cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλλεμ Φρέλαντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εικονογράφοι χειρογράφων Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κονγκό (ποταμός)
Ο ποταμός Κονγκό είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της κεντρικής Αφρικής. Το συνολικό του μήκος, που είναι 4.700 χλμ. τον κατατάσσει δεύτερο σε μήκος στην Αφρική, μετά τον Νείλο. Ο Κονγκό και οι παραπόταμοί του διαρρέουν το κυρίως τροπικό δάσος βροχών («ζούγκλα») της Αφρικής, που είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο με πρώτο αυτό του Αμαζονίου στη Νότιο Αμερική. Εξαιτίας των εξίσου πολλών (σχεδόν καθημερινών) βροχοπτώσεων, ο Κονγκό έχει φυσιολογικά και τη δεύτερη θέση στον κόσμο μετά τον ποταμό Αμαζόνιο σε όγκο νερού και παροχή (41.800 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο). Είναι επίσης ο δεύτερος ποταμός του κόσμου σε έκταση της λεκάνης απορροής (3.680.000 τ.χλμ. ή 28 φορές η έκταση όλης της Ελλάδας), και πάλι πίσω από τον Αμαζόνιο. Επειδή η λεκάνη απορροής του βρίσκεται σχεδόν μοιρασμένη και από τις δύο πλευρές του ισημερινού της Γης, η ροή του Κονγκό είναι σχεδόν σταθερή καθώς δέχεται πάντα τα νερά μιας «εποχής των βροχών».
thumb|220px|Ο ρους και η λεκάνη απορροής του ποταμού Κονγκό με σημειωμένες τις χώρες
Ο ποταμός Κονγκό έλαβε το όνομά του από το αρχαίο Βασίλειο του Κονγκό, που εκτεινόταν στην περιοχή των εκβολών του. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η Δημοκρατία του Κονγκό, αμφότερες χώρες που βρέχονται από τον Κονγκό, πήραν το όνομά τους από αυτόν. Μεταξύ του 1971 και του 1997 η κυβέρνηση του τότε «Ζαΐρ» αποκαλούσε τον ποταμό «ποταμό Ζαΐρ».
Κονγκό πηγές-εκβολές
Οι πηγές του Κονγκό βρίσκονται στα υψίπεδα και τα βουνά του Ρήγματος Ανατολικής Αφρικής, και περιλαμβάνουν τις λίμνες Τανγκανίκα και Μουέρου, που τροφοδοτούν τον ποταμό Λουαλάμπα, που μετονομάζεται σε Κονγκό μετά τους Καταρράκτες Μπογιόμα. Αν ακολουθηθεί η παγκοσμίως αποδεκτή πρακτική της χρίσεως ως πηγής αυτής του μακρύτερου παραπόταμου, τότε η πηγή του Κονγκό είναι ο ποταμός Τσαμπέσι στη Ζάμπια.
Ο Κονγκό ρέει αρχικώς προς τα βόρεια, μετά προς τα δυτικά από το Κισανγκάνι μετά τους καταρράκτες, στη συνέχεια κάμπτεται βαθμιαία προς τα νότια, περνά από τη Μπαντάκα, ενώνεται με τον ποταμό Ουμπάνγκι και μετά τα νερά του λιμνάζουν για λίγο στη δεξαμενή Μαλέμπο (δεξαμενή Στάνλεϊ). Οι πόλεις-πρωτεύουσες των ομώνυμων του Κονγκό χωρών, η Κινσάσα (πρώην Λεοπολντβίλ) και η Μπραζαβίλ, είναι χτισμένες σε αντίθετες όχθες του ποταμού στη δεξαμενή, όπου ο ποταμός στενεύει και σχηματίζει αρκετούς καταρράκτες σε βαθιά φαράγγια, που συλλογικά ονομάζονται Καταρράκτες Λίβινγκστοουν. Οι εκβολές του μεγάλου αυτού ποταμού στον Ατλαντικό ωκεανό βρίσκονται κοντά στη μικρή πόλη Μουάντα.
Ιστορία εξερευνήσεων
Οι εκβολές του Κονγκό δέχθηκαν την επίσκεψη του Πορτογάλου Ντιόγκο Κάο ήδη το 1482. Αλλά μόλις το 1816 μία βρετανική αποστολή με το ομώνυμο πλοίο (HMS Κονγκό) υπό τον Τζέιμς Κίνγκστον Τάκεϊ ανέβηκε τον ποταμό μέχρι την Ισανγκίλα. Ο Χένρυ Μόρτον Στάνλεϋ υπήρξε ο πρώτος Ευρωπαίος που διέσχισε ολόκληρο το μήκος του ποταμού και ανέφερε ότι ο Λουαλάμπα δεν ήταν μία από τις πηγές του Νείλου, όπως είχε προταθεί.
Οικονομική σημασία
Παρότι ο Κονγκό δεν είναι προσβάσιμος από τη θάλασσα εξαιτίας των καταρρακτών Λίβινγκστοουν, σχεδόν σε όλο το μήκος του είναι πλωτός κατά τμήματα, ιδιαίτερα ανάμεσα στην Κινσάσα και το Κισανγκάνι. Σήμερα υπάρχουν σιδηρόδρομοι που παρακάμπτουν τους τρεις μεγαλύτερους καταρράκτες, και μεγάλο μέρος του εμπορίου της κεντρικής Αφρικής περνά από τον ποταμό, π.χ. φορτία με χαλκό, φοινικέλαιο, ζάχαρη, καφέ και βαμβάκι. Ο ποταμός έχει επίσης μεγάλο δυναμικό για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, και τα φράγματα Ίνγκα μετά τη δεξαμενή Μαλέμπο είναι τα πρώτα με αυτό τον σκοπό.
Τον Φεβρουάριο 2005, η κρατική εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας της Νότιας Αφρικής Eskom  ανακοίνωσε μία πρόταση για μεγάλη αύξηση της υδροηλεκτρικής ισχύος στην περιοχή του Ίνγκα με βελτιώσεις και την κατασκευή νέου φράγματος. Το σχέδιο θα αύξανε τη μέγιστη ηλεκτρική ισχύ σε 40 GW, δηλαδή το διπλάσιο του περίφημου Φράγματος των τριών φαραγγιών στην Κίνα.
Γεωλογική ιστορία
Στον Μεσοζωικό Αιώνα, πριν η μετατόπιση των ηπείρων ανοίξει τον νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, ο Κονγκό αποτελούσε απλώς το άνω μέρος ενός ποταμού μήκους περίπου 12.000 χλμ. που έρρεε προς τα δυτικά κατά μήκος τμημάτων της Γκοντγουάνα, που σήμερα ανήκουν στην Αφρική και τη Νότιο Αμερική.
Παραπόταμοι
(από τις εκβολές προς τα άνω)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αφρικής Κατηγορία:Ποταμοί της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Ποταμοί της Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Ποταμοί της Ανγκόλας Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα
Ζυμπραγού Χανίων
Το Ζυμπραγού (επίσημο: ο Ζυμπραγός) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρων. Είναι αγροτική περιοχή με σημαντική παραγωγή ελαιόλαδου. Απέχει περίπου 35 χιλιόμετρα από τη πρωτεύουσα του νομού και έχει αμφιθεατρική θέση πάνω από τη κοιλάδα του Ταυρωνίτου. Η έκτασή του είναι 3.826 στρεμμάτων.
Ιστορία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από το ρήμα συμπράττω, απ' όπου και η ονομασία Συμπραγός, το οποίο σημαίνει δίδυμος. Το χωριό αναφέρεται από το Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sibragu και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 ως Sibragù (K238) και Ximabragù (K225), με 192 κατοίκους και 25 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει ως Sibragù και ο Αντόνιο Τριβάν ως Asibragù. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Stazibtagù με 3 χριστιανικές και 20 τουρκικές οικογένειες. Το 1900 αναφέρεται ως Ζυμπραγού με 170 κατοίκους. Στις επόμενες απογραφές το Ζυμπραγού είχε 217 κ. (1920), 252 (1928), 217 (1940), 113 (1951), 191 (1961), 137 (1971), 104 (1981) και 72 (2001). Από το 1940 το όνομα στα επίσημα έγγραφα αλλάζει σε Ζυμπραγός.
Το Ζυμπραγού γειτονεύει βόρεια με το χωριό Βουκολιές το οποίο ήταν πρωτεύουσα του δήμου Βουκολιών. Επίσης, γειτονεύει με τα χωριά Δρομόνερο, Ανώσκελη, Φωτακάδο, Παλαιά Ρούματα και Κεφάλα. Η κυριότερη εκκλησία είναι του Αγίου Γεωργίου, ενώ στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα του 14ου-15ου αιώνα.
Δείτε: Κοινότητα Ζυμπραγού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Μπανόβινα του Βαρδάρη
thumb|250px|Η Μπανόβινα του Βαρδάρη το 1931. thumb|250px|Το 1941-44 η Μπανόβινα του Βαρδάρη διαμοιράστηκε ανάμεσα στη [[Βουλγαρία και την Αλβανία.]]
Η Μπανόβινα του Βαρδάρη (σερβοκροατικά: Вардарска бановина, πρφ. Βάρνταρσκα Μπανόβινα) ήταν μια επαρχία ή μπανόβινα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας μεταξύ των ετών 1929 και 1941. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν τα Σκόπια και περιλάμβανε το έδαφος που σήμερα ανήκει στα Σκοπια, αλλά και περιοχές που υπάγονται σήμερα στο Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία. Το όνομα στην επαρχία δόθηκε από τον ποταμό Αξιό, που είναι γνωστός στα βαλκανικά κράτη και ως "Βαρδάρης".
Δημιουργία
Η Μπανόβινα του Βαρδάρη δημιουργήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1929 με τη νομοθεσία περί διοικητικής μεταρρύθμισης του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, όπως ονομάστηκε το Βασίλειο των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων με τον ίδιο νόμο. Η δημιουργία των επαρχιών αυτών, που καθορίστηκαν και ονομάστηκαν με βάση τη γεωγραφία (ποταμούς ή τη θάλασσα), και όχι με βάση εθνικές ή ιστορικές ονομασίες, αποτελούσε μέρος του μακροπρόθεσμου πολιτικού σχεδιασμού του βασιλιά Αλέξανδρου του Α΄, που στις 6 Ιανουαρίου είχε διαλύσει το Κοινοβούλιο εγκαθιστώντας ένα προσωπικό καθεστώς, να αντικαταστήσει τις τοπικές εθνικές ταυτότητες του βασιλείου του με μια ενιαία γιουγκοσλαβική συνείδηση.
Γεωγραφία
Η Μπανόβινα του Βαρδάρη ήταν μια από της εννέα μπανόβινες του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Συνόρευε στα βόρεια με τη γιουγκοσλαβική "Μπανόβινα του Μοράβα", με πρωτεύουσα πόλη το Νις και τη γιουγκοσλαβική "Μπανόβινα του Ζέτα, με πρωτεύουσα τη Κετίνη (Cetinje). Στα δυτικά συνόρευε με το Βασίλειο της Αλβανίας, στα νότια με το Βασίλειο της Ελλάδας και στα ανατολικά με το Βασίλειο της Βουλγαρίας. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του 1930, από τις εννέα γιουγκοσλαβικές μπανόβινες, εκείνη του Βαρδάρη ήταν η μεγαλύτερη σε έκταση με 38,879 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ ο πληθυσμός της ήταν τέταρτος κατά σειρά με 1,386,370 κατοίκους.
Σύμφωνα με έκθεση του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας το 1930, οι κάτοικοι της μπανόβινας του Βαρδάρη υπέφεραν από τύφο και ευλογιά, ενώ το Ινστιτούτο Υγιεινής είχε ιδρύσει τρία κέντρα υγείας και έξι ιατρεία και αναρρωτήρια.
Διοικητική οργάνωση
Η μπανόβινα ήταν η ανώτερη βαθμίδα διοικητικής διαίρεσης του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Το σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας προέβλεπε τη μεταβολή των ορίων των επαρχιών ανάλογα με τις διαφωνίες που θα διευθετούνταν από Υπουργείο Εσωτερικών.
Ήταν χωρισμένη σε μικρότερες διοικητικές περιφέρειες των Σκοπίων, Στιπ και Μοναστηρίου, που είχαν ιδρυθεί ήδη από το 1921. Οι περιφέρειες ήταν επίσης χωρισμένες σε κοινότητες. Οι μπανόβινες ήταν διοικητικές και αυτόνομες επαρχίες, με επαρχιακό διοικητή της τον Βαν, που διορίζονταν από τον Βασιλιά της Γιουγκοσλαβίας, έπειτα από πρόταση του Προέδρου του Συμβουλίου των Υπουργών, και είχε αυξημένες αρμοδιότητες. Η διοίκηση της επαρχίας γίνονταν από το Συμβούλιο της Μπανόβινας και την Επιτροπή της Μπανόβινας. Το Συμβούλιο της Μπανόβινας είχε αιρετά μέλη που εκλέγονταν κάθε τέσσερα χρόνια, ενώ η Επιτροπή της Μπανόβινας ασκούσε την εκτελεστική εξουσία και είχε αυτόνομες εξουσίες, όπως η σύνταξη του τοπικού προϋπολογισμού, η διοικητική οργάνωση και η κατάθεση νομοσχεδίων. Η ψήφιση των νομοσχεδίων γίνονταν από το Συμβούλιο της Επαρχίας. Μετά την ψήφισή τους τα νομοσχέδια υπογράφονται από τον Βαν, ο οποίος πρέπει να ζητήσει προηγουμένως τη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου της Επικρατείας όσον αφορά τη νομιμότητα των διαταγμάτων.
Η Επιτροπή της Μπανόβινας μπορούσε να προτείνει στον Βαν την καθαίρεση των τοπικών αξιωματούχων. Ο Βαν είχε αυξημένες αρμοδιότητες στην έγκριση των νομοσχεδίων, καθώς μπορούσε να αρνηθεί να υπογράψει, η απόφαση του ήταν δεσμευτική σε περιόδους κρίσεων, απόφαση που ελέγχονταν από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ενώ ο εκάστοτε Βασιλιάς της χώρας μπορούσε να διαλύσει το Συμβούλιο και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές, πριν την εκπνοή της τετραετίας.
Κατάργηση
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το 1941, οι Δυνάμεις του Άξονα κατέλαβαν την Μπανόβινα του Βαρδάρη. Η επαρχία ως διοικητική δομή καταργήθηκε και η επικράτειά της διαμοιράστηκε στο Βασίλειο της Βουλγαρίας, στη Σερβία που ήταν κατειλημμένη από τα ναζιστικά γερμανικά στρατεύματα και στην Αλβανία που ελέγχονταν από τη Φασιστική Ιταλία. Μετά τον πόλεμο, η περιοχή διαχωρίστηκε ανάμεσα στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας και στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας, ομόσπονδων δημοκρατιών της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλαβική Μακεδονία Κατηγορία:Γιουγκοσλαβική Σερβία Κατηγορία:Ιστορία του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Μπανόβινες του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Μακεδονία του Βαρδάρη (1918-41)
Συγχορδία
Συγχορδία ονομάζεται στη θεωρία της μουσικής το σύνολο τριών τουλάχιστον φθόγγων που ηχούν ταυτόχρονα. Στο τονικό μουσικό σύστημα η συγχορδία σχηματίζεται με επάλληλους φθόγγους που απέχουν μεταξύ τους διάστημα τρίτης, δηλ. με την προσθήκη της τρίτης, της πέμπτης, της έβδομης κ.ο.κ πάνω από ένα βασικό φθόγγο. Ο φθόγγος αυτός ονομάζεται θεμέλιος και αποτελεί τη βάση και το χαρακτηριστικότερο φθόγγο της συγχορδίας. Οι υπόλοιποι φθόγγοι ονομάζονται τρίτη, πέμπτη, έβδομη, ένατη, κ.ο.κ. Αρμονικά πλήρης είναι η συγχορδία που περιέχει τουλάχιστον τρεις φθόγγους, η τρίφωνη συγχορδία. Με λιγότερους από τρεις, συνήθως χωρίς την πέμπτη, είναι ελλιπής. Μια συγχορδία μπορεί με την προσθήκη επάλληλων τριτών να επεκταθεί θεωρητικά απεριόριστα, στην πράξη όμως το πολύ μέχρι τη δέκατη τρίτη.
Είδη συγχορδιών
Οι μείζονες και οι ελάσσονες συγχορδίες είναι σύμφωνες, γιατί περιέχουν σύμφωνα διαστήματα, οι αυξημένες, οι ελαττωμένες και όσες έχουν περισσότερους από τρεις φθόγγους, είναι διάφωνες, γιατί περιλαμβάνουν τουλάχιστο ένα διάφωνο διάστημα. Μείζονες συγχορδίες είναι στη μείζονα κλίμακα οι συγχορδίες Ι, IV και V, στη φυσική ελάσσονα κλίμακα οι συγχορδίες III, VI και VII, στην αρμονική ελάσσονα κλίμακα οι συγχορδίες V και VI και στη μελωδική ελάσσονα κλίμακα οι συγχορδίες IV και V. Ελάσσονες συγχορδίες είναι στη μείζονα κλίμακα οι συγχορδίες ΙI, III και VI, στη φυσική ελάσσονα κλίμακα οι συγχορδίες I, IV και V, στην αρμονική ελάσσονα κλίμακα οι συγχορδίες I και IV και στη μελωδική ελάσσονα κλίμακα οι συγχορδίες I και II. Αυξημένες συγχορδίες υπάρχουν μόνο στον ελάσσονα τρόπο: η ΙΙΙ στην αρμονική και στη μελωδική ελάσσονα κλίμακα. Ελαττωμένες συγχορδίες είναι η VII σε όλες τις κλίμακες εκτός από τη φυσική ελάσσονα και η II στη φυσική και στην αρμονική ελάσσονα.
Όπως και οι φθόγγοι μια κλίμακας στο τονικό σύστημα, έτσι και οι συγχορδίες που σχηματίζονται πάνω σ' αυτούς χαρακτηρίζονται από τη θέση τους μέσα στην κλίμακα και όχι από το απόλυτο τονικό ύψος τους. Αριθμούνται με λατινικούς αριθμούς και ονομάζονται όπως και οι βαθμίδες που έχουν για θεμέλιο.
Μια συγχορδία μπορεί να εμφανίζεται με τους φθόγγους που την αποτελούν κατά αύξουσα σειρά ύψους ή με άλλη σειρά. Σε ευθεία κατάσταση είναι η συγχορδία που έχει χαμηλότερο φθόγγο τη θεμέλιό της, σε πρώτη αναστροφή όταν χαμηλότερος φθόγγος είναι η τρίτη της, σε δεύτερη αναστροφή όταν χαμηλότερος φθόγγος είναι η πέμπτη, σε τρίτη αναστροφή όταν χαμηλότερος φθόγγος είναι η έβδομη, κ.ο.κ. Σε θέση όγδοης είναι η συγχορδία που έχει ψηλότερο φθόγγο τη θεμέλιο, σε θέση τρίτης η συγχορδία που έχει ψηλότερο φθόγγο την τρίτη και σε θέση πέμπτης η συγχορδία που έχει ψηλότερα την πέμπτη. Αν οι φθόγγοι μιας συγχορδίας εμφανίζονται με τη μικρότερη δυνατή απόσταση μεταξύ τους, λέμε ότι η συγχορδία είναι σε στενή ή κλειστή θέση. Αν απέχουν περισσότερο, τότε η συγχορδία είναι σε ευρεία ή ανοιχτή θέση.
Η χρήση των συγχορδιών
Η συγχορδία είναι το βασικό δομικό στοιχείο και το σημαντικότερο εργαλείο της αρμονικής, ομοφωνικής γραφής, όπως η μελωδία είναι βασική για την αντίστιξη. Από λειτουργική άποψη, σημαντική είναι η διάκριση των συγχορδιών μιας κλίμακας σε κύριες (I, IV, V) και δευτερεύουσες (II, III, VI, VII). Σε ένα μουσικό κομμάτι που είναι γραμμένο στο τονικό σύστημα, οι κύριες συγχορδίες είναι αυτές που κυριαρχούν και κτίζουν τον αρμονικό σκελετό του. Το άκουσμα των κύριων συγχορδιών είναι απαραίτητο και αρκεί για την εδραίωση της τονικότητας ενός κομματιού, ενώ θεωρητικά κάθε μουσικό κομμάτι είναι δυνατό να εναρμονιστεί με τη χρήση μόνο των κύριων συγχορδιών. Οι δευτερεύουσες συγχορδίες συμπληρώνουν τον αρμονικό σκελετό των κύριων συγχορδιών και πλουτίζουν την αρμονία, δεν είναι όμως καθοριστικές γι' αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Last Christmas
Το Last Christmas είναι τραγούδι από το αγγλικό ποπ ντουέτο Wham!. Κυκλοφόρησε από την Epic Records το Δεκέμβριο του 1984, σε διπλό A-side με το "Everything She Wants". Γράφτηκε και παράχθηκε τον Τζορτζ Μάικλ και γράφτηκε από πολλούς καλλιτέχνες από την αρχική έκδοση. Το τραγούδι έφτασε το Νο 1 στη Δανία, τη Σλοβενία και τη Σουηδία και το Νο 2 σε επτά χώρες, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ουγγαρία, την Ιρλανδία, την Ιταλία,τη Νορβηγία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τελικά, έφθασε στο Νο 1 στο UK Singles Chart την Πρωτοχρονιά του 2021, περισσότερα από 36 χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία. Με αυτόν τον τρόπο, έγινε το πέμπτο Νο 1 σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο για το ντουέτο. Πριν φτάσει στο Νο 1, το "Last Christmas" είχε για πολλά χρόνια το ρεκόρ ως το σινγκλ με τις περισσότερες πωλήσεις που δεν έφτασε ποτέ στα charts από την Official Charts Company (OCC) με 1,9 εκατομμύρια αντίτυπα που πωλήθηκαν (χωρίς τα streams). Αυτό το ρεκόρ κατέχει πλέον το "Moves like Jagger" των Maroon 5 με την Κριστίνα Αγκιλέρα. Η μελωδία έφτασε στο Νο 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο, αφού μεταδόθηκε 9,2 εκατομμύρια φορές την τελευταία εβδομάδα του 2020 και πούλησε 1.555 λήψεις, με αποτέλεσμα συνολικά 40.149 συνδυασμένες πωλήσεις.
Οι Wham! δώρισαν όλα τα δικαιώματα για το λιμό της Αιθιοπίας. Σε μια δημοσκόπηση, σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο τον Δεκέμβριο του 2012, ψηφίστηκε όγδοο στην τηλεοπτική ειδική εκπομπή του ITV The Nation's Favorite Christmas Song και ψηφίστηκε ως το πιο δημοφιλές τραγούδι της δεκαετίας του 1980 στην αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα του 2020 στο Κανάλι 5 της Βρετανίας ως το Αγαπημένο Τραγούδι της δεκαετίας 1980. Ήταν το πιο πολυπαιγμένο χριστουγεννιάτικο τραγούδι του 21ου αιώνα στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι που ξεπεράστηκε από το "Fairytale of New York" το 2015.
Προέλευση
Το Last Christmas ξεκίνησε το 1984, ενώ ο Τζορτζ Μάικλ και ο Άντριου Ρίτζλεϋ επισκέπτονταν τους γονείς του Μάικλ. Γράφτηκε από τον Μάικλ στο παιδικό του δωμάτιο. Ο Μάικλ έπαιξε στον Ρίτζλεϋ την εισαγωγή και τη χορωδική μελωδία για το "last Christmas", το οποίο ο Ρίτζλεϋ το ονόμασε αργότερα "μια στιγμή αναρώτησης".
Εγγραφή
Το τραγούδι γράφτηκε τον Αύγουστο του 1984 στο Advision Studios στο Λονδίνο της Αγγλίας. Ο Τζορτζ Μάικλ έγραψε, εκτέλεσε, παρήγαγε και έπαιζε κάθε μέσο στην πίστα. Χρησιμοποίησε τύμπανα Linn 9000, μηχανήματα Roland Juno-60 και καμπάνες έλκηθρων. Άρχισε να ηχογραφεί το τραγούδι το καλοκαίρι. Οι μόνοι άνθρωποι στο στούντιο ήταν ο μηχανικός Κρις Πόρτερ και δύο βοηθοί. Σύμφωνα με τον Πόρτερ, στιχουργικά "έχεις την ευτυχία του ρυθμικού κομματιού, αλλά ενάντια σε αυτό που έχεις τη θλίψη της απλήρωτης αγάπης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Singles της Interscope Records Κατηγορία:Singles της Decca Records Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records Κατηγορία:Singles της Epic Records Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της Republic Records Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα τραγούδια Κατηγορία:Singles του 2015 Κατηγορία:Singles του 2013 Κατηγορία:Singles του 2009 Κατηγορία:Singles του 2006 Κατηγορία:Singles του 1999 Κατηγορία:Singles του 1995 Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης 1994-95
Το 38ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών) της περιόδου 1994-95 διεξήχθη με το σύστημα των τριών προηγουμένων σεζόν, δηλαδή με προκριματική φάση (δυο γύρων) διπλών αναμετρήσεων, ημιτελική φάση δυο ομίλων των 8 ομάδων έκαστος (14 αγωνιστικών), φάση των Play-Off με 4 ζευγάρια αντιπάλων που αποτέλεσαν οι 4 πρώτοι κάθε ημιτελικού ομίλου και την τελική φάση (φάιναλ-φορ) η οποία ορίστηκε από την FIBA να λάβει χώρα στο κλειστό Στάδιο «Πρίνθιπε Φελίπε» της ισπανικής πόλης Σαραγόσα, το τριήμερο 11-13 Απριλίου του 1995. Αξιοσημείωτο ιστορικά είναι ότι στο ίδιο στάδιο είχε λάβει χώρα και το φάιναλ-φορ της διοργάνωσης του 1989 - 1990, το τριήμερο 17-19 Απριλίου του 1990 και ότι το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 17 Απριλίου 1990, την ίδια μέρα που έγιναν οι δύο ημιτελικοί αυτής της διοργάνωσης.
Ακόμη, ήταν η δεύτερη χρονιά κατά την οποία ίσχυσε ειδική βαθμολογία («point-system») της FIBA με την οποία «πριμοδοτούνταν» οι χώρες της Ευρώπης βάσει των αποτελεσμάτων των ομάδων τους (σύστημα που ίσχυσε μέχρι τη σεζόν 1995 - 1996), ενόψει και της σχεδιαζόμενης Ευρωλίγκας, κατά το πρότυπο του αμερικανικού NBA.
Από Ελληνικής πλευράς, η περίοδος 1994-95 ήταν εξίσου σπουδαία, όπως και η προηγούμενη, καθώς οι δυο από τους τρεις εκπροσώπους της χώρας μας (βάσει της κατάταξής τους στο Ελληνικό πρωτάθλημα της Α1 ανδρών 1993-94) προκρίθηκαν και πάλι στο φάιναλ-φορ, διεκδικώντας ισάριθμα μετάλλια.
Ο πρωταθλητής Ελλάδας για το 1994 Ολυμπιακός του Γιάννη Ιωαννίδη και ο τρίτος στην τελική βαθμολογία Παναθηναϊκός με τον Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου στην τεχνική του ηγεσία, κατάφεραν να φθάσουν στο φάιναλ-φορ της Σαραγόσα, όπου βάσει των τότε ισχυόντων κανονισμών, κλήθηκαν και πάλι να αναμετρηθούν μεταξύ τους στον ένα από τους δυο ημιτελικούς για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Αντίθετα, ο δευτεραθλητής το 1994 ΠΑΟΚ Μπράβο, με τεχνικό δίδυμο τους Ντράγκαν Σάκοτα-Λάιο, έφθασε έως τη φάση των ομίλων στους 16, όπου όμως κατετάγη μόλις 6ος και αποκλείστηκε απ' τη συνέχεια.
Α' όμιλος
Στον α΄ όμιλο, πρώτος τερμάτισε ο Παναθηναϊκός με ρεκόρ 10-4 και 24 βαθμούς. Μαζί του, στην επόμενη φάση προκρίθηκαν η Ρεάλ Μαδρίτης Τέκα ως δεύτερη, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας ως τρίτη και η Σκαβολίνι Πέζαρο ως τέταρτη (και οι τρεις τους συγκέντρωσαν από 23 βαθμούς με ρεκόρ 9-5). Αποκλείστηκαν η Μακάμπι Ελίτ Τελ Αβίβ (8-6 και 22 β.), ο ΠΑΟΚ Μπράβο (6-8, 20 β.), η Σμελτ Ολίμπια (3-11, 17 β.) και η Μπενφίκα (2-12, 16 β.).
Β' όμιλος
Στον β' όμιλο, πρώτη τερμάτισε η Λιμόζ με 24 βαθμούς και ρεκόρ νικών 10-4. Δεύτερος ήρθε ο Ολυμπιακός (9-5, 23 β.). Στους 22 βαθμούς ισοβάθμισαν η Τσιμπόνα, η Μπάκλερ Μπολόνια, η Μπαρτσελόνα Μπάνκα Καταλάνα και η Εφές Πίλσεν, με τις δυο πρώτες από αυτές να προκρίνονται στα πλέι-οφ λόγω καλύτερου «γκολ αβερέιτζ» στα μεταξύ τους αποτελέσματα. Εκτός έμειναν, επίσης, η Μπάγερ 04 Λεβερκούζεν (4-10, 18 β.) και η Σεβενάπ Ζουβεντούτ (1-13, 15 β.).
Προημιτελικοί
Τα πρώτα ματς δόθηκαν, όπως και τις 2 προηγούμενες χρονιές, στις έδρες των ομάδων που είχαν το μειονέκτημα στις 9-3-1995 και ακολούθησαν μία ή δύο αναμετρήσεις (14-3-1995 και 16-3-1995) στα γήπεδα των συλλόγων που διέθεταν το πλεονέκτημα.
Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός εισήλθαν στη φάση αυτή, έχοντας αμφότεροι το πλεονέκτημα έδρας απέναντι στην Μπάκλερ Μπολόνια και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας αντίστοιχα. Το ίδιο αβαντάζ είχε τόσο η Ρεάλ Μαδρίτης κατά της Τσιμπόνα, όσο και η Λιμόζ εναντίον της Σκαβολίνι Πέζαρο.
Ημιτελικοί
Διαιτητές του όγδοου συνεχόμενου φάιναλ φορ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ορίστηκαν ο Φινλανδός Καρλ Γιούγκεμπραντ, ο Ιταλός Στέφανο Κατσάρο, ο Πολωνός Βίεσλαβ Ζιχ και ο Λιθουανός Ρομουάλντας Μπραζάουσκας.
Στον πρώτο ημιτελικό, την Τρίτη 11 Απριλίου 1995, η Ρεάλ Μαδρίτης Τέκα επικράτησε πανεύκολα με 62-49 (ημίχρονο 27-19) επί της Λιμόζ.
Στον δεύτερο ημιτελικό, την ίδια ημερομηνία, ο Ολυμπιακός ξεπέρασε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το εμπόδιο του Παναθηναϊκού, με σκορ 58-52 (ημίχρονο 27-29), με ένα σερί 4 εύστοχων τριπόντων του Έντι Τζόνσον στα τελευταία λεπτά (ξεκινώντας το σερί αυτό μόλις τραυματίστηκε και αποχώρησε αναγκαστικά ο Παναγιώτης Γιαννάκης, τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός ήταν μπροστά στο σκορ με 45-38, και ο Έντι Τζόνσον έμεινε πρακτικώς ακάλυπτος), και πήρε το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό.
Μικρός τελικός
Στον μικρό τελικό, την Πέμπτη 13 Απριλίου 1995 (Μεγάλη Πέμπτη των ρωμαιοκαθολικών), ο Παναθηναϊκός νίκησε με 14 πόντους διαφορά, 91-77 (ημίχρονο 48-35), τη Λιμόζ και αναδείχθηκε 3ος στην Ευρώπη για δεύτερη συνεχή χρονιά.
Τελικός
Το ζευγάρι του μεγάλου τελικού, την Πέμπτη 13 Απριλίου 1995, αποτέλεσαν η Ρεάλ Μαδρίτης Τέκα και ο Ολυμπιακός. Οι δύο αντίπαλοι προπονητές τους, Ομπράντοβιτς και Ιωαννίδης, βρέθηκαν αντιμέτωποι στο ματς του τίτλου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με τον Σέρβο τεχνικό ωστόσο να μετρά ήδη δύο ευρωπαϊκές κατακτήσεις (το 1992 στην Κωνσταντινούπολη με την Παρτίζαν και το 1994 στο Τελ Αβίβ με τη Σεβενάπ Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα), σε αντίθεση με τον Έλληνα που δεν το είχε πετύχει έως τότε, ούτε με τον Άρη ούτε με τους ερυθρόλευκους και επιθυμούσε όσο ποτέ να φθάσει στο τρόπαιο. Τελικά, η ομάδα της Μαδρίτης νίκησε με 73-61 (ημίχρονο 38-28), κατακτώντας το τρόπαιο αυτό για πρώτη φορά μετά το 1980 (ενώ στη συνέχεια κατάφερε για πρώτη φορά να το κατακτήσει πάλι 20 χρόνια μετά, το 2015), λόγω της εντυπωσιακής εμφάνισης του Άρβιντας Σαμπόνις, που ήταν πρώτος σκόρερ της συνάντησης με 23 πόντους (και 21 πόντους στον ημιτελικό) και αναδείχτηκε μετά επίσημα ως ο πολυτιμότερος παίκτης (MVP) του φάιναλ-φορ. Μάλιστα ο τεχνικός των ερυθρόλευκων, Γιάννης Ιωαννίδης, δήλωσε λίγο μετά τη λήξη του τελικού ότι «πέντε ημέρες να παίζαμε τον τελικό, όσο ήταν ο Σαμπόνις στο γήπεδο δεν κερδίζαμε ποτέ».
Ως αποτέλεσμα, η διοργάνωση αυτή έμεινε διαχρονικά να θεωρείται ως ιστορική, διότι ήταν το πρώτο φάιναλ-φορ όπου επιβεβαιώθηκαν τα προγνωστικά για το φαβορί (το οποίο είχε θεωρηθεί εξ αρχής ότι ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης, επειδή έτυχε να παίζει σε ισπανικό έδαφος), καθώς όλοι οι προηγούμενοι τελικοί των φάιναλ-φορ (από την έναρξη του θεσμού, το 1988, έως και το 1994) είχαν μείνει στην ιστορία ως «η κατάρα των φαβορί». Αξιοσημείωτο ιστορικά είναι ότι η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν τόσο βέβαιη ότι θα κατακτούσε αυτή το τρόπαιο, που είχε φέρει τότε μαζί της όλα τα προηγούμενα ευρωπαϊκά κύπελλα που είχε κατακτήσει στο παρελθόν, 7 έως τότε, και τα είχε εκθέσει επίσημα μέσα στο ξενοδοχείο όπου διέμενε, και τελικώς δικαιώθηκε.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Πηγές
1994-95 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Μούστος
Ο μούστος ή γλεύκος (το) είναι ο χυμός που παράγεται από την σύνθλιψη (πάτημα) των καρπών του κλήματος, δηλαδή από τα σταφύλια. Παίρνει το χρώμα του από τις χρωστικές ουσίες του φλοιού των σταφυλιών, οπότε μπορεί να είναι λευκωπός έως ερυθρός, με υψηλή περιεκτικότητα σε σάκχαρα. Χρησιμοποιείται για την παραγωγή διαφόρων προϊόντων, όπως του κρασιού ή οίνου μετά από αλκοολική ζύμωση, καθώς και παραδοσιακών προϊόντων όπως το πετιμέζι, τη μουσταλευριά, τα μουστοκούλουρα, την πετιμεζόπιτα. Ο μούστος δημιουργείται με σύνθλιψη μεγάλων ποσοτήτων στα πιεστήρια των οινοπαραγωγών ή και σε μικρές ποσότητες στα πατητήρια των σπιτιών για οικιακή χρήση.
Πετιμέζι
Πετιμέζι ονομάζεται το παχύρρευστο προϊόν από το μούστο των σταφυλιών μετά από βράσιμο, χωρίς προηγούμενη ζύμωση, το οποίο χρησιμοποιείται από τους Έλληνες και χρησιμοποιήθηκε και από τους αρχαίους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι το χρησιμοποίησαν στη μαγειρική σε διάφορες εκδόσεις από πετιμέζι με ονομασίες sapa, defrutum και carenum. Η τουρκική του ονομασία είναι Pekmez.
Μεγάλη εξειδίκευση παρατηρείται στην Κρήτη, στη Ζάκυνθο και σε διάφορα άλλα μέρη της Ελλάδας. Το πετιμέζι παράγεται από το παρατεταμένο βράσιμο μούστου για ώρες, μέχρι να γίνει σκούρο και σιροπιαστό και διατηρείται για μεγάλο χρόνο. Αποτελούσε μια από τις αρχαίες γλυκαντικές ουσίες, μαζί με το μέλι και χρησιμοποιείτο σαν υποκατάστατο της ζάχαρης, όταν η ζάχαρη ήταν πάρα πολύ ακριβή ή για υγιεινή διατροφή. Η γεύση του δεν είναι μόνο γλυκιά, αλλά πολύ πιο σύνθετη, με ελαφρά πικρό υπόβαθρο.
Το πετιμέζι δεν πρέπει να συγχέεται με τον μούστο. Μούστος είναι ο χυμός (γλεύκος) που παράγεται όταν στύψουμε τα σταφύλια, χωρίς βράσιμο. Ο βρασμένος μούστος ονομάζεται και κομμένος μούστος. Ανάλογα με τον χρόνο βρασίματος παράγεται πετιμέζι σε διάφορες πυκνότητες.
Μουστοκούλουρα
Τα μουστοκούλουρα παράγονται με βασικό υλικό το μούστο από τα τέλη Αυγούστου έως τις αρχές Δεκεμβρίου, ή με πετιμέζι ολόκληρο τον χρόνο. Είναι σκούρα, τραγανά και αρωματικά. Τα περισσότερα ελληνικά αρτοποιεία πωλούν μουστοκούλουρα και το καθένα έχει τη δική του συνταγή. Μπορεί να είναι είτε μικρά και σκληρά, ή μεγάλα και εύθραυστα.
Μουσταλευριά
Μουσταλευριά είναι μια κρέμα. Όπως το όνομά της δηλώνει, γίνεται από μούστο και αλεύρι. Η κρέμα μπορεί να γίνεται με αλεύρι, ή ένα συνδυασμό από το άμυλο καλαμποκιού και αλεύρι. Σήμερα, οι περισσότεροι μάγειροι χρησιμοποιούν μόνο το άμυλο καλαμποκιού. Η αρχαία Κρητική μουσταλευριά χύνεται σε ένα δίσκο, κόβεται σε σχήμα μπακλαβά, στεγνώνει κάτω από τον ήλιο και διατηρείται σε μεγάλα πήλινα βάζα για το χειμώνα.
Πετιμεζόπιτα
Πετιμεζόπιτα, είναι μια πικάντικη πίτα με βασικό υλικό το πετιμέζι. Έχει γεύση που θυμίζει πίτα, καρότο και τζίντζερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Οινολογία
Wireless Set No. 19
Το Wireless Set Νο 19 ήταν ασύρματος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου σχεδιασμένος για χρήση σε τεθωρακισμένα στρατεύματα του Βρετανικού στρατού.
Προδιαγραφές
Ο ασύρματος είχε σχεδιαστεί για να επιτρέψει HF (υψηλής συχνότητας) επικοινωνία μεταξύ αρμάτων.
Mk II και Mk III πλήρεις: 27 × 10 × 13,25 ίντσες (68,6 × 25,4 × 33,7 εκατοστά)
Αποστολέα / παραλήπτη: 17,5 × 8,25 × 12,25 ίντσες (44,5 × 21,0 × 31,1 εκατοστά)
Μονάδα παροχής: 6 × 8,25 × 12.5 ίντσες (15,2 × 21,0 × 31,8 εκατοστά)
Πλήρης Mk II - 86.25 lb (39,12 kg)
Αποστολέα / παραλήπτη - 40,5 lb (18,4 kg)
Μονάδα παροχής - 28,5 lb (12,9 kg)
Κομιστής Νο. 1 - 14,75 lb (6,69 kg)
Πλήρης Mk III - 88.25 lb (40.03 kg)
Μονάδα παροχής - 30,5 lb (13,8 kg)
Ιστορία
Ο ασύρματος Νο 19 αναπτύχθηκε το 1940 από τo βρετανικό War Office (Signals Experimental Establishment) και την  Pye Radio. Το μοντέλο Pye αντικαταστάθηκε με τον MK II το 1941, και τον MK III το 1942. Τα σετ αυτά αποδείχθηκαν πολύτιμα για τα τεθωρακισμένα άρματα μάχης στη Δυτική Έρημο κατά την εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής.
Το 1942, ο Νο 19 Mk II παρήχθη στον Καναδά από τις Northern Electric Co., Marconi Co. και RCA Victor. Το βρετανικό σχέδιο βελτιώθηκε και εναλλαξιμότητα των εξαρτημάτων, όπως οι βαλβίδες, είχε συσταθεί. Η πλειοψηφία των καναδικών ασυρμάτων χρησιμοποίησε Αγγλικά / Κυριλλικά γράμματα πρόσοψης, αποτέλεσμα μιας Lend-Lease σύμβασης για το Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό.
Μεταπολεμικά, τα δίχτυα ραδιοφωνικής μετάδοσης από το σετ Νο 19 σταδιακά μετανάστευσαν στην VHF χαμηλής ζώνης, χρησιμοποιώντας μια πιο σύγχρονη γενιά των ραδιοφώνων γνωστή ως η νέα σειρά, που αργότερα έγινε γνωστή ως FM και αντικατέστησε το Νο 19 σε αυτόν τον ρόλο από το 1954. Ως αποτέλεσμα, το τμήμα «Β» του Νο 19 του VHF εγκαταλείφθηκε και αφαιρέθηκε όταν αναμορφώθηκε ριζικά το σετ. Τα Νο 19 σετ είχαν ως επί το πλείστον αντικατασταθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1950 με μια στρατιωτικοποιημένη έκδοση της PYE PTC-202 γνωστή ως C12 ως προσωρινό μέτρο, το οποίο στη συνέχεια αντικαταστάθηκε με το C13 από το 1960. Ένας επιπλέον RF ενισχυτής για το νούμερο 19 (Ενισχυτής, RF Νο 2) αύξησε το εύρος λειτουργίας μέχρι περίπου 45 min. Ο πειραματικός Wireless Set Νο 19 TH (κατασκευάστηκε για τον ολλανδικό στρατό) χαρακτηρίστηκε με ευρύτερης κάλυψης συχνότητα έως 12MHz.
Μεταπολεμικά, οι καναδικοί Νο 19 MK II και III χρησιμοποιήθηκαν στο σουηδικό στρατό και ιταλικό στρατό, και μερικά καναδικά σετ Νο 19 MK III χρησιμοποιήθηκαν από το βρετανικό στρατό.
Μεταπολεμικά, τα δίχτυα ραδιοφωνικής μετάδοσης από το σετ Νο 19 σταδιακά μετανάστευσαν στην VHF χαμηλής ζώνης, χρησιμοποιώντας μια πιο σύγχρονη γενιά των ραδιοφώνων γνωστή ως η νέα σειρά, που αργότερα έγινε γνωστή ως FM και αντικατέστησε το Νο 19 σε αυτόν τον ρόλο από το 1954. Ως αποτέλεσμα, το τμήμα «Β» του Νο 19 του VHF εγκαταλείφθηκε και αφαιρέθηκε όταν αναμορφώθηκε ριζικά το σετ. Τα Νο 19 σετ είχαν ως επί το πλείστον αντικατασταθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1950 με μια στρατιωτικοποιημένη έκδοση της PYE PTC-202 γνωστή ως C12 ως προσωρινό μέτρο, το οποίο στη συνέχεια αντικαταστάθηκε με το C13 από το 1960. Ένας επιπλέον RF ενισχυτής για το νούμερο 19 (Ενισχυτής, RF Νο 2) αύξησε το εύρος λειτουργίας μέχρι περίπου 45 min. Το πειραματικό Wireless Set Νο 19 TH (κατασκευάστηκε για τον ολλανδικό στρατό) χαρακτηρίστηκε με ευρύτερης κάλυψης συχνότητα έως 12MHz.
Μεταπολεμικά, ο καναδικός Νο 19 MK II και III χρησιμοποιήθηκαν στο σουηδικό στρατό και ιταλικό στρατό, και μερικά καναδικά σετ Νο 19 MK III χρησιμοποιήθηκαν από το βρετανικό στρατό.
Ο Νο 19 Mk III σε μια απλοποιημένη διαμόρφωση του ήταν ακόμα σε βρετανικές μονάδες δοκίμων ως λειτουργικός σταθμός εκπαίδευσης μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Σήμερα το Wireless Set Νο 19 συλλέγουν, αποκαθιστούν και διαχειρίζονται ενθουσιωδώς οι ραδιοερασιτέχνες αντικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες στο Ηνωμένο Βασίλειο
TE
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων TE ή Te ή te και ΤΕ ή Τε, μπορεί να αναφέρεται:
Αγάπες
thumb|200px|Αγάπη Αγάπες ονομάζονταν οι κοινές εστιάσεις οι οποίες τελούνταν στις Χριστιανικές κοινότητες από τον πρώτο αιώνα. Οι αγάπες αρχικά τελούνταν μαζί με τη Θεία Ευχαριστία, ενώ από τον 2ο αιώνα αποχωρίστηκαν από το ευχαριστιακό γεγονός, λόγω καταχρήσεων που παρατηρήθηκαν. Παρότι οι αγάπες αποχωρίστηκαν από την Θεία Ευχαριστία διατήρησαν κάποια εξωτερικά στοιχεία, όπως την «κλάση» του άρτου ή την «ευλογία» του ποτηρίου. Κάθε μέρα μαζεύονταν στον Ναό των Ιεροσολύμων για να ακούσουν το κήρυγμα των Αποστόλων και για να προσευχηθούν. Κάθε βράδυ μαζεύονταν σε σπίτια, έτρωγαν με απλότητα το δείπνο τους(Αγάπες)και τελούσαν την Θεία Ευχαριστεία.
Το τυπικό των αγαπών
Τελούνταν κατά την εσπερινή σύναξη της Κυριακής ή και άλλες ημέρες τις οποίες η κοινότητα αποφάσιζε. Τελείτο αρχικά σε οικίες κυρίως κληρικών, ενώ με το πέρασμα των ετών πραγματοποιούνταν και σε ναούς. Ο Τερτυλλιανός στα συγγράματά του εξυμνούσε τις αγάπες οι οποίες «τόνωναν την ευσέβεια των πιστών και ενίσχυαν του φτωχούς». Η συνεστίαση άρχιζε με κοινή προσευχή, ενώ η παρουσία εδεσμάτων ήταν περιορισμένη αφού υπήρχε έντονη η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Προ της λήξεως της εστίασης ο κάθε πιστός απήγγειλε κάποιο ύμνο από την Αγία Γραφή ή δικής του σύνθεσης. Ο εκφυλισμός των αγαπών κατά τον 2ο αιώνα αρχίζει να διαφαίνεται στη γραμματεία του Κλήμη Αλεξανδρέα ο οποίος αναφέρει ότι είχαν κατέλθει σε «δειπνάρια τίνα κνίσσης και ζωμών αποπνέοντα...την αγάπην την ηγιασμένην καθιδρίοις και ζωμού ρύσει καθυβρίζοντα». Εν τέλει οι αγάπες συνδέθηκαν με την οργανωμένη μέριμνα της κοινότητας υπέρ των πτωχών, και συνδέθηκε με τον καιρό με φιλανθρωπικό έργο, χάνοντας όμως την αυστηρή πνευματική βάση με αποτέλεσμα με το πέρασμα των ετών να καταργηθούν. Τελικά η σύνοδος της Λαοδικείας το 397 μ.Χ. απαγόρευσε τις αγάπες. Σήμερα «αγάπη» αποκαλεί η Ορθόδοξη Εκκλησία τον Μέγα Εσπερινό της ημέρας του Πάσχα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης
Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ
Το Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ (γερμανικά: Steglitz-Zehlendorf) είναι το έκτο δημοτικό διαμέρισμα του Βερολίνου, το οποίο δημιουργήθηκε κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2001 με τη συγχώνευση των τέως δημοτικών διαμερισμάτων Στέγκλιτς και Τσέλεντορφ.
Δημογραφικά στοιχεία
Μέχρι το 2010, η περιοχή είχε πληθυσμό περίπου 294.000 κατοίκων, από τους οποίους σχεδόν οι 70.000 (περίπου 24%) δεν ήταν γερμανικής εθνικότητας/προέλευσης. Έτσι, το ποσοστό των μεταναστών είναι λίγο χαμηλότερο από το συνολικό μέσο όρο του Βερολίνου, το οποίο είναι περίπου 30%.
Πολιτική
Στις εκλογές του 2016 για το κοινοβούλιο του δημοτικού διαμερίσματος (Bezirksverordnetenversammlung) εξελέγησαν τα κάτωθι κόμματα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοτικά διαμερίσματα του Βερολίνου
Σιδηροδρομική Γραμμή Αμυνταίου - Κοζάνης
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Αμυνταίου - Κοζάνης είναι σιδηροδρομική γραμμή του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας. Έχει μήκος 59.4 χιλιόμετρα και είναι κανονικού εύρους. Η κατασκευή της ξεκίνησε από τους Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους τον Ιανουάριο του 1951. Αποτελεί κλάδο της γραμμής Θεσσαλονίκης - Φλώρινας, η οποία λειτουργεί από το 1882. Η γραμμή περνά απο την ανατολική πλευρά της Πτολεμαΐδας, τα εργοστάσια και ορυχεία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και καταλήγει στα νότια της πόλης της Κοζάνης. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1954.
Αρχικά σχεδιαζόταν η γραμμή να αποτελέσει τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Καλαμπάκα - Γρεβενά - Κοζάνη. Το 1925 ξεκίνησε η κατασκευή της γραμμής που θα ένωνε την Καλαμπάκα με την Κοζάνη με την ανάθεση της εργολαβίας στην Βελγική εταιρεία «Société commerciale de Belgique». Το κραχ του 1929 ωστόσο οδήγησε σε σοβαρή οικονομική κρίση στην Ελλάδα με αποτέλεσμα η Βελγική εταιρεία να μην την ολοκληρώσει ποτέ λόγω μη πληρωμής της απο την Ελληνική κυβέρνηση. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποφασίστηκε να συνδεθεί η Κοζάνη με το σιδηροδρομικό δίκτυο μέσω του Αμύνταιου και εγκαταλείφθηκε ο αρχικός σχεδιασμός για σύνδεση με την Θεσσαλία.
Διακλαδώσεις βιομηχανικών γραμμών, την συνέδεαν με τα εργοστάσια της Δ.Ε.Η. στην Πτολεμαΐδα και τον Άγιο Δημήτριο, οι οποίες χρησιμοποιούνταν κυρίως από εμπορευματικά τρένα τα οποία μετέφεραν πετρέλαιο. Υπήρχε επίσης και μία διακλάδωση προς το εργοστάσιο λιπασμάτων της ΑΕΒΑΛ. Επιπρόσθετα η γραμμή εξυπηρετούσε την μεταφορά ζαχαροτεύτλων στο εργοστάσιο της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης στο Πλατύ Ημαθίας.
Η γραμμή Κοζάνη - Αμύνταιο ανακαινίστηκε από το 2003 - 2007 οπότε και επαναλειτούργησε μέχρι το 2010.
Αναστολή Λειτουργίας
Για την επέκταση των λιγνιτωρυχείων της Δ.Ε.Η., από τον Ιανουάριο του 2014 η γραμμή είναι αποκομμένη μεταξύ των περιοχών ΑΕΒΑΛ και Ποντοκώμης, για μήκος περίπου 9 χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Αμυνταίου Κατηγορία:Νομός Φλώρινας Κατηγορία:Νομός Κοζάνης Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές κανονικού εύρους στην Ελλάδα
Ντάνιελ φαν Χέιλ
Ο Ντάνιελ φαν Χέιλ (Daniel van Heil ή Daniël van Heil,   Βρυξέλλες, 1604 – Βρυξέλλες, 1664), ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος τοπίων. Ειδικεύτηκε σε τρεις τύπους τοπίων: σκηνές με πυρκαγιές, τοπία με ερείπια και χειμερινά τοπία.
Βιογραφία
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και την εκπαίδευση του Ντάνιελ φαν Χέιλ. Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Ο πατέρας του Λέο ή Λέον ήταν ζωγράφος και δύο από τα αδέλφια του ήταν επίσης καλλιτέχνες: ο Λέον ήταν αρχιτέκτονας και ζωγράφος και ο Γιαν Μπάπτιστ ήταν ζωγράφος πορτρέτων. αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ| Χειμερινό τοπίο Δεν είναι γνωστό με ποιον εκπαιδεύτηκε ο Ντάνιελ, αλλά πιθανότατα με τον πατέρα του. Έγινε Δάσκαλος στη συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών το 1627.
Ο γιος του, Τέοντορ φαν Χέιλ, εκπαιδεύτηκε με τον πατέρα του και δημιούργησε παρόμοια τοπία, που εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο με του πατέρα του.
Ο καλλιτέχνης απεβίωσε στις Βρυξέλλες το 1664.
Έργο
Ο Ντάνιελ φαν Χέιλ ήταν τοπιογράφος. Τα θέματα του ήταν κυρίως χειμερινά τοπία, πυρκαγιές σε πόλεις και τοπία με ερείπια.
Το θέμα των πυρκαγιών στις πόλεις, που εμφανίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα, δεν ήταν νέο για τη φλαμανδική εικονογραφία. Το θέμα συχνά εμφανιζόταν στην παλαιότερη τέχνη ως δευτερεύον θέμα σε απεικονίσεις βιβλικών ή μυθολογικών αποκάλυψεων και καταστροφών. Αυτά τα παλαιότερα έργα συχνά τοποθετούν το θέμα τη νύκτα σε περιβάλλον που μερικές φορές είναι γεμάτο με φανταστικά ή δαιμονικά όντα. Τα πραγματικά θέματα αυτών των σκηνών περιελάμβαναν την πτώση της Τροίας, του Αινεία και του Γιούνο στον κάτω κόσμο και την καταστροφή Σοδόμων και Γομόρρων. Ο Ιερώνυμος Μπος ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης του Βορρά που ζωγράφισε τέτοιες σκηνές με πυρκαγιές και αργότερα ζωγράφοι της οικογένειας Μπρίγκελ ανέπτυξαν περαιτέρω το θέμα. μικρογραφία|290x290εσ| Καιόμενη πόλη με τον Λωτ και τις θυγατέρες του Τον 17ο αιώνα το θέμα των πυρκαγιών στις πόλεις έγινε αυτόνομο, ανεξάρτητο θέμα. Το θέμα διερευνήθηκε κυρίως για τις επίσημες πτυχές του και τις εικονογραφικές δυνατότητές του: η απεικόνιση των θεαματικών εφέ του φωτός και της σκιάς είχε γίνει από μόνη της ένας στόχος. Μια ταυτόχρονη εξέλιξη ήταν τα θέματα των συνθέσεων να γίνουν λιγότερο ξεκάθαρα και τα στοιχεία της παράδοσης και της καινοτομίας να αναμιχθούν. Αυτό αντικατοπτρίζεται στο αρχιτεκτονικό σκηνικό των σκηνών, όπου η σύγχρονη αρχιτεκτονική αποτελεί το υπόβαθρο μιας μυθολογικής ή βιβλικής σκηνής. Αυτή η ανάμειξη μύθων και σύγχρονων γεγονότων ήταν πιθανώς αποτέλεσμα των εμπειριών του καλλιτέχνη, που έζησε σε μια εποχή στην οποία ο πόλεμος και η καταστροφή πόλεων από στρατεύματα δεν ήταν ασυνήθιστη. Αυτά τα έργα χρησιμοποίησαν έτσι τα εικονικά παραδείγματα της κλασικής αρχαιότητας για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τις σύγχρονες καταστροφές που είχαν ζήσει.
Αυτό είναι σαφές στην Πυρκαγιά της Αμβέρσας με τον Δούρειο Ίππο του φαν Χέιλ. Αυτή η σύνθεση δείχνει την ανάμειξη σύγχρονων γεγονότων, όπως η λεηλασία της Αμβέρσας από ισπανικά στρατεύματα το 1576, γνωστό ως Ισπανική Μανία, με μυθολογικά στοιχεία όπως ο Δούρειος ίππος. Επίσης, δεν είναι απολύτως σαφές εάν η πόλη που απεικονίζεται είναι στην πραγματικότητα η Αμβέρσα. Η εκκλησία που αναπαρίσταται στο κέντρο μοιάζει με τον καθεδρικό ναό της Αμβέρσας, αλλά η αρχιτεκτονική της πόλης περιλαμβάνει επίσης τη στήλη της Ρώμης του Τραϊανού. Μερικά από τα κτίρια που απεικονίζονται μπορεί στην πραγματικότητα να είναι κτίρια στις Βρυξέλλες. Αυτός ο συνδυασμός πραγματικών και φανταστικών στοιχείων στο έργο ενισχύει την εντύπωση ότι η πόλη που αντιπροσωπεύει είναι φανταστική. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ| Πυρκαγιά της Αμβέρσας με τον Δούρειο Ίππο Το θέμα της πτώσης της Τροίας και της φυγής του Αινεία με τον πατέρα του ήταν ένα θέμα στο οποίο συχνά επέστρεφε ο φαν Χέιλ. Στις σκηνές του της Τροίας ο καλλιτέχνης παρουσίασε επίσης ένα αναχρονιστικό όραμα της πόλης συνδυάζοντας τα αρχαία ερείπια με τα σύγχρονα κτίρια. Αυτό αποδεικνύεται στην Πυρπόληση της Τροίας (δημοπρασία στον οίκο Christie's New York στις 26 Ιανουαρίου 2005, παρτίδα 214) στο οποίο βρίσκονται κλασικές δομές δίπλα στο εκκλησάκι και τις βασιλικές στο παρασκήνιο και πιο ταπεινά τυπικά φλαμανδικά σπίτια στο πρώτο πλάνο. Δίνοντας έμφαση στη μεγαλοπρέπεια των διαφορετικών δομών, ο φαν Χέιλ συνέδεσε τις Βρυξέλλες ως την κατοικία του Αρχιδούκα και της Αρχιδούκισσας Αλβέρτου και Ισαβέλλας με την Τροία ως την αυλή του βασιλιά Πριάμου. Η αρχιτεκτονική κυριαρχεί στη σύνθεση και οι πρωταγωνιστές της μάχης εμφανίζονται μόνο ως μικροσκοπικές φιγούρες. Η έντονη ανθρώπινη τραγωδία της σκηνής εκφράζεται μέσω του απειλητικού ουρανού που καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος του πίνακα σε κάθετη μορφή που ήταν ασυνήθιστο για τον καλλιτέχνη.
Τα χειμερινά τοπία του Ντάνιελ φαν Χέιλ ήταν στην παράδοση του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, με μια τάση προς τον προ-ρομαντικό ιμπρεσιονισμό. Οι χειμερινές του απόψεις δείχνουν την επιρροή των Ράουστντελ (Γιάκομπ φαν Ράουσντελ και Σάλομον φαν Ράουσντελ) καθώς και άλλων καλλιτεχνών, όπως ο Κέρστιεν ντε Κόινινκ (Kerstiaen de Keuninck), ειδικά στα πρώτα του έργα. Από αυτούς τους καλλιτέχνες πήρε τη σύνθεση. Χαρακτηριστικό μοτίβο των τοπίων του είναι η παρουσία γυμνών δέντρων που φωτίζονται από πίσω με τα αλληλένδετα κλαδιά που πλαισιώνουν τη σκηνή. Τα τοπία του με ερείπια ήταν στο ύφος ιταλικών τοπίων των Κάτω Χωρών. μικρογραφία|290x290εσ| Τοπίο με ερείπια Ο Ντάνιελ φαν Χέιλ συνεργάστηκε με τον αδελφό του Γιαν Μπάπτιστ στο Infante Isabella in the gardens of the Coudenberg Palace (περ. 1630, Μουσείο της πόλης των Βρυξελλών). Ο Ντάνιελ πιστεύεται ότι ήταν υπεύθυνος για το τοπίο με το παλάτι, ενώ ο αδερφός του Γιαν Μπάπτιστ για τις μορφές. Ο πίνακας απεικονίζει ένα τοπίο με το παλάτι των κυβερνητών της Νότιας Ολλανδίας κοντά στις Βρυξέλλες. Σε πρώτο πλάνο, η Αρχιδούκισσα Ισαβέλλα, χήρα του Αρχιδούκα Άλμπρεχτ και Άρχουσα Κυβερνήτις, περπατά στους κήπους του ανακτόρου στη συνήθεια που είχαν οι Πτωχές Κλάρες, θρησκευτικό τάγμα στο οποίο είχε προσχωρήσει η Αρχιδούκισσα μετά τον θάνατο του συζύγου της
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ντιρκ Γιάκομπς
μικρογραφία| Ντιρκ Γιάκομπς, Πορτρέτο του Pompeius Occo, [[Ρέικσμουζεουμ|Ρέικσμουζεουμ, Άμστερνταμ, 1534]] Ο Ντιρκ Γιάκομπς (Dirck Jacobsz, 1496–1567) ήταν ζωγράφος της Ολλανδικής Αναγέννησης. Η ακριβής γενέτειρά του είναι άγνωστη, αλλά ήταν κάπου κοντά στο Άμστερνταμ.
Σταδιοδρομία
Γεννημένος σε οικογένεια ζωγράφων, εκπαιδεύτηκε αρχικά από τον πατέρα του, Γιάκομπ Κορνέλις φαν Οοστσάνεν. Ο Γιάκομπς επηρεάστηκε βαθιά από το μενιεριστικό ύφοςτου συναδέλφου ζωγράφου του Άμστερνταμ Γιαν φαν Σκόρελ. Ο πίνακας του, The Crossbowmen (1529), θεωρήθηκε ως το πιο σημαντικό έργο του και ήταν το πρώτο πορτρέτο πολιτοφυλακής στην ολλανδική ιστορία. Νυμφεύτηκε την Μαρρίτχεν Χέρροτσντ. το 1550, και απέκτησα δύο παιδιά, τη Μαρία Ντιρκσκστ. και τον Γιάκομπ Ντιρκς. Ο Γιάκομπ αργότερα έγινε επίσης ζωγράφος. Ζωγράφισε δύο πρώιμα ομαδικά πορτρέτα πολιτοφυλάκων, τα οποία σήμερα βρίσκονται στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Οικία του Αυγούστου
Γραπτές μαρτυρίες
Η οικία του Αυγούστου αναφέρεται πολλαπλά στις γραπτές πηγές. Το έργο του Σουητώνιου αναφέρει, ότι ο Οκταβιανός μετακόμισε στον οίκο του Κουίντου Ορτένσιου στον Παλατίνο, αφήνοντας το αρχικό σπίτι του κοντά στη Ρωμαϊκή Αγορά. Ο Μάρκος Βέλλειος Πατέρκουλος αναφέρει, ότι μετά ο Οκταβιανός άρχισε να αγοράζει τη γη γύρω από την οικία του Ορτένσιου· σύντομα μετά το σημείο χτυπήθηκε από κεραυνό. Ο Οκταβιανός το δήλωσε ως δημόσια ιδιοκτησία και αφιέρωσε έναν ναό στον Απόλλωνα, γνωστό ως ναό του Απόλλωνα Παλατίνου, καθώς ο θεός βοήθησε τον Αύγουστο να νικήσει τον Σέξτο Πομπήιο το 36 π.Χ. Λόγω αυτής της ευσεβής πράξης, αναφέρει ο Κάσσιος Δίων, ότι η Σύγκλητος θέσπισε, η ιδιοκτησία γύρω από την περιοχή αυτή να δοθεί στον Αύγουστο με δημόσια δαπάνη. Η εμπρός θύρα διακοσμήθηκε με ένα δρύινο στέμμα, ως τιμή γα τη συγκλητική αυτή αφιέρωση το 27 π.Χ. Ο Σουητώνιος χρησιμοποιεί παρελθόντα χρόνο, έτσι υποθέτουμε, ότι κάηκε κατά την πυρκαγιά του Νέρωνα το 64 μ.Χ.
Η οικία είχε καταστραφεί από φωτιά το 3 π.Χ. και είχε ξανακτιστεί ως ιδιοκτησία του κράτους.
Οι αρχαιολογικές ενδείξεις
Η κάτοψη περιλαμβάνει μία σειρά δωματίων, που κτίστηκαν σε διαφορετικές περιόδους από τόφφο σε ορθογώνια κομμάτια (opus quadratum). Υπήρχαν δύο αίθρια (αυλές με περιστύλια) με δωμάτια γύρω. Το κτίριο ήταν διώροφο με ταράτσα. Ο ναός του Απόλλωνα ήταν μεταξύ των δύο περιστυλίων. Οι πιο πολλές αρχαιολογικές ανακαλύψεις προέρχονται από το δυτικό περιστύλιο Α, καθώς το ανατολικό Β καταστράφηκε από το μετέπειτα Παλάτι του Δομιτιανού. Το συνολικό εμβαδόν ήταν π. 8.600 τ.μ.
Η οικία Καρεττόνι
Η κατασκευή ανασκάφτηκε από τον Τζ. Καρεττόνι και αρχικά ταυτίστηκε με τον οίκο του Αυγούστου. Περιλαμβάνει τα βόρεια δωμάτια τα γειτονικά με το περιστύλιο Α. Το οικοδόμημα περιλαμβάνει δύο σειρές δωματίων, που κτίστηκαν με ορθογώνιους λίθους και χωρίζεται σε ανατολικό και δυτικό τμήμα.
Τα δωμάτια στο δυτικό μέρος του συγκροτήματος ίσως σχεδιάστηκαν ως ιδιωτικά διαμερίσματα. Αυτά είναι γεμάτα από διακοσμήσεις στους τοίχους και τοιχογραφίες. Ένα από αυτά, το δωμάτιο με τα προσωπεία, έχει προοπτικά αρχιτεκτονήματα και θεατρικά προσωπεία, τυπικά του Δεύτερου Ρυθμού των ρωμαϊκών τοιχογραφιών. Άλλο δωμάτιο έχει ζωγραφιστές γιρλάντες από κλαδιά πεύκων, πολύ όμοια με τον οίκο της Λιβίας. Τα δύο δωμάτια αυτά χρονολογούνται από το 30 π.Χ.
Τα ανατολικά δωμάτια είναι κυκλικά γύρω από ένα κεντρικό δωμάτιο, ανοικτό προς τον νότο και ίσως είχε δημόσια λειτουργία. Τα δωμάτια αυτά ήταν διακοσμημένα με γεωμετρικά ψηφιδωτά δάπεδα.
Ο Γκ. Καρεττόνι, που ταύτισε το κτίριο με τον οίκο του Αυγούστου, το προσάρτησε με τον ναό του Απόλλωνα μέσω μίας εισόδου. Πρόσφατες ανασκαφές έδειξαν, ότι αυτά τα δωμάτια είχαν προσχωθεί και μερικώς καταστραφεί το 30 π.Χ. με σκοπό να κτιστεί ο ναός του Απόλλωνα και η είσοδος αυτή έγινε σκάλα που οδηγούσε στο δεύτερο επίπεδο.
Η Ιρένε Γιακόπι και ο Τζ. Τεντόνε προτείνουν, ότι αυτό ήταν μέρος του αρχικού οίκου του Ορτέντιου, που αγοράστηκε από τον Αύγουστο. Όταν έκτισε τον ναό του Απόλλωνα, ο οποίος κατέστρεψε μερικά από αυτά τα δωμάτια, ο Αύγουστος ξαναέκανε τη βίλα και έκτισε ένα μεγάλο περιστύλιο, το Α και δωμάτια, που επικάλυψαν τον οίκο του Καρεττόνι. Από την άλλη μεριά οι Α. Καρρανντίνι και Ντ. Μπρούνο προτείνουν, πως η οικία του Καρεττόνι και τα δωμάτια ήταν μέρος μίας προηγούμενης βίλας και ενσωματώθηκαν στο μετέπειτα περιστύλιο.