cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολάι Ραγέφσκι
Πατριωτικός Πόλεμος του 1812
Τη νύχτα της 24ης Ιουνίου 1812, η Μεγάλη Στρατιά του Ναπολέοντα άρχισε την εισβολή στα εδάφη της Ρωσίας. Ο Ραγέφσκι, τη στιγμή της εισβολής ήταν διοικητής του 7ου Σώματος Πεζικού και της 2ης Δυτικής Στρατιάς του Μπαγκρατιόν. Από το Γκρόντνο, η στρατιά του Μπαγκρατιόν (45.000 στρατιώτες) υποχώρησε στα ανατολικά, για να ενωθεί με τη στρατιά του Μιχαήλ Μπαρκλάι-ντε-Τόλλι. Μιας και ο Ναπολέοντας δεν ήθελε αυτές οι 2 στρατιές να ενωθούν, έστειλε στον Μπαγκρατιόν τον «σκληρό στρατάρχη» Λουί Νικολά Νταβού (50.000 στρατιώτες). Στις 21 Ιουλίου, ο Νταβού κατέλαβε το Μαγιλιόβ στον Δνείπερο. Με αυτό τον τρόπο, ο Νταβού προσπέρασε τον Μπαγκρατιόν και έφτασε στα βορειο-δυτικά από την 2η Ρωσική Στρατιά. Και στις δύο πλευρές δεν ήταν σίγουροι για τον στρατό που διέθεταν οι αντίπαλοι και ο Μπαγρατιόν, όταν έφτασε στον Δνείπερο, 60 χλμ. νότια του Μαγιλιόβ, προετοίμασε τη στρατιά του Ραγέφσκι, για να αναγκάσει τους Γάλλους να υποχωρήσουν και να φτάσει στο Βίτεμπσκ, όπου, σύμφωνα με το σχέδιο, έπρεπε να συναντηθούν και να ενωθούν οι ρωσικές στρατιές.
Σαλτάνοφκα
thumb|330px|right|Το κατόρθωμα των στρατιωτών του Ραγέφσκι στη Μάχη της Σαλτάνοφκα. Ηρωική ελαιογραφία του Ρώσου ζωγράφου [[Νικολάι Σεμιόνοβιτς Σαμόκις, 1912. ]] thumb|330px|right|Χάρτης της Μάχης της Σαλτάνοφκα
Ο ίδιος ο Ραγέφσκι τραυματίστηκε στο στήθος, αλλά η τολμηρή του πράξη ενθάρρυνε τους στρατιώτες του, οι οποίοι ανάγκασαν τελικά τους Γάλλους να υποχωρήσουν. Λέγεται ότι κοντά του ήταν οι 2 γιοι του - ο 17χρονος Αλεξάντρ και ο 11χρονος Νικολάι. Όπως καταγράφει ο Ν. Μ. Ορλόφ (ρωσ. Н. М. Орлов):
Ο Ραγέφσκι αργότερα δήλωνε πως αν και οι γιοι του ήταν μαζί του εκείνο το πρωϊνό, ωστόσο, δεν συμμετείχαν στην επίθεση. Αλλά, μετά τη μάχη της Σαλτάνοφκα, το όνομα του έγινε γνωστό σε όλη τη Ρωσία. Έγινε ένας από τους πιο δημοφιλής ήρωες στους στρατηγούς και τους στρατιώτες του ρωσικού στρατού.
Μετά από τη σκληρή μάχη, το σώμα του Ραγέφσκι ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση. Ο Νταβού, αφού θεώρησε ότι τη νύχτα θα επιτεθούν οι κύριες δυνάμεις του αντιπάλου διέταξε να συνεχιστεί η μάχη την επόμενη μέρα. Ο Μπαγκρατιόν, την ίδια ώρα, πέρασε τον Δνείπερο και με με γρήγορη πορεία έφτασε στο Σμολένσκ, όπου βρισκόταν ο Μπαρκλάι. Το νέο για τη σωτηρία της στρατιάς του Μπαγκρατιόν έγινε γνωστό στον Νταβού την επόμενη μέρα. Ο Ναπολέοντας θύμωσε όταν έμαθε τα νέα για τη σωτηρία του Μπαγκρατιόν αντί αναμενόμενης καταστροφής.
Σμολένσκ
Οι σκληρές μάχες που διεξήχθησαν έδωσαν στους Ρώσους τη δυνατότητα να φτάσουν στο Σμολένσκ. Στις 6 Αυγούστου, στο πολεμικό συμβούλιο, αποφάσισαν να αρχίσουν επιθετικές ενέργειες. Στις 7 Αυγούστου όλες οι στρατιές κινήθηκαν στο Ρούντν, όπου βρισκόταν το ιππικό του Γιοακίμ Μυρά.
Αλλά, ο Ναπολέοντας εκμεταλλευόμενος την αργή προώθηση των Ρώσων αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Μπαρκλάι, για αυτό και έφτασε στον Δνείπερο, νότια του Σμολένσκ. Εκεί, απέναντι από τον γαλλικό στρατό βρέθηκε το 27ο σώμα πεζικού του Ντμίτρι Πετρόβιτς Νεβερόφσκι (8.000 στρατιώτες), το οποίο προστάτευε την αριστερή πλευρά του ρωσικού στρατού. Ο Ναπολέοντας του έστειλε τη στρατιά του Μυρά (20.000 στρατιώτες). Η σθεναρή αντίσταση των Ρώσων στο Κράσνι, καθυστέρησε την προώθηση των Γάλλων για μία μέρα, και έδωσε την ευκαιρία στον Ραγέφσκι και το σώμα του να φτάσουν έγκαιρα στο Σμολένσκ.
Στις 15 Αυγούστου, στο Σμολένσκ έφτασαν 180.000 Γάλλοι στρατιώτες. Από την άλλη πλευρά, ο Ραγέφσκι είχε στη διάθεση του μόνο 15.000 στρατιώτες. Έπρεπε να προστατεύσει την πόλη για μια μέρα, μέχρι να φτάσουν οι κύριες δυνάμεις του ρωσικού στρατού για να τον βοηθήσουν. Τη νύχτα, στο πολεμικό συμβούλιο, αποφασίστηκε οι κύριες δυνάμεις να αμύνονται στο παλιό οχυρό του Σμολένσκ, καθώς και γύρω από αυτό. Οι Ρώσοι υπέθεσαν ότι ο Ναπολέοντας θα επιτεθεί κυρίως στο κέντρο της άμυνας τους, για αυτό και ο Ραγέφσκι έβαλε για την προστασία του κέντρου της άμυνας το 26ο Σώμα Πεζικού του στρατηγού Ιβάν Φιόντοροβιτς Πασκέβιτς. Μέσα σε λίγες ώρες, ο Ραγέφσκι οργάνωσε την άμυνα της πόλης. Εδώ φάνηκαν τα προσόντα του στην οργάνωση της άμυνας.
Μποροντινό
Το Μποροντινό βρισκόταν μεταξύ του παλιού και του νέου δρόμου του Σμολένσκ. Στο κέντρο των ρωσικών δυνάμεων βρισκόταν ο λόφος του Κουργκάν, και αυτό τον λόφο έπρεπε να προστατεύει το 7ο σώμα του στρατηγού Ραγέφσκι.
Την προηγούμενη της μάχης, διεξήχθη έντονη προετοιμασία του ρωσικού στρατού. Στις 7 Σεπτεμβρίου, στις 5 το πρωί, οι Γάλλοι άρχισαν την επίθεση στην αριστερή, την πιο αδύναμη, πλευρά του ρωσικού στρατού, όπου βρισκόταν η στρατιά του Μπαγκρατιόν. Την ίδια ώρα, στον λόφο, διεξαγόταν σκληρή μάχη. Οι Γάλλοι, οι οποίοι ήταν συγκεντρωμένοι στην πολιορκία του λόφου, πέρασαν διαμέσου της λίμνης Κολότς δύο σώματα πεζικού. Στις 09:30 οι Γάλλοι, μετά την προετοιμασία του πυροβολικού, άρχισαν επίθεση. Παρά τις απώλειες που υπέστη το σώμα του, ο Ραγέφσκι κατάφερε να αποκρούσει τις γαλλικές επιθέσεις.
Μετά από λίγη ώρα, στον λόφο άρχισαν να επιτίθενται 3 γαλλικά σώματα. Η κατάσταση στο σώμα του Ραγέφσκι έγινε κρίσιμη, καθώς διαπιστώθηκε έλλειψη πυρομαχικών. Οι Γάλλοι όρμησαν στον λόφο και άρχισε τρομερή πάλη. Την κατάσταση έσωσε το 3ο σύνταγμα του Ουφίμσκ, υπό την ηγεσία του Αλεξέι Πετρόβιτς Ερμόλοφ. Οι απώλειες των Γάλλων σε αυτές τις επιθέσεις ήταν τρομερές, τραυματίστηκαν τρεις στρατηγοί και ένας αιχμαλωτίστηκε.
Την ίδια ώρα στην αριστερή πλευρά των Γάλλων άρχισαν να επιτίθενται οι Κοζάκοι του Ματβέι Ιβάνοβιτς Πλάτοφ και η φρουρά του Φιόντορ Πετρόβιτς Ουβάροφ. Αυτό σταμάτησε τις γαλλικές επιθέσεις, και έδωσε την ευκαιρία στον Κουτούζοφ να στείλει δυνάμεις στον Ραγέφσκι. Βλέποντας τις αλλαγές στο σώμα του Ραγέφσκι, ο Κουτούζοφ πήρε τους στρατιώτες του σε δεύτερη γραμμή. Για την προστασία του σώματος του Ραγέσφκι στάλθηκε το 24ο σώμα πεζικού του Πιότρ Γαβρίλοβιτς Λιχατσιόφ.
Όλο το δεύτερο μισό της ημέρας διεξήχθη συνεχής κανονιοβολισμός και από τις δύο πλευρές. Στο σώμα του Ραγέφσκι έπεσαν πυρά από 150 γαλλικά πυροβόλα, το πεζικό και το ιππικό μαζί άρχισαν νέα επίθεση για την κατάληψη του λόφου. Και οι δύο πλευρές είχαν υποστή μεγάλες απώλειες. Ο τραυματισμένος στρατηγός Νεβερόφσκι αιχμαλωτίστηκε ενώ ο Γάλλος στρατηγός Ωγκύστ Κολενκούρ πέθανε. Το σώμα του Ραγέφσκι έλαβε από τους Γάλλους τον τίτλο «τάφος του γαλλικού ιππικού», αν και στις 4 το απόγευμα, οι Γάλλοι κατάφεραν να νικήσουν το σώμα.
thumb|center|1000px|Το σώμα του Ραγέφσκι κατά τη Μάχη του Μποροντινό, έργο του Ρώσου ζωγράφου [[Φράντς Αλεξέγεβιτς Ρούμπω ]]
Ωστόσο, τα γαλλικά στρατεύματα δεν προωθήθηκαν στο κέντρο της άμυνας των ρωσικών στρατευμάτων. Όταν σκοτείνιασε, η μάχη σταμάτησε. Οι Γάλλοι άρχισαν να υποχωρούν, αφήνοντας τις θέσεις, τις οποίες με μεγάλες απώλειες κατάφεραν να αποκτήσουν.
Το τέλος του πολέμου
Στο συμβούλιο, αρκετοί στρατηγοί τάχθηκαν υπέρ της άποψης για μάχη στη Μόσχα, ενώ αρκετοί έλεγαν πως θα ήταν καλύτερο να υποχωρήσουν. Ο Κουτούζοφ, ως αρχιστράτηγος, αποφάσισε την υποχώρηση του ρωσικού στρατού από τη Μόσχα. Στις 14 Σεπτεμβρίου, οι Ρώσοι αποτραβήχτηκαν από τη Μόσχα, την οποία, την ίδια μέρα, κατέλαβαν οι Γάλλοι.
Αλλά, ένα μήνα αργότερα, ο Ναπολέοντας αναγκάστηκε με τη σειρά του να φύγει από τη Μόσχα. Στις 19 Νοεμβρίου, ο γαλλικός στρατός άρχισε να υποχωρεί στην Καλούγκα. Στις 24 Νοεμβρίου, διεξήχθη η Μάχη του Μαλογιαροσλάβετς. Το 6ο σώμα πεζικού του Ντοχτουρόφ έδειξε σθεναρή αντίσταση, και η πόλη περνούσε από τα χέρια του ενός στα χέρια του άλλου. Ο Ναπολέοντας έβαζε στη μάχη νέα και νέα σώματα, και ο Κουτούζοφ έστειλε τον Ραγέφσκι στον Ντοχτουρόφ για να βοηθήσει. Αυτό βοήθησε τον Ντοχτουρόφ να απεκρούσει τις γαλλικές επιθέσεις και να ανάγκασει τους Γάλλους να υποχωρήσουν. Τελικά, το Μαλογιαροσλάβετς έμεινε υπό την κυριαρχία των Ρώσων. Οι Γάλλοι δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την Καλούγκα, και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από τον δρόμο του Σμολένσκ, τον οποίο οι ίδιοι είχαν πιο πριν καταστρέψει. Για τη συνεισφορά στο Μαλογιαροσλάβετς, ο Ραγέφσκι τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Γ' Τάξεως.
Οι Γάλλοι συνέχισαν να υποχωρούν στα δυτικά της Ρωσίας, αλλά οι δυνάμεις τους μειώνονταν μέρα με τη μέρα. Τον Νοέμβριο, κατά τη διάρκεια της τριήμερης μάχης στο Κράσνι, οι Γάλλοι έχασαν το 1/3 του στρατού τους. Σε αυτή τη μάχη το σώμα του Ραγέφσκι κατατρόπωσε τα απομεινάρια του σώματος του Νεΰ, τον οποίο αντιμετώπισε και σε άλλες μάχες.
Μάχες εκτός Ρωσίας
Στον στρατό, ο Ραγέφσκι γύρισε μετά από μισό χρόνο, όταν ο πόλεμος διεξαγόταν εκτός Ρωσίας. Τώρα του είχαν εμπιστευτεί ένα σώμα γρεναδιέρων. Το νέο του σώμα συμμετείχε στις μάχες στο Καίνιγκσβαρτ και στο Μπάουτσεν. Τον Αύγουστο του 1813, μετά την ένταξη της Αυστρίας στον Έκτο Συνασπισμό, το σώμα του Ραγέφσκι εντάχθηκε στη Στρατιά της Βοημίας του Καρλ Φίλιπ τσου Σβάρτσενμπεργκ. Μετά, το σώμα έλαβε μέρος στη Μάχη της Δρέσδης, η οποία τελείωσε με νίκη των Γάλλων, και στη Μάχη του Κουλμ, όπου οι Γάλλοι δέχτηκαν σοβαρή ήττα. Για τη συνεισφορά σε αυτή τη μάχη, έλαβε το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Βλαδίμηρου Α' Τάξεως.
Το σώμα του Ραγέφσκι συμμετείχε ενεργά στη «Μάχη των Εθνών» που διεξήχθη στη Λειψία.
Στη μάχη, ο Ραγέφσκι τραυματίστηκε στο στήθος, αλλά συνέχισε τη μάχη. Για αυτήν την πράξη έλαβε τον βαθμό του στρατηγού του ιππικού.
Τελευταία χρόνια
thumb|200px|Ο Ν. Ν. Ραγέφσκι, 1826
Σχεδόν κάθε χρόνο πήγαινε για διακοπές με την οικογένεια του στην Κριμαία ή στον Καύκασο. Εκείνη την εποχή συνδέθηκε με τον γνωστό Ρώσο ποιητή, Αλεξάντρ Πούσκιν. Ο νεαρός ποιητής έγινε αχώριστος φίλος της οικογένειας Ραγέφσκι και ήταν ερωμένος της κόρης του Ραγέφσκι, Μαρίας. Αυτή έγινε η μούσα του σε πολλά ποιήματα του.
Το φθινόπωρο του 1824, ο Ραγέφσκι, έφυγε για διακοπές για να αναρρώσει μετά από την αρρώστια που είχε. Ο επόμενος χρόνος ήταν ο πιο μοιραίος στη ζωή του. Πρώτα πέθανε η μητέρα του - Γιεκατερίνα Νικολάγεβνα, και μετά την Εξέγερση των Δεκεμβριστών που ξέσπασε στην Αγία Πετρούπολη, φυλακίστηκαν τρία γνωστά του άτομα, ο ετεροθαλής αδερφός του Βασίλι Λβόβιτς Νταβίντοφ, και οι σύζυγοι των θυγατέρων του Μιχαήλ Ορλόφ και Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Βολκόνσκι. Μετά, εξορίστηκαν από τη Μόσχα. Για την επανάσταση ήταν ύποπτοι και οι γιοι του Ραγέφσκι Αλεξάντρ και Νικολάι, αλλά αυτοί αθωώθηκαν. Στο τέλος του 1826, αποχαιρέτησε για πάντα την κόρη του, Μαρία, η οποία πήγε στη Σιβηρία για να συναντήσει τον εξορισμένο σύζυγό της.
Τον Ιανουάριο του 1826, όταν Αυτοκράτορας της Ρωσίας έγινε ο Νικόλαος Α', έγινε μέλος του Κρατικού Συμβουλίου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το οποίο ήταν το ανώτατο νομοθετικό σώμα της χώρας.
Ο Νικολάι Νικολάγεβιτς Ραγέφσκι απεβίωσε στις 16 (28) Σεπτεμβρίου 1829 σε ηλικία 58 ετών, στο Κίεβο. Τάφηκε στο οικογενειακό νεκροταφείο στο Ραζούμοφκα. Στη νεκρική του πλάκα γράφτηκε η πάρακατω φράση:
Οικογένεια
thumb|180px|Η Σοφία Αλεξέγεβνα Κονσταντίνοβνα, έργο του Ρώσου ζωγράφου [[Βλαντιμίρ Λούκιτς Μποροβικόφσκι|Βλαντίμιρ Λουκίτς Μποροβικόφσκι]] Ο Νικολάι παντρεύτηκε το 1794 τη Σοφία Αλεξέγεβνα Κονσταντίνοβνα, κόρη του βιβλιοθηκάριου της Αικατερίνης Β', Αλεξέι Αλεξέγεβιτς Κονσταντίνοφ (ρωσ. Алексей Алексеевич Константинов) και της Ελένας Μιχάηλοβνας (ρωσ. Елена Михайловна), κόρης του γνωστού Ρώσου επιστήμονα Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσοφ.
Ο Νικολάι και η Σοφία αγαπούσαν ο ένας τον άλλο, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές της οικογενειακής τους ζωής. Να γιατί ο Νικολάι, έτσι περίμενε το τέλος του πολέμου:
Ο Νικολάι και η Σοφία απέκτησαν 2 γιους και 5 θυγατέρες:
Χαρακτήρας και γνώμες
Ο Νικολάι Ραγέφσκι ήταν άνθρωπος με καλή μόρφωση. Εκτός από το ταλέντο και την εμπειρία του στον πόλεμο, ο Νικολάι είχε λάβει πολύ καλή γαλλική παιδεία, την οποία ανέλαβε ο παππούς του. Το επίπεδο της εκπαίδευσής του φαίνεται στα γράμματα που έστελνε σε διάφορους γνωστούς του. Η εμπειρία του έγινε χρήσιμη στον Ρώσο πολεμικό ιστορικό Ντμίτρι Πετρόβιτς Μπουτούρλιν και στον Γάλλο ιστορικό Αντουάν-Ανρί Ζομινί στο έργο τους για το βιβλίο που είχε θέμα τον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812. Ο Ραγέφσκι ήταν γνωστός στον ρωσικό στρατό όχι μόνο για το πολεμικό του χάρισμα αλλά και για τα ανθρώπινά του προσόντα:
Ο Ναπολέοντας είχε δηλώσει για τον Ραγέφσκι:
Μνήμη
Το 1820, κατά τη διάρκεια της πρώτης εξερεύνησης των Ρώσων στην Ανταρκτική, ο Φαντέι Φαντέγεβιτς Μπελλινσγκάουζεν ονόμασε τα νησιά που ανακάλυψε στον Ειρηνικό ωκεανό (Τουαμότου), Νησιά του Ραγέφσκι.
Σήμερα, στο Σαλτάνοφκα όπου είχε γίνει η μάχη, υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στη μνήμη του Ραγέφσκι, ενώ στο Μποροντινό έχει στηθεί μνημείο προς τιμήν αυτού και των ανδρών του.
Το 1961, κατά τη διάρκεια των εορτασμών των 150 χρόνων από τον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812, μια από τις πλατείες στη Μόσχα έλαβε το όνομα του. Υπάρχει μια πλατεία προς τιμήν του και στο Κίεβο, όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Μοχαμάντ Αζάμ Χαν
Ο Μοχαμάντ Αζάμ Χαν (παστού: محمد عظم خان) ήταν Εμίρης του Αφγανιστάν από τις 7 Οκτωβρίου 1867 έως τις 21 Φεβρουαρίου 1868. Ήταν ο δεύτερος γιος του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν, και διαδέχθηκε τον αδελφό του Μοχαμάντ Αφζάλ Χαν μετά τον θάνατό του στις 7 Οκτωβρίου 1867. Μετά τον θάνατο του Αζάμ Χαν την επόμενη χρονιά, ο Σερ Αλί Χαν αποκαταστάθηκε ως εμίρης του Αφγανιστάν. Είχε εθνοτική καταγωγή από τους Παστούν και ανήκε στη φυλή Μπαρακζάι.
3ος αιώνας π.Χ.
Ο 3ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 300 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 201 π.Χ..
Παραπομπές
-97
Πανικός (αποσαφήνιση)
Πανικός είναι η ξαφνική αίσθηση φόβου που είναι τόσο ισχυρή ώστε μπορεί να κυριαρχήσει ή να αποτρέψει τον λόγο και τη λογική σκέψη.
Ο όρος πανικός μπορεί ακόμα να αναφέρεται:
Μπουασέ (Ερώ)
Το Μπουασέ (γαλλικά και οξιτανικά: Boisset) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουισετόλ (γαλλικά: Bouissetols).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
11 Ιουλίου
Η 11η Ιουλίου είναι η 192η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (193η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 173 ημέρες.
Σαΐκ Ουμάρ Καν
Ο Σαΐκ Ουμάρ Καν (6 Μαρτίου 1975 – 29 Ιουλίου 2014) ήταν ο αρχίατρος της Σιέρα Λεόνε που προσπάθησε να περιορίσει την έξαρση του ιού Έμπολα 2014 στη χώρα του.
11 Ιουλίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σαΐκ Ουμάρ Καν
Ο ιολόγος φρόντισε πάνω από 100 ασθενείς πριν υποκύψει ο ίδιος στον ιό. Αναγνωρίστηκε ως "έθνικός ήρωας" από το Υπουργείο Υγείας της Σιέρα Λεόνε
Θάνατος
Ο Καν πέθανε από την ασθένεια στις 29 Ιουλίου, 2014, μετά τη μεταφορά του σε νέα καραντίνα, στο νοσοκομείο που διατηρούν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα στην πόλη Καϊλαχούν, καθώς οι εξετάσεις του έδειξαν ότι είχε μολυνθεί από τον ιό. Η υπουργός Υγείας Μιάτα Κάργκμπο τον χαρακτήρισε "εθνικό ήρωα" γιατί "εργαζόταν δώδεκα ώρες την ημέρα για να σώσει ζωές και έκανε μια απίστευτη θυσία". Ο πρόεδρος της χώρας Έρνεστ Μπάι Κορόμα επρόκειτο να επισκεφθεί το ιατρικό του κέντρο την εβδομάδα που απεβίωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιολόγοι Κατηγορία:Ιατροί από τη Σιέρα Λεόνε
Ντέρμπι Ανόρθωση-Νέα Σαλαμίνα (πετοσφαίριση)
Το Ντέρμπι Ανόρθωση-Νέα Σαλαμίνα (ή Βαρωσιώτικο ντέρμπι) είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στην Ανόρθωση και τη Νέα Σαλαμίνα στο ποδόσφαιρο και στην πετοσφαίριση.
Ιστορική αναδρομή
Η Ανόρθωση Αμμοχώστου και η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου αποτελούν τα δύο μεγάλα και ιστορικά σωματεία της πόλης της Αμμοχώστου στην Κύπρο. Η Ανόρθωση δημιουργήθηκε το 1911 η Νέα Σαλαμίνα το 1948. Μετά την τούρκικη εισβολή του 1974, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Αμμοχώστου και την προσφυγοποίηση των δύο σωματείων και των φιλάθλων τους, ο χαρακτήρας των μεταξύ τους παιχνιδιών, πέρα από το καθαρό αθλητικό μέρος, αποτελεί φόρο τιμής και ανάμνηση της κατεχόμενης πόλης. Πριν το 1974 οι δύο ομάδες αγωνίζονταν μόνο στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου και είχαν κοινή έδρα, το Στάδιο ΓΣΕ. Μετά το 1974, τα ποδοσφαιρικά τμήματα των δύο σωματείων λειτουργούν στη Λάρνακα, έχοντας η Ανόρθωση ως έδρα το ιδιόκτητο στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος και η Νέα Σαλαμίνα το ιδιόκτητο στάδιο Αμμόχωστος. Μετά το 1978 συμμετέχουν και στο Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου, με το πετοσφαιρικό τμήμα των δύο ομάδων να λειτουργεί στην πόλη της Λεμεσού. Η Ανόρθωση αγωνίζεται στην ιδιόκτητη έδρας της, το Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο, ενώ η Νέα Σαλαμίνα στο Αθλητικό Κέντρο Σπύρος Κυπριανού.
Ποδόσφαιρο
thumb|150px|right|Χάρτης της Λάρνακας. Τα ποδοσφαιρικά γήπεδα των δύο ομάδων βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.
Πρώτος αγώνας (φιλικός)
Ενδεκάδες:
Ανόρθωση: Κώστας Χ" Γεωργίου «Κώτσιος», Μωυσής Μάντζαλος, Ξάνθος Σαρρής, Ευγένιος Ζερβίδης «Βοσκαρής», Πάμπος Χαραλάμπους, Αριστος Ραφαήλ, Λοΐζος Χατζηλοΐζου, Ντίνος, Κωστάκης Ξανθούλλης, Πάνος Σιάηλος, Αντώνης Παπαδόπουλος
Σαλαμίνα: Μπλάκκης, Τάκης, Ανδρέας Ηλία «Ανδρελλής», Αντρικκής (Παπαθωμάς), Αντρέας, Παράσχος, Νιταής, Βάσος Αριστοτέλους, Τζιώρτζης, Τζιουμπής, Τυρίμος
Πρώτος επίσημος αγώνας
Ο πρώτος επίσημος αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων έγινε στις 20 Νοεμβρίου 1955 στα πλαίσια του παγκυπρίου πρωταθλήματος 1955-56 (όταν έγινε η ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, η Νέα Σαλαμίνα είχε ενταχθεί στη Β΄ κατηγορία, οπόταν ο πρώτος επίσημος αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων έγινε το 1955 όταν προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία).
Ο αγώνας αυτός έγινε στα πλαίσια της πρώτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος στην κοινή έδρα τους, στο στάδιο ΓΣΕ. Τυπικά γηπεδούχος ήταν η Ανόρθωση. Η Νέα Σαλαμίνα επικράτησε με 3-2. Η νίκη αυτή ήταν η πρώτη της Νέας Σαλαμίνας επί της Ανόρθωσης, αλλά και η πρώτη της στην Α΄ κατηγορία.
Ενδεκάδες:
Ανόρθωση:
Νέα Σαλαμίνα: Μπλάκκης, Καλαφάτης, Φώκκης, Τάκης, Βασούδι, Ανδρέας Ηλία «Ανδρελλής», Τζιουμπής, Τζιώρτζης, Κωστάκης, Τυρίμος, Μήτσιος Δερυνείωτης
Στατιστικά
Στους πίνακες που ακολουθούν, παρουσιάζεται η προϊστορία των αναμετρήσεων ανάμεσα στην Ανόρθωση και στη Νέα Σαλαμίνα για τις επίσημες διοργανώσεις (Πρωτάθλημα, Κύπελλο).
Παγκύπριο πρωτάθλημα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των δύο ομάδων στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Την περίοδο 1963-64 διεξήχθη μόνο ένας αγώνας καθώς το πρωτάθλημα είχε διακοπεί. Την περίοδο 1993-94 διεξήχθησαν τρεις αγώνες (2 στην έδρα της Ανόρθωσης και 1 στην έδρα της Νέας Σαλαμίνας) επειδή το πρωτάθλημα είχε διεξαχθεί σε τρεις γύρους. Στο ΓΣΕ, κοινή έδρα των δύο ομάδων πριν την κατάληψη της Αμμοχώστου, έγιναν 35 αγώνες πρωταθλήματος μεταξύ των δύο ομάδων. Η Ανόρθωση νίκησε στους 17, η Νέα Σαλαμίνα στους 10 και τα υπόλοιπα 8 εξήλθαν ισόπαλα.
Κύπελλο Κύπρου
Κύριες πηγές:
Πετοσφαίριση
Κορυφαία στιγμή στα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια αποτελεί η αναμέτρηση για τη φάση των 32 του Challenge Cup την περίοδο 2011-12, στον πρώτο κυπριακό εμφύλιο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στην πετοσφαίριση. Η Νέα Σαλαμίνα προκρίθηκε στη φάση των 16 με δύο νίκες. Θεωρείται η μεγαλύτερη επιτυχία των κυπριακών ομάδων πετοσφαίρισης στα κύπελλα Ευρώπης (την ίδια επιτυχία σημείωσε και η ΑΕΚ Καραβά την ίδια περίοδο).
Για μερικά χρόνια οι δύο ομάδες είχαν κοινή έδρα, τη Κλειστή Αίθουσα Ολύμπια, στη Λεμεσό.
Παγκύπριο πρωτάθλημα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των δύο ομάδων στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.
Κύπελλο
Οι δύο ομάδες έχουν αναμετρηθεί πάρα πολλές φορές στο κύπελλο Κύπρου. Ειδικότερα, συναντήθηκαν 10 φορές στον τελικό με την Ανόρθωση να μετράει 6 νίκες έναντι 4 της Νέας Σαλαμίνας. Η πρώτη συνάντηση τους σε τελικό έγινε την περίοδο 1982-83 με τη Νέα Σαλαμίνα να κερδίζει με 3-1 σετ. Η τελευταία συνάντηση τους σε τελικό κυπέλλου έγινε την περίοδο 2011-12 με τη Νέα Σαλαμίνα να κερδίζει επίσης με 3-1 σετ.
Super Cup
Οι δύο ομάδες έχουν αναμετρηθεί 6 φορές στον αγώνα Σούπερ Καπ με τις δύο ομάδες να έχουν από 3 νίκες. Η πρώτη συνάντηση των δύο ομάδων σε Super Cup έγινε το 1993 με την πρωταθλήτρια Ανόρθωση να κερδίζει την κυπελλούχο Νέα Σαλαμίνα με 3-0 σετ και η πιο πρόσφατη το 2011 με την κυπελλούχο Νέα Σαλαμίνα να κερδίζει την Ανόρθωση με 0-3 σετ.
Πηγή:Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης-Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου Κατηγορία:Ανόρθωση Αμμοχώστου
Πολώνιο
Το χημικό στοιχείο Πολώνιο είναι ένα μεταλλοειδές με ατομικό αριθμό 84 και ατομικό βάρος (209). Έχει θερμοκρασία τήξης 254 C° και θερμοκρασία βρασμού 962 C°.
Πολώνιο-210
Το Πολώνιο - 210 είναι ένα από τα 25 εξαιρετικά ραδιενεργά και τοξικά ισότοπα του μεταλλικού στοιχείου Πολώνιο, που ανακαλύφθηκε από το ζεύγος Κιουρί το 1898. Πήρε την ονομασία του απ τη γενέτειρα της Μαρί, την Πολωνία, που εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό ρωσική, πρωσική και αυστριακή κυριαρχία και δεν αναγνωριζόταν ως ανεξάρτητη χώρα. Η Κιουρί ήλπιζε ότι δίνοντας στο νέο στοιχείο το όνομα της πατρίδας της θα βοηθούσε να γίνει γνωστή η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας.
Ακόμη κι ένα μικρογραμμάριο του Πολωνίου - 210 είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, κι έτσι επιβάλλεται ειδικός εξοπλισμός και αυστηρές διαδικασίες χειρισμού. Τα σωμάτια Αλφα που εκπέμπονται από το Πολώνιο απορροφούνται από τον οργανισμό και μπορούν εύκολα να καταστρέψουν όλες τις λειτουργίες του. Ωστόσο, δεν διαπερνούν την επιδερμίδα.
Το Πολώνιο-210 είναι εξαιρετικά σπάνιο στη φύση και επίσης σπάνιο στα εργαστήρια, αφού πιστεύεται πως παρασκευάζονται μόλις 100 γραμμάριά του τον χρόνο. Το Πολώνιο-210 υπάρχει σε αναλογία 100 μικρογραμμαρίων ανά τόνο στο ουράνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλοειδή Κατηγορία:Χαλκογόνα
Αλέξης Ηρακλείδης
Ο Αλέξης Ηρακλείδης είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και δημόσιος διανοούμενος, μέχρι τον Αύγουστο του 2019 καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ανάλυσης-Επίλυσης Συγκρούσεων στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και έκτοτε ομότιμος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (26-5-1952) και είναι γιος του πρέσβη Δημήτρη Ηρακλείδη και της οδοντιάτρου Ζήνας (Ζηνοβίας) Φικάρδου. Είναι απόφοιτος της Αναργυρείου και Κοργιαλενείου Σχολής Σπετσών (ΑΚΣΣ) και σπούδασε στην Πάντειο Σχολή (1970-1974) και στα πανεπιστήμια του Λονδίνου (University College) (1977-1978, M.Sc. το 1978) και του Κεντ (1979-1983, Ph.D. το 1986). Έχει διατελέσει εμπειρογνώμων του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών σε θέματα μειονοτήτων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους διεθνείς οργανισμούς (1983-1997) και έχει χρηματίσει αναπληρωτής εμπειρογνώμων της Sub-Commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (1990-1992).
Έχει συγγράψει εννέα βιβλία στα αγγλικά και δεκαπέντε στα ελληνικά. Οι επιστημονικές του δημοσιεύσεις καλύπτουν τις εσωτερικές και διεθνείς πτυχές των εθνοτικών και αποσχιστικών συγκρούσεων, την αυτοδιάθεση των λαών, την επέμβαση (καθώς και την ανθρωπιστική επέμβαση), τον εθνικισμό, τα στερεότυπα στις συγκρούσεις και την εξωτερική πολιτική (με ένφαση στην ελληνική περίπτωση), τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ) και τη μελέτη συγκεκριμένων εθνοτικών και διακρατικών συγκρούσεις με στόχο την επίλυση τους, όπως το Μεσανατολικό, το Κόσοβο, την ελληνοτουρκική διένεξη, το Κυπριακό, το Μακεδονικό, το Νοτιοσουδανικό πρόβλημα, και άλλα. Από το 1992 και μετά έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα στον ημερήσιο τύπο, ειδικότερα στις εφημερίδες Αυγή, Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, Το Βήμα, Η Εφημερίδα των Συντακτών και Η Εποχή και στον περιοδικό τύπο, όπως Ο Πολίτης και Αντί, με αντικείμενο την επίλυση του Κυπριακού, την επίλυση της ελληνοτουρκικής διένεξης (κυρίως τη διένεξη του Αιγαίου), τη βελτίωση των σχέσεων Αθήνας-Άγκυρας, την επίλυση της διένεξης Αθήνας-Σκοπίων και την εδραίωση μίας πιο σύγχρονης και λιγότερο εθνοκεντρικής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Το 2004 τάχθηκε υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν, υποστηρίζοντας πως η απόρριψη του σχεδίου από την ελληνοκυπριακή πλευρά θα οδηγούσε - μεταξύ άλλων - σε επίσημη αναγνώριση της ΤΔΒΚ από ικανό αριθμό κρατών (αρχικά από διάφορα μουσουλμανικά κράτη και αργότερα από κράτη της Δύσης), σε ανυποληψία της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της Ε.Ε. και σε μια επιστροφή στις τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Πιο πρόσφατα υποστήριξε ότι η μη επίλυση του Κυπριακού στις συνομιλίες Αναστασιάδη-Ακιντζί (2015-2017), οφείλονται κατά κύριο λόγο στους Νίκο Αναστασιάδη και (τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας) Νίκο Κοτζιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 08/2013 Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Σπουδή Op. 25, No. 8 (Σοπέν)
Η Σπουδή Op. 25, No. 8 σε Ρε ύφεση μείζονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1834. Το τέμπο της είναι Vivace στα 69 bpm. Σχεδόν όλο το κομμάτι παίζεται με έκτα και στα δύο χέρια και για αυτόν τον λόγο είναι γνωστό και ως Double Sixths. Λόγω της ιδιαιτερότητας της, η συγκεκριμένη σπουδή απαιτεί υψηλή τεχνική για να παιχτεί. Μία μέση εκτέλεσή της διαρκεί περίπου 1 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
25 08 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1834 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε ύφεση μείζονα
Μπίκου
εναλλ.=Βούδας σε βουδιστικό πάρκο στην περιοχή Πουθαμόνθον, συνοικία Νάκον Πάθομ της Ταϊλάνδης.|μικρογραφία|[[Βούδας σε βουδιστικό πάρκο στην περιοχή Πουθαμόνθον, συνοικία Νάκον Πάθομ της Ταϊλάνδης.]] Μπίκου (bhikkhu, σανσκριτικά: bhikṣu) είναι ο χειροτονισμένος μοναχός στον Βουδισμό. Αρσενικά και θηλυκά μοναστικά σώματα (θηλυκό: μπικούνι, bhikkhunī) είναι μέλη της βουδιστικής κοινότητας.
Οι ζωές όλων των βουδιστών μοναχών διέπονται από ένα σύνολο κανόνων που ονομάζονται prātimokṣa ή pātimokkha. Ο τρόπος ζωής τους διαμορφώνεται για να υποστηρίζει την πνευματική τους πρακτική: για να ζήσει μια απλή και διαλογιστική ζωή και να επιτύχει τη νιρβάνα.
Άτομο κάτω των 20 ετών δεν μπορεί να χειροτονηθεί ως μπίκου ή μπικούνι αλλά μπορεί να χειροτονηθεί ως σαμανέρα (samanera).
Ορισμός
"Μπίκου" σημαίνει κυριολεκτικά «ζητιάνος» ή «εκείνος που ζει από ελεημοσύνη». Ο ιστορικός Βούδας, ο πρίγκιπας Σιντάρτα, έχοντας εγκαταλείψει μια ζωή ευχαρίστησης και άνεσης, έζησε ως "επιμελητής ελεημοσύνης" ως μέρος του τρόπου ζωής του. Εκείνοι από τους πιο σοβαρούς μαθητές του που "παραιτήθηκαν" από τη ζωή τους ως κοσμικοί και ήρθαν να σπουδάσουν με πλήρη απασχόληση υπό την επίβλεψή του, υιοθέτησαν επίσης αυτόν τον τρόπο ζωής. Αυτά τα μέλη φοιτητών έγιναν η κοινότητα χειροτονισμένων μοναχών που περιπλανήθηκαν από πόλη σε πόλη καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, ζώντας απο ελεημοσύνη και σταματώντας σε ένα μέρος μόνο για τη Βάσσα, τους βροχερούς μήνες της εποχής των μουσώνων.
Στον σχολιασμό της Νταμαπάντα (μια συλλογή ρητών του Βούδα σε μορφή στίχου) απο τον Μπουνταγκόσα, ο μπίκου ορίζεται ως "το άτομο που βλέπει τον κίνδυνο". Επομένως, επιδιώκει χειροτονία για να πάρει απελευθέρωση από αυτόν. Η Νταμαπάντα δηλώνει:"[266-267] Δεν είναι μοναχός κάποιος μόνο και μόνο επειδή ζει απο τις ελεημοσύνες των άλλων. Χωρίς την υιοθέτηση εξωτερικής μορφής καθίσταται κάποιος αληθινός μοναχός. Όποιος εδώ ζει μια 'ιερή' ζωή, ξεπερνώντας τόσο την αξία όσο και την υποτιμητικότητα, και βαδίζει με κατανόηση σε αυτόν τον κόσμο - πραγματικά ονομάζεται μοναχός."Για ιστορικούς λόγους, ο πλήρης χειροτονισμός των γυναικών δεν ήταν διαθέσιμος στους ασκούμενους της Τεραβάντα και της Βαγραγιάνα, αν και πρόσφατα η πλήρης χειροτονία των γυναικών επανήλθε σε πολλές περιοχές.
Ιστορικοί όροι στη δυτική λογοτεχνία
εναλλ.=Θιβετιανοί μοναχοί συμμετέχουν σε μια παραδοσιακή μοναστική συζήτηση.|μικρογραφία|Θιβετιανοί μοναχοί συμμετέχουν σε παραδοσιακή μοναστική συζήτηση. Στην αγγλική λογοτεχνία πριν από τα μέσα του 20ού αιώνα, οι βουδιστές μοναχοί αναφέρονται συχνά με τον όρο bonze, ιδιαίτερα όταν περιγράφονται μοναχοί από την Ανατολική Ασία και τη Γαλλική Ινδοκίνα. Αυτός ο όρος προέρχεται απο το ιαπωνικό μπονσό, που σημαίνει «ιερέας, μοναχός» και το ίδιο με την σειρά του προέρχεται απο τα Πορτογαλικά και Γαλλικά. Είναι σπάνιο στη σύγχρονη λογοτεχνία.
Οι βουδιστές μοναχοί κάποτε αποκαλούνταν talapoy ή talapoin, από το γαλλικά talapoin, και το πορτογαλικό talapão, και τέλος από το tala pōi της γλώσσας Μον, που σημαίνει «ο άρχοντας μας».
Μαχαγιάνα
Στη Μαχαγιάνα ο μοναχισμός είναι μέρος του συστήματος των «όρκων της ατομικής απελευθέρωσης». Αυτοί οι όρκοι λαμβάνονται από μοναχούς και μοναχές προκειμένου να αναπτυχθεί προσωπική ηθική πειθαρχία.
Οι μοναχοί παίρνουν τους όρκους τους για ολόκληρη την ζωή τους, αλλά μπορούν να παραιτηθούν απο αυτούς και να επιστρέψουν στη μη μοναστική ζωή τους και ακόμη και να ξανά πάρουν τους όρκους αργότερα. Ένα άτομο μπορεί να πάρει τους όρκους έως και τρεις φορές ή επτά φορές σε μια ζωή, ανάλογα με τις συγκεκριμένες πρακτικές κάθε σχολής πειθαρχίας. Με αυτόν τον τρόπο, ο Βουδισμός κρατά τους όρκους «καθαρούς». Είναι δυνατό να διατηρήσει ή να αφήσει αυτόν τον τρόπο ζωής ένας μπίκου, αλλά θεωρείται εξαιρετικά κακό να παραβεί αυτούς τους όρκους.
Στο Θιβέτ, οι χειροτονίες των ουπασάκα, πραβράγια και μπίκου λαμβάνονται συνήθως σε ηλικίες έξι, δεκατέσσερα και είκοσι ένα ή μεγαλύτερες, αντίστοιχα.
Άμφια
εναλλ.=Δύο μοναχοί με πορτοκαλί άμφια.|μικρογραφία|Δύο μοναχοί με πορτοκαλί [[άμφια.]] Το ειδικό ένδυμα των χειροτονισμένων, που αναφέρεται στα αγγλικά ως robe, προέρχεται από την ιδέα να φοράμε μια απλή ανθεκτική μορφή προστασίας για το σώμα από τον καιρό και το κλίμα. Σε κάθε παράδοση υπάρχει ομοιομορφία στο χρώμα και το στυλ του ενδύματος. Το χρώμα επιλέγεται συχνά λόγω της ευρύτερης διαθεσιμότητας ορισμένων χρωστικών σε μια δεδομένη γεωγραφική περιοχή. Στο Θιβέτ και στις περιοχές των Ιμαλαΐων (Κασμίρ, Νεπάλ και Μπουτάν) το κόκκινο είναι η προτιμώμενη χρωστική ουσία που χρησιμοποιείται ως βαφή των ράσων. Στη Βιρμανία το κοκκινωπό καφέ. Στην Ινδία, τη Σρι Λάνκα και τη Νοτιοανατολική Ασία επικρατούν διάφορες αποχρώσεις κίτρινου, ώχρας και πορτοκαλιού. Στην Κίνα, την Κορέα, την Ιαπωνία και το Βιετνάμ, συνηθίζεται το γκρι ή το μαύρο χρώμα. Οι μοναχοί κάνουν συχνά τις δικές τους ρόμπες από ύφασμα που τους δίνεται.
Οι ρόμπες των Θιβετιανών μοναχών και αρχάριων μοναχών διαφέρουν σε διάφορες πτυχές, ειδικά στην εφαρμογή των «τρυπών» στο έδνυμα των μοναχών. Μερικοί μοναχοί σχίζουν τις ρόμπες τους και κατόπιν επιδιορθώνουν ξανά αυτά τα κομμάτια. Οι Ουπασάκα δεν μπορούν να φορούν το "τσο γκου", έναν κίτρινο "ιστό" που φοριέται κατά τη διάρκεια διδασκαλιών τόσο από αρχάριους όσο και από πλήρεις μοναχούς.
Για την τήρηση της Καθίνα Πούτζα (φεστιβάλ), μια ειδική ρόμπα της Καθίνα γίνεται σε 24 ώρες από δωρεές από λαϊκούς υποστηρικτές ενός ναού. Η ρόμπα δωρίζεται στον ναό ή το μοναστήρι, και οι κάτοικοι μοναχοί επιλέγουν έπειτα από τον αριθμό τους έναν μοναχό για να λάβει αυτήν την ειδική ρόμπα.
Ιαπωνία και Κορέα
Ο Σάικο (Ιάπωνας βουδιστής μοναχός που ίδρυσε τη σχολή βουδισμού Τένταϊ) ζήτησε να κατασκευαστεί μια πλατφόρμα χειροτονίας Μαχαγιάνα στην Ιαπωνία. Η άδεια χορηγήθηκε επτά ημέρες μετά το θάνατό του και η πλατφόρμα ολοκληρώθηκε το 827 από τον μαθητή του, Γκισίν.
Ο Σάικο πίστευε ότι οι 250 εντολές αφορούσαν τον Σραβακαγιάνα και ότι η χειροτονία θα έπρεπε να χρησιμοποιεί τις αρχές Μαχαγιάνα. Όρισε ότι οι μοναχοί θα παραμένουν στο Όρος Χιέι για δώδεκα χρόνια μεμονωμένης εκπαίδευσης και θα ακολουθούν τα κύρια θέματα των 250 εντολών: φιλανθρωπία, όχι βλάψιμο, όχι μεθυστικά, χορτοφαγική διατροφή και μείωση εργασίας για κέρδη. Μετά από δώδεκα χρόνια, οι μοναχοί έπειτα χρησιμοποιούσαν τις αρχές Βινάγια ως προσωρινή ή συμπληρωματική οδηγία για το πως να συμπεριφέρονται όταν υπηρετούν σε μη μοναχικές κοινότητες. Οι μοναχοί Τεντάι ακολούθησαν αυτήν την πρακτική.
Στην Κορέα, η πρακτική της αγαμίας ποικίλλει. Οι δύο αιρέσεις του Κορεάτικου Σον διαιρέθηκαν το 1970 για αυτό το ζήτημα. Το Τζόγκιε είναι πλήρως άγαμο ενώ το Τάεγκο έχει τόσο ασυνήθιστους μοναχούς όσο και μη-άγαμους ιερείς που θυμίζουν αυτούς της Ιαπωνίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βουδιστές μοναχοί Κατηγορία:Βουδιστική ορολογία Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Λα Μπουασιέρ (Ερώ)
Το Λα Μπουασιέρ (γαλλικά: La Boissière, οξιτανικά: La Boissièira) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (Bernardo Bertolluchi, 16 Μαρτίου 1941 - 26 Νοεμβρίου 2018) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου και σεναριογράφος. Θεωρούνταν ένας από τους πιο αξιόλογους Ιταλούς σκηνοθέτες της δεκαετίας του '70. Τα γνωστότερα έργα του ήταν Ο Κομφορμίστας, Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι, 1900, Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας (για το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και το Όσκαρ Καλύτερα Προσαρμοσμένου Σεναρίου), Τσάι στη Σαχάρα, Κλεμμένη Ομορφιά και Οι ονειροπόλοι.
Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2011 κέρδισε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα ως αναγνώριση του έργου του. Από το 1979 μέχρι τον θάνατό του το 2018 ήταν παντρεμένος με την σεναριογράφο Clare Peploe.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάρμα της τότε φασιστικής Ιταλίας στις 16 Μαρτίου 1941. Ο πατέρας του ήταν ο ποιητής Τζοζέπε Μπερτολούτσι. Η μητέρα του γεννήθηκε στην Αυστραλία, από Ιταλό πατέρα και Ιρλανδέζα μητέρα. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Νινέτα (Τζιοβανάρντι), δασκάλας, και του Ατίλιο Μπερτολούτσι, ο οποίος ήταν ποιητής, φημισμένος ιστορικός τέχνης, ανθρωπολόγος και κριτικός θεάτρου.
Μεγαλωμένος σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον, ο Μπερτολούτσι ξεκίνησε να γράφει σε ηλικία 15 ετών και σύντομα έλαβε αρκετά λογοτεχνικά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Premio Viareggio για το πρώτο του βιβλίο. Η δουλειά του πατέρα του βοήθησε στην καριέρα του: ο γηραιότερος Μπερτολούτσι είχε βοηθήσει τον Ιταλό σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι να κυκλοφορήσει το πρώτο του μυθιστόρημα και ο Παζολίνι ανταπέδωσε προσλαμβάνοντας τον Μπερνάντο Μπερτολούτσι ως βοηθό σκηνοθέτη στην Ρώμη για την ταινία Accattone (1961). Στη συνέχεια σκηνοθέτησε και ο ίδιος, δίνοντας κάποια αριστουργήματα, όπως το πολυδιάστατο Κομφορμίστας    και το αμφιλεγόμενο Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.
Ο επίσης σπουδαίος σκηνοθέτης Ζαν-Λυκ Γκοντάρ τον κατηγόρησε ότι παραδόθηκε στη Χολυγουντιανή βιομηχανία και έχασε εντελώς το προσωπικό και ιδιαίτερο σκηνοθετικό στυλ του, το οποίο είχε στο παρελθόν.
Ο Μπερτολούτσι υπήρξε άθεος και μαρξιστής, ενώ για μια περίοδο εντάχθηκε και στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Πολιτική και προσωπικές πεποιθήσεις
Ο Μπερτολούτσι ήταν άθεος.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2009, ο Μπερτολούτσι ήταν ένας από αυτούς που υπέγραψαν το σύμφωνο της ελβετικής κυβέρνησης με θέμα την απελευθέρωση του Ρομάν Πολάνσκι, ο οποίος ήταν υπό κράτηση και περίμενε να εκδοθεί στις ΗΠΑ.
Στις 25 Απριλίου 2015, στο Twitter, ο Μπερτολούτσι συμμετείχε στο #whomademyclothes, την εκστρατεία της Fashion Revolution.
Θάνατος
Ο Μπερτολούτσι πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, στην Ρώμη στις 26 Νοεμβρίου 2018, σε ηλικία 77 ετών.
Μάχη του ποταμού Νεμέα
Η μάχη του ποταμού Νεμέα πραγματοποιήθηκε το 394 π.Χ. στα πλαίσια του Κορινθιακού πολέμου στον ποταμό Νεμέα ανάμεσα στους Λακεδαιμόνιους και τους συμμάχους τους και τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους.
Προοίμιο
Το 395 π.Χ. είχε αρχίσει ο Κορινθιακός πόλεμος και η πρώτη αναμέτρηση έγινε στην Αλίαρτο της Βοιωτίας. Εκεί αναμετρήθηκαν οι Θηβαίοι και οι Αθηναίοι εναντίον των Σπαρτιατών, νικητές βγήκαν οι πρώτοι. Ο Λύσανδρος είχε πεθάνει. Ο αντιλακωνικός συνασπισμός είχε τη βάση του στην Κόρινθο.
Εν τω μεταξύ ο σπαρτιατικός στρατός περίμενε την επιστροφή του Αγησίλαου από την εκστρατεία του στη Περσία. Τελικώς ο αντιλακωνικός συνασπισμός αποφάσισε να κινηθεί στον ποταμό Νεμέα και οι Σπαρτιάτες να  πολεμήσουν και να μην περιμένουν άλλο τον Αγησίλαο, κατευθυνόμενοι προς την παραλία του Κορινθιακού Κόλπου και από εκεί στον Νεμέα.
Η μάχη
Αρχηγός του σπαρτιατικού στρατού είχε ορισθεί ο Αριστόδημος ο οποίος διέθετε 6.000 Σπαρτιάτες στο δεξί κέρας, 3.000 συμμάχους οπλίτες στο κέντρο, Επιδαύριους και Τροιζηναίους και 1.500 Σικυώνιους στο αριστερό κέρας. Ακόμη είχε 600 Λακεδαιμόνιους ιππείς, 400 Ήλειους ψιλούς και 300 Κρήτες τοξότες. Ο αντιλακωνικός συνασπισμός είχε πιθανό αρχηγό τον Ισμηνία ο οποίος διέθετε 6.000 Αθηναίους στο δεξί κέρας, 5.000 Βοιωτούς στο αριστερό κέρας και στο κέντρο 7.000 Αργείους, 3.000 Κορίνθιους και 3.000 Ευβοείς οπλίτες, ακόμα είχε 800 ιππείς. Η μάχη άρχισε με τους Βοιωτούς να βαθαίνουν τη φάλαγγά τους και να κινούνται στα δεξιά για να μην υπερφαλαγγιστούν. Τότε όλο το μέτωπο των αντιλακωνικών δυνάμεων ακολούθησε και δημιουργήθηκε κενό. Τότε οι Λακεδαιμόνιοι διέλυσαν τις 6 φυλές των Αθηναίων. Οι άλλες τέσσερις με τους Αργείους νίκησαν και έτρεψαν σε φυγή τους απέναντι Πελοποννήσιους. Οι Λακεδαιμόνιοι που επέστρεψαν απ' την καταδίωξη επιτέθηκαν στους Αργείους, αφού ήταν ακάλυπτοι από τα δεξιά. Ο αντιλακωνικός συνασπισμός τότε τράπηκε σε φυγή.
Μετά τη μάχη
Οι απώλειες των Σπαρτιατών ήταν μόλις 8 νεκροί, αλλά οι σύμμαχοι τους είχαν βαρύτερες απώλειες (1.100 νεκρούς). Ο αντιλακωνικός συνασπισμός μέτρησε απώλειες άνω των 2.800 νεκρών. Μετά τη μάχη ο Αριστόδημος έστησε τρόπαιο, ενώ οι ηττημένοι υποχώρησαν προς την Κόρινθο. Τα νέα της νίκης τα έμαθε και ο Αγησίλαος που βρισκόταν στη Θράκη.
Αν και οι Σπαρτιάτες ήταν νικητές, δεν μπόρεσαν να περάσουν την Κόρινθο και να εισβάλλουν στη Στερεά Ελλάδα. Έτσι επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Ο συμμαχικός στρατός, μετά από μερικούς μήνες αδράνειας, έδωσε μεγάλη μάχη στην Κορώνεια της Βοιωτίας. Αυτές οι δύο μάχες ήταν οι μόνες πολεμικές αναμετρήσεις μεγάλης κλίμακας που σημειώθηκαν κατά τον Κορινθιακό πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 386 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες του Κορινθιακού Πολέμου Κατηγορία:Μάχες αθηναϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες αργειακού στρατού Κατηγορία:Μάχες κορινθιακού στρατού Κατηγορία:Μάχες θηβαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες σπαρτιατικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Κορίνθου Κατηγορία:Μάχες κλασικής εποχής 394 π.Χ.
Τσιφτάς
Ο Τσιφτάς είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Εμπεριζίδων (τσιχλόνια), που απαντάται στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Emberiza calandra και περιλαμβάνει 2 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντάται το υποείδος Emberiza calandra calandra (Linnaeus, 1758).
Συστηματική ταξινομική
Η συστηματική θέση του είδους είναι από καιρό αμφιλεγόμενη. Ο Karel Voous το διαχώρισε (1977) από το γένος Emberiza και, το τοποθέτησε στο μονοτυπικό γένος Miliaria. Για να στηρίξει αυτό το διαχωρισμό, έθεσε κάποια μορφολογικά στοιχεία που το διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα είδη του γένους Emberiza, όπως το αρκετά μεγαλύτερο μέγεθός του, την ολοκληρωτική αλλαγή φτερώματος (moulting) των νεαρών ατόμων και, κυρίως, τη μη εμφάνιση φυλετικού διμορφισμού, χαρακτηριστική στα άλλα τσιχλόνια. Μάλιστα, προστέθηκαν θέσεις που συνηγόρησαν στη συγκεκριμένη άποψη υποστηρίζοντας επιπλέον ότι, υπάρχουν μορφολογικές διαφορές στα ουραία πτερά αλλά και στο τραγούδι του Τσιφτά. . Ωστόσο, μοριακές γενετικές μελέτες DNA, δεν μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν τη συγκεκριμένη συστηματική άποψη, οπότε η επικρατούσα σήμερα άποψη είναι ότι το είδος πρέπει να παραμείνει στο γένος Emberiza.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του Rallus aquaticus. Πράσινο διαμονή και αναπαραγωγή όλο το έτος (επιδημητικό) Κίτρινο: καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής Μπλε: περιοχές διαχείμασης Το είδος κατανέμεται σε μεγάλα, αλλά έντονα διάσπαρτα, τμήματα της νοτιοδυτικής Παλαιαρκτικής. Είναι μερικώς μεταναστευτικό πτηνό, με κάποιους πληθυσμούς να είναι μόνιμοι και, άλλους, να είναι αποδημητικοί ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος.
Περιοχές αναπαραγωγής
Οι περιοχές στις οποίες το είδος είναι επιδημητικό ή/και καλοκαιρινός επισκέπτης εκτείνεται από τα Κανάρια Νησιά, τη βορειοδυτική Αφρική, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία στα δυτικά, έως το Καζακστάν και τις παρυφές της Κίνας στα ανατολικά. Το βόρειο όριο της κατανομής εκτείνεται από τα νησιά Σέτλαντ, τη βόρεια Δανία και νότια Σουηδία, την Εσθονία και τη Λιθουανία και στη συνέχεια τη νοτιοδυτική Ρωσία και την Ουκρανία,. Το νότιο όριο βρίσκεται στην Ανατολική Μεσόγειο, Κρήτη, Ρόδο, Κύπρο και Μέση Ανατολή σε μια στενή ζώνη κατά μήκος της Μεσογείου. Πιο ανατολικά, συνεχίζεται το νότιο όριο κατανομής γύρω από τα νότια σύνορα της Τουρκίας και στη συνέχεια εκτείνεται προς τα δυτικά του Ιράν προς το Στενό του Ορμούζ.
Περιοχές διαχείμασης
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται, ανάλογα με το υποείδος στην Αφρική (νότιο Μαρόκο και νότια Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτο) και στην Ασία (ΒΔ Κασπία στις 43° Β, περίπου, το νότιο Ισραήλ και το Στενό του Ορμούζ, μέχρι το Ομάν και, κατόπιν, σε μία πολύ απομακρυσμένη ζώνη στα σύνορα Καζακστάν και Κίνας.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο Τσιφτάς μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως αναπαραγωγικό είδος της μεσογειακής ζώνης και της στέπας, με ελαφρά επεκτεινόμενη κατανομή προς βορράν.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Νορβηγία και τη Φινλανδία, τη Μαυριτανία και την Ινδία.
Στην Ελλάδα, ο Τσιφτάς είναι κυρίως επιδημητικό πτηνό, δηλαδή ζει και αναπαράγεται στη χώρα καθ’όλη τη διάρκεια του έτους, αλλά έρχονται και άτομα για να διαχειμάσουν ή είναι, απλώς, μεταναστευτικά.
Βιότοπος
Ο Τσιφτάς απαιτεί ανοικτά τοπία με διάσπαρτα δέντρα ή θάμνους και τουλάχιστον εν μέρει πυκνή βλάστηση στην κεντρική Ευρώπη, κυρίως χορτολιβαδικές εκτάσεις, παρυφές αγρών και εγκαταλειμμένες εκτάσεις. Επιπλέον, συχνάζει σε αμμόλοφους και χέρσα εδάφη. Στις μεσογειακές περιοχές, εμφανίζεται και σε εγκαταλειμμένους ελαιώνες και αμπελώνες, υποβαθμισμένες τοποθεσίες, περιοχές με μακί, φρύγανα και θαμνώνες, καμένες περιοχές, αραιά δάση με βελανιδιές και, παράκτια, σε βραχώδεις ξηρές πλαγιές και στεππώδεις περιοχές με Salicornia spp.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο τα, στατιστικά, 5 προτιμώμενα οικοσυστήματα είναι: αρόσιμες εκτάσεις, θαμνώδεις περιοχές, περιαστικά τοπία (χωριά), μέρη με πλατύφυλλα δένδρα και λιβάδια.
Στην Ελλάδα απαντάται συνήθως σε ανοικτές περιοχές με διάσπαρτα δένδρα και θάμνους. Επίσης, σε αγροτικές περιοχές με φράχτες και σε υγροτόπους, ενώ το απόγευμα κοντά σε καλαμώνες (θέση κουρνιάσματος).
Μορφολογία
thumb|right |300px|Ενήλικος Τσιφτάς Ο Τσιφτάς είναι ένα τσιχλόνι που, δικαίως έχει προκαλέσει «ταξινομικά» προβλήματα στους ορνιθολόγους, λόγω των αποκλίσεων που παρουσιάζει από τα άλλα μέλη της ομάδας. Η κυριότερη διαφορά του είναι ότι, δεν εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό, δηλαδή τα φύλα είναι μορφολογικά όμοια -παρόλο που τα αρσενικά είναι βαρύτερα-, σε αντίθεση με τα άλλα τσιχλόνια που το αρσενικό ξεχωρίζει έντονα από το θηλυκό.
Είναι σχετικά «στρουμπουλό» στην εμφάνιση και το μεγαλύτερο από τα μέλη της ομάδας του, ενώ ο χρωματισμός του είναι πολύ ομοιόμορφος γκρί-καφέ με διάσπαρτες ραβδώσεις και, χωρίς περαιτέρω διακριτά στοιχεία. Στα ενήλικα πουλιά, η ράχη, η ωμοπλάτη (scapulars), το ουροπύγιο και τα άνω καλυπτήρια της ουράς είναι γκρι-καφέ έως καφέ. Το στήθος φέρει έντονες ραβδώσεις ενώ κάποια άτομα εμφανίζουν μία μαύρη κηλίδα στο σημείο αυτό του σώματος. Η άνω επιφάνεια των πτερύγων είναι ως επί το πλείστον καφέ και, τα μεσαία και μεγάλα καλυπτήρια είναι πιο ανοιχτά καφέ, με θαμπές ραβδώσεις, ενώ δεν υπάρχουν λευκές περιοχές στα άκρα τους (wing bars). Η ουρά είναι σχεδόν μονόχρωμη καφετί με ελαφρές μπεζ ραβδώσεις, χωρίς καθόλου λευκό στα άκρα της (διαφορά από τα άλλα τσιχλόνια). Επίσης, στο κεφάλι λείπουν τα «εντυπωσιακά» σχέδια, με το πίσω μέρος να είναι γκρι έως μεσαίο καφέ. Ο λαιμός και οι πλευρές του λαιμού είναι επίσης ανοικτά μπεζ, ενώ το πηγούνι φέρει λωρίδα γκριζοκαφετιά. Η ίριδα έχει πολύ σκούρο καφέ χρώμα και οι ταρσοί είναι κιτρινωποί-ροζ.
Στα νεαρά άτομα, η κορυφή του κεφαλιού είναι πιο φωτεινή μπεζ-καφέ, χωρίς αποχρώσεις του γκρι. Η ωμοπλάτη και τα ανώτερα καλυπτήρια έχουν χρώμα σκούρο καφέ με έντονες αντιθέσεις ανοικτού μπεζ. Μετά τη φθινοπωρινή πλήρη έκδυση (moulting), τα νεαρά πουλιά δύσκολα ξεχωρίζουν από τα ενήλικα άτομα.
Τροφή
Η διατροφή των ενηλίκων ατόμων περιλαμβάνει κυρίως κόκκους δημητριακών, σπέρματα αγρωστωδών, πόες και διάφορα πολυετή φυτά. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και την αφθονία, συμπεριλαμβάνονται επίσης διάφορα ασπόνδυλα, κυρίως έντομα και οι προνύμφες τους και αρθρόποδα (αράχνες). Η διατροφή των νεοσσών περιλαμβάνει, ωστόσο, σε καλές καιρικές συνθήκες σχεδόν αποκλειστικά έντομα, αράχνες, και σπανιότερα μικρά σαλιγκάρια και άλλα ασπόνδυλα, ενώ σε κακές καιρικές συνθήκες τα μαλακά μέρη των σιτηρών και άλλων φυτών.
Φωνή
thumb|left|360px| Ο Τσιφτάς τραγουδάει συνήθως από εκτεθειμένα σημεία Ο Τσιφτάς, εκτός των άλλων στοιχείων που τον διαφοροποιούν από τα άλλα τσιχλόνια, έχει και ένα εντελώς ιδιόμορφο κάλεσμα-τραγούδι (φωνή), που πολύ εύστοχα, περιγράφεται ως «κουδούνισμα από αρμαθιά κλειδιών» (sic). Μάλιστα, τα μη ιδιαίτερα μορφολογικά του χαρακτηριστικά, που δεν βοηθούν στην αναγνώρισή του στο πεδίο, υποκαθίστανται με απόλυτη επιτυχία από το κάλεσμά του. Όταν ακουστεί αυτό το χαρακτηριστικό «κροτάλισμα» (jiggling), είναι απόλυτα βέβαιο ότι πρόκειται για Τσιφτά.
Εκφέρεται αποκλειστικά από τα αρσενικά άτομα από εκτεθειμένα σημεία -συνήθως από φράχτες, στύλους διανομής ρεύματος ή πασάλους, αλλά και από τους σκληρούς βλαστούς θάμνων και αγρωστωδών- και ακούγεται σχεδόν όλο το χρόνο. Αποτελείται από ένα ενιαίο, μικρής διάρκειας και συχνά επαναλαμβανόμενο jingl-μοτίβο, χωρίς μελωδικά στοιχεία και, διαρκεί 1,3-2,5 δευτερόλεπτα, περίπου. Κάποιοι ερευνητές το χωρίζουν σε τρία διακριτά τμήματα, που το καθένα έχει τα δικά του φωνητικά υποτμήματα.
Ηθολογία
Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου, οι τσιφτάδες συνηθίζουν να συγκεντρώνονται σε σμήνη και, αρκετές φορές αναμιγνύονται με άλλα τσιχλόνια ή σπίζες. Το πέταγμά τους, είναι αρκετά «βαρύ», διαφορετικό από εκείνο των κορυδαλών με τους οποίους μοιάζουν μορφολογικά και, πραγματοποιείται με τα πόδια κρεμασμένα και όχι κολλημένα στο σώμα, όπως κάνουν τα άλλα μέλη της ομάδας τους.
Αναπαραγωγή
Οι τσιφτάδες δεν δείχνουν κάποια ιδιαίτερη προσήλωση στο ταίρι τους και, τις περισσότερες φορές είναι πολυγαμικά. Τα αρσενικά κατέχουν και υπερασπίζονται έντονα τις περιοχές αναπαραγωγής που τις υποδεικνύουν στα θηλυκά για την κατασκευή της φωλιάς. Ο βαθμός της πολυγυνίας των αρσενικών ποικίλλει ανάλογα με την επικράτεια, αλλά η συνηθισμένη αναλογία αρσενικού προς θηλυκά μπορεί να φθάσει το 1:5. Τα κριτήρια μέσω των οποίων γίνεται η επιλογή και ο αριθμός των θηλυκών, δεν είναι ξεκάθαρα, αλλά φαίνεται ότι σημαντικό ρόλο παίζει η ηλικία των αρσενικών, με τα γηραιότερα να ζευγαρώνουν, κατά μέσον όρο, με περισσότερα θηλυκά.