cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νιεβόλε (χείμαρρος)
Ο Νιεβόλε είναι σημαντικός χείμαρρος στην Επαρχία της Πιστόια από τον οποίο και έχει πάρει το όνομά της η περιοχή του Βαλντινιεβόλε, σημαντική δευτερεύουσα πεδιάδα του Βαλντάρνο.
Ο Νιεβόλε πηγάζει στα υψίπεδα των Απέννινων Όρεων μεταξύ του Αβάγκλιο και του Κάζορε ντελ Μόντε, εντός του Δήμου της Μαρλιάνα. Μετά το πέρας της ορεινής του διαδρομής, ο χείμαρρος Νιεβόλε διασχίζει την περιοχή μεταξύ του Σερραβάλλε Πιστοϊέζε και του Πιέβε α Νιεβόλε και συνεχίζει την πορεία του προς τα νότια, σε πεδινές αποξηραμένες εκτάσεις, προτού χυθεί στον Βάλτο του Φουσέκιο. Χύνεται στο κανάλι του Τέρτζο, το οποίο με την σειρά του αποτελεί μέρος του καναλιού Μαέστρο το οποίο στη συνέχεια γίνεται η Ουσιάνα, παραπόταμος του Άρνο.
Κατασκευή (αρχαιολογία)
Με τον όρο κατασκευή στην αρχαιολογία εννοείται ένα μη κινητό εύρημα, κατασκευασμένο ή τροποποιημένο από τον άνθρωπο, το οποίο δεν είναι δυνατόν να αποσπασθεί ακέραια από το έδαφος, χωρίς τον κίνδυνο να καταστραφεί και να διαταραχθεί η αρχαιολογική θέση. Στις κατασκευές υπό αυτή την έννοια περιλαμβάνονται πηγάδια, αυλάκια περισυλλογής και εκτροπής νερού, "πέτρες λείανσης", δεξαμενές εστίες, βωμοί, κτιστά κιβώτια και έδρανα, τάφοι, λάκκοι (αποθηκευτικού χαρακτήρα, απορριμμάτων, ταφής κ.λπ.) πασσαλότρυπες, τάφροι (οχυρωματικοί, θεμελίωσης κ.α.). Οι κατασκευές διαφοροποιούνται από τα κτίσματα, καθώς αποτελούν επί μέρους στοιχεία τους τα οποία δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αυτόνομες μονάδες για σκοπούς ενδιαίτησης, λατρείας κ.λπ.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας
Επίνειο
Με τον όρο Επίνειο χαρακτηρίζεται παράλια πόλη ή οικισμός με λιμάνι ή όρμο που εξυπηρετεί την εγγύτερη ηπειρωτική, συνήθως μεγαλύτερη, πόλη. Για παράδειγμα επίνειο της Λαμίας είναι  η Στυλίδα, του Πύργου Ηλείας το Κατάκολο, της Σπάρτης το Γύθειο και ο Πειραιάς της Αθήνας.
Υπάρχουν περιπτώσεις που μια παράλια πόλη μπορεί να εξυπηρετεί ακόμη και μια ή περισσότερες ηπειρωτικές χώρες όπως η Τεργέστη για την Αυστρία κ.λπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνάπτονται σχετικές συνθήκες ελεύθερης διακίνησης προϊόντων (τράνζιτ), ή δημιουργούνται και ειδικές υπηρεσίες εξυπηρέτησης εμπορικού ναυτικού των ηπειρωτικών Χωρών (όπως π.χ. Νηολόγιο, επιθεώρησης πλοίων κ.λπ.).
Επίσης με τον ίδιο όρο "επίνειο" χαρακτηρίζονται οι παρόχθιες πόλεις ποταμών και λιμνών απ΄ όπου εκτελούνται αντίστοιχες συγκοινωνίες εξυπηρετώντας ενδότερες περιοχές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λιμένες
Θεόφιλος Καμπανίας
Ο Θεόφιλος Παπαφίλου κατάγονταν από τα Ιωάννινα. Γεννήθηκε περίπου το 1715 και πέθανε μετά το 1793.
Αρχικά ο Θεόφιλος είχε ξεκινήσει τις σπουδές του στη Σχολή Γκιούμα και κατόπιν το 1742 Μαρουτσαία Σχολή των Ιωαννίνων. Το 1746 ακολούθησε τον Ευγένιο Βούλγαρη στην Κοζάνη.
Ο σωζόμενος κατάλογος, δηλαδή η λίστα των αναγνωσμάτων της βιβλιοθήκης του (συνολικά 139 βιβλία),περιέχει 5 φιλοσοφικά και θεολογικά βιβλία του Ευγ. Βούλγαρη, αλλά και έργα άλλων συγγραφέων όπως των Δημητρίου Κυδώνη, Γενναδίου Σχολαρίου, Μελέτιου Συρίγου, Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, Μεθοδίου Ανθρακίτη, Ευστρατίου Αργέντη, Ιωάννη Καρυοφύλλη, Μαξίμου Μαργουνίου, Μελετίου Πηγά, Βικεντίου Δαμοδού, Γαβριήλ Σεβήρου και Ροβέρτου Μπελλαρμίνι.
Από την αλληλογραφία του (92 επιστολές μεταξύ των ετών 1781 - 1793) παρουσιάζεται και ως δάσκαλος στην Μακεδονία.
Ίσως έγινε μοναχός στη Μονή Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω. Χρημάτισε ως επίσκοπος από το 1749 έως το 1795 της επισκοπής Καμπανίας, μία περιοχή δυτικά της Θεσσαλονίκης περίπου από τον Αξιό ποταμό ως την σημερινή Αλεξάνδρεια (παλαιότερα Γιδάς) Ημαθίας. Το 1789 ορίστηκε επίτροπος του νεοεκλεγμένου μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γερασίμου. Ως επίσκοπος οργάνωσε τα σχολεία της επαρχίας του και έστελνε νέους σε Ανώτερες σχολές για περαιτέρω σπουδές. Γενικά θεωρούνταν σοφός και ευρυμαθής.
Συγγραφικό έργο
Το κύριο έργο του ΄΄Ταμείον Ορθοδοξίας, περιέχον συνοπτικώς και διαλαμβάνον περί Θεού, περί Πίστεως, περί εξηγήσεως και χρήσεως των επτά Μυστηρίων, δέκα Εντολών και των αναγκαιοτέρων της Ιεράς Εκκλησίας εθίμων΄΄ έκδοση Βενετίας 1780, ένα είδος χριστιανικού προσευχηταρίου με 110 μικρά κεφάλαια σε δημώδη γλώσσα, ανατυπώθηκε πολλές φορές. Ο Αθανάσιος Πάριος, ένας άλλος μαθητής του Ευγ. Βούλγαρη, στον οποίο είχε στείλει το βιβλίο του ο Θεόφιλος για θεώρηση, το επαινεί στον πρόλογο διθυραμβικά. Στην πραγματικότητα όμως από το σύγγραμμα απουσιάζει οποιαδήποτε θεολογική εμβάθυνση. Μετά τα χριστιανικά μυστήρια ο Θεόφιλος παρουσιάζει ένα συνονθύλευμα άρθρων πίστης και ηθικής. Στη θέση του θεολογικού στοχασμού βρίσκουμε ευσεβείς θρύλους, όπως οι δήθεν προρρήσεις των αρχαίων φιλοσόφων για την Αγία Τριάδα. Από τον Αυγουστίνο προέρχεται ο ορισμός της θείας Ευχαριστίας ως ορατού συμβόλου αόρατης χάριτος και αλλού συναντάται η σχολαστική ορολογία για την ΄΄ουσία΄΄ και τα ΄΄συμβεβηκότα΄΄. Τους θύραθεν φιλοσόφους τους μνημονεύει όταν αποτυπώνει την έννοια της αλήθειας. Ειδικά από τον Ευγ. Βούλγαρη παραλαμβάνει την παλαμική διδασκαλία περί της θέασης του Θείου φωτός καθώς και την άρνηση της αναμαρτησίας της Θεοτόκου. Γενικά το παραπάνω έργο φανερώνει κάποια γνώση των φιλοσοφικών και των θεολογικών πραγμάτων, όχι όμως και θεμελιωμένη προσωπική κρίση.
Ο Θεόφιλος συνέταξε κι ένα βιβλίο εκκλησιαστικού δικαίου με τίτλο ΄΄Πρόχειρον Νομικόν΄΄, το οποίο αμέσως χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα, αλλά τυπώθηκε μόλις το 1887. Ως κανονολόγος στο έργο του αυτό αποδίδει τον εντεινόμενο αντικληρικισμό στην ανάμιξη των σύγχρονων του ιεραρχών στα κοσμικά πράγματα αντίθετα με ότι συνέβαινε τον καιρό του Βυζαντίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Killing Joke
Οι Killing Joke είναι αγγλικό ροκ συγκρότημα από το Notting Hill στο Λονδίνο, το οποίο σχηματίστηκε το 1979 από τους Jaz Coleman (φωνητικά, πλήκτρα), Paul Ferguson (ντραμς), Geordie Walker (κιθάρα) και Youth (μπάσο).
Το πρώτο τους άλμπουμ, Killing Joke, κυκλοφόρησε το 1980. Μετά την κυκλοφορία του Revelations το 1982, ο μπασίστας Youth αντικαταστάθηκε από τον Paul Raven. Το συγκρότημα έγινε δημοφιλές το 1985 με το άλμπουμ Night Time και το single "Love Like Blood".
Το μουσικό στυλ της μπάντας προέκυψε από το ρεύμα της ποστ πανκ μουσικής και έχει αποτελέσει βασική επιρροή στη βιομηχανική ροκ. Το στυλ τους εξελίχθηκε εδώ και πολλά χρόνια, μερικές φορές ενσωματώνοντας στοιχεία γκόθικ ροκ, synthpop και ηλεκτρονικής μουσικής, συχνά σε συνδυασμό με την εξέχουσα κιθάρα του Walker και τα "άγρια ​​δυνατά φωνητικά" του Coleman. Οι Killing Joke έχουν επηρεάσει πολλές μεταγενέστερες μπάντες και καλλιτέχνες, όπως οι Metallica, Nirvana, Nine Inch Nails και Soundgarden. Αν και οι Coleman και Walker ήταν τα μόνα σταθερά μέλη της μπάντας, η τρέχουσα σύνθεση της μπάντας διαθέτει και τα τέσσερα αρχικά μέλη.
Ιστορικό
Το συγκρότημα, που σχηματίστηκε από τον Jaz Coleman στα πλήκτρα και στα φωνητικά ,τον "Geordie" Walker στη κιθάρα , τον Youth στο μπάσο και τον Paul Ferguson στα ντραμς, εμπίπτει στην κατηγορία των συγκροτημάτων της new wave όπως τα μουσικά σχήματα  Joy Division , Bauhaus , Ultravox και Public Image Ltd.
Τον Αύγουστο του 1980 κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ το ομώνυμο Killing Joke. Επόμενο το What's THIS For...! και το Revelations.
Το 1983 κυκλοφόρησαν το Fire Dances, ακολουθούμενο από δύο χρόνια αργότερα από το Night Time , με το κομμάτι του Love Like Blood , ενός πραγματικού σκοτεινού ύμνου. Για το τραγούδι δημιουργήθηκε ένα κλιπ από τον Peter Care και το άλμπουμ έφτασε στην ενδέκατη θέση στα αγγλικά τσαρτς.
Το 1988 ήταν η σειρά του Outside the Gate. Ένα άλμπουμ που αρχικά προοριζόταν να κυκλοφορήσει ως σόλο άλμπουμ από τον Jaz Coleman, αλλά το οποίο η δισκογραφική εταιρεία ανέθεσε να κυκλοφορήσει για λογαριασμό του συγκροτήματος. Ο δίσκος έχει πιο ηλεκτρονικό τόνο από τους προηγούμενους, όπως αποδεικνύεται και από το πρώτο single, το "America" , του οποίου το βίντεο έχει δημιουργηθεί από τον Ralph Ziman. Το άλμπουμ δεν ξεπέρασε την 92η θέση. Το 1990 το συγκρότημα επέστρεψε στην παλιά του δόξα με το άλμπουμ Extremities, Dirt & Various Repressed Emotions, με τον πρώην μέλος των Public Image Ltd. Martin Atkins στα ντραμς. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το Pandemonium και το 1996 το Democracy.
Προς τιμή του Paul Raven, η μπάντα έγραψε το The Raven King στο άλμπουμ Absolute Dissent (2010) σηματοδοτώντας και την 30η επέτειο της μπάντας.
Το 2012, η ​​ομάδα κυκλοφόρησε το MMXII. Έφτασε στο Νο. 44 κατά την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, την υψηλότερη θέση που έφτασε το συγκρότημα στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά το 2003, καθώς σε charts σε όλη την Ευρώπη.
Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το 15ο στούντιο άλμπουμ τους, Pylon, τον Οκτώβριο του 2015. Η deluxe έκδοση περιείχε πέντε επιπλέον κομμάτια. Ακολούθησε μια βρετανική περιοδεία εννέα ημερών για την προώθηση του δίσκου. Το 2018, το συγκρότημα έκανε μια παγκόσμια περιοδεία για να γιορτάσει την 40η επέτειό τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Αγγλικά post-punk συγκροτήματα
Ανδρούλα Γιακουμέττη
Η Ανδρούλα Γιακουμμέτη είναι Κύπρια διαλεκτολόγος με έδρα το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Η έρευνά της επικεντρώνεται στην ελληνική γλώσσα και τους κοινωνικοπολιτιστικούς παράγοντες που επηρεάζουν την εκμάθηση της γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστές Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί
Καιροί (εφημερίδα)
Με τον τίτλο "Καιροί" άρχισε να εκδίδεται στην Αθήνα, από το 1872, ημερήσια πολιτική εφημερίδα η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1923. Ιδρυτής και εκδότης των "Καιρών" ήταν ο Πέτρος Κανελλίδης μέχρι το θάνατό του το 1911. Από τότε τη συνέχιση της έκδοσης ανέλαβε η κόρη του Νέλλη Κανελλίδου μέχρι το 1923.
Η εφημερίδα αυτή, που ιδρύθηκε, υπόψη, τον ίδιο χρόνο που ο Χαρίλαος Τρικούπης ίδρυσε το λεγόμενο "Πέμπτο Κόμμα", ουσιαστικά αποτελούσε το πολιτικό δημοσιογραφικό όργανο του Χ. Τρικούπη. Στην εφημερίδα αυτή φιλοξενήθηκαν ανυπόγραφα τα ιστορικά άρθρα του Χ. Τρικούπη με τους τίτλους «Τις πταίει» και «Παρελθόν και Ενεστώς» με συνέπεια να συλληφθεί ο εκδότης και ν΄ αποκαλυφθεί ο πραγματικός συγγραφέας οπότε και οι δύο υπέστησαν δίωξη.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Κτίσμα (αρχαιολογία)
Με τον όρο κτίσμα στην αρχαιολογία εννοείται το αρχιτεκτονικό κατάλοιπο. Στα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα περιλαμβάνονται κατοικίες, εργαστήρια, ανάκτορα, δημόσια κτίρια, ναοί, μνημειακά ή άλλα ταφικά οικοδομήματα. Αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών για την αρχαία πολιτισμική συμπεριφορά. Όταν δεν αναγνωρίζονται από υπαρκτές τοιχοποιίες, δηλαδή λιθοδομές ή τοίχους κατασκευασμένους από ωμές πλίνθους, τα κτίσματα αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια της ανασκαφής από περιγράμματα δαπέδων, από τα ίχνη των τάφρων θεμελίωσης, ή από πασσαλότρυπες, όταν τα οργανικά υλικά που περιείχαν έχουν αποσυντεθεί. Άλλου είδους κατασκευές, συμπληρώνουν την εικόνα και επιτρέπουν τη δημιουργία υποθέσεων για την ολοκληρωμένη μορφή του κτίσματος.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας
Μελέτης Κανιάρης
Ο Μελέτης Κανιάρης (Καλλιθέα Βοιωτίας, 1915 - 19 Απριλίου 2007) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και βουλευτής με την ΕΔΑ.
Νεανικά χρόνια και διώξεις
Ο Μελέτης Κανιάρης γεννήθηκε στην Καλλιθέα Βοιωτίας το 1915. Καταγόταν από αγροτική οικογένεια και είχε άλλα 6 αδέρφια. Γονείς του ήταν ο Αθανάσιος και η Ασήμω Κανιάρη. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη Θήβα και σπούδασε Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τα μαθητικά του χρόνια οργανώθηκε σε αριστερές οργανώσεις και στην ΟΚΝΕ. Έλαβε μέρος σε αγροτικές κινητοποιήσεις, με αποτέλεσμα να δικαστεί και να φυλακιστεί για τη δράση του.
Κατοχή - Αντίσταση - Εξορία
Οργανώθηκε στο ΚΚΕ το 1941 και ανέλαβε να οργανώσει το ΕΑΜ στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής και βόρειας Θήβας. Το 1944 εξελέγη επικεφαλής του επαρχιακού συμβουλίου και το 1947 συνελήφθη και εξορίστηκε στην Ικαρία. Μετά την απελευθέρωσή του εργάστηκε στο ΕΑΜ της Αθήνας και το 1948 πιάστηκε και εκτοπίστηκε ξανά, αυτή τη φορά στη Λήμνο και την επόμενη χρονιά στη Μακρόνησο και στον Άγιο Ευστράτιο. Απελευθερώθηκε από την εξορία τον Φεβρουάριο του 1957, συνδέθηκε με την ΚΟΑ Αθήνας και εντάχθηκε στην ΕΔΑ, όπου εργάστηκε στον κομματικό μηχανισμό της.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στο νομό Βοιωτίας στις εκλογές του 1958. Με την εγκαθίδρυση της χούντας κατάφερε να διαφύγει τη σύλληψη και κατέφυγε στο εξωτερικό, από όπου οργάνωσε τον αγώνα για την αποτίναξη του χουντικού καθεστώτος. Μετά την πτώση της χούντας επέστρεψε στην Ελλάδα.
Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2007 και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο Καισαριανής με πολιτική κηδεία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 12/2013 Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Γιώργος Οικονόμου
Με το όνομα Γιώργος Οικονόμου αναφέρονται οι:
Δείτε επίσης
Οικονόμου (αποσαφήνιση)
Σαγκρί Νάξου
Το Σαγκρί είναι κοινότητα της Νάξου στο Νομό Κυκλάδων και βρίσκεται 11 χλμ. νοτιοανατολικά της Χώρας, περί το κέντρο του νησιού. Έδρα της κοινότητας αυτής είναι το Άνω Σαγκρί στο οποίο και υπάγονται τα χωριά Κάτω Σαγκρί, το Κανακάρι, το Καστράκι ή Κάμπος και η Μικρή Βίγλα.
Το 1955 ήδη το Σαγκρί διέθετε δημοτικό σχολείο, τηλεγραφείο ενώ αριθμούσε 700 κατοίκους. Σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Νάξου και αριθμεί 362 κατοίκους. Ο ιερός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στους Ταξιάρχες. Είναι γνωστό για την όμορφη αρχιτεκτονική του, τα διάσπαρτα μοναστήρια και τον αρχαιολογικό χώρο του Ναού της Δήμητρας στην περιοχή Γύρουλας. Δεσπόζουσα θέση στο κέντρο του χωριού κατέχει το φημισμένο μοναστήρι του Αγίου Ελευθερίου, στο οποίο πρόσφατα μεταφέρθηκαν τα λείψανα του αγίου και αποτελεί τόπο προσκυνήματος για τους πιστούς που συρρέουν απ' όλο το νησί τη μέρα της γιορτής του.Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και ο πύργος του Μπαζαίου, πρότυπα αναστυλωμένο μνημείο του 17ου αιώνα, όπου από το 2001 κάθε καλοκαίρι φιλοξενείται το Φεστιβάλ Νάξου, με θεματικές εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και πολιτιστικά δρώμενα. Το χωριό φημίζεται και για τους ενετικούς του πύργους, δύο από τους οποίους, ερειπωμένοι, είναι στο Κάτω Σαγκρί ένα διατηρητέο οικισμό, ενώ ένας τρίτος, ο Πύργος του Παλαιολόγου, αναπαλαιωμένος, βρίσκεται σε 20'. Δεν είναι όμως μονάχα οι βυζαντινές εκκλησίες και οι αρχαιότητες που κάνουν το Σαγκρί να ξεχωρίζει. Είναι κυρίως οι μαγευτικές παραλίες του με την κατάλευκη αμμουδιά και τα υπέροχα χρώματα της θάλασσας. Ξακουστή η Μικρή Βίγλα με το βραχώδη λόφο που χωρίζει δύο πανέμορφες αμμουδιές, της απάνεμης Βίγλας και του Ορκού. Μετά την Μικρή Βίγλα οι εκτεταμένες αμμουδιές Καστράκι και Γλυφάδα που καταλήγουν στους μαγευτικούς όρμους του Αλυκού και το υπέροχο δάσος από μικρούς κέδρους, που ξεμπροβάλλουν πάνω στη λευκή άμμο. Ένα τοπίο μοναδικό στο νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Ανάργυρος Χατζηαναργύρου
Ο Ανάργυρος Ανδρέου Χατζηαναργύρου (1814 - 1885 ) ήταν πολιτικός, πρόεδρος της Βουλής, υπουργός, συγγραφέας και ιστορικός από τις Σπέτσες.
Βιογραφία
Ανήκε στην οικογένεια Χατζηαναργύρου των Σπετσών και ήταν γιος του καπετάνιου και πολιτικού της επανάστασης Ανδρέα Χατζηαναργύρου.
Το 1873 ήταν πρόξενος της Ελλάδας στην Μασσαλία.
Σύζυγός του ήταν η Ματίνα Λίτσα και παιδί τους ο Σωτήριος Ανάργυρος, αργότερα επιχειρηματίας και ευεργέτης των Σπετσών.
Συγγράμματα
Ήταν συγγραφέας του βιβλίου Τα Σπετσιωτικά το οποίο είναι συλλογή ιστορικών εγγράφων και υπομνημάτων που αφορούσαν την ελληνική Επανάσταση του 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Αναργυρος Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Σπετσών Κατηγορία:Νομάρχες Κυκλάδων Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Οικογένεια Μέξη
Κυπριάδου
Η Κηπούπολη Κυπριάδη ή Κυπριάδου είναι μία σχετικά μικρή συνοικία από τις Βορειότερες του Δήμου Αθηναίων. Συνορεύει με το Δήμο Γαλατσίου, και τις συνοικίες: Λαμπρινή, Ριζούπολη και τα Άνω Πατήσια. Η Κυπριάδου αποτελεί μία από τις ομορφότερες, κομψότερες και πιο ιστορικές συνοικίες της Αθήνας, με ιδιαίτερα αυξημένο συντελεστή πρασίνου, πολλά πάρκα και πλατείες, πλήθος νεοκλασικών οικιών (ορισμένες εξ αυτών χαρακτηρισμένες ως διατηρητέες) και πρότυπη ρυμοτομία. Θεωρείται δε ως μία από τις καλύτερες συνοικίες όλης της Αθήνας, για να διαμένει κάποιος ή για περίπατο.
thumb|300px|Κυπριάδου, Πλατεία Παπαλουκά. Διακρίνεται η προτομή του Γιαννούλη Χαλεπά Στη συνοικία Κυπριάδου υπάρχουν πέντε κύριες πλατείες: Παπαδιαμάντη, Σ.Παπαλουκά, Κ. Νικολόπουλου, Καρκαβίτσα και το πάρκο Δημητρίου Πικιώνη (πρώην ανώνυμη πλατεία στο τέρμα της οδού Σάουμπερτ). Στην περιοχή της συνοικίας υπάρχει και η εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου (ευρύτερα γνωστή ως "Παναγίτσα").
Ιστορία
Υπήρξε η πρώτη κηπούπολη της Αθήνας και μια από τις ωραιότερες και υγιεινότερες συνοικίες της, όπου διέμεναν κάτοικοι από ανώτερα κοινωνικά στρώματα.
Η ίδρυση της συνοικίας Κυπριάδη οφείλεται στις ενέργειες του γεωπόνου - μηχανικού Επαμεινώνδα Κυπριάδη, από τον οποίο και πήρε την ονομασία της. Ο Επαμεινώνδας Κυπριάδης, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια το 1888, ήταν αυτός που πραγματοποίησε την πορθμειακή σύνδεση Ρίου - Αντιρρίου το 1947. Το 1919, ο Επ. Κυπριάδης ιδρύει την εταιρεία «Κυπριάδης - Κυριαζής και Σία» (στην περιοχή έμεινε αργότερα και ο ίδιος, στην οδό Μητσάκη, σε σπίτι με μεγάλο κήπο και πηγάδι) και χτίζει - σε μεγάλη έκταση που είχε αγοράσει στα Πατήσια ο πατέρας του Μίνως Κυπριάδης (1845 - 1919) - την "Κηπούπολη Κυπριάδη", πρότυπη από πολεοδομική άποψη συνοικία. Διάνοιξε δρόμους με μεγάλα πεζοδρόμια και προβλεπόμενη πρασιά για τις οικοδομές ("πανταχόθεν ελεύθερες") και ρυμοτόμησε την περιοχή με μεγάλες πλατείες, έτσι ώστε η καθεμία να "κοιτάζει" τουλάχιστον άλλη μία. Τα σχέδια αυτά αξιοποιήθηκαν αργότερα για το σχεδιασμό του Ψυχικού. Ενώ όμως εκεί η δόμηση παρέμεινε χαμηλή και οι πρασιές διατηρήθηκαν, στην περιοχή Κυπριάδη "δόθηκαν" πολλοί όροφοι, οι πρασιές γενικά καταπατήθηκαν και η ισορροπία χαμηλής οίκησης - πλατιών δρόμων διαταράχτηκε βίαια.
Τέλος, ο Κυπριάδης έχτισε και ο ίδιος εξαιρετικά διώροφα σπίτια, από δικό του νταμάρι (που σώζεται στο τέλος οδού Ορφανίδου, στις παρυφές των Τουρκοβουνιών). Χρησιμοποιούσε τυποποιημένα δομικά υλικά και κατασκεύαζε φθηνές επαύλεις, που διέθετε σε δημοσίους και τραπεζικούς υπαλλήλους σε τιμή κόστους. Πολλές οικίες τότε φτιάχτηκαν από το μηχανικό (και στρατιωτικό) Άρη Χρόνη, γυναικάδελφο του αγωνιστή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης Δημήτρη Γληνού, που ζούσε και ο ίδιος στην περιοχή (οδός Πολυλά, σωζόμενη βίλα "Λιλή").
"Σχολή Κυπριάδη"
Η Κυπριάδου υπήρξε κοιτίδα πολιτισμού και διανόησης, ευρέως γνωστή ως περιοχή καλλιτεχνών, συγγραφέων και διανοουμένων. Εκεί δημιουργήθηκε μια συγκέντρωση εργαστηρίων γνωστών ζωγράφων, αντιπροσώπων εν μέρει της Γενιάς του '30. Ανάμεσα σ' αυτούς ήταν οι ζωγράφοι Φώτης Κόντογλου, Σπύρος Παπαλουκάς, Ουμβέρτος Αργυρός, Σπύρος Βικάτος, Γιάννης Σπυρόπουλος, Γιώργος Βακαλό, Νίτσα και Φούλα Καναρέλλη, η γλύπτρια και κεραμίστρια Φρόσω Ευθυμιάδη - Μενεγάκη κλπ. Επίσης ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης, ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς, ο αρχιμουσικός Αντίοχος Ευαγγελάτος και άλλοι.
Έτσι, η Κηπούπολη Κυπριάδη στα χρόνια του Μεσοπολέμου απέκτησε τη φήμη ενός κέντρου εικαστικών τεχνών, το οποίο ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης είχε αποκαλέσει "Σχολή Κυπριάδη". Αντιπροσωπευτικοί πίνακες ζωγραφικής της περιοχής είναι τα "Σπίτια στου Κυπριάδη" (1941) του Σπύρου Παπαλουκά και "Τα νταμάρια του Κυπριάδη" (1930) του Γιάννη Τσαρούχη.
Επώνυμοι Οικιστές
Στην Κυπριάδου, πέρα από τους παραπάνω αναφερόμενους, είχαν ή έχουν τις κατοικίες τους και μουσικοσυνθέτες, πανεπιστημιακοί, βιομήχανοι, ανώτεροι δημόσιοι λειτουργοί, ηθοποιοί, όπως οι Δημήτρης Πικιώνης (αρχιτέκτονας, καθηγητής του Πολυτεχνείου), Ηλίας Μαριολόπουλος (πανεπιστημιακός, πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών), Αντίοχος Ευαγγελάτος (αρχιμουσικός, συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας), Γιώργος Γεωργιάδης (μουσικοσυνθέτης, καθηγητής ορθοφωνίας και αγωγής προφορικού λόγου), Σπύρος Ευαγγελάτος (σκηνοθέτης), Σπύρος Μαρινάτος (αρχαιολόγος, ακαδημαϊκός), Δημήτρης Γληνός (παιδαγωγός, φιλόσοφος, πολιτικός -η οικία του, χαρακτηρισμένη ιστορικό μνημείο, στεγάζει σήμερα το Ίδρυμα Γληνού), Φώτης Κόντογλου (αγιογράφος, συγγραφέας), Αλέξανδρος Μερκάτης (μέγας αυλάρχης του βασιλιά Γεωργίου Β΄), Κωνσταντίνος Ποδότας (διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων), Γεώργιος Χατζιδάκις (σχολάρχης), Νίκος Ζαχαρόπουλος (διευθυντής Αστυνομίας Πόλεων περιοχής Κυπριάδου), Παπαγιάννης (μεταξονηματουργός της "Χρυσαλλίδας"), Αντζουλάτος (βιομήχανος), Γιώργος Στρίγγος (καθηγητής του Πολυτεχνείου), Δημήτρης Σφήκας (Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, συγγραφέας), Μιχάλης Ιερόπουλος (καθηγητής Αγγλικών, φροντιστής), Σταύρος Βαλσαμάκης (αρχηγός χωροφυλακής), Πανταζής Φύσσας (γιατρός, διοικητής του Υγειονομικού της Πολεμικής Αεροπορίας), Δημόκριτος Σημίτης (βιομήχανος υαλουργίας), Ασπρογέρακας (βιομήχανος), Δημήτρης Κωνσταντινίδης (διευθυντής εταιρίας Κωπαϊδας), Καλή Καλό (ηθοποιός), Θανάσης Βέγγος (ηθοποιός, σκηνοθέτης), Δευκαλίων Κόμης (ηθοποιός, ιδιοκτήτης μπαρ), Λάκης Λαζόπουλος (ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης), Δημήτρης Φύσσας (συγγραφέας), Καίτη Μαυρομμάτη (ζωγράφος) ,Ευάγγελος Κουζούνης (ζωγράφος), Κωνσταντίνος Ανδρέου (ζωγράφος, γλύπτης), Δημήτριος Φαρμακόπουλος (ζωγράφος) κλπ.
Γιαγιά Τουρέ
Ο Νιενιερί Γιαγιά Τουρέ (γαλλικά: Gnégnéri Yaya Touré, 13 Μαΐου 1983) είναι επαγγελματίας Ιβοριανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος, με καριέρα με σημαντικούς τίτλους σε σπουδαίους συλλόγους και διεθνής με την Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού, στην οποία είχε, επίσης, αξιόλογη πορεία, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Αυτήν τη στιγμή εργάζεται ως Βοηθός Προπονητή στη Βελγική ομάδα της Σταντάρ Λιέγης.
Ο Τουρέ κατά τη διάρκεια των νεανικών του χρόνων ήθελε να γίνει επιθετικός. Έχει αγωνισθεί και ως κεντρικός αμυντικός, όπως στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2009 με την Μπαρτσελόνα, ωστόσο η θέση που τον ανέδειξε είναι αυτή του αμυντικού χαφ. Είναι ένας από τους σπουδαιότερους Αφρικανούς παίκτες όλων των εποχών και ένας από τους καλύτερους στη θέση του. Έχει ψηφιστεί Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς για το 2011, 2012, 2013 και 2014.
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Καριέρα Συλλόγων
Τη σεζόν 2005–06 με το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό και τις πολύ καλές εμφανίσεις του στο Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στη Ρεάλ και τη Λυών, τον έκαναν γνωστό στην Ευρώπη και έτσι, μετά από μια ακόμα επιτυχημένη χρονιά στη Μονακό, αποκτήθηκε από την Μπαρτσελόνα. Στην ομάδα της Καταλονίας ήταν βασικό στέλεχος στην πορεία προς την κατάκτηση του ντάμπλ και του Τσάμπιονς Λιγκ σε βάρος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Ρώμη τη σεζόν 2008–09.
Στις 2 Ιουλίου 2010 υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Μάντσεστερ Σίτι. Με τη Σίτι κατέκτησε μεταξύ άλλων τρεις φορές το Πρωτάθλημα Αγγλίας, το 2012, 2014 και 2018, το Κύπελλο Αγγλίας το 2011 και τρία League Cup το 2014, 2016 και 2018. Στις 4 Μαΐου 2018 ανακοίνωσε πως η σεζόν 2017–18 θα ήταν η τελευταία του με τα χρώματα της Σίτι.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2018 ο Τουρέ επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Στις 11 Δεκεμβρίου 2018 αποχώρησε από τους ερυθρόλευκους.
Διεθνής καριέρα
Με την εθνική ομάδα της χώρας του ο Γιαγιά Τουρέ αγωνίστηκε στον τελικό του Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2006 και 2012 και το κατέκτησε το 2015. Επίσης, αγωνίστηκε στα Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, 2010 και 2014. Εκεί είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Ντρογκμπά και τον αδερφό του, Κολό Τουρέ.
Προσωπική ζωή
Έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό που ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής με σπουδαία καριέρα, τον Κολό Τουρέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιβοριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΕΚ Μιμοζά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Μπέβερεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ Ουάν Κίνας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2010 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής
Κέιμπριτζ (Οντάριο)
Το Κέιμπριτζ (αγγλικά: Cambridge) είναι πόλη στον Περιφερειακό Δήμο Γουότερλου στο Οντάριο του Καναδά, η οποία βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Γκραντ και Σπιντ. Η πόλη είχε πληθυσμό 129.920 κατοίκων από την απογραφή του 2016.
Το Κέιμπριτζ δημιουργήθηκε το 1973 από τη συγχώνευση του Γκαλτ, του Πρέστον, του Χέσπελερ, του οικισμού Μπλαιρ και ενός μικρού τμήματος των γύρω κοινοτήτων. Το πρώην Γκαλτ καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα του Κέιμπριτζ, αποτελώντας το νότιο μισό της πόλης, ενώ το Πρέστον και το Μπλαιρ καλύπτουν τη δυτική πλευρά. Το Χέσπελερ αποτελεί το βορειοανατολικότερο τμήμα του Κέιμπριτζ. Οι ιστορικές πληροφορίες και τα αρχεία κάθε οντότητας είναι καλά τεκμηριωμένα στο Cambridge City Archives.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Βεσπασία Πόλλα
Η Βεσπασία Πόλλα, λατιν. Vespasia Polla (γενν. το 15 π.Χ., άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ.) ήταν η μητέρα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανού και η γιαγιά του Τίτου και του Δομιτιανού. Προερχόταν από γένος της τάξης των ιππέων, από τη Νουρσία.
Βιογραφία
Ο Σουητώνιος αναφέρει, πως πατέρας της ήταν ο Βεσπάσιος Πολλίο, που έγινε χιλίαρχος (tribunus militum) τρεις φορές και έπαρχος του στρατοπέδου (praefectus castrorum). Ο αδελφός της ανήλθε στο αξίωμα του πραίτορα. Οι Βεσπάσιοι εθεωρούντο ένα παλαιό γένος μεγάλης φήμης και ο Σουητώνιος σημειώνει μία περιοχή με το όνομα Βεσπασία, όπου είχαν κτιστεί πολλά μνημεία τους. Αυτή βρισκόταν στην κορυφή ενός όρους, στο 6ο μίλιο της απόστασης από τη Νουρσία προς το Σπολέτουμ.
Απέκτησε δύο γιους, τον Σαβίνο και τον Βεσπασιανό. Από τα δύο αδέλφια, ο πρώτος κατόρθωσε να γίνει συγκλητικός, ενώ ο δεύτερος πολύ αργότερα. Ο Σουητώνιος αναφέρει, ότι "η μητέρα του τον έπειθε να το αναβάλλει. Τον οδήγησε σε αυτό από σαρκασμό μάλλον παρά από πατρική παρότρυνση, καθώς τον έβλεπε πάντα ως υπηρέτη του Σαβίνου" (Βίος Βεσπασιανού, 2.2)
Οικογένεια
Η Βεσπασία παντρεύτηκε τον Τίτο Φλάβιο Σαβίνο I συλλέκτη φόρων και επέζησε αυτού, αλλά δεν ξαναπαντρεύτηκε. Είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Φλάβιοι
Αζόλες
Αζόλες (αγγλ. Azoles) είναι ετεροκυκλικές ενώσεις που δομούνται συνήθως από πενταμελείς δακτυλίους, καθένας εκ των οποίων περιέχει ένα άτομο αζώτου (N) και τουλάχιστον ένα άλλο άτομο, λ.χ. αζώτου ή θείου (S) ή οξυγόνου (O), ή φθορίου (F), εξαιρουμένου του άνθρακα (C). Είναι κατά βάση αρωματικές ουσίες που έχουν δύο (2) διπλούς δεσμούς μέσα σε κάθε δακτύλιο. Σχηματίζουν έτσι σύνθετες ενώσεις με πενταμελείς δακτυλίους, όπως λ.χ. θειαδιαζόλες, οξαδιαζόλες, τριαζόλες, ιμιδαζόλες, πυραζόλες και πολλές άλλες. Είναι κατά βάση συνθετικές ή ημισυνθετικές ενώσεις, αμιγώς προϊόντα της έρευνας. Από τις αζόλες παράγονται χρήσιμα οργανικά μυκητοκτόνα.
Μετά το 1945, η έρευνα για νέες ενώσεις με μυκητοκτόνο δράση εντάθηκε, ώστε να αναπτυχθούν με τη βοήθεια της συνθετικής χημείας ενώσεις με πολύ χαμηλότερη τοξικότητα. Αυτό οδήγησε στην ανακάλυψη της πρώτης αζόλης, της κετοκοναζόλης, η οποία χρησιμοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 για ορισμένες αντιμυκητιακές λοιμώξεις. Λίγο αργότερα, έγινε η σύνθεση της φλουκοναζόλης και της ιτρακοναζόλης, οι οποίες είχαν ακόμη υψηλότερη αντιμυκητιασική δράση και καλύτερο προφίλ ασφάλειας χρήσης.
Για τη φαρμακολογία, η ανακάλυψή τους τη δεκαετία του ’80 ήταν εξόχως σημαντική, αφού βοήθησε στο να καταπολεμηθούν βλαστικοί μύκητες σε πάρα πολλά πεδία, λ.χ. μυκητιασικές λοιμώξεις, δερματικές παθήσεις, καντιντίαση και πολλές άλλες. Οι κυριότερες μυκητοκτόνες ενώσεις από τις αζόλες, είναι οι ιμιδαζόλες και οι τριαζόλες. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι συγκεκριμένες αζόλες επιδρούν καταλυτικά με το να προσκολλούνται στις μεμβράνες των μυκήτων και να μπλοκάρουν τη σύνθεση μυκητιακών λιπιδίων, τα οποία είναι γνωστά ως εργοστερόλες.
Από τη δεκαετία του ’90, ορισμένες νέες αζόλες, όπως λ.χ. η τεμπουκοναζόλη και η προπικοναζόλη, βρήκαν μεγάλη εφαρμογή στη βιομηχανία ξύλου ως εμποτιστικές ουσίες. Η συνέργεια αυτών των αζολών με το χαλκό (Cu) δρα ευεργετικά και επιφέρει αποτελεσματική προστασία του ξύλου έναντι των σηπτικών μυκήτων που το προσβάλλουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Ξύλο
Ελέν Βιτιβίλια-Λεν
Η Ελέν Βιτιβίλια-Λεν (Hélène Vitivilia Leune) (?- 1940), γνωστή, επίσης, με το φιλολογικό ψευδώνυμο Lène Candilly, ήταν Γαλλίδα συγγραφέας Ελληνικής καταγωγής, πολεμική ανταποκρίτρια και νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού.
Πρώιμος βίος
Η Ελέν Βιτιβίλια-Λεν είχε ελληνική καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης του Παρισιού, απ' όπου αποφοίτησε το 1909. Στη Σορβόνη, πιθανότατα, συνάντησε τον μέλλοντα σύζυγό της Ζαν Λεν (Jean Leune), ο οποίος αποφοίτησε από την ίδια σχολή το 1912. Ο Ζαν Λεν και η Ελέν Βιτιβίλια παντρεύτηκαν στις 7 Φεβρουαρίου 1911 στο δημαρχείο του 16ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Παρισιού. Υπήρξε, σε ολόκληρη της ζωή της, μια δεινή ταξιδιώτρια. Το 1911 επισκέφθηκε την Κερασούντα στον Εύξεινο Πόντο, και στη συνέχεια την Αθήνα, όπου έδωσε διάλεξη στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός περί της ξενομανίας. Σε άρθρα και βιβλία της εποχής της αναφέρεται συχνά ως "κα. Λεν" (Mrs. Leune), "κα. Ζαν Λεν" (Mrs. Jean Leune) ή "κα. Ελέν Λεν" (Mrs. Hélène Leune).
Πολεμική ανταποκρίτρια κατά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο
Το 1912, η Ελέν Βιτιβίλια-Λεν ακολούθησε τον σύζυγό της Ζαν Λεν στα Βαλκάνια, όπου αυτός είχε αποσταλεί ως δημοσιογράφος του Παρισινού εβδομαδιαίου περιοδικού Λ' Ιλουστρασιόν (L'Illustration) για να καλύψει τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο. Ήταν και η ίδια ανταποκρίτρια του Λ' Ιλουστρασιόν, καθώς και της Γαλλικής ημερήσιας εφημερίδας Λε Φιγκαρό (Le Figaro). Το ζευγάρι έφθασε στην Ελλάδα στις αρχές Οκτωβρίου 1912 (κατά το παλαιό Ιουλιανό ημερολόγιο, στο εξής π.η.). Διέμειναν προσωρινά στην Αθήνα, την οποία εγκατέλειψαν στις 14 Οκτωβρίου (π.η.), για να ακολουθήσουν τον Ελληνικό Στρατό, στη Λάρισα, Κοζάνη, Βέροια και Θεσσαλονίκη.
Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης το ζεύγος Λεν ταξίδεψε προς την Πρέβεζα για να ακολουθήσουν το στρατό της Ηπείρου. Έφτασαν στην Πρέβεζα στις 11 Νοεμβρίου του 1912 (π.η.). Το ζευγάρι ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό σε διάφορες εκστρατείες του μετώπου του πολέμου στην Ήπειρο και πολλά άρθρα και φωτογραφίες τους, παρέχουν μια ζωντανή μαρτυρία για την ανδρεία, τη φρίκη και τις κακουχίες του πολέμου τόσο από την οπτική γωνία των μαχητών όσο και των αμάχων.
Στη διάρκεια των προσπαθειών του Ελληνικού Στρατού για την κατάληψη των Ιωαννίνων (χειμώνας 1912-13) ο Ζαν Λεν και η σύζυγός του βρέθηκαν στο μέτωπο του πολέμου, απ' όπου ο ίδιος έστελνε τις πολεμικές του ανταποκρίσεις και η γυναίκα του προσέφερε τις υπηρεσίες της ως νοσοκόμα, στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Εκεί συναντήθηκαν και με τον πολεμικό ανταποκριτή της Γαλλικής εφημερίδας Le Temps Etienne Labranche και τον Κωνσταντίνο Βλαστό.
Η Ελέν Βιτιβίλια γνωριζόταν και συνδεόταν με φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Νοσοκόμα και συγγραφέας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου η Ελέν Βιτιβίλια-Λεν υπηρέτησε ως νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού στη Γαλλία. Στις 6 Αυγούστου 1914 έφτασε στην Καμπραί (Cambrai), στο Γαλλικό μέτωπο του πολέμου, όπου παρείχε τις υπηρεσίες της στο νοσοκομείο της οδού Léon-Gambetta. Κατά την έναρξη των εχθροπραξιών πιάστηκε αιχμάλωτη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε στο Cambrai για πέντε μήνες. Αργότερα, μέσω Λιλ και Αιξ-λα-Σαπέλ, έφτασε στην Ελβετία. Από εκεί επέστρεψε στη Γαλλία. Κατέγραψε αυτές τις εμπειρίες της και τις δημοσίευσε στο βιβλίο της με τίτλο ''Tels qu'ils sont. Notes d'une infirmière de la Croix-Rouge'', το οποίο εκδόθηκε το 1915.
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου η Ελέν ακολούθησε το σύζυγό της Ζαν στην Ελλάδα για δεύτερη φορά, όταν αυτός κλήθηκε να υπηρετήσει, ως πιλότος, τον Στρατό της Ανατολής (1915-1919). Η Ελέν υπηρέτησε ως νοσοκόμα σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και του Μούδρου. Σε αναγνώριση της μεγάλης αφοσίωσης στο καθήκον στα νοσοκομεία αυτά, της απονεμήθηκε ο Πολεμικός σταυρός της Γαλλίας και το μετάλιο της στρατιωτικής υγειονομικής υπηρεσίας (Médaille des Épidémies) της Γαλλίας. Μετατέθηκε στη Γαλλική αποστολή στη Σερβία και κατόπιν στη Θεσσαλονίκη.
Οικογένεια
Η Ελέν και ο Ζαν Λεν απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη, που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1917. Η Ειρήνη Leune παντρεύτηκε το 1942 τον Γάλλο αεροπόρο και αντιστασιακό βαρώνο Αλφρέ Τεστό-Φερρύ (Alfred Testot-Ferry) και ήταν γνωστή ως Ειρήνη Τερέ (Irène Terray). Κρυμμένη πίσω από το όνομα αυτό επιδόθηκε στο πάθος της, τους αυτοκινητιστικούς αγώνες ταχύτητας. Ήταν μία από τις πρώτες επιτυχημένες οδηγούς ράλι στη δεκαετία του 1950 με πολλές νίκες και κύπελλα στους γυναικείους αγώνες ταχύτητας αυτοκινήτων Λιέγη-Ρώμη-Λιέγη και στο Μόντε Κάρλο.
Το ζευγάρι φαίνεται ότι χώρισε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920, καθώς στις 3 Νοεμβρίου του 1923 ο Ζαν Λεν παντρεύτηκε τη δεύτερη γυναίκα του Germaine Berthe Emilie Fougères.
Δραστηριότητες μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο
Μετά το τέλος του πολέμου και την επιστροφή της στη Γαλλία η Ελέν Βιτιβίλια υποστήριξε για δύο χρόνια (όπως προκύπτει, μεταξύ των ετών 1919 και 1926), ως γραμματέας, τον Γάλλο μυθιστοριογράφο Πωλ Μπουρζέ (Paul Bourget).
Κατά τη δεκαετία του 1920 η Ελέν συνέχισε το συγγραφικό της έργο χρησιμοποιώντας το φιλολογικό ψευδώνυμο Lène Candilly. Με αυτό το όνομα υπέγραψε άρθρα της σε Γαλλικές εφημερίδες και περιοδικά όπως τα Λ' Ιλλουστρασιόν (L'Illustration), Λε Φιγκαρό (Le Figaro) και Λε Γκωλουά (Le Gaulois). Μετά τον χωρισμό της με τον Ζαν Λεν ήταν γνωστή ως "Lène Candilly", "κα. H. Lène-Candilly" και "H. de Candilly".
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, ήταν εκπρόσωπος της Γαλλικής Συμμαχίας σε αποστολές στην Ελλάδα, Τουρκία, Σερβία και Ρουμανία. Τον Φεβρουάριο του 1924 ταξίδεψε από την Κωνστάντζα της Ρουμανίας προς την Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά. Προώθησε θέματα της Γαλλίας ως ομιλήτρια της Γαλλικής Συμμαχίας όχι μόνο στο εσωτερικό της αλλά και στην Αγγλία, Αίγυπτο, καθώς και σε πόλεις του εξωτερικού, όπως το Βελιγράδι, το Βουκουρέστι και την Αθήνα.
Τον Μάιο του 1927, η Ελέν συμμετείχε, ως ανταποκρίτρια της εφημερίδας Λε Φιγκαρό, στην αναβίωση των Δελφικών εορτών, οι οποίες διοργανώθηκαν με τη γενναιόδωρη υποστήριξη του ποιητή Άγγελου Σικελιανού και της συζύγου του Εύας Πάλμερ. Στους Δελφούς παρακολούθησε αναπαράσταση της αρχαίας τραγωδίας Προμηθεύς Δεσμώτης και παραστάσεις αρχαίου χορού.
Νοσοκόμα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο
Η Ελέν Βιτιβίλια-Λεν υπηρέτησε ως νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1939 η Γαλλία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, ως απάντηση της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, εισβάλλοντας στο δυτικό τμήμα της Γερμανίας, Σάαρλαντ. Η εισβολή αυτή είναι γνωστή ως Επίθεση του Σάαρ. Τον Σεπτέμβριο του 1939 η Ελέν ανέλαβε υπηρεσία σε ένα νοσοκομείο-τραίνο, στο οποίο εργάστηκε μέχρι τις 15 Μαΐου 1940, όταν μετατέθηκε στη νέα υπηρεσία της, στα χειρουργικά ασθενοφόρα στην πόλη Βιτρύ-λε-Φρανσουά (Vitry-le-François), της γαλλικής επαρχίας Μαρν (Marne).
Στις 10 Μαΐου 1940 ξεκίνησε η Γερμανική εισβολή των Κάτω Χωρών και της Γαλλίας, που είναι γνωστή στην ιστορία ως Μάχη της Γαλλίας. Η Ελέν Βιτιβίλια-Λεν πέθανε στις 18 Μαΐου 1940, κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης Βιτρύ-λε-Φρανσουά.
Διαλέξεις
Από το 1919 μέχρι και το 1933 συμμετείχε σε διάφορα συνέδρια, παρουσιάζοντας θέματα που προωθούσαν τις υποθέσεις της Ελλάδας και κοινωνούσαν τις εμπειρίες της από τα μέτωπα του πολέμου και τα ταξίδια της. Ήταν μία ταλαντούχα και ευχάριστη ομιλήτρια, σύμφωνα με τις απόψεις όσων παρακολουθούσαν τις εκδηλώσεις εκείνες. Μεταξύ των ομιλιών που έκανε ήταν οι ακόλουθες:
Υποσημειώσεις-Παραπομπές
Κατηγορία:Πολεμικοί ανταποκριτές Βαλκανικών πολέμων Κατηγορία:Πολεμικοί ανταποκριτές Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Θέμις Μπαζάκα
Η Θέμις Μπαζάκα (Θεσσαλονίκη, 3 Μαρτίου 1957-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου με καταγωγή από την Ξιφιανή Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας. μικρογραφία|Η Μπαζάκα (αριστερά) με την [[Κόρα Καρβούνη στην παράσταση του "Βυσσινόκηπου" το 2019 στο θέατρο Δημήτρης Χορν]]
Βιογραφία
Από τη δεκαετία του 1980 έχει εμφανιστεί σε αρκετές γνωστές και αξιόλογες ταινίες, όπως Παραγγελιά! (1980), Ρεμπέτικο, Πέτρινα Χρόνια (1985), Ήσυχες μέρες του Αυγούστου (1991), Ακροπόλ (1996) κ.ά.. Πρόσφατες γνωστές δουλειές της είναι το Ο Ηλίας του 16ου (2008) και το Αν... (2012).
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές, Η Αρχαία Σκουριά, Το Μινόρε της Αυγής , Ρεμπέτικο , Πέτρινα Χρόνια , Σαν τα τρελά πουλιά , Η φανέλα με το "9", Ξενοδοχείο Αμόρε , Ο Πύργος των Μοσκώφ , Υπογραφή Πρίφτης , Ανατομία ενός εγκλήματος , Γυναίκες , Εξ’ αδιαιρέτου, Τμήμα Ηθών , Ασημένιο Δηνάριο , Ρακοσυλλέκτες , Το γελοίον του πράγματος ,Απών ,Εκείνες κι εγώ ,Μια νύχτα σαν κι αυτή ,Σαν αδελφές Κόκκινος Κύκλος ,Ταξίμ ,Οι γυναίκες της ζωής της ,Φεύγα ,10η εντολή ,Γάμος με τα όλα του ,Μου λείπεις ,Δυο μέρες μόνο ,Υπέροχα πλάσματα ,Το σόι σου ,,Σκοτεινή Θάλασσα ,Φλόγα και Άνεμος ,Milky Way  Η Μάγισσα
Διακρίσεις
Έχει βραβευθεί τρεις φορές από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, δύο φορές για Β' Γυναικείο Ρόλο για τις ταινίες Ρεμπέτικο και Οι ακροβάτες του κήπου και με Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία τα Πέτρινα χρόνια. Για αυτόν τον ρόλο, απέσπασε και Εύφημο Μνεία, από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ρομαίν Αλεσαντρινί
Ο Ρομάν Αλεσαντρινί, γεννημένος στις 3 Απριλίου 1989 στη Μασσαλία, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του μέσου για λογαριασμό της Σταντ Ρενναί, ομάδας της γαλλικής Λιγκ 1.
Ξεκινήματα στη Μαρσέιγ κι έπειτα στην Γκεινιόν
Γεννημένος στις 3 Απριλίου 1989 στη Μασσαλία, στις Μπους-ντυ-Ρον, ο Ρομάν Αλεσαντρινί μεγάλωσε στη συνοικία των Σαρτρέ, και ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο το 1996, στον Αθλητικό Σύλλογο Πλαν-ντε-Κυκ, ο οποίος βρισκόταν σε απόσταση λίγων χιλιόμετρων από την πόλη. Σε ηλικία 10 ετών, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, της μεγάλης ομάδας της περιοχής. Στη διάρκεια της παραμονής του επί έξι σεζόν στη Μαρσέιγ, μετατοπίστηκε στη θέση του αριστερού μπακ από τον προπονητή του, κάτι που δεν του ταίριαζε σε καμία περίπτωση. Έπειτα από μερικούς μήνες, αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία δεκαέξι ετών, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τη Μαρσέιγ το 2005. Τελικώς, χάρη σε μια γνωριμία του, πήγε να δοκιμαστεί από την ΦΚ Γκενιόν, στη Βουργουνδία, η οποία τον κράτησε και τον ενέταξε στα τμήματα υποδομής της λίγους μήνες αργότερα.
Αγωνιζόμενη στη Λιγκ 2 όταν απέκτησε τον Αλεσαντρινί το 2004, η ΦΚ Γκενιόν υποβιβάστηκε στη Νασιονάλ το 2008. Ήταν σε αυτό το επίπεδο που πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα, στη διάρκεια της σεζόν 2008-2009, έχοντας προωθηθεί από τους Υμπέρ Φουρνιέ και Ρενέ Λε Λαμέρ. Αγωνίστηκε σε 27 αγώνες και πέτυχε τρία τέρματα στη διάρκεια αυτής της πρώτης του σεζόν με την πρώτη ομάδα του συλλόγου της Βουργουνδίας. Ενώ είχε μόλις γίνει επαγγελματίας το καλοκαίρι του 2009, ο Αλεσαντρινί τραυματίστηκε σοβαρά στη διάρκεια του πρώτου αγώνα της αμέσως επόμενης σεζόν, απέναντι στην Παρί ΦΚ : ενώ πέτυχε τέρμα στη διάρκεια αυτής της αναμέτρησης, υπέστη αποκόλληση των χιαστών του γονάτου του. Ένας τραυματισμός που θα του στερήσει τη συμμετοχή από σχεδόν το σύνολο της σεζόν 2009-2010. Έχοντας αποθεραπευτεί, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον ανταγωνισμό με τον Ζιοβάν Βαιρέιγ στη θέση του, του οποίου ο αδερφός Τονί Βαιρέιγ είχε μόλις γίνει ιδιοκτήτης του συλλόγου. Κατάφερε να επιστρέψει ωστόσο για τους τελευταίους πέντε αγώνες της σεζόν, όπου κατάφερε να πετύχει συνολικά δύο τέρματα.
Η αποκάλυψη στην Κλερμόν
left|thumb|150px|Ο Ρομάν Αλεσαντρινί το [[2012.]] Ενώ βρισκόταν σε αναζήτηση αντικαταστάτη για τον Γιασίν Μπραχιμί, ο οποίος αγωνιζόταν ως δανεικός στη διάρκεια της προηγούμενης σεζόν από τη Σταντ Ρενναί, η Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη ανακοίνωσε την απόκτησή του στις 26 Μαΐου 2010 με την υπογραφή διετούς συμβολαίου. Ο προπονητής της ομάδας, Μισέλ Ντερ Ζακαριάν, πείστηκε από τον Ρενέ Λε Λαμέρ, ο οποίος είχε αγωνιστεί κατά το παρελθόν με την Κλερμόν, να τον αποκτήσει, με τον Αλεσαντρινί να ανακαλύπτει έτσι τη Λιγκ 2, όπου κατάφερε να προσαρμοστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αποτέλεσε μέλος της αρχικής ενδεκάδας του συλλόγου από την αρχή της σεζόν 2010-2011, σημειώνοντας το πρώτο του τέρμα με τη φανέλα της Κλερμόν στην πρώτη του μόλις συμμετοχή στο πρωτάθλημα μαζί της, στο Μπουλόν-συρ-Μερ. Οι καλές του εμφανίσεις κατάφεραν να πείσουν τους διοικούντες τον σύλλογο της Ωβέρνης να του ανανεώσουν το συμβόλαιο για δύο επιπλέον χρόνια από τα τέλη του Νοεμβρίου του 2010. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν στην Κλερμόν, μέτρησε συνολικά 13 τέρματα και 7 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις, ενώ ήταν μέλος της καλύτερης ενδεκάδας της Λιγκ 2 για τη σεζόν 2010-2011 στα Βραβεία UNFP. Ενδιάμεσα, κατάφερε να αναπτύξει άριστη συνεργασία εντός αγωνιστικού χώρου με τον επιθετικό Σλοάν Πριβά, ο οποίος ήταν ο αποδέκτης των συνολικά επτά ασίστ που μοίρασε στη διάρκεια της σεζόν.
Η πολύ καλή του σεζόν προκάλεσε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων της Λιγκ 1 που επιχείρησαν να τον κάνουν δικό τους στη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2011. Η ΟΖΚ Νις, η ΑΣ Σαιντ-Ετιέν και η ΦΚ Σοσό εκδήλωσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την απόκτησή του, με τον Αλεσαντρινί να εκφράζει την επιθυμία του να εγκαταλείψει την Κλερμόν ώστε να ανακαλύψει την ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Ωστόσο η ομάδα του επιθυμούσε να τον κρατήσει για μια επιπλέον σεζόν, κάτι που έγινε, παρά την έντονη δυσαρέσκεια του ποδοσφαιριστή. Στα τέλη του Αυγούστου του 2011, ανακοίνωσε ότι είχε φτάσει σε συμφωνία με τους διοικούντες τον σύλλογο ώστε να παραμείνει μια επιπλέον σεζόν στην Ωβέρνη.
Με την Κλερμόν Φουτ, ο Ρομάν Αλεσαντρινί πάλεψε σε όλη τη διάρκεια της σεζόν 2011-2012 για την άνοδο στη Λιγκ 1. Ο Γάλλος μέσος συνέχισε την ανοδική του πορεία, καταφέρνοντας αυτή τη φορά να πετύχει συνολικά έντεκα τέρματα και να μοιράσει τέσσερις ασίστ. Ωστόσο, η προσπάθειά του δεν στάθηκε αρκετή για να χαρίσει την άνοδο στην ομάδα του, με την Κλερμόν Φουτ να τερματίζει στην πέμπτη θέση της βαθμολογίας. Για μια ακόμη σεζόν, ήταν μέλος της καλύτερης ενδεκάδας της Λιγκ 2 στα Βραβεία UNFP, ενώ ήταν ένας από τους τέσσερις υποψηφίους που επελέγησαν για τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της κατηγορίας για τη σεζόν. Τελικώς, ήταν ο Ζερόμ Ροτέν της Μπαστιά που έλαβε τη σχετική βράβευση.
Στη Σταντ Ρενναί και την Εθνική Γαλλίας
Και πάλι με μεγάλη ζήτηση έπειτα από τη σεζόν 2011-2012, ο Ρομάν Αλεσαντρινί επέλεξε να αποχωρήσει από την Κλερμόν με προορισμό τη Ρεν. Στις 28 Ιουνίου 2012, υπέγραψε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας με τη Σταντ Ρενναί. Αφού πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1, στις 19 Αυγούστου 2012 στο Σταντ Ζακ-Σαμπάν-Ντελμά απέναντι στην Μπορντό, πέτυχε το πρώτο του τέρμα σε αυτό το επίπεδο, μία εβδομάδα αργότερα απέναντι στην ΣΚ Μπαστιά. Σε σύντομο διάστημα, οι εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον του Τύπου, με τον προπονητή του Φρεντερίκ Αντονετί να πλέκει το εγκώμιό του αναφερόμενος στη γενναιοδωρία του και την ανταγωνιστικότητά του. Για το πρώτο μισό της σεζόν του στη Λιγκ 1, πέτυχε επτά τέρματα, στα οποία ήρθαν να προστεθούν άλλα τρία για τον θεσμό του Λιγκ Καπ, ενώ μοίρασε τέσσερις ασίστ, αποτελώντας την αποκάλυψη της σεζόν για την ομάδα του.
Στις 31 Ιανουαρίου 2013, κλήθηκε από τον Ντιντιέ Ντεσάν στην Εθνική Γαλλίας για μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Εθνική Γερμανίας στο Σταντ ντε Φρανς, αναμέτρηση στην οποία τελικώς δεν θα αγωνιστεί. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 15 Φεβρουαρίου 2013, τραυματίστηκε στη διάρκεια αναμέτρησης της Λιγκ 1 στο Γκραν Σταντ Λιλ Μετροπόλ με αντίπαλο τη Λιλ ΟΣΚ. Την επομένη, η ομάδα του ανακοίνωσε ότι ο Αλεσαντρινί είχε υποστεί ρήξη του προσθίου χιαστού συνδέσμου του δεξιού γονάτου του, κάτι που έθεσε τέλος σε αυτή την πρώτη του σεζόν στη Ρεν.
Ολντόινιο Λένγκαϊ
thumb|250px|Το Ολντοΐνιο Λένγκαϊ όπως φαίνεται από τη [[Λίμνη Νάτρον στα βόρειά του. ]] Το Ολντοΐνιο Λένγκαϊ (στη γλώσσα των Μασσάι σημαίνει «Βουνό του Θεού») είναι ενεργό ηφαίστειο στη βόρεια Τανζανία. Πρόκειται για ένα στρωματοηφαίστειο ύψους 2.980 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στην ανατολική Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα, νότια της λίμνης Νάτρον και της Κένυας. Το ηφαίστειο έχει λάβει το χαρακτηρισμό «Το πιο Περίεργο Ηφαίστειο στη Γη» επειδή είναι το μοναδικό με λάβα με νατροκαρβονιτική σύσταση, ένα ηφαιστειογενές πέτρωμα πλούσιο σε ανθρακικά ορυκτά και νάτριο. Επίσης, η λάβα έχει τη χαμηλότερη γνωστή θερμοκρασία, περίπου 500 °C. Στην περιοχή υπάρχουν και άλλα ηφαίστεια με καρβονιτική λάβα, όπως το όρος Χόμα, τα οποία όμως είναι ανενεργά. 250px|thumb|left|Το Όρος Ολντοΐνιο Λένγκαϊ (αριστερά) και στο βάθος (δεξιά) τα [[Υψίπεδα Νγκορονγκόρο.]] Η ηφαιστειακή δραστηριότητα του Ολντοΐνιο Λένγκαϊ κατά τους ιστορικούς χρόνους αποτελείται από εκρήξεις ισχύος μέχρι 3 στη κλίμακα VEI, με εκπομπή στάχτης και ροές λάβας στο πυθμένα του κρατήρα που μπορεί να κατέβουν τις πλαγιές του ηφαιστείου. Η δραστηριότητα αυτή έχει αλλάξει σημαντικά την μορφολογία του κρατήρα, ο οποίος τα μέσα του 20ού αιώνα είχε βάθος 200 μέτρα, ενώ μέχρι το 1998 είχε γεμίσει και η λάβα υπερχείλιζε στις πλαγιές. Η πιο πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου άρχισε το 2010 και συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Το ηφαίστειο έχει τεράστια οικολογική, γεωλογική και πολιτιστική αξία. Το χωριό Ενγκαρεσέρο που βρίσκεται στις δυτικές ακτές της λίμνης Νάτρον, κοντά στο Ολντοΐνιο Λένγκαϊ, έχει επιλεγεί από την κυβέρνηση της Τανζανίας ως παράδειγμα μελέτης του ποιμενικού συστήματος των Μαασάι, δεδομένης της ιδιομορφίας του, της ακεραιότητας και της υψηλής ποικιλότητας ενδιαιτημάτων και βιοποικιλότητας. Η κοινότητα έχει επιδείξει ισχυρή αντοχή στην αντιμετώπιση απειλών για τα συστήματά τους και έχει διατηρήσει σχετικά κοινωνικά και πολιτιστικά ιδρύματα, τα οποία εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητά τους υπό τις επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Τανζανίας Κατηγορία:Βουνά της Τανζανίας