cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Χαρδαλιάς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1968 στον Βύρωνα και κατάγεται από τη Γρανίτσα Ευρυτανίας. Είναι απόφοιτος της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Κεντ της Αγγλίας. Έχει μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επικοινωνία και τα ΜΜΕ. Έχει ειδικευθεί σε θέματα Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.
Το 1994 εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος με το ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ και τον υποψήφιο Δήμαρχο τότε, Δημήτρη Δράκο, ενώ το 1998 κατέρχεται στις εκλογές ως υποψήφιος Δήμαρχος, επικεφαλής του συνδυασμού ΕΠΟΧΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ και συγκεντρώνει ποσοστό 31,9% και 48,9% στον α’ και β’ γύρο αντίστοιχα. Τον Οκτώβριο του 2002, εξελέγη Δήμαρχος Βύρωνα, με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και από το 2003 έως το 2014 υπηρέτησε αυτή τη θέση και από το 2014 έως το 2019 ήταν περιφερειακός σύμβουλος Αττικής. Ο Χαρδαλιάς έχει καταδικαστεί δυο φορές από Ελληνικά δικαστήρια (ένα χρόνο φυλάκιση με αναστολή και 3.000 ευρώ πρόστιμο το 2015 και έξι μήνες με αναστολή το 2016) για ρύπανση στην περιοχή Εργάνη (δασική περιοχή στον Υμηττό) κατά την περίοδο που ήταν δήμαρχος του Βύρωνα. Η ρύπανση αφορά την εναπόθεση απορριμμάτων στην περιοχή κατά τη διάρκεια έργων κατασκευής δρόμων του δήμου.
Είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, γραμματέας Τοπικής Αυτοδιοίκησης και αναπληρωτής γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος. Στις 19 Ιουλίου του 2019, διορίστηκε γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στις 15 Μαρτίου 2020 ορίστηκε υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων. Ανέλαβε μαζί με τον Σωτήρη Τσίοδρα την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την επιδημία του κορονοϊού στην Ελλάδα, αναλαμβάνοντας το κομμάτι της ανακοίνωσης των μέτρων και της τήρησής τους.
Ανέλαβε τον συντονισμό της αντιμετώπισης των δασικών πυρκαγιών το καλοκαίρι του 2021. Στις 16 Αυγούστου 2021, ενώ βρισκόταν εν εξελίξει φωτιά στην Κερατέα, υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου το οποίο αντιμετωπίστηκε με την τοποθέτηση stent. Κατόπιν ανασχηματισμού της κυβέρνησης την 31η Αυγούστου 2021, ο Νίκος Χαρδαλιάς ορίστηκε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, αντικαθιστώντας τον Αλκιβιάδη Στεφανή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Βύρωνα Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προστασίας του Πολίτη Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας
Ανώγειο Καρδίτσας
Το Ανώγειο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σοφάδων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Το Ανώγειο είναι πεδινό χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του μεγάλου κάμπου του νομού, στις όχθες του Σοφαδίτικου (Σοφαδίτη) ποταμού και ΝΔ. από τους Σοφάδες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει περίπου 19 χλμ. ΝΑ. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,375 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Ανώγι και προσαρτήθηκε στον δήμο Κιερίου του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1934 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Ανώγειο και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανωγείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σοφάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Αθάι
Το Αθάι (αγγλικά: Athy) είναι κωμόπολη στην Ιρλανδία, 72 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Δουβλίνου με πληθυσμό 9.677 κατοίκων (σύμφωνα με την απογραφή του 2016). Βρίσκεται στο σημείο σύγκλισης του ποταμού Μπάροου και του Μεγάλου Καναλιού στη νοτιοδυτική κομητεία Κίλντεϊρ της Ιρλανδίας. Είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Κίλντεϊρ και η 50ή μεγαλύτερη πόλη της Ιρλανδίας, έχοντας αυξήσει τον πληθυσμό της κατά περίπου 60% από την απογραφή του 2002.
Ναυμαχία του Ταινάρου
Η Ναυμαχία του Ταίναρου έλαβε χώρα μεταξύ της 27ης και της 29ης Μαρτίου 1941. Ήταν μεγάλη ναυμαχία στην περιοχή του ακρωτηρίου Ταίναρου ανάμεσα στον βρετανικό και ιταλικό στόλο με επικεφαλής τον ναύαρχο Κάνιγκαμ και Γιακίνο αντιστοίχως.
Αθάι
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Ναυμαχία του Ταινάρου
Στην αναμέτρηση, όπου δεν εμφανίζονται ελληνικά πολεμικά πλοία εξαιτίας ασυνεννοησίας, οι Βρετανοί καταφέρνουν να πάρουν τελικά την νίκη αφού κατέστρεψαν τρία βαριά καταδρομικά και δύο αντιτορπιλικά του εχθρού, δίχως να έχουν απώλειες. Μετά την παρακολούθηση ιταλικών σημάτων από τους Άγγλους στο Μπλέτσλεϊ Παρκ, τα πλοία του Βασιλικού Ναυτικού και Βασιλικού Αυστραλιανού Ναυτικού παρεμπόδισαν ή προκάλεσαν σοβαρές ζημιές σε πολλά πλοία της ιταλικής Ρέτζια Μαρίνα υπό τον Αντιναύαρχο Ανγκέλο Ιακίνο. Οι αρχικές ενέργειες της μάχης είναι επίσης γνωστές στην Ιταλία ως Μάχη του Γκάουντο.
Ιστορικό υπόβαθρο
Στα τέλη Μαρτίου του 1941, καθώς τα βρετανικά πλοία του Μεσογειακού Στόλου κάλυπταν τη μεταφορά στρατευμάτων στην Ελλάδα, ο Mavis Batey, ένας Άγγλος κρυπτογράφος, έκανε μια σημαντική ανακάλυψη, διαβάζοντας για πρώτη φορά τον ιταλικό ναυτικό κώδικα. Το πρώτο μήνυμα, το κωδικοποιημένο "Η σημερινή ημέρα μείον τρεις", ακολουθήθηκε τρεις ημέρες αργότερα από ένα δεύτερο μήνυμα που ανέφερε τον απόπλου ενός ιταλικού στόλου μάχης που περιλάμβανε ένα θωρηκτό, έξι βαριά και δύο ελαφρά καταδρομικά, καθώς και αντιτορπιλικά για να επιτεθούν στις νηοπομπές που ανεφοδίαζαν τις βρετανικές δυνάμεις. Για να καλύψουν από τους Ιταλούς το σπάσιμο του κώδικα, ένα βρετανικό αναγνωριστικό αεροπλάνο βρέθηκε 'τυχαία' πάνω στην πορεία του ιταλικού στόλου.
Για να εξαπατήσουν περισσότερο τους Ιταλούς, ο ναύαρχος Cunningham φρόντισε να επιβιβαστεί κρυφά στη ναυαρχίδα του, το θωρηκτό HMS Warspite, αφού προηγουμένως πέρασε όλο το απόγευμα σε μια λέσχη γκολφ στην Αλεξάνδρεια, υπό το διαρκές βλέμμα του Ιάπωνα πρέσβη.
Ταυτόχρονα, υπήρξε αποτυχία της κατασκοπίας από την πλευρά του Άξονα. Οι Ιταλοί είχαν ενημερωθεί εσφαλμένα από τους Γερμανούς ότι ο μεσογειακός στόλος είχε μόνο ένα επιχειρησιακό θωρηκτό και κανένα αεροπλανοφόρο. Στην πραγματικότητα το Βασιλικό Ναυτικό είχε τρία θωρηκτά, ενώ το χτυπημένο βρετανικό αεροπλανοφόρο HMS Illustrious είχε αντικατασταθεί από το HMS Formidable.
Αντίπαλες δυνάμεις
Η συμμαχική δύναμη ήταν ο βρετανικός στόλος της Μεσογείου, που αποτελείτο από το αεροπλανοφόρο HMS Formidable και τα θωρηκτά κλάσης Queen Elizabeth HMS Barham, Valiant και Warspite. Η κύρια δύναμη συνοδευόταν από τον 10ο Στολίσκο αντιτορπιλικών (HMS Greyhound, Griffin και HMAS Stuart) και τον 14ο Στολίσκο αντιτορπιλικών (HMS Jervis, Janus, Mohawk και Nubian). Επίσης παρόντα ήταν τα αντιτορπιλικά HMS Hotspur και Havock. Η Δύναμη Β, υπό τη διοίκηση του ναυάρχου Sir Henry Pridham-Wippell, που αποτελείτο από 4 ελαφρά καταδρομικά (HMS Ajax, Gloucester, Orion και HMAS Perth) και 3 αντιτορπιλικά (HMS Hasty, Hereward και Ilex). Επιπλέον, ήταν διαθέσιμα συμμαχικά πλοία που συνόδευαν τις νηοπομπές, 3 αντιτορπιλικά (HMS Defender, Jaguar και Juno) περιπολούσαν στο στενό των Κυθήρων ,ενώ 3 ελαφρά καταδρομικά (HMS Carlisle, Calcutta και Bonaventure) και δύο παρακείμενα αντιτορπιλικά (HMS Decoy και HMAS Vampire).
Ο ιταλικός στόλος αποτελείτο από το θωρηκτό Vittorio Veneto που συνοδευόταν από τον 13ο Στολίσκο αντιτορπιλικών (Alpino,  Bersagliere, Fuciliere και Granatiere), 3 βαριά καταδρομικά (Zara, Fiume και Pola) που συνοδεύονταν από τον 9ο Στολίσκο αντιτορπιλικών (Alfredo Oriani, Giosuè Carducci, Vincenzo Gioberti και Vittorio Alfieri), 3 βαριά καταδρομικά (Trieste, Trento και Bolzano) που συνοδεύονταν από τον 12ο Στολίσκο αντιτορπιλικών (Ascari, Corazziere και Carabiniere) και δύο ελαφρά καταδρομικά (Duca degli Abruzzi και Giuseppe Garibaldi) που συνοδεύονταν από τον 16ο Στολίσκο αντιτορπιλικών (Emanuele Pessagno και Nicoloso de Recco). Σε αντίθεση με αρκετά συμμαχικά πλοία, κανένα ιταλικό πλοίο δεν είχε ραντάρ.
Ναυμαχία
Ένα βρετανικό αναγνωριστικό αεροπλάνο εντόπισε τον ιταλικό στόλο στις 12:00, στερώντας από τον Ιταλό ναύαρχο Iachino κάθε ελπίδα αιφνιδιασμού. Επίσης, ο Ιταλός ναύαρχος πληροφορήθηκε από υποκλοπές πως το βρετανικό αεροπλανοφόρο HMS Formidable βρισκόταν στη θάλασσα. Παρόλα αυτά, οι Ιταλοί ,στηριζόμενοι στην μεγαλύτερη ταχύτητα των πλοίων τους, αποφάσισαν τη συνέχιση της επιχείρησης, για να δείξουν στους Γερμανούς τη θέλησή τους για μάχη.
Σύγκρουση στα ανοιχτά της Γαύδου
Στις 28 Μαρτίου, ένα ιταλικό αναγνωριστικό υδροπλάνο από το θωρηκτό Vittorio Veneto εντόπισε τη Δύναμη Β στις 06:35. Στις 07:55, η δύναμη του Trento συνάντησε τα πλοία της Δύναμη Β νότια της Γαύδου. Επειδή τα συμμαχικά πλοία κατευθύνονταν ΝΑ, οι Ιταλοί νόμισαν πως τα συμμαχικά πλοία ήθελαν να απομακρυνθούν από τον ιταλικό στόλο. Για αυτό τα ιταλικά πλοία άρχισαν να καταδιώκουν τα συμμαχικά, ανοίγοντας πυρ στις 08:12 από μια απόσταση 22 χιλιομέτρων. Τα 3 ιταλικά βαριά καταδρομικά συνέχισαν το πυρ μέχρι τις 08:55, βάλλοντας περίπου 400 βλήματα αλλά επειδή είχαν ελαττωματικό σύστημα στόχευσης, δεν πέτυχαν κάποιο σημαντικό πλήγμα.
Καθώς η απόσταση μεταξύ των αντίπαλων πλοίων δεν είχε ελαττωθεί μετά από καταδίωξη 1 ώρας, τα ιταλικά καταδρομικά την σταμάτησαν και άλλαξαν πορεία προς ΒΔ για να επανενωθούν με το Vittorio Veneto. Με τη σειρά της, η Δύναμη Β άλλαξε πορεία και άρχισε να ακολουθεί τα ιταλικά πλοία από μεγάλη απόσταση. Ο Iachino, ελπίζοντας να παρασύρει τα συμμαχικά πλοία μέσα στο πεδίο βολής του Vittorio Veneto, τα άφησε ανενόχλητα.
Ένας αξιωματικός στη γέφυρα του HMS Orion ανέφερε σε ένα συνάδελφό του, "Τι είναι αυτό το θωρηκτό εκεί πέρα ; Νόμιζα πως τα δικά μας ήταν μίλια μακριά." Οι Ιταλοί υπέκλεψαν ένα σήμα από το HMS Orion ότι είχε συναντήσει μια άγνωστη μονάδα επιφανείας και ότι πήγαινε να ερευνήσει. Στις 10:55 το θωρηκτό Vittorio Veneto ενώθηκε με τα ιταλικά καταδρομικά και αμέσως άνοιξε πυρ εναντίον της Δύναμης Β από μια απόσταση 23 χιλιομέτρων. Οι ομοβροντίες του είχαν καλή στόχευση αλλά υπερβολική διασπορά. Τα συμμαχικά καταδρομικά, που μέχρι τότε αγνοούσαν την ύπαρξη του ιταλικού θωρηκτού στην περιοχή, αμέσως άλλαξαν πορεία, υποφέροντας μικρές ζημιές. Το Vittorio Veneto έριξε συνολικά 94 βλήματα σε 29 ομοβροντίες ενώ άλλα 11 βλήματα μπλοκαρίστηκαν στα πυροβόλα του.
Αεροπορικές επιδρομές
Η δύναμη του ναυάρχου Cunningham, καθώς επιχειρούσε να ενωθεί με τη Δύναμη Β, εξαπέλυσε μια επίθεση με τορπιλοπλάνα από το HMS Formidable στις 09:38. Επιτέθηκαν στο Vittorio Veneto χωρίς άμεσο αποτέλεσμα, αλλά οι απαιτούμενοι ελιγμοί από τα ιταλικά πλοία έκαναν δύσκολο για τους Ιταλούς να συνεχίσουν την καταδίωξη. Τα ιταλικά πλοία απέκρουσαν την επίθεση. Στις 12:20 ο Ιταλός ναύαρχος Iachino αποφάσισε να σταματήσει την καταδίωξη και άλλαξε πορεία προς το λιμάνι του Τάραντα, ώστε τα ιταλικά αεροπλάνα να του δώσουν αεροπορική κάλυψη.
Μια τρίτη επίθεση στα ιταλικά πλοία έγινε μεταξύ 19:36 και 19:50, από 10 τορπιλοπλάνα που είχαν απογειωθεί από το HMS Formidable και από αεροδρόμιο της Κρήτης. Ο ναύαρχος Iachino παρέταξε τα πλοία του σε 3 στήλες για να προστατεύουν το Vittorio Veneto. Η τακτική απέτρεψε περαιτέρω ζημιά στο θωρηκτό, αλλά μια τορπίλη χτύπησε το βαρύ καταδρομικό Pola, που είχε σχεδόν σταματήσει για να αποφύγει τη σύγκρουση με το βαρύ καταδρομικό Fiume και ήταν αδύνατο να ελιχθεί. Η έκρηξη έθεσε εκτός λειτουργίας 5 λέβητες και την κύρια παροχή ατμού, αναγκάζοντας το Pola να σταματήσει τελείως να κινείται.
Αγνοώντας ότι ο ναύαρχος Cunningham καταδίωκε τον ιταλικό στόλο, μια μοίρα καταδρομικών και αντιτορπιλικών διατάχθηκε να επιστρέψει και να βοηθήσει το Pola. Η μοίρα περιλάμβανε τα αδελφά πλοία του Pola, Zara και Fiume. Εξαιτίας προβλημάτων επικοινωνίας, η ιταλική μοίρα έλαβε την εντολή που έδωσε ο ναύαρχος Iachino με καθυστέρηση περίπου 1 ώρας.
Νυχτερινή σύγκρουση
Στις 20:15, το ραντάρ του HMS Orion εντόπισε ένα ακίνητο πλοίο 6 μίλια μακριά, αυτό ήταν το βαριά χτυπημένο Pola. Ο κύριος όγκος των συμμαχικών πλοίων εντόπισε, με τη βοήθεια των ραντάρ, την ιταλική μοίρα λίγο μετά τις 22:00 και κατόρθωσε να την πλησιάσει χωρίς να γίνει αντιληπτός από τους Ιταλούς. Τα ιταλικά πλοία δεν είχαν ραντάρ και δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα συμμαχικά πλοία με άλλα μέσα εκτός της οράσεως. Επίσης, τα ιταλικά πλοία δεν είχαν επανδρωμένα τα πυροβόλα τους επειδή δεν ανέμεναν κάποια νυχτερινή σύγκρουση. Στις 22:20 εντόπισαν τα συμμαχικά πλοία ,αλλά θεώρησαν πως ήταν ιταλικά. Τα θωρηκτά HMS Barham, HMS Valiant και HMS Warspite κατόρθωσαν να πλησιάσουν μόλις στα 3,5 χιλιόμετρα μακριά πριν ανοίξουν πυρ. Σε διάστημα 3 λεπτών, τα Fiume και Zara είχαν καταστραφεί. Το Fiume βυθίστηκε στις 23:30 ενώ το κουφάρι του Zara βυθίστηκε στις 02:40 της 29ης Μαρτίου, χτυπημένο από μια τορπίλη του αντιτορπιλικού HMS Jervis.
Δυο ιταλικά αντιτορπιλικά, τα Vittorio Alfieri και Giosué Carducci, βυθίστηκαν στα πρώτα 5 λεπτά. Τα άλλα δυο ,τα Gioberti και Oriani, κατάφεραν να γλιτώσουν, το πρώτο με βαριές ζημιές. Αρχικά, ο ναύαρχος Cunningham σκέφτηκε να ρυμουλκήσει το Pola στην Αλεξάνδρεια ως λάφυρο, αλλά η ανατολή πλησίαζε και ο κίνδυνος ιταλικής αεροπορικής επιδρομής ήταν υψηλός. Οπότε, αφού εκκενώθηκε από το ιταλικό πλήρωμα, τα αντιτορπιλικά HMS Jervis and HMS Nubian το βύθισαν με τορπίλες λίγο μετά τις 04:00.
Ισοζύγιο ναυτικής δύναμης
Η ναυμαχία του Ταινάρου ήταν η μεγαλύτερη ήττα του ιταλικού στόλου, αφού έχασε σε αυτή μια μοίρα βαρέων καταδρομικών. Το ότι οι Ιταλοί είχαν πλεύσει τόσο μακριά προς τα ανατολικά ανάγκασε τους Βρετανούς να έχουν σε ετοιμότητα τα θωρηκτά τους ,για να αντιμετωπίσουν μια ενδεχόμενη νέα επιδρομή του ιταλικού στόλου.
Μετά τη ναυμαχία του Ταινάρου, οι Ιταλοί περιόρισαν για μεγάλο διάστημα τις δραστηριότητες του στόλου τους επειδή κατάλαβαν πως δεν είχαν το απαιτούμενο επίπεδο, ούτε για αεροναυτικές επιχειρήσεις ούτε για νυχτερινές ναυμαχίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Λαβανσιά-Επερσί
Το Λαβανσιά-Επερσί (γαλλικά: Lavancia-Epercy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χιού Φούτ
O Χιου Φουτ (πλήρες όνομα Hugh Mackintosh Foot, Baron Caradon (8 Οκτωβρίου 1907 – 5 Σεπτεμβρίου 1990)  ήταν Βρετανός κυβερνήτης διαφόρων αποικιών ο οποίος επέβλεψε την πορεία τους προς ανεξαρτησία, ενώ διετέλεσε και εκπρόσωπος της Μεγάλης Βρετανίας στον ΟΗΕ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χιου Φουτ γεννήθηκε στο Πλύμουθ στις 8 Οκτώβρη 1907. Σπούδασε στο κολλέγιο St. John στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και αποφοίτησε το 1929. Ήταν πρόεδρος της ένωσης διαλόγου/αντιλόγου (debate) Cambridge Union και πρόεδρος της Φιλελεύθερης Λέσχης του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.
Καριέρα
Η καριέρα του Φουτ ήταν μακριά και γεμάτη διακρίσεις. Στην βρετανική Παλαιστίνη υπηρέτησε ως βοηθός του επιτρόπου της Ναμπλούς. Στον β ΠΠ υπηρέτησα σαν στρατιωτικός διοικητής στην Κυρηναϊκή (Ανατολική Λιβύη) και μετά ήταν ο αποικιακός διοικητής της Κύπρου από το 1943 ως το 1945. Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε ως στην Τζαμάικα (1945-47), Νιγηρία (1947-1950), ξανά στην Τζαμάικα από το 1951.
Επέστρεψε στην Κύπρο ως Κυβερνήτης το 1957 έως το 1960, όπου η Κύπρος κέρδισε την ανεξαρτησία της. Το 1961, έγινε πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στον ΟΗΕ. Όταν οι εργατικοί κέρδισαν τις γενικές εκλογές του 1964, έγινε υπουργός Εξωτερικών (Minister of State for Foreign Affairs) και πρέσβης της Βρετανίας στον ΟΗΕ από το 1964 ως το 1970.
Ο Φουτ ήταν μασόνος.
Οικογένεια
Ο Φουτ ήταν ένα εκ των τεσσάρων παιδιών του βουλευτή της Αγγλίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων Άιζακ Φουτ. Το 1936 νυμφεύτηκε την Florence Sylvia Tod 1936 και απέκτησαν 4 παιδιά, 3 αγόρια και 1 κορίτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα
Λ'Ασσομψιόν
Το Λ'Ασσομψιόν (γαλλικά: L'Assomption) είναι προάστιο του Μοντρεάλ, στο νοτιοδυτικό Κεμπέκ του ανατολικού Καναδά, το οποίο διαρρέει ο ποταμός Λ'Ασσομψιόν. Είναι η έδρα του περιφερειακού κομητειακού δήμου του Λ'Ασσομψιόν. Βρίσκεται στα εξώτερα τμήματα της αστικής περιοχής του Μοντρεάλ.
Το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας βασίζεται στις αγροτικές δραστηριότητες των κοντινών πεδιάδων. Επίσης είναι το πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. Το 2011 είχε πληθυσμό 20.065 κατοίκων, και είναι αμιγώς γαλλόφωνη πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά
Μιχαήλ Πάζης
Ο Μιχαήλ Πάζης (1905 - 1 Μαΐου 1972), του Ηλία, ήταν Έλληνας κτηματίας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1946 με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) συγκεντρώνοντας 11.081 ψήφους.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Λαβάν-λε-Ντολ
Το Λαβάν-λε-Ντολ (γαλλικά: Lavans-lès-Dole) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λαβανζώ
Το Λαβανζώ (γαλλικά: Lavangeot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ουρμπικαρία
μικρογραφία|Χάρτης με τις διοικητικές διαιρέσεις της Ιταλίας το 580 Η Ουρμπικαρία ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Βρισκόταν στα εδάφη ανάμεσα στο σημερινό Λάτιο και την Τοσκάνη.
Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβένα.
Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει ότι στην επαρχία ανήκαν οι πόλεις : Νάπολη, Γάραντας, Γένοβα, Λουνί, Ρώμη, Λιμένας της Ρώμης, Τόρε Τρε Ποντί, Τσιβιταβέκια, Τεράμο, Μουγκέλο κτλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Κύπελλο Ανρί Ντελονέ
Περιγραφή
Ο επάργυρος αμφορέας σχεδιάστηκε το 1960 από τον Arthur Bertrand στο Παρίσι. Έχει μάζα δέκα κιλών και ύψος 42,5 εκατοστών. Ονομάστηκε προς τιμή της μνήμης του Γάλλου Ανρί Ντελονέ, πρώτου γενικού γραμματέα της ΟΥΕΦΑ και πνευματικού δημιουργού του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Παραμένει ιδιοκτησία της ΟΥΕΦΑ και εκτίθεται κάθε χρόνο στην έδρα του εκάστοτε νικητή. Αν κάποια ομάδα αποκτήσει τον τίτλο τρεις φορές επαναλαμβανόμενες, ή πέντε φορές συνολικά, τότε τιμάται με γνήσιο πανομοιότυπο αντίγραφο του κυπέλλου. Άλλα αντίγραφα που επιτρέπονται να γίνονται πρέπει να έχουν διαστάσεις έως και 4/5ων του γνησίου και να φέρουν ευανάγνωστα την επιγραφή «Replika».
Το 2008 το σχέδιο του κυπέλλου εκσυγχρονίστηκε. Οι διαστάσεις του είναι μεγαλύτερες του προγενέστερου, ενώ αφαιρέθηκε η βαριά μαρμάρινη βάση. Ο ασημένιος πόδας του επιμηκύνθηκε κατά 18 εκατοστά. Ο παλαιός αμφορέας εκτίθεται σε βιτρίνα της ΟΥΕΦΑ στη Νυόν της Ελβετίας.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Yamaha Z
Το Yamaha Z γνωστό και ως Yamaha Y125Z είναι δίχρονη μοτοσικλέτα 125 κυβικών τύπου "παπάκι" που παράχθηκε από την Ιαπωνική βιομηχανία Yamaha. Έκανε το ντεμπούτο του το 1998 ως διάδοχος του Yamaha Y110SS. Παρόλο που πωλήθηκε σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας όπως η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη πωλήθηκε επίσης και στην Ελλάδα
Η χρήση του Yamaha Z είναι περισσότερη αγωνιστική παρά για ταξίδια διότι μπορεί να παρουσιάσει διάφορες βλάβες. Το μηχανάκι αυτό παρ'όλο που δεν έχει αξιοπιστία να δώσει είναι πάρα πολύ γρήγορο για τα κυβικά του ειδικά αν τροποποιηθεί.
Το Yamaha Z στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα παρατηρείται ακόμα ένας μεγάλος αριθμός από Ζ, αν και τα τελευταία χρόνια τα Ζ σπανίζουν όλο και περισσότερο στην Ελλάδα. Επίσης θεωρείται στην Ελλάδα ως "Το πιο Γρήγορο Παπί του Κόσμου". Όπως και στις Ασιατικές χώρες χρησιμοποιείται και στην Ελλάδα σε αγώνες δρόμου διότι αν τροποποιηθεί το Ζ μπορεί να φτάσει τα 150 η ακόμα και τα 200 κυβικά. Τα Ζ πωλούνται ακόμα από παιδιά στην Ελλάδα μεταχειρισμένα σε αρκετά υψηλές τιμές λόγω των δυνατοτήτων του παπιού. Οι κινητήρες WR 200 συχνά χρησιμοποιούνται στα Yamaha Z. Ο αριθμός των "μαμίσιων" Yamaha Z στην Ελλάδα είναι πολύ μικρός και είναι εξαιρετικά σπάνια και μερικά από αυτά που πωλούνται έχουν κομμένο σκελετό. Από τα πιο γνωστά Ζ είναι το άσπρο Ζ του πρωταθλητή αγώνων Γιάννη "Casper" Λαμπρόπουλου. Μερικά Yamaha Z στην Ελλάδα φοράν ειδικές μάσκες πολυεστέρα για καλύτερη εμφάνιση που όμως δεν έχουν φώτα.
Pro Z Dragster
200px|thumb|right|Η dragster τροποποίηση του Z, το Pro Z. Το Pro Z Dragster είναι μια ελληνική τροποποίηση του Yamaha Ζ η οποία είναι αποκλειστικά και μόνο για αγώνες dragster. Για να μετατραπεί ένα κανονικό Ζ σε Pro Z απαιτείται κόψιμο σε κάποια σημεία του σκελετού καθώς και χαμήλωμα, άλλο μπροστινό σύστημα καθώς και δοχείο για τη βενζίνη καθώς το τεπόζιτο αφαιρείται. Το πιο γρήγορο Pro Z στον κόσμο είναι αυτό του διάσημου πρωταθλητή αγώνων Dragster, Γιάννη Λαμπρόπουλου. Στα Pro Z τοποθετούνται κινητήρες είτε από το κανονικό Yamaha Z άλλα και από WR 200.
Lifan Z
Η κινέζικη εταιρεία Lifan προσπάθησε να αντιγράψει το Ζ κατασκευάζοντας το Lifan Z το οποίο είναι πολύ όμοιο και ακόμα και στα ίδια κυβικά αλλά τετράχρονο. Επίσης έχουν σχεδόν ίδιο σκελετό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Yamaha
Σβέτι Μαρτίν να Μούρι
Το Σβέτι Μαρτίν να Μούρι (κροατικά: Sveti Martin na Muri, Muraszentmárton) είναι χωριό και δήμος στην επαρχία Μετζιμούργιε της Κροατίας. Έχει 2.605 κατοίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Κροάτες. Είναι το βορειότερο σημείο της Κροατίας.
Ιστορία
Το χωριό είναι ένας από τους παλαιότερους οικισμούς σε αυτό το τμήμα του Μετζιμούργιε. Στους ρωμαϊκούς χρόνους οι άνθρωποι από το Πτούι πέρα από τον ποταμό Μούρα προς τη Λεντάβα πέρασαν από την περιοχή και βρέθηκαν ρωμαϊκά νομίσματα και άλλα υλικά. Η περιοχή ήταν σημαντική στη μεσαιωνική εποχή και είχε αρκετές γοτθικές εκκλησίες και παλιά κάστρα, όπως το Γκράντιστσακ και το Λάπσινα. Η εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου χτίστηκε αυτή τη στιγμή και αργότερα αναστυλώθηκε με αρχιτεκτονική μπαρόκ. Υπάρχουν αναφορές στην εκκλησία από το 1334 (Sancti Martini) και έπειτα το 1501 (Sancti Martini Superior) και το 1650 (Sancti Martini στο Κομόρι). Το ιερό είναι πολυγωνικό, τοξοειδές με ύστερο γοτθικό θόλο σταυρού. Το παρόν ιεροφυλάκιο χτίστηκε το 1777.
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|Ένα κράμπους από το Σβέτι Μαρτίν να Μούρι Το Σβέτι Μαρτίν να Μούρι βρίσκεται σε μια κοιλάδα ανάμεσα στους βόρειους λόφους, κοντά στο σημείο όπου ο ποταμός Μούρα εισέρχεται στην Κροατία. Υπάρχουν πεδινές περιοχές στο βόρειο τμήμα του Δήμου και λοφώδεις περιοχές στο νότο. Ο δήμος χαρακτηρίζεται από ένα μέτριο φρέσκο ηπειρωτικό κλίμα.
Το βορειότερο τμήμα του φυσικού περιβάλλοντος είναι το Προστατευόμενο τοπίο του ποταμού Μούρα. Η βλάστηση στα δάση της περιοχής περιλαμβάνει δρυς, γαύρους, κλήθρες, ιτιές, λεύκες και ακακίες. Χάρη στην ποικιλία των οικοτόπων, η πανίδα στην περιοχή είναι επίσης πλούσια. Η Μούρα και οι παραπόταμοί του, οι βάλτοι και οι λίμνες περιέχουν πολλά είδη ποτάμιων ψαριών, ερπετών και πουλιών, και τα λιβάδια και τα ελαιόδενδρα φιλοξενούν ελάφια. Υπάρχουν περίπου τριάντα είδη ιχθύων που έχουν καταχωρηθεί στα νερά του Μούρα, εκ των οποίων το κυριότερο είναι ο κυπρίνος.
Το γεγονός ότι το Σβέτι Μαρτίν ήταν μέχρι πρόσφατα ένα οικονομικό κέντρο του Μετζιμούργιε χρησίμευσε για να βοηθήσει στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η ταξινόμηση του ποταμού Μούρα ως προστατευόμενου τοπίου προσθέτει περαιτέρω δυναμική στα σχέδια του Δήμου για τη διατήρηση των υφιστάμενων πόρων και την πιο βιώσιμη χρήση. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ευνοϊκά για την ανάπτυξη του τουρισμού, του κολυμβητικού τουρισμού, ιδίως του οικοτουρισμού, της παραγωγής υγιεινών τροφίμων, της παραγωγής φρούτων, της παραγωγής οίνου και της διαχείρισης των περιοχών δίπλα στον ποταμό.
Τουρισμός
Ο δήμος Σβέτι Μαρτίν να Μούρι διαθέτει μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αγροτική τουριστική βιομηχανία. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους αγροτικούς τουριστικούς προορισμούς στην Κροατία και έχει λάβει πολλά περιφερειακά, εθνικά και διεθνή τουριστικά βραβεία. Το 2007, το Σβέτι Μαρτίν να Μούρι επισημάνθηκε ως ένας από τους «10 καλύτερους Αναδυόμενους Ευρωπαϊκούς Αγροτικούς Προορισμούς Αριστείας». Ο κολυμβητικός τουρισμός βασίζεται στην θεραπευτική δύναμη της μεταλλικής πηγής του Βούτσκοβετς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροατία
NGC 4320
Ο NGC 4320 είναι ιδιόμορφος γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 370 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 15 Απριλίου 1865 και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4325.
Ο NGC 4320 φαίνεται πως σχηματίστηκε ως αποτέλεσμα της βαρυτικής αλληλεπίδρασης και σταδιακής συγχώνευσης δύο σπειροειδών γαλαξιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδιόμορφοι γαλαξίες 4320 40160 07452 Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
Πυροτέχνημα
thumb|250px|Γιορτασμός τις ημέρας της δημοκρατίας στην [[Κωνσταντινούπολη]] μικρογραφία|250px|Πυροτέχνημα H Πυροτεχνική είναι η επιστήμη της χρήσης υλικών που μπορούν να αποσυντίθενται με αυτόνομες και αυτοσυντηρούμενες εξώθερμες χημικές αντιδράσεις για την παραγωγή θερμότητας, φωτός, φυσικού αερίου, καπνού και / ή ήχου. Πυροτεχνικά περιλαμβάνουν όχι μόνο την κατασκευή πυροτεχνημάτων, αλλά στοιχεία όπως η κατασκευή συστημάτων ασφαλείας όπως τον αερόσακο στο αυτοκίνητο που περιέχει εκρηκτικό υλικό.
Πυροτεχνικά εφέ με βεγγαλικά είναι παράδοση σε πολλές χώρες κατά την γιορτή τις πρωτοχρονιάς. Στην Ελλάδα συνηθίζεται και το Πάσχα την ώρα της Ανάστασης.
Βεγγαλικά
Στην Ελλάδα ως συνώνυμο της λέξης "Πυροτέχνημα" χρησιμοποιείται η λέξη "Βεγγαλικό" δηλαδή αυτό που προέρχεται από τη Βεγγάλη της Ανατολικής Ινδίας. Η ονομασία αυτή πιθανότατα έρχεται από το γαλλικό "feu de Bengal" ("φωτιά της Βεγγάλης") καθώς στη Βεγγάλη του 18ου αιώνα οι κάτοικοι δημιούργησαν καπνογόνα με σκοπό να εκφοβίσουν τους εχθρούς τους. Η λέξη βεγγαλικό χρησιμοποιείται λανθασμένα ως συνώνυμο του πυροτεχνήματος αφού πρόκειται για πολύ συγκεκριμένο τύπο φωτοβολίδας, τα λεγόμενα πυροφλας - καπνογόνα που ανάβουν οι οπαδοί στα γήπεδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υλικά
Κώστας Χατζηκακού
Ο Κώστας Χατζηκακού ήταν Ελληνοκύπριος ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με την Προοδευτική Παράταξη και τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Επέστρεψε από τις σπουδές του το 1961 και άνοιξε την κλινική Χατζηκακού στην Αμμόχωστο, την οποία επισκέπτονταν καθημερινά δεκάδες ασθενείς από ολόκληρη την Κύπρο.
Στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974 πρόσφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του προς τους τραυματίες του πολέμου, είτε υπηρετώντας σε στρατιωτικές θέσεις είτε σε πρόχειρο νοσοκομείο που στήθηκε στην Αμμόχωστο είτε σε αντίσκηνο σε προσφυγικό καταυλισμό.
Μετά την κατάληψη της Αμμοχώστου από τον τουρκικό στρατό, εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα, όπου και λειτούργησε κλινική. Συνέχισε να προσφέρει αμισθί τις υπηρεσίες του στους πρόσφυγες.
Απεβίωσε στις 11 Ιουλίου 1982.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με την Προοδευτική Παράταξη για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον ΔΗΣΥ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Προοδευτική Παράταξη Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πήτερ Μάκριτζ
Ο Πήτερ Μάκριτζ, (Peter Mackridge 1946-16 Ιουνίου 2022 ) ήταν Βρετανός νεοελληνιστής.
Βιογραφία
Ο Μάκριτζ σπούδασε νεοελληνική και γαλλική γλώσσα και λογοτεχνία στο St John's College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Με υποτροφία από το Queen's College της Οξφόρδης, έμεινε στην Αθήνα από το 1969 έως το 1972 για να εκπονήσει την αδημοσίευτη διατριβή του για το ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα του Μεσοπολέμου. Από το 1973 έως το 1980 διετέλεσε Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας στο King's College του Λονδίνου. Από το 1981 ήταν Μέλος του Κολλεγίου St Cross και Λέκτορας στη Σχολή Μεσαιωνικών και Σύγχρονων Γλωσσών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Το 1996 διορίστηκε καθηγητής. Το 2003 συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα και από τότε ήταν Ομότιμος Καθηγητής της Νέας Ελληνικής. Κατά τη διάρκεια της συνταξιοδότησής του ήταν επίσης επισκέπτης καθηγητής στο King's College του Λονδίνου. Το 2008 διορίστηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 2017 επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Στις 23 Μαρτίου 2022 του απονεμήθηκε η ελληνική υπηκοότητα.
Κύριοι τομείς εργασίας
Ο Μάκριτζ εργάστηκε γλωσσικά για την ιστορία, τη διγλωσσία και τις διαλέκτους της νέας ελληνικής, καθώς και λογοτεχνικές μελέτες, ιδιαίτερα για τον Σολωμό, τον Καβάφη, τον Πολίτη, τον Πρεβελάκη, τον Σεφέρη και τον Ταχτσή, καθώς και την πολιτιστική ιστορία για το ελληνικό γλωσσικό ζήτημα, τις σχετικές ιδεολογίες. και τον ελληνικό εθνικισμό.
Μαζί με τον Ντέιβιντ Χόλτον (David Holton) και την Ειρήνη Φιλιππάκη-Γουορμπάρτον, έγραψε μια νεοελληνική γραμματική που έχει γίνει έργο αναφοράς τόσο στη μεγάλη όσο και στη σύντομη έκδοση.
Επιπλέον, ο Μάκριτζ δραστηριοποιήθηκε ως μεταφραστής από τα νέα ελληνικά στα αγγλικά (Πρεβελάκης, Αλεξάνδρου, Πατρίκιος, Ταχτσής, Ιωάννου, Σεφέρης ).
Έργα
Γραμματικές
Συντακτικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Μικρό Κορίτσι σε Μπλε Πολυθρόνα
Ο ζωγραφικός πίνακας Μικρό Κορίτσι σε Μπλε Πολυθρόνα (γαλλικά: Petite fille dans un fauteuil bleu) είναι μια ελαιογραφία του 1878 της Αμερικανίδας ζωγράφου, χαράκτριας, παστέλ, και ειδήμονα τέχνης, Μαίρη Κάσατ. Βρίσκεται στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης της Τέχνης της Ουάσινγκτον. Ο Εντγκάρ Ντεγκά έχει κάνει μερικές αλλαγές στο έργο.
Ο πίνακας
Ως το 1877, η Μαίρη Κάσατ είχε έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση με το επίσημο Γαλλικό κατεστημένο Τέχνης και της είχαν απορρίψει και τις δύο συμμετοχές της για το Σαλόνι του Παρισιού του ίδιου έτους. Έτσι, όταν την ίδια χρονιά ο Εντγκάρ Ντεγκά την προσκάλεσε να ενταχθεί στην ομάδα των Ιμπρεσιονιστών, που ήταν παρόμοια δυσαρεστημένοι από το σύστημα του Σαλονιού, δέχτηκε με μεγάλη προθυμία. Μια προγραμματισμένη έκθεση του 1878 δεν πραγματοποιήθηκε λόγω του ό,τι ο Ντεγκά θεώρησε πως θα υπήρχε ανταγωνισμός από την Παγκόσμια Έκθεση που λάμβανε χώρα στο Παρίσι εκείνη τη χρονιά, αλλά η Κάσατ κράτησε τα δικά της έργα και παρουσίασε μόνη της μια ντουζίνα ελαιογραφίες και παστέλ, στην Έκθεση των Ιμπρεσιονιστών την Άνοιξη του 1879. Δεν μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα ποια έργα ήταν αυτά, αλλά είναι πιθανό πως το Μικρό Κορίτσι σε Μπλε Πολυθρόνα ήταν ανάμεσά τους.
Πρόσφατος καθαρισμός και υπέρυθρη φωτογράφηση που έγινε στην Εθνική Πινακοθήκη της Τέχνης έχει επιβεβαιώσει τη συμβολή του Ντεγκά.
Ο σκύλος που απεικονίζεται στον πίνακα, ξαπλωμένος στην πολυθρόνα δίπλα στο μικρό κορίτσι, είναι ένα Γκριφόν Βρυξελλών. Η Κάσατ πιθανώς γνώρισε αυτήν την ράτσα σκύλων, ενώ ήταν στην Αμβέρσα το 1873. Εν πάση περιπτώσει, ο Ντεγκά ήταν αυτός που της παρουσίασε ένα κουτάβι που είχε αγοράσει από έναν συνάδελφό τους ιμπρεσιονιστή τον Ludovic-Napoléon Lepic, έναν φιλόζωο και εκτροφέα σκύλων. H Κάσατ κράτησε την αγάπη της για τη συγκεκριμένη ράτσα για την υπόλοιπη ζωή της. Ο πίνακας αγοράστηκε από την ζωγράφο από τον Αμπρόζ Βολάντ του Παρισιού και αργότερα περιήλθε στην κατοχή του Έκτορα Μπράμ του Παρισιού. Πωλήθηκε το 1963 στον κύριο και την κυρία Πωλ Μέλον. Εκείνοι το δάνεισαν στην Εθνική Πινακοθήκη για εκθέσεις και τελικά το 1983 της το έκαναν δωρεά.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής της Μαίρη Κάσατ
Ερρίκος της Βοημίας
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (π. 1265 - 2 Απριλίου 1335) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν βασιλιάς της Βοημίας (1307-10), τιτουλάριος βασιλιάς της Πολωνίας, ως Ερρίκος ΣΤ΄ δούκας της Καρινθίας & μάργραβος της Καρνιόλης (1295-1335) και κόμης του Τυρόλου (1295-1335).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας, μαργράβου της Καρνιόλης & κόμη του Τυρόλου και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας.
Το 1335 απεβίωσε στο κάστρο του Τυρόλου σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαργαρίτα στο Τυρόλο, τα ανίψια του Αλβέρτος Β΄ και Όθων δούκες της Αυστρίας -τέκνα της αδελφής του Ελισάβετ- στην Καρινθία & Καρνιόλη και ο Ιωάννης στη Βοημία (του Οίκου του Λουξεμβούργου), σύζυγος της Ελισάβετ, κόρης του Βεγκεσλάου Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1306 την Άννα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας & της Πολωνίας (του οποίου τον γιο Βεντσέσλαο Γ΄ διαδέχθηκε)· δεν απέκτησαν απογόνους.
Τζέικ Σάλιβαν
Ο Τζέικομπ Τζέρεμι Σάλιβαν (αγγλικά: Jacob "Jake" Jeremiah Sullivan, 28 Νοεμβρίου 1976), είναι Αμερικανός πολιτικός σύμβουλος, κυβερνητικός αξιωματούχος και νομικός, που υπηρετεί ως 28ος Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Ιανουάριο του 2021 υπό τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Έχει υπηρετήσει επίσης, ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας στον 47ο Αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2013 έως το 2014, καθώς και ως Διευθυντής Πολιτικού Σχεδιασμού του Λευκού Οίκου από το 2011 έως το 2013.
Ερρίκος της Βοημίας
Οικογένεια
Το 1313 απεβίωσε η Άννα και το ίδιο έτος ο Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Αδεαΐδα των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊφκ-Γκρούμπενχαγκεν και είχε τέκνο:
Το 1324 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Ερρίκος έκανε τρίτο γάμο με τη Βεατρίκη, κόρη του Αμεδαίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Τζέικ Σάλιβαν
Επιπλέον, το 2013, ήταν ειδικός σύμβουλος της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών για τις πυρηνικές διαπραγματεύσεις στο Ιράν.
Ερρίκος της Βοημίας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Τζέικ Σάλιβαν
Βιογραφία
Ο Τζέικ Σάλιβαν, γεννήθηκε το 1976 στο Μπέρλινγκτον του Βερμόντ των ΗΠΑ, και μεγάλωσε στη Μινάπολη της Μινεσότας.
Αφού αποφοίτησε το Southwest High School στη Μινεάπολη το 1994, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) αριστούχος το 1998. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές επάνω στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPhil) το 2000. Κατόπιν, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 2003.
Προσωπική Ζωή
Ο Σάλιβαν, είναι παντρεμένος με την πολιτικό και νομικό σύμβουλο Μάργκαρετ Γκουντλάντερ.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Σύμβουλοι Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Λευκός Οίκος Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ
Ντούντου Τζορτζέσκου
Ο Ντούντου Τζορτζέσκου (ρουμανικά: Dudu Georgescu, γεννήθηκε 1 Σεπτεμβρίου 1950) είναι Ρουμάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο Πρωτάθλημα Ρουμανίας.
Σε συλλόγους
Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι την 1η Σεπτεμβρίου 1950. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ΦΚ Προγκρέσουλ Βουκουρεστίου, κάνοντας το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Ρουμανίας στη νίκη με 3–0 με αντίπαλο τη Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα, όπου έπαιξε ως κεντρικός αμυντικός. Αφού έπαιξε για τρία χρόνια με την Προγκρέσουλ Βουκουρεστίου στις δύο πρώτες κατηγορίες πρωταθλήματος, πήγε για λίγο στην ΚΣΜ Ρέσιτσα, όπου σημείωσε 7 γκολ σε 12 αγώνες της Πρώτης Κατηγορίας, συμπεριλαμβανομένων δύο γκολ στη νίκη με 4–1 εναντίον της ΦΚ Ντινάμο Βουκουρεστίου, τα οποία έπεισαν τους «Κόκκινους Σκύλους» να τον αποκτήσουν με μεταγραφή. Η περίοδος του στην Ντινάμο Βουκουρεστίου περιελάμβανε 10 σεζόν, στις οποίες κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Ο Τζορτζέσκου έκανε επίσης αξιοσημείωτες ατομικές εμφανίσεις καθώς ήταν τέσσερις συνεχόμενες φορές από το 1975 έως το 1978 ο πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος Ρουμανίας, κερδίζοντας επίσης το Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι το 1975 (33 γκολ) και το 1977 (47 γκολ) για τον πρώτο σκόρερ της Ευρώπης. Η επίδοση των 47 τερμάτων ήταν ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού για 35 χρόνια. Επίσης, με την επίδοση αυτή ήταν και πρώτος σκόρερ των πρωταθλημάτων στον κόσμο για εκείνη τη χρονιά. Κέρδισε το βραβείο του Ρουμάνου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς το 1976 και προτάθηκε τρεις φορές για τη Χρυσή Μπάλα.
Με 207 γκολ σε 260 αγώνες του Πρωταθλήματος Ρουμανίας, ο Τζορτζέσκου είναι ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της Ντινάμο Βουκουρεστίου, με την οποία έπαιξε επίσης 23 αγώνες και σημείωσε 17 γκολ σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μετά την περίοδο που πέρασε στη Ντινάμο Βουκουρεστίου, ο Τζορτζέσκου συνέχισε να αγωνίζεται για τις ΦΚΜ Μπακάου, Γκλόρια Μπουζάου και Φλακαρά Μορένι, δημιουργώντας ρεκόρ με 252 γκολ που σημειώθηκαν σε 371 αγώνες για την πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Ρουμανίας. Ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1988, αφού έπαιξε δύο σεζόν στην τρίτη κατηγορία.
Εθνική ομάδα
Ο Τζορτζέσκου αγωνίστηκε σε 40 αγώνες και σημείωσε 21 γκολ για την Εθνική Ρουμανίας, κάνοντας το ντεμπούτο του στις 14 Σεπτεμβρίου 1973, στη μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών της Ρουμανίας, με 9–0 με αντίπαλο τη Φινλανδία, στην οποία σκόραρε ένα γκολ, για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Σκόραρε τέσσερα γκολ σε αγώνες αγώνες στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1976, έκανε τρεις εμφανίσεις στις οποίες σημείωσε δύο γκολ στο Βαλκανικό Κύπελλο 1977–80, συμμετείχε σε τέσσερα παιχνίδια και πέτυχε δύο γκολ στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978, είχε δύο συμμετοχές και ισάριθμα γκολ, στο 2–2 εναντίον της Ισπανίας, στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1980 και έκανε μία εμφάνιση σε καθένα από τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984. Το τελευταίο παιχνίδι του Τζορτζέσκου για την εθνική ομάδα ήταν ένα φιλικό εναντίον της Κίνας που έληξε με νίκη των Ρουμάνων με 1–0.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό ακολούθησε καριέρα προπονητή σε μικρές ομάδες της Ρουμανίας μέχρι το 2001 χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία.
Συλλογικές
Προγκρέσουλ Βουκουρεστίου
Ντινάμο Βουκουρεστίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προγκρέσουλ Βουκουρέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 2 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουνίρεα Ουρζιτσένι Κατηγορία:Ρουμάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ζίμπρου Κισινάου
Ασάφενμπουργκ
thumb|Το Ανακτορο Γιοχάνισμπουρκ Το Ασάφενμπουργκ (γερμ. Aschaffenburg) είναι πόλη στην Φρανκονία που βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Βαυαρίας, στη Γερμανία. Χτισμένη στον ποταμό Μάιν, είναι μετά το Βίρτσμπουργκ η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της διοικητικής περιοχής Κάτω Φρανκονία. Η τοπική διάλεκτος είναι η φρανκονική. Η πόλη τον 70.000 κατοίκων βρίκεται ανατολικά της Φρανκφούρτης στo δρυμό Σπέσαρτ.
Το Ασάφενμπουργκ ανήκε στην Αρχιεπισκοπή του Μάιντς για περισσότερα από 800 χρόνια.
Σοφία Περόφσκαγια
Η Σοφία Λβόβναν Περόφσκαγια (Со́фья Льво́вна Перо́вская, 13 Σεπτεμβρίου 1853 – 15 Απριλίου 1881) ήταν Ρωσίδα επαναστάτρια και μέλος της σοσιαλιστικής επαναστατικής οργάνωσης Ναρόντναγια Βόλια. Συνέβαλε στην οργάνωση της επιτυχούς δολοφονίας του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας, πράξη για την οποία εκτελέστηκε με απαγχονισμό.
Βιογραφία
Η Περόφσκαγια γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, από αριστοκρατική οικογένεια η οποία ήταν εξ αγχιστείας συγγενής με την Ελισάβετ της Ρωσίας. Ο πατέρας της, Λεβ Περόφσκι, ήταν ο στρατιωτικός κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης. Ο παππούς της, Νικολάι, ήταν κυβερνήτης της Ταυρίδας. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της στην Κριμαία, όπου αμέλησε την εκπαίδευσή της, αλλά άρχισε να διαβάζει βιβλία μόνη της. Όταν η οικογένειά της μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, η Περόφσκαγια παρακολούθησε τα μαθήματα του Αλαρκίνσκι, ενός προπαρασκευαστικού προγράμματος θηλέων. Εκεί συνδέθηκε με φιλίες με πολλά κορίτσια που έδειχναν ενδιαφέρον σε επαναστατικά κινήματα. Έφυγε από το σπίτι της σε ηλικία 16 ετών παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της ώστε να μείνει με τους νέους φίλους της. Την περίοδο 1871–1872, μαζί με τους φίλους της, εισήλθε στον Κύκλο του Τσαϊκόφσκι. Τις περιόδους 1872–1873 και 1874–1877, εργάστηκε στις επαρχίες της Σαμάρα, του Τβερ και του Σιμπίρσκ. Παράλληλα, έλαβε διπλώματα δασκάλας και βοηθού ιατρού.
Ένα επιφανές μέλος του Κύκλου του Τσαϊκόφσκι, ο Πέτρος Κροπότκιν, ανέφερε τα εξής για την Περόφσκαγια: "Στις ηθικές της αντιλήψεις ήταν «αυστηρή», αλλά τουλάχιστον δεν ήταν ο τύπος που νουθετεί και κηρύττει. Η Περόφσκαγια ήταν «λαϊκίστρια» στον βάθος της καρδιάς της, και ταυτόχρονα επαναστάτρια, μαχητής από πραγματικό ατσάλι. Μου είπε κάποτε: «Ξεκινήσαμε ένα σπουδαίο πράγμα. Δύο γενιές ίσως θα χρειαστούν για το έργο αλλά αυτό θα πρέπει να ολοκληρωθεί»."
Το 1873, η Περόφσκαγια διατηρούσε αρκετά κρησφύγετα στην Αγία Πετρούπολη για μυστικές αντι-τσαρικές προπαγανδιστικές συναντήσεις που θεωρούνταν παράνομες από τις αρχές. Τον Ιανουάριο του 1874 συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο φρούριο Πέτρου και Παύλου για διασυνδέσεις με τη δίκη των 193. Αφέθηκε ελεύθερη την περίοδο 1877–1878. Η Περόφσκαγια έλαβε επίσης μέρος στην ανεπιτυχή προσπάθεια για την απελευθέρωση του Ιπόλιτ Μύσκιν, επαναστάτη και μέλος της Ναρόντναγια Βόλια. Το καλοκαίρι του 1878, η Περόφσκαγια έγινε μέλος της οργάνωσης Ζέμλια ι Βόλια, και σύντομα συνελήφθη και εξορίστηκε στο Κυβερνείο του Όλονετς. Κατάφερε να διαφύγει καθ' οδόν για την εξορία και εισήλθε σε μυστική οργάνωση.
Ως μέλος της Ζέμλια ι Βόλια, η Περόφσκαγια πήγε στο Χάρκοβο για να οργανώσει την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων από την κεντρική φυλακή. Το φθινόπωρο του 1879 έγινε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και αργότερα μέλος της διοικητικής επιτροπής της Ζέμλια ι Βόλια. Η Περόφσκαγια πραγματοποίησε προπαγάνδα σε φοιτητές, στρατιώτες και εργαζομένους, συμμετείχε στην οργάνωση της Εφημερίδας των Εργατών και διατήρησε δεσμούς με πολιτικούς κρατούμενους στην Αγία Πετρούπολη. Τον Νοέμβριο του 1879 πήρε μέρος σε μια προσπάθεια να ανατινάξει το αυτοκρατορικό τρένο στην πορεία του από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα. Η προσπάθεια απέτυχε. Κατά την επιστροφή της στην Αγία Πετρούπολη έγινε μέλος της Ναρόντναγια Βόλια.
Ήταν η πρώτη γυναίκα στη Ρωσία που καταδικάστηκε σε θάνατο για τρομοκρατία. Τέσσερις ακόμη Περβομαρτόφτσι (μέλη της Ναρόντναγια Βόλια), συμπεριλαμβανομένου του Ζελιάμποφ, απαγχονίστηκαν μαζί της.
Κληρονομιά
Τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό της, η Περόφσκαγια θα αποτέλεσε έμπνευση για τον Γιαπωνέζα φεμινίστρια Κάνο Σουγκάκο, η οποία συμμετείχε σε απόπειρα δολοφονίας του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Και αυτή εκτελέστηκε με απαγχονισμό.
Το 2018 η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε μία νεκρολογία για αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Νίκος Μαυρονικόλας
Ο Νίκος Μαυρονικόλας ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Μαυρονικόλας γεννήθηκε στον Κάθηκα το 1909. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής και εργαζόταν ως δικηγόρος.
Απεβίωσε τον Ιούνιο του 1985.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1960-1965 μέλος της Ελληνική Κοινοτικής Συνέλευσης εκλογικής περιφέρειας Πάφου του ΑΚΕΛ.
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο6. Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές 1976 για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις Βουλευτικές εκλογές 1981 για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αρδύνιον Μυσίας
Η πόλη του Αρδυνίου ήταν στην περιοχή της Θήβης της Μυσίας.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Ανάκτορα Ψυχικού
Τα Ανάκτορα Ψυχικού είναι κτίριο στο Ψυχικό το οποίο αγοράστηκε το 1937 από τον Γεώργιο Β´, για να στεγάσει το μελλόνυμφο ζεύγος του διαδόχου του θρόνου Παύλου και της πριγκίπισσας Φρειδερίκης.Η κατασκευή της κατοικίας έγινε στις αρχές του 20ου αιώνα, από Ελληνοκύπριο επιχειρηματία και θεωρείται ένα από τα στολίδια της περιοχής.
Το κτίριο έχει εμβαδόν πάνω απί 1.200 τ.μ, έχει δύο ορόφους και αποτελείται από ένα κυρίως κτίσμα και δύο μικρότερα βοηθητικών χώρων. Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκαν η πριγκίπισσα Σοφία στις 2 Νοεμβρίου 1938 και ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος στις 2 Ιουνίου 1940. Από τον Απρίλιο του 1947, μετά τον θάνατο του βασιλιά Γεωργίου Β', ο ήδη βασιλιάς της Ελλάδας Παύλος Α' και η οικογένειά του έζησαν στο βασιλικό ανάκτορο της Αθήνας και στο Τατόι. Το 1962, και στα πρώτα χρόνια του γάμου τους, οι πρίγκιπες Σοφία και Χουάν Κάρλος ντε Μπορμπόν εγκαταστάθηκαν στο παλάτι για μερικές σεζόν. Μετά τον θάνατο του Παύλου, αποτέλεσε την κατοικία της βασιλομήτορος Φρειδερίκης και της κόρης της Ειρήνης.
Με την κατάργηση της βασιλείας, με το δημοψήφισμα του 1974, το Ελληνικό Δημόσιο και συγκεκριμένα η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, αποφάσισε την εκποίησή του με πλειοδοτικό διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε το 1987 με συμμετοχή, εκτός άλλων και του Ισπανικού Δημοσίου, αφού ήταν επιθυμία της βασίλισσας Σοφίας, να αποκτήσει το κτήριο. Συμμετοχή δήλωσε και η υπεράκτια εταιρεία συμφερόντων της οικογένειας του Λουκά Χατζηιωάννου, από την οποία και τελικά αγοράστηκε και το ακίνητο μεταβιβάστηκε σε αυτή, έναντι 316.000.000 δραχμών.
Ο νέος ιδιοκτήτης ανέθεσε το έργο για την αποκατάσταση του κτιρίου και την ανέγερση παραρκείμενων κτιρίων, όμως τοπικός σύλλογος του Ψυχικού κατέθεσε προσφυγή στα διοικητικά δικαστήρια κατά του έργου και οι εργασίες σταμάτησαν. Το 2012, όταν εκδόθηκε η άδεια οικοδομής που επέτρεπε και επεκτάσεις του ακινήτου, ο Λουκάς Χατζηιωάννου είχε φύγει από την ζωή και το οίκημα πέρασε στην ιδιοκτησία του γιου του Πόλυ. Ένα χρόνο μετά και για άλλη μια φορά, κατόπιν αιτήματος του τοπικού συλλόγου, το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών διέκοψε ξανά τις εργασίες ώσπου, το 2020 με δικαστική απόφαση, ο ιδιοκτήτης κατάφερε να συνεχίσει το έργο ανακαινίζοντας το εσωτερικό του, διατηρώντας τις προσόψεις του και το κτίριο είναι ήδη ανακατασκευασμένο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Αθήνα