cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Ζώα
Υπόβαθρο
Ο Αδόλφος Χίτλερ ανησυχούσε για μία Βαλκανική εισβολή, καθώς η περιοχή αποτελούσε πηγή πρώτων υλών για τη Γερμανική πολεμική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένων χαλκού, βωξίτη, χρωμίου και λαδιού. Οι Σύμμαχοι γνώριζαν για τους φόβους του Χίτλερ και ξεκίνησαν την Επιχείρηση Μπάρκλεϊ, μία επιχείρηση εξαπάτησης για να εκμεταλλευτούν αυτές του τις ανησυχίες και να παραπλανήσουν τους Γερμανούς στο να πιστεύουν πως ο στόχος ήταν τα Βαλκάνια, αφήνοντας έτσι τη Σικελία με λιγότερη αμυντική δύναμη από αυτή που θα μπορούσε να έχει. Με αυτόν τον τρόπο, η επιχείρηση της εξαπάτησης ενίσχυσε τη Γερμανική στρατηγική σκέψη για πιθανό Βρετανικό στόχο. Για να δείξουν πως η ανατολική Μεσόγειος ήταν ο στόχος, οι Σύμμαχοι έστησαν ένα στρατηγείο στο Κάιρο στην Αίγυπτο για τον φανταστικό σχηματισμό της 12ης Στρατιάς, η οποία αποτελείτο από δώδεκα μεραρχίες. Στη Συρία έγιναν στρατιωτικοί ελιγμοί με τον αριθμό των δυνάμεων να διογκώνεται από ψεύτικες δεξαμενές και θωρακισμένα οχήματα, που στόχο είχαν να εξαπατήσουν τους παρατηρητές. Στρατολογήθηκαν Έλληνες διερμηνείς και οι Σύμμαχοι άρχισαν να συγκεντρώνουν Ελληνικούς χάρτες και συνάλλαγμα, ενώ το αρχηγείο της 12ης Στρατιάς εξέπεμπε παραποιημένες πληροφορίες για κινήσεις στρατευμάτων. Την ίδια στιγμή, η διοίκηση των Συμμάχων στην Τύνιδα – όπου βρισκόταν το αρχηγείο για την εισβολή στη Σικελία – μείωσε τις επικοινωνίες μέσω ασυρμάτου με τη χρήση σταθερών γραμμών όπου ήταν δυνατόν.
Επιχείρηση
Το βράδυ της 20ης Ιουνίου 1943, ανατινάχθηκαν πέντε γέφυρες κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής Κατερίνη–Λαμία, καταστρέφοντας γραμμές 4 χιλιομέτρων. Στην περιοχή του Λιτόχωρου, μία Μακεδονική μονάδα του ΕΛΑΣ εξουδετέρωσε τη μικρή φρουρά της γέφυρας και αφόπλισε μία περιπολία της Ελληνικής Χωροφυλακής, πριν καταστρέψει τη γειτονική γέφυρα. Μία άλλη ομάδα ανατίναξε τη γέφυρα και έκοψε την τηλεφωνική επικοινωνία στο χωριό Πετρανά, ανάμεσα σε Κοζάνη και Σέρβια. Έπειτα, η Animals ξεκίνησε στη Μακεδονία· οι Γερμανοί ενίσχυσαν τις φρουρές τους και συνέλαβαν εκατοντάδες πολίτες αναγκάζοντάς τους να αναζητούν νάρκες σε σιδηροδρόμους με κίνδυνο της ζωής τους. Οι πολίτες έπρεπε να βρίσκουν τα εκρηκτικά σπρώχνοντας με ραβδιά την περιοχή γύρω από τις ράγες και έπειτα να τα αφοπλίζουν, κάτι το οποίο περιόρισε το εύρος της Μακεδονικής φάσης της επιχείρησης. Νωρίς το πρωί της 21ης Ιουνίου, μία φάλαγγα της 117ης Μεραρχίας Τζάγκερ που διέσχιζε το στενό πέρασμα του Σαρανταπόρου, έπεσε σε ενέδρα την οποία έστησαν 100 μέλη του ΕΛΑΣ. Έπειτα από ανταλλαγή πυρών που διήρκησε οκτώ ώρες, σκοτώθηκαν 11 Γερμανοί, 97 παραδόθηκαν και 5 το έσκασαν. Η γέφυρα του Σαρανταπόρου και 64 αυτοκίνητα και φορτηγά που άνηκαν στη φάλαγγα καταστράφηκαν.
Τα τηλεγραφήματα του Αλεξάντερ Λερ, μεταξύ 22ας και 23ης Ιουνίου, περιγράφουν μία συστηματική εκστρατεία σαμποτάζ Ελληνικών δικτύων τηλεπικοινωνιών και μεταφορών και η μηνιαία αναφορά της Ομάδας Στρατιάς Ε για τον Ιούνιο το επιβεβαίωνε, προσθέτοντας πως οι συγκεκριμένες ενέργειες είχαν πρόθεση να απομονώσουν τη νότια Ελλάδα. Το πρωί της 24ης Ιουνίου, 20 Αμερικανικά αεροσκάφη βομβάρδισαν το αεροδρόμιο της Θέρμης, όπου οκτώ Γερμανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν και εβδομήντα τραυματίστηκαν. Οι διάδρομοι του αεροδρομίου και 70% των εγκαταστάσεών του καταστράφηκαν, όπως επίσης και δέκα αεροσκάφη, ενώ άλλα δεκαπέντε υπέστησαν ζημιές. Οι πληροφορίες για την τοποθεσία του αεροδρομίου δόθηκαν από την οργάνωση Δίας στη Θεσσαλονίκη. Στις 24 Ιουνίου, η 1η Ορεινή Μεραρχία διατάχθηκε να καθαρίσει το πέρασμα του Σαρανταπόρου από εναπομείναντα θραύσματα και νάρκες και να χτίσει μία προσωρινή γέφυρα. Στις 25 Ιουνίου, Γερμανοί φρουροί απέκρουσαν μία επίθεση στη γέφυρα του Μπράλος, αφοπλίζοντας αργότερα τα εκρηκτικά. Στις 27 Ιουνίου, κατά τις επιδρομές των Συμμάχων στα αεροδρόμια Ελευσίνας και Καλαμακίου, σκοτώθηκαν 16 Γερμανοί και 32 Έλληνες, 59 άτομα τραυματίστηκαν και 12 αεροπλάνα καταστράφηκαν. Το βράδυ της 28ης Ιουνίου, ανατινάχθηκαν οκτώ σημεία της σιδηροδρομικής γραμμής Λεπτοκαρυά–Λιτόχωρο, καταστρέφοντάς την ελαφρά. Την επόμενη μέρα, αντάρτες δολοφόνησαν το διοικητή της 621ης Μυστικής Αστυνομικής Μονάδας Στρατού, Αδόλφο Έρσφελντ, στον αυτοκινητόδρομο Θεσσαλονίκης-Έδεσσας.
Την 1η Ιουλίου, η 1η Ορεινή Μεραρχία και δύο Ιταλικά συντάγματα ξεκίνησαν μία επιχείρηση κατά της αντίστασης στην περιοχή των Σερβίων και, μετά τη συνάντησή τους, αυτή μετατράπηκε σε σωφρονιστική αποστολή. Η εκστρατεία διήρκησε μέχρι τις 5 Ιουλίου και είχε ως αποτέλεσμα το κάψιμο 16 χωριών, τον θάνατο 92 πολιτών και τη λεηλασία μεγάλου αριθμού βοοειδών. Μετά την αναχώρηση της Ορεινής Μεραρχίας προς τα Ιωάννινα, η περιοχή ανακηρύχθηκε νεκρή ζώνη και τέθηκε υπό τον έλεγχο συνεργατών των δυνάμεων κατοχής, υπό τη διοίκηση του Γεώργιου Πούλου. Στις 2 Ιουλίου, 50 αιχμάλωτοι πολέμου δολοφονήθηκαν στα Βυρσοδεψεία ως αντίποινα για τη δολοφονία του Έρσφελντ και, αργότερα την ίδια μέρα, έλαβε χώρα μία σύγκρουση ανταρτών με Γερμανική περιπολία στον Πλαταμώνα. Στις 3 Ιουλίου, αντάρτες άνοιξαν πυρ προς ένα Γερμανικό αυτοκίνητο τραυματίζοντας έναν επιβάτη και ανατίναξαν σιδηροδρομικές γραμμές έξω από το Λιτόχωρο. Το βράδυ της 4ης Ιουλίου, η σιδηροδρομική γραμμή Λεπτοκαρυά-Λιτόχωρο υπέστη για ακόμα μία φορά δολιοφθορά, οδηγώντας στον εκτροχιασμό μίας αμαξοστοιχίας με πυρομαχικά και στον τραυματισμό 10 Γερμανών στην έκρηξη που ακολούθησε. Την ίδια ώρα, ένα Γερμανικό φυλάκιο μεταξύ Κατερίνης και Πυργετού δέχθηκε επίθεση. Τα Γερμανικά αντίποινα οδήγησαν στην εκτέλεση 10 αιχμαλώτων πολέμου στη Θεσσαλονίκη και στην καταστροφή μέρους του Λιτόχωρου. Το βράδυ της 11ης Ιουλίου, ανατινάχθηκε μία γέφυρα 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λαμίας καθώς τη διέσχιζε μία Γερμανική φάλαγγα, όπου καταστράφηκαν 25 βαγόνια με πυρομαχικά. Την επόμενη μέρα, οι Γερμανοί σκότωσαν 13 άτομα τα οποία κατηγορήθηκαν για τον βομβαρδισμό της γέφυρας. Στις 11 Ιουλίου, ο Μάγιερς διέταξε τον τερματισμό της επιχείρησης καθώς είχε ξεκινήσει η απόβαση στη Σικελία.
Επακόλουθα
Ο Χίτλερ είχε εξαπατηθεί ως προς την πραγματική τοποθεσία της απόβασης των Συμμάχων, πιστεύοντας πως η Σαρδηνία και η Πελοπόννησος ήταν πιο πιθανοί στόχοι για να συμβεί αυτό. Ακόμη και μετά την απόβαση στη Σικελία, το προσωπικό της Ομάδας Στρατιάς Ε συνέχιζε να αναμένει για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα μία δεύτερη απόβαση στην Ελλάδα, προβλέποντας πως η Ελληνική Εθνική Αντίσταση θα δρούσε ως πέμπτη φάλαγγα. Παρά την επιτυχία της επιχείρησης, ο Χένρι Γουίλσον παραδέχτηκε πως ο άμαχος πληθυσμός της Ελλάδας υπέφερε αρκετά από τα αντίποινα των Γερμανών. Αυτό οφειλόταν εν μέρη στον αναποτελεσματικό σχεδιασμό του ΕΛΑΣ, ο οποίος απέτυχε να παρέχει στον άμαχο πληθυσμό επαρκή ενημέρωση για τα Γερμανικά αντίποινα. Μετά το τέλος της επιχείρησης, η Ελλάδα έχασε τη στρατηγική σημασία που είχε για τους Συμμάχους κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Η επιχείρηση Animals προώθησε την επέκταση των δεξιών αντιστασιακών οργανώσεων, όπως ο ΕΔΕΣ και η ΥΒΕ, αντισταθμίζοντας την κυριαρχία του ΕΛΑΣ. Ως μέρος αυτής της προσπάθειας, η ηγεσία της ΥΒΕ συμφώνησε να συμμετάσχει στον ένοπλο αγώνα, σχηματίζοντας αντάρτικες ζώνες σε αγροτικές περιοχές. Τον Ιούλιο του 1943, η ΥΒΕ μετονομάστηκε σε Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση (ΠΑΟ). Ο σχηματισμός της ΠΑΟ ενέτεινε τις σχέσεις με τον ΕΛΑΣ και δεν έγινε καμία προσπάθεια συνδυασμού των οργανώσεων. Η ΠΑΟ κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη των Τουρκόφωνων Ελλήνων Ποντίων, οι οποίοι διατηρούσαν ανεξάρτητα αντιστασιακά δίκτυα και ήταν επίσης αντι-κομμουνιστές. Τον Αύγουστο, μαχητές του ΕΛΑΣ στην περιοχή του Κιλκίς άρχισαν να πιέζουν αντάρτες της ΠΑΟ να παραδώσουν τα όπλα τους. Όταν ο ΕΛΑΣ εφάρμοσε την ίδια τακτική στους Τουρκόφωνους Πόντιους, οι τελευταίοι προχώρησαν στη δολοφονία εφτά τοπικών διοικητών του ΕΛΑΣ στο χωριό Ίμερα, κοντά στην Κοζάνη. Μέχρι το τέλος του μήνα, η σύγκρουση μεταξύ των δύο ομάδων κλιμακώθηκε σε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος συνεχίστηκε μέχρι τον Δεκέμβριο. Ο ΕΛΑΣ κατάφερε να καταστρέψει τις ένοπλες μονάδες της ΠΑΟ, πριν καταφέρουν να ανασυνταχθούν στη Χαλκιδική. Εκμεταλλευόμενος την ανταρσία και με την κυβέρνηση να βρίσκεται σε εξορία στην Αίγυπτο, ο ΕΛΑΣ συγκρούστηκε επίσης με την ΕΚΚΑ και τον ΕΔΕΣ σε μία προσπάθεια να σταθεροποιήσει τη θέση του πριν την αναμενόμενη επιστροφή του βασιλιά Γεωργίου Β΄ από την εξορία, κάτι με το οποίο ο ΕΛΑΣ διαφωνούσε κατηγορηματικά.
Τον Ιανουάριο του 1944, οι εναπομείναντες άντρες της ΠΑΟ (αρκετές εκατοντάδες) ζήτησαν βοήθεια από τις Γερμανικές αρχές και ανασχηματίστηκαν σε δοσίλογους και μονάδες κατά της αντίστασης. Υπό τη Γερμανική διοίκηση, η ΠΑΟ συμμετείχε σε επιχειρήσεις εναντίον του ΕΛΑΣ, ενώ επιτέθηκε στον Βουλγαρικό στρατό με τη σιωπηρή έγκριση των Γερμανών. Από εκεί και πέρα, η ΠΑΟ δρούσε υπό την ομπρέλα των συνεργατών των Ταγμάτων Ασφαλείας, διαπράττοντας αρκετές θηριωδίες. Ο ΕΛΑΣ παρέμεινε η κυρίαρχη αντιστασιακή οργάνωση στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του πολέμου. Η συμφωνία της Βάρκιζας αποδυνάμωσε σημαντικά τους κομμουνιστές, ενώ ο Ελληνικός Στρατός και η Χωροφυλακή ανασχηματίστηκαν με πρώην μέλη των αντι-κομμουνιστικών αντιστασιακών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων και πρώην δοσίλογων. Ο Ελληνικός εμφύλιος συνεχίστηκε μέχρι το 1949, οπότε και ηττήθηκαν οι κομμουνιστές.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:Μάχες της Εθνικής Αντιστάσεως Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Φλώρινας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φλώρινας
Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο
Το Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο είναι ένας υπαίθριος χώρος διεξαγωγής πολιτιστικών εκδηλώσεων στην Λακωνία, κοντά στην Σπάρτη.
Περιγραφή
Το αμφιθέατρο ολοκληρώθηκε το 1990 με δαπάνη του Σαϊνοπούλειου Ιδρύματος, με πόρους του ιδρύματος και την δωρεά του Γεωργίου Σαϊνόπουλου, ενώ η διαχείρισή του, ανήκει καθ' ολοκληρία σε αυτό. Βρίσκεται τοποθετημένο σε περιοχή κοντά στο οικισμό Μαγούλα Λακωνίας, σε κοντινή απόσταση από την πρωτεύουσα του νομού, Σπάρτη, σε φυσικά προνομιακή θέση, με θέα το όρος Ταΰγετο και την καστροπολιτεία του Μυστρά. Ο ανοιχτός χώρος διαθέτει ορχήστρα με διάμετρο 16 μέτρων και εγκαταστάσεις εξυπηρέτησης κοινού, ενώ μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 1500 θεατές. Στο χώρο του αμφιθεάτρου, που λειτουργούσε ήδη ως χώρος εκδηλώσεων από το 1988, διοργανώνονται κάθε χρόνο πολυήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις, γνωστές ως Πολιτιστικό Καλοκαίρι, στο οποίο παρουσιάζονται θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες.
Πρόσβαση
Βρίσκεται στο 5ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Σπάρτης-Καλαμάτας, εντός του ομώνυμου πάρκου, στον οικισμό Μαγούλα Λακωνίας. Στο χώρο του πάρκου, υπάρχει υπαίθριος χώρος στάθμευσης, έκτασης 15 στρεμμάτων. Το πάρκο του Σαϊνοπούλειο Θεάτρου διαθέτει εύκολη πρόσβαση με τα μέσα μεταφοράς, αφού εξυπηρετείται με συχνή αστική συγκοινωνία, ενώ τις ημέρες των εκδηλώσεων, δρομολογούνται έκτακτα δρομολόγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Ελλάδα Κατηγορία:Σπάρτη
Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ
Ο Αμωρί, γαλλ. Aimery και λανθασμένα Αμαλρίκ από παλαιότερους λογίους (Πουατιέ, περί το 1145 - 1 Απριλίου 1205) ήταν βασιλιάς της Κύπρου (1194-1205) και ένεκα του γάμου του Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ ως Αμωρί Β΄ (1197-1205).
Βιογραφία
Ο Αμωρί ήταν τέταρτος γιος του Ούγου Η΄ κυρίου του Λουζινιάν & κόμη του Λα Μαρς και της Βουργουνδίας του Ρανκόν. Επόμενος αδελφός του ήταν ο Γκυ ιδρυτής του βασιλείου της Κύπρου.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Πουατιέ, τμήμα του Δουκάτου της Ακουιτανίας που κυβερνούσε ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας. Ο Αμωρί, μετά τη συμμετοχή του σε επανάσταση εναντίον του Άγγλου βασιλιά (1168), διέφυγε για τους Αγίους Τόπους και εγκαταστάθηκε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
Ο Αμωρί νυμφεύτηκε την Εσίβα του Ιμπελέν επεκτείνοντας σημαντικά τις εκτάσεις του, ενώ ο αδελφός του Γκυ νυμφεύτηκε τη Σιβύλλα των Ανζού, αδελφή και διάδοχο του Βαλδουίνου Δ΄ της Ιερουσαλήμ. Ο Βαλδουίνος Δ΄ διόρισε τον Αμωρί κοντόσταυλο των Ιεροσολύμων (1180) και ήταν ένας από τους στρατηγούς των Σταυροφόρων στη μάχη του Χαττίν που συνετρίβησαν από τον Αγιουβίδη σουλτάνο της Αιγύπτου και της Συρίας Σαλαντίν (4 Ιουλίου 1187). Ο Αμωρί υποστήριξε τον αδελφό του στη διεκδίκηση της Ιερουσαλήμ, ακόμη και όταν οι βαρώνοι του βασιλείου αποφάνθηκαν ότι έχασε την αξίωση στον θρόνο, όταν απεβίωσαν η σύζυγος και οι δύο τους κόρες. Ο νέος βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας τον φυλάκισε για σύντομο χρόνο· όταν ελευθερώθηκε, αποσύρθηκε στη Γιάφα δώρο του μεγαλύτερου αδελφού του Γοδεφρείδου των Λουζινιάν που είχε επιστρέψει στην πατρίδα του. Μετά το τέλος του Γκυ (1194) οι βαρόνοι της Κύπρου εξέλεξαν νέο βασιλιά τον Αμωρί: στέφθηκε βασιλιάς της Κύπρου τον Σεπτέμβριο του 1197, μετά την αναγνώριση του από τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Γερμανίας. Η Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ, μετά το τέλος του Ερρίκου Β΄ της Καμπανίας, τον παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο και τον Ιανουάριο του 1198 στέφτηκε συμβασιλέας των Ιεροσολύμων. Ο Αμωρί υπέγραψε ειρήνη με τον Αγιουβίδη σουλτάνο της Αιγύπτου Αλ-Αντίλ Α΄, όπου με τους όρους της συνθήκης οι χριστιανοί διατηρούσαν όλη την παραλιακή λωρίδα από την Άκρα μέχρι την Ασκελόν. Την εποχή που κυβέρνησε, επικρατούσε ειρήνη και σταθερότητα ανάμεσα στα δύο βασίλεια.
Μετάβαση στους Αγίους Τόπους
Ο Αμωρί Β΄ καταγόταν από οικογένεια Σταυροφόρων, η οποία ζούσε πολλές γενεές στο Πουατιέ. Ο προπάππος του Ούγος ΣΤ΄ του Λουζινιάν έπεσε στη μάχη της Ράμλα (1192), ο παππούς του Ούγος Ζ΄ του Λουζινιάν συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία και ο πατέρας του απεβίωσε αιχμάλωτος σε μουσουλμανική φυλακή στους Αγίους Τόπους, τη δεκαετία του 1160. Οι μεσαιωνικοί συγγραφείς τον καταγράφουν σαν "Αμαλρίκ" ή "Αμωρί", αλλά σε μερικά έγγραφα εμφανίζεται εκλατινισμένα σαν "Αμαλάριχος". Οι σύγχρονοι συγγραφείς, όπως ο Στήβεν Ράνσιμαν, τον καταγράφουν ως Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ, έπειτα από τον Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ.
Ο Αμωρί, σύμφωνα με τον Ρομπέρ ντε Τορινί, ενώθηκε σε επανάσταση εναντίον του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας (1168), αλλά ο Άγγλος βασιλιάς τη συνέτριψε. Τότε ο Αμωρί διέφυγε στους Αγίους Τόπους και εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ, όπου συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Δαμασκό. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι ελευθερώθηκε με δική του πρωτοβουλία.
Κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ
thumb|right|250px|Γάμος του Γκυ των Λουζινιάν με τη Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ Ο Αμωρί αναφέρεται για πρώτη φορά σαν κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ στις 24 Φεβρουαρίου 1182. Οι ιστορικοί Στήβεν Ράνσιμαν και Μάλκολμ Μπάρμπερ (γενν. το 1943) γράφουν, ότι διορίστηκε τον Απρίλιο του 1179, αμέσως μετά τον θάνατο του προκατόχου του Χάμφρεϋ Β΄ του Τορόν. Ο ιστορικός Μπέρναρντ Χάμιλτον (γεν. το 1932) από την άλλη γράφει, ότι ο διορισμός του Αμωρί έγινε γύρω στο 1181, χάρη του αδελφού του.
Ο Αγιουβίδης Σουλτάνος Σαλαντίν ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του βασιλείου της Ιερουσαλήμ (29 Σεπτεμβρίου 1183). Ο Αμωρί τον νίκησε με την υποστήριξη του πεθερού του και του αδελφού εκείνου Μπαλιάν του Ιμπελέν. Ο Σταυροφορικός στρατός μετά τη νίκη ανάγκασε τον Σαλαντίν να οπισθοχωρήσει σε εννιά μέρες. Οι περισσότεροι βαρόνοι ήταν απρόθυμοι να στηρίξουν τον αδελφό του Αμωρί, που εμφανιζόταν σαν διάδοχος του θρόνου των Ιεροσολύμων. Ο ασθενής βασιλιάς απέρριψε τον Γκυ και όρισε συμβασιλέα και διάδοχο τον 5χρονο ανιψιό του και θετό γιο του Γκυ Βαλδουίνο Ε΄ (20 Νοεμβρίου 1183).
Ο Βαλδουίνος Δ΄ συμφώνησε ότι ο πάπας, ο Γερμανός αυτοκράτορας και οι βασιλείς της Αγγλίας και της Γαλλίας θα αποφάσιζαν για τον διάδοχο ανάμεσα στις δυο αδελφές του, αν ο μικρός Βαλδουίνος Ε΄ πέθαινε πρόωρα. Ο λεπρός βασιλιάς πέθανε την άνοιξη του 1185 και ο ανιψιός του το καλοκαίρι του 1186. Ο Γκυ και η Σιβύλλη ανακηρύχτηκαν αμέσως βασιλείς αγνοώντας τη διαθήκη του Βαλδουίνου Δ΄· ο Αμωρί δεν βρέθηκε στη στέψη του αδελφού του, αλλά είναι προφανές ότι τον υποστήριξε. Ο Αμωρί οργάνωσε τον Σταυροφορικό στρατό, αλλά όταν συνετρίβη στη μάχη του Χαττίν (4 Ιουλίου 1187) αιχμαλωτίστηκε μαζί με τους υπόλοιπους Σταυροφόρους. Στην πολιορκία της Ασκελόν ο Σαλαντίν υποσχέθηκε να ελευθερώσει δέκα πρόσωπα που θα επιλέξουν οι πολιορκημένοι αν παραδοθούν οικειοθελώς και ο Αμωρί και ο Γκυ ήταν ανάμεσά τους, αλλά ο Σαλαντίν ανέλαβε την απελευθέρωση τους μέχρι την άνοιξη του 1188.
Αγορά της Κύπρου από τον Γκυ
Ο Αμωρί έμεινε πιστός στον αδελφό του ακόμη και όταν πέθανε η οικογένεια του από επιδημία και έχασε όλα τα δικαιώματά του στον θρόνο των Ιεροσολύμων (1190) και οι περισσότεροι βαρόνοι τον κήρυξαν ανεπιθύμητο. Οι αντίπαλοι του Γκυ υποστήριξαν τον Κορράδο του Μομφερράτου, που είχε νυμφευτεί στα τέλη Νοεμβρίου σε δεύτερο γάμο την ετεροθαλή αδελφή της Σιβύλλας, Ισαβέλλα Α΄. Η συνέλευση των ευγενών ανακήρυξε ομόφωνα τον Κορράδο νέο βασιλιά (16 Απριλίου 1192). Ο Κορράδος του Μομφερράτου δολοφονήθηκε σε δώδεκα μέρες και οι ευγενείς εξέλεξαν νέο βασιλιά τον τρίτο σύζυγο της Ισαβέλλας Α΄, Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, για να αποζημιώσει τον Γκυ για την απώλεια τού θρόνου, τού έδωσε την άδεια να αγοράσει την Κύπρο από τους Ναΐτες Ιππότες· η Κύπρος είχε κατακτηθεί από τον Ριχάρδο τον Μάιο του 1191. Έπρεπε να πληρώσει επίσης 40.000 μπεζάντια στον Ριχάρδο, που έδωσε τον δικαίωμα στον Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας να συγκεντρώσει το ποσό για λογαριασμό του Γκυ. Ο Γκυ εγκαταστάθηκε στην Κύπρο στις αρχές Μαΐου.
Ο Αμωρί παρέμεινε στο βασίλειο των Ιεροσολύμων και κυβέρνησε μία παραλιακή περιοχή από τη Γιάφα μέχρι την Τύρο. Ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας ζήτησε την εκδίωξη των εμπόρων από την Πίζα, με κατηγορίες για συνωμοσία με τον Γκυ. Όταν ο Αμωρί υποστήριξε τους εμπόρους της Πίζας, ο Ερρίκος τον φυλάκισε, όμως αργότερα ελευθερώθηκε χάρη σε αίτημα των Ναϊτών και των Ιωαννιτών. Αποσύρθηκε στη Γιάφα, που έδωσε ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος δώρο στον μεγαλύτερο αδελφό του Γοδεφρείδο των Λουζινιάν.
Τον Μάιο του 1194 πέθανε ο Γκυ, ο οποίος κληροδότησε την Κύπρο στον μεγαλύτερο αδελφό του Γοδεφρείδο των Λουζινιάν. Αυτός όμως είχε αποσυρθεί στην πατρίδα του και αρνήθηκε να επιστρέψει, έτσι οι ευγενείς εξέλεξαν νέον ηγεμόνα τον Αμωρί. Ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας διεκδίκησε και αυτός τα δικαιώματά του στο νησί της Κύπρου, αλλά οι βαρόνοι τον αγνόησαν. Ο Ιωάννης Α΄ της Βηρυτού αντικατέστησε τον Αμωρί στη θέση του κοντόσταυλου των Ιεροσολύμων.
Ο Αμωρί αντιλήφθηκε ότι τα θησαυροφυλάκια της Κύπρου ήταν άδεια, επειδή ο Γκυ είχε δωρίσει τα εδάφη σε υποτελείς του· σύμφωνα με τον Έρνουλ ο Αμωρί συγκάλεσε τους βαρόνους του νησιού σε συνέλευση. Οι βαρόνοι επέστρεψαν πολλά εδάφη τους "είτε με τη βία, είτε με φιλικό τρόπο, είτε με συμφωνία".
Πρώτος βασιλιάς της Κύπρου
thumb|right|250px|Τα Σταυροφορικά κράτη το 1165 Ο Αμωρί έστειλε αποστολή στον πάπα Κελεστίνο Γ΄ και του ζήτησε να ιδρύσει Καθολικές επισκοπές στην Κύπρο. Έστειλε τον αντιπρόσωπό του στον Γερμανό αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄, δέχτηκε να τον αναγνωρίσει σαν επικυρίαρχό του και σε αντάλλαγμα να του προσφέρει το στέμμα. Οι στόχοι του Αμωρί ήταν διπλοί: ήθελε να εξασφαλίσει την Κύπρο από επίθεση των Ρωμαίων (Βυζαντινών) και να νομιμοποιηθεί ο ίδιος σαν βασιλιάς. Ο εκπρόσωπος του Αμωρί δήλωσε τον Οκτώβριο του 1196 στο Γκέλχαουζεν την υποταγή του στον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας υποσχέθηκε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους και ότι θα στέψει ο ίδιος τον Αμωρί· έστειλε τους αρχιεπισκόπους του Μπρίντιζι και του Τράνι να του μεταφέρουν ένα χρυσό σκήπτρο, σαν ένδειξη της εξουσίας του στην Κύπρο.
Οι απεσταλμένοι του Ερρίκου ΣΤ΄ έφθασαν στην Κύπρο τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1196. Ο Αμωρί δέχτηκε τον τίτλο του βασιλιά, ύστερα από μια επιστολή αναγνώρισης από τον πάπα Κελεστίνο τον Δεκέμβριο του 1196. Τον ίδιο μήνα ιδρύθηκε Ρωμαϊκή Καθολική αρχιεπισκοπή στη Λευκωσία, ενώ η Αμμόχωστος, η Λεμεσός και η Πάφος έγιναν έδρες νέων επισκοπών. Οι Έλληνες Ορθόδοξοι επίσκοποι δεν διώχθηκαν, αλλά κατασχέθηκαν τα έσοδα και τα εδάφη τους από τους Καθολικούς ιερείς. Ο καγκελάριος του αυτοκράτορα Κορράδου, επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ έστεψε επίσημα τον Σεπτέμβριο του 1197 τον Αμωρί βασιλιά στη Λευκωσία και ο βασιλιάς έδωσε όρκο υποτέλειας στον καγκελάριο. Οι ευγενείς που είχαν εδάφη, τόσο στην Κύπρο όσο και στα Ιεροσόλυμα, προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τον Αμωρί με τον Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας. Ο κοντόσταυλος της Κύπρου Βαλδουίνος του Μπειζάν πίεσε τον Ερρίκο Β΄ να επισκεφτεί στις αρχές του 1197 την Κύπρο. Οι δύο βασιλείς έκλεισαν ειρήνη, με όρο οι τρεις γιοι του Αμωρί να νυμφευτούν τις τρεις κόρες του Ερρίκου Β΄ της Καμπανίας. Ο Ερρίκος Β΄ χάρισε επίσης όλα τα χρέη στον Αμωρί και του επέτρεψε να διατηρήσει φρουρά στη Γιάφα, έτσι ο Αμωρί έστειλε στη Γιάφα τον Ραϋνάλδο Μπαρλαί. Τον Νοέμβριο του 1197 ο Αμωρί πήρε ξανά τον τίτλο του κοντόσταυλου του βασιλείου των Ιεροσολύμων, κάτι που επιβεβαιώνει ότι αποκαταστάθηκαν πλήρως οι σχέσεις του με τον Ερρίκο Β΄.
Εκλογή
Ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας τραυματίστηκε θανάσιμα σε ατύχημα μετά την πτώση του από παράθυρο και απεβίωσε στην Άκρα (10 Σεπτεμβρίου 1197). Η αριστοκρατία του βασιλείου πρότεινε διάδοχο τον Ραούλ του Σαιντ-Ομέρ, αλλά οι ιππότες και τα στρατιωτικά τάγματα αντιτάχθηκαν. Σε λίγες μέρες ο Αγιουβίδης Σουλτάνος της Αιγύπτου Αλ-Αντίλ Α΄ κατέλαβε τη Γιάφα. Ο αρχιεπίσκοπος του Μάιντς Κορράδος του Βίττελσμπαχ έφτασε στην Άκρα (20 Σεπτεμβρίου 1197) και πρότεινε νέο βασιλιά τον Αμωρί· η πρώτη σύζυγος του Αμωρί είχε πεθάνει και ήταν ελεύθερος να νυμφευτεί την Ισαβέλλα Α΄ στον τέταρτο γάμο της. Ο πατριάρχης της Ιερουσαλήμ Αϊμάρ διαμαρτυρήθηκε ότι ο γάμος θα ήταν αντικανονικός, αλλά ο αρχιεπίσκοπος της Τύρου τον αγνόησε και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Αμωρί για τον γάμο· ο Αμωρί δέχτηκε. Ο πατριάρχης Αϊμάρ απέσυρε τις διαμαρτυρίες του και δέχτηκε να στέψει τον Ιανουάριο του 1198 στην Τύρο νέους βασιλείς τον Αμωρί και την Ισαβέλλα Α΄.
Η επίθεση των Γερμανών ιπποτών
Ο στρατός της Κύπρου πολεμούσε για την Ιερουσαλήμ, αλλά τα δυο βασίλεια είχαν ξεχωριστή διοίκηση. Μετά τη στέψη του ο Αμωρί ενώθηκε σε εκστρατεία εναντίον των Αγιουβιδών με Γερμανούς Σταυροφόρους υπό την ηγεσία του Ερρίκου Α΄ της Βραβάντης, έτσι ανάγκασαν τον Αλ-Αντίλ να οπισθοχωρήσει και κυρίευσαν στις 21 Οκτωβρίου τη Βηρυτό. Ξεκίνησαν την πολιορκία του Τορόν, αλλά οι Γερμανοί Σταυροφόροι -όταν έμαθαν ότι πέθανε ο αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄- επέστρεψαν στη Γερμανία. Τον Μάρτιο του 1198, ενώ ο Αμωρί έκανε ιππασία στην Τύρο, δέχτηκε επίθεση από τέσσερις Γερμανούς ιππότες· οι οπαδοί του τον ελευθέρωσαν και φυλάκισαν τους ιππότες. Ο Αμωρί κατηγόρησε τον Ραούλ του Σαιντ Ομέρ ότι βρισκόταν πίσω από την επίθεση και τον εξόρισε χωρίς δίκη από τους ευγενείς. Ο Ραούλ, που διεκδικούσε την αθωότητά του, έκανε αίτημα να δικαστεί από τη Συνέλευση των βαρόνων (Haut Court) υπό την προεδρία του ίδιου του Αμωρί. Τελικά ο Ραούλ αποσύρθηκε με τη θέληση του στην Τρίπολη, επειδή αναγνώρισε ότι έχασε οριστικά τη στήριξη του Αμωρί.
Σχέσεις με τον Αλ-Αντίλ
Ο Αμωρί υπέγραψε ειρήνη με τον Αλ-Αντίλ για πέντε χρόνια και οκτώ μήνες (1 Ιουλίου 1198)· με τους όρους της θα μπορούσε να κρατήσει ολόκληρη την παραλιακή ακτή από την Άκρα μέχρι την Αντιόχεια. Ο Αλέξιος Γ´ Άγγελος δεν εγκατέλειψε ποτέ την ιδέα να κατακτήσει την Κύπρο. Υποσχέθηκε στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ ότι θα τον βοηθήσει σε νέα Σταυροφορία αν αφόριζε τον Αμωρί και επέτρεπε Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) εισβολή στην Κύπρο (1201). Ο πάπας του απάντησε ότι έχασε τα δικαιώματα του στο νησί μετά την κατάκτηση της Κύπρου από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο (1191).
Ο Αμωρί διατήρησε την ειρήνη με τους Μουσουλμάνους, ακόμη και όταν έφτασε στις αρχές του 1202 ο Ραϋνάλδος της Νταμπιέρ με 300 Γάλλους Σταυροφόρους και του ζήτησε να ενωθούν εναντίον των Μουσουλμάνων. Ο Αμωρί του υπενθύμισε ότι οι 300 ιππότες είναι μικρή δύναμη για να συγκρουστεί με τους Αγιουβίδες, έτσι ο Ραϋνάλδος αποσύρθηκε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Ένας Αιγύπτιος εμίρης κυρίευσε ένα κάστρο κοντά στη Σιδώνα και ξεκίνησε επιδρομές σε γειτονικές περιοχές. Επειδή ο Αλ-Αντίλ δεν μπόρεσε να διακόψει τη δράση του εμίρη, ο Αμωρί συνέλαβε 20 Αιγυπτιακά πλοία και επιτέθηκε στο βασίλειο του Αλ-Αντίλ. Ο γιος του Αλ-Αντίλ για αντίποινα, λεηλάτησε την περιοχή της Άκρας· τον Μάιο του 1204 ο στόλος του Αμωρί λεηλάτησε μία μικρή πόλη στο Δέλτα του Νείλου. Τον Σεπτέμβριο του 1204 οι εκπρόσωποι του Αμωρί και του Άλ-Αντίλ έκλεισαν νέα ειρήνη για έξι χρόνια: η Γιάφα και η Ράμλα παραχωρήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, κάτι που διευκόλυνε την πορεία των προσκυνητών για την Ιερουσαλήμ και τη Ναζαρέτ.
Το τέλος του
Ο Αμωρί ασθένησε έπειτα από ένα γεύμα, όπου κατανάλωσε υπερβολικά λευκό μπαρμπούνι. Μετά από τη σύντομη ασθένεια απεβίωσε (1 Απριλίου 1205). Ο εξαετής γιος του Ούγος Α΄ τον διαδέχθηκε στην Κύπρο, ενώ η χήρα του εξακολουθούσε να είναι βασίλισσα της Ιερουσαλήμ.
Υστεροφημία
Η ιστορικός Μαρία Νίκερσον Χάρντγουικ περιγράφει τον Αμωρί σαν "άνθρωπο με αυτοπεποίθηση, πολιτικά ενεργό, μερικές φορές σκληρό και σπάνια επιεική στα συναισθήματα". Η βασιλεία του ήταν περίοδος ειρήνης και σταθερότητας, οι νομικοί του βασιλείου τον εκτιμούσαν εξαιρετικά. Αναθεώρησε τους νόμους του βασιλείου της Ιερουσαλήμ για να κάνει εμφανή τα βασιλικά προνόμια. Ο Ιωάννης του Ιμπελέν τονίζει ότι διοικούσε ταυτόχρονα τα δύο βασίλεια "επιτυχώς και σοφά μέχρι το τέλος του".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο (1174) την Εσίβα του Ιμπελέν, κόρη του Βαλδουίνου κυρίου της Ράμλα, με την οποία απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ισαβέλλα Α΄ των Ανζού βασίλισσα της Ιερουσαλήμ, κόρη του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ και της Μαρίας Κομνηνής, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Βώκος
Η οικογένεια Βώκου (η πατρική οικογένεια του Ανδρέα Μιαούλη) είχε καταγωγή από την ελληνόφωνη κωμόπολη Φύλλα Εύβοιας, κοντά στη Χαλκίδα. Εγκαταστάθηκε στην Ύδρα περι το 1668.
Παραπομπές
*
Τριβουλέτος
μικρογραφία|Ένας τριβουλέτος στο καρναβάλι του [[Μοντέ στην Ελβετία]] μικρογραφία|Ο Τριβουλέτος του Le Roi s'amuse (Ο βασιλιάς διασκεδάζει, 1832) του [[Ουγκώ]] Ο Νικολά Φεριάλ (Nicolas Ferrial), ή αλλιώς γνωστός και ως Λε Φεβριάλ (Le Févrial) ή Τριβουλέτος (Triboulet) (1479–1536), ήταν γελωτοποιός των βασιλιάδων Λουδοβίκου ΙΒ΄ και Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας.
Εμφανίζεται στο Βιβλίο 3 των χρονογραφημάτων Πανταγκρελίν του Φρανσουά Ραμπελαί. Εμφανίζεται στο έργο Ο βασιλιάς διασκεδάζει (Le Roi s'amuse) του Βίκτωρος Ουγκώ και στην εκδοχή του για όπερα, Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι, το οποίο ήταν συνδυασμός των λέξεων “Triboulet” και του ρήματος rigoler (γελώ), με σκοπό να αποφευχθεί η λογοκρισία που είχε υποστεί το έργο του Ουγκώ. Ένας τριβουλέτος, ένας γελωτοποιός ντυμένος εξ ολοκλήρου με κόκκινη ενδυμασία, είναι χαρακτήρας που συνδέεται με το καρναβάλι του Μοντέ στην Ελβετία.
Ανοικτό σύνολο
δεξιά|μικρογραφία| Παράδειγμα: Ο μπλε κύκλος αντιπροσωπεύει το σύνολο των σημείων (x ,y) που ικανοποιούν το x2 + y2 = r2. Ο κόκκινος δίσκος αντιπροσωπεύει το σύνολο των σημείων (x ,y) που ικανοποιούν το x2 + y2 < r2. Το κόκκινο σύνολο είναι ένα ανοιχτό σύνολο, το μπλε σύνολο είναι το σύνορό του και η ένωση των κόκκινων και μπλε συνόλων είναι ένα [[κλειστό σύνολο. ]] Στα μαθηματικά, και πιο συγκεκριμένα στην τοπολογία, ένα ανοικτό σύνολο είναι μια αφηρημένη έννοια που γενικεύει την ιδέα ενός ανοικτού διαστήματος στην πραγματική γραμμή. Το απλούστερο παράδειγμα είναι στους μετρικούς χώρους όπου ανοικτά σύνολα μπορούν να οριστούν ως εκείνα τα σύνολα που περιέχουν μια σφαίρα γύρω από κάθε ένα από τα σημεία τους (ή, ισοδύναμα, ένα σετ είναι ανοιχτό αν δεν περιέχει κανένα από τα όρια του). Ωστόσο, ένα ανοιχτό σύνολο γενικά μπορεί να είναι πολύ αφηρημένο: κάθε συλλογή συνόλων μπορεί να ονομαστεί ανοιχτή, αρκεί να είναι ανοιχτή η ένωση ενός αυθαίρετου αριθμού ανοιχτών συνόλων, η τομή ενός πεπερασμένου αριθμού ανοιχτών συνόλων είναι ανοικτή, και ο ίδιος ο χώρος είναι ανοιχτός. Αυτές οι συνθήκες είναι πολύ χαλαρές και επιτρέπουν τεράστια ευελιξία στην επιλογή των ανοικτών συνόλων. Στις δύο ακραίες περιπτώσεις, κάθε σετ μπορεί να είναι ανοιχτό (που ονομάζεται διακριτή τοπολογία), ή κανένα σύνολο δεν μπορεί να είναι ανοιχτό εκτός από τον ίδιο τον χώρο και το κενό σύνολο (η αδιάκριτη τοπολογία).
Στην πράξη, ωστόσο, τα ανοιχτά σύνολα επιλέγονται συνήθως να είναι παρόμοια με τα ανοιχτά διαστήματα της πραγματικής γραμμής. Η έννοια ενός ανοιχτού συνόλου παρέχει έναν θεμελιώδη τρόπο στο να μιλάμε για την εγγύτητα των σημείων σε ένα τοπολογικό χώρο, χωρίς να έχουμε ρητά οριστεί μια έννοια της απόστασης. Μόλις γίνει μια επιλογή ανοιχτών συνόλων, οι ιδιότητες της συνέχειας, της συνεκτικότητας και της συμπάγειας, οι οποίες χρησιμοποιούν τις έννοιες της εγγύτητας, μπορούν να οριστούν χρησιμοποιώντας αυτά τα ανοικτά σύνολα.
Κάθε επιλογή ανοιχτών συνόλων για έναν χώρο ονομάζεται τοπολογία. Παρόλο που τα ανοιχτά σύνολα και οι τοπολογίες που συνιστούν έχουν κεντρική σημασία στην γενική τοπολογία, χρησιμοποιούνται επίσης ως οργανωτικό εργαλείο σε άλλους σημαντικούς κλάδους των μαθηματικών. Παραδείγματα τοπολογιών περιλαμβάνουν την τοπολογία Ζαρίσκι στην αλγεβρική γεωμετρία που αντικατοπτρίζει την αλγεβρική φύση των ποικιλιών και την τοπολογία σε μια διαφορική πολλαπλότητα στη διαφορική τοπολογία όπου κάθε σημείο εντός του χώρου περιέχεται σε ένα ανοιχτό σύνολο που είναι ομοιομορφικό με μια ανοιχτή μπάλα σε ένα ευκλείδειο χώρο πεπερασμένης διάστασης.
Κίνητρο
Διαισθητικά, ένα ανοιχτό σύνολο παρέχει μια μέθοδο για την διάκριση δύο σημείων. Για παράδειγμα, εάν γύρω από ένα σημείο σε ένα τοπολογικό χώρο υπάρχει μια ανοικτό σύνολο που δεν περιέχει άλλο (διακριτό) σημείο, τα δύο σημεία αναφέρονται ως τοπολογικά διακριτά. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να μιλάμε για το αν δύο υποσύνολα ενός τοπολογικού χώρου είναι "κοντά" χωρίς συγκεκριμένα να ορίσουμε μια μετρική στον τοπολογικό χώρο. Επομένως, οι τοπολογικοί χώροι μπορούν να θεωρηθούν ως γενίκευση των μετρικών χώρων.
Στο σύνολο όλων των πραγματικών αριθμών, κάποιος έχει τη φυσική ευκλείδεια μετρική. δηλαδή, μια συνάρτηση που μετρά την απόσταση μεταξύ δύο πραγματικών αριθμών: d(x ,y) = |x-y|. Επομένως, δεδομένου ενός πραγματικού αριθμού, μπορεί κανείς να μιλήσει για το σύνολο όλων των σημείων κοντά στον εν λόγω πραγματικό αριθμό. δηλαδή, εντός της απόστασης ε από αυτόν τον πραγματικό αριθμό (θα αναφερόμαστε σε αυτόν τον πραγματικό αριθμό ως x ). Στην ουσία, τα σημεία με απόσταση μικρότερη του ε από το x, προσεγγίζουν τον x σε ακρίβεια βαθμού ε. Σημειώστε ότι πάντα ε> 0, αλλά όσο το ε γίνεται μικρότερο, παίρνουμε σημεία που προσεγγίζουν το x σε υψηλότερο βαθμό ακρίβειας. Για παράδειγμα, αν x = 0 και ε = 1, τα σημεία με απόσταση μικρότερη του ε από το x είναι ακριβώς τα σημεία του διαστήματος (-1, 1), δηλαδή, το σύνολο όλων των πραγματικών αριθμών μεταξύ -1 και 1. Ωστόσο, με ε = 0,5, τα σημεία με απόσταση μικρότερη του ε από το x είναι ακριβώς τα σημεία του (-0,5, 0,5). Είναι σαφές ότι αυτά τα σημεία προσεγγίζουν το x με μεγαλύτερο βαθμό ακρίβειας σε σχέση με το ε = 1 που είχαμε επιλέξει προηγουμένως.
Η προηγούμενη συζήτηση δείχνει, για την περίπτωση x = 0, ότι κάποιος μπορεί να προσεγγίσει το x σε υψηλότερους βαθμούς ακρίβειας ορίζοντας το ε να είναι μικρότερο. Συγκεκριμένα, τα σύνολα της μορφής (-ε, ε) μας δίνουν πολλές πληροφορίες σχετικά με τα σημεία κοντά στο x = 0. Έτσι, αντί να μιλάμε για μια συγκεκριμένη ευκλείδεια μετρική, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει σύνολα για να περιγράψει σημεία κοντά στο x. Αυτή η καινοτόμος ιδέα έχει σοβαρές συνέπειες. Συγκεκριμένα, ορίζοντας διαφορετικές συλλογές συνόλων που περιέχουν 0 (διαφορετικές από τα σύνολα (-ε, ε)), μπορεί να βρεθούν διαφορετικά αποτελέσματα όσον αφορά την απόσταση μεταξύ 0 και άλλων πραγματικών αριθμών. Παραδείγματος χάριν, εάν ορίσουμε το R ως το μοναδικό σετ για «μέτρηση της απόστασης», όλα τα σημεία είναι κοντά στο 0 δεδομένου ότι υπάρχει μόνο ένας πιθανός βαθμός ακρίβειας που μπορεί να επιτευχθεί στην προσέγγιση 0: το να ανήκει στο R. Έτσι, διαπιστώνουμε ότι κατά κάποιον τρόπο, κάθε πραγματικός αριθμός είναι σε απόσταση 0 από το 0. Μπορεί να βοηθήσει στην περίπτωση αυτή να σκεφτούμε το μέτρο ως δυαδική συνθήκη, όλα τα πράγματα στο R είναι εξίσου κοντά στο 0, ενώ οποιοδήποτε στοιχείο που δεν βρίσκεται στο R δεν είναι κοντά στο 0.
Γενικά, αναφέρουμε την οικογένεια συνόλων που περιέχουν το 0, που χρησιμοποιείται για την προσέγγιση 0, ως βάση γειτονιών. Ένα μέλος αυτής της βάσης αναφέρεται ως ανοιχτό σύνολο. Στην πραγματικότητα, κάποιος μπορεί να γενικεύσει αυτές τις έννοιες σε ένα αυθαίρετο σύνολο Χ, και όχι μόνο τους πραγματικούς αριθμούς. Σε αυτή την περίπτωση, δεδομένου ενός σημείου x αυτού του σετ, μπορεί να οριστεί μια συλλογή από σύνολα "γύρω" από το(δηλαδή, που περιέχουν το) x, που χρησιμοποιείται για την προσέγγιση του x. Φυσικά, αυτή η συλλογή θα πρέπει να ικανοποιεί ορισμένες ιδιότητες (γνωστές ως αξιώματα) γιατί αλλιώς μπορεί να μην έχουμε μια καλά καθορισμένη μέθοδο μέτρησης της απόστασης. Για παράδειγμα, κάθε σημείο στο X πρέπει να προσεγγίζει το x σε κάποιο βαθμό ακρίβειας. Έτσι το X πρέπει να είναι σε αυτή την οικογένεια. Αφού αρχίσουμε να ορίζουμε "μικρότερα" σύνολα που περιέχουν το x, τείνουμε να προσεγγίζουμε το x σε μεγαλύτερο βαθμό ακρίβειας. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, μπορεί κανείς να ορίσει τα εναπομείναντα αξιώματα που πρέπει να ικανοποιήσει η οικογένεια των συνόλων γύρω από το x.
Κατηγορία:Γενική τοπολογία Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Πανελλήνιο ομαδικό πρωτάθλημα μπάντμιντον ανδρών-γυναικών
Το Πανελλήνιο ομαδικό πρωτάθλημα μπάντμιντον ανδρών-γυναικών ξεκίνησε το 1992 από την Ε.Ο.Φ.Σ.Α., και είναι χωρισμένο σε τρεις κατηγορίες, την Α1 και την Α2 με 16 σωματεία και τη Β' Εθνική. Η διοργάνωση είναι κοινή για άνδρες και γυναίκες.
Πηγές
Αντιπτεριση Κατηγορία:Αντιπτέριση στην Ελλάδα
Δημήτρης Θεοχάρης (αρχαιολόγος)
Ο '''Δημήτριος Ρ. Θεοχάρης''' ή Δημήτρης Θεοχάρης (Αθήνα, 1919 - Θεσσαλονίκη, 2 Δεκεμβρίου 1977) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, που γεννήθηκε στην Αθήνα, από γονείς με καταγωγή από τη Σκύρο. Ήταν επίσης, προϊστοριολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και ένας από τους πρωτοπόρους μελετητές του προκεραμικού και μεσολιθικού πολιτισμού της Θεσσαλίας.
Βίος - σπουδές
Παρόλο που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919 είχε καταγωγή από τη Σκύρο, το νησί των Βόρειων Σποράδων, από όπου ήταν και οι δυο γονείς του Ρήγας και Άννα Θεοχάρη. «Ως το τέλος της ζωής του ένιωθε βαθιές τις ρίζες του στο νησί εκείνο του Αιγαίου», από το οποίο καταγόταν επίσης ο γνωστός αρχαιολόγος και κάπως μακρινός συγγενής του Γιάννης Παπαδημητρίου».
Εκεί έμαθε και τα πρώτα του γράμματα και ήρθε σε επαφή με τον αρχαίο κόσμο, αφού ο πατέρας του Ρήγας Θεοχάρης, εκτός από φιλόλογος γυμνασιάρχης άσκησε και το έργο του έκτακτου επιμελητή αρχαιοτήτων. Ο Δημήτρης Θεοχάρης, αφού ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση στο Γ’ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1940, λόγω στράτευσης, διέκοψε τις σπουδές του, τις οποίες ολοκλήρωσε μετά την Απελευθέρωση. Το 1948 πήρε το πτυχίο της Ιστορίας και της Αρχαιολογίας.
Το 1958, μετά το γάμο του με την επίσης αρχαιολόγο Μαρία Παπαδοπούλου ή Μαρία Δ. Θεοχάρη, που έκτοτε θα αποτελεί και τη βασική του συνεργάτιδα στην έρευνα της προϊστορικής Θεσσαλίας, μετεκπαιδεύεται για δυο χρόνια στη Χαϊδελβέργη στη Γερμανία, ως υπότροφος, του Πανεπιστημίου Χούμπολτ (γερμανικά: Humboldt-Universität zu Berlin), στο Παρίσι ως μέλος της Γαλλικής Εταιρείας Προϊστορίας (γαλλικά: Société Préhistorique Française) και στο Κέμπριτζ (αγγλικά: Cambridge). Το 1968 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με την διατριβή του «Η Αυγή της Θεσσαλικής Προϊστορίας». Στο ίδιο Πανεπιστήμιο εξελέγη μόνιμος καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής (έκτακτος αυτοτελής έδρα της Γενικής Ιστορίας της Τέχνης, του Τμήματος Αρχιτεκτόνων) και το 1975 έγινε τακτικός καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης.
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Εργάστηκε (1948-1950) στις ανασκαφές της Αρχαίας Αγοράς, της Βραυρώνος και του Αγίου Κοσμά, ως βοηθός του Γιάννη Τραυλού, του Γιάννη Παπαδημητρίου και του Γεώργιου Μυλωνά που τον χρησιμοποίησε και για τη ταξινόμηση του αρχαιολογικού υλικού στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας. Το 1950, πρωτεύοντας στο σχετικό διαγωνισμό, εισήλθε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία και υπηρέτησε ως Επιμελητής Αρχαιοτήτων στην Αττική (1950-1954), στην Εύβοια (1955) και στη Θεσσαλία (1956-1961), όπου συνέχισε να υπηρετεί, πλέον ως έφορος μέχρι το 1973. Υπηρέτησε συνολικά για 24 ολόκληρα χρόνια την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Ο Δημήτρης Θεοχάρης θα χαρακτηρίσει την περίοδο μεταξύ 1951 και 1954, ως «περίοδο μαθητείας του στην ανασκαφική τέχνη και προβληματική», κατά την οποία είχε τη τύχη να εργαστεί δίπλα στους μεγάλους δασκάλους της προϊστορικής αρχαιολογίας Καρλ Μπλέγκεν (αγγλικά: Carl Blegen) και Άλαν Γουέις (αγγλικά: Alan Wace), στις ανασκαφές της Πύλου και των Μυκηνών. Διατέλεσε ή συμμετείχε στη δημιουργία πολλών σωματείων, όπως η Φιλάρχαιος Εταιρεία Βόλου (ιδρυτής και μόνιμος γενικός γραμματέας) και η Φιλάρχαιος Εταιρεία Τρίκκης. Μαζί με τον ιστορικό Νίκο Παπαχατζή ίδρυσε και διηύθυνε το επιστημονικό περιοδικό «Θεσσαλικά» (1958-1966) με έδρα το Βόλο, καθώς και το «Αρχείο Θεσσαλικών Μελετών» (Βόλος, 1972, ιδρυτής και συν-διευθυντής για ένα περίπου χρόνο). Ήταν επίσης ισόβιος εταίρος στην Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, τακτικό μέλος στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Βερολίνου, μέλος στη Γαλλική Εταιρεία Προϊστορίας, στη Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία και στην Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών.
Ανασκαφικό έργο
Από το 1943, όντας φοιτητής, όταν ανακάλυψε το νεολιθικό οικισμό της Σκύρου, ασχολήθηκε συστηματικά με την ελληνική προϊστορία. Η δραστηριότητά του, ερευνητική και ανασκαφική χωρίζεται σε δύο κυρίως χωρογραφικές ενότητες: (α.) Η ενότητα που περιλαμβάνει κυρίως ανασκαφές σε Αττική, Εύβοια και Σκύρο και (β.) η ενότητα που περιλαμβάνει κυρίως τη Θεσσαλία, αλλά και του βορειότερου χώρου.
Ανασκαφές σε Αττική, Εύβοια και Σκύρο
Από το 1949 ως το 1955 ο Δημήτρης Θεοχάρης ερεύνησε την προϊστορία της Αττικής και της Εύβοιας. Επεσήμανε σημαντικό αριθμό νέων προϊστορικών θέσεων, στην Αττική (Ραφήνα, Νέα Μάκρη, Βραυρώνα, Πόρτο Ράφτη, Παλιά Κοκκινιά κ.α.) Στη Ραφήνα αποκαλύφθηκαν λείψανα πρωτοελλαδικού οικισμού και χαλκουργείο της ίδια χρονικής περιόδου. Στο Ασκηταριό οχυρωμένος πρωτοελλαδικός οικισμός και στη Νέα Μάκρη εκτεταμένος νεολιθικός οικισμός με ιδιόμορφη εμπίεστη μελανή κεραμική.
Ανασκαφές σε Θεσσαλία και Βόρεια Ελλάδα
right|200px|Νεκρικη στήλη από τη Δημητριάδα στο [[Μουσείο του Λούβρου.]] Στη περιοχή της Θεσσαλίας, που αποτέλεσε και το κυριότερο ερευνητικό πεδίο του Δημήτρη Θεοχάρη, ανασκάφηκαν πάνω από 60 αρχαιολογικές θέσεις, που χρονολογούνται από την παλαιολιθική ως και τη παλαιοχριστιανική εποχή. Κύριος στόχος ήταν η θεσσαλική προϊστορία, αλλά υπήρξαν και εξαιρέσεις, όπως το Ιερό της Ιτωνίας Αθηνάς στη Φίλια Καρδίτσας, του Ασκληπιείου στα Τρίκαλα, του αρχαίου Θεάτρου, της Αγοράς, του μακεδονικού ανακτόρου και ιερού στη Δημητριάδα, του νεκροταφείου στο Ομολόγιον, κ.α. right|200px|[[Σέσκλο, αρχαιολογική περιοχή, νομός Μαγνησίας.]] left|200px|Ευρήματα του 5300 π.Χ., από το [[Σέσκλο.]]
Συμβολή σε Αρχαιολογικά Μουσεία και αποκαταστάσεις μνημείων
Μεγάλη είναι η συμβολή του Δημήτρη Θεοχάρη στο έργο επανέκθεσης, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, Αρχαιολογικό Μουσείο Αλμυρού, Αρχαιολογικό Μουσείο Λαμίας, Αρχαιολογικό Μουσείο Λάρισας και το Αρχαιολογικό Μουσείο Τρικάλων και των συλλογών Ελασσώνας, Φαρσάλων κ.α.. Αντιμετώπισε δυσκολίες για την επαύξηση του χώρου και την ασφαλή στέγαση κυρίως στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, τελικά όμως πραγματοποίησε εκεί υποδειγματική έκθεση τόσο των προϊστορικών, όσο και των κλασσικών αρχαιοτήτων, που αργότερα συμπληρώθηκε και ανανεώθηκε από τον Γιώργο Χ. Χουρμουζιάδη. Κατέβαλε επίσης ιδιαίτερη φροντίδα για τη διαμόρφωση, συντήρηση και αποκατάσταση των μνημείων των αρχαιολογικών χώρων, όπως του Σέσκλου και της Δημητριάδας, όπου στερεώθηκαν του αρχαίο Θέατρο, τα διάφορα ιδρύματα της Ιερής Αγοράς και το Μακεδονικό Ανάκτορο.
Εργογραφία
Ο Δημήτρης Θεοχάρης πραγματοποίησε πάνω από 200 ομιλίες, διαλέξεις-μαθήματα και ανακοινώσεις με θέματα αρχαιολογικά και ιστορικά στην Αθήνα, το Βόλο και αρκετές άλλες πόλεις. Εκτός από τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις (που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας, το «Αρχαιολογικό Δελτίο», τα «Αρχαιολογικά Ανάλεκτα Αθηνών» κ.α.) έγραψε επίσης σε αρκετά περιοδικά, όπως στη «Νέα Εστία», στο «Athenische Mitteilungen» Νέον Αθήναιον», «Αργώ», «Σκύρος», κ.α. και σε εφημερίδες, όπως Η Καθημερινή, Η Θεσσαλία κ.α. Εκτός από την Προϊστορική Αρχαιολογία,  έδειξε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μελέτη και ανάδειξη του αρχειακού υλικού της τουρκοκρατούμενης Σκύρου, αλλά και με τη συλλογή λαογραφικού υλικού σε περιοχές στις οποίες πραγματοποίησε και ανασκαφές, όπως στο Σέσκλο και στη Σκύρο.
Μερικά από τα σπουδαιότερα έργα του είναι τα εξής:
Ελληνόγλωσση βιβλιογραφία
Δημήτρης Ρήγα Θεοχάρης (1919 - 1977): Το μήνυμα της ζωής και του έργου του.
Βιβλιογραφία Ασμίλαξ
Ασμίλαξ
Ανασκαφή
Τοπογραφικά
Βιβλιογραφία Βραυρώνα
Βραυρώνα
Ανασκαφικές εκθέσεις
Βιβλιογραφία Δύστος
Δύστος
Προγενέστερη έρευνα
Ανασκαφή
Ευρήματα
Άλλες δημοσιεύσεις για την περιοχή
Βιβλιογραφία Ιωλκός
Ιωλκός
Βιβλιογραφία Κάρυστος
Ανασκαφή
Άλλες δημοσιεύσεις A. Wilhelm, AE 1912, 235.
Βιβλιογραφία Παλαιά Κοκκινιά
Παλαιά Κοκκινιά
Βιβλιογραφία Λάρισα
Λάρισα
Βιβλιογραφία Λειβάδι
Λειβάδι
Ανασκαφή
Βιβλιογραφία Μάνικα
Μάνικα
Νεότερες ανασκαφές και έρευνες
Βιβλιογραφία Νέα Μάκρη
Νέα Μάκρη
Βιβλιογραφία Ντικιλί Τας
Ανασκαφικές εκθέσεις
Βιβλιογραφία Όλυμπος (Βουδόχη)
Όλυμπος (Bουδόχη)
Βιβλιογραφία Σέσκλο
Σέσκλο
Βιβλιογραφία Τρίκκη
Τρίκκη
Βιβλιογραφία Χαλκίδα
Χαλκίδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Αρχαία Πύλος
Κύπελλο Κύπρου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Το Κύπελλο καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου διεξάγεται υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΚΟΚ) από το 1969. Αποτελεί την διοργάνωση Κυπέλλου στη καλαθοσφαίριση ανδρών στην Κύπρο. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο ΑΠΟΕΛ με 11 κατακτήσεις.
Στο κύπελλο συμμετέχουν 8 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται μεταξύ τους σε μονούς νοκ-άουτ αγώνες, ενώ ο τελικός διεξάγεται σε ουδέτερο γήπεδο.
Τελικοί Κυπέλλου
Ακολουθούν αναλυτικά όλοι οι τελικοί Κυπέλλου από την ίδρυση του θεσμού μέχρι σήμερα:
Κρεατομηχανή
μικρογραφία|300x300εσ|Αποσυρναμολογημένη κρεατομηχανή μικρογραφία|Κρεατομηχανή επί το έργον μικρογραφία|Παρασκευή [[Λουκάνικο|λουκάνικου με την χρήση κρεατομηχανής]] Η κρεατομηχανή είναι συσκευή κουζίνας για κοπή/άλεση κρέατος / ή ανάμιξη ακατέργαστου ή μαγειρεμένου κρέατος, ψαριών, λαχανικών ή παρόμοιων τροφίμων. Για παράδειγμα αντικαθιστά εργαλεία όπως το μαχαίρι, το οποίο χρησιμοποιείται επίσης για την παραγωγή κιμά, γέμιση κλπ.. Ο παραγωγός βάζει τον κιμά σε χωνί που τοποθετείται στην κορυφή του μύλου. Από εκεί το υλικό πηγαίνει σε έναν οριζόντιο μεταφορέα, ο οποίος μπορεί να τροφοδοτείται με τροχό χειρός ή ηλεκτρικό μοτέρ, που τσακίζει και εν μέρει αναμειγνύει το φαγητό. Στο τέλος του κοχλία, ο μεταφορέας διαθέτει ένα μαχαίρι εγκατεστημένο ακριβώς μπροστά από την σταθερή πλάκα οπής. Στο άνοιγμα αυτό ο κιμάς βγαίνει από τη μηχανή. Η λεπτότητα του κρέατος εξαρτάται από το μέγεθος των οπών της πλάκας.
Αλλάζοντας την πλάκα της τρύπας, με την κρεατομηχανή μπορούν επίσης να παραχθούν περιβλήματα λουκάνικου και κομμάτια ψωμιού.
Ιστορία
Η πρώτη κρεατομηχανή δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα από τον Γερμανό επαναστάτη Καρλ Φρίντριχ Κρίστιαν Λούντβιχ Φράιχερ Ντράις φον Ζάουερμπρον, γνωστό και ως Καρλ Ντράις. Η παλαιότερη μορφή της κρεατομηχανής γύριζε χειροκίνητα. Με την πάροδο του χρόνου, οι μηχανές με χειροκίνητη στροφή ενεργοποιούνταν από ηλεκτρισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρέας Κατηγορία:Μηχανές
AC
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων AC ή Ac ή ac (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται Έι-Σι) μπορεί να αναφέρεται:
Βαρόσι (Έδεσσα)
Το Βαρόσι είναι συνοικία της πόλης της Έδεσσας, που το 1983 αναγνωρίστηκε ως διατηρητέος  παραδοσιακός οικισμός. Αναπτύχθηκε στον ίδιο χώρο της ακροπόλεως της Αρχαίας Έδεσσας, ψηλά στο Βράχο και σε υψόμετρο 320μ. Χαρακτηρίζεται απο την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του και το κύριο στοιχείο της Πόλης, το υδάτινο.
Τοπωνύμιο
Η λέξη πέρασε στην τουρκική γλώσσα πιθανότατα στα χρόνια της ακμής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία είχε κατακτήσει όλη την Βαλκανική, καθώς και μεγάλο τμήμα της Ουγγαρίας (με τη Βουδαπέστη), και το 1529 πολιόρκησε ανεπιτυχώς τη Βιέννη (Α΄ πολιορκία). Η λέξη πέρασε και σε άλλες βαλκανικές γλώσσες (σερβοκροατικά, ρουμανικά, βουλγαρικά) με την σημασία πάντοτε της συνοικίας, της γειτονιάς.
Ιστορία
Η Έδεσσα, υπήρξε μία από τις παλαιότερες και σημαντικότερες  πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας. Τη στρατηγική της θέση μαρτυρούν το αμυντικό της σύστημα και η πολυτάραχη ιστορία της κατά τους αρχαίους χρόνους και κυρίως τους Βυζαντινούς.
Η αρχαία Έδεσσα αποτελούνταν απο την Άνω Πόλη (Ακρόπολη), η οποία αναπτυσσόταν σε υψόμετρο 320 μέτρων απο τον Λόγγο, όπου βρισκόταν η Κάτω Πόλη και ήταν οργανωμένος και ο κύριος αρχαίος οικισμός. Η ιστορία της συνοικίας ξεκίνησε από την αναζήτηση ασφάλειας των κατοίκων της Κάτω Πόλης, όπου και εγκαταστάθηκαν επάνω στο βράχο, περί το τέλος του 6ου αιώνα.
Με την πάροδο του χρόνου, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν σταδιακά την Κάτω Πόλη και άρχισαν να ζουν στο βράχο όπου βρισκόταν κάποτε η Ακρόπολη. Μετά την κατάκτηση της Έδεσσας από τους Οθωμανούς το 1389, η πόλη αρχικά διευρύνθηκε πέρα από τα τείχη, και σταδιακά αναπτύχθηκε προς τη σημερινή της μορφή. Η περιοχή του Βαροσίου, ως μία από τις χριστιανικές συνοικίες της Έδεσσας και η πρώτη που δημιουργήθηκε, συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό μέρος της πόλης.
Στο τέλος του 19ου αιώνα, στην πόλη υπάρχουν δώδεκα συνοικίες από τις οποίες οι εννέα μουσουλμανικές και οι τρεις χριστιανικές. Μία από τις χριστιανικές συνοικίες ήταν και το Βαρόσι, όπως και η συνοικία Hosnisin (καλοτοποθετημένη) και η συνοικία mahale (μαχαλάς).