cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου
Δημοκρατική Συμμαχία του Κοσσυφοπεδίου και FARK
Ο Ρουγκόβα ήταν παρών στις διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν στο Ραμπουγέ και υποστήριξε τη σχετική συμφωνία από τον πρώτο γύρο, αλλά χωρίς καμία επιρροή. Μετά τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και τη μαζική εθνοκάθαρση του Αλβανικού πληθυσμού, υπήρξε μια συνολική υποστήριξη των Αλβανών για την επίθεση του ΝΑΤΟ, και από την πλευρά της LDK. Παραδόξως ο Ιμπραήμ Ρουγκόβα εμφανίστηκε στο Βελιγράδι ως επισκέπτης του Μιλόσεβιτς. Σε κοινή τηλεοπτική εμφάνιση την 1η Απριλίου, που κατέληξε σε χειραψία Ρουγκόβα-Μιλόσεβιτς, ο Ρουγκόβα ζήτησε μια ειρηνική λύση και τον τερματισμό των βομβαρδισμών . Στην ίδια διάσκεψη ο Μιλόσεβιτς παρουσίασε την πρότασή του για το Κοσσυφοπέδιο ως τμήμα ενός τριμελούς ομοσπονδιακού Γιουγκοσλαβικού κράτους. Η παρουσία του Ρουγκόβα στο Βελιγράδι προκάλεσε νέες κατηγορίες από τον UCK και τους υποστηρικτές του. Πέραν του ότι ήταν «παθητικός» και «πολύ ειρηνικός», ο Ρουγκόβα και η LDK κατηγορήθηκαν ως «προδότες». Μετά τη μετάβασή του στην Ιταλία στις 5 Μαΐου ο Ρουγκόβα ισχυρίστηκε ότι ήταν υπό πίεση και ότι οποιαδήποτε «συμφωνία» με το Μιλόσεβιτς δεν είχε νόημα. Η γενική αντίληψη ήταν ότι οι δομές της LDK και ο αρχηγός της θα εξαφανίζονταν από την πολιτική σκηνή του Κοσσυφοπεδίου μετά την απόσυρση της Γιουγκοσλαβίας. Ο ίδιος ο Ρουγκόβα έμεινε για αρκετές εβδομάδες έξω από το Κοσσυφοπέδιο, ενώ ο πρωθυπουργός Μπουκόσι και άλλα ηγετικά μέλη επέστρεψαν. Επειδή όμως μόνο ένα μικρό μέρος των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου συμμετείχε ενεργά στον πόλεμο η υποστήριξη προς την LDK αυξήθηκε πάλι, ως τρόπος αντίθεσης στην αλαζονεία πολλών ηγετών του UCK, που ανοιχτά επιδίωξαν να ελέγξουν την οικονομική και την πολιτική ζωή στο κενό που δημιουργήθηκε πριν από την ανάπτυξη της UNMIK. Στις τοπικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2000 η LDK επιβεβαιώθηκε ως το κορυφαίο πολιτικό κόμμα.
Η διαμάχη μεταξύ UCK και LDK συνεχίστηκε στο μεταπολεμικό Κοσσυφοπέδιο. Πολλοί πολιτικοί ακτιβιστές της LDK, όπως ο Τζεμαήλ Μουσταφά, ο πιο έμπιστος βοηθός του Ρουγκόβα, δολοφονήθηκαν από δράστες που δεν βρέθηκαν.
Απώλειες αμάχων
Τον Ιούνιο του 2000 ο Ερυθρός Σταυρός ανέφερε ότι 3.368 πολίτες (κυρίως Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου, αλλά και αρκετές εκατοντάδες Σέρβοι και Ρομά) εξακολουθούσαν να αγνοούνται, σχεδόν ένα χρόνο μετά τη σύγκρουση, οι περισσότεροι από τους οποίους κατέληξε να θεωρηθούν «νεκροί».
Μια μελέτη ερευνητών του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων στην Ατλάντα της Γεωργίας των ΗΠΑ, που δημοσιεύθηκε το 2000 στο ιατρικό περιοδικό Lancet, εκτιμά ότι «12.000 θάνατοι στο συνολικό πληθυσμό» θα μπορούσαν να αποδοθούν στον πόλεμο. Αυτός ο αριθμός προέκυψε από την καταγραφή 1.197 νοικοκυριών από το Φεβρουάριο του 1998 ως τον Ιούνιο του 1999. 67 από τους 105 θανάτους που αναφέρθηκαν στο δείγμα πληθυσμού αποδόθηκαν σε τραυματισμούς που σχετίζονται με τον πόλεμο, που αντιστοιχεί σε 12.000 θανάτους αν εφαρμοστεί το ίδιο ποσοστό θνησιμότητας λόγω του πολέμου στο συνολικό πληθυσμό του Κοσσυφοπεδίου. Τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας ανήκαν στους άνδρες μεταξύ 15 και 49 ετών (5.421 θύματα του πολέμου) καθώς και σε άνδρες άνω των 50 ετών (5.176 θύματα). Για τα άτομα ηλικίας κάτω των 15 ετών οι εκτιμήσεις ήταν 160 θύματα για τους άνδρες και 200 ​​για τις γυναίκες. Για τις γυναίκες ηλικίας 15-49 η εκτίμηση είναι ότι υπήρχαν 510 θύματα και για άνω των 50 ετών η εκτίμηση είναι 541 θύματα. Οι συγγραφείς δήλωσαν ότι δεν ήταν «δυνατή η πλήρης διαφοροποίηση μεταξύ απωλειών αμάχων και μη».
Σε κοινή μελέτη του 2008 του Κέντρου Ανθρωπιστικού Δικαίου (ΜΚΟ από τη Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο), της Διεθνούς Επιτροπής Αγνοουμένων και της Επιτροπής Αγνοουμένων της Σερβίας έκαναν ονομαστικό κατάλογο των θυμάτων κατά και μετά τον πόλεμο. Σύμφωνα με το ενημερωμένο το 2015 Βιβλίο Μνήμης του Κοσσυφοπεδίου υπήρξαν 13.535 νεκροί ή αγνοούμενοι στο Κοσσυφοπέδιο κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, από την 1η Ιανουαρίου 1998 μέχρι το Δεκέμβριο του 2000. Από αυτούς 10.812 ήταν Αλβανοί, 2.197 Σέρβοι και 526 Ρομά, Βόσνιοι, Μαυροβούνιοι και άλλοι. Από αυτούς 10.317 ήταν άμαχοι, εκ των οποίων 8.676 ήταν Αλβανοί, 1.196 Σέρβοι και 445 Ρομά και άλλοι. Οι υπόλοιπα 3.218 ήταν εμπόλεμοι, συμπεριλαμβανομένων 2.131 μελών του UCK και thw FARK, 1.084 μέλη Σερβικών δυνάμεων και 3 μέλη της KFOR.
Το 2019 το βιβλίο είναι ενημερωμένο με συνολικά 13.548. Τον Αύγουστο του 2017 ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ανέφερε ότι το 1998 και 1999, περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι είχαν εξαφανισθεί στο Κοσσυφοπέδιο και ότι 1.658 παρέμεναν αγνοούμενοι.
Άμαχοι νεκροί από τις Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις
Εχουν ανακοινωθεί διάφορες εκτιμήσεις για τον αριθμό των δολοφονιών που αποδίδονται στις Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις. Εκτιμάται ότι 800.000 Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου διέφυγαν και περίπου 7.000 ως 9.000 σκοτώθηκαν, σύμφωνα με τους York Times. Η εκτίμηση των 10.000 θανάτων χρησιμοποιείται από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, που επικαλέστηκε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως κύρια δικαιολογία για την επίθεση στη Γιουγκοσλαβία.
Οι στατιστικοί εμπειρογνώμονες που εργάστηκαν για λογαριασμό της ποινικής δίωξης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) υπολογίζουν ότι ο συνολικός αριθμός νεκρών είναι περίπου 10.000. Ο Ερικ Φρούιτς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ, ισχυρίστηκε ότι οι αναλύσεις των εμπειρογνωμόνων βασίστηκαν σε βασικά λανθασμένα δεδομένα και ότι κανένα από τα συμπεράσματά τους δεν υποστηρίζεται από έγκυρες στατιστικές αναλύσεις ή δοκιμές.
Τον Αύγουστο του 2000 το ICTY ανακοίνωσε ότι είχαν εκταφεί 2.788 σώματα στο Κοσσυφοπέδιο, αλλά αρνήθηκε να πει πόσοι θεωρήθηκαν θύματα εγκλημάτων πολέμου. Πηγές της KFOR ανέφεραν στο Agence France-Presse ότι από τα 2.150 πτώματα, που ανακαλύφθηκαν μέχρι τον Ιούλιο του 1999, περίπου 850 θεωρήθηκαν θύματα εγκλημάτων πολέμου.
Απώλειες του ΝΑΤΟ
Οι στρατιωτικές απώλειες από την πλευρά του ΝΑΤΟ δεν ήταν σοβαρές. Σύμφωνα με επίσημες εκθέσεις η συμμαχία δεν είχε καμία ανθρώπινη απώλεια ως άμεσο αποτέλεσμα των πολεμικών επιχειρήσεων. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Μαΐου, ένα αμερικανικό στρατιωτικό ελικόπτερο AH-64 Apache συνετρίβη όχι πολύ μακριά από τα σύνορα μεταξύ Σερβίας και Αλβανίας
Ένα άλλο αμερικανικό ελικόπτερο AH-64 συνετρίβη περίπου 64 χλμ. βορειοανατολικά των Τιράνων, πρωτεύουσας της Αλβανίας, πολύ κοντά στα σύνορα Αλβανίας και Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με το CNN η συντριβή συνέβη 72 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Τιράνων. Οι δύο Αμερικανοί πιλότοι του ελικοπτέρου, οι αξιωματικοί Ντέιβιντ Γκιμπς και Κέβιν Ρέιτσερτ σκοτώθηκαν κατά τη συντριβή. Ήταν οι μοναδικοί θάνατοι για το ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του πολέμου, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις του.
Υπήρξαν και άλλα θύματα μετά τον πόλεμο, κυρίως λόγω ναρκών. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η συμμαχία ανέφερε ότι το πρώτο αμερικανικό αεροσκάφος Στελθ (F-117 Nighthawk) δεν καταρρίφθηκε από τον εχθρό. Επιπλέον ένα μαχητικό F-16 απωλέσθηκε κοντά στο Σάμπατς, όπως και 32 μη επανδρωμένα ιπτάμενα οχήματα (UAV) από διαφορετικά κράτη. Τα συντρίμμια των καταρριφθέντων UAV παρουσιάστηκαν στη Σερβική τηλεόραση κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ορισμένες αμερικανικές πηγές ισχυρίζονται ότι ένα δεύτερο F-117A υπέστη επίσης σοβαρές ζημιές και παρόλο που επέστρεψε στη βάση του, δεν ξαναπέταξε ποτέ. Εχουν αναφερθεί απώλειες δύο καταρριφθέντων και άλλες δύο με σοβαρές ζημιές. Τρεις Αμερικανοί στρατιώτες που οδηγούσαν θωρακισμένο όχημα σε περιπολία ρουτίνας συνελήφθησαν από ειδικές Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις στα σύνορα με την Βόρεια Μακεδονία.
Γιουγκοσλαβικές στρατιωτικές απώλειες
Αρχικά το ΝΑΤΟ ισχυρίστηκε ότι σκότωσε 10.000 Γιουγκοσλάβους στρατιώτες, ενώ η Γιουγκοσλαβία υποστήριζε μόνο 500. Οι ερευνητικές ομάδες του ΝΑΤΟ αργότερα το διόρθωσαν σε μερικές εκατοντάδες Γιουγκοσλάβους στρατιώτες που σκοτώθηκαν από αεροπορικές επιθέσεις. Το 2001 οι αρχές της Γιουγκοσλαβίας ισχυρίστηκαν ότι σκοτώθηκαν 462 στρατιώτες και 299 τραυματίστηκαν από τις αεροπορικές επιδρομές του ΝΑΤΟ. Αργότερα, το 2013, η Σερβία ισχυρίστηκε ότι 1.008 Γιουγκοσλάβοι στρατιώτες και αστυνομικοί σκοτώθηκαν από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ αρχικά υποστήριξε ότι 5.000 Γιουγκοσλάβοι στρατιώτες είχαν σκοτωθεί και 10.000 τραυματιστεί κατά τη διάρκεια της αεροπορικής επίθεσης του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ έχει αναθεωρήσει την εκτίμηση αυτή σε 1.200 Γιουγκοσλάβους νεκρούς, στρατιώτες και αστυνομικούς. Από το στρατιωτικό εξοπλισμό το ΝΑΤΟ κατέρριψε περίπου 50 γιουγκοσλάβικα αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων 6 MiG-29, που κατερρίφθησαν στον αγώνα αέρα-αέρα. Ορισμένα G-4 Super Galebs καταστράφηκαν στο αεροπορικό τους καταφύγιο με βόμβες που προκάλεσαν πυρκαγιά που εξαπλώθηκε γρήγορα, επειδή οι πόρτες των καταφυγίων δεν ήταν κλειστές. Στο τέλος του πολέμου το ΝΑΤΟ επίσημα ισχυρίστηκε ότι είχε καταστρέψει 93 γιουγκοσλαβικά τανκ, ενώ η Γιουγκοσλαβία παραδέχθηκε την καταστροφή συνολικά μόνο 3 τανκ. Ο τελευταίος αριθμός επιβεβαιώθηκε από Ευρωπαίους επιθεωρητές όταν η Γιουγκοσλαβία επανήλθε στις συμφωνίες του Ντέιτον, σημειώνοντας τη διαφορά μεταξύ του αριθμού των τανκ τότε και κατά την τελευταία επιθεώρηση το 1995.Το ΝΑΤΟ ισχυρίστηκε ότι ο Γιουγκοσλαβικός στρατός έχασε 93 τανκ (M-84's και Τ-55), 132 οχήματα μεταφοράς προσωπικού και 52 τεμάχια πυροβόλα. Το Newsweek, το δεύτερο μεγαλύτερο εβδομαδιαίο περιοδικό ειδήσεων στις Η.Π.Α., απέκτησε πρόσβαση σε μια απόρρητη έκθεση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ που ισχυριζόταν ότι ο πραγματικός αριθμός ήταν "3 τανκ αντί 120, 18 οχήματα μεταφοράς προσωπικού αντί 220 και 20 πυροβόλα αντί 450". Μια άλλη έκθεση της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών δίνει μια εικόνα καταστροφής 14 τανκ. Οι περισσότεροι από τους στόχους που επλήγησαν στο Κοσσυφοπέδιο ήταν παραπλανητικοί, όπως τανκ κατασκευασμένα από πλαστικά φύλλα με τηλεγραφικούς στύλους για πυροβόλα ή παλιά τανκ της εποχής του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου που δεν λειτουργούσαν. Η αντιαεροπορική άμυνα διατηρήθηκε με το απλό τέχνασμα να μην την ενεργοποιήσουν, εμποδίζοντας τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ να την ανιχνεύσουν, αλλά αναγκάζοντάς τα να παραμένουν πάνω από το ανώτατο όριο των 4.600 μέτρων, καθιστώντας πολύ πιο δύσκολο τον ακριβή βομβαρδισμό. Προς το τέλος του πολέμου υποστηρίχθηκε ότι πυκνότατοι βομβαρδισμοί από αεροσκάφη Β-52 προκάλεσαν τεράστιες απώλειες μεταξύ των Γιουγκοσλαβικών στρατευμάτων που σταθμεύουν στα σύνορα Κοσσυφοπεδίου-Αλβανίας. Η προσεκτική αναζήτηση από ερευνητές του ΝΑΤΟ δεν βρήκε κανένα στοιχείο για τέτοιου είδους μεγάλης κλίμακας απώλειες.
Απώλειες του UCK
Περίπου 1.500 στρατιώτες του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου σκοτώθηκαν, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ίδιου του UCK. Το Κέντρο Ανθρωπιστικού Δικαίου κατέγραψε 2.131 αντάρτες του UCK και του FARK που σκοτώθηκαν στην πλήρη βάση δεδομένων του.
Επακόλουθα
Οι Γιουγκοσλαβικές και οι Σερβικές δυνάμεις προκάλεσαν την εκτόπιση 1.2 ως 1.45 εκατομμυρίων Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Μετά το τέλος του πολέμου τον Ιούνιο του 1999 πολλοί Αλβανοί πρόσφυγες άρχισαν να επιστρέφουν από γειτονικές χώρες. Μέχρι το Νοέμβριο του 1999, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, 848.100 από τους 1.108.913 είχαν επιστρέψει.
Σύμφωνα με την Απογραφή της Γιουγκοσλαβίας του 1991 από τα σχεδόν 2 εκατομμύρια κατοίκους του Κοσσυφοπεδίου 194.190 ήταν Σέρβοι, 45.745 Ρομά και 20.356 Μαυροβούνιοι. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 200.000 Σέρβοι και χιλιάδες Ρομά διέφυγαν από το Κοσσυφοπέδιο κατά και μετά τον πόλεμο. Μια έκθεσή του του 2001 υποστηρίζει ότι η απομάκρυνση των εθνοτικών μειονοτήτων από το Κοσσυφοπέδιο έγινε για να δικαιολογηθεί καλύτερα ένα ανεξάρτητο κράτος και το 2000, μετά τον πόλεμο, υποβλήθηκαν περισσότερες από 1000 αναφορές για ξυλοδαρμούς και τα βασανιστήρια των μειονοτήτων στο Κοσσυφοπέδιο από Αλβανούς. Τα σπίτια των μειονοτήτων κάηκαν και οι Ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια καταστράφηκαν αμέσως μετά την άφιξη της KFOR στο Κοσσυφοπέδιο. Οι επιτιθέμενοι συνδύασαν αυτή την καταστροφή με δολοφονίες, παρενοχλήσεις και εκφοβισμούς που αποσκοπούσαν να εξαναγκάσουν τους ανθρώπους να φύγουν από τα σπίτια και τις κοινότητες τους. Ο Γιουγκοσλαβικός Ερυθρός Σταυρός είχε επίσης καταγράψει 247.391 κυρίως Σέρβους πρόσφυγες μέχρι τον Νοέμβριο. Περισσότεροι από 164.000 Σέρβοι εγκατέλειψαν το Κοσσυφοπέδιο κατά τη διάρκεια των επτά εβδομάδων που ακολούθησαν την αποχώρηση των Γιουγκοσλαβικών και των Σερβικών δυνάμεων και την είσοδο της υπό το ΝΑΤΟ Δύναμης του Κοσσυφοπεδίου (KFOR) στο Κοσσυφοπέδιο.
Από την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας
Για την κυβέρνηση της Σερβίας η συνεργασία με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία "εξακολουθεί να θεωρείται ως επίπονη υποχρέωση, το απαραίτητο τίμημα για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση". Τα θρησκευτικά κτίρια υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) κατέγραψε ότι από τα 498 εν χρήσει τζαμιά του Κοσσυφοπεδίου τα 225 τζαμιά υπέστησαν ζημιές ή καταστροφές από το Σερβικό στρατό της Γιουγκοσλαβίας. Συνολικά δεκαοκτώ μήνες Σερβικών αντιανταρτικών επιχειρήσεων από το 1998 έως το 1999 στο εσωτερικό του Κοσσυφοπεδίου είχαν ως αποτέλεσμα τα 225 ή το ένα τρίτο από τα συνολικά 600 τζαμιά να υποστούν ζημιές, να βανδαλιστούν ή να καταστραφούν Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Ισλαμική αρχιτεκτονική κληρονομιά θεωρήθηκε από τις Γιουγκοσλαβικές Σερβικές παραστρατιωτικές και στρατιωτικές δυνάμεις ως αλβανική κληρονομιά, με την καταστροφή της μη Σερβικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς που δεν είναι της Σερβίας να αποτελεί μεθοδική και προγραμματισμένη συνιστώσα της εθνοκάθαρσης στο Κοσσυφοπέδιο
Ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς κατηγορήθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο του ΟΗΕ για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου. Το 2001 ο τότε πρόεδρος Βόισλαβ Κοστούνιτσα "πολέμησε τα δόντια και τα νύχια" κατά των προσπαθειών να προσαχθεί ο Μιλόσεβιτς ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει αυτό το γεγονός μετά από την αποκάλυψη περαιτέρω φρικαλεοτήτων.
Μέχρι το 2014 το ICTY εξέδωσε οριστικές αποφάσεις εναντίον των κατηγορουμένων γιουγκοσλάβων αξιωματούχων που κρίθηκαν ένοχοι για εκτοπίσεις, άλλες απάνθρωπες πράξεις (βίαιη μεταφορά), δολοφονίες και διώξεις (εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, άρθρο 5), καθώς και δολοφονίες (παραβιάσεις των νόμων ή εθίμων πολέμου, άρθρο 3):
Το ICTY διαπίστωσε νομικά ότι:
... Η ΟΔΓ και οι Σερβικές δυνάμεις χρησιμοποιούν βία και τρομοκρατία για να διώξουν σημαντικό αριθμό Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου από τα σπίτια τους και πέρα ​​από τα σύνορα προκειμένου οι κρατικές αρχές να διατηρήσουν τον έλεγχο του Κοσσυφοπεδίου ... Αυτή η εκστρατεία διεξήχθη από το στρατό και τις αστυνομικές δυνάμεις του Υπουργείου Εσωτερικών υπό τον έλεγχο των αρχών της ΟΔΓ και της Σερβίας, που ήταν υπεύθυνες για μαζικές εκτοπίσεις αμάχων Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου από τα σπίτια τους, καθώς και για περιπτώσεις δολοφονιών, βιασμών και σκόπιμης καταστροφής τζαμιών.
Από τις δυνάμεις των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου
Το ICTY απήγγειλε επίσης κατηγορίες κατά των μελών του UCK Φατμίρ Λιμάι, Χαραντίν Μπάλα, Ισάκ Μουσλίου και Ατζίμ Μουρτέζι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συνελήφθησαν στις 17 και 18 Φεβρουαρίου 2003. Οι κατηγορίες κατά του Ατζίμ Μουρτέζι σύντομα απορρίφθηκαν ως περίπτωση λανθασμένης ταυτότητας και ο Φατμίρ Λιμάι απαλλάχθηκε από όλες τις κατηγορίες στις 30 Νοεμβρίου 2005 και αφέθηκε ελεύθερος. Οι κατηγορίες αφορούσαν το στρατόπεδο εγκλεισμού που διεύθυναν οι κατηγορούμενοι στο Λάπουσνικ μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου 1998.
Το 2008 η Κάρλα Ντελ Πόντε δημοσίευσε ένα βιβλίο στο οποίο ισχυρίστηκε ότι, μετά το τέλος του πολέμου το 1999, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου εμπορεύθηκαν λαθραία όργανα 100 ως 300 Σέρβων και άλλων μειονοτήτων από την επαρχία προς την Αλβανία.
Το Μάρτιο του 2005 ένα δικαστήριο του ΟΗΕ παρέπεμψε για εγκλήματα πολέμου εναντίον των Σέρβων τον Πρωθυπουργό του Κοσσυφοπεδίου Ραμούς Χαραντινάι, που υπέβαλε την παραίτησή του στις 8 Μαρτίου. Ο Χαραντινάι ήταν πρώην διοικητής μονάδων του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου και διορίστηκε Πρωθυπουργός, εκλεγόμενος με 72 ψήφους έναντι 3 στο Κοινοβούλιο του Κοσσυφοπεδίου το Δεκέμβριο του 2004. Ο Χαραντινάι αθωώθηκε για όλες τις κατηγορίες μαζί με τους συναδέλφους του, βετεράνους του UCK, Ιντρίζ Μπαλάι και Λαχί Μπαϊμάι. Το Γραφείο του Εισαγγελέα άσκησε έφεση στις απαλλαγές τους, με αποτέλεσμα το ICTY να διατάξει μερική επανάληψη της δίκης. Στις 29 Νοεμβρίου 2012 και οι τρεις απαλλάχθηκαν για δεύτερη φορά από όλες τις κατηγορίες Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «800 μη Αλβανοί πολίτες απήχθησαν και δολοφονήθηκαν από το 1998 ως το 1999». Μετά τον πόλεμο, «479 άνθρωποι αγνοούνται ... οι περισσότεροι από αυτούς Σέρβοι».
Τον Απρίλιο του 2014 το Κοινοβούλιο του Κοσόβου εξέτασε και ενέκρινε την ίδρυση ειδικού δικαστηρίου για την εκδίκαση περιπτώσεων εγκλημάτων και άλλων κακουργημάτων, που διαπράχθηκαν από τα μέλη του UCK το 1999-2000 Έχουν υπάρξει πολλές αναφορές για παραβιάσεις και εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τον UCK κατά και μετά τη σύγκρουση, όπως σφαγές αμάχων, στρατόπεδα εγκλεισμού και καταστροφή μεσαιωνικών εκκλησιών και μνημείων.
Από δυνάμεις του ΝΑΤΟ
Η κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας και διάφορες διεθνείς ομάδες πίεσης (π.χ. Διεθνής Αμνηστία) υποστήριξαν ότι το ΝΑΤΟ διέπραξε εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης και ιδιαίτερα το βομβαρδισμό της έδρας της Σερβικής τηλεόρασης στο Βελιγράδι στις 23 Απριλίου 1999, όπου σκοτώθηκαν 16 άνθρωποι και 16 ακόμη τραυματίστηκαν. Ο Σιάν Τζόουνς της Αμνηστίας δήλωσε: "Ο βομβαρδισμός της έδρας της Σερβικής κρατικής ραδιοτηλεόρασης ήταν σκόπιμη επίθεση σε μη στρατιωτικό στόχο και ως τέτοια αποτελεί έγκλημα πολέμου". Μια μεταγενέστερη έκθεση του ICTY με τίτλο Τελική Έκθεση προς τον Εισαγγελέα από την Επιτροπή που Συστάθηκε για την Εξέταση των Βομβαρδισμών κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "Στο βαθμό που η επίθεση στην πραγματικότητα αποσκοπούσε στη διάλυση του δικτύου επικοινωνιών, ήταν νομικά αποδεκτή "και ότι" η στόχευση από το ΝΑΤΟ του κτιρίου της ΡΤC για προπαγανδιστικούς σκοπούς ήταν ένας παρεπόμενος (αν και συμπληρωματικός) στόχος του πρωταρχικού στόχου της απενεργοποίησης του Σερβικού στρατιωτικού σύστηματος διοίκησης και ελέγχου και να καταστρέψει το νευρικό σύστημα και του μηχανισμού που κρατούσε το Μιλόσεβιτς στην εξουσία ». Όσον αφορά τις απώλειες αμάχων ανέφερε περαιτέρω ότι αν και ήταν "δυστυχώς μεγάλες, δεν φαίνεται να ήταν σαφώς δυσανάλογες."
Στρατιωτικές και πολιτικές συνέπειες
Η επέμβαση αποκάλυψε σημαντικές αδυναμίες του οπλοστάσιου των ΗΠΑ, που αργότερα ελήφθησαν υπόψη στις επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Επιθετικά ελικόπτερα Απάτσι και βομβαρδιστικά AC-130 Specter τέθηκαν στην πρώτη γραμμή, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ μετά τη συντριβή δύο Απάτσι κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης στα βουνά της Αλβανίας. Τα αποθέματα πολλών πυραύλων ακριβείας μειώθηκαν σε κρίσιμα χαμηλά επίπεδα. Για τα πολεμικά αεροσκάφη οι συνεχείς επιχειρήσεις είχαν ως αποτέλεσμα να παραλείπονται τα προγράμματα συντήρησης και πολλά αεροσκάφη αποσύρθηκαν από την υπηρεσία αναμένοντας ανταλλακτικά και επισκευές Επίσης πολλά από τα αυτόματα καθοδηγούμενα όπλα ακριβείας αποδείχθηκαν ανίκανα να αντιμετωπίσουν τις καιρικές συνθήκες των Βαλκανίων, καθώς τα σύννεφα εμπόδισαν τις δέσμες καθοδήγησης λέιζερ. Αυτό επιλύθηκε με τον εφοδιασμό των βομβών με δορυφορικές συσκευές καθοδήγησης GPS, που δεν επηρεάζονται από δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Αν και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτήρησης χωρίς πιλότο χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα, συχνά τα αεροσκάφη δεν μπορούσαν να φτάσουν αρκετά γρήγορα για να χτυπήσουν ευκαιριακούς στόχους. Αυτό οδήγησε στην τοποθέτηση των πυραύλων σε drone Predator στο Αφγανιστάν, μειώνοντας έτσι το χρόνο αντίδρασης σχεδόν στο μηδέν.
Το Κοσσυφοπέδιο έδειξε επίσης ότι ορισμένες τακτικές χαμηλής τεχνολογίας θα μπορούσαν να μειώσουν την αποτελεσματικότητα μιας δύναμης υψηλής τεχνολογίας, όπως το ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση του Μιλόσεβιτς συνεργάστηκε με το Μπααθικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, μεταφέροντας πολλά από τα μαθήματα που αποκόμισε. Ο Γιουγκοσλαβικός στρατός ανέμενε επί μακρόν να αντισταθεί σε έναν πολύ ισχυρότερο εχθρό, είτε το Σοβιετικό είτε το ΝΑΤΟ, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και είχε αναπτύξει αποτελεσματικές τακτικές εξαπάτησης και απόκρυψης. Αυτές ήταν απίθανο να αντιμετωπίσουν μαζική εισβολή για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά χρησιμοποιήθηκαν για να παραπλανήσουν τα αεροσκάφη και τους δορυφόρους. Μεταξύ των τακτικών που χρησιμοποιήθηκαν ήταν:
Νομός Ντίμπρα
Ο νομός Ντίμπρα ή Δίβρης (αλβανικά: Qarku i Dibrës) βρίσκεται στη Βόρεια Αλβανία και είναι ένας από τους δώδεκα νομούς της Αλβανίας. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Αλβανίας στα σύνορα με τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Καταλαμβάνει έκταση 2.507 τ.χλμ και ο συνολικός του πληθυσμός είναι 144.203 σύμφωνα με την Αλβανική απογραφή του 2006. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Επισκοπή. Η περιοχή αυτή είναι η γενέτειρα του εθνικού ήρωα της Αλβανίας Γεώργιου Καστριώτη ή Σκεντέρμπεη.
Περιτομή του Ιησού
Η Περιτομή του Ιησού αναφέρεται ως γεγονός στην επίγεια κατά σάρκα ζωή του Ιησού Χριστού, περισσότερο όμως κατ΄ εικασία εθιμικής και νομικής (θεοκρατικής) επιταγής. Τούτο αναφέρται μόνο από έναν Ευαγγελιστή, τον Ευαγγελιστή Λουκά, ενώ οι άλλοι τρεις (Ματθαίος, Μάρκος και Ιωάννης) φέρονται να το αγνοούν. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει την περιτομή αυτή μόνο ημερολογιακά, δηλαδή την 8η ημέρα από γεννήσεως, σύμφωνα με τον σχετικό εβραϊκό νόμο χωρίς όμως να προσδιορίσει ούτε τον τόπο, ούτε ποιος έκανε την περιτομή, ούτε το μέσον που χρησιμοποιήθηκε, που αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικά στοιχεία στη ζωή ενός Ιουδαίου αφού τότε ονοματίζεται και ακολουθεί σχετική επί τούτου εορτή. Μνεία για τέτοια εορτή που ν΄ ακολούθησε της περιτομής του μικρού Ιησού δεν απαντάται σε κανένα ιερό κείμενο.
Γενικά περί του γεγονότος
Αν και ο Ευαγγελιστής Λουκάς κρίνεται ιδιαίτερα ιστορικός στις ευαγγελικές του περιγραφές, εντούτοις το συγκεκριμένο γεγονός το περιγράφει εξαιρετικά συνοπτικά, παρότι ο ίδιος ιατρός στο επάγγελμα, δημιουργώντας έτσι εύλογα πολλές απορίες μέχρι και αμφισβητήσεις αν τούτο συνέβη τουλάχιστον κατά πράξη. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει αυτό χρονικά αμέσως μετά την γέννηση του Ιησού στη Βηθλεέμ, κατά την 8η ημέρα, σύμφωνα με τον σχετικό εβραϊκό νόμο και κατόπιν προηγηθέντος οράματος του Αρχαγγέλλου Γαβριήλ στον θεομνήστωρα Ιωσήφ. Στη περιγραφή όμως της Θείας Γέννησης ο Λουκάς φέρεται να αγνοεί την προσέλευση των Μάγων, την επικείμενη σφαγή των νηπίων και εξ αυτού του κινδύνου τη Φυγή στην Αίγυπτο της Αγίας Οικογένειας. Έτσι παραμένει αναπάντητο το αναφυόμενο ερώτημα: την 8η ημέρα που βρισκόταν η Αγία Οικογένεια;
Επ΄ αυτού του επίμαχου σημείου στην "Εκκλησιαστική Ιστορία" (Τόμος Α΄), του Μελετίου Αθηνών, αναφέρεται ότι ο Εφραίμ ο Σύρος βεβαίωνε ότι "ο Κύριος περιετμήθη υπό του Ιωσήφ, του νομιζομένου πατρός αυτού, εν τω σπηλαίω". Την αυτή θέση είχε και ο Επιφάνιος. Οι θείοι όμως Ευαγγελιστές δεν έγραψαν τίποτα περί αυτού, καταλήγοντας η Εκκλησιαστική Ιστορία "αλλ' ούτε ήτο χρεία και ανάγκη να γράψωσι, καθότι η τούτων γνώσις ουδέν παρέχει όφελος εις την σωτηρίαν ημών".
Νόμος Περιτομής
Στη συνέχεια όταν οι Εβραίοι βρέθηκαν περιπλανώμενοι στην έρημο, (42 χρόνια), όπου δεν αναμιγνύονταν με άλλους λαούς έπαψαν να περιτέμνονται. Τον καιρό όμως που οι Εβραίοι, κατευθυνόμενοι από τον Γιαχβέ, διήλθαν τον Ιορδάνη ποταμό προκειμένου να καταλάβουν την Ιεριχώ, επανήλθε ο Γιαχβέ με δεύτερη εντολή - νόμο περιτομής όπως περιγράφει ο Ιησούς του Ναυή στο βιβλίο του την οποία και τέλεσε ο ίδιος, θεία εντολή, με πέτρινα ακρότομα μαχαίρια στο λεγόμενο εξ αυτού τόπο "Βουνός των ακροβυστιών".
Στην εύλογη απορία γιατί έπρεπε να χρησιμοποιηθούν πέτρινα ακρότομα μαχαίρια και όχι μεταλλικά, ο Άγιος Θεοδώρητος έθεσε ως απάντηση ότι οι Εβραίοι βιάζονταν τότε να τελέσουν την εορτή του Πάσχα (την Έξοδό τους από την Αίγυπτο), αλλά ερχόμενοι από την έρημο δεν είχαν τόσα πολλά μαχαίρια για να περιτμηθεί όλος ο λαός και "θεία εντολή" δόθηκε η χρήση πέτρινων ξυραφιών αρχικά από τον Ιησού του Ναβή βοηθούμενος στη συνέχεια από τους ιερείς. Όσον αφορά τον προσδιορισμό της "ογδόης ημέρας" από τον Γιαχβέ και όχι την "εβδόμη", ή την "ενάτη" ή κάποια άλλη, η απάντηση αποκαλύπτεται από τον θεόπτη Μωυσή στο Λευιτικό όπου σύμφωνα με τη βιβλική αντίληψη η γυναίκα όταν γεννήσει άρρεν βρέφος "επτά ημέρας ποιεί δια την πρώτην κάθαρσιν και τεσσαράκοντα δια την τελείαν, όταν δε γεννήσει θήλυ ποιεί εις μεν την πρώτην δις επτά (δηλαδή 14 ημέρες), εις δε την δευτέραν εξήκοντα έξ (66). Συνεπώς την ογδόη ημέρα το άρρεν βρέφος "περιτετμημένον υπάρχoν και σεσημειωμένον δια του σημείου της Περιτομής, θηλάζει το καθαρό γάλα της κεκαθαρμένης μητρός του." Έτσι κάτω από αυτές τις συνθήκες καθιερώθηκε στην ιουδαϊκή θρησκεία η περιτομή όλων των αρρένων βρεφών να γίνεται από ιερείς με πέτρινο ξυράφι, κατά την "όγδοη ημέρα" από της γεννήσεώς τους, λαμβάνοντας παράλληλα την αυτή ημέρα το όνομά τους, κατά την έννοια της βάπτισης. Υπεύθυνος για την περιτομή του άρρενος βρέφους είναι ο πραγματικός ή θετός πατέρας του. Άτομο απερίτμητο δεν μπορεί να συμμετάσχει στην εορτή του εβραϊκού Πάσχα, αλλά ούτε και να ανήκει σε εβραϊκή κοινότητα, μη έχοντας τη σφράγιση του Γιαχβέ.
Θέσεις - παραθέσεις
Μετά τη συνοπτική αναφορά των παραπάνω που κρίθηκαν αναγκαία για την ευρύτερη αντίληψη της εβραϊκής σκοπιμότητας της περιτομής σημειώνονται και τα ακόλουθα αξιοπρόσεκτα από τους προφητικούς κύκλους της Παλαιάς Διαθήκης: Ο Προφήτης Ιερεμίας θύμιζε ότι η περιτομή δεν έχει καμία αξία μπρος στην αφαίρεση της ακροβυστίας της καρδιάς. Με το ίδιο πνεύμα γίνεται αναφορά και στο Δευτερονόμιο. Ιστορικά δε η περιτομή των Εβραίων έλαβε το κατ΄ εξοχή σημείο διάκρισης της φυλής τους, αμέσως μετά τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία.
Ως προς την καθεαυτή Περιτομή του Ιησού σημειώνονται τα ακόλουθα: Η ονοματοδοσία του Ιησού προηγήθηκε της γέννησης Του με Αρχαγγελική εντολή. Ο μνήστωρ Ιωσήφ δεν ήταν φυσικός πατέρας του Ιησού, αλλά ούτε και θετός ώστε να είναι υπόχρεος της περιτομής. Η Φυγή της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο ουσιαστικά ήταν φυγή εκτός ιουδαϊκού γεωγραφικού χώρου. Η περιτομή στην Αίγυπτο δεν ήταν υποχρεωτική. Ο Ιησούς επέστρεψε στη Γαλιλαία μετά το θάνατο του Ηρώδη του Μεγάλου. Ο Ιησούς έθεσε ως σφραγίδα της θρησκείας της αγάπης την Ιερή βάπτισή Του. Στις διδασκαλίες του απευθυνόταν αδιακρίτως σ' όλους τους λαούς και όχι προς μια μόνο εθνότητα - φυλή της οποίας τον Νόμο πολλές φορές όχι μόνο κατηγόρησε, ταυτιζόμενος έτσι περισσότερο στην άποψη του Ιερεμία και τη θέση του Δευτερονομίου, αλλά στάθηκε και δογματικά ενάντιος. Τέλος σημειώνεται ότι ουδεμία μνεία γίνεται σε ιερά κείμενα ο Ιησούς να υπήρξε μέλος Συναγωγής, ή να εόρτασε ποτέ το Πάσχα των Εβραίων.
Τα διάφορα κενά που δημιούργησε η συγκεκριμένη συνοπτική περιγραφή του Ευαγγελιστή Λουκά προσπάθησε μια μεγάλη χορεία Αποστόλων και Πατέρων της Εκκλησίας να καλύψει, ή και να ερμηνεύσει λαμβάνοντας λέξεις - κλειδιά (π.χ. πέτρα, πέτρινο, μάχαιρα, οκτώ και ογδόη, αμαρτία κ.ά.), τόσο από τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης όσο και της Καινής, προβάλλοντας εξ αυτών την αναγκαιότητα της πράξης της περιτομής, ακόμα και για να αντιμετωπίσει αναφυόμενες κατά καιρούς αιρέσεις, όπως τον Μανιχαϊσμό κ.ά. Χαρακτηριστική είναι η σχετική αναφορά του Αποστόλου Παύλου: πέτρα ήν ο Χριστός", ή "ο λόγος του Θεού είναι ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον". Δεν είναι και λίγες όμως οι φορές που η επιχειρηματολογία είναι πτωχή δημιουργώντας νέους προβληματισμούς αντί αποσαφήνιση, όπως π.χ. ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός που χαρακτηρίζει την ακροβυστία "περίσσευμα άχρηστο" συνδυάζοντάς το με "περίσσευμα ηδονής" και εξ αυτού "περίσσευμα αμαρτίας".
Τελικά οι Απόστολοι Πέτρος και Ιάκωβος συναχθέντες με τους υπολοίπους κατά τη Σύναξη των Αποστόλων, εξοβελίζοντας την περιτομή νομοθέτησαν το μυστήριο της βάπτισης, ενώ ο Απόστολος Παύλος τονίζει: "Εάν περιτέμνησθε Χριστός υμάς ουδέν ωφελήσει", συμπληρώνοντας σε άλλο σημείο: "Εν γαρ Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή τι ισχύει, ούτε ακροβυστία, αλλά καινή κτίσις", που είναι το Άγιο Βάπτισμα ως αχειροποίητος εν πνεύματι περιτομή κατά την έννοια της σφράγισης πίστης στον Τριαδικό Θεό. Εξ ου και η ρηματική επικεφαλίδα στον Μέγα Συναξαριστή:
''Χριστού περιτμηθέντος, ετμήθη Νόμος
Και του Νόμου τμηθέντος, εισήχθη χάρις
Σημειώσεις
Το 1546 οι Άγιοι Πατέρες στη Σύνοδο του Τριδέντου "νομίμως συσταθείσα και υπό Αγίου Πνεύματος εμπνευσθείσα" μετά τον καθορισμό των κανονικών ιερών βιβλίων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης κατέληξε στη σχετική απόφασή της "όποιος δεν αποδέχεται τα ιερά κανονικά κείμενα σε όλα τα μέρη τους, όπως αυτά φέρονται γραμμένα στην αρχαία λατινική Βουλγκάτα, ή περιφρονήσει απειθέστατα τις ιερές παραδόσεις, ας είναι αναθεματισμένος".
Χαρακτηριστική είναι η θέση του Αββά Μπερζιέ που σημειώνει στο "Λεξικό της Θεολογίας" του (σε ελεύθερη μετάφραση): "Οι αληθινοί σοφοί άνθρωποι γύρω από τα θέματα της έρευνας των Γραφών και προπαντός οι ειλικρινείς, αναγνωρίζουν ότι το κείμενο της Καινής Διαθήκης δεν σταθεροποιήθηκε πριν από το τέλος του έκτου αιώνα".
Οι μόνοι Χριστιανοί σήμερα που συνεχίζουν ν΄ ακολουθούν την περιτομή της ακροβυστίας είναι οι της Κοπτικής εκκλησίας Αιθίοπες, επικαλούμενοι προ Χριστού πατρογονικό έθιμο, χωρίς θρησκευτική προέκταση.
Χριστιανική παράδοση
Κατά τον Μεσαίωνα και την εποχή των Σταυροφοριών άρχισαν να δημιουργούνται διάφορες εκπληκτικές ιστορίες εύρεσης της ιεράς ακροποσθίας έτσι ώστε να αριθμούνται τελικά περίπου 17 ναοί και μοναστήρια της Δύσης ως κάτοχοι αυτής με κυριότερο τον ναό του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού στη Ρώμη, που αποδείχθηκαν τελικά σε δεισιδαιμονίες.
Εορτασμός
Το συμβάν αυτό εορτάζει η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως Εορτή της Περιτομής, και επίσημα ως σεβάσμια "Περιτομή του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, όπως έτσι διασκευάσθηκε εκ του "Νέου Θησαυρού" και αναφέρεται στον "Μέγα Συναξαριστή της Ορθόδοξης Εκκλησίας", συμπεριλαμβανόμενη στις Δεσποτικές εορτές. Ομοίως ως Περιτομή του Κυρίου εορτάζει και η Αγγλικανική Εκκλησία, ενώ η Δυτική Εκκλησία εορτάζει το γεγονός ως Εορτή του Αγίου Ονόματος του Ιησού Χριστού την ίδια ημερομηνία απ΄ όλα τα δόγματα, δηλαδή 8 ημέρες μετά τα Χριστούγεννα, στις 1 Ιανουαρίου. Μάλιστα στη Δύση φυλάσσονταν κατά καιρούς σε διάφορους τόπους, μέσα σε σκευοθήκες ακροποσθίες αναγόμενες ως την "ιερή ακροποσθία" του Ιησού, που σήμερα όμως έχουν εκλείψει.
Σημειώνεται ότι το συμβάν αυτό πέρασε στην τέχνη της Αγιογραφίας μετά την πρώτη χιλιετία από γεννήσεως του Ιησού Χριστού.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Ιησούς Χριστός Κατηγορία:Ευαγγέλιο κατά Λουκά
Γκρίφλετ
Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Γκρίφλετ αγγλικά: Sir Griflet) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, ξάδερφος του Λούκαν και του Μπέντβιρ.
Κατά τον Τόμας Μάλορι στο έργο του "Le Μorte d' Arthur", ο Γκρίφλετ ήταν ένας από τους Ιππότες που σκοτώθηκαν κατά τη συμπλοκή των ανδρών του Λάνσελοτ με τους φρουρούς στην καταδίκη στην πυρά της Γκουίνιβερ.
Σε κάποιες πηγές, αντί του Μπέντβιρ, εμφανίζεται ο Γκρίφλετ ως ο τελευταίος που είδε ζωντανό τον Βασιλιά Αρθούρο στη Μάχη του Κάμλαν και πέταξε το Εξκάλιμπερ στη Λίμνη.
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Λαλικώστα Αχαΐας
Με την ονομασία Λαλικώστα μπορεί να αναφέρονται τα εξής τοπωνύμια στην Αχαΐα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κιούζι
Το Κιούζι (ετρουσκικά: Clevsin, γλώσσα της Ούμπριας: Camars, αρχαία ελληνικά: Κλύσιον, λατινικα: Clusium), είναι πόλη και δήμος στην επαρχία της Σιένας, στην Τοσκάνη, Ιταλία.
Ιστορία
Το Clevsin (στα ετρουσκικά) ήταν μία από τις πιο ισχυρές πόλεις της Ετρουσκικής Συνομοσπονδίας. Πέρασε υπό την επιρροή της Ρώμης τον 3ο αιώνα προ Χριστού και ενεπλάκη στον Πόλεμο των Συμμάχων (91-88 π.Χ.).
Το 540 καταλήφθηκε από τους Οστρογότθους και αργότερα αποτέλεσε την έδρα του δουκάτου των Λομβαρδών. Από τον 11ο αιώνα ήταν κάτω από την εξουσία του τοπικού επισκόπου, αργότερα πέρασε στην εξουσία του Ορβιέτο και από το 1231 στην Σιένα, στην οποία και ανήκε από το 1556, όταν και προσαρτήθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης.
Κυριότερα αξιοθέατα
Οι πεδιάδες γύρω από το Κιούζι είναι διάσπαρτες από τάφους αυτού του πολιτισμού. Το Ετρουσκικό Μουσείο του Κιούζι είναι ένα από τα πιο σημαντικά μέρη όπου υπάρχουν ευρήματα του Ετρουσκικού πολιτισμού στην Ιταλία.
Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν:
Συγκοινωνία
Το Κιούζι εξυπηρετείται από μια έξοδο στον αυτοκινητόδρομο Α1. Επίσης από σταθμό στη σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει τη Ρώμη με τη Φλωρεντία (Κιούζι-Κιανστιάνο Τέρμε).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Groove metal
Το Groove Metal είναι είδος heavy metal μουσικής, που αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές της δεκαετίας του '90 και επηρεάστηκε από την ένταση και την τεχνική του thrash metal, κατεβάζοντας την ταχύτητα σε μεσαίο ρυθμό, παίζοντας περιστασιακά σε μεγαλύτερες ταχύτητες. Χαρακτηριστικά του Groove Metal την οποία έχει βρώμικες φωνές τραγουδιού, Ουρλιαχτά, ρυθμισμένες κιθάρες, βαριά κιθαριστικά ριφ και συγχρονισμένοι ρυθμοί.
Χαρακτηριστικά
Η μουσική παρουσιάζει σόλο κιθάρας με μπλουζ επιρροές, εμφατικά τύμπανα και άγρια φωνητικά. Το άλμπουμ "Cowboys from Hell" των Pantera θεωρείται ένα από τα πρώτα του είδους, ενώ το "Chaos A.D." του 1993 από τους Sepultura φανέρωσε μία ακόμη βαρύτερη εκδοχή του είδους. Τα φωνητικά σε Groove Metal συνήθως φωνάζουν, γρυλίζουν, ουρλιάζουν, βρυχάται ή τραχούν πολύ. Παρόλο που το Groove Metal δίνει μεγάλη έμφαση στα κιθαριστικά ριφ, τα κιθαριστικά σόλο εξακολουθούν να είναι πολύ συνηθισμένα. Ενώ το thrash metal έχει συνήθως γρήγορους ρυθμούς, το Groove Metal συνήθως έχει πιο αργούς ρυθμούς, αλλά τα γρήγορα tempos μπορούν να εμφανιστούν σε groove metal. Το Groove Metal επηρεάζεται επίσης συχνά από τα παραδοσιακά Heavy Metal και μπλουζ εμπνευσμένα Ηeavy Μetal συγκροτήματα όπως οι Black Sabbath και οι Deep Purple.
Επιρροή
Συγκροτήματα του Groove Metal έχουν επηρεάσει έντονα το Nu Metal, το οποίο παρουσιάζει μεγάλες επιρροές από το Χιπ χοπ, αλλά και το Metalcore το οποίο βασίζεται σε κλασικά στοιχεία του heavy metal σε συνδυασμό με έντονα και αργά περάσματα.
Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εκπροσωπεί τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και βρίσκεται υπό την σκέπη της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μέχρι το 1992, οι ποδοσφαιριστές της Βοσνίας/Ερζεγοβίνης αγωνίζονταν με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας.
Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως ανεξάρτητη εθνική ομάδα, έδωσε στα πρώτα επίσημα παιχνίδια στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, αλλά έχει κοντά σ'αυτήν πάνω από μια φορά. Πιο σημαντική στιγμή της, ήταν όταν αντιμετώπισε δύο φορές την Πορτογαλία για τα πλέι-οφ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012.
Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη δίνει τους περισσότερους εντός έδρας αγώνες της στο χωρητικότητας 15.600 θέσεων Μπίλινο Πόλιε Στάντιουμ στην πόλη της Ζένιτσα. Στη διάρκεια της χρονικής περιόδου από τον Απρίλιο του 1996 ως τον Σεπτέμβριο του 2006, η Βοσνία ήταν αήττητη εντός έδρας στην Ζένιτσα. Στη διάρκεια των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, η Εθνική Βοσνίας-Ερζεγοβίνης έδωσε όλους τους εντός έδρας της αγώνες σε αυτό το γήπεδο, χάνοντας μόλις έναν, κι αυτόν απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης και μετέπειτα Κόσμου, Ισπανία. Το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα Ασίμ Φερχάτοβιτς Χασέ Στάντιουμ στην πόλη του Σαράγιεβο, αποτελεί τη δεύτερη έδρα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της χώρας.
Η Βοσνία κατάφερε ωστόσο να προκριθεί στο Μουντιάλ 2014, παίρνοντας την πρώτη θέση στον όμιλο των Προκριματικών, νικώντας μάλιστα στην έδρα τους την Ελλάδα, με 3-1. Στο μουντιάλ στάθηκε άτυχη, διότι στον όμιλο έχασε από Αργεντινή και Νιγηρία (2-1 και 1-0 αντίστοιχα) και νίκησε με 3-1 το Ιράν, όμως είχε ήδη αποκλειστεί από τη συνέχεια του θεσμού.
Η πρώτη διεθνής νίκη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης σε διοργάνωση της FIFA ήρθε απέναντι στη φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 Ιταλία στις 6 Νοεμβρίου 1996. Η υψηλότερη θέση που έλαβε ποτέ η Βονσία-Ερζεγοβίνη στο FIFA World Ranking, ήταν η 19η τον Ιανουάριο του 2012, 14η στη ζώνη UEFA. Η ομάδα διατήρησε αυτή τη θέση για δύο μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε
Σκώπασις
Ο Σκώπασις ήταν βασιλιάς των Σκυθών.
Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος κατά τη βασιλεία του εισέβαλαν στη Σκυθία οι Πέρσες του Δαρείου. Οι Σκύθες τότε χωρίστηκαν σε τρεις "μοίρες" η μία υπό τον Ιδάνθυρσο η δεύτερη υπό τον Τάξακις και η τρίτη υπό τον Σκώπασις τον οποίο ακολούθησαν και οι Σαυρομάτες. Οι Σκύθες δεν αντιμετώπισαν σε μάχη τον Δαρείο αλλά κάνοντας ανταρτοπόλεμο υποχωρώντας συνεχώς, καίγοντας τα σπαρτά και τις καλλιέργειες μολύνοντας το νερό στα πηγάδια και τις πηγές τον ανάγκασαν να σταματήσει την εκστρατεία. Η μοίρα του Σκώπασις υποχώρησε κατά μήκος της Μαιώτιδος λίμνης μέχρι τον ποταμό Τάναϊς.
Λούκαν
Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Λούκαν (αγγλ. Sir Lucan the Butler) είναι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, καθώς κι ο υπεύθυνος της βασιλικής αυλής του Αρθούρου. Είναι αδερφός του Μπέντβιρ και ξάδερφος του Γκρίφλετ.
Στις περισσότερες πηγές, είναι ανάμεσα στους τελευταίους Ιππότες που παραμένουν στο πλευρό του Βασιλιά Αρθούρου στη Μάχη του Κάμλαν, ενώ συχνά αναφέρεται ως ο τελευταίος που πεθαίνει στη μάχη.
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Νομός Δυρραχίου
Ο νομός Δυρραχίου (αλβανικά: Qarku i Durrësit) βρίσκεται στη Βόρεια Αλβανία και είναι ένας από τους δώδεκα νομούς της Αλβανίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αλβανίας στις ακτές της Αδριατικής. Καταλαμβάνει έκταση 827 τ.χλμ. (ο μικρότερος σε έκταση νομός της Αλβανίας) και ο συνολικός του πληθυσμός είναι 103,742 σύμφωνα με την Αλβανική απογραφή του 2006. Είναι ο δεύτερος πιο πυκνοκατοικημένος νομός της Αλβανίας μετά τον νομό Τιράνων. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Δυρράχιο, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντίμπρα Κατηγορία:Δυρράχιο
Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών «Σπύρος Λούης»
Το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών «Σπύρος Λούης» (Ο.Α.Κ.Α., ) βρίσκεται στο Μαρούσι, στη βορειοανατολική Αθήνα (περιοχή Καλογρέζας). Ο Ισπανός αρχιτέκτονας Σαντιάγο Καλατράβα έχει επιμεληθεί την αισθητική αναβάθμιση του συγκροτήματος με καινοτόμες και δημιουργικές ιδέες, συμπεριλαμβανομένης της νέας στέγης του Ολυμπιακού Σταδίου, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Επίσης, στον χώρο φιλοξενήθηκαν οι Μεσογειακοί Αγώνες του 1991, και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1997. Στις 20/07/2021 ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε το σχέδιο ΟΑΚΑ 2.0. με βάσει το οποίο το ΟΑΚΑ θα μετατραπεί σε ολυμπιακό πάρκο.
Μετακίνηση από και προς τις αθλητικές εγκαταστάσεις
Το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθήνας εξυπηρετείται από τους συρμούς της Γραμμής 1 του μετρό και του Προαστιακού Σιδηροδρόμου (σταθμοί Ειρήνης και Νερατζιώτισσας), καθώς και από λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Μαρούσι
Μονή Αγίας Ελεούσης Αχαΐας
Βρίσκεται σε υψόμετρο 610 μέτρων περίπου στις βορειοανατολικές υπώρειες του Παναχαϊκού, κοντά στις νότιες απολήξεις της Ζήριας, παραφυάδας του. Βρίσκεται πάνω στον νότιο δρόμο, που οδηγεί από τον Άγιο Βασίλειο Ρίου στις Καμάρες, ανάμεσα στα χωριά Πιτίτσα, Βοτένη και τους οικισμούς του Σαλμενίκου. Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη με αυτοκίνητο.
Ιστορικά της Μονής
Πρόκειται για σύγχρονο μοναστήρι, το οποίο ωστόσο είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε αρχικά, ίσως τον 14ο αιώνα ή αργότερα.
Η αρχική θέση του μοναστηριού, το λεγόμενο "Παλαιομονάστηρο", βρισκόταν ακριβώς έξω από το χωριό της Πιτίτσας, εκεί όπου βρίσκεται το σπηλαιώδες ναΐδριο της Αναλήψεως που είχε την χρήση του αρχικού καθολικού (κυρίως ναού) της Μονής. Ωστόσο, το αρχικό μοναστήρι εγκαταλείφθηκε λόγω των δύσκολων συνθηκών του χειμώνα και μεταφέρθηκε στη σημερινή χαμηλότερη θέση. Στο "Παλαιομονάστηρο", όπου παλιότερα διακρίνονταν ερείπια κελιών καθώς και ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Χαραλάμπους, σώζονται τοιχογραφίες, η μελέτη της τεχνοτροπίας των οποίων έχει καταλήξει ότι δημιουργήθηκαν πιθανόν στα τέλη του 17ου αιώνα ενώ διαπιστώνεται και ένα δεύτερο στρώμα τοιχογραφιών από τον 18ο αιώνα.
Υπάρχουν απόψεις ότι πατριαρχικό σιγίλιο του 1741 αναφέρεται στο μοναστήρι ως μετόχι της Μονής Παναγίας Βλαχέρνας, παλιού μοναστηριού της Ηλείας που τότε υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην τότε Μητρόπολη Παλαιών Πατρών. Σύμφωνα με παραδόσεις, στο "Παλαιομονάστηρο" είχαν βρει καταφύγιο γυναικόπαιδα κατά την περίοδο της Επαναστάσεως του 1821, τα οποία πρόδωσε ο Γκολφίνος Λουμπιστάνος προξενώντας το θάνατό τους. Στα 1834 είχε θεωρηθεί Μονή διαλυμένη. Σύμφωνα με επιγραφή το καθολικό της Μονής Αγίας Ελεούσας ανακαινίστηκε το 1854.
Μέχρι το 1930 λειτουργούσε ως ανδρώο μοναστήρι, κατόπιν διαλύθηκε και ανασκευάστηκε το 1947· Έκτοτε λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι.
Δημογραφικά της Μονής
Ενδεικτικά της πρόσφατης δημογραφικής εξέλιξης του μοναστηριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Βυζαντινές μυθιστορίες και επύλλια
Οι μυθιστορίες (romances) είναι ηρωικές διηγήσεις με έκταση υπερβολική, αγάπη για το θαυμαστό, συναρπαστικά περιστατικά και περίτεχνες περιγραφές, συγκινητικές ερωτικές περιπέτειες, γεγονότα φλύαρα και συχνά εξωπραγματικά, που περιγράφουν ηρωικά κατορθώματα, ιστορικά ή φανταστικά, εμπνεόμενα από το ιδεώδες του ρομαντικού έρωτα και τον κώδικα της ιπποτικής αβροφροσύνης. Οι μυθιστορίες είναι γραμμένες σε έμμετρο ή πεζό λόγο και ανάμικτη από λόγια και δημώδη στοιχεία γλώσσα.
Τα επύλλια συμπίπτουν ως τη θεματική και την πλοκή τους με τις μυθιστορίες. Είναι μικρά επικά ποιήματα, με αφηγηματικό χαρακτήρα, συναισθηματικές εντάσεις και λυρικές αποχρώσεις του ερωτικού στοιχείου. Έχουν κατά κανόνα ως κεντρικό θέμα τους έναν ήρωα ή μιαν ηρωίδα, συνδυάζοντας ηρωική ατμόσφαιρα με ευγενικούς έρωτες.
Η αρχαιοελληνική παράδοση
Στους πρώτους βυζαντινούς χρόνους, η επική ποίηση γνωρίζει μεγάλη άνθηση, ακολουθώντας τα πρότυπα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Στα επύλλια και τις βυζαντινές μυθιστορίες γίνεται φανερή η επίδραση του αρχαιοελληνικού στοιχείου.
Ο ποιητής Μουσαίος, ο οποίος έζησε στον 5ο μ.Χ. αιώνα, ύμνησε με τους στίχους του το ερωτικό δράμα των δύο άτυχων εραστών στο "Τα καθ' Ηρώ και Λέανδρον" έργο του και είναι ο πρόδρομος μιας σειράς εμπνεύσεων στα βυζαντινά χρόνια. Μέσα στους 343 στίχους του βρήκε ο ελληνικός κόσμος τον ωραιότερο ίσως ερωτικό θρύλο του. Ο Γερμανός ελληνιστής Καίχλυ το χαρακτήρισε ως "το τελευταίο ρόδο από τον μαραμένο κήπο της ελληνικής ποίησης". right|thumb|250px|Ηρώ και Λέανδρος. Πίνακας του Πιέρ-Κλωντ Ντελόρμ Στα ασιατικά παράλια του Ελλήσποντου, εκεί που ορθώνονται η μία απέναντι στην άλλη η Άβυδος και η Σηστός, παίχτηκε ένα από τα πιο όμορφα και πιο συγκινητικά ερωτικά δράματα του αρχαίου κόσμου. Πανηγυρίζει η πόλη της Σηστού, όπου γιορτάζεται η θεά Αφροδίτη. Ο Λέανδρος, που είχε έρθει για προσκύνημα από την αντικρινή Άβυδο, ερωτεύεται παράφορα την Ηρώ, την πιο όμορφη υπηρέτρια της Θεάς, κόρη του άρχοντα Θρασύλλου, την οποία ο πατέρας της την έταξε γυναίκα του Αντίστρατου, ηγεμόνα μιας γειτονικής πολιτείας.
Η Ηρώ ανταποκρίνεται στον έρωτα του Λέανδρου, αρνείται να υποταχθεί στην πατρική θέληση, τελειώνει το έργο της στο ναό και δέχεται στον πύργο της τον αγαπημένο της Λέανδρο και του δίνεται την πρώτη κιόλας εκείνη νύχτα. Κάθε βράδυ βάζει ένα αναμμένο λυχνάρι στο υψηλότερο μέρος του πύργου και ο ερωτευμένος Λέανδρος, έχοντας φάρο του το φως του λυχναριού, κολυμπούσε την απόσταση που χώριζε τις δύο πόλεις και έφθανε στην απέναντι ακτή, όπου τον πρόσμενε η αγαπημένη του.
Το πρωινό παρασύρθηκε το πτώμα του στην ακτή. Τρελή από την τρομερή είδηση του θανάτου του Λέανδρου, η Ηρώ ρίχνεται από τον πύργο της και πεθαίνει μαζί με τον αγαπημένο της. Βρήκαν αγκαλιασμένα τα λείψανά τους κι έτσι αγκαλιασμένους τους έθαψαν στον ίδιο τάφο.
Η επίδραση της Δύσης
Στις βυζαντινές μυθιστορίες και τα επύλλια, όπως επισημαίνει ο Ιταλός ελληνιστής Μάριο Βίττι (Mario Vitti), "η βυζαντινή θεωρία του μυθιστορήματος συγχωνεύεται αρμονικά με μερικές δυτικές τάσεις και με την ώριμη λαϊκότροπη αφηγηματική τέχνη". Στις βυζαντινές διηγήσεις, όπως και στις μπαλάντες, τις εποποιίες και τις σάγκες της Δύσης, γίνεται φανερή η επίδραση του ελληνικού στοιχείου.
Η Ευρώπη έδωσε το "Άσμα του Ρολάνδου", το "Τραγούδι των Νιμπελούγκεν", το "Ποίημα του Σιντ", οι σλαβικές χώρες έδωσαν τα νοσταλγικά δημοτικά τραγούδια τους, το Βυζάντιο και η Φραγκοκρατούμενη Ελλάδα έδωσαν το "Διγενή Ακρίτα και το "Χρονικό του Μορέα.
Τραγούδησαν οι τροβαδούροι το θρίαμβο του έρωτα, τα κατορθώματα των ιπποτών, τη χαρά της φύσης, τη μαγεία της σελήνης. Με τον ίδιο τρόπο, οι Βυζαντινοί ύμνησαν τους αγώνες των ακριτών, την πίστη στον αιώνιο έρωτα, τη δροσιά μιας πηγής, το ρομαντισμό της αγνότητας. Οι πράξεις των ηρώων, οι χαρές και οι πόνοι τους, οι νίκες και οι συμφορές τους τρέφουν τη φαντασία του λαού, ενθουσιάζουν την ψυχή, σφυρηλατούν το ήθος, εξυψώνουν τη ζωή, θεμελιώνουν τον πολιτισμό. Αυτό έπραξε και ο άγνωστος ποιητής του "Διγενή Ακρίτα".
Το έπος του Διγενή Ακρίτα
Είχε μεγαλώσει πια η αρχοντοπούλα, δεκαπέντε χρόνων, ωραία, αγνή, ποθητή, όταν βγήκε μιαν ημέρα με τις σκλάβες της συντροφιά να περπατήσει γύρω από το καστέλλο. Έτυχε την ίδια ημέρα να περνά από εκεί ο Εμίρης των Σαρακηνών, ο Μουσούρ. Θαμπώθηκε από την ομορφιά της και την άρπαξε μακριά στη χώρα του. Τον κυνηγούν τα αδέλφια της και ο μικρότερος αδελφός της, ο Κωνσταντής, μονομαχεί και νικά τον άγριο Μουσούρ. Τρελά ερωτευμένος, ο εμίρης πείθει τους αδελφούς να γίνει Χριστιανός και να πάρει την Ειρήνη γυναίκα του.
Από το γάμο αυτό γεννήθηκε ο Βασιλειος Διγενής Ακρίτας(Διογενης Ακριτης κατα την προφορα της τοτε ελληνικης). Ο Διγενής μεγαλώνει, όλοι θαυμάζουν τη λεβεντιά και την παλληκαριά του, γίνεται ο τρόμος των ληστών. Σ' ένα κυνήγι του, βλέπει στο παραθύρι κάποιου πύργου την Ευδοκία, την κόρη του στρατηγού Δούκα, της τραγουδά με την κιθάρα του, κεραυνοβόλα την ερωτεύεται, το ίδιο κι εκείνη, και συμφωνούν να δραπετεύσουν. Τους καταδιώκει ο στρατηγός και οι γιοί του, πολεμούν και νικά ο Διγενής, ενθουσιάζεται ο πατέρας από την ανδρεία του και δέχεται να δώσει την κόρη του.