cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επανασχεδιασμός επιχειρησιακών διεργασιών
Ο επανασχεδιασμός της επιχειρησιακής διεργασίας ξεκίνησε ώστε να βοηθήσει τους οργανισμούς να αναθεωρήσουν τον τρόπο εργασίας και λειτουργίας τους με σκοπό να αναπτύξουν σε μεγάλο βαθμό την εξυπηρέτηση πελατών, να μειώσουν το λειτουργικό κόστος και να γίνουν παγκόσμια ανταγωνιστικοί. Βασικό κίνητρο για τον επανασχεδιασμό έχει καταστεί η διαρκής ανάπτυξη των συστημάτων πληροφόρησης και των δικτύων. Κορυφαίοι οργανισμοί γίνονται όλο και πιο τολμηροί όσον αφορά τη χρήση αυτής της τεχνολογίας για την υποστήριξη καινοτόμων επιχειρηματικών διαδικασιών, παρά φιλτράροντας τωρινούς τρόπους για να επιτελέσουν το έργο τους.
Ορισμός
Μπορούν να δοθούν διαφορετικοί ορισμοί. Κάποιοι από αυτούς δίνονται παρακάτω:
«η Ανάλυση και Σχεδιασμός των ροών εργασιών και διαδικασιών μέσα και μεταξύ επιχειρήσεων», (Davenport & Short 1990).
«η Κριτική Ανάλυση και ο Ριζικός Ανασχεδιασμός υπαρχόντων επιχειρησιακών διαδικασιών για την επίτευξη σημαντικών βελτιώσεων σε δείκτες μέτρησης επιδόσεων», (Teng et al., 1994)»
Σπήλαιο Σωβέ
Το σπήλαιο Σοβέ είναι σπήλαιο της Νότιας Γαλλίας στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, και περιέχει μερικά από τα παλαιότερα και καλύτερα διατηρημένα δείγματα τοιχογραφιών στον κόσμο. Ανακαλύφθηκε τον Δεκέμβριο του 1994, και θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά προϊστορικά μνημεία παγκοσμίως, έχοντας χαρακτηριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Ουνέσκο τον Ιούνιο του 2014.
Έχουν καταγραφεί εκατοντάδες τοιχογραφίες ζώων, που απεικονίζουν τουλάχιστον 13 διαφορετικά είδη, κάποια από τα οποία δεν έχουν συναντηθεί σε άλλες τοιχογραφίες της εποχής των παγετώνων. Αντί να περιορίζονται στην απεικόνιση των γνωστών φυτοφάγων της εποχής όπως άλογα, βοοειδή και μαμούθ, οι τοίχοι του σπηλαίου επίσης έχουν αναπαραστάσεις λεονταριών, πάνθηρων, αρκούδων και υαίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Τοιχογραφίες Κατηγορία:Προϊστορία Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Κατάλογος Κάστρων Νομού Πέλλας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Πέλλας Πελλα
Βάσκο Πρατολίνι
Ο Βάσκο Πρατολίνι (Vasco Pratolini, 19 Οκτωβρίου 1913 - 12 Ιανουαρίου 1991) ήταν Ιταλός συγγραφέας.
Τα πρώτα δύσκολα χρόνια
Ο Βάσκο Πρατολίνι γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 19 Οκτωβρίου 1913. Την παιδική του ηλικία σημάδεψαν οι στερήσεις. Το 1918 σε ηλικία πέντε χρονών έχασε τη μητέρα του, ενώ ο πατέρας του ήταν στον πόλεμο. Έζησε με τους γονείς της μητέρας του ώσπου πήγε δώδεκα χρονών. Ένα μέρος των παιδικών του χρόνων το πέρασε στη βία ντελ Κόρνο, δρόμο στον οποίο διαδραματίζεται το «Χρονικό των φτωχών εραστών». Πολύ μικρός, από την τετάρτη τάξη του δημοτικού σχολείου, αναγκάστηκε να δουλέψει για να κερδίσει τα προς το ζην. Έκανε διάφορες δουλειές και πέρασε πολλές κακουχίες με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας και να νοσηλευτεί σε σανατόριο, στο Άρκο κοντά στο Τρέντο την περίοδο 1935-1937. Υποβλήθηκε και σε μια δεύτερη θεραπεία στο Σόνταλο κοντά στο Σόντριο. Στο μεταξύ γνώρισε τον συγγραφέα Έλιο Βιτορίνι.
Μην έχοντας πάρει τυπική μόρφωση και φοιτήσει σε σχολεία, διάβαζε μόνος του και, στο διάστημα που ήταν στο σανατόριο, άρχισε να γράφει.
Ένας αντιφασίστας συγγραφέας
Ο Βάσκο Πρατολίνι ήταν αντίθετος στο καθεστώς του Μουσολίνι. Για τον λόγο αυτό απαγορεύτηκε από τους φασίστες η κυκλοφορία του περιοδικού «Πεδίο του Άρεως» (Campo di Marte), το 1939. Το περιοδικό είχε συμπληρώσει μόλις εννέα μήνες ζωής. Το έβγαζε μαζί με τον Αλφόνσο Γκάτο και η θεματολογία του δεν ήταν λογοτεχνική. Πραγματευόταν τη σχέση κοινωνίας και κουλτούρας, την κρίση της Δύσης, ενώ ασκούσε κριτική στο φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη το 1939, όπου ο Έλιο Βιτορίνι τον εισήγαγε στους λογοτεχνικούς κύκλους. Διορίστηκε σε κάποιο υπουργείο και την επόμενη χρονιά παντρεύτηκε.
Όταν την 25η Ιουλίου 1943 η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, ο Πρατολίνι ήταν ήδη στρατευμένος πολιτικά. Από τις 8 Σεπτεμβρίου πέρασε στην αντίσταση κατά των Γερμανών με το όνομα Ροντόλφο Καζάτι (Καζάτι ήταν το επίθετο της μητέρας του). Όταν ήλθε η απελευθέρωση, ο Πρατολίνι πήγε στο Μιλάνο ως δημοσιογράφος. Στα τέλη του 1945 πήγε στη Νάπολη, όπου δίδαξε στην Ανώτερη Σχολή Τέχνης. Από το 1951 εγκαταστάθηκε οριστικά στη Ρώμη.
Το 1944 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά του με μεγάλες λογοτεχνικές αξιώσεις, «Η γειτονιά». Το 1947 κυκλοφόρησε το "Οικογενειακό χρονικό" με θέμα τη ζωή του αδελφού του, που δεν βρισκόταν πλέον στη ζωή. Το βιβλίο αυτό αρκετά χρόνια αργότερα, το 1962, ο Β. Τζουρλίνι το μετέφερε στον κινηματογράφο (τίτλος της ταινίας: Το ημερολόγιο ενός αμαρτωλού).
Το έργο-σταθμός του νεορεαλισμού
Ο Πρατολίνι ανήκει στη σχολή του νεορεαλισμού Ένα από τα σημαντικότερα έργα της σχολής αυτής είναι το μυθιστόρημά του «Χρονικό των φτωχών εραστών», που κυκλοφόρησε το 1947. Το έγραψε κατά την παραμονή του στη Νάπολη, όπως και το «Οικογενειακό χρονικό». Θέμα του «Χρονικού των φτωχών εραστών» η ζωή σε μια φτωχογειτονιά της Φλωρεντίας το 1925-1926, ενώ ο Μουσολίνι μεσουρανούσε, με αντιφασιστικό περιεχόμενο. Το μυθιστόρημα αυτό έτυχε εξαιρετικής υποδοχής από το αναγνωστικό κοινό και πήρε διεθνή βραβεία, όπως το βραβείο Libera Stampa στο Λουγκάνο το 1947. Το 1953 έγινε ταινία από τον σκηνοθέτη Κάρλο Λιτσάνι. Έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Νώντα Παπαμιχαήλ (εκδόσεις Θεμέλιο). Το «Οικογενειακό χρονικό» μεταφράστηκε στα ελληνικά το 1980 από τις εκδόσεις Οδυσσέας, από την Ιταλίδα Esther Silvestri και τον Άγγελο Βαμβακινό. Υπήρξε το πρώτο έργο του Πρατολίνι που κυκλοφόρησε σε ελληνική μετάφραση.
Επίσης στα ελληνικά έχει μεταφραστεί το έργο του «Τα κορίτσια του Σανφρεντιάνο» από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή σε μετάφραση Ηρώς Τσέτσου.
Το 1949 ακολούθησε το μυθιστόρημά του «Ένας ήρωας του καιρού μας».
Κοτέλνι
thumb|right|225px|Η θέση της νήσου Κοτέλνι στον χάρτη της Ρωσίας Η νήσος Κοτέλνι (ρωσ. Остров Котельный, γιακουτιανά Олгуйдаах арыы) είναι ένα μεγάλο, σχεδόν ακατοίκητο νησί, το μεγαλύτερο των Νήσων Ανζού στο αρχιπέλαγος της Νέας Σιβηρίας, ανάμεσα στη Θάλασσα Λάπτεφ και στην Ανατολική Σιβηρική Θάλασσα, στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό. Διοικητικά ανήκει στο Διαμέρισμα Μπουλούνσκι της Γιακουτίας, στην Ασιατική Ρωσία.
Βάσκο Πρατολίνι
Η τριλογία
Το διάστημα 1955-1966 ο Πρατολίνι θα συνθέσει μια μυθιστορηματική τριλογία με τίτλο «Μια ιταλική ιστορία», που καλύπτει τις εξελίξεις στην ιταλική κοινωνία την περίοδο 1875-1945. Το πρώτο μέρος, ο «Μέτελλος» (1955) είναι η αφήγηση της ζωής του ομώνυμου ήρωα στο πλαίσιο των εργατικών αγώνων στη δύση του 19ου αιώνα. Τελειώνει με τη μεγάλη απεργία των οικοδόμων το 1902. Ο Μάουρο Μπολονίνι το έκανε ταινία το 1970.
Κοτέλνι
Η νήσος Κοτέλνι χωρίζεται σε τρία διακριτά τμήματα, που στους περισσότερους χάρτες του 20ού αιώνα σημειώνονται ως ξεχωριστά νησιά: την καθαυτό Κοτέλνι στα δυτικά, τη Χερσόνησο Φαντεγιέφσκι στα ανατολικά και ανάμεσά τους την επίπεδη Γη Μπούνγκε (Земля Бунге). Στους πιο πρόσφατους χάρτες όμως το όνομα «Κοτέλνι» αποδίδεται και στα τρία μέρη.
Βάσκο Πρατολίνι
Η τριλογία
Το δεύτερο μέρος, «Η σπατάλη» (1960), έχει θέμα την αποξένωση από την πολιτική και το εργατικό κίνημα, των φτωχότερων κοινωνικών ομάδων την περίοδο 1902 έως μέσα της δεκαετίας του 1920. Αποτέλεσμα: ο Μουσολίνι βρήκε ανοιχτό το δρόμο για την εξουσία.
Κοτέλνι
Η συνολική έκταση της νήσου Κοτέλνι είναι 23.165 τ.χλμ.. , είναι δηλαδή λίγο μεγαλύτερη της Πελοποννήσου: Η Κοτέλνι είναι το τεσσαρακοστό έβδομο σε έκταση νησί της Γης. Σύμφωνα με την απογραφή του του 2012 όμως έχει μόνο 1 κάτοικο.
Βάσκο Πρατολίνι
Η τριλογία
Το τρίτο μέρος, «Αλληγορία και εμπαιγμός», (1966) έχει θέμα τις διαμάχες σε ηθικό και πνευματικό επίπεδο της φλωρεντινής διανόησης, στα χρόνια της ακμής αλλά και της κατάρρευσης του φασισμού.
Κοτέλνι
Ιστορία
Η νήσος Κοτέλνι ανακαλύφθηκε επισήμως από τον Ρώσο έμπορο και κυνηγό Ιβάν Λιαχόφ, που συνοδευόταν από τον έμπορο Προτοντγιακόνοφ, το έτος 1773. Από το 1770 ο Λιαχόφ είχε παρατηρήσει ίχνη από ταράνδους που κατευθύνονταν προς τα ανοιχτά πάνω στην παγωμένη θάλασσα. Το 1773, από κοινού με τον Προτοντγιακόνοφ, ανακάλυψαν τις Νήσους Λιαχόφσκι με ένα πλοιάριο, ακολουθώντας τα ίχνη των ταράνδων. Συνεχίζοντας προς τα ανοικτά, μετά από 60 χιλιόμετρα ακόμα ανακάλυψαν το Κοτέλνι και το ονόμασαν «νησί της χύτρας» από μία χάλκινη τσαγιέρα, που βρήκαν εκεί ενώ το εξερευνούσαν. Ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που είχαν επισκεφθεί το νησί και άφησαν εκεί το σκεύος παραμένουν άγνωστοι. Στους πρώτους χάρτες που το σημειώνουν ωστόσο, φέρει το όνομα «Νήσος (ή Νήσοι) του Θαδδαίου».
Βάσκο Πρατολίνι
Και σεναριογράφος
Ο Βάσκο Πρατολίνι έγραψε τα σενάρια των ταινιών «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του» (1960 σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι), «Τέσσερις μέρες στην κόλαση» (1962 Le quattro giornale di Napoli, σκηνοθεσία Ν. Λόι), «Ο δρόμος των κακόφημων σπιτιών» (1961 La viaccia, σκηνοθεσία Μάουρο Μπολονίνι) κ.ά.
Κοτέλνι
Ιστορία
Με οργάνωση και χρηματοδότηση των Σεμέν και Λεβ Συροβάτσκι, ο Γιακόβ Σανίκοφ πραγματοποίησε πολυάριθμες κυνηγετικές και χαρτογραφικές εξορμήσεις στην περιοχή ανάμεσα στο 1800 και το 1810. Σε μία από αυτές, το 1805, ανεκάλυψε τη «νήσο» Φαντεγιέφσκι. Το 1809 και το 1810 ο Σανίκοφ και ο Ματβέι Γκέντενστρομ αποβιβάσθηκε στις νήσους του αρχιπελάγους της Νέας Σιβηρίας σε μία χαρτογραφική αποστολή. Ο Σανίκοφ ανέφερε ότι είχε δει μία «νέα γη» στα βόρεια του Κοτέλνι το 1811. Αυτή η αναφορά δημιούργησε τον μύθο της «Γης του Σανίκοφ» (Ζεμλιά Σανίκοβα).
Βάσκο Πρατολίνι
Και σεναριογράφος
Ο Βάσκο Πρατολίνι πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 1991 στη Ρώμη.
Κοτέλνι
Γεωγραφία
Το δυτικό τμήμα της νήσου Κοτέλνι είναι το «νησί της χύτρας», το μεγαλύτερο από τα τρία τμήματα, με έκταση 11.665 τ.χλμ. Είναι βραχώδες και λοφώδες, με μέγιστο υψόμετρο τα 374 μέτρα (λόφος Μαλακατίν-τας), σε γεωγραφικές συντεταγμένες 74°52΄18΄΄ βόρειο πλάτος και 138°45΄26΄΄ ανατολικό μήκος. Ο μεγαλύτερος ποταμός, ο Τσουκότσια, ρέει προς τα δυτικά και εκβάλλει στη Θάλασσα Λάπτεφ. Το Ακρωτήριο Ανισίι (συντεταγμένες 76°12΄ Β 139°07΄ Α) είναι το βορειότερο σημείο του Κοτέλνι και σημαντικό ορόσημο, καθώς αποτελεί το βορειοανατολικό όριο της Θάλασσας Λάπτεφ.
Βάσκο Πρατολίνι
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι
Κοτέλνι
Γεωγραφία
Η Χερσόνησος Φαντεγιέφσκι (полуостров Фаддеевский) είναι χερσόνησος που εκτείνεται από το βόρειο άκρο της Γης Μπούνγκε προς τα ανατολικά, με τον ισθμό της στα βόρεια. Υπάρχει ένας βαθύς όρμος ανάμεσα στη δυτική ακτή της χερσονήσου και στη Γη Μπούνγκε. Αντίθετα από το Κοτέλνι, η Χερσόνησος Φαντεγιέφσκι είναι σχετικώς επίπεδη, με το υψηλότερο σημείο της να βρίσκεται μόνο 65 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Η έκτασή της είναι 5300 τ.χλμ. Η χερσόνησος καλύπτεται από βλάστηση της τούνδρας και είναι διάστικτη από μικρές λίμνες. Πήρε το όνομά της από έναν έμπορο γουναρικών, τον Φαντέγιεφ, ο οποίος έκτισε την πρώτη κατοικία σε αυτή.
Βλάστηση
Πολύ χαμηλή χλόη, άλλα ποώδη φυτά και κρυπτόγαμα της τούνδρας καλύπτουν όλη τη Χερσόνησο Φαντεγιέφσκι και το μεγαλύτερο μέρος της κυρίως (δυτικής) νήσου Κοτέλνι. Τα εδάφη είναι υγρά και λεπτόκοκκα.
Κλίμα
Η νήσος Κοτέλνι έχει δριμύ αρκτικό κλίμα, με θερμοκρασίες που ανεβαίνουν πάνω από το 0 κατά το σύντομο αρκτικό καλοκαίρι. Η μέγιστη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ είναι +25,1 °C και η ελάχιστη -49,9 °C.
Στρατηγική σημασία
Από το 1933 μέχρι το 1993 η νήσος Κοτέλνι φιλοξένησε μία σημαντική σοβιετική ναυτική βάση του στόλου της Αρκτικής, ενώ υπήρχε και ένας επιστημονικός σταθμός αρκτικών ερευνών. Σήμερα (2013) γίνονται βήματα για την επανενεργοποίηση αυτής της βάσεως, με μικρό προσωρινό αεροδρόμιο για την τροφοδοσία
Η νήσος στη λογοτεχνία
Μία σκηνή στο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν Καίσαρ Κασκαμπέλ (1890) λαβαίνει χώρα πάνω στη νήσο Κοτέλνι. Εκεί οι πρωταγωνιστές συναντούν 350 ως 400 μέλη μιας «φιννικής φυλής», που ζουν από το κυνήγι της φάλαινας και της φώκιας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νήσοι Νέας Σιβηρίας
Ευάγγελος Δαμάσκος (αθλητής)
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν τρίτος στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 2,85μ. . Ήταν πρώτος στους πανελλήνιους αγώνες του 1896 στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 2,90 όπου αποτέλεσε και το πρώτο πανελλήνιο ρεκόρ. Ωστόσο, η ΔΟΕ και η IAAF ασπάζονται ότι η τρίτη θέση κατακτήθηκε από αμφότερους τους Έλληνες αθλητές, με 2,60μ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1957 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1957 πραγματοποιήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Στο αγώνισμα αυτό, η Βουλγαρία κέρδισε το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Λιούμπεν Γκουργκουσίνοφ μπροστά από τον Ντόντιου Παταρίνσκι. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Ρουμάνος Μίρτσεα Στέϊν.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
Πίνακας μεταλλίων (1929—1957)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1957. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1957 1957
Το Στέμμα (κύκλος 1)
Ο πρώτος κύκλος της βρετανικής–αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Το Στέμμα, η οποία επικεντρώνεται στη ζωή και τη βασιλεία της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄, αποτελείται από 10 επεισόδια και κυκλοφόρησε από το Netflix στις 4 Νοεμβρίου του 2016.
Η Κλερ Φόι πρωταγωνιστεί ως Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, ο Ματ Σμιθ ως Πρίγκιπας Φίλιππος, σύζυγος της Ελισάβετ, και η Βανέσα Κίρμπι ως Πριγκίπισσα Μαργαρίτα, αδερφή της Ελισάβετ. Στο κύριο καστ περιλαμβάνονται, επίσης, οι ηθοποιοί Αϊλίν Άτκινς, Τζέρεμι Νόρθαμ, Βικτόρια Χάμιλτον, Μπεν Μάιλς, Γκρεγκ Γουάιζ, Τζάρεντ Χάρις, Τζον Λίθγκοου, Άλεξ Τζένινγκς και Λία Ουίλιαμς.
Υπόθεση
Το Στέμμα ιχνηλατεί τη ζωή της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ από τον γάμο της το 1947 μέχρι τη σημερινή εποχή. Ο πρώτος κύκλος, στον οποίο η Κλερ Φόι απεικονίζει τη Βασίλισσα στα πρώτα χρόνια της βασιλείας της, περιγράφει γεγονότα μέχρι το 1955, με τον Ουίνστον Τσόρτσιλ να παραιτείται από Πρωθυπουργός και την αδερφή της Βασίλισσας, την Πριγκίπισσα Μαργαρίτα, να αποφασίζει να μην παντρευτεί τον Πίτερ Τάουνσεντ.
Χαρακτηριστικό
Ο κάτωθι ηθοποιός εμφανίζεται στον τίτλο έναρξης ενός επεισοδίου, στο οποίο παίζει σημαντικό ρόλο.
Κυκλοφορία
Τα πρώτα δύο επεισόδια της σειράς κυκλοφόρησαν με θεατρικό τρόπο στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 1 Νοεμβρίου του 2016. Ο πρώτος κύκλος κυκλοφόρησε παγκοσμίως στο σύνολό του στις 4 Νοεμβρίου του 2016. Ο κύκλος 1 κυκλοφόρησε σε DVD και Blu–Ray στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 16 Οκτωβρίου του 2017 και κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 7 Νοεμβρίου του 2017.
Αποδοχή
δεξιά|μικρογραφία|131x131εσ|Ο Τζον Λίθγκοου κέρδισε πολλαπλά βραβεία για την παράστασή του ως Ουίνστον Τσόρτσιλ. Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes ανέφερε 89% αποδοχή για τον πρώτο κύκλο, βασισμένη σε 64 κριτικές, με μέση βαθμολογία 8,72/10. Η κριτική ομοφωνία της ιστοσελίδας επισημαίνει: «Δυνατές ερμηνείες και πολυτελής κινηματογράφηση κάνουν Το Στέμμα μία πρώτης τάξεως παραγωγή, άξια του σπουδαίου θέματός της». Στο Metacritic, η σειρά συγκεντρώνει 81/100, βασισμένο σε 29 κριτικούς, υποδεικνύοντας «παγκόσμια αναγνώριση».
Η κριτικός τηλεόρασης της The Guardian Λούσι Μάνγκαν επαίνεσε τη σειρά και έγραψε ότι «το Netflix μπορεί να βεβαιωθεί ότι το ρίσκο των 100 εκατομμυρίων στερλινών έχει εξαργυρωθεί. Αυτή η πρώτη σειρά, σχετικά με το καλό παλιό βρετανικό φλέγμα από την αρχή μέχρι το τέλος, είναι το κορυφαίο επίτευγμα της υπηρεσίας μέχρι τώρα». Γράφοντας για την The Daily Telegraph, ο Μπεν Λόρενς είπε: «Το Στέμμα είναι ο θρίαμβος των δημοσίων σχέσεων για τους Ουίνδσορ, ένα συμπονετικό επίτευγμα που τους εξανθρωπίζει με έναν τρόπο που ποτέ πριν δεν έχει γίνει ορατός. Είναι ένα πορτρέτο μιας αξιοσημείωτης οικογένειας, ένα ευφυές σχόλιο για τις επιδράσεις του συντάγματος στις προσωπικές τους ζωές και ένας συναρπαστικός απολογισμός της μεταπολεμικής Βρετανίας· όλα σε ένα». Η κύρια κριτικός τηλεόρασης Τζάκι Στίβεν της The Mail on Sunday εγκωμίασε τη σειρά ως «άψογη» και επαίνεσε το «εξαίρετο γράψιμο και (την) υπέροχη δράση» της. Γράφοντας για την The Boston Globe, ο Μάθιου Γκίλμπερτ επίσης επαίνεσε τη σειρά λέγοντας ότι αυτή «είναι απολύτως ελκυστική, πανέμορφα γυρισμένη, διαδραματίζεται όμορφα, (είναι) πλούσια σε ιστορικά γεγονότα της μεταπολεμικής Αγγλίας και σχεδιασμένη με αιχμηρή ματιά για ψυχολογική απόχρωση». Η Βίκι Χάιμαν της The Star–Ledger την περιέγραψε ως «πολυτελή, μεγαλοπρεπή αλλά ποτέ ανιαρή». Η Γκουέν Ίχνατ της The A.V. Club είπε ότι προσθέτει «μία κινηματογραφική ποιότητα στον πολύπλοκο και περίπλοκο χρόνο για μία οικεία οικογένεια. Οι εκτελεστές και οι δημιουργοί είναι φαινομενικά ανήσυχοι για το έργο».
Η κριτικός της The Wall Street Journal Ντόροθι Ραμπινόβιτς είπε: «Σκοπεύουμε να δούμε σαφώς τον Δούκα (του Ουίνδσορ) ως έναν σπάταλο άνθρωπο με καρδιά. Δεν είναι αρκετά μακριά (από την αλήθεια) –ο κ. Τζένινγκς είναι πάρα πολύ πειστικός ως ένας άδειος συναισθηματικά αγύρτης–, αλλά είναι ένα ήσσον ελάττωμα σε αυτό το εξαιρετικά διατηρημένο έργο». Ο Ρόμπερτ Λόιντ γράφοντας για την Los Angeles Times είπε: «Ως τηλεόραση είναι εξαιρετική – όμορφα ανεβασμένη, συγκινητικά γυρισμένη και μόνο ήπια μελοδραματική». Ο Χανκ Στουέβερ της The Washington Post, επίσης, έκρινε τη σειρά θετικά: «Τμήματα του Στέμματος είναι πιο λαμπρά από μόνα τους από ό,τι είναι αυτά ως σειρά, που ελήφθησαν ως συντομότερες, προσεκτικά εστιασμένες ταινίες». Ο Νιλ Γκενσλίγκερ της The New York Times είπε: «Αυτή είναι μία προσεγμένη σειρά που παραμένει πάνω στον θάνατο αντί να τον χρησιμοποιήσει για προκαλέσει έκπληξη: ο ίδιος που βρίσκει τις γραμμές πλοκή της σε μικρούς αγώνες εξουσίας παρά σε φρικτά πραξικοπήματα του παλατιού». Ο Ντάνιελ Φίνμπεργκ του The Hollywood Report είπε ότι ο πρώτος κύκλος «παραμένει πιασάρικος στην ολότητα των 10 επεισοδίων που έγιναν διαθέσιμα στους κριτικούς, οι οποίοι εντοπίζουν τόσο το συναισθηματικό βάρος στη νεανική ανάληψη της Ελισάβετ όσο και την απροσδόκητη αγωνία σε θέματα δικαστικού πρωτοκόλλου και εθιμοτυπίας». Άλλες δημοσιεύσεις όπως η USA Today, η Indiewire, το The Atlantic, το CNN και το Variety επίσης έκριναν τη σειρά θετικά.
Μερικοί ήταν πιο αυστηροί με τη σειρά. Σε μία κριτική για το περιοδικό Times, ο Ντάνιελ Ντ΄ Αντάριο έγραψε ότι αυτή «θα συγκριθεί με το Downton Abbey, αλλά αυτή... μπορούσε να επινοήσει ανιστόρητες ή τουλάχιστον απροσδόκητες νότες. Η Φόι αγωνίζεται δυνατά, αλλά δίνεται λίγο... Η Ελισάβετ του Στέμματος είναι περισσότερο από άγνωστη. Είναι βαρετή». Ο Ματ Ζόλερ Σάιτς του Vulture συμπέρανε: «Το Στέμμα ποτέ εξ ολοκλήρου δεν καταφέρνει πώς να κάνει το πολιτικό και εγχώριο δράμα πραγματικά δραματικό, προσδίδει πολύ λιγότερη πολυπλοκότητα στους χαρακτήρες έξω από τον εσώτατο κύκλο της Αγγλίας». Ο Βερν Γκέι της Newsday είπε: «Πολυτελώς παρηγμένο αλλά παγερά διηγημένο, Το Στέμμα είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν ισοδύναμο με ένα μακρύ ταξίδι διαμέσου της αγγλικής εξοχής. Το τοπίο συνεχίζει να αλλάζει, αλλά παραμένει το ίδιο». Η Ουίλα Πάσκιν του περιοδικού Slate σχολίασε: «Θα σας ερεθίσει το δράμα εποχής – και θα σας αφήσει ανυπόμονους για δράση». Γράφοντας για την The Mail on Sunday, ο Χιούγκο Βίκερς, ένας Άγγλος βιογράφος της Βασιλικής Οικογένειας, υποστήριξε ότι «ενώ (Το Στέμμα) σίγουρα εφιστά την προσοχή, αμαυρώνεται από μία σειρά αισθησιακών σφαλμάτων και μερικών αρκετά αξιοσημείωτων παραλείψεων στη χυδαιότητα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Ψαρή Φοράδα Ηρακλείου
thumb|Η παραλία της Ψαρής Φοράδας Η Ψαρή Φοράδα είναι παραθεριστικός οικισμός της Κοινότητος Καλαμίου του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Προέκτασή της αποτελεί το παραλιακό χωριό Σιδωνία. Πολύ κοντά στο τελευταίο βρίσκεται ο οικισμός Τέρτσα (Κοινότητα Συκολόγου). Είναι χτισμένη στις ακτές του Λιβυκού πελάγους κοντά στο Μύρτος και στην Ιεράπετρα. . Αξιοθέατο είναι ο ναός της Παναγίας της Κεραλιμενιώτισσας.
Στην περιοχή καλλιεργούνται μπανάνες, οπωροκηπευτικά και ντομάτα. Η Συνδωνία έχει 321 κατοίκους. Απέχουν 88 χλμ νοτιοανατολικά από το Ηράκλειο. .Εκεί βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Η παραλία Ψαρή Φοράδα έχει παχιά σκούρα άμμο και αρκετά αρμυρίκια.
Τοποθεσία
Η παράλια αυτή ζώνη διακόπτεται στο μέσο της από συγκροτήματα λόφων κι έτσι η όλη επιφάνεια της πεδινής έκτασης χωρίζεται σε δύο τμήματα. Το ένα τμήμα αποτελεί ο κάμπος της Ψαρής Φοράδας και το άλλο ο κάμπος του Φαφλάγκου. Ο μεγαλύτερος από τους ενδιάμεσους λόφους σχηματίζει ένα μικρό οροπέδιο, που η έκταση του υπερβαίνει τα 500 στρέμματα και ονομάζεται "Τσιτσίνα".
Ο κάμπος της Ψαρής Φοράδας διασχίζεται από ένα χείμαρρο, ο οποίος μόνο το χειμώνα και σε περίοδο βροχών φέρνει τα νερά του μέχρι τη θάλασσα. Αντίθετα ο κάμπος του Φαφλάγκου διασχίζεται από τον Μπλαβάρη ποταμό, του οποίου τα νερά έφταναν μέχρι το τέλος της άνοιξης στη θάλασσα, κυρίως τα πιο παλιά χρόνια, που η ανομβρία δεν ήταν έντονη.
Πολλά είναι τα στοιχεία εκείνα που την κατατάσσουν στις πλέον προνομιούχες περιοχές, καθώς το ιδιαίτερο μικροκλίμα της περιοχής έδωσε την δυνατότητα στους αγρότες να καλλιεργούν στην καρδιά του χειμώνα υπαίθριες ντομάτες με περίοδο συγκομιδής από τον Οκτώβρη έως τον Απρίλη.
Περνώντας από το χωριό Καλάμι, διακρίνεται ο οικισμός.
Στον απάνεμο όρμο, υπάρχει το μικρό νησάκι Ψαροχάρακο (Ψαρό Χαράκι) της ανατολικής πλευράς.
Η μοναδική παραλία της Ψαρής από το "Θιόφιλο" με το "Ψαροχάρακο" έως την "Σεντόνα" με την γκρίζα αμμουδιά της προστατεύτηκε από κατοίκους του οικισμού από παράνομες αμμοληψίες και παρεμβάσεις.
Κλίμα
Η Ψαρή Φοράδα παρουσιάζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα στέπας με πολύ ήπιους χειμώνες και θερμά καλοκαίρια.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|Ψαρή Φοράδα: Άποψη από τη Σιδωνία Ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους του Καλαμίου, που έρχονταν στο μέρος αυτό αρχικά για ψάρεμα και μόνο το καλοκαίρι, όπως επίσης και για να ελέγχουν τις καλλιέργειες τους. Σήμερα αποτελεί πλέον τόπο μόνιμης διαμονής. Τον τελευταίο καιρό σημειώνει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη
Αναφορικά με την ονομασία, η Ψαρή Φοράδα ανήκε σε κάποιον αγά, ο οποίος για να επιδείξει την ισχύ του, δε δίστασε - σύμφωνα με το θρύλο- να κρεμάσει το αγαπημένο του θηλυκό άλογο, μια γκρίζα φοράδα, σε συγκεκριμένο τόπο. Άλλη εκδοχή κάνει λόγο ότι την έδεσε στο μέρος εκείνο και την άφησε να πεθάνει από πείνα και από δίψα. Ο τόπος αυτός, εκεί που βρίσκεται ο σημερινός οικισμός, έλαβε το όνομα Ψαρή Φοράδα από αυτόν το θρύλο. Η Σιδωνία ταυτίζεται με ομώνυμη αρχαία πόλη.
Αλέξανδρος Νικολόπουλος
Ο Αλέξανδρος Νικολόπουλος (Μεσσήνη 1875 - ? ) ήταν Έλληνας αθλητής της γυμναστικής, ολυμπιονίκης το 1896.
Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα μάλιστα την περίοδο των αγώνων το 1896 ήταν ακόμα φοιτητής, ήταν αθλητής του Ομίλου Φιλάθλων. Τελειώνοντας τις σπουδές του άσκησε την ιατρική και ήταν και καθηγητής του Διδασκαλείου γυμναστικής. Είχε συμμετάσχει και στα Τήνια το 1895 όπου είχε διακριθεί.
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν τρίτος στην άρση βαρών με ένα χέρι σηκώνοντας 57,2 κιλά.
Υδατάνθρακες
thumb|right|310px|Η [[λακτόζη είναι ένας δισακχαρίτης που εντοπίζεται στο γάλα]]
Οι υδατάνθρακες αποτελούν μια ομάδα οργανικών ουσιών, που ως προς το χημικό τύπο τους, είναι «ενυδατωμένος άνθρακας», με γενικό τύπο Cn(H2O)ν.
Οι βιολογικής σημασίας υδατάνθρακες ονομάζονται και σάκχαρα ή ακόμη και γλυκίδια αρχίζουν από τους μονοσακχαρίτες (π.χ. γλυκόζη, φρουκτόζη), και φθάνουν μέχρι σύνθετα μόρια, που λέγονται πολυσακχαρίτες, όπως το άμυλο και η κυτταρίνη. Έτσι μερικοί είναι σχετικά μικροί, με μοριακά βάρη μικρότερα του 100 g·mol-1, ενώ άλλοι είναι πραγματικά μακρομόρια, με μοριακό βάρος πολλές εκατοντάδες ή χιλιάδες g·mol-1.
Δομή
Οι υδατάνθρακες βιολογικού ενδιαφέροντος έχουν χωριστεί σε τέσσερις κατηγορίες:
Συνεπώς όλοι οι σύνθετοι υδατάνθρακες είναι δημιουργήματα από απλές μονάδες που λέγονται μονοσακχαρίτες οι οποίοι και δεν μπορούν να υδρολυθούν σε απλούστερη δομή. Κυριότεροι υδατάνθρακες είναι: οι μονοσακχαρίτες γλυκόζη, φρουκτόζη, μαννόζη και ξυλόζη, οι δισακχαρίτες λακτόζη, μαλτόζη και σακχαρόζη, οι πολυσακχαρίτες άμυλο, γλυκογόνο και κυτταρίνη, και τέλος οι ανάγοντες μονοσακχαρίτες ριβόζη και δεοξυριβόζη.
Οι δισακχαρίτες αποτελούν συνδυασμό δύο μονοσακχαριτών. Η μαλτόζη για παράδειγμα είναι συνδυασμός δύο μορίων γλυκόζης, η λακτόζη διασπάται σε ένα μόριο γλυκόζης και ένα μόριο γαλακτόζης και η σακχαρόζη σε ένα μόριο γλυκόζης και ένα μόριο φρουκτόζης.
Αυτότροφοι οργανισμοί
Οι υδατάνθρακες αποτελούν σημαντικές συνιστώσες στη διατροφή όλων των ζωικών οργανισμών τροφοδοτώντας τους με την απαιτούμενη ενέργεια επιβίωσης. Οι αυτότροφοι οργανισμοί, δημιουργούν μόνοι τους υδατάνθρακες και οξυγόνο με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός κατά τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης από διοξείδιο του άνθρακα και νερό.
Ετερότροφοι οργανισμοί
Οι ετερότροφοι οργανισμοί δεν μπορούν να φωτοσυνθέτουν, αλλά ούτε και να αποθηκεύουν αποτελεσματικά σε μορφή υδατανθράκων τη λαμβανόμενη ενέργεια. Οι περισσότεροι υδατάνθρακες έλκονται από μόρια νερού, γεγονός που καθιστά την αποθήκευση πολλών υδατανθράκων δύσκολη λόγω του μοριακού βάρους του συμπλέγματος διαλυμένων σε νερό υδατανθράκων. Η υδροφοβική συμπεριφορά των λιπαρών οξέων τα καθιστά πιο αποτελεσματικά για την αποθήκευση ενέργειας, σε αντίθεση με τον υδρόφιλο χαρακτήρα των υδατανθράκων. Για τον λόγο αυτό στους περισσότερους ζωικούς οργανισμούς οι πλεονάζοντες υδατάνθρακες, δηλαδή εκείνοι που δε χρησιμεύουν άμεσα, μετατρέπονται σε σωματικό λίπος.
Άνθρωπος
Οι υδατάνθρακες που λαμβάνει ο άνθρωπος μετατρέπονται σε γλυκόζη που σχηματίζει μόρια γλυκογόνου. Ο άνθρωπος, επιπλέον, δεν διαθέτει τα κατάλληλα ένζυμα για να συνθέτει γλυκόζη από το αποθηκευμένο σωματικό λίπος. Η απελευθέρωση της γλυκόζης στο αίμα, επιτρέπει στο γλυκογόνο να λειτουργεί ως προσωρινό αποθεματικό ενέργειας για την κάλυψη άμεσων αναγκών σε γλυκόζη. Ωστόσο, τα αποθέματα ενέργειας σε γλυκογόνο βρίσκονται σε λιγότερο συμπυκνωμένη μορφή από ότι τα αποθέματα ενέργειας σε τριγλυκερίδια.
Ο οργανισμός εξισορροπεί την αύξηση των σακχάρων στο αίμα με επακόλουθη έκκριση ινσουλίνης από το πάγκρεας. οι υδατάνθρακες, ως πηγη ενέργειας, αποδιδουν 4 kcal/gr.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Διατροφή
Αντρέα Νάλες
Η Αντρέα Μαρία Νάλες (Andrea Maria Nahles, 20 Ιουνίου 1970) είναι Γερμανίδα πολιτικός (SPD). Είναι από τις 22 Απριλίου 2018 πρόεδρος του SPD και από τις 27 Σεπτεμβρίου 2017 πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του SPD στην Μπούντεσταγκ. Προηγουμένως ήταν από το 2013 έως το 2017 ομοσπονδιακή Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων στην τρίτη κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ και από το 2009 έως το 2013 ο γενική γραμματέας του SPD.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του SPD Κατηγορία:Γερμανοί υπουργοί Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί
Αμπέλ-Φρανσουά Πουασόν ντε Βαντιέρ
Ο Αμπέλ-Φρανσουά Πουασόν ντε Βαντιέρ (γαλλικά: Abel-François Poisson de Vandières) (1727- 1781), αναφέρεται συνήθως ως μαρκήσιος ντε Μαρινί, ήταν Γάλλος ευγενής που υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής των κτηρίων του βασιλιά. Ήταν αδελφός της ερωμένης του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄, Μαντάμ ντε Πομπαντούρ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1727 στο Παρίσι, γιος πλουσίου τραπεζίτη. Όταν η μεγαλύτερη αδελφή του έγινε, το 1745, η επίσημη ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και της δόθηκε ο τίτλος της μαρκησίας, τον κάλεσε στη βασιλική αυλή, όπου ο νεαρός, χωρίς τίτλο, κτήματα ή υποστήριξη, κέρδισε γρήγορα την εύνοια του βασιλιά. Όταν ο Φιλιμπέρ Ορί αποσύρθηκε, ο βασιλιάς ανέθεσε στον νεαρό Βαντιέρ - σε ηλικία 18 ετών - το αξίωμα του αναπληρωτή Γενικού διευθυντή των κτηρίων του βασιλιά (γενική διεύθυνση των κτηρίων, τεχνών, κήπων και εργοστασίων), ενώ άμεσος διάδοχος του Ορί ορίσθηκε ο Λε Νορμάν ντε Τουρνέμ, που πιστεύεται ότι ήταν ο βιολογικός πατέρας της μαρκησίας ντε Πομπαντούρ.
Ο Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ, πρώτος ζωγράφος του βασιλιά, είχε την ευθύνη της εκπαίδευσης του νεαρού. Με τη βοήθειά του, επέλεξε πίνακες από τη βασιλική συλλογή για έκθεση στο παλάτι του Λουξεμβούργου, δημιουργώντας έτσι το πρώτο μουσείο στη Γαλλία.
Το 1749, η μαρκησία ντε Πομπαντούρ έστειλε τον νεαρό Βαντιέρ στην Ιταλία «για να αποκτήσει τις απαραίτητες γνώσεις για να υπηρετήσει με αξιοπρέπεια έναν μεγάλο βασιλιά στο Τμήμα Μνημείων που θα απαθανάτιζε τη δόξα της βασιλείας του». Έμεινε εκεί για δύο χρόνια, πρώτα στην Ακαδημία της Γαλλίας στη Ρώμη και στη συνέχεια ταξίδεψε σε όλη τη χώρα. Αυτό το ταξίδι είχε σημαντικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη των τεχνών και του καλλιτεχνικού γούστου στη Γαλλία.
Έργα
αριστερά|μικρογραφία|Ο μαρκήσιος ντε Μαρινί και η σύζυγός του, [[Λουί-Μισέλ βαν Λου, 1769]] Με το θάνατο του Λε Νορμάν ντε Τουρνέμ το 1751, ο Πουασόν ντε Βαντιέρ κλήθηκε από την Ιταλία και ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Γενικός διευθυντής των κτηρίων του βασιλιά. Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1773, θέτοντας έτσι ένα ρεκόρ για τη μεγαλύτερη διοικητική υπηρεσία τον 18ο αιώνα στη Γαλλία.
Σαν χαρακτήρας ήταν οξύθυμος, αλαζόνας, ευέξαπτος, ανασφαλής για την ταπεινή καταγωγή του, υπήρξε ωστόσο έξυπνος και ενεργητικός διαχειριστής που ενδιαφερόταν για τη σημασία του έργου του.
Υπήρξε προστάτης καλλιτεχνών, ενθάρρυνε την ιστορική ζωγραφική και, στην αρχιτεκτονική, την επιστροφή στις κλασικές πηγές, που έγινε ο γαλλικός νεοκλασικισμός. Χρηματοδότησε τον αρχιτέκτονα Ζακ-Ζερμαίν Σουφλό, τον οποίο επέλεξε για την κατασκευή της νέας εκκλησίας της Αγίας Γενοβέφας (Ζενεβιέβ) (σήμερα το Πάνθεον), ένα σημαντικό έργο σε νεοκλασικό ρυθμό. Επέβλεψε την κατασκευή του νέου Γαλλικού θεάτρου (σήμερα το Θέατρο Οντεόν), διηύθυνε την κατασκευή της πλατείας Λουδοβίκου ΙΕ΄ (σήμερα πλατεία Κονκόρντ), τη φύτευση των κήπων γύρω από τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων και την επίβλεψη της κατασκευής της Στρατιωτικής σχολής (Εκόλ Μιλιταίρ). Έδωσε πολλές παραγγελίες σε ζωγράφους της εποχής, όπως τους Φρανσουά Μπουσέ, Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου και άλλους.
Μαρκήσιος ντε Μαρινί
Έχοντας κληρονομήσει από τον πατέρα του το 1754 το κάστρο του Μαρινί, κοντά στο Σατώ-Τιερί, έλαβε το ίδιο έτος τον τίτλο του μαρκήσιου ντε Μαρινί. Το 1767, παντρεύτηκε τη Ζυλί Μαρί Φρανσουάζ Φιγέλ (1751-1822), παράνομη κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄.
Ο μαρκήσιος ντε Μαρινί συγκέντρωσε μια σημαντική συλλογή έργων τέχνης στις διάφορες κατοικίες του.
Υπέφερε από αρθρίτιδα και πέθανε στις 12 Μαΐου 1781 στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος
Γιολάντα της Βρετάνης
Η Γιολάντα της Βρετάνης ή Γιολάντα του Ντρε (Ντρε, 1218 - 10 Οκτωβρίου 1272) από τον Οίκο του Ντρε κυβέρνησε τις κομητείες Παντιέβρ και Λα Τρινιτέ-Πορέτ στο Δουκάτο της Βρετάνης. Η Γιολάντα αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 7 ετών (1226) τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας, αλλά τελικά παντρεύτηκε τον ετεροθαλή αδελφό του Ούγο ΙΑ΄ του Λουζινιάν. Με τον γάμο της απέκτησε 7 παιδιά και έγινε κόμισσα του Λα Μαρς και του Ανγκουλέμ. Την περίοδο 1250 - 1256 διετέλεσε επίτροπος για λογαριασμό του γιου της Ούγου ΙΒ΄.
Βιογραφία
Η Γιολάντα γεννήθηκε στα τέλη του 1218 και ήταν η μοναδική κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα της Βρετάνης και της Αλίκης των Τουάρ, κόρης του Γκυ υποκόμη του Τουάρ. Αμφιθαλείς αδελφοί της ήταν ο Ιωάννης Α΄ δούκας της Βρετάνης και ο Αρθούρος (1220-1224), ενώ από τον δεύτερο γάμο του πατέρα της με τη Νικόλ είχε έναν μικρότερο ετεροθαλή αδελφό, τον Ολιβιέ ντε Μπραιν (1231-1279). Η μητέρα της Αλίκη πέθανε όταν η ίδια η Γιολάντα ήταν μόλις 3 ετών (21 Οκτωβρίου 1221). Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Ροβέρτος Α΄ κόμης του Ντρε και η Γιολάντα του Κουσί· οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Γκυ υποκόμης του Τουάρ και η Κωνσταντία της Βρετάνης. Η Γιολάντα έλαβε ως προίκα (1236) τους τίτλους της κόμισσας του Παντιέβρ, του Φερ-αν-Ταρντενουά και του Λονγκζυμώ, που κράτησε μαζί με τον αδελφό της και τον πατέρα της. Ο αδελφός της Ιωάννης Α΄ της έδωσε επίσης τον τίτλο της κόμισσας του Πορέτ.
Οικογένεια
Η Γιολάντα αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 7 ετών (19 Οκτωβρίου 1226) τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Γ΄, αλλά ο γάμος δεν πραγματοποιήθηκε. Η αντιβασίλισσα της Γαλλίας Λευκή της Καστίλης, που δεν ήθελε με κάποιο τρόπο να αποκτήσει ο Ερρίκος Γ΄ δύναμη και εξουσία στη Γαλλία, πίεσε τον πατέρα της να διαλύσει τον αρραβώνα. Με πίεση της αντιβασίλισσας η Γιολάντα αρραβωνιάστηκε για δεύτερη φορά τον γιο εκείνης Ιωάννη (1227)· όμως δεν πραγματοποιήθηκε ούτε αυτός ο γάμος, επειδή ο μικρός Ιωάννης πέθανε σε ηλικία 13 ετών (1232). Η Γιολάντα αρραβωνιάστηκε για τρίτη φορά τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας, ωστόσο ο αρραβώνας αυτός διαλύθηκε όπως οι δύο προηγούμενοι. Ο τέταρτος μνηστήρας της ήταν ο Ούγος ΙΑ΄ του Λουζινιάν (1226)· ο γάμος τελικά έγινε τον Ιανουάριο του 1236. Ο σύζυγός της -ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας- διαδέχθηκε τον πατέρα του στην κομητεία του Λουζινιάν και του Μαρς (1249). Μαζί του απέκτησε:
Ο σύζυγός της Ούγος ΙΑ΄ έπεσε σε μάχη στην Αίγυπτο (6 Απριλίου 1250), έτσι η Γιολάντα διετέλεσε επίτροπος στο όνομα του ανήλικου γιου της Ούγου ΙΒ΄. Η Γιολάντα πέθανε σε ηλικία 54 ετών στο Σαράντ (10 Οκτωβρίου 1272) και η ταφή της έγινε στο Αββαείο του Βιλνέβ. Οι τίτλοι του κόμητος του Παντιέβρ και του Πορέτ κατασχέθηκαν από τον αδελφό της Ιωάννη Α΄ της Βρετάννης.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Δημήτριος Κρης
thumb|right|250px|Η ελληνική γραμματική του Κωνσταντίνου Λάσκαρι, Μιλάνο 1476. Τα τυπογραφικά στοιχεία για την εκτύπωση του βιβλίου σχεδιάστηκαν με βάση το γραφικό χαρακτήρα του Δημητρίου Δαμιλά. Ο Δημήτριος Δαμιλάς ο Κρης (από την Κρήτη) ήταν Έλληνας λόγιος, αντιγραφέας βιβλίων και τυπογράφος του 15ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Επιμελήθηκε στο Μιλάνο την έκδοση της γραμματικής του Κωνσταντίνου Λάσκαρι Ἐπιτομὴ τῶν ὀκτὼ τοῦ λόγου μερῶν, που βγήκε από το τυπογραφείο του Ιταλού τυπογράφου Διονύσιου Παραβιτσίνι τον Ιανουάριο του 1476. Επίσης σχεδίασε τα ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν, και έγραψε τον πρόλογο στο βιβλίο. Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο εκτυπωμένο ελληνικό βιβλίο, δυσεύρετο και σπανιότατο σήμερα. Ένα αντίτυπο του υπάρχει στη Εθνική Βιβλιοθήκη.
Άλλα βιβλία που εξέδωσε είναι τα Ἐρωτήματα του Χρυσολωρά (Φλωρεντία 1484) και τα άπαντα του Ομήρου (Φλωρεντία 1488) σε φιλολογική επιμέλεια του Δημήτριου Χαλκοκονδύλη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
UTC−07:00
μικρογραφία|300x300εσ|UTC−07: Μπλε (Ιανουάριος), Πορτοκαλί (Ιούλιος), Κίτρινο (όλο το χρόνο), Ανοικτό μπλε - Θαλάσσιες περιοχέςΗ UTC−07:00 είναι μετατόπιση ώρας που αφαιρεί 7 ώρες από τη Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα (UTC). Στη Βόρεια Αμερική, χρησιμοποιείται από την Ορεινή Ώρα ως χειμερινή ώρα και η Ζώνη Ώρας Ειρηνικού για 8 μήνες (δείτε θερινή ώρα). Μερικά μέρη την χρησιμοποιούν όλο το χρόνο.
Ως χειμερινή ώρα (χειμώνας Βόρειου Ημισφαιρίου)
Κύριες πόλεις: Κάλγκαρι, Ντένβερ
Ως θερινή ώρα (καλοκαίρι Βόρειου Ημισφαιρίου)
Κύριες πόλεις: Λος Άντζελες, Βανκούβερ
Βόρεια Αμερική
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Σωληνόδοντας της Ισπανιόλας
Ο σωληνόδοντας της Ισπανιόλας ή αγκούτα ή αλμικούι (επιστημονική-λατινική ονομασία Solenodon paradoxus) είναι ενδημικό στη νήσο Ισπανιόλα είδος μικρού θηλαστικού ζώου με πυκνό τρίχωμα. Ζει σε λαγούμια, κοιμάται την ημέρα και τρέφεται με έντομα τη νύκτα. Είναι ντροπαλό ζώο και περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1833. Ο πληθυσμός του είναι σταθερός σε προστατευόμενα δάση, πάντως παραμένει αντικείμενο προσπαθειών για τη διατήρησή του, δεδομένου ότι τα άλλα δύο είδη του γένους του και της οικογένειάς του εξαλείφθηκαν μετά την άφιξη του ανθρώπου στο νησί.
Το αλμικούι και το παρόμοιο με αρουραίο τρωκτικό Plagiodontia aedium ζουν στις ίδιες περιοχές και αποτελούν τα μοναδικά επιζώντα είδη θηλαστικών που είναι ενδημικά της Ισπανιόλας.
Ανακάλυψη
Το 1833 στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών έφθασε ένα δείγμα νέου ζώου από την Αϊτή. Παραξενεμένος από το ζώο, ο έφορος Γιόχαν Φρήντριχ φον Μπραντ το ονόμασε Solenodon paradoxus. Η μόνη σχέση που ήταν «ορατή» έως το 1950 ήταν με την ατοπογαλή την κουβανική (Atopogale cubana), η οποία ανακαλύφθηκε το 1861, αλλά πιθανότατα σήμερα έχει εξαφανισθεί.
Περιγραφή
thumb|left|Εικονογράφηση του αλμικούι Το ζώο μοιάζει με μια υπερμεγέθη μυγαλή. Τα αρσενικά και τα θηλυκά έχουν σχεδόν το ίδιο μέγεθος, 49 έως 72 cm σε ολικό μήκος, από τα οποία τα 20 έως 25 cm αντιστοιχούν στην ουρά, ενώ ζυγίζουν λιγότερο από 1 κιλό (0,8 κατά μέσο όρο). Αυτό καθιστά τον σωληνόδοντα το μεγαλύτερο διασωζόμενο είδος της υποτάξεως σορικόμορφα. Εμφανίζουν μικρές μόνο διαφορές στο χρώμα και είναι γενικώς καφετιά στο μεγαλύτερο μέρος του σώματός τους, με ανοικτόχρωμο το κάτω μέρος και ερυθρωπό τρίχωμα στα πλάγια της κεφαλής, στον λαιμό και στο άνω μέρος του στήθους. Η ουρά, τα πόδια, το μακρύ ρύγχος και η περιοχή των βλεφάρων δεν έχουν τρίχωμα.
Τα εμπρόσθια πόδια είναι πιο ανεπτυγμένα από τα πίσω, αλλά όλα είναι εφοδιασμένα με ισχυρά νύχια, χρήσιμα για σκάψιμο. Η κεφαλή είναι σχετικώς μεγάλη ως προς το σώμα, με μακρύ ρύγχος και πολύ μικρά μάτια και αυτιά, μερικώς κρυμμένα από το τρίχωμα. Τα ρουθούνια ανοίγουν προς τα πλάγια, ενώ το ρύγχος φέρει πάνω από δέκα μεγάλες τρίχες-«μουστάκια», με μήκος έως 7 cm, ενώ υπάρχουν και λίγες μικρότερες τέτοιες τρίχες πιο πίσω στην κεφαλή. Μοναδικό χαρακτηριστικό είναι το os proboscidis, ένα οστό που εκτείνεται προς τα εμπρός από το ρινικό άνοιγμα, προκειμένου να στηρίζει τον χόνδρο του μακρού ρύγχους. Το οστό αυτό δεν υπήρχε ούτε στα άλλα (εξαφανισμένα) είδη σωληνόδοντα.
Ο οδοντικός τύπος του είδους είναι 3.1.3.3 στο καθένα από τα τέσσερα τόξα, συνολικά 40 δόντια. Ο δεύτερος κάτω incisor έχει μία στενή σωληνοειδή αύλακα, σχεδόν εντελώς περιτειχισμένη, δια της οποίας ρέει ένα δηλητηριώδες σάλιο που εκκρίνεται από τον υπογνάθιο σιελογόνο αδένα. Αν και η ακριβής χημική σύσταση του δηλητηρίου είναι άγνωστη, η ένεση 380 έως 550 mg ανά χιλιόγραμμο μάζας σώματος έχει αποδειχθεί θανατηφόρα σε ποντίκια μέσα σε 2 έως 6 λεπτά.
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Ο σωληνόδοντας της Ισπανιόλας συναντάται μόνο στη νήσο Ισπανιόλα, τόσο στη Δομινικανή Δημοκρατία, όσο και σε μέρη της νότιας Αϊτής. Το ενδιαίτημά τους είναι συνήθως παρθένα υγρά δάση σε υψόμετρα κάτω των 1000 μέτρων, μολονότι κάποιες φορές βρίσκονται υψηλότερα ή κοντά σε γεωργικές εκτάσεις γης. Υπάρχουν δύο αναγνωρισμένα υποείδη, τα εξής:
Πληθυσμοί έχουν βρεθεί τόσο μέσα, όσο και έξω από προστατευόμενες φυσικές περιοχές όπως τα Εθνικά Πάρκα Χαράγουα (Jaragua), Δελ Έστε και Σιέρρα δε Μπαορούκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σωληνοδοντας Ισπαν
Τένις Μπορούσια Βερολίνου
Η Τένις Μπορούσια Βερολίνου είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από το Βερολίνο. Ιδρύθηκε στις 9 Απριλίου 1902. Έδρα της ομάδα είναι το Mommsenstadion, χωρητικότητας 15005 θεατών. Συμμετέχει στην Berlin-Liga (VI). Τις περιόδους 1974-75 και 1976-77 συμμετείχε στη Μπουντεσλίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βερολίνο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γερμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902
Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Γερμανία)
Χτισμένο πάνω σε ένα βραχώδες ύψωμα και προστατευμένο από μια απότομη πλαγιά, ξαναχτίστηκε από την αρχή και διακοσμήθηκε σύμφωνα με τον αρχιτεκτονικό ρυθμό του « τροβαδούρου » το 1842.
Ιστορία
Η ιστορία του κάστρου ανέρχεται στον 13ο αιώνα, όταν η οικογένεια των Λίχτενσταϊν έχτισε το κάστρο του « Παλιού Λίχτενσταϊν », γνωστού και ως το « Παλιό Λίχτενσταϊν ». Καταστράφηκε δύο φορές, στη διάρκεια του Reichskrieg, το 1311 και το 1381, από τις δυνάμεις της ελεύθερης πόλης (Reichstadt) του Ρόιτλινγκεν. Τη δεύτερη φορά, το κάστρο δεν ξαναχτίστηκε και έμεινε σε ερείπια. Το 1802, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α' της Βυρτεμβέργης έχτισε εκεί ένα κυνηγετικό περίπτερο.
Ο πρίγκιπας Γουλιέλμος, συλλέκτης όπλων, πανοπλιών και πινάκων ζωγραφικής χρειαζόταν ένα χώρο για να στεγάσει τη συλλογή του. Εντυπωσιάστηκε από το βιβλίο Λίχτενσταϊν του Βίλχελμ Χάουφ (εκδόθηκε το 1826) και θέλησε να μετατρέψει το κυνηγετικό περίπτερο σε κάστρο του καιρού των ιπποτών. Γι'αυτό τον λόγο το κάστρο ανακατασκευάστηκε από το 1840 ως το 1842 σε αυτό το πνεύμα, και σύμφωνα με τα σχέδια του Καρλ Αλεξάντερ Χάιντελοφ.
Ιδιοκτήτες
Οι κύριοι άρχοντες του κάστρου του Λίχτενσταϊν είναι οι διάδοχοι του εμπνευστή του, οι δούκες του Ούραχ (ένα παρακλάδι της οικογένειας της Βυρτεμβέργης)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία
Μονοθεϊστικός Πεντηκοστιανισμός
Ο Μονοθεϊστικός ή Αντιτριαδικός Πεντηκοστιανισμός είναι ένας αντιτριαδικός δογματικός κλάδος του Πεντηκοστιανισμού. Οι Εκκλησίες που τον αποτελούν, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Πεντηκοστιανούς, δεν δέχονται το δόγμα της Αγίας Τριάδας. Πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο στη Θεότητα, ο Ιησούς Χριστός. .
Ιστορία
Αυτή η ιδέα αναπτύχθηκε από ένα κήρυγμα του R.Ε.McAlister (που είχε ιδρύσει την πρώτη Καναδική Εκκλησία της Πεντηκοστής) το 1913. Ο McAlister κήρυξε ότι στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων και στις Επιστολές, το βάπτισμα πραγματοποιούταν στο όνομα του Ιησού Χριστού και χωρίς να χρησιμοποιείται το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, όπως έγραφε στο εδάφιο Ματθαίος 28:19.
Αργότερα, και άλλοι ενώθηκαν με τον McAllister, υποστηρίζοντας πως ο Χριστός περιείχε το σύνολο της Θεότητας και ότι το βάπτισμα στο όνομα μόνο του Ιησού Χριστού ήταν επαρκές.
Εκκλησίες της Ενότητας
Το σύνολο των μελών των Εκκλησιών του Μονοθεϊστικού Πεντηκοστιανσιμού είναι γύρω στα 24 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο.
Στις Εκκλησίες του περιλαμβάνονται οι:
Μερικές φορές αναφέρονται ως Εκκλησίες Μόνο του Ιησού (Jesus Only).
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός Κατηγορία:Αντιτριαδισμός
Οικογένεια Μικιέλ
Η Οικογένεια Μικιέλ ήταν μια από τις 12 "Αποστολικές Οικογένειες" που κυβέρνησε την Δημοκρατία της Βενετίας με τρεις δόγηδες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας του 12ου αιώνα
Τσιτσέν Ιτζά
Το Τσιτσέν Ιτζά (Chichén Itzá, ισπανική προφορά ΔΦΑ : Chichén Itzá [tʃiˈtʃen iˈtsa], αγγλική: ΔΦΑ [tʃiːˈtʃɛn iːˈtsɑː] ) (από την γλώσσα των Μάγια: «στο στόμιο του φρεατίου των Ιτζά») είναι μια μεγάλη προκολομβιανή αρχαιολογική περιοχή που χτίστηκε από τον πολιτισμό των Μάγια και που βρίσκεται στο βόρειο κέντρο της χερσονήσου Γιουκατάν, στο σημερινό Μεξικό.
Το Τσιτσέν Ιτζά ήταν σημαντικό περιφερειακό κέντρο στα βόρεια πεδινά των Μάγια από την ύστερη κλασική εποχή (περίπου 600-900 μ.Χ.) μέσω του τέλους της κλασικής εποχής (περ. 800-900 μ.Χ.) και εώς τα αρχικά στάδια της πρώιμης μετακλασικής περιόδου (περίπου 900 μ.Χ. –1200). Η περιοχή εκθέτει ένα πλήθος αρχιτεκτονικών μορφών, από αυτές που καλούνται «μεξικανικές» και θυμίζουν της μορφές που βλέπουμε στο κεντρικό Μεξικό και στο αρχιτεκτονικό στυλ Πουούκ και Τσένες των Μάγια των βόρειων πεδινών περιοχών. Η παρουσία των κεντρικών μεξικανικών μορφών θεωρούνταν κάποτε ως αντιπροσωπευτική της άμεσης μετανάστευσης ή ακόμα και της κατάκτησης από το κεντρικό Μεξικό, αλλά οι περισσότερες σύγχρονες ερμηνείες βλέπουν την παρουσία αυτών των μορφών που δεν είναι των Μάγια περισσότερο ως αποτέλεσμα της πολιτιστικής διάχυσης.
Τα αρχαιολογικά στοιχεία, όπως τα στοιχεία πυρκαγιάς σε διάφορες σημαντικές δομές και αρχιτεκτονικά συγκροτήματα, υποδεικνύουν ότι η κατάρρευση του Τσιτσέν Ιτζά ήταν βίαιη. Μετά από την πτώση της ηγεμονίας των Ιτζά, ως περιφερειακή δύναμη του Γιουκατάν, μετατοπίστηκαν σε ένα νέο κέντρο στο Μαγιαπάν.
Σύμφωνα με την Αμερικανική Ανθρωπολογική Ένωση, τα ερείπια του Τσιτσέν Ιτζά είναι ομοσπονδιακή ιδιοκτησία, και η διαχείριση της περιοχής ανήκει στο Εθνικό Ίδρυμα Ανθρωπολογίας και Ιστορίας (Instituto Nacional de Antropología e Historia, INAH) του Μεξικού. Το έδαφος κάτω από τα μνημεία ήταν ιδιόκτητο μέχρι τις 29 Μαρτίου 2010, όταν αγοράστηκε από την πολιτεία του Γιουκατάν.
Το Τσιτσέν Ιτζά είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς αρχαιολογικούς χώρους στο Μεξικό με πάνω από 2,1 εκατομμύρια καταγεγραμμένες επισκέψεις το 2017.
Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία|Γλυπτά φτερωτών φιδιών στη βάση μιας από τις σκάλες του Κουκουλκάν (Ελ Καστίγιο). Η ονομασία των Μάγια «Τσιτσέν Ιτζά» σημαίνει «στο στόμιο του πηγαδιού των Ιτζά». Προέρχεται από το chi', που σημαίνει «στόμιο» ή «άκρη», και chʼen ή chʼeʼen, που σημαίνει «πηγάδι». Itzá είναι το όνομα μιας εθνοτικής ομάδας που απέκτησε πολιτική και οικονομική κυριαρχία στη βόρεια χερσόνησο. Μια πιθανή μετάφραση για το Itza είναι «μαγεμένος (ή γοητεία) του νερού», από το its (itz), «μάγος» και ha, «νερό».
Η ονομασία γράφεται Chichén Itzá στα ισπανικά και οι τόνοι διατηρούνται μερικές φορές σε άλλες γλώσσες για να δείξουν ότι και τα δύο μέρη του ονόματος τονίζονται στην τελευταία τους συλλαβή. Άλλες αναφορές προτιμούν την ορθογραφία των Μάγια, Chichʼen Itzaʼ (προφέρεται [tʃitʃʼen itáʔ]).
Τοποθεσία
Το Τσιτσέν Ίτζα βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πολιτείας Γιουκατάν στο Μεξικό. Η βόρεια χερσόνησος Γιουκατάν είναι καρστική, και τα ποτάμια στο εσωτερικό τρέχουν όλα υπόγεια. Υπάρχουν τέσσερις ορατά, φυσικά πηγάδια, που ονομάζονται σενότες, που θα μπορούσαν να παρέχουν άφθονο νερό όλο το χρόνο στο Τσιτσέν Ιτζά, καθιστώντας το ελκυστικό για κατοίκηση. Από αυτά τα πηγάδια, το «Σενότε Σαγκράδο» ή Σάκρεντ Σενότε (επίσης γνωστό και ως Ιερό Πηγάδι ή Πηγάδι της Θυσίας), είναι το πιο διάσημο. Το 2015, οι επιστήμονες προσδιόρισαν ότι υπάρχει ένα κρυμμένο πηγάδι κάτω από το Κουκουλκάν, το οποίο δεν είχαν δει ποτέ οι αρχαιολόγοι.
Σύμφωνα με πηγές μετά την κατάκτηση (Μάγια και Ισπανική), οι προκολομβιανοί Μάγια θυσίαζαν αντικείμενα και ανθρώπινα όντα στο πηγάδι ως μορφή λατρείας στον θεό της βροχής Σάακ των Μάγια. Ο Έντουαρντ Χέρμπερτ Τόμπσον εκβάθυνσε το Σενότε Σαγκράδο από το 1904 έως το 1910 και ανακάλυψε αντικείμενα από χρυσό, νεφρίτη, αγγεία και θυμίαμα, καθώς και ανθρώπινα λείψανα. Μια μελέτη ανθρώπινων υπολειμμάτων που ελήφθησαν από το Σενότε Σαγκράδο διαπίστωσε ότι είχαν πληγές που συνάδουν με ανθρωποθυσίες.