cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου
Ο Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου (μαλτέζικα: Kavallier ta' San Ġakbu) είναι ένας προμαχώνας του 16ου αιώνα στη Βαλέτα της Μάλτας, ο οποίος χτίστηκε από το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη. Βρίσκεται μπροστά στο Φρούριο του Αγίου Ιακώβου, μιας μεγάλης σχήματος αμβλείας κατασκευής, που αποτελεί μέρος των Οχυρώσεων της Βαλέτας. Ο Άγιος Ιάκωβος ήταν ένας από τους εννιά προμαχώνες που σχεδιάστηκε να χτιστούν στην πόλη, μολονότι χτίστηκαν μόνο δύο (ο δεύτερος είναι ο πανομοιότυπος Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη). Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Φραντσέσκο Λαπαρέλι, ενώ η κατασκευή του έγινε υπό την εποπτεία του Μαλτέζου βοηθού του Τζιρόλαμο Κασάρ. Ο Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου δεν χρησιμοποιήθηκε ουδέποτε σε κάποια στρατιωτική σύγκρουση, όμως έπαιξε κρίσιμο ρόλο κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Ιερέων το 1775.
Ο Προμαχώνας βρίσκεται στην Πλατεία Καστίλλης, κοντά στον Ξενώνα της Καστίλλης, την Κεντρική Τράπεζα της Μάλτας, το Κοινοβούλιο, το Χρηματιστήριο της Μάλτας και το ταχυδρομείο στο Νταρ Ανόνα. Ο Προμαχώνας αναστηλώθηκε ως μέρος του Σχεδίου της Χιλιετίας της Μάλτας και πλέον αποτελεί ένα πολιτιστικό κέντρο γνωστό ως «Spazju Kreattiv» (δηλ. Δημιουργικός Χώρος).
Μετά από την κατάληψη της Μάλτας, στις αρχές του 19ου αιώνα, από τους Βρετανούς, ο προμαχώνας χρησιμοποιήθηκε ως χώρος διαμονής στρατιωτικών. Πραγματοποιήθηκαν ορισμένες τροποποιήσεις για την εξυπηρέτησή τους, όπως η αντικατάσταση της ράμπας που οδηγούσε στην οροφή από μια σκάλα και η αύξηση του αριθμού των δωματίων με την οικοδόμηση μιας τοξωτής κατασκευής στο χώρο του ισογείου. Έγιναν ακόμη αλλαγές για την καλύτερη καταπολέμηση της υγρασίας.
Αργότερα, ανασκάφηκαν δύο δεξαμενές μέσα στον προμαχώνα για την αποθήκευση νερού από το Υδραγωγείο Γουίγκνακουρτ. Ο προμαχώνας χρησιμοποιήθηκε με αυτόν τον τρόπο για την υδροδότηση όλης της πόλης της Βαλέτας.
Το 1853, έγινε μια πρόταση για κατεδάφιση του προμαχώνα προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για την κατασκευή νοσοκομείου, αλλά το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε.
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το κτίριο χρησιμοποιήθηκε, επίσης, ως αποθηκευτικός χώρος βομβών, ενώ ο επάνω όροφός του εξελίχθηκε σε κατάστημα τροφίμων για τις δυνάμεις Ναυτικού, Στρατού και Αεροπορίας που βρίσκονταν στο νησί.
Χουλούφ
Το Χουλούφ είναι ένα χωριό στο δήμο Κετσιλί στην επαρχία Σαμκίρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου
Στη δεκαετία του 1970, το Κυβερνητικό Τυπογραφείο της Μάλτας μεταφέρθηκε από το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου στον Προμαχώνα του Αγίου Ιακώβου και παρέμεινε εκεί μέχρι να καταλήξει τελικά στις νέες εγκαταστάσεις του στη Βιομηχανική Ζώνη της Μάρσα, το 1996.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλέτα
Χουλούφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμκίρ
Χρυσόστομος Λαυριώτης
Ο Χρυσόστομος Λαυριώτης (1856-1908) ήταν ηγούμενος στο Άγιον Όρος από τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης.
Βίος
Ο Χρυσόστομος Λαυριώτης γεννήθηκε το έτος 1856 στη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης. Μετέβη με το πατέρα του στην Ιερουσαλήμ και επιστρέφει στη γενέτειρά του για να ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του. Παραμένει για λίγο χρονικό διάστημα στο κελλί Ευαγγελισμός της Θεοτόκου στις Καρυές. Αποστέλλεται από τη Μεγίστη Λαύρα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης απ' όπου αποφοιτά αριστούχος. Επανέρχεται στην Μεγίστη Λαύρα και διορίζεται βοηθός και έπειτα Σχολάρχης της Αθωνιάδος Σχολής (1886-1889) και αργότερα αρχιγραμματέας της Ιεράς Κοινότητας (1889-1894) Χειροτονήθηκε προεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ' όταν ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Εξελέγη προϊστάμενος-προηγούμενος (1897) και υπηρέτησε τη Λάυρα ως Επίτροπος και Αντιπρόσωπος. Υπήρξε μέλος της φιλεκπαιδευτικής αδελφότητας Μαδυτινών και της Εταιρείας Μεσαιωνικών Σπουδών της Κωνσταντινούπολης.
Η δολοφονία του
Κατά την μετάβασή του για την εορτή των Χριστουγέννων στην Μ. Λαύρα, στις 22 Δεκεμβρίου 1908 δολοφονήθηκε στα όρια της Ι. Μ. Ιβήρων. Σχετικά με τα αίτια της δολοφονίας του ο υποτακτικός του δόκιμος Αλέξανδρος που τον συνόδευε διατύπωσε την άποψη πως ο Χρυσόστομος υπήρξε θύμα του Κελλιώτικού ζητήματος, δηλαδή της εξάρτησης του μεγάλου αριθμού των μοναχών από την Ι.Μ. Μ.Λαύρας.
Πηγές
''
Χρυσοστομος Λαυριωτης Χρυσοστομος Λαυριωτης
Λαδικού Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Λαδικού Φθιώτιδας
Η Λαδικού, είναι μικρός οικισμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου, η οποία βρίσκεται στα όρια του νομού με την Ευρυτανία και την περιοχή του Προυσού. Απέχει 48 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 34,5 χλμ. Β. από το Θέρμο και 17 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Προυσό. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Χαλικίου Αμβρακίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Χαλίκι, τη Δάφνη και τη Νεροσύρτης αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Χαλικίου Αμβρακίας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 16 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1892-1893
Το 1892-1893 διοργανώθηκε το πέμπτο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Σάντερλαντ κατέκτησε το πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχή φορά, αφήνοντας την Πρέστον Νορθ Εντ στην δεύτερη θέση. Αυξήθηκε η συμμετοχή στις δεκάξι ομάδες από δεκατέσσερις της προηγούμενης σεζον 1891-1892. Για πρώτη φορά πήραν μερος η Νότιγχαμ Φόρεστ, η Γουένσντεϊ και η Νιούτον Χελθ γνωστή όπως θα μετονομαστεί το 1902 σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Βαθμολογία
1Έπαιξε αγώνα μπαράζ με την Ντάργουεν και υποβιβάστηκε.
2Έπαιξε αγώνα μπαράζ με την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ και υποβιβάστηκε.
3Έπαιξε αγώνα μπαράζ με την Σμολ Χελθ που αργότερα ονομάστηκε Μπέρμιγχαμ Σίτι και παρέμεινε στην κατηγορία.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Record (εφημερίδα)
Η Record είναι πορτογαλική αθλητική εφημερίδα, ιδρυθείσα από τον Μανουέλ Ντίας, με εκδοτική έδρα τη Λισαβόνα. Παρά το γεγονός πως ασχολείται με την πλειονότητα των αθλημάτων, ωστόσο, το ποδόσφαιρο αποτελεί το κύριο αντικείμενο ενασχόλησής της, ενώ, επίσης, αποτελεί σχεδόν το μοναδικό άθλημα το οποίο προβάλλεται στο εξώφυλλό της.
Ιστορία
Το 1988, η Record ιδιωτικοποιήθηκε και εξαγοράστηκε από την εταιρεία Projectos e Estudos de Imprensa (PEI), η οποία, επίσης, κατέστη ιδιοκτήτης της εφημερίδας Diário Popular, κατά τη διάρκεια της αμέσως επόμενης χρονιάς. Επικεφαλής της εταιρείας ήταν ο Πέντρο Σαντάνα Λόπες, ο οποίος ήταν μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η Record ξεκίνησε να εκδίδεται σε καθημερινή βάση, από Δευτέρα έως Κυριακή, ενώ η εφημερίδα εξαγοράστηκε από την εταιρεία Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Cofina. Το 2005, η Record προχώρησε στη δημιουργία ενός βραβείου γνωστού ως «Βραβείο Αρτούρ Αγκοστίνιο», εις μνήμην του Αρτούρ Αγκοστίνιο, το οποίο απονέμεται στο πρόσωπο της χρονιάς σε επίπεδο αθλητισμού.
Κυκλοφορία
Το 2007, η Record ήταν η τρίτη σε επίπεδο πωλήσεων πορτογαλική εφημερίδα, με κυκλοφορία της τάξεως των 74.000 αντιτύπων. Η εφημερίδα ισχυριζόταν πως ήταν η σημαντικότερη σε πωλήσεις πορτογαλική εφημερίδα, με κυκλοφορία της τάξεως των 62.245 αντιτύπων, το 2011, καθώς και πως διέθετε την κορυφαία ιστοσελίδα μεταξύ των πορτογαλικών αθλητικών εφημερίδων, με 216 εκατομμύρια αναγνώσεις καταγεγραμμένες τον Μάιο του 2012. Κατά την περίοδο μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2013, η εφημερίδα είχε κυκλοφορία της τάξεως των 50.886 αντιτύπων.
Ομάδα της Χρονιάς
Από το 2012, η Record διοργανώνει το βραβείο της Ομάδας της Χρονιάς, το οποίο απονέμεται στους κορυφαίους έντεκα παίκτες του ημερολογιακού έτους της Πριμέιρα Λίγκα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Λισαβόνα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Πορτογαλία Κατηγορία:Εφημερίδες στην πορτογαλική γλώσσα Κατηγορία:Αθλητικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Πορτογαλία Κατηγορία:Αθλητικές εφημερίδες
Παλαιό Μουσικό Λύκειο (Ρούσε)
εναλλ.=Κτήριο Νομισματικού Μουσείου, πρώην Μουσικό Λύκειο της Ρούσε|μικρογραφία|Κτήριο Νομισματικού Μουσείου, πρώην Μουσικό Λύκειο της [[Ρούσε]] Το Παλαιό Μουσικό Λύκειο είναι ένα ιστορικό κτίριο στη Ρούσε της Βουλγαρίας, που βρίσκεται στην οδό Μπορισόβα 33, το οποίο πρόκειται να γίνει ιδιωτικό νομισματικό μουσείο και πολιτιστικό κέντρο. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης, με μεγάλες εργασίες να έχουν ήδη ολοκληρωθεί από το 2019.
Ιστορία
Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1900-1901 από την προτεσταντική κοινότητα της Ρούσε για να χρησιμοποιηθεί από τη Γερμανική Προτεσταντική Σχολή, καθώς και για να φιλοξενήσει το οικοτροφείο, το νηπιαγωγείο και το ορφανοτροφείο. Τα χρήματα (συνολικά 320.000 γερμανικά χρυσά μάρκα) εξασφαλίστηκαν από τον τοπικό πάστορα Θίοντορ Γουόντερμαν. Το τετραώροφο κτίσμα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ούντο Ριμπάου και η κατασκευή επιτηρούταν από τους μηχανικούς Τοντόρ Τόνεϊ και Μέρμπαχ. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός είναι εκλεκτικός, συνδυάζοντας στοιχεία νεοκλασικής και γοτθικής αναβίωσης και επιρροές από τη Βόρεια Ευρώπη.
Έχοντας υποστεί σοβαρή ζημιά από τον σεισμό του Βουκουρεστίου το 1977, παρόλο που ενισχύθηκε, το κτίριο εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια ως ερείπιο έως ότου αποκτήθηκε από δημοπρασία από τους αδελφούς Μπομπόκοβ τον Απρίλιο του 2007. Οι δύο αδελφοί πρόκειται να επενδύσουν 1.000.000 ευρώ στην ανακατασκευή του κτιρίου και υποχρεούνται να το μετατρέψουν σε πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κέντρο. Το 2017, η ανακαίνιση άρχισε να μετατρέπει το κτίριο σε ιδιωτικό μουσείο. Ακριβώς δίπλα στο παλαιό σχολείο βρίσκεται η Βαπτιστική Εκκλησία της Ρούσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια Κατηγορία:Μουσικά σχολεία
Αμπελοχώρι Τρικάλων
Το Αμπελοχώρι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καστανιάς, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Το Αμπελοχώρι είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Καλαμπάκας και νοτιοανατολικά της διάβασης της «Κατάρας», στις νότιες όχθες του Μαλακασιώτη ποταμού (παραπόταμου του Πηνειού) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 800. Απέχει 62 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων (μέσω Καστρακίου). Η τοπική κοινότητα Αμπελοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,193 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μποροβίκος και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστανέας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μποροβίκου. Το 1928 μετονομάστηκε σε Καρποχώρι και το 1929 σε Αμπελοχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστανιάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καστανιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Τζινιάγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Χρήστος Καπετανόπουλος
Ο Χρήστος Καπετανόπουλος ήταν σημαντικός Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Βέτρινα (Νέο Πετρίτσι) Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
O Jogo
Η O Jogo είναι πορτογαλική καθημερινή αθλητική εφημερίδα, με εκδοτική έδρα το Πόρτο.
Ιστορία
Η O Jogo κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 22 Φεβρουαρίου 1985, από την εταιρεία Jornal de Notícias με έδρα το Πόρτο, ενώ θεωρείται ως φίλα προσκείμενη στην ΦΚ Πόρτο, γεγονός το οποίο έχει οδηγήσει στο να της ασκηθεί κριτική από την Μπενφίκα, αν και θεωρείται πως καλύπτει το κενό που αφήνουν οι υπόλοιπες δύο εθνικής κυκλοφορίας αθλητικές εφημερίδες, η A Bola και η Record. Η O Jogo, επίσης, διαθέτει μία έκδοση με τόπο έκδοσης την Λισαβόνα.
Κυκλοφορία
Η κυκλοφορία της O Jogo ήταν της τάξεως των 34.837 αντιτύπων το 2002, 40.677 αντιτύπων το 2003 και 49.809 αντιτύπων το 2004. Η κυκλοφορία της εφημερίδας ήταν της τάξεως των 44.878 αντιτύπων το 2005, 41.473 αντιτύπων το 2006 και 35.976 αντιτύπων το 2007. Η κυκλοφορία της για το 2010 ήταν της τάξεως των 28.900 αντιτύπων.
Ομάδα της Χρονιάς
Με σημείο εκκίνησης το 2012, η O Jogo διοργανώνει το βραβείο της Ομάδας της Χρονιάς, το οποίο απονέμεται στους κορυφαίους έντεκα παίκτες του ημερολογιακού έτους της Πριμέιρα Λίγκα.
Νίψα Έβρου
Η Νίψα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 180 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η αρχική θέση του χωριού ήταν 5 χλμ. ΒΔ. της σημερινής τοποθεσίας και την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Δομούζ Δερέ. Κατοικούσαν κυρίως Βούλγαροι οι οποίοι μετακινήθηκαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών οπότε άρχισαν να εγκαθίστανται στο χωριό Πόντιοι πρόσφυγες και Σαρακατσάνοι όπως και στην ευρύτερη περιοχή (Πεύκα και Αετοχώρι). Μετά τον εμφύλιο το χωριό άρχισε να ερημώνει και οι κάτοικοί του μεταξύ 1947 και 1950 μετακινήθηκαν στον σημερινό οικισμό.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατο της περιοχής είναι η μεταβυζαντινή τρίκλιτη εκκλησία αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου που βρίσκεται στο παλιό χωριό και αποτελούσε την ενοριακή εκκλησία του. Πρόκειται για βασιλική με ξύλινη δίρριχτη στέγη και κεραμοσκεπή καθώς και ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο.
Στα βόρεια και κοντά στο παλιό χωριό βρίσκεται λίμνη που σχηματίζεται από υδροταμιευτήρα καθώς και ο Δρυμός Νίψας που εντάσσεται στο "Νότιο δασικό σύμπλεγμα Έβρου" και είναι χαρακτηρισμένο ως βιότοπος Natura.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά αποτελεί την τοπική κοινότητα Νίψης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τραϊανούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 370 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Σουβάουκι
Το Σουβάουκι (πολωνικά: Suwałki, προφορά: [suˈvau̯kʲi], λιθουανικά: Suvalkai, γίντις: סואוואַלק) είναι πόλη στη βορειοανατολική Πολωνία, με πληθυσμό 69.210 κατοίκους (2011). Είναι πρωτεύουσα του Πόβιατ Σουβάουκι και ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε. Μέχρι το 1999 ήταν έδρα του Βοεβοδάτου Σουβάουκι. Το Σουβάουκι είναι πρωτεύουσα της περιοχής Σουβάουκι. Απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Λιθουανία. Ο ποταμός Τσάρνα Χάντσα διέρχεται από την πόλη.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη αναφορά στο χωριό γίνεται στο τέλος του 17ου αιώνα, όταν στην περιοχή υπήρχε ένα ερημητήριο των Καμαλντολέζων μοναχών (1682-1690). Το χωριό βρισκόταν επί της εμπορικής οδού ανάμεσα στο Καλίνινγκραντ και το Γκρόντνο. Απέκτησε δικαιώματα δήμου το 1720 από τον Αύγουστο Β΄ τον Δυνατό και εξελίχθηκε σε τοπικό κέντρο εμπορίου. Το 1796, μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, έγινε τμήμα της Νέας Ανατολικής Πρωσίας. Μετά το 1815, οπότε και έγινε τμήμα του υποτελούς Βασιλείου της Πολωνίας, η πόλη άκμασε και το 1872 έγινε η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του. Η πόλη ανακατασκευάστηκε και κτίστηκαν νέα μεγάλα δημόσια και θρησκευτικά κτίρια. Επίσης ο σιδηρόδρομος που ένωνε την Αγία Πετρούπολη με τη Βαρσοβία περνούσε από την πόλη.
Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη δημιουργία της ανεξάρτητης Πολωνίας, η πόλη έγινε αντικείμενο φιλονικίας μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας και τον Ιούλιο του 1920, κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου η πόλη κατελήφθη για λίγο από τους Λιθουανούς. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου η πόλη ήταν πολυπολιτισμική και σε αυτήν κατοικούσαν Πολωνοί, Εβραίοι, Γερμανοί, Ρώσοι, Ουκρανοί και Λευκορώσοι. Η πόλη ήταν σημαντικό εμπορικό και εκπαιδευτικό κέντρο, ήπια βιομηχανοποιημένη και έδρα μίας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές φρουρές στη χώρα.
Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη κατελήφθη από τους Σοβιετικούς στις 24 Σεπτεμβρίου 1939. Με το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ η περιοχή δόθηκε στη Γερμανία. Όλοι οι Εβραίοι της πόλης απελάθηκαν και κατασκευάστηκε στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου υπολογίζεται ότι 30.000 με 46.000 Σοβιετικοί αιχμάλωτοι έχασαν τη ζωή τους. Η πόλη απελευθερώθηκε από τους Σοβιετικούς τον Οκτώβριο του 1944 έπειτα από μακροχρόνια μάχη που προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στην πόλη. Μετά τον πόλεμο η πόλη έγινε βιομηχανικό κέντρο αλλά δεν έφτασε στην προπολεμική ακμή της. Πλέον η οικονομία της πόλης βασίζεται στην επεξεργασία τροφίμων, την υλοτομία, την υφαντουργία και την παραγωγή οικοδομικών υλικών.
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κύριος δρόμος της πόλης είναι ο οδός Κοστσιούσκι, κατά μήκος της οποίας βρίσκονται νεοκλασικά κτίρια, τρεις εκκλησίες και το πάρκο του Συντάγματος της 3ης Μαΐου. Ανάμεσα στα σπίτια της οδού Κοστσιούσκι βρίσκονται το σπίτι της Μάρια Κονοπνίτσκα, το οικογενειακό σπίτι του Τσέσλαφ Μίλος και το σπίτι του ζωγράφου Άλφρεντ Κοβάλσκι. Η οδός Κοστσιούσκι συνδέεται με την οδό Χουόντνα με την πλατεία Κονοπνίτσκα. Άλλα σημεία ενδιαφέροντος είναι το Πνευματικό Κέντρο της πόλης και το Πάρκο Επιστήμης και Τεχνολογίας Ανατολικής Πολωνίας.
Γύρω από την πόλη βρίσκεται το πάρκο τοπίου Σουβάουκι, το οποίο συστάθηκε το 1976 και περιλαμβάνει αρχέγονα δάση και τη λίμνη Χάντσα, η οποία με βάθος 108 μέτρα είναι η βαθύτερη της Πολωνίας. Επίσης κοντά στην πόλη βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Βίγκρι, το οποίο συστάθηκε το 1989 με στόχο της προστασία της λίμνης Βίγκρι. Στις όχθες της λίμνης βρίσκεται το αναστηλωμένο μοναστήρι των Καμαλντολέζων μοναχών.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Σουβάουκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Τσάρνα Χάντσα
Ο Τσάρνα Χάντσα (πολωνικά: Czarna Hańcza, Чорная Ганча, Juodoji Ančia) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Περιοχής Σουβάουκι της βορειοανατολικής Πολωνίας και της περιοχής Σαπότσκιν της βορειοδυτικής Λευκορωσίας. Είναι γνωστό ότι έχει μεγάλους ογκόλιθους από την Εποχή των Παγετώνων. Πηγάζει από τη λίμνη Χάντσα (η βαθύτερη λίμνη στην Πολωνία με μέγιστο βάθος 108,5 μ.) και διασχίζει τη λίμνη Χάντσα και τη λίμνη Βίγκρι (τοποθεσία του Εθνικού Πάρκου Βίγκρι της Πολωνίας), Είναι παραπόταμος του ποταμού Νέμαν πέρα από τα σύνορα της Λευκορωσίας και της Λιθουανίας. Διασχίζει την πόλη Σουβάουκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ποταμοί της Λευκορωσίας Κατηγορία:Ποταμοί της Λιθουανίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Νέμαν
Καραβάντιος
Ο Καραβάντιος ήταν Ιλλυριός πρίγκιπας από την οικογένεια Λαβεάται, ο μοναδικός νόμιμος γιος του βασιλιά Πλευράτου Γ΄ με την νόμιμη σύζυγο του Ευρυδίκη. Ο ετεροθαλής αδελφός του Γένθιος ήταν ο τελευταίος Ιλλυριός βασιλιάς των Αρδιαίων, πολέμησε μαζί του εναντίον των Επικάριων (168 π.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυριοί Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού
Το Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού (στα ισπανικά: Centro de Estudios de Historia de México Carso, CEHM-Carso) είναι ένα μεξικανικό πολιτιστικό ίδρυμα αφιερωμένο στην έρευνα, τη διατήρηση και τη διάδοση ιστορικών εντύπων και αρχείων του Μεξικού από τον 18ο αιώνα έως τον 20ο αιώνα. Ανήκει στο Ίδρυμα Κάρλος Σλιμ (Fundación Carlos Slim) και βρίσκεται στο Χιμαλίστακ, στα νότια της Πόλης του Μεξικού. Ιδρύθηκε το 1965 από την Condumex.
Το Κέντρο Carso είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της UNESCO. Τα αρχεία του περιέχουν 700 πόρους τεκμηρίωσης – περίπου 2 εκατομμύρια σελίδες – και η βιβλιοθήκη του περιέχει 80.554 βιβλία (18 από αυτά είναι αρχέτυπα). Το κέντρο Carso διαθέτει περίπου 800.000 τεκμήρια.
Ιστορία
Το Κέντρο Carso ιδρύθηκε από την εταιρία Conductores Mexicanos (Condumex) με στόχο τη διάσωση βιβλιογραφικών και τεκμηριωτικών αρχείων μεγάλης ιστορικής αξίας που θα χάνονταν λόγω έλλειψης συντήρησης ή που θα πωλούνταν σε βιβλιοθήκες και αρχεία του εξωτερικού.
Το Κέντρο Carso εγκαινιάστηκε το 1965 από τον Ρικάρντο Γκαρσία Σάινθ. Η πρώτη απόκτηση του κέντρου ήταν μια ιδιωτική συλλογή 10.000 βιβλίων του 19ου αι., η οποία περιελάμβανε αρχεία από την Επισκοπή της Γκουανταλαχάρα και αλληλογραφία μεταξύ πολλών προσωπικοτήτων που συμμετείχαν στην ανεξαρτησία του Μεξικού.
Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο αποτελούνταν από διανοούμενους όπως ο Χεσούς Ρέγιες Χερόλες, ο Ιγνάσιο Μπερνάλ, ο Σίλβιο Ζαβάλα, ο Αντόνιο Μαρτίνεθ Μπαέζ, ο Αλφόνσο Νοριέγκα, μεταξύ άλλων.
Μερικά από τα αντικείμενα συλλογής του Kέντρου Carso δωρίστηκαν στην κυβέρνηση του Μεξικού, όπως η επιστολή προκήρυξης του Μεξικανικού Συντάγματος του 1917, υπογεγραμμένη από τον Βενουστιάνο Καράνσα ή το ημερολόγιο του Μεξικανού πολιτικού και ιστορικού Κάρλος Μαρία ντι Μπουσταμάντε.
Το 1976, το Κέντρο Carso δέχτηκε τους πρώτους εκπαιδευόμενους από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού και ορισμένους από αυτούς είναι σήμερα επιφανείς ερευνητές.
Βιβλιοθήκες
Η βιβλιοθήκη του Κέντρου Carso διαθέτει 80.554 τόμους βιβλίων. Μερικές από τις ιδιαίτερες συλλογές αφορούν τις ακόλουθες βιβλιοθήκες:
Αμερικανικά αρχέτυπα
Τα λεγόμενα αμερικανικά αρχέτυπα είναι εκείνα τα κείμενα που τυπώθηκαν όταν πρωτοεμφανίστηκε η τυπογραφία που στην περίπτωση του Μεξικού ήταν το 1534. Για το Κέντρο Carso η συλλογή αυτών των κειμένων αφορούν συνολικά 18 αρχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα ανά χώρα Κατηγορία:Ανθρωπολογικά μουσεία ανά χώρα Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μεξικό
Γκοντακσάρ
Το Γκοντακσάρ (επίσης, Αγκαμπεκαλάντζ και Αγκαμπεκαλίντζ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Ταρτάρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ταρτάρ
Τρίστραμ Σάντυ
Ο Στερν ήταν πολυμαθής και αυτό αντανακλάται στο μυθιστόρημα. Ο τρόπος γραφής χαρακτηρίζεται από παρεκβάσεις, αμφίσημες λέξεις και σχεδιαστικές τεχνικές. Πολλές από τις παρομοιώσεις του, για παράδειγμα, θυμίζουν τους μεταφυσικούς ποιητές του 17ου αιώνα και το μυθιστόρημα στο σύνολό του, το οποίο εστιάζει στα προβλήματα της γλώσσας είναι μια συνεχής αναφοράς στο δοκίμιο του Τζον Λοκ σχετικά με την ανθρώπινη κατανόηση. Ο Στερν ενσωμάτωσε στον Τρίστραμ Σάντυ πολλά χωρία σχεδόν κατά λέξη από άλλα έργα, όπως την Ανατομία της Μελαγχολίας του Ρόμπερτ Μπάρτον, το Περί Θανάτου του Φράνσις Μπέικον, από έργα του Ραμπελαί και πολλά άλλα και τα αναδιέταξε για να τους δώσει νέα σημασία στον Τρίστραμ Σάντυ. Ο Τρίστραμ Σάντυ θεωρήθηκε ιδιαίτερα πρωτότυπος και τα χωρία αυτά δεν έγιναν αντιληπτά παρά μόνο μετά τον θάνατο του Στερν.
Αν και όπως υποδηλώνει ο τίτλος του βιβλίου αυτό αποτελεί μια αυτοβιογραφία του Τρίστραμ Σάντυ, ένα από τα κεντρικά αστεία του μυθιστορήματος είναι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτα με απλό τρόπο και προσθέτει επεξηγηματικές ιστορίες που εκτρέπουν από την κεντρική ιστορία ώστε να προστεθεί πλαίσιο και χρωματισμός στην αφήγηση σε τέτοιο βαθμό που η γέννηση του Τρίστραμ περιγράφεται στο τρίτο κεφάλαιο. Στη συνέχεια, πέρα από τον Τρίστραμ, άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες είναι οι γονείς του, ο θείος Τόμπυ, ο υπηρέτης του Τόμπυ, Τριμ, και πολυάριθμοι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως ο γιατρός, ο πάστορας και η Σουζάννα.
Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ είχε πει ότι το Τρίστραμ Σάντυ ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα που είχαν γραφτεί.
Ελληνική έκδοση
Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι, κυρίου από σόι σε μετάφραση της Έφης Καλλιφατίδη από τις εκδόσεις Gutenberg (2005).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1893-1894
Το 1893-1894 διοργανώθηκε το έκτο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Άστον Βίλα κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία της, αφήνοντας δεύτερη την πρωταθλήτρια της προηγούμενης σεζόν 1892-1893 Σάντερλαντ. Για πρώτη φορά πήρε μερος στην πρώτη κατηγορία η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.
Στο τέλος του πρωταθλήματος υπήρξε μπαράζ ανάμεσα στις τρεις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας, με τις τρεις πρώτες της δεύτερης κατηγορίας.
Βαθμολογία
1Έπαιξε αγώνα μπαράζ με την Νοτς Κάουντι και παρέμεινε στην κατηγορία.
2Έπαιξε αγώνα μπαράζ με την Σμολ Χελθ που αργότερα ονομάστηκε Μπέρμιγχαμ Σίτι και υποβιβάστηκε.
3Έπαιξε αγώνα μπαράζ με την Λίβερπουλ και υποβιβάστηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Γιάννης Κούτρας
Ο Γιάννης Κούτρας (Αιδηψός, 31 Μαΐου 1955) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Μάικλ Λουέλιν-Σμιθ
Ο Σερ Μάικλ Λουέλιν-Σμιθ ΔΒΒΤ ΤΑΜΓ (αγγλικά: Sir Michael John Llewellyn-Smith) (25 Απριλίου 1939 ) είναι Βρετανός συνταξιούχος διπλωμάτης και ακαδημαϊκός. Διετέλεσε Πρέσβης στην Πολωνία από το 1991 έως το 1996 και Πρέσβης στην Ελλάδα από το 1996 έως το 1999. Είναι Επισκέπτης Καθηγητής στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Βασιλικού Κολεγίου του Λονδίνου.
Γιάννης Κούτρας
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Μάικλ Λουέλιν-Σμιθ
Πρώιμη ζωή
Ο Λουέλιν-Σμιθ σ πούδασε στο Κολέγιο Ουέλινγκτον, μια ανεξάρτητη σχολή στο Κρόουθορν του Μπέρκσιρ. Παρακολούθησε το Nιού Κόλετζ της Οξφόρδης, όπου σπούδασε κλασική και αρχαία ιστορία και φιλοσοφία.
Διπλωματική σταδιοδρομία
Ο Λουέλιν-Σμιθ εντάχθηκε στη Διπλωματική Υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας το 1970. Στις 29 Μαρτίου 1980, διορίστηκε Γενικός Πρόξενος στην Αθήνα.
Γραπτά
Το 1965, δημοσίευσε το The Great Island: A Study of Crete. Το 1973, δημοσίευσε το βιβλίο Ionian Vision: Greece in Minor Asia, 1919-1922 σχετικά με τη Μικρά Ασία. Το 2004, δημοσίευσε το Athens: A Cultural and Literary History.
Kyodai Mahjongg
Το Kyodai Mahjongg είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ που δημιουργήθηκε και κυκλοφόρησε από τη Cyna Games για τον Προσωπικό υπολογιστή την 1η Μαΐου του 1997.
Υποδοχή
Το παιχνίδι δέχτηκε θετική υποδοχή. Τα έτη 2002 και 2003 κέρδισε από τα Shareware Industry Awards το βραβείο Καλύτερο Παιχνίδι Μη-Δράσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1997 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για PC Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Σαλίφ Ντιαό
Ο Σαλίφ Αλαζάν Ντιαό (Salif Alassane Diao, 10 Φεβρουαρίου 1977) είναι Σενεγαλέζος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως επιθετικός μέσος. Ο Ντιαό άρχισε την καριέρα του στο Μονακό, αλλά δεν απέκτησε μόνιμη θέση και έτσι πήγε στη Σεντάν το 2000. Ο Ντιαό κέρδισε τις εντυπώσεις στο Μουντιάλ του 2002 με την εθνική ομάδα της Σενεγάλης, η οποία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, και πολλές αγγλικές ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ ενδιαφέρθηκαν να τον αγοράσουν. Τελικά τον απέκτησε η Λίβερπουλ για 5 εκατομμύρια λίρες το 2002. Όμως η πορεία του στη Λίβερπουλ δεν ήταν επιτυχημένη και δόθηκε δανεικός στις Μπέρμιγχαμ Σίτι, Πόρτσμουθ και Στόουκ Σίτι. Το 2007 αποκτήθηκε από τη Στόουκ, την οποία βοήθησε να ανέβει στη Πρέμιερ Λιγκ το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ.
Γεωργιανή καλλιγραφία
εναλλ.=Ναύλωση που εκδόθηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ της Γεωργίας|μικρογραφία|Ναύλωση που εκδόθηκε από τον βασιλιά [[Γεώργιος Ε΄ της Γεωργίας|Γεώργιο Ε΄ της Γεωργίας]] Η Γεωργιανή καλλιγραφία (ქართული კალიგრაფია kartuli k'aligrapia) είναι μια μορφή καλλιγραφίας ή καλλιτεχνικής γραφής της γεωργιανής γλώσσας χρησιμοποιώντας τα τρία συστήματα γραφής της Γεωργίας.
Ιστορία
Η Γεωργία έχει μια αιώνια παράδοση καλλιγραφικής σχολής. Χειρόγραφα βιβλία από τους πρώτους αιώνες έγιναν πολιτιστικό και εθνικό φαινόμενο στη Γεωργία. Ο Χριστιανισμός είχε διαδραματίσει τεράστιο ρόλο στη γεωργιανή λογοτεχνική ζωή από τότε που η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία και οι μοναχοί της συνέβαλαν με τη ζωή τους στη γεωργιανή γραφή δημιουργώντας χειρόγραφα και όλα τα ιστορικά αρχεία για το γεωργιανό έθνος.
Κάθε χρόνο στις 14 Απριλίου, η Γεωργία γιορτάζει την «Ημέρα της Γεωργιανής γλώσσας». Αυτή τη μέρα διοργανώνονται διαγωνισμοί καλλιγραφίας, οι νικητές ονομάζονται και απονέμονται βραβεία στους καλύτερους καλλιγράφους στο Εθνικό Κέντρο Χειρογράφων της Γεωργίας.
Η Γεωργιανή καλλιγραφία δημιουργήθηκε επίσης ενεργά εκτός της Γεωργίας. Οι Γεωργιανοί δημιούργησαν καλλιγραφικά, θρησκευτικά και λόγια έργα στα ακόλουθα μέρη:
Μέσα στη Γεωργία, το Βασίλειο των Ιβήρων, που είναι το πολιτιστικό κέντρο της χώρας, είχε δημιουργήσει τους καλύτερους δασκάλους της γεωργιανής καλλιγραφίας, τέχνης, λογοτεχνίας και αρχιτεκτονικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιγραφία
Sanyo
Η Sanyo Electric Co., Ltd. (三洋電機株式会社 San'yō Denki Kabushiki-gaisha) (στυλιζαρισμένη ως SANYO) είναι μείζων Γιαπωνέζικη εταιρεία ηλεκτρονικών προϊόντων και πρώην μέλος των Fortune Global 500. Οι εγκαταστάσεις της βρίσκονταν στο Μοριγκούτσι της Οσάκα, στην Ιαπωνία. Η Sanyo είχε πάνω από 230 θυγατρικές. Τα προϊόντα της εταιρείας στην Ελλάδα διανεμήθηκαν από την Τρόπαια Συμμετοχική.
Στις 21 Δεκεμβρίου 2009, η Panasonic Corporation απέκτησε το 50.2% της Sanyo, έναντι 400 δισεκατομμυρίων γιεν (€3.3 δισεκατομμύρια), κάνοντας την Sanyo θυγατρική της Panasonic. Τον Απρίλιο του 2011, η Sanyo έγινε εξ ολοκλήρου θυγατρική της Panasonic, με τα περιουσιακά της στοιχεία ενσωματωμένα στο χαρτοφυλάκιο της τελευταίας.
Η αρχή
Η Sanyo ιδρύθηκε όταν ο Τόσιο Ιούε (井植 歳男 Iue Toshio, 1902–1969), ο κουνιάδος του Κονόσουκε Ματσούσιτα και πρώην υπάλληλος της Matsushita, δανείστηκε ένα αχρησιμοποίητο εργοστάσιο της Matsushita το 1947 και το χρησιμοποίησε για να κατασκευάσει λαμπτήρες με γεννήτρια ποδηλάτων. Η Sanyo συστήθηκε το 1949. Το 1952 έφτιαξε το πρώτο πλαστικό ραδιόφωνο της Ιαπωνίας και το 1954 το πρώτο πλυντήριο ρούχων της Ιαπωνίας. Το όνομα της εταιρείας σημαίνει τρεις ωκεανοί στην γιαπωνέζικη γλώσσα, αναφερόμενο στη φιλοδοξία του ιδρυτή να πωλεί τα προϊόντα του παγκοσμίως στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό.
Συνεταιρική κουλτούρα δεκαετίας 1990
Ένα άρθρο σχετικά με το "Στυλ Sanyo" που γράφτηκε το 1992, περιγράφει τη χρήση εκτεταμένης διαδικασίας κοινωνικοποίησης για νέους υπαλλήλους, έτσι ώστε να εγκλιματιστούν στην συνεταιρική κουλτούρα της Sanyo. Οι νέοι υπάλληλοι συμμετέχουν σε πεντάμηνο πρόγραμμα κατά το οποίο τρώνε μαζί και κοιμούνται μαζί σε καταλύματα. Μαθαίνουν τα πάντα, από τις βασικές απαιτήσεις εργασίας έως τις προσδοκίες της εταιρείας για προσωπική περιποίηση και τον κατάλληλο τρόπο ντυσίματος για συναδέλφους και ανώτερους.
Τεχνολογικά, έχουν υπάρξει καλοί δεσμοί μεταξύ των εταιρειών Sanyo και Sony, με την πρώτη να υποστηρίζει τη μορφή βίντεο Betamax από την εφεύρεση του έως τα μέσα της δεκαετίας του '80 (ο καλύτερος πωλητής βίντεο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1983 ήταν το Sanyo VTC5000), παράλληλα με την παραγωγή της μορφής βίντεο VHS για την μάρκα Fisher κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και αργότερα υιοθετώντας την εξαιρετικά επιτυχημένη μορφή βιντεοκάμερας Video8. Πιο πρόσφατα, όμως, η Sanyo αποφάσισε να μην υποστηρίξει τη μορφή της Sony, τον δίσκο Blu-Ray και, αντ 'αυτού, υποστήριξε το HD DVD της Toshiba. Αυτό τελικά απέτυχε, καθώς το Blu-Ray της Sony θριάμβευσε.
Στη Βόρεια Αμερική, η Sanyo κατασκεύασε κινητά τηλέφωνα CDMA αποκλειστικά για το εμπορικό σήμα Sprint PCS της Sprint στις Ηνωμένες Πολιτείες και για την Bell Mobility στον Καναδά.
Τηλεοράσεις
Η Panasonic Corporation επανέφερε τη μάρκα Sanyo στην Ινδία, με την κυκλοφορία της σειράς τηλεοράσεων Sanyo LED στις 8 Αυγούστου 2016. Στις 11 Ιουλίου 2017 η Sanyo λάνσαρε τη σειρά Smart TV στο Amazon Prime Day. Τον Αύγουστο του 2017, η Sanyo παρουσίασε τη σειρά τηλεοράσεων LED NXT αποκλειστικά στο Flipkart. Τον Δεκέμβριο του 2017, η Sanyo εισήγαγε την premium σειρά 4K Smart TV σε 2 μεγέθη - 49 ίντσες και 55 ίντσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας
Ιμπραήμ Μπαλαμπάν
Ο Ιμπραήμ Μπαλαμπάν (γεν. το 1921 – 9 Ιουνίου 2019 ) ήταν Τούρκος ζωγράφος.
Νεανικά χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο χωριό Σετσκιόι της περιφέρειας Οσμανγκάζι στην επαρχία της Προύσας. Οι γονείς του δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει περαιτέρω την εκπαίδευσή του, αφού ολοκλήρωσε την τρίτη τάξη στο μοναδικό δημοτικό σχολείο του χωριού. Ο Μπαλαμπάν διαμαρτυρήθηκε για την απόφαση των γονέων του να διακόψουν την εκπαίδευσή του και αρνήθηκε να εργαστεί. Έτσι μέχρι την ηλικία των 15 ετών αφιερώθηκε στη συγγραφή και την ζωγραφική.
Το 1937, στην ηλικία των 16 ετών, ο Μπαλαμπάν καταδικάστηκε σε έξι μήνες στη φυλακή της Προύσας και του επιβλήθηκε πρόστιμο για την καλλιέργεια κάνναβης, ένα έγκλημα που φέρεται ότι δεν διέπραξε. Έπειτα, η ποινή του αυξήθηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης, επειδή δεν μπόρεσε να καταβάλει το πρόστιμο. Στη φυλακή εργάστηκε ως κουρέας για να κερδίσει χρήματα.
Μετά την πρώτη του φυλάκιση, καταδικάστηκε για δεύτερη φορά με την κατηγορία της δολοφονίας ενός πρώην κρατούμενου και στάλθηκε αυτή τη φορά στη φυλακή του νησιού Ιμραλί, όπου παρέμεινε μέχρι το 1947. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε πίσω στη φυλακή της Προύσας. Το 1950, ο Μπαλαμπάν αποφυλακίστηκε στο πλαίσιο μίας γενικής αμνηστίας. Μετά το τουρκικό πραξικόπημα του 1960, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής χούντας το 1961, φυλακίστηκε για έξι μήνες, αυτή τη φορά για τον πολιτικό χαρακτήρα των έργων του.
Είχε δύο γιους και μία κόρη. Ο μεγαλύτερος γιος του, Χασάν Ναζίμ Μπαλαμπάν, είναι επίσης ζωγράφος.
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες πριν το θάνατό του, νοσηλευόταν στο νοσοκομείο λόγω τραυματισμού, όπου και πέθανε λόγω κάποιων επιπλοκών που επέφεραν την πολλαπλή ανεπάρκεια οργάνων.
Καριέρα
Κατά την παιδική του ηλικία, ο Μπαλαμπάν για τη δημιουργία χαρακτήρων στους πίνακές του χρησιμοποίησε τις μορφές του πατέρα και του παππού του στην αγροτική καθημερινότητα, αγρότες σε γάμους και πανηγύρια, παιδιά και βόδια. Αναπαράστησε τοπία με αγρούς, κήπους, καλλιέργειες και σκηνές της ζωής του χωριού.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην φυλακή της Προύσας συνάντησε τον Τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, ο οποίος εξέτιε δεκαετή ποινή φυλάκισης για το πολιτικό περιεχόμενο της ποίησής του. Ο Χικμέτ, ο οποίος συνήθιζε να ζωγραφίζει στην φυλακή, ανακάλυψε το ταλέντο του Μπαλαμπάν και του έδωσε όλα τα χρώματα και τα πινέλα, ενθαρρύνοντας τον να συνεχίσει τη ζωγραφική. Κατά τα έτη φυλάκισής του, επηρεάστηκε από τον Χικμέτ, ο οποίος ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερος του, και τον οποίο αποκαλούσε «Ποιητή μπαμπά» (στα τούρκικα: Şair Baba). Βοήθησε αρκετά τον Μπαλαμπάν να διαμορφώσει τις δικές του ιδέες στους τομείς της φιλοσοφίας, της κοινωνιολογίας, της οικονομίας και της πολιτικής. Σε ένα γράμμα προς τον μυθιστοριογράφο Κεμάλ Ταχίρ, ο Χικμέτ έγραψε για τον θαυμασμό του προς τον Μπαλαμπάν, αποκαλώντας τον «ο αγρότης ζωγράφος μου» (στα τούρκικα: Köylü ressam). Διατήρησαν επαφή και μετά την αποφυλάκισή τους.
Μετά την αποφυλάκισή του το 1950, έμεινε δύο χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, όπου άνοιξε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1953. Είχε εκθέσει περισσότερα από 2.000 έργα του σε περισσότερες από 50 εκθέσεις μέχρι σήμερα. Ήταν επίσης συγγραφέας 11 βιβλίων.
Ήταν γνωστός για τα ρεαλιστικά μοτίβα. Ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ως εξής: Είμαι ένας καλλιτέχνης που ζωγραφίζει σκηνές ανθρώπων της τουρκικής καθημερινής ζωής. Γιατί σκηνές με ανθρώπους; Επειδή πάντα παρατηρούσα τις ζωές και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων και παρέμειναν οι παρατηρήσεις αυτές στη μνήμη μου, και στη συνέχεια μετέφερα τις παρατηρήσεις των αναμνήσεων μου στο χαρτί, σε συνθέσεις και, στη συνέχεια, σε καμβά. Φτιάχνω πίνακες με θέμα την Τουρκία για χρόνια από την έκφραση αυτών των παρατηρήσεων. Ξεκίνησα να το κάνω αυτό από το 1950.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρεαλιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Τούρκοι ζωγράφοι
Πάπα Μπούμπα Ντιόπ
O Πάπα Μπούμπα Ντιόπ (Papa Bouba Diop, 28 Ιανουαρίου 1978-29 Νοεμβρίου 2020) ήταν διεθνής Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος έπαιζε στη θέση του επιθετικού μέσου, αλλά μπορούσε να παίξει σε σέντερ μπακ. Θεωρούταν δυνατός και επιθετικός παίκτης και ο τρόπος που αγωνιζόταν θύμισε τον Πατρίκ Βιεϊρά.Ο Ντιόπ αγωνίστηκε σε 63 αγώνες με την εθνική ομάδα της Σενεγάλης πετυχαίνοντας 11 γκολ. Το πρώτο του τέρμα με την εθνική ομάδα το πέτυχε στον εναρκτήριο αγώνα του Μουντιάλ του 2002 στη νίκη της εθνικής Σενεγάλης ενάντια στην τότε πρωταθλήτρια Γαλλία με 1-0. Αυτό ήταν και το πρώτο παιχνίδι που έπαιξε η εθνική Σενεγάλης σε Μουντιάλ. Σε επίπεδο συλλόγων έχει αγωνιστεί με τη Λανς, τη Φούλαμ, τη Πόρτσμουθ και τη Γουέστ Χαμ, ενώ για τη σαιζόν 2010-2011 αγωνίστηκε με την ΑΕΚ. Απεβίωσε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
Κώστας Φραγκογιάννης
Ο Κώστας Φραγκογιάννης (Καβάλα, 1959) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος σε θέματα Οικονομικής Διπλωματίας και Εξωστρέφειας στην κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2019.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Κώστας Φραγκογιάννης γεννήθηκε το 1959 στην Καβάλα όπου και ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευση.
Σπούδασε Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Ινστιτούτο Marketing και συνέχισε τις σπουδές του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, λαμβάνοντας πτυχίο και μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στο Διεθνές Μάρκετινγκ και τα Συστήματα Πληροφορικής από το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο.
Εργάστηκε για περισσότερα από 30 έτη ως υψηλόβαθμο στέλεχος σε επιχειρήσεις και ομίλους, όπως η η Εμπορική Τράπεζα, η Interbank (Διευθυντής Marketing και ιδρυτικό στέλεχος), η Δέλτα (Γενικός Διευθυντής), ο Όμιλος Βασιλάκη, ο Ant1, o Όμιλος Βιοχάλκο, η Vivartia (Διευθυντής Ανάπτυξης) και o Όμιλος Chipita, του οποίου υπήρξε και ιδρυτικό μέλος. Διετέλεσε Διευθυντής Ανάπτυξης του Ομίλου Chipita συνεισφέροντας στην διεθνή πορεία και εξέλιξη του Ομίλου, μέχρι την υπουργοποίησή του.
Στις 9 Ιουλίου 2019, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, τον διόρισε Υφυπουργό Εξωτερικών για θέματα Οικονομικής Διπλωματίας και Εξωστρέφειας.
Είναι παντρεμένος με την Χριστίνα Ξηρόκωστα και έχει έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Ασκηταριό (προϊστορικός οικισμός)
Ο προϊστορικός οικισμός του Ασκηταριού εντοπίζεται 3 χλμ. νοτίως του κέντρου της σημερινής πόλης της Ραφήνας, στην κορυφή του ομώνυμου ακρωτηρίου. Η ίδρυσή του ανάγεται, σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα, στο τέλος της Νεολιθικής και τις αρχές της Πρωτοελλαδικής Περιόδου (3000 π.Χ.), κατά την οποία και άκμασε. Ανασκάφηκε την περίοδο 1954-1955 από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Ρ. Θεοχάρη που έμελλε αργότερα να διακριθεί για τις ανασκαφικές του έρευνες στη Θεσσαλία.
Ανασκαφή
Μετά τις ανακαλύψεις του Δ. Θεοχάρη στη Ραφήνα, ο αρχαιολόγος στράφηκε προς την περιοχή του Ασκηταριού, δίπλα στην παραλία Μαρίκες, με την οποία ασχολήθηκε επί δύο συναπτά έτη (1954 - 1955). Ανακάλυψε τμήματα οικισμού που εκτείνονται χρονικά από την ΠΕ Ι έως και την ΠΕ ΙΙΙ περίοδο (3000 - 2200 π.Χ.) και με μεταγενέστερη κατοίκιση στα Μυκηναϊκά χρόνια (ΥΕ ΙΙΙ). Οι τομείς που ανασκάφηκαν αφορούν δύο συνοικίες του ΠΕ ΙΙΙ κυρίως οικισμού με συνολικά 11 οικίες (Α - Λ) που ποικίλουν σε τυπολογία και μέγεθος, καθώς και ένα τμήμα του τείχους μήκους 32 μέτρων. Εντόπισε επίσης το Πρωτοελλαδικό νεκροταφείο, σε χαμηλότερο επίπεδο του ακρωτηρίου, το οποίο ωστόσο δεν ανέσκαψε, λόγω της ύπαρξης ναρκών από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τριάντα πέντε και πλέον χαρακτηριστικά ευρήματα, αποκλειστικά αγγεία, βρήκαν τη θέση τους στις προθήκες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (αίθουσα 3). Έκτοτε, δεν έχει υπάρχει συνέχιση της έρευνας και γι' αυτό και η εικόνα που έχουμε είναι ελλιπής, μιας και αφορά μόνο το 15% του συνολικού χώρου.
Αρχιτεκτονικά ευρήματα
Η πολίχνη του Ασκηταριού (υπολογίζεται ότι θα στέγαζε περί τις 35-50 οικογένειες) αναπτύσσεται με οδούς και ανοικτούς χώρους (πλατείες) που διαχωρίζουν ενίοτε τις οικίες. Καθεμιά τους αναπτύσσεται αυτόνομα και σχεδόν ποτέ με τη χρήση μεσοτοιχίας, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κάθε νοικοκυριού. Οι σημαντικότερες είναι οι Α και οι Ε, όπου μάλιστα έχουμε και σημαντικά κινητά ευρήματα.
Η βασική δομή αυτών των οικιών είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορία
Λουδοβίκος της Γενεύης
Ο Λουδοβίκος (5 Ιουνίου 1436 ή 1 Απριλίου 1437 - Αύγουστος 1482) ήταν δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και της Άννας του Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρης του Ιανού βασιλιά της Κύπρου. Η μητέρα του ήταν στη σειρά διαδοχής του βασιλείου της Κύπρου, διότι ο αδελφός της Ιωάννης Β΄ της Κύπρου είχε ένα νόμιμο τέκνο, την Καρλόττα, που απεβίωσε άτεκνη.
Οικογένεια
Ο Λουδοβίκος γεννήθηκε στη Γενεύη. Η 2η σύζυγός του Καρλόττα διαδέχθηκε το 1458 τον πατέρα της Ιωάννη Β΄ και έγινε βασίλισσα της Κύπρου. Είχε τους τίτλους της βασίλισσας της Ιερουσαλήμ και της Μικράς Αρμενίας. Το 1464 ο νεότερος, νόθος αδελφός της Ιάκωβος Β΄, με την πρόφαση ότι αυτή ως γυναίκα δεν μπορεί να διαδεχθεί, την πολιόρκησε στην Κερύνεια. Η Καρλόττα αναγκάστηκε να φύγει, έτσι στέφθηκε ο Ιάκωβος Β΄ βασιλιάς. Η ίδια πήγε στη Ρώμη, όπου ζήτησε και πήρε τη βοήθεια του πάπα Πίου Β΄. Επέστρεψε στη Ρόδο όπου διατηρούσε Αυλή και επιτέθηκε με στρατό στον Ιάκωβο Β΄, ανεπιτυχώς όμως. Επίσης το 1473 που απεβίωσε ο αδελφός της επιχειρούσε εναντίον της συζύγου του Αικατερίνης Κορνάρο.
Ο Λουδοβίκος είχε δύο αδέλφια. Ο μεγαλύτερος Αμεδαίος Θ΄, ως γιος της Άννας, ήταν ο νόμιμος κληρονόμος του βασιλείου της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικράς Αρμενίας· το πρώτο του τέκνο, η κόρη του Άννα, όπως και οι απόγονοί της, έφεραν νόμιμα τους τίτλους. Ο νεότερος αδελφός του Λουδοβίκου, ο Φίλιππος Β΄ διεκδίκησε τους τίτλους και τους πρόσθεσε και αυτός στον δικό του· απόγονοί του είναι οι δούκες της Σαβοΐας και οι βασιλείς της Ιταλίας.
Το 1447 στο κάστρο Στίρλινγκ της Σκωτίας νυμφεύτηκε την Αναμπέλα των Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας. Ο γάμος ακυρώθηκε το 1458.
Το επόμενο έτος νυμφεύτηκε την 2η εξαδέλφη του Καρλόττα των Πουατιέ-Λουζινιάν, βασίλισσα της Κύπρου, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου και της Ελένης Παλαιολογίνας.
Πηγές
Κατηγορία: Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης
I am Setsuna
Το I am Setsuna, γνωστό στην Ιαπωνία ως Ikenie to Yuki no Setsuna (ιαπωνικά: いけにえと雪のセツナ), είναι βιντεοπαιχνίδι ρόλων που αναπτύχθηκε από την Tokyo RPG Factory και διανεμήθηκε από τη Square Enix. Κυκλοφόρησε για τα PlayStation 4 και PlayStation Vita στην Ιαπωνία τον Φεβρουάριο του 2016, και παγκοσμίως για τα PlayStation 4και Microsoft Windows τον Ιούλιο του 2016. Ήταν launch title του Nintendo Switch, για το οποίο κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 3 Μαρτίου του 2017.
Η πλοκή ακολουθεί έναν μισθοφόρο και την συνοδό του, μία κοπέλα ονόματι Setsuna, η οποία πρέπει να θυσιάσει τον εαυτό της για να ικανοποιήσει τους εχθρικούς δαίμονες. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί σύστημα μάχης εναλλαγής ρόλων σε πραγματικό χρόνο (Active Time Battle).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2016 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Vita Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Square Enix Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Αρεντσάνο
Το Αρεντσάνο (ιταλικά: Arenzano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Μάλα Ντρένοβα
Το Μάλα Ντρένοβα είναι χωριό στον δήμο Τρστενίκ, στην επαρχία Ρασίνα στη Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό έχει πληθυσμό 735 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ρασίνα
Αβένιο
Το Αβένιο (ιταλικά: Avegno) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Οκρούγκλιτσα (Τρστενίκ)
Το Οκρούγκλιτσα είναι ένα χωριό στο δήμο Τρστενίκ, στην επαρχία Ρασίνα στη Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό έχει πληθυσμό 261 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ρασίνα
Φίλιππος της Σαβοΐας-Νεμούρ
Ο Φίλιππος (1490 - 25 Νοεμβρίου 1533) ήταν δούκας του Νεμούρ (1528-1533). Ήταν ο τριτότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας και της 2ης συζύγου του Κλωντίν ντε Μπρος. Ήταν ο πρώτος του κλάδου Σαβοΐας-Νεμούρ· οι απόγονοί του έζησαν στη Γαλλία.
Βιογραφία
Η ετεροθαλής αδελφή του Λουίζα είχε γιο τον Φραγκίσκο Α΄, που αφού έγινε βασιλιάς της έδωσε το δουκάτο του Νεμούρ. Το 1528 ο Φραγκίσκος Α΄ αντάλλαξε το δουκάτο της με αυτό του Τουραίν και έδωσε το δουκάτο του Νεμούρ και την Καρλόττα, κόρη του δευτέρου ξαδέλφου του, ως σύζυγο στο θείο του Φίλιππο.
Οικογένεια
Το 1528 νυμφεύτηκε την Καρλόττα των Βαλουά-Ορλεάνης, κόρης του εξαδέλφου του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ και Αγνής της Σαβοΐας και είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης
Μπαργκάλι
Το Μπαργκάλι (ιταλικά: Bargagli) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Αιγκρ
Πηγές
Αιγκρ
Αζεμπρούκ
Το Αζεμπρούκ (γαλλ. Hazebrouck, ολλανδ. Hazebroek, δυτ. φλαμ. Oazebroeke) είναι πόλη και κοινότητα στον Νομό Νορ της βόρειας Γαλλίας Υπήρχε ως μικρός οικισμός της Γαλλικής Φλάνδρας, μέχρι που έγινε σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος τη δεκαετία του 1860. Ο σιδηρόδρομος συνέδεσε το Αζεμπρούκ με τη Λιλ, το Καλαί και τη Δουνκέρκη. Σημερα (Ιανουάριος 2019) το Αζεμπρούκ έχει 21.408 κατοίκους, που αποκαλούνται «Αζεμπρουκουά» (Hazebrouckois). Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του μικρού ποταμού Μπουρ, παραπόταμου του Λυς.
Ιστορία και μνήμες
Η ενσωμάτωση στη Γαλλία της μεχρι τότε φλαμανδικής κωμοπόλεως επικυρώθηκε με τις Συνθήκες του Nijmegen το 1678.
Το παλαιότερο μνημείο του Αζεμπρούκ είναι ο ναός του Αγιου Ελουά (St Eloi). Και στους δύο παγκόσμιους πολέμους η πόλη κατέστη σημαντικός στρατιωτικός στόχος. Πολλοί Βρετανοί στρατιώτες είναι θαμμένοι σε κοιμητήρια γύρω από την πόλη. Υπάρχει ένα ιδιωτικό παρεκκλήσιο, που σήμερα αποτελεί τμήμα του Κολεγίου Σαιν-Ζακ και είναι πλέον επισκέψιμο. Στο εσωτερικό του λειτούργησε αγγλικό στρατιωτικό νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Στο μουσείο της πόλεως, που ήταν επίσης αρχικώς παρεκκλήσιο και κοινόβιο των Αυγουστινιανών, το κοινό μπορεί να δει μια συλλογή πινάκων φλαμανδικής και γαλλικής ζωγραφικής, καθώς και την αναπαράσταση μιας παραδοσιακής φλαμανδικής κουζίνας.
Μπολιάσκο
Το Μπολιάσκο (ιταλικά: Bogliasco) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Αζεμπρούκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αζεμπρουκ