cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Τζόνι και Ιβάν
Ηθοποιοί: Ντίνος Ηλιόπουλος, Άννα Ιασωνίδου, Βαγγέλης Πλοιός, Δημήτρης Χόπτηρης, Αντιγόνη Κουκούλη, Περικλής Χριστοφορίδης, Ελένη Θεοφίλου, Σπύρος Παπάς, Νίκη Τσιγγάλου, Ερρίκος Κονταρίνης, Δήμητρα Ζέζα, Μανώλης Δεστούνης, Γιάννης Ματτύς, Τούλα Διακοπούλου, Αλέξης Σμόνος, Γιώργος Πάλλης, Σία Ψυχάλη, Αδελφές Θεοχάρη(χορευτικό ντουέτο)
Φροντίδα παραστάσεως: Λάκης Βραχνέλλης, Βοηθός Φροντιστή: Νίκος Νικολαϊδης,Φωτισμοί:Δημήτρης Γιατρέλλης,Ηλεκτρολόγος:Παναγιώτης Ζαχαράτος,Εκτέλεσις Σκηνογραφίας:Γιώργος Γκίζας ,Χρωματική εκτέλεσις:Βαγγέλης Παναγιωτόπουλος,Εκτέλεση κοστουμιών:Αλέκα Παπαχρίστου,α' Μηχανικός:Νίκος Γκίζας, β' Μηχανικός:Βαγγέλης Γαβαλάς,Εφφέ:Λευτέρης Καραγεωργόπουλος,Υπεύθυνος Ηχητικών:Γιάννης Πορετσάνος,Εγγραφή Μουσικής και Ήχων:Stydio Si-Films  Σίφης Σιγανός, Ενισχυτικά μηχανήματα ήχου:    Pioneer Elina  Ε.Π.Ε
Κατηγορία:Νεοελληνικά θεατρικά έργα
Κάτω Σιλεσία
Στο Μεσαίωνα, η Κάτω Σιλεσία ανήκε στην Πολωνία, την οποία κυβερνούσε η οικογένεια των Πιαστ. Ήταν μια από τις κορυφαίες και σημαντικότερες περιοχές της Πολωνίας. Η πρωτεύουσα της, το Βρότσουαφ, ήταν μία από τις κύριες πόλεις του πολωνικού Βασιλείου. Η Κάτω Σιλεσία αναδείχθηκε ως διακριτή γεωγραφική περιοχή κατά τον κατακερματισμό της Πολωνίας το 1172, όταν σχηματίστηκαν τα δουκάτα του Όπολε και του Ρατσίμπους (σήμερα το Όπολε και το Ρατσιμπούς ομαδοποιούνται ως πόλεις στην Άνω Σιλεσία) και αποτέλεσαν το ανατολικό τμήμα του δουκάτου της Σιλεσίας. Το δυτικό τμήμα που απέμεινε ονομαζόταν Κάτω Σιλεσία. Κατά την διάρκεια της "εγκατάστασης προς ανατολάς" (οστζίντλουνγκ, γερμ. Ostsiedlung) στην Κάτω Σιλεσία κατέφθασαν γερμανοί έποικοι και η περιοχή εκγερμανίστηκε σε μεγάλο βαθμό.
Το 1742, η Αυστρία παραχώρησε σχεδόν όλη την Κάτω Σιλεσία στο Βασίλειο της Πρωσίας κατά τους όρους της Συνθήκης του Βερολίνου. Οι Αυστριακοί κράτησαν ένα μικρό τμήμα της Κάτω Σιλεσίας, συγκεκριμένα το νότιο μέρος του δουκάτου της Νίσα. Εντός του πρωσικού βασιλείου, η περιοχή έγινε μέρος της Επαρχίας της Σιλεσίας. Το 1871, η Κάτω Σιλεσία ενσωματώθηκε στη γερμανική Αυτοκρατορία. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή έγινε ξεχωριστή επαρχία εντός της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Το 1945, η συντριπτική πλειοψηφία της Κάτω Σιλεσίας (όπως και ολόκληρη η Άνω Σιλεσία που είχε κρατήσει η Γερμανία μετά το 1921) πέρασε στη Δημοκρατία της Πολωνίας. Το τμήμα της Κάτω Σιλεσίας δυτικά της γραμμής Όντερ-Νάισσε παρέμεινε εντός των συνόρων της νεόδμητης Ανατολικής Γερμανίας, ενώ τα ιστορικά μέρη της Αυστριακής Κάτω Σιλεσία (περιοχές Γιεσένιτσκο και Οπάβσκο) παρέμεινε μέρος της Τσεχοσλοβακίας. Το 1949, οι Γερμανοί που είχαν μείνει στο πολωνικό και το τσεχικό τμήμα της Κάτω Σιλεσίας δεν ξεπερνούσαν τις λίγες χιλιάδες, λόγω της μαζικής προσφυγιάς στους τελευταίους μήνες του Β΄ ΠΠ και των απελάσεων των Γερμανών τα αμέσως επόμενα έτη.
Στην περιοχή βρίσκονται πολλά είδη ιστορικών αρχιτεκτονικών ρυθμών. Η Κάτω Σιλεσία έχει πολλά κάστρα και παλάτια, καλοδιατηρημένες ή ανακατασκευασμένες παλιές πόλεις, πολλές λουτροπόλεις, ιστορικούς χώρους ταφής Πολωνών μοναρχών και των συζύγων τους (οι χώροι ταφής των Πολωνών μοναρχών και συζύγων βρίσκονται στο Βρότσουαφ, τη Λεγκνίτσα και τη Τζεμπνίτσα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Τσεχίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γερμανίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα τσέχικα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
153 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Σαόνα (νησί)
Η Σαόνα (αγγλικά: Saona) είναι νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Δομινικανή Δημοκρατία. Έχει έκταση 110 τ.χλμ. και πληθυσμό 300 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού και μοναδικός οικισμός είναι το ψαροχώρι Μάνο Χουάν.
Κατηγορία:Νησιά της Δομινικανής Δημοκρατίας
Γκόρνιε Μπίοσκο (Στάρι Γκραντ)
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό αποτελούσε, στο σύνολό του, μέρος του Δήμου του Στάρι Γκραντ. Ωστόσο, μετά το πέρας του πολέμου, τμήμα του εδάφους του ενσωματώθηκε στον νεοϊδρυθέντα Δήμο του Ίστοτσνι Στάρι Γκραντ, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 247 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Σέρβοι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Στάρι Γκραντ (Σαράγιεβο) Κατηγορία:Οικισμοί του Στάρι Γκραντ (Σαράγιεβο) με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Κοιλάδα Κοζάνης
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κοιλάδα
Η Κοιλάδα, είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 670 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κοιλάδα βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια του νομού με το νομό Ημαθίας. Απέχει 17 χλμ. βορειοανατολικά από την πόλη της Κοζάνης και 41 χλμ. νοτιοδυτικά από τη Βέροια. Στα βόρεια του χωριού περνάει η ΕΟ Αλεξάνδρειας - Κοζάνης και η Εγνατία Οδός. Οι κάτοικοί του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια σιτηρών, πατάτας, καλαμποκιού, τεύτλων, λιγότεροι με τη συστηματική κτηνοτροφία και πολλοί εργάζονται στα γειτονικά εργοστάσια της ΔΕΗ.
Η περιοχή έχει κατοικηθεί από τους προϊστορικούς χρόνους και έχουν βρεθεί πολλά και σημαντικά ευρήματα. Στη τοποθεσία "Τούμπα Ξηροπήγαδου", στην περιοχή της πρώην λίμνης Σαρί Γκιόλ (Κίτρινης λίμνης) εντοπίστηκε οργανωμένο νεκροταφείο της Εποχής του Χαλκού (τέλη 3.000 π.Χ. - αρχές 2.000 π.Χ.) το οποίο θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα οργανωμένα προϊστορικά νεκροταφεία. Η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος, όπως και η "Μεγάλη Τούμπα" στα όρια της κοινότητας με την κοινότητα Αγίου Δημητρίου.
Στην περιοχή υπήρχε, τη μακεδονική εποχή, οικισμός και αυτό πιστοποιείται από τη στήλη με 18 στίχους που χρονολογείται το 181 π.Χ., πιθανολογείται ότι είναι του Φιλίππου Ε' και αναφέρεται στη πόλη της Γραίας ή Γρήιας. Η στήλη βρίσκεται στο "Παναγιωτίδειο Αρχοντικό" όπου στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Κοζάνης.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας αρχικά ήταν Ισικού-Κλέρ και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1919 διορθώνεται σε Ισκιουπλέρ και το 1927 μετονομάζεται σε Κοιλάδα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Θυμαριά και την Κρεμαστή αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κοιλάδας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός της ως κοινότητα είναι 662 κάτοικοι, ενώ ως οικισμός 296.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Τσιφλικόπουλο Ιωαννίνων
Το Τσιφλικόπουλο αποτελεί σήμερα συνοικία στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης των Ιωαννίνων. Βρίσκεται ανάμεσα στο Σταυράκι, τον Βελισσάριο και την Πεντέλη μαζί με τα οποία, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη ς, συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Σταυρακίου της Δημοτικής Ενότητας Ιωαννιτών που υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.571 κατοίκους.
Γεωγραφία - αξιοθέατα
Το Τσιφλικόπουλο βρίσκεται απέναντι από το λόφο και την εκκλησία της Περιβλέπτου (Περίληφτης), στη ρίζα και στους πρόποδες του λόφου Ψηλογορίτσα με υψόμετρο 510 μέτρα, απέχοντας περίπου 2 χλμ. από το κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων. Από το 1961 μέχρι το 1997 ήταν συνοικισμός της κοινότητας Σταυρακίου της πρώην επαρχίας Δωδώνης του Νομού Ιωαννίνων. Το 1971 αριθμούσε 588 κατοίκους και το 1981 τους 846 κατοίκους. Σήμερα το Τσιφλικόπουλο είναι ουσιαστικά ενσωματωμένο στην πόλη των Ιωαννίνων και έχει αλλάξει όψη.
Ενδιαφέρον αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το κτιριακό συγκρότημα του ασβεστοκάμινου που κτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 από τον αρχιτέκτονα Κώστα Μαράτο. Έχει χαρακτηριστεί από το 1994 ως διατηρητέο μνημείο και αντιπροσωπευτικό δείγμα της προβιομηχανικής περιόδου. Είναι το μοναδικό παλιό βιομηχανικό κτίριο των Ιωαννίνων και το μοναδικό ασβεστοκάμινο της Ηπείρου.
Ονομασία - ιστορία
Το Τσιφλικόπουλο οφείλει την ονομασία από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και συγκεκριμένα από τα χρόνια του Αλή Πασά, ο οποίος στο χώρο του σημερινού σχολείου είχε θερινή κατοικία γνωστή ως "Σαράι". Στον Αλή πασά ανήκαν όλα τα κτήματα που υπήρχαν γύρω του, κυρίως αμπέλια και λιβάδια. Τα κτήματα αυτά λέγονταν "Τσιφλίκι" και σ' αυτό οφείλει και το όνομά της η περιοχή. Λεγόταν και Τσιφλικόπουλο ίσως γιατί δεν ήταν αρκετά μεγάλο. Το 1909, όπως φαίνεται σε χάρτη της περιοχής υπήρχαν μόνο 4-5 σπιτάκια. Μετά την απελευθέρωση το 1913 τα κτήματα μοιράστηκαν σε νέες οικογένειες και από το 1960 η περιοχή οικοδομήθηκε και πήρε τη σημερινή της μορφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Ασβεστόλιθος
thumb|200px|Ooids, λεπτό τμήμα, Carmel Formation, [[Ιουράσια περίοδος, Γιούτα]]
thumb|200px|Αμμωνίτης, απολιθώματα σε ασβεστόλιθο, Triassic Hallstatt, [[Επίδαυρος, Ελλάδα]]
Ο ασβεστόλιθος είναι ιζηματογενές πέτρωμα, του οποίου το βασικό συστατικό είναι ο ασβεστίτης (CaCO3). Συχνά περιέχει απολιθώματα, από τα οποία μπορεί να εκτιμηθεί η ηλικία και η προέλευσή του. Η μεταμόρφωση του ασβεστόλιθου δίνει στο πέτρωμα εντονότερο κρυσταλλικό χαρακτήρα, σχηματίζοντας το μάρμαρο.
Σύσταση
Ο ασβεστόλιθος, εκτός του ασβεστίτη συχνά περιέχει πυριτικές προσμίξεις, όπως κρυπτοκρυσταλλικές μορφές του χαλαζία (πυριτόλιθο ή χαλαζίτη), άργιλο και άμμο και μικρές ποσότητες μεταλλικών αλάτων. Ο σχηματισμός του μπορεί να οφείλεται στη χημική αντίδραση ευδιάλυτων αλάτων του ασβεστίου με διοξείδιο του άνθρακα, όπως π.χ. στην αντίδραση:
Το CaCO3, ως αδιάλυτο στο νερό, καταβυθίζεται και αποτίθεται, συγκολλώμενο με άλλα συστατικά του περιβάλλοντος με τη διαδικασία της διαγένεσης. Ο ασβεστόλιθος που δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο χαρακτηρίζεται ως "χημικό ίζημα". Ειδική μορφή αυτού του τύπου ασβεστολίθου είναι οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες των σπηλαίων (σταλακτιτικός ασβεστόλιθος). Μια ακόμη μορφή αυτού του τύπου είναι ο τραβερτίνης, ασβεστολιθική απόθεση σε κοίτες θερμών υδάτων, των οποίων η διαλυτική ικανότητα, καθώς ψύχονται, ελαττώνεται, με συνέπεια να αποθέτουν τα ως τότε διαλυμένα συστατικά τους.
Σε άλλες περιπτώσεις, ο ασβεστόλιθος μπορεί να σχηματιστεί από σκελετούς ή κελύφη υδροβίων οργανισμών: Μετά τον θάνατο του οργανισμού, το κέλυφός του καταβυθίζεται στον πυθμένα και το οργανικό τμήμα του οργανισμού καταστρέφεται, ενώ το κέλυφος (ή ο σκελετός) παραμένει. Τα ασβεστιτικά αυτά υπολείμματα συγκολλώμενα με τη διαγένεση δημιουργούν την ασβεστολιθική απόθεση. Ο ασβεστόλιθος που δημιουργείται κατ' αυτό τον τρόπο χαρακτηρίζεται ως "οργανογενής" και, όπως είναι λογικό, είναι πιο πλούσιος σε απολιθώματα. Μορφές αυτού του τύπου ασβεστολίθου αποτελούν η κρητίς (κοινώς κιμωλία) και ο ωολιθικός ασβεστόλιθος, ο οποίος εμφανίζεται να αποτελείται από μικρά, συγκολλημένα μεταξύ τους σφαιρίδια, τους ωολίθους.
Το βασικό συστατικό του πετρώματος έχει λευκό χρώμα, γι' αυτό και ο ασβεστόλιθος είναι λευκός ή ανοικτόχρωμος γκρίζος. Ανάλογα με τις προσμίξεις του, όμως, εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε χρώμα, συνηθέστερα γκρίζο σκούρο ή και κοκκινωπό (σιδηρομιγής ασβεστόλιθος).
Σχηματισμοί
Χαρακτηριστικοί σχηματισμοί που απαντώνται στα ασβεστολιθικά φαινόμενα χαρακτηρίζονται ως καρστικά φαινόμενα: Σε μεγάλες, αρχικά συμπαγείς μάζες ασβεστολίθου παρατηρούνται κοιλώματα, σπήλαια, ποικίλα φλεβοειδή ανοίγματα, σχηματισμοί χύτρας κτλ., που οφείλονται στη διάβρωση. Οι ασβεστόλιθοι που περιέχουν ως κύριο συστατικό εκτός από ασβεστίτη και δολομίτη (CaMg(CO3)2) συνιστούν τους δολομιτικούς ασβεστολίθους, όπως συμβαίνει στις Δολομιτικές Άλπεις της Κεντρικής Ευρώπης.
Η οροσειρά των Άλπεων στην Ευρώπη είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου σχηματισμένη από ασβεστόλιθο. Συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι και όλες οι ελληνικές οροσειρές να αποτελούνται, κατά κύριο λόγο, από ασβεστόλιθο.
Χρήση
Η βασική χρήση του ασβεστόλιθου είναι στην αρχιτεκτονική, όπου χρησιμοποιείται ως οικοδομικό υλικό είτε αυτούσιος, σε λιγότερο ή περισσότερο λαξευμένα τμήματα, είτε σε μίγμα για την κατασκευή του σκυροδέματος (τόσο η άμμος όσο και το χαλίκι στο κοινό σκυρόδεμα είναι ασβεστολιθικής σύστασης).
Γκυ του Αβέν
Ο Γκυ/Γουίδων, γαλλ. Guy, ολλανδ. Gwijde (π. 1253 - 23 Μαΐου 1317) από τον Οίκο του Αβέν ήταν επίσκοπος της Ουτρέχτης (1301-1317).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Αινώ και της Αδελαΐδας, κόρης του Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Ιωάννης Β΄ κόμης της Ολλανδίας και του Αινώ και ο Μπουσάρ επίσκοπος του Μετς, ενώ μικρότεροι αδελφοί του ο Γουλιέλμος επίσκοπος του Καμπρέ και ο Φλωρέντιος, σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσας της Αχαΐας. Ο μεγάλος θείος του Ιάκωβος ντ'Αβέν ήταν κύριος της Εύβοιας.
Ο Ιωάννης Β΄ του εξασφάλισε τη θέση του επισκόπου της Ουτρέχτης το 1301, αντί του Αδόλφου Β΄ φαν Βάλντεκ. Ο Γκυ χειροτονήθηκε το επόμενο έτος από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και κατάφερε να συμφιλιώσει τις μερίδες των Λίχτενμπεργκερ και Φρέζινγκεν. Το 1304 οδήγησε ένα θυμωμένο πλήθος από τη Φλάνδρα, που κατέλαβε την Ολλανδία και το Στιχτ, κάτι που αποδυνάμωσε τη θέση του αδελφού του. Στην ακόλουθη μάχη του Ντύβελαντ ο Γκυ αιχμαλωτίστηκε. Εν τω μεταξύ στην Ουτρέχτη οι Φρέζινγκεν, με τη βοήθεια των συντεχνιών, κατέλαβαν την εξουσία και συμφώνησαν προνόμια για αυτές. Το επόμενο έτος το καθεστώς των συντεχνιών έπρεπε να συμφιλιωθεί με τον Γκυ, που είχε ελευθερωθεί. Το 1309 ο βασιλιάς της Γερμανίας αναγνώρισε τον Γκυ ως κοσμικό κύριο της Ουτρέχτης.
Το 1311 συμμετείχε στο Συνέδριο της Βιέννης. Αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να συμβιβαστούν οι μερίδες στο Στρίχτ και την Ουτρέχτη, έτσι πήρε ενδιάμεση θέση. Χειρίστηκε προσωπικά τις κυριότητες Έμστελ και Βερντέν και χορήγησε προνόμια άστεως στο Άμστερνταμ το 1306. Το 1317 απεβίωσε 64 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό της Ουτρέχτης· ο επιτύμβιο μνημείο, αν και υπέστη βλάβες κατά την εικονοκλαστική περίοδο το 16ο αι., υπάρχει ακόμη. Το Έμστελ και Βερντέν προσαρτήθηκαν στην κομητεία της Ολλανδίας.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
154 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημοτική Ενότητα Ηγουμενίτσας
μικρογραφία|[[Ηγουμενίτσα]] μικρογραφία|[[Νέα Σελεύκεια Θεσπρωτίας|Νέα Σελεύκεια]] μικρογραφία|[[Γραικοχώρι Θεσπρωτίας|Γραικοχώρι]] Η Δημοτική Ενότητα Ηγουμενίτσας, είναι ο πρώην Δήμος Ηγουμενίτσας που είχε συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησε από το 1999 μέχρι το 2010, ενώ από το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», αποτελεί τη Δημοτική Ενότητα Ηγουμενίτσας, του διευρυμένου Δήμου Ηγουμενίτσας. Έχει πληθυσμό 18.491 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 και έδρα την Ηγουμενίτσα.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.503776" longitude="20.318527" zoom="12" width="1000" height="390" align="center" /> Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Εύα Αντωνοπούλου
Πρώτα χρόνια
Η Αντωνοπούλου γεννήθηκε στο Γουέιμουθ της Μεγάλης Βρετανίας και σε ηλικία 5 ετών οι γονείς της χώρισαν. Με καταγωγή από το Βαλτεσινίκο Αρκαδίας, τη Μάνη και το Γύθειο, μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, όπου και μετά το τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής της, εισήχθη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και αποφοίτησε από τη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών.
Καριέρα
Η καριέρα της στη δημοσιογραφία ξεκίνησε ως παρουσιάστρια στο Ωμέγα TV της Θεσσαλονίκης, λίγο πριν τελειώσει τις σπουδές της, όπου είχε πάει σε μια δοκιμαστική ακρόαση και στην συνέχεια άρχισε να παρουσιάζει ένα καθημερινό δίωρο magazino. Στην συνέχεια πήγε στην ΕΡΤ3, όπου και παρουσίασε μια καθημερινή ζωντανή εκπομπή, αλλά επίσης και μια ταξιδιωτική, ταυτόχρονα. Παράλληλα ξεκίνησε και τις ραδιοφωνικές εκπομπές συνεργαζόμενη με τοπικούς σταθμούς της πόλης, όπως το Ράδιο Θεσσαλονίκη 94.5, ο Ερωτικός FM 94.8, ο Orange FM 93.2 (νυν Ελληνικός) και ο Αngel FM 88.9 (νυν Hit Radio).
Όταν μετακόμισε στην Αθήνα ξεκίνησε να δουλεύει στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, έπειτα πήγε στον ΑΝΤ1 και το 2009 μετακόμισε στον ΣΚΑΪ. Υπήρξε συμπαρουσιάστρια της καθημερινής μεσημεριανής εκπομπής «ΣΚΑΪ LIFE» για τρία χρόνια και της βραδινής «42 λεπτά» όπου πήρε συνέντευξη από πολλούς πολιτικούς και σημαντικές προσωπικότητες της Ελλάδας. Υπήρξε απεσταλμένη του σταθμού στο εξωτερικό δυο φορές, η πρώτη ήταν το 2010 όπου επισκέφθηκε την Αϊτή για να καλύψει δημοσιογραφικά τις συνέπειες του καταστροφικού σεισμού και η δεύτερη τον Σεπτέμβριο του 2017 όπου και κάλυψε τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές από το Βερολίνο). Από το 2010 άρχισε να αρθρογραφεί σε πολλά γυναικεία έντυπα με έμφαση στα θέματα διατροφής και ευζωίας. Από το 2016 άρχισε να παρουσιάζει το μεσημεριανό δελτίο του ΣΚΑΪ. Τον Μάιο του 2023 επιλύθηκε το συμβόλαιο της με τον σταθμό.
Τη νέα σεζόν του 2023-2024 ήρθε στο OPEN για να αναλάβει ως παρουσιάστρια στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού.
Προσωπική ζωή
Την 1η Αυγούστου του 2013, η Αντωνοπούλου μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια σχέσης, παντρεύτηκε τον Παναγιώτη Αρκουμανέα με πολιτικό γάμο στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια επαγγελματικού ταξιδιού στην Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Σινταστά
Η Σινταστά (Синташта́) είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στο όμπλαστ του Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία. Πρόκειται για τα ερείπια ενός οχυρωμένου οικισμού, που χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού (~2800–1600 ΠΚΕ) και είναι το κέντρο του πολιτισμού Σινταστά. Ο χώρος έχει χαρακτηριστεί «οχυρωμένο μεταλλουργικό βιομηχανικό κέντρο».
Βρίσκεται στη στέπα ακριβώς ανατολικά των Ουραλίων. Έχει πάρει το όνομά της από τον παρακείμενο ποταμό Σινταστά, παραπόταμο του Τομπόλ. Η μεταβαλλόμενη πορεία του ποταμού με την πάροδο του χρόνου κατέστρεψε το ήμισυ της περιοχής αφήνοντας πίσω του 31 από τις περίπου 50-60 κατοικίες του οικισμού.
Ο οικισμός αποτελείται από ορθογώνιες κατοικίες διατεταγμένες σε κύκλο διαμέτρου 140 μέτρων. Περιτριγυρίζεται από τείχος με πύργους και βαθιά τάφρο στο εξωτερικό του. Οι οχυρώσεις στη Σινταστά και παρόμοιους οικισμούς όπως το Αρκάιμ ήταν άνευ προηγουμένου κλίμακας για την περιοχή της στέπας. Υπάρχουν ενδείξεις μεταλλουργίας χαλκού σε κάθε σπίτι που ανασκάφηκε, και πάλι μια πρωτοφανής ένταση μεταλλουργικής παραγωγής για τη στέπα. Το κεραμικό ύφος του πρώιμου Πολιτισμού Αμπάσεβο επηρέασαν έντονα τα κεραμικά της Σινταστά.
Λόγω της αφομοίωσης φυλών στην περιοχή των Ουραλίων, φαίνεται ανακριβές να χαρακτηρίσουμε την Σινταστά καθαρά Άρια. Στις ρίζες της, ο πολιτισμός Αμπάσεβο θα έπαιζε σημαντικό ρόλο.
Γύρω από την τοποθεσία βρέθηκαν πέντε κοιμητήρια, το μεγαλύτερο από τα οποία (γνωστό ως Sintashta mogila ή SM) αποτελούνταν από σαράντα τάφους. Μερικοί εξ αυτών ήταν ταφές αρμάτων, που έφεραν έτσι στο φως κάποια από τα παλαιότερα γνωστά άρματα στον κόσμο. Άλλοι περιελάμβαναν θυσίες αλόγων - έως και οκτώ σε έναν τάφο - διάφορα πέτρινα και χάλκινα όπλα, καθώς και ασημένια και χρυσά στολίδια. Το κοιμητήριο SM επικαλύπτεται από ένα πολύ μεγάλο κουργκάν μεταγενέστερης κατασκευής. Έχει προταθεί ότι το είδος των ταφικών θυσιών στη Σιναστά έχει ισχυρές ομοιότητες με τα ταφικά τελετουργικά που περιγράφονται στη Ριγβέδα, ένα αρχαίο ινδικό θρησκευτικό κείμενο που συνδέεται συχνά με τους Πρωτο-Ινδοϊρανούς.
Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα από τον οικισμό και τα κοιμητήρια εκτείνεται πάνω από μια χιλιετία, γεγονός που υποδηλώνει μια προηγούμενη κατοχή, που ανήκει στον πολιτισμό Πολτάβκα. Η πλειοψηφία των χρονολογήσεων, ωστόσο, είναι περίπου το 2100-1800 π.Χ., που δείχνει μια κύρια περίοδο κατοχής του χώρου συμβατή με άλλους οικισμούς και κοιμητήρια του πολιτισμού Σινταστά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στη Ρωσία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία
Κυματοθραύστης
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Κυματοθραύστες δημιουργήσουν ασφαλέστερα λιμάνια, αλλά μπορεί επίσης να αποτελέσουν παγίδα ιζήματος που κινείται κατά μήκος της ακτής. Όρμος Αλαμάιτος, [[Καλιφόρνια είσοδος του καναλιού.]] Οι Κυματοθραύστες είναι δομές που έχουν κατασκευαστεί κοντά στις ακτές, ως μέρος της παράκτιας διαχείρισης ή για προστασία αγκυροβολίου από τα αποτελέσματα και του καιρού.
Σκοπός των κυματοθραυστών
μικρογραφία|Barra da Tijuca - Ρίο ντε Τζανέιρο Οι κυματοθραύστες μειώνουν την ένταση των κυμάτων στα παράκτια ύδατα και ως εκ τούτου μειώνεται η διάβρωση των ακτών καθώς επίσης παρέχουν ασφάλεια στο αγκυροβόλιο. Κυματοθραύστες μπορεί επίσης να είναι μικρές δομές με σκοπό να προστατεύσουν μια ελαφρώς επικλινή παραλία και να τοποθετηθούν 100 έως 300 πόδια από την ακτή και σε σχετικά ρηχά νερά.
Ρομάνο Σκάρπα
Ο Ρομάνο Σκάρπα (Romano Scarpa, 27 Σεπτεμβρίου 1927 - 23 Απριλίου 2005) ήταν καλλιτέχνης και συγγραφέας, ο πλέον φημισμένος Ιταλός σχεδιαστής των ιστοριών του Walt Disney. Γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1927 στη Βενετία και πέθανε στις 23 Απριλίου του 2005 στη Μάλαγα.
Ο Σκάρπα θεωρείται από πολλούς σαν ο μέντορας των Ιταλικών κόμικς της Disney. Από το ξεκίνημά του δύο πάθη τον χαρακτηρίζουν: Τα κινούμενα σχέδια και η τέχνη της διασκέδασης (animation) για τα οποία εγκαταλείπει τις προγραμματισμένες εμπορικές σπουδές του. Μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο ιδρύει ένα στούντιο στο οποίο μετατρέπει σε κινούμενα σχέδια κάποιες από τις ιστορίες του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Στη συνέχεια (1953) δουλεύει για τον Ιταλό εκδότη Μοντατόρι, όπου ξεκίνησε να δημιουργεί ιστορίες των ηρώων του Ντίσνεϋ για το περιοδικό Topolino, εμφανώς επηρεασμένος από την τεχνοτροπία του Φλόιντ Γκόντφρεντσον αλλά και του Καρλ Μπαρκς.280px|thumb|Χαρακτηριστική δουλειά του Ιταλού δημιουργού|αριστερά
Παρότι βασικά σχεδιαστής ιστοριών με πρωταγωνιστή τον Μίκυ, ο Σκάρπα δεν παρέλειψε να φιλοτεχνήσει μερικές από τις κλασσικότερες σειρές του Ντόναλντ Ντακ. Παράλληλα, πρόσθεσε ο ίδιος και νέους χαρακτήρες στο σύμπαν του Μίκυ Σίτι και της Λιμνούπολης. Η εξαιρετική δουλειά του επηρέασε με τη σειρά της, άλλους νεώτερους καλλιτέχνες, όπως ο Τζόρτζιο Καβατσάνο.
Αρκετές από τις ιστορίες του δημοσιεύθηκαν στις ΗΠΑ από τις εκδόσεις Gladstone, κάτι που συνέβαινε πρώτη φορά για Ιταλό δημιουργό. Ο Σκάρπα εργάσθηκε κυρίως για τα κόμικς της Disney, ωστόσο κατά καιρούς συνήθιζε να στρέφεται σε άλλους ήρωες, όπως οι Lupo, Angelino ή Yogi Bear.
Τη δεκαετία του '70 επέστρεψε στη συγγραφή και συνέχισε έως το τέλος της ζωής του. Εν τω μεταξύ, αναζητώντας ευνοϊκότερο κλίμα, μετακόμισε στην Ισπανία, αλλά προηγουμένως, είχε προλάβει να δημιουργήσει μια εκπληκτική ιστορία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ (1988), περισσότερο γνωστή σαν Paperolimpiadi. Το 1994 εγκαταστάθηκε στη Μάλαγα, όπου απεβίωσε το 2005 σε ηλικία 78 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Δημιουργοί κόμικς Disney
Μπεάτα (νησί)
Η Μπεάτα (αγγλικά: Beata) είναι ένα νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Δομινικανή Δημοκρατία. Έχει έκταση 27 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη.
Κατηγορία:Νησιά της Δομινικανής Δημοκρατίας
155 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγκοστίνο Ραμέλλι
Ο Αγκοστίνο Ραμέλι (ιταλικά: Agostino Ramelli, 1531– 1600/1610) ήταν Ιταλός μηχανικός ο οποίος έγινε κυρίως γνωστός για τη συγγραφή και εικονογράφηση ενός τόμου με μηχανικές κατασκευές δικής του επινόησης, εντός του οποίου περιέχεται και το σχέδιο του βιβλιοτροχού.
Βιογραφία
Ο Ραμέλι γεννήθηκε στην Πόντε Τρέσα (Ponte Tresa), χωριό στην περιοχή Λουγκάνο της σημερινής Ελβετίας. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πολιορκίας της Λα Ροσέλ (1572–1573), επινόησε την κατασκευή ενός εκρηκτικού μηχανισμού ο οποίος τοποθετήθηκε κάτω από τον προμαχώνα της οχύρωσης και με την έκρηξη του έριξε το τείχισμα επιτρέποντας στους επιτιθέμενους να εισέλθουν στην πόλη. Με τη συνεισφορά του αυτή στην πολιορκία, κέρδισε την εκτίμηση του διοικητή του, Ερρίκου του Ανζού, ο οποίο αργότερα έγινε ο βασιλιάς Ερρίκος Γ´ της Γαλλίας.
Το 1588 ο Ραμέλι εξέδωσε το βιβλίο του με τίτλο Le diverse et artificiose machine del Capitano Agostino Ramelli, το οποίο περιείχε 195 σχέδια, εκ των οποίων πάνω από 100 αφορούσαν νερόμυλους, αντλίες, πηγάδια και μηχανισμούς ανέλκυσης νερού γενικότερα. Άλλα σχέδια που συνέταξε αφορούσαν γέφυρες, μύλους αλέσεως, καθώς και μια πιθανή πρώιμη έκδοση του Κινητήρα Βάνκελ. Ένα από τα πλέον διάσημα σχέδια του βιβλίου είναι ο βιβλιοτροχός, ένα είδος βιβλιοθήκης με κινητά μέρη κατά τα πρότυπα του νερόμυλου, για την διευκόλυνση της ανάγνωσης πολλών βιβλίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μηχανικοί Κατηγορία:Ιταλοί εφευρέτες
Ανθότοπος Άρτας
Ο Ανθότοπος είναι ένας οικισμός του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 278 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη στο περίπου 6 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Ανθότοπος υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Ακροποταμιά εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά. Ο Ανθότοπος μαζί με την Αγία Παρασκευή και τα Καλομόδια, αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής με συνολικό πληθυσμό 1171 κατοίκους.
Ιστορία
Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Κυρ Νικολού. Ιστορικά η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι το έργο «Ταξίδι στην Ελλάδα», του Φρανσουά Πουκεβίλ το οποίο εκδόθηκε το 1820. Ο Πουκεβίλ κάνει αναφορά στον κάμπο της Άρτας και μας πληροφορεί ότι σε απόσταση δύο μιλίων από τα Καλομόδια υπήρχε μία διασταύρωση και από εκείνο το σημείο, σε απόσταση μισού μιλίου μπορούσε κανείς να φθάσει στον Ανθότοπο και στις Κεραμάτες.
Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», ο Ανθότοπος υπήρξε τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», ο Ανθότοπος ήταν ένας μικρός οικισμός με 18 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, ο Ανθότοπος, από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκε στην κατηγορία «μουατζέλι» και κατοικούσαν σε αυτόν 13 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στον Ανθότοπο κατοικούσαν 20 χριστιανικές οικογένειες και το χωριό αποτελούσε ιδιοκτησία του Κ.Καραπάνου.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 100 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Ο Ανθότοπος αποτελούσε μέρος του τμήματος Ποταμιάς. thumb|left|330px|Ο Ανθότοπος και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στον Ανθότοπο. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 20 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν σε ναό που είχε κατασκευαστεί το 1876. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι 50 μαθητές από τα Καλομόδια, την Αγία Παρασκευή και τον Ανθότοπο φοιτούσαν σε 2 γραμματοδιδασκαλεία Β' τάξεως, στα οποία μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στον Ανθότοπο κατοικούσαν 17 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 104 άτομα (52 άνδρες, 52 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Ανθότοπος, Κεραμάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή, Κωστακίοι, Ακροποταμιά, Νεοχώρι, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η οριστική απελευθέρωση του Ανθοτόπου έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε τα γύρω χωριά Πλησιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι ο Ανθότοπος υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 165 άτομα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά: Κεραμάτες, Ακροποταμιά, Αγία Παρασκευή, Παχυκάλαμος και Καλομόδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Μίσαν Νικαγκμπάτσε
Ο Εγινμίσαν Έντουαρντ Ογκχαρανεμέγιε Νικαγκμπάτσε, ή απλά Μίσαν Νικαγκμπάτσε (γεννημένος στις 7 Ιουλίου 1982) είναι Γερμανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,93 μέτρα και αγωνίζεται σαν πλέι μέικερ. Το 2011, ο Μισάν Νικαγκμπάτσε άλλαξε το επώνυμό του από Νικαγκμπάτσε σε Χαλντίν.
Καριέρα
Ο Μίσαν Νικαγκμπάτσε ξεκίνησε τη μπασκετική του καριέρα στην τοπική Λίχτερφέλντε.
Το 2000 ταξίδεψε στο Βερολίνο για λογαριασμό της Άλμπα Βερολίνου, στην οποία ωστόσο δεν πραγματοποίησε καμία συμμετοχή με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 2001 να μεταγγραφεί στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στους Πειραιώτες έμεινε για ένα μόλις χρόνο χωρίς να καταφέρει ωστόσο να κατακτήσει κάποιον τίτλο.
Το 2002 μεταπήδησε στην Ιταλία και τη Σναϊντέρο Ούντινε, στην οποία παρέμεινε για περίπου έξι μήνες. Τον Ιανουάριο του 2003 επέστρεψε στη Γερμανία και μετεγγράφη στη Μιτελντόιτσερ, με την οποία μάλιστα κατέκτησε το Γιούροκαπ της σεζόν 2003-04.
Το 2004 επέστρεψε στην Ιταλία, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 2007 αγωνιζόμενος στις Ροζέτο Μπάσκετ (2004-05), Παλακανέστρο Καντού (2005-06) και Πρεμιάτα Μοντεγκρανάρο (2006-07).
Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε με τους Κολωνίας 99ερς ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με την ιταλική Παλακανέστρο Βαρέζε.
Τη διετία 2010-2012 αγωνίστηκε στη Γερμανία αρχικά με τη Σαρλότενμπουργκ κι έπειτα με τους Γκίσεν 46ερς.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Μίσαν Νικαγκμπάτσε έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Γερμανίας.
Συγκεκριμένα, έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2002 και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 2005.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Νιγηριανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ροζέτο Σαρκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκίσεν 46ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολωνία 99ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιτελντόιτσερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Βερολινέζοι Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ντμίτρι Γιεγκόροφ
Ο Ντμίτρι Φιόντοροβιτς Γιεγκόροφ (Дми́трий Фёдорович Его́ров, 10 Δεκεμβρίου 1869 – 10 Σεπτεμβρίου 1931) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός μαθηματικός, γνωστός για τις σημαντικές συνεισφορές του στη διαφορική γεωμετρία και στην ανάλυση.
Βιογραφικά στοιχεία
Μεταξύ των μαθηματικών που εκπόνησαν τη διδακτορική διατριβή τους υπό την επίβλεψη του Γιεγκόροφ ήταν ο τοπολόγος Πάβελ Αλεξάντροφ και ο Νικολάι Λούζιν.
Ερευνητικό έργο
Ο Γιεγκόροφ μελέτησε τις ισοδυναμικές επιφάνειες και τα τριπλά συστήματα ορθογώνιων συναρτήσεων, ενώ συνεισέφερε σημαντικά στις ευρύτερες ερευνητικές περιοχές της διαφορικής γεωμετρίας και των ολοκληρωτικών εξισώσεων. Η εργασία του Γιεγκόροφ επηρέασε την έρευνα του Ζαν Γκαστόν Νταρμπού στη διαφορική γεωμετρία και στην ανάλυση. Το Θεώρημα του Γιεγκόροφ στην πραγματική ανάλυση και στη θεωρία της ολοκληρώσεως ονομάζεται έτσι προς τιμή του. Συγκεκριμένα, ο Γιεγκόροφ δημοσίευσε μία απόδειξή του σε μία σύντομη εργασία του το 1911 και το αποτέλεσμα αυτό έγινε γνωστό ευρύτερα υπό το όνομά του. Ο Ιταλός μαθηματικός Κάρλο Σεβερίνι είχε δημοσιεύσει μία απόδειξη του ίδιου θεωρήματος το προηγούμενο έτος, αλλά αυτή δεν είχε προσεχθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Μικρονησία
Η λέξη Μικρονησία μπορεί να αναφέρεται:
Ροβέρτειος Σχολή
Η Ροβέρτειος Σχολή (αγγλικά: Robert College, τουρκικά: Robert Koleji) είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Κωνσταντινούπολη.
Η σχολή εξυπηρέτησε τη χριστιανική μειονότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και τους αλλοδαπούς της Κωνσταντινούπολης. Προ της κεμαλικής μεταπολίτευσης στη Ροβέρτειο Σχολή φοιτούσαν εκτός από πρίγκιπες της οθωμανικής αυτοκρατορίας πολλοί ξένοι κυρίως εκ των χωρών της Βαλκανικής, γόνοι υψηλόβαθμων και ευκατάστατων ιδίως από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία καθώς και Τούρκοι, Αρμένιοι και Ισραηλίτες. Το δε ελληνικό στοιχείο υπερείχε και ποσοτικά αλλά και ποιοτικά. Μεταξύ των καθηγητών της σχολής υπήρχαν και πολλοί Έλληνες όπως ο Ευγένιος Ευγενίδης, ο Μιχαηλίδης, ο Κωνσταντίνου, ο Σαββίδης, καθώς και ο αρχαιότερος όλων ο Λοΐζος Ηλιού. Ανάμεσα στους αποφοίτους της Ροβερτείου Σχολής είναι ο Κώστας Ουράνης, ο Κάρολος Κουν,  ο Απόστολος Νικολαΐδης και ο Ορχάν Παμούκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία στην Κωνσταντινούπολη
156 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάικλ Τζ. Φοξ
Ο Μάικλ Άντριου Φοξ, OC (αγγλικά: Michael Andrew Fox, 9 Ιουνίου 1961), περισσότερο γνωστός ως '''Μάικλ Τζ. Φοξ''' (Michael J. Fox), είναι Καναδός ηθοποιός.
Μάνδρα Αττικής
Η Μάνδρα είναι περιοχή της Δυτικής Αττικής. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Ράριου-Θριάσιου Πεδίου, ανάμεσα στις αρχαίες ιστορικές περιοχές της Ελευσίνας και των Μεγάρων, στους πρόποδες του πευκόφυτου Όρους Πατέρας. Αποτελεί έδρα του δήμου Μάνδρας – Ειδυλλίας (ενός εκ των μεγαλύτερων σε έκταση δήμων) και των ιστορικών Κούντουρων Αττικής γνωστών για την ηρωϊκή δράση τους το 1821. Στην έκταση του Δήμου περιλαμβάνονται οι αρχαίες πόλεις των Ελευθερών και της Μυουπόλεως στον Κιθαιρώνα.
Μάικλ Τζ. Φοξ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1961 στο Έντμοντον της Αλμπέρτα του Καναδά. Σε ηλικία 10 χρονών μετακόμισε μαζί με τους γονείς του και τις τρεις αδερφές του στο Βανκούβερ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί σκέφτηκε για πρώτη φορά να γίνει ηθοποιός. Στα δεκαπέντε του πήρε τον πρώτο του ρόλο, παίζοντας το ρόλο ενός δεκάχρονου παιδιού στην ταινία Leo and Me (1976). Κεντρίζοντας λίγο λίγο την προσοχή στον Καναδά θεωρήθηκε ως ανερχόμενο αστέρι. Ο ίδιος συνειδητοποίησε την αγάπη του για την ηθοποιία παίρνοντας μέρος στο θεατρικό έργο The Shadow Box.
Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου του προτάθηκαν πολλοί ρόλοι σε τηλεοπτικές σειρές, όμως η επιτυχία του αυτή σταμάτησε νωρίς καθώς οι προτάσεις που είχε περιορίστηκαν σημαντικά. Έτσι για λίγο καιρό βρέθηκε σε δυσχερή θέση ώσπου κάποια στιγμή έλαβε τηλεφώνημα από τον ατζέντη του ο οποίος του πρότεινε να αντικαταστήσει τον Άλεξ Κίτον στην τηλεοπτική σειρά Family Ties (1982). Αυτή ήταν η κίνηση που σηματοδότησε θετικές εξελίξεις για την μετέπειτα καριέρα του, αφού πρωταγωνίστησε στις εξής ταινίες: Teen Wolf (1985), High School U.S.A. (1983) (TV), Poison Ivy (1985) (TV) και στην τριλογία Back to the Future (Επιστροφή στο Μέλλον) (1985).
Μάνδρα Αττικής
Από την αρχαία πόλη των Ελευθερών καταγόταν ο περίφημος Μύρωνας ο αρχαιότερος ονομαστός γλύπτης ο οποίος μεταξύ άλλων έργων φιλοτέχνησε και τον γνωστό Δισκοβόλο.
Μάικλ Τζ. Φοξ
Βιογραφία
To 1991, οπότε και τελείωσε η τριλογία, ο Μάικλ Τζέι Φοξ γύρισε κάποιες ταινίες μικρού μήκους ενώ συμμετείχε και σε διάφορα διαφημιστικά σποτ. Παράλληλα τραγούδησε κάποια τραγούδια στην ταινία Light Of Day με την Τζόαν Τζετ.
Το 1996 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του ABC Spin City (1996-2000). Συμμετείχε σε αρκετές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές, με πιο σημαντική αυτή στην ταινία Stuart Little (Ο ποντικομικρούλης) (1999), όπου και δάνεισε τη φωνή του στον ήρωα της ταινίας. Το 1998 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας καθώς βρέθηκε να πάσχει από τη νόσο Πάρκινσον, την οποία ακόμα καταπολεμεί, ενώ ίδρυσε και ένα ερευνητικό ίδρυμα για τη διάγνωση και την καταπολέμηση αυτής της νόσου.
Μάνδρα Αττικής
Η περιοχή της Μάνδρας διαθέτει μια από τις πιο εκτεταμένες εγκαταστάσεις εφοδιαστικής (logistics) της Αττικής. Επίσης στη Μάνδρα λειτουργεί το μεγαλύτερο λατομείο αδρανών υλικών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης της εταιρείας «Χάλυψ» στη θέση Κεραμιδέζα. Η περιοχή έχει την όψη ήσυχης προαστιακής κωμόπολης η οποία διαθέτει πλείστες πευκόφυτες εκτάσεις π.χ δάση Κιάφας, Κωστηλί, Μακελάρη κ.α. ενώ η αστική εικόνα είναι κυρίως κατοικίες που διαθέτουν κήπο. Μέχρι την εποχή της κυρίως βιομηχανικής ανάπτυξης οι κάτοικοι της περιοχής επένδυαν κυρίως στην καλλιέργεια της ελιάς ενώ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού απασχολούνταν στη ρητινοκαλλιέργεια λόγω των προαναφερθεισών μεγάλων πευκόφυτων εκτάσεων. Μανδραίοι ήσαν επί το πλείστον και οι ιδιοκτήτες των μεγάλων βιομηχανιών επεξεργασίας ρητίνης της Ελευσίνας καθώς και οι ιδρυτές της εταιρείας ΙΡΙΣ της πρώτης βιομηχανίας ελαιοχρωμάτων της Ελλάδας.
Μάικλ Τζ. Φοξ
Βιογραφία
Ο Μάικλ Τζέι Φοξ είναι παντρεμένος με την Τρέισι Πόλαν, συμπρωταγωνίστριά του στην σειρά Family Ties και μαζί έχουν τέσσερα παιδιά.
Μάνδρα Αττικής
Ιστορικά στοιχεία και Μνημεία
Η Μάνδρα στη σημερινή της θέση χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας το 1816 από κατοίκους των ορεινότερων Κούντουρων. Ο Γάλλος Φρανσουά Πουκεβίλ κατά την περιήγηση του το 1815 πάντως αναφέρει στο έργο του Ταξίδι στην Ελλάδα τη Μάνδρα ως το «χωριό του Κιθαιρώνα». Με τη σταδιακή εγκατάλειψη των Κούντουρων η Μάνδρα αναπτύχθηκε πληθυσμιακά. Με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης η Μάνδρα εντάχθηκε αρχικά στον τότε διευρυμένο δήμο Ελευσίνας του οποίου αποτέλεσε την αρχική του έδρα. Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του 1912 αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα η οποία συμπεριέλαβε και τον οικισμό της Οινόης. Το 1919 η Οινόη αποσπάστηκε από την κοινότητα Μάνδρας, συγκροτώντας ξεχωριστή κοινότητα. Η κοινότητα Μάνδρας αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1946. Ο δήμος Μάνδρας διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 2010 ενώ από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί μέρος στο νέο διευρυμένο δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας, του οποίου έδρα ορίστηκε η Μάνδρα.
Μάικλ Τζ. Φοξ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος) Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ Κατηγορία:Ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μάνδρα Αττικής
Ιστορικά στοιχεία και Μνημεία
Μνημεία της περιοχής αποτελούν τα ερείπια της αρχαίας πόλεως και του φρουρίου των Ελευθερών στη θέση Κάζα, η ονομαστή βυζαντινή μονή του Οσίου Μελετίου Κιθαιρώνα η οποία χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και οριοθετείται στα ερείπια της αρχαίας Μυουπόλεως στην οποία επίσης βρίσκεται το θαυματουργό σκήνωμα του Οσίου, ο βυζαντινός ναΐσκος του Αγίου Ιωάννη στη θέση Κόρακα με τις ωραίες αγιογραφίες, ο ναός Παμμέγιστων Ταξιαρχών με το ιδιαίτερης τεχνοτροπίας μαρμάρινο κωδωνοστάσιο του 1860 καθώς και ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης αρχιτεκτονικό έργο του Ερνστ Τσίλλερ ο οποίος θεμελιώθηκε το 1893 και κόστισε το ογκώδες για την εποχή ποσό των 120 χιλιάδων δραχμών εγκαινιάστηκε δε παρουσία του μετέπειτα Πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη ο οποίος εκτός των άλλων διαθέτει και συλλογή εικόνων του ζωγράφου Πολυχρόνη Λεμπέση και τέλος η καλαίσθητη Μονή της Παναγίας Γοργοεπηκόου με την πανοραμική θέα του Θριάσιου Πεδίου και του Ελευσινιακού Κόλπου.
Στις 15 Νοεμβρίου 2017, η πόλη βίωσε μια πολύ μεγάλη πλημμύρα, κατά την οποία 27 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Πληθυσμός
Η Μάνδρα παρουσιάζει αύξηση πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 12.792 κατοίκους.
Πορεία του πληθυσμού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:πόλεις της Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας Κατηγορία:Θριάσιο Πεδίο
Οικόσημο της Σαξονίας
thumb|Το οικόσημο του κρατιδίου της Σαξονίας. Το οικόσημο του κρατιδίου της Σαξονίας περιέχεται στη σημαία του. Καθιερώθηκε με νόμο το 1991.
Υπάρχει σε δύο εκδοχές, η μία εκ των οποίων είναι ένας θυρεός πιο περίπλοκος και χρησιμοποιείται αποκλειστικά από το Κοινοβούλιο του κρατιδίου. Η γνωστότερη έκδοση είναι ο ζωνοφόρος θυρεός των πέντε, χρώματος εναλλάξ μαύρου και χρυσού, πάνω στον οποίο φέρεται σε θέση τελαμώνα δουκικό στέμμα πράσινου χρώματος.
Βλέπε επίσης
Οικόσημο Σαξονία
Σέρχιο Ράμος
Ξεκίνησε την καριέρα του στην Σεβίλλη, κάνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις και έτσι το 2005 πήγε στην Ρεάλ Μαδρίτης. Από τότε, είναι βασικός και αναντικατάστατος παίκτης. Με την ομάδα της Μαδρίτης, κέρδισε 18 διακρίσεις και εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους σκόρερ στην Λα Λίγκα από την θέση του αμυντικού. Σε διεθνές επίπεδο, εκπροσώπησε την Εθνική Ισπανίας σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα και τρία Ευρωπαϊκά. Κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 2010, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2012. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με το εθνόσημο στην ηλικία των 18 και το 2013 έγινε ο νεότερος παίκτης στην ιστορία της Εθνικής που φτάνει τις 100 συμμετοχές. Από το 2020 έγινε έως τον Οκτώβριο του 2021 ήταν κάτοχος του ρεκόρ Ευρώπης διεθνών συμμετοχών (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές).
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ράμος ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Σεβίλλης. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Πριμέρα Ντιβιζιόν το 2004 σε αγώνα μεταξύ της Σεβίλλης και Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Συνολικά έκανε 39 εμφανίσεις στη Σεβίλλη και το 2005 αποκτήθηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης για το ποσό των 27 εκατομμυρίων ευρώ. Σύντομα εξελίχθηκε σε βασικός παίκτης στην πρώτη ενδεκάδα της Ρεάλ ως δεξί μπακ αλλά και ως κεντρικός αμυντικός ή αμυντικός μέσος σε περιπτώσεις ανάγκης. Με την Ρεάλ έχει κατακτήσει τέσσερις φορές το πρωτάθλημα Ισπανίας και δύο φορές το Κύπελλο Ισπανίας. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση και των τεσσάρων Τσάμπιονς Λιγκ. Σημείωσε ακόμη και το σημαντικότερο γκολ του στην καριέρα του εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης στο 93ο λεπτό, την σεζόν 2013-14 στον τελικό.
Στο φινάλε της σεζόν 2020-21, ο Σέρχιο Ράμος αποχώρησε ως ελεύθερος από την Ρεάλ Μαδρίτης μετά από 16 χρόνια. Στους Μαδριλένους έπαιξε συνολικά σε 671 παιχνίδια και παρότι αγωνίζονταν ως αμυντικός, σημείωσε 101 γκολ ενώ μοίρασε και 40 ασίστ. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του η γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν, στην οποία υπέγραψε συμβόλαιο έως το καλοκαίρι του 2023.
Διεθνής καριέρα
Στην εθνική ομάδα Ισπανίας έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία μόλις 18 ετών και από τότε έχει αγωνιστεί σε όλες τις διοργανώσεις, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Έχοντας συμπληρώσει 180 διεθνείς εμφανίσεις στην εθνική ανδρών ήταν κάτοχος του ευρωπαϊκού ρεκόρ, ενώ παραμένει ο πρώτος στην Εθνική Ισπανίας.
Στις 23 Φεβρουαρίου του 2023 ανακοίνωσε την απόσυρση του από την Εθνική Ισπανίας μετά την επικοινωνία που είχε με τον προπονητή της ομάδας, Λουίς Ντε Λα Φουέντε, ο οποίος τον ενημέρωσε πως δεν τον υπολογίζει για τα επόμενα παιχνίδια των «φούριας ρόχας». Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμα του, ανέφερε πως δεν επιθυμούσε να αποχωρήσει τη δεδομένη στιγμή από την Εθνική ομάδα και άφησε αιχμές για τον ομοσπονδιακό τεχνικό, κάνοντας λόγο για πως η ηλικία δεν μπορεί να αποτελεί λόγος ώστε να μην συμπεριληφθεί στα πλάνα της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίγια ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ανδαλουσιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας
Ο Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας ή Γουλιέλμος Ρούφος (William II of England, 1056 - 2 Αυγούστου 1100), ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Α' της Αγγλίας, ήταν βασιλιάς της Αγγλίας από το 1087 έως το 1100, με εξουσίες στο Δουκάτο της Νορμανδίας και επιρροή στη Σκωτία. Ο Γουλιέλμος Β' ήταν γιος του Γουλιέλμου του Κατακτητή και της Ματθίλδης της Φλάνδρας, ονομαζόταν Ρούφος από τα κόκκινα μαλλιά του στην παιδική του ηλικία τα οποία αργότερα μεγάλωσαν. Ήταν μια πολύπλοκη προσωπικότητα γνωστός τόσο για τη θρησκευτικότητα όσο και για τη φαντασία του, δεν παντρεύτηκε, δεν έκανε ποτέ παιδιά ούτε νόθο, ούτε νόμιμο κάτι που οδήγησε πολλούς ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ήταν πιθανώς ομοφυλόφιλος. Πέθανε χτυπημένος από ένα βέλος την ώρα που κυνηγούσε, υπάρχουν πολλές υποψίες ότι δολοφονήθηκε αλλά δεν υπάρχει καμιά σταθερή απόδειξη, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας.
Ο Μπάρλοου γράφει "ένας τραχύτατος πολεμιστής χωρίς φυσικά χαρίσματα και φυσική αξιοπρέπεια με ελάχιστα δείγματα ευσέβειας ή θρησκευτικής ηθικής έδωσε τροφή στους επικριτές του να τον κατηγορήσουν για ακολασίες και Σοδομισμό". Από την άλλη πλευρά ήταν σοφός κυβερνήτης και πολεμιστής, σύμφωνα με τον Μπάρλοου "οι ικανότητες του στο κυνήγι ήταν προφανείς, κατόρθωσε να διατηρήσει σε ικανοποιητικό βαθμό τη δικαιοσύνη στην Αγγλία και την ειρήνη στη Νορμανδία. Επέκτεινε την Άγγλο-Νορμανδική κυριαρχία στην Ουαλία, στη Σκωτία, ανακατέλαβε τη Μαιν και κατάφερε να επεκτείνει την πίεση του στο Βεξίν".