cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παιδική κακοποίηση
Ο ρόλος της οικογένειας
Σε οικογένειες που εκδηλώνεται ΠΣΚ υπάρχουν συχνά διαταραγμένες σχέσεις ανάμεσα στους γονείς (π.χ. μονογονεϊκές οικογένειες, μητέρες που δεν στηρίζονται επαρκώς οικονομικά και συναισθηματικά από το σύζυγο), στους γονείς και το παιδί και ανάμεσα στους γονείς και την εκτεταμένη οικογένεια (παππούδες και άλλους συγγενείς). Επίσης, οι οικογένειες αυτές είναι συνήθως κοινωνικά απομονωμένες, χωρίς βοήθεια από γείτονες, φίλους ή άλλα κοινοτικά πλαίσια στήριξης.
Ο ρόλος εξωοικογενειακών παραγόντων
Η σημασία των εξωοικογενειακών παραγόντων αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Είναι γεγονός ότι ΠΣΚ εκδηλώνεται συχνότερα σε οικογένειες χαμηλού μορφωτικοοικονομικού επιπέδου. Οι οικονομικές αντιξοότητες (π.χ. ανεργία, στέρηση υλικών αγαθών) και οι περιορισμένες παροχές και πηγές στήριξης (έλλειψη παιδικών σταθμών, κλπ.) αυξάνουν σημαντικά το στρες και μειώνουν την αντοχή του γονέα στις αναμενόμενες πιέσεις από το παιδί και την ανατροφή του. Ακόμα, οι στάσεις της ευρύτερης κοινωνίας και της τοπικής κοινότητας μπορεί να λειτουργήσουν διευκολυντικά στην εκδήλωση της κακοποίησης. Έτσι, η αποδοχή της σωματικής τιμωρίας (π.χ. "Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο") μπορεί να ενθαρρύνει την εμφάνιση ακραίας μορφής βίας στα παιδιά για λόγους πειθαρχίας. Ακόμα, πεποιθήσεις όπως "ποτέ δεν επεμβαίνω στα ενδοοικογενειακά ζητήματα άλλων" ενισχύουν την απόκρυψή της και ενδέχεται να αποτρέπουν τους άλλους από το να παρέμβουν για να προστατέψουν ένα παιδί που κακοποιείται.
Ψυχιατρικά - Ψυχολογικά χαρακτηριστικά του κακοποιημένου παιδιού
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά και η σοβαρότητά τους δεν εξαρτώνται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της φυσικής βίας. Το ψυχικό τραύμα που έχει προκληθεί στα παιδιά αυτά από το περιβάλλον της κακοποίησης είναι τόσο έντονο, ώστε να οδηγεί στη δημιουργία αυτών των χαρακτηριστικών, με αποτέλεσμα οι δάσκαλοι και οι συνομήλικοι να τα απορρίπτουν. Όπως είναι επόμενο, τα κακοποιημένα παιδιά έχουν αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, με πιθανή πρόγνωση να συνεχιστεί αυτός ο φαύλος κύκλος σε όλη τους τη ζωή, με πιθανή εκδήλωση του φαινομένου στα δικά τους παιδιά και ούτω καθ' εξής. Τα παιδιά αυτά έχουν λιγότερους φίλους και αρκετά αναπτύσσουν διαταραχές συμπεριφοράς. Μια ευρωπαϊκή μελέτη διερεύνησε τη σχέση μεταξύ της πολύ αυστηρής και τιμωρητικής συμπεριφοράς των γονέων και των επιπτώσεών της στην προσωπικότητα των παιδιών. Βρέθηκε ότι τα παιδιά, εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς, αναπτύσσουν ένα σύνδρομο που ονομάζεται «διαταραχή της διαγωγής» ή ένα άλλο σύνδρομο στο οποίο εκδηλώνουν άγχος και κατάθλιψη. Σε μία άλλη παλαιότερη μελέτη σε 23 οικογένειες βρέθηκε ότι μετά από 3 χρόνια το 30% των παιδιών είχαν εκ νέου κακοποιηθεί ή παραμεληθεί και ότι το 70% των παιδιών απέκλινε από την ομαλή συναισθηματική, νοητική και κοινωνική ανάπτυξη της ηλικίας τους. 'Αλλες μελέτες έχουν επίσης επιβεβαιώσει αυτά τα αποτελέσματα. Πρέπει βέβαια να αναφερθεί ότι δεν υπάρχουν μελέτες που να διερευνούν τις ψυχολογικές μόνο επιπτώσεις της κακοποίησης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μαζί με την κακοποίηση το παιδί βιώνει μία σειρά από άλλες εμπειρίες, όπως η εισαγωγή στο νοσοκομείο, απομάκρυνση από το σπίτι, ανάδοχες οικογένειες κλπ. Είναι, επομένως, δύσκολο να ξεχωρίσουμε τις επιπτώσεις της κακοποίησης από αυτές που οφείλονται στις άλλες εμπειρίες. Υποστηρίζεται, επίσης, ότι τα αποτελέσματα της συναισθηματικής στέρησης στα πολύ μικρά παιδιά μπορεί να εκδηλώνονται με τα μορφή εξελικτικών διαταραχών στο Κεντρικό Νευρικό σύστημα. Το εύρημα αυτό φαίνεται με την ποιότητα της γονεϊκής φροντίδας που είχαν τα παιδιά αυτά. Η μεγάλη συχνότητα της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς που έχει περιγραφεί σε κακοποιημένα παιδιά σε σχέση με φυσιολογικά ή παραμελημένα παιδιά συμπεριλαμβάνει αυτό-ακρωτηριασμούς και απόπειρες αυτοκτονίας και συνδέεται με χαρακτηριστικές μεταβολές του οικογενειακού περιβάλλοντος του παιδιού.
Έχει επίσης περιγραφεί καθυστέρηση στην εξέλιξη του λόγου. Υποστηρίζεται, δηλαδή, ότι τα παιδιά δεν εμπιστεύονται το περιβάλλον τους για να μιλήσουν και επομένως η καθυστέρηση στην εξέλιξη του λόγου είναι αποτέλεσμα της μικρής πρακτικής και εξάσκησης εξαιτίας της παραμέλησης που υφίστανται τα κακοποιημένα παιδιά. Ακόμη, η νοητική ανάπτυξη αυτών των παιδιών επηρεάζεται σε σημαντικό βαθμό, φαίνεται όμως ότι δε συνδέεται περισσότερο με τη διαδικασία της κακοποίησης-παραμέλησης κι όχι με τη σοβαρότητα των τραυμάτων. Ο Strogh έχει περιγράψει μια μορφή ψυχωσικής διαταραχής, τη λεγόμενη «τραυματική ψύχωση», σε παιδιά λανθάνουσας και προεφηβικής ηλικίας. Τα χαρακτηριστικά της είναι : μειωμένη ή έντονα διαταραγμένη σχέση με την πραγματικότητα και τους άλλους, καθώς και αλλόκοτη συμπτωματολογία. Τα παιδιά αυτά, που είχαν κακοποιηθεί πολύ νωρίς στη ζωή τους, παρουσιάζουν έντονη επιθετικότητα, ενώ παράλληλα είναι κατά περιόδους υπόδειγμα ή πολύ αγαπητά στους άλλους. Χαρακτηριστικά ο Strogh αναφέρει ότι τα παιδιά αυτά «δαγκώνουν το χέρι αυτού που τα ταΐζει», γεγονός που δηλώνει έντονη διαταραχή στη συμπεριφορά δεσμού. Άλλα χαρακτηριστικά που βρέθηκε ότι έχουν τα κακοποιημένα παιδιά είναι: χαμηλό βάρος στη γέννηση, προωρότητα και ύπαρξη διαφόρων παρεκκλίσεων από τη φυσιολογική εξέλιξη. Τα μέχρι σήμερα ερευνητικά δεδομένα επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση ότι οι επιπτώσεις της σωματικής κακοποίησης και παραμέλησης στην ψυχική υγεία και τη σωματική ανάπτυξη του παιδιού είναι σοβαρές.
Αντιμετώπιση κρουσμάτων κακοποίησης
Σε πρώτο επίπεδο, τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν ότι κανείς, ακόμη και κάποιος που αγαπούν, δε θα πρέπει να τους ζητήσει να κρατήσουν μυστικό για φιλιά, αγγίγματα, αγκαλιές. Δεν είναι ποτέ φταίξιμο του παιδιού αν κάποιος τα κακοποιήσει. Αν κάποιος τα αγγίξει με τρόπο που τα φοβίζει ή τα μπερδεύει πρέπει να το πουν. Τα συναισθήματα φόβου και σύγχυσης μπορεί να έρθουν για κάποιο άτομο και πριν ακόμη τα αγγίξουν.
Όταν υπάρχει υποψία κακοποίησης
Μπορεί το παιδί ή κάποιος ενήλικας που γνωρίζει την κατάσταση να ζητήσει βοήθεια από άλλους οργανισμούς, όπως:
Χρίστος Ι. Σούλης
Ο Χρίστος Ιωάννου Σούλης (ή Βασιλείου) γεννήθηκε στους Χουλιαράδες Ιωαννίνων το 1892. Γιός του Ιωάννη Σούλη.
Το 1906 εισήχθη με υποτροφία στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και το 1911 έκανε την εγγραφή του στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1917. Πολέμησε, ως εθελοντής, στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο 1912-1913 ως έφεδρος αξιωματικός.
Το 1918 διορίστηκε Σχολάρχης στα Πράμαντα Τζουμέρκων και το 1921 μετατέθηκε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων. Το 1927, ίδρυσε το Μουσείο των Ιωαννίνων, στο οποίο περισυνέλλεξε τις αρχαιότητες της Ηπείρου. Υπήρξε ο ιδρυτής της εν Ιωαννίνοις Λέσχης των Διανοούμενων, της οποίας επί πολλά έτη διετέλεσε Πρόεδρος
Έγινε Γυμνασιάρχης της Ζωσιμαίας Σχολής το 1932.Το 1937, συνέταξε, με συστηματική και επιστημονική κατάταξη, τον Γενικό Κατάλογο της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης, η οποία λειτουργούσε εντός της Σχολής, σύμφωνα με τις οδηγίες του τότε Συμβουλίου Βιβλιοθηκών της Ελλάδος, των διευθυντών της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων. Με δικές του ενέργειες δημοσιεύτηκε ο Αναγκ. Ν. 1161/1938 «Περί ιδρύσεως Ζωσιμαίας εν Ηπείρω Βιβλιοθήκης», υπό την εποπτεία του τότε Υπουργείου Θρησκευμάτων & Εθνικής Παιδείας.Το 1941 υπέβαλε στην Ακαδημία Αθηνών Υπόμνημα περί της Εθνολογικής συστάσεως της Ηπείρου και των Εθνικών διεκδικήσεων στη Βόρεια Ήπειρο, ενώ παρόμοιο Υπόμνημα υπέβαλε και κατά την περίοδο της Κατοχής και στους Ιταλούς και στους Γερμανούς, κατόπιν προσκλήσεώς τους.
Το 1945 μετέβη στη Γαλλία για σπουδές με δαπάνη της Γαλλικής Κυβέρνησης, ενώ το 1946 παρακολούθησε μαθήματα στην Αμερική με δαπάνες του Πανεπιστημίου  Columbia της Νέας Υόρκης (Columbia University in the City of New York).
Δημοσίευσε ποικίλες μελέτες και άρθρα εκπαιδευτικού, ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου. Υπήρξε, μεταξύ άλλων, εκδότης του περιοδικού «Ηπειρωτικά Γράμματα» (1944).
1912                  Εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους
1915-1918       Έφεδρος Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού στον Α’  Παγκόσμιο Πόλεμο
1918                 Σχολάρχης στα Πράμαντα Τζουμέρκων
1921-1927       Καθηγητής στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων
1927-1932       Καθηγητής στο Διδασκαλείο Ιωαννίνων
1927                Συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας
1927                Ίδρυση εν Ιωαννίνοις Αρχαιολογικού Μουσείου-Ανασκαφές στο Βοτονόσι,
δαπάνη Αρχαιολογικής Εταιρείας & Δήμου Ιωαννιτών- Ίδρυση Λέσχης
Διανοουμένων & Πρόεδρος της επί σειρά ετών
1928                Συμμετοχή στο Διεθνές Συνέδριο Μέσης Εκπαίδευσης στο Βουκουρέστι, υπό
της εν Παρισίοις εδρευούσης Διεθνούς Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης
Εκπαίδευσης
1931                 Διορισμός ως έκτακτος Επιμελητής Αρχαιοτήτων  Ιωαννίνων
1932-1947       Γυμνασιάρχης Ζωσιμαίας Σχολής
1937                 Σύνταξη Γενικού Καταλόγου των βιβλίων της Βιβλιοθήκης της Ζωσιμαίας
Σχολής Ιωαννίνων
1938                 Προαγωγή [κατ’ εξαίρεσιν] σε Διευθυντή Α’  τάξεως- ανακήρυξη Ζωσιμαίας
ως Πρότυπο Γυμνάσιο
1938                 Αναγκαστικός Ν. 1161/38 Περί ιδρύσεως Ζωσιμαίας εν Ηπείρω Βιβλιοθήκης
1939                 Υποψήφιος για τη θέση Γενικού Επιθεωρητού
1939                 Υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης για μετεκπαίδευση στο Παρίσι
1941                 Θάνατος του υιού του Γιαννάκη
1941                Επιστροφή στα Ιωάννινα. Γυμνασιάρχης της Ζωσιμαίας Σχολής & Γενικός
Επιθεωρητής
1941               Υποβολή Υπομνήματος στην Ακαδημία Αθηνών «Περί της Εθνολογικής
συστάσεως της Ηπείρου & των εθνικών διεκδικήσεων εν τη Βορείω Ηπείρω»
1942               Υποβολή Υπομνήματος στις Ιταλικές Αρχές «Η Ηπειρος: Γεωγραφική μελέτη
μετά εθνολογικής στατιστικής» [συνταχθέν εν Ιωαννίνοις 28-12-1941]
1943                Σύλληψη & φυλάκιση από τους Ιταλούς
1943                Έκδοση του περιοδικού «Ηπειρωτικά Γράμματα»
1944               Υποβολή Υπομνήματος στις κατοχικές Αρχές «Η Εθνολογική Σύστασις της
1944               Σύλληψη & ολιγοήμερη φυλάκιση [Σεπτέμβριος 1944]
1944               Σύλληψη & φυλάκιση στην Κέρκυρα [Οκτώβριος 1944-Μάρτιος  1945]
1945               Απολογία προς το Υπουργείον των Θρησκευμάτων & της Εθνικής Παιδείας
(Εκπαιδευτικόν Συμβούλιον)
1945                Εκπαιδευτική άδεια για σπουδές στη Γαλλία (βλ. 1939)
1946                Υπόμνημα «Περί της Εθνολογικής συστάσεως της Ηπείρου & των εθνικών
διεκδικήσεων εν τη Βορείω Ηπείρω», μετάφραση στα γαλλικά εν όψει του
Συνεδρίου Ειρήνης [Ιούλιος-Οκτώβριος 1946]
1946                  Σπουδές στην Αμερική, στο Columbia University της Νέας Υόρκης
1947                 Διαθεσιμότητα & Απόλυση
1947                 Επιστροφή στην Ελλάδα
1947-1951       Καθηγητής στο Φροντιστήριο Γ. Χατζηδημητρίου (Αθήνα)
1948                 Υπόμνημα προς το Υπουργείο της Δημοσίας Τάξεως
1951                 Επαναφορά και αποκατάσταση στη θέση του στη Ζωσιμαία Σχολή
Ιωαννίνων [77078/02-08-1951 Διαταγή του Υπουργείου Παιδείας]
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αμβροσία
μικρογραφία|Η τροφή των Ολύμπιων Θεών (1530), φαγεντιανό πιάτο που αποδίδεται στον Νίκολα ντα Ουρμπίνο. Η αμβροσία ήταν η τροφή των αθανάτων, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η λέξη προέρχεται από το στερητικό α- και τη λέξη βροτός (θνητός) και δηλώνει καθετί που δίνει ή διατηρεί την αθανασία. Σύμφωνα με τον Όμηρο, το ποτό των θεών ονομάζεται νέκταρ και η τροφή τους αμβροσία. Όμως αμβροσία ονομαζόταν και η τροφή των ίππων των θεών, καθώς και η αλοιφή με την οποία διατηρούσαν το σώμα τους νέο και άλειφαν τους νεκρούς για να μην αποσυντεθούν. Άμβροτα ή αμβρόσια ονομάζονταν και τα ρούχα, τα πέδιλα και άλλα αντικείμενα των θεών, με την έννοια της αφθαρσίας τους. Οι θνητοί δεν μπορούσαν να γευτούν την αμβροσία — που ήταν «εννέα φορές πιό γλυκιά από μέλι» — εκτός αν απολάμβαναν της ιδιαίτερης εύνοιας των θεών.
Αμβροσια Κατηγορία:Κουζίνα της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Όλυμπος
Πλαστίδιο
Τα πλαστίδια είναι σημαντικά οργανίδια που απαντώνται στα φυτά και στα φύκη, έχουν διάμετρο 3-6 μικρομέτρων και φέρουν διπλή μεμβράνη.
Πλαστίδια στα φυτά
Τα πλαστίδια είναι υπεύθυνα τόσο για την φωτοσύνθεση, όσο και την αποθήκευση προϊόντων όπως το άμυλο καθώς και για τη σύνθεση πολλών τάξεων ουσιών όπως λιπαρά οξέα και τερπένια τα οποία είναι απραίτητα στους οργανισμούς για την δημιουργία δομικών μονάδων του κυττάρων και γενικότερα στην ανάπτυξη των φυτών.
Ανάλογα με τη μορφολογία και τη λειτουργία τους, τα πλαστίδια έχουν τη δυνατότητα να διαφοροποιούνται ή να επαναδιαφοροποιούνται ανάμεσα σε πολλές μορφές που λαμβάνουν ανάλογα με τον εκάστοτε ρόλο τους. Όλα τα πλαστίδια προέρχονται από τα προπλαστίδια τα οποία βρίσκονται στα μερισματικά μέρη του φυτού. Τα προπλαστίδια και οι νέοι χλωροπλάστες συνήθως διαιρούνται σε μερικές μορφές ανάλογα με τον εκάστοτε ρόλο τους. Τα αδιαφοροποίητα πλαστίδια (προπλαστίδια) μπορούν να εξελιχτούν στα εξής πλαστίδια:
Κάθε πλαστίδιο δημιουργεί πολλά αντίτυπα του παραλληλογράμμου (75-250 κιλοβάσεων) πλαστιδίου. Ο αριθμός των αντιτύπων του γενώματος είναι πολύ ευέλικτος και ποικίλλει μέχρι και σε 100 σε γρήγορα διαιρούμενα κύτταρα τα οποία γενικά περιέχουν λίγα πλαστίδια (περίπου 100) ή ακόμα λιγότερα σε πιο ώριμα κύτταρα. Το γονιδίωμα των πλαστιδίων περιέχει περίπου 100 γονίδια και κωδικοποιεί ριβοσωμικό RNA rRNA και μεταφορικό RNA tRNA και πρωτε¨νες που ενέχονται στην φωτοσύνθεση και στην μεταγραφή και μετάφραση γονιδίων. Παρόλα αυτά τα γονίδια αντιπροσωπεύουν μόνο ένα μικρό μέρος των γονιδίων που ελέγχουν την λειτουργία των πλαστιδίων. Τα υπόλοιπα ελέγχονται από τον πυρήνα και επιτρέπουν την διαφοροποίηση τους.
Βιβλιογραφία
Bhattacharya, D. (Ed.) 1997 Origins of Algae and their Plastids. Springer-Verlag/Wein, New York. ISBN 3-211-83036-7
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών
Αναγωγή γράφου
Στην επιστήμη υπολογιστών, η αναγωγή γράφου (graph reduction) υλοποιεί μια αποδοτική έκδοση της μη-αυστηρής αποτίμησης, μιας στρατηγικής αποτίμησης στην οποία οι παράμετροι σε μια συνάρτηση δεν αποτιμώνται άμεσα. Η μορφή αυτή της μη-αυστηρής αποτίμησης είναι γνωστή και σαν οκνηρή αποτίμηση και χρησιμοποιείται στις γλώσσες συναρτησιακού προγραμματισμού. Η τεχνική χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Chris Wadsworth το 1971.
Σκοπός
Ακολουθεί ένα απλό παράδειγμα αποτίμησης μια αριθμητικής έκφρασης:
Η παραπάνω ακολουθία αναγωγών ακολουθεί μια στρατηγική γνωστή ως "αναγωγή του πιο εξωτερικού δένδρου" (outermost tree reduction). Η ίδια έκφραση μπορεί να αποτιμηθεί χρησιμοποιώντας "αναγωγή του πιο εσωτερικού δένδρου" (innermost tree reduction), με αποτέλεσμα της εξής ακολουθία αναγωγών:
Όπως φαίνεται παραπάνω η σειρά αποτίμησης δίνεται ρητά από την προσθήκη παρενθέσεων. Η έκφραση αυτή θα μπορούσε επίσης να αποτιμηθεί απλά από τα δεξιά προς τα αριστερά, επειδή η πρόσθεση είναι προσεταιριστική πράξη.
Η παραπάνω έκφραση, αναπαρίσταται σαν δένδρο ως εξής:
300px
Από αυτήν την απεικόνιση προκύπτει και ο όρος αναγωγή δένδρου (tree reduction). Όταν αναπαρίσταται σαν δένδρο, μπορούμε να θεωρούμε την πιο εσωτερική αναγωγή ξεκινώντας από τα κάτω προς τα πάνω, ενώ η εξωτερική δουλεύει από τα πάνω προς τα κάτω.
Η έκφραση μπορεί επίσης να αναπαρασταθεί σαν γράφος, επιτρέποντας κοινές υποεκφράσεις:
Όπως και στα δένδρα, οι εξωτερική και η εσωτερική αναγωγή εφαρμόζονται και στους γράφους, με αποτέλεσμα να έχουμε αναγωγή γράφου.
Σε αυτό το σημείο η αποτίμηση με την αναγωγή του πιο εξωτερικού γράφου συνεχίζει ως εξής:
200px
Τώρα η αναγωγή χρειάζεται μόνο 4 βήματα. Η αναγωγή του πιο εξωτερικού γράφου ονομάζεται οκνηρή αποτίμηση (lazy evaluation) και η αναγωγή του πιο εσωτερικού γράφου ονομάζεται πρόθυμη αποτίμηση (eager evaluation).
Ιστορία
Η ιδέα της αναγωγής γράφου που επιτρέπει σε τιμές που έχουν αποτιμηθεί να είναι κοινές ανάγεται στη διδακτορική διατριβή του Chris Wadsworth το 1971. Η διατριβή αυτή αναφέρθηκε από τους Peter Henderson και James H. Morris Jr. το 1976 στο “A lazy evaluator” που εισήγαγε την ιδέα της οκνηρης αποτίμησης. Το 1976 ο David Turner ενσωμάτωσε την οκνηρή αποτίμηση στη γλώσσα SASL χρησιμοποιώντας συνδυαστές. Η SASL ήταν μια πρώιμη γλώσσα συναρτησιακού προγραμματισμού που δημιουργήθηκε από τον Turner το 1972.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αλγόριθμοι γράφων
Μάνος Ζαχαρίας
Ο Μάνος Ζαχαρίας (9 Ιουλίου 1922) είναι Έλληνας σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα στη περιοχή του Θησείου. Ο πατέρας του ήταν χημικός και η μητέρα του δασκάλα. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα χημείας και στη διάρκεια της κατοχής 1941-1944 ήταν μέλος της ΕΠΟΝ. Κατά τα Δεκεμβριανά του 1944 ανέλαβε επικεφαλής του σπουδαστικού λόχου "Λόρδος Μπάιρον" και συμμετέσχε στην τελευταία μάχη στα Εξάρχεια πριν την υποχώρηση.
Το 1945 με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου έφυγε για σπουδές στο Παρίσι με το πλοίο "Ματαρόα" μαζί με άλλους νέους που αργότερα διέπρεψαν (Κώστας Αξελός, Μέμος Μακρής, κ.ά.). Σπούδασε κινηματογράφο στην IDHEK και παρακολούθησε θεατρικά μαθήματα.
Υπέρμαχος των αριστερών ιδεών, πολέμησε μαζί με τους αντάρτες στον Εμφύλιο. Το 1948 επέστρεψε στην Ελλάδα. Στον Γράμμο συνάντησε τον παλιό του φίλο Γιώργο Σεβαστίκογλου και μαζί δημιούργησαν το κινηματογραφικό συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού. Σε απάντηση της αντίπαλης προπαγάνδας, φτιάχνουν το ντοκιμαντέρ "Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας". Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, το 1949, βρέθηκε στην Τασκένδη ως πολιτικός πρόσφυγας, όπου φοιτά στη σχολή σκηνοθεσίας.
Το 1956, έπειτα από διαγωνισμό, φοίτησε στη σχολή της Μόσφιλμ στη Μόσχα. Με το τέλος των σπουδών του εργάστηκε ως σκηνοθέτης στη Μόσφιλμ. Γνώρισε και παντρεύτηκε την σύζυγό του Όλγα και απέκτησαν δύο κόρες, τη Λένα και τη Μάσα. Το 1971 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Τρίτου Στούντιο της Μόσφιλμ. Ως σκηνοθέτης γύρισε επτά μεγάλου και τρεις μικρού μήκους ταινίες. Το 1979 επέστρεψε στην Ελλάδα και από το 1981 ανέλαβε στο υπουργείο πολιτισμού τον τομέα του κινηματογράφου έως το 1990.
Ταινίες
1959-"Πρωινό δρομολόγιο" μικρού μήκους
1960-"Οι Σφουγγαράδες" σε σενάριο Γ.Σεβαστίκογλου βασισμένο σε διήγημα του Νίκου Κάσδαγλη
1962-"Νυχτερινός επιβάτης"
1963-"Το σταυροδρόμι ή τέλος κι αρχή"
1966-"Είμαι φαντάρος μητέρα"
1968-"Ένας από το εκτελεστικό απόσπασμα"
1970-"Η πόλη της πρώτης αγάπης"Σπονδυλωτή ταινία 7 ιστοριών από τις οποίες οι 5 γυρίστηκαν από τον Ζαχαρία και οι 2 από τον Γιάσιν.
1972-"Γωνία Αρμπάτ και Μπουμπουλίνας" με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία του Μάνου Ζαχαρία.
1977-"Ψευδώνυμο Λούκατς" Αναφορά στον Ισπανικό εμφύλιο.
Σε όλο το έργο του Μάνου Ζαχαρία υπάρχει άμεση ή έμμεση αναφορά στην πατρίδα του Ελλάδα παρόλο που όλες γυρίστηκαν στη πρώην Σοβιετική Ένωση.Στους ήρωες του κυριαρχεί η ηθική θέση του ατόμου κοινωνικά και ιστορικά.
Αφιερώματα
Το 2004, το 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πρόβαλε την ταινία του Ζαχαριά Ένας από το εκτελεστικό απόσπασμα (1968) στο πλαίσιο του αφιερώματος ''Ένας σκηνοθέτης παθιασμένος με την Ελλάδα. ''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20121203062431/http://www.cinemainfo.gr/cinema/filmfestival/thessalonikifilmfestival/49/manoszaxarias/index.html
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ
Οργανισμός (βιολογία)
Οι μονοκύτταροι οργανισμοί είναι προκαρυωτικοί ή ευκαρυωτικοί. Οι προκαρυωτικοί οργανισμοί είναι μια ομάδα οργανισμών στους οποίους ανήκουν τα βακτήρια και τα αρχαία. Οι ευκαρυωτικοί οργανισμοί χαρακτηρίζονται από την παρουσία δεσμευμένης μεμβράνης στον κυτταρικό πυρήνα και περιέχουν πρόσθετα διαμερίσματα δεσμευμένα με μεμβράνη, τα οργανίδια (όπως τα μιτοχόνδρια στα ζώα και φυτά και τα πλαστίδια στα φυτά και τα φύκη). Οι μύκητες, τα ζώα και τα φυτά είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα βιολογικών βασιλείων που ανήκουν στους ευκαρυωτικούς οργανισμούς.
Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των ειδών στη γη ξεκινά από τα 2 εκατομμύρια και φτάνει το 1 τρισεκατομμύριο, εκ των οποίων πάνω από 1.7 εκατομμύρια έχουν τεκμηριωθεί επιστημονικά. Πάνω από το 99% όλων των ειδών, που ανέρχονται σε πάνω από πέντε δισεκατομμύρια είδη με βάση τα σημερινά δεδομένα, έχουν εξαφανιστεί.
Το 2016, ταυτοποιήθηκε σύνολο 355 γονιδιών από τον τελευταίο κοινό πρόγονο.
Ετυμολογία
Ο όρος "οργανισμός" προέρχεται από την ελληνική γλώσσα και είναι το όνομα που χρησιμοποιούν πολλές γλώσσες του κόσμου και ειδικά οι ευρωπαϊκές. Συνδέεται άμεσα με τον όρο "οργάνωση". Υπάρχει μια μακρά παράδοση ορισμού των οργανισμών ως αυτοοργανωμένα όντα, μια παράδοση που ανάγεται από το 1790 τουλάχιστον, στο έργο του Εμμανουήλ Καντ με τίτλο Κριτική της κρίσης. Επίσης ο όρος οργανισμός συναντάται και στην οικολογία.
Ορισμός
Υπήρξε διαμάχη σχετικά με τον καλύτερο τρόπο ορισμού του τι αποτελεί ένας οργανισμός         και μάλιστα για το αν ένας τέτοιος ορισμός είναι απαραίτητος ή όχι. Αρκετές συνεισφορές είναι απαντήσεις στην πρόταση ότι η κατηγορία του "οργανισμού" μπορεί να μην είναι επαρκής στη βιολογία.
Ιοί
Συνήθως, οι ιοί δεν θεωρούνται οργανισμοί επειδή δεν έχουν την ικανότητα να αναπαραχθούν, να αναπτυχθούν και να μεταβολιστούν αυτόνομα. Αν και ορισμένοι οργανισμοί όπως τα παράσιτα δεν μπορούν να ζήσουν ανεξάρτητα και επιβιώνουν ενδοκυτταρικά, έχουν την δυνατότητα ανεξάρτητου μεταβολισμού και αναπαραγωγής. Αν και οι ιοί έχουν μερικά ένζυμα και μόρια που απαντώνται σε ζωντανούς οργανισμούς, δεν έχουν δικό τους μεταβολισμό. Δεν μπορούν να συνθέσουν και να οργανώσουν τις οργανικές ενώσεις από τις οποίες σχηματίζονται. Φυσικά, αυτό αποκλείει την αυτόνομη αναπαραγωγή: μπορούν να αναπαραχθούν μόνο παθητικά από τους μηχανισμούς του κυττάρου ξενιστή. Με αυτή την έννοια, είναι παρόμοια με την άψυχη ύλη.
Ενώ οι ιοί δεν έχουν ανεξάρτητο μεταβολισμό και επομένως δεν ταξινομούνται συνήθως ως οργανισμοί, έχουν δικά τους γονίδια, και εξελίσσονται με μηχανισμούς παρόμοιους με τους εξελικτικούς μηχανισμούς των οργανισμών. Έτσι, το επιχείρημα ότι οι ιοί πρέπει να χαρακτηριστούν ως ζωντανοί οργανισμοί βασίζεται στην εξελικτική ικανότητά τους να υποβάλλονται σε εξέλιξη και να αναπαράγονται μέσω της αυτοσυναρμολόγησης. Ωστόσο, ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι ιοί δεν εξελίσσονται ούτε αυτοαναπαράγονται. Αντ'αυτού, οι ιοί εξελίσσονται από τα κύτταρα-ξενιστές τους, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει συνεξέλιξη των ιών και των κυττάρων-ξενιστών. Εάν δεν υπήρχαν κύτταρα ξενιστές, η ιική εξέλιξη θα ήταν αδύνατη. Αυτό δεν ισχύει για τα κύτταρα. Εάν δεν υπήρχαν ιοί, η κατεύθυνση της κυτταρικής εξέλιξης θα μπορούσε να ήταν διαφορετική, αλλά τα κύτταρα θα μπορούσαν να εξελιχθούν. Όσον αφορά την αναπαραγωγή, οι ιοί βασίζονται πλήρως στα μηχανήματα των ξενιστών για αναπαραγωγή. Η ανακάλυψη ιών με γονίδια που κωδικοποιούν τον ενεργειακό μεταβολισμό και τη σύνθεση πρωτεϊνών τροφοδότησε τη συζήτηση για το αν οι ιοί ανήκουν στους ζωντανούς οργανισμούς. Η παρουσία αυτών των γονιδίων υποστηρίζει την άποψη ότι οι ιοί ήταν κάποτε σε θέση να μεταβολιστούν. Ωστόσο, αργότερα βρέθηκε ότι τα γονίδια που κωδικοποιούν τον μεταβολισμό ενέργειας και πρωτεϊνών έχουν κυτταρική προέλευση. Πιθανότατα, αυτά τα γονίδια αποκτήθηκαν μέσω της οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων από ιικούς ξενιστές.
Χημεία
Οι οργανισμοί οφείλουν σαφώς την προέλευσή τους, το μεταβολισμό τους και πολλές άλλες εσωτερικές λειτουργίες στα διάφορα χημικά φαινόμενα, ειδικά στη χημεία μεγάλων οργανικών μορίων. Οι οργανισμοί είναι πολύπλοκα συστήματα χημικών ενώσεων, οι οποίες, μέσω της αλληλεπίδρασης και του περιβάλλοντος, παίζουν μια μεγάλη ποικιλία ρόλων στον οργανισμό.
Οι οργανισμοί είναι ημικλειστά χημικά συστήματα. Αν και είναι μεμονωμένες μονάδες ζωής (όπως απαιτεί ο ορισμός), δεν είναι κλειστές στο περιβάλλον γύρω τους. Για να λειτουργούν συνεχώς λαμβάνουν και απελευθερώνουν ενέργεια. Οι αυτότροφοι οργανισμοί παράγουν χρησιμοποιήσιμη ενέργεια (με τη μορφή οργανικών ενώσεων) χρησιμοποιώντας φως από τον ήλιο ή ανόργανες ενώσεις ενώ οι ετερότροφοι οργανισμοί προμηθεύονται οργανικές ενώσεις από το περιβάλλον.
Το κύριο χημικό στοιχείο που εντοπίζεται σε αυτές τις ενώσεις είναι άνθρακας. Οι χημικές ιδιότητες αυτού του στοιχείου, καθώς και η μεγάλη ικανότητά του να συνδέεται με άλλα μικρά άτομα, συμπεριλαμβανομένων άλλων ατόμων άνθρακα, και το μικρό του μέγεθος, το οποίο καθιστά τον άνθρακα ικανό να σχηματίζει πολλαπλούς δεσμούς, το καθιστούν ιδανικό ως βάση της οργανικής ζωής. Είναι σε θέση να σχηματίσει μικρές ενώσεις τριών ατόμων (π.χ. διοξείδιο), καθώς και μεγάλες αλυσίδες πολλών χιλιάδων ατόμων που μπορούν να αποθηκεύσουν δεδομένα (π.χ. νουκλεϊνικά οξέα), κρατούν τα κύτταρα ενωμένα και μεταδίδουν πληροφορίες (πρωτεΐνες).
Μακρομόρια
Οι ενώσεις που συνθέτουν οργανισμούς μπορούν να διαιρεθούν σε μακρομόρια και άλλα, μικρότερα μόρια. Οι τέσσερις ομάδες μακρομορίων είναι τα νουκλεϊνικά οξέα, οι πρωτεΐνες, οι υδατάνθρακες και τα λιπίδια. Τα νουκλεϊνικά οξέα (συγκεκριμένα το δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ, κοινώς γνωστό από το αγγλικό του ακρωνύμιο DNA) αποθηκεύουν γενετικά δεδομένα ως μια αλληλουχία από νουκλεοτίδια. Η συγκεκριμένη αλληλουχία των τεσσάρων διαφορετικών τύπων νουκλεοτιδίων (αδενίνη, κυτοσίνη, γουανίνη, και θυμίνη) διέπουν πολλά χαρακτηριστικά που αποτελούν τον οργανισμό. Η ακολουθία χωρίζεται σε γενετικούς κώδικες, οι οποίοι είναι μια συγκεκριμένη αλληλουχία τριών νουκλεοτιδίων και αντιστοιχούν σε ένα συγκεκριμένο αμινοξύ. Έτσι, μια ακολουθία κωδικών DNA για μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη, η οποία, λόγω των χημικών ιδιοτήτων των αμινοξέων από τα οποία συντίθεται, "διπλώνεται" με ένα συγκεκριμένο τρόπο και έτσι εκτελεί μια συγκεκριμένη λειτουργία.
Οι αναγνωρισμένες πρωτεϊνικές λειτουργίες είναι οι παρακάτω:
Μια διπλοστοιβάδα φωσφολιπιδίων αποτελεί τη μεμβράνη των κυττάρων η οποία αποτελεί ένα φράγμα, η οποία περιέχει τα πάντα μέσα σε ένα κύτταρο και εμποδίζει τις ενώσεις να κινούνται ελεύθερα μέσα και έξω από το κύτταρο. Λόγω της επιλεκτικής διαπερατότητας της φωσφολιπιδικής μεμβράνης, μόνο συγκεκριμένες ενώσεις μπορούν να περάσουν από αυτήν.
Δομή
Όλοι οι οργανισμοί αποτελούνται από δομικές μονάδες οι οποίες αποκαλούνται κύτταρα. Άλλοι οργανισμοί έχουν μόνο ένα κύτταρο (μονοκύτταροι) και άλλοι περιέχουν τουλάχιστον δύο (πολυκύτταροι). Οι πολυκύτταροι οργανισμοί είναι σε θέση να εξειδικεύσουν τα κύτταρα ώστε να εκτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Μια ομάδα τέτοιων κυττάρων είναι οι ιστοί. Στα ζώα υπάρχουν τέσσερις βασικοί τύποι ιστών (ο επιθηλιακός ιστός, ο νευρικός ιστός, ο μυϊκός ιστός και ο συνδετικός ιστός). Διάφοροι τύποι ιστών συνεργάζονται με τη μορφή ενός οργάνου για να εκτελέσει μια ιδιαίτερη λειτουργία (όπως η άντληση του αίματος από τη καρδιά, ή το δέρμα ως εμπόδιο στο περιβάλλον). Αυτό το μοτίβο συνεχίζει σε υψηλότερο επίπεδο με πολλά όργανα να λειτουργούν ως σύστημα οργάνων όπως το αναπαραγωγικό και το πεπτικό σύστημα. Πολλοί πολυκύτταροι οργανισμοί αποτελούνται από διάφορα συστήματα οργάνων, τα οποία συντονίζονται για να επιτρέψουν τη ζωή.
Κύτταρο
Η θεωρία των κυττάρων αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1839 από τους Σλάιντεν και Σβαν. Αυτή η θεωρία δηλώνει ότι όλοι οι οργανισμοί αποτελούνται από ένα ή περισσότερα κύτταρα, ότι όλα τα κύτταρα προέρχονται από προϋπάρχοντα κύτταρα και ότι τα κύτταρα περιέχουν το κληρονομικές πληροφορίες απαραίτητες για τη ρύθμιση των κυτταρικών λειτουργιών και για τη μετάδοση πληροφοριών στην επόμενη γενιά κυττάρων.
Υπάρχουν δύο τύποι κυττάρων, τα ευκαρυωτικά και τα προκαρυωτικά. Τα προκαρυωτικά κύτταρα βρίσκονται συνήθως σε μονοκύτταρους οργανισμούς, ενώ τα ευκαρυωτικά κύτταρα βρίσκονται συνήθως σε πολυκύτταρους οργανισμούς. Τα προκαρυωτικά κύτταρα δεν έχουν πυρηνική μεμβράνη και το DNA δεν είναι προσδεμένο στο κύτταρο, ενώ τα ευκαρυωτικά κύτταρα έχουν πυρηνικές μεμβράνες.
Όλα τα κύτταρα, ανεξαρτήτως τύπου, έχουν μια μεμβράνη, η οποία περιβάλλει το κύτταρο, χωρίζει το εσωτερικό του από το περιβάλλον του, ρυθμίζει τι κινείται μέσα και έξω, και διατηρεί το μεμβρανικό δυναμικό του κυττάρου. Μέσα στη μεμβράνη, υπάρχει ένα αλμυρό κυτταρόπλασμα το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του όγκου των κυττάρων. Όλα τα κύτταρα διαθέτουν DNA, το κληρονομικό υλικό του γονιδίου, καθώς και RNA, υλικό το οποίο περιέχει τις απαραίτητες πληροφορίες για τη δημιουργία διαφόρων πρωτεϊνών όπως τα ένζυμα, τους κύριους μηχανισμούς του κυττάρου. Υπάρχουν επίσης και άλλα είδη βιομόρια στα κύτταρα.
Όλα τα κύτταρα μοιράζονται αρκετά παρόμοια χαρακτηριστικά όπως τα παρακάτω:
Τελευταίος καθολικός κοινός πρόγονος
μικρογραφία|[[Προκάμβριο|Προκάμβριοι στρωματόλιθοι στο σχηματισμό Σίγιε στο Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ. Το 2002, ένα έγγραφο στο επιστημονικό περιοδικό Nature υποστήριξε ότι αυτοί οι στρωματόλιθοι ήταν γεωλογικοί σχηματισμοί ηλικίας 3.5 δισεκατομμυρίων ετών οι οποίοι περιέχουν απολιθωμένα μικρόβια κυανοβακτηρίων. Αυτό υποδηλώνει ότι αποτελούν απόδειξη μιας από τις πρώτες γνωστές μορφές ζωής στη Γη.]] Ο τελευταίος παγκόσμιος κοινός πρόγονος είναι ο πιο πρόσφατος οργανισμός από τον οποίο κατάγονται οι ζωντανοί οργανισμοί της Γης. Έτσι είναι ο παγκόσμιος κοινός πρόγονος της ζωής στη γη. Εκτιμάται ότι αυτός έζησε 3.5 με 3.8 δισεκατομμύρια πριν (κάποια στιγμή στην Παλαιοαρχαία εποχή). Τα πρώτα στοιχεία για τη ζωή στη Γη εντοπίστηκε σε ένα βιογενή γραφίτη σε μεταϊζηματώδη πετρώματα στην Δυτική Γροιλανδία τα οποία έχουν ηλικία 3.7 δισεκατομμυρίων ετών και απολιθώματα ψαμμίτη στην Δυτική Αυστραλία ηλικίας 3.48 δισεκατομμυρίων ετών. Αν και πάνω από το 99 τοις εκατό όλων των ειδών που έζησαν στον πλανήτη εκτιμάται ότι έχουν εξαφανιστεί, είναι πιθανό ότι πάνω από ένα δισεκατομμύριο είδη ζουν στη Γη σήμερα, με τις υψηλότερες εκτιμήσεις να φτάνουν το ένα τρισεκατομμύριο είδη.
Οι πληροφορίες σχετικά με την πρώιμη ανάπτυξη της ζωής περιλαμβάνουν στοιχεία από πολλά επιστημονικά πεδία όπως η γεωλογία και η πλανητική επιστήμη. Αυτές οι επιστήμες παρέχουν πληροφορίες για την ιστορία της γης και τις αλλαγές που παράγει η ζωή. Ωστόσο, πολλές πληροφορίες σχετικά με την πρώιμη Γη έχουν καταστραφεί από γεωλογικές διαδικασίες κατά τη διάρκεια του χρόνου.
Όλοι οι οργανισμοί προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο ή από μια κοινή προγονική γονιδιακή ομάδα. Τα στοιχεία περί μιας κοινής καταγωγής εντοπίζονται στα χαρακτηριστικά που μοιράζονται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί. Στις εποχές που έζησε ο Δαρβίνος, τα στοιχεία των κοινών χαρακτηριστικών βασίστηκαν αποκλειστικά στην ορατή παρατήρηση των μορφολογικών ομοιοτήτων, όπως το γεγονός ότι όλα τα πουλιά έχουν φτερά, ακόμη και εκείνα που δεν πετούν.
Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις από την επιστήμη της γενετικής ότι όλοι οι οργανισμοί έχουν έναν κοινό πρόγονο. Για παράδειγμα, κάθε ζωντανό κύτταρο χρησιμοποιεί νουκλεϊνικά οξέα στο γενετικό του υλικό, χρησιμοποιώντας παράλληλα τα ίδια είκοσι αμινοξέα ως δομικά στοιχεία για τις πρωτεΐνες. Όλοι οι οργανισμοί χρησιμοποιούν τον ίδιο γενετικό κώδικα (με κάποιες εξαιρετικά σπάνιες και μικρές αποκλίσεις) για την μετάφραση αλληλουχιών νουκλεϊκού οξέος σε πρωτεΐνες. Η καθολικότητα αυτών των χαρακτηριστικών υποδηλώνει έντονα κοινή καταγωγή, επειδή η επιλογή πολλών από αυτά τα χαρακτηριστικά φαίνεται αυθαίρετη. Η οριζόντια μεταφορά γονιδίων καθιστά πιο δύσκολη τη μελέτη του τελευταίου παγκόσμιου προγόνου. Ωστόσο, η καθολική χρήση του ίδιου γενετικού κώδικα, των ίδιων νουκλεοτιδίων και των ίδιων αμινοξέων καθιστά την ύπαρξη ενός τέτοιου προγόνου συντριπτικά πιθανή.
Θέση της ρίζας
μικρογραφία|Ο τελευταίος παγκόσμιος κοινός πρόγονος χρησιμοποίησε τον [[Διάδρομος Γουντ-Λιούνγκνταλ|διάδρομο Γουντ-Λιούνγκνταλ για την διόρθωση του άνθρακα.]] Η πιο κοινώς αποδεκτή θέση της ρίζας του δέντρου της ζωής είναι ανάμεσα σε ένα μονοφυλετικό τομέα βακτηρίων και σε ένα κλάδο ο οποίος σχηματίζεται από αρχαία και ευκαρυωτικά κύτταρα, από αυτό το πράγμα το οποίο αποκαλείται " παραδοσιακό δέντρο της ζωής " με βάση διάφορες μοριακές μελέτες. Μια ελάχιστη ομάδα μελετών διαπίστωσε διαφορετικό συμπέρασμα, δηλαδή ότι η ρίζα είναι στον τομέα των Βακτηρίων, είτε στο φύλο των ισχυρόδερμων (Firmicutes) ή ότι το φύλο των χλωροβακτηρίων είναι θεμελιώδες συστατικό ενός κλάδου με τα αρχαία, τα ευκαρυωτικά είδη και τα υπόλοιπα βακτήρια, σύμφωνα με θεωρία του Τόμας Καβαλιέ-Σμιθ.
Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε από τον Γουίλιαμ Φ. Μάρτιν ταυτοποίησε 355 συστάδες πρωτεϊνών από 286.514 πρωτεϊνικές συστάδες που ήταν πιθανώς κοινές στον παγκόσμιο κοινό πρόγονο, αναλύοντας 6.1 εκατομμύρια γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεϊνες από αλληλουχιοποιημένα προκαρυωτικά γονιδιώματα διαφόρων φυλογενετικών δένδρων. Τα αποτελέσματα "απεικονίζουν τον παγκόσμιο κοινό πρόγονο ως οργανισμό με αναερόβια αναπνοή, έχοντας την δυνατότητα να καθαρίζει το διοξείδιο του άνθρακα, εξαρτώμενο από ισταμίνη Η2 μέσω ενός μονοπατιού Γουντ-Λιούνγκνταλ και θερμοφιλικό, με δυνατότητα επισκευής ενώσεων αζώτου. Η βιοχημεία του κοινού προγόνου ήταν γεμάτη με συστάδες σιδήρου-θείου και μηχανισμούς ριζικής αντίδρασης. Οι συμπαράγοντες του αποκαλύπτουν την εξάρτηση από μεταβατικά μέταλλα, φλαβίνες, μεθιονίνης Σίγμα-αδενοσύλης, συνένζυμο Α, φερρεδοξίνη, μολυβδοπτερίνη, κορρίνες και σελήνιο. Ο γενετικός κώδικας του απαιτούσε τροποποιήσεις νουκλεοσίδιου και εξαρτώταν από μεθυλιώσεις Σ-αδενοσυλμεθειονίνης." Τα αποτελέσματα απεικονίζουν ότι τα μεθανογενή κλώστρια ήταν βασικός κλάδος στις 355 γενεαλογίες που εξετάστηκαν. Αυτό υποδηλώνει ότι ο παγκόσμιος κοινός πρόγονος ήταν αναερόβιος οργανισμός και ζούσε ένα γεωχημικά ενεργό περιβάλλον πλούσιο σε νερό, διοξείδιο του άνθρακα και σίδηρο. Ωστόσο, η ταυτοποίηση αυτών των γονιδίων ως παρόντα στον παγκόσμιο κοινό πρόγονο επικρίθηκε, υποδηλώνοντας ότι πολλές από τις πρωτεΐνες που υποτίθεται ότι υπάρχουν στο παγκόσμιο κοινό πρόγονο αντιπροσωπεύουν τις μεταγενέστερες οριζόντιες μεταφορές γονιδίων μεταξύ αρχαίων και βακτηρίων.
Αναπαραγωγή
Η σεξουαλική αναπαραγωγή είναι ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των σημερινών ευκαρυωτικών οργανισμών, ενώ ήταν πιθανό ότι αυτό υπήρχε και στον τελευταίο παγκόσμιο κοινό πρόγονο (ή τελευταίο κοινό πρόγονο). Αυτό υποδηλώνεται από την εύρεση ενός βασικού συνόλου γονιδίων για την διαδικασία της μείωσης στους απογόνους των γενεαλογιών που άρχισαν να παρουσιάζουν από νωρίς απόκλιση από το ευκαρυωτικό εξελικτικό δέντρο. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται και από στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τα ευκαρυωτικά όντα θεωρούνταν προηγουμένως ως "αρχαίοι ασεξουαλικοί οργανισμοί", καθώς η αμοιβάδα, πιθανώς στο παρελθόν αναπαραγόταν σεξουαλικά, ενώ οι περισσότερες σημερινές ασεξουαλικές αμοιβάδες πιθανότατα προέκυψαν πρόσφατα και ανεξάρτητα.
Στους προκαρυωτικούς οργανισμός, ο φυσικός βακτηριακός μετασχηματισμός περιλαμβάνει τη μεταφορά του DNA από ένα βακτήριο σε άλλο και την ενσωμάτωση του DNA του δότη στο χρωμόσωμα του δέκτη με ανασυνδυασμό. Ο φυσικός βακτηριακός μετασχηματισμός είναι μια πρωτόγονη σεξουαλική διαδικασία σύμφωνα με διάφορες θεωρίες, λαμβάνοντας χώρα στα βακτήρια και τα αρχαία, αν και οι περισσότερες μελέτες για αυτή τη διαδικασία έχουν γίνει για τα βακτήρια. Ο μετασχηματισμός είναι σαφώς μια βακτηριακή προσαρμογή και όχι ένα τυχαίο περιστατικό, επειδή εξαρτάται από πολυάριθμα γονιδιακά προϊόντα που αλληλεπιδρούν συγκεκριμένα μεταξύ τους για να εισέλθουν σε μια κατάσταση φυσικής ικανότητας για να εκτελέσουν αυτή τη σύνθετη διαδικασία. Ο μετασχηματισμός είναι ένας κοινός τρόπος μεταφοράς DNA μεταξύ των προκαρυωτικών.
Οριζόντια μεταφορά γονιδίων
Η καταγωγή των ζωντανών οργανισμών ανακατασκευάζεται συνήθως με την βοήθεια της μορφολογίας τους, αλλά συμπληρώνεται όλο και περισσότερο από την επιστήμη της φυλογενετικής - την ανακατασκευή των φυλογενών με τη σύγκριση της γενετικής αλληλουχίας τους.
Ο βιολόγος Πέτερ Γκογκάρτεν ισχυρίζεται ότι "η αρχική μεταφορά ενός δέντρου δεν ταιριάζει πλέον με τα δεδομένα από την πρόσφατη έρευνα γονιδιώματος". Επομένως "οι βιολόγοι (πρέπει) να χρησιμοποιήσουν με μεταφορική σημασία ένα μωσαϊκό για να περιγράψουν τις διαφορετικές ιστορίες που συνδυάζονται σε μεμονωμένα γονιδιώματα και να χρησιμοποιήσουν πάλι με μεταφορική σημασία την έννοια ενός δικτύου για να απεικονίσουν τις πλούσιες ανταλλαγές και συνεργατικές επιδράσεις της οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων μεταξύ των μικροβίων."
Το μέλλον της ζωής (κλωνοποίηση και συνθετικοί οργανισμοί)
Η σύγχρονη βιοτεχνολογία αμφισβητεί τις παραδοσιακές έννοιες του οργανισμού και των ειδών. Η κλωνοποίηση είναι η διαδικασία δημιουργίας ενός νέου πολυκύτταρου οργανισμού, γενετικά πανομοιότυπου με έναν άλλο, ενώ η πρόοδος της τεχνολογίας ανοίγει την δυνατότητα δημιουργίας νέων ειδών οργανισμών. Η κλωνοποίηση είναι το αντικείμενο ενός συνεχιζόμενου διαλόγου σχετικά με την επιστημονική ηθική γύρω από το ζήτημα.
Το 2008, το Ινστιτούτο Τζ. Κρέιγκ Βέντερ συναρμολόγησε ένα συνθετικό βακτηριακό γονιδίωμα, το Mycoplasma genitalium, με τη χρήση ανασυνδυασμού σε ζυμομύκητες 25 επικαλυπτόμενων θραυσμάτων DNA με ένα μόνο βήμα. Η χρήση ανασυνδυασμού ζυμομυκήτων απλοποιεί σε μεγάλο βαθμό τη συναρμολόγηση μεγάλων μορίων DΝΑ τόσο από συνθετικά όσο και από φυσικά θραύσματα. Άλλες εταιρείες, όπως η Synthetic Genomics, ασχολούνται με τις πολλές εμπορικές χρήσεις των προσαρμοσμένων σχεδιασμένων γονιδιωμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωντανοί οργανισμοί
Κάλτσες των δώρων
thumb|Κάλτσα κρεμασμένη σε κρεβάτι Οι Κάλτσες των δώρων ή χριστουγεννιάτικες κάλτσες αποτελούν ένα ακόμη χαρακτηριστικό έθιμο των εορτών των Χριστουγέννων που προέρχεται από τις Βόρειες χώρες. Είναι οι κάλτσες που ο Άγιος Βασίλης αφήνει τα δώρα για τα παιδιά, και συνήθως τοποθετούνται κοντά στο τζάκι ή στη βάση του Χριστουγεννιάτικου δένδρου, δίπλα στη φάτνη ή στην εξώπορτα.
Παράδοση του εθίμου
Σύμφωνα με τη «βόρεια» χριστιανική παράδοση όλα άρχισαν σε ένα σπίτι ενός πατέρα με τρεις κόρες που πρόσφατα είχαν χάσει τη μητέρα τους. Οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν καλά και η οικογένεια μετακόμισε σε ένα παλιό και μικρότερο σπίτι. Όταν όμως οι κόρες έφθασαν σε ηλικία γάμου ο πατέρας έπεσε σε απόγνωση καθώς δεν μπορούσε να τι προικίσει, τότε πλησίαζαν και τα Χριστούγεννα.
Ο Αϊ Βασίλης όμως που γνώριζε την κατάσταση αποφάσισε να βοηθήσει. Έτσι όταν η οικογένεια έπεσε να κοιμηθεί ερχόμενος ο Αϊ Βασίλης τοποθέτησε από ένα πουγκί με χρυσό στις κάλτσες των κοριτσιών που είχαν βάλει κοντά στο τζάκι με άλλα ρούχα για να στεγνώσουν. Το επόμενο πρωί οι κοπέλες βρήκαν με μεγάλη έκπληξη τα δώρα του Αϊ Βασίλη και η ζωή τους άλλαξε.
Η ιστορία αυτή προέρχεται από την λαογραφική παράδοση σχετικά με την ζωή του Αγίου Νικολάου, ο οποίος μετετράπη στον χαρακτήρα του Αϊ Βασίλη στην Δυτική παράδοση.
Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία του εθίμου που τηρείται σε πολλές χώρες με διάφορες παραλλαγές (όπως είσοδος του Αγίου από την καμινάδα ή από τον κήπο) σημεία που, ανάλογα, το επόμενο πρωί βρίσκουν τα παιδιά τα δώρα τους.
Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Χριστούγεννα Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις
Μπασνούνα
Ο ''' Αγ. Μπασνούνα''' (απεβίωσε στις 19 Μαΐου 1164) ήταν Κόπτης άγιος και μάρτυρας.
Σύμφωνα με την αγιολογία του, ο Μπασνούνα ήταν μοναχός στη Μονή του Αγίου Μακαρίου του Μεγάλου στις Σκήτες. Συνελήφθη από τις αρχές των Φατιμιδών κατά τη διάρκεια του χαλιφάτου του Αλ-Άμπιντ, και τον απείλησαν ότι θα αντιμετωπίσει το θάνατο εάν δεν ασπαζόταν το Ισλάμ. Έχοντας αρνηθεί, ο Μπασνούνα κάηκε ζωντανός στις 24 Παχών, 880 Έτος Μαρτύρων (19 Μαΐου 1164 μ.Χ.). Τα λείψανά του ετάφησαν στην εκκλησία του Αγίου Σεργίου στο Κάιρο.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 12ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Ισότονος
Ο όρος ισότονος-ο (στον πληθυντικό ισότονοι-α) είναι ειδικός επιστημονικός όρος της Πυρηνικής φυσικής με τον οποίο χαρακτηρίζονται δύο ή περισσότερα νουκλίδια ή ατομικοί πυρήνες όταν εμφανίζονται να έχουν τον ίδιο ακριβώς αριθμό νετρονίων (Ν), αλλά διαφορετικό αριθμό πρωτονίων (Ζ) και κατά συνέπεια διαφορετικών χημικών στοιχείων.
Για παράδειγμα, το βόριο-12 και ο άνθρακας-13, οι πυρήνες και των δύο περιέχουν 7 νετρόνια, χαρακτηριζόμενα έτσι "ισότονα". Ομοίως, οι πυρήνες των 36S, 37CI, 38Ar, 39Κ, και 40Ca είναι όλα ισότονοι των 20 επειδή περιέχουν όλoι 20 νετρόνια.
Ο όρος δημιουργήθηκε εκ της σύνθετης ελληνικής ίσος + τόνος από τον Γερμανό φυσικό Κ. Guggenheimer, όχι κατά την ετυμολογία της, αλλά με την αντικατάσταση του "π" από το "ισότοπο" με το "ν" από νετρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική
Ο Χιονάνθρωπος
Ο Χιονάνθρωπος (Jack Frost) είναι μία Αμερικανική Χριστουγεννιάτικη κοινωνική, δραματική και φαντασίας ταινία, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Κίτον και Κέλι Πρέστον. Ο Κίτον πρωταγωνιστεί ως ο κεντρικός χαρακτήρας, ένας άντρας, ο οποίος πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και επανήλθε στη ζωή ως χιονάνθρωπος.
Το κοστούμι του χιονάνθρωπου κατασκευάστηκε από το Jim Henson's Creature Shop.
Πλοκή
Ο Τζακ Φροστ είναι επαγγελματίας μουσικός και βασικός ερμηνευτής της ομώνυμης μπάντας. Οι περιοδείες με το συγκρότημα τον απομακρύνουν συχνά από το σπίτι του με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κρατά τις υποσχέσεις που δίνει στον εντεκάχρονο γιο του. Η τελευταία υπόσχεση του Τζακ στο γιο του ήταν πως θα περάσουν τα Χριστούγεννα όλοι μαζί αλλά δεν καταφέρνει να την τηρήσει, καθώς επιστρέφοντας σπίτι ο Τζακ σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό. Ένα χρόνο μετά, ο Τζακ Φροστ επιστρέφει στη ζωή σαν χιονάνθρωπος κι έχει τη δυνατότητα να επανορθώσει απέναντι στο γιο του.
Κριτική
Η ταινία πήρε κυρίως αρνητικές κριτικές και σχόλια. Το Rotten Tomatoes έδωσε στην ταινία ένα 20% με βάση 55 κριτικές.
Έσοδα
Η ταινία είχε προϋπολογισμό 85 εκ. δολλάρια και την πρώτη εβδομάδα προβολής έκανε έσοδα 7 εκ. δολλάρια. Συνολικά έκανε έσοδα 34.5 εκ. δολλάρια, στη Βόρεια Αμερική, κάνοντάς την μία αποτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες
Naughty Dog
Η Naughty Dog, Inc. (ή Jam Software έως το 1989) είναι αμερικανική εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών, με έδρα την Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε από τον Άντι Γκάβιν και τον Τζέισον Ρούμπιν, το 1984 ως ανεξάρτητη εταιρεία, έως το 2001 που αποκτήθηκε από την Sony Computer Entertainment (σημερινή Sony Interactive Entertainment). Είναι γνωστή για σειρές όπως το Uncharted, το The Last of Us, το Jak & Daxter και το Crash Bandicoot πριν αποκτηθεί από την Activision.
Grand Tour
Οι αριστοκρατικής καταγωγής, προνομιούχοι και εύποροι νέοι της Ευρώπης του 17ου -19ου αιώνα πρωταγωνίστησαν σε μια τάση κατά την οποία ταξίδευαν/περιηγούνταν στην ήπειρο, συνήθως από Βορρά προς Νότο, αναζητώντας πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εμπειρίες ως κοινωνικά και γνωστικά εφόδια για να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και να ολοκληρωθούν σαν προσωπικότητες. Πρωταρχικός στόχος ήταν η επαφή με την κλασική αρχαιότητα, την Αναγέννηση και την ευρωπαϊκή αριστοκρατία.
Αυτή η εθιμική πρακτική περάσματος προς την πολιτιστική ωριμότητα των νεαρών κυρίως Βρετανών, έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Grand Tour, ένας νεολογισμός που εισήγαγε ο Richard Lassels στο βιβλίο του Voyage of Italy το 1670. Ο όρος ‘tour’ αντικατέστησε το ‘travel’ ή ‘journey’, καθώς περιέγραφε καλύτερα την ιδιόμορφη φύση αυτού του ιδιαιτέρως ευρέος χωρικά και χρονικά ταξιδιού, με αφετηρία και άφιξη στο ίδιο μέρος. Η λέξη τουρίστας πρωτοεμφανίζεται στα τέλη του 18ου αιώνα (Griffiths και Griffiths, 1772), αλλά καθιερώνεται έναν περίπου αιώνα αργότερα, με τα πρώτα οργανωμένα ταξίδια από το γραφείο του Thomas Cook το 1845. Άνθισε αρχικά από τα μέσα του 17ου έως τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν εξαιτίας των Ναπολεόντειων πολέμων σταμάτησαν τα περισσότερα ταξίδια στο εξωτερικό (Towner, 1985˙ Black, 1990˙ Knowles, 2013˙ Rosenberg, 2019).
Το Grand Tour αναβίωσε με την αποκατάσταση της ειρήνης στην Ευρώπη, από το 1815 και έπειτα. Είναι αλήθεια πως αν και οι ροές των ταξιδιωτών συνεχίστηκαν, με την έλευση λίγο αργότερα των ατμοκίνητων μεταφορών και των σιδηροδρόμων, το Tour άρχισε να έχει ποιοτική διαφορά σε σχέση με παλαιότερα, καθώς τα ταξίδια έγιναν πιο φθηνά, ευκολότερα, ασφαλέστερα και προσιτά σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων (Towner, 1985˙ Knowles, 2013˙ Rosenberg, 2019).
Όπως είναι φυσικό, τον 17ο αιώνα δεν υπήρχαν τα σύγχρονα μέσα μετάδοσης εικόνων και πληροφοριών, όπως η τηλεόραση ή το Διαδίκτυο, καθιστώντας την ανακάλυψη νέων μακρινών τόπων και πραγμάτων σχεδόν αδύνατη. Έτσι οι μόνοι τρόποι για να έρθει σε επαφή κάποιος με τον διαφορετικό τρόπο ζωής σε μια άλλη χώρα, τα έθιμα και τις παραδόσεις του λαού της και την πολιτιστική της κληρονομιά, ήταν ή να διαβάσει/ακούσει για αυτά ή να τα βιώσει ο ίδιος (Franks, 2017). Υπήρχε από το Διαφωτισμό η άποψη ότι η γνώση προέρχεται εξ ολοκλήρου από τις εξωτερικές αισθήσεις, από τα φυσικά ερεθίσματα στα οποία ο άνθρωπος εκτίθεται. Αυτός θεωρείται ένας βασικός λόγος που πάρα πολλοί νέοι της εποχής ξεκινούσαν από τις ιδιαίτερες πατρίδες τους για το Grand Tour. Με την ευκαιρία αυτή παράλληλα τελειοποιούσαν τις γλωσσικές τους δεξιότητες στα γαλλικά, ενώ διεύρυναν τους ορίζοντές τους στην τέχνη, στην αρχιτεκτονική και στη γεωγραφία. Ένας ακόμη λόγος για την πραγματοποίηση τέτοιων ταξιδιών ήταν η φοίτηση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και η ολοκλήρωση των σπουδών τους (Brodsky-Porges, 1981 Towner, 1985).
Το Grand Tour ως μορφή τουρισμού απευθυνόταν αποκλειστικά στους πολύ ή λιγότερο πλούσιους, έχοντες κοινωνικό status αλλά και κλασική παιδεία˙ ως εκ τούτου μόνο άτομα των ανώτερων κοινωνικά τάξεων το διεξήγαγαν. Αυτό ως ένα βαθμό οφειλόταν στο γεγονός ότι τα ταξίδια στο εξωτερικό εκείνη την περίοδο ήταν δαπανηρά και δυσχερή. Οι συγκοινωνίες δεν θεωρούνταν ιδανικές, καθώς αυτοί που περνούσαν από το Ντόβερ προς το Καλαί κινδύνευαν με ναυτία, ασθένειες, ακόμη και με ναυάγιο σε αυτό το πρώτο σκέλος του ταξιδιού. Επίσης, υπήρχε πάντα ο φόβος της ληστείας, για αυτό και οι ταξιδιώτες μετέφεραν λίγα χρήματα πάνω τους. Αντί μετρητών, έφεραν πιστωτικές εγγυήσεις από τις τράπεζές τους στο Λονδίνο, τις οποίες στη συνέχεια εξαργύρωναν στις πόλεις που επισκέπτονταν (‘πληρωτέαι επί τη εμφανίσει’). Για παν ενδεχόμενο, το ταξίδι γινόταν συνήθως υπό την αιγίδα και τη συντροφιά ενός δασκάλου ή μορφωμένου ξεναγού (ο λεγόμενος ‘bear leader’), καθώς και του υπηρετικού προσωπικού, για τους ευπορότερους. Τον 18ο αιώνα που είχε διαδοθεί περισσότερο αυτή η ‘travel mania’ συνηθιζόταν να ακολουθούν τους ταξιδιώτες γιατροί, μουσικοί, ζωγράφοι και άλλοι φίλοι τους. Λέγεται ότι όταν ο William Beckford, λογοτέχνης και πάμπλουτος συλλέκτης έργων τέχνης, εμφανίστηκε στην Augusta με την πολυπρόσωπη συνοδεία του, οι ντόπιοι νόμισαν ότι είναι ο αυτοκράτορας της Αυστρίας (!) (Sorabella, 2003˙ Knowles, 2013˙ Franks, 2017˙ Rosenberg, 2019˙ Gioffrè, 2014).