cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γομαλάκα
Παλαιότερες
Η γομαλάκα χρησιμοποιήθηκε ακόμα από τα μέσα του 19ου αιώνα για την παραγωγή μικρών μορφοποιημένων προϊόντων, όπως για κορνίζες, κουτιά, είδη τουαλέτας, κοσμήματα, μελανοδοχεία, ακόμη και οδοντοστοιχίες. Η τεχνολογική πρόοδος που επετεύχθη με τα πλαστικά είχε ως αποτέλεσμα να μην αξιοποιείται πλέον η σελάκη στις διάφορες ενώσεις για καλουπώματα.
Η σελάκη, επίσης, τόσο οι πορτοκαλί όσο και οι λευκές ποικιλίες της, χρησιμοποιήθηκε στην αρχαιολογία, τόσο στο πεδίο εφαρμογής όσο και στο εργαστήριο, για τη συγκόλληση και τη σταθεροποίηση των οστών των δεινοσαύρων που ανασκάπτονταν μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Αν και ήταν αποτελεσματική για εκείνη την εποχή, οι μακροπρόθεσμες αρνητικές επιπτώσεις που είχε πάνω στα οστά αλλά και σε άλλα απολιθώματα (οργανικής φύσης) επέδρασαν στη μη χρήση της τα νεότερα χρόνια και σπανιότατα αξιοποιείται για αυτό το σκοπό από τους επαγγελματίες συντηρητές σήμερα.
Η γομαλάκα χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη στερέωση περιελίξεων πηνίου, κινητήρα, γεννήτριας και μετασχηματιστή. Εφαρμόστηκε δε, απευθείας σε περιελίξεις μονής στρώσης σε διάλυμα αλκοόλης. Για τις περιελίξεις πολλαπλών στρωμάτων, ολόκληρο το πηνίο βυθίζονταν σε διάλυμα λάκας, στη συνέχεια στραγγίζονταν και τοποθετούνταν σε θερμό μέρος για να εξατμιστεί όλη η αιθυλική αλκοόλη. Η γομαλάκα έτσι "κλείδωνε" τις στροφές του σύρματος στη θέση τους, παρείχε επιπλέον μόνωση, εμπόδιζε την κίνηση και τους κραδασμούς και μείωνε το βουητό και την όχληση.
Σε κινητήρες και σε γεννήτριες, η χρήση της γομαλάκας βοηθά επίσης στη μεταφορά της δύναμης που δημιουργείται από τη μαγνητική έλξη και την απώθηση από τις περιελίξεις στον κινητήρα ή τον οπλισμό. Σε πιο πρόσφατους χρόνους, η γομαλάκα πλέον έχει αντικατασταθεί σε όλες αυτές τις εφαρμογές από συνθετικές ρητίνες, όπως πολυεστερική ρητίνη.
Σε ορισμένες εφαρμογές χρησιμοποιούν μίγμα γομαλάκας αναμεμειγμένο με άλλες φυσικές ή συνθετικές ρητίνες, όπως λ.χ. ρετσίνι πεύκου ή συνθετική ρητίνη φαινόλης-φορμαλδεΰδης (PF), εκ των οποίων ο βακελίτης είναι ο πιο γνωστός για ηλεκτρομονωτικές χρήσεις. Η γομαλάκα αναμειγνύεται με άλλες ρητίνες, θειικό βάριο, ανθρακικό ασβέστιο, θειούχο ψευδάργυρο, οξείδιο του αργιλίου ή ανθρακικό χαλκό (μαλαχίτη). Επίσης η γομαλάκα αποτελεί συστατικό του θερμικά σκληρυνόμενου καλύμματος που χρησιμοποιείται για τη στερέωση των καλυμμάτων και βάσεων στους βολβούς των ηλεκτρικών λαμπτήρων.
Νεότερες
Είναι το κεντρικό συστατικό της παραδοσιακής « γαλλικής» μεθόδου φινιρίσματος των επίπλων, και των εξαιρετικών και υψηλής τέχνης έγχορδων οργάνων και πιάνων.
Χρησιμοποιείται ως γυαλιστικό σε χάπια (βλ. έκδοχο) και σε γλυκά με τη μορφή φαρμακευτικού γλάσου. Λόγω των όξινων ιδιοτήτων της, χάπια επικαλυμμένα με σελάκη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επιβραδυνόμενη εντερική απελευθέρωση.
Χρησιμοποιείται επίσης για να αντικαταστήσει το φυσικό κερί του μήλου, το οποίο αφαιρείται κατά τη διαδικασία καθαρισμού. Όταν χρησιμοποιείται ωςπρόσθετο τροφίμων έχει τον αριθμό, E904.
Είναι αναστολέας οσμών και λεκέδων και γι' αυτό χρησιμοποιείται συχνά ως βάση των ασταριών. Αν και η αντοχή του έναντι λειαντικών και πολλών κοινών διαλυτών δεν είναι πολύ καλή, εντούτοις παρέχει ένα εξαιρετικό φράγμα κατά της διείσδυσης υδρατμών.
Υλικό φινιρίσματος ξύλου
Το φινίρισμα των ξύλινων αντικειμένων είναι μια από τις πιο παραδοσιακές και πολύ δημοφιλείς χρήσεις της γομαλάκας, αναμεμειγμένης με διαλύτες ή κοινό οινόπνευμα. Αυτό το διαλυμένο υγρό που εφαρμόζεται σε ένα ξύλινο στοιχείο, αποδίδει ένα φινίρισμα διά της εξάτμισης: η αλκοόλη του όλου μείγματος εξαερώνεται, αφήνοντας πίσω μια αισθητικά πανέμορφη προστατευτική μεμβράνη.
Η σελάκη ως υλικό για φινίρισμα του ξύλου είναι φυσική και μη τοξική στην καθαρή της μορφή. Ένα φινίρισμά της είναι ανθεκτικό στην υπεριώδη ακτινοβολία. Για αντοχή στο νερό και ανθεκτικότητα, δεν συμβαδίζει (αναμιγνύεται) με τα συνθετικά προϊόντα φινιρίσματος.
Επειδή είναι συμβατή με τα περισσότερα λοιπά υλικά φινιρίσματος, χρησιμοποιείται επίσης ως φράγμα ή επίστρωση ασταριού σε ξύλο για να αποτρέψει την έκλυση ρετσινιού από πεύκο, ή φυσικής ρητίνης ή χρωστικών στο τελικό φινίρισμα ή/και για να αποτρέψει τη δημιουργία λεκέδων.
Διάφορες
Η σελάκη σήμερα χρησιμοποιείται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητίνες Κατηγορία:Πολυμερή Κατηγορία:Φυσικά προϊόντα Κατηγορία:Ξύλο
Ρόμπερτ Κόκινγκ
right|thumb|Το αλεξίπτωτο του Κόκινγκ Ο Ρόμπερτ Κόκινγκ (Robert Cocking, 1776 – 24 Ιουλίου 1837) ήταν Βρετανός υδατογράφος ο οποίος πέθανε στο πρώτο ατύχημα με αλεξίπτωτο.
Μοντέλο αλεξιπτώτου
Ο Ρόμπερτ Κόκινγκ ήταν επαγγελματίας υδατογράφος με έντονο ενδιαφέρον στην επιστήμη. Είχε δει τον Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν στο πρώτο άλμα του με αλεξίπτωτο στην Αγγλία το 1802 (το πρώτο άλμα σύγχρονου αλεξιπτώτου είχε γίνει το 1785 από τον Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ) και εμπνεύστηκε στο να προχωρήσει στην ανάπτυξη ενός βελτιωμένου μοντέλου έχοντας διαβάσει την εργασία On Aerial Navigation (Περί Αεροπλοΐας) του Τζορτζ Κέιλι. Η εργασία του Κέιλι δημοσιεύθηκε την περίοδο 1809–1810, και ανέλυε σε κάποιο βαθμό το άλμα του Γκαρνερέν. Ο Γκαρνερέν είχε χρησιμοποιήσει αλεξίπτωτο σε σχήμα ομπρέλας το οποίο ταλάντωνε έντονα κατά την διάρκεια της καθόδου του. Ο Κέιλι θεώρησε πως ένα αλεξίπτωτο σε σχήμα κώνου θα ήταν πιο σταθερό. Ο Κόκινγκ πέρασε πολλά χρόνια αναπτύσσοντας το βελτιωμένο αλεξίπτωτό του, βασισμένο στο σχέδιο του Κέιλι, το οποίο αποτελούνταν από έναν αντεστραμμένο κώνο περιφέρειας 32,61 μέτρων (107 πόδια) ο οποίος κρατούνταν από τρια στεφάνια. Ο Κόκινγκ προσέγγισε τους Τσαρλς Γκριν και Έντουαρντ Σπένσερ, ιδιοκτήτες του αεροστάτου Royal Nassau (πρώην Royal Vauxhall), για να του δώσουν την δυνατότητα να δοκιμάσει την εφεύρεσή του. Παρά το γεγονός πως ο Κόκινγκ ήταν 61 ετών, δεν ήταν επαγγελματίας επιστήμονας, και δεν είχε εμπειρία στον αλεξιπτωτισμό, οι ιδιοκτήτες του αεροστάτου συμφώνησαν και διαφήμισαν το γεγονός ως το κύριο θέαμα σε γιορτή στους Κήπους Βόξχολ.
Στις 24 Ιουλίου 1837, το αλεξίπτωτο του Κόκινγκ διακοσμήθηκε στους Κήπους από τον καλλιτέχνη Ε. Γ. Κοκς. Στις 19:35, ο Κόκινγκ απογειώθηκε όντας κρεμασμένος κάτω από το αερόστατο, το οποίο ελεγχόταν από τους Γκριν και Σπένσερ. Ο Κόκινγκ βρισκόταν σε καλάθι το οποίο κρεμόταν κάτω από το αλεξίπτωτο το οποίο με τη σειρά του κρεμόταν από το καλάθι του αεροστάτου. Ο Κόκινγκ ήλπιζε πως θα έφτανε σε υψόμετρο 2.440 μέτρων (8.000 πόδια), αλλά το βάρος του αεροστάτου μαζί με αυτό του αλεξιπτώτου επιβράδυναν την άνοδο. Στα 1.500 μέτρα (5.000 πόδια) και με το αερόστατο σχεδόν πάνω από το Γκρίνουιτς, ο Γκριν ενημέρωσε τον Κόκινγκ πως δεν μπορούσε να ανυψωθεί περαιτέρω αν ήθελε το άλμα του να πραγματοποιηθεί πριν την δύση του ηλίου. Μόλις ενημερώθηκε για αυτό, ο Κόκινγκ αποδέσμευσε το αλεξίπτωτο.
Ατύχημα
Μεγάλο πλήθος είχε συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει την εκδήλωση, αλλά γρήγορα έγινε αντιληπτό πως ο Κόκινγκ είχε προβλήματα. Είχε παραμελήσει τον συνυπολογισμό του βάρους του αλεξιπτώτου στους υπολογισμούς του και έτσι η κάθοδός του ήταν πολύ γρήγορη. Αν και γρήγορη, η κάθοδός του συνεχίστηκε για μερικά δευτερόλεπτα, αλλά τότε ολόκληρη η συσκευή γύρισε ανάποδα και βυθίστηκε προς τα κάτω με αυξανόμενη ταχύτητα. Το αλεξίπττο έσπασε προτού φτάσει στο έδαφος και περίπου στα 60 με 90 μέτρα (200 με 300 πόδια) από το έδαφος το καλάθι αποσπάστηκε από τα υπολείμματα του κουβουκλίου. Ο Κόκινγκ σκοτώθηκε αμέσως κατά την πρόσκρουση. Το σώμα του βρέθηκε σε χωράφι στο Λη του Λονδίνου. Η ευθύνη για την αποτυχία του αλεξιπτώτου βάρυνε αρχικά τον Κέιλι, αλλά μεταγενέστερες δοκιμές έδειξαν πως αν και ο Κέιλι δεν είχε υπολογίσει το πρόσθετο βάρος του αλεξιπτώτου στην εργασία του, η αιτία της συντριβής ήταν συνδυασμός του βάρους του αλεξιπτώτου και της κακής κατασκευής του, πιο συγκεκριμένα λόγω της αδύναμης ραφής μεταξύ του υφάσματος και των στεφανιών. Το αλεξίπτωτο του Κόκινγκ ζύγιζε 113 κιλά (250 λίβρες), κατά πολύ βαρύτερο από τα σύγχρονα αλεξίπτωτα. Ωστόσο, δοκιμές που έγιναν από τον Τζον Γουάις, Αμερικανό αεροστατιστή, έδειξαν πως το μοντέλο του Κόκινγκ θα είχε επιτυχία αν ήταν μεγαλύτερο και καλύτερα κατασκευασμένο. Συγκρίνοντας τα μοντέλα του Γκαρνερέν και του Κόκινγκ βρήκε πως το δεύτερο προσγειωνόταν πιο σταθερά. Το πρόβλημα της ταλάντωσης που υπήρχε στο αλεξίπτωτο του Γκαρνερέν λύθηκε αργότερα με την προσθήκη οπής στην κορυφή του κουβουκλίου.
Μετά τον θάνατο του Κόκινγκ ο αλεξιπτωτισμός έχασε την αίγλη του, και περιορίστηκε σε καρναβαλικές εκδηλώσεις και παραστάσεις τσίρκου μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Τότε η ανάπτυξη της τεχνολογίας των αλεξιπτώτων τα έκανε πιο ασφαλή.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες
Γιούζεφ Έλσνερ
thumb|205px|Αναμνηστική πλάκα για τον συνθέτη στην πρώην Μονή των Δομινικανών του [[Βρότσλαβ]] Ο '''Γιόζεφ Α. Φράντσισεκ Έλσνερ, γνωστός και ως Γιόζεφ Ξαβέρι Έλσνερ' (Józef Antoni Franciszek Elsner / Józef Ksawery Elsner'', 1 Ιουνίου 1769 – 18 Απριλίου 1854) ήταν γερμανικής καταγωγής Πολωνός συνθέτης, μουσικοδιδάσκαλος, αρχιμουσικός και θεωρητικός της μουσικής, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βαρσοβία. Υπήρξε ένας από τους πρώτους συνθέτες που ενσωμάτωσε στοιχεία της πολωνικής παραδοσιακής δημοτικής μουσικής στα έργα του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιόζεφ Έλσνερ γεννήθηκε στο Γκρότκαου, το σημερινό Γκρότκουφ της Πολωνίας (τότε στο δουκάτο του Νάισε), κοντά στο Βρότσλαβ, ως τέκνο Σιλεσιανών Ρωμαιοκαθολικών Γερμανών: του Φραντς Ξάβερ Έλσνερ και μητέρας από την ονομαστή οικογένεια Μάτσκε (Matzke) του Γκλατς, η οποία είχε βαθιά συνάφεια με τον τσέχικο πολιτισμό της Βοημίας. Ο μικρός Γιόζεφ εκπαιδεύθηκε αρχικώς για ιερέας στη σχολή της Μονής των Δομινικανών του Μπρεσλάου (Βρότσλαβ), το Γυμνάσιο του Αγίου Ματθαίου και σε ένα τοπικό κολέγιο των Ιησουιτών, αλλά επέλεξε τον χώρο της μουσικής. Δεκαετίες αργότερα, από το 1832 ως το 1837, σε ανάμνηση των πρώτων του σπουδών στην πόλη, συνέθεσε 19 εκκλησιαστικά μουσικά κομμάτια για τον καθεδρικό ναό της πόλεως.
Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Μπρεσλάου και εργάσθηκε ως βιολιστής στο Μπρνο, το 1792 έγινε δεύτερος Kapellmeister στη γερμανική όπερα της υπό αυστριακή διοίκηση Λεμβέργης (Λβοφ). Εκεί το 1796 νυμφεύθηκε την Κλάρα Αμπτ (Klara Abt), η οποία πέθανε ένα έτος αργότερα. Το 1799, μαζί με τον θεατρικό συγγραφέα και ηθοποιό Βόιτσεχ Μπογκουσλάφσκι, εγκαταστάθηκε στη Νέα Ανατολική Πρωσία (σημερινή Πολωνία) και έγινε ο βασικός μαέστρος πρώτα στο Γερμανικό Θέατρο και μετά στο Πολωνικό Εθνικό Θέατρο, στη Βαρσοβία.
Ο Έλσνερ ταξίδεψε στο Παρίσι, στη Δρέσδη και στο Πόζεν, όπου συνάντησε τον Ε.Τ.Α. Χόφμαν. Μαζί ίδρυσαν τη Musikressource το 1805. Προηγουμένως, το 1802, είχε πάρει μια δεύτερη σύζυγο, την Καρολίνα Ντροζντόφσκα (Karolina Drozdowska). Ωστόσο, εξαιτίας παραπόνων ότι προτιμούσε να προσλαμβάνει Γερμανούς, παραιτήθηκε από το θέατρο.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που πέρασε στη Βαρσοβία, ο Έλσνερ βαθμιαία εκπολωνίσθηκε. Η εθνική του συνείδηση δεν αντιστοιχείται εύκολα με όρους του 19ου και του 20ού αιώνα, καθώς πάντοτε αναφερόταν στον εαυτό του πρωτίστως ως «Σιλεσιανό».
Από το 1799 ως το 1824 ο Έλσνερ ήταν ο βασικός μαέστρος στο Εθνικό Θέατρο, όπου διεύθυνε τις πρεμιέρες μερικών από τις όπερές του. Επίσης, δίδαξε μουσική στο «Λύκειο της Βαρσοβίας», που στεγαζόταν στο Ανάκτορο Καζιμίερς.
Ο Έλσνερ δίδαξε τους συνθέτες Ντομπρζύνσκι και Σοπέν. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι δίδαξε ιδιωτικά την πιανίστρια και συνθέτιδα έργων για πιάνο Μάρια Συμανόφσκα. Ο Σοπέν αφιέρωσε στον Έλσνερ τη σονάτα του για πιάνο νο. 1 σε ντο ελάσσονα (1828), την οποία συνέθεσε σε ηλικία 18 ετών, ενώ μελετούσε υπό τον Έλσνερ. Ως ο μοναδικός δάσκαλος του Σοπέν στο πιάνο από το 1823 ως το 1829, ο Έλσνερ τού δίδαξε μουσική θεωρία και σύνθεση. Στο ημερολόγιό του γράφει λιτά για τον Σοπέν: «Chopin, Fryderyk, τριτοετής σπουδαστής, εκπληκτικές ικανότητες, μουσική ιδιοφυΐα».
Ο Γιόζεφ Έλσνερ πέθανε σε ηλικία 84 ετών (τεσσεράμισυ χρόνια μετά τον θάνατο του Σοπέν), στο οικογενειακό κτήμα που πήρε το όνομά του (Elsnerów) και βρίσκεται σήμερα μέσα στα όρια της πόλεως της Βαρσοβίας.
Υπήρξε ένας από τους πρώτους συνθέτες που ενσωμάτωσε στοιχεία της πολωνικής δημοτικής μουσικής στα έργα του. Συνέγραψε το βιβλίο Sumariusz moich utworów muzycznych (Επιτομή των μουσικών μου έργων), που εκδόθηκε μόλις το 1957.
Μερική εργογραφία
Οι σημαντικότερες συνθέσεις του Έλσνερ είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής Κατηγορία:Φρεντερίκ Σοπέν Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Mitsubishi Ki-51
Το Mitsubishi Ki-51 (ονομασία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού: Επιθετικό Αεροσκάφος Τύπου 99, συμμαχική ονομασία αναφοράς: Sonia) ήταν ελαφρύ βομβαρδιστικό/βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στα μέσα του 1939 και χρησιμοποιήθηκε αρχικά ενάντια στις κινεζικές δυνάμεις κατά τον Β΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο. Αποδείχθηκε πολύ αργό για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα συμμαχικά μαχητικά όμως ήταν χρήσιμο ως αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης στο θέατρο επιχειρήσεων Κίνας Μπούρμα Ινδίας, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου δεν υπήρχαν επαρκώς ανεπτυγμένα αεροδρόμια. Όπως συνέβη και με πολλά άλλα ιαπωνικά αεροσκάφη, προς τα τέλη της σύρραξης τα Ki-51 χρησιμοποιήθηκαν σε αποστολές καμικάζι. Συνολικά παρήχθησαν 2385 μονάδες.
Εκδόσεις
Κατασκευάστηκαν δύο πρωτότυπα και έντεκα αεροσκάφη δοκιμών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Ki-51 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Χίος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Χίος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Νικήτας Χαλκούτζης
Ο πατρίκιος Νικήτας Χαλκούτζης (έδρασε κατά την περίοδο μεταξύ 950–965) ήταν Βυζαντινός στρατηγός, το πρώτο καταγεγραμμένο μέλος της οικογένειας Χαλκούτζη, ο οποίος έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για την ανακατάληψη της Κύπρου από τους Άραβες το 965.
Αποτελεί το πρώτο καταγεγραμμένο μέλος της οικογένειας Χαλκούτζη ή Χαλκούτση, αναφορές στα μέλη της οποίας αναφέρονται ανά διαστήματα έως τον 13ο αιώνα. Για πρώτη φορά αναφέρεται από τον Σκυλίτζη και τον Κεδρηνό το 956, όταν ηγήθηκε πρεσβείας στην αυλή του Χαμδανίδη Εμίρη του Χαλεπιού, Σαΐφ αλ-Ντάουλα, ο οποίος, εκείνη την περίοδο, βρισκόταν εν μέσω πολεμικής σύγκρουσης με τους Βυζαντινούς. Σύμφωνα με τους Βυζαντινούς χρονικογράφους, ο Σαΐφ πήρε μαζί του τον Χαλκούτζη σε επιδρομή του στα βυζαντινά εδάφη, ωστόσο ο Χαλκούτζης δωροδόκησε τους φρουρούς του και πέτυχε να διαφύγει μαζί με τους υπηρέτες του στην διάρκεια ενέδρας που στήθηκε στις δυνάμεις του Σαΐφ από τον Λέοντα Φωκά τον Νεότερο σε μια χαράδρα.
Στον Χαλκούτζη αποδίδεται, σύμφωνα με τον Κεδρηνό, η ανακατάληψη της Κύπρου—το νησί αποτελούσε από κοινού κτήση των Αράβων και των Βυζαντινών από τα τέλη του 7ου αιώνα—και η πλήρης προσάρτησή της από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το γεγονός αυτό ελάχιστα καλύπτεται και ουδεμία σχετική λεπτομέρεια δεν αναφέρεται στις πηγές της εποχής, ενώ η ημερομηνία του τοποθετείται συνήθως κατά τα τέλη του 965, αν και ενδέχεται να έλαβε χώρα και λίγο νωρίτερα, ακόμη και στα μέσα του 964. Ο Χαλκούτζης ενδέχεται να ήταν ο πρώτος Βυζαντινός κυβερνήτης (στρατηγός) του νησιού μετά την επανακατάκτησή του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Κύπρου Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Αγριλίτσα Αργολίδας
Το κλίμα είναι θερμόξηρο Μεσογειακό με ζέστα, ξερά καλοκαίρια και ήπιους, υγρούς χειμώνες και δεν διαφέρει απο το κλίμα της γύρω περιοχής και του Άργους.
Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται οι οικισμοί Στραβή Ράχη, Γαλάτι, Γαλαναίικα, Σπαναίικα, Μερκούρι, Φρέγκαινα και Μάζι (Άρια).
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός έχει παραμείνει σταθερός εδώ και αρκετές δεκαετίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ρίτα Άνγκους
Η Ρίτα Άνγκους (12 Μαρτίου 1908 - 25 Ιανουαρίου 1970), Νεοζηλανδή ζωγράφος, η οποία έχει τη φήμη - μαζί με τους Κόλιν ΜακΚέιχον και Τος Γούλαστον - ως μία από τις κορυφαίες μορφές της Νεοζηλανδικής τέχνης του εικοστού αιώνα. Εργάστηκε κυρίως με ελαιογραφία και ακουαρέλα, και έγινε γνωστή για τα πορτρέτα και τα τοπία της.
Βιογραφία
Η Χενριέτα Κάθριν Άνγκους γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1908 στο Χέιστινγκς, ως το μεγαλύτερο από τα επτά παιδιά του Γουίλιαμ ΜακΚένζι Άνγκους και της Έθελ Βάιολετ Κράμπτρι. Το 1921, η οικογένειά της μετακόμισε στο Πάλμερστον Νορθ και φοίτησε στο Λύκειο Θηλέων του Πάλμερστον Νορθ (1922-26). Το 1927 άρχισε να σπουδάζει στο Κολλέγιο Καλών Τεχνών Καντερμπέρι. Δεν ολοκλήρωσε ποτέ το δίπλωμά της στις καλές τέχνες, αλλά συνέχισε τις σπουδές της μέχρι το 1933, συμπεριλαμβανομένων μαθημάτων στη Σχολή Καλών Τεχνών Έλαμ στο Όκλαντ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της γνώρισε την αναγεννησιακή και μεσαιωνική τέχνη και εκπαιδεύτηκε παραδοσιακά στο σχέδιο της ζωής, στη ζωγραφική νεκρών φύσεων και τοπίων.
Η Άνγκους παντρεύτηκε τον Άλφρεντ Κουκ, επίσης καλλιτέχνη, στις 13 Ιουνίου 1930, αλλά βρέθηκαν σε διάσταση το 1934 και χώρισαν το 1939. Η Angus υπέγραψε πολλούς από τους πίνακές της ως Rita Cook μεταξύ 1930 και 1946, αλλά αφού ανακάλυψε το 1941 ότι ο Άλφρεντ Κουκ είχε ξαναπαντρευτεί, άλλαξε το επώνυμό της με συμβολαιογραφική πράξη σε Μακένζι, το επώνυμο της εκ πατρός γιαγιάς της. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι από τους πίνακές της φέρουν επίσης την υπογραφή R. Mackenzie ή R. McKenzie, αλλά οι περισσότεροι υπογράφονται Rita Angus.
Μετά από μια σύντομη περίοδο διδασκαλίας τέχνης στο Νάπιερ, η Άνγκους έζησε κυρίως στο Κράισττσερτς κατά τις δεκαετίες του 1930 και 1940. Σε δύσκολη οικονομική θέση μετά το διαζύγιό της, ανέλαβε διάφορες δουλειές, όπως διδασκαλία και ως εικονογράφος για την Press. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 υπέφερε από ψυχική ασθένεια και εισήχθη στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Σάνισαϊντ το 1949. Το 1950 μετακόμισε στο Γαϊκανάε για να αναρρώσει και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Γουέλινγκτον το 1955.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η Ρίτα Άνγκους είχε σχέση με τον συνθέτη Ντάγκλας Λίλμπερν, τον οποίο γνώρισε το 1941- έμεινε έγκυος αλλά απέβαλε. Η σχέση αυτή καθαυτή ήταν σύντομη, αλλά η σχέση παρέμεινε, με τον Λίλμπερν να είναι παρών όταν πέθανε το 1970. Η σχέση μεταξύ των δύο έγινε γνωστή μόνο μετά την ανακάλυψη επιστολών το 2002.
Θάνατος
Από τον Δεκέμβριο του 1969, η κατάσταση της Άνγκους επιδεινώθηκε ραγδαία- πέθανε στο Νοσοκομείο της Ουέλινγκτον από καρκίνο των ωοθηκών στις 25 Ιανουαρίου 1970, σε ηλικία 61 ετών.
Έργο
Μεταξύ των επιρροών της Άνγκους ήταν η βυζαντινή τέχνη και ο κυβισμός. Επηρεάστηκε επίσης από τον πίνακα του 1931 του Άγγλου ζωγράφου Κρίστοφερ Πέρκινς με το Όρος Ταρανάκι, μια απάντηση στον χαρακτηριστικό καθαρό φωτισμό της Νέας Ζηλανδίας. Τα τοπία της ήρθαν σε μια εποχή που πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν να δημιουργήσουν ένα καθαρά νεοζηλανδικό στυλ, αλλά η ίδια η Άνγκους δεν ενδιαφερόταν τόσο για τον καθορισμό ενός εθνικού στυλ όσο για το δικό της στυλ. Οι πίνακές της είναι ξεκάθαροι, σκληροί και έντονα καθορισμένοι. Στις δεκαετίες του 1930 και 1940 ζωγράφισε σκηνές της Επαρχίας Καντερμπέρι και του Οτάγκο. Ένας από τους πιο διάσημους από αυτούς είναι ο πίνακας Cass (1936) στον οποίο απεικόνιζε το γυμνό κενό του τοπίου του Καντερμπέρι χρησιμοποιώντας απλοποιημένες μορφές και κυρίως αμιγή χρώματα τοποθετημένα σε τμήματα σε ένα στυλ που θυμίζει αφίσα. Ο Cass ψηφίστηκε ως ο πιο αγαπημένος πίνακας της Νέας Ζηλανδίας σε τηλεοπτική δημοσκόπηση του 2006.
Οι ειρηνιστικές πεποιθήσεις της Άνγκους φαίνονται στην τέχνη της δεκαετίας του 1940, όταν απέφευγε κάθε είδους πολεμική εργασία. Η Άνγκους δήλωσε: "Ως καλλιτέχνης, η δουλειά μου είναι να δημιουργώ ζωή και όχι να την καταστρέφω". Δημιούργησε τρεις εικόνες θεάς που συμβόλιζαν την ειρήνη, από τις οποίες η "Rutu" είναι η πιο γνωστή.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η Άνγκους πέρασε κάποιο διάστημα ταξιδεύοντας στη Νέα Ζηλανδία. Ένα από τα ταξίδια της ήταν στο Κεντρικό Οτάγκο, όπου ζωγράφισε το γνωστό έργο της Central Otago. Το 1955 η Άνγκους μετακόμισε στο Ουέλινγκτον και από τότε τιμλλ τοπία της επικεντρώθηκαν στο Ουέλινγκτον και στον κόλπο του Χόουκς, τον οποίο επισκεπτόταν τακτικά. Το Boats, Island Bay είναι ένας τέτοιος εμβληματικός πίνακας του Ουέλινγκτον. Ζωγράφισε μεγάλο αριθμό πορτρέτων, μεταξύ των οποίων το "Head of a Maori Boy" (1938) και το "Portrait (Μπέτυ Κέρνοου)" (1942). Ήταν σε θέση να αποτυπώσει την προσωπικότητα των θεμάτων της, προχωρώντας πέρα από την απλή αναπαράσταση της μορφής τους. Η Άνγκους ζωγράφισε επίσης 55 αυτοπροσωπογραφίες, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της, όταν έπασχε από όλο και πιο σοβαρές κρίσεις ναρκισσιστικής διαταραχής.
Το 1958, κέρδισε την υποτροφία των Καλλιτεχνικών Εταιρειών της Νέας Ζηλανδίας και ταξίδεψε στο Λονδίνο για να σπουδάσει στη Σχολή Τεχνών Τσέλσι και στο Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών. Επισκέφθηκε επίσης τη Σκωτία και την Ευρώπη και μελέτησε τη σύγχρονη και την παραδοσιακή ευρωπαϊκή τέχνη. Η Άνγκους αφιέρωσε μεγάλο μέρος του 1960 στη ζωγραφική μιας τοιχογραφίας στο Λύκειο Θηλέων Νάπιερ, η οποία βρίσκεται σήμερα στην πρόσοψη της αίθουσας του σχολείου. Η τοιχογραφία ανατέθηκε στη μνήμη των κοριτσιών που έχασαν τη ζωή τους στον σεισμό του 1931 στον Κόλπο Χόουκς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί ζωγράφοι
Σατούν
Το Σατούν (สตูล, μαλαϊκά: Setul) είναι πόλη (θέσαμπαν μουεάνγκ) στη νότια Ταϊλάνδη και πρωτεύουσα της επαρχίας Σατούν. Καλύπτει ολόκληρο το ταμπόν Φίμαν της επαρχίας Μουεάνγκ Σατούν. Βρίσκεται 985 χλμ. νότια της Μπανγκόκ. Το 2005 έχει πληθυσμό 21.498 κατοίκων.
Τηλεπικοινωνίες
Είναι το σημείο προσγείωσης των υποθαλάσσιων καλωδίων επικοινωνιών οπτικών ινών Segment FLAG (FLAG, Ευρώπη, Ασία) του FLAG (Fiber-Optic Link Around the Globe) το οποίο διασχίζει 28.000 χιλιόμετρα, καθώς και για το καλώδιο 49.000 χιλιομέτρων SEA-ME-WE 3 το οποίο συνδέει περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας με περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ταϊλάνδης
Νικόλαος Σούτσος
Βιογραφία
Ο Νικόλαος ήταν γιος του Κωνσταντίνου Δράκου-Σούτσου, μ. σπαθάριου του Πατριαρχείου και αξιωματούχου των Οθωμανών. Ήταν αδελφός του Μιχαήλ Α΄ πρίγκιπα της Βλαχίας και Μολδαβίας και μεγάλος θείος του Μιχαήλ Β΄ πρίγκιπα της Μολδαβίας.
Ήταν μ. λογοθέτης της Μολδαβίας και καπουκεχαγιάς το 1758. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1768 προήχθη σε μ. διερμηνέα (dragoman) της Υψ. Πύλης και ακολούθησε τον βεζίρη Νισσαντζή-Μεχμέντ-Εμίν πασά στην κατά των Ρώσων εκστρατεία. Αργότερα έπεσε σε δυσμένεια και τον Ιούλιο του 1769 καθαιρέθηκε· μαζί με τον Γρηγόριο Καλλιμάχη πρίγκιπα της Μολδαβίας φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και αποκεφαλίστηκε στις 29 Αυγούστου 1769. Κατά τη συνήθεια των Οθωμανών επάνω στην κεφαλή τοποθετήθηκε επιγραφή, που έγραφε ότι "πρόδωσε απόρρητα της αυτοκρατορίας".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την από το Φανάρι Άννα Χρυσόσκουλου, κόρη του Γιωργάκη (Iordache) Χρυσόσκουλου και της Ελισαβέτα (Safta) Δούκα· είχε τέκνα:
Eternals (ταινία)
Το Eternals είναι αμερικανική ταινία με υπερήρωες, παραγωγής 2021, η οποία βασίζεται στην ομότιτλη φυλή των Marvel Comics. Η παραγωγή έγινε από την Marvel Studios και η διανομή από τη Walt Disney Studios Motion Pictures. Αποτελεί την 26η ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU). Την ταινία σκηνοθέτησε η Κλόι Ζάο, η οποία έγραψε και το σενάριο μαζί με τους Πάτρικ Μπέρλεϊ, Ράιαν Φίρπο και Καζ Φίρπο. Πρωταγωνιστεί ένα συνολικό καστ που αποτελείται από τους Τζέμα Τσαν, Ρίτσαρντ Μάντεν, Κουμάιλ Ναντζιάνι, Λία ΜακXιού, Μπράιαν Ταϊρί Χένρι, Λόρεν Ρίντλοφ, Μπάρρυ Κιόγκαν, Ντον Λι, Χάρις Πατέλ, Κιτ Χάρινγκτον, Σάλμα Χάγιεκ και Αντζελίνα Τζολί. Στην ταινία, οι Αιώνιοι (Eternals), είναι αθάνατα εξωγήινα πλάσματα που αφήνουν τις κρυψώνες τους μετά από χιλιάδες χρόνια για να προστατεύσουν τη Γη από τους αρχαίους ομολόγους τους, τους Αποκλίνοντες (Deviants).
Τον Απρίλιο του 2018, ο πρόεδρος των Marvel Studios, Κέβιν Φάιγκι ανακοίνωσε ότι έχει ξεκινήσει η ανάπτυξη μία ταινίας βασισμένης στους Eternals, με τους Ράιαν και Καζ Φίρπο να έχουν προσληφθεί για να γράψουν το σενάριο τον Μάιο. Η Ζάο ανέλαβε τη σκηνοθεσία της ταινίας στα τέλη Σεπτεμβρίου, και της δόθηκε σημαντική δημιουργική ελευθερία πάνω στην ταινία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν περισσότερα εξωτερικά γυρίσματα σε σχέση με προηγούμενες ταινίες του MCU. Η Ζάο ξαναέγραψε το σενάριο, στο οποία αργότερα αποκαλύφθηκε ότι βοήθησε και ο Μπέρλεϊ. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020, στα Pinewood Studios, ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν στο Λονδίνο, την Οξφόρδη της Αγγλίας και τις Κανάριες Νήσους.
Το Eternals έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 18 Οκτωβρίου 2021 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 5 Νοεμβρίου ως μέρος της Τέταρτης Φάσης του MCU. Στην Ελλάδα η ταινία κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2021. Η ταινία εισέπραξε $402 εκατομμύρια παγκοσμίως, με έναν προϋπολογισμό $200 εκατομμυρίων. Έλαβε γενικότερα ανάμεικτες κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι εγκωμίασαν τις θεματικές και τα οπτικά εφέ αλλά σχολίασαν αρνητικά το σενάριο, τη ροή, τη διάρκεια και την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Μία συνέχεια βρίσκεται σε ανάπτυξη.
Πλοκή
Το 5000 π.Χ., δέκα υπερδύναμοι Αιώνιοι (Eternals)- η Αία, η Σέρσι, ο Ίκαρις, ο Κίνγκο, η Σπράιτ, ο Φαίστος, η Μακκάρι, ο Ντρούιγκ, η Γκιλγκάμες και η Θήνα- φτάνουν στη Γη, που τους έχει στείλει ο Ουράνιος (Celestial), Άρισεμ, με το διαστημόπλοιό τους, το Ντόμο, για να εξοντώσουν τους εισβολείς, Αποκλίνοντες (Deviants). Οι τελευταίοι Αποκλίνοντες σκοτώνονται, φαινομενικά, το 1521, όταν οι απόψεις της ομάδας διαφέρουν ως προς τη συνέχιση της σχέσης τους με την ανθρωπότητα. Μέσα στα επόμενα πέντε χιλιάδες χρόνια ζουν κυρίως χωριστά, περιμένοντας τις διαταγές του Άρισεμ.
Στο σήμερα, η Σέρσι και η Σπράιτ ζουν μαζί στο Λονδίνο. Αφού ο σύντροφος της Σέρσι την άφησε αιώνες πριν, τώρα βρίσκεται σε σχέση με τον Ντέιν Γουίτμαν, ο οποίος εργάζεται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Όταν οι τρεις τους δέχονται επίθεση από τον Αποκλίνοντα Κρο, ο Ίκαρις φτάνει και τον διώχνει μακριά. Οι τρεις Αιώνιοι ταξιδεύουν στη Νότια Ντακότα για να ξανασυναντηθούν με την αρχηγό τους, την Αία, και τη βρίσκουν νεκρή. Η Αία διαλέγει, μετά τον θάνατο της, τη Σέρσι ως διάδοχο της, δίνοντας της την ικανότητα να επικοινωνεί με τον Άρισεμ.
Η Σέρσι μαθαίνει ότι η αποστολή των Αιωνίων είναι, στην πραγματικότητα, να προετοιμάσουν τη Γη για την Ανάδυση. Ο Άρισεμ εξηγεί ότι, για εκατομμύρια χρόνια, φυτεύει τους σπόρους των Ουράνιων μέσα σε πλανήτες όπου η ενέργεια από μεγάλους πληθυσμούς επιτρέπει σε νέους Ουράνιους να γεννηθούν. Έστειλε τους Αποκλίνοντες για να καταστρέψουν τα αρπακτικά ζώα από κάθε πλανήτη για να διασφαλίσει την ανάπτυξη της λογικής ζωής, αλλά όταν οι Αποκλίνοντες εξελίχθηκαν και ξεκίνησαν να κυνηγούν τους ντόπιους πληθυσμούς των πλανητών, ο Άρισεμ δημιούργησε τους Αιώνιους (Eternals) για να τους σκοτώσουν. Της εξηγεί, ότι με την αντιστροφή του Αφανισμού, η Γη έχει φτάσει στον απαραίτητο πληθυσμό που θα βοηθήσει στη γέννηση του Ουράνιου Τίαμουτ, πράγμα που θα έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή της Γης.
Ελπίζοντας να καθυστερήσουν την Ανάδυση, οι Αιώνιοι επανενώνονται. Στον τόπο κατοικίας του Ντρούιγκ, στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, δέχονται επίθεση από τους Αποκλίνοντες. Τους σκοτώνουν όλους εκτός από τον Κρο, ο οποίος σκοτώνει τον Γκιλγκάμες πριν το σκάσει. Ο Φαίστος προτείνει το Uni-Mind, μία σύνδεση μεταξύ όλων των Αιωνίων που μπορεί να δώσει στον Ντρούιγκ αρκετή δύναμη ώστε να κοιμίσει τον Τίαμουτ με τις ικανότητες που έχει να ελέγχει το μυαλό. Ωστόσο, ο Ίκαρις αποκαλύπτει ότι η Αία του είχε πει για την Ανάδυση πριν αιώνες. Όταν η Αία του είπε ότι θα ήθελε να σταματήσει την Ανάδυση, την οδήγησε στους Αποκλίνοντες που τη σκότωσαν. Η Σπράιτ παίρνει το μέρος του Ίκαρις λόγω του ανεκπλήρωτου έρωτα της για αυτόν, ενώ ο Κίνγκο επιλέγει να φύγει.
Η Μακκάρι εντοπίζει το σημείο της Ανάδυσης, ένα ενεργό ηφαίστειο στον Ινδικό Ωκεανό αλλά ο Ίκαρις και η Σπράιτ προσπαθούν να τους σταματήσουν. Ο Ντρούιγκ εξουδετερώνει τη Σπράιτ και ο Φαίστος περιορίζει τον Ίκαρις. Ο Κρο φτάνει και η Θήνα τον σκοτώνει. Ο Ντρούιγκ αποτυγχάνει να κοιμίσει τον Τίαμουτ και η Σέρσι, αντ' αυτού, επιχειρεί να τον μετατρέψει σε μάρμαρο. Ο Ίκαρις απελευθερώνεται από τους περιορισμούς και πηγαίνει να σκοτώσει τη Σέρσι, αλλά αδυνατεί λόγω της αγάπης του για αυτήν. Αυτός και η Σπράιτ, τελικά, συμμετέχουν μαζί με τους υπόλοιπους στο Uni-Mind και η Σέρσι αποκτά αρκετή δύναμη ώστε να μετατρέψει τον Τίαμουτ σε μάρμαρο. Οδηγημένος από τις τύψεις του, ο Ίκαρις πετάει μέσα στον Ήλιο. Μετά από αίτημα της Σπράιτ, η Σέρσι χρησιμοποιεί την ενέργεια που της έχει απομείνει από το Uni-Mind για να τη μετατρέψει σε άνθρωπο, βάζοντας τέλος στη μόνιμη παιδική της εμφάνιση. Η Θήνα, ο Ντρούιγκ και η Μακκάρι φεύγουν με το Domo για να βρουν Αιώνιους σε άλλους πλανήτες και να τους ενημερώσουν για τις Αναδύσεις, ενώ η Σέρσι, ο Φαίστος και ο Κίνγκο παραμένουν στη Γη.
Ο Ντέιν ομολογεί την αγάπη του για τη Σέρσι και είναι έτοιμος να της αποκαλύψει ένα μυστικό σχετικά με την ιστορία της οικογένειας του, όταν ο Άρισεμ αρπάζει αυτήν, τον Φαίστος και τον Κίνγκο στο διάστημα. Δυσαρεστημένος από την προδοσία τους, ο Άρισεμ τους λέει πως θα χαρίσει τη ζωή στην ανθρωπότητα εάν οι αναμνήσεις των Αιωνίων του αποδείξουν πως οι άνθρωποι είναι άξιοι να ζήσουν. Υπόσχεται να επιστρέψει για την ετυμηγορία του και παίρνει την τριάδα μαζί του μέσα σε μία μοναδικότητα. Στην πρώτη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, η Θήνα, η Μακκάρι και ο Ντρούιγκ συναντούν τον Αιώνιο Έρος, αδελφό του Θάνος, και τον βοηθό του τον Πιπ το Ξωτικό που τους προσφέρουν τη βοήθεια τους. Στη δεύτερη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, ο Ντέιν ανοίγει μία θήκη που περιέχει το Ξίφος του Ebony και ένα πρόσωπο που δεν φαίνεται τον ρωτάει αν είναι έτοιμος για αυτό.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Επιπλέον, ο Μπιλ Σκάρσγκορντ δίνει τη φωνή του στον Αποκλίνοντα Κρο, ενώ ο Ντέιβιντ Κέι δίνει τη φωνή του στον Ουράνιο Άρισεμ. Ο Χάαζ Σλέιμαν και ο Εσάι Ντανιέλ Κρος υποδύονται στον Μπεν και τον Τζακ, τον σύζυγο και τον γιο του Φαίστος, αντίστοιχα και ο Ζέιν Αλ Ραφέα υποδύεται έναν χωρικό που συναντιέται με τους Αιώνιους, μόλις φτάνουν στη Γη. Ο Χάρι Στάιλς εμφανίζεται στην ταινία στην πρώτη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους ως Έρος/Starfox, αδελφό του Θάνος, ενώ ο Πέιτον Όσβαλτ δίνει τη φωνή του στον βοηθό του, τον Πιπ το Ξωτικό. Ο Μαχερσάλα Άλι έχει μία σύντομη εμφάνιση, μόνο με τη φωνή του, ως Blade στη δεύτερη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, πριν πρωταγωνιστήσει στη δική του ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο διάστημα Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες της Τέταρτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Χολλείδες
Οι Χολλείδες ή Χολλίδες ή Χολλίς (Χολλεῖδαι ή Χολλίδαι), (ο δήμος: Χολλειδών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Χολλείδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Χολλειδών, ήταν πιθανώς δήμος των Μεσογείων, αν και αναφέρεται, σε άλλες πηγές, ως δήμος του άστεως. Κάποιες πηγές τον αναφέρουν επίσης ως δήμο της Αιγηίδας φυλής. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει προσδιορισθεί, παραμένει άγνωστη και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή, αλλά οι περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν ότι βρισκόταν στα νότια της Αθήνας, γειτονικά στον δήμο του Αναγυρούντος και πιθανότατα κοντά στο άντρο–σπήλαιο, το οποίο ονομάζεται «Σπήλαιο των Νυμφών» (ή Σπήλαιο Νυμφολήπτου ή Σπήλαιο Αρχέδημου ή Σπήλαιο Πανός), προς τις νότιες πλαγιές του όρους Υμηττού, περίπου 6 χιλιόμετρα από τη σύγχρονη Βάρη.
Παλαιότεροι ερευνητές (Διονύσιος Σουρμελής), αναφέρουν ότι ο δήμος ίσως βρισκόταν στην πεδιάδα της Αθήνας και ήταν όμορος του δήμου των Πτελεασίων και του δήμου των Τυρμειδών, στην περιοχή που ονομαζόταν «Λόχας». Ενώ, σύμφωνα με άλλους νεότερους ερευνητές ο δήμος ήταν κοντά στον δήμο των αρχαίων Αχαρνών, (το σημερινό Μενίδι), οι οποίοι επίσης τοποθετούν προς βορρά και βορειανατολικά τους δήμους των Παιονιδών και των Χολλειδών και νοτιανατολικά τον δήμο του Συπαλλητού και αναφέρουν ότι βρίσκονται σήμερα αντίστοιχα στις τοποθεσίες «Αμυγδαλέζα», «Καταρεϊκα» και «Αγ. Σωτήρα».
Οι κάτοικοι των Χολλειδών
Ο δημότης των αρχαίων Χολλειδών ονομαζόταν Χολλείδης ή Χολλειδεύς. Από τις επιγραφές στο Σπήλαιο Νυμφολήπτου, μαθαίνουμε ότι αυτό είχε αφιερωθεί στις νύμφες και άλλες αγροτικές θεότητες από τον Αρχέδημο τον Φεραίο (ή τον Θηραίο, όπως μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν), ο οποίος είχε γίνει δημότης στον δήμο των Χολλειδών. Από εδώ προκύπτει ότι το σπήλαιο πιθανώς βρισκόταν κοντά σε αυτόν τον δήμο, σύμφωνα με τον Βρετανό στρατιωτικό, αρχαιολόγο και περιηγητή Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ.
Προσωπικότητες από τις Χολλείδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Χολλειδών, όπως ο βουλευτής Βαρβάριος (Σταλκκιανός) ο Χολλείδης, ο βουλευτής Κόιντος Βουλούστιος ο Χολλείδης, ο βουλευτής Βράκκιος (Μάνιος) ο Χολλείδης, ο Γλαυκέτης ο Χολλείδης, ο Γλαύκος (Στάτιος) ο Χολλείδης,ο βουλευτής Γλύκων ο Χολλείδης γιος του Ολυμπιοδώρου, ο βουλευτής Δαμασίας ο Χολλείδης γιος του Ευκλείδου, ο βουλευτής Δεινίδης ο Χολλείδης γιος του Δεινίδου, ο βουλευτής Δημήτριος (Φλάβιος) ο Χολλείδης, ο βουλευτής Δημήτριος (Αίλιος) ο Χολλείδης, ο βουλευτής Δημήτριος ο Χολλείδης γιος του Δημητρίου, ο βουλευτής Διονύσιος ο Χολλείδης, ο ιερέας Δωρόθεος ο Χολλείδης γιος του Ηρακλείδου κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Τσούκκα Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Τσούκα
Η Τσούκκα ή Τσούκα είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 100 μέτρα. Είναι κτισμένο ανατολικά του Αμβρακικού κόλπου σε απόσταση 14 χλμ. Β. από την Αμφιλοχία και 2,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Ανοιξιάτικο. Δυτικά του χωριού περνάει η Ιόνια Οδός και η ΕΟ Αντιρρίου - Ιωαννίνων. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 ως Τσούκα να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πατιοπούλου, ενώ το 1997 στο ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 γράφεται ως Τσούκκα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ανοιξιάτικου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Γερμανο-Ελληνικές σχέσεις
Οι Γερμανό-Ελληνικές σχέσεις είναι οι σχέσεις μεταξύ της Γερμανίας και της Ελλάδας. Η Ελλάδα έχει Πρεσβεία στο Βερολίνο και οκτώ Γενικά Προξενεία στο Αμβούργο, Ανόβερο, Κολωνία, Λειψία, Μόναχο, Ντίσελντορφ, Στουτγάρδη και Φρανκφούρτη. Η Γερμανία έχει μια πρεσβεία στην Αθήνα και Γενικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη.
Η Γερμανία και η Ελλάδα είναι πλήρη μέλη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.
Ιστορικό
Οι δύο χώρες ήταν εχθρικές κατά τη διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, με τη Γερμανία να συμμετείχε στην Κατοχή της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ζήτημα των αποζημιώσεων για τα γερμανικά εγκλήματα πολέμου και του αναγκαστικού δανείου κατά τη διάρκεια της Κατοχής παραμένει άστατο.
Οι δύο χώρες είχαν άριστες σχέσεις για 60 χρόνια, από το 1950 έως το 2010, με τη Γερμανία να ήταν η πρώτη χώρα των τουριστικών αφίξεων στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια τις δεκαετίες του 1970, 1980, 1990 και 2000, και το πρώτο ευρωπαϊκό προορισμό των Ελλήνων που μετανάστευαν στο εξωτερικό, κυρίως της δεκαετίας του 1950 και 1960. Επιπλέον, η Ελλάδα υποστήριξε την επανένωση της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, και οι δύο χώρες συνεργάστηκαν σε πολλούς τομείς κάτω από το φάσμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, οι σχέσεις επιδεινώθηκαν κατά την κρίση της Ευρωζώνης.
Παρά τη μικρή επιδείνωση των σχέσεων, υπάρχουν ακόμα αρκετές τουριστικές αφίξεις στην Ελλάδα από τη Γερμανία, δίνοντας έτσι στήριξη οικονομική στην Ελλάδα.
Κατάλογος διμερών συνθηκών
Μετά το 1981, οι περισσότερες συμφωνίες έγιναν μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Ελλάδας Ελλάδα
Σχέσεις Μαλαισίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Μαλαισίας-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς εξωτερικές σχέσεις μεταξύ της Μαλαισίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Η Μαλαισία έχει πρεσβεία στη Βαρσοβία και η Πολωνία έχει πρεσβεία στην Κουάλα Λουμπούρ και προξενείο στο Κούτσινγκ.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Πρεσβεία της Μαλαισίας στη Βαρσοβία. Μετά τη δημιουργία σχέσεων με τη Σοβιετική Ένωση, η Μαλαισία επέκτεινε επίσης τις σχέσεις της με χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία. Μέχρι τώρα, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών βασίζονται κυρίως στην οικονομία και το εμπόριο, με τη Μαλαισία να γίνεται ένας από τους σημαντικότερους οικονομικούς και εμπορικούς εταίρους για την Πολωνία στη Νοτιοανατολική Ασία.
Οικονομικές σχέσεις
Στον οικονομικό τομέα, δημιουργήθηκε το Επιχειρηματικό Συμβούλιο Μαλαισίας-Πολωνίας για την περαιτέρω ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Η Πολωνία ήταν πρόθυμη να διερευνήσει ευκαιρίες στην αγορά Ισλαμικών Χρηματοοικονομικών της Μαλαισίας με την έναρξη ενός προϊόντος με βάση το χαλάλ στη Μαλαισία και η χώρα ήταν μία από τις λίγες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έλαβαν πιστοποιήσεις χαλάλ από τις αρχές της Μαλαισίας για τα προϊόντα της. Ενώ, οι Μαλαισιανοί εργολάβοι ενδιαφέρθηκαν να υποβάλουν προσφορές για μεγάλα έργα στην Πολωνία, ειδικά για έργα που σχετίζονται με την υποδομή και την ανάπτυξη. Οι εταιρείες πράσινης τεχνολογίας της Πολωνίας αναζητούσαν επίσης συνεργάτες για τη δημιουργία βάσης στη Μαλαισία. Οι δύο χώρες καθιέρωσαν οικονομικές και εμπορικές σχέσεις το 1970 μετά την υπογραφή εμπορικής συμφωνίας. Στις αρχές του 2013, ο Ράτζα Μπούντα του Πέρλις, Τουανκού Σιέντ Φαϊζουντίν Πουτρά Τζαμαλουλαΐλ, προέτρεψε τις πολωνικές εταιρείες να αναζητήσουν ευκαιρίες για να αναπτύξουν τις δραστηριότητές τους στη Μαλαισία. Έτσι, τον Ιούλιο του 2013, υπογράφηκε μια νέα συνθήκη φόρου εισοδήματος για την αντικατάσταση της Συνθήκης του 1977, η οποία επικεντρώνεται στην ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας, καθώς και του εμπορίου και των επενδύσεων μεταξύ των δύο χωρών. Από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 2013, το συνολικό εμπόριο μεταξύ Μαλαισίας και Πολωνίας ανήλθε σε περίπου 220 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ και η Πολωνία έγινε ο 12ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Μαλαισίας μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Οι κύριες εξαγωγές της Μαλαισίας στην Πολωνία περιελάμβαναν μηχανήματα, ηλεκτρικά μηχανήματα, καουτσούκ, φοινικέλαιο, προϊόντα σιδήρου και χάλυβα, ενώ οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στη Μαλαισία περιλαμβάνουν οχήματα, εργαλεία και προϊόντα μηχανημάτων και ηλεκτρικών μηχανημάτων.
Σχέσεις ασφάλειας
Το 2002, η Πολωνία κατέληξε σε συμφωνία με τη Μαλαισία για την προμήθεια των τανκ PT-91 στον Μαλαισιανό Στρατό, με την εκτιμώμενη αξία της σύμβασης στα 250 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για τα επόμενα 10 χρόνια. Η συμφωνία σφραγίστηκε τελικά τον επόμενο χρόνο.
Παραπομπές
Πολωνια Μαλαισια
Καμποτζιανές γενικές εκλογές (2018)
Διεξήχθησαν γενικές εκλογές στην Καμπότζη την Κυριακή 29 Ιουλίου 2018 για την εκλογή μελών της έκτης Εθνοσυνέλευσης. Τα εκλογικά τμήματα άνοιξαν στις 07:00 και έκλεισαν στις 15:00. Ο αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων μειώθηκε για πρώτη φορά από το 1993 και ήταν μικρότερος κατά 13% σε σύγκριση με τις γενικές εκλογές του 2013.
Με την απουσία αξιόπιστης αντιπολίτευσης, οι εκλογές θεωρήθηκαν εθιμοτυπικές και απορρίφθηκαν ως ψευδείς εκλογές από τη διεθνή κοινότητα. Προκάλεσαν μια ευρέως αναμενόμενη σαρωτική νίκη για το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα της Καμπότζης (CPP), το οποίο κέρδισε και τις 125 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Παρά τα καλέσματα για μποϊκοτάζ στις εκλογές, η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 83,02%.
Ιστορικό
Στις 10 Απριλίου 2014, ο πρωθυπουργός Χουν Σεν συμφώνησε να πραγματοποιήσει εκλογές πέντε μήνες νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2018. Ωστόσο, η αντιπολίτευση απέρριψε την πρόταση, ζητώντας να διεξαχθούν εκλογές ήδη από το 2015 ή από τα μέσα του 2016. Στις 22 Ιουλίου 2014, η πολιτική κρίση έληξε επισήμως και η αντιπολίτευση συμφώνησε να λάβει τη θέση της στο κοινοβούλιο. Συμφωνήθηκε επίσης ότι οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν το 2018. Ωστόσο, ο ηγέτης του CNRP, Σαμ Ρέινσι, στερήθηκε την κοινοβουλευτική ασυλία και στη συνέχεια του απαγορεύτηκε να επιστρέψει στην Καμπότζη μετά την αποχώρησή του από τη χώρα. Το αίτημά του για βασιλική χάρη παρεμποδίστηκε από τον Σεν και τον Δεκέμβριο του 2016 ο αναπληρωτής του, Κεμ Σόχα, τον αντικατέστησε ως αρχηγό της αντιπολίτευσης.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2017, ο Ρέινσι ανακοίνωσε την παραίτησή του ως προέδρου του CNRP και τον διαδέχθηκε ο Σόχα. Στις 3 Σεπτεμβρίου, ο Σόχα συνελήφθη και κατηγορήθηκε για «προδοσία», προκαλώντας ερωτηματικά σχετικά με το μέλλον του κόμματος. Μια άλλη πράξη καταστολής από την κυβέρνηση ήταν το κλείσιμο της καθημερινής εφημερίδας της Καμπότζης Cambodia Daily. Στις 16 Νοεμβρίου 2017, το CNRP διαλύθηκε, εξαλείφοντας κάθε αληθινό αντίπαλο για την μακρά διακυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος. Οι έδρες του στο κοινοβούλιο μοιράστηκαν σε τρία άλλα κόμματα.
Αντιδράσεις
Η νομιμότητα των εκλογών του 2018 αμφισβητήθηκε από διάφορους σχολιαστές και μέσα ενημέρωσης. Υπήρξε ένας αριθμός ρεκόρ μη έγκυρων ψηφοδελτίων, που αντιπροσωπεύουν το 8,6% του συνόλου των ψήφων, περισσότερο από κάθε ψήφο που έλαβε ένα πολιτικό κόμμα προβάλλοντας εμπόδια στο CPP. Επίσης, σε περιοχές μακριά από την πρωτεύουσα της χώρας, οι ψηφοφόροι ισχυρίστηκαν ότι η CPP χρησιμοποίησε τακτικές εκφοβισμού για να επηρεάσει τα αποτελέσματα των εκλογών.
Διάφορες διεθνείς κυβερνήσεις, όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες απέρριψαν τα αποτελέσματα των εκλογών και απείλησαν να επιβάλουν κυρώσεις στην κυβέρνηση του Χουν Σεν
Η Κίνα, οι Φιλιππίνες, το Λάος και η Ταϊλάνδη ήταν μεταξύ των χωρών που συνεχάρησαν το CPP για τη νίκη του. Εν τω μεταξύ, το πρώην αντιπολιτευόμενο Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας κατηγόρησε την Εθνική Εκλογική Επιτροπή για την παραποίηση του ποσοστού συμμετοχής των ψηφοφόρων.
Παραπομπές
2018 γενικες Καμποτζη
Κώστας Δικέφαλος
Ο Κώστας Δικέφαλος (1956) είναι Έλληνας γλύπτης και καθηγητής στην ΑΣΚΤ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1956 στη Ζάκυνθο και το 1963 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα. Από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες ενώ από το 1976 μέχρι το 1982 σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έχοντας για καθηγητές τους Γιώργο Νικολαΐδη, Γιάννη Παππά και Θόδωρο Παπαγιάννη στη γλυπτική και τον Γιώργο Γεωργίου στην κεραμική. Από το 1992 διδάσκει ως ειδικός επιστήμονας στην ΑΣΚΤ.
Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας ο Δικέφαλος έχει σε αρκετούς διαγωνισμούς αποκομίζοντας αρκετές διακρίσεις, έχει συμμετάσχει στην κατασκευή πολυάριθμων δημόσιων μνημείων (μνημεία Εθνικής Αντίστασης σε Άμφισσα, Χαλκίδα και Χολαργό, άλλα έργα σε Ζάκυνθο, Αιγάλεω, Καλαμάτα κλπ) και έχει λάβει μέρος σε διάφορες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό (Γαλλία, Κύπρος, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιαπωνία κλπ).
Τεχνοτροπία
Ασχολείται κατά κύριο λόγο με τη λάξευση του μαρμάρου και της πέτρας ενώ χρησιμοποιεί σε μικρότερο βαθμό τον ορείχαλκο. Στα έργα του παρουσιάζονται βιόμορφες, γεωμετρικές ή αεροδυναμικές συνθέσεις άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο συμπαγείς. Έργα του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία, φορείς και συλλογές όπως στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Βορρέ, στο Τελλόγλειο, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο, στο υπαίθριο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Φουτζίμι της Ιαπωνίας και αλλού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Μουδέχαρ αρχιτεκτονική της Αραγονίας
Η αρχιτεκτονική Μουδέχαρ της Αραγονίας είναι μια αισθητική τάση του στιλ Μουδεχάρ, που απαντάται στην Αραγονία και έχει αναγνωριστεί σε ορισμένα αντιπροσωπευτικά κτήρια ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο όρος Μουδέχαρ στιλ πιστώνεται στον José Amador de los Ríos το 1859.
Οι πρώτες εκδηλώσεις του συγκεκριμένου αρχιτεκτονικού στιλ προέρχονται αφενός από την ανακτορική αρχιτεκτονική που συνδέεται με την μοναρχία, με την οποία τροποποιήθηκε και επεκτάθηκε το ανάκτορο Αλχαφερία, διατηρώντας την ισλαμική διακοσμητική παράδοση και αφετέρου από την παράδοση της ρωμαΐζουσας αρχιτεκτονικής (romanesque) στην κατασκευή της τοιχοποιίας, η οποία εμφανίζει συχνά διακοσμητικά στοιχεία ισπανικής προέλευσης. Παραδείγματα του τελευταίου τύπου αρχιτεκτονικής Μουδέχαρ μπορεί να δει κανείς στις εκκλησίες της Δαρόκα, οι οποίες ξεκίνησαν από πέτρα και τελείωσαν τον 13ο αιώνα με τούβλινα πάνελ Μουδέχαρ.
Γενικά χαρακτηριστικά
Από την άποψη της κατασκευής, η αρχιτεκτονική Μουδέχαρ στην Αραγονία υιοθετεί κατά προτίμηση λειτουργικά σχέδια του κιστερκιανού γοτθικού ρυθμού, αλλά με κάποιες διαφορές. Τα υποστηρίγματα συχνά απουσιάζουν, ειδικά στις αψίδες που έχουν χαρακτηριστικά οκταγωνικό σχέδιο με παχιά τοιχώματα που μπορούν να συγκρατήσουν την στατική πίεση της οροφής και παρέχουν χώρο για τούβλινη διακόσμηση. Η αρχιτεκτονική Μουδέχαρ διαθέτει τα παρακάτω γενικά χαρακτηριστικά :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ισπανία
Αλέξανδρος Μ. Σούτσος
Ο Αλέξανδρος Σούτσος, (1781 – 19 Οκτωβρίου [ή 23 Σεπτεμβρίου] 1807) από τον Οίκο των Σούτσων ήταν διερμηνέας της Πύλης (1802-1807).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μιχαήλ Α΄ πρίγκιπα της Βλαχίας και της Μολδαβίας και της Σεβαστίας Καλλιμάχη. Ήταν ανιψιός του Νικολάου διερμηνέα της Πύλης και εξάδελφος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Ο αδελφός του Γρηγόριος είχε γιο τον Μιχαήλ Β΄ πρίγκιπα της Μολδαβίας.
Το 1802 έγινε μ. διερμηνέας (dragoman) της Υψ. Πύλης. Το 1807 με διαταγή του σουλτάνου αποκεφαλίστηκε.
Πηγές
Αλεξανδρος
Λέσβος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Λέσβος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Ακρυλική ρητίνη
δεξιά|μικρογραφία|305x305εσ| Ο μεθακρυλικός πολυυδροξυαιθυλεστέρας είναι τυπική ακρυλική ρητίνη Ακρυλική ρητίνη είναι μια θερμοπλαστική ή θερμοσκληρυνόμενη πλαστική ουσία που κυρίως προέρχεται από το ακρυλικό οξύ, το μεθακρυλικό οξύ και διάφορα ακρυλικά μονομερή όπως π.χ. ακρυλικό βουτυλεστέρα, ή μεθακρυλικά μονομερή όπως τον μεθακρυλικό μεθυλεστέρα.
Γενικά
Οι ακρυλικές ρητίνες παράγονται σε διαφορετικούς υγρούς φορείς όπως π.χ. διαλύτη με βάση υδρογονάνθρακα (ακρυλικά με διαλύτη) ή με νερό, οπότε αναφέρονται ως γαλακτώματα ή διασπορές και παρέχονται σε μορφή 100% στερεών.
Ένα τυπικό παράδειγμα είναι ο μεθακρυλικός πολυυδροξυαιθυλεστέρας, ο οποίος δημιουργεί ένα πολυμερές με σταυροειδείς δεσμούς όταν υποβάλλεται σε επεξεργασία με πολυϊσοκυανικά. Τέτοια υλικά αποτελούν συστατικά σε ορισμένα χρώματα.