cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία των αρμάτων
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Αλλά ο στρατηγός John J. Pershing, αρχηγός στις αμερικανικές εξερευνητικές δυνάμεις (AEF), ζήτησε από το Σεπτέμβριο του 1917 να παραχθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες 600 βαριά και 1.200 ελαφρά άρματα. Όταν ο στρατηγός Pershing πήγε στη Γαλλία, ανέλαβε ο αντισυνταγματάρχης Τζωρτζ Σμιθ Πάττον. Ο Patton άρχισε να ενδιαφέρεται για τα άρματα. Ήταν τότε δυσκίνητα, αναξιόπιστα, και αναπόδεικτα μέσα πολέμου, και υπήρχε μεγάλη αμφιβολία αν είχαν οποιαδήποτε λειτουργία και αξία σε κάτι στο πεδίο της μάχης. Ενάντια στις συμβουλές των περισσότερων από τους φίλους του, ο Patton επέλεξε να πάει στο νεοσυσταθέν αμερικανικό σώμα τεθωρακισμένων. Τα πρώτα αμερικανικά βαριά άρματα ήταν τα 43,5 τόνων Mark VIII (μερικές φορές γνωστά ως «Ελευθερία»), αμερικανο-βρετανική ανάπτυξη του επιτυχημένου βρετανικού σχεδιασμού βαρέων αρμάτων, με προορισμό να εξοπλίσουν τις συμμαχικές δυνάμεις. Οπλισμένα με δύο κανόνια 6 λιβρών και πέντε πολυβόλα διαμετρήματος τουφεκιού, λειτουργούσαν με πλήρωμα 11 ατόμων, και είχαν μέγιστη ταχύτητα 6,5 μίλια ανά ώρα για μια απόσταση 50 μιλίων. Λόγω των δυσκολιών παραγωγής, μόνο τα οχήματα δοκιμών ολοκληρώθηκαν πριν από το τέλος του πολέμου. Το αμερικανικής κατασκευής ελαφρύ άρμα M1917 6,5 τόνων, ήταν στενό αντίγραφο του γαλλικού Renault FT. Είχε μια μέγιστη ταχύτητα 5,5 μίλια ανά ώρα και μπορούσε να καλύψει 30 μίλια με καύσιμα 30 γαλονιών. Και πάλι, λόγω των καθυστερήσεων στην παραγωγή, κανένα δεν ολοκληρώθηκε εγκαίρως ώστε να δράσει. Το καλοκαίρι του 1918 ένα άρμα 3 τόνων και 2-μελές πλήρωμα, το Ford 3-Ton M1918 προήλθε από την Ford Motor Company όπου και είχε σχεδιαστεί. Είχε τροφοδότηση από δύο 4-κύλινδρους κινητήρες Ford Model T, ήταν οπλισμένο με ένα πολυβόλο 0,30 ιντσών, και είχε μέγιστη ταχύτητα 8 μίλια ανά ώρα. Θεωρήθηκε ικανοποιητικό ως όχημα μάχης αλλά και άξιο για άλλους ρόλους στη μάχη. Έγινε μια παραγγελία για 15.000, αλλά ολοκληρώθηκαν μόλις 15, και κανένα δεν υπηρέτησε στον πόλεμο.
Αμερικανικές μονάδες αρμάτων εισήλθαν για πρώτη φορά σε μάχη στις 12 Σεπτεμβρίου 1918 στο Saint Mihiel της Λωραίνης με την 1η Στρατιά. Ανήκαν στα 344ο και 345ο Τάγματα Ελαφρών Αρμάτων της 304ης Ταξιαρχίας Αρμάτων με κυβερνήτη τον αντισυνταγματάρχη Patton, σύμφωνα με τον οποίο είχαν εκπαιδευτεί στο Bourg (Γαλλία) και ήταν εξοπλισμένα με τα γαλλικά Renault FT. Η επίθεση πέτυχε και πολύτιμη εμπειρία αποκτήθηκε.
Περίοδος του Μεσοπολέμου
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο στρατηγός Έριχ Λούντεντορφ της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης επαίνεσε τα άρματα των Συμμάχων ως έναν βασικό παράγοντα στην ήττα της Γερμανίας. Οι Γερμανοί καθυστέρησαν στην αναγνώριση της αξίας τους και να περάσουν σε δικά τους σχέδια. Ακόμα και αν η ήδη πιεσμένη βιομηχανία τους θα μπορούσε να τα παράγει σε ποσότητες, ήθελαν πολύ συχνό ανεφοδιασμό σε καύσιμα. Από το σύνολο των 90 αρμάτων που χρησιμοποιήθηκαν από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του 1918, τα 75 είχαν καταληφθεί από τους Συμμάχους.
Στο τέλος του πολέμου, κύριος ρόλος των αρμάτων θεωρήθηκε η στενή υποστήριξη του πεζικού. Οι αμερικάνικες μονάδες αρμάτων πολέμησαν για τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και ήταν τόσο κατακερματισμένες κατά τη διάρκεια του πολέμου, και ο αριθμός των στη διάθεσή τους αρμάτων ήταν τόσο περιορισμένος, ώστε δεν υπήρχε σχεδόν καμία ευκαιρία να αναπτύξουν τακτικές για την χρησιμοποίησή τους σε ευρεία κλίμακα. Παρ' όλα αυτά, το έργο τους ήταν αρκετά εντυπωσιακό για να εμποτίσει τουλάχιστον μερικούς στρατιωτικούς ηγέτες με την ιδέα ότι η χρήση των αρμάτων μαζικά ήταν ο πιο πιθανός κύριος ρόλος των τεθωρακισμένων στο μέλλον.
Τα κυριότερα σημεία της αξιολόγησης του Αμερικανικού Στρατού για την ανάπτυξη και χρήση των αρμάτων, που αναπτύχθηκε από την εμπειρία της μάχης, ήταν οι εξής:
Αν και τα άρματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αργά, αδέξια, δυσκίνητα, δύσκολα στον έλεγχο, και μηχανικά αναξιόπιστα, η αξία τους ως όπλο μάχης είχε σαφώς αποδειχθεί. Όμως, παρά τα μαθήματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τα περισσότερα άλλα όπλα ήταν απρόθυμα να αποδεχθούν ένα ξεχωριστό και ανεξάρτητο ρόλο για τα τεθωρακισμένα και συνέχισαν να αγωνίζονται μεταξύ τους για την ορθή χρήση των αρμάτων. Στην αρχή, η θεωρία ότι το άρμα είναι βοηθητικό  του πεζικού ήταν η κυρίαρχη άποψη, αν και μερικοί ηγέτες υποστήριξαν ότι ένας ανεξάρτητος κλάδος των αρμάτων θα πρέπει να διατηρηθεί.
Εκτός από τα ελαφράς και βαρείας κατηγορίας αμερικανικής παραγωγής άρματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μια τρίτη ταξινόμηση, μεσαία, άρχισε να λαμβάνει έμφαση το 1919. Ήταν η ελπίδα ότι ένα ενδιάμεσου τύπου άρμα θα ενσωμάτωνε τα καλύτερα χαρακτηριστικά του 6,5 τόνων M1917 και του 43,5 τόνων Mark VIII αντικαθιστώντας και τα δύο. Η έννοια των όρων "ελαφρύ", "μέσο" και "βαρύ" για τα άρματα άλλαξε μεταξύ των πολέμων. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και αμέσως μετά, "ελαφρύ άρμα" θεωρήθηκε το έως και 10 τόνων, το "μέσο" ήταν περίπου μεταξύ 10 και 25 τόνων, και το "βαρύ" ήταν άνω των 25 τόνων. Προς τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυξήθηκαν τα βάρη και οδήγησαν το ελαφρύ να είναι άνω των 20 τόνων, το μέσο άνω των 30, και το βαρύ, που αναπτύχθηκε προς το τέλος του πολέμου, άνω των 60 τόνων. Κατά την περίοδο μεταξύ των παγκόσμιων πολέμων, τα βάρη των ταξινομήσεων κυμάνθηκαν γενικά μέσα σε αυτά τα άκρα.
Ο νόμος Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ του 1920 τοποθέτησε το Σώμα Αρμάτων στο πλαίσιο του Πεζικού. Η διάταξη του νόμου με την οποία «στο εξής όλες οι μονάδες αρμάτων πρέπει να αποτελούν μέρος του Πεζικού« άφησε ελάχιστες αμφιβολίες για το ρόλο του άρματος για το άμεσο μέλλον. Ο Πάττον είχε υποστηρίξει ένα ανεξάρτητο Σώμα Αρμάτων. Αλλά αν, για λόγους οικονομίας, το άρμα έπρεπε να πάει σε ένα από τα παραδοσιακά όπλα, ο ίδιος προτίμησε το ιππικό, για τον Patton ήταν διαισθητικά κατανοητό ότι τα άρματα που λειτουργούν με το ιππικό θα τονίσουν την κινητικότητα, ενώ τα άρματα που συνδέονται με το πεζικό θα τονίσουν τη δύναμη πυρός. Άρματα σε καιρό ειρήνης, φοβόταν, όπως είπε, ότι «θα μοιάζει πολύ με ακτή πυροβολικού με πολλά μηχανήματα που ποτέ δεν λειτουργεί."
Το Βασιλικό Σώμα Τεθωρακισμένων είχε να κάνει βασικά με τα ίδια άρματα από το 1922 μέχρι το 1938. Να σημειωθεί ότι ο Liddell Hart, ένας αρθρογράφος του πολέμου των θωρακισμένων, ήθελε μια πραγματική δύναμη όπλων συνδυασμένη με ένα σημαντικό ρόλο για τα μηχανικά μέσα πεζικού. Οι Fuller, Broad, και άλλοι αξιωματικοί ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για έναν "καθαρόαιμο" ρόλο του άρματος.
Η Πειραματική Μηχανοκίνητη Δύναμη που σχηματίστηκε από τους Βρετανούς για να ερευνήσει και να αναπτύξει τεχνικές, ήταν μια κινητή δύναμη με τη δικά της αυτοκινούμενα πυροβόλα όπλα, υποστηρίζοντας πεζικό και μηχανικούς σε μηχανοκίνητα οχήματα και τεθωρακισμένα οχήματα.
Και οι υποστηρικτές και οι αντίπαλοι της μηχανοποίησης συχνά χρησιμοποιούσαν τον όρο "tank" (δεξαμενή) εννοώντας αόριστα όχι μόνο θωρακισμένο, αλλά και όχημα οπλισμένο με πυροβόλο όπλο σε πυργίσκο, όπως  και κάθε μορφής θωρακισμένο όχημα ή μηχανοποιημένη μονάδα. Τέτοια χρήση κατέστησε δύσκολο για τους συγχρόνους ιστορικούς να προσδιορίσουν αν ένας ομιλητής συζητούσε μόνον γιά άρματα μάχης, μηχανικά μέσα, συνδυασμένες δυνάμεις όπλων ή μηχανοποίηση των δυνάμεων πεζικού.
Τα βρετανικά τεθωρακισμένα οχήματα είχαν τάση μεγιστοποίησης στην κινητικότητα ή την προστασία τους. Τόσο το ιππικό, όσο και το Βασιλικό Σώμα Αρμάτων ήθελαν γρήγορο, ελαφρύ θωρακισμένο, όχημα για αναγνώριση και επιδρομές, το ελαφρύ και μέσο (ή «καταδρομικό") άρμα. Στην πράξη, τα «ελαφρά άρματα» ήταν συχνά μικρά τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Από την άλλη πλευρά, τα "τάγματα αρμάτων στρατού" που εκτελούσαν τον παραδοσιακό ρόλο υποστήριξης του πεζικού, απαιτούσαν εξαιρετικά βαρύ θωρακισμένο προστασίας. Ως συνέπεια αυτών των δύο δογματικών ρόλων, η δύναμη πυρός είχε παραμεληθεί στο σχεδιασμό του άρματος.
Μεταξύ των Γερμανών υποστηρικτών της μηχανοποίησης, ο στρατηγός Χάιντς Γκουντέριαν ήταν ίσως η μεγαλύτερη επιρροή. Το 1914 η υπηρεσία υποστήριξης μονάδων του ιππικού με ραδιοτηλεγραφία τον οδήγησε να επιμείνει σε έναν ασύρματο σε κάθε θωρακισμένο όχημα. Από το 1929, όταν πολλοί Βρετανοί μελετητές των τεθωρακισμένων είχαν προτείνει την απόλυτη προτεραιότητά τους, ο Γκουντέριαν είχε πειστεί ότι ήταν άχρηστο να αναπτυχθούν μόνο άρματα, ή ακόμα και να μηχανοποιηθούν τμήματα των παραδοσιακών όπλων. Αυτό που χρειαζόταν ήταν ένας εντελώς νέος μηχανοποιημένος σχηματισμός διαφόρων όπλων που θα μεγιστοποιούσε την αποτελεσματικότητα του άρματος.
Τα γερμανικά άρματα δεν ήταν τα πρότυπα της έννοιας του Γκουντέριαν. Το Panzer I είχε πραγματικά ένα πολυβόλο από το βρετανικό Carden-Loyd μεταφοράς προσωπικού. Το Panzer II είχε ένα πυροβόλο των 20 mm, αλλά λεπτή θωράκιση προστασίας. Αυτά τα δύο οχήματα αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος των μονάδων τεθωρακισμένων μέχρι το 1940.
Κατά την δεκαετία του '20 η Γαλλία ήταν η μόνη χώρα στον κόσμο με ισχυρή θωράκιση. Η γαλλική διδαχή είδε τον συνδυασμό όπλων ως μια διαδικασία μέσω της οποίας όλα τα άλλα οπλικά συστήματα θα υποστήριζαν την προέλαση του πεζικού. Τα άρματα θεωρήθηκαν ως «ένα είδος θωρακισμένο πεζικό», αυτό τουλάχιστον είχε το πλεονέκτημα ότι η θωράκιση δεν περιορίστηκε απλώς σε άρματα, αλλά ο γαλλικός στρατός θα είναι μεταξύ των πιο μηχανοποιημένων.
Όμως, κατάλληλα άρματα πρώτα απ' όλα θεωρούσαν τα έχοντα εξειδικευμένα συστήματα για να συγκεντρώνονται για μια επίθεση: τα ελαφρά άρματα έπρεπε να περιορίζουν την ταχύτητά τους σε εκείνη του πεζού στρατιώτη και τα βαριά άρματα να καταφέρουν ένα προς τα εμπρός πλήγμα για την διάσπαση της εχθρικής αμυντικής γραμμής. Η θεωρία ήταν συσχετισμένη με το σθένος της εχθρικής άμυνας: πυροβολικό και αεροπορικοί βομβαρδισμοί έπρεπε να μπορούν να καταστρέψουν πολυβόλα και αντιαρματικά πυροβόλα όπλα. Αν και τμήμα υποστήριξης του πεζικού, τα άρματα στην πραγματικότητα οργανώθηκαν σε σχεδόν αυτοτελείς μονάδες αρμάτων και σπάνια εκπαιδεύονταν μαζί τους πεζοί στρατιώτες.
Το 1931, η Γαλλία αποφάσισε να παράγει άρματα και λοιπό εξοπλισμό σε μεγαλύτερες ποσότητες, συμπεριλαμβανομένου του Char B1 bis. Το Char B1, που αναπτύχθηκε από την Estienne στις αρχές της δεκαετίας του 1920, είχε ακόμα ένα από τα πιο ισχυρά σχέδια αρμάτων στον κόσμο, δεκαπέντε χρόνια αργότερα. Το 1934 το γαλλικό ιππικό άρχισε επίσης μια διαδικασία μηχανοποίησης και επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν άρματα για την αξιοποίηση.
Καθώς ο γαλλικός στρατός εξελίσσονταν στον τομέα της μηχανοποίησης, δογματικές διαμάχες άρχισαν να αναπτύσσονται. Το 1934, ο αντισυνταγματάρχης Σαρλ ντε Γκωλ δημοσίευσε το  Προς τον Επαγγελματικό στρατό . Ο Ντε Γκωλ ευνόησε μια επαγγελματική μηχανοποιημένη δύναμη, ικανή να εκτελεί τόσο την καινοτομία όσο και τη φάση της αξιοποίησης. Οραματίστηκε θωρακισμένες ταξιαρχίες των 500 αρμάτων (έξη πρότεινε) που θα λειτουργούσαν ενιαία, ακολουθούμενες από μηχανοκίνητες δυνάμεις πεζικού για εκκαθαρίσεις των μετόπισθεν. Οι ιδέες του δεν εγκρίθηκαν, ως πάρα πολύ ακριβές.
Από το 1936 η παραγωγή γαλλικών αρμάτων επιταχύνθηκε, αλλά τα δογματικά προβλήματα παρέμειναν, με αποτέλεσμα το 1940 το πεζικό και το ιππικό να έχουν ξεχωριστού τύπου θωρακισμένες μονάδες.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μια ομάδα σοβιετικών αξιωματικών με επικεφαλής τον στρατάρχη Mikhail Tukhachevsky ανέπτυξε ένα σχέδιο για να χρησιμοποιήσει τις συμβατικές μεραρχίες του πεζικού και του ιππικού, μηχανοποιημένους σχηματισμούς, και αεροπορίας. Χρησιμοποιώντας τα επέκτεινε τις εγκαταστάσεις παραγωγής του πρώτου Πενταετούς Σχέδιου της Σοβιετικής κυβέρνησης με τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά να λαμβάνονται εν μέρει από τον Αμερικανό εφευρέτη J. Walter Christie, οι Σοβιετικοί παράγουν 5.000 τεθωρακισμένα οχήματα από το 1934. Αυτός ο πλούτος του εξοπλισμού επέτρεψε στον Κόκκινο Στρατό να δημιουργήσει σχηματισμούς αρμάτων για την υποστήριξη πεζικού και σε συνδυασμό όπλων, μηχανοκίνητες σώματα.
Στις 12 Ιουνίου 1937 η σοβιετική κυβέρνηση εκτέλεσε τον Tukhachevsky καθώς και οκτώ άλλους υψηλόβαθμους αξιωματικούς του. Την ίδια στιγμή, η σοβιετική εμπειρία στον Ισπανικό Εμφύλιο ώθησε τον Κόκκινο Στρατό να επανεκτιμήσει τη μηχανοποίηση. Το σοβιετικά άρματα ήταν πολύ ελαφρά θωρακισμένα, τα ρωσικά πληρώματα δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τα ισπανικά στρατεύματα, και στη μάχη τα άρματα έτειναν να ξεπεράσουν το πεζικό και πυροβολικό που υποστήριζαν.
Παρά το γεγονός ότι ένα πειραματικό άρμα 15 τόνων, το M1924, έφτασε στο στάδιο της μακέτας, αυτή και άλλες προσπάθειες για την ικανοποίηση του Τμήματος Πολέμου και των προδιαγραφών του πεζικού αποδείχθηκαν ικανοποιητικές. Στην πραγματικότητα όμως, ήταν αδύνατο να κατασκευαστεί ένα όχημα 15 τόνων ώστε να πληροί τις απαιτήσεις και του Τμήματος Πολέμου και του πεζικού.
Το 1926 το Γενικό Επιτελείο ενέκρινε απρόθυμα την ανάπτυξη ενός άρματος 23 τόνων, αν και κατέστησε σαφές ότι ή προσπάθεια ἐπρεπε να συνεχισθή προς την παραγωγή ενός ικανοποιητικού οχήματος 15 τόνων. Το πεζικό με τις επιτακτικές διαμαρτυρίες ορισμένων από τους άνδρες των αρμάτων του, οι οποίοι ήθελε ένα πιο βαριά οπλισμένο και θωρακισμένο μέσο, είχε αποφασίσει, επίσης, ότι με ένα ελαφρύ άρμα, μεταφερόμενο με φορτηγό, πληρούνται καλύτερα οι απαιτήσεις του πεζικού. Το καθαρό αποτέλεσμα της ενασχόλησης του πεζικού με τα ελαφρά άρματα και τα περιορισμένα διαθέσιμα κονδύλια για την ανάπτυξη των αρμάτων σε γενικές γραμμές, ήταν να επιβραδυνθεί η ανάπτυξη των βαρύτερων οχημάτων και τελικά, να συμβάλει στη σοβαρή έλλειψη μέσων αρμάτων κατά το ξέσπασμα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Παλαμάς
Το επώνυμο Παλαμάς μπορεί να αναφέρεται στους:
Ιστορία των αρμάτων
Περίοδος του Μεσοπολέμου
Ο J. Walter Christie ήταν ένας πρωτοποριακός σχεδιαστής αρμάτων, κινητήρων και συστημάτων πρόωσης. Παρά το γεγονός ότι τα σχέδιά του δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές του Στρατού των ΗΠΑ, σε άλλες χώρες χρησιμοποιήθηκαν πατέντες του για σασί. Παρά τη λήψη κατάλληλης χρηματοδότησης, το Τμήμα Ordnance κατάφερε να αναπτύξει διάφορα πειραματικά ελαφρά και μεσαία άρματα και δοκιμάστηκε ένα από τα μοντέλα Walter Christie κατά το 1929. Κανένα από αυτά τα άρματα δεν έγινε δεκτό, συνήθως επειδή το καθένα από αυτά υπέρβαινε τις προδιαγραφές που καθορίζονταν από άλλους κλάδους του Στρατού. Για παράδειγμα, πολλά μοντέλα ελαφρών αρμάτων απορρίφθηκαν επειδή ξεπέρασαν το όριο φορτίου 5 τόνων των φορτηγών του Σώματος Μεταφορών, και πολλά σχέδια μεσαίου άρματος απορρίφθηκαν επειδή υπερέβη το όριο βάρους γεφυρών 15 τόνων που καθορίζονται από τους μηχανικούς. Ο Christie απλά δεν μπορούσε να λειτουργήσει με τα όρια εκπλήρωσης των στρατιωτικών απαιτήσεων, αλλά, αντίθετα, ήθελε το στρατό για να χρηματοδοτήσει τα άρματα μάχης που ήθελε να κατασκευάσει. Ο Patton αργότερα συνεργάστηκε στενά με τον J. Walter Christie για την βελτίωση της σιλουέτας, των αναρτήσεων, της δύναμης και των όπλων των αρμάτων.
Παλαμάς
Επώνυμο
Το επώνυμο Παλαμάς πιθανόν αναφέρεται στα μέλη της ιστορικής Μεσολογγίτικης οικογένειας:
Ιστορία των αρμάτων
Περίοδος του Μεσοπολέμου
Το άρμα Christie είχε ενσωματωμένη τη δυνατότητα να λειτουργεί τόσο με ερπύστριες όσο και με ρόδες. Οι ερπύστριες ήταν αφαιρούμενες ώστε να επιτρέπεται η λειτουργία με ρόδες σε μέτριο έδαφος. Επίσης, παρουσίασε και ένα σύστημα ανάρτησης. Το Christie είχε πολλά πλεονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένης της καταπληκτικής για το 1929 ικανότητας, να αναπτύσσει ταχύτητα 69 μίλια ανά ώρα με τις ρόδες και 42 μίλια ανά ώρα με τις ερπύστριες, αν και σε αυτές τις ταχύτητες το άρμα δεν θα μπορούσε να φέρει τον πλήρη εξοπλισμό. Για το πεζικό και το ιππικό τα Christie ήταν η καλύτερη ανταπόκριση στην ανάγκη τους για ένα γρήγορο, ελαφρύ άρμα, και ήταν ενθουσιασμένοι για τη μετατρεψιμότητα του.
Από την άλλη πλευρά, το Τμήμα Προμηθειών, ενώ αναγνώριζε τη χρησιμότητα του Christie, ήταν της γνώμης ότι ήταν μηχανικά αναξιόπιστο και ότι ο εν λόγω εξοπλισμός διπλής χρήσης γενικά παραβίαζε κανόνες της ορθής τεχνικής πρακτικής. Η διαμάχη σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του Christie οδήγησε το μετατρέψιμο άρμα σε εγκατάλειψη κατά την αρχή του 1938. Αλλά οι ιδέες του Christie είχε μεγάλη επίπτωση στην τακτική των αρμάτων και την οργάνωση της μονάδας σε πολλές χώρες, καθώς και στον αμερικανικό στρατό.
Παλαμάς
Επώνυμο
Επίσης, μπορεί να αναφέρεται στον Γρηγόριο Παλαμά (τέλη 13ου - 14ο αιώνα), Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ιστορία των αρμάτων
Περίοδος του Μεσοπολέμου
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πραγματική αρχή των τεθωρακισμένων ήταν το 1928, δώδεκα χρόνια πριν ιδρυθεί επίσημα, όταν ο Dwight F. Davis είπε ότι πρέπει να αναπτυχθεί μια δύναμη αρμάτων στο στρατό. Νωρίτερα αυτό το έτος είχε εντυπωσιαστεί πολύ, ως παρατηρητής των ελιγμών στην Αγγλία, από μία βρετανική πειραματική θωρακισμένη δύναμη. Στην πραγματικότητα η ιδέα δεν ήταν καινούρια. Μια μικρή ομάδα αφοσιωμένων στελεχών στο ιππικό και το πεζικό είχε εργαστεί σκληρά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στις θεωρίες για μια τέτοια δύναμη.
Παλαμάς
Τοπωνύμιο
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιστορία των αρμάτων
Περίοδος του Μεσοπολέμου
Η συνεχιζόμενη πρόοδος στη μελέτη της θωράκισης, του οπλισμού, των κινητήρων και των οχημάτων έσπρωξε βαθμιαία την εξέλιξη προς περισσότερη μηχανοποίηση και η στρατιωτική αξία του αλόγου μειώθηκε. Οι υποστηρικτές της μηχανοποίησης επεσήμαναν εξελίξεις στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας και στην αντίστοιχη μείωση της χρήσης των αλόγων και των μουλαριών. Επιπλέον, οι άφθονες πηγές του πετρελαίου έδωσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μια αξιοζήλευτη θέση ως προς τις απαιτήσεις για τα καύσιμα των μηχανών.
Ως Αρχηγός του Επιτελείου 1930-1935, ο Ντάγκλας Μακάρθουρ ήθελε να προωθήσει την αυτοκίνηση και μηχανοποίηση σε όλο το στρατό. Στα τέλη του 1931 όλα τα όπλα και οι υπηρεσίες κλήθηκαν να τις υιοθετήσουν «στο βαθμό που είναι εφικτό και επιθυμητό», και είχαν την δυνατότητα να διεξάγουν έρευνες και να πειραματιστούν σύμφωνα με τις ανάγκες. Στο ιππικό δόθηκε η αρμοδιότητα ανάπτυξης πολεμικών οχημάτων που θα «ενισχύσει την εξουσία στους ρόλους των αναγνωρίσεων, την αναγνώριση της χώρας, την πλευρά δράσης, την άσκηση, και παρόμοιες πράξεις.» Σύμφωνα με το νόμο, τα "τάνκς" ανήκαν στο πεζικό, κι έτσι το ιππικό αγόρασε σταδιακά ένα σύνολο από «αυτοκίνητα μάχης».
Το 1933 ο Μακάρθουρ έθεσε το στάδιο για την επόμενη πλήρη μηχανοποίηση του ιππικού, δηλώνοντας, "Το άλογο δεν έχει σήμερα υψηλότερο βαθμό κινητικότητας από ό, τι είχε πριν από χίλια χρόνια. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Το ιππικό οφείλει είτε να αντικαταστήσει ή να βοηθήσει το άλογο ως μέσο μεταφοράς, ή αλλιώς να περάσει στο χρονοντούλαπο των απορριπτόμενων στρατιωτικών σχηματισμών. " Παρά το γεγονός ότι το άλογο δεν είχε ακόμη θεωρηθεί ξεπερασμένο, ο ανταγωνισμός κέρδιζε έδαφος, έτσι επεδίωξε τουλάχιστον μερική αντικατάσταση αλόγων σε μονάδες ιππικού με τις ταχύτερες μηχανές.
Στην πραγματικότητα, μεταξύ των παγκοσμίων πολέμων υπήρξε πολύ θεωρητική, αλλά μικρή αισθητή πρόοδος στην τακτική παραγωγής αρμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η παραγωγή περιορίστηκε σε λίγα μοντέλα της δοκιμής, μόνο τριάντα πέντε από τα οποία δημιουργήθηκαν μεταξύ 1920 και 1935. Όσον αφορά τη χρήση των αρμάτων με το πεζικό, το επίσημο δόγμα του 1939 επανέλαβε σε μεγάλο βαθμό ότι και το 1923. Υποστήριξε ότι "Ως κανόνα, τα άρματα που χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν την προέλαση των στρατευμάτων πεζικού, είτε προηγούνται ή συνοδεύουν το κλιμάκιο επίθεσης του πεζικού ."
Στη δεκαετία του 1930 ο αμερικανικός στρατός άρχισε να συζητά σοβαρά την ένταξη του άρματος και του αεροπλάνου, αλλά ο στρατός των ΗΠΑ διατηρήθηκε ως πεζός στρατός ξηράς, παρόλο που είχαν συμβεί επαρκείς αλλαγές για να δικαιολογήσουν την σοβαρή μελέτη. Την άνοιξη του 1940, γυμνάσια στη Γεωργία και τη Λουιζιάνα, όπου ο Patton ήταν επόπτης, έδειξαν την ανάγκη ανάπτυξης των αμερικανικών τεθωρακισμένων.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ανάγκασε τους στρατούς να ενσωματώσουν όλα τα διαθέσιμα όπλα κάθε επιπέδου σε μια κινητή, ευέλικτη ομάδα. Η μηχανοποιημένη δύναμη συνδυασμένων όπλων "ενηλικιώθηκε" σε αυτόν τον πόλεμο. Το 1939, οι περισσότεροι στρατοί σκεφτόντουσαν ακόμα το θωρακισμένο τμήμα σαν μια μάζα των αρμάτων με σχετικά περιορισμένη υποστήριξη από τα άλλα όπλα. Από το 1943, στους ίδιους στρατούς είχαν εξελιχθεί θωρακισμένα τμήματα που ήταν συνδυασμοί μεταξύ των διαφόρων όπλων και των υπηρεσιών, που έπρεπε να είναι και μηχανοκίνητοι και να προστατεύονται από τα  άρματα που συνοδεύονται. Αυτή η συγκέντρωση από μηχανοκίνητες δυνάμεις σε ένα μικρό αριθμό των κινητών μονάδων άφησε τη συνήθη μονάδα πεζικού φτωχά εξοπλισμένη για επίθεση. Ως εκ τούτου, οι γερμανικές, οι σοβιετικές και οι αμερικανικές στρατιές ανέπτυξαν μια σειρά από υποκατάστατα του άρματος, όπως τα άρματα-καταστροφείς αρμάτων και τα αυτοκινούμενα πυροβόλα εφόδου για την εκτέλεση αυτών των λειτουργιών σε συνεργασία με το πεζικό.
Οι εμπειρογνώμονες τεθωρακισμένων στα περισσότερα στρατεύματα, όμως, ήταν αποφασισμένοι να αποφύγουν σύνδεση με το πεζικό, γιατί το άρμα ήταν ένα εξαιρετικά περίπλοκο, δαπανηρό, και επομένως ανεπαρκές όπλο. Οι Βρετανοί παρέμειναν για ένα μεγάλο μέρος του πολέμου σε μια διπλή διαδρομή ανάπτυξης, διατηρώντας στο Πεζικό άρματα για να το υποστηρίζουν και ελαφρύτερα, πιο ευκίνητα καταδρομικά άρματα, για ανεξάρτητους θωρακισμένους σχηματισμούς. Οι Σοβιετικοί ομοίως παρήγαγαν μια ολόκληρη σειρά από επαναστατικά βαριά άρματα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η γερμανική σχεδίαση των αρμάτων πέρασε από τουλάχιστον τρεις γενιές, καθώς και από σταθερές μικρές παραλλαγές. Η πρώτη γενιά περιελάμβανε προπολεμικά οχήματα ως Panzerkampfwagen (ή Panzer) Ι και ΙΙ, τα οποία ήταν παρόμοια με τα σοβιετικά και βρετανικά ελαφρά άρματα. Οι Γερμανοί τροποποιούν τις επιλαρχίες των αρμάτων τους με την πλειοψηφία των Panzer III και Panzer IV μεσαίων αρμάτων μετά τη γαλλική εκστρατεία του 1940. Ωστόσο, η εμφάνιση ενός μεγάλου αριθμού της νέας γενιάς Τ-34 και KV-1 σοβιετικών αρμάτων, που ήταν άγνωστα στους Γερμανούς μέχρι το 1941, τους ανάγκασε να ενταχθούν σε μια κούρσα για ανώτερη θωράκιση και ισχυρότερα πυροβόλα. Η τρίτη γενιά περιελάμβανε πολλές διαφορετικές παραλλαγές, αλλά τα πιο σημαντικά σχέδια ήταν τα άρματα Panther (ή Panzer V) και Tiger I.
Δυστυχώς για τους Γερμανούς, η έλλειψη πόρων σε συνδυασμό με έμφαση στην προστασία και τη δύναμη πυρός και μια τάση για υπερβολικά περίπλοκες φιλοσοφίες σχεδόν σε κάθε μέρος του σχεδιασμού θωρακισμένου οχήματος μάχης επηρέαζε αρνητικά τους ρυθμούς παραγωγής. Το 1943, για παράδειγμα, στη Γερμανία κατασκευάσθηκαν μόνο 5.966 άρματα, σε σύγκριση με 29.497 στις ΗΠΑ, 7.476 στη Βρετανία και 20.000 κατ' εκτίμηση  στην Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, ένα θωρακισμένο με πυροβόλο στο υπέρπηγμα σε κύτος Panzer ΙΙΙ, το γερμανικό Sturmgeschütz III, ήταν τελικά πολυπληθέστερο τεθωρακισμένο  όχημα μάχης οποιουδήποτε τύπου που κατασκευάσθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου με πάνω από 9.300 δείγματα, ένα δημοφιλές σχέδιο που μπορούσε και ανέλαβε πολύ αποτελεσματικά να εκτελέσει τα καθήκοντα του κυνηγού αρμάτων.
Η εναλλακτική λύση στις συνεχείς αλλαγές στο σχεδιασμό των αρμάτων ήταν να τυποποιηθούν μερικά βασικά σχέδια και για μαζική παραγωγή, ακόμη και αν η τεχνολογία είχε προχωρήσει σε νέες βελτιώσεις. Αυτή ήταν η λύση των κυριότερων αντιπάλων της Γερμανίας. Το σοβιετικό Τ-34, για παράδειγμα, ήταν ένας εξαιρετικός βασικός σχεδιασμός που επέζησε του πολέμου με μία μόνο σημαντική αλλαγή στον εξοπλισμό, από 76,2 mm σε 85 mm στο κύριο πυροβόλο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν έναν ακόμη λόγο για την τυποποίηση και μαζική παραγωγή από ότι η Σοβιετική Ένωση. Με επικέντρωση σε μηχανική αξιοπιστία, οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να παράγουν οχήματα τα οποία λειτουργούσαν με λιγότερα πλέον μέρη επισκευής. Για να εξασφαλιστεί ότι τα αμερικανικά άρματα ήταν συμβατά με τον αμερικανικό εξοπλισμό γεφύρωσης, το Υπουργείο Πολέμου περιόρισε το πλάτος του άρματος και το μέγιστο βάρος του σε τριάντα τόνους. Ο στρατός χαλάρωσε τις απαιτήσεις αυτές μόνο στα τέλη του 1944.
Όταν η Γερμανία εισέβαλε στην Δυτική Ευρώπη το 1940, ο στρατός των ΗΠΑ είχε μόνο 28 καινούργια άρματα - 18 μεσαία και 10 ελαφρά - και αυτά ήταν να καταστούν σύντομα παρωχημένα, μαζί με περίπου 900 παλαιότερα μοντέλα σε ετοιμότητα. Ο στρατός δεν είχε βαριά άρματα και ούτε άμεσα σχέδια για κανένα. Ακόμη πιο σοβαρή από ό, τι η έλλειψη των αρμάτων, ήταν η έλλειψη της βιομηχανίας, της εμπειρίας στην κατασκευή και οι περιορισμένες δυνατότητες παραγωγής. Όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν δεσμευτεί να βοηθήσουν την προμήθεια των συμμάχους τους. Το 1942 η αμερικανική παραγωγή αρμάτων είχε εκτοξευθεί κοντά στα 25.000, σχεδόν διπλάσια από τη συνδυασμένη βρετανική και γερμανική παραγωγή για το έτος αυτό. Και το 1943, το έτος αιχμής στην παραγωγή αρμάτων, η συνολική παραγωγή ήταν 29.497. Συνολικά, από το 1940 έως το 1945, η παραγωγή αρμάτων στις ΗΠΑ ανήλθε σε 88.410.
Τα σχέδια αρμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγιναν βάσει πολλών σύνθετων ζητημάτων. Μεταξύ αυτών, στις αρχές του αγώνα αποδείχθηκε ότι ένα μεγαλύτερο άρμα δεν ήταν απαραιτήτως ένα καλύτερο άρμα. Στόχος της ανάπτυξης κατέληξε να είναι ένα άρμα που συνδυάζει όλα τα αποδεδειγμένα χαρακτηριστικά στη σωστή ισορροπία, στην οποία το βάρος και το μέγεθος μόνο παρεμπιπτόντως σχετίζονται. Τα βασικά χαρακτηριστικά ήταν η μηχανική αξιοπιστία, η δύναμη πυρός, η κινητικότητα και η προστασία του.
Το πρόβλημα εδώ είναι ότι μόνο μια μικρή προσθήκη στο πάχος της πλάκας θωράκισης αύξησε σημαντικά το συνολικό βάρος του άρματος, απαιτώντας έτσι έναν ισχυρότερο και βαρύτερο κινητήρα. Αυτό, με τη σειρά του, οδήγησε σε μεγαλύτερα και βαρύτερα συστήματα μεταφοράς και ανάρτησης. Ακριβώς αυτό το είδος «φαύλου κύκλου» με στόχο την αναβάθμιση των πιο ζωτικής σημασίας χαρακτηριστικών ενός άρματος, έτειναν να κάνουν το άρμα λιγότερο ευέλικτο, πιο αργό και μεγαλύτερο άρα και ευκολότερο στόχο. Τον προσδιορισμό του σημείου στο οποίο επιτεύχθηκε το βέλτιστο πάχος της πανοπλίας, σε ισορροπία με άλλους παράγοντες, παρουσίασε μια πρόκληση που οδήγησε σε πολυάριθμες προτεινόμενες λύσεις και μεγάλες διαφωνίες.
Σύμφωνα με τον αντιπτέραρχο Lesley J. McNair, Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, και αργότερα Διοικητή  Στρατού Ξηράς , η απάντηση σε μεγαλύτερα εχθρικά άρματα ήταν το πιο ισχυρό πυροβόλο, αντί της αύξησης του μεγέθους.
Από την έμφαση της χρήσης των όπλων ελαφρών αρμάτων κατά τη διάρκεια του 1940 και του 1941, η παραγωγή τους στην αρχή ήταν σχεδόν δύο προς ένα σε σύγκριση με τα μέσα. Αλλά το 1943, καθώς αυξήθηκε η ζήτηση για πιο ισχυρά άρματα, τα ελαφρά έπεσαν πίσω και από το 1945 ο αριθμός των ελαφρών αρμάτων που παράγονταν ήταν μικρότερος από το ήμισυ του αριθμού των μέσων.
Στην χρονιά 1945-1946, στο Γενικό Συμβούλιο των αμερικανικο-ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που διεξάγεται μια εξαντλητική ανασκόπηση του παρελθόντος και μελλοντική οργάνωση. Ο καταστροφέας (ή κυνηγός) άρματος θεωρήθηκε πολύ εξειδικευμένο για να δικαιολογήσει την συγκρότηση τέτοιων σχηματισμών εν καιρώ ειρήνης. Σε μια αντιστροφή του προηγούμενο δόγματος, ο στρατός των ΗΠΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "το μέσο άρμα είναι το καλύτερο όπλο καταπολέμησης αρμάτων." Παρά το γεγονός ότι μια τέτοια δήλωση μπορεί να ήταν αλήθεια, αγνόησε τις δυσκολίες του σχεδιασμού ενός άρματος που θα μπορούσε να "πετάξει έξω" και να νικήσει όλα τα άλλα άρματα.
Ψυχρός Πόλεμος
Στον Ψυχρό Πόλεμο, οι δύο αντιτιθέμενες δυνάμεις στην Ευρώπη ήταν οι χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας από τη μία πλευρά, και οι χώρες του ΝΑΤΟ, από την άλλη πλευρά.
Η σοβιετική κυριαρχία του Συμφώνου της Βαρσοβίας οδήγησε στην αποτελεσματική τυποποίηση μερικών σχεδίων των αρμάτων. Σε σύγκριση, το ΝΑΤΟ υιοθέτησε μια αμυντική στάση. Τα σημαντικότερα των εθνών, η Γαλλία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ, και το Ηνωμένο Βασίλειο ανέπτυξαν τα δικά τους σχέδια αρμάτων, με ελάχιστα κοινά στοιχεία.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάπτυξη του άρματος συνεχίστηκε. Άρματα όχι μόνο συνέχιζαν να παράγονται σε τεράστιους αριθμούς, αλλά η τεχνολογία προχωρούσε εντυπωσιακά. Τα μεσαία άρματα έγινε βαρύτερα με ισχυρότερη θωράκιση και η δύναμη πυρός τους αυξήθηκε. Αυτό οδήγησε σταδιακά στην έννοια του άρματος μάχης και την σταδιακή εξάλειψη των βαρέων αρμάτων. Στοιχεία της τεχνολογίας όπλων άλλαξαν σημαντικά με πρόοδο στο σχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα του κελύφους.
Πολλές από τις αλλαγές στο σχεδιασμό του άρματος ήταν οι βελτιώσεις στη στόχευση, το σύστημα ελέγχου πυρός, τη σταθεροποίηση του πυροβόλου, τις επικοινωνίες και την άνεση του πληρώματος.
Το τεθωρακισμένο εξελίχθηκε ώστε να συμβαδίζει με τις βελτιώσεις στα όπλα - η εξέλιξη της σύνθετης θωράκισης έχει ιδιαίτερη σημασία - και τα όπλα έγιναν πιο ισχυρά. Ωστόσο, η βασική αρχιτεκτονική του άρματος δεν μεταβλήθηκε σημαντικά, και παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό η ίδια στον 21ο αιώνα.
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο
Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1991, άρχισαν και πάλι ερωτήσεις σχετικά με τη σημασία του παραδοσιακού άρματος. Με τα χρόνια, πολλά έθνη περιέκοψαν τον αριθμό των αρμάτων τους ή αντικατέστησαν τα περισσότερα από αυτά με ελαφρά θωρακισμένα οχήματα μάχης με ελάχιστη μόνο πανοπλία προστασίας.
Η περίοδος αυτή έφερε επίσης ένα τέλος στα εξαιρετικής δύναμης στρατόπεδα, και οι στρατιωτικές βιομηχανίες της Ρωσίας και της Ουκρανίας προσπαθούν τώρα να πουλήσουν άρματα σε όλο τον κόσμο. Στην Ινδία και το Πακιστάν έχουν αναβαθμιστεί τα παλιά άρματα και αγοράσθηκαν νέα T-84 και T-90 από τα πρώην σοβιετικά κράτη. Και τα δύο έχουν δείξει πρωτότυπα που οι αντίστοιχες χώρες που δεν υιοθετούν για δική τους χρήση, αλλά έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για να ανταγωνιστούν με τις τελευταίες δυτικές προσφορές στην ανοικτή αγορά.
Η Ουκρανία έχει αναπτύξει το άρμα T-84-120 Oplot, το οποίο έχει πυροβόλο 120 χιλιοστών και ένα νέο πυργίσκο με αυτόματο φορτωτή, αλλά μιμείται τα δυτικά σχέδια με έναν θωρακισμένο θάλαμο πυρομαχικών για τη βελτίωση της επιβίωσης του πληρώματος.
Το ρωσικό  Chyorny Oryol  (ή αλλιώς "Black Eagle") βασίζεται σε μια επιμήκυνση της γάστρας του άρματος Τ-80. Στην πρώτη μακέτα, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη δεύτερη VTTV-Omsk-97 Διεθνή Έκθεση Εξοπλισμών το 1997, φαίνεται να έχει κατά πολύ βαρύτερη θωράκιση, και ένα ολοκαίνουριο σύγχρονο πυργίσκο που χωρίζει το πλήρωμα από τα πυρομαχικά. Το πρωτότυπο έχει πυροβόλο 125 mm, αλλά λέγεται ότι είναι δυνατό να προσαρτήσει νέο των 152 mm. Η Ρωσία επίσης φημολογείται ότι αναπτύσεει το Obiekt 775 MBT, που μερικές φορές ονομάζεται T-95, άρμα με τηλεχειριζόμενο πυργίσκο.
Ένας αριθμός των στρατευμάτων έχει εξετάσει την απόλυτη εξάλειψη των αρμάτων και την στροφή σε ένα μίγμα από τροχοφόρα αντιαρματικά πυροβόλα όπλα και τεθωρακισμένα οχήματα μάχης (IFV), αν και σε γενικές γραμμές υπάρχει μια μεγάλη αντίσταση, επειδή όλες των μεγάλων δυνάμεων εξακολουθούν να διατηρούν μεγάλο αριθμό από αυτά, σαν ενεργές δυνάμεις ή σαν έτοιμο αποθεματικό. Δεν υπήρξε καμία αποδεδειγμένη εναλλακτική λύση, και τα άρματα είχαν ένα σχετικά καλό ιστορικό σε πρόσφατες συρράξεις.
Τα άρματα εξακολουθούν να είναι ευάλωτα σε πολλά είδη αντιαρματικών όπλων και εφοδιαστικά πιο απαιτητικά από τα ελαφρύτερα οχήματα, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτά ήταν γνωρίσματα και των πρώτων αρμάτων. Σε άμεση καταπολέμηση της πυρκαγιάς προσφέρουν έναν απαράμιλλο συνδυασμό υψηλότερης επιβίωσης και τη δύναμη πυρός μεταξύ των επίγειων συστημάτων πολέμου. Το κατά πόσο αυτός ο συνδυασμός είναι ιδιαίτερα χρήσιμος σε σχέση με το κόστος τους αποτελεί αντικείμενο συζήτησης, καθώς υπάρχουν αρκετά αποτελεσματικά συστήματα αντιαρματικών, IFV, και ο ανταγωνισμός από τα συστήματα που βασίζονται στην αεροπορική επίθεση εδάφους.Λόγω της ευπάθειας του από το αντιαρματικό ρουκετοβόλο, το άρμα έπρεπε να έχει πάντα τοπική άμυνα από πολυβόλα για να λύσει το πρόβλημα. Αυτό εν μέρει λύνει το πρόβλημα σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά παράλληλα δημιουργεί ένα άλλο. Επειδή το πολυβόλο λειτουργούσε με τον κυβερνήτη έξω από το άρμα, τον καθιστούσε ευάλωτο σε εχθρικά πυρά. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, έγινε θωράκιση του όπλου για να μειώσει την απειλή αυτή, αλλά δεν έλυσε πλήρως το πρόβλημα. Έτσι, όταν ήρθε η ανάπτυξη του M1A2 TUSK (Kit Tank Urban Survival), η οριστικοποίηση ενός απομακρυσμένου πολυβόλο ήρθε στη θέση της, και ήταν ένα από τα πρώτα άρματα μάχης που είχαν. Άλλο παράδειγμα αυτού του όπλου είναι το 20 mm απομακρυσμένο πυροβόλο στο M60A2. Το τηλεχειριστήριο πολυβόλο, με το όνομα CROWS έλυσε το πρόβλημα της απειλής του κυβερνήτη από εχθρικά πυρά. Μπορεί επίσης να εξοπλιστεί με ένα προαιρετικό εκτοξευτή χειροβομβίδων. Ενδεχομένως μια από τις κύριες πηγές της εξέλιξης για τα άρματα αυτού του αιώνα είναι το σύστημα ενεργητικής προστασίας. Μέχρι πριν από 15 χρόνια, οι αντιδραστικές ή παθητικές πανοπλίες ήταν το μόνο αποτελεσματικό μέτρο κατά των αντιαρματικών όπλων. Τα πιο πρόσφατα συστήματα ενεργητικής προστασίας (συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών TROPHY και Iron Fist και του ρωσικού Arena) προσφέρουν υψηλή επιβιωσιμότητα ακόμη και κατά βολών τών αντιαρματικών ρουκετοβόλων RPG και πυραύλων. Αν αυτά τα είδη συστημάτων εξελιχθούν περαιτέρω και ενσωματωθούν στους στόλους σύγχρονων αρμάτων και τεθωρακισμένων οχημάτων θα επέλθει ολοκληρωτική αλλαγή στην εξίσωση "πανοπλία άρματος = αντιαρματικό". Ως εκ τούτου, τα άρματα του 21ου αιώνα, θα βιώσουν μια συνολική αναβίωση από την άποψη των επιχειρησιακών ικανοτήτων.
Πηγές
Κατηγορία:Άρματα μάχης
Α.Ο.Π. Κηφισιάς
Ο Αθλητικός Όμιλος Πετοσφαίρισης Κηφισιάς είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Προέκυψε από τη συγχώνευση του τμήματος πετοσφαίρισης του Α.Ο. Κηφισιάς με το αντίστοιχο τμήμα του «Α.Ο. Μεταμόρφωσης» το 2015. Aγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία (Volley League) του ελληνικού πρωταθλήματος βόλεϊ.
Ιστορία
Η ιστορία της ομάδας ξεκινά με τη δημιουργία τμήματος πετοσφαίρισης από τον Α.Ο. Κηφισιάς. Η ομάδα αγωνίστηκε από το 1970 έως και το 1976 στην Α΄ Εθνική κατηγορία. Εν συνεχεία το τμήμα παρέμεινε ανενεργό. Έπειτα η ομάδα ανασυγκροτήθηκε, φτάνοντας και πάλι σε υψηλό επίπεδο, αγωνιζόμενη στην Α2 Εθνική κατηγορία την περίοδο 2006–07 κερδίζοντας το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Α1 Εθνική κατηγορία. Το 2015 η ομάδα συγχωνεύθηκε με αυτή του Α.Ο. Μεταμόρφωσης, συνεχίζοντας την πορεία της στην Α1 Εθνική κατηγορία.
Τίτλοι
Πηγή: ΕΣΑΠ
Η διαχρονική πορεία
Πηγή: ΕΣΑΠ
Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (ταινία)
Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (αγγλικά: Harry Potter and the Order of the Phoenix ) είναι Αγγλική περιπετειώδης ταινία φαντασίας παραγωγής 2007. Βασίζεται στο πέμπτο ομότιτλο βιβλίο της σειράς Χάρι Πότερ, γραμμένη από την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Είναι η πέμπτη κατά σειρά ταινία που μεταφέρεται στον κινηματογράφο και τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ντέιβιντ Γέιτς ενώ το σενάριο έγραψε για πρώτη φορά ο Μάικλ Γκόλντενμπεργκ. Αυτή τη φορά η ιστορία ακολουθεί τον Χάρι Πότερ στην πέμπτη χρονιά στο Χόγκουαρτς καθώς ο Υπουργός Μαγείας αρνείται να πιστέψει την επιστροφή του Σκοτεινού Άρχοντα Βόλντεμορτ και διορίζει την αυστηρή Ντολόρες Άμπριτζ ως καθηγήτρια στη σχολή. Στην ταινία επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους οι Ντάνιελ Ράντκλιφ, Έμμα Γουάτσον, Ρούπερτ Γκριντ, Μάγκι Σμιθ, Ρόμπι Κολτρέιν, Άλαν Ρίκμαν, Μάικλ Γκάμπον και Ρέιφ Φάινς ενώ στο καστ προστίθενται οι Ελένα Μπόναμ Κάρτερ και Ιμέλντα Στόντον.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 11 Ιουλίου 2007 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 12 Ιουλίου 2007 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και απέφερε 942,2 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Μέχρι σήμερα καταλαμβάνει την 57η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών και την 4η ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς.
Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα αποτελεί τη δεύτερη ταινία της σειράς μετά το Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά (Harry Potter and the Chamber of Secrets, 2002) που δεν προτάθηκε για Όσκαρ.
Πλοκή
Ο Χάρι Πότερ και ο ξάδερφός του Ντάντλεϊ δέχονται επίθεση από τους Παράφρονες αλλά ο Χάρι τους διώχνει καλώντας το ξόρκι του Προστάτη. Το Υπουργείο Μαγείας μαθαίνει την παράνομη άσκηση μαγείας και τον αποβάλει από το Χόγκουαρτς. Το θέμα καταλήγει σε δίκη και ο Χάρι αθωώνεται. Αργότερα ξυπνάνε τον Χάρι μάγοι που τον συνοδεύουν στα κεντρικά του Τάγματος του Φοίνικα, μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε από τον Ντάμπλντορ. Μέλη της οργάνωσης είναι οι Ρέιμους Λούπιν, Άλαστορ "Τρελομάτης" Μούντυ, Νυμφαδώρα Τονκς, Άρθουρ Ουέσλι, Κίνγκσλεϊ Σάκλμποτ και ο Σείριος Μπλακ.
Ο Χάρι, ο Ρον, η Ερμιόνη και ο Νέβιλ μοιράζονται την ίδια άμαξα με τη Λούνα Λάβγκουντ που τους μεταφέρει στο Χόγκουαρτς. Το Υπουργείο έχει προσλάβει την Ντολόρες Άμπριτζ ως καθηγήτρια άμυνας κατά των σκοτεινών δυνάμεων, μία μάγισσα που αρνείται να διδάξει στους μαθητές χρήσιμη μαγεία, καθώς ο Υπουργός φοβάται ότι ο Ντάμπλντορ θα οργανώσει στρατό εναντίον του.
Καθώς η Άμπριτζ παίρνει όλο και περισσότερο έλεγχο στο Χόγκουαρτς, ο Ρον και η Ερμιόνη βοηθούν το Χάρι να φτιάξουν μία μυστική ομάδα για να εκπαιδεύσει τους μαθητές. Η ομάδα πήρε τον τίτλο "Στρατός του Ντάμπλντορ". Οι μαθητές του Σλίθεριν στρατολογούνται από την Άμπριτζ για να ξεσκεπάσουν την ομάδα.
Εν τω μεταξύ, η Μπελατρίξ Λεστρέιντζ, ξαδέρφη του Σείριου, μαζί με άλλους εννιά Θανατοφάγους δραπετεύουν από το Αζκαμπάν. Στο Χόγκουαρτς η Άμπριτζ ξεσκεπάζει τη μυστική ομάδα του Χάρι. Ο Ντάμπλντορ παίρνει το φταίξιμο και δραπετεύει πριν τον συλλάβουν. Έτσι η Άμπριτζ γίνεται διευθύντρια.
Ο Χάρι βλέπει εφιάλτη όπου ο Βόλντεμορτ βασανίζει το Σείριο. Τότε μαζί με τους Ρον, Ερμιόνη, Λούνα, Νέβιλ και Τζίνι πηγαίνουν πετώντας στο Υπουργείο Μαγείας για να σώσουν τον Σείριο. Οι έξι φτάνουν στο Υπουργείο όπου ανακαλύπτουν μια προφητεία που αφορά το Χάρι και το Βόλντεμορτ. Ξαφνικά τους επιτίθενται οι Θανατοφάγοι και μια μάχη μεταξύ αυτών και του Στρατού του Ντάμπλντορ ξεκινά.
Οι Θανατοφάγοι καταφέρνουν να τους πιάσουν όλους εκτός από το Χάρι. Τότε ο Λούσιους Μαλφόι ζητά να του δώσει την προφητεία αλλιώς θα τους σκοτώσει. Ο Χάρι αρνείται καθώς οι Σείριος, Κίνγκσλεϊ, Μούντυ, Τονκς και Λούπιν καταφτάνουν. Επιτίθενται στους Θανατοφάγους και η προφητεία καταστρέφεται. Πάνω στη μάχη η Μπελατρίξ σκοτώνει το Σείριο. Ο Χάρι τότε κυνηγά την Μπελατρίξ και επιχειρεί να της ρίξει τη Βασανιστική Κατάρα. Τότε εμφανίζεται ο Βόλντεμορτ και παροτρύνει το Χάρι να ενδώσει στο μίσος του προς τη Μπελατρίξ. Ο Χάρι όμως στοχεύει με το ραβδί του το Βόλντεμορτ και αυτός τον αφοπλίζει. Πριν καταφέρει να τον σκοτώσει, εμφανίζεται ο Ντάμπλντορ.
Μια μάχη μεταξύ του Βόλντεμορτ και του Ντάμπλντορ αρχίζει. Αφού ο Ντάμπλντορ τον νίκησε, ο Βόλντεμορτ προσπαθεί να κυριεύσει το Χάρι αλλά απωθείται από την αγάπη του Χάρι προς τους φίλους του και τον Σείριο. Λίγο πριν ο Βόλντεμορτ εξαφανιστεί, φτάνει στο Υπουργείο ο Κορνήλιος Φατζ. Τότε ο Χάρι και ο Ντάμπλντορ δικαιώνονται, η Άμπριτζ αποβάλλεται και ο Ντάμπλντορ επιστρέφει στη διεύθυνση του σχολείου.
Παραγωγή
Ο Ντέιβιντ Γέιτς επιλέχτηκε να σκηνοθετήσει την ταινία, αφού ο Μάικ Νιούελ, σκηνοθέτης της τέταρτης ταινίας καθώς και οι Ζαν-Πιερ Ζενέ, Μάθιου Βον και Μίρα Ναίρ αρνήθηκαν. Ο Στιβ Κλοβς, σεναριογράφος των προηγούμενων τεσσάρων ταινιών, είχε άλλες υποχρεώσεις και ο Μάικλ Γκόλντενμπεργκ πήρε τη θέση του. Οι πρόβες για την ταινία ξεκίνησαν στις 27 Ιανουαρίου 2006 και τα γυρίσματα στις 7 Φεβρουαρίου και τέλειωσαν στις 4 Δεκεμβρίου. Τα γυρίσματα σταμάτησαν για δύο μήνες, έτσι ώστε οι Ντάνιελ Ράντκλιφ και Έμμα Γουάτσον να δώσουν τις σχολικές τους εξετάσεις.
Box office
Με τον ίδιο προϋπολογισμό της προηγούμενης ταινίας, 150.000.000 δολάρια, το Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 77,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στην Αμερική έφτασαν τα 292,3 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο τα 649,8 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 942,2 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 5η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 2007 και η 2η παγκοσμίως. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς είναι η 5η εμπορικότερη ταινία στο αμερικανικό box office και η 4η παγκοσμίως. Μέχρι και σήμερα η πέμπτη ταινία, είναι η 57η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες Χάρι Πότερ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Βρετανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τουρκία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Γέιτς Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας
Το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (Ε.Κ.Κ.Ε.) είναι μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση της Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1970 από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες, διωκόμενους από τη Χούντα, στο Δυτικό Βερολίνο. Οι ιδεολογικές της αναφορές βρίσκονται στο Μαοϊσμό. Η θέση της, αναφορικά με την κρίση στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, μετά την 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, ήταν αυτή της υποστήριξης του Νίκου Ζαχαριάδη.
Στην Προγραμματική Διακήρυξη του, που ψηφίστηκε στο ιδρυτικό συνέδριο την άνοιξη του 1970, το ΕΚΚΕ υποστήριζε ότι ο χαρακτήρας της Επανάστασης στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστικός, σε αντίθεση με την ΟΜΛΕ, την άλλη μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση στην Ελλάδα, που υποστήριζε τον αντιιμπεριαλιστικό λαϊκοδημοκρατικό της χαρακτήρα. μικρογραφία|Το παλαιότερο λογότυπο του Ε.Κ.Κ.Ε Το ΕΚΚΕ, μέσω της φοιτητικής του παράταξης ΑΑΣΠΕ (Αντιφασιστική Αντιϊμπεριαλιστική Σπουδαστική Παράταξη Ελλάδας), πρωτοστάτησε στον Αντιδικτατορικό Αγώνα, όπως αυτό φαίνεται και από το μεγάλο αριθμό μελών της στην επιτροπή κατάληψης του Πολυτεχνείου το 1973. Πολλά μέλη του συνελήφθησαν και βασανίστηκαν επί Δικτατορίας, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση εκείνη του Χρήστου Μπίστη.
Σε αντίθεση με άλλες οργανώσεις της Αριστεράς, το ΕΚΚΕ κατά τη Μεταπολίτευση δεν υπέβαλε τη δήλωση περί αποκήρυξης της βίαιης επανάστασης. Σε μια περίοδο που το ΚΚΕ μόλις ίδρυε τις πρώτες του Οργανώσεις Βάσης, μετά από τη διάλυσή τους, το 1958, το ΕΚΚΕ ισοψηφούσε με το ΚΚΕ σε μέλη. Ήταν μάλιστα η μεγαλύτερη εξωκοινοβουλευτική οργάνωση της Αριστεράς, με 6.000 μέλη κατά τη Μεταπολίτευση.
Στις εκλογές του 1974, σε αντίθεση με τις άλλες οργανώσεις της Αριστεράς, το ΕΚΚΕ έλαβε μέρος, αποσπώντας όμως μόνο 11.000 ψήφους, ποσοστό 0,2%. Μικρή αύξηση είχε στις εκλογές του 1977, 0,23%.
Η θεωρία των τριών κόσμων που υιοθέτησε και η εξίσωση της επικινδυνότητας ΕΣΣΔ-ΗΠΑ για την Ελλάδα, προκάλεσε αφενός μεν μαζική αποχώρηση μελών και στελεχών του κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αφετέρου σύγκλιση ιδεολογική με το Μ-Λ ΚΚΕ, το οποίο τότε ήδη ασπαζόταν τη θεωρία των τριών κόσμων. Έτσι, στις εκλογές του 1981, κατέβηκαν με το ενιαίο ψηφοδέλτιο ΕΚΚΕ-Μ-Λ ΚΚΕ, το οποίο, όμως, συγκέντρωσε μόλις 4.700 ψήφους, 0,08%.
Η έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία προκάλεσε σύγχυση και στο ΕΚΚΕ, αναφορικά με το χαρακτήρα του κόμματος αυτού, και μεγαλύτερες αποχωρήσεις, παρά τις σχετικές επιτυχίες στις δημοτικές εκλογές του 1982. Ωστόσο, στις εκλογές του 1985, το ΕΚΚΕ αύξησε τις ψήφους που απέσπασε, λαμβάνοντας 7.001 ψήφους και ποσοστό 0,11%. Στις τελευταίες εκλογές που συμμετέχει αυτόνομα, τον Ιούνη του 1989, το ΕΚΚΕ λαμβάνει 2.760 ψήφους, ποσοστό 0,04%.
Από εκεί κι έπειτα, το ΕΚΚΕ συμμετέχει στο εκλογικό σχήμα Αριστερή Πρωτοβουλία το Νοέμβρη του 1989 (0,2%, 13.554 ψήφοι), από κοινού με το ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά, την Εναλλακτική Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση και ανένταχτους αριστερούς. Αποτέλεσε ιδρυτική συνιστώσα, τόσο της Μαχόμενης Αριστεράς όσο και του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕ.Ρ.Α.). Το ΕΚΚΕ αποτέλεσε ιδρυτική συνιστώσα της πολιτικής συμμαχίας ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή) που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2009.
Η φοιτητική παράταξη που πρόσκειται στο ΕΚΚΕ συγχωνεύτηκε στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ).
Εκδίδει το περιοδικό "Κόκκινο Δελτίο", ενώ η νεολαία του εκδίδει την "Κόκκινη Σφήνα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κατηγορία:Μαοϊστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Αγάπη Σαν Ναρκωτικό
Αγάπη Σαν Ναρκωτικό (αγγλικά: Love and Other Drugs) είναι αμερικανική αισθηματική, δραματική κομεντί παραγωγής 2010 σε σκηνοθεσία Έντουαρντ Ζούικ. Πρωταγωνιστούν οι Τζέικ Τζίλενχαλ και Αν Χάθαγουεϊ. Το σενάριο είναι βασισμένο στο βιβλίο "Hard Sell: The Evolution of a Viagra Salesman" του Τζέιμι Ρέιντι.
Κυκλοφόρησε στην Αμερική στις 24 Νοεμβρίου, πήρε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα.
Πλοκή
Στη δεκαετία του 1990, ο Τζέιμι, ο οποίος εργάζεται σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, απολύεται επιεδή έκανε σεξ με την κοπέλα του διευθυντή του. Αφού το μαθαίνουν οι γονείς του και επικρίνουν την επιλογή του να εγκαταλείψει την ιατρική, ο πλούσιος αδερφός του Τζος προσφέρεται να του βρει δουλειά ως ιατρικός αντιπρόσωπος. Ο Τζέιμι πηγαίνει να εργαστεί για την εταιρία Pfizer και προσπαθεί να πείσει τους γιατρούς να χορηγούν Zoloft και Zithromax. Ο συνεργάτης του, ο Μπρους, του λέει ότι αν πείσει τον Δρ. Νάιτ να χορηγεί τα φάρμακα Zoloft αντί για Ρrozac, τότε όλοι οι άλλοι γιατροί θα τον ακολουθήσουν. Ο Τζέιμι χρησιμοποιεί το ταλέντο του ως καρδιοκατακτητής για του δοθεί πρόσβαση στον Δρ. Νάιτ.
Ο Τζέιμι προσπαθεί να πείσει τη Μάγκι να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη σχέση μαζί του αλλά η ίδια αρνείται. Την επόμενη μέρα η Μάγκι βοηθάει ηλικιωμένους να πάνε με ένα λεωφορείο στον Καναδά για να βρουν φτηνότερα φάρμακα. Ο Τζέιμι εμφανίζεται, μαλώνουν και η Μάγκι φεύγει. Ο Τζέιμι περιμένει εκεί όλη τη νύχτα και όταν φτάνει το επόμενο πρωί η Μάγκι συγκινείται που την περίμενε και δέχεται να μπουν σε μια πιο σοβαρή σχέση. Ο Τζέιμι ζητάει από τη Μάγκι να τον συνοδεύσει σε ένα ιατρικό συνέδριο στο Σικάγο. Η Μάγκι δέχεται και ενώ βρίσκεται στο συνέδριο προσκαλείται σε μια συγκέντρωση με ασθενείς της νόσου Πάρκινσον. Εκεί συγκινείται πολύ με τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Ζητά από τον Τζέιμι να έρθει να τη βρει και εκεί ο Τζέιμι θα γνωρίσει έναν άνδρα του οποίου η γυναίκα βρίσκεται στα τελευταία στάδια της νόσου. Ο Τζέιμι του ζητά συμβουλές και αυτός του λέει να φύγει μακριά. Τα λόγια του κλονίζουν τον Τζέιμι και μετά το συνέδριο η Μάγκι του λέει πόσο πολύ τον αγαπά.