cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λούντβικ Ράιτσμαν
Βιογραφία
Βρίσκοντας τον εαυτό του χωρίς δουλειά, ο Ράιτσμαν πήγε στην Κίνα για να βοηθήσει την κυβέρνηση να προετοιμάσει την άμυνά τους εναντίον της Ιαπωνίας, ιδίως αγοράζοντας αεροπλάνα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Γαλλία, αγοράζοντας ένα «πύργο» στη Σαρτ, μια δυτική περιοχή της Γαλλίας. Όλη η οικογένεια ήταν εκεί όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Γαλλία. Ο Ράιτσμαν πήγε να δει τον Πρόεδρο της πολωνικής κυβέρνησης στην εξορία, στρατηγό Σικόρσκι, τον οποίο γνώριζε προσωπικά. Ο Σικόρσκι τον όρισε υπεύθυνο για τους Πολωνούς πρόσφυγες και του έδωσε μια επιστολή προς τον Πρόεδρο Ρούσβελτ ζητώντας βοήθεια από τις ΗΠΑ. Εξέδωσε επίσης στον Ράιτσμαν ένα διπλωματικό διαβατήριο, που του επέτρεψε να εγκαταλείψει τη Γαλλία μέσω της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και τελικά έφτασε στην Ουάσιγκτον. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Ράιτσμαν εργάστηκε σε ανθρωπιστικά ζητήματα, αλλά και ως σύμβουλος του Τ. Β. Σουνγκ σε αναπτυξιακά θέματα: πράγματι λέγεται ότι ανήκε στο διάσημο "Κινέζικο λόμπι". Προς το τέλος του πολέμου, η UNRRA του ανέθεσε να συντάξει μια έκθεση σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της δραστικής κατάστασης των υγειονομικών συνθηκών μόλις απελευθερωθεί η Ευρώπη. Κυρίως υπήρχε ο φόβος επιδημίας τυφού. Στο τέλος του πολέμου, η νέα (κομμουνιστική) πολωνική κυβέρνηση στο Λούμπλιν του ζήτησε να εκπροσωπήσει την Πολωνία στο πλαίσιο της UNRRA. Λέγεται ότι ο Ράιτσμαν είχε σοβαρές αμφιβολίες για τη συνεργασία με αυτήν την κυβέρνηση, αλλά τελικά υπερίσχυσε η επιθυμία να βοηθήσει τη χώρα του, πράγμα που έκανε στην πράξη μέσω της UNRRA.
Όταν η UNRRA ανακοίνωσε σε συνάντηση του ΟΗΕ στη Γενεύη ότι θα τερματίσει τις προσπάθειες ανακούφισης, ο Ράιτσμαν σηκώθηκε ενώπιον της συνέλευσης και ζήτησε τη δημιουργία ενός Ταμείου αφιερωμένου να βοηθά τα παιδιά σε όλο τον κόσμο. Η πρότασή του έγινε αποδεκτή και στις αρχές του 1947, η UNICEF βοηθούσε ήδη τα παιδιά, ιδίως στη διατροφή και τον εμβολιασμό. Ο Ράιτσμαν παρέμεινε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου στη UNICEF έως το 1950 και αρνήθηκε να πληρωθεί για το έργο του. Στο πλαίσιο του αναδυόμενου ψυχρού πολέμου και του Σταλινισμού στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ, ο Ράιτσμαν κλήθηκε στην περίοδο Μακάρθι: έφυγε απότομα για τη Γαλλία και δεν επέστρεψε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ταυτόχρονα, οι πολωνικές κομμουνιστικές αρχές απέσυραν το πολωνικό διαβατήριό του και δεν εκδόθηκε εκ νέου διαβατήριο μέχρι την έναρξη της μετασταλινικής περιόδου το 1956. Από τότε και ο Ράιτσμαν πήγε αρκετά συχνά στην Πολωνία, κυρίως για να επισκεφτεί την αδερφή του, που είχε απολυθεί από τις αρχές από τις ακαδημαϊκές της λειτουργίες. Η τελευταία του επίσκεψη ήταν στη Βαρσοβία το 1963, για να επισκεφθεί το ινστιτούτο δημόσιας υγείας, που είχε ιδρύσει το 1918. Ο Ράιτσμαν πέθανε το 1965 λόγω επιπλοκών της νόσου του Πάρκινσον.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες Κατηγορία:Μικροβιολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής
Κραφτ του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν
Ο Κραφτ Κάρολος Αύγουστος, γερμ. Kraft Karl August (2 Ιανουαρίου 1827 - 16 Ιανουαρίου 1892) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν πρίγκιπας του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν. Έγινε στρατηγός στην Πρωσία, αλλά και στρατιωτικός συγγραφέας της γερμανικής αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αδόλφου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν και της Λουίζας, πριγκίπισσας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Ο πατέρας του Αδόλφου, Φρειδερίκος Λουδοβίκος ήταν ο διοικητής του πρωσικού στρατού στη μάχη της Ιένας το 1806.
Ο Κραφτ γεννήθηκε στο Κοσέτσιν της Άνω Σιλεσίας. Μορφώθηκε περιορισμένα λόγω της μεγάλης οικονομικής στενότητας από τη στέρηση των ιδιοκτησιών του Οίκου κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Εστάλη στον πρωσικό στρατό, όπου του ανατέθηκε το πυροβολικό, καθώς ήταν το λιγότερο δαπανηρό τμήμα του στρατού. Εισήλθε στην πρωσική φρουρά πυροβολικού το 1845 και σύντομα ανακάλυψε ότι είχε ασυνήθιστες ικανότητες ως αξιωματικός του πυροβολικού. Στην αρχή οι συνάδελφοί του ενοχλήθηκαν από την παρουσία ενός πρίγκιπα, ώσπου αντιλήφθηκαν ότι εκείνος δεν έκανε χρήση της κοινωνικής του θέσης για να ανελιχθεί.
Ο Κραφτ συνήψε το 1880 μοργανατικό γάμο με τη Λουίζα Τιμ. Το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο, ωστόσο υιοθέτησε μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Ράδιο Πρώτο
Το Ράδιο Πρώτο είναι παγκύπριος ραδιοφωνικός σταθμός με έδρα τον Στρόβολο της Λευκωσίας στην Κύπρο. Ξεκίνησε στις 3 Σεπτεμβρίου 1990 και ανήκει ιδιοκτησιακά στην Εκδοτικός Οίκος ΔΙΑΣ Δημόσια Limited η οποία συστάθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1975.
Ιστορία
Η έναρξη της ιδιωτικής ραδιοφωνίας στην Κύπρο είναι ταυτόσημη με τη λειτουργία του «Ράδιο Πρώτο», το 1990. Από τότε και μέχρι σήμερα έχει ανοίξει και χαράξει το δρόμο της ελεύθερης ραδιοφωνίας στην Κύπρο, ακολουθώντας τη δική του δημιουργική πορεία και αγγίζοντας πάντα την κορυφή.
Λανσάρισμα
Το «Ράδιο Πρώτο» εκπέμπει σε τρεις διαφορετικές συχνότητες στη Λευκωσία (99.3), στην Πάφο, στη Λάρνακα (89.4), στη Λεμεσό και στην ελεύθερη Αμμόχωστο (87.9). Η πρώτη πρωινή εκπομπή που γνώρισε επιτυχία είχε ως παρουσιαστή τον Γιώργο Γράβαρη και μεταδιδόταν καθημερινά από τις 6:00 έως τις 9:00. Αξιοσημείωτοι όμως είναι και οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ήταν παρόντες στο ξεκίνημα του σταθμού, ανάμεσά τους η Στέλλα Σουρμελή, η Ρούλα Γεωργιάδου, ο Τζον Βίκερς το μεσημέρι, ο Δημήτρης Καλλέργης με την εκπομπή «Της Κυριακής το Κάγκελο»,  ο Σταύρος Σιδεράς, η αείμνηστη Γιάννα Λοϊζίδου το απόγευμα, ο Γιάννης Αδειλίνης και ο Λάζαρος Μαύρος με τη Μαρία Σφέτσου στην απογευματινή εκπομπή «Επί των ήχων των ήλων» που σημείωσε τεράστια επιτυχία.
Παραγωγή
Όλες οι παραγωγές του ραδιοσταθμού παρουσιάζονται και υλοποιούνται εσωτερικά στα στούντιο του «Ράδιο Πρώτο» από τους Ραδιοφωνικούς Παραγωγούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Girlfriend (τραγούδι, Wings)
Το Girlfriend είναι τραγούδι που γράφτηκε από τον Πωλ ΜακΚάρντεϊ. Ο ΜακΚάρτνεϊ πρότεινε στον Μάικλ Τζάκσον να ηχογραφήσει το τραγούδι. Ωστόσο, αργότερα τελείωσε την ηχογράφηση με το συγκρότημα Wings, και κυκλοφόρησε στο άλμπουμ London Town. Ο Κουίνσι Τζόουνς πρότεινε στον Τζάκσον να ηχογραφήσει το κομμάτι για το άλμπουμ Off the Wall. Ο Τζόουνς δεν ήξερε ότι το κομμάτι γράφτηκε ειδικά για τον Τζάκσον. Η ηχογράφηση του Τζάκσον παρέλειψε το middle eight που ακούγεται στην εκδοχή του ΜακΚάρτνεϊ. Κυκλοφόρησε ως single το 1980, μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως το πέμπτο και τελευταίο single από το Off the Wall. Ήταν ένα μεγάλο hit single για τον Τζάκσον και μια από τις πρώτες ηχογραφήσεις του με τραγούδια του ΜακΚάρτνεϊ.
Ο ΜακΚάρτνεϊ και ο Τζάκσον συνεργάστηκαν για το τραγούδι The Girl Is Mine από το Thriller και σε 2 κομμάτια από το άλμπουμ του ΜακΚάρτνεϊ, Pipes of Peace, τα Say Say Say και The Man. Το 1985, ο Τζάκσον απέκτησε τον κατάλογο της ATV Music Publishing (με τα πνευματικά δικαιώματα στα κομμάτια των Beatles) χωρίς αμφιβολία από τον ΜακΚάρτνεϊ. Σύμφωνα με τον ΜακΚάρτνεϊ, «χώρισαν» καθώς είχε ζητήσει «αύξηση» από τον Τζάκσον και αυτός δεν το έκανε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1980 Κατηγορία:Τραγούδια του 1978 Κατηγορία:Singles της Epic Records
Σορταβάλα
Η Σορταβάλα, γνωστή και ως Σόρταβαλα (ρωσικά: Сортавала· φινλανδικά και καρελικά: Sortavala· σουηδικά: Sordavala), μέχρι το 1918 Σέρντομπολ (ρωσικά: Сердоболь), είναι κωμόπολη στη Δημοκρατία της Καρελίας της Ρωσίας, η οποία βρίσκεται στο βόρειο άκρο της λίμνης Λάντογκα κοντά στα σύνορα με τη Φινλανδία, 246 χιλιόμετρα δυτικά του Πετροζαβόντσκ, πρωτεύουσας της Δημοκρατίας της Καρελίας. Η κοντινότερη πόλη στην φινλανδική πλευρά των συνόρων είναι η Γιόενσου, η οποία βρίσκεται 136 χιλιόμετρα μακριά από την Σορταβάλα. Το 2021 ο πληθυσμός της Σορταβάλα ήταν 19.215 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Ρους
Ετυμολογία, άλλες ονομασίες
Λέγεται επίσης βυρσιά ή βιρσιά ή ρους, από το Αρχαίο Ελληνικό «ῥοῦς» ή, από την παραφθορά του, ρούδι ή σουμάκ ή σουμάκι. Η λέξη «σουμάκ», προέρχεται από την παλαιά Γαλλική "σουμάκι" (13ος αιώνας), από το Μεσαιωνικό Λατινικό sumach, από το Αραβικό summāq (سماق), από το Συριακό summāq (ܣܡܘܩ) - που σημαίνει «κόκκινο».
Περιγραφή
Οι ρόες είναι θάμνοι και μικρά δένδρα που μπορούν να φτάσουν σε ύψος 1-10 μέτρα. Τα φύλλα τους είναι τοποθετημένα σπειροειδώς, συνήθως σε πτεροειδή ένωση (pinnately compound), αν και ορισμένα είδη έχουν τρίφυλλα ή απλά φύλλα. Τα άνθη τους αναπτύσσονται σε πυκνές ανθήλες (panicles) ή στάχεις 5-30 εκατοστών, κάθε άνθος είναι πολύ μικρό, πρασινωπό, κρεμώδες λευκό ή κόκκινο, με πέντε πέταλα. Οι καρποί σχηματίζουν πυκνές συστάδες από κοκκινωπές δρύπες οι οποίες ονομάζονται βαρίδια. Οι αποξηραμένοι καρποί κάποιων ειδών θρυμματίζονται για να παράγουν ένα αψύ βυσσινί μπαχαρικό.
Καλλιέργεια και χρήσεις
thumb|left|300px|Σουμάκι μπαχαρικό. Είδη, συμπεριλαμβανομένων του Ρου του αρωματικού (Rhus aromatica), του Ρου του μικρόφυλλου (Rhus microphylla), του μεφιτιδοθάμνου (skunkbush), του ρου του τρίλοβου (Rhus trilobata) κ.ά., είτε καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά, είτε φύονται ως άγρια ​​είδη.
Αρωματικές ουσίες μπαχαρικών και ποτών
Οι καρποί του ρου αλέθονται σε μια βυσσινί-μωβ σκόνη και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό στην κουζίνα της Μέσης Ανατολής για να προσθέσουν μια λεμονάτη γεύση στις σαλάτες ή στο κρέας. Στην Αραβική κουζίνα χρησιμοποιείται ως γαρνιτούρα για μεζέδες όπως το χούμους και ακόμη προστίθεται σε σαλάτες στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην ιρανική (περσική και κουρδική) κουζίνα το σουμάκι προστίθεται στο ρύζι ή στο κεμπάπ. Στις κουζίνες της Ιορδανίας και της Τουρκίας προστίθεται στις σαλάτες, στο κεμπάπ και στο λαχματζούν (lahmacun). Ο Ρους ο βυρσοδεψικός (Rhus coriaria) χρησιμοποιείται στο μείγμα μπαχαρικών ζάαταρ.
Στη Βόρεια Αμερική το λείο σουμάκι (Ρους ο λείος) (R. glabra) και το σουμάκι staghorn (R. typhina), χρησιμοποιούνται μερικές φορές για να κάνουν ένα ποτό που ονομάζεται "σουμακάδα" (από το "sumac-ade"), "ινδική λεμονάδα" ή "χυμός ρου". Αυτό το ποτό γίνεται με το μούλιασμα των δρυπών σε δροσερό νερό, τρίβοντάς τες ώστε να εξαχθούν οι ουσίες, στραγγίζοντας το υγρό με ένα βαμβακερό ύφασμα (τουλπάνι) και γλυκαίνοντάς τες. Οι ιθαγενείς Αμερικανοί χρησιμοποιούν επίσης τα φύλλα και τις δρύπες του ρου σε συνδυασμό με καπνό (ταμπάκο) σε παραδοσιακά μείγματα καπνίσματος.
Χρωστική ουσία στη βυρσοδεψία
Τα φύλλα ορισμένων ειδών ρου δίνουν τανίνη (ως επί το πλείστον την πυρογαλλόλη-τύπου (pyrogallol-type), μια ουσία που χρησιμοποιείται στη φυτική βαφή κατά την επεξεργασία δερμάτων. Τα δερμάτινα που είναι ψεκασμένα με σουμάκ είναι εύκαμπτα, ελαφρά στο βάρος και ανοιχτόχρωμα. Με τανίνες σουμάκ χρωματίζονται τα δερμάτινα του Μαρόκου.
Ιατρική χρήση
Το σουμάκι χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία για αρκετές ελαφράς μορφής ασθένειες στη μεσαιωνική ιατρική, κυρίως στις χώρες της Μέσης Ανατολής (όπου το σουμάκι ήταν πιο εύκολα διαθέσιμο, σε σχέση με την Ευρώπη). Ένα ναυάγιο του 11ου αιώνα στα ανοικτά των ακτών της Ρόδου, ​​που ανασκάφηκε από τους αρχαιολόγους το 1970, περιείχε εμπορικές ποσότητες από δρύπες ρου. Αυτές θα μπορούσαν να προορίζονταν για χρήση φαρμακευτική, μαγειρική ή για βαφή. Ο ρους είδους Rhus typhina είναι ισχυρό αντιοξειδωτικό, με βαθμολογία ORAC πάνω από 1.500 μmol TE/g.
Άλλες χρήσεις
Μερικοί μελισσοκόμοι χρησιμοποιούν αποξηραμένα βαρίδια σουμάκ ως πηγή καύσης για το κάπνισμα των μελισσιών τους.
Τα στελέχη του ρου έχουν επίσης μια μαλακή ψίχα στο κέντρο, που είναι χρήσιμη στην παραδοσιακή παρασκευή της αμερικάνικης πίπας καπνίσματος. Χρησιμοποιούνταν συνήθως ως στελέχη πιπών στις βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες.
Το αποξηραμένο ξύλο του ρου φθορίζει κάτω από μεγάλου μήκους κύματος υπεριώδη ακτινοβολία.
Τοξικότητα και έλεγχος
Μερικά είδη πρότερα αναγνωρισμένα ως είδη ρου, όπως ο δηλητηριώδης κισσός (Toxicodendron radicans, συν. Rhus Toxicodendron), η δηλητηριώδης βελανιδιά (Toxicodendron diversilobum, συν. Rhus diversiloba) και ο δηλητηριώδης ρους (Toxicodendron vernix, συν. Rhus vernix), έχουν το αλλεργιογόνο ουρουσιόλ (urushiol) και μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις. Ο δηλητηριώδης ρους αναγνωρίζεται από τις λευκές του δρύπες, οι οποίες διαφέρουν από τις ερυθρές δρύπες του γνήσιου ρου.
Το κλάδεμα του ρου δεν είναι ένα καλό μέτρο ελέγχου, δεδομένου ότι το ξύλο του είναι ελαστικό, με αποτέλεσμα να έχουμε ακανόνιστα, αιχμηρά πρέμνα μετά το κλάδεμα. Το φυτό ανακάμπτει γρήγορα, με νέα αύξηση μετά το κλάδεμα. Οι αίγες θεωρούνται μια αποτελεσματική και γρήγορη μέθοδος ελέγχου του μεγέθους των ρόων, καθώς τρώνε τον φλοιό, ο οποίος βοηθά στην πρόληψη νέων βλαστών.
Ταξινομική
Κάποτε ο ρους περιείχε πάνω από 250 είδη. Πρόσφατες έρευνες μοριακής φυλογένεσης προτείνουν τη διάσπαση του ρου εν ευρεία εννοία σε γένη Actinocheita, Baronia, Cotinus, Malosma, Searsia, Toxicodendron και σε ρου γένους Rhus εν στενή εννοία. Αν γίνει αυτό, τότε περίπου 35 είδη θα παραμείνουν στο γένος ρους (Rhus). Ωστόσο, τα δεδομένα δεν είναι ακόμα αρκετά σαφή ώστε να διευθετηθεί η σωστή τοποθέτηση όλων των ειδών σε αυτά τα γένη.
Επιλεγμένα είδη
• 3 • 2 • 2 • 2 • 2 • 3 • 3
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Υπουργείο Οικονομικών (Τουρκία)
Το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών της Δημοκρατίας της Τουρκίας (τούρκικα: T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı) είναι το υπουργείο της οικονομίας καθώς και των οικονομικών υποθέσεων, το οποίο εργάζεται υπό την προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Ρους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα Αγγλικά)
Κατηγορία:Ανακαρδιοειδή Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Ξινά τρόφιμα
Υπουργείο Οικονομικών (Τουρκία)
Εργασίες
Τα καθήκοντα και οι εξουσίες του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας Οικονομικών Τουρκια
Μύκητες κυάνωσης
Μύκητες κυάνωσης, ή μύκητες κυανόχρωσης (αγγλ. blue stain fungi, sap stain fungi), είναι μύκητες που προκαλούν σκοτεινές μπλε ή μαύρες κηλίδες σε ξυλεία. Ο μεταχρωματισμός αυτός (discolouration) είναι συνήθως μπλε αλλά μπορεί επίσης να είναι γκρι ή μαύρος. Οι μύκητες αυτοί, που λέγονται και χρωστικοί, προσβάλουν κυρίως το κεντρικό μέρος των κορμών, το σομφό ξύλο. 300px|μικρογραφία|Κορμός δένδρου που φέρει προσβολή κυάνωσης από τον μύκητα [[Ceratocystis|Ceratocystis minor.]]
Περιλαμβανόμενα είδη
Η ομάδα αυτή των μυκήτων περιλαμβάνει περίπου 100–250 είδη Ασκομυκήτων (Ascomycetes) και Δευτερομυκήτων (Deuteromycetes). Αυτοί διαχωρίζονται σε τρεις διακριτές κατηγορίες :
Σημασία της συμβιωτικής σχέσης μεταξύ μυκήτων κυάνωσης και φλοιοφάγων εντόμων
Η συμβιωτική συσχέτιση μεταξύ των φλοιοφάγων εντόμων και των ειδών των μυκήτων κυανόχρωσης είναι ένα πολύ γνωστό και μελετημένο φαινόμενο στη δασική παθολογία. Μερικά είδη όπως λ.χ. το Dendroctonus ponderosae τρέφονται με στρώματα φλοιού ακριβώς κάτω από το φλοιό των πεύκων όπου και αναπτύσσονται από προνύμφες έως ενήλικα έντομα. Το είδος εντόμου Dendroctonus ponderosa (Mountain Pine Beetle) φέρει πάνω του σπόρια τουλάχιστον δύο ειδών μυκήτων κυάνωσης, των Ophiostoma clavigerum και Ophiostoma montium.
Αυτά τα σπόρια μεταφέρονται στον εξωσκελετό των φλοιοφάγων εντόμων, από το ένα δέντρο στο άλλο δέντρο, και βοηθούν τα έντομα να υπερβούν τους αμυντικούς μηχανισμούς των διαφορετικών ειδών πεύκων. Τα έντομα απελευθερώνουν σπόρια. Αυτά τα σπόρια αρχίζουν αμέσως να πολλαπλασιάζονται και να μπλοκάρουν σημαντικά αγγεία μέσα στους ιστούς του κορμού, ώστε το δέντρο να αδυνατεί να παράξει ρετσίνι (ρητίνη) και να αμυνθεί.
Προβλήματα σε κλάδους του ξύλου λόγω προσβολών από μύκητες κυανόχρωσης
Η διασπορά τέτοιων μυκήτων κυάνωσης, ιδίως διαμέσου μεταφορών από ξύλινες παλέτες, τελάρα και κιβώτια δημιουργεί πολλά οικονομικά και εμπορικά ζητήματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί μεταφορές επιζήμιων τέτοιων μυκήτων από τον Καναδά στην Αυστραλία, με αρνητικά αποτελέσματα.
Το ερευνητικό ινστιτούτο του Καναδά, Pulp and Paper Research Institute, έχει αναφέρει ότι χρήση ξυλείας από κυανωμένους κορμούς προκαλεί προβλήματα στην παραγωγή του χαρτοπολτού στη χώρα. Λόγω προσβολών της ξυλείας από μύκητες κυανόχρωσης, παρατηρείται υψηλότατο ποσοστό λεπτόκοκκων ινών και σκόνης στον πολτό με συνέπεια την παραγωγή χειρότερης ποιότητας χαρτιού.
Οικονομική ζημιά
Η οικονομική ζημιά που προκαλείται από τους μύκητες αυτούς είναι σημαντική. Η ξυλεία υποβαθμίζεται οπτικά και έτσι η αισθητική των προϊόντων ξύλου μειώνεται λόγω του συνήθως ανεπιθύμητου μεταχρωματισμού. Μερικοί από τους μύκητες έχει αποδειχθεί ότι επιφέρουν αρνητικά αποτελέσματα στις ιδιότητες αντοχής του προσβεβλημένου ξύλου.
Κυάνωση στην Ελλάδα
Η κυάνωση στην Ελλάδα είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Ξυλεία κυρίως μαύρης πεύκης (Pinus nigra) υφίσταται προσβολές από μύκητες κυανόχρωσης (bluestain), ιδίως από τους χρωστικούς μύκητες του γένους Ceratocystis μετά την υλοτομία των δένδρων ή και μετά την πρίση (πριονισμό) της ξυλείας. Η ξυλεία δέχεται την προσβολή αυτή ενόσω είναι χλωρή, σε υγρασίες μεγαλύτερες από 30%.
Η κυάνωση δεν είναι σήψη του ξύλου, εφόσον αυτό διατηρεί τις μηχανικές του αντοχές αλλά προκαλεί μη αισθητικούς μεταχρωματισμούς. Βέβαια δίνει την εντύπωση ότι το ξύλο έχει σαπίσει και αποκλείεται από κατασκευές, όπως π.χ. έπιπλα και κουφώματα. Μεγάλο μέρος της ξυλείας αυτής βάφεται. Η οικονομική ζημιά που προκαλείται, κάθε έτος, στις ελληνικές επιχειρήσεις ξυλείας είναι σημαντική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυτοπαθολογία Κατηγορία:Μύκητες Κατηγορία:Ξύλο
Μπρίντει Α΄ των Πίκτων
Ο Μπρίντει Α΄ των Πίκτων, βασιλιάς των Πίκτων (554 - 584) ήταν γιος του Μαέλχον. Οι πηγές είναι αντιφατικές, η αυλή του βρισκόταν κοντά στο Λοχ Νες και είχε βαπτιστεί χριστιανός. Πέθανε στα μέσα της δεκαετίας του 580 πιθανότατα σε μάχη και τον διαδέχθηκε ο Γκάρτναιτ Β΄ των Πίκτων. Παρέμεινε βασιλιάς των Πίκτων μέχρι τον θάνατο του την περίοδο 584 - 586, το όνομα του βρίσκεται σε πολλές μορφές, αναφέρεται για πρώτη φορά στα Ιρλανδικά Χρονικά με την φράση "ο εποικισμός πριν τον γιο του Μαέλχον, τον βασιλιά Μπρίντει". Η φράση στα Χρονικά του Ούλστερ για το έτος 505 "ο Μπρίντει γιος του Μαέλχον" είναι μάλλον εσφαλμένη. Τα Χρονικά του Ούλστερ δεν αναφέρουν ποιος δραπέτευσε αλλά τα μετέπειτα Χρονικά του Τίγκερναχ γράφουν για το έτος 558 "η φυγή των Σκωτσέζων πριν τον Μπρίντει γιο του Μαέλχον". Οι αναφορές δημιουργούν μεγάλες αβεβαιότητες, μια φράση στα Χρονικά του Ούλστερ τον συνδέει με τον Γκαμπράν μακ Ντόμανγκαιρ.
Βασιλεία
Ο Μπρίντει όπως εμφανίζεται στο έργο του Τζον Μορίς "Η ηλικία του Αρθούρου" είναι γιος του Μαέλχον Γκουινέντ με την φράση "Μπρίντει, ο γιος του Μαέλχον, ο ισχυρός βασιλιάς της βόρειας Ουαλίας". Το βιβλίο γράφτηκε περισσότερο με εμπορικούς στόχους και οι πληροφορίες που παρέχει είναι αναξιόπιστες. Ο θάνατος του Μπρίντει καταγράφεται σε μάχη εναντίον των Πίκτων την δεκαετία του 580 στο Κιρκίν μια περιοχή που αντιστοιχεί στο Μερνς. Οι κατάλογοι των βασιλέων των Πίκτων αναφέρουν ότι τον διαδέχθηκε ο Γκάρτναιτ Β΄.
Εκχριστιανισμός
Ο Μπρίντει εμφανίζεται στο έργο του Αντομνάμ "η ζωή του Αγίου Κολούμπα" που περιγράφεται σαν ένας από τους μεγαλύτερους βασιλείς στην Σκωτία. Οι περιγραφές για τον Μπρίντει είναι προβληματικές, δεν ξεκαθαρίζουν αν ήταν χριστιανός ή αν βαπτίστηκε από τον Άγιο Κολούμπα. Οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις αποκάλυψαν ότι υπήρχε χριστιανική κοινότητα στην περιοχή του γύρω στο 550 οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι κάποιο διάστημα της ζωής του μετά την βάπτιση του από τον Άγιο Κολούμπα ήταν χριστιανός. Ο Μπρίντει δεν ήταν "ο μοναδικός βασιλιάς των Πίκτων", ο θάνατος του Γκάλαμ Κεννάλαθ καταγράφεται από τα Χρονικά του Ούλστερ το 580 σαν βασιλιάς των Πίκτων. Ο Αντομνάμ γράφει επιπλέον την παρουσία του "υποτελούς βασιλιά των Ορκάδων" στην αυλή των Πίκτων. Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν δυο εκστρατείες στις Ορκάδες στην διάρκεια της βασιλείας του Μπρίντει (580, 581).
Λογοτεχνία
Στην τριλογία της Ζυλιέτ Μαρίλιερ (γεν. 1948) ''Τα Χρονικά του Μπρίντει" η συγγραφέας συνδυάζοντας ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία περιγράφει την άνοδο στον θρόνο και την βασιλεία του Μπρίντει, παρόμοιο έργο έγραψε και για την ζωή του Μπρίντει Γ΄ των Πίκτων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Albawings
Η Albawings είναι Αλβανική αεροπορική εταιρεία με έδρα τα Τίρανα.
Ιστορία
Albawings ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 2015. Στην Albawings απονεμήθηκε το Πιστοποιητικό Αερομεταφορέα (AOC) από την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας της Αλβανίας στις 4 Φεβρουαρίου 2016. Το πρώτο αεροσκάφος της εταιρείας είναι ένα Boeing 737-500 με την οποία Albawings ξεκίνησε τις δραστηριότητές της. Στις 11 Δεκεμβρίου 2016, το δεύτερο αεροσκάφος παραδόθηκε από τον Bruce Dickinson. Το μισθωμένο αεροπλάνο ήταν ένα Boeing 737-400. Πήρε το όνομά του από τον  Sir Norman Wisdom.
Προορισμοί
Αυτή είναι μια λίστα των προορισμών που εξυπηρετούνται από Albawings από το Νοέμβριο του 2016.
Αλβανία Ιταλία μικρογραφία|239x239εσ|Albawings Airlines Boeing 737-5K5
συμφωνίες κοινού κωδικού
Η Albawings υπέγραψε συμφωνία κοινού κωδικού με την Blue Panorama Airlines στις 13 Σεπτεμβρίου 2016.
Στόλος
μικρογραφία|226x226εσ|ZA-AWA, Boeing 737-500 of Albawings, landing at Ben Gurion International airport.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://archive.is/20161027192051/http://albawings.com/web/
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες
Δημήτριος του Μομφερράτου
Ο Δημήτριος του Μομφερράτου (ιταλικά: Demetrio, 1205 - 1230) βασιλιάς της Θεσσαλονίκης (1207 - 1224) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν γιος του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας της Ουγγαρίας, κόρης του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας.
Πρώτα χρόνια
Μετά την Άλωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Σταυροφόρους (1204) οι νικητές μοίρασαν τις κατακτήσεις. Ο Βονιφάτιος έλαβε το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης και νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα χήρα του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου για να προσεγγίσει την τοπική αριστοκρατία. Ο γιος τους γεννήθηκε την επόμενη χρονιά (1205) και ονομάστηκε "Δημήτριος" προς τιμή του Αγίου Δημητρίου προστάτη της πόλης. Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Καλογιάν της Βουλγαρίας που πολιορκούσε την πόλη όταν ο Δημήτριος ήταν δυο ετών (1207), οι Βούλγαροι στη συνέχεια αποχώρησαν.
Στέψη
Οι Λομβαρδοί βαρόνοι ήθελαν να ανακηρύξουν νέο βασιλιά της πόλης τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμο ΣΤ΄ του Μομφερράτου αλλά ο Λατίνος Αυτοκράτορας Ερρίκος της Φλάνδρας το απαγόρευσε. Οι Λομβαρδοί βαρόνοι απαγόρευσαν στον αυτοκράτορα την είσοδο στη Θεσσαλονίκη με παράλογες απαιτήσεις αλλά ο Ερρίκος προσποιήθηκε ότι τις δέχεται, το ίδιο έκανε και η βασιλομήτωρ Μαργαρίτα. Μετά την είσοδο του αρνήθηκε όλες τις απαιτήσεις τους, έστεψε τον Ιανουάριο του 1209 τον Δημήτριο βασιλιά της πόλης σε ηλικία τεσσάρων ετών και έβαλε τους βαρόνους να του δώσουν όρκο υποτέλειας. Τη στέψη επικύρωσε και ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄.
Ο αρχηγός των Λομβαρδών βαρόνων Ουμπέρτο Β΄ που είχε φρουρές στις Σέρρες και την Καβάλα αρνήθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας κατέλαβε τις Σέρρες ενώ η Καβάλα αντιστάθηκε, κάλεσε τους βαρόνους σε Συνέλευση στη Ραβέννικα (1209), ο Ουμπέρτο Β΄ αρνήθηκε να βρεθεί και ο Ερρίκος τον ανάγκασε με στρατό να δώσει όρκο μαζί με τους τελευταίους διαφωνούντες βαρόνους. Ο αυτοκράτορας απέκρουσε την επίθεση του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ Κομνηνού Δούκα, άφησε στη Θεσσαλονίκη τον αδελφό του Ευστάθιο και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη.
Άλωση της Θεσσαλονίκης από τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα
Ο Ερρίκος της Φλάνδρας πέθανε (1216), ο διάδοχος και γαμπρός του Πέτρος του Κουρτεναί αναγκάστηκε από τους βαρόνους να αναγνωρίσει τα δικαιώματα του Γουλιέλμου ΣΤ΄ του Μομφερράτου, η βασιλομήτωρ πήγε στην πατρίδα της την Ουγγαρία αλλά ο μικρός Δημήτριος παρέμεινε. Ο Πέτρος του Κουρτεναί συνελήφθη από τον δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα και πέθανε από την κακομεταχείριση, ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας άρχισε να καταλαμβάνει από τους Λατίνους όλες τις πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ο Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Μομφερράτου που δεν είχε φύγει ποτέ από την Μαρκιωνία του Μομφερράτου ξεκίνησε προετοιμασίες για εκστρατεία στη Θεσσαλονίκη (1222) αλλά πριν ξεκινήσει ο Θεόδωρος κατέλαβε την πόλη (1224). Ο Δημήτριος και ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος της Θεσσαλονίκης δραπέτευσαν στη Σικελία, στην αυλή του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν.
Θάνατος
Ο Δημήτριος του Μομφερράτου μπήκε στις υπηρεσίες του Γερμανού αυτοκράτορα και τον ακολούθησε σε Σταυροφορία στην Ανατολή αλλά πέθανε πρόωρα στο Αμάλφι (1230), τα δικαιώματα του στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης τα παραχώρησε στον Φρειδερίκο Χοενστάουφεν.
Μλάντεν Μποΐνοβιτς
O Μλάντεν Μποΐνοβιτς (γεννηθείς στις 17 Ιανουαρίου 1977), στην Μπάνια Λούκα είναι Σέρβος αθλητής του χάντμπολ. Παίζει στη Γαλλική ομάδα Τρεμπλέ, όπου αγωνίζεται με τη φανέλα που έχει το νούμερο 91.
Γκάλαμ Κεννάλαθ
O Γκάλαμ Κεννάλαθ (πέθανε το 580) ήταν βασιλιάς των Πίκτων (550 - 555). Τα Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων του παρέχουν εξουσία από δυο μέχρι τέσσερα έτη, σύμφωνα με μερικές εκδόσεις πραγματοποίησε συμβασιλεία ενός έτους με τον Μπρίντει Α΄ των Πίκτων. Οι εκδόσεις των Χρονικών που τοποθετούν την βασιλεία του ανάμεσα στον Γκάρτναιτ Δ΄ των Πίκτων και τον Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων πιθανότατα να είναι εσφαλμένες ή εναλλακτικά να σημαίνουν δυο βασιλείες. Τα Χρονικά του Ούλστερ και τα Χρονικά του Τίγκερναχ καταγράφουν τον θάνατο του "Κεννάλαθ, βασιλέως των Πίκτων" το 580.
Αδραλίδα
Το υμενόνημα το ελληνικό είναι είδος πολυετούς ποώδους φυτού που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) Hymenonema graecum και στην Ελλάδα είναι γνωστό με την κοινή ονομασία αδραλίδα. Το είδος είναι ενδημικό της Ελλάδας.
Μλάντεν Μποΐνοβιτς
Επαγγελματική καριέρα
O Μλάντεν Μποΐνοβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Παρτιζάν, πριν λάβει μεταγραφή στην Ισπανία. Στο Ισπανικό πρωτάθλημα έπαιξε στις ακόλουθες ομάδες: Προσέσα Αντεμάρ Λεόν, Μπιντασόα Ιρούν και στη Μπαρτσελόνα. Τρία χρόνια μετά μετακόμισε στη Γαλλία. μικρογραφία|αριστερά|250x250εσ|Ο Μλάντεν Μποΐνοβιτς με την φανέλα της Παρί Σεν Ζερμαίν το 2013 To μεγαλύτερο μέρος στην καριέρα του, το πέρασε στον γαλλικό σύλλογο Μονπελιέ, όπου έπαιξε για 10 χρόνια, από το 2002 έως το 2012. Σε αυτά τα 10 χρόνια, ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε το EHF Champions League το 2003, καθώς και 9 γαλλικά πρωταθλήματα.
Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων
Ο Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων, βασιλιάς των Πίκτων (549 - 550) ήταν γιος του Μουναίτ. Τα Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων του δίνουν βασιλεία ενός έτους την περίοδο ανάμεσα στους Τάλορκ Β΄ των Πίκτων και Γκάλαμ Κεννάλαθ και πέθανε το 580.
Γκάλαμ Κεννάλαθ
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Μλάντεν Μποΐνοβιτς
Επαγγελματική καριέρα
Ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε, επίσης, το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αντρών 2001 στο Χάντμπολ, εκπροσωπώντας την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.
Επίσης εκπροσώπησε την εθνική ομάδα της Σερβίας ως αρχηγός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι αθλητές Κατηγορία:Αθλητές της χειροσφαίρισης
Αδραλίδα
Περιγραφή
Η αδραλίδα είναι ποώδες φυτό, με τραχιά αδενώδη, αλλά καλυπτόμενα με απαλό χνούδι βλαστάρια. Διαθέτει 20 χρωμοσώματα (2 επί 10). Το μέσο ύψος του φυτού είναι 20 έως 70 εκατοστόμετρα. Συνήθως έχει 1 έως 3 κίτρινες ταξιανθίες ανά στέλεχος, η καθεμιά με μίσχο μήκους 10 έως 30 εκατοστόμετρα. Τα μικρά κίτρινα ανθίδια με 5 βραχείς οδοντώσεις στην κορυφή έχουν κάποτε υπόλευκη βάση. Οι καρποί έχουν μήκος 4 έως 5 χιλιοστόμετρα.
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Το Hymenonema graecum είναι ενδημικό είδος της Ελλάδας και είναι γνωστό μόνο από τις Κυκλάδες και με αμφιβολία από τη δυτική Κρήτη. Φυτρώνει σε βραχώδη εδάφη, κάτω από θάμνους, σε ξηρά λιβάδια, στα ρείθρα των δρόμων και σε παραλίες. Το είδος είναι ανθεκτικό σε μετρίως αυξημένη αλμυρότητα.
Παραπομπές
Αδραλιδα
Παλαιά Νουβική γλώσσα
Ιστορία
μικρογραφία|287x287εσ|Σελίδα από χειρόγραφο του 9ου-10ου αιώνα, θρησκευτικού εγγράφου σχετικά με τον [[Αρχάγγελος Μιχαήλ|αρχάγγελο Μιχαήλ, Βρετανικό μουσείο]] Η γλώσσα προέρχεται από τις γλώσσες που χρησιμοποιούσαν οι νομάδες Νόμπα οι οποίοι μετά την κατάρρευση της Μερόης τον 4ο αιώνα μετακινούνταν κατά μήκος του Νείλου μεταξύ του 1ου και 3ου καταρράκτη του ποταμού, καθώς και των νομάδων Μάκαρων στην περιοχή του 3ου και 4ου καταρράκτη, στην περιοχή που αντιστοιχεί στο σύγχρονο βόρειο Σουδάν και νότια Αίγυπτο. Αργότερα οι Μάκαρες επεκτάθηκαν στις περιοχές των Νόμπα και εγκαθίδρυσαν μια πολιτεία κατά τα βυζαντινά πρότυπα η οποία ονομαζόταν Μακουρία, ενώ τα παλιά εδάφη των Νόμπα έγιναν η επαρχία της Νοβαδίας. Στην Νοβαδία διαδόθηκε ο μονοφυσιτικού τύπου χριστιανισμός από τους βυζαντινούς ιερείς Ιουλιανό και Λογγίνο, και κατόπιν οι επίσκοποι της περιοχής ορίζονταν από το κοπτικό πατριαρχείο Αλεξανδρείας.
Τα παλαιά νουβικά είναι μια από τις παλαιότερες μορφές καταγεγραμμένων αφρικανικών γλωσσών, ωστόσο η χρήση τους ήταν σποραδική. Στην διαχείριση της πολιτείας και τις νομικές υποθέσεις συνήθως χρησιμοποιούνταν η μεσαιωνική ελληνιστική κοινή του Βυζαντίου, ενώ για τις εκκλησιαστικές υποθέσεις χρησιμοποιούνταν η κοπτική γλώσσα. Η χρήση της παλαιάς νουβικής γλώσσα αυξήθηκε με το πέρασμα του χρόνου και με την σειρά της επηρέασε και τον τρόπο που χρησιμοποιούνταν τα ελληνικά και κοπτικά στην περιοχή ως προς την γραμματική. Με την πάροδο του χρόνου έκαναν την εμφάνιση της αργότερα και η αραβική γλώσσα η οποία διαδόθηκε ευρέως.
Γραφή
Η γραφή της γλώσσας αποτελεί στρογγυλόσχημη διασκευή του ελληνικού αλφαβήτου, ενώ διαθέτει και 3 ξεχωριστά γράμματα τα οποία προέρχονται από την μεροϊτική γραφή καθώς και ένα κοπτικό χαρακτήρα. Στην γλώσσα υπάρχει συχνή χρήση ιερών συντομογραφιών.
Δείγμα κειμένου
Κυριολεκτική μετάφραση: "Πέτρα και-όταν-αυτοί-κύλησαν-μακριά Ιησούς μάτι ζεύγος ψηλά ανυψώνοντας αυτός είπε πατέρα ευχαριστώ σε."
Μετάφραση έννοιας: "Και όταν κύλησαν τον βράχο μακριά, ο Ιησούς, σηκώνοντας το βλέμμα του ψηλά, είπε: Πατέρα, σε ευχαριστώ."
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλώσσες του Σουδάν Κατηγορία:Μεσαιωνικές γλώσσες Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Αφρικής
Προσήλια (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Προσήλια αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τάλορκ Β΄ των Πίκτων
Ο Τάλορκ Β΄ των Πίκτων, βασιλιάς των Πίκτων (538 - 549) ήταν γιος του Μουίρτσολαχ. Οι βασιλικοί κατάλογοι των Χρονικών των Πίκτων του δίνουν περίοδο βασιλείας 11 ετών ανάμεσα στους βασιλείς Καίλτραμ και Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων, η βασιλεία του τοποθετείται γύρω στο 544 - 545. Το όνομα του πατέρα του εμφανίζεται με πολλές παραλλαγές.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1996
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1996 ήταν η 26η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε ο Α.Γ.Ε.Μ.Σ. Σπάρτακος.
Κάτοχοι μεταλλίων
1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 1996 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Κορράδος του Μομφερράτου
Ο Κορράδος (Iταλ.: Corrado del Monferrato, 1140 - 28 Απριλίου 1192) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν Ιταλός ευγενής, 8ος μαρκήσιος του Μομφερράτου (1191-1192). Έγινε αρχηγός στη Γ΄ Σταυροφορία και βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1192) ως σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ. Ο Κορράδος του Μομφερράτου ήταν δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ μαρκησίου του Μομφερράτου και της Ιουδήθ του Μπάμπενμπερκ, κόρης του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας. Εξαδέλφια ήταν: ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα, ο Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας και ο Λεοπόλδος Ε΄ της Αυστρίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Κορράδος γεννήθηκε στη Μαρκιωνία του Μομφερράτου στο Πεδεμόντιο, αλλά η ακριβής θέση δεν είναι γνωστή. Αναφέρεται σε διάταγμα (1160) ότι βρισκόταν στην Αυλή του θείου του Κορράδου επισκόπου του Πάσσαου και αργότερα αρχιεπισκόπου του Ζάλτσμπουργκ. Το όνομά του το πήρε από τον ετεροθαλή αδελφό της μητέρας του Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας.
Η "Σύντομη Ιστορία της κατοχής και απώλειας των Αγίων Τόπων" τον περιγράφει "ωραίο άνδρα με μεγάλο θάρρος και εξυπνάδα". Ο Κορράδος ήταν επιδέξιος στα όπλα, με μεγάλες διανοητικές ικανότητες στη μάθηση, φιλικός χαρακτήρας με ανθρωπιστικές ιδέες και καθήλωνε αστραπιαία τους εχθρούς του. Η μοναδική κατηγορία εναντίον του ήταν ότι απήγαγε βίαια τη γυναίκα του από τον πρώτο της σύζυγο Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν και την ανάγκασε να τον παντρευτεί. Είχε ισχυρές πολιτικές ικανότητες από 20 ετών και έγινε γενναίος στρατηγός σε εκστρατείες με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του στη Λομβαρδική Λίγκα. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (πριν το 1179) μια άγνωστη γυναίκα, που απεβίωσε στα τέλη του 1186 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Στη Ρωμανία
Η οικογένειά του συμμάχησε με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό (1179) και ο Κορράδος ξεκίνησε εκστρατείες εναντίον του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα και κατόπιν του Καγκελαρίου του αρχιεπισκόπου Χριστιανού του Μάιντς, νίκησε τον Χριστιανό στο Καμερίνο και τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Ο Κορράδος άφησε τον Καγκελάριο στη φροντίδα του αδελφού του Βονιφάτιου και πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρει αμοιβή από τον Αυτοκράτορα, επέστρεψε στην Ιταλία αμέσως μετά τον θάνατο του Μανουήλ (1180). Σε ηλικία 40 ετών έκανε εντυπωσιακή αίσθηση στη Ρωμαϊκή Αυλή, ο Νικήτας Χωνιάτης τον περιγράφει "εντυπωσιακή εξωτερική εμφάνιση με θάρρος και εξυπνάδα σαν να βρίσκεται στο άνθος της ηλικίας του".
Άμυνα της Τύρου
thumb|right|250px|Ο Κορράδος φτάνει στην Τύρο - μικρογραφία του 12ου αιώνα Ο Κορράδος είχε στόχο να ενωθεί με τον πατέρα του στο κάστρο του Σαιν Ελιάς, έφτασε στην Άκρα που έπεσε πρόσφατα στον Σαλαντίν, από εκεί εξέπλευσε για την Τύρο με τους υπόλοιπους Σταυροφόρους. Μετά τη νίκη του στη μάχη του Χαττίν ο Σαλαντίν βάδισε βόρεια και κυρίευσε την Άκρα, τη Σιδώνα και τη Βηρυτό. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης και οι θετοί του γιοι, ο Ρέτζιναλντ της Σιδώνας και άλλοι ευγενείς δραπέτευσαν στην Τύρο και δήλωσαν ανίκανοι να υπερασπιστούν τις πατρίδες τους. Ο Γουλιέλμος της Τύρου αναφέρει ότι όταν έφτασε ο Κορράδος ο Ρέτζιναλντ και οι υπόλοιποι ευγενείς βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις με τον Σαλαντίν για την παράδοση της πόλης. Ο Κορράδος έριξε τα σύμβολα του Σαλαντίν από το κάστρο και διέταξε τους υπερασπιστές να του ορκιστούν πίστη, η άνοδος του έγινε με έντονα δραματικό τρόπο. Ο Ρετζινάλντ επέστρεψε στην οχύρωση του κάστρου του Μπελφόρ στον ποταμό Λιτανί. Με υποστήριξη Ιταλών μισθοφόρων ο Κορράδος ενίσχυσε την άμυνα της Τύρου με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσε στους Ιταλικούς πολέμους. Ο Σαλαντίν βρήκε την πόλη καλά οχυρωμένη, ο ιστορικός Ίμπν-αλ-Αθίρ γράφει : "Είχε διαβολικές ικανότητες στη διακυβέρνηση και υπεράσπιζε την πόλη με μεγάλο θάρρος". Η Τύρος αντιστάθηκε επιτυχώς και ο Σαλαντίν διέφυγε βόρεια στην Καισάρεια, την Απολλωνία-Αρσούφ και τη Γιάφα. Ο Κορράδος έστειλε τον αρχιεπίσκοπο της Τύρου στη δύση για να ζητήσει επιπλέον ενισχύσεις και βοήθεια. Οι Άραβες ιστορικοί γράφουν ότι ο Κορράδος έδειχνε προπαγανδιστικές φωτογραφίες στους στρατιώτες του για να τους φανατίσει όπως ένα άλογο του Σαλαντίν να ουρεί στον Πανάγιο Τάφο και έναν Σαρακηνό να χαστουκίζει το πρόσωπο του Ιησού.
Ο Σαλαντίν επέστρεψε τον Νοέμβριο του 1187 στη δεύτερη πολιορκία της Τύρου, ο Κορράδος είχε εξοπλίσει σημαντικά την πόλη με αμέτρητους χριστιανούς που είχαν έρθει από τα βόρεια του βασιλείου. Ο Σαλαντίν έκανε διπλή επίθεση από ξηρά και θάλασσα προσπαθώντας να αποκλείσει το λιμάνι. Σύμφωνα με δυο Χρονικά ο Σαλαντίν παρουσίασε στον Κορράδο τον ηλικιωμένο αιχμάλωτο πατέρα του Γουλιέλμο και του υποσχέθηκε να τον απελευθερώσει με πλούσια δώρα εάν του παραδώσει την πόλη. Ο Γουλιέλμος Ε΄ ζήτησε από τον γιο του να συνεχίσει να αντιστέκεται σκληρά ακόμα και όταν οι Αιγύπτιοι απειλούσαν να τον σκοτώσουν με ένα βέλος. Ο Κορράδος είπε στον Σαλαντίν ότι ο πατέρας του είχε ζήσει πολλά χρόνια, περίμενε τον θάνατο και θα ήταν πολύ τιμητικό να πεθάνει με αυτόν τον τρόπο. Ο Σαλαντίν έπεσε στην παγίδα του Κορράδου, απελευθέρωσε τον ηλικιωμένο πατέρα του σώο (1181) που επέστρεψε στον γιο του. Ο Κορράδος έκανε νέα επίθεση στις 30 Δεκεμβρίου στα Αιγυπτιακά πλοία συλλαμβάνοντας πολλούς αιχμαλώτους, όσοι απέμειναν προσπάθησαν να δραπετεύσουν στη Βηρυτό αλλά τα πλοία της Τύρου τους κυνήγησαν. Ο Σαλαντίν όταν είδε ότι οι Τύριοι ήταν απασχολημένοι με το ναυτικό έκανε πεζή επίθεση στα τείχη αλλά ο Κορράδος με τον στρατό του επέστρεψε σύντομα και έλυσε επιτυχώς την πολιορκία, ο Ούγος της Τιβεριάδας διακρίθηκε στη μάχη. Ο Σαλαντίν οπισθοχώρησε και άρχισε να καίει τα πλοία του για να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών.
Γάμος με την Ισαβέλλα Α΄
Το καλοκαίρι του 1188 ο Σαλαντίν ελευθέρωσε τον Γκυ των Λουζινιάν τον σύζυγο της βασίλισσας Σιβύλλας, την επόμενη χρονιά ο Γκυ και ο αδελφός του Γοδεφρείδος Α΄ των Λουζινιάν ζήτησαν από τον Κορράδο να τους παραδώσει τα κλειδιά της Τύρου. Ο Κορράδος αρνήθηκε και δήλωσε στον Γκυ ότι μετά την ήττα του στη μάχη του Χαττίμ έχει χάσει όλα τα βασιλικά δικαιώματα, του υπενθύμισε επίσης ότι καταπάτησε τους όρους της συμφωνίας για τη διαδοχή του νεαρού βασιλιά Βαλδουίνου Ε΄ της Ιερουσαλήμ. Ο Γκυ είχε συμφωνήσει ότι θα τον διαδεχόταν μια αντιβασιλεία με τον πάπα, τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα και τους βασιλείς της Αγγλίας και της Γαλλίας που θα όριζαν τον νέο μονάρχη αλλά ο Γκυ και η σύζυγος του Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ πήραν παράνομα τον θρόνο. Ο Κορράδος απαγόρευσε στον Γκυ και τη Σιβύλλα να μπουν στην πόλη αλλά τους άφησε να στρατοπεδεύσουν έξω από τα τείχη. Ο Κορράδος πείστηκε από τον ξάδελφο του Λουδοβίκο Γ΄ Λαντγκράβο της Θουριγγίας να ενωθεί με τον Γκυ στην πολιορκία της Άκρας (1189), η πολιορκία κράτησε περισσότερο από δυο χρόνια. Το καλοκαίρι του 1190 ο Κορράδος ταξίδευσε βόρεια στην Αντιόχεια να οδηγήσει με ασφάλεια στην Άκρα τον νεαρό ευγενή Φρειδερίκο της Σουηβίας με τα υπολείμματα του Αυτοκρατορικού στρατού του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα.
Η Σιβύλλα και οι δυο κόρες της πέθαναν αργότερα την ίδια χρόνια, ο Γκυ δεν είχε δικαιώματα να παραμείνει στον θρόνο αλλά αρνήθηκε να τον εγκαταλείψει, διάδοχος θα έπρεπε να είναι η ετεροθαλής αδελφή της Σιβύλλας Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ που είχε παντρευτεί τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν. Ο Κορράδος είχε τη στήριξη της μητέρας της Ισαβέλλας Μαρίας Κομνηνής, του θετού της πατέρα Μπαλιάν του Ιμπελέν, του Ρέτζιναλντ της Σιδώνας και άλλων ευγενών από την Ουτρεμέρ. Οι ευγενείς ζήτησαν διαζύγιο της Ισαβέλλας με τον Χάμφρεϋ οπαδό του Γκυ με το σκεπτικό ότι η Ισαβέλλα ήταν ανήλικη όταν παντρεύτηκε και δεν μπορούσε να δώσει τη συγκατάθεση της. Ο Κορράδος παντρεύτηκε την Ισαβέλλα σε δεύτερο γάμο της παρά τις φήμες που είχαν ξεσπάσει για σκάνδαλο ότι ήταν δίγαμος και η πρώτη του σύζυγος Θεοδώρα Αγγελίνα ήταν ακόμα ζωντανή. Ο Χωνιάτης ιδιαίτερα σκληρός σε τέτοιες περιπτώσεις δεν αναφέρει το περιστατικό, μάλλον είχε πάρει διαζύγιο με τη Θεοδώρα πριν το 1190. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι ο αδελφός του Κορράδου είχε παντρευτεί μια ετεροθαλή αδελφή της Ισαβέλλας κάτι που θα μπορούσε να είναι μια μορφή αιμομιξίας. Ο παπικός απεσταλμένος Ουμπάλντο Λανφραντσί δέχτηκε ωστόσο να νομιμοποιήσει τον γάμο, οι αντίπαλοι του τον κατηγόρησαν ότι δωροδοκήθηκε. Τον γάμο τέλεσε ο επίσκοπος Φίλιππος του Ντρε γιος του ξαδέλφου του Κορράδου Ροβέρτου Α΄ του Ντρε (24 Νοεμβρίου 1190). Ο Κορράδος του Μομφερράτου στέφτηκε με τη σύζυγο του Ισαβέλλα Α΄ συμβασιλέας των Ιεροσολύμων αλλά επειδή είχε τραυματιστεί σε μάχη πριν από εννιά μέρες επέστρεψε στην Τύρο να γιατρευτεί. Την άνοιξη επέστρεψε στην πολιορκία και έκανε μια ανεπιτυχή αντεπίθεση στον Πύργο του Φλάι στην είσοδο του λιμανιού.
Σύγκρουση για τη διαδοχή
thumb|right|250px|Τα Σταυροφορικά κράτη την εποχή της Γ΄ Σταυροφορίας (1190) Ο Γκυ ως υποτελής του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου στο Πουατού είχε τη στήριξη του, τον Κορράδο αντίστοιχα στήριζαν ο ξάδελφος του Λεοπόλδος Ε΄ της Αυστρίας και ο ξάδελφος του Λεοπόλδου Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας. Ο Κορράδος πολιόρκησε την Άκρα και αφαίρεσε τα βασιλικά σύμβολα από την πόλη. Σε συνέλευση που ακολούθησε ο Φίλιππος Αύγουστος και ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος αποφάσισαν να παραμείνει ο Γκυ βασιλιάς των Ιεροσολύμων μέχρι το τέλος της ζωής του ενώ ο Κορράδος θα κυβερνούσε την Τύρο, τη Βηρυτό και τη Σιδώνα, μετά τον θάνατο του Γκυ το βασίλειο θα περνούσε στον Κορράδο, την Ισαβέλλα και τους απογόνους τους. Ο Φίλιππος Αύγουστος έφυγε σε τρεις μέρες για τη Γαλλία αλλά πριν φύγει άφησε τον θησαυρό που λεηλάτησε από την Άκρα στον Κορράδο μαζί με όλους τους μουσουλμάνους ομήρους. Ο Ριχάρδος ζήτησε από τον Κορράδο να του παραδώσει τους ομήρους αλλά εκείνος το αρνήθηκε, ο Ριχάρδος τους θανάτωσε. Ο Κορράδος αρνήθηκε να ακολουθήσει τον Ριχάρδο στην εκστρατεία του στον νότο, προτίμησε να παραμείνει στην Τύρο με την Ισαβέλλα με την πρόφαση ότι κινδυνεύει η ζωή του, την ίδια εποχή πέθανε ο ηλικιωμένος πατέρας του. Τον χειμώνα ο Κορράδος ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Σαλαντίν με υποψίες ότι ο Ριχάρδος έχει στόχο να κυριεύσει την Τύρο και να την παραδώσει στον Γκυ, ο βασικός του στόχος ήταν να αναγνωριστεί βασιλιάς του βορρά. Ο Ριχάρδος από την άλλη είχε ήδη ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Σαλαντίν και πρότεινε να παντρέψει τη χήρα αδελφή του Ιωάννα της Αγγλίας με τον αδελφό του Σαλαντίν Αλ-Αντίλ. Η κατάσταση έφτασε σε κρίσιμο σημείο όταν o απεσταλμένος του Ριχάρδου και πρώτος σύζυγος της Ισαβέλλας Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν στιγμάτισε τον απεσταλμένο του Κορράδου Ρέτζιναλντ της Σιδώνας για τη συνάντηση του με τον Αλ-Αντίλ. Οι διαπραγματεύσεις του Ριχάρδου δεν κατέληξαν σε συμφωνία επειδή η Ιωάννα αρνήθηκε να παντρευτεί μουσουλμάνο.
Δολοφονία
Τον Απρίλιο του 1192 ο Ριχάρδος αναγκάστηκε υπό την πίεση των βαρόνων και των ιερέων να ορίσει τον νέο βασιλιά με ψηφοφορία, εξελέγη ομόφωνα ο Κορράδος, Ο Ριχάρδος παραχώρησε στον Γκυ των Λουζινιάν το Βασίλειο της Κύπρου σαν αποζημίωση. Έστειλε τον ανιψιό του Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας στην Τύρο να πληροφορήσει τον Κορράδο για το αποτέλεσμα, έφτασε στην πόλη τέσσερις μέρες αργότερα, ο Ριχάρδος δεν ήθελε επιστροφή του Γκυ στο Πουατού επειδή η οικογένεια του είχε κακή παράδοση στις επαναστάσεις. Η στέψη του Κορράδου όμως δεν έγινε ποτέ επειδή την πρόλαβε η δολοφονία. Ο Κορράδος πεινασμένος τη νύχτα της 28ης Απριλίου πήγε για δείπνο με τον Φίλιππο του Ντρε αλλά όταν έφτασε στο σπίτι του ο επίσκοπος είχε ολοκληρώσει το γεύμα του. Οι δυο άντρες έπεσαν σε παγίδα στην επιστροφή σε έναν στενό δρόμο και θανατώθηκαν, οι δολοφόνοι ήταν Ασασίνοι και τους σκότωσαν με εντολή του Ρασίντ Αντ-Ντιν Σινάν.
Δεν είναι γνωστό πότε πέθανε ο Κορράδος, σύμφωνα με μερικές πηγές πέθανε τη στιγμή της επίθεσης και με άλλες επέζησε και πέθανε λίγο αργότερα από τα τραύματα του. Οι χρονικογράφοι του Ριχάρδου γράφουν ότι μεταφέρθηκε στη σύζυγο του που της έδωσε τις τελευταίες οδηγίες : να μην ορίσει κανέναν άλλο διάδοχο στον θρόνο παρά μόνο τον βασιλιά Ριχάρδο ή τον αντιπρόσωπο του, η πληροφορία αμφισβητείται. Τάφηκε στην εκκλησία των Ιωαννιτών Ιπποτών στην Τύρο. Μια επιγραφή γράφει "Ο Φράγκος μαρκήσιος, ο κυβερνήτης της Τύρου, ο σατανικότερος όλων των Φράγκων Κορράδος ο Μομφερρατικός σκοτώθηκε από τον ίδιο τον θεό". Ο θάνατος ενός τόσο ικανού βασιλιά ήταν μεγάλο πλήγμα για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Το αίνιγμα της δολοφονίας του παραμένει άλυτο, οι Ασασίνοι που επέζησαν ύστερα από βασανιστήρια δήλωσαν ότι πίσω από τη δολοφονία ήταν ο ίδιος ο Ριχάρδος κάτι που δεν αποδείχτηκε ποτέ. Ο πρώτος σύζυγος της Ισαβέλλας Χάμφρεϋ Δ' του Τορόν ήταν άλλος ένας ύποπτος, ένας τρίτος ήταν ο Σαλαντίν αλλά θεωρείται απίθανο επειδή δεν είχε καλές σχέσεις με τους Ασασίνους. Ο συγγραφέας Πάτρικ Ουίλιαμς (1970) αναφέρει την εμπλοκή του Ερρίκου της Καμπανίας, αυτό θεωρείται αδύνατο χωρίς την έγκριση του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου.
Κατάλογος έργων του Χανς Μέμλινγκ
Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει τα σημαντικότερα έργα του Φλαμανδού ζωγράφου Χανς Μέμλινγκ.
Κορράδος του Μομφερράτου
Αιχμαλωσία του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου ως ύποπτου
thumb|right|250px|Φανταστική απεικόνιση του Κορράδου από τον Φρανσουά-Εντουάρ Πικό (1843) Ο Ριχάρδος ο Λεοπόλδος επιστρέφοντας πέρασε από την Αυστρία μεταμφιεσμένος, ο Μάινχαρτ Β΄ της Γκορίτσια τον αναγνώρισε από το δακτυλίδι, τον συνέλαβε και τον μετέφερε στον ξάδελφο του Λεοπόλδο Ε΄ της Αυστρίας που τον αιχμαλώτισε με κατηγορία τη δολοφονία του Κορράδου. Ο Ριχάρδος υπερασπίστηκε τον εαυτό του δηλώνοντας ότι οι Ασασίνοι τον δολοφόνησαν με δική τους πρωτοβουλία, παρουσίασε μια επιστολή που απευθυνόταν στον αρχηγό τους Ρασίντ Αντ-Ντιν Σινάν (1130 - 1193). Η επιστολή έγραφε ότι ο Κορράδος είχε συλλάβει ένα πλοίο Ασασίνων που είχε καταφύγει στην Τύρο, σκότωσε τον καπετάνιο, φυλάκισε ολόκληρο το πλήρωμα και λεηλάτησε τους θησαυρούς του, ο Ρασίντ έμαθε για την τύχη του πλοίου και διέταξε τους Ασασίνους να δολοφονήσουν τον Κορράδο. Η επιστολή πολύ πιθανό να είναι πλαστή επειδή ο Ρασίντ δεν ζούσε και οι Ασασίνοι δεν είχαν καλές σχέσεις με τη ναυτιλία. Η εγκυμοσύνη της Ισαβέλας την ίδια εποχή και ο τρίτος γάμος της επτά μέρες αργότερα με τον ανιψιό του Ριχάρδου Ερρίκο της Καμπανίας ενισχύουν τις πιθανότητες εμπλοκής του Άγγλου βασιλιά.
Κατάλογος έργων του Χανς Μέμλινγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Κορράδος του Μομφερράτου
Μυθιστορήματα
Η Μομφερρατική αυλή μιλούσε την Οξιτανική γλώσσα και έβγαλε πολλούς τροβαδούρους, o Μπερτράντ του Μπόρν και ο Πειρόλ αναφέρουν τον Κορράδο σε τραγούδια στην Γ΄ Σταυροφορία, εμφανίζεται σαν ηρωική μορφή και υπερασπιστής της Τύρου. Η μυθοποίηση στην Αγγλική λογοτεχνία του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου σαν εθνικού ήρωα και η αντιπαλότητα του με τον Κορράδο έφερε αρνητικά αποτελέσματα στην υστεροφημία του Κορράδου με μοναδική εξαίρεση το ποίημα της Έλενορ Αν Πόρντεν (1795 - 1825) "Η καρδιά του λιονταριού" που τον παρουσιάζει σαν τραγικό ήρωα. Μια φανταστική αρνητική εμφάνιση για τον Κορράδο υπάρχει στο έργο του Γουόλτερ Σκοτ "Το φυλαχτό", περιγράφεται σαν "σκιουροπιθηκός" και "παπαγάλος". Ο συγγραφέας Μορίς Χιούλετ (1861 - 1923) στο έργο του "Η ζωή και ο θάνατος του Ριχάρδου" (1900) τον περιγράφει σαν "φαύλο". Άλλες αρνητικές εμφανίσεις του βρίσκονται στο έργο του συγγραφέα Ρόναλντ Ουέλτς (1909 - 1982) "Σταυροφόρος Ιππότης" (1954) και στο έργο του σκηνοθέτη Σέσιλ Ντε Μιλ "Οι Σταυροφορίες". Το αποκορύφωμα των αρνητικών εμφανίσεων για τον Κορράδο παρουσιάζεται στο έργο του Γκράχαμ Σέλμπι (1939 - 2016) "Οι βασιλιάδες της μάταιης πρόθεσης" (1970), δαιμονοποιείται σαν φυσιογνωμία που χτυπά και βιάζει την Ισαβέλλα. Σε αντίθεση με τους παραπάνω συγγραφείς ο Ρώσος συγγραφέας Γαλλικής καταγωγής Ζόε Όλντεμπουργκ του δίνει θετική εμφάνιση όπως τον περιγράφει ο Χωνιάτης. Άλλες θετικές εμφανίσεις του παρουσιάζονται στο μυθιστόρημα του Λουίτζι Γκαμπόττο "Κορράδος ο Μομφερρατικός" (1968) και στο μυθιστόρημα του Άλαν Γκόρντον (γεν. το 1959) "Το παράθυρο της Ιερουσαλήμ" που διερευνά τη δολοφονία του.