cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλαξίδι
Τουρκοκρατία
Η ακμή του γαλαξιδιώτικου ναυτικού ξεκίνησε την περίοδο 1720-1730, δηλαδή αμέσως μετά τη συνθήκη του Πασάροβιτς (1718). Το 1774, ύστερα από την Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, τα περισσότερα Γαλαξιδιώτικα πλοία σήκωσαν Ρώσικη σημαία. Μία μεγάλη μορφή του αγώνα της Ανεξαρτησίας διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στην ανάπτυξη της ναυτιλίας, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος. Ο Παπαδιαμαντόπουλος είχε συγκεντρώσει τη διακίνηση του εμπορίου της Πελοποννήσου και όλης της Δυτικής Ελλάδας. Για να απελευθερωθεί από το μεσολογγίτικο ναυτικό άρχισε τη ναυπήγηση πλοίων στο Γαλαξίδι. Το 1803 ο γαλαξιδιώτικος στόλος αριθμούσε 50 πλοία. Τα συνηθέστερα εμπορικά λιμάνια των γαλαξιδιώτικων πλοίων ήταν: η Μασσαλία, η Κωνσταντινούπολη και διάφορα άλλα λιμάνια της Ισπανίας και της Ιταλίας.
Επανάσταση του 1821
Οι πρώτες διαβουλεύσεις για την έναρξη της Επανάστασης στο Γαλαξίδι είχαν ξεκινήσει από τις αρχές Μαρτίου, ύστερα από πρωτοβουλία του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Σε αυτή πήραν μέρος, ο επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Πανουργιάς, ο Γιάννης Γκούρας και οι πρόκριτοι της περιοχής. Στις 26 Μαρτίου σώμα 300 ανδρών αναχώρησε για την Άμφισσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη πόλη της Στερεάς Ελλάδας που ύψωσε τη σημαία της Απελευθέρωσης. Οι πλοίαρχοι και οι έμποροι προσέφεραν αμέσως τα πλοία τους υπέρ της πατρίδος ενώ πολλοί Γαλαξιδιώτες έσπευσαν να πολεμήσουν στο Χάνι της Γραβιάς. Μάλιστα για να ενισχύσουν περισσότερο την επανάσταση εξέδωσαν ένα είδος εφημερίδας, την πρώτη της επανάστασης, η οποία αργότερα ονομάστηκε ψευτοεφημερίδα λόγω των υπερβολών της. Το σίγουρο είναι ότι η προσφορά της πόλης του Γαλαξιδίου στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν.
Οι καταστροφές του Γαλαξιδίου
Το Γαλαξίδι κατά τη διάρκεια της Απελευθερωτικού αγώνα γνώρισε τρεις μεγάλες καταστροφές.
Η πρώτη καταστροφή
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1821 απέπλευσε για τον Κορινθιακό κόλπο ο στόλος του Ισμαήλ Μπέη Γιβραλτάρ με 30 οπλισμένα μπρίκια και 2 φρεγάτες. Στις 22 Σεπτεμβρίου, ένα αγγλικό πλοίο οδήγησε στο Γαλαξίδι τον τούρκικο στόλο. Οι Γαλαξιδιώτες μαζί με 200 άντρες του Πανουργιά αμύνονταν σθεναρά. Τη νύχτα όμως οι άντρες του Πανουργιά υποχώρησαν αφού δεν είχαν την απαραίτητη εμπειρία να αντιμετωπίσουν τους ναυτικούς κανονιοβολισμούς. Οι κάτοικοι βλέποντας το ρήγμα στην άμυνα της πόλης αλλά και την ανεπάρκεια των μαχητών εγκατέλειψαν το Γαλαξίδι. Το πρωί της 23ης Σεπτεμβρίου οι Τούρκοι εισέβαλαν στην πόλη και την κατέστρεψαν. Μέσα στο λιμάνι βρήκαν 90 πλοία, τα 13 από αυτά ήταν πολεμικά ενώ τα υπόλοιπα μικρά εμπορικά. Σύμφωνα με τους ιστορικούς οι πιθανότητες να σωθεί το Γαλαξίδι ήταν ελάχιστες αφού έπεσε θύμα των πρώτων πολιτικών διενέξεων. Η καταστροφή οφείλεται στην αδράνεια των Γαλαξιδιωτών αλλά και στη συμφεροντολογική τακτική των πολιτικών της εποχής.
Τον Μάιο του 1825 ο Κιουταχής προκειμένου να εξασφαλίσει τα νώτα του έτσι ώστε να πολιορκήσει με ασφάλεια το Μεσολόγγι επιτέθηκε στο Γαλαξίδι και το κατέστρεψε. Βέβαια η δεύτερη αυτή καταστροφή ήταν λιγότερο επώδυνη αφού τα γαλαξιδιώτικα πλοία δεν ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι. Όμως ακολούθησε χειρότερη καταστροφή, τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, αυτή την φορά από τον Ιμπραήμ, ο οποίος κατάφερε να αρπάξει πλοία και να αιχμαλωτίσει πολλά γυναικόπαιδα, τα οποία στάλθηκαν ως σκλάβοι στην Αίγυπτο. Ύστερα από αυτή την καταστροφή, οι κάτοικοι έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στην Ύδρα, στην Κόρινθο, στο Λουτράκι κ.α. Πολύ αργότερα η κυβέρνηση κατάφερε να επαναφέρει μερικούς Έλληνες αιχμαλώτους από την Αίγυπτο.
1940-1944
Το Γαλαξίδι, όπως και οι άλλες ελληνικές πόλεις, απέστειλε πολλούς νέους στο μέτωπο. Τα πρώτα κατοχικά στρατεύματα εγκαταστάθηκαν στις 15 Μαΐου του 1941 και γρήγορα κατέλαβαν το παρθεναγωγείο, το δημοτικό σχολείο, την οικία Κουτσουλιέρη, την οικία Δροσοπούλου καθώς και την οικία Πλατώνη. Στην πλειονότητα τους οι στρατιώτες ήταν Ιταλοί αφού τη διοίκηση της Στερεάς Ελλάδας είχαν αναλάβει οι Ιταλικές αρχές. Τις επόμενες μέρες συνελήφθησαν οι εν ενεργεία αξιωματικοί του στρατού ενώ οι Ιταλοί απαίτησαν από τους κατοίκους να παραδώσουν τα όπλα τους. Τον Ιανουαρίου του 1942 οι Ιταλοί μετεγκαταστάθηκαν στην Ιτέα. Τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου οι δύο Ιταλοί κατάσκοποι εξαφανίστηκαν με αποτέλεσμα να επέμβει ο Ιταλός διοικητής και να δώσει 48ωρο τελεσίγραφο στους κατοίκους του Γαλαξίδιου για να επιστραφούν πίσω σώοι. Το τελεσίγραφο έληξε και έτσι οι Ιταλοί απείλησαν την πόλη με εμπρησμό. Παρ' όλα αυτά η έγκαιρη επέμβαση του κοινοτάρχη Λουκά Πλατώνη καθώς και του πλοιάρχου Ιωάννη Ανδρεόπουλου έσωσε την πόλη από βέβαιη καταστροφή. Τα επόμενα χρόνια ήταν εξαιρετικά δύσκολα για τους Γαλαξιδιώτες αφού η πείνα τους είχε εξαθλιώσει.
Το δυστυχέστερο έτος για το Γαλαξίδι ήταν αυτό του 1944. Στις 7 Φεβρουαρίου του 1944 οι Γερμανοί κινήθηκαν απειλητικά προς τη βίλα Ζαχαριά, όπου διέμεναν μερικοί Άγγλοι αξιωματικοί. Παράλληλα συνελάμβαναν κάθε περαστικό που συναντούσαν. Στον αναβρασμό που ακολούθησε έπεσε νεκρός, ο δεκαεπτάχρονος Θεόδωρος Μπαρλιακός. Αφού καταδίωξαν τους Άγγλους αξιωματικούς, χωρίς επιτυχία, κατευθύνθηκαν στην αγορά όπου είχαν συγκεντρώσει περί τους εκατό Γαλαξειδιώτες. Από αυτούς συνέλαβαν έντεκα άτομα, τα οποία στάλθηκαν στην Αθήνα, πλην τριών όπου στάλθηκαν στη Γερμανία. Δύο ακόμα περιστατικά συνέβησαν το 1944, στα οποία απειλήθηκε το Γαλαξίδι. Το πρώτο έγινε στις 13 Μαρτίου, όταν αντάρτες κατέλαβαν ένα γερμανικό πλοίο με εφόδια, το οποίο ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι λόγω κακοκαιρίας και αιχμαλώτισαν τους δύο Γερμανούς συνοδούς του. Ο διοικητής απείλησε με ολική καταστροφή της πόλης τους κατοίκους του αν δεν επέστρεφαν εντός τριών ημερών τους αιχμαλώτους. Όμως ένας τυχαίος τραυματισμός του διοικητή οδήγησε στην αντικατάσταση του και συνεπώς στη σωτηρία της πόλης. Μερικούς μήνες αργότερα, και συγκεκριμένα τον Ιουλίου, 800 περίπου Γερμανοί περικύκλωσαν την πόλη με σκοπό να συλλάβουν τους Άγγλους αξιωματικούς. Τελικά απέτυχαν αλλά για εκδίκηση συνέλαβαν 15 Γαλαξιδιώτες, οι οποίοι ύστερα από παρέμβαση του κοινοτάρχη αποφυλακίστηκαν ύστερα από 2-3 μήνες. Το τελευταίο περιστατικό συνέβη τον Αύγουστο του 1944, όταν οι Γερμανοί απέκλεισαν το Γαλαξίδι από την τροφοδοσία του Ερυθρού Σταυρού.
Το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου βρήκε το Γαλαξίδι να μετρά 421 νεκρούς.
Ναυτική πολιτεία
Μετά την επανάσταση και αφού η πόλη συνήλθε από τις καταστροφές, η ναυτιλία άρχισε πάλι να αναπτύσσεται. Την τριετία 1838-1840 το Γαλαξίδι είχε μέσο όρο 21 ναυπηγήσεις τον χρόνο. Το ναυπηγείο της πόλης μπορούσε να συναγωνιστεί επάξια τα ξένα ενώ συνέφερε περισσότερο αφού η κατασκευή ενός πλοίου κόστιζε τα μισά σε σχέση με τα ξένα ναυπηγεία. Τα εμπορικά πλοία κινούνταν στην περιοχή της Μαύρης θάλασσας, της Αζοφικής, του Δούναβη, της Μεσογείου, της Αγγλίας κ.α. Η τοπική κοινότητα με κατάλληλες ενέργειες προσπάθησε να ενθαρρύνει τους νέους να ασχοληθούν με το εμπόριο και τη ναυτιλία γι'αυτό και ίδρυσε Ναυτικό σχολείο, στο οποίο δίδαξαν σπουδαίες προσωπικότητες όπως ο Ευθύμιος Καβάσιλας. Στα μεγάλα λιμάνια της Ευρώπης δηλαδή στο Λιβόρνο, στην Οδησσό, στην Τεργέστη, στη Μασσαλία, στη Νίκαια κ.α. ήταν εγκαταστημένοι πολλοί Γαλαξιδιώτες ναυτιλιακοί πράκτορες έτσι ώστε να συντονίζουν τις επιχειρήσεις τους. Όσο η ζήτηση αυξανόταν, τόσα περισσότερα ναυπηγεία δημιουργούνταν. Το 1860 υπολογίζεται ότι τα γαλαξιδιώτικα πλοία έφταναν τα 300. Μέχρι το 1900 υπήρξε συνεχής ανάπτυξη της ναυτιλίας αλλά στις αρχές το 1900 παρατηρήθηκε μείωση των εμπορικών πλοίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ενώ το 1892 το Γαλαξίδι είχε 126 ιστιοφόρα, το 1903 είχαν μειωθεί σε 92. Σε αντίθεση με την παρακμή του εμπορίου, τα ατμόπλοια των Γαλαξιδιωτών κατάφεραν να διατηρηθούν μέχρι τη δεκαετία του 1930.
Την παρακμή της ναυτιλίας ακολούθησε το δημογραφικό πρόβλημα το οποίο παρουσιάστηκε σχεδόν αμέσως. Ο κύριος λόγος ήταν γιατί λόγω των λιγοστών δουλειών οι Γαλαξιδιώτες, οι οποίοι συνήθως δούλευαν ως καπετάνιοι ή μούτσοι σε ξένα καράβια, έπρεπε να μετακομίζουν στον Πειραιά όπου είχαν συγκεντρωθεί όλες οι ναυτιλιακές εταιρίες.
Εκπαίδευση
thumb|Το Παρθεναγωγείο του Γαλαξιδίου Με την κήρυξη της ανεξαρτησίας του Ελληνικούς Έθνους οι Γαλαξιδιώτες ανέλαβαν τα έξοδα για την κατασκευή σχολικού κτιρίου. Το σχολείο άρχισε να λειτουργεί την περίοδο 1830-1831. Στη συνέχεια το ενιαίο σχολείο χωρίστηκε σε αρρένων και κορασίδων. Το 1880 με πρωτοβουλία του δημάρχου Λουκέρη κατασκευάστηκε το παρθεναγωγείο. Το 1850, περίπου, ιδρύθηκε στο Γαλαξίδι «Ελληνικόν σχολαρχείον», το οποίο προσέφερε καλύτερης ποιότητας εκπαίδευση. Μέχρι τότε οι κάτοικοι αναγκάζονταν να στέλνουν τα παιδιά τους στην Άμφισσα. Τελικά αυτού του είδους τα σχολεία καταργήθηκαν το 1929. Σήμερα λειτουργεί κανονικά δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο.
Ιδιαίτερη προσοχή έδωσαν οι Γαλαξιδιώτες στις ναυτικές σπουδές αφού ήταν και η κυρίως ασχολία τους. Έτσι με διάταγμα της κυβέρνησης το 1867 ιδρύθηκε ναυτικό σχολείο στην πόλη του Γαλαξειδίου καθώς και στην Ύδρα, Σπέτζα, Σύρο και στο Αργοστόλι. Πρώτος καθηγητής ήταν ο Ευθύμιος Καβάσιλας, στου οποίου το σπίτι στεγαζόταν η ναυτική σχολή. Στη συνέχεια η σχολή απέκτησε ιδιόκτητο κτίριο. Το 1885 έπαψε να λειτουργεί η σχολή. Το 1963 με διάταγμα ιδρύθηκε ναυτικό λύκειο το οποίο μετατράπηκε σε Γενικό Λύκειο το 1980 και ύστερα από απαιτήσεις των κατοίκων. Επίσης μέχρι το 1990 λειτουργούσε η «Ανωτέρα δημόσια σχολή εμπορικού ναυτικού Γαλαξειδίου-Πλοιάρχων», η οποία όμως συγχωνεύτηκε με αυτήν της Πρέβεζας. Στη θέση της λειτουργεί σήμερα η «Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων Γαλαξιδίου».
Αποκριές
Η εβδομάδα της Αποκριάς στο Γαλαξίδι έχει ιδιαίτερη σημασία, ειδικά την καθαρά Δευτέρα όπου λαμβάνει χώρα το έθιμο του αλευρομουτζουρώματος. Το έθιμο είναι σχετικά απλό. Οι κάτοικοι μαζεύονται στο λιμάνι το μεσημέρι της Δευτέρας και εφοδιασμένοι με σακούλες αλευριού και μπογιάς. Στη συνέχεια επιδίδονται σε «επικές» μάχες, οι οποίες κρατάνε για ώρες. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην εποχή του Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που οι παλιάτσοι των ιπποδρόμων χρωμάτιζαν τα πρόσωπα τους. Τη σημερινή του μορφή την έλαβε την εποχή της ιστιοφόρου Ναυτιλίας, δηλαδή από το 1840 και μετά, οπότε η γιορτή αυτή πήρε μεγάλες διαστάσεις αφού ήταν η τελευταία και αποχαιρετιστήρια πριν από την αναχώρηση των ναυτικών.
Γραπτός τύπος
Η πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε στο Γαλαξίδι ήταν χειρόγραφη και επονομάστηκε ψευτοεφημερίδα λόγω των υπερβολών της. Εκδόθηκε το 1821 για να εμψυχώσει τους αγωνιστές της Στερεάς Ελλάδας και γι' αυτό δεν συνεχίστηκε η έκδοση της. Πολύ αργότερα, το 1925 έγινε μια προσπάθεια από φοιτητές για την έκδοση φιλολογικού περιοδικού με το όνομα «Φοιτητική συντροφιά», η οποία εκδόθηκε μόνο τους μήνες του καλοκαιριού της περιόδου 1925-1926. Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια πραγματοποιήθηκε από τον Γαλαξιδιώτη δικηγόρο Ιωάννη Μητρόπουλο, κάτοικο Πειραιά, το 1929 με την εφημερίδα «η Γαλαξειδιώτικη». Ήταν μηνιαία και ασχολείτο με τοπικά ζητήματα της περιοχής του Γαλαξιδίου αλλά κυκλοφορούσε κυρίως στον Πειραιά. Η έκδοση της διακόπηκε το 1933. Την ίδια εποχή, συγκεκριμένα την 1η Νοεμβρίου του 1930, κυκλοφόρησε μια δεκαπενθήμερη εφημερίδα, η οποία στη συνέχεια έγινε μηνιαία. Λεγόταν «Οιάνθη» και καταπιανόταν με τοπικά προβλήματα καθώς και με λογοτεχνικές αναζητήσεις. Η σημαντικότερη εφημερίδα, η οποία επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας, είναι «το Γαλαξείδι». Υπεύθυνοι για την έκδοσή της είναι τα μέλη του συλλόγου των Γαλαξιδιωτών του Πειραιά. Η συγκεκριμένη εφημερίδα κυκλοφορεί κάθε μήνα ακατάπαυστα από το 1947. Επίσης κατά καιρούς είχαν εκδοθεί και άλλες εφημερίδες όπως «ο Γαλαξειδιώτης», «Τα Γαλαξειδιώτικα», ο «Γαλαξειδιώτικος τύπος» και το «Γαλαξειδιώτικο Βήμα».
Κληροδοτήματα-δωρεές
thumb|Το λαογραφικό μουσείο Το Γαλαξίδι χρωστάει πολλά στους ευεργέτες του. Σημαντικοί ευεργέτες ήταν οι Νικόλαος Μάμας, Ευθυμία & Παναγιώτης Κουλομπούρου, οικογένεια Αγγελή, Ευσταθία Τσαλαγκύρα-Ρέλλα, Ιωάννης Μιχαλόπουλος κ.α.
Ο Νικόλαος Μάμας με τη διαθήκη του κληροδότησε στην κοινότητα Γαλαξιδίου, το 1939, ένα πολυκατάστημα στον Πειραιά, αποτελούμενο από οκτώ καταστήματα και μία αίθουσα κινηματογράφου. Με τα έσοδα του συγκεκριμένου ακινήτου χρηματοδοτούνται τα ομώνυμα βραβεία σε μαθητές καθώς και διάφορες οικονομικές ενισχύσεις σε απόρους. Επίσης ενίσχυσε οικονομικά τις ανασκαφές του αρχαιολογικού μουσείου.
Το τριώροφο πέτρινο κτίριο στο οποίο στεγάζεται το δημαρχείο ανήκε αρχικώς στην οικογένεια Τσαλαγκύρα. Το 1957 η Ευσταθία Τσαλαγκύρα - Ρέλλα δώρισε με τη διαθήκη της το συγκεκριμένο οίκημα με σκοπό τη στέγαση του δημαρχείου. Σήμερα μαζί με το δημαρχείο στεγάζεται και η δημοτική βιβλιοθήκη.
Το λαογραφικό μουσείο στεγάζεται στην άλλοτε οικία της οικογένειας Αγγελή. Οι απόγονοι του Παναγιώτη Αγγελή (1814 - 1897) δώρισαν το οίκημα το 1955, το οποίο βρίσκεται στη συνοικία Χηρόλακα, στην κοινότητα Γαλαξιδίου με σκοπό τη στέγαση σχολείου ή μουσείου. Αρχικά στεγάστηκε το σχολείο του Γαλαξιδίου και στη συνέχεια μετατράπηκε σε λαογραφικό μουσείο. Το διοικητικό συμβούλιο είναι πενταμελές και πρόεδρος αυτής είναι ο εκάστοτε δήμαρχος.
Αξιοθέατα
thumb| Τα κυριότερα αξιοθέατα της ιστορικής πόλης του Γαλαξιδίου:
Ο σημερινός ναός του Αγίου Νικολάου είναι χτισμένος πάνω σε ειδωλολατρικό ιερό. Τον 7ο αιώνα χτίστηκε ο πρώτος ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο ενώ το 1800 οι Γαλαξιδιώτες με δικά τους έξοδα άρχισαν τις εργασίες για την κατασκευή μεγαλύτερου ναού. Το 1900 χτίστηκε η σημερινή εκκλησία. Η απόφαση πάρθηκε από τον δήμαρχο Κωνσταντίνο Παπαπέτρο το 1896. Αρχιτέκτονες ήταν ο Γερμανός Χάγερ και ο Κωνσταντίνος Παπαπέτρος. Η εκκλησία είναι Βυζαντινού ρυθμού με δύο καμπαναριά και τρούλο. Είναι τρίκλιτος ενώ στο καμπαναριό υπάρχει το μεγάλο ωρολόγιο της πόλης, το οποίο δωρήθηκε το 1908 από τους αδερφούς Νικόλαο & Παύλο Σιδηρόπουλο. Χαρακτηριστικό δείγμα ομορφιάς είναι το ξύλινο τέμπλο του ναού. Κατασκευάστηκε τη δεκαετία 1840-1850 και είναι τεχνοτροπίας «μπαρόκ».
Βρίσκεται στη θέση Κούκουνας και είναι ένα από τα παλαιότερα σχολεία. Κατασκευάστηκε επί Ιωάννη Καποδίστρια με δαπάνες της κοινότητας, η οποία προσέφερε 4.389 γρόσια, και της κυβέρνησης. Μέχρι το 1932 λειτούργησε ως δημοτικό σχολείο και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε με αποτέλεσμα να πουληθεί από τη σχολική εφορία. Με υπουργική απόφαση έχει κηρυχθεί διατηρητέο.
Το Ναυτικό και Εθνολογικό Μουσείο στεγάζεται σε ένα κτίριο που κατασκευάστηκε επί δημαρχία Χαρδαβέλλα το 1870. Από το 1932 στεγάζει τη ναυτική πινακοθήκη. Το Ναυτικό και Εθνολογικό Μουσείο φιλοξενεί, εκτός από τη ναυτική πινακοθήκη, αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής. Η αρχαιολογική αυτή συλλογή δημιουργήθηκε το 1932 αλλά πολλά κομμάτια χάθηκαν την περίοδο της κατοχής. Σήμερα η συλλογή περιέχει περι τα 300 εκθέματα. Σπουδαίο ρόλο στη δημιουργία αυτής διαδραμάτισαν ο Νικόλαος Μάμας, ο οποίος στήριξε οικονομικά τις ανασκαφές του μουσείου, ο Ιωάννης Θρεψιάδης, ο οποίος πραγματοποίησε πολλές ανασκαφές, ο Πέτρος Θέμελης, έφορος αρχαιοτήτων Δελφών κ.α.
Η ναυτική πινακοθήκη δημιουργήθηκε από τον δήμαρχο Ευθύμιο Βλάμη και συγκέντρωσε πίνακες ιστιοφόρων, ημερολόγια ναυτικών, ναυτικά όργανα κ.λπ. Η συλλογή εμπλουτίστηκε αρκετά επί προεδρίας της Ζωής Τσιγγούνη ενώ σημαντικός ήταν και ο ρόλος του επιμελητή της συλλογής πλοιάρχου Αθανασίου Μπομπογιάννη. Σήμερα φιλοξενούνται νηολόγια ναυτικών, ναυτικά όργανα, πίνακες ιστιοφόρων, πολλοί από τους οποίους είναι σχεδιασμένοι στην Ιταλία, πίνακες του ζωγράφου Πέτρου Πετραντζά, καθώς και το Χρονικό του Γαλαξειδίου. Η συλλογή συντηρείται από το Ίδρυμα ''Σταύρος Σ. Νιάρχος''.
Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης αποτελείται από πλιθόχτιστα αρχοντικά τα οποία υπενθυμίζουν το θαυμαστό παρελθόν της πόλης και πάρα πολλά αυτά έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Η αρχιτεκτονική έκφραση επηρεάστηκε από το ναυτικό επάγγελμα των κατοίκων που σαν κοσμογυρισμένοι φέρνανε οικοδομικά υλικά και τεχνίτες από το εξωτερικό. Τα πρώτα αρχοντικά χτίστηκαν το 1850 ενώ η ευρωπαϊκή επίδραση είναι φανερή. Πολλά σπίτια μάλιστα έχουν ταβάνια σχεδιασμένα από Ιταλούς ζωγράφους. Μερικά από τα αρχοντικά που ξεχωρίζουν για την τεχνοτροπία τους είναι το Μπουρζέϊκο του Κατσούλη, το Δεδουσαίϊκο του καραβοκύρη Δεδούση, το Μοσχολαίϊκο, το Νινέϊκο του Π. Τσούνα κ.α.
Διοικητικά
Μετά την Επανάστση το 1821 αναφέρεται επίσημα το 1835 με την ονομασία Μεσσάπιον να ορίζεται έδρα του ομώνυμου δήμου. Το 1840 με το ΦΕΚ 22Α - 18/12/1840 μετονομάστηκε σε Γαλαξείδιον (γραμμένο με -ει-) ενώ το 1940 διορθώνεται στο σημερινό Γαλαξίδιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις νησίδες Άγιος Γεώργιος και Αψηφιά αποτελούν την κοινότητα Γαλαξιδίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γαλαξιδίου του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό ως δημοτική ενότητα 2.989 κατοίκους, ως κοινότητα 2.011 και ως οικισμός 2.011 αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Φωκίδας Κατηγορία:Δήμοι του νομού Φωκίδας * Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Φωκίδας
Τάσος Αναστασίου
Ο Τάσος Αναστασίου (1978) είναι Έλληνας γελοιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Σχολή Σκίτσου Ορνεράκη. Πρωτοδημοσίευσε σκίτσα στο περιοδικό Αντί τον Απρίλιο του 1999, με το οποίο συνεργάζεται ως σήμερα. Από το 2000 συνεργάζεται και με την εφημερίδα Η Αυγή. Από το 2001 εργάζεται ως σκιτσογράφος στην εφημερίδα Τα Νέα, όπου και γελοιογραφεί καθημερινά. Το 2004 εξέδωσε λεύκωμα με πολιτικές γελοιογραφίες, με τον τίτλο Γκουντμπάι, μίστερ Μίλερ.... Έχει βραβευθεί με έπαινο στην 2η Διεθνή Έκθεση Γελοιογραφίας της Ρόδου (2004). Επίσης, ασχολείται με την εικονογράφηση και το κινούμενο σχέδιο.
Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι
Ναός Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη στο Κολωνάκι
Ο ναός του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη είναι ορθόδοξη εκκλησία η οποία βρίσκεται στη συνοικία Κολωνάκι στην Αθήνα. Ο ναός ολοκληρώθηκε 1931 σε σχέδια Αναστάσιου Ορλάνδου στη θέση παλαιότερου ναού, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1900. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη, έναν από τους πρώτους επισκόπους της Αθήνας. Γιορτάζει στις 3 Οκτωβρίου.
Περιγραφή
Ο ναός ανήκει στο τύπο του σταυροειδή ναού με τρούλο. Ο ναός φέρει εξωτερικά νεοκλασικά και νεομπαρόκ στοιχεία. Ο ναός έχει αγιογραφηθεί εσωτερικά από τον Σπύρο Βασιλείου. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο, ο επισκοπικός θρόνος, ο άμβωνας, τα ψαλτήρια και ο ξυλόγλυπτος πολυέλαιος του ναού είναι έργο του Θεοφάνη Νομικού. Τα μωσαϊκά στον εξωνάρθηκα και στο εσωτερικό του ναού, με εξαίρεση το δάπεδο, είναι έργο του Στέφανου Ξενόπουλου.
Παραπομπές
Διονυσιος Αρεοπαγιτης
Τραϊανός Πατρίκιος
Ο Τραϊανός Πατρίκιος (λατινικά: Traianus Patricius) ήταν βυζαντινός ιστορικός.
Σύμφωνα με τη Σούδα, ο Τραϊανός, που ήταν πατρίκιος, άκμασε υπό τη βασιλεία του Ιουστινιανού Β΄ (βασιλεία 685-695, 705-711). Έγραψε ένα χρονικό, που ήταν «πολύ αξιοθαύμαστο» (Σούδα, T 901). Η Σούδα τον περιγράφει ως «πολύ πιστό Χριστιανό, και πολύ ορθόδοξο». Το χρονικό πιστεύεται ότι κάλυπτε την περίοδο από τα τέλη του 7ου αιώνα (πιθανόν το 668), μέχρι περίπου το 713 ή το 720, και πιθανόν χρησιμοποιήθηκε από τον Θεοφάνη τον Ομολογητή και τον Πατριάρχη Νικηφόρο Α΄ ως πηγή για το έργο τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Σύνδρομο έλλειψης 1p36
Το σύνδρομο έλλειψης 1p36 - 1p36 deletion syndrome, αποτελεί ένα σπάνιο (1 στις 5000 - 10000 γεννήσεις) σύνδρομο, ωστόσο αποτελεί το πιο συχνό από τα ελλειμματικά σύνδρομα, αυτά δηλαδή που οφείλονται στην έλλειψη γονιδίων στα χρωματοσώματα. Στην πιο συνηθισμένη μορφή του συνδρόμου (πάνω από 52% των περιπτώσεων) υπάρχει απώλεια γονιδίων στο άκρο του χρωμοσώματος 1 που αποτελεί και την πιο κρίσιμη περιοχή. Το μέγεθος της απώλειας ποικίλει με μέσο όρο απώλειας τα 5εκ. ζεύγη. Η συσχέτιση μεγέθους απώλειας και σοβαρότητας συμπτωμάτων δεν έχει επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής. Γενικά η έρευνα γύρω από το σύνδρομο  περιορίζεται στην τελευταία δεκαετία όπου αναπτύχθηκαν οι μέθοδοι ανάλυσης του γονιδιώματος και αφορά σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων. Το σύνδρομο εμφανίζεται σε ποσοστό 65% περισσότερο στα κορίτσια, ενώ κατά 90 – 95% οφείλεται σε τυχαίο συμβάν κατά την παραγωγή του σπέρματος ή του ωαρίου και όχι σε κληρονομικούς παράγοντες.
Τα συμπτώματα ποικίλλουν από περίπτωση σε περίπτωση με τα πιο κοινά να είναι τα ακόλουθα:
Μάθηση
Όλες οι περιπτώσεις που έχουν μελετηθεί μέχρι στιγμής δείχνουν μέτρια έως σοβαρή νοητική στέρηση με αποτέλεσμα η διαδικασία της μάθησης να χρειάζεται ειδική υποστήριξη. Τα παιδιά επωφελούνται περισσότερο παρακολουθώντας κάποιο ειδικό σχολείο. Οι περισσότεροι γονείς υποστηρίζουν πως το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ικανότητα του παιδιού τους για μάθηση είναι οι επιληπτικές κρίσεις, με τα παιδιά να οπισθοχωρούν ή να αδυνατούν να κάνουν πρόοδο αν δεν υπάρξει έλεγχος αυτών των κρίσεων. Πολλοί γονείς αναφέρουν πως οι πιο αποτελεσματικές μαθησιακές μέθοδοι περιλαμβάνουν μουσική, φώτα, οπτικά ερεθίσματα και βιβλία, ειδικά αυτά που είναι απτικού τύπου. Η υπομονή, η επανάληψη και οι συχνοί έπαινοι είναι πολύ σημαντικά στοιχεία. Βοήθημα για ορισμένα παιδιά αποτελούν οι υπολογιστές με οθόνες αφής. Μερικά παιδιά μαθαίνουν να σχεδιάζουν απλά σχήματα και γραμμές, να διαβάζουν και να γράφουν. Πολλά έχουν ιδιαίτερα καλή μνήμη που αφορά σε  μέρη και πρόσωπα.
Παραδείγματα:
Επικοινωνία
Πολλά από τα παιδιά είναι ιδιαίτερα επιδέξια στην έκφραση των συναισθημάτων τους, χρησιμοποιώντας εκφράσεις, ήχους, χειρονομίες, κινήσεις του σώματος και μίμηση. Για παράδειγμα, ανοικτό στόμα για ένα φιλί, ανοικτά χέρια για μια αγκαλιά, περιστροφή του σώματος για αποστροφή κ.τ.λ. Γελούν, γκρινιάζουν, ουρλιάζουν και κλαψουρίζουν.
Στο 98% των περιπτώσεων υπάρχει καθυστέρηση στην ομιλία ή απουσία αυτής. Μερικά παιδιά χρησιμοποιούν μόνο λίγες λέξεις και μια μικρή μειοψηφία αναπτύσσει σύνθετο λόγο. Σε ορισμένες περιπτώσεις η λογοθεραπεία βοήθησε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Από τα 3 έτη, μερικά παιδιά μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα είδος νοηματικής γλώσσας, ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό για όλα, ειδικά για αυτά που παρουσιάζουν συνεχιζόμενη υποτονία. Τα περισσότερα παιδιά κατανοούν τη γλώσσα πολύ περισσότερο από ότι μπορούν να την εκφράσουν.
Παραδείγματα:
Κινησιολογία
Τα περισσότερα παιδιά με το σύνδρομο 1p36 ακολουθούν ένα χαρακτηριστικό μοτίβο κινησιολογικής ανάπτυξης. Εντός του 2ου έτους τα περισσότερα αρχίζουν να ρολλάρουν, αρχικά στα πλευρά τους και σταδιακά από ανάσκελα μέχρι μπρούμητα. Από 18 ξεχωριστές περιπτώσεις η μέση ηλικία στην οποία ξεκίνησε το ρολλάρισμα ήταν οι 13 μήνες με ένα εύρος από 6 μέχρι 24 μήνες. Για τα περισσότερα βρέφη, το ρολλάρισμα και οι συσπάσεις του σώματος παραμένουν οι αγαπημένοι τρόποι κίνησης έως ότου ενδυναμωθούν αρκετά και μπορούν να καθίσουν. Ο έλεγχος του κεφαλιού βελτιώνεται στο 2ο ή 3ο έτος και μερικά βρέφη μπορούν να τραβηχτούν για να έρθουν στην καθιστή θέση με βοήθεια. Η αυτόνομη καθιστή θέση επιτυγχάνεται κατά μέσο όρο στα 2 έτη, με εύρος από τους 9 μήνες έως τα 5,5 έτη. Τα περισσότερα βρέφη δεν μπουσουλάνε ποτέ, αντί αυτού ρολλάρουν ή σέρνουν τους πωπούς τους. Το κολύμπι και η θεραπευτική ιππασία είναι από τις δραστηριότητες που προηγούνται του περπατήματος. Γενικά  για τα παιδιά με το σύνδρομο 1p36 η ορθοστάτηση και το περπάτημα αποτελούν μεγάλες προκλήσεις παρά το ότι μπορεί να έχουν προηγηθεί χρόνια εξάσκησης με χρήση ορθωτικών βοηθημάτων σε ειδικά όργανα και διαδρόμους. Το εύρος της ηλικίας κατά την οποία ξεκινούν να περπατούν είναι πολύ μεγάλο και κυμαίνεται από τους 15 μήνες έως τα 8 έτη, με μέσο όρο τα 3 χρόνια και 10 μήνες. Αρκετά από τα παιδιά που περπατούν εξακολουθούν να χρειάζονται βοήθεια σε σκάλες ή για να σηκωθούν από το κρεβάτι ή να βγουν από το μπάνιο, παρόλα αυτά μερικά εξελίσσονται ξεκινώντας το τρέξιμο, το χορό και το σκαρφάλωμα. Ωστόσο κάποια παιδιά δεν κατορθώνουν να περπατήσουν, με ένα μικρό αριθμό να μην κατορθώνει να κατακτήσει ούτε την καθιστή θέση. Η υποτονία αποτελεί το βασικό αίτιο της κινητικής καθυστέρησης και αφορά 9 στα 10 μωρά που γεννιούνται με το σύνδρομο. Η κατάσταση βελτιώνεται σταδιακά σε μεγαλύτερες ηλικίες και με τη φυσιοθεραπεία. Υπάρχουν αναφορές από ορισμένες οικογένειες ότι τα παιδιά τους αδυνατούν να ισορροπήσουν.
Παραδείγματα:
Λεπτή Κίνηση
Η ικανότητα λεπτής κίνησης επηρεάζεται σημαντικά με αποτέλεσμα το κράτημα αντικειμένων όπως παιχνίδια, μαχαιροπήρουνα και ποτήρια να γίνεται πολύ δύσκολο. Συνεπώς ορόσημα όπως το κράτημα της κούπας ή του κουταλιού, καθυστερούν πολύ, με μερικά παιδιά να χρειάζονται ειδικά σχεδιασμένα αντικείμενα. Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να δυσκολευτούν να κρατήσουν ένα μολύβι ή ένα στυλό. Η χαμηλή επιδεξιότητα στη λεπτή κίνηση μπορεί να επηρεάσει σημαντικά και τη διαδικασία εκμάθησης της νοηματικής γλώσσας. Πολλοί γονείς ωστόσο αναφέρουν πως με την εργοθεραπεία η ικανότητα λεπτής κίνησης βελτιώθηκε σημαντικά. Πρέπει να σημειωθεί ωστόσο, πως ένας αριθμός παιδιών διαφοροποιούνται και διαθέτουν καλή λεπτή κίνηση, τρώγοντας χωρίς δυσκολία με τα δάκτυλα και κάνοντας διάφορες δραστηριότητες με τους φίλους και τους συμμαθητές τους.
Παραδείγματα:
Συμπεριφορά
Σε γενικές γραμμές τα παιδιά με το σύνδρομο 1p36 είναι ήρεμα και στοργικά. Ωστόσο όπως συμβαίνει με τα παιδιά που δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν, απογοητεύονται εύκολα, με τις εκρήξεις θυμού και επιθετικότητας να αποτελούν ιδιαίτερη πρόκληση για τους θεραπευτές. Οι αναφορές για προβλήματα συμπεριφοράς αντιστοιχούν σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 50% των περιπτώσεων. Το φάσμα των προβλημάτων συμπεριφοράς είναι ευρύ: Ένας αριθμός παιδιών είναι εξαιρετικά ντροπαλά σε νέες συνθήκες και πρόσωπα, αποφεύγοντας ακόμη και τη βλεμματική επαφή με ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, ενώ αντίθετα άλλα, είναι πολύ φιλικά και στοργικά ακόμη και με αγνώστους.
Οι αισθητηριακές δυσκολίες προκαλούν προβλήματα όπως η απτική αμυντικότητα όπου ορισμένα παιδιά είναι ευαίσθητα στο άγγιγμα ή η ευαισθησία σε συγκεκριμένες υφές. Για παράδειγμα μερικά παιδιά δεν ανέχονται το άγγιγμα σε χέρια ή/και πόδια ή το λούσιμο και το βούρτσισμα στα μαλλιά. Η εργοθεραπεία μπορεί να είναι εξαιρετικά ευεργετική, ενώ υπάρχουν αναφορές θεραπευτικών μεθόδων με βούρτσισμα του δέρματος με χειρουργική βούρτσα.
Μερικά παιδιά περνούν από μια μακρά φάση που μασούν και δαγκώνουν τα χέρια και τους καρπούς τους αλλά περιστασιακά και άλλων ανθρώπων. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν πονούν, είναι κουρασμένα, απογοητευμένα ή φοβισμένα, μερικές φορές όμως χωρίς προφανή λόγο. Αυτό δύσκολα σταματά χωρίς φυσική παρέμβαση, ενώ μερικοί γονείς βάζουν ειδικούς νάρθηκες ή ειδικά μασώμενα αντικείμενα στα ρούχα των παιδιών. Το κούνημα και το χτύπημα του κεφαλιού είναι λιγότερο συχνά και συνδέονται περισσότερο με καταστάσεις μεγάλου πόνου, ενώ οι αναφορές για αυτιστική συμπεριφορά υπάρχουν αλλά είναι σπάνιες.
Πολλοί γονείς αναφέρουν ότι τα παιδιά με προκλητική συμπεριφορά, ανταποκρίνονται στις συνήθεις τεχνικές πειθαρχίας, όπως η αγνόηση της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς και η ανταμοιβή με αγκαλιά και προσοχή όταν σταματούν. Επίσης η διατήρηση μιας καθημερινής ρουτίνας όπου το παιδί καταλαβαίνει τι να κάνει και πότε, το βοηθά να νοιώσει ασφαλές.
Παραδείγματα:
Προοπτικές
Είναι δύσκολο να προβλεφθεί το πως θα εξελιχθεί μακροπρόθεσμα κάθε ένα παιδί με 1p36. Υπάρχει μόνο μια μελέτη μέχρι σήμερα σε ορίζοντα 18 ετών, η οποία αναφέρει την σταδιακή απόκτηση προσαρμοσμένων συμπεριφορών (όπου η ακατάλληλη ή μη δημιουργική συμπεριφορά αντικαθίσταται από μια πιο εποικοδομητική συμπεριφορά), τη βελτίωση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και την επίτευξη κινητικών δεξιοτήτων. Αναφέρεται επίσης βελτίωση των επικοινωνιακών δεξιοτήτων και της λεκτικής κατανόησης, ωστόσο, η εμπειρία δείχνει πως τα παιδιά με 1p36 θα χρειαστούν δια βίου φροντίδα και ιατρική υποστήριξη και στην καλύτερη περίπτωση θα επιτύχουν μόνο περιορισμένη ανεξαρτησία. Από τις γονικές αναφορές μόνο μια μικρή μειοψηφία παιδιών τα καταφέρνει με το θέμα της τουαλέτας, ενώ αρκετά τα καταφέρνουν με το ντύσιμο αλλά πάντα με την επίβλεψη και τη βοήθεια κάποιου. Κάποια παιδιά μπορούν να βουρτσίσουν τα δόντια τους και να πλύνουν το πρόσωπο και τα χέρια τους αλλά η πλειοψηφία χρειάζεται βοήθεια.
Παραδείγματα:
μερική ελεύθερη μετάφραση από
https://www.rarechromo.org/media/information/Chromosome%20%201/1p36%20deletions%20FTNW.pdf
Κατηγορία:Σύνδρομα που επηρεάζουν τα μάτια Κατηγορία:Σύνδρομα που επηρεάζουν την καρδιά Κατηγορία:Σύνδρομα με διανοητική υστέρηση
Ιωσήφ Καίσαρης
Ο Ιωσήφ Καίσαρης (1845 - 1923) ήταν σπουδαίος Έλληνας συνθέτης. Ήταν μεγαλύτερος αδελφός του Σπυρίδωνα Καίσαρη επίσης σπουδαίου συνθέτη, που είχε και εκείνος καταταχθεί στη στρατιωτική μουσική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κέρκυρα το 1845. Σπούδασε μουσική στη Φιλαρμονική Εταιρεία Κέρκυρας έχοντας καθηγητή τον Μάντζαρο και μετά την ολοκλήρωση των εκεί σπουδών του συνέχισε στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε μουσικός καθηγητής σε φιλαρμονικές της Επτανήσου. Το 1889 κατατάχθηκε στη στρατιωτική μουσική μπάντα στην οποία και αναδείχθηκε ταχύτατα. Το 1905 ανέλαβε τον βαθμό του γενικού ανωτάτου επιθεωρητού της στρατιωτικής μουσικής και της μπάντας της ανακτορικής φρουράς. Ο Ιωσήφ Καίσαρης πέθανε το 1923.
Το έργο του
Υπήρξε συνθέτης συμφωνιών, οπερέτας, πολλών εμβατηρίων, όπως το «Νενικήκαμεν» των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, το εμβατήριο "Αβέρωφ", το βασιλικό πένθιμο του βασιλέως Γεωργίου Α΄, ή το πριγκιπικό γαμήλιο εμβατήριο του πρίγκιπα Γεωργίου και Μαρίας Βοναπάρτη, αλλά  και πολλών άλλων μικρότερων έργων, όπως  θεατρικά και κυρίως ευρωπαϊκά χορευτικά, ιδιαίτερα πόλκες, όπως η "Καρδερίνα" και πολλά βαλς, για τα οποία μάλιστα είχε χαρακτηριστεί ο «Έλληνας Γιόχαν Στράους» ή «Γιόχαν Στράους της Ελλάδος». Από τα βαλς του Ι. Καίσαρη ξεχώριζε το «Μη μου άπτου».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Ρωσοπερσικός Πόλεμος (1826-1828)
Ο ρωσοπερσικός πόλεμος του 1826-1828 ήταν η τελευταία μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της αυτοκρατορικής Ρωσίας και της περσικής αυτοκρατορίας.
Ο πόλεμος τελείωσε το 1828 μετά την κατάληψη της Ταμπρίζ από τους Ρώσους. Ο πόλεμος είχε ακόμα πιο καταστροφικά αποτελέσματα για την Περσία από τον πόλεμο του 1804-1813, και η συνακόλουθη συνθήκη του Τουρκμεντσάι την απογύμνωσε από τα τελευταία εναπομείναντα εδάφη στην περιοχή του Καυκάσου, η οποία περιελάμβανε τα εδάφη της σύγχρονης Αρμενίας, του νότιου υπόλοιπου του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν και την επαρχία Ιγντίρ στην Τουρκία. Με τις συνθήκες του Γκουλιστάν και του Τουρκμεντσάι η Δυναστεία των Κατζάρων της Περσικής Αυτοκρατορίας έχασε αμετάκλητα όλα τα εδάφη της στην περιοχή του Καυκάσου από τη Ρωσία, τα οποία εκτείνονταν άλλοτε στο μεγαλύτερο τμήμα της Υπερκαυκασίας και σε τμήμα του Βόρειου Καυκάσου.
Περσοβρετανικές σχέσεις και σύγκρουση
Με την ήττα του στην προηγούμενη ευρείας κλίμακας στρατιωτική σύγκρουση, ο Σάχης κατανόησε ότι επίκειτο σχεδόν αναπόφευκτα και άλλη επίθεση από τους Ρώσους. Ταυτόχρονα η Μεγάλη Βρετανία διείδε ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί για τους Πέρσες και χρησιμοποίησε το γεγονός για να ενισχύσει την εξωτερική πολιτική της και τις διασυνδέσεις της με την Περσία. Χρησιμοποιώντας αυτά τα νέα διπλωματικά κανάλια με τους Βρετανούς, η Περσία προχώρησε σε συνθήκη αμυντικής συμμαχίας το 1812. Στη συνθήκη προβλεπόταν ότι η Βρετανία θα προσέφερε αμυντική συμμαχία ενάντια σε οποιεσδήποτε περαιτέρω ρωσικές καταπατήσεις εδαφών. Περιείχε επίσης όρους, σύμφωνα με τους οποίους η Περσία θα παρείχε προστασία εναντίον οποιουδήποτε ευρωπαϊκού στρατού θα επιχειρούσε να εισβάλλει στην Ινδίας, όπου στάθμευε ένα μεγάλο τμήμα των βρετανικών στρατευμάτων. Σε αντάλλαγμα, η Βρετανία θα παρείχε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια σε περίπτωση νέας ρωσικής επίθεσης, χωρίς ωστόσο πρακτική ωφέλεια στη συγκεκριμένη ρωσοπερσική σύγκρουση.
Μετά τον θάνατο του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ και την επακόλουθη εξέγερση των Δεκεμβριστών, οι Πέρσες εισέβαλαν τον Ιούλιο υπό την αρχηγία του Αμπάς Μιρζά και κέρδισαν ορισμένες νίκες, αριθμητικά υπέρτεροι των δυνάμεων του στρατηγού Αλεξέι Γέρμολοφ, του οποίου οι εκκλήσεις για ενισχύσεις στην Αγία Πετρούπολη δεν εισακούστηκαν. Στις 12 Σεπτεμβρίου ο περσικός στρατός υπό την προσωπική διοίκηση του Αμπάς Μιρζά νικήθηκε στην Γκαντζά. Την άνοιξη του 1827 η ρωσική διοίκηση πέρασε στον στρατηγό Ιβάν Πασκέβιτς που κατέλαβε το Ερεβάν στο τέλος του Σεπτεμβρίου και διέσχισε τον ποταμό Αράς για να καταλάβει το Ταμπρίζ. Τον Νοέμβριο, ο Αμπάς Μιρζά υποχρεώθηκε σε συνθηκολόγηση.
Λάμπρος Βέικος
250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Λάμπρος Βέικος. Ελαιογραφία, Δράκος Θ., [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο]] Ο Λάμπρος Βέικος ή Λάμπρος Ζάρμπας ήταν Σουλιώτης οπλαρχηγός και αρχηγός φάρας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γνωστός και ως Λάμπρος Βέκιος, γεννήθηκε περίπου το 1785 στο Σούλι και ήταν γιος του Φώτου-Βέικου Ζάρμπα, γενάρχη της φάρας των Ζαρμπαίων. Καταγόταν από το Νικολίτσι Πρέβεζας.
Όταν ο Αλή πασάς το 1821 συμμάχησε με τους Σουλιώτες, προκειμένου να τους έχει στο πλευρό του ενάντια στα σουλτανικά στρατεύματα, που τον πολιορκούσαν και συμφώνησε να τους παραδώσει το Σούλι, παρέδωσε στον Λάμπρο Βέικο και τον Μάρκο Μπότσαρη, το κάστρο της Κιάφας.
Όταν ο Χουρσίτ πασάς πολιορκούσε το Σούλι, στη μάχη που έγινε στη θέση Μαμάκου, οι Σουλιώτες χτυπήθηκαν από τα πλάγια από 2000 τουρκαλβανούς. Μαζί με τον Βέλιο Καραμπίνη και 150 στρατιώτες, αναχαίτισε τους Τούρκους δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Θανάση Δράκο να απαγκιστρωθεί και να οχυρωθεί στο Κούγκι.
Ηγήθηκε του στρατού των 3.000 Ρουμελιωτών που πήραν την απόφαση να ενισχύσουν τους Μεσολογγίτες. Ο Κιουταχής τού ζήτησε να μεσολαβήσει για σύναψη συμφωνίας µε τους πολιορκημένους αλλά η απάντησή του ήταν αρνητική.
Μετά την Έξοδο, συνέχισε να παίρνει μέρος σε πολλές μάχες και μεταξύ αυτών, στη μάχη της Άμπλιανης και του Διστόμου. Πολέμησε μαζί με τον Καραϊσκάκη στην Αράχοβα, ενώ το 1827, έλαβε μέρος μάχες γύρω από την Αθήνα και τελικά σκοτώθηκε στη μάχη του Ανάλατου.
Προς τιμήν του οι Έλληνες έδωσαν το όνομά του σε μια συνοικία των Αθηνών, που σήμερα βρίσκεται μέσα στα όρια του δήμου Καλλιθέας.
Το κράτος για να τον τιμήσει έδωσε στους κληρονόμους του εκτάσεις γης στην περιοχή του σημερινού άλσους Βεΐκου στα όρια του Δήμου Γαλατσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Ετιέν Ντεμαρτό
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μπουσερβίλ του Κεμπέκ και ήταν αθλητής του Αθλητικού Συλλόγου του Μόντρεαλ. Διακρίθηκε στο αγώνισμα της ρίψης βαρών στην κατηγορία των 56 λιβρών (25,4 κιλά) στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο δεν αποτελεί σήμερα ολυμπιακό άθλημα. Το 1902, νίκησε στο πρωτάθλημα της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης τον Τζον Φλάναγκαν, ο οποίος υπήρξε πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ, αποτελώντας μαζί με τον Φλάναγκαν έναν από τους δημοφιλέστερους αθλητές των αγώνων.
Για να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904, επειδή ήταν αστυνομικός, είχε ζητήσει άδεια από την υπηρεσία του για να μεταβεί στο Σαιντ Λούις. Παρόλο που αρνήθηκε η υπηρεσία του να του δώσει άδεια, αποφάσισε να συμμετάσχει στους αγώνες με ανοιχτό το ενδεχόμενο απόλυσής του από την εργασία του. Στο Σαιντ Λούις, η πρώτη του βολή με ρίψη στα 34 πόδια και 4 ίντσες (10,46 μέτρα) αποτέλεσε την καλύτερη βολή του αγωνίσματος, όταν ο Φλάναγκαν δεν κατάφερε να επιτύχει ρίψη πάνω από τα 33 πόδια και 4 ίντσες (10,16 μέτρα). Ο Ντεμαρτό έτυχε υποδοχή ήρωα στην επιστροφή του στο Μόντρεαλ και επαναπροσλήφθηκε στην υπηρεσία του.
Τον επόμενο χρόνο πέθανε πιθανότατα από τυφοειδή πυρετό. Μια συνοικία, ένα πάρκο και ένα στάδιο φέρουν σήμερα το όνομά του στο Μόντρεαλ, ενώ στο γήπεδο μπάσκετ Ετιέν Ντεμαρτό διεξήχθησαν οι αγώνες της καλαθοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976. Η συνοικία Ετιέν Ντεμαρτό αποτελεί τμήμα της δημοτικού διαμερίσματος Ροζμόν-Λα Πετίτ Πατρί του δήμου του Μόντρεαλ. Υποστηρίζεται ότι ο Ετιέν Ντεμαρτό αποτελεί τον πρώτο χρυσό ολυμπιονίκη που αγωνίστηκε με τα χρώματα του Καναδά, παρόλο που στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 ο χρυσός ολυμπιονίκης Τζωρτζ Όρτον, ο οποίος αγωνίστηκε εκπροσωπώντας αμερικανικό πανεπιστήμιο, ήταν επίσης Καναδός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καναδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Καναδοί αστυνομικοί Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
HMS Caradoc (D60)
To HMS Caradoc ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης C το οποίο ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εντάχθηκε στον Μέγα Στόλο (Grand Fleet) πριν τελειώσει η σύρραξη και έλαβε μέρος στη Δεύτερη ναυμαχία της Ελιγολάνδης στα τέλη του 1917. Στα τέλη του επόμενου έτους βρέθηκε για μικρό χρονικό διάστημα στη Βαλτική προς υποστήριξην των δυνάμεων που μάχονταν τους Μπολσεβίκους, ενώ στις αρχές του 1919 μεταφέρθηκε στον Στόλο της Μεσογείου για να αναλάβει παρόμοια αποστολή στη Μαύρη Θάλασσα. Στα μέσα του 1920 αποσύρθηκε προκειμένου να ενισχυθεί η βρετανική παρουσία κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1919-1922 καθώς και στην κρίση του Τσανάκ (1922). Την περίοδο του Μεσοπολέμου ανήκε στον Εφεδρικό στόλο (Reserve fleet) ενώ συχνές ήταν οι αποστολές στην Άπω Ανατολή και στον Σταθμό Βορείου Αμερικής και Δυτικών Ινδιών.
Επέστρεψε στην ενεργό δράση πριν από το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου, την 1η Σεπτεμβρίου 1939. Στις αρχές του 1942 μεταφέρθηκε στον Ανατολικό Στόλο (Eastern Fleet), χωρίς όμως να γνωρίσει πολεμική δράση. Το επόμενο έτος ανέλαβε καθήκοντα εκπαιδευτικού πλοίου στη Νότια Αφρική ενώ το 1944 στάλθηκε στην Κεϋλάνη όπου αξιοποιήθηκε ως πλωτός κοιτώνας. Τον Αύγουστο του 1945 χρησιμοποιήθηκε προσωρινά ως ναυαρχίδα, ενώ αργότερα τη χρονιά αυτή επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία. Στα τέλη του 1945 στάλθηκε οριστικά στην εφεδρεία και στις αρχές του 1946 διαλύθηκε για σκραπ.
Περιγραφή
Τα καταδρομικά της κλάσης C σχεδιάστηκαν ως πλοία προστασίας των κύριων μονάδων του στόλου από τις επιθέσεις εχθρικών αντιτορπιλικών. Τα τέσσερα πλοία της υποκλάσης Caledon, στην οποία ανήκε και το Caradoc, ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων και ενσωμάτωναν διάφορες βελτιώσεις σε σχέση με τα σκάφη της προηγούμενης υποκλάσης (Centaur). Ενισχυμένος ήταν επίσης ο οπλισμός τους. Είχαν ολικό μήκος 137,3 m, πλάτος 12,9 m και βύθισμα 5,7 m με πλήρη φόρτο. Το εκτόπισμα ήταν 4.238 LT με κανονικό και 4.911 LT με πλήρη φόρτο αντίστοιχα. Προωθούνταν από δύο ατμοστροβίλους Parsons που απέδιδαν συνολικά έως και 40.000 shp, με τη μέγιστη ταχύτητα να ανέρχεται σε 29 kn περίπου. Τέλος το πλήρωμά ανέρχονταν σε 400 περίπου αξιωματικούς και ναύτες (έφθανε στους 437 όταν δρούσε ως ναυαρχίδα).
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αυτό ήταν το δεύτερο πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού που έφερε το όνομα Caradoc. Παραγγέλθηκε τον Δεκέμβριο του 1915 στα πλαίσια του Πολεμικού Προγράμματος 1915–16 και οι εργασίες ναυπήγησής του άρχισαν στις εγκαταστάσεις της Scotts Shipbuilding and Engineering Company στο Γκρήνοκ (Greenock) την 21η Φεβρουαρίου 1916. Καθελκύστηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1916 και ολοκληρώθηκε στις 15 Ιουνίου 1917 για να ενταχθεί στην 6η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών του Μεγάλου Στόλου, όπως και άλλα τρία καταδρομικά κλάσης C. Μαζί με το αδελφό πλοίο HMS Cassandra προσάραξαν στο Fair Isle στις 15 Αυγούστου, όμως κατέστη εφικτή η ανάκτηση και των δύο.
Το Caradoc επέστρεψε στην ενεργό δράση στις 17 Νοεμβρίου, λαμβάνοντας μέρος στη Δεύτερη ναυμαχία της Ελιγολάνδης. Επρόκειτο για επιχείρηση των Βρετανών με αντικειμενικό σκοπό την αναχαίτιση γερμανικών ναρκαλιευτικών που εκκαθάριζαν βρετανικά ναρκοπέδια στη Βόρεια Θάλασσα. Η 1η και η 6η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών παρείχε κάλυψη στα δύο καταδρομικά μάχης κλάσης Courageous της 1ης Μοίρας Καταδρομικών. Τα γερμανικά σκάφη ανέπτυξαν προπέτασμα καπνού ώστε να διαφύγουν, με συνέπεια οι Βρετανοί να χάσουν τα ναρκαλιευτικά και να επικεντρωθούν κατά κύριο λόγο στην καταδίωξη των εχθρικών καταδρομικών, χωρίς όμως να καταφέρουν να προκαλέσουν αξιόλογες ζημιές. Το Caradoc δεν κατάφερε να πλήξει αντίπαλο πλοίο ούτε υπέστη το ίδιο κάποιο πλήγμα.
Μεσοπόλεμος
Στα 1917–18, αντικαταστάθηκε η γέφυρά του από νέα, μεγαλύτερων διαστάσεων, ενώ τοποθετήθηκαν και νέα αποστασιόμετρα των 3,7 m. Το Νοέμβριο του 1918, στάλθηκε στο Ροσάιθ(Rosyth) και συνόδευσε μαζί με άλλα πλοία τον γερμανικό στόλο ανοικτών θαλασσών στην πορεία του προς το Σκάπα Φλόοου για να παραδοθεί (21 Νοεμβρίου). Μερικές ημέρες αργότερα η 6η Μοίρα στάλθηκε στη Βαλτική προκειμένου να διασφαλισθεί η ανεξαρτησία των Βαλτικών κρατών από τη Ρωσία.
Ενώ κατευθύνονταν προς τα εκεί, το Caradoc σταμάτησε στην Κοπεγχάγη όπου ρυμούλκησε το ανθρακοφόρο SS Tregarth, που είχε προσαράξει. Στις 14 Δεκεμβρίου βομβάρδισε τις θέσεις των Μπολσεβίκων ανατολικά του Τάλιν μαζί με το καταδρομικό HMS Cardiff και πέντε αντιτορπιλικά, διακόπτοντας μάλιστα την επίθεση τους όταν κατέστρεψαν τη μοναδική γέφυρα που τους συνέδεε με το Πέτρογκραντ. Περίπου δύο εβδομάδες αργότερα συνέβαλε στον αιχμαλωτισμό του ρωσικού αντιτορπιλικού Avtroil, το δόθηκε στους Εσθονούς. Τον Ιανουάριο του 1919 μετέφερε μαζί με το HMS Calypso 500 Φινλανδούς εθελοντές από το Ελσίνκι στο Τάλιν και στη συνέχεια βομβάρδισε τους Μπολσεβίκους προς υποστήριξη εσθονικής επίθεσης. Η 6η Μοίρα επέστρεψε στο Ροσάιθ αμέσως μετά την ολοκλήρωση των επιχειρήσεων αυτών (10 Ιανουαρίου).
Στις 29 Φεβρουαρίου το Caradoc μεταφέρθηκε στην 3η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών στη Μεσόγειο. Στα μέσα Απριλίου βρίσκονταν ήδη στην Κριμαία προς υποστήριξη των επιχειρήσεων ενάντια στους Μπολσεβίκους. Στις 22 Απριλίου αναγνωριστικά αεροσκάφη εντόπισαν μεγάλες συγκεντρώσεις του Κόκκινου Στρατού κοντά στη Θεοδοσία. Το ελληνικό θωρηκτό Λήμνος και το Caradoc βομβάρδισαν τις εχθρικές δυνάμεις εξαναγκάζοντας τες να αποσυρθούν. Τα δύο αυτά σκάφη μαζί με το καταδρομικό HMS Centaur και το αντιτορπιλικό HMS Parthian έπληξαν ξανά δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού δύο ημέρες αργότερα. Στις 2 Μαΐου το Caradoc από κοινού με το θωρηκτό HMS Emperor of India συνέβαλαν με τα πυρά τους στην ανακοπή νέας επίθεσης των Μπολσεβίκων. Τρεις μήνες αργότερα χτυπήθηκε από τρία βλήματα εχθρικής παράκτιας πυροβολαρχίας στο Ochakov, χωρίς όμως να υποστεί ζημιές ή απώλειες. Αργότερα εκείνο τον μήνα υποστήριξε αποβατική ενέργεια κοντά στην Οδησσό. Στα μέσα Οκτωβρίου υποστήριξε επίθεση των αντεπαναστατών κοντά στη Γιάλτα.
Τον Απρίλιο του 1920 το Caradoc βρίσκονταν στα ανοικτά της Γεωργίας προς υποστήριξην επιχειρήσεων κατά των Μπολσεβίκων, συνεχίζοντας σε αυτόν τον ρόλο ολόκληρο τον Μάιο. Τον Ιούνιο στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη εξαιτίας των εξελίξεων στη Μικρασιατική εκστρατεία. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του Τσανάκ (Σεπτέμβριος 1922) βρίσκονταν στον κόλπο της Σμύρνης. Παρέμεινε στη Μεσόγειο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1926, οπότε μεταφέρθηκε για μικρό χρονικό διάστημα στον Σταθμό Κίνας (China Station). Κάπου στα 1924–26 προστέθηκε ζεύγος αντιαεροπορικών πυροβόλων των 40 mm. Με την επιστροφή του στη Μεγάλη Βρετανία ξεκίνησε παρατεταμένο πρόγραμμα επισκευής και ανανέωσης του το οποίο διήρκησε από τις 15 Σεπτεμβρίου 1927 μέχρι τον Οκτώβριο του 1928 που εντάχθηκε στη δύναμη του Σταθμό Βορείου Αμερικής και Δυτικών Ινδιών (North America and West Indies Station). Παρέμεινε εκεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 1930 που επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να ενταχθεί προσωρινά στον Εφεδρικό στόλο (Reserve fleet). Τον Ιούλιο επέστρεψε στην ενεργό δράση, αυτή τη φορά για να ενταχθεί στην 5η Μοίρα Καταδρομικών στην Άπω Ανατολή. Επέστρεψε στην πατρίδα τέσσερα χρόνια αργότερα για να τεθεί ξανά στην εφεδρεία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος το Caradoc βρίσκονταν στο Πόρτλαντ Χάρμπορ (Portland Harbour) και σύντομα ανέλαβε επιχειρήσεις στα ανοικτά των ακτών της Βορείου Αμερικής. Τον επόμενο μήνα μετέφερε χρυσό αξίας δύο εκατομμυρίων στερλινών στο Χάλιφαξ. Στις 23 Οκτωβρίου το ελαφρύ καταδρομικό Orion και το καναδικό αντιτορπιλικό Saguenay εντόπισαν το γερμανικό πετρελαιοφόρο Emmy Friedrich στα στενά του Γιουκατάν. Όταν το Caradoc σταμάτησε το πλοίο το πλήρωμά του το βύθισε προκειμένου να μην αιχμαλωτισθεί. Στις 11 Δεκεμβρίου 1940 το γερμανικό πλοίο Rhein αναχαιτίστηκε από το δανέζικο πολεμικό HNLMS Van Kinsbergen στα δυτικά των στενών της Φλόριδας. Και σε αυτή την περίπτωση το πλήρωμά του το κατέστρεψε για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού. Το Caradoc βύθισε με τα πυρά του το πλοίο αυτό. Από τα τέλη Οκτωβρίου 1941 μέχρι τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους το καταδρομικό ήταν στη Νέα Υόρκη, όπου αντικαταστάθηκαν τα αντιαεροπορικά του από πέντε σύγχρονα πυροβόλα Oerlikon των 20 mm. Επίσης εγκαταστάθηκαν ραντάρ Τύπου 271 και Τύπου 290.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1980
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1980 ήταν η 3η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1980 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Κριτήρια κατάταξης Α΄ φάσης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1980
Σπύρος Δερβενιώτης
Ο Σπύρος Δερβενιώτης (Αθήνα, 1969) είναι Έλληνας δημιουργός κόμικς και γελοιογράφος. Δουλειές του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες, ενώ συνεργάζεται με διαφημιστικές εταιρείες και εκδοτικούς οίκους ως εικονογράφος. Πρώτη δημοσίευση τον Μάρτιο 1986 στο κόμικς περιοδικό Μικρό Παρά Πέντε. Έχει σπουδάσει σκηνογραφία στη Σχολή Σταυράκου.
right|200px|thumb|Το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ του Φωτογράφου σε σχέδιο Δερβενιώτη
1986 - 1990 : Σποραδικές δημοσιεύσεις γελοιογραφιών (όντας μαθητής Λυκείου) στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Στριπ Το Ροκάκι στην εφημερίδα Πρώτη. Συνεργασίες με περιοδικά Cine-7 και Σινεμά.
1991 - 2000 : Συνεργασίες με εφημερίδες Ελλάδα Σήμερα και Αδέσμευτος του Μήτση. Κόμικς σε σενάρια Δημήτρη Βανέλλη και Δημήτρη Καλαϊτζή, στο περιοδικό Βαβέλ. Σειρές Αληθινά Ψέμματα και Έρρολ ο αιώνιος προβολατζής με κείμενα Δημήτρη Βανέλλη, στο περιοδικό Σινεμά. Στριπ Χμούρφα Κλογκ ο δεινός Λιθοσυκλετιστής, στο περιοδικό Motosport.
2001 - 2010 : Στριπ Αταίριαστοι, στην εφημερίδα Μetrorama. Καθημερινή γελοιογραφία και στριπ Το Ροκάκι και Αταίριαστοι, στην εφημερίδα City Press. Στριπ Κομμωτές χωρίς σύνορα, στο περιοδικό Hairstyle. Εικονογραφήσεις στην εφημερίδα Free Sunday. Καθημερινή γελοιογραφία στο φωτοπρακτορείο Εurokinissi. Συνεργασίες με περιοδικά Γαλέρα από την αρχή της κυκλοφορίας του (σειρά Διαρκής Ειρήνη, κ.α.) και Παρά Πέντε. Σειρές Μάνα Ρέιβερ και Του Κτηνοτρόφου, στο ένθετο 9 στην Ελευθεροτυπία.