cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στη βοή της καταιγίδος
μικρογραφία|260x260εσ|[[Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (αριστερά) και Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Στη βοή της καταιγίδος (αγγλ. Key Largo) είναι φιλμ νουάρ παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον, με πρωταγωνιστές τους Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Λορίν Μπακόλ, Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον, Λάιονελ Μπάριμορ και Κλερ Τρέβορ, η οποία βραβεύτηκε με όσκαρ Β' γυναικείου ρόλο υ για την ερμηνεία της στην ταινία.
Υπόθεση
Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φρανκ ΜακΚλάουντ (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ) ταξιδεύει προς το Κι Λάργκο, όπου βρίσκεται το πανδοχείο του Τζορτζ Τεμπλ, ενός συμπολεμιστή του, ο οποίος πέθανε ηρωικά. Η χήρα του φίλου του, Νόρα (Λορίν Μπακόλ), και ο ανάπηρος πατέρας του, Τζέιμς (Λάιονελ Μπάριμορ), τον υποδέχονται εγκάρδια, αλλά λίγο αργότερα πιάνονται και οι τρεις όμηροι από τη συμμορία των γκάνγκστερ του Τζόνι Ρόκκο (Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον). Οι άνδρες του κακοποιού καταλαμβάνουν το πανδοχείο μέχρι να περάσει η κακοκαιρία. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο σαλόνι του πανδοχείου είναι εκρηκτική καθώς οι αιχμάλωτοι έρχονται σε σύγκρουση με τους εγκληματίες. Μόνο ο ΜακΚλάουντ είναι ικανός να βάλει τον Ρόκκο στη θέση του, αλλά η μεταπολεμική πραγματικότητα τον έχει κάνει να απεχθάνεται τις συγκρούσεις...
Παραγωγή
Η ταινία αποτελεί μεταφορά του θεατρικού έργου του Μάξγουελ Άντερσον που παρουσιάστηκε το 1939 στο Μπρόντγουεϊ για 105 παραστάσεις. Πρωταγωνιστές του θεατρικού ήταν ο Πωλ Μιούνι, η Γιούτα Χάγκεν και ο Τζέιμς Γκρέγκορι. Το 1948 ο Τζον Χιούστον και ο σεναριογράφος και αργότερα σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Μπρουκς συνεργάστηκαν για τη συγγραφή του σεναρίου βασισμένου στο θεατρικό. Η ταινία αποτέλεσε την τέταρτη από τις 6 συνεργασίες του Χιούστον με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και την τέταρτη και τελευταία συνεργασία του Μπόγκαρτ με τη σύζυγό του Λορίν Μπακόλ. Ο χαρακτήρας του Τζόνι Ρόκκο τον οποίο υποδύεται ο Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον είναι βασισμένος σε εκείνον του Αλ Καπόνε, ενώ ο σεναριογράφος Ρίτσαρντ Μπρουκς προσέθεσε κάποια στοιχεία από τη ζωή του γκάνγκστερ Λάκι Λουτσιάνο στον Τζόνι Ρόκκο. Ο χαρακτήρας της Γκέιλ Ντόουν είναι βασισμένος σε εκείνον της Γκέι Ορλόβα, φιλενάδας του Λάκι Λουτσιάνο. Ο ρόλος της Γκέιλ ερμηνεύτηκε από την ηθοποιό Κλερ Τρέβορ, η οποία βραβεύτηκε με όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου για την συμμετοχή της στην ταινία. Ο συγγραφέας Φίλιπ Φούρια υποστήριξε ότι η σκηνή στην οποία η Τρέβορ τραγουδάει το Moaning Low της χάρισε το όσκαρ. Στο ρόλο του πεθερού της Νόρα Τεμπλ εμφανίζεται ο Λάιονελ Μπάριμορ, ο οποίος βρισκόταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο αρθρίτιδας και ήταν χρόνια καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.
Παρά το γεγονός ότι ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας, στους τίτλους έναρξης αναγράφεται πρώτα το όνομα του Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον, το οποίου το άστρο είχε αρχίσει ήδη να δύει το 1948, σε αντίθεση με του Μπόγκαρτ, ο οποίος βρισκόταν σε συνεχή άνοδο. Το 1948 ο Μπόγκαρτ εμφανίστηκε και σε ένα άλλο φιλμ του Χιούστον, στην ταινία Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure Of Sierra Madre, 1948). Τα γυρίσματα διήρκεσαν 78 ημέρες στα πλατό της Ουόρνερ, με ελάχιστες εξωτερικές λήψεις στη Φλόριντα. Η προβολή της ταινίας στους κινηματογράφους έλαβε θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς.
Βραβεία Όσκαρ
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζον Χιούστον Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Φλόριντα
Σωματοφύλακες (αρχαία Μακεδονία)
Οι Σωματοφύλακες ήταν στρατιωτική παράδοση της αρχαίας Μακεδονίας την οποία ακολουθούσε ο Φίλιππος Β΄ και συνεχίστηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο.
Δομή και καθήκοντα
Στην πραγματικότητα οι σωματοφύλακες δεν περιορίζονταν μόνο στα καθήκοντα της φυσικής προστασίας, αλλά είχαν και ρόλο συμβούλου. Επίσης, στην ουσία αποτελούσαν τους επίλεκτους των επιλέκτων, καθώς στελεχώνονταν από τους πιο επίλεκτους Eταίρους, οι οποίοι ήταν το επίλεκτο βαρύ ιππικό των Μακεδόνων.
Ο Παυσανίας της Ορεστίδος, δολοφόνος του Φιλίππου Β´ το 336 π.Χ., ήταν μέλος της σωματοφυλακής του.thumb|230x230px|Ψηφιδωτό που αναπαριστά τον [[Ηφαιστίωνας|Ηφαιστίωνα και Αλέξανδρο κατά την διάρκεια κυνηγιού]]
Μέγας Αλέξανδρος
Κατ'εξαίρεση ο Αλέξανδρος είχε διορίσει τον Ηφαιστίωνα ως όγδοο σωματοφύλακα το 333 π.Χ., όπως και έκανε αργότερα και με τον Πευκέστα το 326 π.Χ. μετά την εκστρατεία εναντίον των Μαλλών στην Ινδία όπου του έσωσε τη ζωή.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη των σωματοφυλάκων του Αλέξανδρου ήταν η παρακάτω, με τα διαγραμμισμένα ονόματα να υποδηλώνουν το θάνατο του ατόμου:
336 – 334 π.Χ.: Αριστόνους, Λυσίμαχος, Πείθων, Αρύββας, Βάλακρος, Δημήτριος, Πτολεμαίος (υπασπιστής)
333 π.Χ.: Αριστόνους. Λυσίμαχος. Πείθων. Αρύββας. Βάλακρος. Δημήτριος. Πτολεμαίος (υπασπιστής) Πτολεμαίος του Σελεύκου. Ηφαιστίωνας (προσθήκη Ηφαιστίωνα ως 8ου σωματοφύλακα)
332 π.Χ.: Αριστόνους. Λυσίμαχος. Πείθων. Αρύββας. Βάλακρος Μένης. Δημήτριος. Πτολεμαίος του Σελεύκου. Ηφαιστίωνας
331 π.Χ.: Αριστόνους. Λυσίμαχος. Πείθων. Αρύββας Λεοννάτος. Μένης. Δημήτριος. Ηφαιστίωνας
330 – 327 π.Χ.: Αριστόνους. Λυσίμαχος. Πείθων. Λεοννάτος. Μένης Περδίκκας. Δημήτριος Πτολεμαίος ο Σωτήρ. Ηφαιστίωνας
326 – 324 π.Χ.: Αριστόνους. Λυσίμαχος. Πείθων. Λεοννάτος. Περδίκκας. Πτολεμαίος ο Σωτήρ. Ηφαιστίωνας. Πευκέστας (προσθήκη Πευκέστα ως 8ου σωματοφύλακα)
Μετέπειτα
thumb|150x150px|Νόμισμα με απεικόνιση του [[Λυσίμαχος|Λυσίμαχου]] Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ., και τους πολέμους των Διαδόχων που ακολούθησαν, οι πρωήν σωματοφύλακες του ακολούθησαν διαφορετικές πορείες.
Ο Λεοννάτος, πέθανε το 322 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Λαμιακού πολέμου εναντίον των Αθηναίων, και λίγο πριν παντρευτεί την αδερφή του Αλεξάνδρου την Κλεοπάτρα.
Ο Περδίκκας, αν και κατόρθωσε να γίνει ο αντιβασιλέας της αυτοκρατορίας αμέσως μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, με την Συμφωνία της Βαβυλώνας το 323 π.Χ., δεν κατόρθωσε να την κρατήσει ενωμένη, και δύο χρόνια μετά, το 321 π.Χ., εκστράτευσε εναντίον του επίσης πρώην σωματοφύλακα Πτολεμαίου όπου και ηττήθηκε στο Νείλο ποταμό. Αμέσως μετά την ήττα αυτή, δολοφονήθηκε στη σκηνή του από τους αξιωματικούς του, ένας από τους οποίους ήταν και ο πρώην σωματοφύλακας Πείθων.
Ο Πευκέστας, αιχμαλωτίστηκε από τον Αντίγονο το'' 316 π.Χ. ''και τα ίχνη του χάνονται από τότε.
Ο Αριστόνους απέκτησε τη διοίκηση της Αμφίπολης στη Μακεδονία, και συμμάχησε μαζί με τη μητέρα του Αλέξανδρου Ολυμπιάδα εναντίον του Κασσάνδρου. Πέθανε το'' 315 π.Χ. ''κατά την μετά από πολιορκία παράδοση της Αμφίπολης στον Κάσσανδρο.
Ο Πείθων, ανέλαβε τη διοίκηση της Μηδίας, και επεκτάθηκε στις ανατολικές επαρχίες, όπου και δολοφονήθηκε το 315 π.Χ. από τον Αντίγονο.
Ο Λυσίμαχος, μπορεί επίσης να θεωρηθεί επιτυχημένος, μια και απέκτησε τη δική του περιοχή στην επαρχία της Θράκης(μαζί με μέρος της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας), στην οποία και βασίλεψε για 42 χρόνια, νίκησε τον Αντίγονο στη μάχη της Ιψού το 301 π.Χ. μαζί με τους άλλους Διαδόχους, και τελικά πέθανε στη μάχη του Κουροπεδίου εναντίον του Σέλευκου, το 281 π.Χ., και ήταν ο τελευταίος των σωματοφυλάκων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Νικόλ Καλφάν
Η Νικόλ Καλφάν (γαλλικά: Nicole Calfane), (Παρίσι, 7 Μαρτίου 1947), είναι Γαλλίδα ηθοποιός και συγγραφέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πρωτοδικείο
Το Πρωτοδικείο είναι το βασικό πρωτοβάθμιο πολιτικό δικαστήριο της Ελλάδας. Σε γενικές γραμμές, σε αυτό δικάζονται σε πρώτο βαθμό οι ιδιωτικές διαφορές και υποθέσεις που αφορούν ποσά άνω των 20.000 ευρώ. Το Πρωτοδικείο διακρίνεται σε Μονομελές Πρωτοδικείο, το οποίο συγκροτείται από Πρόεδρο Πρωτοδικών ή Πρωτοδίκη, και σε Τριμελές Πρωτοδικείο, το οποίο συγκροτείται από τρεις δικαστές, έναν Πρόεδρο Πρωτοδικών και δύο Πρωτοδίκες. Όλες οι αποφάσεις των Πρωτοδικείων υπόκεινται σε έφεση που εκδικάζεται από το Εφετείο, εκτός των αποφάσεων που έχουν εκδοθεί κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, οι οποίες είναι ανέκκλητες, δηλαδή δεν υπόκεινται σε έφεση.
Ο Πρωτοδίκης
Ο Πρωτοδίκης είναι ο Δικαστής που εκδικάζει τις υποθέσεις στα Πρωτοδικεία. Πρόκειται για νέους Δικαστές, οι οποίοι έχουν αποφοιτήσει από την Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών. Ο Πρωτοδίκης εκδικάζει και τις ποινικές υποθέσεις του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου και συμμετέχει και στις συνθέσεις του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου και του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Τα Πρωτοδικεία των Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Πειραιώς Διευθύνονται από Τριμελή Συμβούλια Διεύθυνσης, που εκλέγονται με κλήρωση μεταξύ των αρχαιότερων Δικαστών. Στα υπόλοιπα Πρωτοδικεία προΐσταται ο Πρόεδρος Πρωτοδικών που κατά κανόνα, ιδίως στα μικρά περιφερειακά Πρωτοδικεία, δικάζει τις υποθέσεις ασφαλιστικών μέτρων και Προεδρεύει στις υποθέσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου. Σε περίπτωση κωλύματος του Προέδρου Πρωτοδικών, των αναπληρώνει ο αρχαιότερος Πρωτοδίκης. Τα σχετικά με τη λειτουργία των Πρωτοδικείων και την υπηρεσιακή κατάσταση των Δικαστών εν γένει προβλέπονται στον Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών.
Τρόπος παράστασης στα Πρωτοδικεία
Σε σχεδόν όλες τις υποθέσεις στο Πρωτοδικείο, οι διάδικοι είναι υποχρεωμένοι να παρίστανται και να ενεργούν οποιεσδήποτε διαδικαστικές πράξεις με δικηγόρο, διαφορετικά δεν ακούγονται και θεωρούνται δικονομικά απόντες. Μοναδική εξαίρεση στην υποχρεωτική παράσταση με δικηγόρο ενώπιον Πρωτοδικείου αποτελούν οι περιπτώσεις αποτροπής επικείμενου κινδύνου.
Αρμοδιότητα Πρωτοδικείου
Η σημασία των Πρωτοδικείων έγκειται στο γεγονός ότι δικάζουν σε πρώτο βαθμό όλες τις ιδιωτικές διαφορές μεγάλης αξίας, καθώς και όλες τις διαφορές οικογενειακού δικαίου (διαζύγια, διατροφές, άσκηση γονικής μέριμνας, υιοθεσίες κλπ.). Στο Πρωτοδικείο Πειραιώς λειτουργεί και το μοναδικό στη Ελλάδα Τμήμα ναυτικών διαφορών, όπου εκδικάζονται αποκλειστικά διαφορές και υποθέσεις ναυτικού δικαίου από εξειδικευμένους στο αντικείμενο Δικαστές.
Αρμοδιότητα λόγω ποσού
Σύμφωνα με το άρθρο 14 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, στην αρμοδιότητα των Μονομελών Πρωτοδικείων υπάγονται: α) όλες οι διαφορές που μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήματα και που η αξία του αντικειμένου τους είναι μεταξύ 20.000,01€ και μέχρι 250.000€ (το όριο αυξήθηκε με το του Ν. 4055/2012), και β) όλες οι διαφορές, κύριες ή παρεπόμενες, από σύμβαση μίσθωσης (δηλαδή κυρίως οι διαφορές μεταξύ ενοικιαστών και ιδιοκτητών όπως |εξώσεις κλπ) εφόσον το συμφωνημένο μηνιαίο μίσθωμα υπερβαίνει τα 600€ (δηλαδή από 600,01€ και άνω). Επίσης τα Μονομελή Πρωτοδικεία είναι αρμόδια για την έκδοση διαταγών πληρωμής και διαταγών απόδοσης μισθίου πάνω από τα παραπάνω χρηματικά όρια. Όλες οι υποθέσεις μικρότερης αξίας εκδικάζονται από το Ειρηνοδικείο (δηλαδή οι υποθέσεις κάτω των 20.000€ και με μίσθωμα κάτω από 600€). Αντίθετα, οι υποθέσεις που η αξία του αντικειμένου τους είναι άνω των 250.000€ (δηλαδή από 250.000€ και άνω) υπάγονται στην αρμοδιότητα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου.
Αρμοδιότητα Πολυμελούς Πρωτοδικείου
Στην αρμοδιότητα των πολυμελών πρωτοδικείων υπάγονται όλες οι διαφορές, για τις οποίες δεν είναι αρμόδια τα ειρηνοδικεία ή τα μονομελή πρωτοδικεία.
559 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πρωτοδικείο
Ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων
Έχει προταθεί η τροποποίηση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου για την κατάθεση των δικογράφων που σήμερα γίνεται αποκλειστικά και μόνο με τη φυσική παρουσία του δικηγόρου στο δικαστήριο και την κατάθεση εγγράφων (άρ. 215 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας], έτσι ώστε στο άμεσο μέλλον να είναι δυνατή η κατάθεση δικογράφου στη γραμματεία των Πρωτοδικείων με ηλεκτρονικό τρόπο μέσω ιντερνέτ. Με το νέο αυτό ηλεκτρονικό σύστημα, δεν θα απαιτείται η φυσική παρουσία των διαδίκων και των δικηγόρων τους στα δικαστήρια για την κατάθεση των δικογράφων, για την πληροφόρηση για την πορεία της υποθέσεώς τους, καθώς και για την παραλαβή των αποφάσεων και εν γένει των εγγράφων που τους αφορούν, αλλά όλα θα γίνονται μέσω ιντερνέτ, όπως ήδη γίνεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στην παρούσα φάση, η ηλεκτρονική υποβολή δικογράφων δεν έχει προχωρήσει, καθόσον δεν έχει λυθεί το ζήτημα με τα ένσημα που επικολλούνται στα δικόγραφα, και τα οποία δεν είναι δυνατόν να επικολληθούν σε δικόγραφα που κατατίθενται ηλεκτρονικά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Άμερ Σάφι
Ο Άμερ Σάφι Μαχμούντ Σαμπά (αραβικά: عامر شفيع محمود صباح, γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1982) είναι Ιορδανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών της εθνικής ομάδας της χώρας του με 173.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Σάφι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του αγωνιζόμενος ως μέσος και αργότερα έγινε τερματοφύλακας. Αφού έπαιξε πολλά χρόνια για την Αλ Γιαρμούκ, ακολούθως έγινε μέλος της Αλ Ουεχντάτ. Μετά τις παραστάσεις του στο Ασιατικό Κύπελλο του 2004, είχε προσφορές να παίξει σε ευρωπαϊκές ομάδες, αλλά δεν μπόρεσε να φύγει από την Ιορδανία λόγω των οικογενειακών συνθηκών και της διεθνούς καριέρας του. Η τελευταία ομάδα στην οποία αγωνίστηκε ήταν η Αλ-Φαϊχά από τη Σαουδική Αραβία.
Εθνική ομάδα
Ο Σάφι έπαιξε τον πρώτο του διεθνή αγώνα με την Εθνική Ιορδανίας σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Κένυας στις 17 Αυγούστου 2002, ο οποίος έληξε με ισόπαλος με 1-1. Ο Σάφι απέκτησε το ψευδώνυμο «Φάλαινα της Ασίας», λόγω των εξαιρετικών και ακροβατικών επεμβάσεων και επιδόσεών του. Σημείωσε το πρώτο του διεθνές γκολ για την Ιορδανία σε ένα φιλικό με αντίπαλο την Ινδία στις 17 Νοεμβρίου 2018, κάνοντας ένα βολέ από την περιοχή του, όπου η μπάλα αναπήδησε λίγο έξω από την περιοχή της Ινδίας, ξαφνιάζοντας τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Το παιχνίδι τελείωσε με 2-1 υπέρ της Ιορδανίας.
Αργότερα έπαιξε στα Ασιατικά Κύπελλα του 2004, 2011, 2015 και 2019. Την 1η Φεβρουαρίου 2021, έπαιξε τον τελευταίο του διεθνή αγώνα, στη νίκη με 2-0 επί του Τατζικιστάν σε φιλικό αγώνα.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο. Τον Μάρτιο του 2021, εντάχθηκε στο προπονητικό επιτελείο της Εθνικής Ιορδανίας.
Διεθνή
Πηγή:
Τίτλοι και διακρίσεις
Αλ Φαϊσαλί
Αλ Ουεχντάτ
Τσαγίροβα
Ιστορία
Μετά την καταστροφή της αρχαίας πόλης Ελαία, που βρισκόταν κοντά στο ακρωτήριο Ελαία, από έναν μεγάλο σεισμό το 343, οι επιζώντες μετακόμισαν στην ενδοχώρα στην τοποθεσία του Αγίου Θεοδώρου, που πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο Χριστιανό μάρτυρα, Ρωμαίο στρατιώτη. Όταν μουσουλμάνοι πειρατές κατέστρεψαν τη γειτονική Αγία Θεοδώρα, οι κάτοικοί της μετακόμισαν στον Άγιο Θεόδωρο. Κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας (1489 έως 1570/71) το χωριό έγινε το αγροτικό κέντρο της περιοχής, αλλά ερήμωσε κατά την πρώιμη Οθωμανική εποχή.
Τον 18ο αιώνα είχε λίγους μόνο κατοίκους, αλλά το 1831 υπήρχαν περί τους 31 Τούρκοι και 34 Έλληνες. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο οικισμός μεγάλωσε και ο πρώτος τηλεγραφικός σταθμός από εδώ συνέδεσε το νησί με τη Συρία. Το 1891 υπήρχαν ήδη 258 Έλληνες και 69 Τούρκοι, δέκα χρόνια αργότερα ήταν ήδη 375 και 96 αντίστοιχα. Το 1911 ο αριθμός αυξήθηκε σε 507 και 122. Από τότε οι Τούρκοι μειώθηκε από 85 το 1921, σε 60 το 1931 και 66 το 1946, ενώ οι Έλληνες αυξήθηκαν από 517 και 512 σε 782 αντίστοιχα στις ίδιες καταμετρήσεις. Το 1958 οι περισσότεροι Τούρκοι εγκατέλειψαν την περιοχή. Το 1960 ζούσαν εκεί 805 Έλληνες και 23 Τούρκοι, αλλά οι τελευταίοι διέφυγαν τελικά το 1963 στο Μεχμετσίκ/Γαλάτεια και στο Σαζλίκιοϊ/Λειβάδια. Το 1973 δεν ζούσαν πια Τούρκοι στο χωριό.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Στις 14 Αυγούστου 1974, οι περισσότεροι Ελληνοκύπριοι εκδιώχθηκαν από τον τουρκικό στρατό και κατέφυγαν στη Δεκέλεια, όπου βρισκόταν μια βρετανική φρουρά. Περίπου 150 οικογένειες ζουν τώρα στη Μεγάλη Βρετανία. Οι τρεις εκκλησίες του χωριού λεηλατήθηκαν. Από τους 810 Έλληνες, οι 30 παρέμειναν μέχρι τον Οκτώβριο του 1975. Τον Σεπτέμβριο του 1976, μόνο πέντε Έλληνες παρέμεναν στον Άγιο Θεόδωρο. Ο τελευταίος από αυτούς έφυγε από το χωριό τον Δεκέμβριο του 1981.
Οι Έλληνες αντικαταστάθηκαν από Τούρκους, από τους οποίους 324 ζούσαν εκεί το 1978. Προέρχονταν κυρίως από τα Λεύκαρα και την Κοφίνου, από όπου είχαν διαφύγει. Μερικοί προέρχονταν επίσης από τον κοντινό τουρκικό θύλακα του Αγίου Ευσταθίου/Ζεϊμπέκκιοϊ. Το 1976 και το 1977 εγκαταστάθηκαν κάποιες οικογένειες από την Τουρκία. Το 2006 αναφέρονταν 430 Τούρκοι κάτοικοι.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1979
Το 44ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1979 διεξήχθη από 13 ως 15 Ιουλίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, στη Θεσσαλονίκη, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1979. Συμμετείχαν 224 αθλήτριες από σωματεία όλης της Ελλάδας και της Κύπρου, η οποία είχε εξαιρετικά δυναμική παρουσία. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο '''Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας''' για πρώτη φορά στην ιστορία του, έπειτα συναρπαστική μάχη με την άλλη δυνατή κυπριακή ομάδα και προηγούμενη πρωταθλήτρια ΓΣ Ολύμπια Λεμεσού, η οποία υπολείφθηκε μόλις δύο βαθμούς.
Βαθμολογία
*
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1979 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Θεσσαλονίκη
Γεώργιος Τζιτζικώστας
Ο Γεώργιος Τζιτζικώστας (Αθήνα, 11 Απριλίου 1941 - Αθήνα, 7 Ιουνίου 2000) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός με τη Νέα Δημοκρατία.
Σταδιοδρομία
Η οικογένεια Τζιτζικώστα έχει καταγωγή από τα Τρίκαλα, (από το χωριό Στεφάνι) αργότερα όμως εγκαταστάθηκε στη Βραχιά Θεσσαλονίκης. Ο Γεώργιος Τζιτζικώστας μεγάλωσε στην Αθήνα και ήταν φίλος με τον μετέπειτα βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνο, ο οποίος παρέστη και στην κηδεία του το 2000.
Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1974 με τη ΝΔ στο Υπόλοιπο Θεσσαλονίκης. Επανεκλέχθηκε το 1977, 1981, 1985, 1989 (Ιούνιο και Νοέμβριο), 1990 και 1993 στη Β΄ Θεσσαλονίκης. Εσωκομματικά, θεωρούνταν «σκληρός δεξιός» και άνθρωπος του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Τέλος, διετέλεσε υπουργός Μακεδονίας - Θράκης από τον Απρίλιο του 1990 μέχρι τον Αύγουστο του 1991, στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Επανεκλέχθηκε βουλευτής το 1996 με 16.188 ψήφους.
Ενώ νοσηλευόταν δήλωσε υποψηφιότητα για τις εκλογές του 2000 αλλά δεν εκλέχθηκε.
Ο Γιώργος Τζιτζικώστας απεβίωσε από καρκίνο τον Ιούνιο του 2000. Η ταφή του έγινε στη Βραχιά Θεσσαλονίκης, ιδιαίτερη πατρίδα της οικογένειάς του.
Oικογένεια
Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Αικατερίνη Παπαχριστοπούλου και απέκτησε τρεις γιούς, από τους οποίος ο Απόστολος Τζιτζικώστας έγινε περιφερειάρχης και βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μακεδονίας-Θράκης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού
1476
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1476 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Βαδουάριος της Σκυθίας
Ο Βαδουάριος ήταν βυζαντινός στρατηγός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού Α΄ (527-565) στη Μικρά Σκυθία.
1476
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βαδουάριος της Σκυθίας
Ο ιστορικός Πάτρικ Άμορι θεωρεί το όνομα του Βαδουάριου γερμανικό. Ο Βαδουάριος αναφέρεται στα γραπτά του Ιωάννη Μαλάλα, του Ιωάννη Νικίου, του Θεοφάνη του Ομολογητή και του Γεώργιου Κεδρηνού. Καταγράφεται ως "στρατηλάτης Σκυθίας", επομένως ίσως ήταν magistum militum. Το 528, ο Βαδουάριος και ο Γοδιλάς ηγήθηκαν μιας εκστρατείας από τον Οδησσό (σύγχρονη Βάρνα) ενάντια στους Ούνους της Κριμαίας, που λεηλατούσαν τις βυζαντινές περιοχές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Το 528 ο Βαδουάριος αναφέρεται ως δουξ Σκυθίας. Μαζί με τον Ιουστίνο στρατηγό δουξ της Μοισίας δευτέρας, ένωσαν τις δυνάμεις τους κατά των ξένων εισβολέων. Ο Μαλάλας τους αναφέρει τους "Ούννους", τους οποίους ο Θεοφάνης αναγνωρίζει ως Βουλγάρους, είχαν εισβάλλει στη Σκυθία και τη Μοισία. Στη μάχη που ακολούθησεΕ ο Ιουστίνος σκοτώθηκε και οι εισβολείς εισήλθαν στη Θράκη. Ο Ιουστίνος αντικαταστάθηκε από τον Κωνσταντίολο.
Ενώ οι επιχειρήσεις εναντίον των εισβολέων συνεχίστηκαν, ο Βαδουάριος δεν αναφέρθηκε να συμμετέχει σε αυτές, και η τελική του μοίρα είναι άγνωστη. Ένας νεότερος Βαδουάριος εμφανίζεται στη βασιλεία του Ιουστίνος Β΄ (565-578), θεωρείτε πιθανόν να είναι γιος ή εγγονός του στρατηλάτη Σκυθίας.
Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας
Ο Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας, (Γερμανικά : Fulk-Bertrand, περί το 1014 – 27 Απριλίου 1051) ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1030 - 1051) σε συμβασιλεία με τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Γ΄ της Προβηγκίας (1030 - 1037) και μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Γοδεφρείδο Α΄ (1030 - 1051) που τον διαδέχθηκε σαν μόνος κυβερνήτης.
Βιογραφία
Ο Φουλκ Βερτράνδος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη της Προβηγκίας & Αρλ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Δ΄ της Προβηγκίας και νεότερος ο Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας. Οι τρεις αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους το 1018. Το 1031 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Δ΄ και έμειναν οι δύο νεότεροι αδελφοί. Με τον Γοδεφρείδο Α΄ έκανε δωρεά στα αββαεία του Κλυνύ το 1037 και του Αγ. Βίκτωρος στη Μασσαλία το 1040. Ήταν μεγάλος υποστηρικτής της αναβίωσης του μοναχισμού των αρχών του 11ου αι. στην Προβηγκία. Πιο πριν οι Σαρακηνοί, με επίκεντρο το Φραξινέτ(ουμ), λεηλατούσαν την Προβηγκία και κατέστρεψαν τους ναούς και τις μονές. Ο Φουλκ-Βερτράνδος συγκάλεσε Σύνοδο κληρικών και ευγενών με σκοπό τη χρηματοδότηση των αββαείων του Αγ. Προμάσιου στο Φολκαλκιέ και του Μπρεμετένσε στο Γκαπ.
Στον πάππο τους είχαν χορηγηθεί οι πρόσοδοι των κάστρων της Προβηγκίας, αλλά οι δύο αδελφοί κατάτμησαν τη χώρα σε ελεύθερους φεουδαρχικά υποτελείς, το οποίο έγινε αρχή της αποδυνάμωσης της κομητείας. Παρά τη γενναιοδωρία των δύο αδελφών, ο Φουλκ-Βερτράνδος αναγκάστηκε να επιτεθεί στον Φουλκ υποκόμη της Μασσαλίας και να καταστρέψει την Τουλόν. Τo 1051 απεβίωσε και ο Γοδεφρείδος Α΄ έμεινε μόνος κόμης της Προβηγκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής 2007-2008 (Άνδρες)
Στο '''Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' Κατηγορίας Ανδρών Ε.Σ.Κ.Α. & Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 2007–08''' μετά από μια συναρπαστική τετραπλή ισοβαθμία στην κορυφή, νικήτρια ομάδα αναδείχτηκε στην ΕΣΚΑΝΑ η Προοδευτική, η οποία έτσι κέρδισε την άνοδό της στη Γ' εθνική κατηγορία. Αντίθετα οι τρεις τελευταίες ομάδες της κατάταξης υποβιβάστηκαν. Η τελική βαθμολογία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2007 2008 Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες
561 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Πάουλ Χίντεμιτ
Ο Πάουλ Χίντεμιτ (Paul Hindemith, 16 Νοεμβρίου 1895 – 28 Δεκεμβρίου 1963) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς μουσικούς σύγχρονης κλασικής μουσικής του 20ού αιώνα. Ήταν συνθέτης, βιολιστής, βιολονίστας, μουσικοδιδάσκαλος, μουσικολόγος, καθώς και διευθυντής ορχήστρας.
Πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του
Γεννημένος στο Χάναου της Γερμανίας ο Πάουλ Χίντεμιτ ξεκίνησε από νεαρή ηλικία μαθήματα βιολιού, ενώ στην συνέχεια εισήχθη στο Ωδείο Χόσχε της Φρανκφούρτης, όπου σπούδασε βιολί, σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας. Παράλληλα κέρδιζε τα προς το ζην παίζοντας βιολί σε χορούς ή σε παραστάσεις μιούζικαλ. Εργάστηκε επίσης ως διευθυντής ορχήστρας στην ορχήστρα του Μουσείου Φρανκφούρτης από το 1915 έως το 1923, ενώ επίσης από το 1914 συμμετείχε στο Κουαρτέτο εγχόρδων Ρέμπνερ παίζοντας δεύτερο βιολί κι αργότερα βιόλα. Το 1921 ίδρυσε το Κουαρτέτο Αμάρ παίζοντας βιόλα με το οποίο πραγματοποίησε περιοδείες στην Ευρώπη.
Το 1922 ο Πάουλ Χίντεμιτ άρχισε να γίνεται γνωστός στο διεθνές κοινό όταν κάποια έργα του ερμηνεύτηκαν στο Φεστιβάλ της Διεθνούς Ένωσης Σύγχρονης Μουσικής στο Σάλτσμπουργκ. Την επόμενη χρονιά, άρχισε να εργάζεται ως διοργανωτής στο Φεστιβάλ Ντοναουεσχίνγκεν, στου οποίου το πρόγραμμα συμπεριέλαβε έργα αβάν γκαρντ συνθετών, όπως ο Άντον Βέμπερν και ο Άρνολντ Σένμπεργκ. Από το 1927, δίδαξε σύνθεση στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του Βερολίνου.
Ο Χίντεμιτ και οι Ναζί
Ο Πάουλ Χίντεμιτ είχε μια πολύπλοκη σχέση με τους Ναζί. Κάποια μέλη του Ναζιστικού Κόμματος κατηγόρησαν την μουσική του ως εκφυλισμένη (κυρίως κάποιες πρώιμες Όπερες, όπως η Ιερά Σουζάννα (Sancta Susanna) κατηγορήθηκαν ως "σεξιστικές"). Στις 6 Δεκεμβρίου 1934, κατά την διάρκεια μιας διάλεξης στο Αθλητικό Κέντρο του Βερολίνου, ο Γερμανός Υπουργός Τύπου Γιόζεφ Γκέμπελς αποκάλεσε τον Πάουλ Χίντεμιτ δημοσίως ως "ατονικό θορυβοποιό". Κάποια άλλα μέλη του Ναζιστικού Κόμματος ωστόσο, θεώρησαν ότι ο Πάουλ Χίντεμιτ θα μπορούσε να αποτελέσει καλή περίπτωση Γερμανού συνθέτη Μοντέρνας Μουσικής. Άλλωστε ο Πάουλ Χίντεμιτ την εποχή εκείνη συνέθετε μουσική κατά βάση τονική με συχνές αναφορές στην παραδοσιακή μουσική της πατρίδας του. Ο διευθυντής ορχήστρας Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ εξέδωσε στα 1934 ένα κείμενο υπέρ του Χίντεμιτ, στου οποίου την γραμμή υπεράσπισης χρησιμοποίησε αυτό ακριβώς ως επιχείρημα. Η διαμάχη όσον αφορά στο έργο του Πάουλ Χίντεμιτ συνεχίστηκε καθ' όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1930, με τον συνθέτη να βρίσκεται πότε σε ευμένεια και πότε σε δυσμένεια από το καθεστώς των Ναζί. Τελικά το 1938 λόγω και της εβραϊκής καταγωγής της γυναίκας του μετανάστευσε στην Ελβετία. Στο μεσοδιάστημα όμως, είχε ήδη εκφωνήσει έναν όρκο αφοσίωσης στον Χίτλερ, είχε δεχθεί να συνθέσει μουσική για ναζιστικές εκδηλώσεις (αν και δεν το πραγματοποίησε), είχε διευθύνει σε συναυλίες επισήμων ναζιστικών εορτασμών, κι είχε αποδεχθεί μία θέση στο Σύνολο Μουσικής Δωματίου του Ράιχ. Αυτή η περίοδος της ζωής του Πάουλ Χίντεμιτ έχει σχετικώς υποβαθμιστεί, αν όχι αποσιωπηθεί από τους ιστορικούς (όπως ο Σκέλτον ή ο Κεμπ), οι οποίοι έχουν κυρίως τονίσει τις αντι-ναζιστικές του πεποιθήσεις.
Συνεισφορά στo Τουρκικό Εκπαιδευτικό Μουσικό Σύστημα
Κατά την δεκαετία του 1930 πραγματοποίησε επισκέψεις στο Κάιρο και στην Άγκυρα ως προσκεκλημένος του Κεμάλ Ατατούρκ, όπου ανέλαβε το εγχείρημα της αναδιαμόρφωσης της Τουρκικής μουσικής εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα κατέβαλε προσπάθειες για την ίδρυσης Τουρκικής Κρατικής Όπερας και Μπαλέτου. Στα 1935 η Τουρκική κυβέρνηση του Κεμάλ Ατατούρκ ανέθεσε στον Χίντεμιτ την αναδιοργάνωση της μουσικής εκπαίδευσης της χώρας και κυρίως την προετοιμασία του "Εκπαιδευτικού Προγράμματος Διεθνούς και Τουρκικής Πολυφωνικής Μουσικής". Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος προσέδωσε στον συνθέτη διεθνή αναγνώριση. Η εξέλιξη αυτή φαίνεται πως είχε την υποστήριξη των Ναζί. Καθώς οι υποχρεώσεις του τον κρατούσαν στην Τουρκία, τον είχαν σε απόσταση ασφαλείας, ενώ ταυτόχρονα ο συνθέτης "προπαγάνδιζε" τη γερμανική προσέγγιση της μουσικής ιστορίας κι εκπαίδευσης στην Τουρκία.(Ο ίδιος ο Χίντεμιτ θεωρούσε τον εαυτό του ως πρεσβευτή της γερμανικής κουλτούρας). Ο Πάουλ Χίντεμιτ, αν και δεν έμεινε στην Τουρκία για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως άλλοι μετανάστες, άσκησε μεγάλη επίδραση στην καλλιτεχνική ζωή της χώρας. Το Κρατικό Ωδείο της Άγκυρας χρωστά πολλά στην συνεισφορά του Χίντεμιτ, τον οποίο οι νεαροί Τούρκοι μουσικοί θεωρούσαν ως τον μοναδικό δάσκαλό τους, γι' αυτό και τον περιέβαλαν με μεγάλο σεβασμό.
Εγκατάσταση στην Αμερική
Από την δεκαετία του 1930, ο Χίντεμιτ πραγματοποίησε περιοδείες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και παρουσιάστηκε σε συναυλίες βιολιού ως σολίστ. Στη δεκαετία του 1940 ο Χίντεμιτ μετανάστευσε κι εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αμερική. Την εποχή εκείνη άρχισε να κωδικοποιεί την μουσική του γλώσσα, ενώ η διδασκαλία του και οι συνθέσεις σταδιακά επηρεάζονται από τις θεωρίες του, σύμφωνα με μουσικοκριτικούς όπως ο Έρνεστ Άνσερμετ. Ο Πάουλ Χίντεμιτ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Μεταξύ των μαθητών του συμπεριλαμβάνονται αξιόλογα ονόματα, όπως ο Λούκας Φος, ο Νόρμαν Ντέλο Τζόγιο, ο Μελ Πάουελ, ο Χάρολντ Σαπέρο, ο Χανς Όττε, ο Ρουθ Σκόνθαλ και ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Τζωρτζ Ρόι Χιλλ. Εκείνη την περίοδο ο Χίντεμιτ έδωσε επίσης μια σειρά διαλέξεων με τον τίτλο "Τσαρλς Έλιοτ Νόρτον" στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, βάσει των οποίων εκδόθηκε το 1952 το βιβλίο Ο κόσμος του συνθέτη. Ο Χίντεμιτ πήρε την αμερικανική υπηκοότητα το 1942, επέστρεψε όμως στην Ευρώπη κι εγκαταστάθηκε στην Ζυρίχη, όπου δίδαξε στο εκεί Πανεπιστήμιο. Προς το τέλος της ζωής του, άρχισε να διευθύνει περισσότερο, πραγματοποιώντας έναν μεγάλο αριθμό από ηχογραφήσεις έργων του. Το 1962 κέρδισε το βραβείο Μπαλζάν.
Πέθανε στην Φραγκφούρτη από οξεία παγκρεατίτιδα.
Προς τιμή του Χίντεμιτ διεξάγεται ετησίως ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στη μουσική του στο Πανεπιστήμιο Ουίλιαμ Πάτερσον στο Νιου Τζέρσει.
Μουσική
Ο Πάουλ Χίντεμιτ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς συνθέτες του 20ου αιώνα. Το έργο του συγκρίνεται συχνά με εκείνα των μεγάλων συνθετών του μπαρόκ. Τα πρώιμα έργα του διαθέτουν ένα υστερο-ρομαντικό ιδίωμα, ενώ αργότερα συνέθεσε εξπρεσιονιστικά έργα των οποίων το ύφος προσιδιάζει σε αυτό του Άρνολντ Σένμπεργκ, πριν το σειραϊκό δωδεκαφθογγικό και αντιστικτικό στυλ του 1920. Τα έργα του έχουν χαρακτηριστεί ως νεοκλασικά αν και διαφέρουν κατά πολύ από το ύφος του Ιγκόρ Στραβίνσκι του οποίου τα έργα έχουν χαρακτηριστεί με τον ίδιο όρο. Είναι πάντως γεγονός ότι ο Πάουλ Χίντεμιτ έχει επηρεαστεί περισσότερο από την αντιστικτική γλώσσα του Μπαχ και λιγότερο από την κλασσική σαφήνεια του Μότσαρτ.
Το νέο αυτό μουσικό στυλ είναι ιδιαίτερα αισθητό σε έργα Μουσικής Δωματίου του συνθέτη από το 1922 έως το 1927, όπως για παράδειγμα στο κονσέρτο του για βιόλα ντ' αμόρε ένα όργανο που είχε πέσει σε αχρηστία από την εποχή του μπαρόκ. Συνέχισε να γράφει για ασυνήθιστα όργανα όπως για παράδειγμα την Σονάτα για διπλό μπάσο το 1949. Την δεκαετία του 1930 έγραψε επίσης πολλά ορχηστρικά έργα, κερδίζοντας έτσι φήμη και σεβασμό στους μουσικούς κύκλους της Νέας Υόρκης. Το πιο γνωστό και συχνά εκτελούμενο έργο του έως σήμερα είναι η περίφημη Όπερα Ματτίας ο Ζωγράφος (Mathis der Maler), της οποίας το λιμπρέτο είναι βασισμένο στη ζωή του Αναγεννησιακού ζωγράφου Ματίας Γκρύνεβαλντ. Το έργο αυτό συνδυάζει στοιχεία νεοκλασικισμού με στοιχεία παραδοσιακής μουσικής.
Ο Πάουλ Χίντεμιτ, όπως και ο Κουρτ Βάιλ ή ο Έρνστ Κρζένεκ, έγραψε έργα που ανήκουν στην λεγόμενη Χρηστική Μουσική (Gebrauchsmusik), τα οποία ουσιαστικά μπορούν να θεωρηθούν έργα στρατευμένης τέχνης, καθώς έχουν κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο και συχνά προορίζονται για να εκτελεστούν από ερασιτέχνες. Το εγχείρημα αυτό είχε ως εμπνευστή τον Μπέρτολντ Μπρεχτ. Ένα απτό παράδειγμα της τάσης αυτής του Χίντεμιτ αποτελεί το έργο του για σόλο βιόλα και Ορχήστρα εγχόρδων με τον τίλο Πένθιμη Μουσική (Trauersmusik) το οποίο ξεκίνησε να γράφει μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατο του βασιλιά Γεωργίου του Ε΄ και το παρουσίασε σε πρεμιέρα. Ο ίδιος βέβαια διαφωνούσε με τον όρο Χρηστική Μουσική θεωρώντας τον παραπλανητικό.
Το πιο δημοφιλές έργο του Πάουλ Χίντεμιτ είναι οι Συμφωνικές Μεταμορφώσεις σε Θέματα του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ το οποίο έγραψε το 1943. Το έργο αυτό είναι βασισμένο σε μελωδίες από διάφορα έργα του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, καθώς και στην Τουραντό του Τζιάκομο Πουτσίνι. Χαρακτηριστικό του είναι ότι μετασχηματίζει και προσαρμόζει τα θέματα που χρησιμοποιεί, έτσι ώστε σε κάθε μέρος να κυριαρχεί ένα θεματικό μοτίβο.
Ένα ακόμη διάσημο έργο του Χίντεμιτ είναι η Συμφωνία σε Σι ύφεση.
Το μουσικό σύστημα του Χίντεμιτ
Στα περισσότερα έργα του ο Χίντεμιτ χρησιμοποιεί ένα μοναδικό σύστημα το οποίο αν και τονικό δεν είναι μη διατονικό. Επικεντρώνεται σε μία τονικότητα, πραγματοποιώντας μετατροπία από το ένα τονικό κέντρο στο άλλο, όπως συμβαίνει και στα περισσότερα τονικά έργα. Ωστόσο, χρησιμοποιεί τις δώδεκα νότες της δωδεκαφθογγικής κλίμακας ελεύθερα, χωρίς να βασίζεται σε μία κλίμακα διαδοχής των φθόγγων αυτών. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της μουσικής του Πάουλ Χίντεμιτ είναι η ταξινόμηση που πραγματοποιεί σε όλα τα μουσικά διαστήματα της δωδεκαφθογγικής κλίμακας από το πιο σύμφωνο στο πιο διάφωνο. Ιεραρχεί επίσης τις συγχορδίες σε έξι κατηγορίες σύμφωνα με το ίδιο κριτήριο και ανάλογα με το αν διαθέτουν τριμητόνια ή εάν έλκονται σαφώς από ένα τονικό κέντρο. Η μουσική του Χίντεμιτ ενσωματώνει επίσης μελωδίες οι οποίες δεν είναι σαφές εάν είναι μείζονες ή ελάσσονες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 ο Χίντεμιτ έγραφε το βιβλίο Θεωρίας της Μουσικής Σύστημα μουσικής σύνθεσης στο οποίο εκτίθενται λεπτομερώς το μουσικό του σύστημα και η συνθετική του τεχνική. Ο Χίντεμιτ υποστηρίζει ότι το σύστημά του αποτελούσε ένα μέσο κατανόησης κι ανάλυσης της αρμονικής δομής και άλλων μουσικών ειδών πλην της Κλασικής μουσικής, θεωρώντας ότι έχει μια εφαρμογή ευρύτερη από αυτήν της παραδοσιακής αρμονίας που δεσμεύεται από τις τονικές κλίμακες. Στο ίδιο βιβλίο ο Χίντεμιτ χρησιμοποιεί το σύστημά του ως εργαλείο ανάλυσης για έργα του Μπαχ, δικά του και του Άρνολντ Σένμπεργκ.
Το έργο του για πιάνο Λούντους Τονάλις, το οποίο έγραψε στις αρχές της δεκαετίας του 1940, αποτελεί ένα περαιτέρω παράδειγμα της διερευνητικής αξίας του μουσικού συστήματος του Χίντεμιτ. Το έργο αυτό περιλαμβάνει δώδεκα φούγκες, ανάμεσα στις οποίες παρεμβάλλονται ισάριθμα ιντερλούδια κατά τον τρόπο του Μπαχ. Σε κάθε ιντερλούδιο πραγματοποιεί μετατροπία άπό το τονικό κέντρο της προηγούμενης φούγκας, στο τονικό κέντρο της επόμενης (π.χ. από το Ντο στο Ρε). Η διαδοχή των τονικών κέντρων που ακολουθεί ο Χίντεμιτ είναι σύμφωνη με την ταξινόμηση των μουσικών διαστημάτων γύρω από το τονικό κέντρο του Ντο.
Μία παραδοσιακή προσέγγιση της Κλασικής μουσικής που ακολουθεί ο Χίντεμιτ είναι η ιδέα ότι κάθε διάφωνο διάστημα πρέπει να επιλύεται στο αντίστοιχο σύμφωνο. Η τεχνική αυτή είναι ιδιαίτερα προφανής στο έργο του Κονσέρτο για έγχορδα και Ορείχαλκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Bring Your Own Device
Το Bring Your Own Device (BYOD) —ονομάζεται επίσης bring your own technology ( BYOT ), bring your own phone ( BYOP ) και bring your own personal computer ( BYOPC )— είναι μία πολιτική, η οποία επιτρέπει και πολλές φορές ενθαρρύνει τους εργαζόμενους μίας επιχείρησης να χρησιμοποιούν ιδιόκτητες συσκευές (έξυπνα τηλέφωνα, tablets, φορητούς υπολογιστές και άλλες πλατφόρμες) για διάφορους εταιρικούς σκοπούς. Σε αυτούς τους σκοπούς συμπεριλαμβάνονται η πρόσβαση σε εταιρικές εφαρμογές, όπως ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και βάσεις δεδομένων, αλλά και η δημιουργία, αποθήκευση και διαχείριση εταιρικών δεδομένων.
Έρευνες έχουν δείξει ότι οι επιχειρήσεις δεν είναι σε θέση να εμποδίσουν τους υπαλλήλους να φέρουν προσωπικές συσκευές στο χώρο εργασίας. Παρουσιάζεται σαν μία ευκαιρία για αυτούς να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους και όταν εκτελείται χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα πρωτόκολλα ασφαλείας, είναι μια πολιτική που παρέχει έναν συνδυασμό ευελιξίας και ασφάλειας.
Κατμαντού (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κατμαντού μπορεί να αναφέρεται σε:
Bring Your Own Device
Το BYOD έχει παρουσιάσει τεράστιο αντίκτυπο στους οργανισμούς και έρευνες δείχνουν ότι σχεδόν το 80% όλων των οργανισμών υποστηρίζουν αυτή την πολιτική σήμερα, ενώ περίπου το 95% των εργαζομένων δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν τουλάχιστον μία ιδιόκτητη συσκευή για εργασιακές λειτουργίες.
Ιστορία
Η πολιτική BYOD υπήρξε σαν ιδέα από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 αλλά τέθηκε σε εφαρμογή το 2009, χάρη στην Intel, όταν παρατήρησε μία αυξανόμενη τάση μεταξύ των εργαζομένων να φέρνουν ιδιόκτητα smartphone, tablet και φορητούς υπολογιστές στη δουλειά και να τα συνδέουν στο εταιρικό δίκτυο. Αντί να απορρίψουν την τάση, όπως προσπάθησαν αρχικά πολλοί οργανισμοί, οι ανώτεροι ηγέτες της Intel έσπευσαν να την ενστερνιστούν ως μέσο μείωσης του κόστους και βελτίωσης της παραγωγικότητας.
Παρ' όλα αυτά η πολιτική απέκτησε πραγματικά ισχύ και αναγνώριση στις αρχές του 2011 και με το πέρασμα του χρόνου άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο οι εταιρείες παρείχαν πρόσβαση σε δίκτυα υπολογιστών. Παραδοσιακά, το τμήμα πληροφορικής θα κατασκεύαζε κλειστά δίκτυα στα οποία έχουν πρόσβαση μόνο οι υπολογιστές που κατείχε η εταιρεία. Ωστόσο, με τη εξέλιξη αυτή, οι εργαζόμενοι μπορούν ακόμη και σήμερα να συνδέσουν τα ιδιόκτητα smartphone, tablet και υπολογιστές με πιο διευρυμένα δίκτυα.
Μετά το 2012 παρουσιάστηκαν οι πρώτες πραγματικές ανησυχίες σχετικά με τη διαρροή δεδομένων και την ασφάλεια.
Πλεονεκτήματα
Σύμφωνα με μία μελέτη του Forbes, το 49% των εργαζομένων λένε ότι είναι πιο παραγωγικοί όταν χρησιμοποιούν τη δική τους συσκευή. Ενώ άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι η παραγωγικότητα έχει αυξηθεί μέχρι και 16% σε μία εβδομάδα εργασίας 40 ωρών.
Η εξελικτική πορεία πολλών οργανισμών δείχνει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά επειδή αισθάνονται πιο άνετα με τις δικές τους συσκευές. Μια πρόσφατη μελέτη από εταίρους της Cisco για τις πρακτικές BYOD διαπίστωσε ότι ο κλάδος της εκπαίδευσης έχει το υψηλότερο ποσοστό ατόμων που χρησιμοποιούν αυτή την πολιτική για εργασία, με το ποσοστό να αγγίζει το 95,25%.
Τέλος με την πολιτική BYOD η εταιρεία και συγκεκριμένα το τμήμα πληροφορικής εξοικονομεί χρήματα που θα σπαταλούσε για υλικό, λογισμικό, συντήρηση συσκευών ή αδειοδότηση, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να εκμεταλλεύεται τις αναβαθμισμένες τεχνολογίες που ενσωματώνονται στο χώρο εργασίας.
Μειονεκτήματα
Αν και η δυνατότητα των εργαζομένων να δουλεύουν από οπουδήποτε και σε οποιαδήποτε συσκευή παρέχει πραγματικά πολλαπλά επιχειρηματικά οφέλη, ενέχει επίσης σημαντικούς κινδύνους.
Αρχικά, κάθε εταιρεία διατρέχει αυξημένο κίνδυνο παραβίασης δεδομένων ως αποτέλεσμα απώλειας ή κλοπής προσωπικών συσκευών. Σύμφωνα με έρευνα της IDG (International Data Group), περισσότεροι από τους μισούς από τους 1.600 ανώτερους υπευθύνους ασφάλειας πληροφορικής και τεχνολογίας ανέφεραν σοβαρές παραβιάσεις της χρήσης προσωπικών κινητών συσκευών. Για παράδειγμα, αν ένας εργαζόμενος χρησιμοποιεί ένα smartphone για πρόσβαση στο εταιρικό δίκτυο και στη συνέχεια χάσει αυτό το τηλέφωνο, χάνει παράλληλα και πολλά σημαντικά δεδομένα της εταιρείας.
Ακόμη, οι εργαζόμενοι αναμφίβολα χρησιμοποιούν τις συσκευές τους εκτός εικοσιτετράωρου. Ως εκ τούτου, είναι πιθανό να έχουν πρόσβαση σε μη ασφαλείς συνδέσεις Wi-Fi σε καταστήματα, αεροδρόμια, καφετέριες και, πιθανώς, στα σπίτια τους. Τα μη ασφαλή δίκτυα μπορούν να διευκολύνουν τους χάκερ να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα της εταιρείας. Ενώ παράλληλα ενδέχεται να μην έχουν εγκατεστημένο το κατάλληλο λογισμικό προστασίας από ιούς ή τείχος προστασίας στις συσκευές τους.
Μια μελέτη του 2018 διαπίστωσε ότι το 89% των οργανισμών με πολιτική BYOD παρέχουν μια πλήρη ή μερική επιδότηση για την αποζημίωση των εργαζομένων για τα έξοδα κινητής τηλεφωνίας τους. Κατά μέσο όρο, αυτοί οι οργανισμοί πλήρωναν στους υπαλλήλους 36 $ το μήνα ως υποτροφία BYOD.
Επομένως, εάν το τμήμα πληροφορικής αποφασίσει ότι θα προσφέρει υποστήριξη σε προσωπικές συσκευές, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει αύξηση του κόστους.
Πολιτική BYOD
Πρέπει να δημιουργηθεί μια πολιτική BYOD με βάση τις απαιτήσεις της εταιρείας. Το BYOD μπορεί να είναι επικίνδυνο για οργανισμούς, καθώς οι κινητές συσκευές ενδέχεται να φέρουν κακόβουλο λογισμικό. Εάν μια μολυσμένη συσκευή συνδεθεί στο εταιρικό δίκτυο, ενδέχεται να προκύψουν παραβιάσεις δεδομένων. Εάν μια κινητή συσκευή έχει πρόσβαση σε επιχειρηματικά συστήματα υπολογιστών, ο διαχειριστής IT της εταιρείας θα πρέπει να έχει τον έλεγχό της. Μια πολιτική BYOD βοηθά στην εξάλειψη του κινδύνου ύπαρξης κακόβουλου λογισμικού στο δίκτυο, καθώς η ομάδα διαχείρισης μπορεί να παρακολουθεί όλα τα περιεχόμενα της συσκευής και να διαγράφει δεδομένα εάν καταγραφεί οποιοδήποτε ύποπτο συμβάν. Οι πολιτικές του BYOD ενδέχεται να προσδιορίζουν ότι η εταιρεία είναι υπεύθυνη για οποιεσδήποτε συσκευές είναι συνδεδεμένες σε ένα εταιρικό δίκτυο.
Ντάριο Αρτζέντο
Ο Ντάριο Αρτζέντο (Dario Argento, γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1940) είναι Ιταλός σκηνοθέτης, παραγωγός και κριτικός του κινηματογράφου, καθώς και σεναριογράφος. Είναι γνωστός για τις ταινίες τρόμου που δημιούργησε, ιδίως για τις αστυνομικές ταινίες giallo της περιόδου 1970-1990. Η επίδραση του έργου του στις σύγχρονες ταινίες τρόμου έχει οδηγήσει στο να χαρακτηρισθεί «ο αριστοτέχνης του τρόμου».
Οι πιο αξιόλογες σκηνοθετικές προσπάθειες του Αρτζέντο είναι Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά (1970), Ο Γάτος με τις 9 Ουρές, οι Τέσσερις μύγες σε γκρι βελούδο (1972), το Βαθύ κόκκινο (1975), το Suspiria (1977), Οι 3 Πύλες της Κολάσεως (1980), το Tenebre: Ο Παρανοϊκός Δολοφόνος (1982), τα Φαινόμενα (1985) και Η Όπερα του Τρόμου (1987). Επιπλέον έχει συμμετάσχει στη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας του Σέρτζιο Λεόνε Κάποτε στη Δύση (1968) και υπήρξε σύμβουλος σεναρίου του Τζωρτζ Ρομέρο για την ταινία Ζόμπι, το ξύπνημα των νεκρών (1978).
Κόρη του σκηνοθέτη είναι η ηθοποιός Άσια Αρτζέντο (γενν. 1975) και μικρότερος αδελφός του ο παραγωγός πολλών ταινιών του Κλαούντιο Αρτζέντο (γενν. 1943).
Το ξεκίνημα
Ο Ντάριο Αρτζέντο γεννήθηκε στη Ρώμη. Γονείς του ήταν ο Σικελός παραγωγός του κινηματογράφου Σαλβατόρε Αρτζέντο (1914-1987) και η ιταλικής καταγωγής Βραζιλιανή φωτογράφος Έλντα Λουξάρντο. Η πρώτη σχέση του Ντάριο με τον κινηματογράφο ήταν αυτή του κριτικού, καθώς ως μαθητής γυμνασίου έγραφε κριτικές έργων για διάφορα περιοδικά. Ο Ντάριο δεν συνέχισε με πανεπιστημιακές σπουδές, καθώς προτίμησε να πιάσει δουλειά ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Paese Sera. Ενώ εργαζόταν στην εφημερίδα, άρχισε να γράφει δικά του σενάρια. Το πλέον αξιοσημείωτο σενάριο το έγραψε από κοινού με τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και ήταν αυτό του μνημειώδους σπαγγέτι γουέστερν Κάποτε στη Δύση.
Δεκαετία του 1970
Ο Αρτζέντο άρχισε να ασχολείται για πρώτη φορά με τη σκηνοθεσία το 1969 και το αποτέλεσμα ήταν η ταινία giallo Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά, που κυκλοφόρησε το 1970 και έγινε μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Ο Αρτζέντο επικεντρώθηκε έτσι στο είδος του giallo, σκηνοθετώντας δύο ακόμα επιτυχημένα θρίλερ, τα Ο Γάτος με τις 9 Ουρές (1971) και Τέσσερις μύγες σε γκρι βελούδο (1972). Αυτές οι τρεις ταινίες αναφέρονται συχνά ως η «Τριλογία των ζώων» του Αρτζέντο. Κατόπιν ο σκηνοθέτης έστρεψε την προσοχή του για πρώτη φορά στην τηλεόραση, γυρίζοντας δύο δραματικές τηλεταινίες. Για τον κινηματογράφο γύρισε επίσης μία κωμωδία εποχής (Οι πέντε ημέρες του Μιλάνου) το 1973. Ο Αρτζέντο επέστρεψε στις ταινίες τρόμου το 1975 με το Βαθύ κόκκινο, που έχει αναφερθεί από αρκετούς κριτικούς ως το καλύτερο έργο giallo όλων των εποχών. Η ταινία κατέστησε τον Αρτζέντο διάσημο και στο εξωτερικό, ενώ ενέπνευσε έναν αριθμό άλλων σκηνοθετών να ασχοληθούν με το είδος (ο Τζον Κάρπεντερ έχει αναφερθεί συχνά στην επίδραση που άσκησαν τα πρώιμα έργα του Αρτζέντο στη δική του Νύχτα με τις Μάσκες).
Η επόμενη ταινία του Αρτζέντο ήταν το Suspiria (Suspiria, 1977), ένα έργο υπερφυσικού τρόμου. Ο σκηνοθέτης το σχεδίασε ως το πρώτο μιας άλλης τριλογίας, αυτής των «Τριών Μητέρων», τριών αρχαίων μαγισσών που κατοικούσαν σε τρεις διαφορετικές σύγχρονες πόλεις. Η δεύτερη ταινία της τριλογίας ήταν Οι 3 Πύλες της Κολάσεως και η τρίτη Η Μητέρα των Λυγμών (2007).
Το 1978 ο Αρτζέντο συνεργάσθηκε με τον Τζωρτζ Ρομέρο για το έργο Ζόμπι, το ξύπνημα των νεκρών, για το οποίο παρέσχε και μουσική. Στην Ευρώπη η ταινία κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο Zombi με την επιμέλεια του Αρτζέντο σε μικρότερης διάρκειας εκδοχή, που περιείχε περισσότερη από τη μουσική του ιταλικού συγκροτήματος progressive rock «Goblin», μόνιμων συνεργατών του Αρτζέντο.
Δεκαετία του 1980
right|thumb|255px|Ο Αρτζέντο δίνει συνέντευξη στον Martin Sauvageau στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου του Μόντρεαλ το 1994 Μετά τις 3 Πύλες της Κολάσεως ο Αρτζέντο επέστρεψε στο πιο συμβατικό ύφος των giallo με την ταινία Τενέμπρε (1982). Κατόπιν επεχείρησε να συνδυάσει το giallo με την υπερφυσική ταινία κινηματογράφου του φανταστικού Φαινόμενα (1985), μία από τις πρώτες ταινίες της Τζένιφερ Κόνελι. Τα Φαινόμενα έδειξαν επίσης την προτίμηση του σκηνοθέτη για τη χρήση νέων τεχνολογιών, όπως συμπεραίνεται από τις αρκετές λήψεις με Steadicam.
Ακολούθησε το 1987 το έργο Η Όπερα του Τρόμου. Γυρίστηκε στο Βασιλικό Θέατρο της Πάρμας κατά τη διάρκεια των παραστάσεων της όπερας του Βέρντι Μάκβεθ. Αλλά η παραγωγή της σημαδεύτηκε από κακοτυχίες που ο Αρτζέντο υποπτεύθηκε ότι προκλήθηκαν από την υποτιθέμενη «κατάρα» του Μάκβεθ: Ο πατέρας του Αρτζέντο πέθανε κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας, η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ παραιτήθηκε από τη συμμετοχή της στην ταινία προτού καν αρχίσουν τα γυρίσματα, ο σκηνοθέτης είχε προβλήματα συνεργασίας με την πρώην συντρόφισσά του ηθοποιό Ντάρια Νικολόντι και τα μέλη του συνεργείου είχαν πολλά μικροατυχήματα και δυσκολίες.
Δεκαετία του 1990
Η κακοτυχία συνεχίσθηκε και τη δεκαετία του 1990, καθώς ο Αρτζέντο ήθελε να συνεργαστεί με τον Ιταλό σκηνοθέτη Λούτσο Φούλτσι σε μια ταινία τρόμου. Εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων το σχέδιο αναβαλλόταν συνεχώς και όταν, το 1996, ο Αρτζέντο μπόρεσε να εξασφαλίσει επαρκή χρηματοδότηση, ο Φούλτσι πέθανε. Ο Αρτζέντο πλήρωσε για την κηδεία του πάμπτωχου σκηνοθέτη. Η ταινία αυτή γυρίστηκε τελικώς από τον τεχνίτη ειδικών εφέ Σέρτζο Στιβαλέττι με τον τίτλο Η κέρινη μάσκα (1997), με αμφότερους τους Αρτζέντο και Φούλτσι να αναγράφονται ως σεναριογράφοι στους τίτλους της.
Ο Αρτζέντο πάντως εργαζόταν παράλληλα πάνω στην επόμενη ταινία σκηνοθεσίας του, Το Σύνδρομο του Σταντάλ, που αφηγείται την ιστορία μιας αστυνομικίνας (ρόλος που ερμηνεύεται από την κόρη του σκηνοθέτη, Άσια Αρτζέντο) η οποία παγιδεύεται από έναν κατά συρροή δολοφόνο σε μια εγκαταλειμμένη αποθήκη. Αυτή ήταν η πρώτη ιταλική ταινία στην ιστορία που περιέχει εικόνες δημιουργημένες από υπολογιστή (computer-generated imagery, CGI). Επιπλέον, η εναρκτήρια σκηνή της γυρίστηκε στη φημισμένη πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας, καθώς ο Αρτζέντο υπήρξε ο μοναδικός σκηνοθέτης στον οποίο δόθηκε ποτέ άδεια να γυρίσει ταινία με υπόθεση εκεί.
Μετά το 2000
right|thumb|205px|Ο Ντάριο Αρτζέντο στο [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορίνο το 2006]] Η ταινία Ο Χαρτοπαίκτης (2004) είχε ανάμικτη υποδοχή. Το επόμενο έτος ο Αρτζέντο γύρισε την τηλεταινία Χιτσκοκικά Εγκλήματα ως φόρο τιμής στον Άλφρεντ Χίτσκοκ.
Με την ταινία Η Μητέρα των Λυγμών το 2007 ο σκηνοθέτης ολοκλήρωσε την τριλογία των «μητέρων», βάζοντας να παίξει τον κεντρικό ρόλο η κόρη του Άσια. Παλαιοί συνεργάτες του Αρτζέντο, όπως η μητέρα της Άσια Ντάρια Νικολόντι, ο Ούντο Κιρ (Σασπίρια) και η Κοραλίνα Κατάλντι-Τασσόνι, έχουν χαρακτηριστικούς ρόλους στην ταινία.