cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Π.Σ. Πανθρακικός
1964-2004
Την περίοδο 2001-03, με πρόεδρο τον Παναγιώτη Μαργαρίτη και προπονητή τον Σάκη Σκουλή, η ομάδα ανασυντάχθηκε και προβιβάστηκε δύο κατηγορίες από τη Β' ΕΠΣ Θράκης στην Δ΄ Εθνική, τερματίζοντας την πρώτη χρονιά (2003-04) στην 5η θέση με προπονητή τον Αντώνη Μιχαλακόπουλο.
2004-2016
Η αλλαγή επιπέδου από τις συνεχείς ανόδους και η ανάγκη να εξελιχθεί περαιτέρω η ομάδα, έφεραν αλλαγές στη διοίκησή της το 2004. Εισήλθαν, αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο, παράγοντες με μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες, ο Θοδωρής Σαββάκης,ο Γιώτης Ξενοδοχίδης, ο Γιάννης Κιτζίδης κι αργότερα ο Τάσος Καραολάνης. Με προπονητή τον Κώστα Βασιλακάκη η ομάδα τερμάτισε 1η την περίοδο 2004-05 στην Δ΄ Εθνική, με αποτέλεσμα τον προβιβασμό της στην τρίτη εθνική κατηγορία, όπου την περίοδο 2005-06 κατέλαβε την 3η θέση στον Βόρειο όμιλο. Αντιμετώπισε σε αγώνα κατάταξης, που έγινε στη Λάρισα, για την άνοδο στη Β΄ Εθνική τον Μεσσηνιακό, όπου ηττήθηκε με 1-0, πήρε όμως την άνοδο αναπληρώνοντας το κενό του Ακράτητου που, εκείνη την περίοδο, διαλύθηκε.
Την πρώτη χρονιά στη Β΄ Εθνική (2005-06), αρχικά με προπονητή τον Ζήση Τσέκο, τον Γιάννη Γούναρη και τελικά τον Κώστα Βασιλακάκη και πάλι, ο Πανθρακικός τερμάτισε 11ος. Την περίοδο 2007-08, μετά από πετυχημένη πορεία, τερμάτισε στην 3η θέση κατακτώντας την άνοδο στην ανώτερη ελληνική κατηγορία Σούπερ Λίγκα. Ο ιστορικής σημασίας αγώνας που σφράγισε την άνοδο ήταν ο τελευταίος της περιόδου, όταν την 1η Ιουνίου 2008 στο γήπεδο Ζωγράφου (Αθήνα), παρουσία περίπου 800 φιλάθλων του επικράτησε με 1-0 του Ηλυσιακού.
Την επόμενη περίοδο (2011-12) συνέχισε στην τεχνική ηγεσία ο Σάββας Παντελίδης, χτίζοντας την ομάδα με στόχο την επάνοδο στη Σούπερ Λίγκα. Ο Πανθρακικός, διαγράφοντας μια θαυμάσια πορεία, αναδείχθηκε πρωταθλητής Β΄ Εθνικής, για πρώτη φορά σε επαγγελματική κατηγορία ποδοσφαίρου, επιτυγχάνοντας παράλληλα την άνοδό του έπειτα από δύο χρόνια απουσίας.
Το 2012-13 διατηρήθηκε αρχικά στη θέση του προπονητή ο Σάββας Παντελίδης, αντικαταστάθηκε όμως από τον Παύλο Δερμιτζάκη, που πέτυχε τελικά την αποφυγή του υποβιβασμού και παράλληλα την κατάληψη της καλύτερης θέσης στην ιστορία της ομάδας μέχρι εκείνη την περίοδο (10η). Την ίδια περίοδο στο Κύπελλο Ελλάδος ο Πανθρακικός κατάφερε να φτάσει για πρώτη φορά στην ιστορία του μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού, όπου και αποκλείστηκε από τον μετέπειτα νικητή της διοργάνωσης και πρωταθλητή Ολυμπιακό.
Το 2013-14 ανέλαβε την ομάδα ο προπονητής Απόστολος Μάντζιος και την οδήγησε εκ νέου σε άνετη εξασφάλιση της παραμονής, τερματίζοντας ξανά στη 10η θεση ανάμεσα σε 18 ομάδες. Την επόμενη χρονιά (2014-15) ο Απόστολος Μάντζιος συνέχισε στον πάγκο της ομάδας, τα μέτρια αποτελέσματα όμως οδήγησαν στην πρόσληψη του Χοσέ Εμανουέλ Ρόκα Κάσες που ανέλαβε στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος κι έπειτα από μεγάλη μάχη πολλών αγωνιστικών κι ένα εντυπωσιακό σερί θετικών αποτελεσμάτων στους τελευταίους αγώνες, κατάφερε τελικά να παραμείνει στην κατηγορία, μόλις την τελευταία αγωνιστική, νικώντας στο τοπικό ντέρμπι την Ξάνθη, τερματίζοντας στη 12η θέση. Την περίοδο 2015-16 όμως δεν τα κατάφερε, τερματίζοντας στη 15η (προτελευταία) θέση, που είχε ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό του στη Football League (Β’ Εθνική), έπειτα από τέσσερις συνεχείς παρουσίες στη μεγάλη κατηγορία.
2016 έως σήμερα
Την περίοδο 2016–17 αποκλείστηκε από τη Football League λόγω οικονομικών προβλημάτων. Με απόφαση της διοίκησης η οποία μην μπορώντας να αντέξει τα οικονομικά βάρη, σε συνδυασμό με την απόφαση της αφαίρεσης των βαθμών, οι ποδοσφαιριστές ενημερώθηκαν ότι κατά 99% η ομάδα δεν θα συνεχίσει στο πρωτάθλημα και η οριστική απόφαση διάλυσής της ανακοινώθηκε την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017.
Την περίοδο 2017-18 ξεκίνησε στη Β' ερασιτεχνική κατηγορία της ΕΠΣ Θράκης και κέρδισε την άνοδο στην Α' Ερασιτεχνική, ως δευτεραθλητής, πίσω από την ομάδα της Βιστωνίδας Κοπτερού.
Την περίοδο 2018-19 αγωνίστηκε στην Α' ερασιτεχνική κατηγορία ΕΠΣ Θράκης και τερμάτισε στην τρίτη θέση με την λήξη της κανονικής διάρκειας της κατηγορίας και στην τέταρτη με την λήξη των πλέι-οφ.
Παρέμεινε στην Α' Ερασιτεχνική κατηγορία ΕΠΣ Θράκης μέχρι και την σεζόν 2021-22 όταν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο στην Γ' Εθνική.
Διακρίσεις
Στα Πρωταθλήματα
Στο Κύπελλο Ελλάδας Πρόεδρος του συλλόγου από το Φεβρουάριο 2018 είναι ο Χαράλαμπος Σακάρης.
Σύνδεσμοι Φιλάθλων και προσωνύμια
thumb|right|160px|Οι Ούλτρας
Ο σύνδεσμος φιλάθλων του Πανθρακικού Κροκόδειλοι δημιουργήθηκε μετά την άνοδο της ομάδας στην Γ' Εθνική την περίοδο 2005-06. Ήταν ο πρώτος οργανωμένος σύνδεσμος στην ιστορία της ομάδας, κατάφερε να συσπειρώσει πολλούς φιλάθλους - οπαδούς γύρω από αυτήν, αλλά διαλύθηκε αρκετά σύντομα. Στη θέση του πλέον δημιουργήθηκαν η Λέσχη Φίλων Πανθρακικού "Κύκλωπες" - Θύρα 2, οι Ούλτρας, οι Gruppo Panthrakistas και τελευταία το "Panthraxclub", με έντονη δραστηριότητα στο πανθρακικό φίλαθλο κίνημα.
Δημοτικό Γήπεδο Κομοτηνής
Ο Πανθρακικός αγωνίζεται στο Δημοτικό Γήπεδο Κομοτηνής-ΟΠΑΠ. Το γήπεδο θεμελιώθηκε το 1923 από τον Ελληνικό Στρατό, αρχικά μόνο αγωνιστικός χώρος και μάντρα περιμετρικά. Η βόρεια κερκίδα, 1.608 θέσεων, κατασκευάστηκε το 1950 και το 1970 η νότια κερκίδα, 1.090 θέσεων.
Το γήπεδο ανακαινίσθηκε πλήρως το καλοκαίρι του 2008 με αφορμή την άνοδο της ομάδας στη Σούπερ Λίγκα (Α’ Εθνική). Τοποθετήθηκαν πλαστικά καθίσματα, πυλώνες φωτισμού για νυχτερινούς αγώνες, η δε χωρητικότητά του αυξήθηκε με την κατασκευή μιας κερκίδας, δυτικά, 2.002 θέσεων. Το καλοκαίρι του 2009 η κατασκευή της ανατολικής κερκίδας, 1.498 θέσεων, έδωσε στο γήπεδο τη σημερινή του μορφή. Με την τελευταία προσθήκη η συνολική χωρητικότητα του έφθασε τις 6.198 θέσεις καθήμενων θεατών.
Αθλητικό κέντρο Πανθρακικού
Η κατασκευή του Αθλητικού Κέντρου του Πανθρακικού ξεκίνησε το 2009 σε έκταση 53 στρεμμάτων. Βρίσκεται στον οικισμό Κικίδιο 4 χλμ ανατολικά της Κομοτηνής και παραχωρήθηκε στον Ερασιτέχνη από τον Δήμο Κομοτηνής. Το έργο κατασκευάστηκε από την ΠΑΕ Πανθρακικός και παραδόθηκε σε χρήση στην επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα τον Ιανουάριο του 2011. Αποτελείται από τρία γήπεδα πλήρους μεγέθους και χώρο εκγύμνασης τερματοφυλάκων. Το κεντρικό κτίριο, εμβαδού 360 τμ, καλύπτει τις ανάγκες της πρώτης ομάδας και περιλαμβάνει σταθμό πρώτων βοηθειών, κέντρο φυσιοθεραπείας, αποδυτήρια παικτών, γυμναστήριο,
αίθουσα τύπου και συνεδριάσεων. Το 2011 ολοκληρώθηκε η κατασκευή ενός ακόμη κτιρίου 200 τμ που καλύπτει τις ανάγκες της ομάδας νέων και των μικρών ομάδων της ακαδημίας του Συλλόγου. Η ομάδα νέων και οι ακαδημίες ποδοσφαίρου εξυπηρετούνται με 3 γήπεδα, ένα πλήρους και δύο μισού μεγέθους.
Η πορεία του Πανθρακικού από το 1963 ως σήμερα
Σύμφωνα με διάφορες πηγές
-1' Την περίοδο 1996-1998 ο Πανθρακικός συγχωνεύθηκε με τον Ορφέα Ξυλαγανής και αγωνίσθηκε ως Πανθρακικός Ξυλαγανής. -2 Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1998-99 εγκατέλειψε λόγω οικονομικών προβλημάτων '
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές που φόρεσαν την φανέλα του Πανθρακικού και έχουν διακριθεί με αυτήν είναι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανθρακικός Πανθρακικός Πανθρακικός Πανθρακικος Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963  Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.ΘΡ.ΑΝ.ΜΑΚ.
Ιωάννης Β΄ της Γκαέτα
Ο Ιωάννης ήταν βυζαντινός ύπατος, και Κυβερνήτης της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, την περίοδο 954-962 ή 963, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.
Ο Ιωάννης ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Β΄ όπου και τον διαδέχτηκε σαν δούκας της Γκαέτα. Λόγω του ότι δεν είχε αρσινικούς απογόνους τον διάδεχτηκε ο αδελφός του Γρηγόριος. Κατά την θητεία του μεγάλωσε το δουκικό παλάτι και έχτισε πολλές εκκλησίες. Επίσης δεν έλενγχε όλο το δουκάτο αφού ο πατέρας του είχε κάνει τον αδελφό του Μαρίνο δούκα του Φοντί που ήλεγχε σχεδόν το ήμισυ του δουκάτου, ενώ ο αδελφός του Λέων είχε κληρονομήσει τον έλεγχο της εκκλησίας του Αγίου Εράσμου.
Ήταν παντρεμένος δύο φορές με αγνώστου ονόματος γυναίκες με την πρώτη είχε δύο κόρες, την Θεοδονάντα και την Γκέμμα, με την δεύτερη σύζυγό του απέκτησαν μία κόρη την Μαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Το τσίμπημα της καρφίτσας
Το τσίμπημα της καρφίτσας - γνωστό και με τον τίτλο «Κακό κάτω από τον ήλιο» - (αγγλ. τίτλος "Evil Under the Sun") είναι αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι και πρωτοεκδόθηκε στην Αγγλία από την "Collins Crime Club" τον Ιούνιο του 1941 και στις ΗΠΑ από την "Dodd, Mead and Company" τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
Το βιβλίο μεταφέρθηκε στο κινηματογράφο με τον πρωτότυπο τίτλο του, "Evil Under the Sun", (ελλ. τίτλος «Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο») ) το 1982 με πρωταγωνιστή, στον ρόλο του Ηρακλή Πουαρό, τον Πίτερ Ουστίνοφ.
Περίληψη της πλοκής
Η Αρλένα είναι μία πολύ όμορφη πρώην ηθοποιός και επιρρεπής στο φλερτ νεαρή γυναίκα με πολλούς άνδρες να ελκύονται από αυτήν. Πηγαίνει στο Ξενοδοχείο Τζόλλυ Ρότζερ με τον σύζυγο της Κέννεθ και την κόρη (από προηγούμενο γάμο) του Λίντα Μάρσαλ. Η Λίντα Μάρσαλ, ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι, αντιπαθεί την μητριά της πάρα πολύ. Η Αρλένα φλερτάρει στο ξενοδοχείο με έναν όμορφο άνδρα ονόματι Πάτρικ Ρέντφερν, που είναι ξετρελαμένος μαζί της. Αυτό κάνει τη σύζυγό του Κριστίν Ρέντφερν, μια μορφωμένη δασκάλα σχολείου, ζηλόφθονη και πληγωμένη. Επίσης στο ξενοδοχείο μένουν ο διάσημος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό, η ενδυματολόγος και παιδική φίλη τού Κέννεθ Ρόζμουντ Ντάρνλεϋ, οι Αμερικανοί Οντίλ και Κάρρι Γκάρντενερ, ο συνταξιούχος Μέιτζορ Μπάρρυ, ο χυδαίος Χόρας Μπλατ, ο εφημέριος Στίβεν Λέιν και η γεροντοκόρη Έμιλυ Μπρούστερ.
Νωρίς το πρωί του φόνου, η Κριστίν βλέπει τη Λίντα κατά λάθος να ρίχνει ένα δέμα, που αποκαλύπτει μερικά κεριά. Η Κριστίν ζητά από την Λίντα να έρθει στον Κόλπο του Γλάρου μαζί της. Το ίδιο πρωινό, η Αρλένα βγαίνει με ένα θαλάσσιο ποδήλατο (ένα είδος σκάφους) και ζητά από τον Πουαρό να μην πει σε κανέναν που πηγαίνει. Στο μυαλό του Πουαρό η Αρλένα πάει να συναντήσει τον Πάτρικ Ρέντφερν, αλλά αποδεικνύεται λάθος, όταν ο Πάτρικ τον ρωτά αν έχει δει την Αρλένα.
Ο Πάτρικ Ρέντφερν ζητά από την Έμιλυ Μπρούστερ να τον συνοδεύσει σε μια εκδρομούλα με μηχανοκίνητο σκάφος. Ουσιαστικά φθάνουν στο Pixy Cove και βρίσκουν ένα πτώμα να κείται εκεί, με τεντωμένα χέρια και το πρόσωπο κρυμμένο με ένα καπέλο. Είναι το στραγγαλισμένο σώμα της Αρλένα, που δολοφονήθηκε στις 12 παρά τέταρτο.
Όταν αρχίζουν να ανακρίνουν τους ανθρώπους, ο Κένεθ Μάρσαλ λέει ότι ήταν στο δωμάτιό του δακτυλογραφώντας γράμματα την ώρα του φόνου. Η Λίντα ψεύδεται ότι συμπαθούσε την μητριά της. Επίσης ισχυρίζεται ότι αυτή και η Κριστίν πήγαν στον Όρμο του Γλάρου (Gull Cove) περίπου στις 10:30 και ότι επέστρεψε στο ξενοδοχείο περίπου στις 12 παρά τέταρτο, το οποίο θα σήμαινε ότι ήταν αδύνατο γι' αυτήν να έχει διαπράξει τον φόνο, επειδή ο φόνος διαπράχθηκε ακριβώς στις 12 παρά τέταρτο. Οι Γκάρντενερ ήταν με τον Ηρακλή Πουαρό την ώρα το φόνου και γι'αυτό υπεράνω υποψίας. Η Ρόζαμουντ Ντάρνλεϊ ισχυρίζεται ότι πήγε στο Sunny Ledge (άνωθεν του Όρμου της Νεράϊδας (Pixy Cove)) για να διαβάσει ένα βιβλίο. Λέει ότι δεν είδε κανέναν, επειδή συγκεντρωνόταν στο διάβασμα, αλλά, ενώ η Έμιλυ και ο Πάτρικ ήταν σε μια βάρκα, την είδαν εκεί. Όσο για τους υπόλοιπους της ομάδας, ο Στίβεν Λέιν και ο ταγματάρχης Μπάρρυ πήγε έξω και ο Χόρας Μπλατ σάλπαρε. Η Κριστίν, η Ρόζαμουντ, ο Κέννεθ και ο κος Γκάρντενερ όλοι πήγαν να παίξουν τένις το μεσημέρι.
Εν τω μεταξύ, ο Πουαρό ρωτά την καμαριέρα, τη Γκλάντυς Νάρρακοτ, αν έχει παρατηρήσει αν έλειπε ένα μπουκάλι. Ρωτά αυτό, επειδή νωρίτερα την ημέρα του φόνου η Έμιλυ Μπρούστερ τους είπε ότι είχε σχεδόν χτυπηθεί από μια πεταμένη μποτίλια. Η καμαριέρα δεν παρατήρησε ότι ένα μπουκάλι έλειπε, αλλά σημειώνει κάτι άλλο που φαινόταν παράξενο· κάποιος γέμισε τη μπανιέρα το μεσημέρι. Ο Πουαρό λέει ότι το μπάνιο δεν ήταν σημαντικό, αλλά το μπουκάλι ήταν πολύ σημαντικό. Η καμαριέρα επίσης άκουσε τον Κέννεθ Μάρσαλ να δακτυλογραφεί στο δωμάτιο του, επιβεβαιώνοντας την ιστορία του Κέννεθ και αποκαθαίροντάς τον από τις υποψίες.
Κορνηλία Σαλονίνα
Η Κορνηλία Σαλονίνα, λατιν. Cornelia Salonina (απεβ. 268) ήταν αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Γαλλιηνού, αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Η καταγωγή της είναι άγνωστη. Σύμφωνα με νεότερη άποψη ήταν ελληνικής καταγωγής, από τη Βιθυνία, που τότε ήταν μέρος της επαρχίας της Βιθυνίας και του Πόντου, στη Μικρά Ασία. Πάντως υπάρχει κάποιος σκεπτικισμός σε αυτό. Παντρεύτηκε τον Γαλιηνό δέκα περίπου έτη πριν αυτός ανέλθει στον θρόνο. Όταν ο σύζυγός της έγινε συναυτοκράτορας με τον πατέρα του Βαλεριανό το 253, η Κορνηλία Σαλονίνα ονομάστηκε Αυγούστα.
Έγινε η μητέρα τριών τέκνων: του Βαλεριανού Β΄, του Σαλονίνου και του Μαρινιανού. Το 268 πολιορκήθηκε το Μεδιόλανον και ο Γαλλιηνός απεβίωσε. Δεν γνωρίζουμε τη μετέπειτα ζωή της. Είναι πιθανό να της χαρίστηκε η ζωή ή να εκτελέστηκε μαζί με τα άλλα μέλη της οικογένειάς της, με διαταγές της Συγκλήτου της Ρώμης.
Το όνομά της αναφέρεται σε νομίσματα με την επιγραφή Cornela Salonina, Publia Licinia Cornelia Salonina ή Salonina Chrysogona από τις ελληνικές λέξεις χρυσός γόνος (απόγονος).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γαλλιηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Νικόλαος Α΄ του Μαυροβουνίου
Ο Νικόλαος Α΄ (σερβικά: Никола I Петровић-Његош, 19 Οκτωβρίου 1841 - 1 Μαρτίου 1921) από τον Οίκο των Πέτροβιτς-Νιέγκος ήταν πρίγκιπας (1860-1910) και μετά βασιλιάς (1910-1918) του Μαυροβουνίου.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Μίρκο βοεβόδα του Γκράνοβο και της Στάνα Μαρτίνοβιτς. Γεννήθηκε στο χωριό Νγιέγκουσι, κοιτίδα του Οίκου των Πέτροβιτς-Νιέγκος. Ο Μίρκο ήταν ο διάσημος νικητής των Οθωμανών και αδελφός του Ντανίλο Β΄ επισκόπου. Από το 1696 ο επίσκοπος (vladika), που είχε και διοικητικές εξουσίες, ήταν "κληρονομικά" από τον Οίκο τους: επειδή οι επίσκοποι δεν ήταν έγγαμοι, διάδοχος γινόταν ο γιος του αδελφού ή του εξαδέλφου. Ο Ντανίλο Β΄ παραιτήθηκε από επίσκοπος, νυμφεύτηκε τη Νταρίνκα Κβέκιτς, δηλώνοντας τη χώρα ως πριγκιπάτο, κληρονομικό των Πέτροβιτς-Νιέγκος. Όταν το 1860 απεβίωσε ο Ντανίλο Α΄, ο Μίρκο παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Νικολάου Α΄.
Ο νέος πρίγκιπας είχε από μικρός εξασκηθεί στον αθλητισμό και στην πολεμική τέχνη. Ως παιδί μεγάλωσε στην Τεργέστη, στην οικογένεια των Κβέκιτς (Κούστικ). Η Νταρίνκα, που ήταν θερμή Γαλλόφιλη, έστειλε τον διάδοχο Νικόλαο στο Λύκειο Λουί-λε-Γκραν στο Παρίσι. Ωστόσο αυτός λίγο επηρεάστηκε από τη νοοτροπία και τις συνήθεες των Γάλλων, αντίθετα με τον συμμαθητή του Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς διάδοχο της Σερβίας. Ο ορεσίβιος Νικόλαος έδειξε νωρίς τον θερμό του πατριωτισμό, την ηγετική του ικανότητα και το ποιητικό του τάλαντο· δεν αλλοτριώθηκε από την ατμόσφαιρα και τις απολαύσεις του Παρισιού, αλλά ανυπομονούσε να επιστρέψει στη γη που γεννήθηκε.
Ήταν μέλος της Ένωσης Σερβικής Νεολαίας από το 1866, που ιδρύθηκε. Το 1871 η Σερβία και η Αυστρο-Ουγγαρία την απαγόρευσαν και ο Νικόλαλος ίδρυσε την Εταιρεία για την Ελευθερία και την Ένωση της Σερβίας μαζί με τον Μάρκος Πόποβιτς, τον Μάσο Βρμπίτσα, κ.ά. στο Τσέτινγιε.
Πρίγκιπας του Μαυροβουνίου
Το 1860 ο θείος του δολοφονήθηκε και ο Νικόλαος επέστρεψε από το Παρίσι και ανέλαβε πρίγκιπας του Μαυροβουνίου. Τρεις μήνες μετά νυμφεύτηκε την κόρη του βοεβόδα Πετάρ Βουκότιτς.
Βασιλιάς του Μαυροβουνίου
Το 1900 έλαβε την προσφώνηση Βασιλική Υψηλότης. Επιθυμία του ήταν η ένωση με τη Σερβία, κάτι που δεν ήθελε ο Αλέξανδρος Α΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας. Όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε βάναυσα, η Αυλή του Μαυροβουνίου είδε ένα εμπόδιο να φεύγει από το σκοπό της ένωσης.
Μετά από πίεση του λαού έδωσε το 1905 το πρώτο Σύνταγμα. Εισήγαγε την ελευθερία του Τύπου και ποινικό Κώδικα κατά μίμηση της Δυτικής Ευρώπης. Το επόμενο έτος δημιούργησε το νόμισμα του Μαυροβουνίου, το πέρπερ. Το 1910 εόρτασε το Ιωβηλαίο του και έλαβε τον τίτλο του βασιλιά. Ήταν στρατάρχης της Ρωσίας, τιμή που είχε δοθεί μόνο στον Άρθουρ Γουέλσλεϋ, δούκα του Ουέλλινγκτον. Όταν ξεκίνησε το 1912 ο Βαλκανικός Πόλεμος, ο Νικόλαος Α΄ ήταν από τους πιο ενθουσιώδεις συμμάχους: ήθελε να απωθήσει τους Οθωμανούς από την Ευρώπη. Νίκησε τις Κεντρικές Δυνάμεις και κατέλαβε τα Σκόδρα, αν και του είχαν αποκλείσει τις ακτές. Το 1914 ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ήταν ο πρώτος που βοήθησε τη Σερβία να διώξει τους Αυστριακούς. Ήταν ένας δυνατός υποστηρικτής της Σερβικής ενοποίησης, αλλά του αντιτέθηκαν οι Καραγεώργεβιτς.
Το 1916 η Σερβία είχε ηττηθεί και το Μαυροβούνιο κατακτήθηκε από την Αυστρο-Ουγγαρία· ο Νικόλαος Α΄ διέφυγε στην Ιταλία και μετά στη Γαλλία. Η Κυβέρνηση μεταφέρθηκε στο Μπορντώ. Μετά το τέλος του Πολέμου σε μία Συνεδρίαση στη Ποντγκόριτσα (1918), κυριάρχησαν οι Σέρβοι, που ψήφισαν την εκθρόνιση του Νικολάου και την προσάρτηση του Μαυροβουνίου στη Σερβία. Λίγους μήνες μετά προσχώρησαν και οι Νοτιο-Σλαβικές περιοχές της Αυστρο-Ουγγαρίας και φτιάχθηκε το βασίλειο των Σέρβων, Κροατών & Σλοβένων, που το 1929 ονομάστηκε Γιουγκοσλαβία. Από το 1918 ο Νικόλαος Α΄ ζούσε εξόριστος στο Παρίσι και απεβίωσε τρία έτη μετά στην Αντίμπ (Αντίπολη). Τάφηκε στην Ιταλία και η σορός του, μαζί με αυτές της συζύγου του και δύο τέκνων του, μεταφέρθηκαν στο Μαυροβούνιο το 1989. Στη διεκδίκηση του θρόνου τον διαδέχθηκε ο γιος του Ντανίλο Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μιλένα Βούκοτιτς, κόρη του Πετάρ Βούκοτιτς, ενός από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες του Μαυροβουνίου. Πέντε κόρες του παντρεύτηκαν Ευρωπαίους από βασιλικούς Οίκους, έτσι ο Νικόλαος Α΄ ονομάστηκε ο πεθερός της Ευρώπης. Είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Τεντ Χρονόπουλος
Ο Τεντ Χρονόπουλος γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1972 στην πόλη Λόμα Λίντα της Καλιφόρνια. Υπήρξε ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου και ομάδων του αμερικανικού πρωταθλήματος. Αγωνιζόταν στην αμυντική και στη μεσαία γραμμή. Υπήρξε μια φορά διεθνής με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ.
Το ξεκίνημα
Μεγάλωσε στο Ριάλτο της Καλιφόρνια και ως το 1990 φοίτησε στο Γυμνάσιο Αϊζενχάουερ. Το φθινόπωρο του 1990 εντάχθηκε στο Cal State San Bernardino, στο οποίο αγωνίστηκε για δυο περιόδους. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στο San Diego State, όπου αγωνίστηκε το 2003.
Στην Ελλάδα
Το 1993 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε στον Πανιώνιο, στην Α΄ Εθνική. Έπαιξε τρεις σεζόν, ως το 1996, είχε 47 συμμετοχές και πέτυχε επτά γκολ.
Επιστροφή στις ΗΠΑ
Το Φεβρουάριο του 1996 επελέγη στα ντραφτς από τους New England Revolution που αγωνίζονταν στην Major League Soccer των ΗΠΑ. Έπαιξε εκεί για έξι σεζόν, αποτελώντας βασικό παίκτη στην αμυντική γραμμή της ομάδας.
Το Μάιο του 2002 παραχωρήθηκε στην MetroStars μαζί με τους Andy Williams και Mamadou Diallo ως αντάλλαγμα για τη μεταγραφή των Daniel Hernandez, Diego Serna και Brian Kamler. Στη νέα του ομάδα πρόλαβε να αγωνιστεί σε 18 ματς, ως τη διάλυσή της το Νοέμβριο του 2002.
Στη συνέχεια ο Χρονόπουλος υπέγραψε στην Charleston Battery της USL First Division, στην οποία αγωνίστηκε από το Φεβρουάριο του 2003 για τρεις σεζόν. Μάλιστα, το 2003 επιλέχτηκε στη δεύτερη ομάδα των All Star. Το ίδιο έτος πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη της ομάδας του εναντίον της Minnesota Thunder.
Παράλληλα, από τον Αύγουστο του 2004 αγωνιζόταν στη Chicago Storm, ομάδα ποδοσφαίρου σάλας της Major Indoor Soccer League. Τη σεζόν αυτή αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμών και τελικά το Σεπτέμβριο του 2005 σταμάτησε να αγωνίζεται επαγγελματικά.
Διεθνής
Ο Χρονόπουλος κλήθηκε και αγωνίστηκε σε έναν αγώνα της Εθνικής ΗΠΑ, εναντίον του Ισραήλ στις 17 Ιουνίου 1997. Μπήκε ως αλλαγή στο 71’ λεπτό.
Καριέρα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΗΠΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλεστον Μπάτερι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς
1928
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1928 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη *
Άδωνις
Ο Άδωνις σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ήταν ένας ωραίος νέος, αγαπημένος της Αφροδίτης.
Ο Δίας τιμωρώντας τη Σμύρνα ή Mύρρα (μετέπειτα μητέρα του Αδώνιδος), την έκανε να νιώσει μεγάλο έρωτα για τον Κινύρα, τον οποίο και παραπλάνησε, προκειμένου να ικανοποιήσει τον έρωτά της. Καρπός αυτής της ενώσεως υπήρξε ο Άδωνις, ο οποίος ήταν πολύ όμορφος από τη νηπιακή του ακόμα ηλικία. Η θεά τον έκρυψε μέσα σε μία λάρνακα (κιβώτιο), που την έδωσε στην Περσεφόνη προς φύλαξη. Σε άλλη εκδοχή του μύθου μητέρα του ήταν η Μεθάρμη και αδέλφια του ο Οξύπορος, η Ορσεδίκη, η Λαογόρη και η Βραισία. μικρογραφία|Η [[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτη και ο Άδωνις. Αττική ερυθρόμορφη λήκυθος σε σχήμα αρυβάλλου από τον καλλιτέχνη Αίσονα, περ. 410 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου.]]
Ωστόσο, άλλη εκδοχή του μύθου, μας λέει ότι ο Κινύρας ήταν πατέρας της Σμύρνας. Όταν ανακάλυψε ότι παραπλανήθηκε και έσμιξε με την κόρη του, γεμάτος οργή και αποτροπιασμό την κυνήγησε για να τη σκοτώσει. Η Σμύρνα κατάφερε να ξεφύγει και έτρεξε προς τα βουνά. Εκείνος την πρόλαβε, σήκωσε το σπαθί του και ήταν έτοιμος να της πάρει το κεφάλι, αλλά η Αφροδίτη, παρεμβαίνοντας, πρόλαβε και μεταμόρφωσε τη Σμύρνα στο ομώνυμο φυτό. Καθώς το σπαθί συνέχισε την πορεία του και έκοψε την ήδη μεταμορφωθείσα σε φυτό Σμύρνα, ξεπετάχτηκε από τον κορμό της ο Άδωνις. Τον πήρε τότε η θεά και τον παρέδωσε στην Περσεφόνη μέσα σε μία λάρνακα, όπως προαναφέρθηκε. Όταν η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο και αντίκρισε την ομορφιά του μωρού, αποφάσισε μυστικά να μην επιστρέψει ξανά τον Άδωνι. Έτσι, όταν εκείνος μεγάλωσε, αρνήθηκε να τον παραδώσει στην Αφροδίτη. Η τελευταία κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο, όπου έμενε η Περσεφόνη μαζί με τον Άδη, για να λυτρώσει τον αγαπημένο της από την κυριαρχία του θανάτου.
Έτσι, ο Άδωνις περνούσε τα δύο τρίτα του χρόνου με την Αφροδίτη και το ένα τρίτο με την Περσεφόνη. Τελικά, μετά από χρόνια, ο ωραίος νέος σκοτώθηκε στη διάρκεια ενός κυνηγιού από έναν κάπρο. Η Αφροδίτη θρήνησε πικρά τον αγαπημένο της. Από το αίμα του Αδώνιδος πρόβαλαν για πρώτη φορά από το χώμα τα κόκκινα ρόδα - τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της θεάς φύτρωσαν οι ανεμώνες. Η Αφροδίτη παρακάλεσε την Περσεφόνη να αφήνει τον Άδωνη να ανεβαίνει στη γη. Η Περσεφόνη δέχθηκε, και ο Άδωνις ανεβαίνει στη γη και μένει έξι μήνες με την Αφροδίτη, ενώ τους υπόλοιπους έξι μήνες μένει με την Περσεφόνη. thumb|right|Ο θάνατος του Άδωνη ([[Μουσεία Βατικανού).]]
Η λατρεία του Άδωνι σε άλλους πολιτισμούς
Η λατινική Βιβλική μετάφραση Βουλγάτα αποδίδει τον Θαμμούζ (Ο') ή Ταμμούζ (Μασοριτικό κείμενο) του βιβλίου του Ιεζεκιήλ (8:14) ως «Άδωνη» (Adonidem, Vg), ταυτίζοντας έτσι τη βαβυλωνιακή θεότητα με τον Άδωνη της αρχαιοελληνικής λατρείας. Ο Ωριγένης δηλώνει ότι "εκείνον που οι Έλληνες ονομάζουν Άδωνη, ονομάζεται Θαμμούζ από τους Εβραίους και τους Σύρους" και ότι οι λάτρεις του γιόρταζαν κάθε χρόνο το θάνατό του με θρήνους και κατόπιν την ανάστασή του με χαρούμενες τελετές. Παρόμοιες αναφορές κάνουν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς Ιερώνυμος, Κύριλλος και Πορφύριος. Στο αρχαιοαιγυπτιακό πάνθεον ταυτιζόταν με τη λατρεία του Όσιρι, συζύγου της Ίσιδας, ενώ στην χανανιτική λατρεία με τον Βάαλ. Οι μαρτυρίες φανερώνουν ότι η συγκεκριμένη λατρεία εξακολουθούσε να υφίσταται ακόμη και κατά τον Μεσαίωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυστηριακές θρησκείες
.ug
μικρογραφία .ug είναι ο top-level domain κωδικός για την Ουγκάντα στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Toppdomän
Αμφιθόη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αμφιθόη (από το επίθετο θοή, που σημαίνει «γρήγορη, ευκίνητη», και το αμφι-, που σημαίνει «και από τις δύο πλευρές») είναι γνωστή και μία από τις 50 Νηρηίδες, δηλαδή τις θυγατέρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδος. Η Αμφιθόη είναι μία από τις 32 Νηρηίδες που αναφέρονται στην Ιλιάδα του Ομήρου ότι ήρθαν να θρηνήσουν μαζί με τη Θέτιδα από βάθη της θάλασσας στην ακτή της Τρωάδας για τον μελλοντικό θάνατο του γιου της Αχιλλέα. Συγκεκριμένα, η Αμφιθόη αναφέρεται στη ραψωδία Σ, στίχος 43.
Πηγές
Αμφιθοη
Βοβούσα Ιωαννίνων
Η Βοβούσα, έως το 1940 γνωστή ως Βωβούσα , είναι χωριό του Ανατολικού Ζαγορίου στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου.
Γεωγραφία
Βρίσκεται περίπου 70 χλμ. βορειοανατολικά τής πόλης των Ιωαννίνων. Είναι έδρα τού κοινοτικού διαμερίσματος Βοβούσας, της κοινότητας Βοβούσας και κατά την απογραφή του 2011 είχε 115 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την υλοτομία και τον τουρισμό. Απέχει 77 χλμ. από τα Ιωάννινα. Το χωριό ήταν γνωστό και με την βλάχικη ονομασία Μπαϊεάσα.
Μέσα από το χωριό περνάει ο ποταμός Αώος, από τη βοή των νερών του οποίου πιθανότατα πήρε και το χωριό το όνομά του. Γύρω από το ποτάμι υπάρχουν αξιόλογοι οικότοποι που φιλοξενούν πλούσια χλωρίδα και πανίδα.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση η Βοβούσα προέκυψε από τη συνένωση τεσσάρων μικρότερων χωριών. Γνώρισε μεγάλη ακμή ως μέλος της αυτόνομης περιοχής τού Ζαγορίου επί Τουρκοκρατίας και θεωρείτο ένα από τα μεγαλύτερα Ζαγοροχώρια. Κατά τα παλαιότερα χρόνια, οι κύριες ασχολίες των κατοίκων της Βοβούσας περιστρέφονταν γύρω από την κτηνοτροφία, το εμπόριο και τις μεταφορές.
Το 1814 η κωμόπολη λεηλατήθηκε με εντολή τού Αλή πασά. και την ίδια χρονιά επλήγη από επιδημία Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια μια σειρά ληστρικών επιδρομών και η λεηλασία που υπέστη ο οικισμός από σουλτανικά στρατεύματα το 1829. Όλες αυτές οι καταστροφές οδήγησαν σε σημαντική μείωση του πληθυσμού, καθώς αρκετές οικογένειες έφυγαν προς το ελληνικό βασίλειο, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Χαρακτηριστικά, ενώ το 1812 υπολογίζεται πως στη Βοβούσα ζούσαν 150 οικογένειες, μερικές δεκαετίες αργότερα (το 1856) καταγράφτηκαν μόλις 42.
Στα τέλη τού 19ου αιώνα παρουσιάστηκε διείσδυση ρουμανικών κύκλων στον οικισμό, ενώ σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ο πληθυσμός τής Βοβούσας ανερχόταν στους 497 κατοίκους (269 άνδρες και 228 γυναίκες), κατανεμημένους σε 58 φορολογικούς χανέδες. Γύρω στο 1900, η Βοβούσα αποτελούσε τμήμα τού λεγόμενου Βλαχοζάγορου, της ανατολικής περιοχής τού Ζαγορίου όπου εξακολουθούσε να ομιλείται η βλάχικη γλώσσα.
Η διαμάχη ανάμεσα στην ελληνική και ρουμανική μερίδα οδήγησε σε εντάσεις όπως ήταν η δολοφονία των αδελφών Μπελτζαίων από Ρουμάνους πράκτορες, ενέργεια την οποία αργότερα (1909) ανταπέδωσε το Ηπειρωτικό Κομιτάτο με την εξόντωση των ληστανταρτών Σκουμπραίων-Μποτασήδων που είχαν στρατολογηθεί στη ρουμανική πλευρά. μικρογραφία|left|200x200εσ|Άποψη από το γεφύρι της Βωβούσας Η Βοβούσα περιήλθε στο ελληνικό κράτος το 1913, στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Ακολούθησε το 1917 η προσωρινή κατοχή τής κοινότητας (μαζί με ένα μεγάλο μέρος τής Ηπείρου) από τον ιταλικό στρατό στα πλαίσια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επανάκτηση της περιοχής από την Ελλάδα λίγο αργότερα, προκάλεσε την αντίδραση Ρουμανόβλαχων κατοίκων, οι οποίοι αφού αντιστάθηκαν ένοπλα στον ελληνικό στρατό, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν οριστικά τη Βοβούσα καθώς είχαν εκτεθεί ως ρουμανικής εθνικής συνείδησης, αλλά και ως συνεργάτες των Ιταλών. Εκείνο το διάστημα υπολογίζεται πως κατέφυγαν στην Αλβανία περίπου 10 οικογένειες Ρουμανόβλαχων. Παράλληλα, κατά το πρώτο μισό τού 20ού αιώνα εγκαταστάθηκαν στον οικισμό ολιγάριθμες οικογένειες Σαρακατσάνων.
Κατά τις πρώτες μέρες τού ελληνοϊταλικού πολέμου, κατελήφθη στις 3 Νοεμβρίου από προκεχωρημένες δυνάμεις τού ιταλικού στρατού. Το χωριό κάηκε από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής στις 23 Οκτωβρίου 1943. Μεταπολεμικά, η πλειοψηφία των κατοίκων τής Βοβούσας εγκαταστάθηκε στα αστικά κέντρα.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Το γεφύρι της Βοβούσας μικρογραφία|Τοπίο έξω από τη Βοβούσα Στη μέση τού χωριού, υπάρχει ένα πέτρινο μονότοξο γεφύρι που ενώνει τις δυο όχθες και γειτονιές τού χωριού. Χτίστηκε το 1748 από τον Αλέξιο Μήσιο και έχει αναγνωριστεί ως νεότερο αρχαιολογικό μνημείο. Ξεχωρίζουν ακόμη οι εκκλησίες τού Αγίου Γεωργίου (κτίσμα του 1814), της Αγίας Παρασκευής (όπου πραγματοποιείται η θεία λειτουργία κάθε 26η Ιουλίου και το παραδοσιακό τριήμερο πανηγύρι τής Βοβούσας και της Παναγίας, η μικρή Γέφυρα Πουντίκα Ασπροπόταμου (Αρούλου άλμπου στα βλαχικά) κλπ.
Σύγχρονη Βοβούσα
Μέχρι και τη δεκαετία τού 1970, η Βοβούσα συγκαταλεγόταν στην κατηγορία των οικισμών όπου οι κάτοικοί τους διακρίνονταν για την υψηλού επιπέδου γνώση ή κατανόηση της βλαχικής γλώσσας. Το χωριό διατηρεί τα βλάχικα έθιμα, τους χορούς και την ενδυμασία. Αποτελεί μία από τις εισόδους προς τον Εθνικό Δρυμό της Βάλια Κάλντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Ουλάνα Σουπρούν
μικρογραφία|Πτυχίο Ιατρικής της Ουλάνα Τζουρκίβ από [[Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν|το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν|εναλλ.=|180x180εσ]] μικρογραφία|Ουκρανικό έγγραφο αναγνώρισης του πτυχίου της Δρ. Σουπρούν|εναλλ.=|240x240εσ μικρογραφία|Η Ουλάνα Σουπρούν στο [[Βερχόβνα Ράντα|ουκρανικό Κοινοβούλιο (Βερχόβνα Ράντα)]] Η Ουλάνα Σουπρούν (ουκρανικά:Супрун Уляна Надія, το γένος Τζουρκίβ, γεννηθείσα την 30η Ιανουαρίου 1963) είναι Υπουργός Υγείας της Ουκρανίας, γιατρός, δημόσια ακτιβίστρια και πρώην Διευθύντρια Ανθρωπιστικών Πρωτοβουλιών του Oυκρανικού Παγκόσμιου Συνέδριου.
Η Σουπρούν είναι ιδρύτρια της ΜΚΟ Πατριωτική Άμυνα. Τον Σεπτέμβριο 2015 διορίστηκε διευθύντρια της Σχολής Ιατρικής Αποκατάστασης στο Ουκρανικό Καθολικό Πανεπιστήμιο και ανεξάρτητος σύμβουλος για την Επιτροπή Υγείας του Βερχόβνα Ράντα. Στις αρχές Ιουλίου 2016 ο Πρωθυπουργός Βολοντίμιρ Γκρόισμαν της πρόσφερε την θέση της νέας Αναπληρώτριας Υπουργού Υγείας της Ουκρανίας και η αναγόρευσή της υποστηρίχθηκε δημοσίως από τον Πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο και εγκρίθηκε από το Ουκρανικό Υπουργικό συμβούλιο την 22η Ιουλίου 2016. Από την 27η Ιουλίου 2016 ήταν εν ενεργεία Υπουργός Υγείας.
Τον Απρίλιο 2018 απομακρύνθηκε από την θέση της Υπουργού κατόπιν απόφασης της Επιτροπής Υγείας του Ουκρανικού Κοινοβουλίου. Τον Φεβρουάριο 2019 εγκρίθηκε η επαναφορά της στην θέση της Υπουργού.
Σταδιοδρομία
Την περίοδο 1995 - 1999 η Σουπρούν εργάστηκε σε ένα Γυναικείο Κέντρο Ιατρικής Απεικόνισης στο Μανχάταν Νέας Υόρκης και στη συνέχεια έγινε Διευθύντρια του Τομέα Γυναικείας Απεικόνισης στο Νοσοκομείο Χένρι Φορντ του Ντιτρόιτ. Το 2000 η Σουπρούν άρχισε να εργάζεται ως Αναπληρώτρια Γενική Γιατρός-Ακτινολόγος στην Διαγνωστική Ακτινολογία για την Γυναικεία Υγεία (Ιατρική Απεικόνιση του Μανχάταν), αργότερα έγινε Αναπληρώτρια Ιατρική Διευθύντρια και συνεργάτιδα του ιατρικού κέντρου, όπου συνέχισε να εργάζεται μέχρι το 2009.
Το 2013 η Σουπρούν και ο σύζυγός της μετακόμισαν στην Ουκρανία. Από την 29 Νοεμβρίου οι δύο τους βρίσκονταν στο Μαϊντάν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης της Αξιοπρέπειας στο Κίεβο (Oυκρανική επανάσταση του 2014). Η Σουπρούν εργάστηκε στις ιατρικές υπηρεσίες του Euromaidan. Έτσι κέρδισε την θέση της στο Ουκρανικό Παγκόσμιο Συνέδριο και αργότερα στην ίδρυση της «Πατριωτικής Άμυνας», μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης που παρείχε τακτική ιατρική εκπαίδευση και διένεμε τα πρότυπα βελτιωμένα πακέτα πρώτων βοηθειών του ΝΑΤΟ στους στρατιώτες της Ουκρανίας. Τον Οκτώβριο του 2015 η Σουπρούν έγινε ιδρύτρια και Διευθύντρια της Σχολής Ιατρικής Αποκατάστασης στο Ουκρανικό Καθολικό Πανεπιστήμιο.
Δημόσιος ακτιβισμός
Η Σουπρούν έχει διατελέσει μέλος του εποπτικού συμβουλίου του Πρώτου Εθελοντικού Κινητού Νοσοκομείου (FVMH), στην Επιτροπή της Αμερικής του Ουκρανικού Κογκρέσου (1990 - σήμερα), Διευθύντρια του Συμβουλίου Ανθρωπιστικής Βοήθειας για τους Ουκρανούς (UCCA) (1997-1999), Πρόεδρος της Ουκρανικής Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών (2000-2009).
Την 11η Ιουλίου 2015 ο Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο παραχώρησε την ουκρανική ιθαγένεια στην Σουπρούν και στον σύζυγό της Μάρκο με την αιτιολόγηση: «οι προσπάθειές σας έσωσαν χιλιάδες ζωές.» Το διάταγμα για την απονομή ιθαγένειας κρίθηκε ότι είναι «προς το συμφέρον του κράτους.» Αργότερα τον ίδιο μήνα η Σουπρούν διορίστηκε Υπουργός Υγείας.
Υπουργείο Υγείας της Ουκρανίας
Την 12η Ιουλίου 2016 ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο, υποστήριξε την πρόταση του Πρωθυπουργού Βολοντίμιρ Γκρόισμαν να αναθέσουν στην Ουλάνα Σουπρούν την θέση της Αναπληρώτριας Υπουργού Υγείας. Την 1η Αυγούστου 2016 η Σουπρούν άρχισε να υπηρετεί ως νέα Υπουργός Υγείας της Ουκρανίας. Την 2η Σεπτεμβρίου οι Παύλο Κοβτονιουκ, Ολεκσαντρ Λινχέβσκι και Οκσάνα Σύβακ παρουσιάστηκαν ως οι νέοι Αναπληρωτές Υπουργοί.
Την 30 Νοεμβρίου 2016 η Κυβέρνηση ενέκρινε 10 ψηφίσματα που έθεσαν τις βάσεις για την αναμόρφωση του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης στην Ουκρανία, καθώς και την επίλυση επιχειρησιακών ζητημάτων στη διαχείριση του ιατρικού τομέα. Συγκεκριμένα εγκρίθηκαν οι ακόλουθες έννοιες: η μεταρρύθμιση του συστήματος χρηματοδότησης της υγειονομικής περίθαλψης και η ανάπτυξη μιας εθνικής στρατηγικής στον τομέα της υγείας, η σύσταση νοσοκομειακών περιφερειών, η έγκριση των όρων αδειοδότησης για την παραγωγή φαρμακευτικών προϊόντων στο πλαίσιο οικονομικών δραστηριοτήτων (ώστε να απλοποιηθεί η διαδικασία της εκτίμησης του προϋπολογισμού των νοσοκομείων), καθώς και 2 πρόσθετα ψηφίσματα για τα οποία διατέθηκαν περισσότερα από ₴ 867 εκατ. UAH από το αποθεματικό και μέσω αναδιανομής για το τρέχον έτος.
Την 1 Απριλίου 2017 η Κυβέρνηση από κοινού με το Υπουργείο Υγείας της Ουκρανία, ξεκίνησαν το πρόγραμμα για τα «Οικονομικά Προσιτά Φάρμακα», διαθέτοντας ₴ 500 εκατ. UAH. Οι ασθενείς θα μπορούσαν να λαμβάνουν φάρμακα για καρδιαγγειακές νόσους, διαβήτη τύπου Β' και βρογχικό άσθμα δωρεάν ή πληρώνοντας μία μικρή συμμετοχή. Από τα μέσα Ιουλίου 2017 ήδη 6179 φαρμακεία συμμετείχαν στο πρόγραμμα, και οι ασθενείς έλαβαν τα φάρμακα 3,6 εκατομμυρίων συνταγών. Από τον Αύγουστο το πρόγραμμα έχει επεκταθεί σε 41 φαρμακευτικά παρασκευάσματα και έχει διαθέσει ένα πρόσθετο ποσό ₴ 20 εκατ.UAH.
Την 8 Ιουνίου 2017, το Βερχόβνα Ράντα ενέκρινε σε πρώτη ανάγνωση το σχέδιο νόμου #6327, το οποίο εισήγαγε ένα νέο υπόδειγμα για τη χρηματοδότηση του συστήματος υγείας. Την 19 Οκτωβρίου το Βερχόβνα Ράντα ψήφισε για το σχέδιο νόμου «Σχετικά με τις Κρατικές Οικονομικές Εγγυήσεις για την Παροχή Ιατρικών Υπηρεσιών και Φαρμάκων» #6327 στη δεύτερη ανάγνωση και συνολικά. Την 30 Ιανουαρίου ο Νόμος της Ουκρανίας «Σχετικά με τις Κρατικές Οικονομικές Εγγυήσεις για την Ιατρική Περίθαλψη του Πληθυσμού» αριθ. 2168-Θ' με ημερομηνία 19.10.2017 τέθηκε σε ισχύ.
Τον Απρίλιο 2018 η Επιτροπή Υγείας του Ουκρανικού Κοινοβούλιου ενέκρινε ένα σχέδιο διατάγματος για την απομάκρυνση της Ουλάνα Σουπρούν από την θέση της Υπουργού Υγείας, με την αιτιολόγηση: «αυξημένη κοινωνική ένταση από τη διατάραξη στη διεθνή προμήθεια φαρμάκων το 2016 λόγω ενδεχόμενης αμέλειας καθηκόντων, και σε σχέση με επαγγελματική αδιαφορία». Τον Φεβρουάριο 2019 εγκρίθηκε η επαναφορά της στην θέση της Υπουργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες Κατηγορία:Ουκρανοί ιατροί Κατηγορία:Υπουργοί της Ουκρανίας
Γρηγόριος της Γκαέτα
Ο Γρηγόριος, πέθανε το 978, ήταν βυζαντινός ύπατος, και Κυβερνήτης της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, την περίοδο 962 ή 963-978, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.
Ο Γρηγόριος ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Β΄ και της Ουρανίας της Νάπολης, διάδοχος του αδελφού του Ιωάννη Β΄. Η θητεία του δεν ήταν καλή για το δουκάτο το οποίο μοίραζε σε μέλη της οικογένειας. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Μαρίνος Β΄ παραγκωνίζοντας τους γιους του Γρηγορίου που ήταν οι νόμιμοι διάδοχοι.
Με άγνωστου ονόματος σύζυγο είχε τρεις γιους :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Τσουβασία
Γεωγραφία
Η Τσουβασία βρίσκεται στο κέντρο του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας, στην καρδιά διαμερίσματος του Βόλγα, στο μέσο μεταξύ του Νίζνι Νόβγκοροντ και του Καζάν. Η δημοκρατία δεν είναι μεγάλη, αλλά είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πληθυσμιακά περιφέρειες της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με συνολικό πληθυσμό 1,35 εκατομμυρίων ανθρώπων. The Head is elected directly by the people. Term of service is five years.
Πρόεδρος
Ο Αρχηγός της Τσουβασίας (ως το 2011 Πρόεδρος της Δημοκρατίας των Τσουβάς), εκλέγεται από το λαό και οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 13 Σεπτεμβρίου 2015. Η θητεία του είναι πενταετής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Ρέγκενσμπουργκ
Το Ρέγκενσμπουργκ (γερμανικά: Regensburg), παλαιότερα αναφερόμενη ως Ρατισβόνη, με 145.000 κατοίκους βρίσκεται στην καρδιά της Βαυαρίας, στο βορειότερο σημείο του Δούναβη και στην άκρη του Βαυαρικού δάσους. Είναι πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας του Άνω Παλατινάτου (Oberpfalz). Η πόλη, η οποία ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους, αποτελούσε από το μεσαίωνα έως και την αρχή του 19ου αιώνα ένα σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κέντρο της Γερμανίας. Στην παλιά πόλη υπάρχουν πολλά μεσαιωνικά κτίρια με χαρακτηριστικούς ψηλούς πύργους. Το πανεπιστήμιο είναι από τα δημοφιλή στη Γερμανία με 20.000 φοιτητές.
Σημαντικότερα Αξιοθέατα
thumb|200px|right|Το Ντομ — ο καθεδρικός ναός του Ρέγκενσμπουργκ thumb|200px|right|Άποψη του Καθεδρικού Ναού του Ρέγκενσμπουργκ thumb|200px|right|Μια 3D εικόνα της μεσαιωνικής πέτρινης γέφυρας του Ρέγκενσμπουργκ που βλέπει το ιστορικό Σάλτσσταντλ thumb|200px|right|Το Kohlenmarkt με το Δημαρχείο της πόλης thumb|200px|right|Φούρνος Νταμπφνούντελ στο Μπαουμπούργκερ Τουρμ thumb|200px|Το Walhalla του Κλέντσε, χτισμένο το 1842
Κοντά στο Ρέγκενσμπουργκ υπάρχουν δύο πολύ επιβλητικά κτήρια Κλασσικού ρυθμού, χτισμένα από τον Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας ως εθνικά μνημεία του Γερμανικού πατριωτισμού και μεγαλείου. Το πιο επιβλητικό από τα δύο είναι το Walhalla, μια ακριβή απομίμηση του Παρθενώνα, χτισμένο ως Τευτονικός ναός της δόξας σε έναν λόφο κοντά στο Δούναβη στο Ντόναουσταουφ, 15χλμ στα ανατολικά. Το εσωτερικό, το οποίο είναι πλούσιο όσο μπορούν να το κάνουν το χρωματιστό μάρμαρο, οι επιχρυσώσεις, και τα γλυπτά, περιλαμβάνει τα αγάλματα παραπάνω από εκατό Γερμανών επιφανών προσωπικοτήτων. Το δεύτερο από τα κτίσματα του Βασιλιά Λουδοβίκου είναι το Befreiungshalle στο Κέλχαϊμ, σε 30χλμ απόσταση από το Ρέγκενσμπουργκ, ένα μεγάλο κυκλικό κτίριο το οποίο έχει σαν θέμα την τίμηση των ηρώων του Απελευθερωτικού Πολέμου που έλαβε χώρα στα πλαίσια των Ναπολεόντιων Πολέμων το 1813.
Γεωγραφία
Το Ρέγκενσμπουργκ βρίσκεται στο βορειότερο τμήμα του ποταμού Δούναβη στο γεωλογικό σταυροδρόμι τεσσάρων διαφορετικών περιοχών:
Οικονομία
Η αυτοκινητοβιομηχανία BMW διαθέτει μια μονάδα παραγωγής στο Ρέγκενσμπουργκ. Η μονάδα παραγωγής της BMW στο Ρέγκενσμπουργκ παράγει 3-series 1-series αυτοκίνητα. Άλλες μεγάλες εταιρίες είναι η Siemens με τη θυγατρική της Osram Opto-Semiconductors και Siemens VDO (πλέον Continental AG) με τα κεντρικά γραφεία του αντιπροσώπου της εμπορείας αυτοκινήτων. Η Infineon, η πρώην συνεργάτης της Siemens, διαθέτει ένα μεσαίου μεγέθους εργοστάσιο στο Ρέγκενσμπουργκ. Άλλες γνωστές εταιρίες όπως η Maschinenfabrik Reinhausen, η Toshiba ή η Krones έχουν χτίσει εργοστάσια μέσα ή έξω από το Ρέγκενσμπουργκ. Η Amazon έχει επίσης το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών της για τη Γερμανία στο Regensburg.
Το Πανεπιστήμιο του Ρέγκενσμπουργκ παίζει έναν εξίσου σημαντικό ρόλο στην οικονομία του Ρέγκενσμπουργκ. Ορισμένες Hightech-Biotech εταιρίες επίσης ιδρύθηκαν στο Ρέγκενσμπουργκ και έχουν τα γραφεία και τα εργαστήριά τους στο "BioPark".
Η CipSoft GmbH είναι μια εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών με έδρα το Ρέγκενσμπουργκ.
Στο Ρέγκενσμπουργκ δραστηριοποιείται η OTTI, το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ανατολικής Βαυαρίας.
Μεταφορές
Το Regensburg Hauptbahnhof (κεντρικός σταθμός) είναι συνδεδεμένο μέσω γραμμών με το Μόναχο, τη Νυρεμβέργη, το Πασσάου, το Χοφ και το Ίνγκολσταντ και το Ουλμ. Είναι εύκολα προσβάσιμο από το Μόναχο μέσω τρένου, το οποίο παίρνει περίπου 1.5 ώρα. Από την πόλη περνούν επίσης δύο αυτοκινητόδρομοι, ο A3 από τη Κολωνία και τη Φρανκφούρτη στη Βιέννη, και ο A93 από το Μόναχο στη Δρέσδη. Η πόη συνδέεται επίσης με την "Bundesstraßen", και πιο συγκεκριμένα την B8, την B15, και την B16.
Η τοπική μεταφορά καλύπτεται από ένα ασταμάτητο δίκτυο λεωφορείων που διαχειρίζεται η RVV (Regensburger Verkehrsverbund).
Αδελφοποιημένες Πόλεις
Το Ρέγκενσμπουργκ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Ερεννία Ετρουσκίλλα
H Ερεννία Ετρουσκίλλα (λατιν. Herennia Etruscilla, άκμασε το 249-251) ήταν Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Δέκιου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. To 251 έγινε αντιβασίλισσα για τον γιο της Οστιλιανό.
Βιογραφία
Όπως οι περισσότερες Αυτοκράτειρες του 3ου αι. πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτήν. Ήταν μάλλον από μία συγκλητική οικογένεια. Θεωρείται, ότι οι πρόγονοί της ήταν εγκατεστημένοι στην Ετρουρία, χώρα των Ετρούσκων. Η Ερ. Ετρουσκίλλα παντρεύτηκε τον Δέκιο μάλλον πριν το 230 και απέκτησε τον τίτλο της Αυγούστας, όταν ο Δέκιος έγινε Αυτοκράτορας το 249. Έκαναν τον Ερέννιο Ετρούσκο και τον Οστιλιανό. Όταν το 251 στη μάχη του Άβριτου της Μοισίας ο Δέκιος και ο Ερ. Ετρούσκος ηττήθηκαν και φονεύθηκαν, έγινε αντιβασίλισσα κατά την ανηλικιότητα τού 13ετούς γιου της Οστιλιανού. Αυτός απεβίωσε από λοιμό (επιδημία πανώλης) το ίδιο έτος και έτσι έληξε η θητεία της ως αντιβασίλισσας. Όταν οι γιοί της απωλέσθηκαν, η Ερ. Ετρουσκίλλα περιέπεσε στην αφάνεια.
Αν και οι γραπτές πηγές σπάνια τη μνημονεύουν, τα νομίσματα με το πορτραίτο της είναι πολλά και εύκολα να βρεθούν. Οι επιγραφές αυτών που κόπηκαν στη Ρώμη την αναφέρουν ως Herennia Etruscilla, αλλά τα χαλκάργυρα νομίσματα (billon) που κόπηκαν στην Αλεξάνδρεια την γράφουν ως Ερ[έννια] Κουπ[ρεσσένια] Αιτρουσκίλα. Το μεσαίο όνομα προέρχεται από το λατ. cupressus = αρχ. κυπάρισσος, κυπαρίσσι, το σύμβολο της Ήρας (Juno).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Δέκιο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Τόνι Λιούνγκ Τσίου Γουάι
Ο Τόνι Λιούνγκ Τσίου-Γουάι ή Τόνυ Λενγκ (梁朝偉, 27 Ιουνίου 1962) είναι ηθοποιός από το Χονγκ Κονγκ, έγινε γνωστός από τους ρόλους που έπαιξε στις ταινίες Ο Τιμωρός του Χονγκ Κονγκ (Hard Boiled, του Τζον Γου, 1992), Ερωτική επιθυμία (In the Mood for Love, 2000), Ήρωας (Hero, του Ζανγκ Γιμού, 2002), Ο Άνθρωπος Του Νόμου (Infernal Affairs, 2002), Έρευνα Δολοφονίας (Infernal Affairs III, 2003) και 2046 (του Γουόνγκ Καρ-Γουαϊ, 2004).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηθοποιοί από το Χονγκ Κονγκ
Ρακούν
Ρακούν είναι η κοινή ονομασία του γένους Προκύων, Σαρκοφάγων Θηλαστικών της οικογένειας των Προκυνιδών. Το τυπικό ρακούν της Βόρειας Αμερικής (Προκύων ο πλύντης) είναι ρωμαλέο ζώο, με κοντά πόδια, φουντωτή ουρά, μυτερό ρύγχος και μικρά όρθια αυτιά. Έχει μήκος 75-90 εκ., συμπεριλαμβανομένης και της ουράς 25 εκ., και βάρος περίπου 10 κιλά.
Ζει κυρίως σε δάση κοντά στο νερό, αλλά συμβιώνει ικανοποιητικά και με τον άνθρωπο, φτάνοντας μάλιστα κοντά σε μεγάλες πόλεις. Η εξάπλωσή του, εκτός από τις Η.Π.Α. επεκτείνεται μέχρι και την Νότια Αμερική. Είναι νυκτόβιο και παμφάγο, τρεφόμενο με μικρόσωμα ζώα, καρπούς κλπ. Αναρριχάται με ευκολία και συνήθως κρύβεται σε κουφάλες δέντρων. Όταν κάνει πολύ κρύο, κοιμάται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλλά δεν πέφτει σε γνήσια χειμερία νάρκη. Το θηλυκό γεννά συνήθως 3-4 νεογνά μετά από κύηση 60-73 ημερών.
Πολυπράγμον, μεθοδικό και έξυπνο, το ρακούν είναι αξιαγάπητο κατοικίδιο κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ενώ όσο μεγαλώνει γίνεται νευρικό και οξύθυμο. Λόγω της ιδιαίτερης αδυναμίας του για αυγά, νεοσσούς, καλαμπόκι και πεπόνια, προκαλεί καταστροφές στη γεωργία και την ορνιθοτροφία. Κυνηγιέται τόσο για τη γούνα του όσο και για τη σάρκα του. Όταν δέχεται επίθεση, το ρακούν αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις.
Τόσο η επιστημονική ονομασία του τυπικού ρακούν (Π. ο πλύντης / P. lotor) όσο και η γαλλική κοινή του ονομασία (Raton laveur) επισημαίνουν τη συνήθεια των ζώων αυτών να «πλένουν» την τροφή τους στο νερό, όταν είναι αιχμάλωτα. Στη φύση ωστόσο τα άγρια ρακούν ποτέ δεν «πλένουν» την τροφή τους. Η παρερμηνεία αυτή δημιουργήθηκε εξαιτίας της ιδιότυπης συμπεριφοράς τους. Συγκεκριμένα στη μεν στεριά, απλώς τρίβουν τη λεία τους ανάμεσα στα μπροστινά τους πόδια πριν την καταβροχθίσουν ενώ στα αβαθή νερά ανασκαλεύουν τον πυθμένα αναζητώντας κάτι φαγώσιμο. Η δεύτερη αυτή συμπεριφορά επαναλαμβάνεται κατά την αιχμαλωσία μέσα στην ποτίστρα ως αταβιστική συνήθεια χωρίς σκοπό, η οποία δίνει ακριβώς την εντύπωση του «πλυσίματος» της λείας.
Στην Ιαπωνία
Πριν από τη δεκαετία του `70, το ρακούν ήταν ένα ζώο άγνωστο για τους Ιάπωνες. Μέχρι που κυκλοφόρησε μια παιδική ταινία της Disney η οποία αφηγούταν την ιστορία ενός αγοριού με το κατοικίδιο ρακούν του. Τα παιδιά στην Ιαπωνία ήθελαν κι αυτά ένα κατοικίδιο ρακούν, κι έτσι ήρθαν και πωλήθηκαν από τις ΗΠΑ πλήθη ρακούν. Στο τέλος, όμως, της ταινίας το αγόρι απελευθερώνει το ρακούν στη φύση. Τα παιδιά έπραξαν το ίδιο, και τα ζώα προσαρμόστηκαν εύκολα.Σήμερα τα ρακούν αποτελούν ένα πρόβλημα στην Ιαπωνία.
Κατηγορία:Προκυνίδες Κατηγορία:Σαρκοφάγα ζώα Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Πτωματοφάγα ζώα
Κήρες
Οι Κήρες (ενικός κηρ) κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν δαίμονες του βίαιου θανάτου, κόρες της Νύκτας. Κατά τον Ησίοδο στη     "Θεογονία" ήταν πτερωτά πνεύματα του θανάτου και της εκδίκησης. Έφεραν μαύρες πτέρυγες, ερυθρά ενδύματα, μεγάλους κυνόδοντες και γαμψά νύχια.
Μυθολογικές αναφορές
Κατά την περιγραφή του Ησιόδου, «οι μαύρες Κήρες, τρίζοντας τα άσπρα δόντια τους, με μάτια τρομερά, ματωμένες, αχόρταγες, μάλωναν ποια θα πάρει αυτούς που έπεφταν στις μάχες και στις ένοπλες συμπλοκές. Όλες λαχταρούσαν να πιουν το μαύρο αίμα. Όταν κρατούσαν έναν πολεμιστή που είχε πέσει νεκρός ή τραυματίας, βύθιζαν τα μεγάλα νύχια τους στη σάρκα του και η ψυχή του πήγαινε στον Άδη και στον παγωμένο Τάρταρο, (κρυόεντα Τάρταρον). Αφού ρουφούσαν το αίμα του, πετούσαν το κουφάρι του πίσω τους και έτρεχαν, μέσα στο σάλαγο και τη σφαγή, να πέσουν πάνω σε καινούργια λεία» (βλ. Βικιθήκη, "Ἀσπὶς Ἡρακλέους", 248 - 263).
Ο μανδύας τους ήταν κατακόκκινος από το αίμα των πολεμιστών, που έπεφταν στο πεδίο της μάχης. Χτυπούσαν παντού τον άνθρωπο, τόσο στο κρεβάτι του, όσο και πάνω στα κύματα της θάλασσας. Μερικές φορές τις ονόμαζαν σκύλες και κόρες του Άδη. Συνεπώς, οι Κήρες αποτελούσαν, αλληγορικά, τις ανθρωπόμορφες εκείνες δυνάμεις που επιφέρουν το μοιραίο τέλος των βαριά τραυματισμένων καθώς και την τελευταία όψη αυτών, όπως π.χ. οι ανοικτές πληγές, η ακατάσχετη αιμορραγία, ο ιδρώτας, ο βογγυτός κ,λπ. Κατ΄ έννοια οι Κήρες αποτελούν το αυτό που λέγεται σήμερα «κακιά μοίρα» που κατά τη λαϊκή αντίληψη συνοδεύει τον κάθε άνθρωπο σε όλη του τη ζωή μέχρι να της δοθεί η ευκαιρία να προσδιορίσει τον βίαιο θάνατό του.