cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποδοσφαιριστές Α΄ Εθνικής 1979-80
right|150 px|thumb|Το πρόγραμμα των αγώνων της περιόδου 1979-80Οι ποδοσφαιριστές Α΄ Εθνικής περιόδου 1979-80 είναι παίκτες που ξεπέρασαν τις είκοσι συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, της συγκεκριμένης αγωνιστικής χρονιάς. Έπαιξαν δηλαδή, σε περισσότερα από τα μισά παιχνίδια της χρονιάς, η οποία περιελάμβανε 34 αγωνιστικές ημέρες.
Ανήκαν στο δυναμικό των 18 ομάδων που έλαβαν μέρος στην πρώτη στα χρονικά διοργάνωση της Επαγγελματικής Α΄Εθνικής κατηγορίας. Αποτέλεσαν δε, το συνδετικό κρίκο μεταξύ δυο εποχών του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κάποιοι, όπως ο σπουδαίος Μίμης Δομάζος της ΑΕΚ βρίσκονταν τότε στο πέρας της αγωνιστικής τους σταδιοδρομίας, τη στιγμή που άλλοι, σαν τον Νίκο Βαμβακούλα του ΟΣΦΠ, ήταν στο ξεκίνημά τους.
Οι ποδοσφαιριστές εκείνης της πρώτης χρονιάς μετείχαν σε έναν νέο θεσμό, αυτόν της Επαγγελματικής Α΄ Εθνικής κατηγορίας, ο οποίος ήρθε να αντικαταστήσει το μέχρι τότε ερασιτεχνικό πρωτάθλημα Ελλάδας που είχε ήδη συμπληρώσει μια δεκαετία ζωής (1960-1979). Οι παίκτες που συμμετείχαν σε περισσότερους από 20 αγώνες θεωρούνται αξιοσημείωτοι και πρωτοπόροι για τη δεδομένη σεζόν, καθώς τα κριτήρια για την μονιμοποίηση στην βασική ενδεκάδα είχαν αυστηροποιηθεί, λόγω επαγγελματισμού. Όλοι τους βέβαια, πλην των αλλοδαπών, ήταν ουσιαστικά ημί-επαγγελματίες, καθώς ο θεσμός βρισκόταν στα σπάργανα. Με την είσοδο, ωστόσο, των προέδρων-επενδυτών στο ελληνικό πρωτάθλημα, όπως οι Γιώργος Βαρδινογιάννης, Σταύρος Νταϊφάς κ.α. οι ποδοσφαιριστές -τουλάχιστον εκείνοι των μεγάλων νεοσύστατων ΠΑΕ- σταδιακά απασχολήθηκαν αποκλειστικά με το ποδόσφαιρο, κερδίζοντας από αυτό αρκετά χρήματα ώστε να εξασφαλίζουν την άνετη διαβίωσή τους.
Ιδανική ενδεκάδα 1979-80
Σε αυτήν, μετείχαν οι τερματοφύλακες Γιάννης Στέφας και Βασίλης Κωνσταντίνου, οι ακραίοι αμυντικοί Γιάννης Κυράστας και Γιώργος Ορφανίδης (του Ηρακλή Θεσσαλονίκης), οι κεντρικοί οπισθοφύλακες Μιχάλης Τζιράκης (ΟΦΗ) και Θωμάς Δράμαλης (Λάρισα), ο αμυντικός μέσος Μπάμπης Ξανθόπουλος, οι κεντρώοι Χρήστος Αρδίζογλου και Γιώργος Ιωακειμίδης (Παναχαϊκή), ο επιτελικός χαφ του Εθνικού Πειραιώς Νίκος Διαμαντόπουλος και οι κυνηγοί Ντούσαν Μπάγεβιτς και Κώστας Μαλουμίδης. Στην ιδανική 16άδα εισήλθαν, σύμφωνα πάντοτε με τον δημοσιογράφο-στατιστικολόγο Γιώργο Παγιωτέλη οι Παπαδόπουλος (της Καβάλας), Γιώργος Παράσχος, Βαγγέλης Κουσουλάκης και Νόνι Λίμα. Ιδιαίτερα διακριθέντες ήταν επίσης οι τερματοφύλακες Γιώργος Μουκέας και Ντράγκαν Ράντισιτς (ΠΑΣ Γιάννινα), οι μπακ Δημήτρης Μουτάφης (Κορίνθου), Άνθιμος Καψής, Θανάσης Παπάζογλου (ΠΑΣΓ), Λάκης Νικολάου, Άνθιμος Ζαμανόπουλος (Δόξα Δράμας) και Γιάννης Σιαπανίδης (Καστοριά), ο μέσος Πέτρος Μπανάσας (Δόξα-ΠΑΟ) και οι επιθετικοί Γιώργος Ζήνδρος, Γιάννης Βαλαώρας, Θαλής Τσιριμώκος, Βασίλης Χατζηπαναγής ,Δημήτρης Τσιρώνης (Καστοριά).
Άνω των 30 συμμετοχών
Μάρτιν Νοβοσέλατς, Χρήστος Αρβανίτης, Γιάννης Βένος, Ντίνος Μπαλλής, Γιώργος Φοιρός, Ντίνος Κούης, Γιώργος Σεμερτζίδης, Όλε Σκόμποε, Πέτρος Ραβούσης, Γιάννης Μουσούρης, Σπύρος Θώδης, Γιάννης Γούναρης, Κώστας Ιωσηφίδης, Άγγελος Αναστασιάδης, Χουάν Μοντέζ (ΠΑΣΓ), Βασίλης Σιώκος, Παναγιώτης Κοττίδης (Εθνικός), Νίκος Καλαμπάκας, Χρήστος Ανδρεούδης, Γιάννης Γκαλίτσιος, Γιώργος Πίσσας, Δημήτρης Πίττας, Κώστας Πολυχρονόπουλος (Κορίνθου), Γιώργος Τόγιας, Σάββας Αγιομαμίτης (ΟΦΗ), Γιώργος Βλάχος (ΟΦΗ), Βασίλης Καραΐσκος (ΟΦΗ), Λευτέρης Πουπάκης, Νίκος Αθανασιάδης (Δόξα Δράμας), Τάσος Στράντζαλης, Μιχάλης Ταντσίδης (Δόξα Δρ.), Γιώργος Παπαμιχαήλ (Δόξα Δρ.), Γιάννης Ψαρράς, Νίκος Παπαγιαννόπουλος, Χρήστος Αποστολίδης (Παναχαϊκής), Αντώνης Κόπανος και Γρηγόρης Παπαβασιλείου (Καστοριάς), Δημήτρης Μαυρίκης του Πανιωνίου, Παναγιώτης Κοϊβέρογλου, Καλαϊτζίδης, Γιώργος Φιλιππίδης και Στάθης Τριανταφυλλίδης (Καβάλας) και Στέφανος Καρυπίδης (Απόλλωνα Αθηνών).
Από 21 έως και 30 παρουσίες
Σταύρος Παπαδόπουλος, Μάικ (Ηλίας) Γαλάκος, Τάκης Νικολούδης, Μιχάλης Κρητικόπουλος και Πέτρος Ξανθόπουλος από Ολυμπιακό, Θόδωρος Πάλλας, Γιάννης Τζιφόπουλος και Κώστας Μόκαλης από Άρη Θεσσαλονίκης, Όσκαρ Αλβαρέζ, Λάκης (Παντελής) Κατσιάκος, Νίκος Κόβης, Σπύρος Λιβαθηνός, Χρήστος Τερζανίδης και Χρήστος Υφαντίδης από Παναθηναικό, Άρης Δαμιανίδης, Βαγγέλης Βλάχος, Φράντεκ Βλάντιτς, Θωμάς Μαύρος, Μπάμπης Ιντζόγλου και Τάσος Κωνσταντίνου από ΑΕΚ, Νίκος Αλαβάντας, Θεόδωρος Αποστολίδης,Γιάννης Δαμανάκης, Βασίλης Βασιλάκος, Νέτο Γκουερίνο, Γιώργος Κούδας, Παναγιώτης Κερμανίδης, Γιώργος Κωστίκος, Κώστας Ορφανός από ΠΑΟΚ, Διονύσης Αλεξάκης, Αλφρέδος Γκλασμάνης, Εδουάρδος Κοντογιωργάκης, Αλέκος Παπαγεωργίου, Βασίλης Παπαχρήστου, Δημήτρης Σεϊταρίδης, Γιώργος Πρίσκας, Ντράγκαν Ράντισιτς και Αύγουστος Σοφιάς από ΠΑΣ Γιάννινα, Γιώργος Καραΐσκος, Ηλίας Αρμόδωρος, Φώτης Παπαδόπουλος, Παναγιώτης Λαμπρινός, Δημήτρης και Χρήστος Σταματάκης και Τάκης (Παναγιώτης) Τσαλαμάγκας από Εθνικό, Δημήτρης Γκέσιος, Βασίλης Βούλγαρης, Χένρικ Βαβρόφσκι, Αναστάσιος Καφκενάρης, Γιάννης Μαυροδουλάκης, Δανιήλ Παπαδόπουλος, Λάκης (Απόστολος) Παπαϊωάννου και Ηλίας Χατζηελευθερίου από Ηρακλή, Νίκος Αργυρούλης, Γιάννης Γκόλαντας, Δημήτρης Παραφέστας, Βασίλης Ράμμος, Ιλιντέν Ναούμ Σπασόφσκι και Ενβέρ Χάτζιαμπιτς από ΑΕΛ, Χρήστος Γιαννακούλας, Γιώργος Καλκούνος, Χρήστος Καρσιώτης, Βασίλης Μακρής, Γιώργος Τσικιτζέλας και Σλόμπονταν Παουνόφσκι από Κόρινθο, Σήφης (Ιωσήφ) Κορωνάκης, Αντώνης Γιαλαμάς, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Νίκος Πασσάς, Παναγιώτης Παπαδημητρίου, Μιχάλης Τσαγκαράκης και Γιώργος Χριστοφής από ΟΦΗ, Γρηγόρης Χαραλαμπίδης, Θανάσης Μερτζανάκης, Παντελής Καλλιμάνης, Δημήτρης Κόντος, Αρχοντής Κατσαρίδης και Ηλίας Παπαδόπουλος από Δόξα Δράμας, Βασίλης Γεωργόπουλος, Κώστας Δαβουρλής, Μούμτσιλο Μπόσκοβιτς, Δημήτρης Σασσάνης και Δημήτρης Σπεντζόπουλος από Παναχαϊκή, Λάζαρος Αλεξιάδης, Γιάννης Δίντσικος, Κώστας Μπάκης, Λάκης (Θεόφιλος) Σημαιοφορίδης και Παύλος Σιάντσης από Καστοριά, Κώστας Βαλλίδης, Νίκος Αναστόπουλος, Χρήστος Εμβολιάδης, Βασίλης Κρητικός, Γιάννης Παθιακάκης, Μιγκέλ Μπεριέλ, Νίκος Χαλκίδης, Χάρης Σοφιανός και Χαράλαμπος Σαϊπάς από Πανιώνιο, Ραούλ Βάλιαν, Θανάσης Κακκαλής, Βαγγέλης Καπετανίδης, Νεοκλής Λεμονίδης, Έλβιο Μάνα, Θεόδωρος Τζιόλας, Γιώργος Ρήγας, Μανώλης Τουμπόγλου και Δήμος Φιλιππίδης από ΑΟ Καβάλα, Γιάννης Δοντάς, Κώστας Βρεττός, Νίκος Καρούλιας, Φώτης Ζούμας, Γιάννης Θεοχαρίδης, Τάκης (Παναγιώτης) Παντέλης, Ηλίας Μπέριος, Μάρκος Μαυρομάτης από Απόλλων Αθ., Δημήτρης Δοξάκης, Γιώργος Γεωργαλής, Γιάννης Καραντάνης, Μιχάλης Δράκος, Γιάννης Εγγλέζος, Κώστας Παπαοικονόμου, Μανώλης Κώττης, Αντώνης Ρήγας, Νίκος Πιάς, Γιώργος Σκαρτάδος, Μιχάλης Χάσταλης και Θανάσης Χριστοφορίδης από ΑΣ Ρόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας
Μικροφωτογράφιση
Η μικρο-φωτογράφιση είναι η φωτογράφιση διαφόρων παραστατικών στο λεγόμενο μικροφίλμ για αρχειοθέτηση. Το μικροφίλμ μπορεί να είναι ασπρόμαυρο ή έγχρωμο 16 ή 35 χιλιοστών χωρίς διάτρηση. Συνήθως και λόγω κόστους είναι ασπρόμαυρο. Έχει μια ειδική επίστρωση σαν φωτοευαίσθητη επιφάνεια που πλησιάζει τεχνικά το ορθοχρωματικό φιλμ του λιθογραφείου. Είναι ευαίσθητο σε όλη την γκάμα των χρωμάτων. Αυτό του παρέχει μεγάλη ευκρίνεια στην απεικόνιση. Με τις σωστές συνθήκες επεξεργασίας και φύλαξης διατηρείται στο χώρο για πάνω από 100 χρόνια. Χρησιμοποιείται σε ειδικές επιδαπέδιες φωτογραφικές μηχανές, που ανταποκρίνονται από κατασκευής στα διάφορα παραστατικά Α2, Α4 κλπ.
Ανάλογα με τις ανάγκες συνηθίζεται και δημιουργούνται αντίγραφα, έτσι ώστε να μην καταστρέφεται το πρωτότυπο. Σαν αντιγραφικό υλικό και ανάλογα με τη χρήση και ποιότητα χρησιμοποιούνται διάφορα υλικά. Μια φτηνή εφαρμογή αντιγράφων είναι το φιλμ τύπου DIAZO, του οποίου η εμφάνιση γίνεται σε διάλυμα αμμωνίας.
Μια από τις καλύτερες εφαρμογές μικρο-φωτογράφισης και αρχειοθέτησης παλαιών εφημερίδων έγινε με επιτυχία στη μονάδα μικρο-φωτογράφισης της Βουλής των Ελλήνων από το 1983 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Κατηγορία:Φωτογραφία
Μστισλάβ του Τσέρνιγοβ
O Μστισλάβ Βλαντιμίρβιτς, Λευκορωσικά: Мсціслаў Уладзіміравіч (απεβ. π. 1035) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Τμουταρακάν (988-π. 1035) και του Τσέρνιγοβ (1024-π. 1035).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βλαδίμηρου Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και της Ρογκνέντας, κόρης του Ρογκβόλοντ πρίγκιπα του Πολότσκ.
Είναι ο πρώτος πρίγκιπας του Τμουταρακάν και του Τσέρνιγοβ, που αναφέρεται στους Ρώσους τού Κιέβου. Ο πατέρας του τον όρισε κυβερνήτη τού Τμουταρακάν, ενός σημαντικού φρουρίου στο Στενό τού Κερτς το 988 ή αργότερα.
Ο Μστισλάβ κατέλαβε τις κεντρικές περιοχές των Ρώσων τού Κιέβου, τις οποίες κυβερνούσε ο αδελφός του Γιαροσλάβ Α΄ ο σοφός το 1024, αλλά δεν μπόρεσε να καταλάβει το Κίεβο. Ανάγκασε τις φυλές των Ανατολικών Σλάβων να εγκατασταθούν ανατολικά τού ποταμού Δνείστερου και να αποδεχθούν την κυριαρχία του. Ο Γιαροσλάβ Α΄ έδωσε μάχη εναντίον του στο Λίστβεν τού Τσέρνιγοβ, αλλά ηττήθηκε και αποδέχθηκε τη διαίρεση των Ρώσων τού Κιέβου με διαχωριστική γραμμή τον Δνείστερο. Τότε ο Μστισλάβ μετέφερε την έδρα του στο Τσέρνιγοβ (νυν Τσέρνιχιβ Ουκρανίας) και έγινε ο πρώτος ηγεμόνας του πριγκιπάτου, που δημιουργήθηκε γύρω από την πόλη.
Οικογένεια
Απέκτησε ένα τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Τετραχρωμία
Τυπογραφία
Στην τυπογραφία είναι μια μέθοδος τυπογραφικής ανατύπωσης εικόνων με 4 πλάκες διαφορετικού χρώματος.
Ζωγραφική
Στη ζωγραφική αποτελεί μια μέθοδο χρησιμοποίησης των χρωμάτων, ιδιαίτερα στη βυζαντινή αγιογραφία της Κρητικής Σχολής. Σύμφωνα με αυτή, τα τέσσερα βασικά χρώματα είναι η ώχρα, το χονδροκόκκινο, η λάκα και το κιννάβαρι, από τα οποία παράγονται όλα τα υπόλοιπα χρώματα κι οι αποχρώσεις τους. Τα χρώματα αυτά βρίσκονται στη φύση και δίνουν ένα αρμονικό αποτέλεσμα στο εκάστοτε έργο, ενώ επίσης χρησιμοποιούνται το μαύρο και το λευκό τιτανίου.
Οι Κρητικοί αγιογράφοι είχαν μια λιτότητα και στη χρήση των χρωμάτων σε σύγκριση με αυτούς της Μακεδονικής Σχολής. Όσοι μετέβησαν στη Δύση για κάποιο χρονικό διάστημα επηρεάστηκαν από το ρεύμα της Αναγέννησης κι έτσι έπειτα χρησιμοποιούσαν κι άλλα χρώματα.
Κατηγορία:Χρώμα Κατηγορία:Ζωγραφική Κατηγορία:Τυπογραφία
CMYK
Τζέφρι Κάτζενμπεργκ
Ο Τζέφρι Κάτζενμπεργκ (αγγλικά: Jeffrey Katzenberg, 21 Δεκεμβρίου 1950 - ) είναι Αμερικανός επιχειρηματίας και παραγωγός ταινιών. Ως επιχειρηματίας είχε διατελέσει πρόεδρος της Walt Disney Studios, μεταξύ το 1984 και το 1994, όπου η εταιρεία έβγαλε μερικές από τις πιο κλασικές της ταινίας όπως το Ο Βασιλιάς των Λιονταριών και το Η Πεντάμορφη και το Τέρας. Επίσης, είναι συνιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας DreamWorks Animation. Ο Κάτζενμπεργκ έχει ασχοληθεί και με την πολιτική, με την ενεργή υποστήριξη στον Μπάρακ Ομπάμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ
Κανωπικό κιβώτιο
Τα Κανωπικά κιβώτια χρησιμοποιούνταν από τους Αρχαίους Αιγυπτίους για την εναπόθεση των εσωτερικών οργάνων που αφαιρούνται κατά τη διαδικασία της ταρίχευσης. Παρόλο που οι πρώτες αποδεδειγμένες κανωπικές ταφές χρονολογούνται από την βασιλεία του Σνεφρού της 4ης Δυναστείας, υπάρχουν ενδείξεις για κανωπικές ταφές στη Σακκάρα που χρονολογούνται από τη 2η δυναστεία.
Σχέση με τον αρχαίο Αιγυπτιακό πολιτισμό
Τα κανωπικά κιβώτια κατείχαν σημαντική θέση στον Αιγυπτιακό πολιτισμό. Περιείχαν τα εσωτερικά όργανα της μούμιας, και έτσι σχετιζόταν με την πεποίθηση των Αιγυπτίων ότι η μετά θάνατον ζωή είναι εξίσου σημαντική με την επίγεια ζωή. Πίστευαν ότι όλα τα υλικά μέρη του νεκρού έπρεπε να διατηρηθούν σε τέλεια κατάσταση για το ταξίδι στην άλλη ζωή, και γι' αυτό αφαιρούσαν τα εσωτερικά όργανα κατά τη διάρκεια της ταρίχευσης για να τα διατηρήσουν σε κανωπικά αγγεία και κιβώτια.
Ιστορική εξέλιξη
Τα πρώτα κανωπικά κιβώτια ήταν απλά και φτιαγμένα από ξύλο, αλλά με την πάροδο του χρόνου έγιναν πιο περίτεχνα. Περίπου κατά την περίοδο της 21ης Δυναστείας (1069-945 π.Χ.), οι Αιγύπτιοι αποφάσισαν να αφήνουν τα εσωτερικά όργανα μέσα στη μούμια. Αλλά συνέχισαν να χρησιμοποιούν κανωπικά κιβώτια για χιλιάδες χρόνια ακόμα ενταφιάζοντάς τα με την μούμια, απλά δεν περιείχαν τίποτα μέσα. Τέλος η χρήση τους σταμάτησε κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο.
Στυλ και υλικά
Το στυλ και τα υλικά ποικίλουν στη διάρκεια των χρόνων, αλλά πάντα αντικατοπτρίζουν την ιδέα της τέλειας και ακριβής ομορφιάς των αρχαίων Αιγυπτίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιολογία Κατηγορία:Αιγυπτιακά αρχαιολογικά ευρήματα
Εθνόσημο της Ρεϋνιόν
Το εθνόσημο της Ρεϊνιόν είναι ένα λογότυπο. Αποτελεί και κύριο μέρος στη σημαία της Ρεϊνιόν. Στο λογότυπο απεικονίζεται καλλιτεχνικά σχεδιασμένη μια εικόνα του νησιού και από κάτω αναγράφεται στα γαλλικά η επιγραφή "Valorisons nos atouts" (= ας αξιοποιήσουμε τα πλεονεκτήματά μας).
Ρεινιον Κατηγορία:Ρεϋνιόν
Δελέρια Λάρισας
Τα Δελέρια είναι χωριό του δήμου Τυρνάβου του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 655 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 70 μέτρων. Απέχει 19 χιλιόμετρα από τη Λάρισα και 6 χιλιόμετρα από τον Αμπελώνα.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Δελέρια αποτελούνται στην Οθωμανική εποχή από τρία χωριά γνωστά ως Δελέ, Κουτάφ και Εβερνάζ. Το 1881, με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, τα Δελέρια έγιναν τμήμα της Ελλάδας και σε αυτό εγκαταστάθηκαν άτομα από την Κρυόβρυση, την Ελασσόνα, την Καρυά και τη Συκαμινέα. Τις 6 Απριλίου 1897, μια μέρα μετά την έναρξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου, τα τουρκικά στρατεύματα υπό τον Ετάμ Πασά επιτέθηκαν στην Μελούνα και κατάφεραν να κάμψουν την αντίσταση των Ελλήνων, με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν στη γραμμή Λουσφάκι - Δελέρια. Εκεί δόθηκε μάχη, η οποία έληξε με την υποχώρηση του ελληνικού στρατού στη Λάρισα.
Τα Δελέρια ή Δελιλέρ προσαρτήθηκαν το 1883 στον δήμο Τυρνάβου. Το 1912, με την κατάργηση του δήμου, ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμπελώνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 στον δήμο Τυρνάβου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος κτίστηκε το 1898. Στο χωριό βρίσκεται επίσης η ανακατασκευασμένη εκκλησία της Παναγίας, η οποία καταστράφηκε στον πόλεμο του 1897 από τους Τούρκους και ξαναχτίστηκε τη δεκαετία του 1980. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το εξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου, του 1968.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Πτήση Air France 447
Η Πτήση 447 της Air France ήταν μια διεθνής πτήση με αεροσκάφος Airbus Α330-200, αριθμού νηολογίου F-GZCP, από το Διεθνές Αεροδρόμιο Γκαλεάο στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στη Βραζιλία, προς το Αεροδρόμιο Σαρλ ντε Γκωλ στο Παρίσι, στη Γαλλία, που εξαφανίστηκε πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό την 1η Ιουνίου του 2009, με 216 επιβάτες και 12 μέλη πληρώματος. Αργά το βράδυ της 1ης Ιουνίου, ανακοινώθηκε ο εντοπισμός της ζώνης όπου εξαφανίστηκε το αεροσκάφος, η οποία βρίσκεται το μέγιστο σε απόσταση 300 χιλιομέτρων ανατολικά των νήσων Φερνάντο ντε Νορόνια, προς την κατεύθυνση του Ντακάρ, στη Σενεγάλη. Πιστεύεται ότι δεν επέζησε κανένας από τους 228 συνολικά επιβαίνοντες. Το ατύχημα αυτό είναι το πλέον πολύνεκρο στην ιστορία της Air France, αλλά και το πλέον πολύνεκρο ενός Airbus A330-200.
Λεπτομέρειες Πτήσης
thumb|right|400px|Η διαδρομή της πτήσης: με συνεχή κόκκινη γραμμή φαίνεται η κατά προσέγγιση πορεία του αεροσκάφους μέχρι το σημείο της τελευταίας επικοινωνίας, ενώ με διακεκομμένη το υπόλοιπο της πορείας μέχρι τον προορισμό του, αν είχε ολοκληρωθεί κανονικά η πτήση Το Airbus A330-200, με αριθμό νηολογίου F-GZCP, πέταξε για πρώτη φορά στις 25 Φεβρουαρίου 2005. Απογειώθηκε για τη μοιραία πτήση από το Ρίο ντε Τζανέιρο στις 31 Μαΐου στις 7:03 μ.μ. τοπική ώρα (22:03 UTC) και αναμενόταν για προσγείωση στο Παρίσι στις 11:10 πμ τοπική ώρα (09:10 UTC).
Η τελευταία προφορική επικοινωνία με το αεροπλάνο ήταν στις 01:33 UTC, όταν το αεροσκάφος βρισκόταν 565 χλμ. (360 μίλια) από την βορειοανατολική ακτή της Βραζιλίας. Το πλήρωμα ανέφερε ότι ανέμεναν να εισέλθουν στον εναέριο χώρο της Σενεγάλης μέσα σε 50 λεπτά και ότι το αεροσκάφος πετούσε κανονικά, σε ύψος 10.670 μ. (35.000 πόδια) και με ταχύτητα 840χαω (520μαω). Λίγο μετά, το αεροπλάνο άφησε την επιτήρηση του ραντάρ του Ατλαντικού της Βραζιλίας, στις 01:48 UTC.
Η τελευταία επικοινωνία με το αεροσκάφος ήταν στις 02:14 UTC, τέσσερις ώρες μετά την απογείωση, όταν το σύστημα ηλεκτρονικών αναφορών (ACARS) του Airbus έστειλε αυτόματα 24 μηνύματα, τα οποία δήλωναν απώλειες πολλαπλών συστημάτων. Το πρώτο από αυτά, στις 02:10 UTC, ανέφερε ότι ο αυτόματος πιλότος είχε αποσυνδεθεί και ότι οι υπολογιστές πτήσης είχαν μεταβεί σε εναλλακτικό τρόπο λειτουργίας που χρησιμοποιείται στο ενδεχόμενο πολλαπλών βλαβών σε συστήματα του αεροσκάφους. Στη συνέχεια, μεταδόθηκαν αρκετά μηνύματα τα οποία υποδείκνυαν αστοχίες της Μονάδας Δεδομένων Αδρανειακής Αναφοράς (Air Data Inertial Reference Unit), του Ολοκληρωμένου Συστήματος Εφεδρικών Οργάνων (Integrated Standby Instrument System, εφεδρικό σύστημα που παρέχει βασικά όργανα πτήσης) και δύο εκ των τριών υπολογιστών πτήσης. Το τελευταίο μήνυμα, που μεταδόθηκε στις 02:14 UTC, υποδείκνυε υπερβολική κάθετη ταχύτητα της καμπίνας στη θέση 3.5777°N, -30.3744°W.
Το αεροσκάφος αντιμετώπισε έντονες αναταράξεις κατά την διάρκεια της πτήσης καθώς πέρασαν μέσα από έντονη καταιγίδα. Εκτιμήσεις αναφέρουν πως πιθανό αίτιο του ατυχήματος ήταν το πάγωμα των αισθητήρων ταχύτητας (σωλήνες Pitot), καθώς το αεροσκάφος διερχόταν μέσα από την καταιγίδα. Κάτι τέτοιο μπορεί να οδήγησε τους πιλότους να αυξήσουν την ταχύτητα του Α330 πάνω από τα επιτρεπτά όρια, με αποτέλεσμα την καταστροφή του. Η Air France αντιδρώντας σε αυτές τις εκτιμήσεις, επιτάχυνε το πρόγραμμα αντικατάστασης των αισθητήρων, το οποίο είχε ξεκινήσει πέντε βδομάδες πριν το ατύχημα. Στο παρελθόν έχουν συμβεί τουλάχιστον δύο πολύνεκρα αεροπορικά δυστυχήματα, λόγω δυσλειτουργίας των αισθητήρων ταχύτητας, σε πτήσεις των εταιρειών Birgenair (189 νεκροί) και Aeroperu (70 νεκροί), αν και εκεί η φραγή των αισθητήρων είχε προέλθει από λάθος συντήρηση στο έδαφος.
Λεπτομέρειες επιβατών
228 άτομα επέβαιναν στην πτήση, συμπεριλαμβανομένων των τριών πιλότων και εννιά ακόμα συνοδών. Η σύνθεση των επιβατών ήταν 126 άνδρες, 82 γυναίκες, επτά παιδιά και ένα βρέφος. Από τον Ατλαντικό Ωκεανό ανασύρθηκαν 50 σοροί και συντρίμμια του αεροσκάφους, ανάμεσα στα οποία και το κάθετο ουραίο πτερύγιο.
Δύο Βραζιλιάνοι διευθυντικά στελέχη της Michelin & Cie., μαζί με ένα ακόμα διευθυντικό στέλεχος του ομίλου, γαλλικής υπηκοότητας, ήταν επιβάτες στην πτήση. Ο πρόεδρος της Γερμανικής εταιρείας παραγωγής χάλυβα ThyssenKrupp στη μονάδα CSA της Βραζιλίας ήταν επίσης στην πτήση. Τα Κινεζικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν τουλάχιστον δύο Κινέζους (εθνικότητας) να επιβιβάζονται στο αεροπλάνο· ένας είναι υπερπόντιος Κινέζος, και ο άλλος είναι υπάλληλος της Κινεζικής εταιρείας Huawei. Έχει επίσης βεβαιωθεί ότι ο πρίγκηπας Πέντρο Λουίς της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, 4ος στην διαδοχή για τον έκπτωτο θρόνο της Βραζιλίας, ήταν στην πτήση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα Κατηγορία:Βραζιλία
Αμοργός
Η Αμοργός είναι κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Πήρε το όνομά της από το φυτό αμοργίς, ένα είδος λιναριού από το οποίο φτιάχνονταν οι «άλικοι αμοργίδες», χιτώνες της Αμοργού. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο των Κυκλάδων, νοτιοανατολικά της Νάξου και σε απόσταση 136 ναυτικών μιλίων από τον Πειραιά. Η επιφάνειά της εκτιμάται στα 121,464 τ.χλμ., ενώ έχει μήκος ακτών 126 χιλιόμετρα. Είναι μακρόστενο νησί που εκτείνεται από ΝΔ προς ΒΑ με απότομη ορεινή μορφολογία εδάφους. Διαθέτει δύο φυσικά λιμάνια, τα Κατάπολα και την Αιγιάλη. Πρωτεύουσα είναι η Χώρα Αμοργού με κύριο λιμάνι τα Κατάπολα.
Ολόκληρος ο δήμος της Αμοργού είχε πληθυσμό 2.188 άτομα στην απογραφή του 2021. Οι κάτοικοι ασχολούνται παραδοσιακά με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία καθώς και με τα ναυτικά επαγγέλματα. Πολλοί κάτοικοι ασχολούνταν από τα παλιά χρόνια με τον κλάδο της μελισσουργίας. Τα τελευταία χρόνια ασχολούνται και με τον τομέα του τουρισμού ο οποίος αναπτύσσεται με ραγδαίο ρυθμό.
Η Αμοργός αποτελεί ιδανικό προορισμό για πεζοπορία.Υπάρχουν μονοπάτια που ξεκινούν ή/και καταλήγουν σε κάποιον οικισμό και προσφέρουν στον επισκέπτη εκπληκτικές εικόνες φυσικού τοπίου.
Ιστορία
Από τα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στην Αμοργό. Κατά την αρχαιότητα η Αμοργός γίνεται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Κυκλαδικού πολιτισμού. Αργότερα, κατά την μινωική εποχή, καταφθάνουν στο νησί πολλοί μινωίτες ιδρύοντας μία από τις πρώτες πόλεις του νησιού, τη Μινώα. Αργότερα, Ναξιώτες ιδρύουν την Αρκεσίνη, στη σημερινή περιοχή Καστρί και την ίδια εποχή Μιλήσιοι εγκαθίστανται στην Αιγιάλη, κοντά στο σημερινό χωριό Θολάρια. Αυτές ήταν κατά την αρχαιότητα οι σπουδαιότερες πόλεις του νησιού. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους θα είναι τόπος εξορίας: επί Τιβερίου, το 23 μ.Χ. θα εξοριστεί ο Βέβιος Σειρήνος, ανθύπατος της Ισπανίας. Τα βυζαντινά χρόνια δέχεται επιδρομές Πειρατών ενώ ιδρύεται η μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας. Το 1207 την καταλαμβάνει ο Μάρκος Σανούδος και ξεκινά η περίοδος της Λατινοκρατίας έως το 1537 οπότε επέδραμε ο Χαιρεντίν Μπαρμπαρόσα και την έθεσε υπο Οθωμανική κυριαρχία (1537-1824). Οι Αμοργιανοί ασκούσαν την πειρατεία συστηματικά. Το νησί έχει την ιδιαιτερότητα να διατηρεί μεγάλο πλήθος επιφανών βυζαντινών επωνύμων. Μετά την επανάσταση του 1821 ενσωματώθηκε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος ενώ λίγα χρόνια αργότερα η Αμοργός χρησιμοποιήθηκε πάλι ως τόπος εξορίας. Την περίοδο της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα εντάσσεται αρχικά στην Ιταλική διοίκηση ενώ από το 1943 την διαδέχεται η Γερμανική έως την απελευθέρωση το 1944. Η φήμη του νησιού εκτοξεύτηκε με την προβολή της ταινίας "Το Απέραντο Γαλάζιο" (Le Grand Bleu) σε σκηνοθεσία του Λυκ Μπεσόν η οποία γυρίστηκε κατά μεγάλο μέρος στην Αμοργό. Η Αμοργός αποτέλεσε και το πρώτο μέρος στην Ευρώπη που φιλοξένησε διεθνή κινηματογραφική παραγωγή, μετά την παγκόσμια πανδημία του κορονοϊού το 2020.
Δήμος Αμοργού
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Απογραφής του 2011 ο Δήμος Αμοργού αριθμεί 1.940 άτομα, από τα οποία 1.010 άρρενες και 930 θήλεις. Η πυκνότητα του πληθυσμού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ανέρχεται σε 15,35.
Παραλία Αγίας Άννας
μικρογραφία|367x367εσ|Η παραλία της Αγίας Άννας. Η παραλία της Αγίας Άννας με το ομώνυμο εκκλησάκι πάνω από τον κολπίσκο της, είναι ίσως η διασημότερη παραλία του νησιού, καθώς εκεί γυρίστηκαν σκηνές από μέρος της ταινίας “Απέραντο Γαλάζιο” “The big blue” του Λικ Μπεσόν με πρωταγωνιστή το γνωστό ηθοποιό Ζαν Ρενό. Βρίσκεται μόλις τρία χιλιόμετρα από τη Χώρα της Αμοργού, και μόλις ενάμισι από το μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας. Σήμα κατατεθέν της παραλίας είναι τα καθαρά κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά τα οποία σε συνδυασμό με τη βραχώδη περιοχή και τα πράσινα περιβόλια επάνω από την ακτή, συνθέτουν την λεγόμενη «άγρια ομορφιά» του τοπίου. Κατεβαίνοντας (προς τα αριστερά σας) θα συναντήσετε το μικρό εκκλησάκι, όπου ενίοτε επιλεγόταν για γάμους και βαφτίσια ακόμη και από ξένους τουρίστες του νησιού. Έπειτα θα προσεγγίσετε τη παραλία η οποία είναι βραχώδης με χοντρό και λεπτό βοτσαλάκι.
Όσοι κολυμπήσουν στα βαθιά νερά της, θα αντικρίσουν έπειτα από ένα σημείο, μέρος του Μοναστηριού να ορθώνεται ψηλά αντίκρυ τους στα αριστερά. Για όσους αντέχουν το περπάτημα πριν τη πρώτη βουτιά στη θάλασσα, υπάρχουν κρυφά μονοπατάκια που περνάνε ανάμεσα από τα βράχια και προσφέρουν λιγότερο θορυβώδεις στιγμές χαλάρωσης και ενίοτε σκιά. Η παραλία είναι μικρής έκτασης με ελάχιστες στάσεις δροσιάς ανάμεσα στα βράχια, ενώ οι καλύτερες ώρες να την επισκεφθείτε είναι οι πρωινές ή οι πρώτες απογευματινές, καθώς το μεσημέρι υπάρχει αρκετός συνωστισμός. Η χρήση αντηλιακού συστήνεται. Απέχει 3 χιλιόμετρα από τη Χώρα. μικρογραφία|δεξιά|Φουρτούνα στην Αμοργό
Πεζοπορικές Διαδρομές
μικρογραφία|δεξιά|Το μονοπάτι Λαγκάδα-Άγιος Θεολόγος-Σταυρός Οι πιο γνωστές πεζοπορικές διαδρομές (μονοπάτια) του νησιού είναι: μικρογραφία|Το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας στη Λαγκάδα
Εκκλησιαστικά
Στις 21 Νοεμβρίου εορτάζεται η Παναγία Χοζοβιώτισσα στο μοναστήρι που είναι κτισμένο στον πιο απόκρημνο βράχο του όρους Προφήτη Ηλία, 300 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, νότια της πρωτεύουσας Χώρας. Κτίστηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό το 1088. Από το 2010 λειτουργεί στη Χώρα και εκκλησιαστικό μουσείο.Αξίζει επίσης να αναφέρουμε και το εκκλησάκι της Παναγίας της Επανοχωριανής στην Λαγκάδα το οποίο εορτάζει στις 15 Αυγούστου.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για την Αμοργό παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-423/4, και ΧΕΕ-423/5 που αποτελούν τους λιμενοδείκτες των όρμων Κατάπολα και Αιγιάλης αντίστοιχα, καθώς και ο ΧΕΕ-423 που καλύπτει όλες τις ΝΑ. Κυκλάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ξυλόκαστρο
μικρογραφία Το Ξυλόκαστρο είναι παραθαλάσσια κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας. Είναι έδρα του δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 5.500 μόνιμους κατοίκους. Κάθε καλοκαίρι δέχεται χιλιάδες επισκέπτες και είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Πελοποννήσου. Σημεία ενδιαφέροντος είναι το πευκοδάσος του Πευκιά και οι παραλίες της περιοχής. Απέχει 120 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 94,6 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Ονομασία
Το Ξυλόκαστρο πήρε το όνομά του από ένα ξύλινο στρατώνα στην περιοχή όπου λειτουργούσε παρατηρητήριο κατά τα χρόνια της Ενετοκρατίας. Ο στρατώνας βρισκόταν στη δυτική πλευρά του λόφου «Κατή τον Πεύκο», πάνω από τη σημερινή πόλη, κοντά στον ποταμό Σύθα. Από εκεί η φρουρά μπορούσε να ελέγχει την κίνηση στον Κορινθιακό Κόλπο και να εποπτεύει το λιμάνι των Αριστοναυτών. Επίσης είχε οπτική επαφή με τα κάστρα του Ζεμενού και της Πελλήνης και μπορούσε να ενημερώνει τη διοίκησή τους με σήματα καπνού. Ο στρατώνας ονομάστηκε από τους ντόπιους ξύλινο κάστρο, και από αυτόν η περιοχή η οποία περιλαμβάνει τους συνοικισμούς Υψηλά Αλώνια, Μερτικέικα, Γεωργαντέικα και Ρίζα, ονομάστηκε Ξυλόκαστρο. Κατά τον 18ο αιώνα αποκαλούταν Οξώκαμπος.
Ιστορία
Στην περιοχή αρχικά υπήρχε ένα μεγάλο πευκοδάσος. Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια το Ξυλόκαστρο αποτελείτο από λίγα σπίτια και μερικές αποθήκες και λειτουργούσε ως επίνειο των Τρικάλων Κορινθίας. Το δάσος στη συνέχεια αποψιλώθηκε για να καλλιεργηθεί η γη και από το αρχικό δάσος έχει απομείνει μόνο ο Πευκιάς επειδή βρίσκεται σε αμμώδες έδαφος. Στο Ξυλόκαστρο καλλιεργούσαν σταφίδα, με την παραγωγή να φτάνει 1.300.000 ενετικά λίτρα, που απέφερε στο Ξυλόκαστρο έσοδα 500.000 δραχμών. Η σταφίδα μεταφερόταν στην Πάτρα με πλοιάρια, απ' όπου εξαγόταν κυρίως στην Αγγλία. thumb|left|Η παραλία Ξυλόκαστρου Το Ξυλόκαστρο έγινε γνωστό στους ξένους, οι οποίοι άρχισαν το επισκέπτονται στις αρχές του 20ού αιώνα, και το αποκαλούσαν "Ανθούπολη" λόγω των πολλών λουλουδιών του. Το 1906 στην περιοχή του Ξυλοκάστρου εμφανίστηκαν οι πρώτοι γυμνιστές στην Ελλάδα. Το Ξυλόκαστρο κρίθηκε επίσημα ως θερινή διαμονή των ξένων το 1919 και το επισκέπτονταν διάφοροι επώνυμοι (π.χ. βασιλείς, πρωθυπουργοί και ηθοποιοί). Το Ξυλόκαστρο έγινε λουτρόπολη. To 1923 ιδρύθηκε με δωρεά του Σωτήρη Κροκιδά το Κροκίδειον Δημοτικόν Σχολείον. Την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκαν στο Ξυλόκαστρο Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή της Νικομήδειας. Στον Πευκιά λειτουργούσε κατασκήνωση των αδελφών Τυπάλδου. Στην κατασκήνωση παραθέριζαν κυρίως ξένοι. Ο τουρισμός οδήγησε το Ξυλόκαστρο σε οικονομική ανάπτυξη και βελτίωση των συνθηκών ζωής.
Τη δεκαετία του 1970, το πρόβλημα της ύδρευσης λύθηκε με τη μεταφορά νερού από το Γελλήνι (μικρό χωριό κοντά στα Τρίκαλα Κορινθίας). Η κατασκήνωση Τυπάλδου έκλεισε. Τη δεκαετία του 1970 τα νεοκλασικά σπίτια με πλούσιο διάκοσμο άρχισαν να αντικαθίστανται με πολυκατοικίες. Αυτά τα σπίτια χτίστηκαν σε μια προσπάθεια οι κάτοικοι να αποκτήσουν σπίτι πιο όμορφα διακοσμημένο από τους γείτονές τους. Οι πολυκατοικίες χτίστηκαν στον παραλιακό δρόμο.
Στο τέλους του 20ού αιώνα άρχισε η ανάπλαση του Ξυλοκάστρου. Κατασκευάστηκε το υπαίθριο θέατρο «Βασίλης Γεωργιάδης», το κλειστό θέατρο «Άγγελος Σικελιανός», το γενικό και τεχνικό Λύκειο Ξυλοκάστρου, το 2° Γυμνάσιο Ξυλοκάστρου, το 3° Δημοτικό Σχολείο «Βαρδάβειον», το 1ο Νηπιαγωγείο «Λίλιαν Βουδούρη» και το 2° Νηπιαγωγείο στον οικισμό Αριστοναύτες. Επίσης κατασκευάστηκαν γήπεδα τένις και μια μαρίνα στις όχθες του ποταμού Σύθα και επισκευάστηκε το 1° Δημοτικό Σχολείο. Επίσης το Ξυλόκαστρο γνώρισε πολιτιστική και αθλητική ανάπτυξη, καθώς διοργανώθηκαν αγώνες μπιτς βόλεϊ και συναυλίες.
Διοικητική ιστορία
Το Ξυλόκαστρο προσαρτήθηκε στο δήμο Τρικάλων το 1845. Το 1876 ορίστηκε χειμερινή έδρα του δήμου. Το 1912 αποσπάστηκε από το δήμο και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ξυλοκάστρου. Το 1961 απορρόφησε τους οικισμούς Ζευγολατειό και Υψηλά Αλώνια. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ορίστηκε έδρα του δήμου Ξυλοκάστρου και με το 2010 με το πρόγραμμα Καλλικράτης ορίστηκε έδρα του Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης.
Αδελφοποίηση
thumb Από τον Σεπτέμβριο του 2006  η πόλη του Ξυλοκάστρου έχει αδελφοποιηθεί με τη γερμανική πόλη Φυρτ («Fürth» ) στην περιοχή της Βαυαρίας. Σημαντικό ρόλο στον κύκλο φιλίας των δύο πόλεων διαδραματίζει μεταξύ άλλων και η αδελφοποίηση από το 1997 του 2ου Γυμνασίου Ξυλοκάστρου με το γερμανικό γυμνάσιο Ερρίκος Σλήμαν της Φυρτ (Heinrich Schliemann Gymnasium Fürth).
Έκτοτε υπάρχει μία διαρκής συνεργασία μεταξύ των δήμων των δύο πόλεων που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων  αμοιβαία ταξίδια των δημοτικών αρχών και πολιτών, συμφωνίες για την ηλιακή ενέργεια, τη διαλογή αποβλήτων, τη διάθεση ελληνικών αγροτικών προϊόντων στην ετήσια αγροτική έκθεση της Φυρτ καθώς και πολιτιστικά προγράμματα όπως γαστρονομικά πρότζεκτ, μουσικές εκδηλώσεις και καλλιτεχνικές εκθέσεις ζωγραφικής, αγιογραφίας, φωτογραφίας κλπ.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Ξυλοκάστρου έχει εμφανίσει σημαντική αύξηση του πληθυσμού του σε όλες τις απογραφές απο το 1879 (με εξαίρεση το 2001 που κατέγραψε μείωση). Ιδιαίτερα μεγάλη ανάπτυξη υπήρξε μεταπολεμικά που μεταβλήθηκε απο επίνειο και χειμαδιό των Τρικάλων σε κωμόπολη εξαιτίας της καλλιέργειας της σταφίδας.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1879
Δάσος Πευκιά
thumb|Το δάσος Πευκιά Το δάσος Πευκιά είναι ένα φυσικό πευκοδάσος ανάμεσα στο Ξυλόκαστρο και τη Συκιά. Εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του Κορινθιακού κόλπου και έχει χαρακτηριστεί αισθητικό δάσος. Στο υφάλμυρο έδαφος έχουν αναπτυχθεί 83 είδη φυτών ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν η χαλέπιος πεύκη, τραχεία πεύκη, το σχίνο, ο ράμνος, η μυρτιά, η λυγαριά, ο κέδρος, φοινικικό πουρνάρι, το αλμυρίκι, το αρκουδόβατο, το αγριοκάλαμο, η κουνούκλα, το θυμάρι και η αφάνα. Επίσης υπάρχει ο θάμνος εφέδρα. Αναφέρεται από τον Κώστα Καρυωτάκη ως το «πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας», ενώ ήταν πηγή έμπνευσης του Άγγελου Σικελιανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Κορινθίας
Κωνσταντίνος Αλαβάνος
Ο Κωνσταντίνος Αλαβάνος (1872 - 1958) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Τήνο και ήταν γιος του Νικολαόυ Αλαβάνου. Αδέλφια του ήταν οι Αλέξανδρος Αλαβάνος, εκδότης εφημερίδας και πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου και Ζαννάκης Αλαβάνος, δήμαρχος Τήνου. Εξελέγη βουλευτής Τήνου με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1915 και από τότε επανεκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Τήνου (αργότερα Κυκλάδων) μέχρι το 1936, οπότε και η Βουλή καταργήθηκε από το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Επίσης είχε διατελέσει αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Ήταν παντρεμένος και γιος του ήταν ο Νικόλαος Αλαβάνος. Εγγόνια του του είναι ο Αλέκος Αλαβάνος και ο Κωνσταντίνος Ν. Αλαβάνος.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Τήνου
Αγία Μαρίνα Κρύας Ιωαννίνων
Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κρύας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Περάματος, του δήμου Ιωαννιτών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό στο κέντρο του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή στους νοτιοκεντρικούς πρόποδες του όρους Μιτσικέλι, πολύ κοντά στο αεροδρόμιο Ιωαννίνων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 520. Aπέχει περίπου 10 χλμ. Β. ΒΑ. των Ιωαννίνων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Ντίσπερη και, το 1927, μετονομάστηκε σε Λυκοτρίχι μέχρι το 1981, οπότε πήρε τη σημερινή του ονομασία, Αγία Μαρίνα. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κρύας και προσαρτήθηκε στον δήμο Περάματος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Περάματος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωαννιτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
See You Again
To See You Again είναι ένα τραγούδι του Wiz Khalifa, στο οποίο συμμετέχει και ο Τσάρλι Πουθ. Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας Furious 7 (2015) και πρόκειται για μία αφιέρωση στον ηθοποιό Πολ Γουόκερ, ο οποίος είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 30 Νοεμβρίου 2013, στην Καλιφόρνια. Αργότερα, το κομμάτι συμπεριλήφθηκε ως "bonus track" στο ντεμπούτο άλμπουμ του Πουθ, Nine Track Mind. Ο Πουθ είχε συμμετάσχει στη σύνθεση του κομματιού, καθώς και στην παραγωγή, μαζί με τους DJ Frank E και Άντριου Σένταρ. Στις 10 Μαρτίου 2015, κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από το soundtrack της ταινίας.
Το εν λόγω single έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία και των δύο εμπλεκόμενων καλλιτεχνών έως και σήμερα. Βρέθηκε για 12 συνεχόμενες εβδομάδες στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Hot 100, ισοφαρίζοντας έτσι το ρεκόρ που είχε το Lose Yourself, του Eminem, το οποίο ήταν το μοναδικό rap νούμερο 1-single στις ΗΠΑ, επίσης, έφτασε στο νούμερο των βρετανικών charts, όπου έμεινε για 2 εβδομάδες. Το "See You Again", έφτασε σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο στο νούμερο 1, μεταξύ αυτών η Αυστραλία, η Αυστρία, ο Καναδάς, η Γερμανία, η Ιρλανδία, η Νέα Ζηλανδία και η Ελβετία. Το κομμάτι είχε το ρεκόρ για τα περισσότερα streams στο Spotify, στις ΗΠΑ, όπως το ξεπέρασε το Drag Me Down.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Singles του 2015 Κατηγορία:Τραγούδια του 2015 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Τελχίνες
Οι Τελχίνες σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία άλλοτε φέρονται ως θνητοί και άλλοτε ως μυθικοί δαίμονες ανάλογα των μύθων.
Θεωρούνταν παιδιά της Θάλασσας, της Γαίας ή του Πόντου και περιγράφονται ως άποδες και άχειρες φέροντας όμως πτέρυγες. Κατά τη αρχαία παράδοση οι Τελχίνες, που ήταν εννέα στον αριθμό, προέρχονταν από την Κρήτη "κουροτροφήσαντες" τον Δία, εξ ου και καλούνταν Κουρήτες. Στη συνέχεια αυτοί πήγαν στην Κύπρο και αργότερα στη Ρόδο όπου και κλήθηκε η νήσος εξ αυτών Τελχινίς. Εκεί ίδρυσαν πολλές πόλεις μεταξύ των οποίων ήταν η Κάμειρος, η Ιαλυσός και η Λίνδος.
Μυθολογία
Ο Διόδωρος αναφέρει πως η Τιτανίδα Ρέα παρέδωσε σ' αυτούς τον θεό Ποσειδώνα τον οποίο και ανέθρεψαν με την κόρη του Ωκεανού Καφείρα, και όταν εκείνος ανδρώθηκε έλαβε ως σύζυγο την αδελφή των Τελχινών την Αλία της Ρόδου από την οποία απέκτησε έξι γιους και μια κόρη την "Ρόδην" από την οποία και στη συνέχεια ονομάσθηκε έκτοτε η νήσος Ρόδος.
Κατά σχετική επίσης παράδοση οι Τελχίνες εξορίστηκαν από τη Ρόδο από τους Ηλιάδες. Έτσι περιπλανώμενοι επέστρεψαν και προξένησαν μεγάλες καταστροφές στη νήσο. Κατ' άλλη όμως παράδοση οι Τελχίνες αναχώρησαν οι ίδιοι από τη νήσο προβλέψαντες τη μεγάλη καταστροφή με κατακλυσμό από τον Δία. Κατ' άλλες ακόμη παραδόσεις οι Τελχίνες ήταν μυθικοί θνητοί σπουδαίοι τεχνίτες και εφευρέτες που είχαν ανακαλύψει διάφορα μέταλλα όπως τον χαλκό και τον σίδηρο και είχαν επινοήσει πολλά εργαλεία για την τέχνη τους, που φέροντάς τα έδιναν την εντύπωση πως τους έλειπαν τα άκρα. Πιστεύονταν ακόμη πως αυτοί δίδαξαν στους ανθρώπους την πρώιμη μεταλλουργία και την εξόρυξη των μετάλλων.
Οι Τελχίνες αναφέρονται ως κατασκευαστές της άρπης του Κρόνου και της τρίαινας του Ποσειδώνα καθώς και χυτά αγάλματα πολλών θεών όπως της θεάς Αθηνάς, του θεού Απόλλωνα, της θεάς Ήρας, των Νυμφών στις πόλεις της Ρόδου κ.ά. καθώς και διαφόρων μαγικών σκευών, ποτηρίων και άλλων.
Επίσης αναφέρεται πως κάποτε ο Απόλλωνας έστειλε καταστρεπτική νόσο στους Σικυωνείς όταν αρνήθηκαν να καταβάλουν στους Τελχίνες αμοιβή για εργασία που τους πρόσφεραν σε εξοπλισμό.
Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα
Ο Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα (ισπανικά: San Cristóbal de La Laguna, μτφ. Άγιος Χριστόφορος του Λα Λαγούνα) είναι πόλη της Τενερίφης (Καναρίων Νήσων, Ισπανίας). Έχει πληθυσμό 153.187 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού μετά την Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε. Είναι επίσης η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στις Καναρίους Νήσους.
Η Λα Λαγούνα ήταν η αρχαία πρωτεύουσα των Κανάριων Νήσων και το καλοδιατηρημένο ιστορικό κέντρο έχει ανακηρυχτεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1999. Στην Λα Λαγούνα λειτούργησε το πρώτο πανεπιστήμιο του αρχιπελάγους ενώ θεωρείται η πρώτη ειρηνική πόλη χωρίς τείχη.
Μεταξύ των σημαντικότερων μνημείων περιλαμβάνεται ο Καθεδρικός Ναός του Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα (έδρα του καθολικού επισκόπου της Τενερίφης), η πλατεία της πόλης (Plaza del Adelantado) και η Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως (ο πύργος της είναι το σύμβολο της πόλης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία
Καρλ Λούντβιχ Χένκε
Ο Καρλ Λούντβιχ Χένκε (Karl Ludwig Hencke, 8 Απριλίου 1793 – 21 Σεπτεμβρίου 1866) ήταν Γερμανός αστρονόμος. Συγχέεται κάποτε με τον, επίσης Γερμανό αστρονόμο, Γιόχαν Ένκε.
Βιογραφία
Ο Χένκε γεννήθηκε στο Ντρίζεν της Πρωσίας, το σημερινό Ντρεζντένκο της Πολωνίας.
Ανακάλυψε δύο από τους πρώτους αστεροειδείς παρατηρώντας από το ιδιωτικό του αστεροσκοπείο στην οδό Kietz 9 (σήμερα Kietzerstraße 43) του Ντρίζεν. Ο πρώτος, η Αστραία, ήταν ο πρώτος που ανακαλύφθηκε μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα που ακολούθησε την ανακάλυψη του τελευταίου από τους πρώτους 4, της Εστίας, η οποία ανακαλύφθηκε το 1807. Πολλοί αστρονόμοι είχαν εγκαταλείψει τις έρευνές τους για περισσότερους αστεροειδείς, πεπεισμένοι ότι υπήρχαν μόνο 4. Ωστόσο, ο Χένκε άρχισε να ερευνά το 1830 και 15 χρόνια αργότερα πέτυχε τον σκοπό του, με την ανακάλυψη της Αστραίας στις 8 Δεκεμβρίου 1845 και της Ήβης (1 Ιουλίου 1847).
Ο Χένκε πέθανε στο Μαριενβέρντερ (Marienwerder) της Πρωσίας, το σημερινό Kwidzyn της Πολωνίας.
Τιγγελλίνος
Η ζωή του
Ο Οφώνιος Τιγγελλίνος γεννήθηκε πιθανώς το 10 μ.Χ. στον Ακράγαντα της Σικελίας. Το 39 μ.Χ. τον εξόρισε ο Καλιγούλας, αφού κατηγορήθηκε ότι διέπραξε μοιχεία με την αδελφή του αυτοκράτορα. Τον ανακάλεσε από την εξορία ο Κλαύδιος το 41.
Κληρονόμος σημαντικής περιουσίας, αγόρασε μεγάλες εκτάσεις στην Απουλία και στην Καλαβρία και ασχολούνταν με την εκτροφή αλόγων για τις ιπποδρομίες.
Όταν ο Γάλβας στασίασε κατά του Νέρωνα, ο Τιγγελλίνος με τους Πραιτοριανούς εγκατέλειψαν το έως τότε αφεντικό τους. Με την τελική επικράτηση του Γάλβα απομακρύνθηκε από τη διοίκηση των Πραιτοριανών, αλλά έσωσε τη ζωή του δωροδοκώντας τον ευνοούμενο του νέου αυτοκράτορα, Τίτο Ουίνιο.
Αλλά όταν τον Γάλβα διαδέχτηκε ο Όθωνας η καλή του τύχη τον εγκατέλειψε: ειδοποιήθηκε ότι είχε αποφασιστεί η θανάτωσή του οπότε, ευρισκόμενος στα λουτρά της Σινόεσσας, έκοψε τον λαιμό του με ξυράφι. Ήταν 69 μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι
Βελανίδι Ηλείας
Το Βελανίδι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 125 μέτρων, κοντά στις νότιες-νοτιοανατολικές όχθες του φράγματος Πηνειού. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 19,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 25,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 66,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Πορτών). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 172 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 και υπήχθη στον τότε δήμο Εφύρας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Εφύρας, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Βελανιδίου μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Αποτελούσε συνεχώς την έδρα της Κοινότητας Βελανιδίου εκτός της χρονικής περιόδου 28/11/1929-11/4/1942, όταν αυτή είχε μεταφερθεί στον γειτονικό οικισμό του Σουλίου. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό και έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος Βελανιδίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Βελανιδίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Ντάντο Πρσο
Ο Μίλαντιν "Ντάντο" Πρσο (γεννημένος στις 5 Νοεμβρίου 1974 στη Ζαντάρ) είναι Κροάτης πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Ο Πρσο αγωνίστηκε με επτά διαφορετικές ομάδες στη διάρκεια της καριέρας του και πραγματοποίησε πάνω από 300 συμμετοχές σε επίπεδο πρωταθλήματος ως επαγγελματίας. Ήταν μέρος της ομάδας της Μονακό που έφτασε ως τον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 2004, και μέλος της ομάδας της Ρέιντζερς που κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο Σκωτίας το 2005.
Ο Πρσο μέτρησε συνολικά 32 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Κροατίας, ενώ ήταν μέλος της αποστολής της τελευταίας που έλαβε μέρος στο Euro 2004 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση τον Ιούνιο του 2009, όντας παίκτης της Ρέιντζερς.
Ξεκινήματα
Ο Πρσο ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 1991 με την ομάδα της γενέτειράς του, ΝΚ Ζαντάρ. Πραγματοποίησε, τότε, ένα σύντομο πέρασμα από τη Χάιντουκ Σπλιτ, ενώ, στη συνέχεια, από την ομάδα της Β΄ Κατηγορίας Κροατίας, ΝΚ Παζίνκα, η οποία έδρευε στο Παζίν, χωρίς, ωστόσο, να καταφέρει να καθιερωθεί σε κάποια από αυτές τις ομάδες. Το 1993, μετακόμισε στη Γαλλία για λογαριασμό της ΦΚ Ρουέν, ενώ στη συνέχεια μεταγράφηκε στη Σταντ Ραφαελουά το 1995, όπου εργαζόταν ως μηχανικός σε συνεργείο αυτοκινήτων, παράλληλα με την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο.
Μονακό
Το 1996, ο, τότε, προπονητής της ΑΣ Μονακό, Ζαν Τιγκανά ενδιαφέρθηκε για τον Πρσο και τον έφερε στην ομάδα, όπου, αν και σε πρώτη φάση αγωνίστηκε με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου (μαζί με τον Νταβίντ Τρεζεγκέ), ωστόσο, στην πορεία, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην ΑΚ Αζαξιό. Τη σεζόν 1999-2000, βοήθησε την ΑΣ Μονακό να κατακτήσει το γαλλικό πρωτάθλημα. Ο Πρσο, επίσης, βοήθησε τους Μονεγάσκους να φτάσουν ως τον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 2004. Είναι, ίσως, περισσότερο γνωστός για τα τέσσερα γκολ που πέτυχε στον θρίαμβο της Μονακό επί της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια με το ευρύ 8-3 (μια αναμέτρηση που έλαβε χώρα ανήμερα των γενεθλίων του), κάτι που αποτέλεσε, τότε, το ρεκόρ συνολικής επίτευξης τερμάτων στο Τσάμπιονς Λιγκ στη διάρκεια μιας μόνης αναμέτρησης. Εκείνη τη βραδιά, ισοφάρισε επίσης το σχετικό ρεκόρ της διοργάνωσης, φτάνοντας τους Μάρκο φαν Μπάστεν (ΑΚ Μίλαν 4 ΙΦΚ Γκέτεμποργκ 0, 1992) και Σιμόνε Ιντζάγκι (ΣΣ Λάτσιο 5 Ολιμπίκ Μαρσέιγ 1, 2000) ως ο σκόρερ των περισσότερων τερμάτων στη διάρκεια μιας μόνης αναμέτρησης. Έκτοτε, βέβαια, το συγκεκριμένο ρεκόρ ξεπεράστηκε από τον Λιονέλ Μέσι (Μπαρτσελόνα 7 Μπάγερ Λεβερκούζεν 1, 2012).
Ρέιντζερς
Τον Μάιο του 2004, ο Πρσο υπέγραψε στη σκωτσέζικη Ρέιντζερς ως ελεύθερη μεταγραφή. Στη διάρκεια της πρώτης του σεζόν με τη Ρέιντζερς αγωνίστηκε σε 34 αναμετρήσεις πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας συνολικά 18 τέρματα. Στην πορεία βοήθησε τον σύλλογο να κατακτήσει το εγχώριο πρωτάθλημα, αλλά και το Λιγκ Καπ. Ο αποχωρήσας, εκείνη τη σεζόν, προπονητής της ομάδας, Άλεξ ΜακΛις έπλεξε το εγκώμιο του Πρσο χαρακτηρίζοντάς τον ως την "καλύτερη μεταγραφή των Ρέιντζερς," στα τέλη της σεζόν 2005-06.
Ο Πρσο παρέμεινε παίκτης της Ρέιντζερς για τη σεζόν 2006-07, παρά το γεγονός ότι είχε ανακοινώσει την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Ανέφερε, επίσης, ότι θα αποσυρόταν από ποδόσφαιρο σε επίπεδο συλλόγων με τη λήξη του συμβολαίου του με τη νυν ομάδα του, τη Ρέιντζερς, το 2007. Πάραυτα, ο ατζέντης του Πρσο δήλωσε στις αρχές του 2007 ότι ο πελάτης του θα ήθελε να συνεχίσει να αγωνίζεται στη Ρέιντζερς, εφόσον, βέβαια, η φυσική του κατάσταση του επέτρεπε κάτι τέτοιο, προτού ανακοινώσει τον Φεβρουάριο του 2007 ότι η απόσυρσή του από την ενεργό δράση ήταν θέμα χρόνου. Λίγο καιρό αργότερα, επιβεβαιώθηκε ότι ο Πρσο, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα αγωνιζόταν για ακόμη μία σεζόν με τον σύλλογο της Γλασκώβης. Ωστόσο, η δήλωσή του, όπως φάνηκε, ήταν πρόσκαιρη, καθώς ο ίδιος ο Πρσο ανασκεύασε, αναφέροντας ότι οι δρόμοι του ιδίου με τη Ρέιντζερς θα χώριζαν με το πέρας της σεζόν 2006-07, λόγω των συνεχόμενων προβλημάτων τραυματισμών που αντιμετώπιζε με το γόνατό του. Ο ατζέντης του Πρσο επίσης ανέφερε ότι ο πελάτης του αναζητούσε τη μεταγραφή του σε πρωτάθλημα χαμηλού επιπέδου, όπου η φυσική κατάσταση δεν ήταν σημαντικός παράγοντας, παρά ότι επιθυμούσε να δώσει τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, αναφέροντας τη Βόρεια Αμερική και την Ασία ως πιθανούς προορισμούς του.
Κατά την τελευταία αναμέτρηση του Πρσο στο Άιμπροξ, αποχώρησε από τον αγωνιστικό χώρο, μετά το σφύριγμα της λήξης του αγώνα, φορώντας επίδεσμο στο πόδι του, λόγω νέου τραυματισμού του στο γόνατό του. Αποχαιρέτησε τους περίπου 50.000 φίλους του συλλόγου που είχαν δώσει το παρόν στο γήπεδο, ενώ στη συνέχεια οι συμπαίκτες του σχημάτισαν μια ανθρώπινη "Αψίδα Θριάμβου", με μπροστάρη τον Μπάρι Φέργκιουσον, προτού κατευθυνθεί προς τα αποδυτήρια της ομάδας με δάκρυα στα μάτια του.
Έγινε γνωστό στις 8 Ιουνίου 2007, ότι η Ρέιντζερς θα κυκλοφορούσε DVD στο οποίο θα εμφανίζονταν οι καλύτερες στιγμές στη διάρκεια της τρίχρονης παρουσίας του Πρσο στο Άιμπροξ, με σημαντικό αριθμό χρημάτων από το έσοδα να πηγαίνει προς τη Rangers Charity Foundation.
Διεθνής Καριέρα
Ο Πρσο μέτρησε συνολικά, στη διάρκεια της καριέρας του, 32 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Κροατίας, πετυχαίνοντας εννέα τέρματα. Ο Πρσο ήταν μέλος της αποστολής της Κροατίας που έλαβε μέρος στο Euro 2004, όπου και αγωνίστηκε σε τρεις αναμετρήσεις. Ο Πρσο έγινε γνωστός στη διάρκεια της διοργάνωσης αυτής για ένα τέρμα που σημείωσε απέναντι στη Γαλλία στη Λεϊρία στις 17 Ιουνίου 2004. Αφού σκόραρε τέσσερα γκολ στη διάρκεια της προκριματικής φάσης, κλήθηκε να εκπροσωπήσει τη χώρα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Ωστόσο, απέτυχε να σκοράρει κάποιο τέρμα στη διάρκεια της διοργάνωσης αυτής καθαυτής (όπου η ομάδα του, όπως και το 2004, αποκλείστηκε από τον πρώτο, κιόλας, γύρο).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρουέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ζαντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Παζίνκα