cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέφθυς
Ο μύθος
thumb|100px|left|Η Θεά Νέφθυς Σύμφωνα με τον παραπάνω μύθο, η Νέφθυς συμβολίζει τις παρυφές της ερήμου, που γονιμοποιούνται ενίοτε, όταν η πλημμύρα του Νείλου φθάνει στο ύψιστο σημείο της. Όταν ο Σετ δολοφόνησε τον αδελφό του, η Νέφθυς τον εγκατέλειψε και αφού ενώθηκε με τους υπερασπιστές του Όσιρι, βοήθησε την αδελφή της Ίσιδα να μομμιοποιήσει το πτώμα του δολοφονηθέντος θεού, απαγγέλοντας εναλλάξ μαζί της τα τις νεκρικές επωδούς, το κείμενο των οποίων διεσώθηκε μέχρι τις ημέρες μας χάρις σε έναν πάπυρο.
Απεικονίσεις
Με την ίδια διάθεση που είχαν λάβει μέτρα προστασίας της μούμιας του αδελφού τους, «οι δύο δίδυμες», όπως τις ονομάζουν συχνά, ανέλαβαν την φρούρηση των νεκρών. Για αυτό και απεικονίζονταν συνήθως πάνω στις σαρκοφάγους και στα καλύμματα των τύμβων όρθιες ή γονυπετείς, να εκτείνουν με τρόπο προστατευτικό τα χέρια και τα μακριά πτερύγιά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Κατάλογος διπλωματικών αποστολών στο Κοσσυφοπέδιο
δεξιά|μικρογραφία|450x450εσ|Διπλωματικές αποστολές στο Κοσσυφοπέδιο{{legend|#ff0000|Κοσσυφοπέδιο}}{{legend|#0055d4|Χώρες με πρεσβεία στο Κοσσυφοπέδιο}}{{legend|#008000|Χώρες με άλλη διπλωματική εκπροσώπηση ή διαπιστευμένες στο Κοσσυφοπέδιο}} Η Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου αναγνωρίζεται από 113 κράτη μέλη του ΟΗΕ, καθώς και από την Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν), το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας, τις Νήσους Κουκ και το Νιούε. 21 από αυτές έχουν ανοιχτές πρεσβείες στη Πριστίνα. Άλλες χώρες διατηρούν γραφεία αντιπροσώπευσης.
Πρεσβείες
μικρογραφία|Πρεσβεία της Ουγγαρίας στη Πρίστινα Πρίστινα
Γραφεία επιτρόπου
Πρίστινα
Γενικά προξενεία
Πρίζρεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διπλωματία στο Κοσσυφοπέδιο
1601 Πατρύ
Ο Πατρύ (Patry) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,23. Ανακαλύφθηκε το 1942 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Αντρέ Πατρύ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Πατρύ είναι SI (λιθώδης). Ο Πατρύ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5,92 ώρες. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του Πατρύ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πατρυ
Θάνατοι το 1954
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1954
Δήμος Στυραίων
Ο δήμος Στυραίων είναι δήμος του νομού Ευβοίας.
Πλέον ονομάζεται Δ.Ε. Στυραίων και υπάγεται στον Δήμο Καρύστου.
Βρίσκεται στην νότια χερσόνησο του νησιού της Εύβοιας ανάμεσα στους δήμους Μαρμαρίου και Δυστίων. Ο δήμος αποτελείται από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλαμβάνει έκταση 188,6Km2 και έχει συνολικό πληθυσμό 3.346 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του είναι τα Στύρα
Ο δήμος αποτελείται από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Παραπομπές
Σ Στύρα
Γιουσίφ Μεμμεντελίγιεφ (χωριό)
Το Γιουσίφ Μεμμεντελίγιεφ είναι χωριό στο δήμο Αβαχίλ στην επαρχία Σαμάχι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό ονομάστηκε προς τιμήν του Γιουσίφ Μεμμεντελίγιεφ.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμάχι
Νύμφες
thumb|Ο [[Πάνας και Νύμφη, σε κήπο της Αγίας Πετρούπολης]] Οι Νύμφες κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν γυναικείες ιδεατές μορφές θεϊκής καταγωγής, νεαρές στην ηλικία, που ζούσαν μέσα στην άγρια φύση, και τριγύριζαν στα βουνά, συνοδεύοντας την Άρτεμη και παίζοντας μαζί της. Ήταν όλες τους πανέμορφες, η Άρτεμη όμως ξεχώριζε με τη θωριά της ανάμεσά τους. Τραγουδούσαν και χόρευαν μαζί με τον Πάνα στα λιβάδια και στις πλαγιές, συνήθως κοντά στις πηγές των οποίων και αποτελούσαν στην πραγματικότητα την αλληγορική εκπροσώπησή τους. Υμνούσαν με τις γλυκές φωνές τους, τους Ολύμπιους θεούς και ιδιαίτερα τον πατέρα του Πάνα, τον Ερμή. Μαζί τους χόρευε και η Αφροδίτη, μαζί με τις Χάριτες, όπως λέει ο Όμηρος, στο βουνό Ίδα, στην Τροία. Άλλοτε το χορό τους τον οδηγεί ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας. Οι Νύμφες κατατάσσονταν γενικά μεταξύ θεών και θνητών, ως ημίθεες. Δεν ήταν αθάνατες, ζούσαν όμως πάρα πολύ και τρέφονταν με αμβροσία. Συγγένευαν με μεγάλους θεούς, ενώ ο Ερμής θεωρούταν γιος Νύμφης, της Μαίας. Γενικά, επικρατούσε η αντίληψη πως ήταν κόρες του Δία. Άλλοι, πάλι, τις θεωρούσαν κόρες ποταμών: είτε του μεγαλύτερου ποταμού που υπήρχε, του Ωκεανού, είτε του Αχελώου, είτε κόρες των τοπικών ποταμών ενός τόπου. Έτσι, κάθε περιοχή είχε τα ποτάμια της και καθένα απ' αυτά είχε τις Νύμφες του, δηλαδή τις πηγές της περιοχής αυτής. Λ.χ. ο ποταμός Πηνειός ήταν ο πατέρας των Νυμφών (των πηγών) της Θεσσαλίας και ο ποταμός Ξάνθος ήταν ο γεννήτορας των Νυμφών αντίστοιχα της Τροίας. Πολύ συχνά εκείνες έδιναν τα ονόματά τους στις κοντινές πόλεις, όπως έγινε με τη Νύμφη Σπάρτη, που ήταν κόρη του ποταμού Ευρώτα. Υπήρχαν όμως και κάποιες Νύμφες, οι οποίες λέγονταν Μελίες και είχαν γεννηθεί από τις σταγόνες του αίματος του Ουρανού, και έπεσαν στη Γη, όταν ο Κρόνος, ο γιος του, του έκοψε τα γεννητικά του όργανα.
Η λέξη νύμφη έχει σχέση στα ελληνικά με τη νύψη και αυτή που είναι καλυμμένη με πέπλο, κατά συνέπεια νεαρή κοπέλα σε ηλικία γάμου. Άλλοι μελετητές ανάγουν την λέξη (όπως τη λατινική nubere και την γερμανική Knospe) σε ρίζα που εκφράζει την ιδέα του φουσκώματος (σύμφωνα με τον Ησύχιο μια από τις σημασίες της λέξης νύμφη είναι "μπουμπούκι τριαντάφυλλου").
Η σχέση τους με τη φύση
Ήταν κατεξοχήν πνεύματα του γλυκού νερού και βρίσκονταν στα ποτάμια, στις πηγές και μέσα στα βουνά από τα οποία πήγαζαν ποτάμια. Συνόδευαν πάντα το νερό, τονίζοντας έτσι τη μεγάλη του σημασία για την ύπαρξη ζωής. Χωρίς αυτό ούτε βλάστηση, ούτε γονιμότητα υπάρχει. Μέσω λοιπόν της ζωογόνου δύναμης του νερού οι Νύμφες εξαπλώθηκαν στα βουνά και στα δάση και συνδέθηκαν με τη βλάστηση. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θεωρούνται κόρες του Ωκεανού ή άλλων ποταμών.
Τα είδη των νυμφών
Έτσι οι Νύμφες κατέληξαν να είναι τριών ειδών: 1) Ναϊάδες, δηλαδή Νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών, που είναι και οι πιο γνωστές, 2) Ορεστιάδες, που κατοικούσαν στα βουνά όπου υπάρχουν πηγές και 3) Δρυάδες ή Αμαδρυάδες, δηλαδή Νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών, που ταυτίζονταν με τις Μελίες και οι Νηρηίδες που σχετίζονται με την θάλασσα. Οι Ναϊάδες κατοικούσαν μέσα σε σπηλιές, που βρίσκονταν κοντά σε νερό ή μέσα σ' αυτό, κάτω από την επιφάνεια των ποταμών. Μέσα στις σπηλιές τους απολάμβαναν τις χαρές του έρωτα με τον Ερμή ή τους Σιληνούς. Ζούσαν όσο και οι πηγές, κοντά στις οποίες κατοικούσαν. Όταν στέρευαν εκείνες, οι Ναϊάδες έσβηναν. Το ίδιο συνέβαινε με τις Αμαδρυάδες, που το όνομά τους σημαίνει «δέντρο και γυναίκα ταυτόχρονα». Τα πεύκα, τα έλατα και οι δρύες άρχιζαν να μεγαλώνουν με το που άρχιζε η ζωή μιας Νύμφης. Ήταν δέντρα δυνατά και ζούσαν για πολλά χρόνια, ενώ οι θνητοί απαγορευόταν να τα αγγίξουν με τσεκούρι.
Ερωτικές περιπέτειες των Νυμφών
thumb|Απεικόνιση του μύθου του Ύλα από τον [[John William Waterhouse (1896)]] Για τις Ναϊάδες, ιδιαίτερα, υπάρχουν πολλοί μύθοι, που αφορούν τις ερωτικές τους περιπέτειες. Έλεγαν ότι κάποτε ο Ύλας, σύντροφος του Ηρακλή, πλησίασε σε μια πηγή, για να γεμίσει την υδρία του. Εκεί συνήθιζαν να μαζεύονται οι Νύμφες και να τραγουδούν ύμνους στην Άρτεμη ολονυχτίς. Ο Ύλας είχε φτάσει ακριβώς την ώρα που οι Νύμφες άρχισαν να συγκεντρώνονται και μια απ' αυτές, η Εφυδάτια, που κατοικούσε μέσα στην πηγή, σήκωσε το κεφάλι της και τον αντίκρισε. Θαμπώθηκε από τη θεϊκή του ομορφιά και τον ερωτεύτηκε. Εκείνος, σκυμμένος είχε βουτήξει την υδρία του μέσα στο νερό, χωρίς να υποπτεύεται πως κάποιος τον παρακολουθεί με προσοχή. Η Νύμφη θέλησε ν' αρπάξει την ευκαιρία και να τον φιλήσει. Τον αγκάλιασε από το λαιμό και τον τράβηξε μαζί της στο βυθό. Οι σύντροφοί του έψαξαν να τον βρουν, μα δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να εξηγήσουν την εξαφάνισή του. Πολύ γνωστές επίσης ήταν οι ιστορίες των ερώτων των Νυμφών με βοσκούς, που συνήθως έβοσκαν τα πρόβατά τους στις όχθες των ποταμών. Έπειτα οι Νύμφες έφερναν στον κόσμο γιους θνητούς, αλλά σοφούς και γενναίους.
Εξίσου ονομαστές ήταν οι ιστορίες για τους έρωτες του Απόλλωνα με Νύμφες και ιδιαίτερα η ιστορία της Δάφνης. Ο θεός την πολιορκούσε με μεγάλη επιμονή, χωρίς επιτυχία. Μόλις του δόθηκε η κατάλληλη ευκαιρία, άρχισε να την κυνηγάει. Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να την αρπάξει, η Δάφνη παρακάλεσε απεγνωσμένα τη μάνα της, τη Γαία, να τη βοηθήσει. Τότε άνοιξε η γη και κατάπιε τη Δάφνη, ενώ στη θέση της φύτρωσε ένα φυτό που πήρε το όνομά της.
Διάσημος επίσης μύθος αφορά τον έρωτα της Σαλμακίδας για τον Ερμαφρόδιτο.
Μια άλλη Νύμφη, η Ωκυρρόη, κόρη ενός ποταμού της Σάμου, επιχείρησε να φύγει με μια βάρκα από το νησί, για να γλιτώσει από τον έρωτα του θεού. Μάταια όμως προσπαθούσε, γιατί ο Απόλλωνας μεταμόρφωσε το βαρκάρη που τη μετέφερε σε ψάρι και τη βάρκα της σε βράχο.
Σχέση των Νυμφών με τους Θεούς
Σύμφωνα με την παράδοση, οι Νύμφες ήταν γνωστές τροφοί πολλών και σημαντικών θεών ή ηρώων. Ήταν δηλαδή εκείνες που αναλάμβαναν την ανατροφή τους, όταν βρίσκονταν σε πολύ μικρή ηλικία. Τους θήλαζαν και αποτελούσαν τις αντικαταστάτριες των μανάδων τους. Πρώτα πρώτα, ο ίδιος ο Δίας ανατράφηκε απ' αυτές στην Κρήτη. Ακολουθούν η Ήρα, η Περσεφόνη, ο Ερμής, ο Πάνας και ο Διόνυσος. Από τότε οι Νύμφες αποτελούν μέλη του Διονυσιακού θιάσου, μαζί με τους Σατύρους. Ακόμη, η θεά Αφροδίτη είχε εμπιστευθεί τον Αινεία, το γιο της, στις Νύμφες του τρωικού βουνού Ίδη. Στις Ναϊάδες απέδιδαν διάφορες ιδιότητες: έλεγαν πως μπορούσαν να κάνουν τα νερά μιας πηγής ιαματικά, γι' αυτό και συχνά πρόσφεραν οι θνητοί θυσίες προς τιμή τους. Οι πιο ονομαστές περιπτώσεις Ναϊάδων με παρόμοιες ικανότητες βρίσκονταν στην Πελοπόννησο και τη Σικελία· εκεί, στις θερμές πηγές της Ιμέρας, έλεγαν ότι πήγαινε ο Ηρακλής για ν' ανανεωθεί η δύναμή του.
Πίστευαν ακόμη πως οι Ναϊάδες είχαν ιατρικές θεραπευτικές ικανότητες, κυρίως λόγω της σχέσης τους με τον Απόλλωνα, καθώς και το χάρισμα να προφητεύουν τα μελλούμενα. Για την ακρίβεια, επικρατούσε η αντίληψη πως ήξεραν να ερμηνεύουν τη θέληση της ανώτερης θεότητας. Η Ερατώ τις επιθυμίες του Πάνα ή η Δάφνη αυτές της Γαίας. Στο σπήλαιο Σφραγίδιο του βουνού Κιθαιρώνας υπήρχε μαντείο των Νυμφών, ενώ πολλοί θνητοί, προικισμένοι με μαντικές ικανότητες, έλεγαν πως τις ικανότητές τους τις είχαν λάβει από κείνες. Επίσης, θεωρούνταν μητέρες πολλών σοφών θνητών, μάντεων και γιατρών, όπως η Χαρικλώ του Τειρεσία, η Φιλύρα του Χείρωνα και η Κορωνίδα, μάνα του Ασκληπιού. Οι Νύμφες λατρεύονταν σε πολλά μέρη σ' όλη την Ελλάδα, δεν υπήρχαν όμως ναοί αφιερωμένοι σ' αυτές. Οι θυσίες προς τιμή τους γίνονταν κοντά σε πηγές ή μέσα σε σπηλιές. Ο Οδυσσέας και οι κάτοικοι της Ιθάκης τις τιμούσαν με εκατόμβη, δηλαδή θυσία εκατό βοδιών. Συχνή ήταν και η ύπαρξη των βωμών τους μέσα σε ιερά άλλων θεών. Όμως οι Νύμφες δεν είχαν δράση πάντοτε ευεργετική για τους θνητούς κι υπήρχαν φορές που προκαλούσαν μεγάλο κακό. Αν, για παράδειγμα, τύχαινε να δει κανείς μια Νύμφη την ώρα που έκανε το λουτρό της μέσα στην πηγή, έχανε τα λογικά του. Ήταν, όμως, ούτως ή άλλως ικανές να προκαλέσουν σύγχυση του νου στους θνητούς και να τους κάνουν τρελούς. Οι άνθρωποι που καταλαμβάνονταν από έκσταση κι ενθουσιασμό, έφευγαν από τα σπίτια τους και πήγαιναν στα βουνά, όπου κρύβονταν μέσα σε σπηλιές.
Στη λαϊκή παράδοση
Οι Νύμφες έχουν επιζήσει στη λαϊκή μας παράδοση μέχρι σήμερα· είναι οι γνωστές μας νεράιδες, που ζουν στα βουνά, στις νεραϊδοσπηλιές και τις νεραϊδόβρυσες. Θεωρείται πάντοτε επικίνδυνο να τις συναντήσει κανείς, αφού υπάρχουν ακόμη οι μύθοι για τους «νεραϊδοπαρμένους», όπως ήταν ο Ύλας στην αρχαιότητα. Μόνο οι σαββατογεννημένοι και οι «αλαφροΐσκιωτοι» μπορούν να τις αντιλαμβάνονται και να τις βλέπουν να χορεύουν.Τελειώνοντας, αξίζει να τονίσουμε για μια ακόμη φορά ότι οι Νύμφες λατρεύονταν ως στοιχεία των πηγών και των ποταμών, δηλαδή γενικότερα του νερού. Η σημασία του νερού ως δύναμη ζωής και γονιμότητας είναι μεγάλη και ζωτική σε μια μεσογειακή χώρα, όπως είναι η Ελλάδα. Το νερό είναι πηγή ζωής. Βοηθά την ανάπτυξη και αναζωογονεί κάθε ζωντανό οργανισμό. Γι' αυτό και η αντίληψη για τις Νύμφες διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο: έφτασαν να τις θεωρούν πνεύματα της βλάστησης, θέλοντας έτσι να συμβολίσουν γενικότερα την οργιαστική δύναμη της φύσης. Κι όπως το νερό τρέφει τα πάντα, έτσι και οι Νύμφες θεωρούνταν τροφοί των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων.
Ζήλια
Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ουσιαστικό ζῆλος (zêloς “ζήλια”) και από το ρήμα ζηλόω (zēlóō, “είμαι ζηλιάρης”).μικρογραφία|Ζηλιάρικα σύννεφαΗ ζήλια μπορεί να χαρακτηριστεί ως συναίσθημα που εμφανίζεται όταν ένα άτομο υστερεί απέναντι σε κάποιο άλλο, από πλευράς πλούτου, ικανοτήτων, ή ταλέντου, ή επιθυμεί διακαώς κάτι που κάποιος άλλος έχει στην κατοχή του. Σε αυτήν την περίπτωση η ζήλια εκδηλώνεται ως η επιμονή του ανθρώπου να αποκτήσει κάτι που έχει ο συνάνθρωπός του, ή, αν δε μπορεί να το αποκτήσει ο ίδιος, εύχεται (και συνήθως προσπαθεί να καταφέρει) να μην το έχει ούτε ο συνάνθρωπός του. Άλλοτε προσπαθεί να αποδείξει σαν απαξία την αξία του άλλου ατόμου σε κάποιον τομέα, ώστε να νιώσει επαρκής. Το συναίσθημα αυτό αρκετά συχνά αγγίζει τα όρια της εμμονής. Παρά το γεγονός ότι σε αυτούς που ζηλεύουν, η ένταση και ο θυμός είναι στο επίκεντρο, η ζήλια, συνήθως, πηγάζει από αίσθημα αδυναμίας και όχι ισχύος. Καταστάσεις, οι οποίες προκαλούν ζήλια είναι πιθανό να οδηγήσουν και σε φθόνο. Ο φθόνος χαρακτηρίζεται από συναισθήματα κατωτερότητας, λαχτάρας, δυσαρέσκειας και αποδοκιμασίας του συναισθήματος. Η ζήλια χαρακτηρίζεται από φόβο απώλειας, δυσπιστία, άγχος και θυμό. Η ζήλια μπορεί να δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες συννεφιασμένης συνύπαρξης στους εργασιακούς και οικογενειακούς χώρους και δεν είναι πάντοτε εύκολο να αντιμετωπιστεί.
Η ζήλια από φιλοσοφική άποψη
Ο Πλάτωνας αναφέρει για τη ζήλιαː «Πρώτον μεν ζήλος, από ζήλου δε φθόνος» Ο Αριστοτέλης στη "Ρητορική" όρισε την ζήλια (φθόνο) ως τον πόνο που προκαλεί η τύχη των άλλων, ενώ ο Καντ όρισε τη ζήλια ως "μία απροθυμία να δει κάποιος την δική του ευημερία, επισκιάζοντας την από την ευημερία κάποιου άλλου, επειδή το πρότυπο που χρησιμοποιεί δεν έχει εγγενή σχέση με την δική του ευημερία, παρά μόνο στο πλαίσιο σύγκρισης της δικής του ευημερίας με των άλλων".Ο Πλάτωνας έλεγε:"Φθόνος λύπη ἐπί φίλων ἀγαθοῖς ἤ οὖσι γεγεννημένοις" .Ο Αριστοτέλης αποφαίνεται ότι "Φθόνος ἐστι λύπη τίς ἐπι εὐπραγία φαινομένη τῶν εἰρημένων ἀγαθῶν περί τούς ὁμοίους "
Φθόνος και συνέπειες
Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει: "Τίποτα ολεθριότερο από το πάθος του φθόνου  δεν αναπτύσσεται στις  ψυχές των ανθρώπων...... όπως η σκουριά τρώει το σίδερο έτσι και ο φθόνος κατατρώει την ψυχή που τον έχει " Ο Ιωάννης  Χρυσόστομος τονίζει ː «Δεινόν η ζηλοτυπία κακόν· και γαρ εις αφροσύνην εκπίπτει». Ο φθόνος είναι σοβαρό αμάρτημα στη χριστιανική εκκλησία. Το βιβλίο της Εξόδου (20:17) αναφέρει: «Δεν θα εποφθαλμιάς το σπίτι του γείτονά σου, δε θα επιθυμείς την γυναίκα του γείτονα σου, αρσενικό η θηλυκό σκλάβο, ή βόδι, ή γαϊδούρι, ή κάτι που ανήκει στο γείτονά σου". Σε μεγάλη κρίση ζήλιας, ο άνθρωπος βιώνει πολλά σωματικά συμπτώματα,νιώθει ένταση, σπασμό των μυών, τρεμούλιασμα και ζαλάδα στο κεφάλι. Αυτά τα συμπτώματα διαρκούν ώρες και σταδιακά εξασθενούν.
Ζήλια στα παιδιά
Η ζήλια στα νήπια είναι υγιής και φυσιολογική και απορρέει από το γεγονός ότι τα παιδιά αγαπούν. Το συναίσθημα αυτό που μας δημιουργεί τόσα προβλήματα αντιπροσωπεύει μια κατάκτηση στην ανάπτυξη του παιδιού, που καταδεικνύει την ικανότητα του να αγαπήσει. Ένα νήπιο, δεν είναι ικανό να κατανοήσει ή να αιτιολογήσει τις συμπεριφορές των ενηλίκων. Το μόνο που διαθέτει είναι το ένστικτό του, το οποίο εκείνη τη στιγμή του λέει πως εμείς αρνούμαστε την προσοχή που θα θάλαμε να του αφιερώσουμε. Η δική του, λοιπόν, συμπεριφορά εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική μας. Επίσης αυτό που δεν θα πρέπει να ξεχνάμε είναι πως κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα, είναι μοναδικό και το τελευταίο πράγμα που θέλει είναι να συγκρίνεται με άλλους. Τα παιδιά, όπως άλλωστε και οι ενήλικοι, χρειάζονται χρόνο για να γνωριστούν. Όταν με τον καιρό αρχίζει να παίζει με το αδελφάκι της και να το γνωρίζει καλύτερα, θα το αποδεχτεί και ευκολότερα.
Ζήλια στη συζυγική σχέση
Οι άνθρωποι δεν εκφράζουν τη ζήλια μέσω ενός μόνο συναισθήματος ή μιας μόνο συμπεριφοράς. Αντίθετα, εκφράζουν τη ζήλια μέσω ποικίλων συναισθημάτων και συμπεριφορών, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διαμόρφωση ενός επιστημονικού ορισμού της ζήλειας. Αντ' αυτού, οι επιστήμονες την ορίζουν με τα δικά τους λόγια, όπως φαίνεται από τα ακόλουθα παραδείγματα:
"Η ρομαντική ζήλια ορίζεται εδώ ως ένα σύμπλεγμα σκέψεων, συναισθημάτων και ενεργειών που ακολουθούν απειλές για την αυτοεκτίμηση και/ή απειλές για την ύπαρξη ή την ποιότητα της σχέσης, όταν οι απειλές αυτές δημιουργούνται από την αντίληψη πιθανής έλξης μεταξύ του συντρόφου και ενός (ίσως φανταστικού) αντιπάλου".
"Η ζήλια, λοιπόν, είναι οποιαδήποτε αποστροφική αντίδραση που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της εξωσυζυγικής σχέσης ενός συντρόφου που θεωρείται πιθανό να συμβεί".
"Η ζήλια εννοιολογείται ως μια γνωστική, συναισθηματική και συμπεριφορική αντίδραση σε μια απειλή σχέσης. Στην περίπτωση της σεξουαλικής ζήλιας, η απειλή αυτή προέρχεται από τη γνώση ή την υποψία ότι ο σύντροφος του ατόμου είχε (ή επιθυμεί να έχει) σεξουαλική δραστηριότητα με ένα τρίτο πρόσωπο. Στην περίπτωση της συναισθηματικής ζήλιας, το άτομο αισθάνεται ότι απειλείται από τη συναισθηματική εμπλοκή του συντρόφου του με ή/και την αγάπη του για ένα τρίτο πρόσωπο"
Ζήλια στα ζώα
Μελέτη ερευνητών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο αναπαρήγαγε μελέτες ζήλειας που έγιναν σε ανθρώπους σε σκύλους. Ανέφεραν, σε μια εργασία που δημοσιεύθηκε στο PLOS ONE το 2014, ότι ένας σημαντικός αριθμός σκύλων παρουσίαζε συμπεριφορές ζήλιας όταν οι ανθρώπινοι σύντροφοί τους έδιναν προσοχή σε παιχνίδια που έμοιαζαν με σκυλιά, σε σύγκριση με όταν οι ανθρώπινοι σύντροφοί τους έδιναν προσοχή σε μη κοινωνικά αντικείμενα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης
Δήμος Καρύστου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος Καρύστου είναι δήμος του νομού Ευβοίας. Βρίσκεται στην νότια χερσόνησο του νησιού της Εύβοιας στο νοτιότερο σημείο του νησιού, και απλώνεται σε μία έκταση από την κορυφή της Όχης έως τα παράλια του Αιγαίου. Ο δήμος αποτελείται από 7 δημοτικά διαμερίσματα, καταλαμβάνει έκταση 166,9 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 7.144 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του είναι η Κάρυστος.
Ο δήμος αποτελείται από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Άγιος Παύλος Χανίων
Ο Άγιος Παύλος είναι οικισμός της κοινότητας Βουτά του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Παύλος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του βουνού Άγιος Δικαίος (1.182 μ.) και στην ανατολική όχθη του Πελεκανιώτικου ρέματος, πάνω στην επαρχιακή οδό Στρεβλών-Παλαιοχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 460. Απέχει 74 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925, ως Κατσιβελλιανά, και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουτά του νομού Χανίων. Το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιος Παύλος και το 1989 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Εθνόσημο της Συρίας
right|150px|thumb|Το σημερινό εθνόσημο. right|140px|thumb|Το εθνόσημο του 1972. Το εθνόσημο της Συρίας εικονίζει το γεράκι της Συρίας ή το γεράκι του Qureish. Καθιερώθηκε ενώ η χώρα ήταν ενωμένη με την Αίγυπτο και πριν από αυτό, υπήρξε ο συριακός αετός του Σαλαδίνου. Το μοτίβο αυτό απαντάται και σε άλλα εθνόσημα αραβικών χωρών. Ο αετός αυτός αποτελεί σύμβολο της φυλής του Μωάμεθ
Πηγές
Συρία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Συρίας
Γκεβχερχάν Σουλτάνα (κόρη του Μωάμεθ Β΄)
Η Γκεβχερχάν Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:کوھرخان خاتون) (Τούρκικα: Gevherhan Sultan, 1460 - 1477) ήταν η μοναχοκόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αδελφή του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ και ετεροθαλής αδελφή του Τζεμ Σουλτάν.
Η Γκεβχερχάν γεννήθηκε το 1460. Το 1474 παντρεύτηκε τον Σαχζάντα Νταμάτ Μουχαμάντ Μιρζά Πασά Ουγουρλού, γιο του Ουζούν Χασάν και της Θεοδώρας Μεγάλης Κομνηνής κόρη του αυτοκράτορα Ιωάννη Δ΄ της Τραπεζούντας και της συζύγου του Μπαγκρατιόνι καλύτερα γνωστή στην ιστορία ως η Δέσποινα Χατούν.
Ο γάμος της Γκεβχερχάν με τον Μουχαμάντ Μιρζά Πασάς ήταν η μόνη λύση, η οποία αποδεικνύει στην πραγματικότητα τον κανόνα. Ο Μουχαμάντ εξορίστηκε από την δική του γη αλλά και των προσφύγων από το οθωμανικό δικαστήριο, και ως πρίγκιπας των Ασπροπροβατάδων θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόσθετο μέλος της οθωμανική αυτοκρατορίας.
Η κόρη του Βαγιαζίτ Β΄, Αϊνισάχ παντρεύτηκε με τον Αχμάντ Μίρζα, γιο της Γκεβχερχάν και του Νταμάτ Μουχαμάντ Μιρζά Πασά Ουγουρλού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Θάνατοι το 1950
Απρίλιος
1η Απριλίου - Ζαν Περονέ, 72, Γάλλος οπλομάχος, 2ος Ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1896 στην ξιφασκία οπλοδιδασκάλων.
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1950
Σημαία της Συρίας
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Η σημαία του 1958-1961 και από το 1980-σήμερα. Λόγος σημαίας: 2:3]] right|thumb|180px|Ιστορία των αλλαγών στη σημαία της Συρίας: Οι σημαίες καθιερώθηκαν το 1932, 1958, 1961, 1963, 1971 και το 1980 Η σύγχρονη σημαία της Συρίας επανακαθιερώθηκε το 1980. Αποτελεί επίσης τη σημαία της πάλαι ποτέ Ενωμένης Αραβικής Δημοκρατίας.
Η πρώτη σημαία που χρησιμοποίησαν οι Σύροι ήταν η Σημαία της Ιορδανίας. Έπειτα από πολλές αλλαγές, με επιρροή των Γάλλων και αργότερα της Αιγύπτου, με την οποία η χώρα ήταν ενωμένη, η Συρία επανήλθε στον παλιό τύπο σημαίας το 1980, με το κόκκινο, άσπρο και μαύρο χρώμα να κυριαρχούν. Επίσης, στη μεσαία άσπρη λωρίδα βρίσκονται δύο πράσινα αστέρια.
Τα χρώματα της σημαίας είνα τα κλασικά παναραβικά χρώματα, τα οποία επίσης βλέπουμε στις σημαίες της Υεμένης, της Αιγύπτου, του Σουδάν και του Ιράκ. Τα δύο αστέρια συμβολίζουν την Αίγυπτο και τη Συρία, που είχαν ενωθεί στην Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία. Το πράσινο θεωρείται χρώμα των Ρασιντούν ή Φατιμιδών, το λευκό των Ομεϊάδων και το μαύρο των Αββασιδών. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα που έχυσαν οι μάρτυρες ή τη δυναστεία των Χασεμιτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συρία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Συρίας
Seikima-II
Οι Seikima-II (ιαπωνικά: 聖飢魔II, Χέπμπορν: Seikimatsu) είναι ιαπωνικό heavy metal συγκρότημα. Ιδρύθηκαν το 1982, από τον κιθαρίστα Damian Hamada (Ντάμιαν Χάμαντα).
Ως μπάντα, έχουν τον ρόλο δαιμόνων από την κόλαση, όπου ξεκίνησαν επίσημα την αποστολή τους το 1985, κυκλοφορώντας το πρώτο τους EP "Akuma Ga Kitarite Heavy Metal" μέσω της δισκογραφικής εταιρίας Fitzbeat, τότε παρακλάδι της Ιαπωνικής Sony BMG. Μάλιστα για να δηλώσουν ακόμα πιο έντονα την "δαιμονική" τους ταυτότητα, οι Seikima-II χρησιμοποιούν make-up επιρεασμένο από Ιαπωνικό θέατρο Καμπούκι.
Σύμφωνα με τη μυθολογία μπάντας, η αποστολή των Seikima-II είναι να μετατρέψουν όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους σε πιστούς του Σατανά μέσω της heavy metal μουσικής τους. Παρ'όλα αυτά, στην πραγματικότητα η μπάντα ουδεμία σχέση έχει με τον σατανισμό ως θρησκεία, μιας και ουσιαστικά οι Seikima-II ποτέ δεν παρουσιάζονταν ως "κακοί" ή "αιμοσταγείς" δαίμονες, αλλά ως εύθυμοι και ευχάριστοι χαρακτήρες, όπου μάλιστα πολύ συχνά στις συναυλίες τους (γνωστές και ως Black Masses), χρησιμοποιούσαν στοιχεία stand-up comedy και εκτελούσαν διάφορα μικρά σκέτς, ως μέρος της διασκέδασης των παρευρισκομένων.
Το 2009 κυκλοφόρησαν στο iTunes Store το άλμπουμ "Akuma Nativity", όπου περιέχει παλαιότερα τραγούδια τους επανηχογραφημένα στα Αγγλικά, στα πλαίσια της προσπάθειάς τους να προβληθεί η μουσική τους στο εξωτερικό. Για πρώτη φορά μετά από 17 χρόνια, οι Seikima-II έκαναν 3 εμφανίσεις εκτός Ιαπωνίας το 2010, στο A-Kon 21 στο Ντάλας του Τέξας, στο Japan Expo στο Παρίσι, και στο Viva Korea Rock Festival στη Σεούλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικά heavy metal συγκροτήματα
Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης GNU
thumb|200px|Λογότυπος του [[GNU]] Η Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης GNU (GNU General Public License, ή GNU GPL ή απλά GPL) είναι πιθανόν η περισσότερο δημοφιλής άδεια χρήσης ελεύθερου λογισμικού, και είναι η άδεια που προστατεύει το μεγαλύτερο ποσοστό του ελεύθερου λογισμικού που υπάρχει μέχρι σήμερα.
Παρουσίαση
Η άδεια γράφτηκε αρχικά από τον Ρίτσαρντ Στόλλμαν για το εγχείρημα GNU. Η πιο πρόσφατη έκδοση της άδειας, η έκδοση 3, κυκλοφόρησε στις 29 Ιουνίου 2007. Η GPLv3 έχει διχάσει την κοινότητα του ανοιχτού λογισμικού, καθώς μέρος των προγραμματιστών του Linux δηλώνουν πως δεν είναι ευχαριστημένοι με την καινούργια έκδοση.
Η άδεια GPL, που δημιουργήθηκε για τα προγράμματα που έγραφε το Gnu Project, δίνει στους κατόχους ενός προγράμματος τα ακόλουθα τέσσερα δικαιώματα, που στην κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού είναι γνωστά και ως Τέσσερις Ελευθερίες:
Προϋποθέσεις για τα παραπάνω είναι ο ανοιχτός κώδικας, δηλαδή ο κώδικας του προγράμματος να είναι γνωστός και προσβάσιμος στον χρήστη. Η διαφορά της GPL από την BSD είναι ότι κάθε αντίγραφο, παράγωγο και προϊόν ενός GPL προγράμματος, υποχρεούται να κυκλοφορεί κι αυτό υπό την ίδια άδεια. Αντίθετα στην άλλη περίπτωση, τα παράγωγα προγράμματα μπορεί να είναι και ιδιόκτητα (κλειστού κώδικα).
Η μεγαλύτερη απόσταση όμως είναι μεταξύ GNU και ιδιόκτητου λογισμικού. Το τελευταίο δεν δίνει κανένα δικαίωμα στο χρήστη, πέραν από το δικαίωμα χρήσης και αυτό κατόπιν συμφωνίας με τον ιδιοκτήτη του προγράμματος (με τη μορφή μιας End User License Agreement). Κριτικοί του ιδιόκτητου λογισμικού υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να χρειάζεται άδεια για χρήση και υποστηρίζουν ότι οι περιορισμοί αυτοί και η διάθεση από τους ιδιοκτήτες του λογισμικού μόνο των δυαδικών πακέτων και όχι του πηγαίου κώδικα του προγράμματος απαγορεύουν νόμιμες διαδικασίες όπως η ανάστροφη μηχανική.
Δημοφιλία και στατιστικές
Σύμφωνα με κάποιες μελέτες και μετρήσεις, η GPL είναι η δημοφιλέστερη άδεια ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού. Σε μέτρηση που έγινε τον Απρίλιο του 2005, 75% από τα 23,479 ελεύθερα προγράμματα του Freshmeat, και 68% από τα προγράμματα στο SourceForge, ανήκουν στην GPL. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι δύο αυτοί δικτυακοί τόποι, ανήκουν στην εταιρεία Geeknet, η οποία υποστηρίζει τόσο την άδεια όσο και κατ' επέκτασιν το Λίνουξ.
Η GPL στην δοκιμασία
Το ανοιχτό λογισμικό εκ φύσεως είναι πιο ευάλωτο στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των προγραμματιστών από χρήστες ή εταιρείες που χρησιμοποιούν κώδικα χωρίς να σέβονται τις άδειες υπό τις οποίες αυτός δημοσιεύεται. Η GPL αναγκάζει το οποιοδήποτε λογισμικό χρησιμοποιεί ή βασίζεται σε κώδικα που κυκλοφορεί υπό την GPL, να δώσει την δυνατότητα στους χρήστες που το επιθυμούν να δουν τον κώδικα. Παρόλα ταύτα, μερικές υποθέσεις έφτασαν ως τα δικαστήρια  όπου και αποδείχτηκε η ασφάλεια και σιγουριά της άδειας αυτής και η πρόθεση του Free Software Foundation να προασπίσει τις τέσσερις ελευθερίες που εγγυάται η άδεια..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
General Public License General Public License Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Διαβατήριο του Λίχτενσταϊν
Αποτελεσματικότητα Λιχτενσταϊνικής ιθαγένειας
Οι πολίτες του Λιχτενστάιν επιτρέπεται να διαμένουν στην Ελβετία. Επιπλέον, ως μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, οι πολίτες του Λίχτενσταϊν έχουν το δικαίωμα να εγκατασταθούν σε οποιοδήποτε κράτος-μέλος του ΕΟΧ.
Οι πολίτες των κρατών μελών του ΕΟΧ, που αποτελούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τρία από τα τέσσερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία), απολαμβάνουν την ελευθερία να ταξιδεύουν και να εργάζονται σε οποιαδήποτε χώρα του ΕΟΧ χωρίς βίζα, τα δικαιώματα των πολιτών των νέων κρατών μελών να εργάζονται σε άλλες χώρες. Τα ίδια δικαιώματα ισχύουν για την Ελβετία μέσω σειράς διμερών συμφωνιών.
Απαιτήσεις βίζας
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Απαιτήσεις βίζας για πολίτες του Λίχτενσταϊν Το 2016, οι πολίτες του Λίχτενσταϊν είχαν πρόσβαση χωρίς βίζα ή βίζα κατά την άφιξή τους σε 164 χώρες και εδάφη, κατατάσσοντας το διαβατήριο του Λιχτενστάιν 12ο στον κόσμο σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Βίζας.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβέρνηση του Λίχτενσταϊν
Στροφυλιά Εύβοιας
Η Στροφυλιά είναι πεδινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Αξιοθέατα
Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, η οποία κτίστηκε το 1879 από γραμμωτή πέτρα, έχει εσωτερικό της ξυλόγλυπτο τέμπλο, κατασκευασμένο από τον Μυτιληνιό γλύπτη Μυλιώνη Ιωάννη και το οποίο η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων το κατατάσσει στα σπάνια αριστουργήματα. Δυτικά του χωριού βρίσκεται τρίτοξο θολωτό γεφύρι που κατασκευάστηκε γύρω στα 1905 ενώ στα ανατολικά της σώζονται λείψανα οχυρωμένης πόλης και στα νότια ο παλιός οικισμός Παλιοχώρι, που φέρεται να κατοικήθηκε από την Κλασική εποχή μέχρι την Ενετοκρατία.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κιρραιού (Κηρέως). Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Στροφυλιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κηρέως του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 472 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Μελισσώνας Εύβοιας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Μελλισώνας βρίσκεται σε απόσταση 16 χλμ. Β. από την Κάρυστο (έδρα δήμου) και 117 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Το χωριό είναι κτισμένο στους δυτικούς πρόποδες του όρους Όχη σε υψόμετρο 465 μέτρα, στην κοιλάδα των Ρουκλίων της Καρυστίας που έχει χαρακτηριστεί Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους (Τ.Ι.Φ.Κ.). Στην περιοχή υπάρχουν δάση και συστάδες από αιωνόβιες καστανιές, ηλικίας 300 και πλέον ετών, αιωνόβιοι ίταμοι και πολλά σπάνια ποώδη φυτά όπως η η παιώνια (Paeonia mascula). Είναι ο τόπος γέννησης του ιδρυτή του ομίλου Χαραγκιώνη, Νικηφόρου Θ. Χαραγκιώνη.
Το χωριό αναφέρεται μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας με την ονομασία η Μελισσώνα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου. Το 1928 με το ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Μελλισών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μελλισώνος πού υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 33 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ζώνη του θανάτου
Στην ορειβασία, η ζώνη του θανάτου (αγγλ. Death zone) είναι το υψόμετρο εκείνο, πάνω από το οποίο, η πίεση του οξυγόνου στον ατμοσφαιρικό αέρα είναι τόσο χαμηλή, ώστε είναι αδύνατο για τον άνθρωπο να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η παραμονή εντός της ζώνης θανάτου οδηγεί σε βέβαιο θάνατο, συνήθως εντός λίγων ωρών. Το υψόμετρο των 8.000 μέτρων, με πίεση οξυγόνου μικρότερη από τα 356 mbar, θεωρείται ως η έναρξη της ζώνης θανάτου.
Η έννοια της ζώνης αυτής θεσπίστηκε αρχικά από τον Ελβετό γιατρό Edouard Wyss-Dunant το 1953, την οποία και ονόμασε αρχικά, θανατηφόρος ζώνη.
thumb|250px|left|Αεροφωτογραφία στα κεντρικά [[Καρακορούμ, με τις κορυφές Γκασερμπρούμ Ι και ΙΙ, οι οποίες είναι εντός της ζώνης του θανάτου.]] Όλες οι κορυφές πάνω από υψόμετρο 8.000 μ -συνολικά 14 κορυφές- μεταξύ των υψηλότερων οροσειρών, περικλείονται εντός της ζώνης του θανάτου στα Ιμαλάια όρη και τα όρη Καρακορούμ στην Ασία. Μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι θάνατοι, ή θανατηφόρα ατυχήματα ορειβατών έχουν γίνει μέσα στη Ζώνη του θανάτου, είτε από απώλεια αισθήσεων, είτε από λανθασμένες αποφάσεις κατά την αναρρίχηση εντός της ζώνης, είτε από απώλεια δυνάμεων που οδήγησαν σε ατυχήματα.
Οι ορειβάτες πρέπει να έχουν συμπληρωματικό οξυγόνο μαζί τους (βλ. φιάλες οξυγόνου), διότι η επιβίωση εντός της ζώνης είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη και εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τη ζωή τους.
Φυσιολογικές τιμές
Ο ανθρώπινος οργανισμός λειτουργεί φυσιολογικά σε συνθήκες ατμοσφαιρικής πίεσης, στο επίπεδο της θάλασσας, όπου η πίεση είναι στα 101,325 kPa, ή αλλιώς 1 ατμόσφαιρα (Atm). Η συγκέντρωση, τότε, του οξυγόνου (O2) στο επίπεδο θάλασσας είναι 20,9%, και η σχετική πίεση είναι 21,2 kPa. Οπότε, και η αιμοσφαιρίνη του αίματος σε υγιή άτομα, είναι σε κατάσταση κεκορεσμένη σε οξυγόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορειβασία
Γερμανός Μαυρομμάτης
Ο Γερμανός Μαυρομμάτης (1872–1944), από τα Ψαρά, υπήρξε μητροπολίτης Δημητριάδος.
Βιογραφικό
Στις 14 Ιουνίου 1935 καθαιρέθηκε λόγω προσχώρησής του στον Παλαιοημερολογητισμό. Όμως στις 16 Ιουλίου 1943 υπέβαλε αίτηση αναθεωρήσεως της δίκης του ζητώντας την επιείκεια της Εκκλησίας της Ελλάδος για την επιστροφή του. Ωστόσο πριν προλάβει να εκδικασθεί η υπόθεση απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 1944 στην Αθήνα. Την ίδια ημέρα αποκαταστάθηκε μετά θάνατον στο Αρχιερατικό αξίωμα.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Δημητριάδος
Σύνδρομο αβλεφαρίας - μακροστομίας
Το σύνδρομο αβλεφαρίας - μακροστομίας (αγγλ. Ablepharon macrostomia syndrome, AMS) είναι μια εξαιρετικά σπάνια, αυτοσωμική γενετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από ανώμαλες φαινοτυπικές εμφανίσεις που επηρεάζουν κυρίως την κεφαλή, το πρόσωπο και το κρανίο, το δέρμα, τα δάκτυλα και τα γεννητικά όργανα. Το AMS οδηγεί γενικά σε ανώμαλες δομές που οφείλονται στο εξώδερμο.
Η πιο εμφανής ανωμαλία είναι η υποανάπτυξη (microblepharon) ή η απουσία βλεφάρων - που υποδηλώνει την πτυχή της αβλεφαρίας που προκαλεί η νόσος - και ευρύ στόμα, σαν του ψαριού, που αναφέρεται ως μακροστομία. Τα βρέφη που παρουσιάζουν το σύνδρομο αυτό μπορεί επίσης να έχουν δυσπλασίες του κοιλιακού τοιχώματος και των θηλών. Τα παιδιά με AMS μπορεί επίσης να αντιμετωπίσουν προβλήματα με την ανάπτυξη της μάθησης, γλωσσικές δυσκολίες και διανοητικές αναπηρίες.
Το AMS προκαλείται από μεταλλάξεις στο γονίδιο TWIST2 και, μεταξύ άλλων, συνδέεται στενά με το σύνδρομο Barber – Say όσον αφορά στις φαινοτυπικές ανωμαλίες.
Αρχικές ενδείξεις και συμπτώματα
Το σύνδρομο αβλεφαρίας - μακροστομίας χαρακτηρίζεται γενικά από μη φυσιολογικές εμφανίσεις του δέρματος, των ματιών, των δακτύλων, των γεννητικών οργάνων, της κεφαλής και του προσώπου. Τα βρέφη με AMS έχουν λεπτό, ζαρωμένο δέρμα και υπερβολικές πτυχές στο πρόσωπο, μάτια μακριά το ένα από το άλλο με απουσία ή ισχυρά υπανάπτυκτα άνω βλέφαρα και κατώτερα βλέφαρα που τείνουν προς τα κάτω, καθώς και φαρδύ, στόμα που προσομοιάζει με στόμα ψαριού, μεάκρα που συντήκονται στις γωνίες. Άλλες εμφανίσεις του προσώπου και της κεφαλής περιλαμβάνουν: πλατεία ρινική γέφυρα, πλατείς, διεσταλμένους ρώθωνες (ρουθούνισ) με διασταλμένα άκρα.
Ανωμαλίες είναι επίσης δυνατόν να παρατηρηθούν στα χέρια και τα δάκτυλα, καθώς τα βρέφη με AMS έχουν δάκτυλα με περιορισμένη ικανότητα κάμψης και επέκτασης των δακτύλων. Τα βρέφη με AMS εμφανίζουν επίσης μικρά, στοιχειώδη ωτικά πτερύγια τοποθετημένα ασυνήθιστα χαμηλά στο κρανίο. Η απουσία ζυγωματικού οστού είναι επίσης δυνατή. Το δέρμα μπορεί να είναι ξηρό και χονδρό, ζαρωμένο υπερβολικά γύρω από το πρόσωπο και χαλαρό γύρω από τα χέρια αλλά σφιχτό γύρω από τις αρθρώσεις των δακτύλων, οδηγώντας σε δυσχερή χρήση των δακτύλων.
Οι ανωμαλίες στα γεννητικά όργανα πιθανόν να περιλαμβάνουν: διφορούμενα γεννητικά όργανα, εκτοπισμένο ή / και ασυνήθιστα μικρό πέος (μικροφαλλία), απόν όσχεο γύρω από τους όρχεις και υπανάπτυκτους όρχεις. Τέλος, παρατηρείται συχνά αλωπεκία και λεπτά, αραιά μαλλιά.
Αίτια
Όπως το σύνδρομο Barber – Say, το AMS προκαλείται από μεταλλάξεις στο γονίδιο TWIST2 που επηρεάζουν ένα πολύ διατηρημένο υπόλειμμα TWIST2 (πρωτεΐνη 2 που σχετίζεται με συστροφή). Το TWIST2 είναι βασικός παράγοντας μεταγραφής έλικα-βρόχου-έλικα που συνδέεται με μοτίβα αλληλουχιών του DNA E-box (5'-CANNTG-3 ') ως ετεροδιμερές και αναστέλλει την μεταγραφική ενεργοποίηση. [4] Because TWIST2 mediates mesenchymal stem cell differentiation Επειδή TWIST2 μεσολαβεί στη διαφοροποίηση μεσεγχυματικών βλαστικών κυττάρων[5] και προλαμβάνει την πρόωρη ή έκτοπη διαφοροποίηση των οστεοβλαστών, μεταλλάξεις στο TWIST2 που διαταράσσουν τις λειτουργίες αυτές από δραστικότητα τροποποιήσεως της δέσμευσης DNA θα μπορούσε να εξηγήσει πολλές από τις μεταβολές φαινοτύπων της AMS. Η τρέχουσα έρευνα επισημαίνει την αντικατάσταση του αμινοξέος λυσίνη  ως υπολείμματος 75  στο TWIST2, σαν σημαντικό γενεσιουργό αίτιο του AMS.
Μηχανισμός
Το μεσέγχυμα είναι μεσοδερμικός εμβρυϊκός ιστός που μπορεί να εξελιχθεί σε πλήθος διαφορετικών ιστών ανάλογα με τις ανάγκες του αναπτυσσόμενου εμβρύου. Το μεσέγχυμα μπορεί να εξελιχθεί σε αίμα, χόνδρο και μεμβράνες. Σε έναν φυσιολογικό ασθενή, το TWIST2 εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης, ειδικά στην κρανιοπροσωπική ανάπτυξη και στη χονδρογένεση. Το TWIST2 λειτουργεί για να αποτρέψει την πρόωρη ωρίμανση των χονδρογόνων κυττάρων και των οστεοβλαστών, τα κύτταρα που θα σχηματίσουν χόνδρο και οστό αντίστοιχα. Η επικρατούσα μετάλλαξη στο TWIST2 έχει ως αποτέλεσμα τα χονδρογονικά και οστεοβλαστικά κύτταρα να ωριμάσουν πρόωρα. Αυτό οδηγεί στη συνέχεια στις κύριες κρανιοπροσωπικές παραμορφώσεις που παρατηρούνται σε ασθενείς με AMS.
Διάγνωση
Το σύνδρομο AMS μπορεί να διαγνωστεί κατά τη γέννηση μέσω αναγνώρισης χαρακτηριστικών φυσικών ευρημάτων, κλινικής αξιολόγησης και εξειδικευμένων τεχνικών απεικόνισης, όπως αξονική τομογραφία. Οι αξονικές τομογραφίες μπορούν να επιβεβαιώσουν την απουσία της ζυγωματικής αψίδας και των ανωμαλιών στα κρανιακά οστά και στην κάτω γνάθο. Ο οφθαλμίατρος μπορεί να διαγνώσει ανωμαλίες στα βλέφαρα και να επιβεβαιώσει τη μικροβλεφαρία ή την αβλεφαρία. Ομάδες ειδικών συνεργάζονται συνήθως για να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση και να αξιολογήσουν τις επιλογές θεραπείας. Παιδίατροι, γαστρεντερολόγοι, δερματολόγοι, ουρολόγοι και άλλοι πάροχοι φροντίδας υγείας αναμένεται να βοηθήσουν στη διάγνωση και τη θεραπεία.
Πρόγνωση
Παρόλο που δεν υπάρχει θεραπεία για AMS, τα προγράμματα θεραπείας που παρέχονται από γιατρούς μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της ανάπτυξης, στη συνολική ποιότητα ζωής και στη φυσική εμφάνιση. Η φυσική εμφάνιση δεν μπορεί να επανέλθει στα φυσιολογικά επίπεδα, αλλά το προσδόκιμο ζωής των ασθενών που έχουν διαγνωστεί με AMS είναι φυσιολογικό.
Έρευνα
Η τρέχουσα έρευνα για το AMS επικεντρώνεται τόσο στις υποκείμενες αιτίες της νόσου όσο και στις χειρουργικές μεθόδους θεραπείας. Επί του παρόντος, μια μελέτη στο Τόκιο της Ιαπωνίας επικεντρώνεται στον ρόλο άλλων γονιδίων TWIST στην ανάπτυξη του AMS, συγκεκριμένα στον ρόλο του TWIST1 και στην υποκατάσταση αμινοξέων που πρέπει να συμβεί για τη μετάλλαξη του γονιδίου. Οι μεταλλάξεις TWIST1 πιστεύεται ότι οδηγούν σε κρανιοσυνοστεώσεις και αβλεφαρια.
Η κλινική έρευνα επικεντρώνεται στις διάφορες χειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της αβλεφαρίας λόγω AMS. Ο πρωταρχικός στόχος μιας τέτοιας έρευνας είναι να καθοριστεί ποιες μέθοδοι είναι πιο αποτελεσματικές για τον ασθενή χωρίς να είναι άσκοπα περίπλοκες. Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη από τα τμήματα οφθαλμολογίας στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας και τη Λίμα του Περού, τα μοσχεύματα δέρματος με πλήρες πάχος έχει αποδειχθεί ότι αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά το μικροβλεφαρία σε ασθενείς με AMS χωρίς να απαιτούνται περίπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνια γενετικά σύνδρομα Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Αρχαίο ελληνικό θέατρο
thumb|319x319px|Απεικόνιση αρχαίου ελληνικού θεάτρου από την [[Χάρτα του Ρήγα, 1797]] Το αρχαίο ελληνικό θέατρο, θεσμός της αρχαιοελληνικής πόλης-κράτους, διδασκαλία και τέλεση θεατρικών παραστάσεων, επ' ευκαιρία των εορτασμών του Διονύσου, αναπτύχθηκε στα τέλη της αρχαϊκής περιόδου και διαμορφώθηκε πλήρως κατά την κλασική περίοδο -κυρίως στην Αθήνα. Φέρει έναν έντονο θρησκευτικό και μυστηριακό χαρακτήρα κατά τη διαδικασία της γέννησής του, αλλά και έναν εξίσου έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα κατά την περίοδο της ανάπτυξής του.
Σύνοψη
Στην αρχαία Ελλάδα θέατρο ονομαζόταν αρχικά το ακροατήριο και αργότερα η ονομασία επικράτησε για τον τόπο των παραστάσεων με το σύνολο των κτισμάτων του. Ήδη, στα μινωικά ανάκτορα υπήρχαν ειδικοί χώροι με δύο κλίμακες σε ορθή γωνία που προορίζονταν για θρησκευτικούς χορούς και τις λειτουργίες. Σχετικά δείγματα βρέθηκαν στη Φαιστό, στην Κνωσό κ.α. Η αρχαιότερη μορφή του ελληνικού κοίλου (6ος αι. π.Χ.), της θέσης δηλαδή των θεατών, ήταν ένα σύνολο ξύλινων εδωλίων που τοποθετούνταν γύρω από ένα επίπεδο κυκλικό χώρο, την ορχήστρα, όπου εκτυλισσόταν το δράμα. Στην μετέπειτα εξέλιξη του θεάτρου, όταν τη δράση ανέλαβαν αποκλειστικά οι ηθοποιοί, δημιουργήθηκε η υπερυψωμένη πάνω από την ορχήστρα σκηνή και το προσκήνιο.
Κάτοψη αρχαίου ελληνικού θεάτρου και τα μέρη σκηνής, ορχήστρας και κοίλου.
μικρογραφία|250px|Άποψη του θεάτρου της Επιδαύρου Τα κύρια μέρη του αρχαίου ελληνικού θεάτρου ήταν η σκηνή, η ορχήστρα και το κοίλον, με τα ακόλουθα επιμέρους μέρη: Το προσκήνιο: μια στοά με κίονες μπροστά από τη σκηνή. Ανάμεσα στα διαστήματα των κιόνων βρίσκονταν θυρώματα και ζωγραφικοί πίνακες (τα σκηνικά). Τα θυρώματα του προσκηνίου απέδιδαν τρεις πύλες, από τις οποίες έβγαιναν οι υποκριτές. Το προσκήνιο ήταν αρχικά πτυσσόμενο, πιθανώς ξύλινο. Τα παρασκήνια: τα δύο άκρα της σκηνής που προεξέχουν δίνοντάς της σχήμα π στην κάτοψη. Οι πάροδοι: οι διάδρομοι δεξιά και αριστερά από τη σκηνή που οδηγούν στην ορχήστρα. Συνήθως σκεπάζονταν με αψίδες.
Το λογείο: ένα υπερυψωμένο δάπεδο, ξύλινο και αργότερα πέτρινο ή μαρμάρινο, όπου έπαιζαν οι ηθοποιοί. Η θυμέλη: ο βωμός του Διονύσου στο κέντρο της ορχήστρας. Ο εύριπος: αγωγός απορροής των υδάτων στην περιφέρεια της ορχήστρας από το μέρος του κοίλου.
Οι αναλημματικοί τοίχοι: οι τοίχοι στήριξης του εδάφους στα άκρα του κοίλου. Οι αντηρίδες: πυργοειδείς τοίχοι κάθετοι προς τους αναλημματικούς που χρησιμεύουν στην καλύτερη στήριξή τους. Τα διαζώματα: οριζόντιοι διάδρομοι που χωρίζουν τις θέσεις των θεατών σε οριζόντιες ζώνες. Οι σκάλες: κλιμακωτοί εγκάρσιοι διάδρομοι για την πρόσβαση των θεατών στις θέσεις τους. Οι κερκίδες : ομάδες καθισμάτων σε σφηνοειδή τμήματα που δημιουργούνται από τον χωρισμό των ζωνών με τις σκάλες. Τα εδώλια: τα καθίσματα, οι θέσεις των θεατών. Η προεδρία : η πρώτη σειρά των καθισμάτων όπου κάθονταν οι επίσημοι.
Το θέατρο του Διονύσου
Το θέατρο ήταν αρχικά μόνο ένα μέρος του περίβολου ή τεμένους του Διονύσου. Ο περίβολος περιείχε μόνο τον αρχαιότερο ναό του Διονύσου και ένα θυσιαστικό βωμό. Αργότερα προστέθηκε μια αίθουσα ή στοά εξαλείφοντας τον παλαιότερο ναό και χτίστηκε ένας δεύτερος ναός επεκτείνοντας τα όρια του περίβολου νότια. Η ψηλότερη σειρά θέσεων του θεάτρου υψωνόταν περίπου 35 μέτρα επάνω από το χαμηλότερο μέρος του περιβόλου, και πριν από την κατασκευή της στοάς και της σκηνής οι θεατές μπορούσαν να δουν το ναό και το θυσιαστικό βωμό από το θέατρο. Το πιο σημαντικό για τους Αθηναίους βέβαια ήταν το γεγονός ότι ο ίδιος Διόνυσος (αντιπροσωπευόμενος από το λατρευτικό του άγαλμα στην μπροστινή σειρά) μπορούσε να βλέπει όχι μόνον τις παραστάσεις που δίνονταν προς τιμήν του, αλλά και τις θυσίες που προσφέρονταν στο βωμό του.
Στα μέσα του 5ου αι. π.Χ., ανοικοδομώντας την αρχαία ακρόπολη, ο Περικλής έχτισε το ωδείον ανατολικά του θεάτρου. Αυτό το κτήριο ήταν κατά προσέγγιση τετραγωνικό στη μορφή με μια στέγη που περιγράφηκε ως πυραμιδική ή κωνική. Το ωδείον του Περικλή χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως. Μία από τις χρήσεις του ήταν η τέλεση του προαγώνος, μια τελετή στην οποία οι δραματικοί ποιητές ανήγγειλαν τους τίτλους των έργων τους και εισήγαγαν τους ηθοποιούς τους. Επίσης, τα μέλη του χορού περίμεναν στο ωδείον για να κάνουν την είσοδό τους στη σκηνή.
Καθώς η ελληνική δραματουργία γεννήθηκε ταυτόχρονα με το χορό, το σημαντικότερο κομμάτι απόδοσης του έργου ήταν η ορχήστρα, δηλαδή η θέση για το χορό, (όρχησις). Ο τραγικός χορός συνίστατο από 12 ή 15 άτομα (χορευτές), πιθανώς νέους λίγο πριν τη στρατιωτική τους θητεία, μετά από μερικά χρόνια εκπαίδευσης. Οι Αθηναίοι άλλωστε διδάσκονταν τραγούδι και χορό από πολύ νεαρή ηλικία. Σε αντίθεση με τον πολυπληθή χορό, υπήρχαν μόνο τρεις ηθοποιοί στην αθηναϊκή τραγωδία του 5ου Π.Κ.Ε. αιώνα. Η αρχική λέξη που απέδιδε την έννοια "ηθοποιός" ήταν υποκριτής, και υποδήλωνε τον ηθοποιό που απαντούσε στον χορό. Ο Θέσπις λέγεται πως εισήγαγε και ήταν ταυτόχρονα ο πρώτος ηθοποιός, ο πρωταγωνιστής. Η εισαγωγή ενός δεύτερου ηθοποιού (δευτεραγωνιστής) αποδίδεται στον Αισχύλο και του τρίτου (τριταγωνιστής) στον Σοφοκλή. Από τη μακρινή αρχαιότητα δεν έχουν διασωθεί έργα με έναν μόνο ηθοποιό, αν και οι Πέρσες του Αισχύλου απαιτούν μόνο δύο ηθοποιούς.
Συνήθως κάθε ηθοποιός ανελάμβανε να υποδυθεί διάφορους ρόλους, και είναι συνήθως δυνατό να διαιρεθούν τα μέρη ομιλίας της ελληνικής τραγωδίας σύμφωνα με τους χαρακτήρες που βρίσκονται επί σκηνής. Συχνά η απόδοση των ρόλων είχε μια εσωτερική θεματική ενότητα, σχετική με το έργο. Αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που οι θεατές μπορούσαν να ξεχωρίζουν τους ηθοποιούς, παρά το γεγονός ότι ήταν καλυμμένοι με κοστούμια και μάσκες, καθώς υπήρχε βραβείο για τον καλύτερο ηθοποιό το 449 Π.Κ.Ε. Σε ιδιαίτερες περιπτώσεις ένας ενιαίος ρόλος μπορούσε να να κατανεμηθεί σε δύο ή περισσότερους ηθοποιούς, όπως στον Οιδίποδα επί Κολωνώ.
Οι τραγικοί ποιητές του 5ου π.Χ. αι., ειδικότερα ο Φρύνιχος και ο Αισχύλος όχι μόνο συνέθεταν τα έργα τους αλλά τα σκηνοθετούσαν, τα χορογραφούσαν και έπαιζαν σ' αυτά ως ηθοποιοί. Ουσιαστικά δίδασκαν μέσω της θεατρικής παραγωγής, γεγονός που αποδίδει στην αρχαιοελληνική δραματουργία -εκτός του πολιτικού και θρησκευτικού-και παιδευτικό χαρακτήρα. Άλλωστε, βάσει των επιγραφικών στοιχείων που διαθέτουμε, οι επιγραφές στις οποίες αναγράφονταν οι νικητές των δραματικών αγώνων οι θεατρικές παραστάσεις αποδίδονται ως διδασκαλίαι.