cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19
Ομάδες και Γήπεδα
Είκοσι ομάδες ανταγωνίζονται στο πρωτάθλημα - οι κορυφαίες δεκαεπτά ομάδες από την προηγούμενη σεζόν και τρεις ομάδες που προωθήθηκαν από το πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ. Οι νέες ομάδες αυτή τη σεζόν είναι οι Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς (που επέστρεψε στην κορυφή της πρώτης κατηγορίας μετά από έξι χρόνια), η Κάρντιφ Σίτι και η Φούλαμ (που επιστρέφουν μετά από τετραετή απουσία), οι οποίοι αντικαθιστούν την Στόουκ Σίτι, την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και την Σουόνσι Σίτι.
Στάδια και τοποθεσίες
Σημείωση: Ο πίνακας αναγράφεται με αλφαβητική σειρά.
Πηγές
- Επίσημος Ιστότοπος <br/ > - Soccerway.com
Μίρνες Σίσιτς
Ο Μίρνες Σέαντ Σίσιτς (σλοβενικά: Mirnes Sead Šišić, 8 Αυγούστου 1981) είναι Σλοβένος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν κυρίως ως πλάγιος μεσοεπιθετικός. Πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του σε συλλόγους του ελληνικού πρωταθλήματος και διακρίθηκε για την τεχνική του κατάρτιση.
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Ο Σίσιτς γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1981 στο Τσέλιε της Σλοβενίας ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή στο Μόσταρ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (αμφότερες οι περιοχές υπάγονταν εκείνη την εποχή στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) και είναι το μοναδικό παιδί οικογένειας βοσνιακής καταγωγής. Στη Σλοβενία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο και τη σεζόν 2001/02 πραγματοποίησε το ντεμπούτο τη στην πρώτη κατηγορία με τη ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια. Με τη φανέλα της Ρούνταρ μέτρησε 19 συμμετοχές για το πρωτάθλημα (16 την πρώτη χρονιά και τρεις τη δεύτερη) σκοράροντας δύο τέρματα (αμφότερα κατά τη δεύτερη του σεζόν). Ενδιάμεσα, πριν την καθιέρωσή του στη Ρούνταρ προσπάθησε χωρίς επιτυχία να βρει συμβόλαιο σε σύλλογο του εξωτερικού.
Τα πρώτα βήματα στην Ελλάδα
Την πρώτη του σεζόν στη Λάρισα, ο Σλοβένος μέσος ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας πανηγυρίζοντας την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Β΄ Εθνικής και φτάνοντας μέχρι την προημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδας. Την επόμενη χρονιά πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική, όμως είχε περιορισμένο χρόνο συμμετοχής με επακόλουθο την αποχώρησή του τον Ιανουάριο του 2006. Με τα χρώματα της ΑΕΛ είχε 25 συμμετοχές στο πλαίσιο του πρωταθλήματος (21 στη Β΄ Εθνική και τέσσερις στην Α΄ ).
Επόμενος σταθμός της καριέρας του Σίσιτς ήταν ο Λεβαδειακός, με τον οποίο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας. Στην ομάδα της Βοιωτίας καθιερώθηκε κατευθείαν μετρώντας στο υπόλοιπο της σεζόν 11 συμμετοχές (οι 10 από αυτές στη βασική ενδεκάδα ) και ένα τέρμα, ωστόσο με την ολοκλήρωση των αγωνιστικών υποχρεώσεων ο Λεβαδειακός υποβιβάστηκε. Στα τέλη Ιανουαρίου του 2007 δόθηκε δανεικός με οψιόν αγοράς στον Ηρακλή, με τον οποίο πραγματοποίησε αξιόλογες εμφανίσεις σκοράροντας τα νικητήρια τέρματα στις εντός αναμετρήσεις με τον Ιωνικό και τη Λάρισα (αμφότερες έληξαν με 1-0) και συμβάλλοντας στην επίτευξη του στόχου της παραμονής στην κατηγορία. Κατόπιν επέστρεψε στον Λεβαδειακό, ο οποίος είχε επανέλθει στη Σούπερ Λίγκα, σκοράροντας δύο φορές σε 9 εμφανίσεις.
Ολυμπιακός
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2008 ο Σίσιτς αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό ύστερα από εισήγηση του Τάκη Λεμονή και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 5 Ιανουαρίου σε νικηφόρο εκτός έδρας παιχνίδι κόντρα στον Ηρακλή. Παρέμεινε στον Πειραιά για έναν χρόνο πανηγυρίζοντας την κατάκτηση ενός νταμπλ (πρωτάθλημα και κύπελλο της σεζόν 2007/08), ωστόσο αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2009 όντας εκτός πλάνων του Ερνέστο Βαλβέρδε. Κατά την παρουσία του στους ερυθρόλευκους είχε 17 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, τις οποίες πλαισίωσε με 2 γκολ (αμφότερα στο πρωτάθλημα ) και ισάριθμες ασίστ. Μεταξύ άλλων συμμετείχε και στην εκτός έδρας επαναληπτική αναμέτρηση του Ολυμπιακού με την Τσέλσι για τη φάση των «16» του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2007/08, αντικαθιστώντας τον Βασίλη Τοροσίδη κατά το δεύτερο ημίχρονο.
Μετέπειτα καριέρα
Κατόπιν συνέχισε την καριέρα του στον Ερυθρό Αστέρα αποτελώντας προσωπική επιλογή του τεχνικού διευθυντή Ίλια Ίβιτς, με τον οποίο είχε συνυπάρξει και στον Ολυμπιακό. Η πρώτη του εμφάνιση στο σερβικό πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε σε εκτός έδρας ντέρμπι με την Παρτιζάν Βελιγραδίου που έληξε ισόπαλο (1-1) και μέχρι το τέλος των αγωνιστικών υποχρεώσεων μέτρησε 12 συμμετοχές. Το πέρασμα του Σίσιτς από τον Ερυθρό Αστέρα συνέπεσε με μια περίοδο σοβαρών οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου, με τον ποδοσφαιριστή να καταθέτει προσφυγή και να μένει ελεύθερος. Παράλληλα, του επιδικάστηκε χρηματική αποζημίωση.
Στα μέσα της επόμενης σεζόν επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα για τον ΠΑΣ Γιάννινα αγωνιζόμενος σε 15 αγώνες και σημειώνοντας δύο γκολ, αμφότερα σε αναμέτρηση με τη Λάρισα. Ο υποβιβασμός των Ηπειρωτών είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του Σίσιτς από τον σύλλογο και τον Αύγουστο του 2010 υπέγραψε στον Ηρακλή όπου είχε αγωνιστεί και τη σεζόν 2006/07. Το 2011 αποκτήθηκε από τον ΟΦΗ, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του τοπικό ντέρμπι με τον Εργοτέλη, όπου σημείωσε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης, με το οποίο έγινε ο πρώτος ξένος ποδοσφαιριστής που σκόραρε στην Α΄ Εθνική ως μέλος πέντε διαφορετικών ομάδων (επίδοση που ξεπέρασε μερικά χρόνια αργότερα ο Αργεντινός Εμάνουελ Περόνε ). Αποχώρησε από τον ΟΦΗ στα μέσα της σεζόν 2012/13 και κατόπιν μεταπήδησε στον Παναιτωλικό με τον οποίο κέρδισε την άνοδο από τη Β΄ Εθνική στην Σούπερ Λίγκα, αποχωρώντας ωστόσο τον Αύγουστο του 2013.
Τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν ο ΟΦΗ (δεύτερη θητεία) στον οποίο εντάχθηκε τον Ιανουάριο του 2014 και έφυγε στην αρχή της σεζόν 2014/15 λόγω πειθαρχικού παραπτώματος και διαφορών με τη διοίκηση του συλλόγου και τον προπονητή Τζενάρο Γκατούζο, ο οποίος μετά από αγώνα είχε ισχυριστεί πως ο παίκτης παρείχε πληροφορίες στην αντίπαλη ομάδα. Μετά την αποχώρησή του από την ελληνική ομάδα, αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, παρόλο που φέρεται να είχε δεχτεί ορισμένες προτάσεις.
Εθνική ομάδα
Ο Σίσιτς διετέλεσε διεθνής με την Εθνική Σλοβενίας μετρώντας συνολικά 15 συμμετοχές και 2 γκολ από το 2008 μέχρι και το 2012. Πραγματοποίησε την παρθενική του συμμετοχή με το εθνόσημο σε φιλική αναμέτρηση με τη Δανία τον Φεβρουάριο του 2008 (ήττα με 1-2) και τον επόμενο μήνα πέτυχε το πρώτο του γκολ σε εκτός έδρας φιλικό κόντρα στην Ουγγαρία, ενώ το ίδιο έτος σκόραρε εκ νέου σε άλλο φιλικό με αντίπαλο την Κροατία. Το 2010 βρισκόταν στην προεπιλογή του ομοσπονδιακού τεχνικού για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής, ωστόσο δεν συμπεριλήφθηκε στην τελική αποστολή. Η τελευταία του παρουσία με την Εθνική Σλοβενίας χρονολογείται τον Οκτώβριο του 2012, σε αγώνα με αντίπαλο την Αλβανία για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 2014.
Μετέπειτα δραστηριότητες
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ο Σίσιτς επέστρεψε στην πατρίδα του όπου αγωνίζεται σε ερασιτεχνικό επίπεδο παίζοντας ποδόσφαιρο σάλας και συμμετέχοντας στην σλοβενική εθνική καλλιτεχνών, ενώ εργάζεται ως ατζέντης ποδοσφαιριστών. Παράλληλα, λαμβάνει εισόδημα μέσω της ενοικίασης ακινήτων. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, είναι πατέρας δύο παιδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές σάλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας
Λαμαντέν (Γουαδελούπη)
Το Λαμαντέν (γαλλικά: Lamentin, γουαδελουπιανό κρεόλ: Manten και Lamanten) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαμαντινουά (γαλλικά: Lamentinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Αγάπησα μια πολυθρόνα
Το Αγάπησα μια... Πολυθρόνα είναι ελληνική κωμωδία του 1971 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και παραγωγή Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Α.Ε. Το σενάριο της ταινίας είναι του Λάκη Μιχαηλίδη και βασίζεται στο σενάριο της ρωσικής ταινίας του 1969 Двенадцать стульев (Δώδεκα πολυθρόνες), στην οποία βασίζεται και η αμερικάνικη ταινία του 1970 Twelve Chairs σε σκηνοθεσία του Μελ Μπρουκς.
Πλοκή
Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία ενός φτωχού νέου που, έχοντας πουλήσει τις τέσσερις πολυθρόνες που είχε κληρονομήσει από τη θεία του, μαθαίνει ότι σε μια από αυτές υπάρχουν κοσμήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ρωσικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί
Ο Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί (Pierre Augustin Caron de Beaumarchais) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, ωρολογοποιός, μουσικός, επιχειρηματίας, ποιητής και τυχοδιώκτης.
Επαγγελματική δράση
200px|αριστερά|thumb|Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί. Άσκησε το επάγγελμα του πατέρα του και, σε ηλικία είκοσι ενός χρόνων, εφηύρε ένα νέο μηχανισμό για τα ρολόγια, τον οποίο αντέγραψε ανταγωνιστής του. Για το λόγο αυτό, απευθύνθηκε στην Ακαδημία Επιστημών, η οποία τον δικαίωσε και, κέρδισε, το 1754, δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, που βοήθησε στην κατασκευή τυποποιημένων μερών των ωρολογίων. Με αφορμή αυτήν την υπόθεση, έγινε γνωστός και διορίστηκε ωρολογοποιός του Βασιλιά, ο οποίος, παρήγγειλε τον ίδιο, ένα ρολόι, ίδιο με αυτό που είχε κατασκευάσει για την Μαντάμ ντε Πομπαντούρ.
Δίδαξε άρπα στις κόρες του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και έλαβε διάφορες θέσεις στη γαλλική Αυλή, που τού εμπιστεύτηκε μυστικές αποστολές, που απαιτούσαν ιδιαίτερους χειρισμούς, όπως, η προμήθεια όπλων για τους αγωνιστές της Αμερικανικής ανεξαρτησίας, το 1776. Ως μυστικός πράκτορας, ανέπτυξε πλούσια δράση, τροφοδοτώντας με χρήματα και οπλισμό τους εξεγερμένους εναντίον των Άγγλων, Αμερικανούς, ενώ δέχθηκε δολοφονική επίθεση σε δάσος της Βαυαρίας και φυλακίστηκε στην Αυστρία.
Ο Ζοζέφ Παρί Ντυβερνέ, ένας ισχυρός τραπεζίτης τον βοήθησε να γίνει χρηματιστής και έτσι, μπόρεσε να αγοράσει τον τίτλο "Secretaire du Roi" (= βασιλικός γραμματέας), και έγινε κληρονομικά αριστοκράτης. Από το 1764 έως 1766, ταξίδεψε στην Ισπανία για υποθέσεις του Ντυβερνέ και παρευρέθηκε σε δικαστήριο και οικονομικές διαπραγματεύσεις, για να εξασφαλίσει το μονοπώλιο του εμπορίου σκλάβων. Ασχολήθηκε, όμως, και με την υπόθεση του Χοσέ Κλαβίχο υ Φαγιάρδο, ο οποίος είχε δύο φορές υποσχεθεί να παντρευτεί την αδελφή του, αλλά δεν τήρησε το λόγο του.
Κατά το πρώτο μέρος της Γαλλικής επανάστασης, το 1789, μπήκε ένοπλος στη Βαστίλη και ανέλαβε την επίβλεψη της καταστροφής της, όμως, αργότερα, εκεί κοντά, αγόρασε ένα οικόπεδο, στο οποίο έκτισε πολυτελές σπίτι.
Εξορία
Κατηγορήθηκε για απόκρυψη όπλων και καλαμποκιού στο σπίτι του. Παρ' όλο που η έρευνα δεν έφερε στο φως, τίποτε άλλο πέρα από χιλιάδες αντίτυπα από των εκδόσεων των έργων Βολταίρου, κατηγορήθηκε ως προδότης της δημοκρατίας και φυλακίστηκε στις 20 Αυγούστου 1792, στο Αμπαγιέ. Μια εβδομάδα αργότερα, αφέθηκε ελεύθερος, με την μεσολάβηση της ερωμένης του, Ουρέτ ντε λα Μαρινιέρ.
Έπειτα, κατέφυγε στην Ολλανδία και την Αγγλία, ενώ η περιουσία του κατασχέθηκε, το σπίτι του σφραγίστηκε και εκτέθηκε σε κίνδυνο η ζωή του, όπως και της γυναίκας, της κόρης και της αδελφής του, που είχαν παραμείνει στη Γαλλία. Επέστρεψε το 1796 στη Γαλλία, όπου συνέχισε τις επαγγελματικές δραστηριότητές του, αλλά οι εκκλήσεις του για την απόδοση της ιδιοκτησίας του, αποδείχθηκαν άκαρπες.
Πέθανε στις 18 Μαΐου 1799 στο Παρίσι από επιπλοκές που συνδέονταν με το μεγάλο σωματικό του βάρος και την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, οι οποίες τού προκάλεσαν αποπληξία. Τάφηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.
Οικογένεια
Το 1759, νυμφεύθηκε τη Μαντελέν Ωμπερτέν-Φρανκέ, χήρα ενός πλούσιου πελάτη του πατέρα του και, μετά το θάνατο της, κληρονόμησε μια μικρή περιουσία, και πήρε το όνομα Μπουμαρσέ. Το 1768, έκανε το δεύτερο του γάμο, με μια άλλη πλούσια χήρα, τη Ζενεβίβ Βατμπλέντ Λεβέκ, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Ωγκιστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί, ο οποίος πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ετών και μια κόρη που πέθανε αβάπτιστη. Η Λεβέκ, πέθανε, το 1770. Το 1786, νυμφεύθηκε τη Μαρί-Τερέζ Βιλλερμανουλά, η οποία γέννησε στις 5 Ιανουαρίου 1777, την κόρη του, Εζενί ντε Μπωμαρσαί.
Κινηματογράφος
Η ζωή του γυρίστηκε σε ταινία με τίτλο "Μπωμαρσαί, ο προκλητικός" από τον Εντουάρ Μολιναρό. Ο σκηνοθέτης, τον περιέγραφε ως θαυμαστή του Βολταίρου, πολιτικά τοποθετημένο στον αντίποδα των Δημοκρατικών, ταλαντούχο τυχοδιώκτη και ραδιούργο που κινούνταν στους κύκλους της βασιλικής Aυλής και της αριστοκρατίας, ενώ τον εμφάνιζε να εξαγοράζει τίτλους ευγενείας και δημόσια αξιώματα, ώστε να εξασφαλίζει εξουσία, διασημότητα, αισθησιασμό και χλιδή.
Εργογραφία
Προικισμένος με σπάνιες λογοτεχνικές ικανότητες, έγραψε έργα που όχι μόνο γνώρισαν (και μερικά γνωρίζουν ακόμα) επιτυχία, αλλά και που άσκησαν βαθιά επίδραση στη γαλλική λογοτεχνία και ανέδειξαν το συγγραφέα τους σ` έναν από τους κυριότερους θεατρικούς εκπροσώπους της νεότερης δραματουργίας.
Ύστερα από μια σειρά παράτες (parades), κωμικά και λαϊκίζοντα έργα, γραμμένα για το ιδιωτικό θέατρο του Λενορμάν ντ’ Ετιόλ, συζύγου της Πομπαντούρ, έγραψε διάφορα έργα.
Οι κωμωδίες του άρεσαν πολύ στο γαλλικό κοινό, γιατί καυτηρίαζαν τα ήθη κι έθιμα των ευγενών και τις καταχρήσεις τους σε βάρος του λαού.
Ο "Κουρέας" και "Οι Γάμοι" μεταφράστηκαν από τον Γιώργη Σημηριώτη (εκδ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗ 1959)
Ο Γκαίτε, σε ηλικία 25 χρόνων έγραψε το ερωτικό δράμα "Κλαβίγκο", το οποίο βασίστηκε στα «Απομνημονεύματα», όπου ο Μπωμαρσαί αναφέρεται στην ερωτική αποπλάνηση, την ηθική ταπείνωση και την ψυχοσωματική εκμηδένιση της μικρής αδελφής του από έναν Ισπανό αριβίστα και καριερίστα γόη, τον Κλαβίχο.
Ο Μπωμαρσαί στην όπερα
Τα πρώτα δύο έργα της τριλογίας του Φίγκαρο μεταφέρθηκαν στην όπερα και έδωσαν δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του λυρικού δραματολογίου: Ο Μότσαρτ συνέθεσε το αριστούργημά του Le Nozze di Figaro (Οι Γάμοι του Φίγκαρο, 1786), σε λιμπρέττο του Λορέντσο ντα Πόντε. Ο Τζοβάννι Παϊζιέλλο έγραψε την όπερα Il Barbiere di Siviglia (Ο Κουρέας της Σεβίλης, 1782), έργο που σημείωσε μεγάλη επιτυχία αλλά που επισκιάστηκε από τον Κουρέα της Σεβίλης του Τζοακίνο Ροσσίνι (1815), την περιφημότερη όπερα-μπούφα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Νικόλαος Λεωτζάκος
Ο Νικόλαος Λεωτσάκος (1821 – 1 Μαρτίου 1862) ήταν στρατιωτικός και αγωνιστής του 1854 και του 1862 .
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάνη και διακρίθηκε στη μάχη της Καλαμπάκας (Mάϊος 1854), όπου επικεφαλής λίγων στρατιωτών του τακτικού στρατού έτρεψε σε φυγή ολόκληρο τάγμα Αράβων. Σκοτώθηκε στην Κύθνο από κυβερνητικό στρατιωτικό απόσπασμα ως αρχιστασιαστής εναντίον του Όθωνα κατά τα λεγόμενα "Κυθνιακά", μαζί με τον ανθυπολοχαγό Περικλή Μωραϊτίνη και το φοιτητή Σκρβέλη ή Σκαρβέλη, οι οποίοι συμμετείχαν και στο κίνημα του Οκτωβρίου του 1861.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Καλολίβαδο Κιλκίς
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καλολίβαδο βρίσκεται στο κέντρο του νομού, στη δυτική είσοδο της Ευκαρπίας. Το χωριό απέχει 10,5 χλμ. Β.-ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 61,5 χλμ. Β. της Θεσσαλονίκης. Το παλιό του όνομα επί τουρκοκρατίας ήταν Ελεσλή ή Ελεσλί. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 9 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο. Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γιαρδεμλίου (Αμυγδαλιών) που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Καλό Λειβάδι και το 1934 αποσπάστηκε στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Κοιλάδι και το Χειμαδιό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοιλαδίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Magna Hungaria
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας
Μέγα και Γενικό Συμβούλιο (Άγιος Μαρίνος)
Αυτές οι διοικητικές διαιρέσεις αντιστοιχούν στις παλαιές ενορίες της Δημοκρατίας, και καθεμία από αυτές διοικείται από ένα Συμβούλιο με επικεφαλής έναν αρχηγό εκλεγμένο κάθε πέντε χρόνια. Το Μέγα και Γενικό Συμβούλιο εγκρίνει τον προϋπολογισμό και εκλέγει τους Κυβερνώντες Διοικητές, ως επικεφαλής του Εκτελεστικού.
Το εκλογικό όριο για να εκλεγεί κάποιος μέλος του συμβουλίου είναι το 3,5%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Αγίου Μαρίνου Κατηγορία:Εθνικά νομοθετικά σώματα
1387 Κάμα
Ο Κάμα (Kama) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,182. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τη Ρωσίδα-Σοβιετική αστρονόμο Πελαγία Σαζν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από τον ποταμό Κάμα της Ρωσίας, τον μακρύτερο αριστερό παραπόταμο του Βόλγα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κάμα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμα
Ραφαέλ Πόνσο
Ο Ραφαέλ Αντόνιο Πόνσο Γκαρσία (γεννηθείς 18 Οκτωβρίου 1978 στο Καράκας) είναι ένας βενεζουελάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Μαρίνο Λουάνκο της Ισπανίας, στη θέση του τερματοφύλακα. Είναι κάτοχος ισπανικού διαβατηρίου.
Καριέρα
Με την επόμενη ομάδα του, Χιρόνα, πέτυχε δύο συνεχόμενους προβιβασμούς, κάνοντας το ντεμπούτο του στη δεύτερη κατηγορία στις 30 Αυγούστου 2008 στην εκτός έδρας νίκης με αντίπαλο τη Θέλτα Βίγο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Θέουτα (τρίτη κατηγορία),, αλλά λίγους μήνες αργότερα μετακόμισε στην Κύπρο, όπου αγωνίστηκε αρχικά στη Νέα Σαλαμίνα και έπειτα στον Ερμή Αραδίππου. Το 2011 επέστρεψε στη Βενεζουέλα, αγωνιζόμενος με την Μινέιρο Γκουαγάνα.
Στις 7 Ιουλίου 2011, ο Πόνσο υπέγραψε με την ισπανική Μαρίνο Λουάνκο.
Διεθνής καρίερα
Ο Πόνσο έχει τρεις εμφανίσεις με την Εθνική Βενεζουέλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Βενεζουέλα Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βενεζουέλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μινέιρο Γκουαγιάνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Οβιέδο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιρόνα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Μορν-α-λ'Ω
Το Μορν-α-λ'Ω (γαλλικά: Morne-à-l'Eau, γουαδελουπιανό κρεόλ: Mònalo) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μορναλιέν (γαλλικά: Mornaliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Διαμετακόμιση
Με τον ελληνικό όρο διαμετακόμιση αποδίδεται ο διεθνής όρος τράνζιτ ή τρανζίτ (transit). Στη ναυτιλία με τον όρο «εμπορεύματα υπό διαμετακόμιση» χαρακτηρίζονται εκείνα τα οποία εισάγονται μεν σε μία Χώρα, όχι όμως για να διατεθούν σ΄ αυτή αλλά για να επανεξαχθούν σε άλλη Χώρα. Τούτο συμβαίνει κυρίως σε μεταφορτώσεις πλοίων ίδιας ναυτιλιακής εταιρίας ή υπό την αυτή πρακτόρευση πλοίων. Το εμπόριο αυτής της μορφής γενικά χαρακτηρίζεται διαμετακομιστικό (traffic in transit) και οι λιμένες όπου βρίσκονται δεσμευμένα τα εμπορεύματα αυτού του είδους χαρακτηρίζονται διαμετακομιστικοί λιμένες (bonded ports). Οι διαμετακομιστικοί λιμένες διαθέτουν εκτεταμένους ύπαίθριους ή στεγασμένους χώρους (αποθήκες) για την απόθεση των προς μεταφόρτωση εμπορευμάτων. Οι χώροι αυτοί καλούνται «ελεύθερη ζώνη» και είναι περίφρακτοι. Κατά προέκταση δε της έννοιας αυτής διαμετακόμιση χαρακτηρίζεται και η εκφόρτωση (εισαγωγή) εμπορευμάτων σε ένα λιμένα εσωτερικού τα οποία προορίζονται για μεταφόρτωση και τελικό προορισμό άλλο λιμένα εσωτερικού στον οποίο θα ακολουθεί και ο εκτελωνισμός τους.
Στην Ελλάδα διαμετακομιστικοί λιμένες είναι της Θεσσαλονίκης, του Πειραιά, της Καλαμάτας, του Βόλου, της Καβάλας, του Λαυρίου κ.ά.
Κατηγορία:Ναυτιλιακή οικονομία Κατηγορία:Εξοπλισμός λιμένων
Οκτωβριστές
Η Ένωση της 17ης Οκτωβρίου ήταν ένα μη επαναστατικό, δεξιό Ρωσικό πολιτικό κόμμα.
Ιστορικό
Σε αντίθεση με τους άμεσους γείτονές τους προς τα Αριστερά, τους Συνταγματικούς Δημοκράτες (Καντέτ), οι Οκτωβριστές ήταν σταθερά προσηλωμένοι σε ένα σύστημα συνταγματικής μοναρχίας. Ταυτόχρονα, υπογράμμιζαν την ανάγκη για ισχυρό κοινοβούλιο και κυβέρνηση που θα ήταν υπόλογη σε αυτό. Είχαν γενικά συμμαχήσει με τις κυβερνήσεις του Σεργκέι Βίτε το 1905-1906 και του Πιότρ Στολίπιν το 1906-1911, αλλά επέκριναν την κυβέρνηση για τη λήψη έκνομων μέτρων και τον αργό ρυθμό των μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα μετά που έληξε η επανάσταση το 1907 και δεν έβλεπαν πλέον την ανάγκη για έκτακτα μέτρα που απρόθυμα υποστήριζαν το 1905-1907. Το πρόγραμμα των Οκτωβριστών περιελάμβανε την ιδιωτική αγροτική εκμετάλλευση και επιπλέον μεταρρυθμίσεις για τη γη, που ήταν σε αρμονία με το πρόγραμμα του Πιότρ Στολίπιν. Στήριξαν επίσης την κυβέρνηση στην απροθυμία της να χορηγήσει πολιτική αυτονομία στις εθνικές μειονότητες στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, αν και γενικά ήταν αντίθετοι σε νομικούς περιορισμούς βασισμένους στην εθνικότητα και τη θρησκεία.
Οι Οκτωβριστές και οι ομάδες που συμμαχούσαν μαζί τους δεν τα πήγαν καλά στις εκλογές του 1906 της Πρώτης και της Δεύτερης Δούμας. Ωστόσο, μετά τη διάλυση της Δεύτερης Δούμας στις 3 Ιουνίου 1907 ( παλαιό ημερολόγιο), ο εκλογικός νόμος άλλαξε υπέρ των ιδιοκτητριών τάξεων και το κόμμα σχημάτισε τη μεγαλύτερη παράταξη στην Τρίτη Δούμα (1907-1912). Η προφανής αποτυχία του κόμματος να επωφεληθεί αυτής της πλειοψηφίας και η αδυναμία του να επηρεάσει την πολιτική της κυβέρνησης το οδήγησε σε διάσπαση το 1913 και κακή εμφάνιση στις εκλογές για τη Δούμα το 1912, με αποτέλεσμα μικρότερη παρουσία στην Τέταρτη Δούμα (1912-1917).
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914, τα μετριοπαθή πολιτικά κόμμα έγιναν ετοιμοθάνατα στη Ρωσία. Οι Οκτωβριστές σχεδόν έπαψαν να υπάρχουν εκτός Πρωτεύουσας, από το 1915. Αρκετά από τα εξέχοντα μέλη του, ιδιαίτερα ο Γκουσκόφ και ο Μιχαήλ Ροντζιάνκο, συνέχισαν να παίζουν σημαντικό ρόλο στη Ρωσική πολιτική μέχρι το 1917, όταν συνέβαλαν να πειστεί ο Νικόλαος Β΄ να παραιτηθεί κατά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση και στον σχηματισμό της Ρωσικής  Προσωρινής Κυβέρνησης. Με την πτώση των Ρομανόφ τον Μάρτιο, το κόμμα έγινε ένα από τα κυβερνητικά κόμματα στην πρώτη Προσωρινή Κυβέρνηση.
Κάποια μέλη του κόμματος συμμετείχαν αργότερα στο Λευκό Κίνημα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου (1918-1920), και έγιναν ενεργά στους κύκλους των Λευκών εμιγκρέ μετά τη νίκη των Μπολσεβίκων το 1920. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Οκτωβριανή Επανάσταση είχε δώσει στον όρο “Οκτωβριστής” ένα εντελώς διαφορετικό νόημα και σημασία στη Ρωσική πολιτική.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ρωσικής Επανάστασης Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Ρωσική αυτοκρατορία
Metroid
Το Metroid είναι παιχνίδι δράσης - περιπέτειας που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Nintendo. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς Metroid, κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιαπωνία για το περιφερειακό Family Disk System τον Αύγουστο του 1986. Στη Βόρεια Αμερική η κυκλοφορία τον Αύγουστο του 1987 στο Nintendo Entertainment System σε μορφή κασέτας ROM, με την κυκλοφορία στην Ευρώπη να ακολουθεί τον Ιανουάριο του 1988. Η ιστορία ακολουθεί την Samus Aran καθώς προσπαθεί να ανακτήσει τους παρασιτικούς Metroid οργανισμούς που είχαν κλαπεί από τους Space Pirates, οι οποίοι σχεδιάζουν να αναπαράγουν τα Metroids εκθέτοντάς τους σε ακτίνες beta και στη συνέχεια τα χρησιμοποιούν ως βιολογικά όπλα για να καταστρέψουν την Samus και όλους όσοι τους αντιτίθενται.
Το Metroid αναπτύχθηκε από τη Nintendo Research & Development 1 (Nintendo R & D1) και τα Intelligent Systems. Παρασκευάστηκε από τον Gunpei Yokoi, σε σκηνοθεσία Satoru Okada και Masao Yamamoto, και συνθέτης ο Hirokazu Tanaka. Το στυλ του παιχνιδιού, εστιάζοντας στην εξερεύνηση και την αναζήτηση power-ups που χρησιμοποιούνται για να φτάσει ο παίκτης σε προσιτές περιοχές, επηρέασε άλλα βιντεοπαιχνίδια. Οι ποικίλες απολήξεις για γρήγορους χρόνους ολοκλήρωσης το καθιστούν ένα δημοφιλές παιχνίδι για speedrunning. Επαινείται για το ότι ήταν ένα από τα πρώτα βιντεοπαιχνίδια που παρουσίασε γυναίκα πρωταγωνίστρια, αν και ο παίκτης πρέπει να ολοκληρώσει το παιχνίδι σε λιγότερο από πέντε ώρες για να αποκαλυφθεί αυτό, γιατί το εγχειρίδιο αγγλικής γλώσσας του παιχνιδιού ακόμη χρησιμοποιει το "he" για να αναφερθεί ο πρωταγωνιστής.
Ήταν τόσο κριτική όσο και εμπορική επιτυχία. Οι κριτικοί επαίνεσαν τα γραφικά, το soundtrack και τον αυστηρό χειρησμο. Η Nintendo Power κατέταξε την Metroid 11ο στη λίστα των καλύτερων παιχνιδιών για μια κονσόλα Nintendo. κατατάχθηκε 7ο από το Game Informer και 69ο από το Electronic Gaming Monthly. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε ξανά για το Game Boy Advance το 2004 ως μέρος της σειράς Classic NES. μεταφέρθηκε για την υπηρεσία virtual console σε διάφορες πλατφόρμες της Nintendo από το 2007. Αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμο για αναπαραγωγή μέσω του Nintendo Switch Online.
Παιχνίδι
Το Metroid είναι παιχνίδι δράσης - περιπέτειας ,στο οποίο ο παίκτης ελέγχει την Samus Aran σε δισδιάστατα τοπία. Το παιχνίδι παίρνει μέρς στον πλασματικό πλανήτη του Zebes, ενός μεγάλου, ανοιχτού κόσμου με περιοχές που συνδέονται με πόρτες και ανελκυστήρες. Ο παίκτης ελέγχει την Samus καθώς ταξιδεύει στα σπήλαια του πλανήτη και κυνηγά τους Space Pirates. Ξεκινά με μια αδύναμη δέσμη ισχύος ως το μόνο όπλο της, και μόνο με την ικανότητα να πηδά. Ο παίκτης εξερευνά περισσότερες περιοχές και συλλέγει power-ups που παρέχουν στη Samus ειδικές ικανότητες και ενισχύουν την πανοπλία και τα όπλα της, επιτρέποντάς της να εισέλθει σε περιοχές που προηγουμένως δεν ήταν προσβάσιμες. Μεταξύ των power-ups που περιλαμβάνονται στο παιχνίδι είναι το Morph Ball, το οποίο επιτρέπει στον Samus να κυρτώ σε μια μπάλα για να κυλήσει σε σήραγγες. η βόμβα, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο σε μορφή μπάλας και μπορεί να ανοίξει κρυφές διαδρομές δαπέδου / τοίχου. και το Screw Attack, μια κίνηση τέρματος που καταστρέφει τους εχθρούς στο δρόμο της.
Εκτός από τους κοινούς εχθρούς, η Samus συναντά δύο αφεντικά, τον Kraid και τον Ridley, τους οποίους πρέπει να νικήσει για να προχωρήσει. Οι συνηθισμένοι εχθροί συνήθως αποδίδουν πρόσθετη ενέργεια ή πυρομαχικά όταν καταστρέφονται και ο παίκτης μπορεί να αυξήσει τη μεταφορική ικανότητα του Samus βρίσκοντας δεξαμενές αποθήκευσης και νικώντας αφεντικά. Μόλις ο Κράιντ και ο Ρίντλεϋ νικήθουν, ο παίκτης μπορεί να ανοίξει το δρόμο προς την τελική περιοχή και να αντιμετωπίσει το Mother Brain.
Πλοκή
Το 20Χ5, οι Διαστημικοί Πειρατές επιτέθηκαν σε ένα σκάφος διαστημικής έρευνας που ανήκει στη Γαλαξιακή Ομοσπονδία και κατέλαβαν δείγματα πλασμάτων Metroid - τις παρασιτικές μορφές ζωής που ανακαλύφθηκαν στον πλανήτη SR388. Επικίνδυνοι πλωτοί οργανισμοί, τα Metroids μπορούν να κολλήσουν σε οποιονδήποτε οργανισμό και να εξαντλήσουν τη ζωή του για να τον σκοτώσουν. Οι Space Pirates σχεδιάζουν να αναπαράγουν Metroids εκθέτοντάς τους σε ακτίνες beta και στη συνέχεια χρησιμοποιώντας τα ως βιολογικά όπλα για να καταστρέψουν όλα τα ζωντανά όντα που αντιτίθενται σε αυτά. Κατά την αναζήτηση των κλεμμένων Metroids, η Γαλαξιακή Ομοσπονδία εντοπίζει τη βάση των διαστημικών πειρατών στον πλανήτη Zebes. Η Ομοσπονδία επιτίθεται στον πλανήτη, αλλά οι Πειρατές αντιστέκονται, αναγκάζοντας την Ομοσπονδία να υποχωρήσει.
Ως έσχατη λύση, η Ομοσπονδία αποφασίζει να στείλει έναν μοναχικό κυνηγό γενναιοδωρίας για να διεισδύσει στη βάση των Πειρατών και να καταστρέψει το Mother Brain, τη βιομηχανική μορφή ζωής που ελέγχει το φρούριο του Space Pirates και την άμυνά του. Θεωρείται ο μεγαλύτερος από όλους τους κυνηγούς γενναιοδωρίας, η Samus Aran επιλέγεται για την αποστολή. Η Samus προσγειώνεται στην επιφάνεια του Zebes και εξερευνά τον πλανήτη, ταξιδεύοντας στα σπήλαια του πλανήτη. Τελικά συναντά τον Κράιντ, σύμμαχο των Διαστημικών Πειρατών, και τον Ρίντλεϋ, τον διοικητή των Διαστημικών Πειρατών, και τους νικά και τους δύο. Τελικά, η Samus βρίσκει και καταστρέφει το Mother Brain. Στη συνέχεια τοποθετείται μια χρονομετρημένη βόμβα για να καταστρέψει τη φωλιά και πρέπει να διαφύγει πριν εκραγεί.
Ανάπτυξη
Μετά απο τα εμπορικά επιτυχημένα παιχνίδια πλατφόρμας της Nintendo στη δεκαετία του 1980, συμπεριλαμβανομένων των Donkey Kong (1981), Ice Climber (1985) και Super Mario Bros. (1985), καθώς και του κριτικά αναγνωρισμένου παιχνιδιού περιπέτειας The Legend of Zelda (1986), η εταιρεία άρχισε να εργάζεται σε ένα παιχνίδι δράσης. Το παιχνίδι ονομάστηκε Metroid, το οποίο είναι ένα portmanteau των λέξεων "metro" και "android". Δημιουργήθηκε από κοινού από το τμήμα έρευνας και ανάπτυξης 1 και τα ευφυή συστήματα Nintendo, και παράχθηκε από τον Gunpei Yokoi. Το Metroid σκηνοθετήθηκε από τους Satoru Okada και Masao Yamamoto (αναγνωρίστηκε ως "Yamamoto") και χαρακτήρισε μουσική γραμμένη από τον Hirokazu Tanaka (πιστώθηκε ως "Hip Tanaka"). Ο Makoto Kano (που πιστώθηκε με το επώνυμό του) ανέλαβε να δημιουργήσει το σενάριο, και ο Hiroji Kiyotake (πιστώθηκε με το επώνυμό του), ο Hirofumi Matsuoka (πιστώθηκε ως "New Matsuoka") και ο Yoshio Sakamoto (πιστώθηκε ως "Shikamoto") σχεδίασαν τους χαρακτήρες του παιχνιδιού. Ο σχεδιασμός χαρακτήρων για την Samus Aran δημιουργήθηκε από τον Kiyotake.
Η παραγωγή περιγράφηκε ως πολύ ελεύθερη από τον Tanaka, ο οποίος δήλωσε ότι, παρά το γεγονός ότι ήταν συνθέτης, έδωσε επίσης συμβουλές για τα γραφικά του παιχνιδιού και βοήθησε να ονομάσει τις περιοχές του παιχνιδιού. Μέχρι την ανάπτυξη, ένας από τους προγραμματιστές ρώτησε τους άλλους, ''δεν θα ήταν τόσο ωραίο αν αποδείχθηκε ότι αυτό το άτομο μέσα στο κοστούμι ήταν γυναίκα;" Αυτή η ιδέα ενσωματώθηκε στο παιχνίδι, αν και το αγγλικό εγχειρίδιο οδηγιών για το παιχνίδι χρησιμοποιεί την αντωνυμία "αυτός" πολλές φορές σε σχέση με τhν Samus. Η ταινία τρόμου Alien του Ridley Scott το 1979 περιγράφηκε από τον Sakamoto ως «τεράστια επιρροή» στο Metroid μετά τη δημιουργία του κόσμου του παιχνιδιού. Το προσωπικό ανάπτυξης επηρεάστηκε από το έργο του σχεδιαστή πλάσματος της ταινίας H. R. Giger και βρήκε τις δημιουργίες του να ταιριάζουν στο σύμπαν του Metroid. Ακόμα, υπήρχαν προβλήματα στην πρόοδο της ανάπτυξης παρά την ημερομηνία κυκλοφορίας που πλησίαζε που τελικά οδήγησε τον Sakamoto να "ζητηθεί δυνατά να συμμετάσχει" από τους ανωτέρους του, ελπίζοντας ότι η προηγούμενη εμπειρία του θα μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα Metroid να ολοκληρώσει τη δουλειά. Ο Σακαμότο δήλωσε ότι βρήκε έναν τρόπο να παρακάμψει τους περιορισμένους πόρους και το χρόνο για να αξιοποιήσει τα υπάρχοντα περιουσιακά στοιχεία "για να δημιουργήσει παραλλαγές και να δημιουργήσει μια συναρπαστική εμπειρία".
Η Nintendo προσπάθησε να ξεχωρίσει το Metroid από άλλα παιχνίδια, καθιστώντας το ένα μη γραμμικό παιχνίδι με βάση την περιπέτεια, στο οποίο η εξερεύνηση ήταν ένα κρίσιμο μέρος της εμπειρίας. Το παιχνίδι συχνά απαιτεί από τους παίκτες να ακολουθούν προηγούμενα βήματά τους για να προχωρήσουν, αναγκάζοντας τον παίκτη να μετακινηθεί στην οθόνη αριστερά και να το μετακινήσει προς τα δεξιά, όπως συνέβαινε στα περισσότερα σύγχρονα παιχνίδια. Το Metroid θεωρήθηκε επίσης ένα από τα πρώτα βιντεοπαιχνίδια που εντυπωσαν την αίσθηση της απελπισίας και της μοναξιάς στον παίκτη. Μετά το The Legend of Zelda, το Metroid βοήθησε να πρωτοπορήσει την ιδέα της απόκτησης εργαλείων για την ενίσχυση των χαρακτήρων και να βοηθήσει στην πρόοδο στο παιχνίδι. Μέχρι εκείνο το σημείο, τα περισσότερα power-ups που βελτιώνουν την ικανότητα, όπως το Power Shot στο Gauntlet (1985) και το Starman στο Super Mario Bros. προσέφεραν μόνο προσωρινές βελτιώσεις στους χαρακτήρες και δεν ήταν υποχρεωμένοι να ολοκληρώσουν το παιχνίδι με αυτο. Στο Metroid, ωστόσο, τα στοιχεία ήταν μόνιμα. Συγκεκριμένα, απαιτούνται πύραυλοι και δέσμες πάγου για να ολοκληρωθεί το παιχνίδι.
Αφού νικήσει το Mother Brain, ο παίκτης έχει μια τελική οθόνη με βάση το χρόνο που τους πήρε να φτάσουν εκεί. Το Metroid είναι ένα από τα πρώτα παιχνίδια που περιέχει πολλαπλά τελοι, με πέντε συνολικά. Στο τρίτο, τέταρτο και πέμπτο τέλος, η Samus Aran εμφανίζεται χωρίς το κοστούμι της και για πρώτη φορά αποκαλύπτεται ότι είναι γυναίκα. Στην Ιαπωνία, τα μέσα κάρτας δίσκων που χρησιμοποιούνται από το σύστημα δίσκων επέτρεψαν στους παίκτες να αποθηκεύσουν έως και τρία διαφορετικά παιχνίδια στο Metroid, παρόμοια με τα τρία πλαίσια αποθήκευσης στο The Legend of Zelda στη Δύση. Η χρήση μιας εσωτερικής μπαταρίας για τη διαχείριση αρχείων δεν ολοκληρλωθηκε εγκαίρως για τη διεθνή κυκλοφορία του Metroid. Οι δυτικές εκδόσεις του Metroid χρησιμοποιούν ένα σύστημα κωδικού πρόσβασης που ήταν καινούργιο στον κλάδο εκείνη την εποχή, στο οποίο οι παίκτες γράφουν έναν κωδικό 24 γραμμάτων και τον εισάγουν ξανά στο παιχνίδι όταν επιθυμούν να συνεχίσουν μια προηγούμενη περίοδο. Οι κωδικοί επιτρέπουν επίσης αλλαγές στο παιχνίδι. το "NARPAS SWORD" χορηγεί στη Samus άπειρα πυρομαχικά, ζωή, όλα τα power-ups και ένα τροποποιημένο Ice Beam. Ο κωδικός "JUSTIN BAILEY" επιτρέπει στον παίκτη να παίζει ως Samus χωρίς το Power Suit, το οποίο θεωρούν ορισμένοι ότι ήταν ο μόνος τρόπος χρήσης της δυνατότητας. Ωστόσο, είναι διαθέσιμο απλά τελειωνωντας το παιχνίδι αρκετά γρήγορα για να αποκαλύψει ότι ο Samus φοράει κορμάκι στο τελευταιο τέλος.
Υποδοχή
Το Metroid έλαβε σε μεγάλο βαθμό θετικά σχόλια από κριτικούς και πούλησε σχετικά καλά. Στην αναδρομική NES της Nintendo Power το 1990, το Metroid βαθμολογήθηκε με 5/5 για γραφικά και ήχο, 4,5 / 5 για Play Control, 5/5 για Challenge και 5/5 για Theme Fun. Το 2006, η Nintendo Power κατέταξε τη Metroid ως το 11ο καλύτερο παιχνίδι στη λίστα των κορυφαίων 200 παιχνιδιών σε μια κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών της Nintendo. Δύο χρόνια αργότερα, το περιοδικό ονόμασε επίσης το Metroid το πέμπτο καλύτερο παιχνίδι για το Nintendo Entertainment System στο χαρακτηριστικό Best of the Best, περιγράφοντάς το ως συνδυασμό του στυλ του Super Mario Bros. και της εξερεύνησης και αναβαθμίσεων χαρακτήρων του The Legend of Zelda. Το παιχνίδι κατατάχθηκε 44η στα αρχικά 100 καλύτερα παιχνίδια του Electronic Gaming Monthly όλων των εποχών το 1997, έπεσε στην 69η θέση το 2001, αλλά κατατάχθηκε 11η. Στα "Μεγαλύτερα 200 βιντεοπαιχνίδια του χρόνου τους" το 2006, τα οποία ως Το όνομα υποδηλώνει ότι ήταν μια λίστα που ταξινόμησε τα παιχνίδια με βάση τον αντίκτυπο που έκαναν εκείνη τη στιγμή (ενώ οι προηγούμενες λίστες της EGM κατατάσσουν τα παιχνίδια με βάση τη διαρκή έκκληση, χωρίς να δίνεται προσοχή στην καινοτομία ή την επιρροή). Το Game Informer κατέταξε το 6ο καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών το 2001 και έπειτα το 7ο το 2009, λέγοντας ότι "ξεκίνησε την έννοια της ανοιχτής εξερεύνησης στα παιχνίδια". Το GamesRadar το κατέταξε ως το πέμπτο καλύτερο παιχνίδι NES που έγινε ποτέ. Το προσωπικό ένιωσε ότι είχε παλαιωθεί μετά την κυκλοφορία του Super Metroid αλλά ήταν "φανταστικό για την εποχή του". Οι πολλαπλές απολήξεις του Metroid προσέλκυσαν τους παίκτες να τρέχουν μέσα στο παιχνίδι όσο το δυνατόν γρηγορότερα, μια μέθοδος παιχνιδιού γνωστή ως speedrunning. Η Entertainment Weekly επέλεξε το παιχνίδι ως το # 18 καλύτερο παιχνίδι που ήταν διαθέσιμο το 1991, λέγοντας: "Τα οπτικά είναι απλοϊκά, αλλά λίγα παιχνίδια σας κάνουν να σκέφτεστε τόσο το ίδιο με το πεντάχρονο Metroid. Προσπαθήστε να μην συμβουλευτείτε το βιβλίο υπόδειξης της Nintendo, το οποίο παρέχει λεπτομερείς χάρτες του εδάφους που πρέπει να πλοηγηθεί ο ήρωάς σας για να ολοκληρώσει την αποστολή του.
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1986 Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo
Formula e pagëzimit
Η formula e pagëzimit (ελληνικά: βαφτιστικός τύπος) είναι το πρώτο τεκμηριωμένο γραπτό έγγραφο στην αλβανική που έχει ανακτηθεί. Η πρόταση στα αλβανικά είναι ''Un'te paghesont' pr'emenit t'Atit e t'Birit e t'Spertit Senit. '' (ελληνικά: Σε βαπτίζω στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, σύγχρονα Unë të pagëzoj në emër të Atit, të Birit, e të Shpirtit të Shenjtë) και περιέχεται σε μια ποιμαντική επιστολή που γράφτηκε στα λατινικά από τον Παλ Ενγκτζέλι. Το έγγραφο έχει ημερομηνία 8 Νοεμβρίου 1462.
Το έγγραφο φιλοξενείται στη Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη, στη Φλωρεντία της Ιταλίας, όπου ανακαλύφθηκε το 1915 από τον Ρουμάνο λόγιο Νικολάε Γιόργκα.
Ο Αλβανός λόγιος Τσεβάτ Λιόσι ισχυρίζεται ότι έγιναν απόπειρες για την γραφή των αλβανικών κατά τον 12ο ή 13ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανική γλώσσα
Ο Ανθρωποφάγος
Ο Ανθρωποφάγος (γνωστή στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Anthropophagous: The Beast και στις Ηνωμένες Πολιτείες ως The Grim Reaper επίσης γνωστή και ως Zombie 7) είναι μια ιταλική ταινία τρόμου του 1980 σε σκηνοθεσία Τζο Ντ'Αμάτο ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τον Τζώρτζ Ήστμαν, ο οποίος πρωταγωνίστησε στην ταινία ως το τέρας. Στην ταινία έπαιξαν επίσης οι Τίζα Φάρροου (στον τελευταίο της ρόλο), Σαβέριο Βαλόνε, Σερένα Γκράντι και Μαρκ Μπόντιν.
Το Antropophagus ήταν ένα από τα περίφημα "Video Nasties" τα οποία διώκονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές του 1980.
Πλοκή
Μια ομάδα τουριστών βρίσκεται κατά λάθος σε ένα ακατοίκητο μικρό νησί του Αιγαίου όπου καταδιώκονται από έναν τρελό, βίαιο, και παράξενο δολοφόνο ο οποίος έσφαξε και έφαγε τους πρώην κατοίκους του νησιού.
Παραγωγή
Το Antropophagus ήταν η πρώτη "ευθεία" ταινία τρόμου του σκηνοθέτη Τζο Ντ'Αμάτο ο οποίος στο παρελθόν είχε σκηνοθετήσει ερωτικές ταινίες τρόμου όπως το Emanuelle in America και το Erotic Nights of the Living Dead. Ο Ντ'Αμάτο και ο Τζώρτζ Ήστμαν ήταν συνεργάτες εδώ και καιρό, και ο Ήστμαν είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές από τις ταινίες του Ντ'Αμάτο.
Στο ντοκιμαντέρ Totally Uncut 2 ο Ντ'Αμάτο δήλωσε ότι η ταινία έγινε αποκλειστικά και μόνο για τις ξένες αγορές. Ο Ντ'Αμάτο και ο Ήστμαν ισχυρίζονταν ότι, ακόμη και αν η ταινία πήγε πολύ καλά σε άλλες χώρες, ήταν μία αποτυχία στην Ιταλία. Ο Ήστμαν αποκάλυψε ότι ποτέ δεν του άρεσε η ταινία, αν και απολάμβανε παίζοντας σε αυτή.
Κυκλοφορία και Αντιπαραθέσεις
Η ταινία κυκλοφόρησε άκοπη σε βιντεοκασέτα στο Ηνωμένο Βασίλειο από την VFP. Η ταινία έγινε μια από τις κακόφημες ταινίες της λίστας "Video Nasties". Αργότερα διώχθηκε επιτυχώς το 1984. Αυτό οφείλεται κυρίως στην περίφημη σκηνή κανιβαλισμού ενός ανθρώπινου εμβρύου. Στην πραγματικότητα, το έμβρυο ήταν γδαρμένο κουνέλι. Αυτό δεν εμπόδισε την ταινία από το να περιγραφεί ψευδώς ως μια ταινία snuff, μια ιστορία που παρουσιάστηκε ακόμα και στα BBC News. Είναι πλέον διαθέσιμη σε DVD στο Ηνωμένο Βασίλειο σε μια έκδοση με περικοπές από την Hollywood DVD.
Το Antropophagus γνώρισε επίσης μια άλλη κυκλοφορία στο Ηνωμένο Βασίλειο, πριν από την απαγόρευση του από μια πολύ μικρή εταιρεία βίντεο γνωστή ως Videoshack. Αυτή η έκδοση, αν και κομμένη, είναι συλλεκτική μεταξύ των οπαδών σήμερα, λόγω της εξαιρετικά σπάνιας ύπαρξής της. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στην Αμερική με τον τίτλο "The Grim Reaper" γύρω στο 1981 από την πρώην ανεξάρτητη εταιρεία διανομής Film Ventures International, σε μια βαριά επεξεργασμένη έκδοση για την αξιολόγηση Ε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Στυλιανός Κυριακίδης
Ο Στυλιανός Κυριακίδης ή Στέλιος Κυριακίδης (Στατός Πάφου 4 Μαΐου 1910 - Φιλοθέη Αττικής 10 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας αθλητής από την Κύπρο, δρομέας ημιαντοχής και αντοχής και μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας στίβου. Υπήρξε Πανελληνιονίκης, Βαλκανιονίκης, νικητής στους Παγκύπριους αγώνες και έλαβε μέρος σε δύο Ολυμπιάδες (Βερολίνο 1936, Λονδίνο 1948). Αθλητικά ανήκε στο δυναμικό του Γυμναστικού Συλλόγου Ολύμπια Λεμεσού, ωστόσο έχει λάβει μέρος σε αγώνες και ως αθλητής του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.
Έμεινε γνωστός για την μεγάλη νίκη του στον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946 που την εποχή εκείνη ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού. Ήταν ο πρώτος αθλητής εκτός Αμερικής-Καναδά που νίκησε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης και ο πρώτος που χρησιμοποίησε χρονομετρητή χειρός.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ήταν γιος των αγροτών Γιάννη και Ελένης Κυριακίδη. Με την παραμικρή αφορμή πήγαινε με τα πόδια στο απέναντι χωριό που απείχε 15 με 20 χιλιόμετρα. Έβγαλε το Γυμνάσιο στην Πάφο κι από την εφηβική του ηλικία άρχισε να παίρνει μέρος σε αγροτικούς αγώνες εκπροσωπώντας το χωριό του. Το 1930 γράφτηκε στον Γυμναστικό Σύλλογο Ολύμπια Λεμεσού τον οποίο δεν εγκατέλειψε, μέχρι και το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας (παρόλο που αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα). Για ένα διάστημα εργάστηκε ως υπάλληλος του Δήμου Λεμεσού.
Το 1934 μετακόμισε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου από το 1936 εργάστηκε ως εισπράκτορας της Δ.Ε.Η., χωρίς να εγκαταλείψει τον αθλητισμό. Από εκείνο το διάστημα και έπειτα, όπως αποκαλύπτεται στο βιβλίο Λεωφόρος Ηρώων υπήρξε αθλητής και του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου, ώστε να έχει ένα σωματείο στην Αθήνα με το οποίο θα προπονείται, αλλά και για να λαμβάνει μέρος σε αγώνες που δεν συμμετείχαν κυπριακές ομάδες. Την εγγραφή του στα μητρώα του Παναθηναϊκού προανήγγειλε στις 10 Σεπτεμβρίου 1934 η εφημερίδα Αθλητικά Χρονικά σε άρθρο με τίτλο «Ο μαραθωνοδρόμος Κυριακίδης μεταγράφεται στον Παναθηναϊκό». Η πρώτη επίσημη συμμετοχή του με τα χρώματα του Παναθηναϊκού πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1934 σε αθλητικούς αγώνες στην Πάτρα. Ο Κυριακίδης, ως αθλητής του Παναθηναϊκού, έλαβε μέρος στα 10.000 μέτρα και τερμάτισε πρώτος με χρόνο 38'51". Δεν είναι γνωστό το διάστημα που συνυπήρξε αθλητής του Γυμναστικού Συλλόγου Ολύμπια Λεμεσού και του Παναθηναϊκού. Ωστόσο, το 1939, η εφημερίδα Ελευθερον Βήμα αναφέρει σε άρθρο της τον Κυριακίδη ως αθλητή του Παναθηναϊκού.
Διακρίθηκε αρκετές φορές στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια με την εθνική ομάδα, ενώ κατέρριψε την πανελλήνια επίδοση του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο (επίδοση τεσσάρων περίπου δεκαετιών). Ο Λούης φέρεται να τον υποδέχθηκε στο σπίτι του στο Μαρούσι λέγοντάς του: «''Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες''».
Το 1941, μετά την είσοδο ναζιστικών γερμανικών δυνάμεων στην Αθήνα παντρεύτηκε την Ιφιγένεια με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: την Ελένη, την Μαίρη και τον Δημήτρη. Για τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, ο ίδιος δήλωσε πως το γαμήλιο δώρο του ήταν ένα ψωμί (κι αυτό μισό). Το 1943 στο Χαλάνδρι, συνελήφθη από Γερμανούς με άλλα 49 άτομα (τα οποία εκτελέστηκαν) εξαιτίας ενός φόνου Γερμανού στρατιώτη. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσίας ήταν μαραθωνοδρόμος και τον άφησε ελεύθερο, όταν βρήκε στο πορτοφόλι του την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο. Ο γιος του Δημήτρης Κυριακίδης ανέφερε: «''Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ.“Χάιλ Χίτλερ!” είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι εδόθη εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι του Κυριακίδη. Από τότε ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο''».
Το 1946 ο Κυριακίδης αποφάσισε να συμμετάσχει στον 50ο Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης στις Η.Π.Α.. Μετά από αρκετές δυσκολίες κατάφερε να αγωνιστεί και να νικήσει, ευαισθητοποιώντας Αμερικανούς και Έλληνες ομογενείς, στέλνοντας έτσι οικονομική βοήθεια και είδη πρώτης ανάγκης στην Ελλάδα που μαστιζόταν από φτώχεια κι ανέχεια.
Μέχρι το τέλος της ζωής του, αφιερώθηκε στον αθλητισμό (προπονητής, διοικητικός παράγοντας), σε φιλανθρωπικά έργα, στον προσκοπισμό ενώ προέτρεπε τα παιδιά να στραφούν στον αθλητισμό, δημιουργώντας το γυμναστήριο "Αθλητικός Όμιλος Φιλοθέης".
Ο Στέλιος Κυριακίδης πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987, στη Αθήνα και τάφηκε στον Πύργο Κορινθίας, όπου είχε το εξοχικό του.
Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης
Το 1946, ο 36χρονος Στέλιος Κυριακίδης αποφάσισε να συμμετάσχει στον περίφημο πεντηκοστό Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης (42.195 μ.), μετά από τιμητική πρόσκληση των διοργανωτών. Τα γεγονότα ότι λόγω της Κατοχής ήταν αδύναμος και υποσιτισμένος, ότι είχε πέντε χρόνια να αγωνιστεί σε Μαραθώνιο και η έλλειψη προπόνησης, προκαλούσαν την σύζυγό του: «Είσαι τρελός; Έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι θα πεθάνεις!». Έτσι ξεκίνησε τις προπονήσεις ακόμη και μέσα στο χιόνι, ενώ κάποια στιγμή λιποθύμησε από την εξάντληση. Όμως, ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. αδυνατούσε να στείλει βεβαίωση-πιστοποίηση ερασιτέχνη αθλητή. ούτε βίζα μπορούσε να βγάλει καθώς ήταν προνόμιο μόνο Αμερικανών υπηκόων, αλλά με την βοήθεια του πρόξενου, τον οποίο γνώριζε, την απέκτησε. Παρόλα αυτά το ταξίδι με το πλοίο θα του στερούσε απαραίτητες προπονήσεις ή ακόμη και την συμμετοχή του στον αγώνα, ενώ το αεροπορικό εισιτήριο για Παρίσι κόστιζε 575 δολάρια με τον ίδιο να δηλώνει: «''Όταν άκουσα το ποσόν τρελάθηκα. Εκείνη την ημέρα θα πήγα 30 φορές πάνω κάτω την οδό Σταδίου''». Μετά από αντιρρήσεις της συζύγου του, πούλησε την ηλεκτρική κουζίνα και το ραδιόφωνό τους, ενώ κατάφερε να λάβει και από την Δ.Ε.Η., όπου δούλευε, επιταγή 1.000 δολαρίων (από την ταραχή του ξέχασε να ευχαριστήσει). Όταν η τράπεζα αρνήθηκε να του δώσει συνάλλαγμα είπε αγανακτισμένος στον διευθυντή: «''Τρέχω για την Ελλάδα από το 1933. Αγωνίζομαι για τη Γαλανόλευκη. Δεν είμαι κανένας τυχοδιώκτης!''».
Τελικά, στις 4 Απριλίου 1946 επιβιβάστηκε για πρώτη φορά σε αεροπλάνο, πετώντας για Αμερική.
Στην Αμερική, οι γιατροί πίστευαν πως θα πέθαινε από εξάντληση κατά την διαδρομή, καθώς ήταν εξαιρετικά αδύναμος και καχεκτικός. αλλά οι αντιρρήσεις τους ξεπεράστηκαν από την αθλητική ομοσπονδία. Προπολεμικά ο Κυριακίδης είχε συμμετάσχει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης του 1930, εγκαταλείποντας λόγω των καινούργιων αθλητικών υποδημάτων που του είχαν χαρίσει Έλληνες ομογενείς και τα οποία τον πλήγωσαν. Κατά την παραμονή του στην Αμερική υποσχέθηκε πως δεν θα εγκατέλειπε ξανά λέγοντας: «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες.». Ο μάγειρας του ξενοδοχείου όπου διέμενε ήταν Έλληνας ομογενής και τον βοήθησε να πάρει πέντε κιλά μέσα σε λίγες ημέρες. Την ημέρα του αγώνα, όμως, οι γιατροί είχαν και πάλι τις ενστάσεις τους, σχετικά με την υγεία του Κυριακίδη. Έτσι υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση, σύμφωνα με την οποία ήταν ενήμερος για τους κινδύνους, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη (κάποιες εφημερίδες τον αποκαλούσαν «ο κοκκαλιάρης 'Ελληνας»).