cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροδρόμιο Χόρχε Νιούμπερι
Ιστορία
Το αεροδρόμιο προτάθηκε αρχικά από τον δήμαρχο Κάρλος Νοέλ το 1925. Ακολούθησαν διάφορες μελέτες σκοπιμότητας και διαμάχες για την χωροθέτηση. Το 1938, υποβλήθηκαν σχέδια για ένα αεροδρόμιο σε νησί, το οποίο θα συνδεόταν με γέφυρα με την λεωφόρο Χενεράλ Πας (που τότε βρισκόταν υπό κατασκευή). Αντ' αυτού επιλέχθηκε ένας πρώην υγροβιότοπος που είχε επιχωματωθεί το 1916 από τον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα και βρισκόταν πιο κοντά στο κέντρο της πόλης, και η εγκατάσταση, που σχεδιάστηκε από τον μηχανικό της Γραμματείας Αεροναυπηγικής Βίκτορ Ακούνια το 1945, εγκαινιάστηκε το 1947 ως Aeroparque 17 de Octubre (Αεροδρόμιο της 17ης Οκτωβρίου). αριστερά|μικρογραφία|Το αεροδρόμιο το 1962. Αρχικά εξυπηρετούνταν από έναν διάδρομο προσγείωσης και απογείωσης μήκους 1.000 μέτρων (3.300 ποδών). Ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Ιανουάριο του 1948 ως ο κύριος κόμβος για εσωτερικές πτήσεις από το Μπουένος Άιρες καθώς και για πτήσεις προς την Ουρουγουάη. Ο πρώτος τερματικός σταθμός του ολοκληρώθηκε το 1951, οπότε και ο διάδρομος προσγείωσης επεκτάθηκε στα 1.550 μ. (5.090 πόδια). Το αεροδρόμιο μετονομάστηκε μετά το πραξικόπημα του 1955 κατά του προέδρου Χουάν Περόν προς τιμήν του πρωτοπόρου της αεροπορίας στην Αργεντινή, Χόρχε Νιούμπερι. Εγκαινιάστηκε εκ νέου το 1960 μετά από εργασίες που επέκτειναν τον κύριο διάδρομο προσγείωσης σε 2.070 μέτρα (6.790 πόδια) και πρόσθεσαν έναν νέο τερματικό σταθμό. Η Πολεμική Αεροπορία της Αργεντινής έχτισε μια μικρή βάση κοντά στο ανατολικό άκρο του αεροδρομίου το 1965. Σε αυτό το σημείο, η πρόεδρος Ισαμπέλ Περόν καθαιρέθηκε επίσημα από τον στρατό κατά το πραξικόπημα του Μαρτίου 1976. Το 1981 εγκαινιάστηκε ένας νέος τερματικός σταθμός για τον εθνικό αερομεταφορέα Aerolíneas Argentinas, επεκτείνοντας τη συνολική έκταση του τερματικού σταθμού σε 30.000 m². μικρογραφία|Τερματικός σταθμός Τα σχέδια για τη συγχώνευση του Νιούμπερυ με το διεθνές αεροδρόμιο Εσέισα σε μια νέα εγκατάσταση που θα βρισκόταν σε ένα τεχνητό νησί αναθερμάνθηκαν το 1996 από μια επιτροπή με επικεφαλής τον βουλευτή Αλβάρο Αλσογκαράι, αν και τα σχέδια αυτά τελικά εγκαταλείφθηκαν. Η λειτουργία του, όπως και όλων των δημόσιων αεροδρομίων της χώρας, ιδιωτικοποιήθηκε το 1998 και μεταβιβάστηκε στην Aeropuertos Argentina 2000. Ο διάδρομος προσγείωσης επεκτάθηκε περαιτέρω κατά 180 μέτρα το 2007, ενώ το 2009 ξεκίνησαν εργασίες για τη δημιουργία μεγαλύτερης απόστασης μεταξύ της κοντινής παραλιακής λεωφόρου Ραφαέλ Ομπλιγάδο και του ανατολικού άκρου του διαδρόμου προσγείωσης. Τον Μάρτιο του 2010 προστέθηκαν δρομολόγια προς προορισμούς στη Βραζιλία, στη Χιλή και στην Παραγουάη. Το 2011 ξεκίνησαν οι εργασίες για τους αεροσταθμούς III και IV, συνολικής έκτασης 35.000 m². Αυτοί οι τερματικοί σταθμοί εγκαινιάστηκαν τον Μάρτιο του 2014, διπλασιάζοντας ουσιαστικά τη χωρητικότητα του αεροδρομίου σε επιβάτες. Ωστόσο, η πρόσφατη αύξηση του αριθμού των αεροπορικών εταιρειών και των πτήσεων που δραστηριοποιούνται στο αεροδρόμιο το έφερε στα όρια της χωρητικότητάς του. Έτσι, η κυβέρνηση αποφάσισε να μεταφέρει όλες τις διεθνείς πτήσεις (με εξαίρεση αυτές προς Ουρουγουάη) στο αεροδρόμιο Εσέισα από το 2019.
Στατιστικά στοιχεία
μικρογραφία|Διάγραμμα του αεροδρομίου μικρογραφία|Νότιος τερματικός σταθμός μικρογραφία|Βάση Πολεμικής Αεροπορίας που βρίσκεται ανατολικά των τερματικών σταθμών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Αργεντινή
Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών)
Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών του Π.Α.Ο.Κ. ιδρύθηκε το 1933. Επανιδρύθηκε το 1948, μετά την Κατοχή για μικρό διάστημα, ενώ επανιδρύθηκε εκ νέου το 1961. Αποτελεί μέρος του ΑΣ Π.Α.Ο.Κ..
Ιστορία
Ο Π.Α.Ο.Κ. μετέχει σε 44 πρωταθλήματα Α', Α1 εθνικής κατηγορίας και Βόλεϊ Λιγκ από την καθιέρωσή της, την περίοδο 1968–69. Το 2015 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας για πρώτη φορά στην ιστορία του, πραγματοποιώντας παράλληλα το πρώτο νταμπλ σε όλα τα ανδρικά αθλήματα του συλλόγου, επικρατώντας στους τελικούς του ΟΣΦΠ με 3–0 στις νίκες. Η καλύτερη θέση που είχε καταλάβει στην τελική κατάταξη ως το 2015 ήταν η 3η, το 2013, ενώ 3ος αναδείχθηκε και το 2020. Κατέλαβε επίσης τη 2η θέση 3 φορές: 2018,2019 και 2023 και τέταρτη θέση 9 φορές: 1986, 1999, 2000, 2004, 2005, 2006, 2007, 2011 και 2021.
Στο Κύπελλο Ελλάδας η πρώτη διάκρισή του ήταν το 1983, όταν έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου όμως ηττήθηκε με 3–1 σετ από τον πρωταθλητή τη χρονιά εκείνη ΟΣΦΠ. Από την καθιέρωση των final 4 και final 8 (περίοδος 1997–98), έφτασε τέσσερις φορές ως τον ημιτελικό της διοργάνωσης (1999, 2003, 2004, 2011). Την περίοδο 2014-2015, ο Π.Α.Ο.Κ. με το Γιάννη Καλμαζίδη προπονητή, κατάφερε να κατακτήσει το κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία του, νικώντας τον ΟΣΦΠ στον τελικό του Φάιναλ 4 της Σύρου με 3–1 σετ.
Την περίοδο 2015-2016 κατάφερε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά να κατακτήσει το Πρωτάθλημα επικρατώντας στους τελικούς του Φοίνικα Σύρου με 3–1 στις νίκες. Παράλληλα σημείωσε ρεκόρ, όντας η πρώτη ομάδα στην ιστορία του θεσμού που ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια με το απόλυτο μειονέκτημα έδρας, ενώ έχει τερματίσει 4η στην κανονική διάρκεια. Στο Κύπελλο έφτασε μέχρι το Φάιναλ 4 της Γλυφάδας, ενώ στο Λιγκ Καπ ήταν Φιναλίστ.
Την περίοδο 2016-2017 ανακηρύχθηκε για 3η συνεχόμενη χρονιά Πρωταθλητής, επικρατώντας στους τελικούς επί του ΟΣΦΠ με 3–2 νίκες, έχοντας και πάλι μειονέκτημα και σπάζοντας δύο φορές την αντίπαλη έδρα. Στο Κύπελλο έφτασε μέχρι το Φάιναλ 4 της Θεσσαλονίκης, ενώ στο Λιγκ Καπ ήταν Φιναλίστ, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Την περίοδο 2017–2018 έφτασε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στους τελικούς του Πρωταθλήματος, χάνοντας τον τίτλο από τον ΟΣΦΠ με μειονέκτημα έδρας. Στο Κύπελλο, κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο για δεύτερη φορά στην ιστορία του τμήματος, επικρατώντας του Ηρακλή στον τελικό του Φάιναλ 4 της Ρόδου με 3–0 σετ, ενώ στον ημιτελικό απέκλεισε τον ΟΣΦΠ σε ένα συγκλονιστικό ματς με 3-2 σετ.
Την περίοδο 2018-2019 έφτασε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό του Ελληνικού Πρωταθλήματος. Στο Κύπελλο, κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο για 3η φορά στην ιστορία του τμήματος και 2η συνεχόμενη, επικρατώντας ξανά του Ηρακλή στον τελικό του Φάιναλ 4 της Ιεράπετρας με 3–1 σετ, ενώ στον ημιτελικό απέκλεισε και πάλι τον ΟΣΦΠ νικώντας τον με 3-1 σετ.
Την περίοδο 2019-2020 και 2020-2021 δεν ανακηρύχθηκε κυπελλούχος στις διοργανώσεις του Κυπέλλου Ελλάδας, λόγω της Πανδημίας του κορονοϊού. Στην πρώτη περίπτωση, ο Π.Α.Ο.Κ. έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, όπου και θα αντιμετώπιζε στον ημιτελικό τον Φοίνικα Σύρου, ενώ ο άλλος ημιτελικός ήτανε προγραμματισμένος μεταξύ του ΟΣΦΠ και της Κηφισιάς. Στην 2η περίπτωση, τη σεζόν 2020-2021, δεν διεξήχθησαν καθόλου αγώνες Κυπέλλου Ελλάδας.Το 2021-2022 κυπελλούχος στο γήπεδο της Γλυφάδας, αναδείχθηκε και πάλι ο Π.Α.Ο.Κ. για 4η φορά στην ιστορία του. Το 2022-2023 στο final-4 της Καλαμάτας, κυπελλούχος αναδείχθηκε και πάλι ο Π.Α.Ο.Κ. για 5η φορά στην ιστορία του, νικώντας στον ημιτελικό με 3-1 τον ΠΑΟ και στον τελικό με 3-1 τον ΟΣΦΠ.
Πανελλήνιοι
Φιλικά Τουρνουά
Νικόλαος Β. Κυριακόπουλος
Ο Νικόλαος Κυριακόπουλος (Πισοδέρι Φλώρινας, 1894 - Τορόντο, 14 Ιανουαρίου 1982) ήταν Έλληνας έμπορος, κομμουνιστής και βουλευτής του ΚΚΕ το 1926.
Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών)
Ευρωπαϊκή Πορεία
Ο Π.Α.Ο.Κ. έχει συμμετάσχει και στις τρεις μεγάλες διοργανώσεις του ευρωπαϊκού βόλεϊ. Στο CEV Τσάμπιονς Λιγκ αγωνίστηκε την περίοδο 2015–16, στον τρίτο όμιλο. Στην πρώτη του συμμετοχή κατάφερε να σημειώσει την πρώτη νίκη στην ιστορία του, απέναντι στη βελγική Νόλικο Μαασέικ, επικρατώντας με 3–1 σετ στην Πυλαία.
Νικόλαος Β. Κυριακόπουλος
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Κυριακόπουλος γεννήθηκε στο Πισοδέρι Φλώρινας το 1894. Καταγόταν από οικογένεια που είχε πολεμήσει εναντίον των Τούρκων και ο ίδιος πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο το 1914-15. Ήταν δικολάβος στο ειρηνοδικείο του Αγίου Γερμανού Φλωρίνης και συχνά είχε αναλάβει την υπεράσπιση άπορων αγροτών.
Σε νεαρή ηλικία ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στις εκλογές του 1926 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Φλώρινας με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών, Αγροτών και Προσφύγων συγκεντρώνοντας 368 ψήφους (εκλέχθηκε από τη β΄ κατανομή).
Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών)
Ευρωπαϊκή Πορεία
Την περίοδο 2017–18, αγωνίστηκε στον δεύτερο όμιλο σημειώνοντας δύο νίκες στο Παλατάκι, απέναντι στην τουρκική Χάλκμπανκ (3–1 σετ )και τη φινλανδική Σασταμάλα (3–1 σετ ). Έχασε την πρόκριση στην επόμενη φάση, στο μέτρημα νικών, καθώς αν και με 8 βαθμούς, δεν κατάφερε να είναι στις καλύτερες 3ες ομάδες των ομίλων. Ενώ υπήρχαν ομάδες που αν και με 7 βαθμούς, προκρίθηκαν γιατί είχαν ρεκόρ 3–3, σε αντίθεση με τον δικέφαλο που είχε ρεκόρ 2–4.
Νικόλαος Β. Κυριακόπουλος
Βιογραφία
Για τη δράση του με το ΚΚΕ διώχθηκε από το καθεστώς, με αποτέλεσμα ο ίδιος να φύγει κρυφά από την Ελλάδα, εγκαταλείποντας την πολυμελή οικογένειά του. Κατέφυγε στο Τορόντο του Καναδά, όπου δραστηριοποιήθηκε στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Καναδά. Το ελληνικό κράτος δεν επέτρεψε την επάνοδό του ξανά στην Ελλάδα και απεβίωσε στον Καναδά το 1982 σε ηλικία 88 ετών.
Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών)
Ευρωπαϊκή Πορεία
Την περίοδο 2018–19, ξεκίνησε από τον πρώτο προκριματικό γύρο, αποκλείοντας την ουγγρική Κασνιμπάρτσικα Βεγκιεσζ με δύο νίκες (2–3 στην Ουγγαρία και 3–0 στη Θεσσαλονίκη). Στον δεύτερο προκριματικό γύρο απέκλεισε με συγκλονιστικό τρόπο στο χρυσό σετ μέσα στην Κωνσταντινούπολη, παρουσία οπαδών του, την BBSK Κωνσταντινούπολης. Νωρίτερα, είχε νικήσει με 3–2 σετ στη Θεσσαλονίκη και αφού ηττήθηκε με 3-2 σετ στην Τουρκία, το παιχνίδι οδηγήθηκε στο χρυσό σετ, εκεί που ο δικέφαλος επικράτησε με 13–15 και προκρίθηκε στην επόμενη φάση του θεσμού. Στον τρίτο και τελευταίο προκριματικό γύρο και ένα βήμα πριν την 3η του παρουσία σε όμιλο του Champions League, αποκλείστηκε από τη γερμανική UV Φρανκφούρτης με δύο ήττες (0–3 στην Πυλαία και 3–1 στη Γερμανία).
Νικόλαος Β. Κυριακόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών)
Ευρωπαϊκή Πορεία
Στο CEV Καπ έχει συμμετάσχει έξι φορές: 2007, 2008 και 2014 έχοντας καταφέρει να φτάσει μέχρι τη φάση των δεκαέξι (Top Teams Cup) και μέχρι τη φάση των οκτώ της κανονικής διάρκειας το 2014. Το 2017 μετά τον αποκλεισμό από το CEV Τσάμπιονς Λιγκ, συμμετείχε στο CEV Καπ αποκλείοντας τη σέρβικη Νόβι Παζάρ στη φάση των "32", νικώντας στη Σερβία με 1–3 σετ και 3–2 στη Θεσσαλονίκη. Στη φάση των "16" αποκλείστηκε από την γαλλική Τουρ, η οποία κατέκτησε τελικά το τρόπαιο, με δύο ήττες (2–3 στη Θεσσαλονίκη και 3–1 στη Γαλλία).
Στο CEV Τσάλεντζ Καπ έχει συμμετάσχει πέντε φορές: 2001, 2004, 2005 και 2006, και 2022, έχοντας καταφέρει να φτάσει μέχρι τη φάση των δεκαέξι τρεις συνεχόμενες χρονιές, με αποκορύφωμα το 2006 όπου έχασε την πρόκριση για τη φάση των οκτώ για έναν πόντο, απέναντι στην ιταλική Πάντοβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετοσφαιριση Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ.
Ίθαν Χαπ
Ο Ίθαν Χαπ (αγγλικά:Ethan Happ) (Ιλινόι, 7 Μαΐου 1996) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.08 μέτρα αγωνίζεται ως σέντερ για την ισπανική Γκραν Κανάρια.
Σταδιοδρομία στο κολέγιο
Τη σεζόν 2015-16, ο Χαπ ξεκίνησε βασικός σε όλους τους αγώνες για τους Μπάντζερς και ονομάστηκε Big Ten Πρωτοετής της Χρονιάς. Επίσης, επιλέχθηκε ομόφωνα στην Big Ten Ομάδα Πρωτοετών της Χρονιάς και την Big Ten Καλύτερη Αμυντική Ομάδα. Επιλέχθηκε στην All-Big Ten τρίτη καλύτερη ομάδα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους προπονητές. Ως δευτεροετής, ο Χαπ έγινε ένας πολύ βελτιωμένος παίκτης. Ονομάστηκε στην All-American τρίτη ομάδα της χρονιάς, αφού είχε κατά μέσο όρο 14 πόντους ανά αγώνα.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2018, ο Χαπ πήρε το 1.000ο ριμπάουντ της σταδιοδρομίας του σε μία νίκη επί του Γκράμπλινγκ Στέιτ Τάιγκερς. Στις 12 Φεβρουαρίου 2019, σημείωσε το 2.000ο πόντο του, καθιστώντας τον τον πρώτο παίκτη στο Big Ten που σημειώνει 2.000 πόντους και συγκεντρώσει 1.000 ριμπάουντ σε 35 χρόνια.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA ντραφτ 2019, ο Χαπ υπέγραψε με τους Σικάγο Μπουλς για να αγωνιστεί με την ομάδα στο NBA Σάμερ Λιγκ 2019.
Στις 18 Ιουλίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, υπό τον προπονητή Ντέιβιντ Μπλατ. Στις 30 Ιουνίου αποτέλεσε παρελθόν για τους Πειραιώτες, δίχως να αγωνιστεί σε επίσημο αγώνα.
Στις 7 Νοεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στην ιταλική Βανόλι Κρεμόνα μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20. Ο Χαπ πραγματοποίησε πολύ καλή χρονιά στην Ιταλία μετρώντας 18.3 πόντους (δεύτερος σκόρερ στην Λγκα), 9.3 ριμπάουντ (δεύτερος ριμπάουντερ στη Λίγκα) και 2.5 ασίστ κατά μέσο όρο.
Στις 10 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την Φορτιτούντο Μπολόνια. Με την ομάδα μέτρησε 13,5 πόντους, 9,1 ριμπάουντ και 3,1 ασίστ μέσο όρο ανά παιχνίδι.
Στις 18 Ιανουαρίου 2021, η Ντινάμο Σάσαρι ανακοίνωσε την απόκτησή του. Σε 18 ματς είχε συνολικά 7.5 πόντους και 4.7 ριμπάουντ, ενώ στο BCL μετρούσε 12.9 πόντους, 6.9 ριμπάουντ και 2.6 ασίστ.
Στις 8 Ιανουαρίου 2022, συμφώνησε με την γερμανική Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ. Μέχρι το καλοκαίρι μέτρησε 9.6 πόντους, 5.9 ριμπάουντ και 1.8 ασίστ στο Γερμανικό πρωτάθλημα και 9.3 πόντους, 6.8 ριμπάουντ και 2.3 ασίστ στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ.
Στις 9 Ιουλίου 2022, συνέχισε στην Ισπανία για λογαριασμό της Μπρεογκάν. Στις 24 Νοεμβρίου 2022 κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης, πέτυχε 21 πόντους (10/16 δίποντα, 1/2 βολές) με 19 ριμπάουντ και 2 ασίστ σε 32:05’. Με τη φανέλα της Μπρεογκάν πραγματοποίησε πολύ καλή σεζόν, αφού ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα έχοντας 12.4 πόντους, 7.9 ριμπάουντ, 2.4 ασίστ και 1.9 κλεψίματα κατά μέσο όρο.
Στις 29 Ιουνίου 2023, ανακοινώθηκε από την Γκραν Κανάρια.
Πσεμύσλαφ Β΄ του Τσέσυν
Ο Πσεμύσλαφ Β΄, πολων. Przemysław II cieszyński (1422/25 - 1477) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1431), κυβερνήτης του Μπιέλσκο & Σκότσουφ (από το 1442), δούκας του ημίσεως Γκλόγκουφ & Στσινάβα (από το 1460) και κυβερνήτης του Τσέσυν (από το 1468, μόνος του).
Ίθαν Χαπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκουερίνο Βανόλι Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντίναμο Σάσαρι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Φαινυλαιθανικό οξύ
Το φαινυλαιθανικό οξύ ή φαινυλοξικό οξύ ή α-τουλοϊκό οξύ, με σύντομο συντακτικό τύπο C6H5CH2COOH ή συντομογραφικά PhCH2COOH, PAA (PhenylAcetic Acid) είναι (στις συνθήκες δωματίου, 20°C, 1 atm) λευκό κρυσταλλικό στερεό με δυσάρεστη οσμή. Είναι αρωματικό καρβοξυλικό οξύ. Επειδή χρησιμοποιείται και στην παράνομη παραγωγή της φαινυλακετόνης (που με τη σειρά της χρησιμοποιείται και για την παραγωγή αμφεταμινών), είναι ελεγχόμενο αντικείμενο στις ΗΠΑ.
Πσεμύσλαφ Β΄ του Τσέσυν
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας.
Φαινυλαιθανικό οξύ
Φυσική παρουσία
Το φαινυλαιθανικό οξύ βρέθηκε ότι είναι αυξίνη (δηλαδή ένας τύπος φυτικής ορμόνης) και έχει βρεθεί σε καρπούς. Ωστόσο τα αποτελέσματα της χρήσης του είναι πολύ ασθενέστερα από εκείνα της βασικής αυξίνης, του (3-ινδολ)οξικού οξέος. Είναι ακόμη ένα προϊόν οξείδωσης της 2-φαινυλαιθαναμίνης από τη δράση του ενζύμου μονοαμινοξειδάση, που έχει βρεθεί στον ανθρώπινο και άλλους ζωντανούς οργανισμούς.
Πσεμύσλαφ Β΄ του Τσέσυν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1465 την Άννα των Πιαστ-Μαζοβίας (1450-53 - 1480), κόρη του Μπολέσλαφ Δ΄ δούκα της Βαρσοβίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Φαινυλαιθανικό οξύ
Παραγωγή
1. Με οξείδωση 1,4-διφαινυλοβουτένιου-2 με υπερμαγγανικό κάλιο :
2. Με οξείδωση 2-φαινυλαιθανόλης :
3. Με οξείδωση φαινυλαιθανάλης :
4. Από φαινυλοαλογονίδιο
5. Από φαινυλαιθανονιτρίλιο με υδρόλυση :
6. Από βενζόλιο και αλοαιθανικό οξύ (XCH2COOH) με αντίδραση Friedel-Crafts :
Ως καρβονικό οξύ
1. Έχει όξινο χαρακτήρα και άρα σχηματίζει άλατα. Π.χ. :
2. Αποκαρβοξυλίωση (αποτελεσματικότερη στα άλατά του) :
3. Αναγωγή προς 2-φαινυλαιθανόλη :
4. Εστεροποίηση προς φαινυλαιθανικό αλκυλεστέρα :
5. Με χλωριωτικά μέσα προς φαινυλαιθανοϋλοχλωρίδιο :
Πηγές
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:C8 Κατηγορία:Αρωματικές ύλες
Λαμετσία Τέρμε
Η Λαμετσία Τέρμε (Lamezia Terme, ιταλική προφορά: laˈmɛttsja ˈtɛrme), κοινώς ονομαζόμενη Λαμετσία, είναι ιταλική πόλη και δήμος 70.452 κατοίκων (2013), στην επαρχία Καταντζάρο  στην περιοχή της Καλαβρίας.
Γεωγραφία
Η Λαμετσία βρίσκεται στα ανατολικά σύνορα της παράκτιας πεδιάδας που αποκαλείται πεδιάδα της Αγίας Ευφημίας, η οποία δημιουργήθηκε με την ξήρανση μιας μεγάλης ελώδους περιοχής.
Όμοροι δήμοι είναι οι: Κονφλέντι Κουρίγκα, Φαλέρνα, Φερολέτο Άντικο, Γκιτσερία, Μάιντα, Μαρτιράνο Λομπάρντο, Νοτσέρα Τερινέζε, Πλατάνια, Σαν Πιέτρο α Μάιντα και Σερραστρέττα (Conflenti, Curinga, Falerna, Feroleto Antico, Gizzeria, Maida, Martirano Lombardo, Nocera Terinese, Platania, San Pietro a Maida)
Ιστορία
Ο δήμος Λαμετσία Τέρμε δημιουργήθηκε επίσημα στις 4 Ιανουαρίου 1968. Η επικράτειά του περιλαμβάνει τους πρώην δήμους Νικάστρο (Nicastro), Σαμπιάζε (Sambiase) και Σαντ' Εουφέμια Λαμετσία (Sant'Eufemia Lamezia).
Νικάστρο
Οι απαρχές του Νικάστρο ανάγονται στον 9ο αιώνα, όταν η Καλαβρία ήταν μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όταν δημιουργήθηκε φρούριο που ονομάατηκε "Neo Castrum" ("Νέο Κάστρο"). Ένα μεγάλο αβαείο των Βενεδικτίνων, η Αγία Ευφημία, ιδρύθηκε εδώ το 1062 από τον Νορμανδό κόμη Ροβέρτο Γυισκάρδο. Ήταν για πολύ καιρό φέουδο της οικογένειας Καρατσιόλο και, αργότερα, των Ντ' Ακουίνο .Η πόλη σχεδόν καταστράφηκε μετά από σεισμό το 1638 (σκοτώθηκαν περισσότεροι από 100 κάτοικοι) και το αβαείο μετατράπηκε σε ερείπιο. Το κάστρο, που χτίστηκε από τους Νορμανδούς και διευρύνθηκε από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' και τους βασιλείς της δυναστείας των Ανγκεβίνων, κατέρρευσε. Ακολούθησαν πλημμύρες και ένας ακόμη σεισμός τον 18ο αιώνα.
Μέχρι τον 18ο αιώνα, στο Νικάστρο και τα περίχωρά του η σηροτροφία ήταν πολύ διαδεδομένη και ευημερούσα δραστηριότητα, τόσο που παράγονταν πέντε χιλιάδες λίβρες ακατέργαστο μετάξι κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζουζέππε Μαρία Γκαλάντι (Giuseppe Maria Galanti), στα τέλη του 18ου αιώνα εξακολουθούσε να ασκείται η σηροτροφία παράλληλα με την καλλιέργεια της μουριάς για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων, ωστόσο σημειώθηκε αξιοσημείωτη πτώση στην παραγωγή.
Το Νικάστρο γνώρισε το υψηλότερο ποσοστό μετανάστευσης κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα (περίπου 8.000 πολίτες), καθώς και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σαμπιάζε
εναλλ.=British Museum|αριστερά|μικρογραφία| Χρυσό διάδημα από τον θησαυρό Sant'Eufemia στο Βρετανικό Μουσείο Τα λουτρά του Σαμπιάζε αναφέρονται στο ρωμαϊκό αρχαίο Χάρτη του Πόιτινγκερ, υποδεικνύοντας ότι το χωριό ήταν σημαντικός προορισμός της εποχής. Μια έκδοση βιβλιοθήκης του χάρτη φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη της πόλης Λαμετσία Τέρμε στο ιστορικό και εξειδικευμένο τμήμα της, το Casa del Libro Antico (Οίκος του Αρχαίου Βιβλίου).
Βυζαντινοί μοναχοί που διέφυγαν στην Καλαβρία από τη Σικελία τον 7ο αιώνα βοήθησαν το Σαμπιάζε να γίνει εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων. Οι μοναχοί έχτισαν πολυάριθμα μοναστήρια, συμπεριλαμβανομένου του St. Blase, από το οποίο προήλθε το όνομα της πόλης, και δίδαξαν στους αγρότες ανάγνωση και γραφή. Ανέπτυξαν συμμαχίες με μεγάλες βυζαντινές πόλεις στον Τάραντα, τη Νάπολη και τη Γαέτα της Ιταλίας και την Ελλάδα και την Τουρκία. Χάρη στη δουλειά τους, το Σαμπιάζε κατάφερε να εξαγάγει τα δικά της προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων ελιών, σταφυλιών, καλαμποκιού και σίτου σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Δημιούργησαν πολυάριθμα ορθόδοξα μοναστήρια και εκκλησίες, όπως οι Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες, η Αγία Σοφία και ο Άγιος Κωνσταντίνος, σημαντικά κέντρα πολιτισμού συγκρίσιμα με τα μεγάλα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Μέχρι τον 10ο αιώνα, το Σαμπιάζε είχε πολλές εκκλησίες, από τις οποίες σήμερα έχουν απομείνει μόνο πέντε.
Μετά την κατάκτηση της Καλαβρίας και της Σικελίας από τους Νορμανδούς, το Σαμπιάζε έγινε το σπίτι ενός σημαντικού και διάσημου νορμανδικού πανεπιστημίου και ήταν μεταξύ των προτιμώμενων θέσεων των Νορμανδών ηγεμόνων όπως οι Γυισκάρδοι, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β' και ο Μανφρέδος, βασιλιάς της Σικελίας, οι οποίοι επίσης ενίσχυσαν τη δύναμη του μερικά αβαεία του Σαμπιάζε, όπως ο Άγιος Κωνσταντίνος.
Με το βασίλειο της Αραγονίας, το Σαμπιάζε ενίσχυσε τη δική του επιρροή στην κεντρική κυβέρνηση της Νάπολης. Πολλοί φοιτητές του αρχαίου πανεπιστημίου απέκτησαν σημαντικές αυλικές θέσεις ως μαθηματικοί, αστρονόμοι και επιμελητές.
Το Σαμπιάζε κατείχε πολύ σημαντική θέση στην ισπανική και στην ιταλική οικονομία.
Σημαντικές προσωπικότητες που γεννήθηκαν στο Σαμπιάζε περιλαμβάνουν τον πολιτικό Τζοβάννι Νικοτέρα, τον φιλόσοφο Φραντσέσκο Φιορεντίνο και τον ποιητή Φράνκο Κοστάμπιλε.
Αγία Ευφημία Λαμετσία
Η σημερινή Αγία Ευφημία Λαμετσία αντιστοιχεί στην τοποθεσία της αρχαίας πόλης. Ο αρχαιότερος οικισμός ήταν η ελληνική πόλη Τερίνα, τα ερείπια της οποίας ανασκάφηκαν το 1997. Η πόλη Τερίνα συνδέεται με τον μύθο της Λιγείας, μιας από τις τρεις Σειρήνες της Οδύσσειας του Ομήρου. Έχουν βρεθεί αρχαία νομίσματα, στα οποία είναι αποτυπωμένο το πρόσωπο της Λιγείας, σε άλλα κάθεται σε μια πέτρα, ενώ παίζει με μπάλα και σε άλλα εμφανίζεται να γεμίζει έναν αμφορέα με νερό, που βγαίνει από το στόμα ενός λιονταριού.
Άλλες μαρτυρίες για την παρουσία αρχαίου οικισμού στην περιοχή Αγία Ευφημία χρονολογούνται από το 1865, όταν βρέθηκαν κατά τύχην ένα χρυσό διάδημα και ένας θησαυρός κοσμημάτων του 4ου αιώνα π.Χ. Στα τέλη του ίδιου αιώνα, πωλήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, όπου σώζεται μέχρι σήμερα.
Η Αγία ΕυφημίαΛαμετσία (σήμερα Αγία Ευφημία Βέτερε) δημιουργήθηκε σε έναν λόφο λίγο μετά τον σεισμό του 1638. Η σημερινή συνοικία κτίστηκε κατά τη φασιστική περιοδο μετά την αποξήρανση μιας ελώδους περιοχής.
Γεωργία
Το Λαμετσία Τέρμε έχει βαθιά ριζωμένη γεωργική παράδοση, γνωστή για την παραγωγή διαφορετικών ποικιλιών τυπικών μεσογειακών καλλιεργειών. Τα πιο συνηθισμένα παραγόμενα προϊόντα είναι:
Βιομηχανία
Η βιομηχανική περιοχή "Papa Benedetto XVI" καλύπτει έκταση περίπου 1.100 εκταρίων και είναι η μεγαλύτερη του Νότου μετά από αυτήν στο Μπανιόλι. Η τυπική βιομηχανία παράγει τοπικά κεραμικά από κόκκινο πηλό.
Κύρια αξιοθέατα
μικρογραφία| Περιοχή Σανν Τεόντορο με το κάστρο της Νορμανδίας-Σουηβίας μικρογραφία| Ο Προμαχώνας της Μάλτας στη Λαμετσία(1550)
Μεταφορές
Η κεντρική τοποθεσία του Λαμετσία Τέρμε στην Καλαβρία το έχει καταστήσει τον κύριο συγκοινωνιακό κόμβο της περιοχής. Η πόλη βρίσκεται δίπλα στον αυτοκινητόδρομο A2 Σαλέρνο - Ρέτζο Καλάμπρια, και ο αυτοκινητόδρομος 288 οδηγεί από τη Λαμετσία Τέρμε στο Καταντζάρο.
Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός, στην κύρια γραμμή που οδηγεί από το Ρέτζο στη Νάπολη, είναι σημαντικός τερματικός σταθμός για τη διακίνηση εμπορευμάτων. Οι δευτερεύοντες κλάδοι συνδέονται με το Καταντζάρο και τον Κρότωνα.
Το Λαμετσία Τέρμε είναι η θέση του διεθνούς αεροδρομίου Λαμετσία Τέρμε, που κατασκευάστηκε το 1976. Το αεροδρόμιο έχει εθνικές και διεθνείς συνδέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Βλάντισλαφ του Γκλόγκουφ
Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław Głogowski (π. 1420 - 14 Φεβρουαρίου 1460) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (1431-42, με τους αδελφούς του) και κυβερνήτης του ημίσεως Γκλόγκουφ & Στσινάβα (από το 1442, μόνος του).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1444 τη Μαργαρίτα, κόρη του Χέρμανν Γ΄ κόμη του Τσέλιε. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τζέιν Κάμπιον
Η Ελίζαμπεθ Τζέιν Κάμπιον (Dame Elizabeth Jane Campion ; 30 Απριλίου 1954) είναι μια Νεοζηλανδή σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Είναι η πρώτη γυναίκα που έχει προταθεί δυο φορές για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας.Επίσης, είναι η πρώτη γυναίκα κινηματογραφίστρια που έλαβε το βραβείο Palme d'Or για την ταινία Μαθήματα Πιάνου (1993), η οποία της χάρισε επίσης το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Στο 78ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, κέρδισε τον Ασημένιο Λέοντα για την σκηνοθεσία της ταινίας Η Εξουσία του Σκύλου (2021).
Η Κάμπιον είναι επίσης γνωστή για τις ταινίες An Angel at My Table (1990), Το Πορτραίτο μιας Κυρίας (1996) και Bright Star (2009) καθώς και για την δημιουργία της τηλεοπτικής σειράς Top of the Lake (2013).
Προσωπική ζωή
Το 1992, παντρεύτηκε τον Colin David Englert, έναν Αυστραλό που εργαζόταν ως δεύτερος σκηνοθέτης στην ταινία Το Πιάνο. Το πρώτο τους παιδί, ο Τζάσπερ, γεννήθηκε το 1993 αλλά έζησε μόνο για 12 ημέρες. Το δεύτερο παιδί τους, Alice Englert, γεννήθηκε το 1994 και είναι ηθοποιός. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 2001.
Αποδοχή
Από την αρχή της καριέρας της, το έργο της έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς παγκοσμίως. Στο βιβλίο του V.W. Wexman Jane Campion: Interviews (1999), ο κριτικός David Thomson περιγράφει την Κάμπιον «ως μια από τους καλύτερους νέους σκηνοθέτες στον κόσμο σήμερα.» Στο βιβλίο της Sue Gillett «More Than Meets The Eye: The Mediation of Affects in Jane Campion's Sweetie», το έργο της Κάμπιον περιγράφεται «ίσως ως ο πληρέστερος και πιο αληθινός τρόπος να είσαι πιστός στην πραγματικότητα της εμπειρίας» ; μέσω της χρήσης του «ανείπωτου» και του «αθέατου», η Κάμπιον προσπαθεί να καταλύσει τις εικασίες του κοινού. Οι ταινίες της Κάμπιον τείνουν να κινούνται γύρω από θέματα της φυλετικής πολιτικής, όπως η αποπλάνηση και η ισχύς των γυναικών. Αυτό έκανε κάποιους να θεωρήσουν το έργο της Κάμπιον ως φεμινιστικό - ωστόσο, η Rebecca Flint Marx υποστηρίζει ότι "ενώ δεν είναι ανακριβής, ο φεμινιστικός χαρακτηρισμός αποτυγχάνει να συλλάβει πλήρως τα διλήμματα των χαρακτήρων της και το βάθος του έργου της."
Βραβεία και τιμές
Η Κάμπιον έλαβε το αξίωμα της Dame Companion της Νέας Ζηλανδίας το 2016, για τις υπηρεσίες της στον κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κάμπιον Κάμπιον Κάμπιον Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ
Μάριαν Λουτοσουάφσκι
Ο Μάριαν Λουτοσουάφσκι (1871 - 5 Σεπτεμβρίου 1918) ήταν Πολωνός μηχανικός μηχανικός και εφευρέτης, που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας. Σπούδασε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Ρίγας, τότε επίσης τμήμα της Ρωσίας, και απέκτησε δίπλωμα ηλεκτρολόγου μηχανικού από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Ντάρμσταντ στη Γερμανία. Ο Λουτοσουάφσκι εγκατέστησε τον πρώτο σταθμό παραγωγής ενέργειας σε μια κατοικημένη γειτονιά στη Βαρσοβία και εισήγαγε νέες τεχνικές όπως το τριφασικό ρεύμα. Το 1900 δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας της χώρας με κινητήρα εσωτερικής καύσης ντίζελ για το Hotel Bristol της Βαρσοβίας. Σχεδίασε επίσης τις δύο πρώτες γέφυρες από οπλισμένο σκυρόδεμα στο Λούμπλιν το 1908 και το 1909. Ο Λουτοσουάφσκι συνελήφθη το 1918 από τους Μπολσεβίκους και εκτελέστηκε χωρίς δίκη κοντά στη Μόσχα ως «αντεπαναστατικός».
Γεώργιος Πανταζίδης
Ο '''Γεώργιος Π. Πανταζίδης''' (1863, Βήσσανη Ιωαννίνων – 1941, Ιωάννινα) ήταν πρωτοπόρος Έλληνας φωτογράφος.
Μάριαν Λουτοσουάφσκι
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Το αρχοντικό της οικογένειας Λουτοσλάφσκι στο Ντρόζντοβο, τώρα μουσείο Ο Μάριαν Λουτοσουάφσκι γεννήθηκε το 1871 σε ένα κτήμα στο Ντρόζντοβο βορειοανατολικά της Βαρσοβίας από μια πολωνική οικογένεια. Οι γονείς του ήταν ο γεωπόνος Φραντσίσεκ Ντιονίζι Λουτοσουάφσκι και η δεύτερη σύζυγός του Παουλίνα, καλά μορφωμένα μέλη γαιοκτημόνων. Από τα πέντε αδέλφια του Μάριαν, ένας θα γινόταν καθηγητής φιλοσοφίας, ένας εκδότης εφημερίδας και ένας βουλευτής.
Γεώργιος Πανταζίδης
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Πανταζίδης του Πανταζή, γεννήθηκε στην Βήσσανη Πωγωνίου Ιωαννίνων το 1863, όπου στα Μητρώα Αρρένων της κοινότητας καταγράφεται με το όνομα Γεώργιος Πανταζής.
Μάριαν Λουτοσουάφσκι
Βιογραφία
Ο Λουτοσουάφσκι εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο εξωτερικό και ίδρυσε ένα εργοστάσιο που ονομάζεται Grafit (Γραφίτης) που παρήγαγε θυρίδες ασφαλείας. Το 1898 παντρεύτηκε τη Μαρία Ζιελίνσκα. Έγινε λέκτορας στη Πολυτεχνική Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών της Βαρσοβίας (τότε ονομαζόταν Τεχνική Σχολή Μηχανικών Βάβελμπεργκ και Ρότβαντ).
Γεώργιος Πανταζίδης
Βιογραφία
Σε μικρή ηλικία, μαζί με την οικογένεια του μετανάστευσαν στην Θεσσαλονίκη όπου εργάζονταν ήδη ο πατέρας του. Εκεί συμπλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές.
Μάριαν Λουτοσουάφσκι
Βιογραφία
Ο Λουτοσουάφσκι ήταν ένας ενθουσιώδης ηγέτης της κοινότητας και εργάστηκε για την Ένωση Μηχανικών και άλλες επαγγελματικές οργανώσεις. Το 1902 ίδρυσε ένα τεχνικό γραφείο, που επέκτεινε τις δραστηριότητές του στον κατασκευαστικό κλάδο, ιδιαίτερα στον σχεδιασμό οπλισμένου σκυροδέματος. Κατασκεύασε το πρώτο σπίτι από οπλισμένο σκυρόδεμα στη Βαρσοβία. Χρησιμοποίησε οπλισμένο σκυρόδεμα στην κατασκευή της Εκκλησίας του Χριστού Σωτήρος στο Βίλνιους στη σημερινή Λιθουανία, και πολλά άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένων των γεφυρών, που βασίζονταν στη νέα τεχνολογία François Hennebique. Οι δύο γέφυρες, που έχτισε στο Λούμπλιν θεωρούνται πλέον τεχνικά μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς (αριθ. Α / 956). Με βάση την εμπειρία του, ο Λουτοσουάφσκι έδωσε διαλέξεις και μαθήματα και έγραψε άρθρα και εγχειρίδια στην πολιτική μηχανική.
Γεώργιος Πανταζίδης
Βιογραφία
Η αλλαγή του ονόματος σε Πανταζίδης έγινε μετά την επίσκεψη του στην Κωνσταντινούπολη όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα πάνω στην φωτογραφική τέχνη από τον σημαντικό Έλληνα φωτογράφο Νικόλαο Ανδειωμένο.
Μάριαν Λουτοσουάφσκι
Κοινωνικός ακτιβισμός και θάνατος
Εκτός από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, ο Λουτοσουάφσκι ήταν μέλος του Πολωνικού Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος και συνιδρυτής της φοιτητικής κοινωνίας Macierz Szkolna. Ήταν ένας από τους εμπνευστές της νέας Επιτροπής Πολιτών καθώς και της Πολωνικής Επιτροπής Υγειονομικής Βοήθειας (Polski Komitet Pomocy Sanitarnej, PKPS) στις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1915, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια Λουτοσουάφσκι κατέφυγε στη Ρωσία μετά την κατάληψη της Πολωνίας από τις γερμανικές δυνάμεις. Εκεί, αυτός και ο αδερφός του Γιόσεφ οργάνωσαν πολωνικές στρατιωτικές δυνάμεις ελπίζοντας να απελευθερώσουν την Πολωνία με τη βοήθεια της τσαρικής Ρωσίας. Εκπροσώπησε την Κεντρική Επιτροπή του PKPS στη Μόσχα προκειμένου να βοηθήσει τους Πολωνούς, που απελάθηκαν από το Κογκρέσο της Πολωνίας να επιστρέψουν στο αναδυόμενο έθνος τους. Οι δραστηριότητές του περιελάμβαναν τη δημιουργία πολωνικής ημερήσιας φροντίδας, εργαστήρια, νοσοκομεία και κέντρα βοήθειας και ιατρική περίθαλψη στο εξωτερικό. Το 1917 ξέσπασε η Ρωσική Επανάσταση. Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα, στο οποίο ανήκαν οι Μάριαν και Γιόσεφ Λουτοσλάφσκι, αντιτάχθηκε έντονα στην κυριαρχία των Μπολσεβίκων. Ο Μάριαν βοήθησε στην απομάκρυνση Πολωνών προσφύγων μέσω του Μούρμανσκ στη Γαλλία και την Αγγλία. Υποστήριξε επίσης μια εξέγερση πολωνικών δυνάμεων στο Μούρμανσκ εναντίον των κομμουνιστών. Γι 'αυτό, ο Μάριαν Λουτοσλάφσκι συνελήφθη από τους Μπολσεβίκους στο Μούρμανσκ στις 23 Απριλίου 1918 με την υποψία ότι ήταν αντεπαναστατικός. Μεταφέρθηκε στη Μόσχα μαζί με τον αδερφό του Γιόσεφ, ο οποίος συνελήφθη δύο ημέρες μετά από αυτόν.
Ο Μάριαν εκτελέστηκε χωρίς δίκη σε μαζική εκτέλεση στις 5 Σεπτεμβρίου 1918 στο Βσεκσβιατσκόγιε (Vsekhsvyatskoye), ένα απομονωμένο χωριό έξω από τη Μόσχα, μαζί με τον αδερφό του, αρκετές μέρες πριν από τη δίκη του.
Γεώργιος Πανταζίδης
Βιογραφία
Μετά την Κωνσταντινούπολη επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη όπου αρχίζει να εφαρμόζει τις γνώσεις που απέκτησε, φωτογραφίζοντας τοπία, ανθρώπους, μοναστήρια, κειμήλια σε μέρη της Μακεδονίας και του Αγίου Όρους.
Το 1895 επιστρέφει στην Ήπειρο και εγκαθίστανται στην γενέτειρα του Βήσσανη όπου και ξεκινά την επαγγελματική του δραστηριότητα ως φωτογράφος. Περιόδευε στα χωριά του Πωγωνίου αλλά και της ευρύτερης περιοχής από το Αργυρόκαστρο στα βόρεια μέχρι και την Ζίτσα και το Ζαγόρι στα νότια.
Μετά το 1900 εγκαθίσταται στα Ιωάννινα. Ασχοληθηκε φωτογραφικά τόσο με την Απελευθέρωση της Ηπείρου το 1912-1913 όσο και με τον Αυτονομιστικό Αγώνα της Βορείου Ηπείρου κατά την περίοδο 1913-1914. Με την απελευθέρωση των Ιωαννίνων το 1913 ο Αρχιστράτηγος και διάδοχος του θρόνου Κωνσταντίνος τον επιλέγει ως φωτογράφο για να τον απαθανατίσει σε διάφορα εμβληματικά σημεία των Ιωαννίνων. Το 1917 ως βασιλιάς ο Κωνσταντίνος του απένειμε τον τίτλο τιμής του Φωτογράφου της Αυλής.
Τον Γιώργο Πανταζίδη διαδέχτηκε ο γιος του Απόστολος Πανταζίδης (1910-1996), ο οποίος αφού σπούδασε φωτογραφία στο Παρίσι επέστρεψε στα Ιωάννινα το 1933 για να ανοίξει το δικό του φωτογραφείο. Το 1952-53 ο Απόστολος επέστρεψε στο Παρίσι για σπουδές στην σχολή Καλών Τεχνών και αφοσιώνεται στην ζωγραφική όπου κάνει  σημαντική καριέρα με το όνομα Απόστολος Πανταζής, επιλέγοντας το αρχικό όνομα της οικογένειας. Μεγάλο μέρος του έργου του καθώς και του αρχείου του κληροδότησε ο Απόστολος Πανταζής στην Εταιρία Ηπειρωτικών Μελετών (Ε.Η.Μ.).
Ο Γεώργιος Πανταζίδης πέθανε στα Ιωάννινα το 1941.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Δημήτρης Καζάκης
Ο Δημήτρης Καζάκης (Καλαμάτα, 5 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος-αναλυτής με επαγγελματική διαδρομή σε επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αρθρογραφούσε σε τακτική βάση στην εφημερίδα Ποντίκι και στο περιοδικό Hellenic Nexus. Έχει εκδώσει το βιβλίο Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΜΠΗΪΑ - Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας χρεοκοπίας και έχει συμμετάσχει στην εφημερίδα Το Χωνί και στο διαδικτυακό ραδιόφωνο "Ράδιο χωρίς FM" και "e-roi". Έχει διαδραματίσει καίριο ρόλο στη συγκρότηση του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) το 2011, του οποίου είναι ιδρυτικό μέλος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Δημήτρης Καζάκης κατάγεται από την Καλαμάτα όπου και γεννήθηκε το 1962 και έζησε μέχρι τα 8 του χρόνια. Έπειτα μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου και τελείωσε το σχολείο. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ οικονομικές επιστήμες και εγγράφηκε στο ΚΚΕ στα 18 του χρόνια, αποχωρώντας εντέλει από αυτό το 1996 όντας απογοητευμένος από την εσωτερική του λειτουργία.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Κατά δήλωση του ίδιου σε συνέντευξη, έχει εργαστεί ως στέλεχος επιχειρήσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Χουάν Αμπελάν
Ο Χουάν Αμπελάν (γεννημένος στις 19 Ιουνίου 1933) είναι Ισπανός πρώην αθλητής της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης.
Γεννήθηκε το 1933 στη Βαρκελώνη και ήταν αθλητής της ΚΝ Μπαρτσελόνα. Στην κολύμβηση ειδικευόταν στις μεσαίες και στις μεγάλες αποστάσεις και το 1952 κατέκτησε το Πρωτάθλημα κολύμβησης της Καταλονίας στα 400 και στα 1.500 μέτρα ελεύθερο.
Στην υδατοσφαίριση ήταν πρωταθλητής Ισπανίας το 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963 και το 1964.
Με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ισπανίας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Α' Μεσογειακούς αγώνες της Αλεξάνδρειας το 1951 και το χάλκινο στους Μεσογειακούς αγώνες της Βαρκελώνης το 1955. Το 1952 κατέλαβε την 8η θέση στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ελσίνκι και το 1953 την 4η θέση στο Trofeu Itàlia που πραγματοποιήθηκε στο Ναϊμέχεν της Ολλανδίας. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης του Τορίνο το 1954 κατέλαβε την 7η θέση και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης της Βουδαπέστης το 1958 την 12η θέση. Το 1961 και το 1963 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Τουρνουά των Έξι Εθνών.
Από το 1965 έως το 1969 εργάστηκε ως τεχνικός ομάδας και το 1968 ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικό. Το 1961 έλαβε τιμητική πλάκα από την Ισπανική Ομοσπονδία Κολύμβησης.
Δύο ημέρες, μία νύχτα
Το Δύο ημέρες, μία νύχτα (πρωτότυπος τίτλος: Deux jours, une nuit) είναι βέλγικη ταινία του 2014 των αδερφών Νταρντέν.
Πλοκή
Η Σαντρά είναι εργαζόμενη σύζυγος και μητέρα. Λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, έλειψε κάποιους μήνες από τη δουλειά της. Κατά τη διάρκεια της απουσίας της οι 16 συνάδελφοί της συνειδητοποίησαν πως μπορούν να ολοκληρώσουν τη δουλειά αν δουλέψουν λίγες ώρες παραπάνω. Το αφεντικό τους προσφέρει bonus 1.000 ευρώ επιπλέον, αν όμως γυρίσει η Σαντρά δε θα το πάρουν. Η Σαντρά έχει μπροστά της ένα Σαββατοκύριακο για να μπορέσει να τους μεταπείσει.
Με τη βοήθεια του συζύγου της Μανού, θα πάει στα σπίτια όλων των συναδέλφων της για να τους μεταπείσει. Κάποιοι θα την υποστηρίξουν, κάποιοι άλλοι όχι.
Όταν έρχεται η Δευτέρα, οι συνάδελφοι της ψηφίζουν 8 υπέρ και 8 κατά, άρα δεν επιτυγχάνεται η πλειοψηφία. Τότε το αφεντικό καλεί στο γραφείο του τη Σαντρά και της προτείνει να την κρατήσει, αν απολύσει έναν συνάδελφό της που ήταν με σύμβαση, ο οποίος είχε ψηφίσει υπέρ της. Η Σαντρά το αρνείται και αποχωρεί.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αραβόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την οικονομική κρίση Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία αδερφών Νταρντέν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βέλγιο Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη
Καρνάτε
Το Καρνάτε (ιταλικά: Carnate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη (καθολικό) (Χανιά)
Η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη ή Μονή Καθολικού είναι ερειπωμένη σήμερα μονή των αρχών του 17ου αιώνα. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη Μονή Γουβερνέτου, μέσα στο φαράγγι Αυλάκι και κοντά στη σπηλιά που πέθανε ο Άγιος Ιωάννης ο Ερημίτης. Ο ναός της μονής αποτελείται από μια μικρή σπηλαιώδη κοιλότητα, κτισμένη με λαξευτή πέτρα κατά το βόρειο μέρος, ενώ μπροστά από το ναό υπάρχει αυλή που στηρίζεται σε θόλους. Γύρω στα 1600 ο Ιερεμίας Τζαγκαρόλος κατασκεύασε μια γέφυρα που ενώνει την εκκλησία με την απέναντι πλαγιά και λειτουργεί ως περίβολος των κελιών. Πέριξ της γέφυρας υπάρχουν διάφοροι χώροι και βοηθητικά κτίσματα της μονής.
Πηγές
Καθολικου
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου Κορακιών (Χανιά)
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου Κορακιών (Χανιά). Γνωστή και ως μονή των Καλογραιών, η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στις Κορακιές Ακρωτηρίου κτίστηκε κατά τον 16ο αι. Από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα σώζεται το δίκλιτο καθολικό (το δεύτερο κλίτος τιμάται προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου) που βρίσκεται στο κέντρο του επιμήκους μοναστηριακού περιβόλου, κάποια κελιά και οι στέρνες για τη συλλογή των όμβριων υδάτων. Λειτουργούσε κανονικά μέχρι το 1821, οπότε και η έναρξη της επανάστασης σήμανε και την καταστροφή της από τους Οθωμανούς. Η μονή ανακαινίσθηκε μετά το 1866 και κατά την εποχή της Αυτονομίας κατέστη ένα από τα πιο σημαντικά προσκυνήματα της Κρήτης.
Spectres
Spectres είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου το Νοέμβριο του 1977 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".
Ο δίσκος
Στην προσπάθεια τους να συνεχίσουν την εμπορική επιτυχία του Agents of Fortune και του σινγκλ (Don't Fear) The Reaper. Αν και το άλμπουμ δεν ήταν τόσο εμπορικό όσο το προηγούμενο (Agents of Fortune), το Spectres με κομμάτια όπως "Golden Age of Leather", "Death Valley Nights", "Nosferatu",  "Fireworks", "Searchin' for Celine", είναι ένα από τα πιο αγαπημένα άλμπουμ για τους οπαδούς των BÖC. Το R.U. Ready 2 Rock άνοιγε τις εμφανίσεις τους στην περιοδεία του δίσκου, ενώ το Goin’ Through the Motions, σύνθεση στην οποία συμμετείχε και ο Ίαν Χάντερ, είχε έντονα ποπ στοιχεία, κάτι που δείχνει την επιθυμία τους για μία πιο εμπορική κατεύθυνση.
Godzilla
Το άλμπουμ αρχίζει με το κομμάτι "Godzilla". Το κομμάτι είναι εμπνευσμένο από τον ιαπωνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του '50, με βασικό θέμα το φανταστικό τέρας Γκοτζίρα. Ο κιθαρίστας Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ έγραψε το κομμάτι και μοιράστηκε το μικρόφωνο με τον Έρικ Μπλουμ. Ο τελευταίος ακούγεται να μιλάει στα ιαπωνικά στα μέσα του τραγουδιού:
Rinji news o moshiagemasu! Rinji news o moshiagemasu! Gojira ga Ginza hoomen e mukatte imasu! Daishikyu hinan shite kudasai! Daishikyu hinan shite kudasai!
Σε ελληνική μετάφραση:
Προσοχή, έκτακτα νέα! Προσοχή, έκτακτα νέα! Ο Γκοτζίλα κατευθύνεται στην περιοχή Γκίνζα Εγκαταλείψτε άμεσα, βρείτε καταφύγιο! Εγκαταλείψτε άμεσα, βρείτε καταφύγιο!
Κατά τις ζωντανές τους εμφανίσεις και το συγκεκριμένο κομμάτι, ένα ομοίωμα του τέρατος έβγαινε στη σκηνή, βγάζοντας καπνούς και λέιζερ από τα μάτια του.
Εμπορική επιτυχία
Η επιτυχία του δεν πλησίασε τελικά αυτήν του προκατόχου του, αφού έφθασε ως το # 43 στον αμερικάνικο κατάλογο επιτυχιών, χωρίς να μπει στο Top-50 σε Μεγάλη Βρετανία και Καναδά. Παρ' όλα αυτά, βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος το 1978.
Θέσεις τσαρτ
Spectres (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1977
Βραβεία
Spectres (άλμπουμ)
Τα μέλη των Blue Öyster Cult
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Spectres" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blue Öyster Cult Κατηγορία:Άλμπουμ του 1977
Βεατρίκη του Βερμαντουά
Η Βεατρίκη του Βερμαντουά (περί το 880 - μετά τις 26 Μαρτίου 931), ήταν Καρολίδης ευγενής, βασίλισσα των Φράγκων ως σύζυγος του βασιλιά Ροβέρτου Α΄ και μητέρα του Ούγου του Μέγα. Η Βεατρίκη ήταν κόρη του Έρμπερ Α΄ του Βερμαντουά, αδελφή του Έρμπερ Β΄ του Βερμαντουά και απόγονος απ'ευθείας του Καρλομάγνου μέσω του βασιλιά Βερνάρδου της Ιταλίας. Με τον γάμο της με τον βασιλιά Ροβέρτο Α΄ των Φράγκων έγινε γενάρχης της δυναστείας των Καπετιδών. Ο σύζυγος της σκοτώθηκε στην μάχη του Σουασόν στις 15 Ιουνίου 923, αμέσως μετά προσφέρθηκε το στέμμα των Φράγκων στον γιο της Ούγο τον Μέγα αλλά εκείνος το αρνήθηκε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε (περί το 890) στον δεύτερο γάμο του τον Ροβέρτο, Μαργράβο της Νευστρίας που έγινε κατόπιν Βασιλιάς της Γαλλίας (922). Μαζί του απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Κόμησσες του Παρισιού
Φρειδερίκος του Πεττοράνο
Ο Φρειδερίκος του Πεττοράνο (περί το 1212 - μετά το 1240) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν ο μεγαλύτερος μπάσταρδος, ανώμαλος γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄. Η μητέρα του ήταν Νορμανδή ευγενής που ζούσε στη Σικελία, γεννήθηκε μετά τον γάμο του πατέρα του με την πρώτη του σύζυγο Κωνσταντία της Αραγωνίας. Το όνομα της μητέρας του είναι άγνωστο αλλά φαίνεται ότι είχε ερωτικές σχέσεις με τον πατέρα του την εποχή που γεννήθηκε. Οι σχέσεις τελείωσε όταν ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ έφυγε για τη Γερμανία (1213) και απέκτησε σχέσεις με μια νέα ερωμένη την Αδελαΐδα του Ούρσλινγκεν.
Ευρώπη της Μακεδονίας
Η Ευρώπη της Μακεδονίας ήταν κόρη του Φιλίππου Β' από την τελευταία σύζυγό του, Κλεοπάτρα Ευρυδίκη. Πιστεύεται ευρέως ότι δολοφονήθηκε μαζί με τη μητέρα της, από την Ολυμπιάδα, την τέταρτη σύζυγο του Φιλίππου και τη μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Ιερά Μονή Χρυσοπηγής (Χανιά)
Ιερά Μονή Χρυσοπηγής (Χανιά). Η Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής ή Χρυσοπηγής ιδρύθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα από τον γιατρό Ιωάννη Χαρτοφύλακα, σε χώρο όπου λειτουργούσε ήδη ένα μικρό μοναστήρι. Το κτιριακό συγκρότημα της Μονής έχει σχήμα επιμήκους τετραπλεύρου και στο κέντρο αυτού βρίσκεται το τρίκογχο με τρούλο καθολικό, το οποίο κατά το 1863 επεκτάθηκε με νάρθηκα και πλευρικά παρεκκλήσια. Την περίοδο της ενετοκρατίας η Χρυσοπηγή γνώρισε μεγάλη ακμή και το 1645 ο ηγούμενος της, ο Φιλόθεος Σκούφος, συμμετείχε στην άμυνα της πόλης εναντίον των Οθωμανών. Υπέστη σημαντικές καταστροφές από τους Οθωμανούς και το 1821 ερημώθηκε. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η μονή χρησιμοποιήθηκε ως διοικητήριο των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής και μόλις το 1976 αναστηλώθηκε εκ νέου από τη νέα γυναικεία αδελφότητα. Από τα κειμήλια της μονής διασώθηκε στο πέρασμα των αιώνων ένας μικρός αριθμός εικόνων, ιερών σκευών, χειρογράφων, βιβλίων και αμφίων.
Πηγές
Κατηγορία:Μονές του νομού Χανίων
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (Άπτερα Αποκορώνου)
Πηγές
Ιωάννη Θεολόγου Απτέρα
Πρόεδρος της Νότιας Οσετίας
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας είναι ο de facto αρχηγός κράτους της Νότιας Οσετίας, η οποία είναι μερικώς αναγνωρισμένη και de jure τμήμα της Γεωργίας. Ακολουθεί κατάλογος με τους de facto προέδρους της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας και τους προκατόχους του αξιώματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προεδρος
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας (Σινά) (Περιβόλια Κυδωνίας)
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας (Σινά) (Περιβόλια Κυδωνίας). Xτισμένη μεταξύ των χωριών Μουρνιές και Περιβόλια, η Μονή της Αγίας Τριάδας είναι ένα από τα τέσσερα μετόχια που διατηρεί στην Κρήτη η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά. Η παρουσία της μαρτυρείται ήδη από τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο (961-1204), ενώ η αρχαιότερη επιγραφική μαρτυρία από τη μονή είναι του 1643. Το μοναστηριακό συγκρότημα είχε καθαρά αγροτικό χαρακτήρα και εξακολούθησε να λειτουργεί κατά την οθωμανική κυριαρχία του νησιού. Σήμερα η μονή έχει αναστηλωθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Μονές του νομού Χανίων
Αννώνη η ποικιλόφυλλος
Η Αννώνη η ποικιλόφυλλος (επιστημονική ονομασία: Annona macroprophyllata, συν. Annona diversifolia), επίσης γνωστή ως ιλάμα ή δέντρο ιλάμα, είναι δέντρο και τροπικός καρπός που ευδοκιμεί στην Κεντρική Αμερική. Η ονομασία ιλάμα προέρχεται από τα ισπανικά και από τη γλώσσα των Νάουατλ ilamatzapotl, της οποίας η πρόχειρη μετάφραση είναι "γριά γυναίκα sapote". Με την ίδια ονομασία συναντάται επίσης ένας άλλος παρόμοιος καρπός, soncoya ή cabeza de negro (Α. pupurea), ο οποίος καλλιεργείται ως εναλλακτική λύση για το cherimoya. Το soncoya είναι σε μέγεθος παρόμοιο με το ιλάμα, φέρει όμως χρώμα γκρι-καφέ, ενώ η φλούδα του καρπού φέρει σκληρά εξογκώματα. Έχει πορτοκαλί σάρκα με γεύση μάνγκο ή Ασιμίνα τρίλοβο (Asimina triloba).
Ο καρπός ιλάμα σερβίρεται συνήθως κρύος, κομμένος στη μέση, μέσα στο μισό κέλυφος και τρώγεται με κουταλάκι του γλυκού. Σερβίρεται επίσης με γάλα και ζάχαρη που εντείνουν τη γεύση του ή με λίγο λάιμ ή χυμό λεμόνι που πλουτίζουν τη γεύση με μια ξινή και πικρή χροιά.
Καρποί
Οι καρποί της Annona diversifolia, είτε είναι κωνικού σχήματος, σε σχήμα καρδιάς ή ωοειδές. Ομοιάζει με το cherimoya, έχει μήκος περίπου έξι ίντσες (15 cm) και δύναται να ζυγίζει έως και δύο κιλά (900 γρ.). Γενικά, το ιλάμα είναι διάσπαρτο με περισσότερο ή λιγότερο έντονες, τριγωνικές αιχμές που προεξέχουν από τον καρπό, αν και μερικοί καρποί στο ίδιο δέντρο μπορεί να διαφέρουν από τραχιά σε αρκετά ομαλά.