cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New York World (εφημερίδα)
Σύντομο ιστορικό
Έδωσε από την αρχή έμφαση στα καθημερινά προβλήματα του μέσου Νεο-υορκέζου, κάνοντας ρεπορτάζ για κοινωνικά προβλήματα της εποχής, και καταφεύγοντας σε εντυπωσιακούς τίτλους που προκαλούσαν την περιέργεια του αναγνωστικού κοινού, κατόρθωσε να ανεβάσει την κυκλοφορία κατά πολύ. Η «New York World» ήταν η πρώτη έγχρωμη καθημερινή εφημερίδα, με ελκυστικές διαφημίσεις, ρεπορτάζ για τα καθημερινές καταστάσεις, καταγγελτική με την πολιτική διαφθορά κατορθώνοντας έτσι να πιάσει τον σφυγμό του αναγνωστικού κοινού. Η Νέλι Μπλάι από τους πρώτους δημοσιογράφους που στελέχωσαν την εφημερίδα, το 1887, δεν δίσταζε να κάνει ρεπορτάζ για θέματα και με τρόπους που κανείς μέχρι τότε δεν έκανε, ερευνώντας μυστικά χώρους όπως ψυχιατρεία, φυλακές, βιομηχανίες, διατηρώντας έτσι το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού αμείωτο. Ο επίσης πρωτοπόρος, της ερευνητικής δημοσιογραφίας, Τζούλιους Τσάμπερς (Julius Chambers) έγινε διευθυντής το 1889 κατευθύνοντας έτσι σχεδόν όλη την θεματογραφία στο ερευνητικό ρεπορτάζ.
Το 1890 ο Πούλιτζερ θα χτίσει έναν από τους πρώτους ουρανοξύστες, το μέγαρο "New York World Building" (ή "Pulitzer Building") για να στεγάσει τις εγκαταστάσεις της.
Με τον θάνατο του Πούλιτζερ, το 1911, η εφημερίδα θα περάσει στα χέρια των κληρονόμων του, κυρίως του γιού του Ραλφ Πούλιτζερ. Το 1931 οι γιοί του Πούλιτζερ αποφασίζουν να πουλήσουν την εφημερίδα και πλειοδότης ανακηρύσσεται ο Ρόι Χάουαρντ (Roy W. Howard), εκδότης εφημερίδων. Ο Χάουρντ έκλεισε την εφημερίδα, απέλυσε τα 3000 άτομα που εργάζονταν σε αυτήν και πρόσθεσε τον τίτλο στην δική του καθημερινή απογευματινή εφημερίδα "Evening Telegram", δημιουργώντας έτσι την «New York World-Telegram».
Το τελευταίο φύλλο της «New York World» κυκλοφόρησε στις 27 Φεβρουαρίου του 1931.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην αγγλική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Νέα Υόρκη
Καπιλιέλε Φαουπάλα
Ο Καπιλιέλε Γκαμπριέλ Φαουπάλα (Kapiliele "Gabriel" Faupala), από τη δυναστεία Τακουμασίβα, είναι ο 51ος Βασιλιάς (Λαβελούα) του νησιού Ουώλλις, από το σύμπλεγμα Ουώλλις και Φουτούνα. Το νησί ονομάζεται «Ουβέα» στην τοπική γλώσσα.
Βιογραφία
Ο Φαουπάλα είναι περισσότερο γνωστός τοπικά (στους κατοίκους του νησιού Ουώλλις) ως Kalai Ki Valu. Κατάγεται από το χωριό Αχόα, που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού Ουώλλις. Είναι συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος. Εργαζόταν για τη γαλλική κυβέρνηση του Ουώλλις και Φουτούνα όπως επίσης και στο τοπικό Τμήμα Δημοσίων Έργων του νησιού, ως τη συνταξιοδότησή του, το 1995.
Ο Φαουπάλα ήταν επικεφαλής του Εθνικού Υπουργικού Συμβουλίου, αναγνωρισμένου (με βάση τη συμφωνία του 1961 ανάμεσα στη Γαλλία και στο Βασιλιά Τομάζι Κουλιμοετόκε Β΄ που καθόρισε το καθεστώς των Ουώλλις και Φουτούνα ως υπέρπόντιο έδαφος της Γαλλίας) από τη γαλλική κυβέρνηση, για 4 χρόνια, από το 2004 περίπου ως τη στέψη του, το 2008.
Βασιλιάς
Το Μάιο του 2007 ο προκάτοχος του Φαουπάλα, Τομάζι Κουλιμοετόκε Β΄, επί  48 χρόνια Βασιλιάς από το 1959, απεβίωσε. Έπειτα από το θάνατό του ακολούθησε πένθος έξι μηνών, διάστημα κατά το οποίο θεωρείται ταμπού στην τοπική κοινωνία οποιαδήποτε συζήτηση για διάδοχο. Το Νοέμβριο του 2007 έληξε η περίοδος του πένθους και ξεκίνησαν συνομιλίες για την επιλογή του πιθανού διαδόχου. Ο ίδιος ο Κουλιμοετόκε είχε επιλέξει ανεπίσημα ως διάδοχό του το Φαουπάλα. Μετά το θάνατό του ένα Συμβούλιο Υπουργών ανέλαβε το καθήκον να βρει το διάδοχό του. Ο αγώνας για τη διαδοχή είχε ξεκινήσει τρία χρόνια πριν το θάνατο του Βασιλιά, με πρωταγωνίστριες τις δύο κύριες βασιλικές οικογένειες του νησιού Ουώλλις. Η κάθε οικογένεια όρισε και έναν διάδοχο, από το Βορρά και από το Νότο αντίστοιχα.
Έπειτα από μήνες δημοσίων συζητήσεων, το παραδοσιακό Συμβούλιο των Υπουργών εξέλεξε τον Καπιλιέλε Φαουπάλα στο θρόνο του νησιού Ουβέα (Ουώλλις). Η σχετική ανακοίνωση δημοσιοποιήθηκε στα μέσα Ιουλίου του 2008. . Στο άκουσμα της ανακοίνωσης, οι εκπρόσωποι άλλων βασιλικών δυναστειών αντέδρασαν έντονα και ταραχές ξέσπασαν στο νησί. Τελικά, με την παρέμβαση κα υπαναχώρηση εκπροσώπων κάποιων φυλών η αναταραχή τερματίστηκε.
Στέψη
Η επίσημη στέψη του Φαουπάλα ως 51ου Λαβελούα της Ουβέα έγινε στις 25 Ιουλίου του 2008 στη Ματά-Ουτού, την πρωτεύουσα του Ουώλλις και Φουτούνα. Την περίοδο της στέψης του ο Φαουπάλα ήταν 68 ετών. Εξαιτίας του αγώνα για τη διαδοχή, πολλές βασιλικές οικογένειες, όπως οι Χαχάκε του Βορρά και ο Μούα του Νότου, δεν παράστησαν στην τελετή ενθρόνισης του Φαουπάλα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Στην τελετή παρέστησαν και αξιωματούχοι της Νέας Καληδονίας.
Παραπομπές
Φαουπαλα Φαου
Αλέξανδρος Τζόρβας
Σε συλλογικό επίπεδο
Το καλοκαίρι του 2007 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ και παρά το γεγονός ότι στην αρχή κατακρίθηκε έντονα από τους οργανωμένους οπαδούς της κρητικής ομάδας, στη συνέχεια πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Ελλάδας από τον ομοσπονδιακό προπονητή Ότο Ρεχάγκελ.
Το επόμενο καλοκαίρι (2008) επέστρεψε στον Παναθηναϊκό και την επόμενη τριετία καθιερώθηκε ως βασικός. Στο ξεκίνημα της προετοιμασίας για την περίοδο 2011-12, μετά την αποχώρηση του Τζιμπρίλ Σισέ και του Ζιλμπέρτο Σίλβα, έγινε ο τρίτος αρχηγός της ομάδας, προσωρινά όμως καθώς στις 26 Αυγούστου 2011 αποχώρησε, υπογράφοντας στην Παλέρμο, ενώ το καλοκαίρι του 2012 συνέχισε την καριέρα του στην Τζένοα.
Τον Ιούλιο του 2013 έμεινε ελεύθερος από την Τζένοα και υπέγραψε στον Απόλλωνα Σμύρνης.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2014 συμφώνησε με την ινδική Νορθ Ιστ Γιουνάιτεντ υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας τετράμηνης διάρκειας, το οποίο ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους με τον αποκλεισμό του συλλόγου από τα play-off της ινδικής λίγκας.
Με την εθνική ομάδα
Υπερασπίστηκε πρώτη φορά την εστία της εθνικής Ελλάδας στον φιλικό αγώνα εναντίον της Ιταλίας (1-1), στις 19 Νοεμβρίου 2008.
Τίτλοι
Παναθηναϊκός:
Καριέρα προπονητή
Το καλοκαίρι του 2016 ανέλαβε τα τμήματα υποδομής στα Γλυκά Νερά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Μαρκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Ιστ Γιουνάιτεντ ΦΚ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας
Α.Σ. Άρης Πετρούπολης Αθηνών
Π.Α.Ο. Πετρουπόλεως
Το 1951 δημιουργήθηκε η κιτρινόμαυρη Αθλητική Ένωσις Πετρουπόλεως από τους: Θανάση Ζεϊμπέκη, Φίλιππο και Γιώργο Κασιμάτη, Γιώργο Μασίνα, Αλέκο Παπαδόπουλο και Χαρίλαο Μίσσιο. Το 1957 που έγιναν ενέργειες επισημοποίησης του σωματείου, επειδή η λέξη "Ένωσις" ήταν πολιτικά φορτισμένη εκείνη την περίοδο μιας και παρέπεμπε στο σύνθημα της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, προτάθηκε στους ιδρυτές να αλλάξει ο τίτλος. Έτσι δημιουργήθηκε ο "Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Πετρουπόλεως" ή ΠΑΟ Πετρουπόλεως με κιτρινόμαυρα χρώματα και έμβλημα τον ταύρο. Εκτός από τους ιδρυτές της Α.Ε.Π., ιδρυτικά μέλη του Π.Α.Ο.Π. υπήρξαν οι: Ευάγγελος Σκορδίλης, που διετέλεσε και πρώτος πρόεδρος, Μανώλης Ρουκουτάκης, Ιωάννης Σεϊλόγλου, Κωνσταντίνος Μιχαλόπουλος, Γιώργος Γκαβογιάννης, Δημήτρης Κυριακόπουλος, Ιωάννης Πρόζης, Μηνάς Χατζάκης, Παντελής Ζαφείρης, Πότης Φελεκέας, Αβραάμ Χριστοδουλίδης, Κώστας Δημόπουλος κ.ά.
Ως γήπεδο χρησιμοποιούσε τη μεγάλη αλάνα "Πανόραμα" στη συμβολή των σημερινών οδών Βέργας και Ελαιών, το οποίο είχε διαμορφώσει αρχικά η Α.Ε.Π. και εγκαινίασε δίνοντας αγώνα με την ομάδα της Χωροφυλακής. Στη θέση αυτή σήμερα βρίσκονται το Κλειστό Γυμναστήριο και το Κολυμβητήριο. Όμως, επειδή το Πανόραμα δεν είχε κερκίδες, στα επίσημα ματς χρησιμοποιούσε είτε το γήπεδο της Ένωσης Αγίων Αναργύρων είτε του Ολυμπιακού Λιοσίων στην οδό Χασιάς.
Ο ΠΑΟ Πετρούπολης αγωνίστηκε αρχικά ως ΑΕΠ (1956-57) στη δόκιμη κατηγορία της ΕΠΣΑ και στη συνέχεια ως ΠΑΟ διαδοχικά στη Δ΄ (1957-58), Γ΄ (1958-59) και Β΄ κατηγορία (1959-60). Μάλιστα το 1958 του απονεμήθηκε το "Κύπελλο Ήθους", επειδή δεν είχε αποβληθεί κανείς παίκτης του. Το 1966 οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟ Πετρούπολης εντάχθηκαν στον Άρη που μεταφέρθηκε εκείνη τη χρονιά στη συνοικία. Έτσι ο ΠΑΟ απορροφήθηκε από τον Άρη και πούλησε το καταστατικό του στο Καματερό αντί του ποσού των 100.000 δρχ., για τη δημιουργία επίσημου σωματείου στη συνοικία αυτή, του "ΠΑΟ Καματερού", που υπάρχει ως σήμερα.
Στην ΕΠΣ Αθηνών (1966-1987)
Ο Άρης Πετρούπολης αν και εγκαταστάθηκε στο προάστιο αυτό με την υπόσχεση πως θα αποκτήσει γήπεδο και έδρα, τελικά ως το 1985 ήταν περιπλανώμενος σε διάφορα γήπεδα, όπως του Ολυμπιακού Λιοσίων, των Αγ. Αναργύρων και της Φυλής. Έτσι δεν κατάφερε να κάνει το βήμα προς τις εθνικές κατηγορίες. Επί μια εικοσαετία αγωνίστηκε σχεδόν συνεχώς στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Αθήνας, με εξαίρεση 5 περιόδους που υποβιβάστηκε στη Β΄. Ωστόσο τον ακολουθούσε πάντα ένα μεγάλο μέρος πιστών φίλων, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από τις παλιές συνοικίες, τα Θυμαράκια και την πλατεία Αττικής, οι οποίοι ίδρυσαν και "Σύνδεσμο Παλαιμάχων". Η δύσκολη αυτή περίοδος θα τερματιστεί το 1985 με τη δημιουργία γηπέδου στο παλιό λατομείο Γρηγορίου στην Αγία Τριάδα.
Πορεία
Καλύτερες θέσεις στην Α΄ ΕΠΣΑ:
Την περίοδο αυτή ο Άρης έγινε γνωστός στο πανελλήνιο για δυο λόγους. Πρώτον, διότι το 1971 απέκλεισε το Φωστήρα από το Κύπελλο Ελλάδος και δεύτερον, διότι από τον Άρη ξεκίνησε την μεγάλη καριέρα του ο διεθνής ποδοσφαιριστής Τάσος Μητρόπουλος, πριν πάρει μεταγραφή στον Εθνικό Πειραιά το 1976 αντί 400.000 δρχ.
Ιστορική πρόκριση επί του Φωστήρα (1970-71)
Ο Άρης αγωνίζεται στη Β΄ Αθηνών, όπου τερμάτισε στην 5η θέση του Β΄ ομίλου, έπειτα από μια μέτρια χρονιά. Στις 6 Ιανουαρίου 1971 αγωνίζεται για το Κύπελλο Ελλάδος εκτός έδρας στο γήπεδο του Ταύρου με τον Φωστήρα, τον αποκαλούμενο "Φονέα των γιγάντων", ομάδα τότε της Α΄ Εθνικής. Ο Άρης φεύγει νικητής με 1-0 δημιουργώντας πανελλήνια αίσθηση και μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών στην ιστορία του θεσμού, αφού οι δυο ομάδες απείχαν τέσσερις ολόκληρες κατηγορίες. Στη συνέχεια, στις 20 Ιανουαρίου 1971 αποκλείστηκε εκτός έδρας με δυσκολία από τον Αίαντα Σαλαμίνας που τότε ήταν ομάδα Β΄ Εθνικής, με 5-3 τελικό αποτέλεσμα.
Στη Δ΄ Εθνική
Από το 1987 που ανέβηκε για πρώτη φορά στη Δ΄ Εθνική ο Άρης Πετρούπολης αγωνίστηκε 13 περιόδους στην κατηγορία αυτή, από τις οποίες τις εννιά συνεχόμενες (1995-2004). Από το 2004 αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Η πορεία του στην χαμηλότερη εθνική κατηγορία έχει ως εξής:
Γνωστοί ποδοσφαιριστές
Από τον Άρη Πετρούπολης αναδείχθηκαν οι:
Καλαθοσφαίριση
Το τμήμα μπάσκετ του Άρη Πετρούπολης δημιουργήθηκε το 1976. Έχει τίτλο Αθλητικός Όμιλος Άρης Πετρούπολης και έχει ανεξαρτητοποιηθεί από το ποδοσφαιρικό σωματείο. Διατηρεί αγωνιστικά τμήματα: ανδρών, γυναικών, εφήβων, νεανίδων, παίδων, κορασίδων, παμπαίδων, παγκορασίδων και Ακαδημίες. Το σύνολο των απασχολούμενων αθλητών φτάνει στα 400 άτομα. Χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Πετρούπολης, το Κλειστό Γυμναστήριο Αγίας Τριάδας και το Ανοικτό Γήπεδο Αγίου Δημητρίου.
Ράγκμπι λιγκ
Το τμήμα ράγκμπι λιγκ του Άρη Πετρούπολης αποτελούσε μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ. Στο παρελθόν η ομάδα είχε αγωνιστεί στο Πρωτάθλημα Ελλάδας ράγκμπι λιγκ ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Πετρούπολη Αττικής
Μουμπάι
thumb Η Μουμπάι (στη γλώσσα Μαράτι: मुंबई – Μούμπαι, μέχρι το 1995 το επίσημο όνομα της πόλης ήταν Βομβάη), είναι πόλη της Ινδίας, πρωτεύουσα της Μαχαράστρα, η οποία καταλαμβάνει μια συστάδα νήσων και νησίδων που συνδέονται μεταξύ τους, έξω από την ακτή Κονκάν της Δυτικής Ινδίας. Ο πληθυσμός της πόλης αγγίζει τα 20.000.000 κατοίκους και είναι από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα ανάμεσα από την Φρανκφούρτη και το Χονγκ Κονγκ. Η Μουμπάι βρίσκεται στη δυτική ακτή της Ινδίας και το περιβάλλον της προσφέρει ένα βαθύ φυσικό λιμάνι στην Αραβική θάλασσα. Στο λιμάνι αυτό γίνεται η διαχείριση περισσότερου από το μισό όγκο φορτηγών πλοίων της Ινδίας.
Η Μουμπάι είναι το εμπορικό και ψυχαγωγικό κέντρο της Ινδίας. Παράγει το 5% του Α.Ε.Π. της χώρας και είναι υπεύθυνη για το 25% της βιομηχανικής παραγωγής. Το 40% του θαλάσσιου εμπορίου της χώρας διακινείται εκεί καθώς και το 70% των συναλλαγών κεφαλαίου προς την ινδική οικονομία. Επιπρόσθετα, η Μουμπάι είναι ένα από τα 10 μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα του κόσμου, βλέποντας τη ροή της οικονομικής ανάπτυξής της. Εκεί βρίσκονται σημαντικά οικονομικά ιδρύματα όπως η κεντρική τράπεζα αποθεμάτων της Ινδίας, το χρηματιστήριο της Μουμπάι, το εθνικό χρηματιστήριο της Ινδίας και πολλά διοικητικά κέντρα επιχειρήσεων από ινδικές εταιρείες και όχι λίγες πολυεθνικές. Στην πόλη υπάρχει και το κέντρο της εθνικής βιομηχανίας θεάματος της Ινδίας γνωστό ως Μπόλυγουντ. Χάρη στις πολλές επαγγελματικές ευκαιρίες που υπόσχεται η Μουμπάι καθώς και το υψηλό επίπεδο ζωής της, αποδημούντες Ινδοί φτάνουν εκεί από κάθε γωνιά της χώρας καθιστώντας τη Μουμπάι ένα ποτ πουρί κοινωνιών και κουλτούρας.
Ονομασίες
Το όνομα Μαμπάη (Προγενέστερο της Βομβάης) είναι ένα επίθετο, από τη λέξη Μάμπα, ή Μάχα Άμπα, η οποία είναι μια ινδική θεά με το όνομα Μαμπαντεύι και Άαϊ, μητέρα στα Μαράτι. Το όνομα Βομβάη έχει ρίζες στον 16ο αιώνα όταν οι Πορτογάλοι έφτασαν στην περιοχή και την ονόμασαν διαφορετικά, αν και τελικά η γραπτή ονομασία της πήρε τη μορφή Βομβαήμ, που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιούν οι Πορτογάλοι.
Μετά την βρετανική κατοχή του 17ου αιώνα, το όνομά της αγγλοποιήθηκε στο Βομβάη αν και ήταν γνωστή σαν Μουμπάη ή Μαμπάη στους ομιλούντες Μαράτι και Γκατζαράτι, και σαν Μπαμπάη στην Ινδική. Το όνομα άλλαξε επίσημα στο εναλλακτικό της Μαράτι Μουμπάη το 1995.
right| thumb
Μια ευρέως διαδεδομένη εξήγηση για την καταγωγή του παραδοσιακού αγγλικού ονόματος Βομβάη μαρτυρά πως έχει ρίζες σε ένα πορτογαλικό όνομα που σημαίνει καλή ακτή. Αυτό βασίζεται στο γεγονός ότι μπομ στα πορτογαλικά σημαίνει καλός ενώ στα αγγλικά η λέξη bay (μπέη, ακτή) φέρει ομοιότητες στο πορτογαλικό μπαΐα («μπαχία» σε προγενέστερη μορφή). Επομένως μια τυπική μετάφραση του καλή ακτή στα πορτογαλικά θα ήταν μπόα μπαχία, και όχι το λανθασμένο μπομ μπαχία. Παρ' όλα αυτά είναι δυνατό να βρεθεί ο τύπος μπαΐμ που σημαίνει μικρή ακτή στα πορτογαλικά του 16ου αιώνα.
Υπάρχουν όμως και διαφορετικές απόψεις όσο αφορά τη ρίζα του πορτογαλικού ονόματος Μπομπαΐμ. Ο Χοσέ Πέδρο Μαχάντο στο Dicionário Onomástico Etimológico da Língua Portuguesa («Πορτογαλικό λεξικό ονοματοθεσίας και ετυμολογίας») αναφέρει ότι νομίζει πως είναι η πρώτη πορτογαλική λέξη για την περιοχή, το 1516, σαν Μπεναματζάμπου ή Τενα-μαϊάμπου τονίζοντας πως «ΜΑΪΑΜΠΟΥ» φαίνεται να έχει να κάνει με τη Μουμπα-ντέβι την ινδική θεά προς τιμήν της οποίας ονομάστηκε ο τόπος (στη διάλεκτο Μαράτι, Μουμπάη). Στον ίδιο αιώνα η ορθογραφία του ονόματος φαίνεται να εξελίχθηκε στο Μομπαΐμ. Η τελική όμως μορφή Μπομπαήμ εμφανίζεται αργότερα, το 16ο αιώνα όπως έχει καταγραφεί από τον Γκασπάρ Κορέηα το βιβλίο του Lendas da India (Μύθοι της Ινδίας). Ο Τζ.Π.Μακάντο φαίνεται να απορρίπτει τη θεωρία περι Μπομ Μπαχήα, αναφέροντας πως λόγω των πορτογαλικών αρχείων που αναφέρουν την ύπαρξη μιας ακτής στο μέρος, οι Βρετανοί λανθασμένα θεώρησαν πως το ουσιαστικό (Μπαχύα, «Ακτή») ήταν μέγιστης σημασίας ως προς το πορτογαλικό τοπωνύμιο. Αυτό οδήγησε τους Βρετανούς να την ονομάσουν Μπομπάη, ονομασία προσαρμοσμένη από τα πορτογαλικά.
Γεωγραφία
εναλλ.=Mumbai is on a narrow peninsula on the southwest of Salsette Island, which lies between the Arabian Sea to the west, Thane Creek to the east, and Vasai Creek to the north. Mumbai's suburban district occupies most of the island. Navi Mumbai is east of Thane Creek, and the Thane District is north of Vasai Creek.|μικρογραφία|Η Μουμπάι αποτελείται από δύο επαρχίες εσόδων Η Μουμπάι αποτελείται από δύο διαφορετικές περιοχές: την επαρχία πόλης της Μουμπάι και την προαστιακή επαρχία της Μουμπάι, οι οποίες αποτελούν δύο χωριστές επαρχίες εσόδων της Μαχαράστρα. Η περιφέρεια της επαρχίας πόλης είναι επίσης κοινώς αναφερόμενη ως Νήσος της Πόλης ή Νότια Μουμπάι. Η συνολική έκταση της Μουμπάι είναι 603,4 χλμ2. Από αυτά, η νησιωτική πόλη καλύπτει 67,79 χλμ2, ενώ η προαστιακή επαρχία καλύπτει 370 χλμ2, τα οποία μαζί είναι 437,71 χλμ2 υπό την διοίκηση της Δημοτικής Εταιρείας της Ευρύτερης Μουμπάι. Οι υπόλοιπες περιοχές ανήκουν σε διάφορα αμυντικά ιδρύματα, το Εμπορικό Συνδυασμό του Λιμανιού του Μουμπάι, την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας και το Εθνικό Πάρκο Μποριβάλι, οι οποίες δεν υπάγονται στη δικαιοδοσία της δημοτικής εταιρείας. Η Μητροπολιτική Περιφέρεια της Μουμπάι, η οποία περιλαμβάνει τμήματα των επαρχιών Θάνε, Παλγκάρ και Ραϊγκάντ, εκτός από την ευρύτερη Μουμπάι, καλύπτει έκταση 4,355 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η Μουμπάι βρίσκεται στο στόμιο του ποταμού Ούλχας στη δυτική ακτή της Ινδίας, στην παράκτια περιοχή που είναι γνωστή ως Κονκάν. Βρίσκεται στο νησί Σαλσέτ (Νήσος Σάστι), το οποίο μοιράζεται εν μέρει με την επαρχία Θάνε. Η Μουμπάι οριοθετείται από τη Αραβική Θάλασσα στα δυτικά. Πολλά τμήματα της πόλης βρίσκονται ακριβώς πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, με υψόμετρο που κυμαίνεται από 10 μ. έως 15 μ., και η πόλη έχει μέσο υψόμετρο 14 μέτρων. Η Βόρεια Μουμπάι (Σαλσέτ) είναι λοφώδης, και το υψηλότερο σημείο της πόλης είναι 450 μ. στο Σαλσέτ στην οροσειρά Ποβάι-Κανχέρι. Ο Εθνικός Δρυμός Σαντζάι Γκάντι (Εθνικό Πάρκο Μποριβάλι) βρίσκεται εν μέρει στην προαστιακή επαρχία της Μουμπάι και εν μέρει στην επαρχία Θάνε και εκτείνεται σε έκταση 103,09 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Εκτός από το φράγμα Μπάτσα, υπάρχουν έξι μεγάλες λίμνες που τροφοδοτούν την πόλη: Βιχάρ, Κάτω Βαϊτάρνα, Άνω Βαϊτάρνα, Τούλσι, Τάνσα και Ποβάι. Η λίμνη Τούλσι και η λίμνη Βιχάρ βρίσκονται στο εθνικό πάρκο Μποριβίλι, εντός των ορίων της πόλης. Η προμήθεια από τη λίμνη Ποβάι, επίσης εντός των ορίων της πόλης, χρησιμοποιείται μόνο για γεωργικούς και βιομηχανικούς σκοπούς. Τρία μικρά ποτάμια, ο ποταμός Νταχισάρ, ο Πονισάρ (ή Ποϊσάρ) και ο Οχιβάρα προέρχονται από το πάρκο, ενώ ο μολυσμένος ποταμός Μίθι προέρχεται από τη λίμνη Τούλσι και συγκεντρώνει νερό που ξεχειλίζει από τις λίμνες Βιχάρ και Ποβάι. Η ακτογραμμή της πόλης είναι χαραγμένη με πολυάριθμους ορμίσκους και κόλπους, που εκτείνεται από τον ποταμό Θάνε στα ανατολικά έως το Μαντ Μάρβε στο δυτικό μέτωπο. Η ανατολική ακτή του νησιού Σαλσέτ καλύπτεται από μεγάλους μαγκρόβιους βάλτους, πλούσια σε βιοποικιλότητα, ενώ η δυτική ακτή είναι κυρίως αμμώδης και βραχώδης.
Η κάλυψη του εδάφους στην περιοχή της πόλης είναι κυρίως αμμώδης λόγω της εγγύτητάς της στη θάλασσα. Στα προάστια, η κάλυψη του εδάφους είναι κατά κύριο λόγο προσχωματική και λασπώδη. Ο βράχος της περιοχής αποτελείται από μαύρες ροές βασάλτη του Ντεκάν και οι όξινες και βασικές παραλλαγές τους που χρονολογούνται από την ύστερη Κρητιδική και την πρώιμη περίοδο του Ηώκαινου. Η Μουμπάι βρίσκεται σε σεισμικά ενεργή ζώνη λόγω της παρουσίας 23 γραμμών ρηγμάτων. Η περιοχή κατατάσσεται ως Σεισμική περιοχή Γ, που σημαίνει ότι μπορεί να αναμένεται σεισμός μεγέθους έως και 6.5 στην κλίμακα μεγέθους Ρίχτερ.
Κλίμα
αριστερά|thumb|Μέση θερμοκρασία και ατμοσφαιρικές κατακρημνίσεις στη Μουμπάι Η Μουμπάι έχει ένα τροπικό κλίμα, συγκεκριμένα ένα τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα (Aw) υπό την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, με επτά μήνες ξηρασίας όπου η βροχόπτωση είναι κοντά στο μηδέν ή μηδενική και η κορυφή των βροχών συμβαίνει τον Ιούλιο, όπου μετά η βροχόπτωση μειώνεται σταδιακά. Η πιο δροσερή εποχή από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο ακολουθείται από την καλοκαιρινή περίοδο από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο. Η περίοδος από τον Ιούνιο έως περίπου το τέλος Σεπτεμβρίου αποτελεί τη εποχή του νοτιοδυτικού μουσώνα. Ο Οκτώβριος και ο Νοέμβριος αποτελούν την μεταμουσωνική εποχή.
Από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο, ο βορειοδυτικός μουσώνας χτυπάει την πόλη. Οι προμουσωνικές βροχές λαμβάνονται τον Μάιο. Περιστασιακά, ο βορειοανατολικός μουσώνας δίνει νεροποντές τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο. Η μέγιστη ετήσια βροχόπτωση που σημειώθηκε ποτέ ήταν 3.452 χιλιοστά, το 1954. Οι υψηλότερες βροχοπτώσεις που καταγράφηκαν σε μία ημέρα ήταν 944 χιλιοστά στις 26 Ιουλίου 2005. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 2.146 χιλιοστά για την πόλη του νησιού και 2.457 χιλιοστά για τα προάστια.
Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 27,2 °C, και η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 2.167 χιλιοστά. Στην πόλη του Νησιού, η μέση υψηλότερη είναι 31,2 °C, ενώ η μέση χαμηλότερη θερμοκρασία είναι 23,7 °C στα προάστια. Στα προάστια, η ημερήσια μέση υψηλότερη θερμοκρασία κυμαίνεται από 29,1 °C έως 33,3 °C, ενώ η ημερήσια μέση ελάχιστη θερμοκρασία κυμαίνεται από 16,3 °C έως 26,2 °C. Η μέγιστη θερμοκρασία που καταγράφηκε είναι 42,2 °C στις 14 Απριλίου 1952, ενώ η ελάχιστη χαμηλότερη θερμοκρασία, η 7,4°C καταγράφηκε στις 27 Ιανουαρίου 1962.
Η μόλυνση του αέρα είναι μείζον πρόβλημα στη Μουμπάι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το 2016, η ετήσια μέση συγκέντρωση PM2.5 το 2013 ήταν 63 μg ανά κυβικό μέτρο, το οποίο είναι 6,3 φορές υψηλότερο από το συνιστώμενο όριο στις κατευθυντήριες γραμμές της ΠΟΥ για την ποιότητα του αέρα για τον ετήσιο μέσο όρο PM2.5. Το Κεντρικό Συμβούλιο Ελέγχου της Ρύπανσης για την Κυβέρνηση της Ινδίας και το Γενικό Προξενείο των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μουμπάι παρακολουθεί και μοιράζεται δημόσια τα δεδομένα σχετικά με την ποιότητα του αέρα σε πραγματικό χρόνο.
Σρέμσκα Μιτρόβιτσα
thumb|right|150px|Το κέντρο της πόλης. thumb|right|150px|Η πινακοθήκη της πόλης.
Η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα (Σερβικά: Сремска Митровица/Sremska Mitrovica) είναι πόλη της Σερβίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου. Βρίσκεται στην αυτόνομη επαρχία της Βοϊβοντίνας και έχει πληθυσμό 41.624 κατοίκους (2011). Ενώ ο ομώνυμος δήμος έχει πληθυσμό 79.940 κατοίκους.
Το Σίρμιο (σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα) ήταν κάποτε μία από της πρωτεύουσες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια της Τετραρχίας. Στην πόλη αυτή ή κοντά σε αυτήν έχουν γεννηθεί δέκα Ρωμαίοι αυτοκράτορες, οι εξής: Ερέννιος Ετρούσκος (251), Οστιλιανός (251), Δέκιος (249-251), Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός (268-270), Κουιντίλλος (270), Αυρηλιανός (270-275), Πρόμπος (276-282), Μαξιμιανός (285-310), Κωνστάντιος Β´ (337-361) και Γρατιανός (367-383).
Ονομα
Στα Σερβικά η πόλη είναι γνωστή ως Сремска Митровица ή Sremska Mitrovica, στα Ρουθηνικά ως Сримска Митровица, στα Κροατικά ως Srijemska Mitrovica, στα Ουγγρικά ως Szávaszentdemeter ή Mitrovica, στα Γερμανικά ως Syrmisch Mitrowitz, στα Λατινικά ως Sirmium και στα Τουρκικά ως Dimitrofça.
"Σρέμσκα Μιτρόβιτσα" σημαίνει "Μιτρόβιτσα του Σρεμ" (υπάρχουν επίσης η Μιτρόβιτσα του Κοσόβου και η Μιτρόβιτσα του Μάτσβα), ενώ το "Μιτρόβιτσα" προέρχεται από το "Αγιος Δημήτριος".
Το όνομα της πόλης επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν Σίρμιο. Αρχίζοντας το 1180 το όνομα άλλαξε από "Civitas Sancti Demetrii" (Πόλη του Αγίου Δημητρίου) σε "Ντιμιτρόβιτσα", "Μιτρόβιτσα" και τελικά στη σημερινή μορφή - "Σρέμσκα Μιτρόβιτσα".
Aρχαίο Σίρμιο
Η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα είναι μία από τις παλαιότερες πόλεις της Ευρώπης. Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει ίχνη οργανωμένης ανθρώπινης ζωής που χρονολογούνται από το 5000 π.Χ. και μετά. Στην πόλη έχουν ανασκαφεί Ιωνικά κοσμήματα που χρονολογούνται από το 500 π.Χ. Όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την πόλη τον 1ο αιώνα π.Χ. το Σίρμιο ήταν ήδη οικισμός με μακρά παράδοση.
Το 103 η Παννονία χωρίστηκε σε δύο επαρχίες: την Ανω και την Κάτω Παννονία και το Σίρμιο έγινε πρωτεύουσα της τελευταίας. Το 296 ο Διοκλητιανός εφάρμοσε μια νέα εδαφική διαίρεση της Παννονίας. Αντί για τις προηγούμενες δύο επαρχίες υπήρχαν τέσσερις νέες που ιδρύθηκαν στην περιοχή της αρχικής Παννονίας: η Παννονία Πρίμα, η Παννονία Βαλέρια, η Παννονία Σάβια και η Παννονία Σεκούντα. Πρωτεύουσα της τελευταίας ήταν το Σίρμιο.
Το 293, με την ίδρυση της τετραρχίας, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίστηκε σε τέσσερα μέρη. Το Σίρμιο έγινε μία από τις τέσσερις πρωτεύουσες της Αυτοκρατορίας, ενώ οι άλλοι τρεις ήταν η Αυγούστα Τρεβερόρουμ, τα Μεδιόλανα και η Νικομήδεια (σύγχρονες Τριρ, Μιλάνο και Ιζμίτ). Κατά τη διάρκεια της τετραρχίας το Σίρμιο ήταν η πρωτεύουσα του αυτοκράτορα Γαλέριου. Με την ίδρυση των πραιτωριανών υπαρχιών το 318 το Σίρμιο έγινε πρωτεύουσα της υπαρχίας του Ιλλυρικού.
Από τον 4ο αιώνα η πόλη ήταν σημαντικό χριστιανικό κέντρο και έδρα της Επισκοπής του Σιρμίου. Τέσσερις χριστιανικές σύνοδοι πραγματοποιήθηκαν στο Σίρμιο.
Στα τέλη του 4ου αιώνα το Σίρμιο περιήλθε υπό την κυριαρχία των Γότθων και αργότερα προσαρτήθηκε και πάλι στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το 441 κατακτήθηκε από τους Ούννου και, μετά από αυτή την κατάκτηση, παρέμεινε για περισσότερο από έναν αιώνα στα χέρια διαφόρων Γερμανικών φυλών, όπως οι Οστρογότθοι και οι Γέπιδες. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα το Σίρμιο ήταν το κέντρο του Κράτους των Γεπίδων και ο βασιλιάς τους Κουνιμούνδος έκοψε εκεί χρυσά νομίσματα. Μετά το 567 ενσωματώθηκε εκ νέου στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η πόλη κατακτήθηκε και καταστράφηκε από τους Αβάρους το 582. Το γεγονός αυτό σήμανε το τέλος της περιόδου της ύστερης αρχαιότητας στην ιστορία του Σίρμιου.
Στην περιοχή ανασκάφηκαν 11 πολυτελείς χρυσαφένιες ζώνες χειροτεχνίας των Αβάρων, που χρονολογούνται στον 6ο αιώνα.
Μετά την κατάκτηση των Αβάρων
Τους επόμενους δύο αιώνες το Σίρμιο ήταν τόπος ελάχιστης σημασίας. Στα τέλη του 8ου αιώνα ανήκε στο Φράγκικο Κράτος. Ο ιστορικός ρόλος του αυξήθηκε ξανά τον 9ο αιώνα, όταν ανήκε στη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Ο Πάπας Αδριανός Β΄ έδωσε στον Άγιο Μεθόδιο τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου του Σιρμίου. Αφού υιοθέτησαν το Χριστιανισμό, οι Βούλγαροι αποκατέστησαν στο Σίρμιοτην Χριστιανική Επισκοπή, έχοντας υπόψη τις παλιές χριστιανικές παραδόσεις και τη φήμη που είχε αυτή η πόλη στον αρχαίο κόσμο.
Τον 11ο αιώνα το Σίρμιο ήταν έδρα του Σέρμωνα, δούκα της Συρμίας, που ήταν υποτελής του Βουλγάρου Σαμουήλ. Μετά το 1018 η πόλη συμπεριλήφθηκε και πάλι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έγινε πρωτεύουσα του ομώνυμου θέματος. Από τα τέλη του 11ου αιώνα το Σίρμιο ήταν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας μέχρι το 1180, όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία εγκατέλειψε το Σίρμιο, παραδίνοντάς το στο Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Για λίγο, περίπου το 1451, η πόλη ανήκε στο Σέρβο δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. Το 1521 η πόλη πέρασε στα χέρια των Οθωμανών και παρέμεινε υπό την κυριαρχία τους για σχεδόν δύο αιώνες. Σύμφωνα με τον Οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή η Μιτρόβιτσα είχε καταληφθεί από το μπέη του Σαντζακίου της Βοσνίας Χουρσέβ μπέη. Μετονομάστηκε σε "Ντιμίτροφτσα".
Το όνομα του δημάρχου της πόλης ήταν Ντιμίταρ και από τα μέσα του 16ου αιώνα η πόλη κατοικείτο κυρίως από Μουσουλμάνους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 1566/69, ο πληθυσμός της πόλης αποτελείτο από 592 Μουσουλμανικά και 30 Χριστιανικά νοικοκυριά, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία του 1572 από 598 Μουσουλμανικά και 18 Χριστιανικά. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 1573 η πόλη διέθετε 17 τζαμιά και καμία χριστιανική εκκλησία. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της Συρμίας και διοικητικό κέντρο του Οθωμανικού ομώνυμου σαντζακίου. Καταλήφθηκε προσωρινά από Αυστριακά στρατεύματα μεταξύ 1688 και 1690, που την ανακατέλαβαν το 1717 και την απέκτησαν οριστικ μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Πασάροβιτς το 1718.
Με την εγκαθίδρυση της διοίκησης των Αψβούργων το 1718 ο Μουσουλμανικός πληθυσμός έφυγε από την πόλη και αντικαταστάθηκε από Σέρβους, Κροάτες και Γερμανούς εποίκους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 1765 ο πληθυσμός της πόλης αριθμούσε 809 άτομα, εκ των οποίων 514 ήταν Σέρβοι και 290 Καθολικοί.
Η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα ανήκε στη Στρατιωτική Μεθοριακή Επαρχία (Σλαβονική Κράινα)των Αψβούργων. Το 1848/1849 αποτέλεσε τμήμα της Σερβικής Βοϊβοντίνας, μιας Σερβικής αυτόνομης περιοχής εντός της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, αλλά το 1849 επέστρεψε στη διοίκηση της Στρατιωτικής Μεθορίου.
Με την κατάργηση της Σλαβονικής Κράινας το 1881 η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα συμπεριλήφθηκε στη Ζουπανία Σριεμ, που ανήκε στο Βασίλειο της Κροατίας-Σλαβονίας εντός της Αυστροουγγαρίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 12.909 άτομα, από τους οποίους 8.793 μιλούσαν τη Σερβοκροατική γλώσσα (4.878 από αυτούς Σέρβοι και 3.915 Κροάτες) και 2.341 Γερμανικά. Η διοικητική περιοχή της πόλης (που δεν περιλάμβανε την ίδια την πόλη) είχε 32.012 κατοίκους, από τους οποίους 28.093 μιλούσαν Σερβοκροατικά (27.022 από αυτούς Σέρβοι και 1.071 Κροάτες) και 2.324 Γερμανικά.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1918 η Αυστροουγγρική Μοναρχία κατέρρευσε και η περιοχή της Συρμίας έγινε πρώτα τμήμα του νεοσυσταθέντος Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων και στη συνέχεια, στις 24 Νοεμβρίου 1918, η συνέλευση της Συρμίας στη Ρούμα αποφάσισε το μεγαλύτερο μέρος της Συρμίας (συμπεριλαμβανομένης της Μιτρόβιτσα) να ενταχθεί στο Βασίλειο της Σερβίας. Στη συνέχεια, την 1η Δεκεμβρίου 1918, το Βασίλειο της Σερβίας ενώθηκε με το Βασίλειο του Μαυροβουνίου και το Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων για να σχηματίσουν το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (που μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία το 1929). Η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα μεταξύ του 1918 και του 1929 ανήκε στην Επαρχία της Συρμίας, μεταξύ 1929 και 1931 στη Μπανόβινα του Δρίνου και μεταξύ 1931 και 1941 στη [Μπανόβινες του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας|Μπανόβινα[ του Δούναβη]].
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη καταλήφθηκε από στρατεύματα του Άξονα και προσαρτήθηκε στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας. Την εποχή εκείνη το όνομά της άλλαξε σε Hrvatska Mitrovica (δηλαδή Κροατική Μιτρόβιτσα). Ένα από τα μεγαλύτερα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης / θανάτου του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας υπήρξε στη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα και 10.000 θύματα (Σέρβοι, Εβραίοι και αντιφασίστες) θανατώθηκαν εδώ. Ο Σερβικός Εβραϊκός πληθυσμός επρόκειτο να εγκλεισθεί σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που κατασκευάσθηκε πρώτα στο Γιάρακ και στη συνέχεια στη Ζασάβιτσα. Ωστόσο και οι δύο τοποθεσίες εγκαταλείφθηκαν από τους Γερμανούς λόγω εκεί πλημμυρών και χρησιμοποιήθηκε το Σάιμιστε, όπου εξοντώθηκε το 83% των Σέρβων Εβραίων.
Από το 1944 η πόλη ανήκε στην Αυτόνομη Επαρχία της Βοϊβοντίνας εντός της νέας Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας και, από το 1945, εντός της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας. Από το 1992 έως το 2003 ανήκε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, που στη συνέχεια μετατράπηκε στην κρατική ένωση της Σερβίας και Μαυροβουνίου. Μετά την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου το 2006 η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα ανήκει στην ανεξάρτητη Σερβία.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 η διοικητική περιοχή της πόλης είχε πληθυσμό 79.940 κατοίκων.
Eθνοτικές ομάδες
Οι περισσότεροι οικισμοί της πόλης έχουν εθνοτικά Σερβική πλειοψηφία. Εθνοτικά ανάμεικτος οικισμός με σχετική Σερβική πλειοψηφία είναι η Στάρα Μπίνγκουλα. Η κύρια συγκέντρωση των εθνικών μειονοτήτων είναι στην αστική περιοχή της πόλης.
Εθνοτική σύνθεση της πόλης:
Θρησκεία
Το 2002 ο πληθυσμός της πόλης της Σρέμσκα Μιτρόβιτσα περιλάμβανε 76.290 Ορθόδοξους Χριστιανούς, 3.935 Ρωμαιοκαθολικούς, 252 Προτεστάντες και 106 Μουσουλμάνους. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Σρέμσκα Μιτρόβιτσα υπάγονται στην Επαρχία (Επισκοπή) της Συρμίας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι Ρωμαιοκαθολικοί υπάγονται στη Ρωμαιοκαθολική (Επισκοπή) της Συρμίας, που έχει την έδρα της στη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα.
Αρχαιολογία
Κατά την εκτέλεση των εργασιών για το νέο εμπορικό κέντρο της Σρέμσκα Μιτρόβιτσα το 1972 ένας εργαζόμενος έπεσε τυχαία σε ένα παλιό ρωμαϊκό αγγείο, περίπου 2 μέτρα βαθύ, πάνω από τη θέση ενός παλιού οικισμού του Σιρμίου. 33 χρυσά νομίσματα Ρωμαϊκά νομίσματα μέσα σε δερμάτινο πουγκί βρέθηκαν μέσα στον τοίχο ενός ρωμαϊκού σπιτιού, πιθανώς οι κρυμμένες αποταμιεύσεις μιας πλούσιας ρωμαϊκής οικογένειας πριν από πολλούς αιώνες. Στο εξαιρετικά σπάνιο αυτό εύρημα των κομμένων στο Σίρμιο νομισμάτων ανήκαν και τέσσερα νομίσματα της εποχής του Κωνστάντιου Β', που θεωρούνται τα πιο πολύτιμα δείγματα από την Υστερη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του 4ου αιώνα μ.Χ. Ο νεαρός εργαζόμενος του οποίου το φτυάρι έφερε στο φως αυτή τη σημαντική ανακάλυψη δεν ανταμείφθηκε ποτέ.
Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Δέκα Ρωμαίοι Αυτοκράτορες γεννήθηκαν στην πόλη και τα περίχωρά της:
Ο τελευταίος αυτοκράτορας της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Θεοδόσιος Α΄ (378-95), ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στο Σίρμιο. Οι σφετεριστές του θρόνου Iνγένοος και Ρεγαλιανός επίσης αυτοανακηρύχθηκαν αυτοκράτορες σε αυτή την πόλη (το 260) και πολλοί άλλοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες πέρασαν αρκετό καιρό στο Σίρμιο :
Γραικομάνοι
Ο όρος Γραικομάνοι (βουλγαρικά: Гъркомани, Garkomani, Гркомани, Grkomani, αυτοί που έχουν μανία με τους Έλληνες) χρησιμοποιείται στη Βουλγαρία, στη Βόρεια Μακεδονία, στη Ρουμανία και στην Αλβανία ως χαρακτηρισμός των Αρβανιτόφωνων, Βλαχόφωνων, Σλαβόφωνων αλλά και κάποιες φορές Ελληνόφωνων αυτοπροσδιοριζομένων Ελλήνων. Ο χαρακτηρισμός αυτός λέγεται σε αυτούς που όπως λένε οι παραπάνω χώρες "παριστάνουν ότι είναι Έλληνες" και εκφράζει μια μη-Ελληνική καταγωγή. Οι Γραικομάνοι θεωρούνται ως ομογενείς στην Ελλάδα και ως εξελληνισμένη μειονότητα στις παραπάνω χώρες. Στην Ελλάδα, ο χαρακτηρισμός θεωρείται πολύ υποτιμητικός.
Ο γλωσσολόγος και νεοελληνιστής Πήτερ Μάκριτζ έχει διατυπώσει την υπόθεση ότι το «grekoman» δημιουργήθηκε ως γαλλοφανής λέξη (grécomane).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Παναγιώτης Λεκκός
Ο Παναγιώτης (Τάκης) Λεκός γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το 1903 από γονείς με καταγωγή από την Τσακωνιά. Ήταν ποδοσφαιριστής του Πειραϊκού Συνδέσμου, του ΑΠΣ Πειραιώς και στη συνέχεια του Ολυμπιακού Πειραιώς στον οποίο αγωνίστηκε κυρίως σε φιλικά παιγνίδια μέχρι το 1930, μεταξύ των οποίων και στον πρώτο (φιλικό) αγώνα που έδωσε ο Ολυμπιακός με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό (γήπεδο ΠΑΟ, 28/6/1925, τελικό αποτέλεσμα 3-3). Ήταν για πολλά χρόνια υπάλληλος της Εθνικής Τραπέζης. Πέθανε το 1992. Αδελφοί του ήταν ο ζωγράφος Θεόδωρος (Ρίκος) Λεκός και ο, μικρότερός του, επίσης ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδος, Μιχάλης (Λάλης) Λεκός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Renault Sport
μικρογραφία|Παλαιό λογότυπο της Renault Sport Η Renault Sport Technologies (Ρενώ Αγωνιστικές Τεχνολογίες) (πιο γνωστή ως Renault Sport, Renaultsport ή RST) είναι το τμήμα αγωνιστικών μετατροπών της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Renault. Η ομάδα Φόρμουλα 1 της Renault, η Renault F1 δεν ανήκει στη Renault Sport, αν και χρησιμοποιούσε παλαιότερα αυτήν την ονομασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Εθνική Λιβύης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Λιβύης είναι η ομάδα καλαθοσφαίρισης που εκπροσωπεί τη Λιβύη σε διεθνείς διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Αραβική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Λιβύης (Kurat As-Sallah al-Leebiyyah). Η Λιβύη είναι επίσημη μέλος της FIBA από το 1961.
Κάθε φορά που η Λιβύη εμφανίζεται σε μια διεθνής διοργάνωση, η ομάδα είναι αρκετά ανταγωνιστική. Τερμάτισε 5η στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα δύο φορές. Η χώρα φιλοξένησε τη διοργάνωση του 2009 όπου τερμάτισε στην 11η θέση, μπροστά από τα φαβορί Μαρόκο και Μοζαμβίκη.
Επιδόσεις σε διεθνείς διοργανώσεις
Συνολικά, η Λιβύη έχει συμμετάσχει σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Ισλαμικών Αγώνων Αλληλεγγύης του 2005 και των Παναραβικών Αγώνων του 2007. Η Λιβύη συμμετείχε στους αγώνες του Αφρικανικού Πρωταθλήματος τέσσερις φορές, το 1965, το 1970, το 1978 και το 2009, όπου κατέλαβε την πέμπτη, πέμπτη, δέκατη και ενδέκατη θέση αντίστοιχα.
Δαμαριώνας Νάξου
Ο Δαμαριώνας Νάξου είναι ένα ημιορεινό παραδοσιακό χωριό στο κέντρο της Νάξου και ένα από τα 38 χωριά και οικισμούς που υπάγονται στο Δήμο Δρυμαλίας. Είναι χτισμένος στους πρόποδες του βουνού Ράχη στην άκρη του λεκανοπέδιου της Τραγαίας και σε υψόμετρο 300-330 μέτρων. Απέχει 16 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Νάξου, τη Χώρα. Στο διοικητικό διαμέρισμα του Δαμαριώνα υπάγονται επίσης τα χωριά Αγιασσός, Βουρβουριά, Δαμαλάς, και Πυργάκι. Οι οικισμοί Αγιασσός και Πυργάκι είναι υπήνεμοι, παραλιακοί, με μεγάλες ωραίες αμμουδιές και βρίσκονται νοτιοδυτικά του Δαμαριώνα σε απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. . Επίσης, ο Δαμαριώνας είναι ο τόπος καταγωγής του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ηλιουπόλεως και Θείρων κυρού Χρυσοστόμου Μαυρογιαννόπουλου(Οικουμενικό Πατριαρχείο) ο οποίος εκοιμήθη στις 13 Απριλίου του 2022 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε εκεί.
Ιστορία
Εκτιμάται ότι ο Δαμαριώνας άρχισε να κτίζεται από το 1400 μ.Χ. και μετά. Οι πρώτοι κάτοικοι του Δαμαριώνα κατοικούσαν, όπως εκτιμάται, στην παράλια νοτιοδυτική περιοχή της Αγιασσού. Ο φόβος, όμως, των πειρατών, που από τον 7ο μ.Χ. αιώνα λυμαίνονταν τα νησιά των Κυκλάδων, τους ανάγκασε να τραβηχτούν στο εσωτερικό του νησιού, αρχικά στη θέση Ροαλίδια, στην πλαγιά του Κάστρου του Απαλίρου και αργότερα στη σημερινή θέση που είναι ο Δαμαριώνας.
Ονομασία
Δεν είναι γνωστό από πού προήλθε η ονομασία Δαμαριώνας. Σύµφωνα µε την παράδοση, το χωριό πήρε το όνοµά του από την Δάµαρις, την Αθηναία, που μαζί µε τον 'Αγιο Διονύσιο πρώτοι πίστεψαν στο χριστιανισμό. Η Δάμαρις δίδαξε το χριστιανισμό στους Δαμαριωνίτες αργότερα και αυτοί για να την τιμήσουν, χάρισαν το όνομά της στο χωριό τους. Ωστόσο, η άποψη αυτή δε φαίνεται πειστική.Είναι αρκετά παλιό το όνομα,αναφέρεται στα χρόνια του Δούκα Κρίσπου του Β'(1433)αλλά το συναντάμε και σε έγγραφο του 1544 μαζί με την εκκλησία του χωριού τον Χριστό.Κατά τον Ζερλέντη, η λέξη παράγεται από το αρχαίο όνομα Δαμαρίων.Άλλη ερμηνεία είναι ότι προέρχεται από τη δαμάρα(=ρητινόδεντρο) διατηρώντας την αρχαία κατάληξη -ωνας( έτσι και Λυωνας από τη λυγών-λυγαριά).Άρα λοιπόν ήταν το μέρος όπου φύτρωνε, ίσως τα παλιά χρόνια, η δάμαρη.Πιθανότερη πάντως φαίνεται η εκδοχή του Ζερλέντη.
Οικονομία
Βασική ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τα πολλά ελαιοτριβία φανερώνουν τη µεγάλη παραγωγή λαδιού που είχε κάποτε το χωριό. Σήµερα λειτουργεί µόνο ένα, που είναι και το πιο σύγχρονο του νησιού. Εξίσου µεγάλη είναι και η παραγωγή τυριού, λόγω των µεγάλων εκτάσεων βοσκοτόπων καθώς και βελανιδιών, από το µεγάλο παλιό δάσος µε τις βελανιδιές, στη Ράχη.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα του Δαμαριώνα είναι η προτομή του μεγάλου Δαμαριωνίτη φιλικού της Επανάστασης του 1821 Ιωάννη Παπαρρηγόπουλου, το μνημείο των πεσόντων Δαμαριωνιτών στους εθνικούς μας αγώνες, η προτομή του ιατρού Γεωργίου Βερώνη στην είσοδο του χωριού, οι πλακόστρωτοι στενοί δρόμοι του, η Πλατεία του Πάτελου, η Πλατεία Ποτηρού με τον τεράστιο γέρικο πλάτανο, τα αρχοντικά Προμπονά, Βασιλικούλας και Μπακάλαινας. Στο Δαμαριώνα λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, και Πνευματικό και Πολιτιστικό Κέντρο. Ο ιερός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Υπάρχει, επίσης, και ιδιωτική λαογραφική συλλογή, η οποία είναι ελεύθερη για τους επισκέπτες.
Στο Δαμαριώνα υπάγονται πολλά γραφικά παλαιοχριστιανικά ξωκκλήσια στην περιοχή του Μπαούζη και η περίφημη παλαιοχριστιανική εκκλησία, η Καλορίτσα, χτισμένη σε σπηλιά στη δυτική πλευρά του βουνού Άη Λιας.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιασσό ( 83 κ.), Βουρβουριά ( 11 κ.), Δαμαλάς ( 32 κ.) και Πυργάκι ( 48 κ.) την Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος ( 507 κ.). Η τ.κ. Δαμαριώνος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δρυμαλίας Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Τροχός Pedrail
Ο τροχός Pedrail είναι είδος τροχού που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα για παντός εδάφους μετακίνηση. Χρησιμοποιήθηκε σε γεωργικά μηχανήματα. Οι τροχοί Pedrail δεν πρέπει να συγχέονται με τους Dreadnaught που έχουν αρθρωτές ράγες στο χείλος του τροχού.
Pedrai
Μ.Γ.Σ. Απόλλων Σερρών
Ο '''Μ.Γ.Σ. Απόλλων Σερρών''' αποτελούσε αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη των Σερρών. Ιδρύθηκε το 1927. Αποτελούσε ένα από τα πλέον επιτυχημένα αθλητικά σωματεία του νομού Σερρών. Διέθεται τμήματα ποδοσφαίρου, στίβου και δραματικό τμήμα. Επίσης λειτουργούσε και τμήμα μουσικής το οποίο όμως διαλύθηκε το 1940.
Το ποδοσφαιρικό τμήμα μετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, την περίοδο 1959–60, τερματίζοντας στη 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα του Βορείου Ομίλου, με 24 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 1960–61, κατέλαβε την 4η θέση με 36 βαθμούς. Την περίοδο 1961–62. Την περίοδο 1962–63 έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου κατέλαβε την 9η θέση με 52 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 1963–64, τερμάτησε στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα, με 55 βαθμούς.
Το τμήμα στίβου έλαβε μέρος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών του 1957. Το 1964, κατόπιν συμφωνίας της διοίκησης της συλλόγου με την αντίστοιχη του Γ.Σ. Ηρακλή Σερρών, τα δύο σωματεία συγχωνεύθηκαν δημιουργώντας τον Μ.Γ.Σ. Πανσερραϊκό, γεγονός που αποτέλεσε και τη διάλυση του σωματείου.
Παραπομπές
Απόλλων Σερρών ΜΓΣ Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μακαμπί Παρί
Η Μακαμπί Παρί, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Παρίσι της Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1948 ως κοινωνικό-αθλητικό σωματείο της Εβραϊκής κοινότητας του Παρισιού, αν και σήμερα, πλέον, αποτελεί έναν σύλλογο ο οποίος είναι ανοιχτός προς την ευρύτερη γαλλική κοινωνία. Το 2012, η ομάδα συγχωνεύτηκε με την ΟΖΑ Αλφορβίλ.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας
Akcent
μικρογραφία|Ο Αντριάν Κλαούντιου Σάνα Οι Akcent είναι ρουμανικό μουσικό συγκρότημα της χορευτικής και ποπ μουσικής σκηνής (Dance-pop). Αποτελείται από τρία μέλη: Τον Αντριάν Κλαούντιου Σάνα, τον Σορίν Στεφάν Μπροτνέϊ και τον Μιχάϊ Γκρούϊα. Πρώην μέλη είναι ο Μάριους Νεντέλκου και η Ραμόνα Μπάρτα.
Ο Αντριάν Κλαούντιου Σάνα ξεκίνησε το γκρουπ το 1999. Εκείνη την περίοδο, αποτελούνταν από τον ίδιο και την τραγουδίστρια Ραμόνα Μπάρτα. Το αγγλόφωνο τραγούδι τους "Kylie" (2006) ανήλθε στις πρώτες θέσεις στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών στην Ευρώπη και σημείωσε μέτρια επιτυχία ακόμα και στις ΗΠΑ.
Το πρώτο τους άλμπουμ “In Culori” κυκλοφόρησε στη Ρουμανία στις 10 Ιανουαρίου του 2002, ενώ το πρώτο τους αγγλόφωνο άλμπουμ με τίτλο “French Kiss with Kylie” κυκλοφόρησε στην Ευρώπη στις 23 Αυγούστου του 2006 και περιελάμβανε δύο μεγάλες επιτυχίες, τα τραγούδια “Kylie” και “Jokero”. Το τραγούδι τους "French kiss" είναι αντιγραφή του τραγουδιού με τίτλο "Extemporal la dirigentie" της Στέλα Ενάτσε, (μια διάσημη Ρουμάνα τραγουδίστρια που γνώρισε διεθνή αναγνώριση τη δεκαετία του '80 και της οποίας το τραγούδι "Ani de Liceu" με τον σύζυγο της είναι ακόμη επιτυχία στις νεαρές ηλικίες). Τον Απρίλιο του 2008, ο Μάριους Νεντέλκου αποχώρησε από το γκρουπ. Το 2009 οι Akcent κυκλοφόρησαν καινούργιο άλμπουμ με τίτλο “Fara Lacrimi” και τα τραγούδια “Stay with me” και “That’s my name” σημείωσαν τεράστια επιτυχία όχι μόνο στη Ρουμανία, αλλά και σε χώρες όπως η Ρωσία, η Πολωνία, η Ουκρανία, η Τουρκία, η Βόρεια Μακεδονία, η Κροατία, η Ελλάδα, η Ινδία, η Λιθουανία, το Ισραήλ, η Βουλγαρία, η Σλοβενία, η Ουγγαρία, η Σερβία, το Αζερμπαϊτζάν, η Ιορδανία, η Αίγυπτος και η Αλβανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμανικά μουσικά συγκροτήματα
Windows Firewall
Το Windows Firewall είναι ένα λογισμικό που παρέχει firewall και φιλτράρισμα πακέτων λειτουργίας. Αρχικά ήταν περιλαμβανόμενο στα Windows XP και αργότερα στα Windows Server 2003.
Ιστορικό
Όταν κυκλοφόρησαν αρχικά τα Windows XP τον Οκτώβριο του 2001, περιελάμβαναν ένα περιορισμένο τείχος προστασίας με όνομα Τείχος προστασίας σύνδεσης στο Internet. Ήταν απενεργοποιημένο από προεπιλογή λόγω ανησυχιών με τη συμβατότητα, ενώ οι οθόνες διαμόρφωσης "θάφτηκαν" μακριά σε οθόνες διαμόρφωσης δικτύου που πολλοί χρήστες δεν κοίταξαν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται σπάνια. Το 2003, ο ιός Blaster επιτέθηκε σε υψηλό αριθμό σε υπολογιστές με Windows. Στα τέλη του 2003, ο ιός Sasser έκανε κάτι παρόμοιο. Λόγω αυτών των περιστατικών, καθώς και άλλες επικρίσεις όπου η Microsoft δεν δραστηριοποιούταν στην προστασία των πελατών από απειλές, η Microsoft αποφάσισε να βελτιώσει σημαντικά τόσο τη λειτουργικότητα και τη διασύνδεση του ενσωματωμένου τείχους προστασίας των Windows XP καθώς και την ενεργοποίηση από προεπιλογή από τα Windows XP SP2.
Το τείχος προστασίας των Windows μπορεί να ρυθμιστεί μέσω του εργαλείου διαχείρισης GUI ή κεντρικά μέσω της πολιτικής ομάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχεία των Windows
Ανδρομάχη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Ανδρομάχη ήταν η σύζυγος του Έκτορα. Ως σύζυγος του Έκτορα η Ανδρομάχη αναφέρεται όχι μόνο στην Ιλιάδα, αλλά και από τον Ευριπίδη σε δύο τραγωδίες του, καθώς και από άλλους ποιητές και λογοτέχνες, κλασικούς (όπως ο Ρακίνας) και νεότερους. Είναι γνωστή επίσης ως η «μάνα» της τραγωδίας.
Ο μύθος
Η Ανδρομάχη ήταν κόρη του Ηετίωνα, βασιλιά της «Υποπλακίης Θήβης», όπως την ονομάζει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, επειδή ήταν μια πόλη στους πρόποδες του όρους Πλάκος, στον κάμπο του Αδραμυττίου. Αδελφός της Ανδρομάχης ήταν ο Πόδης, που σκοτώθηκε από τον Μενέλαο. Ωστόσο, στην Ιλιάδα (ραψωδία Ζ) η Ανδρομάχη παρουσιάζεται να λέει πως και οι επτά αδελφοί της σκοτώθηκαν από τον Αχιλλέα. Γιος της Ανδρομάχης και του Έκτορα ήταν ο Αστυάνακτας, ή Σκαμάνδριος, που μετά τον Τρωικό Πόλεμο οι νικητές τον πέταξαν από τα τείχη της Τροίας. Ο Έκτορας σκοτώθηκε επειδή δεν είχε ακούσει τη συμβουλή της Ανδρομάχης να μη μονομαχήσει με τον Αχιλλέα. μικρογραφία| by [[Ζακ-Λουί Νταβίντ|Jacques-Louis David, 1783]] Η Ανδρομάχη θρήνησε για τον θάνατό του όταν ο Αχιλλέας τον έσερνε πίσω από το άρμα του στο Ίλιον Πεδίον, και πάλι όταν ο πεθερός της Πρίαμος, βασιλιάς της Τροίας, έφερε τη σορό του στο ανάκτορο, πρώτη εκείνη, κρατώντας το κεφάλι του μέσα στις χούφτες της (Ιλιάδα, Ω 725-745). Στον Ευριπίδη παρουσιάζεται με δυο διαφορετικές εκδοχές. Στις Τρωάδες αναφέρεται και ο γιος της Αστυάνακτας, ενώ στην τραγωδία Ανδρομάχη παρουσιάζεται μόνο ο γιος της με το Νεοπτόλεμο Μολοσσός.
Μετά την άλωση της Τροίας, η Ανδρομάχη πιάστηκε αιχμάλωτη και, στη διανομή ανάμεσα στους νικητές, έπεσε στον κλήρο του Νεοπτόλεμου, γιου τού νεκρού πια Αχιλλέα. Ο Νεοπτόλεμος την οδήγησε στη Φθία, όπου την έκανε γυναίκα του και απέκτησαν μαζί ένα παιδί, τον Μολοσσό (Παυσ. Α 11, 1) ή τον Αμφίαλο (Υγίνος, Fabulae 123). Λιγότερο επικρατούσες εκδοχές αναφέρουν και άλλα δύο τέκνα τους, τον Πίελο και τον Πέργαμο.