cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιλάρετος Βιτάλης
Μετά την Πρέβεζα
Αποχώρησε από την Πρέβεζα και εγκαταστάθηκε τελικά στο «προσευχητάριο των Αθηνών», όπως αποκαλούσε το επί της οδού Φθιώτιδος 64, στους Αμπελοκήπους, μικρό διαμέρισμα, στο οποίο διέμενε και από όπου συνέχισε το θεολογικό και συγγραφικό του έργο. Μεταξύ των δημοσιεύσεών του αυτής της εποχής ήταν και άρθρα ιστορικού ενδιαφέροντος για την Πρέβεζα, τα οποία φιλοξενούσαν, κυρίως, περιοδικά των Ιωαννίνων και των Αθηνών. Η συμβολή του Φιλάρετου Βιτάλη στην έκδοση των Πρεβεζάνικων Χρονικών της πρώτης περιόδου των, το 1978, υπήρξε καταλυτική. Σε συνεργασία με τους προθυμότερους λειτουργούς της Μέσης και Στοιχειώδους Εκπαίδευσης της εποχής εκείνης στην Πρέβεζα, κατόρθωσαν να εκδοθούν τα δύο πρώτα τεύχη του περιοδικού. Με την αποχώρηση του Βιτάλη από την Πρέβεζα σταμάτησε η έκδοσή τους, μέχρι την επανεκκίνησή της, πέντε χρόνια αργότερα.
Έγραψε πληθώρα βιβλίων, πολλά από τα οποία για τη Σίφνο. Για την εν γένει δράση του, τιμήθηκε με την απονομή επιστήθιου πατριαρχικού σταυρού εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριάρχου Μαξίμου του Ε΄, με το παράσημο, χρυσό μετάλλιο, της Μητρός των Εκκλησιών από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενέδικτο και με ευαρέσκεια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπήρξε συνεργάτης της Θρησκευτικής και Ηθικής Εγκυκλοπαίδειας.
Πέθανε μετά από μακρά ασθένεια στις 4 τα ξημερώματα της Κυριακής 23 Δεκεμβρίου 2012. Η εξόδιος ακολουθία έγινε στον ναό του αγίου Ιωάννου στο Άνω Πετάλι της Σίφνου. Ενταφιάστηκε μεταξύ των μικρών ιερών ναών του αγίου Γεωργίου και του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, των οποίων ο ίδιος ήταν κτήτωρ, στην περιοχή της άλλοτε γυναικείας μονής του αγίου Ιωάννου Θεολόγου Μονγκού.
Πηγές
Στοιχεία για το βιογραφικό σημείωμα του Φιλάρετου Απ. Βιτάλη αντλήθηκαν από τα παρακάτω δημοσιεύματα:
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης
Τζίντζερ Μπέηκερ
Ο Τζίντζερ Μπέηκερ (αγγλ. Peter Edward "Ginger" Baker) ήταν Άγγλος ντράμερ γνωστός για τη συμμετοχή του στο βρετανικό ροκ συγκρότημα Cream, από το 1966 ως το 1968.
Πριν από αυτόν υπήρξαν διάσημοι ντράμερ, όπως ο Ρίνγκο Σταρ των Beatles και Τόνι Μίχαν των Shadows, αλλά δεν ήταν τόσο γνωστοί για τη δεξιοτεχνία τους στα τύμπανα αλλά λόγω της δημοτικότητας των συγκροτημάτων στα οποία έπαιζαν. Ο Μπέηκερ ήταν ο πρώτος ντράμερ της ροκ μουσικής ο οποίος αναγνωρίστηκε λόγω του υψηλού επιπέδου της τεχνικής του και των δυνατοτήτων του και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ντράμερ όλων των εποχών.
Η πρώτη εποχή
Ο Πήτερ "Τζίντζερ" Μπέηκερ γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1939 στο Λούισαμ του Λονδίνου και τα προσωνύμιο "Τζίντζερ" προήλθε από τα κόκκινα μαλλιά του. Κατά την παιδική του ηλικία ενδιαφερόταν να γίνει επαγγελματίας ποδηλάτης, αλλά στα εφηβικά του χρόνια τα ενδιαφέροντα του άλλαξαν προς τη μουσική και πιο ιδιαίτερα στα τύμπανα.
Στα τέλη της δεκαετίας του '50 είχε ήδη συμμετάσχει στα τζαζ συγκροτήματα του Terry Lightfoot και του Acker Bilk. Το 1962 και μετά από προτροπή του ντράμερ των Rolling Stones Τσάρλι Γουότς, ο Μπέηκερ επιλέχθηκε στους Blues Incorporated όπου γνώρισε τον Γκράχαμ Μποντ και τον Τζακ Μπρους. Το 1963, σχημάτισαν τους Graham Bond Organization μαζί με τους δύο προαναφερθέντες και τον σαξοφωνίστα Ντικ Χέκστολ-Σμιθ. Μαζί κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ "The Sound of 65" και "There's a Bond Between Us", μέσα στο 1965. Οι συνεχείς διαφωνίες του με τον Μπρους οδήγησαν τον δεύτερο σε αποχώρηση και στη μεταπήδηση του στους Bluesbreakers του Τζον Μάγιαλ.
Cream
Στις αρχές του 1966, ο Μπέηκερ είχε αποχωρήσει από τους Graham Bond Organization και έψαχνε για νέο συγκρότημα. Έχοντας παρατηρήσει τον πολύ ικανό κιθαρίστα Έρικ Κλάπτον στους Bluesbreakers, σχημάτισε μαζί του και με τον Τζακ Μπρους στο μπάσο και τα κύρια φωνητικά, τους Cream. Μαζί, ηχογράφησαν τέσσερα στούντιο άλμπουμ ανεβαίνοντας από μία φορά στην κορυφή των βρετανικών και αμερικανικών τσαρτ, ενώ κυκλοφόρησαν τις μεγάλες επιτυχίες "Sunshine of Your Love" και "White Room". Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος στα τέλη του 1968, κυκλοφόρησαν δύο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ και μία συλλογή, τα οποία εδραίωσαν ακόμη περισσότερο το όνομα των Cream αλλά και των μουσικών τους στη συνείδηση του κοινού.
Blind Faith, Air Force και Baker Gurvitz Army
Μετά τους Cream, εντάχθηκε στους Blind Faith ηχογραφώντας το ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος μαζί με τον Έρικ Κλάπτον, τον Στηβ Γουίνγουντ και τον Ρικ Γκρεκ, ανεβαίνοντας στην κορυφή των τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Το 1970, ο Μπέηκερ δημιούργησε τους Ginger Baker's Air Force κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ στα τέλη Μαρτίου και το "Ginger Baker's Air Force ΙΙ" τον Δεκέμβριο του 1970. Αμέσως μετά, μετακόμισε στη Νιγηρία για έξι χρόνια, παίζοντας με το Φέλα Κούτι. Το 1972 κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ "Stratavarious" και δύο χρόνια αργότερα σχημάτισε τους Baker Gurvitz Army μαζί με τους Άντριαν και Πωλ Γκάρβιτζ, τη Μάντελαϊν Μπελ, τη Ροζέτα Χαϊτάουερ και τον Τζον Μίτσελ. Μαζί κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ χωρίς να καταφέρουν να μπουν στα πρώτα εκατό άλμπουμ του Billboard, όπως έγινε και με τα άλλα δύο άλμπουμ τους, "Elysian Encounter" (1975) και "Hearts on Fire" (1976).
Αποχή και σόλο καριέρα
Συνέχισε κυκλοφορώντας το "Ginger Baker & Friends" (1976) και έκανε ένα μεγάλο διάλειμμα μέχρι την ηχογράφηση του "Horses & Trees" το 1986 μαζί με τον μπασίστα Μπιλ Λάσγουελ. Συνέχισε στα τέλη της δεκαετίας του '80 με πρότζεκτ όπως οι Ginger Baker's African Force και οι Middle Passage ενώ το 1991 κυκλοφόρησε το ορχηστρικό και σχεδόν αποκλειστικά ακουστικό "Unseen Rain".
Ακολούθησε το "Going Back Home" του 1994 σηματοδοτώντας την επιστροφή του στην εταιρεία "Atlantic", ενώ το 1999 ένωσε τις δυνάμεις του με τον τρομπετίστα της τζαζ, Ρον Μάιλς, για το δίσκο "Coward of the County".
Το 2005, επανενώθηκε με τον Έρικ Κλάπτον και τον Τζακ Μπρους σχηματίζοντας ξανά τους Cream, ηχογραφώντας τις τέσσερις συναυλίες τους στο Royal Albert Hall του Λονδίνου για την κυκλοφορία "Royal Albert Hall London May 2-3-5-6, 2005".
Το 2009 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του με τίτλο "Hellraiser".
Θάνατος
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2019, η οικογένεια του Μπέικερ ανέφερε ότι ήταν σοβαρά άρρωστος στο νοσοκομείο και ζήτησε από τους οπαδούς να προσευχηθούν για αυτόν. Ο Μπέικερ πέθανε στις 6 Οκτωβρίου, σε ηλικία 80 ετών.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Ελλάς Γιουνάιτεντ Ρεγγίνα
right|200px| Η Ελλάς Γιουνάιτεντ (Ηellas United of Regina) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Ρεγγίνα, πρωτεύουσα της πολιτείας Σασκάτσουαν του Καναδά. Έχει γαλανόλευκα χρώματα και έμβλημα έναν αρχαίο έλληνα οπλίτη ντυμένο με την ελληνική σημαία. Ιδρύθηκε το 2006 αλλά αποτελεί τη συνέχεια παλαιότερων ελληνικών ποδοσφαιρικών συλλόγων της πόλης. Το όνομα "Ηellas United", δηλαδή "Ενωμένη Ελλάς", συμβολίζει ακριβώς την ενωτική αθλητική προσπάθεια των ελληνοκαναδών της πόλης, που παλαιότερα μοιράζονταν σε σωματεία με διάφορα ονόματα, όπως: Απόλλων, Ολυμπιακός, ΑΕΚ Ρεγγίνα κ.ά. Αγωνίζεται στις αθλητικές εγκαταστάσεις: "Credit Union EventPlex" της πόλης.
Μετέχει στο ετήσιο "World Class Players Cup Soccer Tournament in Regina" (WCP CUP), ενώ έχει συμμετάσχει στο Ελληνικό ποδοσφαιρικό τουρνουά Σικάγου. Όμως, δεν έχει αγωνιστική ομάδα στο επίσημο πρωτάθλημα της πόλης (Regina Soccer Association).
Παλιότεροι ελληνικοί σύλλογοι
Η ελληνική ποδοσφαιρική παρουσία στη Ρεγγίνα ξεκινά από τη δεκαετία του '70, όταν δημιουργήθηκε για πρώτη φορά ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, ο οποίος στην πορεία είχε διάφορες επωνυμίες, όπως: "Δόξα", "Απόλλων" κ.ά. Την επόμενη δεκαετία η ελληνική ομάδα περιήλθε σε αδράνεια και οι ποδοσφαιρόφιλοι ομογενείς έπαιζαν ποδόσφαιρο κυρίως στην ομάδα "Queen City South United", τόσο στο θερινό όσο και στο χειμερινό πρωτάθλημα σάλας. Η αγάπη τους για το άθλημα ήταν μεγάλη και υπήρξαν σεζόν που στις νεανικές ομάδες της QCS Utd αγωνίζονταν μέχρι και οκτώ ελληνόπουλα. Τη δεκαετία του '90 άφησαν εποχή οι νεαροί: Μάικ Αγγελόπουλος, Τομ Γκοτσούλιας, Τζίμι Καμπύλης και Πίτερ Μακρής, οι οποίοι ξεκίνησαν μαζί από την παιδική ομάδα Κ-10 της QCS και έφτασαν ως τις ομάδες Κ-17 και Κ-19 κατακτώντας τους αντίστοιχους τίτλους στην πόλη και στην πολιτεία. Οι ίδιοι ως ενήλικες το 2006 ίδρυσαν την "Ελλάς Γιουνάιτεντ".
Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ
Βασικοί παίκτες εκείνης της ομάδας ήταν οι: Τζορτζ Σέλιμος, Γκας Γιαννούτσος, Τζιμ Μαρκάτος, Κρις Κανγκλής, Πολ Γαρδικιώτης. Προς το τέλος της δεκαετίας στον Ολυμπιακό εντάχθηκαν επίσης οι ανερχόμενοι Έλληνες αστέρες της Queen City South: Αγγελόπουλος, Γκοτσούλιας, Τζίμι Καμπύλης και Μακρής καθώς και οι μικρότεροι Ζακ Καμπύλης και Τάι Καμπύλης.
Την ίδια περίοδο είχε ιδρυθεί άλλη μια ελληνική ομάδα που μετείχε μόνο στο εφηβικό πρωτάθλημα. Ονομαζόταν "ΑΕΚ" (AEK team Regina) και ο ιδρυτής της ονομαζόταν Τομαράς. Μεταξύ των πιο ταλαντούχων μικρών ποδοσφαιριστών της ήταν ο γιος του ιδρυτή, Γιάννης Τομαράς και ο Δημήτρης Μακρής.
Τέλος, σε άλλους συλλόγους αγωνίζονταν οι Έλληνες: Τόνι Σιρούνης, Νικ Λαγοδόντης, Τίνο Μακρής.
Ίδρυση της "Ελλάς Γιουνάιτεντ"
Το 2005 ξεκίνησε η διοργάνωση στην πόλη ενός νέου ποδοσφαιρικού τουρνουά με το όνομα "Παγκόσμιας Κλάσης Κύπελλο Ποδοσφαιριστών στη Ρεγγίνα" (The WCP CUP), στο οποίο μετέχουν ερασιτεχνικές ομάδες αντιπροσωπευτικές των εθνοτήτων ομογενών που ζούν στην περιοχή. Ξεκίνησε με ομάδες εννιά χωρών και σταδιακά έφτασε τις 24 ομάδες: Ιταλών, Τζαμαϊκανών, Μεξικανών, Σκοτσέζων, Ιρλανδών, Γερμανών, Γάλλων, Βραζιλιάνων, Ρώσων, Νιγηριανών κ.ά. Εκτός από το ανδρικό, διεξάγονται αντίστοιχα τουρνουά γυναικών, νέων και νεανίδων.
Την περίοδο εκείνη δεν υπήρχε ενεργή ελληνική ομάδα ούτε στο θερινό ούτε στο χειμερινό τοπικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα (σάλας). Έτσι το 2006 Έλληνες ποδοσφαιρόφιλοι και ποδοσφαιριστές της πόλης που προέρχονταν από τις παλιότερες ελληνικές ομάδες δημιούργησαν την ερασιτεχνική ομάδα "Ελλάς Γιουνάιτεντ" (Ενωμένη Ελλάς) ώστε να συμμετάσχουν και αυτοί στη συγκεκριμένη πανεθνική διοργάνωση. Η ονομασία της σηματοδοτούσε την ενωτική αντίληψη των ιδρυτών της. Η "Ελλάς" μετέχει μόνο στο ανδρικό τουρνουά.
Την πρώτη σεζόν η "Ελλάς" προκρίθηκε στα πλέιοφ και έφτασε ως τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από την ομάδα της Τζαμάικας χάνοντας με 1-2. Το 2007 πέτυχε την καλύτερη πορεία από όλες τις σεζόν, φθάνοντας ως τα ημιτελικά, όπου ηττήθηκε από την τελική νικήτρια ομάδα της Νορβηγίας με 2-3, αν και ως το 80΄ προηγείτο με 2-0. Στα προημιτελικά έφτασε και το 2011, όπου ηττήθηκε από την ομάδα του Λάος με 1-3.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Καναδά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
Αλεξάντερ Γκομέλσκι
Ο Αλεξάντερ Γιακόβλεβιτς Γκομέλσκι (ρωσικά: Гомельский, Александр Яковлевич, Κρονστάνδη, ΕΣΣΔ, 18 Ιανουαρίου 1928 – Μόσχα, Ρωσία, 16 Αυγούστου 2005) ήταν Σοβιετικός (από τη Ρωσία) προπονητής καλαθοσφαίρισης, εβραικής καταγωγής. Συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του αθλήματος της Σοβιετικής Ένωσης θεωρούμενος ως ο "Πάπας" της καλαθοσφαίρισης της χώρας.
Βιογραφία
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως προπονητής το 1949 στο Λένινγκραντ με την ομάδα Σπάρτακ Λένινγκραντ. Το 1953 προσλήφθηκε στην ΑΣΚ Ρίγα, μια ομάδα του Σοβιετικού Στρατού, οδηγώντας την σε 3 τίτλους πρωταθλήματος ΕΣΣΔ και τρεις ευρωπαϊκές κατακτήσεις, από το 1958 έως και το 1960. Το 1969 μεταπήδησε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας έως το 1980, κατακτώντας με αυτήν 10 σοβιετικά πρωταθλήματα (1970–1974, 1976–1980), 2 κύπελλα (1972–1973) και επιπλέον έναν ευρωπαϊκό τίτλο στα 1971, οδηγώντας επίσης το σύλλογο σε δυο ακόμη Τελικούς, του τότε "Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης" το 1970 και το 1973.
Ο Γκομέλσκι διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Ομάδας της ΕΣΣΔ, για 19 ολόκληρα χρόνια, οδηγώντας την σε 7 τίτλους Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (1961, 1963, 1965, 1967, 1969, 1979 και 1981, ενώ ηττήθηκε στον τελικό του 1987 από την Εθνική Ελλάδας στην παράταση), σε δύο κατακτήσεις Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων (1967 και 1982) όπως επίσης και στο χρυσό μετάλλιο στη Ολυμπιάδα του 1988.
Ήταν ο τεχνικός της Σοβιετικής Εθνικής Ομάδας το 1972 και αναμενόταν να κοουτσάρει την ομάδα στην Ολυμπιάδα του Μονάχου, αλλά η KGB ακύρωσε το διαβατήριό του, φοβούμενη μήπως ο Γκομέλσκι, καθότι Εβραίος, επιχειρούσε να διαφύγει στο Ισραήλ.
Η σοβιετική ομάδα, οδηγούμενη αντί αυτού, από τον Βλαντιμίρ Κοντράσιν κατέκτησε εκείνη τη χρονιά το πρώτο της χρυσό μετάλλιο Ολυμπιακών Αγώνων, νικώντας στον Τελικό του τουρνουά την ομάδα των ΗΠΑ με 51–50, με αμφισβητούμενο καλάθι στη λήξη της συνάντησης του Αλεξάντερ Μπελόφ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Γκομέλσκι χρημάτισε πρόεδρος της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ανέλαβε επίσης την τεχνική ηγεσία πολλών άλλων ομάδων, στην Ισπανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Από το 1995 το όνομά του περιλαμβάνεται στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Το 2007, δύο χρόνια μετά το θάνατό του περιελήφθη και στο Μουσείο της FIBA (FIBA Hall of Fame). Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 σπουδαιότερους συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα. Το ετήσιο βραβείο για τον καλύτερο προπονητή της Ευρωλίγκας φέρει επίσης την επωνυμία "Αλεξάντερ Γκομέλσκι", όπως επίσης και το Μουσείο της ΤΣΣΚΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Θάνατοι από λευχαιμία Κατηγορία:Προπονητές νικητές Ευρωλίγκα Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Σοβιετικοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Υπουργείο Παιδείας
Υπουργείο Παιδείας ονομάζεται το υπουργείο που είναι υπεύθυνο για θέματα εκπαίδευσης. Υπουργείο με τέτοιο χαρτοφυλάκιο υπάρχει σε διάφορα κράτη με διάφορες ονομασίες, όπως Υπουργείο Εκπαίδευσης, Τμήμα Εκπαίδευσης, Υπουργείο Δημόσιας Παιδείας.
Σύντομο ιστορικό των ελληνικών υπουργείων Παιδείας
Κατά την Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου το Εκτελεστικό σώμα εξέλεξε οκτώ μινίστρους μονοετούς θητείας. Ο επίσκοπος Ανδρούσης Ιωσήφ εξελέγη ως «Μίνιστρος τῶν Θρησκευτικῶν». Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση όρισε έξι Γραμματείς της Επικρατείας, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται και «ὁ ἐπὶ τοῦ δικαίου καὶ τῆς παιδείας Γραμματεύς». Με το ΦΕΚ 2 Α΄/22-02-1833 διορίζεται «ὁ ἐπὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καὶ τῆς Δημοσίου Ἐκπαιδεύσεως Γραμματεύς της Επικρατείας». Το 1844 μετονομάστηκε σε Υπουργείο. Με το ΦΕΚ 140 Α΄/29-04-1926 μετονομάζεται σε Υπουργείο Θρησκευμάτων και Παιδείας. Με τον Αναγκαστικό Νόμο ΦΕΚ 267 Α΄/15-07-1937 μετονομάζεται σε «Υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας» και το 1951 (ΦΕΚ 33 Α΄/28-01-1951)  λαμβάνει την ονομασία Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με την απόφαση 2876/7.10.2009 του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων μετονομάστηκε σε Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων. Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων συγχωνεύτηκε στο Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού. Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, συνεστήθη το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού με τη συγχώνευση, μεταξύ άλλων, του πρώην Υπουργείου Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων με το πρώην Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Στις 25 Ιουνίου 2013, με το Π.Δ. 118/2013, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού μετονομάστηκε σε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και ιδρύθηκε το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 με απόφαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα ανασυστάθηκε με την ονομασία Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων (Υ.ΠΟ.ΠΑΙ.Θ.) λαμβάνοντας τις αρμοδιότητες του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2015 με το Προεδρικό Διάταγμα 70/2015 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων ενώ αφαιρέθηκαν από τις δραστηριότητές του, αυτές που είχε παλαιότερα το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, το οποίο ανασυστάθηκε. Στις 8 Ιουνίου 2019, με το Π.Δ. 81/2019, το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων μετονομάστηκε σε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργεία ανά χαρτοφυλάκιο
Αλί Σαμπί
Η Αλί Σαμπί (αραβικά: صابح على, γαλλικά: Ali Sabieh) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Τζιμπουτί. Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αλί Σαμπί. Έχει πληθυσμό 45.012 κατοίκων (2012).
Γεωγραφία
Η Αλί Σαμπί βρίσκεται ανατολικά του Τζιμπουτί και νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Αλί Σαμπί. Βρίσκεται 20.1 nm βορειοανατολικά της Ντικίλ, 23.3 nm νότια της Άρτας, 11.9 nm μακρυά της Ντιγκρί, 10.3 nm μακρυά της Αλί Αντ, 8.7 nm μακρυά της Ντεβέλ, 12.5 nm μακρυά της Ραέλ, 20.5 nm μακρυά της Μπονταρά και 5.5 nm μαρυά της Γκελίλ.
Κλίμα
Η ετήσια υψηλή θερμοκρασία κατά μέσο όρο είναι 26 °C (78.0 °F) και η χαμηλή 17,5 °C (63,5 °F).
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αλί Σαμπί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλι Σαμπι
Πεπερασμένο σώμα
Στα μαθηματικά, ένα σώμα καλείται πεπερασμένο αν το πλήθος των στοιχείων του είναι πεπερασμένο. Ένα πεπερασμένο σώμα λέγεται αλλιώς και σώμα Γκαλουά προς τιμήν του Γάλλου μαθηματικού Γκαλουά. Τα πεπερασμένα σώματα είναι σημαντικά στην Θεωρία αριθμών, την Αλγεβρική γεωμετρία, την Κρυπτογραφία και τη Θεωρία κωδικοποίησης.
Κατηγοριοποίηση
Τα πεπερασμένα σώματα έχουν μελετηθεί πλήρως και κατηγοριοποιούνται ως εξής: :
Παραδείγματα
Παρακάτω δίνεται ο πίνακας Κέιλι μερικών παραδειγμάτων πεπερασμένων σωμάτων:
GF(2):
+ | 0 1       · | 0 1  --+        --+  0 | 0 1        0 | 0 0  1 | 1 0        1 | 0 1
GF(3):
+ | 0 1 2      · | 0 1 2  --+--       --+--  0 | 0 1 2       0 | 0 0 0  1 | 1 2 0       1 | 0 1 2  2 | 2 0 1       2 | 0 2 1
GF(4):
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Μονόζυγο ανδρών
To μονόζυγο ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Πεπερασμένο σώμα
Παραδείγματα
+ | 0 1 A B      · | 0 1 A B  --+       --+ 0 | 0 1 A B      0 | 0 0 0 0 1 | 1 0 B A      1 | 0 1 A B  A | A B 0 1       A | 0 A B 1 B | B A 1 0      B | 0 B 1 A
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Μονόζυγο ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το έκτο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. 16 αθλητές από τέσσερις χώρες έλαβαν μέρος. Ανακοινώθηκαν δύο νικητές, με τον Χέρμαν Βάινγκερτνερ να κατακτά το μοναδικό του ατομικό χρυσό μετάλλιο στη διοργάνωση. Ο συμπατριώτης του, Άλφρεντ Φλάτοβ, κατέκτησε τη δεύτερη θέση και το πρώτο του ατομικό μετάλλιο.
Πηγές
Μονόζυγο
Γκρόβερ Κλίβελαντ
Ο Στίβεν Γκρόβερ Κλίβελαντ (Grover Cleveland, 18 Μαρτίου 1837 - 24 Ιουνίου 1908) ήταν ο 22ος και 24ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Κλίβελαντ είναι ο μόνος πρόεδρος που υπηρέτησε δύο μη συνεχόμενες θητείες (1885–1889 και 1893–1897) και ούτως ο μόνος άνθρωπος που μετράται δις στην αρίθμηση των προέδρων. Ήταν ο πρώτος σε ψήφους υποψήφιος πρόεδρος τρεις φορές—το 1884, το 1888, και το 1892—και ήταν ο μόνος Δημοκρατικός που εκλέχθηκε στην προεδρία την περίοδο της Ρεπουμπλικανικής πολιτικής κυριαρχίας η οποία διήρκεσε από το 1861 μέχρι το 1913.
Ο Κλίβελαντ ήταν ο ηγέτης των φιλικά διακείμενων προς τους επιχειρηματίες Bourbon Democrats οι οποίοι αντετίθεντο στους υψηλούς δασμούς, την πολιτική του Ελεύθερου Αργύρου, τον υψηλό πληθωρισμό, τον ιμπεριαλισμό και τις κρατικές επιδοτήσεις και επιχορηγήσεις προς τις επιχειρήσεις, τους αγρότες ή τους βετεράνους. Οι μάχες του για πολιτική μεταρρύθμιση και η υπεράσπιση του οικονομικού συντηρητισμού εκ μέρους του τον έκαναν είδωλο των Αμερικανών συντηρητικών της περιόδου. Ο Κλίβελαντ επαινέθηκε για την ειλικρίνεια του, την ανεξαρτησία του, την ακεραιότητά του, και την πρόσδεση του στις αξίες του κλασσικού φιλελευθερισμού. Ο Κλίβελαντ πολέμησε αδυσώπητα την πολιτική διαφθορά, το πατρονάρισμα, και την κομματική δικτατορία. Πράγματι, ως μεταρρυθμιστής το κύρος του ήταν τόσο ισχυρό που η μεταρρυθμιστική πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, καλούμενη "Mugwumps", αποδοκίμασε τους Ρεπουμπλικανικούς υποψηφίους και στράφηκε υπέρ του το 1884.
Η καταστροφή χτύπησε τη χώρα καθώς άρχιζε η δεύτερη θητεία του με τον Πανικό του 1893 να δημιουργεί μια δριμεία εθνική ύφεση την οποία ο Κλίβελαντ αδυνατούσε να αντιστρέψει. Κατέστρεψε το Δημοκρατικό Κόμμα, ανοίγοντας τον δρόμο για μια Ρεπουμπλικανική σαρωτική νίκη το 1894 και για την επικράτηση της φιλοαγροτικής πτέρυγας και της πτέρυγας των οπαδών του αργύρου στο κόμμα του το 1896. Το αποτέλεσμα ήταν μια πολιτική αναδιάταξη η οποία τερμάτισε το Τρίτο Κομματικό Σύστημα και εγκαθίδρυσε το Τέταρτο Κομματικό Σύστημα και την Προοδευτική Περίοδο.
Ο Κλίβελαντ πήρε ισχυρές θέσεις και δέχθηκε οξεία κριτική. Η παρέμβασή του στην Απεργία του Πούλμαν του 1894 για να κρατήσει τους σιδηροδρόμους σε κίνηση εξόργισε τα εργατικά συνδικάτα πανεθνικά και το τμήμα του κόμματος στο Ιλινόι· η υποστήριξή του προς τον κανόνα χρυσού και η αντίθεση του στην πολιτική του Ελεύθερου Αργύρου αποξένωσαν την αγροτική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος. Επιπλέον, οι επικριτές του παραπονούνταν ότι είχε περιορισμένη φαντασία και φαινόταν να έχει συντριβεί από τις οικονομικές καταστροφές του έθνους—τις υφέσεις και τις απεργίες—κατά τη δεύτερη θητεία του. Ακόμη και ούτως, η φήμη του περί ειλικρίνειας και καλού χαρακτήρα επικράτησε των προβλημάτων της δεύτερης θητείας του. Ο βιογράφος Άλλαν Νέβινς έγραψε: "στον Γκρόβερ Κλίβελαντ η μεγαλοσύνη βρίσκεται στις τυπικές παρά στις ασυνήθιστες αξίες. Δεν είχε χαρίσματα τα οποία δεν διέθεταν άλλοι άνθρωποι. Είχε ειλικρίνεια, κουράγιο, σταθερότητα, ανεξαρτησία, και κοινή λογική. Αλλά τα κατείχε σε ένα βαθμό που άλλοι δεν τα κατέχουν."
Παιδική ηλικία και οικογενειακή ιστορία
Ο Στίβεν Γκρόβερ Κλίβελαντ γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1837, στο Κάλντγουελ, στο Νιου Τζέρσεϊ από τον Ρίτσαρντ Φάλλεϋ Κλίβελαντ και την Αν Νηλ Κλίβελαντ. Ο πατέρας του Κλίβελαντ ήταν Πρεσβυτεριανός ιερέας, αρχικά στο Κονέκτικατ. Η μητέρα του ήταν από τη Βαλτιμόρη, κόρη ενός βιβλιοπώλη. Από την πλευρά του πατέρα του, ο Κλίβελαντ καταγόταν από Άγγλους προγόνους, με τον πρώτο Κλίβελαντ να έχει μεταναστεύσει στη Μασαχουσέτη από τη βορειοανατολική Αγγλία το 1635. Από την πλευρά της μητέρας του, ο Κλίβελαντ καταγόταν από Αγγλοϊρλανδούς Προτεστάντες και Γερμανούς Κουακέρους από τη Φιλαδέλφεια. Ήταν μακρινός συγγενής του Στρατηγού Μόσες Κλήβελαντ από τον οποίο έχει ονομαστεί το Κλίβελαντ, στο Οχάιο.
Εκπαίδευση και μετακόμιση στα δυτικά
Φοίτησε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Fayetteville Academy και στην Clinton Liberal Academy. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1853, ο Κλίβελαντ άφησε το σχολείο και βοήθησε την οικογένειά του. Αργότερα το ίδιο έτος, ο αδελφός του Κλίβελαντ, ο Ουίλλιαμ, προσλήφθηκε ως δάσκαλος στο Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης για τους Τυφλούς στη Νέα Υόρκη, καιο Ουίλλιαμ απέσπασε μια θέση βοηθού δασκάλου για τον Κλίβελαντ. Επέστρεψε στο Χόλλαντ Πάτεντ στο τέλος του 1854. Ένας μεγαλύτερος στην ενορία του προσφέρθηκε να πληρώσει για την κολλεγιακή του εκπαίδευση αν υποσχόταν να γίνει ιερέας, αλλά ο Κλίβελαντ αρνήθηκε. Αντίθετα, το 1855 ο Κλίβελαντ αποφάσισε να μετακομίσει δυτικά. Σταμάτησε πρώτα στο Μπάφαλο, Νέα Υόρκη, όπου ο θείος του, Λιούις Γ. Άλλεν, του έδωσε μια θέση στον τοπικό κλήρο. Ο Άλλεν ήταν σημαντικός άνδρας στο Μπάφαλο, και παρουσίασε τον ανιψιό του σε ισχυρούς άνδρες εκεί, περιλαμβανομένων των ιδιοκτητών της δικηγορικής εταιρείας Rogers, Bowen, and Rogers. Ο Κλίβελαντ αργότερα έλαβε θέση γραμματέα στην εταιρεία, και έγινε δεκτός στον δικηγορικό σύλλογο το 1859.
Πρώιμη καριέρα και ο Εμφύλιος Πόλεμος
Αφότου έγινε δικηγόρος, ο Κλίβελαντ εργάσθηκε για την εταιρεία Rogers για τρία έτη, φεύγοντας το 1862 για να αρχίσει την δική του πρακτική. Τον Ιανουάριο 1863, διορίσθηκε βοηθός περιφερειακός νομικός αξιωματούχος (district attorney) της Κομητείας Έρι. Με τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο να μαίνεται, το Κογκρέσο πέρασε την Πράξη Υποχρεωτικής Στράτευσης του 1863 (Conscription Act of 1863), ζητώντας από τους ικανούς άνδρες να υπηρετήσουν στον στρατό αν κληθούν, ή αλλιώς να εξαγοράσουν την θητεία τους με έναν αντικαταστάτη. Ο Κλίβελαντ διάλεξε την δεύτερη επιλογή, πληρώνοντας στον Τζορτζ Μπεννίνσκι, έναν τριανταδυάχρονο Πολωνό μετανάστη, $150 για να υπηρετήσει στη θέση του. Ως δικηγόρος ο Κλίβελαντ έγινε γνωστός για την υψηλή του συγκέντρωση και αφοσίωση στην σκληρή δουλειά. Το 1866, υπερασπίσθηκε μερικούς συμμετέχοντες στην επιδρομή των Φένιων εκείνου του έτους, με επιτυχία και τους απάλλαξε. Το 1868, ο Κλίβελαντ έτυχε δημοσιότητας μέσα στους επαγγελματικούς του κύκλους για την επιτυχή υπεράσπιση μιας υπόθεσης συκοφαντίας εναντίον του εκδότη της Commercial Advertiser, μιας εφημερίδας του Μπάφαλο. Εκείνη την περίοδο, ο Κλίβελαντ ζούσε σε έναν ξενώνα· αν και το εισόδημα του αυξήθηκε αρκετά ώστε να του επιτρέπει μια πολυτελέστερη ζωή, ο ίδιος συνέχισε να υποστηρίζει τη μητέρα του και τις νεότερες αδελφές του. Αν και ζούσε λιτά αρεσκόταν στην ενεργή κοινωνική ζωή και απολάμβανε την άνετη κοινωνικότητα των λόμπι ξενοδοχείων και των σαλούν."
Σερίφης της Κομητείας Έρι
Από την πρώτη του ανάμειξη στην πολιτική, ο Κλίβελαντ ευθυγραμμίστηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα. Το 1865, διαγωνίσθηκε για District Attorney, ηττώμενος οριακά από τον φίλο και συγκάτοικό του, Λάιμαν Κ. Μπας, τον Ρεπουμπλικανικό υποψήφιο. Ο Κλίβελαντ τότε έμεινε εκτός πολιτικής μέχρι το 1870 όταν, με τη βοήθεια του φίλου ου, Όσκαρ Φόλσομ, διασφάλισε το Δημοκρατικό χρίσμα για σερίφης της Κομητείας Έρι. Στην ηλικία των τριάντα τριών, ο Κλίβελαντ εκλέχθηκε σερίφης με διαφορά 303 ψήφων, αναλαμβάνοντας το αξίωμα την 1η Ιανουαρίου 1871. Ενώ αυτή η νέα καριέρα τον απομάκρυνε από την εξάσκηση της δικηγορίας, τον επιβράβευσε με δύο τρόπους: τα ποσά were said to yield up to $40,000 (US$800 in present terms) over the two-year term. Το πλέον γνωστό περιστατικό της θητείας του έλαβε χώρα στις 6 Σεπτεμβρίου 1872. Περιελάμβανε την εκτέλεση του Πάτρικ Μόρρισσεϊ, ο οποίος είχε καταδικαστεί για τον φόνο της μητέρας του. Ως σερίφης, ο Κλίβελαντ ήταν υπεύθυνος να διεξάγει προσωπικά την εκτέλεση ή να πληρώσει αναπληρωτή $10 για αυτή την διαδικασία. Ο Κλίβελαντ, παρά τις αντιρρήσεις του για τον απαγχονισμό, επέλεξε να κάνει την εκτέλεση μόνος του. Απαγχόνισε άλλον έναν δολοφόνο, τον Τζον Γκάφνεϊ, στις 14 Φεβρουαρίου 1873.
Δήμαρχος του Μπάφαλο
Τη δεκαετία του 1870 η διαφθορά στην τοπική κυβέρνηση του Μπάφαλο αυξανόταν σταθερά, με τις Δημοκρατικές και Ρεπουμπλικανικές πολιτικές μηχανές να συνεργάζονται για να μοιραστούν τα spoils. Όταν, το 1881, οι Ρεπουμπλικανοί πρότειναν ένα ψηφοδέλτιο αποτελούμενο από ιδιαζόντως κακόφημους πολιτικούς των μηχανισμών, οι Δημοκρατικοί διέβλεψαν την ευκαιρία να κερδίσουν τις ψήφους των αποξενωμένων Ρεπουμπλικανών προτείνοντας έναν πιο ειλικρινή υποψήφιο. Οι κομματικοί ηγέτες προσέγγισαν τον Κλίβελαντ, και εκείνος συμφώνησε να διαγωνιστεί για Δήμαρχος του Μπάφαλο, αλλά με όρο ότι το υπόλοιπο ψηφοδέλτιο θα ήταν της αρεσκείας του. Όταν οι πιο κακόφημοι πολιτικοί αφέθηκαν εκτός του Δημοκρατικού ψηφοδελτίου, ο Κλίβελαντ αποδέχθηκε το χρίσμα. Ο Κλίβελαντ εκλέχθηκε δήμαρχος με 15.120 ψήφους, έναντι 11.528 για τον Μίλτον Σ. Μπιμπ, τον αντίπαλό του. Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 2 Ιανουαρίου 1882.
Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης
Καθώς η φήμη του Κλίβελαντ μεγάλωνε, οι αξιωματούχοι του πολιτειακού Δημοκρατικού κόμματος άρχισαν να τον θεωρούν πιθανό υποψήφιο για κυβερνήτη. Ο Ντάνιελ Μάννινγκ, ένα στέλεχος του κόμματος που θαύμαζε το έργο του Κλίβελαντ, προώθησε την υποψηφιότητά του. Με μια διάσπαση στο πολιτειακό Ρεπουμπλικανικό κόμμα, το 1882 έμοιαζε να είναι ένα έτος των Δημοκρατικών και υπήρχαν αρκετοί διεκδικητές για το χρίσμα του κόμματος. Οι δύο κορυφαίοι Δημοκρατικοί υποψήφιοι ήταν ο Ρόσγουελ Π. Φλάουερ και ο Χένρι Γ. Σλόκουμ, αλλά οι παρατάξεις τους έφτασαν σε αδιέξοδο και το συνέδριο δεν μπορούσε να συμφωνήσει σε έναν υποψήφιο. Ο Κλίβελαντ, στην τρίτη θέση στην πρώτη ψηφοφορία, κέρδισε υποστήριξη σε επόμενες ψηφοφορίες και αναδύθηκε ως η συμβιβαστική επιλογή. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα παρέμεινε διαιρεμένο όσον αφορά τα εσωτερικά του ζητήματα, και στην γενική εκλογή ο Κλίβελαντ αναδείχθηκε νικητής, με 535.318 ψήφους έναντι του Ρεπουμπλικανού προτεινόμενου Τσαρλς Τζ. Φόλγκερ ο οποίος έλαβε 342.464. Το προβάδισμα του Κλίβελαντ ήταν, τότε, το μεγαλύτερο σε εκλογική αναμέτρηση με πλήρη ανταγωνισμό στη Νέα Υόρκη, και οι Δημοκρατικοί επίσης κέρδισαν έδρες σε αμφότερα τα σώματα του Πολιτειακού Νομοθετικού Σώματος της Νέας Υόρκης.
Χρίσμα για την προεδρία
Οι Ρεπουμπλικανοί συνήλθαν στο Σικάγο και έχρισαν υποψήφιο τον πρώην Ομιλητή της Βουλής Τζέιμς Τζ. Μπλέιν από το Μέιν για πρόεδρο στην τέταρτη ψηφοφορία. Η υποψηφιότητα του Μπλέιν αποξένωσε πολλούς Ρεπουμπλικανούς οι οποίοι έβλεπαν τον Μπλέιν ως φιλόδοξο και ανήθικο. Οι ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος είδαν την επιλογή των Ρεπουμπλικανών ως ευκαιρία να ξαναπάρουν τον Λευκό Οίκο για πρώτη φορά από το 1856 αν βρισκόταν ο σωστός υποψήφιος.
Μεταξύ των Δημοκρατικών, ο Σάμιουελ Τζ. Τίλντεν ήταν το αρχικό φαβορί, έχοντας υπάρξει ο υποψήφιος του κόμματος στην αμφισβητούμενη εκλογή του 1876. Ο Τίλντεν όμως είχε κακή υγεία και αφότου αρνήθηκε να είναι υποψήφιος, οι υποστηρικτές του στράφηκαν προς αρκετούς άλλους διεκδικητές. Ο Κλίβελαντ ήταν μεταξύ των κορυφαίων σε αρχική υποστήριξη, αλλά ο Τόμας Φ. Μπάγιαρντ του Ντέλαγουερ, ο Άλλεν Τζ. Θέρμαν του Οχάιο, ο Σάμιουελ Φρίμαν Μίλλερ της Αϊόβα και ο Μπέντζαμιν Μπάτλερ της Μασαχουσέτης επίσης είχε αξιόλογη υποστήριξη, μαζί με άλλους ευνοούμενους γιους. Έκαστος των άλλων υποψηφίων αντιμετώπιζαν εμπόδια στην υποψηφιότητά τους: ο Μπάγιαρντ είχε μιλήσει υπέρ της απόσχισης το 1861, καθιστάμενος ούτως μη αποδεκτός στους Βόρειους· ο Μπάτλερ, αντίθετα, λοιδωρήθηκε σε όλο τον Νότο για τις ενέργειές του κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο· ο Θέρμαν ήταν γενικά αρεστός, αλλά γινόταν γηραιός και ανήμπορος, και οι απόψεις του στο θέμα του αργύρου ήταν αβέβαιες. Ο Κλίβελαντ επίσης είχε δυσφημιστές—ο Τάμανι παρέμενε αντίπαλός του—but the nature of his enemies made him still more friends. Ο Κλίβελαντ προηγείτο στην πρώτη ψηφοφορία, με 392 ψήφους σε σύνολο 820. Στην δεύτερη ψηφοφορία, ο Τάμμανι έστρεψε την υποστήριξη του προς τον Μπάτλερ αλλά οι υπόλοιποι αντιπρόσωποι στράφηκαν στον Κλίβελαντ, και εκείνος κέρδισε το χρίσμα. Ο Τόμας Α. Χέντρικς της Ιντιάνα επιλέχθηκε ως συνυποψήφιός του.
Εκστρατεία εναντίον του Μπλέιν
Η διαφθορά στην πολιτική ήταν το κεντρικό θέμα το 1884 και η φήμη του Κλίβελαντ ως εχθρού της διαφθοράς αποδείχθηκε το δυνατότερο προτέρημα των Δημοκρατικών. Οι μεταρρυθμιστές Ρεπουμπλικανοί που ονομάζονταν "Mugwumps" αποκήρυξαν τον Μπλέιν και συντάχθηκαν με τον Κλίβελαντ. Οι Mugwumps, περιλαμβανομένων ανδρών όπως ο Καρλ Σουρτς και ο Χένρι Ουόρντ Μπίτσερ, ήταν πιο ανήσυχοι με την ηθική παρά με το κόμμα και αισθάνθηκαν ότι ο Κλίβελαντ ήταν μια ευγενική ψυχή που θα προωθούσε την μεταρρύθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και θα πολεμούσε για αποδοτικότητα στην κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή οι Δημοκρατικοί κέρδισαν υποστήριξή από τους Mugwumps και έχασαν μερικούς εργάτες υπέρ του Greenback-Labor party, με ηγέτη του τον πρώην Δημοκρατικό Μπέντζαμιν Μπάτλερ.
Η εκστρατεία επικεντρώθηκε στις προσωπικότητες των υποψηφίων, καθώς οι υποστηρικτές των υποψηφίων διέδιδαν κακολογίες για τους αντιπάλους τους. Οι υποστηρικτές του Κλίβελαντ αναμασούσαν τις παλιές φήμες ότι ο Μπλέιν είχε με διαφθορά κατευθύνει την νομοθεσία προς όφελος του Σιδηροδρόμου μεταξύ Λιτλ Ροκ και Φορτ Σμιθ και του Union Pacific Railway, επωφελούμενος αργότερα από την πώληση ομολόγων που είχε στις δύο εταιρείες. Αν και οι ιστορίες περί της εύνοιας του Μπλέιν προς τους σιδηροδρόμους είχαν γίνει ευρέως γνωστές οκτώ χρόνια νωρίτερα, αυτή τη φορά ανακαλύφθηκε η πλευρά των απαντήσεων του Μπλέιν, καθιστώντας τις προηγούμενες αρνήσεις του λιγότερο εύλογες. Σε μερικές από τις πιο επιζήμιες για εκείνον απαντήσεις του, ο Μπλέιν είχε γράψει "Κάψτε αυτό το γράμμα," δίνοντας στους Δημοκρατικούς την τελευταία γραμμή της εκστρατείας τους: "Blaine, Blaine, James G. Blaine, the continental liar from the state of Maine, 'Burn this letter!"
Για να ανταγωνιστούν την εικόνα της ανώτερης δεοντολογίας του Κλίβελαντ, οι Ρεπουμπλικανοί ανακάλυψαν αναφορές ότι ο Κλίβελαντ είχε ένα νόθο παιδί ενώ ήταν δικηγόρος στο Μπάφαλο, και τραγουδούσαν "Ma, Ma, where's my Pa?". Όταν ήρθε αντιμέτωπος με το αναδυόμενο σκάνδαλο, οι οδηγίες του Κλίβελαντ προς το επιτελείο της εκστρατείας του ήταν: "Πείτε την αλήθεια." Ο Κλίβελαντ παραδέχτηκε ότι έδινε οικονομική βοήθεια το 1874 στη Μαρία Κροφτς Χάλπιν, τη γυναίκα η οποία ισχυριζόταν ότι αυτός είναι ο πατέρας του παιδιού της, το οποίο λεγόταν Όσκαρ Φόλσομ Κλίβελαντ. Η Χάλπιν είχε σχέσεις με αρκετούς άνδρες εκείνη την περίοδο, περιλαμβανομένου του φύλου και νομικού συνεταίρου του Κλίβελαντ, Όσκαρ Φόλσομ, από τον οποίο το παιδί είχε πάρει επίσης το όνομά του. Ο Κλίβελαντ δεν γνώριζε ποιος ήταν ο πατέρας, αλλά πιστεύεται ότι ανέλαβε την ευθύνη του επειδή ήταν ο μόνος εργένης ανάμεσά τους.
Αμφότεροι οι υποψήφιοι πίστευαν ότι οι πολιτείες της Νέας Υόρκης, του Νιου Τζέρσεϊ, της Ιντιάνα και του Κονέκτικατ θα καθόριζαν την εκλογή. Στη Νέα Υόρκη, οι Δημοκρατικοί του Tammany Hall, αφότου αμφιταλαντεύτηκαν, αποφάσισαν ότι θα κέρδιζαν περισσότερα υποστηρίζοντας έναν Δημοκρατικό που τους δυσαρεστούσε παρά έναν Ρεπουμπλικανό που ουδέν θα έκανε για εκείνους. Ο Μπλέιν έλπιζε ότι θα είχε περισσότερη υποστήριξη από τους Ιρλανδοαμερικανούς συγκριτικά με αυτήν που λάμβαναν συνήθως οι Ρεπουμπλικανοί· ενώ οι Ιρλανδοί ήταν κυρίως "Δημοκρατικό έδαφος" κατά τον 19ο αιώνα, η μητέρα του Μπλέιν ήταν Ιρλανδή Καθολική και εκείνος υποστήριζε την την Irish National Land League ενόσω ήταν Υπουργός Εξωτερικών.
Οι Ιρλανδοί, μια σημαντική ομάδα σε τρεις από τις αμφιταλαντευόμενες πολιτείες, φάνηκαν να κλίνουν υπέρ του Μπλέιν μέχρις ότου ένας από τους υποστηρικτές του, ο Σάμιουελ Ντ. Μπέρτσαρντ, εκφώνησε ένα λόγο που αποκήρυσσε τους Δημοκρατικούς ως το κόμμα του "Ρουμιού, του Ρομανισμού, και της Εξέγερσης" (Rum, Romanism, and Rebellion). Οι Δημοκρατικοί διέδωσαν αυτά τα προσβλητικά λόγια κατά τις ημέρες πριν την εκλογή, και ο Κλίβελαντ οριακά κέρδισε και τις τέσσερις επαμφοτερίζουσες πολιτείες, περιλαμβανομένης της Νέας Υόρκης με λίγο περισσότερες από χίλιες ψήφους. Ενώ η η διαφορά στην λαϊκή ψήφο ήταν οριακή, με τον Κλίβελαντ να νικά με μόνο ένα τέταρτο της ποσοστιαίας μονάδας, οι εκλεκτορικές ψήφοι έδωσαν στον Κλίβελαντ μια πλειοψηφία 219–182. Μετά την νίκη στους εκλέκτορες, η αρνητική φράση "Ma, Ma ..." απέκτησε μια κλασική απάντηση: "Gone to the White House. Ha! Ha! Ha!"
Μεταρρύθμιση
Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Κλίβελαντ ήρθε αντιμέτωπος με το ζήτημα της πλήρωσης όλων των κυβερνητικών θέσεων για τις οποίες ο πρόεδρος είχε την εξουσία διορισμού. Αυτές οι θέσεις συνήθως καλύπτονταν σύμφωνα με το spoils system, αλλά ο Κλίβελαντ ανακοίνωσε ότι δεν θα απέπεμπε κανένα Ρεπουμπλικανό ο οποίος έκανε τη δουλειά του σωστά, και ότι δεν θα διόριζε κανέναν βάσει αποκλειστικά της κομματικής του υπηρεσίας. Επίσης χρησιμοποίησε την εξουσία του επί των διορισμών για να μειώσει τον αριθμό ομοσπονδιακών υπαλλήλων, καθώς πολλά τμήματα είχαν γεμίσει με πολιτικούς time-servers. Αργότερα κατά τη διάρκεια της θητείας του, as his fellow Democrats chafed at being excluded from the spoils, Cleveland began to replace more of the partisan Republican officeholders with Democrats. this was especially the case with policy making positions. Ενώ μερικές αποφάσεις του επηρεάζονταν από κομματικά κριτήρια, ο Κλίβελαντ διόρισε σε θέσεις περισσότερους λόγω προσόντων από ότι οι προκάτοχοί του.
Ο Κλίβελαντ μεταρρύθμισε επίσης άλλα μέρη της κυβέρνησης. Το 1887 υπέγραψε ένα νόμο που θεσμοθέτησε τη Διαπολιτειακή Επιτροπή Εμπορίου. Μαζί με τον Υπουργό Ναυτικών Ουίλλιαμ Σ. Ουίτνεϊ ανέλαβαν τον εκσυγχρονισμό του Ναυτικού των ΗΠΑ και ακύρωσαν κατασκευαστικές συμβάσεις που ευθύνονταν για κατώτερης ποιότητας πλοίαs. Ο Κλίβελαντ εξόργισε τους επενδυτές των σιδηροδρόμων διατάζοντας έρευνες σχετικά με εκτάσεις γης που κατείχαν με δωρεά από το κράτος. Ο Υπουργός Εσωτερικών Λούσιους Κ.Σ. Λάμαρ ισχυρίστηκε ότι τα δικαιώματα διέλευσης αυτών των εκτάσεων έπρεπε να επιστραφούν στο κράτος επειδή οι σιδηρόδρομοι απέτυχαν επεκτείνουν το δίκτυό τους όπως είχε συμφωνηθεί. Οι εκτάσεις κατασχέθηκαν, οδηγώντας στην επιστροφή περίπου.
Ο Κλίβελαντ υπήρξε ο πρώτος Δημοκρατικός Πρόεδρος που υπόκειτο στο Tenure of Office Act που δημιουργήθηκε το 1867· Ο νόμος απαιτούσε την έγκριση της Γερουσίας για την αποπομπή οποιουδήποτε αξιωματούχου είχε διοριστεί από τον πρόεδρο κατόπιν έγκρισης από τη Γερουσία. Ο Κλίβελαντ αντιτέθηκε στο νόμο καταρχήν και η σφοδρή άρνησή του να τον ακολουθήσει προκάλεσε την εξασθένησή του νόμου και την τελική ανάκλησή του το 1887.
Βέτο
Ο Κλίβελαντ ήταν αντιμέτωπος με μια Ρεπουμπλικανική Γερουσία και συχνά κατέληξε να ασκεί την εξουσία βέτο που είχε. Μπλόκαρε εκατοντάδες συντάξεις βετεράνων του Αμερικανικού Εμφυλίου, πιστεύοντας ότι εφόσον οι απαιτήσεις τους είχαν ήδη απορριφθεί από το Γραφείο Συντάξεων, το Κογκρέσο δεν έπρεπε να αποπειραθεί να υπερβεί αυτή την απόφαση. Επειδή ο άργυρος είχε μικρότερη αξία από το νομικό του ισοδύναμο σε χρυσό, οι φορολογούμενοι πλήρωναν τους φόρους τους σε άργυρο, ενώ οι διεθνείς πιστωτές ζητούσαν πληρωμή σε χρυσό, κάτι που οδήγησε στην μείωση των αποθεμάτων χρυσού της χώρας.
Άργυρος
Ένα από τα πιο καυτά ζητήματα της δεκαετίας το 1880 ήταν αν θα έπρεπε το νόμισμα να υποστηρίζεται από τον χρυσό και τον άργυρο ή μόνο από τον χρυσό. Το ζήτημα είχε διαιρέσει τα κόμματα καθώς οι δυτικοί Ρεπουμπλικανοί και οι Δημοκρατικοί του Νότου ήταν ενωμένοι στο αίτημά τους για την νομισματοποίηση του αργύρου και οι και τα μέλη του Κογκρέσου από τα βορειοανατολικά υποστήριζαν σταθερά τον κανόνα του χρυσού.
Δασμοί
Το 1886 οριακά απορρίφθηκε στη Βουλή ένα νομοσχέδιο για τη μείωση του δασμού. Το ζήτημα των δασμών ήταν κεντρικό στις εκλογές για το Κογκρέσο εκείνη τη χρονιά, και οι δυνάμεις του προστατευτισμού αυξήθηκαν στο Κογκρέσο, αλλά ο Κλίβελαντ συνέχισε να υποστηρίζει τη μεταρρύθμιση των δασμών. Καθώς το πλεόνασμα μεγάλωνε, ο Κλίβελαντ και οι μεταρρυθμιστές ζητούσαν ένα δασμό μόνο για τα έσοδα. His message to Congress in 1887 (quoted at right) highlighted the injustice of taking more money from the people than the government needed to pay its operating expenses. Republicans, as well as protectionist northern Democrats like Samuel J. Randall, believed that American industries would fail without high tariffs, and they continued to fight reform efforts. Roger Q. Mills, chairman of the House Ways and Means Committee, proposed a bill to reduce the tariff from about 47% to about 40%. After significant exertions by Cleveland and his allies, the bill passed the House. The Republican Senate failed to come to agreement with the Democratic House, and the bill died in the conference committee. Dispute over the tariff persisted into the 1888 presidential election.
Πολιτικά δικαιώματα και μετανάστευση
Ο Κλίβελαντ, όπως και ένας αυξανόμενος αριθμός κατοίκων του βορρά (και σχεδόν όλοι οι λευκοί του Νότου), θεωρούσε την Ανασυγκρότηση ένα αποτυχημένο πείραμα και δίσταζε να χρησιμοποιήσει την ομοσπονδιακή εξουσία για να εφαρμόσει την 15η Τροποποίηση του Συντάγματος, η οποία εγγυάτο το δικαίωμα ψήφου στους Αφροαμερικανούς. Παρότι ο Κλίβελαντ δεν διόρισε μαύρους Αμερικανούς to patronage jobs, he allowed Frederick Douglass to continue in his post as recorder of deeds in Washington, D.C. and appointed another black man (James Campbell Matthews, a former New York judge) to replace Douglass upon his resignation. His decision to replace Douglass with a black man was met with outrage, but Cleveland claimed to have known Matthews personally.
Παρότι ο Κλίβελαντ είχε καταδικάσει τα "ξεσπάσματα" εναντίον των Κινέζων μεταναστών, πίστευε ότι οι Κινέζοι μετανάστες ήταν απρόθυμοι να αφομοιωθούν στην κοινωνία των λευκών. Ο Υπουργός Εξωτερικών Τόμας Φ. Μπάγιαρντ διαπραγματεύτηκε μια επέκταση της Chinese Exclusion Act, and Cleveland lobbied the Congress to pass the Scott Act, written by Congressman William Lawrence Scott, which prevented the return of Chinese immigrants who left the United States. The Scott Act easily passed both houses of Congress, and Cleveland signed it into law on October 1, 1888.
Ήττα από τον Χάρρισον
Οι Ρεπουμπλικανοί έδψσαν το χρίσμα στον Μπέντζαμιν Χάρρισον από την Ιντιάνα για την προεδρία και στον Λέβι Π. Μόρτον από τη Νέα Υόρκη για την αντιπροεδρία. Ο Κλίβελαντ πήρε εύκολα το χρίσμα στο συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σαιντ Λούις.
Μετά το θάνατο του Αντιπροέδρου Τόμας Α. Χέντρικς το 1885, οι Δημοκρατικοί επέλεξαν τον Άλεν Τζ. Θέρμαν από το Οχάιο για συνυποψήφιο του Κλίβελαντ.
Οι Ρεπουμπλικανοί πήραν το πάνω χέρι στην εκστρατεία καθώς η εκστρατεία του Κλίβελαντ έπασχε από κακό σχεδιασμό και διαχείριση από τον Κάλβιν Σ. Μπράις και τον Ουίλλιαμ Χ. Μπάρνουμ, ενώ ο Χάρρισον συνεργαζόταν με πιο επιθετικούς συλλογείς δωρεών και τακτικιστές: τον Μάθιου Κέι και τον Τζον Ουαναμέικερ.
Οι Ρεπουμπλικανοί διεξήγαγαν έντονη προεκλογική εκστρατεία για το ζήτημα των δασμών, ενεργοποιώντας και φέρνοντας στις κάλπες προστατευτιστές ψηφοφόρος στις σημαντικές βιομηχανικές πολιτείες του βορρά. Επιπλέον οι Δημοκρατικοί στη Νέα Υόρκη ήταν διχασμένοι σχετικά με την υποψηφιότητα του Ντέιβιντ Μπ. Χιλ για τη θέση του Κυβερνήτη, αποδεκατίζοντας την υποστήριξη προς τον Κλίβελαντ σε αυτήν την πολιτικά επαμφοτερίζουσα πολιτεία. A letter from the British ambassador supporting Cleveland caused a scandal which cost Cleveland votes in New York.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κυβερνήτες της Νέας Υόρκης
Θέμα Ποδανδού
Το Θέμα Ποδανδού ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό συνοριακό Θέμα, που καταλάμβανε εδάφη της σημερινής Τουρκίας.
Η Άννα Κομνηνή αναφέρει το Ποδανδόν, στην Αλεξιάδα σαν Θέμα και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Γκρεγκερία
Οι γκρεγκερίας (las greguerías) είναι σύντομα κείμενα που θυμίζουν τους αφορισμούς και τα οποία, κατά κύριο λόγο, αποτελούνται από μια μόνο φράση που εκφέρεται σε μια μόνο γραμμή. Ο στόχος τους είναι να εκφράσουν με πνευματώδη και πρωτότυπο τρόπο φιλοσοφικούς, χιουμοριστικούς, πραγματολογικούς, λυρικούς ή κάθε άλλου είδους στοχασμούς. Ως είδος θεωρείται ότι αποτελεί δημιούργημα του Ραμόν Γκόμεθ δε λα Σέρνα (Ramón Gómez de la Serna).
Ορισμός και πρόδρομοι
Ο Ραμόν Γκόμεθ δε λα Σέρνα πρότεινε τον ακόλουθο σχηματικό τρόπο για τον ορισμό της γκρεγκερία:
σάτιρα + μεταφορά → γκρεγκερία
Πρόκειται, με άλλα λόγια, για ένα πνευματώδες και, κατά κανόνα, σύντομο απόφθεγμα το οποίο προκύπτει από μια απροσδόκητη σύγκρουση στοχασμού και πραγματικότητας.
Ο Γκόμεθ δε λα Σέρνα, στον πρόλογο του έργου του Το σύνολο των γκρεγκερίας (Total de greguerías) (1955), αναφέρει πως οι προδρομικές μορφές του είδους βρίσκονται στο έργο διάφορων συγγραφέων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, ο Οράτιος, ο Σαίξπηρ, ο Λόπε δε Βέγα, ο Κεβέδο, ο Ζιλ Ρενάρ, ο Σεν-Πολ Ρου και ο Τζορτζ Σανταγιάνα. Η εικόνα στην οποία βασίζεται η γκρεγκερία μπορεί να προκύψει αυθόρμητα, η γλωσσική της μορφοποίηση, όμως, απαιτεί σχολαστική επεξεργασία, αφού πρέπει να αποδίδει με τρόπο συνθετικό, ευφυή και σατιρικό την ιδέα που θέλει να μεταδώσει.
Τα μέσα με τα οποία επιτυγχάνεται η εντύπωση του αιφνιδιασμού είναι:
Έργα
Ο Γκόμεθ δε λα Σέρνα υπήρξε αυτός που προώθησε περισσότερο από κάθε άλλον την γκρεγκερία, αφιερώνοντας, κατά τη διάρκεια της ζωής του, πολυάριθμα έργα στο νέο αυτό είδος, μεταξύ άλλων τα: Γκρεγκερίας (Greguerías) (1917), Άνθη των γκρεγκερίας (Flor de las greguerías) (1933), Το σύνολο των γκρεγκερίας (Total de greguerías) (1955). Παράλληλα, μέσω της σταθερής του συνεργασίας με διάφορες εφημερίδες, καλλιέργησε με πάθος το λογοτεχνικό αυτό είδος, το οποίο επρόκειτο να τον αναδείξει σε έναν από τους πιο γνωστούς συγγραφείς του ισπανόφωνου κόσμου. Η γκρεγκερία συνεισέφερε αποφασιστικά στην ανανέωση της μεταφοράς και της ποιητικής εικόνας —που αποτελούσαν χαρακτηριστικά στοιχεία του ισπανικού λογοτεχνικού αισθητισμού— και λειτούργησε ως πρόδρομος του σουρεαλισμού .Τις Γκρεγκερίας έκανε γνωστές για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο μεταφραστής τους Βασίλης Λαλιώτης.
Παραδείγματα
«Το πρώτο φιλί είναι μια κλοπή»
«Ο κομήτης είναι ένα αστέρι που του έχει λυθεί ο κότσος»
«Το ουράνιο τόξο είναι η κορδέλα που βάζει η Φύση στα μαλλιά της μόλις λουστεί»
«Η σαύρα είναι η πόρπη του πέτρινου τείχους»
«Ο ατμός είναι το φάντασμα του νερού»
«Η σκάλα-σαλίγκαρος είναι ένα ασανσέρ που σε ανεβάζει με τα πόδια»
«Το γάλα είναι το νερό ντυμένο νύφη»
«Το κτλ., κτλ., κτλ. είναι η πλεξούδα του γραπτού λόγου»
«Το κεφάλι είναι το ενυδρείο των ιδεών»
«Η βενζίνη είναι το θυμίαμα του πολιτισμού»
«Ο πιο μικρός σιδηρόδρομος του κόσμου είναι η κάμπια»
«Το 1 γίνεται 8 μετά το πιοτό»
«Το νερό λύνει τα μαλλιά του στους καταρράκτες»
«Οι άδειες κονσέρβες μένουν με την τενεκεδένια γλώσσα έξω»
«Η κινέζικη γραφή είναι ένα νεκροταφείο γραμμάτων»
«Ξέπνοα και φοβισμένα κυκλοφορούν στους δρόμους τα μπαλόνια των παιδιών»
«Η στέρνα είναι ένα νησί από νερό»
«Γυναίκα: Μεταβλητές νεφώσεις»
«Η ψυχανάλυση είναι το τιρμπουσόν του υποσυνείδητου»
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Πεζογραφία
Ουδέτερη ζώνη
Ο όρος ουδέτερη ζώνη (ή ουδετέρα ζώνη) αποτελεί στρατιωτικό όρο που προσδιορίσθηκε από το διεθνές δίκαιο πολέμου. Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται, συνηθέστερα κατόπιν συμφωνίας ανακωχής, τμήμα εδάφους μορφής χερσαίας λωρίδας, ως μη επιδεχόμενο πάσης φύσεως στρατιωτικών επιχειρήσεων μεταξύ των εμπολέμων, και αυτό προς αποφυγή νέων εχθροπραξιών.