cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Βέρτης
Βιογραφία
Την Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010, ξεκίνησε τις εμφανίσεις του στο «ΟΡΑΜΑ» Θεσσαλονίκης, έχοντας γεμίσει τις μπαταρίες του, με πολύ όρεξη και κέφι να προσφέρει στο κοινό της Θεσσαλονίκης την καλύτερη διασκέδαση!. 17 Οκτώβρη ολοκληρώνει με επιτυχία τις εμφανίσεις στο μαγαζί που εμφανίζεται και ετοιμάζεται για μοναδικές εμφανίσεις σε Κύπρο, Γερμανία, Ολλανδία με τελευταία στάση στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας στις 3 Απριλίου 2011. Αργότερα κυκλοφορεί το single «Φεύγω» όπου οπτικοακουστοποιείται και έχει μεγάλη απήχηση στο κοινό. Επιπλέον το 2011 μετά από δισκογραφική απουσία δύο ετών ο Νίκος Βέρτης επιστρέφει με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Είμαι μαζί σου». Ο δίσκος περιέχει μία σειρά από μεγάλες επιτυχίες που αγαπήθηκαν όσο λίγα τραγούδια. Το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο του στο CD υπογράφουν οι Κυριάκος Παπαδόπουλος και Ηλίας Φιλίππου ενώ και τα υπόλοιπα τραγούδια αποτελούν δημιουργίες σπουδαίων συνθετών και στιχουργών, όπως ο Αντώνης Βαρδής, η Όλγα Βλαχοπούλου, ο Γιώργος Τσοπάνης και ο Βασίλης Γιαννόπουλος. Το «Αν είσαι ένα αστέρι» ξεπερνάει το φράγμα των 10.000.000 προβολών στο YouTube, ενώ στα Mad Video Music Awords παίρνει το βραβείο του καλύτερου videoclip. Ο δίσκος περιλαμβάνει και ένα ντουέτο με την Sharit Haddad ,τη Madonna του Ισραήλ. Εμφανίζεται στην Αθήνα στο "Fantasia live" κάνοντας και εκεί μεγάλη επιτυχία ενώ πραγματοποιεί και λίγες εμφανίσεις στο «Όραμα» στη Θεσσαλονίκη. Το Φεβρουάριο του 2013 πραγματοποιεί και 3 εμφανίσεις στην Αυστραλία. Το 2013 επιστρέφει με την νέα του δισκογραφική δουλειά στην οποία υπογράφει τη μουσική 7 τραγουδιών καθώς και τους στίχους του «Να χαμογελάσω». Ο τίτλος του προσωπικού του δίσκου είναι «Προτάσεις» και τους στίχους υπογράφουν οι Ναταλία Γερμανού, Όλγα Βλαχοπούλου, Γιώργος Τσοπάνης, Βαγγέλης Κουζέλης, Ρένα Κάμαρη και μουσική επίσης ο Δημήτρης Δέκος και ο Γιώργος Γαλανός. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους πραγματοποιεί την πρώτη του περιοδεία με μια παραγωγή διεθνών προδιαγραφών σε 10 πόλεις της Ελλάδας.
Το 2015 ο Βέρτης αποχώρησε μετά από πολλά χρόνια από την Cobalt Music υπέγραψε συμβόλαιο με την Heaven Music. Εκεί δημιουργεί τον καινούριο του δίσκο με τίτλο «Νίκος Βέρτης» όπου γίνεται μεγάλη επιτυχία όπου ο ίδιος υπογράφει την μουσική αλλά και τους στίχους του τραγουδιού «Να'ξερες». Μαζί με τον Νίκο Σαλέα υπογράφουν την μουσική του τραγουδιού «Αν θυμάσαι». Μερικοί από τους στιχουργούς που συνεργάζεται είναι η Όλγα Βλαχοπούλου,ο Γιώργος Τσοπάνης, η Βίκυ Γεροθόδωρου και ο Βασίλης Γιαννόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων
Κόστα Γκλάβινιτς
Ο Κόστα Γκλάβινιτς (σερβικά : Коста Главинић), (Βελιγράδι, 24 Ιανουαρίου 1858 - Βελιγράδι, 25 Σεπτεμβρίου 1939) ήταν μηχανικός και πολιτικός της Σερβίας.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Βελιγράδι ήταν γιος του πολιτικού Δημητρίου Γκλάβινιτς και της Ελένης.
Φοίτησε στην τεχνική σχολή του Βελιγραδίου, και στο τμήμα τεχνικών έργων στο τεχνικό λύκειο στο Βερολίνο όπου αποφοίτησε το 1884. Την ίδια χρονιά εργάστηκε στο τμήμα σιδηροδρόμων του υπουργείου για την κατασκευή γεφυρών από σίδερο. Το 1885 έγινε επίκουρος καθηγητής και το 1886 - 1903 καθηγητής στη σχολή με θέμα γέφυρες και σήραγγες. Κατά την ίδια περίοδο, 1886-1903 ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου το 1903-1907, και ξανά το 1910 και το 1918 Δήμαρχος Βελιγραδίου. Υπουργός Δικαιοσύνης το 1908 - 09 και το 1911 επίτροπος στην Σερβική εθνική τράπεζα.
Στους Σερβοτουρκικούς πολέμους του 1876 - 78, του 1885 και του 1912 συμμετείχε ως νοσοκόμος, οργανωτής και επικεφαλής επιθεωρητής των νοσοκομείων.
Με τον Μιχαήλο Αβράμοβιτς εργάστηκε για τη δημιουργία γεωργικών συνεταιρισμών μια μεγάλη προσπάθεια να ξεκινήσει την εξαγωγή γεωργικών ημι-ετοίμων προϊόντων. Για το σκοπό αυτό, σχεδίασε έναν ειδικό φούρνο για να στεγνώσουν τα δαμάσκηνα που κλήθηκε από το όνομά του. Στην παγκόσμια έκθεση του 1900 που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι του απονεμήθηκε για την κατασκευή του το χάλκινο μετάλλιο. Επίσης κατασκεύασε έναν ειδικό κλίβανο για τη θέρμανση κατοικιών. Το 1928 τιμήθηκε με το μετάλλιο του τάγματος του Αγίου Σάββα.
Δημοσίευσε σειρά από άρθρα στον τομέα της τεχνολογίας, της γεωργίας και των συνεταιρισμών, τα οποία στη συνέχεια συλλέγονταν και δημοσιεύονταν με τη μορφή φυλλαδίου.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς
Ark
Είναι ένας γενικός όρος που μπορεί να σημαίνει το όνομα ενός μουσικού άλμπουμ ή τραγουδιού, μιας κινηματογραφικής ή τηλεοπτικής ταινίας, ενός παιχνιδιού ή προγράμματος στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κ.ά.:
Αγνή Β΄ του Νεβέρ
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ερβέ Δ΄ κυρίου του Ντονζύ και της Mατθίλδης Α΄ των Κουρτεναί κόμισσας του Νεβέρ, Ωξέρ & Τονέρ, κόρης του Πέτρου Β΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Η μητέρα της ήταν το μοναδικό παιδί από τον 1ο γάμο του Πέτρου Β΄ με την Αγνή Α΄ κόμισσα του Νεβέρ (απεβ. το 1192), της οποίας έγινε η κληρονόμος. Ο γάμος των γονιών της Aγνής Β΄ του Ντονζύ είναι το αποτέλεσμα μίας συνθήκης ειρήνης: κατά τη διάρκεια μίας σύγκρουσης, ο Ερβέ του Ντονζύ αιχμαλώτισε τον Πέτρο Β΄, και ο τελευταίος έπρεπε να τού δώσει το χέρι της κόρης του και πρώτος να δώσει την κομητεία του Nεβέρ.
Οικογένεια
Η Aγνή Β΄ έγινε κληρονόμος των κομητειών Nεβέρ, Ωξέρ και Toνέρ μετά το τέλος τού αδελφού της Γουλιέλμου (π. 1207-1214). Στις 8 Σεπτεμβρίου 1217, παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Γαλλίας, , μεγαλύτερο γιο του μελλοντικού Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας. Χάρη σε αυτή την ένωση, βασιλιάς Φίλιππος Β΄, παππούς του νεαρού γαμπρού, ήλπιζε να επισυνάψει τις κομητείες Nεβέρ, Ωξέρ και Τονέρ στο στέμμα. Η Aγνή Β΄ ήταν τότε δώδεκα ετών και ο Φίλιππος οκτώ ετών, αλλά αυτός απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1218.
Η Αγνή Β΄ παντρεύτηκε ξανά το 1221 με τον Γκυ Β΄ των Σατιγιόν, κύριο του Σαιν-Πολ (απεβ. το 1226), με τον οποίο είχε τέκνα:
Η Aγνή απεβίωσε το 1225, και ο σύζυγός της σκοτώθηκε τον επόμενο χρόνο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αβινιόν, όπου πολέμησε δίπλα στον βασιλιά Λουδοβίκο Η΄. Τα παιδιά τους εμπιστεύτηκαν στη γιαγιά τους, Mατθίλδη Α΄ των Κουρτεναί.
Χρονολόγιο κρουσμάτων της πανδημίας COVID-19 στην Ελλάδα
Η Πανδημία του κορονοϊού στην Ελλάδα εξαπλώθηκε από τις 26 Φεβρουαρίου 2020 και έπειτα. Η πλειοψηφία των κρουσμάτων που σημειώθηκαν τις πρώτες ημέρες σχετιζόταν με ανθρώπους που ταξίδεψαν στην Ιταλία, μια κύρια επιδημική εστία, και με μια ομάδα προσκυνητών που είχαν ταξιδέψει στο Ισραήλ και την Αίγυπτο, καθώς και επαφές των ατόμων αυτών.
Το σύνολο των κρουσμάτων του ιού που έχουν επιβεβαιωθεί στη χώρα έως και τις 12 Νοεμβρίου 2020 είναι 66.637 και οι νεκροί είναι 959. Μετά το άνοιγμα των συνόρων στα τέλη Ιουνίου, στον ημερήσιο αριθμό των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων που ανακοινώνονται περιλαμβάνονται και όσα εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας. Επιπρόσθετα, μέχρι τις 12 Νοεμβρίου, είχαν ανακοινωθεί συνολικά 23.074 αναρρώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανδημία του κορονοϊού στην Ελλάδα το 2020
4000 Ίππαρχος
Ο Ίππαρχος [Hipparchus (προσωρινή ονομασία 1989 AV)] είναι ένας αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών περίπου 17 χιλιόμετρα (11 μίλια) σε διάμετρο. Ανακαλύφθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1989 από τους ιαπωνικούς αστρονόμους Σέιτζι Ουέντα και Hiroshi Kaneda στο Παρατηρητήριο Kushiro στο Hokkaido της Ιαπωνίας. Αυτός Ο πιθανός ανθρακώδης αστεροειδής έχει μια βραχεία περίοδο περιστροφής 3,4 ωρών. Ονομάστηκε για τον αρχαίο Έλληνα αστρονόμο Ίππαρχο. Αντιστρόφως, μια εναλλακτική εφαρμογή της μεθόδου ιεραρχικής ομαδοποίησης διαπίστωσε ότι είναι ένα βασικό μέλος της οικογένειας της Αστραίας (σύμφωνα με Milani και Knežević).
Πώς ονομάστηκε
Αυτό το Minor Planet πήρε το όνομά του από την IAU της Ομάδας Εργασίας για το πλανητικό σύστημα ονοματολογίας μετά την Έλληνας αστρονόμος Ίππαρχος (  190 - γ  120 π.χ. ), που θεωρείται η μεγαλύτερη αστρονόμος της αρχαιότητας. Ο Ιππάρχος εισήγαγε μια συστηματική και κριτική προσέγγιση τόσο στη θεωρητική όσο και στην παρατηρητική αστρονομία. Τον τιμάται επίσης από ένα σεληνιακό και ένα αρειανό κρατήρα. Είναι ένας από τους αστεροειδείς με αριθμό ανά χιλιάδα.
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Καμάλ Ραναντίβε
Η Καμάλ Ραναντίβε ( Kamal Jayasing Ranadive, 8 Νοεμβρίου 1917 - 1911 Απρίλιου 2001) ήταν Ινδή βιοϊατρική ερευνήτρια η οποία είναι γνωστή για την έρευνα στον καρκίνο σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ καρκίνου και ιών. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ινδών Γυναικών Επιστημόνων (IWSA).
Στη δεκαετία του 1960, ίδρυσε το πρώτο ερευνητικό εργαστήριο καλλιέργειας ιστών της Ινδίας στο Ινδικό Κέντρο Έρευνας Καρκίνου στη Βομβάη.
Βικτώρια Λουίζα της Πρωσίας
Η Βικτωρία Λουίζα (Viktoria Luise von Preußen, 13 Σεπτεμβρίου 1892 - 11 Δεκεμβρίου 1980) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν, ήταν σύζυγος του Ερνέστου Αυγούστου Γ΄ του Μπράουνσβιγκ. Ήταν μητέρα της Φρειδερίκης, Βασίλισσας της Ελλάδας, του Γεωργίου Γουλιέλμου του Αννοβέρου κ.ά.
Νεανικά έτη
Η Βικτώρια Λουΐζα Αδελαΐδα Ματθίλδη Καρλόττα γεννήθηκε στο Μαρμάρινο Παλάτι στο Πότσδαμ και ήταν κόρη του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας και της Αυγούστας Βικτωρίας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Πήρε τα ονόματα της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου, της εκ μητρός γιαγιάς του πατέρα της, και της Λουίζας του Μεκλεμβούργου, συζύγου του Βασιλιά της Πρωσίας, της εκ πατρός προγιαγιάς του πατέρα της. Γεννήθηκε έπειτα από τη γέννηση έξι γιων και ήταν το τελευταίο παιδί στην οικογένεια. Τη φώναζαν Σίσσυ και είχε την προσοχή και συμπάθεια όλων. Η οικογένεια ζούσε στο Κάστρο του Χόμπουργκ στη Ρηνανία. Μελέτησε πιάνο με δασκάλα τη Σάντρα Ντρούκερ το 1905· το 1911 επισκέφθηκε με τον πατέρα της τον εξάδελφό του Γεώργιο Ε΄.
Ο γάμος της
Στις 20 Μαΐου 1912 απεβίωσε ο Γεώργιος Γουλιέλμος του Αννοβέρου και στη κηδεία παρευρέθησαν οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του Γουλιέλμου Β΄. Λίγο αργότερα ο αδελφός του τεθνεώτος, ο Ερνέστος Αύγουστος Γ΄, επισκέφθηκε τον Αυτοκράτορα στο Βερολίνο για να τον ευχαριστήσει και εκεί γνώρισε τη Βικτωρία Λουίζα και ερωτεύθηκαν. Δεν ήταν εύκολο να παντρευτούν, διότι οι σχέσεις Γερμανίας και Βρετανίας είχαν από καιρό διαταραχθεί για δύο λόγους: ο πάππος του Ερνέστου Αυγούστου Γ΄, Γεώργιος Ε΄ του Αννοβέρου, ως σύμμαχος των Αυστριακών, είχε εκτοπιστεί από το θρόνο του στον πόλεμο του 1866 από τον πάππο του Γουλιέλμου Β΄, τον Γουλιέλμο Α΄, ο οποίος προσάρτησε το Αννόβερο στη Γερμανική αυτοκρατορία. Ο Ερνέστος Αύγουστος Γ΄ ήταν διάδοχος του πατέρα του, του Ερνέστου Αυγούστου Β΄ του Αννοβέρου, Δούκα του Κάμπερλαντ, στη Βρετανία και διεκδικητή του βασιλείου του Αννοβέρου. Επιπρόσθετα το 1884 είχε αποβιώσει ο Γουλιέλμος του Μπράουνσβαϊγκ, τελευταίος απόγονος του κύριου κλάδου των Γουέλφων. Έπρεπε να τον διαδεχθεί ο Ερνέστος Αύγουστος, Δούκας του Κάμπερλαντ, του νεότερου κλάδου των Γουέλφων-Αννοβέρου. Ο Γουλιέλμος Β΄ όμως δεν το επέτρεπε. Για να γίνει ο γάμος, πρότεινε να παραιτηθεί ο Ερνέστος Αύγουστος Β΄ του Αννοβέρου και να αναλάβει το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ με τον όρο να είναι πάντα σύμμαχος της Βρετανίας. Η πρόταση έγινε δεκτή και οι δύο νέοι παντρεύτηκαν στις 24 Μαΐου 1913 στο Βερολίνο. Ο Αυτοκράτορας για να αμείψει το Δούκα για την παραχώρηση του Αννοβέρου, αφού αποφυλάκισε δύο Βρετανούς κατασκόπους, προσκάλεσε την ευρύτερη οικογένεια των Χοεντσόλλερν και πολλούς ηγεμόνες, συνολικά 1200 άτομα. Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση εστεμμένων από τη Γερμανική Ενοποίηση (1871) ως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1915).
Το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ της Κάτω Σαξονίας. Επειδή ο Ερνέστος Αύγουστος Γ΄ συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών, η Βρετανία με την Πράξη Στέρησης του 1917 αφαίρεσε τον τίτλο του πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου από αυτόν και τον γιο του. Έτσι το 1923 που απεβίωσε ο πατέρας του δεν τον διαδέχθηκε ως δούκας του Κάμπερλαντ. Το 1918 η Γερμανία πίεσε σε παραίτηση όλους τους πρίγκιπες, δούκες, κ.α., έτσι χάθηκε και το δουκάτο του Μπρούνσβιγκ. Ο Ερνέστος Αύγουστος Γ΄ έμεινε αρχηγός του Οίκου των Γουέλφων.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και μετά
Δύο από τα αδέλφια της Βικτωρίας Λουίζας έγιναν μέλη στην πρωτοεμφανιζόμενης οργάνωσης των Ναζί και ο πατέρας της έδωσε χρήματα. Επειδή ο σύζυγός της ήταν Βρετανός, προσπάθησαν να συμβάλουν στην προσέγγιση της Γερμανίας με την Αγγλία, μάλιστα ο Χίτλερ πρότεινε το γάμο της κόρης τους Φρειδερίκης με τον μέλλοντα Εδουάρδο Η΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ήταν όμως 23 έτη μεγαλύτερός της. Ο πατέρας της είχε αποβιώσει από το 1941.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Ερνέστο Αύγουστο Γ΄ του Μπράουνσβαϊγκ, Δούκα του Κάμπερλαντ, διεκδικητή Βασιλιά του Αννοβέρου, είχε τα εξής τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
ΦΚ Ανδόρρα
Η ΦΚ Ανδόρρα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Ανδόρρα λα Βέγια (Ανδόρρα). Ιδρύθηκε το 1942. Αγωνίζεται εδώ και χρόνια στα ισπανικά πρωταθλήματα, φέτος (2021) βρίσκεται στην 2η κατηγορία της χώρας.
Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ανδόρρας συνήθως επιλέγονται από την ΦΚ Ανδόρρα. Παρόλο που η ομάδα έχει ως βάση την Ανδόρρα, αγωνίζεται στο ισπανικό πρωτάθλημα από το 1948. Η Segunda División B είναι το υψηλότερο επίπεδο στο οποίο έχει αγωνιστεί.
Γκυ Β΄ του Σαιν-Πολ
Ο Γκυ Δ΄, γαλλ. Guy IV de Saint-Pol (π. 1197 – 1226) του Οίκου του Σατιγιόν ήταν ο de facto κόμης του Σαιν-Πολ ως Γκυ Β΄, από το 1219/1223 μέχρι το τέλος του.
μικρογραφία| Η επίθεση στην Αβινιόν, κατά την οποία απεβίωσε ο Γκυ Β΄, από τα [[Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας του 15ου αι., έργο που εικονογραφήθηκε από τον Ζαν Φουκέ.]]
Βιογραφία
Γεννημένος γύρω στο 1197, ο Γκυ Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γκωτιέ Γ΄ κυρίου του Σατιγιόν και της Eλισάβετ, κληρονόμου του Σαιν-Πολ. Μετά το τέλος του πατέρα του το 1219, κληρονόμησε το κάστρο του Moνζαί-λα-Τουρ και την κομητεία του Σαιν-Πολ, αν και η μητέρα του διατήρησε το δικαίωμα της διαμονής ισόβιας. Ο μικρότερος αδελφός του Ούγος Α κληρονόμησε το Σατιγιόν, το Κρεσύ και την εποπτεία της κομητείας της Καμπανίας. Ο Γκυ Β΄ και ο Ούγος ΓΑ΄  συναίνεσαν στον πατέρα τους να θέσει τα εδάφη του υπό την κηδεμονία τού Φίλιππου του Ναντέγ, τού εκτελεστή του.
Σε ένδειξη του πλούτου και του κύρους του πατέρα του, ο Γκυ Β΄ έκανε έναν πολύ συμφέροντα γάμο. Το 1221 παντρεύτηκε την Aγνή του Ντονζύ, κόρη του Ερνέ Δ΄ του Ντονζύ, που είχε αρραβωνιαστεί με τον Φίλιππο, πρωτότοκο γιο του μελλοντικού βασιλιά Λουδοβίκου Η', μέχρι το πρόωρο τέλος του το 1218. Στη συνέχεια, υποτίθεται ότι αυτή θα παντρευόταν τον δευτερότοκο γιο, τον μέλλοντα Λουδοβίκο Θ΄, αλλά αυτός ο γάμος δεν έγινε ποτέ. Ο γάμος της με τον Γκυ Β΄ αμφισβητήθηκε καθώς ήταν συγγενής της, αλλά το ζευγάρι έλαβε παπική άδεια. Πριν από τον γάμο, ο Γκυ Β΄ και ο Ούγος Α΄ υπέγραψαν συμφωνία με τον βασιλιά Φίλιππο Β', σύμφωνα με την οποία του παραχώρησαν την κοινή κυριότητα του Πον-Σαιν-Μαξένς και τους παραχώρησε το δικαίωμα της εξαγοράς επί του Νεβέρ, το οποίο μέχρι τότε απαιτούσε ένας νέος κόμης του Νεβέρ να πληρώνει τον βασιλιά κατά την άνοδό του.
Το 1223 η Eλισάβετ παραχώρησε τον έλεγχο του Σαιν-Πολ στον Γκυ Β΄, αν και οι ακριβείς όροι αυτής της παραχώρησης είναι ασαφείς. Συνέχισε να την αποκαλούν κόμισσα, ενώ ο Γκυ Β΄ προτιμούσε να αυτοαποκαλείται «γιος του κόμη του Σαιν-Πολ». Το 1224 αυτός και ο αδελφός του αναγκάστηκαν από τον Θεοβάλδο Δ΄ κόμη της Καμπανίας να κάνουν σε τα κάστρα τους επισκευή, δηλαδή να είναι διαθέσιμα όπως χρειάζεται στον Θεοβάλδο Δ΄ τον επικυρίαρχό τους. Ο Γκυ Β΄ παρακολούθησε τη χριστουγεννιάτικη Αυλή του Θεοβάλδου Δ΄ το 1224. Στο καταστατικό του Θεοβάλδου Δ΄ από αυτήν την περίσταση, ο Γκυ Β΄ καλείται ως κόμης του Σαιν-Πολ.
Τον Αύγουστο του 1225 ο Γκυ Β΄ έκανε μία δωρεά 10 λιβρών τουρνουά ετησίως στο domus Dei (μοναστήρι) του Τρουασύ για την κατασκευή ενός παρεκκλησίου. Αυτό θα γινόταν τελικά το αβαείο του Λ'αμούρ Ντιέ. Η Aγνή απεβίωσε το 1225, πιθανώς κατά τον τοκετό. Το 1226 ο Γκυ ίδρυσε το μοναστήρι των Κιστερκιανών του Πον-ω-Νταμ για χάρη της ψυχής του και της εκλιπούσης συζύγου του. Δώρισε ετησίως δέκα μουΐδες σιταριού από τους μύλους του Κλαι και δέκα λίβρες από τα εδάφη του στο Mονζέ. Αυτό ήταν, ωστόσο, ένα εντελώς νέο μοναστήρι.
Το 1226, ο Γκυ Β΄ εντάχθηκε στον Θεοβάλδο Δ΄ στον βασιλικό στρατό στη Σταυροφορία κατά των Αλβιγινών (Καθαρών). Κατά την πολιορκία της Αβινιόν, ηγήθηκε της μοναδικής μεγάλης επίθεσης στα τείχη στις 8 Αυγούστου και σκοτώθηκε από μία πέτρα. Ο Λουδοβίκος Η' διέταξε να βάλουν το σώμα του σε ένα μολύβδινο φέρετρο, και να το μεταφέρουν στη μονή του Λονγκυώ για ταφή.
Οικογένεια
Ο Γκυ Β΄ και η Άγνή άφησαν πίσω τους δύο μικρά παιδιά:
Η κομητεία του Σαιν-Πολ επανήλθε στην Eλισάβετ, η οποία την παραχώρησε στον Ούγο Α΄. Ο Γκωτιέ κληρονόμησε τα κτήματα της μητέρας του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κόμητες του Σαιν-Πολ
Θεοδόσιος Μονομάχος
Ο Θεοδόσιος Μονομάχος ήταν σφετεριστής, ο οποίος επιχείρησε να καταστεί αυτοκράτορας κατά την άνοδο στον θρόνο του Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικού το 1056.
Βιογραφία
Ο Θεοδόσιος Μονομάχος ήταν εγγονός του Θεοδοσίου Μονομάχου, σημαντικού γραφειοκράτη κατά την περίοδο βασιλείας των Βασιλείου Β΄ και Κωνσταντίνου Η΄, καθώς και ανιψιός του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου. Το 1056 κατείχε το αξίωμα του προέδρου, όταν ενημερώθηκε για την εκλογή του Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικού στο θρόνο μετά τον θάνατο της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Ισχυριζόμενος δικαιώματα εξ'αίματος επί του θρόνου (ο θείος του, Κωνσταντίνος Θ΄, ήταν νυμφευμένος με την αδερφή της Θεοδώρας, Ζωή), προχώρησε στον εξοπλισμό των υπηρετών του, ενώ, ταυτόχρονα, με την βοήθεια ορισμένων υποστηρικτών του εντός της αυτοκρατορικής αυλής, πέτυχε να συγκεντρώσει υπέρ του πλήθος και να βαδίσει εντός των οδών της Κωνσταντινούπολης. Προκειμένου να αυξήσει τον αριθμό των υποστηρικτών του, άνοιξε ορισμένες φυλακές και ενέταξε στις δυνάμεις του τους κρατουμένους, ελπίζοντας να καταλάβει με επιτυχία το παλάτι.
Όταν η Βαράγγειος Φρουρά ενημερώθηκε για την εξέγερση, βάδισε εναντίον της προκειμένου να την καταστείλει, με αποτέλεσμα το σύνολο των οπλισμένων εξεγερθέντων να τραπεί σε φυγή εμπρός στους αυτοκρατορικούς φρουρούς. Αναζητώντας το άσυλο εντός της Αγίας Σοφίας, ο Θεοδόσιος ευρήκε τις πύλες της εκκλησίας κλειστές, με αποτέλεσμα ο ίδιος μαζί με τον υιό του να συλληφθούν καθήμενοι επί των εξωτερικών σκαλοπατιών της εκκλησίας. Ο Μιχαήλ ΣΤ΄ τον εξόρισε στην Πέργαμο, ενώ οι κάτοικοι της πόλης ευθαρσώς τον περιέπαιζαν, συγγράφοντας προσβλητικούς προς αυτόν στοίχους αναφορικά με το αποτυχημένο πραξικόπημά του, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως "Ο μωρός Μονομάχος έκανε ότι του κατέβηκε".
Δευτερογενείς Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Θεοδοσιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
C5H12O
Ο μοριακός τύπος C5H12O μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δεκατέσσερα (14) ισομερή:
Moskauer Deutsche Zeitung
Η Moskauer Deutsche Zeitung (ρωσ. Московская Немецкая газета) είναι μία από τις καθημερινές εφημερίδες της Ρωσίας και είναι η παλαιότερη γερμανική εφημερίδα στη Ρωσία, ιδρύθηκε το 1870.
Το τιράζ το 2004 έφτανε τα 25.000 αντίτυπα.
Ιστορία
Το περιοδικό ιδρύθηκε από Theodor Ries και επικεντρώθηκε πρωταρχικώς σε πολιτικά και λογοτεχνικά θέματα.
Στις 12 Απρίλιο του 1998, επανιδρύθηκε από τη Internationaler Verband der deutschen Kultur (Διεθνή Ομοσπονδία του γερμανικού πολιτισμού). Από το 2000 υπάρχει μια ιστοσελίδα.
Οι συντάκτες είναι Olga και Heinrich Martens.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Ρωσία στη γερμανική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Μόσχα Κατηγορία:Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Ελληνική μουσική στο Ισραήλ
μικρογραφία|Ο [[Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο στην Καισάρεια, Ισραήλ στη δεκαετία του 1970]] Η ελληνική μουσική στο Ισραήλ είναι πολύ δημοφιλής. Οι Έλληνες μουσικοί επισκέπτονται συχνά το Ισραήλ όταν διεξάγουν παγκόσμιες περιοδείες. Οι δημοφιλείς έλληνες μουσικοί που έχουν δώσει συναυλίες στο Ισραήλ περιλαμβάνουν τους: Ελευθερία Αρβανιτάκη, Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Γλυκερία και Νατάσσα Θεοδωρίδου. Τον Δεκέμβριο του 2012, η Νατάσα Θεοδωρίδου τραγούδησε μερικά από τα τραγούδια της στα εβραϊκά. Το 2007, κατά τη διάρκεια συνέντευξης του Σιμόν Πέρες για την ΕΡΤ, αναφερόμενος για τη συναυλία του Γιώργο Νταλάρα στο Ισραήλ, ο Πρόεδρος Πέρες δήλωσε: "Στο Ισραήλ αγαπάμε την ελληνική Μουσική. Για μας η Ελλάδα είναι μια χώρα, αλλά και μια μελωδία".
Ιστορία
Το ελληνικό μπουζούκι έγινε όλο και πιο δημοφιλή στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο Άρης Σαν, ένας μη-Εβραίος Έλληνας τραγουδιστής, ο οποίος μετακόμισε στο Ισραήλ και έγινε Ισραηλινός πολίτης, ήταν η κινητήρια πνεύμα πίσω από αυτή την τάση. Ένα από τα κορυφαία τραγούδια του Σαν ήταν το "Σιγκάλ" (με στίχους του Γιοβάβ Κατζ). Ο Άρης Σαν, ο οποίος εργαζόταν στο κλαμπ Ζορμπάς του Σλόμο Μπαχράμοφ, έγραψε τραγούδια για την Αλίζα Αζίκρη (Bahayim hakol over, Yesh ahava ata omer), ουσιαστικά σπάζοντας τα εμπόδια μεταξύ του ισραηλινού τραγουδιού και του κόσμο της ελληνικής μουσικής και της μουσικής μιζράχι. Τα τραγούδια του έλληνα τραγουδιστή Στέλιο Καζαντζίδη έχουν μεταφραστεί στα εβραϊκά και εκτελούνται από κορυφαίους τραγουδιστές.
Πολλά από τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη έχουν μεταφραστεί στα εβραϊκά και εκτελούνται από ισραηλινούς τραγουδιστές. Ο Γιάρον Ενός, ένας ραδιοφωνικός παραγωγός που παίζει συχνά ελληνική μουσική στα προγράμματα του, περιγράφει την ικανότητα του τραγουδιστή να συνδυάζει τη χαρά με τη θλίψη: "Αυτό είναι το καθήκον της μουσικής: να αγγίξει όλο το φάσμα των συναισθημάτων...Ο Καζαντζίδης μπορούσε να το κάνει αυτό, έπαιζε σε όλες τις χορδές." Για τους Έλληνες Εβραίους που μετανάστευσαν στο Ισραήλ, ο Καζαντζίδης ήταν "η φωνή του κόσμου που άφησαν πίσω, για καλό ή για κακό." Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του Ράδιο Αγάπη, ενός σταθμού που παίζει ελληνική μουσική 24 ώρες την ημέρα, "ο Καζαντζίδης ήταν η φωνή του λαού, των κουρασμένων, των εκμεταλλευμένων, των προδομένων. Και η φωνή των προσφύγων και των μεταναστών, επίσης." δεξιά|μικρογραφία|269x269εσ|Η [[Γλυκερία (τραγουδίστρια)|Γλυκερία κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Ρισόν λε Ζιόν, τον Σεπτέμβριο του 2013]]
Ελληνική μουσική μέρα
Η Ισραηλινή Αρχή Ραδιοτηλεόρασης, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ελλάδας στο Τελ Αβίβ, διοργάνωσε μια ειδική ημέρα μετάδοσης ελληνικής μουσικής, παραδοσιακής και σύγχρονης, στις 12 Ιουνίου 2013. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με μια ωριαία εκπομπή η οποία παρουσιάστηκε από τον Πρέσβη Λαμπρίδη και το Διευθυντή του Ραδιοφωνικού Σταθμού Άρι Γιας, με έμφαση στις ρίζες και την ιστορική εξέλιξη της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας, το Κολ Χα Μούσικα μετέδωσε έργα σύγχρονων ελλήνων συνθετών, συμπεριλαμβανομένων των Χατζηδάκη, Θεοδωράκη, Σπανουδάκη, Ρεμπούτσικα, Καραήδρου, Μικρούτσικου και Μαρκόπουλου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης Σεφαρδίτικη μουσική από τη Θεσσαλονίκη και τη Ρόδο. Η ισραηλινή ραδιοφωνική εκπομπή "Γιάρον Ενός" είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην Ελλάδα, τον ελληνικό πολιτισμό, τη μουσική, τη φιλοσοφία και την ιστορία και έχει ένα ακροατήριο περίπου 800.000 ατόμων. Στο Ισραήλ υπάρχουν 12 διαδικτυακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί οι οποίοι εκπέμπουν αποκλειστικά ελληνική μουσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσική στο Ισραήλ
Ερρίκος Α΄ της Αυστρίας
O Ερρίκος Α΄ ο δυνατός, γερμ. Heinrich der Starke (απεβ. 23 Ιουνίου 1018) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν μαργράβος της Αυστρίας (994-1018).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λεοπόλδου Α΄, πρώτου μαργράβου της Αυστρίας και της Ριχάρντις, κόρης του Ερνέστου Δ΄ κόμη του Σβάλαφελντ ή του Έρενφριντ Β΄ των Ετσονιδών, κόμη του Κέλνταχ, Τσύλπιχ, Βόννης κ.ά.
Το 996 που περιβλήθηκε με το αξίωμά του, η περιοχή μεταξύ της πόλης Μπίζαμπεργκ και του ποταμού Μοράβα δεν είχε ακόμη κατοικηθεί από Γερμανούς. Το 1002 ο Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας του χορήγησε δύο περιοχές, τη μία στα ουγγρικά σύνορα και την άλλη στα πολωνικά. Το 999 απεβίωσε ο Μπολέσλαος Β΄ των Πρεμυσλιδών, δούκας της Βοημίας, αλλά ο γιος του Μπολέσλαος Γ΄ που τον διαδέχθηκε ήταν σκληρός και έτσι το βόρειο σύνορο του Ερρίκου Α΄ έγινε ασταθές. Τελικά ο Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας κατέλαβε τη Βοημία και έγινε δούκας της, καθώς και τη Μοραβία και τη Σλοβακία.
Ο Μπολέσλαφ Α΄ κατέλαβε τις μαρκιωνίες της Λουσατίας και του Μάισσεν και τις πόλεις Μπάουτσεν και Μάισσεν το 1002, αρνήθηκε όμως να πληρώσει την εισφορά στον βασιλιά της Γερμανίας για τις κατακτηθείσες περιοχές. Τότε ο Ερρίκος Β΄ συμμάχησε με τους Λουτίσιους Σλάβους και επιτέθηκε το 1003, ενώ το επόμενο έτος εκτόπισε τον Μπολέσλαφ Α΄ από τη Βοημία. Αυτός πάντως κράτησε τη Μοραβία και τη Σλοβακία ως το 1018 και συνέχισε να απειλεί τα ανατολικά εδάφη ως τότε. Μάλιστα το 1015 και 1017 επιτέθηκε στην ανατολική μαρκιωνία, αλλά ηττήθηκε και τις δύο φορές από τον Ερρίκο Α΄ και τον στρατό του. Λίγο μετά ο μαργράβος της Αυστρίας απεβίωσε το 1018 "μέσα στην πανοπλία του", κατά τον χρονικογράφο. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αδελβέρτος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
ΕΡΤ Αιγαίου
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αιγαίου (ΕΡΤ Αιγαίου) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός του Αιγαίου και μία αυτονομημένη μονάδα της ΕΡΤ και ελέγχεται από την Γενική Διεύθυνση Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1989, ως ΕΡΑ Αιγαίου, και στεγάζεται μέχρι και σήμερα σ’ ένα νεοκλασικό κτίριο στη Μυτιλήνη. Η ΕΡΤ Αιγαίου είναι ο τελευταίος περιφερειακός ραδιοφωνικός σταθμός που δημιούργησε η ΕΡΤ και έχει τον πιο σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό από όλους τους περιφερειακούς σταθμούς της.
Στην αρχή της λειτουργίας του ο σταθμός κάλυπτε ολόκληρο το Αιγαίο με δύο κύριους πομπούς: έναν στο όρος Όλυμπος της Λέσβου (συχνότητα 104.4 ΜHz) και έναν στη Σαντορίνη (συχνότητα 93.3 ΜHz) από όπου εκπέμπει τώρα η ΕΡΤ Ρόδου.
Από τις 1 Ιουλίου 1998, στα πλαίσια αναδιάταξης των Ραδιοφωνικών σταθμών με βάση τις γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας, η ΕΡΤ Αιγαίου καλύπτει μόνο την περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, δηλαδή τους Νομούς Λέσβου, Χίου και Σάμου.
Στις 11 Ιουνίου 2013 η κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ. Ωστόσο, παρά το κλείσιμο του φορέα, ο σταθμός συνέχιζε κανονικά τη λειτουργία του. Στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Αιγαίου αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Αιγαίου.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα εκπέμπεται μέσω ενός κύριου πομπού που βρίσκεται στο όρος Όλυμπος Λέσβου. Η λειτουργία του υποστηρίζεται από τους αναμεταδότες του σταθμού που είναι τοποθετημένοι σε διάφορα σημεία του Βορειοανατολικού Αιγαίου καλύπτοντας έτσι όλη την περιοχή.
Η ΕΡΤ Αιγαίου δεν καλύπτει μόνο ειδησεογραφικά την περιοχή στην οποία εκπέμπει αλλά προσπαθεί να κάνει παρεμβάσεις στις τοπικές κοινωνίες ποικιλόμορφα (είτε με εκδηλώσεις που διοργανώνει, είτε να βρεθεί αρωγός σε σημαντικές πρωτοβουλίες).
Από το 1998 η ΕΡΤ Αιγαίου εκπέμπει σε όλο τον κόσμο μέσω διαδικτύου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σταθμός είναι ο πρώτος στο Αιγαίο και από τους πρώτους στην Ελλάδα που το πρόγραμμα του μεταδίδεται ζωντανά 24 ώρες το 24ωρο μέσω διαδικτύου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Θέατρο Αρχαίας Πόλεως Επιδαύρου
Το Θέατρο Αρχαίας Πόλεως Επιδαύρου βρίσκεται κοντά στον οικισμό Παλαιά Επίδαυρος Αργολίδας, στη χερσόνησο «Νησί», στην ακρόπολη της αρχαίας Επιδαύρου. Η κατασκευή του θεάτρου άρχισε τον 4ο αιώνα π.Χ. και συνεχίστηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ενώ τροποποιήσεις έγιναν και στα Ρωμαϊκά χρόνια. Το θέατρο ήταν αφιερωμένο στο θεό Διόνυσο και είχε αρχική χωρητικότητα 2.000 θεατών, ενώ στη σημερινή του κατάσταση, λόγω καταστροφής των ανώτερων εδωλίων είχε χωρητικότητα αρχικά 800 θέσεων και 1000 αργότερα. Η ύπαρξή του δεν ήταν γνωστή, γιατί είχε καλυφθεί από χώματα και εντοπίστηκε το 1970. Δυο χρόνια αργότερα, το 1972, ξεκίνησαν οι ανασκαφές, οι οποίες συνεχίστηκαν το 1989.
Μετά το 1998, στο μικρό θέατρο της Επιδαύρου, γίνονται κάθε καλοκαίρι εκδηλώσεις, μέρος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου , με μουσικές συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία θέατρα
Ελατόβρυση Αιτωλοακαρνανίας
Η Ελατόβρυση είναι μικρό ορεινό χωριό της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 860 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ελατόβρυση είναι κτισμένη στις πλαγιές των Βαρδουσίων στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Ομάλια ανάμεσα στους χειμάρρους "Φράγκο" και "Κόκκινη Μελίστα" που ενώνονται μεταξύ τους και καταλήγουν στον ποταμό Εύηνο. Το χωριό απέχει 69 χλμ. ΒΑ. της Ναυπάκτου και 21 χλμ. Β. της Άνω Χώρας. Η παλαιά ονομασία του, μέχρι το 1927, ήταν Βοϊτσά  και σημαίνει, κατά πάσα πιθανότητα, «τόπος για βόδια». Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, την περίοδο της τουρκοκρατίας, μεταξύ των χωριών της περιοχής των Κραβάρων να κατοικείται από 30 οικογένειες. Μέχρι το 1914 υπήρξε πρωτεύουσα του τέως Δήμου Οφιονίας. Είναι η πατρίδα του αγωνιστή του 1821 και τοπικού οπλαρχηγού Ιωάννη Φαρμάκη και του Βασίλη Μπούσγου, ο οποίος υπήρξε πρωτοπαλήκαρο του Αθανασίου Διάκου και του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο ενοριακός ναός του χωριού της Αγίας Τριάδας, κτισμένος το 1955 με 1957 καθώς και τα ξωκλήσια του Άϊ Θανάση (του 1900) και της Αγίας Παρασκευή ς, που πρωτοκτίστηκε, πριν την Επανάσταση του 1821, από τον στρατηγό Πανουργιά.
Διοικητικά
Ως Βοϊτσά αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οφιονίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Ελατόβρυση. Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ελατόβρυσης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 116 κάτοικοι.
Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ
Η Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ (γαλλικά: Brive-la-Gaillarde), κοινώς ονομαζόμενη απλά Μπριβ, είναι κοινότητα στη νοτιοδυτική Γαλλία, υπονομαρχία του νομού Κορέζ, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στο νομό με πληθυσμό 46.916 κατοίκους (απογραφή του 2017).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μπριβίστ.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ Η κοινότητα Μπριβ-λα-Γκριγιάρντ βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Κορέζ, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Ήταν τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής Λιμουζέν. μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του νομού [[Κορέζ]] Είναι υπονομαρχία του νομού, έχει πληθυσμό 46.916 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο αστικής περιοχής που συγκεντρώνει 102.506 κατοίκους (2015). Απέχει 22 χιλιόμετρα (28 οδικώς) από την Τυλ, πρωτεύουσα του νομού Κορέζ, 75 χιλιόμετρα (98 οδικώς) από την Υσσέλ, τη δεύτερη υπονομαρχία του νομού και 169 χιλιόμετρα (203 οδικώς ) από το Μπορντώ, πρωτεύουσα της Νέας Ακουιτανίας.
Η πόλη βρίσκεται στο λεκανοπέδιο της Μπριβ στην ανατολική άκρη του λεκανοπεδίου της Ακουιτανίας. Διαρρέεται από τον ποταμό Κορέζ, που συμβάλει στον ποταμό Βεζέρ στην έξοδο της πόλης.
Η έκταση της κοινότητας είναι 48,59 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τοπωνυμία και γλώσσα
Η πόλη αναφέρεται ως Briva Curretia τον 4ο αιώνα και από τον 6ο αιώνα και μετά στην εκλατινισμένη μορφή Brivæ.
Το όνομα προέρχεται από τον όρο briva που σημαίνει «γέφυρα» στη γαλατική γλώσσα. Πράγματι, η ρωμαϊκή οδός από το Λούγδουνο (Λυών) στα Μπουρντιγκαλά (Μπορντώ) διέσχιζε στο επίπεδο της Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ τον ποταμό Κορέζ (Curretia).
Μέχρι το 1919 η πόλη ονομαζόταν μόνο Μπριβ, όπως αναφέρεται συχνά ακόμη. Η προσθήκη "la Gaillarde" (ελληνικά: η Ισχυρή, λέξη προερχόμενη από το Galia = Γαλατία που όριζε τη δύναμη στα γαλατικά) οφείλεται στις οχυρώσεις της πόλης, που αντιστάθηκαν σε όλες τις πολιορκίες κατά τη διάρκεια των αιώνων.
Στην περιοχή της κοινότητας Μπριβ-λα-Γκριγιάρντ η παραδοσιακή γλώσσα είναι η οξιτανική.Το όνομα της πόλης στα οξιτανικά είναι Briva la Galharda.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Το κτήριο των Δημοτικών αρχείων Οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν γύρω στον 1ο αιώνα αλλά η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται πολύ αργότερα. Από περίπου τον 5ο αιώνα και μετά, η αρχική πόλη άρχισε να αναπτύσσεται γύρω από μια εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο Μαρτίνο τον Ισπανό. Κατά τον 12ο αιώνα χτίστηκαν τείχη γύρω από την πόλη και κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου υψώθηκε δεύτερο τείχος. Αυτές οι οχυρώσεις δεν υπάρχουν πλέον και έχουν αντικατασταθεί από λεωφόρους.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ ήταν περιφερειακή πρωτεύουσα της Γαλλικής Αντίστασης, ενεργώντας ως έδρα πολλών κρυφών δικτύων πληροφόρησης και μερικών από τα κυριότερα κινήματα αντίστασης.
Οικονομία
μικρογραφία|Το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Μπριβ Η Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ είναι η κορυφαία οικονομική πόλη στο νομό Κορέζ. Η πόλη και η αστική περιοχή της χαρακτηρίζονται από την παρουσία διαφοροποιημένων εταιρειών που κατά τη διάρκεια των ετών έχουν δείξει μια ιδιαίτερη μορφή ανθεκτικότητας στην οικονομική κρίση.
Στην οικονομία της κυριαρχούν θυγατρικές μεγάλων ομίλων υψηλής απόδοσης. Προσφέρει ένα πολύ ποικίλο οικονομικό ιστό σε τομείς:
Αξιοθέατα
Το μεσαιωνικό κέντρο της πόλης είναι κυρίως εμπορική περιοχή με καταστήματα λιανικής πώλησης και διάφορα καφέ. Εκεί βρίσκεται το Δημαρχείο, ο κεντρικός αστυνομικός σταθμός και το μουσείο Λαμπάνς. Ένα αξιοσημείωτο ορόσημο έξω από την κεντρική πόλη είναι η γέφυρα Καρντινάλ, μια γέφυρα που αποτελούσε σημείο διάβασης για τους ταξιδιώτες από το Παρίσι στην Τουλούζη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορέζ Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Μούνιππος
Ο Μούνιππος ήταν το βρέφος της Κίλλας και του Θυμοίτη.
Η γέννηση και η προφητεία
Οι μάντεις, και κυρίως ο Αίσακος, γιος του Πριάμου και της πρώτης του γυναίκας Αρίσβης, ειδοποίησαν τον Πρίαμο, γυναικαδελφό ή αδελφό του Θυμοίτη, πως μια συγκεκριμένη μέρα θα γεννιόταν ένα παιδί που κάποια μέρα θα κατέστρεφε την Τροία. Την μέρα αυτή γεννήθηκαν δυο παιδιά. Ο Μούνιππος και ο Πάρις, ο γιος του Πριάμου και της Εκάβης. Ο Πρίαμος σκότωσε τον Μούνιππο και την Κίλλα, ενώ έπρεπε να σκοτώσει τον δικό του γιο, τον Πάρι.
Η εκδίκηση του Θυμοίτη
Ο Θυμοίτης, για να εκδικηθεί τον αδελφό του, εξυπηρέτησε τους Αχαιούς στον Τρωικό Πόλεμο, βοηθώντας την είσοδο του Δούρειου Ίππου μέσα στην πόλη.
Κατηγορία:Τρώες
Πάουλ Χένσελ
μικρογραφία| Χένσελ, 1900 Ο Πάουλ Χούγκο Χένσελ (Paul Hugo Hensel, 17 Μαΐου 1860, Groß-Barthen κοντά στο Κένιγκσμπεργκ - 11 Νοεμβρίου 1930, Έρλανγκεν) ήταν Γερμανός φιλόσοφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Groß-Barten κοντά στο Κένιγκσμπεργκ της Πρωσίας. Ήταν γιος του γαιοκτήμονα και επιχειρηματία Σεμπάστιαν Χένσελ, αδελφός του μαθηματικού Κουρτ Χένσελ, εγγονός της συνθέτη Φάνι Μέντελσον και του ζωγράφου Βίλχελμ Χένσελ. Η Φάνι ήταν η αδελφή του Φέλιξ Μέντελσον, κόρη του Άμπραχαμ Μέντελσον και δισέγγονη του φιλόσοφου Μόσες Μέντελσον και του επιχειρηματία Ντάνιελ Ίτζιγκ. Και οι δύο γιαγιάδες του, από την πλευρά του πατέρα του, καθώς και η μητέρα του ήταν από εβραϊκές οικογένειες που είχαν προσηλυτιστεί στο χριστιανισμό.
Ο Χένσελ έγινε καθηγητής φιλοσοφίας στη Χαϊδελβέργη και στο Έρλανγκεν, όπου δίδαξε μέχρι το 1928. Στο Έρλανγκεν, ήταν ο επιβλέπων της διατριβής του Χανς Ρέιχενμπαχ, σχετικά με τη θεωρία πιθανοτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Μέντελσον
Αγία Παρασκευή Ρεθύμνου (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Αγία Παρασκευή Ρεθύμνου αναφέρονται ως οι παρακάτω οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2005
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2005 πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη, την πρωτεύουσα της Ισπανίας, από τις 4 εως 6 Μαρτίου.
Καταμέτρηση Μεταλλίων
(Η οικοδέσποινα χώρα σε bold.)
Άντρες
Ο Βρετανός Μαρκ Λιούις-Φράνσις, δεύτερος στα 60 μ. ανδρών (6.59), αποκλείστηκε αργότερα λόγω χρήσης αναβολικών (tetrahydrocannabinol).
Γυναίκες
τα αποτελέσματα είναι χρόνοι, μέτρα (μ.) ή πόντοι (π.)
(*) Η Τουρκάλα Tezeta Desalegn-Dengersa τερμάτισε δεύτερη στα 3.000 μ. κερδίζωντας το αργυρό μετάλλιο με χρόνο 8:46.65, αλλά αργότερα αποκλείστηκε λόγω χρήσης αναβολικών(metenolone). Αυτό ανακοινώθηκε στις 6 Απριλίου, 2006.
(**) Η Μπιάνκα Κάπλερ κέρδισε επίσης το χάλκινο μετάλλιο επειδή το τελευταίο της άλμα μετρήθηκε λανθασμένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ισπανία Κατηγορία:Μαδρίτη Κατηγορία:Στίβος το 2005
Δήμος Ηραίας
Ο Δήμος Ηραίας ήταν ορεινός Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, που συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας», από τη συνένωση παλαιότερων Κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου. Έλαβε το όνομά του, όπως και η ευρύτερη περιοχή, από την Αρχαία Ηραία.
Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του Νομού Αρκαδίας και περικλειόταν από τους Δήμους Δημητσάνας, Τροπαίων και Λαγκαδίων. Ήταν ένας από τους Δήμους που συγκροτούσαν την Επαρχία Γορτυνίας.
Ο Δήμος είχε έκταση 144,1 τ.χλμ., αποτελούνταν από 17 Δημοτικά Διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.063 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Έδρα του Δήμου ήταν η Παλούμπα.
Παραπομπές
Η
Μεγάλη Αποχέτευση
μικρογραφία|450x450εσ|Στον χάρτη αυτόν του κέντρου της Ρώμης κατά την εποχή της [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, φαίνεται η Μέγιστη Αποχέτευση με κόκκινο χρώμα.]]
Η Μεγάλη Αποχέτευση, (λατιν.: Cloāca Maxima), ήταν ένα από τα πρώτα αποχευτικά συστήματα (συστήματα οχετών) στον κόσμο. Kτισμένος είτε κατά τη διάρκεια της περιόδου της Ρωμαϊκής Βασιλείας, είτε της πρώιμης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, κατασκευάστηκε στην Αρχαία Ρώμη για να αποστραγγίσει τα τοπικά έλη και να απομακρύνει τα απόβλητα από την πόλη, μεταφέροντάς τα στον ποταμό Τίβερη και από εκεί στη θάλασσα.
Κατασκευή
Σύμφωνα με την παράδοση, μπορεί να κατασκευάστηκε αρχικά γύρω στο 600 π.Χ. υπό τις διαταγές του βασιλιά της Ρώμης Ταρκίνιου Πρίσκου.
Από άλλα γραπτά και από τη διαδρομή που ακολουθεί, μπορεί να ξεκίνησε ως ανοικτός αγωγός, που σχηματίστηκε από ρέματα από τους τρεις γειτονικούς λόφους, που διοχετεύοντο μέσω της κύριας Αγοράς και στη συνέχεια στον Τίβερη. Αυτός ο ανοιχτός αγωγός θα είχε στη συνέχεια κτιστεί σταδιακά, καθώς ο χώρος για κτίρια μέσα στην πόλη έγινε πιο πολύτιμος. Είναι πιθανό ότι και οι δύο θεωρίες είναι σωστές, και σίγουρα μερικά από τα κύρια κατώτερα μέρη του συστήματος υποδηλώνουν, ότι θα ήταν κάτω από το επίπεδο του εδάφους ακόμη και τη στιγμή της υποτιθέμενης κατασκευής. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, γράφοντας στα τέλη του 1ου αι., περιγράφει την πρώιμη Μέγιστη Αποχέτευση ως "αρκετά μεγάλη, ώστε να επιτρέπει τη διέλευση μίας άμαξας φορτωμένης με σανό".
Τα ένδεκα υδραγωγεία που παρείχαν νερό στη Ρώμη τον 1ο αι. μ.Χ. διοχετεύοντο τελικά στην αποχέτευση, αφού πρώτα τροφοδοτούσαν τα πολλές δημόσιες Θέρμες όπως αυτές του διοκλητιανού και του Τραϊανού, τις δημόσιες κρήνες, τα αυτοκρατορικά ανάκτορα και τα ιδιωτικά σπίτια. Η συνεχής παροχή τρεχούμενου νερού βοηθούσε στην απομάκρυνση των απορριμμάτων και στο να διατηρούνται οι αποχετεύσεις χωρίς εμπόδια (μεγάλα απορίμματα). Το καλύτερο σε ποιότητα νερό παρεχόταν ως πόσιμο, και το νερό δεύτερης ποιότητας θα χρησιμοποιείτο από τις Θέρμες, οι εκροές των οποίων συνδέοντο με το αποχετευτικό δίκτυο κάτω από τους δρόμους της πόλης. Το σύστημα των υδραγωγείων διερευνήθηκε από τον στρατηγό Φροντίνο στα τέλη του 1ου αι. μ.Χ., ο οποίος δημοσίευσε την έκθεσή του για την κατάστασή του υδραγωγείου απευθείας στον Αυτοκράτορα Νέρβα.
Σύστημα διανομής
Υπήρχαν πολλές διακλαδώσεις από τον κεντρικό αποχετευτικό αγωγό, αλλά όλες έμοιαζαν με «κύριες» αποχετεύσεις, που θα εξυπηρετούσαν δημόσιες τουαλέτες, λουτρά και άλλα δημόσια κτίρια. Οι ιδιωτικές κατοικίες στη Ρώμη, ακόμη και των πλουσίων, θα βασίζοντο σε κάποιο είδος διευθέτησης βόθρων για τα λύματα.
Η Μέγιστη Αποχέτευση διατηρήθηκε καλά σε όλη τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ακόμη και σήμερα αποστραγγίζει το νερό της βροχής και τα υπολείμματα από το κέντρο της πόλης, κάτω από την αρχαία Αγορά, το Velabro και την Αγορά των Βοοειδών. Το 33 π.Χ. είναι γνωστό ότι έγινε επιθεώρηση και επισκευή από τον Μ. Β. Αγρίππα, και η αρχαιολογία αποκαλύπτει αρκετούς ρυθμούς οικοδομής και υλικό από διάφορες εποχές, υποδηλώνοντας ότι το σύστημα αποχέτευσης είχε τακτική προσοχή. Στους νεότερους χρόνους, τα εναπομείναντα περάσματα έχουν συνδεθεί με το σύγχρονο αποχετευτικό σύστημα, κυρίως για να αντιμετωπιστούν προβλήματα ανάδρομης ροής από το ποτάμι.
μικρογραφία| Η έξοδος της Μέγιστης Αποχέτευσης, όπως φαινόταν το 2005. μικρογραφία|Η έξοδος της Μέγιστης Αποχέτευσης, όπως φαίνεται τον Ιανουάριο του 2019.
Η Μέγιστη Αποχέτευση (Cloaca Maxima) θεωρήθηκε ότι προεδρευόταν από τη θεά Cloacina.
Οι Ρωμαίοι καταγράφονται -η ειλικρίνεια των λογαριασμών είναι ανάλογη με την περίσταση- να έχουν ρίψει τα πτώματα ενός αριθμού ανθρώπων στην αποχέτευση και όχι να τους έχουν δώσει πρέπουσα ταφή. Μεταξύ αυτών που ρίφθηκαν είναι ο Αυτοκράτορας Ελαγάβαλος και ο ο Άγιος Σεβαστιανός· η τελευταία περίπτωση είναι το θέμα ενός γνωστού πίνακα του Λουντοβίκο Καράτσι.
Η αυτοκρατορία
Το σύστημα των ρωμαϊκών αποχετεύσεων αντιγράφτηκε πολύ σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ειδικά όταν συνδυαζόταν με άφθονες ροές νερού από ρωμαϊκά υδραγωγεία. Το αποχετευτικό σύστημα στο Εβόρακον (Eboracum) -τη σύγχρονη αγγλική πόλη Yόρκη (York)- ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό και μέρος του σώζεται ακόμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της παροχής νερού και υγιεινής Κατηγορία:Αποχέτευση
Ζυλιέτ Γκρεκό
Η Ζυλιέτ Γκρεκό (Juliette Greco, Μονπελιέ, 7 Φεβρουαρίου 1927 – Ramatuelle, 23 Σεπτεμβρίου 2020 ) ήταν Γαλλίδα καλλιτέχνιδα, ηθοποιός και τραγουδίστρια των καμπαρέ. Αποτελεί εμβληματική φυσιογνωμία της Παρισινής μουσικής σκηνής. Με τα πλέον γνωστά της τραγούδια να είναι τα Jolie Mome, Deshabillez-moi, La Javanaise. Ερμήνευσε λυρικές συνθέσεις πάνω σε έργα που δημιούργησαν Γάλλοι ποιητές, όπως οι Jacques Prevert, Boris Vian και τραγουδιστές όπως ο Jacques Brel, ο Serge Gainsbourg κ.α. Η 60χρονη σταδιοδρομία της τερματίσθηκε το 2015, όταν πραγματοποίησε την παγκόσμια, αποχαιρετιστήρια περιοδεία της, με τίτλο Merci.
Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας της, Gerard Greco, ήταν Κορσικανός  ενώ η μητέρα της Juliette Lafeychine (1899 – 1978) την είχε απορρίψει ως ανεπιθύμητη. Η Ζυλιέτ μεγάλωσε στο Μπορντό με τους παππούδες της, μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, Charlotte. Όταν οι παππούδες απεβίωσαν, τα δύο κορίτσια ανέλαβε η μητέρα τους στο Παρίσι. Το 1938 η Ζυλιέτ έγινε μπαλαρίνα στην Όπερα Garnier.
Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Γαλλίας από τους ναζί, η οικογένεια εντάχθηκε στην Αντίσταση, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να συλλάβουν τη μητέρα (1943). Οι δύο κόρες της πιάστηκαν από τη Γκεστάπο και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους φυλακίστηκαν. Ακολούθως η μητέρα και η Charlotte στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Darensbruck, ενώ η 16χρονη Ζυλιέτ αφέθηκε ελεύθερη έπειτα από αρκετούς μήνες. Τότε, την επιμέλειά της ανέλαβαν από κοινού ο πρώην δάσκαλός της και μία φίλη της οικογένειας, ενώ το 1945 απελευθερώθηκε η μητέρα και η αδελφή της, από τον Κόκκινο Στρατό. Σύντομα, ωστόσο, η μητέρα τις εγκατέλειψε και κατέφυγε στην Ινδοκίνα. Τότε η Ζυλιέτ μετακόμισε στο προάστιο Saint Germain-des-Pres.
Καλλιτεχνική πορεία
Επηρεασμένη από διάφορους καλλιτεχνικούς κύκλους, η Ζυλιέτ έγινε, σταδιακά, μία μποέμ καλλιτέχνιδα, παρακολουθώντας, παράλληλα, μαθήματα υποκριτικής από τη Solange Sicard. Το ντεμπούτο της στη θεατρική σκηνή έλαβε χώρα το Νοέμβριο του 1946, στο έργο Victor ou les Enfants au pouvoir. Ακόμη, ανέλαβε την παρουσίαση μίας ραδιοφωνικής εκπομπής, που ήταν αφιερωμένη στην ποίηση. Ο φίλος της Ζαν Πωλ Σαρτρ την εγκατέστησε στο ξενοδοχείο La Louisiane, ενώ δήλωνε για αυτήν με έμφαση, ότι στη φωνή της περιέχονταν εκατομμύρια ποιημάτων. Την εποχή εκείνη απέκτησε και το ψευδώνυμο «Η Μούσα του Υπαρξισμού» (La Muse de l’ existentialisme). Η Ζυλιέτ είχε πλέον εξελιχθεί σε μία αυθεντική πολιτική και φιλοσοφική αμφισβητία, ενώ η γνωριμία της με διάσημους συγγραφείς σαν τον Αλμπέρ Καμύ και τον Ζαν Κοκτό διεύρυνε τις καλλιτεχνικές της προοπτικές. Το 1950 ερμήνευσε έναν ρόλο στην κινηματογραφική ταινία Orphee. Το 1949 πρωτοεμφανίσθηκε σαν τραγουδίστρια του Παρισινού καμπαρέ Le Boeuf sur le toit, ενώ μεγάλη επιτυχία γνώρισε το τραγούδι που ερμήνευσε με τίτλο Si tu t’ imagines, του Raymond Queneau.
Προσωπική ζωή
Η ιδιωτική της ζωή υπήρξε ταραχώδης, αφού παντρεύτηκε τρεις φορές, τους ηθοποιούς Φιλίπ Λεμέρ (1953-1956), Μισέλ Πικολί (1966-1977) και τον πιανίστα Gerard Jouannest (1988 έως το θάνατό του, το 2018). Όμως, ταυτόχρονα διατηρούσε φιλική και ερωτική σχέση με τον Αμερικανό μουσικό Miles David, από το 1949 έως το 1991, όταν εκείνος απεβίωσε. Υπήρξε, όπως αναφέρουν κάποιοι βιογράφοι, ερωμένη των Καμί, Σασά Ντιστέλ, Κουίνσι Τζόουνς και του παραγωγού του Χόλιγουντ, Darryl F. Zanuck. Το Σεπτέμβριο του 1965 αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει καταναλώνοντας υπνωτικά χάπια. Πέθανε σε ηλικία 93 ετών.
Επιρροή
Το 1974 υποστήριξε τον Φρανσουά Μιτεράν στις Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές. Επίσης ασχολήθηκε με τις εκδόσεις, λαμβάνοντας μέρος στη δημιουργία της εφημερίδας Minute. Την υποδύθηκε η ηθοποιός Anna Mouglalis στην ταινία Gainsbourg: A Heroic Life (2010). Οι Beatles εμπνεύσθηκαν από αυτήν, τη σύνθεσή τους Michelle, ενώ η Marianne Faithfull δήλωσε ότι η Ζυλιέτ Γκρεκό αποτέλεσε για αυτήν το απόλυτο πρότυπο ζωής και συμπεριφοράς. Το 1999 το ονοματεπώνυμό της δόθηκε σε ένα ρόδο, από τον Georges Delbard.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί
Κώστος Πάρου
Ο Κώστος Πάρου είναι μεσόγειο χωριό της νήσου Πάρου. Βρίσκεται επί της διαδρομής Παροικιά - Λεύκες Πάρου. Το 1958 αριθμούσε 450 κατοίκους και υπάγονταν στη Νάουσα Πάρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 αριθμούσε 235 κατοίκους. Σήμερα αποτελεί έδρα ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος στο οποίο υπάγονται το Υστέρνι και το Μαράθι.
Ο Κώστος φημίζεται ιδιαίτερα από παλιά για τα αγροτικά προϊόντα του. Είναι η γενέτειρα του Αθανασίου του Πάριου. Ιδιαίτερο αξιοθέατο της περιοχής είναι τα αρχαία λατομεία μαρμάρου, της αρχαίας λεγόμενης "Παρίας λίθου".
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Πάρου