cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουλγαρική Εξαρχία
Σχίσμα - αφορισμοί
Κάτω από αυτό το γενικό θεολογικό πλαίσιο οι Πατέρες, λαμβάνοντας υπόψη ότι προϋπόθεση για ύπαρξη ανεξάρτητης Εκκλησίας είναι η ύπαρξη προηγουμένως ανεξάρτητης πολιτικής διοίκησης, σύμφωνα με τον κανόνα 36 της Πενθέκτης του 691, όπου δεν μπορεί να υπάρχει εκκλησιαστικός αρχηγός μέσα στην περιφέρεια άλλου, χαρακτήρισαν αφενός τον φυλετισμό ως πολέμιο της ενότητας της Εκκλησίας, περιέχον «καινήν δόξαν διάδοσης κακού» και «νεωτερική λύμη», την δε Βουλγαρική Εξαρχία «φυλετική παρασυναγωγή» που συνήλθε με αθέτηση ιερών κανόνων και τους δε συμμετέχοντες σ' αυτήν, ή αποδέχοντες αυτήν φυλετιστές: ξένους, «αλλοτρίους», προς το Σώμα της Εκκλησίας, «απαυθαδιάσαντες», και τοιουτοτρόπως «σχισματικούς».
Σημειώνεται ότι η εν λόγω Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως του 1872, λόγω άρνησης συμμετοχής της Εκκλησίας της Ρωσίας δεν κατέστη "πανορθόδοξη" αλλά "Αγία και Μεγάλη Σύνοδος", συνήλθε δε στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου των Πατριαρχείων, σε τρεις συνεδρίες, η πρώτη στις 29 Αυγούστου, η δεύτερη στις 12 Σεπτεμβρίου και η τρίτη στις 16 Σεπτεμβρίου όπου και έγινε η επικύρωση του Όρου της Συνόδου. Μεταξύ δε των προσερχομένων ήταν και ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Κύριλλος, που όμως παρασυρόμενος από τον ραδιούργο πρέσβη Ιγνάτιεφ, ανεχώρησε έκτακτα προφασιζόμενος ότι το πατριαρχείο Ιεροσολύμων θα επισκεπτόταν ο Ρώσος Μέγας Δούκας Νικόλαος, χωρίς ν΄ αφήσει, ή να ορίσει κάποιον αντιπρόσωπο για να υπογράψει.
Ο παραπάνω όρος της Συνόδου της Κωνσταντινούπολης αναγνώσθηκε επίσημα σε όλους του ιερούς ναούς και ανακοινώθηκε σε όλες τις τότε αυτοκέφαλες εκκλησίες. Όλες αναγνώρισαν την ορθότητα αλλά και την κανονικότητα της πράξης του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης εκτός της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας, που παρότι ήταν αυτή πρώτη που είχε χαρακτηρίσει τους Βουλγάρους ιεράρχες σχισματικούς, στη συνέχεια, ίσως και υπό την πίεση των πανσλαβιστών, δεν την ακολούθησε.
Ελληνική αντίδραση
Η δε διπλωματική θέση της Ελλάδας, στην Ευρώπη, βρισκόταν σε μία από τις πλέον ατυχείς καταστάσεις, μετά την αιμόφυρτη και άδοξη κατάληξη, πλην όμως σημαιοφόρο για νέους αγώνες, που είχε η Κρητική Επανάσταση (1866-1869), αφενός και αφετέρου την ανάγκη σύναψης εξωτερικού δανείου, αλλά κυρίως με το λεγόμενο «Ωρώπειο άγος» όπως χαρακτηρίστηκε η τραγική σφαγή του Δήλεσι, κυριολεκτικά είχε καταρρακωθεί διεθνώς το κύρος της χώρας, με συνέπεια την πτώση και της κυβέρνησης. Ακολούθως ανέλαβε κυβέρνηση ο Κουμουνδούρος και τον Ιούλιο του 1872 ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης ο οποίος και τάχθηκε υπέρ των θέσεων του πατριάρχη Ανθίμου ΣΤ΄ υποστηρίζοντάς τον ηθικά, για σύγκληση Συνόδου στη Κωνσταντινούπολη, θεωρούμενος εν μέρει και αίτιος του σχίσματος.
Εξελίξεις
Στην περιοχή της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας, οι Βούλγαροι δεν μπόρεσαν να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα 2/3, ώστε να εγκαταστήσουν επισκοπές, αλλά απέστειλαν επιτρόπους (βικάριους), οι οποίοι προσπαθούσαν να πείσουν τους κατοίκους να υπαχθούν στην Βουλγαρική Εκκλησία. Παράλληλα, το σουλτανικό φιρμάνι προέβλεπε το δικαίωμα να ιδρυθεί βουλγαρικός ναός, οπουδήποτε εκπροσωπούνταν το 1/3 του τοπικού ποιμνίου, δημιουργώντας κανονική ανωμαλία παρόμοια με αυτή που ισχύει σήμερα στις ΗΠΑ. Η κατάσταση αυτή «διεμβόλισε την ειρήνευση μεταξύ των ομοδόξων, προκάλεσε αντιπαλότητα και δίχασε τη θρησκευτική συμπόρευση».
Οι Βούλγαροι εκμεταλλευόμενοι τη σλαβόφωνη κρεολή διάλεκτο, που ομιλούνταν στη Μακεδονία, αγωνίζονταν για τη διαμόρφωση βουλγαρικής εθνικής συνείδησης στον τοπικό πληθυσμό, ο οποίος ωστόσο στην πλειονότητά του έμενε πιστός στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, διακηρύσσοντας έτσι την ελληνική του εθνική συνείδηση. Σύντομα, άρχισε να διδάσκεται η ελληνική γλώσσα σε αυτοσχέδια σχολεία που ιδρύθηκαν από το πληθυσμό.
Οι αντιπαλότητες και οι απόπειρες προσεταιρισμού ήταν συχνές και έντονες και θα κορυφωθούν με το Μακεδονικό Αγώνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Εξαρχια
Κόβεντ Γκάρντεν
Το Κόβεντ Γκάρντεν (Covent Garden) είναι συνοικία του Λονδίνου, στις ανατολικές παρυφές του Γουέστ Εντ, μεταξύ των οδών Σεντ Μάρτινς Λέιν και Ντούρι Λέιν. Συνδέεται με την πρώην αγορά φρούτων και λαχανικών στην κεντρική πλατεία, σήμερα δημοφιλής εμπορική και τουριστική τοποθεσία, και με τη Βασιλική Όπερα, γνωστή ως και Όπερα του Κόβεντ Γκάρντεν. Η συνοικία χωρίζεται από τον κεντρικό δρόμο του Λονγκ Έικρ, βόρεια του οποίου παραχωρείται σε ανεξάρτητα καταστήματα με κέντρο το Νιλς Γιαρντ και το Σέβεν Ντάιαλς, ενώ στο νότο περιλαμβάνει την κεντρική πλατεία με τους καλλιτέχνες του δρόμου και τα περισσότερα ιστορικά κτίρια και θέατρα, εγκαταστάσεις, όπως το Μουσείο Μεταφορών του Λονδίνου και το Βασιλικό Θέατρο του Ντούρι Λέιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Νικολάε Στάντσιου
Ο Νικολάε Κλαούντιου Στάντσιου (γεννημένος στις 7 Μαΐου 1993) είναι Ρουμάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για λογαριασμό της Στεάουα Βουκουρεστίου και της Εθνικής Ρουμανίας U-21.
Ουνιρέα Άλμπα Ιούλια
Ο Στάντσιου αποτελεί προϊόν των τμημάτων υποδομής της Ουνιρέα Άλμπα Ιούλια, και ξεκίνησε από την παιδική ομάδα του συλλόγου όταν ήταν ηλικίας 11 ετών. Στις 25 Μαΐου 2008, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Ουνιρέα Άλμπα Ιούλια, σε ηλικία 15 ετών και 18 ημερών, μπαίνοντας ως αλλαγή στη νίκη της ομάδας του με σκορ 4–1 επί της Κορβινούλ Χουνεντοάρα. Για την σεζόν 2008-09, ωστόσο, δεν κατάφερε να αγωνιστεί, καθώς υπέφερε από σοβαρό τραυματισμό που τον κράτησε εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα σχεδόν επτά μηνών. Στις 1 Μαΐου 2010, ο Στάντσιου πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄ Κατηγορία Ρουμανίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στην θέση του Νεμάνια Γιοβάνοβιτς, σε μια εντός έδρας νίκη με σκορ 2–1 επί της Στεάουα Βουκουρεστίου. Τον Ιούνιο, πέρασε από σειρά δοκιμαστικών στην ΦφΜ Στουτγκάρδη, ωστόσο η οικονομική διαφορά μεταξύ της πρότασης που κατέθεσε η Στουτγκάρδη για την απόκτησή του και της εκτιμώμενης αξίας του από την Ουνιρέα. Στις 20 Μαρτίου 2011, πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Ουνιρέα Άλμπα Ιούλια, σε μια νίκη με σκορ 3–0 επί της Πετρολούλ Πλοϊέστι, ενώ φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας για τα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης, μετά την αλλαγή του Αντριάν Καμπεάνου. Στις 20 Αυγούστου, πέτυχε το τελευταίο του τέρμα με τα χρώματα της Ουνιρέα, στον πρώτο αγώνα της σεζόν για την ομάδα του, απέναντι στην ΚΣΜ Ραμνίκου Βαλσέα.
Στη διάρκεια της παρουσίας του στην Ουνιρέα Άλμπα Ιούλια, ο Στάντσιου παρακολουθούνταν από αριθμό ευρωπαϊκών συλλόγων, συμπεριλαμβανομένων της Χόφενχαϊμ 1899, της Σέλτικ Γλασκώβης, της Μπρέσια Κάλτσιο και της ΦφΜ Στουτγκάρδης. Τον Μάιο του 2010, μάλιστα, πραγματοποίησε σειρά δοκιμαστικών με την Τσέλσι ΦΚ.
Βασλούι
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2011, ο Αντριάν Παραμπόιου πλήρωσε την ρήτρα αποδέσμευσης του Στάντσιου, με αποτέλεσμα ο παίκτης να υπογράψει στην ΦΚ Βασλούι. Στις 9 Μαρτίου 2012, πέτυχε το νικητήριο τέρμα για την ομάδα του στην αναμέτρηση με την Πετρολούλ Πλοϊέστι, η οποία ήταν και η πρώτη του με τα χρώματα της Βασλούι.
Τον Μάιο του 2012, έπειτα από σειρά καλών εμφανίσεων, συμπεριλήφθηκε από την ιστοσελίδα Sport.ro σε λίστα με τους 10 Καλύτερους νεαρούς Ρουμάνους ποδοσφαιριστές εκείνης της περιόδου.
Στεάουα Βουκουρεστίου
Στις 27 Μαρτίου 2013, η Στεάουα Βουκουρεστίου ανακοίνωσε την απόκτηση (για την επόμενη σεζόν) του μέσου της Βασλούι, με δημοσιεύματα να φέρνουν το κόστος της συγκεκριμένης μεταγραφής στις €700.000. Ο Στάντσιου υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 5 ετών, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν ρήτρα απόκτησής του της τάξεως των €20 εκατομμυρίων. Στην Στεάουα, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, και πιο συγκεκριμένα το Τσάμπιονς Λιγκ, αγωνιζόμενος και στις 10 αναμετρήσεις για την διοργάνωση αυτή. Στις 27 Αυγούστου 2013, ο Στάντσιου πέτυχε το πρώτο του τέρμα στο Τσάμπιονς Λιγκ με την Στεάουα σε μια ισοπαλία με σκορ 2–2 απέναντι στην Λέγκια Βαρσοβίας, για την φάση των πλέι-οφ, εξασφαλίζοντας, με αυτό τον τρόπο, την πρόκριση της ομάδας του για την φάση των ομίλων της διοργάνωσης.
Εθνική Ομάδα
Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ρουμανίας U-19 ενόψει του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U19 του 2011. Αγωνίστηκε και στα 90 λεπτά της πρώτης αναμέτρησης, όπου η ομάδα του ηττήθηκε από την Τσεχία, πετυχαίνοντας το μοναδικό τέρμα της Ρουμανίας.
Στατιστικά
Στατιστικά ενημερωμένα ως τις 2013-10-18
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουνιρέα Άλμπα Ιούλια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασλούι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 2 (Ρουμανία)
Ενεχυροδανειστήριο
Το ενεχυροδανειστήριο είναι πιστωτικό ίδρυμα ή γραφείο που χορηγεί έντοκα δάνεια, τα οποία εξασφαλίζονται με ενέχυρο.
Ετυμολογία
Η λέξη ενεχυροδανειστήριο παράγεται από το αρχαίο ἐνέχυρον, σύνθετο εκ συναρπαγής από τη φράση ἐν ἐχύρῳ (εν ασφαλεία) το οποίο με τη σειρά του προκύπτει από το επίθετο ἐχυρός (σταθερός, ασφαλής).
Κατηγορίες ενεχύρων
Κοσμήματα κατασκευασμένα από πολύτιμα μέταλλα και διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους, ρολόγια υψηλής αξίας, λίρες χρυσές, χρυσά αντικείμενα, ασμένια αντικείμενα, κειμήλια, περιουσιακά στοιχεία, όπλα μέχρι και ναργιλέ και πολλά ακόμα.
Διαδικασία αξιολόγησης ενεχύρων
Η σωστή αξιολόγηση των κοσμημάτων είναι μια διαδικασία που στόχο έχει τον όσο το δυνατόν πιο ακριβή καθορισμό της αξίας ενός κοσμήματος. Αρχικά, εντοπίζονται τα καράτια του ενώ, αν δεν υπάρχει σήμανση, γίνεται η ταυτοποίηση με τη χρήση ειδικών υγρών. Μετά τη λήψη δείγματος από το κόσμημα πάνω στην ειδική λίθο (Λυδία) και με την εφαρμογή οξέων (βασιλικό ύδωρ) εξακριβώνεται η περιεκτικότητα αυτού σε καθαρό χρυσό. Τις περισσότερες φορές, αυτή είναι μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία για να διαπιστωθούν με απόλυτη βεβαιότητα και ακρίβεια τα καράτια του. Τα πλέον αξιόπιστα ενεχυροδανειστήρια εξετάζουν και τα κοσμήματα με αναγραφή καρατιών, για τις περιπτώσεις που έχουν μεγαλύτερη καθαρότητα από την αναγραφόμενη. Ακολουθεί εκτίμηση των πολύτιμων λίθων αν υπάρχουν και δίνεται ξεχωριστή τιμή για αυτά, ενώ πολλές φορές συνεκτιμάται και η δουλειά και το σχέδιο.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το ενεχυροδανειστήριο είναι θεσμός που λειτουργεί από τον 19ο αιώνα, αλλά η σχετική νομοθεσία ανανεώθηκε ριζικά κατά τα χρόνια του μεσοπολέμου. Υπάρχουν δύο τύποι: Το Κρατικό Ενεχυροδανειστήριο και τα ιδιωτικά.
Το Κρατικό Ενεχυροδανειστήριο ιδρύθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1933 ως κοινωνικό μέτρο για την προστασία των πολιτών από τους τοκογλύφους. Διαφέρει από τα υπόλοιπα ενεχυροδανειστήρια στο ότι παρέχει χαμηλότοκα δάνεια και ότι σε περίπτωση εκποίησης του ενέχυρου, το τυχόν πλεόνασμα, μετά την αποπληρωμή του δανείου, αποδίδεται στον πελάτη. Πιο συγκεκριμένα, το Κρατικό Ενεχυροδανειστήριο δίνει τρίμηνο δάνειο μέχρι 5.000 €, με δυνατότητα ανανέωσης για άλλους τρεις μήνες, με επιτόκιο 6% ετησίως, συν 4% έξοδα φύλαξης επί του ποσοστού εκτίμησης, συν Φ.Π.Α. επί του ποσού των εξόδων. Αν ο δανειζόμενος δεν εμφανιστεί μετά την πάροδο έξι μηνών, το ενέχυρο εκπλειστηριάζεται. Το Κρατικό Ενεχυροδανειστήριο λειτουργεί με τη στήριξη του Νέου Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (που πλέον ανήκει στην τράπεζα Eurobank) και έχει δύο υποκαταστήματα, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Τα τελευταία χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης, έχουν εμφανιστεί χιλιάδες ιδιωτικά ενεχυροδανειστήρια χρυσού και αυτοκινήτων σε όλη την Ελλάδα. Επίσημες πηγές τοποθετούν το πλήθος τους μεταξύ 1.000 και 6.000. Πολλά από αυτά αγγίζουν τα όρια της τοκογλυφίας, με επιτόκια που φτάνουν μέχρι και 150%, σύμφωνα με έρευνες του Συνήγορου του Καταναλωτή και της υπηρεσίας Εποπτείας της Αγοράς του υπουργείου Ανάπτυξης ενώ η παραβατικότητα αγγίζει το 60%, σύμφωνα με το ΣΔΟΕ.
Νομικό πλαίσιο
Σύμφωνα με το νόμο 2251/94 περί προστασίας των καταναλωτών, σε περίπτωση που οι καταναλωτές αλλάξουν γνώμη και θέλουν να ανακτήσουν τα αντικείμενά τους, έχουν δικαίωμα υπαναχώρησης και ματαίωσης της συναλλαγής εντός 14 ημερολογιακών ημερών από την παραλαβή του χρηματικού ποσού συναλλαγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτική αγορά Κατηγορία:Ιστορία της τραπεζικής
Μόντε Αρτζεντάριο
Το Μόντε Αρτζεντάριο (ιταλικά: Monte Argentario) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Σθενελαΐδας
Ο Σθενελαΐδας ήταν Σπαρτιάτης που κατείχε το αξίωμα του Εφόρου το 432 ΠΚΕ. Προέτρεψε τους Λακεδαιμόνιους και τους συμμάχους τους εκείνο το έτος, να κηρύξουν πόλεμο κατά των Αθηναίων. Η δημηγορία που βάζει ο Θουκυδίδης στο στόμα του χαρακτηρίζεται έντονα από τα χαρακτηριστικά της σπαρτιατικής ευγλωττίας, της απλότητας και της συντομίας. Ήταν πατέρας του Σπαρτιάτη στρατηγού Αλκαμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπαρτιάτες Κατηγορία:Δημηγορίες Θουκυδίδη
Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος
Ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος (κατά κόσμον Χρήστος Σκλήφας, Λουκάς Αρκαδίας, 1958) είναι Έλληνας ιεράρχης και σημερινός Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Λουκάς της Αρκαδίας το 1958.
Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Τριπόλεως και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών Τριπόλεως. Το 1981 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1983 Πρεσβύτερος από το Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας Θεόκλητο και τοποθετήθηκε Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας.
Υπηρέτησε ως Δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και ως Καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως για οκτώ χρόνια. Επίσης δίδαξε στη Σ.Ε.Λ.Δ.Ε. και στο Περιφερειακό Επιμορφωτικό Κέντρο Τριπόλεως.
Για δεκαεπτά χρόνια ήταν Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Βαρσών, την οποία παρέλαβε ερειπωμένη και ανακαίνισε εκ βάθρων και επανίδρυσε.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2005 εξελέγη Μητροπολίτης Πατρών με 66 ψήφους (επί 71 ψηφισάντων). Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 20 Φεβρουαρίου 2005 στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ενθρονίστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα Πατρών στις 2 Απριλίου 2005.
Πηγές
Χρυσοστομος Χ
Ιστορία της οικολογίας
Η Βοτανική γεωγραφία και ο Αλεξάντερ φον Χούμπολντ
Κατά τη διάρκεια του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, οι μεγάλες ναυτικές δυνάμεις όπως η Βρετανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία οργάνωσαν πολλές παγκόσμιες εξερευνητικές αποστολές για να αναπτύξουν το θαλάσσιο εμπόριο με άλλες χώρες, και για να ανακαλύψουν και να καταγράψουν νέους φυσικούς πόρους. Στις αρχές του 18ου αιώνα, ήταν γνωστά περίπου είκοσι χιλιάδες είδη φυτών, στις αρχές του 19ου αιώνα αυξήθηκαν σε σαράντα χιλιάδες και σήμερα γνωρίζουμε περίπου 400.000 είδη.
Αυτές οι αποστολές συνοδεύτηκαν από πολλούς επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένων βοτανολόγων, όπως ο Γερμανός εξερευνητής Αλεξάντερ φον Χούμπολντ. Ο Χούμπολντ συχνά θεωρείται ως ο πατέρας της οικολογίας. Ήταν ο πρώτος που μελέτησε τις σχέσεις μεταξύ των οργανισμών και του φυσικού περιβάλλοντός τους. Μελέτησε τις υπάρχουσες σχέσεις μεταξύ των παρατηρημένων ειδών φυτών και του κλίματος, και περιέγραψε τις ζώνες βλάστησης χρησιμοποιώντας το γεωγραφικό πλάτος και μήκος, ένας κλάδος που είναι σήμερα γνωστός ως γεωβοτανική.
Το 1804, για παράδειγμα, ανέφερε έναν εντυπωσιακό αριθμό ειδών, κυρίως φυτών, για τα οποία επιχείρησε να εξηγήσει τη γεωγραφική τους κατανομή με σεβασμό στα γεωλογικά δεδομένα. Ένα από τα γνωστότερα έργα του Χούμπολντ ήταν το Ιδέα για μια Φυτική Γεωγραφία (Idea for a Plant Geography) (1805).
Άλλοι σημαντικοί βοτανολόγοι της εποχής ήταν ο Αιμέ Μπονπλάν (Aimé Bonpland) και ο Εουγκένιους Γουόρμινγκ (Eugenius Warming).
Η έννοια της Βιοκοινότητας: Κάρολος Δαρβίνος και Άλφρεντ Γουάλλας
Ο Άλφρεντ Ράσσελ Γουάλλας (Alfred Russel Wallace), σύγχρονος και ανταγωνιστής του Δαρβίνου, ήταν ο πρώτος που πρότεινε τη "γεωγραφία" των ζωικών ειδών. Αρκετοί συγγραφείς αναγνώρισαν ότι τα είδη δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, και τα ομαδοποίησαν σε είδη φυτών, είδη ζώων, και αργότερα σε κοινότητες ζωντανών οργανισμών ή βιοκοινότητες. Αυτός ο όρος επινοήθηκε το 1877 από τον Καρλ Μέμπιους (Karl Möbius).
Η Βιόσφαιρα - Eduard Suess και Vladimir Vernadsky
Από το 19ο αιώνα, η οικολογία άνθισε λόγω των νέων ανακαλύψεων στη χημεία από τον Αντουάν Λαβουαζιέ και τον Οράς - Μπενεντίκτ ντε Σωσύρ, ειδικότερα όσον αφορά τον κύκλο του αζώτου. Μετά την παρατήρηση του γεγονότος ότι η ζωή αναπτύσσεται μόνο κάτω από αυστηρά όρια κάθε στοιχείου που συνθέτει την ατμόσφαιρα, την υδρόσφαιρα, και τη λιθόσφαιρα, ο Αυστριακός γεωλόγος Eduard Suess πρότεινε τον όρο βιόσφαιρα το 1875. Ο Suess πρότεινε το όνομα βιόσφαιρα για τις συνθήκες που προάγουν τη ζωή, όπως είναι αυτές που βρίσκονται στη Γη, και περιλαμβάνουν τη χλωρίδα, την πανίδα, την ανόργανη ύλη, τους βιοχημικούς κύκλους, κ.λ.π.
Τη δεκαετία του 1920 ο Βλαντιμίρ I. Vernadsky, Ρώσος γεωλόγος που αποστάτησε στη Γαλλία, ανέλυσε λεπτομερώς την ιδέα της βιόσφαιρας στο έργο του "The biosphere" (1926), και περιέγραψε τις θεμελιώδεις αρχές των βιογεωχημικών κύκλων. Επανεξέτασε τη βιόσφαιρα ως ένα σύνολο όλων των οικοσυστημάτων.
Το οικοσύστημα: Άρθουρ Τάνσλεϊ
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η βοτανική γεωγραφία και η ζωογεωγραφία ενώθηκαν για να σχηματίσουν τη βάση της βιογεωγραφίας. Αυτή η επιστήμη, που ασχολείται με τα ενδιαιτήματα των ειδών, προσπαθεί να εξηγήσει τους λόγους ύπαρξης συγκεκριμένων ειδών σε μια ορισμένη τοποθεσία.
Ήταν το 1935 που ο Άρθουρ Τάνσλεϊ (Arthur Tansley), Βρετανός οικολόγος, επινόησε τον όρο οικοσύστημα, ως το αλληλεπιδρών σύστημα μεταξύ της βιοκοινότητας(biocoenosis) (το σύνολο των ζωντανών πλασμάτων), και του βιότοπου τους, του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν. Έτσι η Οικολογία έγινε η επιστήμη των οικοσυστημάτων.
Η σκέψη του Τάνσλεϊ για το οικοσύστημα υιοθετήθηκε από τον ενεργητικό και σημαντικό καθηγητή της βιολογίας Eugene Odum. Μαζί με τον αδερφό του, Howard Odum, ο Eugene Odum έγραψε ένα εγχειρίδιο (ξεκινώντας το 1953) το οποίο εκπαίδευσε περισσότερες από μία γενιές βιολόγων και οικολόγων στη Βόρεια Αμερική.
Ανθρώπινη οικολογία
Η Ανθρώπινη οικολογία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920, μέσω της μελέτης των αλλαγών στην διαδοχή της βλάστησης στην πόλη του Σικάγο. Έγινε ξεχωριστό πεδίο μελέτης τη δεκαετία του 1970. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη αναγνώριση ότι οι άνθρωποι, που αποίκισαν όλες ηπείρους της Γης, είναι σημαντικοί οικολογικοί παράγοντες. Οι άνθρωποι τροποποίησαν σημαντικά το περιβάλλον μέσω της ανάπτυξης των βιοτόπων τους (ειδικά την αστική σχεδίαση), με εντατικές δραστηριότητες όπως η υλοτομία και το ψάρεμα, και παράπλευρες δραστηριότητες της γεωργίας, της δημιουργίας ορυχείων, και της βιομηχανίας. Επιπλέον οι κλάδοι της οικολογίας και η βιολογίας, εμπλέκουν άλλες φυσικές και κοινωνικές επιστήμες, όπως η ανθρωπολογία και η εθνολογία, τα οικονομικά, η δημογραφία, η αρχιτεκτονική και η αστική σχεδίαση, η ιατρική και η ψυχολογία, και πολλές άλλες. Η ανάπτυξη της ανθρώπινης οικολογίας καθοδηγεί τον αυξανόμενο ρόλο της οικολογικής επιστήμης στο σχεδιασμό και τη διαχείριση των πόλεων.
Τα τελευταία χρόνια η ανθρώπινη οικολογία έγινε θέμα ενδιαφέροντος για τους μελετητές των οργανισμών. Οι Hannan και Freeman (Population Ecology of Organizations (1977), American Journal of Sociology) εκτιμούν ότι οι οργανισμοί δεν προσαρμόζονται απλά σε ένα οικοσύστημα. Αντιθέτως, υποστηρίζουν ότι είναι το περιβάλλον που επιλέγει ή απορρίπτει πληθυσμούς οργανισμών. Σε κάθε περιβάλλον που βρίσκεται σε ισορροπία θα επιβιώνει ένα δεδομένο φάσμα οργανισμών. Η Οικολογία των οργανισμών αποτελεί την επικρατούσα θεωρία στην ερμηνεία της ποικιλίας των οργανισμών και της αλλαγής στη σύνθεσή τους με την πάροδο του χρόνου.
Ο Τζέιμς Λάβλοκ και Υπόθεση της Γαίας
Η Θεωρία της Γαίας, που πρότεινε ο Τζέιμς Λάβλοκ, στο έργο του Gaia: A New Look at Life on Earth, προήγαγε την άποψη ότι η Γη θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ένας μοναδικός ζωντανός μακρο-οργανισμός. Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζεται ότι το σύνολο των ζώντων οργανισμών έχει συνολικά αναπτύξει μία ικανότητα να ελέγχει το παγκόσμιο περιβάλλον. Κάτι τέτοιο μπορεί να πραγματοποιείται επηρεάζοντας, για παράδειγμα, βασικές φυσικές παραμέτρους όπως η σύνθεση της ατμόσφαιρας ή ο ρυθμός εξάτμισης, ή διατηρώντας τις συνθήκες που ευνοούν την εξέλιξη ζωής.
Η άποψη μπορεί να θεωρηθεί και "σημάδι των καιρών". Πιο συγκεκριμένα, να συσχετιστεί με την άποψη που ακολούθησε ιστορικά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η οποία υποστηρίζει ότι ανθρώπινες δραστηριότητες όπως η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας, η βιομηχανοποίηση, η ρύπανση, η εξάντληση των φυσικών πόρων, σε συνδυασμό με τον υπερπληθυσμό, απειλούν τις οικολογικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Παρόλ' αυτά η θεωρία της Γαίας, παρότι όχι κοινά αποδεκτή από το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας, υιοθετήθηκε από πολλά οικολογικά κινήματα ως μία εμπνευσμένη εικόνα: Η Μητέρα Γη, η Γαία, η οποία "αρρωσταίνει εξαιτίας των ανθρώπων και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων".
Διατήρηση και περιβαλλοντολογικές δράσεις
Από το 19ο αιώνα η οικολογία σχετιζόταν με κοινωνικά και φιλοσοφικά κινήματα που αφορούσαν και την προστασία του περιβάλλοντος, όπως το κίνημα της διατήρησης (conservationism) ή το κίνημα του περιβαλλοντισμού (environmentalism). Στις μέρες μας η οικολογία αποτελεί πολιτικό θέμα και ταυτόχρονα πηγή ιδεολογίας για αρκετούς πολιτικούς οργανισμούς, όπως το Πράσινο κόμμα και η Greenpeace.
Οικολογία και παγκόσμια πολιτική
Η οικολογία έγινε βασικό κομμάτι της Παγκόσμιας πολιτικής και το 1971, η UNESCO οργάνωσε ένα ερευνητικό πρόγραμμα με τίτλο Άνθρωπος και Βιόσφαιρα, που είχε ως στόχο την αύξηση της γνώσης γύρω από την αμοιβαία σχέση μεταξύ του ανθρώπου και του περιβάλλοντος. Μερικά χρόνια αργότερα καθορίστηκε η έννοια της Βιοσφαιρικής ρεζέρβας.
Το 1972, τα Ηνωμένα Έθνη διοργάνωσαν στη Στοκχόλμη με τη βοήθεια του Rene Dubos και άλλων ειδικών, την πρώτη παγκόσμια σύσκεψη για το ανθρώπινο περιβάλλον. Αυτή η σύσκεψη ήταν η προέλευση της φράσης "Think Globally, Act Locally". Το επόμενο σημαντικό γεγονός στην οικολογία ήταν η ανάπτυξη της αρχής της βιόσφαιρας και η εμφάνιση του όρου "βιολογική ποικιλία"—ή όπως την αποκαλούμε σήμερα βιοποικιλότητα—στη δεκαετία του 1980. Αυτοί οι όροι εμφανίστηκαν κατα τη διάρκεια της Earth Summit στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1992, όπου η έννοια της βιόσφαιρας αναγνωρίστηκε από τις μείζωνες διεθνείς οργανώσεις, και οι κίνδυνοι που σχετίζονταν με τη μείωση της βιοποικιλότητας αναγνωρίστηκαν δημοσίως.
Έτσι, το 1997, οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η βιόσφαιρα αναγνωρίστηκαν διεθνώς στη σύσκεψη που οδήγησε στο Πρωτόκολλο του Κιότο. Συγκεκριμένα, αυτή η σύσκεψη επισήμανε τους αυξανόμενους κινδύνους από το φαινόμενο του θερμοκηπίου—σχετικά με την αυξανόμενη συγκέντρωση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, που οδηγούν σε παγκόσμιες κλιματικές αλλαγές. Στο Κιότο, οι περισσότερες χώρες του κόσμου αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα της αντιμετώπισης της οικολογίας από μια παγκόσμια οπτική, και της ανάγκης να ληφθεί υπόψη η επίδραση της ανθρώπινης δραστηριότητας στο γήινο περιβάλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικολογία Οικολογία
Αρχιπέλαγος Σούλτσις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαρδηνία Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας Κατηγορία:Αρχιπελάγη
Πασιφάη (δορυφόρος)
Η Πασιφάη (αγγλικά: Pasiphae) ή Δίας VIII είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Πήρε το όνομά του από την Πασιφάη, η οποία ήταν γυναίκα του Μίνωα και μητέρα του Μινώταυρου σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Ανακαλύφθηκε από τον Φιλιμπέρ Ζακ Μελότ το 1908. Για πρώτη φορά εντοπίστηκε σε μια πλάκα που είχε ληφθεί από το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου του 1908. Έπειτα από επιθεώρηση προηγούμενων πλακών που είχαν ληφθεί φάνηκε ότι είχε ήδη εντοπιστεί από τις 27 Ιανουαρίου και έλαβε την προσωρινή ονομασία 1908CJ επειδή δεν ήταν ξεκάθαρο αν είναι αστεροειδής ή δορυφόρος του Δία. Την περίοδο από το 1955 έως το 1975 αναφερόταν και με το όνομα Ποσειδών, από το όνομα του ομώνυμου θεού. Ενώ από το 1975 και μετά ο δορυφόρος πήρε το σημερινό του όνομα.
Είναι το μεγαλύτερο μέλος σε μία ομάδα από δορυφόρους που έχουν το όνομα ομάδα Πασιφάης, από αυτήν, και κινούνται σε μία απόσταση μεταξύ 22,8 και 24.100.000 χιλιομέτρων, από το Δία, και με κλίσεις που κυμαίνονται μεταξύ 144,5° και 158,3° (στοιχεία από Ιανουάριο 2000). Η τροχιά τους δεν είναι σταθερή λόγω διαφόρων ηλιακών και πλανητικών διαταραχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πασιφαη
Ζαγκάρε
Η Ζαγκάρε (λιθουανικά: Žagarė ) είναι κωμόπολη της Λιθουανίας. Έχει πληθυσμό 2.028 κατοίκους. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας κοντά στα σύνορα με τη Λετονία.
Το όνομα της πόλης είναι επίσης γνωστό στη χώρα από το ομώνυμο περίφημο λικέρ τοπικού κερασιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Μοντεροτόντο Μαρίττιμο
Το Μοντεροτόντο Μαρίττιμο (ιταλικά: Monterotondo Marittimo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Π (μαθηματική σταθερά)
Ο αριθμός  είναι μια μαθηματική σταθερά οριζόμενη ως ο λόγος της περιφέρειας προς τη διάμετρο ενός κύκλου (π = P/δ (P = μήκος περιφέρειας κύκλου, δ = μήκος διαμέτρου κύκλου)), ενώ με ακρίβεια οκτώ δεκαδικών ψηφίων είναι ίσος με
3,14159265358979...
. Εκφράζεται με το ελληνικό γράμμα από τα μέσα του 18ου αιώνα, παρότι επίσης μερικές φορές γράφεται ως pi.
Ο είναι ένας άρρητος αριθμός, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκφραστεί ακριβώς ως λόγος δύο ακεραίων (όπως 22/7 ή άλλα κλάσματα που χρησιμοποιούνται συνήθως για την προσέγγιση του ). Κατά συνέπεια, η δεκαδική απεικόνιση δεν τελειώνει ποτέ και ποτέ δεν καθίσταται μια μόνιμη και επαναλαμβανόμενη παράσταση. Τα ψηφία φαίνεται να εμφανίζονται με τυχαία σειρά, αν και δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη κάποια απόδειξη για αυτό. Ο είναι ένας υπερβατικός αριθμός, δηλαδή δεν αποτελεί ρίζα ενός μη-μηδενικού πολυωνύμου με ρητούς συντελεστές. Αυτό έχει σαν συνέπεια ότι είναι αδύνατο να λυθεί το αρχαίο πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου με κανόνα (χάρακα) και διαβήτη.
Για χιλιάδες χρόνια, μαθηματικοί προσπάθησαν να επεκτείνουν την κατανόησή τους πάνω στο π, κάποιες φορές με τον υπολογισμό της τιμής του με υψηλό βαθμό ακρίβειας. Πριν από τον 15ο αιώνα, μαθηματικοί όπως ο Αρχιμήδης και ο Λιου Χούι χρησιμοποίησαν γεωμετρικές τεχνικές βασιζόμενες σε πολύγωνα, για να υπολογίσουν την αξία του. Περί τον 15ο αιώνα νέοι αλγόριθμοι βασιζόμενοι σε άπειρες σειρές υπολογίζουν τον αριθμό με μεγαλύτερη ακρίβεια και χρησιμοποιούνται από μαθηματικούς όπως ο Μαντχάβα της Σανγκαμάγκραμα, ο Ισαάκ Νιούτον, ο Λέοναρντ Όιλερ, ο Καρλ Φρίντριχ Γκάους, και ο Σρινιβάσα Ραμανούτζαν.
Τον 20ό και τον 21ο αιώνα, μαθηματικοί και πληροφορικοί ανακάλυψαν νέες προσεγγίσεις που, όταν συνδυάζονται με την αυξημένη υπολογιστική ισχύ, επεκτείνουν τη δεκαδική απεικόνιση του πάνω από 10 τρισεκατομμύρια (1013) ψηφία (2011). Οι επιστημονικές εφαρμογές δεν απαιτούν γενικά περισσότερα από 40 ψηφία του και έτσι το πρωταρχικό κίνητρο για αυτούς τους υπολογισμούς είναι η ανθρώπινη επιθυμία να σπάει ρεκόρ. Οι πολύπλοκοι υπολογισμοί που εμπλέκονται στον υπολογισμό των ψηφίων του έχουν χρησιμοποιηθεί για τη δοκιμή υπερυπολογιστών, καθώς και αλγορίθμων πολλαπλασιασμού υψηλής ακρίβειας.
Το βρίσκεται σε πολλούς τύπους της τριγωνομετρίας και της γεωμετρίας, ειδικά όσον αφορά κύκλους, ελλείψεις ή σφαίρες. Βρίσκεται επίσης και σε διάφορους τύπους από άλλους κλάδους της επιστήμης, όπως η κοσμολογία, η θεωρία των αριθμών, η στατιστική, τα fractals, η θερμοδυναμική, η μηχανική, και ο ηλεκτρομαγνητισμός. Ο καθολικός χαρακτήρας του τον καθιστά μια από τις πιο ευρέως γνωστές μαθηματικές σταθερές, τόσο εντός όσο και εκτός της επιστημονικής κοινότητας και έχει αποτελέσει θέμα λογοτεχνικών βιβλίων. Ο αριθμός γιορτάζεται την «ημέρα του π» και ρεκόρ υπολογισμού των ψηφίων του συχνά αναφέρονται σε τίτλους ειδήσεων. Αρκετοί άνθρωποι προσπάθησαν να απομνημονεύσουν την τιμή του με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, οδηγώντας σε ρεκόρ απομνημόνευσης πάνω από 67.000 ψηφία.
Ορισμός
εναλλ.=Ένα διάγραμμα ενός κύκλου, με το πλάτος του που είναι χαρακτηρισμένο ως η διάμετρος, και την περίμετρο χαρακτηρισμένη ως περιφέρεια|μικρογραφία|Η περιφέρεια του κύκλου είναι ελαφρώς περισσότερη από τρεις φορές όσο η διάμετρός του. Η ακριβής αναλογία ονομάζεται. Ως συχνά ορίζεται το πηλίκο της περιφέρειας C ενός κύκλου προς την διάμετρό του d: Ο λόγος \frac{C}{d} είναι σταθερός και ανεξάρτητος από το μέγεθος του κύκλου. Για παράδειγμα, αν ένας κύκλος έχει διπλάσια διάμετρο, αυτός θα έχει και διπλάσια περιφέρεια, διατηρώντας το λόγο \frac{C}{d} σταθερό. Αυτός ο ορισμός του είναι έγκυρος μόνο σε επίπεδη (Ευκλείδεια) Γεωμετρία, ενώ αν επεκταθεί σε κυρτές (Μη-Ευκλείδειες) Γεωμετρίες ο λόγος δεν παραμένει σταθερός. Υπάρχουν άλλοι ορισμοί του με βάση τον απειροστικό λογισμό ή την τριγωνομετρία που δεν βασίζονται σε κύκλο. Ένας τέτοιος ορισμός είναι: Το είναι το διπλάσιο του μικρότερο θετικού x για συν(x) ισούται με 0.
Όνομα
thumb|upright|Ο [[Λέοναρντ Όιλερ διέδωσε τη χρήση του ελληνικού γράμματος στα έργα που δημοσίευσε το 1736 και το 1748.]] Το σύμβολο που χρησιμοποιείται από τους μαθηματικούς για την αναλογία της περιφέρειας ενός κύκλου προς την διάμετρό του είναι το ελληνικό γράμμα. Αυτό το γράμμα (και ως εκ τούτου ο ίδιος ο αριθμός ) μπορεί να σημανθεί με τη Λατινική λέξη pi. Το πεζό δεν πρέπει να συγχέεται με το κεφαλαίο γράμμα Π, που χαρακτηρίζει το γινόμενο όρων μιας ακολουθίας.
Η πρώτη γνωστή χρήση του ελληνικού γράμματος για να αντιπροσωπεύσει την αναλογία της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του ήταν από τον μαθηματικό Γουίλιαμ Τζόουνς στο έργο του, το 1706, Synopsis Palmariorum Matheseos· ή, Μια Νέα Εισαγωγή στα Μαθηματικά. Το ελληνικό γράμμα πρωτοεμφανίζεται εκεί στη φράση «\frac{1}{2} περιφέρειας » στη συζήτηση ενός κύκλου με ακτίνα ένα. Ο Τζόουνς μπορεί να επέλεξε το επειδή ήταν το πρώτο γράμμα στην ελληνική ορθογραφία της λέξης περιφέρεια. Ωστόσο, γράφει ότι οι εξισώσεις του είναι από την «έτοιμη πένα του πραγματικά έξυπνου κ. John Machin», οδηγώντας σε εικασίες ότι ο Μέτσιν μπορεί να ασχολήθηκε με το ελληνικό γράμμα πριν τον Τζόουνς. Αυτό πράγματι είχε χρησιμοποιηθεί νωρίτερα για τις γεωμετρικές ερμηνείες. Ο Γουίλιαμ Τράουτεντ χρησιμοποιεί τα ελληνικά γράμματα και δ, για να εκφράσει αναλογίες της περιφέρειας και της διαμέτρου το 1647. Το ίδιο συμβαίνει και σε μεταγενέστερες εκδόσεις του Clavis Mathematicae.
Μετά την εισαγωγή του ελληνικού γράμματος από τον Τζόουνς το 1706, δεν υιοθετήθηκε από άλλους μαθηματικούς μέχρι ο Λέοναρντ Όιλερ άρχισε να το χρησιμοποιεί, αρχίζοντας με το έργο του Μηχανική το 1736. Πριν από τότε, οι μαθηματικοί χρησιμοποιούσαν μερικές φορές γράμματα όπως το c ή το p. Ο Όιλερ συνεργαζόταν σε μεγάλο βαθμό και με άλλους μαθηματικούς στην Ευρώπη και έτσι η χρήση του εξαπλώθηκε γρήγορα. Το 1748, ο Όιλερ χρησιμοποίησε το στο ευρέως διαβασμένο έργο του Introductio in analysin infinitorum (έγραψε: «για λόγους συντομίας θα γράφουμε τον αριθμό · έτσι ο  είναι ίσος με το μισό της περιφέρειας ενός κύκλου ακτίνας 1») και η πρακτική του εγκρίθηκε παγκοσμίως στη συνέχεια σε ολόκληρο τον Δυτικό Κόσμο.
Ιδιότητες
Το είναι ένας άρρητος αριθμός, που σημαίνει ότι αυτός δεν μπορεί να γραφεί ως πηλίκο δύο ακεραίων, όπως  ή άλλα κλάσματα που χρησιμοποιούνται συνήθως για την προσέγγισή του. Δεδομένου ότι το είναι άρρητος, έχει έναν άπειρο αριθμό ψηφίων σε δεκαδική αναπαράσταση, και αυτό δεν τελειώνει με μια απείρως επαναλαμβανόμενη σειρά ψηφίων. Υπάρχουν αρκετές αποδείξεις ότι το είναι άρρητος αριθμός, οι οποίες γενικά απαιτούν λογισμό και επικαλούνται την εις άτοπον απαγωγή. Ο βαθμός στον οποίο μπορεί το να είναι προσεγγιστικά ρητός αριθμός (που ονομάζεται το μέτρο της αρρητότητας) δεν είναι ακριβώς γνωστό· εκτιμήσεις καθόρισαν ότι το μέτρο της αρρητότητας είναι μεγαλύτερο από το μέτρο του e ή ln(2), αλλά μικρότερο από το μέτρο των αριθμών του Liouville. thumb|alt=A diagram of a square and circle, both with identical area; the length of the side of the square is the square root of pi|Επειδή ο είναι [[υπερβατικός αριθμός, ο Τετραγωνισμός του κύκλου δεν είναι δυνατός σε ένα πεπερασμένο πλήθος βημάτων χρησιμοποιώντας τα κλασικά εργαλεία του κανόνα και διαβήτη.]]
Ο είναι ένας υπερβατικός αριθμός, πράγμα που σημαίνει πως δεν είναι λύση κάποιου μη-σταθερού πολυωνύμου με ρητούς συντελεστές, όπως Η υπέρβαση του  έχει δύο σημαντικές επιπτώσεις: Πρώτον, ο  δεν μπορεί να εκφραστεί χρησιμοποιώντας οποιονδήποτε συνδυασμό ρητών και τετραγωνικών αριθμών ή ν-ιοστων ριζών όπως  ή  Δεύτερον, δεδομένου ότι δεν μπορεί να κατασκευαστεί κάποιος υπερβατικός αριθμός με κανόνα και διαβήτη, δεν είναι δυνατόν να «τετραγωνιστεί ο κύκλος». Με άλλα λόγια, είναι αδύνατο να κατασκευάσουμε, χρησιμοποιώντας μόνο κανόνα και διαβήτη, ένα τετράγωνο του οποίου το εμβαδόν να είναι ίσο προς το εμβαδόν ενός δεδομένου κύκλου. Ο τετραγωνισμός του κύκλου ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεωμετρικά προβλήματα της κλασικής αρχαιότητας. Ερασιτέχνες μαθηματικοί στη σύγχρονη εποχή μερικές φορές προσπάθησαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, και μερικές φορές ισχυρίζονταν επιτυχία, παρά το γεγονός ότι στην πραγματικότητα είναι αδύνατο.
Τα ψηφία του δεν έχουν κάποιο προφανές πρότυπο και δεν έχουν περάσει εξετάσεις για στατιστική τυχαιότητα περιλαμβανομένων δοκιμών για ομαλότητα· ένας αριθμός απείρου μήκους ονομάζεται κανονικός όταν όλες οι πιθανές ακολουθίες των ψηφίων (από κάθε συγκεκριμένο μήκος) εμφανίζονται εξίσου συχνά. Αυτή η υπόθεση ότι το είναι κανονικός δεν έχει αποδειχθεί ή διαψευσθεί. Μετά την έλευση των υπολογιστών, ένα μεγάλος αριθμός ψηφίων του ήταν διαθέσιμος για να εκτελέσουμε στατιστικές αναλύσεις. Ο Γιασουμάσα Κανάντα έχει εκτελέσει λεπτομερειακώς στατιστικές αναλύσεις για τα δεκαδικά ψηφία του · για παράδειγμα, η συχνότητα των δέκα ψηφίων 0 έως 9 υποβλήθηκαν σε στατιστική σημασία δοκιμές, και δεν βρέθηκε κάποια απόδειξη για ένα μοτίβο. Παρά το γεγονός ότι τα ψηφία του πέρασαν από στατιστικούς ελέγχους για την τυχαιότητα, ο  περιέχει ορισμένες ακολουθίες ψηφίων που ενδέχεται να εμφανιστούν μη-τυχαία στους μη-μαθηματικούς, όπως το σημείο Feynman, που ξεκινά από το 762ο δεκαδικό ψηφίο της δεκαδικής απεικόνισης του.
Συνεχόμενα Κλάσματα
thumb|alt=Μια φωτογραφία του ελληνικού γράμματος π, δημιουργήθηκε ως ένα μεγάλο πέτρινο μωσαϊκό τοποθετημένο στο έδαφος.|Η σταθερά αντιπροσωπεύεται σε αυτό το [[μωσαϊκό έξω από το μαθηματικό κτίριο στο Technische Universität Berlin.]] Όπως όλους τους άρρητους αριθμούς, ο δεν μπορεί να αναπαρασταθεί ως απλό κλάσμα. Αλλά κάθε άρρητος αριθμός, συμπεριλαμβανομένου του, μπορεί να εκπροσωπηθεί από μια άπειρη σειρά ένθετων κλασμάτων, που ονομάζεται συνεχόμενο κλάσμα:
Η περικοπή του συνεχόμενου κλάσματος σε οποιοδήποτε σημείο δημιουργεί ένα κλάσμα, που παρέχει μια προσέγγιση για την · δύο τέτοια κλάσματα ( και ) έχουν χρησιμοποιηθεί ιστορικά για την προσέγγιση της σταθεράς. Κάθε προσέγγιση με αυτό τον τρόπο είναι πιο ορθολογική προσέγγιση· δηλαδή, κάθε μια είναι πιο κοντά στην από οποιοδήποτε άλλο κλάσμα με το ίδιο ή με ένα μικρότερο παρονομαστή. Αν και το απλό το συνεχιζόμενο κλάσμα για (φαίνεται παραπάνω) δεν εμφανίζουν ένα μοτίβο, οι μαθηματικοί έχουν ανακαλύψει αρκετές γενικεύσεις συνεχιζόμενων κλασμάτων που κάνουν, όπως:
Κατά προσέγγιση τιμή
Περιλαμβάνει ορισμένες προσεγγίσεις του π:
Αρχαιότητα
Η Μεγάλη Πυραμίδα στην Γκίζα, κατασκευασμένη το διάστημα 2589–2566 π.Χ., χτίστηκε με περίμετρο περίπου 1.760 πήχεις και ύψος περίπου 280 πήχεις· η αναλογία είναι περίπου ίση με. Με βάση αυτή την αναλογία, κάποιοι Αιγυπτιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι οικοδόμοι της πυραμίδας είχαν γνώση του και σκόπιμα σχεδίασαν την πυραμίδα για να ενσωματώσουν τις αναλογίες του κύκλου. Άλλοι ισχυρίζονται πως η προτεινόμενη πρόταση του είναι απλώς μια σύμπτωση, επειδή δεν υπάρχει κάποια απόδειξη ότι οι οικοδόμοι της πυραμίδας γνώριζαν το π, και επειδή οι διαστάσεις της πυραμίδας βασίζονται σε άλλους παράγοντες.
Οι παλαιότερες γραπτές προσεγγίσεις του βρίσκονται στην Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα, απέχουν μόλις ένα τοις εκατό από την πραγματική αξία. Στη Βαβυλώνα, ένας δίσκος της που χρονολογείται το 1900–1600 π.Χ. έχει μια γεωμετρική δήλωση που, κατ' επέκταση, αντιμετωπίζει τον ως 25/8 = 3.1250. Στην Αίγυπτο, ο Πάπυρος Rhind, χρονολογείται γύρω στο 1650 π.Χ., αλλά έχει αντιγραφεί από ένα έγγραφο που χρονολογείται το 1850 π.Χ. έχει ένα τύπο που την αντιμετωπίζει την σταθερά ως (16/9)2 ≈ 3.1605.
Στην Ινδία γύρω στο 600 π.Χ., το Shulba Sutras (σανσκριτικά κείμενα που είναι πλούσια σε μαθηματικό περιεχόμενο) εξομοιώνει τον με (9785/5568)2 ≈ 3.088. Το 150 π.Χ., ή ίσως νωρίτερα, ινδικές πηγές θεωρούν τον ως  ≈ 3.1622.
Μνημονικός κανόνας
"Αεί (ο) Θεός (ο μέγας) γεωμετρεί"
- Πλάτων
Ο Πλούταρχος αναφέρει στο έργο του Ερωτήσεις "Πῶς Πλάτων ἔλεγε τὸν θεὸν ἀεὶ γεωμετρεῖν." Από αυτή τη φράση προκύπτει ο μνημονικός κανόνας « Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί » όπου ο αριθμός των γραμμάτων δείχνει το αντίστοιχο ψηφίο του αριθμού π, με προσέγγιση 5 δεκαδικών ψηφίων (3,14159265358979...).
Σε νεότερους χρόνους, έχει χρησιμοποιηθεί μεγαλύτερη πρόταση για περισσότερα ψηφία « Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί, το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, καί όν, φευ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι ».
Εποχή πολύγωνου προσέγγισης
350px|right|thumb|alt=diagram of a hexagon and pentagon circumscribed outside a circle|Το μπορεί να υπολογιστεί με τον υπολογισμό της περιμέτρου του περιγεγραμμένου και εγγεγραμμένου πολυγώνου. Ο πρώτος καταγεγραμμένος αλγόριθμος για τον αυστηρό υπολογισμό της αξίας του ήταν μια γεωμετρική προσέγγιση χρησιμοποιώντας πολύγωνα, επεξεργάσθηκε γύρω στο 250 π.Χ. από τον Έλληνα μαθηματικό Αρχιμήδη. Αυτός ο πολυγωνικός αλγόριθμος κυριαρχείται για πάνω από 1.000 χρόνια, και ως εκ τούτου το μερικές φορές αναφέρεται ως «Σταθερά του Αρχιμήδη». Ο Αρχιμήδης υπολόγισε τα ανώτερα και κατώτερα όρια του με σχέδιο σε κανονικό εξάγωνο μέσα και έξω από ένα κύκλο και διαδοχικά διπλασιασμού του αριθμού των πλευρών, ώσπου έφτασε στην 96-όψη κανονικού πολυγώνου. Με τον υπολογισμό των μέτρων αυτών των πολυγώνων, απέδειξε ότι < π <  (3.1408 < π < 3.1429). Το άνω όριο του Αρχιμήδη, το μπορεί να οδήγησε σε μια ευρέως διαδεδομένη δημοφιλή πεποίθηση ότι το  είναι ίσο με. Περίπου το 150 μ.Χ., ο έλληνας-ρωμαίος επιστήμονας Πτολεμαίος, στην Αλμαγέστη, έδωσε μια τιμή για το το 3.1416, που αυτή μπορεί να αποκτηθεί από τον Απολλώνιο του Περγαίου. Οι μαθηματικές χρήσεις των πολυγωνικών αλγορίθμων φτάνουν τα 39 ψηφία του το 1630, ένα ρεκόρ που έσπασε μόνο το 1699 όταν άπειρες σειρές χρησιμοποιήθηκαν για την επίτευξη 71 ψηφίων. thumb|upright|alt=A painting of a man studying|Ο [[Αρχιμήδης έδωσε μια πολυγωνική προσέγγιση για την τιμή του π.]] Στην Αρχαία Κίνα, οι τιμές για το περιλαμβάνονται 3.1547 (γύρω στο 1 μ.Χ.), (100 μ.Χ, περίπου 3.1623), και  (3ο αιώνα, περίπου 3.1556). Περίπου το 265 μ.Χ., στο Δυτικό Βασίλειο ο μαθηματικός Liu Hui δημιούργησε ένα πολύγωνο με βάση τον επαναληπτικό αλγόριθμο και το χρησιμοποίησε με ένα πολύγωνο 3,072-διπλής όψης, για να πάρει μια τιμή του την 3.1416. Αργότερα ο Liu ανακάλυψε μια ταχύτερη μέθοδο υπολογισμού του και λαμβάνεται η τιμή  3.14 με ένα πολύγωνο 96-διπλής όψης, αξιοποιώντας το γεγονός ότι οι διάφορες τιμές στην περιοχή των διαδοχικών πολυγώνων αποτελούν μια γεωμετρική σειρά με συντελεστή  4. Ο Κινέζος μαθηματικός Zu Chongzhi, γύρω στο 480 μ.Χ., υπολόγισε ότι π ≈ 355/113 (ένα κλάσμα που πηγαίνει από το όνομα Milü στα Κινέζικα), χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο του Liu Hui εφαρμόζεται σε ένα πολύγωνο 12,288-πλευρών. Με μια σωστή τιμή για τα επτά πρώτα δεκαδικά ψηφία, αυτή η τιμή 3.141592920... παραμένει η πιο ακριβής προσέγγιση του διαθέσιμη για τα επόμενα 800 χρόνια.
Ο Ινδός αστρονόμος Aryabhata χρησιμοποίησε την τιμή 3.1416 σε Āryabhaṭīya (499 μ.Χ.). Ο Fibonacci το 1220 υπολόγισε 3.1418 χρησιμοποιώντας μια πολυγωνική μέθοδο, ανεξάρτητη του Αρχιμήδη. Ο Ιταλός συγγραφέας Dante ασχολήθηκε όπως φαίνεται με την αξία.
Ο Πέρσης αστρονόμος Jamshīd al-Kāshī παρήγαγε 16 ψηφία το 1424 χρησιμοποιώντας ένα πολύγωνο με 3×228 πλευρές, το οποίο αντιπροσωπεύει για 180 περίπου χρόνια παγκόσμιο ρεκόρ. Ο Γάλλος μαθηματικός François Viète το 1579 κατόρθωσε (να παράγει) 9 ψηφία με ένα πολύγωνο με 3×217 πλευρές. Ο Φλαμανδός μαθηματικός Άντριαν φαν Ρόομεν έφτασε στα 15 δεκαδικά ψηφία το 1593. Το 1596, ο Ολλανδός μαθηματικός Ludolph van Ceulen έφτασε τα 20 ψηφία, ένα ρεκόρ που αργότερα αυξήθηκε στα 35 ψηφία (ως εκ τούτου, το ονομαζόταν "αριθμός Ludolphian" στη Γερμανία μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα). Ο Ολλανδός μαθηματικός Willebrord Snellius έφτασε τα 34 ψηφία το 1621, και ο Αυστριακός μαθηματικός Christoph Grienberger έφτασε τα 38 ψηφία το 1630, τα οποία παραμένουν η ακριβέστερη προσέγγιση με μη αυτόματο τρόπο να επιτευχθεί χρησιμοποιώντας τον πολυγωνικό αλγόριθμο.
Απειροσειρές
Η ανάπτυξη τεχνικών των απειροσειρών έφεραν επανάσταση στον υπολογισμό του π, τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Μια άπειρη σειρά είναι το άθροισμα των όρων της άπειρης ακολουθίας. Μια άπειρη σειρά επιτρέπει στους μαθηματικούς να υπολογίσουν το με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον Αρχιμήδη και άλλους που χρησιμοποίησαν μαθηματικές τεχνικές. Αν και άπειρες σειρές εκμεταλλεύτηκαν για τον κυρίως Ευρωπαίοι μαθηματικοί, όπως ο Τζέιμς Γκρέγκορι και Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, η προσέγγιση πρώτα ανακαλύφθηκε στην Ινδία κάποια στιγμή μεταξύ 1400 και 1500 AD. Η πρώτη γραπτή περιγραφή μιας άπειρης σειράς που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό του τέθηκε σε σανσκριτικό στίχο από τον Ινδό αστρονόμο Nilakantha Somayaji στο Tantrasamgraha, γύρω στο 1500 μ.Χ. Οι σειρές παρουσιάζονται χωρίς απόδειξη, αλλά οι αποδείξεις παρουσιάζονται σε μεταγενέστερο ινδικό μυθιστόρημα, Yuktibhāṣā, από το 1530 μ.Χ. περίπου. Ο Nilakantha αποδίδει τη σειρά σε έναν προηγούμενο μαθηματικό Ινδό,τον Madhava της Sangamagrama, που έζησε το 1350 –  1425. Πολλές σειρές που περιγράφονται, συμπεριλαμβανομένων τη σειρά για το ημίτονο, εφαπτομένη, και συνημίτονο, που τώρα αναφέρονται ως σειρά Madhava ή σειρά Gregory–Leibniz. Ο Madhava χρησιμοποίησε άπειρη σειρά για να εκτιμήσει τον στα 11 δεκαδικά περίπου το 1400, αλλά αυτή την εγγραφή νίκησε γύρω στο 1430 ο Πέρσης μαθηματικός Jamshīd al-Kāshī, χρησιμοποιώντας έναν πολυγωνικό αλγόριθμο. thumb|upright|alt=A formal portrait of a man, with long hair|Ο [[Νεύτων χρησιμοποίησε την άπειρη σειρά για τον υπολογισμό του στα 15 ψηφία, αργότερα έγραψε «Ντρέπομαι να σου πω πόσα στοιχεία έφερα με αυτούς τους υπολογισμούς». ]]
Η πρώτη άπειρη ακολουθία που ανακάλυψαν στην Ευρώπη ήταν ένα άπειρο προϊόν (και όχι τόσο ένα άπειρο ποσό, το οποίο χρησιμοποιείται πιο τυπικά στους υπολογισμούς του π) βρέθηκε από τον Γάλλο μαθηματικό François Viète το 1593:
Τη δεύτερη άπειρη ακολουθία που βρέθηκε στην Ευρώπη, από τον John Wallis το 1655, ήταν επίσης ένα άπειρο προϊόν. Η ανακάλυψη του λογισμού, από τον Άγγλο επιστήμονα Isaac Newton και τον Γερμανό μαθηματικό Gottfried Wilhelm Leibniz το 1660, οδήγησε στην ανάπτυξη πολλών άπειρων σειρών για την προσέγγιση του π. Ο ίδιος ο Newton χρησιμοποιεί μια σειρά arcsin για τον υπολογισμό 15 ψηφίων του το 1665 ή 1666, αργότερα έγραψε "Ντρέπομαι να σου πω πόσα στοιχεία έφερα με αυτούς τους υπολογισμούς, αφού καμία άλλη χρήση δεν έχουν αυτή την στιγμή."
Στην Ευρώπη, ο τύπος του Madhava ανακαλύφθηκε από τον Σκοτσέζο μαθηματικό James Gregory το 1671, και από τον Leibniz το 1674:
Αυτός ο τύπος, σειρά του Gregory–Leibniz, ισούται με όταν αξιολογηθεί με z=1. Το 1699, ο Άγγλος μαθηματικός Abraham Sharp χρησιμοποίησε τη σειρά Gregory–Leibniz για τον υπολογισμό του σε 71 ψηφία, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ των 39 ψηφίων, που ορίστηκε με έναν πολυγωνικό αλγόριθμο. Η σειρά Gregory–Leibniz είναι απλή, αλλά συγκλίνει πολύ αργά (δηλαδή πλησιάζει την απάντηση σταδιακά), έτσι δεν χρησιμοποιείται στους υπολογισμούς της σύγχρονης π.
Το 1706 ο John Machin χρησιμοποίησε τη σειρά Gregory–Leibniz για την παραγωγή ενός αλγορίθμου που συγκλίνει πολύ πιο γρήγορα: Ο Machin έφτασε τα 100 ψηφία του με αυτό τον τύπο. Άλλοι μαθηματικοί δημιούργησαν παραλλαγές, όπως το γέννημα του τύπου Machin, που χρησιμοποιήθηκαν για να καθορίζουν πολλά διαδοχικά ρεκόρ των ψηφίων του π. Ο τύπος Machin-παρέμεινε ως γέννημα η πιο γνωστή μέθοδος υπολογισμού του στην εποχή της πληροφορικής, και χρησιμοποιήθηκαν για να ορίσουν τις εγγραφές για 250 χρόνια, με αποκορύφωμα μια των 620-ψηφίων προσέγγιση του 1946 από τον Daniel Ferguson – την καλύτερη προσέγγιση που επιτεύχθηκε χωρίς τη βοήθεια της υπολογιστικής διάταξης.
Αξιόλογο ρεκόρ ορίστηκε από τον υπολογισμό θαύμα του Zacharias Dase, ο οποίος το 1844 απασχολήθηκε με ένα τύπο γεννήματος Machin-όπως τύπο για τον υπολογισμό 200 δεκαδικών ψηφίων του στο κεφάλι του, μετά από εντολή του Γερμανού μαθηματικού Carl Friedrich Gauss. Ο Βρετανός μαθηματικός William Shanks περίφημα πήρε 15 χρόνια για τον υπολογισμό με 707 ψηφία, αλλά έκανε ένα λάθος στο 528ο ψηφίο του, καθιστώντας όλα τα επόμενα ψηφία λανθασμένα.
Αρρητότητα
Κάποιες άπειρες σειρές για συγκλίνουν γρηγορότερα από άλλες. Με δεδομένη την επιλογή των δύο σειρών για το π, οι μαθηματικοί θα χρησιμοποιούν γενικά αυτό που συγκλίνει πιο γρήγορα επειδή η ταχύτητα σύγκλισης μειώνει την ποσότητα του υπολογισμού που απαιτούνται για τον υπολογισμό του οποιαδήποτε δεδομένη ακρίβεια. Μια απλή άπειρη σειρά για είναι η σειρά Gregory–Leibniz : Καθώς οι επιμέρους όροι αυτής της άπειρης σειράς προστίθενται στο σύνολο, το σύνολο σταδιακά πλησιάζει στον π, και – με επαρκή αριθμό όρων – μπορεί να πλησιάσει περισσότερο στον όπως επιθυμείται. Συγκλίνει αρκετά αργά, αν και – μετά από 500.000 όρους, παράγει μόνο πέντε σωστά δεκαδικά ψηφία του π.
Μια άπειρη σειρά για το (δημοσιεύθηκε από τον Nilakantha τον 15ο αιώνα) που συγκλίνει πιο γρήγορα από τη σειρά του Gregory–Leibniz είναι:
Ο ακόλουθος πίνακας συγκρίνει τα ποσοστά σύγκλισης από αυτές τις δύο σειρές: Μετά από πέντε όρους, το άθροισμα της σειράς του Gregory–Leibniz είναι εντός 0.2 της σωστής τιμής του π, ενώ το ποσό της σειράς του Nilakantha είναι εντός 0.002 της σωστής τιμής του π. Η σειρά του Nilakantha συγκλίνει γρηγορότερα και είναι πιο χρήσιμη για τον υπολογισμό των ψηφίων του π. Μια σειρά που συγκλίνει ακόμη πιο γρήγορα περιλαμβάνει τη σειρά σειρά Machin και σειρά Chudnovsky, που αργότερα παρήγαγε 14 σωστά δεκαδικά ψηφία ανά όρο.
Αρρητότητα και υπερβατικότητα
Ο Ελβετός επιστήμονας Λάμπερτ το 1761 απέδειξε ότι ο είναι άρρητος, που σημαίνει ότι δεν είναι ίσος με το πηλίκο δύο ακεραίων αριθμών. Η απόδειξη του Λάμπερτ εκμεταλλεύτηκε μια αναπαράσταση συνεχών κλασμάτων της συνάρτησης εφαπτομένης. Ο Γάλλος μαθηματικός Λεζάντρ απέδειξε το 1794 ότι ο π2 είναι επίσης άρρητος. Το 1882, ο Γερμανός μαθηματικός φον Λίντεμαν απέδειξε ότι ο είναι υπερβατικός, επιβεβαιώνοντας την εικασία που έκαναν αμφότεροι ο Λεζάντρ και ο Όιλερ.