cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πτώση της Μασάντα
Η πολιορκία
Οι αμυνόμενοι ανέπτυξαν ένα σύστημα προειδοποίησης επειδή οι λίθοι ήταν ανοιχτόχρωμοι ή λευκοί και αντανακλούσαν το φως του ηλίου ενώ βρίσκονταν στον αέρα κατορθώνοντας να περιορίσουν τις ανθρώπινες απώλειες. Όταν το αντιλήφθηκαν αυτό οι Ρωμαίοι έβαψαν τους λίθους μαύρους αχρηστεύοντας έτσι αυτό το σύστημα προειδοποίησης. Στο μεταξύ οι μηχανικοί του Φλάβιου Σίλβα συνέλαβαν μια εξαιρετική ιδέα. To κυριότερο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι πολιορκητές ήταν η τεράστια υψομετρική διαφορά του οχυρού από την επιφάνεια της άνυδρης ερήμου. Αυτό εμπόδιζε το πλήθος των ρωμαϊκών μηχανών να δράσει στο μέγιστο της αποτελεσματικότητας του. Επιπλέον οι πολιορκημένοι ήταν προετοιμασμένοι για πολύμηνη πολιορκία και ήταν αδύνατο λόγω της μειωμένης αποτελεσματικότητας των τοξευμάτων και των βλημάτων να εξοντωθούν όλοι. Μόνο αν οι πολιορκητικές μηχανές μπορούσαν να μεταφερθούν εμπρός από τα τείχη θα μπορούσαν να γίνουν αποτελεσματικές.
Οι Ρωμαίοι μηχανικοί παρατήρησαν ότι η δυτική πλευρά του βράχου πλησίαζε αρκετά τις καταπτώσεις ενός άλλου χαμηλότερου υψώματος όπου βρίσκονταν το ρωμαϊκό αρχηγείο. Αν κατάφερναν να κατασκευάσουν μια κεκλιμένη ανοδική γέφυρα θα βρίσκονταν μπροστά στην είσοδο του δυτικού παλατιού του Ηρώδη (σύμφωνα με περιγραφές αιχμαλώτων για την διάταξη των οικημάτων πάνω στο βράχο). Εκεί μάλιστα βρίσκονταν συμπτωματικά και το αρχηγείο του Ελεάζαρου.
Για να κατασκευάσουν αυτό το πρόσχωμα οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν μεγάλα ξύλινα κιβώτια από κορμούς δέντρων που τα μετέφεραν από μακριά. Αρχικά τοποθέτησαν το πρώτο άδειο κιβώτιο στο σημείο που είχαν προκαθορίσει και το γέμισαν με χώμα. Όταν γέμισαν το πρώτο τοποθετούσαν το επόμενο άδειο κιβώτιο σε άλλη προκαθορισμένη θέση και έκαναν ότι και την πρώτη φορά. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνονταν συνεχώς με κάθε άδειο κιβώτιο που τοποθετούνταν στο πρόσχωμα.
Για την εργασία αυτή χρησιμοποιήθηκαν αναρίθμητοι Ιουδαίοι αιχμάλωτοι. Οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας ήταν γι’ αυτούς εξοντωτικές. Καθώς το πρόσχωμα πλησίαζε προς το βράχο κινδύνευαν επιπλέον και από τα τοξεύματα των πολιορκημένων, εργαζόμενοι χωρίς κάλυψη στις άκρες του. Ταυτόχρονα Ρωμαίοι ιππείς περιπολούσαν συνεχώς σε όλο το μήκος των τειχισμάτων εμποδίζοντας οποιαδήποτε μεμονωμένη απόδραση ενώ οι βλητικές μηχανές βρίσκονταν σε πλήρη δράση κάθε μέρα κρατώντας απασχολημένους τους Ιουδαίους. Πάνω στο ύψωμα όπου βρίσκονταν το ρωμαϊκό αρχηγείο άλλοι αιχμάλωτοι κατασκεύασαν έναν σιδηρόφρακτο πύργο ύψους τριάντα μέτρων και έναν ισχυρό κριό.
Η πτώση του οχυρού
Η κατασκευή του έργου κράτησε μήνες και τελείωσε την άνοιξη του 74. Τότε προωθήθηκαν πάνω στο πρόσχωμα ο πύργος και ο κριός.
Ο ισχυρός κριός γκρέμισε το τείχος σε εκείνο το σημείο όμως οι πολιορκητές διαπίστωσαν ότι οι αμυνόμενοι είχαν ανεγείρει ένα δεύτερο εσωτερικό τείχος. Το τείχος αυτό ήταν φτιαγμένο από δυο σειρές ξύλων και κορμών δέντρων. Μεταξύ των δυο σειρών είχαν τοποθετήσει όγκους από φρεσκοσκαμμένο χώμα. Το παράδοξο με αυτό το τείχος ήταν ότι λόγω της κατασκευές του όχι μόνο άντεχε αλλά σταθεροποιούνταν ακόμα περισσότερο όταν δέχονταν τα χτυπήματα του κριού. Τα ξύλα για την κατασκευή του τείχους τα βρήκαν οι πολιορκημένοι αποστεγάζοντας όλο σχεδόν το ανάκτορο του Ηρώδη. Η κατασκευή του τείχους γίνονταν κατά την διάρκεια της νύχτας στο σημείο όπου οι πολιορκημένοι είχαν προβλέψει ότι θα κατέληγε το ύψους εκατόν δέκα και μήκους διακοσίων έξι μέτρων πρόσχωμα.
Ο Φλάβιος Σίλβας μόλις συνειδητοποίησε το πρόβλημα διέταξε τους άντρες του να πυρπολήσουν το δεύτερο τείχος. Ως το τέλος της δεύτερης ημέρας διεξάγονταν άγριος αγώνας στις επάλξεις. Κατόπιν τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα. Σύμφωνα με την πιθανότερη και πιο ευλογοφανή εκδοχή κατά την διάρκεια της νύχτας οι επιτιθέμενοι διέσπασαν την γραμμή των υπερασπιστών και τους κατακρεούργησαν. Ωστόσο μερικοί Σικάριοι μην αντέχοντας το φρικτό τέλος αυτοκτόνησαν. Από τους 960 περίπου υπερασπιστές της Μασάντα δεν επέζησε κανείς. Οι νεκροί πετάχτηκαν από τα τείχη και τα πτώματα τους έγιναν βορά των ορνέων. Στο οχυρό στρατωνίστηκαν στοιχεία της Ι΄ λεγεώνας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Massada Masada
Jaguar XJ (X351)
Εισαγωγή
Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στις 9 Ιουλίου 2009, στην Saatchi Gallery στο Λονδίνο, με τους Jay Leno και Elle Macpherson να αποκαλύπτουν το νέο μοντέλο. Η επίσημη αυτή παρουσίαση μεταδόθηκε και από την ιστοσελίδα της Jaguar. Η μαζική παραγωγή της ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2009 και κυκλοφόρησε διεθνώς ως μοντέλο της σεζόν του 2010, αν και ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική έφτασε λίγους μήνες μετά, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2011.
Αισθητική
Η αισθητική της XJ X351 ήταν εντελώς διαφορετική από όλες τις προκατόχους της σειράς XJ, ακολουθώντας την νέα σχεδιαστική ταυτότητα του Ian Callum, που ως επικεφαλής στο σχεδιαστικό τμήμα της Jaguar επέβαλε μια εντελώς νέα και διαφορετική φιλοσοφία, εμφανώς πιο σύγχρονη. Επίσης, ήταν μακρύτερη και φαρδύτερη από την προκάτοχο Jaguar XJ X350. Το μπροστινό μέρος της, έμοιαζε έντονα με την αμέσως μικρότερη Jaguar XF, αν και με πιο λεπτές και απαλές γραμμές και φώτα, καθώς και μια μεγαλύτερη μπροστινή γρίλια, που της προσέδιδε μια πιο δυναμική εμφάνιση. Παράλληλα, και το πίσω μέρος είχε αλλάξει εντελώς, με κάθετα φώτα που έμοιαζαν σαν να γλιστρούν ομαλά σε κατηφόρα, κάτι πρωτοφανές για μοντέλο της Jaguar. Επιπρόσθετα, υπάρχει και στάνταρ ηλιοροφή που εκτείνεται σε όλο το μήκος προς τα πίσω. Μεγάλη έμφαση είχε δοθεί και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα η X351 να έχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,29 έναντι 0,32 της προκατόχου X350 / X358.
Στο ταμπλό της XJ X351 υπάρχει ένας καινοτόμος φωτισμός με οθόνες υγρών κρυστάλλων, τόσο στον πίνακα οργάνων, όσο και στην κεντρική κονσόλα. Το κοντέρ της μπορεί να ρυθμιστεί να δείχνει διαφορετική διάταξη οργάνων, ανάλογα με τη βούληση του οδηγού, ενώ παρουσιάζει μια διαφορετική εμφάνιση για τον οδηγό και τον συνοδηγό, αναλόγως με την οπτική γωνία. Επίσης, το τιμόνι έγινε πιο σπορ, με 3 ακτίνες αντί για 4 στις προηγούμενες γενιές της XJ, αν και δεν είχε πλέον διακόσμηση ξύλου πάνω σε αυτό.
Όπως και αρκετές προκάτοχοι, παρομοίως η XJ X351 διατέθηκε σε εκδοχές με κοντό και (από τη σεζόν του 2014) με μακρύ μεταξόνιο, καθώς και σε κάποιες ειδικές εκδόσεις. Μάλιστα η εκδοχή με το μακρύ μεταξόνιο ήταν το μεγαλύτερο σε μήκος αυτοκίνητο στην ιστορία της Jaguar. Το καλοκαίρι του 2015, το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά ανανέωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Jaguar Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα
Καράκας
thumb|right|
Το Καράκας (Caracas) είναι η πρωτεύουσα της Βενεζουέλας. Η επίσημη ονομασία της πόλης είναι Santiago de León de Caracas. Πρόκειται για το κυβερνητικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Σύμφωνα με απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 3.066.233 άτομα. Δήμαρχος της πόλης είναι ο Χουάν Μπαρρέτο, ο οποίος εξελέγη για την τετραετία 2004 - 2008. Η πόλη βρίσκεται στο βόρειο μέρος της χώρας κοντά στην Καραϊβική Θάλασσα. Ο πληθυσμός του Καράκας -συμπεριλαμβάνοντας τα προάστια και τις γειτονικές πόλεις εκτός περιοχής πρωτευούσης- ανέρχεται στα 4.7 εκατομμύρια.
Ιστορία
Οργανωμένες απόπειρες επανάστασης για ανεξαρτησία κατεστάλησαν στις 13 Ιουλίου 1797. Ωστόσο, ο λαός εμπνεύστηκε από τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση και στις 5 Ιουλίου 1811 υπογράφτηκε Συνθήκη Ανεξαρτησίας στο Καράκας. Στις 26 Μαρτίου 1812, η πόλη του Καράκας καταστράφηκε από σεισμό, ο οποίος παρουσιάστηκε από τις Αρχές ως θεία τιμωρία για την εξέγερση εναντίον του Ισπανικού Στέμματος κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας.
Δεἰτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Βενεζουέλας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Ταϊφά της Σαρακούστα
Το Ταϊφά της Σαρακούστα (Taifa de Saraqusta) ήταν ανεξάρτητο Αραβικό  μουσουλμανικό κράτος στην Αλ-Άνταλους, στη σημερινή ανατολική Ισπανία, το οποίο ιδρύθηκε το 1018 ως ένα από τα «βασίλεια ταϊφά», με πρωτεύουσα την Ισλαμική πόλη Σαρακούστα (σημερινή Σαραγόσα), μετά την καταστροφή του Χαλιφάτου της Κόρδοβας.
Κατά τις τρεις πρώτες δεκαετίες αυτής της περιόδου (1018-1038) η πόλη κυβερνιούνταν από την αραβική δυναστεία της φυλής Μπανού Τουτζιμπί (Banu Tujibi). Αντικαταστάθηκαν έπειτα από τους άραβες άρχοντες της δυναστείας Μπανού Χούντ (Banu Hud), οι οποίοι σύναψαν μία περίπλοκη συμμαχία με τον Ελ Σιντ της Βαλένθια και των Καστιλιάνικων αρχόντων ενάντια στους Αλμοραβίδες, καταφέρνοντας να φέρουν τα Εμιράτα Ταϊφά υπό τον έλεγχό τους. Μετά το θάνατο του Ελ Σιντ, το βασίλειο κατακτήθηκε από τους Αλμοραβίδες και μέχρι το 1100 είχαν περάσει τον ποταμό Έβρο μπαίνοντας στο Μπαρμπάστρο, που τους έφερε σε άμεση επαφή με την Αραγωνία.
Οι Μπανού Χούντ αντιστάθηκαν πεισματικά στην δυναστεία των Αλμοραβίδων και κυβέρνησαν μέχρι που τελικά ηττήθηκαν από τους Αλμοραβίδες τον Μάιο του 1110. Ο τελευταίος σουλτάνος των Μπανού Χούντ, ο Abd-al-Malik Imad ad-Dawla της Σαρακούστα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα. Ο Abd-al-Malik συμμάχησε με τους Χριστιανούς Αραγωνέζους υπό τον Αλφόνσο Α´ της Αραγωνίας και έτσι οι Μουσουλμάνοι της Σαρακούστα έγιναν στρατιωτικοί θαμώνες εντός των δυνάμεων της Αραγωνίας. Ήταν γνωστοί ως Αλμογάβαροι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Κατηγορία:Ταϊφά
Καναφέρ
Ο Καναφέρ ήταν πρίγκιπας της 4ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου. Το όνομά του σημαίνει «Η ψυχή (του) είναι όμορφη» (κα = ψυχή, νεφέρ = όμορφος).
Ήταν μάλλον γιος του Φαραώ Σνεφρού. Δεν είναι ξεκάθαρο ποιοι ήταν οι γονείς του και το πότε ακριβώς έζησε ο Καναφέρ. Είναι επίσης πιθανό να ήταν βασιλικός απόγονος της 5ης Δυναστείας.
Ο Καναφέρ κατείχε το αξίωμα του βεζίρη. Αν όντως έζησε κατά την 4η Δυναστεία και ήταν γιος του Σνεφρού, είναι πιθανό να διαδέχτηκε σ' αυτό το αξίωμα τον αδελφό του Νεφερμαάτ, και να υπηρέτησε κατά την τελευταία περίοδο βασιλείας του Σνεφρού. Κατόπιν θα τον είχε διαδεχτεί ο γιος του Νεφερμαά Χεμιούνου, ο οποίος κατείχε το αξίωμα κατά την αρχή της βασιλείας του Χέοπα.
Το όνομα της συζύγου του Καναφέρ δεν μας είναι γνωστό, αλλά γνωρίζουμε ότι ήταν ιέρεια της Αθώρ, και ότι του έδωσε πολλούς απογόνους, τον Kawab, τον Καναφέρ Β', τον Meresankh κ.ά. .
Ο Καναφέρ τάφηκε κοντά στη Ρομβοειδή Πυραμίδα στο Νταχσούρ.
Παραπομπές
Καναφερ
Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών
Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών (γερμ. Nacht der langen Messer) ονομάζεται το τριήμερο μαζικών δολοφονιών από τις 30 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου 1934 στη Γερμανία, όταν εκκαθαρίστηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ ολόκληρη η ηγεσία της παραστρατιωτικής οργάνωσης Sturmabteilung. Δολοφονήθηκαν επίσης άλλοι δεξιοί πολιτικοί που δεν είχαν σχέση με την SA, αλλά και διάφοροι αντίπαλοι του Χίτλερ.
Η επίσημη εκδοχή της ναζιστικής προπαγάνδας περιέγραψε αυτές τις ενέργειες ως προληπτικό μέτρο κατά ενός πραξικοπήματος δήθεν προγραμματισμένου από τον Ερνστ Ρεμ, αρχηγό της SA και παλαιό φίλο του Χίτλερ. Για το λόγο αυτό χρησιμοποίησε τον όρο Röhmputsch, στα ελληνικά «πραξικόπημα του Ρεμ».
Ιστορικό περιβάλλον
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα διέθετε δύο ένοπλα σώματα που λειτουργούσαν ως παραστρατιωτικές οργανώσεις: την SA (SturmΑbteilung, τμήμα εφόδου) και τη SS (SchutzStaffel, τάγμα προστασίας). Μαζικότερη ήταν η SA που εκείνη την περίοδο ξεπερνούσαν σε μέλη τα τρία εκατομμύρια και ήταν επιφορτισμένη να συγκρούεται στους ταραγμένους δρόμους των γερμανικών πόλεων με κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, συνδικαλιστές κλπ. Η SS, της οποίας ρόλος ήταν η προστασία των υψηλόβαθμων κομματικών στελεχών, τυπικά θεωρούνταν επίλεκτη μονάδα της SA και δεν ξεπερνούσε σε αριθμητική δύναμη τους 30.000 άνδρες στην περίοδο που αναφερόμαστε.
Η διαφορά ανάμεσα στα δύο σώματα δεν ήταν μόνο ποσοτική αλλά και κοινωνική-πολιτική. Η SA στελεχωνόταν κυρίως από τις μάζες και προσδοκούσε ότι μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, θα ετίθεντο σε εφαρμογή οι αντικαπιταλιστικές εξαγγελίες του εθνικοσοσιαλιστικού προγράμματος. Αντίθετα η SS αποτελούνταν κυρίως από την ελίτ των κομματικών μελών και ελεγχόταν πλήρως από την ηγεσία.
Με την συμμετοχή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος στην κυβέρνηση δεξιού συνασπισμού το 1933, η SA έγινε πρακτικά ανεξέλεγκτη, με αποτέλεσμα να μπει στο στόχαστρο των συντηρητικών κομμάτων που στήριζαν τον καγκελάριο Χίτλερ και των κοινωνικών τάξεων που αυτά εκπροσωπούσαν. Οι στρατιωτικοί ήξεραν πως ο Ρεμ πίεζε το φίλο και ομοϊδεάτη του να καταργηθεί ο στρατός και να αντικατασταθεί από την SA, οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες ενοχλούνταν από την αντικαπιταλιστική (εκ δεξιών) ρητορική τους, οι αριστοκράτες φοβούνταν ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως μέσον για να απαλλοτριωθεί η γη τους, η μεσαία τάξη τρόμαζε από τις τραμπούκικες μεθόδους τους. Ο Χίτλερ έβλεπε μεν την SA ως εμπόδιο για την ομαλή συνεργασία του με τους παραπάνω, καθώς και ως δυνάμει πηγή αμφισβήτησης της μονοκρατορίας του εκ των έσω, δίσταζε όμως να λάβει μέτρα αφού οι άνδρες της SA έκαναν όλη τη βρώμικη δουλειά για το κόμμα του.
Υλοποίηση
Η επιχείρηση, η οποία έλαβε την ονομασία «Κολιμπρί», ξεκίνησε με την κατασκευή ενός πλαστού κατηγορητηρίου από τον Χάινριχ Χίμλερ, πως ο Ρεμ είχε λάβει 12.000.000 μάρκα από τη Γαλλία για να ανατρέψει τον Χίτλερ. Το κατηγορητήριο ήταν απαραίτητο, ώστε ο Χίτλερ στις 24 Ιουνίου να πείσει τα στελέχη της SS να αναλάβουν την επιχείρηση χωρίς συναισθηματικούς δισταγμούς. Στον φάκελο γινόταν, επίσης, αναφορά στις ομοφυλοφιλικές τάσεις του Ρεμ, πράγμα ανήκουστο για την εποχή εκείνη, και δη για αξιωματούχο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο όχι μόνο αποκήρυττε αλλά δίωκε την ομοφυλοφιλία. Τρεις μέρες αργότερα συμφώνησε με τον στρατό για την επιχείρηση, κάτι μάλλον εύκολο, αφού το στράτευμα ελεγχόταν ακόμα από τους συντηρητικούς αστούς.
Ο Βασιλιάς των πολυβόλων της Βαυαρίας, ήταν ο αρχηγός της SA. Είχε τέτοια δύναμη, που ήταν ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που μιλούσε με τον Χίτλερ στον ενικό. Το πρωί της 30ής Ιουνίου ο Χίτλερ συγκέντρωσε τους ηγέτες των βαυαρικών SA στο Μόναχο και τους άσκησε δριμύτατη κριτική, επειδή δήθεν αδυνατούσαν να επιβάλουν τη ναζιστική τάξη στους δρόμους της πόλης. Αυτή ήταν η αρχή του διωγμού, ο οποίος υλοποιήθηκε με μαζικές συλλήψεις και δεκάδες εκτελέσεις στελεχών της SA από τους άνδρες της SS χωρίς καν δίκη. Μέσα στην αναταραχή, ο Χίτλερ βρήκε την ευκαιρία να εξοντώσει και διάφορους άλλους πολιτικούς αντιπάλους του που δεν είχαν σχέση με την οργάνωση, όπως ο Γκρέγκορ Στράσερ, ο στρατηγός Φέρντιναντ φον Μπρέντοβ, ο πρώην καγκελάριος Κουρτ φον Σλάιχερ και ο πρώην πρωθυπουργός της Βαυαρίας Γκούσταβ Ρίτερ φον Καρ.
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων δεν δημοσιεύθηκε. Ο νέος αρχηγός της SA, Βίκτορ Λούτσε, είπε αργότερα ότι εκτελέσθηκαν 81 άτομα. Σήμερα υπολογίζεται ότι στις τρεις ημέρες δολοφονήθηκαν περίπου 200 άτομα, κυρίως από την SS, με βοήθεια από τη μυστική αστυνομία (Γκεστάπο) και τον Στρατό.
Συνέπειες
Στα μέσα ενημέρωσης ο Χίτλερ παρουσιάσθηκε ως θύμα συνωμοσίας του Ρεμ. Στις 3 Ιουλίου η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών νομιμοποιήθηκε εκ των υστέρων ως αυτοάμυνα του κράτους βάσει του Εξουσιοδοτικού Νόμου (Ermächtigungsgesetz), ενός νόμου του συντάγματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης που, τυπικά, ήταν ακόμα σε ισχύ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, εφόσον είχε αναφερθεί ότι ο Ρεμ ενεργούσε ως πράκτορας ξένης δύναμης (γινόταν έμμεση αναφορά στη Γαλλία), ο Γάλλος πρεσβευτής Φρανσουά-Πονσέ διαμαρτυρήθηκε έντονα για την εμπλοκή του ίδιου και της χώρας του στο "Πραξικόπημα Ρεμ": Ειδοποίησε σχετικά την κυβέρνησή του και έκανε επίσημο διάβημα στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο, με τη σειρά του, ενημέρωσε, επίσης επίσημα, το αντίστοιχο γαλλικό υπουργείο ότι "όλες οι αναφερόμενες κατηγορίες ήταν εντελώς ανυπόστατες και ότι ελπίζει ότι ο Γάλλος πρεσβευτής θα εξακολουθήσει να ασκεί απρόσκοπτος τα καθήκοντά του". Ο Φρανσουά-Πονσέ παρέμεινε στη θέση του και έκτοτε είχε τις καλύτερες σχέσεις με τον Χίτλερ απ' οποιονδήποτε άλλο ξένο πρεσβευτή στη Γερμανία.
Μετά τα γεγονότα έγινε πλέον φανερό ότι η Γερμανία είχε μεταμορφωθεί σε κράτος όπου κυβερνούσε η αυθαιρεσία. Ο καγκελάριος Χίτλερ διέταξε την εκτέλεση ανθρώπων δίχως δικαστική απόφαση, πράγμα που φανερώνει ότι ακόμα και το σύστημα δικαίου της χώρας είχε πλέον πέσει θύμα της ''Ευθυγράμμισης (Gleichschaltung). To Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα εδραίωσε απόλυτη κυριαρχία σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και οικονομίας της χώρας.
Αργότερα ο Χίτλερ, διέταξε να παραχωρηθούν συντάξεις στους συγγενείς των εκτελεσθέντων της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Ν
Νησί της Μαργαρίτας
μικρογραφία|Η Νήσος Μαργαρίτα σε αεροφωτογραφία Το Νησί της Μαργαρίτας (Ουγγρικά : Margit-sziget) είναι νησί στον ποταμό Δούναβη τμήμα της πόλης της Βουδαπέστης. Έχει μήκος 2,5 χλμ. πλάτος 500 μέτρα, και καταλαμβάνει 0,965 τεραγωνικά χιλιόμετρα ή 238 στρέμματα. Ανήκει διοικητικά στο 13ο δημοτικό διαμέρισμα της Βουδαπέστης κάτω από το όνομα "Margitsziget". Το νησί καλύπτεται κυρίως από πάρκα και είναι δημοφιλής περιοχή αναψυχής. Μεσαιωνικά ερείπια υπενθυμίζουν την σημασία του κατά τον Μεσαίωνα ως θρησκευτικό κέντρο.
Το νησί της Μαργαρίτας δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα με την ένωση 3 μικρότερων νησιών, του Φέστο, Φούρντου και Νιούλακ. Αρχικά, το νησί ήταν 102,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά με την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων είναι 104,85 μέτρα για τον έλεγχο των πλημμυρών.
Ιστορία
Το νησί ονομαζόταν Ujvalvijifche (πιθανώς από Uj νερό και Val-κύματα) κατά τον Μεσαίωνα, έλαβε το σημερινό του όνομα μετά από την Αγία Μαργαρίτα (1242-1270), κόρη του Μπέλα Ε΄ της Ουγγαρίας ο οποίος έζησε σε Δομινικανό μοναστήρι πάνω στο νησί.
Τον 12ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στο νησί οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Μεταξύ των ιστορικών μνημείων του νησιού είναι ερείπια του 13ου αιώνα της Φραγκισκανικής εκκλησίας, Δομινικανής εκκλησίας και μοναστηριού, καθώς και εκκλησία του 12ου αιώνα.
Το νησί κυριαρχείται από γυναικεία μοναστήρια, εκκλησίες και μοναστήρια, μέχρι τον 16ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια των οθωμανικών πολέμων οι μοναχοί και οι μοναχές εγκατέλειψαν τις μονές και τα κτήρια καταστράφηκαν. Κατά τον 18ο αιώνα επιλέχθηκε να είναι το θέρετρο της βασιλικής οικογένειας, ανακηρύχθηκε δημόσιο κήπο το 1908.
υποδομές και Αξιοθέατα
μικρογραφία|Το κολυμβητήριο "Άλφρεντ Χάγιος"
Στο νησί υπάρχουν σπίτια διάφορες αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως το υδάτινο πάρκο, το κολυμβητήριο Άλφρεντ Χάγιος όπου έγιναν τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 1958, 2006 και 2010, ένα γήπεδο τένις και ένα προπονητήριο στίβου.
Δύο ξενοδοχεία προσφέρουν διαμονή με ιαματικά λουτρά και διάφορες ιατρικές υπηρεσίες. Υπάρχει επίσης ένα υπαίθριο θέατρο 3500 θεατών καθώς και πολλά κλαμπ και εστιατόρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Δούναβη Κατηγορία:Νησιά της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βουδαπέστη
Ρίτσαρντ Κίλτι
Ο Ρίτσαρντ Κίλτι (γενν. 2 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Βρετανός αθλητής του στίβου.
Συμμετέχει στα αγωνίσματα των 60, 100 και 200 μέτρων. Έχει τον παγκόσμιο τίτλο κλειστού στίβου του 2014 στα 60 μέτρα. Την ίδια χρονιά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας στα 4 x 100 μέτρα σκυταλοδρομία. Έχει δύο συνεχόμενους Ευρωπαϊκούς τίτλους κλειστού στίβου στα 60 μέτρα (2015, 2017).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κίλτι Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Μονακό
Το Μονακό (γαλλικά: Monaco, μονεγασκικά: Mùnegu, αρχ. ελλ.: Μόνοικος), είναι μικρό πριγκιπάτο της Κυανής Ακτής. Περιβάλλεται στις τρεις πλευρές του από τη Γαλλία και στην τέταρτη βρέχεται από τη Μεσόγειο. Αποτελεί το πιο πυκνοκατοικημένο κράτος στον κόσμο. Οι κάτοικοί του αποκαλούνται Μονεγάσκοι.
Ιστορία
Το πριγκιπάτο τέθηκε από το 1297 υπό την προστασία της γενουατικής οικογένειας των Γκριμάλντι. Το 16ο αιώνα αναγκάστηκε να δεχτεί την προστασία της Ισπανίας και από το 1641 τέθηκε υπό γαλλική προστασία. Το 1793 προσαρτήθηκε στη Γαλλία. Το 1814, με τη Συνθήκη του Παρισιού, ο Οίκος των Γκριμάλντι επανήλθε στην εξουσία.
Από το 1861 άρχισε να σταθεροποιείται η εξάρτηση από τη Γαλλία. Πρίγκιπας του Μονακό το 1949 έγινε ο Ρενιέ Γ'. Το Μονακό εντάχθηκε στα Ηνωμένα Έθνη μόλις τη δεκαετία του '90 και συγκεκριμένα για το 1993.
Το 2002 το γαλλικό φράγκο, νόμισμα του Μονακό, αντικαταστάθηκε από το ευρώ. Τον Απρίλιο του 2005, ύστερα από τον θάνατο του Ρενιέ, την ηγεσία του πριγκιπάτου ανέλαβε ο γιος του Αλβέρτος. Στις βουλευτικές εκλογές κατά την 9η Φεβρουαρίου του 2003 ο κυβερνών συνασπισμός «Ένωση για το Μονακό» κέρδισε τις 21 επί συνόλου 24 εδρών. Ο κυβερνών συνασπισμός επανεξελέγη και το 2008.
Ο βράχος του Μονακό ήταν ένα καταφύγιο για τους πρωτόγονους πληθυσμούς. Τα ίχνη τους ανακαλύφθηκαν σε μια σπηλιά στους κήπους του Αγίου Μαρτίνου. Οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής, οι Λιγούριοι (Ligures), περιγράφονται ως άνθρωποι των βουνών, εξοικειωμένοι με τη σκληρή εργασία αλλά και με υποδειγματική οικονομία. Η ακτή και ο λιμένας του Μονακό ήταν πιθανώς η θαλάσσια πρόσβαση για τον εσωτερικό πληθυσμό της Λιγουρίας, το Oratelli Peille.
Η προέλευση του ονόματος «Μονακό» υπόκειται σε διάφορες υποθέσεις. Στην αρχαιότητα, ο λιμένας του Μονακό συνδέθηκε με τη λατρεία του ήρωα Ηρακλή, και το όνομά του συνδέθηκε συχνά με την έκφραση «Ηρακλής Μόνοικος». Υπήρχε μάλιστα στην αρχαιότητα ναός αφιερωμένος στον Ηρακλή, πράγμα το οποίο δεν συνήθιζαν για ημίθεο. Γι' αυτό λέγεται Μονόοικος. Αυτή η έκδοση επιβεβαιώνεται, δεδομένου ότι το σύγχρονο όνομα για τον κύριο λιμένα του Μονακό είναι ο λιμένας του Ηρακλή. Στο τέλος του 12ου αιώνα π.Χ., οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή. Το Μονακό είναι μέρος της επαρχίας των θαλάσσιων Άλπεων. Κατά τη διάρκεια της κατοχής τους, οι Ρωμαίοι δημιούργησαν στο Λα Τυρμπί το τρόπαιο Augustus, το οποίο γιορτάζει τον θρίαμβο των στρατιωτικών εκστρατειών τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της ίδιας περιόδου, οι Φοίνικες και οι Καρχηδόνιοι ναυτικοί έφεραν την ευημερία στην περιοχή. Μετά από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (5ος αιώνας μ.Χ.), η περιοχή κατακτήθηκε από διάφορους βάρβαρους πληθυσμούς. Ήταν μόνο στο τέλος του 10ου αιώνα, μετά από την κυριαρχία των Σαρακηνών από την Προβηγκία που η περιοχή αποικήθηκε ξανά.
Πολιτική
Ύστερα από μια συμφωνία με τη Γαλλία, η οποία υπεγράφη το 1930, ο Κρατικός Υπουργός υποχρεούνταν να είναι Γάλλος υπήκοος (γενικώς ένας Νομάρχης ή ένας Πρέσβης) ορισμένος από τον Πρίγκιπα, με βάση μια λίστα που του παρουσίαζε το Γαλλικό Κράτος. Το 2002, η συμφωνία αυτή τροποποιήθηκε ώστε να μην υπάρχει παρέμβαση της Γαλλίας σε αυτή την επιλογή. Από εκείνη την τροποποίηση και μετά, λοιπόν, ο Κρατικός Υπουργός δεν ήταν, πλέον, απαραίτητο να είναι γαλλικής εθνικότητας. Η αλλαγή αυτή έδωσε, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα στο Μονακό να ικανοποιήσει τα κριτήρια εισόδου στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1962, ο Πρίγκιπας μοιράζεται τη νομοθετική εξουσία με το Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο είναι μία βουλή με μονάχα ένα νομοθετικό σώμα. Τα εικοσιτέσσερα μέλη του νομοθετικού αυτού σώματος εκλέγονται για πενταετή θητεία μέσω ψηφοφορίας με πολλαπλούς υποψηφίους και καθολικής ψηφοφορίας. Δεκαοχτώ σύμβουλοι εκλέγονται μέσω απλής ατομικής κατάταξης του συνολικού αριθμού των υποψηφιοτήτων, και οι έξι εναπομείναντες σύμβουλοι μέσω ψηφοφορίας με λίστα.
Οι τοπικές υποθέσεις εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του Δημοτικού Συμβουλίου, μίας συνέλευσης δεκαπέντε μελών, εκλεγμένων για τετραετή θητεία μέσω άμεσης καθολικής ψηφοφορίας και εκλογικής διαδικασίας με λίστα πολλαπλών ονομάτων σε δύο γύρους με τη δυνατότητα προσθήκης υποψηφίων διαφορετικών παρατάξεων και χωρίς ψήφο προτίμησης, την οποία προεδρεύει ο Δήμαρχος (αυτό τον καιρό ο Ζορζ Μαρσάν).
Το Μονακό αποτελεί μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Γαλλοφωνίας (Assemblée Parlementaire de la Francophonie), καθώς και του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας.
thumb|600px|center|Το [[Παλάτι του Μονακό]]
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|400px|Άποψη του Μονακό από τη [[Λα Τυρμπί. Από αριστερά προς τα δεξιά: το Μόντε-Κάρλο, το λιμάνι, ο Βράχος και η Φονβιέιγ]]
Γεωγραφία
Το Μονακό βρίσκεται στην Ευρώπη κατά μήκος της Μεσογείου, επί της Κυανής Ακτής, στα μισά της διαδρομής μεταξύ της Νίκαιας και των ιταλικών συνόρων.
Το Μονακό είναι το δεύτερο μικρότερο ανεξάρτητο Κράτος παγκοσμίως, μετά το Βατικανό. Το έδαφός του εκτείνεται σε μια λωρίδα στεριάς μεγέθους 4,100 μέτρων κατά μήκος της Μεσογείου Θάλασσας και το πλάτος της ποικίλει από 1,050 έως 350 μέτρα, για συνολική έκταση της τάξεως των 202 εκταρίων (2 τ.χλμ.). Το ύψιστο ύψος είναι 164 μέτρα και υψηλότερο σημείο είναι μια κορυφή του Όρους Αζέλ, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1,150 μέτρων. Η Πλατεία του Παλατιού βρίσκεται στα 62 μέτρα.
right|thumb|300px|Η παραλία που διαμορφώθηκε επί της νέας προκυμαίας Το Πριγκιπάτο μετρά 5,469 μέτρα συνοριακής γραμμής με τη Γαλλία (μεταξύ των οποίων: 3,274 μέτρα με την κοινότητα του Μπωσολέιγ, 1,341 μέτρα με το Καπ-ντ'Άιγ, 464 μέτρα με τη Ροκεμπρύν-Καπ-Μαρτέν και 390 μέτρα με τη Λα Τυρμπί), καθώς και 3,829 μέτρα ακτογραμμής (λιμάνι και παραλία). Στη διάρκεια των τελευταίων ετών, μεγάλα έργα έδωσαν τη δυνατότητα στο Μονακό να επεκταθεί κατά σχεδόν 40 εκτάρια, τα οποία κερδήθηκαν, κατά βάση, από τη θάλασσα, μέσω επιχωματώσεων. Τα πρώτα έργα επιχωματώσεων ξεκίνησαν το 1865 για τη δημιουργία σιδηροδρομικής γραμμής, η οποία ακολουθήθηκε, λίγο καιρό αργότερα, από την ίδρυση τη πρώτης επιχειρηματικής συνοικίας στη Φονβιέιγ, που έδωσε τη δυνατότητα να κερδηθούν περίπου 5,5 εκτάρια από τη θάλασσα. Ο βυθός του λιμανιού του Μονακό στη συνέχεια μπαζώθηκε και, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, κατασκευάστηκαν το Φόρουμ Γκριμάλντι και το Λαρβοτό. Το 1965, με μια πρωτοβουλία του Ρενιέ Γ΄ και με στόχο την ποικιλία στις δραστηριότητες της πόλης, η κατασκευή της συνοικίας της Φονβιέιγ έδωσε τη δυνατότητα δημιουργίας 220,000 μ2 νέων πρόσθετων οικοδομικών εκτάσεων καθώς και ενός νέου λιμανιού. Η συνοικία αυτή φιλοξενεί μεταξύ άλλων το στάδιο Λουί Ντε καθώς και ένα μεγάλο χώρο εμπορικών καταστημάτων. Η επέκταση του Λιμανιού του Μονακό επίσης πραγματοποιήθηκε με κατεύθυνση τη θάλασσα.
Η κατασκευή μιας ημιπλεούμενης προκυμαίας μήκους 352 μέτρων για ένα συνολικό βάρος της τάξεως των 163,000 τόνων το 2003 έδωσε τη δυνατότητα κατασκευής 360 θέσεων στάθμευσης, 25,000 m² αποθηκευτικών χώρων, 2 θαλάσσιους σταθμούς καθώς και διοικητικά και εμπορικά γραφεία. Η τεχνητή επιχωμάτωση με την οποία συνδέεται η προκυμαία έδωσε τη δυνατότητα κέρδους ενός εκταρίου γης και είδε τη δημιουργία ενός συμπλέγματος κατοικιών έκτασης 15,000 m2. Το 2006, ο Αλβέρτος Β΄ του Μονακό είχε επισήμως ξεκινήσει διαγωνισμό για την ανάληψη της υλοποίησης του σχεδίου επέκτασης του λιμανιού προς τη θάλασσα, έχοντας ως στόχο το κέρδος περίπου 10 εκταρίων γης επί της θάλασσας. Το σχέδιο αυτό, με εκτιμώμενο κόστος της τάξης των 8 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα έδινε τη δυνατότητα κατασκευής περίπου 275,000 m² κτιριακών εγκαταστάσεων και θα είχε χρονοδιάγραμμα μέχρι το 2023, με τα πρώτα κτίρια να παραδίδονται προς εκμετάλλευση το 2014. Ωστόσο εγκαταλείφτηκε το 2008, με επίσημη δικαιολογία τον οικολογικό αντίκτυπο αλλά και τον οικονομικό, καθώς η Ευρώπη εισερχόταν σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Τελικώς, προτιμήθηκε ένα σχέδιο, λιγότερο ακριβό, αλλά το οποίο σήμανε την επιστροφή στην κατασκευή υψηλών κτιρίων: την κατασκευή διπλού πύργου 49 ορόφων, την Τουρ Οντεόν.
Συνοικίες
Το Μονακό είναι χωρισμένο σε δέκα τμήματα τα οποία αποτελούνται από 4 συνοικίες, οι οποίες αντιστοιχούν στις παλαιές κοινότητες. Το κάθε τμήμα είναι χωρισμένο, το ίδιο, σε νησίδες (επίσης γνωστές πολεοδομικά συγκροτήματα): thumb|250px|Οι 10 [[Συνοικίες του Μονακό|τωρινές συνοικίες του Μονακό (ενημέρωση το 2008).]]
Κλίμα
Το κλίμα του Μονακό είναι εύκρατο μεσογειακού τύπου με ήπιους και υγρούς χειμώνες και ζεστά και ξηρά καλοκαίρια με μεγάλη ηλιοφάνεια.
Η μέση θερμοκρασία κατά τον 20ό αιώνα, για περισσότερα από 75 χρόνια παρακολούθησης ήταν της τάξεως των 16,3 °C. Η μέση θερμοκρασία ποικίλει μεταξύ 10,2 °C τον Ιανουάριο και 23,7 °C τον Αύγουστο.
Η μέση ετήσια ηλιοφάνεια είναι της τάξεως των 2,583 ωρών και ο αριθμός βροχερών ημερών δεν ξεπερνά τις 62 ετησίως.
Οικονομία
Η οικονομία του πριγκιπάτου βασίζεται κυρίως στον τουρισμό. Το λιμάνι έχει αποκλειστικά τουριστικό προορισμό και φιλοξενεί όλο σχεδόν τον χρόνο μεγάλο αριθμό θαλαμηγών. Ιδιαίτερη ανάπτυξη έχει και η βιομηχανία χημικών προϊόντων, μηχανουργίας, υφαντουργίας και ειδών διατροφής. Επιχειρηματίες από όλο τον κόσμο προτιμούν τις τράπεζες του Μονακό, που τις ευνοεί η νομοθεσία του πριγκιπάτου για το τραπεζικό απόρρητο και τη χαμηλή φορολογία.
Δημογραφία
Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Γάλλοι (το Μονακό αποτελεί τη μικρότερη χώρα στον κόσμο όπου ομιλείται η γαλλική γλώσσα). Οι υπόλοιποι είναι Ιταλοί, Αμερικανοί κ.ά., ενώ το 20% είναι Μονεγάσκοι. Επίσημη γλώσσα είναι τα γαλλικά, αλλά πολύ διαδεδομένη είναι και η ιταλική, καθώς και η μονεγασκική διάλεκτος της λιγουριανής γλώσσας. Το προσδόκιμο ζωής του συνολικού πληθυσμού υπολογίστηκε το 2015 στα 89,52 χρόνια (85,63 για τους άνδρες και 93,58 για τις γυναίκες).
thumb|250px|right|Η πόλη του Μονακό.
Συγκοινωνίες
Η χώρα εξυπηρετείται από σιδηροδρομικό δίκτυο. Οι αεροπορικές συγκοινωνίες εξυπηρετούνται από ένα ελικοδρόμιο. Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Κοτ ντ' Αζύρ, στη Νίκαια της Γαλλίας. Η οδήγηση γίνεται στη δεξιά πλευρά του δρόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
NGC 1512
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1512 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ωρολόγιον (αστερισμός) 14391
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2013-14
Το Κύπελλο Κύπρου 2013-14 ήταν η 72η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για 20η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2013-14 συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2013-14 και οι 16 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2013-14. Την περίοδο αυτή η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους των 8 ομάδων.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι. Στους επόμενους 3 γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2014–15.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 12 από τις 14 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2013-14 και οι 16 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2013-14 (Β1 και Β2 όμιλος). Από τον Α΄ γύρο εξαιρέθηκαν οι ομάδες που συμμετείχαν στον τελικό του Κυπέλλου Κύπρου 2012-13, Απόλλων και ΑΕΛ. Οι 12 ομάδες της Α΄ κατηγορίας που συμμετείχαν στον Α΄ γύρο δεν κληρώνονταν μεταξύ τους.
Β΄ γύρος
1 Το παιχνίδι τελείωσε με νίκη της ΑΕΚ Κουκλιών με σκορ 0-1, αποτέλεσμα που έδινε την πρόκριση στην ΑΕΚ. Ο Ερμής υπέβαλλε ένσταση κατά του κύρους του αγώνα λόγω αντικανονικής συμμετοχής 3 ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ. Η δικαστική επιτροπή της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου κατακύρωσε το παιχνίδι υπέρ του με σκορ 3-0, αποτέλεσμα που έδινε την πρόκριση στον Ερμή.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και ο Ερμής. Ο τελικός διεξήχθη στις 21 Μαΐου 2014 στο Νέο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Παρόλο που το Νέο Γ.Σ.Π. αποτελούσε έδρα του ΑΠΟΕΛ, ο Ερμής συμφώνησε στη διεξαγωγή του παιχνιδιού σε αυτό το στάδιο. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 2-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2013-2014
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1911
Tο Ε΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1911 διεξήχθη την Κυριακή 3 Απριλίου 1911, στην Αθήνα με την εκκίνηση και τον τερματισμό να γίνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Νικητής αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. και κατέκτησε το επαμειβόμενο κύπελλο του Βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουήλ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Χρονικό του αγώνα
Η διαδρομή είχε συνολικό μήκος 12.000μ και περιγράφεται ως εξής. Η εκκίνηση δόθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο και οι δρομείς βγήκαν από την ΒΑ κρύπτη προς το λόφο του Αρδηττού. Κατευθύνθηκαν αριστερά προς τη Γέφυρα του Παγκρατίου, τη διέσχισαν και συνέχισαν προς το δρόμο που διέρχεται πίσω από το Δημοτικό Σχολείο και οδηγεί προς το Στρατιωτικό Αρτοποιείο και την οικία Βερδή. Στη συνέχεια έφτασαν στην οδό Γουδή και στους εκεί στρατώνες (σημερινό ΚΕΙΠΠ) και προχώρησαν προς το Νοσοκομείο Παίδων, συνέχισαν προς την Ιερατική Σχολή (Ριζάρειο), τη Γέφυρα του Πτωχοκομείου, την οικία Θων και έστριψαν αριστερά με πορεία και πάλι προς το Νοσοκομείο Παίδων (τη δυτική πλευρά του) και επέστρεψαν στο Στάδιο εισερχόμενοι από τα προπύλαια.
Τα αποτελέσματα
1 Οι πόντοι (αρνητικοί) υπολογίζονταν από το άθροισμα των θέσεων κατάταξης των αθλητών της ομάδας. Το μικρότερο άθροισμα αναδείκνυε το νικητή.
Πηγές
Κατηγορία:Στίβος το 1911 Ανδρων Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ράντιβόι Μιλόικοβιτς
Ο Ράντιβόι Μιλόικοβιτςς (σερβικά : Радивоје Милојковић) (1832-1888) ήταν πολιτικός του πριγκιπάτου της Σερβίας και του βασιλείου της Σερβίας, υπουργός και πρωθυπουργός.
Ήταν παντρεμένος με την Μίλεβα Χατζηθωμά γόνος οικογένειας πλούσιων εμπόρων του Βελιγραδίου. Χρημάτισε πρωθυπουργός της Σερβίας από τις 8 Αυγούστου 1869 έως τις 22 Αυγούστου 1872. Ήταν υπουργός εξωτερικών το 1868, υπουργός εσωτερικών από το 1869 έως το 1872 σε δυο κυβερνήσεις, ξανά την περίοδο 1876-1878, ξανά το 1878-1879, πάλι το 1876-1877 και υπουργός δικαιοσύνης το 1875. Μέλος του συμβουλίου επικρατείας το 1873, και μέλος του κόμματος των Φιλελευθέρων. Το 1868 έγραψε συνταγματικό σχέδιο που αποτέλεσε τη βάση για το σύνταγμα που ψηφίστηκε το 1869.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Ζήνων (ύπατος)
Ο Ζήνων ήταν βυζαντινός, στρατηγός και πολιτικός, του 5ου αιώνα.
Ο Ζήνων καταγόταν από την Ισαυρία και είχε έναν αδελφό, ο οποίος πέθανε πριν από το 448.
Μεταξύ 447 και 451 ήταν στρατηγός της Ανατολής (magister militum Orient). Το 447 τέθηκε επικεφαλής μιας στρατιωτικής μονάδας Ισαυρίων και του ανατέθηκε η υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης από την Αττίλα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν ήδη αρχηγός του ανατολικού στρατού και κλήθηκε να υπερασπιστεί την πρωτεύουσα επειδή όλοι οι άλλοι στρατηγοί ήταν μακριά, πολεμώντας εναντίον των Ούννων. Ως ανταμοιβή για την επιτυχή υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης, διορίστηκε πρόξενος για το έτος 448.
Το 449 και το 450 αντιτάχθηκε στον ισχυρό ευνούχο Χρυσάφιο, κι έπειτα διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών. Το 451 ανέβηκε στην τάξη του πατρικίου.
Ο Ζήνων πέθανε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαρκιανού (450-457). Μεταξύ των υποστηρικτών του υπήρχε ο μάγιστος Απολλώνιος, ενώ ο Θεοδώρητος ο Κύρου του έγραψε δύο επιστολές.
Σύμφωνα με αρχαίες πηγές, η περίφημη σταδιοδρομία του Ζήνων ήταν ο λόγος για τον οποίο ένας άλλος αξιωματικός της Ισαυρίας, ο Ταρασικοδίσσας, επέλεξε το ελληνικό όνομα Ζήνων όταν παντρεύτηκε την Αριάνδη κι έγινε αυτοκράτορας, οπότε ήταν γνωστός ως Ζήνων όταν ανέβηκε στο θρόνο. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί υποδηλώνουν ότι ο Ζήνων ήταν ο πατέρας του αυτοκράτορα, αλλά δεν υπάρχει συναίνεση για αυτό, και άλλες πηγές υποδηλώνουν ότι ο Ταρασικοδίσσας ήταν μέλος της συνοδείας του Ζήνων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες των θείων θησαυρών Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Νίκος Νησιώτης
Ο '''Νικόλαος Α. Νησιώτης''' (Αθήνα, 21 Μαΐου 1924 - Αθήνα, 18 Αυγούστου 1986) ήταν Έλληνας θεολόγος, φιλόσοφος και καθηγητής πανεπιστημίου. Υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία του οικουμενισμού και του ολυμπισμού.
Βίος
Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1924 στην Αθήνα. Ο πατέρας του, Άγγελος Νησιώτης ήταν ιερωμένος καταγόμενος από τη Μικρά Ασία. Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ιόνιο Σχολή από το 1932 μέχρι το 1942 οπότε εισήχθη για σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1947. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Ζυρίχη της Ελβετίας από το 1948 μέχρι το 1949 και παρακολούθησε μαθήματα του θεολόγου Εμίλ Μπρούνερ και του ψυχολόγου Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ. Μετά το διάστημα 1949-1951 οπότε πραγματοποίησε τη στρατιωτική του θητεία, επέστρεψε στη Βασιλεία της Ελβετίας για τη συνέχιση των μεταπτυχιακών του σπουδών παρακολουθώντας τους Καρλ Μπαρτ και Καρλ Γιάσπερς. Την περίοδο από το 1952 έως το 1953 μετέβη στο Βέλγιο, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν απ’ όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (Licence) φιλοσοφίας.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε ως πανεπιστημιακός βοηθός στο Θεολογικό Σπουδαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1956 αναγορεύθηκε αριστοβάθμιος διδάκτωρ της θεολογίας με τη διατριβή ''«Υπαρξισμός και χριστιανική πίστη κατά τον S. Kierkegaard και τους συγχρόνους υπαρξιστάς φιλοσόφους Κ. Jaspers, M.Heidegger και J. P. Sartre»''. Επίσης εξελέγη καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γενεύης στο οποίο δίδαξε από το 1962 έως το 1974 και κοσμήτορας της Μεταπτυχιακής Σχολής Οικουμενικών Σπουδών από το 1966 μέχρι το 1974. Από το 1984 μέχρι το 1986 διετέλεσε πρόεδρος της «Διεθνούς Ακαδημίας Θρησκευτικών Επιστημών» στις Βρυξέλλες. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1965 και αναγορεύθηκε έκτακτος καθηγητής και στη συνέχεια τακτικός από το 1968 μέχρι το 1986 στην έδρα της Φιλοσοφίας της Θρησκείας και μετά σε αυτή των Στοιχείων της Ψυχολογίας της Θρησκείας στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Από το 1976 μέχρι το 1977 διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής και από το 1982 μέχρι το 1986 πρόεδρος του τμήματος Ποιμαντικής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1982. Διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Νεσατέλ (1965-1966), της Βοστώνης (1962), του Σικάγο, της Πενσυλβάνια, του Μάντσεστερ (1981) και της Καλιφόρνια.
Η δράση του στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
Από το 1956 μέχρι το 1974 εργάστηκε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και στο Οικουμενικό Ινστιτούτο στην Ελβετία. Στο τελευταίο διήλθε από όλα τα επίπεδα: εκπαιδευτής (1956-1958), υποδιευθυντής (1958-1962), συνδιευθυντής (1962-1965) και τέλος διευθυντής (1965-1974). Επίσης διετέλεσε αναπληρωτής γενικός Γραμματέας του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών από το 1968 μέχρι το 1972. Δύο φορές προτάθηκε για τη θέση του γενικού γραμματέα του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών που όμως αρνήθηκε λόγω των ακαδημαϊκών υποχρεώσεών του στην Ελλάδα. Διετέλεσε ορθόδοξος παρατηρητής στη Β΄ Βατικανή Σύνοδο εκπροσωπώντας το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και με την ίδια ιδιότητα συμμετείχε στις εργασίες των Πανορθοδόξων Διασκέψεων στη Ρόδο το 1961 και 1964. Από το 1977 μέχρι το 1982 ήταν πρόεδρος του Τμήματος «Πίστης και Τάξης» (Faith and Order) του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.
Η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό
Μέσα από τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο ασχολήθηκε με την καλαθοσφαίριση στην οποία διακρίθηκε λαμβάνοντας και τη θέση του εθνικού προπονητή. Διετέλεσε τακτικό μέλος και στη συνέχεια αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων (ΕΟΑ), η οποία σήμερα ονομάζεται Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, από το 1975 μέχρι το 1986, πρόεδρος της Εφορείας της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας (1977-1986) και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδος στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Εισήγαγε πρώτος στην Ελλάδα τις νεώτερες τεχνικές στην καλαθοσφαίριση, αναδεικνύοντας την ομάδα του σε πρωταθλήτρια της Ευρώπης.
Τιμητικές διακρίσεις
Είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Ορθόδοξου Θεολογικού Ινστιτούτου του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι (1965) και από τα πανεπιστήμια Άμπερντήν της Σκωτίας (1967), Βουκουρεστίου (1977) και Γενεύης (1984). Έλαβε το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄ (1966), τον τίτλο του Άρχοντος Νοταρίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, του Ταξιάρχου του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και το Αργυρό Μετάλλιο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 18 Αυγούστου του 1986, όταν το αυτοκίνητό του ανατράπηκε στην εθνική οδό Αθηνών - Κορίνθου.
Η θεολογική σκέψη του
Ως θεολόγος πρότεινε την «περσοναλιστική» προσέγγιση της ελληνικής πατερικής σκέψης σε διάλογο με το σύγχρονο κόσμο, χριστιανικό και μη. Επικεντρωνόταν στην τριαδολογία και πνευματολογία της Ορθόδοξης θεολογικής παράδοσης ως υπέρβαση στη Ρωμαιοκαθολική θεολογική απολυτοποίηση του Θεού-Πατρός και στον προτεσταντικό υπερτονισμό της θεολογίας του Υιού-Χριστού. Στα πλαίσια του Οικουμενισμού εισηγούνταν ό,τι προϋποθέσεις για τη μεταξύ των Εκκλησιών ενότητα ήταν ο διάλογος και η αυτοκριτική.
Ως προς τη θεολογική του γνωσιολογία ξεκινούσε από την απόρριψη της γνώσης του Θεού ως αντικειμένου, των γνωσιολογικών αρχών της αποδεικτικής νοησιαρχίας. Και οι Ορθόδοξες κατηγορίες της γνώσεως του Θεού κατά τον Νησιώτη είναι η μετάνοια ως αλλαγή τρόπου σκέψεως, η δυναμική πίστη εν ελευθερία και ως έργο αγάπης μέσα στον κόσμο και η ευχαριστία ως δοξολογία.
Η φιλοσοφική σκέψη του
Ο άξονας της σκέψης πάνω στον οποίο κινήθηκε ήταν από τον υπαρξισμό στον περσοναλισμό. Πρώτος αυτός εισήγαγε στην Ελλάδα τους προβληματισμούς της υπαρξιστικής φιλοσοφίας με επιστημονική θεμελίωση και τεκμηριωμένες κριτικές επιφυλάξεις. Η φιλοσοφική του ιδιαιτερότητα έγκειται στο ό,τι δεν περιορίστηκε στην ανθρωπολογία αλλά επεκτάθηκε και στην κοινωνιολογία, στην ψυχολογία και την επιστημολογία.
Συγγραφικό έργο
Το συγγραφικό του έργο είναι εκτενές και θεματικά πολύπλευρο (θεολογία, φιλοσοφία, ψυχολογία, κοινωνιολογία, ολυμπισμός). Μεταξύ των έργων του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Πάιονηρ 10
Ο Πάιονηρ 10 (αγγλ. Pioneer, πρωτοπόρος) είναι το πρώτο διαστημικό σκάφος που ταξίδεψε πέρα από την ζώνη των αστεροειδών και εξερεύνησε τον Δία από κοντά.
Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας
Το Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας είναι ένα μουσείο ειδικού ενδιαφέροντος στην Αθήνα, πρωτεύουσα της Ελλάδας. Το 1988 εγκαινιάστηκε από την πρώην Υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη και είναι κομμάτι του Λυκείου των Ελληνίδων, μιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας που ιδρύθηκε το 1911.
Πάιονηρ 10
Εκτοξεύθηκε στις 2 Μαρτίου 1972 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων 36 του ακρωτηρίου Κανάβεραλ.
Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές, κοσμήματα, αναπαραγωγές μινωικών, κλασικών και βυζαντινών ενδυμάτων, καθώς και κούκλες πορσελάνης με ελληνικές φορεσιές.
Πάιονηρ 10
Ο Πάιονηρ 10 έχει περάσει την τροχιά του Πλούτωνα και κατευθύνεται σταθερά προς τον αστέρα Αλντεμπαράν στον αστερισμό του Ταύρου. Eίναι το πρώτο κατασκευασμένο από τον άνθρωπο αντικείμενο που τελικά κατάφερε να εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα, αφήνοντας πίσω του το πεδίο βαρύτητας του ήλιου.
Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Πάιονηρ 10
Η αποστολή του ήταν να μελετήσει τα διαπλανητικά και πλανητικά μαγνητικά πεδία, τον ηλιακό άνεμο, τις κοσμικές ακτίνες, τα όρια του Ηλιοθύλακα, την φυσική διανομή ουδέτερου υδρογόνου στο διάστημα, τις ιδιότητες (μέγεθος, μάζα, ροή, και ταχύτητα) της διαστημικής σκόνης, το σέλας στην ατμόσφαιρα του Δία καθώς και τα ραδιοκύματα που αυτός εκπέμπει, την ατμόσφαιρα του Δία και μερικών από τους δορυφόρους του, ιδιαίτερα την ατμόσφαιρα της Iώ και τέλος να φωτογραφίσει τον Δία και τους δορυφόρους του.
Κατασκευή και τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|Το κατασκευαστικό σχέδιο του δορυφόρου Pioneer 10
Το 1969 τα σχέδια κατασκευής των δυο δίδυμων σκαφών Πάιονηρ 10 και 11 αποτελούσαν την πρωτοπορία των εξερευνητικών αποστολών. Η αποστολή τους ήταν να συγκεντρώσουν και να μεταβιβάσουν πληροφορίες διανύοντας μεγαλύτερη απόσταση από κάθε προηγούμενη αποστολή, καθώς και να διαπιστώσουν αν ένα σκάφος μπορούσε να ταξιδέψει πέρα από τη ζώνη των αστεροειδών προς τους εξωτερικούς πλανήτες χωρίς κίνδυνο να καταστραφεί. Ο βαθμός της επιτυχίας τους ήταν κρίσιμος για τους προγραμματισμούς και την τεχνολογία μελλοντικών αποστολών.
Ο Πάιονηρ 10 προοριζόταν να ενταχθεί στα πλαίσια του προγράμματος Πάιονηρ του ερευνητικού κέντρου της NASA και από την ανάδοχο εταιρία TRW. Η κατασκευή του ήταν ελαφριά, μάζας μόλις 260 κιλών, ενώ 30 κιλά ήταν το βάρος του επιστημονικού εξοπλισμού και 27 κιλά των καυσίμων, αντίστοιχα. Όπως και τα Βόγιατζερ, τροφοδοτήθηκε από πυρηνικές θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων (SNAP-19s) που παρήγαγαν ρεύμα από τη διάσπαση Πλουτωνίου-238, ισχύος 155W στην εκτόξευση, και 140W κατά την προσέγγιση του Δία. Ο Πάιονηρ 10 μεταφέρει την περίφημη «Χρυσή Πινακίδα του Πάιονηρ» ως αναγνωριστικό χαρακτηριστικό και δείγμα ειρηνικού μηνύματος, σε ενδεχόμενη περίπτωση ανακάλυψις του από κάποιον εξωγήινο πολιτισμό στο απώτατο μέλλον.
Επιστημονικός εξοπλισμός
Τα όργανα στον Πάιονηρ 10 περιέλαβαν:
Αποστολή
Ο Πάιονηρ 10 προσέγγισε τον Δία τον Δεκέμβριο του 1973. Έπειτα πραγματοποίησε επιστημονικές έρευνες στις εξωτερικές περιοχές του ηλιακού συστήματος μέχρι το τέλος της αποστολής του στις 31 Μαρτίου 1997.