cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρίτων (υποβρύχιο Υ-5)
Το Τρίτων (Υ5) (τύπου Πρωτεύς ) υπήρξε ένα από τα έξι υποβρύχια του Ελληνικού βασιλικού πολεμικού ναυτικού κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Τρίτων παραγγέλθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση στη Γαλλία το 1927 μαζί με άλλα τρία όμοιου τύπου υποβρύχια, τα Γλαύκος ΙΙ, Νηρεύς Ι και Πρωτεύς Ι. Ναυπηγήθηκε μεταξύ 1927–1930 στα ναυπηγεία Ateliers & Chantiers de la Loire στη Ναντ, καθελκύστηκε στις 4 Απριλίου 1928, παραλήφθηκε την 1 Δεκεμβρίου 1930 και εντάχθηκε στο Ελληνικό βασιλικό πολεμικό ναυτικό με τον κωδικό "Y5".
Χαρακτηριστικά
Το Τρίτων (Υ5) όπως και τα υπόλοιπα υποβρύχια του τύπου Πρωτεύς είχε διαστάσεις 68,6 x 5,7 x 4,1 μέτρα και εκτόπισμα 790 τόνων (ή 960 τόνων εν καταδύσει), εκινείτο δε με δυο προπέλες. Το σύστημα πρόωσης αποτελείτο από 2 κινητήρες Diesel, τύπου Sulzer, ισχύος 1.420 nhp για κίνηση στην επιφάνεια και 2 ηλεκτροκινητήρες ισχύος 1.200 nhp για κίνηση εν καταδύσει. Το σκάφος επανδρωνόταν από πλήρωμα 41 ανδρών. Ο οπλισμός του αποτελείτο από 8 τορπιλοσωλήνες των 533 χιλ. (6 στην πλώρη και 2 στην πρύμνη), 1 πυροβόλο των 100 χιλ. και 1 πολυβόλο των 40 χιλ. Το Υ/Β Τρίτων, όπως και τα υπόλοιπα πέντε υποβρύχια του στόλου, είχε υπερβεί το όριο της επιχειρησιακής του δράσης, τα 10 έτη σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, παρέμενε όμως σε υπηρεσία λόγω του ότι ο παροπλισμός του είχε κριθεί αδύνατος καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα προμήθειας νέων σκαφών.
Και τα έξι υποβρύχια του ελληνικού στόλου που παραγγέλθηκαν το 1927 από την ελληνική κυβέρνηση στη Γαλλία, αποδείχτηκαν εκ των υστέρων ελαττωματικά καθώς εμφάνιζαν συνεχή προβλήματα και αδυναμίες όπως:
01.	Θαλασσέρματα εκτός του ανθεκτικού σκάφους με αποτέλεσμα να είναι ευπαθή και εύτρωτα σε ζημιές και σε βόμβες βυθού.
02.	Μη ύπαρξη δεξαμενής ταχείας καταδύσεως (Q Tank), γεγονός το οποίο επηρέαζε την ταχεία λήψη βάθους και την αποκατάσταση ζυγίσεως του υποβρυχίου.
03.	Μη ύπαρξη καθόδων ασφαλείας, καθώς οι υπάρχουσες δεν ήταν διπλές και δεν ασφάλιζαν εκ των έξω.
04.	Περιορισμένο μέγιστο βάθος κατάδυσης της τάξεως των 50-60 μέτρων.
05.	Πολύπλοκα βοηθητικά μηχανήματα και εξαρτήματα τα οποία με τη συνεχή έκθεση τους στο θαλασσινό νερό και εκτός του ανθεκτικού σκάφους, επέφεραν συνεχείς ζωτικές βλάβες με αποτέλεσμα την πλήρη έλλειψη ελέγχου του υποβρυχίου.
07.	Μη ύπαρξη αφανούς συστήματος εκσφενδόνισης τορπιλών. Το σύστημα στα υποβρύχια αυτά λειτουργούσε με εσωτερικό εξαερισμό των τορπιλοσωλήνων, με αποτέλεσμα να προδίδεται κατά την εξαπόλυση της τορπίλης η θέση του υποβρυχίου και να προκαλείται απώλεια της ζύγισης του.
08.	Μη ύπαρξη δεξαμενής αντισταθμίσεως για την επαναζύγιση του υποβρυχίου κατά τον χειρισμό αναγέμισης των τορπιλοσωλήνων.
09.	Απομόνωση του κυβερνήτη στον πυργίσκο του υποβρυχίου, με αποτέλεσμα τη μη ύπαρξη επαφής με τον ύπαρχο του και τη μη άμεση αντίληψη των δρώμενων εντός του σκάφους.
10.	Μη ύπαρξη υπολογιστή τορπιλών με αποτέλεσμα να δημιουργούνται δυσχέρειες κατά την επίθεση.
11.	Μη ύπαρξη υπερηχητικών συσκευών στα Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ και ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ γεγονός το οποίο επηρέαζε την ασφαλή ναυσιπλοΐα σε επικίνδυνες περιοχές όπως τα ναρκοπέδια και τα υποβρύχια εμπόδια.
12.	Μη ύπαρξη εκρηκτικών βλημάτων για τα πυροβόλα των υποβρυχίων με αποτέλεσμα την ανικανότητα διάτρησης του κελύφους των εχθρικών πλοίων.
13.	Μη ύπαρξη ραντάρ, ραδιογωνιομέτρου και πορειογράφου, με αποτέλεσμα τη δυσχέρεια της λήψης στίγματος του πλοίου.
15.	Συχνά βραχυκυκλώματα και ηλεκτρικές απώλειες.
Στα ελάχιστα πλεονεκτήματα τους συγκαταλέγονταν:
01.	Καλή πλευστική συμπεριφορά λόγω του μεγάλου τους πλάτους το οποίο προήρχετο σαν αποτέλεσμα των εξωτερικών τους θαλασσερμάτων.
02.	Ταχεία κατάδυση λόγω της μεγάλης διατομής των πληρώσεων και των θαλασσερμάτων και της μεγάλης επιφανείας των πρωραίων πηδαλίων βάθους.
03.	Καλός χειρισμός εν καταδύσει λόγω της μεγάλης επιφανείας των πηδαλίων και του μικρού μεγέθους του σσκάφους.
04.	Μεγάλο περισκοπικό βάθος.
Ένα από τα κύρια προβλήματα των υποβρυχίων αυτών ήταν η προβληματική συντήρηση τους εξαιτίας των περιορισμένων πιστώσεων που διατέθηκαν από το ελληνικό κράτος για την προμήθεια ανταλλακτικών. Όταν το καλοκαίρι του 1939 διατέθηκαν οι απαραίτητες πιστώσεις για την παραγγελία των αναγκαίων ανταλλακτικών ήταν πλέον αργά, καθώς η παραγγελία δεν ολοκληρώθηκε λόγω της κατάληψης της Γαλλίας από τη ναζιστική Γερμανία το καλοκαίρι του 1940. Παρόλα τα προαναφερόμενα προβλήματα όμως όλα τα ελληνικά υποβρύχια, πλην του Υ/Β Γλαύκος, ήταν έτοιμα να λάβουν μέρος σε επιχειρήσεις αμέσως μετά την κήρυξη του ελληνοïταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940.
Πολεμικές περιπολίες 1-6 (Ελλάδα)
[[Αρχείο:IMG 1270.JPG|thumb|200px|αριστερά|Καταχώρηση της βύθισης του από τον γερμανικό στρατό κατοχής επιταγμένου ελληνικού πετρελαιοκίνητου ΙΩΑΝΝΗΣ (Νηολόγιο Σάμου 30, 117 ΚΟΧ) από το Β.Π. Υ/Β Τρίτων την 13η Ιουνίου 1942 στην περιοχή του Καφηρέα (Ημερολόγιο Πολέμου 1940-1944, Τόμος ΙΒ, Υπηρεσία Ιστορίας Ναυτικού)]] thumb|200px|αριστερά|Καταχώρηση της βύθισης του ΤΡΙΤΩΝ στο πολεμικό ημερολόγιο του γερμανικού ναυαρχείου Αιγαίου με ημερομηνία 17.11.1942
Με την έναρξη του ελληνοïταλικού πολέμου το ΤΡΙΤΩΝ μαζί με τα υπόλοιπα υποβρύχια του ελληνικού στόλου -εκτός του ΓΛΑΥΚΟΣ το οποίο βρισκόταν σε συνεχή επισκευή- άρχισε τις πολεμικές τους περιπολίες στο Ιόνιο Πέλαγος και στην Αδριατική. Σύμφωνα με το πολεμικό σχέδιο του Γ.Ε.Ν. δυο εκ των έξι υποβρυχίων (ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΝΗΡΕΥΣ) τέθηκαν στη διάθεση της Ν.Α.Π./1, με κύριο στόχο την αποτροπή πιθανής απόβασης ιταλικών στρατευμάτων στα νησιά του Ιονίου και τη δυτική Ελλάδα ενώ άλλα δυο (ΚΑΤΣΩΝΗΣ, ΤΡΙΤΩΝ) τέθηκαν υπό των άμεσων διαταγών του Α.Σ.
1η πολεμική περιπολία, 03.11.-12.11.1940: Αδριατική, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Ηλίας Βερροιόπουλος. Το ΤΡΙΤΩΝ ξεκίνησε στις 16:30 της 3ης Νοεμβρίου 1940 για την πρώτη πολεμική του περιπολία στην περιοχή Ζ, με κύριο σκοπό τη διακοπή των εχθρικών συγκοινωνιών μεταξύ Ιταλίας και Αλβανίας. Περνώντας τον Κορινθιακό έφθασε στο φράγμα Αράχθου-Θολής και από εκεί κατευθύνθηκε στην Πάτρα με σκοπό την προσωπική συνεννόηση με τον διοικητή της Ν.Α.Π./1. Φθάνοντας στην Πάτρα αναγκάστηκε να παραμείνει εν καταδύσει λόγω εχθρικού βομβαρδισμού της πόλης. Στις 06:55, της 5ης Νοεμβρίου, διήλθε το φράγμα του Αράχθου και κατευθύνθηκε στην περιοχή περιπολίας του. Στις 7 Νοεμβρίου αναγκάσθηκε, λόγω βλάβης του εξαεριστικού του, να καταφύγει στον κόλπο Αντισάμης στην Κεφαλονιά με σκοπό την επισκευή της βλάβης. Στις 13:00 της 9ης Νοεμβρίου έφθασε στην περιοχή της περιπολίας του όπου παρέμεινε καθ΄ όλη την ημέρα. Την 10η Νοεμβρίου επανέπλευσε στην Κεφαλονιά όπου και παρέμεινε μέχρι και την ανάκληση του την 12η Νοεμβρίου. Την ίδια ημέρα επέστρεψε άπρακτο στον ναύσταθμο όπου προσορμίσθηκε στις 16:30.
2η πολεμική περιπολία, 13.12.-24.12.1940: Αδριατική, κυβερνήτης πλωτάρχης Γεώργιος Ζέπος, νεώτερος αδερφός του πλωτάρχη Διονυσίου Ζέπου. Τα μεσάνυχτα της 13ης προς την 14η Δεκεμβρίου 1940, το ΤΡΙΤΩΝ απέπλευσε από τον ναύσταθμο ξεκινώντας τη δεύτερη πολεμική του περιπολία στην περιοχή Η. Παραλλάσσοντας το ακρωτήριο Δουκάτο κινήθηκε βόρεια φτάνοντας στην περιοχή περιπολίας του στις 04:00 της 16ης Δεκεμβρίου. Παρέμεινε στην περιοχή αυτή περιπολώντας για 7 ημερονύκτια, μέχρι και το βράδυ της 22ας Δεκεμβρίου όπου άρχισε το ταξίδι επιστροφής στη βάση του. Κατά τη διάρκεια της περιπολίας αυτής εντόπισε στις 20.12.1940 εχθρική νηοπομπή από το Μπρίντιζι προς το Δυρράχιο στην οποία δεν επετέθη λόγω της μεγάλης απόστασης που τους χώριζε. Στις 20:45 της 24ης Δεκεμβρίου το υποβρύχιο επέστρεψε στη βάση του.
3η πολεμική περιπολία, 05.01.-12.01.1941: Αδριατική, κυβερνήτης πλωτάρχης Διονύσιος Ζέπος. Στις 5 Ιανουαρίου 1941 το ΤΡΙΤΩΝ ξεκίνησε για την τρίτη πολεμική του περιπολία. Αφού πραγματοποίησε μια σειρά εικονικών επιθέσεων στον κόλπο των Μεγάρων, διήλθε τον Κορινθιακό και το φράγμα του Αράξου, παράλλαξε το ακρωτήριο Δουκάτο και έφθασε στην περιοχή περιπολίας του διερχόμενο εν καταδύσει το Στενό του Οτράντο. Στις 06:50 της 9ης Ιανουαρίου διαπίστωσε με τα υδρόφωνα του, και ενώ βρισκόταν εν καταδύσει σε βάθος 30 μέτρων, τον ήχο έλικας. Φτάνοντας σε περισκοπικό βάθος διέκρινε ακαθόριστο σκοτεινό όγκο τον οποίον εξέλαβε ως υποβρύχιο . Στις 07:25 ο κυβερνήτης του υποβρυχίου διέταξε «πολεμική έγερση» και επιτέθηκε στον στόχο εξαπολύοντας δυο τορπίλες από τους πρυμναίους τορπιλοσωλήνες. Όπως αναφέρει στην έκθεση μάχης ο κυβερνήτης Δ. Ζέπος, διαπίστωσε ότι μία τουλάχιστον τορπίλη βρήκε τον στόχο της καθώς η έκρηξη έγινε αισθητή στο ΤΡΙΤΩΝ. Η εντύπωση αυτή όμως δεν ήταν γενική όπως αναφέρει ο υποπλοίαρχος Μασουρίδης, μέλος του πληρώματος του ΤΡΙΤΩΝ, στην υπεύθυνη δήλωση του. Λίγες ημέρες αργότερα ο ιταλικός Ραδιοφωνικός Σταθμός ανακοίνωσε τη βύθιση ιταλικού υποβρυχίου στην Αδριατική με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ως πραγματική από τον αμφιβάλλοντα Α.Σ. υποναύαρχο Επαμεινώνδα Καββαδία η από τον πλωτάρχη Δ. Ζέπο δηλωθείσα βύθιση υποβρυχίου.
Μετά την επίθεση του και λόγω της ταυτόχρονης εμφάνισης εχθρικών αεροπλάνων, τα οποία δεν επέτρεψαν τη συλλογή συντριμμάτων του ως φερόμενου βυθισμένου στόχου, το υποβρύχιο καταδύθηκε και κατευθύνθηκε προς νότο. Στις 10 Ιανουαρίου αγκυροβόλησε στο Βαθύ της Ιθάκης με σκοπό την επισκευή βλαβών που είχαν παρουσιασθεί κατά τη διάρκεια της περιπολίας του. Την ίδια ημέρα έλαβε διαταγή του Α.Δ.Υ., πλοιάρχου Αθαν. Ξηρού, για επάνοδο του υποβρυχίου στη βάση του. Μετά τον κατάπλου του ΤΡΙΤΩΝ στον ναύσταθμο το πρωί της 12ης Ιανουαρίου, ο κυβερνήτης του πλωτάρχης Δ. Ζέπος έλαβε προαγωγή επ΄ ανδραγαθίας σε αντιπλοίαρχο και τον πολεμικό σταυρό Α΄ τάξεως, ο ύπαρχος υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης έλαβε το μετάλλιο εξαιρέτων πράξεων και σε όλο το υπόλοιπο πλήρωμα απενεμήθη εύφυμος μνεία.
Όταν μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, το βρετανικό Ναυαρχείο έλαβε από το ιταλικό Υπουργείο Ναυτικών τις λίστες των ιταλικών πολεμικών απωλειών, δεν συμπεριλαμβανόταν σε αυτές καμία βύθιση κατά την περίοδο της επίθεσης του ΤΡΙΤΩΝ. Όταν μετά τον πόλεμο ο άμεσα ενδιαφερόμενος, τέως κυβερνήτης του ΤΡΙΤΩΝΟΣ, αντιπλοίαρχος Δ. Ζέπος επεδίωξε την εξακρίβωση της αλήθειας, θεώρησε σαν απολεσθέν το ιταλικό υποβρύχιο NEGHELLI. Ως ημερομηνία βύθισης του υποβρυχίου αυτού όμως θεωρείται η 19η Ιανουαρίου 1941 και φέρεται να βυθίστηκε αύτανδρο από το βρετανικό αντιτορπιλικό HMS GREYHOUND, 40 ν.μ. (ναυτικά μίλια) βορειοανατολικά της Φαλκονέρας. Εκτός αυτού το ιταλικό υποβρύχιο NEGHELLI βρισκόταν στις 9.1.1941 στη βάση του, τη Λέρο, και ξεκίνησε για πολεμική περιπολία στις 14 Ιανουαρίου 1941. Κατά πάσα πιθανότητα η επίθεση του Υ/Β Τρίτων, της 9.1.1941, σχετίζεται με το ιταλικό υποβρύχιο BEILUL (697 τόνων) το οποίο όμως δεν βυθίστηκε σύμφωνα με τις ιταλικές πηγές του Ufficio Storico della Marina Militare.
4η πολεμική περιπολία, 02.02.-06.02.1941: Ιόνιο, κυβερνήτης πλωτάρχης Γεώργιος Ζέπος. Στις 05:00 της 2ας Φεβρουαρίου 1941 το ΤΡΙΤΩΝ ξεκίνησε για την τέταρτη πολεμική του περιπολία. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας και βρισκόμενος στον Πατραϊκό κόλπο, διαπίστωσε διαρροή στην πρυμναία κάθοδο και κατέπλευσε στην Πάτρα όπου και επισκεύασε τη βλάβη. Την επόμενη ημέρα συνέχισε την πορεία προς τον τομέα περιπολίας του αλλά μόλις παράλλαξε το ακρωτήριο Δουκάτο ο καιρός άλλαξε απότομα με έντονο νοτιοδυτικό άνεμο. Ο κυβερνήτης έχοντας να αντιμετωπίσει έντονη συννεφιά και κακή ορατότητα, με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να προσδιορίσει το στίγμα του, και φοβούμενος ταυτόχρονα μήπως εκπέσει σε περιοχή ναρκοπεδίων, αποφάσισε την αναστροφή της πορείας κατευθυνόμενος και πάλι προς το ακρωτήριο Δουκάτο. Στη συνέχεια και λόγω ασθενείας του κυβερνήτη, το υποβρύχιο κατευθύνθηκε στην Ιθάκη όπου και αγκυροβόλησε στον όρμο Βαθύ το πρωί της 5ης Φεβρουαρίου. Ζητώντας την έγκριση του Α.Δ.Υ. διέκοψε την περιπολία του και κατέπλευσε στον ναύσταθμο το απόγευμα της 6ης Φεβρουαρίου 1941.
5η πολεμική περιπολία, 20.02.-25.02.1941: Ιόνιο, κυβερνήτης πλωτάρχης Γεώργιος Ζέπος. Στις 18.2.1941 το Γενικό Συμμαχικό Στρατηγείο, μετά την πληροφορία περί συγκέντρωσης ιταλικών στρατευμάτων στα νοτιοανατολικά της ιταλικής χερσονήσου και φοβούμενο ιταλική απόβαση στη δυτική Ελλάδα, ζήτησε από τον αρχηγό του Γ.Ε.Ν. την κάλυψη του Αμβρακικού κόλπου με πολεμική περιπολία. Λόγω έλλειψης σκαφών επιφανείας η περιπολία αυτή ανατέθηκε στο ΤΡΙΤΩΝ, το οποίο αναχώρησε από τη βάση του στις 05:00 της 20ής Φεβρουαρίου. Είχε διαταγή να πραγματοποιήσει αμυντική περιπολία νότια του παραλλήλου 39° 10´ και ανατολικά της γραμμής 145° από τον φάρο Αντιπάξων με σκοπό την παρεμπόδιση τυχών αποβατικής ενέργειας στις ακτές της Πρέβεζας. Παραλλάσσοντας το ακρωτήριο Δουκάτο έφθασε στην περιοχή της περιπολίας του τα ξημερώματα της 21ης Φεβρουαρίου. Από το απόγευμα της 22ας Φεβρουαρίου ο καιρός χειροτέρεψε καταλήγοντας σε σφοδρή κακοκαιρία η οποία αφενός απέκλειε κάθε πιθανότητα δράσης των εχθρικών σκαφών εναντίον της Πρέβεζας, αφετέρου δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα στο ΤΡΙΤΩΝ το οποίο ήταν αναγκασμένο να φορτίζει στην επιφάνεια τους συσσωρευτές του. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αναφορά του Βρετανού αντιπλοιάρχου Μπαίκερ, στην οποία υποδείκνυε το άστοχο μιας τέτοιας αμυντικής περιπολίας με υποβρύχιο, οδήγησε τον Α.Δ.Υ. να ανακαλέσει το ΤΡΙΤΩΝ το οποίο και κατέπλευσε στον ναύσταθμο το απόγευμα της 25ης Φεβρουαρίου 1941.
6η πολεμική περιπολία, 16.03.-25.03.1941: Αδριατική, κυβερνήτης πλωτάρχης Γεώργιος Ζέπος. Το πρωί της 16ης Μαρτίου 1941 το ΤΡΙΤΩΝ ξεκίνησε για την έκτη πολεμική του περιπολία στην Αδριατική. Το μεσημέρι της επόμενης ημέρας ο εξασκούμενος πλωτάρχης Δημητρακόπουλος υπέστη πνευμονική αιμορραγία με αποτέλεσμα το υποβρύχιο να κατευθυνθεί στον όρμο Βαθύ της Ιθάκης όπου και τον αποβίβασε. Ακολουθώντας στη συνέχεια το υποβρύχιο την πορεία του μπήκε στην περιοχή της περιπολίας του το βράδυ της 19ης Μαρτίου. Το πρωί της 23ης Μαρτίου το ΤΡΙΤΩΝ εντόπισε εχθρική νηοπομπή οι οποία έπλεε σε δυο στήλες και κατευθύνονταν από το Μπάρι στο Δυρράχιο. Η νηοπομπή αποτελείτο από τα οπλιταγωγά CARNIA, MONSTELLA, VESTA και ANNA CAPANO, και συνοδευόταν από το τορπιλοβόλο CASTELFIDARDO. Το ΤΡΙΤΩΝ πλησίασε τη νηοπομπή και στις 10:23 εξαπέλυσε 4 τορπίλες από απόσταση 750 μ. κατά του προπλέοντος πλοίου της νηοπομπής. Μία από τις τορπίλες βρήκε τον στόχο της ο οποίος ήταν το ατμόπλοιο CARNIA (5.451 ΚΟΧ ). Ακολούθησε άκαρπη καταδίωξη του ΤΡΙΤΩΝ από το συνοδό ιταλικό τορπιλοβόλο, το οποίο έριξε συνολικά 17 βόμβες βυθού. Το χτυπημένο CARNIA δεν βυθίστηκε αμέσως. Το ατμόπλοιο δέθηκε και ρυμουλκήθηκε αλλά λόγω ισχυρού κυματισμού το σχοινί ρυμούλκησης κόπηκε με αποτέλεσμα τη βύθιση του CARNIA στις 21:45 σε απόσταση 30 ν.μ. από το ακρωτήριο Capo Gallo του Μπρίντιζι.
Πολεμικές περιπολίες 7-14 (Μέση Ανατολή)
Αμέσως μετά τον κατάπλου, τη νύχτα της 24ης Απριλίου 1941, του αρχηγού του ελληνικού στόλου, υποναυάρχου Καββαδία, στην Αλεξάνδρεια, με το αντιτορπιλικό ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ και την ανάληψη της διοίκησης των υποβρυχίων, την 15η Μαΐου 1941, από τον πλοίαρχο Αντωνόπουλο, ακολούθησε μια περίοδος ελέγχου και επισκευών όλων των υποβρυχίων του ελληνικού στόλου. Μετά την αποπεράτωση των επισκευών του το ΤΡΙΤΩΝ, μαζί με τα υποβρύχια ΝΗΡΕΥΣ και ΚΑΤΣΩΝΗΣ, πραγματοποίησε μια σειρά ικανοποιητικών ασκήσεων και εικονικών επιθέσεων έξω από την Αλεξάνδρεια, έτσι ώστε στις αρχές Ιουνίου 1941 ήταν και πάλι έτοιμο για την εκτέλεση πολεμικών περιπολιών.
7η πολεμική περιπολία, 03.06.-06.06.1941: Καστελόριζο, κυβερνήτης αντιπλοίαρχος Γεώργιος Ζέπος. Κατά τη διάρκεια της περιπολίας αυτής, η οποία διήρκεσε 302 ώρες (196 εν καταδύσει), εντοπίσθηκε μόνο ένα πλοίο, της ουδέτερης Τουρκίας, να ρυμουλκεί δυο φορτηγίδες εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων. Μετά την επιστροφή του υποβρυχίου στην Αλεξάνδρεια υπήρξε κριτική από μέρους του αρχιεπιστολέα των συμμαχικών υποβρυχίων, αντιπλοίαρχου Μπαίκερ, ο οποίος διατύπωσε παρατηρήσεις σχετιζόμενες με τον τρόπο εκτέλεσης της περιπολίας.
8η πολεμική περιπολία, 24.07.-31.07.1941: Ρόδος, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης. Είναι η πρώτη περιπολία που πραγματοποίησε ως κυβερνήτης του ΤΡΙΤΩΝ ο υποπλοίαρχος Ε. Κοντογιάννης. Η αλλαγή κυβερνήτη προέκυψε πιθανώς λόγω της διαφοράς αντιλήψεων, ως προς την εκτέλεση των περιπολιών, ανάμεσα στον αντιπλοίαρχο Γ. Ζέπο και τον βρετανό αντιπλοίαρχο Μπαίκερ. Κατά τη διάρκεια της περιπολίας αυτής παρουσιάσθηκε μια σειρά βλαβών με αποτέλεσμα να αναγκασθεί το υποβρύχιο να επιστρέψει άμεσα στην Αλεξάνδρεια, όπου παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω των εκτεταμένων αναγκαίων επισκευών. Στις 8 Αυγούστου 1941 έπλευσε στο Πορτ Σάιντ για δεξαμενισμό και επανέπλευσε στην Αλεξάνδρεια στις 29 του ίδιου μήνα.
9η πολεμική περιπολία, 18.09.-01.10.1941: Βόρεια Κρήτη, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης. Μετά την αναχώρηση του από την Αλεξάνδρεια το ΤΡΙΤΩΝ έφθασε στο τομέα περιπολίας του (βόρεια της Κρήτης) το βράδυ της 22ας Σεπτεμβρίου. Στις 08:30 της 24.9.1941 εντόπισε 12 ν.μ. βόρεια της Σούδας το ιταλικό σωστικό πλοίο CYCLOPS το οποίο συνοδευόταν από το ιταλ. τορπιλοβόλο CRISPI. Στην προσπάθεια του να επιτεθεί εντοπίστηκε από το CRISPI με αποτέλεσμα να καταδυθεί χωρίς να πραγματοποιήσει την επίθεση. Τη νύχτα της 27.9.1941 και ενώ το πλοίο βρισκόταν καθ΄ οδόν προς την Αλεξάνδρεια, ξέσπασε πυρκαγιά στο μηχανοστάσιο η οποία όμως τέθηκε γρήγορα υπό έλεγχο. Αμέσως μετά την επιστροφή του υποβρυχίου στην Αλεξάνδρεια πραγματοποιήθηκε μια σειρά επισκευών με κύρια την επιδιόρθωση του πυροβόλου του οποίου ο στροφικός μηχανισμός είχε πάθει βλάβη στις 25.9.1941.
10η πολεμική περιπολία, 22.11.-30.11.1941: Νότια Κρήτη, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης. Στόχος της περιπολίας αυτής ήταν η αποβίβαση στη νότια Κρήτη (όρμος «Τσούτσουρα») ενός έλληνα οδηγού, τροφίμων, φαρμάκων και πολεμικού υλικού, και η παραλαβή οκτώ Ελλήνων και οκτώ Βρετανών. Κατά την επιστροφή του αποκαρφώθηκαν μερικοί νομείς του σκάφους με αποτέλεσμα αμέσως μετά τον κατάπλου του υποβρυχίου να οδηγηθεί για επισκευές και να παραμείνει δεξαμενισμένο μέχρι και την 7η Ιανουαρίου 1942. 11η πολεμική περιπολία, 23.03.-04.04.1942: Δωδεκάνησα, Κυκλάδες, Χίος, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης. Το υποβρύχιο περιπόλησε στα Δωδεκάνησα και το ανατολικό Αιγαίο μέχρι το ύψος της Χίου χωρίς όμως να συναντήσει κάποιον πιθανό στόχο.
12η πολεμική περιπολία, 01.05.-21.05.1942: Μάλτα, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης. Στόχος της περιπολίας αυτής ήταν η μεταφορά υλικού και επιβατών στη Μάλτα λόγω του αποκλεισμού της νήσου από τις συνεχείς αεροπορικές επιδρομές οι οποίες δεν επέτρεπαν τον ανεφοδιασμό του με νηοπομπές επιφανείας. Κατά την επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια μετέφερε οκτώ Βρετανούς και 18 άνδρες του πληρώματος του Υ/Β ΓΛΑΥΚΟΣ II (Υ-6), το οποίο είχε βυθιστεί από γερμανική αεροπορική επίθεση στις 4.4.1942 στο λιμάνι της Μάλτας.
13η πολεμική περιπολία, 06.06.-20.06.1942: Κεντρικό Αιγαίο, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης. Κατά την περιπολία αυτή το ΤΡΙΤΩΝ αποβίβασε μια ομάδα κομάντο και πολεμικό υλικό στην Κρήτη. Η ομάδα αυτή αποτελείτο από τον έφεδρο βρετανό ταγματάρχη Τζέλικο (George Jellicoe), τον γάλλο ταγματάρχη Μπερζέ, πέντε Γάλλους στρατιώτες και τον έλληνα ανθυπολοχαγό Κ. Πετράκη. Στις 10.06.1942 (επιχειρησιακή ώρα 20:00) και ενώ το ΤΡΙΤΩΝ περιπολούσε στο κεντρικό Αιγαίο, συνάντησε κοντά στη Σαντορίνη το ελληνικό πετρελαιοκίνητο ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ (20 ΚΟΧ) το οποίο και βύθισε με το πυροβόλο του. Το ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ερχόταν από τη Σητεία της Κρήτης με προορισμό τον Πειραιά και ήταν έμφορτο με προϊόντα τα οποία επρόκειτο να πουληθούν στη μαύρη αγορά της Αθήνας. Στο πλοίο επέβαιναν 5 Έλληνες και 3 Ιταλοί στρατιώτες τους οποίους και παρέλαβε το Υ/Β. Στις 13 Ιουνίου (επιχειρησιακή ώρα 13:30) και βρισκόμενο το ΤΡΙΤΩΝ στην περιοχή του Καφηρέα, επιτέθηκε με το πυροβόλο του ενάντια στο επιταγμένο ελληνικό πετρελαιοκίνητο ΙΩΑΝΝΗΣ (Νηολόγιο Σάμου 30, 117 ΚΟΧ). Κατά τη διάρκεια της επίθεσης εμφανίστηκε και ένα δεύτερο ελληνικό πετρελαιοκίνητο στο οποίο επιτέθηκε με το πυροβόλο του ρίχνοντας τρις βολές. Λόγω της εμπλοκής του πυροβόλου το Υ/Β δεν μπόρεσε να συνεχίσει την επίθεση με αποτέλεσμα να επιστρέψει στον αρχικό του στόχο τον οποίο και βύθισε εμβολίζοντας τον. Μετά την ανάκριση των ναυαγών του πρώτου πετρελαιοκίνητου διαπιστώθηκε ότι μετέφερε 210 τόνους άνθρακα για τον γερμανικό στρατό κατοχής από την Κύμη προς τον Πειραιά. Επιστρέφοντας το υποβρύχιο στη βάση του κόμισε χρήσιμες πληροφορίες για τα δρομολόγια των γερμανικών δρομολογίων μεταξύ Κύμης και Πειραιά, καθώς και πληροφορίες για τα εγκατεστημένα από αυτούς παράκτια πυροβολεία. Μετά την επιστροφή του το υποβρύχιο ακολούθησε στις αρχές Ιουλίου τον ελληνικό στόλο κατά την αποχώρηση του από την Αλεξάνδρεια λόγω της επικείμενης κατάληψης της από τη γερμανική στρατιά της βόρειας Αφρικής (βλ. Afrikakorps). Το υποβρύχιο εγκαταστάθηκε με ένα μέρος του ελληνικού στόλου στη Χάιφα της Παλαιστίνης, η οποία και έμελλε να αποτελέσει στη συνέχεια τη νέα βάση των ελληνικών υποβρυχίων στη Μέση Ανατολή.
14η πολεμική περιπολία, 12.07.-13.07.1942: Τομπρούκ, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης. Στις 7.7.1942 το ΤΡΙΤΩΝ ξεκίνησε από τη Χάιφα με προορισμό την Αλεξάνδρεια για να παραλάβει προσωπικό και πολεμικό υλικό με σκοπό την εκτέλεση ειδικής επιχείρησης στις περιοχές Τομπρούκ και Μάρσα-Ματρούχ. Αναχώρησε από την Αλεξάνδρεια στις 12.7.1942 αλλά μετά τη θραύση του άξονα της αντλίας της αριστερής του μηχανής, αναγκάστηκε να επιστρέψει την επόμενη ημέρα και πάλι στην Αλεξάνδρεια όπου παρέμεινε για επισκευή μέχρι και την 20ή Ιουλίου. Στη συνέχεια το υποβρύχιο κατέπλευσε στη Χάιφα για να αναχωρήσει και πάλι στις 2.8.1942 με προορισμό το Σουέζ για την ολοκλήρωση των επισκευών του. Αμέσως μετά κατευθύνθηκε στο Πορτ Σάιντ όπου ανελκύθηκε για καθαρισμό της γάστρας του.
==Η 15η πολεμική περιπολία και το τέλος του Β.Π. Υ/Β Τρίτων ==
Στις 22:00, πεντέμισι ώρες μετά την πρώτη επίθεση, ο κυβερνήτης του ΤΡΙΤΩΝ, Ε. Κοντογιάννης, διέταξε ανάδυση και «εξόρμηση δια πυροβόλου» κατά του ανθυποβρυχιακού. Φτάνοντας στην επιφάνεια άνοιξε την καταπακτή του πυργίσκου και βγήκε ο ίδιος πρώτος με το περίστροφο στο χέρι. Με το άνοιγμα της καταπακτής όμως άρχισε να μπαίνει νερό από την ανοικτή κάθοδο και προς στιγμή οι άντρες που ακολουθούσαν έκλεισαν την καταπακτή. Ο κυβερνήτης μόνος έξω από το σκάφος άδειασε το περίστροφο του πυροβολώντας κατά του UJ-2102 και προσπάθησε να φθάσει στο πυροβόλο των 10 εκ. για να ρίξει με αυτό. Το ανθυποβρυχιακό σάρωσε τη στιγμή αυτή το ΤΡΙΤΩΝ με τα πυροβόλα και τα πολυβόλα του, εμβολίζοντας το ταυτόχρονα από τη δεξιά του πλευρά. Ο κυβερνήτης Ε. Κοντογιάννης έχασε τις αισθήσεις του από τον κλονισμό και έπεσε στη θάλασσα ενώ η ομοχειρία επιφανείας, η οποία είχε εν τω μεταξύ εξέλθει στο κατάστρωμα, άνοιξε πυρ με τα πολυβόλα της ενάντια στο UJ-2102. Η απόσταση ανάμεσα στα δυο σκάφη ήταν γύρω στα 40 με 80 μέτρα και οι επιβαίνοντας σε αυτά έβαλαν εκτός των πυροβόλων και των πολυβόλων, με φορητά όπλα και χειροβομβίδες. Ο πυργίσκος του υποβρυχίου ήταν διάτρητος και φλεγόταν. Στις 22:14 το UJ-2102 βάλλοντας με όλα του τα όπλα κατευθύνθηκε με μεγάλη ταχύτητα εμβολίζοντας για μια ακόμα φορά το ΤΡΙΤΩΝ. Μετά τον εμβολισμό αυτόν άρχισε η εγκατάλειψη του υποβρυχίου. Από τους επιζώντες του πληρώματος 28 παραδόθηκαν ή συλλέχθηκαν αναίσθητοι, συμπεριλαμβανομένου και του υποπλοίαρχου Κοντογιάννη, ενώ οι Νικόλαος Μαρουλάς (Αρχικελευστής ηλεκτρολόγος) και Δ. Παπαδημητρίου (Δίοπος ηλεκτρολόγος) διέφυγαν κολυμπώντας προς την Εύβοια όπου βρήκαν καταφύγιο στο χωριό Θυμιανή διαφεύγοντας στη συνέχεια προς τη Μέση Ανατολή. Όλα τα μέλη της ομοχειρίας του υποβρυχίου σκοτώθηκαν, μαζί τους και ο ύπαρχος του ΤΡΙΤΩΝ, υποπλοίαρχος Αντώνης Δανιόλος. Ο ανθυποπλοίαρχος Χρήστος Σολιώτης, ο οποίος είχε παραμείνει τελευταίος στο υποβρύχιο, αφού άνοιξε τα εξαεριστικά για να το βυθίσει γρηγορότερα και να μην πέσει στα χέρια του εχθρού, πήδηξε στη θάλασσα όπου συνάντησε τον υποκελευστή Δ. Κακανδρή και τον βοήθησε να παραμείνει στην επιφάνεια μέχρι να συλλεχθούν από λέμβο του UJ-2102. Ο Κακανδρής είχε χάσει κατά τη διάρκεια της μάχης το ένα του πόδι και παρέμενε με δυσκολία στην επιφάνεια. Στις 22:35 το ΤΡΙΤΩΝ, έχοντας πάρει κλίση από τη συνεχή εισροή νερού, βυθίστηκε στο ενδεικτικό στίγμα 38° 07´ Β και 24° 39´ Α παίρνοντας μαζί του τους σωρούς των 24 νεκρών του. Ήταν το τρίτο ελληνικό υποβρύχιο που βυθιζόταν εν ώρα μάχης μετά τον ΠΡΩΤΕΑ και τον ΓΛΑΥΚΟ.
Οι συλληφθέντες αιχμάλωτοι έλαβαν κάθε δυνατή περίθαλψη από τον κυβερνήτη και το πλήρωμα του γερμανικού ανθυποβρυχιακού UJ-2102. Μετά την ανάκριση τους στον Πειραιά μεταφέρθηκαν στο στρατιωτικό στρατόπεδο αιχμαλώτων «MARLANG», κοντά στη Βρέμη, όπου και παρέμειναν μέχρι την απελευθέρωση τους από τον συμμαχικό στρατό στις 28 Απριλίου 1945. Αμέσως μετά τη μάχη και ενώ το πλήρωμα του γερμανικού ανθυποβρυχιακού συνέλεγε τραυματισμένα μέλη του πληρώματος του ΤΡΙΤΩΝ, αφαίρεσε από το βυθιζόμενο υποβρύχιο την πολεμική του σημαία την οποία και παρέδωσε στον κυβερνήτη του UJ-2102. Η πολεμική σημαία του ΤΡΙΤΩΝ παρέμεινε στα χέρια του κυβερνήτη του UJ-2102, υποπλοιάρχου Gero Kleiner, ως πολεμικό ενθύμιο μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου 1972 όπου και την παρέδωσε σε ειδική τελετή στη σχολή ναυτικού Mürwik, στο Flensburg-Mürwik της Γερμανίας, στον πλωτάρχη Ιωάννη Μανιάτη όταν ο τελευταίος πήγε για να παραλάβει το νεότευκτο υποβρύχιο ΤΡΙΤΩΝ II, το οποίο ναυπηγήθηκε κατά παραγγελία της Ελλάδας από τη σύμμαχη πλέον Ο.Δ. της Γερμανίας. Η πολεμική σημαία του ΤΡΙΤΩΝ βρίσκεται σήμερα εκτεθειμένη στη βάση υποβρυχίων του ναυστάθμου της Σαλαμίνας.
Ιστοσελίδες
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Φερνάνδος Σερπιέρης
Ο Φερνάνδος Σερπιέρης (-15 Νοεμβρίου 1927 ) ήταν επιχειρηματίας - βιομήχανος που δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.Ήταν γιος του Ιταλού επιχειρηματία Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη στον οποίο οφείλεται η μεταλλευτική ανάπτυξη του Λαυρίου μετά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Ο Φερνάνδος συνέχισε την δραστηριότητα του πατέρα του σε μεταλλευτικές και μεταλλουργικές δραστηριότητες στο Λαύριο.
Το 1896 ο Φερνάνδος ήταν πρόεδρος της Επιτροπείας Αθλητικών Παιδειών στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.
Το 1924 ήταν ένας από τους ιδρυτές της «Ενώσεως των εν Ελλάδι Μεταλλουργικών και Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων», οργάνωσης από την οποία προέκυψε ο σημερινός Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων και μάλιστα η πρώτη έκτακτη Γενική Συνέλευσή της έγινε στα γραφεία του στις 28 Μαΐου 1924. Ο Φερνάνδος Σερπιέρης χρημάτισε πρώτος πρόεδρος της Ενώσεως.
Μέχρι το 1929, το Αρχοντικό Σερπιέρη που είχε χτίσει ο πατέρας του στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ 1880 και 1884, ήταν στην κατοχή του. Το 1929 πωλήθηκε στην Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος.
Οικογένεια
Πατέρας του ήταν ο Ιταλός επιχειρηματίας Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης (Gianbattista Serpieri) και μητέρα του η Κλεμένς ή Κλημεντίνη (Clemence Leboy).
Σύζυγός του ήταν η Λαυρία Παχύ, κόρη του επιχειρηματία Γεωργίου Παχύ και παιδί του ο Τζόνι Σερπιέρης (επίσημο όνομα Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης, όπως και ο παππούς του) (3 Ιουνίου 1907-;)
Πορτρέτο του Φερνάνδου από τον Πολυχρόνη Λεμπέση
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το πορτρέτο του Φερνάνδου Σερπιέρη από τον ζωγράφο Πολυχρόνη Λεμπέση (Συλλογή Ε. Κουτλίδη), το οποίο θεωρείται, μαζί με άλλα πορτρέτα που ζωγράφισε ο Λεμπέσης, από τα καλύτερα δείγματα γραφής στην νεοελληνική τέχνη της προσωπογραφικής ζωγραφικής, το οποίο όμως προκάλεσε, όταν εμφανίστηκε, αντίδραση του Φερνάνδου αλλά και αρνητικά σχόλια από άλλους ζωγράφους της εποχής επειδή δεν ωραιοποιούσε τον εικονιζόμενο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οικογένεια Σερπιέρη Κατηγορία:Μεταλλευτική
Ρήγαινα
Η Ρήγαινα είναι πρόσωπο της λαϊκής παράδοσης της Κύπρου. Το όνομα της αναφέρεται σε όλους τους θρύλους και τις παραδόσεις της νήσου. Σχετίζεται με τον Διγενή και άλλα θρυλικά πρόσωπα, πολλά μεσαιωνικά κτίρια αποδίδονται στη Ρήγαινα, κάστρα, πύργοι, σπηλιές, εκκλησιές, ακόμα και χωριά, σε όλη την Κύπρο υπάρχει μια παράδοση για τη ρήγαινα. Όλα τα φρούρια αποδίδονται στη Ρήγαινα. Πολλές ονομασίες χωριών αποδίδονται στη Ρήγαινα, Κυρά, Πύργος από κάποιον πύργο που είχε στην περιοχή.
Η Ρήγαινα στους θρύλους αποδίδεται πανέμορφη κυρά με πολλά πλούτη, άλλες φορές καλή και συμπονετική, άλλες φορές κακιά που βασανίζει τους ντόπιους. Κατοικεί σε πύργους ή στα απόκρημνα κάστρα του Πενταδάκτυλου, πολεμίστρια που μόνο με δόλο καταφέρνουν να τη νικήσουν. Σε πολλά μέρη υπάρχει ο θρόνος της Ρήγαινας, τα λουτρά της, αλλά και το παλάτι της.
Κάστρο Λίχτενμπεργκ
Το κάστρο του Λίχτενμπεργκ είναι το μεγαλύτερο και το πιο άρτιο κάστρο στη Γερμανία και βρίσκεται κοντά στο κάστρο του Ταλίχτενμπεργκ (Thallichtenberg) στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Ρήγαινα
Παραδόσεις
Όταν ο Ρήγας της έταξε να της χαρίσει γη όσο φτάνει το μάτι της αυτή έχτισε το Κάστρο Κολοσσίου, ψηλό για να βλέπει όσο μακρύτερα γίνεται. Στην Πάφο έχτισε υδραγωγείο για να φέρει νερό στο παλάτι της, στην πόλη της Πάφου υπάρχει η Πέτρα του Διγενή που ο μύθος τη σχετίζει με την Ρήγαινα.
Κάστρο Λίχτενμπεργκ
Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε το 1200 μ.Χ. περίπου και αποτέλεσε έδρα των Κομήτων του Φέλντεντς (Veldenz) και των Δουκών του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν (Pfalz-Zweibrücken) πριν αποτελέσει έδρα για τους Πρίγκιπες του Λίχτενμπεργκ. Από την ανέγερσή του μέχρι σήμερα το κάστρο δεν έπαθε ουδεμία καταστροφή παρ' όλους τους πολέμους που διεξήγαγε η Γερμανία, αλλά και της μεγάλης πυρκαγιάς που προκλήθηκε στο κάστρο στις 26 Οκτωβρίου του 1799, οπότε και το εγκατέλειψε η τελευταία δυναστεία. Τέλος από το 1816 παραχωρήθηκε στην Πρωσία και στον Δούκα Ερνέστο Α΄ της Σαξωνίας-Κοβούργου κατόπιν αποφάσεως του Συνεδρίου της Βιέννης. Από το 1895 το Κάστρο είναι ανοιχτό στο κοινό για διάφορες εκδηλώσεις έναντι αδρού αντιτίμου.
Ρήγαινα
Παραδόσεις
Στο Τρίκωμο η τοπική παράδοση λέει ότι εκεί έκρυψε η Ρήγαινα τον θησαυρό της για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών. Η ίδια παράδοση για τον θησαυρό της Ρήγαινας επικρατεί και στα Ανώγυρα, όπου έσκαψε λάκκο μεγάλο, τόσο μεγάλο ώστε μέσα έπεσε ο γιος της και χάθηκε. Στον Άρωνα είχε το παλάτι της, ο θρύλος λέει ότι κάποτε θέριζε τα χωράφια της αλλά δεν είχε προλάβει να αποθηκεύσει τη συγκομιδή όταν φάνηκε ο εχθρός, η Ρήγαινα τότε παρακάλεσε τον θεό και έκανε σορούς με πέτρες τις στοίβες άχυρο. Έτσι αποδίδει η λαϊκή παράδοση τους τρεις λόφους της περιοχής.
Κάστρο Λίχτενμπεργκ
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Πύργοι Κατηγορία:Ρηνανία-Παλατινάτο
Ρήγαινα
Παραδόσεις
Στο χωριό Περβόλια Λάρνακας όπως λέει η παράδοση του χωριού όταν έχτισε το περίφημο Πύργο της Ρήγαινας, μετά από μία εισβολή που έγινε από τη θάλασσα από πειρατές η οποία είναι αρκετά κοντά στον Πύργο από το πόσο γρήγορα έφυγε έθαψε τα πλούτη της στο πάτο του Πύργου και ως σήμερα ακόμα κανένας δεν τα βρήκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφία
Χαραντζέγια
Η Χαραζντέγια (λευκορωσικά: Гарадзея, ρωσικά: Городея, πολωνικά: Horodziej, λιθουανικά: Gorodėja) είναι πόλη στη Λευκορωσία, που βρίσκεται στην επαρχία Νέσβιζ στην περιφέρεια Μινσκ. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1530.
Ιστορία
Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ακριβής αριθμός των Εβραίων που ζούσαν στην Γκοροντέγια δεν ήταν γνωστός, αλλά πιθανόν να ήταν κάπου μεταξύ 700 και 1.000, το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού. Το χωριό ήταν υπό γερμανική κατοχή από το 1941 έως το 1944.
Το 1941, ιδρύθηκε ένα κλειστό γκέτο με λίγα σπίτια. Στις 16 Ιουλίου 1942, το γκέτο διαλύθηκε. Κάποιοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά, αλλά οι περισσότεροι ήταν βάδισαν με τα πόδια, σε ένα μικρό λόφο κοντά στο Χριστιανικό νεκροταφείο, όπου είχε δημιουργηθεί ένας λάκκος. Στο δρόμο για το χώρο εκτέλεσης, οι φρουροί πυροβόλησαν αρκετούς Εβραίους που δεν ήταν σε θέση να περπατήσουν μαζί με τους υπόλοιπους. Περίπου 1.000 Εβραίοι εκτελέστηκαν εκείνη την ημέρα από τους Einsatzgruppen.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορωσία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Αρέθουσα Ικαρίας
Η Αρέθουσα είναι χωριό της Ικαρίας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευδήλου του δήμου Ικαρίας, της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ικαρίας του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Η Αρέθουσα είναι ορεινό χωριό της κεντρικής Ικαρίας. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις του όρους Αθέρας, νοτιοανατολικά του Ευδήλου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 325. Απέχει 35 χλμ. περίπου Δ. του Αγίου Κηρύκου.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αρεθούσης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,617 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κυπαρίσσι Αρεθούσης, Πέρα Αρέθουσα και Φοίνικας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Αράθουσα και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, στην Ικαρία του νομού Σάμου. Το 1940 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Αρέθουσα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρεθούσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευδήλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ευδήλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ικαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Bulletin of Volcanology
Γενικά η ύλη του εν λόγω περιοδικού εστιάζεται στα ηφαίστεια και τους μηχανισμούς δραστηριότητάς των, καθώς και στις διάφορες τεχνικές γεωφυσικές, γεωχημικές και πετρολογικές των μαγμάτων. Ειδικότερα η ύλη του οργανώνεται σε τρεις ενότητες: Στην πρώτη όπου περιλαμβάνονται διάφορα επιστημονικά άρθρα, στη δεύτερη σύντομες ανακοινώσεις και στη τρίτη ένα φόρουμ για συζητήσεις αμφιλεγόμενων ζητημάτων ή σχόλια επί θεμάτων προηγούμενης έκδοσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Χαϊδελβέργη Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα
Lost Sirens
Το Lost Sirens είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ από το συγκρότημα New Order και κυκλοφόρησε στις 14 Ιανουαρίου 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα κομμάτια που περιλαμβάνουν στο άλμπουμ καταγράφτηκαν κατά την παραγωγή του Waiting for the Sirens' Call.
Παραγωγή
Όπως και στο Waiting for the Sirens' Call, συμμετέχουν οι Bernard Sumner, Peter Hook, Stephen Morris και Phil Cunningham. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Real World Studios το 2003-04. Το κόστος παραγωγής ανήλθε σε £ 700.000. Τα τραγούδια παρουσιάζονται στο Lost Sirens προορίζονταν αρχικά για λίγο μετά την κυκλοφορία του Waiting for the Sirens' Call», αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε το 2007. Το Lost Sirens κυκλοφόρησε μετά την επανένωση της μπάντας το 2011, χωρίς τον μπασίστα Peter Hook. "Hellbent" στο παρελθόν ήταν που κυκλοφόρησε το 2011, ως μέρος του συλλογής άλμπουμ Total: From Joy Division to New Order.
Τραγούδια
Κατηγορία:Δισκογραφία των New Order Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
1764 Κόγκσαλ
Ο Κόγκσαλ (Cogshall) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,2. Ανακαλύφθηκε το 1953 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Γουίλμπουρ Κόγκσαλ (Wilbur A. Cogshall).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κόγκσαλ εκτιμάται σε 26,21 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0852 ± 0,015. Ο Κόγκσαλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 37 λεπτά και 27,0 δευτερόλεπτα, μια αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κογκσαλ
Δημήτρης Κυριακίδης
Ο Δημήτρης Κυριακίδης (Καβάλα, 24 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στον Ποσειδωνα Μηχανιώνας στη θέση του τερματοφύλακα.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τον Νέστο Χρυσούπολης. Το 2004 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ, ενώ κατά την περίοδο 2008-09 δόθηκε δανεικός στον Αγροτικό Αστέρα και την επόμενη (2009-10) στον Πανσερραϊκό.
Αικατερίνη της Κλέβης, δούκισσα του Χέλρε
Βιογραφία
Η Αικατερίνη ήταν η δεύτερη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Aδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης και της Mαρίας των Βαλουά-Bουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Ήταν ανιψιά του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας (που ήταν αδελφός της Μαρίας).
Δούκισσα και επίτροπος
Η Αικατερίνη ζούσε με τους γονείς της μέχρι το 1431, παρόλο που είχε ήδη παντρευτεί το προηγούμενο έτος. Είχε στενούς δεσμούς με τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος δεν εμπιστευόταν τον σύζυγό της Άρνολντ δούκα του Χέλρε. Η Αικατερίνη μεγάλωσε την κόρη της Μαρία στην Αυλή της Βουργουνδίας. Όταν ο σύζυγός της τιμώρησε το Ντρηλ, έχασε την υποστήριξη τού δουκάτου του. Η Αικατερίνη ενεργούσε ως ενδιάμεση μεταξύ του συζύγου της και της Συνέλευσης των ευγενών. Το 1450 ο Άρνολντ πήγε για προσκύνημα στη Ρώμη και την Παλαιστίνη. Κατά την απουσία του, η Αικατερίνη ενήργησε ως επίτροπος.
Δημήτρης Κυριακίδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Το καλοκαίρι του 2010, αποχώρησε από τον ΠΑΟΚ έπειτα από έξι χρόνια παρουσίας, για να συνεχίσει την καριέρα του στον Λεβαδειακό, όπου στα τρία χρόνια παραμονής του είχε 82 συμμετοχές πρωταθλήματος.
Αικατερίνη της Κλέβης, δούκισσα του Χέλρε
Δούκισσα και επίτροπος
Υποστήριξε τον γιο της Αδόλφο, όταν αυτός ανέλαβε την εξουσία από τον πατέρα του. Ο Κάρολος δούκας της Βουργουνδίας (γιος του Φιλίππου Γ΄) είχε συλλάβει τον Αδόλφο το 1470, όταν αποδείχθηκε ένας αναξιόπιστος σύμμαχος της Βουργουνδίας. Η Αικατερίνη πέρασε τα τελευταία χρόνια στο Λόμπιτ, όπου απεβίωσε το 1476.
Βιβλίο ωρών
Το εικονογραφημένο χειρόγραφο Ώρες της Αικατερίνης της Κλεβης παραγγέλθηκε γι' αυτήν, όταν παντρεύτηκε τον Άρνολντ δούκα του Χέλρε στις 26 Ιανουαρίου 1430. Δείχνει την γενεαλογία της, καθώς και τον εαυτό της να προσεύχεται. Οι Ώρες είχαν χαθεί για τετρακόσια χρόνια και εμφανίστηκαν ξανά το 1856. Είναι ένα από τα πιο πλούσια διακοσμημένα βιβλία του είδους του, που σώζονται.
Δημήτρης Κυριακίδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Τον Ιούλιο του 2013 συμφώνησε με την Ξάνθη υπογράφοντας συμβόλαιο διετούς συνεργασίας και με την ολοκλήρωσή του αποχώρησε για να συνεχίσει στον Παναιτωλικό.
Αικατερίνη της Κλέβης, δούκισσα του Χέλρε
Οικογένεια
Η Αικατερίνη και ο Άρνολντ των Έχμοντ δούκα του Χέλρε είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Δημήτρης Κυριακίδης
Στην εθνική Ελλάδας
Τον Νοέμβριο του 2016 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ελλάδας από τον Μίχαελ Σκίμπε, σε αντικατάσταση του τραυματία Στέφανου Καπίνο, για τους αγώνες με τη Λευκορωσία (φιλικός) και τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη (προκριματικά Μουντιάλ 2018).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρμιώτισσας Πάνω Πολεμιδιών
Γκρουπ Σπορτίφ Κονσολά
Η Γκρουπ Σπορτίφ Κονσολά (ή Κονσολά Μαρσέιγ) είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, με έτος ίδρυσης το 1964 και με έδρα την συνοικία Κονσολά της Μασσαλίας. Ο σύλλογος, πρόεδρος του οποίου είναι ο Ζαν-Λυκ Μενγκαλόν, αγωνίζεται για την σεζόν 2012-2013 στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (Δ' Εθνική).
Ιστορία
Η Γκρουπ Σπορτίφ Κονσολά ιδρύθηκε το 1964 και μετρά σήμερα 350 εργαζόμενους. Το 1983, ο Ζαν-Λυκ Μενγκαλόν γίνεται πρόεδρος της ομάδας, παραμένοντας σε αυτή την θέση μέχρι και σήμερα. Με το τέλος της σεζόν 2010-2011 που της αποφέρει μια δεύτερη θέση στη γενική κατάταξη, η ΓΣ Κονσολά προβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (CFA).
Γήπεδο
thumb|Κερκίδα του Σταντ ντε Λα Μαρτίν. Η ΓΣ Κονσολά δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Σταντ ντε Λα Μαρτίν, το οποίο βρίσκεται στο Chemin de la Martine, στο 15ο Δημοτικό Διαμέρισμα της Μασσαλίας. Το συγκεκριμένο γήπεδο διαθέτει χορτάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1964  Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Μασσαλία
Γερουσία (1927)
Γερουσία ονομάστηκε σώμα που ιδρύθηκε με το ελληνικό Σύνταγμα του 1927 ως δεύτερο νομοθετικό σώμα. Οι πρώτες εκλογές για την συγκρότησή της έγιναν στις 21 Απριλίου 1929 στις Βουλευτικές εκλογές. Με καθολική ψηφοφορία εξελέγησαν από τον λαό 92 γερουσιαστές ενώ επιπλέον 18 εξελέγησαν από τα διοικητικά συμβούλια επαγγελματικών οργανώσεων και τα πνευματικά ιδρύματα. Σε αυτούς προστέθηκαν άλλοι 10 που εξέλεξε η βουλή, σύνολο 120. Τουλάχιστον τα 9/12 από τα μέλη της Γερουσίας εκλέγονταν λοιπόν από τον λαό, το 1/12 από τη Βουλή και τη Γερουσία σε κοινή συνεδρίαση στην αρχή κάθε Βουλευτικής περιόδου, ενώ τα υπόλοιπα 2/12 εκλέγονταν με βάση τον θεσμό της επαγγελματικής αντιπροσωπείας.
Η θητεία του γερουσιαστή ήταν 9 χρόνια αλλά κάθε τρία χρόνια ανανεωνόταν η σύνθεσή της κατά το ένα τρίτο με καθολική ψηφοφορία στο τρίτο των εκλογικών διαμερισμάτων της χώρας. Η γερουσία καταργήθηκε στις 1 Απριλίου 1935 με το κίνημα του Κονδύλη.
Η Γερουσία (μαζί με τη Βουλή) εξέλεγε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και επέλεγε τη διάλυση ή όχι της Βουλής μετά από πρόταση του Προέδρου. Το 1935, ως αντίδραση σε ένα αποτυχημένο «βενιζελικό» πραξικόπημα, καταργήθηκε το Σύνταγμα του 1927, επανήλθε σε ισχύ εκείνο του 1911 και ο θεσμός της Γερουσίας καταργήθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Γερουσία στην Ελλάδα
Ζωή Κασιμάτη
Η Ζωή Κασιμάτη ήταν ελληνίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Ήταν αθλήτρια του Αττικού Όμιλου Αντισφαίρισης που είχε ιδρυθεί το 1927 και συμμετέχει στα πανελλήνια πρωτάθλημα από το 1928, με την Κασιμάτη να είναι το πρώτο μέλος του συλλόγου που κατέκτησε πρωταθλήματα.
Ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στο απλό γυναικών το 1928, 1929 και 1931 ενώ ήταν δεύτερη το 1930 , δεύτερη στο διπλό γυναικών το 1928 και το 1932.
Το 1929 ήταν πρώτη στο διπλό μεικτό στους αγώνες ζευγαριών του Αττικού Ομίλου αντισφαίρισης με συμπαίκτη τον Τσουκαλά. Ενώ συμμετείχε και στο διεθνές τουρνουά Ανατολικής μεσογείου το 1930.
Από τον τύπο της εποχής θεωρούνταν μεγάλο ταλέντο και ανάμεναν σπουδαία εξέλιξη, αποκαλούνταν μάλιστα η Λεγκλέν της Ελλάδος. Ήταν αήτητη στον ελληνικό χώρο για τρία έτη όταν ηττήθηκε το 1930 στο κύπελλο εκατονταετηρίδως από την Ευανθία Χαροκόπου με 3-6 7-5 και 6-4. Το 1932 ήταν 3η στην Πανελλήνια κατάταξη γυναικών πίσω από δύο αθλήτριες που διέμεναν στην Αίγυπτο, πρώτη ανάμεσα στις ημεδαπές παίκτριες.
Στην επιτραπέζια αντισφαίριση από τους πρωτοπόρους στην Ελλάδα ελήψει πρωταθλήματος συμμετείχε σε τουρνουά. Το 1930 ήταν δεύτερη στα Α΄ Παναθήναια χάνοντας στον τελικό από την Κλειώ Ησαΐα με 6-2, 6-0.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του Αττικού ομίλου αντισφαίρισης Φιλοθέης
Αυτόματο Σύστημα Αναγνώρισης
Το Αυτόματο Σύστημα Αναγνωρίσεως, ευρύτερα γνωστό ως σύστημα AIS, (αγγλικά: Automatic Identification System - AIS) είναι ένα σύστημα αυτόματης ανταλλαγής ψηφιακών σημάτων μεταξύ πλοίων, αλλά και παράκτιων συστημάτων κυκλοφορίας πλοίων, στη συχνότητα των υπερβραχέων κυμάτων (VHF). Μέσω του συστήματος αυτού επιτυγχάνεται η αμοιβαία ενημέρωση όλων των πλοίων, της ταυτότητάς τους, του φορτίου τους, του λιμένα απόπλου και κατάπλου, καθώς και άλλων χρήσιμων πληροφοριών. Οι πληροφορίες του συστήματος εμφανίζονται σε σύγχρονο απεικονιστικό μέσο (οθόνη), ενώ ενσωματώνονται επίσης και στις πληροφορίες των Συστημάτων Απεικόνισης Ηλεκτρονικού Χάρτη και Πληροφοριών (ECDIS).
Σύμφωνα με το Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό ο αντικειμενικός σκοπός της ανάπτυξης του συστήματος AIS είναι η βελτίωση του επιπέδου ασφαλείας κατά τον πλου, η δυνατότητα εκτελέσεως ασφαλέστερης και αποτελεσματικότερης ναυτιλίας, η αναγνώριση των στόχων, η υποβοήθηση της παρακολούθησης των στόχων, η απλούστευση της επικοινωνίας/ ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ πλοίων και η παροχή επιπρόσθετης πληροφορίας για ορθή εκτίμηση του ναυτιλιακού περιβάλλοντος.
Λειτουργία
Κάθε πομποδέκτης AIS επικοινωνεί χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα δύο συχνότητες υπερβραχέων κυμάτων (161,975 MHz και 162,025 MHz). Η δεύτερη συχνότητα έχει υιοθετηθεί για την αποφυγή προβλημάτων παρεμβολών, καθώς και για λόγους που εξυπηρετούν την απρόσκοπτη συμμετοχή του μέγιστου δυνατού αριθμού πλοίων στο δίκτυο. Η εμβέλεια του συστήματος είναι ίδια με εκείνη των υπερβραχέων σημάτων, η οποία συνήθως υπερβαίνει την αντίστοιχη του ραντάρ. Πρακτικά ανέρχεται στα 40 ναυτικά μίλια για μεγάλα πλοία (μεγάλο ύψος κεραίας) και στα 20 ναυτικά μίλια για μικρά πλοία (μικρό ύψος κεραίας). Η εμβέλεια αυτή αυξάνεται κατακόρυφα, κατά την παράκτια ναυσιπλοΐα, όταν το παράκτιο κράτος διαθέτει σύστημα αναμεταδοτών ξηράς του συστήματος AIS.
Το τηλεπικοινωνιακό πρωτόκολλο του AIS είναι ενδεικτικό της δυναμικής των σύγχρονων ασυρμάτων τηλεπικοινωνιακών δικτύων, που χρησιμοποιούν τεχνικές δικτυοκεντρικής οργάνωσης. Αυτό το πρωτόκολλο υποδιαιρείται σε τέσσερις φάσεις:
Παρεχόμενες Πληροφορίες
Οι πληροφορίες του Αυτόματου Συστήματος Αναγνωρίσεως περιλαμβάνει τρία επιμέρους είδη παραμέτρων:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Τι είναι το AIS?
Κατηγορία:Ναυτικά όργανα Κατηγορία:Συστήματα τεχνολογίας
Ροβέρτος Α΄ της Νορμανδίας
Ο Ροβέρτος Α΄ της Νορμανδίας ή Ροβέρτος ο Μεγαλοπρεπής (Robert Ier de Normandie, 1000 - 22 Ιουλίου 1035) δούκας της Νορμανδίας (1027 - 1035) ήταν δεύτερος γιος του Ριχάρδου Β΄ της Νορμανδίας και της Ιουδήθ της Βρετάνης κόρης του Κόναν Α΄ της Βρετάνης. Λόγω της αβεβαιότητας στην αρίθμηση των δουκών της Νορμανδίας ο Ροβέρτος Α΄ απαριθμείται από μερικούς ιστορικούς ως Ροβέρτος Β΄, οι ίδιοι ιστορικοί απαριθμούν ως Ροβέρτο Α΄ τον πρόγονο του Ρόλλο της Νορμανδίας. Διαδέχτηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ριχάρδο Γ΄, σε λιγότερο από έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Ριχάρδος πέθανε πρόωρα και τον διαδέχτηκε ο Ροβέρτος. Τον Ροβέρτο τον μεγαλοπρεπή διαδέχθηκε ο νόθος γιος του Γουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας που έγινε ο πρώτος Νορμανδός βασιλιάς της Αγγλίας (1066) μετά τη Νορμανδική κατάκτηση.