cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυστρία
Ανεξαρτησία και πολιτική ανάπτυξη κατά τη Δεύτερη Δημοκρατία
Ο συνασπισμός ÖVP-SPÖ έληξε το 1966, όταν το ÖVP κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Ωστόσο την έχασε το 1970, όταν ο ηγέτης του SPÖ Μπρούνο Κράισκι σχημάτισε κυβέρνηση μειοψηφίας με την ανοχή του FPÖ. Στις εκλογές του 1971, του 1975 και του 1979 συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία. Η δεκαετία του '70 θεωρήθηκε τότε ως εποχή φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην κοινωνική πολιτική. Σήμερα η οικονομική πολιτική της εποχής του Κράισκι συχνά επικρίνεται, καθώς ξεκίνησε η συσσώρευση μεγάλου δημόσιου χρέους και οι μη κερδοφόρες κρατικοποιημένες βιομηχανίες επιδοτήθηκαν έντονα.
Μετά από σοβαρές απώλειες στις εκλογές του 1983 το SPÖ προχώρησε σε συνασπισμό με το FPÖ υπό την ηγεσία του Φρεντ Ζίνοβατς. Την άνοιξη του 1986 ο Κουρτ Βάλντχαϊμ εξελέγη πρόεδρος εν μέσω σημαντικών εθνικών και διεθνών διαμαρτυριών λόγω της πιθανής εμπλοκής του με τους Ναζί και εγκλήματα πολέμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Φρεντ Ζίνοβατς παραιτήθηκε και καγκελάριος έγινε ο Φραντς Βρανίτσκι.
Τον Σεπτέμβριο του 1986 σε μια αντιπαράθεση μεταξύ της γερμανικής-εθνικής και της φιλελεύθερης πτέρυγας αρχηγός του FPÖ έγινε ο Γεργκ Χάιντερ. Ο καγκελάριος Βρανίτσκι ακύρωσε το σύμφωνο συνασπισμού μεταξύ FPÖ και SPÖ και μετά από νέες εκλογές συνήψε συνασπισμό με το ÖVP, του οποίου τότε ηγείτο ο Aλοϊς Mοκ. Ο λαϊκισμός του Γεργκ Χάιντερ και η κριτική του για το σύστημα Proporz του επέτρεψαν να επεκτείνει σταδιακά την υποστήριξη του κόμματός του στις εκλογές, αυξάνοντάς τη από 4% το 1983 σε 27% το 1999. Το Πράσινο Κόμμα κατάφερε να καθιερωθεί στο κοινοβούλιο από το 1986 και μετά.
Τελευταία χρόνια
Ο συνασπισμός SPÖ–ÖVP παρέμεινε μέχρι το 1999. Η Αυστρία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1995 και βρισκόταν στον δρόμο για την ένταξη στην Ευρωζώνη, όταν ιδρύθηκε το 1999.
Το 1993 ιδρύθηκε από διαφωνούντες του FPÖ το Φιλελεύθερο Φόρουμ, που κατάφερε να παραμείνει στο κοινοβούλιο μέχρι το 1999. Ο Βίκτορ Κλίμα διαδέχθηκε τον Βρανίτσκι ως καγκελάριος το 1997.
Στις εκλογές του 1999 το ÖVP έπεσε ξανά στην τρίτη θέση πίσω από το FPÖ. Παρόλο που ο πρόεδρος του ÖVP και αντικαγκελάριος Βόλφγκαγκ Σύσελ είχε ανακοινώσει ότι το κόμμα του θα πήγαινε στην αντιπολίτευση σε αυτή την περίπτωση, συνήψε συνασπισμό με το FPÖ -με τον ίδιο ως καγκελάριο- στις αρχές του 2000 υπό σημαντική εθνική και διεθνή κατακραυγή. Ο Γεργκ Χάιντερ παραιτήθηκε από πρόεδρος του FPÖ, αλλά διατήρησε τη θέση του ως κυβερνήτης της Καρινθίας και διατήρησε σημαντική επιρροή στο FPÖ.
Το 2002 διαφωνίες εντός του FPÖ που προέκυψαν από απώλειες στις πολιτειακές εκλογές προκάλεσαν την παραίτηση πολλών μελών της κυβέρνησης του FPÖ και την κατάρρευσή της. Το ÖVP του Βόλφγκαγκ Σύσελ αναδείχθηκε νικητής στις επόμενες εκλογές, για πρώτη φορά από το 1966. Το FPÖ έχασε περισσότερους από τους μισούς ψηφοφόρους του, αλλά επανήλθε στον συνασπισμό με το ÖVP. Παρά το νέο συνασπισμό η υποστήριξη των ψηφοφόρων για το FPÖ συνέχισε να μειώνεται σε όλες τις τοπικές και πολιτειακές εκλογές. Οι διαφωνίες μεταξύ των «εθνικιστικών» και «φιλελεύθερων» πτερύγων του κόμματος οδήγησαν σε διάσπαση, με την ίδρυση ενός νέου φιλελεύθερου κόμματος που ονομάζεται Συμμαχία για το Μέλλον της Αυστρίας (BZÖ), επικεφαλής του οποίου ήταν ο Γεργκ Χάιντερ. Δεδομένου ότι όλα τα μέλη της κυβέρνησης του FPÖ και τα περισσότερα του κοινοβουλίου του FPÖ αποφάσισαν να ενταχθούν στο νέο κόμμα, ο συνασπισμός του Σύσελ παρέμεινε στην εξουσία (τώρα στον αστερισμό ÖVP–BZÖ, με το υπόλοιπο FPÖ στην αντιπολίτευση) μέχρι τις επόμενες εκλογές. Την 1η Οκτωβρίου 2006 το SPÖ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές και διαπραγματεύτηκε ένα μεγάλο συνασπισμό με το ÖVP. Αυτός ο συνασπισμός ξεκίνησε τη θητεία του στις 11 Ιανουαρίου 2007 με τον Άλφρεντ Γκούζενμπαουερ ως Καγκελάριο της Αυστρίας. Για πρώτη φορά το Κόμμα των Πρασίνων της Αυστρίας έγινε το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα σε εθνικές εκλογές, ξεπερνώντας το FPÖ με μικρή διαφορά, μόνο μερικές εκατοντάδες ψήφους.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2013 το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έλαβε 27% των ψήφων και 52 έδρες και το Λαϊκό Κόμμα 24% και 47 έδρες, ελέγχοντας έτσι μαζί την πλειοψηφία των εδρών. Το Κόμμα της Ελευθερίας έλαβε 40 έδρες και 21% των ψήφων, ενώ οι Πράσινοι 12% και 24 έδρες. Δύο νέα κόμματα, το Stronach και τοNEOS, έλαβαν λιγότερο από 10% των ψήφων και 11 και εννέα έδρες αντίστοιχα.
Στις 17 Μαΐου 2016 ο Κρίστιαν Κερν από τους Σοσιαλδημοκράτες (SPÖ) ορκίστηκε νέος καγκελάριος. Ανέλαβε το αξίωμα μετά την παραίτηση του πρώην καγκελαρίου, επίσης από το SPÖ, Βέρνερ Φάιμαν και συνέχισε να κυβερνά σε ένα «μεγάλο συνασπισμό» με το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP).
Στις 26 Ιανουαρίου 2017 ο Αλεξάντερ Φαν ντερ Μπέλεν ορκίστηκε για τον κυρίως τελετουργικό - αλλά συμβολικά σημαντικό - ρόλο του προέδρου της Αυστρίας.
Μετά τη διάσπαση του Μεγάλου Συνασπισμού την άνοιξη του 2017 προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές για τον Οκτώβριο του 2017. Το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP) με τον νέο νεαρό ηγέτη του Σεμπάστιαν Κουρτς αναδείχθηκε το μεγαλύτερο κόμμα στο Εθνικό Συμβούλιο, κερδίζοντας 31,5% των ψήφων και 62 από τις 183 έδρες. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPÖ) τερμάτισε δεύτερο με 52 έδρες και 26,9% ψήφους, λίγο μπροστά από το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας (FPÖ), το οποίο έλαβε 51 έδρες και 26%. Το NEOS τερμάτισε τέταρτο με 10 έδρες (5,3 τοις εκατό των ψήφων) και το PILZ (το οποίο αποσχίστηκε από το Πράσινο Κόμμα στην αρχή της εκστρατείας) εισήλθε στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά και ήρθε στην πέμπτη θέση με 8 έδρες και 4,4% Το Πράσινο Κόμμα απέτυχε με 3,8% να ξεπεράσει το όριο του 4% και αποκλείστηκε από το κοινοβούλιο, χάνοντας και τις 24 έδρες του. Το ÖVP αποφάσισε να σχηματίσει συνασπισμό με το FPÖ. Η νέα κυβέρνηση της κεντροδεξιάς και του δεξιού λαϊκιστικού κόμματος υπό το νέο καγκελάριο Σεμπάστιαν Κουρτς ορκίστηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2017,[91] αλλά κατέρρευσε αργότερα μετά το σκάνδαλο διαφθοράς «Ίμπιζα» και προκηρύχθηκαν νέες εκλογές για τις 29 Σεπτεμβρίου 2019. Οι εκλογές οδηγούν σε μια ακόμη συντριπτική νίκη (37,5%) του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP), που σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τους αναζωογονημένους (13,9%) Πράσινους, που ορκίστηκε με τον Κουρτς ως καγκελάριο στις 7 Ιανουαρίου 2020.
Στις 11 Οκτωβρίου 2021 ο καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς παραιτήθηκε, μετά από πιέσεις που προκλήθηκαν από ένα σκάνδαλο διαφθοράς και τον διαδέχθηκε ο υπουργός Εξωτερικών Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ του ÖVP. Μετά από ένα σκάνδαλο διαφθοράς με το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα η Αυστρία απέκτησε τον τρίτο συντηρητικό καγκελάριο της μέσα σε δύο μήνες μετά την ορκωμοσία του Καρλ Νεχάμερ στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ο προκάτοχός του Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ είχε αποχωρήσει από το γραφείο μετά από λιγότερο από δύο μήνες. Το ÖVP και οι Πράσινοι συνέχισαν να συγκυβερνούν.
Πολιτική
Το Κοινοβούλιο της Αυστρίας βρίσκεται στη Βιέννη, πρωτεύουσα και πολυπληθέστερη πόλη της χώρας. Η Αυστρία έγινε ομοσπονδιακή, αντιπροσωπευτική αβασίλευτη δημοκρατία με το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα του 1920. Το πολιτικό σύστημα της Δεύτερης Δημοκρατίας με τα εννέα κρατίδιά της βασίζεται στο σύνταγμα του 1920, που τροποποιήθηκε το 1929 και ξανατέθηκε σε ισχύ την 1η Μαΐου 1945.
Αρχηγός του κράτους είναι ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος (Bundespräsident), που εκλέγεται απευθείας με λαϊκή πλειοψηφία, με επαναληπτικό γύρο μεταξύ των υποψηφίων με τα μεγαλύτερα ποσοστά, αν χρειαστεί. Επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης είναι ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος (Bundeskanzler), ο οποίος επιλέγεται από τον Πρόεδρο και επιφορτίζεται να σχηματίσει κυβέρνηση με βάση την κομματική σύνθεση της κάτω βουλής του κοινοβουλίου.
Η κυβέρνηση μπορεί να απομακρυνθεί από τα καθήκοντά της είτε με προεδρικό διάταγμα είτε με ψήφο δυσπιστίας στην κάτω βουλή, το Nationalrat. Η ψηφοφορία για τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο και το Κοινοβούλιο ήταν υποχρεωτική στην Αυστρία, αλλά αυτό καταργήθηκε σταδιακά από το 1982 έως το 2004.
Το κοινοβούλιο της Αυστρίας αποτελείται από δύο σώματα. Η σύνθεση του Nationalrat (183 έδρες) ανανεώνεται κάθε πέντε χρόνια (ή όποτε το Nationalrat διαλύεται από τον ομοσπονδιακό πρόεδρο μετά από πρόταση του ομοσπονδιακού καγκελαρίου ή από το ίδιο) με γενικές εκλογές στις οποίες κάθε πολίτης άνω των 16 έχει δικαίωμα ψήφου. Η ηλικία ψήφου μειώθηκε από 18 το 2007.
Ενώ υπάρχει ένα γενικό όριο 4% των ψήφων για όλα τα κόμματα στις ομοσπονδιακές εκλογές (Nationalratswahlen) για να συμμετάσχουν στην αναλογική κατανομή των εδρών, εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα απευθείας εκλογής σε μια από τις 43 περιφερειακές εκλογικές περιφέρειες (Direktmandat).
Το Nationalrat είναι το κυρίαρχο σώμα στη νομοθετική διαδικασία στην Αυστρία. Ωστόσο η άνω βουλή του κοινοβουλίου, το Bundesrat, έχει περιορισμένο δικαίωμα αρνησικυρίας (το Nationalrat μπορεί —σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις— να εγκρίνει τελικά το αντίστοιχο νομοσχέδιο ψηφίζοντας για δεύτερη φορά· αυτό αναφέρεται ως Beharrungsbeschluss, «ψηφοφορία. της επιμονής»). Μια συνταγματική συνέλευση, που ονομάστηκε Österreich -Konvent συγκλήθηκε στις 30 Ιουνίου 2003 για να εξετάσει τις μεταρρυθμίσεις στο σύνταγμα, αλλά απέτυχε να παρουσιάσει μια πρόταση που θα είχε πλειοψηφία δύο τρίτων στο Nationalrat, που απαιτείται για συνταγματικές τροποποιήσεις ή μεταρρύθμιση.
Ενώ το διμερές Κοινοβούλιο και η κυβέρνηση αποτελούν τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, αντίστοιχα, τα δικαστήρια είναι ο τρίτος κλάδος των αυστριακών κρατικών εξουσιών. Το Συνταγματικό Δικαστήριο (Verfassungsgerichtshof) ασκεί σημαντική επιρροή στο πολιτικό σύστημα λόγω της εξουσίας του να ακυρώνει νομοθεσία και διατάγματα που δεν συμμορφώνονται με το σύνταγμα. Από το 1995 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μπορεί να ακυρώνει τις αυστριακές αποφάσεις για όλα τα θέματα που ορίζονται στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Αυστρία εφαρμόζει επίσης τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου είναι ενσωματωμένη στο αυστριακό σύνταγμα.
Εξωτερικές σχσέσεις
Η Συνθήκη του 1955 για το Αυστριακό Κράτος τερμάτισε την κατοχή της Αυστρίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναγνώρισε τη χώρα ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Στις 26 Οκτωβρίου 1955 η Ομοσπονδιακή Συνέλευση ψήφισε ένα συνταγματικό άρθρο στο οποίο «η Αυστρία δηλώνει με ελεύθερη βούληση τη διαρκή ουδετερότητά της». Το δεύτερο τμήμα αυτού του νόμου ανέφερε ότι «στο μέλλον η Αυστρία δεν θα ενταχθεί σε καμία στρατιωτική συμμαχία και δεν θα επιτρέψει την εγκατάσταση ξένων στρατιωτικών βάσεων στο έδαφός της». Έκτοτε η Αυστρία διαμορφώνει την εξωτερική της πολιτική με βάση την ουδετερότητα, αλλά μάλλον διαφορετική από την ουδετερότητα της Ελβετίας.
Η Αυστρία άρχισε να επαναξιολογεί τον ορισμό της για την ουδετερότητα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, παραχωρώντας δικαιώματα υπέρπτησης για την εγκεκριμένη από τον ΟΗΕ δράση κατά του Ιράκ το 1991, και από το 1995 έχει αναπτύξει συμμετοχή στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας της ΕΕ. Επίσης το 1995 εντάχθηκε στη Συνεργασία για την Ειρήνη του ΝΑΤΟ (αν και φρόντισε να το κάνει μόνο μετά την ένταξη και της Ρωσίας) και στη συνέχεια συμμετείχε σε ειρηνευτικές αποστολές στη Βοσνία. Εν τω μεταξύ το μόνο μέρος του Συνταγματικού Νόμου για την Ουδετερότητα του 1955, που εξακολουθεί να ισχύει πλήρως, είναι να μην επιτρέπονται ξένες στρατιωτικές βάσεις στην Αυστρία. Η Αυστρία υπέγραψε τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων του ΟΗΕ, στην οποία ήταν αντίθετα όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ.
Η Αυστρία αποδίδει μεγάλη σημασία στη συμμετοχή στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και σε άλλους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς και έχει διαδραματίσει ενεργό ρόλο στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Ως κράτος που συμμετέχει στον ΟΑΣΕ, οι διεθνείς δεσμεύσεις της Αυστρίας υπόκεινται σε παρακολούθηση υπό την εντολή της Επιτροπής του Ελσίνκι των ΗΠΑ.
Ενοπλες Δυνάμεις
Οι κύριοι τομείς του Bundesheer είναι οι Κοινές Δυνάμεις (Streitkräfteführungskommando, SKFüKdo) που αποτελούνται από τις Δυνάμεις Ξηράς (Landstreitkräfte), την Πολεμική Αεροπορία (Luftstreitkräfte), τις Διεθνείς Αποστολές (Internationale Einsätze) και τις Ειδικές Δυνάμεις (Spezialeinsatzkräfte), μαζί με την Κοινή Διοίκηση Υποστήριξης Αποστολών (Einsatzunterstützung, KdoEU) και το Κέντρο Υποστήριξης Κοινής Διοίκησης (Führungsunterstützungszentrum; FüUZ). Η Αυστρία είναι ένα περίκλειστο κράτος και δεν έχει ναυτικό. Το 2012 οι αμυντικές δαπάνες της Αυστρίας αντιστοιχούσαν στο 0,8% περίπου του ΑΕΠ της. Ο Στρατός αυτή τη στιγμή έχει περίπου 26.000 στρατιώτες, από τους οποίους περίπου 12.000 είναι στρατεύσιμοι. Ως αρχηγός κράτους ο Πρόεδρος της Αυστρίας είναι ονομαστικά ο Ανώτατος Διοικητής του Bundesheer. Η διοίκηση των Αυστριακών Ενόπλων Δυνάμεων ασκείται από τον Υπουργό Άμυνας, από τον Μάιο του 2020 την Κλαούντια Τάνερ.
Στο πλαίσιο της διακήρυξης καθεστώτος της μόνιμης ουδετερότητας η Αυστρία έχει μακρά και περήφανη παράδοση συμμετοχής σε ειρηνευτικές και άλλες ανθρωπιστικές αποστολές υπό την ηγεσία του ΟΗΕ. Η Μονάδα Αρωγής Καταστροφών της Αυστρίας (AFDRU) συγκεκριμένα, μια αποκλειστικά εθελοντική μονάδα με στενούς δεσμούς με ιδιώτες ειδικούς (π.χ. χειριστές σκύλων διάσωσης) χαίρει φήμης ως γρήγορης (ο τυπικός χρόνος ανάπτυξης είναι 10 ώρες) και αποτελεσματικής μονάδας SAR. Επί του παρόντος μεγαλύτερα τμήματα Αυστριακών δυνάμεων έχουν αναπτυχθεί στη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο.
Γεωγραφία
Τα περισσότερα ποτάμια της Αυστρίας πηγάζουν από τις Άλπεις και κατεβαίνουν από πλαγιές ορμητικές. Η λεκάνη του Δούναβη είναι η πιο εύφορη αυστριακή πεδιάδα. Ο Δούναβης έχει στην Αυστρία μήκος 350 χιλιομέτρων και είναι πλωτός. Παραπόταμοί του είναι ο Ινν, ο Ενς και ο Τράουν. Η Αυστρία δεν έχει μεγάλες λίμνες. Η μεγαλύτερη βρίσκεται στον νότο της χώρας. Η λίμνη Νοϊζίντλερ έχει έκταση 350 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ η Λίμνη Κωνσταντίας, στα σύνορα με την Ελβετία και τη Γερμανία, ανήκει στην Αυστρία μόνο κατά το 15%.
Δούναβης
μικρογραφία|294x294εσ|Δούναβης, Βιέννη Ο Δούναβης έχει την πηγή του κοντά στο Donaueschingen στη νοτιοδυτική Γερμανία και διασχίζει την Αυστρία πριν εκβάλει στη Μαύρη Θάλασσα. Είναι ο μόνος μεγάλος ευρωπαϊκός ποταμός που ρέει ανατολικά και η σημασία του ως εσωτερικής ναυσιπλοΐας ενισχύθηκε με την ολοκλήρωση το 1992 του καναλιού Ρήνου-Μάιν-Δούναβη στη Βαυαρία, το οποίο συνδέει τους ποταμούς Ρήνος και Μάιν με τον Δούναβη. Ο Δούναβης είναι πλωτός ποταμός, δηλαδή είναι δυνατή η μεταφορά φορτίων εντός αυτού.
Τα μεγάλα ποτάμια, βόρεια της λεκάνης απορροής των αυστριακών Άλπεων, είναι άμεσοι παραπόταμοι του Δούναβη και ρέουν βόρεια στην κοιλάδα του Δούναβη, ενώ οι ποταμοί νότια της λεκάνης απορροής, στην κεντρική και ανατολική Αυστρία, ρέουν νότια στο αποχετευτικό σύστημα του Ντράου, το οποίο τελικά εκκενώνεται στον Δούναβη της Σερβίας. Κατά συνέπεια, η κεντρική και ανατολική Αυστρία είναι γεωγραφικά προσανατολισμένη μακριά από τη λεκάνη απορροής των Άλπεων: οι επαρχίες της Άνω Αυστρίας και της Κάτω Αυστρίας προς τον Δούναβη και οι επαρχίες της Καρινθίας και της Στυρίας προς το Ντράου.
Άλπεις
Οι Άλπεις περιλαμβάνουν περιοχές που παγώνουν μόνιμα στις Άλπεις Ötztal στα τιρολέζικα-ιταλικά σύνορα και στο Υψηλό Tauern στο Ανατολικό Τιρόλο και την Καρινθία. Οι βόρειες Άλπεις Calcareous, οι οποίες εκτείνονται από το Vorarlberg μέσω του Τιρόλου στο Σάλτσμπουργκ κατά μήκος των γερμανικών συνόρων και μέσω της Άνω Αυστρίας και της Κάτω Αυστρίας προς τη Βιέννη, και οι νότιες Άλπεις Calcareous, στα σύνορα Καρινθίας-Σλοβενίας, είναι κατά κύριο λόγο ασβεστόλιθος και δολομίτης. Στα 3.797 μ., Το Γκροσγκλόκνερ είναι το ψηλότερο βουνό στην Αυστρία. Κατά γενικό κανόνα, όσο πιο ανατολικά είναι οι βόρειες και κεντρικές Άλπεις, τόσο χαμηλότερα γίνονται. Το υψόμετρο των βουνών πέφτει επίσης βόρεια και νότια των κεντρικών περιοχών. αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ|Δορυφορική φωτογραφία των Άλπεων τον Χειμώνα Ως γεωγραφικό χαρακτηριστικό, οι Άλπεις επισκιάζουν κυριολεκτικά άλλες περιοχές της μορφής της γης. Ακριβώς πάνω από το 28% της Αυστρίας είναι αρκετά λοφώδες ή επίπεδο: οι Βόρειες Άλπεις, που περιλαμβάνει την κοιλάδα του Δούναβη, οι πεδινές και λοφώδεις περιοχές της βορειοανατολικής και ανατολικής Αυστρίας, που περιλαμβάνουν τη λεκάνη του Δούναβη · και οι λόφοι και τα πεδινά των Νοτιοανατολικών Άλπεων. Τα τμήματα της Αυστρίας που είναι πιο κατάλληλα για να χτιστούν οικισμοί - δηλαδή, κλιματικά ευνοϊκά - τρέχουν βόρεια των Άλπεων μέσω των επαρχιών της Άνω Αυστρίας και της Κάτω Αυστρίας στην κοιλάδα του Δούναβη και στη συνέχεια στρίβουν ανατολικά και νότια των Άλπεων μέσω της Κάτω Αυστρίας, Βιέννη, Μπούργκενλαντ και Στυρία. Το λιγότερο ορεινό τοπίο της Αυστρίας είναι νοτιοανατολικά του χαμηλού Leithagebirge, το οποίο σχηματίζει το νότιο χείλος της λεκάνης της Βιέννης, όπου ξεκινά η στέπα της ουγγρικής πεδιάδας.
Βουνά
Τα 5 υψηλότερα βουνά της Αυστρίας:
Κλίμα
Το μεγαλύτερο μέρος της Αυστρίας βρίσκεται στη ζώνη κρύου/εύκρατου κλίματος, όπου κυριαρχούν οι υγροί δυτικοί άνεμοι. Με σχεδόν στα τρία τέταρτα της χώρας να επικρατούν οι Άλπεις, το αλπικό κλίμα είναι κυρίαρχο. Στα ανατολικά —στην Πεδιάδα της Παννονίας και κατά μήκος της κοιλάδας του Δούναβη — το κλίμα παρουσιάζει ηπειρωτικά χαρακτηριστικά με λιγότερες βροχές από τις αλπικές περιοχές. Αν και η Αυστρία είναι κρύα τον χειμώνα (−10 έως 0 °C), οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες μπορεί να είναι σχετικά υψηλές, με μέσες θερμοκρασίες στα μέσα της δεκαετίας του 2010 και υψηλότερη θερμοκρασία 40,5 °Cτον Αύγουστο του 2013.
Διοικητική διαίρεση
Η Αυστρία αποτελείται από 9 ομόσπονδα κρατίδια. Το ένα από αυτά είναι η πρωτεύουσα Βιέννη. Τα υπόλοιπα χωρίζονται σε 84 περιφέρειες (που χωρίζονται επιπλέον σε κοινότητες) και 15 δήμους. Το κάθε κρατίδιο έχει δικό του νομοθετικό σώμα και κυβέρνηση.
Οικονομία
Η Αυστρία κατατάσσεται σταθερά ψηλά ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ,[137] λόγω της εξαιρετικά βιομηχανοποιημένης οικονομίας της και της καλά ανεπτυγμένης κοινωνικής οικονομίας της αγοράς. Μέχρι τη δεκαετία του 1980 πολλές από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές επιχειρήσεις της Αυστρίας είχαν εθνικοποιηθεί. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο η ιδιωτικοποίηση έχει μειώσει την κρατική συμμετοχή σε επίπεδο συγκρίσιμο με άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Τα εργατικά κινήματα ασκούν μεγάλη επιρροή στην εργασιακή πολιτική και στις αποφάσεις που σχετίζονται με την επέκταση της οικονομίας. Δίπλα σε μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη βιομηχανία, ο διεθνής τουρισμός είναι το πιο σημαντικό μέρος της οικονομίας της Αυστρίας.
Η Γερμανία υπήρξε ιστορικά ο κύριος εμπορικός εταίρος της Αυστρίας, καθιστώντας την ευάλωτη στις γρήγορες αλλαγές της γερμανικής οικονομίας. Από τότε που η Αυστρία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αποκτήσει στενότερους δεσμούς και με άλλες οικονομίες της ΕΕ, μειώνοντας την οικονομική της εξάρτηση από τη Γερμανία. Επιπλέον η ένταξη στην ΕΕ έχει προσελκύσει μια εισροή ξένων επενδυτών που προσελκύονται από την πρόσβαση της Αυστρίας στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά και την εγγύτητα με τις φιλόδοξες οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αύξηση του ΑΕΠ έφτασε το 3,3% το 2006. Τουλάχιστον το 67% των εισαγωγών της Αυστρίας προέρχονται από άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Αυστρία ανέφερε στις 16 Νοεμβρίου 2010 ότι θα παρακρατούσε τη δόση Δεκεμβρίου της συνεισφοράς της για τη διάσωση της Ελλάδας από την ΕΕ, επικαλούμενη τη σημαντική επιδείνωση της κατάστασης του ελληνικού χρέους και την προφανή αδυναμία της Ελλάδας να εισπράξει το επίπεδο των φορολογικών εσόδων που είχε υποσχεθεί προηγουμένως.
Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 έπληξε την οικονομία της Αυστρίας και με άλλους τρόπους. Προκάλεσε για παράδειγμα την αγορά της Hypo Alpe-Adria-Bank International (HGAA) τον Δεκέμβριο του 2009 από την κυβέρνηση αντί 1 ευρώ λόγω πιστωτικών δυσκολιών, εξαλείφοντας έτσι τα 1,63 δισ. ευρώ της BayernLB. To Φεβρουάριο του 2014 η κατάσταση της HGAA δεν είχε επιλυθεί, κάνοντας τον Καγκελάριο Βέρνερ Φάιμαν να προειδοποιήσει ότι η αποτυχία της θα ήταν συγκρίσιμη με τη χρεωκοπία της Creditanstalt του 1931.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού οι αυστριακές εταιρείες έγιναν αρκετά ενεργοί παίκτες και εξυγιαντές στην Ανατολική Ευρώπη. Μεταξύ 1995 και 2010 πραγματοποιήθηκαν 4.868 συγχωνεύσεις και εξαγορές συνολικής αξίας 163 δισ. ευρώ με τη συμμετοχή αυστριακών εταιρειών. Οι μεγαλύτερες συναλλαγές με τη συμμετοχή αυστριακών εταιρειών ήταν οι εξαγορές της Bank Austria από την Bayerische Hypo- und Vereinsbank αντί 7,8 δισ. ευρώ το 2000, της Porsche Holding Salzburg από τον Όμιλο Volkswagen αντί 3,6 δισ. ευρώ το 2009 και της Banca Comercială Română από τον Όμιλο Erste έναντι 3,7 δισ. ευρώ το 2005.
Ο τουρισμός στην Αυστρία αντιπροσωπεύει σχεδόν το 9% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της. Το 2007 η Αυστρία κατέλαβε την 9η θέση παγκοσμίως στις διεθνείς τουριστικές εισπράξεις, με 18,9 δισ. δολάρια ΗΠΑ. Στις διεθνείς αφίξεις τουριστών η Αυστρία κατέλαβε τη 12η θέση με 20,8 εκατομμύρια τουρίστες.
Υποδομές και φυσικοί πόροι
Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις αποτελούν μόνο ένα μικρό τμήμα της χώρας και έτσι η γεωργία απασχολεί ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού. Τα κυριότερα γεωργικά προϊόντα είναι ζαχαρότευτλα, καλαμπόκι, σιτάρι και κριθάρι. Όσον αφορά την κτηνοτροφία εκτρέφονται αγελάδες, χοίροι, πουλερικά και πρόβατα.
Η μισή έκταση της χώρας καλύπτεται από δάση και η υλοτομία είναι ανεπτυγμένη όπως και η παραγωγή χαρτιού. Η βαριά βιομηχανία είναι επίσης ανεπτυγμένη. Τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα βρίσκονται γύρω από τη Βιέννη και το Γκρατς.
Το 1972 η χώρα ξεκίνησε την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Τσβέντεντορφ στον ποταμό Δούναβη, που ψηφίστηκε ομόφωνα στο κοινοβούλιο. Ωστόσο το 1978 ένα δημοψήφισμα έδωσε περίπου 50,5% κατά της πυρηνικής ενέργειας και 49,5% υπέρ και στη συνέχεια το κοινοβούλιο ψήφισε ομόφωνα νόμο που απαγόρευε τη χρήση πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αν και ο πυρηνικός σταθμός είχε ήδη ολοκληρωθεί.
Η Αυστρία παράγει σήμερα περισσότερο από το ήμισυ της ηλεκτρικής της ενέργειας από υδατοπτώσεις. Μαζί με άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως αιολική, ηλιακή και βιομάζα, η παροχή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ανέρχεται στο 62,89% της συνολικής χρήσης στην Αυστρία, με το υπόλοιπο να παράγεται από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής φυσικού αερίου και πετρελαίου.
Σε σύγκριση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η Αυστρία είναι οικολογικά ευνοημένη. Η βιοχωρικότητά της (ή βιολογικό φυσικό κεφάλαιο) είναι υπερδιπλάσια του παγκόσμιου μέσου όρου: Το 2016 η Αυστρία είχε 3,8 εκτάρια βιολογικής χωρητικότητας ανά άτομο στην επικράτειά της, σε σύγκριση με τον παγκόσμιο μέσο όρο των 1,6 εκταρίων ανά άτομο. Αντίθετα όμως χρησιμοποίησαν 6,0 παγκόσμια εκτάρια βιοχωρητικότητας - το οικολογικό τους αποτύπωμα κατανάλωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι Αυστριακοί χρησιμοποιούν περίπου 60 τοις εκατό περισσότερη βιοδυναμική από αυτή που διαθέτει η Αυστρία. Ως αποτέλεσμα η Αυστρία παρουσιάζει έλλειμμα βιοδυναμικότητας.
Δημογραφικά
μικρογραφία|αριστερά|200px|Ορθόδοξοι Εβραίοι στη Λέοπολντστατ. Περίπου το 10% του πληθυσμού της Βιέννης ήταν Εβραίοι Ο πληθυσμός της Αυστρίας υπολογίστηκε σε σχεδόν 9 εκατομμύρια (8,9) το 2020 από τη Statistik Austria. Ο πληθυσμός της πρωτεύουσας Βιέννης ξεπερνά τα 1,9 εκατομμύρια (2,6 εκατομμύρια, συμπεριλαμβανομένων των προαστίων), που αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας. Είναι γνωστή για την πολιτιστική της προσφορά και το υψηλό βιοτικό επίπεδο.
Η Βιέννη είναι μακράν η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Το Γκρατς είναι δεύτερο σε μέγεθος, με 291.007 κατοίκους, ακολουθούμενο από το Λιντς (206.604), το Σάλτσμπουργκ (155.031), το Ίνσμπρουκ (131.989) και το Κλάγκενφουρτ (101.303). Όλες οι άλλες πόλεις έχουν λιγότερους από 100.000 κατοίκους.
Σύμφωνα με τη Eurostat το 2018 υπήρχαν στην Αυστρία 1,69 εκατομμύρια κάτοικοι γεννημένοι στο εξωτερικό, που αντιστοιχεί στο 19,2% του συνολικού πληθυσμού, 928.700 (10,5%) γεννημένοι εκτός ΕΕ και 762.000 (8,6%) σε άλλο κράτος μέλος της ΕΕ. Υπάρχουν περισσότεροι από 483.100 απόγονοι μεταναστών που γεννήθηκαν στο εξωτερικό.
Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας το 2017 υπολογίστηκε σε 1,52 παιδιά ανά γυναίκα, κάτω από το ποσοστό αναπλήρωσης 2,1, και σημαντικά χαμηλότερο από το υψηλό των 4,83 παιδιών ανά γυναίκα το 1873. Το 2015 το 42,1% των γεννήσεων αφορούσαν ανύπαντρες γυναίκες. Η Αυστρία είχε τον 14ο πιο γερασμένο πληθυσμό στον κόσμο το 2020, με μέση ηλικία τα 44,5 έτη. Το προσδόκιμο ζωής το 2016 υπολογίστηκε σε 81,5 χρόνια (78,9 χρόνια άνδρες, 84,3 χρόνια γυναίκες).
Η στατιστική της Αυστρίας υπολογίζει ότι σχεδόν 10 εκατομμύρια άνθρωποι θα ζουν στη χώρα το 2080.
Επίσημη γλώσσα είναι τα Γερμανικά, ενώ ομιλούνται τα Σλοβενικά και τα Ουγγρικά και τα Κροατικά, καθώς και σε μικρότερο βαθμό και άλλες γλώσσες.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ήταν 81,6 χρόνια (79,4 χρόνια οι άνδρες και 83,8 οι γυναίκες).
Γλώσσα
Η Τυπική Αυστριακή Γερμανική ομιλείται στην Αυστρία, αν και χρησιμοποιείται κυρίως μόνο στην εκπαίδευση, τις δημοσιεύσεις, τις ανακοινώσεις και τους ιστότοπους. Είναι ως επί το πλείστον πανομοιότυπη με την Τυπική Γερμανική της Γερμανίας, αλλά με κάποιες διαφορές στο λεξιλόγιο. Αυτή η Τυπική Γερμανική Γλώσσα χρησιμοποιείται σε επίσημο πλαίσιο σε όλη τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία και το Λιχτενστάιν, καθώς και στις χώρες με σημαντικές γερμανόφωνες μειονότητες: Ιταλία, Βέλγιο και Δανία. Ωστόσο η κοινή ομιλούμενη γλώσσα της Αυστρίας δεν είναι η Τυπική Γερμανική που διδάσκεται στα σχολεία, αλλά η Βαυαροαυστριακή: μια τοπική γλώσσα της Ανώτερης Γερμανικής ή σύνολο διαλέκτων με διάφορους βαθμούς δυσκολίας κατανόησης μεταξύ τους καθώς και από ομιλητές μη αυστριακών γερμανικών διαλέκτων. Ως σύνολο οι γερμανικές γλώσσες ή διάλεκτοι ομιλούνται ως εκ τούτου εγγενώς από το 88,6% του πληθυσμού, που περιλαμβάνει το 2,5% των Γερμανών πολιτών που κατοικούν στην Αυστρία, ακολουθούμενα από τα τουρκικά (2,28%), τα σερβικά (2,21%), τα κροατικά (1,63%), τα αγγλικά (0,73%), τα ουγγρικά (0,51%), τα βοσνιακά (0,43%), τα πολωνικά (0,35%), τα αλβανικά (0,35%), τα σλοβενικά (0,31%), τα τσέχικα (0,22%), τα αραβικά (0,22 %) και τα ρουμάνικα (0,21%).
Τα αυστριακά ομοσπονδιακά κρατίδια της Καρινθίας και της Στυρίας φιλοξενούν μια σημαντική γηγενή σλοβενόφωνη μειονότητα, ενώ στο ανατολικότερο κρατίδιο, το Μπούργκενλαντ (πρώην τμήμα του ουγγρικού τμήματος της Αυστροουγγαρίας), υπάρχουν σημαντικές ουγγρόφωνες και κροατόφωνες μειονότητες. Από τους υπόλοιπους κατοίκους της Αυστρίας που δεν είναι αυστριακής καταγωγής, πολλοί προέρχονται από τις γύρω χώρες, ειδικά από τα κράτη του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Οι ξένοι εργάτες (Gastarbeiter) και οι απόγονοί τους, καθώς και πρόσφυγες από τους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους και άλλες συγκρούσεις, αποτελούν επίσης μια σημαντική μειονότητα στην Αυστρία. Από το 1994 οι Ρομά-Σίντι είναι επίσημα αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα στην Αυστρία.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής που δημοσίευσε η Statistik Austria για το 2001 στην Αυστρία ζούσαν συνολικά 710.926 αλλοδαποί υπήκοοι. Από αυτούς οι μακράν περισσότεροι είναι 283.334 αλλοδαποί υπήκοοι από την πρώην Γιουγκοσλαβία (από τους οποίους 135.336 μιλούν Σερβικά, 105.487 Κροατικά, 31.591 Βοσνιακά–δηλαδή 272.414 Αυστριακά κάτοικοι γηγενείς ομιλητές συνολικά, συν 6.902 Σλοβενικά και 4,018 Σλαβομακεδονικά).
Eθνοτικές ομάδες
Ιστορικά οι Αυστριακοί θεωρούντο εθνοτικά Γερμανοί και έτσι θεωρούσαν και οι ίδιοι εαυτούς, αν και αυτή η εθνική ταυτότητα αμφισβητήθηκε από τον αυστριακό εθνικισμό τις δεκαετίες μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ακόμη περισσότερο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Αυστρία ήταν τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους μέχρι το τέλος της το 1806 και τμήμα της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, μιας χαλαρής ένωσης 39 χωριστών γερμανόφωνων κρατιδίων, μέχρι τον Αυστροπρωσικό Πόλεμο το 1866, που είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της Αυστρίας από τη Γερμανική Συνομοσπονδία και τη δημιουργία της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας με επικεφαλής την Πρωσία. Το 1871 η Γερμανία ιδρύθηκε ως έθνος-κράτος χωρίς την Αυστρία. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διάλυση της αυστριακής μοναρχίας, οι πολιτικοί της νέας δημοκρατίας διακήρυξαν το όνομά της ως "Deutschösterreich" (Δημοκρατία της Γερμανίας-Αυστρίας) και ότι ήταν τμήμα της Γερμανικής Δημοκρατίας. Η ένωση των δύο χωρών απαγορευόταν από τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού με ένα από τους όρους που επέβαλαν οι νικητές Σύμμαχοι του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στο ηττημένο έθνος, για να αποτρέψουν τη δημιουργία ενός εδαφικά εκτεταμένου γερμανικού κράτους. Μετά τα γεγονότα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Ναζισμού η Αυστρία ως χώρα έχει κάνει προσπάθειες να αναπτύξει μια αυστριακή εθνική ταυτότητα στον πληθυσμό της και σήμερα οι περισσότεροι δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Γερμανούς. Ωστόσο μια μειοψηφία Αυστριακών εξακολουθούν να θεωρούν ότι είναι Γερμανοί και υποστηρίζουν μια «Μεγάλη Γερμανία», υποστηρίζοντας ότι τα ιστορικά όρια του γερμανικού λαού ξεπερνούν τα όρια των σύγχρονων χωρών, ιδιαίτερα της Αυστρίας και της Γερμανίας.
Οι Αυστριακοί μπορούν να περιγραφούν είτε ως εθνικότητα είτε ως ομοιογενής γερμανική εθνότητα, που σχετίζεται στενά με τους γείτονες Γερμανούς, τους Λίχτενσταϊνερ και τους γερμανόφωνους Ελβετούς. Σήμερα το 91,1% του πληθυσμού θεωρούνται εθνοτικά Αυστριακοί. Οι Τούρκοι είναι η μεγαλύτερη ομάδα μεμονωμένων μεταναστών στην Αυστρία, ακολουθούμενοι κοντά από τους Σέρβους. Οι Σέρβοι αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες εθνότητες στην Αυστρία, αριθμώντας περίπου 300.000 άτομα. Ιστορικά οι Σέρβοι μετανάστες μετανάστευσαν στην Αυστρία κατά την εποχή της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, όταν η Βοϊβοντίνα ήταν υπό τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο αριθμός των Σέρβων αυξήθηκε πάλι και σήμερα η κοινότητα είναι πολύ μεγάλη. Η Αυστριακή Σερβική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1936. Σήμερα οι Σέρβοι της Αυστρίας βρίσκονται κυρίως στη Βιέννη, το Σάλτσμπουργκ και το Γκρατς.
Υπολογίζεται ότι 13.000 ως 40.000 Σλοβένοι στο αυστριακό κρατίδιο της Καρινθίας (οι Σλοβένοι της Καρίνθιας) καθώς και οι Κροάτες (περίπου 30.000)[180] και οι Ούγγροι του Μπούργκενλαντ αναγνωρίστηκαν ως μειονότητα και απέκτησαν ειδικά δικαιώματα σύμφωνα με την Αυστριακή Συνθήκη για το Κράτος (Staatsvertrag) του 1955. Οι Σλοβένοι στο αυστριακό κράτος της Στυρίας (υπολογίζονται μεταξύ 1.600 και 5.000) δεν αναγνωρίζονται ως μειονότητα και δεν έχουν ειδικά δικαιώματα, αν και η κρατική συνθήκη της 27ης Ιουλίου 1955 ορίζει διαφορετικά.
Το δικαίωμα για δίγλωσσες τοπογραφικές πινακίδες για τις περιοχές όπου ζουν οι Σλοβένοι και οι Κροάτες Αυστριακοί μαζί με το γερμανόφωνο πληθυσμό (όπως απαιτείται από την κρατική συνθήκη του 1955) δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί πλήρως κατά την άποψη ορισμένων, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι οι υποχρεώσεις που επέβαλε η συνθήκη έχουν εκπληρωθεί. Πολλοί Καρίνθιοι φοβούνται τις εδαφικές διεκδικήσεις της Σλοβενίας, επισημαίνοντας το γεγονός ότι τα γιουγκοσλαβικά στρατεύματα εισήλθαν στο κράτος μετά και από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και θεωρώντας ότι ορισμένοι επίσημοι σλοβενικοί άτλαντες δείχνουν τμήματα της Καρινθίας ως πολιτιστικά σλοβενικό έδαφος. Ο πρώην κυβερνήτης της Καρινθίας Γεργκ Χάιντερ έθεσε αυτό το γεγονός δημόσια συζήτηση το φθινόπωρο του 2005, αρνούμενος να αυξήσει τον αριθμό των δίγλωσσων τοπογραφικών πινακίδων στην Καρινθία. Μια δημοσκόπηση του Kärntner Humaninstitut που διεξήχθη τον Ιανουάριο του 2006 ανέφερε ότι το 65% των κατοίκων της Καρίνθου δεν ήταν κατά της αύξησης των δίγλωσσων τοπογραφικών πινακίδων, αφού οι αρχικές απαιτήσεις που όριζε η κρατική συνθήκη του 1955 είχαν ήδη εκπληρωθεί σύμφωνα με την άποψή τους.
Ένα άλλο ενδιαφέρον φαινόμενο είναι η λεγόμενη «Windischen-Theorie» που υποστηρίζει ότι οι Σλοβένοι μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες: πραγματικούς Σλοβένοι και Windische (παραδοσιακό γερμανικό όνομα για τους Σλάβους), με βάση τις διαφορές στη γλώσσα μεταξύ των Αυστριακών Σλοβένων, που διδάσκονταν στο σχολείο την τυπική Σλοβενική γλώσσα, και των Σλοβένων που μιλούσαν την τοπική τους σλοβενική διάλεκτο αλλά πήγαιναν σε γερμανικά σχολεία. Ο όρος Windische εφαρμόστηκε για την τελευταία ομάδα ως μέσο διάκρισης. Αυτή η πολιτικά επηρεασμένη θεωρία, που χωρίζει τους Σλοβένους Αυστριακούς σε «νομιμόφρονες Windische» και «εθνικά Σλοβένους», δεν έγινε ποτέ γενικά αποδεκτή και τέθηκε εκτός χρήσης πριν από μερικές δεκαετίες.
Θρησκεία
Το 2001 περίπου το 74% του πληθυσμού της Αυστρίας ήταν καταγραμμένοι ως Ρωμαιοκαθολικοί, ​​ενώ περίπου το 5% θεωρούσε τους εαυτούς τους Προτεστάντες. Οι Αυστριακοί Χριστιανοί, τόσο Καθολικοί όσο και Προτεστάντες,[184] είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν υποχρεωτική συνδρομή μέλους (υπολογιζόμενη βάσει του εισοδήματος—περίπου 1%) στην εκκλησία τους. αυτή η πληρωμή ονομάζεται "Kirchenbeitrag" ("Εκκλησιαστική/Εκκλησιαστική συνεισφορά"). Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ο αριθμός των πιστών και των εκκλησιαζόμενων έχει μειωθεί. Τα στοιχεία για το 2018 από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της Αυστρίας απαριθμούν 5.050.000 μέλη, ή το 56,9% του συνολικού αυστριακού πληθυσμού. Η προσέλευση της Κυριακής στην εκκλησία ήταν 605.828 ή 7% του συνολικού αυστριακού πληθυσμού το 2015. Η Λουθηρανική Εκκλησία κατέγραψε επίσης απώλεια 74.421 πιστών μεταξύ 2001 και 2016.
Η απογραφή του 2001 ανέφερε ότι περίπου το 12% του πληθυσμού δήλωσε ότι δεν έχει θρησκεία· ​​σύμφωνα με εκκλησιαστικές πηγές το ποσοστό αυτό είχε αυξηθεί στο 20% το 2015 και περαιτέρω σε 22,4% (1.997.700 άτομα) το 2021. Από τους υπόλοιπους περίπου 340.000 ήταν καταγραμμένα ως μέλη διαφόρων μουσουλμανικών κοινοτήτων το 2001, κυρίως λόγω της εισροής από την Τουρκία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσσυφοπέδιο. Ο αριθμός των μουσουλμάνων διπλασιάστηκε σε 15 χρόνια σε 700.000 το 2016 και έφτασε τους 745.600 το 2021. Επιπλέον το 2021, υπήρχαν 436.700 μέλη Ορθόδοξων Εκκλησιών (κυρίως Σέρβοι), περίπου 21.800 άτομα ήταν ενεργοί Μάρτυρες του Ιεχωβά και 5.400 Εβραίοι. Επιπλέον το 2021 ζούσαν στην Αυστρία 26.600 Βουδιστές και 10.100 Ινδουιστές.
Eκπαίδευση
Την ευθύνη της εκπαίδευσης στην Αυστρία έχουν εν μέρει τααυστριακά κρατίδια (Bundesländer) και εν μέρει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Η φοίτηση στο σχολείο είναι υποχρεωτική για εννέα χρόνια, δηλαδή συνήθως μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε ετών.
Η προσχολική εκπαίδευση (που ονομάζεται Kindergarten στα γερμανικά), δωρεάν στις περισσότερες πολιτείες, παρέχεται για όλα τα παιδιά ηλικίας μεταξύ τριών και έξι ετών και, ενώ είναι προαιρετική, θεωρείται κανονικό μέρος της εκπαίδευσης ενός παιδιού λόγω του υψηλού ποσοστού αποδοχής. Το μέγιστο μέγεθος τάξης είναι περίπου 30 και σε κάθε τάξη συνήθως απασχολείται ένας ειδικευμένος δάσκαλος και ένας βοηθός.
Οι τυπικές ώρες προσέλευσης είναι 8 π.μ. ως 12 μ.μ. ή 1 μ.μ., με ωριαία διαλείμματα πέντε ή δέκα λεπτών. Στα παιδιά δίνεται καθημερινά εργασί για το σπίτι από το πρώτο έτος. Ιστορικά δεν υπήρχε ώρα γεύματος και τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι για να φάνε. Ωστόσο λόγω της αύξησης του αριθμού των μητέρων που εργάζονται, τα δημοτικά σχολεία προσφέρουν όλο και περισσότερο μαθητική και απογευματινή φροντίδα. Όπως και στη Γερμανία η δευτεροβάθμια εκπαίδευση αποτελείται από δύο βασικούς τύπους σχολείων, η φοίτηση στα οποία βασίζεται στην ικανότητα του μαθητή όπως καθορίζεται από τους βαθμούς του δημοτικού σχολείου. Το Gymnasium  δέχεται τα πιο ικανά παιδιά και στο τελευταίο έτος του δίνεται η εξέταση Matura, που είναι προϋπόθεση για την πρόσβαση στο πανεπιστήμιο. Το Hauptschule προετοιμάζει τους μαθητές για επαγγελματική εκπαίδευση αλλά και για διάφορους τύπους περαιτέρω εκπαίδευσης (Höhere Technische Lehranstalt HTL = Ιδρυμα Ανώτερης Τεχνικής Εκπαίδευσης, HAK = Εμπορική Ακαδημία, HBLA = Ιδρυμα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης για Οικονομικά κ.λπ.). Η φοίτηση σε ένα από αυτά τα ινστιτούτα περαιτέρω εκπαίδευσης οδηγεί επίσης στο Matura. Ορισμένα σχολεία στοχεύουν να συνδυάσουν την εκπαίδευση που είναι διαθέσιμη στο Gymnasium και στο Hauptschule και είναι γνωστά ως Gesamtschulen. Επιπλέον η αναγνώριση της σημασίας της εκμάθησης Αγγλικών οδήγησε ορισμένα Γυμνάσια να προσφέρουν δίγλωσση ροή, στην οποία οι μαθητές που θεωρούνται ικανοί στις γλώσσες ακολουθούν ένα τροποποιημένο πρόγραμμα σπουδών, ενώ ένα μέρος του χρόνου μαθήματος διεξάγεται στα αγγλικά.
Όπως και στο δημοτικό σχολείο τα μαθήματα στο Γυμνάσιο ξεκινούν στις 8 το πρωί και συνεχίζονται με μικρά διαλείμματα μέχρι το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα, με τα παιδιά να επιστρέφουν στο σπίτι για γεύμα αργά. Οι μεγαλύτεροι μαθητές συχνά παρακολουθούν περαιτέρω μαθήματα μετά από ένα διάλειμμα για μεσημεριανό γεύμα, που συνήθως γίνεται στο σχολείο. Όπως και στο επίπεδο του δημοτικού όλοι οι μαθητές ακολουθούν το ίδιο σχέδιο εργασίας. Δίνεται μεγάλη έμφαση στην εργασία και τα συχνά τεστ. Οι ικανοποιητικές βαθμολογίες στην έκθεση τέλους του έτους ("Zeugnis") αποτελούν προϋπόθεση για την ανόδου ("aufsteigen") στην επόμενη τάξη. Οι μαθητές που δεν πληρούν τα απαιτούμενα πρότυπα επανέρχονται στις εξετάσεις τους στο τέλος των καλοκαιρινών διακοπών. Όσοι οι βαθμοί τους δεν είναι ακόμη ικανοποιητικοί υποχρεούνται να επαναλάβουν το έτος ("sitzenbleiben").
Δεν είναι ασυνήθιστο για έναν μαθητή να ξανακαθίσει περισσότερο από ένα έτος στο σχολείο. Μετά την ολοκλήρωση των δύο πρώτων ετών οι μαθητές επιλέγουν μεταξύ ενός από τα δύο σκέλη, γνωστά ως "Gymnasium" (λίγο περισσότερη έμφαση στις τέχνες) ή "Realgymnasium" (λίγο μεγαλύτερη έμφαση στην επιστήμη). Ενώ πολλά σχολεία προσφέρουν και τα δύο σκέλη μερικά όχι και, ως εκ τούτου, κάποια παιδιά αλλάζουν σχολείο για δεύτερη φορά στα 12 τους. Στην ηλικία των 14 οι μαθητές μπορεί να επιλέξουν να παραμείνουν σε ένα από αυτά τα δύο σκέλη ή να αλλάξουν σε επαγγελματικό πορεία, ενδεχομένως με περαιτέρω αλλαγή σχολείου. Το αυστριακό πανεπιστημιακό σύστημα ήταν ανοιχτό σε κάθε μαθητή που περνούσε τις εξετάσεις Matura μέχρι πρόσφατα. Ένα νομοσχέδιο του 2006 επέτρεψε τη θέσπιση εισαγωγικών εξετάσεων για σπουδές όπως η Ιατρική. Το 2001 εισήχθησαν υποχρεωτικά δίδακτρα («Studienbeitrag») 363,36 ευρώ ανά τρίμηνο για όλα τα δημόσια πανεπιστήμια. Από το 2008 για όλους τους φοιτητές της ΕΕ οι σπουδές είναι δωρεάν, εφόσον δεν σημειωθεί υπέρβαση ενός συγκεκριμένου χρονικού ορίου (η αναμενόμενη διάρκεια της μελέτης συν συνήθως δύο έτη ανοχής). Σε περίπτωση υπέρβασης του χρονικού ορίου χρεώνεται το τέλος περίπου 363,36 € ανά περίοδο. Ισχύουν ορισμένες περαιτέρω εξαιρέσεις από το τέλος, π.χ. για φοιτητές με μισθό ενός έτους άνω των 5000€ περίπου. Σε όλες τις περιπτώσεις επιβάλλεται υποχρεωτικό παράβολο 20,20 € για το φοιτητικό σωματείο και την ασφάλιση.
Υγειονομική περίθαλψη
Παρόλο που η Αυστρία έχει δείκτη υγείας 0,9 και προσδόκιμο ζωής 72 ετών, η χώρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα όσον αφορά την υγεία, ένα παράδειγμα είναι ότι 2 στους 5 Αυστριακούς έχουν χρόνια πάθηση. Ο καρκίνος είναι ένα μεγάλο πρόβλημα στη χώρα, καθώς περίπου 21.500 άνθρωποι πέθαναν από αυτή την πάθηση το 2019, με τον καρκίνο του πνεύμονα ως την κύρια αιτία θανάτων από καρκίνο, που πιθανώς συνδέεται με πολλούς παράγοντες κινδύνου στον πληθυσμό της χώρας, καθώς υπολογίζεται ότι το 40% των θανάτων στη χώρα προκαλούνται από το κάπνισμα, τους διατροφικούς κινδύνους, το αλκοόλ, τη χαμηλή σωματική δραστηριότητα και την ατμοσφαιρική ρύπανση. Μία από τις πιο δαπανηρές υπηρεσίες υγείας στην ΕΕ βρίσκεται στην Αυστρία. Το 2019, οι κατά κεφαλήν δαπάνες για την υγεία κατέλαβαν την τρίτη θέση στην ΕΕ. Οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία είναι υψηλότερες από το μέσο όρο της ΕΕ.
Ιατρικό προσωπικό
Με 5,2 γιατρούς ανά 1.000 κατοίκους η Αυστρία έχει από τους των υψηλότερους σχετικούς δείκτης μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. Συνολικά η χώρα διαθέτει 271 νοσοκομεία και συνολικά 45.596 γιατρούς (στοιχεία 2017), περίπου το 54% των οποίων εργάζεται (επίσης ή κυρίως) σε νοσοκομεία. Αν και η Αυστρία έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό γιατρών στην ΕΕ, ένα μεγάλο μέρος τους είναι κοντά στην ηλικία συνταξιοδότησης (55 ετών και άνω) και επομένως μπορεί να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν σοβαρά συμπτώματα σε περίπτωση μόλυνσης με COVID-19.
Ο αριθμός των νοσηλευτών στην Αυστρία έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης τα τελευταία χρόνια όσον αφορά τον καθορισμό των προσόντων και την ερμηνεία τους σε σύγκριση με άλλες χώρες. Ένα νέο υποχρεωτικό μητρώο επαγγελματιών υγείας δημιουργήθηκε το 2018. Ωστόσο λόγω της εμφάνισης της πανδημίας COVID-1,, η υποχρεωτική εγγραφή έχει ανασταλεί. Αυτό σημαίνει ότι οι επαγγελματικές δραστηριότητες είναι ακόμη δυνατές χωρίς εγγραφή μέχρι το τέλος της πανδημίας.
Πανδημία κορωνοϊού
Τον Ιούνιο του 2022 το 63,4% του πληθυσμού της Αυστρίας είχε έγκυρο πιστοποιητικό εμβολιασμού, με τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες να έχουν αναλογικά περισσότερα άτομα εμβολιασμένα.[196] Σύμφωνα με την ΕΕ κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, η Αυστρία αξιοποίησε την ισχυρή της υγειονομική υποδομή, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ψευδώνυμων δεδομένων ηλεκτρονικών αρχείων υγείας για την έρευνα για τον COVID-19 και τη δημιουργία ενός κεντρικού μητρώου εμβολιασμών.
Μεταφορές
Η οδήγηση των οχημάτων γίνεται στα δεξιά.
Το Μετρό της Βιέννης εγκαινιάστηκε το 1976, αλλά κάποια τμήματα λειτουργούσαν ήδη ως τοπικοί σιδηρόδρομοι. Διαθέτει 5 γραμμές.
Πολιτισμός
μικρογραφία|δεξιά|280px|Το ανάκτορο Σένμπρουν (Schönbrunn) στη Βιέννη Η πλούσια πολιτιστική παράδοση της Αυστρίας ήταν ως το πρώτο μισό του 16ου αιώνα αναπόσπαστα δεμένη με την πολιτιστική παράδοση της Γερμανίας, στα πλαίσια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Από τα μέσα του 16ου αιώνα, το κίνημα της Αντιμεταρρύθμισης, με το οποίο η ρωμαιοκαθολική Αυστρία διαχωρίστηκε από την προτεσταντική Γερμανία, και η πολιτική των Αψβούργων, που ανέπτυξαν ιδιαίτερες σχέσεις με την Ισπανία και την Ιταλία, δημιούργησαν τον αυστριακό πολιτισμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.
Τον 18ο και τον 19ο αιώνα η Βιέννη γίνεται παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο, με έμφαση ιδιαίτερα στους τομείς της μουσικής και της λογοτεχνίας, ενώ ήδη από τον 17ο και τον 18ο αιώνα αναπτύσσεται η αρχιτεκτονική και η ζωγραφική, με ιδιαίτερη έμφαση στο μπαρόκ.
Σημαντική υπήρξε και η άνθιση της μουσικής στην Αυστρία. Το 1756 γεννήθηκε εδώ ο διάσημος συνθέτης Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ο οποίος έγραψε πολλά έργα που θαυμάζονται ακόμα και σήμερα. Η Βιέννη υπήρξε πρωτεύουσα του βαλς, με κύριο εκφραστή τον Γιόχαν Στράους.
Λογοτεχνία
Από τους σημαντικότερους Αυστριακούς λογοτέχνες του τέλους του 18ου αιώνα και των αρχών του 19ου είναι ο Εμάνουελ Σικανέντερ με το έργο του «Ο Μαγικός Αυλός» (1791), που μελοποιήθηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Από τα τέλη του 19ου αιώνα αρχίζει η μεγάλη άνθιση της αυστριακής λογοτεχνίας. Σημαντικότεροι εκπρόσωποι είναι ο Άρτουρ Σνίτσλερ, που ήταν επηρεασμένος από τον ιμπρεσιονισμό, και ο Ούγκο φον Χόφμανσταλ από τον ρομαντισμό. Ο Στέφαν Τσβάιχ έγραψε μία σειρά από βιογραφίες στις οποίες εστιάζει το ενδιαφέρον του στην ψυχογραφική ανάλυση των βιογραφούμενων προσώπων, όπως στα έργα του «Μαρία Αντουανέτα», «Μαρία Στούαρτ» κ.ά. Η πιο δημοφιλής συγγραφέας στη Γερμανική γλώσσα είναι η αυστριακή Ελφρίντε Γέλινεκ. Το 2004 της απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Φρόυντ, που έθεσε τις βάσεις της ψυχανάλυσης, είναι ο πιο γνωστός αυστριακός επιστήμονας.
Αρχιτεκτονική
thumb|right|192x192px|Το [[Μπελβεντέρε, Βιέννη|παλάτι Μπελβεντέρε, παράδειγμα αρχιτεκτονικής Μπαρόκ]] Η χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της χώρας είναι η Μπαρόκ, με εκκλησίες και ανάκτορα. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, στη Βιέννη κατασκευάστηκε η νεοκλασική κυκλική λεωφόρος Ρίνγκστρασσε. Μια πρωτοπορία της χώρας ήταν η αρχιτεκτονική Αρ Νουβό (Ζετσεσιονισμός).
Μουσική
μικρογραφία|Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Το παρελθόν της Αυστρίας ως ευρωπαϊκή δύναμη και το πολιτιστικό περιβάλλον της παρήγαγε μια ευρεία συμβολή σε διάφορες μορφές τέχνης, μεταξύ των οποίων η μουσική. Η Αυστρία ήταν η γενέτειρα πολλών διάσημων συνθετών όπως οι Γιόζεφ Χάυντν, Φράντς Λιστ, Φράντς Σούμπερτ, Γιόχαν Στράους, καθώς και μέλη της Δεύτερης Βιεννέζικης Σχολής, όπως ο Άρνολντ Σένμπεργκ, ο Άντον Βέμπερν και ο Άλμπαν Μπεργκ. Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότζαρτ γεννήθηκε στο Σάλτσμπουργκ, τότε ανεξάρτητο Εκκλησιαστικό Πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που αργότερα έγινε τμήμα της Αυστρίας και μεγάλο μέρος της καριέρας του Μότσαρτ έγινε στη Βιέννη.
Η Βιέννη ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα ένα σημαντικό κέντρο μουσικής καινοτομίας. Οι συνθέτες του 18ου και 19ου αιώνα συνέρρεαν στην πόλη λόγω της προστασίας των Αψβούργων και την έκαναν ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της κλασικής μουσικής. Κατά την περίοδο του Μπαρόκ, οι σλαβικές και ουγγρικές παραδοσιακές φόρμες επηρέασαν την αυστριακή μουσική. Η Βιέννη άρχισε να αναδεικνύεται ως μουσικό πολιτιστικό κέντρο στις αρχές του 16ου αιώνα και επικεντρώθηκε σε όργανα, όπως το λαούτο. Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν πέρασε τα καλύτερά του χρόνια στη Βιέννη. Ο σημερινός εθνικός ύμνος της Αυστρίας, που αποδίδεται στον Μότσαρτ, επιλέχθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να αντικαταστήσει τον παραδοσιακό αυστριακό ύμνο από τον Γιόζεφ Χάυντν.
Ο Αυστριακός Χέρμπερτ φον Κάραγιαν ήταν ο κύριος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Βερολίνου για 35 χρόνια. Θεωρείται γενικά ως ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους του 20ου αιώνα και υπήρξε κυρίαρχη φυσιογνωμία στην ευρωπαϊκή κλασική μουσική από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τον θάνατό του.
Ο διεθνής σούπερ σταρ της ποπ Γιόχαν Χέλτσελ, γνωστός και με το καλλιτεχνικό του όνομα Φάλκο γεννήθηκε στη Βιέννη στις 19 Φεβρουαρίου 1957.
Η Κοντσίτα Βουρστ, τραγουδίστρια από την Αυστρία, κέρδισε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2014.
Kινηματογράφος και θέατρο
Ο Σάσα Κόλοβρατ ήταν Αυστριακός πρωτοπόρος στη δημιουργία ταινιών. Ο Μπίλι Γουάιλντερ, ο Φριτς Λανγκ, ο Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ και ο Φρεντ Τσίνεμαν προέρχονταν αρχικά από την Αυστριακή Αυτοκρατορία πριν καθιερωθούν ως διεθνώς σημαντικοί σκηνοθέτες. Ο Βίλι Φορστ, ο Ερνστ Μάρισκα και ο Φραντς Αντελ εμπλούτισαν τον δημοφιλή κινηματογράφο στις γερμανόφωνες χώρες. Ο Μίχαελ Χάνεκε έγινε διεθνώς γνωστός για το εκκεντρικό κινηματογραφικό του έργο, λαμβάνοντας Χρυσή Σφαίρα για την ταινία του Η Λευκή Κορδέλα (2010), που γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Επιστήμη και Φιλοσοφία
αριστερά|μικρογραφία|277x277εσ|Σίγκμουντ Φρόυντ Η Αυστρία ήταν το λίκνο πολλών επιστημόνων με διεθνή φήμη. Μεταξύ αυτών είναι οι Λούντβιχ Μπόλτσμαν, Έρνστ Μαχ, Βίκτορ Φραντς Ες και Κρίστιαν Ντόπλερ, εξέχοντες επιστήμονες του 19ου αιώνα. Τον 20ο αιώνα οι συνεισφορές των Λίζε Μάιτνερ, Έρβιν Σρέντινγκερ και Βόλφγκανγκ Πάουλι στην πυρηνική έρευνα και την κβαντομηχανική ήταν καθοριστικές για την ανάπτυξη αυτών των τομέων κατά τη δεκαετία του 1920 και του 1930. Ένας σημερινός κβαντικός φυσικός είναι ο Άντον Tσάιλινγκερ, που είναι ο πρώτος επιστήμονας που παρουσίασε την κβαντική τηλεμεταφορά.
Εκτός από τους φυσικούς η Αυστρία ήταν η γενέτειρα δύο από τους πιο αξιοσημείωτους φιλόσοφους του 20ού αιώνα, του Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν και του Καρλ Πόπερ. Εκτός από αυτούς οι βιολόγοι Γκρέγκορ Μέντελ και Κόνραντ Λόρεντς, καθώς και ο μαθηματικός Κουρτ Γκέντελ και μηχανικοί όπως ο Φέρντιναντ Πόρσε και ο Ζίγκφριντ Μάρκους ήταν Αυστριακοί.
Επίκεντρο της αυστριακής επιστήμης ήταν πάντα η ιατρική και η ψυχολογία, ξεκινώντας από τα μεσαιωνικά χρόνια με τον Παράκελσο. Διακεκριμένοι γιατροί όπως οι Τέοντορ Μπίλροτ, Κλέμενς Φον Πίρκουετ και ο Αντον φον Άισελμπεργκ έχουν βασιστεί στα επιτεύγματα της Ιατρικής Σχολής της Βιέννης του 19ου αιώνα. Η Αυστρία φιλοξένησε τον Σίγκμουντ Φρόυντ, ιδρυτή της ψυχανάλυσης, τον Άλφρεντ Άντλερ, ιδρυτή της ατομικής ψυχολογίας, τους ψυχολόγους Πάουλ Βάλτσαβικ και Χανς Άσπεργκερ και τον ψυχίατρο Βίκτορ Φρανκλ. Η Αυστρία κατατάχθηκε 18η στον Παγκόσμιο Δείκτη Καινοτομίας το 2021, από 21η το 2019.