cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλάτι του Νιεμπόρουφ
Αρχιτεκτονική
Το κτίριο έχει εσωτερικό δύο τμημάτων. Ακριβώς δίπλα στην είσοδο, στον προθάλαμο υπάρχουν αντίγραφα διάσημων γλυπτών – Κεφαλή Νιόβης και Ρωμαϊκή Προτομή, καθώς και το μοναδικό θεατρικό λυχνάρι του 18ου αιώνα. Τέσσερις πύλες ψαμμίτη οδηγούν στον προθάλαμο. Στην αριστερή πλευρά υπάρχει η κύρια σκάλα, η οποία έχει τοίχους και οροφή καλυμμένα από γαλάζια ολλανδικά πλακάκια. Υπάρχουν διάφορα πορτρέτα στους τοίχους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του τελευταίου Πολωνού βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι, του Χετμάνου Στέφαν Τσαρνιέτσκι και του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι. Οι σκάλες οδηγούν στον πρώτο όροφο, όπου βρίσκεται η οικιστική Λευκή Αίθουσα - πρώην αίθουσα χορού και παρεκκλήσι. Σε μια από τις γωνίες της, υπάρχει ένα αντίγραφο του γλυπτού της Αγίας Καικιλίας.
Δίπλα στη Λευκή Αίθουσα υπάρχει το κλασικό Κίτρινο Δωμάτιο Μελέτης με ένα πολύ ενδιαφέρον έκθεμα – μια φυσαρμόνικα από γυαλί. Υπάρχει επίσης ένα υπνοδωμάτιο με πορτρέτα της οικογένειας Ραντζίβιουου και ένα σετ επίπλων. Η βιβλιοθήκη του κτήματος περιέχει περίπου 12 χιλιάδες τόμους σε καλαίσθητες βιβλιοδεσίες. Ένα άλλο πολύτιμο εκθετήριο αυτής της αίθουσας είναι δύο σφαίρες του 17ου αιώνα σε βάθρα, φιλοτεχνημένα από έναν Ιταλό γεωγράφο, τον Β. Κορονέλι. Αγοράστηκαν το 1805 από τον Λουδοβίκο ΙΗ΄, ο οποίος αργότερα έγινε βασιλιάς της Γαλλίας.
Η Μικρή Τραπεζαρία τραβά την προσοχή με τα έπιπλά της από τις αρχές του 18ου και 19ου αιώνα, καθώς και με μια σειρά από πορτρέτα που απεικονίζουν Πολωνούς βασιλιάδες, ζωγραφισμένα από τον διάσημο Πολωνο-Ιταλό ζωγράφο Μαρτσέλο Μπατσαρέλι. Ένα άλλο ενδιαφέρον δωμάτιο είναι το ροκοκό Κόκκινο Δωμάτιο Μελέτης, το οποίο δημιουργήθηκε κατά την ανακατασκευή του 1766-1768 από τον Μίχαου Καζίμιες Ογκίνσκι. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ένα πορτρέτο της Άννα Καρολίνα Οζέλσκα, η οποία ήταν μια εξώγαμη κόρη του βασιλιά Αυγούστου Β΄ του Δυνατού. Το δωμάτιο είναι εξοπλισμένο με γαλλικά έπιπλα. Στον πρώτο όροφο μπορεί κανείς να δει επίσης: το Υπνοδωμάτιο του Βοεβόδα, το Υπνοδωμάτιο του Πρίγκιπα, καθώς και το Μπουντουάρ και το Πράσινο Δωμάτιο Μελέτης, που βρίσκονται στους πύργους.
Περιβάλλων πάρκο
δεξιά|μικρογραφία| Γλυπτό ενός λιονταριού στο πάρκο Το παλάτι περιβάλλεται από ένα εντυπωσιακό πάρκο. Αποτελείται από δύο μεγάλα μέρη: ένα πάρκο τοπίου σχεδιασμένο από τον Τίλμαν φαν Χάμερεν και έναν ορθογώνιο κήπο γαλλικού στιλ που ακολουθεί το πρότυπο των Βερσαλλιών. Η λεωφόρος λεμονιών εκτείνεται από το Παλάτι, μέσω του κέντρου του κήπου που οδηγεί στο λεγόμενο «aha» - ένα στενό ξέφωτο στο τέλος της λεωφόρου που δίνει την εντύπωση ότι το πάρκο είναι μεγαλύτερο από ότι στην πραγματικότητα. Σειρές φυτών υπάρχουν και στις δύο πλευρές της λεωφόρου και δίπλα στο παλάτι, υπάρχει το λεγόμενο «σαλονάκι», με γεωμετρικά παρτέρια.
Το μουσείο
Το μουσείο στο Κτήμα Νιεμπόρυφ παρουσιάζει επί του παρόντος το εσωτερικό του 17ου και 18ου αιώνα, το οποίο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε έπιπλα που έχουν διασωθεί και συμπληρώνεται με τη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας. Το 1987, το μουσείο έλαβε το βραβείο Złoty Medal Ministra Kultury i Sztuki (Χρυσό Μετάλλιο του Υπουργείου Πολιτισμού και Τέχνης) για τη συντήρηση του κήπου και του μουσείου στο Νιεμπόρουφ και την Αρκάντια. Τον Ιούνιο του 1994 το μουσείο έλαβε το Europejska Nagroda za Ochronę Zabydków (Ευρωπαϊκό Βραβείο για τη Διατήρηση των Μνημείων) που ιδρύθηκε από το FVS στο Αμβούργο. Ισχύει είσοδος επί πληρωμή στο Κτήμα Νιεμπόρουφ και στο Πάρκο Αρκάντια.
Για περισσότερα από 70 χρόνια, το παλάτι έχει χρησιμεύσει όχι μόνο ως μουσείο λαϊκού ενδιαφέροντος, αλλά και ως χώρος διεθνών συνεδρίων και διπλωματικών συναντήσεων. Διατηρώντας την παράδοση που χρονολογείται από το 1944, το παλάτι προσφέρει δωμάτια στους πιο εξαιρετικούς Πολωνούς συγγραφείς και καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Άντζεϊ Βάιντα, Βουαντίσουαφ Ταταρκιέβιτς, Αλεξάντερ Γκιέιστορ, Μάρια Ντομπρόφσκα και Σουαβόμιρ Μρόζεκ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλάτια στην Πολωνία Κατηγορία:Μπαρόκ παλάτια στην Πολωνία Κατηγορία:Κάστρα και παλάτια της οικογένειας Ραντζίβιουου
Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών 1978-1979
Το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας της αγωνιστικής περιόδου 1978–79 διεξήχθη σε 4 ομίλους με τη συμμετοχή 80 ομάδων.
Υποβιβασμός
Στα τοπικά πρωταθλήματα υποβιβάστηκαν οι ομάδες:
1ος όμιλος
* Αγώνες κατάταξης: Α.Ο. Πετραλώνων - Π.Α.Ο. Ρουφ: 1-0 Α.Ο. Πετραλώνων - Ατρόμητος Πειραιώς: 1-0
3ος όμιλος
* Αγώνας κατάταξης: 24 Ιουνίου 1979, Ε.Α.Κ. Βόλου: Φ.Σ. Κοζάνη - Α.Ο. Νέας Αρτάκης: 2-1.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1978-1979
Μεντενίν
Την πόλη αυτή φαίνεται να την δημιούργησαν οι Βέρβεροι οι οποίοι και την ανέδειξαν σε μεγάλο εμπορικό κέντρο. Σήμερα στη πόλη αυτή εδρεύει το Συμβούλιο Ανάπτυξης της Νοτίου Τυνησίας. Υφίστανται εργοστάσια γαλακτοκομίας, ελαιουργίας, κεραμοποιίας και ποτοποιίας ανθρακούχων ποτών. Διαθέτει ανώτερα τεχνολογικά ινστιτούτα, που συμπληρώνουν την εκπαίδευση καθώς και μεγάλο νοσοκομείο που φέρει το όνομα του πρώην προέδρου της χώρας Μπουργκίμπα.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στη περιοχή της πόλης αυτής τον Μάρτιο του 1943, στον πόλεμο της ερήμου, συνέβη η ιστορική ομώνυμη μάχη μάχη της Μεντενίν όπου η αντεπίθεση του Ρόμελ κατά της 8ης βρετανικής Στρατιάς υπήρξε ανεπιτυχής. Στην επιχείρηση αυτή είχε λάβει μέρος με τις βρετανικές δυνάμεις και ο ελληνικός Ιερός Λόχος Μέσης Ανατολής.
Η Φωνή του Πόθου
μικρογραφία|260x260εσ|Η Κάρολ Μπέικερ σε στιγμιότυπο της ταινίας Η ταινία Η φωνή του πόθου (Πρωτότυπος τίτλος: Baby Doll), γνωστό και ως Η κουκλίτσα είναι δραματική κωμωδία παραγωγής 1956, σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν και σε σενάριο Τένεσι Ουίλιαμς (βασισμένο σε μονόπρακτο του ίδιου με τίτλο 27 Wagons Full of Cotton). Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Καρλ Μάλντεν, Κάρολ Μπέικερ και Ίλαϊ Γουάλας.
Το έντονο σεξουαλικό ύφος της ταινίας, προκάλεσε αντιδράσεις στους κύκλους της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία τάχθηκε κατά της προβολή της κάτι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να απαγορευτεί η ευρεία της διανομή. Παρόλα αυτά η ταινία έλαβε αναγνώριση από τους κριτικούς του κινηματογράφου, έκανε καλές εισπράξεις και προτάθηκε για πολλά βραβεία. Ο Ελία Καζάν έλαβε Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας και η ταινία έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την Κάρολ Μπέικερ, καθώς και τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο BAFTA, όπου ο Ίλαϊ Γουάλας βραβεύτηκε ως καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος.
Η ταινία έδωσε το όνομα σε ένα νέου είδους κομπινεζόν του οποίου το σχέδιο ήταν εμπνευσμένο από εκείνο που φοράει η Μπέικερ στην αρχή της ταινίας, το γνωστό σε όλους ως μπέιμπι ντολ.
Πλοκή
Η 19χρονη κουκλίτσα Μπέιμπι Ντολ (Κάρολ Μπέικερ) κάθεται μισόγυμνη στην κούνια της και βυζαίνει το δάχτυλό της, ενώ ο σύζυγός της, ο μεσήλικας Άρτσι Λι Μέιαν (Καρλ Μάλντεν) την παρακολουθεί από μια μικρή τρύπα που έχει ανοίξει στον τοίχο του δωματίου της, αφήνοντας την φαντασία του να οργιάζει.
Οι δυο τους παρά το γεγονός ότι είναι ζευγάρι δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει τη σχέση τους, καθώς ο Άρτσι Λι έχει υποσχεθεί στον πατέρα της ότι δεν πρόκειται να την αγγίξει προτού εκείνη να κλείσει τα 20 της χρόνια. Όταν ο Άρτσι προσπαθεί να πείσει την Μπέιμπι Ντολ να κάνουν έρωτα εκείνη τον αποπαίρνει. Παράλληλα, ο Άρτσι προκειμένου να παρέχει στη Μπέιμπι Ντολ τις ανέσεις που της είχε υποσχεθεί έχει καταχρεωθεί κι οι δουλειές του δεν πάνε καλά.
Ο ανταγωνιστής του ο βαμβακέμπορος Σίλβα Βακέρο (Ίλαϊ Γουάλας) με τα σύγχρονα μηχανήματα της φυτείας του, έχει καταφέρει να πάρει τους πελάτες απ'όλους τους βαμβακέμπορους της περιοχής. Όταν μια μέρα ο Άρτσι χάνει τα έπιπλα του σπιτιού του από την εταιρία που τ' αγόρασε, επειδή δεν μπορούσε να τα εξοφλήσει, αποφασίζει να πάει και να βάλει φωτιά στη φυτεία του ανταγωνιστή του. Ο σικελικής καταγωγής Βακέρο υποψιάζεται αμέσως τον Άρτσι Λι κι ετοιμάζει τη σικελική του εκδίκηση, μια εκδίκηση που έχει ως επίκεντρο τη αποπλάνηση της Μπέιμπι Ντολ. Η ζήλια του Αρτσι Λι φουντώνει κι η σύγκρουση μεταξύ των δύο αντρών είναι αναπόφευκτη.
Πληροφορίες παραγωγής
Η φωνή του πόθου βασίζεται σε μονόπρακτο του Τένεσι Ουίλιαμς με τίτλο "27 Wagons Full of Cotton", το οποίο αποφάσισε να σκηνοθετήσει ο Ελία Καζάν και πρότεινε στον Ουίλιαμς να το διασκευάσει ο ίδιος για τη μεγάλη οθόνη. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Καζάν, ο Ουίλιαμς συμμετείχε ελάχιστα στη διασκευή του σεναρίου, του οποίο το μεγαλύτερο μέρος έγραψε τελικά ο σκηνοθέτης. Η ταινία αποτέλεσε τη δεύτερη συνεργασία μεταξύ του Καζάν και του Ουίλιαμς μετά το Λεωφορείον ο πόθος (A Streetcar Named Desire) το 1951. Πρώτη επιλογή για τον ρόλο του ιταλικής καταγωγής Σίλβα Βακάρο ήταν ο Μάρλον Μπράντο, ο οποίος αρνήθηκε προκειμένου να πρωταγωνιστήσει στην ταινία Αυγουστιάτικο φεγγάρι (The Teahouse Of The August Moon), στη θέση του επελέγη ο πρωτοεμφανιζόμενος Ίλαϊ Γουάλας. Ο Ουίλιαμς θεωρούσε ότι η Μέριλιν Μονρόε, που πάσχιζε να την πάρουν σοβαρά ως ηθοποιό, ήταν η πλέον κατάλληλη για τον ρόλο της Μπέιμπι Ντολ, ο Καζάν προτίμησε την Κάρολ Μπέικερ που γνώριζε ήδη από το Actor's studio. Η Μπέικερ είχε ήδη κάνει το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη την προηγούμενη χρονιά στην μεταφορά του μυθιστορήματος της Έντνα Φέρμπερ Ο γίγας (Giant, 1955), υποδυόμενη τη Λαζ Μπένεντικτ τη νεότερη κινηματογραφική κόρη της Ελίζαμπεθ Τέιλορ και του Ροκ Χάτσον.
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Γκρίνβιλ του Μισισίπι, καθώς και στη Νέα Υόρκη.
Αντιδράσεις
Η ταινία υπέστη λογοκρισία κατά την προβολή της, λόγω του έντονου για την εποχή σεξουαλικού της ύφους (θέματα όπως η διαστροφή, η μοιχεία, η παρθενιά κι η εν μέρει παιδοφιλία, εφόσον η ηρωίδα της ταινίας ήταν 19 χρονών, ήταν αμφιλεγόμενα). Η Λεγεώνα της Κοσμιότητας καταδίκασε την ταινία χαρακτηρίζοντάς την ανήθικη. Μέλη της καθολικής εκκλησίας υποστήριξαν ότι το φιλμ μπορεί να διαφθείρει όποιον το παρακολουθήσει, το περιοδικό Time αποκάλεσε την ταινία ό,τι πιο βρόμικο έχει προβληθεί ποτέ στις Η.Π.Α., ενώ 20 εκατομμύρια καθολικοί διαδήλωσαν ώστε να απαγορευτεί η προβολή της. Όλες αυτές οι ενέργειες είχαν ως αποτέλεσμα το πρώτο μποϊκοτάζ που έγινε ποτέ σε ταινία παραγωγής μεγάλου αμερικανικού στούντιο. Ήταν επίσης η πρώτη ταινία που έλαβε έγκριση από το γραφείο λογοκρισίας αλλά καταδικάστηκε από την εκκλησία. Η ταινία αποσύρθηκε από τις αίθουσες χωρίς να αποφέρει κέρδος (σύμφωνα με το περιοδικό Variety έκανε εισπράξεις 2.3 εκατομμυρίων, ο Καζάν δήλωσε όμως ότι δεν απέφερε κέρδη).
Η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε επίσης (για τον ίδιο λόγο) σε άλλες πολλές χώρες όπως η Σουηδία.
Υποδοχή και βραβεία
Παρά τις αντιδράσεις, η ταινία ήταν παρούσα στις λίστες των κριτικών ως μιας από τις καλύτερες της χρονιάς, έλαβε υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες χαρίζοντας στον Καζάν Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας και προτάθηκε για 4 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για τον Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την Κάρολ Μπέικερ, που αποτέλεσε την ψυχή της ταινίας. Η Μπέικερ έχασε όμως το αγαλματίδιο από την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, που μετά από 6 χρόνια εξορίας από το Χόλιγουντ λόγω της σχέσης της με τον Ιταλό σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι επέστρεψε στα κινηματογραφικά δρώμενα εκείνη τη χρονιά με την την ταινία Αναστασία (Anastasia).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τένεσι Ουίλιαμς Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μισισίπι Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Όλγα Τρατς
Η Όλγα Τρατς (γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1988) είναι Ουκρανέζα διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως κεντρική.
Καριέρα
Η Όλγα Τρατς έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Ντνίπρο, ομάδα της Ουκρανίας. Στη Ντνίπρο παρέμεινε μέχρι το 2006, όταν και υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Μπίλα Τσέρκβα, ομάδα επίσης της Ουκρανίας, σε ηλικία 18 ετών. Στη Μπίλα Τσέρκβα παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει κάποιο τίτλο.
Το 2007 μετεγγράφη στην Σεβεροντοντσάνκα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια έχοντας καταφέρει μάλιστα να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο Ουκρανίας το 2009.
Το 2011, η Όλγα Τρατς αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της στο Αζερμπαϊτζάν και συγκεκριμένα στην Αζεριόλ Μπακί. Ωστόσο, το πέρασμά της από την Αζεριόλ αποδείχθηκε σύντομο, καθώς λίγο καιρό μετά την μεταγραφή της, αποτέλεσε παρελθόν από τον σύλλογο.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα της Τρατς ήταν η Πιάτρα Νέαμτ, ομάδα της Ρουμανίας, στην οποία παρέμεινε για κάτι λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς τον Ιανουάριο του 2013 ανακοινώθηκε επίσημα η απόκτησή της από τον Ολυπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά ήρθε για να αντικαταστήσει την Αλεοσκάρ Μπλάνκο, η οποία είχε αποχωρήσει από το σύλλογο λίγο καιρό νωρίτερα. Η 'Ολγα Τρατς παρέμεινε στον Ολυμπιακό μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 και κατάφερε να κατακτήσει με το σύλλογο όλους τους εγχώριους τίτλους που διεκδίκησε.
Το καλοκαίρι του 2013 ταξίδεψε στην Πολωνία για λογαριασμό της Μπουντοβλάνι Λοτζ, στην οποία παραμένει μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Όλγα Τρατς είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Ουκρανίας από το 2008 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Ουκρανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Δαγοβέρτος Β΄
Ο Δαγοβέρτος Β΄ ή Άγιος Δαγοβέρτος (Λατινική γλώσσα : Dagober(c)tus, Αρχαία αγγλική γλώσσα : Dægberht, Μετς, 652 - 23 Δεκεμβρίου 679) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς της Αυστρασίας (676 - 679). Θεωρείται Άγιος από την Καθολική Εκκλησία και εορτάζεται από τον 9ο αιώνα στις 23 Δεκεμβρίου. Ο Δαγοβέρτος Β΄ ήταν ο μόνος γιος τού Σιγιβέρτου Γ΄ της Αυστρασίας και της Χίμνεχιλντ από τη Βουργουνδία. Δεν υπάρχει αξιόπιστη πηγή σχετικά με την βασιλεία του, η βιογραφία του προκύπτει από την ανακατασκευή διαφορετικών πηγών. Με τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του (656) στερήθηκε την διαδοχή και εξορίστηκε στην Ιρλανδία όπου έζησε σαν μοναχός, επέστρεψε στην Αυστρασία με την επέμβαση του επισκόπου της Γιορκ. Με την δολοφονία του εξαδέλφου του (675) ανέβηκε στον θρόνο, το σύντομο διάστημα της βασιλείας του πολέμησε με την Νευστρία, έκλεισε ειρήνη με το Λομβαρδικό βασίλειο της Ιταλίας και έκοψε χρυσό νόμισμα. Η μοναδική σύγχρονη πηγή της εποχής του τον χαρακτηρίζει τύραννο, επιτέθηκε στους επισκόπους, έβαλε νέους φόρους και δολοφονήθηκε από συνωμοσία ευγενών. Διάδοχος του ήταν ο πρώτος του ξάδελφος Θευδέριχος Γ΄, βασιλιάς της Νευστρίας με τον οποίο βρισκόταν σε σύγκρουση. Δεν είναι βέβαιο ότι ήταν γιος της επίσημης συζύγου του Σιγιβέρτου Γ΄ Χίμνεχιλντ, σε κάθε περίπτωση αδελφή του ήταν η Μπίλιχιλντ κόρη της Χίμνεχιλντ, το όνομα του το πήρε από τον παππού του Δαγοβέρτο Α΄ (623–39).
Εξορία
Σύμφωνα με το "Βιβλίο της Ιστορίας των Φράγκων" (727) όταν πέθανε ο Σιγιβέρτος Γ΄ ο Μαγιορδόμος Γριμοάλδος ο Πρεσβύτερος, ο δεύτερος ισχυρός άντρας του βασιλείου, κούρεψε τον μικρό Δαγοβέρτο και τον έβαλε στην συνοδεία του επισκόπου Ντίντο του Πουατιέ. Το κούρεμα συμβόλιζε την απώλεια της βασιλικής εξουσίας αφού οι Μεροβίγγειοι βασιλείς είχαν τότε μακριά μαλλιά, ο Ντίντο τον έστειλε στην Ιρλανδία. Η ημερομηνία των γεγονότων είναι αβέβαιη, τοποθετείται περί το 656 αλλά σίγουρα μετά το 652 που γεννήθηκε. Καμιά πηγή της εποχής δεν περιγράφει την ζωή του Δαγοβέρτου, ο αρχαιολόγος του 18ου αιώνα Μέρβιν Άρσνταιλ καταγράφει για πρώτη φορά ένα μοναστήρι στην περιοχή του Μιθ όπου ζούσε ο μικρός Δαγοβέρτος. Η θέση έγινε αποδεκτή από τους σύγχρονους ιστορικούς. Ο Γριμοάλδος τοποθέτησε τον γιο του Χιλδεβέρτο στον θρόνο της Αυστρασίας, ο βασιλιάς της Νευστρίας Κλόβις Β΄ (639–657) τον συνέλαβε, τον μετέφερε στο Παρίσι και τον εκτέλεσε με την κατηγορία "προδοσία εναντίον του αφέντη του". Ο δεύτερος γιος του Κλόβις Β΄ Χιλδέριχος Β΄ ανέβηκε στον θρόνο της Αυστρασίας και παντρεύτηκε την αδελφή του Δαγοβέρτου Β΄ Μπίλιχιλντ, κυβέρνησε υπό την κηδεμονία της πεθεράς του Χίμνεχιλντ. Ο νεαρός Χιλδέριχος Β΄ δολοφονήθηκε μαζί με την σύζυγο του και τον πενταετή γιο τους Δαγοβέρτο από τον ευγενή Μποντίλο με τον οποίο είχε συγκρουστεί (675).
Επιστροφή
thumb|250px|right|Χρυσό νόμισμα του Δαγοβέρτου Β΄ Η δολοφονία του Χιλδέριχου Β΄ ήταν η μεγάλη ευκαιρία για τον Δαγοβέρτο Β΄ να επιστρέψει στον θρόνο της Αυστρασίας, αμέσως μετά ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Ο Μαγιόδρομος των ανακτόρων της Αυστρασίας Εμπροίν ανακήρυξε νέο βασιλιά της Αυστρασίας σε βρεφική ηλικία τον Κλόβις Γ΄ (675), ο Εμπροίν ισχυρίστηκε ότι πατέρας του ήταν ο Χλωτάριος Γ΄ (658–673) πρώτος γιος του Κλόβις Β΄, στην πραγματικότητα πατέρας του ήταν ο Θευδέριχος Γ΄, τρίτος γιος του Κλόβις Β΄. Ο ίδιος ο Θευδέριχος Γ΄ ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Νευστρίας από τον επίσκοπο του Πουατιέ Λεοδεγάριο. Ο Εμπροίν σύντομα άλλαξε γνώμη και υποστήριξε την επιστροφή του Δαγοβέρτου Β΄ στον θρόνο της Αυστρασίας, ο μικρός Κλόβις Γ΄ πέθανε την επόμενη χρονιά (676) και ο Δαγοβέρτος Β΄ κλήθηκε από την εξορία για να τον διαδεχτεί.
Το "Βιβλίο της Ιστορίας των Φράγκων" είναι η μοναδική πηγή που περιγράφει την εξορία του Δαγοβέρτου Β΄ στην Ιρλανδία, η "Ζωή του επισκόπου Γουίλφριντ" περιγράφει αντίστοιχα την επιστροφή του. Η "Ζωή του επισκόπου Γουίλφριντ" συντάχθηκε τον 8ο αιώνα από τον επίσκοπο Στέφανο του Ρίπον. Ο Στέφανος γράφει ότι ο Δαγοβέρτος Β΄ επέστρεψε από την εξορία "στην νεότητα του", οι συγγενείς και φίλοι του έμαθαν ότι ήταν ακόμα ζωντανός και ζήτησαν να γυρίσει στην Αυστρασία. Η "Ζωή του επισκόπου Γουίλφριντ" δεν καταγράφει τα ονόματα των "συγγενών" και "φίλων" που ζήτησαν την επιστροφή του, πιθανότατα ήταν συγγενείς της μητέρας του. Οι φίλοι του ήταν μάλλον οι Μαγιορδόμοι των ανακτόρων Πεπίνος του Χέρσταλ και Μάρτιν του Λον που είχαν όλη την εξουσία μετά τον θάνατο του "βασιλέως" (675) ή ο Ουλτάν επίσκοπος του Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ που είχε στενούς δεσμούς με την Ιρλανδία. Η ακριβής ημερομηνία της ανόδου του Δαγοβέρτου Β΄ στον θρόνο της Αυστρασίας είναι άγνωστη, μετά την δολοφονία του Χιλδέριχου Β΄ (675) βασίλευσε πιθανότατα λίγους μήνες ο μικρός Κλόβις Γ΄.
Βασιλεία
thumb|250px|right|Χρυσό νόμισμα του Δαγοβέρτου Β΄ με τον Βυζαντινό Σταυρό από την μία πλευρά και παράσταση του βασιλιά από την άλλη Η βασιλεία του Δαγοβέρτου Β΄ έχει καταγραφεί σποραδικά στο "Βιβλίο της Ιστορίας των Φράγκων", διακόπτει τις πληροφορίες μετά την επιστροφή του από την εξορία. Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Γκέρμπερντίνγκ γράφει "Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Δαγοβέρτος είχε επιστρέψει ή ήθελε σκόπιμα να αποκρύψει την πληροφορία από τον μελλοντικό αναγνώστη". Άλλο ένα έργο του 7ου αιώνα που σχετίζεται με τους Μεροβίγγειους βασιλείς "Η ζωή της ηγουμένης Σανταλμπέργκα του Λον" κάνει μία σύντομη αναφορά για τον Δαγοβέρτο. Αναφέρει ότι η Σανταλμπέργκα μετακινήθηκε από την μονή της στα προάστια του Λανγκρ στην Λαν στην βόρεια Βουργουνδία χάρη σε προφητείες που βγήκαν αληθινές σχετικά με την "πρόσφατη διαμάχη ανάμεσα στους βασιλείς Δαγοβέρτο και Θευδέριχο". Αυτή είναι η μοναδική πληροφορία για τον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον Δαγοβέρτο Β΄ και τον ξάδελφο του Θευδέριχο Γ΄ της Νευστρίας. Αυτό ήταν μία ένδειξη για την συνεχή εχθρότητα που υπήρχε ανάμεσα στον Εμπροίν και τους Αυστρασιανούς. Ο πόλεμος είχε βαθύτατες επιπτώσεις στην Βουργουνδία που βρισκόταν στα όρια του βασιλείου της Νευστρίας, αυτό δείχνει ότι ο ίδιος ο Δαγοβέρτος Β΄ είχε την πρωτοβουλία. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος ο Πεπίνος του Χέρσταλ και ο Μάρτιν του Λον επιτέθηκαν στον Θευδέριχο Γ΄ αλλά ηττήθηκαν από τον Εμπροίν, στην μάχη έπεσε ο Μάρτιν του Λον. Δεν έχει διευκρινιστεί αν η μάχη έγινε την εποχή που ζούσε ο Δαγοβέρτος Β΄ ή μετά τον θάνατο του, πιθανότατα έγινε τον Σεπτέμβριο του 679 την εποχή που ήταν ζωντανός και ανέβασε τους φόρους για να καλύψει τα έξοδα.
Ο Δαγοβέρτος Β΄ υπέγραψε ειρήνη με τους Λομβαρδούς (679), το γεγονός καταγράφεται στην "Ιστορία των Λομβαρδών" που έγραψε ο Παύλος ο Διάκονος στα τέλη του 8ου αιώνα, επιβεβαιώνεται με την παρουσία ενός κομήτη τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου. Ο κομήτης διέσχισε όλον τον κόσμο από την Ιρλανδία μέχρι την Ιαπωνία. Ο Παύλος ο Διάκονος έγραψε εσφαλμένα ότι τα νομίσματα κόπηκαν την εποχή που ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών ο Γριμοάλδος ο Σφετεριστής που πέθανε την εποχή που βρισκόταν ο Δαγοβέρτος Β΄ εξορία (671), ο βασιλιάς των Λομβαρδών τότε ήταν ο Περκτάρητος. Το μόνο διάταγμα του Δαγοβέρτου Β΄ που έχει διασωθεί καταγράφει ότι κατείχε το μοναστήρι του Μάλμεντι, αναφέρει μονάχα μιά δωρεά του πατέρα του και όχι τον ιδρυτή του που ήταν ο Γριμοάλδος, ο άνθρωπος που τον είχε εξορίσει. Ο Δαγοβέρτος Β΄ ξεκίνησε πάλι την κοπή των χρυσών νομισμάτων που είχε διακόψει ο Χιλδέριχος Β΄ (670), διέκοψε την παλιά Φραγκική κοπή και τοποθέτησε στα νέα νομίσματα τον σύγχρονο Βυζαντινό σταυρό με τρείς πλευρές. Ο Δαγοβέρτος Β΄ ήταν ο τελευταίος Φράγκος βασιλιάς που έκοψε νομίσματα στην Μασσαλία με το όνομα του. Η κοπή των βασιλικών νομισμάτων με το όνομα του βασιλιά έγινε στην Μασσαλία τη περίοδο 613 - 679, τα συνηθισμένα Φραγκικά νομίσματα είχαν μονάχα τα ονόματα του νομισματοκόπου και του νομισματοκοπείου.
Αγιοποίηση
Την λατρεία του Δαγοβέρτου Β΄ καθιέρωσε ο Καρολίδης βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων Κάρολος ο Φαλακρός (840 - 877), τα οστά του μεταφέρθηκαν σε μία Βασιλική στο Στεναί. Ο χρόνος που έγινε η μεταφορά των οστών δείχνει ότι ο Κάρολος είχε στόχο να μεταφέρει την έδρα του στο συγκεκριμένο σημείο στην Λοθαριγγία που απέκτησε με την Συνθήκη του Μέρσεν (870). Η μεταφορά των οστών αναφέρεται στο έργο "Η ζωή του Δαγοβέρτου", σε ένα διάταγμα που βρίσκεται στο "Αβαείο του Γκορζέ" και καταγράφει την ημερομηνία. Η δωρεά της Βασιλικής του Αγίου Δαγοβέρτου είναι γνωστή από ένα διάταγμα (1124) στο βιβλίο επισκεπτών του Γκορζέ, πέρασε στην Βεατρίκη σύζυγο του Γοδεφρείδου Γ΄ της Κάτω Λωρραίνης που εγκατέλειψε το "Αβαείο του Γκορζέ" (1069). Οι κανόνες του Αβαείου ήταν πολύ χαλαροί και οι μοναχοί το μετέτρεψαν σταδιακά σε μονή Βενεδικτίνων. Η εορτή του Αγίου Δαγοβέρτου καθιερώθηκε όπως γράφει "Η ζωή του Δαγοβέρτου" στις 23 Δεκεμβρίου, την ημερομηνία έγραψε η Έμμα της Ιταλίας σύζυγος του Λοθάριου της Φραγκίας στο χαμένο ημερολόγιο των Αγίων. Ένα έγγραφο του Μαρτυρολογίου του Άντο όφα Βιεν που βρέθηκε στην Λιέγη καταγράφει επίσης τον θάνατο του Δαγοβέρτου Β΄ στις 23 Δεκεμβρίου.
Οι γιορτές στην μνήμη του Αγίου Δαγοβέρτου δεν εξαπλώθηκαν ποτέ έξω από το Στεναί, περιοχή που γενικά σχετίστηκε με τον Δαγοβέρτο Α΄, τον 16ο αιώνα η γιορτή του μεταφέρθηκε στο Βερντέν. Η μονή του Στεναί δέχτηκε επίθεση (1580, 1591), λεηλατήθηκε από τους Προτεστάντες και τα οστά του διασκορπίστηκαν, μερικά διασώθηκαν και βρίσκονται στο Σαιν-Γκισλαίν. Πολλοί θρύλοι διασώθηκαν σχετικά με το όνομα του Δαγοβέρτου Β΄, φημολογείται ότι δολοφονήθηκε με εντολή του πάπα σε συνεργασία με τον Πεπίνο του Χέρσταλ επειδή ήταν παγανιστής και είχε σκοπό να επαναφέρει στους Φράγκους την αρχαία θρησκεία, στην συνέχεια τον αγιοποίησαν για να αποφύγουν την επανάσταση. Διασώθηκε ένας γιος του ο Σιγιβέρτος Δ΄ που δραπέτευσε στην Ιταλία, ακούγεται ότι κατάγονται από αυτόν οι Ναΐτες Ιππότες.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Λομπίρ
Το Λομπίρ είναι ένα χωριό στο δήμο Μίκι, στην επαρχία Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Κλουμπ Ουνιβερσιτάριο ντε Δεπόρτες
, Η Κλουμπ Ουνιβερσιτάριο ντε Δεπόρτες, γνωστή απλά ως Ουνιβερσιτάριο, και γνωστότερη απλά ως Λα Ου, είναι μια περουβιανή, ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι η πιο πετυχημένη ομάδα στο Περού. Ιδρύθηκε στις 7 Αυγούστου 1924. Από το 1928 συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία του Περού. Το 2000 ολοκληρώθηκε το 80.000 θεατών στάδιο της ομάδας, το Εστάδιο Μονουμεντάλ, το οποίο είναι το μεγαλύτερο στάδιο στη χώρα.
Η ομάδα έχει κερδίσει 26 τίτλους πρώτης κατηγορίας και είναι πρώτη στις κατακτήσεις. Ήταν, επίσης, η πρώτη περουσιανή ομάδα που έφτασε σε τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924
Σαλβουταμόλη
Η σαλβουταμόλη, επίσης γνωστή ως αλβουτερόλη, διαθέσιμη στο εμπόριο ως Aerolin μεταξύ άλλων εμπορικών σημάτων, είναι φάρμακο που ανοίγει τους μεσαίους και μεγάλους αεραγωγούς στους πνεύμονες. Είναι ένα βραχείας δράσης αδρενεργικός αγωνιστής του υποδοχέα β2 ο οποίος λειτουργεί προκαλώντας χαλάρωση των αεραγωγών λείων μυών. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του άσθματος, συμπεριλαμβανομένων των προσβολών άσθματος, της βρογχοσυστολής που προκαλείται από την άσκηση και της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονικής νόσου (ΧΑΠ). Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία υψηλών επιπέδων καλίου στο αίμα. Η σαλβουταμόλη χρησιμοποιείται συνήθως με συσκευή εισπνοής ή νεφελοποιητή, αλλά διατίθεται επίσης σε χάπι, υγρό και ενδοφλέβιο διάλυμα. Η έναρξη της δράσης της εισπνεόμενης έκδοσης είναι συνήθως εντός 15 λεπτών και διαρκεί δύο έως έξι ώρες.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ταραχή, πονοκέφαλο, γρήγορο καρδιακό ρυθμό, ζάλη και αίσθημα άγχους. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν επιδείνωση του βρογχόσπασμου, ακανόνιστο καρδιακό παλμό και χαμηλά επίπεδα καλίου στο αίμα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού, αλλά η ασφάλεια δεν είναι απολύτως σαφής.
Η σαλβουταμόλη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1966 στη Βρετανία και έγινε εμπορικά διαθέσιμη στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1969. Εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1982. Είναι στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Η σαλβουταμόλη διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το δέκατο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 50 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η σαλβουταμόλη χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία του βρογχόσπασμου (οποιασδήποτε αιτίας - αλλεργικού άσθματος ή επαγόμενης από άσκηση), καθώς και χρόνιας αποφρακτικής πνευμονικής νόσου. Είναι επίσης ένα από τα πιο συνηθισμένα φάρμακα που χρησιμοποιούνται σε συσκευές εισπνοής διάσωσης (βραχυπρόθεσμα βρογχοδιασταλτικά για την ανακούφιση των κρίσεων άσθματος).
Ως β2 αγωνιστής, η σαλβουταμόλη χρησιμοποιείται επίσης στη μαιευτική. Η ενδοφλέβια σαλβουταμόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τοκολυτικό, για να χαλαρώσει τον λείο μυ της μήτρας για να καθυστερήσει τον πρόωρο τοκετό. Αν και προτιμάται έναντι παραγόντων όπως η ατοσιμπάνη και η ριτοδρίνη, ο ρόλος της έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από τον αποκλειστή διαύλων ασβεστίου νιφεδιπίνη, η οποία είναι πιο αποτελεσματική και καλύτερα ανεκτή.
Παρενέργειες
Οι πιο συχνές παρενέργειες είναι λεπτός τρόμος, άγχος, πονοκέφαλος, μυϊκές κράμπες, ξηροστομία και αίσθημα παλμών. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ταχυκαρδία, αρρυθμία, έξαψη του δέρματος, ισχαιμία του μυοκαρδίου (σπάνια) και διαταραχές ύπνου και συμπεριφοράς. Σπάνια εμφανίζονται, αλλά είναι σημαντικές, αλλεργικές αντιδράσεις με τη μορφή παράδοξων βρογχόσπασμων, κνίδωσης (κνίδωση), αγγειοοιδήματος, υπότασης και καταπληξίας. Υψηλές δόσεις ή παρατεταμένη χρήση μπορεί να προκαλέσουν υποκαλιαιμία, η οποία προκαλεί ανησυχία ειδικά σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια και σε άτομα που λαμβάνουν ορισμένα διουρητικά και παράγωγα ξανθίνης.
Φαρμακολογία
Η τριτοταγής βουτυλομάδα στη σαλβουταμόλη την καθιστά πιο επιλεκτική για τους β 2 υποδοχείς, οι οποίοι είναι οι κυρίαρχοι υποδοχείς των βρογχικών λείων μυών. Η ενεργοποίηση αυτών των υποδοχέων προκαλεί την αδενυλυλκυκλάση να μετατρέψει το ΑΤΡ σε cAMP, ξεκινώντας τον καταρράκτη σηματοδότησης που τελειώνει με την αναστολή της φωσφορυλίωσης της μυοσίνης και τη μείωση της ενδοκυτταρικής συγκέντρωσης ιόντων ασβεστίου (η φωσφορυλίωση μυοσίνης και τα ιόντα ασβεστίου είναι απαραίτητα για συστολές των μυών). Η αύξηση του cAMP εμποδίζει επίσης τα φλεγμονώδη κύτταρα στον αεραγωγό, όπως τα βασεόφιλα, ηωσινόφιλα, και ειδικότερα μαστοκύτταρα, από το να απελευθερώσουν φλεγμονώδεις μεσολαβητές και κυτταροκίνες. Η σαλβουταμόλη και άλλοι αγωνιστές του υποδοχέα β 2 επίσης αυξάνουν την αγωγιμότητα των καναλιών ευαίσθητα σε ιόντα ασβεστίου και καλίου, οδηγώντας σε υπερπόλωση και χαλάρωση των βρογχικών λείων μυών.
Η σαλβουταμόλη είτε διηθείται απευθείας από τα νεφρά είτε μεταβολίζεται πρώτα σε θειική 4'-Ο, η οποία εκκρίνεται στα ούρα.
Δομή και δραστηριότητα
δεξιά|μικρογραφία| (R) - (-) - σαλβουταμόλη (πάνω) και (S) - (+) - σαλβουταμόλη (κάτω) Η σαλβουταμόλη πωλείται ως ρακεμικό μείγμα. Το (R) - (-) - εναντιομερές (ονοματολογία CIP) εμφανίζεται στην εικόνα δεξιά (πάνω) και είναι υπεύθυνο για τη φαρμακολογική δραστηριότητα. Το (S) - (+) - εναντιομερές (κάτω) μπλοκάρει τις μεταβολικές οδούς που σχετίζονται με την αποβολή του και του φαρμακολογικά ενεργού εναντιομερούς (R). Ο βραδύτερος μεταβολισμός του (S) - (+) - εναντιομερούς έχει ως αποτέλεσμα να συσσωρεύεται στους πνεύμονες, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει υπερδραστικότητα και φλεγμονή των αεραγωγών. Η πιθανή συνταγοποίηση της μορφής R ως εναντιοκαθαρού φαρμάκου περιπλέκεται από το γεγονός ότι η στερεοχημεία δεν είναι σταθερή, αλλά μάλλον η ένωση υφίσταται ρακεμοποίηση εντός μερικών ημερών έως εβδομάδων, ανάλογα με το pΗ.
Ιστορία
Η σαλβουταμόλη ανακαλύφθηκε το 1966, από μια ομάδα με επικεφαλής τον Ντέιβιντ Τζακ στο εργαστήριο Allen and Hanburys (θυγατρική της Glaxo) στο Γουέρ, Χαρτφορντσάιρ της Αγγλίας, και κυκλοφόρησε ως Ventolin το 1969.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Μονάχου του 1972 ήταν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες όπου εφαρμόστηκαν μέτρα κατά του ντόπινγκ και εκείνη τη στιγμή οι αγωνιστές βήτα-2 θεωρήθηκαν διεγερτικοί με υψηλό κίνδυνο κατάχρησης για το ντόπινγκ. Η εισπνεόμενη σαλβουταμόλη απαγορεύτηκε σε αυτούς τους αγώνες αλλά από το 1986 επιτρέπεται (αλλά οι στοματικοί β-2 αγωνιστές όχι). Μετά από μια απότομη αύξηση του αριθμού των αθλητών που έλαβαν β-2 αγωνιστές για άσθμα στη δεκαετία του 1990, οι Ολυμπιακοί αθλητές υποχρεώθηκαν να προσκομίσουν αποδείξεις ότι είχαν άσθμα προκειμένου να τους επιτραπεί να χρησιμοποιούν εισπνεόμενους β-2 αγωνιστές.
Τον Φεβρουάριο του 2020, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ενέκρινε την πρώτη γενόσιμη θειική αλβουτερόλη (Albuterol Sulfate Inhalation Aerosol) για τη θεραπεία ή την πρόληψη του βρογχόσπασμου σε άτομα ηλικίας τεσσάρων ετών και άνω με αναστρέψιμη αποφρακτική νόσο των αεραγωγών και την πρόληψη βρογχόσπασμου που προκαλείται από άσκηση σε άτομα ηλικίας τεσσάρων ετών και άνω. Η FDA χορήγησε την έγκριση του γενικού αερολύματος εισπνοής θειικής αλβουτερόλης στην Perrigo Pharmaceutical Co.
Τον Απρίλιο του 2020, η FDA ενέκρινε την πρώτη συσκευή με δοσομετρητή για τη θειική σαλβουταμόλη, 90 mcg/εισπνοή, για τη θεραπεία ή την πρόληψη του βρογχόσπασμου σε ασθενείς ηλικίας τεσσάρων ετών και άνω που έχουν αναστρέψιμη αποφρακτική νόσο των αεραγωγών ως η πρόληψη του βρογχόσπασμου που προκαλείται από την άσκηση σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα. Η FDA χορήγησε την έγκριση αυτού του γενικού αερολύματος εισπνοής θειικής αλβουτερόλης στην Cipla Limited.
Κτηνιατρική χρήση
Η χαμηλή τοξικότητα της σαλβουταμόλης το καθιστά ασφαλές για άλλα ζώα και έτσι είναι το φάρμακο επιλογής για τη θεραπεία της οξείας απόφραξης των αεραγωγών στα περισσότερα είδη. Χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία του βρογχόσπασμου ή του βήχα σε γάτες και σκύλους και χρησιμοποιείται ως βρογχοδιασταλτικό σε άλογα με επαναλαμβανόμενη απόφραξη των αεραγωγών. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για τη θεραπεία ασθματικών γατών.
Οι τοξικές επιδράσεις απαιτούν εξαιρετικά υψηλή δόση και οι περισσότερες υπερδοσολογίες οφείλονται σε σκύλους που μασούν και τρυπούν ένα φιαλίδιο εισπνευστήρα ή νεφελοποιητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο αναπνευστικό σύστημα Κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Αμίνες Κατηγορία:Αλκοόλες
Kawasaki T-4
Το Kawasaki T-4 είναι ιαπωνικό δικινητήριο υποηχητικό αεριωθούμενο εκπαιδευτικό αεροσκάφος που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από την Kawasaki Heavy Industries. Μοναδικός χρήστης του είναι οι Ιαπωνικές Αεροπορικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας (αγγλ. Japan Air Self-Defense Force, JASDF), γεγονός που εν μέρει οφείλεται στον περιορισμό στις εξαγωγές στρατιωτικού υλικού που ισχύει στην Ιαπωνία μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκτός από την κύρια αποστολή τους ως εκπαιδευτικά, τα T-4 έχουν χρησιμοποιηθεί επίσης από το ακροβατικό σμήνος Blue Impulse της JASDF, καθώς και ως αεροσκάφη συνδέσμου στους περισσότερους σχηματισμούς μαχητικών της ιαπωνικής αεροπορίας. Το πρωτότυπο XT-4 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 29 Ιουλίου 1985, ενώ το πρώτο αεροσκάφος παραγωγής παραδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1988.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Νοέμβριο του 1981 η Kawasaki, έχοντας επικρατήσει έναντι των ανταγωνιστικές προτάσεων των εταιρειών Mitsubishi και Fuji, επιλέχθηκε ως ο κύριος ανάδοχος για τον σχεδιασμό και την παραγωγή νέου εκπαιδευτικού αεροσκάφους, που αρχικά ονομάστηκε KA-850, σύμφωνα με τις ανάγκες του ιαπωνικού προγράμματος MT-X. Στόχος του προγράμματος MT-X ήταν η αντικατάσταση των παλαιών εκπαιδευτικών Lockheed T-33 και Fuji T-1. Επιπλέον, είχε εκφραστεί η επιθυμία το μελλοντικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος να μπορεί να αξιοποιηθεί μέρος της εκπαίδευσης που γινόταν με τα υπερηχητικά εκπαιδευτικά Mitsubishi T-2. Το αρχικό πρόγραμμα προέβλεπε την παραγωγή 220 αεροσκαφών και την ένταξη των πρώτων εξ αυτών σε υπηρεσία το 1988.
Επικεφαλής της σχεδιαστικής ομάδας ης Kawasaki ήταν ο αεροναυπηγός Kohki Isozaki, ο οποίος συνεργάστηκε στενά με τους ειδικούς της JASDF. H σχεδίαση της Kawasaki έπρεπε να ικανοποιήσει πτυχές του προγράμματος εκπαιδεύσεως της ιαπωνικής αεροπορίας που μέχρι τότε εκτελούνταν από διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών. Κατά συνέπεια το T-4 έπρεπε να έχει συγκεκριμένο εύρος διηχητικών αεροδυναμικών χαρακτηριστικών, να είναι ευέλικτο, να έχει σχετικά χαμηλό λειτουργικό κόστος καθώς και υψηλά επίπεδα αξιοπιστίας. Η ευκολία στον χειρισμό ήταν ένα ακόμη ζητούμενο ώστε οι εκπαιδευόμενοι να μπορούν εύκολα να μεταπηδήσουν από το εμβολοφόρο Fuji T-3 έπειτα από μόλις 70 ώρες πτήσης. Επιπλέον, τα οικονομικά στοιχεία που αφορούσαν την επιχειρησιακή αξιοποίηση του τύπου θα έπρεπε να είναι συγκρίσιμα με αυτά των κορυφαίων προτάσεων του διεθνούς ανταγωνισμού εκείνης της περιόδου.
Στον σχεδιασμό έπρεπε ακόμη να ενσωματωθούν και συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις: δόθηκε μεγάλη έμφαση στην υιοθέτηση του Ishikawajima-Harima F3-IHI-30, του πρώτου αμιγώς ιαπωνικού τουρμποφάν που εντάχθηκε σε παραγωγή. Μία ακόμη επιλογή ήταν το αεροσκάφος να είναι δικινητήριο προκειμένου να έχει καλύτερες επιδόσεις αλλά και λόγω της έμφασης που δόθηκε στην ασφάλεια. Η δομή του αεροσκάφους είναι στιβαρή, ανθεκτική σε ζημιές και με μεγάλη διάρκεια ζωής -προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, επιλέχθηκε η περιορισμένη χρήση συνθετικών υλικών, συγκεκριμένα ανθρακονημάτων και κέβλαρ, σε τμήματα όπως ο ραδιοθόλος, στοιχεία του ουραίου και το σύστημα προσγείωσης. Εκτεταμένη ήταν επίσης η αξιοποίηση τεχνικών Υπολογιστικά Βοηθούμενου Σχεδιασμού (αγγλ. Computer-Aided Design, CAD) και Υπολογιστικά Βοηθούμενης Κατασκευής (αγγλ. Computer-Aided Manufacturing, CAM). Όλα τα παραπάνω συνέβαλαν στο να πιστοποιηθεί ο τύπος για συνολική διάρκεια ζωής 7500 ωρών πτήσης.
Παρθενική πτήση
Στις 29 Ιουλίου 1985 το πρωτότυπο, που έφερε την ονομασία XT-4, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση. Τους μήνες πριν από την πρώτη πτήση του XT-4, η κατασκευάστρια υποστήριξε δημοσίως ότι το αεροσκάφος διέθετε υψηλότερες επιδόσεις σε σύγκριση με οποιοδήποτε σύγχρονό του υποηχητικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος. Παρά την περιορισμένη διαθεσιμότητα του κινητήρα F3-IHI-30, αυτός αποδείχθηκε αξιόπιστος και έτσι δεν υπήρξαν περιορισμοί στο ευρύτερο πρόγραμμα δοκιμών. Κατασκευάστηκαν τέσσερα πρωτότυπα XT-4 για τις πτητικές δοκιμές XT-4, που διήρκεσαν δυόμισι χρόνια με την πραγματοποίηση περίπου 500 μεμονωμένων πτήσεων. Βάσει των αποτελεσμάτων των δοκιμών έγιναν περιορισμένες τροποποιήσεις.
Στις 28 Ιουνίου 1988 πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση το πρώτο T-4- παραγωγής ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ξεκίνησαν οι παραδόσεις στην JASDF. Τα Τ-4 παρήχθησαν στις εγκαταστάσεις των εταιρειών Mitsubishi, Fuji και Kawasaki με την τελευταία να ηγείται του όλου εγχειρήματος και την τελική συναρμολόγηση να πραγματοποιείται στις εγκαταστάσεις της Kawasaki στην πόλη Γκιφού. Το αρχικό πλάνο προέβλεπε πως η παραγωγή των T-4 θα διαρκούσε οκτώ χρόνια.
Περιγραφή
Το Kawasaki T-4 προωθείται από δύο τουρμποφάν F3-IHI-30 μέγιστης ώσης 15,7 kN που αναπτύχθηκαν εγχώρια σε συνδυασμό με το Τ-4. Σύμφωνα με το περιοδικό Flight International οι επιδόσεις των Τ-4 ήταν συγκρίσιμες με άλλων διαδεδομένων εκπαιδευτικών, όπως το γαλλογερμανικό Dassault/Dornier Alpha Jet και το βρετανικό BAE Systems Hawk. Συγκεκριμένα, στα Τ-4 ο πτερυγικός φόρτος είναι χαμηλότερος και ο λόγος ώσης προς βάρος είναι κατά 20% υψηλότερος σε σχέση με τους προαναφερθέντες τύπους, γεγονός που επιτρέπει ρυθμούς ανόδου της τάξεως των 3000 m ανά λεπτό. Παρόλο που δεν έχει δημιουργηθεί εξειδικευμένη έκδοση εγγύς υποστήριξης, το βασικό T-4 μπορεί να μεταφέρει πυραύλους αέρος-αέρος, βόμβες ή ατρακτίδιο πυροβόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
T T-4 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
The Last Airbender (βιντεοπαιχνίδι)
Το The Last Airbender είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης βασισμένο στην ομώνυμη ταινία, το οποίο κυκλοφόρησε για τα σε Wii και Nintendo DS. Κυκλοφόρησε στις 29 Ιουνίου του 2010 στην Αμερική, στις 6 Αυγούστου του 2010 στην Ευρώπη, ενώ στην Αυστραλία το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Χαρακτήρες
Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού περιλαμβάνουν τον Άανγκ, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να ελέγχει και τα 4 στοιχεία της φύσης, και τον Ζούκο, ο οποίος ελέγχει τη φωτιά, καθώς και βόμβες.
Πλοκή
Το βιντεοπαιχνίδι βασίζεται στον πρώτο κύκλο της σειράς κινουμένων σχεδίων Avatar: The Last Airbender και στην ταινία The Last Airbender.
Ντιέγο Κλίμοβιτς
Ο Ντιέγο Φερνάντο Κλίμοβιτς (ισπανικά: Diego Fernando Klimowicz, γεννήθηκε 6 Ιουλίου 1974 στο Μπουένος Άιρες) είναι Αργνετινός ποδοσφαιριστής πολωνικής και ιταλικής καταγωγής που αγωνιζόταν σε γερμανικές και αργεντίνικες ομάδες. Είναι αδερφός του ποδοσφαιριστή Χαβιέ Κλίμοβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Μπόχουμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ινστιτούτο Ατλέτικο Σεντράλ Κόρδοβα
Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος
Το όνομα Χρυσόστομος φέρουν οι τρεις τελευταίοι Μητροπολίτες Μεσσηνίας:
Φαιμόν
Το Φαιμόν (γαλλικά: Faymont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Δυτικός Ταΰγετος
Η περιοχή του Δυτικού Ταϋγέτου, περιλαμβάνει τα χωριά (σήμερα Τοπικές και Δημοτικές Κοινότητες του Δήμου Καλαμάτας), του Νομού Μεσσηνίας από το βορειότερο σημείο του Κουταλά και της Νέδουσας, μέχρι νοτιότερα του Ελαιοχωρίου, της Βέργας και της Μαντίνειας.
Μετά την γήρανση των χωριών από την αστυφιλία των τελευταίων πενήντα χρόνων, τα προγράμματα αναβάθμισης του Ταϋγέτου, έχουν αρχίσει να δίνουν νέα πνοή. Οι υδρόμυλοι και τα υδροκίνητα ελαιοτριβεία έχουν αρχίσει να ανακαινίζονται, κτίζονται ξενώνες και αρκετά σπίτια επαναλειτουργούν τουλάχιστον κατά το καλοκαίρι.
Ιστορικός πίνακας
Η περιοχή στο βόρειοδυτικό Ταΰγετο, που περιλάμβανε τα έξι χωριά (Νέδουσα, Αλαγονία, Πηγές, Αρτεμισία, Λαδά και Καρβέλη), ονομαζόταν με διάφορες ονομασίες, όπως εμφανίζονται στον ακόλουθο πίνακα
1912 Δημιουργία κοινοτήτων
Ο δήμος Αλαγωνίας σταμάτησε να υπάρχει ως Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με τον νόμο ΔΝΖ’, που δημοσιεύθηκε αυθημερόν στο Φ.Ε.Κ Α.262/31-8-1912 και διασπάστηκε διοικητικά στις παρακάτω ανεξάρτητες κοινότητες (οι οποίες το 1997 ενσωματώθηκαν στον Δήμο Καλαμάτας).
Με το Διάταγμα 4.11.1927 (ΦΕΚ Α306/1927), μετονομάστηκαν στο σημερινό τους όνομα, ενώ με την εφαρμογή του νόμου Καλλικράτης ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α.87/ 7-6-2010, από 1-1-2011 εμφανίζονται σαν Τοπικές Κοινότητες της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας:
Η κοινότητα αυτή το 1927, μετονομάστηκε σε "κοινότητα Αλαγονίας" και από 1-1-2011 εμφανίζεται σαν Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
Η κοινότητα αυτή το 1927, μετονομάστηκε σε «Αρτεμισία» και από 1-1-2011 εμφανίζεται σαν Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
Η κοινότητα Καρβελίου αναγνωρίστηκε ως αυτοτελής Οργανισμός τοπικής Αυτοδιοίκησης το 1912. Την κοινότητα αποτελούσαν οι οικισμοί «Καρβέλι», «Εμιαλοί» και τα «Χανάκια» τα οποία μέχρι τότε ανήκαν στο χωριό Γιάννιτσα σημερινό Ελαιοχώρι. Τα «Τα Χανάκια» με το Β.Δ. 18.5.1956 (ΦΕΚ 125/1956) μετονομάστηκε σε «Κάτω Καρβέλι». Από 1-1-2011 εμφανίζεται σαν Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
Η κοινότητα αυτή, το 1927 μετονομάστηκε σε κοινότητα «Νέδουσας». Από 1-1-2011 εμφανίζεται σαν Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
Η κοινότητα αυτή, το 1927 μετονομάστηκε σε κοινότητα «Πηγών». Από 1-1-2011 εμφανίζονται σαν Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
Η κοινότητα Λαδά αναγνωρίστηκε ως αυτοτελής Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης το 1912. Από 1-1-2011 εμφανίζεται σαν Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
1927 Μετονομασία των χωριών που είχαν Σλάβικα ονόματα
Το έτος 1927 αποφασίστηκε η μετονομασία των χωριών που είχαν Σλάβικα ονόματα. Έτσι τα Χωριά του πρώην Δήμου Αλαγωνίας με Διάταγμα το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α. 306 /22-12-1927 μετονομάστηκαν:
η Σίτσοβα σε Αλαγονία, η Τσερνίτσα σε Αρτεμισία, η Μεγάλη Αναστάσοβα σε Νέδουσα και η Μικρή Αναστάσοβα σε Πηγαί.
Με το Β.Δ. της 18ης Μαΐου 1956 «περί μετονομασίας Συνοικισμών, Κοινοτήτων κλπ., ο Συνοικισμός Χανάκια του Καρβελίου, ο οποίος με παλαιότερο διάταγμα είχε αποσπασθεί από την Γιάννιτσα και είχε ενταχθεί στο Καρβέλι, μετονομάστηκε σε Κάτω Καρβέλιον (Καρβέλι).
Με το Β.Δ. 76 της 11ης Νοεμβρίου 1959 «περί μετονομασίας Συνοικισμών, Κοινοτήτων και Πόλεων» (το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α.16/19-2-1960), η πόλις των Καλαμών (Καλάμαι) μετονομάστηκε σε «Καλαμάτα» και ο ομώνυμος δήμος «Δήμος Καλαμάτας».
Έκταση και Πληθυσμός περιοχής Αλαγωνίας (απογραφή 1928 - 2011)
Μέχρι σήμερα τα χωριά τέως δήμου Αλαγωνίας, εξακολουθούν να διατηρούν την συνοχή τους με τον τίτλο "χωριά του βόρειοδυτικού Ταϋγέτου της Καλαμάτας, εκδίδοντας και σχετική πολιτιστική εφημερίδα με τον τίτλο "Παναλαγονιακά νέα". Κατά καιρούς γίνονται προσπάθειες συντονισμού των κοινωνικών, πολιτιστικών και λοιπών δραστηριοτήτων μεταξύ των χωριών με μικρότερα ή μεγαλύτερα αποτελέσματα.
Η έκταση καθώς και ο πληθυσμός των χωριών αυτών από την μετονομασία τους το 1927 μέχρι την απογραφή του 2011 εμφανίζεται στον ακόλουθο πίνακα:
Στην περιοχή του Δυτικού Ταϋγέτου, περιλαμβάνονται οι ακόλουθες περιοχές:
1999 Σχέδιο Καποδίστριας
Με το Νόμο 2539 / 1997 (Σχέδιο Καποδίστριας) «Συγκρότηση Τοπικής Αυτοδιοίκησης» ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α244/4-12-1997, οι Επαρχίες ως μονάδες της διοικητικής διαίρεσης της χώρας καταργήθηκαν από 1-1-1999, χωρίς αυτό να έχει καμία συνέπεια στην διάρθρωση και λειτουργία των υπηρεσιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Παράλληλα έγινε συνένωση των υπαρχόντων δήμων και κοινοτήτων σε μεγαλύτερους δήμους και κοινότητες με σκοπό τη βελτιστοποίηση της δημόσιας διοίκησης στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Στο Νομό Μεσσηνίας δημιουργήθηκαν είκοσι εννέα (29) Δήμοι και δύο (2) κοινότητες.
Ένας από τους είκοσι εννέα Καποδιστριακούς Δήμους που συγκροτήθηκαν ήταν και αυτός της Καλαμάτας με έδρα τον οικισμό Καλαμάτα, ο οποίος αποτελείτο από τον τέως Δήμο Καλαμάτας και τις κοινότητες που φαίνονται στο παρακάτω πιστό αντίγραφο του σχετικού νόμου, ως Δημοτικά-Τοπικά Διαμερίσματα:
"36.15. Δήμος Καλαμάτας αποτελούμενος από το δήμο Καλαμάτας και τις κοινότητες: 1. Ασπροχώματος, 2. Αντικαλάμου, 3. Αρτεμισίας, 4. Ασπροχώματος, 5. Βέργας, 6. Ελαιοχωρίου, 7. Καρβελίου, 8. Λαδά, 9. Λαιϊκων, 10. Μικράς Μαντίνειας, 11. Νεδούσης, 12. Πηγών, 13. Σπερχογίας, οι οποίοι καταργούνται."
β) Στα Πεδινά, Δυτικά της Πόλης.
Πρόκειται για τοπικά διαμερίσματα που βρίσκονται γύρω από τους οδικούς άξονες που συνδέουν την Καλαμάτα με τη Μεσσήνη (δυτικά) και με τη Μεγαλόπολη (βορειοδυτικά), που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν έντονη οικιστική ανάπτυξη, και ο χαρακτήρας τους είναι κατά βάση αστικός, λόγω της μικρής απόστασής τους από την Καλαμάτα. Τα διαμερίσματα αυτά είναι: Τα Ακοβίτικα, το Ασπρόχωμα, τα Λαίϊκα, ο Αντικάλαμος και η Σπερχογία.
γ) Στο Μυχό του Μεσσηνιακού Κόλπου.
Πρόκειται για τοπικά διαμερίσματα που βρίσκονται στην ανατολική πλευρά του Δήμου και στη βορειοανατολική πλευρά του Μεσσηνιακού κόλπου. Εντάσσονται στη Μεσσηνιακή Μάνη, όμως έχουν φυσιογνωμία αστική και τουριστική. Τα διαμερίσματα αυτά είναι : Η Βέργα και η Μικρή Μαντίνεια.
δ) Στις Πλαγιές του Ταϋγέτου.
2010 Πρόγραμμα Καλλικράτης
Ο Νόμος αυτός ίσχυσε μέχρι το τέλος του 2010 οπότε και αντικαταστάθηκε από το νόμο 3852 / 2010 «Νέα αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης Διοίκησης, Πρόγραμμα Καλλικράτης.», ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α87/7-6-2010.
Με το άρθρο 6 του ανωτέρω νόμου καθιερώθηκε ο θεσμός των αποκεντρωμένων Διοικήσεων και το Ελληνικό Κράτος διαιρέθηκε σε επτά (7) Διοικήσεις:
α.Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής με έδρα την Αθήνα. β.Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας - Στερεάς Ελλάδας με έδρα τη Λάρισα. γ.Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας με έδρα τα Ιωάννινα. δ.Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου με έδρα την Πάτρα. ε. Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου με έδρα τον Πειραιά. στ. Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης με έδρα το Ηράκλειο. ζ. Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας – Θράκης με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Με το άρθρο τρία (3) του ιδίου νόμου καθιερώθηκε σε κάθε αποκεντρωμένη Διοίκηση η σύσταση και συγκρότηση περιφερειών.
Στην αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, η οποία μας αφορά, συστάθηκαν και συγκροτήθηκαν οι περιφέρειες: