cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλαγονία (αρχαία πόλη)
Η Αλαγονία ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων, το οποίο απαρτιζόταν από 18 πόλεις. Το όνομά της οφείλεται στην ομώνυμη νύμφη Αλαγονία, κόρη του Δία και της Ευρώπης.
Το όνομα αυτό φέρει σήμερα η τοπική κοινότητα του Δήμου Καλαμάτας στο Νομό Μεσσηνίας.
Κοινό των Ελευθερολακώνων
Οι δεκαοκτώ πόλεις του Κοινού του Ελευθερολακώνων κατά αλφαβητική σειρά ήτανε οι εξής:
Ακριαί, Αλαγονία, Ασωπός,
Βοιαί, Βρασιαί, Γερηνία,
Γερονθραί, Γύθειον, Επίδαυρος ή Λιμηρά,
Καινήπολις, Λάς, Λεύκτρα,
Μαριός, Οίτυλος, Πύρροχος,
Τενθρώνη και Χάραξ.
Παυσανίας
Η αρχαία πόλη Αλαγονία κατά τον αρχαίο Έλληνα περιηγητή Παυσανία, που έζησε το δεύτερο αιώνα μ. Χ., βρισκότανε σε απόσταση τριάντα στάδια από την πόλη Γερηνία. Καθορίζοντας δε επακριβώς τη γεωγραφική θέση της Αλαγονίας, ο Παυσανίας γράφει :
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λακωνίας
C4H8O
Ο μοριακός τύπος C4H8O μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα εικοσιέξι (26) ισομερή:
Μισελληνισμός
Μισελληνισμός ή ανθελληνισμός αποκαλείται η αντιπάθεια ή το μίσος προς τους Έλληνες, την Ελλάδα ή τον ελληνικό πολιτισμό. Μισέλληνες βρίσκονται σε διάφορους πολιτισμούς και εποχές.
Ρωμαϊκή περίοδος
Οι Ρωμαίοι υπήρξαν «οι πρώτοι ελληνολάτρες και [ταυτόχρονα] οι πρώτοι μισέλληνες» Λατίνοι διανοούμενοι δεν κρύβουν τη δυσφορία τους για την διείσδυση του Ελληνικού πολιτισμού ακόμα και στην πρωτεύουσα της Ρωμαϊκή Αυτοκρατορίας: έτσι, ο Γιουβενάλης θα γράψει: «Δεν μπορώ να υποφέρω ελληνική την πόλη-non possum ferre graecum urbem»
Ιδιαίτερα γνωστοί μεταξύ των ιδεολογικών ταγών του Ρωμαϊκού μισελληνισμού, ήταν ο Κάτων ο Πρεσβύτερος και ο Κικέρωνας. Έτσι ο πρώτος, ενώ είχε φτάσει στο σημείο να απαγορεύσει την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας από τον γιο του και ισχυριζόταν πως οι Ρωμαίοι θα έχαναν τη δύναμή τους, αν διδάσκονταν την ελληνική γλώσσα, κατηγορούσε τον Σωκράτη για φλύαρο και διαφθορέα. Επίσης ζήτησε την εκδίωξη ελληνικής αντιπροσωπείας που είχε φθάσει στη Ρώμη και ήταν συγκροτημένη από φιλοσόφους οι οποίοι βρήκαν απήχηση στη ρωμαϊκή νεολαία Ο Πόπλιος Σκιπίωνας Κορνήλιος, στρατηγός, μέμφονταν δημοσίως την ελληνική τέχνη: το θέατρο και την τέχνη των ηθοποιών.
Μεταξύ των μέσων που μετέρχονταν οι Ρωμαίοι για να εκφράζουν την περιφρόνησή τους και την αρνητική προς τους Έλληνες διάθεση, ήταν το να τους απευθύνονται στα λατινικά και να τους εξαναγκάζουν να χρησιμοποιούν διερμηνείς όταν επικοινωνούσαν με τις Ρωμαϊκές αρχές. Ο Οράτιος καταδικάζει το graecari-ελληνίζειν- κάποιων Ρωμαίων όταν υιοθετούν τον ελληνικό τρόπο άθλησης και όχι τον Ρωμαϊκό. Τον 2ο αιώνα εποχή των μεγάλων επεκτατικών εξορμήσεων της Ρώμης κάθε εξελληνισμός ήταν επικίνδυνος. Τον 1ο αιώνα, οπότε τοποθετείται η δράση των Κικέρωνα και Οράτιου, έχουμε το αποκορύφωμα των Εμφυλίων, την απαξίωση της πολιτικής : Η Ρωμαϊκή άρχουσα τάξη έπρεπε μα κάθε μέσο να διατηρήσει το στρατοκρατικό πνεύμα της.
Η γνωστή φράση του Οράτιου «η Ρώμη κατέκτησε την Ελλάδα με το σίδερο και η Ελλάδα τη Ρώμη με το πνεύμα», αντανακλά την αντικατάσταση του αυστηρού ρωμαϊκού βίου από το ελληνικό ευδαιμονιστικό πνεύμα: η συντηρητική διανόηση κατηγορεί συστηματικά την Ελλαδα ως χώρο προέλευσης της πολυτέλειας.
Μισέλληνες περιηγητές
Ξένοι που φτάνουν στον Τουρκοκρατούμενο ελληνικό χώρο στην πρώτη περίοδο μετά την Άλωση, όπως ο Πιερ Μπελόν αποδίδει την εξαφάνιση χειρογράφων στην νωχέλεια και αμάθεια των Ελλήνων που έχουν πλέον εκφυλιστεί. Ο Πρώσσος περιηγητής Μπαρτόλντυ, πνευματικά γαλουχημένος από την παιδεία του Διαφωτισμού και το γερμανικό κλασικισμό, «επαναστατεί ενάντια σε μια βασική πολιτική προέκταση του ευρωπαϊκού κλασικισμού του τέλους του δέκατου όγδοου αιώνα, την πίστη δηλαδή στην υπόθεση της ελληνικής παλιγγενεσίας». «Η περιφρόνηση, ο κυνισμός και η αρνητική διάθεση του Bartholdy για τους Έλληνες του καιρού του οδήγησε την τότε ελληνική διανόηση να τον δει, όχι άδικα, σαν έναν από τους χειρότερους μισέλληνες και ‘’κατήγορους του γένους’’» Οι αντιφιλελληνικές αιχμές του δεν περιορίζονταν στην επίμονη υπογράμμιση της παρακμής των νεωτέρων Ελλήνων, αλλά συχνά γενικεύονταν και κατά των αρχαίων  Εκ  πεποιθήσεως βασιλόφρονας και οπαδός της Παλινόρθωσης, γαλουχήθηκε μέσα στο γενικότερο αντιδιαφωτιστικό πνεύμα της Γερμανίας που του μορφοποίησε πολιτικά τον συντηρητικό ρομαντισμό του.
Στη συνέχεια, από τις διάφορες δημόσιες θέσεις και τα διάφορα αξιώματα που καταλαμβάνει, πρέσβης της Γαλλίας, στο Βερολίνο, πρέσβης στο Λονδίνο, συμμετέχει στο συνέδριο της Βερόνας, υπουργός των Εξωτερικών ακολουθεί την ανθελληνική γραμμή της κυβέρνησής του. Χαρακτηριστικά όταν του ζητήθηκαν να δώσει οδηγίες σχετικά με την παροχή βοήθειας σε δύο ελληνοκύπριους πρόσφυγες την αρνείται, ενώ για την χορήγηση διαβατηρίου σε δύο Έλληνες από την Μολδοβλαχία για να μεταβούν στην Ελλάδα μέσω Μασσαλίας προκειμένου να ενταχθούν στον Επαναστατικό στρατό, δίνει οδηγίες να θεωρηθούν «περιπλανώμενοι, συνεπίκουροι άλλων εχθρών του καθεστώτος». Τέλος με οδηγία του προς τους Γάλλους πρέσβεις στην Ανατολή επιτρέπεται η μεταφορά από Γαλλικά πλοία Ελλήνων σκλάβων και αιχμαλώτων. Μετά την απομάκρυνσή του από το Υπουργείο των Εξωτερικών θα ασχοληθεί με την Ελληνική υπόθεση καθώς του παρείχε όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για να επανέλθει στον Υπουργικό θώκο, να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του βασιλιά και να προκαλέσει την πτώση του πολιτικού αντίπαλου, πρωθυπουργού κόμητα ντε Βιλέλ.
Αυστριακός μισελληνισμός
Η ανθελληνική στάση του Μέττερνιχ είχε αισθητές επιπτώσεις για το φιλελληνικό κίνημα στη Γερμανία κι αυτό διότι δέσποζε τόσο στη διεθνή σκηνή όσο και στα εσωτερικά της Γερμανίας: εκδόθηκε Βασιλικό διάταγμα που απαγόρευε τη διάδοση του φιλελληνικού φυλλαδίου του καθηγητή Krug στη Σαξονία. Ο Φρειδερίκος Θείρσιος αναγκάσθηκε να αποσύρει την πρότασή του για τη συγκρότηση και αποστολή μια Γερμανικής Λεγεώνας στην Ελλάδα ,ύστερα από αυστηρή εντολή του Μέττερνιχ προς τη Βαυαρική κυβέρνηση.
Αμερικανικός μισελληνισμός
Στην Επανάσταση διαφωνούσαν και όσοι είχαν εμπορικά συμφέροντα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και συναλλαγές με το λιμάνι της Σμύρνης. Εκτός των εμπόρων, διάφορες κοινωνικές ομάδες διαφωνούσαν με τις προοπτικές του Ελληνικού ξεσηκωμού: διάφοροι εκσυγχρονιστές αμερικάνοι δεν έβρισκαν πραγματιστικό ενδιαφέρον στις κλασικές σπουδές, επίσης Χριστιανοί φονταμενταλιστές συμφωνούσαν με τους πρώτους και οπαδοί του ειρηνισμού (πασιφιστές), ενοχλημένοι από τις επαναστατικές ενέργειες των τελών του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα, είχαν συσπειρωθεί σε ειρηνόφιλες κοινότητες. Τέλος υπήρχαν και άλλοι που αμφισβητούσαν τη σχέση των νεοελλήνων με τους αρχαίους Έλληνες βασιζόμενοι σε δυσμενείς περιγραφές περιηγητών.
Αγγλικός μισελληνισμός
Άρθρο με τίτλο Η ναυμαχία του Ναυαρίνου στην εφημερίδα Blackwood’s Edimburg Magazine προβάλει ανθελληνικές αντιφιλελεύθερες και φιλοοθωμανικές απόψεις. Όπως αναλύεται στο άρθρο, η Τουρκία απέκτησε την Ελλάδα, όπως και πλήθος άλλων κτήσεών της, και έχει τα ίδια δικαιώματα σε αυτή όπως η Βρετανία στις Ινδίες και την Ιρλανδία. Αλλά και ο τρόπος διοικήσεως των Τούρκων επί των Ελλήνων δεν μειώνει τα δικαιώματά τους, γιατί το δημόσιο δίκαιο που νομιμοποιεί την τουρκική κυριαρχία δεν αφορά και τη μορφή διακυβέρνησης. Επίσης η συμπεριφορά ενός λαού σε ένα άλλο δεν δικαιολογεί την επέμβαση των ξένων, γιατί έτσι ξένα κράτη θα επέμβαιναν για να απελευθερώσουν τους σκλάβους της Αφρικής, καταλύοντας κάθε ανεξαρτησία άλλου κράτους. Αλλά και η καταγωγή ή και η θρησκεία των Ελλήνων δεν δικαιολογούν ανάλογες πρωτοβουλίες, γιατί οι μεγάλες δυνάμεις θα έπρεπε να δώσουν ανεξαρτησία στην Ιταλία, να αποκαταστήσουν τους Εβραίους σε ελεύθερη πατρίδα και οι καθολικές δυνάμεις να απελευθερώσουν τους Ιρλανδούς από την τυραννία της Βρετανίας. Η εφημερίδα συνέχιζε να ξιφουλκεί κατά των Ελλήνων, οι οποίοι ανεμπόδιστα συνεχίζουν να τηρούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, ενώ οι ίδιοι χαρακτηρίζονται εγωπαθείς, άπληστοι, κλέφτες και ένα έθνος πειρατών.
Οι Κάρολος Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς ανθέλληνες
Οι Μαρξ και Ένγκελς, ακολουθώντας τον Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ, του οποίου το έργο γνωρίζουν και εκτιμούν ιδιαιτερως, πιστεύουν ότι ο σύγχρονός τους ελληνικός πληθυσμός είναι σλαβικής καταγωγής, που διατήρησε όμως την ελληνική γλώσσα. «''Οι Έλληνες της Τουρκίας είναι ως επί το πλείστο σλαβικής καταγωγής, όμως υιοθέτησαν την σύγχρονη ελληνική γλώσσα. Πράγματι, με εξαίρεση λίγες ευγενικές οικογένειες της Κωνσταντινούπολης και της Τραπεζούντας, είναι τώρα γενικά αποδεκτό ότι πολύ λίγο καθαρό ελληνικό αίμα υπάρχει ακόμα και στην Ελλάδα''».
Όπως σχολιάζει ο Παύλος Τζερμιάς, μια τέτοια θέση συνιστά «υποτίμηση του νεοελληνικού εθνισμού» και φτάνει και στην υιοθέτηση φυλετικών επιχειρημάτων. Ο Παναγιώτης Κονδύλης, με τη σειρά του, επισημαίνει πως «από τη σημασία που αποδίδουν οι Marx και Engels στους Σλάβους της Βαλκανικής, η ιδιότητα της σλαβικής καταγωγής δεν αποτελεί στα μάτια τους eo ipso κάποιο εγγενές στοιχείο κατωτερότητας. Ωστόσο, και μολονότι η θέση του Fallmerayer επαναλαμβάνεται χωρίς ιδιαίτερη έμφαση και περισσότερο ως εγκυκλοπαιδική πληροφορία, η υιοθέτησή της έχει μια ιδιαίτερη σημασία: υποδηλώνει την απόρριψη των οραμάτων του φιλελεύθερου φιλελληνισμού για ανάσταση της αρχαίας Ελλάδας στα χώματα της σύγχρονης [...]». Έτσι ο Κάρολος Μαρξ χρησιμοποιεί την λέξη Έλληνας με την θρησκευτική της σημασία μόνο ακολουθώντας τον Φαλμεράυερ.
Ρουμανικός μισελληνισμός
Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, η ιδέα της ενοποίησης της Μολδοβλαχίας παρουσιάστηκε στην διεθνή κοινότητα ως αντίβαρο στον ρωσισμό. Το γεγονός ότι οι Έλληνες έδειχναν φιλικοί προς τους Ρώσους εξηγεί την εχθρότητα των Μολδοβλάχων προς αυτούς. Με την ενοποίηση των παραδουνάβιων ηγεμονιών υπήρχε η σκέψη ότι επρόκειτο να εκτονωθούν οι διεκδικήσεις των Ελλήνων εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο φόβος του φαναριωτισμού λειτουργούσε ενωτικά. Το ό,τι οι Έλληνες της Ρουμανίας έστελναν τα εμβάσματά τους στη Μακεδονία για την ενίσχυση των εκεί Ελληνικών σχολείων προκαλούσε δυσφορία της ρουμανικής κοινής γνώμης. Η παρουσία της Ελλάδας ως κράτους έγινε αισθητή στη Μολδοβλαχία από τη στιγμή της ίδρυσης των ελληνικών προξενικών καταστημάτων  κατά τη δεκαετία του 1830: Η ίδρυση του Ελληνικού έθνους-κράτους οδήγησε τους Έλληνες της Ρουμανίας να οργανωθούν σε  κοινότητες με δεσμούς ισχυρούς με το Ελληνικό κράτος στη δεκαετία του 1860. οι Ρουμάνοι εθνικιστές δυσφορούσαν για την ελληνική προστασία προς τους πρώην Οθωμανούς υπηκόους. Έτσι η Ρουμανική κυβέρνηση κατήγγειλε το πρωτόκολλο που αφορούσε τη νομική αναγνώριση των ελληνικών κοινοτήτων Το 1892 με αφορμή την υπόθεση Ζάππα –την διεκδίκηση της περιουσίας του Έλληνα αυτού ομογενή μετά το θάνατό του, τόσο από το Ρουμανικό κράτος όσο και από το Ελληνικό-προκλήθηκαν νέες ανθελληνικές ενέργειες. Τα χρόνια 1905-1906 οι εξελίξεις του αρωμουνικού ζητήματος στάθηκαν αφορμή για νέα κύματα λαϊκής οργής κατά των Ελλήνων. Αυτή τη φορά, ο κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε υπό την πίεση της κοινής γνώμης με λήψη δραστικών μέτρων κατά των Ελλήνων. Τον Ιούλιο του 1905 συστήθηκε ο Ανθελληνικός Σύνδεσμος (Liga antigreeceasca) με επικεφαλής τον γερουσιαστή Consantin Dissescu  Πέρα από τις φλογερές δηλώσεις Ρουμάνων εθνικιστών και παραδειγματικές τιμωρίες Ελλήνων, Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες ‘’συνωμοτούσαν’’ σε βάρος του Ρουμανικού κράτους και μαζί με προκρίτους απελάθηκαν (ο τραπεζίτης Νικόλαος Χρυσοβελώνης και οι πρόκριτοι Χρ. Ζάππας, Γ. Μηλιαρέσης και Αντώνιος Βαλσαμάκης) τα μέτρα αυτά υπήρξαν αρκετά περιορισμένα, τόσο σε έκταση όσο και σε διάρκεια. Μακεδονο-ρουμανικές οργανώσεις της Ρουμανίας οργάνωσαν συλλαλητήρια ανθελληνικά σε Βράιλα και Βουκουρέστι
Μισελληνισμός ή ελληνοφοβία του Παΐσιου Χιλανδαρινού
Η εθνική αφύπνιση των Βουλγάρων συνδέεται με τον Παΐσιο Χιλαναδαρινό. Αυτός συνέγραψε την Ιστορία σλαβιονοβουλγαρική (ολοκλήρωση της συγγραφής της το 1762), έργο που αποτέλεσε το ευαγγέλιο της εθνικής αφύπνισης των Βουλγάρων. Χρησιμοποιώντας το μέσο της σύγκρισης και της υπερβολής προσπαθεί να πείσει τους Βούλγαρους πως σε τίποτε δεν υστερούν έναντι των Ελλήνων οι οποίοι είναι έμποροι, υπερπονηροί και αλαζόνες. Μεγιστοποιεί τις κακίες των Ελλήνων και τις αρετές των Βουλγάρων καλλιεργώντας αποστροφή για κάθε τι Ελληνικό. Οι ιστορικοί διαφωνούν για τον χαρακτήρα του έργου, αν είναι δηλαδή μισελληνικό ή ελληνοφοβικό. Ο καθηγητής Αντώνιος-Αιμίλιος Ταχιάος ομιλεί, έτσι, για ‘’έντονη ελληνοφοβια’’.
Βουλγαρικός μισελληνισμός τον 19ο αιώνα
Μια ομάδα λογίων εμφανίζεται στα μέσα του 19ου αιώνα στη Βουλγαρία, η οποία συμβάλει στην αφύπνιση του βουλγαρικού λαού. Κάποιοι εξ αυτών ήταν πιο ακραίοι και πιο δογματικοί: θεωρούσαν πως πηγή του κακού των Βουλγάρων ήταν οι Έλληνες. Έτσι ο Γεόργκι Σάββα Ρακόβσκι, αν και αγαπούσε την αρχαία ελληνική γραμματεία (σελ. 75) και τον Ελληνικό λαό, ήταν εχθρός του Πατριαρχείου, του ανώτατου ελληνικού κλήρου, διότι συνέβαλε στον εξελληνισμό και την αφομοίωση των Βουλγάρων και των Φαναριωτών. Θεωρούσε τους Βυζαντινούς ιστορικούς ως αναξιόπιστες πηγές για όσα έγραφαν σχετικά με τους Βούλγαρους και πως το Βυζάντιο πάντα ήθελε να υποτάξει τους Βούλγαρους. Αγωνίστηκε ενάντια της εξάπλωσης της ελληνικής γλώσσας, γιατί θα οδηγούσε στον εξελληνισμό των Βουλγάρων. Πάλεψε κατά της γραικομανίας με ιδιαίτερο ζήλο (σελ. 81). Οι πληθυσμοί της Θράκης και της Μακεδονίας ήταν γι αυτόν στην πλειοψηφία τους Βουλγαρικοί. Ο Ρακόβσκι πολέμησε και τον Ελληνικό Μεγαλοϊδεατισμό ως κάτι επιζήμιο για τους Βουλγάρους. Ο Γρηγόριος Σταυρίδης-Παρλίτσεβ είναι μια ακόμα περίπτωση Βούλγαρου λόγιου που από φιλέλληνας μεταστρέφεται σε μισέλληνα. Για όλα τα δεινά των Βουλγάρων και για τον αναλφαβητισμό τους, ευθύνονταν οι Έλληνες. Με σειρά ποιημάτων του, οι Έλληνες χαρακτηρίζονταν ως ‘’μοχθηροί’’, ‘’με πρόσωπο αγγέλου και καρδιά λύκου’’. Οι συμπατριώτες του, παροτρύνονταν να διώξουν τους Έλληνες από τις Βουλγαρικές πόλεις και να κάψουν τα ελληνικά βιβλία. Το Ελληνικό Πατριαρχείο ήταν υπεύθυνο για την εξαφάνιση της βουλγαρικής γραμματείας. Υποτιμούσε την ελληνική γλώσσα και το παρελθόν των Ελλήνων, «[…] η ελληνική γλώσσα είναι δυσνόητη και κανένα όφελος δεν έχεις, μόνο λόγια»
Ανθελληνικοί διωγμοί στην Ανατολική Ρωμυλία
Το 1891 ψηφίσθηκε σχολικός νόμος που προέβλεπε η σχολική εκπαίδευση να γίνεται στη βουλγαρική γλώσσα, ενώ οι δάσκαλοι να είναι βουλγαρικής εθνικότητας και απόφοιτοι ανώτερης βουλγαρικής σχολής. Μέχρι τους διωγμούς του 1906 ελληνικές εκκλησίες και σχολεία υφαρπάζονταν, απολύονταν Έλληνες από δημόσιες υπηρεσίες, δημεύθηκαν δασικές εκτάσεις ελληνικών κοινοτήτων, στα ελληνικά σχολεία επιβλήθηκε η διδασκαλία της βουλγαρικής γλώσσας, επαυξήθηκε ο φόρος αλιείας των Ελλήνων, προωθήθηκε ο αποικισμός των ακτών της Μαύρης Θάλασσας με Βούλγαρους, η Φιλιππούπολη και η Στενήμαχος μετονομάστηκαν σε Plovdiv και Asenovgrad και απαγορεύτηκε η εισαγωγή ελληνικών εφημερίδων. Όπως επισημαίνει ο Σπυρίδων Σφέτας, «οι ανθελληνικοί διωγμοί κατά το έτος 1906 δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά η αποκορύφωση μιας ανθελληνικής εκστρατείας». Βασική επιδίωξη της Βουλγαρικής εξωτερικής πολιτικής μετά την προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας, ήταν η προώθηση της αυτονομίας της Μακεδονίας ως μέσου για μελλοντική προσάρτηση. Οι ανθελληνικοί διωγμοί του 1906 ήταν ένα σχεδιασμένο από τη Βουλγαρική κυβέρνηση κίνημα. Εν’ όψει της διεθνοποίησης του Κρητικού ζητήματος και της ευνοϊκής για την Ελλάδα εξελίξεώς του, η κυβέρνηση Petrov προσπάθησε να παρουσιάσει τους ανθελληνικούς διωγμούς ως απάντηση του βουλγαρικού λαού στην αντιβουλγαρική δράση των ελληνικών σωμάτων στη Μακεδονία και ως μέσο εξαναγκασμού της ελληνικής πλευράς για αναστολή ης δράσης της στη Μακεδονία. Οι ανθελληνικοί διωγμοί ξεκίνησαν όταν οι βουλγαρικές αρχές δεν επέτρεψαν στον νεοεκλεγέντα Μητροπολίτη Βάρνας Νεόφυτο να αποβιβασθεί στις 16 Ιουνίου 1906, ενώ αποδοκιμάσθηκε από τον όχλο στην παραλία της Βάρνας. Ο δικηγόρος Dragulev είχε συστήσει σύλλογο με την επωνυμία ‘’Βούλγαρος ο Φιλογένης’’, με σκοπό την «εξόντωση του ελληνικού στοιχείου». Κινητοποίησε μάλιστα και άτομα του υποκόσμου για να λιθοβολήσουν τον Έλληνα ιεράρχη. Ακολούθησαν επεισόδια, με κατάληψη και σύληση της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου της Βάρνας. Ο Dragulev, σε ομιλία του, κάλεσε τους Βούλγαρους να μην έχουν καμία εμπορική συναλλαγή με Έλληνες. Ακολούθησε τις επόμενες ημέρες η κατάληψη του ελληνικού νοσοκομείου της Βάρνας, λεηλασίες σχολείων, εκκλησιών, ανθελληνικά συλλαλητήρια, δημεύσεις ναών και σχολείων. Στις 12 Αυγούστου πυρπολήθηκε η ελληνική συνοικία της Αγχιάλου, που αν και ενημερώθηκαν εγκαίρως οι Βουλγαρικές αρχές για τον επικείμενο εμπρησμό δεν τον απέτρεψαν. Πανεθνικό συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε στη Φιλιππούπολη, με τη συμμετοχή 10.000 Βουλγάρων από όλη τη χώρα. Εκεί εκφωνήθηκαν «πύρινοι ανθελληνικοί λόγοι […] ενώ με ψήφισμά τους οι διαδηλωτές κάλεσαν την κυβέρνηση […] να εκδιώξει τους Έλληνες της Βουλαγρίας, να απαγορεύσει την εισαγωγή ελληνικών προϊόντων στη Βουλγαρία.»
Από τον Σεπτέμβριο του 1906 κύματα προσφύγων ζήτησαν καταφύγιο στην Ελλάδα και στην ανατολική Θράκη. Δεν είναι γνωστός ακριβώς ο απολογισμός των ζημιών ούτε ο αριθμός των προσφύγων.
Ανθελληνικές αντιδράσεις σε βάρος Ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ και την Αυστραλία
Οι Αγγλοσαξωνικής καταγωγής Αμερικανοί αντιμετώπιζαν με εχθρότητα και περιφρόνηση τους Έλληνες μετανάστες. Επιχειρούσαν να τους συγκρίνουν με τους αρχαίους Έλληνες. Ως μέτρο και μέσο σύγκρισης αποτελούσαν τα γενικά αποδεκτά εκείνη την εποχή φυλετικά κριτήρια. Έτσι, στο Λεξικό των Φυλών και των Λαών της Αμερικανικής Επιτροπής Μετανάστευσης (1911) αναφερόταν, «Οι αρχαίοι Έλληνες ανήκαν στο λεγόμενο Μεσογειακό τύπο,είχαν στενόμακρο κεφάλι και κανονικά χαρακτηριστικά. Παρόλο που αυτός ο τύπος ακόμα κυριαρχεί στην Ελλάδα, επιμειξία με ξένο αίμα έχει παράγει ένα τύπο, ιθαγενή σε κάποια μέρη της χώρας, ο οποίος διαφέρει κατά ουσιαστικό τρόπο από αυτόν των αρχαίων Ελλήνων ως προς το ότι έχει πλατύ κεφάλι και πρόσωπο[...]αν και ίσως πιο σκουρόχρωμος από τους αρχαίους»
Οι οπαδοί του κινήματος των γηγενών (nativists) με άρθρο τους το 1909 στο American Journal of Sociology, προέβαλαν μια στατιστική, η οποία έδειχνε την υψηλή εκπροσώπηση των Ελλήνων στην εγκληματικότητα (27% Ελλήνων του Σικάγο είχε παραβεί κάποιον νόμο, έναντι των λοιπών Αμερικανών, που ήταν μόλις 7%)
Καθώς επιδίδονταν αρκετοί από τους Έλληνες μετανάστες στο πλανόδιο λιανεμπόριο, οι δημοτικές αρχές του Σικάγο, έλαβαν σειρά μέτρων μετά από αντιδράσεις και αμερικανών εμπόρων (αλλά και Ελλήνων), καθώς θεωρούσαν πως πλήττονταν τα τοπικά συμφέροντα. Η χειρότερη εκδήλωση ανθελληνικών συναισθημάτων παρουσιάστηκε στη Νότια Ομάχα, όταν ο τοπικός Τύπος άρχισε να δημοσιεύει άρθρα στα οποία οι Έλληνες σκιαγραφούνταν ως πρόβλημα και ως απειλή για τους αμερικανούς εργάτες, επειδή παρείχαν φτηνή εργασία, παρενοχλούσαν τις γυναίκες και ζούσαν σε ανθυγιεινές συνθήκες.
Στις 19 Φεβρουαρίου του 1909, με αφορμή τη σύλληψη Έλληνα εργάτη ο οποίος οπλοφορούσε και τον θάνατο του αστυνομικού-υπό αδιευκρίνηστες συνθήκες-που τον είχε συλλάβει, ξέσπασαν διαδηλώσεις εναντίον των Ελλήνων, ενώ σε ομιλία ανθελληνική προς τους διαδηλωτές, υποστηρίχθηκε πως οι Έλληνες ήταν φορείς αφροδίσιων νοσημάτων. Στη συνέχεια, 400 άτομα κινήθηκαν στην Ελληνική συνοικία και άρχισαν να προκαλούν φθορές, χωρίς η αστυνομία να επαρκεί ή και να είναι πρόθυμη να παρέμβει. Τελικώς 1.300 Έλληνες και άλλοι μετανάστες άλλων εθνοτήτων εγκατέλειψαν την πόλη. Η τοπική εφημερίδα Omaha Evening Bee της 21ης Φεβρουαρίου 1909 σημείωνε, μια σταγόνα αμερικανικού αίματος αξίζει περισσότερο από το αίμα των Ελλήνων όλου του κόσμου
Το 1952, Αυστραλός αξιωματούχος του Υπουργείου Μετανάστευσης σημείωνε στην έκθεσή του: «Οι Έλληνες μετανάστες είναι γενικά ανεπιθύμητοι τύποι. Εγκαθίστανται στις πόλεις και ανοίγουν καφενεία, ψαράδικα ή κάνουν άλλες λιγότερο αξιοπρεπείς δουλειές. Δεν προσθέτουν τίποτα στην ευημερία και ασφάλεια της χώρας. Κοινωνικά και οικονομικά, αυτός ο τύπος μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα στην οποία γίνεται μέλος, και θα ήταν προς όφελος της χώρας εάν η είσοδος τους απαγορευόταν εντελώς»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ελληνική ιστορία Κατηγορία:Διάκριση Κατηγορία:Ρατσισμός Κατηγορία:Ξενοφοβία Κατηγορία:Μίσος
Αιολική ενέργεια στην Ελλάδα
thumb|Άποψη ενός αιολικού πάρκου, στο [[Παναχαϊκό όρος]]
Η αιολική ενέργεια στην Ελλάδα αναμένεται να επεκταθεί κατά 352% έως το 2020 για να επιτύχει τον ευρωπαϊκό στόχο της κάλυψης 20% των αναγκών ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Προηγουμένως, υπήρχαν 1.028 ανεμογεννήτριες σε όλη την Ελλάδα και ο αριθμός είχε οριστεί να φτάσει τις 2.587 ανεμογεννήτριες πριν τα τέλη του 2020.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (ΥΠΕΧΩΔΕ), το σύστημα θα αποκτήσει εγκατεστημένη ισχύ 3,372 μεγαβάτ (MW) μόνο από αιολική ενέργεια σε σύγκριση με τα 746 μεγαβάτ (MW) στα τέλη του 2006. Η Ελλάδα επέλεξε να επενδύσει κατά κύριο λόγο στην αιολική ενέργεια κατά 77%, ενώ οι υπόλοιπες ανανεώσιμες πηγές αποτελούν από κοινού το υπόλοιπο 23% της παραγωγής με την υδροηλεκτρική ενέργεια όντας δεύτερη με 11%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιολική ενέργεια στην Ελλάδα
2001 QW322
thumb|Το 2001 QW322 από το αστεροσκοπείο Gemini Το 2001 QW322 είναι ένας μικρός πλανήτης της Ζώνης του Κάιπερ. Ανακαλύφθηκε το 2001 όπως και ο δορυφόρος του από την ομάδα του JJ Kavelaars, και χαρακτηρίζεται ως ένας διπλός αστεροειδής, του οποίου τα δύο μέλη διαθέτουν ένα μέγεθος που εκτιμάται πως έχει 86 χιλιόμετρα διάμετρο.
Το 2008, το έργο που δόθηκε στη δημοσιότητα δείχνει ότι αυτός ο διπλός αστεροειδής έχει εξαιρετικά μεγάλη τροχιακή περίοδο για ένα διπλό Μεταποσειδώνιο αντικείμενο, για έναν αστεροειδή ή ένα μικρό πλανήτη, της οποίας η τιμή είναι περίπου 25 με 30 χρόνια. Η τροχιακή ακτίνα είναι επίσης ιδιαίτερα υψηλή (105.000 έως 135.000 χιλιόμετρα), ενώ η εκκεντρότητα είναι ασυνήθιστα χαμηλή (<0,4). Όλες αυτές οι τιμές είναι στα άκρα του φυσιολογικό εύρους τους για τέτοια αντικείμενα. Η μεγάλη απόσταση και η χαμηλή εκκεντρότητα συμβάλλουν στο να είναι το σύστημα επιρρεπείς σε αναστάτωση, και η διάρκεια ζωής του εκτιμάται ότι θα είναι της τάξης του ενός δισεκατομμυρίου ετών ακόμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Τρίκορφο Φωκίδας
Το χωριό Τρίκορφο βρίσκεται στον Δήμο Δωρίδος του Νομού Φωκίδος και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 410 κατοίκους. Αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Τρικόρφου που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Τρίκορφο βρίσκεται σε υψόμετρο 480 μέτρων και στις πλαγιές του όρους Τρίκορφο, στο κέντρο μιας σειράς τριών λόφων, απ΄ όπου πήρε και το νεότερο όνομα (Τρίκορφον = Τρεις κορφές). Το χωριό είναι ΒΔ του Ευπαλίου, σε απόσταση 9,5 χλμ. και ΒΑ της Ναυπάκτου (12,5 χλμ.). Το παλαιό όνομά του, μέχρι το 1930, ήταν Βλαχοκάτουνο, σύνθετη λέξη από «βλάχος» και «κάτουνο» που σημαίνει καταυλισμός βλάχων ή ποιμένων. Αναφέρεται ότι στα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας αριθμούσε πληθυσμό με 15 οικογένειες. Σήμερα οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Γιορτάζει στις 6 Αυγούστου, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, σε εξωκλήσι της Μεταμορφώσεως.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Αξιοθέατα - Μοναστήρια
Στη θέση «Παλιόκαστρο» ή αλλιώς «Σιδεράλωνο» και 3 χλμ ΝΔ του χωριού έχουν βρεθεί λείψανα αρχαίου κάστρου, που σύμφωνα με ορισμένους μπορεί να ταυτίζεται με το Λοκρικό Ευπάλιο. Ένα δεύτερο αξιοθέατο είναι το «Κεφαλογιόφυρο» σε απόσταση 5 χλμ. ΒΔ του χωριού. Είναι γεφύρι κτισμένο γύρω στο 1300 που συνδέει τη Δωρίδα με τη Ναυπακτία και πρόκειται για σημαντικό αρχιτεκτονικό μνημείο της Τουρκοκρατίας. Βόρεια του χωριού υπάρχει η πηγή «Αγιονέρι» με ιαματικό νερό.
Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν δύο σύγχρονα μοναστήρια. Η γυναικεία Μονή του Αγίου Νεκταρίου, που ιδρύθηκε το 1990 και βρίσκεται σε ελαιόφυτη πλαγιά του δρόμου, 5 χλμ. πριν την είσοδο του χωριού. Το δεύτερο είναι η ανδρική Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σαρώφ, που ιδρύθηκε το 1991 και βρίσκεται περίπου 500 μέτρα ΒΑ κοντά στην Αγία Σωτήρα. Το χωριό έγινε πιο γνωστό από τους «παπαροκάδες», ένα μουσικό συγκρότημα αποτελούμενο από τους μοναχούς της μονής των Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σαρώφ. Στη μονή υπάρχει καμπαναριό με 400 σήμαντρα και 62 καμπάνες. Κτήτωρ και ηγούμενος της Μονής είναι ο γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Κανδήλα Αρκαδίας
Η Κανδήλα είναι κωμόπολη της επαρχίας Μαντινείας, του νομού Αρκαδίας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 714 μόνιμοι κάτοικοι.
Τοποθεσία
Βρίσκεται Β.Α. της Τρίπολης κοντά στον αρχαίο αρκαδικό Ορχομενό, στους πρόποδες του όρους Ολίγυρτος ή Σκήπιζα (1940μ.), το οποίο είναι προέκταση τους όρους Κυλλήνη (Ζήρεια) και στα διοικητικά όρια των νομών Αρκαδίας, Κορινθίας και Αργολίδος. Η Κανδήλα ζωντανή ακόμα σε πείσμα της ερήμωσης της υπαίθρου και με πολλούς νέους είναι χτισμένη στα 775μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υπάγεται στον μεγάλο καλλικρατικό Δήμο της πρωτεύουσας του νομού της Τρίπολης. Οι αποστάσεις από την Κανδήλα είναι: Τρίπολη 35χλμ., Αθήνα μέσω σήραγγας Αρτεμισίου 180χλμ., 165χλμ. μέσω Νεμέας και 170χλμ. μέσω Κιάτου και λίμνης Στυμφαλίας. μικρογραφία|αριστερά|[[Οροπέδιο (κλειστή γεωλογική λεκάνη) Βλαχέρνα-Χωτούσσα-Κανδήλα]] μικρογραφία|Άποψη του θεάτρου του [[Ορχομενός_Αρκαδίας|Ορχομενού και το κοίλωμα του καρστικό Οροπέδιο]]
Ιστορία
Υπάρχουν αναφορές (περιηγητής Παυσανίας) για την ύπαρξη οικισμών στην περιοχή από το 176 μ.Χ. Στη συνέχεια την πρώτη αναφορά το 1467 ως «Κανδήλα καταφύγιο» και κατόπιν το 1700 με την απογραφή που έκαναν οι Βενετοί σε όλη την Πελοπόννησο. Η Κανδήλα αναφέρεται εκεί ως Cadilla. Το 1821 η Κανδήλα είχε σημαντική παρουσία στην πορεία της επανάστασης. Πολλοί αγωνιστές Κανδηλαίοι συμμετείχαν σε μάχες. Η ιερά Μονή της (10ος αιών) χτισμένη στα 940μ. εντός σπηλαίου είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Παναγίας, είχε εξέχοντα ρόλο στον αγώνα καθώς υπήρξε άσυλο για τους χριστιανούς της περιοχής, κέντρο εφοδιασμού πυρίτιδας, αλλά και θεραπευτήριο για τους αγωνιστές. Πρωτεργάτης όλου αυτού υπήρξε ο Ηγούμενος της Μονής Καλλίνικος Μιχαλιάδης ο οποίος ασκούσε εμπειρικά την ιατρική σε όποιον την είχε ανάγκη. Για να εμπλουτίσει δε τις γνώσεις του είχε μεταβεί στην Πάδουα της Ιταλίας για να φοιτήσει στην ομώνυμη ιατρική σχολή, φέρνοντας μαζί του στο γυρισμό και ιατρικά εργαλεία. Το 1699 με τα Ορλωφικά η Μονή πυρπολήθηκε και κάηκε ένα μεγάλο μέρος του αρχείου της. Στις 19 Ιουλίου 1826 στο διάσελο της Κανδήλας και στο μοναστήρι έγινε η νικηφόρα Μάχη της Κανδήλας κατά των τουρκο-αιγυπτίων του Ιμπραήμ με οπλαρχηγούς τον Παναγιωτάκη Νοταρά και τον γενναίο Ηγούμενο Καλλίνικο που σημειωτέον είχε πολεμήσει και σε άλλες πολλές μάχες. Επίσης την Ιερά Μονή είχε επισκεφθεί πολλές φορές και με το γιο του ο ίδιος ο Γέρος του Μοριά Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ήταν σε στενή επαφή με τον Ηγούμενο, κάτι που το μαρτυρεί και μια ιδιόχειρη επιστολή του, που σώζεται και εκτίθεται στο μοναστήρι με την υπογραφή και τη σφραγίδα του.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής ονομάζεται Π.Α.Ο. Κανδήλας. Ιδρύθηκε το 1983 και χρώματά της είναι το πράσινο και το λευκό. Αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Αρκαδίας.
Το 2012 ιδρύθηκε ομάδα μπάσκετ με το όνομα ΑΣ Πάνας Κανδήλας με χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο, η οποία αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Π.Α.Ο.Κ. Β (ποδόσφαιρο)
Ο '''Π.Α.Ο.Κ. Β''' (Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών Β) είναι ελληνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Ιδρύθηκε το 2021 και είναι η Β ομάδα του ΠΑΟΚ. Θα αγωνίζεται στη Super League 2 και θα παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Γήπεδο Μακεδονικού.
Οι Β ομάδες στην Ελλάδα παίζουν στο ίδιο σύστημα πρωταθλήματος με την πρώτη ομάδα και όχι σε ένα πρωτάθλημα Β ή αναπληρωματικών ομάδων. Πρέπει να αγωνίζονται τουλάχιστον ένα επίπεδο κάτω από την κύρια ομάδα τους και έτσι ο Π.Α.Ο.Κ. Β δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την άνοδο στη Super League.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 2021 και έγινε η Β ομάδα του ΠΑΟΚ. Ξεκίνησε να παίζει τους εντός έδρας αγώνες στο Καυτανζόγλειο Στάδιο.
Προπονητικές εγκαταστάσεις
Το Αθλητικό Κέντρο Λόλα είναι το προπονητικό κέντρο του Π.Α.Ο.Κ. Β, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Σουρωτή της Θεσσαλονίκης.
Ρόστερ 2021-2022
Το ρόστερ της ομάδας του ΠΑΟΚ Β για την σεζόν 2021-2022:
Τερματοφύλακες: Ivo Marovic, Χρήστος Ταλιχμανίδης, Νικόλαος Μπουργάνης, Αλέξανδρος Τσιόπτσης, Διονύσιος Μπαλάφας
Αμυντικοί: Αλέξανδρος Αποστολόπουλος, Παναγιώτης Παναγιώτου, Ευστάθιος Τάχατος, Ιωάννης Μανωλιούδης, Πέτρος Καλουτσικίδης, Μάριος Τσαούσης, Κωνσταντίνος Κουλιεράκης
Μέσοι: Βασίλειος Γρόσδης, Τίτος Κουτεντάκης, Ismahila Ouedraogo, Δημήτριος Τσοπούρογλου, Αναστάσιος Μελετίδης, Ζήσης Χατζηστραβός, Αχιλλέας Σαλαμούρας, Γεώργιος Κουλούρης, Κυριάκος Γιαξής
Επιθετικοί: Παναγιώτης Τζίμας, Βασίλειος Φασίδης, Αντώνιος Γαϊτανίδης, Βασίλειος Γκορντεζιάνι, Δημήτριος Πανίδης, Οδυσσέας Σπυρίδης, Vladimir Bradonjic
Ζοχός
Είναι φυτό γνωστό από τα αρχαία χρόνια, με το όνομα σόγχος (σόγχος του Θεόφραστου). Αναγνωρίστηκε κυρίως η φαρμακευτική του αξία. Οι ιθαγενείς της Χιλής Μαπούτσε χρησιμοποιούσαν το ζοχό ως αντιπυρετικό και αιμοκαθαρτικό. Περιέχει βιταμίνη C και βιταμίνη Κ.
Καρπός
Στην Ελλάδα υπάρχουν συνολικά πέντε είδη και συλλέγονται όταν είναι τρυφερά. Ο καρπός του λέγεται ζοχί, ζωχί, ζώχι - πληθυντικός ζοχιά ή ζώχια, είναι εδώδιμος (για τον άνθρωπο και, όταν ξεραθεί, για τα πτηνά ) και πολύ θρεπτικός. Τα ζοχιά μαγειρεύονται συνήθως μαζί με άλλα άγρια χόρτα.
Αγριοζοχός
Ο αγριοζοχός (Urospermum picroides) ανήκει στην ίδια οικογένεια με το ζοχό. Θεωρείται γενικά ζιζάνιο, γιατί παρεμποδίζει τις καλλιέργειες, ενώ ο ετήσιος κύκλος ζωής του βοηθά στη γρήγορη εξάπλωσή του. Η γεύση του είναι πικρή, απαλύνεται όμως με τη χρήση λεμονιού. Ο αγριοζοχός μπαίνει σε σαλάτες μαζί με άλλα χόρτα ή σε χορτόπιτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Χόρτα
Βαρύ μαχητικό αεροσκάφος
right|thumb|300px|Ένα βαρύ μαχητικό de Havilland Mosquito, οπλισμένο με πυροβόλα και πυραύλους. Το βαρύ μαχητικό ήταν ένα καταδιωκτικό σχεδιασμένο να φέρει βαρύτερο οπλισμό ή να δρα σε μεγαλύτερες αποστάσεις. Προκειμένου να εξασφαλίσει αποδεκτές επιδόσεις, τα περισσότερα βαρέα μαχητικά ήταν δικινητήρια. Ορισμένα βαρέα μαχητικά μεγάλης ακτίνας δράσης έχουν κατηγοριοποιηθεί ως μαχητικά συνοδείας.
Το δικινητήριο βαρύ μαχητικό υπήρξε βασική κατηγορία αεροσκαφών κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθώς η απόδοση των κινητήρων αεροσκαφών βελτιώθηκε δραματικά κατά τα πρώτα χρόνια του πολέμου, οι ικανότητες των μονοκινητηρίων καταδιωκτικών σύντομα έγιναν συγκρίσιμες με εκείνες των λιγότερο ευέλικτων δικινητήριων σχεδίων. Πολλά από τα πρώτα εκείνα βαρέα μαχητικά μετατράπηκαν έτσι σε νυχτερινά μαχητικά και ελαφρά βομβαρδιστικά.
Πολλά βαρέα μαχητικά αναπτύχθηκαν από παλαιότερα σχέδια βομβαρδιστικών. Ένα από τα πλέον επιτυχημένα βαρέα μαχητικά ήταν το Bristol Beaufighter, το οποίο αξιοποίησε μεγάλες ποσότητες υλικού από παλαιότερα τορπιλοβόλων βομβαρδιστικών Beaufort. Οπλισμένο με έξι πολυβόλα των 0,303’’, τέσσερα πυροβόλα των 20 mm και συνδυασμό βομβών και πυραύλων το Beaufighter ήταν πολύ αποτελεσματικό στην προσβολή στόχων εδάφους και επιφανείας. Με την προσθήκη ενός ραντάρ, έγινε ένα από τα πρώτα νυχτερινά μαχητικά της RAF. Αντίστοιχα, το ταχύ βομβαρδιστικό de Havilland Mosquito τροποποιήθηκε αργότερα τόσο σαν ημερήσιο, όσο και σαν νυχτερινό μαχητικό.
Το πλέον ίσως επιτυχημένο βαρύ μαχητικό υπήρξε το Lockheed P-38 Lightning, σχεδιασμένο αρχικά να προστατέψει τις ΗΠΑ στο ρόλο της αναχαίτισης βομβαρδιστικών. Έχοντας καθήκοντα ανάλογα με το Bf 110 είχε και ανάλογο οπλισμό και ακτίνα δράσης. Για διάφορους λόγους και κυρίως χάρη στον εξαιρετικό του υπερπληρωτή, διέθετε επιδόσεις κατά πολύ ανώτερες από των Βρετανικών και Γερμανικών ομολόγων του. Στην πράξη, χρησιμοποιήθηκε σαν μαχητικό συνοδείας, ακολουθώντας τα Ιπτάμενα Φρούρια B-17 στις επιδρομές τους βαθειά μέσα στη Γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή ενδοχώρα, όπου στάθηκε επάξια απέναντι στα πολύ ελαφρύτερά του Γερμανικά καταδιωκτικά. Με μεγάλη επιτυχία υπηρέτησε και το μέτωπο του Ειρηνικού, όπου η μεγάλη του ακτίνα δράσης αποδείχθηκε ουσιαστικό πλεονέκτημα. Ακριβό στην κατασκευή και συντήρηση, στράφηκε σε άλλους ρόλους όταν το εφάμιλλης ακτίνας δράσης P-51D Mustang άρχισε να παραλαμβάνεται από την Αμερικανική Αεροπορία.
Αν και πλειάδα σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν βαρέα μαχητικά, όπως τα F-15 Eagle της Αμερικανικής Αεροπορίας και τα F-14 Tomcat του Αμερικανικού Ναυτικού, γενικά ο όρος αυτός δεν χρησιμοποιείται πλέον.
Κατηγορία:Τύποι αεροσκαφών
Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν
Το έργο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν, λατιν. De administrando Imperio (Περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας) γράφτηκε από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο για τον γιο και διάδοχό του Ρωμανό Β΄ και είναι ένα εγχειρίδιο για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Αυτοκρατορίας.
Ο συγγραφέας και η εποχή του
Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Z΄ (905-959) ήταν ο μόνος γιος του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (886-912), ο οποίος από το 908 έκανε τον γιο του συναυτοκράτορα. Ο Λέων ΣΤ΄ απεβίωσε το 912 και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αλέξανδρος, που ετελεύτησε το 913.
Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ήταν 8 ετών όταν το 919 νυμφεύτηκε την Ελένη Λεκαπηνή, κόρη του Ρωμανού. Επειδή ο Αυτοκράτορας ήταν πολύ νέος, ο Ρωμανός (Α΄) στέφθηκε συναυτοκράτορας (βασ. 920-944), αλλά στην πράξη ανέλαβε την εξουσία, ενώ ο Κωνσταντίνος Ζ΄ απομακρυνόταν βαθμιαία από αυτή. Όταν το 844 οι γιοί του Ρωμανού Α΄ εξεγέρθηκαν και φυλάκισαν τον πατέρα τους, ο Κωνσταντίνος Ζ΄ με τους υποστηρικτές του φυλάκισε τους γιους του Λεκαπηνού και ανέλαβε το 845 την εξουσία, ως το τέλος του τον Νοέμβριο του 959.
Ο Λέων ΣΤ΄ ήταν γνωστός για τη φιλομάθειά του και τα γραπτά του έργα· ο Κωνσταντίνος Ζ΄ πίστευε ότι η μητέρα του Ζωή Καρβωνοψίνα ήταν συγγενής του χρονικογράφου Θεοφάνη του Ομολογητή. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ήταν ένας λόγιος Αυτοκράτορας, που επεδίωξε να προωθήσει την παιδεία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Συγκέντρωσε μία ομάδα από μορφωμένους άνδρες και αφοσιώθηκε στη συγγραφή για τη διοίκηση, τις εθιμοτυπίες και την ιστορία της Ρωμανίας. Ο ίδιος ή ο κύκλος των μορφωμένων γύρω του έγραψε τρία ανολοκλήρωτα έργα -Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (Περί διοικήσεως), Περί βασιλείου τάξεως (Εθιμοτυπίας) και Περί Θεμάτων- και τελείωσε μία βιογραφία του πάππου του Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνος.
Το κείμενο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν γράφτηκε από τον Κωνσταντίνο Ζ΄, αλλά είχε έναν τουλάχιστον πεπαιδευμένο "ανώνυμο συνεργάτη". Ο Πορφυρογέννητος απευθύνεται άμεσα στον γιο του Ρωμανό Β΄ και τα σχόλιά του, σε πρώτο πρόσωπο, βρίσκονται στην αρχή της πραγματείας (στο προοίμιο), στο κεφ. 13 και στο τέλος (κεφ. 51). Στο κείμενο ο γιος του δεν προσδιορίζεται ποτέ ως αυθύπαρκτος ηγεμόνας· προφανώς ο Αυτοκράτορας έγραψε όλο το έργο ενόσω ζούσε.
Στις εκδόσεις τού Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν αναγράφεται πως το έργο συντάχθηκε το διάστημα 948-952. Η άποψη αυτή προέρχεται από τα κεφάλαια 27, 29, 45. Π.χ. ο συγγραφέας λέει στο κεφ. 29: "τώρα είναι η Ζ΄ Ινδικτιών και το έτος 6457 από Κτίσεως Κόσμου", όπου το έτος αυτό αντιστοιχεί στο 948/949. Στο κεφ. 45: "τώρα είναι η Ι΄ Ινδικτιών, το έτος 6460 από Κτίσεως Κόσμου, επί της βασιλείας του Κωνσταντίνου και του Ρωμανού" με το έτος να είναι το 951/952. Από αυτό είναι φανερό ότι μερικά τμήματα του έργου γράφτηκαν το διάστημα 948-952. Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, το έργο ολοκληρώθηκε μετά το 952 και πριν το τέλος του Πορφυρογέννητου, τον Νοέμβριο του 959. Ωστόσο για μερικούς ερευνητές όλο το έργο είναι ανολοκλήρωτο και γράφτηκε το 926-959.
Στην αρχή του έργου ο Κωνσταντίνος Ζ΄ έγραψε ότι το έργο ήταν ένα σύνολο γνώσεων, που ήθελε ο γιος του Ρωμανός Β΄ (γενν. 938, βασ. 959-963). Η πρόθεση του Πορφυρογέννητου να γράψει ένα εγχειρίδιο για τον διάδοχό του, μειώνει την πιθανότητα να έχουν γραφεί μεγάλες αναλήθειες. Έτσι το έργο είναι μία από τις πιο πολύτιμες πηγές για τη σπουδή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των γειτόνων της.
Περιλαμβάνει συμβουλές για τη διακυβέρνηση της ετερογενούς Αυτοκρατορίας, όπως επίσης για τους πολέμους με τους εξωτερικούς εχθρούς. Το έργο περιέχει δύο προηγούμενες πραγματείες του Αυτοκράτορα, την Περί Διοικήσεως του Κράτους βιβλίον και των διαφόρων Εθνών, που αναφέρει τις ιστορίες και τον χαρακτήρα των γειτονικών εθνών της Ρωμανίας, δηλ. των Ούγγρων, των Πετσενέγκων, των Ρως του Κιέβου, τον Νοτίων Σλάβων, των Λομβαρδών, των Αρμενίων και των Γεωργιανών· και την πραγματεία Περί των Θεμάτων Ανατολής και Δύσεως (De Thematibus), που περιγράφει πρόσφατα γεγονότα των επαρχιών της Αυτοκρατορίας. Στον συνδυασμό αυτόν των πραγματειών ο Κωνσταντίνος Ζ΄ πρόσθεσε τις δικές του πολιτικές οδηγίες.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία Κατηγορία:Μεσαιωνική ελληνική ιστορία Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Ε.Α. Ρεθυμνιακού
Η Ένωση Ατρομήτου Ρεθυμνιακού (Ε.Α.Ρ.) είναι αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1983 και εδρεύει στο Ρέθυμνο. Διαθέτει τμήμα στίβου, στον οποίο έχει πετύχει σημαντικές διακρίσεις. Στο παρελθόν διέθετε και ποδοσφαιρικό τμήμα, όμως ανέστειλε τη λειτουργία του το 1999.
Ιστορία
Η Ε.Α.Ρ. προέκυψε το 1983, ύστερα από τη συγχώνευση των σωματείων του Ρεθύμνου, «Ατρόμητος» (που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1920 και ήταν ένα από τα τέσσερα ιδρυτικά σωματεία της ΕΠΣΡ ) και «Α.Ο. Ρεθύμνης», (ο οποίος με τη σειρά του είχε ιδρυθεί το 1967 με συγχώνευση των ομάδων Ρεθυμνιακός, Νέος Αστέρας και Νέος Κεραυνός με εντολή του Στρατιωτικού Διευθυντή Ρεθύμνου).
Τμήμα ποδοσφαίρου
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ε.Α.Ρ. μετείχε για μεγάλο διάστημα στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. Από το 1999 είναι ανενεργό. Τα πρώτα δυο χρόνια της ύπαρξής της η Ε.Α.Ρ. αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ρεθύμνου. Το 1985 κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣΡ και προβιβάστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Το 1987 κατέκτησε το πρωτάθλημα στο 2ο όμιλο και ανέβηκε για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική, και την επόμενη περίοδο πετυχαίνει δεύτερη συνεχόμενη άνοδο ως δευτεραθλήτρια του ομίλου της. Στη Β΄ Εθνική αγωνίστηκε για 9 συνεχόμενες περιόδους από το 1988-89 έως 1996-97. Ακολούθησαν 2 ακόμα χρονιές στη Γ΄ Εθνική ώσπου το 1999 διαλύθηκε. Στο κύπελλο δεν είχε ιδιαίτερες επιτυχίες, το 1990-91 είχε την καλύτερη πορεία φτάνοντας στους 16 του θεσμού.
Σύγχρονη εποχή
Πριν τη διάλυση της ΕΑΡ, είχε ιδρυθεί η «Ακαδημία ΕΑΡ 2000» το 1996, η οποία έκτοτε συμμετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΡ. Την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε στο σύγχρονο «Ρεθυμνιακό Α.Ο.», ο οποίος με τη σειρά του το 2015 ίδρυσε θυγατρική ομάδα-φυτώριο με την ονομασία «Νέοι ΕΑΡ» που συμμετείχε στη Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Ρεθύμνου το 2015-16.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1983 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1983
Σύστημα γραφής
Το σύστημα γραφής είναι ένα συμβολικό, οπτικοκινητικό σύστημα καταγραφής της γλώσσας. Σε αντίθεση με την οπτική, ζωγραφική απεικόνιση γεγονότων και αφηγήσεων, τα συστήματα γραφής είναι συμβατικοποιημένοι, λιγότερο ή περισσότερο σταθεροί και τυποιημένοι τρόποι για την καταγραφή λέξεων ή φθόγγων. Έτσι, στα συστήματα γραφής δεν περιλαμβάνονται ανθρωπολογικά ευρήματα όπως οι παραστάσεις των προϊστορικών σπηλαίων. Επίσης, διακρίνονται από συστήματα μέτρησης βάρους, όγκου ή έκτασης, αν και πιθανότατα κατάγονται από αυτά, εφόσον τα συστήματα αυτά μέτρησης έχουν πολύ περιορισμένη και συγκεκριμένη εμβέλεια αναπαράστασης.
Η καταγωγή των συστημάτων γραφής ανάγεται στη Μεσοποταμία της 4ης χιλιετίας π.Χ. όπου έχουν βρεθεί οι αρχαιότερες πινακίδες σουμεριακής σφηνοειδούς γραφής.
Είδη συστημάτων γραφής
Τα συστήματα γραφής χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: λογογραφικά, συλλαβικά και αλφαβητικά. Οι λογογραφικές γραφές απεικονίζουν λέξεις και είναι είτε πικτογραφικές/εικονογραφικές, βασίζονται δηλαδή στην προσπάθεια να μιμηθούν ζωγραφικά μια εικόνα, όπως η σουμεριακή σφηνοειδής γραφή, είτε ιδεογραφικές, βασίζονται στη σχηματοποιημένη και αφαιρετική αναπαράσταση εικόνων σε βαθμό που να μην παραπέμπει άμεσα στην αρχική εικόνα, όπως η αιγυπτιακή ιερογλυφική γραφή, η κρητική ιερογλυφική γραφή και τα κινεζικά ιδεογράμματα. Οι συλλαβικές γραφές απεικονίζουν συλλαβές, δηλαδή συνδυασμούς συμφώνων και φωνηέντων, όπως η Γραμμική Α και η Γραμμική Β. Οι αλφαβητικές γραφές απεικονίζουν μεμονωμένους φθόγγους, είτε μόνο σύμφωνα, όπως το φοινικικό αλφάβητο, η γωνιώδης εβραϊκή γραφή και η αραβική γραφή, είτε σύμφωνα και φωνήεντα, όπως το ελληνικό, λατινικό και κυριλλικό αλφάβητο.
Ιστορία της γραφής
Τα συστήματα γραφής ξεκίνησαν από πικτογραφικά λογογραφικά για να εξελιχθούν σε ιδεογραφικά λογογραφικά, στη συνέχεια σε συλλαβικά και τελικά στην αλφαβητική γραφή.
Η γραφή στον δυτικό κόσμο εξελίχθηκε από το σύστημα μέτρησης των Σουμερίων στην αρχαία Μεσοποταμία. Οι αρχαιότερες σουμεριακές πινακίδες που έχουν βρεθεί έως σήμερα ανάγονται στο 3500 π.Χ., χρονολογία που γίνεται αποδεκτή ως η εποχή επινόησης της γραφής από τον άνθρωπο.
Στην Ανατολή, η γραφή επινοήθηκε στην Κίνα, πιθανότατα ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στον δυτικό κόσμο, γύρω στο 1600 π.Χ.
Οι περισσότερες γραφές που χρησιμοποιούνται σήμερα, με εξαίρεση κυρίως τα κινέζικα ιδεογράμματα, κατάγονται, μέσα από μια μακρά εξελικτική πορεία, από τη σουμεριακή σφηνοειδή γραφή. Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές μαρτυρίες, η γραφή εμφανίζεται στην αρχαία Αίγυπτο περίπου το 3100 π.Χ., λίγο αργότερα από την πρώτη επιβεβαιωμένη εμφάνισή της στη Μεσοποταμία. Παρόλο που η ιερογλυφική γραφή δεν αποτελεί απευθείας δάνειο από τη σφηνοειδή, είναι πιθανόν το αιγυπτιακό σύστημα γραφής να αναπτύχθηκε μετά την επίδραση του σουμεριακού. Καθένας από τους χαρακτήρες που συναντάμε στο σουμεριακό σύστημα -λογογράμματα, φωνητικά σύμβολα και προσδιοριστικά- εμφανίζονται και στην αιγυπτιακή γραφή. Επίσης, στην Αίγυπτο αναπτύχθηκε, παράλληλα με τα ιερογλυφικά η ιερατική γραφή, όπου ένα σύνολο 24 πρόσθετων ιερογλυφικών συμβόλων σημειώνει ξεχωριστά σύμφωνα της γλώσσας. Με επιδράσεις από την αιγυπτιακή γραφή, ίσως και άλλες γραφές, αναπτύχθηκε στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. το πρωτοσημιτικό αλφάβητο από το οποίο προήλθε το φοινικικό, στο οποίο μπορούν να αναχθούν όλα σχεδόν τα αλφάβητα που χρησιμοποιήθηκαν στην ιστορία του ανθρώπου. Από το φοινικικό αλφάβητο κατάγεται το ελληνικό αλφάβητο, ενώ, μέσω του αραμαϊκού αλφαβήτου, το εβραϊκό, το αραβικό, τα ινδικά αλφάβητα καθώς και τα αλφάβητα της νοτιοανατολικής Ασίας κ.ά.. Η σημασία του φοινικικού αλφαβήτου οφείλεται στην εμπορική κυριαρχία των Φοινίκων στη Μεσόγειο κατά την περίοδο 1200 π.Χ.-800 π.Χ. καθώς και στην υιοθέτηση αραμαϊκού αλφάβητου από την Περσική Αυτοκρατορία τον 6ο αιώνα π.Χ. ως επίσημης γραφής του κράτους.
Ανεξάρτητες εξελίξεις αποτελούν γραφές όπως τα κινέζικα ιδεογράμματα, τα ιερογλυφικά των Μάγιας, το κελτικό αλφάβητο Όγκχαμ κ.ά.
Γεώργιος Μόρμορης
Ο Γεώργιος Μόρμορης (1720-1790), ήταν Έλληνας ιατροφιλόσοφος και λογοτέχνης από τα Κύθηρα.
Βίος
Ο Γεώργιος Μόρμορης γεννήθηκε το 1720 στα Κύθηρα. Καταγόταν από τον Κρητικό κλάδο της οικογένειας Μόρμορη η οποία απαντάται για πρώτη φορά στο Ναύπλιο από τον 16ο αιώνα. Διάφοροι κλάδοι της μετανάστευσαν στην Κρήτη, στα Επτάνησα και αλλού. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας ,από όπου αποφοίτησε τον Φεβρουάριο του 1745 και ήταν μέλος της Ακαδημίας της Φλωρεντίας. Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του όπου και πέθανε.
Συγγραφικό έργο
Ο ιστορικός του νεοελληνικού θεάτρου Σπύρος Ευαγγελάτος αποδίδει την, αρχικά αγνώστου μεταφραστή, απόδοση στα νέα ελληνικά του θεατρικού έργου Αμύντας του Τορκουάτο Τάσο (Torquato Tasso) (1745) στον Μόρμορη, κατόπιν αρχειακής έρευνας που πραγματοποίησε στην Βενετία και στην Μαρκιανή Βιβλιοθήκη και στη Δημοτική Bιβλιοθήκη Bergamo. Η ελληνική απόδοσή του εκτείνεται σε 3842 στίχους ενώ η αρχική ιταλική απόδοσή του σε 1996 στίχους. Η μορφολογία ξεπερνά το είδος της commedia pastorale (ποιμενικής κωμωδίας), και προσεγγίζει το διδακτικό ύφος του Διαφωτισμού.
Ουσμάνι Ισούφι Μαϊγκά
Ο Ουσμάνε Ισούφι Μαϊγκά (Ousmane Issoufi Maïga, 1945 - ) είναι Μαλινέζος πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Μάλι από το 2004 ως το 2007.
Προφίλ
Γεννήθηκε το 1946 στο Γκάο και διορίστηκε πρωθυπουργός του Μάλι στις 29 Απριλίου του 2004.
Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην Ουκρανία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Εργάστηκε, μεταξύ άλλων, στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών.
Παραιτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 2007 και μία ημέρα μετά, διορίστηκε αντικαταστάτης του ο Μοντιμπό Σιντιμπέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μάλι
Κωνσταντής Μ. Κολοκοτρώνης
Ο καπετάνιος Αντώνιος Κολοκοτρώνης ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Καρύταινας. Πατέρας του ήταν ο Μάρκος Κολοκοτρώνης. Ακολούθησε τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη παντού και πάντα και ήταν και σωματοφύλακάς του. Τον είχε στείλει ο θείος του καβαλάρη μαζί με άλλους στην μάχη των Δερβενακίων μαζί με τους υπασπιστές του να παν να βρουν τους πασάδες και τις καμήλες που δεν είχαν φανεί να περάσουν με τους άλλους Τούρκους κατά τον Άγιο Σώστη. Στον δρόμο του Άργους για το χωριό Χαρβάτι βρήκαν τους Πασάδες και τους τουφέκισαν και τους έτρεψαν σε φυγή κάνοντας πολλά λάφυρα και τροφές. Οι Πασάδες στην φυγή τους άφησαν τους αρρώστους και τους πληγωμένους έρμαιο στις σφαίρες και στα κανόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κωνσταντης
Δημοκρατία της Ραγούσας
Η Δημοκρατία της Ραγούσας (δαλματικά: Republica de Ragusa, λατινικά: Respublica Ragusina, ιταλικά: Repubblica di Ragusa, κροατικά: Dubrovačka Republika, βενετσιάνικα: Repùblega de Raguxa) ήταν μια αριστοκρατική ναυτική δημοκρατία με κέντρο το Ντουμπρόβνικ (Ragusa στα ιταλικά, γερμανικά και λατινικά, Raguxa στα βενετσιάνικα) της Δαλματίας (σήμερα στο νότιο άκρο της Κροατίας) που έφερε αυτό το όνομα από το 1358 έως το 1808. Έφτασε στην εμπορική ακμή του τον 15ο και τον 16ο αιώνα, πριν κατακτηθεί από τη Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα και προσαρτήθηκε επίσημα από το Ναπολεόντειο Βασίλειο της Ιταλίας το 1808. Είχε πληθυσμό περίπου 30.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι 5.000 ζούσαν μέσα στα τείχη της πόλης. Το σύνθημά της ήταν «Non bene pro toto libertas venditur auro», που σημαίνει «Η ελευθερία δεν πουλιέται για όλο τον χρυσό του κόσμου».
Ιδρύθηκε έπειτα από την υπογραφή της Συνθήκης του Ζαντάρ στις 27 Ιουνίου 1358. Κυβερνήτης της ήταν ένας ρέκτορας, που εκλεγόταν με μηνιαία θητεία. Ο τελευταίος φιλοξενείτο στο Παλάτι του Ρέκτορα, όπου δεν δεχόταν ούτε τους φίλους, ούτε και την οικογένειά του, όντας πλήρως αφοσιωμένος στα διοικητικά του καθήκοντα.