cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Καββάδας
Βιογραφία
Μετά την απελευθέρωση της πόλης, στις 30 Οκτωβρίου 1944, διετέλεσε δήμαρχος Θεσσαλονίκης με πρόταση του ΕΑΜ από τον Νοέμβριο του 1944 έως τον Ιανουάριο του 1945 σε συνεργασία με τον αντιστασιακό Λεωνίδα Καραμαούνα.
Μετά τον πόλεμο οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ύστερα από πρόταση του καθηγητή Ιωάννη Θ. Κακριδή τοποθέτησε μαρμάρινη στήλη στον αύλειο χώρο της Φιλοσοφικής Σχολής σε ανάμνηση των αγώνων των καθηγητών και φοιτητών κατά των κατακτητών την περίοδο της Κατοχής όπου αναγράφεται το εξής επίγραμμα «ΑΚΜΗΣ ΕΣΤΗΚΥΙΑΝ ΕΠΙ ΞΥΡΟΥ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΣΑΝ ΤΑΙΣ ΑΥΤΩΝ ΨΥΧΑΙΣ ΚΕΙΜΕΘΑ ΡΥΣΑΜΕΝΟΙ».
Μετά τα Δεκεμβριανά, ο καθηγητής Περικλής Βιζουκίδης πρωτοστάτησε στην εκδίωξη όλων των προοδευτικών καθηγητών του Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης που συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση. Έτσι με ενέργειες του Βιζουκίδη εκδιώχθηκε ο Καββάδας καθώς και οι Ιμβριώτης, Τζώνης, Θεοδωρίδης, Σιγάλας κ.ά. Το 1946 ο Βιζουκίδης καταδικάστηκε από ποινικό δικαστήριο καθώς είχε χειροδικήσει κατά του Καββάδα.
Ο Δημήτριος Καββάδας απεβίωσε το 1971.
Επιστημονικές εργασίες
1) Etudes morphologiques, histologique et cytologique d' une mycocecidie provoquée chez l' Urtic - dioica L.par le Puccinia cariais schum. Rebent. 1923. Tην μελέτη αυτή εξεπόνησε και ανέπτυξε  στη Σχολή Φυσικών Επιστημών ( Faculte des sciences ) του Πανεπιστημίου του Nancy, κατά τις εξετάσεις γιά την απόκτηση του διπλώματος των ανωτέρων σπουδών Φυσιολογίας (Βοτανική).
2) Notes sur la dartrose de la pomme de terre et ses concequences.
Ανακοίνωση στην Φυτοπαθολογική Εταιρία της Γαλλίας (Societe de la Pathologie vegetale et d' Entomologie agricole ), που δημοσιεύτηκε στην Revue de la Pathologie veget. et d' Entomol. agricole. Παρίσι τομ. 10, σελ. 67- 75, έτος 1923.
Περίληψη της μελέτης αυτής δημοσιεύτηκε στο Αγγλικό περιοδικό The review of applied mycology τομ.3,  1923   σελ. 167, στο Ιταλικό περιοδικό Rivista di pathology vegetal τομ.13, σελ.171 και κριτική του Killian στο
Bulletin trimestrial de la Set Mycologique de France. Παρίσι1926 σελ. 58-60. Η μελέτη αυτή αναφέρεται στο σύγγραμμα "Maladies des Plantes cultivees" των G. Delacroix και A. Maublanc, 1926, σελ. 342.
3) Sur la Biologie de Vermicularis Varians Duc. Ανακοίνωση στο Διεθνές Συνέδριο Φυτοπαθολογίας στην Ολλανδία, που δημοσιεύτηκε στο " Report of international conference of Phytipathology and economic Entomology ", Ολλανδία 1923 σελ.181-183 και στην Revue de  Pathol. veg. et Entomol. agricol. τομ. 10 σελ. 138-140, 1923. Περίληψη της μελέτης αυτής δημοσιεύτηκε στην "The Review of applied mycology" τομ. 3, 1923 σελ. 160 και στην "Rivista  di patologia vegetale τομ.13 σελ. 180.
4) Sur le tubercules de pommes de terre attaques par le Micrococcus prodigiosus, που δημοσιεύτηκε στην Revue de Pathol. vegetale et d' entomol. agricole Παρίσι τομ. 11, 1924 και περίληψη στην The Review of applied mycology, τομ. 3, σελ. 737.
5) Le " Wildfire " dans le plantations de tabac de Thrace et Macedoine. Rev.de path. veg.et d' entom. agricole σελ.236-242, τομ.11, 1924. Κριτική στην "The review of applied mycology" τομ. 4, σελ.449 και στην Rivista de patologia Vegetale τομ. 14, σελ. 192. Μνεία της εργασίας αυτής γίνεται στην Rev. de Patol. vegetale τομ. 16, σελ.191 από τον Dufrency και από τον Savulescu σε μονογραφία του, με τίτλο "Une nouvelle Maladie Bacterienne des feuilles de tabac en Roumanie 1928.
6) La situation phytopathologique au Pelion, που δημοσιεύτηκε στην "Revue de Pathol. beget. et d' Entom. auricle, τομ.13, σελ. 164-179. Περίληψη δημοσιεύτηκε στην "The review of applied mycology" τομ. 5, σελ.15 και στην Rivista di Patologia vegetale. Στην μελέτη αυτή, αναφέρει τα συνηθέστερα στο Πήλιο φυτικά και ζωικά παράσιτα,την αποτελεσματικότητα των δακοκτόνων, καθώς και την ιστολογική και κυτταρολογική μελέτη του Cycloconium Oleaginum Cast.
7) Podosphaera leucothricha Salm. και microsphaera quercina (schw) Burr. Revue de Pathologie vegetale τομ.11, σελ. 24, 1924  και στο  Bulletin de la Ste mycologique de France τομ. 12, 1925, σελ.431-436, καθώς και στη μονογραφία Notes sur quelque Erysiphasees του Et. Foex, Paris 1926.
8) Eurytoma amygdali End. Υμενόπτερο παράσιτο των αμυγδάλων. (Γεωργ. Δελτίο Ταμ. Προνοίας Παραγωγής Πηλίου) τομ. 2, Μάρτιος-Απρίλιος 1925.
9) Πεπραγμένα Φυτοπαθολ. Σταθμού Πηλίου του έτους 1925. Σε αυτά περιγράφει δύο άγνωστα μέχρι τότε παράσιτα της ελιάς, μικροβιακής φύσεως, καθώς και τα ωφέλιμα υπερπαράσιτα του Πηλίου. Κριτική στην "The review of applied mycology" τομ. 5 σελ. 596 και Rivista di Pathol. vegetal τομ.15 σελ. 104.
10)Maladies bactériennes du tabac en relation avec Gnorimoschema heliopa Low en Thessalie. Ανακοίνωση στο Διεθνές Γεωργ. Ινστιτ. της Ρώμης, την οποία έκανε ως επίσημος ανταποκριτής (Correspondant official) και η οποία δημοσιεύτηκε στο Moniteur International de la protection des plantes 1927, Νο 11, σελ. 169.
11)Η καταδίωξη της ακρίδας 1927. Στην μελέτη αυτή αναφέρει και περιγράφει τα επιβλαβή είδη ακρίδων της Ελλάδας, τα παράσιτα και τις επιζωοτίες αυτών και καταδεικνύει την ασφαλή ακριδοκτόνο δράση των αρσενικομελασούχων δολιωμάτων. Γεωργ. Δελτ. Ταμ. Προν. Παραγ. Πηλίου 1928, σελ. 58-72.
13)Gnorimoschema heliopa Low, παράσιτο των καπνοφυτειών. Γεωργ. Δελ. Ταμ. Προν. Παραγ. Πηλίου 1928, σελ. 39-48. Περίληψη στην Rivista di Patologia vegetale.
14)Eriophyes oleas, ;άκαρι παράσιτο της ελιάς στο Πήλιο. Γεωργ. Δελτίο Ταμ. Προν. Παραγ. Πηλίου 1928 σελ. 36-38. Rivista di Patologia vegetale 1928 τομ.18 σελ.92.
15)Μία λεπτομέρεια της βιολογίας του πυρηνοτρήτη της ελιάς, κεφαλαιώδους οικονομικής σημασίας." Νέα Γεωπονικά" Οκτώβριος 1929.
16)Effet du froid rigoureux sur les cultures a Pelion. Ανακοίνωση στο Διεθνές Γεωργικό Ινστιτούτο της Ρώμης ως Correspondant officiel. Moniteur International de la protection de plantes 1930.
18)Maladies et Parasites animaux de cultures.
Ανακοίνωση στο Διεθνές Γεωργ. Ινστιτ. Ρώμης ως Correspondant officiel. Moniteur International de la Protection de Plantes No 11 σελ. 162-163 Νοέμβριος 1930.
19)Pour la reussite de la lutte contre la "mouche de l' olive" par la methode artificielle.
Ανακοίνωση στο Διεθνές Ινστ. Ρώμης, ως Correspondant officiel. Moniteur Intern.de la protection des plantes, Ρώμη, Νο 11 σελ.164-166, 1930.
20) Θέσις της Φυτοπαθολογίας εν τη γενική παθολογία. Εναρκτήριο μάθημα Φυτοπαθολογίας. Επιστημονική επετηρίδα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 1932.
21)Πολυγραφημένες παραδόσεις Φυτοπαθολογίας, Γεωργ. Εντομολογίας και Γενικής Βοτανικής.
22)Χονδρίωμα και Τοπίωμα του Φυτικού κυττάρου. Επιστημονική επετηρίδα της σχολής τών Φυσικών και Μαθημ. Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 1933.
23)Πλαστίδια και Χονδριοσώματα. Επιστημονική Επετηρίδα τησ σχολής των Φυσ. και Μαθημ. Επιστημών του Παν/μίου Θεσσαλονίκης.
24)Πενικιλλίνη - Σαπρόφυτα - Παράσιτα. Αγροτική επιθεώρησις 1947.
25)Μετεπίδρασις των εξωτερικών παραγόντων στη διάρκεια της ζωής των φυτών. Ιανουάριος -Φεβρουάριος 1949
Συγγράμματα
1) Η Χλωρίς της Ελλάδος. Τόμ. Α΄. Περιλαμβάνει τα Πτεριδόφυτα, τα Γυμνόσπερμα καί από τα μονοκότυλα τα Αγρωστώδη. Θεσσαλονίκη 1938.
2) Βιολογία του Φυτού - Φυσιολογία, τόμοι τρείς.
Α΄ τόμος, περιλαμβάνει τα μέρη
α΄. Ύλη καί ζωή, όπου αποβλέπει να εισαγάγει καί να κατατοπίσει τον αναγνώστη στις σχέσεις οι οποίες υπάρχουν μεταξύ των φυσικοχημικών φαινομένων καί των φαινομένων της ζωής, και
β΄ Φυσιολογία της θρέψεως, όπου ασχολείται με την υπάρχουσα, μεταξύ της ζώσης και αδρανούς ύλης σχέση καθώς καί με την αναλυτική και συνθετική περιγραφή των φυσιολογικών λειτουργιών του φυτού, που συνδέονται με τα φαινόμενα της θρέψεως.
Β΄ τόμος. Περιλαμβάνει την ανάπτυξη, στην οποία αναλύονται τα φαινόμενα της αυξήσεως, αισθήσεως καί κινήσεως καί γενικώς των μεταβολών τις οποίες υφίσταται ο φυτικός οργανισμός σαν σύνολο, στην προσπάθεια που καταβάλλει να εξυπηρετήσει τις ανάγκες που του δημιουργούνται κατά την διάρκεια της ζωής του, σύμφωνα με την κληρονομική του παράδοση και τις συνθήκες του περιβάλλοντος.
Γ΄. τόμος. Περιλαμβάνει την Γενετική, δηλ. όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με την κληρονομικότητα, την παραλλακτικότητα και την εξέλιξη τού φυτού.
3) Εικονογραφημένο Βοτανολογικό Λεξικό. Έργο πολύτομο, στο οποίο ασχολείται με όλους τους κλάδους της Θεωρητικής και Εφηρμοσμένης Βοτανικής. Εικονογράφηση υπό του ιδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ‎ Κατηγορία:Έλληνες βοτανολόγοι
Ωριάκ-συρ-Βαντινέλ
Το Ωριάκ-συρ-Βαντινέλ (γαλλικά: Auriac-sur-Vendinelle, οξιτανικά: Auriac de Vendinèla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωριακαί (γαλλικά: Auriacais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Χαΐνηδες (αποσαφήνιση)
Ο όρος Χαΐνηδες μπορεί να αναφέρεται σε:
Λίμνη Μορέιν
thumb|Ανατολή ηλίου στη λίμνη Μορέιν στα μέσα καλοκαιριού Η Λίμνη Μορέιν είναι παγετωνική λίμνη στο Εθνικό Πάρκο Μπανφ, 14 χιλιόμετρα έξω από το χωριό Λέικ Λουίζ στην Αλμπέρτα του Καναδά. Βρίσκεται στην Κοιλάδα των Δέκα Κορυφών, σε υψόμετρο περίπου 1.884 μέτρων. Η λίμνη έχει έκταση 50 εκταρίων.
Η λίμνη αυτή, δημιουργούμενη από παγετώνα, φτάνει στο αποκορύφωμά της στα μέσα έως τα τέλη Ιουνίου. Όταν είναι γεμάτη, αντανακλά μια διακριτική απόχρωση γαλάζιου μπλε.
Η περιοχή γύρω από τη λίμνη έχει πολλά μονοπάτια πεζοπορίας που, κατά καιρούς, είναι περιορισμένα. Το μονοπάτι που ακολουθείται συνήθως από τους τουρίστες είναι το Μονοπάτι Δε Ρόκπαϊλ (The Rockpile Trail), το οποίο βρίσκεται κατά μήκος του λιθώνα. Το μονοπάτι έχει μήκος περίπου 300 μέτρων, με αλλαγή ύψους 24 μέτρων. Η θέα της λίμνης από την κορυφή του βράχου είναι μια από τις πιο φωτογραφημένες τοποθεσίες σε όλο τον Καναδά. Η θέα αυτή στα βουνά πίσω από τη λίμνη στην Κοιλάδα Των Δέκα Κορυφών είναι γνωστή ως η "Εικοσαδόλλαρη Θέα", καθώς η λίμνη Μορέιν εμφανίστηκε στην πίσω πλευρά των εκδόσεων του 1969 και 1979 του καναδικού χαρτονομίσματος των είκοσι δολαρίων. Η περιοχή μαστίζεται από κυκλοφοριακή συμφόρηση και χάος στάθμευσης λόγω του ανεξέλεγκτου τουρισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες του Καναδά
Μάτσγια
μικρογραφία|Μάτσγια με μορφή ψαριού Μάτσγια ή Ματσέγια, είναι η πρώτη από τις αβατάρες, δηλαδή τις μετενσαρκώσεις του θεού Βισνού, όπως καταγράφεται στην γραμματεία των θρησκευτικών κειμένων που ονομάζονται Πουράνες. Έχει τη μορφή ψαριού, και πραγματοποιήθηκε κατά την εποχή του κατακλυσμού, με σκοπό να σώσει τον αρχέγονο μυθικό άνθρωπο Μανού από την καταστροφή. μικρογραφία|Μάτσγια με μορφή ψαριού
Πηγές
Κατηγορία:Ινδουισμός
Κήποι Σκυθίας
Οι Κήποι, και παλαιότερα Ερμώνασσα, ήταν αρχαία Ελληνική πόλη της Σκυθίας αποικία των Μιλήσιων. Η πόλη βρισκόταν στην Χερσόνησο Ταμάν στον Κιμμέριο Βόσπορο, απείχε 3 χλμ από την Φαναγόρεια. Βρισκόταν στη νήσο του Φαναγόρου όπου σήμερα με τις προσχώσεις δεν είναι νησί αλλά η Χερσόνησος Ταμάν.
Η πόλη Κήποι ιδρύθηκε από Μιλήσιους σε περιοχή που ζούσαν Σκύθες τον 6ο π.Χ. αιώνα. Με την ίδρυση του Βασίλειο του Βοσπόρου πέρασε στην κατοχή του κι έπειτα στο Βασίλειο του Πόντου. Η πόλη έφτασε στο αποκορύφωμά της τον 1ο μ.Χ. αιώνα, αλλά οι Ούννοι και οι Γότθοι έθεσαν τέρμα στην ευημερία της τον 4ο αιώνα μ.Χ. . Στους Κήπους κατέφυγε ο Γύλων όταν οι Αθηναίοι τον καταδίκασαν σε θάνατο, μάλιστα αναφέρεται ότι παντρεύτηκε μια Σκυθία και του έδωσαν δώρο την πόλη, πιθανότατα διορίσθηκε διοικητής της.
Ανασκαφές από Σοβιετικούς αρχαιολόγους, που ξεκίνησαν το 1957, απέδωσαν πλούσια ευρήματα, όπως ένα μαρμάρινο άγαλμα της θεάς Αφροδίτης («Αφροδίτη του Ταμάν»). Περισσότερες από 400 ταφές που ερευνήθηκαν το 1960 και το 1970. Μεγάλο τμήμα της πόλης έχει βυθιστεί στην Αζοφική Θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκυθία Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου Κατηγορία:Βασίλειο του Βοσπόρου
Ηλιακό έγκαυμα
Το ηλιακό έγκαυμα είναι μορφή εγκαύματος ακτινοβολίας, το οποίο επηρεάζει τμήματα του σώματος όπου το δέρμα, το οποίο προκαλείται από την υπερέκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία, κυρίως από τον ήλιο. Τα κύρια συμπτώματα που επηρεάζουν τους ανθρώπους και ορισμένα ζώα είναι το κοκκινωπό σώμα ζεστό στο άγγιγμα και πόνος, μεταξύ άλλων. Σε ακραίες περιπτώσεις, τα ηλιακά εγκαύματα μπορεί να αποτελέσουν κίνδυνο για τη ζωή. Η υπερβολική ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα και όγκους.
Το έγκαυμα είναι η απάντηση του δέρματος όταν γίνεται άμεση βλάβη στο DNA από υπεριώδη ακτινοβολία. Όταν το DNA των κυττάρων δέχεται μεγάλη ζημιά από υπεριώδη ακτινοβολία, τότε γίνεται θάνατος κυττάρων τύπου 1 και το σώμα αντικαθίσταται.
Τα μέτρα για την προστασία από την ηλιακή ακτινοβολία περιλαμβάνουν τα αντηλιακά και την ηλιοπροστατευτική ενδυμασία, τα οποία αποτελούν ευρέως αποδεκτά μέτρα πρόληψης του ηλιακού εγκαύματος και ορισμένων μορφών του καρκίνου όπως ο καρκίνος του δέρματος. Ειδικοί πληθυσμοί, όπως τα παιδιά είναι πιο ευαίσθητα στα ηλιακά εγκαύματα και πρέπει να χρησιμοποιούνται προστατευτικά μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτινοβολία
Πίετερ βαν ντερ Άα
Ο Πίετερ βαν τερ Άα (ολλανδικά: Pieter van der Aa, Λέιντεν, 1659 – Λέιντεν, Αύγουστος 1733) ήταν Ολλανδός χαρτογράφος και τυπογράφος ο οποίος ήταν γνωστός για την σύνταξη χαρτών και γεωγραφικών ατλάντων, καθώς και για την διακίνηση ξένων βιβλίων και εικονογραφημένων τόμων. Επανατύπωσε επίσης πολλούς χάρτες οι οποίοι δεν εκδίδονταν πλέον κατά την εποχή του. Κάποιοι από τους πιο δημοφιλείς χάρτες ήταν αυτοί της Αφρικανικής ηπείρου, με λεπτομερείς απεικονίσεις τοποθεσιών όπως το Μαρόκο και η Μαδαγασκάρη. Πολλά από τα μετέπειτα έργα του εκδόθηκαν για το ευρύ κοινό στην ολλανδική και γαλλική γλώσσα.
Ιστορικό
Ο πατέρας του ήταν λιθοτόμος από το Χόλσταϊν, και ο Πίετερ άρχισε να ασχολείται με την τυπογραφία από μικρή ηλικία, περίπου 10 ετών, έχοντας γίνει μέλος στον τοπικό σύνδεσμο τυπογράφων. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1680, άνοιξε το δικό του τυπογραφείο στο Λέιντεν με τα άλλα δύο αδέρφια του ως οικογενειακή επιχείρηση. Ο αδερφός του ο Μπούντεουιν (Boudewyn) ασχολούνταν με τις εκτυπώσεις και ο μεγαλύτερος αδερφός του ο Χίλντεμπραντ (Hildebrand) με τη χαρακτική σε μπρούτζινες μήτρες. Το 1683 άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο και την εκτύπωση γνωστών λατινικών έργων της κλασσικής εποχής με θεματολογία από βοτανολογία, φαρμακευτική και γενικότερη επιστήμη.
Με την πάροδο του χρόνου, ξεκίνησε την έκδοση γεωγραφικών ατλάντων και χαρτών, συγκεντρώνοντας πολυάριθμες και πολύτομες συλλογές έργων, όπως μια συλλογή των πιο αξιομνημόνευτων ταξιδιών στις Ανατολικές και Δυτικές Ινδίες (naauwkeurige versameling der gedenk-waardigste zee en landreysen na Oost en West-Indiën) που αποτελούνταν από 28 τόμους και ένα γεωγραφικό άτλαντα με 200 χάρτες. Την περίοδο 1703–06, εκτύπωσε μια συλλογή 10 τόμων των έργων του Εράσμους (Opera Omnia), την Πραγματεία περί Φωτός (Traité de la lumière) του Κρίστιαν Χόυχενς, και μια συλλογή 12 τόμων με τίτλο Θησαυρός ρωμαϊκών αρχαιότητων (Thesaurus antiquitatum romanarum). Άλλες σημαντικές εκδόσεις του θεωρούνται οι συλλογές ιστορίας και αρχαιολογίας του Γιόχαν Γκέοργκ Γκρέβε (Johann Georg Graeve) και τα έργα βοτανολογίας του Γιόχαν Φρέντερικ Γκρονόβιους (Johan Frederik Gronovius). Ως επιχειρηματίας χρησιμοποιούσε και τη μέθοδο των δημοπρασιών για τα περιορισμένα αντίτυπα που εκτύπωνε. Πιθανώς να χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Juan Álvarez de Colmenar για κάποια από τα έργα που παρήγαγε και είχαν ισπανική θεματολογία.
Μια από τις μεγαλύτερες συλλογές υλικού που συνέταξε, αφορά την ιστορία της Ιταλίας και της Σικελίας, μια περιοχή για την οποία ο ίδιος διατηρούσε έντονο προσωπικό ενδιαφέρον. Αν και δέχθηκε την αναγνώριση για πολλές από τις συλλογές που συνέταξε, υπήρχαν αρκετές, οι οποίες είχαν συνταχθεί ήδη από άλλους εκδότες και ο ίδιος απλώς τις πήρε και τις βελτίωσε και τις επανέκδοσε ως δικές του, όπως η ολλανδική συλλογή των ταξιδιών προς τις Ανατολικές και Δυτικές Ινδίες ή τις απεικονίσεις του Γερμανού Ματέους Μέριαν (Matthäus Merian).
Διακρίσεις
Η ορχιδέα του γένους Άα φέρεται να έχει ονομαστεί προς τιμή του από τον βοτανολόγο του 19ου αιώνα Χάινριχ Γκούσταβ Ράιχενμπάχ (Heinrich Gustav Reichenbach), γιατί ο βαν ντερ Άα ήταν ο εκδότης του διάσημου βιβλίου Παράντισους Μπατάβους (Paradisus Batavus, Παράδεισος Ολλανδού) του Ολλανδού βοτανολόγου του 17ου αιώνα Πολ Χέρμαν (Paul Hermann). Το συγκεκριμένο έργο όμως εκδόθηκε το 1698, τρία χρόνια μετά το θάνατο του συγγραφέα του, και έτσι η υπόθεση αυτή αμφισβιτείται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί γεωγράφοι
Captain Tsubasa
Το Captain Tsubasa είναι ιαπωνικό anime ποδοσφαίρου. Η σειρά χαρακτηρίζεται από υπερβολικά δυνατά σουτ ενώ κάθε αγώνας για να τελειώσει χρειάζεται τουλάχιστον 17 επεισόδια. Το Captain Tsubasa προβλήθηκε εκτός από την Ιαπωνία και στην Ισπανία ως Oliver y Benji, στην Ιταλία ως Holly e Benji, στη Γαλλία ως Captain Tsubasa αλλά και στην Πολωνία ως Kapitan Jastrząb. Στην Ελλάδα προβλήθηκε στην ΕΡΤ στα ιταλικά με ελληνικούς υπότιτλους.
Πλοκή
Κεντρικός χαρακτήρας της σειράς είναι ο Tsubasa Ohzora ένα αγόρι που αγαπάει το ποδόσφαιρο και ονειρεύεται να γίνει κάποτε ένας μεγάλος παίχτης. Στα επεισόδια βλέπουμε αρχικά τον Tsubasa που αλλάζει τόπο κατοικίας με τη μητέρα του και πολύ γρήγορα γίνεται φίλος με τα άλλα παιδιά του σχολείου όπου η ομάδα τους δεν είναι και από τις καλύτερες της πόλης. Ταυτόχρονα όμως αποκτάει και πολλούς αντιπάλους με πρώτο τον Genzo Wakabayashi από το άλλο σχολείο της περιοχής όπου η ομάδα τους είναι πολύ καλή ενώ αυτός είναι από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο πιάνοντας σχεδόν τα πάντα στον αέρα. Έτσι ο Tsubasa δείχνει το ταλέντο του που είναι απίστευτο και έρχονται αντιμέτωποι σε έναν 90λεπτο αγώνα του σχολικού πρωταθλήματος όπου η ομάδα του Genzo αντιμετωπίζει προβλήματα.
Αργότερα όταν οι δύο ομάδες ενώνονται έρχονται αντιμέτωποι με μία σκληρή ομάδα με αρχηγό τον σκληροτάραχο Kojiro Hyuga. Ο Tsubasa αποκτάει έναν ακόμα αντίπαλο που έρχονται αντιμέτωποι στις περισσότερες φάσεις του αγώνα. Στον τελικό του πρωταθλήματος η ομάδα του Tsubasa νικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Seinen anime και manga
Γιάννης Ιωάννου (μουσικός)
Ο '''Γιάννης Κ. Ιωάννου''' είναι Έλληνας συνθέτης, τραγουδοποιός, ενορχηστρωτής, παραγωγός δίσκων και ραδιοφώνου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Γιος Μικρασιάτη πρόσφυγα και αργότερα μέλους της Εθνικής Αντίστασης, αγάπησε από τη μικρή ηλικία το παλιό ελληνικό τραγούδι, τη λογοτεχνία, την ποίηση και τον κινηματογράφο. Σε ηλικία 10 ετών ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές σε παράρτημα του Ελληνικού Ωδείου, μαθαίνοντας ακορντεόν και πιάνο, πλάι στον θείο του, τον Δημήτρη Μεταξά. Την ίδια περίοδο ασχολήθηκε και με τη βυζαντινή μουσική.
Μουσική καριέρα
Το 1966 γίνεται μέλος στο ροκ συγκρότημα "Υοungbίrds" ως οργανίστας, και αργότερα στους "Foremost" με τους οποίους έπαιξε για επτά χρόνια. Μετά το 1968, φοίτησε στο Ορφείο Ωδείο, στο Απολλώνειο Ωδείο για να καταλήξει στο Ωδείο Αθηνών, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα θεωριτικά της μουσικής, με καθηγητές τους Μενέλαο Παλλάντιο, Κώστα Κυδωνιάτη, Μάρκο Δραγούμη, Γιάννη Ιωαννίδη, και άλλους σημαντικούς μουσικούς. Την περίοδο 1974 με 1977, μαθήτευσε στο "Arcane School". Αργότερα παρακολούθησε μαθήματα δια αλληλογραφίας με το Μουσικό Κολλέγιο του Berklee College of Music (Βοστώνη) των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1982 πρωτοεμφανίζεται ως συνθέτης στον μουσικό διαγωνισμό έντεχνου λαϊκού τραγουδιού της ΚΝΕ και βραβεύεται από τα μέλη της κριτικής επιτροπής Μίκη Θεοδωράκη και τον Γιάννη Ρίτσο. Το 1986 το ενδιαφέρον του στρέφεται στα μαθηματικά και τους αλγόριθμους, τα συνθεσάιζερ και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Θεωρείται ως ένας από τους πρωτοπόρους αυτοδίδακτους στη σύνθεση της μουσικής μέσω υπολογιστών στην Ελλάδα. Εργάστηκε από το 1978, ως ενορχηστρωτής, μουσικός στα πλήκτρα και μουσικός παραγωγός στη παραγωγή μουσικών δίσκων, σε συναυλίες, σε νυχτερινά κέντρα, στο μουσικό θέατρο και την τηλεόραση. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες συνθέτες, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Βασίλης Τσιτσάνης, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Γιώργος Ζαμπέτας, Θάνος Μικρούτσικος, Απόστολος Καλδάρας,Δήμος Μούτσης, Σταύρος Ξαρχάκος, Γιάννης Σπανός, Νότης Μαυρουδής, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Χρήστος Νικολόπουλος, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Ηλίας Ανδριόπουλος, Μενέλαος Θεοφανίδης, Λίνος Κόκοτος, Βασίλης Κουμπής, Σταμάτης Κραουνάκης, Τάκης Μουσαφίρης, Δημήτρης Λάγιος, Γιώργος Σταυριανός, και άλλους.
Σύνθεση, ενορχήστρωση, εκτέλεση
Έχει επίσης αναλάβει την ενορχήστρωση, αλλά και ως συμμετοχή σε τραγούδια μουσικών δίσκων σημαντικών καλλιτεχνών στο χώρο του καλού τραγουδιού. Παρακάτω αναφέρονται ορισμένοι από τους δίσκους που συμμετείχε κύρια ως ενορχηστρωτής και σε κάποια και ως ερμηνευτής.
Νοέμβρη 2017 ξεκίνησε την έκδοση της μουσικής του Τετραλογίας «The 4 Seasons» με το άλμπουμ «Autumn» και μέχρι τον Μάη του 2018, ολοκλήρωσε εκδίδοντας τα άλμπουμ “Winter”, “Spring”, “Summer”.
Όπως επίσης με τους καλλιτέχνες Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Δήμητρα Γαλάνη, Αφροδίτη Μάνου, Κώστας Τουρνάς, Γιάννης Ζουγανέλης, Τάσος Γκρους, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Διονύσης Τσακνής, Παντελής Θαλασσινός, Γιάννης Νικολάου, Γιάννης Μηλιώκας, Κώστας Γανωτής, Αντώνης Μιτζέλος, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Κώστας Χατζής, Κώστας Καράλης, Ρόμπερτ Ουίλλιαμς, Μπέσσυ Αργυράκη, Μελίνα Τανάγρη, Ελπίδα και άλλους Συνεργάστηκε στη μουσική παραγωγή των παρακάτω δίσκων: Γλυκερία, Καίτη Γκρέι, Δημήτρης Κόκοτας, Χρήστος Δάντης, Πόλυ Πάνου, Πίτσα Παπαδοπούλου, Μαρία Δημητριάδη, Γιώργος Μεράντζας, Κώστας Θωμαϊδης, Γιάννης Κούτρας, Μανώλης Λιδάκης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κατερίνα Κούκα, Αντώνης Ρέμος, Μάριος Φραγκούλης, Κώστας Μακεδόνας, Βασίλης Λέκκας, Θανάσης Μωραίτης, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Βούλα Σαββίδη, Σωτηρία Λεονάρδου, Καλλιόπη Βέττα, Μελίνα Κανά, Πέτρος Γαϊτάνος, Σόνια Θεοδωρίδου, Αναστασία Μουτσάτσου, Λένα Αλκαίου, Καίτη Κουλλιά, Κώστας Μάντζιος και άλλους.
Ενορχηστρώσεις
Εργάζεται στο τομέα της ενορχήστρωσης από το 1966. Μία από τις σημαντικότερες ενορχηστρώσεις συναυλιών ήταν το 1987, όταν παρουσίασε πρώτος σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και σε συνεργασία με τη Νένα Βενετσάνου στο Θέατρο Λυκαβηττού, τη συναυλία "Το κουτί της Πανδώρας" με συνεργασία τεσσάρων μουσικών. Στη συνέχεια επί δύο συναπτά έτη, από το 1989 έως το 1991, συνεργάστηκε στη παραγωγή της μουσικής παράστασης "Λεωφόρος Β'", με καλλιτέχνες τους Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Λίνα Νικολακοπούλου, Σταμάτης Κραουνάκης και Ανδρέα Βουτσινά. Από το 1993, υπήρξε στενός συνεργάτης του Μίκη Θεοδωράκη. Συνεργάστηκε μαζί του στις «Πολιτείες Γ' και Δ΄», στον «Οιδίποδα Τύραννο» και άλλες συναυλίες.
Έχει εμφανισθεί συνοδεύοντας γνωστούς καλλιτέχνες σε διάφορες χώρες, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά, στη Γερμανία, στην Αυστρία, στην Ελβετία, στην Ολλανδία, στη Δανία, στη Σουηδία, στη Γεωργία, στη Νότιο Αφρική, στην Αίγυπτο, στην Ουκρανία, στο Καζακστάν, στην Αυστραλία και στην Κύπρο.
Έχει ενορχηστρώσει, συνθέσει και επιμεληθεί τη μουσική για τις τηλεοπτικές εκπομπές μουσικών εκπομπών όπως των: Έχει συνεργαστεί με διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς όπως του δημόσιου οργανισμού της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΕΤ1, ΝΕΤ (ΕΤ2), ΕΤ3), καθώς και με τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, Mega Channel, Antenna, ORF, ARTE και αρκετούς άλλους.
Έχει γράψει, διασκευάσει και ενορχηστρώσει, τη μουσική για επιθεώρησεις, ξεκινώντας το 1977 και σε συνεργασία με τον συνθέτη Μενέλαο Θεοφανίδη από το Θέατρο Μινώα.
Έγραψε επιπλέον τη μουσική και τα τραγούδια που ακούστηκαν στα θεατρικά έργα:
Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες θεάτρου και ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, στα πλαίσια της θεατρικής παραγωγής, όπως οι:
Μερικά απ' τα τραγούδια που έχει συνθέσει είναι Στο Λιβυκό, Vals, IANOS με την Καλλιόπη Βέττα, της οποίας είναι μουσικός παραγωγός, και στην οποία περιέχονται αρκετές εκτελέσεις του εξωτερικού που έκανε με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, όπως το «Ευτυχώς», «Έτσι μ' αρέσει».
Τελευταία χρόνια
Τον χειμώνα του 1995 - 1996 συμμετείχε μαζί με την Αναστασία Μουτσάτσου, τον Παντελή Θαλασσινό, τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και την Αθηνά Μόραλη στο κέντρο διασκέδασης "13 Φεγγάρια". Το 1996 συνεργάστηκε με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, διασκευάζοντας και ενορχηστρώνοντας μουσική του, για τον δίσκο του κλαρινετίστα Β. Σαλέα «Οrama». Το 1997 συμμετείχε ως ενορχηστρωτής και μουσικός στα πλήκτρα στην παράσταση του Θανάση Σαββόπουλου και του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου με τίτλο «Για οικονομικούς λόγους». Στις 2 Ιουνίου Ι997, του απονέμεται ο πρώτος χρυσός του δίσκος για τη συμμετοχή του ως συνθέτης στο άλμπουμ του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ». Λίγο αργότερα, στις 19 Ιουνίου 1997, του απονέμεται ο δεύτερος χρυσός δίσκος για τη συμμετοχή του στο άλμπουμ του Βασίλη Σαλέα «Οrama». Τον Οκτώβριο του 1997, φτιάχνουν μαζί με άλλους μουσικούς, τη Λαϊκή Ορχήστρα "Μίκης Θεοδωράκης". Στις 22 Ιουνίου Ι998, του απονέμεται τρίτος χρυσός του δίσκος για το άλμπουμ «Litαny» του Βασίλη Σαλέα σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1998, επιμελείται μουσικά τον 1ο Διαγωνισμό Λαϊκού Τραγουδιού στα Τρίκαλα, τον οποίο συνέχισε να επιμελείται μέχρι το τέλος του 2010. Το καλοκαίρι του 2000, ενορχήστρωσε τους Αχαρνής σε μουσική του Διονύση Σαββόπουλου για τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου [Θ.Ο.Κ.]. Το 2005, όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ του Μίκη Θεοδωράκη Balkan Litany, επιμελήθηκε τη μουσική που έντυσε τηλεοπτική σειρά Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων. Το 2010, κυκλοφόρησε η πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά, με τίτλο Αχιλλέας ο Μυρμιδόνας σε ποίηση του Γιώργου Τσιτρούλη. Το 2011, συμμετείχε στο άλμπουμ Ξαφνική βροχή της Καλλιόπης Βέττα σε δική του σύνθεση από την Warner Μusic. Το 2016 κυκλοφόρησε το βιβλίο-CD ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ, η Καλλιόπη Βέττα ερμηνεύει Θεοδωράκη, όπου εκτός από την ενορχήστρωση, παραγωγή, έγραψε και τη μουσική ενός τραγουδιού αφιερωμένου στον Μ. Θεοδωράκη με τίτλο "Της Ρωμιοσύνης μελωδέ".
Από το 2010 ασχολείται σχεδόν αποκλειστηκά με τη σύνθεση μουσικής και τραγουδιών.
Διάφορα
Ο Γιάννης Ιωάννου διατηρεί διαδικτυακό ιστότοπο από το 1997, με τίτλο "Greek Music Today" το οποίο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διαδρομή "Ioannou-Music.Gr".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Yannis K. Ioannou
[https://m.facebook.com/ioannoumusic1/ Γιάννης Κ. Ιωάννου / Yannis K. Ioannou]
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές ιωαννου γιαννης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μάρκο Μινγκέτι
Ο Μάρκο Μινγκέτι (Marco Minghetti, 18 Νοεμβρίου 1818 - 10 Δεκεμβρίου 1886) ήταν ένας Ιταλός οικονομολόγος και πολιτικός, που διατέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός του Βασιλείου της Ιταλίας. Ο Μινγκέτι γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1818 στη Μπολόνια, που αποτελούσε μέρος των Παπικών Κρατών. Απεβίωσε στη Ρώμη στις 10 Δεκεμβρίου 1886, σε ηλικία 68 ετών.
Βιογραφία
Ο Μάρκο Μινγκέτι το 1846, υπέγραψε το υπόμνημα για το Παπικό Κονκλάβιο, προτρέποντας για την εκλογή ενός φιλελεύθερου Πάπα, ενώ διορίστηκε μέλος του κρατικού συμβουλίου που κλήθηκε να προετοιμάσει το σύνταγμα των Παπικών Κρατών. Με τον Αντόνιο Μοντάναν και τον Ροντόλφο Ανουντίνοτ ίδρυσε στη Μπολόνια μια εφημερίδα, την «Il Felsineo». Στο πρώτο συνταγματικό υπουργικό συμβούλιο των Παπικών Κρατών, υπό την προεδρία του καρδινάλιου Τζάκομο Αντονέλι, ο Μινγκέτι κατείχε το χαρτοφυλάκιο των δημοσίων έργων, αλλά όταν ο Πάπας Πίος Θ΄ μίλησε δημόσια εναντίον της ιταλικής ενοποίησης παραιτήθηκε και εντάχθηκε στον στρατό του Πεδεμοντίου ως αρχηγός του γενικού επιτελείου.
Επιστρέφοντας στη Ρώμη το Σεπτέμβριο του 1848, αρνήθηκε να σχηματίσει υπουργικό συμβούλιο μετά τη δολοφονία του Πελεγκρίνο Ρόσι (15 Νοεμβρίου) και πέρασε τα επόμενα οκτώ χρόνια πραγματοποιώντας σπουδές και ταξίδια. Κλήθηκε στο Παρίσι από τον Καβούρ το 1856, προκειμένου να προετοιμάσει ένα υπόμνημα για τις επαρχίες της Ρομάνια, κατά το συνέδριο που τερμάτιζε τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Το 1859 διορίστηκε από τον Καβούρ γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών του Πεδεμοντίου. Την ίδια χρονιά εξελέγη πρόεδρος της συνέλευσης της Ρομάνια, μετά την απόρριψη της ποντιφικής κυριαρχίας από αυτές τις επαρχίες, και προετοίμασε την ένωσή της με το Πεδεμόντιο.
Το 1861 διατέλεσε για λίγους μήνες υπουργός Εσωτερικών του νεοσύστατου Βασιλείου της Ιταλίας, θέση από την οποία παραιτήθηκε λίγο μετά το θάνατο του Καβούρ. Στη συνέχεια επελέγη ως υπουργός Οικονομικών από τον Λουίτζι Κάρλο Φαρίνι, τον οποίο διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία το 1863. Με τη βοήθεια του Εμίλιο Βισκόντι Βενόστα, συνήψε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1864 συνθήκη με τη Γαλλική Αυτοκρατορία, με την οποία ο Ναπολέων Γ΄ συμφώνησε να εκκενώσει τη Ρώμη και η Ιταλία να μεταφέρει την πρωτεύουσά της από το Τορίνο στη Φλωρεντία. Λόγω της συνθήκης προέκυψαν βίαιες διαδηλώσεις στο Τορίνο από την αντιπολίτευση, αναγκάζοντας τον Μινγκέτι να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Απείχε από τη δημόσια ζωή μέχρι το 1869, όταν αποδέχθηκε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Γεωργίας στο υπουργικό συμβούλιο του Λουίτζι Φεντερίκο Μεναμπρέα.
Ο Μάρκο Μινγκέτι αντιτάχθηκε σε μια ιταλογαλλική συμμαχία, την οποία θεωρούσε ότι εμπόδιζε την κατάληψη της Ρώμης, και το 1870 στάλθηκε στο Λονδίνο και τη Βιέννη από την κυβέρνηση του Τζοβάνι Λάντσα για να οργανώσει μια ένωση ουδέτερων δυνάμεων, κατά το ξέσπασμα του Γαλλοπρωσικού Πολέμου. Το 1873 ανέτρεψε την κυβέρνηση του Λάντσα και κατέλαβε την πρωθυπουργία, την οποία κατείχε μαζί με το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου των Οικονομικών μέχρι τις 18 Μαρτίου του 1876.
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, εγκαινιάστηκε μία προσέγγιση μεταξύ της Ιταλίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας, ενώ αναμορφώθηκε η ναυτική και στρατιωτική διοίκηση. Πριν την απομάκρυνσή του από την εξουσία, κατάφερε ως υπουργός Οικονομικών να ισοσκελίσει τον κρατικό προϋπολογισμό για πρώτη φορά έπειτα από το 1860. Μετά την έλευση της αριστεράς, ο Μινγκέτι παρέμεινε για μερικά χρόνια στην αντιπολίτευση, αλλά γύρω στο 1884 υιοθέτησε την πολιτική του «τρανσφοριμισμού» του Αγκοστίνο Ντεπρέτις, προκειμένου να παρέρει τη συντηρητική υποστήριξη σε φιλελεύθερα υπουργικά πόστα. Ο Μινγκέτι, ωστόσο, δεν είχε προσωπικό όφελος και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στην εξουσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Επαρχία Ταράν
Η επαρχία Ταράν (Таран ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Κοστανάι στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ταράν. Πληθυσμός: 27,691 (εκτίμηση 2013) 29,355 (απογραφή 2009) 39,206 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ταραν
Βυθούλκας Αχαΐας
Ο Βυθούλκας είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, που αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πετροχωρίου του Δήμου Δυτικής Αχαΐας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός του Βυθούλκα βρίσκεται σε μια ημιορεινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας, στις δυτικές υπώρειες του Πύρλια.
Εγγύς του βρίσκονται: στα βόρεια το Πετροχώρι και οι υπόλοιποι οικισμοί και συνοικισμοί της ομώνυμης κοινότητας, στα βορειοανατολικά τα χωριά του Ελαιοχωρίου και της Φώσταινας, στα ανατολικά το κεφαλοχώρι της Άρλας και οι συνοικισμοί Ροβιανίτης και Μπεθμουταίικα των Τ.Κ. Άρλας και Φώσταινας αντίστοιχα, καθώς και η οχύρωση του ιστορικού Αιγυπτόκαστρου, στα νότια οι υπώρειες τις Μόβρης και οι οικιστικές θέσεις των Γιαχαλαίικων, των Πατσαγκαίικων και Τσαγκαραίικων, στα νοτιοδυτικά το μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου Μπάδα και η οικιστική θέση των Γιοχαλαίικων, ενώ στα βορειοδυτικά είναι το Πουρνάρι.
Απέχει 4 χλμ. από το Πετροχώρι, 12 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, καθώς και περίπου 35 χλμ. από την πόλη της Πάτρας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 270 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ονομασία
Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο Βυθούλκας ή Μπεθούλκας του αρχικού ιδιοκτήτη γης της περιοχής. Η λέξη προέρχεται από τααρβανίτικα και σημαίνει ο «κοκκινογένης».
Διοικητική εξέλιξη
Ο οικισμός του Βυθούλκα αναγνωρίστηκε στις 20/04/1835, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 διορθώθηκε η ονομασία του από Βυθούλκα σε Μπεθούλκα ενώ ο οικισμός, με τη θέσπιση του θεσμού των Κοινοτήτων υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δραγάνου (μετέπειτα: Κοινότητα Πετροχωρίου). Στις 16/10/1940 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε από Μπεθούλκα σε Βυθούλκας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Ογιάμα Ιβάο
Ο Ογιάμα Ιβάο (大山 巌, 12 Νοεμβρίου 1842, Σατσούμα — 10 Δεκεμβρίου 1916 Επίτιμο Μέλος του Τάγματος της Αξίας, νομαρχία Φυκουόκα ) ήταν Ιάπωνας στρατιωτικός και συγκεκριμένα Στρατάρχης της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Συμμετείχε στον Πόλεμο των Μπόσιν.
Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσσικού Πολέμου, πολεμούσε στο πλευρό των Πρώσων. Από το 1871 μέχρι το 1874 - μαθητής στις στρατιωτικές ακαδημίες της Γαλλίας και της Ελβετίας.
Όταν το 1887, ο συγγενής του, Σάιγκο Τακαμόρι κήρυξε την επανάσταση των Σαμουράι στη Σατσούμα, ο Ογιάμα έμεινε πιστός στη κυβέρνηση.
Μετά την επιστροφή του, από το 1885 μέχρι το 1896 (με κάποια διαλείμματα) ήταν Υπουργός Άμυνας.
Το 1894, μετά την αρχή του Σινοϊαπωνικού Πολέμου των ετών 1894 και 1895 ήταν διοικητής της 2ης Στρατιάς, η οποία με πολιορκία κατέλαβε το Λιουϊσούν. Μετά, η Στρατιά μεταφέρθηκε στη Κίτρινη Θάλασσα και κατέλαβε το οχυρό στο Βεϊχάι.
Χάρη στα αποτελέσματα του πόλεμου έλαβε τον τίτλο του μαρκήσιου και έγινε μέλος του Κρυφού Συμβουλίου. Στις 20 Ιανουαρίου 1898 έλαβε τον βαθμό του Στρατάρχη της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας.
Από το 1899 μέχρι το 1904 - διοικητής του Κύριου Συμβουλίου. Υπό την ηγεσία του δημιουργήθηκε το σχέδιο του πολέμου με τη Ρωσία.
Τον Ιούνιο του 1904 διορίστηκε Κύριος Διοικητής των Ιάπώνων στρατιωτών στη Μαντσουρία και στη Χερσόνησο Λιαοντούνσκ. Υπό τη διοίκηση του, οι Ιάπωνες νίκησαν στη Μάχη της λίμνης Σάχε, στη Μάχη της Χερσονήσου Λιαογιάνσκ και, χάρη στη βοήθεια της 4ης Στρατιάς του Νογκί Μαρεσούκιε, στη Μάχη του Μουκντένσκ.
Το 1907, ο Αυτοκράτορας του έδωσε τον τίτλο του πρίγκιπα. Από το 1912 - γκενρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκενρό Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιαπωνίας Κατηγορία:Δούκες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ιαπωνίας
383
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 383 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 383 (CCCLXXXIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Μεροβαύδη και Σατουρνίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1136 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 383 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Σε άγνωστη ημερομηνία
Κατηγορία:Έτη
Γλωσσοχρονολογία
Η γλωσσοχρονολογία αποτελεί κλάδο της λεξικοστατιστικής στον τομέα τής γλωσσολογίας και εξετάζει τρόπους με τους οποίους μπορεί να προσδιοριστεί η χρονολόγηση των σχέσεων μεταξύ γλωσσών, ιδίως το χρονικό βάθος τής σχέσης γλωσσών που ανήκουν στην ίδια γλωσσική οικογένεια, με βάση τη στατιστική μελέτη τού λεξιλογίου και το ποσοστό των κοινών λέξεων.
Η γλωσσοχρονολογία έχει συνδεθεί στενά με τον εισηγητή της, τον Αμερικανό γλωσσολόγο Μορίς Σουάντες (Morris Swadesh, 1909-1967), ο οποίος ερεύνησε τη δυνατότητα προσδιορισμού ενός μέτρου ή μαθηματικού τύπου για τη χρονολόγηση των γλωσσών, στηριζόμενος σε ορισμένες παραδοχές ως προς τη διατήρηση ή την απώλεια στοιχείων τού λεξιλογίου. Οι εισηγήσεις τού Σουάντες ξεκίνησαν από έρευνές του κατά τη δεκαετία τού 1950, με τις οποίες προσπάθησε να αναπτύξει ένα αξιόπιστο αλλά και φιλόδοξο μοντέλο χρονολόγησης, αρχίζοντας από συγγενείς γλώσσες με γνωστή ιστορία (π.χ. τευτονικές, ρομανικές) και επεκτείνοντάς το σε λιγότερο μελετημένες γλωσσικές οικογένειες (π.χ. αμερινδικές). Από τις έρευνές του προέκυψαν δύο βασικά μελετήματα, τα οποία προκάλεσαν αμέτρητες συζητήσεις και αντιλογίες στον χώρο τής ιστορικής γλωσσολογίας, τα άρθρα Lexicostatistic dating of prehistoric ethnic contacts («Λεξικοστατιστική χρονολόγηση προϊστορικών εθνικών επαφών», 1952) και Towards greater accuracy in lexicostatistic dating («Προς μεγαλύτερη ακρίβεια στη λεξικοστατιστική χρονολόγηση», 1955).
Λειτουργικές προϋποθέσεις τής γλωσσοχρονολογίας
Η μεθοδολογία τής γλωσσοχρονολογίας, σύμφωνα με τις αρχικές μελέτες τού Σουάντες, βασίστηκε σε τρεις λειτουργικές προϋποθέσεις, οι οποίες αποτέλεσαν ευθύς αμέσως αντικείμενο αντιλογίας και σοβαρών αντιρρήσεων:
Βασικό λεξιλόγιο
Ο Σουάντες και οι υποστηρικτές τής θεωρίας του υπέθεσαν ότι ορισμένα στοιχεία τού λεξιλογίου κάθε γλώσσας διατηρούνται περισσότερο, επειδή ανήκουν στο αποκαλούμενο βασικό λεξιλόγιο, το οποίο είναι ανεξάρτητο από τόπο ή πολιτισμό και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καθολικό. Στο εν λόγω λεξιλόγιο ανήκουν λέξεις που τείνουν να υπόκεινται σε λιγότερες αλλαγές και αποδεικνύονται σταθερότερες με το πέρασμα του χρόνου, όπως αριθμητικά, αντωνυμίες, βασικές πρωτοτυπικές έννοιες, μέρη τού σώματος κτλ. Για να προσδιορίσει το λεξιλόγιο αυτό, ο Σουάντες (1955) συνέταξε διάφορους καταλόγους λέξεων και κατέληξε, μειώνοντας διαρκώς το περιεχόμενό του, στον γνωστό κατάλογο των 100 λέξεων-εννοιών, τον οποίο πρότεινε προς λεξικοστατιστική αξιοποίηση. Ο κατάλογος αυτός έχει ως εξής :
Η ιδέα στην οποία βασίστηκε το προτεινόμενο σύστημα ήταν η σύγκριση των στοιχείων-εννοιών τού βασικού λεξιλογίου σε διαφορετικές γλώσσες, κυρίως σε αυτές για τις οποίες εικαζόταν γενετική συγγένεια. Αν διαπιστωνόταν φωνητική εγγύτητα, οι πιθανώς ομόρριζες λέξεις σημειώνονταν και αποτελούσαν το ποσοστό κοινού λεξιλογίου που πιστευόταν ότι υπήρχε μεταξύ των συγκρινόμενων γλωσσών.
Ποσοστό διατήρησης και απώλειας λέξεων
Η γλωσσοχρονολόγηση στηρίζεται επίσης στη θεωρητική προϋπόθεση ότι τα ποσοστά διατήρησης και απώλειας των στοιχείων τού βασικού λεξιλογίου παραμένουν σχετικώς σταθερά και, επομένως, είναι δυνατόν να προκύψουν χρήσιμα στατιστικά συμπεράσματα από τη μελέτη τους. Ειδικότερα, σύμφωνα με τη θεωρία, οι γλώσσες τείνουν να διατηρούν ποσοστό 81-86% του βασικού λεξιλογίου και αντιστοίχως να χάνουν το 14-19%. Κατ’ άλλες μελέτες, το ποσοστό διατήρησης μπορεί να υποχωρήσει ώς το 76%, ενώ το ποσοστό απώλειας να αυξηθεί μέχρι 24%. Η βασική ιδέα τής μεθόδου είναι ότι, αν μπορούσε να προσδιοριστεί επακριβώς ο ρυθμός διατήρησης και απώλειας του βασικού λεξιλογίου, θα ήταν δυνατόν να υπολογιστεί τόσο ο βαθμός συγγένειας όσο και το χρονικό βάθος διαχωρισμού δύο συγγενών γλωσσών.
Μαθηματικός υπολογισμός
όπου: t «το χρονικό βάθος στο οποίο υπολογίζεται ο διαχωρισμός δύο συγγενών γλωσσών, εκφραζόμενο σε χιλιάδες χρόνια», c «το ποσοστό στοιχείων τού κοινού βασικού λεξιλογίου, δηλ. το ποσοστό ομορρίζων από τον κατάλογο των βασικών λέξεων», και r «το ποσοστό ομορρίζων που εικάζεται ότι μοιράζονται οι δύο γλώσσες μετά από χίλια χρόνια, λογιζόμενο ως γλωσσοχρονολογική σταθερά (86%)». Επί παραδείγματι, αν θεωρηθεί ότι δύο γλώσσες έχουν ποσοστό κοινού βασικού λεξιλογίου 60%, τότε ο υπολογισμός τού λογαριθμικού τύπου δείχνει ότι t = 1700, δηλ. οι γλώσσες διαχωρίστηκαν πριν από 1700 χρόνια.
Οι εισηγητές τής γλωσσοχρονολογίας είχαν μελετήσει τουλάχιστον δεκατρείς περιπτώσεις συγγενών γλωσσών, με σκοπό να επαληθεύσουν τη θεωρία και να ελέγξουν τον μαθηματικό τύπο. Οι περιπτώσεις ελέγχου περιελάμβαναν γερμανικές γλώσσες, ρομανικές γλώσσες, ακόμη και τη σχέση τής Κοπτικής με την Αρχαία Αιγυπτιακή. Μελετήθηκε επίσης η εφαρμογή τής θεωρίας στη σχέση μεταξύ διαφορετικών σταδίων τής ίδιας γλώσσας ή στη σχέση τής μητέρας-γλώσσας με τις θυγατρικές της (π.χ. ρομανικές γλώσσες με Λατινική, αρχαία Γερμανική με Αγγλική και Γερμανική κτλ.). Εντούτοις, όλες οι εφαρμογές παρήγαγαν αμφίβολα αποτελέσματα που συχνά επιδέχονταν ποικίλες ερμηνείες, όπως εξηγείται λεπτομερέστερα παρακάτω.
Κριτική αποτίμηση της μεθόδου
Η κλασική θεωρία τής γλωσσοχρονολογίας έχει επικριθεί αυστηρά από τους ιστορικούς γλωσσολόγους, όχι μόνο λόγω των ανακριβειών που προκύπτουν από την εφαρμογή τού μαθηματικού τύπου, αλλά κατ' εξοχήν επειδή αμφισβητούνται οι θεωρητικές προϋποθέσεις που είναι κρίσιμες στη θεμελίωσή της. Συγκεκριμένα:
Βασικό λεξιλόγιο
Η σύσταση του βασικού λεξιλογίου εμπεριέχει μεγάλο βαθμό αυθαιρεσίας. Κατάλογοι λίγων λέξεων δεν είναι αντιπροσωπευτικοί, ενώ και οι κατάλογοι περισσότερων λέξεων είναι επισφαλείς, επειδή βασίζονται στην προϋπόθεση ότι είναι δυνατόν να υπάρξει λεξιλόγιο που δεν εξαρτάται από το πολιτιστικό περιβάλλον των ομιλητών του. Ακόμη και αν παραβλεφθεί αυτή η σημαντική παράμετρος, υπάρχουν αρκετοί ακόμη τομείς που εγείρουν σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη φερεγγυότητα της συγκεκριμένης παραδοχής:
Το ζήτημα της διατήρησης και απώλειας λέξεων
Θεμελιώδης λειτουργική προϋπόθεση της γλωσσοχρονολογίας είναι ότι οι γλώσσες διατηρούν ή χάνουν μέρος τού λεξιλογίου τους με σταθερό ρυθμό, πράγμα που θα συνεπαγόταν ότι ο διαχωρισμός μεταξύ τους είναι σχετικά προβλέψιμος. Η παραδοχή αυτή έχει δεχτεί ισχυρή και βάσιμη αμφισβήτηση. Είναι προφανές ότι ο εν λόγω συλλογισμός πάσχει ως προς το γεγονός ότι αντιμετωπίζει το λεξιλόγιο όπως τις φωνητικές μεταβολές, οι οποίες διέπονται από καλά εδραιωμένες αρχές ή τάσεις, υπαγορευμένες από τη φύση των φωνητηρίων οργάνων και τους περιορισμούς τους. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτε εγγενώς προβλέψιμο στην οργάνωση ή τη διάρθρωση του λεξιλογίου, που να καθορίζει ότι η διατήρηση ή η αλλαγή θα γίνεται με σταθερό ρυθμό. Παράγοντες όπως η ισχύς τού πληθυσμού των ομιλητών, η πολιτιστική κυριαρχία, οι γλωσσικές επαφές κ.ά. μπορούν να επηρεάσουν τη σύσταση του λεξιλογίου με τρόπο εντελώς απροσδόκητο.
Η αστάθμητη φύση τού λεξιλογίου μπορεί να καταδειχθεί επίσης από το παράδειγμα δύο γερμανικών γλωσσών, της Αγγλικής και της Ισλανδικής· η πρώτη διατήρησε ποσοστό 67,8% του βασικού λεξιλογίου της, ενώ η δεύτερη 97,3%, ποσοστά που απέχουν πολύ από τη σταθερά 86%, στην οποία στηρίζεται ο μαθηματικός τύπος. Ασφαλώς, η αιτία τής διαφοράς είναι κοινωνιογλωσσολογική: η Ισλανδική γλώσσα παρέμεινε απομονωμένη επί πολλούς αιώνες στο νησί τής Ισλανδίας και αυτό παρεμπόδισε τις γλωσσικές επαφές που είναι απαραίτητες για κάθε μεταβολή. Συνεπώς, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο ρυθμός μεταβολής υπήρξε σταθερός για ορισμένη περίοδο χρόνου, τίποτε δεν επιβάλλει τη διατήρηση του ίδιου ρυθμού σε όλη την ιστορία τής συγκεκριμένης γλώσσας.
Πέρα από τις ειδικές επιφυλάξεις που προκύπτουν από την εφαρμογή τής μεθόδου σε επί μέρους γλώσσες, η γλωσσοχρονολογία φαίνεται να προϋποθέτει ότι οι ομιλητές έχουν κατά κάποιον τρόπο πρόσβαση στη διαχρονική πλευρά τής γλώσσας (τελεολογική εποπτεία) και επομένως διασφαλίζουν ότι ειδικώς τα στοιχεία τού βασικού λεξιλογίου διατηρούνται σε ορισμένο ποσοστό, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο από το προβλεπόμενο περιθώριο. Ασφαλώς, η συγκεκριμένη παραδοχή κρίνεται άτοπη, όχι μόνο επειδή η διαχρονική πλευρά τού λεξιλογίου είναι ελάχιστα γνωστή στους μη ειδικούς ομιλητές, αλλά και επειδή οι μελέτες δεν έχουν αποδείξει ότι οι όροι τού βασικού λεξιλογίου αλλάζουν με σταθερό ρυθμό.
Το πρόβλημα του μαθηματικού υπολογισμού
Μολονότι καταβλήθηκαν πολλές προσπάθειες να τεκμηριωθεί η ισχύς τού μαθηματικού τύπου εφαρμοζόμενη σε διαφορετικές γλώσσες και οικογένειες γλωσσών, οι παρατηρούμενες αποκλίσεις είναι μεγάλες, αν συγκριθούν με όσα είναι ήδη γνωστά σχετικά με τη χρονολόγηση της διάσχισής τους. Η πιθανότητα σφάλματος συνδέεται: α) με τον αριθμό των λέξεων που προτείνονται προς σύγκριση, και β) με το ποσοστό σφάλματος που προβλέπεται από τον μαθηματικό τύπο.
Παραδείγματος χάριν, η σύγκριση πέντε λέξεων της Αγγλικής και της Γερμανικής (αγγλ. animal, four, head, I, sun - γερμ. Tier, vier, Kopf, ich, Sonne) αποδίδει ποσοστό συγγένειας 60%, το οποίο εφαρμοζόμενο στον μαθηματικό τύπο με σταθερά r = 76 οδηγεί σε εξαγόμενο 1561, που σημαίνει ότι οι δύο γλώσσες διαχωρίστηκαν προς το μέσον τού 5ου αι. μ.Χ. Αν η μέθοδος εφαρμοστεί στον κατάλογο των 200 λέξεων του Σουάντες, το ποσοστό κοινών λέξεων παραμένει σχεδόν ίδιο (59%), όμως αν χρησιμοποιηθεί ο μέσος όρος τής σταθεράς r = 80%, το εξαγόμενο είναι 1180, πράγμα που συνεπάγεται ότι οι δύο γλώσσες διαχωρίστηκαν περίπου το 815 μ.Χ. Φυσικά, το τελευταίο αυτό συμπέρασμα είναι εντελώς άτοπο, αφού τον 9ο αιώνα τα αγγλοσαξονικά φύλα είχαν από αιώνες εγκατασταθεί στη Μεγάλη Βρετανία και, συνεπώς, ο γλωσσικός διαχωρισμός είχε ήδη συντελεστεί.
Γενικά, μπορεί να παρατηρηθεί ότι η εφαρμογή τού μαθηματικού τύπου συνήθως προσκρούει σε όσα είναι ήδη γνωστά από την ιστορία των γλωσσών, όπως έχει καταδειχθεί από ποικίλες εφαρμογές της. Επιπλέον, αξεπέραστες παραμένουν οι αμφιβολίες που έχουν εγερθεί ως προς το αν είναι χρήσιμη μια μέθοδος που στηρίζεται σε εγνωσμένες εφαρμογές τής συγκριτικής επανασύνθεσης και δεν έχει ευρετική αξία, όταν καλείται να προσφέρει καινούργια στοιχεία. Ούτε ο μαθηματικός τύπος ούτε οι συγκρίσεις τού βασικού λεξιλογίου μπορούν από μόνες τους να εξασφαλίσουν ότι η επιχειρούμενη αντιπαραβολή υπερβαίνει τα όρια της τυχαίας ομοιότητας [resemblance] και γίνεται συστηματική αντιστοιχία [correspondence]· για την τελευταία απαιτείται αυστηρή εφαρμογή των κανόνων τής φωνολογίας και μορφολογίας.
Νεότερες εκδοχές τής γλωσσοχρονολογίας: Η ετυμοστατιστική μέθοδος
Ο Σουάντες ήταν γνώστης των προαναφερθέντων μειονεκτημάτων τής θεωρίας του, καθώς και των περιορισμών τού μαθηματικού τύπου. Ωστόσο, είχε την άποψη ότι υπάρχει ένας βαθμός ισορροπίας μεταξύ των δυνάμεων που προωθούν την ποικιλία στη γλωσσική αλλαγή και των δυνάμεων που προωθούν την ομοιομορφία, προσδοκούσε δε ότι η αρχαιολογία θα μπορούσε να προσφέρει βοήθεια όταν τα γλωσσολογικά στοιχεία ήταν ελλιπή. Εντούτοις, ενώ η άποψη αυτή έχει ισχυρή βάση, δεν παρέχει ικανοποιητική απάντηση στις βασικές ελλείψεις τής γλωσσοχρονολογίας, οι οποίες σχετίζονται με την ίδια τη θεωρητική θεμελίωσή της και όχι απλώς με τη μαθηματική της εφαρμογή.