cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λούρος
Ο Λούρος είναι ποταμός της Ηπείρου με συνολικό μήκος 80 χλμ. Πηγάζει από το όρος Τόμαρος, διασχίζει μία στενή χαράδρα κατηφορίζοντας προς τον νομό Πρέβεζας, περνάει από τα χωριά Βολιάστα, Μουσιωτίτσα, Κουκλέσι, Γωνιά, Παναγιά, Κλεισούρα και μετά το χωριό Κερασώνα τα νερά του εγκλωβίζονται από το Τεχνητό Υδροηλεκτρικό Φράγμα της ΔΕΗ Λούρου, ύψους 25 μ. και πλάτους 70 μ. Ένα τμήμα των υδάτων του Λούρου διοχετεύεται με σήραγγα ανατολικά μέσα από λόφο (κατασκευή: 1963) και ξαναπέφτει στο κεντρικό τμήμα του ποταμού, λίγο πριν το χωριό Άγιος Γεώργιος. Ο Λούρος εκβάλλει στον Αμβρακικό κόλπο, όπου σχηματίζεται το δέλτα Λούρου, που αποτελεί σημαντικό οικοσύστημα. Τα τελευταία χρόνια διαπιστώθηκε ότι ο Λούρος έχει υποστεί ρύπανση σε κάποια τμήματά του. Η περιοχή του Λούρου είναι ένα από τα δύο ποτάμια παγκοσμίως (το άλλο είναι ο Στρυμώνας) όπου απαντάται το απειλούμενο γκαβόχελο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηπείρου
Διασυλλογικό πρωτάθλημα Ελλάδος μπιτς βόλεϊ
Το Διασυλλογικό πρωτάθλημα Ελλάδος παράκτιας πετοσφαίρισης (Μπιτς βόλεϊ) είναι διοργάνωση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.) για το άθλημα της πετοσφαίρισης σε άμμο. Διεξήχθη πρώτη φορά το 2013 και διεξάγεται σε μία κατηγορία, με όμιλο βορά και νότου, και τέλος με την τελική φάση για την ανακηρύξει του πρωταθλητή Ελλάδος. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλα τα σωματεία μέλη της ΕΟΠΕ και κάθε σύλλογος μπορεί να χρησιμοποιήσει αθλητές που αγωνίζονται σε οπουδήποτε ομάδα του πρωταθλήματος σάλας. Κάθε σύλλογος πρέπει να διαθέτει δύο ομάδες, ανδρών και γυναικών, και από τέσσερις έως έξι αθλητές. Το 1999 και το 2012 είχαν διοργανωθεί δύο ανεπίσημες διοργανώσεις, το «Clubs Cup» με τέσσερις συλλόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωταθλητές Ελλάδος
J.A.C.E.
To J.A.C.E. Just Another Confused Elephant είναι ελληνική ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία του Μενέλαου Καραμαγγιώλη.
Πλοκή
Τον φωνάζουν Jace, είναι ορφανός και η ζωή του είναι μια ανεστραμμένη, «νουάρ» Οδύσσεια. Κυνηγημένος από τα επτά του χρόνια και χωρίς ταυτότητα, θα βρει στο πρόσωπο της Μαρίας τον αληθινό έρωτα και το όνειρο μιας οικογένειας, καθώς βρίσκεται αναγκασμένος να την προστατέψει, κι αυτήν και το παιδί της, από τις ίδιες συμμορίες που τον καταδιώκουν από μικρό.
Στα εφτά του χρόνια ο Jace βρίσκεται να ορφανεύει και δεύτερη φορά, όταν γίνεται μάρτυρας της μαζικής δολοφονίας των δικών του στο Αργυρόκαστρο, και πέφτει στα χέρια των δολοφόνων –μιας σπείρας που «εξάγει» από την Αλβανία παιδιά για κάθε πιθανή εκμετάλλευση (μελλοντικούς ζητιάνους αλλά και πρώτη ύλη του εμπορίου οργάνων). Ο Jace θα καταλήξει στην Αθήνα, παιδί των φαναριών κι αμέσως έπειτα παιδί του αναμορφωτηρίου, για να περάσει αργότερα στην υπηρεσία σκοτεινών «κυρίων», μέσα σ’ έναν υπόκοσμο που δεν του εξασφαλίζει τίποτ’ άλλο, παρά μόνο αδιάκοπες, βίαιες απώλειες. Η ταινία παρακολουθεί την ανεστραμμένη Οδύσσεια του Jace σ’ ένα σύμπαν φόβου και φόνου, καθώς ψάχνει απελπισμένα για μια ταυτότητα, μια «οικογένεια», ή μια αγάπη που θα γίνει η δική του πατρίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αλβανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά
Ερνστ Σουλτς
Ο Ερνστ Σουλτς (πλήρες όνομα: Ερνστ Λούντβιχ Εμμάνουελ Σουλτς), ήταν Δανός αθλητής, που συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του 1900 στο Παρίσι, όπου εκεί κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα (λεπτομέρειες). Επίσης, κέρδισε τον Δανικό τίτλο στα 150 μέτρα το 1899 και έκανε εθνικά ρεκόρ στο τρίμηνο μιλίου και στα 200 μέτρα το 1898 - 1899.
Εκτός από τον στίβο, ο Σουλτς συμμετειχε και στην κωπηλασία και στο ποδόσφαιρο. Πνίχτηκε την ώρα που προσπαθούσε να διασώσει τον συνεργάτη του στην κωπηλασία, όταν η βάρκα τους αναποδογύρισε στα Ρόσκλιντ Φιορδ.
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Πρέλογκ
thumb|200px|Ναός στο Πρέλογκ Η πόλη του Πρέλογκ (Prelog, ουγγρ. Perlak) βρίσκεται στη βόρεια Κροατία. Αποτελεί δήμο και ο πληθυσμός της πόλης είναι 4.288 κάτοικοι (2001), και του δήμου 7.271 κάτοικοι (2001).
Το σήμα κατατεθέν της πόλης είναι η μπαρόκ εκκλησία του Αγίου Ιακώβ που χρονολογείται από το 1761.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Δήμος Θερμαϊκού (πρόγραμμα Καποδίστριας)
right|300px|thumb|Ο δήμος Θερμαϊκού Ο Δήμος Θερμαϊκού του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση των γειτονικών παλαιότερων κοινοτήτων Περαίας (έδρα), Νέων Επιβατών και Αγίας Τριάδας, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο δήμο Θερμαϊκού. Βρισκόταν στα δυτικά του νομού Θεσσαλονίκης στις ακτές του Θερμαϊκού κόλπου και αποτελούσε ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα, στα ανατολικά προάστια της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός του ήταν 20.253 κάτοικοι.
Δημοτικά Διαμερίσματα
Στο δήμο περιλαμβάνονταν:
Ιστορία της περιοχής του Δήμου
Η ιστορία της περιοχής ξεκινάει το 1923, οπότε και εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι κάτοικοι που ήρθαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ως πρόσφυγες από την περιοχή της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, που σήμερα ανήκουν στην Τουρκία. 37.387 πρόσφυγες δημιούργησαν 75 προσφυγικούς συνοικισμούς στην περιοχή της Θεσσαλονίκης. Από αυτούς, 1.754 από τα παράλια της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης καταφεύγουν στα νοτιοανατολικά παράλια του Θερμαϊκού Κόλπου και δημιουργούν τρεις συνοικισμούς: την Αγία Τριάδα, τους Νέους Επιβάτες και την Περαία.
Η Περαία εκείνη την εποχή ήταν στην ιδιοκτησία ενός τούρκου Μπέη, όπου αρχικά εγκαταστάθηκαν 204 οικογένειες (132 από τη Δυτική Μικρά Ασία και 72 από την Ανατολική Θράκη), συνολικά 740 άτομα. Η καταγωγή των προσφύγων από δύο διαφορετικές περιοχές είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξουν διαφωνίες για το όνομα που θα δινόταν στον προσφυγικό συνοικισμό. Ο τότε Διευθυντής Εποικισμού Μακεδονίας πρότεινε τη σημερινή ονομασία και, μετά από μια κλήρωση των 3 προτεινόμενων ονομάτων, από την κληρωτίδα βγήκε το όνομα Περαία.
Δυτικά της Περαίας και κατά μήκος της παραλίας βρίσκονται οι Νέοι Επιβάτες. Την εποχή εκείνη ήταν τούρκικο τσιφλίκι και λεγόταν Μπαξέ Τσιφλίκ. Εκεί κατέφυγαν 159 οικογένειες (631 άτομα), όλες προερχόμενες από τους Επιβάτες, που ήταν παράλια πόλη στα βόρεια της Προποντίδας, και έδωσαν και το όνομα Νέοι Επιβάτες στο συνοικισμό τους.
Τέλος, δυτικά των Ν. Επιβατών και κατά μήκος της παραλίας βρίσκεται η Αγία Τριάδα. Στο χώρο αυτό, που τότε ονομαζόταν "Λευκή Βρύση", εγκαταστάθηκαν 40 οικογένειες από το Εξάστερο Ανατολικής Θράκης και 45 οικογένειες από το Οικονομείο Ανατολικής Θράκης, που βρισκόταν πολύ κοντά στους Επιβάτες.
Η ζωή στους προσφυγικούς συνοικισμούς άρχισε να οργανώνεται και η περιοχή να αναπτύσσεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Έτσι, στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα υπήρξε ραγδαία εξέλιξη σ' όλους τους τομείς. Αναμφίβολα, η γεωγραφική θέση της περιοχής και η μικρή απόσταση που τη χωρίζει από το μεγάλο αστικό κέντρο {Θεσσαλονίκη) συνέβαλαν στην ανάπτυξή της και ενίσχυσαν τη συμμετοχή της στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα. Έτσι, παρότι ο Δήμος Θερμαϊκού βρίσκεται στην περιφέρεια, δεν υπολείπεται των αστικών κέντρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θ
Πίτερ φαν Ελστ
Να μη συγχέεται με τον Πίτερ Κούκε φαν Ελστ Ο Πίτερ φαν Ελστ (φλαμανδικά: Pieter van Aelst ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ρωπογραφιών και σχεδιαστής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα από το 1644 ως το 1654.
Δεν υπάρχουν καταγραφές για τον βίο και την εκπαίδευσή του καλλιτέχνη, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα κατά τα μέσα του 17ου αιώνα. Είναι προς το παρόν γνωστός για ένα μόνον έργο που του αποδίδεται είναι ο πινακας που αναπαριστά το Ommegang (Όμμεχανχ, ολλανδική λέξη για τις μεσαιωνικής προέλευσης παρελάσεις - τελετές) στην Αμβέρσα. Καθώς προφανώς φιλοτεχνήθηκε μεταξύ 1644 και 1654, η σύνθεση αυτή αποτέλεσε πηγή έμπνευσης ποικίλων ερμηνειών του θέματος, που οι Φλαμανδοί καλλιτέχνες, όπως οι Εράσμους ντε Μπι και Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ ζωγράφισαν αργότερα
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Θολάρια Αμοργού
Τα Θολάρια είναι παραδοσιακός οικισμός της Αμοργού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 138 μόνιμους κατοίκους. Έχει πάρει το όνομά του από θολωτούς τάφους της ρωμαϊκής περιόδου, γνωστούς με το ίδιο όνομα.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Τα Θολάρια είναι κτισμένα στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, σε υψόμετρο 220 μέτρων. Απέχουν 17 χιλιόμετρα από τη Χώρα και 2,5 χιλιόμετρα από τον Όρμο Αιγιάλης, το δεύτερο λιμάνι της Αμοργού. Βρίσκονται κοντά στον λόφο Βίγλα, στη θέση στην οποία βρισκόταν η Αρχαία Αιγιάλη, μια από τις τρεις πόλεις της αρχαίας Αμοργού. Ο οικισμός έχει παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, με λευκά σπίτια και στενά δρομάκια. Σύμφωνα με τον ιστορικό και γεωγράφο Αντώνιο Μηλιαράκη, κατά το 1884 τα Θολάρια διέθεταν περίπου 100 σπίτια.
Η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους και γιορτάζει την 1η Ιουλίου. Κοντά στην εκκλησία βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Αιγιάλης. Στα Θολάρια ανακαλύφθηκε κορμός κούρου της αρχαϊκής εποχής.
Ο οικισμός το 1845 προσαρτήθηκε στο δήμο Αμοργού και το 1864 στο δήμο Αιγιαλής. Από το 1912 μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Νάξου ως έδρα της κοινότητας Θολαρίων. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Αμοργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αμοργού
Πρωτάθλημα Ελλάδας ράγκμπι ανδρών 2011-2012
Φίναλ Φορ
Πρωταθλητές αναδείχθηκαν οι Σπρίνγκμποκς Αττικής (Αttica Springboks RFC) όπου επικράτησαν στον ημιτελικό την ομάδα του Πόλις Αιγάλεω με σκορ 99-0. Ο τελικός δεν πραγματοποιήθηκε, καθώς στον έτερο ημιτελικό μεταξύ Ράγκμπι Αθηνών και Ηρακλή Θεσσαλονίκης το ματς διεκόπη λόγω γενικευμένης συμπλοκής των παικτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.rugbynews.gr
https://web.archive.org/web/20191118051604/http://rugbyunion.gr/ Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον στην Ελλάδα
Cosworth
thumb|230px|Ο θρυλικός [[κινητήρας DFV εγκατεστημένος σε μία Lotus 49 - ο συνδυασμός χάρισε στον Γκρέιαμ Χιλ και τη Λότους τους δύο τίτλους του 1968. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον ίδιο κινητήρα χρησιμοποίησαν εκείνη τη χρονιά και οι τρεις πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος.]] Η Κόσγουωρθ (Cosworth) είναι βρετανική εταιρεία που εξειδικεύεται στην κατασκευή κινητήρων για αγωνιστικά αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, ενώ πρόσφατα επεκτάθηκε στο χώρο της αεροναυπηγικής. Έχει μακρά παρουσία στα τρία κορυφαία μηχανοκίνητα πρωταθλήματα (Φόρμουλα 1, Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ράλλυ, Παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας) ως προμηθεύτρια διαφόρων ομάδων.
Ιδρύθηκε το 1958 στο Λονδίνο και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στο γειτονικό Νορθάμπτον, ενώ το αμερικανικό τμήμα της εδρεύει στο Τόρενς της Καλιφόρνιας. Η πλειοψηφία των μετοχών της έχει περάσει κατά καιρούς από διάφορα χέρια, μεταξύ των οποίων και της αυτοκινητοβιομηχανίας Φορντ. Για πολλούς οπαδούς της Φόρμουλα 1 οι δύο εταιρείες είναι ταυτισμένες - κάτι που στέκει μεν σε επίπεδο έρευνας, αφού επί μακρόν οι κινητήρες της αγγλικής εταιρείας στηρίζονταν σε τεχνογνωσία ή κεφάλαια της αμερικανικής πολυεθνικής, αλλά σε ιδιοκτησιακό επίπεδο η Κόσγουωρθ υπήρξε θυγατρική της Φορντ μόνο για σύντομο διάστημα. Σήμερα η εταιρεία είναι χωρισμένη σε δύο κλάδους με διαφορετικές μετοχικές συνθέσεις: την Cosworth Racing που εξακολουθεί να κατασκευάζει αγωνιστικούς κινητήρες και την Cosworth Technology.
DFV
Η Κόσγουωρθ έγραψε τη δική της ιστορία στη Φόρμουλα 1 από το 1968 έως το 1983, εντάσσοντας στο πελατολόγιό της τις περισσότερες ομάδες του πρωταθλήματος χάρη στον τρίλιτρο Ford Cosworth Double Four Valve (συντομότερα DFV). Αυτόν τον κινητήρα «φορούσαν» τα μονοθέσια των Λότους, Τίρελ, Ματρά, Μπράμπαμ, Μακλάρεν και Ουΐλιαμς, όταν αναδείκνυαν σωρηδόν παγκόσμιους πρωταθλητές την παραπάνω δεκαπενταετία. Το συγκεκριμένο μοντέλο υπήρξε η πιο αξιόπιστη επιλογή για τις μη εργοστασιακές ομάδες, αυτές δηλαδή που δεν είχαν από πίσω τους κάποια αυτοκινητοβιομηχανία.
Ευάγγελος Σουσουρογιάννης
Ο Ευάγγελος Σουσουρογιάννης του Αθανασίου (1928 - 20 Αυγούστου 2011 ) ήταν Έλληνας δικηγόρος που χρημάτισε βουλευτής ΝΔ στο νομό Πιερίας από το 1974 ως το 1981. και ευρωβουλευτής το 1981.
Βιογραφία
Ο Ε. Σουσουρογιάννης με καταγωγή από το Ραχώνι Θάσου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928. Σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ και κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Κατερίνη, όπου εργάστηκε ως δικηγόρος. Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό εκτός από την πολιτική. Διατέλεσε Γενικός Γραμματέας και Πρόεδρος της ΠΑΕ Πιερικός. Υπήρξε επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ναυτικού Ομίλου Κατερίνης για πολλά έτη. Σύζυγός του ήταν η Ευτυχία Σουσουρογιάννη (Σαλασίδου). Είχε 2 γιούς (Ηλίας και Αθανάσιος) και 3 εγγόνια (Ευάγγελος, Ευάγγελος, Έλενα).
Πήρε μέρος στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος βουλευτής Πιερίας με τη Νέα Δημοκρατία και εξελέγη με 17.235 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές το 1977 επανεξελέγη βουλευτής με 8.018 ψήφους. Υπήρξε προσωπικός και πολιτικός φίλος του Ευάγγελου Αβέρωφ, τον οποίο και στήριξε στην υποψηφιότητά του για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας το 1980 κόντρα στον Γεώργιο Ράλλη.
Το 1981 υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής της ΝΔ από τον Ιανουάριο ως τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς. Ήταν ένας εκ των πρώτων 24 Ελλήνων Ευρωβουλευτών. Ήταν μέλος της Επιτροπής Ενεργείας και Ερευνών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, από το Φεβρουάριο ως τον Οκτώβριο του 1981. Υπήρξε υποψήφιος βουλευτής με την Νέα Δημοκρατία και τη χρονιά 1993 υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, χωρίς να κατορθώσει να εκλεγεί ωστόσο. Ήταν ενεργός με τα κοινά ακόμα και τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το 2009 στήριξε με κοινή δήλωση 7 πρώην βουλευτών της ΝΔ τον Αντώνη Σαμαρά. Το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Νικόλαος Κάκκαλος
Βιογραφία
Σπούδασε Μαθηματικός στο ΑΠΘ. Το 1974 προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία μέσω της τοπικής οργάνωσης του Λιτοχώρου. Την επόμενη χρονιά έγινε μέλος της νομαρχιακής επιτροπής του κόμματος και στις δημοτικές εκλογές του 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με τη ΝΔ στο Λιτόχωρο.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1989 στην Πιερία και επανεξελέγη το Νοέμβριο του 1989, το 1990, το 1993 και το 1996. Διαγράφηκε από βουλευτής της ΝΔ στις 4 Φεβρουαρίου 1998 (για έναν χρόνο ως το 1999 ) και κατέστη ανεξάρτητος.
Το Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Στερεοτυπία (τεχνική)
Η στερεοτυπία είναι τεχνική των γραφικών τεχνών. Ανήκει στη γενική κατηγορία της αναγλυφοτυπίας ή υψιτυπίας επειδή το θέμα που θα εκτυπωθεί είναι υπερυψωμένο. Το θέμα προς εκτύπωση αποτυπώνεται σε μια χάρτινη μάζα που πιέζεται έτσι ώστε να γίνει μήτρα. Στην μήτρα αυτή χύνεται το ρευστό μέταλλο όπου ψύχεται και στερεοποιείται. Αποτελείται από ανάγλυφα τυπογραφικά στοιχεία, τα οποία κατάλληλα στοιχειοθετημένα, σχηματίζουν τις λέξεις, τις αράδες και τα κείμενα, ή σχέδια τα οποία και αποτελούν την εκτυπωτική μήτρα. Τα στοιχεία τα οποία είναι μη αναγνώσιμα γιατί η εκτύπωση γίνεται απ’ ευθείας στο χαρτί.
Ιστορία
Η ανακάλυψη της χρονολογείται από το 1700 οπότε ο Άγγλος Γουώλεϋρ τύπωσε το βιβλίο των Ωρών με πήλινες μήτρες. Το 1796 ο Γάλλος Φερμέν Ντιντό εφηύρε ειδικό μεταλλικό κράμα έως να καταλήξει σε κράμα χαλκού, μολύβδου και κασσίτερου για τα στερεότυπα που χρησιμοποίησε στις εκδόσεις του. Τη μάζα του χαρτιού την εισήγαγε ο Γάλλος Κλωντ Ζενού το 1829.<Παυλόπουλος, Δ., Χαρακτική Γραφικές Τέχνες, Αθήνα 2004> Στις οργανωμένες τυπογραφικές μονάδες που χρησιμοποιούνται κυλινδρικά τυπογραφικά πιεστήρια, η μήτρα σχηματίζεται σε μηχανικά πιεστήρια με πολύ μεγάλη πίεση, ενώ ξεραίνεται ταυτόχρονα. Η εκτύπωση γίνεται σε περιστροφικό πιεστήριο όπου πραγματοποιείται μεταξύ ενός εκτυπωτικού κυλίνδρου και ενός κυλίνδρου που ασκεί την πίεση, ονομάζεται  επίσης πιεστήριο δύο κυλίνδρων.
Η ανακάλυψη της χαιρετίστηκε από τους τυπογράφους της εποχής καθώς διευκόλυνε πολύ την αναπαραγωγή των κειμένων καθώς αποφεύγονταν η φθορά των τυπογραφικών στοιχείων. Το 1840 έφερε από τη Γαλλία στην Ελλάδα την τεχνική της στερεοτυπίας ο Ανδρέας Κορομηλάς. Από έναν τεχνίτη του τυπογραφείου του η τεχνική διαδόθηκε και σε άλλα τυπογραφεία. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται σε πολύ λίγα εργαστήρια στην Ελλάδα για κάποιες μόνο περιορισμένες συλλεκτικές εκδόσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Εκτύπωση
Patrouille Suisse
thumb|right|250px|Οι Patrouille Suisse right|250px|thumb|Οι Patrouille Suisse σε σχηματισμό thumb|right|250px|Αεροσκάφος F-5E Tiger II των Patrouille Suisse
Οι Patrouille Suisse είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος της Ελβετικής Πολεμικής Αεροπορίας. Η ομάδα χρησιμοποιεί έξι μαχητικά αεροσκάφη Northrop F-5E Tiger II.
Ιστορία
Οι Patrouille Suisse δημιουργήθηκαν στις 8 Αυγούστου 1964 ως μέρος της Ελβετικής Πολεμικής Αεροπορίας. Το όνομα τους προέρχεται από το όνομα του γαλλικού ακροβατικού σμήνους Patrouille de France.
Το 1970 οι Patrouille Suisse απέκτησαν και πέμπτο αεροσκάφος. Οι επιδείξεις τους ήταν περιορισμένες μόνο στην Ελβετία λόγω της ουδετερότητά της. Αυτό όμως άλλαξε το 1978 όταν η ομάδα μετέβη στο Salon-de-Provence από την πρόσκληση των Γάλλων, με έξι αεροσκάφη.
Το 1991 το σμήνος άλλαξε το σχέδιο των χρωμάτων σε κόκκινα και άσπρα ωστε να ενσωματώσει τα ελβετικά χρώματα σημαιών και το λογότυπο για τη 700η επέτειο της Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Το 1994 ήταν η τελευταία χρονία που οι Patrouille Suisse χρησιμοποίησαν τα Hawker Hunter, τα οποία αντικαταστάθηκαν με τα F-5E Tiger II. Το 1996 εγκαταστάθηκαν συστήματα καπνού για να αυξήσουν την οπτική αισθητική της ομάδας και για να επιτρέψουν στους πιλότους να προσδιορίζουν την θέση μεταξύ τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
left|250px|thumb|Αεροσκάφος F-5E Tiger II των Patrouille Suisse
Κατηγορία:Αεροπορία στην Ελβετία Κατηγορία:Ένοπλες δυνάμεις της Ελβετίας
Ντουάρτε Β΄ της Μπραγκάνσα
Ο Ντουάρτε Β΄ (Duarte Nuno de Bragança, 23 Σεπτεμβρίου 1907 - 23 Δεκεμβρίου 1976) ή Ντουάρτε-Νούνο από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν δούκας της Μπραγκάνσα, διεκδικητής του Πορτογαλικού στέμματος (1920 - 1976) και επικεφαλής του Οίκου του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μιχαήλ Β΄ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου 6ου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ.
Το 1834 απεβίωσε ο Πέτρος Δ΄ της Πορτογαλίας και τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαρία Β΄. Ωστόσο, από την πλευρά των Μιχαηλιστών, ο ανιψιός του Μιχαήλ (Β΄) ήταν ο νόμιμος διεκδικητής του Πορτογαλικού θρόνου. Ο Ντουάρτε-Νούνο ενώ είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς (ετεροθαλείς από τον πρώτο γάμο του πατέρα του): ο δευτερότοκος Φραγκίσκος είχε προαπεβιώσει (1919) χωρίς απογόνους, ενώ ο πρωτότοκος Μιχαήλ, απαρνήθηκε όλα τα δικαιώματά του, προκειμένου να νυμφευτεί μία άσημη Αμερικανίδα (1920). Την ίδια χρονιά και ο πατέρας του παραιτήθηκε για λογαριασμό του Ντουάρτε-Νούνο.
Έτσι υπήρχαν δύο δυναστείες που διεκδικούσαν το βασίλειο της Πορτογαλίας: ο κλάδος Κοχάρυ του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα που βασίλευε τον τελευταίο αιώνα και καταγόταν από τον Φερδινάνδο Β΄ και τη σύζυγό του Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας, και ο κλάδος της Μπραγκάνσα του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας-Αβίς που εκπροσωπείτο από τον Ντουάρτε-Νούνο. Ο πρώτος κλάδος ήταν υποστηριχτής της συνταγματικής μοναρχίας, ενώ ο δεύτερος ήταν απολυταρχικός και ήταν υπέρ της απεριόριστης εξουσίας του βασιλιά.
Η πλευρά των Μιχαηλιστών είχε κηρυχθεί από την βασίλισσα Μαρία Β΄ ανεπιθύμητη για την Πορτογαλία. Σε πείσμα της απόφασής της, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας τους παραχώρησε αχανείς εκτάσεις στο Σέμπενσταϊν, που βρισκόταν υπό Πορτογαλική κατοχή.
Το 1910 ανατράπηκε η δυναστεία της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα στην Πορτογαλία και ανακηρύχθηκε η δημοκρατία. Ο τελευταίος βασιλιάς Εμμανουήλ Β΄ εξορίστηκε, οπότε οι δύο -από χρόνια αντιμαχόμενοι θανάσιμα- κλάδοι μπορούσαν να συναντηθούν και να λύσουν τις διαφορές τους.
Συμφωνία με τον εξόριστο Εμμανουήλ Β΄ για την διαδοχή
Το 1908 είχε δολοφονηθεί ο πατέρας και ο μεγαλύτερος αδελφός τού Εμμανουήλ Β΄. Το 1920 απεβίωσε ο θείος του Αλφόνσος, οπότε θα εξέλιπε ο κύριος κλάδος του Κοχάρυ, αφού ούτε ο ίδιος ο Εμμανουήλ Β΄ είχε γιους. Προχώρησαν σε δύο συνθήκες, σύμφωνα με τις οποίες ο Ντουάρτε-Νούνο αναγνώριζε τον Εμμανουήλ Β΄ σαν τον νόμιμο διεκδικητή, αλλά μετά τον θάνατό του χωρίς απογόνους, όλα τα δικαιώματα θα περιέλθουν σε αυτόν.
Το 1927, απεβίωσε ο πατέρας του Ντουάρτε-Νούνο και το 1932 ο ίδιος ο Εμμανουήλ Β΄ άτεκνος, οπότε όλα τα δικαιώματα στο Πορτογαλικό στέμμα πέρασαν στον Ντουάρτε-Νούνο.
Πολλοί οπαδοί της μοναρχίας άρχισαν να αμφισβητούν την διαδοχή του, αν και ήταν απευθείας εγγονός του βασιλιά Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Τα άρθρα 87 και 88 του Καταστατικού Συντάγματος (1820) έλεγαν ότι οι βασιλείς της Πορτογαλίας πρέπει να είναι φυσικοί απόγονοι της βασίλισσας Μαρίας Β΄ και μόνο εάν εξαλειφθούν αυτοί είναι δυνατό να περάσει η διαδοχή αλλού.
Απόγονοι της Μαρίας υπήρχαν, αλλά βρίσκονταν μακριά από την Πορτογαλία και δεν είχαν Πορτογαλική υπηκοότητα, κάτι που το άρθρο 89 του ίδιου Καταστατικού το απέκλειε. Υπήρχαν αμφιβολίες και για την Πορτογαλική υπηκοότητα του ίδιου, αφού ο παππούς του είχε εξοριστεί από το 1834, ενώ ο ίδιος και ο πατέρας του είχαν γεννηθεί μακριά και δεν είχαν ζήσει ποτέ στην Πορτογαλία. Αυτό ήθελε να προλάβει ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας, παραχωρώντας τους εκτάσεις που ανήκαν νόμιμα σε Πορτογαλική κατοχή. Αλλά οι οπαδοί του Ντουάρτε-Νούνο υποστήριξαν ότι το νέο Σύνταγμα του 1842 ακύρωσε τον νόμο της εξορίας (1834).
Μια μερίδα μοναρχικών προσπάθησε αποτυχημένα να επιβάλει μνηστήρα τον Γεώργιο διάδοχο της Σαξονίας, έναν δισεγγονό της Μαρίας Β΄, αλλά ούτε αυτός ήταν Πορτογάλος.
Ο Ντουάρτε-Νούνο εκπαιδεύτηκε από δυο Πορτογαλίδες και από τον Βενεδικτίνο μοναχό Φρέι Εστεβάο. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο αβαείο του Έτταλ στην Βαυαρία και στο Αβαείο του Κλερβώ στη Γαλλία. Επισκέφθηκε μυστικά την Πορτογαλία (1929), αν και του ήταν απαγορευμένο από τον νόμο της εξορίας του 1834.
Διαδοχή
Νυμφεύτηκε (15 Οκτωβρίου 1942) στον καθεδρικό ναό της Πετρόπολις στη Βραζιλία την Μαρία Φραγκίσκη της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, δισεγγονή του Πέτρου Β΄ αυτοκράτορα της Βραζιλίας, μικρότερου αδελφού της βασίλισσας Μαρίας Β΄, προσπαθώντας καλοπροαίρετα να συμφιλιώσει με τον γάμο του τους δύο κλάδους. Ο γάμος τού έδωσε 3 γιους:
Ο αδελφός της Μαρίας-Φραγκίσκης, ο Πέτρος Γκαστάο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, παραχώρησε σε αυτήν τα δικαιώματά του στο δουκάτο της Μπραγκάνσα, που είχαν προέλθει σε αυτόν από τον προπάππο του Πέτρο Β΄ αυτοκράτορα της Βραζιλίας. Από τον Πέτρο Β΄ είχαν περάσει στην κόρη του Ισαβέλλα και αυτή τα έδωσε στον γιο της, Πέτρο ντ' Αλκαντέρα, πατέρα του Πέτρου-Γκαστάο και της Μαρίας-Φραγκίσκης.
Επιστροφή στην Πορτογαλία
Τον Μάιο του 1950, το εθνικό συμβούλιο της Πορτογαλίας ακύρωσε τους 2 νόμους (1834, 1910) και επέτρεψε στον Ντουάρτε-Νούνο να επιστρέψει στην Πορτογαλία. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να το κάνει ως το 1952, διότι είχε τραυματιστεί σε ατύχημα. Μετά τον θάνατο του προέδρου Όσκαρ Καρμόνα, ο δικτάτορας της Πορτογαλίας Ολιβέιρα Σαλαζάρ σκεφτόταν να επαναφέρει τη μοναρχία, αλλά τελικά προτίμησε να κρατήσει την εξουσία για τον εαυτό του.
Το 1974 ο Ντουάρτε-Νούνο παραχώρησε την κατοικία του στο Παλάτσιο του Σάο Μάρκος στο Πανεπιστήμιο της Κόιμπρα και εγκαταστάθηκε στην νότια Πορτογαλία, όπου έζησε μέχρι τον θάνατο του με την ανύπαντρη αδελφή του Φιλίππη.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα
Buena Vista Social Club
Το Buena Vista Social Club είναι χορευτική και μουσική λέσχη στην Αβάνα της Κούβας, που τη δεκαετία του 1940 αποτελούσε δημοφιλές μέρος συνάντησης για μουσικούς.
Αναβίωση
Το δεκαετία του 1990, ύστερα από 50 σχεδόν χρόνια αφότου η λέσχη έκλεισε, το Buena Vista Social Club ενέπνευσε μια ηχογράφηση που έγινε από τον Κουβανό μουσικό Χουάν ντε Μάρκος Γκονσάλες και τον Αμερικάνο κιθαρίστα Ράι Κούντερ μαζί με παραδοσιακούς μουσικούς από την Κούβα, μερικοί εκ των οποίων ήταν βετεράνοι που είχαν παίξει μουσική στην λέσχη την εποχή της ακμής της.
Το άλμπουμ της ηχογράφησης, που ονομάστηκε Buena Vista Social Club, γνώρισε επιτυχία διεθνώς κερδίζοντας βραβείο Γκράμι. Τον Απρίλιο του 1998 οι συντελεστές του έδωσαν δύο συναυλίες στο Άμστερνταμ. Ο Γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς που βιντεοσκόπησε την συναυλία, μαζί με άλλο υλικό από συνεντεύξεις μουσικών και βίντεο από την Αβάνα, δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ που ονομάστηκε επίσης Buena Vista Social Club. Η ταινία του Βέντερς που κυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου 1999 έλαβε ευρεία αποδοχή από τους κριτικούς και ήταν υποψήφια για το Όσκαρ του Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, ενώ απέσπασε διάφορα άλλα βραβεία, όπως αυτό του Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου.
Η επιτυχία τόσο του άλμπουμ όσο και της ταινίας αναβίωσε το διεθνές ενδιαφέρον για την παραδοσιακή μουσική της Κούβας και της Λατινικής Αμερικής γενικότερα. Σήμερα, επιζώντα μέλη της πρώτης λέσχης μαζί με μια νέα φουρνιά ταλαντούχων μουσικών, κάνουν διεθνείς περιοδείες με το όνομα Orquesta Buena Vista Social Club.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική στην Κούβα Κατηγορία:Χορός στην Κούβα
Μεκέλε
Το Μεκέλε (αμχ.: መቀሌ, τιγκρινιακά: መቐለ) είναι πόλη της βόρειας Αιθιοπίας, πρωτεύουσα της περιφέρειας Τιγκράι. Βρίσκεται 650 χλμ. βόρεια της Αντίς Αμπέμπας σε υψόμετρο 2.084 μέτρων.
Το Μεκέλε αποτέλει μεγάλο βιομηχανικό κέντρο του βορρά της Αιθιοπίας. Στην πόλη δεσπόζει το αεροδρόμιο Αλούλα Αμπά Νέγκα.
Συλλογή
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Ντάι Βιέτ
Το Ντάι Βιέτ (βιετναμικά τσου νομ: 大越, βιετναμικά: Đại Việt, προφέρεται ɗâjˀ vìət, κυριολεκτικά Μεγάλο Βιέτ) είναι το όνομα του Βιετνάμ για τις περιόδους μεταξύ των ετών 1054 και 1400 και το 1428 έως το 1804. Ξεκινώντας από την βασιλεία του Λι Θαν Τονγκ (1054-1072), τρίτου αυτοκράτορα της Δυναστείας Λι, μέχρι την κυριαρχία του Γκια Λονγκ (βασίλεψε το 1802-1820), πρώτου αυτοκράτορα της δυναστείας Νγκουιέν, ήταν το δεύτερο μακροβιότερο όνομα που χρησιμοποιήθηκε για τη χώρα μετά το "Βαν Λανγκ".
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Χόα Λου – Αυτοκρατορική Πρωτεύουσα των Ντάι Κο Βιέτ Προηγουμένως, από την βασιλεία του Ντιν Τιέν Χοάνγκ (968-979), η χώρα αναφερόταν επισήμως ως Ντάι Κο Βιέτ (大瞿越), με το κο (瞿) να αναφέρεται στο όνομα του Γκαουτάμα Μπούντα (瞿曇·喬達摩). Ο όρος "Βιέτ" είναι ο ίδιος με την κινεζική λέξη "Γιούε", αρχαίο όνομα διαφόρων μη κινέζικων ομάδων που ζούσαν στη σημερινή βόρεια/νότια Κίνα και βόρειο Βιετνάμ, σημαίνοντας έτσι "Μεγάλο Βουδιστικό Βιετνάμ". Το 1010 ο Λι Θάι Το, ιδρυτής της δυναστείας Λι, μετακόμισε την πρωτεύουσα του Ντάι Κο Βιέτ στο Θάουνγκ Λονγκ (Ανόι) και έκτισε την αυτοκρατορική ακρόπολη του Θανγκ Λονγκ όπου αργότερα βρισκόταν η Ακρόπολη του Ανόι.
Το 1054, ο Λι Θαν Τονγκ - ο τρίτος αυτοκράτορας των Λι - μετονόμασε τη χώρα σε Ντάι Βιέτ. Το 1149 η δυναστεία Λι άνοιξε το λιμάνι Βαν Ντον στη σημερινή βορειοανατολική επαρχία Κουάνγκ Νιν για το εξωτερικό εμπόριο.
Το Ντάι Βιέτ απέκρουσε επιτυχώς τις επιθέσεις της αυτοκρατορίας των Χμερ, υπό το Σουριαβαρμάν Β΄ τα έτη 1128, 1132 και 1138. Μια τελική αποστολή το 1150 έπρεπε να αποσυρθεί πριν μπορέσει να πραγματοποιηθεί.
Το 1400, ο ιδρυτής της δυναστείας Χο, Χο Κουί Λι, άλλαξε το όνομα της χώρας σε "Ντάι Νγκου" (大虞). Το 1407, το Βιετνάμ έπεσε υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Μινγκ, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1427, όπου η περιοχή μετονομάστηκε σε "Γκιάο Τσι". Το 1428 ο Λε Λόι, ο ιδρυτής της δυναστείας Λε, απελευθέρωσε το Γκιάο Τσι και αποκατέστησε για άλλη μια φορά το βασίλειο ως "Ντάι Βιέτ".
Το όνομα "Ντάι Βιέτ" σταμάτησε να χρησιμοποιείται όταν η δυναστεία Νγκουγιέν άρχισε να ασκεί την εξουσία. Το όνομα της χώρας άλλαξε επισήμως και πάλι, το 1804, αυτή τη φορά στο "Βιέτ Ναμ" (越南) από τον Γκιά Λονγκ.
Κόμμα
Το όνομα Ντάι Βιέτ είχε επίσης παρθεί από μια από τις εθνικιστικές ομάδες στο Βιετνάμ το 1936.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ
Τζον Γκαλιάνο
Ο Τζον Γκαλιάνο (John Charles Galliano, 28 Νοεμβρίου 1960) είναι Βρετανός σχεδιαστής μόδας.
Γεννήθηκε στο Γιβραλτάρ από πατέρα που καταγόταν από το Γιβραλτάρ και μητέρα Ισπανίδα. Όταν ήταν έξι ετών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο νότιο Λονδίνο. Το 1981 πήγε για σπουδές στο Central Saint Martins College of Art and Design. Παράλληλα εργαζόταν ως ενδυματολόγος στο θέατρο και σαν βοηθός του Τόμι Νάτερ (Tommy Nutter). Το 1984 η πτυχιακή του κολεξιόν με τον τίτλο Les Incroyables (Οι Απίστευτοι), εμπνευσμένη από τη Γαλλική Επανάσταση, τράβηξε την προσοχή του κοινού και των ειδικών. Αγοράστηκε, όπως και πουλήθηκε, εξολοκλήρου από την αγγλική μπουτίκ Browns.
Το Μάρτιο του 2011 απολύθηκε από τον Οίκο Ντιόρ, επειδή είχε προβεί σε αντισημιτικά σχόλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Ισπανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αντισημιτισμός στη Γαλλία
Κοινότητα Σκαλωτής
Με την ονομασία κοινότητα Σκαλωτής αναφέρονται:
Απόλλων 10
Η αποστολή Απόλλων 10 ήταν μέρος του Προγράμματος Απόλλων της NASA, που τελικό του στόχο είχε την προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη. Η συγκεκριμένη αποστολή είχε σαν στόχο να δοκιμαστεί η σεληνάκατος για πρώτη φορά κάτω από πραγματικές συνθήκες σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Κατά τη διάρκεια της αποστολής πραγματοποιήθηκαν οι ανάλογοι ελιγμοί αποσύνδεσης της σεληνακάτου από το μητρικό σκάφος, καθόδου σε χαμηλό ύψος γύρω από το φεγγάρι, ανόδου και επανασύνδεσής της με το μητρικό σκάφος.
Πλήρωμα
Στις 13 Νοεμβρίου 1968, λίγο μετά την ανακοίνωση της πτήσης Απόλλων 8, η NASA ανακοίνωσε και το πλήρωμα της πτήσης Απόλλων 10, το οποίο όπως συνηθιζόταν ήταν το αναπληρωματικό πλήρωμα της πτήσης Απόλλων 7. Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση του Απόλλων 10 ήταν: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Οι Stafford και Young είχαν ήδη προϋπηρεσία δύο διαστημικών πτήσεων, ενώ ο Cernan είχε ξαναπετάξει μια φορά. Η Αποστολή Απόλλων 10 ήταν η πρώτη διαστημική αποστολή στην ιστορία της Αμερικής που επανδρώθηκε πλήρως από έμπειρους αστροναύτες.
Η εφεδρική ομάδα αποτελείτο από τους:
Επιτεύγματα της πτήσης
Η επιτυχία της πτήσης Απόλλων 10 απέδειξε ότι η NASA ήταν πραγματικά σε θέση να πραγματοποιήσει αλλεπάλληλες πτήσεις μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, αφού από την πτήση του Απόλλων 7 είχαν περάσει μόλις επτά μήνες. Η πτήση του Απόλλων 10 ήταν η τέταρτη πτήση που πραγματοποιήθηκε, ενώ άλλες δύο ήταν έτοιμες να πραγματοποιηθούν. Εκτός αυτού, η πτήση αυτή πέτυχε όλους τους επιμέρους σκοπούς της, αφού πραγματοποίησε όλους τους αναγκαίους ελιγμούς για την επικείμενη προσσελήνωση, που επιτεύχθηκε με την επόμενη αποστολή, Απόλλων 11.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Απόλλων Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1969
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας
Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων. Εποπτεύεται από Εφορεία με τριετή θητεία, η οποία ορίζεται από την Περιφέρεια και απευθύνεται κυρίως στους κατοίκους του Νομού αλλά και σε κάθε πολίτη που την επισκέπτεται και ερευνά τις συλλογές της ή χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της. Το Παράρτημα της, στεγάζεται στο σχολικό συγκρότημα του 7ου και 11ου σχολείου δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Κύριος σκοπός της είναι να ψυχαγωγεί και να επιμορφώνει τους χρήστες της, να τους παρέχει υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που θα καλύπτουν τις ανάγκες για πληροφόρηση και έρευνα και παράλληλα, να προωθεί τον πολιτισμό και την αγάπη για το βιβλίο και για τη βιβλιοθήκη.
Η συλλογή της αποτελείται από ιστορικό υλικό του τόπου και της περιφέρειας, χρήσιμο για κάποιον ερευνητή και από τεκμήρια που καλύπτουν όλες τις επιστήμες και τα θεματικά πεδία που μπορεί να απασχολούν κάποιον. Περιλαμβάνει πάνω από 100.000 τόμους βιβλίων (50.000 από αυτούς είναι καταχωρημένοι σε ηλεκτρονική μορφή) καθώς και οπτικοακουστικό υλικό (VHS, DVD, CD-ROM, DVD-ROM, CD μουσικής). Μέλος της βιβλιοθήκης μπορεί να γίνει κάθε πολίτης του νομού Ημαθίας με τη προσκόμιση της αστυνομικής του ταυτότητας, ενώ για τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου είναι απαραίτητη η παρουσία του κηδεμόνα για την έκδοση της κάρτας μέλους.
Το 2009 η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας ξεκίνησε τη λειτουργία του νέο της παιδικού τμήματος με το όνομα "Τα Μαγικά Κουτιά". Τη κατασκευή του νέο παιδικού τμήματος χρηματοδότησε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και το εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. To 2010 βραβεύτηκε με το Βραβείο «Πρόσβαση στη Μάθηση» (Access to Learning Award - ATLA) από το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates για τη δημιουργική χρήση των υπηρεσιών πληροφόρησης και τεχνολογίας για την ικανοποίηση των οικονομικών, εκπαιδευτικών και πολιτιστικών αναγκών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεροια Κατηγορία:Βέροια
Εκλογές στη Ρωσία
Στη Ρωσία διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για βουλή.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Για να μπορέσει ένα κόμμα να εκπροσωπηθεί στο Κοινοβούλιο πρέπει να κερδίσει τουλάχιστον το 8% των έγκυρων ψηφοδελτίων.
2012
Άνετη νίκη είχε ο Βλαντίμιρ Πούτιν από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 63,6% με 110.000.000 ψήφοι. Δεύτερος αναδείχθηκε ο εθνικιστής Μιχαήλ Προχόροφ με 17,2%,ενώ τρίτος ήρθε ο Κομμουνιστής Γκενάντι Ζιουγκάνοφ με 7,9%. Ο εθνικιστής Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι συγκέντρωσε 6,24% και ο ηγέτης του κόμματος Μια Δίκαιη Ρωσία, Σεργκέι Μιρόνοφ, έρχεται τελευταίος με 3,84%. Τέλος, η συμμετοχή έφτασε στο 65%. Πρόεδρος, 4 Μαρτίου 2012 ! style="text-align:left; background:#e9e9e9; vertical-align:top;"|Υποψήφιοι ! style="text-align:left; background:#e9e9e9; vertical-align:top;"|Κόμματα στα οποία πρόσκεινται ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Ψήφοι ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|%
2008
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 2 Μαρτίου 2008 αναδείχθηκε νικητής ο προεπιλεγμένος υποψήφιος του απερχόμενου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ έλαβε περίπου το 70% των ψήφων. Οι εκλογές επικρίθηκαν από την αντιπολίτευση και η εκλογή του Μεντβέντεφ έτυχε "χλιαρής" υποδοχής από τη Διεθνή Κοινότητα και τον ξένο Τύπο.
'''Πρόεδρος, 2 Μαρτίου 2008 ! style="text-align:left; background:#e9e9e9; vertical-align:top;"|Υποψήφιοι ! style="text-align:left; background:#e9e9e9; vertical-align:top;"|Κόμματα ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Ψήφοι ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|% Ρωσικό Κόμμα Οικολόγων- Οι Πράσινοι και Δύναμη του Πολίτη.
2011
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2011 το συντηρητικό κυβερνών κόμμα του Βλαντίμιρ Πούτιν η Ενωμένη Ρωσία κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο με σημαντικές όμως απώλειες αφού έλαβε 49,51% και 238 έδρες. Το Σοσιαλιστικό/Κομμουνιστικό κόμμα εξασφάλισε 19,08% και 92 έδρες, οι εθνικιστές 13,24% και 64 έδρες και η κεντροδεξιά Δίκαιη Ρωσία 11,67% και 56 έδρες. Το φιλελεύθερο/φιλοδυτικό Γιάμπλοκο έλαβε 3,43% και δεν μπόρεσε να εισέλθει στο στο κοινοβούλιο. Τέλος τα υπόλοιπα κόμματα πήραν ποσοστά κάτω από 2%.
Παραπομπές
*
Θεοφάνης Λαμπουκάς
Ο Θεοφάνης Λαμπουκάς (Theophanis Lamboukas, γνωστός και ως Théo Sarapo, 26 Ιανουαρίου 1936 – 28 Αυγούστου 1970) ήταν ελληνικής καταγωγής Γάλλος τραγουδιστής, περισσότερο γνωστός ως ο δεύτερος και τελευταίος σύζυγος της διάσημης Γαλλίδας τραγουδίστριας Εντίθ Πιάφ.
Βιογραφία
Ο Λαμπουκάς γεννήθηκε στο Παρίσι. Αρχικώς εργάσθηκε ως κομμωτής στο κομμωτήριο του πατέρα του, ενώ υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό, στην Αλγερία, επί 33 μήνες. Τον γνώρισε στην Πιάφ ο γραμματέας της, Claude Figus. Με την Πιαφ τραγούδησαν το 1962 τη μεγάλη επιτυχία «À quoi ça sert l'amour?». Η Πιαφ τον προώθησε με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο (Théo) Sarapo, από την ελληνική φράση «σ' αγαπώ», με την οποία είναι ομόηχο όταν το «R» προφέρεται με γαλλική προφορά. Τον παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, όταν εκείνη ήταν 46 ετών και ο Θεοφάνης 26.
Καριέρα
Ο Σαγαπό ήταν το τελευταίο από μία μακρά σειρά ταλέντων που ανέδειξε και προώθησε η Πιάφ, όπως οι Σαρλ Αζναβούρ, Ζιλμπέρ Μπεκό, Έντι Κονσταντέν, Υβ Μοντάν, Ζωρζ Μουστακί, Ζακ Πιλ, Les Compagnons de la chanson, κ.ά.. Ηχογράφησε και εκτέλεσε ζωντανά πολλά τραγούδια με την Πιαφ. Περιόδευσαν μαζί στη Γερμανία και στις Κάτω Χώρες, ενώ σχεδίαζαν μία περιοδεία στις κυριότερες πόλεις των ΗΠΑ, αλλά δεν πρόλαβαν εξαιτίας της επιδεινώσεως της υγείας της Πιάφ. Την εποχή που άρχισε να τραγουδά μαζί της, η φωνή του ήταν πολύ ένρινη, αλλά τα επόμενα χρόνια ανέπτυξε μία ιδαίτερα γλυκιά χροιά. Σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο, κληρονόμησε τα χρέη της Πιαφ μετά τον θάνατό της, περίπου 7 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα, οπότε τού έγινε έξωση από το διαμέρισμά τους στη Λεωφόρο Λαν την ημέρα των Χριστουγέννων του 1963, και ηχογράφησε το σχετικό τραγούδι «La maison qui ne chante plus» (= «το σπίτι που δεν τραγουδά πια»), το οποίο έγινε επιτυχία.
Μερικές ακόμα επιτυχίες του Σαγαπό ήταν τα τραγούδια «Le jour viendra», «La Ronde» και «Nous n'étions pas pareils». Υπήρξε επίσης ικανός ηθοποιός, του οποίου η γνωστότερη ταινία ήταν η Judex (1963), σε σκηνοθεσία Ζωρζ Φρανζύ, που βρισκόταν στο στάδιο των γυρισμάτων όταν πέθανε η Πιάφ.
Το τέλος
Ο Θεοφάνης Λαμπουκάς πέθανε στην άκρη ενός δρόμου στη Λιμόζ, μετά από ένα τροχαίο ατύχημα, σε ηλικία μόλις 34 ετών. Τάφηκε δίπλα στην Πιάφ στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ στο Παρίσι. Η επιγραφή πάνω στον κοινό τους τάφο μεταφράζεται ως «Η αγάπη τα κατακτά όλα». Στο ίδιο τάφο αναπαύεται και ο πατέρας της Εντίθ, o Λουί Αλφόνς Γκασσιόν, αλλά και η κόρη της Μαρσέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Αθανάσιος Περρωτής
Ο Αθανάσιος (Νάσος) Περρωτής του Αριστομένη (26 Δεκεμβρίου 1888 - 1970) ήταν Έλληνας νομικός, βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 26 Δεκεμβρίου 1888 και ήταν γιός του Αριστομένη Γεωργίου Περρωτή, Δημάρχου Εμπλακίων και εγγονός του επαναστάτη και επιφανούς πολιτικού του 19ου αιώνα Γεωργίου Περρωτή και από τη μητέρα του του επίσης επιφανούς οπλαρχηγού του Αγώνα, υποστράτηγου και υπασπιστή του Βασιλιά Όθωνα, Ιωάννη Παπατσώνη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Για πρώτη φορά εξελέγη Βουλευτής Μεσσηνίας στην Β Αναθεωρητική Βουλή του 1910 ενώ επανεξελέγη στις εκλογές του 1912 και 1915. Στις εκλογές του 1946 εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων (Κ.Ε.Φ.). Ανέλαβε υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων στην κυβέρνηση Τσαλδάρη από τις 18 Απριλίου ως τις 2 Οκτωβρίου 1946 και στην επόμενη κυβέρνηση του ιδίου από τις 2 Οκτωβρίου 1946 ως τις 24 Ιανουαρίου 1947.
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Μαλλιοπούλου, η οποία απεβίωσε πρόωρα το 1940, και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, την Αντιγόνη που διετέλεσε επί πολλά έτη Πρόεδρος του Μαλλιοπουλείου Ευγούς Ιδρύματος Κυψέλης, τον Δημήτριο, κατασκευαστή και εφοπλιστή, την Ισμήνη και τον Αριστομένη, πολιτικό.
Απεβίωσε το 1970.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων
Μπρένταν Φρέιζερ
Ο Μπρένταν Τζέιμς Φρέιζερ (Brendan James Frazer, γεννημένος στις 3 Δεκεμβρίου 1968 ) είναι Αμερικανο-Καναδός ηθοποιός. Έχοντας αποφοιτήσει από το Cornish College of the Arts το 1990, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο Ερωτικό Χτύπημα (1991).
Ο Φρέιζερ έλαβε αναγνώριση το 1992 με την κωμωδία Ο Ροκάς των Σπηλαίων και το δράμα School Ties. Κέρδισε περαιτέρω προβολή για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο Ο Γκαφατζής της Ζούγκλας (1997) και αναδείχθηκε σταρ παίζοντας τον Ρικ Ο'Κόνελ στην τριλογία Η Μούμια (1999–2008). Ανέλαβε δραματικούς ρόλους στα Θεοί και δαίμονες (1998), Ο Ήσυχος Αμερικανός (2002) και Crash (2004) και περαιτέρω ρόλους φαντασίας στα 7 Ευχές (2000) και Ταξίδι στο Κέντρο της Γης (2008).
Η κινηματογραφική δουλειά του Φρέιζερ επιβραδύνθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 έως τα μέσα της δεκαετίας του 2010 εν μέσω διαφόρων προβλημάτων υγείας, προσωπικών απωλειών και συνεπειών από σεξουαλική επίθεση που φέρεται να διαπράχθηκε εναντίον του το 2003 από τον Φίλιπ Μπερκ, τον τότε πρόεδρο της Ένωσης Ξένων Τύπου του Χόλιγουντ. Διακλαδίστηκε στην τηλεόραση με ρόλους στη μίνι σειρά του History Texas Rising (2015), το δράμα του Showtime The Affair (2016–2017), τη σειρά του FX Trust (2018), και τη σειρά του HBO Max και της DC Universe Doom Patrol (2019–2023). Η κινηματογραφική καριέρα του Φρέιζερ αναζωογονήθηκε με τις εμφανίσεις σε μεγάλες ταινίες όπως το No Sudden Move (2021) του Στίβεν Σόντερμπεργκ και το Η Φάλαινα του Ντάρεν Αρνόφσκι (2022). Ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στην τελευταία του χάρισε το βραβείο Ταινίας Επιλογής Κριτικών και το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί γαλλικής καταγωγής Κατηγορία:Καναδοί αμερικανικής καταγωγής Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Ντουάρτε Πίο
Ο Ντουάρτε Πίο της Μπραγκάνσα (Duarte Pio de Bragança, Βέρνη, γενν. 15 Μαΐου 1945) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα είναι ο 24ος δούκας της Μπραγκάνσα και διεκδικητής του Πορτογαλικού θρόνου.
Βιογραφία
Είναι ο μεγαλύτερος γιος του Ντουάρτε Νούνο και της πριγκίπισσας της Βραζιλίας Μαρίας-Φραγκίσκης της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, κόρης του Πέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά. Γεννήθηκε στην εξορία και βαπτίστηκε από τον ίδιο τον πάπα Πίο ΙΒ΄, με ανάδοχο την βασίλισσα της Πορτογαλίας Αμαλία της Ορλεάνης, μητέρα του Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας, του τελευταίου βασιλιά.
Το 1950, το εθνικό Συμβούλιο της Πορτογαλίας ανακάλεσε τον πατέρα του από την εξορία, καταργώντας τα διατάγματα των ετών 1834 και 1910, έτσι ο Ντουάρτε-Πίο επέστρεψε σε δύο χρόνια με τους γονείς του σε ηλικία 7 ετών.
Μπήκε στο στρατιωτικό Κολλέγιο της Λισσαβώνας (1960), φοίτησε στο Ινστιτούτο Αγροτικών σπουδών και στο Ινστιτούτο των αναπτυξιακών σπουδών του Πανεπιστημίου της Γένοβας. Το διάστημα 1968 - 1971 υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και ορκίστηκε πίστη στην Πορτογαλική δημοκρατία, κάτι που έκανε τους οπαδούς της μοναρχίας να τον επικρίνουν.
Εργάστηκε στη συνέχεια σαν πιλότος σε ελικόπτερο στην Πορτογαλική αεροπορία, όπου συμμετείχε στις υποθέσεις των Πορτογαλικών αποικιών. Στην Ανγκόλα αναμείχθηκε με ένα τοπικό κίνημα ανεξαρτησίας και διώχθηκε από τον πρωθυπουργό Μαρσέλο Καετάνο. Τον Δεκέμβριο 1976 πέθανε ο Ντουάρτε Β΄ της Μπραγκάνσα και έτσι ο Ντουάρτε-Πίο πήρε τον τίτλο του δούκα της Μπραγκάνσα και του μνηστήρα του Πορτογαλικού θρόνου.
Νέες αντιδράσεις μοναρχικών προς το πρόσωπο του
Μερίδα των Πορτογάλων μοναρχικών τού αντιπαρατάχθηκε και αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει, ανακαλώντας τα συμβάντα του 1834, όταν ο προπάππους του βασιλιάς Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας είχε εξοριστεί και είχαν αποκλειστεί όλοι οι απόγονοί του από την διαδοχή. Αρνήθηκαν επίσης να αναγνωρίσουν όλες τις συμφιλιωτικές συνθήκες που είχε κάνει με τον τελευταίο βασιλιά Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας, ο οποίος ανήκε στον κλάδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Δεν είχαν όμως κανένα αποτέλεσμα οι διαμαρτυρίες τους, αφού όλοι οι απόγονοι της Μαρίας Β΄ δεν είχαν την Πορτογαλική υπηκοότητα.
Τον Μάιο 2006, το Πορτογαλικό Υπουργείο Εξωτερικών αναγνώρισε επίσημα τον Ντουάρτε-Πίο σαν δούκα της Μπραγκάνσα. Ο βουλευτής Καμάρα Περέιρα, αρχηγός των μοναρχικών, έστειλε εξοργισμένος επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής ρωτώντας τον, πώς μπορεί να υποστηρίζει τον συγκεκριμένο άνθρωπο, εκπρόσωπο των απολυταρχικών, σαν διεκδικητή του θρόνου. Έλαβε την απάντηση, ότι η δημοκρατία είναι εξασφαλισμένη από το Σύνταγμα.
Έκανε μια σειρά εκστρατειών για την ανεξαρτησία του Ανατολικού Τιμόρ που είχε καταληφθεί (1975) βίαια από την Ινδονησία. Με μια σειρά διαπραγματεύσεων κατάφερε να πείσει τον αντιπρόεδρο της Ινδονησίας Γιουσούφ Χαμπίμπιε (1999) να προκηρύξει δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία ή όχι του Ανατολικού Τιμόρ. Αυτό έγινε αμέσως μετά που ο Χαμπίμπιε έγινε πρόεδρος, οπότε και με δημοψήφισμα το Ανατολικό Τιμόρ απέκτησε ξανά την ανεξαρτησία του.
Οικογένεια
Στις 13 Μαΐου 1995 νυμφεύτηκε την Πορτογαλίδα Ισαβέλλα Ινές Κάστρο Κουρβέλο ντε Ερέντια, επιχειρηματία. Ήταν ο πρώτος γάμος υποψήφιου βασιλιά, που έγινε σε Πορτογαλικό έδαφος από τον γάμο του Λουδοβίκου Α΄ (1862). Στην τελετή παρευρέθηκε ο πρόεδρος Μάριο Σοάρες, ο πρόεδρος της Βουλής και ο πρωθυπουργός Καβάκο Σίλβα, όπως και εκπρόσωποι από όλες τις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης. Από τον γάμο παιδιά του είναι:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Βίλχελμ Φόκε
Ο Βίλχελμ Χάινριχ Φόκε ( Γερμανικά: Wilhelm Heinrich Focke) γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1878. Ήταν ζωγράφος, γλύπτης, εφευρέτης, ποιητής και ποδοσφαιριστής. Μαζί με τον αδερφό του, Χένριχ Φόκε αποτέλεσε πρωτοπόρος της Αεροπορίας. Ο Βίλχελμ Φόκε απεβίωσε στις.
Τα πρώτα χρόνια, η πτήση και ο πόλεμος
Ο Βίλχελμ Χάινριχ Φόκε γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1878 στη Βρέμη. Ήταν ο πρώτος γιος του Δρ. Γιόχαν Φόκε, δημοτικού σύμβουλου και ιδρυτή του «Μουσείου Φόκε», και της Λουίζ Στάμερ, ανηψιάς του γάλλου ζωγράφου Ζαν Ντανιέλ Σουσέι ντε λα Ντουμπουασιέρ ( γα: Jean Daniel Souchay de la Duboissière). Ο Φόκε ήρθε στην επιφάνεια σε ηλικία 31 ετών.