cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος
Μουσική
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης των μετόχων το 2007, ο Ράντι Νιούμαν και η μπάντα Dirty Dozen Brass παρουσίασαν το τραγούδι που ανοίγει την ταινία, «Down in New Orleans», μαζί με τον διάσημο τραγουδιστή από τη Νέα Ορλεάνη Dr. John να το ερμηνεύει, καθώς σκηνές από την προ-παραγωγή της ταινίας έπαιζαν σε οθόνη. Άλλα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται στην ταινία είναι τα «Almost There» (σόλο της Τιάνα), «Dig a Little Deeper» (από τη Μαμά Όντι), «When We're Human» (ένα τραγούδι για τον Λουίς και Τιάνα-Ναβίν όταν είναι βάτραχοι), «Friends on the Other Side» (σόλο του Δρ. Φασιλιέ) και τα «Gonna Take You There» και «Ma Belle Evangeline» (δύο σόλο για τον Ρέι). Ο Νιούμαν συνέθεσε, διευθέτησε και διεξήγαγε τη μουσική της ταινίας, μια μίξη των στυλ τζαζ, ζιντέκο, μπλουζ και γκόσπελ, τα οποία ερμηνεύτηκαν από τις φωνές των ηθοποιών για τους αντίστοιχους χαρακτήρες καθώς ο R&B τραγουδιστής και τραγουδοποιός Ne-Yo έγραψε και ερμήνευσε το τραγούδι των τίτλων τέλους «Never Knew I Needed», ένα ερωτικό R&B τραγούδι που αναφέρεται στην αγάπη ανάμεσα στους δύο βασικούς χαρακτήρες της ταινίας, Τιάνα και Ναβίν. Υποστηριγμένο από ένα μουσικό βίντεο το οποίο σκηνοθέτησε η Μελίνα Ματσούκα, το «Never Knew I Needed» βγήκε στην κυκλοφορία στο ραδιόφωνο ως διαφημιστικό σινγκλ από το soundtrack της ταινίας.
Το soundtrack της ταινίας περιέχει δέκα καινούρια τραγούδια και εφτά ορχηστρικά. Κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου 2009, μια μέρα πριν την περιορισμένη κυκλοφορία της ταινίας και προβολή της σε Νέα Ορλεάνη και Λος Άντζελες.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες στις 25 Νοεμβρίου 2009, με την ευρεία κυκλοφορία να ακολουθεί στις 11 Δεκεμβρίου 2009. Η ταινία ήταν αρχικά προγραμματισμένη να βγει στις αίθουσες την ημέρα των Χριστουγέννων του 2009, αλλά αυτό άλλαξε λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας Ο Άλβιν και η παρέα του 2 την ίδια μέρα. Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος είχε μια περιορισμένη επανακυκλοφορία στις αίθουσες από τα AMC Theatres, η οποία διήρκεσε από τις 6 μέχρι τις 12 Οκτωβρίου 2017, ως μέρος της καμπάνιας Dream Big, Princess.
Προώθηση
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος υποστηρίχθηκε ευρέως από προωθητικά εμπορικά προϊόντα και πριν την κυκλοφορία της ταινίας αλλά και μετά. Παρόλο που η βασική προώθηση από την Disney δεν ξεκίνησε πριν τον Νοέμβριο του 2009, η προώθηση από στόμα σε στόμα δημιούργησε μια θετική ζήτηση προϊόντων πολύ πριν την κυκλοφορία της ταινίας. Οι αμφιέσεις της Πριγκίπισσας Τιάνα ξεπούλησαν πριν τη γιορτή του Χαλοουίν ενώ ένα πακέτο δώρων με προϊόντα περιποίησης για τα μαλλιά της Τιάνα από την εταιρεία Carol's Daughter, ξεπούλησε μέσα σε εφτά μόνο ώρες μέσω της ιστοσελίδας της εταιρείας. Άλλα προγραμματισμένα προωθητικά προϊόντα συμπεριελάμβαναν ένα βιβλίο μαγειρικής για παιδιά, ακόμα και νυφικά. Λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία, η Πριγκίπισσα Τιάνα εμφανιζόταν επίσης και στο σόου Disney on Ice: Let's Celebrate!. Η ταινία προωθήθηκε επίσης μέσω διαφημίσεων, συμπεριλαμβανομένου μία διαφήμιση της εταιρείας GEICO όπου ο Ναβίν, ως βάτραχος, συνομιλεί με τη μασκότ εταιρείας.
Το Tiana's Showboat Jubilee! ανέβηκε και στα δύο θεματικά πάρκα μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 2010. Στο πάρκο της Disneyland, το σόου αντικαταστήθηκε από το Princess Tiana's Mardi Gras Celebration, στο οποίο εμφανιζόταν η Πριγκίπισσα Τιάνα μαζί με πέντε χορευτές από το αυθεντικό «Mardi Gras dancers» και την μπάντα του πάρκου «Jambalaya Jazz Band», οι οποίοι τραγουδούσαν τραγούδια από την ταινία. Το «Tiana's Mardi Gras Celebration» ολοκληρώθηκε επίσημα στις 3 Οκτωβρίου 2010. Ωστόσο, επέστρεψε στη Disneyland από το 2011 μέχρι το 2013 ως μέρος του «Limited Time Magic», το οποίο ανέβαινε τα Σαββατοκύριακα.
Η Τιάνα εμφανίζεται επίσης στο New Generation Festival της Disneyland στο Παρίσι. Μερικοί από τους χαρακτήρες της ταινίας εμφανίζονται συχνά στο World of Color, το νυχτερινό σόου στο συντριβάνι στο πάρκο Disney California Adventure. Η Disney ανακοίνωσε στις 4 Ιουνίου 2009 ότι θα κυκλοφορούσε ένα βιντεοπαιχνίδι εμπνευσμένο από την ταινία. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε αποκλειστικά για τις πλατφόρμες Wii and Nintendo DS τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και περιγράφηκε επίσημα ως «περιπέτεια μέσω του συναρπαστικού κόσμου της Νέας Ορλεάνης σε ένα οικογενειακό βιντεοπαιχνίδι». Το παιχνίδι περιλαμβάνει γεγονότα της ταινίας και διάφορες δοκιμασίες για την Πριγκίπισσα Τιάνα.
Home media
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική σε DVD και Blu-ray στις 16 Μαρτίου 2010.
Η ταινία είναι διαθέσιμη σε DVD, Blu-ray και πακέτο Blu-ray. Το πακέτο περιλαμβάνει το DVD και ψηφιακά αντίγραφα της ταινίας, μαζί με τον δίσκο Blu-ray. Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στην Αυστραλία στις 2 Ιουνίου 2010 και στις 21 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010, το DVD πούλησε 4,475,227 αντίγραφα και είχε έσοδα $71.3 εκατομμύρια, φτάνοντας στην ένατη θέση πωλήσεων DVD για το 2010.
Υποδοχή
Η οικονομική και κριτική επιτυχία της ταινίας Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος έπεισε τη Disney να δώσει το πράσινο φως στην κυκλοφορία τουλάχιστον μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων φτιαγμένη με τον παραδοσιακό χειρόγραφο τρόπο εικονογράφησης κάθε δύο χρόνια. Εντούτοις, η διαδικτυακή σελίδα /Film σημείωσε τον Ιούλιο του 2014, με την κυκλοφορία μιας χειρόγραφης σειράς εικόνων της ταινίας Ψυχρά κι Ανάποδα, η οποία είχε γίνει ψηφιακά, ότι οποιεσδήποτε μελλοντικές ταινίες κινουμένων σχεδίων φτιαγμένες με τον παραδοσιακό τρόπο «είχαν μπει στο συρτάρι», αφού Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος δεν κατάφερε να απογειώσει το box office. Ωστόσο, δυο μήνες αργότερα αρκετοί καλλιτέχνες της Disney ανακοίνωσαν ότι δούλευαν σε μια ανεξάρτητη ταινία κινουμένων σχεδίων με τον παραδοσιακό τρόπο εικονογράφησης, την Hullabaloo, ως μέρος μιας προσπάθειας να φέρουν πίσω ταινίες κινουμένων σχεδίων στις οποίες η εικονογράφηση γινόταν μόνο με το χέρι. Παρόλα αυτά, τα Walt Disney Animation Studios συνέχισαν να χρησιμοποιούν και τους δύο τρόπους εικονογράφησης, παραδοσιακό με το χέρι και ψηφιακό, σε μεταγενέστερες ταινίες.
Box office
Στην περιορισμένης κυκλοφορίας προβολή μιας μέρας, η ταινία είχε έσοδα $263,890 σε δύο αίθουσες και $786,190 το πρώτο Σαββατοκύριακο. Την ημέρα της ευρείας κυκλοφορίας της, η ταινία είχε έσοδα $7 εκατομμύρια σε 3,434 αίθουσες. Συνέχισε με έσοδα $24.2 εκατομμύρια το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής σημειώνοντας κατά μέσο όρο έσοδα $7,050 ανά αίθουσα, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στη λίστα εσόδων εκείνο το Σαββατοκύριακο. Απετέλεσε την ταινία κινουμένων σχεδίων με τα υψηλότερα έσοδα στις πρώτες μέρες προβολής της ανάμεσα σε όσες κυκλοφόρησαν τον μήνα Δεκέμβριο, ένα ρεκόρ που προηγουμένως κατείχε η ταινία Beavis and Butt-Head Do America. Η ταινία έκλεισε με συνολικά έσοδα $104.4 εκατομμύρια (σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά) και $267 εκατομμύρια (παγκοσμίως), σημειώνοντας επιτυχία στο box office και γινόμενη η πέμπτη ταινία κινουμένων σχεδίων με τα υψηλότερα έσοδα για το 2009. Αν και η ταινία ξεπέρασε σε έσοδα τις πιο πρόσφατες ταινίες κινουμένων σχεδίων που είχαν γίνει με τον παραδοσιακό τρόπο σχεδιασμού στο χέρι όπως οι Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια, Η Χαμένη Ατλαντίδα, Ο Πλανήτης των Θησαυρών, Ο Αδελφός μου ο Αρκούδος και Μια Τρελή, Τρελή Φάρμα, είχε λιγότερη επιτυχία από αυτές που είχαν κυκλοφορήσει κατά την Αναγέννηση της Disney. Ο σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων της Disney Τομ Σίτο συνέκρινε την πορεία της ταινίας στο box office με αυτήν της ταινίας Ο μεγάλος Ποντικο-ντετέκτιβ (1986), η οποία είχε ακολουθήσει την αποτυχία της προηγούμενης χρονιάς, Το μαύρο καζάνι.
Κοιτάζοντας πίσω τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Κάτμουλ αναγνώρισε ότι η Disney είχε κάνει ένα «σοβαρό λάθος» στη διαδικασία προώθησης και κυκλοφορίας της ταινίας. Το τμήμα προώθησης των Walt Disney Studios είχε προειδοποιήσει ότι η λέξη «πριγκίπισσα» στον τίτλο «θα οδηγούσε τους θεατές να πιστέψουν ότι η ταινία ήταν μόνο για κορίτσια», αλλά η διοίκηση επέμενε να κρατήσει τη λέξη στον τίτλο επειδή πίστευαν ότι η εξαιρετική ποιότητα της ταινίας και ο όμορφος χειρόγραφος σχεδιασμός θα προσελκούσε όλο το κοινό, αγόρια και κορίτσια όλων των ηλικιών. Το τμήμα προώθησης φαίνεται να επιβεβαιώθηκε στην πρόβλεψή του ότι αρκετοί θα απέφευγαν την ταινία νομίζοντας ότι απευθύνεται «μόνο σε μικρά κορίτσια». Αυτό το λάθος έγινε ακόμη πιο σύνθετο από το γεγονός ότι η ταινία κυκλοφόρησε πέντε μέρες πριν την ταινία Avatar.
Εφτά χρόνια αργότερα, ο Λάσιτερ είπε στο περιοδικό Variety: «Ήμουν αποφασισμένος να φέρω πίσω τον παραδοσιακό τρόπο δημιουργίας κινουμένων σχεδίων επειδή ένιωσα ότι ήταν μια μεγάλη κληρονομιά της Disney και επειδή αγαπώ αυτή τη μορφή τέχνης ... έμεινα έκπληκτος που η Πριγκίπισσα δεν πήγε καλύτερα. Το ψάξαμε πολύ σε βάθος και κάναμε μεγάλη έρευνα. Παρακολουθήθηκε ως ξεπερασμένη ταινία από το κοινό».
Κριτικές
Η Λίζα Σβαρτζμπάουμ από το περιοδικό Entertainment Weekly έδωσε στην ταινία «Α» και χειροκρότησε τη δημιουργική ομάδα της ταινίας για «την υποστήριξη στον παραδοσιακό σχεδιασμό που ακολουθεί την κλασική Disney». Ο Κερκ Χάνικατ από το περιοδικό The Hollywood Reporter εξύμνησε τα στούντιο της Disney για «την ανακάλυψη εκ νέου του παραδοσιακού σχεδιασμού στο χέρι» και για «ένα πράγμα που λέγεται ιστορία». Ο Ντέιβιντ Τζερμέιν από το Associated Press έγραψε: «Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος δεν έρχεται δεύτερη μετά την Πεντάμορφη και το Τέρας ή τον Βασιλιά των Λιονταριών. Είναι απλά ευχάριστη, μια γοητευτική παλιομοδίτικη ταινία η οποία δεν κυνηγά να είναι η επόμενη ταινία επιτομή στα κινούμενα σχέδια στη σύγχρονη κουλτούρα». Ο Τζάστιν Τσανγκ από το περιοδικό Variety ήταν λιγότερο δεκτικός, δηλώνοντας ότι «αυτή η πολυαναμενόμενη επιστροφή σε ένα σεβάσμιο ύφος δε έφτασε ποτέ την προηγούμενη δόξα της Disney». Ο Τζόι Νεμάγιερ από την εφημερίδα New York Daily News έδωσε στην ταινία 3/5 αστέρια λέγοντας «Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος σπάει το φράγμα του χρώματος του δέρματος στις Πριγκίπισσες της Disney, αλλά είναι μια επιστροφή στον παραδοσιακό τρόπο σχεδιασμού και η ιστορία της είναι ξαναειπωμένη». Ο Σκοτ Φούντας της εφημερίδας Village Voice βρήκε ότι «η ταινία ως σύνολο δεν προσέγγισε ποτέ το πνεύμα, την εξυπνάδα και το μπρίο της διήγησης μιας ιστορίας όπως είχαν οι ταινίες της Disney κατά την πρώτη περίοδο του 1990 (Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών) ή είχαν σχεδόν όλες της Pixar». Η Μπέτσι Σιάρκι της εφημερίδας Los Angeles Times έδωσε θετική κριτική ισχυριζόμενη ότι «οι διάλογοι είναι φρέσκοι και έξυπνοι, τα θέματα αγέραστα, ο ρυθμός γρήγορος και η επιστροφή στο παραδοσιακό σχεδιασμό όμορφα εκτελεσμένη». Ο κριτικός ταινιών Ρότζερ Ίμπερτ από την Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία 3/4 αστέρια και θαύμασε το βήμα που έκανε πίσω η Disney προς τον παραδοσιακό σχεδιασμό, το σενάριο, «'Οχι 3-D! Όχι γυαλιά! Όχι έξτρα χρέωση στο εισιτήριο! Όχι ξέφρενη, ανούσια δράση! Και...ευχάριστο αλλά μη αναμενόμενο! Μια ιστορία! Χαρακτήρες! Πλοκή! Ακριβώς έτσι είναι οι κλασικές ταινίες κινουμένων σχεδίων!», αλλά δήλωσε ότι η ταινία «ξυπνά αναμνήσεις από τη Χρυσή Εποχή της Disney αλλά δεν την φτάνει, όπως είπα, αλλά είναι πνευματώδης και θα επιτρέψει στα παιδιά να την απολαύσουν χωρίς να τα παρενοχλείς οπτικά».
Η Τζοάννα Ρομπλέντο από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Common Sense Media έδωσε στην ταινία 3/5 αστέρια γράφοντας «Πρώτη Αφρο-Αμερικανίδα Πριγκίπισσα είναι ένα καλό πρότυπο». Ο Σέντ Μπράιαν της τοπικής NBC-TV του Σιάτλ εξύμνησε την ταινία και την ονόμασε «Την καλύτερη ταινία της Disney από τον Βασιλιά των Λιονταριών».
Μετά την κυκλοφορία της, η ταινία δημιούργησε αντιδράσεις ανάμεσα σε κάποιους Χριστιανούς εξαιτίας της χρησιμοποίησης των βουντού της Λουιζιάνα ως βασικό εργαλείο στην πλοκή. Στην κριτική της ταινίας από το περιοδικό Christianity Today αναφέρονται τα σεξουαλικά υπονοούμενα και η χρήση βουντού, υποστηρίζοντας ότι οι σκηνές με τον Δρ. Φασιλιέ και τους «φίλους του από την άλλη πλευρά» περιέχουν πολλά τρομακτικά στοιχεία και ότι τα μικρά παιδιά μπορεί να φοβηθούν. Η χρησιμοποίηση βουντού στην ταινία ως είδος μαγείας αντί ως θρησκεία επέφερε επίσης κριτική από μη-Χριστιανικές ομάδες.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και είχε επίσης δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού αλλά έχασε από την ταινία Ψηλά στον Ουρανό και το τραγούδι Crazy Heart αντίστοιχα. Ήταν επίσης υποψήφια για 8 Βραβεία Annie, από τα οποία κέρδισε τα τρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρον Κλέμεντς Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Μάσκερ Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2009
Μπόυντ Αλεξάντερ
Ο Μπόυντ ήταν γιος του αντισυνταγματάρχη Μπόυντ Φράνσις Αλεξάντερ. Γεννήθηκε στο μέγαρο του Σουίφτς Παρκ, στην κωμόπολη Κράνμπρουκ του Κεντ, και φοίτησε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ. Εντάχθηκε ως έφεδρος αξιωματικός σε σύνταγμα τυφεκιοφόρων και τον Οκτώβριο του 1900 ανέλαβε θέση σε τακτική μονάδα, με την προαγωγή του σε υπολοχαγό να ακολουθεί στις 22 Ιανουαρίου 1902.
Ο Αλεξάντερ επισκέφθηκε το 1902 την αποικία της Ακτής του Χρυσού (σημερινή Γκάνα), της οποίας πραγματοποίησε μια ορνιθολογική επισκόπηση. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους πήγε και στις Νήσους Μπονίν του Ειρηνικού Ωκεανού για να ερευνήσει την ορνιθοπανίδα.
Ο Αλεξάντερ ήταν μέλος μιας αποστολής που διέσχισε την Αφρική από τον Νίγηρα ποταμό μέχρι τον Νείλο, εξερευνώντας την περιοχή της Λίμνης Τσαντ. Τον συνόδευαν ο μικρότερος αδελφός του Κλωντ, ο λοχαγός Τζ. Μπ. Γκόσλινγκ και ο Πορτογάλος συλλέκτης Τζουσέ Λόπες. Τον Φεβρουάριο του 1904 ξεκίνησαν από τις εκβολές του Νίγηρα, ανεβαίνοντάς τον μέχρι τη Λοκότζα. Ο Κλωντ ασθένησε απο τυφοειδή πυρετό και πέθανε τον Οκτώβριο, έχοντας εκπονήσει μια επισκόπηση της οροσειράς Μέρτσισον. Οι Μπόυντ και Γκόσλινγκ προχώρησαν στην περιοχή της Λίμνης Τσαντ. Ο Γκόσλινγκ πέθανε από αιμόλυση εξαιτίας ελονοσίας τον Ιούνιο του 1906 στη μικρή πόλη Νιανγκάρα στο σημερινό Κονγκό. Κατόπιν ο Μπόυντ ακολούθησε, ανεβαίνοντας, τον ποταμό Κιμπάλι, φθάνοντας στον Νείλο στα τέλη του έτους, και επέστρεψε στην Αγγλία τον Φεβρουάριο του 1907. Η εξιστόρηση της εκστρατείας από τον Αλεξάντερ, με τίτλο Από τον Νίγηρα στον Νείλο δημοσιεύθηκε αργότερα το ίδιο έτος. Το 1908 ο εξερευνητής τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας «για το τριετές ταξίδι του της διασχίσεως της Αφρικής από τον Νίγηρα έως τον Νείλο».
Ο Αλεξάντερ περιέγραψε το είδος πτηνού Indicator willcocksi με βάση ένα δείγμα που απέκτησε σε μια πρώτη εκστρατεία του το 1901 κατά μήκος του ποταμού Βόλτα. Ο ενθουσιασμός του για τη Λίμνη Τσαντ ήταν τόσος, ώστε ο ίδιος και ο δίδυμος αδελφός του, ο Ρόμπερτ, είπαν και φτιάχτηκε ένα ακριβές αντίγραφό της στο οικογενειακό σπίτι στο Κράνμπρουκ.
Ο Αλεξάντερ επέστρεψε στην Αφρική μαζί με τον Λόπες το 1909. Επισκέφθηκαν τον τάφο του Κλωντ στο Μαϊφόνι του Μπόρνου και μετά συνέχισαν το ταξίδι τους στο σουλτανάτο του Ουαντάι. Εκεί ο Μπόυντ Αλεξάντερ σκοτώθηκε σε μια αντιδικία με τους ντόπιους κοντά στο Νυέρι. Πολλοί πιστεύουν ότι δολοφονήθηκε από ανθρώπους του σουλτάνου Αλή Ντινάρ. Η σορός του ανακτήθηκε από Γάλλους στρατιώτες και τάφηκε δίπλα σε εκείνη του μικρότερου αδελφού του στο Μαϊφόνι.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί εξερευνητές Κατηγορία:Ορνιθολόγοι Κατηγορία:Εξερευνητές της Αφρικής
Άλαν Ρ. Μπάτερσμπυ
Ο σερ Άλαν Ράστον Μπάτερσμπυ (Alan Rushton Battersby, 4 Μαρτίου 1925 - 10 Φεβρουαρίου 2018) ήταν διακεκριμένος Βρετανός οργανικός χημικός γνωστός για τις έρευνές του στο γενετικό αποτύπωμα, τη δομή και τη σύνθεση της κυανοκοβαλαμίνης. Αυτές υλοποιήθηκαν σε σχέση με ερευνητικές εργασίες του πάνω στα φυτικά αλκαλοειδή. Τιμήθηκε με σημαντικά βραβεία,
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπάτερσμπυ γεννήθηκε στο Leigh (σήμερα πόλη του μητροπολιτικού συγκροτήματος του Μάντσεστερ). Διετέλεσε καθηγητής της Οργανικής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1988 ως το 1992 και είναι επίτιμος εταίρος του Κολεγίου της Αγίας Αικατερίνης του ίδιου πανεπιστημίου.
Ο Μπάτερσμπυ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη βιοσύνθεση των «χρωμάτων της ζωής», των χρωστικών αίμη, χλωροφύλλη και βιταμίνη B12, οι οποίες είναι δομημένες επάνω σε παρόμοια τετραπυρολικά δομικά υπόβαθρα. Κατέδειξε και διευκρίνησε τον ουσιαστικό ρόλο δύο ενζύμων, της δεαμινάσης και της κοσυνθετάσης, στην κατασκευή του τετραπυρολικού δακτυλίου με τα ειδικά δομικά χαρακτηριστικά του.
Το 1988 ο Μπάτερσμπυ εκλέχθηκε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το σημαντικό Βραβείο Βολφ Χημείας μαζί με τον Ντουίλιο Αριγκόνι του ETH Ζυρίχης για «για τις θεμελιώδεις συνεισφορές τους στη διευκρίνιση του μηχανισμού ενζυμικών αντιδράσεων και της βιοσυνθέσεως φυσικών προϊόντων, ειδικότερα των χρωστικών των ζωντανών οργανισμών».
Το 2000 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Κόπλεϋ, ενώ έχει τιμηθεί και με άλλα σημαντικά βραβεία, όπως το Βασιλικό Μετάλλιο το 1984. Χρίσθηκε «ιππότης» (σερ) την πρωτοχρονιά του 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί χημικοί Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Ένωσις Νέων Αγίου Δομετίου (ποδόσφαιρο)
Η Ένωσις Νέων Αγίου Δομετίου ή η ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου (διαβάζεται «ενάδ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον Άγιο Δομέτιο της Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1937. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συλλόγου Ένωσις Νέων Αγίου Δομετίου, ο οποίος διαθέτει καλαθοσφαιρικό τμήμα ανδρών και καλαθοσφαιρικό τμήμα γυναικών. Η ΕΝΑΔ έχει συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Αρχές της δεκαετίας του '90 είχε αναστείλει τη λειτουργία της. Επαναλειτούργησε το 2013. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο.
Ίδρυση
Η ΕΝΑΔ ιδρύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1937. Τα μέλη των τριών σωματείων (Νέας Γενεάς, Ομονοίας, Απόλλωνος) του Αγίου Δομετίου συνήλθαν εκείνη τη μέρα σε σύσκεψη για την πρόοδο των σωματείων και για την από κοινού συνεργασία για πληρέστερη μορφωτική και ηθική ανάπτυξη των μελών και γενικά ολόκληρης της κοινότητας του Αγίου Δομετίου, αποφασίζοντας να ενωθούν σε ένα σωματείο με την επωνυμία «ΕΝΩΣΙΣ ΝΕΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΟΜΕΤΙΟΥ».
Περίοδος 1965-1979
Η ποδοσφαιρική ομάδα της ΕΝΑΔ αρχικά υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΑΠΟΕΣΠ και στη συνέχεια εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1965 ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία έως την περίοδο 1976-77 που τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.
1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΕΝΑΔ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η ΕΝΑΔ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου. 3 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Η ΕΝΑΔ συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.
Περίοδος 1980-1993
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΕΝΑΔ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΕΝΑΔ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΕΝΑΔ συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.
Επαναδραστηριοποίηση
Το 2013 το ποδοσφαιρικό τμήμα επαναλειτούργησε και πλέον η ομάδα αγωνίζεται στις διοργανώσεις της ΑΠΟΕΣΠ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937
Κρυοχημεία
Η κρυοχημεία είναι κλάδος της χημείας -και συγκεκριμένα της φυσικοχημείας- ο οποίος πραγματεύεται την μελέτη των χημικών αλληλεπιδράσεων σε θερμοκρασίες κάτω από -150 °C.
Η ορολογία προέρχεται από την αντίστοιχη ελληνική λέξη, «κρύο». Επικαλύπτεται με πολλές άλλες επιστήμες, συμπεριλαμβανομένης τηςκρυοβιολογίας, της φυσικής της συμπυκνωμένης ύλης, ακόμη και της αστροχημείας. μικρογραφία| Όταν το υγρό [[ήλιο ψύχεται κάτω από το σημείο λάμδα ( 2.17 K σε 1 atm), παρουσιάζει ιδιότητες υπερρευστότητας]]
Η κρυοχημεία είναι ένα πεδίο ενδιαφέροντος από τότε που έγινε ευρέως διαθέσιμο το υγρό άζωτο, το οποίο παγώνει στους -210°C. Οι χημικές αλληλεπιδράσεις κρυογονικής θερμοκρασίας είναι σημαντικός μηχανισμός για τη μελέτη των λεπτομερών μονοπατιών (paths) των χημικών αντιδράσεων μειώνοντας τη σύγχυση που προκαλείται από τις θερμικές διακυμάνσεις. Η κρυοχημεία αποτελεί τη βάση για την κρυοβιολογία η οποία χρησιμοποιεί επιβραδυνόμενες ή εν στάσει βιολογικές διεργασίες για ιατρικούς και ερευνητικούς σκοπούς.
Καθώς ένα υλικό ψύχεται, η σχετική κίνηση των συστατικών μορίων και ατόμων του μειώνεται δραματικά - η θερμοκρασία του μειώνεται. Η ψύξη μπορεί να συνεχιστεί μέχρι να σταματήσει κάθε κίνηση και να εξαφανιστεί η κινητική ενέργεια ή η ενέργεια κίνησης. Αυτή η συνθήκη είναι γνωστή ως απόλυτο μηδέν και αποτελεί τη βάση για την κλίμακα θερμοκρασίας Kelvin, η οποία μετρά τη θερμοκρασία πάνω από το απόλυτο μηδέν. Μηδέν βαθμοί Κελσίου (°C) συμπίπτουν με 273 βαθμούς Kelvin.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσική συμπυκνωμένης ύλης Κατηγορία:Κρυοβιολογία Κατηγορία:Θερμοχημεία Κατηγορία:Φυσικοχημεία
Αμπέλια Παρακαμπυλίων Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αμπέλια
Τα Αμπέλια Παρακαμπυλίων είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, το οποίο βρίσκεται βορειοανατολικά της τεχνητής λίμνης Καστρακίου σε απόσταση 33,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο. Αναφέρεται ως οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα κοινότητα Αγίου Βλασίου. Το 1946 με το ΦΕΚ 290Α - 26/09/1946 αποσπάται από την κοινότητα Αγίου Βλασίου και ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τις Αυλακιές, τα Δροσινιάτικα, την Κράψη, το Βαϊνάρι, τον Πλάτανο και τον Σταυρό αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμπελίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει 241 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 119. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 35,548 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Σημείωση
Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν ο συνώνυμος οικισμός: Αμπέλια Κοκκινόβρυσης
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Γουίλιαμ Ντεβίτ Αλεξάντερ
Ο Γουίλιαμ Ντεβίτ Αλεξάντερ (William DeWitt Alexander, 2 Απριλίου 1833 – 21 Φεβρουαρίου 1913) ήταν κλασικός φιλόλογος-γλωσσολόγος και ιστορικός στο Βασίλειο της Χαβάης και τη Δημοκρατία της Χαβάης. Ασχολήθηκε με την πολιτική και τη χαρτογραφία.
Βίος
Ο Αλεξάντερ γεννήθηκε στη Χονολουλού. Πατέρας του ήταν ο Γουίλιαμ Πάτερσον Αλεξάντερ (William Patterson Alexander, 1805-1884) και μητέρα του η Μάιρυ Ανν Μακίνυ (Mary Ann McKinney), αμφότεροι Αμερικανοί Πρεσβυτεριανοί ιεραπόστολοι. Τελείωσε το Σχολείο Πουνάχου στη Χονολουλού το 1849 και μετά ταξίδεψε στις ΗΠΑ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, από όπου πήρε πτυχίο το 1855 με τη δεύτερη υψηλότερη βαθμολογία στο έτος του και Master of Arts το 1858. Εκεί υπήρξε μέλος της μυστικής φοιτητικής αδελφότητας «Skull and Bones». Αμέσως μετά ωστόσο επέστρεψε στη Χαβάη και έγινε καθηγητής των αρχαίων ελληνικών και της ιστορίας στο Σχολείο Πουνάχου. Το 1861 πήρε ως σύζυγό του την Αμπιγκέιλ Σαρλότ Μπόλντγουιν (Abigail Charlotte Baldwin, 1833-1913), κόρη του ιεραποστόλου Ντουάιτ Μπόλντγουιν. Από το 1864 έως το 1870 διετέλεσε ο 4ος πρόεδρος του σχολείου Πουνάχου, που πλέον ήταν το «Κολέγιο του Οάχου». Αργότερα (1871) διορίσθηκε Γενικός Επιθεωρητής Γεωδαισίας-Τοπογραφίας της Χαβάης και έμεινε στη θέση αυτή ωσότου συμπλήρωσε το όριο ηλικίας. Το 1903 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας από το Γέιλ. Ο Γουίλιαμ Ντεβίτ Αλεξάντερ απεβίωσε στη Χονολουλού σε ηλικία 79 ετών.
Το έργο του
Ο Αλεξάντερ συνέγραψε βιβλία σχετικώς με την ιστορία και τη γλώσσα της Χαβάης.
Μετά την προσάρτηση της Χαβάης στις ΗΠΑ το 1898 ο Αλεξάντερ βοήθησε την Εθνική Γεωδαιτική Υπηρεσία των ΗΠΑ]] να χαρτογραφήσει τα νησιά. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής Εταιρείας της Χαβάης και συνέγραψε πολλά άρθρα για το επιστημονικό περιοδικό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαβανέζοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ
Σοφία του Μεκλεμβούργου
H Σοφία, γερμ. Sophia von Mecklenburg (18 Δεκεμβρίου 1481 - 12 Ιουλίου 1503) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Σοφίας, κόρης του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1500 τον Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Περίπλους της Γης από τον Μαγγελάνο
Ο πρώτος περίπλους της Γης (ή Αποστολή του Μαγγελάνου) ήταν μια ισπανική αποστολή με αρχηγό αρχικά τον Πορτογάλο εξερευνητή Φερδινάνδο Μαγγελάνο, η οποία αναχώρησε από την Ισπανία το 1519 και κορυφώθηκε με τον πρώτο περίπλου του κόσμου το 1522 από τον Ισπανό Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο.
Η αποστολή πέτυχε τον πρωταρχικό της στόχο - να βρει μια δυτική διαδρομή προς τις Μολούκες. Ο στόλος έφυγε από την Ισπανία στις 20 Σεπτεμβρίου 1519, διέσχισε τον Ατλαντικό και έπειτα την ανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής, ανακαλύπτοντας εν τέλει τον Πορθμό του Μαγγελάνου, απ'όπου πέρασαν στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο στόλος ολοκλήρωσε την πρώτη διέλευση του Ειρηνικού, σταματώντας στις Φιλιππίνες, και τελικά έφτασε στις Μολούκες μετά από δύο έτη. Ένα πολύ κουρασμένο πλήρωμα με αρχηγό τον Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο γύρισε τελικά στην Ισπανία στις 6 Σεπτεμβρίου 1522, έχοντας πλεύσει δυτικά, γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, μέσα από νερά που έλεγχαν οι Πορτογάλοι.
Ο στόλος αρχικά αποτελούνταν από περίπου 270 άνδρες και πέντε πλοία. Η αποστολή αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, όπως απόπειρες δολιοφθοράς των Πορτογάλων, ανταρσίες, πείνα, σκορβούτο, καταιγίδες και εχθρικές συναντήσεις με αυτόχθονες πληθυσμούς. Μόνο 30 άνδρες και ένα πλοίο (το Βικτώρια) ολοκλήρωσαν το ταξίδι της επιστροφής στην Ισπανία. Ο ίδιος ο Μαγγελάνος απεβίωσε σε μάχη στις Φιλιππίνες και τον διαδέχθηκε ως στρατηγός μια σειρά αξιωματικών, με τον Ελκάνο να αναλαμβάνει εν τέλει το ταξίδι της επιστροφής της Βικτώριας.
Ιστορικό
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/Bernard_van_Orley_%281487-1541%29_Karel_V_-_Koninklijk_klooster_van_Brou_%28cropped%29.jpg/220px-Bernard_van_Orley_%281487-1541%29_Karel_V_-_Koninklijk_klooster_van_Brou_%28cropped%29.jpg|μικρογραφία| Ο [[Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|βασιλιάς Κάρολος της Ισπανίας ήταν 18 ετών όταν συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την αποστολή του Μαγγελάνου στα Νησιά των Μπαχαρικών το 1518. Απεικονίζεται εδώ σε έναν πίνακα του Μπέρναρντ φαν Ορλέι, περίτ το 1517.]] Τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου στη Δύση (1492–1503) είχαν ως στόχο να φτάσουν στις Ινδίες και να δημιουργήσουν εμπορικές σχέσεις μεταξύ της Ισπανίας και των βασιλείων της Ασίας. Οι Ισπανοί ευθύς αμέσως κατάλαβαν ότι τα εδάφη της Αμερικής δεν ήταν κομμάτι της Ασίας, αλλά μια ξεχωριστή ήπειρος. Η Αλεξανδρινή γραμμή του 1494 έδινε στην Πορτογαλία τις ανατολικές διαδρομές που γύριζαν την Αφρική. Ο Βάσκο ντα Γκάμα και οι Πορτογάλοι έφτασαν στην Ινδία το 1498.
Λόγω της οικονομικής σημασίας του εμπορίου μπαχαρικών, η Καστίλλη έπρεπε επειγόντως να βρει μια νέα εμπορική διαδρομή προς την Ασία. Μετά τη διάσκεψη της Χούντα ντε Τόρο το 1505, η Μοναρχία της Ισπανίας ανέθεσε αποστολές για την ανκάλυψη μιας διαδρομής προς τα δυτικά. Ο Ισπανός εξερευνητής Βάσκο Νούνιες ντε Μπαλμπόα έφτασε στον Ειρηνικό Ωκεανό το 1513 αφού διέσχισε την Διώρυγα του Παναμά και ο Χουάν Ντίας ντι Σολίς πέθανε στο Ρίο ντε λα Πλάτα το 1516 ενώ εξερευνούσε τη Νότια Αμερική.
Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος ήταν Πορτογάλος ναύτης με προηγούμενη στρατιωτική εμπειρία στην Ινδία, τη Μαλάκκα και το Μαρόκο. Ένας φίλος και πιθανός ξάδερφός του, με τον οποίο ταξίδεψε ο Μαγγελάνος, ο Φρανσίσκο Σερράο, είχε πάρει μέρος στην πρώτη αποστολη στις Μολούκες, αναχωρώντας από τη Μαλάκκα το 1511. Ο Σερράο προσέγγισε τις Μολούκες, με προορισμό το νησί Τερνάτε, για να πάρει μία κοπέλα. Ο Σερράο έστειλε γράμματα στον Μαγγελάνο από τον Τερνάτε, εκθειάζοντας την ομορφιά και τον πλούτο των νησιών των μπαχαρικών. Τα γράμματα τούτα πιθανότατα παρακίνησαν τον Μαγγελάνο να σχεδιάσει μια αποστολή στα νησιά και αργότερα θα παρουσιαζόταν στους Ισπανούς αξιωματούχους όταν ο ίδιος ζήτησε τη συνδρομή τους. αριστερά|χωρίς-πλαίσιο|304x304εσ Οι ιστορικοί εικάζουν ότι ο Μαγγελάνος ζήτησε επανειλημμένα από τον βασιλιά Εμμανουήλ Α' της Πορτογαλίας να δώσει χρήματα για μια αποστολή στις Μολούκες, αν και οι και δεν είναι γνωστό αν όντως αυτό συνέβη. Είναι γνωστό ότι ο Εμμανουήλ απέρριψε πολλές φορές τα αιτήματα του Μαγγελάνου περί αυξήσεως της αμοιβής του και ότι στα τέλη του 1515 ή στις αρχές του 1516, ο Εμμανουήλ δέχθηκε το αίτημα του Μαγγελάνου να του επιτραπεί να υπηρετήσει άλλον αφέντη. Εκείνη την εποχή, ο Μαγγελάνος συνάντησε τον κοσμογράφο Ρούι Φαλέιρο, έναν άλλον Πορτογάλο υποτελή που νοσηλευόταν πλάι στον Εμμανουήλ. Οι δύο άνδρες ενήργησαν ως συνεργάτες στον σχεδιασμό ενός ταξιδιού στις Μολούκες που θα πρότειναν στον βασιλιά της Ισπανίας. Ο Μαγγελάνος μετακόμισε στη Σεβίλλη της Ισπανίας το 1517, με τον Φαλέιρο να ακολουθεί δύο μήνες αργότερα.
Κατά την άφιξή του στη Σεβίλλη, ο Μαγγελάνος επικοινώνησε με τον Χουάν Ντι Αράντα Σαλασάρ, παράγοντα του Οίκου του Εμπορίου. Μετά την άφιξη της συντρόφου του Φαλέιρο, και με την υποστήριξη του Αράντα, παρουσίασαν το έργο τους στον βασιλιά Κάρολο Α΄ της Καστίλλης και της Αραγονίας. Το εγχείρημα του Μαγγελάνου, εάν πετύχαινε, θα πραγματοποιούσε το σχέδιο του Κολόμβου για ένα εμπόριο μπαχαρικών πλέοντας δυτικά χωρίς να επιδεινώσει τις σχέσεις με τους Πορτογάλους. Η ιδέα ήταν εναρμονισμένη με την εποχή και είχε ήδη συζητηθεί μετά την ανακάλυψη του Ειρηνικού από τον Μπαλμπόα. Στις 22 Μαρτίου 1518 ο βασιλιάς όρισε τον Μαγγελάνο και τον Φαλέιρο καπετάνιους, ώστε να μπορέσουν να ταξιδέψουν αναζητώντας τα νησιά των μπαχαρικών τον Ιούλιο. Τους αναβάθμισε σε Διοικητές του Τάγματος του Σαντιάγο. Κατέληξαν σε συμφωνία με τον βασιλιά Κάρολο που τους παραχώρησε, μεταξύ άλλων:
Η αποστολή χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη Μοναρχία της Ισπανίας, η οποία παρείχε πλοία που μετέφεραν προμήθειες για δύο έτη ταξιδιού. Αν και ο βασιλιάς Κάρολος Ε΄ έπρεπε να πληρώσει για τον στόλο, είχε πολλά χρέη, οπότε στράφηκε στον Οίκο των Φούγκερ. Μέσω του αρχιεπισκόπου Χουάν Ροντρίγκεζ ντε Φονσέκα, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής του Οίκου του Εμπορίου, το Στέμμα έλαβε τη συμμετοχή του εμπόρου Κρίστοφερ ντι Άρο, ο οποίος παρείχε το ένα τέταρτο των κεφαλαίων και των αγαθών για ανταλλαγή.
Οι χαρτογράφοι Ζόρζε Ρεϊνέλ και Ντιόγκο Ριμπέιρο, ένας Πορτογάλος που είχε αρχίσει να εργάζεται για τον βασιλιά Κάρολο το 1518 ως χαρτογράφος στον Οίκο του Εμπορίου, συμμετείχαν στον σχεδιασμό των χαρτών που θα χρησιμοποιούνταν στο ταξίδι. Αρκετά προβλήματα προέκυψαν κατά την προετοιμασία του τελευταίου, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης πόρων, του βασιλιά της Πορτογαλίας που προσπάθησε να τους εμποδίσει, του Μαγγελάνου και άλλων Πορτογάλων που τους υποψιάζονταν οι Ισπανοί και της ζόρικης συμπεριφοράς του Φαλέιρο.
Κατασκευή και προβλέψεις
Ο στόλος, αποτελούμενος από πέντε πλοία με προμήθειες για δύο χρόνια ταξίδι, ονομαζόταν Αρμάδα των Μολούκων, από το ινδονησιακό όνομα για τα Νησιά των Μπαχαρικών. Τα πλοία ήταν κατά κύριο λόγο μαύρα, λόγω της πίσσας που κάλυπτε το μεγαλύτερο κομμάτι της επιφάνειάς τους. Ο επίσημος απολογισμός της αποστολής τοποθετούσε το κόστος σε 8.751.125 μαραβέδια, συμπεριλαμβανομένων των πλοίων, των προμηθειών και των μισθών.
Το φαγητό ήταν ένα πολύ βασικό κομμάτι των προμηθειών. Στοίχισε περίπου 1.252.909 μαραβέδια, όσο σχεδόν το κόστος των πλοίων. Τα τέσσερα πέμπτα του φαγητού στο πλοίο αποτελούνταν μόνο από δύο είδη - κρασί και μπισκότα.
Ο στόλος μετέφερε επίσης αλεύρι και αλλαντικά. Μερικά από τα κρέατα των πλοίων είχαν τη μορφή ζώων, καθώς το πλοίο μετέφερε επτά αγελάδες και τρεις χοίρους. Τυρί, αμύγδαλα, μουστάρδα και σύκα βρίσκονταν, επίσης, στα πλοία. Το κυδωνόπαστο, φτιαγμένο από κυδώνι, ήταν μια λιχουδιά που απολάμβαναν οι καπετάνιοι που μπορεί εν αγνοία τους να βοήθησαν στην πρόληψη του σκορβούτου.
Πλοία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/68/ReplicaNaoVictoriaMagallanes.jpg/220px-ReplicaNaoVictoriaMagallanes.jpg|μικρογραφία| Μια σύγχρονη αναπαράσταση της Βικτώρια στο Ναυτικό Μουσείο Βικτώρια, [[Πούντα Αρένας, Χιλή]] Ο στόλος αρχικά αποτελούνταν από πέντε πλοία, με το Τρινιντάντ να είναι η ναυαρχίδα. Σχεδόν όλα ήταν καράκ. Το Βικτώρια ήταν το μοναδικό πλοίο που ολοκλήρωσε τον περίπλου. Λεπτομέρειες για τη διαμόρφωση των πλοίων δεν είναι γνωστές, καθώς δεν υπάρχουν σύγχρονες απεικονίσεις για κανένα από τα πλοία. Η επίσημη λογιστική του Casa de Contratación ανέφερε το κόστος των πλοίων σε 1.369.808 μαραβέδια, ενώ άλλα 1.346.781 δαπανήθηκαν για τον εξοπλισμό και τη μεταφορά τους.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα αποτελούνταν από περίπου 270 άνδρες, κυρίως από την Ισπανία. Οι αρχές την τελευταίας διατηρούσαν της επιφυλάξεις τους απέναντι στον Μαγγελάνο, έτσι ώστε σχεδόν τον εμπόδισαν να αποπλεύσει, αλλάζοντας το κυρίως πορτογαλικό πλήρωμά του σε κυρίως ισπανικό. Στο τέλος, ο στόλος περιελάμβανε περίπου 40 Πορτογάλους, μεταξύ των οποίων ο κουνιάδος του Μαγγελάνου, Ντουάρτε Μπαρμπόσα, ο Ζάο Σερράο, ο Εστεβάο Γκόμες και ο υπηρέτης του Μαγγελάνου, Ενρίκε της Μαλάκκας. Μέλη πληρώματος άλλων εθνών καταγράφηκαν επίσης, συμπεριλαμβανομένων 29 Ιταλών, 17 Γάλλων και μικρότερου αριθμού Φλαμανδών, Ελλήνων, Ιρλανδών, Άγγλων, Ασιατών και έγχρωμων ναυτικών. Μεταξύ των Ισπανών του πληρώματος καταμετρήθηκαν τουλάχιστον 29 Βάσκοι (συμπεριλαμβανομένου του Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο), μερικοί από τους οποίους δεν μιλούσαν καλά ισπανικά.
Ο Ρούι Φαλέιρο, ο οποίος θα ήταν ο συγκυβερνήτης, εμφάνισε ψυχικές διαταρραχές πριν την αποστολή. Για τον λόγο αυτόν, απομακρύνθηκε από την τελευταία με απόφαση του βασιλιά. Συγκυβερνήτες έγιναν, εν τέλει, ο Χουάν ντι Καρταχένα και ο Αντρές ντι σαν Μαρτίν.
Ο Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο, ένας Ισπανός καπετάνιος εμπορικού πλοίου που κατοικούσε στη Σεβίλλη, ζητούσε τη συγχώρεση του βασιλιά για προηγούμενα αδικήματα που είχε διαπράξει. Ο Αντόνιο Πιγκαφέττα, ένας Βενετός λόγιος και περιηγητής, ζήτησε να συμπεριληφθεί στο ταξίδι, αποδεχόμενος τον τίτλο του «υπεράριθμου» και έναν μισθό με μικρή αμοιβή. Έγινε αυστηρός βοηθός του Μαγγελάνου και κρατούσε ημερολόγιο. Ο μόνος άλλος ναυτικός που θα διατηρούσε έναν τρέχοντα λογαριασμό κατά τη διάρκεια του ταξιδιού θα ήταν ο Φρανσίσκο Άλμπο, ο οποίος διατηρούσε ένα επίσημο ναυτικό ημερολόγιο. Ο Χουάν ντι Καρταχένα, ύποπτος νόθος γιος του αρχιεπισκόπου Φονσέσκα, ορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής της αποστολής, υπεύθυνος για τις οικονομικές και εμπορικές της δραστηριότητες.
Διασχίζοντας τον Ατλαντικό
Την 10η Αυγούστου του 1519, τα πέντε πλοία που βρίσκονταν υπό τις διαταγές του Μαγγελάνου αναχώρησαν από τη Σεβίλλη και διέσχισαν τον ποταμό Γουαδαλκιβίρ στο Σανλούκαρ δε Μπαραμέδα, μια πόλη στις εκβολές του ποταμού. Τα πλοία στάθμευσαν στο Σανλούκαρ πάνω από πέντε εβδομάδες. Τελικά απέπλευσαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1519 και μετά αποχώρησαν από την Ισπανία.
Την 26η Σεπτεμβρίου, ο στόλος έφτασε στην Τενερίφη των Καναρίων Νήσων, όπου παρέλαβε προμήθειες (λαχανικά και πίσσα, υλικά των οποίων οι τιμές ήταν φθηνότερες εκεί σε σύγκριση με την Ισπανία). Κατά τη διάρκεια της στάσης, ο Μαγγελάνος παρέλαβε μια επιστολή από τον πεθερό του, Ντιόγκο Μπαρμπόσα, που τον προειδοποιούσε ότι κάποιοι από τους Καστιλιάνους μέλη του πληρώματος σχεδίαζαν ανταρσία, με τον Χουάν ντε Καρταχένα (καπετάνιο του Σαν Αντόνιο) να ηγείται της συνωμοσίας. Έμαθε επίσης ότι ο βασιλιάς της Πορτογαλίας είχε στείλει δύο στόλους από καραβέλες για να τον συλλάβουν.
Την 3η Οκτωβρίου, ο στόλος αναχώρησε από τα Κανάρια νησιά, με κατεύθυνση προς το νότο. Αρχικά ο στόλος του Μαγγελάνου κινούταν κατά μήκος της αφρικανικής ακτής. Υπήρξαν διαφωνίες σε σχέση με το ποια πορεία θα έπρεπε να ακολουθήσει το πλοίο, με τον Καρταχένα να προτείνει να κινηθεί ο στόλος με κατεύθυνση προς τα δυτικά, δηλαδή την Αμερική. Ο Μαγγελάνος πήρε την ανορθόδοξη απόφαση να ακολουθήσει την αφρικανική ακτή για να αποφύγει την σύλληψη από τις πορτογαλικές καραβέλες που είχαν σταλεί για την σύλληψη του.
Προς τα τέλη Οκτωβρίου, καθώς η Αρμάδα πλησίαζε τον Ισημερινό, το πλήρωμα ήρθε αντιμέτωπο με πολύ δυνατές καταιγίδες που μερικές φορές αναγκάζονταν να χτυπήσουν τα πανιά τους για να διατηρήσουν τα πλοία τους ακέραια. Ο Πιγκαφέττα, μέλος του πληρώματος, κατέγραψε την εμφάνιση της φωτιάς του Αγίου Έλμου σε κάποια φάση, η οποία θεωρήθηκε ως καλός οιωνός από το πλήρωμα:"Κατά τη διάρκεια αυτών των καταιγίδων το σώμα του Αγίου Ανσέλμη εμφανίστηκε σε εμάς πολλές φορές. Μεταξύ άλλων, μια νύχτα που ήταν πολύ σκοτεινή λόγω κακοκαιρίας, ο παραπάνω άγιος εθεάθη με τη μορφή φλόγας στην κορυφή του βασικού ιστού και έμεινε εκεί σχεδόν τρεις ώρες, γεγονός που μας έδωσε δύναμη, επειδή ήμασταν λυπημένοι, και περιμέναμε μόνο την στιγμή της καταστροφής. Και όταν αυτό το άγιο φως απομακρυνόταν, έβγαζε τόσο μεγάλη λάμψη στα μάτια του καθενός, τόσο που είχαμε τυφλωθεί και ζητούσαμε έλεος. Διότι χωρίς καμία αμφιβολία κανείς δεν είχε ελπίδες ότι θα γλιτώναμε από εκείνη την καταιγίδα."Έπειτα από δύο εβδομάδες όπου το πλήρωμα ήταν συνεχώς αντιμέτωπο με καταιγίδες, ο στόλος για μερικές ημέρες στάθμευσε σε μια περιοχή κοντά στον Ισημερινό με ήρεμα νερά. Έπειτα τα πλοία τραβήχτηκαν προς τα δυτικά από το Νότιο Ισημερινό Ρεύμα στην περιοχή των αληγών ανέμων.
Δίκη για σοδομισμό και αποτυχημένη ανταρσία
Κατά τη διάσχιση του ωκεανού, ο ναύκληρος της Βικτώριας, ο Αντόνιο Σαλαμόν συνελήφθη σε μια πράξη σοδομισμού με έναν λαθρεπιβάτη της καμπίνας, τον Αντόνιο Γκιβονές. Εκείνη την εποχή, η ομοφυλοφιλία τιμωρούνταν με θάνατο στην Ισπανία, αν και στην πράξη, η συνουσία μεταξύ αρρένων ήταν συνηθισμένη σε μεγάλα ναυτικά ταξίδια. Ο Μαγγελάνος διεξήγαγε μια δίκη στο Τρινιδάδ και βρήκε τον Σαλαμόν ένοχο, καταδικάζοντάς τον σε θάνατο με στραγγαλισμό. Ο Σαλαμόν εκτελέστηκε αργότερα στις 20 Δεκεμβρίου, μετά την απόβαση του στόλου στη Βραζιλία. Η μοίρα του Γκιβονές είναι ασαφής, με ορισμένες αναφορές να λένε ότι πετάχτηκε στη θάλασσα και άλλες να υποστηρίζουν ότι οι χλευασμοί από τους συναδέλφους του ναυτικούς τον οδήγησαν να αυτοκτονήσει πηδώντας στη θάλασσα.
Μετά τη δίκη, οι καπετάνιοι του Μαγγελάνου αμφισβήτησαν την αρχηγία του. Ο Καρταχένα κατηγόρησε τον Μαγγελάνο ότι διακινδύνευε τα πλοία του Βασιλιά με την επιλογή του δρομολογίου, πλεοντας νότια κατά μήκος της αφρικανικής ακτής. Όταν ο Καρταχένα δήλωσε ότι δεν θα ακολουθούσε πλέον την εντολή του Μαγγελάνου, ο τελευταίος έδωσε το σύνθημα σε αρκετούς ένοπλους πιστούς να μπουν στο δωμάτιο και πάρουν τον έλεγχο του Καρταχένα. Ο Μαγγελάνος αποκάλεσε τον Καρταχένα «επαναστάτη» και χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του ανταρσία. Ο Καρταχένα κάλεσε τους άλλους δύο Καστιλιάνους καπετάνιους (Κεσέντα και Μεντόζα) να μαχαιρώσουν τον Μαγγελάνο, αλλά αυτοί συγκρατήθηκαν.
Αμέσως μετά το επεισόδιο, ο Καρταχένα κλείστηκε σε αποθήκη. Ο Μαγγελάνος θα μπορούσε να είχε δικάσει τον Καρταχένα για ανταρσία και να τον καταδικάσει σε θάνατο, αλλά μετά από παρότρυνση του Κεσάντα και του Μεντόζα, συμφώνησε απλώς να καθαιρέση τον Καρταχένα από τη διοίκηση του Σαν Αντόνιο και να του επιτρέψει να κινείται ελεύθερα μέσα στα όρια της Βικτώριας. Ο Αντόνιο ντε Κόκα αντικατέστησε τον Καρταχένα ως αρχηγός του Σαν Αντόνιο.
Άφιξη στη Βραζιλία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Desembarque_de_Pedro_%C3%81lvares_Cabral_em_Porto_Seguro_em_1500_by_Oscar_Pereira_da_Silva_%281865%E2%80%931939%29.jpg/280px-Desembarque_de_Pedro_%C3%81lvares_Cabral_em_Porto_Seguro_em_1500_by_Oscar_Pereira_da_Silva_%281865%E2%80%931939%29.jpg|μικρογραφία| Ο [[Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ είχε διεκδικήσει τη Βραζιλία για την Πορτογαλία το 1500, 20 χρόνια πριν από το ταξίδι του Μαγγελάνου. Αυτός ο πίνακας του 1922 απεικονίζει την άφιξή του στο Πόρτο Σεγκούρο και την πρώτη συνάντηση με τους ιθαγενείς.]] Την 29η Νοεμβρίου, ο στόλος έφτασε κοντά στο ακρωτήριο του Αυγουστίνου. Η ακτογραμμή της Βραζιλίας (την οποία ο Πιγκαφέττα ονομάζει Βέρζιν στο ημερολόγιό του, σ.σ. βέρζιν λένε το κοκκινόξυλο στα ιταλικά ) ήταν γνωστή στους Ισπανούς και τους Πορτογάλους από το 1500 περίπου, και στις δεκαετίες που μεσολάβησαν, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (ιδιαίτερα η Πορτογαλία) έστελναν πλοία στη Βραζιλία για να προμηθεύσουν την Πορτογαλία και την Ευρώπη με κοκκινόξυλο. Η Αρμάδα είχε μαζί της για βοηθητικούς σκοπούς ένα χάρτη της ακτογραμμής της Βραζιλίας (το «Βιβλίο της Θάλασσας») και είχε επίσης ένα μέλος του πληρώματος, τον Ζοάου Λόπες Καρβάλιου, ο οποίος είχε επισκεφτεί προηγουμένως το Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο Καρβάλιου ανέλαβε να οδηγήσει την αρμάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ενώ αργότερα βοήθησε στην επικοινωνία με τους ντόπιους, καθώς είχε κάποια υποτυπώδη γνώση της γλώσσας Γκουαρανί.
Την 13η Δεκεμβρίου, ο στόλος έφτασε στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Αν και πορτογαλικό έδαφος, δεν ήταν μόνιμος οικισμός τότε. Καθώς δεν έβλεπε πορτογαλικά πλοία στο λιμάνι, ο Μαγγελάνος ήξερε ότι μπορύσε να σταματήσει. Η Πιγκαφέττα έγραψε για μια σύμπτωση του καιρού που έκανε την αρμάδα να γίνει θερμά δεκτή από τους ιθαγενείς:"Είναι γνωστό ότι δεν είχε βρέξει για ένα δίμηνο πριν φθάσουμε εκεί, και την ημέρα που φτάσαμε ξεκίνησε να βρέχει, γι' αυτό οι άνθρωποι του εκείνου του τόπου είπαν ότι ήρθαμε από τον ουρανό και φέραμε τη βροχή μαζί μας, που ήταν μεγάλη απλότητα. Έτσι, οι άνθρωποι εκεί έγιναν Χριστιανοί."Ο στόλος πέρασε 13 ημέρες στο Ρίο, κατά τις οποίες επισκεύασαν τα πλοία τους, προμήθευσαν νερό και τρόφιμα (όπως γλυκοπατάτα, μανιόκα και ανανά) και αλληλεπιδρούσαν με τους ντόπιους. Η αποστολή είχε μεταφέρει μια μεγάλη ποσότητα μπιχλιμπιδιών, όπως καθρέφτες, χτένες, μαχαίρια και κουδούνια, που προορίζονταν για εμπόριο. Οι ντόπιοι αντάλλαξαν εύκολα τρόφιμα και τοπικά αγαθά (όπως φτερά παπαγάλου ) για τέτοια είδη. Το πλήρωμα διαπίστωσε ότι μπορούσαν να ζητήσουν σεξουαλικές χάρες από τις γυναίκες της περιοχές. Ο ιστορικός Ίαν Κάμερουν περιέγραψε τον χρόνο του πληρώματος στο Ρίο ως «μια σατουρνάλια εορτής κι έρωτα».
Την 27η Δεκεμβρίου, ο στόλος έφυγε από το Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο Πιγκαφέττα έγραψε ότι οι ντόπιοι στενοχωρήθηκαν που τους είδαν να αποχωρούν και ότι κάποιοι τους ακολούθησαν με κανό προσπαθώντας να τους δελεάσουν να μείνουν.
Ρίο ντε λα Πλάτα
Ο στόλος έπλευσε νότια κατά μήκος της ακτής της Νότιας Αμερικής, ελπίζοντας να φτάσει στο Ελ Πάσο, το θρυλικό στενό που θα τους επέτρεπε να περάσουν από τη Νότια Αμερική στα νησιά των Μπαχαρικών. Την 11η Ιανουαρίου, παρατηρήθηκε ένα ακρωτήριο που σηματοδοτείται από τρεις λόφους, το οποίο το πλήρωμα πίστευε ότι ήταν το "Ακρωτήρι Σάντα Μαρία". Γύρω από το ακρωτήριο, βρήκαν ένα μεγάλο σώμα νερού που εκτεινόταν όσο ο οφθαλμός κοίταζε από τα δυτικά προς τα νοτιοδυτικά. Ο Μαγγελάνος ήταν σίγουρος ότι είχε βρει το ελ πάσο, αν και βασικά είχε φτάσει στο Ρίο ντε λα Πλάτα. Ο Μαγγελάνος οδήγησε το Σαντιάγο, με εντολή του Χουάν Σεράνο, να ερευνήσει το «στενό», και οδήγησε τα άλλα πλοία νότια ελπίζοντας να βρουν την Μεγάλη Αυστραλία, τη νότια ήπειρο που υποτίθεται ήταν ήπειρος κοντά στη Νότια Αμερική. Δεν κατάφεραν να βρουν τη νότια ήπειρο και όταν ανασυντάχθηκαν με το Σαντιάγο λίγες μέρες αργότερα, ο Σερράνο ανέφερε ότι το πολυπόθητο στενό ήταν στην πραγματικότητα το στόμιο ενός ποταμού. Απίστευτος, ο Μαγγελάνος οδήγησε τον στόλο ξανά στα δυτικά νερά, διεξάγοντας τακτικές βυθομετρήσεις. Ο ισχυρισμός του Σερράνο επιβεβαιώθηκε όταν οι άνδρες βρέθηκαν τελικά σε γλυκό νερό.
Αναζήτηση για στενό
Επειδη δεν ήθελε να χάσει το στενό, ο στόλος έπλευσε όσο πιο κοντά στην ακτή μπορούσε, ρισκάροντας την προσάραξή του σε αβαθή ύδατα. Τα πλοία έπλεαν αποκλειστικά την ημέρα, με παρατηρητές να παρακολουθούν προσεκτικά την ακτή για σημάδια διέλευσης. Εκτός από τους κινδύνους των ρηχών νερών, ο στόλος αντιμετώπισε βροχοπτώσεις, καταιγίδες και πτώση της θερμοκρασίας καθώς συνέχιζαν προς τα νότια και μπήκε ο χειμώνας.
Ξεχειμώνιασμα
Την τρίτη βδομάδα του Μαρτίου, ο καιρός τους έφερε σε απελπιστική κατάσταση. Έτσι, ο Μαγγελάνος αποφάσισε ότι έπρεπε να βρουν ένα ασφαλές λιμάνι για να περιμένουν τον χειμώνα και να συνεχίσουν την αναζήτηση για ένα πέρασμα την άνοιξη. Στις 31 Μαρτίου 1520, εντοπίστηκε ένα διάλειμμα στην ακτή. Εκεί, ο στόλος βρήκε ένα φυσικό λιμάνι που το ονόμασαν Πόρτο Σεντ Τζούλιανς.
Οι άνδρες παρέμειναν στο Σεντ Τζούλιανς για ένα πεντάμηνο, προτού συνεχίσουν την έρευνά τους για το στενό.
Πασχαλινή ανταρσία
Η ανταρσία στον Σεντ Τζούλιανς ήταν πιο υπολογισμένη από την αναταραχή που είχε ακολουθήσει τη δίκη για σοδομισμό κατά τη διάρκεια του διάπλου του Ατλαντικού. Γύρω στα μεσάνυχτα της Κυριακής του Πάσχα, 1 Απριλίου, η Καρχηδόνα και η Κεσάντα οδήγησαν κρυφά τριάντα ένοπλους άνδρες, με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με κάρβουνο, στο Σαν Αντόνιο, όπου έστησαν ενέδρα στον Αλβάρο ντι Μεζκίτα, τον μέχρι πρόσφατα καπετάνιο του πλοίου. Ο Μεσκίτα ήταν ξάδερφος του Μαγγελάνου και συμπαθούσε τον στρατηγό. Ο Χουάν ντε Ελοριάγκα, ο καβαλάρης του πλοίου, αντιστάθηκε στους στασιαστές και προσπάθησε να ειδοποιήσει τα άλλα πλοία. Για το λόγο αυτό, ο Κεσάδα τον μαχαίρωσε επανειλημμένα (θα πέθαινε από τα τραύματά του μήνες αργότερα).
Με το Σαν Αντόνιο υποταγμένο, οι αντάρτες έλεγχαν τρία από τα πέντε πλοία του στόλου. Μόνο το Σαντιάγο (υπό τη διοίκηση του Χουάν Σερράνο) παρέμεινε πιστό στον Μαγγελάνο, μαζί με το πλοίο σημαίας, το Τρινιντάντ, το οποίο διοικούσε ο Μαγγελάνος. Οι αντάρτες στόχευσαν με το κανόνι του Σαν Αντόνιο στο Τρινιντάντ, αλλά σταμάτησαν τις προσπάθειες, αργότερα της νύχτα.
Το επόμενο πρωί (2 Απριλίου), ενώ οι αντάρτες αποπειράθηκαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους στο Σαν Αντόνιο και στο Βικτώρια, ένα μακροβούτι από ναύτες βρέθηκε στην περιοχή του Τρινιντάντ. Οι άνδρες μεταφέρθηκαν στο πλοίο και κλήθηκαν να αποκαλύψουν τις λεπτομέρειες των σχεδίων των στασιαστών στον Μαγγελάνο.