cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ransomware
Petya
Στις 27 Ιουνίου του 2017, μια αρκετά τροποποιημένη έκδοση του Petya χρησιμοποιήθηκε για μια παγκόσμια κυβερνοεπίθεση στοχεύοντας κυρίως την Ουκρανία. Αυτή η έκδοση είχε τροποποιηθεί για να διαδοθεί χρησιμοποιώντας το κόλπο (exploit) EternalBlue που χρησιμοποίησε και ο WannaCry. Λόγω μιας άλλης σχεδιαστικής αλλαγής ήταν αδύνατον να ξεκλειδωθεί πραγματικά το σύστημα, ακόμα και μετά την πληρωμή των λύτρων· αυτό οδήγησε τους αναλυτές ασφαλείας στο συμπέρασμα ότι η επίθεση δεν έγινε για να δημιουργήσει παράνομο κέρδος αλλά για να προκαλέσει απλά αναστάτωση.
Bad Rabbit
Στις 24 Οκτωβρίου του 2017, κάποιοι χρήστες στη Ρωσία και την Ουκρανία ανέφεραν ότι μια νέα επίθεση ransomware, με όνομα «Bad Rabbit», κινήθηκε στο ίδιο μοτίβο με τον WannaCry και τον Petya κρυπτογραφώντας τους πίνακες αρχείων των χρηστών και κατόπιν ζητούσε πληρωμή με BitCoin για να τους αποκρυπτογραφήσει. Η ESET πίστευε ότι η διανομή του ransomware έγινε μέσω μιας πλαστής ενημέρωσης του λογισμικού Adobe Flash. Ανάμεσα στους οργανισμούς που επηρεάστηκαν ήταν η Interfax, το Διεθνές Αεροδρόμιο της Οδησσού, το μετρό του Κιέβου και το Υπουργείο Υποδομών της Ουκρανίας. Επειδή χρησιμοποιούσε εταιρικές δομές δικτύων για να εξαπλωθεί, το ransomware ανακαλύφθηκε και σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Τουρκίας, Γερμανίας, Πολωνίας, Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι αυτή η επίθεση ransomware ήταν συνυφασμένη με την επίθεση Petya στην Ουκρανία, αν και το μόνο κοινό τους στοιχείο είναι τα ονόματα των χαρακτήρων από τη σειρά Game of Thrones που χρησιμοποιήθηκαν στον κώδικα.
Οι ειδικοί ασφαλείας βρήκαν ότι το ransomware αυτό δεν χρησιμοποίησε το κόλπο (exploit) EternalBlue για να διαδοθεί, ενώ μια απλή μέθοδος «εμβολιασμού» ενός μηχανήματος που δεν είχε μολυνθεί και έτρεχε παλαιότερη έκδοση των Windows βρέθηκε πριν τις 24 Οκτωβρίου του 2017. Επιπλέον, οι ιστοσελίδες που χρησιμοποιήθηκαν για να διαδώσουν την πλαστή έκδοση του Flash κατέβηκαν από το διαδίκτυο ή αφαιρέθηκαν τα προβληματικά αρχεία μέσα σε λίγες μέρες από την ανακάλυψη του ransomware, μειώνοντας αποτελεσματικά τη διάδοση του Bad Rabbit.
Καταστολή
Όπως και με τις άλλες μορφές κακόβουλου λογισμικού, τα λογισμικά ασφαλείας (antivirus software) μπορεί να μην εντοπίσουν έναν ιό ransomware, ή, ειδικά στην περίπτωση των κρυπτογραφικών (ransomware), μόνο κατά τη διάρκεια της κρυπτογράφησης ή μετά το πέρας της, ειδικά αν μια νέα έκδοση άγνωστη στο προστατευτικό λογισμικό διανεμηθεί. Αν μια επίθεση είναι ύποπτη ή εντοπιστεί στα πρώτα της στάδια, χρειάζεται κάποιος χρόνος για να πραγματοποιηθεί η κρυπτογράφηση· η άμεση αφαίρεση του κακόβουλου λογισμικού (είναι μια απλή διαδικασία) προτού ολοκληρώσει τον σκοπό της σταματάει την περεταίρω ζημία των δεδομένων, χωρίς βέβαια να σώζει ό τι έχει ήδη χαθεί.
Οι ειδικοί ασφαλείας έχουν προτείνει μέτρα πρόληψης απέναντι στα ransomware. Η χρήση λογισμικού ή άλλων πολιτικών ασφαλείας για το μπλοκάρισμα γνωστών ιών βοηθάει στην πρόληψη της μόλυνσης, αλλά δεν προστατεύει από όλες τις επιθέσεις. Κρατώντας «offline» αντίγραφα ασφαλείας των δεδομένων σε περιοχές μη προσβάσιμες από οποιονδήποτε πιθανόν μολυσμένο υπολογιστή, όπως εξωτερικοί αποθηκευτικοί δίσκοι ή συσκευές που δεν έχουν πρόσβαση σε κανένα δίκτυο (συμπεριλαμβανομένου και του διαδικτύου), αποτρέπει την πρόσβαση σε αυτά από ransomware εφαρμογές. Εγκαθιστώντας ενημερώσεις ασφαλείας που εκδίδονται από παρόχους λογισμικού μπορεί να μετριάσει τις αδυναμίες που αξιοποιούνται από τα κακόβουλα λογισμικά. Άλλα μέτρα περιλαμβάνουν την «κυβερνο-υγιεινή» - εξασκώντας την ικανότητα προσοχής κατά το άνοιγμα συνδέσμων και επισυναπτόμενων αρχείων σε e-mail, την τμηματική οργάνωση των δικτύων και κρατώντας τους κρίσιμους υπολογιστές απομονωμένους από κάθε δίκτυο. Επιπλέον, για να καταπολεμηθεί η εξάπλωση του ransomware μπορούν να ληφθούν μέτρα ελέγχου μόλυνσης. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν την αποσύνδεση των μολυσμένων συσκευών από όλα τα δίκτυα, εκπαιδευτικά προγράμματα, κανάλια επικοινωνίας, την παρακολούθηση κακόβουλου λογισμικού και τρόπους συλλογικής συμμετοχής.
Αμυντικοί μηχανισμοί του συστήματος αρχείων απέναντι στα ransomware
Πολλά συστήματα αρχείων κρατούν στιγμιότυπα των αρχείων τους, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανάκτηση των περιεχομένων των αρχείων σε περίπτωση που η επίθεση ransomware δεν τα απενεργοποίησε.
Αποκρυπτογράφηση αρχείων και ανάκτηση
Υπάρχουν αρκετά εργαλεία με σκοπό την αποκρυπτογράφηση αρχείων κλειδωμένων από ransomware, ωστόσο η επιτυχής ανάκτηση μπορεί να μην είναι πάντα δυνατή. Αν το ίδιο κλειδί κρυπτογράφησης έχει χρησιμοποιηθεί για όλα τα αρχεία, τα εργαλεία αποκρυπτογράφησης χρησιμοποιούν αρχεία για τα οποία υπάρχουν τόσο άθικτα αντίγραφα ασφαλείας όσο και κρυπτογραφημένα αντίγραφα (μια επίθεση known-plaintext στην ορολογία της κρυπτανάλυσης)· η ανάκτηση του κλειδιού, εάν είναι δυνατή, μπορεί να πάρει μερικές μέρες. Τα δωρεάν εργαλεία αποκρυπτογράφησης ransomware μπορούν να βοηθήσουν στην αποκρυπτογράφηση αρχείων κρυπτογραφημένων από τους τύπους ransomware που ακολουθούν: AES_NI, Alcatraz Locker, Apocalypse, BadBlock, Bart, BTCWare, Crypt888, CryptoMix, CrySiS, EncrypTile, FindZip, Globe, Hidden Tear, Jigsaw, LambdaLocker, Legion, NoobCrypt, Stampado, SZFLocker, TeslaCrypt, XData.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κακόβουλο λογισμικό
Οι Δολοφόνοι (ταινία 1964)
μικρογραφία|260x260εσ|Το τρέιλερ της ταινίας Οι Δολοφόνοι (αγγλικά: The Killers), είναι μια αστυνομική ταινία του 1964 αμερικανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Ντον Σίγκελ, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Έρνεστ Χεμινγουέι Οι δολοφόνοι και αποτελεί την δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του, μετά από την πρώτη ταινία Οι δολοφόνοι του 1946. Πρωταγωνιστούν οι Λι Μάρβιν, Τζον Κασσαβέτης, Άντζι Ντίκινσον, και ο Ρόναλντ Ρίγκαν στον τελευταίο κινηματογραφικό ρόλο του.
Πλοκή
Ένα πρωινό δύο επαγγελματίες δολοφόνοι, ο Τσάρλι και ο Λι, εισέρχονται σε ένα σχολείο τυφλών και ψάχνουν να βρουν τον δάσκαλο Τζόνι Νορθ για να τον σκοτώσουν. Αφού τρομοκρατούν τον διευθυντή, εκείνος θα τους αποκαλύψει που βρίσκεται ο δάσκαλος. Κατά την άνοδό τους στον πάνω όροφο του σχολείου, η γραμματέας θα προλάβει να ειδοποιήσει τον Τζόνι Νορθ για τους δύο δολοφόνους που τον αναζητούν. Ο Τζόνι Νορθ όμως θα κλείσει το τηλέφωνο και θα περιμένει του δύο δολοφόνους. Ο Τσάρλι και ο Λι θα μπούνε μέσα στην αίθουσα που βρίσκεται ο Τζόνι και θα τον πυροβολήσουν αρκετές φορές.
Καθώς ταξιδεύουν με το τραίνο οι δύο δολοφόνοι δείχνουν ενοχλημένοι με το γεγονός, ότι ο Τζόνι Νορθ δεν προέβαλε καμιά αντίσταση, και ότι πληρώθηκαν με ένα ασυνήθιστο υψηλό συμβόλαιο για μια τόσο απλή δολοφονία. Ο Τσάρλι και ο Λι συζητάνε για αυτά που γνωρίζουν για τον άνθρωπο που μόλις σκότωσαν. Ο Τζόνι ήταν κάποτε ένας πρωταθλητής οδηγός αγώνων αυτοκινήτου, του οποίου η καριέρα έληξε μετά από ένα αγωνιστικό ατύχημα, και τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό του, είχε εμπλακεί σε μια ληστεία εκατομμυρίων δολαρίων ενός φορτηγού χρηματαποστολής του ταχυδρομείου. Ο πειρασμός από τα εξαφανισμένα εκατομμύρια, θα οδηγήσει τον Τσάρλι και τον Λι να επισκεφθούν το Μαϊάμι για να πάρουν μια συνέντευξη από τον πρώην μηχανικό του Τζόνι.
Ο Ερλ Συλβέστερ, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του ως τον μοναδικό φίλο του Τζόνι,  κατάρεει όταν μαθαίνει για τον θάνατό του. Στο μεταξύ μέσα από λυγμούς και γουλιές ουίσκι, θα πει την ιστορία όπως ο ίδιος τη θυμόταν. Ο Τζόνι Νορθ ήταν στην κορυφή του επαγγέλματός του, όταν συνάντησε την όμορφη Σίλα Φαρ. Ο Τζόνι την ερωτεύτηκε και σχεδίαζε να της προτείνει γάμο, μετά την νίκη του στον επόμενο μεγάλο αγώνα του. Ωστόσο, η αγωνιστική καριέρα του Τζόνι τελείωσε με μια φλεγόμενη συντριβή του αυτοκίνητου του, λόγω ενός προβλήματος στον έναν πίσω τροχό.
Στο νοσοκομείο, ο Ερλ αποκάλυψε στον Τζόνι ότι η Σίλα ήταν η ερωμένη του αφεντικό του υπόκοσμου Τζακ Μπραούνινγκ. Γνωστή για τα εξωφρενικά γούστα της, η Σίλα έχει ήδη απατήσει τον Μπραούνινγκ με πολλούς άλλους αθλητές. Εξοργισμένος και πληγωμένος, ο Τζόνι απέρριψε τις προσπάθειες της Σίλας να του εξηγήσει και έκοψε την σχέση του με αυτήν. Μετά το ατύχημα η Σίλα βρήκε τον Τζόνι να εργάζεται ως μηχανικός σε πιτ στοπ. Του λέει ότι έχει μια πολύ καλύτερη δουλειά που θα μπορούσε σύντομα να βγάλει πολλά χρήματα, λέγοντας του ότι ο Μπραούνινγκ σχεδίαζε την ληστεία μιας χρηματαποστολής του ταχυδρομείου. Έπειτα η Σίλα θα γνωρίσει τον Μπραούνινγκ στον Τζόνι Νορθ, ο οποίος θα συμφωνήσει με τον Τζόνι να πάρει μέρος στην ληστεία ως οδηγός διαφυγής του.
Κατά την διάρκεια της ληστείας ο Μπραούνινγκ με τον Τζόνι, ντυμένοι ως αστυνομικοί θα τοποθετήσουν μια ψεύτικη πινακίδα παράκαμψης για να στείλουν το φορτηγό του ταχυδρομείου σε ένα απομονωμένο ορεινό δρόμο. Όταν το φορτηγό σταματήσει, η συμμορία θα το κλέψει υπό την απειλή όπλου, παίρνοντας πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια. Ο Τζόνι στη συνέχεια αναγκάζεται να πετάξει τον Μπραούνινγκ έξω από το αυτοκίνητο και να εξαφανιστεί με τα χρήματα της ληστείας.
Ακούγοντας αυτήν την ιστορία, ο Τσάρλι και ο Λι αποφασίζουν να επισκεφτούν τον Μπραούνινγκ, ο οποίος είναι τώρα ιδιοκτήτης εταιρείας ανάπτυξης ακινήτων στο Λος Άντζελες. Ο Μπραούνινγκ κατά την συνάντηση του με τους δύο δολοφόνους επιμένει ότι είναι ένας έντιμος επιχειρηματίας και δεν έχει καμία ιδέα για το τι απέγιναν τα χρήματα της ληστείας. Θα τους αποκαλύψει ότι η Σίλα διαμένει σε ένα ξενοδοχείο και αναλαμβάνει να τους κανονίσει μια συνάντηση μαζί της.
Για να στερήσουν τον χρόνο στον Μπραούνινγκ να σχεδιάσει μια ενέδρα εναντίον τους, ο Τσάρλι και ο Λι θα πάνε στο ξενοδοχείο της Σίλας αρκετές ώρες νωρίτερα από ότι είχε συμφωνηθεί. Κατά την πρώτη τους συνάντηση με την Σίλα, αυτήν αρνείται ότι ξέρει κάτι για τον Τζόνι και τα χρημάτα. Ο Τσάρλι και ο Λι την χτύπουν και την πιάνουν από τους αστραγάλους της και την κρέμανε έξω από ένα παράθυρο του δωματίου. Τρομοκρατημένη τότε θα τους πει την αλήθεια. Το βράδυ πριν τη ληστεία, είπε στον Τζόνι ότι η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο επειδή ο Μπραούνινγκ είχε την πρόθεση να τον σκοτώσει και να πάρει το μερίδιό του. Ο Τζόνι τότε ήθελε να σκοτώσει τον Μπραούνινγκ επί τόπου, αλλά η Σίλα επέμεινε ότι είχε μια καλύτερη ιδέα. Από τις συμβουλές της, ο Τζόνι πέταξε τον Μπραούνινγκ έξω από το αυτοκίνητο και πήγε όλα τα χρήματα στην Σίλα.
Τώρα ο Τσάρλι καταλαβαίνει επιτέλους γιατί ο Τζόνι Νορθ αρνήθηκε να φύγει και τον σκότωσαν. Ο μόνος άνθρωπος που αρνείται να τρέξει είναι ένας άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του ήδη νεκρό. Η προδοσία της Σίλας είχε ήδη σκοτώσει από καιρό τον Τζόνι, πριν από τις σφαίρες να τον έχουν αγγίξει ποτέ. Ο Τσάρλι με τον Λι παίρνουν την Σίλα και σκοπεύουν να την πάνε στον Μπραουνινγκ, αλλά αυτός θα τους στήσει ενέδρα έξω από το ξενοδοχείο και θα σκοτώσει τον Λι και θα τραυματίσει σοβαρά τον Τσάρλι, και μετά Θα πάρει την Σίλα όπου θα πάνε στο σπίτι τους για να πάρουν τα χρήματα και να διαφύγουν στο εξωτερικό.
Ο Τσάρλι θα τους προλάβει στο σπίτι και θα σκοτώσει τον Μπραούνινγκ και την Σίλα. Αφού πάρει τα χρήματα θα πέσει έξω νεκρός στο γρασίδι, με ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας να κάνει την εμφάνιση του στο δρόμο προς το σπίτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντον Σίγκελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Ξηρόκαμπος Μεσσηνίας
Ο Ξηρόκαμπος και παλαιότερα αναφερόμενος ως το Μαλενίτη ή Μαλενήτι ή Μαλενίτι, είναι οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Ξηρόκαμπος βρίσκεται περίπου 3 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 214 -240 μέτρα και απέχει 3 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το ίδιο το χωριό, χτισμένο στους πρόποδες του όρους Αιγάλεω, έχει μακρόχρονη ιστορία. Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Μαλενίτι (Maleniti) και μετονομάστηκε σε Ξηρόκαμπος, το 1927, ονομασία που πιθανώς προέρχεται από την ανυδρία και τη ξηρότητα που επικρατούσε στην περιοχή του. Το χωριό συναντάται με τις ονομασίες Μαλενίτη ή Μαλενίτι ή Μαλενήτι σε βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το Μαλενίτι (Maleniti), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Διοικητική ιστορία
Το Μαλενίτι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1835, ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Κυπαρισσίας της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 91 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1879 το Μαλενίτη εμφανίζεται στη σχετική απογραφή χωριστά, ως το άνω Μαλενίτη με 47 κατοίκους και ως το κάτω Μαλενίτη με 85 κατοίκους. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Το 1912 το χωριό αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και εντάσσεται στην Κοινότητα Στασιού, στην οποία έδρα γίνεται το χωριό Στασιό. Το 1927 το Μαλενίτι μετονομάζεται σε Ξηρόκαμπος, αποσπάται από την Κοινότητα Στασιού και ορίζεται έδρα της ομώνυμης Κοινότητας Ξηροκάμπου. Ο Ξηρόκαμπος παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1927 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο οικισμός Ξηρόκαμπος σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Ξηροκάμπου.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 53 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Σιταριά Φλώρινας
Η Σιταριά (παλαιότερη ονομασία Ρόσνα ) είναι χωριό της Δημοτικής Ενότητας Μελίτης του δήμου Φλώρινας της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας. Βρίσκεται στο λεκανοπέδιο της Λυγκηστίδας, ανατολικά της Φλώρινας.
Η ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού στο χαμηλό γήλοφο, όπου το σημερινό χωριό, είναι γνωστή από τον περασμένο ακόμη αιώνα, χάρη σε διάφορα τυχαία αρχαιολογικά ευρήματα (ενεπίγραφο ανάγλυφο, μιλιάριο, αρχιτεκτονικά μέλη και θεμελιώσεις κτηρίων).
Το χωριό με το όνομα Ρόσνα μαρτυρείται ήδη από το 15ο αιώνα. Διατελούσε τσιφλίκι των Μουσταφά Χασούχ, Ιμπραήμ Ιμπραήμ και Κασίμ Χαμζά. Κατά το 19ο αιώνα διατέλεσε κτήμα του γαιοκτήμονα Ρόμπε. Στο χωριό υπάρχουν οι ναοί του Αγίου Αθανασίου (ενοριακός), του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Κοσμά, και του Γενεσίου της Θεοτόκου. Σήμερα, η Σιταριά παρουσιάζει ιδιαίτερη πληθυσμιακή ανάπτυξη. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία (βοοειδή και πρόβατα) και τη γεωργία. Ιδιαίτερη πολιτιστική συνεισφορά έχει ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος "Νέοι Ορίζοντες" που δραστηριοποιείται κυρίως στον τομέα των παραδοσιακών δημοτικών Μακεδονικών χορών. Στις 8 και 9 Ιουλίου του 2011, ο σύλλογος ανέλαβε τη διοργάνωση του Παμμακεδονικού Ανταμώματος πολιτιστικών συλλόγων με συμμετοχή 25 συλλόγων και 400 χορευτών. Τον Ιούλιο του 2012 πραγματοποιήθηκε το Β΄ Παμμακεδονικό Αντάμωμα με συμμετοχή 70 χορευτικών συλλόγων και η εκδήλωση έγινε πλέον επίσημος θεσμός.
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας
Ευρωπαϊκός Χάρτης Τοπικής Αυτονομίας
Ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Τοπικής Αυτονομίας υιοθετήθηκε στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης και η διαδικασία της επικύρωσης του από τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου 1985. Σχεδόν όλα τα κράτη μέλη του Συμβουλίου είναι και μέρη του Χάρτη - με εξαίρεση τα τρία μικρά κράτη του Μονακό, της Ανδόρρας και του Σαν Μαρίνο. Τα νέα κράτη μέλη στο Συμβούλιο της Ευρώπης αναμένεται να επικυρώσουν τον Χάρτη το συντομότερο δυνατόν.
Ο Χάρτης δεσμεύει τα κράτη μέρη που έχουν επικυρώσει την συνθήκη να εγγυώνται την πολιτική, διοικητική και οικονομική αυτονομία των τοπικών αρχών. Προνοεί ότι η αρχή της τοπικής αυτοδιοίκησης οφείλει να αναγνωρίζεται στην εσωτερική νομοθεσία και, εάν αυτό είναι δυνατό, στο Σύνταγμα. Οι τοπικές αρχές οφείλουν να εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία, και είναι το πιο πρώιμο νομικό όργανο για την καθιέρωση της αρχής της επικουρικότητας.
Οι τοπικές αρχές, ενεργώντας εντός των ορίων του νόμου, θα πρέπει να είναι σε θέση να ρυθμίζουν και να διαχειρίζονται ένα σημαντικό μέρος των δημοσίων υποθέσεων με δική τους αποκλειστική ευθύνη και προς το συμφέρον του τοπικού πληθυσμού. Ο Χάρτης θεωρεί ότι οι δημόσιες υποθέσεις θα πρέπει να ασκούνται κατά προτίμηση από αρχές που είναι εγγύτερα προς τους πολίτες, ενώ ένα υψηλότερο επίπεδο διοίκησης θεωρείται κατάλληλο μόνο όταν ο συντονισμός ή η παραχώρηση των αρμοδιοτήτων είναι αδύνατη ή λιγότερο αποτελεσματική στο αμέσως κατώτερο διοικητικό επίπεδο. Για το σκοπό αυτό, ο Χάρτης θέτει τις προϋποθέσεις που αφορούν την προστασία των ορίων των τοπικών αρχών, την ύπαρξη των κατάλληλων διοικητικών δομών και πόρων για την εκπλήρωση της αποστολής τους, τους όρους υπό τους οποίους οι αρμοδιότητες αυτές θα ασκούνται, τους οικονομικούς πόρους των τοπικών αρχών και την νομική προστασία της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τα όρια της διοικητικής εποπτείας των τοπικών αρχών εκτείνονται μέχρι τον έλεγχο νομιμότητας της δράσης τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Αυτονομία
Καμαρίνα Πρέβεζας
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη της Καμαρίνας από τον βράχου του μνημείου του Ζαλόγγου Η Καμαρίνα είναι ιστορικό χωριό της Ηπείρου στον νομό Πρεβέζης, ανήκει ως τοπική κοινότητα στον ομώνυμο δήμο, με πληθυσμό 255 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 390 μέτρα και απέχει 6,5 χλμ. από τη θάλασσα και 25 χλμ. από την Πρέβεζα. Φημίζεται για την υπέροχη θέα της και το καταπληκτικό της κλίμα. Στα όρια της βρίσκεται ο ηρωικός βράχος του Ζαλόγγου και η αρχαία πόλη της Κασσώπης.
Η ίδρυση του οικισμού και η ετυμολογία του ονόματος
300px|thumb|Ο οικισμός της Καμαρίνας κατά την περιγραφή περιηγητή του 1882 Η παράδοση αναφέρει ως πρώτους οικιστές του χωριού τις οικογένειες Σταύρου Κεράνα, Γεωργίου Στέργιου και Βασίλη Μελή. Χτίζοντας την εκκλησία έριξαν κλήρο για την ονομασία της και κέρδισε ο τρίτος και από το όνομα του είναι αφιερωμένη στον Άγιο Βασίλειο. Η χρονολογία οικήσεως είναι περίπου στις αρχές του 1700 και στον τωρινό χώρο της κοινότητας υπήρχαν τα χωριά του Ζαλόγγου πλησίον της Μονής, του Λιμποχόβου οικούμενο από πρόσφυγες του ομώνυμου χωριού του Αργυροκάστρου για να αποφύγουν τον εξισλαμισμό, των Μαρτανιών από όπου ήταν ο αρματωλός Πούλιος Δράκος πού με τον Μαλάμο και τον Θεόδωρο Μπούα Γρίβα επαναστάτησαν εναντίον των Τούρκων το 1585 και της Τροπέλας των οποίων οι περισσότεροι κάτοικοι μετά την καταστροφή των από τους Τούρκους μετοίκησαν στην Καμαρίνα.
Η πιθανότερη εξήγηση του ονόματος του χωριού είναι να προέρχεται από τη λέξη καμάρι, καμαρώνω λόγω της θέσεώς του, καθώς δεσπόζει της πεδιάδας της Λάμαρης ώστε και σήμερα ακόμη να αποκαλείται το μπαλκόνι της Πρέβεζας. Οι περιγραφές διαφόρων ξένων περιηγητών που επισκέφτηκαν το χωριό είναι χαρακτηριστικές.
''Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα σε περιβόλια οπωροφόρων, με άφθονες πηγές, που σχηματίζουν ένα μικρό ρέμα, το οποίο ρέει προς την πεδιάδα της Λάμαρης. Δεσπόζει ωραίας θέας του Αμβρακικού κόλπου και της πεδιάδας της Άρτας με τα γύρω όρη, συμπεριλαμβανομένων του Μακρυνόρους, του Βάλτου και του Ξηρόμερου. Προς νότο φαίνεται η πόλη της Λευκάδας, το στενό της και ολόκληρο το νησί, που καταλήγει στο ακρωτήριο Δουκάτο. Στα δεξιά του ακρωτηρίου διακρίνεται η άκρη τού Φισκάρδου, στην Κεφαλονιά. Μέσα στο μεγαλοπρεπές αυτό αμφιθέατρο ξεπροβάλλει η πόλη της Πρέβεζας, οι χερσόνησοι του Ακτίου και της Νικόπολης και ακριβώς από κάτω μας μια κυματοειδής περιοχή και μια πεδιάδα με λιβάδια, χωράφια με καλαμπόκια και ελαιώνες, που αποτελούν την περιφέρεια της Λάμαρης'' αναφέρει ο Άγγλος στρατιωτικός Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ το 1805.
Η Καμαρίνα είναι κτισμένη πάνω σε όμορφα υψώματα σε μια ωραία τοποθεσία, γεμάτη δέντρα, κήπους και αμπέλια και έχει μια θαυμάσια θέα του Αμβρακικού κόλπου, των Ακαρνανικών ορέων, του Ιονίου πελάγους και των νησιών του, καθώς και του ισθμού της Νικόπολης που βρίσκεται ακριβώς από κάτω... Η θέα που έχει ο επισκέπτης από το κοίλον του θεάτρου της Κασσώπης είναι η ομορφότερη που μπορεί να βρει κανείς στην Ελλάδα, γράφει ο Άγγλος θεολόγος Τόμας Χιούζ το 1813.
Υπάρχουν και άλλες δύο απόψεις λιγότερο πιθανές, η πρώτη ότι προέρχεται από τον Κόμαρο, έτσι ονομαζόταν ο κόλπος του Μύτικα και η δεύτερη να δόθηκε η ονομασία από τους Βενετούς λόγω της ομοιότητας με την αρχαία πόλη της Σικελίας Καμάρινα.
"Ο χορός του Ζαλόγγου"
thumb|250px|δεξιά|Οι Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο Μετά την πτώση του Σουλίου οι Σουλιώτες συνθηκολόγησαν και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Χωρίστηκαν σε δύο ομάδες από τις οποίες η μεγαλύτερη, πάνω από 2000, με τις φάρες των Τζαβέλλα, Δράκου, Δαγκλή, Ζέρβα και άλλους κατέφυγε στην Πάργα. Η άλλη με 900 περίπου και αρχηγούς τους Κίτσο Μπότσαρη, Νίκο Κουτσονίκα, Φωτομάρα, Παλάσκα και Πήλιο Γούση κατευθύνθηκε στο Ζάλογγο. Εκεί στον Αη-Ταξιάρχη παρέμειναν 300 περίπου για να μετοικήσουν, έχοντας πιστέψει τις ένορκες υποσχέσεις του Αλή πασά για παραχώρηση καπετανάτου στην Λάμαρη. Οι φάρες που παρέμειναν ήταν των Κουτσονίκα, Γούση, Μπούσμπου, Μαλάμπου, Καραμπίνη, Τζώρτζη και Μπότζη ενώ οι υπόλοιποι με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη πήγαν στο Βουλγαρέλι των Τζουμέρκων. Όμως στις 22 Δεκεμβρίου του 1803 ο δόλιος Αλής αθετώντας τον λόγο του επιτέθηκε εναντίον τους με πολυάριθμο στρατό, επικεφαλής του οποίου ήταν ο γιος του Βελής και στρατηγοί ο Μπεκήρ Τζογαδώρος, Άγο Μουχουρδάρης και Μέτζιο Μπόνος. Ο πρώτος βοηθούμενος από τον καπετάν Γκαγκιούζη (αρματωλό του Σεσόβου) επιτέθηκε από την πλευρά του Παλαιορόφορου και οι άλλοι δύο συνεπικουρούμενοι από τον καπετάν Γιαννάκη και τον αδερφό του Πάνο από την πλευρά του μοναστηριού και από τη νότια πλευρά του βουνού ( Τουρκογιάννη). Οι Σουλιώτες την άλλη μέρα (23/12/1803) για να μην ξεκληριστεί καμία οικογένεια τοποθέτησαν τους μισούς από κάθε φάρα στην εμπροσθοφυλακή, στη μέση τα γυναικόπαιδα και τους άλλους μισούς στην οπισθοφυλακή και επιχείρησαν έξοδο ὀπου μετά από λυσσώδη μάχη σκοτώθηκαν 50 άνδρες, ενώ οι επιζήσαντες κατέφυγαν οι περισσότεροι στην Πάργα. Τότε γράφτηκε μια ακόμη ηρωική σελίδα στην ιστορία της πατρίδος μας, 60 περίπου γυναίκες εγκλωβίστηκαν από τους Τουρκαλβανούς στη άκρη του γκρεμού και για να αποφύγουν την ατίμωση και την αιχμαλωσία πήραν τα παιδιά τους αγκαλιά και έπεσαν στον βάραθρο επιλέγοντας ένα ένδοξο θάνατο. Επέζησαν της πτώσεως πέντε παιδιά τα οποία μεγάλωσαν στην Καμαρίνα, εκ των οποίων το ένα ονόματι Λάμπρω έγινε μοναχή στη Μονή Ζαλόγγου. Ελάχιστοι ηλικιωμένοι και γυναικόπαιδα που πιάστηκαν αιχμάλωτοι, όπως οι γερο-Κουτσονίκας, γερο-Γούσης, Μπούσμπος, αφέθηκαν αργότερα από τον Αλή να μεταβούν στο Βουλγαρέλι.
Ο Μακεδονικός αγών
thumb|300px|right|Ο Μακεδονομάχος Απόστολος Σακκάς Στον αγώνα για την εκπλήρωση του ιερού χρέους, της διατηρήσεως της Ελληνικότητας και της απελευθερώσεως της Μακεδονίας, οι Καμαρινιώτες εδήλωσαν παρόντες. Δύο συμπατριώτες μας ο Νικόλαος Κατσάνος και ο Απόστολος Σακκάς πολέμησαν στο πλευρό των ανταρτικών σωμάτων. Ο δεύτερος ήταν ψυχογιός του καπετάν Φούφα και συμμετείχε στις 11 Μαΐου του 1907 στη μάχη εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων στο Παλαιοχώρι Εορδαίας, όπου σκοτώθηκε ο καπετάνιος με 4 συντρόφους. Ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά στη κάτω σιαγώνα και παρέμεινε κρυμμένος επί οκταήμερο και σώθηκε χάριν της βοήθειας ντόπιου κτηνοτρόφου. Έπειτα διεκομίσθη στο νοσοκομείο Τρικάλων όπου έλαβε ιατρική περίθαλψη και επέζησε.
Στα χρόνια του Μεσοπολέμου
Η Καμαρίνα αναγνωρίστηκε ως κοινότητα στις 14 Αυγούστου 1919 περιλαμβάνοντας και το χωριό του Σεσόβου το οποίο και αποσπάστηκε στις 13 Ιουνίου 1924. Μετά την απελευθέρωση ξεκίνησε ο αγώνας για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών τού κάμπου καθώς επίσης και μέρους της μοναστηριακής περιουσίας ή οποία είχε παραχωρηθεί από τους κατοίκους του χωριού το 1845. Με βασιλικό διάταγμα στις 19 Νοεμβρίου 1921 κηρύχθηκαν απαλλοτριωτέα και στις 20 Δεκεμβρίου 1924 με την υπ' αριθμ. 4 απόφαση της επιτροπής απαλλοτριώσεων Νομού Πρεβέζης, αποκαταστάθηκαν γεωργικώς οι κάτοικοι και απαλλάχθηκαν οι καλλιεργητές από το φόρο της δεκάτης. Το 1917 κτίστηκε στο κέντρο του χωριού, από την εκκλησιαστική επιτροπή, ελαιοτριβείο ιπποκίνητο που βελτίωσε τα μέγιστα την παραγωγή του λαδιού στο χωριό μας. Την επόμενη χρονιά την άνοιξη του 1918 το χωριό μας πλήρωσε κι αυτό με 30 περίπου νεκρούς βαρύτατο τίμημα στην πανδημία της ισπανικής γρίπης πού έπληξε την Ευρώπη και οδήγησε στο θἀνατο 6.000.000 ανθρώπους. Στη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 ο συγχωριανός μας '''Νικόλαος Σπυρ. Τσουράς''' σκοτώθηκε κατά τη διἀρκεια της εκστρατείας στη Μικρά Ασία. Στίς 30 Ιουνίου 1924 αποφασίστηκε η ίδρυση τηλεφωνικού γραφείου. Αξιοσημείωτος ήταν ο εορτασμός της εκατονταετηρίδος του Ελληνικού κράτους που εορτάστηκε το 1930 σε όλη την Ελλάδα και στις 20 Μαρτίου στο Ζάλογγο πραγματοποιήθηκε λαμπρή εκδήλωση με την παρουσία όλης της πολιτικής, εκκλησιαστικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ηπείρου και 10000 κόσμου. Το 1930 ξεκίνησε η κατασκευή του Δημοτικού Σχολείου και το 1935 αποπερατώθη έχοντας δύο τάξεις, γραφείο και τα δωμάτια των διδασκάλων όπισθεν του κτηρίου. Στο σχολείο δέσποσε η μορφή του συμπατριώτη μας '''Γεωργίου Χρ. Σακκά''' ο οποίος υπηρέτησε συνεχώς από το έτος 1925 έως το 1960 αποδίδοντας στην κοινωνία ενάρετους ανθρώπους και διαπρεπείς επιστήμονες.
Μνημείο Ζαλόγγου
μικρογραφία|Μνημείο Ζαλόγγου Το μνημείο των Σουλιωτισσών, σύμβολο μνήμης και θυσίας, βρίσκεται στην κορυφή του ιστορικού βουνού του Ζαλόγγου στην άκρη του γκρεμού όπου έπεσαν 63 ηρωικές Σουλιώτισσες μαζί με τα παιδιά τους το 1803. Έχει μήκος 18 μέτρα και ύψος 13 μέτρα και είναι κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα επενδυμένο με περίπου 4.300 ασβεστολιθικούς όγκους διαστάσεων 50Χ30 εκ. χρώματος λευκο-μπεζ. Εδράζεται σε λιθόχτιστη βάση πάνω στην οποία είναι τοποθετημένες οι έξι γιγαντόσωμες αφαιρετικές μορφές των Σουλιωτισσών. Η προσπέλαση στην τοποθεσία γίνεται από λιθόστρωτο μονοπάτι 410 περίπου σκαλοπατιών που ξεκινά από τη Μονή του Αγίου Δημητρίου. Είναι έργο του γλύπτη Γεωργίου Ζογγολόπουλου με αρχιτέκτονα τον Πάτροκλο Καραντινό και τεχνική επιμέλεια του μαρμαροτεχνίτη Ελευθερίου Γυφτόπουλου.
Αρχαία Κασσώπη
μικρογραφία|Αρχαία Κασσώπη Η Κασσώπη, πρωτεύουσα της Κασσωπαίας, κτίστηκε πριν τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. (340 π.Χ.) σε φυσικά οχυρή θέση, σε ένα ευρύχωρο οροπέδιο με υψόμετρο 550-650 μ., στις πλαγιές του Ζαλόγγου. Στη θέση της πόλης προϋπήρχε κάποιος μικρότερος οικισμός κτισμένος τον 8ο – 7ο αιώνα π.Χ. από Αρκάδες και Ηλείους εποίκους. Η ίδρυση της πόλης ενδέχεται να ήταν το αποτέλεσμα ενός συνοικισμού των διάσπαρτων οικισμών της περιοχής. Η μεγάλη ακμή της πόλης σημειώνεται τον 3ο αι. π.Χ., όταν κτίζονται τα μεγάλα δημόσια κτήρια και ανοικοδομούνται πολλά σπίτια. Η Κασσώπη απέκτησε οικονομική δύναμη με το εμπόριο, την κτηνοτροφία και τα προϊόντα της εύφορης πεδιάδας του Αχέροντα. Η πόλη είχε δικό της νομισματοκοπείο. Το νόμισμα της απεικόνιζε τον Δία και αετό σε κεραυνό. Η πόλη διατηρούσε πολιτική αγορά, πρυτανεία, δύο θέατρα, ξενώνα, ναούς λατρείας της Αφροδίτης και του Δία Σωτήρα. Η ευημερία της διήρκεσε μέχρι το 168 π.Χ. Το 167 π.Χ. καταστράφηκε από τους Ρωμαίους με επικεφαλής τον Αιμίλιο Παύλο και εγκαταλείφτηκε οριστικά με την υποχρεωτική συνοίκηση των κατοίκων της στη Νικόπολη, στο τέλος του 1ου αι. π.Χ. Ο καθηγητής Σωτήριος Δάκαρης διεξήγαγε ανασκαφή στην Κασσώπη για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας, στο διάστημα 1952-55. Στις 2 Φεβρουαρίου 1962 χαρακτηρίστηκε αρχαιολογικός χώρος. Αργότερα οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από το 1977-78 έως το 1983, με συνεργασία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.
Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Ζαλόγγου
μικρογραφία|Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Ζαλόγγου Βρίσκεται κάτω από τον περίφημο βράχο του Ζαλόγγου με το επιβλητικό μνημείο των Σουλιωτισσών που χορεύουν και δίπλα στην Αρχαία Κασσώπη. Απέχει τρία χιλιόμετρα βορειοανατολικά του χωριού και ανήκει στη δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης. Το σημερινό καθολικό της μονής είναι περιορισμένων διαστάσεων, μονόχωρο, με πολυγωνικό τρούλο. Ο νάρθηκας, σήμερα, είναι γκρεμισμένος.
Μετά την εγκατάλειψη της Μονής Ταξιαρχών που βρισκόταν πάνω στο Ζάλογγο λόγω κυρίως των κτιριακών καταστροφών πού είχε υποστεί, η Μονή μετεφέρθει στους πρόποδες του όρους σε μετόχι της που αποτελείτο από μικρό Ναό αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο και μερικά κελιά. Η ανακαίνιση του Ναού και η ανοικοδόμηση περισσοτέρων κελιών έγινε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνος ηγουμενεύοντος του ιερομονάχου Διονυσίου (μέσα του 17ου-1810). Επί των ημερών του ξεκίνησε και η αγιογράφηση του Ναού από τους Χριστόδουλο και τον Ιερέα Ιωάννη από την Κορίτιανη Ιωαννίνων, η οποία και ολοκληρώθηκε το 1816 επί ηγουμένου Χριστοφόρου (1810-1825). Αργότερα το 1831, επί ηγουμένου Ανανία (1825-1840), ο οποίος βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Τούρκους, κτίστηκε περιμετρικά της τείχος ενώ το 1868 επί Αγαθαγγέλου (1850-1886) το Ηγουμενείο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας διέθετε μεγάλη κτηματική περιουσία με πολλά μετόχια και έκανε πολλές αγαθοεργίες συντηρώντας τα περισσότερα διδασκαλεία της περιοχής, μέχρι και το σχολείο στο Σκαφιδάκι της Πρέβεζας. Στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821 ο αρχιμανδρίτης Γεράσιμος Ζαλογγίτης αγωνίσθηκε στο πλευρό του θρυλικού επισκόπου Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ, στο Μεσολόγγι το 1826 όπως και οι μοναχοί Ιωάννης και Δημήτριος που έπεσαν κατά την έξοδο. Επίσης οι μοναχοί Ντουραχάνης Αθανάσιος και Κατσούπης Νικόλαος σκοτώθηκαν πολεμώντας μαζί με τους Καμαρινιώτες στη μάχη του Ζαλόγγου το 1897. Η Μονή υπέστη καταστροφές από τους Τούρκους με σημαντικότερη αυτήν του 1897 όπου και πυρπολήθηκε. Η επισκευή των κελιών ολοκληρώθηκε το 1912 από τον τεχνίτη Σωτήρη Παπά από τα Γρατσανά, νυν Ασπροχώρι Ιωαννίνων, επί Ιερέως Νικόλαου Ναστούλη (1909-1916) από το Σέσοβο, νυν Πολύβρυσο, ο οποίος είχε αναλάβει την επιστασία και επιμέλεια της. Το 1924 λόγω μεγάλου σεισμού που συνέβει στην περιοχή υπέστη σημαντικότατες ζημιές. Όμως ελλείψει πόρων λόγω της μεταβίβασης της Μοναστηριακής περιουσίας στις Σχολικές Εφορίες αλλά και της αδιαφορίας των αρχών η Μονή περιήλθε σε κατάσταση αξιοθρήνητη. Το 1956 ο τότε Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης Στυλιανός ανέλαβε το έργο της σωτηρίας της ιστορικής Μονής και με εισφορές, λαϊκών και κληρικών, ανοικοδομήθηκε και εξωραΐστηκε. Με την ανασυγκρότησή της έλαβε γυναικείο χαρακτήρα και στο χώρο της λειτούργησε Ορφανοτροφείο θηλέων. . Το 1962 και το 1965 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και το 1997 τό ίδιο έγινε με τα κτήρια της Μονής, τα οποία αναφέρονται συγκεκριμένα.
Η εξαιρετική κατάσταση που βρίσκεται η Μονή σήμερα, οφείλεται στις ενέργειες του μακαριστού Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελετίου και της ηγουμένης Μακρίνας (1983-2000) επί των ημερών των οποίων πραγματοποιήθηκαν τα απαραίτητα τεχνικά έργα ώστε η Μονή να αποτελεί πραγματικό κόσμημα. Η ηγουμένη Φεβρωνία συνεχίζει το έργο των προκατόχων της και μαζί με τις υπόλοιπες μοναχές επιτελούν με συνέπεια την αποστολή τους και η Μονή έχει καταστεί φάρος πνευματικότητας στην ταραγμένη περίοδο που διέρχεται η πατρίδα μας.
Οι εκκλησίες του χωριού
thumb|230px|right|Ο Αη-Ταξιάρχης
Η δύναμη Χωροφυλακής στην Καμαρίνα
Για την καλύτερη αντιμετώπιση των ληστών που δρούσαν στην περιοχή μας (Πανουσαίοι, Ρετζαίοι, Κουμπαίοι κτλ) στις 13 Μαΐου 1919 ιδρύθηκε η Υπομοιραρχία Χωροφυλακής Ζαλόγγου με έδρα την Καμαρίνα η οποία και λειτούργησε ως υποδιοίκηση μέχρι της μεταφοράς της έδρας στο Καναλάκι στις 3 Μαΐου 1963. Μετέπειτα ο Σταθμός Χωροφυλακής διατηρήθηκε έως την κατάργηση του σώματος στις 8 Οκτωβρίου 1984. Αξιοσημείωτη ήταν η σύλληψη του επικηρυγμένου ληστή Ιωσήφ Παππά τον Ιούνιο του 1926, σε συμπλοκή με το απόσπασμα πλησίον του χωριού στην οποία έχασε τη ζωή του ο ληστής Ιωάννης Ντόσης. Επίσης αναφέρεται επιδρομή ανήμερα των Χριστουγέννων του 1927, των διαβόητων Κώστα και Τάκη Κουμπή με τρεις άγνωστους συνεργούς τους, στις καλύβες του Κώστα Κάτσενου στο Λιμπόχοβο όπου τις πυρπόλησαν και δολοφόνησαν τη σύζυγό του. Από τους υπηρετήσαντες στην Καμαρίνα ξεχωρίζει ο Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης, ο οποίος έφτασε στον βαθμό τού Αρχηγού της Χωροφυλακής (1957-1960) τιμήθηκε δε με τον πολεμικό σταυρό Γ΄ Τάξεως και με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος.
Βιβλιογραφία-Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Porsche Carrera GT
Η Porsche Carrera GT (επίσημος κωδικός εργοστασίου: Typ 980) ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, που κατασκευάστηκε μεταξύ του 2003 και του 2006, στη Λειψία της Γερμανίας. Συνολικά παρήχθη σε 1.270 αντίτυπα, από τα οποία τα 604 πωλήθηκαν στη Βόρεια Αμερική. Αντικαταστάθηκε τον Νοέμβριο του 2013 από την Porsche 918 Spyder.
Βασικά στοιχεία
Η Carrera GT έφερε έναν εξ ολοκλήρου αλουμινένιο κινητήρα 5.7 λίτρων V10, που αποδίδει ισχύ 612 hp (450 kW) στις 8.000 στροφές το λεπτό και ροπή 590 N·m στις 5.750 στροφές το λεπτό, ενώ στο αρχικό πρωτότυπο αυτοκίνητο ο κινητήρας ήταν μια έκδοση 5.5 λίτρων, ισχύος 558 hp (416 kW). Η Porsche ισχυρίστηκε τότε ότι το μοντέλο παραγωγής μπορούσε να επιταχύνει από 0 στα 100 χλμ. την ώρα (62,1 μίλια την ώρα) σε 3,9 δευτερόλεπτα και έχει μέγιστη ταχύτητα 330 km/h (205 mph). Στην πράξη, οι οδικές δοκιμές από έντυπα μέσα, απέδειξαν ότι στην πραγματικότητα το αυτοκίνητο έχει ακόμα καλύτερες επιδόσεις, καθώς καταφέρνει επιτάχυνση από 0-60 mph (97 km/h) σε 3,5 δευτερόλεπτα και τα 0-100 mph (161 km/h) σε 6,8 δευτερόλεπτα, ενώ η τελική ταχύτητα έφτανε τα 334 km/h (208 mph). Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της Carrera GT ήταν 0,39.
Στο δεύτερο έτος της παραγωγής, μια περιορισμένη έκδοση με κουμπί από ανθρακονήματα έγινε επίσης διαθέσιμη. Η Carrera GT έχει μεγάλες πλαϊνές εισόδους αέρα και τα φράγματα που βοηθούν στην ψύξη του κινητήρα V10 πλαισιώνονταν από ανθρακονήματα στο πίσω καπό. Εξοπλισμένο με την τελευταία λέξη της τεχνογνωσίας της Porsche, τα κεραμικά σύνθετα φρένα ενισχύθηκαν με ίνες καρβιδίου-σιλικόνης (C / SiC) και 15 ιντσών (380 χιλιοστών) SGL Carbon δισκόφρενα, που της έδιναν μια εντυπωσιακή εμφάνιση κάτω από τους τροχούς, οι οποίοι ήταν 19 ιντσών εμπρός και 20 ιντσών πίσω. Όπως συμβαίνει και με άλλα μοντέλα της Porsche, ιδίως την Porsche 911, η Carrera GT φέρει μια αυτορυθμιζόμενη πίσω αεροτομή, που ανυψώνεται αυτόματα πάνω από τα 70 μίλια την ώρα ή 113 χιλιόμετρα την ώρα. thumb|left|Το ταμπλό της Porsche Carrera GT, με την ξύλινη φούσκα στον λεβιέ ταχυτήτων.
Η Carrera GT προσφέρθηκε σε πέντε βασικά εξωτερικά χρώματα: Guards κόκκινο, Fayence κίτρινο, μαύρο του βασάλτη, GT ασημί και γκρι φώκιας. Μεταγενέστερα, διατέθηκαν και ειδικοί χρωματισμοί, απευθείας από το εργοστάσιο. Ένα παραδοσιακό εξατάχυτο μηχανικό κιβώτιο ήταν η μοναδική διαθέσιμη μετάδοση. Στάνταρ με αυτό το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν το ξύλο οξιάς στη «φούσκα» του λεβιέ ταχυτήτων, το οποίο και αποτίει φόρο τιμής στην ξύλινη λαβή του λεβιέ ταχυτήτων που χρησιμοποιούνται στις αγωνιστικές Porsche 917 Le Mans (Λε Μαν).
Το εσωτερικό της είναι εξοπλισμένο με μαλακό δέρμα, αφρώδους υφής. Ένα ηχοσύστημα της Bose και ένα σύστημα δορυφορικής πλοήγησης ήταν διαθέσιμα ως έξτρα. Κατά την τυπική μόδα όλων των μοντέλων της Porsche, ο διακόπτης εκκίνησης είναι στα αριστερά του τιμονιού. Αυτή η τοποθέτηση χρονολογείται από τις πρώτες ημέρες των αγώνων στο Λε Μαν (Le Mans), όταν οι οδηγοί έπρεπε στην αρχή, με το σήμα της εκκίνησης, να τρέξουν και να μπουν στα αυτοκίνητά τους, να ξεκινήσουν τον κινητήρα τους και να αρχίσουν τον αγώνα. Κατά συνέπεια, αυτή η τοποθέτηση του διακόπτη ανάφλεξης δίνει τη δυνατότητα στον οδηγό να ξεκινήσει το αυτοκίνητο με το αριστερό του χέρι, έχοντας βάλει ταυτόχρονα το δεξί χέρι στον λεβιέ ταχυτήτων, κερδίζοντας έτσι πολύτιμο χρόνο κατά την εκκίνηση.
Παραγωγή
thumb|left|Ο κινητήρας 5.7 λίτρων V10 της Porsche Carrera GT.
Ήδη από την παρουσίαση της Carrera GT είχε δηλωθεί ότι η παραγωγή της δεν θα ξεπεράσει τις 1.500 μονάδες, με σκοπό τη διατήρηση της αξίας και της αποκλειστικότητας του κορυφαίου V10 μοντέλου της Porsche. Στις 28 Δεκεμβρίου 2005, η Porsche ανακοίνωσε ότι η παραγωγή θα σταματήσει, όπως είχε προγραμματιστεί, τον Απρίλιο του 2006. Μέχρι την ημερομηνία της ανακοίνωσης αυτής, είχαν ήδη ληφθεί 1.250 παραγγελίες. Τελικώς, στις 6 Μαΐου 2006 το τελευταίο από τα 1.270 αντίτυπα κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στο εργοστάσιο στη Λειψία. Ο διάδοχός της, μπήκε στην παραγωγή τον Νοέμβριο του 2013 και ήταν η Porsche 918 Spyder. thumb|right|Πανοραμικό πλάνο της Porsche Carrera GT.
Σε μια σχετική έκθεση στο περιοδικό της Porsche «Christophorus» αναφέρθηκε ότι η Porsche έφτασε τον τελικό αριθμό των Carrera GT στα 1.282 οχήματα. Εδώ όμως αξίζει να αναφερθεί ότι τα στοιχεία αυτά, εκτός των κανονικών αντιτύπων παραγωγής, συμπεριλαμβάνουν και όλα τα δοκιμαστικά μοντέλα προ-παραγωγής. Ο χρόνος παραγωγής για κάθε ένα αντίτυπο, αναφέρθηκε τότε ότι ήταν 175 ώρες με το χέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Porsche
Φινλανδική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Η Φινλανδική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (φινλανδικά: Suomen Pöytätennisliitto, SPTL) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στη Φινλανδία. Ιδρύθηκε το 1938 και είναι μέλος της Διεθνής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ITTF) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ETTU). Διοργανώνει εθνικές διοργανώσεις ανδρών, γυναικών και νέων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Φινλανδίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Ελσίνκι και ο πρόεδρός της από το 2014 είναι ο Έσκο Χεϊκίνεν.
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φινλανδία Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Φινλανδία
Porsche 944
Η Porsche 944 ήταν ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, μεταξύ του 1981 και του 1991. Το μοντέλο βασίστηκε στην πισωκίνητη πλατφόρμα της Porsche 924, και τα δύο με τον κινητήρα μπροστά. Η 944 προσφερόταν σε εκδοχές κουπέ και καμπριολέ, και με μια σειρά κινητήρων με ή χωρίς turbo. Η συνολική παραγωγή της 944 έφτασε τα 163.192 αντίτυπα, με αποτέλεσμα να γίνει τότε και για αρκετά χρόνια το πλέον επιτυχημένο εμπορικά μοντέλο στην ιστορία της Porsche μέχρι την εισαγωγή της Porsche Boxster, της Porsche Cayman και της Porsche 997 Carrera.
Μέσα στο 1991, έγιναν έντονες σχεδιαστικές αλλαγές, που ώθησαν την Porsche να μετονομάσει την 944 και η διάδοχος Porsche 968 κυκλοφόρησε το ίδιο έτος, για τη σεζόν (model year) του 1992.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Η κορυφαία έκδοση 944 Turbo (Type 951) εισήχθη τη σεζόν (model year) του 1986 και τη σεζόν του 1987 έγινε το πρώτο αυτοκίνητο παγκοσμίως με στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους, οδηγού και συνοδηγού, ενώ η «βασική» Porsche 944 και η έκδοση Porsche 944S τους προσέφεραν ως προαιρετική επιλογή. Την ίδια σεζόν, του 1987, εισήχθη σε όλες τις εκδόσεις της 944 και έξτρα σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Porsche Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Αντόνιο Ροσσελλίνο
Ο Αντόνιο Γκαμπερέλλι (ιταλικά: Antonio Gamberelli, 1427 - μεταξύ 1478 και 1481) ήταν Ιταλός γλύπτης της Πρώιμης Αναγέννησης. Εξαιτίας του κοκκινωπού χρώματος των μαλλιών του έμεινε γνωστός ως Αντόνιο Ροσσελλίνο (ιταλικά: Antonio Rossellino), επώνυμο που τελικά υιοθέτησαν και τα τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια του, όλοι γλύπτες και τεχνίτες της πέτρας στο επάγγελμα. Ο Αντόνιο διακρίθηκε για τη δεξιοτεχνία του στις προσωπογραφίες, έχοντας δημιουργήσει πολυάριθμες μαρμάρινες προτομές, δουλεύοντας κυρίως από προπλάσματα. Τα σημαντικότερα έργα του φιλοτεχνήθηκαν για το Ταφικό Παρεκκλήσιο του Τζάκοπο, Πρίγκιπα Καρδιναλίου της Πορτογαλίας, στο Ναό του Σαν Μινιάτο αλ Μόντε, στην πόλη της Φλωρεντίας (1460-73).
Δεκαετία 1450
Το 1456 δημιουργεί το πορτραίτο - προτομή του Τζοβάννι Κελίνι (Μουσείο Βικτώριας και Αλβέρτου, Λονδίνο) του οποίου το πρόσωπο, σκαμμένο με φλέβες και ρυτίδες, έχει αποδοθεί με αξιοσημείωτο ρεαλισμό. Σε αυτό, καθώς και στα επόμενα, κυρίαρχο στοιχείο είναι η αληθοφάνεια, που οφείλεται στην αλλαγή νοοτροπίας των εντολοδοτών, που δίνουν αξία στο άτομο και τα προσωπικά του χαρακτηριστικά, θέλοντας να αφήσουν ένα σημάδι της παρουσίας του εκάστοτε προσώπου στον κόσμο μετά το θάνατό του, προκειμένου να διαιωνίσουν τη μνήμη του.
Στο Φορλί, το έτος 1458, κατασκευάζει το ταφικό μνημείο του Μπεάτο Μαρκολίνο, ενός Δομινικανού μοναχού που είχε τη φήμη άγιου ανθρώπου. Δεν είναι γνωστό κατά πόσο χρησιμοποίησε σχέδια του αδερφού του, Μπερνάρντο, μα σίγουρα αναζήτησε τη συνεργασία ενός άλλου από τα αδέρφια του, του Τζοβάννι Ροσσελλίνο. Στο Φορλί βρίσκεται επίσης ένα ακόμη έργο του Αντόνιο, «Η Παναγία και το Θείο Βρέφος».
Τάφος του Καρδιναλίου της Πορτογαλίας (1461-1466)
thumb|left|«Ταφικό Μνημείο του Καρδιναλίου της Πορτογαλίας» (1461-1466), Σαν Μινιάτο αλ Μόντε στη Φλωρεντία.thumb|right|«Ταφικό Μνημείο του Μπεάτο Μαρκολίνο» (1458), Σαν Τζιάκομο στο Φορλί.Από το 1461 μέχρι το 1466 εργάστηκε για τον Τάφο του Καρδιναλίου της Πορτογαλίας στην Εκκλησία του Σαν Μινιάτο αλ Μόντε στη Φλωρεντία. Το παρεκκλήσιο που το φιλοξενεί αποτέλεσε παραγγελία της βασιλικής οικογένειας, προς τιμήν του Πρίγκιπα Ιακώβου που απεβίωσε ξαφνικά στην ηλικία των 25 ετών. Για τη δημιουργία του συνεργάστηκαν κορυφαίοι καλλιτέχνες τις εποχής, με το αποτέλεσμα να προκύπτει αναπάντεχα ομοιόμορφο και αρμονικό. Ο Αντόνιο, με τη βοήθεια του αδερφού του Μπερνάρντο, σχεδίασε το ταφικό μνημείο. Στο σύμπλεγμα αυτό, χρησιμοποιεί εκ νέου τα ουμανιστικά στοιχεία των προηγούμενων ταφικών μνημείων, ωστόσο σχεδιάζει συνδυάζοντας πλέον στοιχεία δανεισμένα από τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική, πετυχαίνοντας να μεταφράσει το κιαροσκούρο στη γλυπτική και να αποδώσει στο έργο μνημειακό χαρακτήρα χάρις στην τέλεια εναρμόνιση των διάφορων μερών. Το σύμπλεγμα έχει εισαχθεί μπροστά σε μια ταπετσαρία στο πλάι της οποίας υπάρχει ένα παραπέτασμα, με δύο αγγέλους να συγκρατούν πάνω μπροστά από τον τάφο ένα ύφασμα. Το άγαλμα του αποθανόντος έχει τοποθετηθεί πάνω σε μία ψηλή σαρκοφάγο, πλάι στην οποία κάθονται δύο μορφές, ενώ στην μπροστινή όψη του αναγλύφου στη βάση της σαρκοφάγου συναντούμε δύο μονόκερους (αλληγορίες της παρθενίας και εδώ, συνεκδοχικά, της αγνότητας του καρδιναλίου) που υποστηρίζουν μια γιρλάντα. Στις άκρες συναντούμε: μια θανάτωση ταύρου στα αριστερά (εμπνευσμένη από την αρχαία απεικόνιση του θεού Μίθρα, μια αλληγορία του εξημερωμένου πάθους) και στα δεξιά ένα άρμα που οδηγεί μια φτερωτή μορφή (εμπνευσμένη από το Άρμα του θεού Ήλιου και σύμβολο του ανθρώπου που οδηγεί το άρμα της ψυχής καθοδηγούμενος από το πάθος και τη λογική, αμφότερα νεοπλατωνικά θέματα).
Άλλα έργα
thumb|right|«Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής σε παιδική ηλικία» (π.1470), Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης, Νέα Υόρκη. Ακολούθησαν ο Βωμός στην Εκκλησία του Σαν Σεμπαστιάνο νέλλα Κολλετζάτα στο Έμπολι και το πορτραίτο-προτομή του ουμανιστή Ματτέο Παλμιέρι (1406–1475) το 1468. Μετά το θάνατο του αδερφού του, ο Αντόνιο ανέλαβε τη διεύθυνση του οικογενειακού εργαστηρίου. Το 1473 τον συναντούμε στο Πράτο όπου και λάξευσε τον άμβωνα του Καθεδρικού Ναού της πόλεως. Στη Φερράρα κατασκευάζει το Μνημείο Μοναρέλλα στη Βασιλική του Σαν Τζόρτζιο φουόρι λε μούρα (Άγιος Γεώργιος εκτός των τειχών). Στη Νάπολη φιλοτεχνεί τον τάφο της Μαρίας της Αραγωνίας και τη Θεία Γέννηση, αμφότερα στο Παρεκκλήσιο Πικκολομίνι στην Εκκλησία της Σάντ' Άννα ντέι Λομπάρντι, μεταξύ των ετών 1475 και 1490. Στο τάφο συναντούνται εκ νέου θέματα από το μνημείο του Καρδιναλίου της Πορτογαλίας, με τονισμένα τα διακοσμητικά στοιχεία, ώστε να ταιριάζουν στο γούστο της αυλής της Αραγώνας.
Εντφού
μικρογραφία|Η Εντφού σήμερα
Αντόνιο Ροσσελλίνο
Άλλα έργα
Γνωστός επίσης για τα έργα του από τερρακόττα, ο καλλιτέχνης αύξησε και μέσω αυτών τις παραγγελίες και τη φήμη του.
Εντφού
μικρογραφία|Οι πύλες του [[Ναός του Εντφού|ναού του Ώρου-Απόλλωνα.]] Η Εντφού ή Ιντφού ή Έντφου (αραβικά : إدف), γνωστή στην αρχαία Αίγυπτο σαν Μπεχντέτ, από τους αρχαίους έλληνες αποκαλούνταν Απολλινόπολις η μεγάλη. Είναι πόλη της Αιγύπτου, με 133,772 κατοίκους, στη δυτική όχθη του Νείλου, 100 χιλιόμετρα νότια του Λούξορ, βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Έσνα και Ασουάν. Η πόλη είναι γνωστή από την αρχαιότητα για τον ναό του Ώρου όπου οι έλληνες τον ταύτιζαν με τον Απόλλωνα από όπου της έδιναν και το όνομα Απολλινόπολις. Πέντε χλμ από την πόλη βρίσκονται ερείπια αρχαίου οικισμού και πυραμίδων.
Αντόνιο Ροσσελλίνο
Άλλα έργα
thumb|left|190px|«Η Παναγία και το Θείο Βρέφος» (1475), Bode-Museum, Βερολίνο.
Εντφού
Ιστορία
Στην Αιγυπτιακή μυθολογία εδώ ο Ώρος σκότωσε τον Σεθ και στο σημείο εκείνο δημιουργήθηκε ένας οικισμός.
Αντόνιο Ροσσελλίνο
Απεικονίσεις της Παναγίας
Καθώς ο Ροσσελλίνο ανέπτυσσε τις καλλιτεχνικές του δεξιότητες, οι μορφές του απέκτησαν έντονο χαρακτήρα και ισχυρή μορφή. Φιλοτέχνησε διαφορετικές εκδοχές της Παναγίας, δημοφιλές και επαναλαμβανόμενο θέμα της αναγεννησιακής περιόδου. Παράδειγμα αποτελεί ένα ανάγλυφο της Παρθένου με το Θέου Βρέφος (μέσα δεκαετίας 1400) που σήμερα στεγάζεται στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης. Άλλα ανάγλυφα με το ίδιο θέμα βρίσκονται στη Βία ντέλλα Σπάντα στη Φλωρεντία, στο Bode-Museum του Βερολίνου, στο Μουσείο της Βικτώριας και του Αλβέρτου στο Λονδίνο και στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης στην Βιέννη. Ωστόσο το γνωστότερο τέτοιο έργο του είναι ίσως η Μαντόννα Άλτμαν στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Τα ανάγλυφά του με θέμα την Παναγία έχουν γενικά πλούσιο διάκοσμο και σκούρα χρώματα. Τυπικό γνώρισμα των καλλιτεχνών της εποχής του, δείχνει μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια, στις πτυχώσεις των ρούχων, στα φωτοστέφανα και στις μπούκλες των μαλλιών, ενώ οι μορφές τονίζονται απαλά με πινελιές επιχρύσωσης. Γενικά θεωρείται πως συνέχισε την παράδοση του Λούκα ντέλλα Ρόμπια αποδίδοντας έμφαση στη φυσικότητα και στον ανθρώπινο χαρακτήρα της Παρθένου με το Θείο Βρέφος.