cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρυσομηλιά Τρικάλων
Το 1943, το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς, ωστόσο μέχρι σήμερα διατηρούνται αρκετές παλαιές πέτρινες οικίες και ναοί, όπως η Αγία Παρασκευή. Το χωριό διαθέτει λαογραφικό μουσείο.
Η Κοινότητα Χρυσομηλιάς έχει συνεισφέρει σημαντικά στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας μας. Από τους περίπου 800 μόνιμους κατοίκους του χωριού, τα 3/4 είναι μέλη πολύτεκνων οικογενειών.
Γιορτές
Το χωριό γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οπότε πραγματοποιείται πανηγύρι.
Μαργκαρέτε φον Τρότα
Η Μαργκαρέτε φον Τρότα (Margarethe von Trotta, 21 Φεβρουαρίου 1942) είναι Γερμανίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος και ηθοποιός. Ανήκει στο ρεύμα του Νέου γερμανικού κινηματογράφου.
Η πορεία της στον κινηματογράφο είναι «στρατευμένη», καθώς οι ταινίες της έχουν σαφές πολιτικό στίγμα. Επίσης, τα έργα της έχουν φεμινιστικό χαρακτήρα, καθώς έχουν ως κεντρικό θέμα τις γυναίκες, το πεπρωμένο τους, την αυτόνομη πορεία τους και τη ζωή τους, με πιο χαρακτηριστικές από αυτές τις τρεις βιογραφικές ταινίες για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, τη Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν και τη Χάνα Άρεντ. Το 2011 απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο των Αστέρων στο Βερολίνο.
Από το 1971 μέχρι το 1991 ήταν παντρεμένη με τον Φόλκερ Σλέντορφ.
Τα τελευταία χρόνια ζει στο Παρίσι. Είναι καθηγήτρια κινηματογράφου στο European Graduate School / EGS.
Φιλμογραφία
thumb|Το αστέρι της Μαργκαρέτε φον Τρότα στη [[Λεωφόρος των Αστέρων|Λεωφόρο των Αστέρων στο Βερολίνο]]
1949 Μεσίνα
Ο Μεσίνα (Messina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,303. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη μικρή πόλη μεταλλωρύχων (σήμερα Μουζίνα) της Νότιας Αφρικής, στα σύνορα με τη Ζιμπάμπουε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μεσίνα είναι άγνωστα.
Πλατανίδια Μαγνησίας
Τα Πλατανίδια είναι παραθαλάσσιος οικισμός - επίνειο των Άνω Λεχωνίων του Δήμου Βόλου στην Περιφερειακή Ενότητας Μαγνησίας ενώ απέχει 1 χιλιόμετρο περίπου νότια από τα Άνω Λεχώνιακαι και 14 χλμ. νοτιοανατολικά από τον Βόλο. Χαρακτηρίζεται "Σκάλα" (παράλιος εμπορικός σταθμός) από τα παλιά χρόνια, με ευρήματα αρχαία και παλαιοχριστιανικά και αναφέρεται ως Skala Liconia στα χρόνια του μεσαίωνα, όταν την περιοχή κατοικούσαν οι τοπάρχες Μελισσηνοί. Το ονομά τους οφείλεται στα πολλά πλατάνια που είχε η περιοχή και αποτελεί παραθεριστικός οικισμός με μεγάλη οικιστική ανάπτυξη. Στα Πλατανίδια υπάρχουν ψαροταβερνες, καφέ, ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Συνδέεται με το Βόλο με τη γραμμή Νο 5 της αστικής συγκοινωνίας. Αναφέρεται ως Πλατανίδι το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νηλείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Άνω Λεχώνια αποτελούν την κοινότητα Άνω Λεχωνίων που που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρτέμιδας του Δήμου Βόλου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 361 κάτοικοι.
Τροβατόρε
Ο Τροβατόρε (Il trovatore, που σημαίνει Ο τροβαδούρος) είναι ιταλική όπερα σε τέσσερις πράξεις του συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι, σε λιμπρέτο του Σαλβατόρε Καμαράνο. Η υπόθεση του Τροβατόρε έχει βασιστεί σε ισπανικό δράμα που είχε συγγράψει ο Αντόνιο Γκαρθία Γκουτιέρεϋ. Ανεβάσθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1853. Έπειτα στο Ιταλικό θέατρο στο Παρίσι στις 23 Δεκεμβρίου 1854 και με γαλλικό κείμενο του Ε. Πασίνι στην Όπερα των Παρισίων στις 12 Ιανουαρίου 1857.
Υπόθεση του έργου
Η Τσιγγάνα Ατζουτσένα προκειμένου να εκδικηθεί τον θάνατο της μάγισσας μητέρας της, που είχε καεί ζωντανή επειδή ακριβώς ήταν μάγισσα, κατά διαταγή του κόμη Ντε Λούνα, έφθασε στο σημείο ν΄ απαγάγει το ένα από τα δύο παιδιά του κόμη, τον Μανρικο τον οποίο κράτησε κοντά της και μεγαλώνοντάς τον του δίδαξε τη τέχνη του τροβαδούρου (τραγουδιστής και ποιητής σε αυτοσχεδιασμούς). Με το πέρασμα των χρόνων ο τροβαδούρος Μανρικο και ο αδελφός του, που εν τω μεταξύ είχε αναλάβει, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, Κόμης ντε Λούνα βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον έρωτά τους προς την πανέμορφη Λεονώρα. Και ενώ η Λεονώρα αποδεδειγμένα αγαπάει τον τροβαδούρο, ο κόμης πλημμυρισμένος από εκδίκηση διατάζει πρώτα την σύλληψη τόσο του τροβαδούρου όσο και της τσιγγάνας, που τον συνόδευε, την Ατζουτσένα και ύστερα την φυλάκισή τους. Τότε η Λεονώρα προκειμένου να λυτρωθεί από τον κόμη πίνει δηλητήριο και πεθαίνει.
Ο Κόμης, μπροστά σ΄ αυτή την εξέλιξη, διατάζει να υποβληθεί ο «τροβαδούρος» σε φρικτά βασανιστήρια, ενώ ταυτόχρονα σύρει την τσιγγάνα Ατζουτσένα στον εξώστη για να τις δείξει τα βασανιστήρια που περναει ο γιος της, δίνοντας και την εντολή της εκτέλεσής του. Και την στιγμή που ο Μανρικο εκτελείται η Ατζουτσένα φωνάζει στον Κόμη με δυνατή φωνή: «Ήταν ο αδελφός σου»!
Γνωστές άριες και σκηνές
Στη α΄ πράξη του έργου περίφημη είναι η άρια της Λεονώρας με τίτλο «ο φλογερός έρωτας».
Στη β΄ πράξη επίσης το τραγούδι της τσιγγάνας σε ρυθμό βαλς «η φλόγα λάμπει».
Στη γ΄ πράξη η μεγάλη άρια του ντε Λούνα «Το βλέμμα της, το γλυκό χαμόγελό της» και το φινάλε «Ω ουρανοί! Μανρικ» και,
Στη δ΄ πράξη ανήκει η πιο γνωστή σκηνή του έργου: Καλόγεροι αόρατοι ψαλμωδούν το «Κύριε Ελέησον», η Λεόνώρα τραγουδάει ένα παραπονετικό άσμα, ενώ αμέσως μετά ακούγεται η φωνή του τροβαδούρου Μάνρικ που αποχαιρετά τη ζωή και την αγαπημένη του για να καταλήξει η σκηνή στη παραπάνω κραυγή της τσιγγάνας.
Κατηγορία:Όπερες του Τζουζέπε Βέρντι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Εκκλησία των Πιστών
Η Εκκλησία των Πιστών (ή Συνάθροιση των Πιστών) είναι μια χριστιανική εκκλησία, που τείνει να ακολουθήσει τις διδασκαλίες του Ουίλλαμ Μάρριον Μπάρνχαμ (1909-1965), ενός εργάτη του ευαγγελίου που μερικοί συνδέουν με το Κίνημα της Έσχατης Βροχής, ένα Πεντηκοστιανό κίνημα που άρχισε μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το έργο που άφησε ο Μπάρνχαμ λέγεται Μήνυμα, οπότε οι Πιστοί αναφέρονται και ως "Πιστοί του Μηνύματος". Ο Μπάρνχαμ δεν συμπάθησε τις οργανώσεις και τα δόγματα έτσι δεν ίδρυσε ούτε σύστησε ποτέ την ίδρυση παγκόσμιου οργανισμού για τη διακονία του.
Κατηγορία:Εκκλησίες της Πεντηκοστής
Μουσείο Ραδιοφωνίας Θεσσαλονίκης
Το Μουσείο Ραδιοφωνίας Θεσσαλονίκης στεγάζεται στη Νότια Πύλη της έκθεσης (Πύλη ΧΑΝΘ) και φιλοξενεί μια σειρά από εκθέματα από τη ραδιοφωνική ιστορία της πόλης. Διαχειρίζεται από την μη κερδοσκοπική εταιρία Μακεδονική Φωνοθήκη Φωνομουσείο, που ιδρύθηκε από τον Παναγιώτη Κίσκιλα. Στεγάζεται από τον Δεκέμβριο του 2000 σε κτίριο που παραχωρήθηκε από την Siemens, στο χώρο της ΔΕΘ, υπό την αιγίδα της ΕΡΤ3, της Siemens και της ΔΕΘ.
Το κτίσμα είναι 100 m² και περιλαμβάνει αυτή την στιγμή, μερικά από τα μηχανήματα του ιδρυτή του Πρώτου ραδιοφώνου στα Βαλκάνια, Χρίστου Τσιγγιρίδη. Επίσης, περιλαμβάνει παλαιό ραδιοφωνικό υλικό του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας της ΕΡΤ (ΕΙΡ-ΥΕΝΕΔ), μηχανήματα του Στρατού, καθώς και μηχανήματα του ερασιτεχνικού σταθμού Ράδιο Νέστωρ. Αναμένονται ακόμη παλαιά μηχανήματα από το στοκ της ΕΡΤ Αθηνών, καθώς και μηχανήματα διαφόρων ερασιτεχνών συλλεκτών του ραδιοφώνου, όπως και από την SIEMENS Γερμανίας. Επιπρόσθετα, βρίσκεται στο στάδιο της επεξεργασίας, πλούσιο φωνητικό υλικό με δείγματα φωνών ανθρώπων που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην Ελλάδα, το οποίο θα εμπλουτίσει την ιστοσελίδα του μουσείου στο διαδίκτυο μαζί με την Ιστορία της Ραδιοφωνίας συνοδεία πλούσιου φωτογραφικού υλικού.
Η προσπάθεια είναι η πρώτη που εκδηλώθηκε στην Ελλάδα, για να συμπληρωθεί λίγα χρόνια αργότερα από το Μουσείο Ραδιοφωνίας Αθήνα 9.84.
Το μουσείο έχει ελεύθερη είσοδο. Λειτουργεί ετησίως κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ, ενώ κατά την υπόλοιπη χρονιά μετά από ραντεβού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικό ραδιόφωνο Ραδιοφωνου Ραδιοφωνιας
Γιουάν Τσονγκχουάν
Ο Γιουάν Τσονγκχουάν (κινεζικά: 袁崇焕, 6 Ιουνίου 1584 – 22 Σεπτεμβρίου 1630) ήταν Κινέζος στρατηγός της Δυναστείας Ming. Το 1625, όταν οι Μαντσούριοι εισέβαλλαν στην Βόρεια Κίνα, ο αρχιστάτηγος Γκάο Ντι διέταξε υποχώρηση των κινεζικών δυνάμεων. Ο Γιουάν Τσονγκχουάν αρνήθηκε να υποχωρήσει και στην πόλη Ningyuan αντιμετώπισε 130.000 Μαντσούριους με μόνο 9.000 στρατιώτες και λίγα κανόνια. Παρόλο που οι Μαντσούριοι υπερτερούσαν αριθμητικά, ηττήθηκαν απο τον Γιουάν Τσονγκχουάν, και ο βασιλιάς τους Νουρχάσι πέθανε από τραύματα.
Τον Ιούνιο του 1628, ο Γιουάν Τσονγκχουάν κατέλαβε το Jinzhou και νίκησε τους Μαντσούριους στην Δεύτερη Μάχη του Ningyuan. Τον χειμώνα του 1629, ο διάδοχος του Νουρχάσι, Χουάνγκ Ταιτζί, προσπέρασε το Σινικό Τείχος και έφτασε έξω απο το Πεκίνο με 100.000 στρατιώτες αλλά ο Γιουάν Τσονγκχουάν τον απώθησε.
Ο Χουάνγκ Ταιτζί, ξέροντας ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να νικήσει τον Γιουάν Τσονγκχουάν, διέδωσε φήμες ότι ο Γιουάν Τσονγκχουάν συνεργαζόταν μυστικά μαζί του. Οι διεφθαρμένοι ευνούχοι, που μισούσαν τον Γιουάν Τσονγκχουάν επειδή δεν τους έδινε μίζες, έπεισαν το αυτοκράτορα Τσόνγκζεν να συλλάβει και να εκτελέσει τον Γιουάν Τσονγκχουάν.
Πράγματι, ο Γιουάν Τσονγκχουάν συνελήφθη και εκτελέστηκε με κόψιμο σε 1000 κομάτια. Το μίσος των κατοίκων του Πεκίνου για τον "προδότη" ήταν τέτοιο που αγόρασαν κομμάτια απο το σώμα του και τα έφαγαν. Ο αυτοκράτορας διέταξε να μην ταφεί το κεφάλι του Γιουάν Τσονγκχουάν, το μόνο κομμάτι του σώματός του που απέμεινε, αλλά ένας φρουρός το πήρε και το έθαψε.
Χωρίς τον Γιουάν Τσονγκχουάν, το 1664, οι Μαντσούριοι κατέλαβαν την Κίνα και ίδρυσαν την Δυναστεία Τσινγκ. Τώρα πλέον, ο Γιουάν Τσονγκχουάν είναι εθνικός ήρωας στην Κίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατηγοί
Κουίνσι Λιούις
Ο Κουίνσι Λέιβελ Λιούις (Λτιλ Ροκ, 26 Ιουνίου 1977) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως σμολ φόργουορντ, όσο και ως σούτινγκ γκαρντ. Σήμερα αποτελεί αναλυτή καλαθοσφαίρισης στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox Sports, καλύπτοντας τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς.
Κολλεγιακή σταδιοδρομία
Ο Κουίνσι Λιούις τελείωσε το λύκειο Πάρκβιου Αρτς εντ Σάϊενς Μάγκνετ και στη συνέχεια εισήχθη το 1995 σε ηλικία 22 ετών στο Πανεπιστήμιο Μινεσσότα. Με τη μπασκετική ομάδα του Πανεπιστημίου, τους Μινεσότα Γκόλντεν Γκόφερς, αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα.
Το 1999 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και στη συνέχεια έλαβε μέρος στα Ντραφτ του ΝΒΑ του ίδιου έτους, στα οποία κατάφερε να διακριθεί και να επιλεγεί από τους Γιούτα Τζαζ στη 19η θέση.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 1999 και μετά την επιλογή του από τους Γιούτα Τζαζ μέσω των Ντραφτ, ο Κουίνσι Λιούις υπέγραψε με την ομάδα το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας. Στην ομάδα της Γιούτα παρέμεινε μέχρι το 2002.
Το 2002 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την Αμερική και να ταξιδέψει στο Ισραήλ για λογαριασμό της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Στην ομάδα του Τελ Αβίβ παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο, ωστόσο πρόλαβε να κατακτήσει το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο του Ισραήλ για το 2003.
Μετά το σύντομο πέρασμά του από το Ισραήλ, ο Κουίνσι αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική και το ΝΒΑ, αυτή τη φορά για λογαριασμό των Μινεσότα Τίμπεργουλβς, οι οποίοι του πρότειναν επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας, το οποίο και αποδέχθηκε.
Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του συμβολαίου του με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, ο Κουίνσι επέστρεψε στην Ευρώπη ταξιδεύοντας με προορισμό την Ισπανία και τη Λουκέντουμ Αλικάντε, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς, ο οποίος ανακοίνωσε επίσημα την απόκτησή του στις 10 Ιουλίου του 2005. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για ένα έτος, καθώς το 2006 επέστρεψε στην Ισπανία.
Αρχικά, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τη Λουκέντουμ Αλικάντε, στην οποία επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα του, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στην Μπάσκετ Μπιλμπάο, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2009, όταν και ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
Γεώργιος Ανδρούτσος
Ο ναύαρχος Γεώργιος Ανδρούτσος (1782 - 1851) ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Μία από τις σημαντικότερες μορφές του ναυτικού Αγώνα του 1821, ο Γεώργιος Ανδρούτσος, γνωστότερος σαν Κολανδρούτσος, γεννήθηκε στις Σπέτσες γύρω στα 1782. Ιδιοκτήτης του βρικιού «Παγκρατίων», που ναυπήγησε στις Σπέτσες το 1813, ασχολήθηκε δραστήρια με το ναυτεμπόριο της εποχής αποκτώντας παράλληλα την απαραίτητη για τον κατοπινό αγώνα εξαιρετική ναυτική εμπειρία.
Στις 3 Απριλίου 1821, αμέσως μετά την κήρυξη της Επανάστασης στις Σπέτσες, ο Κολανδρούτσος γίνεται μέλος της Επιτροπής η οποία διοίκησε στη διάρκεια του Αγώνα το νησί και διηύθυνε τις πολεμικές επιχειρήσεις του. Ο «Παγκρατίων» τον συνόδευσε σχεδόν σε όλες τις ναυτικές αποστολές του. Στις επιχειρήσεις του τρινήσιου ελληνικού στόλου στον Αργολικό, το Σεπτέμβριο του 1822, ηγήθηκε της ναυτικής μοίρας του νησιού του ως ναύαρχος, ενώ στα 1823 και 1824 εκλέχθηκε και επανεκλέχθηκε ναύαρχος των Σπετσών, διατηρώντας το αξίωμα αυτό μέχρι το τέλος του Αγώνα.
Παρά τους όχι και τόσο κολακευτικούς χαρακτηρισμούς των τοπικών ιστοριογράφων, του Αν. Ορλάνδου, ο οποίος περιγράφει τον Κολανδρούτσο ως «άνδρα γενναίον μεν, τίμιον και σοβαρόν, αλλ” ουχί ι­κανότητος αναλόγου προς την ναυαρχικήν θέσιν…», και του Αν. Χαχζη-Αναργύρου, ο οποίος τον χαρακτηρίζει «απλοϊκό στον χαρακτήρα και αγαθό…», ο ίδιος κατόρθωνε, ενισχυμένος από γνήσια πατριωτική δύναμη και από διακαή πόθο για την απελευθέρωση της πατρίδας, να επιβάλλεται, στις περισσότερες των περιπτώσεων, στα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και την ανυπακοή των πληρωμάτων του, ώστε ο σπετσιώτικος στόλος υπό τις εντολές του να συμβάλει στην επιτυχή έκβαση πολλών ναυμαχιών του Αγώνα, όπως αυτή στο στενό Κω - Αλικαρνασσού (24 Αυγούστου 1824), στη ναυμαχία του Γέροντα (29 Αυγούστου 1824), στη ναυμαχία στο Ηράκλειο της Κρήτης (1 Νοεμβρίου - 2 Νοεμβρίου 1824), στη ναυμαχία του Καφηρέα (20 Μαΐου 1825), στη ναυμαχία της Σούδας (2 Ιουνίου 1825), στη ναυμαχία του Πατραϊκού (23 Ιουλίου 1825), στις προσπάθειες ανεφοδιασμού των αποκλεισμένων στο Μεσολόγγι (30 Μαρτίου έως 8 Απριλίου 1826).
Τον ίδιο χρόνο, αμέσως μετά τον κατάπλου της φρεγάτας «Ελλάς», ο Ανδρούτσος διορίζεται από την κυβέρνηση Α’ κυβερνήτης του πλοίου με το βαθμό του στολάρχου. Το 1827 ο Γ. Ανδρούτσος, επιβαίνοντας στον «Παγκρατίωνα», καταπλέει στη Χίο ως «Μοίραρ­χος του κατά την Χίον στολίσκου» με σκοπό την ενίσχυση των στρατευμάτων του Φαβιέρου και τον αποκλεισμό του νησιού, με απώτερο στόχο την απε­λευθέρωσή του και την ενσωμάτωσή του στο νεοσύστατο κράτος. Η συμβολή του όμως στην επιχείρηση αυτή στάθηκε ουσιαστικά αρνητική και εντελώς αναποτελεσματική, αφού ο Σπετσιώτης ναύαρχος εγκαταλείφθηκε από τα ατακτούντα πληρώμα­τά του, τα οποία διεκδικώντας αμοιβές από τις -ανύπαρκτες άλλωστε- λείες του πολέμου είχαν ήδη επιδοθεί σε πειρατικές καταδρομές.
Αργότερα, στο πλαίσιο της προσπάθειας του Κυβερνήτη Καποδίστρια για την ανασυγκρότηση και διοργάνωση του ναυτικού, απονεμήθηκε στον Γ. Ανδρούτσο ο βαθμός του αντιναυάρχου, ενώ με διάταγμα της 5ης Οκτωβρίου 1829 συγκροτήθηκε η Τριμελής Επιτροπή διεύθυνσης της Ναυτικής Υπηρεσίας, στην οποία εκτός των Σαχτούρη και Κανάρη μετείχε και ο Ανδρούτσος.
Το 1831 επίσης, στο πλαίσιο μιας ύστατης προσπάθειας του Καποδίστρια να αμβλύνει τις αντιθέσεις του με τους ναυτικούς των νησιών, ο Ανδρού­τσος ορίστηκε με σχετικό διάταγμα μέλος της επιτροπής του νεοσύστατου Ταξιαρχικού Σώματος διά την υπηρεσίαν των Ναυτικών, με σκοπό την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, κατά τη διάρκεια των θλιβερών συμβάντων στον Πόρο, ο Γ. Ανδρού­τσος στάθηκε στο πλευρό του Καποδίστρια, όπως άλλωστε και ολόκληρη η οικογένειά του και η πλειονότητα των Σπετσιωτών συμπατριωτών του, αναλαμβάνοντας καίριες θέσεις ευθύνης αντιμετώπισης των Υδραίων και των άλλων στασιαστών.
Με την έλευση του Όθωνα και την εκ νέ­ου προσπάθεια αναδιοργάνωσης του κράτους, ο Ανδρούτσος, παρ' ότι ορί­στηκε μέλος της «Επί των ναυτικών εκδουλεύσεων Εξεταστικής Επιτροπής», τέθηκε σε μακρόχρονη διαθεσιμότητα. Αργότερα ο βασιλιάς Όθωνας, επανεκτιμώντας τα δεδομένα, έδειξε πράγματι μία εύνοια, προσωρινή όμως, και τον Ιανουάριο του 1841 τον προήγαγε στο βαθμό του υποναυάρχου του εθνικού στόλου.
Όντας από τους γηραιότερους, για τα δεδομένα της εποχής, επιζώντες ναυάρχους του ελληνικού στόλου, αδυνατούσε να ενστερνισθεί νεοτερισμούς φωτισμένων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού για την επιβεβλημένη εκ βάθρων ανασυγκρότηση του Σώματος. Αποσύρθηκε στις Σπέτσες, όπου πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, τιμώμενος εξαιρετικά από τους συμπατριώτες του. Πέθανε στις Σπέτσες στις 20 Νοεμβρίου 1849, σε ηλικία 67 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο
Ο Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο (Emiliano Mercado del Toro, 21 Αυγούστου 1891- 24 Ιανουαρίου 2007) ήταν υπεραιωνόβιος από το Πουέρτο Ρίκο, ο γηραιότερος μαχητής του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. To 2001, μετά το θάνατο του Φρεντ Χέιλ έγινε ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο και στις 11 Δεκεμβρίου του 2006 το γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο. Ως τον Ιανουάριο του 2005 αναγνωρίστηκε από το βιβλίο Γκίνες ως ο "μεγαλύτερος σε ηλικία άνδρας στον κόσμο, του οποίου η ηλικία αποδείχθηκε". Επίσης, ως βετεράνος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατέρριψε το ρεκόρ του Αντόνιο Τόντε, για το μακροβιότερο βετεράνο οποιασδήποτε στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο (Ο Τόρο ήταν εκπαιδευόμενος όταν υπογράφηκε η ανακωχή του 1918). Δεν παντρεύτηκε ποτέ του αλλά είχε τρεις φιλενάδες. Πέθανε σε ηλικία 115 ετών και 5 μηνών, από φυσικά αίτια, το 2007.Τον διαδέχθηκε στον τίτλο του γηραιότερου άνδρα στον κόσμο ο Γιαπωνέζος Τομότζι Τανάμπε.
Παραπομπές
Ντελ Τορο Εμιλιάνο Μερκάδο Ντελ Τορο Εμιλιάνο Μερκάδο
Τζουνέιτ Τσάκιρ
Ο Τζουνέιτ Τσάκιρ (Cüneyt Çakır,, γενν. 23 Νοεμβρίου 1976) είναι Τούρκος διαιτητής ποδοσφαίρου. Είναι μέλος της FIFA από το 2006 και μέλος της UEFA Elite από το 2010.
Διαιτητική σταδιοδρομία
Ο Τσάκιρ έχει σφυρίξει σε περισσότερους από 250 αγώνες, συμπεριλαμβανομένων 12 ντέρμπι της Σούπερ Λιγκ Τουρκίας, 5 από τα οποία ήταν το Διηπειρωτικό Ντέρμπι, μεταξύ της Φενέρμπαχτσε και της Γαλατασαράι και επελέγη για τους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2009 στη Σουηδία, όπου διαιτήτευσε σε τρεις αγώνες, συμπεριλαμβανομένης της νίκης της Αγγλίας στα πέναλτι επί της οικοδέσποινας χώρας στα ημιτελικά.
Έκανε το ντεμπούτο του σε διοργάνωση της UEFA ως τέταρτος διαιτητής στον πρώτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ της Σκόντο ΦΚ και της Σλιέμα Γουόντερερς τον Ιούλιο του 2003. Σφύριξε σε δύο αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2007 στην Αυστρία και ήταν επίσης διαιτητής σε δύο αγώνες των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008.
Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2008-09, διαιτητεύοντας δύο αγώνες, μεταξύ των οποίων και τον αγώνα της φάσης ομίλων μεταξύ της Τβέντε και της Σάλκε το Δεκέμβριο του 2008. Ήταν διαιτητής στη νίκη της Φούλαμ στον επαναληπτικό αγώνα εναντίον του Αμβούργου στους ημιτελικούς του Γιουρόπα Λιγκ 2009-10, ο οποίος ήταν ένας από τους επτά αγώνες που διαιτήτευσε συνολικά εκείνη τη σεζόν.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2010, ο Τσάκιρ έκανε το ντεμπούτο του στη φάση ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ, όταν ανέλαβε τον αγώνα του 4ου Ομίλου μεταξύ της Ρουμπίν Καζάν και της Μπαρτσελόνα, ο οποίος έληξε με ισοπαλία. Επίσης ανέλαβε τον αγώνα μεταξύ της Τσέλσι και της Σπαρτάκ Μόσχας στις 3 Νοεμβρίου 2010.
Επίσης έχει διαιτητεύσει τον αγώνα Μάντσεστερ Σίτι - Ντιναμό Κιέβου του γύρου των 32 του Γιουρόπα Λιγκ στις 17 Μαρτίου 2011, ο οποίος τελείωσε με νίκη με 1-0 για την Σίτι, όμως η Ντιναμό προκρίθηκε στον επόμενο γύρο με συνολικό σκορ 2-1. Σε αυτόν τον αγώνα, ο Τσάκιρ απέβαλε τον Μάριο Μπαλοτέλι και έδειξε οκτώ κίτρινες κάρτες. Τον Αύγουστο του 2011, διαιτήτευσε πέντε αγώνες, συμπεριλαμβανομένου του ημιτελικού, μεταξύ της Πορτογαλίας και της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2011, που φιλοξενήθηκε στην Κολομβία.
Στις 24 Απριλίου 2012, διαιτήτευσε στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12 μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Τσέλσι στο Καμπ Νόου της Βαρκελώνης. Ο Τσάκιρ απέβαλε τον Τζον Τέρι στο πρώτο ημίχρονο. Η Τσέλσι κέρδισε με 3-2 στο συνολικό σκορ. Στις 11 Ιουνίου 2012, διαιτήτευσε τον αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012 μεταξύ της Ουκρανίας και της Σουηδίας.
Στις 18 Ιουνίου, διαιτήτευσε επίσης τον αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012 μεταξύ Ιταλίας και Ιρλανδίας, όπου ήταν πολύ ακριβής όταν έπρεπε να εξασφαλίσει τη σωστή απόσταση από την μπάλα στο τείχος των αμυνομένων, αν και επίσης εξόργισε τους Ιρλανδούς αποβάλλοντας τον Κιθ Άντριους ένα λεπτό πριν από το τέλος του αγώνα. Δεν επιλέχθηκε να διαιτητεύσει αγώνα των προημιτελικών, αλλά ήταν τέταρτος διαιτητής στον προημιτελικό αγώνα Αγγλία - Ιταλία. Στις 27 Ιουνίου 2012, διαιτήτευσε τον ημιτελικό μεταξύ της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, όπου έδειξε 9 κίτρινες κάρτες σε 120 λεπτά αγώνα.
Την 1η Ιουλίου 2012, ορίστηκε ως τέταρτος διαιτητής στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 2012, μεταξύ Ισπανίας και Ιταλίας, ο οποίος διεξήχθη στο Κίεβο. Στις 14 Δεκεμβρίου 2012, ορίστηκε διαιτητής του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων του 2012, μεταξύ της Κορίνθιανς και της Τσέλσι, ο οποίος διεξήχθη στη Γιοκοχάμα. Η Κορίνθιανς κέρδισε με 1-0. Ο Τσάκιρ είχε αποβάλλει τον Γκάρι Κέιχιλ σε αυτόν τον αγώνα.
Στις 5 Μαρτίου 2013, ο Τσάκιρ διαιτήτευσε τον αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Ρεάλ Μαδρίτης, όπου σε μία επίμαχη απόφαση, απέβαλε τον παίκτη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Νάνι, κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημιχρόνου του αγώνα, απόφαση που εξόργισε τον Άλεξ Φέργιουσον, σε αυτό που θα ήταν ο τελευταίος αγώνας του στο Τσάμπιονς Λιγκ ως προπονητής της Γιουνάιτεντ. Στις 9 Ιουλίου 2014, ορίστηκε διαιτητής του ημιτελικού αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 μεταξύ της Ολλανδίας και της Αργεντινής, ο οποίος διεξήχθη στο Σάο Πάολο.
Ο Τσάκιρ διαιτήτευσε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15 μεταξύ της Γιουβέντους και της Μπαρτσελόνα, που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου στις 6 Ιουνίου 2015 και έδειξε τρεις κίτρινες κάρτες. Το 2016, Τσάκιρ σε δύο διαφορετικούς ημιτελικούς αγώνες στο Τσάμπιονς Λιγκ 2015-16, ο πρώτος διαιτητής που το έκανε. Επίσης, διαιτήτευσε τον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2016-17 μεταξύ της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Ρεάλ Μαδρίτης, στο Βιθέντε Καλδερόν της Μαδρίτης στις 10 Μαΐου 2017.
Στο Τσάμπιονς Λιγκ 2017-18, ο Τσάκιρ διαιτήτευσε τον αγώνα της φάσης ομίλων μεταξύ της Μπαγερν Μονάχου και της Παρί Σεν Ζερμέν το Δεκέμβριο του 2017, καθώς και τον αγώνα του γύρου των 16 μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Τσέλσι στο Στάμφορντ Μπριτζ στις 20 Φεβρουαρίου 2018. Αργότερα, διαιτήτευσε τον επαναληπτικό ημιτελικό αγώνα μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπάγερν Μονάχου στη Μαδρίτη.
Ο Τσάκιρ διαιτήτευσε τον πρώτο αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ 2018-19 μεταξύ της Λίβερπουλ και της Παρί Σεν Ζερμέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012 Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 Κατηγορία:Διαιτητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr)
Φιλιμπέρ Ντελόρμ
Ο Φιλιμπέρ Ντελόρμ (γαλλικά: Philibert Delorme), επίσης γνωστός και ως Φιλιμπέρ ντε λ'Ορμ (Philibert de l'Orme), γεννήθηκε στη Λυών γύρω στο 1514 και πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1570 στο Παρίσι, ήταν αρχιτέκτονας της περιόδου της Γαλλικής Αναγέννησης και συγγραφέας αρχιτεκτονικών πραγματειών.
Βιογραφία
Ο Φιλιμπέρ Ντελόρμ γεννήθηκε το 1514 στη Λυών, γιος αρχιτεχνίτη λιθοδόμου. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα νεανικά του χρόνια και την αρχική του εκπαίδευση. Είναι πιθανό ότι ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, ιδιαίτερα στην κατασκευή των τειχών της Λυών.
Ταξίδι στην Ιταλία
Από το 1533 έως το 1536, έμεινε στη Ρώμη όπου έκανε ανασκαφές και μελέτησε τις κλασικές αρχαιότητες. Αφομοίωσε τους ρυθμούς της κλασικής αρχιτεκτονικής, έμαθε την τέχνη τους και συγχρόνως καλλιέργησε πλατιά ουμανιστική νοοτροπία επηρεασμένος από τον Αναγεννησιακό ουμανισμό. Αυτήν την περίοδο, δημιούργησε φιλικές σχέσεις με τον Γάλλο πρεσβευτή στη Ρώμη καρδινάλιο Ζαν ντυ Μπελαί και τον Πάπα Ιούλιο Γ'.
Επιστροφή στη Γαλλία
μικρογραφία|Ανδριάντας του Φιλιμπέρ Ντελόρμ στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας|αριστερά|300x300εσ]] Το 1536, επέστρεψε στη Λυών και εργάσθηκε σαν αρχιτέκτονας, αλλά δεν έμεινε στην πόλη του για πολύ. μικρογραφία|250x250εσ|Ο πύργος του Ανέ Ο φίλος του καρδινάλιος Ζαν ντυ Μπελαί του εμπιστεύτηκε μεταξύ 1541 και 1547 το σχεδιασμό του κάστρου του στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ, χαρακτηριστικό της Γαλλικής Αναγέννησης, τετράγωνο κτήριο εμπνευσμένο από τις ιταλικές βίλες. Το 1547 διορίσθηκε αρχιτέκτονας του δελφίνου, μελλοντικού βασιλιά Ερρίκου Β', ο οποίος το 1549 τον ονόμασε αβά του Ιβρύ. Από το 1547 έως το 1556, σχεδίασε τον μεγαλοπρεπή πύργο του Ανέ για την ερωμένη του Ερρίκου την Ντιάν ντε Πουατιέ και έπειτα μια γέφυρα στον πύργο του Σενονσώ.
Στρουμπί
Το Στρουμπί είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Φιλιμπέρ Ντελόρμ
Επιστροφή στη Γαλλία
Το 1548 διορίσθηκε Επιθεωρητής των κτηρίων και δημιούργησε σημαντικά έργα: τον τάφο του βασιλιά Φραγκίσκου Α' στη βασιλική Σαιν-Ντενί (1547), συνεργάστηκε με τους Ιταλούς Φραντσέσκο Πριματίτσο και Νικολό ντελ’Αμπάτε στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ (1548-1558), έκανε συμπληρωματικά έργα στο νέο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και άλλες αναθέσεις.
Στρουμπί
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Φιλιμπέρ Ντελόρμ
Σε δυσμένεια- Συγγραφικό έργο
Ο θάνατος του Ερρίκου Β' της Γαλλίας το 1559 τον άφησε ξαφνικά χωρίς προστάτη και στο έλεος αντίπαλων αρχιτεκτόνων, δυσαρεστημένων από τη ματαιοδοξία, την επιτυχία και το στυλ του. Δύο ημέρες αργότερα, στις 10 Ιουλίου, απολύθηκε από τις επίσημες θέσεις του και αντικαταστάθηκε από τον Ιταλό καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Πριματίτσο, του οποίου το έργο ήταν πολύ στη μόδα. Άρχισε τότε να γράφει δύο αρχιτεκτονικές πραγματείες που παρουσιάζουν τις θεωρίες στις οποίες βασίζονται οι πρακτικές μέθοδοι που χρησιμοποιούσε. Έκανε ένα ακόμη ταξίδι στη Ρώμη για να δει τα νέα έργα του Μικελάντζελο. Το 1561 δημοσίευσε τις Νέες εφευρέσεις για καλές κατασκευές με μικρές δαπάνες και το 1567 ακολούθησε η Πλήρης Πραγματεία για την Τέχνη της Κατασκευής. Τα έργα του επανεκδόθηκαν μετά το θάνατό του το 1576, 1626 και 1648.
Στρουμπί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Φιλιμπέρ Ντελόρμ
Σε δυσμένεια- Συγγραφικό έργο
Το 1564, η Αικατερίνη των Μεδίκων τον ανακάλεσε στη βασιλική αυλή και του ανέθεσε το τελευταίο έργο του, το παλάτι του Κεραμεικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Ακροβάτης και Νεαρός Αρλεκίνος
Ο Ακροβάτης και Νεαρός Αρλεκίνος (γαλλικά: Acrobate et jeune Arlequin) είναι ελαιογραφία που φιλοτεχνήθηκε το 1905 από τον Πάμπλο Πικάσο.
Το Αγόρι που Κλαίει
Κατάρα
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1985, η βρετανική εφημερίδα The Sun ανέφερε ότι ένας πυροσβέστης από το Έσσεξ, ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν συχνά στα ερείπια καμένων σπιτιών βρίσκονταν ανέπαφα αντίγραφα του πίνακα. Μέχρι τα τέλη του Νοεμβρίου, η πεποίθηση ότι ο πίνακας ήταν καταραμένος είχε τόση απήχηση, ώστε η The Sun οργάνωνε μαζικές πυρές των αντιγράφων που στέλνονταν από τους αναγνώστες.
Ο Steve Punt, Βρετανός συγγραφέας και κωμικός, ερεύνησε την κατάρα του αγοριού που κλαίει σε μια παραγωγή του BBC Radio 4 που ονομάζεται Punt PI. Αν και η φύση του προγράμματος είναι κωμική, ο Punt ερεύνησε την ιστορία του πίνακα. Το συμπέρασμα που έβγαλε το πρόγραμμα, μετά από ελέγχους στο κέντρο ερευνών Building Research Establishment, είναι ότι τα αντίτυπα του πίνακα είχαν περαστεί με βερνίκι που περιείχε επιβραδυντικό παράγοντα καύσης, και ότι η κλωστή που κρατούσε τον πίνακα στον τοίχο ήταν η πρώτη που διαλυόταν, με αποτέλεσμα ο πίνακας να προσγειωθεί φάτσα στο πάτωμα και έτσι να προστατευτεί, αν και δεν δόθηκε εξήγηση γιατί δεν βρίσκονταν και άλλοι πίνακες χωρίς φθορές. Ο πίνακας αναφέρθηκε επίσης σε ένα επεισόδιο για κατάρες στη τηλεοπτική σειρά Weird or What? το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες Κατηγορία:Πίνακες του Τζιοβάνι Μπραγκόλιν Κατηγορία:Αστικοί μύθοι Κατηγορία:Κατάρες Κατηγορία:Πίνακες με παιδιά
1950 Βέμπε
Ο Βέμπε (Wempe) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,062. Ανακαλύφθηκε το 1942 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Γιόχαν Βέμπε (Johann Wempe).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Βέμπε είναι άγνωστα. Ο Βέμπε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 16 ώρες και 47 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεμπε
Πυρπόληση πετρελαιοπηγών του Κουβέιτ
Η Πυρπόληση πετρελαιοπηγών του Κουβέιτ από τον Ιρακινό Στρατό έλαβε χώρα τους πρώτους μήνες του 1991, στα πλαίσια του Πολέμου του Κόλπου. Μηχανικοί του ιρακινού στρατού, έβαλαν φωτιά σε εκατοντάδες πετρελαιοπηγές στο Κουβέιτ προκειμένου ο καπνός από τη φωτιά να εμποδίσει τις συμμαχικές δυνάμεις να προωθηθούν στο Ιράκ και να δοθεί ο αναγκαίος χρόνος στα ιρακινά στρατεύματα να αποχωρήσουν από το Κουβέιτ (όπου είχαν εισβάλει τον Αύγουστο του 1990) και να επιστρέψουν στη χώρα τους. Εκτός από πετρελαιοπηγές οι Ιρακινοί έβαλαν φωτιά και σε ορύγματα, που είχαν γεμίσει με πετρέλαιο καθώς και σε «λίμνες πετρελαίου», που είχαν δημιουργήσει σε διάφορα σημεία στη περιοχή.
Η κατάσβεση των πετρελαιοπηγών που καίγονταν ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1991 και ολοκληρώθηκε στις 6 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Η ποσότητα πετρελαίου που κάηκε υπολογίζεται σε περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο βαρέλια. Την περίοδο που καίγονταν οι πετρελαιοπηγές είχαν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με τις επιπτώσεις που θα είχε η καύση του πετρελαίου στο περιβάλλον σε παγκόσμιο επίπεδο, οι οποίες όμως δεν επαληθεύτηκαν. Σε χώρες του Κόλπου παρατηρήθηκαν χαμηλότερες θερμοκρασίες, το 1991, που δεν επαναλήφθηκαν όμως τα επόμενα χρόνια. Το πετρέλαιο που χύθηκε αλλά δε κάηκε μόλυνε εκατομμύρια τόνους άμμου και χώματος. Το μείγμα άμμου, πετρελαίου και στάχτης κάλυψε περίπου το 5% του εδάφους του Κουβέιτ. Πετρέλαιο που δεν κάηκε έχει εισχωρήσει στην άμμο και μπορεί να δημιουργήσει μελλοντικά πρόβλημα στον υδροφόρο ορίζοντα του Κουβέιτ, που είναι ήδη περιορισμένος.
Διερευνήθηκε επίσης κατά πόσο οι φωτιές στις πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ συνδέονται με το λεγόμενο Σύνδρομο του Κόλπου, συμπτώματα του οποίου εμφάνισαν πολλοί βετεράνοι στρατιώτες αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει αποσαφηνιστεί τι προκάλεσε το εν λόγω σύνδρομο.
Σον Κόνερι
Πρώτα χρόνια
Ο Κόνερι γεννήθηκε στο Φάουντενμπριτζ (Fountainbridge) στο Εδιμβούργο. Είναι γιος της Γιουφίμια (Έφι) Μακμπέιν (πατρ. Μακλίν), καθαρίστριας, και του Τζόζεφ Κόνερι, εργάτη σε εργοστάσιο και οδηγού φορτηγού. Ο πατέρας του ήταν καθολικός με ιρλανδοσκωτική καταγωγή, ενώ η μητέρα του ήταν Σκωτσέζα προτεστάντισσα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τον αποκαλούσαν Σον, το μεσαίο του όνομα, πολύ πριν γίνει ηθοποιός.
Τζέιμς Μποντ (1962–1967, 1971, 1983)
Η εντυπωσιακή άνοδος του Κόνερι έγινε με τον ρόλο του μυστικού πράκτορα Τζέιμς Μποντ. Συνολικά πήρε μέρος σε επτά ταινίες Μποντ. Οι έξι ήταν παραγωγής της EON και μία ήταν ανεπίσημη αναπαραγωγή του Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός από τη Warner Bros. Οι ταινίες αυτές είναι:
Ο εντυπωσιακός αλλά και αεικίνητος, «αεράτος», ηθοποιός πρωτοανακαλύφθηκε από τους Χάρι Σάλτζμαν και Άλμπερτ Μπρόκολι, μετά την άρνηση άλλων υποψήφιων ηθοποιών για το ρόλο του Μποντ, μεταξύ των οποίων ο Ντέιβιντ Νίβεν (ο οποίος αργότερα έπαιξε τον Μποντ στην παρωδία του 1967 Casino Royale), ο Κάρι Γκραντ και ο Τζέιμς Μέισον. Ο χαμηλός προϋπολογισμός ανάγκασε τους παραγωγούς να προσλάβουν έναν άγνωστο ηθοποιό.
Ίαν Φλέμινγκ
Ο δημιουργός του Τζέιμς Μποντ, Ίαν Φλέμινγκ, δεν ήταν ευχαριστημένος με την επιλογή του ηθοποιού για την ενσάρκωση του ήρωά του, καθώς θεωρούσε ότι λόγω της φυσικής του διάπλασης και του παρουσιαστικού του δεν θα φαινόταν τόσο εκλεπτυσμένος. Ωστόσο, άλλαξε γνώμη μετά την πρεμιέρα της πρώτης ταινίας, Τζέιμς Μποντ εναντίον δόκτορος Νο, και εντυπωσιάστηκε τόσο που εμπνεύστηκε μια σκωτοελβετική καταγωγή για τον Τζέιμς Μποντ που ξεπηδούσε από τις σελίδες των επόμενων μυθιστορημάτων του.
Η ερμηνεία του Κόνερι ως Μποντ και το στυλ που προσέδωσε στο χαρακτήρα αυτό οφείλεται στην καθοδήγηση του σκηνοθέτη των ταινιών Τέρενς Γιανγκ, ο οποίος τον πήρε υπό την προστασία του και «εξευγένισε» το φυσικό παρουσιαστικό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Σκωτσέζοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πιέτρο Γκραντενίγκο
Ο Πιέτρο Γκραντενίγκο (1251 - 13 Αυγούστου 1311) ήταν ο 49ος Δόγης της Βενετίας (1289 - 1311)
Δόγης της Βενετίας
Την εποχή που εξελέγη δόγης υπηρετούσε ως Ποντέστα του Κόπερ στην Ίστρια. Η Δημοκρατία της Βενετίας δέχτηκε ένα σκληρό χτύπημα όταν οι Μαμελούκοι κατέλαβαν την Άκρα, το τελευταίο οχυρό των Σταυροφόρων στους Αγίους Τόπους (1291). Από το 1294 ξέσπασε πόλεμος με την Δημοκρατία της Γένοβας και η Βενετία είχε σκληρές απώλειες : έχασε μια ναυμαχία, οι αποικίες της στην Κρήτη λεηλατήθηκαν και ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος συνέλαβε πολλούς Βενετούς στην Κωνσταντινούπολη. Οι Βενετοί σε απάντηση κυρίευσαν τον Γαλατά και απείλησαν την αυτοκρατορική κατοικία στις Βλαχέρνες αλλά έχασαν ξανά στην Κόρτσουλα (1298). Οι δυο δημοκρατίες έκλεισαν μεταξύ τους ειρήνη (1299).
Ο δόγης Πιέτρο Γκραντενίγκο ήταν υπεύθυνος για την δημιουργία του "Μεγάλου Συμβουλίου της Βενετίας". Ο νέος νόμος που εισήλθε τον Φεβρουάριο του 1297 καθόρισε σαν μέλη των μελλοντικών συμβουλίων τους απογόνους των ευγενών που συμμετείχαν στο συμβούλιο την τετραετία 1293 - 1297. Η κίνηση αυτή μετέτρεψε την Δημοκρατία της Βενετίας σε ολιγαρχικό σύστημα αποκλείοντας την μεγάλη πλειοψηφία του λαού.
Αφορισμός από τον πάπα
Την εποχή του Πιέτρο Γκραντενίγκο η Βενετία περιπλάκη σε πόλεμο με το Βατικανό για τον έλεγχο της Φερράρα (1308). Ο Πάπας Κλήμης Ε΄ αφόρισε την Βενετία (27 Μαρτίου 1309) και απαγόρευσε σε όλους τους χριστιανούς τις εμπορικές σχέσεις μαζί της. Η πολιτική του δόγη ήταν καταστροφική με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός κινήματος με στόχο να τον εκθρονίσει υπό την ηγεσία του επαναστάτη Μπαζαμόντε Τιέπολο εγγονού του δόγη Λορέντζο Τιέπολο και άλλων μελών της αριστοκρατίας. Το πραξικόπημα απέτυχε (15 Ιουνίου 1310) και οι υποκινητές του τιμωρήθηκαν σκληρά. Το κίνημα του Τιέπολο στάθηκε αιτία για την δημιουργία του "Συμβουλίου των Δέκα" αρχικά σαν προσωρινό σώμα αλλά αργότερα ανέλαβε όλες τις εξουσίες στην Δημοκρατία. Ο Πιέτρο Γκραντενίγκο πέθανε την ίδια εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας βρισκόταν υπό θρησκευτική απαγόρευση (13 Αυγούστου 1311), οι τελετές της κηδείας δεν μπορούσαν να γίνουν και τάφηκε σε έναν απλό τάφο στο Μουράνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Τομασίνα Μοροζίνι με την οποία είχε μια κόρη την Άννα σύζυγο του Γιάκοπο Α΄ ντα Καρράρα και σε δεύτερο γάμο την Αγνή Ζανταρή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Ελισάβετ Αμαλία της Αυστρίας
Η Ελισάβετ Αμαλία (γερμ. Elisabeth Amalie von Habsburg-Lorraine, 7 Ιουλίου 1878 - 13 Μαΐου 1960) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και διαδόχου της αυτοκρατορίας της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Διαδόχου του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Αμαλία Ευγενία Μαρία Θηρεσία Καρολίνα Λουίζα Ιωσηφίνα ήταν η τρίτη κόρη του Αρχιδούκα Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας, διαδόχου της Αυστρίας, και της Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Μιχαήλ της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1903 τον Αλοϋσιο του Λίχτενσταϊν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Γιάννης Πανάρετος
Ο Γιάννης Πανάρετος (Κύθηρα, 23 Φεβρουαρίου 1948) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός. Από τον Οκτώβριο του 2009 έως και τις 17 Ιουνίου 2011 διατέλεσε Υφυπουργός Παιδείας, Διά βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, ενώ ταυτόχρονα είχε οριστεί πολιτικός υπεύθυνος της ανοικτής διακυβέρνησης και διαβούλευσης της Κυβέρνησης.
Βιογραφικό
Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη στατιστική, στο Πανεπιστήμιο Σέφιλντ και διδακτορικές στα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Μπράντφορντ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πατρών (1984-1991), στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1983-1985), στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα (1982-1983), στο Πανεπιστήμιο Μιζούρι-Κολούμπια (1980-1982), στο Πανεπιστήμιο Δουβλίνου (1978-1980), ενώ έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής και στα Πανεπιστήμια Μπέρκλεϋ και Στάνφορντ της Καλιφόρνια. Στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας διετέλεσε Αντιπρύτανης, Πρόεδρος της Επιτροπής Ερευνών, Αναπληρωτής Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής και Πρόεδρος του Γενικού Τμήματος. Από το 1991 είναι Καθηγητής Πιθανοτήτων και Στατιστικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Άλλες θέσεις που κατέχει/κατείχε είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών
The End of the F***ing World
To The End of the F***ing World είναι βρετανική μαύρη κωμική-δραματική τηλεοπτική σειρά, βασισμένη στο μυθιστόρημα-κόμικ, με το ίδιο όνομα, του Τσαρλς Φόρσμαν. Η πρώτη σεζόν αποτελούνταν από οχτώ επεισόδια, τα οποία προβλήθηκαν, αρχής γενομένης, στις 24 Οκτωβρίου του 2017, από τον τηλεοπτικό σταθμό Channel 4, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αργότερα κυκλοφόρησαν και στη διαδικτυακή πλατφόρμα του καναλίου, All 4. Στις 5 Ιανουαρίου του 2018, η σειρά κυκλοφόρησε παγκόσμια, μέσω της πλατφόρμας Netflix. Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι Άλεξ Λόθερ και Τζέσικα Μπάρντεν, με τον πρώτο να παίζει έναν 17χρονο, ο οποίος θεωρεί ότι είναι ψυχοπαθής, και τη δεύτερη να ερμηνεύει την Alyssa, συμμαθήτρια του πρώτου, η οποία βλέπει τον James, ως τρόπο διαφυγής από την οικογένεια της. Μεταξύ άλλων, σε δευτερεύοντες ρόλους, εμφανίζονται οι Τζέμα Γουέλαν, Γούνμι Μοσάκου, Στιβ Όραμ, Κριστίν Μπότομλι, Νάβιν Τσόντρι, Μπάρι Γουόρντ και Ναόμι Άκι.
Η σειρά, όπως προαναφέρθηκε, είναι βασισμένη σε κόμικς του Φόρσμαν, το The End of the Fucking World, το οποίο έγινε βιβλίο το 2013. Ο Τζόναθαν Έντγουισλ, δημιουργός της σειράς, επικοινώνησε με τον Φόρσμαν και δημιούργησε μία ταινία μικρού μήκους το 2014. Παρόλα αυτά, τον Απρίλιο του 2017, ξεκίνησαν τα γυρίσματα της πρώτης σεζόν. Το σενάριο το ανέλαβε η Τσάρλι Κόβελ, ενώ τα επεισόδια σκηνοθετήθηκαν από τον Έντγουισλ και τη Λούσι Τσέρνιακ. Τον Αύγουστο του 2018, η σειρά ανανέωσε για δεύτερη σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Channel 4, στις 4 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Κατόπιν συνέβη ό,τι και στην πρώτη σεζόν, με την πλατφόρμα του καναλίου All 4 να τα ανεβάζει και ύστερα το Netflix να τη διανέμει παγκοσμίως. Πριν καν την κυκλοφορία της δεύτερης σεζόν, η Κόβελ είπε, ότι δεν θέλει να συμμετάχει σε μία πιθανή τρίτη σεζόν.
Η τηλεοπτική σειρά από τη στιγμή της κυκλοφορίας της απέσπασε θετικές κριτικές ιδιαίτερα για το σενάριο της, την παραγωγή της και τα θέματά της. Επίσης, επαινέθηκαν και οι δύο πρωταγωνιστές για τις ερμηνείες τους. Το 2018, υπήρξε υποψήφια στα British Television Academy Rewards στην κατηγορία Καλύτερη Δραματική Σειρά. Το 2019, κέρδισε βραβείο από τα Peabody Awards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix
Γιόνας Καζλάουσκας
Καριέρα ως παίκτης
Ο Γιόνας Καζλάουσκας αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του στη Στατίμπα Βίλνιους, γνωστή στις μέρες μας και ως Λιέτουβος Ρίτας.
Πηγές
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Λιθουανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στατίμπα Βίλνιους Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Κίνας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές νικητές Ευρωλίγκα Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λιέτουβος Ρίτας
Επανάσταση στην Τυνησία
Στις 18 Δεκεμβρίου του 2010, στην πόλη Σιντί Μπουζίντ της Τυνησίας, ένας πλανόδιος πωλητής φρούτων και λαχανικών, ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι, αυτοπυρπολήθηκε, διαμαρτυρόμενος για την κατάσχεση των προϊόντων του από την αστυνομία επειδή δεν είχε άδεια. Η ενέργεια αυτή του 27χρονου πωλητή, ο οποίος τελικά εξέπνευσε στις 4 Ιανουαρίου του 2011, είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης αρχικά στη Σιντί Μπουζίντ και στη συνέχεια σε διάφορες πόλεις της Τυνησίας. Στη διάρκεια των διαδηλώσεων αυτών τουλάχιστον 219 άνθρωποι φέρεται να έχουν σκοτωθεί. Ειδικότερα, σε ανακοίνωση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ αναφέρθηκε ότι 219 άτομα σκοτώθηκαν και 510 τραυματίστηκαν στη διάρκεια των βίαιων επεισοδίων που οδήγησαν στην πτώση του προέδρου Ζιν Ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι στις 14 Ιανουαρίου 2011. Εξ αυτών οι 147 πέθαναν στο δρόμο και οι υπόλοιπο 72 στις φυλακές.
Στις 14 Ιανουαρίου του 2011 ο πρόεδρος της χώρας Μπεν Αλί εγκατέλειψε την Τυνησία και κατέφυγε στη Σαουδική Αραβία. Την εξουσία ανέλαβε ο μέχρι τότε πρωθυπουργός Μοχάμεντ Γκανουσί. Στις 28 Ιανουαρίου 2011 άρχισαν διαδηλώσεις με αίτημα και την παραίτηση του Γκανουσί.
Κατάσταση στην Τυνησία πριν το ξέσπασμα των διαδηλώσεων
Η Τυνησία για πολλά χρόνια παρουσιαζόταν, ακόμα και σε ευρωπαϊκές χώρες, ως χώρα πρότυπο στον μουσουλμανικό κόσμο καθώς φαινόταν ότι είχε οικονομική σταθερότητα και ότι, σε αντίθεση με γειτονικές της χώρες, φονταμενταλιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις δεν είχαν επιρροή. Στην πραγματικότητα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ζει σε πολύ άσχημες συνθήκες και υποφέρει από την ανεργία (ακόμα και νέοι πτυχιούχοι) και την αύξηση των τιμών των τροφίμων. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη διαφθορά του καθεστώτος, την αυταρχικότητα της αστυνομίας και την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι οι πραγματικές αιτίες που οδήγησαν στις διαδηλώσεις και τις ταραχές στα τέλη του 2010 και στις αρχές του 2011 στην Τυνησία.
Χρονικό των διαδηλώσεων
Μετά την αυτοπυρπόληση του Μοχάμεντ Μπουαζίζι κάτοικοι της Σιντί Μπουζίτ συγκεντρώθηκαν έξω από κυβερνητικά κτίρια στην πόλη για να διαμαρτυρηθούν κατά της αστυνομίας. Η κάλυψη των διαδηλώσεων από τα μέσα ενημέρωσης της Τυνησίας ήταν περιορισμένη.
Στις 27 Δεκεμβρίου ανεξάρτητες εργατικές ενώσεις οργάνωσαν διαδήλωση στην Τύνιδα για συμπαράσταση προς τους κατοίκους της Sidi Bou Zid ενώ παράλληλα προέβαλαν και το αίτημα για δημιουργία θέσεων εργασίας. Διαδηλώσεις έγιναν επίσης στις πόλεις Sousse, Sfax and Meknassy. Στις 28 του μήνα η Ομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων της Τυνησίας (Tunisian Federation of Labour Unions) οργάνωσε διαδήλωση στην Γκαφσά. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και στις 29 Δεκεμβρίου.
Στις 30 Δεκεμβρίου η αστυνομία διέλυσε διαδηλώσεις στις πόλεις Monastir, Sbikha και Chebba. Την επομένη η Tunisian National Lawyers Order κάλεσε τους δικηγόρους σε συγκέντρωση στην πρωτεύουσα ενώ ο Mokhtar Trifi, πρόεδρος της Λίγκα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τυνησίας (Tunisian Human Rights League)(LTDH), κατήγγείλε ότι δικηγόροι σε ολόκληρη τη χώρα είχαν χτυπηθεί άγρια από την αστυνομία. Στις 3 Ιανουαρίου έγιναν διαδηλώσεις στην πόλη Ταλά στη διάρκεια των οποίων ξέσπασαν επεισόδια. Η αστυνομία προσπάθησε να διαλύσει με τη χρήση δακρυγόνων τους διαδηλωτές οι οποίοι έβαλαν φωτιά σε λάστιχα αυτοκινήτων και επιτέθηκαν στα γραφεία του Constitutional Democratic Rally. Στις 6 Ιανουαρίου οι Τυνήσιοι δικηγόροι κήρυξαν απεργία διαμαρτυρόμενοι και για τις βιαιοπραγίες αστυνομικών εις βάρος συναδέλφων τους τις προηγούμενες ημέρες. Τις επόμενες ημέρες και άλλοι επαγγελματικοί κλάδοι κήρυξαν απεργία. Στις 12 Ιανουαρίου μια δημοσιογράφος της ιταλικής κρατικής τηλεόρασης RAI δήλωσε ότι η ίδια και ο εικονολήπτης που ήταν μαζί της χτυπήθηκαν με γκλομπ από αστυνομικούς στη διάρκεια ταραχών στην Τύνιδα και ότι κατασχέθηκε η κάμερά τους.
Στις 27 Ιανουαρίου έγινε ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Ωστόσο, οι διαδηλωτές δεν ικανοποιήθηκαν και άρχισαν νέες διαμαρτυρίες την επόμενη ημέρα, με αίτημα την παραίτηση και της κυβέρνησης του Γκανουσί.
Στις 29 Ιανουαρίου στην πόλη Γκαφσά σημειώθηκε μία ακόμη αυτοπυρπόληση νέου 21 ετών, ο οποίος ήταν άνεργος και με τον τρόπο αυτό ήθελε να "καταγγείλει την οικτρή οικονομική κατάσταση".
Παραπομπές
Εξεγερσεις 2010 2011 Κατηγορία:Ταραχές Κατηγορία:Αραβική Άνοιξη Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες
Γκόρντον Μπάιναϊ
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στο Σέγκεντ στις 5 Μαρτίου του 1968. Μεγάλωσε στην Μπάγια της Ουγγαρίας και σπούδασε στο τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης το 1991. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχε αναπτύξει πολιτική δράση στους κόλπους της σπουδαστικής νεολαίας και έγινε πρόεδρος της ανεξάρτητης φοιτητικής επιτροπής.
Επιχειρηματική καριέρα
Έπειτα από την απόκτηση του μεταπτυχιακού του, ο Μπάιναϊ ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα και εργάστηκε στην αρχή στην Creditum Financial Consulting Ltd και το 1993 στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης στο Λονδίνο. Μετά δραστηριοποιήθηκε στην Eurocorp International Finance Ltd και από το 1995 ως το 2000 ανέλαβε διευθύνων σύμβουλος της CA IB Securities Co. Τα επόμενα χρόνια ανέλαβε πολλά διευθυντικά πόστα σε διάφορες εταιρείες. Ψηφίστηκε ως ο "νέος μάνατζερ της χρονιάς" το 2003, από τον Εθνικό Οργανισμό Μάνατζερ. Μετά την εκκαθάριση της εταιρείας Hajdú-Bet, του ασκήθηκε έντονη κριτική. Το 2005 έγινε πρόεδρος της Budapest Airport Α.Ε. και μέλος της επιτροπής επιθεωρητών στην Zwack Α.Ε.
Πολιτική καριέρα
Για πρώτη φορά διορίστηκε σε πολιτική θέση στην κυβέρνηση το 2006. Την 1η Ιουλίου ο πρωθυπουργός Φέρεντς Γκιουρτσάνι τον κάλεσε να αναλάβει επικεφαλής του Γραφείου για την Εθνική Ανάπτυξη. Το 2007, μετά την αποχώρηση του SZDSZ από την κυβέρνηση συνασπισμού ανέλαβε υπουργός στο νεοσύστατο χαρτοφυλάκιο για την Εθνική Οικονομική Ανάπτυξη.