cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στσέρμπιετς
Σύγχρονος συμβολισμός
μικρογραφία| Μια επίδειξη της Πανπολωνικής Νεολαίας το 2003. Το σύμβολο Mieczyk Chrobrego είναι ορατό σε ένα πανό στην αριστερή πλευρά. Στην περίοδο του Μεσοπολέμου, μια απλοποιημένη εικόνα του Στσέρμπιετς, τυλιγμένη τρεις φορές σε μια λευκή και κόκκινη κορδέλα υιοθετήθηκε ως σύμβολο των πολωνικών εθνικιστικών οργανώσεων με επικεφαλής τον Ρόμαν Ντμόφσκι – το Στρατόπεδο Μείζονος Πολωνίας (Obóz Wielkiej Polski), το Εθνικό Κόμμα (Stronnictwo Narodowe), και την Πανπολωνική Νεολαία (Młodzież Wszechpolska). Τα μέλη τους το φορούσαν ως σήμα που ονομαζόταν Mieczyk Chrobrego, ή «Μικρό Ξίφος του [Μπολέσλαφ] του Γενναίου». Το σύμβολο ήταν επίσης ραμμένο στο αριστερό μανίκι του πουκάμισου που ήταν μέρος της στολής του Στρατοπέδου Μείζονος Πολωνίας. Μεταξύ των πολιτικών που φορούσαν το σήμα πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν οι Ρόμαν Ντμόφσκι, Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι, Βόιτσεχ Κορφάντι, Ρόμαν Ριμπάρσκι και Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι. Απαγορεύτηκε το 1938 κατά τη διάρκεια της περιόδου «Σανάτσια». Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το σήμα χρησιμοποιήθηκε από δεξιές αντιναζιστικές και αντισοβιετικές στρατιωτικές ομάδες αντίστασης, τις Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις (Narodowe Siły Zbrojne) και την Εθνική Στρατιωτική Οργάνωση (Narodowa Organizacja Wojskowa). Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία, το σύμβολο Mieczyk Chrobrego επαναπροσδιορίστηκε από νέες ή επαναδραστηριοποιημένες εθνικιστικές και ακροδεξιές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης Πολωνικών Οικογενειών (Liga Polskich Rodzin), της Πανπολωνικής Νεολαίας και του Στρατοπέδου Μείζονος Πολωνίας. Επιπλέον, Στσέρμπιετς είναι ο τίτλος ενός περιοδικού που εκδίδεται από το 1991 από ένα μικρό ριζοσπαστικό εθνικιστικό κόμμα, την Εθνική Αναγέννηση της Πολωνίας (Narodowe Odrodzenie Polski). αριστερά|μικρογραφία| Ομοίωμα του Στσέρμπιετς σε τάφο στο Πολωνικό Νεκροταφείο των Αετών στο [[Λβιβ της Ουκρανίας. Η επιγραφή γράφει: «Εδώ βρίσκεται ένας Πολωνός στρατιώτης που έπεσε για την Πατρίδα».]] Το 2005, η Πολωνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει τον ρατσισμό μεταξύ των Πολωνών οπαδών ποδοσφαίρου, ετοίμασε μια μαύρη λίστα με τα πιο κοινά ρατσιστικά και φασιστικά σύμβολα που θα απαγορευθούν από τα πολωνικά γήπεδα ποδοσφαίρου. Ο κατάλογος, που συντάχθηκε από την ανεξάρτητη αντιφασιστική οργάνωση Ποτέ Ξανά (Nigdy Więcej), απαριθμούσε το Mieczyk Chrobrego ως ένα από τα ακροδεξιά σύμβολα που εμφανίζονται συχνά στα στάδια της Πολωνίας. Ο κατάλογος απαριθμούσε άλλα ρατσιστικά και φασιστικά σύμβολα, όπως η ναζιστική σβάστικα, ο κέλτικος σταυρός και η συνομοσπονδιακή σημαία. Μετά από διαμαρτυρία του ευρωβουλευτή Σιλβέτσερ Χρουστς της Ένωσης Πολωνικών Οικογενειών, πραγματοποιήθηκαν πρόσθετες διαβουλεύσεις με ιστορικούς, ακαδημαϊκούς ερευνητές και άλλους ειδικούς και ως αποτέλεσμα το σύμβολο εξακολουθεί να αναφέρεται στον κατάλογο των ακροδεξιών συμβόλων που απαγορεύτηκαν στα γήπεδα ποδοσφαίρου της Πολωνίας. Αποκλείστηκε επίσης από την UEFA κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008 και του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πολωνίας Κατηγορία:Μεσαιωνικά ευρωπαϊκά ξίφη
Τζόζεφ Φόρτε
Αρχές
Ο Φόρτε ξεκίνησε στο Καθολικό Λύκειο Ντεμάθα στο Χάιατσβιλ, στο Μέριλαντ. Εκεί, ο Φόρτε έπαιξε υπό τις οδηγίες του θρυλικού προπονητή προετοιμασίας λυκείου Μόργκαν Γούτεν. Ο συμπαίκτης του Φόρτε στο Ντεμάθα, Κιθ Μπόγκανς, έχει παίξει σε πολλές ομάδες του NBA. Ο Φόρτε ανακηρύχθηκε Καλαθοσφαιριστής της Χρονιάς στο Ολ Μετ της Washington Post κατά τη διάρκεια της τελευταίας του χρονιάς, κατά την οποία είχε μέσο όρο 22,1 πόντους, 7,2 ριμπάουντ και 2,7 ασίστ.
Αξιοσημνημόνευτες στιγμές της επαγγελματικής πορείας του
Μετά από μία διετή πορεία στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Τσάπελ Χιλ (τα κυριότερα σημεία του οποίου περιελάμβαναν τη νίκη του 2000 ως Πρωτάρη της Χρονιάς της Διάσκεψης Ατλάντικ Κόουστ καθώς και του 2001 ως Παίχτη της Χρονιάς της Διάσκεψης ACC ) που χαρακτηρίστηκε από λάμψεις λαμπρού παιχνιδιού, επιλέχθηκε από τους Μπόστον Σέλτικς με την 21η επιλογή στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2001 (σε μία εποχή που οι μετέπειτα πρωταγωνιστές Τόνι Πάρκερ και Γκίλμπερτ Αρένας ήταν ακόμξ διαθέσιμοι στις θέσεις των γκαρντ).
Σε δύο χρονιές με τους Σέλτικς και τους Σιάτλ Σουπερσόνικς, ο Φόρτε είχε μέσο όρο 1,2 πόντους και 0,7 ασίστ ανά παιχνίδι, δυσκολεύοντας να μετακινηθεί από τη φυσική του θέση ως σούτινγκ γκαρντ σε πόιντ γκαρντ.
Μετά την αποδέσμευσή του από τους Σόνικς, ο Φόρτε δεν μπόρεσε να βρει θέση σε μία σύνθεση στο NBA και εντάχθηκε στους Άσβιλ Άλτιτιουντ του NBA D-League. Το καλοκαίρι του 2005, ο Φόρτε έπαιξε με την Πιστοποιημένη Ομάδα των Εντερτάινερς Μπάσκετμπολ Κλάσικ στο Ράκερ Παρκ, οδηγώντας την ομάδα στα πλέι οφ. Μετά το καλοκαίρι πήγε στην Ελλάδα για να παίξει με τον Απόλλωνα Πάτρας. Στη συνέχεια πήγε στην ιταλική Μοντεπάσκι Σιένα, η οποία κέρδισε τον αγώνα του ιταλικού πρωταθλήματος το 2007.
Τον Ιούλιο του 2007 υπέγραψε με τη ρωσική ΟΥΝΙΚΣ Καζάν. Τον Ιανουάριο του 2008 υπέγραψε στη Φορτιτούντο Μπολόνια με επιλογή παραμονής στην ομάδα για την επόμενη χρονιά. Αποκλείστηκε μετά από δύο μόνο αγώνες και τον Δεκέμβριο του 2008 εντάχθηκε στη Σναϊντέρο Ούντινε Udine, μια άλλη ομάδα της ιταλικής Σέριε A. Τον Μάιο του 2009 ζήτησε να παραιτηθεί για προσωπικά θέματα. Στις 8 Ιανουαρίου 2010, εντάχθηκε στη Νουόβα Παλακανέστρο Πάβια, μία ιταλική ομάδα Λεγκα Ντούε (Ιταλική δεύτερη κατηγορία).
Στις 6 Οκτωβρίου 2011, η ισραηλινή Ιρόνι Ασκελόν Ashkelon υπέγραψε με τον Φόρτε για μία δοκιμαστική περίοδο μίας εβδομάδας. Ωστόσο, ο Φόρτε τελικά κατέληξε να υπογράψει με την ομάδα του ιρανικού Μπάσκετμπολ Σούπερ Λιγκ Πετροχίμι Μπαντάρ Ιμάμ ΜΚ για το 2012. Στα δύο πρώτα παιχνίδια του στο πρωτάθλημα, ο Φόρτε είχε μέσο όρο 9,1 πόντους, 3,0 ασίστ και 2,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Οικογένεια
Ο μικρότερος αδελφός του, Τζέισον Φόρτε, έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ με το Πανεπιστήμιο Μπράουν και ονομάστηκε παίκτης της χρονιάς στην Άιβι Λιγκ το 2004
Παραπομπές
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πιστόια Μπάσκετ 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άσβιλ Άλτιτιουντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νικόλαος Αρχατζικάκης
Ο Νικόλαος Αρχατζικάκης (1872-1947) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, έμπορος και πλοιοκτήτης. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Αρχατζικάκη και της Καλλιόπης. Γεννήθηκε και πέθανε στη Σητεία. Ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας. Κατά την περίοδο της Κατοχής συνελήφθη από τους Ναζί για αντιστασιακή δράση. Ήταν ο πρώτος δήμαρχος Σητείας μετά την αναγνώριση της Κοινότητας σε Δήμο το 1946. Απεβίωσε εν ενεργεία στις 30 Αυγούστου 1947. Τον διαδέχθηκε στη δημαρχία ο Κωνσταντίνος Ανυφαντάκης.
Παραπομπές
Αρχατζικακης
Δικαιοσύνη (ηθική)
Στην ερευνητική ηθική, η δικαιοσύνη είναι η δίκαιη επιλογή των συμμετεχόντων στην έρευνα. Η δικαιοσύνη είναι η ιδανική κατανομή των κινδύνων και των ωφελειών όταν οι επιστήμονες που πραγματοποιούν κλινικές έρευνες προσλαμβάνουν συμμετέχοντες εθελοντικής έρευνας για να συμμετάσχουν σε κλινικές δοκιμές. Η έννοια αυτή παρέχει κατευθυντήριες γραμμές για τον τρόπο με τον οποίο οι επιστημονικοί στόχοι και όχι η καταγωγή από τον προνομιούχο ή ευάλωτο πληθυσμό πρέπει να καθορίζουν ποια μέλη από ποιες κοινότητες πρέπει να πληρούν τα κριτήρια ένταξης για να συμμετάσχουν στην έρευνα, ώστε να μοιράζονται με τον πλέον δίκαιο τρόπο τους κινδύνους και τα οφέλη της έρευνας.
Ορίζοντας την ερευνητική δικαιοσύνη
Η πιο αναγνωρισμένη πηγή για την επισήμανση της σπουδαιότητας της δικαιοσύνης είναι η έκθεση Μπελμόν, η οποία χρησιμοποίησε τον όρο "δικαιοσύνη" για να περιγράψει ένα σύνολο κατευθυντήριων γραμμών για την επιλογή των ερευνητικών θεμάτων. Πρόκειται για μια σημαντική διασφάλιση ώστε η κλινική έρευνα να γίνει ηθική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηθική
Ντιλχάν Εργιούρτ
Η Ντιλχάν Εργιούρτ (29 Νοεμβρίου 1926, Σμύρνη - 13 Σεπτεμβρίου 2012, Άγκυρα) ήταν Τουρκάλα αστροφυσικός.
Από το 1961 έως το 1973, ήταν ο πρώτος τούρκος επιστήμονας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής που έλαβε μια θέση στη NASA. Ίδρυσε το τμήμα αστροφυσικής στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής και ήταν ο πρύτανης του τμήματος Επιστημών και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου από το 1988 έως το 1993.
Ζωή
Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1926, στη Σμύρνη. ο πατέρας της ήταν ο Αμπιντίν Εγκέ που ήταν βουλευτής στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας για την Επαρχία Ντενιζλί το 1944.
Λίγο μετά την άφιξη του πατέρα της στη Σμύρνη, η οικογένειά της μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στην Άγκυρα, λίγα χρόνια αργότερα. Μετά την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Άγκυρα, συνέχισε να φοιτά στο Σχολείο Θηλέων της Άγκυρας. Στο σχολείο είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα μαθηματικά. Για το λόγο αυτό, μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο, μπήκε στο Τμήμα Μαθηματικών και της Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Κυνήγησε το ενδιαφέρον της για την Αστρονομία κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών.
Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, το 1946, εργάστηκε ως επίτιμος βοηθός για δύο χρόνια για τον Τεβφίκ Οκτάι Καμπακτσίογλου, στον οποίο είχε ανατεθεί η δημιουργία ενός τμήματος αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και το 1953 ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στο Τμήμα Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας και στη συνέχεια, ήταν αναπληρώτρια καθηγήτρια.
Το 1959 πήγε στον Καναδά για δύο χρόνια με υποτροφία του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας. Στη συνέχεια πήγε στις ΗΠΑ και εργάστηκε για την Σοροπτιμιστική Ομοσπονδία της Αμερικής στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, στην ταυτοποίηση των αστρικών μοντέλων στο Παρατηρητήριο Γκαίτε Λινκ. Εργάστηκε με τον Μάρσαλ Βρούμπελ. Μετά από αυτό, εργάστηκε στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Γκοντάρ της ΝΑΣΑ. Εργάστηκε με τον Αλαστέρ Γκ. Ου. Κάμερον, σχετικά με την έρευνα για την ηλιακή ιστορία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν η μόνη γυναίκα αστρονόμος που εργάζονται στο ίδρυμα.
Η εργασία της Εργιούρτ στο Ινστιτούτο Γκοντάρ αποκάλυψε μερικά στοιχεία για τον ήλιο που ήταν άγνωστα μέχρι τότε. Το γεγονός ότι η φωτεινότητα του Ήλιου δεν έχει αυξηθεί από τον σχηματισμό του, αποκαλύφθηκε ότι ήταν πολύ πιο φωτεινός και πιο ζεστός στο παρελθόν. Οι μελέτες ήταν σημαντικές εκείνη τη στιγμή να επηρεάσουν την πορεία νέων διαστημικών πτήσεων. Τιμήθηκε με το Βραβείο Κατορθώματος Απόλλο το 1969 για την επιτυχημένη εργασία για την πρώτη προσγείωση στη Σελήνη. Μετά την ολοκλήρωση των διετών σπουδών στο Ινστιτούτο Γκοντάρ, η Εργιούρτ συνέχισε να εργάζεται στο ινστιτούτο ως ανώτερος ερευνητής. Το ινστιτούτο την έστειλε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, για τη μελέτη σχετικά με το σχηματισμό και την εξέλιξη των αστέρων.
Το 1968, ήρθε στην Τουρκία και οργάνωσε το πρώτο Εθνικό Συνέδριο Αστρονομίας, με την υποστήριξη του Επιστημονικού και Τεχνολογικού Ερευνητικού Συμβολίου της Τουρκίας.
Μεταξύ 1969 και 1973, συνέχισε την επιστημονική έρευνα στη ΝΑΣΑ. Το 1973 επέστρεψε στο Τμήμα Φυσικής του ODTÜ και ίδρυσε το παράρτημα αστροφυσικής. Το 1977 τιμήθηκε με το Επιστημονικό Βραβείο της TÜBİTAK. Το 1988, ήταν η πρόεδρος του τμήματος φυσικής για έξι μήνες, και στη συνέχεια έγινε κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών και Γραμμάτων για πέντε χρόνια. Το 1993 συνταξιοδοτήθηκε.
Πέθανε στην Άγκυρα μετά από μια καρδιακή προσβολή, στις 13 Σεπτεμβρίου 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Τούρκοι επιστήμονες
Κουμπ Μελά
Το Κουμπ Μελά (कुम्भ मेला) είναι σημαντικό προσκύνημα και εορτή στον Ινδουισμό. Το Κουμπ Μελά λαμβάνει χώρα σε τέσσερις παραποτάμιες πόλεις κάθε 12 χρόνια: στο Πραγιάγκ (συρροή Γάγγη-Γιαμούνα-Σαραβάστι), Χαριντβάρ (επί τον Γάγγη), Νασίκ (επί τον Γκονταβάρι), και Ουτζάιν (επί τον Σίπρα). Η εορτή χαρακτηρίζεται από μια τελετουργική βουτιά στα νερά, ενώ είναι και μια γιορτή του κοινοτικού εμπορίου με πολλά πανηγύρια, εκπαιδευτικά προγράμματα, ομιλίες γύρω από θρησκευτικά ζητήματα από τους αγίους, μαζική παράδοση φαγητού για τους φτωχούς ή τους μοναχούς, καθώς και ψυχαγωγία. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η κολύμβηση σε αυτά τα ποτάμια είναι μέσο για την επίτευξη της πραγιαστσίτα (εξιλέωση, μετάνοια) για τα λάθη του παρελθόντος, καθώς και ως μέσο άφεσης των αμαρτιών τους.
Επισκόπηση
Η ίδρυση του Κουμπ Μελά αποδίδεται στον φιλόσοφο Αντί Σανκάρ (8ος αιώνας), ως μέρος των προσπαθειών του να ξεκινήσει μεγάλες ινδουιστικές συγκεντρώσεις για φιλοσοφικές συζητήσεις και αναμετρήσεις μαζί με Ινδουιστικά μοναστήρια στην ινδική υποήπειρο. Ωστόσο δεν υπάρχει λογοτεχνική ένδειξη ότι οι μαζικές συγκεντρώσεις ονομάζονταν Κούμπα Μελά πριν τον 19ο αιώνα. Ιστορικά χειρόγραφα και επιγραφές κάνουν αναφορά σε ένα ετήσιο Μάγκα Μελά στον Ινδουισμό, με περιοδικές μεγαλύτερες συγκεντρώσεις κάθε 6 ή 12 χρόνια, όπου οι πιστοί συγκεντρώνονταν σε μαζικούς αριθμούς και μια εκ των τελετουργιών ήταν το κολύμπι σε ένα ιερό υδάτινο πόρο. Σύμφωνα με την Κάμα ΜακΛιν, οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην εποχή της αποικιοκρατίας και η αντίδραση στον οριενταλισμό οδήγησε στην μετεξέλιξη του αρχαίου Μάγκα Μελά στο σύγχρονο Κουμπ Μελά, ιδιαίτερα μετά την Ινδική εξέγερση του 1857.
Οι εβδομάδες στις οποίες λαμβάνει χώρα το Κουμπ Μελά σε κάθε περιοχή περίπου κάθε 12 χρόνια ορίζεται βασίζεται στο ινδουιστικό σεληνοηλιακό ημερολόγιο και τις σχετικές αστρολογικές θέσεις του Δία, του Ηλίου και της Σελήνης. Το κενό μεταξύ των εορτών του Πραγιάγκ και του Χαριντβάρ είναι περίπου 6 χρόνια, ενώ διαθέτουν ένα Μάχα Κουμπ Μελά (μεγάλο, κύριο Κουμπ Μελά) και ένα Άρντα Κουμπ Μελά (μισό). Οι ακριβείς χρόνοι ιδιαίτερα για το Κουμπ Μελά στο Ουτζάιν και το Νασίκ αμφισβητούνταν κατά τον 20ό αιώνα. Οι εορτασμοί στο Νασίκ και το Ουτζάιν εορτάζονται τον ίδιο χρόνο ή με ένα χρόνο διαφορά, συνήθως 3 χρόνια μετά το Κουμπ Μελά του Χαριντβάρ. Επίσης, στην Ινδία υπάρχουν και άλλες παρόμοιες μικρότερες εορτές όπως το Μάγκα Μελά, το Μακάρ Μελά ή ισοδύναμά τους. Για παράδειγμα, στο Ταμίλ Ναντού εορτάζεται το Μάγκα Μελά το οποίο περιέχει και βούτηγμα στα νερά. Η εορτή λαμβάνει χώρα στην δεξαμένη Μαχαμάχαμ κοντά στον ποταμό Καβέρι κάθε 12 χρόνια στο Κουμπακονάμ, προσελκύοντας εκατομμύρια Ινδουιστές από την νότιο Ινδία και έχει περιγραφεί ως το Κουμπ Μελά των Ταμίλ. Άλλα μέρη στα οποία η εορτή πλυσίματος στα ύδατα και τα σχετικά πανηγύρια ονομάζονται Κουμπ Μελά είναι η Κουρουκσέτρα, το Σόνιπατ, και το Πανότι στο Νεπάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδουισμός
Δαγαλάιφος (ύπατος το 461)
Βιογραφία
Γιος του Aρεόβινδου (υπάτου το 434), ο Δαγαλάιφος νυμφεύτηκε τη Γοδισθέα (Godisthea), κόρη του Aρδαβούρ (υπάτου το 447) και εγγονή του Άσπαρ (υπάτου το 434 μαζί με τον Aρεόβινδο). Απέκτησαν έναν γιο, τον Aρεόβινδο Δαγαλάιφο Αρεόβινδο, ύπατο το 506, ο οποίος νυμφεύτηκε την Ανικία Ιουλιανή, κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα της Δύσης Ανίκιου Ολύβριου.
Το 461 ήταν ύπατος στην Ανατολή. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλίσκου (475-476), ο Δαγαλάιφος, που μαρτυρείται από πηγές ως πατρίκιος, δέχθηκε στο σπίτι του στην Κωνσταντινούπολη τον Δανιήλ τον Στυλίτη, και του επιέτρεψε να ξεκουραστεί κατά τη διάρκεια μίας διαδήλωσης κατά του Αυτοκράτορα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Γιοάννα Κούλιγκ
Το 2006, έκανε το θεατρικό ντεμπούτο της σε κρατικό θέατρο της Κρακοβία. Το 2008, ήρθε και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, με την ταινία Wednesday, Thursday Morning. Το 2011, έκανε την πρώτη της μεγάλη συμμετοχή στον κινηματογράφο με το The Woman in the Fifth, στο πλευρό των Ήθαν Χοκ και Κριστίν Σκοτ Τόμας. Την ίδια χρονιά συμμετείχε και στην ταινία Elles, δουλειά από την οποία κέρδισε το πρώτο της βραβείο, Β γυναικείου ρόλου στα Πολωνικά Κινηματογραφικά Βραβεία. Το 2013, συμμετείχε στις ταινίες Lasting και Ida, η οποία έλαβε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Το 2016, συμμετείχε στο επιτυχημένο δράμα The Innocents.
Το 2018, συμμετείχε στην ταινία Cold War, ταινία που της έδωσε βραβείο από το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Α' Γυναικείου Ρόλου. Από τον ίδιο ρόλο έλαβε βραβείο στην ίδια κατηγορία και στα Πολωνικά Βραβεία. Την ίδια χρονιά συμμετείχε και στην ταινία Clergy. Το 2019, το πολωνικό περιοδικό Wprost, τη συμπεριέλαβε ανάμεσα στις 50 πολωνέζες γυναίκες με τη μεγαλύτερη επιρροή. Το 2020, ξεκίνησε τη συμμετοχή της στη σειρά του Netflix, The Eddy, ερμηνεύοντας μία τραγουδίστρια της τζαζ. Το 2009, παντρεύτηκε τον Πολωνό σκηνοθέτη και σεναριογράφο Ματσιέι Μπόχνιακ. Τον Φεβρουάριο του 2019, γέννησε και το πρώτο της παιδί, ένα αγόρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου
Κάταλιν Μπάνφι
Η Κάταλιν Μπάνφι ντε Αλσολίντβα ήταν μια Ουγγαρέζα ευγενής του 16ου αιώνα, σύζυγος του στρατηγού και πολιτικού Φέρενς Μπατιάνι.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Κάταλιν Μπάνφι, μέλος της οικογένειας ευγενών Μπάνφι της Λένταβα, ήταν σύζυγος του Φέρεντς Μπατιάνι. Ο σύζυγός της περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του μακριά από το σπίτι είτε στον πόλεμο είτε σε πολιτικές διαβουλεύσεις, και έτσι υπήρξε μεγάλη ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των δύο. Σε αντίθεσα με το έθιμο της εποχής, αυτές οι επιστολές ήταν γραμμένες κυρίως στην ουγγρική γλώσσα. Η Κάταλιν Μπάνφι αλληλογραφούσε επίσης στα λατινικά και τα γερμανικά με τον Μαξιμιλιανό Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τη χήρα Μαρία της Ουγγαρίας, κυβερνήτη των Κάτω Χωρών και την Αικατερίνη των Μεδίκων. Θεωρούνταν ότι ήταν η πιο ευφυής και πιο εκλεπτυσμένη Ουγγαρέζα της εποχής της. Η Ορσόλια Κανισάι ήταν η προσωπική φίλη της Κάταλιν.
Καθώς ο γάμος της παρέμεινε άκληρος, η Κάταλιν ανέλαβε να μεγαλώσει τα παιδιά άλλων οικογενειών στις αυτλές του Γκίσινγκ και του Ρέχνιτς. Οι ευγενείς οικογένειες ζητούσαν από την Κάταλιν να πάρει τα παιδιά τους υπό την προστασία της στην αυλή. Αν ένα κορίτσι ετοιμαζόταν για γάμο, η Κάταλιν σχεδίαζε τη γαμήλια δεξίωση. Είχε επίσης μεγάλη συνειφορά σε όλες τις οικιακές εργασίες της αυλής: στο ράψιμο, στο κέντημα, στην ύφανση και στην κατασκευή στεφανιών. Κατόπιν αιτήματος του συζύγου της, η Κάταλιν έμαθε επίσης να ρίχνει οβίδες.
Η τελευταία γνωστή επιστολή της γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1563. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ήταν παρούσα στη στέψη του βασιλιά Μαξιμιλιανού, αλλά έλειπε από τον γάμο του Μίκλος Ζρίνι τον επόμενο χρόνο. Πιθανώς να είχε ήδη πεθάνει εκείνη την εποχή.
Σήμερα, οι επιστολές της Κάταλιν διατηρούνται σε αρχεία στο Κέρμεντ, στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας, στα Κρατικά Αρχεία της Αυστρίας, στα Αρχεία των Βρυξελλών και στα προσωπικά αρχεία της οικογένειας Έρντοντι.
Αντοφάγια
Το ηφαίστειο Αντοφάγια είναι ενεργό στρωματοηφαίστειο της Αργεντινής. Βρίσκεται στην επαρχία Καταμάρκα, στον νομό Αντοφαγάστα δε λα Σιέρα.
Γεωγραφία
Στα 6.409 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, είναι το τρίτο ψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο και το έκτο ψηλότερο μεταξύ των μη εξαφανισμένων ηφαιστείων. Είναι ισχυρός ορεινός όγκος με τρεις κορυφές ευθυγραμμισμένες από τα δυτικά προς τα ανατολικά σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων. Η δυτική κορυφή, η οποία βρίσκεται ψηλότερα και εκτεθειμένη στους υγρούς ανέμους από τον Ειρηνικό Ωκεανό, καλύπτεται από μόνιμη χιονοκάλυψη.
Το ηφαίστειο δεσπόζει στο μακρύ Σαλάρ της Αντοφάγια, το οποίο εκτείνεται για 163 χιλιόμετρα σε μια στενή λεκάνη επιμηκυμένη από νότια-νοτιοδυτικά προς βόρεια-βορειοανατολικά, περίπου 20 χιλιόμετρα από αυτό. Η απορροή από το Αντοφάγια έχει σχηματίσει μια μεγάλη, σχεδόν βενταλιόσχημη προσχωματική βεντάλια στην άκρη αυτής του Σαλάρ.
Τουρισμός
Το Αντοφάγια βρίσκεται σε μια σχεδόν ακατοίκητη περιοχή, με εξαίρεση τον μικρό οικισμό Αντοφάγια, ο οποίος έχει πληθυσμό περίπου 40 κατοίκων. Αυτό ισχύει για ολόκληρη την περιοχή, η οποία είναι αναμφίβολα μία από τις πιο απομακρυσμένες και απομονωμένες της Αργεντινής. Ο τουρισμός εδώ μοιάζει περισσότερο με εξερεύνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αργεντινής
Ιωάννης Μυστάκων
Ο Ιωάννης ο επονομαζόμενος Μυστάκων, δηλ. με το μουστάκι, (άκμασε το 580–590), ήταν εξέχων Ρωμαίος (Βυζαντινός) στρατηγός στους πολέμους με την Περσία των Σασανιδών κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Τιβέριου Β' (βασ. 578-582) και Μαυρίκιου (βασ. 582-602).
Βιογραφία
Ένας γηγενής Θράκας, ο Ιωάννης εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία ως στρατηγός στη Ρωμαϊκή Αρμενία το 579, μαζί με τον Κουρς. Αν δεν κατείχε ήδη τη θέση του magister militum per Armeniam εκείνη την εποχή, είχε αναβιβαστεί σε αυτή το 582, όταν ονομάστηκε magister militum per Orientem από τον πρόσφατα εστεμμένο Mαυρίκιο. Αμέσως μετά από αυτό, πιθανώς το φθινόπωρο του 582, έδωσε μία μεγάλη μάχη με τους Σασσανίδες της Περσίας υπό τον Καρδαριγκάν κοντά στη συμβολή των ποταμών Νύμφιου (σύγχρονου Μπατμάν) και Τίγρη. Σε αυτή τη μάχη, ο Ιωάννης διοικούσε το κέντρο, ενώ ο παλαιός συνάδελφός του Κούρς διοικούσε τη δεξιά πτέρυγα και ο στρατηγός Aριούλφ την αριστερή πτέρυγα. Αρχικά η μάχη πήγε καλά, το κέντρο και η αριστερή πτέρυγα ώθησαν τους Πέρσες προς τα πίσω, αλλά ο Κουρς δεν έδωσε συνέχεια, λόγω της ζήλιας του για τον Ιωάννη, προκαλώντας τον ρωμαϊκό στρατό να υποχωρήσει με ήττα. Μετά από άλλη μία ήττα κατά τη διάρκεια μίας ανεπιτυχούς πολιορκίας του οχυρού Άκβας, αντικαταστάθηκε (στα τέλη του 583) από τον Φιλιππικό.
Το 587 τού ανατέθηκε για λίγο η διοίκηση στη Θράκη κατά των Αβάρων μετά την ήττα τους και τη σύλληψη τού τοπικού διοικητή Κάστου. Ο Ιωάννης ανακούφισε επιτυχώς την πολιορκία της Αδριανούπολης από τους Αβάρους, αφού τους νίκησε στη μάχη, αλλά αρνήθηκε να τους καταδιώξει από επιφυλακτικότητα. Μέχρι το 589, ανέλαβε και πάλι τη διοίκηση στην Αρμενία ως magister militum, θέση που κράτησε μέχρι λίγα χρόνια μετά την ειρήνη με την Περσία το 591, όταν ανακουφίστηκε από τον Ηράκλειο τον Πρεσβύτερο. Την ίδια περίπου εποχή, ανήλθε στον βαθμό του πατρίκιου. Το 589 πολιόρκησε την αρμενική πρωτεύουσα Ντβιν, αλλά την άφησε, όταν άκουσε για την εξέγερση του στρατηγού Μπαχράμ Τσομπίν εναντίον του Πέρση σάχη, Ορμίσδα Δ' (βασ. 579–590). Εκμεταλλευόμενος τις περσικές εσωκομματικές μάχες, εισέβαλε στο Περσικό Αζερμπαϊτζάν, παίρνοντας πολλά λάφυρα και πολλούς αιχμαλώτους. Το 591 συμμετείχε στην κοινή Ρωμαιο-Περσική εκστρατεία υπό τον Ναρσή για να επαναφέρει στον θρόνο του τον Χοσρόη Β' (βασ. 590–628), τον νόμιμο Πέρση ηγεμόνα. Επικεφαλής των αρμενικών στρατευμάτων του, πολέμησε στην αποφασιστική μάχη του Μπλαραθόν, η οποία σηματοδότησε την τελική ήττα του σφετεριστή Μπαχράμ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Πλακιδία (γενν. 552), κόρη του Φλάβιου Αναστάσιου και της Πρόβας της Νεότερης, κόρης του Αναστάσιου και της Ιουλιανής. Η Ιουλιανή ήταν κόρη του Πρόβου υπάτου το 525 και της Πρόβας της Πρεσβύτερης.
Πηγές
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Πολωνική-Λιθουανική Ένωση
μικρογραφία| Πίνακας προς τιμήν της Πολωνικής-Λιθουανικής Ένωσης. περ. 1861. Το σύνθημα λέει «Αιώνια ένωση». Η Πολωνική-Λιθουανική Ένωση (πολωνικά: Unia polsko-litewska) ήταν σχέση που δημιουργήθηκε από μια σειρά πράξεων και συμμαχιών μεταξύ του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας που διήρκεσε για παρατεταμένες χρονικές περιόδους από το 1385 και οδήγησε στη δημιουργία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ή τη «Δημοκρατία των δύο Εθνών», το 1569 και τελικά στη δημιουργία ενός ενιαίου κράτους το 1791.
Ιστορία
Στα σημαντικά ιστορικά γεγονότα περιλαμβάνονται:
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας (1219-1569) Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας υπό την Δυναστεία των Γιαγκιέλλο Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Εθνικές ενοποιήσεις Κατηγορία:14ος αιώνας στη Λιθουανία Κατηγορία:14ος αιώνας στην Πολωνία Κατηγορία:15ος αιώνας στη Λιθουανία Κατηγορία:15ος αιώνας στην Πολωνία Κατηγορία:16ος αιώνας στη Λιθουανία Κατηγορία:16ος αιώνας στην Πολωνία Κατηγορία:Σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας
Κοινότητα Φουρφουρά
Η Κοινότητα Φουρφουρά Αμαρίου είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Φουρφουρά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει πληθυσμό 605 κατοίκους. Εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Μιχαήλ Πανταλός ενώ οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Καστανούσσα Σερρών
Η Καστανούσσα (γνωστή ως Πάλμες μέχρι το 1926) είναι χωριό του νομού Σερρών με πληθυσμό 592 κατοίκων στην απογραφή του 2011. Το χωριό ανήκει στον δήμο Σιντικής.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του όρους Μπέλλες στα σύνορα Βουλγαρίας - Βόρειας Μακεδονίας.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Σύμφωνα με τις στατιστικές του Βασίλ Κάντσοφ, το 1900 ζούσαν 1.150 Βούλγαροι μουσουλμάνοι στο χωριό. Ωστόσο, ο Γκεόργκι Στρέζοφ το 1891 αναφέρει ότι το χωριό κατοικείται αποκλειστικά από ανθρώπους πομακικής καταγωγής. Η Καστανούσσα κατά την οθωμανική περίοδο κατοικούνταν από μουσουλμάνους οθωμανούς, οι οποίοι μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας εγκατασταθήκαν στην περιοχή της Μερσίνης.
Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων το χωριό κατακτήθηκε από τμήματα του βουλγαρικού στρατού, αλλά μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 το χωριό ελευθερώθηκε και προσαρτήθηκε στην Ελλάδα.
Ιερά Μητρόπολις Προικοννήσου
Η Ιερά Μητρόπολις Προ(ι)κοννήσου (παλαιότερα Αρχιεπισκοπή Προ(ι)κοννήσου, λατινικά: Archidioecesis Proconnesia) είναι μια από τις αρχαιότερες επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από τον 5ο αιώνα ως το 1923.
Σήμερα παραμένει ενεργός μόνο ο τίτλος του Μητροπολίτη Προικοννήσου και από το 2008 τον φέρει ο Ιωσήφ (Χαρκιολάκης).
Ιστορικά στοιχεία
Στην Προ(ι)κόννησο έδρευε μια αρχαία αρχιεπισκοπή της επαρχίας Ελλησπόντου στην Διοίκηση Ασιανής, η οποία υπαγόταν στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Αναφέρονται αρκετοί επίσκοποι Προκοννήσου κατά την πρώτη χριστιανική χιλιετία. Ο Ιωάννης μετατέθηκε εκεί από την Επισκοπή Γόρδης της Λυδίας και έλαβε μέρος στη σύνοδο της Εφέσου το 431. Ο Ακάκιος δεν έλαβε μέρος στη σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, αντ'αυτού τα πρακτικά των πανηγυρικών συνεδριάσεων της 25ης και 31ης Οκτωβρίου υπέγραψε ο Μητροπολίτης Κυζίκου Διογένης, στον οποίο υπαγόταν. Ο Στρατοκλής υπέγραψε διάταγμα του Γεννάδιου Α' Κωνσταντινουπόλεως κατά της Σιμωνίας περί το 458/459. Στη βυζαντινή αγιογραφία απαντάται ο άγιος Τιμόθεος, αρχιεπίσκοπος Προικοννήσου, ο οποίος έζησε σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς μεταξύ 518 και 548 ή τον όγδοο αιώνα κατ'άλλους. Ο Νικήτας παρέστη στη δεύτερη σύνοδο της Νίκαιας το 787. Ο Ιγνάτιος συμμετείχε στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης του 879-880 που αποκατέστησε τον Πατριάρχη Φώτιο. Τέλος, σώζεται σφραγίδα με το όνομα του επισκόπου Λέοντος, ο οποίος έζησε μεταξύ 10ου και 11ου αιώνα.
Η Προικόννησος αναφέρεται στις Notitiae Episcopatuum του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως μέχρι τον 15ο αιώνα. Αρχικά υπαγόταν στη Μητρόπολη Κυζίκου, και περί τον 7ο αιώνα ανυψώθηκε σε αυτοκέφαλη αρχιεπισκοπή, εξαρτώμενη απευθείας από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ως τέτοια αναφέρεται σε όλη τη δεύτερη χριστιανική χιλιετία.
Τον Σεπτέμβριο του 1922, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, όλοι οι Έλληνες Χριστιανοί που κατοικούσαν στο νησί του Μαρμαρά κατέφυγαν στην Ελλάδα πριν την άφιξη του τουρκικού στρατού (1923). Σήμερα δεν υπάρχουν πλέον Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην επικράτεια της αρχαίας μητρόπολης, αν και το Πατριαρχείο διατηρεί και συνεχίζει να αποδίδει τον τίτλο της.
Επισκοπικός κατάλογος
μικρογραφία|250px|Ο σημερινός Μητροπολίτης Προικοννήσου κ.Ιωσήφ (Χαρκιολάκης)
Πηγές
Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές Κατηγορία:Πρώην Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Άρης Μουσιώνης
Ο Άρης (Αριστείδης) Μουσιώνης (Σέρρες, 1958) είναι Έλληνας ιατρός ορθοπεδικός και πολιτικός, πρώην βουλευτής Σερρών εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ. Κατάγεται από την Βέργη Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Πρωτεϊνοσύνθεση
Η πρωτεϊνοσύνθεση είναι η σύνθεση πρωτεϊνών.
Ο μηχανισμός της αντιγραφής του DNA είναι ημισυντηρητικός, δηλαδή οι δύο αλυσίδες της διπλής έλικας ξετυλίγονται και καθεμιά λειτουργεί σαν καλούπι για τη σύνθεση μιας νέας συμπληρωματικής αλυσίδας. Κάθε θυγατρική διπλή έλικα που προκύπτει αποτελείται από μία μητρική και από μία νέα αλυσίδα. Η αντιγραφή του DNA είναι μια πολύπλοκη ενζυμική πορεία, που καταλύεται από πολλά ένζυμα. Σε κάθε τμήμα DNA που γίνεται η αντιγραφή, η σύνθεση της μιας αλυσίδας είναι συνεχής, ενώ της άλλης ασυνεχής. Η έναρξη της αντιγραφής γίνεται από ένα σημείο του DNA στους προκαρυωτικούς οργανισμούς και από πολλά στους ευκαρυωτικούς.
Ο μηχανισμός με τον οποίο η πληροφορία που υπάρχει στο DNA καθορίζει την αλληλουχία των αμινοξέων στις πρωτεΐνες, περιλαμβάνει δύο διαδικασίες: τη μεταγραφή και τη μετάφραση. Η μεταγραφή καταλύεται από την RNA πολυμεράση και γίνεται με κατεύθυνση 5'-> 3'. Κατά τη μεταγραφή παράγονται τρία είδη RNA: το mRNA, το tRNA και το rRNA στους προκαρυωτικούς και ευκαρυωτικούς οργανισμούς. Επιπρόσθετα μόνο στους ευκαρυωτικούς οργανισμούς παράγεται και snRNA.
Η αντιστοίχιση των νουκλεοτιδίων του mRNA με τα αμινοξέα των πρωτεϊνών γίνεται μέσω του γενετικού κώδικα, και κάθε κωδικόνιο-τριπλέτα του mRNA αντιστοιχεί σε ένα αμινοξύ.
Η πρωτεϊνοσύνθεση έχει τρία στάδια: την έναρξη την επιμήκυνση και τη λήξη. Κατά την έναρξη το mRNA συνδέεται με το ριβόσωμα και το πρώτο tRNA που μεταφέρει το αμινοξύ μεθειονίνη προσδένεται με το αντικωδικόνιό του στο κωδικόνιο έναρξης. Κατά την επιμήκυνση τα tRNA μεταφέρουν τα αμινοξέα που αντιστοιχούν στα κωδικόνια του mRNA, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με πεπτιδικούς δεσμούς. Έτσι, αναπτύσσεται η πολυπεπτιδική αλυσίδα. Στο κωδικόνιο λήξης σταματά η πρωτεϊνοσύνθεση και απελευθερώνεται η πολυπεπτιδική αλυσίδα. Πολλά ριβοσώματα κινούνται κατά μήκος του mRNA ταυτόχρονα, καθώς αυτό μεταφράζεται, και αποτελούν το πολύσωμα
Αναφορές
Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Ντέιβιντ Γούνταρντ
Ο Ντέιβιντ Γούνταρντ (αγγλικά: David Woodard, Σάντα Μπάρμπαρα (Καλιφόρνια), 6 Απριλίου 1964) είναι Αμερικανός συγγραφέας και μαέστρος. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 δημιούργησε τον όρο «prequiem», μια σύνθεση πρώιμου ρέκβιεμ, για να περιγράψει τη Βουδιστική πρακτική του για σύνθεση ειδικής μουσικής, η οποία παρουσιάζεται κατά τη διάρκεια ή λίγο πριν το θάνατο του υποκειμένου του.
Ο Γούνταρντ είναι γνωστός για τα αντίγραφα του Dreamachine, μιας ήπιας ψυχοδραστικής λάμπας, η οποία εκτίθεται σε μουσεία τέχνης σε όλο τον κόσμο. Στη Γερμανία και το Νεπάλ, είναι γνωστός για τη συνεισφορά του στο λογοτεχνικό περιοδικό Der Freund, όπως επίσης και για τα κείμενα του για είδη του κάρμα, τη συνείδηση των φυτών και τον οικισμό στην Παραγουάη Nueva Germania.
Nueva Germania
Το 2003, ο Γούνταρντ εκλέχτηκε σύμβουλος στο Juniper Hills (στην κομητεία του Los Angeles), στην Καλιφόρνια. Από αυτή τη θέση, πρότεινε μια αδελφοποίηση με την πόλη Nueva Germania, στην Παραγουάη. Για να προχωρήσει το σχέδιο του, ο Γούνταρντ ταξίδεψε πάλαι ποτέ ουτοπία για χορτοφάγους και φεμινιστές και συναντήθηκε με την ηγεσία του δήμου. Μετά την αρχική του επίσκεψη, επέλεξε να μην κυνηγήσει περεταίρω αυτή τη σχέση, παρόλα αυτά όμως βρήκε σε εκείνη την κοινότητα ένα αντικείμενο μελέτης για μεταγενέστερα κείμενα του. Αυτό που του προκάλεσε το ενδιαφέρον του ήταν οι πρωτο-μετανθρωπιστικές ιδέες ενός κερδοσκόπου διοργανωτή, του Ρίχαρντ Βάγκνερ και της Elisabeth Förster Nietzsche, η οποία μαζί με τον σύζυγο της τον Bernhard Förster ίδρυσαν και έζησαν στην αποικία από το 1886 μέχρι το 1889.
Από το 2004 μέχρι το 2006 ο Γούνταρντ καθοδήγησε πολλές αποστολές στη Nueva Germania, κερδίζοντας την υποστήριξη από τον Αμερικανό Αντιπρόεδρο Ντικ Τσένεϊ. Το 2011, ο Ελβετός συγγραφέας Christian Kracht χορήγησε στον Γούνταρντ, άδεια να εκδώσει τη μεγάλη προσωπική αλληλογραφία τους, η οποία αφορά σε μεγάλο βαθμό τη Nueva Germania, σε δύο τόμους κάτω από την υπογραφή του πανεπιστημίου του Ανόβερου, Wehrhahn Verlag. Από την ανταλλαγή αλληλογραφίας, η εφημερίδα της Frankfurter Allgemeine Zeitung λέει, «[Οι Γούνταρντ και Kracht] καταστρέφουν τα όρια ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη.» Το Der Spiegel διατυπώνει την αρχή ότι ο πρώτος τόμος, Five Years, vol 1, είναι «η πνευματική προκαταρκτική δουλειά» για το επακόλουθο μυθιστόρημα του Kracht Imperium.
Σύμφωνα με τον Andrew McCann, «ο Kracht συντρόφευσε τον Γούνταρντ σε ένα ταξίδι σε για το τι έχει μείνει από το μέρος, όπου οι απόγονοι των αρχικών αποίκων ζουν υπό έντονα μειωμένες συνθήκες. Όπως αποκαλύπτει η αλληλογραφία, ο Kracht υποχρέωσε την επιθυμία του Γούνταρντ να προχωρήσει στο πολιτιστικό προφίλ της κοινότητας, και να δημιουργήσει μια μινιατούρα της Όπερα του Μπαϊρόιτ στο μέρος στο οποίο ήταν παλιά η οικογενειακή κατοικία της Elisabeth Förster-Nietzsche.» Πρόσφατα η Nueva Germania μεταφέρθηκε σε ένα πιο γνήσιο προορισμό, με κρεβάτια και πρωινό και ένα πρόχειρο ιστορικό μουσείο.
Dreamachine
Από το 1989 μέχρι 2007 ο Γούνταρντ έφτιαξε αντίγραφα του Dreamachine, μιας στροβοσκοπικής μηχανής η οποία φτιάχτηκε από τον Brion Gysin και τον Ian Sommerville. Περιλαμβάνει έναν κύλινδρο με σχισμές, φτιαγμένο από χαλκό ή χαρτί, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από μια ηλεκτρική λάμπα — όταν παρατηρείται με κλειστά μάτια η μηχανή μπορεί προκαλέσει νοητικές εκτροπές ανάλογες με αυτές που προκαλούνται από ναρκωτικά ή τα όνειρα. Αφού προσέφερε ένα Dreamachine στο LACMA Ports of Entry του Γουίλιαμ Σ. Μπάροουζ το 1996, ο Γούνταρντ έγινε φίλος με τον συγγραφέα και του παρουσίασε το «μοντέλο Bohemian» (από χαρτί) Dreamachine για τα 83α του και τελευταία του γενέθλια. Το Sotheby έβγαλε σε δημοπρασία την παλιά μηχανή του προσωπικού συλλέκτη το 2002, και παραμένει δανεισμένο από τον Μπάροουζ στο μουσείο Μουσείο τέχνης Σπένσερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί διευθυντές ορχήστρας
Ελευθερία Ρήγου
Η Ελευθερία Ρήγου (1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1972. Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός το 1988 συμμετέχοντας σε δύο βιντεοταινίες. Τη σεζόν 1989-1990 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στη σειρά Πανσέληνος. Ακολούθησαν κι άλλες μικρές τηλεοπτικές συμμετοχές σε σειρές όπως Ο κίτρινος φάκελος, Οι εργένηδες και Ανατολικός άνεμος.
Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος που την έκανε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό ήταν στη σειρά της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, Μη φοβάσαι τη φωτιά όπου υποδυόταν την Άννα. Τη σεζόν 1996-1997 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη στην κωμική σειρά Ασυνήθεις ύποπτοι. Εκεί υποδυόταν την κόρη ενός υπουργού που συλλαμβάνεται και έτσι ξεκινά ένας αταίριαστος έρωτας. Την επόμενη σεζόν έπαιξε μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη και την Ελίνα Ακριτίδου στη σειρά 'C' est la vie. Τη σεζόν 1999-2000 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε δύο σειρές. Από τη μία έπαιξε στην αισθηματική σειρά Στη σκιά του πολέμου ενώ παράλληλα πρωταγωνιστούσε στην κωμική σειρά Κρις Κρος. Από το 2002 μέχρι το 2003 συμμετείχε στον τρίτο κύκλο της δραματικής σειράς Αέρινες Σιωπές. Τη σεζόν 2004-2005 ήταν η τελευταία ηθοποιός που ερμήνευσε το ρόλο της Τατιάνας Δράκου στο 14ο κύκλο της καθημερινής σειράς του Νίκου Φώσκολου, Η Λάμψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μανώλης Τορνάρης
Ο Μανώλης Τορνάρης (γενν. 10 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας πρώην αθλητής πυγμαχίας για τον Παναθηναϊκό από το 1992 έως το 2012, με το προσωνύμιο «Tornado» (Μανώλης Tornado Τορνάρης). Είναι μία φορά πανελλήνιος πρωταθλητής πυγμαχίας στην α' κατηγορία ανδρών το 2008 στα 91 κιλά και μία φορά παγκύπριος πρωταθλητής ερασιτεχνικής πυγμαχίας στα 81 κιλά το 1999, καθώς έχει και άλλες διακρίσεις στον χώρο. Το 2012 (που έπαιζε στα +91 κιλά), σταμάτησε την ενεργό δράση λόγω του τότε ορίου ηλικίας ενός πυγμάχου και τιμήθηκε για την πολυετή προσφορά του στην πυγμαχία και στον σύλλογο. Αδερφός του είναι ο Νίκος Τορνάρης, επίσης πρώην πυγμάχος του ΠαναθηναΪκού.
Λάμπρος (όνομα)
Στο ορθόδοξο εορτολόγιο κατά την Κυριακή του Πάσχα.
Καρυά Καρδίτσας
Η Καρυά είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Καρυά είναι κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Καράβα των Δυτικών Αγράφων σε υψόμετρο 770 μέτρων. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 81 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα ενώ στα δυτικά του χωριού περνά ο Λεσκοβίτικος ποταμός. Το χωριό αναφέρεται την περίοδο της Τουρκοκρατίας, στην απογραφή του 1454 ως TIRZOL εκτός απογραφικού καταστίχου, το οποίο σημαίνει ότι δεν υπήρχε στην πρώτη απογραφή και επομένως δημιουργήθηκε μεταξύ του 1430 και 1453. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Αξιοθέατό του θεωρείται το πέτρινο μονότοξο γεφύρι, στα νοτιοδυτικά, το οποίο γεφυρώνει το Λιασκοβίτικο ποταμό και θεωρείται το μεγαλύτερο γεφύρι της Θεσσαλίας ενώ πιθανολογείται ότι κτίστηκε περίπου τον 13ο αιώνα.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, με την παλιά ονομασία Τριζόλο ή Τριζώλο από την περίοδο της Τουρκοκρατίας το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αργιθέας και το 1912 ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Καρυά το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Παλαιοχωράκι, την Πτελέα και τα Ρόγκια αποτελούν την κοινότητα Καρυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 49 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο:
Νίλι (ποδοσφαιριστής)
Ο Φραντζισκο Χοσέ Πεδρόμο Μπόρχες (γεννημένος στις 18 Φεβρουαρίου 1994), γνωστός και ως Νίλι, είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται κυρίως ως δεξί μπακ, αλλά μπορεί να παίξει και ως μέσος ή εξτρέμ.
Καριέρα
Γεννημένος στο Λας Πάλμας των Καναρίων Νήσων, ο Νίλι βγήκε από τις ακαδημίες της ΟΝ Λας Πάλμας και έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελαμτίας με την ομάδα Γ' το 2012. Την επόμενη χρονιά, προήχθη στις ρεζέρβες της Σεγκούντα Ντιβισιόν B.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2014, ο Νίλι ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2016. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα στις 7 Ιουνίου, ξεκινώντας βασικός στην εντός έδρας νίκη με 3–2 επί της Ντεπορτίβο Αλαβές στη Σεγκούντα Ντιβισιόν.
Ο Νίλι έκανε το ντεμπούτο του στην Λα Λίγκα στις 14 Φεβρουαρίου 2016, μπαίνοντας ως αλλαγή του Ντέιβιντ Γκαρθία σε μια εκτός έδρας ήττα με 0–2 από την Σεβίλλη. Την 1η Ιουλίου του ίδιου έτους, υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα Β' αφότου έληξε το συμβόλαιό του.
Στις 24 Ιανουαρίου 2018, ο Νίλι μετακόμισε στο εξωτερικό για πρώτη φορά στην καριέρα του αφού υπέγραψε στον Πλατανιά οπόυ τότε αγωνιζόταν στην Σούπερ Λιγκ.
Στις 28 Ιανουαρίου 2020, ο Νίλι εντάχθηκε στην ινδικήΜπένγκαλουρου.
Στις 9 Ιουνίου 2020 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ΑΕΛ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φλάβιος Αναστάσιος Παύλος Πρόβος Μοσκιανός Πρόβος Μάγνος
δεξιά|μικρογραφία|150εσ|Υπατικό δίπτυχο του Φλ. Aναστάσιου Παύλου Πρόβου Μοσκιανού Πρόβου Μάγνου. Ο Φλάβιος Αναστάσιος Παύλος Πρόβος Μοσκιανός Πρόβος Μάγνος, λατιν.: Flavius Anastasius Paulus Probus Moschianus (άκμασε το 518) ήταν Βυζαντινός πολιτικός.
Βιογραφία
Μπορεί να ήταν ο αδελφός του Φλάβιου Αναστάσιου Παύλου Πρόβου Σαβινιανού Πομπήιου Αναστάσιου, υπάτου το 518. Αν ναι, ο Φ. Αναστάσιος Π. Π. Μ. Π. Μ. ήταν γιος του Φλ. Σαβινιανού υπάτου το 505 και μίας ανιψιάς του Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α',.
Υπηρέτησε ως ύπατος το 518.
Οικογένεια
Η κόρη του Ιουλιανή παντρεύτηκε τον Μάρκελλο (αδελφό του Ιουστίνου Β').
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Ισλανδίας
Το Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Ισλανδίας (ισλανδικά: Íslandsmót karla í íshokkí), γνωστό ως Hertz-deild karla για λόγους χορηγίας, είναι ένα Ισλανδικό πρωτάθλημα για ανδρικούς συλλόγους χόκεϊ επί πάγου. Στο Σύστημα πρωταθλημάτων χόκεϊ επί πάγου της Ισλανδίας, είναι το πρωταρχικό πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Ισλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 4 ομάδες (2017–18) και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Β΄ Κατηγορία (Islandsmotid i ishokki karla Div II) από την περίοδο 2014–15.
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1991, από τρεις ομάδες. Το χόκεϊ επί πάγου πρωτοπαίχτηκε στην Ισλανδία περίπου το 1950, σε λίμνες και ποτάμια. Ο καιρός το καθιστούσε πολύ δύσκολο να παίξουν και έτσι το ισλανδικό χόκεϊ δεν αναπτύχθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα. Το 1987 φτιάχτηκε η πρώτη πίστα που επέτρεπε τεχνητό πάγο και άλλη μια κατασκευάστηκε τρία χρόνια μετά. Το πρώτο κλειστό γήπεδο κατασκευάστηκε το 1997 και άλλο ένα το 2000. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν συνήθως από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο (κανονική περίοδος και πλέι-οφ) με τις ομάδες να παίζουν 24 αγώνες η κάθε μία (κανονική περίοδος). Οι σύλλογοι της δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο νεοσύστατο Τσάμπιονς Χόκεϊ Λιγκ.
Από την έναρξη του Ισλανδικού Πρωταθλήματος το 1991, 4 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο: Σκάουταφελαγκ Άκουρεϊραρ (20), Σκάουταφελαγκ Ρέικιαβικουρ (5) και Ίσκνατλεϊκσφελαγκιδ Μπγιόρνιν (1) και Έσγια UMFK Ρέικιαβικ (1). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η Σκάουταφελαγκ Άκουρεϊραρ, η οποία κέρδισε τον τίτλο την σεζόν 2017−18.
Ονομασία και χορηγία
Το Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου της Ισλανδίας έχει χορηγηθεί από το 2016. Ο χορηγός ήταν σε θέση να καθορίσει το όνομα του πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ισλανδία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ισλανδία
Ελισάβετ Σιλάγκι
Η Ελισάβετ Σιλάγκι (Szilágyi Erzsébet, περίπου 1410–1483) ήταν Ουγγαρέζα ευγενής, σύζυγος του Ιωάννης Ουνιάδη και μητέρα του Ματθία Κορβίνου, βασιλιά της Ουγγαρίας.
Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Λαδίσλαος Σιλάνγκι και της Αικαερίνης Μπελιένι, μελών δύο σημαντικών ουγγρικών οίκων του 15ου αιώνα που ήταν πιστοί στον βασιλιά Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είχε πολλά αδέρφια, συμπεριλαμβανομένου του Μιχάλι Σιλάγκι, ο οποίος είχε σημαντικό ρόλο μετά τον θάνατο του συζύγου της Ελισάβετ, Ιωάννη Ουνυάδη. Ο Ουνυάδης ήταν ο αντιβασιλέας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και ανώτατος διοικητής των στρατευμάτων, ένας εξαιρετικός μαχητής, που είχε την εύνοια του Πάπα για την αντιμετώπιση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επρόκειτο για τον ισχυρότερο ευγενή του βασιλείου ο οποίος είχε τεράστια περιουσία και στον οποίο έδιναν τη στήριξή τους εκατοντάδες κατώτεροι ευγενείς. Μετά το θάνατό του Ουνυάδη, το 1456, ο μεγαλύτερος γιος του Λαδίσλαος Ουνυάδης τέθηκε επικεφαλής του Οίκου του Ουνυάδη, ωστόσο μετά τη δολοφονία του κόμη Ούρλιχ φον Τσίλι, του συμβούλου του βασιλιά Λαδισλάου Ε΄ της Ουγγαρίας, εκτελέστηκε. Στη συνέχεια, ο μοναχογιός της Ελισάβετ, Ματθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας, μετατοπίστηκε στην Πράγα από τον νεαρό Βασιλιά, ο οποίος φοβόταν για τη ζωή του λόγω του κλίματος αστάθειας που είχε προκληθεί μετά την εκτέλεση του Λαδισλάου Ουνυάδη. Ο Μιχάλι Σιλάγκι μαζί με την Ελισάβετ ίδρυσαν τη Λίγκα Σιλάγκι – Ουνυάδη και έγιναν οι ηγέτες αυτής της Λίγκας. Στη συνέχεια, μετά τον ξαφνικό θάνατο του βασιλιά Λαδισλάου (πιθανόν από δηλητηριασμό), η Ελισάβετ διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση του Ματθία, ο οποίος σύντομα αναγορεύτηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας το 1458.
Μετά από αυτό, η Ελισάβετ έγινε βασιλομήτωρ και άρχισε να ασκεί ακόμη μεγαλύτερη επιρροή στο βασίλειο. Το 1473, ο Ματθίας απέκτησε έναν νόθο γιο και σύντομα στάλθηκε στα χτήματα της γιαγιάς του, η οποία τον μεγάλωσε μορφώνοντάς τον με τη βοήθεια των καλύτερων δασκάλων του βασιλείου. Ο νόθος Ιωάννης Κορβίνος δεν έγινε ποτέ βασιλιάς της Ουγγαρίας μετά το θάνατο του Ματθία λόγω της πίεσης των ευγενών και της χήρας του μονάρχη, αλλά απολάμβανε τίτλους και πλούτη, πολεμώντας τα τουρκικά στρατεύματα μέχρι το τέλος της ζωής του, όπως ο παππούς και ο πατέρας του πριν από τον ίδιο. Η γιαγιά του Ελισάβετ έζησε στην Ομπούντα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και ίδρυσε πολλά μοναστήρια και παρεκκλήσια, σύμφωνα με τις βαθιά θρησκευτικές της πεποιθήσεις. Πέθανε γύρω στο 1483.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Ουνυάδη
Αλέξανδρος Μαζαράκης - Αινιάν
Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων με το βαθμό του ανθυπολοχαγού Πυροβολικού το 1895. Ως ανθυπολοχαγός υπηρέτησε επί τριετία στη Χαρτογραφική Υπηρεσία σημερινή Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού (ΓΥΣ). Ως υπολοχαγός συμμετείχε επί τριετία στον Μακεδονικό αγώνα. Πέτυχε πρώτος σε εξετάσεις στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου στο Παρίσι. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και από το 1914 έως το 1916 διατέλεσε Επιτελάρχης (Επχης) της Vης Μεραρχίας Πεζικού (Δράμας). Προσχώρησε στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης. Υπηρέτησε σε διάφορα γραφεία του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ). Το 1918 διετέλεσε τεχνικός σύμβουλος υπό τον Ελ. Βενιζέλο στο συνέδριο ειρήνης. Συνέταξε στατιστική – εθνολογική στρατιωτική προμελέτη της Ηπείρου, Θράκης και Μ. Ασίας για διεκδικήσεις.