cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νεοαριστοτελισμός
Επισκόπηση
Ο νεοαριστοτελισμός του Θεόφιλου Κορυδαλλέα και το εκπαιδευτικό του σύστημα αποτέλεσαν το κεντρικό ιδεολόγημα γύρω από το οποίο τέθηκαν τα θεμέλια της αναζωογόνησης της φιλοσοφίας μέσω της αμφισβήτησης του πλατωνισμού και του αριστοτελικού σχολαστικισμού και της καλλιέργειας της φυσικής φιλοσοφίας.
Η αμφισβήτηση του νεοαριστοτελισμού κατά τον 18ο αιώνα υπήρξε συναφής με την εισαγωγή νεωτερικών φιλοσοφικών ρευμάτων που έδιναν έμφαση στην ανεξαρτητοποίηση της φιλοσοφίας από τη θεολογική διδασκαλία και την εισαγωγή νέων γνωστικών αντικειμένων, που εξυπηρετούσαν τη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής ιεραρχίας και τις συναφείς πνευματικές και ιδεολογικές της ανάγκες.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Φιλοσοφικά κινήματα
Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας (Σερβία)
Η Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας (σερβικά: Влада народног спаса, γερμανικά: Regierung der nationalen Rettung), ήταν Σερβική κυβέρνηση μαριονέτα που έχει συσταθεί από τους Γερμανούς εισβολείς του Β΄ παγκοσμίου πολέμου στην κατεχόμενη από τους Ναζί Σερβία, επίσης γνωστή ως κυβέρνηση Νέντιτς. Η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας σχηματίστηκε στις 29 Αυγούστου 1941 και αντικατέστησε την κυβέρνηση του Μίλαν Ατσίμοβιτς.
Η κυβέρνηση καθ' όλη τη διάρκεια της κατοχής ήταν εξαρτώμενη από τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση που ιδρύθηκε το 1941 μετά τη Γερμανική εισβολή στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας.
Ιστορικό
Όταν παύθηκε η κυβέρνηση Ατσίμοβιτς οι Γερμανοί αξιωματούχοι στο Βελιγράδι για να εδραιώσουν τον έλεγχο της Σερβίας και την ελαχιστοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας προέβησαν στη δημιουργία μιας νέας ισχυρότερης σερβικής κυβέρνησης που θα εξαρτάται από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχικής. Ο Χίτλερ υπαγόρευσε τους όρους υπό τους οποίους μπορεί να δημιουργηθεί η νέα κυβέρνηση της Σερβίας.
Να δημιουργηθούν Σερβικές ένοπλες δυνάμεις χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να προσφέρει η κυβέρνηση ασφάλεια νόμου και τάξης στη χώρα, και συγκεκριμένα: δημιουργία σώματος χωροφυλακής με δύναμη των 10.000. Να απελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι πολέμου άνω των 55 ετών, και όσοι αιχμάλωτοι απαιτούνται για την ανοικοδόμηση της χώρας που θα είναι υπό την ευθύνη της κυβέρνησης. Την αποστολή των απαραίτητων προμηθειών για τη σίτιση του λαού. Τη βελτίωση των τρεχόντων οικονομικών και διοικητικών ορίων της Σερβίας. Να σταματήσει η θανάτωση και οι διώξεις των Σέρβων υπό την Κροατία, τη Βουλγαρία και την Ουγγαρία. Υποστήριξη των Γερμανικών ένοπλων δυνάμεων στην εκδίωξη των κομμουνιστών και στην περίπτωση της δολιοφθοράς κατά του γερμανικού στρατού τα κατασταλτικά μέτρα να είναι μόνο στους πραγματικούς ενόχους και όχι σε αθώους ανθρώπους.
Αρχική σύσταση κυβέρνησης
Η σύνθεση της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας από τον Αύγουστο του 1941 έως τον Οκτώβριος 1942 :
Ανασχηματισμός της 1 Σεπτεμβρίου 1941
Στις 7 Δεκέμβριου 1941 η Γκεστάπο συνέλαβε μέλη της κυβέρνησης για οπλισμό και εφοδιασμό των ανταρτών του Ντράζα Μιχαΐλοβιτς. Προσήχθησαν ενώπιον του γερμανικού στρατιωτικού στρατοδικείου στο Βελιγράδι και καταδικάστηκαν σε θάνατο από εκτελεστικό απόσπασμα. Μόνο με παρέμβαση του Μίλαν Νέντιτς, ο οποίος απείλησε την παραίτησή του, ο συνταγματάρχης Μουζίσκι γλίτωσε από τη θανατική ποινή και καταδικάστηκε σε ένα έτος φυλάκιση.
Ο Μίλαν Νέντιτς έκανε ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου του στις 8 Οκτωβρίου 1942. Στη συνέχεια υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους o Μιχαήλο Ολκάν, ο Γιόβαν Μιούσκοβιτς και ο Μίλαν Ατσίμοβιτς.
Ο συνταγματάρχης Μίλος Μασάλοβιτς σκοτώθηκε από τους Τσέτνικ στο Βελιγράδι στις 6 Μαρτίου του 1944 και στη θέση του διορίσθηκε ο Μίοντραγκ Νταμιάνοβιτς. Στις αρχές Οκτωβρίου του 1944 η κυβέρνηση ήρθε σε συμφωνία με τους Τσέτνικ του Ίβο Παύλοβιτς και του Ντράζα Μιχαΐλοβιτς για να σχηματίσουν ένα κοινό μέτωπο στον αγώνα κατά των ανταρτών.
Οι εργασίες της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας
Η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας κατά τη διάρκεια της εργασίας της ήταν υπό τις διαταγές της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης. Πέρασε πάνω από 100 νόμους με διαφορετικό περιεχόμενο, προσπαθούσε να «ενισχύσει» την οικονομία, την εκπαίδευση, την πολιτιστική ζωή στο Βελιγράδι, και να αποκαταστήσει την υποδομή που καταστράφηκε στους Γερμανικούς βομβαρδισμούς του Απριλίου 1941.
Ακολουθώντας το παράδειγμα της Γερμανίας δημιουργήθηκαν το 1942 κοινότητες. Στο έδαφος της Σερβίας εισήχθη υποχρεωτική εξάμηνη εθελοντική εργασία για την ανοικοδόμηση της χώρας από Σέρβους 17 έως 45 ετών. Εισήγαγε υποχρεωτική αγορά του πλεονάσματος γεωργικών προϊόντων σε τιμές προσαρμοσμένες. Κατά τη διάρκεια του πολέμου το επτά φορές μικρότερο σε έκταση Βανάτο έδωσε δύο φορές περισσότερα γεωργικά προϊόντα από ότι η ίδια η Σερβία.
Σύμφωνα με την εντολή της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας υπήρχαν ένοπλοι σχηματισμοί γνωστοί ως «Σερβικό σώμα εθελοντών», «φρουρά του Σερβικού κράτους» και «φύλακες των συνόρων» οι μονάδες αυτές πολέμησαν στο πλευρό των δυνάμεων του άξονα. Μυστικά η κυβέρνηση κρατούσε επαφές με τους Τσέτνικ του Ντράζα Μιχαΐλοβιτς και οτυς βοηθούσε με όπλα και χρήματα, μόνο κατά την περίοδο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 1941 στον Ντράζα Μιχαΐλοβιτς δόθηκαν 3,5 εκατομμύρια σημερινά ευρώ. Κατά τη λειτουργία της κυβέρνησης 80 έως 100.000 Σέρβοι εργάστηκαν υπό την αιγίδα της κυβέρνησης, στη βιομηχανία και στη γεωργία του τρίτου Ράιχ.
Πρόσφυγες
Λόγω του πολέμου και τις διώξεις σε Κοσσυφοπέδιο, σε Μπάτσκα και ΠΓΔΜ, μεγάλος αριθμός προσφύγων εισρεύσει στη Σερβία και η κυβέρνηση εργάστηκε εντατικά για τη φροντίδα τους. Ακόμη και κατά την έναρξη της κυβέρνησης στη Σερβία υπήρχαν πάνω από 100.000 πρόσφυγες, σύμφωνα με επιστολή του Νέντιτς τον Σεπτέμβριο του 1942 στη Σερβία βρίσκονταν 400.000 πρόσφυγες, σύμφωνα με άλλες αναφορές, ο αριθμός αυτός ήταν 420.000 (86.000 παιδιά).
Σχετικά με τους πρόσφυγες εργαζόταν η ειδική αρμοστεία για τους πρόσφυγες με επικεφαλής τον μηχανικό Τομά Μακσίνοβιτς.
Στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σερβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πολιτική εξόντωσης των Εβραίων και Ελευθεροτεκτόνων είχε σχεδιαστεί στο Βερολίνο και ήταν αποκλειστική ευθύνη των εκπροσώπων της ναζιστικής Γερμανίας στο κατεχόμενο τμήμα της Σερβίας. Η εγχώρια κυβέρνηση δοσίλογων δεν παρεμβαίνει αλλά παρέχει την «τεχνική βοήθεια» στην εφαρμογή της. Εγκλήματα κατά των Εβραίων και άλλων ήταν υπεύθυνοι: ο Φέλιξ Μπένσλερ, πληρεξούσιος του Γερμανικού υπουργείου εξωτερικών στο Βελιγράδι, ο Χάραλντ Τάρνερ αρχηγός του διοικητικό προσωπικού της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης στη Σερβία, ο Βίλχεμ Φάσς συνταγματάρχης των ες ες και επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης ασφαλείας και της υπηρεσία ασφαλείας, ο Πάουλ Μπάντερ πληρεξούσιος της Βέρμαχτ στη Σερβία και ο Φράντζ Νεχάουζεν εκπρόσωπος του γενικού επιτελείου στη Σερβία.
Τον Νοέμβριο του 1941 δημοσιεύτηκε μια έκθεση η οποία αναφέρεται στην υποτιθέμενη εβραϊο-μασονική και κομμουνιστική συνωμοσία. Το καλοκαίρι του 1942 οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής ανέφεραν ότι το Βελιγράδι ήταν η πρώτη μεγάλη πόλη χωρίς Εβραίους στην Ευρώπη και η Σερβία, μετά την Εσθονία, ήταν η δεύτερη χώρα στην κατεχόμενη Ευρώπη, όπου έφτασε στην τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος.
Από τους 16.700 Εβραίους στο Βανάτο της Σερβίας περίπου οι 15.000 σκοτώθηκαν. Υπολογίζεται ότι περίπου 80.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σερβίας του Νέντιτς.
Τύπος
Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Σερβίας βγήκε στα γερμανικά και σερβική γλώσσα ημερήσιες και 40 εβδομαδιαίες εφημερίδες, που δόξαζαν τη ναζιστική νίκη, την επίθεση στη Μόσχα και είχαν αντι μασονική και εβραϊκή προπαγάνδα.
Διάλυση της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας
Στην αυξανόμενη απειλή των σοβιετικών δυνάμεων και των Παρτιζάνων στη Σερβία ο Νέντιτς συγκάλεσε έκτακτη συνεδρίαση της κυβέρνησης, τα μεσάνυχτα της 4ης Οκτωβρίου 1944. Κατά τη συνάντηση αποφασίστηκε να διαλύσει την κυβέρνηση και να διαφύγουν στην Αυστρία όπου θα συνεχίσουν τη δράση τους. Την επόμενη μέρα ο Νέντιτς με αυτοκίνητο έφυγε για την Αυστρία και άλλοι υπουργοί που είχαν πάρει μαζί τους τις εκθέσεις και τα αρχεία των υπουργείων τους. Τελευταίος ο Λιότιτς άφησε το Βελιγράδι.
Η μοίρα των υπουργών της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας
Μετά την απελευθέρωση του Βελιγραδίου από τις κομματικές δυνάμεις εκτελέστηκαν 105 άτομα, συνεργάτες των Γερμανών. Πέντε πρώην υπουργοί εκτελέστηκαν, τρεις καταδικάστηκαν σε μακροχρόνια φυλάκιση. Οι περισσότεροι υπουργοί επέστρεψαν από την Αυστρία και παραδόθηκαν στις γιουγκοσλαβικές αρχές για να δικαστούν για προδοσία. Ο Μίλαν Ατσίμοβιτς σκοτώθηκε το 1945 σε μάχη, ο Λιότιτς σκοτώθηκε σε τροχαίο στη Σλοβενία και ο Νέντιτς αυτοκτόνησε στις 15 Ιουλίου 1946. Έξι ακόμα πρώην υπουργοί από αυτούς που επέστρεψαν εκτελέστηκαν και δυο φυλακίστηκαν. Μόνο ο Μποριβόιε Τζόνιτς και ο διέφυγαν στη Γαλλία, και στη Γερμανία το 1956 όπου και πέθαναν στην εξορία.
Πηγές
1941 Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Χηλή Εύβοιας
Η Χηλή είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 231 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 40 μ. Η Χηλή βρίσκεται βορειοανατολικά της Κύμης. Απέναντι από τον οικισμό βρίσκεται ομώνυμο νησί.
Η Χηλή αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1981, οπότε και εντάχθηκε στον δήμο Κύμης. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Λάμδα
Το γράμμα λάμδα (επίσης λάμβδα και λάβδα) (κεφαλαίο Λ, πεζό λ) είναι το ενδέκατο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στα νέα και τα αρχαιά ελληνικά συμβολίζει το πλάγιο φατνιακό /l/ που πραγματώνεται είτε με τον παρόμοιο φθόγγο [l] είτε, στην περίπτωση των νέων ελληνικών, ως ουρανικός [ʎ] σε περιπτώσεις ουρανικοποίησης (π.χ. ήλιος). Σε πολλές ελληνικές διαλέκτους και λαλιές ο ουρανικός φθόγγος εμφανίζεται στην επαφή του φωνήματος με το φωνήεν /i/.
Προήλθε από το φοινικικό γράμμα λάμεδ, που στα φοινικικά σήμαινε αλέτρι. Η αρχαϊκή του μορφή εμφάνιζε διάφορα αλλόγραφα με ορισμένα να πλησιάζουν το λατινικό <L> (του οποίου αποτέλεσαν και τη βάση) και άλλα να τείνουν προς τη μορφή του <Γ>. Στο ελληνικό γράμμα βασίστηκε και το κυριλλικο <Л>.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητικη αξία λ´ = 30.
Χρήσεις
Το κεφαλαίο "Λ" είναι σύμβολο :
Το πεζό "λ" χρησιμοποιείται για να συμβολίζει:
Παραπομπές
λ
Πάπας Γρηγόριος Ι΄
Ο Πάπας Γρηγόριος Ι΄ (Papa Gregorio X, περ. 1210 – 10 Ιανουαρίου 1276) διετέλεσε πάπας της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από το 1271 έως το 1276. Κατά κόσμον Tedaldo Visconti, γεννήθηκε στην Πλακεντία και απεβίωσε στο Αρέτσο της Τοσκάνης. Έμεινε γνωστός τόσο από την τρίχρονη (1268-71) διαδικασία εκλογής του στην επικεφαλής θέση της Παπικής έδρας, όσο και από τη σύγκληση της συνόδου της Λυόν (1274).
Κατηγορία:Πάπες 13ου αιώνα Γρηγοριος
Άγρα
Αγρυλή ή Αγροιλή ή Αγροίλη ή Αγραυλή ή Αγρύλη (Ἀγρυλή ή Ἀγροιλή), αναφερόμενη επίσης και ως: Άγρα ή Αγραία ή οι Άγρες (Ἄγρα, Ἀγραία ή Ἄγραι), (ο δήμος: Αγρυλής, Άγρας) ήταν το όνομα, αρχαίων οικισμών - πόλεων και δήμων της Ερεχθηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας), που ήταν διαμοιρασμένοι σε δύο κυρίως οικισμούς, με δύο αντίστοιχους δήμους του άστεως, με ονομασίες αντίστοιχα, “Καθύπερθεν Αγρυλή” (Άνω Αγρυλή) και “Υπένερθεν Αγρυλή” (Κάτω Αγρυλή).
Ονομασία
Ο δήμος, πήρε το όνομά του από την μυθική επώνυμη ηρωίδα Άγραυλο τη νεότερη, κόρη του βασιλιά της Αθήνας Κέκροπα και της Αγραύλου της πρεσβύτερης (ή Αγλαύρου).
Η ονομασία του δήμου, ως δήμος Άγρας, προέρχεται κυρίως από το γεγονός ότι στο δήμο ανήκε και η περιοχή η οποία είναι γνωστή με το όνομα «Άγρα», (Ἄγρα, Ἀγραία ή Ἄγραι), στην οποία βρισκόταν ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδας. Η ονομασία αυτή φαίνεται να επικράτησε κατά καιρούς και ως κύριο όνομα αναφοράς του δήμου. Πιστεύεται επίσης, ότι αν και ο κύριος οικισμός ήταν ακριβώς έξω από τα τείχη της πόλης της αρχαίας Αθήνας, υπήρχε ένα αγροτικό τμήμα, πιθανώς και με πλούσια βλάστηση, που δείχνει μια σαφή αναφορά στη λέξη «αγρός» (ἀγρός).
Τοποθεσία των αρχαίων δήμων
Οι δύο δήμοι της Αγρυλής, ήταν δήμοι του Άστεως και ανήκαν στην τριττύα των Ευωνυμείων. Οι 2 (δύο) αρχικά δήμοι και στη συνέχεια ο ενιαίος δήμος της Αγρυλής, με βάση τις εκτιμήσεις των περισσοτέρων ερευνητών, εκτιμάται ότι βρισκόταν στις δυτικούς πρόποδες του Υμηττού, ακριβώς νότια του Παναθηναϊκού Σταδίου και σύμφωνα με τον John S. Traill και οι δυο δήμοι βρίσκονταν νοτιοδυτικά του λόφου του Αρδηττού προς την Αθήνα, κοντά στο σύγχρονο κέντρο του Παγκρατίου:
Γενικά η τοποθέτηση των δήμων κρίνεται από τους σύγχρονους ερευνητές, ότι είναι αρκετά ασφαλής, χάρη σε πολλές φιλολογικές πηγές και επιγραφές. Ο δήμος συνόρευε στο δυτικό τμήμα της πλαγιάς του Υμηττού με το δήμο της Αγκύλης και βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του ποταμού Ιλισού, στα νοτιοδυτικά του λόφου του Αρδηττού.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, είχε την εξής συμμετοχή στη αρχαία Βουλή: Ως δυο ξεχωριστοί δήμοι αρχικά της Ερεχθηίδας φυλής, ο δήμος “Καθύπερθεν Αγρυλής” (Κάτω Αγρυλής) και ο δήμος της “Υπένερθεν Αγρυλής” (Άνω Αγρυλής) συμμετείχαν με 2 βουλευτές αντίστοιχα ο καθένας στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). οι δύο προηγούμενοι δήμοι συνενώθηκαν σε έναν και ο νέος δήμος της ενιαίας πλέον Αγρυλής μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Αντιγονίδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 3 ως 5 βουλευτές στη Βουλή των 600. Την ίδια εκπροσώπηση, με 3 ως 5 βουλευτές, είχε και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος της Αγρυλής πιθανώς διαιρέθηκε εκ νέου και ο μεν ένας δήμος, αυτός της “Υπένερθεν Αγρυλής” επανήλθε στην Ερεχθηίδα φυλή, ενώ ο δεύτερος δήμος, αυτός της “Καθύπερθεν Αγρυλής” μεταφέρθηκε στην Ατταλίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων και για τους δυο δήμους.
Οι κάτοικοι της Αγρυλής
Ο δημότης της αρχαίας Αγρυλής ονομαζόταν Αγρυλεύς.
Υπήρχε μια έκτακτη συμμετοχή από τους κατοίκους αυτών των δήμων για την ολοκλήρωση των εργασιών κατά την κατασκευή του Ερεχθείου.
Προσωπικότητες από την Αγρυλή
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Αγρυλής, όπως ο βουλευτής Βουλόστρατος ο Αγρυλεύς, ο βουλευτής Δημοκράτης ο Αγρυλεύς κ.α. Από τους πλέον γνωστούς ήταν οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
ΚΥΤ Λέσβου
To Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Λέσβου θα είναι ένα κέντρο πρώτης υποδοχής ξένων υπηκόων, το οποίο αναμένεται να κατασκευαστεί στη θέση Βάστρια του Δήμου Μυτιλήνης, και να έχει χωρητικότητα 2.500 ατόμων. Προς το παρόν το ΚΥΤ αυτό βρίσκεται στη φάση διαγωνισμού και εκτιμάται ότι δεν θα έχει ολοκληρωθεί πριν από το β΄ τρίμηνο του 2022. Το συνολικό εκτιμώμενο κόστος κατασκευής του υπολογίζεται στα 97 εκ. ευρώ, το οποίο θα καλυφθεί από ευρωπαϊκά κονδύλια. Μέχρι να κατασκευαστεί, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα φιλοξενούνται σε διαμερίσματα του προγράμματος ΕΣΤΙΑ και στην προσωρινή δομή Καρά Τεπέ, στο Μαυροβούνι του Δήμου Μυτιλήνης.
Οι κάτοικοι και ο δήμαρχος Μυτιλήνης αρχικά αντιτίθεντο στην κατασκευή του, εντούτοις μετά την καταστροφή του ΚΥΤ Μόριας, δημιουργήθηκε το ΚΥΤ του Καρά Τεπέ, το οποίο οι κάτοικοι ήθελαν να κλείσει το συντομότερο δυνατό όπως κι έγινε. Κι αυτό διότι βρισκόταν σε σημείο αναπτυσσόμενης περιοχής με πολλές αλυσίδες καταστημάτων. Για την κατασκευή του νέου ΚΥΤ ο Δήμος Μυτιλήνης έλαβε 5 εκ. ευρώ, ενώ ζητούσε επιπλέον αποζημίωση των επιχειρήσεων, αναστολή για 12 μήνες φορολογικών υποχρεώσεων για κατοίκους και επιχειρήσεις της Λέσβου, ρύθμιση δανείων, ενίσχυση αγροτών και κτηνοτρόφων και άλλα. Ο χώρος του νέου κέντρου βρέθηκε σε περιοχή εκτός του αστικού ιστού, στα όρια του Δήμου Μυτιλήνης. Όπως ανέφερε ο δήμαρχος Μυτιλήνης, '' η ύπαρξη του κέντρου είναι αναγκαία για το νησί καθώς όσο και αν έχουν μειωθεί οι αφίξεις δε θα σταματήσουν πλήρως. Οπότε θα πρέπει να υπάρχει ένα κέντρο υποδοχής οργανωμένο, ασφαλές (τόσο για τους εντός όσο και για τους εκτός), να λειτουργεί με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια και όλες οι υπηρεσίες του να λειτουργούν με ταχύτητα".
Συνολικές αφίξεις
Το πρώτο τετράμηνο του 2021 έχουν φθάσει στην Ελλάδα 2.499 αιτούντες άσυλο, ενώ επισήμως έφυγαν από τη χώρα 4.027 άτομα. Τα προηγούμενα έτη, οι αφίξεις ήταν κατά πολύ υψηλότερες. Το 2020 εισήλθαν στην Ελλάδα 14.848 άτομα και το 2019 οι αφίξεις ήταν 72.422. Η Τουρκία αναμένεται να δεχτεί στο έδαφός της 1.450 ανθρώπους για τους οποίους οι αιτήσεις τους έχουν τελεσιδικήσει και δε δικαιούνται άσυλο και θα πρέπει να επιστρέψουν πίσω με βάση τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσφυγικοί οικισμοί και καταυλισμοί στην Ελλάδα
Λεονίντ Μπιτσέβιν
Ο Λεονίντ Αλεξάντροβιτς Μπιτσέβιν είναι Ρώσος ηθοποιός, γεννημένος 24 Δεκεμβρίου του 1984. Είναι γνωστός για το ρόλο του στις ταινίες "Φορτίο 200 (ταινία)", με τον Αλεξέι Σερεμπριακόφ και την Άγκνιγια Κουζνετσόβα, την ταινία "Μορφίνη", και την ταινία "Κλειστός χώρος" με την κόρη του διάσημου ηθοποιού Βλαντίμιρ Μασκόφ, Μαρίγια Μασκόβα.
Προσωπική Ζωή
Ο Μπιτσέβιν είχε σχέση με την ηθοποιό Άγκνιγια Κουζνετσόβα, αλλά χώρισαν. Το 2011 παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαρίγια Μπερντίνσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Ιταλικός Πόλεμος (1521–1526)
Ο Ιταλικός πόλεμος του 1521–1526, αναφέρεται και ως Έκτος Ιταλικός πόλεμος, ήταν μέρος του ευρύτερου πλαισίου των Ιταλικών πολέμων του 1494-1559.
Αντιμέτωποι βρέθηκαν ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας και οι σύμμαχοί του Βασίλειο της Ναβάρρας και Δημοκρατία της Βενετίας κατά του συνασπισμού του αυτοκράτορα Καρόλου Ε', του Ερρίκου Η' της Αγγλίας, και των Παπικών κρατών.
Ο πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα των εντάσεων λόγω της εκλογής του Καρόλου Ε' στον αυτοκρατορικό θρόνο το 1519, αλλά και της ανάγκης συμμαχίας του Πάπα Λέοντα Ι' με τον αυτοκράτορα για να αντιμετωπίσει την άνοδο του Λουθηρανισμού.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ευρωπαϊκές κτήσεις του [[Κάρολος Κουίντος|Καρόλου Ε' το 1519]] Μετά την εκλογή του Καρόλου Κουίντου αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1519, η Γαλλία βρέθηκε περικυκλωμένη από τα κράτη των Αψβούργων, οι οποίοι κατείχαν την Ισπανία, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τις Κάτω Χώρες και το Βασίλειο της Νάπολης.
Ένας από τους στόχους του νέου αυτοκράτορα ήταν η κατάληψη του δουκάτου της Βουργουνδίας, στο οποίο θεωρούσε ότι είχε κληρονομικά δικαιώματα.
Επιπλέον, ο ίδιος ο Φραγκίσκος Α' ήταν υποψήφιος για τον αυτοκρατορικό θρόνο αλλά, παρόλο που και οι δύο δωροδόκησαν τους επτά εκλέκτορες Γερμανούς πρίγκιπες, εξελέγη ο Κάρολος. Αυτό οδήγησε σε μια προσωπική αντιπαλότητα μεταξύ των δύο μοναρχών, που εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις του 16ου αιώνα.
Οι συγκρούσεις δεν περιορίσθηκαν πλέον στην Ιταλία, η οποία όμως παρέμεινε ένα από τα κύρια πεδία μάχης.
Ο πόλεμος
μικρογραφία|Ο [[Κάρολος Κουίντος κατά την εκλογή του (1519).]] Ο πόλεμος ξέσπασε σε όλη τη Δυτική Ευρώπη στα τέλη του 1521, όταν οι Γάλλοι εισήλθαν στη Ναβάρρα και προσπάθησαν να ανακτήσουν το βασίλειο της Ναβάρρας και συγχρόνως τα γαλλικά στρατεύματα εισέβαλαν στις Κάτω Χώρες. Ο ισπανικός στρατός απώθησε τους Γάλλους πίσω στα Πυρηναία και άλλες αυτοκρατορικές δυνάμεις επιτέθηκαν στη βόρεια Γαλλία, όπου απέκρουσαν τη γαλλική εισβολή.
Ο Πάπας Λέων Ι', ο αυτοκράτορας Κάρολος και ο Ερρίκος Η' υπέγραψαν τότε μια επίσημη συμμαχία εναντίον της Γαλλίας και οι εχθροπραξίες μεταφέρθηκαν στην Ιταλική χερσόνησο. Στη μάχη της Μπίκοκα στις 27 Απριλίου 1522, οι αυτοκρατορικές και παπικές δυνάμεις νίκησαν τους Γάλλους, εκδιώκοντάς τους από το δουκάτο του Μιλάνου, όπου αποκατέστησαν τους Σφόρτσα με τον Φραγκίσκο Β΄, και από όλη τη Λομβαρδία. Στη συνέχεια, οι εχθροπραξίες μεταφέρθηκαν στο γαλλικό έδαφος, ενώ η Βενετία διαπραγματεύτηκε ξεχωριστή ειρήνη. Οι Άγγλοι εισέβαλαν στη Γαλλία το 1523, κατέλαβαν την Πικαρδία και απειλούσαν ακόμη και το Παρίσι, ενώ ο Κάρολος Γ΄ του Μπουρμπόν, πρώην στρατάρχης της Γαλλίας, αποξενωμένος από τον Φραγκίσκο Α' λόγω της κατάσχεσης της περιουσίας του, συμμάχησε με τον αυτοκράτορα. Μια γαλλική απόπειρα ανάκτησης της Λομβαρδίας το 1524 απέτυχε και έδωσε στον Μπουρμπόν την ευκαιρία να εισβάλει στην Προβηγκία επικεφαλής ισπανικού στρατού.
Ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας αντέδρασε στην κατάληψη του δουκάτου του Μιλάνου κατεβαίνοντας σε μια δεύτερη επίθεση στην Ιταλία. Στα μέσα Οκτωβρίου του 1524, διέσχισε τις Άλπεις και προχώρησε προς το Μιλάνο, ο ίδιος επικεφαλής στρατού που αριθμούσε πάνω από 40.000 άνδρες. Παρά τις αρχικές επιτυχίες εναντίον των Ισπανικών και των αυτοκρατορικών στρατευμάτων, η καταστροφική ήττα στη μάχη της Παβίας (1525) είχε ως αποτέλεσμα την αιχμαλωσία του Γάλλου βασιλιά και τον θάνατο πολλών αρχηγών του, γεγονότα που οδήγησαν στο τέλος του πολέμου.
Η αιχμαλωσία του Φραγκίσκου Α'
μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Κάρολος Κουίντος|Κάρολος Ε' επισκέπτεται τον τραυματισμένο αιχμάλωτο Φραγκίσκο Α' μετά τη μάχη της Παβίας, (πίνακας του Ρίτσαρντ Παρκς Μπόνινγκτον, 1827) ]] Καθώς ο Φραγκίσκος ήταν αιχμάλωτος στη Μαδρίτη, ακολούθησε μια σειρά διπλωματικών ελιγμών που επικεντρώθηκαν στην απελευθέρωσή του, μεταξύ των οποίων μια ειδική γαλλική αποστολή που έστειλε η μητέρα του Λουίζα της Σαβοΐας στον Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή και εξασφάλισε την υποστήριξή του ως απειλή για τον Κάρολο - μια άνευ προηγουμένου συμφωνία μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων μοναρχών που προκάλεσε σκάνδαλο στον χριστιανικό κόσμο και έθεσε τα θεμέλια για τη γαλλο-οθωμανική συμμαχία. Ο Σουλεϊμάν έστειλε ένα οθωμανικό τελεσίγραφο στον Κάρολο και χρησιμοποίησε την ευκαιρία να εισβάλει στην Ουγγαρία το καλοκαίρι του 1526, νικώντας τους συμμάχους του Καρόλου στη μάχη του Μοχάτς τον Αύγουστο 1526.
Παρ' όλες αυτές τις προσπάθειες, ο Φραγκίσκος Α' για να απελευθερωθεί από την αιχμαλωσία υποχρεώθηκε να υπογράψει τη Συνθήκη της Μαδρίτης (1526), ​​με την οποία παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις στην Ιταλία, - στο Μιλάνο παλινορθώθηκε η ηγεμονία των Σφόρτσα με επικεφαλής τον Φραντσέσκο Β΄ Σφόρτσα, υποτελή του Καρόλου  Ε΄-, και παραχώρησε εδάφη της Βουργουνδίας και την κυριαρχία του στην Φλάνδρα και το Αρτουά. Σύμφωνα με τη συνθήκη, έπρεπε επίσης να παντρευτεί την Ελεονώρα της Αυστρίας, αδελφή του Καρόλου Κουίντου.
Λίγες μόνο εβδομάδες μετά την απελευθέρωσή του, ωστόσο, απέρριψε τους όρους της συνθήκης, συμμετέχοντας στο σχηματισμό της συμμαχίας του Κονιάκ και στην έναρξη του πολέμου της Συμμαχίας του Κονιάκ, εβδόμου κατά σειρά Ιταλικού Πολέμου. Αν και οι Ιταλικοί πόλεμοι συνεχίστηκαν για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η Γαλλία δεν πέτυχε στη συνέχεια σημαντικές κατακτήσεις στη χερσόνησο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη Γαλλία Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Άνω Βασιλική Αιτωλοακαρνανίας
Η Άνω Βασιλική είναι πεδινό χωριό της Ναυπακτίας στην περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 140 μέτρα. Έχει πληθυσμό 98 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Άνω Βασιλικής που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χαλκείας του Δήμου Ναυπακτίας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,741 χμ² (2011).
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Άνω Βασιλική είναι κτισμένη στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Βαράσοβα. Βρίσκεται κοντά στην Ιόνιο Οδό, ανάμεσα στη διαδρομή Αντίρριο - Μεσολόγγι, από το απέχει 19 χλμ. και σε απόσταση 26 χλμ. δυτικά της Ναυπάκτου. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού προήλθαν από το παλιό βυζαντινό χωριό Παλιοχώρι. Όταν αυτό άρχισε να εγκαταλείπεται άλλοι μετοίκησαν προς την παραλία (Κάτω Βασιλική) και άλλοι προς τα μεσόγεια (Άνω Βασιλική) κοντά στο δρόμο Ναύπακτος – Μεσολόγγι.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα της Άνω Βασιλικής είναι το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας στη θέση "Παλιοχώρι" όπου βρίσκονται ερείπια του βυζαντινού χωριού Μαυρομάτι για το οποίο αναφέρεται ότι τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας κατοικούσαν 15 οικογένειες, ενώ το 1844 είχε 142 κατοίκους. Στο χωριό υπήρχε μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου που καταστράφηκε από τους Τούρκους. Άλλα αξιοθέατα είναι η πηγή Μουτσάρα, το σπήλαιο των Αγίων Πατέρων, η Παναγούλα και η ίδια η Βαράσοβα. Από την Άνω Βασιλική ξεκινούν ορειβατικές - πεζοπορικές διαδρομές προς το βουνό και τον Γαλατά.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Γενικές εκλογές στη Δομινικανή Δημοκρατία (2016)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Δομινικανή Δημοκρατία στις 15 Μαΐου 2016 για την εκλογή προέδρου, αντιπροέδρου και Εθνικού Κογκρέσου καθώς και 20 αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο Κεντρικής Αμερικής, δημοτικών συμβούλων, δημάρχων και αντιδημάρχων. Στις 15 Μαΐου 2015 ο Ρομπέρτο Ροσάριο, επικεφαλής της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής, ανέφερε ότι οι έδρες που θα διεκδικούνταν στις εκλογές ήταν συνολικά 4.300, κάτι που τις καθιστούσε "τις πλέον σύνθετες εκλογές στην ιστορία".
Πλαίσιο
Οι προηγούμενες εκλογές είχαν διεξαχθεί το 2010 και κανονικά οι επόμενες θα διεξάγονταν το 2014. Ωστόσο, η κοινοβουλευτική θητεία παρατάθηκε κατά δύο χρόνια και οι εκλογές έγιναν το 2016.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος εκλέγεται με το σύστημα των δύο γύρων.Για να εκλεγεί κάποιος υποψήφιος θα πρέπει να έχει συγκεντρώσει στον πρώτο γύρο το 50% + 1 (τουλάχιστον 51% των ψήφων). Ο δεύτερος γύρος θα διεξαγόταν τον Ιούνιο του 2016 σε περίπτωση που κανείς από τους υποψηφίους δεν συμπλήρωνε το απαιτούμενο ποσοστό από τον πρώτο γύρο.
Το Κογκρέσο (Congreso de la República) αποτελείται από δύο σώματα. Η άνω βουλή ή Γερουσία (Senado) αριθμεί 32 μέλη, που εκλέγονται για 4ετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες. Η κάτω βουλή ή Βουλή των Αντιπροσώπων (Cámara de Diputados) απαρτίζεται από 178 μέλη, που εκλέγονται επίσης για θητεία 4 ετών με το σύστημα της απλής αναλογικής ανάλογα με την κάθε περιφέρεια: ανά 50.000 κατοίκους εκλέγεται ένας βουλευτής και όχι λιγότεροι από 2 σε κάποιες περιπτώσεις.
Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική.
Αποτελέσματα
Ο πρόεδρος Ντανίλο Μεδίνα επανεξελέγη για δεύτερη θητεία, παρά τις διαμαρτυρίες για τις καθυστερήσεις και τον τρόπο με τον οποίο καταμετρήθηκαν τα ψηφοδέλτια.
Μετεκλογικά επεισόδια
Η εκλογική διαδικασία επισκιάστηκε από σοβαρές παρατυπίες, όπως την εκδίωξη των αντιπροσώπων της αντιπολίτευσης κατά την έναρξη της ψηφοφορίας,την εξαφάνιση των καλπών, την πυρπόληση ψηφοδελτίων, τις φωτιές σε επαρχιακές εκλογικές επιτροπές, την αλλοίωση των εκλογικών φυλλαδίων με τα ονόματα των ψηφοφόρων και την παρουσία ψηφοδελτίων από διαφορετικές επαρχίες στην ίδια κάλπη. Στην πόλη Σαν Πέδρο ντε Μακορίς έγιναν μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, που άφησαν 6 νεκρούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2016
Κάτω Καλύβια Αρκαδίας
Τα Κάτω Καλύβια είναι πολύ μικρό ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας. ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αχαΐας. Είναι κτισμένο στα ανατολικά του Λάδωνα και βορειοανατολικά της ομώνυμης τεχνητής λίμνης, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Δρακοβούνι σε υψόμετρο 501 μέτρα. Απέχει 7 χλμ. ΒΔ. από την Κερπινή, 35 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 62 χλμ. ΒΔ. από την Τρίπολη (μέσω Λεβίδι). Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κερπινής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κερπινή και τα Άνω Καλύβια αποτελούν την τοπική κοινότητα Κερπινής που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Κλείτορος του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την την απογραφή του 2011 απογράφησαν 5 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Ακτή Νηρέως Εύβοιας
Η Ακτή Νηρέως είναι παραθαλάσσιο χωριο του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 464 κατοίκους. Βρίσκεται στη θέση «Κακή Σκάλα» ή «Καλή Ακτή». Ο Πρότυπος Οικοδομικός Συνεταιρισμός Τραπεζικών Υπαλλήλων Ελλάδας καθώς και ο Οικοδομικός Συναιτερισμός Μονίμων Αξιωματικών Ναυτικού (ΟΣΜΑΝ) διαθέτουν οικόπεδα στην περιοχή.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Αικατερίνη Ζαχαρία Παλαιολογίνα
Η Αικατερίνη Ζαχαρία (Caterina Zaccaria, απεβ. 26 Αυγούστου 1462) από την Οικογένεια Ζαχαρία ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αχαΐας και με τον γάμο της έγινε δέσποινα του Μυστρά. Επίσης ως σύζυγος του Θωμά Παλαιολόγου η Αικατερίνη ήταν τιτουλάρια αυτοκράτειρα των Ρωμαίων έπειτα από την Πτώση του 1453.
Βιογραφία
Ήταν γενοβέζικης καταγωγής από την οικογένεια Ζακκαρία παλαιών ηγεμόνων της Χίου και της Αχαΐας. Ήταν κόρη του Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία, τελευταίου πρίγκιπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και της Κρέουσας Τόκκου, κόρης του Λεονάρδου Β΄ από την Κεφαλλονιά. Όταν το 1429/30 κατέρρευσε το φράγκικο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών του Μυστρά, ο Κεντυρίων Β΄ έκανε συμφωνία και παραχώρησε τα δικαιώματά του στον Θωμά Παλαιολόγο, τον οποίο και νύμφευσε με την κόρη του Αικατερίνη τον Ιανουάριο του 1430, με αντάλλαγμα να κρατήσει ως προσωπική κτήση τη Βαρωνία της Αρκαδίας. Μετά την οθωμανική κατάκτηση του Μωρέως το 1460 κατέφυγε στην Κέρκυρα, όπου και πέθανε στις 26 Αυγούστου 1462.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1430 τον Θωμά Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέως και είχε τέκνα:
Βουλευτικές εκλογές στις Νήσους Φερόες 2015
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Νήσους Φερόες την 1η Σεπτεμβρίου 2015. Οι εκλογές για το Κοινοβούλιο της Δανίας (Folketing) διεξήχθησαν από πριν στις 18 Ιουνίου.
Πλαίσιο
Στις 4 Αυγούστου 2015 η Βουλή (Løgting) ενέκρινε πρόταση με την οποία άσκησε κριτική στον πρωθυπουργό Κάι Λέο Γιοχάνεσεν και τον πρώην υπουργό Εσωτερικών Κάρι Π. Χόιγκαρντ, κατηγορώντας τον Γιοχάνεσεν ότι είπε ψέματα στο κοινοβούλιο για το συμβόλαιο ύψους 1 εκατ. κορόνων με την Copenhagen Infrastructure Partners με σκοπό την κατασκευή ενός υποθαλάσσιου τούνελ μεταξύ της Εϊστουρόι και της Στρεϊμόι.
Τον Ιούνιο του 2015 η έρευνα που διεξήγαγε ο πρώην συνήγορος του πολίτη στη χώρα έδειξε ότι εν γνώσει του ο πρωθυπουργός είχε πει ψέμετα στη Βουλή πολλές φορές, παραβιάζοντας τη νομοθεσία. Ο πρωθυπουργός αρνήθηκε να κάνει κάτι για το θέμα και πήγε διακοπές για 1 μήνα. Στις 29 Ιουλίου κατά την καθιερωμένη του ομιλία προς το Κοινοβούλιο ανακοίνωσε την προκήρυξη γενικών εκλογών. Στις 4 Αυγούστου η πρόταση του πρωθυπουργού για εκλογές έγινε ομόφωνα δεκτή από τη Βουλή.
Εκλογικό σύστημα
Τα 33 μέλη του Løgting εξελέγησαν με ανοικτή λίστα και με απλή αναλογική open list σε μία πανεθνική εκλογική περιφέρεια, με όριο για να εισέλθει ένα κόμμα στη Βουλή το 3,03030%. Η κατανομή των εδρών έγινε με τη μέθοδο Ντ' Οντ.
Αποτελέσματα
Από τα 117 άκυρα ψηφοδέλτια, τα 76 ήταν λευκά και 41 άκυρα.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Μετά τη νίκη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (Javnaðarflokkurin) στις εκλογές, νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Άξελ Β. Γιοχάνεσεν στις 15 Σεπτεμβρίου 2015.
Παραπομπές
2015
Τραπεζικός τομέας στο Αζερμπαϊτζάν
Η Κεντρική Τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν είναι επιφορτισμένη με τη ρύθμιση του εφοδιασμού σε χρήματα, το νόμισμα σε κυκλοφορία και τη ρύθμιση των εμπορικών τραπεζών της χώρας. Ωστόσο, το τραπεζικό σύστημα στο Αζερμπαϊτζάν είναι μικρό σε σχέση με το ΑΕΠ και είναι αναποτελεσματικό στην κατανομή κεφαλαίου. Υπολογίζεται ότι ένα δισεκατομμύριο δολάρια ανέρχονται σε μετρητά ή εκτός του τραπεζικού τομέα. Υπάρχουν περίπου 70 ξένες και τοπικές τράπεζες στο Αζερμπαϊτζάν. Από τις τέσσερις κρατικές τράπεζες, μόνο η Διεθνής Τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν (ΔΤΑ) ήταν αξιόχρεη το 1999. Η ΔΤΑ βρισκόταν στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης εκείνη τη χρονιά. Οι σημαντικές εμπορικές τράπεζες περιλαμβάνουν τις Standard Bank, Unibank, Damirbank, AG Bank και άλλες.
Κεντρική τράπεζα
Η κεντρική τράπεζα αύξησε το ελάχιστο απαιτούμενο κεφάλαιο για τις εμπορικές τράπεζες σε 1.5 εκατομμύρια δολάρια το 1999 και αναμένεται να αυξήσει το ποσό σε 3 εκατομμύρια δολάρια το 2001 (το τελευταίο έτος για το οποίο υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία), εξυπηρετώντας αποτελεσματικά τον τομέα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναφέρει ότι το 2001 οι καταθέσεις συναλλάγματος και ζήτησης - ένα σύνολο γνωστό ως Μ1 - ήταν ίσες με 363.6 εκατομμύρια δολάρια. Την ίδια χρονιά, το Μ2 - ένα άθροισμα ίσο με το Μ1 συν τις καταθέσεις ταμιευτηρίου, μικρές προθεσμιακές καταθέσεις και αμοιβαία κεφάλαια χρηματαγοράς - ήταν ίσο με 738.5 εκατομμύρια δολάρια. Το προεξοφλητικό επιτόκιο, το επιτόκιο στο οποίο η κεντρική τράπεζα δανείζει βραχυπρόθεσμα στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ήταν 10%.
Χρηματιστήριο
Το χρηματιστήριο του Μπακού, ξεκίνησε το 2001 να διαπραγματεύεται τα βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα και το κοινό απόθεμα των πρόσφατα ιδιωτικοποιημένων κρατικών επιχειρήσεων. Ο όγκος συναλλαγών κατά τους πρώτους έξι μήνες ήταν λίγο κάτω από 1 εκατομμύριο δολάρια. Ένα κανονιστικό πλαίσιο για τη νέα ανταλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη και αναμένεται να είναι σύμφωνο με τα διεθνή πρότυπα διαφάνειας.
Αξιολογήσεις
Στις 6 Μαρτίου 2014, η Fitch Ratings δημοσίευσε μια αξιολόγηση του τραπεζικού τομέα του Αζερμπαϊτζάν, κατατάσσοντάς τον ως "γενικά σταθερό", αν και τόνισε διαρθρωτικά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν για τη βελτίωση του τομέα. Η Fitch σημείωσε ότι ο δανεισμός λιανικής είναι υψηλότερος τομέας ανάπτυξης από τον εταιρικό δανεισμό. Η Fitch επίσης έδωσε θετικές αξιολογήσεις σε πέντε διαφορετικές τράπεζες του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία του Αζερμπαϊτζάν
Κόμμα
Με την λέξη κόμμα μπορεί να εννοείται:
Δείτε επίσης:
Γαβριήλ Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας
Ο Γαβριήλ Κωνσταντίνοβιτς, ρωσικά Гавриил Константинович (15 Ιουλίου 1887 - 28 Φεβρουαρίου 1955) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κωνσταντίνου Κωσταντίνοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Απεβίωσε το 1955 στο Παρίσι σε ηλικία 68 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μοργανατικά την Αντωνίνα Ραφαήλοβνα Νεστερόβσκαγια, που απεβίωσε to 1950.
Ο Γαβριήλ έκανε το επόμενο έτος δεύτερο γάμο με την Ειρίνα Ιβάνοβνα Κουράκινα. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων του Ανσί
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων του Ανσί (γαλλικά: Festival International du Film d'Animation d'Annecy) δημιουργήθηκε το 1960 και διεξάγεται κάθε Ιούνιο στη πόλη Ανσί της Γαλλίας.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στη Γαλλία
Γιόχαν Ράντον
Βιογραφία
Ο Ράντον γεννήθηκε στο Tetschen της Βοημίας της Αυστροουγγαρίας, σημερινό Děčín της Τσεχικής Δημοκρατίας. Έλαβε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 1910. Πέρασε το χειμερινό εξάμηνο 1910/11 στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, στη συνέχεια ήταν βοηθός στο Γερμανικό Πολυτεχνείο του Μπρνο και από το 1912 έως το 1919 στο Πολυτεχνείο της Βιέννης. Το 1913/14, πέρασε τη διατριβή για υφηγεσία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Λόγω της μυωπίας του, απαλλάχθηκε από τη στράτευση κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το 1919 κλήθηκε να γίνει έκτακτος καθηγητής στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου- το 1922 έγινε καθηγητής ordinarius στο Πανεπιστήμιο του Γκρίφσβαλντ και το 1925 στο Πανεπιστήμιο του Έρλανγκεν. Στη συνέχεια ήταν Ordinarius στο Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου από το 1928 έως το 1945.
Μετά από σύντομη παραμονή στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ διορίστηκε Ordinarius στο Ινστιτούτο Μαθηματικών του Πανεπιστημίου της Βιέννης την 1η Οκτωβρίου 1946. Το 1954/55 ήταν πρύτανης του Πανεπιστημίου της Βιέννης.
Το 1939, ο Ράντον έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών και το 1947 έγινε μέλος της. Από το 1952 έως το 1956, ήταν Γραμματέας του Κλάδου Μαθηματικών και Επιστημών της εν λόγω Ακαδημίας. Από το 1948 έως το 1950, ήταν πρόεδρος της Αυστριακής Μαθηματικής Εταιρείας.
Ο Γιόχαν Ράντον παντρεύτηκε το 1916 τη Μαρία Ρίγκελε, καθηγήτρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Απέκτησαν τρεις γιους που πέθαναν νέοι ή πολύ νέοι. Η κόρη τους Μπριγκίτε, γεννήθηκε το 1924, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ και παντρεύτηκε τον Αυστριακό μαθηματικό Έριχ Μπούκοβιτς το 1950. Η Μπριγκίτε στη συνέχεια ζούσε στη Βιέννη.
Ο Ράντον, όπως τον περιέγραψε ο Κερτ Κ. Κρίστιαν το 1987, με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων της ορειχάλκινης προτομής του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ήταν ένας φιλικός, καλοκάγαθος άνθρωπος, ιδιαίτερα αγαπητός στους φοιτητές και τους συναδέλφους του, μια ευγενική προσωπικότητα. Έκανε μεν την εντύπωση ενός ήσυχου μελετητή, αλλά ήταν επίσης κοινωνικός και πρόθυμος να γιορτάσει. Αγαπούσε τη μουσική και έπαιζε μουσική με τους φίλους του στο σπίτι, ο ίδιος ήταν ένας εξαιρετικός βιολιστής και καλός τραγουδιστής. Η αγάπη του για την κλασική λογοτεχνία διήρκεσε σε όλη του τη ζωή.
Επιστημονικές συνεισφορές
Ο Τζοχάν Ράντον είναι γνωστός για μια σειρά από σημαντικές συνεισφορές, όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Maiden England '88
Το Maiden England '88 είναι ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD και DVD στις 25 Μαρτίου 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε το Νοέμβριο του 1988 κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Seventh Son of a Seventh Son", στο "NEC" του Μπέρμιγχαμ. Από αυτές τις ηχογραφήσεις είχε κυκλοφορήσει το σινγκλ "Infinite Dreams" το 1989, σκαρφαλώνοντας στην έκτη θέση των βρετανικών τσαρτ.
Το βίντεο από τις συγκεκριμένες εμφανίσεις είχε κυκλοφορήσει με τον τίτλο "Maiden England" το Νοέμβριο του 1989, ενώ το 1994 επανεκδόθηκε μαζί με το CD των ηχογραφήσεων αλλά και σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου.
Τον Μάρτιο του 2013, η έκδοση του DVD ανέβηκε στην δεύτερη θέση των DVD τσαρτ στη Μεγάλη Βρετανία και το # 1 στην αντίστοιχη κατάταξη του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου βραβεύθηκε ως χρυσό μετά από πωλήσεις οι οποίες ξεπέρασαν τα 50.000 αντίτυπα.
Το διπλό DVD περιλαμβάνει τα 18 κομμάτια της συναυλίας στο πρώτο του μέρος, ενώ το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει ένα 40λεπτο ντοκιμαντέρ με τίτλο "The History of Iron Maiden - Part 3", με συνεντεύξεις από τα μέλη του συγκροτήματος και από συνεργάτες τους κατά την περίοδο 1986 - 1988, ένα 90λεπτο ντοκιμαντέρ με τίτλο "12 Wasted Years" το οποίο είχε γυριστεί το 1987 και βίντεο κλιπ των τραγουδιών "Wasted Years", "Stranger in a Strange Land", "Can I Play with Madness", "The Evil That Men Do" και "The Clairvoyant".
Η σκηνοθεσία έγινε από τον μπασίστα των Iron Maiden, Στιβ Χάρις.
Τραγούδια
CD 1
1. Moonchild (Smith, Dickinson) - 6:23
2. The Evil That Men Do (Harris, Dickinson, Smith) - 4:18
3. The Prisoner (Harris, Smith) - 6:00
4. Still Life (Harris, Murray) - 4:32
5. Die With Your Boots On (Harris, Dickinson, Smith) - 5:19
6. Infinite Dreams (Harris) - 5:53
7. Killers (Harris, Di' Anno) - 4:57
8. Can I Play with Madness (Harris, Dickinson, Smith) - 3:25
9. Heaven Can Wait (Harris) - 7:43
10. Wasted Years (Smith) - 5:06
CD 2
2. Seventh Son of a Seventh Son (Harris) - 10:08
3. The Number of the Beast (Harris) - 4:47
4. Hallowed Be Thy Name (Harris) - 7:22
5. Iron Maiden (Harris) - 5:12
6. Run to the Hills (Harris) - 4:02
7. Running Free (Harris, Di' Anno) - 5:34
8. Sanctuary (Harris, Murray, Di' Anno) - 5:25
Θέσεις τσαρτ
Maiden England '88 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Μαρτίου 2013
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Maiden England" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iron Maiden Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας (1891-1918)
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς, ρωσικά Константин Константинович (1 Ιανουαρίου 1891 - 18 Ιουλίου 1918) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Εκτελέστηκε το 1918 μαζί με τους αδελφούς του Ιβάν και Ιγκόρ και τον 2ο εξάδελφό του Βλαδίμηρο Παύλοβιτς. Ήταν 27 ετών και άγαμος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Δημοκράτης
Ο Δημοκράτης ήταν ένας πυθαγόρειος φιλόσοφος για τον οποίο λίγα είναι γνωστά. Ο Απολλώνιος ο Τυανέας έγραψε τουλάχιστον μία επιστολή προς Δημοκράτη, την Επιστολή 88.
Μια συλλογή ηθικών αξιωμάτων, που ονομάζονται Γνῶμαι χρυσαῖ έχει διασωθεί με το όνομά του. Ωστόσο, πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι όλα αυτά τα αξιώματα προέρχονται από μια πρωτότυπη συλλογή ρήσεων του Δημόκριτου, αν και άλλοι πιστεύουν ότι υπήρχε κι άλλος, ελάχιστα γνωστός Δημοκράτης, του οποίου το όνομα συγχέεται με τον πολύ γνωστότερο Δημόκριτο. Τριάντα από τις Χρυσές ρήσεις βρίσκονται και στον Ιωάννη Στοβαίο και αποδίδονται στον Δημόκριτο.
Τα αξιώματα είναι γραμμένα στην ιωνική διάλεκτο, από την οποία ορισμένοι μελετητές συμπέραναν ότι γράφτηκαν σε πολύ πρώιμη περίοδο. Άλλοι πιστεύουν ότι είναι πιο πιθανό να προέρχονται από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα. Αλλά τίποτα δεν μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα, λόγω έλλειψης εξωτερικών και εσωτερικών στοιχείων. Μερικές από αυτές τις ρήσεις παρατίθενται από τον Ιωάννη Στοβαίο και βρίσκονται σε ορισμένα χειρόγραφα με το όνομα Δημόκριτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι συγγραφείς
Μι
Το γράμμα μι (επίσης μυ) (κεφαλαίο Μ, πεζό μ) είναι το δωδέκατο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στην νέα και αρχαία ελληνική γλώσσα αντιστοιχεί (είτε ως μονό είτε ως διπλό γράμμα) με το έρρινο διχειλικό σύμφωνο /m/ που πραγματώνεται είτε με τον παρόμοιο φθόγγο [m] (μητέρα) είτε ως χειλοδοντικός [ɱ] (εμφανίζω) έναντι χειλοδοντικών συμφώνων. Συμμετέχει επίσης στο δίγραφο <μπ> που συμβολίζει το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα /b/ και φθόγγο. Προήλθε από το φοινικικό γράμμα μεμ <23x23εσ>, που στα φοινικικά σήμαινε νερό. Αποτέλεσε τη βάση για τα ομόγραφα λατινικά και κυριλικά γράμματα.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία μ´=40.
Ως σύμβολο
Το κεφαλαίο Μ συμβολίζει:
Το πεζό μ χρησιμοποιείται για να συμβολίζει:
Παραπομπές
μ
Αράντ
Το Αράντ (Arad) είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Αράντ, βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Κρισάνα και έχει πρόσφατα επεκταθεί στην αριστερή όχθη του ποταμού Μούρες, στην περιοχή Βανάτο της δυτικής Ρουμανίας.
Σημαντικό οικονομικό και μεταφορικό κέντρο στον Ποταμό Μούρες, το Αράντ είναι επίσης έδρα Ρουμανικής Ορθόδοξης αρχιεπισκοπής και έχει δύο πανεπιστήμια, μια Ρουμανική Ορθόδοξη θεολογική σχολή και σχολή εκπαίδευσης για τους εκπαιδευτικούς. Είχε ένα από τα πρώτα μουσικά ωδεία στην Ευρώπη. Η πόλη έχει πληθυσμό 159.704, που την κάνει τη 12η μεγαλύτερη στη Ρουμανία. Το Αράντ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο δυτικό τμήμα της χώρας μετά την Τιμισοάρα και την Οράντεα.
Ιστορία
Η περιοχή που βρίσκεται το Αράντ κατοικείται εδώ και 40.000 χρόνια, ενώ κατά το Μεσαίωνα υπήρχαν αρκετοί οικισμοί στην περιοχή. Στα τέλη του 11ου αιώνα, αναφέρεται για πρώτη φορά το Αράντ. Η Μογγολική εισβολή στο Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1241 ανέδειξε τη σημασία των οχυρώσεων σε αυτό το μέρος, στις οποίες προστέθηκαν κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, περισσότερα φρούρια από πέτρα σε Σόμος, Σίρια, Ντέζνα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέσπασε την περιοχή από την Ουγγαρία το 1551 και τη διατήρησε μέχρι τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699. Το Αράντ έγινε κέντρο εγιαλετίου, που περιελάμβανε τα σαντζάκια Αράντ, Λουγκόι, Κακάς, Μπεσλέκ και Γιάνοβα από το 1660 ως το 1697, οπότε καταλήφθηκε από τους Αυστριακούς (Σερβική Εθνοφρουρά υπό τη διοίκηση του Σούμποτα Γιόβιτς) κατά τους πολέμους Οθωμανών-Αψβούργων (1683–1699). Μετά το 1699 την πόλη κυβέρνησε η Μοναρχία των Αψβούργων. Ο ποταμός Μούρες ορίστηκε ως το σύνορο ανάμεσα σε Αυστροουγγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα στην πόλη να εγκατασταθεί η Αυστριακή εμπροσθοφυλακή. Στις αρχές του 18ου αιώνα η πόλη έγινε έδρα της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής του Αράντ. Σύμφωνα με στοιχεία του 1720 ο πληθυσμός της πόλης αποτελείτο από 177 Ρουμανικές οικογένειες, 162 Σερβικές και 35 Ουγγρικές.
Ο πρώτος Εβραίος που του επιτράπηκε να εγκατασταθεί μέσα στην πόλη ήταν ο Ισάκ Ελίας το 1717. Τελικά, πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Εβραϊκός πληθυσμός του Αράντ ξεπερνούσε τους 10.000, περισσότερο από 10% του πληθυσμού.
Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε. Μεταξύ 1763 και 1783 στη πόλη κατασκευάστηκε ένα οχυρό. Αν και μικρό αποδείχθηκε σημαντικό, έχοντας παίξει σημαντικό ρόλο στον Ουγγρικό αγώνα ανεξαρτησίας το 1849. Αφού το υπερασπίστηκε γενναία ο Αυστριακός στρατηγός Μπέργκερ μέχρι το τέλος Ιουλίου του 1849, καταλήφθηκε από τους Ούγγρους επαναστάτες, που το έκαναν έδρα τους κατά το τελευταίο διάστημα της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848. Από το Αράντ ο Λάγιος Κόσουτ εξέδωσε την περίφημη διακήρυξή του (11 Aυγούστου 1849) και παρέδωσε την ανώτατη στρατιωτική και πολιτική εξουσία στον Αρτούρ Γκέργκεϊ.