cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολάι Ζελίνσκι
Ο Ζελίνσκι υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές της θεωρίας της οργανικής καταλύσεως. Επίσης, ήταν ο εφευρέτης της πρώτης αποτελεσματικής αντιασφυξιογόνου μάσκας παγκοσμίως με φιλτράρισμα ενεργοποιημένου άνθρακα παγκοσμίως (1915).
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Ζελίνσκι διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Φυσιοδιφών Μόσχας. Απεβίωσε στη Μόσχα σε ηλικία 92 ετών. Είχε τιμηθεί με το τίτλο-παράσημο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας και με το Βραβείο Στάλιν (το 1942), ενώ η σορός του αναπαύεται στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι διακεκριμένων προσωπικοτήτων, στη Μόσχα.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
thumb|Ο Ακαδημαϊκός Ζελίνσκι σε σοβιετικό [[γραμματόσημο του 1961, σε ανάμνηση των 100 ετών από τη γέννησή του]]
Γερμανοτουρκικές σχέσεις
Οι γερμανοτουρκικές σχέσεις (γερμανικά: Deutsch-türkische Beziehungen, τουρκικά: Almanya-Türkiye ilişkileri) ξεκινούν από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κορυφώθηκαν με την ανάπτυξη ισχυρών δεσμών με πολλές πτυχές που περιλαμβάνουν οικονομικές, στρατιωτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές σχέσεις. Με την Τουρκία ως υποψήφια για την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας η Γερμανία είναι το μεγαλύτερο μέλος, και την ύπαρξη σημαντικής τουρκικής διασποράς στη Γερμανία, αυτές οι σχέσεις κατέστησαν όλο και πιο αλληλένδετες με τις δεκαετίες. Οι σχέσεις με την Τουρκία επιδεινώθηκαν σημαντικά μετά τις τουρκικές εκκαθαρίσεις του 2016–17 συμπεριλαμβανομένης της σύλληψης δημοσιογράφων όπως ο Ντενίζ Γιουτζέλ της Die Welt.
Οικονομικές σχέσεις
Η Γερμανία και η Τουρκία διατηρούν ισχυρούς οικονομικούς δεσμούς μεταξύ τους διαχρονικά. Τα μηχανήματα, τα ηλεκτρικά είδη και τα μηχανοκίνητα οχήματα και τα ανταλλακτικά προμηθειών για την αυτοκινητοβιομηχανία αντιπροσωπεύουν ένα ιδιαίτερα μεγάλο μέρος των γερμανικών εξαγωγών προς την Τουρκία. Τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα/δερμάτινα είδη και τα τρόφιμα, και όλο και περισσότερο τα μηχανοκίνητα οχήματα και τα ηλεκτρονικά είδη, είναι οι κύριες γερμανικές εισαγωγές από την Τουρκία. Επί του παρόντος, εταιρείες που ανήκουν σε Τούρκους επιχειρηματίες στη Γερμανία απασχολούν περίπου 200 χιλιάδες άτομα. Περισσότεροι από τρία εκατομμύρια Γερμανοί τουρίστες επισκέπτονται την Τουρκία ετησίως. Περισσότερες από 4000 γερμανικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στην Τουρκία. Η Γερμανία αποδείχθηκε ότι είναι ο νούμερο ένα εταίρος της Τουρκίας σε τομείς όπως το εξωτερικό εμπόριο, η οικονομική και τεχνική συνεργασία, ο τουρισμός και η αμυντική βιομηχανία.
Το 2020, η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας, με διμερή όγκο εμπορίου 38 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι γερμανικές εταιρείες επένδυσαν σχεδόν 25 δισεκατομμύρια ευρώ στον ενεργειακό τομέα της Τουρκίας.
Απιασάλ
Ο Απιασάλ ήταν σύμφωνα με τον Κατάλογο των Ασσυρίων βασιλέων ο 17ος μονάρχης της Ασσυρίας στην αρχαιότερη περίοδο. Ο κατάλογος καταγράφει τον Απιασάλ σαν "τον τελευταίο από τους 17 βασιλείς που έζησαν σε σκηνές", αυτό έχει πολλές ομοιότητες με την Α΄ Βαβυλωνιακή δυναστεία. Σύμφωνα με τον κατάλογο ο Απιασάλ διαδέχθηκε τον πατέρα του Ουσπία και αυτόν με την σειρά του διαδέχθηκε ο γιος του Χαλ. Ο Απιασάλ καταγράφεται επίσης στον Κατάλογο των Ασσυρίων βασιλέων σαν ο πρώτος από τους "βασιλείς με γνωστό πατέρα". Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον άλλο κατάλογο που καταγράφει τους βασιλείς με αντίστροφη σειρά από τον απόγονο του Αμινού μέχρι τον Απιασάλ σαν οι "δέκα βασιλείς που είναι πρόγονοι του Αμορίτη βασιλέα Σαμσί-Αντάντ Α΄ (1808 π.Χ. - 1776 π.Χ.)". Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ είχε κατακτήσει την πόλη Ασσούρ και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Ασσυρίας. Οι μελετητές έχουν κάνει επεμβάσεις στους καταλόγους των Ασσυρίων βασιλέων με στόχο να νομιμοποιήσουν την κατάκτηση της Ασσυρίας από τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ και την διαδοχή στον θρόνο σύμφωνα με την Ασσυριακή γενεαλογία. Οι επεμβάσεις αυτές έχουν γίνει αποδεκτές από την παγκόσμια ιστορική κοινότητα, η Αρχαία Ιστορία του Κέιμπριτζ το αρνείται ωστόσο, τους αναγνωρίζει μόνο ως προγόνους του Σουλιλί.
Γερμανοτουρκικές σχέσεις
Εμπόριο όπλων
Ο Γερμανός Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη το 1889 για να εξασφαλίσει την πώληση τυφεκίων γερμανικής κατασκευής στον Οθωμανικό Στρατό.
Απιασάλ
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Γερμανοτουρκικές σχέσεις
Εμπόριο όπλων
Η Τουρκία είναι χειριστής του γερμανικού υποβρυχίου Τύπου 214. Επιπλέον, τα τουρκικά άρματα μάχης Altay βασίζονται σε γερμανικούς κινητήρες MTU και μεταδόσεις RENK. Η Γερμανία είχε επίσης παράσχει τεχνική βοήθεια στην ανάπτυξη και λειτουργία μη επανδρωμένων αεροσκαφών, αρμάτων Leopard 2A4, αντιαεροπορικού συστήματος KORKUT, πυραύλους PorSav, πολεμικού πλοίου MILGEM, Airbus A400M Atlas και φρεγάτες MEKO. Από τον Ιούλιο του 2021, έξι γερμανικά υποβρύχια επρόκειτο να παραδοθούν στην Τουρκία το 2022, επιπλέον πέντε άλλων υποβρυχίων κατηγορίας Reis τα επόμενα λίγα χρόνια σε μια συμφωνία αξίας περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Τουρκική διασπορά
Με εκτιμώμενο αριθμό τουλάχιστον 2,1 εκατομμυρίων Τούρκων στη Γερμανία, αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνική μειονότητα. Η συντριπτική πλειοψηφία βρίσκεται στη Δυτική Γερμανία.
Με βάση τις καλές τουρκογερμανικές σχέσεις από τον 19ο αιώνα και μετά, η Γερμανία προώθησε μια τουρκική μετανάστευση στη Γερμανία. Ωστόσο, μεγάλη κλίμακα δεν εμφανίστηκε παρά τον 20ο αιώνα. Η Γερμανία υπέστη οξεία έλλειψη εργατικού δυναμικού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και, το 1961, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) κάλεσε επισήμως Τούρκους εργάτες στη Γερμανία για να καλύψουν αυτό το κενό, ιδιαιτέρως για να εργαστούν στα εργοστάσια που τροφοδοτούσαν το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας. Οι γερμανικές αρχές ονόμασαν αυτά τα άτομα Gastarbeiter (δηλαδή φιλοξενούμενοι εργάτες). Οι περισσότεροι Τούρκοι στη Γερμανία έχουν την καταγωγή τους στην Κεντρική και Ανατολική Μικρά Ασία. Σήμερα, οι Τούρκοι είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της Γερμανίας και αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας της Γερμανίας.
Οι εκκαθαρίσεις της Τουρκίας
Τον Οκτώβριο του 2018, η Γερμανία προειδοποίησε τους πολίτες που επισκέπτονται την Τουρκία να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί σχετικά με τις ροές τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως απάντηση σε μια σειρά υποθέσεων Γερμανών που συνελήφθησαν για κριτική στην τουρκική κυβέρνηση. «Σε ορισμένες περιπτώσεις αρκεί απλώς ένα like σε μια τέτοια δημοσίευση κάποιου», δήλωσε το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών ότι ακόμη και τα ιδιωτικά σχόλια μπορεί να είναι επικίνδυνα. «Τα μη δημόσια σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να προωθηθούν στις τουρκικές αρχές μέσω καταγγελιών»
thumb|Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Ισμέτ Γιλμάζ και η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας [[Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στην Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ, 21 Ιανουαρίου 2016]]
Επιχείρηση Ειρήνη (IRINI)
Τουρκικό φορτηγό πλοίο αναχαιτίστηκε από τη γερμανική φρεγάτα Hamburg στις 23 Οκτωβρίου 2020 επικαλούμενο εμπάργκο όπλων στη Λιβύη. Ωστόσο, σύμφωνα με Γερμανούς αξιωματούχους, δεν υπήρχε τίποτα σχετικά με όπλα και επέτρεψε το πέρασμα του πλοίου. Τούρκοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι πρόκειται για παραβίαση των ναυτικών νόμων επειδή η Γερμανία το έκανε χωρίς άδεια από την Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Τουρκίας
Άγιος Γεώργιος Μάνδρας Αττικής
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Μάνδρας, του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Αττικής, στο ευρύ διάσελο που σχηματίζουν τα όρη Μακρόν (στα βόρεια) και Πατέρας (στα νότια). Βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο που οδηγεί από το Παλαιοχώρι στον Μύτικα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει 44 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μάνδρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας.
Ορεινή πεζοπορία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι η πλησιέστερη αφετηρία για ανάβαση στην υψηλή κορυφή «Λεοντάρι» (1132 μ.) του όρους Πατέρας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Καθεδρικός Ναός Σαιντ-Αντρέ (Μπορντώ)
Ο καθεδρικός ναός Σαιντ-Αντρέ του Μπορντώ (Γαλλικά: Cathédrale Saint-André de Bordeaux) είναι μια ρωμαιοκαθολική εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ανδρέα και βρίσκεται στο Μπορντώ της Γαλλίας, στην πλατεία Πε-Μπερλάν. Είναι η έδρα της Αρχιεπισκοπής του Μπορντώ.
Το 1998, η UNESCO όρισε τις Διαδρομές του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα στη Γαλλία ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι τρεις κύριες εκκλησίες του Μπορντώ: η βασιλική του Αγίου Σεβερίνου, η βασιλική του Αγίου Μιχαήλ και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ανδρέα.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τη γραμμή Α και τη γραμμή Β του τραμ του Μπορντώ στον σταθμό Οτέλ ντε βιλ.
Το οικοδόμημα είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο της Γαλλίας.
Ιστορία
Η πρώτη εκκλησία ιδρύθηκε τον 3ο αιώνα. Ο τόπος λατρείας υπέστη καταστροφές κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών εισβολών: από τους Βησιγότθους κατά τη διάρκεια των βαρβαρικών επιδρομών στο τέλος του 5ου αιώνα, από τους Σαρακηνούς το 725, από τους Βίκινγκς κατά τη διάρκεια των Νορμανδικών εισβολών στα 848 και 864.
Το 814, ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής χορήγησε δικαίωμα ασυλίας στον καθεδρικό ναό και την έθεσε μαζί με δύο γειτονικούς ναούς υπό τη δικαστική προστασία του βασιλιά.
Ο καθεδρικός ναός ξαναχτίστηκε τον 11ο αιώνα και καθαγιάσθηκε το 1096 από τον Πάπα Ουρβανό Β', ο οποίος βρισκόταν σε περιοδεία για να κηρύξει την Πρώτη Σταυροφορία. Από το αρχικό οικοδόμημα ρομανικού ρυθμού, σώζεται μόνο ένας τοίχος στον κυρίως ναό. Η Βασιλική Πύλη χρονολογείται από τις αρχές του 13ου αιώνα, ενώ η υπόλοιπη κατασκευή είναι κυρίως του 14ου-15ου αιώνα.
Σε αυτήν την εκκλησία τελέσθηκαν δύο βασιλικοί γάμοι, το 1137, ο γάμος της Ελεονώρας της Ακουιτανίας, τότε ηλικίας δεκαπέντε ετών, με τον μελλοντικό βασιλιά Λουδοβίκο Ζ' και το Νοέμβριο του 1615 ο γάμος της Άννας της Αυστρίας, ινφάντας της Ισπανίας, και του Λουδοβίκου ΙΓ', βασιλιά της Γαλλίας και της Ναβάρρας.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Εσωτερικό του ναού Ο καθεδρικός ναός του Μπορντώ είναι χτισμένος σε γοτθικό ρυθμό, το χοροστάσιο έχει ανατολικό προσανατολισμό και μεγάλα παράθυρα που ικανοποιούσαν την επιθυμία για φως. Τα παράθυρα είναι διακοσμημένα με χρωματιστά κομμάτια γυαλιού, ενωμένα μεταξύ τους με λωρίδες μολυβιού (βιτρό).
Οι πόρτες του Καθεδρικού Ναού του Μπορντώ είναι διακοσμημένες με απεικονίσεις διδακτικών θρησκευτικών σκηνών και άλλα διακοσμητικά γλυπτά σε όλη την επιφάνεια.
Χαρακτηριστικά του γοτθικού ρυθμού είναι τα ψηλά και λεπτά οξυκόρυφα τόξα και τα σταυροθόλια.
Ο καθεδρικός ναός πλαισιώνεται από έναν πύργο του 15ου αιώνα : το κωδωνοστάσιο ή πύργος Πε-Μπερλάν, χτισμένος κατόπιν εντολής  αρχιεπισκόπου με το ίδιο όνομα.
Συλλογή Μαρκαντέ
Ο καθεδρικός ναός φιλοξενεί τη συλλογή Μαρκαντέ, η οποία αποτελείται από πίνακες, γλυπτά, λειτουργικά άμφια και ασημένια αντικείμενα καθώς και ένα σύνολο 42 εικονογραφημένων με μικρογραφίες χειρογράφων. Η συλλογή είναι δωρεά προς τον Καθεδρικό Ναό του Μπορντώ του Κανόν Μαρκαντέ από το 1947 και φέρει το όνομά του. Τα χειρόγραφα εκτίθενται από το 2015 στον καθεδρικό ναό, σε ένα χώρο ειδικά σχεδιασμένο για αυτήν τη συλλογή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Εκκλησίες στη Γαλλία Κατηγορία: Καθεδρικοί ναοί στη Γαλλία Κατηγορία:Μπορντό
Άγιος Γεώργιος Ζυμπραγού Χανίων
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ζυμπραγού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κολυμβαρίου, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Χανίων, λίγο βορειότερα του Ζυμπραγού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 38 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζυμπραγού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζυμπραγού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κολυμβαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κολυμβαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2022
Στις προεδρικές εκλογές, η αναμέτρηση ήταν ουσιαστικά μεταξύ δύο υποψηφίων: του πρώην αριστερού προέδρου Λούλα ντα Σίλβα και του νυν ακροδεξιού προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρο. Ο Λούλα ντα Σίλβα έχει διατελέσει δύο φορές πρόεδρος της Βραζιλίας, την περίοδο 2003 με 2011. Το 2018 επιχείρησε να θέσει ξανά υποψηφιότητα για πρόεδρος, όμως καταδικάστηκε σε 8 χρόνια φυλάκιση για σκάνδαλα διαφθοράς. Ωστόσο, το 2019 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την καταδικαστική ετυμηγορία, λόγω «έλλειψης αποδείξεων». Έτσι, ο Λούλα ελευθερώθηκε από τη φυλακή και μπόρεσε να βάλει υποψηφιότητα για τις εκλογές του 2022. Ο Μπολσονάρο εκλέχτηκε αρχικά πρόεδρος το 2018. Στα τέσσερα χρόνια της προεδρίας του η αποψίλωση του δάσους του Αμαζονίου, ξαναγύρισε στα επίπεδα του 2005, ύστερα από μια δεκαετία μείωσης του φαινομένου. Οι επικριτές του τον κατηγορούν επίσης και για τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων Βραζιλιάνων, λόγω του σκεπτικισμού του στην επιβολή μέτρων αποτροπής εξάπλωσης του COVID-19.
Αυτές ήταν οι ένατες γενικές εκλογές στη χώρα που θα διεξαχθούν μετά τη υιοθέτηση του Συντάγματος της Βραζιλίας του 1988.
Εκλογικό σύστημα
αριστερά|μικρογραφία|Ηλεκρονικό εκλογικό μηχάνημα. Στη Βραζιλία, η ψηφοφορία γίνεται ηλεκτρονικά μέσω αντίστοιχων με τη φωτογραφία μηχανημάτων. Σύμφωνα με το σύνταγμα της Βραζιλίας κάθε τέσσερα χρόνια διεξάγονται γενικές εκλογές. Από αυτές αναδεικνύονται οι αντιπρόσωποι του λαού για την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία, τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο, όσο και σε πολιτειακό. Με άλλα λόγια, σε ομοσπονδιακό επίπεδο εκλέγονται:
Αντίστοιχα, σε κάθε πολιτεία ξεχωριστά εκλέγονται:
Εκλογές Εκτελεστικής εξουσίας
Ο Πρόεδρος της Βραζιλίας εκλέγεται με πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων. Για να εκλεγεί ένας υποψήφιος πρόεδρος από τον πρώτο γύρο θα πρέπει να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία ψήφων, δηλαδή άνω του ποσοστού 50%. Εφόσον κανένας υποψήφιος δεν ξεπεράσει αυτό το όριο από τον πρώτο γύρω, διεξάγεται, έπειτα από λίγο, καιρό ένας δεύτερος γύρος, στον οποίο συμμετέχουν μόνο οι δύο υποψήφιοι που είχαν πάρει τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο. Ο νικητής του δεύτερου γύρου των εκλογών, γίνεται Πρόεδρος της Βραζιλίας. Κάθε υποψήφιος πρόεδρος, κατεβαίνει στις εκλογές με έναν συνυποψήφιο, στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Ο συνυποψήφιος αυτού που νίκησε τις εκλογές γίνεται Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας.
Το ίδιο ακριβώς σύστημα ακολουθείται και για την εκλογή του κυβερνήτη και του αντικυβερνήτη της κάθε πολιτείας.
Εκλογές Νομοθετικής εξουσίας
Το Κογκρέσο της Βραζιλίας είναι διθάλαμο, δηλαδή διαθέτει μία άνω βουλή, τη Γερουσία, και μία κάτω βουλή, τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 513 μέλη. Οι βουλευτές έχουν θητεία 4 ετών. Συνεπώς κάθε 4 χρόνια ανανεώνεται το σύνολο των βουλευτών. Οι βουλευτές εκλέγονται από πολυεδρικές περιφέρειες, με αναλογικό σύστημα, σύμφωνα με τη μέθοδο Ντ' Οντ.
Η Γερουσία έχει διαφορετική σύνθεση: κάθε πολιτεία εκλέγει 3 γερουσιαστές για την εκπροσωπούν. Δεδομένου ότι οι Πολιτείες της Βραζιλίας είναι 27, η Γερουσία έχει 81 μέλη. Ωστόσο, οι γερουσιαστές έχουν οκταετή θητεία. Στις εκλογές κάθε 4 χρόνια, τη μία φορά ανανεώνεται ο ένας από τους τρεις γερουσιαστές κάθε πολιτείας, ενώ στις επόμενες εκλογές ανανεώνονται οι άλλες δύο έδρες. Το 2018 είχαν ανανεωθεί τα 2/3 των εδρών της Γερουσίας (ανανεώθηκαν οι 2 από τις 3 έδρες κάθε πολιτείας), οπότε στις εκλογές του 2022 ήταν προς εκλογή το άλλο 1/3 των εδρών. Στις εκλογές των Γερουσιαστών ισχύει το απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα.
Υποψήφιοι προεδρικής εκλογής
Παρόλο που υπήρχαν συνολικά 13 υποψήφιοι για την Προεδρία και την Αντιπροεδρία της Βραζιλίας, τελικά στις εκλογές μόνο 4 από αυτούς συγκέντρωσαν ποσοστό μεγαλύτερο του 3%. Οι υπόλοιποι συγκέντρωσαν πολύ μικρά ποσοστά, μικρότερα από 1%. Οι Τα 4 λοιπόν ζευγάρια υποψηφίων που έλαβαν τουλάχιστον 3% των ψήφων στις εκλογές, παρουσιάζονται στον ακόλουθο πίνακα. Ο Λούλα ντα Σίλβα επέστρεψε στην πολιτική της Βραζιλίας αφότου ένα δικαστήριο ανέτρεψε την ποινή τη φυλάκισής του, λόγω ελλιπών αποδείξεων. Η ποινή αυτή τού είχε επιβληθεί αρχικά το 2018 και σχετιζόταν με υποθέσεις διαφθοράς κατά την περίοδο που ήταν πρόεδρος της Βραζιλίας (2003-2011). Στην προεκλογική του εκστρατεία εστίασε στη στήριξη των φτωχών καθώς και στην προστασία του δάσους του Αμαζονίου. Για συνυποψήφιό του, για τη θέση του Αντιπροέδρου, επέλεξε τον κεντρώο Γκεράλντο Αλκμίν, πρώην πολιτικό του αντίπαλο. Τον είχε αντιμετωπίσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2006. Ο Αλκμίν ήταν επίσης πρώην κυβερνήτης του Σάο Πάολο.
Ο Ζαΐρ Μπολσονάρου ήταν ο απερχόμενος πρόεδρος της Βραζιλίας στις εκλογές, που επιδίωκε επανεκλογή. Υιοθετεί γενικά εθνικιστικές και συντηρητικές απόψεις. Παράλληλα, στην προεδρία του εφάρμοσε νεοφιλελεύθερες πολιτικές και απαξίωσε τη δράση κατά της κλιματικής αλλαγής, κάτι που τον έφερε στο στόχαστρο της διεθνούς κοινότητας. Κατά την προεκλογική περίοδο ο Μπολσονάρου αμφισβήτησε επανηλλειμένα την αδιαβλητότητα του Βραζιλιάνικου εκλογικού συστήματος. Συγκεκριμένα θεωρεί ότι το σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας που χρησιμοποιείται μπορεί εύκολα να νοθευτεί. Μάλιστα δηλώνει έτοιμος να μην αποδεχθεί ενδεχόμενη ήττα του στις εκλογές, αν παρατηρούσε νοθεία. Τον Μάιο του 2022 είχε καλέσει τον στρατό να διεξάγει καταμέτρηση των ψήφων, παράλληλα με την επίσημη, για να διασφαλιστεί η εγκυρότητα των εκλογών. Παρόλο που κάποιοι αξιωματικοί υποστήριξαν τον τα αιτήματά του δημοσίως, η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων τα απέρριψε, διαβεβαιώνοντας ότι θα ο στρατός θα σεβαστεί οποιοδήποτε αποτέλεσμα των εκλογών.
Η γερουσιαστής Σιμόν Τεμπέτ ήταν η υποψήφιος για την προεδρία του Βραζιλιάνικου Δημοκρατικού Κινήματος. Παρουσιαζόταν ως η εναλλακτική επιλογή για του αναποφάσιστους, πέρα από το δίπολο «Λούλα ή Μπολσονάρο». Παράλληλα προσπάθησε να αποσπάσει τις ψήφους κεντρώων και κεντροδεξιών πολιτών. Η Σιμόν Τεμπέτ είχε την υποστήριξη του πρώην προέδρου της Βραζιλίας, Μικέλ Τεμέρ, ο οποίος υπηρέτησε την περίοδο 2016 με 2019, μετά την πτώση της προέδρου Βίλμα Ρούσεφ.
Ο Κίρο Γκόμες είναι ένας βετεράνος πολιτικός της Βραζιλίας, που ήταν υποψήφιος για την προεδρία το 1998, το 2022 και το 2018. Το 2018 είχε λάβει την 3η θέση, πίσω από τον Φερνάντο Χαντάντ, του Κόμματος των εργαζομένων. Είναι ένας κεντροαριστερός υποψήφιος, που βασιζόταν στην απόσπαση ψήφων από την προοδευτική πτέρυγα του εκλογικού σώματος.
Αποτελέσματα προεδρικής εκλογής
Νικητής του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών ήταν ο Λούλα ντα Σίλβα. Ωστόσο δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει ποσοστό μεγαλύτερο του 50%· αντιθέτως συγκέντρωσε περίπου το 48,5%. Έτσι θα αντιμετωπίσει στον δεύτερο γύρο τον Ζαΐρ Μπολσονάρου ο οποίος συγκέντρωσε αρχικά ποσοστό περίπου 43%. Το ποσοστό αυτό του Μπολσονάρου ήταν αναπάντεχα μεγαλύτερο από αυτό που προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις. Κατά συνέπεια, η «μάχη» στον δεύτερο γύρο των εκλογών έγινε αρκετά αμφίρροπη, ενώ αντίθετα οι προβλέψεις για άνετη επικράτηση του Λούλα, δεν επιβεβαιώθηκαν.
Αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών
Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών έδιναν μία διαφορετική εικόνα από αυτήν των προεδρικών εκλογών. Εδώ τα δεξιά / ακροδεξιά κόμματα όχι μόνο διατήρησαν, αλλά ενίσχυσαν την πλειοψηφία τους στο κοινοβούλιο. Αντίθετα, ο συνασπισμός του Λούλα ντα Σίλβα (Κόμμα Εργαζομένων, Κομμουνιστικό Κόμμα της Βραζιλίας και Πράσινο Κόμμα) σημείωσε μόνο μικρά κέρδη. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν ο Λούλα γίνει τελικά πρόεδρος στον δεύτερο γύρο των εκλογών, θα δυσκολευτεί ιδιαίτερα τόσο να περάσει τους νόμους που θέλει, όσο και να εκλπληρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις.
Βόρειες γερμανικές γλώσσες
Οι βόρειες γερμανικές γλώσσες ανήκουν στις γερμανογενείς ή πιο απλά στις γερμανικές γλώσσες, ενός κλάδου με 515 εκ. ομιλητές, κυρίως στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική, και την Ωκεανία.
Κατηγοριοποίηση
Αποτελούν μία από τις τρεις κατηγορίες γερμανικών γλωσσών και, μαζί με τις δυτικές γερμανικές γλώσσες και τις ανατολικές γερμανικές γλώσσες, συνθέτουν τη γερμανική γλώσσα, η οποία είναι μέλος της μεγάλης οικογένειας των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Το αλφάβητο αυτών των γλωσσών προέρχεται από το ρουνικό (πάνω σε ρούνους έγραφαν οι Τεύτονες, πιθανοί πρόγονοι των Γερμανών), του οποίου το συγγενέστερο είδος με τις σκανδιναβικές γλώσσες είναι το γερμανικό. Έτσι όλη η Σκανδιναβία - πλην της Φινλανδίας, που ανήκει στη φιννοουγγρική γλωσσική ομοεθνία και της Ισλανδίας, που αν και αποικήθηκε από Νορβηγούς Βίκινγκ, έχει γλώσσα βασισμένη στα αρχαία σκανδιναβικά - μιλά γερμανογενείς γλώσσες. 20 εκατομμύρια άνθρωποι κατά προσέγγιση δηλώνουν ομιλητές μιας σκανδιναβικής γλώσσας ως επίσημής τους γλώσσας, συμπεριλαμβανομένου ενός μειοψηφικού 5% στη Φινλανδία. Ακόμη, οι σκανδιναβικές γλώσσες είναι ευρέως διαδεδομένες στη Γροιλανδία, και, σε μικρότερο βαθμό, στη Βόρεια Αμερική από βορειοευρωπαίους μετανάστες.
Τα σκανδιναβικά ή σκανδιναβικές γλώσσες είναι μία άλλη ονομασία, συνώνυμη με την ονομασία βόρειες γερμανικές γλώσσες, που εμφανίζεται σε σπουδές των σύγχρονων τυπικών γλωσσών και στο διαλεκτικό συνεχές της Σκανδιναβίας. Αποδίδεται προκειμένου να περιγραφεί η γεωγραφική έννοια του όρου αυτού (Σκανδιναβία). Ο όρος σκανδιναβικές εμφανίστηκε στο προσκήνιο τον 18ο μ.Χ. αιώνα ως αποτέλεσμα ενός σκανδιναβικού πολιτιστικού κινήματος (σκανδιναβισμός) αναφερόμενο στους ανθρώπους, στις κουλτούρες και στις γλώσσες των τριών σκανδιναβικών κρατών, τονίζοντας την κοινή κληρονομιά τους. Σε αντιδιαστολή με τον όρο σκανδιναβικές γλώσσες, ο όρος βόρειες γερμανικές γλώσσες χρησιμοποιείται στη συγκριτική γλωσσολογία.
Υπάρχει επίσης και η χρήση του όρου νορδικές γλώσσες, όρος ο οποίος και αυτός με τη σειρά του αποδίδεται προκειμένου να περιγραφεί η γεωγραφική του έννοια (νορδικές χώρες, στις οποίες συγκαταλέγεται και η Γροιλανδία). Τα δανικά, τα σουηδικά και τα νορβηγικά είναι επίσης γνωστά ως ηπειρωτικά σκανδιναβικά, ενώ τα φερόικα και τα ισλανδικά ως νησιώτικα σκανδιναβικά. Τα σύνορα Δανίας-Γερμανίας αποτελούν παράλληλα και σύνορα μεταξύ βόρειων και δυτικών γερμανικών γλωσσών. Οι πρώτες διαιρούνται περαιτέρω σε: δυτικές σκανδιναβικές (Νορβηγική, Ισλανδική, Φεροϊκή, Νορνική) και σε Ανατολικές σκανδιναβικές (Δανική, Σουηδική, Γκουτνική, η οποία είναι υπό εξαφάνιση).
Ιστορική αναδρομή
Όλες οι γερμανικές γλώσσες θεωρούνται συνεχιστές μιας υποθετικής πρωτογερμανικής ή τευτονικής γλώσσας, που ομιλούνταν γύρω στο 500 π.Χ. Οι γεωγραφικές της καταβολές θα πρέπει να αναζητηθούν στη Νότια Σουηδία, τη Δανία και την περιοχή του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Οι ιστορικές της όμως καταβολές θα πρέπει να αναζητηθούν στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ., όταν οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες άρχισαν να καταφθάνουν και στη Βόρεια Ευρώπη, οπότε και στην περιοχή της Σκανδιναβίας, κοιτίδα των σκανδιναβικών γλωσσών. Ρουνικές επιγραφές του 2ου μ.Χ. αιώνα μαρτυρούν ότι εκείνη την εποχή, η πρωτογερμανική γλώσσα άρχισε να υποδιαιρείται σε δυτική, ανατολική και βόρεια. Η τελευταία σήμερα αναφέρεται συχνά ως πρωτονορβηγική, η οποία θεωρείται πρόγονος όλων των βορείων γερμανικών γλωσσών, μιας που είχε υιοθετήσει το γερμανικό Φούθαρκ ως σύστημα γραφής της, την αρχαιότερη μορφή του ρουνικού αλφαβήτου. Η ομιλία της πρωτονορβηγικής γλώσσας στη Βόρεια Ευρώπη είχε διάρκεια έξι αιώνων (2ος-8ος αιώνας μ.Χ.), διάρκεια η οποία αντιστοιχεί στην ύστερη ρωμαϊκή εποχή του σιδήρου και στη γερμανική εποχή του σιδήρου. Με την έλευση των Βίκινγκς τον 8ο μ.Χ. αιώνα, η πρωτονορβηγική γλώσσα μετεξελίχθηκε στα αρχαία νορβηγικά. Παράλληλα με την πρωτονορβηγική γλώσσα, το γερμανικό Φούθαρκ μετεξελίχθηκε σε νεότερο Φούθαρκ, αλφάβητο το οποίο είναι γνωστό και ως σκανδιναβικοί ρούνοι, περιλαμβάνοντας μόνο 16 χαρακτήρες.
Τον 10ο αιώνα επεκτάθηκε περαιτέρω από τους Ρούνους Χέλσινγκ. Η επιμέρους διαίρεσή του έχει να κάνει με τους Δανικούς Ρούνους και τους αντίστοιχους Σουηδικούς και Νορβηγικούς. Η διαφορά μεταξύ των δύο εκδόσεων έχει γίνει θέμα διαμάχης. Μία γενική άποψη είναι ότι η διαφορά είναι λειτουργική. Οι Σουηδικοί και Νορβηγικοί Ρούνοι ήταν σε καθημερινή χρήση για ιδιωτικά ή επίσημα μηνύματα στο ξύλο, σε αντιδιαστολή με τους Δανικούς Ρούνους, των οποίων η χρήση ήταν πιο σπάνια. Η χρήση τους περιορίστηκε μετά τον εκχριστιανισμό της Σκανδιναβίας. Από τον 12ο αιώνα, τα πιο πολλά γραπτά στη Σκανδιναβία περιείχαν το λατινικό αλφάβητο, αλλά τα ρουνικά χειρόγραφα επιβίωσαν σε οριακή χρήση υπό τη μορφή των μεσαιωνικών ρούνων (1100-1500) και των εκλατινισμένων ρούνων (1500-1910). Την εποχή των επιδρομών των Βίκινγκς, τα αρχαία Νορβηγικά διασπάστηκαν σε τρεις αμοιβαίως νοητές διαλέκτους: τα αρχαία ανατολικά Νορβηγικά, των οποίων ο γλωσσικός κορμός ήταν η Σουηδία, η Δανία και ένα κομμάτι της Αγγλίας, τα αρχαία δυτικά Νορβηγικά, που ήταν διαδεδομένα στη Νορβηγία, τα Νησιά Φερόες, σε μεγάλο μέρος της Ισλανδίας και σε ένα αντίστοιχο μικρό της Σκωτίας και τα αρχαία Γκουτνικά, με απήχηση κυρίως στο νησί Γκότλαντ της Σουηδίας. Τα τρία αυτά είδη των αρχαίων Νορβηγικών στάθηκαν ο πρόδρομος των σύγχρονων Βόρειων γερμανικών γλωσσών, των οποίων χρονολογική γενέτειρα (αφετηρία) θεωρείται ο 14ος μ.Χ. αιώνας. Η Δανονορβηγική Ένωση (1536-1814) συνέβαλλε στην εξομοίωση, ως ένα βαθμό, των Δανικών με τα Νορβηγικά, παρά το γεγονός ότι τα Νορβηγικά ανήκαν στη σφαίρα επιρροής των αρχαίων ανατολικών Νορβηγικών, ενώ τα Δανικά στην αντίστοιχη των αρχαίων δυτικών Νορβηγικών, μαζί με τα Σουηδικά. Εκείνους τους τρεις περίπου αιώνες, η γραπτή Νορβηγική γλώσσα σταμάτησε να χρησιμοποιείται και αντικαταστάθηκε από τη γραπτή Δανική γλώσσα, κάτι που είχε μεγάλη επίπτωση στις ομιλούμενες διαλέκτους της Νορβηγικής, ιδίως στις κεντρικές και ανατολικές της. Οι Σκανδιναβικές γλώσσες δέχθηκαν στον Μεσαίωνα έντονο επηρεασμό από τα κάτω Γερμανικά, παρακλάδι των υψηλών ή Αρχαίων Γερμανικών, που εκείνα τα χρόνια ήταν η lingua franca σε ό,τι έχει να κάνει με τις εμπορικές συναλλαγές, στο μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Ευρώπης. Ο επηρεασμός αυτός έχει να κάνει με τη μετατόπιση συμφώνων στις γερμανικές γλώσσες (νόμοι Γκριμ-Βέρνερ), γλωσσικό φαινόμενο που διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στη διαμόρφωση της σημερινής εικόνας των γερμανικών γλωσσών. Τα κάτω Γερμανικά κάλυπταν τη σημερινή Βόρεια Γερμανία, αλλά ο επηρεασμός τους δεν εμφάνισε σπέρματα στα Ισλανδικά και τα Φερόικα (γλώσσα που ομιλείται στα Νησιά Φερόες).
Αββαείο του Μουασάκ
Το αββαείο Αγίου Πέτρου του Μουασάκ (γαλλικά: L'abbaye Saint-Pierre de Moissac) είναι θρησκευτικό αρχιτεκτονικό συγκρότημα, παλαιό αββαείο που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα και βρίσκεται στην κοινότητα Μουασάκ, στο νομό Ταρν-ε-Γκαρόν στην περιοχή της Οξιτανίας.
Έχει χαρακτηρισθεί ιστορικό μνημείο από το 1840. Περιλαμβάνεται στα μνημεία της Διαδρομής Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα στη Γαλλία, η οποία ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1998.
Ιστορικό
Σύμφωνα με τον θρύλο, το αββαείο του Μουασάκ ιδρύθηκε από τον Φράγκο βασιλιά Κλόβις την ημέρα μετά τη νίκη επί των Βησιγότθων, το 506. Υποτίθεται ότι ο Κλόβις είχε κάνει όρκο να ανεγείρει μοναστήρι με 1.000 μοναχούς, στη μνήμη των χίλιων πολεμιστών του που σκοτώθηκαν στη μάχη, εάν θριάμβευε επί των Βησιγότθων που ήλεγχαν την περιοχή από τον προηγούμενο αιώνα ως φοιδεράτοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για την επιλογή του τόπου, πέταξε το ακόντιό του από την κορυφή του λόφου για να σηματοδοτήσει το σημείο όπου επρόκειτο να χτιστεί το «μοναστήρι των χιλίων μοναχών».
Ιστορικά αρχεία ωστόσο δείχνουν ότι το αββαείο ιδρύθηκε από τον Άγιο Ντεζιντέριους, επίσκοπο της Καόρ, στα μέσα του 7ου αιώνα, στους πρόποδες των αμπελώνων του Κερσί, κοντά στη συμβολή των ποταμών Ταρν και Γαρούνα.
Στα τέλη του 8ου αιώνα Βενεδικτίνοι μοναχοί εγκαταστάθηκαν στο αβαείο του Μουασάκ, το οποίο έγινε το πιο επιφανές μοναστικό κέντρο στη νοτιοδυτική Γαλλία, ειδικά μετά την υπαγωγή του το 1047 στο ισχυρό αββαείο του Κλυνύ. Η παπική υποστήριξη, η θέση του στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα και η αποκατάσταση των κτηρίων έκαναν το αββαείο ένα από τα πιο ισχυρά στη Γαλλία. Με την αύξηση του πλούτου που προέκυψε, ξεκίνησαν μεγάλα κατασκευαστικά έργα, συμπεριλαμβανομένων των κιονόκρανων του περιστυλίου και της κύριας πύλης της εκκλησίας. Το αββαείο ήταν τότε μεγάλο πνευματικό κέντρο και οι μοναχοί συνέβαλαν στη μετάδοση της γνώσης μέσω της αντιγραφής και εικονογράφησης χειρογράφων.
Ο 15ος αιώνας εγκαινίασε μια νέα χρυσή εποχή, τότε κατασκευάστηκε το γοτθικό τμήμα της εκκλησίας του αββαείου. Η εκκοσμίκευση του αββαείου το 1626 έκανε τους Βενεδικτίνους μοναχούς να εγκαταλείψουν το μοναστήρι, το οποίο ήταν κέντρο της ζωής των Βενεδικτίνων για σχεδόν 1.000 χρόνια, και αντικαταστάθηκαν από Αυγουστίνους. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Είσοδος του αββαείου του Μουασάκ Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 έβαλε τέλος στην κοινοτική ζωή και προκάλεσε την πώληση των οικοδομημάτων. Το αββαείο ήταν μέρος του πρώτου καταλόγου των κτηρίων που ταξινομήθηκαν από τα Γαλλικά Ιστορικά Μνημεία το 1840, αλλά αυτό δεν μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή της αρχαίας τραπεζαρίας από την κατασκευή του σιδηροδρόμου, κόβοντας στα δύο το συγκρότημα του αββαείου. Από τον 20ο αιώνα, το δημοτικό συμβούλιο αγόρασε τον χώρο σταδιακά.
Η ίδρυση του μοναστηριού ήταν δύσκολη λόγω των επιδρομών των Μαυριτανών από τα νότια και δυτικά και των Σκανδιναβών από τα βόρεια. Το αββαείο λεηλατήθηκε από τους Άραβες της Αλ-Άνταλους δύο φορές γύρω μετά την ήττα τους στη μάχη του Πουατιέ το 732 και λεηλατήθηκε πάλι τον 9ο αιώνα από Νορμανδούς πειρατές και τον 10ο αιώνα κατά τις επιδρομές Ούγγρων.
Το αββαείο προσφέρει ένα αξιόλογο δείγμα ρομανικού και γοτθικού ρυθμού, το τύμπανο στη νότια πύλη αποτελεί το πραγματικό αριστούργημα του Μουασάκ.
Η πύλη
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Τύμπανο (αρχιτεκτονική)|τύμπανο της νότιας πύλης]] Η νότια πύλη της εκκλησίας του αββαείου βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της μεσαιωνικής πόλης. Είναι μια από τις μεγαλύτερες ρομανικές πύλες αλλά και μια από τις πιο πλούσια διακοσμημένες με γλυπτά. Το τύμπανο απεικονίζει την επιστροφή του Χριστού στη γη στο τέλος του χρόνου: κάθεται ενθρονισμένος στο κέντρο, μεγαλοπρεπής και ευλογώντας τον κόσμο. Κατασκευασμένο τον 12ο αιώνα, μεταξύ 1110 και 1130, απεικονίζει το όραμα της Αποκάλυψης του Αγίου Ιωάννη με αφθονία εκφραστικών λεπτομερειών. Οι πλευρές αφηγούνται την παιδική ηλικία του Χριστού και την καταδίκη του αμαρτήματος της απληστίας. Εμφανίζονται ζώα, δαίμονες και άλλα φανταστικά πλάσματα χαρακτηριστικά της τέχνης του μεσαιωνικού κόσμου. Ορισμένοι σπουδαίοι (αλλά ανώνυμοι) γλύπτες έχουν εργαστεί εδώ, όπως φαίνεται στο υπέροχο μελαγχολικό πρόσωπο του προφήτη Ιερεμία.
Το περιστύλιο
μικρογραφία|250x250εσ|Το περιστύλιο και η εσωτερική αυλή του αββαείου του Μουασάκ Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα διατηρημένα περιστύλια της ρομανικής περιόδου. Φημίζεται για την ποικιλομορφία και τον πλούτο της γλυπτικής και ποικίλης διακόσμησής του στους κίονες. Πολλοί από αυτούς είναι «ιστορημένοι», φέρουν γλυπτά με ιστορικά γεγονότα, και τα επεισόδια που απεικονίζονται αναφέρονται στο πολιτιστικό περιβάλλον του τέλους του 11ου αιώνα. Μεγάλη προσοχή έχει επίσης δοθεί στις διακοσμητικές λεπτομέρειες, με πουλιά, ροζέτες και φυτικό φύλλωμα που η αφθονία και η ποικιλομορφία τους συμβάλλουν στη δημιουργία ενός αρμονικού συνόλου.
Μια επιγραφή επιτρέπει στο περιστύλιο να χρονολογηθεί στο 1100. Με διαστάσεις 31 x 27 μέτρα, αποτελείται από τέσσερις στοές οι οποίες στηρίζονται σε μια σειρά μαρμάρινων κιόνων. Έχει συνολικά 116 κίονες, εναλλασσόμενα απλούς και διπλούς, που στηρίζουν τις καμάρες των τεσσάρων στοών.
Τα κιονόκρανα είναι σμιλεμένα και στις τέσσερις πλευρές, αληθινά ρομανικά αριστουργήματα, που εικονογραφούν θέματα από τη Γένεση, την παιδική ηλικία του Χριστού και άλλες βιβλικές σκηνές, καθώς και φυτικά θέματα, ζώα και χαρακτήρες, μεταξύ άλλων.
Η εκκλησία του αβαείου
Η εκκλησία του αββαείου, σήμερα ενοριακός ναός, φέρει τα σημάδια θρησκευτικής ζωής άνω των χιλίων χρόνων. Τροποποιημένη πολλές φορές, εμφανίζεται κυρίως στην κατάσταση του 15ου αιώνα με τους ραβδωτούς θόλους, το επταγωνικό χοροστάσιο και ζωγραφική διακόσμηση. Ωστόσο, τα κατώτερα τμήματα διατήρησαν τα ημικυκλικά τόξα από το ρομανικό κτήριο. Υπάρχουν επίσης γλυπτά, μεταξύ των οποίων ένας σπάνιος ρομανικός Χριστός σε πολύχρωμο ξύλο καθώς και έργα του 15ου αιώνα, όπως δύο Πιετά (Παναγία του οίκτου) και μια εντυπωσιακή Ταφή του Χριστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αββαεία Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Εκκλησίες στη Γαλλία Κατηγορία:Μεσαιωνικά αββαεία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Πλημμύρα του 1934 στην Πολωνία
Η πλημμύρα του 1934 στην Πολωνία (Powódź w Polsce, 1934) ήταν η μεγαλύτερη πλημμύρα στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Ξεκίνησε με έντονες βροχοπτώσεις στη λεκάνη του ποταμού Ντουνάγιετς, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 13 και 17 Ιουλίου 1934. Τις επόμενες μέρες, η πλημμύρα εξαπλώθηκε στις λεκάνες των Ράμπα, Βισουόκα και Σκάβα, οι οποίοι είναι παραπόταμοι του Βιστούλα. Η καταστροφή πήρε τη ζωή 55 ανθρώπων και προκάλεσε ζημιές που εκτιμήθηκαν σε 60 εκατομμύρια πολωνικά ζλότι.
Η πλημμύρα
Οι πρώτες δυνατές βροχές πραγματοποιήθηκαν στις 13 Ιουλίου 1934 και συνεχίστηκαν τις επόμενες ημέρες, όπου περισσότερα από 50 χιλιοστόμετρα βροχής σημειώθηκαν στις 14 και 15 Ιουλίου. Η αιχμή των βροχοπτώσεων σημειώθηκε στις 16 Ιουλίου, με τις μεγαλύτερες βροχές που καταγράφηκαν ποτέ στη λεκάνη του Ντουνάγιετς. Εκείνη την ημέρα, 85 χιλιοστόμετρα βροχής έπεσε στο χωριό Βίτουβ και 199 χιλιοστόμετρα στο Κουζνίτσε. Την ίδια ημέρα, το ρεκόρ βροχοπτώσεων της Πολωνίας έσπασε στην κοιλάδα Τάτρα της Χάλα Γκονσιενιτσόβα, όπου καταγράφηκαν 255 χιλιοστόμετρα. Αν και η λεκάνη του Ντουνάγιετς επηρεάστηκε περισσότερο, σημειώθηκε επίσης έντονη βροχή στις λεκάνες του Σκάβα και του Βισουόκα. Η συνδυασμένη βροχή δύο ημερών (16 και 17 Ιουλίου) ανερχόταν σε ορισμένες τοποθεσίες σε περισσότερα από 300 χιλιοστόμετρα. Σύμφωνα με σύγχρονες πηγές, ορισμένες περιοχές έμοιαζαν με γιγαντιαίες θάλασσες, με μόνο τις καμινάδες των σπιτιών να εξέχουν πάνω από το νερό.
Συνέπειές
Συνολικά, το νερό πλημμύρισε 1260 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σκοτώνοντας 55 άτομα. Καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιά 22.059 κτίρια, 167 χιλιόμετρα δρόμων και 78 γέφυρες. Οι ζημίες υπολογίστηκαν σε 12 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ή περισσότερα από 60 εκατομμύρια πολωνικά ζλότι. Ως αποτέλεσμα της καταστροφικής πλημμύρας, κατασκευάστηκαν δύο ταμιευτήρες στον Σόλα και στο Ντουνάγιετς. Το φράγμα Πορόνμπκα ολοκληρώθηκε το 1936, αλλά οι μηχανικοί δεν ολοκλήρωσαν το φράγμα Ρόζνουφ πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο ολοκληρώθηκε από τους Γερμανούς το 1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλημμύρες στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
Σαγιεστέ Χανιμεφέντι
Η Σαγιεστέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:شائستہ خانم) (Τούρκικα: Şayeste Hanımefendi, 1836 - 11 Φεβρουαρίου 1912) ήταν η δέκατη όγδοη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και θετή μητέρα του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Üçüncü Ikbal Şayeste Hanım Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Σαγιεστέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε το 1836 και ήταν κόρη του πρίγκιπα Τατάς Μπέη Ιναλιπά, ο οποίος ήταν από την Αμπχαζία και της συζύγου του Σαρεϊ Χανίμ. Έχασε τους γονείς της σε πολύ μικρή ηλικία, και ο θείος της πήρε αυτήν και την αδελφή της, την Φατμά Μιχριφελέκ Χανίμ, στην Κωνσταντινούπολη και ανατέθηκαν στην φροντίδα μιας συμπατριώτισσας στο παλάτι. Μετονομάστηκε και έλαβε καλή τουρκική και μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού Τοπ Καπί. Η Σαγιεστέ μεγάλωσε ως μια νεαρή κοπέλα στο παλάτι Τοπ Καπί, και όταν ήταν 14 ετών τράβηξε την προσοχή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και παντρεύτηκαν το 1852.
Ένα χρόνο μετά το γάμο γέννησε, τον Ηγεμόνα Αμπντουλάχ ο οποίος πέθανε στην ηλικία των εννέα ετών. Το 1856 γέννησε την Ναϊλέ Σουλτάν. Μετά τη γέννηση των παιδιών της, η Σαγιεστέ Χανιμεφέντι αύξησε τα έξοδά της και συνέχισε να ξοδεύει ακόμη και μετά το θάνατο του συζύγου της, Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ το 1861.
Μετά τον θάνατο της Γκιουλουστού Σουλτάν, μιας άλλης συζύγου του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, της δόθηκε ο ορφανός Ηγεμόνας Μωάμεθ για να τον μεγαλώσει. Ο Ηγεμόνας Μωάμεθ αργότερα ανέβηκε στον θρόνο ως Μωάμεθ ΣΤ΄ και ήταν ο τελευταίος σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Έφερε επίσης τους συγγενείς της στην οθωμανική αυλή. Πάντρεψε την κόρη της, Ναϊλέ Σουλτάν με έναν από τους συγγενείς της, τον Μεχμέτ Πασά, το 1880 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ.
Η Σαγιεστέ Χανιμεφέντι ήταν μία από τις τρεις μακροβιότερες συζύγους του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου 1912 σε ηλικία 76 ετών στο Παλάτι Τσενγκέλκιοϊ, στην Κωνσταντινούπολη και ετάφη στο βασιλικό μαυσωλείο του Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ελίζα Ραντζίβιου
Η Ελίζα Ραντζίβιου (πολωνικά: Eliza Fryderyka Luiza Marta Radziwiłł, 28 Οκτωβρίου 1803, Βερολίνο - 27 Αυγούστου 1834, Μπαντ Φράιενβαλντε) ήταν μέλος της της οικογένειας Ραντζίβιου της πολωνικής αριστοκρατίας. Ήταν η επιθυμητή νύφη του Γουλιέλμου της Πρωσίας, μετέπειτα Γουλιέλμου Α΄ της Γερμανίας, αλλά δεν τους επετράπη να παντρευτούν.
Βιογραφία
Η Ελίζα Φρειδερίκη Λουίζα Μάρθα ήταν κόρη του Πρίγκηπα Αντόνι Ραντζίβιου και της Λουίζας της Πρωσίας, ανιψιάς του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας και συγγενής της βασιλικής οικογένειας της Πρωσίας. Ο Γουλιέλμος, ο δεύτερος ξάδελφος της και πιθανός διάδοχος του Πρωσικού θρόνου, την συνάντησε και την ερωτεύτηκε.
Ο Γουλιέλμος αναμενόταν να παντρευτεί και να αποκτήσει διαδόχους. Ο πατέρας του και συγγενής της, Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας, έβλεπε συμπαθητικά τη σχέση μεταξύ Γουλιέλμου και Ελίζας, αλλά μερικοί στην πρωσική αυλή είχαν ανακαλύψει ιστορικούς ισχυρισμούς ότι οι πρόγονοί της είχαν αγοράσει τον πριγκηπικό τους τίτλο από τον Μαξιμιλιανό Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στα μάτια ορισμένων ανθρώπων, δεν θεωρήθηκε αρκετά υψηλής αριστοκρατικής θέσης για να παντρευτεί τον κληρονόμο του πρωσικού θρόνου (η Ελίζα δεν ήταν βασιλική, επειδή ο πατέρας της δεν ήταν άρχων πρίγκιπας). Ο μεγαλύτερος αδερφός του Γουλιέλμου, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας παντρεύτηκε την Ελισάβετ Λουδοβίκα της Βαυαρίας, η οποία καταγόταν τόσο από τον Μπογκούσουαφ Ραντζίβιου όσο και από τον Πρίγκιπα Γιάνους Ραντζίβιου.
Έτσι, το 1824, ο Βασιλιάς της Πρωσίας στράφηκε στον άτεκνο Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας για να υιοθετήσει την Ελίζα, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Το δεύτερο σχέδιο υιοθέτησης που είχε ο θείος της Ελίζας, Αύγουστος της Πρωσίας, απέτυχε επίσης, καθώς η αρμόδια επιτροπή θεώρησε ότι η υιοθέτηση «δεν αλλοιώνει το αίμα» (αρχή που διέπει ευγενείς και βασιλικούς δεσμούς μέχρι σήμερα). Ένας άλλος παράγοντας ήταν η επιρροή των Μεκλεμβούργειων συγγενών της νεκρής Βασίλισσας Λουίζας στη γερμανική και τη ρωσική αυλή που δεν τους άρεσε ο πατέρας της Ελίζας και αντιτάχθηκαν στον πιθανό γάμο.
Τελικά, τον Ιούνιο του 1826, ο πατέρας του Γουλιέλμου ήταν υποχρεωμένος να απαιτήσει την παραίτηση από πιθανό γάμο με την Ελίζα. Ο Γουλιέλμος πέρασε τους επόμενους μήνες αναζητώντας μία πιο κατάλληλη νύφη, αλλά δεν παραιτήθηκε από τους συναισθηματικούς δεσμούς του με την Ελίζα. Τελικά, ο Γουλιέλμος ζήτησε το χέρι της Αυγούστας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, δεκατέσσερα χρόνια μικρότερη του, σε γάμο στις 29 Αυγούστου 1826 (γραπτώς και μέσω της παρέμβασης του πατέρα του). Ο Γουλιέλμος είδε την ξαδέλφη του Ελίζα για τελευταία φορά το 1829.
Η Ελίζα αρραβωνιάστηκε αργότερα με τον Φρειδερίκο του Σβάρτσενμπεργκ, αλλά ο αρραβώνας απέτυχε. Πέθανε, άγαμη, το 1834, από φυματίωση ενώ βρισκόταν σε σπα αναζητώντας θεραπεία.
Η ιστορικός Κάριν Φόιαρσταϊν-Πράσσερ επεσήμανε, βάσει των αξιολογήσεων της αλληλογραφίας μεταξύ των δύο αρραβωνιαστικών, τις διαφορετικές προσδοκίες που είχε ο Γουλιέλμος και για τους δύο γάμους: έγραψε στην αδελφή του, Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα (Καρλόττα της Πρωσίας), σύζυγο του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας, σχετικά με την Ελίζα Ραντζίβιου, ότι «μπορεί κανείς να αγαπήσει μόνο μία φορά στη ζωή», αλλά ομολόγησε σχετικά με την Αυγούστα ότι «η πριγκίπισσα είναι ωραία και έξυπνη, αλλά με αφήνει κρύο». Αν και η Αυγούστα ήταν ερωτευμένη με τον μελλοντικό της σύζυγο και ήλπιζε για έναν ευτυχισμένο γάμο, η δική τους ήταν μία ταραγμένη σχέση. Η Ελίζα Ραντζίβιου το γνώριζε αυτό και πίστευε ότι η ίδια θα ήταν καλύτερη σύζυγος για τον Πρώσο πρίγκηπα.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Ραντζίβιου Κατηγορία:Γερμανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς
Ελισάβετ της Γαλλίας (1602-1644)
Η Ελισάβετ της Γαλλίας (Élisabeth de France, 22 Νοεμβρίου 1602 - 6 Οκτωβρίου 1644) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν η κόρη του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και η σύζυγος του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1602 στο Παλάτι του Φονταινεμπλώ και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας των Μεδίκων.
Η μητέρα της έδειξε μια σκληρή αδιαφορία για αυτήν, επειδή πίστευε τυφλά την προφητεία μιας καλόγριας που τη διαβεβαίωσε ότι θα γεννούσε τρία συνεχόμενα αρσενικά. Ως κόρη του βασιλιά της Γαλλίας, γεννήθηκε ως "Κόρη της Γαλλίας". Ως η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά, ήταν γνωστή στην αυλή με την παραδοσιακή τιμή της Βασιλικής Κυρίας.
Όταν η Ελισάβετ ήταν δέκα ετών, το 1612 άρχισαν διαπραγματεύσεις για διπλό γάμο μεταξύ των βασιλικών οικογενειών της Γαλλίας και της Ισπανίας: η Ελισάβετ να παντρευτεί τον Φίλιππο, Πρίγκιπα των Αστουριών (τον μελλοντικό Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας), και τον αδελφό της Λουδοβίκο, η ινφάντα Άννα της Ισπανίας.
Παντρεύτηκαν στις 25 Νοεμβρίου 1615 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Μαρίας του Μπούργος. Αυτός ο γάμος ακολούθησε μια παράδοση επιβεβαίωσης στρατιωτικών και πολιτικών συμμαχιών μεταξύ των καθολικών δυνάμεων της Γαλλίας και της Ισπανίας με βασιλικούς γάμους. Η ανταλλαγή των πριγκιπισσών στα ισπανικά σύνορα ζωγράφισε ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς ως μέρος του κύκλου της Μαρίας των Μεδίκων.
Η Ελισάβετ ήταν γνωστή για την ομορφιά της, την ευφυΐα της και την ευγενική της προσωπικότητα, γεγονός που την έκανε πολύ δημοφιλής στον ισπανικό λαό.
Φημολογείται ότι η Ελισάβετ είχε σχέσεις με τον ποιητή Χουάν δε Τάσσις ι Περάλτα, 2ο Κόμη της Βιγιαμεδιάνα, ο οποίος ήταν κύριος επί των τιμών. Στις 14 Μαΐου 1622, ξέσπασε μια πυρκαγιά, η μάσκα του Περάλτα Η δόξα της Νιχαίας, ενεργούσε ενώπιον του δικαστηρίου.
Ο Περάλτα μετέφερε τη Βασίλισσα σε έναν ασφαλέστερο μέρος, που προκάλεσε υποψίες για τη βαθύτερη σχέση τους. Ο Περάλτα παραβίασε μια σημαντική προειδοποίηση, η ζωή του ήταν σε κίνδυνο και "δολοφονήθηκε καθώς βγήκε από την άμαξά του."
Σε αντίθεση με τον σύζυγό της και την αδελφή της, δεν θα δει τον γάμο της ως επιβεβαίωση ειρήνης μεταξύ της πατρίδας και της Ισπανίας, καθώς οι χώρες θα βρίσκονται σε πόλεμο μέχρι το 1659.
Η Ελισάβετ πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1644 στο Βασιλικό Αλκάθαρ της Μαδρίτης σε ηλικία 41 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Μετά το θάνατό της, ο Φίλιππος παντρεύτηκε την ανιψιά της, Μαριάννα της Αυστρίας.
Οικογένεια
Το 1615 η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Φίλιππο, Πρίγκηπα των Αστουριών, και μαζί απέκτησαν έντεκα παιδιά:
Βικτόρια Τζορτζίεβα
Η Βικτόρια Γκεοργκίεβα (βουλγάρικα: Виктория Георгиева) (21 Σεπτεμβρίου 1997), κυρίως γνωστή με το καλλιτεχνικό Victoria, είναι Βουλγάρα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός.
Ξεκίνησε την καριέρα της μετά τη συμμετοχή της στην τέταρτη σεζόν του X Factor Βουλγαρίας. Στις 25 Νοεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε ότι θα εκπροσωπούσε τη Βουλγαρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ.
Πρώιμη καριέρα
Η Γκεοργκίεβα ξεκίνησε να τραγουδάει από τα έντεκα της χρόνια. Μετά από λίγο καιρό άρχισε μαθήματα στο στούντιο φωνητικής «Angel Voices», όπου η καθηγήτρια της ήταν η Ατανάσκα Λίπτσεβα. Η Γκεοργκίεβα έκανε ακρόαση για τις πρώτες τρεις σεζόν του X Factor Βουλγαρίας, αλλά δεν πέρασε από τους κριτές, κυρίως λόγω της ηλικίας της.
2015:X Factor Bulgaria
Το 2015, μετά από 3 προσπάθειες καταφέρνει εν τέλει να περάσει από τους κριτές στα ζωντανά σόου.
2016–σήμερα: Πρώτο σίνγκλ και Monte Music
Μπορεί να μην κέρδισε το X Factor, αλλά της ήρθε πρόταση να γίνει μέλος της Virginia Records, αλλά την απέρριψε. Το 2016 έγινε μέλος της Monte Music και στις 10 Ιουνίου 2016 κυκλοφόρησε το πρώτο της σίνγκλ, «Nishto Sluchayno» μαζί με τους VenZy και Niki Bakalov, το οποίο σκηνοθέτησε η Bashmotion.
Growing Up Is Getting Old
Το "Growing Up Is Getting Old" είναι ένα τραγούδι της Βουλγάρας τραγουδίστριας Victoria, που δημοσιεύθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2021 ως δεύτερο κομμάτι του EP, A Little Dramatic. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Βουλγαρία στο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Εσωτερική επιλογή και επιλογή τραγουδιού
Τον Μάρτιο του 2020, ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός BNT επέλεξε ξανά τη Victoria για την επόμενη έκδοση της Eurovision.
Στις 29 Ιανουαρίου 2021, η Victoria επιβεβαίωσε την κυκλοφορία του πρώτου της EP, A Little Dramatic για τις επόμενες μέρες μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου. Ένα από τα πέντε κομμάτια του άλμπουμ, εκτός από το single "Ugly Cry", θα επιλεγεί ως το νέο τραγούδι της Eurovision, βάσει των αντιδράσεων των οπαδών, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να εκφραστούν μέσω ενός καναλιού ανατροφοδότησης που άνοιξε η BNT. Το "Growing Up Is Getting Old" παρουσιάστηκε στις 18 Φεβρουαρίου ως το έκτο και τελευταίο πιθανό βουλγαρικό τραγούδι για το διαγωνισμό και ένα βίντεο με στίχους δημοσιεύτηκε στο κανάλι της τραγουδίστριας στο YouTube.