cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πωλ Λεωτώ
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1894, έγινε υπάλληλος σε δικηγορικό γραφείο. Από το 1902 έως το 1907 εργάστηκε σε γραφείο δικαστικού διαχειριστή. Εκπαιδεύτηκε μόνος του, διαβάζοντας αγαπημένους του συγγραφείς μέχρι αργά το βράδυ: Μπαρές, Ρενάν, Ταίν, Ντιντερό, Βολταίρος και Σταντάλ. «Διδάχθηκα μόνος, χωρίς κανέναν, χωρίς κανόνες, χωρίς αυθαίρετη κατεύθυνση, ό,τι μου άρεσε, ό,τι με σαγήνευε, ό,τι αντιστοιχούσε στη φύση του μυαλού μου».
Στους λογοτεχνικούς κύκλους
αριστερά|μικρογραφία|Ο Πωλ Λεωτώ σε προσωπογραφία του [[Εμίλ Μπερνάρ, 1929]] Έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους από το 1903 με το αυτογραφικό μυθιστόρημα Le Petit Ami (Ο μικρός φίλος), στο ευρύ κοινό μόλις το 1950 με τις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις στη μακρά σειρά Συνομιλίες με τον Ρομπέρ Μαλέ που τον έκαναν διάσημο. Για να έχει την ελευθερία να γράφει ό,τι τον ευχαριστεί, δέχεται, το 1907, μια κακοπληρωμένη δουλειά στο περιοδικό Ερμής της Γαλλίας (Mercure de France), όπου παρέμεινε για περίπου 30 χρόνια. Υπεύθυνος της θεατρικής κριτικής με το ψευδώνυμο «Μωρίς Μπουασάρ», έγινε γνωστός για την ειλικρίνειά του, το σκωπτικό και ανατρεπτικό του πνεύμα.
Το 1929, αρχικά σε συνεργασία με τον Αντόλφ βαν Βεμπέρ, έγραψε μια ποιητική ανθολογία σε 3 τόμους: Σύγχρονοι ποιητές, επιλεγμένα κομμάτια συνοδευόμενα από βιογραφικές σημειώσεις και ένα βιβλιογραφικό δοκίμιο. Το 1930 έγραψε ένα ακόμη αυτογραφικό μυθιστόρημα: Amours (Έρωτες).
Μοναχικός, παίρνοντας εγκαταλελειμμένα ζώα στο σπίτι του στο Φοντεναί-ω-Ροζ κοντά στο Παρίσι και ζώντας στη φτώχεια, αφοσιώθηκε για περισσότερα από 60 χρόνια στο Ημερολόγιό του, το οποίο ονόμαζε λογοτεχνικό, όπου διηγούνταν, μέρα με τη μέρα, υπό την άμεση εντύπωση, τα γεγονότα που τον επηρέασαν. «Έζησα μόνο για να γράφω. Ένιωσα, είδα, άκουσα πράγματα, συναισθήματα, ανθρώπους μόνο για να γράψω. Προτίμησα αυτό από την υλική ευτυχία, από την εύκολη φήμη. Θυσίασα μάλιστα συχνά την ευχαρίστηση της στιγμής, τις πιο απόκρυφες στιγμές ευτυχίας και στοργής, ακόμη και την ευτυχία λίγων άλλων, για να γράψω αυτό που μου έκανε ευχαρίστηση να γράψω. Διατηρώ μια βαθιά ευτυχία από όλο αυτό.»
Η Μαρί Ντορμουά, διευθύντρια βιβλιοθήκης, κριτικός τέχνης και μεταφράστρια, με την οποία είχαν σχέση από το 1933 έως το 1939 και έκτοτε παρέμειναν φίλοι, ήταν η γενική κληρονόμος του και συνέβαλε στη δημοσίευση και τη δημοσιότητα του Λογοτεχνικού ημερολογίου του μετά τον θάνατό του, όπως και άλλων έργων του, τη συλλογή Το θέατρο του Μωρίς Μπουασάρ, 1907-1941, 2 τόμοι, διηγήματα και την Αλληλογραφία του.
Ο Πωλ Λεωτώ πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1956 στο Σατεναί-Μαλαμπρί. Η πλατεία Πωλ Λεωτώ στο 17ο διαμέρισμα του Παρισιού ονομάστηκε προς τιμήν του.
Το Λογοτεχνικό ημερολόγιο
Το σπουδαίο έργο του Πωλ Λεωτώ είναι το Λογοτεχνικό Ημερολόγιο που έγραφε σχεδόν καθημερινά για περισσότερα από 60 χρόνια - από το 1893 έως τον θάνατό του το 1956 - κατά τη διάρκεια της νύχτας, στο φως των κεριών.
Αυτές οι σελίδες που γράφονταν κάθε μέρα, περιλαμβάνουν γεγονότα της ημέρας. Ο Λεωτώ μιλά για τις εντυπώσεις του, τους έρωτές του, τα ζώα του. Αδίστακτος κριτής, αναφέρεται επίσης στους συγγραφείς που συναντούσε στο περιοδικό Mercure de France, μεταξύ των οποίων οι Φρανσίς Ζαμ, Φρανσουά Κοπέ, Αντρέ Ζιντ, Πωλ Βαλερύ, Μαρσέλ Σβόμπ, Ρασίλντ, Κολέτ, Ανρί ντε Ρενιέ, Αντρέ Μπιλί, Ζωρζ Ντυαμέλ, Φρανσουά Μωριάκ, Ερνστ Γιούνγκερ, Αντρέ Μαλρώ, Ζαν Κοκτώ, Μαρσέλ Ζουαντού, Πιερ Ντριε Λα Ροσέλ και πολλοί άλλοι.
Το Λογοτεχνικό ημερολόγιο περιλαμβάνει 18 τόμους συν έναν τόμο ευρετηρίου στην αρχική έκδοση (περισσότερες από 6.000 σελίδες).
Η γραφή είναι φυσική και αυθόρμητη. «Ο Λεωτώ γράφει, χωρίς χυδαιότητα, σε ένα ζωηρό μείγμα γραπτού και προφορικού λόγου, μέσα από ένα συναισθηματικό, αντιδραστικό, πνευματώδες ρεύμα σκέψης. Όσοι είχαν ανακαλύψει τη φωνή του στις διάσημες ραδιοφωνικές συνεντεύξεις του, είχαν την εντύπωση, σε κάθε σελίδα, ότι τον ακούνε. Λίγοι συγγραφείς μπόρεσαν να αποδώσουν τον πλαστικό δυναμισμό της γαλλικής γλώσσας σαν αυτόν.»
Από το 1922, ο Λεωτώ έδινε ευχαρίστως επιλεγμένα αποσπάσματα σε λογοτεχνικά περιοδικά που τα ζητούσαν, αλλά παρά την ένδειά του και τα επανειλημμένα αιτήματα από εκδότες (Mercure de France, Γκαλιμάρ, Γκρασέ και άλλοι) αρνήθηκε την πλήρη δημοσίευσή του.
Ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε από τη Mercure de France το 1954, ο δεύτερος το 1955, ο τρίτος το 1956 δύο μήνες μετά τον θάνατό του. Όλοι οι άλλοι τόμοι εκδόθηκαν υπό την ευθύνη της Μαρί Ντορμουά, διευθύντριας της λογοτεχνικής βιβλιοθήκης Ζακ-Ντουσέ, του τελευταίου έρωτα του Λεωτώ, που παρέμεινε αφοσιωμένη φίλη και εκτελεστής της διαθήκης του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας
Αλέξανδρος των Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ
Ο Αλέξανδρος, γερμ. Alexander (17 Αυγούστου 1794 – 17 Νοεμβρίου 1849) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν ιερέας και υποτιθέμενος θαυματοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κούπφερτσελλ κοντά στο Βάλντενμπουργκ και ήταν ο τρίτος γιος τού Καρόλου-Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ και της 2ης συζύγου του Γιούντιτ Ρεβίντσκυ βαρόνης τού Ρεβίσνυε.
Η πρώτη αποκαλούμενη θαυματουργική θεραπεία έγινε με έναν χωρικό, τον Μάρτιν Μίχελ, στη Ματίλντε πριγκίπισσα φον Σβάρτσενμπεργκ, που ήταν παράλυτη για μερικά έτη. Αμέσως ο Αλέξανδρος απέκτησε τέτοια φήμη ως θαυματουργού θεραπευτή, που τα πλήθη από πολλές χώρες συγκεντρώνονταν για να έχουν την ευεργετική επιρροή των υποτιθέμενων υπερφυσικών χαρισμάτων του. Όταν παρενέβησαν οι αρχές στις ενέργειές του, μετέβη στη Βιέννη το 1821 και μετά στην Ουγγαρία, όπου έγινε αρχιμανδρίτης στο Γκρόσβαλντεν και το 1844 τιτουλάριος επίσκοπος της Σαρδικής. Απεβίωσε στο Βέσλαου, κοντά στη Βιέννη.
Ο Αλέξανδρος ήταν συγγραφέας ενός αριθμού ασκητικών και αμφιλεγόμενων έργων, που συνέλεξε και εξέδωσε σε μία έκδοση ο Σ. Μπρύννερ το 1851. Ανιψιός του ήταν ο Γουσταύος Αδόλφος των Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ, καρδινάλιος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Αιγειρούσες Αττικής
Οι Αιγειρούσες (ή Αιγειρούσα ) είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Μεγαρέων, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Οι Αιγειρούσες είναι παραλιακός οικισμός της δυτικής Αττικής, στις νότιες ακτές του κόλπου Αλκυονίδων. Βρίσκεται κοντά στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Γερανείων (ύψωμα «Ράχη Πρίφτη») και στην έξοδο του φαραγγιού «Βαθύρεμα», πάνω στην παραλιακή επαρχιακή οδό Αλεποχωρίου-Σχοίνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 66 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας (μέσω Μεγάρων).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεγάρων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μεγαρέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Γκουρού Αρντζάν
Ο Γκουρού Αρντζάν (Παντζάμπι: ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ) (15 Απριλίου 1563 – 30 Μαΐου 1606) ήταν ο πρώτος από τους δύο Γκουρού που μαρτύρησαν για την πίστη τους στον Σιχισμό και ο πέμπτος από τους δέκα συνολικά Σιχ-Γκουρού.
Ο Γκουρού Αρντζάν αναδιοργάνωσε το σύστημα των μάσαντ, το οποίο εισήγαγε ο Γκουρού Ραμ Ντας, προτείνοντας οι Σιχ να προσφέρουν το ένα δέκατο (ντάσβαντ) του εισοδήματός τους, αν αυτό είναι εφικτό, στη Σιχ οργάνωση, αλλιώς η προσφορά τους να δίνεται με τη μορφή αγαθών ή υπηρεσιών. Καθήκον των μάσαντ δεν ήταν μόνο η συλλογή αυτών των προσφορών, αλλά δίδασκαν επίσης δόγματα του Σιχισμού και τακτοποιούσαν αστικές διαφορές που παρουσιάζονταν στην περιοχή τους. Τα έσοδα από το ντάσβαντ χρησιμοποιούνταν κυρίως για τη χρηματοδότηση της ανέγερσης ιερών ναών (γκουντβάρα) και των λάνγκαρ.
Ο Γκουρού Αρντζάν συνελήφθη υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Τζαχανγκίρ, και του ζητήθηκε να ασπαστεί το Ισλάμ. Εκείνος αρνήθηκε, βασανίστηκε και εκτελέστηκε το 1606. Δεν είναι σαφές στις ιστορικές καταγραφές και σε αυτές των Σιχ αν ο Γκουρού Αρντζάν εκτελέστηκε (πνιγμός) ή πέθανε κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων. Το μαρτύριό του θεωρείται ορόσημο στην ιστορία του Σιχισμού. Έχει μείνει στην ιστορία ως Σαχίντι Ντίβας του Γκουρού Αρντζάν και μνημονεύεται τον Μάιο ή τον Ιούνιο σύμφωνα με το ημερολόγιο Νανακσάχι που εκδόθηκε από την επιτροπή Shiromani Gurdwara Parbandhak το 2003.
Βιογραφία
Ο Γκουρού Αρντζάν γεννήθηκε στο Γκοϊντβάλ και γονείς του ήταν οι Τζίτα Σόντχι και Μπίμπι Μπάνι. Η Μπίμπι Μπάνι ήταν η κόρη του Γκουρού Αμάρ Ντας και ο άντρας της, ο Τζίτα Σόντχι, έγινε αργότερα γνωστός ως ο Γκουρού Ραμ Ντας. Η γενέτειρα του Γκουρού Αρντζάν τιμάται σήμερα με τον ιερό ναό Τσαουμπάρα Σαχίμπ. Είχε δύο αδελφούς, τους Πρίτι Τσαντ και Μαχάν Ντεβ. Διάφοροι Σιχ χρονογράφοι δίνουν ως χρονολογία γέννησής του το 1553 ή το 1563, με το δεύτερο να γίνεται αποδεκτό με επιστημονική συναίνεση ως το πραγματικό έτος γέννησης, και τις 15 Απριλίου ως την αποδεκτή ημερομηνία γέννησης. Ο Γκουρού Αρντζάν πέρασε τα πρώτα 11 χρόνια της ζωής του στο Γκοϊντβάλ και τα επόμενα εφτά μαζί με τον πατέρα του στην Ραμντάσπουρ. Σύμφωνα με καταγραφές των Σιχ, παρέμεινε για δύο χρόνια στη Λαχόρη κατά τη διάρκεια της νιότης του, αφότου τον έστειλε ο πατέρας του να παρευρεθεί στον γάμο του γιου του πρώτου του ξαδέλφου Σαχάρι Μαλ, καθώς επίσης και για να εγκαθιδρύσει εκεί μια Σιχ κοινότητα. Διορίστηκε ως Σιχ-Γκουρού το 1581 μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ο Γκουρού Ραμ Ντας ήταν Χάτρι της υπο-κάστας Σόντχι. Με τη διαδοχή του από τον Γκουρού Αρντζάν, η ηγεσία παρέμεινε στην οικογένεια Σόντχι του Γκουρού Ραμ Ντας.
Διαδοχή
Ο Γκουρού Αρντζάν είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τους Πρίτι Τσαντ και Μαχάν Ντεβ. Ο Γκουρού Ραμ Ντας επέλεξε τον μικρότερο γιο του, τον Αρτνζάν, ως διάδοχό του, χρίζοντάς τον τον πέμπτο Σιχ-Γκουρού. Ο δεύτερος γιος, ο Μαχάν Ντεβ, επέλεξε να κάνει μια ασκητική ζωή. Η επιλογή του Αρντζάν ως διάδοχο, όπως και για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας διαδοχής των Σιχ-Γκουρού, οδήγησε σε διαφωνίες και εσωτερικές διαιρέσεις ανάμεσα στους Σιχ.
Οι καταγραφές των Σιχ σχετικά με τις διαφωνίες διαδοχής γύρω από τον Γκουρού Αρντζάν είναι ασυνεπείς. Στη μία εκδοχή, ο Πρίτι Τσαντ μνημονεύεται ως έντονα αντιτιθέμενος στον Γκουρού Αρντζάν και τη δημιουργία μια φατριάς μέσα στη Σιχ κοινότητα. Οι Σιχ ακόλουθοι του Γκουρού Αρντζάν ονόμασαν τη φατριά του Πρίτι Τσαντ Μίνας (κυριολεκτικά «παλιάνθρωποι»), η οποία κατηγορήθηκε επίσης πως επιχείρησε να δολοφονήσει τον νεαρό Χάργκομπιντ, αλλά και για φιλία με πράκτορες Μουγκάλ. Ωστόσο, μια δεύτερη εκδοχή η οποία ανευρίσκεται σε άλλα, ανταγωνιστικά κείμενα τα οποία γράφτηκαν από τον Πρίτι Τσαντ, αντιφάσκουν με την πρώτη εκδοχή. Προσφέρουν μια διαφορετική εξήγηση σχετικά με την απόπειρα εναντίον της ζωής του Χάργκομπιντ και παρουσιάζουν τον μεγαλύτερο γιο του Ραμ Ντας ως αφοσιωμένο στον νεαρότερο αδελφό του, Γκουρού Αρντζάν, αν και αναγνωρίζουν την ύπαρξη διαφωνίας ανάμεσα στα δύο αδέλφια. Αναφέρουν πως ο Πρίτι Τσαντ εγκατέλειψε την Αμριτσάρ, έγινε Σαχίμπ Γκουρού μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Γκουρού Αρντζάν και αμφισβήτησε τη διαδοχή από τον Γκουρού Χάργκομπιντ.
Η κύρια Σιχ-παράδοση αναγνώρισε τον Γκουρού Αρντζάν ως τον πέμπτο Σιχ-Γκουρού και τον Χάργκομπιντ ως τον έκτο. Ο Αρντζάν, το 1581 και στην ηλικία των 18 ετών, έγινε ο πέμπτος Σιχ-Γκουρού κληρονομώντας τον τίτλο από τον πατέρα του. Μετά την εκτέλεσή του από Μουσουλμάνους αξιωματούχους της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ το 1606, ο γιος του Χάργκομπιντ έγινε ο έκτος Σιχ-Γκουρού.
Μαρτύριο
Το μαρτύριο του Γκουρού Αρντζάν κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του από τους Μουγκάλ υπήρξε καθοριστικό, αν και αμφιλεγόμενο, ζητήματα στην ιστορία του Σιχισμού.
Οι περισσότεροι Μουγκάλ ιστορικοί θεωρούν την εκτέλεση του Γκουρού Αρντζάν ένα πολιτικό γεγονός, δηλώνοντας πως οι Σιχ είχαν αρχίσει να εμπνέουν φόβο ως κοινωνική ομάδα και οι Σιχ-Γκουρού είχαν αρχίσει να εμπλέκονται ενεργά στις πολιτικές συγκρούσεις του Παντζάμπ. Μια παρόμοια θεωρία αναδύθηκε περίπου στις αρχές του 20ού αιώνα, υποστηρίζοντας πως αυτή ήταν η μία και μοναδική εκτέλεση που διατάχθηκε εκείνη την περίοδο και είχε πολιτικά κίνητρα. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, υπήρχε μια συνεχιζόμενη διαμάχη μέσα στη δυναστεία των Μουγκάλ ανάμεσα στον Τζαχανγκίρ και τον γιο του, Χουσράου, ο οποίος επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του με την ευλογία τον Γκουρού Αρντζάν. Ο Τζαχανγκίρ εξοργίστηκε όταν το έμαθε και έτσι διέταξε την εκτέλεση του Γκουρού.
Οι καταγραφές των Σιχ, ωστόσο, δίνουν μια διαφορετική εκδοχή, αναφέροντας πως η εκτέλεση του Γκουρού ήταν μέρος μιας συνεχιζόμενης καταδίωξης των Σιχ από τις Ισλαμικές αρχές της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ και πως οι ηγέτες των Μουγκάλ στο Παντζάμπ ανησυχούσαν για την επέκταση της Αίρεσης. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Τζαχανγκίρ, Tuzk-e-Jahangiri (Jahangirnama), πάρα πολλοί άνθρωποι πείθονταν από τις διδασκαλίες του Γκουρού Αρντζάν και τον ακολουθούσαν, και αν ο Γκουρού Αρτνζάν δεν ασπαζόταν τον Μουσουλμανισμό, τότε η Αίρεση των Σιχ έπρεπε να εκλείψει.
Το 1606, ο Γκουρού Αρντζάν φυλακίστηκε στο Φρούριο της Λαχόρη, όπου σύμφωνα με κάποιες πηγές βασανίστηκε και εκτελέστηκε, ενώ σύμφωνα με άλλες, οι συνθήκες θανάτου του παραμένουν αδιευκρίνιστες. Οι καταγραφές των Σιχ αναφέρουν πως ο Τζαχανγκίρ ζήτησε πρόστιμο 200,000 ρουπιών και απαίτησε από τον Γκουρού Αρντζάν να σβήσει κάποιους από τους ύμνους που βρίσκονταν στο Άντι Γκραντ, τους οποίους έβρισκε προσβλητικούς. Ο Γκουρού αρνήθηκε να το κάνει κάτι που, σύμφωνα με τους Σιχ, οδήγησε στην εκτέλεσή του. Κάποιες Μουσουλμανικές πηγές, όπως αυτή του Λατίφ τον 19ο αιώνα, λένε πως ο Γκουρού Αρντζάν ήταν δικτατορικός, κάποιος που ζούσε σε μεγαλεία με «δαπανηρές ενδυμασίες» και που είχε αφήσει κατά μέρος τις προσευχές και τα ρούχα του αγίου (φακίρ). Ο σεΐχης Αχμάντ Σιρχιντί επευφήμησε την τιμωρία και εκτέλεση του Γκουρού Αρντζάν, αποκαλώντας τον Σιχ-Γκουρού άπιστο. Αντίθετα, ο Μίαν Μιρ - ο Σούφι φίλος του Γκουρού Αρντζάν - σύμφωνα με τον Ρίσι Σινγκ, άσκησε πίεση όταν ο Τζαχάνγκιρ διέταξε την εκτέλεση και τη δήμευση της περιουσίας του Γκούρου Αρντζάν και κατάφερε την ανάκληση της δήμευσης..
Καζμαμπουντούγκ
Το Καζμαμπουντούγκ είναι ένα χωριό στην επαρχία Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Γκουρού Αρντζάν
Μαρτύριο
Κάποιοι μελετητές αναφέρουν πως τα στοιχεία για το αν ο θάνατος του Γκουρού προήλθε έπειτα από εκτέλεση, βασανιστήρια ή πνιγμό (από άλλους) στον ποταμό Ράβι είναι ασαφή. Ο Τζ. Σ. Γκρίβαλ σημειώνει πως οι Σιχ πηγές από τον δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο αιώνα περιέχουν αντιφατικές αναφορές σχετικά με τον θάνατο του Γκουρού Αρντζάν. Ο Τζον Φ. Ρίτσαρντ αναφέρει πως ο Τζαχανγκίρ ήταν επίμονα εχθρικός απέναντι στη δημοφιλία μη-Ισλαμικών θρησκευτικών φιγούρων, όχι μόνο του Σιχισμού. Ο Μπάι Γκούρντας, ο οποίος είχε ζήσει την ίδια περίοδο με τον Γκουρού Αρντζάν, αναφέρεται από έναν Σιχ χρονογράφο του 17ου αιώνα και σύμφωνα με τη δική αυτόπτη μαρτυρία καταγραφής της ζωής του Γκουρού Αρντζάν, ο Αυτοκράτορας διέταξε τον βασανισμό του Γκουρού μέχρι θανάτου.
Καζμαμπουντούγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Γκουρού Αρντζάν
Μαρτύριο
Σύμφωνα με μία άλλη πηγή που προέρχεται από τον Ισπανό Ιησουίτη ιεραπόστολο Τζερόμ Χαβιέρ (1549-1617), ο οποίος βρισκόταν στη Λαχόρη εκείνη την περίοδο, λέει πως οι Σιχ προσπάθησαν να πείσουν τον Τζαχανγκίρ να αποδεχτεί ένα μεγάλο αντίτιμο ώστε να μην βασανίσει και σκοτώσει τον Γκουρού Αρντζάν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Ο Νταμπιστάν-ι Μαζαχίμπ Μομπάντ αναφέρει πως ο Τζαχανγκίρ βασάνισε τον Γκουρού Αρντζάν με την ελπίδα πως θα έπειθε τον Γκουρού να απαρνηθεί δημόσια τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, αλλά δεν το έκανε και εκτελέστηκε. Ο Τζερόμ Χαβιέρ, εκτιμώντας το θάρρος του Γκουρού Αρντζάν, έγραψε πίσω στη Λισαβόνα πως ο Γκουρού Αρντζάν υπέφερε και βασανίστηκε.
Σύμφωνα με τις καταγραφές των Σιχ, πριν την εκτέλεσή του, ο Γκουρού Αρντζάν καθοδήγησε τον γιο και διάδοχό του Χάργκομπιντ να πάρει τα όπλα και να αντισταθεί στην τυραννία. Η εκτέλεσή του οδήγησε την Αίρεση των Σιχ να οπλιστεί και να αντισταθεί στις διώξεις της ισλαμική κυριαρχίας. Ο Μάικλ Μπαρνς αναφέρει πως η αποφασιστικότητα και ο θάνατος του Γκουρού Αρντζάν ενδυνάμωσε την πεποίθηση ανάμεσα στους Σιχ πως «η προσωπική ευσέβεια πρέπει να έχει έναν πυρήνα ηθικής δύναμης. Μια ενάρετη ψυχή πρέπει να είναι μια γενναία ψυχή. Η προθυμία κάποιος να υποβληθεί σε δοκιμασίες για τις πεποιθήσεις του ήταν θρησκευτική επιταγή».
Ιστορικός ρεβιζιονισμός, επανορθώσεις και διαφωνίες
Υπάρχουν αρκετές ιστορίες και εκδοχές σχετικά με το πώς, πού και γιατί πέθανε ο Γκουρού Αρντζάν. Πρόσφατες μελέτες έχουν αμφισβητήσει πολλές από αυτές τις εκδοχές αποκαλώντας τες φανταστικές ερμηνείες, πως υποστηρίζουν κάποια ατζέντα ή «υπερβάλλουν πάνω σε αποσπασματικά ίχνη αποδεικτικών εγγράφων ιστορικής ανάλυσης». Οι εναλλακτικές αυτές εκδοχές περιλαμβάνουν ιστορίες σχετικά με τον ρόλο του Γκουρού Αρντζάν σε μια σύγκρουση που είχε ο Μουγκάλ Αυτοκράτορας Τζαχανγκίρ με τον γιο του, τον οποίο υποπτευόταν πως προσπαθούσε να οργανώσει πραξικόπημα εναντίον του. Μια άλλη εκδοχή τονίζει τον ρόλο ενός Ινδουιστή ιερέα του Τζαχανγκίρ με το όνομα Τσάντου Σαχ. Αυτός, στη μία εκδοχή, παίρνει εκδίκηση από τον Γκουρού Αρντζάν επειδή δεν πάντρεψε τον γιο του, Χάργκομπιντ, με την κόρη του. Στην άλλη εκδοχή, ο Τσάντου Σαχ αποτρέπει τα βασανιστήρια και την εκτέλεση του Γκουρού Αρντζάν από τους Μουσουλμάνους πληρώνοντας 200,000 ρούπια στον Τζαχανγκίρ, μόνο και μόνο για να πάει μετά στο σπίτι του και να τον βασανίσει συναισθηματικά, σκοτώνοντάς τον. Όλες αυτές οι εκδοχές και οι μετέπειτα διηγήσεις έγιναν δημοφιλείς τον 19ο αιώνα μέσα από την Βρετανική αποικιακή λογοτεχνία, όπως για παράδειγμα μέσα από τη δουλειά του Μαξ Άρθουρ Μακώλιφ.
Αρκετές εναλλακτικές εκδοχές της ιστορίας προσπαθούν να απαλλάξουν τον Τζαχανγκίρ και την αυτοκρατορία των Μουγκάλ από οποιαδήποτε ευθύνη, αλλά δεν υπάρχει κανένα ίχνος ή υποστήριξη πάνω σε αυτό στα αποδεικτικά έγγραφα από τις αρχές του 17ου αιώνα, όπως οι καταγραφές από τον Ιησουίτη ιεραπόστολο Τζερόμ Χαβιέρ και τα απομνημονεύματα του ίδιου του Τζαχανγκίρ.
Αμριτσάρ
Ο πατέρας του Γκουρού Αρντζάν, ο Γκουρού Ραμ Ντας, ίδρυσε μια πόλη γύρω από μια μεγάλη τεχνητή λίμνη, δίνοντας στην πόλη το όνομά «Ραμντάσπουρ». Ο Γκουρού Αρντζάν συνέχισε την προσπάθεια οικοδόμησης που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Κατά την περίοδο της ηγεσίας του, η πόλη επεκτάθηκε, χρηματοδοτούμενη από δωρεές και χτισμένη από εθελοντές. Η περιοχή της λίμνης επεκτάθηκε επίσης, φιλοξενώντας ένα συγκρότημα ναών, με κύριο ναό τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ. Μέσα στον ναό, ο Γκουρού Αρντζάν τοποθέτησε το 1604 τα ιερά κείμενα του Σιχισμού. Από την πόλη Ραμντάσπουρ αναδύθηκε η σημερινή πόλη Αμριτσάρ, η οποία αποτελεί το ιερότερο μέρος προσκυνήματος του Σιχισμού.
Συνεχίζοντας τις προσπάθειες του πατέρα του, ο Γκουρού Αρντζάν καθιέρωσε την Αμριτσάρ ως κύριο προορισμό προσκυνήματος των Σιχ. Έγραψε μεγάλου όγκου ιερά κείμενα, συμπεριλαμβανομένου και του δημοφιλούς Σουχμάνι Σαχίμπ. Ο Γκουρού Αρντζάν πιστώνεται επίσης με την ολοκλήρωση πολλών ακόμη έργων, όπως τις δεξαμενές νερού Σαντοχσάρ (λίμνη της ειρήνης) και Γκάνγκσαρ (λίμνη του Γκάνγκα), αλλά και την ίδρυση των πόλεων Ταρν Ταράν, Κάρταπουρ και Χάργκομπιντπουρ.
Αντί Γκραντ
Μια από τις διαμάχες της Σιχ κοινότητας μετά τον θάνατο του Γκουρού Ραμ Ντας, ήταν η εμφάνιση νέων ύμνων για τους οποίους υπήρχαν ισχυρισμοί πως έγραψε ο Γκουρού Νάνακ Ντεβ. Σύμφωνα με τους ακόλουθους του Γκουρού Αρντζάν, αυτοί οι ύμνοι ήταν διαστρεβλωμένοι και ψεύτικοι, με κάποιους να κατηγορούν τον Πρίτι Τσαντ και τους ακολούθους τους πως τους συνέθεσαν και διακίνησαν. Η ανησυχία και η πιθανότητα λάθος προπαγάνδας, ανήθικων διδασκαλιών και μη αυθεντικών Γκουρμπάνι, οδήγησε τον Γκουρού Αρντζάν να ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια να συλλέξει, να μελετήσει, να εγκρίνει και να συντάξει ένα επίσημο γραπτό ιερό κείμενο το 1604, το οποίο ονομάστηκε Αντί Γκραντ και απετέλεσε την πρώτη έκδοση των ιερών κειμένων του Σιχισμού. Η σύνθεση ύμνων του Πρίτι Τσαντ και των ακολούθων του διατηρήθηκαν στα μίνα κείμενα του Σιχισμού, ενώ η βασική και μεγαλύτερη Σιχ παράδοση υιοθέτησε τα ιερά κείμενα που βρίσκονται στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, το οποίο προέκυψε τελικά από το Αντί Γκραντ.
Ο Γκουρού Αρντζάν ήταν ένας καλός ποιητής και συνέθεσε συνολικά 2218 ύμνους, περισσότερους από το ένα τρίτο των ύμνων που βρίσκονται στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ και συλλογή η οποία αποτελεί και τη μεγαλύτερη σε μέγεθος σε σχέση με των άλλων Γκουρού. Σύμφωνα με τους Κρίστοφερ Σακλ και Άρβιντ-Παλ Σινγκ Μαντέρ, οι συνθέσεις του Γκουρού Αρντζάν συνδυάζουν έναν πνευματικό μήνυμα με μια «εγκυκλοπαιδική γλωσσική επιτήδευση».
Μετά την ολοκλήρωση και εγκατάσταση του Αντί Γκραντ στον ναό Χαριμαντίρ Σαχίμπ, ο Αυτοκράτορας Ακμπάρ πληροφορήθηκε για αυτήν την εξέλιξη μαζί με τον ισχυρισμό πως τα κείμενα περιείχαν διδασκαλίες εχθρικές προς το Ισλάμ. Έτσι, διέταξε να του σταλεί ένα αντίγραφο, με τον Γκουρού Αρντζάν να το στέλνει σε ένα τάλι (πιάτο), συνοδευόμενο από το μήνυμα:
"Σε αυτό το πιάτο θα βρεις τρία πράγματα - αλήθεια, ειρήνη και διαλογισμό: σε αυτό, επίσης, το νέκταρ «νάμα» το οποίο είναι η στήριξη όλης της ανθρωπότητας."
- AG 1429
Το βιβλίο Akbarnama του Αμπούλ-Φαζλ Άλαμι, αναφέρει πως ο Γκουρού Αρντζάν συνάντησε τον Αυτοκράτορα Ακμπάρ και την πομπή του το 1598. Σύμφωνα με τον Λουίς Φενέχ, αυτή η συνάντηση πιθανότατα επηρέασε την εξέλιξη της Σιχ χειρογραφίας και της μεταγενέστερης στρατιωτικής παράδοσης.
Βιβλιογραφία
Αρντζάν
Διεθνείς σχέσεις της Αλβανίας
Οι εξωτερικές σχέσεις της Αλβανίας αφορούν τις σχέσεις της με άλλες κυβερνήσεις και λαούς. Οι εξωτερικές σχέσεις διεξάγονται μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών που έχει έδρα στα Τίρανα. Ο σημερινός υπουργός εξωτερικών είναι ο Ντιτμίρ Μπουσάτι. Η Αλβανία είναι μια κυρίαρχη χώρα στη νότια Ευρώπη και τη Μεσόγειο Θάλασσα, που κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 28 Νοεμβρίου 1912. Η εξωτερική της πολιτική έχει διατηρήσει τα τελευταία χρόνια μια πολιτική συμπληρωματικότητας, προσπαθώντας να έχει φιλικές σχέσεις με όλες τις χώρες. Από την κατάρρευση του κομμουνισμού, το 1990, η Αλβανία έχει επεκτείνει τις ευθύνες και τη θέση της στις ευρωπαϊκές και διεθνείς υποθέσεις, στηρίζοντας και εγκαθιστώντας φιλικές σχέσεις με άλλα έθνη σε όλο τον κόσμο.
Οι κυριότεροι παράγοντες που καθορίζουν την αλβανική εξωτερική πολιτική είναι η γεωπολιτική θέση, ο πληθυσμός, η οικονομική κρίση και οι δεσμοί της με την αλβανική διασπορά σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Αλβανία διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με 115 χώρες στον κόσμο. Διατηρεί, επίσης, ισχυρές διπλωματικές σχέσεις με τις Βαλκανικές χώρες, τον Καναδά, την Κίνα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, τη Νότια Κορέα, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι κύριοι στόχοι της αλβανικής εξωτερικής πολιτικής είναι η προσχώρηση της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η διεθνής αναγνώριση του Κοσόβου, η αναγνώριση της απέλασης των Τσάμηδων, η προστασία των δικαιωμάτων των Αλβανών στο Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Μακεδονία, την Ελλάδα, τη νότια Σερβία, την Ιταλία και την υπόλοιπη αλβανική διασπορά.
Χώρες
Η Αλβανία διατηρεί επί του παρόντος διπλωματικές σχέσεις με τις ακόλουθες 115 χώρες: Αφγανιστάν, Αλγερία, Αγκόλα, Αργεντινή, Αρμενία, Αυστραλία, Αυστρία, Αζερμπαϊτζάν, Μπαγκλαντές, Λευκορωσία, Βέλγιο, Μπενίν, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Βραζιλία, Βουλγαρία, Μπουρκίνα Φάσο, Καναδάς, Χιλή, Κόστα Ρίκα, Κολομβία, Κροατία, Κούβα, Κύπρος, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Εκουαδόρ, Εσθονία, Ισημερινή Γουινέα, Αίγυπτος, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Γεωργία, Γκάνα, Αγία Έδρα, Ονδούρα, Ουγγαρία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ινδονησία, Ιράν, Ισραήλ, Ιαπωνία, Ιορδανία, Κοσσυφοπέδιο, Καζακστάν, Κουβέιτ, Λάος, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Λιβύη, Λίβανος, Μεξικό, Μαδαγασκάρη, Βόρεια Μακεδονία, Μάλτα, Μολδαβία, Μαυροβούνιο, Μάλι, Μαυριτανία, Μαρόκο, Μαλαισία, Μογγολία, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Νιγηρία, Νεπάλ, Βόρεια Κορέα, Ομάν, Πολωνία, Πορτογαλία, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, Πακιστάν, Κράτος της Παλαιστίνης, Φιλιππίνες, Ρουμανία, Ρωσία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Σρι Λάνκα, Συρία, Νότια Κορέα, Άγιος Μαρίνος, Σερβία, Σλοβακία, Σλοβενία, Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Νότια Αφρική, Τουρκία, Ταϊλάνδη, Τυνησία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ουκρανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ουγκάντα, ΗΠΑ, Ουρουγουάη, Παναμάς, Περού, Υεμένη, Βενεζουέλα, Βιετνάμ, Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε.
Η Αλβανία διατηρεί καλές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και, από το 2009, είναι ένα πλήρες μέλος του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ).
Οργανισμοί
Η Αλβανία είναι μέλος των κάτωθι διεθνών οργανισμών:
ΝΑΤΟ, ΟΟΣΕΠ, Συμβούλιο της Ευρώπης, Κεντρική Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία, ΣΤΣ, ΕΣΣ, ΕΤΑΑ, Κοινότητα Ενέργειας, Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας, Διεθνής Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας, Διεθνής Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας, Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο Διεθνές Κίνημα Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου, Διεθνής Ένωση Ανάπτυξης, Ισλαμική Τράπεζα Ανάπτυξης, Διεθνές Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης, Διεθνής Οργανισμός Χρηματοδότησης, Διεθνής Ομοσπονδία Ερυθρού Σταυρού & Ερυθράς Ημισελήνου, Διεθνής Οργάνωση Εργασίας, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Διεθνής Οργανισμός Ναυσιπλοΐας, Ιντερπόλ, Διακοινοβουλευτική Ένωση, Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης, Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης, Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών, Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία, Πολυμερής Υπηρεσία Εγγύησης Επενδύσεων, Διεθνής Οργανισμός Γαλλοφωνίας, Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων, Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, Διεθνές Μόνιμο Δικαστηρίου Διαιτησίας, Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη, ΟΥΝΕΣΚΟ, Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Οργανισμός Βιομηχανικής Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού, Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση, Παγκόσμιος Οργανισμός Τελωνείων, Παγκόσμια Ομοσπονδία Συνδικάτων, Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Παγκόσμιος Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας, Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός και Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου.
Παναγιώτης Τέτσης
Ο Παναγιώτης Τέτσης (1925 - 5 Μαρτίου 2016) ήταν Έλληνας χαράκτης και ζωγράφος από την Ύδρα.
Σπουδές
Γεννήθηκε το 1925 στην Ύδρα από ντόπιους γονείς και ήταν γιος εστιάτορα. Παρέμεινε στην Ύδρα μέχρι το 1937, όταν μετά τη φοίτησή του στην Α' Γυμνασίου η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, αρχικά στο κέντρο της πόλης και μετά την Κατοχή στην Καλλίπολη. Πήρε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής το 1940 από τον Γερμανό φιλότεχνο και ξυλογράφο Κλάους Φρισλάντερ, ενώ την ίδια περίοδο γνώρισε τους Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα και τον Δημήτρη Πικιώνη. Μετά την αποφοίτησή από το εξατάξιο Γυμνάσιο σπούδασε στη Νομική, την οποία όμως εγκατέλειψε μετά από σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τον τελευταίο χρόνο της Κατοχής εισήχθη στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, από την οποία αποφοίτησε το 1949, αφού είχε σπουδάσει υπό τους Δημήτριο Μπισκίνη, Παύλο Μαθιόπουλο και Κωνσταντίνο Παρθένη. Αργότερα, χάρη σε υποτροφία, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το διάστημα (1953-1956), όπου διδάχθηκε χαλκογραφία.
Διδακτική καριέρα
Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται κατ' αλφαβητική σειρά οι Β. Αθηναίος, Γιάννης Βακιρτζής, Αριστοτέλης Δημητρίου, Μ. Γκολέμας, Γιώργος Ηλιόπουλος, Σ. Κατσούλης, Ανδρέας Κοντέλλης, Θέμης Κοντογούρης, Α. Κριεζής, Μιχάλης Μαδένης, Θ. Μακρής, Τ. Μπατινάκης, Εύα Μπέη, Α. Μπίλη, Κλ. Μπολιεράκη, Κ. Μπολιεράκη, Α. Νικολάου, Κώστας Οικονόμου, Λευτέρης Ολύμπιος, Χ. Παλαντζάς, Μάγδα Σιάμκουρη, Έφη Σούτογλου, Φ. Στεφανίδη, Πανίκος Τσαγγαράς,  Γιώργος Ρόρρης, Π. Τούντας, Κ. Χατζηγιαννούλη κ.ά.
Έργο
Ο Τέτσης διαμόρφωσε μια προσωπική αντίληψη του εξπρεσιονισμού. Τα έργα του περιλαμβάνουν σκηνές της καθημερινότητας, προσωπογραφίες, τοπία, αλλά και νεκρή φύση. Στα έργα του παρατηρείται μια σημαντική μέριμνα στα χρώματα και στο φως. Πέραν από τη ζωγραφική, ο Τέτσης ασχολήθηκε και με τη χαρακτική, αλλά και με τη δημιουργία τοιχογραφιών σε εκκλησίες και δημόσια κτήρια.
Πέθανε στις 5 Μαρτίου 2016 στην Αθήνα. , στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», σε ηλικία 91 ετών.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Σερ Τσαρλς Νόουλς, 2ος Βαρονέτος
Ο Σερ Τσαρλς Χένρι Νόουλς, 2ος Βαρονέτος, GCB (Sir Charles Henry Knowles, 2nd Baronet, 24 Αυγούστου 1754 – 28 Νοεμβρίου 1831) ήταν αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, ο οποίος υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αμερικανικής Επανάστασης, των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων Πολέμων, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Ναυάρχου. Ήταν εξαιρετικά διανοούμενος, έγραψε αρκετά βιβλία σχετικά με τη σηματοδότηση, και είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει τις ιδέες του κατά τη διάρκεια της ναυτικής σταδιοδρομίας του. Ο Νόουλς αντιμετώπιζε συχνά προβλήματα πειθαρχίας στα πλοία του, κυρίως λόγω μεγάλου αριθμού νέων και ανειδίκευτων ναυτών. Αυτά τα προβλήματα ίσως ήταν ο λόγος για την άκαμπτη σχέση του με τον ανώτερο του, Σερ Τζον Τζέρβις, ο οποίος τελικά οδήγησε τον Νόουλς σε παραίτηση μετά τη Ναυμαχία του Ακρωτηρίου του Σεντ Βινσέντ. Τελικά, επικεντρώθηκε σε επιστημονικές μελέτες σχετικά με ζητήματα που αφορούσαν τη ναυτική υπηρεσία.
Οικογένεια και πρώτα χρόνια
Ο Νόουλς γεννήθηκε στο Κίνγκστον της Τζαμάικα στις 24 Αυγούστου 1754 και ήταν ο δεύτερος γιος του Κυβερνήτη της Τζαμάικα Ναυάρχου Σερ Τσαρλς Νόουλς και της συζύγου του Μαρία Μαγκνταλένα Τερέζα ντε Μπουζέ. Παρακολούθησε τα πρώτα στάδια της εκπαίδευσης του στο Κολλέγιο Ίτον την περίοδο 1764–6, και στη συνέχεια σε Γλασκώβη και Εδιμβούργο. Εντάχθηκε στο ναυτικό το 1768 ως δόκιμος στη φρεγάτα HMS Venus, η οποία τότε βρισκόταν στη Μάγχη υπό τη διοίκηση του Πλοιάρχου Σάμιουελ Μπάρινγκτον. Έπειτα μετατέθηκε στη φυλακίδα HMS Lenox του Πλοιάρχου Ρόμπερτ Ρόνταμ στο Σπίτχεντ, προτού τοποθετηθεί στο πλοίο HMS Southampton του πλοιάρχου Τζον Μακμπράιντ, το οποίο βρισκόταν στο Πλίμουθ και τη Μάγχη.
Ηγεσία
Ο Ρόντνεϊ τον όρισε διοικητή στο σεμπέκο HMS Minorca στις 26 Ιανουαρίου 1780, και πολύ γρήγορα προήχθη στη θέση του πλοιάρχου και μετατέθηκε στο HMS Porcupine στις 2 Φεβρουαρίου. Ο Νόουλς αγωνίστηκε ενεργά για την υπεράσπιση του Βρετανικού εμπορίου στη Μεσόγειο, ερχόμενος σε εμπλοκή με κουρσάρους αλλά και συνοδεύοντας νηοπομπές. Σε κάποια στιγμή αποκλείστηκε για λίγο στη Μενόρκα, όπου και αρρώστησε. Τελικά κατάφερε να διαφύγει στη θάλασσα τον Ιανουάριο το 1781, και παρέμεινε στα ανοιχτά του Γιβραλτάρ μέχρι την επιστροφή του στην Αγγλία τον Απρίλιο του 1782. Κατά την άφιξη του κατηγορήθηκε για πειρατεία και δολοφονίες, αλλά τελικά κατάφερε να καθαρίσει το όνομά του, επιστρέφοντας στο Γιβραλτάρ με το HMS Britannia για να συνεχίσει τη διοίκηση του Porcupine. Έγινε πρωτοβάθμιος ναυτικός αξιωματικός όταν αποχώρησε ο Σερ Ρότζερ Κέρτις, μέχρι την επιστροφή του στην Αγγλία για μια ακόμη φορά όντας διοικητής του ισπανικού λαφύρου HMS San Miguel.
Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης
thumb|Ο Πλοίαρχος Σερ Τσαρλς Χένρι Νόουλς Το τέλος του πολέμου επέτρεψε στον Νόουλς να συνεχίσει τις σπουδές του, και πραγματοποίησε περιοδεία στη Γαλλία το 1788. Το ξέσπασμα των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης το 1793 οδήγησε τον Νόουλς στην επιστροφή στην ενεργό δράση στη διοίκηση της φρεγάτας HMS Daedalus. Διετάχθη να κινηθεί προς το Χάλιφαξ, αλλά του δόθηκε άδεια να κινηθεί και προς το Τσέσαπικ, από όπου σκόπευε να πλεύσει η γαλλική νηοπομπή. Τα προβλήματα στην επάνδρωση του πλοίου του είχαν ως αποτέλεσμα να αποπλεύσει από το Πόρτσμουθ με ανειδίκευτο πλήρωμα, αλλά ο Νόουλς τους εκπαίδευσε μέχρι την άφιξη τους στο Χάμπτον Ρόουντς. Λίγο μετά την άφιξη του, κατέφτασε και η γαλλική συνοδεία, την οποία παρατήρησε ο Νόουλς από το Daedalus. Ο Νόουλς μεταβίβασε τις πληροφορίες στον Λόρδο Χόου ο οποίος μετακίνησε τον στόλο του για να καταδιώξει τους Γάλλους, ξεκινώντας με αυτό το τρόπο τα γεγονότα που οδήγησαν στην Θριαμβευτική Πρώτη Ιουνίου. Έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό του, ο Νόουλς έπλευσε προς το Χάλιφαξ, και από εκεί επέστρεψε στην Αγγλία. Μετατέθηκε στο HMS Edgar με το οποίο έδρασε στη Βόρεια Θάλασσα. Για μια ακόμη φορά ο Νόουλς αντιμετώπισε προβλήματα με το πλήρωμα του πλοίου του, όταν το Edgar έπλευσε από το Νόουρ έχοντας στρατιώτες από 23 διαφορετικά συντάγματα, και διοικούνταν από αξιωματικούς από άλλα συντάγματα. Ο τύφος και «η φαγούρα» ήταν ανεξέλεγκτα, και έτσι το πλοίο έπρεπε να καθαριστεί με ασβεστόνερο κατά την επιστροφή του στο λιμάνι και να απολυμανθεί με ξύδι, ενώ οι 100 ναύτες διακομίστηκαν στο νοσοκομείο. Ο Νόουλς αντιμετώπισε ακόμη μια κακοτυχία όταν το Edgar έχασε τα ιστία του κατά τη διάρκεια καταιγίδας στα ανοιχτά του Τέσελ, και έτσι ρυμουλκύθηκε στο Νόουρ.
Ο Νόουλς μετατέθηκε στο HMS Goliath στα τέλη του 1795, στον στόλο του Σερ Τζον Τζέρβις στη Λισαβόνα. Ενώ βρισκόταν εκεί ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Τζέρβις, με τον οποίο είχε δικαστική διαμάχη το 1796 λόγω παράλειψης προφορικής εντολής του. Στη δίκη ο αρχηγός του στόλου του Τζέρβις, Ρόμπερτ Κάλντερ, ορκίστηκε πως δεν είχε δοθεί καμία εντολή, και ο υποπλοίαρχος που υποτίθεται πως είχε μεταφέρει την εντολή, ορκίστηκε πως δεν είχε παραλάβει καμία. Η κατηγορία απορρίφθηκε, αλλά αυτό φαίνεται πως αποτέλεσε την αρχή προσωπικής έριδας του Τζέρβις με τον Νόουλς.
Ναυμαχία του Ακρωτηρίου Σεντ Βινσέντ
thumb|Η Ναυμαχία του Ακρωτηρίου Σεντ Βινσέντ, 14 Φεβρουαρίου 1797 του [[Ρόμπερτ Κλίβλι. Ο Νόουλς επικρίθηκε από τον Τζέρβις για τις ενέργειες του κατά τη διάρκεια της συμπλοκής.]] Ο Νόουλς βρισκόταν ακόμη στον στόλο του Τζέρβις στη διοίκηση του Goliath όταν πραγματοποιήθηκε η Ναυμαχία του Ακρωτηρίου του Σεντ Βινσέντ στις 14 Φεβρουαρίου 1797. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής ο Τζέρβις διέταξε τα πλοία του να παραταχθούν διαδοχικά ενώ βρισκόταν κοντά στον εχθρό. Πράττοντας κατ' αυτό το τρόπο, δέχθηκε ισχυρά πυρά και αναγκάστηκε να υποχωρήσει προσωρινά, ενώ το Goliath υπέστη καταστροφές στα ιστία του. Κατά την επιστροφή του στη μάχη, ο Νόουλς διέκρινε μια ευκαιρία να περάσει από την εξωτερική πλευρά του Santísima Trinidad και να το ακινητοποιήσει. Ο Τζέρβις ωστόσο σήμανε προς το Goliath και διέταξε τον Νόουλς να σταματήσει τον ελιγμό. Το επόμενο πρωινό τόσο ο Νόουλς από το Goliath, όσο και ο Τζέιμς Γουίτσχεντ από το HMS Namur παρατηρούσαν την κατάσταση στην οποία είχε υποπέσει το Santísima Trinidad, προσπαθώντας να ενημερώσουν τον Τζέρβις. Δεν έλαβαν καμία απάντηση.
Ο στόλος αγκυροβόλησε στον Κόλπο του Λάγος την επόμενη μέρα, με τον Νόουλς να τοποθετεί το Goliath σε σημείο όπου θα μπορούσε να παρέχει πλευρική κάλυψη της γραμμής. Πηγαίνοντας όμως στη ναυαρχίδα του Τζέρβις, HMS Victory, του ειπώθηκε πως το Goliath βρισκόταν σε τρωτό σημείο. Ο Νόουλς απάντησε πως οι Ισπανοί δύσκολα θα επιτίθενταν στην κατάσταση που βρισκόταν. Ενώ ο Νόουλς είχε δείπνο με τον Αντιναύαρχο Ουίλλιαμ Γουολντεγκρέιβ, ο Τζέρβις έστειλε τον επικεφαλής του Victory να μετακινήσει το Goliath, κάτι που θεωρήθηκε μεγάλη προσβολή από τον Νόουλς. Ο Τζέρβις τον διέταξε επίσης να ανταλλάξει πλοία με τον Τόμας Φόλεϊ και να αναλάβει το HMS Britannia. Ο Νόουλς επέστρεψε σύντομα στην Αγγλία, βρισκόμενος σε κακή κατάσταση υγείας.
Μετέπειτα βίος
Ο Νόουλς συμμετείχε στις λειτουργίες των ευχαριστιών στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στις 19 Δεκεμβρίου 1797, για τις νίκες στο Σεντ Βινσέντ και το Καμπερντάουν, για τις οποίες έλαβε το Χρυσό Ναυτικό Μετάλλιο, ενώ στη συνέχεια αποχώρησε από τον δημόσιο βίο. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μελετώντας και γράφοντας επτά βιβλία επαγγελματικών μελετών και νέο κώδικα σημάτων το 1798, βασισμένο στο έργο του 1777, στο οποίο ενσωμάτωσε τις αναθεωρήσεις που έκανε το 1780, το 1787 και το 1794. Προήχθη στη θέση του Υποναυάρχου στις 14 Φεβρουαρίου 1799, δύο χρόνια μετά τη Ναυμαχία του Σεντ Βινσέντ, του Αντιναυάρχου στις 24 Απριλίου 1804 και του Ναυάρχου στις 31 Ιουλίου 1810. Πρότεινε τη χρήση αεροστάτων για την παρατήρηση των γαλλικών δυνάμεων εισβολής στη Βρέστη το 1803, και το 1830 εξέδωσε το μεγάλο αυτοβιογραφικό έργο του Observations on Naval Tactics (Παρατηρήσεις ναυτικής τακτικής). Νυμφεύτηκε με τη Σαρλότ Τζόνστοουν στις 10 Σεπτεμβρίου 1800, και απέκτσε τρεις γιους και τέσσερις κόρες. Αναγορεύθηκε Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Μπαθ στις 16 Μαΐου 1820 κατά την προσχώρηση του βασιλιά Γεωργίου Δ΄. Ο Ναύαρχος Χένρι Νόουλς απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 1831 σε ηλικία 77 ετών. Ο γιος του Φράνσις Τσαρλς Νόουλς τον διαδέχθηκε ως βαρονέτος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναύαρχοι του Βασιλικού Ναυτικού Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας
Η κούφια βελόνα (μυθιστόρημα)
Η Κούφια βελόνα (γαλλικός τίτλος: L'Aiguille creuse) είναι αστυνομικό μυθιστόρημα του Μωρίς Λεμπλάν, που εκδόθηκε το 1909 και παρουσιάζει μια ακόμη περιπέτεια του αριστοκράτη-λωποδύτη ήρωά του Αρσέν Λουπέν.
Είναι το τρίτο μυθιστόρημα της σειράς Αρσέν Λουπέν και δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Je sais tout (Τα ξέρω όλα) από τις 15 Νοεμβρίου 1908 έως τις 15 Μαΐου 1909, και στη συνέχεια, με ορισμένες τροποποιήσεις, ολόκληρο το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1909.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|Η «βελόνα» της [[Ετρετά, στην ακτή της Νορμανδίας]] Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια φανταστική πόλη της Νορμανδίας και σε άλλες γαλλικές πόλεις στις αρχές του 20ού αιώνα.
Όλα ξεκινούν με μια σχεδόν κινηματογραφική κλοπή σε ένα κάστρο. Η Σουζάν ντε Ζεβρ και η εξαδέλφη της Ρεϊμόντ ξυπνούν στη μέση της νύχτας από έναν θόρυβο, κατεβαίνουν κάτω και ανακαλύπτουν τον κόμη ντε Ζεβρ και τον γραμματέα του ημιθανείς, ενώ στο πάρκο ένας άνδρας απομακρύνεται ήρεμα. Η Ρεϊμόντ αρπάζει ένα όπλο και τον πυροβολεί. Το περίεργο είναι ότι δεν βρίσκουν κανένα ίχνος του άνδρα που τραυματίστηκε, ο κόμης δεν είναι νεκρός και δεν φαίνεται να έχει κλαπεί τίποτε. Ο ανακριτής δεν καταλαβαίνει. Τότε εμφανίζεται ο Ιζιντόρ Μπωτρελέ, φερόμενος ως δημοσιογράφος, στην πραγματικότητα είναι νεαρός φοιτητής και ερασιτέχνης ντετέκτιβ. Προσπαθεί να εξιχνιάσει την υπόθεση, προκαλώντας τη δυσπιστία και μετά τον θαυμασμό του ανακριτή και την οργή του Αρσέν Λουπέν, αφού είναι αυτός που βρίσκεται πίσω από την υπόθεση. Στη συνέχεια αποκαλύπτεται ότι όντως έχουν κλαπεί έργα τέχνης από το κάστρο και έχουν αντικατασταθεί από πλαστά. Επίσης, ότι ο Λουπέν είχε όντως χτυπηθεί από τη σφαίρα και οι συνεργοί του απήγαγαν έναν γιατρό για να τον περιθάλψει, ενώ η Ρεϊμόντ τον φρόντισε κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του, οπότε και ερωτεύθηκαν. Εν τω μεταξύ, η έρευνα του Μπωτρελέ προχωρά, βρίσκει ένα κομμάτι χαρτί με αινιγματικό κώδικα με τις λέξεις «κόρη» και «κούφια βελόνα», τον οποίο θα αποκρυπτογραφήσει καθώς εξελίσσεται η ιστορία. Παρά τις προσπάθειες του Λουπέν να τον σταματήσει, έχοντας απαγάγει τον πατέρα του Μπωτρελέ, τον επιθεωρητή Γκανιμάρ και τον Χέρλοκ Σολμς, ο Μπωτρελέ θα καταλήξει να φτάσει σε ένα βράχο που βρίσκεται στο Ετρετά στη Νορμανδία και να ανακαλύψει ένα μυστικό των βασιλιάδων της Γαλλίας, γνωστό ήδη στον Ιούλιο Καίσαρα.
Το μυστήριο της Κούφιας βελόνας είναι ένα μυστικό που οι βασιλιάδες της Γαλλίας μετέδωσαν ο ένας στον άλλο και το οποίο οικειοποιήθηκε ο Αρσέν Λουπέν. Η περίφημη «βελόνα» περιέχει τον πιο παραμυθένιο θησαυρό που έχει φανταστεί ποτέ άνθρωπος, συγκεντρώνει τις προίκες των βασιλισσών, μαργαριτάρια, ρουμπίνια, ζαφείρια, διαμάντια κ.λπ., την περιουσία των βασιλιάδων της Γαλλίας.
Μυθοπλασία και ιστορικές αναφορές
Ο Μωρίς Λεμπλάν κάνει τον Λουπέν κάτοχο του μεγαλύτερου μυστικού των βασιλιάδων της Γαλλίας, αναμειγνύοντας τη μυθοπλασία με υποτιθέμενα γεγονότα της ιστορίας της Γαλλίας. Στο κεφάλαιο 6: Ένα ιστορικό μυστικό, ανακαλύπτουμε μια επιστολή του κ. ντε Μασιμπάν, της Ακαδημίας Επιγραφών και Γραμμάτων, που αποκαλύπτει δημόσια την ύπαρξη του μυστικού της Κούφιας Βελόνας σχετικά με τον βασιλικό θησαυρό που αυξάνεται στο πέρασμα των αιώνων. Το 1679, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ', ένας άγνωστος δημοσίευσε ένα βιβλίο που αποκαλύπτει το μυστικό. Όμως, τα 100 τυπωμένα αντίτυπα κατασχέθηκαν και κάηκαν. Ο συγγραφέας φυλακίστηκε κρυφά: παρουσιάζεται έτσι μια άλλη εκδοχή του μυστηριώδους ανθρώπου με το Σιδηρούν προσωπείον. Ο αρχηγός της φρουράς του βασιλιά έσωσε κρυφά ένα αντίτυπο από τις φλόγες. Το μυστικό της Κούφιας Βελόνας μεταδόθηκε από την Ιωάννα της Λωρραίνης στον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ζ'. Έχοντας γίνει κρατικό μυστικό, κληροδοτήθηκε από μονάρχη σε μονάρχη με επιστολή που σφραγιζόταν κάθε φορά και έφερε την ένδειξη: «Για τον βασιλιά της Γαλλίας».
Ο Λεμπλάν διηγείται ότι όταν ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' φυλακίστηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση, δεσμοφύλακάς του ήταν ένας στρατιώτης, απόγονος του αρχηγού της φρουράς που έσωσε το βιβλίο από τη φωτιά. Ο βασιλιάς του εμπιστεύτηκε ένα μυστικό μήνυμα σχετικά με το «μυστικό της βελόνας» που έπρεπε να μεταδοθεί στη Μαρία-Αντουανέτα. Λίγο πριν η βασίλισσα ανεβεί στη γκιλοτίνα, το έκρυψε στο εξώφυλλο του βιβλίου των Ωρών της, το οποίο εμπιστεύτηκε στον φίλο της Άξελ φον Φέρσεν (το βιβλίο κατέληξε στο μουσείο Καρναβαλέ). Ο Λεμπλάν εμπλέκει ακόμη και μια συνωμοσία για απαγωγή του Ναπολέοντα. Είναι η αφήγηση ενός καλά κρυμμένου μυστικού, που περνά από βασιλιά σε βασιλιά, και το οποίο επιζεί μέσα στις αναταραχές της ιστορίας και φτάνει μέχρι την κυβέρνηση της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα έχει μεταφερθεί σε τηλεοπτική σειρά 4 επεισοδίων, στο θέατρο και σε ραδιοφωνική διασκευή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Αλεξάνταρ Μίτροβιτς
Ο Αλεξάνταρ Μίτροβιτς (σερβικά: Aleksandar Mitrović, Александар Митровић, γεννήθηκε 16 Σεπτεμβρίου 1994) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Φούλαμ. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών για την Εθνική Σερβίας.
Ήταν μέλος της ομάδας νέων της Παρτιζάν Βελιγραδίου και έγινε επαγγελματίας μετά από δανεισμό στην ΦΚ Τελεόπτικ, και στη συνέχεια ήταν βασικός παίκτης καθώς η Παρτιζάν κέρδισε το Πρωτάθλημα Σερβίας στην πρώτη του σεζόν. Σε ηλικία 18 ετών, ο Μίτροβιτς συμπεριλήφθηκε μεταξύ των 10 κορυφαίων ταλέντων κάτω των 19 ετών στην Ευρώπη από μία επιλογή αναλυτών της UEFA. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Άντερλεχτ και σημείωσε 44 γκολ σε 90 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις δύο σεζόν. Κέρδισε το Πρωτάθλημα Βελγίου στην πρώτη του σεζόν στον σύλλογο και ήταν ο κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος στη δεύτερη.
Ο Μίτροβιτς βοήθησε την Εθνική Σερβίας Κ-19 να κερδίσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19 του 2013, όπου ψηφίστηκε ως ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Την ίδια χρονιά, έπαιξε τον πρώτο του αγώνα για την εθνική ομάδα ανδρών, με την οποία έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Πρώτα χρόνια
Ο Μίτροβιτς γεννήθηκε στο Σμεντέρεβο και πέρασε από τις ακαδημίες νέων της Παρτιζάν. Πριν προβιβαστεί στην πρώτη ομάδα, έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας ως δανεικός στην ΦΚ Τελεόπτικ τη σεζόν 2011–12, σημειώνοντας 7 γκολ σε 25 αγώνες πρωταθλήματος.
Παρτιζάν
Στις 27 Ιουνίου 2012, ο Μίτροβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Παρτιζάν, με τετραετή διάρκεια. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για τον σύλλογο σε αγώνα για τα προκριματικά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο τη μαλτέζικη Βαλέτα, σημειώνοντας γκολ 9 λεπτά αφότου μπήκε ως αλλαγή. Στις 23 Αυγούστου 2012, σκόραρε με κεφαλιά με αντίπαλο την Τρόμσο ΙΛ στον γύρο των πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ. Τρεις μέρες αργότερα, σημείωσε το πρώτο του γκολ πρωταθλήματος σε εντός έδρας αγώνα εναντίον της ΦΚ Γιαγκόντινα. Στις 17 Νοεμβρίου 2012, σκόραρε το εναρκτήριο γκολ στο πρώτο του Αιώνιο Ντέρμπι, το οποίο η Παρτιζάν τελικά έχασε με 3–2. Πέντε ημέρες αργότερα, σκόραρε επίσης σε εκτός έδρας ισοπαλία με 1–1 εναντίον της αζέρικης Νεφτσί Μπακού κατά τη διάρκεια της φάσης ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ 2012-13. Μέχρι το τέλος της πρώτης σεζόν του, ο Μίτροβιτς ήταν ο πρώτος σκόρερ της Παρτιζάν σε όλες τις διοργανώσεις με 15 γκολ σε 36 συμμετοχές, παρόλο που ήταν ένας από τους νεότερους παίκτες της ομάδας. Λόγω των εμφανίσεών του, κέρδισε θέση στην καλύτερη ομάδα της σεζόν του Πρωταθλήματος Σερβίας.
Άντερλεχτ
Στις 12 Αυγούστου 2013, ανακοινώθηκε ότι ο Μίτροβιτς πωλήθηκε στην Άντερλεχτ και ότι θα ενταχθεί στον βελγικό σύλλογο στις 30 Αυγούστου μετά από αίτημα του παίκτη και της οικογένειάς του. Το κόστος μεταγραφής ήταν 5 εκατομμύρια ευρώ, που είναι το ρεκόρ ποσού μεταγραφής της Άντερλεχτ. Την 1η Σεπτεμβρίου, ο Μίτροβιτς έδωσε δύο ασίστ στο ντεμπούτο του για τον σύλλογο, αφού μπήκε ως αλλαγή στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Ζούλτε Βάρεγκεμ. Στις 10 Δεκεμβρίου 2013, στον τελευταίο γύρο του 3ου Ομίλου του Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14 εναντίον του Ολυμπιακού, ο Μίτροβιτς αντικατέστησε τον τερματοφύλακα Σίλβιο Προτό που είχε αποβληθεί, αλλά δεν κατάφερε να αποκρούσει το πέναλτι από τον Αλεχάντρο Ντομίνγκες. Ο Μίτροβιτς ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν στο Βέλγιο με 16 γκολ στο πρωτάθλημα, καθώς η Άντερλεχτ κέρδισε τον 33ο τίτλο της.
Ο Μίτροβιτς ξεκίνησε τη σεζόν 2014–15 σκοράροντας στην ήττα της Άντερλεχτ στο Σούπερ Καπ Βελγίου με 2–1 από την ΚΣΚ Λόκερεν. Στις 5 Νοεμβρίου 2014, στον 4ο Όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15 εναντίον της Άρσεναλ, σημείωσε το γκολ της ισοφάρισης στο 90ο λεπτό, ολοκληρώνοντας την επιστροφή της Άντερλεχτ από το 3–0 σε 3–3. Συνολικά, σκόραρε 20 γκολ στο πρωτάθλημα, καθιστώντας τον τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης, και 28 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Στις 22 Μαρτίου 2015, σημείωσε το μοναδικό γκολ της ομάδας στην ήττα με 2–1 στον τελικό του Κυπέλλου Βελγίου από την Κλαμπ Μπριζ στις Βρυξέλλες.
Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ
Στις 21 Ιουλίου 2015, ο Μίτροβιτς εντάχθηκε στη Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ με πενταετές συμβόλαιο για 13 εκατομμύρια λίρες. Έκανε το ντεμπούτο του στις 9 Αυγούστου, καθώς η Νιούκαστλ ξεκίνησε τη σεζόν με ισοπαλία με 2–2 με αντίπαλο τη Σαουθάμπτον στο Σεντ Τζέιμς Παρκ, παίζοντας τα τελευταία 15 λεπτά. Στις 3 Οκτωβρίου, σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη Νιούκαστλ, ανοίγοντας το σκορ στην εκτός έδρας ήττα με 6–1 με αντίπαλο τη Μάντσεστερ Σίτι.
Την τελευταία μέρα της σεζόν και με τη Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ να έχει ήδη υποβιβαστεί, ο Μίτροβιτς σημείωσε το δεύτερο γκολ στη νίκη με 5-1 επί της Τότεναμ Χότσπερ, αλλά αποβλήθηκε επίσης για ένα δυνατό φάουλ στον Κάιλ Γουόκερ. Αφού αποβλήθηκε για τους πρώτους τέσσερις αγώνες της σεζόν ως τιμωρία για εκείνη την κόκκινη κάρτα, ο Μίτροβιτς έκανε το ντεμπούτο του στη σεζόν στο Λιγκ Καπ Αγγλίας εναντίον της Τσέλτεναμ στις 23 Αυγούστου, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει με τραυματισμό στο κεφάλι στο πρώτο ημίχρονο. Ως αποτέλεσμα, χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου για να κάνει το ντεμπούτο του στην Τσάμπιονσιπ, σημειώνοντας το πρώτο του γκολ της σεζόν 2016-17 εναντίον της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, με το πέμπτο γκολ στη νίκη με 6-0. Στις 25 Οκτωβρίου, σημείωσε δύο γκολ και είχε μία ασίστ στη νίκη με 6–0 επί της Πρέστον Νορθ Εντ, καθώς η ομάδα προκρίθηκε στους προημιτελικούς του Λιγκ Καπ.