cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμφια
Αμφίεση την εποχή του Ιησού
Στη Κ. Διαθήκη παρατηρείται ότι ο Κύριος και οι απόστολοι είχαν την συνηθισμένη ενδυμασία της ρωμαϊκής–ελληνιστικής εποχής, δηλαδή τον «χιτώνα» (tunica), το «ιμάτιον» (pallium), και για τον χειμώνα την «χλαμύδα» (sagum ή paladamentum). Ο χιτώνας ήταν ένδυμα με μορφή υποκαμίσου, το οποίο φοριόταν εσωτερικά. Το ιμάτιον ήταν πλατύ τετράπλευρο ύφασμα και φοριόταν πάνω από τον χιτώνα αλλά καμιά φορά και κατάσαρκα. Ο χιτώνας ήταν χειριδωτός (με μανίκια), ενώ το ιμάτιο ρίπτονταν λοξά μπροστά, πάνω στον αριστερό ώμο και άφηνε ελεύθερο το δεξί χέρι. Ο χιτώνας έφτανε λίγο πιο κάτω από τα γόνατα στους αρχαίους Έλληνες. Στην εποχή του Χριστού γίνεται μακρύτερος.
ΑΣ Λουκέζε Λιμπερτάς 1905
Η ΦΚ Λουκέζε 1905 είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την Λούκκα, Τοσκάνη. Συμμετέχει στη Serie D. Ιδρύθηκε το 1905. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Porta Elisa, χωρητικότητηας 7386 θεατών. Τελευταία φορά που η ομάδα συμμετείχε στη Σέριε Α ήταν το 1952.
Τίτλοι
Serie C:
Serie C2:
Serie D:
Τοσκάνη League Division 1:
Promozione:
Coppa Italia Serie C
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905
Άμφια
Αμφίεση την εποχή του Ιησού
Παραλλαγή της «χλαμύδας» ήταν ο φαιλόνης, για τον οποίο γίνεται λόγος στη Β΄ προς Τιμόθεο επιστολή, ήταν κοινό ένδυμα της εποχής, το οποίο φορούσαν αυτοί που περπατούσαν πολύ και, λόγω της κατασκευής του, τους προστάτευε από το κρύο και τη βροχή. Το τοπικό υφαντικό υλικό περιλάμβανε μαλλί από την Ιουδαία και λινάρι από τη Γαλιλαία στο φυσικό τους χρώμα που ήταν το λευκό.
Αμφίεση στο Βυζάντιο
Από βιβλιογραφικές έρευνες συμπεραίνεται ότι στην Ανατολή η καθιέρωση λειτουργικών αμφίων άρχισε ίσως και νωρίτερα από τον 4ο αιώνα, χωρίς όμως την καθολική καθιέρωσή τους. Η σύνοδος της Γάγγρας περί το 343 μ.Χ., αναθεμάτισε με τον 12o κανόνα της εκείνους που δεν έκαναν χρήση των αμφίων κατά την ιερουργία τους. Η καθιέρωση της ιερατικής στολής είναι πολύ πιθανό να οφείλεται όχι μόνο στην πρακτική ανάγκη να διαφοροποιηθούν τα στελέχη της Εκκλησίας από τις άλλες κοινωνικές ομάδες και να δηλώσουν την ύπαρξή τους στο πλαίσιο μιας αυτοκρατορίας, όπου το ένδυμα έπαιζε το ρόλο ταυτότητας (κοινωνική τάξη, επάγγελμα, κλπ) Ο ΚΖ ́ κανόνας της Πενθέκτης (692 μ.Χ.) και ο ΙΣΤ ́ της Ζ ́ Οικουμενικής συνόδου (787 μ.Χ.) απαγορεύει στους κληρικούς να φορούν κοσμικά ενδύματα.
Τα ενδύματα των λειτουργών κατά τη διάρκεια του μυστηρίου θα έπρεπε να είναι πεντακάθαρα και σαφώς πιο καινούρια από αυτά που χρησιμοποιούσαν στην προσωπική τους ζωή. Γεγονός είναι ότι η στολή αυτή δεν διέφερε καθόλου σε σχήμα και κοπή από τα καθημερινά τους ενδύματα.
Κατά τη μετά τον Μέγα Κωνσταντίνο εποχή, παρά το κύρος που απέκτησε ο κλήρος και την είσοδο των καλών τεχνών στη λατρεία αλλά και τις επιδράσεις από τον ρωμαϊκό τρόπο ένδυσης, δεν παρατηρήθηκε καμία μεταβολή ή αλλοίωση στα άμφια. Εξακολουθούσαν να είναι αντιγραφές των καθημερινών ενδυμάτων και μόνο σε μερικές περιστάσεις ράβονταν από βαρύτιμα υφάσματα τα οποία παρατηρούνται και αργότερα στις παραστάσεις των εικόνων. Ανομοιότητες των αμφίων με τα καθημερινά ενδύματα του λαού εμφανίζονται μετά τον 6ο αιώνα όχι για κανένα άλλο λόγο παρά του ότι η επιδρομή των λαών συντέλεσε στην επικράτηση νέων ηθών και στη μεταβολή και της ενδυμασίας που συνήθιζαν να φορούν. Το ίδιο όμως δεν συνέβη και με τον κλήρο, ο οποίος διατήρησε αμετάβλητα τα ενδύματά του.
Άμφια και εμβλήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ανάλογα με τις περιστάσεις και το ακολουθούμενο τυπικό ενδυμασίας των κληρικών, διακρίνονται τρεις συνθέσεις ιερατικών στολών:
Παρακάτω, δίνονται αναλυτικά οι περιγραφές των αμφίων και των εμβλημάτων, καθώς και σε ποια από τις τρεις παραπάνω συνθέσεις ανήκουν κατά περίπτωση.
Περιγραφή
Υπόμνημα:
Ιστορική αναδρομή
Από το τέλος του 12ου αιώνα, στην ιερατική στολή (των πρεσβυτέρων) καθιερώθικαν τα επιμανίκια και το επιγονάτιο, το οποίο φορούσαν βαθμοφόροι ιερείς, κατόπιν αρχιερατικής επίδοσης. Τους τελευταίους αιώνες, οι στολές των ιερέων των σλαβόφωνων μόνο Εκκλησιών υιοθέτησαν ένα άμφιο παρόμοιο με το επιγονάτιο, το επιμήριο ή ναμπιέντρενικ (набедренникъ), το οποίο επιδίδεται από αρχιερέα ως αμοιβή αποκλειστικά σε ιερέα επί μακρά υπηρεσία και υψηλή αφοσίωση.
Επίσης, από το τέλος του 12ου αιώνα τα επιμανίκια καθιερώθηκαν και στη διακονική στολή, ώστε να είναι αυτά κοινά και στους τρεις βαθμούς της ιεροσύνης. Το μήκος του οραρίου ποικίλε στη διάρκεια των αιώνων, ώσπου καθιερώθηκε το διπλό οράριο, που είχε διπλάσιο σχεδόν μήκος από το απλό, που φορούσαν στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία. Σήμερα, οι Ελληνορθόδοξες Εκκλησίες απέβαλαν το απλό οράριο και διατήρησαν το διπλό, ενώ οι σλαβόφωνες Εκκλησίες διατήρησαν και τις δύο μορφές. Το απλό οράριο απονέμεται σε κάθε απλό διάκονο (έγγαμο ή άγαμο), ενώ το διπλό οράριο δίδεται από αρχιερέα στον Αρχιδιάκονο, τον ανώτερο διάκονο της επισκοπής.
Χρώματα των αμφίων
Αρχικά τα άμφια και προπάντων ο μακρύς εσωτερικός χιτώνας ήταν πάντοτε λευκός (επιστολές Ιερώνυμου και Γρηγορίου του Τουρώνης). Αργότερα η ιερατική στολή άρχισε τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή να ράβεται από χρωματιστά υφάσματα. Σε αυτό συντέλεσε φυσικά και η συνήθεια των αυτοκρατόρων να φορούν κατά τις εορτές χρωματιστά ενδύματα και κοσμήματα, αφού άλλωστε είναι γνωστό ότι τα άμφια δωρίζονταν στους αρχιερείς από τους αυτοκράτορες. Ήταν δηλαδή τα προσωπικά ενδύματα των αυτοκρατόρων. Επίσης, είναι γνωστό ότι οι αρχιερείς όριζαν ρούχα τους στους προκρίτους ορισμένα εκ των οποίων ήταν βασιλικά.
Για λόγους αρμονίας και ευσχημοσύνης, τα άμφια των κληρικών, της Αγίας Τραπέζης και της Αγίας Προθέσεως συνηθίζεται να φέρουν το ίδιο χρώμα, ακολουθώντας έναν καθιερωμένο χρωματικό κώδικα ανάλογα με τις εορτές και τις εποχές του ετήσιου εκκλησιαστικού κύκλου.
Σημειώσεις: 1. Ο παραπάνω χρωματικός κώδικας αφορά τους χρωματισμούς του επιτραχηλίου, της ζώνης, των επιμανικίων, του επιγονατίου, του φαιλονίου των ιερέων και του σάκκου των αρχιερέων.
2. Το στιχάριο των ιερέων και των αρχιερέων είναι κατά κανόνα πάντοτε λευκό, για να συμβολίζει την πνευματική αγνότητα και καθαρότητα, που πρέπει να περιβάλει τον ιερουργούντα κληρικό. Επίσης, συμβολίζει την πνευματική χαρά, τη φωτεινή περιβολή των Αγγέλων, το φως του Θεού, τη σάρκα του Χριστού και το καθαρό και αμόλυντο της ιερατικής τάξης. Επιπλέον, οι «ποταμοί» που υπάρχουν μόνον στο αρχιερατικό στιχάριο δηλώνουν τα χαρίσματα της διδασκαλίας, ακόμη δε και τους κρουνούς του αίματος του Χριστού.
4. Τα άμφια του διακόνου ενδεχομένως να μην υπακούουν στον παραπάνω κώδικα, έχοντας ποικίλα χρώματα. Σε ορισμένες διακονικές στολές, το στιχάριο είναι ομοιόχρωμο προς τα υπόλοιπα άμφια, ενώ σε κάποιες άλλες διαφοροποιείται χρωματικά.
Εκφωνήσεις Ένδυσης των Ιερών Αμφίων
Κάθε ιερωμένος, ενδύεται ένα ιερό άμφιο, αφού πρώτα το ευλογήσει και το προσκυνήσει. Κάθε ιερό άμφιο συνοδεύεται από μια ευχή, η οποία εκφωνείται κατά τη διάρκεια της ένδυσης του, είτε από τον ίδιο τον ενδυόμενο είτε από έναν διάκονο (σε περίπτωση ένδυσης αρχιερέα ή χειροτονίας παντός κληρικού, παρεμβάλοντας το στίχο: "Του Κυρίου δεηθώμεν" πριν από κάθε ευχή). Εδώ παρατίθενται όλες οι ευχές για κάθε άμφιο με τη σειρά στην οποία ενδύονται, ανάλογα με τον βαθμό ιεροσύνης του ενδυόμενου κληρικού.
Ένδυση Διακόνου
thumb 1. Κατά την ένδυση του στιχαρίου: ''«Αγαλλιάσσεται η ψυχή μου επί τω Κυρίω· ενέδυσε γαρ με ιμάτιον σωτηρίου, και χιτώνα ευφροσύνης περιέβαλέ με· ως νυμφίω περιέθηκέ μοι μίτραν, και ως νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμω· πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».''
2. Κατά την ένδυση του οραρίου:
α) «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου. Ωσαννά εν τοις υψίστοις· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
β)«Όστις θέλῃ πρώτος μέγας ἔσται ἐν ὑμῖν γενέσθω, γενέσθω ἐν ὑμῖν ἔσται πάντων διάκονος, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
3. Κατά την ένδυση του δεξιού επιμανικίου: ''«Η δεξιά σου χείρ, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύϊ· η δεξιά σου, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς· και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».'' (Έξοδος 15-6).
4. Κατά την ένδυση του αριστερού επιμανικίου: ''«Αι χείρές σου εποίησάν με και έπλασάν με, συνέτισόν με και μαθήσομαι τας εντολάς σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».'' (Ψαλμοί, 118-73)
Ένδυση Πρεσβυτέρου
thumb 1. Κατά την ένδυση του στιχαρίου: ''«Αγαλλιάσσεται η ψυχή μου επί τω Κυρίω· ενέδυσε γαρ με ιμάτιον σωτηρίου, και χιτώνα ευφροσύνης περιέβαλέ με· ως νυμφίω περιέθηκέ μοι μίτραν, και ως νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμω· πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».''
(1α). Κατά την ένδυση του επιγονατίου (αν δικαιούται): ''«Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μηρόν σου, Δυνατέ, τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου και έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης και οδηγήσει σε θαυμαστώς η δεξιά σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».''
2. Κατά την ένδυση του επιτραχηλίου: ''«Ευλογητός ο Θεός, ο εκχέων την χάριν αυτού επί τους ιερείς αυτού, ως μύρον επί κεφαλής, το καταβαίνον επί πώγωνα, τον πώγωνα του Ααρών, το καταβαίνον επί την ώαν του ενδύματος αυτού· πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».''
3. Κατά την ένδυση της ζώνης: ''«Ευλογητός ο Θεός, ο περιζωννύων με δύναμιν, και έθετο άμωμον την οδόν μου, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».''
4. Κατά την ένδυση του δεξιού επιμανικίου: ''«Η δεξιά σου χείρ, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύϊ· η δεξιά σου, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς· και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».'' (Έξοδος 15-6).
5. Κατά την ένδυση του αριστερού επιμανικίου: ''«Αι χείρές σου εποίησάν με και έπλασάν με, συνέτισόν με και μαθήσομαι τας εντολάς σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».'' (Ψαλμοί, 118-73)
(7). Κατά την ένδυση του επιστήθιου σταυρού (αν δικαιούται): ''«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».''
8. Ανωκαλύμμαυχο (αν δικαιούται): "Εξήλθομεν έξω της παρεμβολής τόν ονειδισμόν τού Χριστού φέροντες, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν."
9.Ιερατικον: "Πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν."
Ένδυση Αρχιερέα
thumb
Άμφια της Καθολικής Εκκλησίας
Τα άμφια που προσδιορίζουν τον Επίσκοπο στην Καθολική και Αποστολική Εκκλησία είναι : Ένα άλλο ένδυμα που φοράνε μόνο οι Αρχιεπίσκοποι των Καθολικών είναι το Πάλλιο (Pallium),άμφιο που φοριέται στο στήθος σαν περιδέραιο και καταλήγει σε δύο μικρές ταινίες όπου η μια πέφτει στο στήθος και η άλλη πίσω.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αβραάμ Λίνκολν
Ο Αβραάμ Λίνκολν (αγγλικά: Abraham Lincoln, 12 Φεβρουαρίου 1809 – 15 Απριλίου 1865) ήταν ο 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Γεννήθηκε στο Χότζβιλ του Κεντάκυ και ήταν γιος του αγρότη Τόμας Λίνκολν και της βαθύτατα θρησκευόμενης Νάνσυ Χανκς. Η μητέρα του πέθανε όταν αυτός ήταν 9 χρονών και γι' αυτό ο πατέρας του παντρεύτηκε τη Σάρα Μπους Τζόνστον, η οποία ουσιαστικά τον υιοθέτησε. Από μικρή ηλικία άρχισε να εργάζεται ως αγρότης, ενώ ταυτόχρονα διάβαζε εντατικά για να τελειοποιήσει τη μόρφωσή του. Το 1830 εγκαταστάθηκε στη Νέα Ορλεάνη και κατατάχθηκε στο στρατό όπου έφτασε μέχρι τον βαθμό του λοχαγού. Το 1834 εξελέγη μέλος της Βουλής του Ιλλινόις, θέση στην οποία εκλεγόταν μέχρι το 1840. Από το 1837 ασχολήθηκε με τη δικηγορία και σε επαγγελματικό επίπεδο, ενώ το 1844 έγινε αρχηγός του κόμματος των Ουίγων. Δύο χρόνια αργότερα κατάφερε να εκλεγεί στο Κογκρέσο χωρίς όμως να διακριθεί. Επανήλθε στην πολιτική σκηνή το 1854, όταν ιδρύθηκε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τέθηκε επί τάπητος το θέμα της δουλείας. Με πύρινους λόγους κατά της δουλείας κατάφερε να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου και να αναδειχτεί σε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της εποχής. Το 1858, ο Λίνκολν έβαλε υποψηφιότητα για γερουσιαστής, αλλά τη θέση κέρδισε ο Στίβεν Ντάγκλας του Δημοκρατικού Κόμματος.
Το 1860 έθεσε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο, τον οποίο και κέρδισε παρ' όλο που στις νότιες πολιτείες δεν κατόρθωσε να επιβληθεί. Στο μήνυμα προς τον αμερικανικό λαό, τον Μάρτιο του 1861, διακήρυξε πως προσωρινά η δουλεία θα συνεχιζόταν αλλά δεν θα επεκτεινόταν. Οι νότιες πολιτείες όμως είχαν ήδη αποφασίσει για τις επόμενες κινήσεις τους. Οι πολιτείες του Νότου είχαν ήδη σχηματίσει δική τους κυβέρνηση με πρωτεύουσα το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια. Τον Απρίλιο του 1861 ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Την Πρωτοχρονιά του 1863 υπέγραψε το περίφημο διάταγμα για τη χειραφέτηση των μαύρων, το οποίο μπήκε ως τροπολογία στο σύνταγμα το 1865. Το 1864, ύστερα και από τις συνεχείς νίκες του στρατού, εκλέχτηκε για δεύτερη φορά πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών με ποσοστό 55%.
Γνώριζε τους αντιπάλους και τους εχθρούς του. Είχε κάποτε εκμυστηρευθεί ότι είχε δύο εχθρούς - στο εξωτερικό τον στρατό των Νοτίων και στο εσωτερικό τους τραπεζίτες δανειστές του κράτους. Και όμως στην ομιλία του μετά την ορκωμοσία της επανεκλογής του, στις 4 Μαρτίου 1865, ο Αβραάμ Λίνκολν διακήρυξε ότι δεν τρέφει «κακίες για κανέναν», ότι ζητεί «ευσπλαχνία για όλους» και ότι επιθυμεί πάνω απ' όλα «ειρήνη ανάμεσά μας».
Δολοφονία
Στις 14 Απριλίου 1865, ενώ βρισκόταν σε θεωρείο στο Θέατρο Φορντ της Ουάσιγκτον, ο Τζον Γουίλκς Μπουθ, ηθοποιός και φανατικός υποστηρικτής των Νοτίων, τον πυροβόλησε με μια σφαίρα στο κεφάλι, ενώ αμέσως μετά φώναξε στα λατινικά «Sic semper tyrannis!», δηλαδή «Έτσι πάντα στους τυράννους!». Ο Λίνκολν μεταφέρθηκε σε γειτονικό σπίτι σε κωματώδη κατάσταση, όπου και εξέπνευσε νωρίς το πρωί της 15ης Απριλίου. Ο δολοφόνος του κυνηγήθηκε από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες και πολιορκήθηκε σε έναν αχυρώνα στη Βιρτζίνια μετά από 12 μέρες, όπου και τραυματίστηκε από πυροβολισμό των διωκτών του, πεθαίνοντας λίγο αργότερα. Όπως αποδείχθηκε, ήταν μέλος σπείρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Δολοφονημένοι Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Αγρότες
Αγλαοφών
Ο Αγλαοφών (αρχ. ελλ. Ἀγλαοφῶν) ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος, πατέρας του επίσης ζωγράφου Πολυγνώτου. Γεννήθηκε στη Θάσο. Ο Αγλαοφών είχε έναν ακόμη γιο, τον Αριστοφώντα. Επειδή ο Πολύγνωτος άκμασε πριν την 90ή Ολυμπιάδα, ο Αγλαοφών πιθανότατα έζησε την εποχή της 70ής Ολυμπιάδας, δηλ. γύρω στα τέλη του 6ου - αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα. Ο Κυϊντιλιανός επαινούσε το έργο του, το οποίο, σύμφωνα με αυτόν, διακρινόταν για την απλότητα των χρωματισμών του.
Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, υπήρξε και άλλος Αγλαοφών, ο οποίος έζησε και άκμασε περίπου την εποχή της 90ής Ολυμπιάδας, κάτι που επιβεβαιώνει ένα κείμενο του Αθηναίου, από το οποίο πληροφορούμαστε ότι ο ζωγράφος είχε δημιουργήσει δύο έργα, ένα από τα οποία απεικόνιζε την Ολυμπιάδα και την Πυθιάδα, ως προεξάρχουσες προσωπικότητες των Ολυμπιακών Αγώνων και των Πυθίων, αντίστοιχα, να στέφουν τον Αλικιβάδη. Στο άλλο έργο, η κυρίαρχη ομώνυμη θεότητα των Νεμέων κρατά τον Αλκιβιάδη στα γόνατά της. Ο Αλκιβιάδης δεν ήταν δυνατό να καταγάγει νίκες πολύ πριν την 91η Ολυμπιάδα (416 π.Χ.). Συνεπώς είναι πολύ πιθανόν ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης να ήταν γιος του Αριστοφώντος, δηλ. εγγονός του πρώτου Αγλαοφώντος. Ο Πλούταρχος επίσης αναφέρει τον Αριστοφώντα ως δημιουργό της εικόνας του Αλκιβιάδη με την Νεμέα, ενώ είναι πιθανόν να βοήθησε τον γιο του στη δημιουργία της. Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, ο δεύτερος Αγλαοφών ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που απεικόνισε τη θεά Νίκη με φτερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Θάσιοι
CM
Το CM ή cm (σι-εμ) μπορεί να αναφέρεται στα:
Γκάνγουον-ντο (Νότιας Κορέας)
Η επαρχία Γκάνγουον ή Γκάνγουον-ντο (Χάνγκουλ: 강원도) είναι μία επαρχία στη βορειοανατολική άκρη της Νότιας Κορέας. Ο πληθυσμός της είναι 1.542.147 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2014. Η έκτασή της είναι 20.569 χλμ2. Η πρωτεύουσα της είναι η πόλη Τσούντσον. Οι άλλες κυριότερες πόλεις της επαρχίας είναι Γκάνγκνουνγκ, Σόκτσο, Ουόντζου, και Ντόγχε.
Κατηγορία:Επαρχίες της Νότιας Κορέας
Διώρυγα του Ξέρξη
Η διώρυγα κατασκευάστηκε το 480 π.Χ. κατά τη διάρκεια μιας ακόμα εκστρατείας των Περσών. Ο Ξέρξης ήθελε να αποφύγει τον περίπλου του Άθω, καθώς την τελευταία φορά που το επιχείρησε είχε βυθιστεί ο στόλος του Μαρδόνιου. Την περιγραφή της διώρυγας μας τη μετέφεραν ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης, αλλά μεταγενέστεροι ιστορικοί την αμφισβήτησαν γράφοντας ότι ο Πέρσης βασιλιάς κατασκεύασε δίολκο και όχι διώρυγα. Πάντως οι σημερινές έρευνες δείχνουν ότι ήταν διώρυγα.
Σύμφωνα με την περιγραφή του Ηρόδοτου, το έργο ο Ξέρξης το ανέθεσε στους Αρταχαίη και Βούβαρο. Ο Αρταχαίης όμως λίγο πριν τελειώσει η διώρυγα αρρώστησε βαριά και πέθανε, κάτι που θεωρήθηκε μεγάλη συμφορά και κακός οιωνός από τον Ξέρξη. Ο Αρταχαίης τάφηκε στην Άκανθο με μεγάλες τιμές.
Η διώρυγα σήμερα βρίσκεται θαμμένη και έχει εντοπιστεί ανάμεσα στα χωριά Νέα Ρόδα και Τρυπητή. Το 2008 έγιναν έρευνες από Βρετανούς και Έλληνες μηχανικούς που έδειξαν την ακριβή της θέση αλλά και τις διαστάσεις της. Η διώρυγα έχει μήκος δύο χιλιόμετρα και πλάτος 30 μέτρα και το μέγιστο βάθος της υπολογίζεται στα 15 μέτρα. Είναι ορατή από μεγάλο ύψος, αφού η θέση έχει πάθει καθίζηση. Οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι αμέσως μετά τη χρήση της από τον Ξέρξη εγκαταλείφθηκε και με τα χρόνια επιχωματώθηκε.
Κέες Προύις
Ο Κέες Προύις (ολλ. Kees Pruis) (1889-1957) υπήρξε Ολλανδός τραγουδιστής, από τους δημοφιλέστερους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σπάαρνταμ στις 7 Μαρτίου 1889. Αρχικά ήταν αγρότης. Άρχισε να τραγουδάει το 1914 στο θέατρο του Χάρλεμ. Απεβίωσε στο Άμστερνταμ στις 28 Μαρτίου 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί τραγουδιστές
Άσιος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Άσιος αναφέρονται δύο πρόσωπα στο στρατόπεδο των Τρώων κατά τον Τρωικό Πόλεμο:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μικράς Ασίας
Κριεζής ΙΙ (κορβέτα)
Η κορβέτα Κριεζής ΙΙ / 27, F49, K32 πρώην HMS Coreopsis ήταν τύπου "Flower". Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Αποστόλης ΙΙ, Σαχτούρης ΙΙ και Τομπάζης ΙΙ.
Ιστορική αναδρομή
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Akis. Inglis, Glasgow, UK. Ήταν μια από τις τέσσερις κορβέτες που παραχωρήθηκε επί δανεισμού από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρελήφθη τον Νοέμβριο 1943 στο Τσάταμ της Αγγλίας από τον πλωτάρχη Δημήτρη Κιοσσέ μαζί με το ‘Τομπάζης ΙΙ’. Στη διάρκεια του πολέμου έλαβε μέρος σε συνοδείες νηοπομπών στον Ατλαντικό και στις επιχειρήσεις απόβασης στη Νορμανδία μαζί με το ‘Τομπάζης ΙΙ’. Η Ελλάδα με το στόλο της να έχει βάση την Αίγυπτο συμμετείχε στην απόβαση με έξι πλοία: τις κορβέτες «Κριεζής ΙΙ», «Τομπάζης ΙΙ» και τέσσερα επίτακτα πλοία του εμπορικού ναυτικού. Τα σκάφη επάνδρωναν όπως κατέγραψε ο κυβερνήτης του «Κριεζής ΙΙ» ναύαρχος Δ.Ν. Κιοσσές: «Έλληνες πάσης προέλευσης και παντός επαγγέλματος κατά τον ειρηνικόν βίον» ανάμεσά τους υπήρχαν λογιστές, φοιτητές, ψαράδες, εργάτες, δικηγόροι και τρεις άνδρες του εμπορικού ναυτικού που θα έγραφαν αργότερα το όνομά τους στις χρυσές σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας, οι εφοπλιστές Σταύρος Νιάρχος, Ν. Μίχαλος και Ι. Καρούσης. Κατέπλευσε στην Αλεξάνδρεια περί το τέλος του Οκτωβρίου 1944. Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του εμφυλίου πολέμου και τον Σεπτέμβριο του 1951 επεστράφη στους Βρετανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Μέγκαν, Δούκισσα του Σάσσεξ
Η Μέγκαν (γεννημένη ως Ρέιτσελ Μέγκαν Μαρκλ, αγγλικά: Rachel Meghan Markle, 4 Αυγούστου 1981) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Μετά την αποφοίτησή της από το Northwestern University, από όπου πήρε πτυχίο στο θέατρο και τις διεθνείς σχέσεις το 2003, έπαιξε μικρούς ρόλους σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές των Ηνωμένων Πολιτειών. Από το 2011 έως το 2018, ενσάρκωσε την Ρέιτσελ Ζέιν στη δραματική σειρά Suits, στην οποία συμμετείχε για επτά σεζόν. Στον κινηματογράφο έγινε γνωστή μέσω της συμμετοχής της σε ταινίες όπως το Remember Me και το Horrible Bosses (2011).
Όταν ανακοίνωσε τη σχέση της με τον Πρίγκιπα Χάρι, Δούκα του Σάσσεξ, ανακοίνωσε επίσης ότι αφήνει την υποκριτική της καριέρα. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 19 Μαΐου 2018, και η Μέγκαν έφερε στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, Άρτσι Χάρισον Μαουντμπάτεν-Ουίνδσορ, στις 6 Μαΐου 2019 ενώ στις 4 Ιουνίου 2021 το δεύτερο τους παιδί, μία κόρη, την Λίλιμπετ "Λίλη" Νταϊάνα Μαουντμπάτεν-Ουίνδσορ.
Πρώτα χρόνια
Η Ρέιτσελ Μέγκαν Μαρκλ γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1981 στο Λος Άντζελες. Η μητέρα της, Ντόρια Ράγκλαντ, μια κοινωνική λειτουργός και δασκάλα γιόγκα, κατοικεί στο View Park–Windsor Hills της Καλιφόρνια. Ο πατέρας της, Τόμας Μαρκλ, κατοικεί στο Μεξικό και είναι ένας βραβευμένος με Έμμυ σκηνοθέτης. Το επάγγελμα του πατέρα της την οδήγησε να τον επισκέπτεται συχνά τα παρασκήνια της σειράς Παντρεμένοι με παιδιά. Οι γονείς της χώρισαν όταν η Μαρκλ ήταν έξι ετών. Έχει δύο μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέρφια από την μεριά του πατέρα της, τον Tόμας Μαρκλ Jr. και την Σαμάνθα Γκραντ.
Περιγράφοντας τη καταγωγή της, η Μαρκλ έχει πει: ''«Ο πατέρας μου είναι Καυκάσιος και η μητέρα μου είναι Αφροαμερικανίδα. Είμαι μισή μαύρη και μισή άσπρη. Έχω συμφιλιωθεί με αυτό και το λέω ποια είμαι, μοιράζομαι δημόσια την καταγωγή μου, δηλώνω περήφανη που είμαι μια γυναίκα μεικτής φυλής»''. Η μητέρα της έχει ως προγόνους Αφρικανούς που πήγαν σκλάβοι στην Τζόρτζια, και ο πατέρας της έχει ολλανδική, αγγλική και ιρλανδική καταγωγή. Μεταξύ των προγόνων του πατέρα της θεωρούνται οι Captain Christopher Hussey, o Ροβέρτος Α΄ βασιλιάς της Σκωτίας, ο Sir Philip Wentworth και η σύζυγός του, Mary Clifford, απόγονος του Εδουάρδου Γ΄ βασιλιά της Αγγλίας.
Η Μαρκλ μεγάλωσε στο Χόλιγουντ. Φοίτησε σε ιδιωτικά σχολεία, ξεκινώντας από το νηπιαγωγείο Hollywood Little Red Schoolhouse. Σε ηλικία 11 ετών, η πετυχημένη εκστρατεία της ώστε να αναγκάσει μια εταιρεία να αλλάξει μια τηλεοπτική διαφήμισή την οποία η ίδια θεωρούσε σεξιστική, προβλήθηκε από την Linda Ellerbee στην εκπομπή Nick News. Η Μαρκλ φοίτησε στο λύκειο Immaculate Heart, ένα καθολικό ιδιωτικό σχολείο θηλέων στο Λος Άντζελες. Αποφοίτησε το 2003 από το Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν στο Ιλινόι (Northwestern University), όπου έλαβε πτυχίο στο θέατρο και τις διεθνείς σχέσεις.
Σε μια συνέντευξη στην Vogue το 2013, η Μαρκλ περιέγραψε στο περιοδικό πώς σε ηλικία 20 ετών κατάφερε να λάβει μια υποτροφία από την αμερικανική πρεσβεία στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, ενώ πέρασε ένα εξάμηνο των σπουδών της στη Μαδρίτη.
Καριέρα
Η Μαρκλ εργάστηκε ως καλλιγράφος για να βγάζει τα προς το ζην στις πρώτες δουλειές της ως ηθοποιός. Η πρώτη εμφάνισή της στην τηλεόραση ήταν ως κομπάρσος σε ένα επεισόδιο της καθημερινής σαπουνόπερας General Hospital. Στην αρχή της καριέρας της, είχε μικρούς ρόλους στα τηλεοπτικά σόου Century City (2004), The War at Home (2006) και CSI: NY (2006). Συμμετείχε και σε πολλές δουλειές με την ιδιότητα της ηθοποιού και μοντέλου συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής της στο αμερικανικό παιχνίδι Deal or No Deal. Εμφανίστηκε στην σειρά του καναλιού Fox Fringe ως η αστυνομικός Amy Jessup στα δυο πρώτα επεισόδια της δεύτερης σεζόν. Συνάντησε δυσκολίες στο να λαμβάνει ρόλους στα πρώτα χρόνια της καριέρας της. Το 2015 έγραψε: «''Δεν ήμουν αρκετά μαύρη για τους ρόλους των μαύρων ούτε αρκετά λευκή για τους ρόλους των λευκών. Έτσι βρισκόμουν κάπου στην μέση ως ένας χαμαιλέοντας που δεν μπορούσε να κλείσει δουλειά.»''.
Από το 2011, η Μαρκλ υποδύονταν την Ρέιτσελ Ζέιν στην αμερικανική σειρά Suits, που γυρίζεται στο Τορόντο του Καναδά. Ολοκλήρωσε την εργασία της στην υποκριτική στην έβδομη σεζόν της σειράς που ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2017. Η Μαρκλ έχει εμφανιστεί σε δυο ταινίες : Get Him to the Greek and Remember Me (2010), Horrible Bosses (2011). Έχει επίσης εμφανιστεί σε κάποια επεισόδια στις σειρές Cuts ; Love, Inc. ; 90210 ; Knight Rider ; Without a Trace ; The League και Castle.
Από το 2014 έως το 2017, ήταν ιδρύτρια και η αρχισυντάκτρια της lifestyle ιστοσελίδας The Tig. Επέλεξε το όνομα από το κόκκινο κρασί Tignanello.
Τον Νοέμβριο του 2016, η Μαρκλ και η καναδέζικη εταιρεία ρουχισμού Reitmans κυκλοφόρησαν μια σειρά από γυναικεία ρούχα. Τον Απρίλιο του 2017, έκλεισε την ιστοσελίδα της The Tig και παραιτήθηκε από την Reitmans.
Σε μια συνέντευξη στο BBC, η Μαρκλ δήλωσε ότι δεν θα επιστρέψει στο Suits και ότι μετά τον γάμο της, θα εγκατέλειπε την δουλειά της ως ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Από τον Ιούνιο του 2016 η Μαρκλ είναι ζευγάρι με τον Πρίγκιπα Χάρι, που είναι πέμπτος στην διαδοχή για τον βρετανικό θρόνο. Γνωρίστηκαν σε ένα blind date, που οργάνωσε ένας κοινός φίλος τους. Ο Τύπος ξεκίνησε να μιλάει για την σχέση τους τον Οκτώβριο του 2016. Στις 8 Νοεμβρίου 2016 το γραφείο τύπου της βρετανικής βασιλικής οικογένειας εξέδωσε μια επίσημη ανακοίνωση, που αναφερόταν στο «κύμα προσβολών και ενοχλήσεων» απέναντι στην Μαρκλ. Η ανακοίνωση μιλούσε για τον σεξισμό, τον ρατσισμό και τις δυσφημιστικές ιστορίες, που απευθυνόταν στην Μαρκλ, συμπεριλαμβανομένης μιας απροσδιόριστης «μουτζούρας στην πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας.» Προέτρεπε τον Τύπο να «σταματήσει και να προβληματιστεί», προτού δημοσιοποιεί τέτοιες ιστορίες.
Σε μια συνέντευξη στο Vanity Fair τον Σεπτέμβριο του 2017, η Μαρκλ μίλησε για πρώτη φορά δημόσια για την σχέση της με τον Πρίγκιπα Χάρι αναφέροντας: «''Είμαστε δύο άνθρωποι, που είναι πραγματικά ευτυχισμένοι και ερωτευμένοι. Βγαίναμε ραντεβού στα κρυφά επί έξι μήνες, προτού γίνει είδηση και εργαζόμουν καθ' όλον αυτόν τον καιρό. Το μόνο πράγμα που άλλαξε ήταν η αντίληψη των ανθρώπων».'' Αργότερα τον ίδιο μήνα, έκαναν τις πρώτες τους δημόσιες εμφανίσεις μαζί σε έναν επίσημο βασιλικό αρραβώνα στο Τορόντο.
Όσο εργαζόταν για τη σειρά Suits, ζούσε σε ένα νοικιασμένο σπίτι στην γειτονιά Seaton Village του Τορόντο, όπου γινόταν τα γυρίσματα. Στα τέλη του Νοεμβρίου 2017 έφυγε από εκεί, μετά την ολοκλήρωση της έβδομης σεζόν.
Αρραβώνας με τον Πρίγκιπα Χάρι
Ο αρραβώνας της με τον Πρίγκιπα Χάρι ανακοινώθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2017. Μέχρι τότε είχε συναντήσει αρκετές φορές την Βασίλισσα Ελισάβετ. Η ανακοίνωση του αρραβώνα προκάλεσε αρκετά σχόλια αναφορικά με την πιθανή κοινωνική σημασία της υπόστασης της Μαρκλ ως βασιλικού μέλους μεικτής φυλής. Το δαχτυλίδι των αρραβώνων αποτελείται από ένα μεγάλο διαμάντι από την Μποτσουάνα, με δυο μικρότερα διαμάντια από την συλλογή κοσμημάτων της μητέρας του Νταϊάνας, Πριγκίπισσας της Ουαλίας. Οι φωτογραφίες που δόθηκαν στην δημοσιότητα μαζί με την ανακοίνωση των αρραβώνων, έδειχναν την Μαρκλ να φορά ένα παλτό σχεδιασμένο από την Line the Label, το οποίο έγινε τόσο δημοφιλές, ώστε οι εκτενείς ηλεκτρονικές παραγγελίες γι' αυτό το παλτό να προκαλέσουν την κατάρρευση του διακομιστή της εταιρείας.
Η πρώτη επίσημη δημόσια εμφάνιση της Μαρκλ με τον Πρίγκιπα Χάρι μετά τον αρραβώνα τους ήταν ένας περίπατος στο Νότινγχαμ την 1η Δεκεμβρίου 2017. Ο «περίπατος» ήταν στην πραγματικότητα κομμάτι της παρουσίας του ζευγαριού σε μια εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα AIDS, που διοργανώθηκε από την Terence Higgins Trust. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο Court Circular χωρίς αναφορά στην παρουσία της. Το ζευγάρι προσκλήθηκε να γιορτάσει τα Χριστούγεννα του 2017 με την βασιλική οικογένεια στην κατοικία της βασίλισσας στο Sandringham.
Τον Ιανουάριο του 2018, η Μαρκλ συνόδευσε τον Πρίγκιπα Χάρι σε μια επίσκεψη στην βάση του ραδιοφωνικού σταθμού Reprezent FM στο Μπρίξτον. Συνόδευσε επίσης τον πρίγκιπα στο Κάρντιφ, όπου συνάντησαν νέους ανθρώπους από τον φιλανθρωπικό οργανισμό StreetGames. Την 1η Φεβρουαρίου του 2018 συνόδευσε ξανά τον Πρίγκιπα Χάρι στην παρουσίαση των Βραβείων Endeavour Fund Awards στο Goldsmiths' Hall. Η Μαρκλ ανέβηκε στο βήμα για να παρουσιάσει το Βραβείο Celebrating Excellence.
Τον ίδιο μήνα, η Μαρκλ διέγραψε τους λογαριασμούς της στα κοινωνικά δίκτυα και σε μία δήλωσή της που δημοσιοποιήθηκε από το Παλάτι του Κένσινγκτον, η ίδια ευχαρίστησε όσους την ακολουθούσαν στα κοινωνικά δίκτυα όλα αυτά τα χρόνια.
Γάμος με τον Πρίγκιπα Χάρι
Στις 19 Μαΐου 2018 τελέστηκε ο γάμος τους στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ. Λίγες ώρες πριν από τον γάμο τους ο Πρίγκιπας Χάρι και η Μέγκαν έλαβαν τους τίτλους Δούκας και Δούκισσα του Σάσσεξ.
Στις 6 Μαΐου 2019 η Μέγκαν Μάρκλ, γέννησε ένα το γιο τους, Άρτσι Χάρισον Μαουντμπάτεν-Ουίνδσορ. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021, εκπρόσωπος του ζευγαριού, επιβεβαίωσε οτι η Μέγκαν είναι έγκυος για δεύτερη φορά (μετά την αποβολή της τον Ιούλιο του 2020) και σύμφωνα με πηγές το μωρό θα γεννηθεί στο τέλος της άνοιξης. Στις 4 Ιουνίου γεννήθηκε το δεύτερο παιδί του ζευγαριού: Lilibet (Lili) Diana Mountbatten-Windsor.
Ανθρωπιστική δράση
Η Μαρκλ ήταν σύμβουλος στην διεθνή φιλανθρωπική οργάνωση One Young World και μίλησε στην ετήσια συνδιάσκεψη στο Δουβλίνο το 2014 πάνω στα θέματα της ισότητας των φύλων και της σύγχρονης δουλείας. Το 2014, επίσης, ταξίδεψε στο Αφγανιστάν και στην Ισπανία. Το 2016 η Μαρκλ έγινε πρέσβειρα του World Vision Canada, ταξιδεύοντας στην Ρουάντα για την εκστρατεία Clean Water που στόχευε στην παροχή καθαρού και ασφαλούς πόσιμου νερού. Ταξίδεψε και στην Ινδία για να ευαισθητοποιήσει πάνω σε θέματα που αφορούν τις γυναίκες.
Έχει εργαστεί στα Ηνωμένα Έθνη, ως συνήγορος πάνω στην ισότητα των φύλων και στην ενίσχυση των γυναικών. Δηλώνει φεμινίστρια. Το 2016 η Μαρκλ συμμετείχε στην συνδιάσκεψη One Young World. Στις 10 Ιανουαρίου του 2019, το παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε ότι η Δούκισσα του Σάσσεξ έγινε ανάδοχος τεσσάρων οργανισμών με τις οποίες θα συνεργάζεται στενά και αντιπροσωπεύουν θέματα και σκοπούς που η Δούκισσα υποστήριζε ακόμα και πριν τον γάμο της. Οι δύο από αυτούς τους οργανισμούς παραδόθηκαν στη Δούκισσα από τη Βασίλισσα.
Η Δούκισσα του Σάσσεξ, έγινε αρχισυντάκτρια του περιοδικού Vogue για την έκδοση του τεύχους του Σεπτεμβρίου 2019. Το τεύχος εξαντλήθηκε σε λιγότερο από ένα 24ωρο. Την επομένη της ανακοίνωσης της συνεργασίας της με τη Vogue, ανακοινώθηκε ότι η Δούκισσα θα συνεργαστεί με μια σειρά από βρετανικούς οίκους μόδας για την προώθηση μιας κολεξιόν ρούχων για άνεργες και χωρίς προνόμια γυναίκες στο πλαίσιο της οργάνωσης Smart Works την όποια η Δούκισσα υποστηρίζει.
Η Δούκισσα και ο σύζυγός της, ο Δούκας του Σάσσεξ, ίδρυσαν το δικό τους φιλανθρωπικό ίδρυμα που οριστικοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2019 με τίτλο "Sussex Royal The Foundation of The Duke and Duchess of Sussex".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες Κατηγορία:Βρετανίδες βαρώνισσες Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Αφροαμερικανοί φεμινιστές
Ρομπέρ Καμπέν
Ο Ρομπέρ Καμπέν (Robert Campin, 1378 - 26 Απριλίου 1444) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, αποκαλούμενος και Δάσκαλος του Φλεμάλ, από τρεις πίνακες που φιλοξενούνται στο Ινστιτούτο Τέχνης του Στέντελ (Städelsches Kunstinstitut) στη Φρανκφούρτη, για τους οποίους υπήρχε η λανθασμένη εντύπωση πως προέρχονταν από τον Πύργο της Φλεμάλ, κοντά στη Λιέγη. Υπάρχει ισχυρή συναίνεση της επιστημονικής κοινότητας ότι ο Δάσκαλος του Φλεμάλ ταυτίζεται με το Ρομπέρ Καμπέν (ενεργό κατά την περίοδο 1406-1444), το σημαντικότερο καλλιτέχνη της Τουρναί την εποχή του, αν και κανένα από τα καταγεγραμμένα έργα του δε σώζεται. Η ταύτιση βασίζεται στην ομοιότητα ανάμεσα στα έργα του Δασκάλου του Φλεμάλ και εκείνα των Ζακ Νταρέ (περ.1404-1470) και Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν (1400-1464), καθώς ο Νταρέ υπήρξε μαθητής του Καμπέν και ο φαν ντερ Βάιντεν σχεδόν σίγουρα επίσης. Η υπόθεση πως τα έργα του Δασκάλου του Φλεμάλ ήταν πρώιμα έργα του φαν ντερ Βάιντεν έχει σήμερα ελάχιστους υποστηρικτές.
Παρόλο που υπάρχουν ακόμη αμφιβολίες σχετικά με την πραγματική ταυτότητα του Δασκάλου του Φλεμάλ, δεν υπάρχουν διχογνωμίες αναφορικά με τα επιτεύγματά του, καθώς ήρθε σε καθολική ρήξη με το κομψό Διεθνές Γοτθικό στυλ και λογίζεται μαζί με το Γιαν βαν Άικ ως ένας από τους θεμελιωτές της Σχολής των Κάτω Χωρών. Κανένα από τα έργα που του αποδίδονται δεν είναι χρονολογημένο – εξαιρουμένων των πλευρικών φύλλων του «Τρίπτυχου Werl» (1438, Πράδο, Μαδρίτη), απόδοση υπό αμφισβήτηση – αλλά μοιάζει πιθανό τα πρώιμα έργα του να υπήρξαν προγενέστερα όλων των σωζόμενων του βαν Άικ. Το παλαιότερο όλων πιστεύεται πως είναι το «Τρίπτυχο Seilern» (1410-20, Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, Λονδίνο). Το έργο αυτό εξακολουθεί να έχει το διακοσμητικό χρυσό φόντο της γοτθικής παράδοσης, αλλά η επιρροή του Κλάους Σλούτερ (περ.1340-1405/06) είναι εμφανής στη γλυπτική σταθερότητα και δραματική δύναμη των μορφών. Το διασημότερο έργο που αποδίδεται στο Δάσκαλο του Φλεμάλ είναι το «Τρίπτυχο Mérode» (περ. 1425, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη) και ορισμένες φορές απαντάται ως Δάσκαλος του Mérode. Ωστόσο, η απόδοση του έργου αυτού επίσης δεν είναι βέβαιη. Ανάμεσα στα άλλα έργα που γενικώς θεωρούνται δικά του είναι: «Η Μνηστεία της Παναγίας» (Πράδο, Μαδρίτη), «Η Θεία Γέννηση» (Μουσείο Καλών Τεχνών, Ντιζόν) και «Η Παρθένος και το Θείο Βρέφος μπροστά σε Τζάκι» (Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο), παραδείγματα του επίγειου νατουραλισμού που σχετίζεται με τον καλλιτέχνη. Η Εθνική Πινακοθήκη φιλοξενεί επίσης τρία πορτραίτα που συνδέονται με το Δάσκαλο της Φλεμάλ. Παρά την αβεβαιότητα που εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από το έργο του, αναδύεται ως μια εξέχουσα καλλιτεχνική προσωπικότητα.
Τρίπτυχο Seilern
thumb|right|400px|«Τρίπτυχο Seilern» (περ.1410), λάδι σε ξύλο, Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, Λονδίνο. Οι ιστορικοί της τέχνης θεωρούν ότι το «Τρίπτυχο Seilern» (περ.1410), το οποίο λαμβάνει το όνομά του από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του, τον Κόμη του Seilern, αποτελεί το παλαιότερο σωζόμενο έργο του Ρομπέρ Καμπέν. Όντας σχετικά μικρό σε μέγεθος, προοριζόταν για την κατοικία ιδιώτη, ενώ σήμερα στεγάζεται στο Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, στο Λονδίνο. Κύριο θέμα του είναι μια από τις σημαντικότερες ιστορίες της χριστιανικής εικονογραφίας, η Αποκαθήλωση και Ταφή του Ιησού Χριστού, που αναφέρονται και στα τέσσερα Ευαγγέλια.
Το κεντρικό τμήμα του τρίπτυχου απεικονίζει την τοποθέτηση στον τάφο του νεκρού Χριστού από τη Μητέρα Του, τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και το Νικόδημο, που προετοιμάζονται να τυλίξουν το σώμα στο νεκρικό του σάβανο. Η Παναγία στηρίζεται από τον Απόστολο Ιωάννη, αναφορά στον επιτάφιο θρήνο. Η Μαρία Μαγδαληνή αλοίφει τα πόδια του Χριστού με έλαιο, αναφορά στο Χρίσμα. Η Αγία Βερενίκη κρατά ψηλά ένα κομμάτι ύφασμα, νύξη για την άνοδο στο Γολγοθά, ενώ άγγελοι κρατούν διάφορα από τα όργανα του Μαρτυρίου. Στο αριστερό πλευρικό φύλλο, ο δωρητής του έργου απεικονίζεται γονατιστός με ταπεινότητα μπροστά στο Λόφο του Γολγοθά. Το τοπίο, με τους τρεις σταυρούς στο βάθος, είναι σχετικά ρηχό και πάνω στο μεσαίο σταυρό, ανάμεσα σε εκείνους που ακόμη κρέμονται οι ληστές, ακουμπά μία σκάλα που μαρτυρά την Αποκαθήλωση. Το δεξιό φύλλο απεικονίζει την Ανάσταση και την ανάδυση του Κυρίου από τον τάφο.
thumb|left|200px|«Εσταυρωμένος Ληστής» (περ.1410), λάδι σε ξύλο, Städelsches Kunstinstitut, Φρανκφούρτη. Και τα τρία τμήματα είναι διακοσμημένα με χρυσά αμπέλια και σταφύλια, που συμβολίζουν το Χριστό, την πραγματική Άμπελο. Το έργο αυτό είναι ένα από τα πρώτα του καλλιτέχνη και παρόλο που αφήνει μια υπόνοια της στροφής της φλαμανδικής αναγεννησιακής ζωγραφικής προς το ρεαλισμό, βασισμένο στην προσεκτική παρατήρηση, διατηρεί την παραδοσιακή μεσαιωνική αίσθηση, με την περιορισμένη προοπτική, τη χρήση χρυσών φόντων και με τη χαρακτηριστική του γοτθικού ρυθμού οργάνωση του χώρου.
Εσταυρωμένος Ληστής
Η πρωτοτυπία και η δύναμη στο έργο του Καμπέν είναι ιδιαίτερα εμφανής στα ώριμα έργα του. Ο «Εσταυρωμένος Ληστής» (1410, Städelsches Kunstinstitut, Φρανκφούρτη) αποτελεί το άνω τμήμα του δεξιού φύλλου ενός μεγάλου τρίπτυχου με θέμα την Αποκαθήλωση, το οποίο είναι γνωστό μέσω ενός παλαιού αντιγράφου στην Πινακοθήκη Τέχνης Γουόκερ στο Λίβερπουλ. Η μορφή στο σταυρό χαρακτηρίζεται από βάναυσο ρεαλισμό, με τεντωμένους μυς και φρικτά τραύματα στα πόδια. Το σύνολο τονίζεται από το staccato ρυθμό των περιγραμμάτων, που ξεχωρίζουν στο επίχρυσο περίγραμμα. Η εκφραστικότητα τηρείται μέχρι το σημείο της ασχήμιας. Οι μορφές των Ρωμαίων στρατιωτών που συμπληρώνουν τη σκηνή αποδίδονται επίσης με ασύλληπτο για την εποχή ρεαλισμό και είναι ακόμη πιο εντυπωσιακές χάρις στη δυναμική μοντελοποίηση που τους χαρίζει ποιότητα γλυπτού.
Αγία Βερενίκη
thumb|170px|«Η Αγία Βερενίκη» (περ.1410), λάδι σε ξύλο, Städelsches Kunstinstitut, Φρανκφούρτη.Ένα άλλο από τα πρώτα έργα του καλλιτέχνη, είναι ένας πίνακας που απεικονίζει την Αγία Βερενίκη (περ.1410), τη γυναίκα που, συγκινημένη από το δράμα του Χριστού στο δρόμο προς το Γολγοθά, του έδωσε ένα ύφασμα για να σκουπίσει τον ιδρώτα στο πρόσωπό του. Το έργο αποτελεί τμήμα ενός αποσυναρμολογημένου ρετάμπλ, η αρχική μορφή του οποίου είναι άγνωστη. Η Αγία εμφανίζεται εύθραυστη και ψυχολογικά απομονωμένη στα συναισθήματά της. Το κάτω μέρος της φιγούρας, όπου τα ενδύματά καταλήγουν σε κομψές πτυχώσεις, είναι τρισδιάστατο, αλλά γύρω από τους ώμους μοιάζει εντελώς επίπεδο, έτσι ώστε να μην εξέχει υπερβολικά από το φόντο, μια ταπισερί από μπροκάρ που εκμηδενίζει την αίσθηση του βάθους. Οι πτυχώσεις των ενδυμάτων σχηματίζουν μοτίβα που αντιστοιχίζονται μεταξύ τους, για παράδειγμα εκεί που το πράσινο μανίκι στα δεξιά αντανακλάται από την άκρη του κόκκινου μανδύα που κρέμεται στο έδαφος. Στο κομψό ύφασμα που πλαισιώνει το πρόσωπο της γυναίκας υπάρχει σκόπιμη ομορφιά.
thumb|270px|left|«Ευαγγελισμός» (1418-1419), λάδι σε καμβά, Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη
Ευαγγελισμός
Στο έργο αυτό (1418-1419) το γεγονός του Ευαγγελισμού αναπαρίσταται σε ένα ναό γοτθικού ρυθμού, ο οποίος συμβολίζει το Νέο Νόμο που αντικαθιστά τον Παλαιό, τον οποίο και αντιπροσωπεύει ο πύργος ρομανικού ρυθμού στο φόντο. Τα γλυπτά στο εξωτερικό του ναού και στον πύργο, καθώς και οι εικόνες από τη Βίβλο στα βιτρώ ενισχύουν αυτή την ιδέα, καθώς και εκείνη της Λύτρωσης.
Πρόκειται για ένα από τα πρώτα έργα του καλλιτέχνη, πρωτού ο Ροχήρ βαν ντερ Βέιντεν μαθητεύσει στο εργαστήριό του. Η πατρότητα του πίνακα δεν είναι καθολικά αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα. Ο πίνακας αποκτήθηκε από το Εσκοριάλ το 1584 και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Πράδο.
Θεία Γέννηση
Η «Θεία Γέννηση» (περ. 1420, Μουσείο Καλών Τεχνών, Ντιζόν) αποτελεί ένα από τα πρώτα έργα που απεικονίζουν τοπίο στην ιστορία της βορειοευρωπαϊκής τέχνης. Στο έργο αυτό, από τα πρώτα στην ιστορία της τέχνης που χρησιμοποιούν το λάδι ως δεσμευτικό μέσο για τις χρωστικές ουσίες, συνδυάζονται οι βαριές, υλικές φόρμες με την ισχυρή ψευδαίσθηση του τρισδιάστατου χώρου. Η γήινη αίσθηση του ρεαλισμού από τον καλλιτέχνη αποκαλύπτεται τόσο τα στοιχεία και τη διαμόρφωση του τοπίου, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται ένα πρωτοφανές επίπεδο φυσικής πραγματικότητας και δραματικής αμεσότητας.
thumb|250px|right|«Η Θεία Γέννηση» (περ. 1420-1426), Μουσείο Καλών Τεχνών, Ντιζόν, Γαλλία. Όπως και πολλές άλλες απεικονίσεις του γεγονότος της Γέννησης, ο πίνακας έχει βασιστεί σε ένα όραμα της Σουηδής Αγίας Βριγίτας (1302-1373). Το Θείο Βρέφος και οι γονείς του έχουν τοποθετηθεί στο κατώφλι ενός μισοερειπωμένου σταύλου. Η κατεστραμμένη οροφή έχει μια τρύπα και από τους τοίχους λείπουν τμήματα που αποκαλύπτουν το βόδι και το γάιδαρο, που αντίθετα με τη συνήθη σύμβαση της εικονογραφίας, στρέφουν την πλάτη προς τη σκηνή αντί να τείνουν προς το Βρέφος ώστε να το ζεστάνουν. Η Παναγία στέκεται γονατιστή, τα χέρια της σε στάση προσευχής, τα μάτια χαμηλωμένα. Στα πόδια της ο Χριστός είναι ξαπλωμένος στο έδαφος, λάμποντας από φως. Ο Ιωσήφ, με τη μορφή σεβάσμιου μεσήλικα κρατά ένα κερί στο ένα χέρι, ενώ με το άλλο το προστατεύει από το να σβήσει. Στα αριστερά της σύνθεσης στέκουν οι μαίες, που σύμφωνα με ένα Απόκρυφο Ευαγγέλιο, εκλήθησαν από τον Ιωσήφ σε μία στιγμή ανησυχίας. Μία από αυτές υπέφερε από παράλυση στο χέρι, αλλά ο άγγελος με τα λευκά την καλεί να αγγίξει το Βρέφος ώστε να θεραπευτεί: «Tangue puerum et sanabaris». Πίσω από την ομάδα αυτή, το άνω τμήμα της πόρτας του οικήματος αποκαλύπτει τρεις βοσκούς, που από δέος και σεβασμό κρατούν απόσταση από τη σκηνή.
thumb|270px|left|«Μνηστεία της Παναγίας» (περ.1420), λάδι σε καμβά, Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη Το έργο αυτό αποτελεί κυρίως αντικείμενο θαυμασμού για το περίφημο τοπίο του. Ο Καμπέν χρησιμοποίησε τεχνικές που μελλοντικά αντιγράφηκαν από πολλούς καλλιτέχνες. Ένας δρόμος φιδογυρίζει κάπου μακρυά, πλάι σε ένα ρυάκι, οδηγώντας το βλέμμα στο βάθος του χώρου. Τη διαδρομή πλαισιώνουν ιτιές και ψηλά δένδρα. Ένα δρομάκι συναντά τον κύριο δρόμο και οδηγεί ένα φράκτη. Σε αυτό περπατά ένα ζευγάρι με κάπες, το οποίο ακολουθεί μία χωρική με ένα καλάθι με αυγά στο κεφάλι της. Μακρύτερα υπάρχει ένα μεγάλο αγροτόσπιτο, με την αυλή του κλεισμένη σε ψηλούς τοίχους, κι ακόμη μακρύτερα ένα χωριουδάκι, μια λίμνη που φωλιάζει ανάμεσα σε λόφους και μία μικρή φάρμα με αμπέλια. Στα αριστερά βλέπουμε μια μεγαλόπρεπη πόλη, πάνω από την οποία δεσπόζει ένα κάστρο σε ένα πετρώδες τοπίο. Στα αριστερά ο Ήλιος ανατέλλει πίσω από τα βουνά, συμβολίζοντας τη νέα εποχή.
Μνηστεία της Παναγίας
Δύο σκηνές απεικονίζονται στο έργο αυτό της δεκαετίας του 1420. Στα αριστερά, σε ένα κυκλικό εσωτερικό ρομανικού ρυθμού με τρούλο, αναπαρίσταται το Θαύμα του Ανθισμένου Μπαστουνιού, που σύμφωνα με το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιακώβου, υπέδειξε τον Ιωσήφ ως μνηστήρα της Παναγίας. Στα βιτρώ και στα αρχιτεκτονικά στοιχεία του χώρου απαντώνται σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη που σκιαγραφούν άλλες από την Καινή Διαθήκη, όπως η θυσία του Ισαάκ, που προμηνύει τη Λύτρωση από το Χριστό. Στα δεξιά αναπαρίσταται η μνηστεία της Μαρίας και του Ιωσήφ κάτω από μία στοά γοτθικού ρυθμού, που αναγγέλει την επικείμενη άφιξη του Νέου Νόμου.
Στο έργο αυτό, ο Καμπέν διατηρεί το χαρακτηριστικό εξωτισμό του Διεθνούς Γοτθικού στυλ, συνδυάζοντάς τον με το φλαμανδικό νατουραλισμό και τη διαυγή απεικόνιση της ποιότητας των πραγμάτων. Οι μορφές των Αγίων Κλαίρης και Ιακώβου του Πρεσβύτερου έχουν ζωγραφιστεί στο βάθος σε γκριζάιγ, που θυμίζει έργο γλυπτικής.
Έχοντας αποδοθεί παλαιότερα στον Ροχήρ βαν ντερ Βέιντεν, ο πίνακας αυτός αποκτήθηκε από το Εσκοριάλ το 1584, φτάνοντας στο Μουσείο Πράδο το 1839.
Τρίπτυχο Mérode
Πρόκειται (περ.1425) για έναν από τους διασημότερους πίνακες φλαμανδικής ζωγραφικής του 15ου αιώνα, που βρισκόταν τον 19ο αιώνα στην κατοχή των κόμητων του Mérode. Σήμερα εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.
thumb|left|400px|«Τρίπτυχο Mérode» (περ.1425), ελαιογραφία σε ξύλο, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη. Στο κεντρικό τμήμα απεικονίζεται ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Η ξαφνική εμφάνιση του αρχάγγελου Γαβριήλ προκαλεί αναστάτωση (το κερί σβήνει, οι σελίδες του βιβλίου στο τραπέζι ανακατεύονται). Η Παναγία όμως, που κάθεται στο υποπόδιο του πάγκου σε ένδειξη ταπεινότητας, φαίνεται να μην αντιλάμβεται το γεγονός. Η αποκάλυψη είναι πρωτίστως εσωτερική διαδικασία και η έμφαση στην παρουσία του αρχάγγελου εξυπηρετεί περισσότερο την κατανόηση της σκηνής από το θεατή. Στα πλευρικά φύλλα, που προστέθηκαν πιθανώς αργότερα, απεικονίζονται δεξιά ο Ιωσήφ αφοσιωμένος στη δουλειά του ως ξυλουργού και αριστερά ένα ζεύγος που παρακολουθεί τη σκηνή από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου. Πρόκειται, προφανώς, για το δωρητή του τρίπτυχου και τη σύζυγό του, των οποίων τα οικόσημα διακρίνονται στο παράθυρο του μεσαίου πίνακα.
Ο Καμπέν δεν τοποθετεί την ιερή σκηνή σε εκκλησία ή μπροστά στην πύλη ενός ναού, αλλά σε ένα δωμάτιο πολύβουης φλαμανδικής πόλης του 15ου αιώνα. Η εικονογραφία περιλαμβάνει πολυάριθμους συμβολισμούς η έκταση και η ερμηνεία των οποίων εξακολουθεί αν αμφισβητείται και να μελετάται εκτενώς. Πάνω από τα φτερά του Γαβριήλ, η μικροσκοπική γυμνή φιγούρα ενός βρέφους - που συμβολίζει το Χριστό - μεταφέρεται από επτά χρυσές ακτίδες φωτός που μπαίνουν από ένα παράθυρο στο δωμάτιο. Μεταφέρει ένα σταυρό, μακάβρια υπενθύμιση της μαρτυρικής Του θυσίας. Οι λευκοί κρίνοι, το δοχείο του νερού και η λευκή πετσέτα, όλα αναφέρονται στην αγνότητα της Μαρίας.
Το τρίπτυχο είναι σχετικά μικρό σε μέγεθος και, όπως και το προγενέστερο «Τρίπτυχο του Seilern», σχεδιάστηκε για οικιακή χρήση. Το έργο δεν διαθέτει ούτε επιγραφή ούτε χρονολογία και μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα αποδόθηκε στον Καμπέν, που το φιλοτέχνησε ίσως με τη βοήθεια των μαθητών του, ένας από τους οποίους ίσως ήταν ο διασημότερος εξ αυτών, ο Ροχήρ βαν ντερ Βέιντεν.
thumb|right|170px|«Προσωπογραφία του Ρομπέρ ντε Μασμίν» (περ.1425), ελαιογραφία σε ξύλο, Μουσείο Τύσεν-Μπορνεμίσα, Μαδρίτη.
Προσωπογραφίες
Μεταξύ του 14ου και του 15ου αιώνα γεννιέται στη Φλάνδρα ένα καινούριο ζωγραφικό ιδίωμα, βασισμένο στη σχολαστική παρατήρηση της πραγματικότητας και στην πιστή όσο και ζωντανή ανασύνθεσή της. Την ανασύνθεση αυτή καθιστά δυνατή η τεχνική της ελαιογραφίας, η οποία έμελλε να μεταμορφώσει ριζικά το ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό τοπίο. Η συγκεκριμένη τεχνική εξασφαλίζει ακρίβεια στην απόδοση των λεπτομερειών ακατόρθωτη με την τέμπερα, επιτρέποντας στους ζωγράφους της εποχής να φτάσουν σε αδιανόητα μέχρι πρότινος αποτελέσματα. Ένα από τα είδη τα οποία ωφελήθηκαν περισσότερο από την καινοτομία αυτή ήταν η προσωπογραφία, με την οποία καταπιάστηκε και ο Καμπέν ως πρωτεργάτης της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Ανάμεσα στα πορτραίτα που αποδίδονται στο Δάσκαλο του Φλεμάλ συναντούμε: «Πορτραίτο Άνδρα» (1400-10) και «Πορτραίτο Γυναίκας» (περ. 1430) στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, «Πορτραίτο Μουσικού» σε ιδιωτική συλλογή, καθώς και δύο προσωπογραφίες του «Ρομπέρ ντε Μασμίν», στρατιωτικού με σημαίνουσα θέση στη Βουργουνδία, η μία στη Gemäldegalerie του Βερολίνου και η άλλη στο Μουσείο Τύσεν-Μπορνεμίσα στη Μαδρίτη.
Στο τελευταίο, ο ντε Μασμίν απεικονίζεται σε πρώτο πλάνο, σχεδόν ημίσωμος. Η στάση τριών τετάρτων που υιοθετείται επιτρέπει την ανάγλυφη απόδοση του προσώπου, ο όγκος του οποίου «σμιλεύεται» από το φως, δίχως την παραμικρή προσπάθεια εξιδανείκευσης. Η επιδερμίδα, παρά τις όποιες αβλεψίες, αποδίδεται με επιστημονική σχεδόν ακρίβεια, ιδιαίτερα εμφανή στους έντονους κύκλους κάτω από τα μάτια, στις ρυτίδες που αβλακώνουν το πρόσωπο, στην επιβλητική μύτη και τα διογκωμένα χείλη. Οι τρίχες των μαλλιών, όπως και η γούνα με την οποία κοσμείται το κομψό ένδυμα, σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, απεικονίζονται μία προς μία, ενώ το δεξιοτεχνικό παιχνίδι του φωτός και της σκιάς συνθέτει πειστικά το πρόσωπο ενός άνδρα μέσης ηλικίας. Εξίσου εκλεπτυσμένη είναι και η περιορισμένη χρωματική γκάμα, η οποία περιλαμβάνει τόνους του ροζ, του μαύρου και του καφέ.
thumb|left|300px|Τα δύο σωζώμενα φύλλα του «Τρίπτυχου Werl» (1438), Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη.