Ρόμπερτ_Βεντούρι
Αρχιτεκτονικές θεωρίες
Ο Βεντούρι αποτέλεσε αμφιλεγόμενο επικριτή αυτού που έβλεπε ως τη "λειτουργική" και άνευ συμβολισμών αρχιτεκτονική του εταιρικού μοντερνισμού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και ήταν ένας από τους πρώτους αρχιτέκτονες που αμφισβήτησε ορισμένες από τις υποθέσεις του Μοντέρνου Κινήματος. Δημοσίευσε το «ευγενικό του μανιφέστο», Complexity and Contradiction in Architecture (Πολυπλοκότητα και Αντίθεση στην Αρχιτεκτονική) το 1966. Στην παρουσίασή του, ο Βίντσεντ Σκούλι το κατέδειξε ως «πιθανώς το πιο σημαντικό κείμενο για την αρχιτεκτονική μετά το βιβλίο "Για μία Αρχιτεκτονική" του Λε Κορμπυζιέ το 1923». Το έργο προέκυψε μέσα από διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και ο Βεντούρι έλαβε επιχορήγηση από το Ίδρυμα Γκράχαμ το 1965 για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο ανέδειξε, μέσα από αμέτρητα παραδείγματα, μια προσέγγιση για την κατανόηση της αρχιτεκτονικής σύνθεσης, της πολυπλοκότητας, καθώς και της ποικιλίας και του ενδιαφέροντος που προκύπτουν. Επικαλούμενος πηγές της λαϊκής κουλτούρας αλλά και του υψηλού στυλ, ο Βεντούρι άντλησε νέα διδάγματα από τα κτίρια των αρχιτεκτόνων που ήταν οικεία (Μιχαήλ Άγγελος, Άλβαρ Άαλτο) και, εκείνη την εποχή, ξεχασμένα ( Frank Furness, Έντουιν Λάτυενς ). Υποστήριξε «το δύσκολο σύνολο» και όχι τις διαγραμματικές φόρμες που ήταν δημοφιλείς εκείνη την εποχή και συμπεριέλαβε παραδείγματα - υλοποιημένα και απραγματοποίητα - της δικής του δουλειάς προκειμένου να επιδείξει την πιθανή εφαρμογή τέτοιων τεχνικών. Το βιβλίο μέχρι σήμερα έχει εκδοθεί σε 18 γλώσσες. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Denise_Scott_Brown_1978_%C2%A9_Lynn_Gilbert.jpg/220px-Denise_Scott_Brown_1978_%C2%A9_Lynn_Gilbert.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Η σύζυγος και συνέταιρος του Βεντούρι, Ντενίζ Σκοτ Μπράουν. Επιδοκιμάστηκε αμέσως ως θεωρητικός και σχεδιαστής με ριζοσπαστικές ιδέες, ο Βεντούρι δίδαξε μια σειρά από στούντιο στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Γέιλ στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το πιο διάσημο από αυτά αποτέλεσε ένα στούντιο το 1968 στο οποίο ο Βεντούρι, η Σκοτ Μπράουν, και ο Στίβεν Iζενουρ, καθοδήγησαν μια ομάδα φοιτητών προκειμένου να τεκμηριώσει και να αναλύσει το Las Vegas Strip, ίσως ένα από τα πιο απίθανα θέματα για την διεξαγωγή σοβαρού ερευνητικού έργου. Το 1972, οι Βεντούρι, Σκοτ Μπράουν και Ιζενουρ δημοσίευσαν το φυλλάδιο, "A Significance for A&P Parking Lots", ή "Learning from Las Vegas". Αναθεωρήθηκε χρησιμοποιώντας την εργασία των μαθητών δημιουργώντας μία νέα θεωρία που έδινε περαιτέρω έμφαση στα χαρακτηριστικά που αντιθετόταν μεταξύ τους και επανεκδόθηκε το 1977 με τίτλο: "Learning from Las Vegas: the Forgotten Symbolism of Architectural Form". Το δεύτερο μανιφέστο αποτελεί μία ακόμη πιο καυστική επίπληξη στο συμβατικό μοντερνισμό και στα ελίτ αρχιτεκτονικά γούστα. Το βιβλίο επινόησε τους όρους "Duck" ("Πάπια") και "Decorated Shed" ("Διακοσμημένο υπόστεγο"), οι οποίοι αποτελούν περιγραφές των δύο κυρίαρχων τρόπων ενσωμάτωσης της εικονογραφίας στα κτίρια. Το έργο των Βεντούρι, Σκοτ Μπράουν και Τζον Ράουτς υιοθέτησε την τελευταία στρατηγική, παράγοντας απλά «διακοσμημένα υπόστεγα» με πλούσια, περίπλοκη και συχνά έντονη διακόσμηση με άνθη. Ο Βεντούρι και η σύζυγός του συνέγραψαν αρκετά ακόμη βιβλία στα τέλη του αιώνα, αλλά τα συγκεκριμένα δύο έχει αποδειχθεί ότι μέχρι στιγμής έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή.