cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννινα
Αρχαιότητα, πρώτοι χριστιανικοί χρόνοι και μεσοβυζαντινή περίοδος ( -1204)
Ακολούθησε το διάστημα των σλαβικών επιδρομών στην ευρύτερη περιοχή κατά το τέλος του 6ου και στις αρχές του 7ου αι. μ.Χ.. Στο διάστημα αυτό δεν διασώζονται στοιχεία για την τύχη της πόλης, αν και θεωρείται πιθανή η κατάληψή της από τους επιδρομείς για ορισμένες δεκαετίες. Το 879 η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά με το σημερινό της όνομα στις πράξεις της Δ' Συνόδου της Κωνσταντινούπολης. Συγκεκριμένα αναφέρεται ο Ζαχαρίας, επίσκοπος Ιωαννίνης. Στις αρχές του 10ου αιώνα υπάρχουν αναφορές για την ύπαρξη επισκοπής Ιωαννίνων, η οποία ανήκει στη Μητρόπολη Ναυπάκτου. Το 1020, ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β', προσχώρησε την επισκοπή Ιωαννίνων σε αυτήν της Αρχιεπισκοπής Αχρίδας. Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή, στο έργο της «Αλεξιάδα», το 1082 η πόλη καταλήφθηκε από τους Νορμανδούς, υπό τον Βοημούνδο του Τάραντα, που επιδιόρθωσε τα τείχη της πόλης. Σε ένα χρυσόβουλο του 1198 προς τη Βενετία, η πόλη αναφέρεται να έχει δικό της θέμα, ξεχωριστό από αυτό της Νικοπόλεως. Με την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204 και τον διαμοιρασμό των εδαφών από τους σταυροφόρους, τα Ιωάννινα ήταν να δοθούν στη Βενετία. Τελικά όμως έγιναν κομμάτι του Δεσποτάτου της Ηπείρου.
Υστεροβυζαντινοί χρόνοι (1204-1430)
Τον 13ο αιώνα με την εγκαθίδρυση του Δεσποτάτου της Ηπείρου τα Ιωάννινα ήταν το δεύτερο σημαντικότερο αστικό κέντρο της Ηπείρου, μετά την Άρτα. Ο ιδρυτής του Δεσποτάτου Μιχαήλ Α’ Κομνηνός Δούκας συνέβαλε στην εγκατάσταση στην πόλη επιφανών οικογενειών από την Κωνσταντινούπολη που είχαν διαφύγει λόγω της Άλωσης του 1204 από τους Σταυροφόρους. Επίσης επισκεύασε τα τείχη. Μετά τη μάχη της Πελαγονίας το 1259, η αυτοκρατορία της Νίκαιας κατέλαβε την Ήπειρο και τα Ιωάννινα πολιορκήθηκαν. Λίγο αργότερα, ο Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας με τη βοήθεια του νεότερου γιου του, Ιωάννη Α΄ Δούκα, κατέλαβε την Άρτα και ανακούφισε τα Ιωάννινα, διώχνοντας τους Νικαιώτες από την Ήπειρο. Το 1291-1292 τα Ιωάννινα πολιορκήθηκαν από πολυάριθμα βυζαντινά στρατεύματα. Μέχρι το 1318 τα Ιωάννινα παρέμειναν στο Δεσποτάτο. Ο Νικόλαος Ορσίνι δολοφόνησε τον θείο του Θωμά Κομνηνό Δούκα, κάτι που δεν έγινε αποδεκτό από τους γιαννιώτες που ζήτησαν τη βοήθεια των βυζαντινών. Η διοίκηση της πόλης παραδόθηκε στους βυζαντινούς. Σε ανταπόδοση αυτού η επισκοπή της πόλης προάχθηκε σε μητρόπολη. Το 1319 και το 1321, δύο χρυσόβουλα του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου έδωσαν πολλά προνόμια στα Ιωάννινα και ευρεία αυτονομία. Στο χρυσόβουλο του 1319 γίνεται αναφορά των εβραίων. Το 1330 ο Ιωάννης Ορσίνι έγινε δεκτός ως κυβερνήτης και υποτελής στον αυτοκράτορα, ανανεώνοντας τα προνόμια.
Στην επανάσταση που ξέσπασε το 1337-1338 στην Ήπειρο, τα Ιωάννινα έμειναν πιστά στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Ο εμφύλιος ανάμεσα στον Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνό και τη δυναστεία των Παλαιολόγων, είχε ως αποτέλεσμα τη σέρβικη κυριαρχία στην Ήπειρο, που ολοκληρώθηκε μέχρι το 1348, από τον Συμεών Ούρεσι Παλαιολόγο. Η σέρβικη κυριαρχία κράτησε μέχρι το 1356, όταν ο Νικηφόρος Ορσίνι έδιωξε τον Συμεών και προσπάθησε να ανακτήσει την Ήπειρο. Η προσπάθεια του δεν κράτησε πολύ αφού σκοτώθηκε στη μάχη του Αχελώου εναντίον αλβανικών φυλών. Τα Ιωάννινα δεν καταλήφθηκαν αλλά λειτούργησαν σαν καταφύγιο πολλών ελλήνων από την περιοχή της Βαγενετίας. Το 1366-1367 ο Συμεών Ούρεσι Παλαιολόγος κατέλαβε ξανά την Ήπειρο και τη Θεσσαλία και έβαλε για κυβερνήτη των Ιωαννίνων τον Θωμά Πρελούμπο. Ο Πρελούμπος απέκρουσε τις αλβανικές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένου αυτήν το 1379, την οποία οι γιαννιώτες την απέδωσαν στον προστάτη άγιο τους Μιχαήλ. Το 1380 εμφανίστηκαν οι τούρκοι στα Ιωάννινα ως σύμβουλοι του Πρελούμπου. Οι τυραννικές μέθοδοι που εφάρμοσε στη διακυβέρνηση του, οδήγησαν στη δολοφονία του το 1384. Οι γιαννιώτες πρόσφεραν την πόλη στον Ησαύ Μπουοντελμόντι. Αυτός αντέστρεψε την πολιτική του προκατόχου του. Επέστρεψαν όσοι είχαν εξοριστεί και αποκατέστησε τις περιουσίες που είχαν δημευθεί. Το 1389 τα Ιωάννινα πολιορκήθηκαν από τον Ιωάννη Μπούα Σπάτα. Ο Μπουοντελμόντι κατάφερε να τον αποκρούσει με βοήθεια από τους τούρκους. Παρά τη συνεχιζόμενη οθωμανική επέκταση και τις συγκρούσεις μεταξύ Τούρκων και Αλβανών στην περιοχή των Ιωαννίνων, ο Μπουοντελμόντι κατάφερε να εξασφαλίσει μια περίοδο ειρήνης για την πόλη, ιδιαίτερα μετά τον δεύτερο γάμο του με την κόρη του Σπάτα, Ειρήνη, το 1396. Με τον θάνατο του, το 1411, οι γιαννιώτες κάλεσαν στη θέση του τον Κάρολο Α΄ Τόκκο. Το 1416 κατέκτησε την Άρτα και για σύντομο χρονικό διάστημα ένωσε την Ήπειρο. Το 1429 με τον θάνατο του, υπήρξαν ανταγωνισμοί των διαδόχων του μέχρι η πόλη να παραδοθεί στους Τούρκους. Ο μεγαλύτερος νόθος γιος του, Ηρακλής, κάλεσε τους Οθωμανούς σε βοήθεια εναντίον του νόμιμου διαδόχου Κάρολου Β΄ Τόκκου.
Οθωμανική κυριαρχία (1430–1913)
thumb|Ο 'Ορισμός' του Σινάν Πασά, 9 Οκτ. 1430, που απένειμε στους κατοίκους σειρά προνομίων thumb|Η λίμνη Παμβώτιδα και το [[Νησί Ιωαννίνων|εναλλ.=]] Στις 9 Οκτωβρίου 1430 οι Οθωμανοί, υπό τον Σινάν Πασά με την είσοδό τους στην πόλη δεσμεύτηκαν με έγγραφη συμφωνία (ορισμός) να γίνουν σεβαστά πολλά προνόμια των κατοίκων, κυρίως περιουσιακά και εκκλησιαστικά. Η συνθήκη υπογράφηκε στο Κλειδί της Μακεδονίας. Κατά τον 16ο αιώνα σύμφωνα με 2 τούρκικα κατάστιχα ο πληθυσμός της πόλης έφτανε περίπου τους 7000 κατοίκους. Την ίδια εποχή στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων αναπτύχθηκε σπουδαίο μοναστικό και πνευματικό κέντρο.
Τον 17ο αιώνα υπάρχει μια προσπάθεια ανασυγκρότησης της πόλης. Τα Ιωάννινα αποκτούν έναν πιο μουσουλμανικό χαρακτήρα. Υπάρχει αύξηση του πληθυσμού ενώ δημιουργούνται πολλά μουσουλμανικά ιδρύματα.
Το 1611 ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος (ή Σκυλόσοφος), πρώην Επίσκοπος Λάρισας ηγήθηκε εκτεταμένης εξέγερσης στην περιοχή. Η εξέγερση όμως καταπνίγηκε από το διοικητή της πόλης Ασλάν Πασά, που ήταν γενίτσαρος ελληνικής καταγωγής, ενώ ο Διονύσιος βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην πόλη των Ιωαννίνων. Απόρροια του ξεσηκωμού αυτού ήταν και η κατάργηση των προνομίων. Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου καταστράφηκε και οι μοναχοί θανατώθηκαν. Στη θέση του ανεγέρθηκε το 1618 τζαμί (Ασλάν Τζαμί, σήμερα μουσείο, επί του κάστρου) αφιερωμένο στον Ασλάν Πασά που κατέπνιξε το κίνημα του Διονύσιου. Από την εποχή εκείνη εγκαταστάθηκαν οικογένειες Τούρκων και Εβραίων στο κάστρο της πόλης. Οι εκδιωχθέντες Έλληνες ίδρυσαν νέους οικισμούς για πρώτη φορά έξω από το κάστρο: της Καλούτσιανης, της Σιαράβας, της Καραβατιάς, τα Δυο Αδέλφια, τα Λακώματα κ.ά.
Το 1670 ο Εβλιγιά Τσελεμπί επισκέφτηκε την πόλη και ανέφερε ότι υπήρχαν 18 μουσουλμανικές συνοικίες, 14 χριστιανικές, 4 εβραϊκές και μια τσιγγάνικη. Επίσης υπάρχουν σημαντικά κτήρια.
Οι Γιαννιώτες συνέχισαν τις εμπορικές και χειροτεχνικές τους δραστηριότητες κατά τον 18ο αιώνα. Οι εμπορικές σχέσεις με σημαντικά κέντρα της Ευρώπης (Βενετία και Λιβόρνο) ήταν έντονες, όπου έμποροι από τα Ιωάννινα ίδρυαν εμπορικούς και τραπεζικούς οίκους. Ταυτόχρονα, διατηρούσαν την επαφή τους με την πατρίδα και χρηματοδοτούσαν την κατασκευή εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Αυτοί οι έμποροι υπήρξαν και οι πιο σημαντικοί εθνικοί ευεργέτες. thumb|Η [[Καπλάνειος Σχολή]]
Τα Ιωάννινα κέντρο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού (17ος-18ος αιώνας)
Η σημαντικότατη πνευματική και εκπαιδευτική δραστηριότητα την εποχή εκείνη ήταν απόρροια της οικονομικής ευημερίας που η πόλη γνώρισε. Τα Ιωάννινα αποτέλεσαν το σημαντικότερο κέντρο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού μαζί με την Κωνσταντινούπολη και τα κέντρα του απόδημου Ελληνισμού στη Βιέννη και στο Βουκουρέστι. Ιωαννίτες ήταν οι ιδρυτές και των τεσσάρων ελληνικών τυπογραφείων της Βενετίας: του Νικολάου Γλυκύ, Ανδρέα Ιουλιανού, Νικολάου Σάρου και Δημητρίου Θεοδοσίου. Στον 17ο και 18ο αιώνα χτίστηκαν πολλές σχολές: η Επιφανείου το 1647, η Μπαλάνειος το 1676, η Μαρούτσιος το 1742, η Καπλάνειος τo 1805 και αργότερα η Ζωσιμαία Σχολή το 1828 και άλλες. Οι σχολές αυτές αποτέλεσαν σημαντικά κέντρα στην ανάπτυξη του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η Μπαλάνειος ιδρύθηκε από τον Μπαλάνο Βασιλόπουλο, (1684-1760) με χρήματα του ευεργέτη Μάνου Γκιούμα. Εδώ δίδαξαν σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνικού Διαφωτισμού, όπως ο Βησαρρίων Μακρής (1675-1683), ο ιερέας Γεώργιος Σουγδουρής (1683-1714), ο ιερέας Αναστάσιος Παπαβασιλείου (1715 -?), ο ιερομόναχος Μεθόδιος Ανθρακίτης (1715-?), ο μαθητής του Αθανάσιος Ψαλίδας (1767-1829), ο μαθητής αυτού Ιωάννης Βηλαράς (1771-1823) και ο Κοσμάς Βαλάνος (1731-1808), γιος του Μπαλάνου Βασιλόπουλου. Ο Αθανάσιος Ψαλίδας με τη σειρά του ίδρυσε την Καπλάνειο Σχολή με χρήματα που δωρήθηκαν από τον πλούσιο έμπορο Ζώη Καπλάνη από τη Ρωσία. Ο Ψαλίδας εξόπλισε την Καπλάνειο με αξιόλογη βιβλιοθήκη και με εξοπλισμό πειραματικής φυσικής και χημείας που προκάλεσε την περιέργεια και καχυποψία του Αλή Πασά. Η Καπλάνειος λειτούργησε έως το 1820, όταν τα Σουλτανικά στρατεύματα μπήκαν στα Ιωάννινα. Στα Ιωάννινα φοίτησε και ο κληρικός και λόγιος Νεόφυτος Δούκας. Τα σχολεία αυτά συνέχισαν τη βυζαντινή παράδοση και συνέβαλαν αποφασιστικά στην αφύπνιση των υπόδουλων Ελλήνων. Ο Νεόφυτος Δούκας, λόγιος και κληρικός της εποχής, με υπέρογκο έργο, αναφέρει χαρακτηριστικά, με μια μικρή δόση υπερβολής, πως «όσοι εχρημάτισαν Έλληνες συγγραφείς υπήρξαν ή Ιωαννίται ή μαθηταί της των Ιωαννίνων σχολής».
Τα Ιωάννινα στην εποχή του Αλή Πασά (1788–1822)
Ο Αλή Πασάς κυβέρνησε την επικράτεια του από τα Ιωάννινα από το 1788 ως το 1822. Είχε υπό τον έλεγχό του όλη την περιοχή της βορειοδυτικής Ελλάδας, τη Θεσσαλία, τμήμα της Εύβοιας και την Πελοπόννησο. Υπήρξε μια σημαντική προσωπικότητα της εποχής. Δημιούργησε πολλές οχυρώσεις στην επικράτεια του αλλά και στο ίδιο το κάστρο των Ιωαννίνων. Έφερε σημαντικούς μηχανικούς και αρχιτέκτονες από διάφορα μέρη. Στην αυλή του υπήρξαν σημαντικές προσωπικότητες που αργότερα έπαιξαν ρόλο στην Επανάσταση του 1821 και όχι μόνο. Μερικοί από αυτούς είναι ο Γεώργιος Καραισκάκης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Μάρκος Μπότσαρης και άλλοι. Παράλληλα πολλές φορές η συμπεριφορά αυτού και του στρατού του ήταν ακραία. Στην εποχή του λεγόταν το ρητό Γιάννινα πρώτα στα άρματα, στα γρόσια και στα γράμματα.
Ο Γάλλος λόγιος Πουκεβίλ που επισκέφτηκε τα Ιωάννινα στις αρχές του 19ου αιώνα ανέφερε ότι μέτρησε 3200 σπίτια (2000 χριστιανικά, 1000 μουσουλμανικά και 200 εβραικά). Το 1820, λίγο πριν ξεσπάσει η Επανάσταση (1821), ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, θορυβημένος από τη συνεχώς αυξανόμενη επιρροή του Αλή πασά και από πληροφορίες για πιθανή απόσχισή του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, διέταξε τον αποκεφαλισμό του για προδοσία ενάντια στην Υψηλή Πύλη. Τα Ιωάννινα πολιορκήθηκαν από τούρκικα στρατεύματα. Δυο χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε από αξιωματούχους του Σουλτάνου στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, όπου κατέφυγε για να αποφύγει τη θανατική καταδίκη και ενώ περίμενε να του απονεμηθεί χάρη. Μέσα σε αυτά τα 2 χρόνια τα Ιωάννινα υπέστησαν πολλές καταστροφές.
Τελευταίος οθωμανικός αιώνας (1822-1913)
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε η επαναδημιουργία του του πολεοδομικού ιστού, μνημείων και εκκλησιών που είχαν καταστραφεί από τα πολεμικά γεγονότα. Ανεγείρονται αρχοντικά, χάνια και στοές. thumb|left|Η Ζωσιμαία σχολή τον 19ο αιώνα μικρογραφία|Η Ζωσιμαία σχολή σήμερα Το 1828 ιδρύεται η Ζωσιμαία Σχολή με χορηγία των αδελφών Ζωσιμά σε περίοδο δύσκολη για την πόλη. Η Σχολή αυτή συνεχίζει τη λειτουργία της μέχρι σήμερα. Τα Ιωάννινα δεν περιήλθαν εντός της επικράτειας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους (1832). Το 1859 φωτιά κατέστρεψε τους στρατώνες στα Λιθαρίτσια, οι οποίοι χτίστηκαν ξανά 10 χρόνια μετά. Το 1869 μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε από πυρκαγιά, όμως ανακατασκευάστηκε γρήγορα. Ειδικά η αγορά κατασκευάστηκε με σχέδια του Γερμανού αρχιτέκτονα Χολτς, γενικό υπήρξε και το ενδιαφέρον των απόδημων Γιαννιωτών που συνέβαλλαν στη χρηματοδότηση για την ανέγερση πολλών ναών (Αγίου Νικολάου, Αγίας Μαρίνας κ.α.), σχολείων και άλλων κοινωφελών ιδρυμάτων. Την ίδια εποχή χτίστηκε και λειτούργησε πολυτεχνείο.
Εκτός από τη Ζωσιμαία Σχολή, λειτουργούσαν και η Παπαζόγλειος Υφαντική Σχολή, η Καπλάνειος Σχολή, συμβάλλοντας στην πνευματική άνθιση της πόλης. Ο νεοκλασικισμός επηρεάζει και την πόλη των Ιωαννίνων. Ο γιαννιώτης αρχιτέκτονας Π. Μελίρρυτος κατασκεύασε το Ρολόι του 1905.
Από τους Βαλκανικούς πολέμους μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή (1913-1922)
Τα Ιωάννινα απελευθερώθηκαν κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και ενσωματώθηκαν στο Ελληνικό Κράτος. Στις 19 Φεβρουαρίου 1913 ξεκίνησε κανονιοβολισμούς το πυροβολικό του ελληνικού στρατού, με τη σημαντική συμβολή του Μικρασιάτη μηχανικού Νικόλαου Μιζαντζή (Νικολάκη Εφέντη) για τον εντοπισμό των οθωμανικών θέσεων. Την επόμενη, στις 20 Φεβρουαρίου 1913 ξεκίνησε η γενική επίθεση του ελληνικού στρατού. Παράλληλα αποκόπηκαν οι επικοινωνίες του τουρκικού στρατού. Στις 21 Φεβρουαρίου 1913, τις πρώτες πρωινές ώρες ο Εσσάτ Πασάς παρέδωσε την πόλη στον ελληνικό στρατό.
Το κάστρο έπαψε πλέον να έχει αμυντικό χαρακτήρα. Υπήρχαν πλέον μόνο στρατώνες ενώ οι τάφροι επιχωματώθηκαν δημιουργώντας νέους δρόμους.
Οι ανταγωνισμοί Ελλάδας και Ιταλίας για την Αλβανία, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα αλλά και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος που ήταν σε εξέλιξη, οδήγησαν την Ιταλία στο να καταλάβει τμήμα της Ηπείρου. Τα Ιωάννινα καταλήφθηκαν στις 28 Μαΐου 1917. Αμέσως εμφανίστηκαν προβλήματα, με κύριο αυτό της τροφοδοσίας. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, μετά από διαβουλεύσεις με τις υπόλοιπες χώρες της Αντάντ, οι Ιταλοί άρχισαν να αποχωρούν από το τμήμα που είχαν καταλάβει.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή (1922) και την Ανταλλαγή πληθυσμών, οι περισσότερες τουρκικές οικογένειες αποχώρησαν για την Τουρκία και ταυτόχρονα εγκαταστάθηκαν στην πόλη των Ιωαννίνων πολλές οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας. Δημιουργήθηκαν προσφυγικά χωριά που σήμερα αποτελούν προάστια της πόλης των Ιωαννίνων όπως η Ανατολή, η Μπάφρα και η Νεοκαισάρεια.
Μεσοπόλεμος (1922-1940)
Στο διάστημα του Μεσοπολέμου, η πόλη προσπαθεί να μεταλλαχθεί από μια οθωμανική πόλη σε μια σύγχρονη πόλη του 20ου αιώνα. Υπάρχουν όμως προβλήματα σε αυτήν τη μετάβαση. Η πόλη χάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε και καταλήγει σε ένα επαρχιακό διοικητικό κέντρο. Το εμπόριο και η οικονομία φθίνει. Το ίδιο συμβαίνει και στη βιοτεχνία αλλά και τον πληθυσμό. Τη δεκαετία του 30' υπάρχει ανάκαμψη. Πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξει ο μητροπολίτης Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Ελλάδος Σπυρίδων, με τη βοήθεια των κληροδοτημάτων των εθνικών ευεργετών. Αυτό θα φανεί από τη δημιουργία νέων κτηρίων. Ο ιδιωτικός τομέας δείχνει μια κινητικότητα. Η πορεία αυτή όμως θα ανακοπεί από την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος (1940-1945)
Το 1944, κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, σχεδόν το σύνολο της εβραϊκής κοινότητας της πόλης (Ρωμανιώτες), εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία και τη Γερμανία, από τους οποίους ελάχιστοι επέστρεψαν. Πολλές μαρτυρίες αναφέρουν ότι η κοινότητα είχε προειδοποιηθεί από Χριστιανούς των Ιωαννίνων και από το ΕΑΜ για τον επερχόμενο εκτοπισμό. Ωστόσο, πρόσωπα με μεγάλη επιρροή, όπως ο έμπορος και θρησκευτικός παράγων Σαμπεθάι Καμπιλή, πίστευαν ότι μπορούσαν να εξαγοράσουν τους Γερμανούς εφοδιάζοντας τους με ό,τι ζητούσαν, και προτίμησαν να παραμείνουν στην πόλη. Μερικοί Εβραίοι που φυγαδεύτηκαν διασώθηκαν από τον εκτοπισμό. Κατά τη Ρωμανιώτισσα συγγραφέα Rae Dalven, "η άμεση αιτία αυτής της τραγωδίας ήταν η ακούσια προδοσία ενός επίμονου και ισχυρογνώμονα θρησκευτικού ηγέτη [Καμπιλή]." Στη σύγχρονη εποχή διατηρείται η Εβραϊκή Συναγωγή Ιωαννίνων. Επίσης υπάρχει το Ίδρυμα Ιωσήφ και Εσθήρ Γκάνη το οποίο δραστηριοποιείται σε ιστορικά θέματα που αφορούν την εβραϊκή Κοινότητα των Ιωάννινων.
Η πόλη απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1944 μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής και την είσοδο ανταρτών του ΕΔΕΣ υπό τον Αλέκο Παπαδόπουλο. Στις 23 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, στη διάρκεια των Δεκεμβριανών, η πόλη κατελήφθη από δυνάμεις του ΕΛΑΣ υπό τους Στέφανο Σαράφη και Άρη Βελουχιώτη έπειτα από μάχες ανάμεσα στις δύο οργανώσεις.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο (1945- )
Το 1970 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Κατά τη διάρκεια της Χούντας υπήρξε αντίσταση και από φοιτητές του πανεπιστημίου. Τα Ιωάννινα είχαν θέσει υποψηφιότητα για την ανάδειξή τους σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, το 2021 χωρίς όμως να τα καταφέρουν. Επίσης κάθε χρόνο διοργανώνεται ο ημιμαραθώνιος με τίτλο Lake Run στον οποίο συμμετέχουν αθλητές από όλη την Ελλάδα.
Αξιοθέατα
thumb|upright|Το Βυζαντινό Κάστρο των Ιωαννίνων μικρογραφία|Τέμενος Ασλάν Πασά (τριπλό Μουσείο) thumb|Οθωμανική Βιβλιοθήκη, Ιωάννινα thumb|Ο τάφος του Αλή Πασά και το Φετιχέ Τζαμί Κάποια από τα αξιοθέατα είναι τα εξής:
thumb|Το θέατρο της [[Αρχαία Δωδώνη|αρχαίας Δωδώνης]]
Το Νησί
μικρογραφία|Σε μια άλλη εποχή Το νησάκι της λίμνης Παμβώτιδας ή της λίμνης Ιωαννίνων ή του Αλή Πασά είναι ένα από τα δύο κατοικημένα νησιά σε λίμνη στη χώρα (το άλλο είναι ο Άγιος Αχίλλειος Πρεσπών). Σε αυτό βρίσκεται μικρός οικισμός και διάφορα μνημεία και αξιοθέατα, όπως η τελευταία κατοικία του Αλή Πασά. Υπάρχουν επίσης έξι μοναστήρια, το παλιότερο του Αγίου Νικολάου (Ντίλιου) ή Στρατηγοπούλου του 11ου αιώνα, του Αγίου Νικολάου (Σπανού) ή Φιλανθρωπινών από το 1292 μ.Χ., του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (1506 μ.Χ.), της Ελεούσης (1570 μ.Χ.), του Αγίου Παντελεήμονος (17ου αιώνα) και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (1851 μ.Χ.). Στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου (Σπανού) ή Φιλανθρωπινών δίδαξαν κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο λόγιος Αλέξιος Σπανός, οι μοναχοί Πρόκλος και Κομνηνός και οι αδελφοί Αψαράδες, Θεοφάνης και Νεκτάριος.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική των Ιωαννίνων κατά τα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα ήταν μίξη μεσαιωνικών, βυζαντινών και ανατολίτικων στοιχείων. Αυτού του είδους ο ρυθμός εμφανίζεται στα Ιωάννινα και ονομάστηκε τουρκογιαννιώτικος ή μεταβυζαντινός. Η πόλη δέχτηκε πολλές καταστροφές κατά την πολιορκία της από τους Τούρκους το 1820. Η πόλη ανοικοδομήθηκε μετά την καταστροφή με τα κλασικά πρότυπα αλλά όχι τόσο πλούσια όσο στο παρελθόν. Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα γίνεται προσπάθεια εξευρωπαισμού της οθωμανικής αυτοκρατορίας με το Τανζιμάτ (1839) και το πρώτο οθωμανικό σύνταγμα το 1876. Το 1869 ο Ρασίμ Πασάς πυρπολεί το κέντρο της πόλης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν πολλά κτήρια που είχαν σωθεί από την καταστροφή του 1820. Η πολεοδομία της πόλης δεν άλλαξε σημαντικά αλλά ανανεώθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα κτήρια. Άρχισαν να εμφανίζονται στα δημόσια κτήρια επιρροές από ευρωπαϊκά πρότυπα. Το ίδιο συνέβαινε σε οικίες εμπόρων και γενικά των ανώτερων τάξεων. Στις κατώτερες και πιο φτωχές τάξεις οι οικίες ήταν πιο απλές και παραδοσιακές. Ο νεοκλασικισμός εισάγεται στα Ιωάννινα πριν το 1913, έτος που η πόλη απελευθερώθηκε, αλλά με καθυστέρηση σε σχέση με το υπόλοιπο νεοσύστατο κράτος. Η πόλη γενικότερα δεν αποκόπηκε από το οθωμανικό παρελθόν της παρά την εισαγωγή δυτικών προτύπων.
Το 1940-1941 εκτός από ανθρώπινες απώλειες, υπήρξαν και καταστροφές κτηρίων. Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1940 βομβαρδίζονται συνοικίες της πόλης. Μεγάλες καταστροφές υπήρξαν στην Καλούτσιανη. Το τζαμί παραμένει από τότε ημιτελές. Κάποια κτήρια καταστράφηκαν ή είχαν σοβαρές ζημιές. Το στρατιωτικό νοσοκομείο στο Ιτς Καλέ, στο μέρος που σήμερα βρίσκεται το Βυζαντινό μουσείο, βομβαρδίστηκε στις 5 Νοεμβρίου 1940 και κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 50. Βομβαρδισμούς δέχτηκε και η Ζωσιμαία στην οδό Ζωσιμάδων αλλά επισκευάστηκε τη δεκαετία του 60. Ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικά κτήριο της πόλης που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Τσακάλωφ και Βαλαωρίτου κατεδαφίστηκε μεταπολεμικά εξαιτίας των σημαντικών καταστροφών του. Στο παρελθόν είχε φιλοξενήσει το ρωσικό προξενείο. Στη θέση του χτίστηκε πολυκατοικία. Τον Απρίλιο του 1941, λίγο πριν τη συνθηκολόγηση, η πόλη δέχτηκε νέο σφοδρό βομβαρδισμό. Τότε βομβαρδίστηκε το 2ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο στην παλαιά Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία.
Μεταπολεμικά ο Άρης Κωνσταντινίδης έφερε στην πόλη τη σφραγίδα της νεωτερικότητας με 2 κτήρια. Συνδύασε τον μοντερνισμό με την παράδοση. Το ένα είναι το αρχαιολογικό μουσείο και το άλλο το καφενείο «Όαση». Παρότι ήταν να δημιουργήσει ένα ακόμα καφενείο, το γυαλί καφενέ, τελικά δεν ανέλαβε τη δημιουργία του. Παρότι ήταν ο επικεφαλής του εγχειρήματος των «Ξενία» πανελλαδικά, αυτό των Ιωαννίνων έγινε από τον αρχιτέκτονα Γεράσιμο Βώκο.
Ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης άφησε έστω και εν μέρει το στίγμα του στα Ιωάννινα. Δημιούργημα του είναι η πρώην παιδόπολη «Αγία Ελένη», κοντά στο αεροδρόμιο των Ιωαννίνων το 1961. Τα εγκαίνια έγιναν το 1962. Εκεί μεταφέρθηκε η παιδόπολη που προϋπήρχε σε τολ στην πλατεία Ομήρου. Στα σχέδια υπήρχε και μια εκκλησία που δεν χτίστηκε ενώ ιδιαίτερη έμφαση έδινε στο φυσικό περιβάλλον με δενδροφύτευση, λουλούδια. Τη δεκαετία του 60' υπήρξε και το σχέδιο Δοξιάδη για το πολεοδομικό των Ιωαννίνων. Εφαρμόστηκε όμως κατά ένα μέρος.
Άλλο ένα σημαντικό αρχοντικό καταστράφηκε από φωτιά στις 22 Απριλίου του 1975. Χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και ανήκε στον Χαϊρεντίν πασά. Τη δεκαετία του 20' αγοράστηκε από την οικογένεια Ιωαννίδη. Το 1952 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο κτίριο. Τη δεκαετία του 60' στέγασε την Εταιρία Ηπειρωτικών Μελετών και μετά ξενώνα νεότητας. Προς το τέλος της ζωής του έμειναν οικογένειες και χρησιμοποιήθηκε παράλληλα για επαγγελματικούς σκοπούς. Το κτήριο καταγράφηκε στην ταινία «Η αρχόντισσα και ο αλήτης». Το 1986 έγινε άρση του χαρακτηρισμού ως διατηρητέου υπό όρους. Σήμερα η αυλόπορτα του συνυπάρχει με μια πολυκατοικία με γυαλί.
Δημόσια κτήρια
Μερικά κτήρια της πόλης που δείχνουν τις διάφορες κοινότητες που έζησαν και ζουν στην πόλη. Αρκετά είναι έργα των Μελίρρυτου, Ιωαννίδη και Μινέικο.
Πλατείες
Η κεντρική πλατεία των Ιωαννινων βρίσκεται μπροστά από το κτίριο της Περιφέρειας Ηπείρου. Η ονομασία της είναι πλατεία Πύρρου, όνομα που δόθηκε το 1931. Όμως είναι γνωστή ως η κεντρική πλατεία. Με τη δημιουργία υπόγειου πάρκινγκ έγινε ανάπλαση της πλατείας ενώ νέα ανάπλαση θα γίνει στο κοντινό μέλλον.
Η πλατεία Πάργης είναι άλλη μια πλατεία σε κοντινή απόσταση από την κεντρική πλατεία. Η ονομασία επί τουρκοκρατίας ήταν Εμίρ Μεϊντάν (πλατεία του εμίρη ή αρχηγού). Υπήρχε τζαμί και νεκροταφείο σε μια μουσουλμανική συνοικία από τα τέλη του 15ου ή 16ου αιώνα. Με το τέλος της τουρκοκρατίας το τζαμί και το νεκροταφείο έφυγαν. Για κάποια διάστημα γινόταν αλογοπάζαρο. Επίσης απέκτησε τη σημερινή της ονομασία σαν πλατεία Πάργης. Τον Δεκέμβριο του 1959 και μέχρι το 1965 η πλατεία μετονομάστηκε σε πλατεία Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Η ονομασία αυτή επανήλθε για κάποιο διάστημα επί Χούντας.
Η πλατεία Ανδρέα Παπανδρέου ή κάτω πλατεία, αν και πλέον δεν αποτελεί πλατεία. Είναι το κομμάτι από τα φανάρια της 28ης Οκτωβρίου μέχρι το δημαρχείο. Τις πρώτες δεκαετίες μετά την απελευθέρωση θεωρούταν η κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων. Το 1913 πήρε το όνομα του Κωνσταντίνου του Ελευθερωτή ενώ το 1916 εξαιτίας των πολιτικών εξελίξεων πήρε την ονομασία πλατεία Εθνικής Αμύνης. Το 1935 επέστρεψε στον προηγούμενο όνομα του ενώ για κάποιο διάστημα πήρε και το όνομα του Γεωργίου του Α. Το 1986 μετονομάστηκε σε πλατεία Δημοκρατίας ενώ το 1997 σε πλατεία Ανδρέα Παπανδρέου.
Η πλατεία Μαβίλη βρίσκεται κοντά στην Παμβώτιδα. Δίπλα της υπήρχε ξεχωριστή πλατεία (πλατεία Ασκεριέ) αλλά πλέον ολόκληρο το κομμάτι είναι γνωστό ως πλατεία Μαβίλη. Υπάρχουν αναφορές ότι υπήρχαν καφέ σαντάν. Υπήρχαν εξοχικά κέντρα, θερινός κινηματογράφος αλλά και πάργκινγκ στρατιωτικών οχημάτων. Παράλληλα υπήρχαν δραστηριότητες στη λίμνη αλλά και μεταφορά στην Ντραμπάτοβα. Στις 25 Μαρτίου 1944 οι ναζί συγκέντρωσαν τους εβραίους της πόλης στην πλατεία με σκοπό τη μεταφορά τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στα μεταπολεμικά χρόνια έγινε σημείο συνάντησης με καφετέριες και με έντονο τουριστικό ενδιαφέρον.
Πολιτισμός
Στα Ιωάννινα λειτουργούν μουσεία, πινακοθήκες με διάφορες εκδηλώσεις όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Εκπαίδευση
Στα Ιωάννινα λειτουργεί το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Καταλαμβάνει μια έκταση 3500 στρεμμάτων. Η πανεπιστημιούπολη απέχει 6 χλμ από το κέντρο της πόλης. Υπάρχει πρόσβαση σε αυτήν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 20000 φοιτητές.
Το πανεπιστήμιο λειτουργεί σύμφωνα με τον νόμο 4559/3-8-2018. Αποτελείται από 11 Σχολές και 26 Τμήματα.
ΤΕΙ Ηπείρου
Το πρώην ΤΕΙ Ηπείρου ιδρύθηκε το 1994 με έδρα του την Άρτα. Αποτελούταν από 5 σχολές και 8 τμήματα. Φοιτούσαν 10.200 φοιτητές.
Υγεία
Στην πόλη λειτουργούν δύο νοσοκομεία, το Γενικό Κρατικό «Χατζηκώστα» και το Πανεπιστημιακό Περιφερειακό «Δουρούτη», τα οποία δέχονται ασθενείς από το σύνολο του νομού. Τα νοσοκομεία εφημερεύουν εναλλάξ τις μονές (Πανεπιστημιακό) και ζυγές (Χατζηκώστα) μέρες.
Γενικό Κρατικό «Χατζηκώστα»
Το Γενικό Κρατικό «Χατζηκώστα» αρχικά στεγαζόταν στις εγκαταστάσεις επί της οδού Γ. Παπανδρέου. Στα τέλη της δεκαετίας του 70' μεταφέρθηκε στα κτήρια του Σανατορίου Ιωαννίνων επί της Λεωφόρου Μακρυγιάννη, η οποία αποτελεί πλέον την παλιά πτέρυγα του νοσοκομείου. Στις αρχικές εγκαταστάσεις συνέχισαν να λειτουργούν τμήματα του νοσοκομείου όπως Μέση Τεχνική Επαγγελματική Σχολή - ΤΕΕ Νοσηλευτικής, Ψυχιατρικές Δομές, Οφθαλμολογικό, Ψυχιατρικό. Στο παλαιό Χατζηκώστα δημιουργήθηκαν προκατασκευασμένα κτίρια για να καλύψουν ανάγκες του νοσοκομείου. Το νοσοκομείο δέχτηκε 4 επεκτάσεις στο πέρασμα του χρόνου για να φτάσει στη σημερινή του μορφή.
Το 1987, όντας το μοναδικό νοσοκομείο των Ιωαννίνων εγκρίθηκε ο Οργανισμός του Νοσοκομείου με 465 κλίνες και το ανάλογο προσωπικό που με μικρές διαφορές ισχύει μέχρι σήμερα. Το 1991 άρχισε η μεταφορά των πανεπιστημιακών τμημάτων και ιατρικού εξοπλισμού στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο και στο Χατζηκώστα παρέμειναν κυρίως τμήματα του ΕΣΥ. Το 2001 λειτούργησαν νέα χειρουργεία σε νέα πτέρυγα του νοσοκομείου. Μέσα στη δεκαετία αυτή αποκτήθηκαν και λειτούργησαν Αξονικός και Μαγνητικός Τομογράφος, Ψηφιακός Μαστογράφος και Αγγειογραφικό Συγκρότημα στο Καρδιολογικό Τμήμα. Το 2013 παραδόθηκε κτήριο για τις ανάγκες του Πολυδύναμου Κέντρου Αντιμετώπισης της κρίσης αλκοολικών και χρηστών Ναρκωτικών.
Σήμερα το νοσοκομείο διαθέτει δύναμη 350 κλινών.
Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων
Το πανεπιστημιακό νοσοκομείο ιδρύθηκε με το Π.Δ 391/86 (ΦΕΚ 174/Α/86). Αποτελεί ΝΠΔΔ και υπάγεται στις διατάξεις του Ν.Δ 2592/53 «περί οργάνωσης της Ιατρικής Αντίληψης (ΦΕΚ 254/Α/53).
Το νοσοκομείο βρίσκεται σε μια έκταση 68000 τ.μ. επί της Λεωφόρου Σταύρου Νιάρχου. Λειτουργούν τμήματα Παθολογικού, Χειρουργικού, Ψυχιατρικού και Εργαστηριακού Τομέα της Ιατρικής Υπηρεσίας. Στους χώρους του νοσοκομείου παράγονται ερευνητικό και εκπαιδευτικό έργο διαθέτοντας ιατρικό και τεχνολογικό εξοπλισμό.
Μεταφορές
Νότια της πόλης βρίσκονται πλέον οι κύριοι οδικοί άξονες που ενώνουν τα Ιωάννινα με την υπόλοιπη Ελλάδα. Από εκεί διέρχεται η Εγνατία Οδός ενώνοντας τα Ιωάννινα με την Ηγουμενίτσα, τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη. Από τη νότια πλευρά της πόλης ξεκινά και η Ιόνια Οδός συνδέοντας τα Ιωάννινα με την Νότια - Δυτική Ελλάδα. Από τη βόρεια έξοδο της πόλης ξεκινά η παλαιά ΕΟ που συνδέει την πόλη τόσο με τη Δυτική Μακεδονία, όσο και με την Αλβανία.
Μέσα στην πόλη υπάρχει αστική συγκοινωνία η οποία διεξάγεται με αρκετές λεωφορειακές γραμμές. Το ΚΤΕΛ Ιωαννίνων εκτελεί καθημερινά δρομολόγια εντός νομού, αλλά και με αρκετές πόλεις της Ελλάδας.
Σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από το κέντρο των Ιωαννίνων βρίσκεται ο Κρατικός Αερολιμένας Ιωαννίνων Βασιλεύς Πύρρος. Τα τελευταία χρόνια το αεροδρόμιο επεκτάθηκε και έχουν μπει αρκετές πτήσεις προς την υπόλοιπη Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παλιότερα γινόταν πτήσεις με υδροπλάνο, κυρίως προς Κέρκυρα. Γίνονται ενέργειες ώστε στο άμεσο μέλλον να υπάρξουν ξανά πτήσεις.
Τηλεόραση και ραδιοφωνία
Περιφερειακοί σταθμοί
Στα Ιωάννινα λειτουργούν τρείς τηλεοπτικοί σταθμοί, είναι το Ήπειρος TV1, η Βήμα Τηλεόραση (πρώην ΗΡΤ) και το ITV (Ιωάννινα TV). Εκπέμπουν επίσης, οι δημόσιοι και ιδιωτικοί σταθμοί πανελλαδικής εμβέλειας. Η ΕΡΤ3 με έδρα τη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, διατηρεί επιτόπου παράρτημα στα Ιωάννινα. Επίσης εκπέμπουν στα Ιωάννινα και οι περιφερειακοί σταθμοί των γύρω νομών και πόλεων (Άρτα, Αγρίνιο και Κέρκυρα).
Ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός ανήκε στην ΕΡΑ Ιωαννίνων και εγκαινιάστηκε το 1949. Έχει εμβέλεια που καλύπτει ευρύτερα τη Βορειοδυτική Ελλάδα (FM 88.2) και το πρόγραμμά της εστιάζει στην ειδησεογραφία τοπικού ενδιαφέροντος, με τη συνοδή συμπερίληψη εκπομπών ποικίλης θεματολογίας.
Κλίμα
Σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν τα Ιωάννινα έχει ένα κλίμα οριακό μεταξύ Μεσογειακού (Csa) και υγρού υποτροπικού (Cfa), δεδομένου ότι υπάρχει μόνο ένας καλοκαιρινός μήνας με βροχόπτωση μικρότερη των 40 χιλιοστών. Το καλοκαίρι είναι θερμό και ξηρό ενώ ο χειμώνας είναι υγρός και ψυχρότερος από τις παραθαλάσσιες περιοχές της Ηπείρου. Είναι από τις πιο βροχερές πόλεις της Ελλάδας. Η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί είναι 42,4°C και η χαμηλότερη -13°C.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της πόλης και του Δήμου των Ιωαννίνων έχει ως εξής:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων
Πάθος και αίμα
μικρογραφία|260x260εσ|[[Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λορίν Μπακόλ σε σκηνή της ταινίας]] Το Πάθος και αίμα (πρωτότυπος τίτλος: The Big Sleep), γνωστό και ως Ο Μεγάλος Ύπνος, είναι Φιλμ νουάρ παραγωγής 1946 σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς. Η ταινία είναι κινηματογραφική μεταφορά του αστυνομικού μυθιστορήματος του Ρέιμοντ Τσάντλερ Ο μεγάλος ύπνος (The Big Sleep) το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι: Γουίλιαμ Φόκνερ, Λι Μπράκετ και Τζουλς Φέρθμαν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Λορίν Μπακόλ και Μάρθα Βίκερς.
Το 1997 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ), προσλαμβάνεται από τον στρατηγό Στέρνγουντ (Τσαρλς Γουάλντρον), προκειμένου να σταματήσει τον εκβιασμό που έχει ως θύμα την μικρότερή του κόρη Κάρμεν (Μάρθα Βίκερς). Ο Μάρλοου ανακαλύπτει τα ίχνη του εκβιαστή Γκάιγκερ (Θίοντορ φον Ελτζ) στο σπίτι του στο Λαβέρν Τέρας. Φτάνοντας εκεί ακούει έναν πυροβολισμό και βλέπει μερικούς άνδρες να φεύγουν βιαστικά από το σπίτι του εκβιαστή και να μπαίνουν στ' αυτοκίνητά τους. Ο Μάρλοου μπαίνει στο σπίτι και βρίσκει την Κάρμεν υπνωτισμένη σε μια καρέκλα δίπλα από το πτώμα του Γκάιγκερ. Μια φωτογραφική μηχανή χωρίς φιλμ αποδεικνύει ότι οι άνδρες έβγαλαν φωτογραφίες από τα δυο άτομα του δωματίου, προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν για περαιτέρω εκβιασμό. Μια σειρά από στοιχεία οδηγούν τον Μάρλοου σε άτομα που ασχολούνται με τη χαρτοπαιξία και κάθε φορά που βρίσκεται κοντά τους συναντά και την μεγάλη κόρη του Στέρνγουντ και αδελφή της Κάρμεν, Βίβιαν Ράτλεντζ (Λορίν Μπακόλ), μια διαζευγμένη καλλονή. Ο Μάρλοου και η Βίβιαν ερωτεύονται ενώ εκείνη συνεχίζει να τον προδίδει. Τα στοιχεία οδηγούν τον Μάρλοου στον Έντι Μαρς (Τζορτζ Ρίτζλεϊ), ιδιοκτήτη καζίνου, που φαίνεται να είναι κύριος υποκινητής του εκβιασμού.
Πληροφορίες παραγωγής
Θρυλική ταινία βασισμένη στο αστυνομικό μυθιστόρημα του Ρέημοντ Τσάντλερ Ο μεγάλος ύπνος καθώς και η πρώτη με πρωταγωνιστή τον ήρωά του Τσάντλερ, ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου, τον οποίο υποδύεται ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ο Τζακ Γουόρνερ ήταν ενθουσιασμένος με την επιτυχία της ταινίας Η σειρήνα της Μαρτινίκα (To Have and Have Not) και έδωσε την άδεια στον Χάουαρντ Χοκς για να αγοράσει τα δικαιώματα του μυθιστορήματος του Τσάντλερ προκειμένου να επανενώσει το πρωταγωνιστικό δίδυμο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λορίν Μπακόλ. Ο Χοκς πήρε από τον Γουόρνερ 50.000 δολάρια από τα οποία έδωσε 5.000 για τα δικαιώματα του μυθιστορήματος και έβαλε τα υπόλοιπα 45.000 στην τσέπη του.
Η ταινία φημίζεται για την μπερδεμένη της πλοκή. Η Warner Bros. αποφάσισε να καθυστερήσει την πρεμιέρα της ταινίας στους κινηματογράφους, προκειμένου να προωθήσει πρώτα τις ταινίες πολεμικού περιεχομένου που είχαν γυριστεί εκείνην την περίοδο. Η εταιρία φοβόταν ότι το κοινό δε θα ενδιαφερόταν πια για τέτοιου είδους ταινίες εφόσον ο πόλεμος είχε φτάσει στο τέλος του. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά μπορεί να παρατηρήσει αναφορές σχετικές με την πολεμική περίοδο στην ταινία, όπως μια σειρά φωτογραφιών του Ρούζβελτ κλπ. Η ταινία ήταν η δεύτερη του ζεύγους Μπόγκαρτ και Μπακόλ, ακολουθώντας το Η σειρήνα της Μαρτινίκα (To Have and Have Not, 1944), που είχε κάνει την Μπακόλ σταρ και είχε χαρίσει στο ζευγάρι μια θέση στην κινηματογραφική αιωνιότητα, που επρόκειτο να συνεχιστεί με το γάμο τους και τη συνεργασία τους και σε άλλες ταινίες όπως το Στη βοή της καταιγίδος (Key Largo, 1948) και Σκοτεινή διάβαση (The Dark Passage, 1947). Ο ατζέντης της Μπακόλ, Τσαρλς Φέλντμαν, ζήτησε να ξαναγυριστούν κάποιες σκηνές της ταινίας για να τονιστεί η χημεία της ηθοποιού με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, προκειμένου να καταλαγιάσει η κακή δημοσιότητα που έλαβε η Μπακόλ, μετά τα αρνητικά σχόλια των κριτικών για την ερμηνεία της στην ταινία του 1945 Ο εμπρηστής (Confidential Agent). Ο παραγωγός Τζακ Γουόρνερ συμφώνησε να ξαναγυριστούν οι νέες σκηνές που να προϋποθέτουν ερωτισμό μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών. Ο Μπόγκαρτ είχε πολλά συζυγικά προβλήματα εκείνην την περίοδο λόγω της σχέσης του με την Μπακόλ και τους συνεχείς καβγάδες με τη σύζυγό του. Το αποτέλεσμα ήταν να παρουσιάζεται μεθυσμένος στα γυρίσματα δημιουργώντας προβλήματα. Όλα αυτά έληξαν τρεις μήνες αργότερα με την έκδοση του διαζυγίου του και τον γάμο του με την Μπακόλ. Το τέλος της ταινίας ξαναγυρίστηκε με την Πέγκι Νάντσεν να παίρνει τη θέση της Πατ Κλαρκ, στον ρόλο της Μόνα Μαρς εφόσον η ηθοποιός που την υποδυόταν δεν ήταν διαθέσιμη. Ο Ρέιμοντ Τσάντλερ υποστήριξε ότι η έντονη ερμηνεία της Μάρθα Βίκερς επισκίαζε εκείνη της Λορίν Μπακόλ, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισής της στην ταινία κόπηκε στο μοντάζ.
Οι επιπρόσθετες σκηνές και οι περικοπές στην αίθουσα του μοντάζ, είχαν ως αποτέλεσμα η ταινία να στερείται συνοχής και η υπόθεσή της να μπερδεύει τον θεατή. Αλλά οι φανατικοί της οπαδοί υποστηρίζουν ότι η χημεία μεταξύ των Μπόγκαρτ και Μπακόλ και η ατμόσφαιρα είναι σημαντικότερη από την κατανόηση της υπόθεσης. Πολλοί την κατατάσουν ως ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του είδους νουάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες
Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ
Ο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ (αγγλικά: Edward Emerson Barnard, 16 Δεκεμβρίου 1857 – 6 Φεβρουαρίου 1923) ήταν Αμερικανός αστρονόμος, με ιδιαίτερη ικανότητα στην αστρονομική παρατήρηση.
Τα πρώιμα χρόνια του
Ο Μπάρναρντ γεννήθηκε στο Νάσβιλ του Τενεσί και ήταν γιος του Reuben Barnard και της Elizabeth Jane Haywood-Barnard. Είχε ένα αδελφό. Ο πατέρας του πέθανε πριν από τη γέννηση του, κι έτσι η οικογένειά του δεν είχε τα οικονομικά μέσα να τον στείλει στο πανεπιστήμιο, ή έστω στο γυμνάσιο, καθώς έπρεπε να εργασθεί: έγινε βοηθός φωτογράφου σε ηλικία εννέα ετών.
Αργότερα ανέπτυξε ενδιαφέρον για την Αστρονομία. Το 1876 κατόρθωσε να αγοράσει με τις οικονομίες του ένα διοπτρικό τηλεσκόπιο των 5 ιντσών (σε διάμετρο, δηλ. 12,7 εκατοστών) και το 1881 ανακάλυψε τον πρώτο του κομήτη (αλλά δεν ανακοίνωσε την ανακάλυψη αυτή). Αργότερα τον ίδιο χρόνο ανακάλυψε και δεύτερο κομήτη, και ένα τρίτο το 1882.
Στη συνέχεια, οι ερασιτέχνες αστρονόμοι του Νάσβιλ συγκέντρωσαν από κοινού αρκετά χρήματα ώστε να χαρίσουν στον Έντουαρντ σπουδές στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ. Ο Μπάρναρντ αποφοίτησε από εκεί σε ηλικία 30 ετών και μετά προσλήφθηκε στο Αστεροσκοπείο Λικ, στην Καλιφόρνια. Εκεί ήλθε σε σύγκρουση με τον διευθυντή Edward S. Holden ως προς την πρόσβαση του Μπάρναρντ στο μεγάλο τηλεσκόπιο του αστεροσκοπείου για παρατηρήσεις π.χ. του πλανήτη Κρόνου και άλλα θέματα, επιστημονικά όσο και διοικητικά.
Οι κύριες αστρονομικές ανακαλύψεις
Το 1892 έκανε παρατηρήσεις ενός καινοφανούς αστέρα και υπήρξε ο πρώτος που πρόσεξε τις εκπομπές αερίου, πράγμα που τον οδήγησε να υποθέσει ορθώς ότι επρόκειτο για μία αστρική έκρηξη. Την ίδια χρονιά ανακάλυψε και την Αμάλθεια, τον πέμπτο δορυφόρο του πλανήτη Δία που ανακαλυπτόταν, ενώ οι 4 προηγούμενοι είχαν ανακαλυφθεί από τον Γαλιλαίο το 1609. Αυτός ήταν και ο τελευταίος δορυφόρος που ανακαλύφθηκε με οφθαλμοσκοπική παρατήρηση στο τηλεσκόπιο (και όχι με εξέταση φωτογραφιών ή άλλων καταγραμμένων εικόνων).
Το 1895 ο Μπάρναρντ έγινε καθηγητής της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Εκεί μπόρεσε να χρησιμοποιήσει το μεγαλύτερο (και μέχρι σήμερα) διοπτρικό τηλεσκόπιο του κόσμου στο Αστεροσκοπείο Γιέρκς. Μεγάλο μέρος της έρευνάς του εκείνη την περίοδο συνίστατο στη λήψη φωτογραφιών του Γαλαξία. Μαζί με τον Μαξ Βολφ ανακάλυψε ότι ορισμένες σκοτεινές περιοχές σε αυτές ήταν στην πραγματικότητα νεφελώματα αερίου και σκόνης, που απέκρυπταν τους πίσω από αυτά μακρινότερους αστέρες του Γαλαξία.
Φυσιολογικά, ο Μπάρναρντ υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της Αστροφωτογραφίας. Καταλογογράφησε μια σειρά σκοτεινών νεφελωμάτων, που είναι και σήμερα γνωστά από τον αριθμό τους σε αυτό τον κατάλογο: Αρχίζουν με το Barnard 1 και τελειώνουν με το Barnard 366. Ο αρχικός του κατάλογος περιείχε 182 τέτοια νεφελώματα (δημοσίευση του 1919 στο Astrophysical Journal, "On the Dark Markings of the Sky with a Catalogue of 182 such Objects"). Το γνωστό (και πολυφωτογραφημένο) «Νεφέλωμα Αλογοκεφαλή» είναι το Barnard 33.
Ο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ απεβίωσε στο Ουίλλιαμς Μπέι του Ουισκόνσιν και τάφηκε στη γενέτειρά του Νάσβιλ. Μετά τον θάνατό του η εξαιρετική του συλλογή φωτογραφιών εκδόθηκε με τον τίτλο Photographic Atlas of Selected Regions of the Milky Way («Φωτογραφικός άτλας επιλεγμένων περιοχών του Γαλαξία»).
Ανακαλύψεις κομητών
Συνολικά, ανάμεσα στο 1881 και το 1892, ο Μπάρναρντ ανακάλυψε 14 διαφορετικούς κομήτες, από τους οποίους οι τρεις ήταν περιοδικοί. Είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Κατάλογος στάσεων τραμ Αθήνας
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Κοινωνία
Ιωάννης Διομήδης - Κυριακός
Ο Αναστάσιος Διομήδης - Κυριακός (1790–1825) ήταν Έλληνας επαναστάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Διακρίθηκε για τη σύνεση του, και μαζί με άλλους Σπετσιώτες επέδειξε σημαντική δραστηριότητα στο Αιγαίο. Συνέβαλε στην έναρξη της επανάστασης στην Τήνο, στη Χίο, στη Λέσβο αλλά και στη Θεσσαλία. Όσο βρισκόταν στον Βόλο ξεσήκωσε τους κατοίκους της περιοχής μαζί με τον Περραιβό, τον Γαζή, τον Κωνσταντά και τον Μπασδέκη. Τελικά, βγάζοντας τα πυροβόλα του πλοίου του στην στεριά, πυρπόλησε το φρούριο της πόλης.
Ο Κυριακός με το πλοίο του ήταν παρών σε όλες τις σημαντικές μάχες του ελληνικού στόλου, τόσο στο Αιγαίο, όσο και στον Κορινθιακό, συνοδεύοντας σε μερικές από αυτές τον Κανάρη και τον Βατικιώτη. Το 1825 βρέθηκε στο Μεσολόγγι, υποστηρίζοντας τους πολιορκημένους κατοίκους της πόλης με τη μεταφορά τροφίμων και αγαθών. Όσο βρισκόταν εκεί, ασθένησε και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη γενέτειρά του. Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1825 και τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στο κοιμητήριο της Αγίας Άννας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Ιωαννης
Μαριέττα Γιαννάκου
Η Μαριέττα Γιαννάκου (Γεράκι Λακωνίας, 6 Ιουνίου 1951 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Ελληνίδα νευρολόγος-ψυχίατρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, υπουργός Παιδείας, υπουργός Υγείας και ευρωβουλευτής της ΝΔ (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1951, στο Γεράκι Λακωνίας, από μία οικογένεια, όπου ο πατέρας της διηύθυνε το τοπικό γραφείο του ΟΤΕ και του ταχυδρομείου, ενώ η μητέρα της ήταν εκπαιδευτικός. Στην ηλικία των 11 ετών έχασε τον πατέρα της, ο οποίος ήταν τότε 45 χρονών, γεγονός που σύμφωνα με δηλώσεις της «της στοίχισε πολύ» και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία της, αφού «την ανάγκασε να αισθανθεί μεγαλύτερη την ευθύνη από τόσο μικρή ηλικία». Τελειώνοντας το σχολείο, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αν και ο πατέρας της την προόριζε για διπλωμάτη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στην ιατρική, ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική, ενώ συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης, στο Βέλγιο.
Το 1983 παντρεύτηκε τον Παναγιώτη Κούτσικο, με τον οποίο απόκτησε μία κόρη. Το 1997 πήραν διαζύγιο.
Η ζωή της Μαριέττας Γιαννάκου άλλαξε στις 6 Φεβρουαρίου 2008, όταν υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό του δεξιού της ποδιού μετά από κάταγμα που υπέστη. Ο σακχαρώδης διαβήτης, από τον οποίο έπασχε, εμπόδιζε το τραύμα να επουλωθεί και προκάλεσε μόλυνση, με αποτέλεσμα η κατάσταση της υγείας της να επιδεινωθεί ραγδαία. Αυτό ανάγκασε τους γιατρούς του νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν» να συνεδριάσουν εκτάκτως και να προχωρήσουν σε επέμβαση ακρωτηριασμού προκειμένου να σώσουν τη ζωή της.
Στις 28 Μαΐου 2016, η Μαριέττα Γιαννάκου υπέστη έμφραγμα και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός.
Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2022 στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας, όπου είχε διακομιστεί εκτάκτως μετά από πτώση που είχε από το αναπηρικό αμαξίδιο. Τότε χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, καθώς οι γιατροί διαπίστωσαν ότι είχε αιμάτωμα. Αφού υποβλήθηκε σε εγχείρηση, κρίθηκε αναγκαία η μεταφορά της σε ΜΕΘ, όπου και νοσηλευόταν μέχρι το τέλος της ζωής της.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά το 1974, ξεκινά ενεργά την πολιτική της δραστηριότητα ως μέλος της ΟΝΝΕΔ. Τότε γνωρίστηκε με τον πρόεδρο και ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αν και δεν είχε αποφασίσει να ασχοληθεί ευρύτερα με την πολιτική, η κατάσταση της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης της έδωσε την ώθηση και από τότε η πορεία της στην πολιτική σκηνή ήταν συνεχώς ανοδική. Στις Ευρωεκλογές του 1984 εκλέχτηκε ευρωβουλευτής ενώ το 1989 τοποθετήθηκε επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ.
Ως βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την περίοδο 1984-1990, ανέλαβε πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για το πρόβλημα των ναρκωτικών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, μέλος των Επιτροπών Κοινωνικών Υποθέσεων και Απασχόλησης, Μεταφορών, Ελέγχου του Προϋπολογισμού, Οικονομικής, Νομισματικής και Βιομηχανικής Πολιτικής, μέλος της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις σχέσεις με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και μόνιμος εισηγητής για τα θέματα παραγωγής και εμπορίας κοκαΐνης, καθώς και μέλος της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη Χιλή, έχοντας τιμηθεί με το ανώτατο παράσημο "Bernando O' Higgins" της Δημοκρατίας της Χιλής. Διετέλεσε επίσης επικεφαλής της αντιπροσωπείας των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Η κυβερνητική της θητεία ξεκινά με τις βουλευτικές εκλογές του 1990, οπότε διορίζεται υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για την περίοδο 1990-1991. Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 εκλέγεται βουλευτής Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας, ξεκινώντας την κοινοβουλευτική της θητεία. Στο διάστημα 1993-1999 διετέλεσε μέλος των Επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Επιτροπής για τα Ναρκωτικά, αντιπρόεδρος της Επιτροπής για την εξέταση του Σωφρονιστικού Συστήματος, αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-ΗΠΑ και μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Ρωσίας.
Το 1999 επανεκλέγεται ευρωβουλευτής και αναλαμβάνει μέλος των Επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων, Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Κοινής Ασφάλειας και Αμυντικής Πολιτικής, Ελευθεριών και Δικαιωμάτων των Πολιτών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, μέλος της Διακοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας «Ευρωπαϊκή Ένωση - Τουρκία», πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Τέταρτος Κόσμος», ενώ είναι επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Την περίοδο 1990-2004 υπήρξε εθνική συντονίστρια για τα ναρκωτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μέλος της Οριζόντιας Ομάδας για τα Ναρκωτικά του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ακόμη, υπήρξε πρόεδρος του Τομέα Βαλκανικός Άξονας-Εγγύς Ανατολή της Ομάδας του Δουβλίνου του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Το 2000 εκλέγεται και πάλι βουλευτής Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας και ορίζεται αντιπρόεδρος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μέλος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας, μέλος Διακομματικής Επιτροπής για τα ναρκωτικά, πρόεδρος της Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Πολωνίας, και μέλος των Ομάδων Φιλίας με τα Κοινοβούλια των ΗΠΑ και του Μαρόκου.
Το 2002 ορίζεται εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων στη «Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης». Στις εργασίες της Συνέλευσης στην Ολομέλεια και τις Ομάδες Εργασίας (2002-2003) διακρίνονται, μεταξύ άλλων, οι παρεμβάσεις της για την κατοχύρωση της ρήτρας αμυντικής αλληλεγγύης μεταξύ κρατών-μελών, για την καθιέρωση της Ευρωπαϊκής Δύναμης Ταχείας Επέμβασης στο πεδίο της Άμυνας, για μέτρα υπέρ της δημόσιας υγείας και για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και για την υποστήριξη της ρύθμισης για τη «λαϊκή πρωτοβουλία», σύμφωνα με την οποία ένα εκατομμύριο πολίτες μπορούν να ζητήσουν την ανάληψη συγκεκριμένης νομοθετικής πρωτοβουλίας από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.
Το 2004 επανεκλέγεται βουλευτής και διορίζεται υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων για την περίοδο 2004-2007, στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Το όνομά της συνδέεται με μία εκτεταμένη απόπειρα μεταρρύθμισης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Το 2007 αποτυγχάνει να εκλεγεί βουλευτής. Στις ευρωεκλογές του 2009 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.
Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
Ως υπουργός Παιδείας η Μαριέττα Γιαννάκου ανακοίνωσε την άνοιξη του 2006 αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ακολουθώντας τις προτάσεις μίας «επιτροπής σοφών» για την ανώτατη παιδεία, οι οποίες προέβλεπαν αλλαγές στον τρόπο διάθεσης δωρεάν συγγραμμάτων, αναπροσαρμογή του πανεπιστημιακού ασύλου, καθορισμό ανώτατου χρονικού ορίου φοίτησης, καθολική ψηφοφορία των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές κ.ά. Ταυτόχρονα ανακινήθηκε το θέμα της αναθεώρησης του Άρθρου 16 του ελληνικού Συντάγματος, με σκοπό την απάλειψη των νομικών εμποδίων για την ίδρυση μη κρατικών ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης.