cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικογένεια Σπένσερ
Η Ιστορία της οικογένειας
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Σφραγίδα του Henry Le Despenser Ο οίκος των Σπένσερ ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα από τον Χένρι Σπένσερ (πέθανε  1478), ο οποίος είναι και ο πρόγονος όλων των μελών της οικογένειας. Τον 16ο αιώνα οι Σπένσερ ισχυρίστηκαν ότι ήταν απόγονοι ενός αρχαίου οίκου, αυτού του Λε Ντεσπενσερ,θεωρία που φαίνεται να μην ισχύει.
Το 1761, ο Τζον Σπένσερ (1734-1783), εγγονός του 3ου Κόμη του Σάντερλαντ, δημιούργησε τους τίτλους Βαρόνος Σπένσερ του Άλθορπ και αυτον του Υποκόμη Σπένσερ, υπο την βασιλεία του βασιλιά Γεωργίου του 3ου. Το 1765, δημιουργήθηκε και ο τίτλος του Κόμη Σπένσερ.
Αξιοσημείωτα μέλη
Κατηγορία:Βρετανικές οικογένειες ευγενών
Δημήτριος Σταυρόπουλος
μικρογραφία|Δημήτριος Σταυρόπουλος (1872-1919), αρχαιολόγος Ο Δημήτριος Σταυρόπουλος (ή Σταυρόπουλλος) του Σπυρίδωνος (γεννημένος στον Πειραιά, το 1872, και αποβιώσας στη Μύκονο, στις 9 Νοεμβρίου 1919) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και πρώτος έφορος αρχαιοτήτων Κυκλάδων του ελληνικού κράτους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1872 στον Πειραιά. Σπούδασε φιλολογία στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ' όπου αποφοίτησε το 1892. Την ίδια χρονιά διορίστηκε από την αρχαιολογική υπηρεσία ως επίτροπος (υπεύθυνος επίβλεψης για το ελληνικό κράτος και βοηθός του γενικού εφόρου αρχαιοτήτων Παναγή Καββαδία) στις αρχαιολογικές ανασκαφές που διενεργούσε στους Δελφούς η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή υπό τη διεύθυνση του καθηγητή της επιγραφικής, Τέοφιλ Ομόλ. Το 1893 μετατέθηκε στην Ερέτρια όπου έμεινε έναν χρόνο και ως επιτηρητής των αρχαιοτήτων συνέλεξε και μελέτησε τις εκεί επιγραφές. Η μελέτη του με τίτλο «Ερετρικά Μελετήματα», συνέβαλε στην επίλυση σημαντικών θεμάτων σχετικά με την τοπογραφία της Ευβοίας αλλά και του Αττικού Αμαρουσίου.
Το 1893, μετέβη για μια σύντομη αποστολή στη Μύκονο προκειμένου να διευθετήσει και να παραδώσει στο σχολάρχη Μυκόνου την «εν Μυκόνω αρχαιολογική συλλογή» που αφορούσε κυρίως ευρήματα του Παναγιώτη Σταματάκη από επιχειρήσεις αυτού στη Δήλο το 1874. Το 1894 διορίστηκε ως επιτηρητής των ανασκαφών που διενεργούσε το Γερμανικό αρχαιολογικό ινστιτούτο στην Πνύκα και στον Άρειο Πάγο. Την ίδια χρονιά ανακηρύχτηκε αντεπιστέλλον μέλος του ινστιτούτου.
Τον Ιούνιο του 1895 αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Τον Νοέμβριο του 1895, μετά από διαγωνισμό διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων Ολυμπίας ενώ τον Απρίλιο του 1897, έφορος αρχαιοτήτων Μυκόνου και Δήλου.
Τα έτη 1898 έως 1900, με χρηματοδότηση της εν Αθήναις αρχαιολογικής εταιρείας διενήργησε ανασκαφές στη Ρήνεια (ή μεγάλη Δήλο, παρακείμενη νήσο της Δήλου). Με οδηγό του τις περιγραφές του Θουκυδίδη, έφερε στο φως τον κοινό τάφο μέσα στον οποίο το 426-425 π.χ. οι αρχαίοι Αθηναίοι μετέφεραν παλαιότερους τάφους της Δήλου ακολουθώντας έναν χρησμό που επίτασσε τον καθαρμό της Δήλου, γενέτειρας του Απόλλωνα, προκειμένου να γλυτώσουν από λοιμό. Εντός του "βόθρου καθάρσεως" όπως ο ίδιος ονόμασε το εύρημα αυτό (βόθρος, με την έννοια του υπόσκαφου χώρου), βρήκε πλήθος συντριμμάτων κεραμικών αγγείων που ξεπερνούσαν σε πλήθος, όπως θα αποδεικνυόταν μετά από τη συγκόλλησή τους, τα 2500. Επρόκειτο για κτερίσματα χιλίων και πλέον ταφών, δείγματα 5 αιώνων κεραμικής χάρη στα οποία έγινε γνωστή η ύπαρξη κυκλαδικών εργαστηρίων κεραμικής κατά την αρχαϊκή περίοδο.
Με βοηθούς του τον επιμελητή Δήλου αυτοδίδακτο αρχαιολόγο Δημοσθένη Δ. Πίππα και τον Μυκονιάτη αυτοδίδακτο τεχνίτη Γεώργιο Πολυκαντριώτη, ασχολήθηκε με την λεπτομερή καταγραφή και συγκόλληση των αγγείων, που μαζί με την κατασκευή των μουσείων Μυκόνου και Δήλου (στην πρώτη τους μορφή), αποτέλεσε το έργο της ζωής του.
Πέθανε στη Μύκονο την 9η Νοεμβρίου 1919.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων
Μαρτιρός Σαριάν
Ο Μαρτιρός Σεργκέγεβιτς Σαριάν (αρμενικά: Մարտիրոս Սարյան, ρωσικά: Мартиро́с Серге́евич Сарья́н, Ναχιτσεβάν επί του Ντον, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1880 - Γερεβάν, ΣΣΔ Αρμενίας, 1972) ήταν σημαντικός Αρμένιος ζωγράφος του εικοστού αιώνα. Θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους της αρμενικής τέχνης κατά τη σοβιετική περίοδο.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|170x170εσ|Ο Σαριάν με μέλη της οικογένειάς του. Ο Σαριάν γεννήθηκε στις 16/28 Φεβρουαρίου του 1880 στο Ναχιτσεβάν επί του Ντον (από το 1928 αποτελεί συνοικία του Ροστόφ ) της νότιας Ρωσίας ως Μάρτυρος Σαρίεφ και ήταν ένα από τα εννέα παιδιά οικογένειας Αρμενίων, οι πρόγονοι της οποίας είχαν εγκατασταθεί στη Ρωσική Αυτοκρατορία προερχόμενοι από το Ανί της σημερινής Τουρκίας. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο αγρόκτημα της οικογένειάς του κοντά στον ποταμό Σαμπέκ, ενώ ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές το 1895 σε ρωσοαρμενική σχολή της γενέτειράς του. Το 1897 έγινε δεκτός μετά από εξετάσεις στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας από την οποία αποφοίτησε το 1903, έχοντας ως καθηγητές - μεταξύ άλλων - τους ζωγράφους Βαλεντίν Σερόφ, Κονσταντίν Κορόβιν  , Αμπράμ Αρχίποφ, Βασίλι Μπακσέεφ και Λεονίντ Παστερνάκ. Το επόμενο έτος πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή σε ομαδική έκθεση του γκρουπ «Κόκκινο Ρόδο» στο Σαράτοφ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μαζί με συμφοιτητές του όπως οι Νικολάι Σαπούνοφ και Πάβελ Κουζνέτσοφ με τους οποίους συμμετείχε το 1907 και στην έκθεση της καλλιτεχνικής ομάδας «Μπλε Ρόδο».
Ενδιάμεσα πραγματοποίησε διάφορα ταξίδια στις περιοχές του Καυκάσου και της Υπερκαυκασίας, συμπεριλαμβανομένων και εδαφών της ιστορικής Αρμενίας (το 1902 επισκέφτηκε τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης του Ανί, καθώς και το Ετσμιαντζίν, το Ασταράκ, το Σεβάν κλπ ), ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1910 πραγματοποίησε νέα ταξίδια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (στην Κωνσταντινούπολη, στην Οθωμανική Αρμενία κλπ), την Αίγυπτο (όπου επισκέφθηκε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους), την Περσία (επισκεπτόμενος πόλεις όπως η Τεχεράνη, το Μπαντάρ-ε Ανζάλι και το Καζβίν) κ.α. Επιπλέον, έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις εντός της ρωσικής επικράτειας, πίνακάς του συμπεριλήφθηκε σε μεταϊμπρεσιονιστική έκθεση που διεξήχθη στο Λονδίνο και το 1910 έργα του αποκτήθηκαν από την Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Ακόμη, το 1914 διακρίθηκε σε διεθνή έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Μάλμε της Σουηδίας και παράλληλα συμμετείχε σε εργασίες συντήρησης αρμενικών μεσαιωνικών μνημείων στην περιοχή του Νότιου Καυκάσου. Το επόμενο έτος ο Σαριάν μετέβη στο Ετσμιαντζίν, όπου συμμετείχε στις προσπάθειες περίθαλψης Αρμενίων προσφύγων που εγκατέλειπαν τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προκειμένου να γλιτώσουν από την εφαρμοζόμενη γενοκτονία. Τα επόμενα χρόνια ο Σαριάν έζησε μεταξύ Ναχιτσεβάν επί του Ντον και Τιφλίδας: κατά την παραμονή του στη σημερινή πρωτεύουσα της Γεωργίας πρωτοστάτησε στην ίδρυση της τοπικής Αδελφότητας Αρμενίων Καλλιτεχνών, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Πανός Τερλεμεζιάν και Βαρτζές Σουριενάντς, ενώ το 1919 επισκέφθηκε την Αρμενία, όπου έλαβε μέρος σε επετειακή έκθεση για τη συμπλήρωση ενός έτους από την ίδρυση του κράτους. αριστερά|μικρογραφία|222x222px|Ο Σαριάν σε προχωρημένη ηλικία. Το 1921 ο Σαριάν εγκαταστάθηκε μόνιμα στην κομμουνιστική Αρμενία, όπου τα πρώτα χρόνια καταπιάστηκε με την οργάνωση πολιτιστικών ιδρυμάτων και οργανισμών, υπηρετώντας ως διευθυντής του νεοσύστατου Κρατικού Μουσείου και συμμετέχοντας σε διάφορες επιτροπές. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στη Μπιενάλε της Βενετίας (1924), έργα του εκτέθηκαν στη Νέα Υόρκη, αλλά και σε ομαδικές εκθέσεις σοβιετικής τέχνης ανά την Ευρώπη, ενώ ο ίδιος μετέβη στο Παρίσι όπου έζησε για περίπου δύο έτη παρουσιάζοντας έντονη εκθεσιακή δραστηριότητα. Με την επιστροφή του στην Αρμενία εργάστηκε με επιτυχία και ως σκηνογράφος θεατρικών παραστάσεων.
Με αφετηρία τη δεκαετία του 1930, στο πλαίσιο της κυβερνητικής επιβολής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στις τέχνες, ο Σαριάν αντιμετώπισε περιορισμό της καλλιτεχνικής του έκφρασης, καθώς χαρακτηρίστηκε φορμαλιστής, ενώ ορισμένοι πίνακές του καταστράφηκαν, παρόλο που ο ίδιος συνέχισε την καλλιτεχνική του παραγωγή και δραστηριότητα, αποσπώντας παράλληλα διάφορες τιμητικές διακρίσεις και λαμβάνοντας πολιτικά αξιώματα.
Η όξυνση της κριτικής προς το πρόσωπό του κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1940 και τις αρχές της επόμενης προκάλεσαν την έντονη απογοήτευσή του, ενώ λίγο καιρό αργότερα παρουσίασε καρδιακά προβλήματα, τα οποία ωστόσο ξεπέρασε, ενώ η κρατική πολιτική της αποσταλινοποίησης που ακολουθήθηκε επί Νικίτα Χρουστσόφ είχε θετικό αντίκτυπο πάνω στο έργο του Αρμένιου καλλιτέχνη. Το 1965, με αφορμή τα ογδοηκοστά πέμπτα γενέθλια του Σαριάν, οργανώθηκαν ατομικές εκθέσεις προς τιμήν του στο Γερεβάν και τη Μόσχα. Επιπλέον το επόμενα χρόνια εκδόθηκαν οι αναμνήσεις του (κυκλοφόρησαν το 1966 και αργότερα μεταφράστηκαν σε διάφορες ξένες γλώσσες ) και πραγματοποιήθηκε μια σειρά ατομικών εκθέσεων στη Ρουμανία, την Τσεχοσλοβακία, την Ανατολική Γερμανία κ.α.
Έργο
μικρογραφία|227x227εσ|Ο ανδριάντας του Σαριάν στην ομώνυμη πλατεία του Γερεβάν. Το έργο του Σαριάν εκτείνεται σε μια μακρά περίοδο και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τοπιογραφίες, πορτραίτα και απεικονίσεις νεκρής φύσης. Οι πρώτοι χρονικά πίνακές του αποτελούνται κυρίως από υδατογραφίες στις οποίες είναι εμφανή διάφορα στοιχεία φαντασίας, ενώ ο ίδιος (όπως και πολλοί άλλοι ζωγράφοι της γενιάς του) ήταν επηρεασμένος από τον ιμπρεσιονισμό. Άλλες επιρροές του ήταν οι Γάλλοι Ανρί Ματίς και Πολ Γκογκέν. Γνωστά έργα του Σαριάν από εκείνη την περίοδο είναι οι πίνακες «Παραμύθι», «Ανατολικό παραμύθι» και «Η μαγεία του φεγγαριού». Το 1908 στράφηκε προς τη χρήση της τέμπερας, με την τεχνοτροπία του να επηρεάζεται και από τα ταξίδια του στην Εγγύς Ανατολή , αποτέλεσμα των οποίων ήταν μια σειρά έργων όπως τα «Δίπλα στη θάλασσα: Σφίγγα», «Φοίνικας» και «Δρόμος, μεσημέρι, Κωνσταντινούπολη».
Μετά την οριστική εγκατάστασή του στη Σοβιετική Αρμενία, ο Σαριάν δημιούργησε πίνακες διαφόρων ειδών, χρησιμοποιώντας από ένα σημείο και μετά κυρίως χρώματα με κύριο συστατικό το λάδι. Στα έργα περιλαμβάνονται σύνθετες τοπιογραφίες μνημειακού χαρακτήρα (π.χ. οι πίνακες «Αρμενία», «Βουνά» και «Ηλιόλουστο τοπίο» της δεκαετίας του 1920), πορτραίτα προσωπικοτήτων όπως ο ποιητής Γιεγισέ Τσαρέντς (1923), ο αρχιτέκτονας Αλεξάντρ Ταμανιάν (1933), η χορεύτρια του μπαλέτου Γκαλίνα Ουλάνοβα (1940), η ζωγράφος Τετιάνα Γιάμπλονσκα (1954) και ο μουσικός Μιχαήλ Γκνέσιν (1957), καθώς και πίνακες νεκρής φύσης, ζωγραφίζοντας κατά κύριο λόγο άνθη και φρούτα.
Έργα του Σαριάν βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας, την Πινακοθήκη Τρετιακόφ , το Κρατικό Ρωσικό Μουσείο , το Κρατικό Μουσείο Ανατολικής Τέχνης της Μόσχας , το Μουσείο Ρωσικής Τέχνης του Κιέβου , σε διάφορα μικρότερα μουσεία της Αρμενίας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
Διακρίσεις και τιμές
Το 1941 ο Σαριάν βραβεύθηκε με το Βραβείο Στάλιν της γ΄ τάξης για τις σκηνογραφίες που δημιούργησε στο πλαίσιο της όπερας «Άλμαστ» του Αλεξάντερ Σπεντιάροφ. Ακόμη έλαβε τρεις φορές το παράσημο του Τάγματος του Λένιν (τα έτη 1945, 1965 και 1970), τιμήθηκε το 1961 με το Βραβείο Λένιν και έλαβε τους τίτλους του Καλλιτέχνη του Λαού της ΕΣΣΔ  το 1960 και του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Επιπλέον από το 1947 ήταν πλήρες μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ διετέλεσε μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης και της ΣΣΔ Αρμενίας. Από τον Νοέμβριο του 1967 λειτουργεί στο Γερεβάν οικία-μουσείο προς τιμήν του Σαριάν, ενώ το όνομά του έχει δοθεί σε πλατεία της ίδιας πόλης στην οποία βρίσκεται από το 1986 μαρμάρινος ανδριάντας του, έργο των Α. Ταρχανιάν και Λ. Τοκμαζιάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Οριενταλισμός Κατηγορία:Απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της νεκρής φύσης Κατηγορία:Σκηνογράφοι Κατηγορία:Αρμένιοι πολιτικοί Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Bugatti Automobiles
300px|thumb|Bugatti Veyron 16.4 του 2005. Η Bugatti Automobiles S. A. S. (Μπουγκάττι) είναι γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία παραγωγής υπερπολυτελών αυτοκινήτων υψηλών αποδόσεων. Είναι θυγατρική της Volkswagen AG (Όμιλος Volkswagen). Το εργοστάσιο και τα κεντρικά της, βρίσκονται στο Μολζέμ της Αλσατίας στη Γαλλία. Η Volkswagen αγόρασε το εμπορικό σήμα Bugatti τον Ιούνιο του 1998 και ενσωμάτωσε την Bugatti Automobiles S. A. S. ως θυγατρική της το 1999.
Από το 1998 έως το 2000 η Bugatti παρουσίασε αρκετά πρωτότυπα αυτοκίνητα. Από το 2000 ξεκίνησε να αναπτύσσει το πρώτο εμπορικό αυτοκίνητό της, την Veyron 16.4 που άρχισε να παραδίδεται στους πρώτους της πελάτες το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Καταρράκτες της Δρυμώνας
μικρογραφία|Κύριος καταρράκτης Οι καταρράκτες της Δρυμώνας βρίσκονται στη βόρεια Εύβοια, στο δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας, ανάμεσα στην Δρυμώνα και την Κερασιά, στα 620 μέτρα υψόμετρο. Το σημείο είναι κοντά στη Μονή του Οσίου Δαυίδ, 20 χιλιόμετρα από τις Ροβιές και 25 από τη Λίμνη.
Είναι τμήμα του ποταμού Σηπιά, ο οποίος σχηματίζεται στο Ξηρό Όρος και εκβάλλει στο βόρειο Ευβοικό. Δεν διαθέτει σταθερή ροή νερού αλλά κυρίως αποστραγγίζει τα γύρω νερά του Ξηρού Όρους και τους καλοκαιρινούς μήνες συνήθως οι καταρράκτες δεν έχουν καθόλου ροή. Οι καταρράκτες αποτελούνται από ένα δίκτυο ρυακιών και από τρεις καταρράκτες που δημιουργούν δύο μικρές λίμνες. Ο ψηλότερος από αυτούς πέφτει με ορμή από υψόμετρο 15 μέτρων. Η περιοχή έχει διαμορφωθεί, με μικρό δίκτυο μονοπατιών, γέφυρες και παγκάκια.
Η βιοποικιλότητα της περιοχής είναι πολύ πλούσια. Τα πυκνά δάση που την περικλείουν αποτελούνται κυρίως από μαυρόπευκα, βελανιδιές και χαλέπιο πεύκη. Άλλα δέντρα που φυτρώνουν κοντά στους καταρράκτες είναι τα πλατάνια, τα σφενδάμια, οι βελανιδιές, τα αγριόκεδρα και οι φτελιές και πολλά είδη λουλουδιών. Η πανίδα περιλαμβάνει πολλά είδη των δασών και των ορεινών ποταμών, από αρπακτικά όπως φιδαετοί, γερακίνες και πετρίτες και νυχτόβια αρπακτικά όπως μπούφοι και κουκουβάγιες. Η ορνιθοπανίδα συμπληρώνεται με είδη όπως μπεκάτσες, ορτύκια, κούκοι, δρυοκολάπτες και πολλά άλλα.Το υδάτινο σύστημα των καταρρακτών αποτελεί ιδανικό βιότοπο για μικρά ζώα, όπως αμφίβια, ερπετά και έντομα, που ζούνε σε μικρές ορεινές λίμνες και ρυάκια αλλά και θηλαστικά όπως αλεπούδες, νυφίτσες, ασβοί, σκαντζόχοιροι, λαγοί, τυφλοπόντικες και διάφορες νυχτερίδες.
Στους καταρράκτες υπάρχουν πολλά μονοπάτια πεζοπορίας ενώ οργανώνονται και καταβάσεις canyoning.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταρράκτες στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Γλώσσα Αμπιντζί
Η γλώσσα Αμπιντζί (ISO 639-3: abi, Ethnologue: abi, Glottolog: abid1235 ) κατατάσσεται στις γλώσσες Ατλαντικού-Κονγκό και ομιλείται στην Ακτή Ελεφαντοστού. Χρησιμοποιείται από 50.500 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 1993, και για την γραφή της χρησιμοποιείται η λατινική γραφή. Διαθέτει 2 διαλέκτους, τις Ενυέμπε και Όγκμπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ακτής Ελεφαντοστού
Κότυς Ζ΄
Ο Κότυς Ζ΄ ήταν Θράκας πρίγκιπας της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βασιλιάς των Αστέων και των Οδρυσών από το 31 έως το 18 π.Χ. Ήταν γιος του Σαδάλα Β΄, όπως ίσως ο προκάτοχός του και αδελφός του Σαδάλα Γ΄, και ο πατέρας τού Ρησκούπορι Β΄ (Ασταίων), που τον διαδέχθηκε.
Ο Σαδάλας Γ΄ (ή Aδάλλας), ο οποίος έλαβε τον θρόνο των Oδρυσών από τον Mάρκο Αντώνιο το 42 π.Χ. μετά τη μάχη των Φιλίππων, απογυμνώθηκε από την κτήση του από τον Αύγουστο, ο οποίος έστεψε τον Κότυ Ζ΄.
Γύρω στο 18 π.Χ. ο Κότυς Ζ΄ απεβίωσε και ο αδελφός της συζύγου του, ο βασιλιάς των Σαπαίων Ροιμητάλκης Α΄ γίνεται επόπτης των παιδιών του, από τα οποία ο Ρησκούπορις Β΄ (Ασταίων) είναι ο νέος βασιλιάς.
Οι Βησσοί, λαός της Θράκης που είχαν παραμείνει ανεξάρτητοι από τη Ρώμη, επιτέθηκαν στις Θρακικές επαρχίες που συμμάχησαν με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι βάρβαροι απωθήθηκαν από έναν ρωμαϊκό στρατό, που βοηθήθηκε από τους Θράκες συμμάχους τους. Στα χρόνια 13 - 11 π.Χ. ο Ρησκούπορις Β΄ και ο θείος του Ροιμητάλκης Α΄ δέχονται ξανά επίθεση από τους Bησσούς. Αυτή η επίθεση είναι πιο σοβαρή από την προηγούμενη και ο Ρησκούπορις Β΄ ηττάται και σκοτώνεται. Ο Ροιμητάλκης Α΄ επίσης ηττάται, αλλά καταφέρνει να διαφύγειή. Η βοήθεια των Ρωμαίων κατέστησε δυνατή την καταστροφή των Βησσών. Τα εδάφη τού πρίγκιπα των Ασταίων Ρησκούπορι Β΄ ήταν εν μέρει συνδεδεμένα με τη Ρώμη και ο πρίγκιπας των Σαπαίων Ροιμητάλκης Α΄ έγινε βασιλιάς του τελευταίου θρακικού βασιλείου των Οδρυσών, διαδεχόμενος τον ανιψιό του Ρησκούπορι Β΄.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Σύμμαχοι της Αρχαίας Ρώμης
Ιάκωβος Κατσουνωτός
Ο Ιάκωβος Κατσουνωτός ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με την ΕΔΕΚ την περίοδο 1981-1991.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιάκωβος Κατσουνωτός γεννήθηκε στον Ύψωνα το 1926. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Διετέλεσε μέλος της ΣΕΚ, γενικός γραμματέας της ΔΕΟΚ (1980-1982) και επαγγελματικό στέλεχος της ΕΔΕΚ.
Απεβίωσε στις 3 Ιανουαρίου 2001.
Πολιτική διαδρομή
Ο Ιάκωβος Κατσουνωτός ήταν ιδρυτικό στέλεχος της ΕΔΕΚ. Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, Επαρχιακός Γραμματέας της ΕΔΕΚ Λεμεσού και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με την ΕΔΕΚ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Εθνική Ισραήλ (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Ισραήλ (εβραϊκά: נבחרת ישראל בכדורסל נשים) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα του Ισραήλ σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ (איגוד הכדורסל בישראל, IBBA).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ εντάχθηκε στη FIBA το 1939. Από το 1954 είναι μέλος της FIBA Europe (παρόλο που τεχνικά η χώρα υπάγεται γεωγραφικά στην Ασία).
Η πρώτη παρουσία της Εθνικής Ισραήλ Γυναικών σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καταγράφεται το 1950. Τις επόμενες δεκαετίες απείχε από τις μεγάλες διοργανώσεις. Η περίοδος αυτή αδράνειας έληξε το 1991 οπότε και επανήλθε στο θεσμό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ως οικοδέσποινα χώρα. Στο διάστημα από το 2007 μέχρι το 2014 το Ισραήλ παρουσίασε μεγαλύτερη κινητικότητα στο διεθνή χάρτη, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει συμμετάσχει μόνο σε επίπεδο Προκριματικών. Μέχρι σήμερα δεν έχει ποτέ προκριθεί σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Ισραηλ
Λαϊκή Ενότητα - Ανυπότακτη Αριστερά
Η Λαϊκή Ενότητα - Ανυπότακτη Αριστερά (ΛΑ.Ε. - Α.Α.) είναι αριστερό, σοσιαλιστικό, ευρωσκεπτικιστικό ελληνικό πολιτικό κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε το 2015, από πρώην βουλευτές, στελέχη και μέλη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τα οποία είχαν συγκροτήσει την Αριστερή Πλατφόρμα και από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αντικαπιταλιστικης αριστερας. Επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, μέχρι την παραίτησή του στις 2 Ιουνίου 2019. Σημερινοί Γενικοί Γραμματείς είναι ο Δημήτρης Στρατούλης και η Μαριάννα Τσίχλη.
Ίδρυση
250px|μικρογραφία|αριστερά|Παλαιότερο λογότυπο της Λαϊκής Ενότητας (2015-2023) Στις 21 Αυγούστου 2015, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, 25 βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ανεξαρτητοποιήθηκαν και σχημάτισαν νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα, υπό τον τίτλο «Λαϊκή Ενότητα». Επικεφαλής τέθηκε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, γραμματέας ο Στάθης Λεουτσάκος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ο Δημήτρης Στρατούλης και εκπρόσωπος τύπου ο Κώστας Ήσυχος. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα ήταν η τρίτη μεγαλύτερη στη Βουλή. Τις επόμενες ημέρες παραιτήθηκαν 53 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τα οποία ανήκαν κυρίως στην Αριστερή Πλατφόρμα και στην Κομμουνιστική Τάση, ενώ αποχώρησαν επίσης οι βουλευτές Ζωή Κωνσταντοπούλου, Νάντια Βαλαβάνη, Κωστής Δερμιτζάκης και ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής, οι οποίοι εντάχθηκαν στη Λαϊκή Ενότητα.
Στις 24 Αυγούστου 2015, ιδρύθηκε και επισήμως ως πολιτικό κόμμα, μετά την κατάθεση της σχετικής αίτησης στον Άρειο Πάγο.
2015 - σήμερα
Εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου, εντάχθηκαν στη Λαϊκή Ενότητα το Σχέδιο Β του Αλέκου Αλαβάνου, οι οργανώσεις Αριστερή Ανασύνθεση και Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, οι οποίες αποχώρησαν από την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., καθώς και η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, όπως και άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Τη Λαϊκή Ενότητα υποστήριξαν και οι Ενεργοί Πολίτες, με το Μανώλη Γλέζο να τίθεται επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Ωστόσο, το κόμμα συγκέντρωσε ποσοστό 2,86% και δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή.
Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς πραγματοποιήθηκε η 1η Πανελλαδική Σύσκεψη της Λαϊκής Ενότητας, και τον Ιούνιο του 2016 διεξήχθη η Ιδρυτική Πανελλαδική Συνδιάσκεψη κατά την οποία εξελέγη το Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος. Γραμματέας του Πολιτικού Συμβουλίου και επικεφαλής του κόμματος εκλέχτηκε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.
Τους επόμενους μήνες σημειώθηκαν μία σειρά από αποχωρήσεις σχημάτων και οργανώσεων από τη Λαϊκή Ενότητα. Συγκεκριμένα αποχώρησαν η Κομμουνιστική Τάση, η Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, το Κίνημα Δεν πληρώνω, η Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη και η Εργατική Απάντηση. Το 2019 αποχώρησαν τόσο το ΔΗ.Κ.ΚΙ. όσο και η Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα, ενώ το 2020 αποχώρησε η Αριστερή Ανασύνθεση και η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά.
Τον Οκτώβριο του 2022, πραγματοποιήθηκε η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Λαϊκής Ενότητας. Γενικοί Γραμματείς αναδείχθηκαν ο Δημήτρης Στρατούλης και η Μαριάνα Τσίχλη, αντικαθιστώντας τον Νίκο Χουντή που ηγείτο του κόμματος από τον Ιούνιο του 2019. Επίσης, τροποποιήθηκε ο τίτλος του κόμματος σε «Λαϊκή Ενότητα - Ανυπότακτη Αριστερά». Ενόψει των εκλογών του 2023, ανακοινώθηκε η σύμπραξη με το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη, υπό τον τίτλο «ΜέΡΑ 25 - Συμμαχία για τη Ρήξη».
Θέσεις
Η Λαϊκή Ενότητα αυτοπροσδιορίζεται ως ένα ριζοσπαστικό, αντιμνημονιακό, αριστερό μέτωπο, που υποστηρίζει την έκδοση εθνικού νομίσματος, έχοντας εκθέσει αναλυτικό επιστημονικά επιμελημένο πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής καθώς και την πολιτική επιλογή του «Όχι», όπως αυτή εκφράστηκε στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015.
Ειδικότερα στην Ιδρυτική Προγραμματική Διακήρυξη υποστηρίζει:
Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που συμμετέχουν στη Λαϊκή Ενότητα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκή Ενότητα (Ελλάδα) Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Πελίν Μπατού
Η Πελίν Μπατού (27 Δεκεμβρίου 1978, Άγκυρα) είναι Τουρκάλα συγγραφέας, ηθοποιός, ιστορικός, και τηλεοπτική προσωπικότητα.
Βιογραφία
Λόγω του πατέρα της, Inal Batu, ο οποίος εργαζόταν ως διπλωμάτης, πέρασε τα παιδικά της χρόνια σε πολλές χώρες του εξωτερικού όπως το Πακιστάν, η Κύπρος, η Τσεχία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ. Τελείωσε το λύκειο στο Marymount School στη Νέα Υόρκη και συνέχισε παρακολουθώντας μαθήματα μουσικής και θεάτρου στο Mannes College of Music. Αφού ξεκίνησε τις σπουδές της στην λογοτεχνία και τη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στην πορεία άλλαξε αντικείμενο σπουδών και επικεντρώθηκε στην επιστήμη της ιστορίας, το οποίο ολοκλήρωσε στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνισή της έγινε το 1999 στην ταινία « Harem Suare» και από τότε έχει συμμετάσχει σε αρκετές άλλες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Επίσης, συμμετείχε στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Tarihin Arka Odası (Το Πίσω Δωμάτιο της Ιστορίας), η οποία προβαλλόταν στο HaberTürk με συμπαρουσιαστές τους  Murat Bardakçı και Erhan Afyoncu. Αποχώρησε από το τηλεοπτικό πρόγραμμα το 2011.
Ασχολήθηκε με την ποίηση από νεαρή ηλικία. Έγραψε, μετέφρασε και δημοσίευσε αρκετά ποιήματα. Το πρώτο της βιβλίο ποίησης "Glass (Γυαλί)" δημοσιεύθηκε το 2003, και το οποίο ακολούθησε το επόμενο "Το Βιβλίο των Ανέμων" το 2009.
Επίσης, έχει εμφανιστεί (τα Χριστούγεννα του 2015) στο τουρκικό τηλεοπτικό πρόγραμμα Yeni Şeyler Söylemek Lazım, στο οποίο απήγγειλε το ποίημά της "Wind of Black Stones" από το βιβλίο της. Όπως αναφέρθηκε στην εκπομπή ξεκίνησε την συγγραφή των ποιημάτων στην ηλικία των οχτώ ετών και όπως είπε -αν και άθεη- αν υφίσταται η μετενσάρκωση θα ήταν η μετενσάρκωση του παππού της, Selahattin Batu, όπως ήταν επίσης γνωστός για το ενδιαφέρον του για την ποίηση.
Η Μπατού αρθρογραφούσε στην καθημερινή εφημερίδα Milliyet από το 2012 έως το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές
Μαριού Ρεθύμνης
Το Μαριού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 30 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 220 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Νοτιοανατολικά του χωριού, στους πρόποδες του υψώματος Κουρούπα, έχουν ανασκαφεί υπολείμματα μινωικού οικισμού, τα οποία χρονολογούνται από την πρωτομινωική μέχρι την υστερομινωική εποχή.
Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό πήρε το όνομά του από μια βοσκοπούλα από τα Σφακιά η οποία λεγόταν Μαριώ και ζούσε στην περιοχή. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Mariu στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Mariu με 49 κατοίκους και 40 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Mariù. Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό και κατοικούσαν σε αυτό 14 οικογένειες.
Στην απογραφή του 1881 το Μαριού υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 161 κατοίκους. Στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης (1890), ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης περιγράφει το χωριό ως «κώμη έχουσα 50 οικίας, εξ αρχοντίσσης τινός Μαρίας λαβούσα το όνομα». Στην απογραφή του 1900 είχε 178 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου και αναγράφεται ως Μαργιού. Το 1928, το Μαριού ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|Ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Ονουφρίου στη Μαριού. Ανατολικά του χωριού, δίπλα στον αμαξιτό δρόμο και σε υψόμετρο 250 μέτρα, βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Αντωνίου. Περιβάλλεται από πηγές νερού. Περίπου ένα χιλιόμετρο βόρεια του χωριού βρίσκεται ο επίσης σπηλαιώδης ναός του Αγίου Ονουφρίου. Η πρόσοψη του ναού είναι ένας απλός τοίχος, ενώ το εσωτερικό του ναού βρίσκεται σε φυσική βραχώδη κοιλότητα, η οποία ανοίγεται στη βάση απότομης πλαγιάς ασβεστολιθικού υψώματος. Γιορτάζει στις 12 Ιουνίου.
Εντός του χωριού βρίσκεται ο ναός της Υπαπαντής, των οθωμανικών χρόνων, και ο ναός του Αγίου Βλάσιου, ο οποίος κτίστηκε το 1912 από τον μοναχό Ιωανίκιο.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Μαριού
Το Μαριού αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Μύρθιου και το 1928 στο ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Δαμνόνι και Παλαιά Ταβέρνα αποτελούν την κοινότητα Μαριού ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 303 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Πέρσα Κουμούτση
Η Πέρσα Κουμούτση είναι συγγραφέας και μεταφράστρια λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάιρο, Αιγύπτου και ήρθε στην Ελλάδα αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή του Αιγυπτιακού Πανεπιστημίου του Καΐρου.
Από το 1993 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση από τα αραβικά και τα αγγλικά. Εκτός από έργα αγγλόφωνων συγγραφέων, έχει μεταφράσει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Αιγύπτιου νομπελίστα λογοτέχνη Ναγκίμπ Μαχφούζ (από τα αραβικά, καθώς και έργα άλλων σημαντικών Αράβων δημιουργών.
Καζακικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2022
Στις 5 Ιουνίου 2022 διεξήχθη συνταγματικό δημοψήφισμα στο Καζακστάν, με το οποίο εγκρίθηκαν οι τροποποιήσεις σε 31 άρθρα του Συντάγματος της Δημοκρατίας του Καζακστάν και η προσθήκη δύο νέων άρθρων.
Πέρσα Κουμούτση
Βιογραφία
Το 2001, τιμήθηκε για το σύνολο των μεταφράσεών της με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη, ενώ το αιγυπτιακό κράτος την έχει βραβεύσει για τη συνεισφορά της στα γράμματα. Έχει λάβει Ειδική Διάκριση από το Τμήμα Ελληνικών και Λατινικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αλ Αζχάρ 2015 και το βραβείο Μετάφρασης από την Eλληνική Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας, 2017, για την Ανθολογία Αραβικής ποίησης. Πρωτότυπα έργα της έχουν μεταφραστεί στην αραβική γλώσσα. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια, ενώ κείμενα και πεζά της έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Καζακικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2022
Με τις τροποποιήσεις επιδιώκεται μεγαλύτερος εκδημοκρατισμός των πολιτικών διαδικασιών, και περιλαμβάνουν την μετάβαση από μία ενισχυμένη προεδρική μορφή διακυβέρνησης σε μία προεδρική με ισχυρό κοινοβούλιο, τη σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου, την κατάργηση της θανατικής ποινής, καθώς και βελτιωμένους μηχανισμούς για την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών.
Πέρσα Κουμούτση
Βιογραφία
Από το 2002 μέχρι σήμερα έχει εκδώσει οκτώ μυθιστορήματα, τα περισσότερα έχουν κύριο άξονα τον διαπολιτισμικό διάλογο ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή. Τα βιβλία της "Στους δρόμους του Καΐρου" (2014), "Δυτικά του Νείλου" (2006) έχουν ήδη μεταφραστεί στα αραβικά και κυκλοφορούν από τον Οργανισμό Μετάφρασης και Βιβλίου της Αιγύπτου, ενώ υπό έκδοση στην αραβική γλώσσα είναι το βιβλίο της "Αλεξανδρινές φωνές στην οδό Λέψιους".
Καζακικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2022
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Καζακστάν, οι κατάλογοι των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων καταρτίστηκαν από τους ακίμ και υποβλήθηκαν στην Κεντρική Εκλογική Επιτροπή τουλάχιστον 20 μέρες πριν την ημέρα διεξαγωγής. Οι πολίτες ενημερώθηκαν για το δημοψήφισμα τουλάχιστον 10 μέρες πριν τη διεξαγωγή. Τα ψηφοδέλτια περιλάμβαναν τη διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος και επιλογές για την απάντηση του ψηφοφόρου, στα Καζακικά και στα Ρωσικά. Για να εγκριθεί το συνταγματικό δημοψήφισμα πρέπει οι ψήφοι «ναι» να υπερβαίνουν το 50% των ψήφων, τουλάχιστον στα 2/3 των περιοχών και πόλεων.
Πέρσα Κουμούτση
Μεταφράσεις από τα Αραβικά
Also in prose,
Καζακικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2022
Διεξαγωγή
Οι κάλπες άνοιξαν από τις 7 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ για τους εκλογείς στα 9.947 εκλογικά κέντρα που λειτούργησαν σε όλην την χώρα. Σε 52 χώρες λειτούργησαν εκλογικά τμήματα για να ψηφίσουν οι κάτοικοι του εξωτερικού. μικρογραφία|300x300εσ|Η προσέλευση εκλογέων στο δημοψήφισμα
Πέρσα Κουμούτση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Καζακικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2022
Παραπομπές
Καζακσταν Καζακστ
Χεδβίγη Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Η Εδβίγη Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκότορπ (Hedvig Elisabeth von Holstein-Gottorp, 22 Μαρτίου 1759 - 20 Ιουνίου 1818) ήταν η σύζυγος του Καρόλου ΙΓ΄ της Σουηδίας.
Βιογραφία
Στις 7 Ιουλίου 1774 η Εδβίγη Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Κάρολο, Δούκα του Σόντερμανλαντ, στη Στοκχόλμη. Η Δούκισσα έπρεπε να αντιμετωπίσει τον χαρακτήρα του συζύγου της, με τις ερωτικές περιπέτειες που διατηρούσε συχνά.
Η Εδβίγη Ελισάβετ θα αποκτήσει ευνοϊκή θέση στην αυλή του Γουσταύου Γ΄. Λέγεται ότι ήταν μια αποφασιστική γυναίκα και καλή συνομιλήτρια. Έκανε μια δυνατή και καλή φιλία με την κουνιάδα της Σοφία Αλβερτίνα και την Κόμισσα Σοφία φον Φέρσεν.
Πέθανε τέσσερις μήνες μετά το θάνατο του συζύγου της, στις 20 Ιουνίου 1818 στη Στοκχόλμη σε ηλικία 59 ετών. Θάφτηκε στην Εκκλησία του Ρίνταρχολμεν.
Συνωμοσία του 1789
Η Συνωμοσία του 1789 ήταν μια πλεκτάνη στη Σουηδία το 1789, με σκοπό την εκθρόνιση του Γουσταύου Γ΄ της Σουηδίας, και την τοποθέτηση του αδελφού του Καρόλου στο θρόνο. Η πλοκή υποκινήθηκε από μια ομάδα συνωμοτών στο βασιλικό Παλάτι, που περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, την αδελφή του Σοφία Αλβερτίνα, την σύζυγο του Κάρολου, Εδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χόλσταϊν-Γκότορπ, τον μικρότερο αδερφό του Βασιλιά, Φρειδερίκο Αδόλφο, εν μέρει τον ίδιο τον Κάρολο και τον Γουσταύο Αδόλφο Ρέιτερχολμ. Η σκευωρία επηρεάστηκε από την αντιπολίτευση των ευγενών εναντίον του Γουσταύου Γ΄ λόγω του νόμου της Ένωσης και της Ασφάλειας του Βασιλιά κατά τη διάρκεια του Ρωσο-σουηδικού πολέμου (1788–1790). Το σχέδιο ήταν να πείσουν τον Κάρολο να ενεργήσει ως το κεντρικό πρόσωπο και σύμβολο αυτής της αντιπολίτευσης. Ωστόσο η συνωμοσία αυτή δεν πραγματοποιήθηκε πότε, επειδή ο Κάρολος, όταν ενημερώθηκε για το σχέδιο, αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αυτό. Η πλεκτάνη αυτή δεν βγήκε εκείνη την εποχή στην επιφάνεια επίσημα και γι’ αυτό δεν οδήγησε σε κάποια νομική συνέπεια
Οικογένεια
Η Εδβίγη Ελισάβετ το 1774 παντρεύτηκε τον Κάρολο της Σουηδίας, Δούκα του Σόντερμανλαντ, και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
Δημήτριος Βαλαλάς
Ο Δημήτριος Βαλαλάς (Καστοριά, 1920 - Θεσσαλονίκη, 13 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής και βουλευτής. Ήταν καθηγητής Εδαφομηχανικής στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Επιμελήθηκε πολλά τεχνικά έργα, ανάμεσα στα οποία και την Κρεμαστή Γέφυρα του Μπορντό.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο της γενέτειράς του, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Πριν ξεκινήσει την πανεπιστημιακή του καριέρα, εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός στην αλλοδαπή, έχοντας σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1965 εκλέχθηκε καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, όπου δίδαξε επί 22 χρόνια. Δημιούργησε το Εργαστήριο Εδαφομηχανικής και Θεμελιώσεων του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών.Την περίοδο 1974-75 ήταν κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής.
Επίσης ήταν πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης από το 1975 ως το 1978.
Πολιτική σταδιοδρομία
Θείος του ήταν ο πρώην βουλευτής και υπουργός, Ιωάννης Βαλαλάς.
Έγινε βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία στις 6 Ιανουαρίου 1981, αντικαθιστώντας τον Γεώργιο Κοντογιώργη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Νικόλαος Ε. Φαρμάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος του πρότεινε ένα υπουργείο, αλλά ο ίδιος δεν υπουργοποιήθηκε.
Κηδεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2017 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Οικογένεια
Από τον δεύτερο γάμο του, με την Ανίτα Ζακάρ, απέκτησε έναν γιο, τον Επαμεινώνδα.
Παραπομπές
Φαρμακης Ν Φαρμακης Ν
Φελίξ Ζιέμ
O Φελίξ Ζιέμ (γαλλικά: Félix Ziem), 1821 - 1911, ήταν Γάλλος ζωγράφος, γνωστός για τις θαλασσογραφίες και τοπιογραφίες του της Βενετίας και της Κωνσταντινούπολης. Συμμετείχε στη Σχολή της Μπαρμπιζόν και αργότερα επηρεάστηκε από το οριενταλιστικό κίνημα. Θεωρείται ένας από τους προδρόμους του ιμπρεσιονισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φελίξ Ζιέμ (πλήρες όνομα Φελίξ-Φρανσουά Ζωρζ Φιλιμπέρ Ζιέμ) γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1821 στη Μπων, στο νομό Κοτ-ντ'Ορ της Βουργουνδίας. Η μητέρα του καταγόταν από τη Βουργουνδία και ο πατέρας του ήταν μετανάστης από την Πολωνία. Αρχικά, ο Ζιέμ σχεδίαζε να γίνει αρχιτέκτονας, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ντιζόν και για ένα διάστημα εργάστηκε ως αρχιτέκτονας. Το 1839 εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία, όπου παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής από τον Αντόλφ Μοντισελί.
Η ζωγραφική εξελίχθηκε από χόμπι σε κύρια απασχόλησή του μετά από ένα ταξίδι το 1841 στην Ιταλία, όπου μαγεύτηκε από την Βενετία, πόλη που έγινε η έμπνευσή του για πολλά έργα του και στην οποία επέστρεφε κάθε χρόνο μέχρι το 1892. Εκτός από ενετικές σκηνές, ζωγράφισε επίσης πολλές νεκρές φύσεις, πορτρέτα και τοπία διαφορετικών τοποθεσιών που αντανακλούσαν τα ταξίδια του.
Στη συνέχεια μετακόμισε στο Παρίσι και μοίρασε τον χρόνο του μεταξύ της πρωτεύουσας και του δάσους του Φονταινεμπλώ, όπου έγινε φίλος του Τεοντόρ Ρουσώ και τον Ζαν-Φρανσουά Μιλέ. Αυτήν την εποχή ζωγράφισε σκηνές της καθημερινής ζωής, προσωπογραφίες και τοπία της περιοχής, που τον συνέδεσαν προσωρινά με τη σχολή της Μπαρμπιζόν όπου αγόρασε σπίτι και ζωγράφιζε γύρω στο 1853. Το 1850 και το 1851 ταξίδεψε στη Φλάνδρα.
Το 1856 ήταν η χρονιά του μεγάλου ταξιδιού του στην Ανατολή: Κωνσταντινούπολη - Τουρκία - Λίβανος - Ελλάδα - Αίγυπτος όπου κατέβηκε τον Νείλο έως το Χαρτούμ. Τελείωσε το ταξίδι του στη Σικελία και το 1858 έφυγε για την Αλγερία. Μετά το ταξίδι του άρχισε να περιλαμβάνει στο έργο του έργα με ανατολικά θέματα. Χρησιμοποίησε συχνά την ανασύνθεση των θεμάτων στο εργαστήριό του στη Μονμάρτρη, όπως αποδεικνύεται από τα πολυάριθμα βιβλία σκίτσων του.
Τα τοπία του περιελάμβαναν σκηνές από διάφορες τοποθεσίες, όπως η Κωνσταντινούπολη, η Αίγυπτος, χωριά της Κυανής ακτής όπως το Μαρτίγκ και το Κάνι-συρ-Μερ και η πατρίδα του Βουργουνδία. Ο Ζιέμ υπήρξε εμπορικά πολύ επιτυχημένος καλλιτέχνης στη ζωή του.
Σταδιοδρομία
Υπήρξε παραγωγικότατος ζωγράφος, το έργο του υπολογίζεται σε περισσότερους από 10.000 ζωγραφικούς πίνακες, αριθμός που οφείλεται στην επανάληψη έργων σε πολλά αντίτυπα. Σήμερα, τα έργα του εκτίθενται μεταξύ άλλων στις συλλογές του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, του Μουσείου Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουάσιγκτον και του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης. Πολλά έργα του επίσης βρίσκονται στο Μουσείο Καλών Τεχνών στο Παρίσι, στο Πετί παλαί. Περίπου σαράντα βρίσκονται στη γενέτειρά του στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Μπων, στη Μασσαλία και ιδιαίτερα στη Μαρτίγκ, όπου είχε εργαστήριο γύρω στο 1860 και όπου το Μουσείο Ζιέμ είναι αφιερωμένο σε αυτόν.
Το 1857, η κυβέρνηση της Γαλλίας αναγνωρίζοντας τη συνεισφορά του στη γαλλική τέχνη του απένειμε την τιμητική διάκριση του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.
Πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1911 στο Παρίσι (18ο διαμέρισμα) και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Venceremos (τραγούδι)
Στίχοι
Desde el hondo crisol de la patria se levanta el clamor popular; ya se anuncia la nueva alborada, todo Chile comienza a cantar.
Recordando al soldado valiente cuyo ejemplo lo hiciera immortal enfrentemos primero a la muerte: traicionar a la patria jamás.
Venceremos, venceremos mil cadenas habrá que romper venceremos, venceremos, la miseria (al fascismo) sabremos vencer!
Campesinos, soldados y obreros, la mujer de la patria también, estudiantes, empleados, mineros cumpliremos con nuestro deber.
Sembraremos la tierra de gloria; socialista será el porvenir, todos juntos haremos la historia, a cumplir, a cumplir, a cumplir.
Venceremos, venceremos…
Από τη βαθιά χοάνη της πατρίδας Υψώνονται οι κραυγές του λαού, Μια νέα αυγή ανατέλλει στον ορίζοντα, Κι' όλη η Χιλή ξεκινά να τραγουδά!
Εις μνήμην του γενναίου στρατιώτη Που το παράδειγμά του τον έκανε αθάνατο, Πρώτα θα αντιμετωπίσουμε το θάνατο Και την πατρίδα μας δε θα προδώσουμε ποτέ!
Θα νικήσουμε! Θα νικήσουμε! Χίλιες αλυσίδες πρέπει να σπάσουμε! Θα νικήσουμε! Θα νικήσουμε! Τη δυστυχία ξέρουμε πως θα τη νικήσουμε!
Αγρότες, στρατιώτες, ανθρακωρύχοι, Κι' οι γυναίκες της πατρίδος ακόμη. Φοιτητές, υπάλληλοι κι' εργαζόμενοι, Θα εκπληρώσουμε το καθήκον μας!
Θα σπείρουμε στα εδάφη μας τη δόξα Του σοσιαλιστικού μας μέλλοντος, Όλοι μαζί θα φτιάξουμε την ιστορία μας, Θα την εκπληρώσουμε, θα την εκπληρώσουμε!
Θα νικήσουμε! Θα νικήσουμε! Χίλιες αλυσίδες πρέπει να σπάσουμε! Θα νικήσουμε! Θα νικήσουμε! Τη μιζέρια ξέρουμε πως θα τη νικήσουμε!
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιανά τραγούδια Κατηγορία:Ισπανόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Ζακούσκι
Τα ζακούσκι (πληθυντικός από το ρωσικό закуски, ενικός: ζακούσκα από закуска, πολωνικά: zakąski, zakąska) είναι σημαντικό μέρος της ρωσικής κουλτούρας φαγητού και ένας όρος σε πολλές σλαβικές χώρες που αναφέρονται σε κρύα ορ-ντ΄εβρ, ορεκτικά και σνακ, είτε ως πιάτο όπως είναι είτε προορίζεται να ακολουθήσει κάθε σφηνάκι βότκας ή άλλου αλκοολούχου ποτού. Η λέξη σημαίνει κυριολεκτικά κάτι για να δαγκώσω μετά. Πιθανότατα προήλθε και επηρεάστηκε από τη συγχώνευση σλαβικών, Βίκινγκ-Σκανδιναβικών και Ανατολικών πολιτισμών σε πρώιμες περιοχές του Ρως, όπως η Δημοκρατία του Νόβγκοροντ.
Η παράδοση των ζακούσκι συνδέεται με το σουηδικό και το φινλανδικό brännvinsbord, το οποίο ήταν επίσης πρόγονος του σύγχρονου σμεργκοσμπούντ και του μεζέ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και άλλων πολιτισμών της Μέσης Ανατολής. Τα ζακούσκι δεν σερβίρονται όπως στη Σκανδιναβία στον μπουφέ αλλά στο τραπέζι. Τα ζακούσκι είναι επίσης ένα φαγητό από μόνο του και συχνά δεν χρησιμεύουν μόνο ως ορεκτικό σε ένα γεύμα. Τα ζακούσκι κρατούνταν στα σπίτια της ρωσικής αριστοκρατίας για να ταΐσουν περιστασιακούς επισκέπτες που ταξίδευαν σε μεγάλες αποστάσεις και των οποίων η ώρα άφιξης ήταν συχνά απρόβλεπτη. Σε δεξιώσεις και εορτές, τα ζακούσκι σερβίρονται συχνά σε ξεχωριστό δωμάτιο δίπλα στην τραπεζαρία ή σε ξεχωριστό τραπέζι στην τραπεζαρία. Η παράδοση τελικά εξαπλώθηκε σε άλλα στρώματα της κοινωνίας και παρέμεινε στους σοβιετικούς χρόνους, αλλά λόγω έλλειψης χώρου, σερβίρονταν στο τραπέζι. Τα ζακούσκι έγιναν έτσι το πρώτο πιάτο ενός εορταστικού δείπνου.
Σήμερα, αυτά τα ορεκτικά σερβίρονται συνήθως σε συμπόσια, δείπνα, πάρτι και δεξιώσεις σε χώρες που ήταν προηγουμένως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων πρώην σοβιετικών κρατών και της Πολωνίας. Μια ευρεία επιλογή των ζακούσκι αποτελεί ένα τυπικό πρώτο πιάτο σε οποιοδήποτε εορταστικό τραπέζι. Συνήθως, τα ζακούσκι βρίσκονται ήδη στο τραπέζι όταν οι επισκέπτες καλούνται στην τραπεζαρία.
Τα τυπικά ζακούσκι αποτελούνται από αλλαντικά, καπνιστά ψάρια, ανάμεικτες σαλάτες, πηχτή (ζελέ κρέατος), πιρόκ ή πιροσκί, διάφορα λαχανικά τουρσί όπως τομάτες, παντζάρια, αγγουράκια τουρσί, λάχανο τουρσί, μανιτάρια τουρσί, αυγά, σκληρά τυριά, χαβιάρι, καναπεδάκια, ανοιχτά σάντουιτς και ψωμιά.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ορεκτικά Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Σοβιετική κουζίνα Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα Κατηγορία:Λευκορωσική κουζίνα Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα
Αμφιαράου εξέλασις
Η Αμφιαράου εξέλασις (), δηλαδή η εκστρατεία του Αμφιάραου στην Θήβα, ήταν ένα επικό ποίημα που δεν ανήκε στον επικό κύκλο και το οποίο ο ψεύδο-Ηρόδοτος και ο Ησύχιος ο Μιλήσιος απέδιδαν στον Όμηρο. Φαίνεται πως είχε ανάλογο περιεχόμενο με αυτό της Θηβαΐδος, και γι' αυτό ορισμένοι μελετητές υπέθεσαν ότι ίσως να ήταν απλώς ένας άλλος τίτλος για την Θηβαΐδα ή να αποτελούσε κάποιο από τα τμήματά της.
Από την Αμφιαράου εξέλασιν διασώθηκε ένα μόνον τρίστιχο απόσπασμα (που βέβαια θα μπορούσε κάλλιστα να προέρχεται και από την Θηβαΐδα), στο οποίο ο Αμφιάραος συμβουλεύει τον μικρό του γιο, τον Αμφίλοχο: (Του χταποδιού, παιδί μου, ήρωα Αμφίλοχε, να έχεις την νοοτροπία / να προσαρμόζεσαι σε κάθε λαό, όπου πηγαίνεις / να γίνεσαι κάθε φορά διαφορετικός ακολουθώντας του τόπου [τις συνήθειες].)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Πωλ Φεβάλ
Ο Πωλ Φεβάλ (γαλλικά: Paul Féval) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και δραματουργός. Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1816 στη Ρεν και πέθανε στις 7 Μαρτίου 1887 στο Παρίσι.
Το πλούσιο έργο του αποτελείται από περισσότερα από 70 μυθιστορήματα που αρχικά δημοσιεύονταν σε επιφυλλίδες και στη συνέχεια εκδίδονταν σε τόμους, σχεδόν 70 διηγήματα, και «τουλάχιστον τριάντα θεατρικά έργα, ιστορικές μελέτες, χριστιανικά κείμενα, φυλλάδια». Είχε σημαντική επιτυχία κατά τη διάρκεια της ζωής του και φήμη ισοδύναμη με τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ και τον Αλέξανδρου Δουμά. Θεωρείται ένας από τους πατέρες του σύγχρονου αστυνομικού μυθιστορήματος.
Εργοβιογραφία
Την ίδια χρονιά, με το Οι Σύντροφοι της Σιωπής, επέστρεψε στο θέμα των εγκληματικών συνωμοσιών. Ακολούθησε ο Ζαν ο διάβολος (1862), που θεωρείται το πρώτο σύγχρονο αστυνομικό. Σ' αυτό, ο επικεφαλής επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ Γκρέγκορι Τεμπλ αντιμετωπίζει τη δράση ενός εξαιρετικά προικισμένου εγκληματία.
Το 1862, ο Φεβάλ ίδρυσε το περιοδικό Jean Diable. Ένας από τους συντάκτες του ήταν ο Εμίλ Γκαμποριό, μελλοντικός δημιουργός του αστυνομικού ντετέκτιβ Λεκόκ, ενός ήρωα που φαινομενικά δεν είχε σχέση με τον κακόβουλο Λεκόκ του Φεβάλ. Ο Λεκόκ του Γκαμποριό επηρέασε αργότερα τον Άρθουρ Κόναν Ντόυλ στη δημιουργία του Σέρλοκ Χολμς. μικρογραφία|368x368εσ|Οι κύριοι του μυθιστορήματος, γελοιογραφία του 1867 με τους κυριότερους Γάλλους συγγραφείς της εποχής Το 1863, ο Φεβάλ ξεκίνησε το αριστούργημά του Τα μαύρα ρούχα (Les Habits Noirs) ένα εκτεταμένο εγκληματικό έπος που γράφτηκε σε μια περίοδο δώδεκα ετών, που περιλαμβάνει επτά μυθιστορήματα, δημιουργώντας μια πραγματική ανθρώπινη κωμωδία κακών και μυστικών συνωμοσιών. Με τις μεθόδους, τα θέματα και τους χαρακτήρες του, το έργο είναι ο πρόδρομος των σημερινών μυθιστορημάτων συνωμοσίας και οργανωμένου εγκλήματος. Οι ήρωες του Φεβάλ, από τον Γκρέγκορι Τεμπλ, τον πρώτο ντετέκτιβ μέχρι τον Ρεμί ντ'Αρξ, είναι οι πρώτοι σύγχρονοι ήρωες του είδους τους.
Το 1865, ο Φεβάλ έγινε Πρόεδρος της Société des Gens de Lettres (Εταιρεία Συγγραφέων), θέση που κράτησε μέχρι το 1868. Διετέλεσε και πάλι πρόεδρος από το 1874 έως το 1876.
Το 1865, έγραψε το Η βρικόλακας, όπου παρουσιάζει τη διεστραμμένη χαρισματική κόμισσα Αντεμά, το πρωτότυπο του θηλυκού βαμπίρ. Μερικοί μελετητές θεωρούν ότι το κείμενο γράφτηκε αρχικά το 1856, πάνω από 40 χρόνια πριν από τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ. Ο Φεβάλ επέστρεψε στο θέμα των βρικολάκων με το Η πόλη των βαμπίρ (1867), με εξωφρενική πλοκή και μαύρο χιούμορ, στο οποίο πρωταγωνίστρια είναι η ίδια η συγγραφέας γοτθικών μυθιστορημάτων Ανν Ράντκλιφ. Για να σώσει τους φίλους της από τον φοβερό άρχοντα βαμπίρ Ότο Γκέτζι, η Ράντκλιφ και οι ατρόμητοι σύντροφοί της οργανώνουν μια αποστολή για να βρουν τη θρυλική πόλη των βρικολάκων Σελέν.
Ασχολήθηκε επίσης με το θέατρο και με την πολιτική και νομική ιστορία.
Ο γιος του, Πωλ Φεβάλ (1860–1933) έγινε επίσης συγγραφέας και έγραψε συνέχειες σε αρκετά έργα του πατέρα του.
Πολλά από τα έργα του έχουν διασκευαστεί σε κόμικς και σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες.
Τα τελευταία χρόνια
Το 1873 και το 1875, ο Φεβάλ προσπάθησε να ενταχθεί στη Γαλλική Ακαδημία αλλά απορρίφθηκε, λόγω της φύσης των έργων του, αλλά και λόγω των συντηρητικών πολιτικών του πεποιθήσεων.