίσει το "περιγραφικό" ύφος του επίσης από την Αμβέρσα ζωγράφου Οσίας Μπέερτ, οι καινοτόμες νεκρές φύσεις του Σνάιντερς συνδυάζουν αντικείμενα σε ομάδες για να σχηματίσουν μια γεωμετρικά δομημένη σύνθεση. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα είναι νεκροί λαγοί και πτηνά, σκεύη "tazze" (ιταλ. φλιτζάνια, εδώ πιάτα στηριζόμενα σε ψηλό "κολωνάκι"), καλάθια με σταφύλια και άλλα φρούτα, πορσελάνινες στάμνες και κινέζικες πορσελάνες τύπου "Kraak".
Συνήθως απεικόνιζε λεία κυνηγιού στα στάδια πριν προετοιμαστεί για τροφή. Τα νεκρά αυτά ζώα θυμίζουν κυνηγετικά τρόπαια, που συχνά δεν προορίζονταν να γίνουν τροφή αλλά μάλλον για να βαλσαμωθούν. Συχνά τοποθετούσε και ζωντανά ζώα, όπως γάτες, για να τονίσει την αντίθεση μεταξύ ζώντων και νεκρών ζώων. Οι μεγάλου μεγέθους κυνηγετικές σκηνές είχαν σημαντική επίδραση στον ζωγράφο από την Αμβέρσα Γιαν Ντάβιντσον ντε Χέιμ, ο οποίος επί σημαντικό χρονικό διάστημα εμπνεόταν από τις δημιουργίες του Σνάιντερς για να ζωγραφίσει τους δικούς του, μεγάλου μεγέθους, πίνακες.
Για τις μεγάλες και "φορτωμένες" νεκρές φύσεις του Σνάιντερς έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες. Μερικοί διαβλέπουν κάποιο προπαγανδιστικό μήνυμα σε αυτούς τους πίνακες. Η απεικόνιση πολυτέλειας και αφθονίας που υπήρχε στην Αμβέρσα, που εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό ισπανική διοίκηση, πιθανόν να εξυπηρετούσε προπαγανδιστικούς σκοπούς, για να καταδειχτεί η υπεροχή της ισπανικής κυριαρχίας στη Φλάνδρα, συγκρινόμενη με την προτεσταντική διοίκηση υπό την οποία τελούσε η επαναστατημένη βόρεια Ολλανδία.
Ανήκοντας στην παράδοση του μπαρόκ, πολλές συνθέσεις του είναι πολύπλοκες και έχουν δυναμική, ορισμένες όμως είναι πιο συγκεντρωμένες και ήρεμες. Παράδειγμα η σύνθεση "Σταφύλια, αχλάδια και κυδώνια σε μια εσοχή" (βλ. φωτοθήκη), όπου οι πινελιές του είναι πιο σκιαγραφικές απ' ό,τι συνήθως.
Συνεργασίες
Ο Σνάιντερς θεωρείται ως επιδέξιος ζωγράφος μορφών, όπως πιστοποιείται από την παράκληση του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου να αντιγράψει πορτρέτο του Τιτσιάνο από τη συλλογή Μπορρομέο κατά τη διαμονή του στο Μιλάνο. Παρά ταύτα, συχνά συνεργαζόταν με ζωγράφους επιδέξιους στη δημιουργία μορφών, όπως ο Ρούμπενς, ο κουνιάδος του Κορνέλις ντε Φος και ο Γιαν Μπούκχορστ, ο οποίος ζωγράφιζε τις μορφές σε συνθέσεις όπου ο ίδιος προσέθετε στοιχεία νεκρής φύσης.
Η εκφραστικότητά του και η ικανότητά του να δημιουργεί διαφορετικές υφές από γούνες και δέρματα, προκαλούσε το θαυμασμό του Ρούμπενς, ο οποίος συχνά του ανέθετε να ζωγραφίζει ζώα, φρούτα και στοιχεία από νεκρές φύσεις σε δικές του δημιουργίες. Ο Σνάιντερς ανέπτυξε ιδιαίτερα στενή σχέση συνεργασίας με τον Ρούμπενς κατά την περίοδο 1610 - 1640. Οι συνεργατικές τους προσπάθειες είναι καλά τεκμηριωμένες. Στην πρώτη περίοδο της συνεργασίας τους, ο Ρούμπενς έφτιαχνε ένα σχεδίασμα με λάδι της τελικής σύνθεσης και σαφώς επισήμαινε τα σημεία στα οποία ο Σνάιντερς θα επενέβαινε. Αυτό σαφώς τεκμηριώνεται στον πίνακα "Η αναγνώριση του Φιλοποίμενος" (βλ. φωτοθήκη). Είναι πιθανόν ότι, σε αυτή την πρώιμη περίοδο, ο Ρούμπενς δεν ήταν απόλυτα σίγουρος για τις συνθετικές ικανότητες του Σνάιντερς και είχε την πρόθεση να του "δείχνει τον δρόμο". Στον "Προμηθέα Δεσμώτη", στην ώριμη περίοδο συνεργασίας τους, οι ρόλοι αντιστρέφονται: Ο Σνάιντερς έφτιαξε το σχεδίασμα, αφήνοντας τον χώρο για τη μορφή στον Ρούμπενς. Η "Αναγνώριση του Φιλοποίμενος" θεωρείται ως ο πρώτος πίνακας νεκρής φύσης σε ύφος μπαρόκ που περιλαμβάνει και ανθρώπινες μορφές. Η πλέον διάσημη συνεργασία Ρούμπενς - Σνάιντερς είναι στον πίνακα "Μέδουσα" (βλ. φωτοθήκη). Ζωγραφισμένος γύρω στα 1613 - 1617/8 αυτός ο μικρού σχετικά μεγέθους πίνακας δείχνει ότι ο τρόπος του Σνάιντερς ταίριαζε όχι μόνο στους μεγάλου μεγέθους πίνακες του Ρούμπενς, αλλά και στα μικρότερης κλίμακας έργα του. Ο Ρούμπενς βασίστηκε στον Σνάιντερς για τη δημιουργία του οπτικού πλούτου, που συμβάδιζε με το μπαρόκ ύφος του, που τόνιζε την αφθονία και τη γενναιοδωρία. Οι πινελιές των δύο καλλιτεχνών είναι τόσο κοντινές, ώστε σήμερα είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι έφτιαξε καθένας στις συνεργατικές τους δημιουργίες.
Ο κουνιάδος και μαθητής του Πάουλ ντε Φος ήταν, επίσης, τακτικός συνεργάτης του Ρούμπενς. Ένας ιστορικός τέχνης, συγκρίνοντας τις συμβολές του ντε Φος σε σκηνές κυνηγίου πινάκων του Ρούμπενς με αυτές του Σνάιντερς, διαπίστωσε ότι ο ντε Φος ήταν λιγότερο ακριβής ως προς τη ζωική ανατομία και λιγότερο εξοικειωμένος με την ψυχολογική έκφραση των ζώων. Άλλοι ιστορικοί τέχνης θεωρούν τις κυνηγετικές σκηνές του ντε Φος πιο δυναμικές, που μαρτυρούν ένα πιο προσωπικό ύφος συγκρινόμενες με αυτές του Σνάιντερς, που ήταν περισσότερο ζωγράφος νεκρών φύσεων. Το εκφραστικό ύφος και τα μοτίβα των απεικονίσεων ζώων του Ρούμπενς είχε σημαντική επιρροή τόσο στον Σνάιντερς όσο και στον ντε Φος.
Ο Σνάιντερς ζωγράφισε επίσης στοιχεία νεκρών φύσεων και για άλλους ζωγράφους της Αμβέρσας, όπως οι Γιάκομπ Γιόρντενς, Τόμας Μπόσχερτ, Γιαν Γιάνσσενς και άλλους. Συνεργάστηκε, επίσης και με τον άλλο του κουνιάδο, Κορνέλις ντε Φος. Παράδειγμα αυτής της συνεργασίας είναι η "Νεκρή φύση με φρούτα και λαχανικά" (βλ. φωτοθήκη), που μάλλον αντιπροσωπεύει το κελάρι ενός κομψού σπιτιού. Η εντύπωση που δίνει αυτή η σύνθεση είναι αυτή της αφθονίας, αλλά παράλληλα και του χάους. Μια πιο προσεκτική εξέταση δείχνει ότι τα διάφορα προϊόντα είναι διαταγμένα ιεραρχικά, ανάλογα με την τιμή και τη σπανιότητά τους. Τα "φθηνά" λαχανικά - ρίζες είναι στο έδαφος, ενώ τα ακριβότερα σπαράγγια και μπιζέλια βρίσκονται τοποθετημένα στο καλάθι δεξιά.
Πίνακες με πιθήκους
Ο Σνάιντερς ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που επικεντρώθηκε αποκλειστικά σε στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής, στα οποία εμπλέκονται ζώα. Στις δημιουργίες αυτές ζώα όπως σκύλοι, γάτες και πίθηκοι είναι οι μοναδικοί "πρωταγωνιστές". Οι συνθέσεις του με πιθήκους να σπέρνουν τον όλεθρο σε ένα κελάρι έγιναν πολύ δημοφιλείς. Στο Μουσείο του Λούβρου υπάρχουν δύο από αυτές τις συνθέσεις του, στις οποίες δυο πίθηκοι της υποοικογένειας των κηβίνων σε κάποιο κελάρι λεηλατούν ένα καλάθι με φρούτα και αναποδογυρίζουν πιάτα. Οι πίθηκοι απεικονίζονται με φυσικότητα, χωρίς να εξιδανικεύονται αλλά ούτε και να διακωμωδούνται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ναθανιέλ Κλάιν
Κρίσταλ Πάλας
Ο Κλάιν γεννήθηκε στο Stockwell του Λονδίνου. Έκανε το ντεμπούτο του σε ανδρική ομάδα για την Κρίσταλ Πάλας ΦΚ σε αγώνα της Championship απέναντι στη Barnsley που έληξε με σκορ 3-0 υπέρ της Κρίσταλ Πάλας, στις 18 Οκτωβρίου 2008. Υπέγραψε τριετές επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα δύο μέρες αργότερα, με τον προπονητή Νέιλ Βάρνοκ να δηλώνει πως ο Κλάιν «έχει λαμπρό μέλλον στο παιχνίδι». Το πρώτο του τέρμα στην καριέρα το πέτυχε στις 8 Δεκεμβρίου 2009, όταν άνοιξε το σκορ στο 7ο λεπτό του αγώνα με τη Ρέντινγκ ΦΚ (4-2). Τον Φεβρουάριο του 2010 έλαβε πρόταση από την Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς, αλλά την απέρριψε χωρίς συζητήσεις.
Τη χρονιά 2010-11, ο Κλάιν ήταν ο νεότερος παίχτης της Κρίσταλ που συμμετείχε σε κάθε αγώνα της χρονιάς, και κέρδισε τον τίτλο του Παίχτη της Χρονιάς στην Κρίσταλ Πάλας.
Σαουθάμπτον
Στις 19 Ιουλίου 2012, ο Κλάιν υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Σαουθάμπτον ΦΚ, η οποία μόλις ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος (Πρέμιερ Λιγκ). Έκανε το ντεμπούτο του στις 19 Αυγούστου, όταν η ομάδα του ηττήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι με σκορ 3-2. Το πρώτο του παιχνίδι στο Στάδιο «St Mary» (έδρα της Σαουθάμπτον) έλαβε χώρα έξι μέρες αργότερα, απέναντι στη Γουίγκαν και έληξε με σκορ 0-2. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα για τη Σαουθάμπτον στις 22 Σεπτεμβρίου, όταν η ομάδα του επικράτησε της Άστον Βίλα με σκορ 4-1. Το δεύτερο του τέρμα ήρθε στον 3ο γύρο του FA Cup, απέναντι στη Burnley στις 4 Ιανουαρίου 2014 - ο αγώνας έληξε με σκορ 4-3 υπέρ της Σαουθάμπτον.
Ο Κλάιν πέτυχε τέρμα στον πρώτο αγώνα της Σαουθάμπτον στα πλαίσια της Πρέμιερ Λιγκ 2014-15, όπου η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 2-1 από τη Λίβερπουλ στο Anfield στις 17 Αυγούστου. Πέτυχε το δεύτερο του τέρμα στις 23 Σεπτεμβρίου, δίνοντας τη νίκη στη Σαουθάμπτον επί της Άρσεναλ με σκορ 2-1 στον 3ο γύρο του Λιγκ Καπ. Στις 24 Νοεμβρίου, πέτυχε το τρίτο του τέρμα απέναντι στην Άστον Βίλα (1-1).
Λίβερπουλ
Στις 1 Ιουλίου 2015, η Λιβερπούλ ανακοίνωσε την απόκτηση του Κλάιν από την Σαουθάμπτον - ο ποδοσφαιριστής αποκτήθηκε έναντι 12.5 εκατομμυρίων λίρων και υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο, με την Κρίσταλ Πάλας να λαμβάνει 2.5 εκατομμύρια λίρες. Ο Κλάιν έκανε το ντεμπούτο του για τη Λίβερπουλ απέναντι στην True Thai Premier League All Stars στο Μπανγκόκ στις 14 Ιουλίου, στα πλαίσια φιλικών αγώνων. Στα πλαίσια της Πρέμιερ Λιγκ, έκανε το ντεμπούτο του στις 10 Αυγούστου, όταν η Λίβερπουλ νίκησε με σκορ 1-0 τη Στόουκ Σίτι ΦΚ.
Στις 8 Οκτωβρίου 2015, ο Κλάιν πέτυχε το πρώτο του τέρμα για τη Λίβερπουλ στα πλαίσια του 4ου γύρου του Λιγκ Καπ απέναντι στην ΑΦΚ Μπόρνμουθ - αυτή ήταν η πρώτη νίκη της ομάδας επί Γιούργκεν Κλοπ. Το πρώτο του τέρμα στο πρωτάθλημα επιτεύχθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, όταν η Λίβερπουλ νίκησε με σκορ 6-0 την Άστον Βίλα.
Τον Μάρτιο του 2016, στα πλαίσια των ευρωπαϊκών αγώνων με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Κλάιν κέρδισε το πέναλτι που εκτέλεσε εύστοχα ο Ντάνιελ Στάριτζ στον πρώτο αγώνα, και έφερε πέναλτι στην εστία της Λίβερπουλ, το οποίο εκτέλεσε εύστοχα ο Αντονί Μαρσιάλ, στον δεύτερο αγώνα - η Λίβερπουλ προκρίθηκε με συνολικό σκορ 3-1 στη φάση των 16 του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.
Διεθνής καριέρα
Στις 2 Οκτωβρίου 2014, ο Κλάιν συμπεριλήφθη στην ομάδα της εθνικής Αγγλίας για τους αγώνες με το Σαν Μαρίνο και την Εσθονία στα πλαίσια των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016. Δεν έλαβε μέρος σε κανένα απ' αυτούς. Ο Κλάιν δήλωσε: «Ο στόχος μου τώρα είναι να κάνω τον εαυτό μου πρώτη επιλογή για το Euro 2016. Αυτός είναι ο στόχος που θα επιδιώκω συνέχεια». Στις 15 Νοεμβρίου, έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Αγγλίας στον εντός έδρας αγώνα με τη Σλοβενία, ο οποίος έληξε με σκορ 3-1 υπέρ της Αγγλίας - ο Κλάιν έπαιξε για όλα τα 90 λεπτά. Ο Κλάιν συμμετείχε στην αρχική ενδεκάδα σε πέντε από τους έξι επόμενους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Καμοάπα
Η Καμοάπα (ισπανικά: Camoapa) είναι ένας από τους έξι δήμους του Διαμερίσματος Μποάκο της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Καμοάπα.
Πηγές
Κ Κ
Δήμος Μεγάλων Καλυβίων
Ο Δήμος Μεγάλων Καλυβίων υπήρξε δήμος της Ελλάδας στον νομό Τρικάλων. Λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον οικισμό Μεγάλα Καλύβια.
Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε στα βόρεια με τον Δήμο Τρικκαίων και τον Δήμο Εστιαιώτιδας, στα ανατολικά με τον Δήμο Πελλιναίων, στα νότια με τους δήμους Σελλάνων, Παμίσου και Μουζακίου του νομού Καρδίτσας και στα δυτικά με τον Δήμο Μουζακίου και τον Δήμο Γόμφων. Ήταν δήμος πεδινός με μέσο σταθμικό υψομέτρου 103 μέτρων. Αποτελούνταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα (από το 2006 ονομάζονταν τοπικά διαμερίσματα) με έναν οικισμό το καθένα, καταλάμβανε έκταση 45,333 τ.χλμ. και είχε μόνιμο πληθυσμό 3021 κατοίκων στην απογραφή του 2001.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά/τοπικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Αναφορές
Μ
Δημήτριος (Καρφοξυλιά)
Ο ιερέας Δημήτριος ήταν κληρικός και αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Καρφοξυλιά. Ήταν άριστος στρατιωτικός. Βρέθηκε στην αρχή της επανάστασης στο Τετέμπεη, όπου και υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Βρέθηκε σε όλες τις μάχες και τους πολέμους. Αρίστευσε σε κάποια μάχη έξω από την Τριπολιτσά και κοντά στον Μύτικα τον μικρό του Μαρκοβουνίου. Στην μάχη αυτή οι Έλληνες απέδειξαν ότι μπορούν να πολεμήσουν σε κάμπο εναντίον του ιππικού. Η απόφαση του Δημήτριου έσωσε την μάχη, την οποία διοικούσε ο Πάνος Κολοκοτρώνης εν απουσία του πατρός του, ο οποίος Θεόδωρος είχε πάει στο Άστρος για να υποδεχτεί τον πρίγκηπα Δημήτριο Υψηλάντη.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Ντομπιέρ-λε-Τιγιέλ
Το Ντομπιέρ-λε-Τιγιέλ (γαλλικά: Dompierre-les-Tilleuls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ντομπρέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γεώργιος Ασπρέας
Ο Γεώργιος Ασπρέας ήταν δημοσιογράφος, ιστορικός μυθιστοριογράφος αλλά και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1875, όπου και πήγε σχολείο. Ήρθε στην Αθήνα και φοίτησε Ιατρική και Νομική, αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να γίνει δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην «Απογευματινή» του Γαβριηλίδη ως συνεργάτης, συντάκτης και πολεμικός απεσταλμένος. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις καλύτερες και μεγαλύτερες εφημερίες της Ελλάδας. Έγινε διευθυντής του «Σκριπ» και των «Καιρών». Διακρίθηκε όμως περισσότερο ως ιστορικός ερευνητής, συγγραφέας και μυθιστοριογράφος. Πέθανε το 1952 στην Αθήνα.
Έργα του
Συνέγραψε την τρίτομη «Πολιτική Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδος» που βραβεύθηκε το 1932 από την Ακαδημία Αθηνών με το πρώτο ιστορικό βραβείο της, και «Τα πολιτικά κόμματα εν Ελλάδι». Παρουσίασε ως συγγραφέας και φιλολογικό έργο, την «Βασιλοπούλα του Μυστρά», «Κυρία της τιμής», και άλλα. Επιδόθηκε στο θέατρο και έγραψε 17 έργα.
Μαυροβούνιο (επαρχία)
μικρογραφία|Οι επαρχίες του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922 Η επαρχία του Μαυροβουνίου (σερβικά : Покрајина Црна Гора) ήταν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1922. Η κατάργηση της είχε προγραμματιστεί με το Σύνταγμα Βιντοβντάν του 1921. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 199.227 κατοίκους με έκταση 9.668 τετραγωνικά χλμ.
Ιστορία
Με την Συνέλευση της Ποντγκόριτσα που έγινε στις 28 Νοεμβρίου 1918 εξελέγη εθνική εκτελεστική επιτροπή η οποία λειτούργησε ως προσωρινή κυβέρνηση της επαρχίας. Το συμβούλιο που εκλέγει αποτελείται από τους: Στέβο Βούκοτιτς, Σπάσογιε Πίλετιτς, Λαζάρ Νταμιάνοβιτς, Ρίστο Γογίτς και πρόεδρος ο Μάρκο Ντάκοβιτς. Τον Απρίλιο του 1919 στη κυβέρνηση της επαρχίας στάλθηκε βασιλικός επίτροπος Ίβο Παβίτσεβιτς, η θητεία του έληξε τον Απρίλιο του 1922.
Αναφορές
Επαρχια Μαυροβουνιου Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Μακρυλιά Λασιθίου
Η Μακρυλιά είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ιεραπέτρα σε υψόμετρο 260 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Η Μακρυλιά αναφέρεται από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος το 1577 ως Macilia στην επαρχεία Ιεράπετρας και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 ως Macriglia με 187 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 10 οικογένειες και στην απογραφή του 1881 είχε 36 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της κοινότητας Μακρυλιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μακρυλιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 122 κάτοικοι.
Δείτε: Κοινότητα Μακρυλιάς
Αξιοθέατα
Στην Μακρυλιά βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, σε μια περιοχή γεμάτες σπηλιές, καλογερόσπηλιους ή σκήτες, όπως λέγονται. Βόρεια της Μονής υπάρχει μια μεγάλη σκήτη με παραστάσεις. Επί τουρκοκρατίας λειτουργούσε εκεί κρυφό σχολειό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Πάνω Λεύκαρα
Τα Πάνω Λεύκαρα είναι δήμος της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους έξι δήμους της επαρχίας Λάρνακας.
Τοποθεσία
Τα Λεύκαρα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 575 μέτρων, στα νοτιοανατολικά της οροσειράς του Τροόδους. Απέχουν 35 χιλιόμετρα από τη Λάρνακα, 50 χιλιόμετρα από τη Λευκωσία και 55 χιλιόμετρα από τη Λεμεσό.
Στα βορειοδυτικά συνορεύουν με τη Βαβατσινιά και τον Λαζανιά, στα βόρεια με τον Λυθροδόντα, στα βορειοανατολικά με τον Δελίκηπο, στα ανατολικά με τον Κόρνο, στα νοτιοανατολικά με την Κοφίνου, στα νότια με τα Κάτω Λεύκαρα και τη Σκαρίνου, στα νοτιοδυτικά με τον Κάτω Δρυ, τη Χοιροκοιτία και τη Βάβλα και στα δυτικά με τη Λάγια.
Ονομασία
Ο διαχωρισμός σε Πάνω Λεύκαρα και Κάτω Λεύκαρα εμφανίζεται την εποχή της τουρκοκρατίας, όταν, το πιθανότερο, δημιουργήθηκε ο γειτονικός και ανεξάρτητος οικισμός των Κάτω Λευκάρων από εκτοπισμένους Έλληνες. Πριν την τουρκοκρατία, οι πηγές αναφέρουν το χωριό Λεύκαρα, το οποίο ήταν τα σημερινά Πάνω Λεύκαρα.
Ιστορία
Την εποχή της Φραγκοκρατίας (13ος αιώνας) τα Λεύκαρα αποτέλεσαν έδρα της Επισκοπής Αμαθούντας, η οποία ήταν μια από τις τέσσερις επισκοπικές έδρες της Κύπρου. Ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι τον 14ο αιώνα είχαν εξοριστεί στα Λεύκαρα τα ηγετικά στελέχη του στρατιωτικού μοναχικού τάγματος των Ναϊτών.
Την εποχή της Ενετοκρατίας (15ος-18ος αιώνας), τα Λεύκαρα αποτέλεσαν τουριστικό θέρετρο για τις αρχόντισσες των Ενετών. Μια εκδοχή αναφέρει ότι οι αρχόντισσες αυτές δίδαξαν το λευκαρίτικο κέντημα στις γυναίκες του χωριού. Επιπλέον, πιστεύεται ότι την εποχή αυτή ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι επισκέφτηκε το χωριό, όπου και αγόρασε ένα μεγάλο τραπεζομάντηλο για την Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού ναού του Μιλάνου.
Το 1570 ξεκίνησε η Τουρκοκρατία στην Κύπρο. Τα Λεύκαρα δέχθηκαν τουρκικές επιδρομές και ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων σκοτώθηκε. Την εποχή της τουρκοκρατίας ξεκίνησε ο διαχωρισμός σε Πάνω Λεύκαρα και Κάτω Λεύκαρα, όταν, το πιθανότερο, δημιουργήθηκε ο γειτονικός και ανεξάρτητος οικισμός των Κάτω Λευκάρων από εκτοπισμένους Έλληνες. Πριν την τουρκοκρατία, οι πηγές αναφέρουν το χωριό Λεύκαρα, το οποίο ήταν τα σημερινά Πάνω Λεύκαρα.
Το 1878 ξεκίνησε η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Το 1882 θεσπίστηκε νόμος σύμφωνα με τον οποίο ο αρμοστής είχε την εξουσία να ιδρύει ή να καταργεί δήμους μετά από αίτηση των κατοίκων μιας περιοχής. Οι κάτοικοι των Πάνω Λευκάρων έκαναν αίτηση το 1883 και η κοινότητα τους ανακηρύχθηκε σε δήμο την ίδια χρονιά.
Πληθυσμός
Κατά τη διάρκεια των δικοινοτικών διαταραχών του 1963, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι των Λευκάρων (περίπου 360) μετακινήθηκαν στην Κοφίνου. Μόνο τριάντα από αυτούς επέστρεψαν στα Λεύκαρα. Οι υπόλοιπο παρέμειναν στην Κοφίνου. Το φθινόπωρο του 1974 οι Τουρκοκύπριοι που επέστρεψαν στα Λεύκαρα και αυτοί που παρέμειναν στην Κοφίνου, μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Οι περισσότεροι από αυτούς εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Θεόδωρο Αμμοχώστου.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Πάνω Λευκάρων όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Λευκαρίτικο κέντημα
Τα Λεύκαρα είναι γνωστά για τα λευκαρίτικα κεντήματα. Οι γυναίκες των Λευκάρων κεντούσαν τα λευκαρίτικα κεντήματα για να στολίζουν τα σπίτια τους. Η παράδοση αναφέρει ότι το λευκαρίτικο κέντημα ξεκίνησε την περίοδο 1191-1517, όταν οι αρχόντισσες των Ενετών δίδαξαν στις γυναίκες του χωριού το κέντημα. Οι γυναίκες του χωριού εξέλιξαν τα κεντήματα ώστε να αποκτήσουν τοπικό χαρακτήρα. Τα σχέδια του λευκαρίτικου κεντήματος είναι εμπνευσμένα από τη φύση και το περιβάλλον. Επιπλέον, η παράδοση αναφέρει ότι το 1481 ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι επισκέφθηκε τα Λεύκαρα, αγόρασε ένα από τα κεντήματα και το πήρε στον Καθεδρικού ναού του Μιλάνου. Παρόμοιο κέντημα προσφέρθηκε στον ίδιο ναό στις 19 Οκτωβρίου 1986 όταν ο ναός γιόρτασε τα 600 χρόνια ύπαρξης του. Στα τέλη του 19ου αιώνα οι κάτοικοι του χωριού ξεκίνησαν να πωλούν τα κεντήματα τους και σε άλλες περιοχές εντός και εκτός Κύπρου, ξεκινώντας το εμπόριο των λευκαρίτικων κεντημάτων, το οποίο επέφερε έσοδα σε κάθε οικογένεια στα Λεύκαρα. Τον Οκτώβριο του 2010 το λευκαρίτικο κέντημα εντάχθηκε στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Αργυροχοΐα
Στις αρχές του 18ου αιώνα ξεκίνησε η αργυροχοΐα στα Λεύκαρα. Οι κάτοικοι του χωριού κατασκεύαζαν σκαλέτες για τον λαιμό, αλυσίδες, σκουλαρίκια, βραχιόλια, ασημένια κουταλάκια, βέρες, σταυρούς, καδενών αλλά και εκκλησιαστικών ειδών όπως καντήλες, εικόνες, εξαπτέρυγα, σταυρούς, ευαγγέλια και καπνιστομέρρεχα.
Αρχιτεκτονική
Τα σπίτια στα Λεύκαρα αποτελούν δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής της Κύπρου. Στα Πάνω Λεύκαρα υπάρχει Μουσείο Λαϊκής Τέχνης. Στο μουσείο, αρχοντικό του 19ου αιώνα, υπάρχουν έπιπλα, ενδυμασίες και κεντήματα του 19ου αιώνα.
Ιεροί ναοί
Στα Πάνω Λεύκαρα βρίσκεται η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, η οποία κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα.
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Λευκάρων διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Σημείωση: Δεν έχουν εντοπιστεί στοιχεία για τους δημάρχους από το 1883 έως το 1986.
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Λάρνακας είναι αδελφοποιημένος με:
Διάφορα
Το 2018 η Ένωση Ιαπωνικών Ταξιδιωτικών Πρακτόρων περιέλαβε τα Λεύκαρα στις 30 ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λάρνακας
Εμιλί ντυ Σατλέ
Η Εμιλί ντι Σατλέ (Gabrielle-Emilie le Tonnelier de Breteuil, Marquise du Chastellet-Laumont, 17 Δεκεμβρίου 1706 - 10 Σεπτεμβρίου 1749) ήταν Γαλλίδα φυσικός, μαθηματικός και συγγραφέας. Συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων γυναικών επιστημόνων, ζώντας μάλιστα σε μία εποχή κατά την οποία οι κοινωνικές συνθήκες δεν ευνοούσαν την εκπαίδευση των γυναικών. Σημαντικότερη συνεισφορά της θεωρείται η μετάφραση και ο σχολιασμός του έργου του Νεύτωνα Principia Mathematica.
Βιογραφία
Η Εμιλί ντι Σατλέ γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1706, στο Παρίσι. Ανήκε σε οικογένεια της ανώτερης κοινωνικής τάξης και ο πατέρας της ήταν στην υπηρεσία του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Δεν διέθετε αξιόλογη εξωτερική εμφάνιση: ήταν ψηλή και ιδιαιτέρως αδέξια, τόσο ώστε οι γονείς της να προσλάβουν δασκάλους για αθλητικές δραστηριότητες και καλλιτεχνικές δραστηριότητες, όπως χορό, ιππασία, ξιφασκία, γυμναστική, μουσική -έπαιζε αρπίχορδο σχετικά ικανοποιητικά- ακόμα και για την τέχνη του ηθοποιού, στην οποία φαίνεται πως διέθετε ταλέντο. Από νεαρή ηλικία έδειξε σαφή προτίμηση στα μαθηματικά, στις γλώσσες και τις φυσικές επιστήμες. Ο πατέρας της την ενθάρρυνε, αντιλαμβανόμενος την έφεσή της, αν και, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής, οι γυναίκες συνήθως δε σπούδαζαν ή διδάσκονταν ορισμένα στοιχειώδη μαθήματα στο σπίτι, έχοντας ως κύριο στόχο την επίτευξη ενός επιτυχημένου γάμου.
Η Εμιλί ντι Σατλέ μελέτησε επίσης φιλοσοφία και λογοτεχνία και ήρθε σε επαφή με έργα των Tasso, Οράτιου, Βιργίλιου, Κικέρωνα, Λουκρήτιου, Μίλτον και άλλων, εκπονώντας μάλιστα μια γαλλική μετάφραση της Αινειάδας. Παρά την κλίση της στον τομέα των γλωσσών, η αληθινή αγάπη της ήταν τα μαθηματικά κι η φιλοσοφία. Η στροφή στη συστηματικότερη μελέτη τους ενθαρρύνθηκε από έναν οικογενειακό φίλο, τον Μ. de Mezieres, που αναγνώρισε το ταλέντο της. Επίσης όμως, θα μπορούσε να 'χε δει, από τις μεγάλες δεξιώσεις στο σπίτι, όλους τους μεγάλους μαθηματικούς, όπως π.χ. ο Bernard de Fontenelle, ή φιλοσόφους της εποχής, -όπως ο Βολταίρος- που παρήλαυναν εκεί κατά καιρούς.