cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεμπάστιαν Κουρτς
Ο Σεμπάστιαν Κουρτς, ορθότερα Ζεμπάστιαν Κουρτς (γερμανικά: Sebastian Kurz, Βιέννη, 27 Αυγούστου 1986) είναι Αυστριακός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας από τις 7 Ιανουαρίου 2020 έως τις 11 Οκτωβρίου 2021. Διατελέσε ξανά καγκελάριος, από το 2017 ως τις 28 Μαΐου 2019. Από το 2013 ως το 2017 ήταν υπουργός Εξωτερικών. Είναι μέλος του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP). Το 2017 ανέλαβε την προεδρία του ΟΑΣΕ. Στην περίοδο της θητείας του αντιμετώπισε πολλά σκάνδαλα, ένα από τα οποία (Σκάνδαλο Ίμπιζα) είχε ως αποτέλεσμα την πτώση την απόλυσή του από το Εθνικό Συμβούλιο.
Σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία|233x233εσ|ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς, σε γεύμα εργασίας με τον τότε [[Υπουργείο Εξωτερικών (Ελλάδα)|υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκο Κοτζιά, κατά τη διάρκεια γεύματος εργασίας στη Βιέννη ]] Ο Κουρτς γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1986 στη Βιέννη, μοναδικό παιδί των Ρωμαιοκαθολικών Γιόσεφ και Ελίζαμπεθ Κουρτς. Ο πατέρας του είναι μηχανικός και η μητέρα του είναι εκπαιδευτικός. Η μητρική του γιαγιά Μαγκνταλένα Μύλερ, γεννημένη στο Τέμεριν το 1928, είναι μια Σουηβή του Δούναβη, που ομιλεί μόνο ουγγρικά και έφυγε από τη Βοϊβοντίνα της πρώην Γιουγκοσλαβίας προς την Αυστρία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεγάλωσε στο προάστιο Μάιντλινγκ της Βιέννης, όπου και διαμένει ακόμη. Αφού ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του το 2004, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Το 2005 ξεκίνησε τις νομικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όμως αργότερα τις διέκοψε για να αφοσιωθεί στην πολιτική του καριέρα.
Το 2009 εξελέγη επικεφαλής του τομέα νεολαίας του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος. Μεταξύ των ετών 2010 και 2011 ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Βιέννης. Τον Απρίλιο του 2011, ο Κουρτς διορίστηκε στο νεοσυσταθέν πόστο του κρατικού γραμματέα για την κοινωνική ενσωμάτωση (του Αυστριακού Υπουργείου Εσωτερικών). Στις γενικές εκλογές του 2013 εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγινε υπουργός Εξωτερικών, με τα καθήκοντά του να περιλαμβάνουν, ύστερα από δικό του αίτημα, και την κοινωνική ενσωμάτωση. Τη στιγμή της ορκωμοσίας του, ο Κουρτς ήταν ο νεότερος ηλικιακά υπουργός από τη στιγμή της ίδρυσης της Δημοκρατίας της Αυστρίας, καθώς και ο νεώτερος υπουργός Εξωτερικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καγκελάριος της Αυστρίας
Στις βουλευτικές εκλογές του 2017 το κόμμα του Κουρτς κέρδισε τις περισσότερες έδρες. Στις 20 Οκτωβρίου ο Κουρτς έλαβε εντολή από τον πρόεδρο Φαν ντερ Μπέλεν προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2017 ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2019 το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές, όπου διενεργήθηκαν από την υπηρεσιακή Καγκελάριο Μπριγκίτε Μπίρλαϊν. Έπειτα από μακρές διαπραγματεύσεις σχημάτισε κυβέρνηση στις 07/01/2020 με τους πράσινους.
Υπόθεση Ίμπιζα και αποχώρηση από την καγκελαρία
Η "Υπόθεση Ίμπιζα" ξεκίνησε με την αποκάλυψη (17 Μαΐου 2019) ενός κρυφού βίντεο στον Τύπο, στο οποίο ο αντικαγκελάριος Χάιντς Κρίστιαν Στράχε (τότε που γυρίστηκε το βίντεο ήταν στην αντιπολίτευση) εμφανίζεται να υπόσχεται σε υποτιθέμενη Ρωσίδα επιχειρηματία συμβάσεις για αναθέσεις δημόσιων έργων στην Αυστρία, στη διάρκεια συνάντησης στην Ίμπιζα της Ισπανίας λίγους μήνες πριν τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2017 (τον Ιούλιο του 2017), με αντάλλαγμα την προεκλογική στήριξή της, οικονομικά και επικοινωνιακά με την αγορά ΜΜΕ, στο Κόμμα της Ελευθερίας.
Το σκάνδαλο προκάλεσε την παραίτηση του Στράχε, αλλά και την πτώση της κυβέρνησης. Ο Κουρτς αναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.
Ο Κουρτς επανήλθε στην καγκελαρία και ορκίστηκε στις 7 Ιανουαρίου 2020 με αντικαγκελάριο τον Βέρνερ Κόγκλερ, αρχηγό των Πρασίνων. Η κυβέρνηση συνασπισμού που ορκίστηκε στις αρχές του 2020 αποτελείται από το Λαϊκό Κόμμα και τους Πράσινους, οι οποίοι για πρώτη φορά στην ιστορία τους ανέλαβαν κυβερνητική ευθύνη. Το Σάββατο 09 Οκτωβρίου 2021 ο Σεμπάστιαν Κουρτς ανακοίνωσε την παραίτησή του από τα καθήκοντα του καγκελάριου της Αυστρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί καγκελάριοι
Γιόχαν Μπάπτιστ Άλτσογκ
Ο Γιόχαν Μπάπτιστ Άλτσογκ (γερμ. Johann Baptist Alzog, 8 Ιουνίου 1808 – 1 Μαρτίου 1878) ήταν Γερμανός Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος και εκκλησιαστικός ιστορικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλτσογκ γεννήθηκε στο Οχλάου της Σιλεσίας, τη σημερινή πόλη Οουάβα της Πολωνίας. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Μπρεσλάου και της Βόννης, και το 1834 χειροτονήθηκε ιερέας στην Κολωνία.
Το 1835 αποδέχθηκε τις έδρες της Ερμηνευτικής και της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στη θεολογική σχολή του Πόζεν (του σημερινού Πόζναν). Υπερασπίσθηκε με σθένος τον αρχιεπίσκοπο της πόλεως αυτής Μάρτιν φον Ντούνιν κατά τον διωγμό του τελευταίου από την κυβέρνηση της Πρωσίας. Αργότερα έγινε καθηγητής στο Χίλντεσχαϊμ (1845) και το 1853 διορίσθηκε καθηγητής στην έδρα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ και το ίδιο έτος έγινε εκκλησιαστικός σύμβουλος (geistlicher Rat). Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του στο Φράιμπουργκ, σε ηλικία 69 ετών.
Μαζί με τον Ίγκνατς φον Νταίλινγκερ, ο Άλτσογκ διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη σύγκληση της περίφημης συνόδου Ρωμαιοκαθολικών λογίων στο Μόναχο το 1863. Επίσης έλαβε μέρος, μαζί με τους επισκόπους Χέφελε και Χάζεμπεργκ, στην προετοιμασία της Πρώτης Συνόδου του Βατικανού, όπου έλαβε μέρος στην επιτροπή περί δογμάτων και ψήφισε υπέρ του δόγματος του Αλάθητου του Πάπα, αλλά κατά της άμεσης υιοθετήσεώς του.
Το έργο του
Η φήμη του Άλτσογκ ως συγγραφέως οφείλεται κυρίως στο Handbuch der Universal-Kirchengeschichte (= «Εγχειρίδιον της Ιστορίας της Παγκοσμίου Εκκλησίας», Mainz 1841), που επανεκδίδεται συχνά κάτω από διάφορους τίτλους. Βασίζεται στο έργο του Γιόχαν Άνταμ Μέλερ, μεταφράσθηκε σε αρκετές γλώσσες και έγινε γενικώς αποδεκτό ως η καλύτερη έκθεση των ρωμαιοκαθολικών απόψεων, αντίστοιχη με το προτεσταντικό εγχειρίδιο του Καρλ Χάζε.
Σημαντικό έργο του Άλτσογκ, αν και ξεπερασμένο σήμερα, ήταν και η Πατρολογία του (Grundriss der Patrologie), που γνώρισε 4 εκδόσεις (1866-1888), όπως και η επιμελημένη έκδοση της Απολογητικού λόγου του Γρηγορίου Ναζιανζηνού. Συνεισέφερε επίσης τακτικά σε περιοδικές εκδόσεις. Πέρα από πολλά μικρότερα κείμενα επί εκκλησιαστικών θεμάτων και της συνεργασίας του στο μεγάλο εκκλησιαστικό λεξικό (Kirchenlexicon) των Βέτσερ (Heinrich Joseph Wetzer) και Βέλτε (Benedict Welte), ο Άλτσογκ συνέγραψε και μια πραγματεία στη λατινική γλώσσα (1857) με θέμα τη σχέση των ελληνικών και λατινικών σπουδών με τη χριστιανική θεολογία, καθώς και το πολύτιμο έργο Die deutschen Plenarien im 15 und zu Anfang des 16 Jahrhunderts (Freiburg 1874).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Γερμανικός Ρωμαιοκαθολικός κλήρος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βόννης Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Ανσερβίλ (Μοζέλ)
Το Ονσερβίλ (Ancerville, Anserweiler) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μαρία Σκραφνάκη
Η Μαρία Σκραφνάκη (9 Δεκεμβρίου 1960, Βούτες Ηρακλείου) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1987 ασκεί το δικηγορικό επάγγελμα στο Ηράκλειο. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.
Είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ. Από το 1980 έως το 1991 ασχολήθηκε με τα κοινά του χωριού της. Από το 1999 έως το 2001 υπήρξε αντιδήμαρχος του Ηρακλείου, υπεύθυνη για τα δημόσια έργα, τη στέγαση και την πολεοδομία. Αργότερα ορίστηκε γενική γραμματέας της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 εξελέγη βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη τον Οκτώβριο του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου
Οκτώ Αθάνατοι
200px|μικρογραφία|δεξιά|Οι Οκτώ Αθάνατοι διασχίζουν τη θάλασσα με βάρκα.
Οι Οκτώ Αθάνατοι (κινέζικα: 八仙, πινγίν: Bāxiān) είναι ομάδα των θρυλικών αθανάτων της κινέζικης μυθολογίας. Κάθε αθάνατος είχε τη δύναμη να παραχωρήσει ζωή ή να καταστρέψει δαίμονες. Οι περισσότεροι φαίνεται να γεννήθηκαν κατά τη Δυναστεία Τανγκ ή τη Δυναστεία Σονγκ. Λατρεύονται από τους Ταοϊστές. Σύμφωνα με τη μυθολογία, κατοικούν σε πέντε νησιά της Θάλασσας Μποχάι, η οποία περιλαμβάνει το Βουνό Πενλάι. Τα ονόματα των αθανάτων είναι: Χε Ξιανγκού, Τσάο Γκουζιού, Λι Τιεγκουάι, Λαν Τσαϊχέ, Λιού Ντουμπίν, Χαν Σιαν-τζι, Ζανγκ Γκολάο και Ζουνλί Τσιουάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταοϊσμός
Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας
Ο Καζιμίρ Δ΄ (πολωνικά: Kazimierz IV, 30 Νοεμβρίου 1427 - 7 Ιουνίου 1492) από τον οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν βασιλιάς της Πολωνίας (1447-92) και μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1440-92).
Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος γιος του Βλαδίσλαου Β΄ βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της τέταρτης συζύγου του Σοφίας, κόρης του Ανδρέα πρίγκιπα του Χαλσχάνυ/Ολσχάνσκυ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Βλαδίσλαος Γ΄ θα γινόταν βασιλιάς, έτσι οι γονείς του δεν επιμελήθηκαν τη μόρφωση του νεαρού Καζιμίρ Δ΄. Ο Σμπιγκνιέφ Ολεσνίτσκι, επίσκοπος Κρακοβίας ήταν ο διδάσκαλός του.
Μεγάλος δούκας της Λιθουανίας
Το 1434 απεβίωσε ο Βλαδίσλαος Β΄. Στην Πολωνία τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βλαδίσλαος Γ΄. Στη Λιθουανία τον διαδέχθηκε ο αδελφός του και οι δύο γιοι του θείου του. Ο τελευταίος από αυτούς, ο Σιγισμούνδος-Κεστουταΐτις απεβίωσε το 1440 και οι μεγιστάνες της Λιθουανίας πρότειναν τον Καζιμίρ Δ΄. Οι Πολωνοί ευγενείς περίμεναν να γίνει αντιβασιλιάς του Βλαδίσλαου Γ΄, όμως οι μεγιστάνες της Λιθουανίας τον ανακήρυξαν μεγάλο δούκα της χώρας και ανέλαβαν την εξουσία μια και ο Καζιμίρ Δ΄ ήταν 13 ετών. Ο νέος ηγεμόνας διδάχθηκε τα Λιθουανικά και τις συνήθειες του τόπου. Οι μεγιστάνες εξισώθηκαν με τους Πολωνούς ευγενείς· κανείς Πολωνός δεν θα αναλάμβανε αξίωμα στη Λιθουανία και τον έλεγχο της χώρας είχε το Συμβούλιο των Αρχόντων.
Βασιλιάς της Πολωνίας
Το 1444 ο αδελφός του Βλαδίσλαος Γ΄ απεβίωσε στη μάχη της Βάρνας, άτεκνος. Έπειτα από τρία έτη μεσοβασιλείας τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Πολωνίας. Το 1454 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Αψβούργων, δημιουργώντας δεσμούς με τον Οίκο της Αυστρίας, που εξουσίαζε την Ουγγαρία, τη Βοημία και τη Γερμανία.
Όταν το Τευτονικό Τάγμα κατέλαβε περιοχές της Πρωσίας, οι Πρώσοι ζήτησαν τη βοήθειά του. Ο Καζιμίρ Δ΄ με τον Δεκατριετή Πόλεμο (1454-66) νίκησε τους Τεύτονες και έθεσε τις περιοχές αυτές της Πρωσίας υπό Πολωνικό έλεγχο. Απεβίωσε το 1492 στο κάστρο Παλαιό Γκρόντνο της Λιθουανίας και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος, έπειτα ο Αλέξανδρος και τέλος ο Σιγισμούνδος Α΄.
Εξωτερική διπλωματία
Ο πάπας ήθελε να ξεκινήσει πόλεμο εναντίον των Οθωμανών και γι' αυτό ήθελε πρώτα να εκτοπίσει τον Χουσίτη βασιλιά της Βοημίας. Ο καθολικός Καζιμίρ Δ΄ πρότεινε τον γιο του Λαδίσλαο Β΄, που έγινε βασιλιάς της Βοημίας. Σε αυτό αντέδρασε ο Ματθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας, που προέτρεψε τους Τεύτονες να εξεγερθούν εναντίον του Καζιμίρ Δ΄. Όταν ο Ματθίας απεβίωσε το 1440, επικράτησε ειρήνη στην Πολωνία.
Εσωτερική πολιτική
Η πολιτιστική πρόοδος ήταν εντυπωσιακή. Ανασύστησε και διεύρυνε το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Οι ανθρωπιστές βρήκαν προστάτη στην Κρακοβία τον Φίλιππο ντε Μπουονακόρσι, Ιταλό λόγιο. Ο Γιαν Ντλούκοτς έγραψε την πρώτη ιστορία της Πολωνίας.
Το άνοιγμα του τάφου του
Το λείψανό του και αυτό της Ελισάβετ ήταν στο παρεκκλήσιο του κάστρου Βάβελ στην Κρακοβία. Με τη συγκατάθεση του αρχιεπισκόπου της Κρακοβίας Κάρολ Βοϊτύλα (μετέπειτα Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄), μία ομάδα δώδεκα επιστημόνων έλαβε την άδεια να εξετάσει τον τάφο. Αυτό έγινε το 1973, αλλά έπειτα από λίγες ημέρες τέσσερις απεβίωσαν και αργότερα άλλοι έξι. Από τους εναπομείναντες, ο μικροβιολόγος Δρ. Μπολεσλάβ Σμυκ έκανε εξετάσεις και βρήκε τρεις μύκητες στα βασιλικά εμβλήματα του τάφου. Οι αφλατοξίνες των μυκήτων αυτών, σε επαφή με το δέρμα ή με εισπνοή στους πνεύμονες, είναι θανατηφόρες.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1454 την Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας. Μαζί της απέκτησε 13 τέκνα, από τα οποία επέζησαν τα έντεκα, συγκεκριμένα οι:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Βασιλείς της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Εστάς Ντεσάν
Ο Εστάς Ντεσάν (γαλλικά: Eustache Deschamps, γύρω στο 1340 - 1404 ή 1405), με πραγματικό όνομα Εστάς Μορέλ, ήταν Γάλλος ποιητής του Μεσαίωνα και συγγραφέας της πρώτης πραγματείας με θέμα τη γαλλική στιχοποιία. Τα ποιήματά του είναι γεμάτα πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με την πολιτική και κοινωνική ιστορία της εποχής του.
Βιογραφία
Ο Εστάς Ντεσάν γεννήθηκε γύρω στο 1340 στο Βερτύ, στην Καμπανία. Μαθήτευσε στη στιχοποιία κοντά στον ποιητή και συνθέτη Γκιγιώμ ντε Μασώ, για το θάνατο του οποίου συνέθεσε μια θρηνητική μπαλάντα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης από το 1358 έως το 1366 και έγινε δικαστής του κόμη του Βερτύ (μεταξύ 1366 και 1370) και στη συνέχεια μπήκε στην υπηρεσία της συζύγου του Ισαβέλλας κόμισσας του Βερτύ. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ευρώπη ως διπλωματικός ακόλουθος στην υπηρεσία του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας και στάλθηκε σε αποστολές στην Κεντρική Ευρώπη στη Μοραβία, τη Βοημία και την Ουγγαρία, καθώς και στη Λομβαρδία και την Μπρυζ. Το 1372 μπήκε στην προσωπική φρουρά του Καρόλου Ε' και έλαβε πολλά άλλα σημαντικά αξιώματα. Εκείνη την εποχή, μεταξύ 1366 και 1373, παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά. Σύμφωνα με δική του περιγραφή είχε εύθυμο χαρακτήρα.
Πέθανε μεταξύ 21 Ιουνίου 1404 και αρχές του έτους 1405. Οι φίλοι του συγκέντρωσαν τα χειρόγραφα του συγγραφέα και έτσι σώθηκε το έργο του. Χάρη στα έσοδα από τα μεγάλα του αξιώματα, ο Εστάς Ντεσάν δεν χρειάστηκε να ζήσει από τα γραπτά του: έτσι κατάφερε να ασκήσει κριτική, με σχετική ατιμωρησία, στα κακώς κείμενα της εποχής του, ή ακόμη και να χρησιμοποιήσει σάτιρα στα έργα του χωρίς αυτό να επηρεάσει τις συνθήκες της ζωής του.
Έργο
Ο Ντεσάν έγραψε 1.175 μπαλάντες, ροντώ, βιρελαί, φάρσες, παραδοσιακή ερωτική ποίηση και σάτιρες. Όλα τα ποιήματά του, εκτός από ένα, είναι σύντομα, και ως επί το πλείστον σατιρικά. Επιτίθεται στους Άγγλους, τους οποίους θεωρεί ως καταπατητές της χώρας του, καθώς έζησε την εποχή του Εκατονταετούς πολέμου, και ενάντια στους πλούσιους καταπιεστές του λαού. Η σάτιρά του είχε επίσης στόχο διεφθαρμένους αξιωματούχους και κληρικούς και δίνει μια πιστή εικόνα της ανομίας της εποχής του. Σε πολλά ποιήματα αναφέρεται στο γάμο, τη μόδα, την υγεία και τα ταξίδια του. Το μοναδικό μεγάλο ποιητικό του έργο, Ο καθρέφτης του γάμου (Le Miroir de Mariage), είναι ένα σατιρικό ποίημα 12.103 στίχων, μια καυστική σάτιρα για τις γυναίκες.
Έγραψε επίσης μεγάλο αριθμό μύθων, πηγή έμπνευσης για μεταγενέστερους, όπως ο Ζαν ντε λα Φονταίν.
Το έργο του επηρέασε τον Τζώφρι Σώσερ που χρησιμοποίησε θέματα στο δικό του έργο. Ο θαυμασμός ήταν αμοιβαίος, καθώς ο Ντεσάν του αφιέρωσε μια μπαλάντα, επαινώντας τον ως σπουδαίο φιλόσοφο, μεταφραστή και ποιητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Φρανσουά-Πωλ Αλιμπέρ
Ο Φρανσουά-Πωλ Αλιμπέρ (γαλλ. François-Paul Alibert, 5 Μαρτίου – 1873 23 Ιουνίου 1953) ήταν Γάλλος ποιητής και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε και πέθανε στην πόλη Καρκασσόν της νοτιοδυτικής Γαλλίας, όπου και έζησε όλη του τη ζωή, όντας υπάλληλος στο δημαρχείο της πόλεως.
Το έργο του Αλιμπέρ είναι διαποτισμένο από το πνεύμα της κλασικής αρχαιότητας, ελληνικής και ρωμαϊκής, στα ίχνη των Ζαν Μορεάς και Πωλ Βαλερύ. Ωστόσο αλληλογραφούσε και με τον Αντρέ Ζιντ. Μεταξύ των ποιητικών συλλογών του ξεχωρίζουν οι εξής:
Επίσης δημοσίευσε ένα «σατυρικό δράμα σε τρεις πράξεις και έναν πρόλογο», το Marsyas, ou la Justice d'Apollon (= «Μαρσύας ή η δικαιοσύνη του Απόλλωνος», 1922). Αρθρογραφούσε στην επιθεώρηση Revue critique des idées et des livres, ενώ μαζί με τους φίλους του Ζοέ Μπουσκέ, Φερντινάν Αλκυέ, Κλωντ-Λουί Εστέβ και René/Renat Nelli (οξιτανική προφορά «Ρενάντ Νέλι»), ίδρυσαν το 1928 το περιοδικό Chantiers.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Αλεχάντρο Τολέδο
Ο Αλεχάντρο Σελεστίνο Τολέδο Μανρίκε (Alejandro Celestino Toledo Manrique, γενν. 28 Μαρτίου 1946) είναι Περουβιανός πολιτικός, που διετέλεσε Πρόεδρος του Περού από τις 28 Ιουλίου 2001 μέχρι τις 28 Ιουλίου 2006. Είχε γίνει διεθνώς γνωστός από την αντιπολίτευσή του κατά του επί δεκαετία Προέδρου Αλμπέρτο Φουχιμόρι.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Αλεχάντρο Τολέδο γεννήθηκε στο μικρό χωριό Φερέρ της Επαρχίας Παλάσκα, στο βόρειο Περού, από γονείς φτωχούς αγρότες ιθαγενείς Κέτσουα και ήταν το όγδοο από τα συνολικώς 16 τέκνα τους, εκ των οποίων τα επτά πέθαναν στην παιδική ηλικία. Με την ενθάρρυνση του δασκάλου του, συνέχισε το σχολείο στο γυμνάσιο, εργαζόμενος ταυτοχρόνως τις νύκτες και τα Σαββατοκύριακα. Σπούδασε προπτυχιακά οικονομικά και μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, και μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, από το οποίο πολύ αργότερα, το 1993, πήρε και διδακτορικό στους ανθρώπινους πόρους.
Σταδιοδρομία
Αρχικώς εργάσθηκε ως πολιτικοοικονομικός αναλυτής. Εισήλθε στον χώρο της πολιτικής όταν ίδρυσε το κόμμα «País Posible», συμμετέχοντας για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος υποψήφιος για την προεδρία στις γενικές εκλογές του 1995, οπότε πήρε το 3% της λαϊκής ψήφου. Το 2000 ωστόσο κατόρθωσε να γίνει ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως κατά της κυβερνήσεως Φουχιμόρι. Μετά από έντονη και διχαστική περίοδο, έχοντας καταγγείλει τη διαφθορά, ο Τολέδο ήρθε δεύτερος στον πρώτο γύρο των εκλογών της 9ης Απριλίου 2000 με ποσοστό 40,24%. Αρνήθηκε να συμμετάσχει στον δεύτερο γύρο καταγγέλλοντας εκλογική νοθεία και κάλεσε τους οπαδούς του να ρίξουν λευκή ψήφο. Μετά την παραίτηση του Φουχιμόρι και τη διαφυγή του στην Ιαπωνία, ο Τολέδο συμμετέσχε στις εκλογές του 2001 με αντίπαλο τη Λούρδες Φλόρες και τον Άλαν Γκαρσία, κερδίζοντας τον τελευταίο στον β΄ γύρο με ποσοστό 53,1%.
Η προεδρία του
Η διακυβέρνηση του Τολέδο χαρακτηρίσθηκε από την έναρξη μιας ταχείας μακροοικονομικής αναπτύξεως της χώρας, με την προώθηση των ξένων επενδύσεων, την υπογραφή συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και την εφαρμογή διάφορων επενδυτικών προγραμμάτων στις υποδομές και την ανθρώπινη ανάπτυξη. Επίσης υπήρξαν πρωτοβουλίες στην παιδεία, όπως το πρόγραμμα «Huascaran», που εισήγαγε την εκπαίδευση με υπολογιστές ακόμα και στα δημοτικά σχολεία. Ωστόσο ο ίδιος ταλαιπωρήθηκε από μια κυβερνητική κρίση, σκάνδαλα στην προσωπική του ζωή και φημολογίες για διαφθορά στον στενό κύκλο του, που συνολικώς μείωσαν τη δημοτικότητά του μέχρι που να φθάσει στο 8%. Στις εκλογές του 2006 δεν έλαβε μέρος, καθότι επί προεδρίας του το Σύνταγμα του Περού τροποποιήθηκε και απαγορεύθηκε η άμεση επανεκλογή του ίδιου προσώπου ως Προέδρου (το ίδιο ίσχυε και προ του 1995).
Τα μετέπειτα χρόνια
Ο Τολέδο συμμετέσχε και στις επόμενες εκλογές, αλλά το 2011 ήρθε τέταρτος με ποσοστό 15,6% και το 2016 μόλις όγδοος   , λαμβάνοντας ποσοστό μόλις 1,30%.
Μετά την αποχώρησή του από την προεδρία του Περού, ο Τολέδο διετέλεσε «διακεκριμένο μέλος» του «Κέντρου Προηγμένων Μελετών και Επιστημών της συμπεριφοράς» του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, και επισκέπτης καθηγητής στο «Κέντρο Δημοκρατίας, Ανάπτυξης και Επιβολής του νόμου» στο Ινστιτούτο Freeman Spogli του ίδιου πανεπιστημίου. Μίλησε σε συνέδρια σε διάφορες χώρες πάνω σε θέματα οικονομίας, κοινωνικής εντάξεως και δημοκρατίας, ενώ παρέμεινε ηγέτης του κόμματος που είχε ιδρύσει, το οποίο μετονομάσθηκε σε «Perú Posible». Το 2006 ίδρυσε το «Παγκόσμιο Κέντρο για την Ανάπτυξη και τη Δημοκρατία», έναν οργανισμό για τη συνηγορία υπέρ των «βιώσιμων δημοκρατιών». Το 2009-2010 ήταν επισκέπτης καθηγητής στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών «Paul H. Nitze» του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς και καθηγητής Εξωτερικής Πολιτικής στο Ίδρυμα Μπρούκινγκς. Ο Τολέδο έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από 52 πανεπιστήμια και έχει τιμηθεί από το Μονακό με το παράσημο του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Καρόλου το 2003.
Στις 16 Ιουλίου 2019 η αστυνομία στις ΗΠΑ συνέλαβε τον Αλεχάνδρο Τολέδο κατόπιν αιτήματος εκδόσεώς του στο Περού. Στις 12 Σεπτεμβρίου ο δικαστής απέρριψε την αίτησή του για επανεξέταση του θέματος. , ωστόσο στις 19 Μαρτίου 2020 απελευθερώθηκε με εγγύηση.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2021 ένα εφετείο των ΗΠΑ ενέκρινε την έκδοση του Τολέδο, κρίνοντας ότι τα στοιχεία που παρουσιάσθηκαν εναντίον του ήσαν «επαρκή προκειμένου να στηριχθούν οι κατηγορίες για συμπαιγνία και ξέπλυμα χρημάτων» με βάση τη συμφωνία περί εκδόσεων καταζητούμενων μεταξύ ΗΠΑ και Περού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού Κατηγορία:Περουβιανοί επιστήμονες
Τζόζεφ Ντ. Πιστόουν
Βιογραφία
Ο Πιστόουν γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1939. Ήταν πράκτορας του FBI για 17 χρόνια. Οι πληροφορίες του Πιστόουν οδήγησαν σε παραπάνω από 20 καταδίκες μαφιόζων και σε σημαντικές πληροφορίες εναντίον διαβόητα ισχυρών "αφεντικών", όπως ο Σάντο Τραφικάντε. Η εμπειρία του μέσα στην Μαφία οδήγησε και άλλους πράκτορες να κάνουν το ίδιο. Ο πρώην διευθυντής του FBI Τζ. Έντγκαρ Χούβερ απαγόρευε αποστολές σαν του Πιστόουν, πιστεύοντας ότι διέφθειραν τους πράκτορες, αλλά μετά από αυτήν την επιτυχία, το FBI άνοιξε τον δρόμο στην πτώση της Μαφίας.
Η ιστορία του Πιστόουν έχει εμπνεύσει την κινηματογραφική ταινία Ντόνι Μπράσκο, ενώ ο ίδιος έχει εμφανιστεί πολλές φορές στην τηλεόραση και σε βίντεο του Μάικλ Φραντσίζ στην διαδικτυακή πλατφόρμα του YouTube.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:FBI Κατηγορία:Αμερικανική μαφία Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί YouTubers Κατηγορία:Συγγραφείς αστυνομικών βιβλίων σχετιζόμενων με το οργανωμένο έγκλημα
Σπυρίδων Αλιμπέρτης
Ο Σπυρίδων (Σπύρος) Αλιμπέρτης του Ιωάννη (1886-1964) ήταν Έλληνας μαθηματικός, στρατιωτικός και κριτικός της λογοτεχνίας, που γεννήθηκε στο Βουκουρέστι.
Αλέξανδρος της Πολωνίας
Ο Αλέξανδρος, πολων. Aleksander I (5 Αυγούστου 1461 - 19 Αυγούστου 1506) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν βασιλιάς της Πολωνίας (1501-1506) και μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1492-1506).
Σπυρίδων Αλιμπέρτης
Ο Αλιμπέρτης ήταν γιος της πρωτοπόρου παιδαγωγού Σωτηρίας Αλιμπέρτη και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα το 1893. Απασχολήθηκε ως επιμελητής στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών από το 1909 μέχρι το 1915. Στο ενδιάμεσο, κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο και υπηρέτησε ως υπασπιστής του συνταγματάρχη του Πυροβολικού Κλεομένη Κλεομένους, διοικητή της 7ης Μεραρχίας, που ήταν θείος του (αδελφός της μητέρας του). Στη Μεραρχία του Κλεομένους είχε δοθεί διαταγή να προελάσει στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν από την τελική συμφωνία παραδόσεως της πόλεως.
Αλέξανδρος της Πολωνίας
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Καζίμιρ Δ΄ βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της συζύγου του Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας.
Σπυρίδων Αλιμπέρτης
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ο Σπύρος Αλιμπέρτης παρέμεινε στην πόλη επί ένα έτος, υπηρετώντας στο Φρουραρχείο. Τότε γνώρισε και ερωτεύθηκε την Αλίνε, κόρη του σημαντικού Εβραίου επιχειρηματία Dino Fernandez Diaz (1867-1943). Επίσης είχε ήδη γνωρίσει στον στρατό τον νεαρό τότε αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη, με τον οποίο κατόπιν αλληλογραφούσε. Ο Αλιμπέρτης πήρε την Αλίνε και διέφυγαν με πλοίο στην Αθήνα, όπου και παντρεύτηκαν στις 13 (26 με το νέο ημερολόγιο) Απριλίου 1914, αφού πρώτα η Αλίνε ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό.
Αλέξανδρος της Πολωνίας
Βιογραφία
Το 1492 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως μεγάλος δούκας της Λιθουανίας, ενώ ο τριτότοκος Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Πολωνίας. Ο τελευταίος απεβίωσε το 1501 άτεκνος, έτσι ο Αλέξανδρος τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Πολωνίας.
Σπυρίδων Αλιμπέρτης
Το 1915 ο Αλιμπέρτης παραιτήθηκε απο το Αστεροσκοπείο και επέστρεψε στο στράτευμα ως υπολοχαγός του Πυροβολικού. Αργότερα συνίδρυσε μαζί με τους Φώτο Πολίτη και Γ. Αποστολάκη το περιοδικό Κριτική και ποίησις. Εκτός των άλλων, ο Αλιμπέρτης δημοσίευσε και κριτικές μελέτες για το έργο του Ιακώβου Πολυλά.
Αλέξανδρος της Πολωνίας
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1506 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Σιγισμούνδος Α΄.
Σπυρίδων Αλιμπέρτης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Αλέξανδρος της Πολωνίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1494 την Ελένη των Ρουρικιδών, κόρη του Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας· δεν απέκτησε τέκνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Βασιλείς της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας
Κόρμακ ΜακΚάρθυ
Ο Κόρμακ ΜακΚάρθυ (Cormac McCarthy), (20 Ιουλίου 1933 - 13 Ιουνίου 2023 ) είναι Αμερικανός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος. Τα περισσότερα μυθιστορήματά του έχουν γίνει εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες και ανάμεσά τους ξεχωρίζουν το «Ματωμένος μεσημβρινός», ( "Blood Meridian" ) (1985), το οποίο κέρδισε μια θέση στη λίστα του περιοδικού " Time" με τα «100 καλύτερα βιβλία στην αγγλική γλώσσα από το 1923 ως τις μέρες μας» , και το μυθιστόρημα «Ο δρόμος» ( "The Road" ) 2006, το οποίο κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας) και το "James Tait Black Memorial Prize for Fiction".
«Ο δρόμος» ( "The Road" )και το «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» ( "No Country for Old Men" ) έχουν μεταφερθεί  και στον κινηματογράφο.
''Ο καλύτερος - άγνωστος - συγγραφέας της Αμερικής ζούσε επί χρόνια σε ένα καλύβι κάπου στα σύνορα με το Μεξικό, ώσπου τον ανακάλυψαν το 2007 η τηλεόραση και ο κινηματογράφος. Ο Κόρμακ Μακ Κάρθι βγήκε στο φως και θεωρείται πλέον τόσο σημαντικός όσο και ο Φόκνερ.''
Απεβίωσε στις 13 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 89 ετών
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κόρμακ ΜακΚάρθυ γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1933, στην πολιτεία του Ρόουντ Άιλαντ, και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα της πολιτείας του Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ), ένα από τα έξη παιδιά των Τσαρλς Τζόζεφ και Γκλάντυς Κριστίνα ΜακΚάρθυ. Η οικογένεια, το 1937 μετακόμισε νοτιότερα, στο Νόξβιλ (Knoxville) της πολιτείας του Τενεσί, όπου ο πατέρας του έπιασε δουλειά στον κρατικό οργανισμό της Κοιλάδας του Τενεσί  (en:Tennessee Valley Authority) - έναν οργανισμό που στήριξε την οικονομική ανάπτυξη των Η.Π.Α, στα χρόνια της μεγάλης ύφεσης.
Ο ΜακΚάρθυ παρακολούθησε το θρησκευτικό (καθολικό) σχολείο της πόλης, το "Knoxville Catholic High School", ενώ συμμετείχε και στη τέλεση της λειτουργίας της καθολικής εκκλησίας του Νόξβιλ της «Εκκλησίας της Άμωμης Σύλληψης», - ( "Church of the Immaculate Conception" ). Παρακολούθησε με διακοπές (1951 – 1952) και (1957 - 1959)) μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί, διακοπές που οφείλονταν και στην στρατιωτική του υπηρεσία, στην αεροπορία των Η.Π.Α. αλλά δεν πήρε πτυχίο ποτέ. Παρόλα αυτά, στην διάρκεια των σπουδών του κέρδισε την υποτροφία "Ingram Merrill Award", επιβράβευση και υποστήριξη του συγγραφικού του ταλέντου. Το 1961 παντρεύτηκε την συμφοιτήτριά του Λη Χόλμαν - (σημαντική ποιήτρια και συγγραφέας - γνωστή ως Λη ΜακΚάρθυ) (Lee McCarthy) και απέκτησε μαζί της τον γιό του Κάλεν, το 1962, αλλά ο γάμος κράτησε μόνο ένα χρόνο. Το 1965 θα κερδίσει ακόμα μια υποτροφία, αυτή τη φορά από την «Αμερικανική Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών» (en:American Academy of Arts and Letters), με τα χρήματα της οποίας ταξίδεψε στη γη των προγόνων του, την Ιρλανδία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του γνώρισε την επόμενη σύζυγό του, την Αν ΝτεΛιλ, Αγγλίδα τραγουδίστρια και χορεύτρια, με την οποία έμεινε παντρεμένος μέχρι το 1981. Με την επόμενη υποτροφία από το «Ίδρυμα Ροκφέλερ», (en:Rockefeller Foundation), το 1966 θα γνωρίσει την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ελβετία, την Ιταλία και την Ισπανία. Με την παραμονή του ζεύγους για ένα χρόνο στην Ίμπιζα της Ισπανίας, θα επιστρέψουν οριστικά στην Αμερική, και ο ΜακΚάρθυ ζει αποκλειστικά από την συγγραφή. Με τον χωρισμό από τη δεύτερη γυναίκα του, το 1976 (αν και τυπικά το διαζύγιο θα βγει το 1981) ο ΜακΚάρθυ θα μετακομίσει για μόνιμη εγκατάσταση στο Ελ Πάσο του Τέξας. To 1997 θα κάνει τον τρίτο του γάμο, με την Τζένιφερ Γουίνκλεϊ από την οποία θα αποκτήσει ένα ακόμα γιό, τον Τζον Φράνσις που θα γεννηθεί το 1999. Με τον τελευταίο του γάμο, θα μετακομίσει από το Ελ Πάσο στην κωμόπολη Tesuque, στα περίχωρα της Σάντα Φε (Νέο Μεξικό). Από το 2000 συνεργάζεται με το «Ινστιτούτο της Σάντα Φε», σαν επιμελητής των εκδόσεων του Ινστιτούτου. Με την τρίτη γυναίκα του χώρισαν το 2006.
Έκτοτε ο ΜακΚάρθυ θα κάνει μόνο μια δημόσια εμφάνιση, στο σόου της Όπρα Γουίνφρεϊ τον Ιούνιο του 2007, ενώ συνεχίζει να ζει και να γράφει μην επιθυμώντας δημοσιότητα.
Συγγραφική καριέρα
Τα πρώτα έργα του ΜακΚάρθυ - δύο διηγήματα, το “A Drowning Incident” (1960), και “Wake for Susan” (1959)  πρωτοδημοσιεύτηκαν στο φοιτητικό λογοτεχνικό περιοδικό του Πανεπιστημίου του Τενεσί, "The Phoenix".
Το 1965 ο εκδοτικός οίκος "Random House" δημοσιεύει το πρώτο του μυθιστόρημα, "The Orchard Keeper". Σύμφωνα με τον ΜακΚάρθυ ... αποφάσισε να στείλει το χειρόγραφο σε αυτόν τον εκδοτικό οίκο, γιατί "ήταν ο μόνος εκδότης [που] είχε ακούσει.
Το 1968 θα εκδοθεί το δεύτερο βιβλίο του, βιβλίο που δούλεψε κατά τον χρόνο παραμονής του στην Ίμπιζα, το "Outer Dark".
Το 1973 θα εκδώσει στον ίδιο εκδοτικό οίκο, το μυθιστόρημα (εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα) "Child of God", το οποίο -εν αντιθέσει προς τα δυό προηγούμενα βιβλία του το υποδέχτηκαν και με αρνητικές κριτικές.
Το 1985 εκδόθηκε και το μυθιστόρημα "Blood Meridian, or the Evening Redness in the West", ( «Ματωμένος μεσημβρινός ή το Κόκκινο του δειλινού στη Δύση» ελλ. μτφ. Αύγουστος Κορτώ, εκδ. "Καστανιώτης 2011 ) το οποίο βρήκε τη θέση που του αξίζει στην νεώτερη λογοτεχνία της Αμερικής, συν τω χρόνω. Το βιβλίο σήμερα, είναι ιδιαίτερα αγαπητό μέσα στους λογοτεχνικούς κύκλους, και σε δημοσκόπηση του 2006 των συγγραφέων και των εκδοτών που διεξήχθη από το περιοδικό του New York Times για τη λίστα με τα καλύτερα Αμερικανικά μυθιστορήματα του προηγούμενου αιώνα, το βιβλίο κατέλαβε την τρίτη θέση, πίσω από την «Αγαπημένη» της Τόνι Μόρρισον (1987) και τον «Υπόγειο Κόσμο» του Ντον Ντελίλο (1997)..
Ο κριτικός λογοτεχνίας Χάρολντ Μπλουμ δήλωσε πως ο ΜακΚάρθυ είναι ένας από τους τέσσερις μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς της εποχής του, μαζί με τους Ντον Ντελίλο, Τόμας Πίντσον και Φίλιπ Ροθ, και αποκάλεσε το «Ματωμένος μεσημβρινός» ως  ...το καλύτερο βιβλίο μετά το «Καθώς ψυχορραγώ» του Γουίλιαμ Φώκνερ.
Μετά το θάνατο του διευθυντή του εκδοτικού οίκου "Random House", Άλμπερτ Έρσκιν, ο ΜακΚάρθυ συνεργάστηκε με τον εκδοτικό οίκο του "Alfred A. Knopf". Η συνεργασία του με αυτόν τον εκδοτικό οίκο, θα εγκαινιαστεί με το μυθιστόρημά του "All the Pretty Horses" («Όλα τα όμορφα άλογα», ελλ. μτφ. Αλέκος Μπενρουμπής για τις εκδ. "Καστανιώτης", 2000), που κυκλοφόρησε το 1992, -το πρώτο μέρος της τριλογίας του "The Border Trilogy", αλλά και με την πρώτη συνέντευξη προς τους δημοσιογράφους που θα δώσει στο περιοδικό "The New York Times Magazine". Η έκδοση αυτού του βιβλίου θα φέρει την ευρεία αναγνώριση του συγγραφέα, αλλά και την εμπορική επιτυχία, αφού το βιβλίο θα πουλήσει περισσότερα από 190.000 αντίτυπα τους πρώτους 6 μήνες από την έκδοσή του. Θα του φέρει επίσης και την αναγνώριση από τους συναδέλφους του, με την κατάκτηση του "National Book Awards" - («Εθνικό Βραβείο Βιβλίου») του 1992 αλλά και το "National Book Critics Circle Award" - («Εθνικό βραβείο Βιβλιοκριτικών»), πάλι το 1992.
Με το "The Crossing" (1994) («Το πέρασμα», ελλ. μφτ. Άννα Παπασταύρου για τις εκδ. "Καστανιώτης", 2003) και το "Cities of the Plain") (1998) («Πεδινές πολιτείες», ελλ. μτφ. Αλέκος Μπενρουμπής για τις εκδ. "Καστανιώτης", 2009) ολοκληρώνεται η «Τριλογία των Συνόρων». Ενδιάμεσα αυτών των μυθιστορημάτων, ο ΜακΚάρθυ ξαναδούλεψε για λογαριασμό του "National Theater" της Ουάσινγκτον ένα πεντάπρακτο θεατρικό δράμα, το οποίο είχε αρχίσει τη δεκαετία του 1970, το "The Stonemason", το οποίο όμως πέρασε σχεδόν απαρατήρητο.
Το 2006 ο ΜακΚάρθυ θα εκδώσει το μυθιστόρημά "The Road", («Ο δρόμος», ελλ. μφτ. Αύγουστος Κορτώ για τις εκδ. "Καστανιώτης", 2009) που θα γίνει και αυτό επιτυχία και μάλιστα θα του φέρει το Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας) αλλά και το βραβείο "en:James Tait Black Memorial Prize for fiction". Επίσης, με αφορμή την προώθηση του βιβλίου θα δώσει τη πρώτη και μόνη (μέχρι στιγμής) τηλεοπτική του συνέντευξη, στην Όπρα Γουίνφρεϊ. Την ίδια χρονιά, 2006, θα παρουσιαστεί στο θέατρο, το δεύτερο θεατρικό του έργο, "The Sunset Limited",  το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Μάιο του 2006, στο θέατρο "Steppenwolf" του Σικάγο. Λίγους μήνες αργότερα, θα κυκλοφορήσει και σε βιβλίο, με τον ίδιο τίτλο, («The Sunset Limited», ελλ. μτφ. Αντώνης Πέρης για τις εκδ. "Ευρασία", 2012)
Το 2012 έγραψε ένα σενάριο, που το 2013 ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ έκανε ταινία, με τίτλο "The Counselor", (Ο Συνήγορος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς
Τζόρτζια Μελόνι
Η Τζόρτζια Μελόνι (Giorgia Meloni· Ρώμη, 15 Ιανουαρίου 1977), είναι Ιταλίδα πολιτικός, που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Ιταλίας από τις 22 Οκτωβρίου 2022, η πρώτη γυναίκα που κατέχει αυτή τη θέση. Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από το 2006, ηγείται του πολιτικού κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας (FdI) από το 2014 και είναι πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών από το 2020.
Το 1992, η Μελόνι εντάχθηκε στο Μέτωπο Νεολαίας, τη νεολαία του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (MSI), ενός νεοφασιστικού πολιτικού κόμματος που ιδρύθηκε το 1946 από πρώην οπαδούς του Ιταλού φασίστα δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Αργότερα έγινε η εθνική ηγέτις της Student Action, του φοιτητικού κινήματος της Εθνικής Συμμαχίας (AN), ενός μεταφασιστικού κόμματος που έγινε ο νόμιμος διάδοχος του MSI το 1995 και κινήθηκε προς τον εθνικό συντηρητισμό. Ήταν σύμβουλος της επαρχίας της Ρώμης από το 1998 έως το 2002, μετά το οποίο έγινε πρόεδρος της Youth Action, της πτέρυγας νεολαίας του AN. Το 2008 διορίστηκε Υπουργός Νεολαίας της Ιταλίας στο Υπουργικό Συμβούλιο του Μπερλουσκόνι IV, ρόλο τον οποίο κράτησε μέχρι το 2011. Το 2012, συνίδρυσε την FdI, νόμιμο διάδοχο της AN, και έγινε πρόεδρός της το 2014. Έλαβε μέρος ανεπιτυχώς στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2014 και στις δημοτικές εκλογές της Ρώμης το 2016. Μετά τις ιταλικές γενικές εκλογές του 2018, ηγήθηκε των FdI στην αντιπολίτευση καθ' όλη τη διάρκεια της 18ης ιταλικής κοινοβουλευτικής περιόδου. Το FdI αύξησε τη δημοτικότητά του στις δημοσκοπήσεις, ιδιαίτερα κατά τη διαχείριση της πανδημίας COVID-19 στην Ιταλία από το Υπουργικό Συμβούλιο Ντράγκι, μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην οποία η FdI ήταν το μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης. Μετά την πτώση της κυβέρνησης Ντράγκι, οι FdI κέρδισαν τις ιταλικές γενικές εκλογές του 2022.
Δεξιά λαϊκίστρια και εθνικίστρια, οι πολιτικές της θέσεις έχουν χαρακτηριστεί ακροδεξιές, τις οποίες η ίδια απορρίπτει. Περιγράφει τον εαυτό της ως καθολική χριστιανή και συντηρητική και ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τον «Θεό, την πατρίδα και την οικογένεια». Είναι αντίθετη στην άμβλωση, την ευθανασία, τους γάμους ομοφυλόφιλων και την ανατροφή των ΛΟΑΤ, λέγοντας ότι οι πυρηνικές οικογένειες διοικούνται αποκλειστικά από ζευγάρια ανδρών-γυναικών. Ο λόγος της περιλαμβάνει κριτική για την παγκοσμιοποίηση και τη φεμονατιστική ρητορική. Αντίθετα στην υποδοχή μη χριστιανών μεταναστών και στην πολυπολιτισμικότητα, η Μελόνι υποστηρίζει έναν ναυτικό αποκλεισμό για να σταματήσει η μετανάστευση και έχει κατηγορηθεί για ξενοφοβία και ισλαμοφοβία, έχει κατηγορήσει τη νεοαποικιοκρατία ως αιτία πίσω από την ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση. Υποστηρικτής του ΝΑΤΟ, διατηρεί ευρωσκεπτικιστικές απόψεις για την Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία περιγράφει ως ευρωρεαλιστική, και ήταν υπέρ των καλύτερων σχέσεων με τη Ρωσία πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, την οποία καταδίκασε, δεσμευόμενη να συνεχίσει να στέλνει όπλα στην Ουκρανία.
Η Μελόνι έχει εκφράσει αμφιλεγόμενες απόψεις, όπως να επαινούσε τον Μουσολίνι όταν ήταν 19 ετών. Το 2020, επαίνεσε τον Τζόρτζιο Αλμιράντε, έναν υπουργό Πολιτών στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία του Μουσολίνι, ο οποίος παρήγαγε ρατσιστική προπαγάνδα και συνίδρυσε το MSI. Παρόλα αυτά, η Μελόνι είπε ότι η ίδια και το κόμμα της καταδικάζουν τόσο την καταστολή της δημοκρατίας όσο και την εισαγωγή των ιταλικών φυλετικών νόμων από το φασιστικό καθεστώς.
Πρώτα χρόνια
Η Τζόρτζια Μελόνι γεννήθηκε στη Ρώμη στις 15 Ιανουαρίου 1977. Ο πατέρας της ήταν από τη Σαρδηνία και η μητέρα της από τη Σικελία. Ο πατέρας της, φορολογικός σύμβουλος, άφησε την οικογένεια όταν ήταν ενός έτους το 1978, μετακομίζοντας στα Κανάρια Νησιά. Μεγάλωσε στην εργατική συνοικία Garbatella. Έχει μια αδερφή, την Arianna, η οποία γεννήθηκε το 1975 και είναι παντρεμένη με τον Francesco Lollobrigida, τον Ιταλό Υπουργό Γεωργίας και Κυριαρχίας Τροφίμων από τις 22 Οκτωβρίου 2022, στην κυβέρνηση Μελόνι.
Το 1998, η Μελόνι εξελέγη σύμβουλος της επαρχίας της Ρώμης, διατηρώντας αυτή τη θέση μέχρι το 2002. Εξελέγη εθνική διευθύντρια το 2000 και έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Νεανικής Δράσης, της πτέρυγας νεολαίας της Εθνικής Συμμαχίας, το 2004. Αυτά τα χρόνια εργάστηκε ως νταντά, σερβιτόρα και μπάρμαν στο Piper Club, ένα από τα πιο διάσημα νυχτερινά κέντρα της Ρώμης.
Η Μελόνι αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Amerigo Vespucci (AVI) της Ρώμης το 1996. Μετά την εκλογή της στο ιταλικό κοινοβούλιο το 2006, δήλωσε στο βιογραφικό της ότι απέκτησε απολυτήριο γυμνασίου στις γλώσσες με τελικό βαθμό 60/60. Αυτό δημιούργησε κάποια διαμάχη, καθώς το AVI δεν ήταν ξενόγλωσσο γυμνάσιο και δεν είχε τα προσόντα να εκδώσει δίπλωμα στις γλώσσες. Αντίθετα, ήταν ένα τεχνικό γυμνάσιο ειδικευμένο στην τουριστική βιομηχανία, στο οποίο διευκρίνισε αργότερα.
Υπουργός Νεολαίας
εναλλ.=2008 portrait of Meloni for the Chamber of Deputies|μικρογραφία| Μελόνι το 2008 Στις ιταλικές γενικές εκλογές του 2006, εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων ως μέλος της Εθνικής Συμμαχίας, όπου έγινε η νεότερη αντιπρόεδρός της. Την ίδια χρονιά άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το 2006, ο Μελόνι υπερασπίστηκε τους νόμους που ψηφίστηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο Μπερλουσκόνι ΙΙΙ που ωφελούσαν εταιρείες του πρωθυπουργού και μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης Σίλβιο Μπερλουσκόνι και επίσης καθυστέρησε τις συνεχιζόμενες δίκες που τον αφορούσαν. Η Μελόνι δήλωσε «είναι απαραίτητο να τα συνθέσουμε. Αυτοί είναι νόμοι που έφτιαξε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι για τον εαυτό του. Αλλά είναι απολύτως δίκαιοι νόμοι».
Το 2008, σε ηλικία 31 ετών, διορίστηκε Ιταλός Υπουργός Νεολαίας στο Υπουργικό Συμβούλιο του Μπερλουσκόνι IV, θέση που κράτησε μέχρι τις 16 Νοεμβρίου 2011, όταν ο Μπερλουσκόνι αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία εν μέσω οικονομικής κρίσης και δημοσίων διαδηλώσεων. Ήταν η νεότερη υπουργός στην ιστορία της Ιταλίας. Τον Αύγουστο του 2008, κάλεσε Ιταλούς αθλητές να μποϊκοτάρουν την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου σε διαφωνία με την κινεζική πολιτική που εφαρμόζεται έναντι του Θιβέτ. Η δήλωση αυτή επικρίθηκε από τον Μπερλουσκόνι, καθώς και από τον υπουργό Εξωτερικών Φράνκο Φρατίνι. Το 2009, το κόμμα της συγχωνεύτηκε με τη Forza Italia στο The People of Freedom και ανέλαβε την προεδρία του τμήματος νεολαίας του ενωμένου κόμματος, που ονομάζεται Young Italy. Την ίδια χρονιά, ψήφισε υπέρ νομοθετικού διατάγματος κατά της ευθανασίας.
Αδέρφια της Ιταλίας
Τον Δεκέμβριο του 2012, οι Μελόνι, Λα Ρούσα και Κροζέτο ίδρυσαν ένα νέο πολιτικό κίνημα, το Brothers of Italy, το όνομα του οποίου προέρχεται από τα λόγια του ιταλικού εθνικού ύμνου. Στις ιταλικές γενικές εκλογές του 2013, ήταν μέλος του κεντροδεξιού συνασπισμού του Μπερλουσκόνι και έλαβε το 2,0% των ψήφων και 9 έδρες. Επανεξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων για τη Λομβαρδία και αργότερα διορίστηκε αρχηγός του κόμματος στη Βουλή, θέση που θα κρατούσε μέχρι το 2014, όταν παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στο κόμμα. Την διαδέχθηκε ο Φάμπιο Ραμπέλι.
Πρόεδρος των Αδελφών Ιταλίας
εναλλ.=Giorgia Meloni with Guido Crosetto at a FdI rally in 2014|μικρογραφία| Η Μελόνι με τον Guido Crosetto κατά τη διάρκεια ενός ράλι FdI το 2014 Τον Μάρτιο του 2014 έγινε πρόεδρος των Αδελφών της Ιταλίας και τον Απρίλιο προτάθηκε για τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2014 στην Ιταλία ως επικεφαλής του κόμματος και στις πέντε εκλογικές περιφέρειες. Το κόμμα συγκέντρωσε το 3,7% των ψήφων, χωρίς να υπερβαίνει το όριο του 4%, και δεν έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. έλαβε 348.700 ψήφους. Στις 4 Νοεμβρίου 2015, ίδρυσε τη Γη μας – Ιταλοί με τη Τζόρτζια Μελόνι, μια συντηρητική πολιτική επιτροπή για την υποστήριξη των εκστρατειών της. Η Γη μας ήταν ένας παράλληλος οργανισμός με τα Αδέλφια της Ιταλίας, και στόχευε στη διεύρυνση της λαϊκής βάσης του κόμματος.
Στις 30 Ιανουαρίου 2016, συμμετείχε στην Ημέρα της Οικογένειας, μια διαδήλωση κατά των δικαιωμάτων των LGBT, δηλώνοντας κατά της υιοθεσίας LGBT. Την ίδια Ημέρα της Οικογένειας, ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος. Η κόρη της Ginevra γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου. Στις δημοτικές εκλογές της Ρώμης του 2016 τον Ιούνιο, έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος με την υποστήριξη Εμάς με τον Σαλβίνι, ένα πολιτικό κόμμα με επικεφαλής τον Ματέο Σαλβίνι, και σε αντίθεση με τον υποψήφιο που υποστηρίζεται από το Forza Italia του Μπερλουσκόνι. Τον Μάιο του 2016, υποσχέθηκε να ονομάσει έναν δρόμο με το όνομα του Τζόρτζιο Αλμιράντε εάν εκλεγεί, προκαλώντας διαμάχη μεταξύ της τοπικής εβραϊκής κοινότητας και του αντιφασιστικού ANPI. Η Μελόνι κέρδισε το 20,6% των ψήφων, σχεδόν διπλάσιο από αυτό της υποψήφιας της Φόρτσα Ιτάλια, αλλά δεν προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο, ενώ τα Αδέλφια της Ιταλίας συγκέντρωσαν το 12,3% των ψήφων. εναλλ.=Giorgia Meloni with Matteo Salvini and Silvio Berlusconi in 2018|αριστερά|μικρογραφία| Η Μελόνι με τον [[Ματέο Σαλβίνι|Σαλβίνι (κέντρο) και τον Μπερλουσκόνι (δεξιά) το 2018]] Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για το ιταλικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2016 για τη μεταρρύθμιση που προώθησε η κυβέρνηση του Ρέντσι, η Μελόνι ίδρυσε την επιτροπή «Όχι, ευχαριστώ». Όταν το «Όχι» κέρδισε με σχεδόν το 60% των ψήφων στις 4 Δεκεμβρίου, η Μελόνι ζήτησε πρόωρες εκλογές και όταν ο Ρέντσι παραιτήθηκε, αρνήθηκε την εμπιστοσύνη της στην επόμενη κυβέρνηση υπό τον Πάολο Τζεντιλόνι στις 12 Δεκεμβρίου. Το συνέδριο των Αδελφών της Ιταλίας στις 2-3 Δεκεμβρίου 2017 στην Τεργέστη επανεξέλεξε τη Μελόνι ως προέδρο του κόμματος, ενώ ανανεώθηκε λογότυπου του κόμματος.
Ως ηγέτης του κόμματος, αποφάσισε να σχηματίσει τη συμμαχία με τη Λέγκα, με επικεφαλής τον Σαλβίνι, ξεκινώντας μαζί του πολλές πολιτικές εκστρατείες ενάντια στην κεντροαριστερή κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, τοποθετώντας τα Αδέλφια της Ιταλίας στην ευρωσκεπτικιστική και δεξιά λαϊκιστική πτέρυγα. Στις ιταλικές γενικές εκλογές του 2018, τα Αδέλφια της Ιταλίας ήταν μέρος του κεντροδεξιού συνασπισμού με τη Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι, τη Λέγκα του Σαλβίνι και το Us with Italy του Ραφαέλε Φίτο. Το κόμμα της Μελόνι συγκέντρωσε το 4,4% των ψήφων και περισσότερες από τρεις φορές τις έδρες που κέρδισε το 2013. Η Μελόνι εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων για τη μονομελή εκλογική περιφέρεια της Λατίνα, Λάτσιο, με 41% των ψήφων. Ο κεντροδεξιός συνασπισμός, στον οποίο η Λέγκα αναδείχθηκε ως η κύρια πολιτική δύναμη, κέρδισε πολλές έδρες στην Βουλή των Αντιπροσώπων. καθώς καμία πολιτική ομάδα ή κόμμα δεν κέρδισε απόλυτη πλειοψηφία, κατέληξε σε ένα κρεμασμένο κοινοβούλιο.
Στις 19 Οκτωβρίου 2019, συμμετείχε στο συλλαλητήριο ιταλικής υπερηφάνειας στη Ρώμη ενάντια στο νεοσύστατο υπουργικό συμβούλιο Conte II. Στην ομιλία της επέκρινε την πρόταση να αντικατασταθεί στα ιταλικά δελτία ταυτότητας ανηλίκων η διατύπωση πατέρας και μητέρα με γονέα 1 και γονέα 2, καταλήγοντας με το σύνθημα «Είμαι η Τζόρτζια. Είμαι γυναίκα, είμαι μητέρα, είμαι Ιταλίδα, είμαι χριστιανή». Αυτό το σύνθημα αναμίχθηκε από δύο Μιλανέζους DJs, και έγινε μια φράση με εκατομμύρια προβολές, μιμήσεις και μιμίδια στα social media, κερδίζοντας ακόμη και έναν χρυσό δίσκο. Σύμφωνα με τη δική της παραδοχή στην αυτοβιογραφία της, η επιτυχία των μέσων και της viral επιτυχίας του remixed μουσικού βίντεο, έχοντας χάσει την αρχική σατυρική πρόθεση υπέρ της LGBT κοινότητας με την οποία είχε δημιουργηθεί, αύξησε πολύ τη δημοτικότητά της ως πολιτικός, ο οποίος είπε ότι ήταν μεταμορφώθηκε ξαφνικά «από βαρετός πολιτικός σε περίεργο ποπ φαινόμενο». εναλλ.=Giorgia Meloni and Sergio Mattarella in 2019|μικρογραφία|220x220εσ| Η Μελόνι με τον Ματαρέλα το 2019 Τον Φεβρουάριο του 2021, εντάχθηκε στο Aspen Institute, μια διεθνή δεξαμενή σκέψης με έδρα στην Ουάσιγκτον, DC,  που περιλαμβάνει πολλούς χρηματοδότες, επιχειρηματίες και πολιτικούς, όπως ο Giulio Tremonti. Στις 19 Φεβρουαρίου 2021, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σιένα Τζιοβάνι Γκοτζίνι έβρισε τη Μελόνι λέγοντάς της χυδαία ονόματα από ένα ραδιόφωνο. Τόσο ο πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα όσο και ο πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι τηλεφώνησαν στη Μελόνι και στιγμάτισαν τον Γκοτσίνι, ο οποίος τέθηκε σε διαθεσιμό ητα από το διοικητικό συμβούλιο του πανεπιστημίου του.
Τον Οκτώβριο του 2021, ο Μελόνι υπέγραψε τη Χάρτα της Μαδρίτης ένα έγγραφο του 2020 που περιγράφει τις αριστερές ομάδες ως εχθρούς της Ιβηρο-Αμερικής που εμπλέκονται σε ένα «εγκληματικό έργο» που βρίσκονται «κάτω από την ομπρέλα του κουβανικού καθεστώτος». Συντάχθηκε από το Vox, ένα ισπανικό υπερεθνικιστικό κόμμα. Πήρε επίσης μέρος στο συνέδριο του κόμματος του Vox όπου είπε: «Ναι στη φυσική οικογένεια. Όχι στο λόμπι LGBT. Ναι στη σεξουαλική ταυτότητα. Όχι στην ιδεολογία του φύλου [...] όχι στην ισλαμιστική βία, ναι στη διασφάλιση των συνόρων, όχι στη μαζική μετανάστευση [...] όχι στη μεγάλη διεθνή χρηματοδότηση [...] όχι στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών!». Τον Φεβρουάριο του 2022, η Μελόνι μίλησε στο ετήσιο Συνέδριο Συντηρητικής Πολιτικής Δράσης στη Φλόριντα. Είπε στους παρευρισκόμενους Αμερικανούς συντηρητικούς ακτιβιστές και αξιωματούχους ότι πρέπει να υπερασπιστούν τις απόψεις τους ενάντια στους προοδευτικούς.