cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αχιλλέας
Απόβαση στη Τένεδο
Ο ελληνικός στρατός λίγο πριν να φτάσει στην Τροία, άραξε στην Τένεδο στην οποία βασίλευε ο Τένης, ο γιος του Κύκνου. Ο Τένης ήταν σύμμαχος των Τρώων και οι Έλληνες αποφάσισαν να πλήξουν την Τένεδο. Ο Αχιλλέας μόλις αράζει το πλοίο του, βγαίνει αμέσως έτοιμος για πόλεμο αψηφώντας την εντολή της μητέρας του η οποία ήταν να μην σκοτώνει τους γιους ή τους εγγονούς του θεού Απόλλωνα γιατί μία μέρα θα σκοτωθεί από τον ίδιο τον θεό. Στη μάχη που ακολουθεί ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Τένη και η αδελφή του, η Ημιθέα καταπίνεται από τη γη, λίγο πριν βιαστεί από τον Αχιλλέα.
Λογομαχία Αγαμέμνονος - Αχιλλέως και Αχιλλέως - Οδυσσέως
Αφού η Τένεδος λεηλατήθηκε και έγινε προπύργιο των Ελλήνων, οι Αχαιοί κάνουν ένα μεγάλο συμπόσιο. Σε μία στιγμή όμως ο Αχιλλέας θυμώνει επειδή ο Αγαμέμνονας όταν καλούσε έναν, έναν τους Αχαιούς δεν τον κάλεσε από τους πρώτους έτσι όπως αρμόζει σε γιο θεάς. Οι Αχαιοί με πρώτο τον Οδυσσέα προσπαθούν να τον ηρεμήσουν χωρίς αποτέλεσμα. Στο τέλος, η Θέτις αναγκάζεται να βγει από τη θάλασσα για να συμφιλιώσει τον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα. Το συμπόσιο συνεχίζεται όμως έπειτα ο Αχιλλέας ξαναμπλέκεται σε τσακωμό αυτή τη φορά με τον Οδυσσέα με θέμα τον τρόπο κατάκτησης της Τροίας ακριβώς όπως την τελευταία φορά.
Άφιξη και μάχη με τον Κύκνο
Όταν ο αχαϊκός στόλος έφτασε στην Τροία, κανένας δεν τολμούσε να βγει από το καράβι του, καθώς η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις είχε πει πως όποιος ακουμπήσει πρώτος το έδαφος της Τροίας, θα σκοτωθεί αμέσως. Η κατάσταση χειροτέρεψε, καθώς μια ομάδα από Τρώες με αρχηγό τον Έκτορα, άρχισε να πετροβολεί τα καράβια των Αχαιών. Τη λύση έδωσε ο Οδυσσέας ο οποίος βγήκε από το καράβι, πήρε την ασπίδα μαζί του και λίγο πριν ακουμπήσει την τρωική γη, ακούμπησε πάνω στην ασπίδα του ώστε να μη πραγματοποιηθεί ο χρησμός της Θέτιδας. Το ίδιο έκανε και ο Πρωτεσίλαος αλλά κατά λάθος ακούμπησε για λίγο το χώμα και πέθανε αμέσως από το κοντάρι του Έκτορα. Έπειτα από αυτό το γεγονός, οι Αχαιοί ευχαριστημένοι για τη λύση του χρησμού ταυτόχρονα όμως και λυπημένοι για τον θάνατο του φίλου τους, βγήκαν έξω και η μάχη άρχισε. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Αχιλλέας μονομάχησε με τον Κύκνο που είχε την ικανότητα να μην τον πληγώνει κανένα χάλκινο όπλο. Έτσι με δυσκολία, ο Αχιλλέας τον νίκησε, ρίχνοντας του μια μεγάλη πέτρα στο κεφάλι του. Η μάχη αυτή ήταν τόσο σφοδρή έτσι που όταν ανέφεραν τις επιτυχίες του Αχιλλέα, ανέφεραν τη μάχη του με τον Κύκνο μαζί με τις μάχες του με τον Έκτορα και τον Μέμνονα.
Πρεσβεία στους Τρώες
Έπειτα τη μονομαχία του Αχιλλέα και του Κύκνου, οι Τρώες από τον φόβο τους μπήκαν μέσα στη πόλη τους φοβισμένοι. Εν τω μεταξύ οι Αχαιοί διαλέγουν αρχηγούς για τη πρεσβεία που θέλουν να στείλουν στους Τρώες. Ο Αχιλλέας αρνείται να γίνει μέρος της πρεσβείας και έτσι ο Οδυσσέας και ο Μενέλαος πηγαίνουν στην Τροία χωρίς εκείνον.
Η συνάντηση του Αχιλλέως και της Ωραίας Ελένης
Έτσι όπως λέγεται κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Αχιλλέας αναρωτιόταν για ποια πολεμούσε καθώς ποτέ δεν είχε γνωρίσει την Ωραία Ελένη. Αυτό το αίτημα το εκπλήρωσε η Θέτις με τη βοήθεια της θεάς Αφροδίτης. Κατά τη διάρκεια μιας νύχτας, η θεά Αφροδίτη έβγαλε την Ωραία Ελένη από την αγκαλιά του Πάρη και την οδήγησε στον Αχιλλέα. Κι οι δύο συζήτησαν αλλά η πηγή που αναφέρει το περιστατικό (δηλαδή τα Κύπρια Έπη) δεν μας έχουν σωθεί ολόκληρα.
Οι εκστρατείες του Αχιλλέα
Οι Έλληνες πολιορκούσαν την Τροία επί δέκα χρόνια. Οι περισσότερες πληροφορίες που διασώζονται αφορούν το τελευταίο έτος του πολέμου, με αποτέλεσμα για τα εννέα πρώτα χρόνια να διαθέτουμε λιγότερα στοιχεία. Μετά την αρχική αποβίβαση και την εδραίωσή τους στην παράκτια ζώνη της Τρωάδας, άρχισαν να λεηλατούν την ύπαιθρο, να κατακτούν τις παρακείμενες στην Τροία σύμμαχές της πόλεις, ακόμη και να λεηλατούν τις απέναντι θρακικές ακτές. Η Τροία δεν είχε δεχτεί κάποια συνδυασμένη μαζική πολιορκία ως και το ένατο έτος των επιχειρήσεων και η επικοινωνία της με τη μικρασιατική ενδοχώρα συνεχίζονταν ανενόχλητα. Από την πλευρά τους οι Έλληνες δέχονταν σημαντικές στρατιωτικές ενισχύσεις ακόμη και πριν το τέλος του πολέμου. Παρόλα αυτά δεν κατάφεραν να διεισδύσουν στην ενδοχώρα και να περικυκλώσουν τους Τρώες, οι οποίοι διατηρούσαν επαφές ακόμη και με τους συμμάχους τους στην ευρωπαϊκή ακτή.
Ο Αχιλλέας ήταν ο πιο ενεργός ήρωας των Αχαιών. Σύμφωνα με τον Όμηρο κατέλαβε 11 πόλεις και 12 νησιά. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο λεηλάτησε τη χώρα του Αινεία, στην περιοχή της Τρωάδας και έκλεψε τα κοπάδια του. Επίσης κατέλαβε τη Λυρνησσό, την Πηδασσό, τη Λέσβο, την Κολοφώνα, τις Κλαζομενές και πολλές άλλες γειτονικές πόλεις.
Ανάμεσα στα λάφυρα από τις λεηλασίες ήταν και οι ιέρειες Βρισηίδα, από τη Λυρνησσό και η Χρυσηίδα, από τις Ιπποπλάκιες Θήβες, η οποία προσφέρθηκε στον Αγαμέμνονα. Ο Αχιλλέας αιχμαλώτισε και τον Λυκάονα, έναν από τους γιους του Πριάμου. Ο Πάτροκλος τον πούλησε αργότερα ως σκλάβο στη Λήμνο, όμως τον αγόρασε ο Αιτίωνας από την Ίμβρο και επανήλθε στην Τροία. Τον σκότωσε τελικά ο Αχιλλέας 12 ημέρες μετά το θάνατο του Πάτροκλου.
Θάνατος του Τρωίλου
Η πολιορκία της Τροίας δεν ήταν τόσο στενή και έτσι οι Τρώες μπορούσαν να βγαίνουν από τη πόλη τους για βοσκή και άλλες σημαντικές για τους Τρώες δουλειές. Έτσι μια μέρα η Πολυξένη και ο αδελφός της ο Τρωίλος που ήταν 18 χρονών βγήκαν από την Τροία για να πάρουν νερό. Ο Τρωίλος ήταν καβάλα σε ένα άλογο ενώ η Πολυξένη είχε μια στάμνα μαζί της. Δυστυχώς για τα αδέλφια, ο Αχιλλέας είχε στήσει ενέδρα στη πηγή γιατί ένας χρησμός έλεγε ότι εάν ο Τρωίλος γινόταν 19 χρονών, τότε η Τροία θα έμενε απόρθητη. Καθώς η Πολυξένη γέμιζε τη στάμνα της, ο Αχιλλέας ορμά. Φοβισμένη φεύγει αλλά ξεχνάει τον αδελφό της, τον Τρωίλο ο οποίος τρέχει με το άλογο. Αλλά ο Αχιλλέας τον φτάνει, τον πιάνει και τον σκοτώνει στον ναό του Θυμβραίου Απόλλωνα.
2η Λογομαχία Αγαμέμνονος - Αχιλλέως
Σύμφωνα με την Ιλιάδα, Ο Χρύσης, ιερέας του Απόλλωνα και πατέρας της Χρυσηίδας, προσήλθε στον Αγαμέμνονα και ζήτησε την απελευθέρωση της κόρης του. Όμως ο Αγαμέμνονας ήταν ανυποχώρητος και προσέβαλε βάναυσα τον ιερέα, ο οποίος προσευχήθηκε στον Απόλλωνα να πάρει εκδίκηση για την απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά (ύβρις). Ο Απόλλωνας ανταποκρίθηκε και τιμώρησε με εξοντωτικό λοιμό τον αχαϊκό στρατό. Είναι χαρακτηριστικό της επικής ποίησης ότι οι Ολύμπιοι Θεοί τάσσονται με το ένα ή με το άλλο στρατόπεδο και κάποιοι μάλιστα (Αθηνά, Αφροδίτη, Άρης) παίρνουν μέρος κ’ οι ίδιοι στις μάχες. Τελικά, ο Αγαμέμνονας, για να απαλλαγεί από αυτή τη συμφορά αναγκάστηκε να επιστρέψει τη Χρυσηίδα στον πατέρα της. Για να καλυφθεί το κενό που δημιουργήθηκε απαίτησε και πήρε τη Βρισηίδα του Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας, το θεώρησε μεγάλη ατίμωση και αρνήθηκε να συνεχίσει να μάχεται. Η οργή του (μήνις) ήταν τόσο μεγάλη που παρακάλεσε τη μητέρα του Θέτιδα να μεσολαβήσει στον Δία για να προσφέρει συνεχείς επιτυχίες στους εχθρούς του Τρώες στις πολεμικές επιχειρήσεις. Καθώς η παλίρροια του πολέμου στρέφεται εναντίον των Αχαιών, ο Πάτροκλος πείθει τον Αχιλλέα να τον αφήσει να οδηγήσει τον στρατό των Μυρμιδόνων σε μάχη φορώντας την πανοπλία του Αχιλλέα, ώστε να νομίζουν οι Τρώες πως είναι ο ίδιος ο Αχιλλέας. Ο Πάτροκλος καταφέρνει να απωθήσει τις δυνάμεις των Τρώων, αλλά σκοτώνεται στη μάχη από τον Έκτορα. Τα νέα του θανάτου του Πάτροκλου φτάνουν στον Αχιλλέα μέσω του Αντίλοχου, και τον ρίχνουν σε βαθιά θλίψη. Ο πρώην απρόσβλητος και άθραυστος Αχιλλέας λυγίζει από πένθος, αλείβοντας το πρόσωπό του με τέφρα και επιβάλλοντας στο σώμα του νηστεία. Η οργή που ακολουθεί τον θάνατο του Πάτροκλου γίνεται το κύριο κίνητρο για τον Αχιλλέα να επιστρέψει στο πεδίο της μάχης. Επιστρέφει στη μάχη με μοναδικό σκοπό να εκδικηθεί τον θάνατο του αγαπητού του φίλου με τη δολοφονία του Έκτορα, παρά την προειδοποίηση της μητέρας του Θέτιδος, ότι αυτό θα του κοστίσει τη ζωή. Μετά από τη θριαμβευτική νίκη του έναντι του Έκτορα, ο Αχιλλέας σέρνει το νεκρό σώμα γύρω από τα τείχη της Τροίας δεμένο πίσω από το άρμα του, πανηγυρίζοντας υβριστικά τη νίκη του.
Θάνατος του Αχιλλέα/Πολεμιστή της Τροίας
thumb|Αχιλλέας Θνήσκων στο [[Αχίλλειο μέγαρο στην Κέρκυρα]]
Οι θεοί βλέποντας ότι ο Αχιλλέας είχε σκοτώσει τόσους πολλούς, όρισαν ότι ήρθε η ώρα να πεθάνει, έτσι ένα δηλητηριώδες βέλος του Πάρη κατευθυνόμενο από τον θεό Απόλλωνα τον πέτυχε στην πτέρνα, το μόνο τρωτό του σημείο και τον σκότωσε. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Αχιλλέας έπεσε βαθιά ερωτευμένος με μια από τις Τρωικές πριγκίπισσες, την Πολυξένη και έτσι ζητάει από τον Πρίαμο το χέρι της σε γάμο. Ο Πρίαμος είναι πρόθυμος να το δώσει, επειδή έτσι θα σήμαινε το τέλος του πολέμου και θα κέρδιζε μια συμμαχία με τον μεγαλύτερο πολεμιστή του κόσμου. Όμως, ενώ ο Πρίαμος επιβλέπει τον ιδιωτικό γάμο της Πολυξένης και του Αχιλλέα, ο Πάρις, που θα έπρεπε να εγκαταλείψει την Ελένη αν ο Αχιλλέας παντρευτεί την αδελφή του, κρύβεται στους θάμνους και πετυχαίνει τον Αχιλλέα με θεϊκό βέλος, σκοτώνοντάς τον. Και οι δύο εκδοχές συμφωνούν ότι ο δολοφόνος του ενήργησε ύπουλα και χωρίς αξιοπρέπεια, λόγω της κοινής αντίληψης ότι ο Πάρις ήταν δειλός και όχι αντάξιος με τον αδερφό του, Έκτορα. Έτσι, δεν του αποδίδουν τιμές και θεωρείται ότι ο Αχιλλέας παρέμεινε αήττητος στο πεδίο της μάχης. Μετά τον θάνατο του, οι Αχαιοί ανέμειξαν τα οστά του με αυτά του Πάτροκλου και διοργάνωσαν επικήδειους αγώνες. Μετά τον θάνατο του πηγές αναφέρουν ότι, βρέθηκε παντρεμένος με την Ιφιγένεια στη Νήσο Λευκή. Ο Όμηρος στην Οδύσσεια περιγράφει επίσης τη συνάντηση του Αχιλλέα και του Πατρόκλου στον Άδη. Κατά δε μια άλλη άποψη του Παυσανία οι δύο ήρωες της Ελληνικής Μυθολογίας συνέχισαν και μετά το θάνατο να ζουν μαζί στη νήσο Λευκή (Παυσ. ΙΙΙ, 19-2).
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Μυρμιδόνων Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Physical Review
Το Physical Review (μεταφράζεται ως «Επιθεώρηση φυσικής») είναι αμερικανικό ερευνητικό επιστημονικό περιοδικό, που ιδρύθηκε το 1893 από τον φυσικό Έντουαρντ Νίκολς. Περιέχει ερευνητικές δημοσιεύσεις αξιολογούμενες από κριτές, καθώς και άρθρα επισκοπήσεως της έρευνας και της βιβλιογραφίας, για όλες τις πλευρές της φυσικής. Εκδίδεται από την Αμερικανική Φυσική Εταιρεία (American Physical Society, APS). Σήμερα βρίσκεται στην τρίτη σειρά του και εδώ και δεκαετίες είναι χωρισμένο σε επιμέρους περιοδικά, το καθένα από τα οποία καλύπτει έναν συγκεκριμένο κλάδο της φυσικής. Επιπλέον, έχει ένα αδελφό περιοδικό, το Physical Review Letters, που δημοσιεύει μικρότερα σε έκταση άρθρα ευρύτερου ενδιαφέροντος.
Ιστορία
Το Physical Review άρχισε να εκδίδεται τον Ιούλιο του 1893, οργανωμένο από τον καθηγητή φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ Έντουαρντ Λήμινγκτον Νίκολς (Edward Leamington Nichols, 1854-1937). Την πρώτη εικοσαετία το περιοδικό συντασσόταν στο Κορνέλ. Οι 33 τόμοι που εκδόθηκαν σε αυτή την περίοδο είναι η Σειρά Ι (Physical Review Series I).
Κατά την οικονομική ύφεση του Μεσοπολέμου, ο εύπορος επιστήμονας Άλφρεντ Λούμις (Alfred Lee Loomis, 1887-1975) πλήρωνε ανωνύμως το κόστος δημοσίευσης για συγγραφείς που δεν μπορούσαν να καταβάλουν τα χρήματα.
Στην οικογένεια προστέθηκε το Physical Review X, που εκδίδεται μόνο σε ηλεκτρονική μορφή και έχει ανοικτή πρόσβαση, με σκοπό την ταχεία δημοσίευση εργασιών πρωτογενούς έρευνας που αφορούν όλες τις περιοχές της καθαρής, της εφαρμοσμένης και της γενικής φυσικής. Το 2014 άρχισε να δημοσιεύεται και το Physical Review Applied για την εφαρμοσμένη φυσική, και αργότερα δύο ακόμα ηλεκτρονικά περιοδικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Μπουργκινιόν-λε-λα-Σαριτέ
Το Μπουργκινιόν-λε-λα-Σαριτέ (γαλλικά: Bourguignon-lès-la-Charité) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μαδρίτη
Η Μαδρίτη (ισπανικά: Madrid, ) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ισπανίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 3,3 εκατομμύρια και ο συνολικός πληθυσμός της Μητροπολιτικής Περιοχής της Μαδρίτης υπολογίζεται σε περίπου 6,5 εκατομμύρια. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά το Βερολίνο, ενώ η μητροπολιτική περιοχή είναι επίσης η τρίτη μεγαλύτερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά του Λονδίνου και του Παρισιού. Η πόλη έχει έκταση 604,3 τ.χλμ.
Γενικά
Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες στο κέντρο και της χώρας αλλά και της Κοινότητας της Μαδρίτης η οποία αποτελείται από την πόλη της Μαδρίτης, το πολεοδομικό της συγκρότημα και τα προάστια και γύρω χωριά. Η κοινότητα συνορεύει με τις αυτόνομες κοινότητες της Καστίλλης και Λεόν και της Καστίλλης-Λα Μάντσα. Όντας πρωτεύουσα της Ισπανίας, είναι έδρα της κυβέρνησης και του Ισπανού μονάρχη, ενώ είναι και το πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της Ισπανίας. Σημερινή δήμαρχος της πόλης είναι η Μανουέλα Καρμένα, του κινήματος Ahora Madrid (Τώρα η Μαδρίτη), που διατηρεί μια έντονη σχέση με το πολιτικό κόμμα Ποδέμος.
Ντον Ντελίλο
Ο Ντόναλντ Ρίτσαρντ («Ντον») Ντελίλο (Donald Richard "Don" DeLillo, γενν. 20 Νοεμβρίου 1936) είναι Αμερικανός συγγραφέας, βασικός εκπρόσωπος του μεταμοντερνισμού. Έχει γράψει μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και δοκίμια.
Μαδρίτη
Γενικά
Το πολεοδομικό συγκρότημα της Μαδρίτης έχει το τρίτο μεγαλύτερο ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η επιρροή που ασκεί στην πολιτική, την εκπαίδευση, τη διασκέδαση, το αστικό περιβάλλον, τα μέσα, τη μόδα, την επιστήμη, τον πολιτισμό και τις τέχνες συμβάλλει στην καθιέρωσή της ως μία από τις κύριες παγκόσμιες πόλεις. Εξαιτίας της οικονομικής της παραγωγής, του υψηλού βιοτικού επιπέδου, και του μεγέθους της αγοράς της, η Μαδρίτη θεωρείται το μείζον οικονομικό κέντρο της Νότιας Ευρώπης. και της Ιβηρικής Χερσονήσου, ενώ αποτελεί την έδρα των κεντρικών γραφείων της πλειοψηφίας των κύριων ισπανικών επιχειρήσεων, όπως η Telefónica, η Iberia και η Repsol. Η Μαδρίτη είναι η 10η πόλη στον κόσμο ως προς τη διαβίωση σύμφωνα με το περιοδικό Monocle, ενώ κατατάσσεται επίσης ανάμεσα στις 12 πιο πράσινες ευρωπαϊκές πόλεις για το 2010.
Ντον Ντελίλο
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1936 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από οικογένεια Ιταλών μεταναστών. Το 1958 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Φόρνταμ με ειδίκευση στην Τέχνη της Επικοινωνίας και στη συνέχεια εργάστηκε σε διαφημιστική εταιρεία. Το 1964 παραιτήθηκε και έκτοτε ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή. Το 1975 παντρεύτηκε την αρχιτέκτονα Μπάρμπαρα Μπένετ και το 1978 κέρδισε την υποτροφία Γκούγκενχαϊμ, την οποία αξιοποίησε για να ταξιδέψει στη Μέση Ανατολή και στην Ελλάδα. Από τη δεκαετία του 1960 μέχρι και σήμερα έχει εκδώσει πλήθος λογοτεχνικών έργων και έχει λάβει πολλές διακρίσεις. Παρά την αναγνώριση του έργου του, ο Ντελίλο αποφεύγει τη δημοσιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Μαδρίτη
Γενικά
Ενώ η Μαδρίτη διαθέτει σύγχρονες υποδομές, έχει διατηρήσει την όψη και την αισθητική πολλών από τις ιστορικές γειτονιές και οδούς. Τα αξιοθέατά της περιλαμβάνουν το Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, το Βασιλικό Θέατρο με την αποκατεστημένη Λυρική Σκηνή του, του 1850, το πάρκο Μπουέν Ρετίρο το οποίο ιδρύθηκε το 1631, το κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης το οποίο περιέχει κάποια από τα ιστορικά αρχεία της Ισπανίας, μεγάλος αριθμός εθνικών μουσείων, και το Χρυσό Τρίγωνο της Τέχνης, το οποίο βρίσκεται κατά μήκος της Πασέο δελ Πράδο και το οποίο αποτελείται από τρία μουσεία τέχνης: το Μουσείο Πράδο, το Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία, μουσείο μοντέρνας τέχνης, και το Μουσείο Thyssen-Bornemisza το οποίο συμπληρώνει τις ελλείψεις των άλλων δύο μουσείων. Η Plaza de Cibeles με το παλάτι και το συντριβάνι της έχουν γίνει το μνημείο σύμβολο της πόλης.
Τοπωνύμιο
Το αρχαιότερο καταγεγραμμένο όνομα της πόλης, «Magerit» (από το *Materit ή το *Mageterit;) προέρχεται από το όνομα ενός οχυρού που χτίστηκε στον ποταμό Μανθανάρες τον 9ο αιώνα ΚΕ και σημαίνει «τόπος με άφθονο νερό». Αν η μορφή είναι σωστή, θα μπορούσε να είναι κελτικής προέλευσης από το ritu- «οχυρό» (παλαιά ουαλικά rit, ουαλικά rhyd, παλαιά βρετονικά rit, παλαιά βόρεια γαλλικά roy) και από ένα λιγότερο εμφανές πρώτο συνθετικό *mageto προερχόμενο από το magos «πεδίο, πεδιάδα» (παλαιά ιρλανδικά mag «πεδίο», βρετονικά ma «τόπος») ή το matu «αρκούδα», το οποίο θα εξηγούσε και τη λατινική μετάφραση Ουρσάλια.
Μια άλλη επικρατούσα θεωρία για την προέλευση του ονόματος είναι ότι προέρχεται από τον 2ο αιώνα πΚΕ. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ίδρυσε ένα οικισμό στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες. Το όνομα του αρχικού οικισμού ήταν Matrice (αναφορά στον ποταμό που διέσχισε τον οικισμό). Μετά τις εισβολές των γερμανικών λαών, Σουηβών και Βανδάλων, καθώς και των σαρματικών Αλανών κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα ΚΕ, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είχε πλέον την απαιτούμενη στρατιωτική παρουσία για την άμυνα των περιοχών της στην Ιβηρική χερσόνησο, και σαν αποτέλεσμα αυτές οι περιοχές καταλήφθηκαν σύντομα από τους Βάνδαλους, οι οποίοι εκτοπίστηκαν εν συνεχεία από τους Βησιγότθους, και οι οποίοι τελικά κυβέρνησαν τη ρωμαϊκή Ισπανία (Hispania) στο όνομα του Ρωμαίου αυτοκράτορα, καταλαμβάνοντας μαζί με αυτή και την «Matrice». Τον 7ο αιώνα, με την ισλαμική κατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου, το όνομα άλλαξε σε «Μαϊρίτ», από τον αραβικό όρο Μάιρα (ميرا) (αναφέρεται στο νερό ως δότη ζωής) και την ιβηρο-ρωμαϊκή κατάληξη it που σημαίνει «τόπος». Το σύγχρονο «Madrid» εξελίχθηκε από το μοζαραβικό "Ματρίτ", το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα στο μαδριλένικο δημώνυμο (ματριτένσε).
Μεσαίωνας
Αν και η τοποθεσία της σημερινής Μαδρίτης κατοικούνταν από τους προϊστορικούς χρόνους, και υπάρχουν αρχαιολογικά κατάλοιπα εγκατάστασης Καρπετανών, ρωμαϊκές επαύλεις, μία βησιγοτθική βασιλική κοντά στην εκκλησία της Σάντα Μαρία δε λα Αλμουδένα και τρεις βησιγοτθικές νεκροπόλεις κοντά στην Κάσα δε Κάμπο, το Τετουάν και το Βικαλβάρο, η πρώτη ιστορική αναφορά για την ύπαρξη οικισμού στη Μαδρίτη χρονολογείται από τη μουσουλμανική εποχή. Για πρώτη φορά γίνεται λόγος για τη Μαδρίτη στις αρχές του 10ου αιώνα, όταν αποτελούσε οχυρό των Αράβων και ονομαζόταν Ματζρίτ. Ο βασιλιάς της, Λεώνης Ραμίρο Β' λεηλάτησε την περιοχή το 931.
Με την παράδοση του Τολέδου στον Αλφόνσο ΣΤ΄ του Λεόν και της Καστίλης, η πόλη κατακτήθηκε από τους χριστιανούς το 1085 και ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Καστίλης ως ιδιοκτησία του Στέμματος. Οι χριστιανοί εκτόπισαν του μουσουλμάνους από την κατοίκηση του κέντρου της πόλης, ενώ οι μουσουλμάνοι και οι εβραίοι εγκαταστάθηκαν στα προάστια. Η πόλη ανθούσε και της δόθηκε ο τίτλος της Villa, της οποίας η διοικητική επικράτεια εκτείνονταν από τον ποταμό Χαράμα στα ανατολικά έως τον ποταμό Γουδαράμα στα δυτικά. Η διακυβέρνηση της πόλης εδραιώθηκε στη Μαδρίτη το 1346, όταν ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης επιβάλει το καθεστώς στο οποίο μόνο η τοπική ολιγαρχία έπαιρνε μέρος στις αποφάσεις της πόλης. Το 1188, η Μαδρίτη κέρδισε το δικαίωμα να είναι αντιπροσωπεύεται στην αυλή της Καστίλης. Το 1202, ο βασιλιάς Αλφόνσος Η΄ της Καστίλης παραχώρησε τον πρώτο καταστατικό χάρτη ώστε να ρυθμίζει το δημοτικό συμβούλιο, ο οποίος τροποποιήθηκε το 1222 από τον Φερδινάνδο Γ΄ της Καστίλης.
Πρώιμη νεότερη περίοδος
Η Μαδρίτη υπήρξε πολλές φορές εστία ταραχών, απ' τις οποίες η μεγαλύτερη ήταν η επανάσταση των Κομμοννέρος (1520-1521) εναντίον του Κάρολου του Ε'.
Κατά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936-1939) η Μαδρίτη δέχτηκε την επίθεση του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο, που κατέλαβε ορισμένες περιοχές στις δυτικές και βορειοδυτικές παρυφές της πόλης. Οι δημοκρατικές δυνάμεις κράτησαν την πόλη μέχρι το 1939, αλλά υπέκυψαν, γιατί οι σφοδρές αεροπορικές επιθέσεις είχαν προξενήσει σημαντικές ζημιές.
Τοποθεσία και κλίμα
Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 667 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες, στο κέντρο της χώρας. Το κλίμα της είναι μεσογειακό και παρουσιάζει σημαντικές μεταβολές. Λόγω της τοποθεσίας και της ιστορίας της η Μαδρίτη θεωρείται ως το πολιτικό και οικονομικό κέντρο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Περίπου 70 χλμ. νότια βρίσκεται η ιστορική πρωτεύουσα Τολέδο.
Πολιτισμός
Η Μαδρίτη είναι το πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Μουσεία όπως το Μουσείο ντελ Πράδο, το Museo de Cera, το Museo Arqueológico Nacional, το Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία και το Museo Thyssen-Bornemisza είναι διεθνώς γνωστά. Άλλα αξιοθέατα είναι τα ανάκτορα Παλάθιο Ρεάλ, ο καθεδρικός ναός Λα Αλμουδένα οι εκκλησίες San Isidro el Real και Francisco el Grande καθώς και το πάρκο Μπουέν Ρετίρο και η πλατεία Πλάθα Μαγιόρ.
Δήμοι της Μαδρίτης
Η Μαδρίτη αποτελείται από 21 δήμους (distritos) με διάφορες μικρότερες γειτονιές (barrios):
250px|thumb|Συνοικίες της Μαδρίτης
Αδελφοποιημένες πόλεις
Κατάλογος αδελφοποιημένων πόλεων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης Κατηγορία:Δήμοι της Κοινότητας της Μαδρίτης
Εθνική Ενότητα
Η Εθνική Ενότητα ήταν ελληνικό πολιτικό βραχύβιο κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ., Γιώργο Καρατζαφέρη, και τον Τάκη Μπαλτάκο με ιδεολογία την δεξιά πολιτική.
Ιστορικό
Η ίδρυση του κόμματος προαναγγέλθηκε στις 21 Μαρτίου του 2016, στην συγκέντρωση του ΛΑ.Ο.Σ. στο Συνεδριακό Κέντρο Ιωάννης Βελλίδης της Θεσσαλονίκης. Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν από τον ίδιο τον Γιώργο Καρατζαφέρη την επόμενη μέρα. Από τότε ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την συγκρότηση του νέου κόμματος.
Η Εθνική Ενότητα ιδρύθηκε τελικώς την Παρασκευή 8 Απριλίου 2016. Η Εθνική Ενότητα αποτελεί συνασπισμό κομμάτων, που δεν θα αναστείλουν την λειτουργία τους, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο των συνιστωσών. Αυτή η απόφαση, είχε ανακοινωθεί από τους ιδρυτές του κόμματος, χαρακτηρίζοντας το «ΣΥΡΙΖΑ της Δεξιάς».
Στην Εθνική Ενότητα εντάχθηκε η πρώην βουλευτής Θεσσαλονίκης, Σταυρούλα Ξουλίδου, προερχόμενη από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Λίγους μήνες αργότερα, το εγχείρημα ατόνησε και απέτυχε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Λατινικό αλφάβητο
Το λατινικό αλφάβητο (Abecedarium Latinum) είναι το αλφάβητο της λατινικής γλώσσας, το οποίο υιοθετήθηκε από διάφορες λατινογενείς και άλλες γλώσσες και χρησιμοποιείται σήμερα σε όλες τις Δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες καθώς και στα Τουρκικά και άλλες γλώσσες. Με τη χρήση του λατινικού αλφαβήτου γράφτηκαν μεταξύ άλλων και μερικά έργα της κρητικής λογοτεχνίας του 16ου/17ου αιώνα, όπως η Ερωφίλη του Γεωργίου Χορτάτση και η Θυσία του Αβραάμ του Βιτσέντζου Κορνάρου.
Η χρήση του λατινικού αλφαβήτου για την απόδοση των ελληνικών λέξεων λέγεται greeklish.
Προέλευση
Το λατινικό αλφάβητο προέρχεται, κατά την επικρατέστερη θεωρία, από το ελληνικό και κατά άλλους από το ετρουσκικό αλφάβητο. Κατά τον γλωσσολόγο Χ. Χάμαρστρεμ, τα γράμματα B, D, O, X κατάγονται από κάποιο κατωϊταλιωτικό ελληνικό αλφάβητο. Όμως, υπάρχουν και ετρουσκικά αλφαβητάρια που περιλαμβάνουν τα γράμματα B, D, O, X. Ο Χ. Ριξ υποστηρίζει ότι οι φωνητικές αξίες αυτών των τεσσάρων γραμμάτων στα λατινικά πρέπει να αποδοθεί σε ελληνική επίδραση. Είναι πιθανό ότι τα γράμματα αυτά ήταν ήδη παρόντα στο ετρουσκικό αλφάβητο, την εποχή που το δανείστηκαν οι Ρωμαίοι. Σύμφωνα και με τον καθηγητή Γλωσσολογίας και τ. πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Μπαμπινιώτη, το λατινικό αλφάβητο είναι το δυτικό ελληνικό αλφάβητο τής Χαλκίδας που μεταφέρθηκε στην Ιταλία και διαδόθηκε από τους Ρωμαίους και τούτο διδάσκεται από πολλούς έγκριτους γλωσσολόγους. Η θεωρία ότι το λατινικό αλφάβητο βασίστηκε κυρίως στο ετρουσκικό στηρίζεται στη φωνητική αξία του γράμματος C. Οι Ετρούσκοι δεν είχαν ηχηρά οδοντικά σύμφωνα, και γι αυτό ο χαρακτήρας C (προερχόμενος από το ελληνικό γάμμα) χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει το άηχο K της ετρουσκικής και της λατινικής. Ο Γ. Γένσεν σημειώνει ότι η αρχική χρήση των γραμμάτων C, K, Q προήλθε από την ετρουσκική: C εμπρός από /e και i/, K εμπρός από /a/, Q εμπρός από τα /u και o/. Συνεπώς τα γράμματα αυτά δηλώνουν διαφορετικά αλλόφωνα (allophones) του /k/. Αυτοί οι ορθογραφικοί κανόνες οφείλονται στα ονόματα εκείνων των γραμμάτων: γάμμα ή γέμμα, κάππα, κόππα ή κούπα (quppa). Στην ετρουσκική δεν υπήρχε φθόγγος /o/, γι αυτό το Q χρησιμοποιήθηκε εμπρός από τα /o/ και /u/ της λατινικής. Τα Y και Z είναι μεταγενέστερες προσθήκες από το ελληνικό αλφάβητο. Κατά τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό Πλούταρχο, το G δημιουργήθηκε περί τον 3ο αι. π.Χ. από τον απελεύθερο Σπούριο Καρβίλιο Ρούγα, με τροποποίηση του C. Στην ετρουσκική και λατινική, το δίγαμμα (F) δήλωνε το φθόγγο /w/ αλλά τελικά οι Ρωμαίοι απλοποίησαν το συνδυασμό H-/f/ σε F /f/. Τα ημίφωνα /w, j/ και τα φωνήεντα /u, u:, i, i:/ γράφονταν με τα αντίστοιχα γράμματα, δηλαδή τα V και I αντίστοιχα.
Παλαιό λατινικό αλφάβητο
Τα λατινικά είχαν 21 διαφορετικούς χαρακτήρες. Το γράμμα C ήταν η δυτική μορφή του ελληνικούς γάμμα, αλλά χρησιμοποιούνταν για τους ήχους και  ταυτόχρονα, πιθανά υπό την επιρροή της ετρουσκικής που μπορεί να μην είχε ηχηρά κλειστά σύμφωνα. Αργότερα, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. το γράμμα Z – που δεν χρειαζόταν για τα λατινικά – αντικαταστάθηκα από το νέο γράμμα G, που ήταν ένα C τροποποιημένο με μια μικρή κάθετη γραμμή, που πήρε την θέση του στο αλφάβητο. Από εκεί, το G αντιπροσώπευε το , ενώ το C γενικά διατηρήθηκε για το. Το γράμμα K χρησιμοποιούνταν μόνο σπάνια, σε ένα μικρό αριθμό από λέξεις όπως Kalendae, συχνά εναλλασσόμενο με το C.
Κλασικό Λατινικό αλφάβητο
Μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδας τον 1ο αιώνα π.Χ., η Λατινική υιοθέτησε τα Ελληνικά γράμματα Y και Z (ή επαναϋιοθέτησε το δεύτερο) για να γράφουν δάνειες λέξεις από την ελληνική, τοποθετώντας τα στο τέλος του αλφαβήτου. Μια προσπάθεια του αυτοκράτορα Κλαύδιου να εισαγάγει τρία επιπλέον γράμματα δεν επικράτησε. Συνεπώς κατά την διάρκεια της κλασικής λατινικής το Λατινικό αλφάβητο περιείχε 23 γράμματα:
Δείτε επίσης
*
Αργοναυτικά
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες φτάνοντας στην Κολχίδα, του Σαρλ ντε Λα Φος. Το ποίημα Aργοναυτικά γράφτηκε ειδικά για την Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων, αλλά υπήρξε από καιρό πηγή για άλλες δυναστείες, που προσπαθούσαν να απεικονίσουν τη δύναμη και τις φιλοδοξίες τους. Αυτός ο πίνακας βρίσκεται στο Κάστρο των Βερσαλιών. Τα Aργοναυτικά (Ἀργοναυτικά, λατιν.: Argonautica) είναι αρχαίο ελληνικό επικό ποίημα, που γράφτηκε από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο τον 3ο αι. π.Χ. Είναι το μόνο σωζόμενο ελληνιστικό έπος.
Αφηγούνται τον μύθο του ταξιδιού του Ιάσονα και των Αργοναυτών για την απόκτηση του Χρυσόμαλλου Δέρατος από την Κολχίδα. Οι ηρωικές τους περιπέτειες και η σχέση του Ιάσονα με την επικίνδυνη πριγκίπισσα/μάγισσα Μήδεια της Κολχίδας ήταν ήδη γνωστά στο ελληνιστικό κοινό, γεγονός που επέτρεψε στον Απολλώνιο να προχωρήσει πέρα από μια απλή αφήγηση, δίνοντάς της μια επιστημονική έμφαση, κατάλληλη για την εποχή. Ήταν η εποχή της μεγάλης Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και το έπος του Απολλώνιου ενσωματώνει την έρευνά του στη γεωγραφία, την εθνογραφία, τη συγκριτική θρησκεία και την ομηρική λογοτεχνία. Ωστόσο, η κύρια συνεισφορά του στην επική παράδοση έγκειται στην ανάπτυξη της αγάπης μεταξύ ήρωα και ηρωίδας: φαίνεται ότι ήταν ο πρώτος αφηγηματικός ποιητής, που μελέτησε «την παθολογία της αγάπης».
Τα Αργοναυτικά είχαν βαθιά επίδραση στη λατινική ποίηση: μεταφράστηκαν από τον Βάρρο Ατακινό και τα μιμήθηκε ο Βαλέριος Φλάκκος, επηρέασαν τον Κάτουλλο και τον Οβίδιο και παρείχαν στον Βιργίλιο ένα πρότυπο για το ρωμαϊκό έπος του, την Αινειάδα.
Βιβλίο 1
μικρογραφία| Η Αθηνά βοηθά στην κατασκευή της [[Αργώ|Αργώς. Ρωμαϊκή πλάκα από τερακότα, πρώτος αιώνας μ.Χ.]]
Βιβλίο 2
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Χάρτης που δείχνει τη διαδρομή που έκανε η Αργώ. Η «λίμνη Τρίτωνα», το σημείο αναχώρησης από τη Λιβύη, μπορεί να είναι πιο ανατολικά, κοντά στην Κυρήνη. δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Χάρτης που ερμηνεύει το ταξίδι σύμφωνα με τον [[Απολλώνιος ο Ρόδιος|Απολλώνιο Ρόδιο Αργοναυτικά, ανατύπωση του Ορτέλιου Πάρεργον, 1624]]
Βιβλίο 3
δεξιά|μικρογραφία| Στη Μήδεια, μια Μήδεια που βρίσκεται σε σύγκρουση εμφανίζεται να αναμειγνύει ένα φίλτρο για ένα ξόρκι, γ. 1867 από τον Frederick Sandys
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κείμενα στην Ελληνιστική Κοινή Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τάκης Τσουκαλάς
Ο Παναγιώτης (Τάκης) Τσουκαλάς (Σπάτα Αττικής, 22 Μαρτίου 1958) είναι Έλληνας παρουσιαστής οπαδικών τηλεοπτικών εκπομπών.
Βιογραφικά
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σπάτα και στη συνέχεια μετακόμισε στα Καμίνια του Πειραιά, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Υπήρξε ποδοσφαιριστής του Α.Π.Ο. Αήττητος Σπάτων.
Είναι οργανωμένος οπαδός του Ολυμπιακού. Η εκπομπή με τίτλο «Άντε γεια!» που παρουσιάζει, έχει ως κύριο θέμα τον σχολιασμό για διάφορα αθλήματα στα οποία αγωνίζεται ο Ολυμπιακός, με έμφαση στο ποδόσφαιρο. Αρχικά η εκπομπή έκανε πρεμιέρα το 1999 με την ονομασία «Θύρα 7». Συμπαρουσιαστής του είναι ο κουμπάρος του Άκης Βαρδαλάκης, επίσης οργανωμένος οπαδός του Ολυμπιακού.
Μετά από εκπομπή του στην τηλεόραση στις 16 Ιουνίου 2015 δέχθηκε επίθεση από αγνώστους με σιδερογροθιές έξω από το σπίτι του στα Καμίνια. Αντίστοιχα τον Απρίλιο του 2017 δέχθηκε επίθεση με σφυρί από 36χρονο με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο.
Κριτική και δικαστικές διαμάχες
Τον Νοέμβριο του 2018 σχολίασε με εκφράσεις που χαρακτηρίστηκαν ρατσιστικές από τα Ελληνικά και ξένα ΜΜΕ μέσω της εκπομπής του κατά του Θανάση Αντετοκούνμπο τον οποίο αποκάλεσε μεταξύ άλλων «πίθηκο». Στο παρελθόν είχε χρησιμοποιήσει ξανά απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς κατά του παίκτη. Οι δηλώσεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από το ΕΣΡ. Επίσης, κατατέθηκε μήνυση από τον Παναγιώτη Δημητρά, εκ μέρους του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, στο πλαίσιο του ελέγχου ρατσιστικών εγκλημάτων.
Οι δηλώσεις προκάλεσαν και την αντίδραση του αδερφού του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που δημοσίευσε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά του ρατσισμού με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό. Αντίστοιχα έπραξε και ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας που φόρεσε τη φανέλα του Θανάση Αντετοκούνμπο, ως συμπαράσταση στον καλαθοσφαιριστή. Ο Τσουκαλάς του απάντησε φορώντας μια μπλούζα με τους νεκρούς στο Μάτι Αττικής ενώ ζήτησε συγγνώμη από την οικογένεια Αντετοκούνμπο.
Τον Οκτώβριο του 2019 και ύστερα από επεισόδια που προκάλεσαν χούλιγκαν του Ολυμπιακού στου Ρέντη κατά τη διάρκεια αγώνα της ομάδας των Νέων, σχηματίστηκε ποινική δικογραφία εις βάρος του παρουσιαστή για υποκίνηση βίας.
Στις 27 Απριλίου 2022, σε εκπομπή του μετά από τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο Ελλάδας, καταφέρθηκε εναντίον των οπαδών του ΠΑΟΚ, αποκαλώντας τους «Βούλγαρους, Σκοπιανούς, Τούρκους, γύφτους και προδότες». Αποτέλεσμα των συκοφαντικών και ρατσιστικών δηλώσεών του, ήταν η ομάδα του ΠΑΟΚ να υποβάλει μήνυση εναντίον του Τσουκαλά, με την αιτιολογία ότι οι δηλώσεις του ενθαρρύνουν την τέλεση οπαδικής βίας.
Συμμαχική κατοχή της Κωνσταντινούπολης
Η συμμαχική κατοχή της Κωνσταντινούπολης (İstanbul'un İşgali) διήρκεσε από τις 13 Νοεμβρίου 1918 έως τις 4 Οκτωβρίου 1923. Η πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρέθηκε υπό κατοχή από Βρετανικές, γαλλικές, ελληνικές και ιταλικές δυνάμεις. Η κατοχή της Κωνσταντινούπολης ήταν συνέπεια της υπογραφής της Ανακωχής του Μούδρου, η οποία έληξε την συμμετοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα πρώτα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν στην Κωνσταντινούπολη στις 12 Νοεμβρίου 1918 και τα πρώτα βρετανικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν την επομένη. Τα ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στο Γαλατά στις 7 Φεβρουαρίου 1919. Συνολικά αποβιβάστηκαν 27.419 βρετανοί στρατιώτες, 19.069 γάλλοι στρατιώτες, 3.992 ιταλοί στρατιώτες και 795 έλληνες στρατιώτες.
Τα συμμαχικά στρατεύματα κατέλαβαν διάφορες ζώνες (οι οποίες βασίζονταν στα τμήματα της Κωνσταντινούπολης) και δημιούργησαν μια συμμαχική στρατιωτική διοίκηση τον Δεκέμβριο του 1918. Η κατοχή είχε δύο στάδια: το αρχικό στάδιο, το οποίο διήρκεσε από την ανακωχή μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Τελικά, η Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη στις 24 Ιουλίου 1923, οδήγησε στο τέλος της κατοχής. Τα τελευταία στρατεύματα των Συμμάχων αναχώρησαν από την πόλη στις 4 Οκτωβρίου 1923. Δύο μέρες αργότερα, εισήλθαν οι πρώτοι τούρκοι στρατιώτες υπό τον Σουκρού Ναϊλί Πασά στις 6 Οκτωβρίου 1923. Η ημέρα αυτή ονομάζεται Ημέρα Απελευθέρωσης της Κωνσταντινουπόλεως (τουρκικά: Istanbul'un Kurtuluşu) και είναι αργία για τους Τουρκούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη
Χάινριχ ντ' Αρέ
Ο Χάινριχ Λούις ντ' Αρέ  (Heinrich Louis d'Arrest, 1822 – 14 Ιουνίου 1875) ήταν Γερμανός αστρονόμος γαλλικής καταγωγής, από οικογένεια Γάλλων Προτεσταντών (Ουγενότων) που είχαν καταφύγει στη Γερμανία. Αναφέρεται και ως Χάινριχ Λούντβιχ ντ' Αρέ (Heinrich Ludwig d'Arrest).
Μαγούλα Λακωνίας
Η Μαγούλα είναι χωριό στον Δήμο Σπάρτης του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται δυτικά της Σπάρτης και ήταν η έδρα του Δήμου Μυστρά (του ιστορικού Μυστρά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας).
Χάινριχ ντ' Αρέ
Βιογραφικά στοιχεία
Στη συνέχεια ο ντ' Αρέ εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο της Λειψίας, από όπου το 1851 πραγματοποίησε την ανακάλυψη του γνωστού περιοδικού κομήτη που φέρει το όνομά του (6P/Ντ' Αρέ). Μελέτησε επίσης τους αστεροειδείς, ανακαλύπτοντας έναν από αυτούς (τον 76 Φρεία), και τα νεφελώματα.
Μαγούλα Λακωνίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Μαγούλα απέχει μόλις 2 χλμ. δυτικά της πρωτεύουσας του νομού, ωστόσο λόγω της οικιστικής ανάπτυξης της περιοχής, έχει ενωθεί πλέον με την πόλη της Σπάρτης. Διασχίζεται από το μικρό ποταμό Μαγουλίτσα (Κνακίωνα).
Τοποθετείται στη συνέχεια των αρχαίων συνοικισμών της Πιτάνης και Μεσώας της πόλης της αρχαίας Σπάρτης, και σε κοντινή απόσταση από την περιοχή όπου βρισκόταν το αρχαίο Γυμνάσιο «Πλατανιστά». Ο οικισμός πήρε το όνομά του, σύμφωνα με ορισμένους, από την λατινική λέξη magus, που σημαίνει κάτι το μαγικό, το εξαιρετικής ομορφιάς. Είναι μια εύπορη και οικονομικά εύρωστη περιοχή με όμορφα σπίτια, όπου και απαγορεύεται η οικοδόμηση πολυώροφων κατοικιών.
Χάινριχ ντ' Αρέ
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1864 ο ντ' Αρέ πραγματοποίησε χωρίς επιτυχία μία αναζήτηση για δορυφόρους του πλανήτη `Αρη, θέτοντας ένα άνω όριο 70 λεπτών της μοίρας ως τη γωνιακή απόσταση από τον `Αρη στην οποία θα έπρεπε να αναζητηθεί τυχόν δορυφόρος του.
Το 1857 ο ντ' Αρέ νυμφεύθηκε την Αυγούστα Αιμιλία Μέμπιους (Auguste Emilie Möbius), θυγατέρα του τότε προϊσταμένου του, διάσημου μαθηματικού Άουγκουστ Φέρντιναντ Μέμπιους.
Ο Χάινριχ Λούις ντ' Αρέ πέθανε στην Κοπεγχάγη.
Μαγούλα Λακωνίας
Προσωπικότητες
Στη Μαγούλα γεννήθηκαν ο αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και μακεδονομάχος Ιωάννης Μοσχοβίτης (γεν. 1874) και ο μητροπολίτης Κυθήρων Μελέτιος Γαλανόπουλος (1892-1972).
Χάινριχ ντ' Αρέ
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
(εκτός από τον κομήτη)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βερολινέζοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Μαγούλα Λακωνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Free at Last
Οι Free επανενώθηκαν στις αρχές του 1972, μετά τη διάλυση τους τον Απρίλιο της προηγούμενης χρονιάς λόγω διαφωνιών μεταξύ του τραγουδιστή Πωλ Ρότζερς με τον μπασίστα Άντι Φρέιζερ. Κατά τη διάρκεια της διάλυσης τους, ο κιθαρίστας Πωλ Κοσσόφ οδηγήθηκε στην κατάθλιψη και την έντονη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Ως δείγμα καλής θέλησης, όλα τα τραγούδια του "Free at Last" εκδόθηκαν με τα ονόματα όλων των μελών του σχήματος ως συνθέτες τους. Ο δίσκος παρουσίασε ένα λιγότερο επιθετικό σύνολο σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους.
Το "Free at Last" έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ του συγκροτήματος ανεβαίνοντας στο # 9 των βρετανικών τσαρτ, αν και η επιτυχία του δεν ήταν ανάλογη στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού όπου έφθασε μόλις ως το # 69. Το άλμπουμ συνοδευόταν από το σινγκλ "Little Bit of Love" που ανέβηκε στο # 13 στην πατρίδα του συγκροτήματος.
Τα προβλήματα επανήλθαν όταν κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου ο Κοσσόφ δεν έδειχνε ικανός να αντεπεξέλθει σωματικά στις απαιτήσεις, με τις συναυλίες να είναι σε πολύ άσχημο επίπεδο. Λίγο αργότερα, ο Φρέιζερ αποχώρησε όντας αγανακτισμένος από τη συγκεκριμένη κατάσταση, ενώ ο Κοσσόφ οδηγήθηκε στην αποτοξίνωση. Τον Φρέιζερ αντικατέστησαν ο μπασίστας Τετσού Γιαμαούτσι και ο κιμπορντίστας Τζον Μπούντρικ.
Τραγούδια
2. Soldier Boy (Kossoff, Fraser, Rodgers, Kirke) - 2:51
3. Magic Ship (Kossoff, Fraser, Rodgers, Kirke) - 5:22
4. Sail On (Kossoff, Fraser, Rodgers, Kirke) - 3:05
5. Travellin' Man (Kossoff, Fraser, Rodgers, Kirke) - 3:23
6. Little Bit of Love (Kossoff, Fraser, Rodgers, Kirke) - 2:34
8. Child (Kossoff, Fraser, Rodgers, Kirke) - 5:18
9. Goodbye (Kossoff, Fraser, Rodgers, Kirke) - 5:05
Τα μέλη των Free
Το Free at Last ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Free
Νίκος Μαρκάτος
Ο Νικόλαος - Χρήστος Μαρκάτος του Γρηγορίου είναι πρώην πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1991-1997), πρώην Κοσμήτορας Σχολής Χημικών Μηχανικών (1990-1994 και 2006-2010) και νυν ομότιμος καθηγητής της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ και Επισκέπτης Καθηγητής του Πανεπιστημίου Τέξας Α&Μ. Υπήρξε Επισκέπτης και Bye-Fellow  στο τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge(2002-2003) και Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Surrey (2000-2010). Είναι Fellow της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών της Αγγλίας FRSA.
Αποφοίτησε από το 1ο Πρότυπο Γυμνάσιο Αθηνών και εισήχθη με εξετάσεις στο τμήμα Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του τον Ιούνιο του 1967, πρώτος σε σειρά επιτυχίας μεταξύ όλων των σπουδαστών του Πολυτεχνείου. Έλαβε πέντε υποτροφίες [κρατικές (ΙΚΥ) και Πετζετάκι] και τρία βραβεία (βραβείο Θωμαίδη 1966, 1967 και βραβείο Χρυσοβέργη 1967)
Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία από τον Οκτώβριο 1967 μέχρι τον Οκτώβριο του 1969 στο Σώμα Υλικού Πολέμου του Στρατού Ξηράς, ως στρατιώτης.
Από το Νοέμβριο του 1969 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1970 εργάστηκε στη "ΒΙΟΧΡΩΜ - Procter & Gamble Hellas" ως προϊστάμενος διεργασιών.
Το 1969 έλαβε Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στη Διοίκηση των Επιχειρήσεων από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1970 μέχρι το 1974 παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Imperial College of Science and Technology του Λονδίνου, απ' όπου και έλαβε το δίπλωμα D.I.C. (Diploma Imperial College) και το Διδακτορικό Δίπλωμα Μηχανικής. Το 1974 κατέλαβε θέση μετα-διδακτορικού ερευνητή στον τομέα Ρευστοδυναμικής και Θερμοδυναμικής του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του Imperial College και εργάστηκε με τον διεθνούς φήμης καθηγητή D.B. Spalding, FRS, με τον οποίο εξακολούθησε να συνεργάζεται μέχρι το θάνατο του τελευταίου το 2017.
Παράλληλα, μέχρι το 1981, εργάστηκε στην εταιρία CHAM Ltd (Concentration Heat and Momentum, Limited) στον τομέα των υπολογιστικών μεθόδων για την επίλυση προβλημάτων μεταφοράς μάζας, θερμότητας και ορμής, ιδιαίτερα σε προβλήματα με έντονη τύρβη καθώς και σε χημικά αντιδρώντα συστήματα. Αρχικά εργάστηκε ως διευθυντής του Τμήματος Αεροδιαστημικής (1976) και κατόπιν (από το 1977 και μετά) ως διευθυντής της Διεύθυνσης Ανάπτυξης Εφαρμογών όλων των ερευνητικών Τμημάτων της εταιρείας, με γνωστικά αντικείμενα στις περιοχές της Ρευστοδυναμικής, Θερμοδυναμικής και Φαινομένων Μεταφοράς, στην Αεροδιαστημική, καθώς και τη Μηχανική Περιβάλλοντος και Διεργασιών. Κατά την περίοδο αυτή, εξελέγη “εξωτερικός  ακαδημαϊκός σύμβουλος” των υποψηφίων διδακτόρων του Imperial College που είχαν λάβει υποτροφίες από το SRC (Scientific Research Council) της Αγγλίας.
Από το 1974 εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος σε πολλά Ερευνητικά Κέντρα, Κρατικά Ιδρύματα, Υπουργεία και Βιομηχανίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία και αλλού. Ενδεικτικά αναφέρονται τα ακόλουθα: Combustion Engineering (U.S.A.),  NASA-Langley Research Centre (U.S.A.),
Admiralty Experimental Works (United Kingdom)·,  Ishikawajima-Harima Heavy Industries (Japan), Westinghouse Co. (USA) ,SNPE (France), κ.α.
Τον Ιούνιο του 1980 έλαβε από το Συμβούλιο Εφευρέσεων της NASA πιστοποιητικό αναγνώρισης και βραβείο, που του απενεμήθη με το σκεπτικό ότι η εργασία του αποτελεί : “Δημιουργική ανάπτυξη πρωτοποριακής τεχνολογίας, που θεωρείται σοβαρή συνεισφορά με μελλοντικές συνέπειες στην Αεροδιαστημική και σε άλλα πεδία της επιστήμης”, ("Creative development of innovative technology which is considered as a serious contribution with future consequences in aerospace and other fields of  science").
Το 1985 εξελέγη Καθηγητής του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και τα έτη 1990 και 1992 εξελέγη δύο φορές, Πρόεδρος (Κοσμήτορας) του ίδιου Τμήματος, θέση που διατήρησε μέχρι και το 1994. Εξελέγη Πρύτανης του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου δύο φορές, τα έτη 1991 και 1994. Επανεξελέγη Πρόεδρος της Σχολής Χημικών Μηχανικών το 2006 και το 2008.
Από το 2002 Senior Visitor στο Department of Applied Mathematics & Theoretical Physics του Πανεπιστημίου Cambridge και Bye - Fellow του Selwyn College του Πανεπιστημίου Cambridge.
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εντάσσονται στις γνωστικές περιοχές της Μαθηματικής Μοντελοποίησης Φαινομένων Μεταφοράς, της Ρευστοδυναμικής και των Φυσικών Διεργασιών, της Μεταφοράς Θερμότητας και Μάζας, της Καύσης, των Διεργασιών Περιβαλλοντικής Μηχανικής, καθώς και της επίλυσης των διαφορικών εξισώσεων που περιγράφουν τα παραπάνω φαινόμενα με υπολογιστικές μεθόδους. Επίσης, στις γνωστικές περιοχές της ανάπτυξης πολύπλοκων αλγορίθμων για τη μελέτη περιβαλλοντικών και βιομηχανικών διεργασιών με ιδιαίτερη έμφαση στη γενικότητα και την ανάπτυξη φιλικών-προς-το-χρήστη εφαρμογών λογισμικού, σε περιβάλλον γραφικών. Η ερευνητική του ομάδα περιλαμβάνει επιστήμονες με υψηλή ειδίκευση στην προσομοίωση με υπολογιστή, στη σχεδίαση μηχανολογικού εξοπλισμού και διεργασιών, καθώς και στις περιβαλλοντικές μετρήσεις, παρακολούθηση και έλεγχο. Δίδαξε και προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα. Σήμερα διδάσκει τα μεταπτυχιακά μαθήματα "Υπολογιστική Ρευστοδυναμική " και " Ροή Ρευστών " στο ΕΜΠ και προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Τέξας Α&Μ, όπως " Computational Sustainability" και " Computational Fluid Dynamics".
Είναι μέλος πολλών επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων:
Είναι κριτής επιστημονικών περιοδικών και βιβλίων, μέλος της συντακτικής επιτροπής πολλών διεθνών επιστημονικών εκδόσεων, καθώς και τοπικός εκδότης του διεθνούς περιοδικού "Applied Mathematical Modelling" (regional editor). Εχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό (άνω των 600) πρωτότυπων ερευνητικών εργασιών σε διεθνή περιοδικά με κριτές και πρακτικά συνεδρίων και έχει διατελέσει επιστημονικός υπεύθυνος πολλών χρηματοδοτούμενων από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους ερευνητικών προγραμμάτων, ενώ έχει επίσης διατελέσει επιστημονικός υπεύθυνος σε πολλές ερευνητικές εργασίες και μελέτες. Ειναι ο συγγραφέας τριών διδακτικών βιβλίων στην Ελληνική γλώσσα και ο εκδότης άλλων δύο βιβλίων στην Αγγλική γλώσσα. Επίσης, έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα στον εθνικό τύπο και σε Ευρωπαϊκά fora  με αντικείμενο την ανώτατη εκπαίδευση των Μηχανικών και τη Στρατηγική της Ανώτατης Παιδείας στην Ευρώπη. Τέλος, έχει διοργανώσει πολλά διεθνή συνέδρια και έχει συμμετάσχει σε τιμητικές, οργανωτικές και επιστημονικές επιτροπές πολλών άλλων, ενώ έχει προσκληθεί και διδάξει σε πολλά μέρη του κόσμου.
Το 1996 εξελέγη Επίτιμος Διδάκτωρ (Doctor Honoris Causa ) του Πανεπιστημίου Σόφιας, Βουλγαρία
Διατέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων από το 1994 έως το 1998.
Ήταν Πρόεδρος της Έκκλησης της Ακρόπολης για την Ειρήνη, τον Πολιτισμό και το Περιβάλλον και του Κέντρου Κοινωνικών και Πολιτικών Ερευνών «Σταύρος Καλλέργης».
Τα βιογραφικά του στοιχεία έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές διεθνείς βιογραφικές εκδόσεις και είναι ισόβιο μέλος του International Biographical Association (LFIBA), των Η.Π.Α. Είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης. Τέλος εξελέγη Fellow της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών, UK (FRSA), το 2006.
Ένα μικρό δείγμα των επιστημονικών και επαγγελματικών επιδόσεών του δίνεται σε συντομία παρακάτω.
Ξεκίνησε με ομάδα συνεργατών στο ΕΜΠ την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη για την αναβάθμιση του Ελαιώνα που οδήγησε στην τροποποίηση του Νόμου 84/84.
Συνέβαλε με ομάδα ερευνητών στην ελάττωση του “Νέφους στην Αθήνα” (ΑΘΗΝΑ SOS '94, ΥΠΕΧΩΔΕ).
Με μελέτες στο εργαστήριό του θεράπευσε πολλά περιβαλλοντικά προβλήματα που προκαλεί η βιομηχανία (π.χ. Οσμές από την Interchem Αυλίδας Ευβοίας, ρύπανση ατμόσφαιρας και θάλασσας από τη βιομηχανία ξυλείας Shelmann, Δήμος Ληλαντίων, αριστοποίηση εγκαταστάσεων διυλιστηρίου Petrola Ελευσίνας, καύση RDF από την τσιμεντοβιομηχανία Ηρακλής και πολλά άλλα).
Συμπαραστάθηκε με την ομάδα του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση απανταχού της χώρας, στη διεκδίκησή της για καλύτερη ποιότητα ζωής και πράσινη ανάπτυξη (π.χ χωροθέτηση ΔΕΗ στη Λέσβο και ενίσχυση της προσφυγής στο ΣτΕ της Τοπικής αυτοδιοίκησης Μανταμάδου, ακύρωση κινέζικου διαμετακομιστικού κέντρου στο Τυμπάκι Κρήτης επί Υπουργίας Κεφαλογιάννη, κ.α.).
Δημιούργησε Κέντρο Επιχειρησιακής Ετοιμότητας για μεγάλα Βιομηχανικά Ατυχήματα (με ηλεκτρονικούς υπολογιστές που λειτουργεί στη Νομαρχία Δυτικής Αττικής, στην Πυροσβεστική και στην Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας και εκπόνησε τις μελέτες των ΣΑΤΑΜΕ (Σχέδια για μεγάλα βιομηχανικά ατυχήματα).
Εκπόνησε μελέτες Seveso για τα υπουργεία Ανάπτυξης, ΠΕΧΩΔΕ και Απασχόλησης και οργάνωσε εκπαίδευση των Επιθεωρητών Ασφάλειας. Πέτυχε τη συναίνεση της Βιομηχανίας στην εκπόνηση Σχεδίων Ασφάλειας με καθορισμένους όρους.
Συνεισεφερε στο επιχειρησιακό σχέδιο FIREMENTOR (παγκοσμίως πρωτότυπο) για τη διαχείριση πυρκαγιών δασών και το εφαρμόζει πιλοτικά στην Πεντέλη. Γι'αυτό το σχέδιο που χρηματοδοτήθηκε από τα προγράμματα ανταγωνιστικότητας ενδιαφέρθηκαν η Πολιτεία της Καλιφόρνια και η Αυστραλία.
Συμμετείχε, είτε ως συντονιστής είτε ως μέλος, σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα με θέματα όπως περιβάλλον, εξοικονόμιση ενέργειας, ασφάλεια πτήσεων, βελτιστοποίηση αναπτυξιακών διαδικασιών, κ.α.
Ασχολείται με την πράσινη ανάπτυξη στη μορφή των εναλλακτικών μορφών ενέργειας, όπου δημιούργησε υπολογιστικό σύστημα για την αριστοποίηση της μικτής χρήσης ανεμογεννητριών, φωτοβολταϊκών και κελιών καυσίμων.
Τέλος μεγάλη είναι η επαγγελματική ενασχόλησή του με τα θέματα Παιδείας όπου έχει προωθήσει μέσω του τύπου και των άλλων ΜΜΕ σαφείς προτάσεις για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, την αξιολόγηση, σύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας, τις εισαγωγικές εξετάσεις, τη δια βίου εκπαίδευση κ.τ.λ.
Είναι γνωστή η κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα του υποψηφίου.
Ανέλαβε το Πολυτεχνείο το 1991 σε περίοδο παρακμής ως Πρύτανης και συνέβαλε στην ανάπτυξή του σε όχι μόνο σοβαρό Εκπαιδευτικό-Ερευνητικό Τεχνολογικό Ίδρυμα αλλά και σε Κέντρο Πολιτισμού, διοργανώνοντας δεκάδες πολιτιστικές εκδηλώσεις με συμμετοχή του πνευματικού και πολιτικού κόσμου.
Συνέβαλε στη δημιουργία των θεσμών της δια βίου εκπαίδευσης, των εργαστηρίων παροχής υπηρεσιών, των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, στην εισαγωγή ανθρωπιστικών μαθημάτων στα προγράμματα εκπαίδευσης μηχανικών, κ.λ.π.
Πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Τεχνολικού-Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου για την προώθηση της Πρωτότυπης Τεχνολογίας καθώς για τη διατήρηση της Βιομηχανικής Παράδοσης, που συνέβαλε στην αμβλυνση της ανεργίας που μάστιζε στις αρχές της δεκαετίας του '90 το Λαύριο.
Προσπάθησε να δημιουργήσει το Πανεπιστήμιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Ελληνικό Σχολείο του Chatby στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και πραγματοποίησε πολιτιστικά δρώμενα εκεί μαζί με την εκεί Ελληνική Κοινότητα.