cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο Περγάμου (Βερολίνο)
Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης
Το κύριο σώμα των εκθεμάτων ισλαμικής τέχνης (Museum für Islamische Kunst) προήλθε από το μουσείο Μπόντε τα ισλαμικά εκθέματα του οποίου μεταφέρθηκαν στο μουσείο Περγάμου το 1950.
Τα αντικείμενα προέρχονται από μια ευρεία χρονολογική περίοδο από τον 8ο έως τον 19ο αιώνα, και από μια εξίσου ευρεία γεωγραφική περιοχή από την Ισπανία έως και την Ινδία. Το κύριο έκθεμα του μουσείο Ισλαμικής τέχνης είναι η πρόσοψη της Μσχάτα (Mshatta facade) η οποία αποτελεί μέρος ενός ημιτελούς παλατιού στην έρημο νοτίως του Αμμάν στην Ιορδανία. Η κατασκευή δωρίστηκε από τον Οθωμανό σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίντ Β´ προς τον Γερμανό αυτοκράτορα Κάιζερ Γουλιέλμο Β´. Μέρη της πρόσοψης και τμήματα της συνολικής κατασκευής παραμένουν στην Ιορδανία.
Ένα άλλο σημαντικό έκθεμα είναι η αίθουσα του Χαλεπίου, η οποία αποτελούσε την αίθουσα υποδοχής στο σπίτι ενός εμπόρου του Χαλεπίου στη Συρία, και η οποία χρονολογείται στην Οθωμανική περίοδο.
Μουσείο Μέσης Ανατολής
Στις αίθουσες εκθεμάτων του μουσείου της Μέσης Ανατολής (Vorderasiatisches Museum) βρίσκονται τα Ασσυριακά, Σουμεριακά και Βαβυλωνιακά αρχαιολογικά ευρήματα, με το κύριο έκθεμα να είναι η πύλη της Ιστάρ μαζί με την πρόσοψη της αίθουσας του θρόνου του Ναβουχοδονόσορα Β´. Στο μουσείο επίσης βρίσκονται η θριαμβευτική στήλη του Εσαρχαδδών, και το σπάραγμα του Μάισνερ στο οποίο περιέχεται μέρος του έπους του Γκιλγκαμές.
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Βερολίνο Κατηγορία:Πέργαμος
Κόσμος 136
Ο Κόσμος 136 (ρωσικά: Космос 136) ή Ζενίτ-2 Νο.47 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1966. Ήταν ο τεσσαρακοστός τέταρτος από τους 61 συνολικά δορυφόρους Ζενίτ-2 που εκτοξεύτηκαν. Είχε μάζα 4730 kg και πέρα από την βασική του αποστολή αξιοποιήθηκε και για επιστημονικούς σκοπούς.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ με πύραυλο Βοστόκ-2 και είχε αριθμό σειράς N15001-09. Η εκτόξευσή του έλαβε χώρα την 19η Δεκεμβρίου 1966. Αφού τέθηκε με επιτυχία σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, πήρε την ονομασία "Κόσμος", την διεθνή ονομασία 1966-115Α και τον αριθμό 2624 στον Κατάλογο Δορυφόρων.
Ο δορυφόρος παρέμεινε για οκτώ ημέρες σε τροχιά και στην συνέχεια κάηκε στην ατμόσφαιρα, ενώ η κάψουλα επανεισόδου του -στην οποία βρίσκονταν το φιλμ- προσεδαφίστηκε με αλεξίπτωτο στις 27 Δεκεμβρίου.
Επαρχία Χαλκίδας
right|300px|thumb|Η επαρχία Χαλκίδας Η επαρχία Χαλκίδας ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Εύβοιας. Καταλάμβανε το κεντρικό και βόρειο τμήμα του νομού ενώ από το 1974 περιλάμβανε και ένα τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας, απέναντι από την Χαλκίδα. Έδρα της επαρχίας ήταν η Χαλκίδα
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Εύβοιας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Το 1974 προστέθηκε στην επαρχία και το γειτονικό τμήμα της Στερεάς Ελλάδας που περιλαμβάνει τους δήμους Ανθηδώνας και Αυλίδας. Το τμήμα αυτό ανήκε μέχρι τότε στην επαρχία Θηβών. Η επαρχία καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.
Σπρέε
Ο Σπρέε (Γερμανικά: Spree, Τσέχικα: Spréva) είναι ποταμός που διαρρέει περιοχές της κεντρικής Γερμανίας και της Τσεχίας. Συγκεκριμένα, πηγάζει από την τσέχικη περιφέρεια Ούστι ναντ Λάμπεμ (Ústí nad Labem) και διασχίζει τα γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια της Σαξονίας, του Βραδεμβούργου και το Βερολίνο. Εκεί, ενώνεται με τον ποταμό Χάβελ. Το συνολικό μήκος της ροής του Σπρέε είναι περίπου 400 χιλιόμετρα.
Οι πηγές του εντοπίζονται στη λοφοσειρά της Λουσετίας ή Λάουζιτς (Lausitzer Bergland) στα τσεχογερμανικά σύνορα. Ο ποταμός διασχίζει την παλιά πόλη του Μπάουτσεν (Bautzen/Budyšin) και την Άνω Λουσετία. Βορειότερα στην πορεία του, εισέρχεται στην περιοχή του Σπρέεβαλντ, μια μεγάλη έκταση υγροτόπων στην Κάτω Λουσετία, και περνάει από την πόλη Κότμπουτς (Cottbus). Στη συνέχεια διασχίζει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης του Βερολίνου και ενώνεται με τον ποταμό Χάβελ στην περιοχή του Σπάνταου, στο βορειοδυτικό τμήμα της πόλης.
Το όνομα του ποταμού Σπρέε καταγράφεται ως Σπρέβα, από το αρχαίο γερμανικό ρήμα sprewen (συγχ. sprühen), που σημαίνει ψεκάζω με νερό. Οι κάτοικοι των παρόχθιων περιοχών του ποταμού αποκαλούνται ακόμα και σήμερα Σπρέεβανερς.
Στην πορεία του προς τον Χάβελ ο Σπρέε διασχίζει με τη σειρά τις πόλεις Μπάουτσεν, Σπρέμμπεργκ, Κότμπους, Λύμπεναου, Λύμπεν, Φυρστενβάλντε και το Βερολίνο, ενώ έχει δώσει το όνομά του σε δύο γερμανικές δημοτικές περιφέρειες, την Σπρέε-Νάισε και την Όντερ-Σπρέε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Βερολίνου Κατηγορία:Γεωγραφία της Σαξονίας Κατηγορία:Ποταμοί του Βραδεμβούργου Κατηγορία:Ποταμοί της Τσεχίας
Σάκης Παπαδημητρίου
Ο Σάκης Παπαδημητρίου (1961) είναι Έλληνας συνθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1961. Ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές στο πιάνο  και   αργότερα στην κλασσική κιθάρα στο Ελληνικό Ωδείο  παρακολουθώντας  μαθήματα και  σεμινάρια με σημαντικούς Έλληνες και ξένους κιθαρίστες όπως τον Κώστα Κοτσιώλη, Βαγγέλη Μπουντούνη, Λίο Μπρόουερ κ.α.
Παράλληλα με τις μουσικές του σπουδές ολοκληρώνει και τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Παν/μίου Ιωαννίνων, την Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων, και τέλος στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Παν/μίου Πατρών. Το 1984 δέχεται πρόταση και αναλαμβάνει, μαζί με το Σταύρο Χατζηιωάννου, τη μουσική επένδυση της θεατρικής παράστασης  «Η Πρόβα» του Γ. Αρμένη που ανέβασε το Δ.Η.Π.Ε.Θ.Ε Ιωαννίνων. Είναι η πρώτη δημιουργική και καθοριστική επαφή του με το λαούτο τα παραδοσιακά όργανα και την παραδοσιακή μουσική με τη μελέτη της οποίας ασχολήθηκε από τότε συστηματικά  ολοκληρώνοντας μετά από χρόνια και τις σπουδές του  στη βυζαντινή μουσική. Το 1991, σε μια εποχή που τα παραδοσιακά όργανα και η παραδοσιακή μουσική δεν είχαν τη θέση που έχουν σήμερα, ιδρύει το «Μουσικό Εργαστήρι Αιγίου», ένα πρωτοπόρο μουσικό σχήμα που συμβάλλει στην σωστή παρουσίαση της παραδοσιακής και γενικότερα της ελληνικής μουσικής. Με τη δική του επιμέλεια και καλλιτεχνική διεύθυνση η ορχήστρα του ΜΕΑ συνεργάστηκε σε συναυλίες με τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής (Δόμνα Σαμίου, Χρόνη Αηδονίδη, Μαρίζα Κωχ, Σάββα Σιάτρα, Δικαία Χατζηδάκη, Χρήστο Σίκκη, Κώστα Λεοντίδη, Μπάμπη Τσέρτο, Νάντια Καραγιάννη). Στο ενεργητικό του επίσης είναι καταγεγραμμένη η μουσική και ενορχηστρωτική επιμέλεια σε  συναυλίες, παραστάσεις, επενδύσεις θεατρικών έργων, μουσικοφιλολογικές βραδιές, τηλεοπτικές εμφανίσεις, καθώς και συμμετοχές σε μεγάλα φεστιβάλ και διοργανώσεις στην Ελλάδα (Φεστιβάλ Πάτρας, Φεστιβάλ Σύμης, Αρχαία Ολυμπία, Φεστιβάλ «Λόγου &Τέχνης», Λευκάδα ) στην Ευρώπη (Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία) στην   Κωνσταντινούπολη  αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες (Όπερα Μπρούκλιν Νέας Υόρκης). Η σημαντικότερη παρουσίαση του έργου του έγινε στο διεθνές φεστιβάλ ποίησης  και μουσικής “Crossing Border” στη Χάγη της Ολλανδίας στις 18 Νοεμβρίου 2005 και στη  μουσική σκηνή Paradiso του Άμστερνταμ στις 24 Απριλίου 2006.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Παπαδημητριου Σακης
Γιόσιο Νίσι
Ο Γιόσιο Νίσι (西 義郎, 1934-) είναι Ιάπωνας μελετητής της Θιβετοβιρμανικής γλωσσολογίας. Σπούδασε πρώτα γλωσσολογία ενώ ήταν φοιτητής στο Διεθνές Χριστιανικό Πανεπιστήμιο στο Τόκιο, υπό την ηγεσία του Ρόι Άντριου Μίλερ. Μετά τα μεταπτυχιακά του μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο και την φοίτηση στο πανεπιστήμιο της Ρανγκούν, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κιούσου (επίκουρος καθηγητής, Ιούνιος 1969 - Μάρτιος 1972), το Πανεπιστήμιο της Καγκοσίμα (αναπληρωτής καθηγητής, Ιούνιος 1975 - Μάρτιος 1980, καθηγητής, Ιούνιος 1980 - Σεπτέμβριος 1981), το Πανεπιστήμιο του Εχίμε (καθηγητής, Οκτώβριος 1981 - Μάρτιος 1988), και το Πανεπιστήμιο Διεθνών Σπουδών της Πόλης του Κόμπε (καθηγητής, Ιούνιος 1988 - Μάρτιος 1998). Το 1996, όταν το πανεπιστήμιο ίδρυσε το διδακτορικό μάθημα στη μεταπτυχιακή σχολή του, ήταν ο μόνος καθηγητής γλωσσολογίας κατάλληλος να επιβλέπει υποψήφιους διδάκτορες. Τώρα είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Διεθνών Σπουδών της Πόλης του Κόμπε, και προτάθηκε το 1993 ως διακεκριμένος καθηγητής στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο των Εθνοτήτων στο Πεκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες γλωσσολόγοι
Οι Πανθέοι
Οι Πανθέοι είναι μυθιστορηματική σύνθεση του Τάσου Αθανασιάδη. Μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση υπό τον ίδιο τίτλο.
Πληροφορίες
Αρχικά Οι Πανθέοι εκδόθηκαν ως τρίτομη μυθιστορηματική σύνθεση μεταξύ 1948 και 1961. Στη συνέχεια ξαναπλασμένη εκδόθηκε σε β' έκδοση στα 1967-1968 σε τέσσερις τόμους. Η δημιουργία των Πανθέων κράτησε περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια (1954-1961), καθώς μάλιστα μετά την τμηματική έκδοση των τριών τόμων ακολούθησε το 1967-1968 νέα συνολική έκδοση με αλλαγές και διορθώσεις, που είχαν στόχο να αποκαταστήσουν την ενότητα του ύφους και να περιορίσουν τις περιγραφές, τις λεπτομέρειες και τις επαναλήψεις. Το 1948 συγκεκριμένα στη Νέα Εστία (τομ. 44, τχ.510-1η Οκτωβρίου 1948, σελ.1204-1208) ξεκινά με το Τα σχέδια του Φάνη Πανθέου. Το 1950 εκδίδει τον επόμενο τόμο της τριλογίας με τίτλο Μάρμω Πανθέου.
Υπόθεση
Πρόκειται για την ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας, των Πανθέων, που εκτείνεται από το 1897 έως το 1940.
Φιλολογικά χαρακτηριστικά
Πρόκειται για πολυπρόσωπο αφήγημα εκτεινόμενο σε μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχει σύνθετη πλοκή με επιμέρους υποθέσεις που διασταυρώνονται και αλληλοοεξαρτώνται. Ο Αθανασιάδης αποτυπώνει την τοιχογραφία της ελληνικής κοινωνίας από τις αρχές του 20ου αι. ως τις ημέρες μας με χαρακτηριστικούς σταθμούς: Μακεδονικός Αγώνας, Κίνημα στο Γουδί, βενιζελική εποχή, Ελληνοϊταλικός Πόλεμος. Οι ήρωες του έργου συνδέονται μεταξύ τους με οικογενειακούς δεσμούς. Δεσπόζει η ομώνυμη οικογένεια, προβάλλεται η δράση των ανδρών μελών της με την εξαίρεση του πρωταγωνιστικού ρόλου της Μάρμως, μιας όμορφης και ερωτικής γυναίκας. Στους Πανθέους εξετάζεται η αμαρτία και η συγγνώμη στα πλαίσια της ηθικής τελείωσης του ανθρώπου που βάζει γενικά στα έργα του ο Αθανασιάδης. Επιλέγει εδώ όπως και στα περισσότερα έργα του την τριτοπρόσωπη αφήγηση με εξωτερική εστίαση. Άλλο τεχνικό χαρακτηριστικό είναι η επανάληψη αλλεπάλληλων ερωτικών περιπετειών αρκετών από τα πρόσωπα του έργου, που σχηματίζουν μεγάλη σειρά από ερωτικά τρίγωνα. Η ηρωίδα Μάρμω «είναι ο τραγικός τύπος της γενιάς του 1940 [...] η γυναίκα που βρίσκεται όπως η ελληνική κοινωνία στο πιο ευαίσθητο σημείο της εξέλιξής της. Διαμορφώθηκε για να αρέσει, για να είναι μόνο γυναίκα: ένα πλάσμα διακοσμητικό, φτιαγμένο για να ευχαριστήσει, το πολύ να εξυπηρετήσει τον άνδρα».
Κρίσεις για τους Πανθέους
Ο Γιάννης Χατζίνης για την έκδοση του πρώτου τόμου Χαρισάμενη εποχή σημείωνε στα 1949 ως μειονεκτήματα: περιττή δράση, περιττά πρόσωπα, περιττός στοχασμός, επιτηδευμένος ύφος. Ο Σαχίνης σημειώνει ως μειονεκτήματα του πρώτου αυτού μέρους την αδυναμία απόδοσης μυθιστορηματικώς συνόλων. Είναι η απουσία του πάθους, της ζέστας, της έντασης. "Μια επιπόλαιη κοσμική κοσμική ατμόσφαιρα, με δεξιώσεις και γιορτές, περιγράφεται αδικαιολόγητα ολοένα [...] οι συζητήσεις που πλεονάζουν στο μυθιστόρημα, είναι αλήθεια πως φανερώνουν και μορφοποιούν ένα προσωπικό στοχασμό αξιοσημείωτο, αλλά συνάμα εντείνουν την αίσθηση του αφηρημένου, του θαμπού και του θολού, που επικρατεί σ΄ όλο το βιβλίο [...] Ο αναγνώστης [...] δεν πιάνει, δεν αγγίζει, δεν βλέπει τα πράγματα. Όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν με τα λόγια [...] δεν δημιουργούνται από την δράση και από τις σχέσεις των προσώπων. Στο μυθιστόρημα υπάρχει αυτό που ονομάζουμε κίνηση, και μάλιστα σε αυξημένο βαθμό, αλλά δεν υπάρχει [...]δράση. [...] Όλα τα κεντρικά πρόσωπα [...] περισσότερο περιγράφονται με σχόλια και με αναλύσεις του συγγραφέα, παρά που δημιουργούνται από την παρακολούθησή τους στον τρισδιάστατο χώρο.[...] Το μυθιστόρημα ξετιλίγεται [..] με μια ανάλυση που δεν προχωρεί σε βάθος και δεν έχει δύναμη. [...] Δεν υπάρχουν συγκρούσεις,δεν υπάρχουν δραματικές στιγμές, δεν υπάρχουν κορυφώσεις». Ο Θανάσης Παπαθανασόπουλος σημειώνει: «Οι πανθέοι έχουν όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα μνημείο λόγου: αρτιότητα δομής, σαφήνεια έκφρασης, καθολικεύσεις που παίρνουν διαστάσεις συμβόλων, σφαιρική εποπτεία μιας ενδιαφέρουσας εποχής (της εποχής του αθάνατου έπους του 1940) και τέλος ακριβοδίκαιες εκτιμήσεις δικαιωμένες κι από την πορεία που πήραν μεταπολεμικά τα πολιτικά πράγματα στον τόπο μας».
Τιμητικές διακρίσεις
Για τους Πανθέους ο Αθανασιάδης τιμήθηκε με το βραβείο πεζογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών το 1959-1961.
Πηγές
Κατηγορία:Τάσος Αθανασιάδης Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Οζουκαράι
Το Ουζαβαρκαράι είναι μια πόλη, δήμος και ταλούκ στην επαρχία Ποντισέρι στην Ινδική επικράτεια του Ποντισέρι. Οι θύλακες Καλαπέτ και Αλανκουπάμ αποτελούν μέρος του δήμου Ουζαβαρκαράι. Το Ουζαβαρκαράι  είναι επίσης το μόνο υπο-ταλούκ (φιρκά ) στο ταλούκ Ουζαβαρκαράι της επαρχίας Ποντισέρι.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με Ινδική την απογραφή του 2011, το Ουζαβαρκαράι είχε πληθυσμό 300.104 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούσαν το 49.48% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 50.52%. Το Ουζαβαρκαράι έχει κατά μέσο όρο ποσοστό αλφαβητισμού 77%, υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 59.5%. Ο αλφαβητισμός στους άνδρες ήταν 83%, και στις γυναίκες 71%. Στο Ουζαβαρκαράι, το 11% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Συριακή αντιπολίτευση
Η Συριακή αντιπολίτευση (αραβικά: المعارضة السورية) είναι ένας ομώνυμος όρος για την πολιτική δομή που εκπροσωπείται από τον Συριακό Εθνικό Συνασπισμό και τις συνδεδεμένες αντι-κυβερνητικές συριακές ομάδες με ορισμένο εδαφικό έλεγχο με τη μορφή κράτους ως εναλλακτική συριακή κυβέρνηση, ισχυριζόμενος ότι είναι η νόμιμη Αραβική Δημοκρατία της Συρίας. Η συριακή αντιπολίτευση εξελίχθηκε από την αρχή της συριακής διαμάχης από ομάδες που ζητούν την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ στη Συρία και οι οποίες αντιτάχθηκαν στην κυβέρνηση του Μπάαθ. Στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο, ο όρος "αντιπολίτευση" είχε χρησιμοποιηθεί για να αναφέρεται σε παραδοσιακούς πολιτικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα η Εθνική Επιτροπή Συντονισμού για τη Δημοκρατική Αλλαγή. δηλαδή ομάδων και ατόμων που είχαν ιστορία διαφωνίας κατά του συριακού κράτους. Οι πρώτες αντιπολιτευτικές δομές που θα διαμορφωθούν στη συριακή εξέγερση ήταν τοπικές επιτροπές διαμαρτυρίας-διαμαρτυρίας.
Η φάση της εξέγερσης της Συρίας, από τον Μάρτιο του 2011 έως τις αρχές Αυγούστου του 2011, χαρακτηρίστηκε από συναίνεση για μη βίαιο αγώνα μεταξύ των συμμετεχόντων της εξέγερσης. Έτσι, η σύγκρουση δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη ως «εμφύλιος πόλεμος», η οργάνωση του ένοπλου αγώνα ξεκίνησε από την αντι-κυβερνητική πλευρά. Αυτό συνέβη στις 29 Ιουλίου 2011, επιτρέποντας στη σύγκρουση να ανταποκριθεί στον διεθνή πολιτικό ορισμό του «εμφυλίου πολέμου». Οι ομάδες αντιπολίτευσης στη Συρία πήραν μια νέα στροφή στα τέλη του 2011, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Συρίας, καθώς συνενώθηκαν για να σχηματίσουν το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο (SNC), το οποίο έχει λάβει σημαντική διεθνή υποστήριξη και αναγνώριση ως εταίρος για διάλογο. Το Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας αναγνωρίστηκε ή υποστηρίχθηκε με κάποια ιδιότητα από τουλάχιστον 17 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών, ενώ τρεις από αυτούς (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες) ήταν μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Το Νοέμβριο του 2012 συγκροτήθηκε μια ευρύτερη ομπρέλα αντιπολίτευσης, ο Εθνικός Συνασπισμός για τις Συριακές Επαναστατικές και Αντιπολιτευτικές Δυνάμεις και αναγνωρίστηκε ως «νόμιμος εκπρόσωπος του λαού της Συρίας» από το Συμβούλιο Συνεργασίας για τα Αραβικά Κράτη του Κόλπου (CCASG) και ως «εκπρόσωπος των προσδοκιών του συριακού λαού» από τον Αραβικό Σύνδεσμο. Το Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας, αρχικά τμήμα του Συριακού Εθνικού Συνασπισμού, αποσύρθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2014 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση του συνασπισμού να συμμετάσχει στις συνομιλίες της Γενεύης.
Ιστορία
Η συνάντηση της Κωνσταντινούπολης για τη Συρία, η πρώτη σύμβαση της αντιπολίτευσης της Συρίας, έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου 2011, κατά τη διάρκεια της εμφύλιας εξέγερσης της Συρίας. Ακολούθησε η Διάσκεψη για την Αλλαγή στη Συρία, μια τριήμερη διάσκεψη των αντιπροσώπων της Συριακής αντιπολίτευσης που πραγματοποιήθηκε από τις 31 Μαΐου έως τις 3 Ιουνίου 2011 στην Αττάλεια της Τουρκίας. Διοργανώθηκε από τον Εθνικό Οργανισμό Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ammar al-Qurabi στη Συρία και χρηματοδοτήθηκε από την πλούσια οικογένεια Damascene Sanqar, οδήγησε σε μια τελική δήλωση που αρνείται συμβιβασμούς ή μεταρρυθμιστικές λύσεις και στην εκλογή μιας 31 μελούς ηγεσίας. Μετά το συνέδριο της Αττάλειας, πραγματοποιήθηκε μια συνάντηση παρακολούθησης δύο ημέρες αργότερα στις Βρυξέλλες, και στη συνέχεια μια άλλη συνάντηση στο Παρίσι, την οποία απηύθυνε ο Bernard Henri Levy. Πραγματοποιήθηκαν αρκετές περαιτέρω συναντήσεις στην Κωνσταντινούπολη και τη Ντόχα πριν από μια ακόμη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 23 Αυγούστου 2011 στην Κωνσταντινούπολη για τη σύσταση μόνιμου μεταβατικού συμβουλίου υπό τη μορφή του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου.
Εδαφικός έλεγχος
Οι διάφορες ομάδες της αντιπολίτευσης της Συρίας έχουν παρουσία σε 9 συριακές επαρχίες. Τον Απρίλιο του 2015, μετά τη Δεύτερη Μάχη του Ιντλίμπ, η προσωρινή έδρα της Συριακής Προσωρινής Κυβέρνησης προτάθηκε να είναι το Ιντλέμπ. Ωστόσο, αυτή η κίνηση απορρίφθηκε από τον Al-Nusra Front και τον Ahrar al-Sham, και το στρατό, που ελέγχει το Ιντλίμλ. Σύμφωνα με τον Συριακό Εθνικό Συνασπισμό, υπάρχουν 404 τοπικά συμβούλια ευθυγραμμιζόμενα με την αντιπολίτευση που λειτουργούν σε χωριά, πόλεις και πόλεις που ελέγχονται από δυνάμεις ανταρτών.
Κατηγορία:Πολιτική της Συρίας Κατηγορία:Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος
Πετρά Ντουμπράβα
Το Πετρά Ντουμπράβα είναι χωριό το οποίο βρίσκεται στην περιφέρεια Σαμάρα, στο κεντροανατολικό μέρος της Ρωσίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 6.524 κατοίκους. Έχει μια μικρή πλατεία. Επίσης δίπλα στο χωριό υπάρχει μία μεγάλη παραδοσιακή Ρώσικη εκκλησία. Δίπλα στον κεντρικό δρόμο υπάρχει ένα τεράστιο ατελείωτο δάσος στο οποίο οι ντόπιοι μαζεύουν μανιτάρια και στο οποίο ζουν πολλά άγρια ζώα όπως αλεπούδες και λαγοί.
κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Μαρτίνος της Αραγωνίας
Ο Μαρτίνος Α΄ της Αραγωνίας (Martin I de Aragon) ο Πρεσβύτερος (el Viejo) ή ο Ανθρώπινος (el Humano), Ζιρόνα, 29 Ιουλίου 1356 - 31 Μαΐου 1410) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν βασιλιάς της Αραγωνίας, βασιλιάς της Βαλένθια, βασιλιάς της Μαγιόρκας, βασιλιάς της Σαρδηνίας και της Κορσικής, Κόμης της Βαρκελώνης (1396 - 1410) και βασιλιάς της Σικελίας ως Μαρτίνος Β΄ (1409 - 1410). Ο Μαρτίνος Α΄ ήταν δευτερότοκος υιός του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας και της τρίτης του συζύγου Ελεονώρας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Πέτρου Β΄ της Σικελίας.
Πρώτα χρόνια
Οι γονείς του ήταν δεύτερα εξαδέλφια: η μητέρα του ήταν πριγκίπισσα του Σικελικού κλάδου του Οίκου της Βαρκελώνης. Ο Μαρτίνος προσπάθησε να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον νόθο εγγονό του Φρειδερίκο του Λούνα, αλλά απέτυχε και ο Οίκος της Βαρκελώνης τερματίστηκε. Ο Μαρτίνος Α΄ σαν πρίγκιπας της Αραγωνικής βασιλικής οικογένειας πήρε το δουκάτο του Μόντμπλανκ. Ο Μαρτίνος νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο στη Βαρκελώνη (13 Ιουνίου 1373) τη Μαρία Λόπεζ δε Λούνα (απεβ. στη Βιγιαρρεάλ, 20 Δεκεμβρίου 1406), κόρη και διάδοχο του Λόπε, 1ου κόμη του Λούνα και της συζύγου του Μπριάντα δε Γκοτ, που γεννήθηκε στην Προβηγκία και ήταν συγγενής του πάπα Κλήμη Ε΄.
Βασιλιάς της Αραγωνίας
Ο πατέρας του τον διόρισε κηδεμόνα και αντιβασιλιά στη Σικελία (1380). Εκεί η βασίλισσα Μαρία της Σικελίας, που ο πατέρας της Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας είχε αποβιώσει το 1377, ήταν ακόμα ανήλικη. Σαν γιος της Ελεονώρας της Σικελίας, ο Μαρτίνος θεωρούσε τον εαυτό του διάδοχο του νησιού, σε περίπτωση που η Μαρία πέθαινε χωρίς απογόνους. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας είχε αποβιώσει χωρίς γιους (1396) και ο Μαρτίνος τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Αραγωνίας. Οι Σικελοί ευγενείς προκάλεσαν αναταραχές και ο Μαρτίνος παρέμεινε στο νησί μέχρι την επόμενη χρονιά. Η σύζυγος του Μαρία Λόπεζ δε Λούνα διεκδίκησε την αντιβασιλεία της Αραγωνίας μέχρι την άφιξη του Μαρτίνου (1397), αλλά η καθυστέρηση προκάλεσε πολλές εμφύλιες συγκρούσεις. Η διαδοχή αμφισβητήθηκε από τον Ματθαίο κόμη της Φουά, που είχε νυμφευτεί τη μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Α΄, την Ιωάννα της Αραγωνίας, αλλά ο Μαρτίνος συνέτριψε τις δυνάμεις του κόμη. Με τον πρόωρο θάνατο της άτεκνης Ιωάννας, η μικρότερη κόρη του Ιωάννη Α΄, η Γιολάνδη της Αραγωνίας, που είχε παντρευτείε τον ισχυρό Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Ανζού, εξακολουθούσε να διεκδικεί τον θρόνο, το ίδιο και οι γιοι της. Τη διετία 1398 - 1399 ο Μαρτίνος ξεκίνησε Σταυροφορίες εναντίον των Μαυριτανών στη βόρεια Αφρική.
Ανακατάκτηση της Σαρδηνίας
Η Αραγωνία προσπαθούσε να υποτάξει τη Σαρδηνία από την εποχή του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας και κατέκτησε σταδιακά το μεγαλύτερο μέρος του νησιού. Τη δεκαετία του 1380, την εποχή της βασιλείας του πατέρα του, Πέτρου Δ΄, το τοπικό ανεξάρτητο πριγκιπάτο της Αρμπορέα είχε γίνει εστία επαναστάσεων με ηγέτη τη δυναμική Ελεονώρα της Αρμπορέα. Την εποχή του αδελφού του Ιωάννη Α΄ σχεδόν όλο το νησί είχε χαθεί. Ο Μαρτίνος έβαλε στόχο να ανακτήσει τη Σαρδηνία και έστειλε τον γιο του Μαρτίνο τον Νεότερο, που ήταν τότε βασιλιάς της Σικελίας χάρη στον γάμο του με τη Μαρία της Σικελίας. Ο γιος του νίκησε τους Σαρδηνούς στη μάχη του Σαν Λουίτζι (1309) και έδιωξε από το νησί τους συμμάχους τους Γενοβέζους, έτσι το πριγκιπάτο της Αρμπορέα έχασε την ανεξαρτησία του και το νησί ανακτήθηκε.
Ο Μαρτίνος ο Νεότερος όμως απεβίωσε αιφνίδια αμέσως μετά τη μάχη, μάλλον από ελονοσία και ο ίδιος ο Μαρτίνος της Αραγωνίας διαδέχθηκε τον γιο του ως Μαρτίνος Β΄ της Σικελίας. Το Βασίλειο της Αραγωνίας είχε ειρήνη και ευημερία την εποχή του Μαρτίνου. Ο ίδιος ο βασιλιάς μπόρεσε να συμφιλιώσει τους ευγενείς και να παύσει όλες τις εσωτερικές έριδες. Υποστήριξε στον θρησκευτικό τομέα τον αντίπαπα της Αβινιόν Βενέδικτο ΙΓ΄, που ήταν Αραγωνέζος και κυβέρνησε όλο το διάστημα της βασιλείας του Μαρτίνου. Ο Μαρτίνος με στρατιωτική επέμβαση απελευθέρωσε τον Βενέδικτο ΙΓ΄ (1403) από τους αντιπάλους του, που τον είχαν αιχμαλωτίσει και τον μετέφερε στη Βαλένθια.
Οικογένεια
Ο Μαρτίνος Α΄ της Αραγωνίας είχε με τη νόμιμη σύζυγό του Μαρία δε Λούνα τέσσερα παιδιά. Ο μεγαλύτερος ήταν ο:
Ο Μαρτίνος Α΄ για να αποκτήσει τον διάδοχο, νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Μαργαρίτα του Πράδες, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Πέτρου βαρόνου της Εντένθα (17 Σεπτεμβρίου 1409), αλλά ο γάμος κράτησε πολύ λίγο και παρέμεινε άτεκνος.
Διαδοχή
Ο Μαρτίνος Α΄ της Αραγωνίας πέθανε στις 31 Μαΐου 1410 έξω από τα τείχη της Βαρκελώνης. Η αιτία του θανάτου του είναι ασαφής. Η πιθανότερη είναι: η πανώλη που θέριζε εκείνη την εποχή, ουραιμία που προήλθε από την παχυσαρκία του, ή όπως γράφει ο χρονικογράφος Βάλλα, δηλητηριάστηκε. Η ιστορία ότι πέθανε από το υπερβολικό γέλιο, ύστερα από ανέκδοτο που άκουσε, αφού ο βασιλιάς υπέφερε από δυσπεψία δεν έχει καταγραφεί. Δεν υπήρχε νόμιμος κληρονόμος και ο ίδιος, αν και είχε σοβαρά προβλήματα υγείας δεν τον είχε προσδιορίσει. Οι νόμιμοι γιοι του είχαν πεθάνει όλοι και με τον δεύτερο γάμο του δεν έκανε παιδιά. Ο εγγονός του Φρειδερίκος της Λούνα είχε αποκλειστεί από τη διαδοχή, σύμφωνα με τους νόμους που είχε θεσπίσει ο Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας. Ο Μαρτίνος προσπάθησε όσο ζούσε να νομιμοποιήσει τη διαδοχή στον νόθο εγγονό του, αλλά δεν τα κατάφερε, με αποτέλεσμα μετά το τέλος του να επικρατήσει δύο χρόνια κενό και χάος. Διάδοχός του ορίστηκε τελικά ο ανιψιός του Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας, μέλος του Οίκου της Τραστάμαρα (28 Ιουνίου 1412)
Αθανάσιος Κυζικηνός
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1822. Σχολείο πήγε στην Άνδρο στο Ορφανοτροφείο Καΐρη και στην Αθήνα στο Γυμνάσιο.
Άρχισε να σπουδάζει Νομική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και αργότερα συνέχισε στο Φυσικό τμήμα της Φιλοσοφικής σχολής. Πήγε στο εξωτερικό και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Γκρενόμπλ και πήρε πτυχίο μαθηματικού.
Άρχισε να δουλεύει σε ιδιωτικό Λύκειο της Γκρενόμπλ ως καθηγητής μαθηματικών και ελληνικών. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διετέλεσε καθηγητής των μαθηματικών στο Γυμνάσιο της Τρίπολης για είκοσι χρόνια. Εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας το 1872.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Νότιγχαμ
Βρίσκεται 180 χιλιόμετρα (110 μίλια) βορειοδυτικά του Λονδίνου, και 72 χιλιόμετρα βοριοανατολικά του Μπέρμιγχαμ.
Στοιχεία
Το Νότιγχαμ είναι πλούσιο σε γαιάνθρακες, για αυτό στην περιοχή του υπάρχουν πολλά ανθρακωρυχεία. Επίσης έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία παραγωγής δαντελών, υφασμάτων, πλεχτών, μηχανών, δερμάτινων, χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων και διαφόρων άλλων ειδών. Η πόλη αυτή είναι σημαντικό πνευματικό κέντρο. Διαθέτει πανεπιστήμια και ανώτερες σχολές, μουσεία, πινακοθήκες, βιβλιοθήκη κ.ά. Ιδιαίτερα αξιόλογα είναι τα μνημεία της που ανάγονται στο 15ο και 17ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Ιωάννης Γιουρούκος
Ο Ιωάννης Γιουρούκος (1796-1869) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από την Κορινθία, πληρεξούσιος στην  Ε’ Εθνοσυνέλευση του 1832 και στην εν Αθήναις Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση του 1862. .
thumb|right|400px|Υπογραφή Ιωάννου Γιουρούκου Πολέμησε μαζί με τον αδελφό του Φίλη (Τριαντάφυλλο) ως επικεφαλής των συμπολιτών του σε πολλές μάχες της Πελοποννήσου  (Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Αγιονόρι, Ακροκόρινθος και  στη μάχη της  Καυκαριάς στις 26-27 Αυγούστου 1827) καθώς και σε όλες της μάχες της ιδιαίτερης του πατρίδας της Κορινθίας. Με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη συμμετείχε στην μάχη της Αττικής εκεί όπου με περίσσια παλληκαριά κράτησε ολόκληρο οχύρωμα και τραυματίστηκε στο στήθος. Στην συνέχεια ακολούθησε, πάντα μαζί με τον αδερφό του, τον Στρατάρχη  Δημήτριο Υψηλάντη  στους αγώνες για την απελευθέρωση της Στερεάς Ελλάδας  όπου « άφησαν μνήμην ως παλικάρια» όπως διηγείται ο Φωτάκος. Κατά την συγκρότηση των Χιλιαρχιών επί κυβερνήτη Ιωάννου Καποδίστρια έγινε Πεντακοσίαρχος, ο δε  αδελφός του Φίλης Εκατόνταρχος στην Χιλιαρχία του Χριστόδουλου Χατζηπέτρου.
Μετά την απελευθέρωση παρέμεινε στην Ενεργή Φάλαγγα ως  Ταγματάρχης του ελληνικού στρατού. Στην κηδεία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη έφερε την τιμή να προπορεύεται μαζί με άλλους δύο ταγματάρχες, τους Δημήτριο Σκυλοδήμο και Δημήτριο Πετροπουλάκη,  φέροντες τα παράσημα του γέρου σε μεταξωτά μαξιλάρια. Το 1832 έλαβε μέρος  στην εν Ναυπλίω  Ε’ Εθνοσυνέλευση και το 1862 στην εν Αθήναις  Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση.
Προήχθη έως του βαθμού του Συνταγματάρχη και απεβίωσε στην Κόρινθο στις 10 Ιανουαρίου 1869.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αλεξέι Αρμπούζοφ
Ο Αλεξέι Νικολάγιεβιτς Αρμπούζοφ (ρωσικά: Алексей Николаевич Арбузов, 13 Μαΐου 1908, Μόσχα, Ρωσική Αυτοκρατορία - 20 Απριλίου 1986, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Σοβιετικός θεατρικός συγγραφέας, από τους λίγους συγγραφείς της γενιάς του που το έργο τους ξεπέρασε τα σύνορα της πατρίδας τους. Το 1980 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ε.Σ.Σ.Δ. στον τομέα της λογοτεχνίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Αρμπούζοφ γεννήθηκε στη Μόσχα από Ρώσο πατέρα και μητέρα με ελληνικές ρίζες. Ο πατέρας του, Νικολάι Κίροβιτς Αρμπούζοφ, τραπεζικός υπάλληλος στο επάγγελμα, ήταν γιος δραγουμάνου στην Ρωσική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και απόγονος του δεκεμβριστή Αντόν Πέτροβιτς Αρμπούζοφ (1797-1843), που είχε συμμετάσχει στην εξέγερση στην πλατεία της Γερουσίας. Η μητέρα του, η Ναντιέζντα Βλαντιμίροβνα Μαντραζί ήταν κόρη του Βλαντιμίρ Νικολάγιεβιτς Μαντραζί, Έλληνα μηχανικού της Οδησσού, με καταγωγή από τη Φιλιππούπολη.
Το 1914 η οικογένειά του μετακόμισε στην Πετρούπολη. αλλά σύντομα ο πατέρας του εγκατέλειψε το σπίτι τους και η μητέρα του αρρώστησε βαριά. Έμεινε ορφανός από μητέρα σε ηλικία 11 ετών και, εγκαταλειμμένος και από τον πατέρα του, έκανε μικροδουλειές για να επιβιώσει. Στα 14 άρχισε να εργάζεται ως κομπάρσος στο θέατρο Μαριίνσκι, στα 16 του ξεκίνησε μαθήματα στη δραματική σχολή του Πάβελ Γκαϊντεμπούροφ, από την οποία αποφοίτησε 3 χρόνια αργότερα, το 1927. Την άνοιξη του 1928, ο Αρμπούζοφ δημιούργησε το δικό του Εργαστήρι Πειραματικού Δράματος με μια ομάδα νέων ηθοποιών. Στη συνέχεια εργάστηκε σε έναν θίασο που έκανε περιοδείες σε μικρές πόλεις της Ρωσίας. Το θέατρο δεν είχε δικό του θεατρικό συγγραφέα, έτσι ο Αρμπούζοφ ανέλαβε κι αυτόν το ρόλο. Το πρώτο έργο του, γραμμένο το 1930, η Τάξη, (με την έννοια της εργατικής τάξης) δεν είχε επιτυχία. Το 1936 γράφει τον Μακρινό δρόμο.
Καθιέρωση ως θεατρικός συγγραφέας
Το πρώτο πραγματικά επιτυχημένο έργο του ήταν η Τάνια, που γράφτηκε το 1939 και σκηνοθετήθηκε από τον Αντρέι Λομπανόφ στο «Θέατρο της Επανάστασης» την ίδια χρονιά. Στη συνέχεια, το έργο ανέβηκε σε όλα σχεδόν τα θέατρα της χώρας και έφερε ευρεία αναγνώριση στον συγγραφέα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Αρμπούζοφ, όπως και άλλοι καλλιτέχνες, έγραψε και ανέβασε έργα για τα στρατεύματα που πήγαιναν στο μέτωπο. Σε αυτό το διάστημα έγραψε την Πόλη την αυγή (1940), Ο αθάνατος (1942) και Ένα σπίτι στο Τσερκίζοβο (ή Ένα σπίτι στα περίχωρα, 1943).
Το σοβιετικό θέατρο προσπάθησε μετά Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να δημιουργήσει ένα πρωτότυπο ρεπερτόριο εκτός των υποχρεωτικών θεμάτων που προορίζονταν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σοβιετικού ρεαλισμού. Πάνω στη φτασμένη τεχνική του αστικού θεάτρου προσάρμοσε το καινούριο περιεχόμενο που έφερνε η επανάσταση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Αρμπούζοφ διακρίθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους νέους θεατρικούς συγγραφείς που εμφανίστηκαν αυτή την εποχή στην ΕΣΣΔ. Οι ήρωές του, που ξεπήδησαν από την παράδοση των μεγάλων Ρώσων συγγραφέων, δεν ξεπερνούν το ανθρώπινο μέτρο, είναι τυπικοί εκπρόσωποι της απέραντης χώρας τους, και χωρίς θεαματικές χειρονομίες και άχρηστες μεγαλοστομίες επιφορτίζονται με το χρέος μιας αυτοκριτικής που μπορεί κάλλιστα να γίνει παράδειγμα προς μίμηση.
Το 1948 έκανε τη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Τουργκένιεφ Την παραμονή. Ακολούθησαν κι άλλα έργα, Ευρωπαϊκά χρονικά (1952), Τα χρόνια της περιπλάνησης (1954), Η δωδέκατη ώρα (1959), μέχρι το 1959, χρονιά που έγραψε ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, το Μια ιστορία από το Ιρκούτσκ''. Μέχρι το 1963 τα έργα του παίζονταν ταυτόχρονα σε περισσότερα από 70 ρωσικά θέατρα, ενώ σιγά σιγά είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός και στη Δύση. Το Μια ιστορία από το Ιρκούτσκ ανέβηκε το 1961 στην Ιταλία, το 1962 στην Αθήνα και το 1967 στο Σέφιλντ της Αγγλίας.
Το 1965 ο Αρμπούζοφ έγραψε το έργο Καημένε μου Μάρικ (ή Η υπόσχεση), μια ιστορία τριών ατόμων, μιας κοπέλας και δυο νεαρών από την εφηβεία τους το 1942 κατά την πολιορκία του Λένινγκραντ μέχρι το 1959. Το έργο ήδη το 1967 παιζόταν με μεγάλη επιτυχία στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, τη Ρώμη, καθώς και στην Αθήνα.
Από το 1970, με το έργο Παραμύθια του παλιού Άρμπατ, εγκαινίασε την αρχή μιας νέας δημιουργικής περιόδου κατά την οποία με ώριμη σοφία και μερικές φορές ειρωνικά, έθετε τα ερωτήματα των γηρατειών, της ισορροπίας της ζωής και του ανθρώπινου δικαιώματος στην ευτυχία ως κεντρικά θέματα των θεατρικών του έργων. Το 1975 κάνει πρεμιέρα στη Σοβιετική Ένωση και στην Πολωνία η Φθινοπωρινή ιστορία (ή Κωμωδία παλιάς μόδας) και την επόμενη χρονιά ανεβαίνει στο Λονδίνο. Το 1977 πρωτοπαίζεται στο Παρίσι και την Αθήνα, το 1979 στην Ιταλία και το 1981 στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για ένα έργο με δυο πρόσωπα, ένα φθινοπωρινό ειδύλλιο ανάμεσα σε έναν γιατρό και μια ασθενή του. Θα ακολουθήσουν άλλα 5 έργα, μεταξύ των οποίων Οι αναμνήσεις και ο Ένοχος, το τελευταίο έργο του, το 1984. Στη διάρκεια της καριέρας του έγραψε συνολικά περίπου 30 θεατρικά έργα και για τρία από αυτά (Τάνια 1974, Κωμωδία παλιάς κοπής 1978, Παραμύθια… παραμύθια… παραμύθια του παλιού Άρμπατ 1982) έγραψε και το σενάριο για τον κινηματογράφο. Από το 1971 έως το 1981 σε συνεργασία με τους Λ. Πετρουσέφσκαγια και Α. Καζάντσεκ διευθύνει το Στούντιο Νέων Δραματουργών, που στήριξε πολλούς νέους θεατρικούς συγγραφείς. Διετέλεσε γραμματέας της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων και αντιπρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.
Προσωπική ζωή
Ο Αρμπούζοφ είχε παντρευτεί 3 φορές και είχε αποκτήσει 3 παιδιά, ένα γιο και 2 κόρες. Πέθανε στη Μόσχα στις 20 Απριλίου 1986 και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Κούντσεβο.
Παραστάσεις του Αρμπούζοφ στην Ελλάδα
Το 1936 ανεβαίνει για πρώτη φορά σε ελληνική σκηνή έργο του Αρμπούζοφ. Πρόκειται για τον Μακρινό δρόμο που ανεβάζει ο νεοϊδρυθείς θίασος της Κατερίνας Ανδρεάδη στο θέατρο Ολύμπια. Με την επικράτηση της δικτατορίας του Μεταξά το έργο απαγορεύεται. Θα παιχτεί ξανά το 1945 στο θέατρο Λυρικόν από το θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών. Από τη δεκαετία του '60 και μετά τα έργα του Αρμπούζοφ θα ανέβουν αρκετές φορές. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς
Πολυκύτταρος οργανισμός
Το κύριο πλεονέκτημα της ύπαρξης πολλών κυττάρων, είναι ότι επιτρέπει σε ένα οργανισμό να μεγαλώσει το μέγεθός του, να καταναλώσει περισσότερα θρεπτικά στοιχεία από το περιβάλλον του και να αυξήσει την πολυπλοκότητά του, επιτρέποντας την εξέλιξη των διάφορων απομονωμένων συστατικών κυττάρων του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Αναπτυξιακή βιολογία
Μάριο Τρέβι
Ο Μάριο Τρέβι (ιταλ. Mario Trevi, Νάπολη, 2 Νοεμβρίου 1941) είναι Ιταλός τραγουδιστής και ηθοποιός.
Βιογραφία
Πέρασε την παιδική του ηλικία στη φτώχεια στη μεταπολεμική Ιταλία. Στην ηλικία των δέκα ετών άρχισε να τραγουδάει στις παραστάσεις του Κουκλοθεάτρου, οι οποίες διεξήχθησαν στα υπόγεια κουτουκακια της χώρας του όλα δωρεάν, τραγουδούσε για να διασκεδάσει το κοινό. Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του, είχε αρκετές θέσεις εργασίας ως οικοδόμος και ένας βοηθός σε ένα κατάστημα του Draper στη Νάπολη, αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ το πάθος του για το τραγούδι, ειδικά για τον τραγουδιστή Σέρτζιο Μπροῦνι (Sergio Bruni).
thumb|right|250px|Μάριο Τρέβι - [[Κλάουντιο Βίλα (1962)]]
Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε σπουδές τραγουδιού με μαέστρο Attilio Staffelli, καθηγητής στο Ωδείο San Pietro a Majella στη Νάπολη.
Το 1960 έκανε το ντεμπούτο του στο Festival di Napoli (Φεστιβάλ της Νάπολης), όπου θα παραστεί δέκα φορές, μέχρι το 1970. Ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια, έφερε στο φεστιβάλ της Νάπολης, είναι Indifferentemente (Ανεξάρτητα) αδιάφορο ', τραγουδιέται από τον Марио Эббейт (Mario Abbate) το 1963 και έγινε ένα παγκόσμιο κλασικό τραγούδι, μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και τραγουδιέται από τους τραγουδιστές, όπως η Μίνα, Amii Stewart και ο Φρανκ Σινάτρα.
Από το 1973 έως 1981 θα επικεντρωθεί, μαζί με τον Марио Мерола (Mario Merola) και Пино Мауро (Pino Mauro), ο αναγεννημένος μελόδραμα ναπολιτάνικη. Δραματοποιείται στον εικοστό μάθημα θεάτρου είναι να θυμόμαστε  'Α paggella, 1977, έγινε ταινία το 1980, καθώς η La pagella (κάρτα έκθεσης).
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει καταγράψει πάνω από 800 τραγούδια και περιόδευσε σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως στην Ευρώπη, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που εκτελεί στο Madison Square Garden στη Νέα Υόρκη και την Ακαδημία της Μουσικής Μπρούκλιν.
Στις 26 Νοεμβρίου 2005 διορίστηκε Ιππότης της Μάλτας. thumb|right|250px|Μάριο Τρέβι (2005)
right|thumb|500px|MARIO TREVI Luna Bianca in concerto (Ο Μάριο Τρέβι λευκό φεγγάρι στη συναυλία) Στις 17 Απριλίου του 2010 το ντεμπούτο με την επίδειξη MARIO TREVI Luna Bianca in concerto (Ο Μάριο Τρέβι λευκό φεγγάρι στη συναυλία), αποδίδοντας με την επανεξέταση των κλασικών τραγουδιών ναπολιτάνικης με συμφωνίες που συνάπτονται από την τέχνη σε συνδυασμό με τον επιταχυνόμενο ρυθμό της λαϊκής λυρική ναπολιτάνικη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Σύστημα Ονοματοδοσίας Διαδικτύου
Το Σύστημα Ονοματοδοσίας Διαδικτύου ή Σύστημα Ονομάτων Τομέων, Χώρων ή Περιοχών (Αγγλ. Domain Name System (DNS)) είναι ένα ιεραρχικό σύστημα ονοματοδοσίας για δίκτυα υπολογιστών, που χρησιμοποιούν το πρωτόκολλο IP. Το σύστημα αυτό μπορεί και αντιστοιχίζει τα ονόματα των υπολογιστών υπηρεσίας σε αριθμητικές διευθύνσεις (Αγγλ. IP).
Δομή
thumb|right|550px| Ιεραρχική οργάνωση χώρου ονομάτων διαδικτύου - η Ελλάδα έχει ως βασική περιοχή ονομάτων το gr. Για το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έχει καταχωρηθεί το όνομα ntua και ο διακομιστής σελίδων του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web) έχει την περιοχή τρίτου επιπέδου www δημιουργώντας την διεύθυνση www.ntua.gr. Αντίστοιχα η σελίδα εξυπηρέτησης του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του ΕΜΠ είναι η mail.ntua.gr. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να δούμε στο σχεδιάγραμμα πως δημιουργούνται οι διευθύνσεις των ιστοσελίδων για τις σελίδες διανομής των εκδόσεων του λειτουργικού linux όπως η www.debian.org και η ubuntu.com.
Οι χώροι ή περιοχές ή τομείς (Αγγλ. domains) χωρίζονται σε επίπεδα και κάθε επίπεδο συχνά περιέχει κατώτερα επίπεδα. Για παράδειγμα ένας τομέας πρώτου επιπέδου μπορεί να περιέχει ιεραρχικά τομείς δεύτερου επιπέδου κλπ. Η αλλαγή επιπέδου των ονομάτων χώρου είναι πολλές φορές ισοδύναμη με αλλαγή Ζώνης (Αγγλ. DNS zone). Χρησιμοποιώντας την ορολογία που χρησιμοποιείται στην δενδρική δομή μία ζώνη αντιστοιχεί σε μία διακλάδωση (κόμβο) και ένα όνομα σε μία απόληξη. Όλες οι ζώνες είναι και ονόματα χώρου αλλά το αντίστροφο δεν ισχύει πάντα. Στην πράξη οι ζώνες είναι τα φυσικά αρχεία που βρίσκονται σε εξυπηρετητές του συστήματος ονοματοδοσίας και περιέχουν τις αντιστοιχίσεις ονομάτων και διευθύνσεων ή άλλων ονομάτων ως εγγραφές DNS (Αγγλ. DNS records ή resource records ). Δηλαδή οι ζώνες είναι απλές βάσεις δεδομένων και οι εγγραφές είναι τα δεδομένα.
Π.χ. μια ζώνη είναι η ietf.org που περιέχει όλες τις εγγραφές γιά το όνομα χώρου του ietf.org. Για διαχειριστικούς λόγους και για λόγους διαχείρισης πόρων ο διαχειριστής της ζώνης ietf.org δημιούργησε τη ζώνη tools.ietf.org και έδωσε το δικαίωμα της διαχειρισής των εγγραφών στον χώρο ονομάτων tools.ietf.org σε κάποιον άλλο διαχειριστή συστημάτων. Άλλη μια ζώνη είναι η ζώνη com. Ο διαχειριστής της ζώνης com δημιούργησε τη ζώνη example.com και έδωσε τον έλεγχο της στον IANA. Τώρα ο IANA ελέγχει όλες τις εγγραφές για τον χώρο ονομάτων example.com.
Οι ζώνες συνήθως σημαίνουν την αλλαγή διαχείρισης μιας περιοχής/χώρου και περιέχουν εγγραφές (με κατεύθυνση από το όνομα) μόνο με το όνομα χώρου ή τομείς του. Όταν κάποιος κατοχυρώνει ένα όνομα χώρου στο σύστημα ονοματοδοσίας στη ουσία παίρνει τον έλεγχο της ζώνης αυτού του ονόματος χώρου. Το Σύστημα Ονοματοδοσίας Διαδικτύου βασίζεται σε μια διανεμημένη βάση δεδομένων η οποία βρίσκεται στους εξυπηρετητές του συστήματος και αποτελείται από ζώνες οργανωμένες σε μια δενδρική δομή. Οι εξυπηρετητές χωρίζονται στους αρχικούς (Αγγλ. root), τους εξουσιοδοτημένους (Αγγλ. authoritative) και τους αποθηκευτικούς (Αγγλ. caching). Οι εξουσιοδοτημένοι εξυπηρετητές χωρίζονται σε πρωτεύοντες και εναλλακτικούς (Αγγλ. masters and slaves). Συνήθως κάποιος από τους πρωτεύοντες εξουσιοδοτημένους εξυπηρετητές ενός ονόματος χώρου είναι ο πρωταρχικός. Σε αυτόν γίνονται συνήθως οι αλλαγές.
Πελάτες των υπηρεσιών που παρέχουν οι εξυπηρετητές είναι οι Επιλυτές (Αγγλ. DNS resolvers). Οι Επιλυτές είναι προγράμματα που χρησιμοποιείται από έναν χρήστη ή κάποιo πρόγραμμα που ζητά τις υπηρεσίες του συστήματος ονοματοδοσίας. Οι Επιλυτές διαβάζουν τα ονόματα του συστήματος ονοματοδοσίας από δεξιά προς τα αριστερά. Κάθε τελεία δείχνει την αρχή ενός υποσυνόλου και το σύνολο που περιλαμβάνει όλα τα σύνολα είναι η πιο δεξιά τελεία που ονομάζεται ρίζα και συνήθως παραλείπεται.
Π.χ. όταν γράφουμε το όνομα "DNS.example.wikipedia.www.el.ipduh.com" εννοούμε "DNS.example.wikipedia.www.el.ipduh.com." . Η τελική τελεία είναι το σύνολο που περιλαμβάνει όλο το σύστημα και το υποσύνολο που ονομάζεται "com.". Το σύνολο "com." περιλαμβάνει το σύνολο "ipduh.com.", το σύνολο "ipduh.com." περιλαμβάνει το "el.ipduh.com." Το σύνολο "el.ipduh.com." περιλαμβάνει το σύνολο "www.el.ipduh.com." κτλ.
Οι άνθρωποι διαβάζουν τα ονόματα του συστήματος ονοματοδοσίας από αριστερά προς τα δεξιά και πάντα παραλείπουν την τελευταία τελεία. Στα ονόματα επιτρέπεται η χρήση αλφαριθμητικών στοιχείων, παυλών και τελειών. Συνεχόμενες παύλες και συνεχόμενες τελείες δεν επιτρέπονται. Στα ονόματα χώρου τα κεφαλαία γράμματα είναι ισοδύναμα με τα μικρά γράμματα. Π.χ το example.net και exAmpLE.nET είναι το ίδιο όνομα.
Η σχέση μεταξύ ονομάτων και αριθμητικών διευθύνσεων (Αγγλ. IP) δεν είναι μία προς μία. Δηλαδή σε ένα όνομα μπορεί να αντιστοιχούν πολλές αριθμητικές διευθύνσεις και σε μια διεύθυνση πολλά ονόματα.
Σημασία του συστήματος ονοματοδοσίας
Το σύστημα ονοματοδοσίας ήταν καταρχάς φυσική απόρροια του ότι για τους άνθρωπους τα ονόματα σημαίνουν περισσότερα από τις αριθμητικές διευθύνσεις αλλά στην συνέχεια το σύστημα απέκτησε και άλλες χρήσεις εξίσου σημαντικές.
Το σύστημα ονοματοδοσίας επιτρέπει την ανεύρεση ενός εξυπηρετητή ή μιας υπηρεσίας σε έναν εξυπηρετητή χρησιμοποιώντας ένα όνομα. Ένας εξυπηρετητής μπορεί να προσφέρει ταυτόχρονα περισσότερες από μια υπηρεσίες, σύμφωνα με διάφορα πρωτόκολλα, όπως το HTTP, το FTP, το POP, το IMAP και το SMTP, δίνοντας τη δυνατότητα στο χρήστη να συνδεθεί σε μια ιστοσελίδα (HTTP), σε μια αποθήκη αρχείων (FTP), ή να λάβει μηνύματα ηλ/κού ταχυδρομείου (Αγγλ. email) (POP ή IMAP). Για ένα χρήστη είναι ευκολότερο να θυμάται το όνομα της ιστοσελίδας www.google.gr παρά το χ.ψ.ω.ζ:80 (ο συνδυασμός αριθμητικής διεύθυνσης και θύρας TCP στην οποία βρίσκεται ο εξυπηρετητής HTTP του www.google.gr).
Επίσης σύστημα ονοματοδοσίας χρησιμοποιείται για να αντιστοιχίσει αριθμητικές διευθύνσεις με ονόματα. Έτσι ο διαχειριστής ενός δικτύου μπορεί να χρησιμοποιήσει ονόματα για να επικοινωνήσει ή απλώς να θυμάται ονόματα μηχανημάτων, τοποθεσίες, ονόματα χώρου, και ότι άλλο σκεφτεί. Τα ονόματα των αριθμητικών διευθύνσεων λειτουργούν και κατά κάποιον τρόπο σαν εγγυήσεις καθώς μόνο οι διαχειριστές των δικτύων - κάτοχοι των διευθύνσεων μπορούν να τα αλλάξουν. Στην λειτουργία του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου το όνομα της αριθμητικής διεύθυνσης του εξυπηρετητή της υπηρεσίας ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (Αγγλ. Mail Server) θεωρείται απόδειξη του ότι είναι αυτός που παρουσιάζεται πως είναι.
Το σύστημα ονοματοδοσίας δίνει, τέλος, τη δυνατότητα αντιστοίχισης μεταξύ ονομάτων, καθώς και τη δυνατότητα αντιστοίχισης ενός ονόματος σε πολλαπλές αριθμητικές διευθύνσεις (round robin DNS και IP sorting), πράγμα που βοηθά στη κατανομή του φόρτου μιας δικτυακής υπηρεσίας σε περισσότερους του ενός εξυπηρετητές ή την κατεύθυνση των πελατών δικτυακών υπηρεσιών σε γεωγραφικά κοντινότερους εξυπηρετητές.
Στο σύστημα ονοματοδοσίας είναι δυνατή η αντιστοίχιση άπειρων ονομάτων σε μία αριθμητική διεύθυνση ή μια ομάδα αριθμητικών διευθύνσεων. Αυτό διευκολύνει την διαχείριση των πόρων των εξυπηρετητών δικτυακών υπηρεσιών και βοηθά στην οικονομία αριθμητικών διευθύνσεων.
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Domain name system
Ρομπέρτο Μπαουτίστα Αγούτ
Ξεκίνησε την αντισφαίριση από πέντε ετών, έπαιζε ταυτόχρονα και ποδόσφαιρο στην Βιγιαρρεάλ ΚΦ και την Κλουμπ Ντεπορτίβο Καστεγιόν έως τα 14 όπου αφοσιώθηκε στην αντισφαίριση. μικρογραφία|Ρομπέρτο Μπαουτίστα Αγούτ, 2016 Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο α προημιτελικά του απλού. Στους Μεσογειακούς αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα κατέκτησε το χρυσό στο απλό και το χάλκινο στο διπλό με συμπαίκτη τον Pous Tió.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί Μεσογειονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Καστεγιόν
25 Ιουνίου
24 Ιουνίου | 25 Ιουνίου | 26 Ιουνίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ρομπέν των Δασών (Τηλεοπτική σειρά BBC)
Ο Ρομπέν των Δασών ήταν μία τηλεοπτική σειρά παραγωγής του αγγλικού κρατικού καναλιού BBC, παραγωγής 2006-2007 (1ος κύκλος και 2ος κύκλος) σε σκηνοθεσία Ντομινίκ Μινγκέλα και Φοζ Άλλαν, με πρωταγωνιστές τους Τζόνας Άρμστρονγκ, Λούσυ Γκρίφιθς, Κέιθ Άλλεν, Ρίτσαρντ Αρμιτέιτζ, Γκόρντον Κένεντι, Σαμ Τράουτον, Χάρι Λόιντ, Τζόε Άρμστρονγκ, Άντζαλι Τζέη.
Υπόθεση της σειράς
Ο Ρομπέν του Λόξλεϊ επιστρέφει σπίτι, μετά τις Σταυροφορίες, και βρίσκει ένα αλλοιωμένο και αλλαγμένο Νότινγχαμ. Ο νέος Σερίφης του Νότινγχαμ καταδυναστεύει τους φτωχούς με τους βαριούς φόρους και τους τιμωρεί αυστηρά για την κλοπή ακόμη και μιας φραντζόλας ψωμιού. Ο πάντα γενναίος Ρομπέν και η συμμορία του, είναι αποφασισμένοι να παλέψουν για την τύχη αυτών των άτυχων ανθρώπων. Μέρα με την μέρα η συμμορία ενώνεται, ενάντια στο Σερίφη και τις ποταπές πράξεις του. Θα καταφέρει όμως να ανατρέψει την αδικία και να ανακουφίσει την ένδεια και την πείνα των φτωχών;
Πρωταγωνιστούν
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές
Ευγένιος Ουέμπερ
Ο Ευγένιος Ουέμπερ (Eugen Joseph Weber, Βουκουρέστι, Ρουμανία, 24 Απριλίου 1925 - Μπρέντγουντ, Λος Άντζελες, ΗΠΑ, 17 Μαΐου 2007 ) ήταν Αμερικανορουμάνος καθηγητής και ιστορικός συγγραφέας με εξειδίκευση στον Ευρωπαϊκό και Δυτικό πολιτισμό. Ασχολήθηκε με την ιστορία, λόγω του ενδιαφέροντός του για τα πολιτικά γεγονότα, από την ηλικία των 12 ετών. Ο ίδιος περιγράφει την ενασχόλησή του σαν αποτέλεσμα συνειδητοποίησης της κατάστασης γύρω του, κατά την επισκόπηση της καθημερινής ζωής Τα άρθρα και τα συγγράμματα του Ουέμπερ έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Του αποδόθηκαν πολλές τιμητικές διακρίσεις από την Αμερικανική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών και του προσφέρθηκαν συνεργασίες από κορυφαία Ιδρύματα των ΗΠΑ. Το 300 σελίδων έργο του "Modern History of Europe: Men, Cultures, and Societies from the Renaissance to the Present" (1971) περιγράφηκε σαν ένα ολοκληρωμένο πόνημα το οποίο αντανακλά τη δική του βαθιά ιστορική γνώση Πέρα από τις Αμερικανικές διακρίσεις που του απονεμήθηκαν, ο Ουέμπερ τιμήθηκε για τη συνεισφορά του στη γαλλική κουλτούρα, με το βραβείο Ordre des Palmes Académiques (1977).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ρουμάνοι ιστορικοί
Επαρχία Καρυστίας
right|300px|thumb|Η επαρχία Καρυστίας Η επαρχία Καρυστίας ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Εύβοιας. Καταλάμβανε το νότιο τμήμα του νομού. Έδρα της επαρχίας ήταν η Κύμη.
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Εύβοιας. . Έδρα της αρχικά ορίστηκε η Κάρυστος αλλά το 1835 η έδρα της επαρχίας μεταφέρθηκε στην Κύμη. Η επαρχία καταργήθηκε την επόμενη χρονιά, με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Το 1958 προστέθηκε στην επαρχία και η Σκύρος που μέχρι τότε ανήκε στην επαρχία Βορείων Σποράδων. Στη συνέχεια η επαρχία παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.
Παραπομπές
Καρυ