cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάολο Ουτσέλλο
Βίος και έργο
Το 1453 ο Ουτσέλλο νυμφεύεται την Τομμάσσα Μαλιφίτσι (Tomassa Malifici) και το ίδιο έτος γεννιέται ο γιος τους Ντονάτο. Το 1456 το ζεύγος αποκτά μια κόρη, την Αντόνια (απεβ. 1491). Αν και είναι γνωστό ότι έγινε και αυτή ζωγράφος ακολουθώντας τα ίχνη του πατέρα της, δεν είναι γνωστό κανένα έργο της ούτε κάτι για τη ζωή της, εκτός του ότι έγινε καλόγρια στο Τάγμα των Καρμηλιτισσών. Ο Βαζάρι την ανέφερε ως "κόρη που ήξερε να ζωγραφίζει" ενώ στο πιστοποιητικό θανάτου της αναφέρεται ως "pittoressa" (ζωγράφος).
Κατά την περίοδο 1465 - 1469 ο Ουτσέλλο απασχολήθηκε στο Ούρμπινο με το γιο του Ντονάτο, εργαζόμενος στην (κοσμική) Αδελφότητα Corpus Domini όπου ζωγράφισε τα πλαϊνά στην καινούργια Αγία Τράπεζα, ενώ το κεντρικό τμήμα ανέλαβε ο Γιούστους φαν Γκεντ και το ολοκλήρωσε το 1474. Η δημιουργία του Ουτσέλλο αποτελείται από έξι ρεαλιστικές σκηνές που σχετίζονται με τον αντισημιτικό μύθο περί βεβήλωσης, που βασιζόταν σε ένα υποθετικό γεγονός που συνέβη στο Παρίσι το 1290, αν και δεν αποδίδονται όλες οι σκηνές στον Ουτσέλλο.
Τελευταίο έργο του καλλιτέχνη ήταν το "νυκτερινό κυνήγι" (La Caccia notturna), το οποίο ζωγράφισε περίπου το 1470. Το έργο εκτίθεται σήμερα στο Ασμόλειο Μουσείο της Οξφόρδης. Κατά τα τελευταία έτη της ζωής του δεν ήταν σε θέση να εργαστεί. Το Νοέμβριο του 1475, ήδη ασθενής, υπαγόρευσε τη διαθήκη του. Απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 1475 και τάφηκε δύο ημέρες αργότερα στο νεκροταφείο του Αγίου Πνεύματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Οι Τσιγγάνοι (Πούσκιν)
Οι Τσιγγάνοι ( ρωσικά:Цыга́ны ) είναι ρομαντικό αφηγηματικό ποίημα σε 569 στίχους του Αλεξάντερ Πούσκιν, που γράφτηκε το 1824 και δημοσιεύτηκε το 1827. Είναι το τελευταίο από τα τέσσερα «Ποιήματα του Νότου» που ο Πούσκιν έγραψε κατά την εξορία του από το 1821 έως το 1826 στον νότο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, θεωρείται το πιο ώριμο από αυτά κυρίως για την πρωτοτυπία και τα ψυχολογικά και ηθικά θέματα.
Το ποίημα αναφέρεται στον έρωτα μιας Τσιγγάνας με έναν αστό και παρουσιάζει την τραγική αδυναμία του πολιτισμένου ανθρώπου να απορρίψει τα συναισθήματα, τα πάθη και τις προκαταλήψεις του. Ο απογοητευμένος Βυρωνικός ήρωας δεν μπορεί να ενσωματωθεί ανάμεσα στους «ευγενείς αγρίους», αν και το επιθυμεί με πάθος. Περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά θέματα του ρομαντισμού: εξωτισμός, έρωτας, προδοσία, εκδίκηση και θάνατος.
Υπόθεση
Το ποίημα ξεκινά με μια ζωντανή περιγραφή των δραστηριοτήτων σε έναν καταυλισμό Τσιγγάνων που ζουν στην ελευθερία της στέπας στη Βεσσαραβία.
Οι Τσιγγάνοι έχουν στήσει τις σκηνές τους για τη νύχτα στην όχθη ενός ποταμού. Κάτω από το χλωμό φεγγάρι, ανάβουν φωτιές, ετοιμάζουν φαγητό και τραγουδούν την ελευθερία της νομαδικής τους ζωής. Ένας ηλικιωμένος Τσιγγάνος περιμένει την κόρη του Ζεμφίρα να επιστρέψει στο σπίτι ενώ το δείπνο κρυώνει. Όταν φτάνει, του ανακοινώνει ότι έχει φέρει μαζί της έναν άντρα, τον Αλέκο, φυγά από την πόλη επειδή τον καταδιώκει ο νόμος.
Η Ζεμφίρα ρωτά τον Αλέκο αν του λείπει η πατρίδα του, αλλά εκείνος απαντά ότι η μόνη του επιθυμία είναι να περάσει τη ζωή του μαζί της σε εξορία. Ο γέρος τον προειδοποιεί ότι παρόλο που λέει ότι αγαπά τη ζωή των Τσιγγάνων, θα του λείψουν οι πολυτέλειες και είναι πιθανό να μη μείνει ικανοποιημένος μόνο με την ελευθερία. Έπειτα, αφηγείται έναν θρύλο για κάποιον που πέρασε πολλά χρόνια μαζί τους αλλά δεν έπαυσε ποτέ να ονειρεύεται την πατρίδα του όπου και ζήτησε να ταφεί.
Για δύο χρόνια ο Αλέκο περιφέρεται στη στέπα μαζί με τους ελεύθερους τσιγγάνους και την αγαπημένη του. Τέλος, ένα ερωτικό τραγούδι της Ζεμφίρα και ένα προφητικό όνειρο τον κάνουν να αντιληφθεί την απιστία της. Για τη Ζεμφίρα, ο έρωτας είναι ελεύθερος και έχει ήδη βαρεθεί την κτητικότητα του Αλέκο, πλέον αγαπά έναν νεότερο Τσιγγάνο. Ο γέρος πατέρας του κοριτσιού συμβουλεύει τον Αλέκο να μην επεμβαίνει στην ευτυχία της, αναφέροντας ως παράδειγμα τη σχέση του με τη μητέρα της Ζεμφίρα, τη Μαριούλα, η οποία τον εγκατέλειψε για έναν άλλο άντρα, αφήνοντας πίσω τη Ζεμφίρα, την κόρη τους. Η επιθυμία του Αλέκο να παρέμβει στη φυσική εξέλιξη των γεγονότων και να προσπαθήσει να την ελέγξει είναι ξένη στα παιδιά των στεπών. Ο Αλέκο όμως επιμένει στα «δικαιώματα» του, ή τουλάχιστον στην ικανοποίηση της εκδίκησης.
Η Ζεμφίρα συναντά τον αγαπημένο της τη νύχτα και, τη στιγμή που χωρίζουν, ο Αλέκο τους πιάνει μαζί και, αγνοώντας τη συμβουλή του γέρου, τους σκοτώνει. Οι Τσιγγάνοι τον διώχνουν για πάντα από κοντά τους επειδή η αντίληψή του για το νόμο, την ελευθερία και την τάξη είναι διαφορετική από τη δική τους.
Σχολιασμός
Το ποίημα πραγματεύεται την έννοια του «ευγενούς άγριου», μια ιδέα ιδιαίτερα δημοφιλή στη ρομαντική εποχή, που πρέσβευε ότι όσοι ζουν μακριά από τον πολιτισμό ζουν «σε αρμονία με τη φύση και μια πιο απλή, παιδική και ευλογημένη ζωή σε σχέση με τους αποξενωμένους και δυστυχισμένους ανθρώπους στις ευρωπαϊκές πόλεις» - το κάλεσμα του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ για επιστροφή στη φύση.
Ωστόσο, η αποτυχία του Βυρωνικού ήρωα - ο Αλέκο είναι κουρασμένος από τον πολιτισμό που έχει απομακρυνθεί από την κοινωνία για να αποφύγει την τιμωρία για κάποιο έγκλημα - να ενσωματωθεί στους Τσιγγάνους και η συνεχής επιμονή του στα ηθικά πρότυπα της πόλης αμφισβητούν την ιδέα ότι η ευτυχία μπορεί να βρεθεί με την επιστροφή στη φύση. Το ποίημα κλείνει με μια ξεκάθαρη επίθεση στην ιδέα του ευγενούς άγριου: «Μα κι ανάμεσά σας, φτωχά παιδιά της φύσης, δεν υπάρχει ευτυχία! Ακόμη και κάτω από τις κουρελιασμένες σκηνές σας γεννιούνται επιθυμίες και όνειρα που σας καταπονούν».
Το ποίημα αναπαράγει τη βασική σύγκρουση του Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου (1821), με επιρροές από το μυθιστόρημα του Σατωμπριάν Αταλά (1801). Ανήκει στον κύκλο των «Βυρωνικών» ποιημάτων του Πούσκιν και είναι το τελευταίο και πιο ώριμο και εκλεπτυσμένο από τα «Ποιήματα του Νότου», που διαδραματίζονται σε εξωτικό και ανατολίτικο περιβάλλον σύμφωνα με τη βυρωνική παράδοση.
Σε όλο το ποίημα, ο Πούσκιν χρησιμοποιεί ζωντανές εικόνες και συμβολισμούς, ειδικά στις περιγραφές του για τη φύση και τον τρόπο ζωής των Τσιγγάνων, των οποίων ο πολιτισμός προβάλλεται ως σύμβολο απελευθέρωσης και αντίστασης ενάντια στα κοινωνικά πρότυπα. Η απεικόνιση των Τσιγγάνων ως ελεύθερων ανθρώπων και ασυμβίβαστων με τους παραδεκτούς κοινωνικούς κανόνες τονίζει τον αντισυμβατικό τρόπο ζωής τους.
Διασκευές
Το παθιασμένο τραγούδι της Ζεμφίρας ενθουσίασε τους συγχρόνους του Πούσκιν με τη ρυθμική του εκφραστικότητα. Μελοποιήθηκε από τους Αλεξέι Βερστόφσκι και Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι και μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες.
Το 1892, ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ έγραψε την πρώτη του όπερα, Αλέκο, βασισμένη στην υπόθεση του ποιήματος. Το ποίημα έχει εμπνεύσει τουλάχιστον 18 όπερες και πολλά μπαλέτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αλεξάντρ Πούσκιν
Out of Our Heads
Το Out of Our Heads είναι το τρίτο βρετανικό άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1965 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Decca". Η αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουλίου του ίδιου έτους μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "London", όντας η τέταρτη επίσημη κυκλοφορία τους στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. .
Το άλμπουμ έφθασε στην δεύτερη θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών, αφού στην κορυφή βρισκόταν το "Help!" των Beatles. Παράλληλα όμως, ήταν και ο πρώτος τους δίσκος που έφθασε στην κορυφή του Billboard στην Αμερική, όπου βραβεύθηκε ως πλατινένιος. Τεράστια επιτυχία γνώρισε το σινγκλ "(I Can't Get No) Satisfaction", ανεβαίνοντας στην κορυφή των περισσότερων τσαρτ του κόσμου, ενώ άλλο ένα βρετανικό # 1 τους έφερε το τραγούδι "The Last Time", που έφθασε ως το # 9 στις ΗΠΑ.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 4,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, ο Mark Prindle με 9 / 10 και το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,7 / 5.
Μέλη των Rolling Stones
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Out of Our Heads" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones Κατηγορία:Άλμπουμ του 1965
Καφέ Ζερμπώ
right|thumb|250px|Το Καφέ Ζερμπώ (πρόσοψη) Το «Καφέ Ζερμπώ» (Cafe Gerbeaud) είναι το πιο φημισμένο και δημοφιλές καφε-ζαχαροπλαστείο (konditorei-kaffeehaus) της Βουδαπέστης. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της κεντρικής Πλατείας Βέρεσμορτυ (Voeresmarty Ter) στην πλευρά της Πέστης. Ιδρύθηκε το 1858 στα πρότυπα των «καφέ» της Βιέννης και του Παρισιού. Το κτήριο διατηρεί στην πρόσοψή του την αρ νουβώ αρχιτεκτονική του.
Ιστορία
Το 1870, ο Κούγκλερ μετέφερε την επιχείρησή του στη σημερινή τοποθεσία του «Καφέ Ζερμπώ». Χρόνια αργότερα, το 1882, πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συνάντησε τον Ελβετό μεγιστάνα του πλούτου Εμίλ Ζερμπώ (Emile Gerbeaud). Δυο χρόνια αργότερα τον προσκάλεσε στη Βουδαπέστη, ως συνέταιρό του. Ο Ζερμπώ εμπλούτισε το «καφέ» με νέες συνταγές γλυκισμάτων και μετά το θάνατο του Κούγκλερ ανέλαβε εξολοκλήρου την επιχείρηση.
Το εσωτερικό του καφε-ζαχαροπλαστείου «Ζερμπώ» αναμορφώθηκε το 1910 με πλούσιο διάκοσμο από τον καλλιτέχνη Χένρικ Ντάριλεκ (Henrik Darilek). Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής και κομμουνιστικής διακυβέρνησης της χώρας κι επειδή ο Ελβετός Ζερμπώ υπήρξε πλουτοκράτης καπιταλιστής, το «καφέ» μετονομάστηκε σε «Καφέ Βέρεσμορτυ», από το όνομα του δημοφιλούς εθνικιστή Ούγγρου ποιητή του 19ου αιώνα Μίχαλυ Βέρεσμορτυ (Mihaly Voeresmarty, 1800 - 1855).
Ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του «Καφέ Ζερμπώ» ήταν και ο Φέρεντς Μόλναρ (1878 - 1952), ένας από τους μεγαλύτερους Ούγγρους δραματουργούς και μυθιστοριογράφους του 20ου αιώνα.
Το πιάνο του "Τιτανικού"
Κατά τον εορτασμό της 140ης επετείου από την ίδρυση του, ένα ξεχωριστό δώρο προσφέρθηκε στο «Καφέ Ζερμπώ», το πιάνο που προοριζόταν αρχικά για τον Τιτανικό και το οποίο είχε κατασκευαστεί από την φίρμα πιάνων της Λειψίας Μπλύτνερ (Bluethner). Η κατασκευή του όμως δεν είχε ολοκληρωθεί όταν ο Τιτανικός απέπλευσε για το μοιραίο και χωρίς επιστροφή ταξίδι του. Έτσι το πιάνο διασώθηκε από τον υγρό τάφο του Τιτανικού και στολίζει σήμερα τις αίθουσες του «Καφέ Ζερμπώ».
Πηγές
Κατηγορία:Καφέ Κατηγορία:Βουδαπέστη Κατηγορία:Σοκολατοποιίες
Θαυμακό Φθιώτιδας
Το Θαυμακό  ή ο Θαυμακός είναι ημιορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 240 μέτρα.
Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται την περίοδο της τουρκοκρατίας ως "Σκάρμιτσα" και επίσημα το 1883, μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση τη συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881), στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών (Δομοκού). Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και από το 1928 μέχρι το 1960 ονομαζόταν Κάτω Δομοκός οπότε με το ΦΕΚ 16Α - 19/02/1960 μετονομάστηκε σε Θαυμακό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Θαυμακού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θεσσαλιώτιδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 257 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Εκκλησιαστήριο
thumb|right|350px|Το εκκλησιατήριο στον αρχαιολογικό χώρο του [[Αγκριτζέντο|Ακράγαντα στη Σικελία]] Το εκκλησιαστήριο ήταν ο τόπος συνέλευσης των πολιτών στις αρχαίες ελληνικές πόλεις, ενώ η συνέλευση της βουλής γινόταν στο βουλευτήριο. Στο εκκλησιαστήριο έπαιρνε μέρος κάθε νόμιμος πολίτης της πόλης.
Περιγραφή
Είχε σχήμα αίθουσας θεάτρου μικρών διαστάσεων με κερκίδες για το κοινό και πάλκο για τον ομιλητή. Γνωστό είναι το εύρημα στον αρχαιολογικό χώρο του Ακράγαντα με 20 ημικυκλικές κερκίδες, ενώ το εκκλησιαστήριο του Μεταπόντιου είναι το αρχαιότερο που σώζεται και ανέρχεται στον 7ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική
Χέρτσεγκ Νόβι
Το Χέρτσεγκ Νόβι (μαυροβουνιακά και σερβικά: Herceg Novi, Херцег Нови, ιταλικά: Castelnuovo, Κάστελνουόβο, κυριολεκτικά Νεόκαστρο  ) είναι μια παραθαλάσσια πόλη του Μαυροβουνίου που βρίσκεται στην είσοδο του Ριζονικού Κόλπου   και στους πρόποδες του Όρους Όργιεν. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου.
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα από την απέναντι χερσόνησο Λούστιτσα μαρτυρούν τις απαρχές πολιτισμού στην περιοχή αυτή από τη Νεολιθική και την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Πρώτοι γνωστοί κάτοικοι της περιοχής φαίνεται να ήταν οι Ιλλύριοι. Οικονομικές ευκαιρίες προσέλκυσαν Έλληνες εμπόρους κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Τον 3ο αιώνα μ.Χ., μετά την νίκη τους έναντι των Ιλλυρίων, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το 476, το Βυζάντιο διατήρησε τον έλεγχο της περιοχής για έξι περίπου αιώνες. Τον 7ο αιώνα έφθασαν οι πρώτοι Σλάβοι, οι οποίοι δημιούργησαν μόνιμες εγκαταστάσεις εκεί. Η πόλη Χέρτσεγκ Νόβι ιδρύθηκε το 1382 με απόφαση του Βόσνιου μπάνου Τβρτκο Α΄, με πρόθεση να αποκτήσει εμπορικό, ναυτικό και βιοτεχνικό ρόλο.
Οι Τούρκοι κατέλαβαν την πόλη το 1482 και, με εξαίρεση τα έτη 1538 και 1539, όταν την έλεγχαν οι Ισπανοί, την κράτησαν για περίπου 200 χρόνια έως το 1687.
Έπειτα, το Χέρτσεγκ Νόβι θα περάσει στον έλεγχο της Δημοκρατίας της Βενετίας και το 1798 στην Αυστροουγγαρία. Μεταξύ 28 Φεβρουαρίου 1806 και 12 Αυγούστου 1807 ήταν στην κυριαρχία της Ρωσίας, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ. Ακολούθησαν οι Γάλλοι από το 1807 ως το 1813.
Το Χέρτσεγκ Νόβι, καθώς και οι υπόλοιπες περιοχές του Ριζονικού Κόλπου, κατελήφθησαν από μαυροβουνιακές στρατιωτικές δυνάμεις το 1813. Έτσι, βρέθηκε υπό τον έλεγχο της προσωρινής κυβέρνησης που είχε έδρα στην Ντομπρότα μεταξύ 11 Σεπτεμβρίου 1813 και 10 Ιουνίου 1814. Η εμφάνιση της Αυστροουγγρικών δυνάμεων το 1814 ανάγκασαν τον Πρίγκιπα-Επίσκοπο του Μαυροβουνίου να επιστρέψει την περιοχή στην αυστριακή διοίκηση στις 11 Ιουνίου.
Το Βασίλειο του Μαυροβουνίου προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποκτήσει τις περιοχές του Ριζονικού Κόλπου, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 7 Νοεμβρίου του 1918, ο Σερβικός Στρατός εισήλθε στον κόλπο και απελευθέρωσε τις περιοχές. Η περιοχή έπειτα ενσωματώθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και έπειτα στην Γιουγκοσλαβία.
Το Χέρτσεγκ Νόβι βρισκόταν υπό ιταλική κατοχή, κατά τη Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943 απελευθερώθηκε από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Έπειτα προσαρτήθηκε επίσημα στην Γιουγκοσλαβία ως τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου. Από τον Ιούνιο του 2006 αποτελεί μέρος της Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου.
Δημογραφικά στοιχεία
Εθνικότητες το 2011 '''
Τουρισμός
Το Χέρτσεγκ Νόβι αποτελεί ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό του Μαυροβουνίου. Είναι γνωστό για τα σπα και τα άλλα κέντρα ευεξίας του. Τα πιο διάσημα τουριστικά αξιοθέατα στο Χέρτσεγκ Νόβι είναι το κάστρο Φόρτε Μάρε (Forte Mare) που χτίστηκε από τον Βόσνιο Βασιλιά Τβρτκο Α΄ το 1382, ένας πύργος ρολογιού που χτίστηκε από τους Αυστριακούς τον 19ο αιώνα, ο πύργος Κανλί που χτίστηκε από τους Τούρκους και η σερβική εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην κεντρική πλατεία Μπελαβίστα.
Παρότι η ίδια η πόλη δεν είναι σημαντικός προορισμός για ηλιοθεραπεία, καθώς δεν διαθέτει μεγάλες αμμώδεις παραλίες, πολλές παραλίες είναι προσβάσιμες με μικρά σκάφη. Τουριστικές επιχειρήσεις οργανώνουν μονοήμερες εκδρομές με σκάφη στη χερσόνησο Λούστιτσα, η οποία βρίσκεται απέναντι από την πόλη. Πριν τους Πολέμους της Γιουγκοσλαβίας, το Χέρτσεγκ Νόβι, αντιπροσώπευε το ένα τρίτο των διανυκτερεύσεων του Μαυροβουνίου. Όμως, έπειτα η κατάσταση άλλαξε υπέρ της Βουθόης, του Κότορ και άλλων θέρετρων στο βόρειο τμήμα της ακτής.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται αεροπορικώς μέσω του Αεροδρομίου του Τίβακ, το οποίο απέχει περίπου 23 χιλιόμετρα (δια θαλάσσης), και του Αεροδρομίου του Ντουμπρόβνικ στην Κροατία, που απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα.
Κλίμα
Η περιοχή του Ριζονικού Κόλπου έχει υγρό υποτροπικό κλίμα, σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, με θερμά-ξηρά καλοκαίρια και ήπιους-υγρούς χειμώνες. Το Χέρτσεγκ Νόβι έχει ένα συγκεκριμένο μικροκλίμα, το οποίο είναι αποτέλεσμα της έκθεσης και γειτνίασης με τη θάλασσα, καθώς και του ασβεστολιθικού υποστρώματος και της ορεινής ενδοχώρα, που εμποδίζουν την ανάπτυξη ψυχρών αέριων μαζών.
Η πόλη έχει περίπου 200 ηλιόλουστες μέρες το χρόνο. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο υπάρχουν περίπου 11 ώρες ηλιοφάνειας ημερησίως. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του Χέρτσεγκ Νόβι είναι 16,2°C (παρόμοια με εκείνη της Νάπολης και της Λισαβόνας). Συχνά υπάρχουν μικρές διακυμάνσεις της θερμοκρασίας. Η μέση ημερήσια διακύμανση της θερμοκρασίας είναι από 0 ως 4°C. Η μέση θερμοκρασία από το Μάιο έως τον Σεπτέμβριο είναι περίπου 25°C.
Άσαμ
Το Άσαμ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο ΒΑ. άκρο της χώρας και η συνολική της έκταση είναι 78.438 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της 29.198.000. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ντισπούρ.
Περαιτέρω διάβασμα
Βιβλία
Γλώσσα και λογοτεχνία
Ιστορία
Πολιτισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Λεβ Γιάσιν
Ο Λεβ Ιβάνοβιτς Γιάσιν (Лев Ива́нович Я́шин, 22 Οκτωβρίου 1929 – 20 Μαρτίου 1990) ήταν Σοβιετικός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Θεωρούμενος ως ο καλύτερος τερματοφύλακας όλων των εποχών,  ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS), τόσο του 20ού αιώνα, όσο και όλων των εποχών το 2021. Είναι ο μόνος τερματοφύλακας που έχει κερδίσει το βραβείο της Χρυσής Μπάλας.
Βιογραφία
Ο Γιασίν γεννήθηκε στη Μόσχα σε οικογένεια βιομηχανικών εργατών. Ήταν μόλις 12 ετών όταν το καλοκαίρι του 1942 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άρχισε να δουλεύει ως βοηθός σε εργαστήριο μετάλλου. Τα παιδικά του χρόνια ήταν φτωχικά με το Δευτέρο Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει ξεσπάσει και η οικογένειά του μετακόμισε στο Ουλιάνοβσκ, 800 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Η πόλη είχε επιλεγεί από το εργοστάσιο πυρομαχικών για την ανακατασκευή του στο οποίο εργάστηκε ο πατέρας του. Αργότερα και ο ίδιος δούλεψε στην ίδια μονάδα, αρχικά βοηθώντας στην εκφόρτωση βαγονιών. Το 1944 επέστρεψε στη Μόσχα, αλλά η ρουτίνα του εργοστασίου συνεχίστηκε.
Καριέρα σε συλλόγους
Από την παιδική του ηλικία αγάπησε το ποδόσφαιρο. Δεν είχε πραγματική μπάλα, έτσι την έφτιαχναν από κουρέλια δεμένα με σχοινιά. Ξεκίνησε ως τερματοφύλακας χόκεϊ επί πάγου στην ομάδα του εργοστασίου, κερδίζοντας μάλιστα και ένα πρωτάθλημα. Στα 17 έπρεπε να αντικαταστήσει τον τερματοφύλακα της ομάδας ποδοσφαίρου, κάνοντας τα πρώτα του βήματα στο άθλημα. Το 1949 προσχώρησε στην ομάδα Ντιναμό Μόσχας που σχετίζεται με το σοβιετικό υπουργείο αστυνομίας και ασφάλειας, στην οποία συνέχισε σε ολόκληρη την καριέρα του. Αρχικά ήταν αναπληρωματικός και παρέμεινε στον πάγκο για περίπου τέσσερα χρόνια και η απογοήτευση του ήταν μεγάλη σε σημείο που σκόπευε να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο προτιμώντας το χόκεϊ.
Το 1953 ο τραυματισμός του βασικού τερματοφύλακα της ομάδας και της Εθνικής τον έφερε στο προσκήνιο κερδίζοντας 5 πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης και τρία Κύπελλα. Στο ντεμπούτο του, ένα φιλικό, δέχθηκε ένα γκολ που σημείωσε ο αντίπαλος τερματοφύλακας. Ήταν κάτι που θα έπρεπε να αποφύγει ακόμη και σε αυτό το πρώιμο στάδιο. Εμφανίστηκε μόνο σε άλλες δύο περιπτώσεις εκείνη τη σεζόν, και οι δύο στο πρωτάθλημα. Σταδιακά στη Ντιναμό απέδειξε το εκπληκτικό ταλέντο του και αυτό τον οδήγησε στην Εθνική όπου από εκεί τον έμαθε και ο υπόλοιπος κόσμος. Το 1962 οι εμφανίσεις του στο Παγκόσμιο Κύπελλο και ο αποκλεισμός από τη γηπεδούχο Χιλή έτυχαν αρνητικής κριτικής από τους φιλάθλους της πατρίδας του. Όμως, στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης του 1963 δέχθηκε μόνο 7 γκολ σε 27 αγώνες, γεγονός που τον οδήγησε στην κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας εκείνη τη χρονιά.
Σε 358 αγώνες πρωταθλήματος δε δέχτηκε γκολ στα 204, ενώ απέκρουσε συνολικά τουλάχιστον 150 πέναλτι. Ήταν γνωστός για τον αθλητικότητά του, την άριστη θέση, το υψηλό του ανάστημα, την ανδρεία, την επιβλητική παρουσία του απέναντι στους αντίπαλους και το ακροβατικά αντανακλαστικά. Όμως το βασικό του πλεονέκτημα ήταν η ικανότητα να προβλέπει τις ενέργειες του αντιπάλου και να παίρνει τη σωστή θέση εκ των προτέρων στο τέρμα. Έφερε επανάσταση στη θέση του τερματοφύλακα επιβάλλοντας την εξουσία του σε ολόκληρη την άμυνα. Με τη φωνητική του παρουσία στον κίνδυνο ενός γκολ, έδινε εντολές στους αμυντικούς του, έβγαινε από τη γραμμή του για να αναχαιτίσει επιτιθέμενους. Ήταν ο πρώτος τερματοφύλακας που απομακρυνόταν της εστίας του για να βοηθήσει και την ανάπτυξη του παιχνιδιού της ομάδας του, γεγονός που τον ανήγαγε σε πρωτοπόρο και από τους επιδραστικους στην ιστορία του αθλήματος.
Ο Γιασίν συνήθιζε να αγωνίζεται με μαύρη εμφάνιση και μαύρα γάντια και «σκέπαζε» την εστία του με τις τοποθετήσεις και τις αλτικές του ικανότητες, ενώ συνήθιζε να αγωνίζεται με μαύρη εμφάνιση και μαύρα γάντια. Από αυτά του έδωσαν παρατσούκλια όπως «μαύρη αράχνη», «μαύρο χταπόδι», «μαύρος πάνθηρας» κ.ά.
Διεθνής καριέρα
Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Εθνική της Σοβιετικής Ένωσης το 1954. Το 1956 κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες το χρυσό μετάλλιο δεχόμενος δύο γκολ σε πέντε αγώνες (πέμπτος στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας εκείνη τη χρονιά ), ενώ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1960.
Σαν μέλος της ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης πήρε μέρος στις διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958 (αποκλείστηκε στον προημιτελικό από τη Σουηδία έχοντας πραγματοποιήσει εξαιρετικές εμφανίσεις συμπεριλαμβανόμενος στη καλύτερη ενδεκάδα του τουρνουά), 1962 (αποκλείστηκε στον προημιτελικό από τη Χιλή), και 1966 (τέταρτη θέση). Το 1970 ταξίδεψε στις ΗΠΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο, όμως ήταν 40 ετών και ο ρόλος του ήταν πιο πολύ αυτός του βοηθού προπονητή παρά του παίκτη μιας και ήταν η τρίτη επιλογή της ομάδας ως τερματοφύλακας. Συνολικά συμμετείχε σε 13 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου και δέχθηκε 17 γκολ (τέσσερα παιχνίδια χωρίς να δεχθεί γκολ).
Κλείνοντας τη διεθνή του σταδιοδρομία είχε 78 συμμετοχές έχοντας δεχτεί 70 τέρματα. Το τελευταίο του παιχνίδι το έδωσε το 1971 με τη Ντιναμό Μόσχας απέναντι σε ομάδα επίλεκτων της στο Στάδιο Λουζνικί της Μόσχας (αποτέλεσμα 2–2). Σε αυτό το παιχνίδι παρευρέθησαν πάνω από 100.000 θεατές για να τον δουν να αγωνίζεται για τελευταία φορά. Μερικοί από τους παίκτες που τον τίμησαν σε αυτό το παιχνίδι του ήταν οι Πελέ, Εουσέμπιο, Γκερντ Μίλερ και Φραντς Μπεκενμπάουερ. Ο Πελέ τον θεωρούσε το «για πάντα νούμερο ένα». Μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του έκανε το 1963 ως μέλος της «επίλεκτης ενδεκάδας κόσμου» απέναντι στην Εθνική Γαλλίας στο Παρκ ντε Πρενς, καθώς έκανε εντυπωσιακές αποκρούσεις. Το 1963 έγινε ο πρώτος και μοναδικός τερματοφύλακας στον κόσμο που κέρδισε το βραβείο του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή. Στις 23 Οκτωβρίου 1963 συμμετείχε ως μέλος της Μικτής Κόσμου στον αγώνα απέναντι στην Εθνικής Αγγλίας για τον εορτασμό των 100 χρόνων της αγγλικής ποδοσφαιρικής ιστορίας μαζί με τους Αλφρέδο Ντι Στέφανο, Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Εουσέμπιο, Φρανσίσκο Χέντο, Ντζάλμα Σάντος, Γιόζεφ Μάζοπουστ, Ντένις Λόου, Ούβε Ζέελερ κα. Αγωνίστηκε μόνο στο πρώτο ημίχρονο λόγω τραυματισμού, χωρίς να δεχθεί γκολ (τελικό αποτέλεσμα 2–1 υπέρ των Άγγλων). Επίσης, ήταν τερματοφύλακας της Μικτής Ευρώπης στον αγώνα προς τιμή του Στάνλεϊ Μάθιους στις 28 Απριλίου 1965. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των εφημερίδων, είχε πολύ καλή απόδοση χωρίς την οποία πιθανότατα η ομάδα του θα είχε χάσει.
thumb|Σε αγώνα εναντίον της Αργεντινής το 1961 Συνολικά αγωνίστηκε σε 812 παιχνίδια στην καριέρα του από τους οποίους σε 480 χωρίς να δεχτεί γκολ. Μετά το τέλος της καριέρας του προπόνησε ομάδες σε μικρά πρωταθλήματα της Φινλανδίας.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση
Το διάστημα 1981–1989 ήταν Αντιπρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της ΕΣΣΔ. Το 1986 έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που τιμήθηκε με την είσοδο του στο Ολυμπιακό Τάγμα (Silver Olympic Order), την ύψιστη αθλητική τιμή. Δύο χρόνια αργότερα τιμήθηκε και από τη FIFA (ένας από τους πρώτους) με την ανώτατη διάκριση του αθλήματος, το Τάγμα Αξίας. Το ένα του πόδι ακρωτηριάστηκε έπειτα από τραυματισμό στο γόνατο. Εξ αιτίας, όμως, επιπλοκών απεβίωσε το 1990. Στο γήπεδο της Ντιναμό ένα άγαλμά του διακοσμεί τον περιβάλλοντα χώρο. Αγάλματά του υπάρχουν ακόμα στη Μόσχα και στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Το 1998 η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Το 2000 η Παγκόσμια Ομοσπονδία τον ανακήρυξε σε «Τερματοφύλακα του 20ού Αιώνα». Το 2003 επελέγη από τη Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση ως ο «χρυσός παίκτης» της για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ. Το 2011 ήταν ο πρώτος τερματοφύλακας που έγινε μέλος και από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού. Από το 1994 η FIFA ονόμασε το βραβείο για τον καλύτερο τερματοφύλακα του εκάστοτε Παγκοσμίου Κυπέλλου Κύπελλο ως Βραβείο Λεβ Γιάσιν (Lev Yashin Award). Από το 2019 το γαλλικό περιοδικό France Football ονόμασε το ετήσιο βραβείο για τον κορυφαίο τερματοφύλακα του κόσμου με το όνομά του ( Yashin Trophy).
Το 2018 ο Γκόρντον Μπανκς, ψηφισμένος ως δεύτερος καλύτερος του 20ού αιώνα από την IFFHS, δήλωσε ότι ο Γιασίν είναι ο καλύτερος τερματοφύλακας όλων των εποχών χωρίς αμφιβολία.
Τίτλοι
Ντιναμό Μόσχας
Σοβιετική Ένωση
Ατομικές διακρίσεις
228px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές που έχουν βάλει γκολ Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1964 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1960 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Γκλεν Φορντ
μικρογραφία|260x260εσ|Με τη [[Ρίτα Χέιγουορθ στην Τζίλντα (1946)]] Ο Γκλεν Φορντ (1 Μαΐου 1916 — 30 Αυγούστου 2006) ήταν Καναδός ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Κεμπέκ του Καναδά και αργότερα μετακόμισε με την οικογένειά του στην Καλιφόρνια. Το 1939 έκανε τα πρώτα του βήματα στον κόσμο του σινεμά.
Το 1946, συμπρωταγωνίστησε μαζί με την Μπέτι Ντέιβις στην ταινία Κλεμμένη ευτυχία και την Ρίτα Χέιγουορθ στην Τζίλντα. Ακολούθησαν, το 1953, Η μεγάλη κάψα και το 1955 Η ζούγκλα του μαυροπίνακα, που τον καθιέρωσαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ίππος (μονάδα ισχύος)
Ο ίππος (συντομογραφικά hp από την αγγλική ονομασία horsepower, δηλ. ιπποδύναμη) είναι μονάδα που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της ισχύος των μηχανών. Υπάρχουν διάφοροι ορισμοί για τον ίππο, όμως σήμερα χρησιμοποιείται περισσότερο αυτός κατά τον οποίο ο ίππος ορίζεται ως το ισοδύναμο 745.7 W. Για χοντρικούς υπολογισμούς, η ισοδυναμία είναι 1 ίππος = 746 watt. Κατά έναν διαφορετικό ορισμό ο ίππος ισούται με τη δύναμη που χρειάζεται για να ανυψωθεί μάζα εβδομήντα πέντε κιλών κατά ένα μέτρο μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Η μονάδα είναι αρκετά παλιά και πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Τζέιμς Βατ στα τέλη του 18ου αιώνα προκειμένου να μετρηθεί η ισχύς που απέδιδαν οι ατμομηχανές, που εκείνη την εποχή αντικαθιστούσαν παραδοσιακούς τρόπους παραγωγής έργου, όπως μεσώ της μυϊκής δύναμης ή των υποζυγίων. Εκεί ακριβώς οφείλει η μονάδα και το όνομά της, καθώς συνέκρινε την ισχύ των μηχανών με αυτή που μπορεί να προσφέρει ένα άλογο. Σύμφωνα με την Οδηγία 80/181, από το έτος 2010 και μετά, είναι υποχρεωτική η αναγραφή της μονάδας μέτρησης της ισχύος των μηχανών το watt (W), όπως ορίζει το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI).
Κατηγορία:Μονάδες ισχύος
Μπιχάρ
Η Μπιχάρ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της χώρας και η συνολική της έκταση είναι 99.200 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της περίπου 83.000.000. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Πάτνα.
2610 Τουβά
Η Τουβά (Tuva) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη ρωσική Δημοκρατία της Τουβά ή Τιβά.
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς της Τουβά ως προς την εκλειπτική, μόλις 40΄19΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Τουβά είναι άγνωστα. Η Τουβά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 16 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τουβα
Τελικός (διοργάνωση)
Σε αθλητικούς αγώνες μετά από ένα σύστημα νοκ άουτ, όπου μόνο δύο άτομα ή ομάδες ανταγωνίζονται σε κάθε αγώνα, ο τελικός παίζεται συνήθως μεταξύ των νικητών δύο ημιτελικών. Ωστόσο, εάν περισσότεροι από δύο συμμετέχοντες απαιτούνται για κάθε αγώνα, τότε η πρόκριση για τον τελικό μπορεί να γίνει μέσω κάποιας άλλης διαδικασίας, όπως η νίκη στις σειρές.
Ο τελικός είναι συνήθως, αλλά όχι πάντα, ο τελευταίος αγώνας που θα παιχτεί σε ένα τουρνουά και ο νικητής αυτού του αγώνα ανακηρύσσεται ο νικητής ολόκληρου του τουρνουά. Σε πολλές διοργανώσεις, ο νικητής και ο φιναλίστ λαμβάνουν χρυσά και ασημένια μετάλλια αντίστοιχα. Ένας άλλος αγώνας μεταξύ των δύο παικτών ή ομάδων που έχασαν στους ημιτελικούς γίνεται για να καθοριστεί ποιος θα λάβει το χάλκινο μετάλλιο. Ασυνήθιστα, πολλές ομάδες (32 τα τελευταία χρόνια) προκρίνονται στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA. Αυτές οι ομάδες στη συνέχεια παίζουν μεταξύ τους σε διάφορες μορφές έως ότου οι δύο τελικοί «φιναλίστ» παίξουν για το χρυσό και ασημένιο μετάλλιο.
Εάν ο τελευταίος γύρος διεξαχθεί σε μορφή σειράς (συνήθως στις 4 νίκες), ο όρος μερικές φορές ονομάζεται «Τελικοί» (πλέι οφ) για να δηλώσει ότι υπάρχουν περισσότερα από ένα παιχνίδια (όπως οι «Τελικοί του NBA»). Το NHL έχει αναφερθεί στον «Τελικό του Στάνλεϊ Καπ» στον ενικό από τη σεζόν 2005-06, αν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χρησιμοποιούν συνήθως τον όρο «τελικοί του Στάνλεϊ Καπ» (με πεζό «τ») ή το παραδοσιακό όνομα «Τελικοί του Στάνλεϊ Καπ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελικοί αθλημάτων Κατηγορία:Πρωταθλήματα
Πεσσινούς
Η Πεσσινούς (ή Πισσινούς) ήταν αρχαία πόλη και αρχιεπισκοπή στη Μικρά Ασία, μια γεωγραφική περιοχή που κάλυπτε κατά προσέγγιση τη σύγχρονη Ανατολία (Ασιατική Τουρκία). Η τοποθεσία της πόλης είναι το σύγχρονο τουρκικό χωριό Μπαλλιχισάρ (Ballıhisar), σε μια παραποτάμια κοιλάδα του Σαγγάριου ποταμού στο ψηλό οροπέδιο της Ανατολίας, περίπου 950 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, 13 χιλιόμετρα απόσταση από την κωμόπολη Σιβριχισάρ. Η Πεσσινούς παραμένει καθολική (πρώην διπλή) τιμητική έδρα.
Ιστορία
Η Πεσσινούς ήταν μεγάλη πόλη της Δυτικής Γαλατίας, στα σύνορα Φρυγίας-Γαλατίας. Ο Ιεροκλής την αναφέρει ως μια από τις 9 σημαντικές πόλεις και πρωτεύουσα της Γαλατίας. Αποτελούσε κέντρο λατρείας της Κυβέλης Πεσσινουντίδας, την οποία λάτρευαν με το όνομα Άγδιστις. Εκεί και επί του Δίνδυμου όρους υπήρχε ιερός βράχος ονόματι Άγδος. Στον ναό υπήρχε ξόανο της θεάς ή, κατά τον Λίβιο, λίθινο άγαλμα που είχε «εκπέσει από τον ουρανό». Στο ίδιο όρος υπήρχε και το ιερό «άντρο» της θεάς, το αρχαιότερο όλων, όπου βρισκόταν αντί ομοιώματός της λατρευτικός λίθος ακατέργαστος (πιθανώς αερόλιθος).
Ιστορία ανασκαφών
Η περιοχή του ναού στην Πεσσινούντα ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1834 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα και αρχαιολόγο Σαρλ Τεξιέ στα νότια του χωριού κατά μήκος του Γάλλου ποταμού, και ανασκάφηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Γάνδης το 1967-1973 υπό τη διεύθυνση του Πιέτερ Λάμπρεχτς και το 1987-2008 υπό τη διεύθυνση του Τζον Ντεβρέκερ. Η διδακτορική διατριβή του Άντζελο Βερλίντε του 2012, που δημοσιεύτηκε το 2015, είναι επί του ναού.
Μέχρι στιγμής, η περιοχή του ναού (τομέας Β) είναι η μόνη ενδελεχώς ερευνημένη περιοχή της πόλης, με εξαίρεση τη λεγόμενη Ακρόπολη (τομέας Ι) κοντά στη βόρεια είσοδο της κοιλάδας Μπαλλιχισάρ. Από το 2009, η πόλη ερευνάται από μια ομάδα του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, με επικεφαλής τον Γκότσα Τσετσχλάντζε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μονσορώ
Η Μονσορώ (γαλλικά: Montsoreau ; ) είναι κοινότητα και πόλη στη Χώρα του Λίγηρα, στην κεντρική δυτική Γαλλία και μία από τις κύριες πόλεις τουριστών στο νομό Μαιν-ε-Λίγηρα. Η κοινότητα της Μονσορώ στην απογραφή του 2015 είχε 447 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή της πόλης έχει περίπου 100.000 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Βιέννη και Λίγηρα επί της όχθης του δεύτερου.
Το 2000, η UNESCO πρόσθεσε το κεντρικό τμήμα της Κοιλάδας του Λίγηρα (συμπεριλαμβανομένου την πόλη και το κάστρο του Μονσορώ) στον κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
δημογραφία
Διάγραμμα πληθυσμιακής ανάπτυξης στο Μονσορώ
Άγιοι Θεόδωροι Μαγνησίας
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Πτελεού, του δήμου Αλμυρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αλμυρού του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Μαγνησίας, κοντά στα όρια με τον νομό Φθιώτιδας. Βρίσκονται ανατολικά (3 χλμ.) της Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχουν 68 χλμ. περίπου Ν. του Βόλου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 14,987 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον νομό Φωκίδος και Λοκρίδος. Υπήχθη διαδοχικά στους νομούς Φθιώτιδος και Φωκίδος (1899), Φθιώτιδος (1899), Φθιώτιδος και Φωκίδος (1909), Λαρίσης (1912) και Μαγνησίας (1942)
Γενικά
Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν ελαιώνες, όπως και ελαιοτριβείο στον οικισμό. Λειτουργούν δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Άι-Χανούμ
Η Αϊ-Χανούμ ή Αλ Χανούμ (πιθανώς η ιστορική Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου, επίσης πιθανώς η μετονομασθείσα αργότερα σε اروکرتیه ή Ευκρατίδεια Βακτρίας) ήταν μια από τις πρώτες πόλεις του Ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής. Προηγούμενοι μελετητές ανάφεραν ότι η πόλη είχε ιδρυθεί στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., μετά τις κατακτήσεις του Μέγα Αλέξανδρου. Μεταγενέστερες αναλύσεις εισηγούνται ότι η πόλη ιδρύθηκε το 280 π.Χ. από τον βασιλιά της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, Αντίοχο Α΄ Σωτήρα. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται στην περιοχή Ταχάρ, στο βόρειο Αφγανιστάν, στη συμβολή των ποταμών Αμού Ντάρια (Ώξου) και Κούκτσα. Η πόλη ήταν ένα από τα κύρια σημεία του ελληνισμού στην Ανατολή για περισσότερο από δύο αιώνες, μέχρι την καταστροφή της από νομάδες εισβολείς γύρω στο 145 π.Χ., περίπου την περίοδο του θανάτου του Ευκρατίδη Α΄ της Βακτρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελευκιδικές αποικίες Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Αφγανιστάν
Barclays
Η Barclays είναι βρετανική πολυεθνική εταιρεία τραπεζικών και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών που εδρεύει στο Λονδίνο. Πρόκειται για μια παγκόσμια τράπεζα με δραστηριότητες στον τομέα της λιανικής, χονδρικής και επενδυτικής τραπεζικής, καθώς και τη διαχείριση του πλούτου, την παροχή στεγαστικών δανείων και πιστωτικών καρτών. Δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 50 χώρες και εδάφη και έχει περίπου 48 εκατομμύρια πελάτες.
Η Barclays είναι οργανωμένη σε τέσσερις βασικές δραστηριότητες: Personal & Corporate (Personal Banking, Corporate Banking, Wealth & Investment Management), Barclaycard, Investment Banking and Africa. Η Barclays έχει πρωταρχική εισαγωγή στο Χρηματιστήριο Αξιών του Λονδίνου και αποτελεί συστατικό του δείκτη FTSE 100. Έχει δευτερεύουσα εισαγωγή στο Χρηματιστήριο Αξιών της Νέας Υόρκης.
Σύμφωνα με ένα έγγραφο του 2011 από τη Vitali et al., η Barclays ήταν η πιο ισχυρή διεθνική επιχείρηση από άποψη ιδιοκτησίας, εταιρικού ελέγχου της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και ανταγωνισμού στην αγορά με την AXA και τη State Street Corporation, να λαμβάνουν τη 2η και 3η θέση αντίστοιχα.
1600 -1900
Η ιστορία της Barclays ξεκινά στις 17 Νοεμβρίου του 1690, όταν ο John Freame, ένας Κουάκερ, και ο Thomas Gould, άρχισαν να διαπραγματεύονται ως τραπεζίτες χρυσοχόων στην Lombard Street του Λονδίνου. Το όνομα "Barclays" συνδέθηκε με την επιχείρηση το 1736, όταν ο γαμπρός του Freame, James Barclay, έγινε συνεργάτης. Το 1728, η τράπεζα μετακόμισε στην οδό Lombard 54, και ήταν αναγνωρίσημη από το «σύμβολο του μάυρου αετού με τα ανοιχτά φτερά», το οποίο στα επόμενα χρόνια θα αποτελούσε βασικό μέρος της οπτικής ταυτότητας της τράπεζας.
Η οικογένεια Barclay συνδέθηκε με τη δουλεία, τόσο ως υποστηρικτές όσο και ως αντίπαλοι. Ο David και ο Alexander Barclay ασχολήθηκαν με το εμπόριο σκλάβων το 1756. Ο David Barclay του Youngsbury (1729-1809), από την άλλη, ήταν ένας διακεκριμένος καταργητής της δουλείας, και ο Verene Shepherd, ο Τζαμαΐκανός ιστορικός των σπουδών της διασποράς, ξεχωρίζει με το πώς επέλεξε να απελευθερώσει τους σκλάβους του σε αυτήν την αποικία.
Το 1776, η εταιρεία χαρακτηρίστηκε "Barclay, Bevan and Bening" και παρέμεινε έτσι μέχρι το 1785, όταν έγινε δεκτός ένας άλλος συνεργάτης, John Tritton, ο οποίος είχε παντρευτεί μια Barclay, και η επιχείρηση έγινε τότε "Barclay, Bevan, Bening και Tritton". Το 1896, αρκετές τράπεζες στο Λονδίνο και τις αγγλικές επαρχίες, ιδίως η Backhouse's Bank of Darlington και η Gurney's Bank of Norwich (και οι δύο είχαν επίσης τις ρίζες τους σε οικογένειες Κουάκερ), ενώθηκαν υπό τη σημαία των Barclays and Co. - μια τράπεζα μετοχών.
1900 - 1945
Το 1925, η Αποικιακή Τράπεζα, η Εθνική Τράπεζα της Νότιας Αφρικής και η Αγγλοαιγυπτιακή Τράπεζα συγχωνεύθηκαν και η Barclays πραγματοποίησε τις δραστηριότητές της στο εξωτερικό με την επωνυμία Barclays Bank (Dominion, Colonial and Overseas) —Barclays DCO. Το 1938, η Barclays απέκτησε την πρώτη ινδική τράπεζα συναλλάγματος, την Κεντρική Τράπεζα της Ινδίας, η οποία άνοιξε στο Λονδίνο το 1936 με τη χορηγία της Κεντρικής Τράπεζας της Ινδίας.
1946 - 1980
Τον Μάιο του 1958, η Barclays ήταν η πρώτη βρετανική τράπεζα που διόρισε γυναίκα διευθύντρια τραπεζών. Η Χίλντα Χάρντινγκ διαχειρίστηκε το υποκατάστημα της Barclays στο Αννόβερο στο Λονδίνο μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 1970.
Το 1965, η Barclays ίδρυσε μια θυγατρική στις ΗΠΑ, την Barclays Bank of California, στο Σαν Φρανσίσκο.
Η Barclays κυκλοφόρησε την πρώτη πιστωτική κάρτα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Barclaycard, το 1966. Στις 27 Ιουνίου 1967, η Barclays ανέπτυξε την πρώτη μηχανή μετρητών στον κόσμο, στο Enfield. Ο Βρετανός ηθοποιός Reg Varney ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το μηχάνημα.
Το 1969, μια προγραμματισμένη συγχώνευση με την Martins Bank και την Lloyds Bank αποκλείστηκε από την Επιτροπή Monopolies and Mergers, αλλά η εξαγορά της Martins Bank από μόνη της αργότερα επιτράπηκε. Επίσης, εκείνο το έτος, η θυγατρική της British Linen Bank πωλήθηκε στην Τράπεζα της Σκωτίας με αντάλλαγμα το 25% του μεριδίου, μια συναλλαγή που τέθηκε σε ισχύ από το 1971. Η Barclays DCO άλλαξε το όνομά της σε Barclays Bank International το 1971.
Από το 1972 έως το 1980, ένα μειοψηφικό μερίδιο στην Banca Barclays Castellini SpA, Μιλάνο ανήκε στην οικογένεια Castellini. Το 1980, η Barclays Bank International απέκτησε το υπόλοιπο μερίδιο της Barclays Castellini από την οικογένεια Castellini.
Τον Αύγουστο του 1975, μετά το δεύτερο τραπεζικό κραχ, η Barclays απέκτησε την Mercantile Credit Company.
1980 - 2000
Το 1980, η Barclays Bank International επέκτεινε την επιχείρησή της για να συμπεριλάβει εμπορική πίστωση και ανέλαβε την American Credit Corporation, μετονομάζοντας την ως Barclays American Corporation.
Κατά τη διάρκεια του 1985 η Barclays Bank και η Barclays Bank International συγχωνεύθηκαν και ως μέρος της εταιρικής αναδιοργάνωσης, η πρώην Barclays Bank plc έγινε εταιρεία συμμετοχών ομίλου, μετονομάστηκε σε Barclays Group Plc, και η λιανική τραπεζική του Ηνωμένου Βασιλείου ενσωματώθηκε στο πρώην BBI και μετονομάστηκε σε Barclays Bank PLC από Barclays Bank Limited.
Το 1986 η Barclays πούλησε τις επιχειρήσεις της στη Νότιο Αφρική που λειτουργούσαν με το όνομα της Εθνικής Τράπεζας Barclays μετά από διαμαρτυρίες ενάντια στη συμμετοχή της Barclays στη Νότια Αφρική και την κυβέρνηση του απαρτχάιντ. Επίσης εκείνη τη χρονιά η Barclays αγόρασε τις de Zoete & Bevan και Wedd Durlacher (πρώην Wedd Jefferson) για να σχηματίσει την Barclays de Zoete Wedd (BZW), τώρα γνωστή ως Barclays Investment Bank, και να επωφεληθεί από το Big Bang στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου.
Η Barclays παρουσίασε την κάρτα Connect τον Ιούνιο του 1987, την πρώτη χρεωστική κάρτα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Δραστηριότητες
Η Barclays λειτουργεί ως δύο τμήματα, το Barclays UK (BUK) και το Barclays International (BI), υποστηριζόμενα από μια εταιρεία παροχής υπηρεσιών, την Barclays Execution Services (BX).
Κύρια τμήματα και θυγατρικές
Τα κύρια τμήματα και οι θυγατρικές της Barclays είναι οι εξής:
Τρικέρι Ύδρας
Το νησί Τρίκερι ή Τρικέρι ανήκει στην ομάδα νήσων του Σαρωνικού στη νομαρχία Πειραιώς και στη Περιφερειακή ενότητα νήσων. Βρίσκεται στο Μυρτώο Πέλαγος, στα μέσα της απόστασης Ύδρας και Σπετσών και νότια από τη Δοκό. Η ακατοίκητη νήσος ξεχωρίζει με τα τρία "κεφάλια" της (κάρη= ιωνικός τύπος για το κάρα, που σημαίνει κεφάλι), δηλαδή τις κορυφές των ισάριθμων υψωμάτων της. Έχει προφορικά σωθεί από τους κατοίκους των γειτονικών νησιών πως οι κάτοικοι της νήσου ονομάζονταν Τρικαραιδόνες. Η σωστή αρχαία ονομασία ήταν Τρικαρηνός. Η ονομασία όμως των προηγούμενων κατοίκων της νήσου ως Τρικαραιδόνες παραπέμπει σε μια τοποθεσία ονόματι Τρικαραιδονία, άγνωστη ωστόσο από την πλευρά των ιστορικών. Ο Παυσανίας αναφέρει την νησίδα με το όνομα Τρίκρανα Σήμερα στο νησί παραμένουν μόνο τα ερείπεια του εγκαταλελειμμένου οικισμού, ένα παρεκλήσσι του Αγίου Νικολάου και ορισμένες ιχθυοκαλλιέργειες στη δυτική πλευρά του.
Η νήσος εγκαταλείφθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο τελευταίος βοσκός κάτοικος της νήσου, μετανάστευσε. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν και μελετήθηκαν στο νησί, λέγεται ότι κατά την Εποχή του Λίθου υπήρχε Πρωτοελλαδική εγκατάσταση και έντονες εμπορικές σχέσεις με τις Κυκλάδες, εξαιτίας υπολειμμάτων κατεργασίας πυριτόλιθου, οψιδιανού και άλλων πετρωμάτων για λίθινα εργαλεία, ενώ το φυσικό πηγάδι στο κέντρο του οικισμού επικυρώνει την παραπάνω άποψη, διότι εκείνες τις εποχές η ύπαρξη πόσιμου νερού αποτελούσε πόλο έλξης για την ανάπτυξη οικισμών. Ωστόσο, τα ευρήματα της εποχής εκείνης διαφέρουν από εκείνα του Δοκού, πράγμα που τρέφει πολλές θεωρίες για την καταγωγή των κατοίκων της.
Την εποχή του Χαλκού, οι κάτοικοι του νησιού ασχολούνται περισσότερο με την κτηνοτροφία. Η πρωτόγονη κατεργασία πυριτόλιθου δείχνει την πολιτιστική υποχώρηση εξαιτίας της καταστροφής της Λέρνας. Κατά την Υστεροελλαδική περίοδο, το φυσικό πηγάδι που είχε προσελκύσει μερικές οικογένειες αποτέλεσε αφορμή να μεταναστεύσουν και να εγκατασταθούν στο νησί βοσκοί από την Ύδρα ή την ερμιονίτικη ακτή βόρεια του νησιού. Στο κεντρικό τμήμα του νησιού, με δυσκολία κανείς διακρίνει, ανάμεσα στις μεταγενέστερες "ξερολιθιές" και τους θάμνους, τα ίχνη τειχών χονδροειδούς δομήσεως και τα λιγοστά κομμάτια αγγείων και απολεπισμάτων της ίδιας εποχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Μαρία Δεσύλλα - Καποδίστρια
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1898· ήταν κόρη του Γεωργίου Καποδίστρια, γιου του Αντωνίου· ο Αντώνιος ήταν γιος του Γεωργίου, αδελφού του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.
Η Μαρία παντρεύτηκε πρώτα τον Κερκυραίο διπλωμάτη Λουδοβίκο-Σπυρίδωνα Σκάρπα, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, αλλά χώρισε το 1928. Το 1935 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Σταμάτιο Δεσύλλα, Κερκυραίο βιομήχανο και δήμαρχο Κέρκυρας, τον οποίο αντικατέστησε στη δημαρχία το 1956 μετά τον θάνατό του. Συγκεκριμένα στις αναπληρωματικές εκλογές που ακολούθησαν, εξελέγη με 5.365 ψήφους σε σύνολο 10.207. Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι το 1959.
Ως απόγονος της οικογένειας, και επειδή ο προπάππος της ήταν ο μοναδικός από τα αδέλφια που είχε αποκτήσει παιδιά, είχε στην κατοχή της την εξοχική κατοικία της οικογένειας στην θέση Κουκουρίτσα. Το 1979 δώρισε το σπίτι στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, τη Φιλαρμονική Εταιρία Κερκύρας και την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών με σκοπό τη δημιουργία Μουσείου, το οποίο να στεγάζει τα διασωθέντα προσωπικά αντικείμενα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, καθώς και προσωπογραφίες και έπιπλα εποχής, που ανήκαν στην οικογένεια.
Πηγές
Μαρια Κατηγορία:Δήμαρχοι Κέρκυρας
Ντιντιέ Κελό
Ο Ντιντιέ Πατρίκ Κελόζ (, γεννηθείς στις 23 Φεβρουαρίου 1966) είναι Ελβετός αστρονόμος. Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Μαζί με τον Μισέλ Μαγιόρ ανακάλυψαν τον 51 Πηγάσου β το 1995, τον πρώτο εξωηλιακό πλανήτη ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από ένα άστρο σαν τον ήλιο, τον 51 Πηγάσου. Για αυτή την ανακάλυψη, μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2019 με τον Τζέιμς Πιμπλς και τον επίσης ελβετό Μισέλ Μαγιόρ. Επίσης, πρόσφατα δήλωσε ότι οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να βρουν εξωγήινη ζωή μέσα στα επόμενα 30 χρόνια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Ελβετοί αστρονόμοι
Μπιρ Ταουίλ
Το Μπιρ Ταουΐλ (αραβικά:  بير طويل ‎ <span class="Unicode" title="Αραβικός μεταγραμματισμός">Bīr Ṭawīl  ή بئر طويل <span class="Unicode" title="Αραβικός μεταγραμματισμός">Bi’r Ṭawīl,  σημαίνει "ψηλό πηγάδι") είναι μια περιοχή 2.060 τ.χλμ. κατά μήκος των συνόρων μεταξύ της Αιγύπτου και του Σουδάν, η οποία δεν διεκδικείται από καμία χώρα. Όταν αναφέρεται σε σχέση με το γειτονικό Τρίγωνο Χαλάιμπ,  μερικές φορές αναφέρεται ως Τρίγωνο Μπιρ Ταουΐλ παρά το τετράπλευρο σχήμα της περιοχής.
Το καθεστώς terra nullius προκύπτει από ασυμφωνία μεταξύ του ευθύ πολιτικού συνόρου μεταξύ Αιγύπτου και Σουδάν που εγκαθιδρύθηκε το 1899, και το ακανόνιστο διοικητικό όριο που εγκαθιδρύθηκε το 1902. Η Αίγυπτος υποστηρίζει το πολιτικό σύνορο, και το Σουδάν υποστηρίζει το διοικητικό σύνορο, με αποτέλεσμα το Τρίγωνο Χαλάιμπ να διεκδικείται και από τις δύο χώρες, και το Μπιρ Ταουΐλ από καμία. Ως προς το 2014 είναι από τα μόνα μέρη στη Γη που είναι κατοικήσιμα, αλλά δεν αξιώνονται από οποιαδήποτε αναγνωρισμένη κυβέρνηση, όπως και η περιοχή Αμπιέι.