cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σωσθένης της Μακεδονίας
Μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου Κεραυνού και τη βραχύβια βασιλεία του αδελφού του, Μελέαγρου των Πτολεμαίων, στο θρόνο τοποθετήθηκε ο Αντίπατρος ο Ετησίας, ανηψιός του Κάσσανδρου. Ωστόσο οι περιστάσεις απαιτούσαν την καθοδήγηση του στρατού από ικανά και αποτελεσματικά χέρια και ο Αντίπατρος κρίθηκε σύντομα ανεπαρκής. Μετά από μόλις 45 ημέρες, την ηγεσία του στρατού ανέλαβε με προσωπική πρωτοβουλία ο Σωσθένης, ο οποίος ζήτησε από τους στρατιώτες να ορκιστούν πίστη σε αυτόν ως στρατηγό και όχι ως βασιλιά.
Αρχικά οι προσπάθειές του στέφθηκαν με επιτυχία: υποχρέωσε σε ήττα τους Γαλάτες, που βρισκόταν υπό τοv Βόλγιο, και για ένα διάστημα ο κίνδυνος απομακρύνθηκε από το βασίλειο. Εντούτοις ακολούθησε νέα εισβολή υπό τον Βρέννο, η οποία ανάγκασε το Σωσθένη να κλείσει τα στρατεύματά του στα διάφορα οχυρά. Ο Βρέννος, ωστόσο, αφού λεηλάτησε τα εδάφη της Μακεδονίας, έστρεψε τα όπλα του εναντίον της νότιας Ελλάδας. Η Μακεδονία ανέκτησε την ελευθερία της και ο Σωσθένης διατήρησε τη διοίκηση για μία περίοδο δύο ετών μέχρι το θάνατό του, αν και οι πληροφορίες που διαθέτουμε για το συγκεκριμένο διάστημα είναι συγκεχυμένες.
Republic P-43 Lancer
Το Republic P-43 Lancer  ήταν μονοκινητήριο μαχητικό μεγάλου ύψους. Κύριοι χρήστες του ήταν η USAAC, που παρέλαβε τα πρώτα αεροσκάφη το 1940. και η αεροπορία της Δημοκρατίας της Κίνας. Είχε πολύ καλά πτητικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο ύψος και μεγάλη ακτίνα δράσης. Πριν την έλευση των P-38 Lightning στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού ήταν το μοναδικό μαχητικό των Συμμάχων που μπορούσε να αναχαιτίσει τα ιαπωνικά αναγνωριστικά Mitsubishi Ki-46. Τα P-43 ανέλαβαν επίσης αποστολές αναγνώρισης τόσο με την USAAF όσο και με την Βασιλική Αυστραλιανή Αεροπορία (RAAF) μέχρι την αντικατάστασή τους από τα P-38.
Αλίκη Βίτσου-Επιτροπάκη
Έλαβε μέρος στον πρώτο ελληνικό Ottelo (Δυσδαιμόνα) τον Απρίλιο ή Μάϊο του 1927 και σε έναν ακόμα Ριγκολέττο με τον Ι. Αγγελόπουλο, το ίδιο έτος, με το σωματείο Ελληνικόν Μελόδραμα υπό την διεύθυνση του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1927 έφυγε για σπουδές στην Ιταλία και μετά την επιστροφή της συνεργάσθηκε ξανά με το μελόδραμα. Το 1930 πρωταγωνίστησε στην όπερα Πρωτομάστορας του Μανώλη Καλομοίρη στο Θέατρο Ολύμπια υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Μητρόπουλου. Την θεατρική περίοδο 1931-32 συμμετείχε σε έναν ακόμα επιτυχημένο Ριγκολέττο με τον Ι. Αγγελόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους διακρίθηκε στον Κουρέα της Σεβίλλης (Ροζίνα).
Republic P-43 Lancer
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η Seversky Aircraft Company, που το 1939 μετονομάστηκε σε Republic, δημιούργησε με ίδιους πόρους σειρά μαχητικών με βάση το P-35, που συνδύαζαν διαφορετικούς κινητήρες και διάφορες τροποποιήσεις. Αυτά ήταν τα: AP-2, AP-7, AP-4, AP-9, XP-41 καθώς και το ναυτικό μαχητικό NF-1 (Naval Fighter 1). Σημαντικότερο εξ αυτών ήταν το AP-4, που αποτέλεσε την βάση για τα μελλοντικά μαχητικά της εταιρείας. Το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό του ήταν η χρήση του κινητήρα Pratt & Whitney R-1830-SC2G μαζί με υπερσυμπιεστή, χάρη στον συνδυασμό των οποίων έφτανε τους 1200 hp. Ο υπερσυμπιεστής ήταν βελτιστοποιημένος από την Boeing, που τον αξιοποίησε στο νέο στρατηγικό της βομβαρδιστικό, το περίφημο B-17 Flying Fortress. Ο υπερσυμπιεστής είχε τραβήξει το ενδιαφέρον πολλών άλλων εταιρειών αεροναυπηγικής.
Αλίκη Βίτσου-Επιτροπάκη
Αποσύρθηκε από την καλλιτεχνική δράση το 1935.
Republic P-43 Lancer
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τα XP-41 και AP-4 ήταν σχεδιαστικά σχεδόν πανομοιότυπα. Το μοναδικό AP-4 συνετρίβη στις 22 Μαρτίου 1939, όταν εν πτήσει έπιασε φωτιά ο κινητήρας και ο πιλότος του αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει. Παρά την απώλεια, η USAAC έδειξε ενδιαφέρον για την συνέχιση του προγράμματος ανάπτυξης του μαχητικού με το συγκεκριμένο προωστικό σύστημα, ζητώντας τον Μάιο του ίδιου έτους την κατασκευή 13 πρωτοτύπων YP-43.
Αλίκη Βίτσου-Επιτροπάκη
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Republic P-43 Lancer
Το YP-43
Το YP-43 διαφοροποιούνταν από το AP-4 στην άτρακτο, που είχε razorback μορφή, με επιμήκη ράχη που εκτείνονταν από το πίσω μέρος του πιλοτηρίου μέχρι το ουραίο. Η εισαγωγή αέρα του κινητήρα μεταφέρθηκε στο κάτω μέρος του, με αποτέλεσμα το μαχητικό να έχει κάλυμμα κινητήρα με χαρακτηριστικό οβάλ σχήμα. Το YP-43 προωθούνταν από αερόψυκτο 14-κύλινδρο αστεροειδή κινητήρα R-1830-35 με υπερσυμπιεστή General Electric B-2. Η μέγιστη ισχύς ήταν 1200 hp. Ο κινητήρας έστρεφε τρίφυλλη έλικα μεταβλητού βήματος. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο συγχρονισμένα πολυβόλα των 12,7 mm στην άτρακτο και από ένα πολυβόλο των 7,62 mm σε κάθε πτέρυγα.
Το πρώτο από τα 13 YP-43 παραδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1940 και το τελευταίο τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Κατά την διάρκεια των δοκιμών τα μαχητικά πολύ συχνά ανατρέπονταν στην προσγείωση και την απογείωση, πρόβλημα που λύθηκε με τον επανασχεδιασμό του ουραίου τροχού. Παρόλο που το αεροσκάφος είχε καλύτερες επιδόσεις από αυτές που ζητούσε η USAAC, το 1941 ήταν σαφές ότι είχε πια ξεπεραστεί τεχνολογικά από τις εξελίξεις στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό. Δεν ήταν ευέλικτο, δεν διέθετε θωράκιση για προστασία του πιλότου, ούτε αυτοφρασσόμενες δεξαμενές καυσίμου. Η USAAC έκρινε ότι το αεροσκάφος και το προγενέστερο P-35 είχαν εξαντλήσει σχεδιαστικά το δυναμικό τους και επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη του σύγχρονου και πολλά υποσχόμενου P-47 Thunderbolt.
Παραγωγή
Τα αεροσκάφη παραγωγής ονομάστηκαν Lancer και ήταν πανομοιότυπα με τα YP-43. Οι παραδόσεις ξεκίνησαν στις 16 Μαΐου και ολοκληρώθηκαν στις 28 Αυγούστου 1941. Καθυστερήσεις στην ανάπτυξη του Thunderbolt οδήγησαν την USAAC στην παραγγελία επιπλέον 80 P-43J, με κινητήρα Pratt & Whitney R-2180-1 Twin Hornet των 1400 hp. Οι επιδόσεις σε μεγάλο ύψος ήταν καλύτερες με αυτόν τον κινητήρα. Επίσης ενισχύθηκε ο οπλισμός, που πλέον αποτελούνταν μόνο από πολυβόλα των 12,7 mm (τα ελαφρύτερα των 7,62 mm στις πτέρυγες αντικαταστάθηκαν). Η USAAC έδωσε νέα ονομασία σε αυτή την έκδοση, καλώντας το αεροσκάφος P-44 Rocket. Παρόλα αυτά η επιχειρησιακή εμπειρία από την Ευρώπη, όπου ο πόλεμος μαίνονταν από το 1939, έδειχνε ότι το P-43 και το προτεινόμενο P-44 ήταν ήδη ξεπερασμένα τεχνολογικά, με συνέπεια την ακύρωση του δεύτερου πριν ακόμα κατασκευαστεί το πρωτότυπο.
Ο Alexander Kartveli και οι ομάδα του εστίασαν τις προσπάθειές τους στο προηγμένο AP-10/XP-47, που εξελίχθηκε στο περίφημο μαχητικό P-47 Thunderbolt. Μέχρι να καταστεί διαθέσιμος ο κινητήρας Pratt & Whitney R-2800 των P-47, αποφασίστηκε η κατασκευή ακόμα 54 P-43 για να παραμείνει η γραμμή παραγωγής της Republic ανοικτή. Σε αυτά προστέθηκαν 125 P-43A-1 που παραδόθηκαν στην Κίνα στα πλαίσια του προγράμματος Lend-Lease. Επί της ουσίας ήταν πανομοιότυπα με τα P-43A και εξωτερικά δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει τις δύο εκδόσεις. Σε πολλά προστέθηκε θωράκιση, όμως το κατά πόσον αυτή προέρχεται από την κατασκευάστρια ή τοποθετήθηκε αυτοσχέδια μετά την παράδοση τους παραμένει ασαφές. Μέχρι το 1942 κατασκευάστηκαν συνολικά 272 P-43 όλων των εκδόσεων.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα P-43 του προγράμματος Lend-Lease παραδόθηκαν στην Κίνα μέσω της περίφημης αεροπορικής μονάδας Flying Tigers, η οποία αποτελούνταν από Αμερικανούς εθελοντές που πολεμούσαν τους Ιάπωνες στην Ασία πριν την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο. Διοικητής των Flying Tigers ήταν ο περίφημος Claire Chennault. Οι Αμερικανοί πιλότοι πετούσαν τα P-43 από τα σημεία παραλαβής στα κινεζικά αεροδρόμια. Έκαναν θετικά σχόλια για τις επιδόσεις των P-43 σε μεγάλο ύψος καθώς και για τον αερόψυκτο κινητήρα τους, που ήταν λιγότερο ευάλωτος συγκριτικά με τον υδρόψυκτο των Curtiss P-40. Από την άλλη πλευρά, ο υπερσυμπιεστής αποδείχθηκε αναξιόπιστος και υπήρχαν συνεχώς διαρροές καυσίμου. Το Ιούνιο του 1942 ο πιλότος Robert L. Scott πετώντας με P-43 φωτογράφησε τις κορυφές του όρους Έβερεστ 13000 m, επιδεικνύοντας για ακόμα μία φορά τις ικανότητες του αεροσκάφους σε μεγάλα ύψη. Σε κινεζική υπηρεσία τα P-43 δεν απέδωσαν καλά διότι ήταν ευάλωτα στα εχθρικά πυρά, με αποτέλεσμα να αποσυρθούν από την ενεργό δράση το 1944. Η στοιχειώδης θωράκιση των P-43A-1 αποδείχθηκε ανεπαρκής. Επιπλέον είχαν ίδιους κινητήρες με τα απολύτως αναγκαία μεταγωγικά Douglas C-47, με συνέπεια τα εναπομείναντα να καθηλωθούν.
Η USAAC θεωρούσε εξ αρχής το P-43 απαρχαιωμένο και το αξιοποίησε μόνο σαν εκπαιδευτικό. Το φθινόπωρο του 1942 όλα τα P-43 σε υπηρεσία με την USAAF (η USAAC έγινε USAAF τον Ιούνιο του 1941) μετονομάστηκαν σε RP-43, με το γράμμα "R" να υποδηλώνει ότι ήταν ακατάλληλα για πολεμικές επιχειρήσεις. Σχεδόν όλα τα αεροσκάφη που δεν στάλθηκαν στην Κίνα μετατράπηκαν σε αναγνωριστικά ενώ παράλληλα συνέχισαν να χρησιμοποιούνται και σαν εκπαιδευτικά. Η USAAF δάνεισε το 1942 οκτώ αναγνωριστικά (τέσσερα P-43A-1 και τέσσερα P-43D) στην Βασιλική Αυστραλιανή Αεροπορία (Royal Australian Air Force, RAAF). Η RAAF τα αξιοποίησε εκτενώς σε αποστολές αναγνώρισης μεγάλης ακτίνας και ύψους πτήσης, μέχρι να επιστρέψει τα έξι που είχαν απομείνει στην USAAF το 1943.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
P-43 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Σταντ ντε Ρενς
Η Σταντ ντε Ρενς (γαλλικά: Stade de Reims, ) είναι γαλλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος. Ιδρύθηκε το 1931 στην πόλη Ρενς και αγωνίζεται στο Σταντ Ωγκύστ-Ντελόν, χωρητικότητας 21.684 θέσεων.
Τίτλοι
Η Σταντ ντε Ρενς έχει κατακτήσει 6 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γαλλίας, 2 φορές το Κύπελλο Γαλλίας και ο πιο πρόσφατος τίτλος της ομάδας είναι το Λιγκ Καπ Γαλλίας που κατέκτησε το 1991. Αναλυτικά οι τίτλοι της ομάδας:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γαλλίας: (6)
Κύπελλο Γαλλίας: (2)
Σούπερ Καπ Γαλλίας: (5)
(* Ο τίτλος του 1949 ήταν η πρώτη φορά που διοργανώθηκε ο θεσμός του σούπερ καπ ανάμεσα σε πρωταθλητή και κυπελλούχο και θεωρείται ανεπίσημος).
Λιγκ Καπ Γαλλίας: (1)
Latin Cup: (1)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1911 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911
Αντώνης Πιερίδης
Ο Αντώνης Πιερίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντώνης Πιερίδης γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1936 στην Αθηένου. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθηνών. Παρακολούθησε επίσης σε διάφορες χώρες σειρές μαθημάτων σε θέματα γενικής διεύθυνσης βιομηχανικών σχέσεων και κοινωνικο-οικονομικής πολιτικής.
Την περίοδο 1962-1974 ήταν διευθυντής προσωπικού και δημοσίων σχέσεων στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Το 1975 διορίστηκε μέλος του Συμβουλίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου και τον Μάρτιο του 1976 ανέλαβε καθήκοντα γενικού διευθυντή της Ομοσπονδίας Εργοδοτών Κύπρου. Ακολούθως, ανέλαβε γενικός διευθυντής της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 2002. Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος διαφόρων κυβερνητικών σωμάτων με αρμοδιότητα σε οικονομικά, βιομηχανικά και εργατικά θέματα, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Ενώσεως Βιομηχανικών Οργανώσεων Ευρώπης και της Διεθνούς Οργανώσεως Εργοδοτών, και πρόεδρος του Ινστιτούτου Διευθυντών — Κλάδος Κύπρου — που αποτελεί παράρτημα του ομώνυμου οργανισμού της Αγγλίας (Institute of Directors).
Έχει δύο παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Στις 5 Οκτωβρίου 1976 διορίστηκε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας στη Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973. Παρέμεινε στη θέση αυτή και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 8 Μαρτίου 1978.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977
The One (βίντεο)
Το The One είναι ένα DVD που κυκλοφόρησε το 2004, από την Epic Records. Περιέχει τραγούδια όπως το Smooth Criminal, Billie Jean, Black or White, I Want You Back, Workin' Day and Night, Wanna Be Startin' Somethin', Another Part of Me, One More Chance και You Rock My World. Έγινε χρυσό στις ΗΠΑ, με πωλήσεις 50.000 αντίτυπων. Η RIAA αναγνώνρισε το DVD ως επίσημη παραγωγή του Μάικλ Τζάκσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βίντεο άλμπουμ του Μάικλ Τζάκσον
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας 2019–20
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μεσσηνίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μεσσηνίας.
Η πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας είναι η εξής:
Πρωταθλητής της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας αναδείχθηκε ο Πάμισος Μεσσήνης και προβιβάζεται στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Πρωταθλητής της Α1 Κατηγορίας αναδείχθηκε η Ομόνοια Καλαμάτας και προβιβάζεται μαζί με τους Απόλλων Πεταλιδίου και Παπαφλέσσα Χώρας. Πρωταθλητές της Β΄ Κατηγορίας αναδείχθηκαν οι Αναγέννηση Παραλίας Καλαμάτας, '''Π.Α.Σ. Ράχη και Α.Ε. Λογγάς''' οι οποίοι και προβιβάζονται.
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετέχουν 16 σύλλογοι.
Πηγή: [https://www.epsmes.gr/results/display_ranking.php?league_id=416 Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας]
Α1 Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετέχουν 14 σύλλογοι.
Πηγή: [https://www.epsmes.gr/results/display_ranking.php?league_id=417 Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας]
Β΄ Κατηγορία
Στη Β΄ Κατηγορία συμμετέχουν 33 ομάδες, χωρισμένες σε 3 ομίλους.
Βαθμολογία 1ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsmes.gr/results/display_ranking.php?league_id=418 Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας]
Βαθμολογία 2ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsmes.gr/results/display_ranking.php?league_id=419 Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας]
Βαθμολογία 3ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsmes.gr/results/display_ranking.php?league_id=420 Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας]
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
Δικυνόδοντας
Οι Δικυνόδοντες είναι μια ομάδα θηριαψιδωτών. Οι Δικυνόδοντες ήταν μικρά έως μεγάλα φυτοφάγα ζώα με δύο χαυλιόδοντες, απ’ όπου προκύπτει και το όνομά τους. Ήταν τα πιο διαδεδομένα μη θηλαστικά θηριαψιδωτά, με πάνω από 70 γένη γνωστά, με μέγεθος από αυτό ενός αρουραίου έως αυτό ενός βοδιού.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|Απολιθώματα δικυνόδοντα Το κρανίο του δικυνόδοντα είναι πολύ ειδικευμένο: είναι ελαφρύ αλλά δυνατό με τα κροταφικά ανοίγματα να είναι μεγάλα, για μεγαλύτερους μασητικούς μύες.
Το μπροστινό μέρος του κρανίου και η κάτω σιαγόνα είναι στενά και, σε όλα εκτός από τους πρωτόγονους δικυνόδοντες, χωρίς δόντια. Αντιθέτως, το μπροστινό μέρος είναι εξοπλισμένο με ένα κερατόμορφο ράμφος, όπως έχουν οι σημερινές χελώνες. Τα σαγόνια ήταν ειδικά ανεπτυγμένα για να παράγουν μια δυνατή κοπτική κίνηση (Crompton and Hotton 1967), που επέτρεπε στους δικυνόδοντες να τρώνε και σκληρή φυτική τροφή.
Το σώμα είναι κοντό, δυνατό και σε σχήμα βαρελιού, με δυνατά μέλη. Σε μεγάλα γένη, όπως ο Δινοδοντόσαυρος, τα πίσω πόδια ήταν όρθια, αλλά τα μπροστινά δίπλωναν στον αγκώνα. Και η ωμοπλάτη και η λεκάνη ήταν μεγάλες και δυνατές. Η ουρά είναι κοντή.
Εξελικτική ιστορία
thumb|250px|left|Ο Εοδικυνόδοντας ήταν ένας πρωτόγονος δικυνόδοντας Οι δικυνόδοντες εμφανίστηκαν κατά το τέλος της πέρμιας περιόδου και υπέστησαν μια γρήγορη ακτινωτή εξέλιξη και έγιναν τα πιο επιτυχημένα και άφθονα χερσαία φυτοφάγα στο τέλος της πέρμιας εποχής. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής υπήρχαν σε πολλές διαφορετικές μορφές όλων των μεγεθών.
thumb|250px|Μεγάλος δικυνόδοντας που έζησε στην Πολωνία Μόνο δύο οικογένειες επέζησαν την εξαφάνιση της Πέρμιας περιόδου, μία από τις οποίες, οι Λυστροσαυρίδες, ήταν τα πιο κοινά φυτοφάγα στην αρχή της τριασικής περιόδου. Ήταν ζώα μετρίου μεγέθους που εξελίχθηκαν και αντικαταστάθηκαν από τις καννεμεγιεριίδες που ήταν ζώα με μέγεθος ανάμεσα σε αυτό του χοίρου και του βοδιού. Αυτά τα ζώα τελικά αντικαταστάθηκαν από τους τραβερσοδοντίδες κυνόδοντες και τους ρινόσαυρους και, τελικά, στο τέλος της τριασικής περιόδου παρήκμασαν και το ρόλο των μεγάλων φυτοφάγων τον ανέλαβαν οι δεινόσαυροι.
Με την παρακμή και την εξαφάνιση των κανεμεγιεριδών, δεν εμφανίστηκαν άλλα μεγάλα συναψίδια μεχρι το μέσο του Παλαιοκαίνου πριν 60 εκατομμύρια χρόνια όταν τα θηλαστικά, απόγονοι των κυνόδοντων, άρχισαν να διαφοροποιούνται μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.
Κάποτε θεωρούταν ότι οι δικυνόδοντες εξαφανίστηκαν στο τέλος της τριασικής περιόδου, όμως πρόσφατα βρέθηκαν απολιθώματα που δείχνουν ότι οι δικυνόδοντες επέζησαν στην κρητιδική περίοδο στη νότια Γκοντβάνα στο σημερινό Κουίνσλαντ στην Αυστραλία.
Ταξινόμηση
150px|thumb|[[Γουαντιάσαυρος.]] 150px|thumb|[[Κινγκόρια, ένας μικρός δικυνόδοντας]] 150px|thumb|[[Πλακέρια.]] thumb|110px|[[Μογκχρεμπέρια.]] thumb|150px|[[Μυόσαυρος.]]
Φυλογένεση
Το κλαδόγραμμα που παρουσιάζεται εδώ είναι σύνθεση από το Mikko's Phylogeny Archive.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Μίκα Ιατρίδη
Η Μίκα Ιατρίδη (Ρόδος, 31 Οκτωβρίου 1977) είναι Ελληνίδα οικονομολόγος και πολιτικός.
Βιογραφία
Στα φοιτητικά της χρόνια η Μίκα Ιατρίδη δραστηριοποιήθηκε στην παράταξη ΔΑΠ - ΝΔΦΚ.
Με την επιστροφή της στη Ρόδο έγινε μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και στις εκλογές του 2002 εξελέγη μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του.
Το 2007 έλαβε το μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών της από το Τμήμα Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου και δίδαξε σε σχολεία της Ρόδου, μέχρι την πρόσληψη της στο Τμήμα Προσόδων του Δήμου Ιαλυσού, όπου εργαζόταν.
Είναι μέλος της Διεθνούς Ανθρωπιστικής Οργάνωσης “Γυναίκες χωρίς σύνορα”, της Πανελλαδικής γυναικείας οργάνωσης “Παναθηναϊκή”, της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας Ρόδου, της “Δωδεκανησιακής Μέλισσας” και της Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας Νοτίου Αιγαίου.
Στις εθνικές εκλογές του 2007 η Νέα Δημοκρατία την επέλεξε για το ψηφοδέλτιο της στα Δωδεκάνησα και κατετάγη τέταρτη. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Δωδεκανήσου στις εκλογές του 2009, η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει αυτή τη θέση στο νομό. Μετά από πρόταση της Κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, εκλέχθηκε από το σώμα γραμματέας του Προεδρείου στη Βουλή για την κοινοβουλευτική περίοδο 2009 – 2013.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης κοινοβουλευτικής της θητείας, ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων και μέλος της Διακομματικής Επιτροπής για τη μελέτη του μεταναστευτικού ζητήματος στη Βουλή των Ελλήνων.
Το 2012, μετά την απόφαση της να μην ψηφίσει την δεύτερη δανειακή σύμβαση, διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ λίγο αργότερα εντάχτηκε στους Ανεξάρτητους Έλληνες. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012, εκλέχτηκε για δεύτερη φορά με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία στις 30 Δεκεμβρίου 2014 μετά την τρίτη και ανεπιτυχή ψηφοφορία εκλογής Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Ιανουαρίου 2015.
Επανεξελέγη βουλετής Δωδεκανήσου στις εκλογές του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Ανδρέας Χαϊκάλης
Ο Ανδρέας Χαϊκάλης (30 Νοεμβρίου 1943) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής.Έχει ύψος 1,89 και διακρίθηκε για την ικανότητά του στο σουτ και την αλτικότητά του.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Άρη Αθηνών. Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1962 έως το 1974 και αποτέλεσε ένα από τους πιο σημαντικούς αθλητές για την ομάδα του. Κατέκτησε 7 πρωταθλήματα Ελλάδας, ενώ ήταν από τους συντελεστές των ευρωπαϊκών επιτυχιών της συμμετοχής στην τετράδα του Κύπελλο Κυπελλούχων το 1969 και της συμμετοχής στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972 όπου τελικά κατέλαβε την τρίτη θέση/
Ανέλαβε ακόμη την αγωνιστική εξέλιξη του Δημήτρη Κοκολάκη και σε αυτόν πιστώνεται η εξέλιξη του επιτυχημένου στη συνεχεια διεθνή σέντερ. Έχει τιμηθεί για την προσφορά του στην ομάδα και το άθλημα.
Εθνική Ελλάδος
Ο Ανδρέας Χαϊκάλης αγωνίστκε με την Εθνική Ελλάδος σε 49 αγώνες και σημείωσε 193 πόντους. Αγωνίστηκε σε 3 Ευρωμπάσκετ (1965 ρωσια, 1967φιλανδια, 1969 ιταλια), στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα το 1966, στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1967 και στο Προολυμπιακό Τουρνουά το 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969
Έλενα Νικολαΐδη
Η Ελένη Νικολαΐδη (15 Ιουνίου 1909 - 14 Νοεμβρίου 2002) ήταν Ελληνίδα μεσόφωνος με διακεκριμένη καριέρα στο εξωτερικό.
Βιογραφία
Η Ελένη Νικολαΐδη, γεννήθηκε στη Φώκαια της Μ. Ασίας ή την Σμύρνη στις 15 Ιουνίου 1909 ή κατά άλλους το 1906. Το 1913, λόγω των διωγμών, η οικογένειά της κατέφυγε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών με την Αργυρή Γκίνη. Εισήλθε στο Ελληνικό Μελόδραμα το 1929, εμφανιζόμενη στο Θέατρο Κεντρικόν. Το 1930 έλαβε μέρος στην παράσταση του έργου Το Στοιχειωμένο Γεφύρι του Θεοφράστου Σακελλαρίδη. Το 1933 τραγούδησε στην παράσταση της όπερας Το Δακτυλίδι της Μάνας του Μανώλη Καλομοίρη. Το 1936 έλαβε μέρος στην παράσταση της Κάρμεν στην Κέρκυρα από θίασο του Ελληνικού Μελοδράματος.
Το 1936 ταξίδεψε στη Βιέννη για να πάρει μέρος στον φωνητικό διαγωνισμό Belvedere όπου επέτυχε την τέταρτη θέση. Με την υποστήριξη του μαέστρου Μπρούνο Βάλτερ, τραγούδησε Ντον Κάρλος (Έμπολι) του Βέρντι στην Κρατική όπερα της Βιέννης στις 16 Δεκεμβρίου 1936. Αργότερα τραγούδησε σε πολλά λυρικά θέατρα της Ευρώπης.
Το 1949 πρωτοτραγούδησε στις Η.Π.Α.: στο Κάρνεγκι Χολ με μαέστρο τον Δημήτρη Μητρόπουλο, τη Βοστώνη, το Σικάγο, τη Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο κ.α. Το 1951 έγινε μόνιμο στέλεχος της Μ.Ε.Τ.
Από το 1960 δίδαξε μονωδία στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα. Το 1977 δίδαξε και στο Χιούστον του Τέξας. Αποσύρθηκε από τη διδασκαλία το 1994.
Είχε παντρευτεί του λυρικό τραγουδιστή Θάνο Μέλλο με τον οποίο είχαν έναν γιο, τον Μιχαήλ. Πέθανε στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού το 2002.
Αναγνωρίσθηκε ως μία από τις καλύτερες μονωδούς του κόσμου για τον ρόλο τίτλου στην "Κάρμεν". Ο βασιλεύς της απένειμε το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μεσόφωνοι Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Μουσική στο Τέξας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Σχολείο Απόλο
μικρογραφία|Σχολείο Μοντεσόρι Το συγκρότημα των μοντεσσοριανών Σχολείων Απόλο κτίστηκε το 1983 στο Άμστερνταμ (αγγλικά, Apollo School) .Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Χέρμαν Χέρτζμπεργκερ.Αποτελείται από δύο διαφορετικά σχολεία, τα Βίλεμσπαρκ και Μοντεσόρι (αγγλικά,Willemspark και Montessori), τα οποία λειτουργούν με βάση δύο διαφορετικά εκπαιδευτικά συστήματα.Λόγω των οικονομικών συνθηκών της περιόδου εκείνης (η χρηματοδότηση των σχολείων είχε περιοριστεί), ο αρχιτέκτονας επέλεξε να δώσει μία συνεκτική οργάνωση στα κτίριά του.Αυτό έχει θετικά αποτελέσματα και για τις διάφορες εθνικότητες μαθητών, μιας και ο καλός σχεδιασμός και η συγκεκριμένη οργάνωση τους επιτρέπει να προσαρμόζονται και να οικειοποιούνται το χώρο ανεξαρτήτως γλώσσας και μαθησιακού επιπέδου.
Μορφολογία κτιρίου
Tο κτίριο χωροθετείται σε οικόπεδο με επίπεδη μορφολογία εδάφους και βρίσκεται σε στροφή 90 μοιρών από το γειτονικό του.Έχει σχεδόν κυβική δομή από την οποία εξέχουν μακρόστενα ανοίγματα, ενώ δύο βατά δώματα-χώροι εκτόνωσης αφαιρούν ένα κομμάτι του όγκου.Ο επισκέπτης οδηγείται από το δημόσιο χώρο σε έναν περίκλειστο μικρόκοσμο. μικρογραφία|Δομικό Σύστημα
Συστήματα
Το κτίριο έχει συμμετρία τόσο ως προς τον άξονα x όσο και ως προς τον y.Aποτελείται από δύο βασικά συστήματα.Το μετρικό σύστημα και το δομικό.
Το μετρικό σύστημα μεταφράζεται στον κάναβο ο οποίος δίνει ρυθμό στην κάτοψη και τη διαιρεί σε τμήματα.Αντιπροσωπεύει κάποιες πρώτες συνθετικές χαράξεις.Πάνω στον κάναβο και στις περασιές του έρχεται και τοποθετείται το δομικό σύστημα, ένα σύνολο από υποστηλώματα,τοίχους πλήρωσης και πλάκες.Αντιπροσωπεύει μια μερική υλοποίηση της σύνθεσης. μικρογραφία|Μετρικό Σύστημα
Οργάνωση
* Για τα επίπεδα, βλέπε διάγραμμα τομής και τομή.Η περιγραφή πραγματοποιείται μέσω επιπέδων μιας και σε αυτό το κτίριο δεν υπάρχει η συμβατική έννοια των ορόφων. κέντρο|μικρογραφία|Διάγραμμα τομής μικρογραφία|Διάγραμμα χωρικών σχέσεων
Διάδραση χώρων
Έτσι λοιπόν οι αίθουσες διδασκαλίας οργανώνονται γύρω από έναν κοινόχρηστο αμφιθεατρικό χώρο, ο οποίος αποτελεί την καρδιά του κτιρίου.Τα παιδιά έτσι έχουν την τάση να συγκεντρώνονται προς το κέντρο, έχοντας περισσότερες ευκαιρίες για επαφή,παιχνίδι και διάδραση με παιδιά από άλλες τάξεις.Επιπλέον ο πυρήνας αυτός προσφέρει την ευκαιρία της δημιουργίας ενός μεγάλου ανοίγματος στο χώρο και κατά συνέπεια την αύξηση του οπτικού εύρους, το οποίο δεν θα μπορούσε να υπάρξει εαν το κτίριο ήταν σχεδιασμένο με βάση τη λογική της διαίρεσης σε επάλληλα επίπεδα.Ο σχεδιασμός ενός τέτοιου κέντρου δημιουργεί μία θεατρική κατάσταση και σχέσεις ηθοποιών-κοινού μεταξύ μαθητών-καθηγητών.Τα επίπεδα πάνω από το ‘’θεατρικό’’ αυτό χώρο μπορούν να παρομοιαστούν με ‘’θεωρία’’.
Ο αρχιτέκτονας αναφέρει ότι οι χώροι στο κτίριο προσφέρουν ποικίλες προοπτικές εκμετάλλευσης και μεταβλητότητας: ‘’Kρέμασε μερικές κουρτίνες και θα δημιουργήσεις ένα θέατρο, κρέμασε ένα δίχτυ με πεταλούδες και το περιβάλλον αλλάζει ξανά’’.
Έτσι πολλά τυποποιημένα δομικά στοιχεία, που αρχικά φαίνεται να έχουν δευτερεύουσα χρήση, σχεδιάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να οικειοποιούνται από το χρήστη και να αποκτούν ζωή. Ως αποτέλεσμα, τα περβάζια των παραθύρων επεκτείνονται και δημιουργούνται εσοχές και προεξοχές στους τοίχους όπου οι μαθητές εκθέτουν εργασίες χειροτεχνίας και τοποθετούν προσωπικά τους αντικείμενα.Σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα, κάτι τέτοιο έχει την τάση να κάνει ένα παιδί όταν του δώσεις την ευκαιρία να νιώσει άνετα σε ένα χώρο.Επίσης στη βάση των υποστηλωμάτων του εξωτερικού χώρου δημιουργείται ένα μπετονένιο πλάτωμα που μπορεί να λειτουργήσει σαν κάθισμα.Τέτοιου είδους χώροι στάσης σχεδιάζονται και κάτω από την εξωτερική σκάλα, ώστε να μην υπάρχουν αχρησιμοποίητα και σκοτεινά σημεία που πιθανόν θα δημιουργούσαν αίσθημα ανασφάλειας στα παιδιά.Επίσης έξω από την κύρια είσοδο βρίσκεται ένα ξύλινο ημικυκλικό κάθισμα, στη βάση της λογικής ότι οι μαθητές έχουν παντού ανάγκη από ένα χώρο στάσης και οι γονείς έχουν ανάγκη από ένα σημείο αναμονής των παιδιών.Ο κενός χώρος κάτω από τις εσωτερικές σκάλες χρησιμοποιείται με την τοποθέτηση μικρών βιβλιοθηκών.
Τομή
Η τομή του κτιρίου παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.Ο διαχωρισμός των πλακών, η δημιουργία επιπέδων και o κενός ενδιάμεσος χώρος, δημιουργούν διαγώνιες σχέσεις με συνθήκες επαφής και επικοινωνίας όλων των στάθμεων. Οπότε δύο άτομα που βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα έχουν τη δυνατότητα οπτικής και ακουστικής επικοινωνίας.Μία τέτοια δυνατότητα διάδρασης μεταξύ των χρηστών στους διάφορους χώρους του κτιρίου, διευκολύνει και ενισχύει κοινωνικές σχέσεις σε κτίρια όπως σχολεία και κοινωνικοεπαγγελματικές σχέσεις σε κτίρια γραφείων και εταιρείες.O Χέρτζμπεργκερ εφαρμόζει αυτή τη λογική σε κτίρια μικρής κλίμακας, όπως το συγκεκριμένο, αλλά και σε κτίρια μεγαλύτερης κλίμακας όπως για παράδειγμα το κτίριο γραφείων Centraal Beheer στην πόλη Άπελντουρν της Ολλανδίας.Mε βάση την αλλαγή κλίμακας, υπάρχει η πιθανότητα οι οπτικοακουστικές επαφές να εξασθενούν ανά περίπτωση κτιρίου.
Σε πιο λειτουργικό επίπεδο, ο κεντρικός χώρος που διατρέχει το κτίριο από πάνω ως κάτω,καταλήγει σε ένα μεγάλο άνοιγμα στην οροφή επιτρέποντας μεγαλύτερη ροή φωτός και αέρα στους επιμέρους χώρους.Παράλληλα λειτουργεί και σαν στοιχείο προσανατολισμού μέσα στο κτίριο.
Όρια
Τα όρια των χώρων έχουν εξεταστεί προσεκτικά από τον αρχιτέκτονα στο συγκεκριμένο κτίριο.Ανάμεσα στις αίθουσες υπάρχει ένας ‘’θάλαμος’’ με μικρά γραφεία και αυτόνομο φωτισμό στα οποία μπορεί να μελετήσει μόνος ένας μαθητής ή σε ομάδα. Αποτελεί μία ενδιάμεση λύση, καθώς ο μαθητής δεν είναι ούτε μέσα στην τάξη, ούτε σε πλήρη απομόνωση από αυτή.Τα γραφεία των δασκάλων και του διευθυντή βρίσκονται στα πατάρια και συνεπώς δίνουν μία αίσθηση ανοιχτή και φιλόξενη και τη βεβαιότητα στους μαθητές ότι μπορούν να τα επισκεφτούν ανά πάσα στιγμή.Με την τομή που γίνεται στο κέντρο του χώρου και την αφαίρεση πλακών, καταλύονται οπτικά και ακουστικά όρια μεταξύ των διάφορων ορόφων, όταν βρίσκεσαι στον κοινόχρηστο χώρο, ενώ στις αίθουσες και τα γραφεία τα όρια αυτά προστατεύονται από επιμέρους χωρίσματα.Με βάση αυτό εντοπίζεται και μία πρώτη διαβάθμιση ιδιωτικότητας στο εσωτερικό του κτιρίου.
Μία επιπλέον διάκριση κοινόχρηστων χώρων και ιδιωτικών επιτυγχάνεται με τη χρήση του φωτός.Ο βασικός κοινόχρηστος χώρος του αμφιθεάτρου τονίζεται και παίρνει άπλετο φυσικό φως από τον μεγάλο φεγγίτη που υπάρχει στην οροφή.Οι αίθουσες διδασκαλίας φωτίζονται με φαρδιά ανοίγματα αλλά και με τεχνητό φωτισμό.Τα γραφεία στα πατάρια και οι πιο ιδιωτικοί χώροι, διαθέτουν γυάλινους στρογγυλούς φεγγίτες οι οποίοι επιτρέπουν το φυσικό φωτισμό και την οπτική επαφή με το έξω.Τέλος οι πλήρως ιδιωτικές γωνιές μελέτης διαθέτουν πάνω από τους πάγκους κρυμμένους λαμπτήρες φθορισμού με κίτρινο φως που διαχέεται μαλακά πάνω στην επιφάνεια του ξύλου.
Όπως τονίζει και ο αρχιτέκτονας :’’H επιλογή αρχιτεκτονικών στοιχείων, η διάρθρωσή τους, η μορφή και το υλικό καθορίζονται, εν μέρει, από το βαθμό προσπελασιμότητας που απαιτείται σε ένα συγκεκριμένο χώρο. ''
Υλικά
Στο σύνολο του κτιριακού όγκου γίνεται χρήση τσιμεντόλιθων και μπετονένιων υποστηλωμάτων.
Το μέταλλο χρησιμοποιείται στις σκάλες και σε λεπτομέρειες όπως οι κρεμάστρες.Συγκεκριμένα στην σκάλα εισόδου στο κτίριο ο αρχιτέκτονας επιλέγει να χρησιμοποιήσει δύο υλικά :η σκάλα κατασκευάζεται εν μέρει από σκυρόδεμα, εν μέρει από μέταλλο.Δημιουργούνται έτσι αντιθέσεις αδρού-στιβαρού/λείου-ελαφρού.Οι επίσης μεταλλικές σκάλες που βρίσκονται στο εσωτερικό, έχουν τη μέγιστη δυνατή διαφάνεια ώστε να επιτρέπει στο φως που μπαίνει από την οροφή να διεισδύσει σε όλους τους χώρους.
Η επιλογή του ξύλου ως ένα ζεστό υλικό που προκαλεί το αίσθημα της οικειότητας, είναι σημείο-κλειδί για τις κερκίδες του αμφιθεάτρου, αφού το ίδιο το υλικό προσκαλεί τα παιδιά να χρησιμοποιήσουν το χώρο, να ξαπλώσουν κάτω.Χρήση ξύλου γίνεται επίσης και σε γωνιές ξεκούρασης, σε έπιπλα και ράφια.
Τα γυάλινα ανοίγματα προσφέρουν διαφάνεια, φως και οπτική επαφή με τον προαύλιο χώρο.
Στο προαύλιο τοποθετούνται τσιμεντοπλακάκια στην μεγαλύτερη επιφάνεια, ενώ παρεμβάλλονται συχνά χρωματιστά κεραμικά πλακίδια, δίνοντας μία παιχνιδιάρικη νότα.
Το γκρίζο και η φαινομενική γύμνια του εσωτερικού που προέρχεται από τα λιτά και αυστηρώς επιλεγμένα υλικά, αποτελεί μία πρόκληση για το χρήστη να βάλει την προσωπική του σφραγίδα στο χώρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ολλανδία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων
Εμμανουήλ Τζανακάκης (αξιωματικός)
Ο Εμμανουήλ Τζανακάκης ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού, ο οποίος διετέλεσε υπουργός στρατιωτικών στην εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση.
Βιογραφία
Υπήρξε αξιωματικός του στρατού και υποστηρικτής του Ελευθερίου Βενιζέλου. Συμμετείχε, ως συνταγματάρχης, στο Κίνημα του 1935 και για τον λόγο αυτό μετά την αποτυχία του κινήματος αποτάχθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Μετά την πτώση της Κρήτης ο Τζανακάκης ακολούθησε την ελληνική κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή διοριζόμενος υπουργός στρατιωτικών στην κυβέρνηση Τσουδερού (1941) καθώς και υπουργός προνοίας, κρατικής αντιλήψεως και Εργασίας στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου (1944). Ο Τζανακάκης αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Εμμανουήλ Τσουδερού, ο οποίος σε γενικές γραμμές προσπάθησε να αποφύγει την προσθήκη στρατιωτικών που συμμετείχαν στο κίνημα του 1935, προκειμένου να μην δυσαρεστήσει την φιλομοναρχική παράταξη, η οποία -κατά τον ιστορικό Χάγκεν Φλάισερ- φοβόταν τον διορισμό των κινηματιών σε ηγετικές θέσεις τόσο στον στρατό όσο και στην κυβέρνηση. Κατά τον προαναφερθέντα ιστορικό, ο Τζανακάκης αποτέλεσε μία από τις λίγες εξαιρέσεις καθώς και μία προσεγμένη επιλογή του Τσουδερού, «προκειμένου να αποδείξει τη Νέα, δημοκρατική του πορεία μέσα όμως από έναν βετεράνο κινηματία του '35 ο οποίος ήταν συμπαθής, άρρωστος, προχωρημένης ηλικίας και είχε συμφιλιωθεί με τον Βασιλιά».
Μετά την παραίτησή του από τη θέση του υπουργού στρατιωτικων, διορίστηκε, τον Ιούνιο του 1941, αρχηγός του βασιλικού στρατού Μέσης Ανατολής.
Απεβίωσε στο Κάϊρο το 1944 απο δηλητηρίαση. Προς τιμήν του δρόμος στα Χανιά φέρει το όνομά του καθώς και προτομή του.
Πηγές
Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πρόνοιας
Κάζα Μαλαπάρτε
Μορφολογία κτιρίου
Η Κάζα Μαλαπάρτε εδράζεται στην κορυφή ενός απότομου βράχου, 32 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, με θέα στον κόλπο του Σαλέρνο. Είναι ουσιαστικά ένα κόκκινο "κουτί" τοίχων με μια χαρακτηριστική ανάποδη πυραμιδική σκάλα που οδηγεί στο δώμα του τελευταίου ορόφου. Εκεί, υπάρχει ένα γραμμικό καμπύλο λευκό στοιχείο του οποίου το ύψος μειώνεται σταδιακά. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Βίλα Μαλαπάρτε είναι ένα υβρίδιο κλασικής και μοντέρνας αρχιτεκτονικής: διαθέτει τον μνημειακό χαρακτήρα του κλασικισμού σε συνδυασμό με τη μοντέρνα λειτουργικότητα και την ένταξη στο περιβάλλον της.
Περιγραφή
Η κατοικία διαιρείται σε τρία επίπεδα που διαφέρουν σε μήκος. Η κύρια είσοδος γίνεται από τη νοτιοδυτική όψη του μεσαίου επίπεδου στο οποίο υπάρχει η κουζίνα και οι ξενώνες, οι οποίοι βρίσκονται παρατεταγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο. Στο κατώτερο επίπεδο υπάρχουν βοηθητικοί χώροι, όπως το πλυσταριό, οι αποθήκες και το κελάρι. Το επίπεδο αυτό επικοινωνεί με τον χαμηλότερο υπαίθριο χώρο της Βίλας, λόγω της απότομης κλίσης του βράχου. Ο τελευταίος όροφος αναφέρεται ως «Διαμέρισμα Μαλαπάρτε». Το μισό του οποίου αποτελείται από ένα μεγάλο χώρο καθιστικού, που περιβάλλεται από τα τέσσερα μεγαλύτερα παράθυρα της κατοικίας, ενώ το άλλο μισό από τα δύο κύρια δωμάτια εκ των οποίων το ένα (το δωμάτιο του ίδιου του Μαλαπάρτε) συνδέεται με έναν χώρο γραφείων που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του σπιτιού.
Από τη βάση της κατοικίας ξεκινά η μεγάλη σε μήκος σκάλα που οδηγεί στο βατό δώμα της Βίλας, αναφερόμενο και ως "σολάριουμ". Ο χώρος αυτός είναι ανεξάρτητος από το υπόλοιπο σπίτι, καθώς δεν μπορεί να τον προσεγγίσει κανείς από τους εσωτερικούς χώρους, αλλά αποκλειστικά από την εξωτερική σκάλα. Είναι μία ευθεία κλίμακα με σταδιακά αυξανόμενο πλάτος, χωρίς κάποιου είδους προστασία στα άκρα της. Όταν ο επισκέπτης την ανέβει και φτάσει πάνω στο δώμα, έχει τη δυνατότητα θέασης προς το περιβάλλον τοπίο.Χαρακτηριστικά, ο interior designer Steven Volpe αναφέρει για αυτή τη σκάλα: "Μέχρι εκεί ήταν σαν όνειρο. Νιώθεις σαν να είσαι στον ουρανό".
Στην ταινία "Η Περιφρόνηση" (Le Mépris), που γυρίστηκε το 1961 από τον Jean-Luc Godard, η Βίλα Μαλαπάρτε αποτελεί το σκηνικό στο οποίο αυτή διαδραματίζεται, όπου η αρχιτεκτονική συνδέεται άμεσα με το σενάριο της.
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στην Κάζα Μαλαπάρτε είναι δύσκολη, καθώς βρίσκεται στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου και μακριά από το κέντρο του νησιού. Για να καταφτάσει κανείς στην οικεία αυτή, θα πρέπει να διανύσει απόσταση περίπου μιάμισης ώρας από την Piazzetta του Κάπρι, καθώς η Βίλα δεν βρίσκεται κοντά σε δρόμο. Διαβαίνοντας κανείς αυτό το μονοπάτι, το μόνο κτίσμα που συναντάει είναι ένα εστιατόριο.Άδεια και χρήματα για τη δημιουργία του έδωσε ο ίδιος ο Μαλαπάρτε σε έναν φίλο του, ο γιος του οποίου σήμερα ο διοικεί. Το τελευταίο τμήμα του μονοπατιού προς την Βίλα, που για να το διανύσει κανείς θα περπατήσει είκοσι λεπτά, αποτελεί ιδιωτική ιδιοκτησία, που ανήκει στο Ίδρυμα Giorgio Ronchi.
Από τη θάλασσα το σπίτι προσεγγίζεται με δυσκολία και μόνο όταν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Παλαιότερα, η επιβίβαση γινόταν από τη βάρκα κατευθείαν επάνω στα βράχια, μέχρι που φτιάχτηκε η προβλήτα που υπάρχει σήμερα στο σημείο αυτό. Από το σημείο αυτό, θα πρέπει κανείς να ανέβει 99 σκαλοπάτια για να φτάσει στο σπίτι.
Ανακαίνιση
μικρογραφία|215x215εσ|Το εσωτερικό της Κάζα ΜαλαπάρτεΜετά τον θάνατο του Κούρτσιο Μαλαπάρτε το 1957, η Βίλα εγκαταλείφθηκε και παραμελήθηκε. Τα φυσικά φαινόμενα και οι βανδαλισμοί της προκάλεσαν σοβαρές ζημιές. Ο ανηψιός του Μαλαπάρτε, Niccolo Rositani, ανέλαβε την αποκατάστασή της και την επαναφορά της σε μία βιώσιμη κατάσταση. Μεγάλο μέρος των αρχικών επίπλων είναι ακόμα εκεί, καθώς το μεγάλο τους μέγεθος δεν επέτρεπε την απομάκρυνσή τους. Η μαρμάρινη βυθισμένη μπανιέρα στο υπνοδωμάτιο της συντρόφου του εξακολουθεί να υφίσταται και λειτουργεί. Το υπνοδωμάτιο του Μαλαπάρτε και η βιβλιοθήκη του παραμένουν άθικτα.Το κτίριο δωρήθηκε στο Ίδρυμα Giorgio Ronchi το 1972 και η πρώτη σοβαρή ανακαίνιση ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990. Δεν ήταν λίγες οι ιταλικές βιομηχανίες που δώρισαν υλικά για τη συντήρηση της κατοικίας. Σήμερα το σπίτι προσφέρεται για μελέτες και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ο Κούρτσιο Μαλαπάρτε
μικρογραφία|Curzio Malaparte Ο Κούρτσιο Μαλαπάρτε, ιδιοκτήτης της ομώνυμης Βίλας, ήταν στο επάγγελμα συγγραφέας. Άνθρωπος των γραμμάτων, διώχθηκε από τον Μουσολίνι το 1933 και εξορίστηκε σε ένα νησί της Μεσογείου. Η εξορία είχε μια παράδοξη επίδραση στον Μαλαπάρτε: Μετά την απελευθέρωσή του, ο Μαλαπάρτε επιθυμούσε ακόμη περισσότερη απόσταση και απομόνωση. Μετά την αγορά έκτασης γης στην ανατολική ακτή του Κάπρι, ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Adalberto Libera να σχεδιάσει ένα σπίτι, αλλά αργότερα τον απέλυσε ώστε να υλοποιήσει το δικό του όραμα: ένα κτίριο που προεξέχει στην άκρη του βράχου με ένα λυρικό στοιχείο στην κορυφή και μια εξωτερική σκάλα που μικραίνει σταδιακά. "Ένα σπίτι σαν εμένα" έλεγε συχνά ο Μαλαπάρτε. Ήθελε το σπίτι του να αντανακλά το δικό του προσωπικό χαρακτήρα και να γίνει ένα μέρος για στοχασμό και συγγραφή. Ο ίδιος είπε κάποτε: "Τώρα ζω σε ένα νησί, σε ένα λιτό και μελαγχολικό σπίτι, το οποίο εγώ ο ίδιος έχτισα σε ένα μοναχικό βράχο πάνω από τη θάλασσα. Είναι η εικόνα της επιθυμίας μου».
Το βιβλίο για την κατοικία του Μαλαπάρτε “Casa come me” (Ένα σπίτι σαν εμένα) που εκδόθηκε από τον Michael McDonough, περιλαμβάνει σχέδια και δοκίμια από πολλούς εξέχοντες καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, όπως ο James Wines, Tom Wolfe, ο Robert Venturi, Emilio Ambasz, Ettore Sottsass, Michael Graves, Γουίλεμ Νταφόε, ο Peter Eisenman, Wiel Arets και πολλά άλλα ονόματα των τεχνών και των γραμμάτων.
Η Τομή
Η Κάζα Μαλαπάρτε παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σχετικά με την τομή της. Τέμνοντάς την εγκάρσια στο μέσον της, παρατηρούμε ότι οι δύο τομές που προκύπτουν είναι σχεδόν πανομοιότυπες. Στο σημείο που δημιουργείται η τομή τέμνεται ο διάδρομος σε όλα τα επίπεδα, εκατέρωθεν από τον οποίο αναπτύσσονται τα διάφορα δωμάτια. Πιο συγκεκριμένα, το κτίριο μας δίνει την αίσθηση ότι έχει προκύψει από τον αντικατοπτρισμό της μίας τομής. Παρουσιάζει απόλυτη συμμετρία, αν εξαιρεθεί το λευκό στοιχείο που υπάρχει στην οροφή του κτιρίου και ένα τμήμα του κατώτερου επιπέδου. Το πρόγραμμα της κατοικίας αναπτύσσεται με ένα ευθύγραμμο τρόπο διανομής, ευνοώντας τις απόψεις εγκάρσιας τομής των εσωτερικών χώρων. Κάθε μία απ’ αυτές διαφέρει στα μεγέθη και τις αναλογίες των χώρων και ταυτόχρονα το έδαφος ακολουθεί τις ιδιαιτερότητες της βάσης της κατοικίας. Γενικά η γραμμικότητα του κτιρίου δημιουργεί μία διαδρομή στο εσωτερικό. Ακόμη, στο ανώτατο επίπεδο υπάρχει μια ροή που οδηγεί από τους πιο κοινόχρηστους χώρους στους πιο ιδιωτικούς. Εάν κάνουμε μια διαμήκη τομή μπορούμε να δούμε ότι γενικά το σπίτι είναι συμμετρικό με εξαίρεση το λευκό στοιχείο της οροφής που μορφολογικά σπάει την αυστηρότητα του κτιρίου. Μάλιστα, αυτή η τομή είναι που περιγράφει καλύτερα το σύνολο του κτιρίου, αφού κι αυτό αναπτύσσεται γραμμικά. Φαίνεται ακόμη η σχέση της μεγάλης σκάλας με την κλίμα του σπιτιού και τις κλίσεις του περιβάλλοντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ιταλία
88611 Τεχαρονχιαβάκο
Το 88611 Τεχαρονχιαβάκο ή 2001 QT297 είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο 175 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 20 Αυγούστου 2001.
Δορυφόρος
Το Τεχαρονχιαγουάκο έχει ένα δορυφόρο, που λέγεται Ζαγουίσκερα, με διάμετρο περίπου 120 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 27.670 χιλιομέτρων σε 829 ημέρες. Αποτελούν διπλό σύστημα.
Παραπομπές
Τεχαρονχιαγουάκο
Σέντρικ Ρόμπινσον
Ο Σέντρικ Ρόμπινσον (αγγλ. Cedric Robinson, 5 Νοεμβρίου 1940 — 5 Ιουνίου 2016)  ήταν καθηγητής στο τμήμα Μαύρων Σπουδών και στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Σάντα Μπάρμπαρα. Διετέλεσε πρόεδρος των τμημάτων αυτών, καθώς και διευθυντής του Κέντρου για την Έρευνα στις Μαύρες Σπουδές. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλάμβαναν την κλασική και τη μοντέρνα πολιτική φιλοσοφία, τη ριζοσπαστική κοινωνική θεωρία στην αφρικανική διασπορά, τη συγκριτική πολιτική, τον φυλετικό καπιταλισμό και τη σχέση μεταξύ της πολιτικής και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Πρώτα χρόνια
Ο Σέντρικ Ρόμπινσον γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1940 στο Όουκλαντ της Καλιφόρνιας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, από το οποίο απέκτησε πτυχίο στην κοινωνική ανθρωπολογία το 1963, και στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, από το οποίο απέκτησε πτυχίο μάστερ και διδακτορικό στην πολιτική θεωρία το 1974.
Έγινε πολιτικά ενεργός κατά τη διάρκεια των σπουδών του, όταν διαδήλωνε ενάντια στη διοίκηση του πανεπιστημίου του και στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ μαζί με άλλους μαύρους ριζοσπάστες φοιτητές.
Ο παππούς του αποτέλεσε σημαντική επιρροή για τις πολιτικές του απόψεις. Όντας πολιτικός ριζοσπάστης στην Αλαμπάμα κατά τη δεκαετία του 1920, ο παππούς του εξαναγκάστηκε να καταφύγει στην Καλιφόρνια προκειμένου να σωθεί. Ο ίδιος ο Ρόμπινσον ανέφερε τους Ουίνστον Ουάιτσαϊντ, Σίριλ Λάιονελ Ρόμπερτ Τζέιμς και Τέρενς Χόπκινς ως άλλες σημαντικές επιρροές στη διαμόρφωση της πολιτικής του σκέψης.
Σταδιοδρομία και δημόσια υπηρεσία
Ύστερα από την αποχώρησή του από το Μπέρκλεϋ, ο Ρόμπινσον στατολογήθηκε στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ, ενώ εργάστηκε, επίσης, στο τμήμα Επιτήρησης της Κομητείας Αλαμίντα. Από το 1971 έως το 1973, ο Ρόμπινσον εργάστηκε ως διδάσκοντας Πολιτικών Επιστημών και Μαύρων Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ενώ, το 1973, προσλήφθηκε ως τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπίνγκχαμπτον του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Το 1978 έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Σάντα Μπάρμπαρα, καθώς και διευθυντής του Κέντρου για την Έρευνα στις Μαύρες Σπουδές.
Το 1980, στην προσπάθειά του να διορθώσει αυτό που ο ίδιος θεωρούσε ότι συνιστά προκατάληψη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και αποδοχή όσων λέγονται από τον Λευκό Οίκο, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και το Πεντάγωνο σχετικά με τον Τρίτο Κόσμο και τις σχέσεις των ΗΠΑ με αυτόν, ο Ρόμπινσον ξεκίνησε, μαζί με τον φοιτητή Κόρεϊ Ντούμπιν, την εκπομπή Third World News Review (TWNR) στον ραδιοφωνικό σταθμό του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Σάντα Μπάρμπαρα KCSB-FM. Πέντε χρόνια αργότερα, η εκπομπή έγινε διαθέσιμη μέσω της δημόσιας τηλεόρασης. Στην εκπομπή συνεισέφεραν φοιτητές που προέρχονται από χώρες του Τρίτου Κόσμου, καθώς και καθηγητές του πανεπιστημίου.
Όντας συγγραφέας πέντε βιβλίων, ο Ρόμπινσον έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ακαδημαϊκά περιοδικά και ανθολογίες για ζητήματα που άπτονται της πολιτικής σκέψης στις ΗΠΑ, στην Αφρική και στην Καραϊβική, καθώς και της κοινωνικής θεωρίας, του κινηματογράφου και του τύπου στη Δύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Μαρξιστές Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πολιτικοί επιστήμονες
(145451) 2005 RM43
Το (145451) 2005 RΜ43 είναι ένα αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου με διάμετρο περίπου 580 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2005.
Παραπομπές
2005 RM43 2005 RM43
Επιχείρηση Ανθρωποειδές
Επιχείρηση Ανθρωποειδές (Operation Anthropoid) ήταν το κωδικό όνομα για τη δολοφονία, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου του Obergruppenführer και στρατηγού της Αστυνομίας Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), επικεφαλής του Reichssicherheitshauptamt (Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ), της Ναζιστικής Γερμανίας ο οποίος είχε το αξίωμα του Reichsprotektor στο προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας.
Ο Χάιντριχ ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στη ναζιστική Γερμανία και σημαντική προσωπικότητα κατά την άνοδο του Χίτλερ. Του ανατέθηκε η γενική ευθύνη για την «Τελική Λύση στο Εβραϊκό ζήτημα» (το Ολοκαύτωμα) στην Ευρώπη. Οι Τσεχοσλοβάκοι ανέλαβαν την εκτέλεση της επιχείρησης για να βοηθήσουν προσδίδοντας νομιμότητα στην εξόριστη κυβέρνηση του Έντουαρντ Μπένες στο Λονδίνο, καθώς και ως αντίποινα για τη βάναυση συμπεριφορά του Χάιντριχ απέναντι στη χώρα τους.
Η επιχείρηση εκτελέστηκε από στρατιώτες του εν εξορία τσεχοσλοβάκικου στρατού, στην Πράγα στις 27 Μαΐου 1942, μετά από προετοιμασία και εκπαίδευση από τη Βρετανική μονάδα Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών, με την έγκριση της εξόριστης τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης. Τραυματισμένος από την επίθεση, ο Χάιντριχ απεβίωσε από τα τραύματά του του στις 4 Ιουνίου 1942. Αυτή ήταν η μόνη δολοφονία ανώτερου Ναζί αξιωματούχου που υποστηρίχθηκε από κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο θάνατός του οδήγησε σε κύμα αντιποίνων από μονάδες της SS, συμπεριλαμβανομένων της καταστροφής χωριών και μαζικών δολοφονιών αμάχων.
Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας
Ο Χάιντριχ ήταν επικεφαλής του RSHA από τον Σεπτέμβριο του 1939 και διορίστηκε "ενεργός προστάτης" της Βοημίας και της Μοραβίας μετά την αντικατάσταση του Κόνσταντιν φον Νόιρατ τον Σεπτέμβριο του 1941. Ο Χίτλερ συμφώνησε με τον Χάινριχ Χίμλερ και τον Χάιντριχ ότι η σχετικά επιεικής προσέγγιση του φον Νόιρατ προς τους Τσέχους προώθησε το αντιγερμανικό κίνημα και ενθάρρυνε την αντιγερμανική αντίσταση με απεργίες και δολιοφθορές.