cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωμαϊκή διοίκηση (περιοχή)
Πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Γύρω στα τέλη του 5ου αι., η πλειονότητα των επισκοπών της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έπαψε να υπάρχει, μετά την ίδρυση των Βαρβαρικών βασιλείων. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι οι Φράγκοι και οι Βουργουνδοί διατήρησαν το ρωμαϊκό επαρχιακό σύστημα, πάντως οι Βησιγότθοι και οι Βάνδαλοι διατήρησαν πράγματι τις επαρχίες (που διοικούνταν από rectores ή iudices), αλλά όχι τις διοικήσεις ή τις επαρχίες. Στην Ιταλία ο Οδόακρος και στη συνέχεια οι Οστρογότθοι βασιλείς, ιδιαίτερα ο Θεοδώριχος ο Μέγας, διατήρησαν βασικά το ρωμαϊκό επαρχιακό σύστημα, συμπεριλαμβανομένου της πραιτωριανής επαρχίας της Ιταλίας και των δύο βικάριων της Προμηθευτικής [Βόρειας] Ιταλίας (Italia Annonaria) και της Προαστιακής [Νότιας] Ιταλίας (Italia Suburbicaria), καθώς και τις διάφορες επαρχίες που περιείχαν. Όταν ο Θεοδώριχος κατέκτησε την Προβηγκία το 508, επανίδρυσε επίσης μία διοίκηση Γαλατίας, η οποία προήχθη στον βαθμό της πραιτωριανής επαρχίας με πρωτεύουσα την Αρελάτη δύο χρόνια αργότερα. Αυτή η πραιτωριανή επαρχία καταργήθηκε το 536, επί βασιλείας του Ουίτιγη, μετά την παραχώρηση της Προβηγκίας στους Φράγκους. Το σκεπτικό πίσω από τη διατήρηση του ρωμαϊκού επαρχιακού συστήματος από τον Oδόακρο και τον Θεοδώριχο ήταν ότι ήταν επίσημα αντιβασιλείς του Ρωμαίου Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, για τον οποίο η Ιταλία συνέχιζε ονομαστικά να αποτελεί μέρος της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα πολιτικά αξιώματα, συμπεριλαμβανομένων των βικαρίων, των προέδρων και των πραιτωριανών επάρχων, συνέχισαν να πληρούνται με Ρωμαίους πολίτες, ενώ οι Βάρβαροι χωρίς υπηκοότητα απαγορεύονταν να τα κρατούν. Ωστόσο σύμφωνα με τον Κασσιόδωρο η εξουσία του vicarius urbis Romae μειώθηκε: τον 4ο αι. δεν ήλεγχε πλέον τις δέκα επαρχίες της Italia Suburbicaria, αλλά μόνο τη γη σε απόσταση σαράντα μιλίων από την πόλη της Ρώμης.
Οι μεταρρυθμίσεις του Ιουστινιανού
μικρογραφία| Ψηφιδωτό από τη [[Βασιλική Αγίου Απολλινάριου του Νέου|βασιλική του Αγ. Απολλιναρίου του Νέου, που απεικονίζει τον Ιουστινιανό Α΄.]]
Το 535–536 ο Ιουστινιανός Α΄ αποφάσισε να καταργήσει τις διοικήσεις της Ανατολής, της Ασίας και του Πόντου: οι βικάριοί τους υποβιβάστηκαν σε απλούς επαρχιακούς διοικητές. Για παράδειγμα, ο come Orientis (κόμης της Ανατολής) έγινε ο τίτλος του κυβερνήτη της Syria I, ενώ οι βικάριοι της Ασίας και του Πόντου έγιναν κυβερνήτες της Phrygia Pacatiana και της Galatia I αντίστοιχα, με τον τίτλο comes Iustinianus και είχε πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις. Τον Μάιο του 535, ο Ιουστινιανός Α΄ κατήργησε τα βικαριάτα της Θράκης και των Μακρών Τειχών, για να βελτιώσει την άμυνα των Μακρών Τειχών, τερματίζοντας τις συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ των δύο βικαρίων. Ανέθεσε τη διοίκηση της διοίκησης Θράκης σε έναν praetor Iustinianus με πολιτικές και στρατιωτικές εξουσίες. Έναν χρόνο αργότερα, προκειμένου να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα της τροφοδοσίας των στρατευμάτων που βρισκόταν σε φρουρά στη Θράκη, εισήχθη μία νέα πραιτωριανή επαρχία, η πραιτωριανή επαρχία των Νήσων, η οποία διοικούνταν από ένα quaestor exercitus (ταμία του στρατού) με έδρα την Οδησσό. Η πραιτωριανή επαρχία αυτή περιλάμβανε τις επαρχίες της Μοισίας ΙΙ, Μικράς Σκυθίας, Νησιών (Κυκλάδων), Καρίας και Κύπρου. Το 539 ο Ιουστινιανός Α΄ κατήργησε επίσης τη διοίκηση της Αιγύπτου, χωρίζοντάς την σε πέντε ανεξάρτητες περιφέρειες (ομάδες επαρχιών), που διοικούνταν από duces με πολιτική και στρατιωτική εξουσία, οι οποίοι ήταν άμεσα υφιστάμενοι του πραιτωριανού επάρχου της Ανατολής. Ο πραιτωριανός έπαρχος της Αιγύπτου, που προηγουμένως ήταν υπεύθυνος για ολόκληρη τη διοίκηση, μετονομάστηκε σε dux augustalis και άφησε τον έλεγχο μόνο από τις επαρχίες Αegyptus Ι και Αegyptus ΙΙ. Ουσιαστικά οι τροποποιήσεις στο επαρχιακό σύστημα που πραγματοποίησε ο Ιουστινιανός A΄, είχαν ως κίνητρο την επιθυμία να τερματιστεί η σύγκρουση μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων και έτσι απομακρύνθηκαν από το σχέδιο του Διοκλητιανού για τον πλήρη διαχωρισμό της πολιτικής και της στρατιωτικής εξουσίας. Έτσι, σύμφωνα με τον Τζ. Μπ. Μπιούρυ, ο Ιουστινιανός Α΄ προέβλεψε την εισαγωγή των θεμάτων τον 7ο αι. Επιπλέον, καταργώντας τις διοικήσεις, ο Ιουστινιανός Α΄ προσπάθησε να απλοποιήσει τη γραφειοκρατία και ταυτόχρονα να μειώσει τα έξοδα του κράτους, σημειώνοντας ότι τα βικαριάτα είχαν γίνει περιττά, καθώς οι εφέσεις τους χρησιμοποιούνταν όλο και λιγότερο και οι κυβερνήτες των επαρχιών μπορούσαν να ελέγχονται άμεσα από τον πραιτωριανό έπαρχο, μέσω των λεγόμενων χειριστών (tractatores).
Μερικές από τις αποφάσεις του Ιουστινιανού Α΄ επανεξετάστηκαν στη συνέχεια. Πράγματι δεκατρία χρόνια μετά τις μεταρρυθμίσεις τού 535, το 548, ο Ιουστινιανός Α΄ αποφάσισε την επανίδρυση της διοίκησης του Πόντου, λόγω σοβαρών εσωτερικών προβλημάτων. Στον εφημέριο του Πόντου δόθηκαν και στρατιωτικές εξουσίες, προκειμένου να αντιταχθεί αποτελεσματικά στους ληστές, που κατέκλυσαν την περιοχή. Την ίδια περίοδο, πέντε επαρχίες της πρώην διοίκησης της Ασίας, που είχαν κατακλυστεί από ληστές (Λυκαονία, Πισιδία, Λυδία και οι δύο Φρυγίες), τέθηκαν στη δικαιοδοσία ενός biocolytes (που κωλύει, προλαμβάνει τη βία), προκειμένου να διατηρηθεί τάξη στην περιοχή. Η δικαιοδοσία αυτού του αξιωματούχου περιορίστηκε μόνο στη Λυκαονία και τη Λυδία το 553, αφού οι άλλες τρεις επαρχίες είχαν ειρηνεύσει. Η νεαρά (novel) 157 του 542 μ.Χ., σχετικά με την Oσροηνή και τη Μεσοποταμία, απευθύνεται στους comes Orientis, υποδηλώνοντας ότι το βόρειο τμήμα της πρώην διοίκησης της Ανατολής παρέμεινε υπό την εξουσία των comes Orientis σε αυτήν την περίοδο. Περαιτέρω, φαίνεται από το γεγονός ότι μαρτυρείται και πάλι βικάριος Θράκης το 576, φαίνεται και ότι η επισκοπή Θράκης αναβίωσε κάποια στιγμή, ίσως και επί Ιουστινιανού Α΄.
Εξαφάνιση
Τον 7ο αι., ως αποτέλεσμα της καθιέρωσης των πρώτων θεμάτων (στρατιωτικές περιφέρειες που διοικούνταν από έναν στρατηγό με στρατιωτική και πολιτική εξουσία) και τις επιδρομές των Αράβων και των Σλάβων, εξαφανίστηκαν οι πραιτωριανές επαρχίες της Ανατολής και του Ιλλυρικού. Η τελευταία σίγουρη βεβαίωση ενός πραιτωριανού επάρχου της Ανατολής είναι το 629, ενώ το Ιλλυρικό επιβίωσε μέχρι τα τέλη του 7ου αι., χωρίς όμως κάποια αποτελεσματική εξουσία, αφού η πλειονότητα των Βαλκανίων, εκτός από τη Θεσσαλονίκη, είχε περιέλθει στους Σλάβους. Έτσι ο πραιτωριανός έπαρχος του Ιλλυρικού μετονομάστηκε σε πραιτωριανό έπαρχο Θεσσαλονίκης. Την ίδια περίοδο εξαφανίστηκαν τελικά οι διοικήσεις Δακίας και Μακεδονίας, ως αποτέλεσμα της απώλειας σχεδόν όλης της επικράτειάς τους. Ωστόσο το Tακτικόν Ουσπένσκι που γράφτηκε στις αρχές του 9ου αι., αναφέρει έναν πραιτωριανό έπαρχο της Κωνσταντινούπολης και ανθυπάτους των θεμάτων, γεγονός που υποδηλώνει ότι η πραιτωριανή επαρχία της Ανατολής συνέχισε να υπάρχει, παρόλο που είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος τής προηγούμενης εξουσίας της και είχε μόνο μερικές δικαστικές λειτουργίες. Εάν οι διοικήσεις έχασαν τις δημοσιονομικές τους λειτουργίες κατά τον 6ο και 7ο αι., μπορεί να αντικαταστάθηκαν από νέες ομάδες επαρχιών υπό τη δικαστική διοίκηση ενός ανθυπάτου. Οι επαρχίες συνέχισαν να υπάρχουν κάτω από τα θέματα μέχρι το δεύτερο μισό του 9ου αι.
Εφημέριοι
Αρχικά, οι εξουσίες των βικαρίων ήταν σημαντικές: έλεγχαν και παρακολουθούσαν τους κυβερνήτες (εκτός από τους ανθυπάτους που κυβερνούσαν την Ασία και την Αφρική), διαχειρίζονταν τη συλλογή φόρων, παρενέβαιναν σε στρατιωτικές υποθέσεις για την οχύρωση των συνόρων και έκριναν εφέσεις. Δεν ήταν υπό τον έλεγχο του πραιτωριανού επάρχου, αλλά μόνο του Αυτοκράτορα. Οι προσφυγές για τις νόμιμες αποφάσεις τους πήγαιναν κατευθείαν στον Αυτοκράτορα.
Πηγές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης Κατηγορία:Διοικήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μουφίντε Ιλχάν
Η Μουφίντε Ιλχάν (τουρκικά: Müfide İlhan) (19 Φεβρουαρίου 1911 – 2 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Τουρκάλα η οποία ήταν δήμαρχος της Μερσίνης στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Είναι γνωστή ως η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην Τουρκία.
Πρώτος γάμος
Το 1928 παντρεύτηκε τον Νούρι Τσετίνκαγια, έναν αξιωματικό του στρατού. Συνόδευε τον άντρα της σε διάφορες τουρκικές πόλεις όπως το Ερζερούμ και το Κιρκλαρελί. Όταν ο σύζυγός της διορίστηκε ως Τούρκος στρατιωτικός ακόλουθος στο Βερολίνο της Γερμανίας, σπούδασε στο Ινστιτούτο Πεσταλότσι-Φρύμπελ-Χάουζ. Ωστόσο, το 1936 το ζευγάρι χώρισε και η Μουφίντε επέστρεψε στην Άγκυρα.
Δεύτερος γάμος
Στην Άγκυρα συναντήθηκε με τον ιατρό Φάρουκ Ιλχάν. Όμως ο Φάρουκ Ιλχάν χρειάστηκε να ταξιδέψει στην Καμπούλ του Αφγανιστάν για να ιδρύσει τη σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Καμπούλ. Παντρεύτηκαν στην Καμπούλ. Το 1945, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το ζευγάρι αποφάσισε να επιστρέψει στην Τουρκία, αλλά λόγω των κακουχιών και των αναταραχών του πολέμου στο Καράτσι, το ζευγάρι δεν κατάφερε να επιστρέψει. Έτσι, επέστρεψαν σπίτι τους με ένα αυτοκίνητο από το Ιράν, κάτι που φαινόταν αδύνατο σε πολλούς ανθρώπους το 1945. Το 1946, αποφάσισαν να εγκατασταθούν στη Μερσίνη, την πατρίδα του Φάρουκ Ιλχάν.
Πολιτική ζωή
Στη Μερσίνη άρχισε να ενδιαφέρεται για την πολιτική. Το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΚ) νίκησε το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (ΡΛΚ) στις γενικές εκλογές του 1950, τερματίζοντας έτσι την 27χρονη διακυβέρνηση του ΡΛΚ, η οποία αργότερα ονομάστηκε «λευκή επανάσταση». Η Μουφίντε Ιλχάν έγινε δήμαρχος της Μερσίνης ως υποψήφια του ΔΚ στις 3 Σεπτεμβρίου 1950 και προκάλεσε αίσθηση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό ως η πρώτη γυναίκα δήμαρχος της Τουρκίας, σε μια εποχή που η συμμετοχή των Τουρκάλων στην πολιτική ήταν ακόμα αρκετά χαμηλή. Προσκλήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1951, μετά από ένα χρόνο εκτεταμένης εργασίας, παραιτήθηκε από τη θέση της. Μετά από λίγο παραιτήθηκε και αυτή από το κόμμα. Σχημάτισε μία ένωση με το όνομα «Ένωση για την υποστήριξη ανεξάρτητων υποψηφίων» στη Μερσίνη. Δημοσίευσε επίσης ένα σύντομο δελτίο με το όνομα Mücadele (Αγώνας). Ωστόσο, αφού ο σύζυγός της διορίστηκε στο Ιζμίτ ως επικεφαλής ιατρός, έφυγε από τη Μερσίνη το 1955.
Προσωπική ζωή
Η Μουφίντε είχε 7 παιδιά, 2 κόρες από τον πρώτο γάμο, 1 γιο και 3 κόρες από τον δεύτερο γάμο και 1 υιοθετημένο γιο. Το 1965 εξελέγη «μητέρα της χρονιάς» από τον Τουρκικό Σύλλογο Μητέρων.
Κληρονομιά
Μια γειτονιά στο δήμο Ακτενίζ και ένα δημόσιο πάρκο στο δήμο Γενισεχίρ φέρουν το όνομά της. Μία από τις εκθέσεις τέχνης του İçel Sanat Kulübü (ο κύριος σύλλογος τέχνης της Μερσίνης) φέρει επίσης το όνομά της. Στις 4 Απριλίου 2015 ο δήμος της Μερσίνης έστησε ένα άγαλμα της Μουφίντε Ιλχάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι της Μερσίνης Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Ναός του Ήλιου (Ρώμη)
Ο Ναός του Ήλιου ήταν αρχαίος ρωμαϊκός ναός στην Campus Agrippae στην Ρώμη. Αφιερώθηκε στον Sol Invictus στις 25 Δεκεμβρίου 274 από τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό και χρηματοδοτήθηκε από λάφυρα από την εκστρατεία του εναντίον της Παλμύρας. Ήταν ο τέταρτος ναός αφιερωμένος στον θεό στη Ρώμη – οι άλλοι τρεις ήταν στο Μέγα Ιππόδρομο, στον Κυρινάλιο Λόφο και στο Τραστέβερε. Εάν εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται τον 4ο αιώνα, θα είχε κλείσει κατά τη διάρκεια του διωγμού των ειδωλολατρών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Πιστεύεται ότι ο ναός ήταν ήδη ερειπωμένος τον 6ο αιώνα, καθώς οκτώ από τους πορφυρούς κίονες του στάλθηκαν προφανώς κάποια στιγμή στην Κωνσταντινούπολη για να χρησιμοποιηθούν είτε στην κατασκευή είτε στην ανοικοδόμηση της Αγίας Σοφίας επί Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄.
Σαν Κουγάτ δελ Μπαλιές
Οικοδομήθηκε τον μεσαίωνα γύρω από το μοναστήρι του Αγίου Κουκουφά (λατινικά: Cucuphas), χριστιανού μάρτυρα από την Τυνησία που θρυλείται ότι δολοφονήθηκε στον ρωμαϊκό οχυρό Castrum Octavianum όπου μετέπειτα κτίστηκε η εκκλησία. Το φρούριο ήλεγχε την Αυγούστεια Οδό μεταξύ Egarra και Barcino. Παραδοσιακά υπήρξε ένα αγροτικό χωριό μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα όταν και μεταμορφώθηκε αρχικά σε χώρο παραθερισμού κι έπειτα, από την δεκαετία του 1970 κι έπειτα, σε μια από τις πόλεις-κοιτώνες της καταλανικής πρωτεύουσας. Στα όριά του εντοπίζονται και διάφορες βιομηχανικές ζώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Ρωσικό Πρωτάθλημα Στίβου 1909
Το Ρωσικό Πρωτάθλημα Στίβου 1909 (ρωσικά: Чемпионат России по лёгкой атлетике 1909) ήταν η 2η διοργάνωση του Ρωσικoύ Πρωταθλήματος Στίβου, που διεξήχθη από τον σύλλογο Σπορτ Αγίας Πετρούπολης (ru) («Спорт»). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Αγία Πετρούπολη μεταξύ 20 και 21 Ιουνίου του 1909. Ταυτόχρονα με την διοργάνωση πραγματοποιήθηκε το 4ο Πρωτάθλημα Στίβου της Αγίας Πετρούπολης.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 10 αγωνίσματα ανδρών και έλαβαν μέρος 7 σύλλογοι. Συμμετείχαν οι σύλλογοι Σπορτ Αγίας Πετρούπολης (Спорт Санкт-Петербург), ΡΝΟΛΣ Αγίας Πετρούπολης (РНОЛС Санкт-Петербург), Τάρμο Αγίας Πετρούπολης (Тармо Санкт-Петербург), Νάρβσκι Αγίας Πετρούπολης (Нарвский кружок спортсменов Санкт-Петербург), Αθλητική κοινωνία Αγίας Πετρούπολης (Атлетическое общество Санкт-Петербург), Μαγιάκ Αγίας Πετρούπολης (Маяк Санкт-Петербург) και Ουνιόν Ρίγας (Унион Рига). Οι καιρικές συνθήκες ευνόησαν τη διοργάνωση η οποία προσέλκυσε μεγάλο αριθμό θεατών.
Στο πρωτάθλημα καταρρίφθηκαν 5 ρεκόρ πρωταθλήματος από τους Νικολάι Στίγκλιτς στα 100 μέτρα, Ν. Πάβλοφ στα 1500 μέτρα, Ούλριχ Μπας στο άλμα επί κοντώ, Όσκαρ Λιτ στο άλμα εις μήκος και Νικολάι Νεκλεπάγιεφ στον ακοντισμό. Ο Νικολάι Στίγκλιτς και ο Νικολάι Νεκλεπάγιεφ πραγματοποίησαν Εθνικά ρεκόρ στα 100 μέτρα και στον ακοντισμό αντίστοιχα.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Σπορτ Αγίας Πετρούπολης με 6 χρυσά μετάλλια και 17 συνολικά. Η Ουνιόν Ρίγας κέρδισε το δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό χρυσών μεταλλίων (2) και 6 μετάλλια συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Τάρμο Αγίας Πετρούπολης με 5 μετάλλια συνολικά.
Αποτελέσματα
1908 | 1909 | 1910 | 1911
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωσικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1909 Κατηγορία:Αγία Πετρούπολη
Κάστρο της Άρτας
Το Κάστρο της Άρτας βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της πόλης της Άρτας. Χτίστηκε το 1230 μ.Χ από τον Μιχαήλ Β΄ Κομνηνό Δούκα, τον Δεσπότη του Δεσποτάτου της Ηπείρου.
Ιστορία
Το κάστρο κατασκευάστηκε σε τρεις περιόδους: Στο βορειοανατολικό του τμήμα είναι χτισμένο πάνω στα τείχη της αρχαίας Αμβρακίας με οχυρούς πύργους σύμφωνα με τα μεσαιωνικά πρότυπα, κατασκευασμένοι ώστε να δέχονται τηλεβόλα. Το σχήμα του κάστρου είναι πολύγωνο (μεγίστου μήκους 280μ. και πλάτους 175μ.) το οποίο διακόπτεται ανά 25μ. από ημικυκλικούς, τριγωνικούς ή πολυγωνικούς πύργους. Το πάχος του τείχους είναι 2,50 μέτρα και το ύψος φτάνει τα 10 μέτρα.
Το 1303 μ.Χ το κάστρο πολιορκήθηκε από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό. Πολιορκήθηκε επίσης από τον Ανδρόνικο Γ' Παλαιολόγο (1328-1341) και τον 17 αιώνα από τον Λιμπεράκη Γερακάρη. Η τελευταία πολιορκία έγινε από τους Έλληνες τον Νοέμβριο του 1821 κατά την διάρκεια της Πολιορκίας της Άρτας.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Σε αυτό φυλακίστηκε μάλιστα ένας από τους ήρωες της επανάστασης, ο Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης. Εκεί φυλακίστηκαν επίσης ο Γεώργιος Ακροπολίτης και ο Αλέξιος Στρατηγόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρτα Κατηγορία:Άρτα
Γενικό Νοσοκομείο Αμαλιάδας
Το Γενικό Νοσοκομείο Αμαλιάδας (επίσημη ονομασία: Γενικό Νοσοκομείο Ηλείας-Νοσηλευτική Μονάδα Αμαλιάδας ) είναι νοσοκομείο που βρίσκεται στην Αμαλιάδα του Νομού Ηλείας. Υπάγεται στην 6η Υγειονομική Περιφέρεια Πελοποννήσου, Ηπείρου, Ιονίων Νήσων και Δυτικής Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμαλιαδα Κατηγορία:Αμαλιάδα
Εξέλιξη του λύκου
thumb|250px|Εικονογράφηση ενός κρανίου πλειστόκαινου λύκου που βρέθηκε στο Σπήλαιο Κεντς (Kents Cavern), Τορκί, Αγγλία
Η εξέλιξη του λύκου συνέβη σε γεωλογική χρονολογική κλίμακα τουλάχιστον 300 χιλιάδων ετών. Ο γκρίζος λύκος Canis lupus είναι ένα ιδιαίτερα ευπροσάρμοστο είδος που είναι σε θέση να υπάρχει σε εύρος περιβάλλοντων και έχει ευρεία εξάπλωση σε όλο το Ολαρκτικό. Μελέτες σε σύγχρονους γκρίζους λύκους έχουν εντοπίσει ιδιαίτερους υποπληθυσμούς που ζουν σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Αυτή η παραλλαγή στους υποπληθυσμούς συνδέεται στενά με τις διαφορές στο περιβάλλον - βροχόπτωση, θερμοκρασία, βλάστηση και θηραματική ειδίκευση - που επηρεάζουν την κρανιοδοντική πλαστικότητα.
Τα αρχαιολογικά και παλαιοντολογικά αρχεία δείχνουν συνεχή παρουσία του γκρίζου λύκου τουλάχιστον για τα τελευταία 300.000 χρόνια. Αυτή η συνεχής παρουσία έρχεται σε αντίθεση με τις γονιδιωματικές αναλύσεις, οι οποίες υποδηλώνουν ότι όλοι οι σύγχρονοι λύκοι και οι σκύλοι κατάγονται από έναν κοινό προγονικό πληθυσμό λύκων  που υπήρχε μόλις πριν από 20.000 χρόνια. Αυτές οι αναλύσεις υποδηλώνουν μια κάθοδο του πληθυσμού, ακολουθούμενη από μια ταχεία ακτινωτή διαφοροποίηση από έναν προγονικό πληθυσμό σε μια εποχή κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά το τελευταίο παγετωνικό μέγιστο. Αυτό σημαίνει ότι οι αρχικοί πληθυσμοί λύκων υπερνικήθηκαν από έναν νέο τύπο λύκου που τους αντικατέστησε. Ωστόσο, η γεωγραφική προέλευση αυτής της ακτινωτής διαφοροποιήσεως δεν είναι γνωστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλογενετική Κατηγορία:Γενετική Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Ανατολικό Βερολίνο
Στην Ανατολική Γερμανία για επίσημη χρήση, έγινε ευρέως διαδεδομένη κατά τη δεκαετία του 1970 η αναφορά στο Δυτικό τμήμα της πόλης ως «Westberlin» («Δυτικό Βερολίνο»), ενώ στο Ανατολικό τμήμα απλά ως «Berlin» («Βερολίνο»). Επίσημα αναφέρεται ως «Berlin, Hauptstadt der DDR» («Βερολίνο, Πρωτεύουσα της ΛΔΓ»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Βερολίνο Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας
Κωνσταντία της Καστίλης
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Αλφόνσου Ζ´ της Καστίλης & του Λεόν και της πρώτης συζύγου του Βερεγγάριας της Βαρκελώνης, αλλά η ακριβής ημερομηνία γέννησης της είναι άγνωστη. Τα ακριβή αίτια διαζυγίου του συζύγου της ήταν οι διαμαρτυρίες της Ελεονώρας για τις υπερβολικά στενές σχέσεις του Λουδοβίκου με την εκκλησία και του Λουδοβίκου με την σειρά του επειδή η Ελεονώρα δεν του γεννούσε τον απαιτούμενο διάδοχο κάτι που ούτε η Κωνσταντία κατόρθωσε να το κάνει. Η Κωνσταντία πέθανε απο τους πόνους στην γέννηση του δεύτερου παιδιού της Αδελαΐδας του Βεξίν (1160), ο σύζυγος της βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ´ 5 βδομάδες αργότερα προχώρησε στον τρίτο του γάμο με την Αδέλα της Καμπανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν
Μάχη των Πέντε Πηγαδιών (1821)
Η Μάχη των Πέντε Πηγαδιών ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Σουλιώτες.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Η θέση «Πέντε Πηγάδια» στην περιοχή Κλεισούρα της Πρέβεζας, αποτέλεσε τον συγκοινωνιακό κόμβο μεταξύ Άρτας και Ιωαννίνων. Στην περιοχή υπήρχε ένα μικρό τετράγωνο οχυρό που είχε χτιστεί από τον πασά του Βερατίου και δερβέναγα της Ηπείρου, Κουρτ Αχμέτ Πασά, το 1760. Το πρώτο κάστρο καταστράφηκε, αλλά επειδή το σημείο όπου βρισκόταν είχε μεγάλη στρατηγική σημασία, γύρω στο 1805 ο Αλή Πασάς αποφάσισε να χτίσει εκεί ένα δεύτερο οχυρό, το Κάστρο Πέντε Πηγάδια, στην κορυφή ενός κατάφυτου λόφου στους δυτικούς πρόποδες του Ξηροβουνίου, στη θέση όπου υπήρχε παλαιότερα ένα χάνι για τους διερχόμενους ταξιδιώτες. Επρόκειτο για ένα μικρό διώροφο οχυρωματικό έργο-φρούριο του 19ου αιώνα, που παραμένει και σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση και έχει κτιστεί σε σχήμα σταυρού.
Το φρούριο αυτό και την κείμενή του θέση είχαν καταλάβει οι Σουλιώτες από το Δεκέμβρη του 1820. Ο Σελήμ Πασάς προσπάθησε να την επανακτήσει με 5.000 άντρες, αλλά ηττήθηκε με μεγάλες απώλειες από τον Μάρκο Μπότσαρη. Λίγους μήνες αργότερα, όταν απειλήθηκε το Τόσκεσι, περιοχή στρατηγικής σημασίας, που αποτελούσε πύλη για το Σούλι, ο Χουρσίτ Πασάς έστειλε στρατό 3.500 ανδρών με επικεφαλής τον Αλβανό Σούλτζη Κόρτσα, για να ενισχύσει την εκεί οθωμανική φρουρά. Τότε ο Γεώργιος Δράκος με 350 Σουλιώτες και ο Αλβανός σύμμαχός του Άγο Μουχουρδάρης (αξιωματικός του Αλή Πασά) με 200 άντρες του κατέλαβαν τα «Πέντε Πηγάδια» για να εμποδίσουν το σώμα του Κόρτσα να φτάσει στο Τόσκεσι. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1821 συγκρούσθηκαν με τους Οθωμανούς και τους κατατρόπωσαν.
Δύο μέρες αργότερα οι Οθωμανοί επιτέθηκαν πάλι. Έκαναν μάλιστα μία απόπειρα να περικυκλώσουν τους αμυνόμενους αλλά ηττήθηκαν από τους άντρες του Μουχουρδάρη. Η επίθεση τούς στοίχισε 200 νεκρούς και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Οι Σουλιώτες έχασαν 3 άνδρες ενώ οι Αλβανοί σύμμαχοι 12.
Παραπομπές
Πέντε Πηγάδια Πέντε Πηγάδια Πέντε Πηγάδια
Θανασούλας Βαλτινός
Ο Θανασούλας ή Αθανάσιος Βαλτινός (1801 ή 1802-1870 ή 1877) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1801 ή το 1802 στο Μεσολόγγι, και ήταν μέλος της οικογένειας επαναστατών των Βαλτινών που καταγόταν από τον Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας. Ο πατέρας του Ιωάννης Βαλτινός υπηρετούσε στην αυλή του Αλή πασά, και για αυτό το λόγο ο Κώστας Λεπενιώτης, πέταξε τον Θανασούλα στον Αχελώο. Ωστόσο αιχμάλωτες γυναίκες τον έσωσαν, και ο Αλή πασάς τον πήρε στην αυλή όπου του παρείχε εκπαίδευση, με δάσκαλο τον Αθανάσιο Ψαλίδα. Όταν ενηλικιώθηκε έγινε αυλικός του μέχρι τον θάνατο του Αλή πασά. Στη συνέχεια αιχμαλωτίστηκε στα Ιωάννινα μέχρι το 1824. Τότε εστάλη στην Άρτα, και του ζητήθηκε να αναλάβει μυστική αποστολή στο όνομα του Ομέρ Βρυώνη. Όμως, ο Αθανασούλας προσχώρησε στο σώμα του Γεωργίου Καραϊσκάκη, υποστηρίζοντας τους επαναστατημένους Έλληνες. Αργότερα, όταν σκοτώθηκε ο Καραϊσκάκης, προσχώρησε στο σώμα του Δημητρίου Υψηλάντη, μένοντας εκεί μέχρι το τέλος της επανάστασης. Από το 1855 ήταν υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα. Μάλιστα, τον ακολούθησε και στην εξορία του στη Γερμανία. Επέστρεψε στην Αθήνα όπου και πέθανε το 1870 ή το 1877.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ορθόδοξος Ναός του Ευαγγελισμού (Ναζαρέτ)
Γνωστός μεταξύ των Ορθόδοξων Αράβων της Γαλιλαίας που αποτελούν το ποίμνιό του ως Kniset el-Rûm (= «εκκλησιά των Ρωμιών»), ο ναός είναι κτισμένος πάνω από μία υπόγεια πηγή νερού, από την οποία κατά την Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση η Παναγία (Μαρία) τραβούσε νερό αμέσως πριν από τον Ευαγγελισμό της. Ακόμα και σήμερα νερό από την πηγή κυλά μέσα στην κόχη του ναού και τροφοδοτούσε το γειτονικό Φρέαρ της Παρθένου Μαρίας, που βρίσκεται σε απόσταση 140 μέτρων.
Η πηγή
Ο πρώτος ναός στο σημείο της πηγής ανεγέρθηκε πιθανώς τον 4ο αιώνα. Από την εποχή του Χριστού μέχρι τότε η Ναζαρέτ ήταν ασήμαντο χωριό, του οποίου η πηγή αυτή ήταν το μοναδικό σημείο προμήθειας νερού. Τέτοιες πηγές νερού αποτελούσαν ζωτικό μέρος κάθε χωριού και η πηγή της Ναζαρέτ χρησίμευε για την ύδρευση του χωριού επί σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια.
Τα νερά της πηγής προέρχονται από το βουνό Τζαμπάλ ασ-Σιχ και ακολουθούν ένα υπόγειο κανάλι σκαλισμένο στον βράχο επί 17 μέτρα προτού εξέλθουν μέσα στον ναό. Μέχρι και τον 20ό αιώνα συνέχιζαν τον υπόγειο ρου τους από εκεί για άλλα 130 μέτρα, και εμφανίζονταν στη δημοτική κρήνη που είναι γνωστή ως «Φρέαρ της Παρθένου Μαρίας». Σήμερα το Φρέαρ αυτό είναι μία μη-λειτουργική ανακατασκευή του αρχικού, που κατασκευάσθηκε στα πλαίσια των εορτασμών της πόλεως για τη νέα χιλιετία το έτος 2000.
Αραβική περίοδος
Ο ναός «πάνω από πηγή» στη Ναζαρέτ αναφέρεται στα γραπτά του Αρκούλφου, ενός μοναχού από τη Γαλατία, το 670.
Στις Σταυροφορίες
Ο ηγούμενος Δανιήλ ο Προσκυνητής, Ρώς Ορθόδοξος προσκυνητής των Αγίων Τόπων, περιγράφει τον ναό όπως ήταν το 1106-1108 ως εξής:
"«...βρήκαμε ένα υπέροχο πηγάδι, βαθύ και με πολύ κρύο νερό, στο οποίο (νερό) μπορεί να φθάσει κάποιος κατεβαίνοντας μια χτιστή σκάλα. Πάνω από αυτό το πηγάδι υπάρχει μια εκκλησιά αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Γαβριήλ, κυκλικού σχήματος.»"
Ο Έλληνας μοναχός Ιωάννης Φωκάς γράφει μετά το προσκύνημά του το 1185 ότι, φθάνοντας στη Ναζαρέτ από την κατεύθυνση της Σεπφώριδος, «μόλις εισέλθετε από την πρώτη πύλη σε αυτό το μεγάλο χωριό, θα βρείτε έναν ναό του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, και μπορείτε να δείτε μικρό σπήλαιο στην αριστερή πλευρά του ιερού του ναού, όπου πηγάζει νερό.»
Περίοδος των Μαμελούκων
Ο Βουρχάρδος της Σιών, Γερμανός Δομινικανός μοναχός που ταξίδεψε πολύ στη Μέση Ανατολή, περιγράφει επίσης την πηγή εντός του ναού όπως ήταν το 1283, δύο δεκαετίες μετά την κατάκτηση της Ναζαρέτ από τον σουλτάνο Μπαϊμπάρς των Μαμελούκων. Σημειώνει ότι αποτελεί αντικείμενο σεβασμού από τους (Μουσουλμάνους) ντόπιους, καθώς από αυτή την πηγή «λέγεται ότι συχνά έπαιρνε νερό ο Ιησούς ως μικρό αγόρι».
Στα γραπτά του Ιακώβου της Βερόνας τον 14ο αιώνα ο ναός μνημονεύεται ως ευρισκόμενος «δύο βολές τόξου» μακριά από τη (Ρωμαιοκαθολική) Βασιλική του Ευαγγελισμού. Για τον ορθόδοξο ναό, ο Ιάκωβος γράφει: «ήταν κεκοσμημένη και όμορφη εκκλησιά, αλλά είναι τώρα μερικώς κατεστραμμένη». Αναφέρει ότι ήπιε από το νερό «μιας μικρής καθαρής πηγής» που βρισκόταν δίπλα στο κτίσμα, που λεγόταν πως ήταν εκείνη από την οποία έπιναν η Παρθένος Μαρία και ο μικρός Χριστός. Μία άλλη περιγραφή από τον ίδιο αιώνα είναι του Φραγκισκανού μοναχού Νικολάου του Poggibonsi (περ. 1346-1350) αναφέρει τον «Ναό του Αγίου Γαβριήλ» ως κατεχόμενη από «Ινδούς της Περσίας που αποκαλούνται Αλαφίζι». Πιθανώς ο Νικόλαος να αναφέρεται σε Νεστοριανούς ή Αιθίοπες Χριστιανούς, καθώς αποκαλεί αυτές τις θρησκευτικές κοινότητες σε άλλα γραπτά του «Ινδούς» (Indiani).
Οθωμανική περίοδος
Οι αναφορές από τον 16ο αιώνα είναι αντιφατικές. Από τη μία, ο Βονιφάτιος της Ραγούσας, Ιταλός ιερέας που βρισκόταν στην περιοχή μεταξύ των ετών 1551 και 1564, αναφέρει ότι «αλλοεθνείς» προσεύχονταν μέσα στον ναό. Από την άλλη, ο Λουίτζι Βουλκάνο ντέλλά Πάντουλα το 1563 περιγράφει τον ναό ως ερειπωμένο, με μόνο ένα μικρό σπήλαιο να παραμένει. Στα τέλη του αιώνα ο Γιαν Κούτβυκ (Jan Kootwyk) περιγράφει «τα ερείπια μιας τοξοειδούς δομής, κάποιου ιερού των ανατολικών Χριστιανών αφιερωμένου (όπως λέγεται) στον Αρχάγγελο Γαβριήλ». Ο Κούτβυκ γράφει επίσης πως αυτή η δομή ήταν κτισμένη πάνω στα θεμέλια του «σπιτιού του Ιωσήφ».
Κατά τον Ιταλό συγγραφέα και ανατολιστή του 17ου αιώνα Φραγκίσκο Κουαρέσμιο, ο ναός δεν εξείχε πλέον πάνω από το έδαφος, αλλά η κορυφή της θολωτής στέγης ενός υπόγειου θαλάμου που είχε παραμείνει άθικτος βρισκόταν στο επίπεδο του εδάφους. Το 1626 κατέβηκε σε αυτόν τον θάλαμο, τον οποίο περιγράφει ως ακολούθως:
"«Το μήκος του είναι 24 παλάμες [4,8 μέτρα], το πλάτος του 14 [2,8 μ.] και το ύψος του περί τις 15 παλάμες [3 μ.]. Στο μέσο του, στα ανατολικά, υπάρχει Θεία Τράπεζα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Υπάρχουν πολλές αγιογραφίες στο εσωτερικό, αλλά είναι σχεδόν κατεστραμμένες από την υγρασία, τους αιώνες και την κακή προαίρεση των απίστων. Στο άπω μέρος του παρεκκλησίου αυτού βρίσκεται το στόμιο μιας πηγής, από την οποία εκρέει νερό προς τα εμπρός. Και υπάρχει μια σκάλα, και κάποτε [υπήρχε] μια θύρα, από όπου κάποιος ανέβαινε σε μία γυναικεία μονή, που κατά την παράδοση ήταν κτισμένη από επάνω σε παλαιότερες εποχές [...] Από καιρού σε καιρό οι Έλληνες τελούν ακολουθίες εκεί.»"
Κατά τη διακυβέρνηση του Ζαχίρ αλ-Ουμάρ, του Άραβα κυβερνήτη της Γαλιλαίας (1730-1775), η τοπική ελληνορθόδοξη κοινότητα εξασφάλισε ένα φιρμάνι που της έδινε τον έλεγχο του ναού, τον οποίο είχαν καταλάβει προηγουμένως οι Φραγκισκανοί και οι Ελληνοκαθολικοί. Το 1750 η ελληνορθόδοξη κοινότητα έκτισε έναν νέο ναό στη νότια πλευρά του υπόγειου θαλάμου, προσθέτοντας ένα ξυλόγλυπτο τέμπλο το 1767. Ο ναός εξακολουθεί να διοικείται από το τοπικό συμβούλιο των Αράβων Ορθόδοξων Χριστιανών της Ναζαρέτ μέχρι σήμερα.
Περιγραφή
Ο Ορθόδοξος Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου απέχει περίπου 650 μέτρα από τη Ρωμαιοκαθολική Βασιλική του Ευαγγελισμού και 130-140 μέτρα από το Φρέαρ της Παρθένου Μαρίας, που βρίσκεται πάνω στον δρόμο προς τη Σαφουρίγια (Σεπφώριδα). Το υπόγειο παρεκκλήσιο που εμπεριέχει την πηγή είναι προσβάσιμο από το εσωτερικό του σημερινού ναού κατεβαίνοντας μόνο επτά σκαλοπάτια. Με μήκος 10 μέτρα, πλάτος 3,3 και ύψος 3,5, το υπόγειο θολωτό παρεκκλήσιο, που πρέπει να κατασκευάσθηκε από τους Σταυροφόρους τον 12ο αιώνα, έχει στο τέλος του τοίχους διακοσμημένους με αρχαία αρμενικά πλακάκια. Εκεί, κάτω από την κόχη με τη Θεία Τράπεζα, μία καταπακτή οδηγεί στην υπόγεια πηγή. Ο επισκέπτης μπορεί να σκύψει να πάρει νερό με ένα κύπελλο. Στον ανατολικό τοίχο υπάρχει θύρα φραγμένη και πιστεύεται ότι αυτή είναι η σκάλα που αναφέρει ο Κουαρέσμιος (βλ. παραπάνω).
Νεότερες διακοσμητικές τοιχογραφίες καλύπτουν τους τοίχους και την οροφή του υπέργειου ναού τού 18ου αιώνα. Το τέμπλο κρύβει τη θέα του ιερού, κατά την ορθοδοξη παράδοση, ενώ ο τάφος του κτίτορα του ναού βρίσκεται κατά μήκος του βόρειου τοίχου.
Παραπομπές
Ευαγγελισμου Ορθοδοξος (Ναζαρετ) Ορθοδοξος ναος Ευαγγελισμου Ορθοδοξος ναος Ευαγγελισμου (Ναζαρετ)
Νατάλια Σίβιετς
Η Νατάλια Σίβιετς-Ραντουσέφσκα (πολωνικά: Natalia Siwiec-Raduszewska) (γενν. 1 Αυγούστου 1983, Βάουμπζιχ ) είναι Πολωνή φωτομοντέλο, ηθοποιός και σελέμπριτι, η οποία κέρδισε αναγνώριση το 2012, όταν ονομάστηκε «Miss Euro 2012».
Καριέρα
Το 2002, αναδείχθηκε Μις Βαλτική στο διαγωνισμό που διοργανώθηκε στο Ρέβαλ, την επόμενη χρονιά κέρδισε τον τίτλο της Μις Κάτω Σιλεσίας και το 2005 εκπροσώπησε την Πολωνία στον διαγωνισμό Μις Παγκόσμιο Μπικίνι (Miss Bikini of The Universe) στην Κίνα, όπου κέρδισε τους τίτλους Miss Bikini of China Gate και Miss Foto. Το 2006, εκπροσώπησε την Πολωνία στον διαγωνισμό Μις Διεθνής Τουρισμός στη Νότια Αφρική και κέρδισε τον τίτλο του «Κορυφαίου Σώματος» εκεί.
Κέρδισε ευρύτερη δημοσιότητα το 2012 κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 2012, όταν χαιρετίστηκε ως «Miss Euro 2012». Τα ξένα μέσα την αποκαλούσαν «Πολωνή Λαρίσα Ρικέλμε». Το Δεκέμβριο του 2013, η φράση «Natalia Siwiec» κατατάχθηκε 5η στην κατηγορία των πιο δημοφιλών Πολωνών διασημοτήτων στην κατάταξη των όρων με τις περισσότερες αναζητήσεις στο πολωνικό Διαδίκτυο που δημοσιεύτηκε από το Google Zeitgeist. Το 2014, ήταν η ηρωίδα του ριάλιτι της Viva Polska Enjoy The View, Love, Natalia (2014) και συμμετείχε στην πρώτη έκδοση του ψυχαγωγικού προγράμματος του Polsat ''Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami'' (2014). Το 2015, ήταν η νικήτρια του Βραβείου Klaps στο δημοψήφισμα Naughty 2015 στην κατηγορία «Πρωθυπουργός της Κλαπονίας».
Τον Ιανουάριο του 2020 πραγματοποίησε το ντεμπούτο της σε ταινία στην ''Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa'' («Πώς έγινα γκάνγκστερ. Αληθινή ιστορία»), στην οποία έπαιξε έναν από τους βασικούς ρόλους, υποδυόμενη τον χαρακτήρα της Βιόλα (Viola). Το 2022, συμμετείχε στις ταινίες 365 dni: Ten dzień (365 ημέρες: Αυτή η μέρα) και Kolejne 365 dni, στις οποίες έπαιξε τον δεύτερο ρόλο της Έμι (Emi).
Προσωπική ζωή
Έχει μια μικρότερη αδερφή, τη Μαλβίνα.
Συνδέθηκε με τον ποδοσφαιριστή Ντάμιαν Γκοράφσκι. Ήταν σε άτυπη σχέση με τον επιχειρηματία Μάριους Ραντουσέφσκι, τον οποίο παντρεύτηκε το 2012 στην Μικρή Εκκλησία της Δύσης στο Λας Βέγκας, αλλά ο γάμος τους δεν αναγνωρίζεται σύμφωνα με την πολωνική νομοθεσία. Έχουν μια κόρη, τη Μία (γεννημένη στις 21 Αυγούστου 2017).
Φιλμογραφία
μικρογραφία| Η Νατάλια Σίβιετς το 2017
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές μοντέλα Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου
Κεδρέλαιο
Το κεδρέλαιο είναι ειδικός τύπος λαδιού, ο οποίος χρησιμοποιείται στη μικροσκόπηση. Το κεδρέλαιο είναι διαφανές και ιξώδες λάδι και χρησιμοποιείται κυρίως για σκοπούς εργαστηρίου.
Το κεδρέλαιο χρησιμοποιείται στα μικροσκόπια για να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή μεγέθυνση, καθώς έχει την δυνατότητα να παρεμβάλλεται ανάμεσα στο φακό και την πλάκα του αντικειμένου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημεία
Παλαιό Εθνικό Θέατρο «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας
Το Παλαιό Εθνικό Θέατρο «Χελένα Μοντζεγέφκσα» (πολωνικά: Narodowy Stary Teatr im. Η Heleny Modrzejewskiej) στην Κρακοβία είναι μια από τις παλαιότερες δημόσιες σκηνές στην Πολωνία και ένας εθνικός πολιτιστικός θεσμός, που άνοιξε για πρώτη φορά το 1781. Πήρε το όνομά του από τη διάσημη σαιξπηρική ηθοποιό Χελένα Μοντζεγέφσκα.
Ιστορία
Το θέατρο δημιουργήθηκε από τον Φέλικς Ορατσέφσκι, μέλος του Πολωνικού Κοινοβουλίου (Σέιμ) και τον ηθοποιό Ματέους Βιτκόφσκι. Στις 17 Οκτωβρίου 1781 οι αρχές της πόλης της Κρακοβίας έδωσαν στον Βιτκόφσκι την άδεια να παίξει κωμωδία υπό τον όρο ότι θα πληρώνει πενήντα πολωνικά ζλότι το μήνα στο δημοτικό ταμείο. Το 1798, ο Γιάτσεκ Κλουσέφσκι, ο σταρόστα του Μπζεγκ, ανέλαβε το θέατρο και μετέτρεψε δύο δικά του κτίρια στη γωνία της Πλατείας Στσεπάνσκι και της οδού Γιαγκελόνων σε μόνιμη κατοικία του.
Το θέατρο θεωρείται το κορυφαίο θέατρο της Πολωνίας. Το 1997, η Κριστίνα Μάισνερ έγινε διευθύντρια. Η θητεία της εδώ ήταν δύσκολη και την επόμενη χρονιά έφυγε μετά από αίτημα των ηθοποιών.
Το 2016, το Διαδραστικό Μουσείο/Κέντρο Θεατρικής Εκπαίδευσης MICET άνοιξε στα κελάρια του θεάτρου του 13ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρα στην Κρακοβία Κατηγορία:Εθνικά θέατρα
Σάμι Χιουζ
Ο Σάμιουελ «Σάμι» Χιουζ (Samuel "Sammy" Hughes) ήταν Βορειοϊρλανδός   ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ της χώρας του όλων των εποχών σημείωσε τουλάχιστον 722 γκολ σε 748 επίσημους αγώνες.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Κλίφτονβιλ και πέρασε τα επόμενα χρόνια παίζοντας ποδόσφαιρο στην Intermidiate league με διάφορες ομάδες έως το καλοκαίρι του 1949, όταν ο εξαιρετικός κεφαλοσφαιριστής εντάχθηκε στην Γκλεντόραν.
Έμεινε εκεί δέκα χρόνια και ήδη από την πρώτη χρονιά σημείωσε 28 γκολ σε 25 αγώνες, 23 από αυτά στο πρωτάθλημα που του έδωσαν το τίτλο του πρώτου σκόρερ, ενώ αναδείχθηκε και πρωταθλητής. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και την επόμενη χρονιά με ίδιο αριθμό τερμάτων. Το 1952–53 ήταν η καλύτερη χρονιά του σημειώνοντας 64 γκολ συνολικά σε επίσημους αγώνες και κατέκτησε τους τίτλους πρωταθλήματος, του Κυπέλλου Πόλης και του Κυπέλλου του Ούλστερ, ενώ έγινε ο πρώτος παίκτης του συλλόγου που κέρδισε το βραβείο Ulster Player of the Year. Ήταν επίσης πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τρίτη φορά με 32 γκολ. Η σεζόν τελείωσε με την επιλογή του Χιουζ για την ομάδα της Ιρλανδικής Ομοσπονδίας, η οποία έκανε περιοδεία στη Βόρεια Αμερική. Το 1959 τελείωσε την καριέρα του στην Γκλεντόραν σημειώνοντας συνολικά 297 γκολ σε 378 επίσημους αγώνες, τρίτος στην ιστορία του συλλόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκλεντόραν ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (ταινία, 2021)
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid) είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2021 σε σκηνοθεσία από τον Σουίντον Σκοτ (στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικού του ντεμπούτου), από σενάριο του Τζεφ Κίνι, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του 2007. Είναι η δεύτερη προσαρμογή του βιβλίου, μετά την ταινία του 2010 με ηθοποιούς, ενώ είναι και η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της σειράς ταινιών Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, και η πέμπτη συνολικά ταινία. Πρωταγωνιστούν οι Μπράντι Νουν, Ίθαν Ουίλιαμ Τσίλντρες, Κρις Διαμαντόπουλος, Έρικα Τσέρα, και Χάντερ Ντίλον.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα κυκλοφόρησε στο Disney+ σε παραγωγή από τις Walt Disney Pictures και Bardel Entertainment στις 3 Δεκεμβρίου του 2021. Έλαβε γενικά θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με κάποιους να το θεωρούν ανώτερο από τις προηγούμενες ταινίες. Μια συνέχεια, Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Ο Ρόντρικ δεν Παίζεται, κυκλοφόρησε το 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Ταινίες του Disney+ Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2021
Αιχμάλωτος (ιερογλυφική γραφή)
thumb|right|250px|Σύμπλεγμα αιχμάλωτων. Ο αιχμάλωτος είναι εικονιστικό σύμβολο της αρχαίας Αιγυπτιακής γλώσσας. Πιθανώς να ενσωματώθηκε στην αρχαία Αιγυπτιακή γλώσσα από κάποια απεικόνιση της προδυναστειακής Αιγύπτου. Τα πρόσωπα που απεικονίζονται είναι επαναστάτες από πόλεις και επαρχίες, και ξένοι αιχμάλωτοι πολέμου. Ένα από τα αρχαιότερα δείγματα ιερογλυφικής απεικόνισης αιχμαλώτου συναντάμε στην Παλέτα του πεδίου της μάχης από την προδυναστειακή εποχή της αρχαίας Αιγύπτου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή γραμματεία
Βασιλική του Έστεργκομ
Η καθεδρική Βασιλική της Αναλήψεως της Παρθένου Μαρίας και του Αγίου Αδαλβέρτου (ουγγρ. Nagyboldogasszony és Szent Adalbert prímási főszékesegyház), γνωστή και απλώς ως Βασιλική του Έστεργκομ (ουγγρ. Esztergomi bazilika) είναι χριστιανικός ναός σε αρχιτεκτονικό ρυθμό βασιλικής μετά τρούλου, που βρίσκεται στην πόλη Έστεργκομ της Ουγγαρίας. Αποτελεί την έδρα της Αρχιεπισκοπής Έστεργκομ-Βουδαπέστης, αλλά και όλης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της Ουγγαρίας. Τιμάται στο όνομα της Αναλήψεως της Θεοτόκου (εορτή αντίστοιχη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εορτ. 15 Αυγούστου) και του Αγίου Αδαλβέρτου (εορτ. 23 Απριλίου).
Περιγραφή
Η Βασιλική του Έστεργκομ είναι ο μεγαλύτερος και υψηλότερος ναός ολόκληρης της Ουγγαρίας, αλλά και γενικότερα το υψηλότερο κτήριο σε όλη τη χώρα, με μέγιστο ύψος 100 μέτρα ακριβώς. Το εσωτερικό εμβαδό του είναι 5.600 τετραγωνικά μέτρα, ενώ έχει μήκος 118 μέτρα και πλάτος 49. Ο ήχος στο εσωτερικό του ακόυγεται μέχρι και μετά από πάνω από 9 δευτερόλεπτα αντηχήσεων. Ο ημισφαιρικός τρούλος στο κέντρο έχει 12 παράθυρα, το εσωτερικό ύψος του φθάνει τα 71,5 μ. και η διάμετρός του τα 33,5.
Η ζωγραφιά πίσω από την Αγία Τράπεζα, που παριστάνει την Ανάληψη της Παρθένου Μαρίας και φιλοτεχνήθηκε από τoν Τζιρόλαμο Μικελάντζελο Γκριγκολέττι, είναι, με διαστάσεις 13,5 × 6,6 μέτρα, ο μεγαλύτερος πίνακας στον κόσμο που ζωγραφίσθηκε πάνω σε μονοκόμματο καμβά.
Ο ναός είναι επίσης γνωστός για το Παρεκκλήσιο του Bakócz (από το όνομα του Ούγγρου καρδιναλίου Ταμάς Μπάκοτς), κτισμένο από Ιταλούς αριστοτέχνες τα έτη 1506-1507, με κύριο υλικό κόκκινο ουγγρικό μάρμαρο του Süttő. Οι τοίχοι του είναι διακοσμημένοι με αναγεννησιακά μοτίβα της Τοσκάνης και αποτελεί το πιο πολύτιμο σωζόμενο δείγμα αναγεννησιακής τέχνης στην Ουγγαρία.
Η τεράστια κρύπτη του ναού, κτισμένη σε αρχαίο αιγυπτιακό ρυθμό το 1831, φιλοξενεί σήμερα τους τάφους αρκετών αρχιεπισκόπων, μεταξύ άλλων και του Ιωσήφ Μίντσεντυ, γνωστού για την αντίστασή του τόσο κατά του ναζιστικού, όσο και κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Ιστορία
Ως αρχιτέκτονας ορίσθηκε ο Παλ Κύχνελ (Pál Kühnel) και αρχιεργολάβος ο Γιάνος Πακ. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε και οι εργασίες άρχισαν το 1822. Το Παρεκκλήσιο του Μπάκοτς αποσυναρμολογήθηκε προσεκτικά σε περίπου 1.600 τεμάχια και ξαναστήθηκε 20 μέτρα πιο πέρα, σε επαφή με τη νέα βασιλική. Το 1838 ο Πακ δολοφονήθηκε και η ευθύνη της ανεγέρσεως ανατέθηκε στον Γιόζεφ Χιλντ. Εκείνος ολοκλήρωσε τον ναό σε κλασικιστικό ρυθμό. Υπό τον νέο αρχιεπίσκοπο Γιάνος Στσιτόφσκυ ολοκληρώθηκε το άνω τμήμα του ναού, του οποίου τα θυρανοίξια έγιναν στις 31 Αυγούστου 1856. Για την τελετή παίχθηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα η Missa solennis zur Einweihung der Basilika in Gran (Gran Mass) του Φραντς Λιστ με τον ίδιο τον συνθέτη να διευθύνει την ορχήστρα και τον Αλεξάντερ Βίντερμπέργκερ στο εκκλησιαστικό όργανο. Εργασίες αποπερατώσεως του ναού συνεχίσθηκαν ωστόσο μέχρι το 1869.
Τάφοι
Μεταξύ των προσώπων των οποίων οι τάφοι βρίσκονται στη Βασιλική του Έστεργκομ, συγκαταλέγονται και τα παρακάτω εκκλησιαστικών ηγετών:
Αλεσσάντρο Τούρκι
O Αλεσσάντρο Τούρκι, ιταλ. Alessando Turchi (1578 - 22 Ιανουαρίου 1649) ήταν Ιταλός ζωγράφος του πρώιμου Μπαρόκ. Γεννήθηκε και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βερόνα και αργότερα στη ζωή του μετακόμισε στη Ρώμη. Είναι γνωστός και με το όνομα Βερονέζε ή το παρωνύμιο L'Orbetto. Το στυλ του έχει περιγραφεί ως απαλό και σαν του Καραβάτζιο ταυτόχρονα.
Βιογραφία
Αρχικά μαθήτευσε στον Φελίτσε Ρίτσο (ιλ Μπρουζασόρτσι) στη Βερόνα. Από το 1603 εργαζόταν ως ανεξάρτητος ζωγράφος και το 1606-09 ο Τούρκι ζωγράφισε τα φύλλα του Οργάνου για την φιλαρμονική Ακαδημία της Βερόνα. Όταν ο Μπρουζασόρτσι απεβίωσε το 1605, ο Τούρκι και ο συνάδελφός του ζωγράφος Πασκουάλε Οττίνο συμπλήρωσαν μία σειρά καμβάδων του αποβιώσατος δασκάλου τους. Το 1610 ολοκλήρωσε μία Ανάληψη για τον βωμό της εκκλησίας του Αγ. Λουκά στη Βερόνα. Το 1612 η Συντεχνία των Χρυσοχόων της Βερόνας παρήγγειλε στον Τούρκι έναν πίνακα βωμού, χαμένο σήμερα, με τη Μαντόνα και Αγίους. Αφήνοντας τη σχολή του Ρίτσο, μετέβη στη Βενετία, όπου εργάστηκε για ένα διάστημα υπό τον Κάρλο Καλιάρι.
Το 1616 ταξίδεψε στη Ρώμη και συμμετείχε στη νωπογραφία Συλλέγοντας το Μάννα για τη διακόσμηση της Βασιλικής Αίθουσας του Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε και ζωγράφισε έναν Χριστό, Μαγδαληνή και Αγγέλους για τον καρδινάλιο Σκιπίωνα Μποργκέζε. Σε συναγωνισμό με τον τον Aντρέα Σάκι και τον Πιέτρο ντα Κορντόνα ζωγράφισε μερικές εικόνες για τον εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελλα Κοντσετσιόνε ντέι Καπουτσίνιστη Ρώμη. Το 1619 έστειλε έναν πίνακα βωμού των Σαράντα Μαρτύρων για το παρεκκλήσιο των Αθώων στον ναό του Αγ. Στεφάνου της Βερόνα για να κρεμαστεί δίπλα στα έργα του Πασκουάλε Οττίνο και του Μαρκαντόνιο Μπασσέττι. Επίσης ζωγράφισε μία Φυγή στην Αίγυπτο για την εκκλησία του Σαν Ρομουάλντο, μία Αγία Οικογένεια για την Σαν Λορέντσο ιν Λουτσίνα και έναν Σαν Κάρλο Μπορρομέο στη Σαν Σαλβατόρε ιν Λάουρο, όλες εκκλησίες της Ρώμης. Ασχολήθηκε πολύ με πίνακες δωματίου, τα οποία παριστούν ιστορικά θέματα, που συχνά ζωγράφιζε σε μαύρο μάρμαρο. Μεταξύ των μαθητών του είναι ο Τζιοβάννι Τσεσκίνι και ο Τζοβάννι Μπαττίστα Ρόσσι (ιλ Γκομπίνο), που εξασκούντο στη Βερόνα αντιγράφοντας έργα τού διδασκάλου του, που συχνά λαμβάνονται ως προτότυπα.
Για τον κόμη Τζαντζάκομο Τζούστι ζωγράφισε το 1620 την Αλληγορία της Φήμης μεταξύ Ερμή και Αθηνάς Παλλάδος. Το 1621 εκτέλεσε για τον Γάλλο καρδινάλιο Φρανσουά ντε Σουρντίς την Ανάσταση του Ιησού, που τώρα βρίσκεται στον καθεδρικό του Αγ. Ανδρέα στο Μπορντώ και έστειλε την Προσκύνηση των Μάγων στην οικογένεια Γκεραρντίνι στη Βερόνα. Το 1621 είχε συμπληρώσει έναν πίνακα του Σαν Κάρλο Μπορρομέο και Μαντόνα εν Δόξη για τον ναό Σαν Σαλβατόρε ιν Λάουρο στη Ρώμη. Έγγραφα από το 1629 δείχνουν, ότι ο Τούρκι πληρώθηκε 110 σκούδα για να ζωγραφίσει τον ''Άγ. Αντώνιο της Πάντουα'' για το Βίλα Φαρνέζε στην Καπραρόλα. Το 1632 μία απογραφή του Παλάτσο Ματτέι ντι Τζιόβε καταγράφει μία Σάντα Μαρία και Μαρία Μαγδαληνή και μία Γυνή Σαμαρίτισσα από τον Τούρκι.
Η αδελφή του παντρεύτηκε τον ζωγράφο Τζιατσίντο Τζιμινιάνι. Το 1623 ο Τούρκι νυμφεύτηκε τη Λουτσία Σαν Τζουλιάνο. Το 1637 με τη χορηγεία του καρδιναλίου Φραντσέσκο Μπαρμπερίνι έγινε πρίγκιπας ή διευθυντής της Ακαδημίας του Αγ. Λουκά. Το 1638 εισήλθε στην παπική συντεχνία των καλλιτεχνών, τη λεγόμενη Ποντιφική Ακαδημία των Καλών Τεχνών και Γραμμάτων για τους δεξιοτέχνες στο Πάνθεον. Απεβίωσε στη Ρώμη 71 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Lust for Life (άλμπουμ, Λάνα Ντελ Ρέι)
Το Lust For Life είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Λάνα Ντελ Ρέι. Κυκλοφόρησε στις 21 Ιουλίου 2017 από την Interscope Records, ενώ τη διανομή του στην Ευρώπη ανέλαβε η Polydor. Το άλμπουμ απέκτησε μια υποψηφιότητα στην κατηγορία "Best Pop Vocal Album" στα 60α Βραβεία Γκράμμι. Είναι η δεύτερή της υποψηφιότητα στην κατηγορία αυτή.
Ιστορικό
Το πρώτο σίνγκλ, με τίτλο "Love" κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου 2017. Μια μέρα νωρίτερα ξεκίνησε η προώθησή του με αφίσες κολλημένες στο Λος Άντζελες και τελικά κυκλοφόρησε απρόσμενα τα μεσάνυχτα, εξαιτίας της διαρροής του στο διαδίκτυο. Ο επίσημος τίτλος του άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 29 Μαρτίου 2017, όταν η Ντελ Ρέι κυκλοφόρησε ένα τρέιλερ για το δίσκο.
Στις 18 Απριλίου, σε μια συνέντευξη με την Courtney Love για το Dazed, η Λάνα επιβεβαίωσε μια συνεργασία στο άλμπουμ με τον The Weeknd, η οποία θα ονομαζόταν "Lust For Life" και μια συνεργασία με τον Sean Lennon, με τίτλο "Tomorrow Never Came". Επίσης, δήλωσε ότι δούλεψε με τον Max Martin για το ομότιτλο τραγούδι και εμπνεύστηκε από τις "The Shangri-Las" (γυναικείο ποπ συγκρότημα της δεκαετίας του '60) για τον ήχο του δίσκου. Μια συνεργασία με την Stevie Nicks υπό τον τίτλο "Beautiful People, Beautiful Problems" επίσης επιβεβαιώθηκε οτι θα περιλαμβάνεται.
Πράγματι, το ομότιτλο τραγούδι "Lust For Life", στο οποίο συμμετέχει ο Καναδός The Weeknd κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου ως δεύτερο σίνγκλ. Το εξώφυλλό του δημοσιεύθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την ίδια στις 11 Απριλίου. Στις 12 Ιουλίου κυκλοφόρησαν δύο νέα προωθητικά σίνγκλ, το "Summer Bummer", στο οποίο συμμετέχουν οι A$AP Rocky και Playboi Carti και το "Groupie Love", στο οποίο επίσης συμμετέχει ο πρώτος. Ακολουθώντας μια σειρά αποσπασμάτων στο Instagram, τελικά έκαναν το ντεμπούτο τους στην εκπομπή "Beats 1" του Zane Lowe.
Κυκλοφορία
Το Lust for Life διέρρευσε δύο μέρες πριν την κυκλοφορία του μέσω twitter, κάνοντας την καλλιτέχνιδα να σχολιάσει αρνητικά το γεγονός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τελικά κυκλοφόρησε στις 21 Ιουλίου 2017. Στα μέσα Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε ένα box set που περιελέμβανε το άλμπουμ σε CD, ένα βιβλίο και φωτογραφίες. Όσοι έκαναν προπαραγγελία λίγες μέρες πριν, λάμβαναν δωρεάν και ένα ψηφιακό αντίτυπο του άλμπουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2017 Κατηγορία:Δισκογραφία της Λάνα Ντελ Ρέι
Τζέρι Λι Λιούις
Ο Τζέρι Λι Λιούις (29 Σεπτεμβρίου 1935-28 Οκτωβρίου 2022) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, στιχουργός και πιανίστας. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της Ροκ εντ ρολ μουσικής και ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του 20ού αιώνα.
Ο Τζέρι Λι Λιούις γεννήθηκε στο Φέρριντει της πολιτείας Λουιζιάνα, μία φτωχή κωμόπολη. Μεγάλωσε σε συνθήκες ανέχειας, ενώ από μικρή ηλικία άρχισε να παίζει πιάνο. Οι γονείς του έβαλαν σε υποθήκη τη φάρμα τους προκειμένου να του αγοράσουν ένα πιάνο. Ο Λιούις άρχισε από το 1949, σε ηλικία 14 ετών να εκτελεί δημόσιες παραστάσεις, παίζοντας πιάνο.
Το 1956 ο Λιούις έκανε τις πρώτες ηχογραφήσεις του στην εταιρεία Sun Records στο Μέμφις του Τενεσί. Το τραγούδι του "Crazy Arms" πούλησε 300.000 αντίτυπα, ενώ το 1957 η επιτυχία του "Whole Lotta Shakin' Goin' On" έκανε τον Λιούις παγκοσμίως γνωστό, καθιερώνοντας τον στη Ροκ εντ ρολ σκηνή εκείνης της εποχής. Ακολούθησαν οι επίσης μεγάλες επιτυχίες "Great Balls of Fire", "Breathless" και "High School Confidential". Συμμετείχε επίσης από το 1956 στο διάσημο "Million Dollar Quartet", μαζί με τους Έλβις Πρίσλεϊ, Τζόνι Κας και Καρλ Πέρκινς, μία σπουδαία στιγμή στην ιστορία του Ροκ εντ ρολ. Ο Λιούις έγινε γνωστός και για τη μεγάλη ενεργητικότητα που επεδείκνυε στη σκηνή, κάνοντας έντονες κινήσεις επί σκηνής.