cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι
Βιογραφικά στοιχεία
Όσο βρισκόταν στο εξωτερικό, ο Φρεσκομπάλντι ορίστηκε, στις 21 Ιουλίου 1608, για να διαδεχθεί τον Έ. Πασκουίνι (Ercole Pasquini), ως οργανίστας της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Ο Φρεσκομπάλντι παρέμεινε στη Φλάνδρα μέχρι το καλοκαίρι και δεν επέστρεψε στη Ρώμη παρά στις 29 Οκτωβρίου (καθυστερώντας την άφιξή του λόγω παρατεταμένης παραμονής στο Μιλάνο, για να δημοσιεύσει μια άλλη συλλογή μουσικής, το Fantasie). Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 31 Οκτωβρίου και κατείχε τη θέση, έστω και με διαλείμματα, μέχρι το θάνατό του. Έγινε, επίσης, μέλος του μουσικού συνόλου του Μπεντιβόλιο, όταν ο τελευταίος εγκαταστάθηκε στη Ρώμη το 1608, αν και αποξενώθηκε από τον προστάτη του μετά από κάποια σχέση με νεαρή γυναίκα. Ένα σκάνδαλο που αφορούσε τον ανταγωνισμό μεταξύ του Μπεντιβόλιο και του Οίκου των Μεδίκων τον ανάγκασε, τελικά, να εγκαταλείψει τη θέση του. thumb|300px|right|Αναμνηστική εντοιχισμένη πλάκα στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Φρεσκομπάλντι, στη Φερράρα Μεταξύ 1610-13, ο Φρεσκομπάλντι άρχισε να εργάζεται για τον καρδινάλιο Π. Αλντομπραντίνι (Pietro Aldobrandini), μένοντας στην υπηρεσία του μέχρι το 1621. Στις 18 Φεβρουαρίου 1613 νυμφεύθηκε την Ό. Τραβαλίνι ντελ Πίνο και απέκτησε πέντε παιδιά. Τον Οκτώβριο του 1614, ο Φρεσκομπάλντι προσεγγίσθηκε από έναν απεσταλμένο του δούκα της Μάντοβας, Φ. Γκοντζάγκα με τόσο καλή προσφορά που, συμφώνησε να μπει στην υπηρεσία του. Ωστόσο, κατά την άφιξή του στη Μάντοβα, η υποδοχή ήταν τόσο ψυχρή που, ο Φρεσκομπάλντι επέστρεψε στη Ρώμη, τον Απρίλιο του 1615. Όμως, συνέχισε να δημοσιεύει τη μουσική του: το 1615 δημοσιεύθηκαν δύο εκδόσεις του πρώτου βιβλίου με τοκάτες και ένα βιβλίο με ριτσερκάρε και καντσόνες. Εκτός από τα καθήκοντά του στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και τον Αλντομπραντίνι, ο Φρεσκομπάλντι είχε μαθητές και, περιστασιακά, δούλεψε σε άλλες εκκλησίες. Η περίοδος 1615-28 ήταν η πλέον παραγωγική του συνθέτη. Τα μεγάλα έργα του από την εποχή εκείνη ήσαν οργανικά κομμάτια που περιελάμβαναν: τη δεύτερη έκδοση του πρώτου βιβλίου με τοκάτες (1615-6), ριτσερκάρε και καντσόνες (1615), καπρίτσια (1624), το δεύτερο βιβλίο με τοκάτες (1627) και έναν τόμο με καντσόνες για ένα έως τέσσερα όργανα και μπάσο κοντίνουο (1628).
Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου έδωσε άδεια στον Φρεσκομπάλντι να εγκαταλείψει τη Ρώμη, στις 22 Νοεμβρίου 1628. Μετακόμισε στη Φλωρεντία της Ιταλίας στην υπηρεσία του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης, ενός Μεδίκου. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, εκεί, ήταν ο υψηλότερα αμειβόμενος μουσικός και υπηρέτησε ως οργανίστας του βαπτιστηρίου της Φλωρεντίας για ένα έτος. Έμεινε στην πόλη μέχρι το 1634 και, στο μεταξύ, εξέδωσε δύο βιβλία με άριες (1630). Ο συνθέτης επέστρεψε στη Ρώμη, τον Απρίλιο του 1634, διότι κλήθηκε στην υπηρεσία της ισχυρής οικογένειας των Μπαρμπερίνι, δηλαδή του Πάπα Ουρβανού Η’, θέση που θεωρείτο η κορωνίδα που προσφερόταν σε κάθε μουσικό. Πάντως, συνέχισε να εργάζεται στον Άγιο Πέτρο και για τον καινούργιο καρδινάλιο Φ. Μπαρμπερίνι (Francesco Barberini), ο οποίος είχε στην υπηρεσία του και τον διάσημο λαουτίστα Καπσμπέργκερ (Johannes Hieronymus Kapsberger). Ο Φρεσκομπάλντι δημοσίευσε, το 1635, μια από τις σημαντικότερες συλλογές του, το Fiori musicali ενώ, παράλληλα, παρήγαγε ανατυπώσεις παλαιότερων συλλογών το 1637. Δεν ακολούθησαν άλλες ανατυπώσεις (παρόλο που μια συλλογή από παλαιότερα, μη δημοσιευμένα έργα εμφανίστηκε το 1645 και, το 1664, ο Ντομένικο Φρεσκομπάλντι εξακολουθούσε να διαθέτει κομμάτια γραμμένα από τον πατέρα του, που δεν είχαν ποτέ δημοσιευθεί). thumb|300px|right|Η επιτύμβια πλάκα του Φρεσκομπάλντι, στη Ρώμη Ο Φρεσκομπάλντι πέθανε την 1η Μαρτίου 1643 μετά από ασθένεια που διήρκεσε 10 ημέρες. Ενταφιάστηκε στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, αλλά ο τάφος εξαφανίστηκε κατά την ανακατασκευή της εκκλησίας, στα τέλη του 18ου αιώνα. Πάντως, ένας τάφος που φέρει το όνομά του και τον μνημονεύει ως έναν από τους πατέρες της ιταλικής μουσικής, υπάρχει σήμερα στην εκκλησία.
Ελισάβετ του Τσέλιε
Βιογραφία
Η Ελισάβετ πιθανότατα γεννήθηκε στο Τσέλιε, την έδρα της οικογένειας. Φαίνεται ότι είχε μία δίδυμη αδελφή, την Αικατερίνη, η οποία απεβίωσε ως παιδί. Η Ελισάβετ βαπτίστηκε στην Ανατολική Ορθόδοξη πίστη της μητέρας της, μία ρύθμιση που προκάλεσε ανησυχία στη Ρωμαιοκαθολική κοινωνία του Τσέλιε.
Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Φρεσκομπάλντι υπήρξε ο πρώτος από τους σπουδαίους συνθέτες της αρχαίας γαλλο-ολλανδο-ιταλικής παράδοσης που επέλεξε να επικεντρώσει τη δημιουργική του ενέργεια στην ενόργανη σύνθεση. Εμπότισε με ευρύ φάσμα συναισθημάτων τα -σχετικά- ανεξερεύνητα βάθη της μουσικής που παράγει ένα μουσικό όργανο και, συγκεκριμένα, η ομάδα των πληκτροφόρων της εποχής. Γι’ αυτό, οι συνθέσεις για πληκτροφόρα κατέχουν περίοπτη θέση στο υπάρχον έργο του Φρεσκομπάλντι. Δημοσίευσε οκτώ συλλογές κατά τη διάρκεια της ζωής του και αρκετές ανατυπώθηκαν υπό την επίβλεψή του, αλλά τα περισσότερα κομμάτια είτε δημοσιεύθηκαν μεταθανάτια είτε διαδόθηκαν σε χειρόγραφα. Η συλλογή από καντσόνες Il Primo Libro delle Canzoni, είχε δύο εκδόσεις στη Ρώμη, το 1628, και αναθεωρήθηκε ουσιαστικά στην έκδοση της Βενετίας του 1634. Από τα σαράντα κομμάτια της συλλογής, δέκα αντικαταστάθηκαν και όλα αναθεωρήθηκαν σε διάφορους βαθμούς, δεκαέξι εξ αυτών, ριζικά. Αυτή η εκτεταμένη επιμέλεια μαρτυρεί το συνεχιζόμενο ενδιαφέρον του συνθέτη για την απόλυτη τελειότητα των κομματιών και των συλλογών του.
Ελισάβετ του Τσέλιε
Βιογραφία
Και οι δύο αδελφοί της, ο Χέρμαν Δ΄ και ο Γεώργιος, απεβίωσαν το 1452. Στη συνέχεια παρέμεινε το μοναδικό παιδί των γονιών της και η τελευταία απόγονος του Οίκου του Τσέλιε.
Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Το επόμενο «κύμα» συνθέσεων του Φρεσκομπάλντι επέκτεινε την καλλιτεχνική του εμβέλεια πέρα από τη μουσική για πληκτροφόρα, στην οποία είχε επικεντρωθεί προηγουμένως. Οι επόμενες τέσσερις δημοσιεύσεις του, μετά το 1627, ήσαν για όργανα και φωνητικά σύνολα τόσο θρησκευτικής όσο και κοσμικής μουσικής. Οι συλλογές των τριάντα θρησκευτικών έργων, του 1627, και των σαράντα τεσσάρων συνόλων, του 1628, είναι δομικά αντίθετες. Ωστόσο, και τα δύο έργα είναι γραμμένα με πιο παραδοσιακό τρόπο, που τα καθιστά κατάλληλα για εκκλησιαστική χρήση. Το Arie musicali, που δημοσιεύθηκε το 1630, πιθανότατα συνετέθη νωρίτερα, ενόσω ο Φρεσκομπάλντι βρισκόταν στη Ρώμη. Αυτοί οι δύο τόμοι περιέχουν ζευγάρια φορμών, τα romanesca/ruggiero και ciaconna/passacaglia, για την πλαισίωση των φωνών. Το 1635, ο Φρεσκομπάλντι δημοσίευσε το σημαντικότατο Fiori musicali. Αυτή η συλλογή κομματιών είναι η μοναδική του σύνθεση αφιερωμένη στην εκκλησιαστική μουσική και η τελευταία συλλογή που περιέχει, εντελώς, νέα κομμάτια. Το έργο πειραματίζεται με πολλούς τύπους μορφών εντός των τυπικών περιορισμών μιας Λειτουργίας. Σχεδόν, όλα τα στυλ που σχετίζονται με τον Φρεσκομπάλντι είναι παρόντα σε αυτή τη συλλογή, εκτός από το λαϊκό/κοσμικό ύφος. Ο συνθέτης καλλιεργεί την παλιά μορφή αυτοσχεδιασμού οργάνων πάνω στο γρηγοριανό cantus firmus, αλλά με εμφανέστερο τρόπο. Το εκκλησιαστικό όργανο εναλλάσσεται με τη χορωδία στις στροφές (versets) και αυτοσχεδιάζει σε αντιστικτικό ύφος. Το ύφος του χαρακτηρίζεται από δραματική εφευρετικότητα και τολμηρή χρήση χρωματικών διαστημάτων, χωρίς όμως να απωλεσθούν τα χαρακτηριστικά που συντελούν στη λογική, αποτελεσματική δόμηση του έργου. Το Fiori musicali εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται ως πρότυπο αυστηρής αντίστιξης, ακόμη και, κατά τους 18ο και 19ο αιώνες.
Ελισάβετ του Τσέλιε
Αρραβώνας
Η Ελισάβετ αρχικά μνηστεύθηκε με τον Ιωάννη Β΄ κόμη της Γκορίτσια, γιο του Ερρίκου Δ΄ κόμη της Γκορίτσια, ο οποίος ζούσε στο Τσέλιε υπό την επίβλεψη του πατέρα της. Ωστόσο αποφασίστηκε αργότερα ότι θα παντρευόταν στον Οίκο Ουνυάδη.
Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Εκτός από το Fiori musicali, τα δύο βιβλία του Φρεσκομπάλντι με τοκάτες και παρτίτες (1615 και 1627) είναι οι σημαντικότερες συλλογές του. Οι τοκάτες του μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε Λειτουργίες και λειτουργικά τυπικά. Επίσης, χρησίμευαν ως πρελούδια σε μεγαλύτερα κομμάτια ή μπορούσαν να σταθούν και μόνες τους. Το δεύτερο βιβλίο με τοκάτες (1627), διευρύνει το «σκεπτικό» της φόρμας όπως εμφανίζεται στο πρώτο βιβλίο. Περισσότερες παραλλαγές εισάγονται, με διαφορετικές ρυθμικές τεχνικές, καθώς και τέσσερα κομμάτια για το εκκλησιαστικό όργανο. Αμφότερα τα βιβλία ανοίγουν με ένα σύνολο από δώδεκα τοκάτες, γραμμένο σε ένα «φανταχτερό» αυτοσχεδιαστικό ύφος και εναλλασσόμενα «γρήγορα» φθογγόσημα ή περάσματα με πιο οικεία και «διαλογιστικά» τμήματα, που ονομάζονται affetti, καθώς και σύντομες «εκρήξεις» αντιστικτικής μίμησης. Παρόλο που, ο Φρεσκομπάλντι, επηρεάστηκε από πολλούς προηγούμενους συνθέτες όπως οι ναπολιτάνοι Μαγιόνε και Τραμπάτσι και ο Βενετός Μέρουλο, η μουσική του αντιπροσωπεύει πολλά περισσότερα από μια «περίληψη» των επιρροών του. Εκτός από την αριστοτεχνική αντιμετώπιση των παραδοσιακών μορφών, ο Φρεσκομπάλντι είναι σημαντικός για τις πολυάριθμες καινοτομίες του, ιδιαίτερα στον τομέα της χρονικής αγωγής (tempo): διαφέροντας από τους προκάτοχούς του, θα συμπεριλάβει στα κομμάτια του τμήματα με αντίθετα tempi και, μερικές από τις εκδόσεις του, περιλαμβάνουν μακρές προσημειώσεις που εξηγούν, πώς το tempo σχετίζεται με την εκτέλεση. Στην πραγματικότητα, έκανε έναν συμβιβασμό μεταξύ της παλαιάς σημειογραφίας του «άκαμπτου» παλμού και της σύγχρονης αντίληψης του ρυθμού. Παρόλο που αυτή η ιδέα δεν ήταν νέα (χρησιμοποιήθηκε για παράδειγμα από τον Κατσίνι, ο Φρεσκομπάλντι ήταν από τους πρώτους που την διέδωσε μέσω της μουσικής για πληκτροφόρα όργανα.
Ο Φρεσκομπάλντι συνέβαλε, επίσης, σημαντικά στην τεχνική της παραλλαγής˙ πιθανόν, ήταν από τους πρώτους συνθέτες που εισήγαγαν την (αντι)παράθεση της ciaccona με την passacaglia στο ρεπερτόριο μουσικής, καθώς και ο πρώτος που συνέθεσε ένα σύνολο παραλλαγών πάνω σε ένα πρωτότυπο θέμα (όλα τα προηγούμενα παραδείγματα είναι παραλλαγές πάνω σε λαϊκές ή δημοφιλείς μελωδίες). Επέδειξε αυξημένο ενδιαφέρον για τη σύνθεση περίπλοκων έργων από απλά, ανεξάρτητα, μη-σχετιζόμενα κομμάτια, κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της ζωής του. Το Cento partite sopra passacagli, ήταν το πιο εντυπωσιακό, τελευταίο δημιουργικό του έργο, όπου εμφανίζεται το καινούριο ενδιαφέρον του συνθέτη για το συνδυασμό διαφορετικών, μεταξύ τους, κομματιών που, αρχικά, γράφηκαν ως ανεξάρτητα.
Τα άλλα έργα του συνθέτη περιλαμβάνουν συλλογές από καντσόνες, φαντασίες, καπρίτσια και άλλες φόρμες για το πληκτροφόρο, καθώς και τέσσερις εκδόσεις φωνητικής μουσικής (μοτέτα και άριες, με ένα βιβλίο με μοτέτα χαμένο) και μία έκδοση με σύνολα από καντσόνες. Ειδικά, οι ενόργανες καντσόνες του (για όργανα που δεν προσδιορίζει) με μπάσο κοντίνουο, έχουν μεγάλη ιστορική σημασία για την εξέλιξη της τρίο-σονάτας. Εμποτίζονται από ένα μεταβατικό ύφος, το οποίο οδήγησε στην πλήρως ανεπτυγμένη τρίο-σονάτα, την κύρια φόρμα μουσικής δωματίου, μέχρι την αντικατάστασή της από το κουαρτέτο εγχόρδων. Οι 12 Φαντασίες του 1608 είναι έργα ιδιότυπης υφής που, σπάνια απαντά σε πρωιμότερα παραδείγματα αυτής της μορφής.
Ελισάβετ του Τσέλιε
Αρραβώνας
Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ο Ουνυάδης ηττήθηκε από τους Οθωμανούς στο Κοσσυφοπέδιο. Κατά τη διάρκεια της υποχώρησής του συνελήφθη από τον Γεώργιο Μπράνκοβιτς και έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει πολλά κτήματα σε αυτόν. Όμως με τη βοήθεια του πάπα ο Ουνυάδης έλυσε την αρνητική συμφωνία. Ως συνέπεια, η συμφωνία γάμου με τους Τσέλιε διακόπηκε. Ωστόσο υπό την πίεση της συνέλευσης των τάξεων, ακολούθησαν παρατεταμένες διαπραγματεύσεις. Τον Αύγουστο του 1451 επιτεύχθηκε ένας διακανονισμός στο Σμεντέρεβο. Αυτή τη φορά συμφωνήθηκε ότι η Ελισάβετ θα παντρευτεί τον δεύτερο γιο του Ιωάννη, τον Ματθία. Ο γάμος ορίστηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1453, με την προϋπόθεση ότι σε περίπτωση που ο γάμος δεν υλοποιηθεί από αιτία που θα οφείλεται στον Μπράνκοβιτς, τα κάστρα του τελευταίου και τα άλλα κτήματα στην Ουγγαρία θα μεταφερθούν στον Ουνυάδη και στους γιους του.
Ήταν ο ίδιος ο Ιωάννης Ουνυάδης, ωστόσο, που διέκοψε τον γάμο λίγους μήνες πριν από την πραγματοποίησή του. Το φθινόπωρο του 1453, στην πραγματικότητα, ο πατέρας της Ελισάβετ εξέπεσε της εύνοιας του βασιλιά Λαδίσλαου Ε΄ των Αψβούργων και ο Ουνυάδης εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση, για να διαλύσει τη συμμαχία με το Τσέλιε που περιόριζε την αυτονομία του στην Ουγγαρία. Αλλά μέχρι τον Φεβρουάριο του 1455 ο Ούλριχ Β΄ επέστρεψε στην εξουσία και ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανανέωση της συμμαχίας μεταξύ του γαμπρού του Ούλριχ Β΄ και τού Ουνυάδη, προκειμένου να εξασφαλίσει ένα κοινό μέτωπο ενάντια στην Οθωμανική απειλή.
Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι
Παρακαταθήκη
Οι σύγχρονοι με τον Φρεσκομπάλντι κριτικοί, αναγνώριζαν στο πρόσωπό του, τον μοναδικό, μεγάλο συνθέτη μουσικής για τα πληκτροφόρα της εποχής. Ακόμα και εκείνοι που δεν «ενέκριναν» τα φωνητικά έργα του Φρεσκομπάλντι, συμφωνούσαν ότι ήταν ιδιοφυία, τόσο ως εκτελεστής όσο και ως συνθέτης έργων για τα πληκτροφόρα. Η μουσική του, όχι μόνο δεν απώλεσε την άμεση επίδραση που άσκησε μέχρι τη δεκαετία του 1660, αλλά τα έργα του επηρέασαν την γενικότερη εξέλιξη της μουσικής για τα πληκτροφόρα, σχεδόν για έναν αιώνα μετά τον θάνατό του. Ο Πασκουίνι θεωρούσε τον Φρεσκομπάλντι ως παιδαγωγική αυθεντία.
Στους μαθητές του περιλαμβάνονταν πολλοί Ιταλοί συνθέτες, αλλά ο σημαντικότερος ήταν ένας Γερμανός, ο Φρόμπεργκερ, ο οποίος σπούδασε μαζί του μεταξύ 1637-41. Έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες του 17ου αιώνα και, όπως ο δάσκαλός του, συνέθεσε έργα που μελετήθηκαν ακόμα και κατά τον 18ο αιώνα. Αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι, ο Φρεσκομπάλντι επηρέασε πολλούς συνθέτες εκτός Ιταλίας, με κορωνίδα τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ο μεγάλος κάντορας είναι γνωστό ότι, κατείχε αρκετά έργα του Φρεσκομπάλντι, συμπεριλαμβανομένου ενός χειρόγραφου αντιγράφου του Fiori musicali (Βενετία, 1635), το οποίο έφερε την υπογραφή του από το 1714 και ερμήνευσε στη Βαϊμάρη το ίδιο έτος. Η επιρροή του Φρεσκομπάλντι στον Μπαχ είναι πιο εμφανής στα πρώτα κοράλ-πρελούδια για το εκκλησιαστικό όργανο. Άλλωστε, οι τοκάτες και οι καντσόνες του Φρεσκομπάλντι, με τις ξαφνικές εναλλαγές και αντιθέσεις τους, μπορεί να είχαν εμπνεύσει το περίφημο stylus fantasticus της Βορειογερμανικής σχολής για το εκκλησιαστικό όργανο.
Ελισάβετ του Τσέλιε
Ο γάμος της και το τέλος
Μετά την ανανέωση της συμμαχίας Τσέλιε-Ουνυάδη, η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Ματθία την άνοιξη του 1455, αφού είχε μεταστραφεί στον καθολικισμό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Ούλριχ Β΄ είχε παραμείνει χωρίς γιους, με τη σύζυγό του να πλησιάζει τα σαράντα έτη: ο Mατθίας έγινε έτσι ο πιο πιθανός κληρονόμος του. Εστάλη στη βασιλική αυλή στη Βούδα, όπου ο Ούριχ Β΄ έμενε τώρα ως αντιβασιλιάς, ενώ η Ελισάβετ εγκαταστάθηκε στα κτήματα των Ουνυάδη. Έτσι οι δύο νέοι σύζυγοι χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ως όμηροι μεταξύ των αντίστοιχων οικογενειών τους.
Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι
Μουσική για πληκτροφόρα
Αναφέρονται μόνον οι πρώτες εκδόσεις των έργων, πολλά από τα οποία γνώρισαν πολλαπλές επανεκδόσεις, μερικές από τις οποίες σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Επίσης, σε χειρόγραφα:
Φωνητική μουσική
Επιπροσθέτως, μερικά κομμάτια δημοσιεύθηκαν σε συλλογές:
Ελισάβετ του Τσέλιε
Ο γάμος της και το τέλος
Τον χειμώνα του 1455 η Ελισάβετ αρρώστησε σοβαρά· o διάσημος ιεροκήρυκας Ιωάννης Καπίστραν οργάνωσε δημόσιες προσευχές για την ανάρρωσή της. Ωστόσο αυτή απεβίωσε πριν από το τέλος του έτους, στην Αυλή των Ουνυάδη στην Τρανσυλβανία. Με το τέλος της, ο Ούλριχ Β΄ κόμης του Τσέλιε παρέμεινε χωρίς παιδιά και ο τελευταίος δεσμός μεταξύ των οικογενειών Ουνυάδη και Τσέλιε έπαυσε.
Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι
Σημειώσεις
i. Οι διάφορες πηγές διαφωνούν σχετικά με την ερμηνεία των αρχείων γέννησης και βάπτισης του Φρεσκομπάλντι. Η 9η Σεπτεμβρίου εμφανίζεται, εδώ και καιρό σε αναφορές, ως ημερομηνία βάπτισής του (πράγμα που σημαίνει ότι, γεννήθηκε το αργότερο εκείνη την ημερομηνία και, μάλλον, μια ή δύο ημέρες νωρίτερα), αλλά πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι, η ημερομηνία γέννησης της 13ης ή της 15ης Σεπτεμβρίου μπορεί να είναι περισσότερο ακριβής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Οργανίστες
Ελισάβετ του Τσέλιε
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος του Ουνυάδη Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σλοβενικά (sl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουγγρικά (hu)
Στέρνα Δράμας
Η Στέρνα είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Αρπατζίκ και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών οι κάτοικοί του μετακινήθηκαν και στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 13 οικογένειες προσφύγων (60 άτομα) από την Ανατολική Θράκη και τη Μπάφρα. Έτσι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρατζά-Κιόϊ (σημερινή Θόλου). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Στέρνα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Θόλο, την Κρήνη και τον Κάτω Θόλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Θολού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 31κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι
Ο Τζαν-Γκαλεάτσο (ιταλ.: Gian Galeazzo Visconti, 16 Οκτωβρίου 1351 - 3 Σεπτεμβρίου 1402) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν πρώτα κυβερνήτης (1378-1395) και μετά δούκας (1395-1402) του Μιλάνου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκαλεάτσο Β΄ συγκυβερνήτη (με τους αδελφούς του) του Μιλάνου και της Μπιάνκας, κόρης του Αιμόνε κόμη της Σαβοΐας. Ο πατέρας του ήταν κυβερνήτης (signore) της Παβίας. Ο θείος του Ματτέο Β΄ Βισκόντι απεβίωσε το 1355 και ο πατέρας του το 1378. Ο Τζαν-Γκαλεάτσο το 1385 με ύπουλα μέσα εκτόπισε τον θείο του Μπερναμπό Βισκόντι, που φυλακισμένος απεβίωσε το ίδιο έτος και τον διαδέχθηκε. Φήμες υπέθεσαν ότι τον δηλητηρίασε.
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ισαβέλλα των Βαλουά, θεία των αδελφών Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης. Η Ισαβέλλα ήταν κόμισσα του Βερτύ (ιταλ. Βιρτού). Η κόρη τους Βαλεντίνα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄, αλλά η εγγονή του Μπερναμπό, η Ιζαμπώ είχε παντρευτεί τον Κάρολο ΣΤ΄ και ήταν μία σκληρή αντίπαλος της Βαλεντίνας στη Γαλλική Αυλή. Όταν αρνητικές φήμες διαδόθηκαν στην εκεί Αυλή για τη Βαλεντίνα, ο αφοσιωμένος πατέρας της απείλησε τη Γαλλία με πόλεμο. Όταν η Ισαβέλλα απεβίωσε, νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αικατερίνη Βισκόντι, κόρη του Μπερναμπό και απέκτησε τους δύο γιους του.
Δαπάνησε 300.000 χρυσά φλωρίνια για την εξαγορά των Μίντσιο της Μάντουας και των Μπρέντα της Πάδουας, έτσι οι πόλεις αβοήθητες παραδόθηκαν στο στρατό του.
Κατέλαβε τη Βερόνα, τη Βιτσέντσα και την Πάδουα και έγινε κυβερνήτης (signore) των πόλεων αυτών. Το 1393 έδωσε την Πλακεντία (Piacenza) ως φέουδο στον Οίκο των Γκονφαλονιέρι, που κατείχαν γαίες γύρω από αυτήν· έτσι έλεγχε όλη σχεδόν της κοιλάδα του ποταμού Πάδου (Po). Οι πόλεις που τον είχαν κυβερνήτη ήταν οι: Βερόνα, Κρεμόνα, Μπέργκαμο, Μπρέσια, Μπελούνα, Πιένε ντι Καντόρε, Φέλτρε, Παβία, Νοβάρα, Κόμο, Λόντι, Βερτσέλι, Άλμπα, Άστι, Ποντρεμόλι, Τορτόνα, Αλεσσάντρια, Βαλέντσα, Πιατσέντσα, Πάρμα, Ρέτζο Εμίλια, Βιτσέντσα, Βιτζέβανο, Μπόργκο Ντονίνο και κοιλάλα ντελ Μποΐτε. Ωστόσο το 1390 απώλεσε την Πάδοβα, που επεστράφη στον Οίκο ντα Καρράρα. Το 1395 αγόρασε τον τίτλο του δούκα του Μιλάνου από τον Βεντσεσλάβο Δ΄ της Γερμανίας αντί 100.000 φλωρινίων και πρόσθεσε ένα στέμμα στο θυρεό του.
Από το 1400 διόρισε πλήθος υπαλλήλων και τμήματα για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας. Το νέο σύστημα διοίκησης που δημιούργησε, θεωρείται το πρώτο γραφειοκρατικό σύστημα. Όνειρό του ήταν να ενώσει τη βόρεια Ιταλία σε ένα Λομβαρδικό βασίλειο, εμποδίστηκε όμως από τη Φλωρεντία και τη Μπολόνια. Το 1402 ξεκίνησε επιθέσεις στις δύο πόλεις και ο πόλεμος έγινε εξαιρετικά δαπανηρός και για τις δύο μεριές. Ο Κολούτσιο Σαλουτάτι, καγκελάριος της Φλωρεντίας, συγκέντρωσε το λαό σε άμυνα, αλλά οι υπέρογκοι φόροι, η πείνα και η ασθένειες έκαναν τους Φλωρεντινούς να λυγίσουν. Κέρδισε τη Μπολόνια στη μάχη του Καζαλέκκιο το 1402.
Ήταν ο τελευταίος μεσαιωνικός ηγεμόνας του Μιλάνου πριν την Αναγέννηση. Ίδρυσε τη μονή Τσερτόζα ντι Παβία, προχώρησε τις εργασίες της μητρόπολης (duomo) του Μιλάνου και τελείωσε το κάστρο των Βισκόντι, που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του στην Παβία. Το τελευταίο έγινε η πιο μεγάλη πριγκιπική κατοικία της Ιταλίας. Αύξησε τη συλλογή επιστημονικών έργων και πλούσια διακοσμημένων χειρογράφων της βιβλιοθήκης του κάστρου των Βισκόντι, πολλά από τα οποία τα έλαβε από τις κατακτήσεις του.
Στο κάστρο Μαλενιάνο ασθένησε από πυρετό και υπέκυψε το 1402. Οι γιοί του, γνήσιοι και νόθοι, διαίρεσαν το βασίλειό του και οι μεταξύ τους διαμάχες κατέστρεψαν το Μιλάνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ισαβέλλα των Βαλουά, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Η Ισαβέλλα απεβίωσε στη γέννηση του τελευταίου τέκνου της το 1373 και ο Τζαν-Γκαλεάτσο έκανε δεύτερο γάμο, με την εξαδέλφη του Αικατερίνη Βισκόντι, κόρη του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου και είχε τέκνα:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου Τζαν Γκαλεατσο
Παρέλαση της Ημέρας της Νίκης στη Μόσχα
μικρογραφία|Στρατεύματα πριν από την παρέλαση του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 24 Ιουνίου Η παρέλαση της Ημέρας της Νίκης στη Μόσχα (Парад Победы в Москве) αναφέρεται στην ετήσια στρατιωτική παρέλαση των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων που λαμβάνει χώρα στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα την 9η Μαΐου κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων για την Ημέρα Νίκης. Η πιο σημαντική παρέλαση της 9ης Μαΐου είναι αυτή που πραγματοποιείται στη Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας είναι ο επίτιμος προσκεκλημένος και κεντρικός ομιλητής δυνάμει της συνταγματικής εντολής του ως ανώτατος διοικητής των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Σεργκέι Ουσάκιν, οι σύγχρονες παρελάσεις νίκης αποσκοπούν να επιδείξουν την άμεση σύνδεση του παρόντος με το παρελθόν και να υλοποιήσουν τη σύνδεση μεταξύ των γενεών. Ο μακροχρόνιος διοικητής της παρέλασης Όλεγκ Σαλιούκοφ τις χαρακτήρισε ως "γιορτή για τους ανθρώπους και όχι επίδειξη μιλιταρισμού" αναφερόμενος στις κατηγορίες ότι η παρέλαση χρησιμοποιείται ως επίδειξη της ρωσικής στρατιωτικής δύναμης.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο στρατηγός [[Γκεόργκι Ζούκοφ λαμβάνει αναφορά από τον Κονσταντίν Ροκοσόφσκι κατά τη διάρκεια της παρέλασης.]] Η πρώτη στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία προς τιμήν της ήττας της Ναζιστικής Γερμανίας πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων και μια εμφάνιση από ένα μικρό απόσπασμα του Πρώτου Πολωνικού Στρατού στις 24 Ιουνίου 1945. Ήταν η μακρύτερη και μεγαλύτερη παρέλαση στη Σοβιετική πρωτεύουσα. Διήρκεσε ώρες και συμμετείχαν 40.000 στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού καθώς και 1.850 στρατιωτικά οχήματα. Έλαβε χώρα πάνω από ένα μήνα μετά τη πραγματική ημέρα της νίκης στις 9 Μαΐου, την ημέρα της παράδοσης της Γερμανίας. Οι εντατικές προετοιμασίες για την παρέλαση πραγματοποιήθηκαν στα τέλη Μαΐου και στις αρχές Ιουνίου στη Μόσχα. Η προκαταρκτική πρόβα της παρέλασης της Νίκης πραγματοποιήθηκε στο Αεροδρόμιο Χοντίνκα, ενώ η γενική πρόβα έγινε στην Κόκκινη Πλατεία στις 22 Ιουνίου. Την ημέρα μετά την παρέλαση, πραγματοποιήθηκε δεξίωση στο Μεγάλο Παλάτι του Κρεμλίνου προς τιμήν των συμμετεχόντων στην παρέλαση νίκης. Μετά την παρέλαση του 1945, η παρέλαση για την Ημέρα της Νίκης σταμάτησε να λαμβάνει χώρα τακτικά στη Σοβιετική Ένωση, με παρελάσεις να λαμβάνουν χώρα μόνο στα κύρια ιωβηλαία της ημέρας της νίκης για να δώσει χώρο στην ετήσια παρέλαση της Ημέρας της Οκτωβριανής Επανάστασης στις 7 Νοεμβρίου. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, πραγματοποιήθηκαν 3 παρελάσεις: το 1965, το 1985, και το 1990.
Οι παρελάσεις δεν πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των ετών 1991 και 1994, εν μέρει επειδή ο Πρώτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Γκενάντι Μπουρμπούλις θεωρούσε τις παρελάσεις μη πρακτικές κυρίως λόγω της κατάστασης της χώρας εκείνη την εποχή, ιδιαίτερα λόγω των εξόδων και του κόστους της παρέλασης. Η παρέλαση της Ημέρας της Νίκης του 1995 πραγματοποιήθηκε για να τιμήσει το Χρυσό Ιωβηλαίο της Σοβιετικής νίκης στον πόλεμο. Ήταν η πρώτη παρέλαση που πραγματοποιήθηκε στη νεοσυσταθείσα Ρωσική Ομοσπονδία, η οποία έλαβε χώρα 5 χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Η παρέλαση χωρίστηκε σε δύο μέρη, μια πλήρη στρατιωτική παρέλαση στο λόφο Ποκλόναγια και μια τελετή Βετεράνων για Κόκκινη Πλατεία. Η έκδοση της παρέλασης του 2020 (75η επέτειος νίκης απέναντι στη Ναζιστική Γερμανία) αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας κοροναϊού. Ήταν η πρώτη φορά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη συνέχιση των στρατιωτικών παρελάσεων το 1995 όπου η παρέλαση ακυρώθηκε στην ίδια την ημέρα της αργίας.
Ναυμαχία του Τσεσμέ
Κατά τα Ορλοφικά, ο Αλεξέι Ορλώφ και οι συνεργάτες τους δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στη Ρωσία χωρίς κάποια εντυπωσιακή νίκη.
Άρχισαν λοιπόν τη συστηματική καταδίωξη του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο, η οποία κατέληξε στη μεγάλη νικηφόρο για τους Ρώσους ναυμαχία του Τσεσμέ (26 Ιουνίου 1770), μεταξύ Χίου και μικρασιατικών παράλιων, η οποία αποτέλεσε μία από τις σοβαρότερες ναυτικές καταστροφές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Το βράδυ της 26ης Ιουνίου 1770 άρχισε η μεγάλη ναυμαχία του Τσεσμέ. Ο Ιωάννης Βαρβάκης μαζί με τους Ρώσους αφού εντόπισε τον Οθωμανικό στόλο στο Τσεσμέ μετέτρεψε το καράβι του σε πυρπολικό, το οδήγησε και το κόλλησε σ΄ ένα μεγάλο Τουρκικό ντελίνι, πιθανόν τη ναυαρχίδα, άναψε ο ίδιος το δαυλό το φιτίλι, και τίναξε το μεγάλο καράβι στον αέρα. Από την έκρηξη τινάχτηκε κι αυτός κι έπεσε στην θάλασσα.
Ακολούθησε πλήρης καταστροφή του στόλου των Τούρκων, αφού τα καράβια βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Οι Ρώσοι ναύτες έσπευσαν και μάζεψαν τον Βαρβάκη τραυματισμένο. Ο ναύαρχος Σπυρίντωφ τον ονόμασε "Ήρωα του Τσεσμέ" και με το όνομα αυτό έγινε γνωστός στο Αστραχάν. Ο Αλέξης Ορλώφ ως εκπρόσωπος στην επιχείρηση ανέφερε με επίσημο έγγραφο την ηρωική πράξη του Βαρβάκη στην Αικατερίνη Β', η οποία με διάταγμά της τον ονόμασε υπολοχαγό του Ρωσικoύ στρατού.
Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία Τσεσμές Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1770
Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης
Η ταινία Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης (τουρκικά Kedi, "γάτα") είναι ένα τουρκικό ντοκιμαντέρ του 2016 σε σκηνοθεσία της Τσεϊντά Τορούν για τις πολλές αδέσποτες γάτες που ζουν στην Κωνσταντινούπολη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης στις 21 Φεβρουαρίου 2016, ενώ κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 10 Φεβρουαρίου 2017. Άρχισε να προβάλλεται διαδικτυακά στην πλατφόρμα YouTube Premium στις 10 Μαΐου 2017. Κυκλοφόρησε σε DVD στις ΗΠΑ στις 14 Νοεμβρίου 2017. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και απέφερε περισσόερα από 5 εκ. δολάρια. Το περιοδικό Time κατάταξε την ταινία ως μία από τις δέκα κορυφαίες του του 2017.
Περίληψη
Στην Κωνσταντινούπολη, τη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, ζουν χιλιάδες αδέσποτες γάτες εδώ και αιώνες. Μερικές είναι άγριες και πολεμούν για να ζήσουν, ενώ άλλες είναι εξημερωμένες και τις φροντίζουν οι άνθρωποι. Η ταινία Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης παρακολουθεί αυτές τις γάτες περιλαμβάνοντας πολλές συνεντεύξεις από τους ανθρώπους που σχετίζονται με αυτές. Επικεντρώνεται σε επτά από τις γάτες, οι οποίες ονομάζονται Sarı (η καταφερτζού), Duman (ο τζέντλεμαν), Bengü (η ερωμένη), Aslan Parçası (ο κυνηγός), Gamsız (ο παίχτης), Psikopat (η ψυχοπαθής) και Deniz (ο υπερκοινωνικός).
Παραγωγή
Οι κινηματογραφιστές κατασκεύασαν μια ειδική εξέδρα για να τραβάνε στις γάτες στο επίπεδο του δρόμου. Επίσης, συνεργάστηκαν με κατοίκους της περιοχής, για να μπορέσουν να συνεχίσουν να γυρίζουν σκηνές με κάποιες γάτες, όταν μετακόμισαν από τον δρόμο σε κάποιο ιδιόκτητο μέρος.
Η σκηνοθέτρια, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και το κινηματογραφικό συνεργείο επέλεξαν αρχικά τριάντα πέντε γάτες στις οποίες θα μπορούσε να επικεντρωθεί η ταινία. Γύρισαν υλικό με δεκαεννέα από αυτές, και στη συνέχεια επέλεξαν επτά για να εμφανιστούν στην τελική εκδοχή της ταινίας.
Κυκλοφορία και εισιτήρια στις ΗΠΑ
Σύμφωνα με τη Σούζαν Κινγκ της εφημερίδας Los Angeles Times, η ταινία "έκανε πρεμιέρα στις 12 Φεβρουαρίου στη Νέα Υόρκη σε μία μόνο αίθουσα και συγκέντρωσε βαθμολογία 96% στο rottentomatoes.com, αποδεικνύοντας ότι κατάφερε να συγκινήσει το κινηματογραφικό κοινό, κάνοντας μια εντυπωσιακή αρχή 40.000 δολαρίων το Σαββατοκύριακο και περισσότερων από 60.000 δολαρίων την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 19 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες και απέφερ 80.000 δολάρια επιπλέον σε επτά αίθουσες". Μέχρι το 2017, η ταινία είχε ξεπεράσει σε έσοδα τα 2.800.000 δολάρια.
Κριτικές
Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης κατέχουν βαθμολογία 98% με βάση 128 κριτικές και μέση βαθμολογία 7,8 / 10. Η κριτική του ιστότοπου αναφέρει ότι η ταινία "είναι το όνειρο μιας γάτας, αλλά αυτή η προσεγμένη, καλογυρισμένη ματιά στον πληθυσμό των γατών της Κωνσταντινούπολης προσφέρει μια συναρπαστική θέαση στους κινηματογραφόφιλους κάθε είδους".
Ο Τζο Λέιντον έγραψε στο περιοδικό Variety: "Η Τορούν, μια Τουρκάλα σκηνοθέτρια που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο διευθυντής φωτογραφίας Τσάρλι Βούπερμαν, συνεργάτης της στην εταιρεία παραγωγής Termite Films, μεταφέρουν το κοινό τους σε ένα χαλαρό αλλά ενδιαφέρον ταξίδι σε όλη την Κωνσταντινούπολη (όπου μεγάλωσε η Τορούν) εξετάζοντας ένα τοπικό φαινόμενο που χρονολογείται από την ακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: Χιλιάδες γάτες περιφέρονται ελεύθερα σχεδόν παντού και οπουδήποτε, συνυπάρχουν ειρηνικά με τους ανθρώπους που έχουν μάθει από καιρό να μη θεωρούν ότι έχουν το πάνω σε αυτήν την σχέση".
Στο NPR, ο Τζον Πάουερς έγραψε: "Τα αστέρια της ταινίας, φυσικά, είναι οι γάτες, ενώ η ταινία γλιστράει στα στενά σοκάκια, τα καταλύματα αστέγων και τις γεμάτες αρουραίους αποβάθρες της Κωνσταντινούπολης, για να μας δείξει το εύρος αυτών των χαρακτήρων... Καθώς η κάμερα της Τορούν ακολουθεί τις γάτες που κάνουν τις βόλτες τους - βρίσκοντας φαγητό, πιάνοντας αρουραίους, τρομάζοντας τους περαστικούς - η ταινία προσφέρει μια ματιά σε κάτι πιο πλούσιο και πιο ποιητικό. Βλέπουμε ότι αυτές οι γάτες δεν είναι απλώς θαυμαστά πλάσματα από μόνες τους, αλλά εμπλουτίζουν ολόκληρη την πόλη. Δίνουν στους ανθρώπους γύρω τους ένα όραμα για μια άλλη, πιο ελεύθερη, πιο άγρια, πιο αυθόρμητη μορφή ζωής..."
Ο Χρήστος Μήτσης έγραψε για την ταινία στο Αθηνόραμα: "Η σπουδασμένη στις ΗΠΑ Τουρκάλα Τσεϊντά Τορούν επιχειρεί να σκετσάρει ένα διαφορετικό –απ’ όσα έχουμε δει μέχρι τώρα– κινηματογραφικό πορτρέτο της γενέτειράς της, προσεγγίζοντας την καθημερινότητα της πάλαι ποτέ βυζαντινής πρωτεύουσας μέσα από ένα… απροσδόκητο σήμα κατατεθέν της. Αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας της (και της ψυχής της), οι αμέτρητες γάτες της πόλης έχουν ισάριθμες ενδιαφέρουσες ιστορίες να αφηγηθούν, και η Τορούν είναι εκεί για να τις ακούσει".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Τουρκόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ντοκιμαντέρ
Ρομάν Βλαντ
Ο Ρομάν Βλαντ (Roman Vlad, Τσερνιβτσί 29 Δεκεμβρίου 1919 – Ρώμη 21 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν ρουμανικής καταγωγής Ιταλός συνθέτης, πιανίστας και μουσικογράφος του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βλαντ γεννήθηκε το 1919 στο Τσερνιβτσί (Černivci) της σημερινής Ουκρανίας που, τότε, ανήκε στη Ρουμανία (στη Βουκοβίνα) και ονομαζόταν Τσερναούτσι (Cernăuți). Σπούδασε με τους Τ. Ταρνάβσκι (Titus Tarnawski) και Λίβιου Ρούσου (Liviu Russu) στη γενέτειρά του, παίρνοντας δίπλωμα πιάνου. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη πριν από την άφιξη του σοβιετικού στρατού και, μεταξύ 1938-41, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και αργότερα στην Εθνική Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας, με δάσκαλο τον Α. Καζέλα (Alfredo Casella).
Αρχικά, υπήρξε αποκλειστικά ερμηνευτής πιάνου και συνθέτης. Το 1942, κέρδισε το Βραβείο Ενέσκου για τη Sinfonietta του. Δραστηριοποιήθηκε σε όλη την Ιταλία, όχι μόνον ως πιανίστας και συνθέτης αλλά, επίσης, ως μουσικογράφος, μοσικοκριτικός και δάσκαλος μουσικής. Τελικά, πολιτογραφήθηκε ιταλός, το 1951. Το 1954 και το 1955 πραγματοποίησε σεμινάρια μουσικολογίας στη Θερινή Σχολή Μουσικής στο Ντάρτινγκτον (Dartington Hall) και συμμετείχε σε συνέδρια και σεμινάρια σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Αμερική και την Ιαπωνία. Μετά το 1954, υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ακαδημίας της Ρώμης (Accademia Filarmonica Romana), μεταξύ 1955-58 και, πάλι, μεταξύ 1966-69. Από το 1958 ήταν διευθυντής του μουσικού τμήματος της Enciclopedia dello spettacolo και, από το 1967, μέλος του περιοδικού Nuova Rivista Musicale Italiana. Από το 1980 διετέλεσε πρόεδρος της CISAC για δύο χρόνια και, από το 1987 έως το 1993 ήταν πρόεδρος της Società Italiana degli Autori ed Editori (SIAE).
Επίσης, ήταν ο πρόεδρος της Ιταλικής Εταιρείας Σύγχρονης Μουσικής, το 1960, και μουσικός σύμβουλος για το τρίτο εθνικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό δίκτυο της RAI. Αργότερα, έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Ακαδημίας της Αγίας Καικιλίας και καλλιτεχνικός σύμβουλος των Φεστιβάλ της Ραβέννας και του Σπολέτο. Το 1968, διορίστηκε καθηγητής σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια. Ως συνεργάτης του RAI, παρουσίασε μέσα σε 19 εκπομπές, όλα τα έργα του Ιγκόρ Στραβίνσκι. Πέθανε στη Ρώμη, το 2013, σε ηλικία 94 ετών.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Επίσης, υπήρξε πολυγραφότατος ως μουσικολόγος/μουσικοκριτικός, έχοντας εκδώσει πραγματείες, μεταξύ των οποίων μίας σχετικά με τη ζωή και το έργο του Στραβίνσκι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Ιταλοί πιανίστες
Εμιλιάνο Ριγκόνι
Σύλλογοι
Ο Ριγκόνι εκπαιδεύτηκε στην Ακαδημία της Κλουμπ Ατλέτικο Μπελγράνο. Στις 4 Αυγούστου 2013 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Αργεντινής απέναντι στην Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς, αντικαθιστώντας στο δεύτερο ημίχρονο τον Λούκας Σελαρριάν. Στις 17 Φεβρουαρίου 2014 πέτυχε το πρώτο του τέρμα για τη Μπελγράνο στον αγώνα με την Μπόκα Χούνιορς. Στις αρχές του 2016 μεταγράφη στην Κλουμπ Ατλέτικο Ιντεπεντιέντε, με το κόστος της μεταγραφής ν' ανέρχεται στα 1 εκατομμύρια ευρώ. Στις 7 Φεβρουαρίου 2016 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του και πέτυχε το πρώτο του τέρμα για τη νέα του ομάδα στον αγώνα με την Μπελγράνο - το τέρμα, το οποίο πέτυχε στο 87ο λεπτό, εξασφάλισε τη νίκη στην Ιντεπεντιέντε με σκορ 1-0. Στις 23 Αυγούστου 2017 ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, με τον ποδοσφαιριστή να υπογράφει τετραετές συμβόλαιο με τον σύλλογο.
Διεθνής
Στις 25 Αυγούστου 2017 ανακοινώθηκε η κλήση του Ριγκόνι στην Εθνική Αργεντινής για τους αγώνες της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 με την Εθνική Ουρουγουάης (1 Σεπτεμβρίου, εκτός έδρας) και με την Εθνική Βενεζουέλας (6 Σεπτεμβρίου, εντός έδρας). Ο Ριγκόνι έλαβε κλήση εξαιτίας του τραυματισμού του Εδουάρδο Σάλβιο.
Στατιστικά
Μέχρι τις 2 Αυγούστου 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Μπελγράνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Λόγγος Φωκίδας
Ο Λόγγος είναι πεδινός οικισμός που βρίσκεται στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 15 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο οικισμός είναι δίπλα ακριβώς με τη Μανάγουλη στον κάμπο που σχηματίζεται στις εκβολές του ποταμού Μόρνου και βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Μοναστηρακίου-Μαλάματα σε απόσταση περίπου 6 χλμ. ΝΔ του Ευπαλίου.
Σε απόσταση 3 χλμ. ανατολικά του Λόγγου, στη θέση Γουβός, τοποθετείται η αρχαία πόλη Ερυθρές, για την οποία ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι ήταν κατάφυτη από ελαίες, αριθμούσε 14.000 κατοίκους και διέθετε λιμένα στον Κορινθιακού κόλπου, από τον οποίο το 1104 π.Χ., οι Δωριείς, αφού ναυπήγησαν στόλο, πέρασαν στην Πελοπόννησο. Υπήρχε ακόμα ναός αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα με άλσος από ελιές, τον οποίο οι Χριστιανοί μετέτρεψαν σε ναό της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου». Σύμφωνα με κάποιους μπροστά από το ναό αυτό σώζεται αιωνόβια ελιά, η ηλικία της οποίας υπολογίζεται έως και 2.000 ετών.
Διοικητικά - Δημογραφικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Μαναγούλης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Μανάγουλη και την Χιλιαδού, αποτελούν την κοινότητα Μανάγουλης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 168 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Γκέρχαρντ του Νάσσαου
Ο Γκέρχαρντ, γερμ.: Gerhard von Nassau (απεβ. μεταξύ 7 Απριλίου 1312 και 20 Σεπτεμβρίου 1314) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κληρικός. Ήταν πιθανώς ο πρώτος του Οίκου του στις Κάτω Χώρες.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ερρίκου Β΄ κόμη του Nάσσαου και της Mατθίλδης των Βάισενμπεργκ, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Χέλρε και Ζούτφεν.
Ο Γκέρχαρντ αναφέρεται για πρώτη φορά σε καταστατικό του 1247. Ακολούθησε σταδιοδρομία στην εκκλησία και κατείχε τα ακόλουθα αξιώματα:
Ο Γκέρχαρντ απεβίωσε μεταξύ 7 Απριλίου 1312 και 20 Σεπτεμβρίου 1314. Το anniversarium (επέτειος) εορτάστηκε στο Άαχεν στις 2 Μαΐου, και στη Λιέγη στις 6 Ιουνίου. Ο Γκέρχαρντ τάφηκε μπροστά από τον βωμό του Αγίου Νικολάου στον καθεδρικό ναό του Άαχεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ματτέο Β΄ Βισκόντι
Ο Ματτέο Β΄, ιταλ. Matteo II (π. 1319 - 29 Σεπτεμβρίου 1355) από τον Οίκο τοων Βισκόντι ήταν συγκυβερνήτης του Μιλάνου (1349-1355) μαζί με τους δύο μικρότερους αδελφούς του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Στέφανο Βισκόντι και της Βαλεντίνας Ντόρια. Ο θείος του Λουκίνο Βισκόντι κυβερνήτης του Μιλάνου τον εξόρισε στο Μονφερά και όταν απεβίωσε το 1349, ο Ματτέο Β΄ επέστρεψε το επόμενο έτος. Όταν το 1354 απεβίωσε ο θείος του Τζοβάννι Βισκόντι κυβερνήτης του Μιλάνου, έγινε με τους αδελφούς του συγκυβερνήτης και του δόθηκαν οι περιοχές Λόντι, Πιασέντσα, Πάρμα και Μπολόνια.
Έπειτα από ένα δείπνο, απεβίωσε. Η μητέρα του και άλλοι είπαν πως τον δηλητηρίασαν οι αδελφοί του: ο Γκαλεάτσο Β΄ και ο Μπερναμπό έμειναν συγκυβερνήτες του Μιλάνου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1342 την Εγκιντίολα, κόρη του Φιλιππίνο Γκοντζάγκα και είχε τέκνο:
Αναφορές
Ματτεο 02
Τζαν Μαρία Βισκόντι
O Τζαν-Μαρία, ιταλ. Gian-Maria (7 Σεπτεμβρίου 1388 - 16 Μαΐου 1412) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν δούκας του Μιλάνου (1402-1412).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Τζαν-Γκαλεάτσο και της Αικατερίνης Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό δούκα του Μιλάνου.
Το 1402 δολοφονήθηκε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Τζαν-Μαρία σε ηλικία 14 ετών, με την επιτροπεία της μητέρας του. Στο δουκάτο κάθε παράταξη αγωνίστηκε για την επιβολή της και τελικά αναδείχθηκε ο κοντοτιέρος Φατσίνο Κάνε.
Ο Δούκας ήταν γνωστός για τα σκυλιά του, εκπαιδευμένα να σκοτώνουν ανθρώπους. Ο Τζαν-Μαρία ήταν σκληρός και ο Κάνε το αξιοποίησε: του έβαλε αμφιβολίες για τη μητέρα του και ο δούκας τη φυλάκισε στο Μόντσα, όπου απεβίωσε το 1404 πιθανώς δολοφονημένη.
Το 1408, όταν ο Κάνε ήταν ασθενής στην Παβία, οι Γιβελλίνοι (οπαδοί του βασιλιά της Γερμανίας) του Μιλάνου σχεδίασαν την ανατροπή του. Τον χτύπησαν έξω από το ναό του Σαν Γκοτάρντο. Ο ετοιμοθάνατος δούκας όρκισε τους αξιωματούχους του να υποστηρίξουν τον αδελφό του Φιλίππο-Μαρία και πράγματι τον διαδέχθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου Κατηγορία:Οίκος των Βισκόντι
Άγιος Πολύκαρπος Φωκίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Παλαιοχώρι Φωκίδος
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Τζοβάννι Βισκόντι
Ο Τζοβάννι, ιταλ. Giovanni (1290 - 1354) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κυβερνήτης του Μιλάνου (1349-54) και στρατιωτικός διοικητής. Έγινε καρδινάλιος και αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ματτέο Α΄ και της Μπονακόσα Μπόρι, κόρης του Σκουαρτσίναο Μπόρι υποστηρικτή των Βισκόντι.
Το 1317 εκλέχθηκε από τον Σύλλογο του καθεδρικού ως αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, αλλά ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ αρνήθηκε την επιβεβαίωση, όρισε τον Αϊκάρντο στη θέση εκείνη και στον Τζοβάννι έθεσε το επιτίμιο της ακοινωνησίας. Τότε ο Τζοβάννι συμμάχησε με τον αντίπαπα Νικόλο Ε΄, που τον έχρισε καρδινάλιο. Το 1331 έγινε επίσκοπος και κύριος της Νοβάρα και το 1339 που απεβίωσε ο Αϊκάρντο, εισήλθε θριαμβευτικά στο Μιλάνο. Ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ μόλις το 1342 επιβεβαίωσε τη θέση του.
Μαζί με τον αδελφό του Λουκίνο εξαγόρασαν τον τίτλο του κυβερνήτη του Μιλάνου αντί 500.000 φλωρινίων. Το 1349 απεβίωσε ο Λουτσίνο άτεκνος και ο Τζοβάννι προώθησε τα τρία ανίψια του, τέκνα του αδελφού του Στέφανο που είχε αποβιώσει από το 1327. Ο Τζοβάννι ήταν μόνος κυβερνήτης του Μιλάνου και το 1350 απέκτησε την κυριότητα της Μπολόνια. Όρισε εκεί τον ανιψιό του Μερναμπό. Ο Τζοβάννι ισχυροποιούσε τη θέση του στη Λομβαρδία και ευρύτερα.
Η Φλωρεντία ανησύχησε από την αυξανόμενη δύναμή του και το 1350 οργάνωσε Σύσκεψη με αντιπροσώπους των πόλεων για το σχηματισμό συμμαχίας εναντίον του. Τότε ο Τζοβάννι συμμάχησε με τους Γιβελίνους της Τοσκάνης. Το 1351 απεβίωσε ο εχθρός του Μαστίνο Β΄ ντελα Σκάλα κύριος της Βερόνας και ο Τζοβάννι έγινε φίλος με τον γιο και διάδοχό του Κανγκράντε Β΄ ντελα Σκάλα.
Το ίδιο έτος αυτός και οι σύμμαχοί του από τη Φαέντσα και το Φορλί έστειλαν στρατό και πολιόρκησαν την Ίμολα στη Ρομάνια. Πολίτες της Μπολόνια βασανίστηκαν και ομολόγησαν για σκευωρία της Φλωρεντίας εναντίον του. Αυτό το χρησιμοποίησε ως δικαιολογία για να κάνει πόλεμο στη Φλωρεντία και τους Γουέλφους της Τοσκάνης. Συγκέντρωσε στρατό και πολιόρκησε και κατέλαβε πόλεις, ενώ οι σύμμαχοί του Γιβελλίνοι της Τοσκάνης έκαναν καταστροφές στην περιοχή.
Το 1352 έγινε κύριος της Γένουας και το επόμενο έτος της Νοβάρας. Το 1353 τον επισκεύθηκε ο Πετράρχης ως καλεσμένος του. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκαν οι τρεις ανεψιοί του, οι αδελφοί Ματτέο Β΄, Γκαλεάτσο Β΄ και Μπερναμπό.
Παραπομπές
Τζοβανι Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Γεώργιος Α. Κλαουδάτος
Ο '''Γεώργιος Α. Κλαουδάτος''' (Αργοστόλι 21 Σεπτεμβρίου 1899 - Αθήνα 4 Ιουνίου 1989) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας ο οποίος ίδρυσε το φερώνυμο πολυκατάστημα.
Σύντομο βιογραφικό
Κλαουδάτος Γεώργιος Α.
Αγνή του Λάινινγκεν
Η Αγνή, γερμ.: Agnes von Leiningen (απεβ. μετά τον Δεκέμβριο του 1299) από τον Οίκο του Λάινινγκεν ήταν κόρη του κόμη του Λάινινινγκεν και με τον γάμο της έγινε κόμισα του Νάσσαου. Ήταν πιθανώς επίτροπος της κομητείας του Nάσσαου για κάποιο χρονικό διάστημα για τον μικρότερο ανήλικο γιο της.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|Το κάστρο Ζήγκεν. δεξιά|μικρογραφία|Το παρεκκλήσιο Kλάουζενμπεργκ. δεξιά|μικρογραφία|Το αβαείο του Άλτενμπεργκ. Ήταν κόρη του Έμιχ Δ΄ κόμη του Λάινινγκεν και της συζύγου του Ελισάβετ Παντρεύτηκε πριν από το 1270 τον Όθωνα Α΄ κόμη του Nάσσαου (απεβ. μεταξύ 3 Μαΐου 1289 και 19 Μαρτίου 1290). Ο σύζυγός της είχε χωρίσει την κομητεία του Nάσσαου με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βάλραμ Β΄ στις 16 Δεκεμβρίου 1255, έτσι ο Όθων Α΄ είχε αποκτήσει την περιοχή βόρεια του ποταμού Λαν, που περιείχε, μεταξύ άλλων, τα Ζήγκεν, Ντίλενμπουργκ, Χέρμπορν, Τρίνγκενσταϊν, Nόικιρχ και Έμεριχενχαϊν.
O "Ottho comes de Nassawen... cum uxore nostra Agnete nec non Henrico nostro primogenito}}" Ο Όθων κόμης του Νάσσαου ... με τη σύζυγό μoυ Αγνή και τον πρωτότοκο γιο μας Ερρίκο) επιβεβαίωσε τη δωρεά των αγαθών "in Hasilbach et Aldindorph" στην εκκλησία στο "Aldenburg" (sic, για το αβαείο του Άλτενμπεργκ) που έγινε από τη "matrem nostram Methildim comitissam bone mem... cum sorore nostra Katherina ibidem locata" (μητέρα μας κόμισσα Ματίλντα της οποίας η μνήμη ας είναι ευλογημένη ... και την αδελφή μας Αικατερίνη, που βρίσκεται στο ίδιο μέρος" με καταστατικό με ημερομηνία 3 Μαΐου 1289. Αυτή είναι η τελευταία αναφορά του Όθωνα: σε ένα καταστατικό της 19ης Μαρτίου 1290 αναφέρεται ως τελευτήσας.
Η Αγνή κυβέρνησε με τους γιους της μετά το τέλος τού συζύγου της. Αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ότι ενήργησε ως επίτροπος για τους νεότερους γιους της, καθώς οι δύο μεγαλύτεροι ήταν ανήλικες μετά το τέλος του πατέρα τους. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό για τη διακυβέρνησή της.
Στις 13 Απριλίου 1298 α Αγνή έλαβε άδεια από τον Έμιχ Α΄ επίσκοπο του Βορμς να ιδρύσει ένα μοναστήρι στο Άμπενχαϊμ (σήμερα μέρος της πόλης Βορμς). Το σημερινό παρεκκλήσιο Kλάουζενμπεργκ είναι πιθανώς τα ερείπια αυτού του μοναστηριού. Η Αγνή ήταν 2η εξαδέλφη του επισκόπου. Το 1299 αυτή και οι γιοι της Ερρίκος και Έμιχ επιβεβαίωσαν την ίδρυση με ένα καταστατικό:
"Agnes relicta quondam... dni Ottonis... comitis de Nassawe" (Η Αγνή, χήρα του πρώην ... άρχοντα Όθωνα ... κόμη του Νάσσαου) έδωσε την ιδιοκτησία "Herberin" στο "Aldenburg" (δηλ. στο αβαείο Άλτενμπεργκ) "et... sororie [sic] nostre Dne Katerine et filie nostre Gertrudis" (και ... από την αδελφή μας, την κυρία Αικατερίνη και την κόρη μας Γερτρούδη), με τη συγκατάθεση των "nostrorum filiorum.. Henrici, Emiconis militum, Ottonis et Iohannis clericorum" (γιών μας Ερρίκου και ο Έμικο ιπποτών, και Όθωνα και Ιωάννη κληρικών), σε καταστατικό με ημερομηνία 1299 Δεκεμβρίου. Αυτή είναι η τελευταία φορά που η Αγνή αναφέρεται σε καταστατικό. Είναι άγνωστο πότε απεβίωσε. Είχε ήδη αποβιώσει, όταν οι γιοι της χώρισαν την κομητεία του Nάσσαου -μετά από μακρά διαμάχη- το 1303. Τάφηκε στο αβαείο του Άλτενμπεργκ.
Ο Όθων Α΄, σύζυγος της Αγνής, είναι η πρόγονος του κλάδου του Όθωνα στον Οίκο του Νάσσαου με απογόνους τους βασιλείς των Κάτω Χωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου
Γέφυρα Οσμάν Γαζί
Η γέφυρα τέθηκε σε λειτουργία την 1η Ιουλίου 2016, για να γίνει η τότε μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στην Τουρκία και η τέταρτη μεγαλύτερη (έβδομη μακρύτερη έως το 2022) κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο κατά το μήκος της κεντρικού της ανοίγματος.
Το μήκος της γέφυρας ξεπεράστηκε από τη γέφυρα Τσανάκκαλε 1915 στο στενό των Δαρδανελίων, η οποία έγινε η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο μετά τα εγκαίνιά της στις 18 Μαρτίου 2022.
Έργο
Η κατασκευή και η λειτουργία της γέφυρας ανατέθηκε σε μια κοινοπραξία (NOMAYG JV) που συγκροτήθηκε από πέντε τουρκικές εταιρείες (Nurol, Özaltın, Makyol, Yüksel και Gocay) και μία ιταλική κατασκευαστική εταιρεία Astaldi μετά τη διεθνή προσφορά κατασκευής- λειτουργίας-μεταφοράς, που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2009. Το 2010, υπεγράφη σύμβαση για το έργο το οποίο εκτιμάται ότι θα κοστίσει ₺ 11 δισεκατομμύρια για το σύνολο του αυτοκινητοδρόμου από το Γκέμπτζε στην Προύσα.
Στις 30 Μαρτίου 2013 ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έβαλε το θεμέλιο λίθο για τη γέφυρα. Μετά την ολοκλήρωση της γέφυρας, η απόσταση μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Σμύρνης μειώθηκε κατά 140 χιλιόμετρα, παρακάμπτοντας τη μεγάλη απόσταση γύρω από τον κόλπο του Ισμίτ. Ο 420 χιλιομέτρων αυτοκινητόδρομος και η γέφυρα μείωσαν το χρόνο ταξιδιού μεταξύ των δύο μεγάλων πόλεων από έξι και μισές ώρες σε τρεις και μισές ώρες. Η γέφυρα και ο αυτοκινητόδρομος σύνδεσης παρέχει τρεις λωρίδες κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 2016.