cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρίνα Μνίσεκ
Μετέπειτα ζωή
Μετά το θάνατο του Ψευδοδημήτρη Α', η Μαρίνα Μνίσεκ γλύτωσε τη ζωή της - αφού είχε απορρίψει τον βασιλικό τίτλο της - και εστάλη πίσω στην Πολωνία τον Ιούλιο του 1608. Ωστόσο, ο πατέρας της Γέργζυ Μνίσεκ δεν εγκατέλειψε το σχέδιό του να γίνει πεθερός του Τσάρου. Εξόριστος στο Γιαροσλάβλ, αναζήτησε έναν τρόπο να ξανακερδίσει την καλή του θέση. Με τη βοήθειά του, η Μαρίνα εμφανίστηκε στο Τούσινο, όπου θα παντρευόταν κρυφά έναν άλλο απατεώνα Ψευδοδημήτρη Β', αφού υποτίθεται ότι τον αναγνώρισε ως σύζυγό της. Ο Πολωνός Χετμάνος Στάνισλαβ Ζολκιέφσκι έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι τα μόνα δύο κοινά πράγματα που είχαν ο Ψευδοδημήτρης Α΄ και Β΄ ήταν ότι «ήταν και οι άνθρωποι και οι σφετεριστές». Ο Ψευδοδημήτρης Β' σκοτώθηκε τον Δεκέμβριο του 1610 αριστερά|μικρογραφία| Απόδραση της Μαρίνας Μνίσεκ και του [[Τσάρεβιτς Ιβάν Ντμίτριγιεβιτς|Τσαρέβιτς Ιβάν από τον Λεον Βυτσόλκοσκι]] Στη συνέχεια, η Μαρίνα Μνίσκ βρήκε προστάτη στο πρόσωπο του Αταμάνου Ιβάν Ζαρούτσκυ, ο οποίος θα προσπαθούσε να υποστηρίξει τον διορισμό του γιου της Ιβάν (γεννημένος τον Ιανουάριο του 1611) για το ρωσικό θρόνο. Οι κυνήγοί του ονόμασαν τον γιο της Μαρίνας Μνίσεκ «Ιβάν Ντμίτριγιεβιτς» (κυριολεκτικά ο Ιβάν, γιος του Ντμίτρι), ωστόσο, ο Πατριάρχης Ερμογένης αργότερα θα τον ονομάσει τον «απόγονο του αντάρτη/εγκληματία». Το καλοκαίρι του 1613, αφού έχασαν τους υποστηρικτές τους, οι Μνίσεκ και Ζαρούτσκυ κατέφυγαν στο Αστραχάν, αλλά με την εκλογή του Μιχαήλ Ρομανώφ ως τσάρου, οι πολίτες του Αστραχάν ήθελαν τον σφετεριστή και την οικογένειά του να φύγουν από την πόλη τους. Το 1614, μία εξέγερση των κατοίκων της πόλης στόχευε αποκλειστικά στη σύλληψη της οικογένειας. Κατέφυγαν στις στέπες, για να ξεφύγουν. Κοντά στον ποταμό Ουράλη τον Μάιο του 1614, αφού δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν υποστήριξη για μία εξέγερση των Κοζάκων, συνελήφθησαν από τους Κοζάκους και παραδόθηκαν στον νέο Τσάρο τον επόμενο μήνα.
Ο Ιβάν Ζαρούτσκι και ο μικρός γιος της Μνίσεκ εκτελέστηκαν το 1614. Η Μαρίνα Μνίσεκ πέθανε στη φυλακή λίγο αργότερα. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές βρέθηκε στραγγαλισμένη.
Ο θρύλος «Η μάγισσα»
Όταν ο τρίχρονος γιος της Μαρίνας, ο Τσαρέβιτς Ιβάν Ντμιτριέβιτς, απαγχονίστηκε δημόσια, η Μαρίνα - σύμφωνα με τον Ρώσο πρεσβευτή στην πολωνική βασιλική αυλή - «πέθανε από λαχτάρα για τη δική της μοίρα». Σύμφωνα με άλλες πηγές, είτε κρεμάστηκε είτε πνίγηκε.
Ένας δημοφιλής μύθος λέει ότι η Μνίσεκ, μία ισχυρή μάγισσα, έβαλε κατάρα στη δυναστεία Ρομάνοφ λόγω της εκτέλεσης του γιου της από τον νέο Τσάρο Μιχαήλ και τον πατέρα του, τον Πατριάρχη Φιλάρετο της Μόσχας. Το σώμα του αγοριού αφέθηκε να κρεμόταν κοντά στην Πύλη του Σέρπουκοφ για μήνες. Η Μαρίνα είπε: «Καταραμένοι! Στο Μοναστήρι του Ιπατίεφ που ξεκινήσατε, στο Σπίτι του Ιπατίεφ θα τελειώσετε! Ξεκινήσατε με το θάνατο ενός τσαρέβιτς, θα τελειώσετε με το θάνατο ενός τσαρέβιτς!». Έτσι, σύμφωνα με το μύθο, η βάρβαρη δολοφονία του Τσάρου Νικολάου Β΄ και της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένου του δωδεκάχρονου γιου του, του τσαρέβιτς, ήταν η εκδίκηση της Μαρίνας της Μάγισσας για τη βάρβαρη δημόσια εκτέλεση του γιου της Τσαρέβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσαρίνες της ρωσικής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πολωνές του 17ου αιώνα
Σέσιλ Ρόουντς
Ο Σέσιλ Τζον Ρόουντς (Cecil John Rhodes, 5 Ιουλίου 1853 - 26 Μαρτίου 1902 ) ήταν Βρετανός επιχειρηματίας και πολιτικός στη Νότια Αφρική, ο οποίος υπηρέτησε Πρωθυπουργός της Αποικίας του Ακρωτηρίου από το 1890 μέχρι το 1896. Ένθερμος υποστηρικτής του βρετανικού ιμπεριαλισμού, ο Ρόουντς και η Βρετανική Εταιρεία της Νότιας Αφρικής ίδρυσαν τη Ροδεσία (σήμερα Ζιμπάμπουε και Ζάμπια), την οποία η Εταιρεία ονόμασε με το όνομα αυτό προς τιμή του το 1895. Το Πανεπιστήμιο Ρόουντς έχει επίσης ονομαστεί προς τιμή του.
Γιος ενός εφημέριου, ο Ρόουντς μεγάλωσε στο Μπίσοπς Στόρτφορντ, Χαρτφορντσάιρ, και ήταν ένα φιλάσθενο παιδί. Στάλθηκε από την οικογένειά του στη Νότια Αφρική, όταν ήταν 17 ετών, ελπίζοντας ότι το κλίμα θα βελτίωνε την υγεία του. Εισήλθε στο εμπόριο διαμαντιών στο Κίμπερλι το 1871, σε ηλικία 18 ετών, και μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες απέκτησε σχεδόν τον πλήρη έλεγχο στην παγκόσμια αγορά διαμαντιών. Η εταιρία De Beers, την οποία ίδρυσε το 1888, συνεχίζει να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία στο εμπόριο διαμαντιών μέχρι τον 21ο αιώνα. Ο Ρόουντς εισήλθε στο κοινοβούλιο του Ακρωτηρίου το 1880 και μια δεκαετία αργότερα έγινε πρωθυπουργός. Αφότου επέβλεψε τον σχηματισμό της Ροδεσίας (σημερινή Ζιμπάμπουε) στις αρχές της δεκαετίας του 1890, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πρωθυπουργός το 1896, μετά την καταστροφική επιδρομή του Τζέιμσον, ενάντια στη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία (ή Τράνσβααλ). Μετά τον θάνατό του το 1902, σε ηλικία 48 ετών, θάφτηκε στους λόφους Ματοπός, στη σημερινή Ζιμπάμπουε. Την εποχή του θανάτου του ήταν ήδη μια πολύ αμφιλεγόμενη μορφή.
Πηγές
κατηγορία:Βρετανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Ευρωπαϊκός αποικισμός στην Αφρική Κατηγορία:Πολιτικοί της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Βρετανική Αυτοκρατορία
Τάγμα του Οσμανιέ
Το Τάγμα του Οσμανιέ ή Οσμανίγιε και Οσμανιγιέ (τουρκικα: Osmanlı Devlet Nişanı) ήταν στρατιωτικό παράσημο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Το παράσημο δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 1862 από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ. Με την κατάργηση του Τάγματος της Τιμης (Nişan-i Iftikhar), το παράσημο αυτό έγινε η δεύτερη πιο μεγάλη διάκριση στην Αυτοκρατορία, κάτω μόνο από το Τάγμα της Διάκρισης (Nişan-i Imtiyaz). Το απένειμε ο Σουλτάνος σε δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς ηγέτες με εξέχουσες υπηρεσίες προς του Κράτος. Γενικά δεν γινόταν απονομή σε γυναίκες, αλλά φαίνεται ότι είχαν γίνει εξαιρέσεις κατά την κρίση του Σουλτάνου. Το Τάγμα αρχικά είχε τρεις τάξεις. Το 1867 επεκτάθηκε σε τέσσερεις, συν μία πρώτης τάξης στολισμένη με μπριγιάντια ή διαμάντια (αυτό δεν περιλαμβάνει της παρασημοφορήσεις με σπάθες, οι οποίες δεν αποτελούσαν ξεχωριστή, αλλά ήταν ξεχωριστή διάκριση). Το Τάγμα περιοριζόταν (για Τούρκους αποδέκτες) σε 50 άτομα για την πρώτη τάξη, 200 για τη δεύτερη, 1.000 για την Τρίτη, και 2.000 άτομα για την τέταρτη τάξη. Αρχικά, κάποιος δεν μπορούσε να λάβει το παράσημο Πρώτης Τάξης αν δεν είχε λάβει πρώτα το Παράσημο Μετζιτιέ Πρώτης Τάξης, αλλά κατά την 33χρονη βασιλεία του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, οι περισσότεροι από αυτούς τους περιορισμούς είχαν αγνοηθεί, και οι πρώτες τάξεις απονέμονταν ελεύθερα. Μια Πέμπτη Τάξη προστέθηκε το 1893.
Από το 1915 ως το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όλες οι τάξεις μπορούσαν να απονεμηθούν με σπάθες αν απονέμονταν για κατορθώματα σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Περιγραφή
Ο Αστέρας του Παράσημου είναι ένα επτάκτινο αστέρι σε σκούρο πράσινο σμάλτο, με τρεις κοντές αργυρές ακτίνες μεταξύ της κάθε κορυφής του αστεριού. Το κέντρο είναι από χρυσό σε κόκκινο σμάλτο, που περιβάλλεται με πράσινο σμάλτο. Στο κεντρικό κόκκινο μέρος υψώνεται χρυσή ημισέληνος, με καλλιγραφική επιγραφή "Στηριζόμενος στην Βοήθεια του Παντοδύναμου Θεού, Αμπουλαζίζ Χαν, Ηγεμόνας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας". Το πίσω μέρος του παράσημου είναι αργυρό, και φέρει ένα στρατιωτικό θυρεό και τη χρονολογία 699, το χρόνο ίδρυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Αστέρας κρέμεται από μια χρυσή ημισέληνο με αστέρι που κοιτάν προς τα πάνω. Ο Αστέρας μόνος του το ίδιο κέντρο πάνω σε επτάκτινο αστέρι σε παρατεταγμένες ακτίνες. Ο Αστέρας Πρώτης Τάξης κανονικά είναι 10 εκατοστά, ενώ το Δεύτερης Τάξης 9 εκατοστά, με την Οθωμανική νομισματική σφραγίδα στο πίσω μέρος.
Έλληνες αποδέκτες του παράσημου
Μεταξύ άλλων, στους Έλληνες που έγιναν αποδέκτες του παράσημου περιλαμβάνονται οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Γιοχάννες Μάιτενς
Ο Γιοχάννες Μάιτενς (ολλανδικά: Johannes Mijtens, αναφερόμενος και ως Γιαν (Jan) και ως Μίρτενς, 1614 - 1670) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ασχολήθηκε με πορτρέτα και ιστορικά θέματα.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Μάιτενς γεννήθηκε το 1614 στη Χάγη. Προερχόταν από οικογένεια πολλών και αξιόλογων καλλιτεχνών, όπως οι θείοι του Ίσαακ Μάιτενς και Ντανιίλ Μάιτενς, και οι δύο επιφανείς ζωγράφοι. Παρά το γεγονός αυτό, δεν είναι πολλά στοιχεία γνωστά σχετικά με τον βίο του. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο Γιαν Μάιτενς είχε ως Δάσκαλο αρχικά τον Άντονι φαν Όπσταλ (Anthony van Opstal) και αργότερα τον Νίκολας φαν ντερ Χορστ (Nicolas van der Horst). Ωστόσο, φαίνεται ότι ο Χαουμπράκεν μπέρδεψε τις σημειώσεις του για τον Γιοχάννες Μάιτενς και αυτές για τον Φλαμανδό χαράκτη Γιαν Μάισσενς: Ο Γιοχάννες δεν είχε γιο ονόματι Κορνέλις, ο οποίος έγινε χαράκτης, ούτε ζούσε στην Αμβέρσα, όπως αναφέρει ο Χαουμπράκεν. Εσφαλμένοι είναι, επίσης, και οι Δάσκαλοί του, καθώς στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης] ως Δάσκαλοί του αναφέρονται οι θείοι του, πιθανώς αρχικά ο Ίσαακ και στη συνέχεια ο Ντανιίλ, ο οποίος τον ανέλαβε το 1634, έτος που επέστρεψε από την Αγγλία, όπου είχε διατελέσει προσωπογράφος της αγγλικής Αυλής. Το 1641 ο Γιαν αναφέρεται ότι νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του Ντανιίλ και πρώτη του εξαδέλφη Άννα Μάιτενς. Είχε προηγηθεί η ένταξή του στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Χάγης το 1639, αλλά το 1656 ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη της "Confrerie Pictura" (Haagse Confreriekamer van Pictura), που δημιουργήθηκε από καλλιτέχνες που ήθελαν να ανεξαρτητοποιηθούν από τη Συντεχνία. Επιπλέον, ήταν μέλος της Πολιτοφυλακής της Χάγης από το 1659, την οποία και απεικόνισε σε πίνακα που βρισκόταν στο κτίριο της Πλιτοφυλακής, αλλά χάθηκε κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα.
Ο Γιοχάννες Μάιτενς ήταν προσωπογράφος της Ολλανδικής Βασιλικής Οικογένειας και άλλων υψηλά ισταμένων προσώπων, αλλά ζωγράφισε και ορισμένες ρωπογραφίες και πίνακες με ιστορικά θέματα. Ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στην απεικόνιση των ενδυμάτων των ευκατάστατων Ολλανδών. Από τους πλέον γνωστούς του πίνακες είναι αυτό της οικογένειας του κ. Βίλλεμ φαν ντεν Κερκχόφεν (ανώτατου δικαστικού), τον οποίο δημιούργησε το 1652. Ο νεότερος γιος της οικογένειας, Πέλλεχρομ (αυτός που στηρίζεται στο πόδι του πατέρα του) προστέθηκε το 1655, καθώς δεν είχε ακόμη γεννηθεί όταν ο Μάιτενς δημιούργησε τον πίνακα. Οι πέντε άγγελοι συμβολίζουν άλλα παιδιά της οικογένειας, που απεβίωσαν σε πολύ μικρή ηλικία.
Στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης αναγράφονται ως μαθητές του οι Νικολάες Λίσσαντ (Nicolaes Lissant), Χέραρντ ντε Νάιστ (Gerard de Nijst), Άντριεν Στάλπερτ φαν ντερ Βίλε (Adriaen Stalpert van der Wiele), Πάουβελς φαν ντε Φέλντε (Pouwels van de Velde), Άντριεν Τάις ντε Βιτ (Andries Thijsz. de Wit) και Ουρμπάνους Τάλιμπερτ φαν Άιπερεν (Urbanus Talibert van Yperen).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Μεσολιθικός οικισμός Μαρουλάς
Η θέση αυτή είχε επισημανθεί από το 1975 ως προ-νεολιθικός οικισμός όμως η άποψη εκείνη αμφισβητήθηκε έντονα μέχρι την πρώτη έρευνα στον χώρο το 1995. Η ανασκαφική έρευνα συνεχίστηκε μεταξύ των ετών 2001 έως 2005 από το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και την ΚΑ’ Εφορεία των Κυκλάδων καλύπτοντας την έκταση των 2.500 τμ. Η ανασκαφική δραστηριότητα αποκάλυψε αρχιτεκτονικές κατασκευές, ταφές, αποθέτες με καύσεις, λίθινα εργαλεία και διατροφικά κατάλοιπα ζώων και φυτών.
Γίνονται προσπάθειες για αποκατάσταση, προστασία και αξιοποίηση του οικισμού ως αρχαιολογικό χώρο.
Γενικά στοιχεία
Ο Μαρουλάς είναι ο μοναδικός μεσολιθικός οικισμός σε ανοιχτό επίπεδο χώρο του οποίου σώζονται αρχιτεκτονικά στοιχεία. Ενώ η επιφάνεια της θάλασσας βρισκόταν 40-50 μέτρα (ή 50-60 μέτρα ) πιο χαμηλά στη μεσολιθική περίοδο, σήμερα ο οικισμός βρίσκεται δίπλα στο κύμα και έχει πλέον καταστραφεί σημαντικό μέρος του. Φαίνεται πως είναι ο μοναδικός μεσολιθικός οικισμός στο Αιγαίο που εν μέρει διασώθηκε από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας καθώς τότε δεν ήταν παραθαλάσσιος.
Αρχιτεκτονικές κατασκευές
Με βάση τα ανασκαφικά δεδομένα, τα οικήματα του Μαρουλά είχαν κυκλικό σχήμα με διάμετρο 3 έως 4 μ και το δάπεδό τους επιστρωνόταν με πέτρες, ενώ κάποια από αυτά χρησιμοποιήθηκαν περισσότερες από μία φορές. Οι κατασκευές αλλού εντοπίζονται συγκεντρωμένες, όπως συμβαίνει στο κεντρικό τμήμα του οικισμού και αλλού κατανέμονται πιο αραιά. Αριθμούνται 31 (ή 15 ) τέτοιες κατασκευές. Οι περισσότερες και πιο κατεστραμμένες οικίες βρίσκονται στην ανατολική πλευρά του οικισμού, η οποία γειτνιάζει με τη θάλασσα.
Ο τύπος του κυκλικού οικήματος στον Μαρουλά, κατοικήθηκε από ομάδες θηρευτών-τροφοσυλλεκτών με αμφισβητούμενο, προς το παρόν βαθμό μονιμότητας αν και φαίνεται πως γίνονταν ανακατασκευές, κάτι που δηλώνει μακροχρόνια χρήση τους. Παρόμοιοι τύποι οικημάτων δεν συναντώνται στο πλαίσιο της Μεσολιθικής περιόδου της Νοτιανατολικής Ευρώπης.
Ταφικές κατασκευές
Στον Μαρουλά φαίνεται πως υπάρχει ποικιλομορφία ως προς τις κατασκευές χώρων ταφής αφού δύο τάφοι είχαν σκαφτεί στο μαλακό σχιστόλιθο, δύο άλλοι είχαν τη μορφή απλών αβαθών λάκκων ελλειψοειδούς σχήματος με μικρές πέτρες περιμετρικά και μία ταφή εντοπίστηκε σε αβαθή λάκκο στην περίμετρο του οποίου υπήρχαν πέτρες που στήριζαν μια μεγάλη πλάκα. Σε όλες τις περιπτώσεις ο νεκρός ήταν τοποθετημένος σε συνεσταλμένη στάση και δεν συνοδευόταν από κτερίσματα. Η παρουσία μακρών οστών και μιας σιαγόνας κάτω από τα δάπεδα δύο οικημάτων, όπως επίσης και της συγκέντρωσης οστών πάνω στο δάπεδο μιας κατασκευής, αλλά και η απουσία των κρανίων από ορισμένους σκελετούς, κάτι το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα της ύπαρξης δευτερογενών ταφών, παραπέμπουν σε ταφικές πρακτικές της Νατούφιας φάσης, ενώ η τοποθέτηση της πλάκας πάνω από τον νεκρό, θυμίζει αντίστοιχα παραδείγματα της Ain Mallaha και του El Wad. Οι 26 ταφές του Μαρουλά (6 παιδιά, 19 ενήλικες, 8 άνδρες, 2 γυναίκες ) έρχονται να προστεθούν σε ένα περιορισμένο αριθμητικά σύνολο ταφών της Μεσολιθικής περιόδου του ελλαδικού χώρου, αφού ταφικές πρακτικές έχουν παρατηρηθεί μόνο στο Φράγχθι και τη Θεόπετρα.
Λίθινα εργαλεία
Τα λίθινα εργαλεία του Μαρουλά κατασκευάστηκαν από τοπικό χαλαζία (80% του συνόλου), μηλιακό οψιανό (16, 8% του συνόλου) και πυριτόλιθο. Η τυπολογία των εργαλείων περιλαμβάνει φολίδες μικρού μεγέθους από χαλαζία και οψιανό, οδοντωτά, πλευρικά ξέστρα, οπείς, μικρογλυφίδες και εγκοπές. Υπάρχει η άποψη πως τα λίθινα εργαλεία του Μαρουλά εκφράζουν την απόπειρα των ομάδων να προσαρμοστούν στη χρήση των πρώτων υλών της περιοχής και συγκριμένα στον χαλαζία. Ο Μαρουλάς παρουσιάζει ομοιότητες με άλλες μεσολιθικές θέσεις του ελλαδικού χώρου, όπως το Φράγχθι, κυρίως όσον αφορά την έμφαση στην παραγωγή φολίδων και στη μικρή συχνότητα παρουσίας μικρολιθικών εργαλείων. Η χρήση του οψιανού δείχνει τη ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο για την προμήθεια πρώτων υλών ή και έτοιμων εργαλείων από τη Μήλο.
Κατάλοιπα ζώων και φυτών
Στον χώρο του οικισμού εντοπίστηκαν κατάλοιπα γουρουνιών, λαγών, αλεπούς, κουναβιού και πτηνών ενώ τρέφονταν και με ψάρια (τονοειδή), θαλάσσια όστρεα και χερσαία μαλάκια. Τα καμένα και με ίχνη εγκοπών οστά των γουρουνιών μαρτυρούν την αξιοποίηση των συγκεκριμένων ζωικών ειδών στο πλαίσιο των διατροφικών πρακτικών.
Η εξέταση των οστών των γουρουνιών, προκειμένου να διαφωτιστεί το ζήτημα της εξημέρωσης, δεν έφεραν στο φως αποτελέσματα, αφού το δείγμα ήταν μικρό και παρουσιαζόταν ποικιλομορφία ανάμεσα στα άτομα. Είναι πιθανό, από τη στιγμή που οι πληθυσμοί των γουρουνιών δεν φαίνονται να ήταν γηγενείς στο νησί της Κύθνου, τα ζώα αυτά να μεταφέρθηκαν στον οικισμό από τους κατοίκους του Μαρουλά προκειμένου να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο της κυνηγετικής δραστηριότητας.
Τα αρχαιοβοτανικά κατάλοιπα περιορίζονται σε δείγματα σπόρων φυτών της ανοιχτής στέπας. Ωστόσο, υπό μία άποψη, η παρουσία των μυλόλιθων και των γουδιών υποδεικνύει την παρουσία άγριων μορφολογικά δημητριακών. Παρόλα αυτά, δεν έχουν εντοπιστεί κατάλοιπα άγριων μορφολογικά δημητριακών στη θέση αυτή.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Μεσολιθική περίοδος Κατηγορία:Οικισμοί Κατηγορία:Ιστορία της Κύθνου
Ορνέ Ρεθύμνης
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή Κάστελλος έχει αποκαλυφθεί μεγάλη ακρόπολη των μυκηναϊκών χρόνων, η οποία έχει χρονολογηθεί περί το 1200 π.Χ.. Η ακρόπολη καλύπτει έκταση 55 στρεμμάτων και διαθέτει οργανωμένες οικίες, δρόμους και κοινόχρηστους χώρους. Επίσης έχει αποδόσει πλούσια κεραμικά ευρήματα.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Ornea στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Ornea με 40 κατοίκους και 95 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Ornea. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Κάτω Ορνέ, με 4 χαράτσια. Δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους.
Στην απογραφή του 1881 η Ορνέ υπάγονταν στον δήμο Μελάμπων και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 23 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 74 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 υπάγεται στην κοινότητα Μελάμπων. Το 1932 η Ορνέ ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης.
Δείτε: Κοινότητα Ορνές
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Νίκος Πιτσιάουλος
Ο Νίκος Πιτσιάουλος ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αγωνίστηκε για 15 χρόνια στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου όταν παράγοντες της ομάδας τον είδαν να αγωνίζεται σε ένα φιλικό με τον Μαραθώνα Κάτω Βαρωσίων. Στη Νέα Σαλαμίνα έπαιζαν τότε ως τερματοφύλακες και τα δύο αδέλφια του, Μιχάλης Πιτσιάουλος και Σάββας Σταύρου.
Με τη Νέα Σαλαμίνα είχε 121 συμμετοχές και 42 γκολ στο πρωτάθλημα και 13 συμμετοχές και 5 γκολ στο κύπελλο. Αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ της ομάδας στο πρωτάθλημα: 1960-61 (11 γκολ) και 1961-1962 (15 γκολ).
Το 2014 τιμήθηκε από τον Δήμο Αμμοχώστου για την προσφορά του στον κυπριακό αθλητισμό.
Απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 2020.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2015-2016
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2015-16 αποτέλεσε την 43η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 28 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου 2016 στο Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Τρικάλων (Κατσιμήδου). Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτή κατέκτησε η Καλαθοσφαιρική Ακαδημία Αθηνών (Teleunicom BAC) για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2015 2016 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στα Τρίκαλα
Τσετσίλια και Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι
μικρογραφία| Πλάκα σε σχολείο με τους Τσετσίλια και Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι, μεταξύ των Πολωνών Δίκαιων των Εθνών από το Μπέουζετς. Η Τσετσίλια (1905–1980) και ο Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι (1902–1955) ήταν ζευγάρι Πολωνών Καθολικών, που αναγνωρίστηκαν ως Δίκαιοι των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ, επειδή είχαν δώσει καταφύγιο σε μια Εβραία κοπέλα που ονομαζόταν Ιρένα Σνίτσερ (Irena Sznycer) στο χωριό Μπέουζετς κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Πολωνία στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η οικογένεια Μπρογκόφσκι
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής στην Πολωνία, η Τσετσίλια και ο Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι και τα τρία παιδιά τους ζούσαν στο χωριό Μπέουζετς. Το στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ βρισκόταν κοντά στο χωριό. Οι Μπρογκόφσκι μπορούσαν να δουν τους Εβραίους να οδηγούνται στο στρατόπεδο και να δουν τον καπνό από τα κρεματόρια στο στρατόπεδο.
Η αδερφή του Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι, Κσαβέρα Μπρογκόφσκα, εργαζόταν ως οικονόμος στη Βαρσοβία.
Διάσωση της Ιρένα Σνίτσερ
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής στην Πολωνία, από το 1941 έως την απελευθέρωση το 1945, η Τσετσίλια και ο Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι έκρυψαν μια νεαρή Εβραία κοπέλα που ονομαζόταν Ιρένα Σνίτσερ από τη γερμανική Γκεστάπο.
Η Σνίτσερ γεννήθηκε στην Κρακοβία. Όταν ήταν περίπου έξι ετών, η μητέρα της την έφερε στη Βαρσοβία, η οποία ζήτησε από τους συγγενείς της να κρύψουν το κορίτσι. Οι γονείς της και οι μεγαλύτερες αδερφές της συνελήφθησαν εκείνη την εποχή και δολοφονήθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Οι συγγενείς της κρύβονταν και φοβούνταν ότι η εβραϊκή εμφάνιση της Σνίτσερ θα τους έθετε σε κίνδυνο. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούσαν να τη φροντίσουν. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να τη στείλουν σε ένα ορφανοτροφείο, κανόνισαν να μεταφερθεί από τη Βαρσοβία στο χωριό Μπέουζετς.
Η Σνίτσερ ταξίδεψε στο Μπέουζετς με την Πολωνή οικονόμο Κσαβέρα Μπρογκόφσκα και τη φίλη της, Μάρια Λεστσίνσκα. Και τις τρεις φιλοξενήθηκαν από τον αδελφό της Μπρογκόφσκα, Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι και τη σύζυγό του, Τσετσίλια. Η Τσετσίλια και ο Μάτσεϊ Μπρογκόφσκι έδωσαν καταφύγιο στη Σνίτσερ από το 1941, όταν ήταν περίπου έξι ετών, μέχρι την απελευθέρωση της Πολωνίας το 1945. Οι Μπρογκόφσκι είχαν τρία δικά τους παιδιά εκείνη την εποχή, το μικρότερο από τα οποία, η Μαρίσια ή Μάρια, είχε την ίδια ηλικία με τον Σνίτσερ. Η Σνίτσερ αντιμετωπίστηκε ως μέλος της οικογένειας. Τους βοηθούσε στα χωράφια και μοιραζόταν ένα κρεβάτι με τη Μάρια. Η Μάρια και η Σνίτσερ ήρθαν εξαιρετικά κοντά.
Οι Μπρογκόφσκι είχαν δύσκολες στιγμές δίνοντας καταφύγιο στην Σνίτσερ, ειδικά επειδή το χωριό ήταν τόσο κοντά στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ. Τα παιδιά τους βοήθησαν στην προστασία της Σνίτσερ, παρηγορώντας την και μένοντας μαζί της σε ένα κελάρι όταν έπρεπε να κρυφτεί για να αποφύγει τις ναζιστικές περιπολίες. Όταν δεν μπορούσε να κρυφτεί, οι Μπρογκόφσκι την ανέφεραν ως ανιψιά τους. Σε μια περίπτωση η Σνίτσερ αναγνωρίστηκε ως Εβραία, αλλά η οικογένεια κατάφερε να αποσπάσει την προσοχή του κατήγορου με φαγητό και αλκοόλ. Μετά από αυτό, οι Μπρογκόφσκι βάφτισαν τη Σνίτσερ, με την ελπίδα να την προστατεύσουν.
Μεταπολεμικά
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σνίτσερ πέρασε αρκετά χρόνια σε ένα ορφανοτροφείο Μπουντ. Το 1949, μετακόμισε σε ένα κιμπούτς στο Ισραήλ μαζί με άλλους εκτοπισμένους νέους. Χρόνια αργότερα, τα μέλη προσπάθησαν να επανασυνδεθούν, αλλά η Σνίτσερ είχε ξεχάσει το επώνυμο της πολωνικής οικογένειας.
Ένα από τα παιδιά των Μπρογκόφσκι, τώρα η Μάρια Γιούρτσακ, δημοσίευσε μια αγγελία σε μια εφημερίδα με μια φωτογραφία της Σνίτσερ. Αυτό το εντόπισε ένας φίλος της Σνίτσερ που τους έφερε κοντά. Η Σνίτσερ (τώρα γνωστή ως Ρίνα Φάινμεσερ) γνώρισε τη Μάρια το 2007. Εκείνη την εποχή, σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα, οι γονείς της Μπρογκόφσκι που την είχαν καταφύγει είχαν πεθάνει.
Στους Μπρογκόφσκι απονεμήθηκε μετά θάνατον ο τίτλος των Δίκαιων των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ το 2006 (ή το 2008, οι πηγές ποικίλλουν), τον οποίο έλαβε η κόρη τους, Μάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Παντρεμένα ζευγάρια
Το Μπάνιο του Παιδιού
Το Μπάνιο του Παιδιού (ή Το Μπάνιο) είναι μια ελαιογραφία του 1893 της Αμερικανίδας ζωγράφου Μαίρη Κάσατ. Το θέμα και η πάνω από τα κεφάλια προοπτική είναι επηρεασμένα από την Ιαπωνική ξυλογραφία. Δείχνει την αξιοπρέπεια στη μητρότητα και έχει ένα στυλ παρόμοιο με αυτό του Εντγκάρ Ντεγκά.
Το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο απέκτησε τον πίνακα το 1910. Έκτοτε είναι ένα από τα δημοφιλέστερα εκθέματα του μουσείου.
Περιγραφή
Το 1891, η Μαίρη Κάσατ δημιούργησε την ελαιογραφία με δύο θέματα, τη μητέρα και το μικρό παιδί. Το είδος της σκηνής βασίζεται στο καθημερινό μπάνιο του παιδιού, μια στιγμή που είναι «ιδιαίτερη χωρίς να είναι ιδιαίτερη». Η γυναικεία μορφή κρατά ψηλά το παιδί σταθερά και προστατευτικά με το αριστερό της χέρι ενώ το άλλο χέρι πλένει προσεκτικά τα πόδια του παιδιού. Το μικρό και στρουμπουλό αριστερό χέρι του παιδιού στηρίζεται πάνω στο μηρό της μητέρας, ενώ το άλλο χέρι ακουμπά σταθερά στο μηρό του. Το δεξί χέρι της μητέρας πιέζει σταθερά αλλά απαλά το πόδι στη λεκάνη, που μιμείται την πίεση του παιδιού στο μηρό της. Για να δώσει την αίσθηση του βάθους, η Κάσατ ζωγράφισε τα πρόσωπά να μικραίνουν στον χώρο. Οι πινελιές είναι πολυεπίπεδες και τραχιές, δημιουργώντας παχιές γραμμές που περιγράφουν τις φιγούρες και ξεχωρίζουν από το μοτίβο του φόντου. Το χέρι της ζωγράφου είναι εμφανές μέσα από την τραχύτητα των γραμμών και μπορούν να φανούν καλύτερα από απόσταση.
Επιρροές
Η Κάσατ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους συναδέλφους της Ιμπρεσιονιστές και ειδικά τον Έντγκαρ Ντεγκά. Το πρώτο ζωγραφικό έργο Ιμπρεσιονισμού που έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένας πίνακας με παστέλ του Ντεγκά του 1875, που αυτή είχε αγοράσει. Η Κάσατ άρχισε να παρουσιάζει τα έργα της μαζί με τους Ιμπρεσιονιστές το 1877, όπου γνώρισε άλλους συναδέλφους Ιμπρεσιονιστές, όπως ο Κλοντ Μονέ και η Μπερθ Μορισό. Το 1890, ενθουσιάστηκε από τις εκτυπώσεις των Ιαπωνικών ξυλόγλυπτων κατά τη διάρκεια της έκθεσης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Παρίσι, τρία χρόνια πριν από τον πίνακα Το Μπάνιο του Παιδιού. Η Κάσατ συντάχθηκε με την απλότητα και τη σαφήνεια του Ιαπωνικού σχεδιασμού και την επιδέξια χρήση των επιπέδων του χρώματος. Η προοπτική της ζωγραφικής ήταν εμπνευσμένη από τις Ιαπωνικές εκτυπώσεις και τον Ντεγκά. « Η Ιαπωνική χαρακτική ενδιαφερόταν περισσότερο για την διακόσμηση παρά για την ακριβή απόδοση της προοπτικής.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής της Μαίρη Κάσατ
Χροιά ούρων
Η χροιά ή το χρώμα των ούρων οφείλεται εν πολλοίς στη σύσταση του αίματος αφού προέρχονται από αυτό. Συγκεκριμένα προέρχονται από το φιλτράρισμα του αίματος στους νεφρούς κατά το οποίο απομακρύνονται επιβλαβείς ή άχρηστες ουσίες του μεταβολισμού αραιωμένες στο νερό. Το χρώμα των ούρων προσδιορίζεται πάντα κατά την γενική εξέταση των ούρων. Φυσιολογικά η χροιά των ούρων είναι κίτρινη ή ωχροκίτρινη.
Σε διάφορες μεταβολικές και παθολογικές καταστάσεις μπορεί να πάρει και άλλα χρώματα όπως λαμπερό κίτρινο, καστανό, ερυθρό κ.α. Η ένταση της χροιάς αντανακλά το ποσό του αποβαλλόμενου νερού σε σχέση με την ποσότητα διαφόρων αποβαλλόμενων μεταβολιτών (μετρημένων ανά 24ωρο). Το χρώμα των ούρων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένας εμπειρικός δείκτης της υδάτωσης ατόμων π.χ. που βρίσκονται σε θεραπεία ή αθλούνται.
Συλλογή ούρων
Απαιτούνται πρώτα πρωινά ούρα μέσης ούρησης.
Μέτρηση της χροιάς των ούρων με αναλυτή ούρων
Οι αυτόματοι αναλυτές των ούρων μπορούν να προσδιορίσουν με μεγάλη ακρίβεια το χρώμα των ούρων. Χρησιμοποιείται κατά κανόνα η μέθοδος της ανακλασιμετρίας.
Χρωμογόνες ουσίες ούρων
Οι κύριοι χρωμογόνοι μεταβολίτες ή αλλιώς χρωμογόνες ουσίες, είναι το ουρόχρωμα, η ουροχολίνη και η ουροερυθρίνη, που συνιστούν τα αίτια της συνήθους χροιάς των ούρων καθορίζοντας το χρώμα τους.
Ένταση χροιάς ούρων
Μεγάλη συγκέντρωση μεταβολιτών στα ούρα οδηγεί σε πιο έντονο χρώμα σε σχέση με τα αραιά ούρα. Η ποσότητα των υγρών που πίνουμε επηρεάζει το χρώμα των ούρων. Όταν πίνουμε πολλά υγρά τότε το χρώμα των ούρων γίνεται πολύ ανοικτό. Τα ούρα σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να είναι σχεδόν άχρωμα. Αντίθετα, στη στέρηση υγρών και στην αφυδάτωση, τα ούρα παίρνουν ένα πολύ σκούρο κίτρινο ή πορτοκαλί χρώμα.
Ουρολοίμωξη
Τα ούρα παίρνουν ένα θολό σκούρο κίτρινο χρώμα.
Ουρολιθίαση
Τα ούρα αποκτούν ένα θολό σκούρο κίτρινο χρώμα.
Αιματουρία
Το αίμα στα ούρα, τους δίνει ένα χρώμα κόκκινο ή ροζ. Το χρώμα των ούρων δεν επαρκεί όμως για να διαγνωστεί η αιματουρία η οποία αποτελεί σύνηθες εύρημα στις λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος (ουρολοιμώξεις). Ο λόγος είναι ότι το ίδιο χρώμα μπορούν να δώσουν στα ούρα τα παντζάρια, τα μούρα, χρωστικές ουσίες που προστίθενται σε τρόφιμα καθώς και ορισμένα καθαρτικά φάρμακα που χορηγούνται για τη δυσκοιλιότητα.
Παθήσεις του ήπατος
Στην π.χ. οξεία ιογενή ηπατίτιδα και στη κίρρωση τα ούρα αποκτούν ένα έντονο κίτρινο χρώμα που οφείλεται στην αυξημένη συγκέντρωση χολερυθρίνης.
Χολόσταση
Τα ούρα αποκτούν χρώμα σκούρου καφέ ή χρώματος όπως του τσαγιού. Το ίδιο χρώμα μπορεί να προκληθεί από μερικά φάρμακα και χρωστικές ουσίες που περιέχονται σε τροφές.
Λήψη φαρμακευτικών σκευασμάτων
Π.χ. βιταμίνες. Τα ούρα μπορεί να αποκτήσουν ζωηρό κίτρινο χρώμα.
Λήψη φυσικών τροφίμων που έχουν υδατοδιαλυτές χρωστικές
Π.χ. τα σπαράγγια μπορούν να δώσουν μια πρασινωπή ή μπλε χροιά στα ούρα. Διαφορετική από τη συνήθη κίτρινη χροιά στα ούρα μπορούν να δώσουν χρωστικές ουσίες στα φαγητά καθώς και φάρμακα όπως η αμιτρυπτιλίνη, η ινδομεθακίνη, η ριφαμπικίνη, η δοξορουμπικίνη (χημειοθεραπευτικό φάρμακο), η φεναζοπυριδίνη και η γουαρφαρίνη.
Χρήσιμοι σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρήματα ιατρικών ουρολογικών εξετάσεων
Φραντσίσεκ Πάβεου Ρασέγια
Βιογραφία
μικρογραφία| Πολυκατοικία στην οδό Χουόντνα 26 (αριστερά), στην οποία δολοφονήθηκε ο Φραντσίσεκ Ρασέγια Ο Ρασέγια γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1896 στο Χέουμνο (τότε Κουλμ). Ο πατέρας του ήταν ο Ιγκνάτσι, υπάλληλος ταχυδρομείου και η μητέρα του η Μάρια, το γένος Τσίχον (Cichoń). Όταν γεννήθηκε και μέχρι τα 22 του περίπου αυτή η περιοχή ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Φοίτησε στο Λύκειο του Χέουμνο, όπου έκανε φιλία με τον Κουρτ Σουμάχερ, έναν μετέπειτα πολιτικό και ακτιβιστή του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στρατολογήθηκε στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό, πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο και πιάστηκε αιχμάλωτος και κρατήθηκε στην Τασκένδη. Το 1918, πήρε το δρόμο του μέσω της Φινλανδίας και της Σουηδίας στην Πολωνία. Έλαβε μέρος στον Πολωνο-Μπολσεβίκικο Πόλεμο ως ιατρός. Αφού σπούδασε ιατρική στο Μύνστερ, στην Κρακοβία και στο Πόζναν και απέκτησε το πτυχίο του διδάκτορα ιατρικών επιστημών, ο Ρασέγια εργάστηκε στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο στο Πόζναν. Το 1928, ήταν ένα από τα πέντε ιδρυτικά μέλη της Πολωνικής Ορθοπεδικής και Τραυματικής Εταιρείας. Ο Ρασέγια έλαβε το μεταδιδακτορικό του δίπλωμα το 1931 και έγινε διευθυντής ενός ορθοπεδικού νοσοκομείου στο Σφάζεντς. Παράλληλα, διηύθυνε μια ορθοπεδική πολυκλινική στο Πόζναν. Ο Ρασέγια οδήγησε στην επαναλειτουργία του ορθοπεδικού νοσοκομείου του Πανεπιστημίου του Πόζναν το 1935 και ανέλαβε τη διαχείρισή του, ενέργεια που ένα χρόνο αργότερα είχε ως αποτέλεσμα να του απονεμηθεί ο τίτλος του καθηγητή. Αργότερα ανήκε στην πολωνική Ακαδημαϊκή Εταιρεία Baltia.
Το Σεπτέμβριο του 1939, μετά την παύση των στρατιωτικών ενεργειών, ο Ρασέγια εργάστηκε ως ιατρός στη Βαρσοβία (από το Δεκέμβριο του 1939, ήταν επικεφαλής του χειρουργικού τμήματος του Πολωνικού Νοσοκομείου Ερυθρού Σταυρού) και δίδαξε στο Μυστικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Ο Ρασέγια επικοινώνησε με τον καθηγητή Λούντβικ Χίρσφελντ, ο οποίος βρισκόταν στο Κκέτο της Βαρσοβίας και οργάνωσε μια εκστρατεία αιμοδοσίας για να βοηθήσει τον εβραϊκό πληθυσμό.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Στανισουάβα Ντενίστσουκ (Stanisława Deniszczuk) το 1923. Είχαν δύο κόρες: την Μποζένα και την Έβα.
Διακρίσεις
Το όνομά του δόθηκε στο δημοτικό νοσοκομείο του Πόζναν στην οδό Μιτσκιέβιτς (άνοιξε το 1953), σε έναν από τους δρόμους στη Βαρσοβία στη Βόλα και σε μια γειτονιά στο Χέουμνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Άνθρωποι από τη Δυτική Πρωσία Κατηγορία:Πρόσωπα που πέθαναν στο Γκέτο της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Λόρενς Χάργκρεϊβ
Ο Λόρενς Χάργκρεϊβ (MRAeS, μέλος της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας) (Lawrence Hargrave, 29 Ιανουαρίου 1850 – 6 Ιουλίου 1915) ήταν Αυστραλός μηχανικός, εξερευνητής, αστρονόμος, εφευρέτης και πρωτοπόρος της αεροναυτικής.
Νουμεριανός
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Λόρενς Χάργκρεϊβ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χάργκρεϊβ γεννήθηκε στο Γκρίνουιτς της Αγγλίας, ήταν ο δεύτερος γιος του Τζον Φλέτσερ Χάργκρεϊβ (μετέπειτα γενικός εισαγγελέας της Νέας Νότιας Ουαλίας) και σπούδασε στη Σχολή Μέσης Εκπαίδευσης της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Κίρκμπι Λόνσντεϊλ του Γουεστμόρλαντ. Μετανάστευσε στην Αυστραλία με την οικογένειά του, φτάνοντας στο Σίδνεϊ στις 5 Νοεμβρίου 1865 με το πλοίο La Hogue. Αποδέχθηκε θέση στο πλοίο Ellesmere και περίπλευσε την Αυστραλία. Αν και έδειξε τις δυνατότητες του στα μαθηματικά στο σχολείο του στην Αγγλία απέτυχε σε εισακτήριες εξετάσεις το 1867 και έλαβε μαθητεία στη μηχανική από την Αυστραλασιανή Εταιρεία Αεροπλοΐας στο Σίδνεϊ. Στη συνέχεια απέκτησε εμπειρίες στην κατασκευή μοντέλων αεροσκαφών.
Το 1872, ως μηχανικός, απέπλευσε με το πλοίο Maria σε ταξίδι στη Νέα Γουινέα αλλά το πλοίο βυθίστηκε. Το 1875, απέπλευσε και πάλι ως μηχανικός στην εκστρατεία του Ουίλιαμ Τζον Μακλί στον Κόλπο Παπούα. Από τον Οκτώβριο του 1875 έως τον Ιανουάριο του 1876 εξερευνούσε την ενδοχώρα του Πορτ Μόρεσμπι υπό τον Οκτάβιους Στόουν, και τον Απρίλιο του 1876 συμμετείχε σε ακόμη μία εκστρατεία υπό τον Λουίτζι Ντ'Αλμπέρτις στον ποταμό Φλάι επί του πλοίου SS Ellengowan. Το 1877 επιθεώρησε την πρόσφατα ανεπτυγμένη βιομηχανία μαργαριταριών της Parbury Lamb and Co. Επέστρεψε στο Σίδνεϊ, και έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1877, ενώ το 1878 έγινε βοηθός αστρονομικός παρατηρητής στο Αστεροσκοπείο του Σίδνεϊ. Παρέμεινε στη θέση για περίπου πέντε χρόνια, συνταξιοδοτήθηκε το 1883 αποδυναμωμένος, και αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στο ερευνητικό έργο.
Αεροναυτική
thumb|Οι Χάργκρεϊβ (καθήμενος) και Σουέιν επιδεικνύουν τους χαρταετούς ανύψωσης ανθρώπων (A, B, D, & E), στην ακτή του Στάνγουελ Παρκ τον Νοέμβριο του 1894
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Χάργκρεϊβ εφηύρε πολλές συσκευές, αλλά δεν υπέβαλε αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας για καμία από αυτές. Χρειαζόταν τα χρήματα αλλά ήταν παθιασμένος οπαδός της επιστημονικής επικοινωνίας ως κλειδί για τη μελλοντική πρόοδο. Όπως έγραψε το 1893:
Οι εργαζόμενοι πρέπει να εκριζώσουν την ιδέα [πως] κρατώντας τα αποτελέσματα των έργων τους για τους εαυτούς τους[,] θα αποκτήσουν μια περιουσία. Τα έξοδα για διπλώματα ευρεσιτεχνίας είναι πεταμένα λεφτά σε μεγάλο βαθμό. Η ιπτάμενη μηχανή του μέλλοντος δε θα κατασκευαστεί έτοιμη και με δυνατότητα να πραγματοποιήσει πτήση 1000 μιλίων ή κάπου τόσο. Όπως οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να εξελιχθεί σταδιακά. Η πρώτη δυσκολία είναι να φτιάξουμε ένα αντικείμενο το οποίο θα μπορεί να πετάξει. Όταν αυτό δημιουργηθεί, θα πρέπει να δημοσιευθεί μια πλήρης περιγραφή για να βοηθήσει και άλλους. Η υπεροχή του σχεδιασμού και της κατασκευής θα αψηφά πάντοτε τον ανταγωνισμό.
Μεταξύ πολλών, τρεις από τις εφευρέσεις του Χάργκρεϊβ ήταν εξαιρετικά σημαντικές:
Πραγματοποίησε αμέτρητα πειράματα με πολυάριθμα μοντέλα, και δημοσίευσε τα συμπεράσματα του σε αρκετές επιστημονικές εργασίες της Βασιλικής Εταιρείας της Νέας Νότιας Ουαλίας. Δύο επιστημονικές εργασίες οι οποίες περιλαμβάνονται στον τόμο του 1885 του Journal and Proceedings δείχνουν πως βρισκόταν από νωρίς στον δρόμο της επιτυχίας. Άλλες σημαντικές επιστημονικές εργασίες μπορούν να βρεθούν στους τόμους του 1893 και του 1895 οι οποίες παρουσίασαν τα πειράματα του με κινητήρες ιπτάμενων μηχανών και κυτταρικούς χαρταετούς. thumb|left|Η ανύψωση του Χάργκρεϊβ με χαρταετούς κουτιά.
Ο Χάργκρεϊβ δεν περιορίστηκε στο πρόβλημα της κατασκευής μιας βαρύτερης από τον αέρα μηχανής η οποία θα είχε τη δυνατότητα να πετάξει, αλλά ασχολήθηκε αρκετά και με τα μέσα προώθησης. Το 1889 εφηύρε έναν στροφειοκινητήρα ο οποίος φαίνεται να προσέλκυσε ελάχιστο ενδιαφέρον μιας και οι αρχές του ανακαλύφθηκαν ξανά από τους αδελφούς Σεγκίν το 1908. Αυτή η μορφή κινητήρα χρησιμοποιήθηκε αρκετά στην περίοδο της πρώιμης αεροπορίας μέχρις ότου αντικαταστάθηκε από μεταγενέστερες εφευρέσεις. Η ανάπτυξη του στροφειοκινητήρα ματαιώθηκε λόγω του βάρους των υλικών και της ποιότητας της μηχανικής που ήταν γνωστή την εποχή εκείνη, μιας και δεν είχε τη δυνατότητα να αποκτήσει αρκετή ισχύ από τους κινητήρες για την κατασκευή μιας ανεξάρτητης ιπτάμενης μηχανής.
thumb|Ο χαρταετός κουτί του Χάργκρεϊβ. Με διάφορους τέτοιους χαρταετούς, δεμένους σε σειρά, ο εφευρέτης τους, Χάργκρεϊβ, ανυψώθηκε 4,8 μέτρα από το έδαφος στις 12 Νοεμβρίου 1894.
Το έργο του Χάργκρεϊβ ενέπνευσε τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ ο οποίος άρχισε τα πειράματά του με μια σειρά μοντέλων τετράεδρων χαρταετών. Ωστόσο, το έργο του Χάργκρεϊβ, όπως αυτό πολλών άλλων πρωτοπόρων, δεν εκτιμήθηκε επαρκώς την περίοδο της ζωής του. Τα μοντέλα του προσφέρθηκαν στον πρωθυπουργό της Νέας Νότιας Ουαλίας ως δώρο προς το κράτος, και γενικά αναφέρεται εσφαλμένα πως η προσφορά δεν έγινε αποδεκτή. Δεν είναι ξεκάθαρο τι πραγματικά συνέβη, αλλά φαίνεται πως υπήρχαν καθυστερήσεις στην αποδοχή των μοντέλων, και παράλληλα μερικά εξ αυτών δόθηκαν σε κάποιους Γερμανούς καθηγητές οι οποίοι τα παρέδωσαν στο μουσείο του Μονάχου. Ο Χάργκρεϊβ επίσης πραγματοποίησε πειράματα με υδροπλάνο, με την εφαρμογή της γυροσκοπικής αρχής σε ένα «μονότροχο αμάξι», και με τα «προωθούμενα από το κύμα σκάφη».
Ο μοναδικός γιος του Χάργκρεϊβ, Τζόφρι, σκοτώθηκε στη Μάχη της Καλλίπολης τον Μάιο του 1915 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χάργκρεϊβ έκανε εγχείριση για σκωληκοειδίτιδα αλλά αμέσως μετά υπέφερε από περιτονίτιδα και πέθανε τον Ιούλιο του 1915. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Γουέιβερλι σε πλαγιά πάνω από τον ωκεανό.
Ο Χάργκρεϊβ ήταν ένας εξαίρετος πειραματιστής και τα μοντέλα του ήταν καλώς φτιαγμένα. Διέθετε την αισιοδοξία που χρειάζεται για έναν εφευρέτη, και την επιμονή πως δεν θα αφεθεί σε τυχόν απογοητεύσεις από αποτυχίες. Σεμνός, λιτός και ανιδιοτελής, αρνήθηκε να κατοχυρώσει τις εφευρέσεις του με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, και είχε ανησυχίες αποκλειστικά για την επιτυχία στο να εξελίξει την ανθρώπινη γνώση. Πολλοί περιφρόνησαν τις προσπάθειές του και ελάχιστοι πίστευσαν πως θα απέφεραν κάτι σημαντικό. Μια σημαντική εξαίρεση ήταν ο καθηγητής Ρίτσαρντ Θρέλφολ ο οποίος, στην ομιλία του ως πρόεδρος στη Βασιλική Εταιρεία της Νέας Νότιας Ουαλίας τον Μάιο του 1895, μίλησε για την «ισχυρή του πεποίθηση για τη σημασία του έργου το οποίο έκανε ο κύριος Χάργκρεϊβ για την επίλυση του προβλήματος της τεχνητής πτήσης». Ο Θρέλφολ ονόμασε τον Χάργκρεϊβ «εφευρέτη της ανθρώπινης πτήσης», και πως οι αδελφοί Ράιτ χρωστούσαν στον Χάργκρεϊβ. Το βήμα που πραγματοποίησε για την κατάκτηση του αέρα ήταν σημαντικό με εκτεταμένες συνέπειες, και θα έπρεπε να θεωρείται ως σημαντικός πειραματιστής και εφευρέτης, ο οποίος «πιθανώς έκανε ότι χρειαζόταν για να πραγματοποιήσει δυναμική πτήση όπως οποιοσδήποτε άλλος».
Βέλικα Ρούντοκα
Η Βέλικα Ρούντοκα (σερβικά και σλαβομακεδονικά: Велика Рудока) είναι η υψηλότερη κορυφή του Όρους Ρούντοκα, που βρίσκεται στην οροσειρά του Σκάρδου, επάνω στα σύνορα Σερβίας-Βόρειας Μακεδονίας. Με υψόμετρο 2.660 μέτρων αποτελεί το ψηλότερο βουνό της Σερβίας, στην αμφισβητούμενη περιοχή του Κοσσυφοπεδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας
Λύχνος
Ο λύχνος (επιστημονική ονομασία: Uranoscopus scaber) είναι είδος ψαριού των υποτροπικών θαλάσσιων υδάτων. Το σώμα του είναι προσαρμοσμένο ώστε να ζει στον πυθμένα και είναι ένα από τα λίγα ψάρια τα οποία μπορούν να παράγουν βιοηλεκτρισμό.
Κατανομή και ενδιαίτημα
Ο λύχνος είναι διαδεδομένος στις ακτές του Ατλαντικού στην Ευρώπη και Αφρική και είναι πολύ κοινός στη Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα και σπανιότερο στον Βισκαϊκό κόλπο. Ζει σε αμμώδεις ή λασπώδεις πυθμένες πλούσιους σε ιζήματα στο άνω τμήμα της ηπειρωτική υφαλοκρηπίδας, σε βάθος από 14 μέχρι 400 μέτρα. Δεν είναι οικονομικά σημαντικό ψάρι και συχνά αποτελεί παραπίπτον αλίευμα.
Περιγραφή
thumb|240px|left|Λύχνος στο φυσικό του περιβάλλον Όπως συμβαίνει και με άλλα είδη της ίδιας οικογένειας, το σώμα του είναι κάπως επίπεδο κοιλιακά και δεν έχει νηκτική κύστη. Φτάνει σε μήκος τα 35 εκατοστά, αλλά συνήθως έχει μήκος ανάμεσα σε 20 και 30 εκατοστά. Το κεφάλι και τα σαγόνια του είναι στραμμένα προς τα πάνω και έχει πολύ μεγάλα μάτια και στόμα. Το σώμα του έχει καφέ χρώμα και μπορεί να έχει πολυάριθμες ανοιχτόχρωμες κηλίδες, ενώ η κοιλιά έχει πιο ανοιχτό χρώμα. Ζουν περίπου 5 με 6 χρόνια και τα θηλυκά έχουν μεγαλύτερο μέγεθος από τα αρσενικά.
Διατροφή
thumb|240px|Το κεφάλι του λύχνου Οι λύχνοι κυνηγούν με στήνοντας ενέδρες. Παραμένουν θαμμένοι κάτω από την άμμο και μόνο τα μάτια εξέχουν. Έχει μεγάλο στόμα και μια μικρή λωρίδα δέρματος εξέχει από την κάτω σιαγόνα την οποία κινεί γρήγορα ώστε να δράσει ως δόλωμα για τη λεία. Όταν το θήραμα πλησιάζει, ο λύχνος πετάγεται προς αυτό χρησιμοποιώντας την ειδικά προσαρμοσμένη σπονδυλική στήλη του και σε λιγότερο από 30 χιλιοστά του δευτερολέπτου καταπίνει τη λεία του. Τρέφεται κυρίως με γόνο και μικρότερα ψάρια, όπως γωβιούς, μαρίδες και μικρά καρκινοειδή, αλλά τρώει επίσης μαλάκια, εχινόδερμα, δακτυλιοσκώληκες, φύκια και άλλα φυτά.
Αναπαραγωγή
Αναπαράγονται ανάμεσα στον Απρίλιο και τον Σεπτέμβριο, ανάλογα με την περιοχή και παράγουν πελαγικά αυγά, διαμέτρου περίπου 2 χιλιοστών. Μετά την εκκόλαψη, οι νύμφες και νεαρά παραμένουν πελαγικά. Τα αρσενικά είναι ελαφρώς περισσότερα από τα θηλυκά, αλλά αυτό ποικίλει ανάλογα με την περιοχή.
Ηλεκτρικό όργανο
Όλα τα είδη του γένους Ουρανοσκόπος, μαζί με αυτά του είδους Αστροσκόπος, έχουν αναπτύξει ηλεκτρικά όργανα, αλλά δεν έχουν όργανα δέκτες. Αυτά αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα και είναι τα μόνα γένη Περκόμορφων τα οποία έχουν όργανα που παράγουν ηλεκτρικές εκκενώσεις. Οι εκκενώσεις αυτές παράγονται όταν τρέφονται και όταν παρενοχλείται. Οι εκκενώσεις παράγονται από τους ηχητικούς μύες.
Παραπομπές
κατηγορία:Περκόμορφα κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Άλαν Γκουθ
Ο Άλαν Χάρβεϊ Γκουθ (αγγλικά: Alan Harvey Guth) (γενν. 27 Φεβρουαρίου 1947) είναι Αμερικανός θεωρητικός φυσικός και κοσμολόγος. Έχει ερευνήσει τη θεωρία των στοιχειωδών σωματιδίων (και πώς η θεωρία των σωματιδίων μπορεί να εφαρμοστεί στο πρώιμο σύμπαν). Είναι καθηγητής Φυσικής Victor Weisskopf στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης. Μαζί με τον Αλεξέι Σταρομπίνσκι και τον Αντρέι Λίντε, κέρδισε το Βραβείο Καβλί το 2014 «για την πρωτοπορία στη θεωρία του κοσμικού πληθωρισμού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί κοσμολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Μάσσιμο Καρλόττο
Ο Μάσσιμο Καρλόττο (ιταλ. Massimo Carlotto, Πάντοβα, 22 Ιουλίου 1956) είναι Ιταλός συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, σκιτσογράφος και σκηνοθέτης. Κατά τις δεκαετίες του '70 και του '90 ήταν επίσης πρωταγωνιστής σε μια διάσημη και αμφιλεγόμενη υπόθεση εγκλήματος.
Ο Καρλόττο θεωρείται ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της νουάρ και της σκληρής αστυνομικής λογοτεχνίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Βιογραφία
=== Η υπόθεση Καρλόττο (The Carlotto Case) === Γεννημένος στην Πάντοβα, γιος του Όσκαρ (1919-2009), διευθυντή εταιρείας, και της Ρόζα  "Λέλλα" Βιλλάνι (1920-2016) και αδελφός της Αντονέλλα και του Αλβάρο, ο Μάσσιμο Καρλόττο εμφανίζεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σε μια δικαστική υπόθεση δολοφονίας. Όλα ξεκινούν στην Πάντοβα στις 20 Ιανουαρίου του 1976, όταν ο Καρλόττο, 19 ετών τότε, αγωνιστής της Lotta Continua, πρέπει να περάσει με ποδήλατο μπροστά από το σπίτι της αδελφής του, ενώ εκτελεί ένα είδος έρευνας για τη διακίνηση ηρωίνης στην περιοχή, εξ ονόματος της οργάνωσης. Ακούει τις φωνές που κραυγάζουν για βοήθεια, μπαίνει στo διαμέρισμα της διπλής μεζονέτας (το άλλο διαμέρισμα είναι νοικιασμένο από την αδελφή του), που έχει την πόρτα ανοιχτή, και ανακαλύπτει σ' ένα ντουλάπι, τη νεαρή Μαργαρίτα Μαγκέλλο, ένα κορίτσι 24 ετών που ξέρει μόνο επιφανειακά, ημίγυμνη (επειδή δέχθηκε επίθεση κατά την έξοδο από το ντους) και καλυμμένη από αίμα, σχεδόν ετοιμοθάνατη και χτυπημένη με περίπου 59 μαχαιριές (όπως επιβεβαιώνει η αυτοψία). Ο Μάσσιμο - αυτή είναι η δική του εκδοχή - προσπαθεί να σώσει το θύμα και λερώνετε από το αίμα του, αλλά στη συνέχεια αντί να ειδοποιήσει την αστυνομία, φεύγει φοβισμένος. Μόνο αφού έχει διηγηθεί την ιστορία σε δύο φίλους και σ' ένα δικηγόρο, ο Μάσσιμο παρουσιάζεται εθελοντικά στην Αστυνομία με δικηγόρο. Ισχυρίζεται ότι βρήκε το θύμα ακόμα ζωντανό και ότι άκουσε τα τελευταία λόγια της (γεγονός που θα αμφισβητηθεί, επειδή σύμφωνα με ορισμένους εμπειρογνώμονες, η κοπέλα ήταν νεκρή μετά από μερικές μαχαιριές). Σύμφωνα με τον Καρλόττο, η νεαρή επανέλαβε την φράση "σου έχω δώσει τα πάντα". Ο ρόλος του ως μάρτυρας, παρά το γεγονός ότι παρουσιάστηκε εθελοντικά, διήρκησε μόνο πέντε λεπτά. Οι αστυνομικοί πρώτα τον αντιμετωπίζουν ως τον βασικό ύποπτο, τέλος του προσάπτουν την κατηγορία για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και ανοίγουν γι' αυτόν διάπλατα οι πόρτες της φυλακής.
Στην πρώτη εκδίκαση της υπόθεσης (1977) αθωώνεται λόγω ανεπάρκειας αποδεικτικών στοιχείων από το Κακουργιοδικείο της Πάντοβας, και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος από τη φυλακή, αλλά καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκισης (με την χορήγηση γενικών ελαφρυντικών περιστάσεων) από το Εφετείο της Βενετίας, με ποινή που επιβεβαιώνεται από το Ακυρωτικό Δικαστήριο, το 1982.
Η απόφαση της αποκατάστασης
Στις 29 Ιανουαρίου του 2004, περισσότερα από έντεκα χρόνια μετά την τελευταία καταδίκη, ο Μάσσιμο Καρλόττο κέρδισε τελικά την αποκατάσταση από το Δικαστήριο του Κάλιαρι, και ανέκτησε τα πλήρη αστικά και πολιτικά του δικαιώματα.
Συγγραφέας
Ο πιο διάσημος χαρακτήρας του είναι ο Αλιγάτορας, με το ψευδώνυμο Marco Buratti, ένας εντελώς πρωτότυπος ιδιωτικός ντετέκτιβ.
Το 1998 δημοσίευσε το Le irregolari, το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα έρευνας στο οποίο αφηγείται τον εμφύλιο πόλεμο της Αργεντινής και την καταστολή της δεκαετίας του εβδομήντα, κατά τη διάρκεια του λεγόμενου βρώμικου πολέμου. Γνωρίζει και έχει πάρει συνέντευξη από την ιδρυτή της Abuelas de Plaza de Mayo, Estela Carlotto, με την οποία αποδείχθηκε ότι ήταν συγγενής, και η οποία αναζήτησε νέα για την κόρη και τον νεογέννητο εγγονό της, που ήταν μεταξύ των desaparecidos (αγνοουμένων).
Το 2001 κυκλοφόρησε το Arrivederci, amore ciao (το οποίο διασκευάστηκε στην ταινία The Goodbye Kiss του Michele Soavi, 2005). Το 2004 δημοσίευσε το L'oscura immensità della morte ("Η σκοτεινή άβυσσος του θανάτου"), ένα ιδιαίτερα σκοτεινό και μηδενιστικό νουάρ με επίκεντρο το θέμα της εκδίκησης, το οποίο διασκευάστηκε στην Ινδική ταινία Badlapur.
Θεωρείται ο ανανεωτής του σύγχρονου ιταλικού νουάρ μυθιστορήματος. Μέχρι σήμερα έχει γράψει πάνω από είκοσι μυθιστορήματα και έχει δημοσιεύσει ισάριθμες συλλογές διηγημάτων. Τα βιβλία του - συνήθως αστυνομικά - έχουν έντονο πολιτικοκοινωνικό χρώμα και έχουν μεταφραστεί στη Γαλλία, τη Βουλγαρία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Ολλανδία, την Τσεχία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αντίλα Σαχταχτίνσκαγια
Η Αντίλα Ισά Σουλτάν κιζί Σαχταχτίνσκαγια (Adilə İsasultan qızı Şahtaxtinskaya, 17 Απριλίου 1894, Τιφλίδα — 30 Μαρτίου 1951) ήταν Αζέρα σοβιετική γυναικολόγος, δόκτορας ιατρικών επιστημών (1930) και καθηγήτρια (1936). Ήταν η πρώτη Αζέρα που έγινε δόκτορας ιατρικών επιστημών και καθηγήτρια.