cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Snow
Ο Ντάριν Ο' Μπράιεν (Darrin Kenneth O'Brien, 30 Οκτωβρίου 1969), γνωστότερος με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Snow, είναι βραβευμένος Καναδός μουσικός της ρέγκε από το Τορόντο του Οντάριο. Είναι περισσότερο γνωστός για τη μεγάλη επιτυχία του 1993, "Informer".
Βιογραφία και έργο
Γεννήθηκε στο Νορθ Γιορκ του Οντάριο στις 30 Οκτωβρίου του 1969, στην επαρχία του Τορόντο. Σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στο Άγιαξ του Οντάριο.Τον ανακάλυψε ο DJ Μέρβιν Πρινς, με καταγωγή από την Τζαμάικα. Το όνομα Snow σημαίνει "Super Notorious Outrageous Whiteboy" (Σούπερ Διαβόητο Εξοργισμένο Λευκό Αγόρι) και του δόθηκε από τον Πρινς. Ο τελευταίος πήγε το Snow στην πόλη της Νέας Υόρκης και τον σύστησε στον MC Shan, ο οποίος με τη σειρά του σύστησε τον καλλιτέχνη σε δισκογραφικούς παραγωγούς. Ως αποτέλεσμα, ο τραγουδιστής υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Motorjam/Elektra. Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1993 με τίτλο 12 Inches of Snow. Την παραγωγή ολόκληρου του άλμπουμ ανέλαβαν οι MC Shan και Μέρβιν Πρινς, καθώς ο Snow βρισκόταν στη φυλακή, κατηγορούμενος για επίθεση.
Μόλις αποφυλακίστηκε, το πρώτο του σινγκλ, με τίτλο "Informer" ("Καταδότης"), σε στίχους του Μέρβιν Πρινς έκανε μεγάλη επιτυχία. Το άλμπουμ πούλησε πάνω από 8 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και το σινγκλ "Informer" παρέμεινε στην πρώτη θέση στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών των ΗΠΑ επί 7 συνεχείς εβδομάδες. Το "Informer" καταγράφηκε δύο φορές στο Βιβλίο των Παγκοσμίων Ρεκόρ Γκίνες ως το πλέον ευπώλητο σινγκλ στην ιστορία της αμερικανικής ρέγκε μουσικής, όπως επίσης και το σινγκλ της ρέγκε με τις περισσότερες πρωτιές σε μουσικούς καταλόγους επιτυχιών. Το δεύτερό του σινγκλ, με τίτλο "Girl I've Been Hurt", ήταν στο #19 στο Hot 100.
Το 1995 αποχώρησε από τον Snow ο άνθρωπος που τον ανακάλυψε, ο Μέρβιν Πρινς. Έτσι, ο MC Shan συνεργάστηκε στο δεύτερό του άλμπουμ, με τίτλο Murder Love. Το άλμπουμ αυτό αλλά και τα επόμενα δεν έκαναν επιτυχία, όπως το παρθενικό του. Το 2000 επέστρεψε στις επιτυχίες με το "Everybody Wants to Be Like You", και ξανά το 2002 με το "Legal".
Βραβεύσεις
Ο καλλιτέχνης προτάθηκε για εννέα συνολικά βραβεία Τζούνο (Juno) και κέρδισε το εν λόγω βραβείο το 1994, για το καλύτερο ηχογράφημα ρέγκε μουσικής, με το "Informer".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1937
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1937 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο από 4 ως 9 Μαΐου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. μετά από έξι χρόνια, αφού ο προηγούμενος τίτλος του ήταν το 1931, αν και κατέκτησε λιγότερες πρώτες νίκες από τον Πανελλήνιο. Ίσχυσε το σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος. Στο νικητή απονεμήθηκε ο "Θρίαμβος", το ειδικό αγαλαμτίδιο-έπαθλο για τον πρωταθλητή σύλλογο.
Χρονικό των αγώνων
Οι 28οι Πανελλήνιοι Αγώνες συνέπεσαν με την 40ετία του ΣΕΓΑΣ και δόθηκε σε αυτούς μεγάλη επισημότητα. Η Α΄ ημέρα διεξήχθη την Τρίτη του Πάσχα 4 Μαΐου, η Β΄ την Παρασκευή 7 Μαΐου και η Γ΄ την Κυριακή 9 Μαΐου 1937, με συμμετοχή 305 αθλητών από 26 σωματεία, 15 του κέντρου και 11 επαρχιακά. Το Σάββατο 8 Μαΐου διεξήχθη η σφυροβολία στο γυμναστήριο του Πανελληνίου. Μετείχαν όλοι οι μεγάλοι Έλληνες αθλητές και τους παρακολούθησε πλήθος θεατών.
Στους αγώνες καταρρίφθηκαν πέντε πανελλήνια ρεκόρ και δέκα ρεκόρ αγώνων. Αξιοσημείωτο υπήρξε το κατόρθωμα του Κύπριου Στέλιου Κυριακίδη, ο οποίος στον αγώνα των 5χλμ κατέρριψε τρία ρεκόρ: των 4χλμ, 3 μιλίων και 5.000μ. Με τα ρεκόρ αυτά ο Κυριακίδης έγινε κατόχος όλων των επίσημων ρεκόρ των δρόμων αντοχής, ήτοι συνολικά 11, από τα 2χλμ ως το μαραθώνιο. Άλλο ένα αξιοπερίεργο σημειώθηκε στο δρόμο των 800μ, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Βελκόπουλος κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ των 600μ αλλά στον τερματισμό των 800μ ήταν 2ος. To πέμπτο πανελλήνιο ρεκόρ σημειώθηκε στην ελληνική δισκοβολία από το Σύλλα του Παγχιακού και ο αθλητικός τύπος επισημαίνει πως ήταν ταυτόχρονα και παγκόσμιο, διότι το αγώνισμα αυτό είχε πολλά χρόνια να διεξαχθεί εκτός Ελλάδος.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 27 Ιουνίου, στην διαδρομή Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο, ταυτόχρονα με τη διεξαγωγή του πανελληνίου πρωταθλήματος εφήβων. Δεν μέτρησε στη γενική βαθμολογία. Νικητής ο αδικημένος του 1933 Στέφανος Στεφανιάν ή Στεφάνου που πέτυχε χρόνο κάτω από τρεις ώρες. Παρομοίως εκτός βαθμολογίας ήταν το δέκαθλο και τα 3.000μ στιπλ που έγιναν σε διαφορετικές ημερομηνίες καθώς και κάποια σπάνια αγωνίσματα (1.000μ, 3.000μ, 200μ εμπ.) που έγιναν παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1937.
Σωματεία - συμμετοχές
Τα σωματεία και ο αριθμός των αθλητών που δηλώθηκαν ήταν τα εξής:
1. Πανελλήνιος Γ.Σ.: 60 2. Εθνικός Γ.Σ.: 69 3. Πανιώνιος: 18 4. Α.Ε. Εμποροϋπαλλήλων: 15 5. Αθηναϊκός Α.Σ.: 4 6. ΑΕΚ: 11 7. Παναθηναϊκός Α.Ο.: 14
8. Α.Ο. Παλαιό Φάληρο: 9 9. Πειραϊκός Σύνδεσμος: 28 10. Ηρακλής Κοκκινιάς: 16 11. Α.Ο. Κηφισιάς: 2 12. Φίλιπποι Καβάλας: 11 13. Γ.Σ. Ολύμπια Λεμεσσού: 1
14. Γ.Σ. Τρικάλων: 3 15. Γ.Σ. Βόλου: 2 16. Εθνικός Πειραιώς: 1 17. Α.Ε. Χαλκίδος: 2 18. Γ.Σ. Αλμυρού: 3 19. Παγχιακός Γ.Σ.: 2
20. Πανελευσινιακός: 1 21. Α.Ε. Κομοτηνής: 9 22. Ιωνικός Ν. Φιλαδέλφειας: 4 23. Παναχαϊκή: 2 24. Α.Ε. Αρμενίων: 3 25. Β.Α.Ο.: 4 26. ΑΕ Μοσχάτου: 3
Ειδικά έπαθλα
Εκτός από τα μετάλλια και διπλώματα που δόθηκαν στους τρεις πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος, απονεμήθηκαν επίσης τα εξής ειδικά έπαθλα:
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1937 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Historia Lettica
Η Historia Lettica είναι ένα από τα παλαιότερα ιστορικά βιβλία για τη Λετονία, τη Λετονική μυθολογία και τη Λετονική γλώσσα. Συγγράφηκε από τον Λουθηρανό ιερέα Πάουλ Άινχορν το 1649.
Η Historia Lettica εκδόθηκε στο Κένιγκσμπεργκ το 1649 στα γερμανικά.
Κατηγορία:Κένιγκσμπεργκ Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας
Λιρέτα Ιταλίας
Η λίρα (γνωστή στα ελληνικά ως λιρέτα) ήταν το νόμισμα της Ιταλίας μεταξύ 1861 και 2002 και του Βασιλείου της Αλβανίας μεταξύ 1941 και 1943, όσο ήταν προτεκτοράτο της Ιταλίας. Μεταξύ 1999 και 2002, η ιταλική λίρα ήταν επίσημα εθνική υπομονάδα του ευρώ. Όμως, πληρωμές σε μετρητά μπορούσαν να γίνουν μόνο σε λίρες αφού τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα του ευρώ δεν ήταν ακόμα διαθέσιμα. Η λίρα ήταν επίσης το νόμισμα του ναπολεόνιου βασιλείου της Ιταλίας μεταξύ 1807 και 1814.
Ιστορία
Ο όρος προέρχεται από την αξία μιας λίβρας καθαρού ασημιού και έτσι ονοματολογικά σχετίζεται άμεσα με την αγγλική λίρα, (Libra στα λατινικά = Pound στα αγγλικά). Το γράμμα L, κάποτε διπλοσταυρωμένο (₤), ήταν το σύμβολο που χρησιμοποιούταν περισσότερο. Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υποδιαιρούνταν σε 100 centesimi (ενικός: centesimo), δηλαδή δεκάρες.
Η λίρα καθορίστηκε αρχικά στα 4,5 γραμμάρια ασήμι ή 290.322 μιλιγραμμάρια χρυσό. Έτσι αποτελούσε κατευθείαν συνέχιση της λίρας Σαρδηνίας. Άλλα νομίσματα που αντικατέστησε η ιταλική λίρα ήταν η λίρα Λομβαρδίας-Βενετίας, το γρόσι των Δύο Σικελιών, το φιορίνι Τοσκάνης, το σκούδο των Παπικών Πολιτειών και τη λίρα Πάρμας. Το 1865, η Ιταλία έγινε μέλος της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης, όπου η λίρα καθορίστηκε ίση με διάφορα άλλα νομίσματα συμπεριλαμβανομένων των φράγκων Γαλλίας, Βελγίου και Ελβετίας. Μάλιστα, στις γαλλοϊταλικές διαλέκτους στη βορειοδυτική Ιταλία, η λίρα λεγόταν φράγκο. Αυτή η τακτική προφανώς σταμάτησε με την εισαγωγή του ευρώ το 2002.
Μετά την εισβολή των Συμμάχων στην Ιταλία, η ισοτιμία καθορίστηκε $1 = 120 λίρες τον Ιούνιο 1943 και μειώθηκε στις 100 τον επόμενο μήνα. Σε περιοχές κατεχόμενες από τους Γερμανούς, η ισοτιμία ήταν 1 μάρκο ράιχ = 10 λίρες. Μετά τον πόλεμο, η αξία της λίρας διακυμάνθηκε πριν η Ιταλία να τη συνδέσει με το αμερικανικό δολάριο, $1 = 575 λίρες, σύμφωνα με το σύστημα ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς τον Νοέμβριο 1947. Μετά την υποτίμηση της αγγλικής λίρας, η ιταλική λίρα υποτιμήθηκε στις 625 ανά αμερικανικό δολάριο στις 21 Σεπτεμβρίου 1949. Αυτή η ισοτιμία διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του συστήματος Μπρέτον Γουντς στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Μετά ακολούθησαν μερικά επεισόδια υψηλού πληθωρισμού μέχρι την αντικατάσταση της λίρας από το ευρώ την 1 Ιανουαρίου 1999. Τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα του ευρώ κυκλοφόρησαν την 1 Ιανουαρίου 2002 και τα αντίστοιχα της λίρας έπαψαν να αποτελούν νόμιμο χρήμα στις 28 Φεβρουαρίου 2002. Η ισοτιμία μετατροπής ήταν 1,936.27 λίρες ανά ευρώ.
Όλα τα χαρτονομίσματα της λίρας που χρησιμοποιούνταν πριν από την εισαγωγή του ευρώ καθώς και όλα τα κέρματα που κόπηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανταλλάζονταν από την Τράπεζα της Ιταλίας μέχρι και τις 6 Δεκεμβρίου 2011. (Αρχικά, η κεντρική τράπεζα της Ιταλίας είχε υποσχεθεί να τα ανταλλάζει μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου 2012).
Εισαγωγή νέας λίρας
Αν και η ανάρτηση τιμών και οι υπολογισμοί στην Ιταλία δεν βόλευαν πια λόγω των πολλών μηδενικών, η εισαγωγή μιας νέας λίρας με λιγότερα μηδενικά δεν έγινε δυνατή για πολιτικούς λόγους. Τη λύση την έδωσε η αντικατάσταση με το ευρώ.
Ναπολεονικά Κέρματα
Το ναπολεονικό Βασίλειο της Ιταλίας εξέδωσε κέρματα μεταξύ 1807 και 1813 σε αξίες 1 και 3 centesimi (δεκάρες) και 1 σόλντο (πεντάρα) σε χαλκό. Σε κράμα 20% ασημιού 10 centecimi. Σε κράμα 90% ασημιού 5, 10, και 15 σελίνια και 1, 2, και 5 λίρες. Τέλος, σε κράμα 90% χρυσού 40 λίρες. Όλα εκτός του 10 centecimi απεικόνιζαν τον Ναπολέοντα. Όλες οι αξίες κάτω από μία λίρα απεικόνιζαν ένα στέμμα που ακτινοβολούσε, ενώ οι μεγαλύτερες αξίες μια ασπίδα που αντιπροσώπευε τις διάφορες συνιστώσες περιφέρειες του βασιλείου.
Βασίλειο της Ιταλίας, 1861-1946
Το 1861, κέρματα κόπηκαν στη Φλωρεντία, στο Μιλάνο, στη Νάπολη και στο Τορίνο σε αξίες 1, 2, 5, 10, και 50 centecimi και 1, 2, 5, 10, και 20 λιρών. Οι τέσσερις μικρότερες αξίες ήταν σε χαλκό, οι δύο μεγαλύτερες σε χρυσό, και οι υπόλοιπες σε ασήμι. Το 1863, στα ασημένια κέρματα κάτω από 5 λίρες το ασήμι μειώθηκε από 90% σε 83.5%, ενώ κόπηκαν και κέρματα των 20 centecimi. Η κοπή κερμάτων μετακόμισε στη Ρώμη τη δεκαετία του 1870.
141 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λιρέτα Ιταλίας
Βασίλειο της Ιταλίας, 1861-1946
Εκτός από την εισαγωγή το 1894 του χαλκονικελίου (αργότερα νικελίου) για τα κέρματα των 20 centecimi και την εισαγωγή κερμάτων των 25 centecimi από νικέλιο το 1902, δεν έγιναν άλλες αλλαγές μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1919, με την αγοραστική δύναμη της λίρας να έχει μειωθεί στο ένα πέμπτο εκείνης του 1914, άλλαξαν τα μεγέθη των κερμάτων και τα μέταλλα τους με εξαίρεση εκείνου των 20 centecimi από νικέλιο: Των 5, 10, και 50 centecimi έγιναν μικρότερα από χαλκό, ενώ το 1922 κυκλοφόρησε κέρμα της 1 λίρας από νικέλιο και το 1923 κέρμα των 2 λιρών επίσης από νικέλιο. Το 1926, κυκλοφόρησε ασημένια κέρματα των 5 και 10 λιρών ίσα σε μέγεθος και σύσταση με τα παλαιότερα κέρματα της 1 και 2 λιρών. Το 1927 παρουσιάστηκαν ασημένια κέρματα των 20 λιρών.
Το 1936 έγινε η τελευταία ουσιαστική έκδοση ασημένιων κερμάτων, ενώ το 1939 έγιναν κινήσεις για μείωση του κόστους παραγωγής κερμάτων. Ο χαλκός αντικαταστάθηκε από κράμα αλουμινίου ορειχάλκου και το νικέλιο από ανοξείδωτο χάλυβα. Το 1943, η παραγωγή κερμάτων σταμάτησε.
Το 1943, η προσωρινή κυβέρνηση των Συμμάχων στην Ιταλία εξέδωσε τη λίρα AM (Allied Military) μόνο σε χαρτονομίσματα. Αυτή κυκλοφόρησε μετά την απόβαση στη Σικελία στις 9-10 Ιουλίου 1943. Μετά το 1946, η λίρα AM άρχισε να χρησιμοποιείται παράλληλα με τα ιταλικά χαρτονομίσματα μέχρι τις 3 Ιουνίου 1950.
1947-1954: Στην Ελεύθερη Επικράτεια της Τριέστης χρησιμοποιούταν η λίρα Τριέστης.
Δημοκρατία, 1946-2002
Το 1946, ξαναξεκίνησε η παραγωγή κερμάτων. Στο μεταξύ, η αγοραστική αξία της λίρας (το 1948) είχε πέσει στο 2% εκείνης του 1939. Αρχικά εκδόθηκαν αλουμινένια κέρματα των 1, 2, 5, και 10 λιρών. Αυτά κυκλοφορούσαν μαζί με τις λίρες AM και μερικά από τα παλαιά κέρματα του Ιταλικού Βασιλείου. Το 1951, η κυβέρνηση αποφάσισε να αντικαταστήσει όλα τα κέρματα με μικρότερου μεγέθους και επίσης κάποια χαρτονομίσματα με κέρματα. Τα νέα κέρματα 1, 2 (το 1952), 5, και 10 λιρών ήταν αλουμινένια. Το 1954-1955 κυκλοφόρησαν κέρματα από ανοξείδωτο χάλυβα αξίας 50 και 100 λιρών. Το 1957 ακολούθησε κέρμα των 20 λιρών από κράμα αλουμινίου ορειχάλκου και το 1958 ασημένιο των 500 λιρών. Καθώς ανέβηκε η τιμή του ασημιού, από το 1967 παράγονταν κέρματα των 500 λιρών σε μικρούς αριθμούς μόνο για συλλέκτες. Το κέρμα των 500 λιρών (κι αργότερα εκείνο των 1.000) παράχθηκαν και σαν αναμνηστικά όπως για τα εκατοντάχρονα της ιταλικής ενοποίησης το 1961.
Το 1977, παρουσιάστηκαν κέρματα των 200 λιρών από κράμα αλουμινίου ορειχάλκου και το 1982 ακολούθησαν διμεταλλικά των 500 λιρών. Αυτό ήταν το πρώτο διμεταλλικό κέρμα που παράχθηκε για να κυκλοφορήσει χρησιμοποιώντας ένα σύστημα που εφηύρε το ιταλικό νομισματοκοπείο. Ήταν επίσης το πρώτο που ανέγραφε την αξία του και σε μπράιγ.
Η παραγωγή των κερμάτων 1 και 2 λιρών σταμάτησε το 1959. Το 1982 άρχισαν και πάλι να παράγονται για συλλέκτες. Η παραγωγή του κέρματος των 5 λιρών μειώθηκε σημαντικά στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και αποσύρθηκε από την κυκλοφορία το 1998. Ομοίως, περιορίστηκε η παραγωγή των κερμάτων των 10 και 20 λιρών το 1991. Τα μεγέθη των κερμάτων των 50 και 100 λιρών μίκρυναν το 1990, αλλά μεγάλωσαν ελαφρά το 1993. Το 1997 κυκλοφόρησε ένα διμεταλλικό κέρμα των 1.000 λιρών, αλλά η παραγωγή του σταμάτησε το 1998.
Τα κέρματα που κόβονταν λίγο πριν την αντικατάσταση με ευρώ ήταν τα ακόλουθα:
Τραπεζογραμμάτια
Το 1882, η κυβέρνηση άρχισε να εκδίδει χαρτονομίσματα μικρής αξίας που έφεραν την φράση “Biglietto di Stato” (κρατικό χαρτονόμισμα). Αρχικά, κυκλοφόρησαν σε αξίες των 5 και 10 λιρών, ενώ από το 1885 εκδίδονταν περιστασιακά και των 25 λιρών. Η κυβέρνηση επίσης εξέδιδε χαρτονομίσματα με τη φράση “Buono di Cassa” (κουπόνια μετρητών) μεταξύ 1893 και 1922 αξίας 1 και 2 λιρών. Η παραγωγή των Biglietti Di Stato σταμάτησε το 1925, αλλά ξαναξεκίνησε το 1935 με αξίες των 1, 2, 5, και 10 λιρών να παρουσιάζονται μέχρι το 1939.
Η Τράπεζα της Ιταλίας άρχισε να παράγει τραπεζογραμμάτια το 1896. Αρχικά, εκδόθηκαν σε αξίες των 50, 100, 500, και 1,000 λιρών. Το 1918-1919, κυκλοφόρησαν και τραπεζογραμμάτια των 25 λιρών, αλλά άλλες αξίες δεν κυκλοφόρησαν μέχρι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1951, η κυβέρνηση εξέδωσε και πάλι χαρτονομίσματα, αυτή τη φορά φέροντας απλά τη φράση “Repubblica Italiana” (Ιταλική Δημοκρατία). Ήταν σε δύο αξίες, 50 και 100 λιρών (αντικαθιστώντας τραπεζογραμμάτια της Τράπεζας της Ιταλίας) και κυκλοφορούσαν μέχρι που κέρματα αυτών των αξιών παρουσιάστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Το 1966, κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 500 λιρών (και πάλι αντικαθιστώντας τραπεζογραμμάτια της Τράπεζας της Ιταλίας) και τυπώνονταν μέχρι που αντικαταστάθηκαν από κέρμα το 1982.
Η Τράπεζα της Ιταλίας παρουσίασε τραπεζογραμμάτια των 50,000 και 100,000 λιρών το 1967, τραπεζογραμμάτιο των 2,000 λιρών το 1973, 20,000 λιρών το 1975, και 500,000 λιρών το 1997.
Στη δεκαετία του 1970, όταν υπήρχε έλλειψη κερμάτων, οι ιταλικές τράπεζες τύπωσαν τραπεζογραμμάτια μικρών αξιών (50 και 100 λιρών). Γενικά, ήταν αποδεκτά ως νόμιμο χρήμα.
Τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούσαν όταν εισάχθηκε το ευρώ ήταν τα ακόλουθα:
Πόλη του Βατικανού
Η λίρα Βατικανού ήταν το επίσημο νόμισμα του Κράτους του Βατικανού. Είχε την ίδια αξία με την ιταλική λίρα κατόπιν συμφωνίας με την Ιταλία. Τα κέρματα και χαρτονομίσματα της Ιταλίας ήταν νόμιμο χρήμα στο Βατικανό και αντιστρόφως. Συγκεκριμένα κέρματα του Βατικανού κόβονταν στη Ρώμη και ήταν νόμιμο χρήμα και στην Ιταλία και στον Άγιο Μαρίνο.
Το κράτος του Βατικανού τώρα χρησιμοποιεί το ευρώ. Όπως και με τα κέρματα της λίρας, το Κράτος του Βατικανού κυκλοφορεί κέρματα του ευρώ με δικά του σχέδια.
Άγιος Μαρίνος
Η λίρα Αγίου Μαρίνου ήταν το επίσημο νόμισμα του Αγίου Μαρίνου. Όπως και η λίρα Βατικανού, είχε την ίδια αξία με την ιταλική λίρα. Τα κέρματα και χαρτονομίσματα της Ιταλίας ήταν νόμιμο χρήμα στον Άγιο Μαρίνο και αντιστρόφως. Συγκεκριμένα κέρματα του Αγίου Μαρίνου κόβονταν στη Ρώμη και ήταν νόμιμο χρήμα και στην Ιταλία και στο Βατικανό.
Ο Άγιος Μαρίνος τώρα χρησιμοποιεί το ευρώ. Όπως και με τα κέρματα της λίρας, ο Άγιος Μαρίνος κυκλοφορεί κέρματα του ευρώ με δικά του σχέδια.
Miniassegno
Πρόκειται για χαρτονομίσματα μικρής αξίας που εκδόθηκαν από τις ιταλικές τράπεζες σε μια περίοδο έλλειψης κερμάτων στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970. Λόγω αυτής της έλλειψης τα καταστήματα έδιναν σε ρέστα καραμέλες, γραμματόσημα, μάρκες τηλεφώνων, και σε μερικές πόλεις εισιτήρια δημοσίων μεταφορών. Τα πρώτα χαρτονομίσματα miniassegno εμφανίστηκαν το Δεκέμβριο 1975, εκδόθηκαν από πολλές τράπεζες και είχαν ονομαστικές αξίες 50, 100, 150, 200, 250, 300, και 350 λιρών.
Επαναφορά
Το 2006, η Λέγκα του Βορρά (Lega di Nord) ξεκίνησε μια εκστρατεία για επανεισαγωγή της λίρας ως παράλληλου νομίσματος. Το 2014, ο Μπέπε Γκρίλο, αρχηγός του κινήματος Πέντε Αστέρων, προσπάθησε να γίνει δημοψήφισμα για επαναφορά της λίρας.
Κατηγορία:Νομίσματα που αντικατέστησε το Ευρώ Κατηγορία:Ιταλία-επέκταση Κατηγορία:Νομίσματα της Ιταλίας Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Η καφετζού
Η Καφετζού είναι μια ελληνική ταινία του 1956 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου.
Πλοκή
Σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας, δίπλα στο καφενεδάκι του Σπύρου (Μίμης Φωτόπουλος) είναι μια καφετζού η οποία έχει αποκτήσει μεγάλη φήμη και ετοιμάζεται να μετακομίσει στο Κολωνάκι καθώς έχει βγάλει πολλά χρήματα λέγοντας το φλιτζάνι. Στην ίδια γειτονιά είναι και μια πλύστρα, η Καλλιόπη (Γεωργία Βασιλειάδου), η οποία με το ζόρι βγάζει τα προς το ζην. Όμως και ο Σπύρος είναι σε μια αντίστοιχη κατάσταση, ενώ έχει πτυχίο οδοντιάτρου, δεν έχει χρήματα να ανοίξει ιατρείο και με την Καίτη (Σμαρούλα Γιούλη), την κοπέλα με την οποία συνδέεται δεν μπορούν να εμφανιστούν δημόσια γιατί ο πλούσιος πατέρας της, Ανδρέας Γιαβάσης (Περικλής Χριστοφορίδης), δεν τον θέλει. Ο Σπύρος έχει ένα φίλο, τον Νικήτα (Βασίλης Αυλωνίτης), σερβιτόρο σε καμπαρέ, που συχνά έρχεται στο καφενεδάκι για να πιει καφέ, αλλά και να τον συμβουλέψει ο Σπύρος για τον πονόδοντο.
Μια μέρα, μετά από ένα περιστατικό που ένας πελάτης (Κώστας Μεντής) εξευτελίζει την Καλλιόπη και ο Σπύρος παρεμβαίνει, του έρχεται μια ιδέα: να κάνει η Καλλιόπη την καφετζού, μιας και η άλλη έφυγε. Οργανώνουν έτσι το πράγμα ώστε εκείνος με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να μαθαίνει πληροφορίες για τις πελάτισσες και στη συνέχεια να τις μεταφέρει στην Καλλιόπη δίνοντας της τον καφέ. Έτσι η Καλλιόπη χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες αυτές εντυπωσιάζει τις πελάτισσες και σιγά σιγά αρχίζει να αποκτά μεγάλη φήμη.
Μια μέρα εμφανίζεται, για να της πει το φλιτζάνι, η Άννα (Ελένη Ζαφειρίου), μητέρα της Καίτης. Έχει χάσει ένα πολύτιμο δαχτυλίδι με πράσινη πέτρα και το αναζητά. Ο Νικήτας τυχαίνει να γνωρίζει πως το δαχτυλίδι το έδωσε ο σύζυγος της σε μια Γαλλίδα καμπαρετζού με την οποία συνδέεται, όντας τακτικός πελάτης του μαγαζιού. Έτσι, αφού την ενημερώσει η Καλλιόπη, η Άννα θα πάει στο καμπαρέ, θα δει τη Γαλλίδα να φοράει το δαχτυλίδι με τα ίδια της τα μάτια και θα το πει στον άντρα της.
Η Καίτη το σκάει από το σπίτι της και πάει στον Σπύρο να κλεφτούν, αυτός την παίρνει και φεύγουν, ενώ στο καφενείο μένει ο Νικήτας να το προσέχει. Ο πατέρας της Καίτης που αναζητά την κόρη του, πηγαίνει στην αστυνομία, όπου έχοντας μένος τόσο κατά του Σπύρου όσο και κατά της Καλλιόπης, οργανώνει σχέδιο για να τη συλλάβουν. Εμφανίζεται ως πελάτης στον Νικήτα, αυτός ενημερώνει την Καλλιόπη και αυτή τον υποδέχεται με γυαλιά ηλίου μέσα στο σκοτάδι. Του διαβάζει στο φλιτζάνι μια ιστορία από το παρελθόν του που έλεγε ότι κάποιες απόκριες παλιά αυτός γνώρισε μια κοπέλα που την εξαπάτησε και αφού της έφαγε τα λίγα λεφτά που είχε και το δαχτυλίδι της με την πράσινη πέτρα, την εγκατέλειψε. Η κοπέλα ήταν η ίδια η Καλλιόπη η οποία αποκαλύπτεται και ο Γιαβάσης μένει άναυδος. Η Καλλιόπη τον υποχρεώνει να δεχτεί τον Σπύρο για γαμπρό της κόρης του και να του φτιάξει ένα οδοντιατρείο.
Στο τέλος της ταινίας, ο Σπύρος είναι χαρούμενος με την Καίτη στο οδοντιατρείο του, όπου πελάτες είναι ο Νικήτας και η Καλλιόπη, αυτοί όχι και τόσο χαρούμενοι πάλι, καθώς πονάνε στα δόντια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
142 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Archives (άλμπουμ των Rush)
Το Archives είναι box-set του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1978 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Mercury Records".
Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει τα τρία πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος, "Rush" (1974), "Fly by Night" (1975) και "Caress of Steel" (1975). Στον επόμενο τους δίσκο, σηματοδοτήθηκε μία αλλαγή προς μία περισσότερο progressive κατεύθυνση, διαχωρίζοντας την αρχική περίοδο του συγκροτήματος από τις μετέπειτα κυκλοφορίες τους.
Rush
1. Finding My Way (Lee, Lifeson) - 5:03
2. Need Some Love (Lee, Lifeson) - 2:16
4. Here Again (Lee, Lifeson) - 7:30
5. What You're Doing (Lee, Lifeson) - 4:19
6. In the Mood (Lee) - 3:36
7. Before and After (Lee, Lifeson) - 5:33
8. Working Man (Lee, Lifeson) - 7:07
Fly by Night
1. Anthem (Lee, Lifeson, Peart) - 4:26
2. Best I Can (Lee) - 3:24
3. Beneath, Between & Behind (Lifeson, Peart) - 3:00
4. By-Tor & the Snow Dog (Lee, Lifeson, Peart) - 8:37
5. Fly by Night (Lee, Peart) - 3:20
6. Making Memories (Lee, Lifeson, Peart) - 2:56
7. Rivendell (Lee, Peart) - 5:00
8. In the End (Lee, Lifeson) - 6:51
Caress of Steel
1. Bastille Day (Lee, Lifeson, Peart) - 4:39
2. I Think I'm Going Bald (Lee, Lifeson, Peart) - 3:41
4. The Necromancer (Lee, Lifeson, Peart) - 12:33 5. The Fountain of Lamneth (Lee, Lifeson, Peart) - 19:57
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Archives (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Απρίλιος 1978
Βραβεία
Archives (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Archives" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 1978
Κατάλπη
Η Κατάλπη είναι αγγειόσπερμο, ιθαγενές, δικότυλο φυτό, το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Βιγνονιοειδών και περιλαμβάνει 11 είδη φυλλοβόλων δέντρων. Τα δέντρα βρίσκονται στις περιοχές της ανατολικής Ασίας, Αμερικής, και Δυτικών Ινδιών. Ορισμένα από τα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά για το πλούσιο φύλλωμα και τα ωραία μεγάλα άνθη τους που σχηματίζουν ταξιανθίες. Το ύψος των δέντρων φτάνει τα 25 μέτρα, τα φύλλα τους τα 15 εκατοστά και τα εντυπωσιακά άνθη είναι λευκά ή κιτρινωπά. Οι καρποί της κατάλπης κρέμονται από το δέντρο και μοιάζουν με φασόλια, είναι δε τροφή για ένα είδος κάμπιας που χρησιμοποιείται στις Η.Π.Α ως δόλωμα στο ψάρεμα. thumb|left|200px|Τα όμορφα άνθη του δέντρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιγνονιοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ανατολικής Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Αμερικής
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1998-1999
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 1998−99, ήταν το 13ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Εκκίνησε στις 7 Νοεμβρίου 1998 .Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια. Αύτη ήταν η πρώτη από τις επτά συνεχόμενες κατακτήσεις της ομάδας μέχρι το 2005.
Αποτελέσματα
Πηγή: Εφημερίδα Ριζοσπάστης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1998 1999 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1999
Νοτιοανατολική Ασία
Η νοτιοανατολική Ασία χωρίζεται σε δύο τμήματα, το τμήμα της ενδοχώρας, που περιλαμβάνει το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη, και τη μαλαισιανή χερσόνησο, και το νησιωτικό τμήμα, με την Ινδονησία, τη Σιγκαπούρη, το Μπρουνέι, την Ανατολική Μαλαισία, το Ανατολικό Τιμόρ και τις Φιλιππίνες.
Οι επικρατέστερες θρησκείες στην περιοχή είναι το ισλάμ και ο βουδισμός.
Ορισμός
Η περιοχή, μαζί με μέρος της Νότιας Ασίας, ήταν ευρέως γνωστή στους Ευρωπαίους ως Ανατολικές Ινδίες ή απλώς Ινδίες μέχρι τον 20ό αιώνα. Οι κινεζικές πηγές ανέφεραν την περιοχή ως 南洋 (Νανιάνγκ), η οποία κυριολεκτικά σημαίνει «Νότιος Ωκεανός». Το ηπειρωτικό τμήμα της Νοτιοανατολικής Ασίας αναφέρεται από τους Ευρωπαίους γεωγράφους ως Ινδοκίνα, λόγω της θέσης του μεταξύ της Κίνας και της Ινδίας καθώς έχει πολιτιστικές επιδράσεις από τις δύο γειτονικές περιοχές. Ωστόσο, στον 20ό αιώνα, ο όρος έγινε πιο περιορισμένος σε εδάφη της πρώην γαλλικής Ινδοκίνας (Καμπότζη, Λάος και Βιετνάμ). Το νησιωτικό τμήμα της Νοτιοανατολικής Ασίας είναι επίσης γνωστό ως Αρχιπέλαγος Μαλαισίας, ένας όρος που προέρχεται από την ευρωπαϊκή παρανόηση ότι κατοικούνταν από μια φυλή Μαλαϊανών (ή Μαλέι). Ένας άλλος όρος για τη Νοτιοανατολική Ασία είναι το Ινσουλίντια (ινδικά νησιά), που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την περιοχή μεταξύ της Ινδοκίνας και της Αυστραλασίας.
Γεώργιος Πούλος
Ο Γεώργιος Πούλος (Ράσα Ρουμανίας 1889 - Γουδή 11 Ιουνίου 1949) ήταν Έλληνας εθνικοσοσιαλιστής στρατιωτικός, αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και δωσίλογος.
Μετά από μία άσημη στρατιωτική καριέρα, που περιελάμβανε τη συμμετοχή στη μικρασιατική εκστρατεία και στο βενιζελικό κίνημα του 1935, κατά τη διάρκεια της κατοχής, συνεργάστηκε στενά με τους Γερμανούς. Αρχικά αποτέλεσε στέλεχος της γερμανικής αντικατασκοπείας και το 1943, ίδρυσε το «Ελληνικό Εθελοντικό Σώμα Κρύας Βρύσης», γνωστό επίσης ως «Εθελοντικό Τάγμα Πούλου» ή «Poulos Verband», στρατιωτικό απόσπασμα το οποίο συνέδραμε τη Βέρμαχτ σε αντιαντάρτικες επιχειρήσεις και διέπραξε δεκάδες εγκλήματα πολέμου έναντι Ελλήνων αμάχων.
Με την αποχώρηση των Ναζί από την Ελλάδα, ο Πούλος κατέφυγε μαζί με το σώμα του στη Σλοβενία και πολέμησε τους συμμάχους στο πλευρό των Γερμανών. Μετά τη λήξη του Πολέμου, συνελήφθη στην Αυστρία και μεταφέρθηκε στην Ελλάδα όπου και φυλακίστηκε. Εκτελέστηκε τον Ιούνιο του 1949 στο Γουδί, δύο μήνες πριν τη λήξη του Εμφυλίου.
Αποτελεί έναν από τους ελάχιστους εγκληματίες πολέμου που εκτελέστηκαν μεταπολεμικά από το ελληνικό κράτος.
Πρώιμος βίος
Ο Πούλος γεννήθηκε το 1889 στο χωριό Ράσα της Ρουμανίας, αλλά είχε καταγωγή από τον Πλάτανο Ναυπακτίας και διέμενε στη Θεσσαλονίκη. Φέρεται να συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, ενώ το 1935, ως αντισυνταγματάρχης, συμμετείχε στο κίνημα της 1ης Μαρτίου. Μετά την αποτυχία αυτού αποτάχθηκε και αποστρατεύτηκε. Σε αντίθεση με τους περισσότερους απότακτους συναδέλφους του, δε συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό και τον ελληνογερμανικό πόλεμο.
Στην ανασύσταση της «ΕΕΕ»
Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, εμφανίστηκε ως αρχηγός της «Εθνικής Ένωσις Ελλάς» που μετονομάστηκε σε «Εθνικόν και Σοσιαλιστικόν Κόμμα της Ελλάδος». Η οργάνωση δραστηριοποιήθηκε αμέσως με προκηρύξεις και ανακοινώσεις στις εφημερίδες, ενώ έξω από τα γραφεία της είχε αναρτήσει σημαία με τον βυζαντινό δικέφαλο αετό. Οι Γερμανοί ωστόσο αντέδρασαν σε αυτή την πρωτοβουλία και το Γερμανικό Φρουραρχείο Θεσσαλονίκης ζήτησε την απαγόρευση της δραστηριότητας αυτής της οργάνωσης. Στις 31 Μαΐου 1941 η Αστυνομία Θεσσαλονίκης σταμάτησε τη δημοσίευση των ανακοινώσεων της στις εφημερίδες, αλλά το Σεπτέμβριο οι Γερμανικές αρχές επανέλαβαν το αίτημα για άμεση διάλυση της οργάνωσης που εξακολουθούσε να λειτουργεί παράνομα. Ο Πούλος συνέχισε τη δραστηριότητα του κόμματος και εξέδιδε πιστοποιητικά γραμμένα στα γερμανικά, τα οποία ήταν απλή πιστοποίηση ένταξης στο κόμμα του, αλλά τα παρέδιδε στους κομιστές λέγοντας ότι έδιναν το δικαίωμα οπλοφορίας και κυκλοφορίας στις ώρες απαγόρευσης, χωρίς να ισχύει πραγματικά.
Το καλοκαίρι, παρέδωσε στους Γερμανούς ονομαστική λίστα με τους αριστερούς και τους Μασόνους της πόλης, με αποτέλεσμα οι αρχές να συλλάβουν στις 5 Ιουλίου 278 άτομα ως ύποπτα για αντιστασιακή δράση. Πάραυτα, η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης ζήτησε από το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως τη διάλυση της ΕΕΕ, αίτημα που επαναλήφθηκε και στις 6 Οκτωβρίου 1941 από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, καθώς οι αρχές ανησυχούσαν για το αντίκτυπο των κινήσεων του Πούλου στον τοπικό πληθυσμό. Μετά τη δικαστική απόφαση η πολιτική οργάνωση του Πούλου σταμάτησε να λειτουργεί επίσημα, και ο ίδιος συνεργάστηκε ανεπίσημα με τους Γερμανούς, περιοριζόμενος στη συλλογή πληροφοριών για την γερμανική υπηρεσία αντικατασκοπείας «Sonderkommando 2000». Η δράση του συνεχίστηκε το 1942 και αποτελούσε έναν από τους βασικούς πληροφοριοδότες των κατοχικών δυνάμεων, ενώ στις 11 Φεβρουαρίου ξεκίνησε να δημοσιεύει άρθρα στην εφημερίδα «Νέα Ευρώπη», με το ψευδώνυμο «Αληθινός Έλλην».
Οι κινήσεις του Πούλου, οδήγησαν στην εκδήλωση έντονης αντίδρασης απέναντι του. Συγκεκριμένα, στις 31 Αυγούστου του 1941, στελέχη του ΚΚΕ, επιτέθηκαν στα γραφεία του Πούλου και προσπάθησαν να τα πυρπολήσουν, κίνηση που δε στέφθηκε με επιτυχία καθώς έγιναν αντιληπτοί από τον φύλακα, Θάνο Αναστασιάδη, τον οποίο τραυμάτισαν θανάσιμα. Τρεις μήνες αργότερα, το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου, μέλη του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ πραγματοποίησαν απόπειρα εναντίον του Πούλου, κατά την οποία ανατινάχθηκε το σπίτι του στην οδό Μαυρομιχάλη 49. Οι γερμανικές αρχές του παραχώρησαν νέο διαμέρισμα στην οδό Παύλου Μελά 32.
Ίδρυση του σώματος
μικρογραφία|314x314εσ|O Πούλος βγάζει λόγο στον [[Πελαργός Φλώρινας|Πελαργό.]] Μετά την αποτυχία του στο πολιτικό επίπεδο, ο Πούλος ξεκίνησε να προετοιμάζεται για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης. Από το Φεβρουάριο του 1943 ξεκίνησαν συνομιλίες μεταξύ του ιδίου και στελεχών της στρατιωτικής διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου, οι οποίες ολοκληρώθηκαν και επικυρώθηκαν με ανακοίνωση της δεύτερης στις 22 Μαΐου 1943. Η συμφωνία ευνοήθηκε και από το γεγονός πως το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ είχε διαλύσει αρκετές μη κομμουνιστικές ομάδες, με αποτέλεσμα η Βέρμαχτ να του επιτρέψει να δημιουργήσει σώμα Ελλήνων εθελοντών.
Το τάγμα αποτελούνταν από περίπου 300 άντρες οι οποίοι περιγράφονται σε βρετανικές και ελληνικές εκθέσεις ως παραβατικά και ύποπτα στοιχεία. Τα στελέχη του ήταν άτομα που είχαν πληγεί από τον ΕΛΑΣ, φανατικοί αντικομμουνιστές, τυχοδιώκτες, κακοποιοί, φτωχοί και άνεργοι, οι οποίοι εντάσσονταν είτε εθελοντικά, είτε καταναγκαστικά.
Στη στρατολόγηση, συμμετείχε η σύζυγος του Πούλου, Μαστιχούλα, η οποία έδινε σημειώματα στους εθελοντές τα οποία ύστερα παρέδιδαν στον Πούλο καθώς παρουσιάζονταν.
Δράση του «Poulos Verband»
Η αρχική δράση του σώματος περιελάμβανε επιθέσεις ενάντια σε αστυνομικούς, σε μία προσπάθεια υπονόμευσης της Χωροφυλακής απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις. Η δράση του σύντομα έγινε γνωστή ως εγκληματική, με τα στελέχη του να προβαίνουν σε λεηλασίες των περιουσιών των θυμάτων τους και σε απροκάλυπτη βία έναντι αμάχων, ενώ εφάρμοζαν τη λογική των αντιποίνων και για δικούς τους νεκρούς.
Τον Απρίλιο του 1943, συμμετείχε μαζί με Γερμανούς σε αντιαντάρτικες επιχειρήσεις στον Όλυμπο, κατά τις οποίες πυρπολήθηκαν 16 χωριά. Μεταξύ 15 και 21 Μαΐου, συνέδραμε τη Βέρμαχτ σε επιχειρήσεις ενάντια του ΕΛΑΣ στο Βέρμιο, κατά τις οποίες πυρπολήθηκε το Μεσόβουνο.
Δίκη και εκτέλεση
Τον Μάιο του 1947, δικάστηκε από το στρατοδικείο Θεσσαλονίκης για κατασκοπεία, κατηγορία από την οποία αθωώθηκε. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους δικάστηκε εκ νέου, από το «Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων», όπου καταδικάστηκε δις σε ισόβια και σε θάνατο.
Από το 1948, αριθμός κρατούμενων δοσίλογων -ανάμεσα τους και ο Πούλος- συσπειρώθηκε γύρω από τον πρώην υπουργό της 4ης Αυγούστου, Θεόδωρο Τουρκοβασίλη που αποτελούσε τον εκπρόσωπο τους στο κοινοβούλιο και προσπαθούσε να τεθεί νόμος για να αποκτήσουν αμνηστία. Κατά τη διάρκεια της κράτησης του, έστειλε επιστολή στην ελληνική κυβέρνηση στην οποία ανέφερε πως η δράση του πήγαζε από τον πατριωτισμό του και προσφερόταν για την καταπολέμηση του ΔΣΕ. Αν και στο δεξιό κλίμα της εποχής η πρόταση του Πούλου μπορεί να μην απορρίπτονταν, τα εγκλήματα που είχε διαπράξει είχαν συγκλονίσει σε τεράστιο βαθμό την ελληνική γνώμη, με αποτέλεσμα να εκτελεστεί στις 11 Ιουνίου 1949 στο Γουδή, δύο μήνες πριν τη λήξη του εμφυλίου.
Μαζί με τον Σούμπερτ, αποτέλεσε έναν από τους ελάχιστους εγκληματίες πολέμου που εκτελέστηκαν μεταπολεμικά από το ελληνικό κράτος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες φασίστες
Ενρίκο Ντε Νίκολα
Ο Ενρίκο Ντε Νίκολα (ιταλικά: Enrico De Nicola) ήταν ένας Ιταλός νομικός, δημοσιογράφος, πολιτικός και ως προσωρινός ανώτατος άρχοντας της Ιταλίας, υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Γεννήθηκε στη Νάπολη στις 9 Νοεμβρίου 1877. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, αποφοιτώντας το 1896, και έγινε ένας από τους σπουδαιότερους δικηγόρους της Ιταλίας. Το 1909 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και την περίοδο 1913-1921 υπηρέτησε σε μικρές κυβερνητικές θέσεις, ωστόσο με την έλευση του φασισμού αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή. Στις 26 Ιουνίου 1920 εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, αξίωμα που διατήρησε μέχρι τον Ιανουάριο του 1924. Το 1929 διορίστηκε γερουσιαστής από τον Βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄, όμως αρνήθηκε να αναλάβει τα καθήκοντά του και δεν έλαβε ποτέ μέρος στις εργασίες της Συνέλευσης.
Απασχολημένος με τη δικηγορική του καριέρα, έδειξε ενδιαφέρον για την πολιτική μετά την πτώση του ιταλικού φασισμού. Καθώς η χώρα είχε καταργήσει τη μοναρχία, ο Ντε Νίκολα εξελέγη στις 28 Ιουνίου 1946 από τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση της Ιταλίας στη θέση του προσωρινού ανώτατου άρχοντα, με ποσοστό 80% των ψήφων. Με την εκλογή του αντικαθιστούσε τον Αλτσίντε ντε Γκάσπερι.
Στις 25 Ιουνίου 1947 ο Ντε Νίκολα παραιτήθηκε από τη θέση του, επικαλούμενος λόγους υγείας, αλλά η Συντακτική Εθνοσυνέλευση αμέσως τον επανεξέλεξε την επόμενη μέρα, καθώς αναγνώρισε στην πράξη του σημάδια ευγένειας και ταπεινότητας. Όταν το ιταλικό Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ, την 1η Ιανουαρίου 1948, ονομάστηκε "Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας". Τελικά αρνήθηκε να είναι υποψήφιος για τις εκλογές του επόμενου Μαΐου, στις οποίες εξελέγη Πρόεδρος ο Λουίτζι Εϊνάουντι. Το 1956 ονομάστηκε δια βίου γερουσιαστής ως πρώην αρχηγός του κράτους, και αργότερα εξελέγη Πρόεδρος της Γερουσία της Δημοκρατίας και του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Πέθανε στις 1 Οκτωβρίου 1959 στο Τόρρε ντελ Γκρέκο της επαρχίας της Νάπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας
Μορίς
Ο Μορίς (Morris, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Maurice de Bevere), (1 Δεκεμβρίου 1923 - 16 Ιουλίου 2001) ήταν Βέλγος δημιουργός κόμικς και δημιουργός του Λούκυ Λουκ. Η υπογραφή του που έγινε γνωστός είναι ουσιαστικά το όνομά του γραμμένο διαφορετικά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κορτράικ του Βελγίου και ξεκίνησε να σχεδιάζει στο στούντιο Compagnie Belge d'Actualités (CBA), ένα μικρό στούντιο, όπου γνώρισε τον Πεγιό και τον Αντρέ Φρανκίν. Μετά τον πόλεμο η εταιρία έκλεισε και ο Μορίς δούλεψε για την εφημερίδα Het Laatste Nieuws και το εβδομαδιαίο περιοδικό Le Moustique που εκδίδονταν από τον Ντιπουί, για το οποίο σχεδίασε πάνω από 250 εξώφυλλα και αμέτρητα σκίτσα, κυρίως καρικατούρες κινηματογραφικών αστέρων.
Πέθανε το 2001 από ένα τυχαίο πέσιμο.
Λούκυ Λουκ
Δημιούργησε τον Λούκυ Λουκ το 1946 για το περιοδικό Σπιρού, περιοδικό κόμικς εκδιδόμενο από τον Ντιπουί. Ο Λούκυ Λουκ είναι ένας μοναχικός καουμπόι που ταξιδεύει στην Άγρια Δύση, βοηθώντας αυτούς που είναι σε ανάγκη, βοηθούμενος από το πιστό του άλογο, τον Ντόλη. Η πρώτη περιπέτεια, «Αριζόνα 1880», εκδόθηκε στο L'Almanach Spirou 1947 στις 7 Δεκεμβρίου 1946.
Τα χρόνια στις ΗΠΑ
Τα χρόνια στις ΗΠΑ ήταν σημαντικά για τον Μορίς, όχι μόνο για την γνωριμία με το Γκοσινί, αλλά και για την συγκέντρωση στοιχείων και πληροφοριών για το μετέπειτα έργο του, αλλά και για την εξοικείωσή του με τις Χολιγουντιανές ταινίες της εποχής. Ο Μορίς εισήγαγε στα επόμενα χρόνια πολλές κινηματογραφικές τεχνικές στις ιστορίες του. Το στυλ του Ουώλτ Ντίσνεϋ τον επηρέασε επίσης, επιρροή που φαίνεται στις πρώτες ιστορίες του Λούκυ Λουκ όπου χρησιμοποιούσε πολλές καμπύλες γραμμές. Πολλοί ήρωες του είναι βασισμένοι σε διάσημους Αμερικάνους ηθοποιούς όπως οι Τζακ Πάλανς, Γκάρι Κούπερ, Β.Σ. Φιλντς και Ουίλιαμ Χαρτ ενώ δεν λείπουν και οι Ευρωπαίοι όπως ο Λουί ντε Φινές.
Εκδόσεις
Οι πρώτες 31 περιπέτειες εκδόθηκαν από τον οίκο Ντιπουί, αλλά στα τέλη του 60 ο Μορίς αποχώρησε από τον Dupuis και το Spirou για τον Νταργκό και το Πιλότ το περιοδικό που δημιουργήθηκε από το φίλο του Γκοσινί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι δημιουργοί κόμικς
Μόναχο (αποσαφήνιση)
Μόναχο (γερμανικά:München) είναι η πρωτεύουσα του Γερμανικού ομόσπονδου κράτους της Βαυαρίας.
Με τον όρο Μόναχο μπορεί επίσης να αναφέρεται:
Μέρη στη Γερμανία:
Μέρη σε άλλες χώρες:
Στον αθλητισμό:
Γυναίκα (περιοδικό)
Το εβδομαδιαίο περιοδικό "Γυναίκα" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την 1η Φεβρουαρίου του 1950, γεννημένο από μια ιδέα του εκδότη Ευάγγελου Τερζόπουλου. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει σε συνέντευξή του για τα τριάντα χρόνια της έκδοσης, το 1980, το πρώτο φύλλο, με τιμή 5 δρχ. (που αργότερα μειώθηκε στις 3 δρχ.) έφθασε τα 30.000 πωληθέντα αντίτυπα σε όλη τη χώρα.
Η θεματολογία της «Γυναίκας» περιελάμβανε μια ευρεία γκάμα τομέων, όπως η μόδα, η μαγειρική, η ζαχαροπλαστική, το νοικοκυριό και πρακτικά θέματα (παιδί, κέντημα, ραπτική), αλλά και ενημέρωση, ψυχαγωγία, υγεία, ψυχολογία, διηγήματα, ποιήματα κ.λ.π.
Από τους πρώτους συνεργάτες του περιοδικού ήταν οι Κώστας Βάρναλης, Παύλος Νιρβάνας, Σπύρος Μελάς και στη συνέχεια οι Στάθης Δρομάζος, Τάσος Λειβαδίτης, Μανώλης Φουρτούνης, Τάσος Βουρνάς, Έλλη Παππά κ.α.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Ευάγ. Τερζόπουλος αποσύρθηκε από τη διεύθυνση του περιοδικού και τα ηνία του ανέλαβαν οι γιοι του Χρήστος (σημερινός ιδιοκτήτης της ΝΕΑΣ ΑΚΤΙΝΑΣ Α.Ε.) και Άρης και αργότερα ο συνονόματος εγγονός του.
Το 2007 η «Γυναίκα» ανέστειλε την αυτόνομη έκδοσή της και ένα χρόνο μετά (Ιούνιος 2008) επανήλθε, μέσω της εφημερίδας «Η Καθημερινή».
Πηγές
Κατηγορία:Περιοδικά ποικίλης ύλης Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Τίνα Τέρνερ
Η Τίνα Τέρνερ (αγγλικά: Tina Turner, όνομα γέννησης: Άννα Μέι Μπούλοκ [Anna Mae Bullock]) (26 Νοεμβρίου 1939 - 24 Μαΐου 2023) ήταν Ελβετή, γεννηθείσα στις ΗΠΑ, τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, ηθοποιός, χορεύτρια και συγγραφέας. Απέκτησε φήμη με το συγκρότημα Kings of Rhythm του Άικ Τέρνερ, προτού ηχογραφήσει τα δικά της singles τόσο μαζί με τον Άικ Τέρνερ όσο και ως σόλο ερμηνεύτρια. Ήταν μια από τις καλλιτέχνιδες με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων στον κόσμο, αναφέρεται ως η Βασίλισσα του Ροκ εντ ρολ και έχει πουλήσει πάνω από 200 εκατομμύρια δίσκους και singles παγκοσμίως. Ήταν γνωστή για την ενεργητικότητα που έβγαζε πάνω στην σκηνή, για τα δυναμικά της φωνητικά και για την μακρόχρονη καριέρα της. Σύμφωνα με το βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, η Τέρνερ έχει πουλήσει τα περισσότερα εισιτήρια σε συναυλίες από οποιονδήποτε καλλιτέχνη στην ιστορία της μουσικής.
Η Τέρνερ γεννήθηκε στο Νάτμπους του Τενεσί. Έζησε σχεδόν σε όλες τις νοτιοανατολικές πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών και ξεκίνησε να τραγουδά στις τοπικές εκκλησιαστικές χορωδίες. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1958 ως τραγουδίστρια με το συγκρότημα Kings of Rhythm του Άικ Τέρνερ, αρχικά κάνοντας ηχογραφήσεις με το όνομα "Little Ann". Η πρώτη εμφάνισή της στο κοινό με το όνομα Τίνα Τέρνερ έγινε το 1960 ως μέλος του συγκροτήματος Ike & Tina Turner Revue. Ακολούθησε η επιτυχία με μια σειρά από σημαντικά hits συμπεριλαμβανομένων των "A Fool in Love", "River Deep – Mountain High" (1966), "Proud Mary" (1971) και "Nutbush City Limits" (1973), ένα τραγούδι που έγραψε η ίδια. Στην αυτοβιογραφία της με τίτλο I, Tina (1986), αποκάλυψε αρκετές στιγμές σκληρής κακοποίησης της ίδιας από τον Άικ Τέρνερ πριν τον χωρισμό τους το 1976 και το επακόλουθο διαζύγιό τους το 1978. Μεγαλωμένη ως βαπτίστρια, ασπάστηκε τον βουδισμό το 1971 χάρη στον ψαλμό Nam Myoho Renge Kyo, για τον οποίο η Τέρνερ έχει αναφέρει ότι την έχει βοηθήσει να ξεπεράσει τις δύσκολες στιγμές.
Μετά το διαζύγιό της από τον Άικ, ξανάχτισε την καριέρα της πραγματοποιώντας συναυλίες. Την δεκαετία του 1980, η Τέρνερ έκανε μια ηχηρή επιστροφή στην δισκογραφία με αρκετά hits, ξεκινώντας στα τέλη του 1983 με το single "Let's Stay Together" και ακολούθησε υο 1984 η κυκλοφορία του πέμπτου σόλο δίσκου της με τίτλο Private Dancer, το οποίο έγινε παγκόσμια επιτυχία. Ο δίσκος περιλάμβανε το τραγούδι "What's Love Got to Do with It", που έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της Τέρνερ και κέρδισε τέσσερα Βραβεία Γκράμυ, μεταξύ των οποίων του Δίσκου της Χρονιάς. Η σόλο επιτυχία της συνεχίστηκε καθ΄ όλη την δεκαετία του 1980 και του 1990 με πλατινένιους δίσκους συμπεριλαμβανομένων των Break Every Rule και Foreign Affair αλλά και με singles όπως τα "We Don't Need Another Hero (Thunderdome)", "Typical Male", "The Best", "I Don't Wanna Fight" και "GoldenEye", παράλληλα με το ομώνυμο τραγούδι για την ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Επιχείρηση Χρυσά Μάτια (1995).
Καθ΄ όλη την διάρκεια της καριέρας της, η Τέρνερ κέρδισε 12 Βραβεία Γκράμυ, τρία βραβεία Grammy Hall of Fame και ένα βραβείο Grammy Lifetime Achievement. Είναι η μόνη γυναίκα καλλιτέχνης που έχει λάβει συνεχόμενες υποψηφιότητες στα Βραβεία Γκράμυ στις κατηγορίες pop, rock και R&B. Το 1993, τα World Music Awards αναγνώρισαν τα χρόνια και την προσφορά της στην μουσική βιομηχανία και της απένειμαν το βραβείο Legend Award. Το 2000 η Τέρνερ έγινε η γυναίκα καλλιτέχνης με τις περισσότερες συναυλίες μέσα σε έναν χρόνο, μεταξύ των οποίων 25 συναυλίες στην Wembley Arena και 5 συναυλίες στο Στάδιο Γουέμπλεϊ (τρεις το 1996 και δυο το 2000). Στο Ηνωμένο Βασίλειο, είναι η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης της οποίας οι επιτυχίες βρίσκονται στο top 40 επί έξι συνεχόμενες δεκαετίες. Στο top 40 έχουν συμπεριληφθεί 34 επιτυχίες της. Το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε την Τέρνερ στην 63η θέση στην λίστα με τους 100 καλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών και στην 17η θέση στην λίστα με τους 100 καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών. Το 1991, η Τέρνερ μπήκε στο Rock and Roll Hall of Fame. Η Τέρνερ έχει το δικό της αστέρι στην Λεωφόρο της Δόξας του Χόλυγουντ και το δικό της αστέρι στην Λεωφόρο της Δόξας του Σεντ Λούις. Το 2014 έλαβε το βραβείο Soul Music Hall of Fame Lifetime Achievement.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1939 ως Άννα Μέι Μπούλοκ στο Μπράουνσβιλ του Τενεσί Το 1960, ο σύντροφός της και συνεργάτης της, Άικ Τέρνερ, άλλαξε το όνομά της σε Τίνα Τέρνερ.
Το 1962 παντρεύτηκε τον Άικ Τέρνερ και ο γάμος τους έληξε το 1978. Σύμφωνα με όσα έγραψε η Τέρνερ στην αυτοβιογραφία της, ο σύζυγός της ήταν βίαιος και την κακοποιούσε συχνά. Το 1985 γνώρισε τον Έρβιν Μπαχ, τον οποίο παντρεύτηκε το 2013. Την ίδια χρονιά, απέκτησε την ελβετική υπηκοότητα και αποποιήθηκε την αμερικανική.
Απεβίωσε στις 24 Μαΐου 2023, σε ηλικία 83 ετών.
Καριέρα
Η καριέρα της ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950 και στη συνέχεια τραγουδούσε μαζί με τον Άικ Τέρνερ. Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησε η σόλο καριέρα της.
Έγινε ευρέως γνωστή και αναγνωρίστηκε παγκοσμίως. Έχει κερδίσει οκτώ Βραβεία Γκράμι, εκ των οποίων τα τρία είναι τιμητικά. Επίσης, έχει εισαχθεί μαζί με τον Άικ Τέρνερ στο Rock and Roll Hall of Fame και έχει το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ και στο St. Louis Walk of Fame. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Κένεντι.
Επιπλέον, η Τέρνερ έχει εμφανιστεί σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ.
Αμερικανικά Βραβεία Μουσικής
Δημιουργήθηκαν από τον Dick Clark το 1973, τα Αμερικανικά Βραβεία Μουσικής είναι μια ετήσια τελετή απονομής των μουσικών βραβείων και ένα από τα μεγαλύτερα σόου των μουσικών βραβείων της Αμερικής.
Βραβεία Essence
Η Ann-Margret παρουσίασε τις υποψηφιότητες και παρέδωσε το βραβείο στην Τέρνερ.
Βραβεία Γκράμμυ
Τα Βραβεία Γκράμμυ απονέμονται κάθε χρόνο από την Εθνική Ακαδημία Recording Arts and Sciences των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Τέρνερ έχει κερδίσει 8 Γκράμμυ και έχει λάβει 25 υποψηφιότητες για Γκράμμυ. Έχει επίσης λάβει 3 βραβεία Grammy Hall of Fame. Σημείωση : Το "What's Love Got to Do with It" κέρδισε επίσης το Γκράμμυ στην κατηγορία "Τραγούδι της Χρονιάς".
Σημείωση : Η Τέρνερ εκπροσωπείται επίσης στα Grammy Hall of Fame με τρία singles : "River Deep - Mountain High" (1999), "Proud Mary" (2003), "What's Love Got To Do With It" (2012).
Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες
She's still listed in the Guinness Book of Records for selling more concert tickets than any solo performer in history and One of the world record for the largest paying audience at a solo concert.
Βιβλίο Γκίνες Βρετανικών Hit Singles & Albums
Τα Βρετανικά Hit Singles & Albums (γνωστά ως Το Βιβλίο Γκίνες των British Hit Singles και Το Βιβλίο Γκίνες των British Hit Albums) είναι ένα βιβλίο με θέμα την μουσική που αρχικά κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από την θυγατρική εταιρεία των Βραβείων Γκίνες, την Guinness Superlatives. Η Τέρνερ συμμετείχε 3 φορές.
Χρυσές Σφαίρες
The Golden Globe Awards is an American accolade bestowed by the 93 members of the Hollywood Foreign Press Association (HFPA), which recognizes excellence in film and television, both domestic and foreign. Turner has one nomination.
IFPI Platinum Europe Awards
Τα IFPI Platinum Europe Awards ιδρύθηκαν το 1996 και απονέμονται ως αναγνώριση των πωλήσεων ενός εκατομμυρίου δίσκων σε όλη την Ευρώπη.
MTV Video Music Awards
Τα MTV Video Music Awards ιδρύθηκαν το 1984 από το MTV για να γιορτάσουν τα καλύτερα μουσικά βίντεο του έτους.
Pollstar Awards
The Pollstar Concert Industry Awards aim to reward the best in the business of shows and concerts. Turner has received 5 awards.
Museum Awards
Η Τίνα Τέρνερ απέσπασε 9 βραβεία από την Tennessee Association of Museums Conference και το Discovery Park of America in Union City.
Βραβεία MOBO
Τα βραβεία MOBO (ακρωνύμιο για το "Music of Black Origin") ιδρύθηκαν το 1996 από τον Kanya King. Πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο προς αναγνώριση των καλλιτεχνών κάθε φυλής ή εθνικότητας, οι οποίοι παράγουν την μουσική των μαύρων. Η Τέρνερ έχει λάβει ένα βραβείο MOBO από τον Λίονελ Ρίτσι.