cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χατουσίλις Γ΄
Ο Χατουσίλις Γ΄ υπήρξε βασιλιάς των Χετταίων (1265 π.Χ.-1237 π.Χ.), μικρότερος γιος του  Μουρσιλίς B΄ και μικρότερος αδελφός του Μουβαταλίς Β΄. Ο αδελφός του Μουβαταλίς τον διόρισε κυβερνήτη της Χαττούσας, όταν μετέφερε προσωρινά την πρωτεύουσα του βασιλείου του στην Ταρχουντάσσα, λόγω της επιδρομής των Κάσκα. Ο ικανότατος Χατουσίλις συνέτριψε τους Κάσκα και εύκολα ανακατέλαβε τη Χαττούσα και όλα τα βόρεια τμήματα του βασιλείου. Ήταν αρχιστράτηγος των δυνάμεων των Χετταίων στη μάχη του Καντές (1274 π.Χ.) εναντίον των Αιγυπτίων, η οποία έληξε ευνοϊκά για τους Χετταίους. Στη συνέχεια υπέγραψε με τον Φαραώ Ραμσή B΄ ειρηνική συνθήκη, την παλιότερη στον κόσμο, με αντίγραφό της σήμερα στον ΟΗΕ. Ήρθε σε σύγκρουση με τον ανιψιό του Μουρσιλίς Γ΄, τον εκθρόνισε και τον εξόρισε στην Αίγυπτο. Στον αγώνα με τον ανιψιό του υποστηρίχθηκε από τον άλλο ανιψιό του Kουπούντα, αδελφό του Μουρσιλίς Γ΄. Ο Κουπούντα ως ανταμοιβή ανέλαβε τη διοίκηση της Ταρχουντάσσας, παλιάς πρωτεύουσας του πατέρα του, αν και οι περισσότερες περιοχές της είχαν καταληφθεί από τους συμμάχους των Αχιγιάβα. Αντιμετώπισε ταραχές τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, όταν οι υποτελείς περιοχές ξεσηκώθηκαν, ενώ ο κίνδυνος της Ασσυρίας γινόταν μεγαλύτερος. Μπροστά στη σκληρή απειλή του Ασσύριου βασιλιά Σαλμανασέρ Α΄, ο Χατουσίλις αποφάσισε να κλείσει ειρήνη και συμμαχία με την Αίγυπτο τον Νοέμβριο του 1259 π.Χ., 21ο χρόνο της βασιλείας του Ραμσή Β΄. Η συνθήκη σφραγίστηκε 13 χρόνια αργότερα με τον γάμο του ίδιου του Ραμσή με μια κόρη του Χατουσίλις. Ο βασιλιάς των Ασσυρίων μετά τη συνθήκη με την Αίγυπτο αναγκάστηκε να υποχωρήσει και η βασιλεία του Χατουσίλις Γ΄ έμεινε στην ιστορία ως η πιο ειρηνική περίοδος των Χετταίων. Σημαντικό ρόλο στην περίοδο της βασιλείας του είχε η σύζυγος του Πουντουχέπα κόρη ιερέα από την Κιλικία με μεγάλη επιρροή στον σύζυγό της. Έφερε στους Χετταίους νέα έθιμα, φαγητά και γιορτές. Στις ανασκαφές της Χαττούσας βρέθηκε ένα μεγάλο αρχείο με 200 επιστολές που αντάλλαξε ο Χατουσίλις με τους ηγεμόνες όλων των ξένων κρατών, ανάμεσά τους και τον φαραώ Ραμσή Β΄, πολύ διαφωτιστικές για τα γεγονότα της εποχής του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Τουδαλίγιας Δ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χετταίοι Κατηγορία:Βασιλείς των Χετταίων
Άντονι Κουίν
thumb|right|200px|Ο Άντονι Κουίν στον ρόλο του Ζορμπά από το ομώνυμο μυθιστόρημα του [[Νίκος Καζαντζάκης|Νίκου Καζαντζάκη.]] Ο Άντονι Κουίν (Άντονυ Κουίν) (αγγλικά: Anthony Quinn, 21 Απριλίου 1915 – 3 Ιουνίου 2001) ήταν μεξικανοϊρλανδικής καταγωγής Αμερικανός ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ. Ο διασημότερος ρόλος του ήταν αυτός του Ζορμπά, στην ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη Αλέξης Ζορμπάς (1964), ενώ πρωταγωνίστησε, μεταξύ άλλων, στις ταινίες Λώρενς της Αραβίας (Lawrence Of Arabia, 1962), Τα κανόνια του Ναβαρόνε (The Guns Of Navarone, 1961) και Λα στράντα (La Strada, 1954).
Γεννήθηκε στην πόλη Τσιουάουα του Μεξικού το 1915 και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 150 ταινίες σε διάστημα 50 ετών και βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου το 1952 στην ταινία Βίβα Ζαπάτα (Viva Zapata!) ως συμπρωταγωνιστής του Μάρλον Μπράντο. Παρόμοια τιμητική διάκριση έλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα και για την ερμηνεία του στο ρόλο του ζωγράφου Πολ Γκογκέν στο φιλμ Η ζωή ενός ανθρώπου (Lust For Life, 1956).
Ο ρόλος του Αλέξη Ζορμπά, συμπρωταγωνιστώντας με τους Άλαν Μπέιτς και Ειρήνη Παππά, που ερμήνευσε το 1963 παρέμεινε ο πλέον αξιομνημόνευτός του. Τον ίδιο ρόλο ερμήνευσε και σε θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ το 1984. Ο Κουίν ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία το 1936 με την ταινία Λόγια (Paroles) και μετά συνέχισε με την ταινία Γαλαξίας. Το 1937 παντρεύτηκε την Κάθριν ντε Μιλ, κόρη του παραγωγού και σκηνοθέτη Σέσιλ Ντε Μιλ ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με το θέατρο και γνώρισε την επιτυχία με την ερμηνεία του στο έργο Λεωφορείον ο πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς. Από τους γάμους του και τους διάφορους κατά καιρούς ερωτικούς δεσμούς του ο ηθοποιός απέκτησε συνολικά 13 παιδιά. Πέραν της υποκριτικής, ο Άντονι Κουίν ασχολήθηκε σε ερασιτεχνικό επίπεδο με τη ζωγραφική. Πέθανε στη Βοστώνη το 2001.
Ομώνυμη παραλία
Η "παραλία Άντονι Κουίν" (Anthony Quinn beach) βρίσκεται στη Ρόδο ανάμεσα στις παραλίες Φαληράκι και Λαδικό, μέσα σε ένα μικρό ορμίσκο, 15 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα. Η παραλία είναι περίπου 250 μέτρα μήκος και ονομάστηκε έτσι από τους ντόπιους μετά το γύρισμα της ταινίας Τα κανόνια του Ναβαρόνε τιμώντας έτσι τον διάσημο ηθοποιό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
TV Plus
Το TV Plus (με την πλήρη ονομασία: TV Plus Πειραιάς) υπήρξε το πρώτο μη κρατικό τηλεοπτικό κανάλι που εξέπεμψε στην Αττική και το πρώτο συνδρομητικό κανάλι της Ελλάδας (αν και στην πραγματικότητα το κανάλι ήταν τοπικής εμβέλειας, έχοντας εμβέλεια μόνο στην Αττική). Ήταν ιδιοκτησία του Δήμου Πειραιά ο οποίος μέσω θυγατρικής δημοτικής επιχείρησης κατέχει μέχρι σήμερα το δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό Κανάλι Ένα 90,4 fm.
Ιστορία
Ξεκίνησε να λειτουργεί δοκιμαστικά τον Οκτώβριο του 1988. Ωστόσο υπήρξαν πολλές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του λόγω του κρατικού τηλεοπτικού μονοπωλίου στην Ελλάδα την εποχή εκείνη. Τον πρώτο χρόνο άλλαξε πολλές συχνότητες εκπομπής.
Με την πρώτη αλλαγή της συχνότητας το κανάλι μετονομάστηκε σε Ελεύθερη Τηλεόραση Δήμου Πειραιά συγχωνεύοντας προσωρινά στην ίδια συχνότητα έναν ακόμα νέο σταθμό ο οποίος λειτούργησε για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, την Ανεξάρτητη Τηλεόραση Αθηνών ιδιοκτησίας Δήμου Αθηναίων όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο δημοσιογράφος Θέμος Αναστασιάδης.
Η λειτουργία του εμποδίζονταν διαρκώς με αποτέλεσμα να εμφανίζεται στους δέκτες ανά χρονικά διαστήματα και να εξαφανίζεται. Τελικά τον Ιούνιο του 1989 μετονομάζεται ξανά σε TV Plus και αφού άλλαξε αρκετές συχνότητες εκπομπής προκειμένου να μεταδίδει όσο το δυνατόν καλύτερο τηλεοπτικό σήμα, βγαίνει στον αέρα και αποφασίζεται η λειτουργία του ως συνδρομητικό κανάλι μέσω λήψης καλωδιακού αναλογικού αποκωδικοποιητή.
Πρόγραμμα
Κατά την περίοδο των δοκιμαστικών εκπομπών (από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 1989) το κανάλι μετέδιδε ελεύθερα μία ξένη ταινία κάθε βράδυ στις 10 καθώς και πληροφορίες για κινηματογράφους, πολιτιστικά γεγονότα κλπ νωρίτερα. Το πρόγραμμα αυτό ήταν το πρώτο μη κρατικό ελληνικό πρόγραμμα που μεταδόθηκε στην Αττική, σπάζοντας το μονοπώλιο της ΕΡΤ. Στην συνέχεια και έως το 1993 μετέδιδε ταινίες από τον διεθνή κινηματογράφο, ενώ ανά διαστήματα μετέδιδε και οικολογικά μηνύματα, ενώ μέρος του προγράμματός του κάλυπτε η αναμετάδοση του πολύ δημοφιλούς τότε δορυφορικού αγγλικού καναλιού Super Channel.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρώην ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Μαξίμ Βεϊγκάν
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βεϋγκάν γεννήθηκε στις Βρυξέλλες (Βέλγιο) στις 21 Ιανουαρίου 1867. Δεν είναι σαφή τα στοιχεία περί της καταγωγής του. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ήταν νόθος γιος μιας Πολωνής, αλλού αναφέρεται ότι ίσως ήταν νόθος γιος της αυτοκράτειρας του Μεξικού Καρλότας με τον συνταγματάρχη Φαν ντερ Σμίσσεν (Van der Smissen) ή του αδελφού της, Βασιλιά του Βελγίου, Λεοπόλδου Β΄ και ο ίδιος ούτε επιβεβαίωνε ούτε διέψευδε αυτές τις φήμες. Συχνά αναφέρεται ότι οι γονείς του ήταν άγνωστοι. Το περιοδικό "Time" αναφέρει ότι μητέρα του ήταν μια Γερμανίδα από την περιοχή του Σάαρ.
Την ανατροφή και μόρφωσή του ανέλαβε η οικογένεια Κοέν ντε Λεόν (Cohen de Léon), εβραϊκής καταγωγής, στη Μασσαλία, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ο ίδιος στα απομνημονεύματά του δεν γράφει παρά ελάχιστα για την περίοδο αυτή της ζωής του, αναφέροντας μόνο μια γκουβερνάντα και έναν ιερέα του κολεγίου στο οποίο φοιτούσε. Από εκεί μάλλον προέρχεται ο ισχυρός καθολικισμός του. Άγνωστα, όμως, παραμένουν τα αίτια του έντονου αντισημιτισμού, από τον οποίο κυριαρχείτο και που εκδηλώθηκε ιδιαίτερα κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η σταδιοδρομία του στον Στρατό ξεκινά με την είσοδό του στην προπαρασκευαστική τάξη της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Σαιν Συρ ( Saint-Cyr) στο Παρίσι. Στην τάξη αυτή εγγράφηκε ως αλλοδαπός (Βέλγος) εύελπις, με το όνομα Μαξίμ ντε Νιμάλ (Maxime de Nimal). Αποφοίτησε από την Ακαδημία του Σαιν Συρ το 1887 και τοποθετήθηκε σε ένα σύνταγμα ιππικού. Την τοποθέτησή του ακολούθησε η επίσημη αναγνώρισή του ως γιου ενός υπαλλήλου του Κοέν ντε Λεόν, του Φρανσουά Ζοζέφ Βεϋγκάν (François-Joseph Weygand) (18 Οκτωβρίου 1888). Η αναγνώριση αυτή του έδωσε το επώνυμό του και, μαζί, την γαλλική υπηκοότητα.
Στις 12 Νοεμβρίου 1900 και ενώ υπηρετεί στο 9ο Σύνταγμα Δραγόνων στο Βιτρύ, ο Βεϋγκάν νυμφεύεται την Μαρί ντε Φορσάνζ (Marie-Renée-Joséphine de Forsanz), ηλικίας τότε 24 ετών, θυγατέρα του Διοικητή του Συντάγματός του. Το ζεύγος απέκτησε δύο γιους, τον Εντουάρ (Édouard, 1901), ο οποίος ασχολήθηκε με τη βιομηχανία, και τον Ζακ (Jacques, 1905), ο οποίος έγινε επίσης στρατιωτικός.
Ο Βεϋγκάν υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες ιππικού και, το 1912, έχοντας το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, έγινε εκπαιδευτής στη Στρατιωτική Σχολή École d'application de l' arme blindée et cavalerie  (Σχολή εφαρμογής τεθωρακισμένων και ιππικού) στο Σωμύρ της δυτικής Γαλλίας. Το 1913 αναγορεύθηκε σε Ιππότη της Λεγεώνος της Τιμής, οπότε και τον πρόσεξε ο Στρατηγός Ζοζέφ Ζοφρ (Joseph Joffre).
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
right|thumb|200px|Το βαγόνι της Ρετόντ στο δάσος της Κομπιένης (forêt de Compiègne). Δεύτερος από αριστερά ο Βεϋγκάν, δεύτερος από δεξιά ο Στρατάρχης Φος Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Βεϋγκάν υπηρέτησε στο 5ο Σύνταγμα Ουσσάρων ως υποδιοικητής, με το οποίο έλαβε μέρος στη μάχη της Λωρραίνης (Bataille de Lorraine). Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα προάχθηκε σε συνταγματάρχη και, στις 28 Αυγούστου 1914 τοποθετήθηκε στο Επιτελείο του Στρατηγού Φερντινάν Φος (Ferdinand Foch). Το 1916 προάχθηκε σε ταξίαρχο και, το 1918 σε Υποστράτηγο, ενώ ήδη από το 1917 ήταν μέλος του Ανωτάτου Πολεμικού Συμβουλίου και συμμετείχε, μαζί με τον Φος, στη Διάσκεψη του Ραπάλλο (Rapallo) (6 - 7 Νοεμβρίου 1917). Όταν ο Φος έγινε Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών δυνάμεων, ο Βεϋγκάν παρέμεινε στο Επιτελείο του. Το 1918 συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις της ανακωχής και, όταν υπογράφηκε η συνθήκη της Κομπιένης, στο "βαγόνι της Ρετόντ" (wagon de Rethondes), ο Βεϋγκάν ήταν αυτός που ανέγνωσε τους όρους της Συνθήκης στη Γερμανική αντιπροσωπεία (Νοέμβριος 1918).
Πολωνία
Το 1920 ο Βεϋγκάν αποστέλλεται στην Πολωνία ως επικεφαλής Γαλλοβρετανικής στρατιωτικής αποστολής, στην οποία συμμετέχει ο Γάλλος διπλωμάτης Ζαν Ζυλ Ζυσσεράν (Jean Jules Jusserand) και ο Βρετανός Λόρδος Έντγκαρ Βίνσεντ ντ' Άμπερνον (Edgar Vincent D'Abernon). Την αποστολή είχαν ζητήσει ο Ζωρζ Κλεμανσώ και ο Λόιντ Τζόρτζ από τον Στρατάρχη Φος, ο οποίος απάντησε: "Ο Βεϋγκάν θα κάνει ό,τι θα έκανα εγώ". Η Πολωνία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Σοβιετική Ένωση και τα στρατεύματά της βρίσκονται σε υποχώρηση. Η υποδοχή του, στις 24 Ιουλίου από τον επικεφαλής του Πολωνικού Στρατού Γιούζεφ Πιουσούτσκι δεν είναι ιδιαίτερα θερμή, καθώς η πρώτη ερώτηση του Πολωνού ηγέτη είναι "πόσες μεραρχίες μάς φέρατε, Στρατηγέ;". Ο Βεϋγκάν, φυσικά, δεν διέθετε ούτε μία. Στις 27 Ιουλίου τοποθετείται ως σύμβουλος του Αρχηγού του Πολωνικού Επιτελείου Στατηγού Ροζβαντόβσκι (Rozwadowski), η συνεργασία τους, όμως, δεν θα χαρακτηριζόταν αρμονική. Ο Βεϋγκάν περιτριγυριζόταν από αξιωματικούς που τον έβλεπαν σαν παρείσακτο και επίτηδες μιλούσαν μεταξύ τους Πολωνικά αποκλείοντάς τον, έτσι, από τις συζητήσεις τους. Όλες του οι προτάσεις για την οργάνωση της Πολωνικής άμυνας απορρίπτονταν συστηματικά: Στα τέλη Ιουλίου πρότεινε στους Πολωνούς να κρατήσουν τη γραμμή του ποταμού Μπουγκ. Μια εβδομάδα αργότερα πρότεινε αμυντική διάταξη στον ποταμό Βιστούλα. Καμία από αυτές τις προτάσεις του δεν έγινε δεκτή. Σημαντική συμβολή του, ωστόσο, ήταν η επιμονή για τη δημιουργία ενός συστήματος γραπτών διαταγών του Επιτελείου, που θα αντικαθιστούσε το χύδην σύστημα προφορικών διαταγών. Σε γενικές γραμμές ο Βεϋγκάν ήταν τοποθετημένος ανάμεσα σε άνδρες που δεν είχαν καμία διάθεση να υπακούσουν στις εντολές ή τις συμβουλές του. Παρά ταύτα, και χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, αυτό που κατάφερε, σύμφωνα με τον Βρετανό πρέσβη στη Βαρσοβία Σερ Άντριαν Κάρτον ντε Βάιαρτ (Sir Adrian Karton de Wiart), ήταν η ψυχολογική τόνωση της στρατιωτικής πολωνικής ηγεσίας. Επίσης, οι Πολωνοί είχαν αποδεχθεί τη συμβουλή του για την οχύρωση της περιοχής της Βαρσοβίας, ενώ ο Πιουσούτσκι είχε ακολουθήσει τις συμβουλές του για ανασυγκρότηση του Πολωνικού στρατού που βρισκόταν βόρεια της Βαρσοβίας, σχηματίζοντας νέα πολωνική Στρατιά.
Τον Αύγουστο του 1920 έγινε η μεγάλη μάχη της Βαρσοβίας, στην οποία οι Πολωνοί κατενίκησαν τους Σοβιετικούς, ύστερα από αριστουργηματικό σχέδιο αντεπίθεσης του Πιλσούντσκι. Η αποστολή του Βεϋγκάν είχε ολοκληρωθεί. Η αναχώρησή του, σχεδιασμένη για τις 25 Αυγούστου, τον εξέπληξε: Στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού οι Πολωνοί του απονέμουν το μετάλλιο των "Πολεμικών Αρετών" (Virtuti Militari), στις 26 το τρένο του σταματά στην Κρακοβία όπου τον δεξιώνεται ο Δήμαρχος της πόλης. Ο Βεϋγκάν φθάνει στις 28 Αυγούστου στο Παρίσι, όπου γίνεται δεκτός από ενθουσιώδη πλήθη στην αποβάθρα του "Γκαρ ντε λ' Εστ" και τον ασπάζεται δημόσια ο Πρωθυπουργός Αλεξάντρ Μιλεράν (Alexandre Millerand), που του απονέμει το Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής, ενώ αργότερα γίνεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Ο ίδιος μένει κατάπληκτος από όλα αυτά, για να γράψει αργότερα στα απομνημονεύματά του: "Δεν καταλαβαίνω τι συνέβη. Η νίκη ήταν των Πολωνών, το σχέδιο ήταν Πολωνικό, ο Στρατός ήταν Πολωνικός". Πιστεύεται ότι το "θαύμα της Βαρσοβίας" του αποδόθηκε, σε τέτοια ευρύτητα, από τους πολιτικούς αντιπάλους του Πιουσούτσκι στην Πολωνία και Γάλλους υποστηρικτές του Μιλεράν. Η φήμη αυτή θα τον συνοδεύει επί 40 και πλέον έτη και έγινε αποδεκτή ακόμη και από ακαδημαϊκούς κύκλους. Σε ορισμένες πηγές αναφέρεται, επίσης, ότι ο Πιουσούτσκι είχε προσφέρει, στις 9 Αυγούστου, τη συναρχηγία του Πολωνικού στρατού στον Βεϋγκάν, αλλά ο Γάλλος στρατηγός δεν την δέχτηκε.
Γαλλία, Μέση Ανατολή
Ο Βεϋγκάν παρέμεινε αδρανής μετά την επιστροφή του από την Πολωνία. Το 1923, ωστόσο, του ανατίθεται η αρχηγία της γαλλικής αποστολής στη Συρία και τον Λίβανο. Το επόμενο έτος ονομάζεται Ύπατος Αρμοστής της Συρίας, θέση στην οποία παρέμεινε για ένα έτος. Ο Βεϋγκάν επιστρέφει στη Γαλλία το 1925 και αναλαμβάνει Διευθυντής του Κέντρου Ανωτάτων Στρατιωτικών σπουδών. Στη θέση αυτή παρέμεινε επί μια πενταετία: Το 1931 εκλέγεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και το ίδιο έτος αναλαμβάνει Αρχηγός του Επιτελείου του Γαλλικού Στρατού, Αντιπρόεδρος του Ανώτατου Πολεμικού Συμβουλίου και Επιθεωρητής του Στρατού. Στις θέσεις αυτές παρέμεινε μέχρι το 1935, οπότε και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω της ηλικίας του (είχε συμπληρώσει το 68ο έτος). Η πρότασή του για την επέκταση της γραμμής Μαζινό, της οποίας τότε άρχιζε η κατασκευή, και στα γαλλοβελγικά σύνορα δεν έγινε δεκτή.
Δεν παρέμεινε επί πολύ στην αποστρατεία: Ο Εντουάρ Νταλαντιέ τον ανακάλεσε στο Στράτευμα το 1939 και του ανέθεσε τη διοίκηση των Γαλλικών στρατευμάτων της Μέσης Ανατολής. Παρέμεινε εκεί και μετά την έναρξη του Πολέμου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Γερμανία εισέβαλλε στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες τον Μάιο του 1940. Η γαλλική - συμμαχική άμυνα καταρρέει και ο Πρωθυπουργός Πολ Ρεϊνό (Paul Reynaud), ο οποίος από καιρό έχει την αντίληψη ότι ο Μωρίς Γκαμελέν (Maurice Gamelin), επικεφαλής του Γαλλικού Στρατού, δεν είναι αντάξιος των περιστάσεων, τον εξαναγκάζει σε παραίτηση (παρά το γεγονός ότι και ο ίδιος και η κυβέρνησή του τελούν υπό παραίτηση) και καλεί από τη Συρία, ως αντικαταστάτη του, τον Βεϋγκάν.
Ο νέος Αρχιστράτηγος έφτασε αμέσως στη Γαλλία, "ζωηρός παρά τα 73 χρόνια του" μελέτησε τα σχέδια του προκατόχου του και επισκέφθηκε τα θέατρα των μαχών με αεροπλάνο. Μέχρι να καταλήξει σε αποφάσεις πέρασαν δύο κρίσιμες ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων το γερμανικό πεζικό πρόλβε τις θωρακισμένες μεραρχίες που είχαν προωθηθεί αφήνοντάς το πίσω. Τα γερμανικά στρατεύματα περικύκλωσαν μεγάλο αριθμό συμμαχικών δυνάμεων και εκμηδένισαν σημαντικές γαλλικές μονάδες. Η εξέλιξη αυτή έδειξε στον νέο αρχιστράτηγο ότι με τις δυνάμεις που του απέμεναν δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί στην υπεροχή του εχθρού. Αποφάσισε να δημιουργήσει τη "γραμμή Βεϋγκάν", μια ζώνη αντίστασης στη βόρεια Γαλλία, ωστόσο ούτε αυτό ήταν, πλέον, εφικτό. Εξεδίωξε 15 στρατηγούς και προήγαγε επτά νέους συνταγματάρχες σε υποστρατήγους, σε μια προσπάθεια να εμφυσήσει περισσότερη ενεργητικότητα στον γαλλικό Στρατό. Παραπονέθηκε ότι "άργησαν δύο εβδομάδες να τον καλέσουν" για να αναχαιτίσει τη γερμανική επίθεση. Στη διάσκεψη του Μπριάρ (Briare) διαπιστώθηκε πως δεν ήταν δυνατή πλέον η διατήρηση της συμμαχίας Αγγλίας - Γαλλίας. Απρόσμενα και χωρίς να ειδοποιήσει τους Συμμάχους του, ο Βασιλιάς Λεοπόλδος του Βελγίου συνθηκολόγησε. Αυτό ήταν σημαντικό πλήγμα για τους Γάλλους και τους Βρετανούς. Ο Βεϋγκάν σε συνεργασία με τον Στρατάρχη Πεταίν (τότε αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Ρεϊνό) και την πολιτική ηγεσία αποφάσισε την έναρξη διαπραγματεύσεων για την παράδοση των γαλλικών δυνάμεων.
Κυβέρνηση του Βισύ
Ο Πεταίν σχημάτισε τον Ιούνιο του 1940 την Κυβέρνηση του Βισύ, στην οποία κάλεσε τον Βεϋγκάν να συμμετάσχει και τον διόρισε Υπουργό Εθνικής Άμυνας. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1940, οπότε και ο Πεταίν τον έστειλε ως εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπό του στις γαλλικές αποικίες της Βόρειας Αφρικής. Σύμφωνα με τον Πεταίν, αυτό έγινε "για να οργανωθεί ένα στράτευμα αντίστασης εκτός γαλλικού εδάφους", κάτι τέτοιο, ωστόσο, διαψεύστηκε από τα γεγονότα: Ναι μεν δημιούργησε στους εξόριστους Γάλλους αξιωματικούς την ελπίδα κανούργιων μαχών κατά του Γερμανού κατακτητή της πατρίδας, αλλά, από την άλλη, εκτόπιζε τους αντιπάλους του καθεστώτος του Βισύ (οπαδούς του ντε Γκωλ, κομμουνιστές κ. ά.) σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Νότια Αλγερία και στο Μαρόκο, με τη συνεργασία του Ναυάρχου Αμπριάλ.
Ωστόσο, όταν ο Χίτλερ απαίτησε πλήρη συνεργασία με τις γαλλικές δυνάμεις του Βισύ (Νοέμβριος 1941), ζήτησε επίμονα την απομάκρυνσή του από κάθε θέση του καθεστώτος. Πράγματι, ο Βεϋγκάν ανακλήθηκε τον ίδιο μήνα. Ένα χρόνο αργότερα, μετά την απόβαση των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική (Νοέμβριος 1942) ο Βεϋγκάν συνελήφθη και παρέμεινε έγκλειστος μέχρι το Μάιο του 1945, οπότε και κρατήθηκε από τους Αμερικανούς.
Αποκατάσταση και θάνατος
Ο Βεϋγκάν κρατήθηκε, ως συνεργάτης των Γερμανών, στο νοσοκομείο του Βαλ ντε Γκρας (Val-de-Grâce). Αφέθηκε ελεύθερος το 1946 και απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες εναντίον του το 1948. Απεβίωσε στο Παρίσι το 1965, σε ηλικία 98 ετών.
Συγγραφικό έργο
Ο Μαξίμ Βεϋγκάν εξέδωσε τρία βιβλία ιστορικού περιεχομένου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βευγκαν Μαξιμ Βευγκαν Μαξιμ Βευγκαν Μαξιμ Βευγκαν Μαξιμ Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Δυνατοί
Δυνατοί, ονομάζονταν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οι ανήκοντες στην κυρίαρχη οικονομική και κοινωνική τάξη. Συμπεριελάμβανε τα μέλη της ανώτατης και ανώτερης πολιτικής, στρατιωτικής και εκκλησιαστικής (συμπεριλαμβανομένης της μοναστηριακής) ιεραρχίας, που συνήθως, αλλά όχι πάντα, διέθεταν επίσης σημαντικές περιουσίες και κτήματα.
Αν και τέτοιες θέσεις δεν ήταν συνήθως κληρονομικές, στα τέλη του 10ου και στις αρχές του 11ου αιώνα είχαν αρχίσει να μονοπωλούνται από έναν περιορισμένο αριθμό οικογενειών που στα μέσα του 11ου αιώνα σχημάτισαν μια κληρονομική αριστοκρατία.
Αν και η ακριβής σύνθεση της τάξης «των Δυνατών» έχει αποτελέσει αντικείμενο σημαντικής επιστημονικής συζήτησης, σε οικονομικούς όρους, περιλάμβανε τους πλούσιους γαιοκτήμονες σε αντίθεση με τους μικρομεσαίους γαιοκτήμονες, τους πένητες. Οι πρώτοι ήταν συνήθως μέλη στρατιωτικών οικογενειών, που είχαν τη δυνατότητα να ασκήσουν την επιρροή τους ώστε να τους εκχωρηθούν τα εκτεταμένα εδάφη που είχαν εγκαταλειφθεί, ιδιαίτερα στη Μικρά Ασία, ως αποτέλεσμα των επιδρομών του 7ου και 8ου αιώνα. Καθώς η Αυτοκρατορία άρχισε να ανακάμπτει στρατιωτικά από τον 9ο αιώνα και μετά, αυτά τα εδάφη έγιναν και πάλι κερδοφόρα και άρχισαν να εμφανίζονται μεγάλες οικογένειες γαιοκτημόνων της επαρχίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Οίκος των Φωκάδων και οι Μαλεϊνοί, που κατείχαν τα περισσότερα ανώτερα διοικητικά και στρατιωτικά αξιώματα στη Μικρά Ασία στις αρχές και τα μέσα του 10ου αιώνα. Οι «Δυνατοί» μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν την πολιτική και οικονομική τους δύναμη για να πλουτίσουν εις βάρος των «Πενήτων», που μέχρι τότε αποτελούσαν τον βασικό πυλώνα της βυζαντινής κοινωνίας και οικονομίας.
Αρκετοί αυτοκράτορες από τον Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό (920 - 944) έως τον Βασίλειο Β΄ τον Βουλγαροκτόνο (976 – 1025) θέσπισαν νόμους για τον περιορισμό των εξουσιών των «Δυνατών» και την αποτροπή ιδιοποίησης των στρατιωτικών κτημάτων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινωνία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Οικονομία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκρο πλαν
Με την διεθνή ονομασία «γκρο πλαν» (γαλλ.: gros plan) χαρακτηρίζεται στη φωτογραφική τέχνη ― και ειδικότερα στον κινηματογράφο και τη βιντεοσκόπηση ― η λήψη φωτογραφίας ενός θέματος από πολύ μικρή απόσταση, (κοινώς κοντινό πλάνο), που καλύπτει όλη την οθόνη.
Η κοντινή αυτή λήψη γίνεται κυρίως για να αναδείξει κάποιο στοιχείο ή λεπτομέρεια που δεν μπορεί να φανεί σε κανονική απόσταση, όπως για παράδειγμα το «γκρο πλαν» του προσώπου ενός ηθοποιού για την ανάδειξη μιας έκφρασης, ή συγκίνησης, ή περισυλλογής κ.λπ., ή ενός ζώου αντίστοιχα, ή κάποια επιμέρους δραστηριότητα των χεριών π.χ. το κλείσιμο ή γύρισμα ενός διακόπτη κ.λπ.
«Γκρο πλαν» χρησιμοποιείται επίσης και για κάποια αντικείμενα μιας σκηνής για την ανάδειξη της σπουδαιότητάς τους π.χ. ένα μαχαίρι, ή ένα έγγραφο κ.λπ.
Το «γκρο πλαν» έχει ευρύτατη εφαρμογή σε όλα τα οπτικά μέσα αναμετάδοσης, ιδιαίτερα στις ομιλίες των πολιτικών καθώς και σε πάσης φύσεως εικονογραφημένα επιστημονικά και τεχνικά εγχειρίδια π.χ. καταλόγους ορυκτών, μηχανών, συσκευών κ.λπ. Λεπτομερέστερο του γκρο πλαν είναι το λεγόμενο «κλόουζ απ» (αγγλ.: close-up), που για πολλούς θεωρείται συνώνυμο.
Η φωτογραφική λήψη αυτού του είδους απαιτεί ιδιαίτερες δυνατότητες της φωτογραφικής μηχανής και συγκεκριμένα του φωτογραφικού φακού, καθώς και προσοχή τόσο στο φωτισμό όσο και τη γωνία λήψης. Ως τέχνη αποτελεί μέρος της μακροφωτογράφησης.
Κατηγορία:Φωτογραφία Κατηγορία:Θεωρία του κινηματογράφου Κατηγορία:Τηλεόραση
Einstellungsgröße
Δημήτριος Γόντικας
Ο Δημήτριος Γόντικας (1888- 7 Μαρτίου 1967) ήταν Έλληνας βουλευτής και πολιτικός του κόμματος των Φιλελευθέρων, ο οποίος χρημάτισε Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950 - 1952.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Μαγούλιανα Αρκαδίας και ήταν γιος του Βασίλειου Γόντικα. Αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Γόντικας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και για αρκετά χρόνια ιδιώτευσε ως δικηγόρος στον Πύργο Ηλείας. Το 1932 και το 1936 εκλέχτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Στις εκλογές του 1946, 1950 και 1951 εκλέχτηκε ξανά με το κόμμα των Φιλελευθέρων, το 1956 με την Δημοκρατική Ένωση, το 1958 πάλι με το κόμμα των Φιλελευθέρων και το 1961 με την ΕΡΕ.
Επίσης διετέλεσε υπουργός Εφοδιασμού στην κυβέρνηση Σοφούλη & Σοφοκλή Βενιζέλου Επίσης χρημάτισε πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950-1952. Ήταν επίσης πρόεδρος του ελληνοαμερικανικού ινστιτούτου Αθηνών καθώς και του Ελληνογιουγκοσλαβικού συνδέσμου.
Με τη σύζυγό του Κλειώ είχε δύο παιδιά, τον μετέπειτα βουλευτή και ευρωβουλευτή Κωστή Γόντικα και τον Ηλία-Ελευθέριο Γόντικα. Εγγόνια του είναι οι Δημήτρης Γόντικας και Δημήτρης Η. Γόντικας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πρίνστον.
Πέθανε στην Αθήνα και η κηδεία του έγινε στον Πύργο στις 8 Μαρτίου 1967, σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Wolverine
Ο χαρακτήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο τελευταίο καρέ του περιοδικού The Incredible Hulk #180 (η πρώτη πλήρης εμφάνισή του είναι στο τεύχος #181, Νοέμβριος 1974) και δημιουργήθηκε από το συγγραφέα Λεν Γουάιν και τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Marvel Τζον Ρομίτα, ο οποίος σχεδίασε το χαρακτήρα, και ήταν ο πρώτος που διαλέχθηκε για έκδοση από τον Χέρμπ Τριμπ. Ο Wolverine, αργότερα, συμμετείχε στο ρόστερ των X-Men "All New, All Different" στο Giant-Size X-Men #1 (Μάιος 1975). Ο συγγραφέας των X-Men Κρις Κλέρμοντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη του χαρακτήρα, μαζί με τον καλλιτέχνη / συγγραφέα Τζον Μπερν, ο οποίος επέμενε να μετατραπεί ο χαρακτήρας από τα πρώτα μέλη των X-Men. Ο καλλιτέχνης Φρανκ Μίλλερ συνεργάστηκε με τον Κλέρμοντ και βοήθησε να αναθεωρηθεί ο χαρακτήρας με μια τετραήμερη επώνυμη περιορισμένη σειρά από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1982 στην οποία το σλόγκαν του Wolverine, "Είμαι ο καλύτερος που υπάρχει σε αυτό που κάνω, αλλά αυτό που κάνω καλύτερα δεν είναι πολύ ευχάριστο", έκανε το ντεμπούτο του.
Ο Wolverine ήταν χαρακτηριστικός από τους πολλούς σκληρούς αντι-εξουσιαστικούς αντι-ήρωες, που αναδύθηκε στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα, μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ: η προθυμία του να χρησιμοποιήσει θανάσιμη δύναμη και η άγρια φύση του έγινε πρότυπο για τα χαρακτηριστικά των αντι-ηρώων των κόμικς από το τέλος της δεκαετίας του 1980. Ως εκ τούτου, ο χαρακτήρας έγινε το φαβορί για τους οπαδούς του X-Men franchise. Ο Wolverine έχει αποκτήσει το δικό του σόλο κόμικ από το 1988 και έχει γίνει κεντρικός χαρακτήρας στις περισσότερες προσαρμογές των X-Men, συμπεριλαμβανόμενων τηλεοπτικών σειρών κινουμένων σχεδίων, ηλεκτρονικών παιχνιδιών, και της σειράς ταινιών X-Men ζωντανής δράσης της 20th Century Fox, στις οποίες απεικονίζεται από τον Χιου Τζάκμαν. Τον Μάιο του 2008, ο Wolverine κέρδισε την πρώτη θέση από το Wizard Magazine ως ένας από τους 200 κορυφαίους ήρωες των κόμικς όλων των εποχών και πήρε την τέταρτη θέση στον διαγωνισμό «Οι 50 Καλύτεροι Ήρωες των Κόμικς» από το περιοδικό Empire τον Ιούλιο του 2008. Βρίσκεται επίσης στον κατάλογο των 100 Καλύτερων Φανταστικών Χαρακτήρων του site Fandomania.com, στην 21η θέση. Τον Μάιο του 2011, ο Wolverine κατετάγη 4ος στο IGN's Top 100 Comic Book Heroes.
Περιγραφή χαρακτήρα
Ο Τζέιμς Χάουλετ, όπως είναι το πραγματικό όνομα του ήρωα, ή αλλιώς Λόγκαν, όπως είναι ευρέως γνωστός, είναι ένας μεταλλαγμένος με την ικανότητα της αυτοΐασης (η οποία τον διατηρεί πάντα νέο και στην οποία οφείλει τη μακροβιότητά του αφού είναι πάνω από 170 χρονών) και διαθέτει εξαιρετικά οξυμένες αισθήσεις και μακριά νύχια που φυτρώνουν από την άκρη των χεριών του όποτε καλείται να αντιμετωπίσει κάποιον εχθρό. Ο Wolverine γεννήθηκε το 19ο αιώνα στον Καναδά και η ζωή του αποτελείται από ένα πλήθος γεγονότων που σημάδεψαν τον ήρωα και διαμόρφωσαν την οργισμένη προσωπικότητά του. Το πιο σημαντικό του βίωμα ήταν η συμμετοχή του στο πρόγραμμα Weapon X τη δεκαετία του 1970 (την εποχή εκείνη εργαζόταν ως εκτελεστής για λόγο της CIA), εξαιτίας του οποίου έχασε τη μνήμη του ενώ ολόκληρος ο σκελετός του καλύφθηκε από "αδαμάντιο", το πιο σκληρό υλικό του πλανήτη που τον κάνει ανίκητο.
Πορεία
Ο χαρακτήρας του Wolverine έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο τεύχος 180 του The Incredible Hulk τον Οκτώβριο του 1974. Η ενσωμάτωσή του στους X-Men έγινε ένα χρόνο αργότερα, το 1975 στο Giant-Size X-Men, τεύχος 1. Λόγω της μεγάλης απήχησης που είχε, ο Λόγκαν απέκτησε τελικά τη δική του σειρά κόμικς (Origins, Wolverine, Wolverine Origins).
Το 2000 ο χάρτινος ήρωας ζωντάνεψε στη μεγάλη οθόνη με την ταινία X-Men. Τον Wolverine υποδύθηκε ο Αυστραλός ηθοποιός Χιου Τζάκμαν που επανέλαβε το ρόλο στην ταινία του 2003 X-Men 2 και στην ταινία του 2006 X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση. Το 2009 βγήκε στις αίθουσες το X-Men η Αρχή: Γούλβεριν με θέμα αποκλειστικά τον Wolverine και πρωταγωνιστή και πάλι τον Τζάκμαν. Ο Τζάκμαν υποδύθηκε ξανά τον χαρακτήρα στις ταινίες X-Men: Η Πρώτη Γενιά (2011), Γούλβεριν (2013), X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος (2014), X-Men: Απόκαλιψ (2016), Λόγκαν (2017) και μέσω αρχειακού υλικού στο Deadpool 2 (2018).
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Τζον Ρομίτα Κατηγορία:X-Men Κατηγορία:Φανταστικοί επαγγελματίες δολοφόνοι Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Κάτω Πλάτρες
Οι Κάτω Πλάτρες (παλαιότερη ονομασία: Τορνάρηδες) είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Οι Κάτω Πλάτρες βρίσκονται 42 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 900 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα ανατολικά συνορεύουν με τις Πλάτρες, στα νότια με τα Μανδριά, στα νοτιοανατολικά με το Όμοδος και στα βόρεια με το Φοινί.
Φυσικό περιβάλλον
Η μεγαλύτερη έκταση του χωριού είναι ακαλλιέργητη, στην οποία υπάρχει άγρια βλάστηση. Στην καλλιεργήσιμη έκταση του χωριού καλλιεργούνται αμπέλια, κερασιές, μηλιές, αχλαδιές, δαμασκηνιές και ροδακινιές.
Ονομασία
Κατά μία εκδοχή, η ονομασία πλάτρες προέρχεται από τη λέξη πράτρια ή πράτρα (πωλήτρια). Αρχικά στο χωριό κατοικούσε μια υφάντρα, η οποία ύφαινε και πωλούσε τα έργα της. Οι υφάντρες στην περιοχή αυξήθηκαν και έτσι το χωριό ονομάστηκε Πράτριες-Πράτες και συνέχεια προέκυψε το Πλάτρα και Πλάτρες. Η χρήση του πληθυντικού Πλάτρες χρησιμοποιήθηκε γιατί οι Πλάτρες είναι δύο χωριά, οι Πλάτρες και οι Κάτω Πλάτρες.
Παλαιότερα οι Κάτω Πλάτρες ήταν γνωστές με την ονομασία Τορνάρηδες, επειδή οι κάτοικοι των Κάτω Πλατρών ασχολούνταν με την κατασκευή αγγείων (τόρνος είναι ο τροχός του αγγειοπλάστη ή του τορνάρη).
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1946 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Κάτω Πλατρών όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Προσωπικότητες
Σημαντικά πρόσωπα με καταγωγή από τις Κάτω Πλάτρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Κοινότητες Ορεινού Συμπλέγματος Τροόδους
Γιασάρ Κεμάλ
Ο Γιασάρ Κεμάλ (Yaşar Kemal, πραγματικό όνομα: Κεμάλ Σαντίκ Γκιοκτσελί, Kemal Sadık Gökçeli, 6 Οκτωβρίου 1923 - 28 Φεβρουαρίου 2015) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της Τουρκίας. Τιμήθηκε με πολλά λογοτεχνικά βραβεία και το 1973 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Για τις πεποιθήσεις του και την πολιτική του δράση φυλακίστηκε τρεις φορές: το 1966, το 1971 και το 1997 (με αναστολή). Το 1950 είχε επίσης κατηγορηθεί για κομμουνιστική προπαγάνδα αλλά αθωώθηκε.
Βιογραφικό
Ο Γιασάρ Κεμάλ γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου του 1923, από Κούρδους γονείς, σε ένα μικρό χωριό της Κιλικίας, στην νότια Τουρκία, το Hemite (σημερινή ονομασία Gökçedam). Από παιδί έφτιαχνε ιστορίες και τραγούδια που τα έλεγε στα άλλα παιδιά του χωριού. Όμως η παιδική του ηλικία ήταν πολύ δύσκολη καθώς έχασε σε ένα ατύχημα το δεξί του μάτι και στην ηλικία των πέντε χρόνων υπήρξε μάρτυρας της δολοφονίας του πατέρα του, από τον θετό του γιό Yusuf, κατά τη διάρκεια της προσευχής σε ένα τζαμί.
Έγινε διεθνώς γνωστός το 1955 όταν δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημά του Ιντζέ Μεμέτ (İnce Memed). Στο μυθιστόρημα αυτό ο κενρικός ήρωας είναι ένας νέος, που μην αντέχοντας την καταπίεση του Αγά βγαίνει στα βουνά, μπαίνει σε μια συμμορία κλεφτών και παίρνει εκδίκηση. . Με το έργο του αυτό ο Κεμάλ, περιγράφοντας τη ζωή των απλών ανθρώπων στην Ανατολία και την καταπίεση που υφίσταντο, άσκησε έντονη κριτική στην τότε τουρκική κοινωνία. Την ίδια χρονιά εκδόθηκε και το μυθιστόρημά του Teneke.
Από το 1960 μέχρι το 1978 ο Γιασάρ Κεμάλ εξέδωσε δεκαπέντε μυθιστορήματα μεταξύ των οποίων τα εξής πέντε, που έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά: Ο θρύλος των χιλίων ταύρων (Binboğalar Efsanesi)(1971), Ο τσακιτζής (Çakırcalı Efe)(1972), Οι αγάδες του Ακτσαάζ (Akçasazın Ağaları/Demirciler Çarşısı Cinayeti) 1974), Φύγανε και τα πουλιά (Kuşlar da Gitti) (1978) και Η θυμωμένη θάλασσα (Deniz Küstü)(1978).
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Κεμάλ έζησε για δύο χρόνια στη Σουηδία. Εκεί μεταφέρθηκε στο θέατρο το μυθιστόρημα του Teneke. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2007, το ίδιο έργο παρουσιάστηκε σε μορφή όπερας στη Σκάλα του Μιλάνου από τον Ιταλό συνθέτη Fabio Vacchi.
Το 1980 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Σαλμάν ο μοναχικός (Yağmurcuk Kuşu/Kimsecik). Και στο μυθιστόρημα του αυτό ο Γιασάρ Κεμάλ εμπνεύστηκε από τις προσωπικές του εμπειρίες: βάση του μυθιστορήματος αυτού είναι η δολοφονία του πατέρα του από το θετό του γιό, όταν ο συγγραφέας ήταν πέντε χρονών.
Στο μεταξύ, ένα χρόνο πριν, είχε απονεμηθεί στο Γιασάρ Κεμάλ το Prix du Meilleur Livre Etranger.
Το 1997 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Η ιστορία ενός νησιού (Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana), που διαδραματίζεται λίγο μετά το τέλος του Ελληνοτουρκικού πολέμου, το 1922. Με κεντρικούς ήρωες έναν Τούρκο, που συνεχίζουν να τον καταδιώκουν τα φαντάσματα του πολέμου και των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκειά του, και έναν Έλληνα, που τον πνίγει η αδικία για τον αναγκαστικό ξεριζωμό, ο Γιασάρ Κεμάλ μιλά για όλους τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει από τους πολέμους.
Την ίδια χρονιά απονεμήθηκε στον Κεμάλ το Βραβείο Ειρήνης των Γερμανών Βιβλιοπωλών (Peace Prize of the German Book Trade). Έντεκα χρόνια αργότερα έλαβε το Μεγαλό Βραβείο Πολιτισμού και Τεχνών της Προεδρίας της Δημοκρατίας της Τουρκίας (Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük ödülü).
Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου του 2015, σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Κωνσταντινούπολης, όπου νοσηλευόταν, και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Ζιντιρλικουγιού (Zincirlikuyu Cemetery).
Ο Γιασάρ Κεμάλ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της "Academie Universel de Cultures" στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι λογοτέχνες Κατηγορία:Τούρκοι μυθιστοριογράφοι
Μέλαινα ουσία
μικρογραφία|Θέση της μέλαινας ουσίας Η μέλαινα ουσία (επιστημονική ονομασία: substantia nigra) είναι βασική γαγγλια κή δομή που βρίσκεται στο μεσεγκέφαλο και παίζει σημαντικό ρόλο στην κίνηση. Τμήματα της μέλαινας φαίνεται πιο σκούρα από ότι οι γειτονικές περιοχές λόγω των υψηλών επιπέδων της νευρωμελανίνης σε ντοπαμινεργικούς νευρώνες. Ανακαλύφθηκε το 1784 από τον Φέλιξ Βικ-ντ'Αζύρ, και ο Σάμουελ Τόμας φον Ζέμερινγκ αναφέρθηκε σε αυτή την δομή το 1791. Η Νόσος του Πάρκινσον χαρακτηρίζεται από την απώλεια ντοπαμινεργικών νευρώνων σε μέρη της μέλαινας ουσίας.
Αν και η μέλαινα ουσία εμφανίζεται ως μια συνεχής ζώνη σε τμήματα του εγκεφάλου, ανατομικές μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο μέρη με πολύ διαφορετικές συνδέσεις και λειτουργίες. Η ταξινόμηση αυτή προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Σάνο το 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Νευροεπιστήμη
Ζοζέφ-Μαρί Βιέν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζοζέφ-Μαρί Βιέν γεννήθηκε στο Μονπελιέ στις 18 Ιουνίου 1716. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1740 και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ.
Το 1743 κέρδισε το βραβείο της Ρώμης. Στη Ρώμη γνώρισε τον Ζοζέφ Ντυπλεσί, μαθητή τότε στο εργαστήριο του Πιέρ Συμπλερά, με τον οποίο παρέμεινε πάντα σε επαφή. Εκεί, ανακαλύπτοντας τα αρχαία μνημεία και τους πίνακες που σώθηκαν από τα ερείπια του Ερκολάνο, γοητεύτηκε από την αρχαία τέχνη και, τροποποιώντας τις ιδέες του για τη ζωγραφική, άρχισε να ζωγραφίζει πίνακες σε πιο αυστηρό ύφος από την τεχνοτροπία που ήταν το κυρίαρχο ύφος, οι οποίοι όμως δεν εκτιμήθηκαν από το κοινό κατά την επιστροφή του στο Παρίσι. Προσπαθώντας να συνδυάσει τη μίμηση της φύσης και τα μαθήματα των παλιών δασκάλων, θεωρείται, μαζί με τον Πομπέο Μπατόνι, ένας από τους προδρόμους του νεοκλασικισμού στη ζωγραφική. αριστερά|μικρογραφία|Γυναίκες στο λουτρό, 1763 Οι τάσεις του ήταν τόσο διαφορετικές με το κυρίαρχο γούστο, ώστε την εισαγωγή του στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής το 1754 με τον πίνακα Δαίδαλος και Ίκαρος (Λούβρο) όφειλε αποκλειστικά στην υποστήριξη του Φρανσουά Μπουσέ.
Όταν το 1776, στο απόγειο της φήμης του, έγινε διευθυντής της σχολής της Γαλλίας στη Ρώμη, αρνήθηκε να πάρει μαζί του τον μαθητή του Ζακ-Λουί Νταβίντ, δηλώνοντας ότι ήταν πολύ μεγάλος για να διδάξει έναν νέο καλλιτέχνη.
Πέντε χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Παρίσι και το 1789 διορίσθηκε Πρώτος Ζωγράφος του Βασιλιά. Η περιουσία του καταστράφηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση αλλά αδιαμαρτύρητα άρχισε να εργάζεται πάλι και σε ηλικία 80 ετών (1796) κέρδισε το βραβείο σε ανοιχτό διαγωνισμό κυβέρνησης.
Η έλευση της Αυτοκρατορίας βελτίωσε την κατάστασή του και κατακλύθηκε με τιμές από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη που αναγνώρισε την αξία του. Διορίστηκε γερουσιαστής το 1799, κόμης της Αυτοκρατορίας το 1808 και διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής.
Ο Ζοζέφ-Μαρί Βιέν πέθανε στο Παρίσι και ενταφιάστηκε στην κρύπτη του Πάνθεον.
Μαθητές
Ο Ζοζέφ-Μαρί Βιέν ίδρυσε σχολή όπου εκπαίδευσε έναν τεράστιο αριθμό μαθητών, πολλοί από τους οποίους έγιναν διάσημοι, όπως ο Ζακ-Λουί Νταβίντ, ο οποίος ώθησε μέχρι τα άκρα το κίνημα επιστροφής έμπνευσης από την Αρχαιότητα που ξεκίνησε στη Γαλλική Σχολή από τον Βιέν, ο Φρανσουά-Αντρέ Βενσάν, ο Ζαν-Αντουάν Τεοντόρ Ζιρούστ, ο Ζαν-Μπατίστ Ρενιώ, ο Ζοζέφ-Μπενουά Συβέ, ο Ζαν-Πιέρ Σαιντ-Ουρς, ο Φρανσουά-Γκιγιώμ Μεναζό, ο Ζαν-Ζοζέφ Ταγιασόν, ο Γκαμπριέλ Λεμονιέ και άλλοι καλλιτέχνες υψηλού επιπέδου.
Η σύζυγός του Μαρί-Τερέζ Ρεμπούλ (1728-1805), η ίδια μέλος της Ακαδημίας, και ο γιος του, Ζοζέφ-Μαρί, γεννημένος το 1761, ήταν επίσης ζωγράφοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Κυβερνήτης της Αρούμπα
Ο Κυβερνήτης της Αρούμπα είναι ο αντιπρόσωπος του αρχηγού κράτους των Κάτω Χωρών στην Αρούμπα. Σήμερα αρχηγός κράτους της Ολλανδίας είναι η βασίλισσα Βεατρίκη. Τα καθήκοντα του κυβερνήτη είναι διπλά, καθώς αντιπροσωπεύει και διασφαλίζει τα γενικά συμφέροντα του Βασιλείου και είναι επίσης αρχηγός της Κυβέρνησης της Αρούμπα. Είναι υπόλογος στην κυβέρνηση του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Ως αρχηγός της κυβέρνησης, ο Κυβερνήτης απολαμβάνει ασυλίας. Ασκεί την εκτελεστική εξουσία υπό την ευθύνη του υπουργικού συμβουλίου, που είναι υπεύθυνοι στο κοινοβούλιο ("Estates of Aruba"). Ο Κυβερνήτης δεν αποτελεί μέλος του υπουργικού συμβουλίου και δεν έχει πολιτικές ευθύνες. Επιτελεί σημαντικό ρόλο κατά τη σύνθεση της κυβέρνησης. Διορίζεται από τη Βασίλισσα για εξαετή θητεία. Η θητεία του μπορεί να επεκταθεί για μία ακόμα εξαετία. Ο κυβερνήτης υποστηρίζεται από τη γραμματεία του υπουργικού συμβουλίου του κυβερνήτη και δέχεται συμβουλές από το Συμβούλιο επί των Συμβουλών (Raad van Advies), το οποίο απαρτίζεται από τουλάχιστον 5 μέλη που διορίζονται από τον ίδιο τον κυβερνήτη.
Κατάλογος κυβερνητών
Την 1η Ιανουαρίου του 1986 η Αρούμπα έγινε αυτόνομη και της δόθηκε καθεστώς Status Aparte. Τα προηγούμενα χρόνια κυβερνήτης της Αρούμπας ήταν ο αντικυβερνήτης των Ολλανδικών Αντιλλών (ολλανδικά: gezaghebber ). Ο πρώτος κυβερνήτης, ο Φελίπε Τρομπ διορίστηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1985 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου του 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρούμπα
NGC 1806
Το NGC 1806 είναι σφαιρωτό σμήνος στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, στον αστερισμό Δοράς. Το ανακάλυψε το 1836 ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1806 Κατηγορία:Δοράς (αστερισμός) Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου
Άγγελος Περδικούρης
Ο Άγγελος Περδικούρης του Κυριάκου (πέθανε το 2012) ήταν Έλληνας βουλευτής Πειραιά με το ΠΑΣΟΚ.
Βουλευτής
Εξελέγη ως επιλαχών έπειτα από τις εκλογές του 1977, κατά τις οποίες κέρδισε η Νέα Δημοκρατία. Ο Περδικούρης έγινε βουλευτής στη Β΄ Πειραιά μετά το θάνατο του βουλευτή Παντελή Νικολαΐδη, στις 29 Οκτωβρίου 1979. Η θητεία του τερματίστηκε το 1981.
Απεβίωσε το 2012.
Μουβατάλις Β΄
Ο Μουβατάλις Β΄ (1295-1272 π.Χ.) ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά των Χετταίων Μουρσιλίς Β΄. Έμεινε γνωστός από την μάχη του Καντές (1274 π.Χ.) και από την πρώτη συνθήκη ειρήνης που καταγράφηκε στην ιστορία, αυτήν με τον Φαραώ της Αιγύπτου Ραμσή Β΄.
Η μάχη του Καντές ήταν το αποκορύφωμα μιας μακροχρόνιας έχθρας μεταξύ των δύο λαών από την εποχή που ο πρίγκιπας Ζαννάνζα, γιος του Σουπιλουλιούμα, πέθανε στη διάρκεια της μετάβασής του στην Αίγυπτο ως υποψήφιος σύζυγος της νεαρής χήρας του Τουταγχαμών. Ο Ραμσής Β΄ (1279 π.Χ.-1213 π.Χ.) τον πέμπτο χρόνο της βασιλείας του ήθελε να ανακτήσει πίσω το Καντές και όλες τις κατακτηθείσες από τους Χετταίους περιοχές. Ο Μουβατάλις έμαθε τα σχέδιά του και διέδωσε την ψεύτικη φήμη ότι ο χεττιτικός στρατός βρισκόταν μακριά, στο Χαλέπι. Όταν έφτασε ο Ραμσής στο Καντές, ένοιωσε δυσάρεστη έκπληξη. Βρήκε τον Μουβατάλις με 37.000 άντρες και 2.500 άρματα. Η έκβαση της μάχης του Καντές θεωρείται σήμερα αμφίρροπη, γεγονός όμως είναι ότι κάθε πλευρά προσπάθησε να την παρουσιάσει σαν δική της νίκη.
Ο Μουταβαλίς έμεινε επίσης γνωστός από τις επιστολές τις οποίες αντάλλαξε με τον υποτελή του βασιλιά της Βιλούσας Αλαξάντου, διάδοχο του Κουκκούννι. Η συγκεκριμένη πόλη ταυτίζεται από πολλούς με την ομηρική Τροία και στα κείμενα των Χετταίων αναφέρεται με το όνομα Βιλούσα (Wilusa). Σύμφωνα με ό,τι προκύπτει από τις επιστολές αυτές οι κάτοικοι της Βιλούσας λάτρευαν τον θεό Απόλλωνα (Appalliunas), ενώ η πόλη διέθετε και υπόγειο ρεύμα.
Την εποχή του Μουβατάλις Β΄ οι Χετταίοι δέχθηκαν νέα σκληρή επίθεση από τους Κάσκα, που έφτασαν μέχρι τη Χαττούσα. Τότε αναγκάστηκε να μεταφέρει την πρωτεύουσα του χεττιτικού κράτους νότια στην Ταρχουντάσσα (Tarhuntassa). Στη Χαττούσα παρέμεινε κυβερνήτης ο μικρότερος αδελφός του Μουβατάλις, ο Χατουσίλις, γνωστός για τις στρατιωτικές του ικανότητες ως αρχιστράτηγος του Καντές για να τους αντιμετωπίσει. Ο Χατουσίλις όχι μόνο τους συνέτριψε, αλλά πήρε για πρώτη φορά πίσω την παλιά συμπρωτεύουσα Ταπινόβα. Η Χαττούσα μετά την οριστική απομάκρυνση του κινδύνου των Κάσκα έγινε ξανά πρωτεύουσα των Χετταίων όταν ανέβηκε στον θρόνο ο γιος και διάδοχος του Μουβατάλις Β΄ ο Μουρσίλις Γ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χετταίοι Κατηγορία:Βασιλείς των Χετταίων
Κώστας Πασχάλης
Βιογραφία
Ο Κώστας Πασχάλης γεννήθηκε στη Λειβαδιά την 1η Σεπτεμβρίου 1929 και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου ο πατέρας του Ευάγγελος διατηρούσε βιοτεχνία βουτύρου. Πρωτοασχολήθηκε με τη μουσική χάρη στο λογιστή της επιχείρησης, ο οποίος τον άκουσε πιτσιρίκο να τραγουδά στο μαγαζί και τον έβαλε στη χορωδία της Μητρόπολης.
Οι μουσικές σπουδές του ξεκίνησαν με πιάνο στο Ωδείο Αθηνών και τη φιλοδοξία να γίνει διευθυντής ορχήστρας. Τελικά όμως τον κέρδισε το τραγούδι και το 1951 έκανε το ντεμπούτο του ως Ριγκολέττο στην Εθνική Λυρική Σκηνή, αντικαθιστώντας την τελευταία στιγμή τον πρωταγωνιστή, βαρύτονο Ευάγγελο Μαγκλιβέρα που αρρώστησε. Παρέμεινε στο δυναμικό της ΕΛΣ για επτά ακόμα έτη, μάλιστα τραγουδούσε όλους τους ρόλους του στα ελληνικά, σύμφωνα με τις συνήθειες της εποχής.
Το καλοκαίρι του 1958 τον «ανακάλυψε» στο Ηρώδειο ένας Αυστριακός ατζέντης να ερμηνεύει τον Ορέστη στην Ιφιγένεια εν Ταύροις και τον κάλεσε στην Κρατική όπερα της Βιέννης, όπου μαέστρος ήταν ο Δημήτρης Μητρόπουλος. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην αυστριακή πρωτεύουσα ως Ρενάτο στο Χορό Μεταμφιεσμένων. Όπως έλεγε αργότερα ο ίδιος, επειδή δεν είχε τραγουδήσει ποτέ σε ξένη γλώσσα, μελέτησε το ρόλο μόνος σε ένα υπόγειο, για να προλάβει να μάθει σε χρόνο μηδέν όσα δεν ήξερε. Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, τότε καλλιτεχνικός διευθυντής, του προσέφερε συμβόλαιο με τη βιενέζικη σκηνή με την οποία συνεργάστηκε 25 χρόνια δίνοντας 650 παραστάσεις, ιδιαίτερα σε όπερες του Τζουζέπε Βέρντι.
Παράλληλα με την Κρατική Όπερα της Βιέννης, συνεργάστηκε με τη Σκάλα του Μιλάνου, τη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, τις όπερες της Ρώμης, του Μονάχου, του Βερολίνου, του Παρισιού κ.ά.
Μετά την απόσυρσή του εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, ασχολούμενος με τη διδασκαλία. Μεταξύ 1988 - 1990 διετέλεσε επίσης καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Πέθανε στην Αθήνα στις 9 Φεβρουαρίου 2007, σε ηλικία 77 ετών. Είχε παντρευτεί μία φορά, με τη Ρουμάνα υψίφωνο Μαρίνα Κρίλοβιτς, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, τους Κωνσταντίνο (1974) και Αλεξάνδρα (1976).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βαρύτονοι Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2014 Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Νήσοι Μακάρων
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Νήσοι των Μακάρων ή Μακάρων Νήσοι είναι γνωστά κάποια φανταστικά νησιά στα οποία μετέβαιναν οι ψυχές των ηρώων και άλλων επιφανών ανδρών μετά τον θάνατό τους. Κατά τον Ησίοδο τα νησιά των Μακάρων ήταν τόπος των «ολβίων ηρώων», δηλαδή των ευτυχισμένων ηρώων, οι οποίοι δεν πεθαίνουν καν, αλλά εξακολουθούν να ζουν στα νησιά αυτά. Ο παράδεισος αυτός υποτίθεται ότι βρισκόταν στην άκρη του κόσμου, στον «Ωκεανόν τον βαθυδίνην», όπως και άλλα μυθικά νησιά, στα πέρατα του δυτικού Ωκεανού. Το έδαφος των Νήσων των Μακάρων ήταν πολύ γόνιμο και έδινε καρπούς τρεις φορές τον χρόνο. Ο Πίνδαρος αναφέρει τη «μακάρων νάσον», την οποία κατοικούν ήρωες με αρχηγό τον Κρόνο και τον Ραδάμανθυ, και τη δροσίζουν οι αύρες του Ωκεανού, και πως σε αυτό το νησί φυτρώνουν χρυσά λουλούδια. Ο Στράβωνας ταυτίζει τα νησιά με τις Εσπερίδες νήσους του μύθου των Εσπερίδων.
Με την πάροδο των ετών, όπως είναι λογικό, θα αυξάνει ο αριθμός όσων κατοικούν στις Νήσους των Μακάρων. Εκεί ευφραίνονται όχι μόνο οι ήρωες, αλλά και όσοι αναδείχθηκαν αναμάρτητοι μετά την περιπλάνηση της ψυχής τους στον Κάτω και στον Άνω Κόσμο. Αυτή είναι μία Ορφική δοξασία, παρόμοια με εκείνη του Πλάτωνα, όπου αναφέρεται ότι τρεις ζωές φιλοσόφου οδηγούν στη «μακαρίωση». Σύμφωνα με ακόμα νεότερες παραδόσεις, όλοι εκείνοι που έζησαν ενάρετη ζωή θα ευφρανθούν στα νησιά των Μακάρων, ενώ οι κακοί θα ριχτούν στον Τάρταρο.
Από την αρχαιότητα κάποιοι παρομοίαζαν τις Νήσους των Μακάρων με τα Κανάρια Νησιά, τα οποία μάλιστα αποκαλούνται από τον Πλίνιο Fortunatae Insulae, δηλαδή «νησιά των ευτυχισμένων», που σημαίνει το ίδιο. Ο Πλίνιος επαναλαμβάνει ότι τα νησιά «βρίθουν καρπών και πτηνών κάθε είδους», αλλά προσθέτει την απροσδόκητη πληροφορία ότι «ενοχλούν εκεί πολύ τα αποσυντιθέμενα πτώματα τεράτων που ξεβράζει συνεχώς η θάλασσα». Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος χρησιμοποίησε τις Νήσους των Μακάρων ως σημείο αναφοράς για τη μέτρηση του γεωγραφικού μήκους. Η σύγχρονη Γεωγραφία πήρε από το όνομά τους τον όρο Μακαρονησία, προκειμένου να χαρακτηρίσει συλλογικά όλες τις συστάδες νησιών του Ατλαντικού Ωκεανού κοντά στην Ευρώπη και τη βόρεια Αφρική (Αζόρες, Κανάρια νησιά, Μαδέρα, Νήσοι του Πράσινου Ακρωτηρίου). Μερικοί άλλοι πάλι ταύτιζαν τις Νήσους των Μακάρων μόνο με τη νήσο Μαδέρα, η οποία φημίζεται για το εύφορο (ηφαιστειογενές) έδαφός της, το ήπιο κλίμα της, τις πολλές πηγές της και τα δάση της.
Πηγές
Μακαρων Νησοι Μακαρων Νησοι Μακαρων Νησοι
Απογραφεύς
Ο απογραφεύς ([αρχ.: ἀπογραφεύς) ήταν δημοσιονομικός υπάλληλος τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Καζαντζής
Το ελληνικό επώνυμο Καζαντζής (που ετυμολογικά προέρχεται από την τουρκική λέξη kazançi = λεβητοποιός, κατασκευαστής καζανιών), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αλεσσάντρα Τσελλέτι
μικρογραφία|Αλεσάντρα Τσελέτι Η Αλεσσάντρα Τσελέτι (Alessandra Celletti) (γενν. 6 Ιουνίου 1966) είναι Ιταλίδα πιανίστρια, τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και συνθέτης της κλασικής μουσικής.
Πτήση 222 της TransAsia Airways
Η πτήση 222 της TransAsia Airways (GE222/TNA222) ήταν προγραμματισμένη επιβατική πτήση αεροσκάφους τύπου ATR 72-500, το οποίο συνετρίβη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσγείωσης στο Αεροδρόμιο Μαγκόνγκ του νησιού Πενγκού της Ταϊβάν. Το γεγονός συνέβη στις 23 Ιουλίου 2014.