cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνής Οργάνωση Εργασίας
Σημειώσεις
(*) Σημειώνεται ότι η ΔΟΕ ούτε έχει αλλά και ούτε της παρέχεται (από τα μέλη της), νομοθετική εξουσία σε σχέση με την εσωτερική νομοθεσία των Κρατών-μελών. Έτσι οι αποφάσεις της δεν είναι άμεσες εκτελεστές. Κάθε Κράτος-μέλος είναι υποχρεωμένο μέσα σε 18 μήνες από τη λήξη της Διάσκεψης (Συνόδου) να υποβάλλει στα αρμόδια εσωτερικά κυβερνητικά όργανα (Βουλή) τη ή τις συστάσεις ή σχέδιο της ΔΟΕ για επικύρωση, ενημερώνοντας σχετικά τον Οργανισμό. Μάλιστα για την καλύτερη παρακολούθηση της εκτέλεσης των διαφόρων συμβάσεων που έχουν επικυρωθεί έχει οργανωθεί ιδιαίτερο σύστημα διεθνούς ελέγχου της εφαρμογής τους.
Μικρογραφία της ΔΟΕ στην Ελλάδα αποτελεί το ΥΕΝ, με αντίστοιχο τριμερές σύστημα Ναυτιλιακή Πολιτική, ναυτεργάτες και εφοπλιστές.
1516 Ανρύ
Ο Ανρύ (Henry) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,782. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Γάλλο αστρονόμο Αντρέ Πατρύ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του προς τιμή των Γάλλων αστρονόμων αδελφών Ανρί (Πωλ και Προσπέρ).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ανρύ εκτιμάται σε 19,92 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,054 ± 0,011. Ο Ανρύ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ως 22 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανρυ
Άγις Ταμπακόπουλος
Ο Άγις Ταμπακόπουλος (1892-18 Αυγούστου 1958) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός, διδάκτορας του πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν. Διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης από τις 17 Ιουλίου 1938 ως τις 20 Απριλίου 1941. Ως πρώτος τη τάξει υπουργός χρημάτισε και πρωθυπουργός μετά την αυτοκτονία του Κορυζή από τις 18 Απριλίου ως τις 20 Απριλίου 1941. Το αρχείο του αποτελεί τη μοναδική πηγή για άντληση πληροφοριών ως προς την αρχική μορφή του κειμένου του Αστικού Κώδικα.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από οικογένεια στρατιωτικών και πολιτικών από την Αρκαδία. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Κατά τη θητεία του στο υπουργείο Δικαιοσύνης (στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά) δημοσιεύτηκε ο Αστικός Κώδικας (επιμελήθηκε τη σύνταξή του από κοινού με το Γεώργιο Μπαλή) και ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας.
Υπήρξε ιδρυτής του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, των Παιδικών Δικαστηρίων και του Ταμείου Συντάξεων Συμβολαιογράφων.
Μεταπολεμικά ήταν συνιδρυτής του Ελληνικού Συνδέσμου Ευρωπαϊκής Συνεργασίας και σύμβουλος επί της ιδρύσεως των ασφαλειών "Αστήρ". Η σύζυγός του, Μαρία, διατήρησε το προσωπικό του αρχείο. Ο Άγις Ταμπακόπουλος ήταν ξάδερφος του διπλωμάτη Κωνσταντίνου Καρατζά (1889-1950) όπου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έσωσε τις ζωές 51.000 Εβραίων στη Γερμανία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ελλάδα και Ιταλία και το 2005 έλαβε τον τίτλο του Δικαίου των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Χαρταετός ανύψωσης ανθρώπων
thumb|Στρατιωτικός χαρταετός ανύψωσης ανθρώπων σε σχέδιο του Σάμιουελ Φράνκλιν Κόντι (1867–1913). thumb|Ο Λόρενς Χάργκρεϊβ (καθήμενος) με τους χαρταετούς ανύψωσης ανθρώπων του στο [[Στάνγουελ Παρκ το 1894.]] Ένας χαρταετός ανύψωσης ανθρώπων είναι χαρταετός ο οποίος έχει σχεδιαστεί για την ανύψωση ανθρώπων από το έδαφος. Ιστορικά, αυτού του είδους οι χαρταετοί έχουν χρησιμοποιηθεί για στρατιωτική αναγνώριση και ψυχαγωγία. Το ενδιαφέρον για την εξέλιξή τους μειώθηκε με την πρόοδο της μηχανοκίνητης πτήσης στις αρχές του 20ού αιώνα.
Πρώιμη ιστορία
Σε μια ιστορία σχετικά με τον Ιάπωνα κλέφτη Ισικάβα Γκόεμον (1558-1594), χρησιμοποίησε έναν χαρταετό ανύψωσης ανθρώπων για να του επιτρέψει να κλέψει τις χρυσές ζυγαριές από ένα ζευγάρι διακοσμητικών ψαριών που βρισκόταν στην κορυφή του κάστρου της Ναγκόγια. Οι άντρες του πραγματοποιούσαν ελιγμούς στον αέρα σε μία αιώρα που ήταν προσαρτημένη στην ουρά ενός γιγαντιαίου χαρταετού. Πέταξε στην οροφή όπου έκλεψε τις ζυγαριές και στη συνέχεια κατέβηκε και δραπέτευσε. Τον 17ο αιώνα, ο Ιάπωνας αρχιτέκτονας Καβαμούρα Ζούικεν χρησιμοποίησε χαρταετούς για να ανυψώσει τους εργάτες του κατά τη διάρκεια κατασκευής. Ο Τζορτζ Πόκοκ, ο οποίος εφηύρε ένα έλκηθρο κινούμενο με χαρταετό το 1822, είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει χαρταετούς ως μέθοδο ανύψωσης ανδρών σε δυσπρόσιτες τοποθεσίες, αλλά δεν υπήρξε σοβαρό ενδιαφέρον στην ανάπτυξη αυτού του είδους χαρταετών μέχρι τη δεκαετία του 1880.
Σύγχρονη εξέλιξη
Η πρώτη καλά τεκμηριωμένη καταγραφή ενός άνδρα που ανυψώθηκε με χαρταετό ήταν στο Πίρμπαϊτ Καμπ το 1894. Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, ο λοχαγός Μπέιντεν Μπέιντεν-Πάουελ, αδελφός του ιδρυτή του προσκοπικού κινήματος, είχε σχεδιάσει τον χαρταετό "Levitor", έναν εξαγωνικού σχήματος χαρταετό που προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί από τον στρατό για να ανυψώσει έναν άνθρωπο για σκοπούς εναέριας παρατήρησης ή για την ανύψωση μεγάλων φορτίων όπως μια ασύρματη κεραία. Στις 27 Ιουνίου 1894 χρησιμοποίησε έναν από τους χαρταετούς για να σηκώσει έναν άνδρα σε ύψος 15,25 μ. από το έδαφος. Μέχρι το τέλος του ίδιου χρόνου χρησιμοποίησε τακτικά τον χαρταετό για να σηκώσει άνδρες σε ύψος πάνω από 30,5 μ. Οι χαρταετοί του Μπέιντεν-Πάουελ στάλθηκαν στη Νότια Αφρική για χρήση στον πόλεμο των Μπόερς, αλλά τη στιγμή που έφθασαν οι μάχες τελείωσαν, οπότε δεν τέθηκαν ποτέ σε χρήση.
Ο Λόρενς Χάργκρεϊβ εφηύρε τον χαρταετό κουτί του το 1885, και στις 12 Νοεμβρίου 1894 ανυψώθηκε από την ακτή του Στάνγουελ Παρκ της Νέας Νότιας Ουαλίας χρησιμοποιώντας ένα πλέγμα τεσσάρων χαρταετών κουτιών, προσδεδεμένο στο έδαφος με σύρμα πιάνου. Χρησιμοποιώντας το πλέγμα αυτό ανυψώθηκε σε ύψος 4,9 μέτρων από το έδαφος, παρά το γεγονός πως το συνολικό βάρος ήταν 94,5 κιλάs.
Ο Σάμιουελ Κόντι εφηύρε έναν χαρταετό γνωστό με το όνομα «Νυχτερίδα» ("Bat"), τον οποίο πρότεινε να χρησιμοποιηθεί για την παρατήρηση του εχθρού κατά τη διάρκεια πολέμου. Μετά από ακροβατικό στο οποίο διέσχισε τη Μάγχη με μία βάρκα που έλκονταν από έναν χαρταετό, προσέλκυσε αρκετό ενδιαφέρον από το Γραφείο Πολέμου, ώστε του επετράπη να πραγματοποιήσει δοκιμές μεταξύ 1904 και 1905. Ανύψωσε έναν επιβάτη στο νέο ύψος ρεκόρ των 488 μέτρων στην άκρη του μήκους 1.219 μέτρων σύρματος. Το Γραφείο Πολέμου ενέκρινε επίσημα το σχέδιο του Κόντι το 1906 και οι πολεμικοί χαρταετοί χρησιμοποιήθηκαν για παρατήρηση μέχρι να αντικατασταθούν από αεροσκάφη. Το Bat απογειωνόταν ως χαρταετός αλλά μπορούσε να προσγειωθεί ως ανεμόπτερο. Ο Κόντι πραγματοποίησε επίσης πτήσεις με μη ελεύθερο χαρταετό που τροφοδοτούνταν από κινητήρα 12 ίππων (8,9 kW).
Επίπεδοι χαρταετοί
Στα τέλη της δεκαετίας του '50, άρχισε να χρησιμοποιείται η ιδέα αυτή ούτως ώστε οι άνθρωποι να παρασύρονται από έναν χαρταετό πάνω από την επιφάνεια του νερού. Οι Αυστραλοί δημιούργησαν επίπεδους χαρταετούς αρχικά για σόου θαλάσσιου σκι. Ήταν σε θέση να ελέγχουν οριακά αυτούς τους ασταθείς επίπεδους χαρταετούς με τη χρήση καθισμάτων ταλάντευσης που επέτρεπαν σε όλο το σωματικό τους βάρος να μεταβάλει την περιστροφή και την κλίση.
Χαρταετός Rogallo
Η πτέρυγα Rogallo εφευρέθηκε από τον μηχανικό αεροδιαστημικής Φράνσις Ρογκάλο και ήταν ο πρώτος χαρταετός που αναπτύχθηκε με τη βοήθεια δοκιμών αεροδυναμικής σήραγγας. Η NASA ενσωμάτωσε άκαμπτες πτέρυγες Rogallo σε χαρταετούς ανύψωσης ανθρώπων που έλκονταν από οχήματα εδάφους και αέρος και συχνά αφηνόταν σε κατάσταση αιώρησης. Πολλοί από τους χειριστές (οκτώ) αφέθηκαν από τους χαρταετούς σε ελεγχόμενη αιώρηση μέχρι το έδαφος. Μέσα από το πρόγραμμα αυτό δημιουργήθηκε επίσης το Paresev και έτσι δημιουργήθηκε η πτέρυγα που χρησιμοποιείται ευρέως στον ανεμοπτερισμό.
Μετά την μηχανοκίνητη πτήση
Μετά την πρώτη πτήση των αδελφών Ράιτ το 1903, συνεχίστηκε η ανάπτυξη χαρταετών σχεδιασμένων για την ανύψωση βαρέων βαρών, αλλά το ενδιαφέρον για σχέδια ειδικά για την ανύψωση ανθρώπων μειώθηκε.
Ρόμπερτσον (κρατήρας)
Ο Ρόμπερτσον (Robertson) είναι κρατήρας πρόσκρουσης διαμέτρου 88 χλμ. Βρίσκεται στην αθέατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης, στα νότια του παρομοίων διαστάσεων και χαρακτηριστικών κρατήρα Μπερκνερ. Σε μικρή απόσταση στα ανατολικά του Ρόμπερτσον είναι ο Χέλμεπργκ και στα νοτιοδυτικά ο Άλτερ.
Το εσωτερικό τείχωμά του είναι ένας πλατύς, σύνθετος σχηματισμός από πολλαπλές αναβαθμίδες. Το χείλος έχει σχήμα κατά προσέγγιση κυκλικό, αλλά με ακανόνιστο περίγραμμα εξαιτίας των αναβαθμίδων. Στο κέντρο του υπάρχει ανυψωμένο σημείο, το οποίο συνδέεται μέσω μιας τραχιάς έκτασης εδάφους με το βορειοανατολικό χείλος. Ανοιχτόχρωμο υλικό καλύπτει το νότιο μισό του κρατήρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Χαρταετός ανύψωσης ανθρώπων
Παραπομπές
Κατηγορία:Τύποι αεροσκαφών
Κυβέρνηση Ντέιβιντ Κάμερον 2010 (Ηνωμένο Βασίλειο)
Η Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον στο Ηνωμένου Βασιλείου ήταν κυβέρνηση συνασπισμού ανάμεσα στους Συντηρητικούς και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, που προέκυψε από τις εκλογές της 6 Μαΐου του 2010.
Σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου - (cabinet)
* Ο Ντέιβιντ Λόους παραιτήθηκε στις 29 Μαϊου 2010 από το πόστο του Διευθύνοντος Γραμματέα του Θησαυροφυλακίου και αντικαταστάθηκε από τον Ντάνι Αλεξάντερ, στο πόστο του οποίου τοποθετήθηκε ο Μάικλ Μουρ από τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες ως Υπουργός Σκωτίας.
** Το 2011 ο Λίαμ Φοξ παραιτήθηκε από Υπουργός Άμυνας και αντικαταστάθηκε από τον Φίλιπ Χάμοντ. Το Υπουργείο Μεταφορών το ανέλαβε η Τζαστίν Γκρήνινγκ από τους Συντηρητικούς.
Κατόπιν των εκλογών της 7ης Μαϊου του 2015 σχηματίστηκε μονοκομματική Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον.
Λευκάς Κοίλης Συρίας
Η Λευκάς ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Κοίλη Συρία.
Άγνωστο το ποιος ίδρυσε την πόλη και πότε. Ομώνυμη πόλη πάντως υπήρχε και στην Πιερία της Συρίας. Πολύ πιθανόν να υπήρξε αποικία της ανωτέρω πόλεως, όταν η Κοίλη Συρία έπεσε στην κατοχή των Σελευκιδών (198 π.Χ.), ή να ιδρύθηκε από Λευκαδίτες αποίκους.
Η Λευκάς αναφέρεται από τον Πλίνιο, αλλά με τέτοιον τρόπο, ώστε να προκαλεί γεωγραφική σύγχυση. Ωστόσο η Λευκάς αυτή έκοψε νομίσματα των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων επί της ηγεμονίας του Καρακάλλα, του Σεπτιμίου Σεβήρου, του Αντωνίνου, του Κλαυδίου και άλλων. Από τη μια πλευρά φέρουν τα ονόματα των αυτοκρατόρων και από την άλλη υπάρχει το εθνικό τοπωνύμιο ΛEYKAΔIWN KΛAYΔIEWN EN, ή ΛEVKAΔIWN μαζί με τον προσδιορισμό ΧΡΥΣΟΡΟΑC. Επομένως η ελληνιστική πόλη βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Χρυσορρόα (σημ. Barada), πλησίον της Δαμασκού. Η ύπαρξη μάλιστα μιας πόλης σε έναν χάρτη της Παλαιστίνης της πτολεμαϊκής κατοχής με το όνομα Λακασά κοντά στη Δαμασκό, θα μπορούσε να συνταυτιστεί με τη Λευκάδα. Φαίνεται -εάν συγκρίνουμε από τα νομίσματά της- ότι η πόλη ονομάστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους Claudia Leucas ή Leucas ad Chrysoroas. Ο ερευνητής Belley είκασε ότι η Λευκάς ήταν τα Άβιλα του τετράρχη Λυσανία, υπόθεση την οποία απέρριπτε ο Droysen, γιατί η πρωτεύουσα του τετράρχη ήταν Tetrarchiae barbaris nominibus XVII.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, πάντως θα βρισκόταν στα σύνορα της νοτίου Συρίας προς την Ιορδανία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Όντα του Μετς
Η Όντα (γερμ.: Oda von Metz, π. 910 – 10 Απριλίου 963) ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Μετς και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μπίντγκαου & Μέτινγκαου.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Γκέρχαρντ Α΄ κόμη του Μετς. και της Όντας της Σαξονίας (του Οίκου των Οθωνιδών), κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα της Σαξονίας και αδελφής του Ερρίκου Α΄ του Ορνιθοθήρα, δούκα της Σαξονίας & βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Λόγω αυτής της οικογενειακής σύνδεσης, η Όντα του Μετς ήταν εξαδέλφη του Όθωνα Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 930 τον Γκότσλιν των Αρντέν κόμη του Μπίντγκαου και του Mέτινγκαου και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Πηγές
Οντα
Τουρκικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 2015
Δεύτερες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Τουρκία την 1η Νοεμβρίου 2015 αφότου οι πρώτες εκλογές της 7ης Ιουνίου δεν κατάφεραν να δώσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Το κυβερνών κόμμα του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (KΔA), επικράτησε με 49,49% και 316 έδρες και ακολούθησαν το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα με 25,34% και 134 έδρες,το φιλοκουρδικό κόμμα Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών με 11,92% και 59 έδρες και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης με 10,69% και 41 έδρες.
Πλαίσιο
Στις εκλογές εξελέγη το 25ο Κοινοβούλιο. To KΔA επανέκτησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, σε αντίθεση με την ήττα του στις προηγούμενες εκλογές.
Οι εκλογές προκηρύχθηκαν από τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις 24 Αυγούστου 2015 έπειτα από το κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία και την κατάρρευση των συνομιλιών για σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Ήταν οι πρώτες εκλογές που διεξήχθησαν υπό την αιγίδα υπηρεσιακής κυβέρνησης.
Η ψηφοφορία έγινε εν μέσω φόβων για την ασφάλεια μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για εκεχειρία ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους Κούρδους αντάρτες. Γύρω στους 150 άντρες των δυνάμεων ασφαλείας σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις που επακολούθησαν ανάμεσα σε Τούρκους και Κούρδους εθνικιστές.
Προτού διεξαχθούν οι εκλογές σημειώθηκε στην Άγκυρα η μεγαλύτερη σε απώλειες τρομοκρατική επίθεση στη σύγχρονη τουρκική ιστορία, με απολογισμό 102 νεκρούς. Ακόμη, λόγω των εκλογών, το τέλος της θερινής ώρας για το 2015 αναβλήθηκε για τις 8 Νοεμβρίου, αντί για το προγραμματισμένο 25 Οκτωβρίου για το 2015.
Παραπομπές
2015 Νοεμβριου βουλευτικες
Έπαυλη Τούγκεντατ
Κτισμένη το 1930 στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας (σημερινή Τσεχία), για τον Φριτς Τούγκεντατ και τη σύζυγό του Γκρέτα, η έπαυλη έγινε σύντομα ένα σύμβολο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και του λειτουργισμού.
Ο αρχιτέκτονας επέλεξε το μπετόν και το σίδερο ως υλικά προκειμένου να επιτευχθεί ένα συναίσθημα του διαστήματος και του φωτός. Σχεδίασε, επίσης, όλα τα έπιπλα. Δύο τύποι πολυθρονών που σχεδιάστηκαν για το κτήριο, η «Καρέκλα Τούγκεντατ» και η «Καρέκλα Μπρνο», παράγονται μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει κανένα έργο ζωγραφικής ή διακοσμητικό στοιχείο στην έπαυλη, αλλά το εσωτερικό δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση λιτό, εξαιτίας της χρήσης φυσικά διαμορφωμένων υλικών, όπως ο όνυχας και τα σπάνια τροπικά ξύλα.
Είναι, επίσης, αρκετά μεγάλη για ένα οικογενειακό σπίτι, γεγονός που μπορεί να ξενίσει τους περιστασιακούς επισκέπτες, δεδομένου ότι η κομψή απλότητα των δωματίων που χρησιμοποιούνταν από την οικογένεια αντισταθμίζεται από έναν πολύ μεγάλο χώρο που καταλαμβάνεται από διάφορα βοηθητικά δωμάτια.
Ο Φριτς και η Γκρέτα Τούγκεντατ, που ήταν Εβραίοι, αποχώρησαν από την Τσεχοσλοβακία με τα παιδιά τους το 1938, λίγο πριν η χώρα διαμελιστεί μετά από τη Συμφωνία του Μονάχου. Δεν επέστρεψαν ποτέ. Το σπίτι χρησιμοποιήθηκε για διάφορους πρακτικούς λόγους τις δεκαετίες μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1992 οι πολιτικοί ηγέτες της Τσεχοσλοβακίας συναντήθηκαν εκεί για να υπογράψουν το έγγραφο που διαίρεσε τυπικά τη χώρα σε δύο μέρη, στις Δημοκρατίες της Τσεχίας και της Σλοβακίας. Από το 1994 η έπαυλη είναι ανοικτή στο κοινό σαν μουσείο. Το 2001 κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπρνο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τσεχία Τουγκεντατ Κατηγορία:Επαυλη
Tokyo Skytree
Το Tokyo Skytree (δηλαδή «Ουράνιο Δέντρο του Τόκιο», 東京スカイツリー) είναι πύργος τηλεπικοινωνιών και αναψυχής στην πρωτεύουσα Τόκιο της Ιαπωνίας, στην περιοχή («ειδικό διαμέρισμα») Σουμίντα. Το 2010 έγινε η υψηλότερη τεχνητή δομή στην Ιαπωνία, ξεπερνώντας κατά πολύ τον Πύργο του Τόκιο (ύψος 333 μέτρα), ενώ με την ολοκλήρωσή του σε ύψος τον Μάρτιο του 2011 έφθασε τα 634,0 μέτρα, και έγινε ο υψηλότερος πύργος σε ολόκληρο τον κόσμο. Επιπλέον είναι το δεύτερο υψηλότερο ανθρώπινο κατασκεύασμα στη Γη μετά το Μπουρτζ Χαλίφα (829,8 μ.), αν εξαιρεθεί η εξέδρα αντλήσεως πετρελαίου «Πετρόνιους» στον Κόλπο του Μεξικού, της οποίας όμως το ύψος, 640 μέτρα, μετρείται από τον βυθό της θάλασσας. Είναι επίσης μακράν το υψηλότερο κτίσμα σε σεισμογενή περιοχή του κόσμου.
Το Tokyo Skytree είναι πλέον ο κύριος εκπομπός τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού σήματος για ολόκληρη την περιοχή Καντό, καθώς ο Πύργος του Τόκιο περιβάλλεται από υψηλά κτήρια. Ο πύργος άνοιξε για το κοινό στις 22 Μαΐου 2012 και αποτελεί το κεντρικό τοπόσημο ενός μεγάλου εμπορικού κτηριακού συγκροτήματος, ιδιοκτησίας της εταιρείας Tobu Railway.
Σχέδιο
Το σχέδιο του πύργου δημοσιοποιήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2006 και βασιζόταν στις εξής τρεις αρχές:
Το Tokyo Skytree παρουσιάζει ομοιότητες με μια πενταώροφη ιαπωνική παγόδα παλαιού τύπου. Η βάση του πύργου έχει δομή παρόμοια με ένα τρίποδο, ενώ από το ύψος των 350 μέτρων περίπου και πάνω η διατομή του πύργου είναι κυκλική, προσφέροντας πανοραμική θέα του Τόκιο. Υπάρχουν παρατηρητήρια σε ύψος 350 μ. (χωρητικότητα έως 2.000 επισκεπτών) και σε ύψος 450 μ. (χωρητικότητα 900 επισκεπτών). Το ανώτερο παρατηρητήριο έχει έναν σπειροειδή εξωτερικό διάδρομο καλυμμένο με γυαλί (εν μέρει και με διαφανές δάπεδο), που ανεβαίνει 5 ακόμη μέτρα, μέχρι το υψηλότερο σημείο της άνω εξέδρας.
Αντισεισμικά χαρακτηριστικά
Το Tokyo Skytree διεθέτει κεντρικό άξονα ή «πυλώνα» από ενισχυμένο σκυρόδεμα, απευθείας στερεωμένο στην εξωτερική δομή του πύργου από το έδαφος μέχρι το ύψος των 125 μέτρων. Από εκεί και έως τα 375 μ. ο πυλώνας συνδέεται με το πλαίσιο με «αμορτισέρ» λαδιού, που απορροφούν τους κραδασμούς κατά τη διάρκεια των σεισμών. Πρόσθετη ασφάλεια επιτυγχάνεται με έναν μηχανισμό ελέγχου με βαρίδια (tuned mass damper), που σε περίπτωση σεισμού κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση με το κυρίως κτήριο, οπότε το κέντρο βάρους διατηρείται κοντά στον κεντρικό άξονα. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές μηχανικούς, αυτές οι αποσβέσεις μπορούν να απορροφήσουν το 50% της σεισμικής ενέργειας.
Χρώμα και φωτισμός
Το εξωτερικό κέλυφος του κτίσματος είναι βαμμένο με ένα χρώμα που αποκαλείται πλέον επίσημα στην Ιαπωνία «λευκό του Skytree», ως απόχρωση νέας δημιουργίας, βασιζόμενη στο παραδοσιακό ιαπωνικό χρώμα αϊτζίρο (藍白), λευκό με λίγο γαλάζιο.
Ο σχεδιασμός του φωτισμού του πύργου δημοσιοποιήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2009. Δύο χρωματισμοί φωτισμού, το γαλάζιο του ουρανού Iki και το βιολετί Miyabi χρησιμοποιούνται, εναλλασσόμενοι καθημερινά. Οι φωτιστικές συσκευές είναι LED.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Skytree
Θεόδωρος Σκυλακάκης (στρατιωτικός)
Ο '''Θεόδωρος Ν. Σκυλακάκης''' (1893 – Δεκέμβριος 1944) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Υπήρξε προσωπικός φίλος του Σοφοκλή Βενιζέλου.
Στρατιωτική και πολιτική καριέρα
Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της φασιστικής οργάνωσης Εθνικό Κυρίαρχο Κράτος. Μετά το αποτυχημένο Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη αποτάχθηκε από το στράτευμα. Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, από τις 18 Μαΐου 1936 έως τις 26 Δεκεμβρίου 1936, οπότε αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση καθώς κατηγορήθηκε για σχέδιο ανατροπής του Μεταξά.
Ως υπουργός ήταν έμπιστος συνεργάτης του Αλέξανδρου Παπαχελά.
Το 1940 κατηγορήθηκε ξανά για συνωμοσία κατά της κυβέρνησης με αποτέλεσμα να εκτοπιστεί στη Λευκάδα.
Δολοφονήθηκε από αντάρτες του ΕΛΑΣ κατά τα Δεκεμβριανά, το 1944.
Εγγονός του είναι ο Θόδωρος Σκυλακάκης (πολιτικός).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες Κατηγορία:Μεταξισμός
Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός
Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (κινεζικά: 中国人民解放军})ονομάζονται οι ένοπλες δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και απαρτίζεται από πέντε επαγγελματικούς υπηρεσιακούς κλάδους οι οποίοι είναι ο Στρατός Ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό, η Πολεμική Αεροπορία, η Δύναμη Πυραύλων και η Δύναμη Στρατηγικής Υποστήριξης.
Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός βρίσκεται υπό τον έλεγχο της «Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής του ΚΚΚ». Σύμφωνα με την αρχή του λαϊκού ελέγχου του στρατού, αρχιστράτηγος είναι ο «Πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής» (συνήθως ο Γ. Γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας). Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, τελεί υπό τον έλεγχο του Κρατικού Συμβουλίου, και δεν ασκεί καμία ουσιαστική εξουσία επί του στρατού. Το σύστημα των πολιτικών υπαλλήλων εντάσσεται στο πλαίσιο της στρατιωτικής εξασφάλισης της αρχής του κόμματος επί των ενόπλων δυνάμεων, έτσι ώστε ο ρόλος του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας να περιορίζεται στη λειτουργία του σαν γραφείο διασύνδεσης με τα ξένα στρατεύματα.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία έχουν κάνει μια συντονισμένη προσπάθεια για να δημιουργήσουν μια επαγγελματική στρατιωτική δύναμη, η λειτουργία της οποίας περιορίζεται στην εθνική άμυνα και την παροχή βοήθειας στην εγχώρια οικονομική ανάπτυξη και την επείγουσα βοήθεια. Αυτή η αντίληψη του ρόλου του στρατού απαιτεί την προώθηση εξειδικευμένων αξιωματικών, οι οποίοι μπορούν να κατανοήσουν τα σύγχρονα όπλα και να χειρίζονται συνδυασμένα όπλα. Οι μονάδες σε όλη τη χώρα έχουν ανατεθεί σε κάθε μία από τις πέντε διοικήσεις με βάση τη γεωγραφική τοποθεσία.
Η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική από το νόμο. Ωστόσο, η υποχρέωση δεν έχει χρειαστεί να επιβληθεί ποτέ λόγω του μεγάλου αριθμού στρατιωτικού και παραστρατιωτικού προσωπικού. Σε περιόδους εθνικής έκτακτης ανάγκης, η «Λαϊκή Ένοπλη Αστυνομία» και η «Πολιτοφυλακή του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού» λειτουργούν ως εφεδρείες και στοιχείο στήριξης του Στρατού Ξηράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λ
Νικολάς Οταμέντι
Ο Νικολάς Οταμέντι (Nicolás Otamendi, 12 Φεβρουαρίου 1991) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Μπενφίκα και στην Εθνική Αργεντινής στη θέση του αμυντικού.
Σε συλλόγους
Άρχισε να παίζει επαγγελματικά το 2007 στη Βέλες Σάρσφιλντ. Το 2010 υπέγραψε στην Πόρτο, με την οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Πορτογαλίας και ένα Γιουρόπα Λιγκ. Στη συνέχεια, έπαιξε στη Βαλένθια και ως δανεικός στην Ατλέτικο Μινέιρο. Από το 2015 είναι παίκτης της Μάντσεστερ Σίτι και έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα και δύο Λιγκ Καπ Αγγλίας, ενώ αναδείχθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της Πρέμιερ Λιγκ για τη σεζόν 2017-2018.
Στην εθνική ομάδα
Με την Εθνική Αργεντινής έχει αγωνιστεί στο Κόπα Αμέρικα του 2015 και στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, φτάνοντας και τις δύο φορές στον τελικό. Κλήθηκε στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 2010 και στο Μουντιάλ του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέλες Σάρσφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Γουίλιαμ Μπουθ
Ο Γουίλιαμ Μπουθ (William Booth, 10 Απριλίου 1829 - 20 Αυγούστου 1912) ήταν Άγγλος μεθοδιστής ιεροκήρυκας, ο οποίος ίδρυσε το Στρατό της Σωτηρίας και έγινε ο πρώτος του Στρατηγός (1878-1912). Ένα χριστιανικό κίνημα με σχεδόν στρατιωτική δομή και διοίκηση, ιδρύθηκε το 1865 και εξαπλώθηκε από το Λονδίνο σε πολλά μέρη του κόσμου και είναι γνωστός ως ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές ανθρωπιστικής βοήθειας.
Ο Γουίλιαμ Μπουθ γεννήθηκε στο Σνέιτον, έξω από το Νόττινχαμ της Αγγλίας, ο μόνος γιος από τα τέσσερα σωζόμενα παιδιά που γεννήθηκαν από τον Σάμιουελ Μπουθ και τη Μαρία Μος.
Μεταστροφή και πρώιμη Διακονία
Ο πατέρας του Μπουθ ήταν πλούσιος για τα πρότυπα της εποχής, λόγω όμως κακών επενδύσεων η οικογένεια πτώχευσε και ο πατέρας του έγινε αλκοολικός. Το 1842 ο Σάμιουελ Μπουθ, ο οποίος εξακολουθούσε να είναι σε πτώχευση, δεν μπορούσε πλέον να καλύψει τα δίδακτρα του γιου του και ο 13 χρονών Γουίλιαμ έγινε μαθητευόμενος σε ένα ενεχυροδανειστήριο. Ο Σάμιουελ Μπουθ πέθανε αργότερα το ίδιο έτος.
Στα δύο χρόνια της μαθητείας του ο Μπουθ μεταστράφηκε στο Μεθοδισμό. Στη συνέχεια με εκτεταμένο διάβασμα και εκπαιδεύοντας ο ίδιος τον εαυτό του στο γράψιμο και στο κήρυγμα για να μπορέσει να εργαστεί ως ιεροκήρυκας. Ο Μπουθ ενθαρρύνθηκε γίνει κυρίως ευαγγελιστής από τον καλύτερό του φίλο, Γουίλ Σάνσομ. Οι Σάνσομ και Μπουθ ξεκίνησαν μαζί στα 1840 να κηρύττουν στους φτωχούς και τους ‘αμαρτωλούς’ του Νότινγκαμ, και ο Μπουθ θα μπορούσε πιθανότατα να έχει παραμείνει ως "συνέταιρος" στη νέα "αποστολή", όπως ο Σάνσομ το ονόμασε, αν ο Σάνσομ δεν πέθαινε από φυματίωση το 1848.
Όταν το 1848 η μαθητεία του έληξε, ο Μπουθ πέρασε ένα χρόνο να ψάχνει μάταια για μια πιο κατάλληλη δουλειά από του ενεχυροδανειστή, που απεχθανόταν και θεωρούσε απρεπή. Το 1849, άφησε απρόθυμα την οικογένειά του και μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου βρήκε δουλειά και κατάλυμα σε ένα ενεχυροδανειστήριο. Ο Μπουθ προσπάθησε να συνεχίσει να κηρύττει στο Λονδίνο, αλλά η μικρή ανταπόκριση τον απογοήτευσε, και έτσι παραιτήθηκε και μπήκε στο χώρο του υπαίθριου ευαγγελισμού στους δρόμους και στο Κεννινκτον Κόμμον. Το 1851 ο Μπουθ προσχώρησε στους ‘μεταρρυθμιστές’ (Μεταρρυθμισμένη Μεθοδιστική Εκκλησία), και στης 10 Απριλίου 1852, στα 23α γενέθλιά του, αφήνει τη δουλειά στο ενεχυροδανειστήριο και γίνεται κήρυκας πλήρους απασχόλησης στην έδρα τους στο Μπίνφιλντ Τσάπελ στο Κλάπχαμ. Ο Γουίλιαμ προσάρμοσε το κήρυγμα του στο στυλ του Αμερικανού Τζέιμς Κόχι, ο οποίος είχε κάνει συχνές επισκέψεις στην Αγγλία, και κήρυξε στην αγαπημένη εκκλησία του Μπουθ, τη Μπροντ Στριτ Τσάπελ. Ύστερα από ένα μήνα και κάτι αφότου είχε αρχίσει ως κήρυκας πλήρους απασχόλησης, στις 15 Μαΐου 1852, ο Γουίλιαμ αρραβωνιάστηκε με την Κάθριν Μάμφορντ. Τον Νοέμβριο του 1853, ο Μπουθ κλήθηκε να γίνει ποιμένας των μεταρρυθμιστών στο Σπάλντινγκ, στο Λινκολνσάιρ. Στις 16 Ιουνίου 1855 παντρεύτηκε την Κάθριν στην εκκλησία του Στόκγουελ Γκρην στο Λονδίνο. Ο γάμος τους ήταν πολύ απλός, γιατί ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το χρόνο και τα χρήματά τους για τη διακονία. Ακόμη και στο μήνα του μέλιτος ζητήθηκε από τον Μπουθ να μιλήσει σε συναθροίσεις.
Αν και ο Μπουθ έγινε ένας εξέχων Μεθοδιστής ευαγγελιστής, ήταν δυσαρεστημένος που το ετήσιο συνέδριο του δόγματος συνέχισε να τον κρατά σε θέση ποιμένα, τα καθήκοντα του οποίου έπρεπε να αμελεί για να ανταποκριθεί στα συνεχή αιτήματα να οργανώσει ευαγγελικές εκστρατείες. Στο συνέδριο στο Λίβερπουλ το 1861, αφού πέρασε τρία χρόνια στο Γκέιτσχεντ, το αίτημα του να ελευθερωθεί για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τον ευαγγελισμό του το αρνήθηκαν για άλλη μια φορά, και ο Μπουθ παραιτήθηκε από τη διακονία της Μεθοδιστικής New Connexion.
Σύντομα είχε παραγραφεί από τις εκστρατείες στις Μεθοδιστικές συγκεντρώσεις, έτσι έγινε ανεξάρτητος ευαγγελιστής. Το πιστεύω του παρέμεινε ωστόσο σχεδόν το ίδιο, κήρυττε ότι η αιώνια τιμωρία ήταν η μοίρα εκείνων που δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και την αναγκαιότητα της μετάνοιας από την αμαρτία, και την υπόσχεση της αγιότητας. Δίδαξε ότι αυτό το πιστεύω θα εκδηλωθεί μέσα σε μια ζωή αγάπης για τον Θεό και την ανθρωπότητα. Τελικά, τα παιδιά του Μπουθ μπήκαν ενεργά στη διακονία.
Χριστιανική Αποστολή
left|thumb|160px|Το μανιφέστο της Χριστιανικής Αποστολής ως 'εθελοντικός στρατός' Το 1865 ο Μπουθ ήταν στο Ιστ Εντ του Λονδίνου, κηρύττοντας σε πλήθος κόσμου στους δρόμους. Έξω από το Μπλάιντ Μπέγκαρ κάποιοι ιεραπόστολοι τον άκουσαν και ήταν τόσο εντυπωσιασμένοι με το κήρυγμα του που τον προσκάλεσαν για να οδηγήσει μια σειρά συναντήσεων σε μια μεγάλη σκηνή. Η σκηνή είχε στηθεί στο παλιό νεκροταφείο των Κουακέρων στο Μάιλς Εντ στο Γουάιτ Τσάπελ. Η πρώτη από τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου 1865. Για τους φτωχούς και τους άπορους του Ανατολικού Λονδίνου έφερε τα καλά νέα του Ιησού Χριστού και της αγάπης του για όλο το κόσμο.
Ο Μπουθ σύντομα συνειδητοποίησε ότι είχε βρει το κάλεσμα του, και αργότερα το 1865 ο ίδιος και η σύζυγός του Κάθριν άνοιξαν τη ‘Κοινωνία της Χριστιανικής Αναβίωσης’ στο Ιστ Εντ του Λονδίνου, όπου είχαν συγκεντρώσεις κάθε βράδυ, για να διαδώσουν τη σωτηρία που φέρνει η μετάνοια μέσα από την αποδοχή του Ιησού Χριστού ως Κυρίου και Σωτήρα στους φτωχότερους και στους άπορους, τους αλκοολικούς, τις πόρνες και τους εγκληματίες. Η Κοινωνία της Χριστιανικής Αναβίωσης μετονομάστηκε αργότερα σε Χριστιανική Αποστολή.
Σιγά-σιγά η Χριστιανική Αποστολή άρχισε να αυξάνεται, αλλά η δουλειά ήταν δύσκολη και ο Μπουθ θα "σκόνταφτε στο σπίτι νύχτα με τη νύχτα καταβεβλημένος από τη κόπωση, συχνά τα ρούχα του ήταν σκισμένα και είχε ματωμένους επιδέσμους στο κεφάλι του όπου μια πέτρα τον είχε χτυπήσει" έγραφε η σύζυγός του. Οι απογευματινές συναντήσεις πραγματοποιούνταν σε μια παλιά αποθήκη, όπου παλιάνθρωποι πετούσαν πέτρες και πυροτεχνήματα μέσα από το παράθυρο. Τελικά συστάθηκαν φυλάκια και με τον καιρό προσέλκυαν τους "μετανοημένους", αλλά τα αποτελέσματα για την ώρα δεν ήτανε πολύ ενθαρρυντικά. Η χριστιανική αποστολή ήταν μόνο μία από τις περίπου 500 φιλανθρωπικές και θρησκευτικές ομάδες που προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους φτωχούς και άπορους στο Ιστ Εντ του Λονδίνου.
Ο Μπουθ και οι "εν Χριστώ αδελφοί" του έπρατταν αυτό που κήρυτταν και εκτελούσαν με αυτοθυσία χριστιανικό και κοινωνικό έργο, όπως το άνοιγμα του ‘τρόφιμα για τα εκατομμύρια’, μέρη που πρόσφεραν ζεστή σούπα, χωρίς να νοιάζονται αν κάποιοι τους χλεύαζαν και τους ειρωνευόταν για την εργασία τους.
Ο Στρατός της Σωτηρίας
left|thumb|160px|Η Χριστιανική Αποστολή γίνεται ο Στρατός της Σωτηρίας Το όνομα Ο Στρατός της Σωτηρίας ξεκίνησε από ένα συμβάν το Μάιο του 1878. Ο Γουίλιαμ Μπουθ υπαγόρευε μια επιστολή προς τον γραμματέα του Τζορτζ Σκοτ Ράιλτον που έλεγε: ‘Είμαστε ένας εθελοντικός στρατός’ ο Μπράγουελ Μπουθ άκουσε τον πατέρα του και είπε: ‘Εθελοντής; δεν είμαι εθελοντής, είμαι τακτικός’(μεταφορικά, ότι είναι κανονικός στρατιώτης)έτσι ο Ράιλτον έλαβε εντολή να διαγράψει τη λέξη ‘εθελοντής’ και να το αντικαταστήσει με τη λέξη ‘σωτηρίας’. Ο Στρατός της Σωτηρίας διαμορφώθηκε σύμφωνα με στρατιωτικά πρότυπα, με τη δική του σημαία (ή χρώματα) και τη μουσική του, συχνά με χριστιανικούς στοίχους σε παραδοσιακά τραγούδια που τραγουδούσαν στις παμπ. Ο Μπουθ και ο άλλοι στρατιώτες στο ‘Στρατό του Θεού’ θα φορέσουν τη στολή του Στρατού], ‘φορώντας την πανοπλία’ για της συγκεντρώσεις και το έργο της διακονίας. Έγινε ο ‘Στρατηγός’ και οι άλλοι ‘εργάτες’ του πήραν κατάλληλους βαθμούς ως αξιωματικοί. Άλλα μέλη έγιναν στρατιώτες.
Αν και τα πρώτα χρόνια ήταν φτωχικά, με την ανάγκη των χρημάτων για να βοηθήσει τους άπορους ένα συνεχώς αυξανόμενο πρόβλημα, ο Μπουθ και Ο Στρατός της Σωτηρίας ήταν αποφασισμένοι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1880 οι επιχειρήσεις επεκτάθηκαν και σε άλλες χώρες, κυρίως τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, την Ελβετία, τη Σουηδία και άλλων, συμπεριλαμβανομένων τις περισσότερες από τις χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας: Αυστραλία, Καναδάς, Ινδία, Νότια Αφρική, Νέα Ζηλανδία, Τζαμάικα, κλπ.
Συχνά το ξεκίνημα σε άλλες χώρες γινόταν μέσα από δραστηριότητες από μέλη του Στρατού μη-αξιωματικούς που είχαν μεταναστεύσει. Με τη πρώτη σχετική επιτυχία θα επικοινωνούσαν με το Λονδίνο για να στείλει αξιωματικούς. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην Αργεντινή, κάποιο μη-μέλος είπε στον Μπουθ ότι υπήρχαν χιλιάδες Βρετανών εκεί που χρειαζόταν σωτηρία. Οι τέσσερις αξιωματικοί που στάλθηκαν το 1890 διαπίστωσαν ότι οι Βρετανοί ήταν διάσπαρτοι σε όλη την ζούγκλα. Αλλά οι ιεραπόστολοι ξεκίνησαν τη διακονία τους στα ισπανικά και το έργο διαδόθηκε σε όλη τη χώρα - αρχικά ακολουθώντας την ανάπτυξη του σιδηροδρόμου, δεδομένου ότι οι Βρετανοί επικεφαλής για την κατασκευή του σιδηρόδρομου ήταν συνήθως συμπαθής προς το κίνημα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Γουίλιαμ Μπουθ θεμελίωσε το Στρατό 58 χώρες και αποικίες, ταξιδεύοντας εκτενώς και στήνοντας, ‘συγκεντρώσεις σωτηρίας’.
Ο Μπουθ εξέδιδε τακτικά ένα περιοδικό και είναι ο συγγραφέας μερικών βιβλίων, συνέθεσε επίσης πολλά τραγούδια. Το βιβλίο του In Darkest England and the Way Out όχι μόνο έγινε μπεστ σέλλερ μετά τη κυκλοφορία του το 1890 αλλά έθεσε και τα θεμέλια για σύγχρονα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας του Στρατού. Σύγκρινε το τι θεωρούνταν ‘πολιτισμένη’ Αγγλία με τη ‘Σκοτεινή Αφρική’ - μια χώρα που τότε θεωρούταν φτωχή και οπισθοδρομική. Αυτό που ο Μπουθ πρότεινε ήταν ότι ένα μεγάλο μέρος του Λονδίνου και μεγάλο κομμάτι της Αγγλίας μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση δεν ήταν σε καλύτερη θέση όσον αφορά την ποιότητα της ζωής από εκείνες στον υπό ανάπτυξη κόσμο.
Πρότεινε μια στρατηγική για την εφαρμογή του χριστιανικού Ευαγγελίου και την εφαρμογή της χριστιανικής ηθικής στα προβλήματα του τόπου. Το βιβλίο μιλά για την κατάργηση της εξαθλίωσης και της φτώχειας με τη δημιουργία κατοικιών για τους άστεγους, αγροτικές κοινότητες όπου η φτωχοί αστοί μπορούν να εκπαιδευτούν στο γεωργικό τομέα, τα κέντρα κατάρτισης για τους πιθανούς μετανάστες, τα σπίτια για τις ξεπεσμένες γυναίκες και τους αποφυλακισμένους, ενισχύσεις για τους φτωχούς, και βοήθεια για τους αλκοολικούς. Επίσης έβαλε κάτω πλάνα για τους δικηγόρους των φτωχών, τράπεζες, κλινικές, βιομηχανικά σχολεία ακόμη και ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Έλεγε ότι αν το κράτος δεν εκπληρώνει τις κοινωνικές υποχρεώσεις του θα είναι το έργο του κάθε Χριστιανού να κάνει την υπέρβαση. Ωστόσο, ο Μπουθ δεν ξέφυγε από τις πνευματικές πεποιθήσεις του για να δημιουργήσει μια σοσιαλιστική ή κομμουνιστική κοινωνία ή μια υπό-κατηγορία τους. Με την υποστήριξη από ανθρώπους που χρηματοδοτούσαν τα σχέδιά του, ο κυριαρχικός στόχος του Μπουθ ήταν οι άνθρωποι να ‘σωθούν’.
Ο Μπουθ επιβεβαιώνει στην εισαγωγή του, ‘Δεν έχω καμία πρόθεση να παρεκκλίνω στο μικρότερο βαθμό από τις κύριες αρχές πάνω στις οποίες έχω ενεργήσει στο παρελθόν. Η μόνη μου ελπίδα για την οριστική απελευθέρωση της ανθρωπότητας από την μιζέρια, είτε σε αυτή τη ζωή ή στην επόμενη, είναι η αναγέννηση ή η ανακατασκευή του ατόμου από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος δια του Ιησού Χριστού. Αλλά όσον αφορά τις παροχές για την ανακούφιση της προσωρινής δυστυχίας θεωρώ ότι απλά κάνω τη ζωή ευκολότερη όπου τώρα είναι δύσκολη και δυνατή όπου είναι πλέον σχεδόν αδύνατο, για τους άνδρες και τις γυναίκες να βρουν το δρόμο τους προς το Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού’.
Υποστηριζόταν σε ορισμένους κύκλους ότι το In Darkest England στην πραγματικότητα γράφτηκε από τον στρατευμένο δημοσιογράφο Γ.Τ. Στηντ, ο οποίος, όπως έλεγε ο ίδιος, ενεργούσε ως "λογοτεχνικός γραφέας" για το Στρατηγό όταν η κα Μπουθ πέθανε. Ωστόσο, αυτή η υπόθεση γρήγορα απορρίφθηκε από τον ίδιο τον Στηντ μερικά χρόνια αργότερα, δηλώνοντας ότι, ‘Η ιδέα του Darkest England ήταν του Στρατηγού του ίδιου. Η συμμετοχή μου, για την οποία δεν έχω καμία επιθυμία να μιλήσω, ήταν ξεκάθαρα δευτερεύουσα από την αρχή.
Το βιβλίο "In Darkest England and the Way Out Out" ανατυπώθηκε πολλές φορές και η τελευταία το 2006
Αντιπολίτευση
right|thumb|Ένα εικονογραφημένο περιοδικό του 1882 γράφει: Και τώρα κύριε Μπουθ πες μας τι θα κάνεις με όλα αυτά τα λεφτά Κατά τα πρώτα χρόνια του Ο Στρατός της Σωτηρίας αντιμετώπισε σκληρή αντιπολίτευση ειδικά από τη βιομηχανία οινοπνεύματος, που ανησυχούσαν ότι οι δραστηριότητες του Μπουθ και των οπαδών του να πείσουν τους φτωχότερους να σταματήσουν να πίνουν. Μία οργάνωση εχθρική στον Μπουθ και το Στρατό της Σωτηρίας ήταν ο Σκέλετον Άρμυ (Στρατός Σκελετών), μια φλύαρη ομάδα, κυρίως στην Νότια Αγγλία, που αντιτίθετο και διατάρασσε τις πορείες του Στρατού της Σωτηρίας ενάντια στο αλκοόλ από τις αρχές της δεκαετίας του 1880 μέχρι περίπου το 1892. Οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο ομάδων οδήγησαν στο θάνατο πολλών Salvationists (μέλη του Στρατού της Σωτηρίας) και τραυματισμούς πολλών άλλων. Κατά τη διάρκεια του 1882 μόνο 662 Στρατιώτες του Στρατού της Σωτηρίας δέχθηκαν επιθέσεις, 251 από αυτούς γυναίκες και 23 κάτω των δεκαπέντε ετών.
Άλλες κατηγορίες επικεντρώθηκαν γύρω από το γεγονός ότι ο Μπουθ διόρισε τα παιδιά του σε θέσεις για τις οποίες άλλοι είχαν περισσότερα προσόντα και οδήγησε σε ισχυρισμούς ότι ο Στρατός της Σωτηρίας ήταν η οικογενειακή επιχείρηση του Μπουθ. Π.χ. διόρισε την κόρη του, Έμμα Μπουθ, ως το Διευθυντή του Σπιτιού Εκπαίδευσης Αξιωματικών, τη πρώτη σχολή εκπαίδευσης του Στρατού της Σωτηρίας για γυναίκες ενώ ήταν μόλις 19 ετών. Άλλοι πίστευαν ότι ο Μπουθ ήθελε να δημιουργήσει μια δυναστεία, όπως φαινόταν από το γεγονός ότι ο ίδιος επέμεινε οι γαμπρού του να προσθέσουν το ‘Μπουθ’ στα επίθετα τους (βλ. Φρέντερικ Μπουθ-Τάκερ και Άρθουρ Μπουθ-Κλίμπορν). Αυτό ενισχύθηκε όταν ο Μπουθ στη διαθήκη του διόρισε τον γιο του, Μπράμγουελ, διάδοχό του ως Στρατηγό.
Ο τύπος ήταν συχνά εχθρικός προς τον Μπουθ και το Στρατό της Σωτηρίας, επειδή οι μέθοδοι και το μήνυμά του είχαν παρερμηνευθεί αρκετά. Το σύνθημα του στρατού ‘Αίμα και Φωτιά, που είχε βαθιά θεολογική έννοια αντιπροσωπεύοντας ‘το αίμα του Χριστού’, και την καθαγιαστική ‘φωτιά του Αγίου Πνεύματος’, πιστευόταν εσφαλμένα ότι σημαίνει το αίμα των αμαρτωλών και το πυρ της κολάσεως. Υπήρξαν επίσης υποψίες για τα κίνητρα του στρατού, με τον Μπουθ συχνά να απεικονίζεται ως τσαρλατάνος που το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να βγάλει λεφτά.
Η Εκκλησία της Αγγλίας επίσης, ήταν στην αρχή εξαιρετικά εχθρική προς τις δραστηριότητες του Μπουθ και του Στρατού της Σωτηρίας. Ο φιλάνθρωπος, πολιτικός και ευαγγελιστής Λόρδος Σάφτσμπερι μάλιστα έφτασε στο σημείο να περιγράφει τον Μπουθ ως αντίχριστο. Μεγάλη δυσαρέσκεια προκάλεσε εναντίον του το γεγονός ότι ‘ανύψωσε της γυναίκες στο επίπεδο των αντρών’. Πολλοί τον έβρισκαν αυταρχικό και δύσκολο να δουλέψουν μαζί του. Κάποια από τα παιδιά του τον αρνήθηκαν σαν ηγέτη τους και γύρισαν την πλάτη τους στο Στρατό της Σωτηρίας, όπως η κόρη του Κέιτ Μπουθ και οι γιοί του Χέρτμερτ και Μπάλλιγκτον Μπουθ, ο τελευταίος ίδρυσε μια ξεχωριστή οργάνωση, τους Εθελοντές της Αμερικής με τον εαυτό του ως ‘Στρατηγό’. Ο ευαγγελιστής Ρόντεϊ ‘Τζίπσι’ Σμιθ τον άφησε λόγω της ακαμψίας του και ο Δ.Λ. Μούντι δεν τον υποστήριξε, γιατί πίστευε ότι αποτελούσε απειλή για την τοπική Εκκλησία. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί τη συμπόνια του για τα δεινά των συνανθρώπων του.
Τα επόμενα χρόνια
right|thumb|Ο Γουίλιαμ Μπουθ και η εγγονή του στη μηχανοκίνητη περιοδεία το 1904 Η άποψη για το Στρατό της Σωτηρίας και τον Γουίλιαμ Μπουθ τελικά άλλαξε υπέρ τους. Στα τελευταία του χρόνια, έγινε δεκτός σε ακρόαση από αυτοκράτορες, βασιλείς, και προέδρους οι οποίοι ήταν από τους ένθερμους θαυμαστές του. Ακόμη και τα ΜΜΕ άρχισαν να χρησιμοποιούν τον τίτλο του ‘Στρατηγού’ με σεβασμό.
Το 1899, ο Booth υπέφερε από τη τύφλωση στα δύο του μάτια, αλλά με μια σύντομη ανάπαυση ανέκτησε την όρασή του. Το 1904 πήρε μέρος σε μια ‘αυτοκινητοπομπή', που οδηγήθηκε γύρω από τη Μεγάλη Βρετανία, σταματώντας για λίγο στις πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά για να κηρύξει στα συγκεντρωμένα πλήθη μέσα από το κάμπριο αυτοκίνητό του. Το 1906 ο Μπουθ έγινε επίτιμος δημότης της Πόλης του Λονδίνου (The City), και του χορηγήθηκε τιμητικό πτυχίο από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 1902 κλήθηκε για να παραστεί στη στέψη του βασιλιά Έντουαρτ του 7ου.
Η τελευταία επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν 1907, και το 1909 άρχισε μια εξάμηνη μηχανοκίνητη περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας ανακάλυψε ότι ήταν τυφλός από το δεξί του μάτι και η όραση του στο αριστερό μάτι ήταν αμυδρή λόγο του καταρράκτη. Το υπόλοιπο της περιοδείας έπρεπε να ακυρωθεί. Στις 21 Αυγούστου 1909 στο νοσοκομείο Γκάι του αφαιρέθηκε το δεξί του μάτι. Παρά το πρόβλημα, το 1910 ο Μπουθ περιόδευσε σε Ολλανδία, Δανία, Γερμανία, Ελβετία και Ιταλία. Με την επιστροφή του στην Αγγλία ξεκίνησε την έβδομη και τελευταία μηχανοκίνητη περιοδεία του.
Ο Γουίλιαμ Μπουθ ήταν 83 χρονών όταν πέθανε (ή Προάχθηκε στη Δόξα) στο σπίτι του στο Χάντλυ Γουντ στο Λονδίνο. Στη τριήμερη έκθεση του φέρετρου στο συνεδριακό κέντρο του Κλάπτον 150.000 άνθρωποι τον τίμησαν. Στης 27 Αυγούστου 1912 έγινε η κηδεία του Μπουθ στο Ολύμπια του Λονδίνου και την παρακολούθησαν 40.000 άνθρωποι συμπεριλαμβανομένων της Βασίλισσας Μαίρη, που καθόταν σχεδόν απαρατήρητη στο πίσω μέρος της μεγάλης αίθουσας.
Κληρονομιά
Προς τιμήν του Μπουθ ο ποιητής Βάχελ Λίντσεϊ έγραψε το ποίημα ‘ο Στρατηγός Γουίλιαμ Μπουθ εισέρχεται στον παράδεισο' (General William Booth Enters Into Heaven) και ο Τσαρλς Ίβες το μελοποίησε. Το 1990, μια μηχανή ντίζελ του στόλου της Μπρίτις Ρέιλ ονομάστηκε ‘Γουίλιαμ Μπουθ’
Το τριαντάφυλλο Γουίλιαμ Μπουθ, που αναπτύχθηκε από Γεωργούς του Καναδά, ονομάστηκε προς τιμήν του. Το κολέγιο στο Ντενμαρκ Χιλλ στο Λονδίνο για την εκπαίδευση των αξιωματικών στη Μεγάλη Βρετανία έχει το όνομά του, όπως και το Δημοτικό Σχολείο Γουίλιαμ Μπουθ στη γενέτειρά του στο Νόττινχαμ. Επίσης το μνημείο με το άγαλμα του στο Γουάιτ Τσάπελ του Λονδίνου.
Τα παιδιά του Γουίλιαμ και της Κάθριν Μπουθ
Ο Γουίλιαμ Μπουθ και η Κάθριν Μάμφορντ παντρεύτηκαν στης 17 Ιουνίου 1855 στην εκκλησία του Στόκγουελ Γκρην στο Λονδίνο. Είχαν 8 παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί θεολόγοι
Εδεκών
Ο Εδεκών ήταν άρχοντας των Ιβήρων, λαού που κατοικούσε στην περιοχή της σημερινής Ισπανίας, κατά την εποχή της κατάκτησής της από τους Ρωμαίους. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος τον ονομάζει Edesco. Παρουσιάστηκε στον Σκιπίωνα τον Αφρικανό, ο οποίος βρίσκονταν στην Ταρραγόνα το 209 π.Χ., και πρότεινε τον εαυτό του ως αντάλλαγμα για την γυναίκα του και το παιδί του, οι οποίοι ήταν όμηροι των Καρχηδονίων και είχαν πέσει στα χέρια των Ρωμαίων, όταν αυτοί κατέλαβαν την πόλη. Ο Σκιπίων έδωσε τη συγκατάθεσή του και έτσι, κερδίζοντας τη συμπάθεια του Εδέκωνα, αύξησε την επιρροή του μεταξύ των Ιβήρων της Ισπανίας.
Ο Εδεκών ήταν ο πρώτος Ισπανός άρχοντας που αποκάλεσε τον Σκιπίωνα βασιλιά, μετά τη νίκη του επί του Καρχηδόνιου στρατηγού Ασδρούβα (Ασδρούμπαλ ισπ. Asdrúbal, αδελφός του φημισμένου στρατηλάτη Αννίβα) και την υποχώρηση του τελευταίου στα Πυρηναία. Ο Σκιπίωνας, πράττοντας σοφά, αποποιήθηκε τον τίτλο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Ιβηρικές φυλές
Ακριτοχώρι Μεσσηνίας
Το Ακριτοχώρι, αναφερόμενο επίσημα ως το Ακριτοχώριον και παλαιότερα ως το Γρίζι, είναι ημιορεινός οικισμός ανάμεσα στην Μεθώνη και στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Ακριτοχώρι βρίσκεται νοτιοανατολικά από την Μεθώνη από την οποία απέχει 15 περίπου χιλιόμετρα, δυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 13 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 24 χιλιόμετρα. Βρίσκεται πάνω στη 13η Επαρχιακή Οδό Χαρακοπιού - Μεθώνης, έχει υψόμετρο 225 μέτρα και απέχει περίπου 3,5 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Κοντά στο Ακριτοχώρι βρίσκονται, προς τα δυτικά του η Λούτσα σε απόσταση μικρότερη από 3 χιλιόμετρα, προς τα βορειοδυτικά του ο Γριζόκαμπος σε απόσταση περίπου 4 χιλιομέτρων και προς τα βορειοανατολικά του η Υάμεια σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Μεθώνης, της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν οριακό σημείο, ανάμεσα στην αρχαία Μεθώνη και την Ασίνη, την αρχαία πόλη, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το χωριό αναφέρεται τουλάχιστον από την εποχής της Ενετοκρατίας με την ονομασία το Γρίζι ή το Γρίτσι (Grichi). Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Γρίζι ή Γρίτσι (Grichi ή Chrichi ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Γρίτσι (Grichi), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 16 κατοίκους.
Νεότερη ιστορία
Σύμφωνα με τον ερευνητή της τοπικής ιστορίας Σταύρο Π. Τσώνη, στο βιβλίο του «Γριζόκαμπος: Ένα παράξενο χωριό», στο Ακριτοχώρι (Γρίζι) εγκαταστάθηκαν «ανεβοκατεβάτες» από την Αρκαδία, οι οποίοι πήγαν εκεί προερχόμενοι κυρίως από την ίδια περίπου αφετηρία και έχοντες επώνυμα, όπως Σαλαντής, Μουτζούρης κ.α. . Στέγη στο χωριό Γρίζι δημιούργησαν κατά καιρούς και κάτοικοι από άλλα γειτονικά χωριά, όπως τη Σαρατσά και το Βασιλίτσι, οι οποίοι ρίζωσαν στη συνέχεια στο χωριό (Αγγελόπουλος, Κούβελας κ.α.). Το Ακριτοχώρι είχε εξελιχθεί σε αξιόλογο χωριό, αρκετά πριν κατέβουν σε αυτό, περί το 1800, οι Τσωναίοι, μεγάλη και γνωστή οικογένεια της περιοχής, με καταγωγή επίσης από την Αρκαδία, η οποία οικογένεια επεκτάθηκε κυρίως στο γειτονικό Γριζόκαμπο, ο οποίος παλαιότερα αναφερόταν και ως τα Τσωνέικα ή τα Τσωναίικα. Στο Ακριτοχώρι εγκαταστάθηκαν δύο από τους τρεις αδελφούς της οικογένειας αυτής, ο Λάμπρος Τσώνης και ο Φώτης Τσώνης, ενώ ο τρίτος αδελφός, ο Σταμάτης Τσώνης, από τον οποίο κατάγονται κυρίως οι περισσότεροι σημερινοί Τσωναίοι, μετακινήθηκε στον Γριζόκαμπο. Οι Ακριτοχωρίτες Τσωναίοι, ως συγγενείς των Γριζοκαμπιτών, κατέλαβαν και καλλιέργησαν σημαντικά τμήματα του ευφορότατου κάμπου της περιοχής αυτής.
Το Ακριτοχώρι, καθώς ήταν περίπου στη μέση της διαδρομής, ανάμεσα στα κάστρα της Μεθώνης και της Κορώνης, υπέστη, κατά καιρούς και κατ’ επανάληψη επιθέσεις από διάφορα οθωμανικά πολιορκητικά στρατεύματα και κυρίως από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ, στη διάρκεια της πορείας του με σκοπό την πολιορκία της Κορώνης, όπου και συνάντησε σθεναρή αντίσταση από αγωνιστές της ευρύτερης περιοχής.
Ο σεισμός του 2008
Ο οικισμός του Ακριτοχωρίου υπέστη διάφορες ζημιές από τον ισχυρό σεισμό των 6,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, της 14ης Φεβρουαρίου 2008, με επίκεντρο την Κορώνη, ο οποίος έπληξε την ευρύτερη περιοχή της Μεσσηνίας. Κατά τη διάρκεια του σεισμού της Κορώνης, στο χωριό παρουσιάσθηκαν προβλήματα υδροδότησης, όταν το νερό απέκτησε κόκκινο χρώμα, γεγονός που αποδόθηκε στην κατακόρυφη μετατόπιση της γεώτρησης, ενώ υπήρξε και ακίνδυνη αποκόλληση του καμπαναριού από το υπόλοιπο κτίριο της εκκλησίας του χωριού. Οι ζημιές αποκαταστάθηκαν μετά από μικρό χρονικό διάστημα.