cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μελοξικάμη
Επιπλοκές στο στόμα
Για όσους πρόκειται να υποβληθούν σε χειρουργεία ή σε οδοντιατρικές επεμβάσεις, συνιστάται να σταματήσουν την χρήση μελοξικάμης για τέσσερις με έξι ημιζωές. Υπάρχει αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης γευστικής διαστροφής, ελκώδους στοματίτιδας και ξηροστομίας.
Μηχανισμός δράσης
Η μελοξικάμη αναστέλλει την κυκλοοξυγενάση (COX), το ένζυμο που ευθύνεται για τη μετατροπή του αραχιδονικού οξέος σε προσταγλανδίνη H2. Η εν λόγω μετατροπή είναι το πρώτο βήμα για την σύνθεση προσταγλανδινών, οι οποίες είναι μεσολαβητές της φλεγμονής. Έχει αποδειχθεί, ότι ειδικά αν ο θεραπευόμενος ασθενείς λαμβάνει μελοξικάμη σε χαμηλές θεραπευτικές δόσεις, αναστέλλει περισσότερο την κυκλοοξυγενάση-2 απ'ότι την κυκλοοξυγενάση-1.
Οι συγκεντρώσεις μελοξικάμης στο αρθρικό υγρό αντιστοιχούν στο 40% με 50% των αντιστοίχων συγκεντρώσεων στο πλάσματο. Το ελεύθερο κλάσμα στο αρθρικό υγρό είναι 2.5 φορές υψηλότερο σε σχέση με το πλάσμα, επειδή οι συγκεντρώσεις λευκωματίνης στο αρθρικό υγρό είναι μικρότερες σε σύγκριση με το πλάσμα. Η σημασία αυτής της διείσδυσης είναι άγνωστη, αλλά μπορεί να ευθύνεται για το γεγονός ότι αποδίδει εξαιρετικά καλά στην θεραπεία της αρθρίτιδας σε ζώα.
Απορρόφηση
Η βιοδιαθεσιμότητα της μελοξικάμης μειώνεται όταν χορηγείται από το στόμα. Η χορήγηση της μελοξικάμης από το στόμα μετά από κατανάλωση πρωινού με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά αυξάνει τα μέγιστα επίπεδα κορυφής των φαρμάκων κατά περίπου 22%. Ωστόσο, ο κατασκευαστής του φαρμάκου δεν κάνει κάποια ιδιαίτερη διατροφική σύσταση. Επιπλέον, η χρήση αντιόξινων δεν δείχνουν φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις.
Διανομή
Ο μέσος όγκος διανομής της μελοξικάμης είναι περίπου 10 λίτρα. Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες, κυρίως λευκωματίνη.
Μεταβολισμός
Η μελοξικάμη μεταβολίζεται εκτενώς στο ήπαρ από τα ένζυμα CYP2C9 και το CYP3A4 (ήσσονος σημασίας) σε τέσσερις ανενεργούς μεταβολίτες. Πιστεύεται ότι η δραστηριότητα της υπεροξειδάσης οφείλεται για τις δραστηριότητες των δύο υπόλοιπων μεταβολιτών.
Απέκκριση
Η μελοξικάμη απεκκρίνεται κυρίως με τη μορφή των μεταβολιτών. Από τα ούρα και τα περιττώματα αποβάλλονται οι ίδιες ποσότητες μελοξικάμης. Στα ούρα και τα περιττώματα βρίσκονται ίχνη αμετάβλητης μελοξικάμης. Η μέση ημιπερίοδος ζωής της μελοξικάμης κυμαίνεται στις 15 με 20 ώρες.
Γηριατρική
Συνιστάται η μη χρήση μελοξικάμης σε άτομα με πεπτικό έλκος ή αυξημένο κίνδυνο για την εκδήλωση γαστρεντερικής αιμορραγίας. Το ίδιο συνιστάται και για άτομα άνω των 75 ετών και σε όσους λαμβάνουν φάρμακα που σχετίζονται με τον κίνδυνο αιμορραγίας. Έχει διαπιστωθεί ότι οι ανεπιθύμητες παρενέργειες είναι δοσοεξαρτώμενες και σχετίζονται με την διάρκεια της θεραπείας.
Κτηνιατρική χρήση
Η μελοξικάμη χρησιμοποιείται ως κτηνιατρικό φάρμακο, κυρίως σε σκύλους και γάτες. Ωστόσο, χρησιμοποιείται και σε άλλα είδη ζώων που δεν αναφέρονται στη συσκευασία, συμπεριλαμβανομένων των βοοειδών.
Οι παρενέργειες από χρήση μελοξικάμης σε ζώα είναι παρόμοιες με αυτές που εμφανίζουν οι άνθρωποι. Η κύρια παρενέργεια είναι ο γαστρεντερικός ερεθισμός (εμετός, διάρροια και εξέλκωση). Στις σπάνιες αλλά σοβαρές ανεπιθύμητες παρενέργειες συμπεριλαμβάνεται η ηπατική και νεφρική τοξικότητα.
Σε υγιείς σκύλους στους οποίους χορηγήθηκε μελοξικάμη, δεν βρέθηκαν περιεγχειρητικές δυσμενείς επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστημα όταν τους χορηγήθηκαν οι συνιστώμενες δοσολογίες. Στις γάτες, η περιεγχειρητική χορήγηση μελοξικάμης δεν επηρέασε τη μετεγχειρητική αναπνευστική συχνότητα, ούτε τον καρδιακό ρυθμό.
Ένα επιστημονικό περιοδικό, αναθεωρούμενο από ομότιμους επιστήμονες, αναφέρει ότι τα ΜΣΑΦ, συμπεριλαμβανομένης της μελοξικάμης, προκαλούν γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Αν χορηγηθεί μεγάλη ποσότητα του φαρμάκου σε γάτες προκαλείται ζημιά στο νευρικό σύστημα και παρενέργειες στο κεντρικό νευρικό σύστημα όπως επιληπτικές κρίσεις και κώμα. Προσθέτει ότι οι γάτες παρουσιάζουν μικρή ανοχή στα ΜΣΑΦ.
Επίσης, δεν σημειώθηκε κάποια πτώση στην νευρική λειτουργία απέκκρισης σε γάτες στις οποίες χοτηγήθηκε μελοξικάμη για την θεραπεία της χρόνιας νεφρικής νόσου. Οι γάτες στις οποίες χορηγήθηκε μελοξικάμη είχαν μεγαλύτερη πρωτεϊνουρία σε διάστημα 6 μηνών, σε σύγκριση με τις γάτες στις οποίες χορηγήθηκε το εικονικό φάρμακο (πλασέμπο). Το συμπέρασμα ήταν ότι η μελοξικάμη πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε γάτες που πάσχουν από χρόνια νεφρική νόσο.
Η Βασιλική Εταιρεία για την Προστασία των Πτηνών έχει εξετάσει την μελοξικάμη ως εναλλακτική για την δικλοφενάκη, για την αποτροπή των θανάτων των γυπών.
Φαρμακοκινητική
Στους σκύλους, η απορρόφηση της μελοξικάμης από το στομάχι δεν επηρεάζεται από την παρουσία τροφής. Η μέγιστη συγκέντρωση (C max) της μελοξικάμης στο σκύλο καταγράφεται στο αίμα 7-8 ώρες μετά την χορήγηση της. Η ημιπερίοδος ζωής της μελοξικάμης στους σκύλους είναι περίπου 24 ώρες.
Το κοάλα (Phascolarctos cinereus) απορροφά μια πολύ χαμηλή ποσότητα μελοξικάμης στο αίμα αφού του χορηγηθεί μελοξικάμη από το στόμα (δηλαδή έχει χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα).
Ηνωμένες Πολιτείες
Το 2003 οι αρχές των ΗΠΑ ενέκριναν την χρήση της μελοξικάμης σε σκύλους για τη διαχείριση του πόνου και της φλεγμονής που σχετίζεται με τη οστεοαρθρίτιδα, χορηγούμενη από το στόμα. Τον Ιανουάριο του 2005 εισήχθη μια προειδοποίηση με έντονα γράμματα που έγραφε το εξής: "Μην το χρησιμοποιείτε σε γάτες." Τον Νοέμβριο του 2003 η αμερικάνικη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενέκρινε την διάθεση ενός ενέσιμου σκευάσματος για σκύλους.
Τον Οκτώβριο του 2004 εγκρίθηκε η χρήση ενός σκευάσματος, του οποίου επιτρεπόταν η χρήση μόνο πριν μια χειρουργική επέμβαση. Αυτό το σκεύασμα είναι ενέσιμο, το οποίο πρέπει να χορηγηθεί μόνο μια φορά. Υπάρχουν συγκεκριμένες και επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις να μην χορηγηθεί δεύτερη δόση του σκευάσματος.
Το 2005, η αμερικάνικη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) έστειλε μια έγγραφη προειδοποίηση παράβασης στον κατασκευαστή του σκευάσματος λόγω του τρόπου της προώθησης του, η οποία περιλάμβανε προώθηση για χρήση του σκευάσματος και για ζωικούς οργανισμούς.
Ευρωπαϊκή Ένωση
Η μελοξικάμη εγκρίθηκε για χρήση σε βοοειδή σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Ιανουάριο του 1998, μέσω μιας κεντρικής άδειας κυκλοφορίας. Το πρώτο γενόσημο προϊόν μελοξικάμης εγκρίθηκε το 2006.
Άλλες χώρες
Τον Ιούνιο του 2008, η μελοξικάμη έχει εγγραφθεί για μακροπρόθεσμη χρήση σε γάτες στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τον Καναδά.
Υπό το βλέμμα του Βούδα
Με τον τίτλο Υπό το βλέμμα του Βούδα είναι γνωστά τα:
Άρθουρ Ρόλι
Ο Τζορτζ Άρθουρ Ρόλι (George Arthur Rowley Jr., 21 Απριλίου 1926 – 19 Δεκεμβρίου 2002), ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής. Κατέχει το ρεκόρ με τα περισσότερα συνολικά γκολ στην ιστορία του αγγλικού ομοσπονδιακού πρωταθλήματος, σημειώνοντας 434 σε 619 αγώνες.
Βιογραφία
Ο Ρόλι άρχισε να παίζει ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο για την Γουλβς. Από το 1941 έως το 1944 έπαιξε για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τον αδελφό του Τζακ. Το 1944 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον χωρίς να γνωρίσει επιτυχία.
Το 1948 μεταπήδησε στη Φούλαμ, όπου με όπλο το ισχυρό αριστερό του σουτ σκόραρε 19 γκολ σε 22 αγώνες βοηθώντας τον σύλλογο να κερδίσει τον τίτλο της δεύτερης κατηγορίας. Μετά την άνοδο στην πρώτη κατηγορία, ο Ρόλι δεν μπόρεσε να έχει ανάλογη απόδοση. Έτσι το 1950 μετακόμισε στη Λέστερ Σίτι, όπου έμεινε εννέα χρόνια και σημείωσε 251 γκολ στο πρωτάθλημα και συνολικά 265, συμπεριλαμβανομένων 44 γκολ σε 42 εμφανίσεις το 1957 συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων χατ-τρικ, όταν ο σύλλογος κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας. Τον Μάρτιο του 1956 υπήρχε μία εμφάνιση για τη δεύτερη εθνική ομάδα της Αγγλίας με αντίπαλο την Ελβετία (4–1), όπου σημείωσε και ένα γκολ.
Το καλοκαίρι του 1958, ο Ρόλι έγινε παίκτης-προπονητής της Σριούσμπερι Τάουν στην νεοσύστατη τέταρτη κατηγορία. Στην πρώτη του σεζόν πέτυχε την άνοδο στην τρίτη κατηγορία, σημειώνοντας 38 γκολ σε 43 εμφανίσεις και ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Στα επόμενα έξι χρόνια, σημείωσε 152 τέρματα στο πρωτάθλημα και παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, συνέχισε την προπονητική καριέρα στη Σριούσμπερι μέχρι το 1968 και ακολούθως στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ (1968–69), στη Σάουθεντ Γιουνάιτεντ (1970–76) και τέλος στη Νάιτον Τάουν το 1976. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε συνολικά τουλάχιστον 502 τέρματα σε 729 επίσημους αγώνες
Τίτλοι και διακρίσεις
Φούλαμ Λέστερ Σίτι Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μαρία Δαμανάκη
Η Μαρία Δαμανάκη (Άγιος Νικόλαος Λασιθίου, 31 Μαΐου 1952) είναι Ελληνίδα πολιτικός, που υπήρξε πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου από το 1991 έως το 1993. Από το 1977 έως το 1989 ήταν βουλευτής του Κ.Κ.Ε., αργότερα εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΝ και τελευταία με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το 2009 διορίστηκε επίτροπος της Ε.Ε. αρμόδια για Θέματα Ναυτιλίας και Αλιείας. Στη συνέχεια εργάστηκε ως παγκόσμια Διευθύνουσα Σύμβουλος για τους Ωκεανούς στο "The Nature Conservancy".
Πολιτική δράση
Ανέπτυξε δραστηριότητα εντός της Αριστεράς, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Μέλος της Κ.Ν.Ε., έλαβε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα και ήταν η φωνή πίσω από το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου που επαναλάμβανε το "Εδώ Πολυτεχνείο". Συνελήφθη και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια από τη χούντα.
Μετά την πτώση της χούντας εξελέγη βουλευτής, αρχικά του ΚΚΕ (1977, 1981, 1985) και εν συνεχεία με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (Ιούνιος και Νοέμβριος 1989, 90, 93, 96, 2000). Στις 18 Μαρτίου 1991 εκλέχτηκε πρόεδρος του ΣΥΝ.
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 10 Οκτωβρίου 1993, ο ΣΥΝ απέτυχε να περάσει το όριο του 3% και δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή, με αποτέλεσμα την παραίτηση της Δαμανάκη από την ηγεσία. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος.
Το 1994, η Μαρία Δαμανάκη ήταν υποψήφια για τις δημοτικές εκλογές με τον Συνασπισμό και το 1998 με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον ΣΥΝ. Ηττήθηκε από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος είχε υποστηριχθεί από τη Νέα Δημοκρατία. Η ίδια διαφωνούσε με τις θέσεις του κόμματός της, ειδικά στο θέμα της συνεργασίας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στις 10 Οκτωβρίου 2003, παραιτήθηκε από τον ΣΥΝ και από την βουλευτική της έδρα. Μετά την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η Μαρία Δαμανάκη αποφάσισε να ενταχθεί στο κόμμα αυτό και εξελέγη βουλευτής το 2004, το 2007 και το 2009. Παραιτήθηκε από βουλευτής στις 9 Φεβρουαρίου 2010.
Επίτροπος στην Κομισιόν
Στις 27 Νοεμβρίου 2009 διορίστηκε εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και της ανατέθηκε ο τομέας των Ναυτιλιακών Υποθέσεων και της Αλιείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Έλληνες επίτροποι της ΕΕ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες χημικοί μηχανικοί Κατηγορία:Αρχηγοί του Συνασπισμού Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Πορτογαλικό Σύνταγμα του 1822
Το Πορτογαλικό Σύνταγμα του 1822, επίσημα γνωστό ως Πολιτικό Σύνταγμα της Πορτογαλικής Μοναρχίας (πορτογαλικά: Constituição Política da Monarquia Portuguesa), εγκρίθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1822 και ήταν το πρώτο πορτογαλικό σύνταγμα, που σηματοδότησε μια προσπάθεια τερματισμού της απολυταρχίας και καθιέρωσης μιας συνταγματικής μοναρχίας. Αν και ήταν πραγματικά σε ισχύ μόνο για δύο σύντομες περιόδους, 1822-1823 και 1836-1838, ήταν θεμελιώδους σημασίας για την ιστορία της δημοκρατίας στην Πορτογαλία. Αντικαταστάθηκε από τον Συνταγματικό Χάρτη της Πορτογαλικής Μοναρχίας (1826).
Βασικά στοιχεία
Το σύνταγμα που θεωρείται γενικά ως προοδευτικό για την εποχή του, εμπνεύστηκε σε μεγάλο βαθμό από το Ισπανικό Σύνταγμα του 1812, καθώς και από το Γαλλικό Σύνταγμα του 1791. Χωρίζεται σε έξι ενότητες και σε 240 άρθρα. Στις βασικές αρχές του περιλαμβάνονταν τα εξής:
Η νομοθετική εξουσία περιήλθε στα χέρια της Συνέλευσης, η οποία εκλεγόταν από τον λαό κάθε δύο χρόνια. Την εκτελεστική εξουσία ασκούσε ο Βασιλιάς, που αποτελούσε και τον επικεφαλής της κυβέρνησης. Μπορούσε να ασκήσει βέτο σε αποφάσεις τις Συνέλευσης, αλλά δεν μπορούσε να αναστείλει τη λειτουργία της ή να την διαλύσει. Το σύνταγμα προέβλεπε τη δημιουργία ενός συμβουλίου, ορισμένο από τη Συνέλευση, το οποίο μπορούσε να συμβουλεύει τον Βασιλιά και τους υπουργούς του. Η δικαστική εξουσία ασκούνταν αποκλειστικά από τα δικαστήρια.
Το άρθρο 34 του συντάγματος παρείχε δικαίωμα ψήφου σε όλους τους άνδρες ηλικίας 25 ετών και άνω που μπορούσαν να διαβάσουν και να γράψουν. Με την ψήφο εκλέγονταν οι βουλευτές της Συνέλευσης, ενώ οι έμμεσες εκλογές που εφαρμόζονταν μέχρι εκείνη τη στιγμή καταργήθηκαν. Οι γυναίκες, οι αναλφάβητοι, τα μέλη των θρησκευτικών τάξεων και οι υπηρέτες δεν επιτρεπόταν να ψηφίσουν. Εκείνη την περίοδο εκτιμάται ότι το 80% των Πορτογάλων δεν μπορούσε να διαβάσει, κάτι που καθιστούσε την εκλογική διαδικασία ελάχιστα αντιπροσωπευτική.
Αντίκτυπος
Η συνταγματική μοναρχία που καθιερώθηκε βάσει του συντάγματος αντιμετώπισε αρκετές προκλήσεις. Παρέμεινε σε ισχύ μόνο για δύο σύντομα χρονικά διαστήματα. Το πρώτο από την έγκριση του συντάγματος στις 23 Σεπτεμβρίου 1822 έως τις 3 Ιουνίου 1823, όταν ο Ιωάννης ΣΤ΄ την ανέστειλε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Βιλαφρανκάδακαι, παρά την υπόσχεσή του, δεν την επανέφερε ποτέ. Η δεύτερη ήταν ανάμεσα στις 10 Σεπτεμβρίου 1836, όταν ξέσπασε η Επανάσταση του Σεπτεμβρίου, και τις 20 Μαρτίου 1838, όταν εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Πορτογαλίας
Μπιλ Κάσιντι
Ο Ουίλλιαμ Μόργκαν Κάσιντι (αγγλικά: William "Bill" Morgan Cassidy, 28 Σεπτεμβρίου 1957), είναι Αμερικανός πολιτικός και ιατρός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Λουιζιάνα από το 2015. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Έχει υπηρετήσει επίσης και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 6η περιφέρεια της Λουιζιάνας από το 2009 έως το 2015, καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας της Λουιζιάνας για την 16η περιφέρεια από το 2006 έως το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Λουιζιάνα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί παθολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας ή Λουδοβίκος ο Υπερπόντιος (γαλλικά: Louis IV d'Outremer, 10 Σεπτεμβρίου 920 – 10 Σεπτεμβρίου 954) από τη Δυναστεία των Καρολιδών ήταν Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων (936 – 954). Ο Λουδοβίκος Δ΄ ήταν γιος του Καρόλου Γ΄ του Απλού και της Έντζιφου της Αγγλίας, κόρης του βασιλιά Εδουάρδου του πρεσβύτερου.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην καρδιά των Καρολίγγειων εδαφών στη Δυτική Φραγκία ανάμεσα στη Λαν και τη Ρενς τη διετία 920-921. Είχε 6 μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές από τον πρώτο γάμο του πατέρα του με τη Φρεδερόνη, ήταν ο μοναδικός νόμιμος γιος και διάδοχος του πατέρα του. Ο πατέρας του εκθρονίστηκε και φυλακίστηκε μετά την ήττα του στη "μάχη του Σουασόν", η μητέρα του δραπέτευσε μαζί του στην αυλή του παππού του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου, τον διαδέχθηκε μετά τον θάνατο του ο θείος του Έθελσταν της Αγγλίας. Ο μικρός Λουδοβίκος παρέμεινε στην Αγγλο-Σαξονική αυλή μέχρι την εφηβεία του, έμαθε ιστορίες σχετικά με θρυλικά πρόσωπα όπως τον πρόγονο της μητέρας του Έντμουντ που βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Βίκινγκ. Ο Λουδοβίκος έγινε ο υποψήφιος διάδοχος του θρόνου των Καρολιδών στη Δυτική Φραγκία με τον θάνατο του πατέρα του (929). Όταν πέθανε ο Ροδόλφος της Γαλλίας από τον Οίκο των Μποζονιδών (936) ο μαργράβος της Αυστρίας Ούγος ο Μέγας τον κάλεσε να τον διαδεχτεί σε ηλικία 16 ετών. Ανέβηκε στον θρόνο υπό την κηδεμονία του Ούγου του Μέγα που είχε τον τίτλο του "Δούκα των Φράγκων" και του δεύτερου ισχυρού άντρα στο βασίλειο. Ο νέος Φράγκος μονάρχης προσπάθησε να κατακτήσει τη Λοθαριγγία αλλά η εκστρατεία κατέληξε σε αποτυχία, ο κουνιάδος του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αντεπιτέθηκε και κατέλαβε τη Ρενς (940). Όταν πέθανε ο Γουλιέλμος Α΄ της Νορμανδίας ο Λουδοβίκος προσπάθησε να κατακτήσει τα εδάφη του αλλά συνελήφθη από τους άντρες του Ούγου του Μέγα. Στη "Σύνοδο του Ίνγκελχαϊμ" (948) ακολούθησε ο αφορισμός του Ούγου του Μέγα, με τον τρόπο αυτό ελευθερώθηκε ο Λουδοβίκος Δ΄ από την κηδεμονία του. Ο Λουδοβίκος σταδιακά ενίσχυσε την εξουσία του στα βορειοανατολικά του βασιλείου, ειδικά στους κόμητες του Βερμαντουά υπό την προστασία της ανατολικής αυτοκρατορίας των Οθωνιδών.
Στέψη
"Ο δούκας έφερε ένα άλογο διακοσμημένο με τα βασιλικά σύμβολα, το άλογο ήταν ατίθασο και δεν άφηνε τον βασιλιά να ανέβει στη σέλα, ο Λουδοβίκος με μιά κίνηση το εξημέρωσε, αυτό ανέβασε κατακόρυφα την εκτίμηση των Φράγκων στο πρόσωπο του. Ο Λουδοβίκος πήγε στο Λαν με τη συνοδεία του όπου έγινε η στέψη του στο Αββαείο του Φοντγκομπώλ από τον αρχιεπίσκοπο της Ρενς (19 Ιουνίου 936). Ο νέος βασιλιάς προτίμησε τη Λαν επειδή ανήκε στη σφαίρα των Καρολιδών και είχε γεννηθεί εκεί."
Ο χρονικογράφος Φλόντοαρντ γράφει :
"Οι Βρετανοί επέστρεψαν στην πατρίδα τους που βρισκόταν απέναντι από τη θάλασσα με την υποστήριξη του βασιλιά Έθελσταν. Ο δούκας Ούγος έστειλε απεαταλμένους για να καλέσουν τον Λουδοβίκο, γιο του βασιλιά Καρόλου να επιστρέψει, οι Φράγκοι έγιναν δεκτοί από τον θείο του Έθελσταν που τους υποχρέωσε να προχωρήσουν σε όρκους υποτέλειας. Ο Ούγος με πολλούς ευγενείς πήγε να τον συναντήσει στις ακτές της Βουλώνης όπου του δήλωσε την υποτέλεια του, από εκεί πήγαν στη Λαν όπου έγινε η τελετή της στέψης από τον αρχιεπίσκοπο παρουσία 20 επισκόπων".
Ο Ούγος ο Μέγας έφερε στον Λουδοβίκο τα βασιλικά σύμβολα, από εκεί και πέρα δεν είναι τίποτα γνωστό για την τελετή της στέψης, ο νέος βασιλιάς ορκίστηκε μπροστά στους επισκόπους ότι θα σεβαστεί τους νόμους της εκκλησίας. Ο Λουδοβίκος Δ΄ έλαβε το σπαθί του Αγίου Ρεμιγίου που σχετίζεται με τη βάπτιση του Κλόβις Α΄. Φορούσε έναν μπλε μεταξωτό μανδύα και μια μοβ ρόμπα με πολύτιμους λίθους και χρυσό επίστρωμα όπως ο προπάππους του Κάρολος ο Φαλακρός, την ίδια ρόμπα φόρεσε αργότερα στη στέψη του ο γιος του Λοθάριος (954). Οι ιστορικοί προβληματίζονται έντονα γιατί ο Ούγος Καπέτος κάλεσε τον μικρό Λουδοβίκο να αναλάβει τον θρόνο και δεν τον πήρε ο ίδιος όπως έκανε ο πατέρας του. Είχε καταρχήν πολλούς σοβαρούς αντιπάλους όπως ο αδελφός του βασιλιά Ροδόλφου Ούγος ο Μελανός και ο Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά που θα αμφισβητούσαν σίγουρα την εκλογή του. Ο σημαντικότερος λόγος ήταν ότι είχε σοκαριστεί ο ίδιος σημαντικά με τον τρόπο που πέθανε ο πατέρας του λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας, θεωρούσε ότι τιμωρήθηκε για τις φιλοδοξίες του. Οι Γαλάτες ανήσυχοι συγκεντρώθηκαν γύρω τον Ούγο τον Μέγα και περίμεναν ανυπόμονα την εκλογή του νέου βασιλιά. Ο ιστορικός Ρίτσερους γράφει :
"Ο βασιλιάς Κάρολος πέθανε δυστυχώς, αν ο πατέρας μου και η οικογένεια μου επιδίωξε παλιότερα να πάρει τη θέση του λυπάμαι και ζητώ συγχώρεση. Ο πατέρας μου έκανε μεγάλη αμαρτία, πήρε τη θέση του βασιλιά που δεν ήταν δική του αφού υπήρχε ζωντανός βασιλιάς, αυτό δεν ήταν επιθυμία του θεού γι΄αυτό δεν θα κάνω το ίδιο".
Ο Ούγος ο Μέγας γνώριζε ότι όλοι οι βασιλείς των Φράγκων μέχρι τότε από τη δυναστεία των Καπετιδών είχαν άσχημο τέλος. Ο θείος του Εύδης Α΄ της Γαλλίας πέθανε σε λίγα χρόνια αφού τον είχαν εγκαταλείψει όλοι οι ευγενείς. Ο πατέρας του Ροβέρτος Α΄ λίγους μόλις μήνες μετά την άνοδο του στον θρόνο έπεσε στη "μάχη του Σουασσόν". Ο γαμπρός του Ροδόλφος της Γαλλίας δεν μπόρεσε να εμποδίσει τις ταραχές που ξέσπασαν στο βασίλειο των Φράγκων την περίοδο της βασιλείας του. Ο ίδιος ο Ούγος ο Μέγας από την άλλη δεν είχε αποκτήσει γιο, η πρώτη σύζυγος του Ιουδήθ πέθανε ύστερα από 11 χρόνια ατεκνίας (925). Ο Ούγος ο Μέγας παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ίντχιλντ, αδελφή της βασίλισσας Έντζιφου με την οποία δεν απέκτησε επίσης παιδιά. Ο γάμος με την Ίντχιλντ που είχε προταθεί από την Έντζιφου τον έφερε σε σύγκρουση με σημαντικούς ευγενείς όπως ο Ερβέρτος Α΄ του Βερμαντουά.
Αντιβασιλεία του Ούγου του Μέγα
thumb|250px|right|[[Δηνάριο του κόμητος της Ανγκουλέμ στο όνομα του Λουδοβίκου Δ΄]] Ο νεαρός Λουδοβίκος Δ΄ έφτασε στην ηπειρωτική Ευρώπη σε ηλικία 15 ετών, δεν γνώριζε ούτε Λατινικά ούτε αρχαία Γαλλικά, μονάχα αρχαία Αγγλικά και ήταν άσχετος με το βασίλειο του. Ο Ούγος ο Μέγας, ο ισχυρότερος από τους ευγενείς διορίστηκε κηδεμόνας του. Ο νέος βασιλιάς έγινε αμέσως μαριονέτα του Ούγου του Μέγα που ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης από όταν πέθανε ο πατέρας του Ροβέρτος Α΄ (923). Τα εδάφη που κατείχε ήταν ελάχιστα και περιορισμένα γύρω από τις περιοχές των αρχαίων Καρολιδών, το ίδιο και τα αβαεία, τα έσοδα του προέρχονταν μονάχα από την επαρχία του Ρεμς. Την εποχή του Λουδοβίκου Δ΄ το επίκεντρο της εξουσίας των Καρολιδών έγινε το Ρενς, στην Κοιλάδα του Λίγηρα αντίθετα είχαν την εξουσία οι Ροβερτίδες. Οι μεγάλες εξουσίες του Ούγου του Μέγα ήταν εμφανείς με τον τίτλο του "Δούκα των Φράγκων" που επικύρωσε ο ίδιος ο Λουδοβίκος Δ΄ (936, 943 και 954), ήταν η πρώτη φορά που αναγνωρίστηκε από το στέμμα. Τα βασιλικά διατάγματα (936) επικυρώθηκαν όλα από τον Ούγο τον Μέγα σαν τον άνθρωπο "με όλες τις εξουσίες". Ο Ούγος ο Μέγας αρνήθηκε επίσης τα δικαιώματα του στο δουκάτο της Βουργουνδίας τα οποία πίστευε ο Ούγος ο Μελανός ότι είχε αποκτήσει μετά τον θάνατο του αδελφού του Ροδόλφου. Από τις αρχές του 937 ο Λουδοβίκος Δ΄ είχε τον τίτλο του "βασιλέως των δουκών" προσπαθώντας να αποκηρύξει την κηδεμονία του "δούκα των Φράγκων".
Ο Ούγος ο Μέγας καταγράφεται μόνο ως "κόμης" αλλά ο δουκικός τίτλος του ανήκε δικαιωματικά αφού του τον είχε δώσει ο βασιλιάς Κάρολος ο Απλός (914). Ο Λουδοβίκος Δ΄ του τον αφαίρεσε αλλά ο Ούγος ο Μέγας εξακολουθούσε να τον χρησιμοποιεί. Σε επιστολή στον πάπα (938) αποκαλούσε τον εαυτό του "δούκα των Φράγκων", τρία χρόνια αργότερα (941) σε Σύνοδο στο Παρίσι συμπεριφερόταν σαν να ήταν βασιλιάς, είχε την εξουσία σε ολόκληρο το επισκοπάτο της Γαλλίας. Οι εχθρότητες ανάμεσα στους αριστοκράτες ήταν η μόνη ελπίδα του Λουδοβίκου Δ΄ να απαλλαχτεί από την κηδεμονία του Ούγου του Μέγα, βασίστηκε σε εχθρούς του όπως ο αρχιεπίσκοπος του Ρεμς, ο Ούγος ο Μελανός και ο Γουλιέλμος Α΄ της Νορμανδίας. Δέχτηκε επίσης την υποτέλεια σημαντικών ευγενών όπως ο Άλαν Β΄ της Βρετάνης και ο Σουνυέρ της Βαρκελώνης. Η υποστήριξη που είχε ωστόσο ο νεαρός βασιλιάς ήταν περιορισμένη μέχρι την εποχή που ο πάπας διέταξε τους Γάλλους ευγενείς να του δώσουν όρκο υποτέλειας (942). Η εξουσία που είχε ο Φράγκος βασιλιάς στον νότο ήταν ωστόσο συμβολική μετά τον θάνατο του τελευταίου κόμη των Ισπανικών συνόρων (878). Ο Ούγος ο Μέγας απάντησε με συμμαχία με έναν πανίσχυρο βαρόνο τον Ερβέρτο Β΄ του Βερμαντουά, οικοδόμησε και έναν πύργο στη Λαν. Την επόμενη χρονιά ο βασιλιάς κατέλαβε τον πύργο αλλά ο Ερβέρτος Β΄ κατάκτησε το κάστρο της Ρεμς, ο Φλοντόαρντ γράφει :
"Ο Λουδοβίκος ύστερα από κάλεσμα του αρχιεπισκόπου, επέστρεψε και πολιόρκησε τη Λαν στην οποία είχε οικοδομήσει ο Ερβέρτος μια Ακρόπολη, γκρέμισε τα τείχη με τις πολιορκητικές μηχανές και την κατέλαβε με μεγάλη δυσκολία.".
Κρίση της βασιλικής εξουσίας
thumb|250px|right|[[Δηνάριο με παράσταση του Λουδοβίκου Δ΄ δαφνοστεφανωμένου]] Ο Λουδοβίκος Δ΄ έστρεψε την προσοχή του στη γη των προγόνων του τη Λοθαριγγία και προσπάθησε να την κατακτήσει. Ο Γιλβέρτος της Λωρραίνης επαναστάτησε εναντίον του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πρόσφερε το στέμμα στον Λουδοβίκο Δ΄, στον δρόμο του για το Άαχεν δέχτηκε στο Βερντέν την υποτέλειας της αριστοκρατίας της Λοθαριγγίας. Ο Γιλβέρτος ηττήθηκε στη "μάχη του Άντερναχ" από τον Όθων Α΄ και στη συνέχεια στις προσπάθειες του να δραπετεύσει πνίγηκε στον Ρήνο (2 Οκτωβρίου 939). Ο Λουδοβίκος Δ΄ προσπάθησε να ολοκληρώσει την κυριαρχία του στη Λοθαριγγία, παντρεύτηκε την Γκερμπέργκα της Σαξονίας, χήρα του Γιλβέρτου της Λωρραίνης χωρίς την άδεια του Όθων Α΄. Ο Όθων Α΄ συμμάχησε με τον Ούγο τον Μέγα, τον Ερβέρτο Β΄ του Βερμαντουά και τον Γουλιέλμο τον Μακρόξιφο, αποφάσισαν να επιτεθούν στη Λοθαριγγία. Οι ανατολικοί Φράγκοι επιτέθηκαν και κατέκτησαν της Ρεμς (940), ο επίσκοπος Άρναλντ εξορίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον Ούγο του Βερμαντουά, μικρότερο γιο του Ερβέρτου Β΄, ανέλαβε την κηδεμονία του Σαιντ Ρεμί, ο Φλοντόαρντ γράφει :
"Είναι οι ίδιοι Φράγκοι που υποδέχτηκαν τον βασιλιά όταν πέρασε με δικό τους αίτημα από την απέναντι ακτή, είναι οι ίδιοι που ορκίστηκαν πίστη στον ίδιο και στον θεό".
Ο Φλοντόαρντ καταγράφει στο τέλος των Χρονικών του τη μαρτυρία ενός κοριτσιού από τη Ρεμς, τη Φλοτχίλδη που είχε προβλέψει την εξορία του Άρνολντ, είπε ότι οι Άγιοι ανησυχούσαν έντονα για την ανυπακοή των ευγενών στον βασιλιά. Η μαρτυρία έγινε ευρύτατα αποδεκτή που ήταν πιστοί στον βασιλιά και πίστευαν ότι ο Άρνολντ είχε αμαρτήσει απέναντι στον θεό με την ανυπακοή του. Οι σύγχρονες χριστιανικές παραδόσεις αναφέρουν ότι ο Άγιος Μαρτίνος ήταν παρόν στη στέψη του, οι προστάτες Άγιοι της Ρεμς Άγιος Ρεμίγιος και Σαίντ-Ντενίς φαίνεται ότι είχαν εξοργιστεί με τον βασιλιά. Ο Λουδοβίκος Δ΄ ήθελε να τους μαλακώσει την εποχή που πολιορκούσαν την πόλη ο Ούγος ο Μέγας και ο Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος, υποσχέθηκε στον Άγιο Ρεμίγιο βασιλική και ετήσιο αφιέρωμα σε ασήμι. Ο Ούγος ο Μέγας και οι υποτελείς του ορκίστηκαν ταυτόχρονα πίστη στον Όθων Α΄, πήγε στα αυτοκρατορικά ανάκτορα πριν την πολιορκία του Λαν. Ο βασιλικός στρατός που προσπάθησε να αντισταθεί στον Όθων ηττήθηκε (941), ο Άρναλντ δήλωσε υποταγή στους επαναστάτες. Ο Λουδοβίκος Δ΄ οχυρώθηκε στη Λαν τη μοναδική πόλη που παρέμεινε στα χέρια του. Ο Όθων Α΄ πίστευε ότι ο Λουδοβίκος Δ΄ δεν ήταν αήττητος και ζήτησε να συμφιλιωθεί με τον δούκα των Φράγκων και τον κόμη του Βερμαντουά, από τότε έγινε κυρίαρχος στη Δυτική Φραγκία.
Αιχμαλωσία στη Νορμανδία
thumb|250px|right|Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας Ο Γουλιέλμος Α΄ ο Μακρόξιφος έπεσε σε παγίδα από τους άντρες του Κόμητος της Φλάνδρας Αρνούλφου του Γηραιού και σκοτώθηκε (17 Δεκεμβρίου 942), ο Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά πέθανε από φυσικά αίτια (23 Φεβρουαρίου 943). Ο διάδοχος στο Δουκάτο της Νορμανδίας ήταν ο Ριχάρδος Α΄ της Νορμανδίας, ο 10χρονος νόθος γιος του Γουλιέλμου Α΄ με την ερωμένη του Σπρότα, ο Ερβέρτος Β΄ άφησε τέσσερις ενήλικες γιους. Με πλεονέκτημα την αναρχία που επικρατούσε στο Δουκάτο της Νορμανδίας ο Λουδοβίκος Δ΄ εισήλθε στη Ρουέν, δέχτηκε την υποταγή της Νορμανδικής αριστοκρατίας που του πρόσφερε την κηδεμονία του μικρού Ριχάρδου με τη βοήθεια του Ούγου του Μέγα. Η αντιβασιλεία της Νορμανδίας δόθηκε στον έμπιστο κόμη του Μοντρέιγ επίσης υποτελή του Ούγου του Μέγα, ο μικρός Ριχάρδος φυλακίστηκε πρώτα στη Λαν και κατόπιν στο Σατώ-ντε-Κουσί. Στο Βερμαντουά οι γιοι του Ερβέρτου Β΄ μοίρασαν την εξουσία του πατέρα τους : ο Εύδης πήρε την Αμιένη, ο Ερβέρτος Γ΄ του Ομουά το Σατώ-Τιερύ, ο Ροβέρτος του Μω τη Μω και ο Αδαλβέρτος Α΄ του Βερμαντουά τη Σαίντ-Κουεντίν.
Ο Αδαλβέρτος του Βερμαντουά υποστήριξε τον βασιλιά και του έδωσε όρκο υποτέλειας, το Αβαείο του Σαίντ-Κρεπίν στο Σουασσόν δόθηκε στον Ρενώ του Ρουσύ. Ο Ούγος ο Μέγας έδωσε όρκο υποτέλειας στον βασιλιά (943), σε αντάλλαγμα πήρε τον τίτλο του "δούκα των Φράγκων" και την κυβέρνηση στη Βουργουνδία. Το καλοκαίρι του 945 ο Λουδοβίκος Δ΄ πήγε στη Νορμανδία ύστερα από πρόσκληση του αντιβασιλιά που έπεσε θύμα εξέγερσης, έπεσαν όμως σε παγίδα στο Μπαγιέ. Ο αντιβασιλιάς σκοτώθηκε, ο Λουδοβίκος Δ΄ δραπέτευσε στην αρχή στη Ρουέν αλλά τελικά συνελήφθη από τους Νορμανδούς, οι απαγωγείς ζήτησαν από την αντιβασίλισσα Γερβέργκα να παραδώσει τους γιους της Λοθάριο και Κάρολο με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του συζύγου της. Η βασίλισσα έστειλε μόνο τον Κάρολο, στη θέση του διαδόχου Λοθάριου έστειλε τον επίσκοπο Γκυ του Σουασσόν. Ο Λουδοβίκος Δ΄ κρατήθηκε στην αιχμαλωσία όπως ο πατέρας του, κατόπιν παραδόθηκε στον Ούγο τον Μέγα που τον τοποθέτησε στη συνοδεία του Θεοβάλδου Α΄ του Μπλουά για πολλούς μήνες. Η σύλληψη και η φυλάκιση του βασιλιά ήταν εντολή πιθανότατα του Ούγου του Μέγα που ήθελε να εξασφαλίσει την πολιτική του ανεξαρτησία. Ο αυτοκράτορας Όθων Α΄, ο Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας, και πολλοί Φράγκοι ευγενείς πίεσαν έντονα τον Ούγο να απελευθερώσει τον Λουδοβίκο κάτι που τελικά έκανε. Ο Φλοντόαρντ γράφει : ΄ "Ο Ούγος ο Μέγας αποκατέστησε τον βασιλιά Λουδοβίκο στις λειτουργίες του, τουλάχιστον κατά όνομα".
Ο Ούγος ο Μέγας ήταν ο μοναδικός αρμόδιος να αποφασίσει αν θα έπρεπε ο βασιλιάς να παραμείνει στον θρόνο του ή να εκθρονιστεί, σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση ζήτησε τη Λαν. Ο Καρολίδης βασιλιάς βρισκόταν σε άβυσσο, δεν μπορούσε να έχει κανέναν έλεγχο. Σε βασιλικό διάταγμα που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 946 καταγράφεται σαν "η ενδέκατη χρονιά που ο Λουδοβίκος επανήλθε στη Φραγκία", ήταν το πρώτο επίσημο κείμενο που αναγνωρίζει μόνο τη Δυτική Φραγκία. Ο τίτλος του βασιλιά των Φράγκων που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Κάρολος ο Απλός (911) διεκδικήθηκε από τους δυτικούς βασιλείς από τη Συνθήκη του Βερντέν εκτός από τους μη-Καρολίδες. Στους ανατολικούς βασιλείς που πήραν αργότερα τον τίτλο του βασιλιά της Γερμανίας ο τίτλος του βασιλιά των Φράγκων εξαφανίστηκε τον 11ο αιώνα.
Προδοσία του Ούγου του Μέγα
thumb|250px|right|Η [[Γαλλία τον 10ο αιώνα (τα εδάφη των Καρολιδών με κίτρινο χρώμα)]] Ο Όθων Α΄ έβλεπε με ανησυχία τη μεγάλη δύναμη του Ούγου του Μέγα αν και ο ίδιος σεβόταν τη διανομή των εξουσιών. Ο Όθων Α΄ και ο Κορράδος Α΄ της Βουργουνδίας συγκέντρωσαν στρατό και προσπάθησαν να καταλάβουν τη Λαν και κατόπιν τη Σανλίς. Ο Φλοντόαρντ γράφει ότι επιτέθηκαν με μεγάλο στρατό στη Ρενς, ο αρχιεπίσκοπος Ούγος του Βερμαντουά δραπέτευσε και επανήλθε ο Άρναλντ. Ο Ροβέρτος αρχιεπίσκοπος του Τριρ και ο Φρειδερίκος αρχιεπίσκοπος του Μάιντς πήραν οτιδήποτε περνούσε από το χέρι τους. Σε λίγους μήνες ενώθηκε και ο βασιλιάς Λουδοβίκος Δ΄ στη "μάχη της Ρουέν" εναντίον του Ούγου του Μέγα. Ο Λουδοβίκος Δ΄ και η σύζυγος του Γερβέργκα πέρασαν το Πάσχα του 947 στην Άαχεν στην αυλή του Όθων Α΄, του ζήτησε βοήθεια στον πόλεμο που έκανε εναντίον του Ούγου του Μέγα. Ο Όθων Α΄ συγκάλεσε τη διετία 947-948 τέσσερις αυτοκρατορικές Συνόδους ανάμεσα στον Μεύση και στον Ρήνο με στόχο να συζητήσει την τύχη του αρχιεπίσκοπου του Ρεμς και του Ούγου του Μέγα. Η "Σύνοδος του Ίνγκελχαϊμ" τον Ιούνιο του 948 έγινε με την παρουσία παπικού Λεγάτου, 30 Γερμανών και Βουργούνδιων επισκόπων, του Άρταλντ με τους υποτελείς του επίσκοπους και πολλών Φράγκων κληρικών. Ο Λουδοβίκος Δ΄ εμφανίστηκε στη Σύνοδο και παρουσίασε όλα τα αιτήματα του εναντίον του Ούγου του Μέγα. Η Σύνοδος κατέληξε στο συμπέρασμα "Κανένας δεν έχει δικαίωμα να πλήξει τη βασιλική εξουσία, ούτε με προδοσία εναντίον του βασιλιά, ούτε με εξέγερση εναντίον του. Ο Ούγος ο Μέγας σαν εισβολέας και απαγωγέας του βασιλιά θα χτυπηθεί με το σπαθί και θα αφοριστεί εκτός αν παρουσιαστεί ο ίδιος στη Σύνοδο και δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για τις πράξεις του". Ο δούκας των Φράγκων όχι μόνο αδιαφόρησε πλήρως αλλά λεηλάτησε τη Σουασσόν, τη Ρεμς και δεκάδες εκκλησίες. Ο υποτελής του Θεοβάλδος Α΄ του Μπλουά παντρεύτηκε τη Λιουτγκάρδη του Βερμαντουά, κόρη του Ερβέρτου Β΄ του Βερμαντουά και χήρα του Γουλιέλμου του Μακρόξιφου, οικοδόμησε και ένα κάστρο στο Μονταιγκύ του Λαν για να ταπεινώσει τον βασιλιά. Η "Σύνοδος του Τριρ" που συνεκλήθη τον Σεπτέμβριο του 948 αποφάσισε να τιμωρήσει τον Θεοβάλδο για τις πράξεις του. Ο Γκυ Α΄ του Σουασόν που υποστήριζε τον Ούγο των Βερμαντουά πήρε διαταγή να μετανοήσει, ο Τιμπό της Αμιένης και ο Ιβ του Σανλίς που υποστήριζαν τον Ούγο τον Μέγα αφορίστηκαν. Ο βασιλιάς με τη βοήθεια του Άρνολντ εκτόπισε τον Τιμπό από την επισκοπή της Αμιένης, τοποθέτησε στη θέση του τον υποτελή του Ραιμπώ (949).
Επιστροφή της ισορροπίας
Οι προσπάθειες για την απελευθέρωση του Λουδοβίκου Δ΄ έδειξαν ότι η βασιλεία του δεν ήταν αρνητική, εισήλθε στη Λαν όπου ο Θεοβάλδος Α΄ του Μπλουά του παρέδωσε με διαταγή του Ούγου του Μέγα το κάστρο που είχε οικοδομήσει. Ο βασιλιάς ανέκαμψε, κέρδισε τους υποτελείς του Ερβέρτου Β΄ και έδωσε στον Άρναλντ το δικαίωμα να κόβει νομίσματα στην πόλη. Ο Λουδοβίκος Δ΄ και ο Ούγος ο Μέγας τελικά συμφιλιώθηκαν (950), όταν πέθανε ο Ούγος ο Μελανός (952) ο Ούγος ο Μέγας κατέλαβε το μισό της Βουργουνδίας. Ο Λουδοβίκος Δ΄ συμμάχησε με τον Αρνούλφο τον Γηραιό της Φλάνδρας και τον Αδαλβέρτο Α΄ του Βερμαντουά για να εδραιώσει την εξουσία του βόρεια από τον Λίγηρα. Για πολλά χρόνια τόσο ο Λουδοβίκος Δ΄ όσο και ο γιος του Λοθάριος ήταν οι τελευταίοι βασιλείς που έκαναν εκστρατείες νότια από τον Λίγηρα. Ο Λουδοβίκος Δ΄ αρρώστησε βαριά στην Ωβέρνη (951) και προσπάθησε να εξασφαλίσει τη διαδοχή του θρόνου στον μεγαλύτερο γιο του, τον δεκάχρονο Λοθάριο (951). Δέχτηκε υποταγή από τον επίσκοπο Ετιέν Β΄, αδελφό του υποκόμητος του Κλερμόν. Ο Λουδοβίκος Δ΄ ανάρρωσε στη συνέχεια από τη βαριά του ασθένεια, ευχαρίστησε τη σύζυγο του Γκερμπέργκα για τις υπηρεσίες της και τον ρόλο της στη διακυβέρνηση του βασιλείου. Το βασιλικό ζεύγος απέκτησε έξι παιδιά, από αυτά μόνο τα τρία επέζησαν και έφτασαν στην ενηλικίωση. Ο πρώτος ήταν ο γιος και διάδοχος του Λοθάριος, η κόρη του Ματθίλδη που παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ της Βουργουνδίας και ο Κάρολος τον οποίο διόρισε ο ξάδελφος του Όθωνα Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δούκα της Κάτω Λωρραίνης (977). Τη δεκαετία του 950 ακολούθησε η οικοδόμηση πολλών νέων ανακτόρων στις πόλεις που είχε ανακτήσει ο βασιλιάς. Ο Λουδοβίκος Δ΄ είχε στενούς δεσμούς με μια συμπαγής περιοχή, επίκεντρα της ήταν η Κομπιένη, η Λανς και η Ρεμς, τα διατάγματα δείχνουν τις περιοχές που βρισκόταν η κατοικία του βασιλιά. Ο Λουδοβίκος εξέδοσε το 21% των διαταγμάτων του στη Ρεμς, το 15% στη Λαν, το 2% στην Κομπιένη και τη Σουασσόν. Ο Φλοντόαρντ καταγράφει ότι η βασίλισσα Έντζιφου μετά την επιστροφή στη Γαλλία αποσύρθηκε στο Αββαείο του Φοντγκομπώλ στη Λαν όπου έγινε ηγουμένη, ο Ερβέρτος Γ΄ του Βερμαντουά κόμης του Σατώ-Τιερί την απήγαγε και την παντρεύτηκε. Ο βασιλιάς εξοργισμένος έκανε κατάσχεση του Αβαείου του Φοντγκομπώλ από τη μητέρα του και το έδωσε στη σύζυγο του Γκερμπέργκα.
Θάνατος και θρύλοι
thumb|250px|right|Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας, έργο του 19ου αιώνα Στις αρχές της δεκαετίας του 960 η βασίλισσα Γκερμπέργκα άρχισε να έχει εσχατολογικές ανησυχίες, φοβόταν ότι έρχεται ο Αντίχριστος. Οι οπαδοί της τη διαβεβαίωσαν ότι δεν θα γίνει αυτό αν δεν διαλυθούν πρώτα οι δύο πυλώνες του Σύμπαντος, το βασίλειο της Γαλλίας και το βασίλειο της Γερμανίας, συνεπώς μονάχα ο Ουρανός είναι η πύλη του ανθρώπου με τον Θεό. Το καλοκαίρι του 954 ενώ ο Λουδοβίκος Δ΄ κυνηγούσε με τη συνοδεία του στον δρόμο από τη Λαν στη Ρεμς είδε μπροστά του έναν λύκο και προσπάθησε να τον συλλάβει. Δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για το περιστατικό αλλά ο βασιλιάς έπεσε από το άλογο του, μεταφέρθηκε στη Ρενς και πέθανε από τα τραύματα του (10 Σεπτεμβρίου 954). Οι κανόνες της Ρενς αναφέρουν ότι αυτό που είδε ο Λουδοβίκος Δ΄ δεν ήταν πραγματικός λύκος αλλά μια οπτασία που είδε με θεία παρέμβαση. Ο Φλοντόαρντ γράφει ότι ο Λουδοβίκος Δ΄ κατέκτησε την περιοχή με μεγάλη βιαιότητα (938), δεν σεβάστηκε ούτε τους ιερείς που είχε διορίσει ο πατέρας του, ο Θεός τιμώρησε τον ίδιο και τους απογόνους του με σκληρούς θανάτους. Ο Φλοντόαρντ γράφει ότι ο Λουδοβίκος Δ΄ πέθανε από Φυματίωση, ο γιος του Λοθάριος από Πανώλη (968) μετά την πολιορκία του Βερντέν και ο εγγονός του Λουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας από τα τραύματα του ύστερα από πτώση από άλογο σε κηνυγι (987) λίγους μήνες μετά την προδοσία του Αντάλμπερο του Λον.
Διαδοχή
Η βασίλισσα Γκερμπέργκα μέλος του Οίκου των Οθωνιδών, μια δυναμική και πιστή γυναίκα μετέφερε τη σορό του συζύγου της στο Αβαείο του Σαιντ Ρεμί, ανέλαβε την απομνημόνευση της δυναστείας του συζύγου της κάτι ασυνήθιστο για τις Καρολίδες βασίλισσες. Βρισκόταν συνεχώς στο πλευρό του συζύγου της, τον υποστήριξε στην πολιορκία του Λαν (941), της Ρεμς (946), τον συνόδευσε στις εκστρατείες του στην Ακουιτανία (944), τη Βουργουνδία (949) και την περίοδο της αιχμαλωσίας του (945-946). Οι ρόλοι της βασίλισσας ήταν διαφορετικοί στη Γαλλία και τη Γερμανία, τα έργα απομνημόνευσης των βασιλέων ανήκαν αποκλειστικά σε άντρες. Ο Καρλ Φέρντιναντ Βέρνερ γράφει ότι η Γκερμπέργκα έκτισε μια εκκλησία με προορισμό την ταφή των μελών της δυναστείας των Καρολιδών, το Αβαείο του Σαίντ Ρεμί που κατοχυρώθηκε με διάταγμα (955). Ο γιος της Λοθάριος ακολουθώντας τις επιθυμίες της μητέρας του μετέτρεψε το Σαιντ Ρεμί σε Βασιλική νεκρόπολη και τόπο στέψης των νέων βασιλέων. Ο τάφος του Λουδοβίκου Δ΄ καταστράφηκε όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση, τα οστά του ίδιου και του γιου του Λοθάριου μετακινήθηκαν στα μέσα του 18ου αιώνα στο μαυσωλείο του Καρλομάν Α΄. Τα αγάλματα τους τοποθετήθηκαν στη θέση των αρχικών τάφων, είναι διακοσμημένα με τον χρυσό βασιλικό κρίνο. Ο Μπερνάρ ντε Μονφωκόν κάνει αναλυτικά την περιγραφή των τάφων τους. Ο Λουδοβίκος Δ΄ κάθεται σε έναν θρόνο με διπλό κάθισμα, παριστάνεται γενειοφόρος, φοράει στέμμα, χλαμύδα και κρατά ένα σκήπτρο με κώνο. Το κάθισμα του θρόνου του επεκτείνεται πάνω από το κεφάλι του, καταλήγει σε μία οροφή με τρία τόξα. Η βάση στην οποία στηρίζονται τα πόδια του είναι διακοσμημένη με μορφές παιδιών ή λιονταριών.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Γκερμπέργκα της Σαξονίας απέκτησε :
Αμέσως μετά τον θάνατό του η χήρα του Γκερμπέργκα ζήτησε την έγκριση του Ούγου του Μέγα για τη στέψη του μεγαλύτερου γιου της Λοθάριου, που έγινε στο Αβαείο του Σαιν-Ρεμί στη Ρενς (12 Νοεμβρίου 954). Την αντιβασιλεία του μικρού Λοθάριου ανέλαβε ο Ούγος ο Μέγας και μετά τον θάνατο εκείνου (956) ο αδελφός της Γκερμπέργκας Μπρούνο ο Μέγας, που μετέφερε -στο δεύτερο μισό του 10ου αι.- τη Γαλλία στη σφαίρα των Οθωνιδών.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Άγιος Κωνσταντίνος Άρτας
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κάτω Καλεντίνης, της  δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται λίγο βορειότερα από τον οριζόντιο βραχίονα της τεχνητής λίμνης Αράχθου, πολύ κοντά στην Κάτω Καλεντίνη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 400. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Καλεντίνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Καλεντίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Φέρεντς Ντέακ
Ο Φέρεντς Ντέακ (ουγγρικά: Deák Ferenc, 16 Ιανουαρίου 1922 – 18 Απριλίου 1998) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ Ευρώπης για τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας σε μία αγωνιστική περίοδο με 66. Με τουλάχιστον 795 γκολ σε επίσημους αγώνες κατά τη διάρκεια της καριέρας του, είναι ο όγδοος καλύτερος σκόρερ όλων των εποχών έχοντας μία από τις υψηλότερες αναλογίες τερμάτων ανά αγώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1922 στη Βουδαπέστη. Ως έφηβος, εργαζόταν στον οικογενειακό φούρνο και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο ως τερματοφύλακας σε ηλικία 13 ετών. Ωστόσο, δέχθηκε ένα πολύ ισχυρό σουτ στο κεφάλι, έχασε επίσης τη συνείδησή του, οπότε του απαγορεύτηκε η ενασχόληση με το άθλημα από την οικογένειά του. Ωστόσο, αυτός συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο. Ο προπονητής της Φερεντσβάρος κατάφερε να πείσει τους γονείς ότι ο έφηβος θα μπορούσε να συνεχίσει το παιχνίδι, με την προϋπόθεση ότι θα άλλαζε θέση.
Καριέρα σε συλλόγους
Συνέχισε ως επιθετικός, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1938 με τη δεύτερη ομάδα της Σεντλόριντς ΑΚ του προαστίου Πεστσεντλόριντς της τρίτης κατηγορίας στις 11 Ιουνίου 1938 σε αγώνα που τελικά αναβλήθηκε. Την αγωνιστική περίοδο 1939–40 συμμετείχε σε τρεις αγώνες, στον ένα ως επιθετικός σημειώνοντας ένα γκολ και στους άλλους δύο ως τερματοφύλακας. Σε λίγους αγώνες προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα κάνοντας το ντεμπούτο του με ένα γκολ με αντίπαλο την Κομαρόμ (2–0). Στις 30 Μαρτίου 1941 σημειώσε 6 γκολ σε αγώνα πρωταθλήματος και έκτοτε καθιερώθηκε. Με τα απανωτά του γκολ έφτασε στην πρώτη κατηγορία με το σύλλογο το 1944, ενώ ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ μία φορά στην τρίτη κατηγορία (1941–42, 45 τέρματα) και τρεις στη δεύτερη. Η καλύτερή του χρονιά στην πρώτη κατηγορία ήταν στη σεζόν 1945–46, όταν σκόραρε 66 γκολ σε 34 αγώνες πρωταθλήματος και ψηφίστηκε ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ουγγαρία. Η ομάδα κατέλαβε την όγδοη θέση της τελικής βαθμολογίας έχοντας σημείωσει 147 γκολ. Η επίδοση αυτή του Ντέακ ήταν η καλύτερη στον κόσμο εκείνη τη χρονιά, η δεύτερη καλύτερη όλων των εποχών και παραμένει ρεκόρ Ευρώπης μέχρι σήμερα. Στις 24 Οκτωβρίου 1945 στον αγώνα με την Κομπανιάι (13–0) σημείωσε 9 γκολ, επίδοση ρεκόρ για το πρωτάθλημα της χώρας του που παραμένει. Επιπλέον, έβαλε 6 στο 9–5 της προτελευταίας αγωνιστικής με την Ντέμπρετσεν, ενώ προσέθεσε δύο «καρέ» (τέσσερα γκολ) και τέσσερα χατ τρικ. Διέθετε αθλητικό κορμί, ήταν δυνατός, νευρώδης, εκρηκτικός και ήξερε να χρησιμοποιεί ιδανικά τόσο τα πόδια όσο το κεφάλι.
Με την Ούιπεστ αγωνίστηκε τέσσερα χρόνια και σημείωσε 53 τέρματα σε 84 αγώνες πρωταθλήματος με την πρώτη ομάδα, με την καριέρα του σε φθορά μετά τον αποκλεισμό του και από την εθνική ομάδα. Αγωνίστηκε δύο ακόμα χρόνια με επιτυχία με την ομάδα της δεύτερης κατηγορίας Σπάρτακος Βουδαπέστης αλλά ο σοβαρός τραυματισμός του δεν του επέτρεψε να ανακάμψει. Έκλεισε την καριέρα του με τη Σιόφοκ στο περιφερειακό πρωτάθλημα (τετάρτη κατηγορία) συμμετέχοντας σε δύο μόνο αγώνες τον Αύγουστο του 1959.
thumb|Αναμνηστική πλάκα στη Βουδαπέστη
Διεθνής καριέρα
Παρά το γεγονός ότι αγωνιζόταν σε χαμηλή κατηγορία στην αρχή της σταδιοδρομίας του, εντοπίστηκε νωρίς από τους υπεύθυνους της τεχνικής ηγεσίας της εθνικής και αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε φιλική συνάντηση με τον αντίπαλο την Törekvés SE στις 9 Ιανουαρίου 1943, όπου και σημείωσε ένα γκολ αγωνιζόμενος ως αλλαγή. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του με την εθνική Ουγγαρίας στις 6 Οκτωβρίου 1946 σε αγώνα με την Αυστρία, όπου σημείωσε και τα δύο γκολ στο τελικό 2–0. Ανάμεσα στους συμπαίκτες του ήταν οι Φέρεντς Πούσκας και Γκιούλα Ζέγκελερ.
Με την εθνική ομάδα κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο του 1947, διοργάνωση στη οποία ήταν πρώτος σκόρερ με 5 τέρματα και το  Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (1948–1953), όπου ήταν δεύτερος σκόρερ με 7 τέρματα σε 6 αγώνες, αν και δεν συμμετείχε μετά το 1949. Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Γκούσταβ Σέμπες τον έθεσε εκτός ομάδας, καθώς η φιλοσοφία του νέου τεχνικού («όλοι μπροστά, όλοι πίσω» ) απείχε από το αγωνιστική παρουσία του Ντέακ, με τον προπονητή να θεωρεί τον τρόπο παιχνιδιού του πολύ «αγγλικό». Επιπλέον, ο Σέμπες ξεκίνησε μία μεταρρύθμιση που στόχευε να συνδέσει τους μεγάλους συλλόγους ποδοσφαίρου με τους ισχυρούς κρατικούς θεσμούς. Το τελευταίο του παιχνίδι ήταν στις 20 Νοεμβρίου 1949 με αντίπαλο τη Σουηδία (5–0), όπου πέτυχε και ένα γκολ. Συνολικά αγωνίστηκε σε 20 αγώνες και πέτυχε 29 τέρματα, έχοντας την υψηλότερη αναλογία γκολ ανά αγώνα όλων των εποχών από τους ποδοσφαιριστές που σημείωσαν τουλάχιστον 20 διεθνή γκολ.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση «αποκαταστάθηκε» εισερχόμενος στην Αστυνομική Σχολή και εργαζόμενος σε κρατική θέση ως σωματοφύλακας αξιωματούχων. Το 1997 στο Μόναχο, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, η IFFHS τον βράβευσε για την επίτευξη του ρεκόρ Ευρώπης το 1945–46. Σύμφωνα με την RSSSF, ο Ντέακ είναι ο όγδοος καλύτερος σκόρερ όλων των εποχών με τουλάχιστον 795 τέρματα σε 511 επίσημους αγώνες, γεγονός που του δίνει αναλογία γκολ ανά αγώνα υψηλότερη του 1,50 (τρία γκολ ανά δύο αγώνες υστερώντας του Γερμανού Έρβιν Χέλμχεν και του Πορτογάλου Φερνάντο Πεϊρότεο), ένας από τους τέσσερις μόνο ποδοσφαιριστές που έχουν επιτύχει κάτι τέτοιο. Συνολικά σημείωσε τουλάχιστον 1.370 τέρματα σε επίσημους και φιλικούς αγώνες. Είναι επίσης πέμπτος σκόρερ όλων των εποχών στα εγχώρια πρωταθλήματα με 648 τέρματα σε 436 αγώνες, από τα οποία 303 σε 244 παιχνίδια στην πρώτη κατηγορία. Σημείωσε τουλάχιστον 100 χατ τρικ σε επίσημους αγώνες. Σύμφωνα με υπολογισμούς το σύνολο των γκολ της καριέρας του συμπεριλαμβανομένων και αυτών των ομάδων νέων είναι περισσότερα από 2.000, επίδοση που έχει αναγνωριστεί από το Βιβλίο ρεκόρ Guinness. Το 1992 δημοσιεύθηκε η αυτοβιογραφία του με τον τίτλο The Bamba και με υπότιτλο The Greatest Goal King of All Time. Μεταθανάτια τιμήθηκε με το Βραβείο Ουγγρικής Κληρονομιάς.
Στατιστικά στοιχεία καριέρας
Πηγή : RSSSF - Ferenc Deák (2021)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ούιπεστ ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Εκλογή Αρχιεπισκόπου (Ελλάδα)
Ιστορική Αναδρομή
Αρχικά ο Αρχιεπίσκοπος διοριζόταν από την κυβέρνηση ενώ στη συνέχεια από τον ίδιο τον Βασιλιά. Από το 1923 η ευθύνη για την εκλογή Αρχιεπισκόπου περιήλθε στην ίδια την Εκκλησία, η οποία μέσω της Ιεράς Συνόδου εξέλεγε τον Αρχιεπίσκοπο. Η πρωτοβουλία ανήκε στην τότε Επαναστατική Επιτροπή, η οποία με απόφασή της, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στις 14 Δεκεμβρίου 1923, ανέθετε την ευθύνη της διοίκησης της Εκκλησίας στην Ιερά Σύνοδο. Με τον νόμο 1493/1938 περί εκλογής Αρχιεπισκόπου Αθηνών και των Μητροπολιτών του Βασιλείου η εκλογή του Αρχιεπισκόπου έπαυε να γίνεται από τη Σύνοδο της Ιεραρχίας και οριζόταν να γίνεται από ολιγομελή Διαρκή Σύνοδο. Λίγο αργότερα η εκλογή του Αρχιεπισκόπου ορίστηκε να γίνεται από επταμελή σύνοδο, σύστημα το οποίο συνεχίστηκε και μέχρι την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας η εκλογή του Αρχιεπισκόπου ανατέθηκε σε μία αριστίνδην Σύνοδο, η οποία και εξέλεξε ως Αρχιεπίσκοπο τον Ιερώνυμο Α΄. Μετά την πτώση της Χούντας, συγκροτήθηκε Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας με το υπ' αριθμόν 274 νομοθετικό διάταγμα, η οποία ανέλαβε να εκλέξει Αρχιεπίσκοπο. Η Σύνοδος αποτελούταν από τους Μητροπολίτες που είχαν εκλεγεί πριν από την 21η Απριλίου 1967, Αρχιεπίσκοπος δε εξελέγη ο Σεραφείμ.
Σε όλες τις περιόδους απαραίτητη ήταν η έκδοση πράξεως διορισμού από την Πολιτεία για την επικύρωση της εκλογής του Αρχιεπισκόπου.