cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απελευθέρωση της Καλαμάτας
Η κατάληψη της Καλαμάτας
Τότε μόνο ο διοικητής Αρναούτογλου κατάλαβε την παγίδα αλλά, αποκλεισμένος καθώς ήταν, δεν μπορούσε πια να διαφύγει προς την Τριπολιτσά (σημ. Τρίπολη). Αποφάσισε τότε να συγκεντρωθούν οι Τούρκοι στα σπίτια της πόλης που προσφέρονταν για άμυνα. Ωστόσο, με την είσοδο των επαναστατών στην Καλαμάτα, στις 23 Μαρτίου, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης συμβούλευσε τον Αρναούτογλου να εγκαταλείψει τις σκέψεις για αντίσταση, αφού αυτή θα ήταν μάταιη, και να παραδοθεί. Έτσι την ίδια ημέρα ο Τούρκος διοικητής παρέδωσε με έγγραφη συμφωνία την πόλη και τον οπλισμό της φρουράς της.
Το μεσημέρι, 24 ιερείς και ιερομόναχοι ευλόγησαν, μετά από συγκινητική δοξολογία, τις ελληνικές σημαίες και όρκισαν τους επαναστάτες. Η τελετή αυτή έλαβε χώρα στις όχθες του Νέδωνα, μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, ενώ ακούγονταν οι καμπάνες και οι θριαμβευτικές κραυγές των Ελλήνων. Για τη δοξολογία, είχαν συρρεύσσει χιλιάδες κόσμου κάθε ηλικίας – οπλισμένων, αμάχων, γυναικών και παιδιών. Περί το μεσημέρι ήλθαν και οι πολεμικοί αρχηγοί με τις σημαίες τους. Εκεί, κοντά στον βυζαντινό ναό των Αγίων Αποστόλων (κατά την επικρατούσα άποψη), συγκεντρώθηκαν 24 ιερείς και ιερομόναχοι (ο μητροπολίτης Χρύσανθος Παγώνης ήταν αιχμάλωτος στην Τριπολιτσά) φέροντες τα ιερατικά άμφια και τις άγιες εικόνες, ευλόγησαν τις επαναστατικές σημαίας και ανέπεμψαν δεήσεις υπέρ του αγώνα. Ο Πετρόμπεης, έδωσε όρκο ότι θα αγωνισθεί μέχρις εσχάτων για την ελευθερία της πατρίδας. Ορκίστηκαν και όλοι οι πολεμιστές, σηκώνοντας το χέρι.
Στη συνέχεια, έγινε σύσκεψη των οπλαρχηγών κατά την οποία συστάθηκε επαναστατική επιτροπή με το όνομα "Μεσσηνιακή Γερουσία" η οποία θα συντόνιζε τον αγώνα. Ηγέτης της, τιμητικά, διορίστηκε ο Πετρόμπεης στον οποίο δόθηκε ο τίτλος "αρχιστράτηγος των Σπαρτιατικών δυνάμεων". Στην ίδια σύσκεψη συζητήθηκαν επίσης οι επόμενες επαναστατικές ενέργειες. Ο Κολοκοτρώνης πρότεινε να προχωρήσουν όλοι μαζί προς το εσωτερικό της Πελοποννήσου, με σκοπό να προλάβουν την περαιτέρω ενίσχυση της Τριπολιτσάς, η οποία έπρεπε να είναι ο βασικός στόχος των επαναστατών. Αντίθετα, οι Μεσσήνιοι και ο Πετρόμπεης ήθελαν να πολιορκηθούν τα μεσσηνιακά κάστρα των επαρχιών Μεθώνης και Κορώνης, τα οποία αποτελούσαν κίνδυνο για τους Έλληνες των περιοχών αυτών. Τελικά αποφασίστηκε ο Πετρόμπεης με τους πιο ηλικιωμένους προκρίτους να μείνουν στην Καλαμάτα για να συντονίζουν τις επιχειρήσεις και τον ανεφοδιασμό των αγωνιστών και οι υπόλοιποι επαναστάτες να πολιορκήσουν τα μεσσηνιακά κάστρα. Ο Κολοκοτρώνης ορίστηκε επικεφαλής των ενόπλων που ξεκίνησαν για την Καρύταινα μαζί με τον Παπαφλέσσα, τον Αναγνωσταρά και τον Κεφαλά. Για το σκοπό αυτό, ο Δημήτριος Παπατσώνης του προσέφερε ένα άλογο με την ιπποσκευή του και εκατό χρυσούς ρουμπιέδες.
Η δεκαμελής επιτροπή, η οποία σε κάποια έγγραφα ονομάζεται «Μεσσηνιακή Γερουσία» και σε άλλα «Σύγκλητος η εν Καλαμάτα», θεωρείται η πρώτη πολιτική εξουσία της ελεύθερης Ελλάδας. Δεν είναι απολύτως γνωστά τα πρόσωπα που μετείχαν σ’ αυτή την επιτροπή. Τις προκηρύξεις της υπογράφει μόνον ο Πετρόμπεης. Με ημερομηνία 23 Μαρτίου ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και η Μεσσηνιακή Γερουσία ανακοίνωσαν διεθνώς, με το έγγραφο «Προειδοποίησις εις τας ευρωπαϊκάς αυλάς», την κήρυξη της Επανάστασης. Η επαναστατική αυτή προκήρυξη, αφού εξέθετε στην Ευρώπη τα δίκαια αίτια τα οποία παρακίνησαν το έθνος των Ελλήνων να αρπάξει τα όπλα και να απελευθερωθεί από τον τυραννικό ζυγό, ζητούσε τη βοήθειά της.
Σχετικά με τη δοξολογία
Τη δοξολογία στην Καλαμάτα αναφέρουν σε απομνημονεύματά τους αγωνιστές του 1821 όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Παναγιώτης Παπατσώνης , ο Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος), ο Σπηλιάδης κ.ά. Περισσότερες λεπτομέρειες αναφέρει ο Φιλήμων. Ο Τζόρτζ Φίνλεϋ την τοποθετεί στις 5 Απριλίου / 24 Μαρτίου και την αναφέρει ως το πρώτο «Te Deum» για την επιτυχία της Επανάστασης. Περιγράφει τη συγκίνηση λέγοντας ότι "Πατριωτικά δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλα των άγριων πολεμιστών, και άγριοι οπλοφόροι έκλαιγαν σαν παιδιά. Όλοι οι παρόντες αισθάνονταν ότι το γεγονός άνοιγε μια νέα εποχή για την Ελληνική ιστορία, και όταν η σύγχρονη Ελλάδα παράγει ιστορικούς, καλλιτέχνες και ποιητές, αυτή η σκηνή αναμφίβολα θα βρει τη θέση της στο Πάνθεο της Δόξας".
Οι γραπτές μαρτυρίες της εποχής δεν αναφέρουν σε ποιόν ναό έγινε η δοξολογία του 1821. Σε δευτερογενείς πηγές επικράτησε η άποψη ότι έγινε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων,  λανθασμένα επειδή στην εποχή τους ήταν ο μόνος σωζόμενος ναός στην περιοχή αλλά και με βάση κάποιο πρόχειρο σημείωμα το οποίο θεωρείται πλαστό, κατά την άποψη του ιστοριοδίφη Ν. Ζέρβη. Κατ’ αυτόν η δοξολογία έγινε στον Ναό του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου (σήμερα «Αγιάννη»), όπως αναφέρεται σε ομιλία του 1865 από τον τότε δάσκαλο Αδαμάντιο Ιωαννίδη. . Ο εν λόγω ναός ήταν αρχικά βυζαντινός, καταστράφηκε στα Ορλωφικά το 1770,  ανοικοδομήθηκε πριν από την Επανάσταση του ’21, καταστράφηκε από τον Ιμπραήμ το 1825 και ανοικοδομήθηκε εκ νέου το 1865.
Μετά από πρόταση του τότε Υπ. Εσωτερικών Γ. Παπανδρέου με Βασιλικό Διάταγμα του 1947 αποφασίστηκε ο εορτασμός της επετείου της απελευθέρωσης της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821 και η τέλεση δοξολογίας και επιμνημόσυνης δέησης στον Ναό των Αγίων Αποστόλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Καλαμάτα
Ιωάννης Πεσμαζόγλου
Ο '''Ιωάννης Γ. Πεσμαζόγλου''' (1857-1906) υπήρξε τραπεζίτης, οικονομολόγος και πολιτικός (βουλευτής).
Βιογραφία
Κωνσταντινουπολίτης στην καταγωγή, σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Παρίσι και στην αρχή εργάσθηκε στη γαλλική τράπεζα Credit Lyonnais στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και αργότερα το 1882 ανέλαβε διευθυντής της βρετανικής τράπεζας Anglo-Egyptian Bank. Στη συνέχεια ήλθε στην Αθήνα όπου και ίδρυσε δική του Τράπεζα, η οποία το 1897 συγχωνεύθηκε με την Τράπεζα Αθηνών, της οποίας και ανέλαβε διευθυντής και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου αυτής μέχρι το θάνατό του.
Ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου ίδρυσε επίσης την "Προνομιούχο Εταιρεία προς προστασία της σταφίδας" (Ενιαία), καθώς και την "Εταιρεία Οίνων και Οινοπνευμάτων" με τις οποίες και λύθηκε το τότε δυσχερές πολιτικό-οικονομικό θέμα που είχε προκύψει γνωστό ως σταφιδικό ζήτημα, είχε δε θετικά προπαρασκευάσει την ενοποίηση του Ελληνικού δημόσιου χρέους και τη μετατροπή αυτού σε δραχμές, σχέδιο που όμως ματαίωσε ο πρόωρος θάνατός του.
Από το 1900 ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε Βουλευτής Αθηνών, Μεσσηνίας και Ηλείας. Τέλος με δωρεές του ιδρύθηκαν οι τότε νυκτερινές Σχολές του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών.
Γιοί του ήταν οι Ανδρέας, Στέφανος και Γεώργιος Πεσμαζόγλου. Ο γιος του, Ανδρέας, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό αλλά πέθανε το 1927, σε ηλικία μόλις 27 ετών λόγω άγνωστης οξείας νόσου ενώ ο Στέφανος ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, ιδρύοντας την εφημερίδα «Πρωΐα».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Οικογένεια Πεσμαζόγλου Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν
Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν (πρωτότυπος τίτλος: The Miracle Worker) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1962 σε σκηνοθεσία Άρθουρ Πεν. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Γουίλιαμ Γκίμπσον, ο οποίος εμπνεύστηκε από το μυθιστόρημα της Έλεν Κέλερ Η ιστορία της ζωής μου για τη συγγραφή του. Η ταινία χάρισε το Όσκαρ Α' και Β' γυναικείου ρόλου στις πρωταγωνιστριές της Αν Μπάνκροφτ και Πάτι Ντιουκ αντιστοίχως.
Υπόθεση
Η νεαρή Έλεν Κελερ (Πάτι Ντιούκ) είναι εκ γεννετής τυφλή, κουφή και μουγκή κι έτσι ανίκανη να επικοινωνήσει με τους γύρω της, γενονός που την κάνει να φέρεται βίαια και παράλογα. Οι απεγνωσμένοι γονείς της ζητούν βοήθεια από την μισότυφλη δασκάλα Άννι Σάλιβαν (Αν Μπάνκροφτ). Με την επιμονή και την αγάπη της, αλλά κυρίως με το πείσμα της, η Άννι καταφέρνει να εισχωρήσει στον μοναχικό κόσμο της Έλεν και να την διδάξει πώς να επικοινωνεί με το περιβάλλον της.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η πραγματική ιστορία της κωφάλαλης και τυφλής Έλεν Κέλερ και η προσπάθεια της δασκάλας της Αν Σάλιβαν να την κάνει να επικοινωνήσει με το περιβάλλον ενέπνευσε τον Γουίλιαμ Γκίμπσον να γράψει το θεατρικό έργο The Miracle Worker που έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το 1959 με πρωταγωνίστριες την Αν Μπάνκροφτ στον ρόλο της Σάλιβαν την Πάτι Ντιουκ στον ρόλο της μικρής Έλεν Κέλερ. Όταν η United Artists αγόρασε τα δικαιώματα του θεατρικού από τον Γκίμπσον, πρότειναν για το ρόλο της Σάλιβαν αρχικά την Ίνγκριντ Μπέργκμαν κι έπειτα τις Όντρεϊ Χέπμπορν και Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Μόνο ο Άρθουρ Πεν πίστευε ότι το καταλληλότερο άτομο για το ρόλο ήταν η Αν Μπάνκροφτ που στο μεταξύ είχε καταφέρει να κερδίσει Βραβείο Τόνυ για την ερμηνεία της. Η United artists προσέλαβε την Μπάνκροφτ μειώνοντας τον προϋπολογισμό της ταινίας και κατ' επέκταση προσέλαβαν και την Πάτι Ντιουκ για το ρόλο της Κέλερ (παρόλο που η Ντιουκ ήταν 15 χρονών κι η Κέλερ στο θεατρικό 7).
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Νιου Τζέρσεϊ και οι δυο πρωταγωνίστριες φορούσαν ενισχυμένα κοστούμια για να αποφύγουν πιθανούς τραυματισμούς στη σκηνή στην οποία η Σάλιβαν προσπαθεί να καθησυχάσει την Κέλερ. Η σκηνή αυτή χρειάστηκε τρεις κάμερες και πέντε μέρες γυρισμάτων.
Υποδοχή της ταινίας και Βραβεύσεις
Η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία μετα την προβολή της συγκινώντας τόσο το κοινό όσο και τους κριτικούς. Η ακαδημία των όσκαρ την πρότεινε για 5 βραβεία όσκαρ και κέρδισε δύο, ένα για την Μπάνκροφτ κι ένα για την Ντιουκ. Η Μπάνκροφτ βρέθηκε συνυποψήφια με δύο ιερά τέρατα του κινηματογράφου την Μπέτι Ντέιβις, η οποία θεωρούνταν φαβορί για το Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; (Whatever Happened To Baby Jane?), και την Κάθριν Χέπμπορν για το Μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα (Long Day's Journey Into The Night). Η Μπάνκροφτ πιστεύοντας ότι δεν είχε καμία τύχη προτίμησε να παραμείνει στο Μπρόντγουεϊ όπου εμφανιζόταν στο θεατρικό του Μπέρτολντ Μπρεχτ Μάνα κουράγιο. Η Τζόαν Κρόφορντ που ήθελε να σαμποτάρει τη συμπρωταγωνίστριά της στο Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν, Μπέτι Ντέιβις, είχε προτείνει στην Μπάνκροφτ να παραλάβει εκείνη το όσκαρ για λογάριασμό της. Όταν το όνομα της νικήτριας ανακοινώθηκε από το μεγάφωνο η Κρόφορντ παραμέρισε την σαστισμένη Ντέιβις και παρέλαβε το όσκαρ για λογαριασμό της Μπάνκροφτ λέγοντας: Η Αν μου έδωσε το εξής σημείωμα: "Αγαπητή Τζόαν οι λόγοι για τους οποίους κέρδισα είναι τρεις: ο Φρεντ Κόου, ο Άρθουρ Πεν κι ο Γουίλιαμ Γκίμπσον. 'Ετσι η Αν Μπάνκροφτ η οποία είχε προσπαθήσει, χωρίς μεγάλη επιτυχία, να κατακτήσει το Χόλιγουντ τη δεκαετία του '50 έγινε σταρ και έκανε τεράστια καριέρα στον κινηματογράφο τα χρόνια που ακολούθησαν.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Επανεκτελέσεις
Το Θαύμα της Άννι Σάλιβαν γυρίστηκε άλλες δυο φορές για την τηλεόραση. Η πρώτη επανεκτέλεση έγινε το 1979 κι η δεύτερη το 2000.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άρθουρ Πεν Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Περιφέρεια Μανταλέι
Η περιφέρεια Μανταλέι (Βιρμανικά: မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး, προφέρεται: máɴdəlé táiɴ dèθa̰ dʑí, πρώην Διαίρεση Μανταλέι) είναι μια διοικητική διαίρεση της Μιανμάρ. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, συνορεύει με τις περιφέρειες Σαγκαΐνγκ και Μαγκουάι προς τα δυτικά, την πολιτεία Σαν προς τα ανατολικά, και τη περιφέρεια Μπάγκο και τη πολιτεία Καγίν στο νότο. Η περιφερειακή πρωτεύουσα είναι το Μανταλέι. Νότια της περιφέρειας βρίσκεται η εθνική πρωτεύουσα Νέπιντο. Η περιφέρεια αποτελείται από επτά επαρχίες, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 30 δήμους και 2,320 πτέρυγες και το εκτάσεις χωριών.
Η περιφέρεια Μανταλέι είναι σημαντική στην οικονομία της Μιανμάρ, αντιπροσωπεύοντας το 15% της εθνικής οικονομίας. Είναι υπό τη διοίκηση της Περιφερειακής Κυβέρνησης της Μανταλέι. Ο επικεφαλής υπουργός είναι ο Ζάου Μγιντ Μαούνγκ. Η έκταση είναι 37.945,6 τ.χλμ. Η ζώνη ώρας είναι η UTC+06:30.
Ιστορία
Η ιστορία της περιφέρειας Μανταλέι είναι κατά πολύ η ίδια με αυτή της Άνω Μιανμάρ, εκτός από το ότι για μεγάλο μέρος της ιστορίας της Βιρμανίας, η πολιτική δύναμη προερχόταν από τις βασιλικές πρωτεύουσες που βρίσκονται στην περιφέρεια Μανταλέι. Η πρωτεύουσα της χώρας, η Νέπιντο, και οι περισσότερες πρώην βασιλικές πρωτεύουσες της Βιρμανίας - το Μπαγκάν, η Άβα, η Αμαραπούρα και το Μανταλέι—όλες βρίσκονται εδώ.
Οι θιβετοβιρμανόφωνοι Πιου ήταν οι πρώτοι ιστορικοί κάτοικοι που κυριάρχησαν στην ξηρή ζώνη στην κεντρική Μιανμάρ, που περιλαμβάνει την περιφέρεια Μανταλέι ήδη από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Από τις αρχές του 9ου αιώνα, οι Πιου αποδεκατίστηκαν σε μια σειρά πολέμων με το βασίλειο Νανζάο από το Γιουνάν. Οι Βιρμανοί, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στην περιοχή από το Γιουνάν τον 9ο αιώνα, ίδρυσαν δική τους πόλη, το Παγκάν, το 849. Η δυναστεία του Παγκάν σιγά-σιγά κυριάρχησε στην κεντρική ζώνη κατά τους επόμενους δύο αιώνες, και από τα τέλη του 11ου αιώνα, στη σημερινή Μιανμάρ. Η Βιρμανική γλώσσα και αλφάβητο ήρθε στο προσκήνιο με την βασιλική πατρωνία των βασιλιάδων του Παγκάν.
Μετά την πτώση του Παγκάν προς τους Μογγόλους το 1287, τμήματα της κεντρικής Μιανμάρ ελέγχονταν από μια σειρά ηγεμόνων: τους Μογγόλους (1287-π. 1303), τους Μγινσαΐνγκ (1298-1313), τους Πίνγια (1313-1364), και τους Σαγκαΐνγκ (1315-1364). Το 1364, το βασίλειο Άβα ηγούμενο από βιρμανοποιημένους βασιλιάδες Σαν επανένωσαν όλη την κεντρική Μιανμάρ. Η Κεντρική Μιανμάρ ήταν υπό τον έλεγχο των Άβα μέχρι το 1527, και υπό τους Σαν του Μοχνγίν (1527-1555). Ο Βιρμανικός πολιτισμός και λογοτεχνία εγκαθιδρύθηκε σε αυτή την εποχή. Η Κεντρική Βιρμανία ελεγχόταν από το Βασίλειο Λάσιο από το 1555 μέχρι το 1752. Μέρη της περιοχής, έπεσε για βραχύβιο χρονικό διάστημα στους Μον του Πεγκού (Μπάγκο) (1752-1753). Η Δυναστεία Κονμπαούνγκ κυβέρνησε την περιοχή μέχρι τον Δεκέμβριο του 1885, όταν έχασε όλη την Άνω Μιανμάρ στο Τρίτο Αγγλοβιρμανικό Πόλεμο.
Η Βρετανική διοίκηση οργάνωσε εφτά διαιρέσεις στην Άνω Μιανμάρ: Μανταλέι, Μεϊκτίλα, Μίνμπου, Σαγκαΐνγκ, και τις Ομόσπονδες Πολιτείες Σαν (Βόρεια και Νότια). Η διαίρεση Μανταλέι περιλαμβάνεται στη σημερινή πολιτεία Κατσίν. Γύρω στο 1940, η διαίρεση Μεϊκτίλα συγχωνεύτηκε με τη διαίρεση Μανταλέι. Μεγάλο μέρος της Ανώτερης Μιανμάρ, συμπεριλαμβανομένης της διαίρεσης Μανταλέι, βρισκόταν υπό Ιαπωνική κατοχή στον Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ Μαΐου 1942 και Μαρτίου 1945. Όταν η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιανουάριο του 1948, οι επαρχίες Μγικγίνα και Μπάμο αποσπάστηκαν για την δημιουργία της πολιτείας Κατσίν.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η επαρχία Μανταλέι αποτελείται από 31 δήμους οργανωμένες σε επτά επαρχίες. Αυτές είναι οι παρακάτω:
Δημογραφικά στοιχεία
Η πλειοψηφία του πληθυσμού στην περιφέρεια Μανταλέι είναι Βιρμανοί. Στη μητροπολιτική περιοχή του Μανταλέι, ωστόσο, υπάρχει μεγάλη κινεζική κοινότητα, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι πρόσφατοι μετανάστες από το Γιουνάν, τώρα σχεδόν αντίπαλοι του Βιρμανικού πληθυσμού. Μια μεγάλη κοινότητα των Ινδών ζει εδώ. Μια συρρικνωμένη αγγλοβιρμανική κοινότητα εξακολουθεί να υπάρχει στο Πγιν Ου Λουίν και το Μανταλέι. Ένας αριθμός Σαν ζουν κατά μήκος των ανατολικών συνόρων της περιοχής.
Τα βιρμανικά είναι η κύρια γλώσσα της διαίρεσης. Ωστόσο, τα Κινέζικα ομιλούνται όλο και περισσότερο στη Μανταλέι και στο Μογκόκ.
Εκπαίδευση
Οι εκπαιδευτικές ευκαιρίες στη Μιανμάρ είναι εξαιρετικά περιορισμένες έξω από τις κύριες πόλεις, τη Γιανγκόν και το Μανταλέι. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, πάνω από 1 εκατομμύριο φοιτητές ήταν εγγεγραμμένοι σε 4.467 σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το 2005. Στο σύνολο, η συντριπτική πλειοψηφία, περίπου 4.000, είναι δημοτικά σχολεία. Μόνο το 13% των μαθητών του δημοτικού πηγαίνει στο γυμνάσιο. Η περιοχή έχει μερικά από τα καλύτερα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Μιανμάρ. Καθώς η ιατρική, η μηχανική και η πληροφορική είναι τα πιο περιζήτητα επαγγέλματα στη Μιανμάρ, το Πανεπιστήμιο Ιατρικής της Μανταλέι, το Πανεπιστήμιο Οδοντιατρικής Ιατρικής στο Μανταλέι, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Μανταλέι και το Πανεπιστήμιο Υπολογιστικών Σπουδών στο Μανταλέι είναι από τα πιο εκλεκτικά πανεπιστήμια στη Μιανμάρ. Άλλα άκρως επιλεκτικά σχολεία είναι το Πανεπιστήμιο Αεροδιαστημικής Μηχανικής της Μιανμάρ και οι στρατιωτικές ακαδημίες στο Πγινουλουίν: Η Ακαδημία Υπηρεσιών Άμυνας και Τεχνολογική Ακαδημία Ενόπλων Δυνάμεων.
Φροντίδα υγείας
Η γενική κατάσταση της υγείας στη Μιανμάρ είναι κακή. Η στρατιωτική κυβέρνηση δαπανά από το 0.5% έως το 3% του ΑΕΠ της χώρας για την υγειονομική περίθαλψη, με συνέπεια να κατατάσσεται μεταξύ των χαμηλότερων στον κόσμο. Αν και η υγεία είναι ονομαστικά δωρεάν, στην πραγματικότητα, οι ασθενείς πρέπει να πληρώσουν για την ιατρική περίθαλψη και τη θεραπεία, ακόμη και σε δημόσιες κλινικές και νοσοκομεία. Τα δημόσια νοσοκομεία στερούνται πολλές από τις βασικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμό. Παρακάτω είναι μια περίληψη του δημόσιου υγειονομικού συστήματος της περιφέρειας, κατά το οικονομικό έτος 2002-2003. Το 2005, το δημόσιο σύστημα υγείας της διαίρεσης Μανταλέι είχε ελαφρώς πάνω από 1.000 γιατρούς και περίπου 2.000 νοσηλευτές που εργάζονται σε 44 νοσοκομεία και 44 κέντρα υγείας. Πάνω από 30 νοσοκομεία είχαν λιγότερες από 100 κλίνες. Δεδομένου ότι σχεδόν όλα τα μεγάλα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία και οι γιατροί βρίσκονται στο Μανταλέι, αυτά τα χαμηλά νούμερα για μια διαίρεση με 6 εκατομμύρια κατοίκους είναι στην πραγματικότητα ακόμα χειρότερα στο υπόλοιπο της διαίρεσης, αν και τα στοιχεία αυτά πιστεύεται ότι έχουν βελτιωθεί με την έλευση του Νέπιντο ως πρωτεύουσα της χώρας, το 2006, αν και το επίπεδο βελτίωσης παραμένει μη αναφερόμενο. Οι πιο ευκατάστατοι παρακάμπτουν το δημόσιο σύστημα υγείας και πηγαίνουν σε ιδιωτικές κλινικές στη Μανταλέι ή το Γιανγκόν, προκειμένου να λάβουν πιο γρήγορη ιατρική βοήθεια και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας. Οι πλούσιοι συνήθως πάνε στο εξωτερικό (συνήθως στη Μπανγκόκ ή τη Σιγκαπούρη) για θεραπεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Μιανμάρ
Προσωπικός αφορισμός
Σύμφωνα με το ισχύον ελληνικό εκκλησιαστικό δίκαιο, ο αφορισμός, που οι απαρχές του ανάγονται στους βυζαντινούς χρόνους, είναι ποινή που επιβάλει η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε ένα χριστιανό, όταν παρεκτρέπεται από τις θρησκευτικές δοξασίες κατά τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλεί σκάνδαλο στη κοινωνία των χριστιανών αφού προηγουμένως κληθεί να αποκηρύξει τις ιδέες του, αποκλείοντάς τον από τη συμμετοχή στις λατρευτικές τελετές και και τα Μυστήρια.
Λεκτικό
Ο Άγγελος Βλάχος μας παραδίδει το λεκτικό του αφορισμού του Ανδρόνικου του Κομνηνού όταν ο Πατριάρχης Βασίλειος Καματηρός, παιδικός φίλος και ευνοούμενος άλλοτε του Ανδρονίκου, για να κολακέψει τον νέο βασιλέα (Ισαάκιο Β' Άγγελο) αφώρισε τον νεκρό. Από τον άμβωνα ψηλά της Μεγάλης Εκκλησίας φώναξε:
«''Κατηραμένος ἔστω καί ἂλυτος καί τυμπανιαῖος. Οι λίθοι καί οἱ σίδηροι λυθήσονται αὐτός δέ μηδαμῶς. Κλῆρος αὐτοῦ ἔστω ἡ λέπρα τοῦ Γιεζή καί  ἡ  ἀγχόνη τοῦ Ιούδα. Στέκων εἴη καί τρέμων ἐν τη γεέννῃ  ὡς  ὁ Κάϊν έως οὖ μεταγνῷ''».
Τελετουργικό
Το τελετουργικό μάς το παρέχει ο Γεώργιος Σεφέρης στο χειρόγραφο Σεπ. ΄41:
Σαβέλλιος
Ο Σαβέλλιος ήταν βορειοαφρικανός αιρετικός θεολόγος και συγγραφέας. Ανήκε στους μοναρχιανούς και πατροπασχίτες ή τροπικούς μοναρχιανούς. Έζησε μεταξύ 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ.
Η διδασκαλία του
Δίδασκε ότι ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο είναι τρεις φανερώσεις του ενός και μοναδικού Θεού και όχι τρεις ξεχωριστές υποστάσεις της Τριάδας. Για τον Σαβέλλιο τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας δεν αποτελούσαν τρεις διακεκριμένες υποστάσεις αλλά μία ουσία. Η ουσία αυτή προσιδίαζε με την αριστοτελική πρώτη ουσία. Αυτή η μία ουσία εμφανίστηκε με τρία προσωπεία (πρόσωπα) ως ΄΄Πατήρ΄΄ στην εποχή της ΄΄Παλαιάς Διαθήκης΄΄, ως ΄΄Υιός΄΄ στην ΄΄Καινή΄΄ και ως ΄΄΄Αγιο Πνεύμα΄΄ στην ΄΄Εκκλησία΄΄. Το πρόσωπο του πατρός στη σκέψη του Σαβάλλιου γινόταν μια απρόσωπη θεία ουσία, μια αφηρημένη φιλοσοφική ιδέα. Ο ΄΄Υιός΄΄ και το ΄΄Πνεύμα΄΄ ήταν τρόποι έκφρασης της ουσίας. Η διδασκαλία αυτή έχει στοιχεία νεοπλατωνικά καθώς παρουσιάζει την ΄΄Τριάδα΄΄ ως μονάδα διευρυμένη.
Πηγές
Κατηγορία:Θεολόγοι
Κομητεία του Παλιάρς
Η Κομητεία του Παλιάρς (στα καταλανικά Comtat de Pallars, στα λατινικά Comitatus Paliarensis) ήταν μια μεσαιωνική κομητεία που δημιουργήθηκε στα πλαίσια της Ισπανικής Μαρκίας, στα εδάφη της σημερινής Καταλονίας γύρω στο 920. Από την πρώτη αυτή κομητεία με το όνομα Παλιάρς κατά το 1011 προέκυψαν δύο νέες κομητείες με το όνομα Άνω Παλιάρς και Κάτω Παλιάρς.
Γεωγραφικά επεκτεινόταν μεταξύ του βορείου τμήματος της λεκάνης του ποταμού Νογέρα Παλιαρέζα και της περιοχής της σημερινής Πόμπλα δε Σεγού. Περιλάμβανε επίσης τις κοιλάδες του Άνεου, του Καρδός, της Φερέρα και του Φλεμισέλ.
Ιστορία
Το Παλιάρς γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της κατάκτησης της περιοχής της από τον κόμη της Τουλούζης Γουλιέλμο Α’ μεταξύ 802 και 803, ο οποίος το ένταξε στα εδάφη της κομητείας του, μαζί με τη γειτονική κομητεία της Ριβαγόρθα. Οι τουλουζιανοί κόμητες ίδρυσαν αρκετά μοναστήρια στην περιοχή ενώ ο Καρλομάγνος την ενέταξε στην δικαιοδοσία της Επισκοπής του Ουρζέλ. Η εξάρτηση από την Τουλούζη και γενικότερα την φραγκική εξουσία έπαυσε προσωρινά με την εξέγερση του Αθνάρ Γκαλίντο γύρω στο 844 κι επετεύχθη οριστικά το 872 όταν και ένας τοπικός κύριος, μετέπειτα γνωστός ως Ραϋμόνδος Α’ του Παλιάρς και της Ριβαγόρθα εξεγέρθηκε εναντίον του Καρόλου του Φαλακρού και ανεξαρτητοποίησε de facto τις δύο κομητείες το 872.
Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας του Παλιάρς και της Ριβαγόρθα υπό τον Ραϋμόνδο χαρακτηρίστηκαν από τις έντονες προσπάθειες του νέου κυρίαρχου να παγιώσει την εξουσία του: ίδρυσε ανεξάρτητη επισκοπή του Παλιάρς (που επέζησε από το 888 μέχρι το 949) και ενθρόνισε τον ανιψιό του Σάντσο Γκαρθές Α’ στο γειτονικό βασίλειο της Παμπλόνα. Μέχρι τον θάνατο του Ραϋμόνδου το 920 η νέα κομητεία υπέφερε ιδιαίτερα από τις επιδρομές των μουσουλμάνων ηγετών της Σαρακούστα και της Λάριδα.
Με τον θάνατο του Ραϋμόνδου, τα εδάφη του μοιράστηκαν στους γιους τους, με τη Ριβαγόρθα να περνά στα χέρια του Μιρό και του Μπερνάρδου Ουνιφρέδου και το Παλιάρς σε αυτά των Ιζάρν και Λιοπ. Ο Ιζάρν Α’ του Παλιάρς πέθανε χωρίς διαδοχή ενώ ο Λιοπ Α’ του Παλιάρς, παντρεμένος με την κόρη του Μιρό Β’ της Σερδάνια, ένωσε την δυναστεία του Παλιάρς με αυτή του Βιλφρέδου του Τριχωτού. Ο εκ νέου διαχωρισμός της κομητείας, αυτή τη φορά σε Άνω και Κάτω Παλιάρς, θα συμβεί ανάμεσα στους εγγονούς του Λιοπ Α’, τον Γουλιέλμο Β’ και το Ραϋμόνδο Γ’.
Οι κόμητες του Παλιάρς ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεσαιωνικές κομητείες της Καταλωνίας
Υπουργός Επικρατείας του Μονακό
Ο Υπουργός Επικρατείας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης του Πριγκιπάτου του Μονακό. Διορίζεται από και είναι υφιστάμενος του Πρίγκιπα ή της Πριγκίπισσας του Μονακό. Στη διάρκεια της θητείας του, είναι αρμόδιος για τις κυβερνητικές ενέργειες και παράλληλα είναι υπουργός Εξωτερικών (αρμόδιος για τις διεθνείς σχέσεις). Ως εκπρόσωπος του Πρίγκιπα, ασκεί και εκτελεστικά καθήκοντα, διευθύνει την αστυνομία και είναι επικεφαλής του κυβερνητικού συμβουλίου με δικαίωμα ψήφου.
Ιστορικό
Το αξίωμα συστάθηκε το 1911 με την υιοθέτηση του συντάγματος. Μέχρι την αναθεώρηση του συντάγματος του 2002, απαιτείτο να ήταν Γάλλος πολίτης, επιλεγμένος από αρκετούς ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους που προτείνονταν από την κυβέρνηση της Γαλλίας. Από το 2002 ο Υπουργός Επικρατείας μπορεί να είναι είτε Γάλλος είτε Μονεγάσκος και επιλέγεται ή διορίζεται από τον πρίγκιπα, έπειτα από πρόταση της γαλλικής κυβέρνησης.
Πηγές
Κρατικοι υπ
Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης
Με το όνομα Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης αναφέρρονται οι:
Σίγκμουντουρ Νταβίντ Γκουνλάουγκσον
Ο Σίγκμουντουρ Νταβίντ Γκουνλάουγκσον (ισλ. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson σωστή προφορά Σίγμυντυρ Τάβιδ Κυνλέυχσον) είναι Ισλανδός πολιτικός, αρχηγός του Προοδευτικού Κόμματος και πρωθυπουργός της χώρας από τις 10 Μαΐου 2013 ως το 2016.
Στις 18 Ιανουαρίου 2009, εξελέγη πρόεδρος του Προοδευτικού Κόμματος, κερδίζοντας στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος τον Χόσκουλντουρ Θόρχαλσον. Εξελέγη για πρώτη φορά στο Αλθίνγκι στις εκλογές του 2009 για την εκλογική περιφέρεια του Βορείου Ρέικιαβικ.
Στις 22 Ιανουαρίου 2009, πρότεινε την στήριξη μίας κυβέρνησης μειοψηφίας που θα αποτελούνταν από την Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία και το Αριστερό-Πράσινο Κίνημα αντί για μια ενδεχόμενη κυβέρνηση μεταξύ της Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας και του Κόμματος Ανεξαρτησίας, πράγμα που θα οδηγούσε σε πρόωρες εκλογές. Την επόμενη μέρα, ο τότε πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε ανακοίνωσε εκλογές για τις 9 Μαΐου 2009, στις οποίες δεν θα μπορούσε να συμμετέχει ως υποψήφιος για λόγους υγείας.
Στις εκλογές του 2013, το Προοδευτικό Κόμμα και το Κόμμα Ανεξαρτησίας κέρδισαν από 19 έδρες το καθένα και αποφασίστηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας μεταξύ των δύο κομμάτων. Στις 30 Απριλίου 2013, ο πρόεδρος της Ισλανδίας Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον παρέδωσε στον Γκουνλάουγκσον εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
Ο Σίγκμουντουρ Νταβίντ Γκουνλάουγκσον παραιτήθηκε στις 5 Απριλίου 2016 ύστερα από την εμπλοκή του στο σκάνδαλο της διαρροής των Panama Papers.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ισλανδίας
Κλειώ (έντυπο)
Η Κλειώ ήταν ελληνικό καλλιτεχνικό περιοδικό του 19ου αιώνα.
Ιστορική αναδρομή
Ήταν ένα από τα καλλιτεχνικά περιοδικά πριν από το 1900, τα οποία άφησαν εποχή στον Ελληνικό δημοσιογραφικό κόσμο.
Η Κλειώ εκδόθηκε το 1885 στη Λειψία και συνεχίστηκε να εκδίδεται μέχρι το 1889.
Πηγές
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Λειψία Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Ερισπόε
Ο Ερισπόης (πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 857) ήταν Δούκας της Βρετάνης (851 - 857). Όταν πέθανε ο προκάτοχος και πατέρας του Νομινόης ξεκίνησε με επιτυχία εκστρατεία εναντίον των Φράγκων τους οποίους συνέτριψε, πήρε κατόπιν τον τίτλο "βασιλεύς της Βρετάνης". Οι τίτλοι του ήταν περίπλοκοι όπως "πρίγκιπας της επαρχίας της Βρετάνης", "δούκας των Βρετόνων", "σφετεριστής βασιλεύς των Βρετόνων", πιθανότατα πήρε προσωρινά και τον τίτλο "βασιλεύς της Βρετάνης".
Πόλεμος με τους Φράγκους
Η ημερομηνία της γέννησης του είναι άγνωστη, στην νεότητα του ενεπλάκη σε εκστρατείες του πατέρα του εναντίον των Φράγκων στην Ρεν και την Νάντη. Ο Ερισπόε και ο σύμμαχος του Λαμβέρτος Β΄ της Νάντης ανέλαβαν προσωρινά την ηγεσία του στρατού της Βρετάνης όταν αρρώστησε ο Νομινόης (843). Ο βασιλεύς των δυτικών Φράγκων Κάρολος ο Φαλακρός καθαίρεσε από την ηγεσία της Νάντης τον Λαμβέρτο Β΄ και τοποθέτησε στην θέση του τον Ρενό του Ερμπόζ. Ο Ερισπόε ηττήθηκε στην πρώτη μάχη από τους Φράγκους, κατόπιν ανασυγκρότησε μαζί με τον Λαμβέρτο τις δυνάμεις του και τους συνέτριψε στην "μάχη της Μπλέιν", ο κόμης Ρενό σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Μετά την αποκατάσταση της υγείας του ο Νομινόης ανέλαβε ξανά την διοίκηση του στρατού του, με έδρα την Νάντη και την Ρεν που είχαν ανακτήσει έκαναν νέες επιδρομές στους Φράγκους, τους νίκησαν ξανά στην "μάχη της Μπάλον" (845). Ακολούθησε νέα συνθήκη ειρήνης στην οποία ο Κάρολος ο Φαλακρός ανέκτησε ξανά τον έλεγχο της Νάντης, ο Νομινόης και ο γιος του Ερισπόε ετοιμάστηκαν για νέα αντεπίθεση απέναντι στους Φράγκους. Στην διάρκεια της εκστρατείας ο Νομινόης πέθανε αιφνίδια, ο Κάρολος ο Φαλακρός που ήταν ακόμα τυπικά επικυρίαρχος αμφισβήτησε την νομιμότητα του γιου και διαδόχου του Ερισπόε.
Η Συνθήκη του Ανζέ
Ο Ερισπόε συγκέντρωσε τον στρατό του, ξεκίνησε την τελική αντεπίθεση στην οποία συνέτριψε τους Φράγκους του Καρόλου (22 Αυγούστου 851). Την επόμενη μέρα μετά την μάχη ο Ερισπόε συνάντησε μυστικά τον Κάρολο τον Φαλακρό στο Ανζέ και έκλεισαν ειρήνη, στον Ερισπόε παραχωρήθηκαν η Ρεν, η Νάντη και μερικές πρόσθετες περιοχή νότια του Λίγηρα. Ο Κάρολος ο Φαλακρός και ο Ερισπόε έκαναν πρόσθετη συμφωνία την περίοδο 851-856 στην οποία ο Κάρολος έγινε ο νονός στον νεογέννητο γιο του Ερισπόε Κόναν. Σε αντάλλαγμα με τις συμφωνίες αυτές ο Ερισπόε έδωσε όρκο πίστης στον Κάρολο τον Φαλακρό, ακολούθησε γεύμα προς τιμή του Ερισπόε στο οποίο έκανε υπερκαταναλώσεις. Τον Φεβρουάριο του 856 ακολούθησε νέα συμμαχία ανάμεσα στους δύο ηγεμόνες στο Λουβιέρ, μια κόρη του Ερισπόε αρραβωνιάστηκε τον γιο και διάδοχο του Καρόλου του Φαλακρού Λουδοβίκο τον Τραυλό. Με την σύμφωνη γνώμη των Φράγκων ευγενών παραχωρήθηκε στο νέο ζεύγος το δουκάτο της Νευστρίας με πρωτεύουσα την Λε Μανς. Τα επόμενα χρόνια της βασιλείας του τα πέρασε σε ειρήνη με τον Κάρολο τον Φαλακρό, κυβέρνησε σαν περιφερειακός σύμβουλος της αυτοκρατορίας των Καρολιδών. Η χρήση της βασιλικής σφραγίδας έδωσε την ψευδαίσθηση ότι κατείχε τον τίτλο του βασιλιά, στην πραγματικότητα του έδωσε ο Κάρολος ο Φαλακρός το δικαίωμα να την χρησιμοποιεί ενώ ο ίδιος κατείχε την αυτοκρατορική σφραγίδα. Η εξουσία του στην Βρετάνη επεκτάθηκε νοτιότερα και ανατολικότερα σε σχέση με αυτή του πατέρα του. Η πόλη της Νάντης δέχτηκε την επίθεση των Βίκινγκ (853) αλλά σε λίγα χρόνια υποχώρησαν. Ο Ερισπόε δολοφονήθηκε από τον ξάδελφο του Σολομών της Βρετάνης που τον διαδέχθηκε (12 Νοεμβρίου 857).
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Παύλος της Βυρτεμβέργης
Ο Παύλος (γερμ. Paul von Württemberg, 19 Ιανουαρίου 1785 - 16 Απριλίου 1852) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης και της Αυγούστας των Γουέλφων, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ.
Ο Παύλος Ερρίκος Κάρολος Φρειδερίκος Αύγουστος γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όταν ο πατέρας του ήταν ακόμη κυβερνήτης της Παλαιάς Φινλανδίας. Ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν εκεί, διότι η αδελφή του Σοφία Δωροθέα είχε παντρευτεί τον Παύλο, Διάδοχο της Ρωσίας, και η μητέρα του Παύλου, Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας, τον έκανε κυβερνήτη της Παλαιάς Φινλανδίας. Οι γονείς του δεν είχαν ευτυχισμένο γάμο· όταν ο πατέρας του έγινε βίαιος, η Αυγούστα ζήτησε προστασία από την Αυτοκράτειρα, που έδιωξε τον Φρειδερίκο Α΄ και έστειλε την Αυγούστα στην Εσθονία, όπου απεβίωσε.
Ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Καρλόττα, κόρη του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία επέβλεπε τη μόρφωση του Παύλου και των δύο μεγαλύτερων αδελφών του. Ο Παύλος είχε κακή συμπεριφορά και το 1814 έκανε τον Γουλιέλμο της Οράγγης να μεθύσει. Με την ανάρμοστη συμπεριφορά του εξέθετε τον πατέρα του.
Μετά το γάμο του μετακινήθηκε από τη Στουτγάρδη στο Παρίσι, όπου σύχναζε σε παρέα διανοουμένων, όπως ο Ζωρζ Κυβιέ. Όσο ήταν στο Παρίσι έκανε δύο νόθα τέκνα. Το 1847 απεβίωσε η σύζυγός του και ο Παύλος παντρεύτηκε την ερωμένη του στην Αγγλία το επόμενο έτος. Το 1852 απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 67 ετών.
Οικογένεια
Από την ερωμένη, μετέπειτα σύζυγο Μαγδαλένα Άνχελα δε Κρόις υ Χιμένεθ είχε τέκνο:
Από την ερωμένη του Φρηντερίκε Μαργκαρέτε Πορτ είχε:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Ματθίλδη της Φλάνδρας
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|αριστερά|225px|Η Ματθίλδη της Φλάνδρας Η πράξη του γάμου της με τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή φαίνεται επεισοδιακή. Ο Γουλιέλμος έστειλε σαν δούκας της Νορμανδίας έναν απεσταλμένο στον πατέρα της, προκειμένου να ζητήσει το χέρι της κόρης του, όμως αυτή λόγω της υψηλής της καταγωγής, αφού πρόγονος της ήταν ο Άγγλος βασιλιάς Αλφρέδος ο Μέγας, δεν ήθελε να παντρευτεί έναν νόθο δούκα. Διάφορες αμφιλεγόμενες φήμες διαφορετικού περιεχομένου λένε ότι ο Γουλιέλμος ήρθε στην Φλάνδρα και την απήγαγε με την βία. Τελικά παντρεύτηκαν το 1053. Υπάρχουν φήμες ότι ήταν ερωτευμένη με τον Άγγλο απεσταλμένο στην Φλάνδρα ονομαζόμενο Μπρίχτρικ, αλλά αργότερα η αγάπη παρήκμασε τόσο, που όταν έγινε βασίλισσα της Αγγλίας ασκώντας πραγματική εξουσία δήμευσε τα εδάφη του και τον έκλεισε στην φυλακή, όπου και πέθανε.
Όταν ο Γουλιέλμος προετοιμάστηκε να επιτεθεί στην Αγγλία, η Ματθίλδη εξόπλισε ένα πλοίο, την Μόρα, με δικά της χρήματα και το δώρισε στον σύζυγό της. Είχε και αυτή συνεχώς συμμετοχή στην δημιουργία της ταπισερί της Μπαγιέ, που απεικόνιζε τα γεγονότα της κατάκτησης της Αγγλίας από τους Νορμανδούς με πρωταγωνιστή τον σύζυγό της. Η δημιουργία της βασικά είχε ανατεθεί στον Όντο, επίσκοπο του Μπαγιώ, ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμου με την βοήθεια των Σαξόνων στο Κεντ.
Η Ματθίλδη παρά τον επεισοδιακό γάμο της στάθηκε πολύ πιστή απέναντι στον σύζυγό της, κάνοντας μαζί του 11 παιδιά. Η μοναδική φορά που αντιπαρατάχθηκε στον σύζυγό της ήταν όταν υποστήριξε φανερά τον μεγαλύτερο γιο της, Ροβέρτο, στην επανάσταση κατά του πατέρα του, όμως αργότερα με δική της πρωτοβουλία συμφιλιώθηκαν. Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής παραφρόνησε μετά τον θάνατό της και έγινε πολύ σκληρός και τυραννικός τα τελευταία του χρόνια.
Τζάκι Κέννεντι
Η Τζάκι Κέννεντι (αγγλ. Jackie Kennedy, πατρικό επώνυμο Μπουβιέ (αγγλ. Bouvier), μετέπειτα Ωνάση (αγγλ. Onassis), 28 Ιουλίου 1929 – 19 Μαΐου 1994) ήταν Αμερικανίδα κοσμική, συγγραφέας και φωτογράφος, που διατέλεσε Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, ως σύζυγος του 35ου προέδρου Τζον Φ. Κέννεντι από τον Ιανουάριο του 1961 έως την δολοφονία του, τον Νοέμβριο του 1963. Επίσης, ήταν σύζυγος του Έλληνα μεγιστάνα και εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1929 στη Νέα Υόρκη ως Ζακλίν Λι Μπουβιέ (αγγλ. Jacqueline Lee Bouvier) και ήταν κόρη χρηματιστή. Έζησε σε πλούσιο κλίμα και πραγματοποίησε ικανοποιητικές σπουδές. Σπούδασε Γαλλική Λογοτεχνία και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, από όπου έλαβε και πτυχίο (BA) το 1951.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1953, παντρεύτηκε τον Γερουσιαστή των Ηνωμένων Πολιτειών από την Μασαχουσέτη Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντι, με τον οποίο έμελλε να γίνει η Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, με την άνοδο του συζύγου της στο προεδρικό αξίωμα των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ιανουάριο του 1961. Η θητεία ως πρώτη κυρία κρίθηκε αρκετά επιτυχής. Απέκτησε με τον Τζον, δύο παιδιά: την Καρολίνα και τον Τζον τζούνιορ.
Μετά τη δολοφονία του άντρα της, η Τζάκι συνδέθηκε με αρκετούς διάσημους άντρες για να καταλήξει στο τέλος να παντρευτεί τον Έλληνα πλοιοκτήτη και μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση σε ιδιωτική τελετή που πραγματοποιήθηκε στον Σκορπιό στις 20 Οκτωβρίου του 1968 τέσσερις μήνες μετά την δολοφονία του κουνιάδου της Ρόμπερτ Κέννεντι. Από το 1975 έως και τον Μάρτιο του 1994 εργαζόταν ως προϊστάμενη σε εκδοτικούς οίκους βιβλίων που αφορούσαν το μπαλέτο και τη μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζακλιν Κενεντι
Ωκεανός (αποσαφήνιση)
Ο Ωκεανός είναι μεγάλη θαλάσσια έκταση. Μπορεί ακόμα να εννοείται:
Χέραρντ φαν Κάουλ
Βιογραφία
Ο φαν Κάουλ γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1604 από τους Φρανκ φαν Κάουλ (Frank van Kuijll) και Γιοχάννα φαν Μπλόκλαντ (Johanna van Blockland). Στην Teutsche Academie (1675), ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ τον αποκαλεί, εσφαλμένα, "Gerard van Krick", και για αιώνες ο φαν Κάουλ συγχεόταν με κάποιον πολίτη από την Χάουντα που ονομαζόταν Χάισμπερτ φαν ντερ Κάουλ (Gijsbert van der Kuijl), ο οποίος αναφέρεται από τον Άρνολντ Χαουμπράκεν. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Χάισμπερτ φαν ντερ Κάουλ ήταν ο σύντροφος στα ταξίδια του ζωγράφου της Χάουντα Ερτ φαν Βες (Aert van Waes), ο οποίος πέρασε 11 χρόνια μαζί του στην Ιταλία και στη συνέχεια επέστρεψε χωρίς αυτόν για να πεθάνει στη Χάουντα το 1649, ενώ ο Χάισμπερτ πέρασε συνολικά 20 χρόνια στην Ιταλία και, αφού επέστρεψε στον Βορρά έζησε επί μακρόν και πέθανε στη Χάουντα το 1673.
Αντίθετα, ο Χέραρντ φαν Κάουλ ήταν μαθητής του Χέρριτ φαν Χόντχορστ το 1625 στην Ουτρέχτη και δεν έζησε ποτέ στη Χάουντα. Πιθανότατα έφυγε για την Ιταλία το 1627 ή το 1628, ενώ το 1627 συνέταξε μια διαθήκη, ίσως ως προετοιμασία για το ταξίδι. Προσχώρησε στους Bentvueghels με το ψευδώνυμο Stijgbeugel (αναβολέας). Στην Ιταλία ήταν μαθητής του συναδέλφου του στους Bentvueghels Ζαν Ντυκάν (Jean Ducamps), με τον οποίο έζησε από το 1629 έως το 1631 στη Ρώμη στη Via Margutta. Η τελευταία απόδειξη της παρουσίας του εκεί ήταν τον Ιούλιο του 1631. Την επόμενη χρονιά, ο φαν Κάουλ είχε εγκατασταθεί ξανά στο Χόρινχεμ, καθώς το 1632 έγινε μέλος του Broederschap der Romeinen binnen Gorinchem («Αδελφότητα των Ρωμαίων στο Χόρινχεμ») και εκείνη την εποχή νυμφεύτηκε τη Μαργκαρέτα Ντιράουτ (Margaretha Dierout) εκεί. Το 1641 έζησε στην Ουτρέχτη, αλλά το 1648 ή ενωρίτερα επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου πέθανε σε ηλικία 69 ετών και η ταφή του πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαρτίου 1673.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Πύθιο Έβρου
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Πύθιο Λάρισας
Το Πύθιο (ή Πύθιον), παλαιότερα γνωστό ως Κιουλελί Μπουργκάζ (τουρκικά: Küleli Burgaz), είναι πεδινό χωριό του Βόρειου Έβρου σε υψόμετρο 60 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πύθιο βρίσκεται προς τη μεθοριακή γραμμή με την Τουρκία και τον ποταμό Έβρο. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Διδυμότειχο και 17 χλμ. ΝΑ. από την Ορεστιάδα. Σε έναν χαμηλό λόφο κοντά στο χωριό βρίσκεται το βυζαντινό κάστρο του Πυθίου ή Εμπύθιον, το οποίο κατασκευάστηκε το 1330-1340 από τον Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνό (σύμφωνα με τον ιστορικό Νικηφόρο Γρηγορά), αλλά σύντομα πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών Τούρκων. Κοντά στο κάστρο ιδρύθηκε οικισμός ο οποίος ονομαζόταν Κουλελί Μπουργκάζ και βρισκόταν σε ένα παρακλάδι του δρόμου που ένωνε το Διδυμότειχο με την Αδριανούπολη (Εντιρνέ). Στο χωριό ετάφη ο Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ΄, μετά τον απαγχονισμό του το 1821. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα. Το 1914, 90 οικογένειες Ελλήνων εκτοπίστηκαν από τους Τούρκους. Το 1922 εγκαταστάθηκαν στο Πύθιο 26 οικογένειες από γειτονικά χωριά.
Κάστρο Πυθίου
μικρογραφία|αριστερά|Το κάστρο Πυθίου Το Κάστρο του Πυθίου είναι χτισμένο σε χαμηλό γήλοφο στις παρυφές του σύγχρονου οικισμού Πυθίου, 14 χλμ από το Διδυμότειχο. Ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 14ου αιώνα, με αφορμή τις εσωτερικές έριδες για τον βυζαντινό θρόνο όταν ο Ιωάννης ΣΤ’ Κατακουζηνός διεκδικούσε την αυτοκρατορία από τον νόμιμο διάδοχο Ιωάννη Γ’ Παλαιολόγο και προχώρησε στην κατασκευή του φρουρίου στο σημείο αυτό για να ελέγχει την κοιλάδα του Έβρου.
Όταν χτίστηκε το Κάστρο Πυθίου αποτελούταν από δύο περιβόλους, έναν εξωτερικό και έναν εσωτερικό, με πύργους σε κάθε γωνία τους, ενώ στο σημείο που ενώνονταν υπήρχαν οι δύο κεντρικοί πύργοι που σώζονται ως σήμερα. Ο μεγαλύτερος από τους πύργους ήταν η κατοικία του επίδοξου αυτοκράτορα και της συνοδείας του και είναι τριώροφος, σχεδόν τετράγωνος, με μήκος πλευράς 15 μέτρα. Μια κτιστή σκάλα στην ανατολική πλευρά, όπου βρίσκεται και η είσοδος, οδηγεί στους ορόφους και το δώμα. Φαίνονται ακόμη οι γεισίποδες του τρίτου ορόφου, που πιθανώς να στήριζαν πλατύτερο τέταρτο όροφο, ο οποίος όμως δεν σώζεται ή ποτέ δεν κατασκευάστηκε. Μια μεγάλη τοξωτή είσοδος παρεμβάλλεται ανάμεσα από τους δύο πύργους και συνδέει τον εσωτερικό με τον εξωτερικό περίβολο. μικρογραφία|356x356εσ|Άποψη του χωριου με το κάστρο στο βάθος (Από ψηφιοποίηση διαφάνειας του 1983) Ο δεύτερος, μικρότερος πύργος του Κάστρου του Πυθίου, είναι επίσης σχεδόν τετράγωνος, με μήκος πλευράς περίπου 7,5 μέτρα, ενώ διατηρείται σε ύψος 20 μέτρων. Οι τέσσερις όροφοι που τον αποτελούν στεγάζονται με θόλους. Πιστεύεται πως ο πύργος αυτός ήταν αμυντικού χαρακτήρα και οι όροφοί του δεν επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά έχουν εισόδους είτε από το τείχος είτε από τον άλλο πύργο απευθείας. Η επίδραση της δυτικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής στην Βυζαντινή θεωρείται προφανής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Όρη και βουνά της Γρενάδας
thumb|250px|Η ψηλότερο κορυφή του νησιού, το ηφαίστειο Σαιντ Κάθριν Η Γρενάδα είναι μια χώρα αποτελούμενη από νησιά ηφαιστειογενούς προέλευσης. Τη χώρα διατρέχει μια οροσειρά από βορρά προς νότο, της οποίας το υψηλότερο σημείο είναι το ηφαίστειο Σαιντ Κάθριν (Αγία Αικατερίνη), στο βόρειο τμήμα του νησιού.
Οι ψηλότερες κορυφές της Γρενάδας είναι:
Άλλοι λόφοι:
Αν Αβάν ντε Γκενγκάν
Η Αν Αβάν ντε Γκενγκάν (βρετονικά: War-raok Gwengamp, γαλλικά: En Avant de Guingamp, συντομευμένα EAG, προφέρεται ΑΑΓ, ή απλά EA Guingamp, ΑΑ Γκενγκάν) είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, με έτος ίδρυσης το 1912, η οποία αγωνίζεται στη Λιγκ 1. Πρόεδρος του συλλόγου της Βρετάνης είναι ο Μπερτράν Ντεπλά και προπονητής της ο Ζοσλέν Γκουβερνέκ.
Η ομάδα έχει την ιδιαιτερότητα να διαθέτει ένα γήπεδο με παραπάνω από 18.000 θέσεις χωρητικότητα ενώ η πόλη μετράει μόλις 7.600 κατοίκους, με την ευρύτερη περιοχή του Γκενγκάν να μετρά κάτι παραπάνω από 20.000 κατοίκους.
Η γέννηση και τα πρώτα βήματα (1912-1920)
1912 : κάποιος κύριος Ντεσάμπ, διευθυντής του ανώτερου δημοτικού σχολείου αρρένων του Γκενγκάν, δημιουργεί ένα σωματείο φυσικής αγωγής. Ονομάζεται "Αν Αβάν". Τα χρώματα που επιλέγονται είναι το κόκκινο και το μαύρο. Η Αν Αβάν Ντε Γκενγκάν αποτελεί λοιπόν ένα από τα πολλά λαϊκά σωματεία που γεννήθηκαν από τη θέληση των καθηγητών της Γαλλικής Τρίτης Δημοκρατίας. Τις πρώτες χρονιές, οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονται όπου μπορούν : στις αλάνες, στη Μεταιρί-Νεβ, στο σταντ ντε Κοζέν... Η ομάδα αγωνιζόταν τότε σε χαμηλό επίπεδο.
Οι χρονιές Λορζερέ (1920-1943)
Το 1920, ο Αντρέ Λορζερέ διαδέχεται τον κύριο Ντεσάμπ στη Προεδρία. Σιγά-σιγά, η ομάδα αρχίζει και οργανώνεται. Στη διάρκεια της σεζόν 1921-1922, η EAG νοικιάζει για μια διάρκεια 99 ετών, ένα οικόπεδο στο Μοντμπαρέιλ, στη πιο ψηλή συνοικία της πόλης. Το Σταντ ντε Μονμπαρέι κατασκευάζεται εκεί. Το 1929, η Αν Αβάν ντε Γκενγκάν καταφέρνει να φτάσει στη Ντιβισιόν ντ'Ονέρ και ξανακατεβαίνει το 1931. Η δεκαετία του 1930 βρίσκει την ομάδα να εντυπωσιάζει στο Κύπελλο Γαλλίας. Σημείο αιχμής το 1933 : η Αν Αβάν αντιμετωπίζει την Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς, μια από τις κορυφαίες γαλλικές ομάδες εκείνης της εποχής.
Οι χρονιές Κουκέτ (1945-1958)
Οι χρονιές μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι αυτές του Υμπέρ Κουκέτ. Γίνεται πρόεδρος της ομάδας το 1945. Είναι επίσης διευθυντής των κτιριακών εγκαταστάσεων Τανβέζ, της μεγαλύτερης εργατικής μονάδας της πόλης. Ο Υμπέρ Κουκέτ προσλαμβάνει αρκετούς παίκτες που ταυτόχρονα δουλεύουν και στα εργοστάσιά του. Η Γκενγκάν ξαναβρίσκει την Ντιβισιόν ντ'Ονέρ από το 1949 μέχρι και το 1953, και πραγματοποιεί νέες εξαιρετικές εμφανίσεις στο Κύπελλο, μέχρι που αντιμετωπίζει τους επαγγελματίες της Σοσό. Το 1956, η ομάδα χάνει για λίγο την άνοδο στην 3η κατηγορία. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει τις επόμενες χρονιές καθώς η Γκενγκάν ξαναπέφτει στην Ανώτερη Τοπική Κατηγορία. Η δεκαετία του 60 είναι η πιο δύσκολη παρά τις καλές επιδόσεις στις ομάδες νέων.
Η αρχή μιας χρυσής γενιάς (1969-1970)
Θα πρέπει να φτάσει το 1969 για να ξανακουστεί το όνομα της Αν Αβάν ντε Γκενγκάν. Γι' αυτό ευθύνονται οι νέοι χάρη στο Κύπελλο Γκαμπαρντέλλα. Οι νέοι της Γκενγκάν αποκλείουν διαδοχικά την Σταντ Ρεννέ και την ΦΚ Ναντ, και αντιμετωπίζουν την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν στα προημιτελικά. Μελλοντικά μεγάλα ονόματα του γαλλικού ποδοσφαίρου περνάνε εκείνη την περίοδο από το Σταντ ντε Μονμπαρέι : ο Πατρίκ Ρεβελλί, ο Κριστιάν Σαραμανιά, ο Κριστιάν Λοπέζ, ο Κριστιάν Συνεγκέλ, και άλλοι. Η Γκενγκάν αποκλείεται με 1-0, αλλά η δυναμική έχει αρχίσει : μια εξαιρετική γενιά μόλις δημιουργήθηκε. Θα γράψει τις καλύτερες σελίδες στην ιστορία της ομάδας στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.
Οι πρώτες χρονιές του Λε Γκραέ (1972-1991)
Ο Νοέτ Λε Γκραέ γίνεται πρόεδρος της ομάδας στις 3 Ιουνίου 1972. Είναι μόλις 30 ετών. Η ομάδα βρίσκεται ακόμα στην Ανώτατη Τοπική Κατηγορία. Η σεζόν 1972-1973 αποτελεί απαρχή της αγωνιστικής ανόδου της ομάδας. Εκείνη τη χρονιά, η Αν Αβάν φτάνει στη φάση των 8 του Κυπέλλου Γαλλίας αποκλείοντας τέσσερεις θαμώνες της Ντιβισιόν 2 : τη Σταντ Λαβαλουά, τη Σταντ Μπρεστουά, την Ουνιόν Σπορτίβ ντυ Μαν και την ΦΚ Λοριάν. Τότε γίνεται πρώτο θέμα στο γαλλικό τύπο (Le Monde, L'Équipe) αυτή η μικρή πόλη της Βρετάνης που συλλέγει τις διακρίσεις υπό τη διοίκηση του νεαρού προέδρου της.
Η ομάδα συνεχίζει την πορεία της και τις συνεχόμενες ανόδους της : Division d'Honneur το 1974, Division 3 το 1976 και Division 2 το 1977. Η Γκενγκάν αγωνίζεται ακόμα και για την άνοδο στην Division 1 στη διάρκεια της σεζόν 1979-1980. Τελικά, η Αν Αβάν τερματίζει τρίτη και δεν ξεπερνάει το εμπόδιο των μπαράζ.
Από την National στην Ευρώπη (1993-1998)
Το 1993, η ομάδα υποβιβάζεται στη National μετά τη συγχώνευση των δύο γκρουπ που αποτελούσαν την Division 2. Ο Bertrand Salomon ζητά από τον Φρανσίς Σμερετσκί να αναλάβει χρέη προπονητή. Χάρη σε μια εξαιρετική γενιά νεαρών βρετόνων ποδοσφαιριστών (Στεφάν Γκιβάρ'ς, Κλοντ Μισέλ, Κριστόφ Λε Ρου, Στεφάν Καρνό, Νικολά Λασπάλ, Λιονέλ Ρουσέλ), η Αν Αβάν καταφέρνει να επιβληθεί με άνεση στο πρωτάθλημά της και ξανανεβαίνει στην Division 2 από την πρώτη χρονιά.
Η σεζόν 1994-1995 της Division 2 προορίζεται δυνατή. Καλεσμένος έκπληξη : η Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Η Γκενγκάν καταφέρνει από την αρχή κιόλας του πρωταθλήματος να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας. Το πιο εντυπωσιακό πάντως είναι ότι η ομάδα καταφέρνει να ακολουθήσει τον ξέφρενο ρυθμό της Μαρσέιγ μέχρι και το τέλος της σεζόν. Στις 27 Μαϊου 1995, στη προτελευταία αγωνιστική : η Γκενγκάν κερδίζει την Τουλούζ ΦΚ και κατορθώνει, για πρώτη φορά στην ιστορία της, να ανέβει στην Division 1.
Η ομάδα καταφέρνει να παραμείνει τρεις χρονιές στη κατηγορία (από το 1995 μέχρι και το 1998), στη διάρκεια αυτών αγωνίζεται για το Κύπελλο Ιντερτότο, που κατακτά στις 19 Αυγούστου 1996 απέναντι στη Ρότορ Βόλγκογκραντ. Αυτή η νίκη οδηγεί την ομάδα στις πόρτες του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Δύο χρόνια μετά την αποχώρηση από την National, η Γκενγκάν γίνεται μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Η ομάδα τελικά αποκλείεται από την Ίντερ. Η Γκενγκάν φτάνει επίσης στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στην Νις το 1997. Η τρίτη σεζόν βρίσκει την Αν Αβάν να τερματίζει εντός της ζώνης του υποβιβασμού. Η ομάδα ξαναβρίσκει την Division 2.
Από τον Jean-Pierre Papin στον Didier Drogba (1998-2003)
Ένα μεγάλο όνομα έρχεται στην Γκενγκάν τον Ιούνιο του 1998 : ο Ζαν-Πιερ Παπέν έρχεται για να ολοκληρώσει την καριέρα του. Τα αποτελέσματα της ομάδας είναι απογοητευτικά, και η εμπειρία αυτή τελειώνει σύντομα : εγκαταλείπει την ομάδα στη μέση της σεζόν. Ο Bertrand Salomon παραιτείται. Αντικαθιστάται από τον Alain Aubert. Αυτός με την σειρά του φροντίζει να απολύσει τον προπονητή της ομάδας Francis Smerecki. Ο Γκι Λακόμπ καταφτάνει εκείνη την περίοδο στις όχθες του ποταμού Τριέ για να αναλάβει τις τύχες της ομάδας. Η Αν Αβάν τερματίζει 7η χάρη σε μια αγωνιστική αναγέννηση στη διάρκεια του δεύτερου μισού του πρωταθλήματος (τον Φλεβάρη, η ομάδα βρισκόταν ακόμα 15η). Την επόμενη σεζόν, χάρη σε ένα αποδοτικότατο επιθετικό δίδυμο (Φαμπρίς Φιορέζ και Σαμουέλ Μισέλ), η ομάδα τερματίζει το πρωτάθλημα στη δεύτερη θέση και ξανανεβαίνει άμεσα στην Division 1.