cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιν Γκριρ
Ο Λιν Γκριρ (Lynn Terence Greer Jr, 23 Οκτωβρίου 1979) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε και στην ομάδα του Ολυμπιακού την διετία 2007-2009. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της Ευρωλίγκα το 2004.
Καριέρα
Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, που έπαιξε επαγγελματικά μπάσκετ στο ABA (Καρολίνα Κούγκαρς (Carolina Cougars), ο αριστερόχειρας Γκριρ αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στην ομάδα του Κολλεγίου Temple, από το οποίο και αποφοίτησε ως δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας.
Την σεζόν 2003-4 αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα και στο πολωνικό πρωτάθλημα με την Σλασκ Βρότσλαβ. Κέρδισε με την ομάδα του το Κύπελλο Πολωνίας και αναδείχθηκε εκείνη τη σεζόν πρώτος σκόρερ της κανονικής διάρκειας της Ευρωλίγκα (25 πόντοι μ.ο.) και του πολωνικού πρωταθλήματος (20.4 πόντοι μ.ο.).
Την επόμενη σεζόν (2004-05) κέρδισε το ULEB Cup με την Δυναμό Μόσχας, ενώ τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε στην Ιταλία με τη φανέλα της Νάπολι, με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος (22.6 πόντοι μ.ο.).
Το 2007 έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, συμμετέχοντας στο ΝΒΑ με την φανέλα των Μιλγουόκι Μπακς, έχοντας 4.1 πόντους μ.ο. σε 41 παιχνίδια, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό. Με τον Ολυμπιακό έφτασε στο Φάιναλ Φορ του 2009 στην Ευρωλίγκα, και στην Ελλάδα δεν κατέκτησε κάποιο τίτλο.
Την διετία 2009-2011, αγωνίστηκε στην Φενερμπαχτσέ, ενώ μετά το τέλος του 2011 και 2012 αγωνίστηκε σε στην Αρμάνι Μιλάνο και την Ούνικς Καζάν.
Τη σεζόν 2012-2013, βρέθηκε στην Ουκρανία και τον Αύγουστο του 2013, συμφώνησε με την Νταρουσάφακα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2015.
Στις 25 Ιουνίου 2015, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
Εθνική Ομάδα
Έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Πανεπιστημιακής Ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών, με την οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2001, αλλά και της Εθνικής Ομάδας των ΗΠΑ, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκρίνβιλ Γκρουβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τιλάπια
Τα Τιλάπια είναι κοινό όνομα για περίπου εκατό είδη Κιχλίδων. Τα Τίλαπια είναι κυρίως ψάρια γλυκού νερού που κατοικούν σε ρηχά νερά, ποτάμια και λίμνες. Ιστορικά, είχαν μεγάλη σημασία στην βιοτεχνική αλιεία στην Αφρική και στην υδατοκαλλιέργεια. Τα Τιλάπια μπορούν να γίνουν προβληματικό εισβαλλόμενο είδος σε νέους οικοτόπους ζεστού νερού όπως η Αυστραλία, είτε σκόπιμα είτε τυχαία εισήχθησαν, αλλά γενικά δεν βρίσκονται σε εύκρατα κλίματα λόγω της ανικανότητάς τους να επιβιώσουν στα κρύα νερά.
Εξωτερκοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περκόμορφα
Γεράκι Λακωνίας
Το Γεράκι  είναι χωριό του Νομού Λακωνίας και βρίσκεται 39 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Σπάρτης, σε υψόμετρο 300 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ευρώτα της Περιφέρειας Πελοποννήσου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Πληροφορίες
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του Δήμου Γερονθρών του νομού Λακωνίας.
Κατά την απογραφή του 2001, το δημοτικό διαμέρισμα Γερακίου είχε 1.372 κατοίκους, από τους οποίους 1.341 κατοικούσαν στο Γεράκι και 31 στα Βελωτά. Στο παρελθόν είχε 2.500 περίπου κατοίκους, πληθυσμός που έχει πλέον ελαττωθεί. Το χωριό έχει συνεχή ιστορικό βίο από την προϊστορική εποχή. Κύρια προϊόντα της περιοχής είναι σιτάρι, κριθάρι, λάδι, κρασί και λίγα σύκα και μέλι. Οι γυναίκες ασχολούνται με την υφαντουργία, τα δε κιλίμια του Γερακίου, που φημίζονται σε όλη τη Λακωνία, έχουν βραβευθεί στις εκθέσεις της Βιέννης το 1873 και του Ζαππείου το 1890. Το 2019 η υφαντική παράδοση του Γερακίου εγγράφηκε στο Εθνικό Ευρετήριο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας ως Η υφαντική τέχνη για την δημιουργία κιλιμιών στον όρθιο αργαλειό στο Γεράκι Λακωνίας.
Η κυριότερη ενασχόληση των κατοίκων του Δήμου είναι η καλλιέργεια της ελιάς με ετήσια παραγωγή βρώσιμης ελιάς και ελαιολάδου τους 1.100 και 1.500 τόνους αντίστοιχα. Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Γερακίου, εκτός από το εργοστάσιο παραγωγής ελαιολάδου, διαθέτει και μονάδα τυποποίησης της βρώσιμης ελιάς τύπου Καλαμών. Με την κτηνοτροφία, που αριθμεί περίπου 25.000 αιγοπρόβατα ασχολούνται πολλές οικογένειες, ιδιαίτερα των μικρών χωριών του Δήμου.
Εκκλησιαστιικά το Γεράκι υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης και ειδικότερα στην Αρχιερατική Περιφέρεια Σπάρτης. Ο δε καθεδρικός ναός του Γερακίου είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Αξιοθέατα
Στο χωριό μπορεί κανείς να επισκεφθεί την ακρόπολη, να ανηφορίσει στο μεσαιωνικό κάστρο, να μελετήσει την αρχιτεκτονική των 30 βυζαντινών ναών του (12ου-15ου αιώνα) και τις σπάνιες τοιχογραφίες.
Αρχαιολογικός χώρος Κάστρου Γερακίου
2 χλμ. ανατολικά από το Γεράκι Λακωνίας, στις δύο κορυφές του μακρόστενου λόφου - πρόβουνου του Πάρνωνα, με το όνομα Παλαιόκαστρο / Αϊ-Γιώργη (υψ. 562μ.) σώζονται τα ερείπια του μεσαιωνικού οικισμού Παλιογέρακο.
Το Παλιογέρακο αποτελεί μια σπάνια περίπτωση βυζαντινού οικισμού που διατηρεί τη μορφή που είχε τον 15ο αιώνα μ.Χ. χωρίς μεταγενέστερες επεμβάσεις,  επειδή εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του.
Στη βόρεια κορυφή του λόφου είναι κτισμένο το κάστρο με την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και κάτω από αυτό, στη δυτική ομαλή πλαγιά του ο μεσαιωνικός οικισμός με περισσότερα από σαράντα κτίρια κατοικιών, μία εκκλησία μονής  τη Ζωοδόχο Πηγή και επτά άλλες εκκλησίες, την Αγία Παρασκευή, την Αγία Αικατερίνη, τον Άγιο Δημήτριο και τέσσερις ανώνυμες. Στη νότια κορυφή σώζονται τα ερείπια πιθανόν μονής με δύο εκκλησίες (Θεοφάνια, Ταξιάρχες) που περιβάλλονται από κτίρια κατοικιών. Ένα μονοπάτι 700 μ. συνδέει τις δύο κορυφές που στο μέσο της απόστασης του είναι κτισμένη η εκκλησία του Προφήτη Ηλία.
Σήμερα ο βυζαντινός οικισμός του Παλιογέρακου είναι οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος μετά το έργο του Ε.Σ.Π.Α. (2007-2013) με τις απαραίτητες υποδομές υποδοχής επισκεπτών. Στην είσοδο του χώρου κατασκευάστηκε κτήριο υποδοχής, διαμορφώθηκαν τα κύρια μονοπάτια του οικισμού, τοποθετήθηκαν ενημερωτικές πινακίδες και πραγματοποιήθηκαν αναστηλωτικές εργασίες στα τείχη του κάστρου και σε επιλεγμένα κτίρια κατοικιών. Οι τοιχογραφίες των εκκλησιών έχουν συντηρηθεί παλαιότερα.
Προϊστορική εποχή
Ο τόπος όπου βρίσκεται το σημερινό Γεράκι κατοικήθηκε από την προϊστορική εποχή. Κατά τις ανασκαφές οι οποίες έγιναν το 1905 από τη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών στην αρχαία ακρόπολη του χωριού, την τοποθεσία την οποία οι σημερινοί κάτοικοι ονομάζουν "Δοντάκια", ανακαλύφθηκαν αντικείμενα τα οποία ανήκουν στη Νεολιθική εποχή, η οποία σύμφωνα με τους αρχαιολόγους ανάγεται στην τετάρτη προ Χριστού χιλιετία. Τα ευρήματα αυτά αποδεικνύουν ότι ο τόπος αυτός είχε συνοικισθεί και κατοικηθεί από ανθρώπους σχεδόν πριν από 6.000 χρόνια.
Στις ίδιες ανασκαφές βρέθηκαν επίσης αντικείμενα από την Εποχή του Χαλκού, η οποία διαδέχθηκε τη Νεολιθική και κατά τους αρχαιολόγους παραπέμπει στα μέσα της τρίτης χιλιετίας, δηλαδή περί το 2500 π.Χ. Επειδή τα ευρήματα και των δύο αυτών εποχών βρέθηκαν μαζί στο ίδιο μέρος, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι ο νεολιθικός πολιτισμός του συνοικισμού δεν καταστράφηκε απότομα, αλλά αντικαταστάθηκε σταδιακά από τον πολιτισμό της εποχής του χαλκού, ο οποίος διείσδυσε στην Πελοπόννησο από άλλα μέρη της Ελλάδας.
Μυκηναϊκή εποχή
Κατά την εποχή αυτή, η οποία αρχίζει από το 1800 π.Χ. περίπου και διαρκεί μέχρι την κάθοδο των Δωριέων, δημιουργήθηκε στην τοποθεσία αυτή αστικός συνοικισμός, δηλαδή πόλη, η οποία πιθανώς έκτοτε να ονομάζετο Γερόνθραι. Στις ανασκαφές που έγιναν βρέθηκαν πολλά αντικείμενα που ανήκουν σ’ αυτήν την εποχή, στην πλειονότητά τους μυκηναϊκά αγγεία. Εκείνα τα χρόνια είχε οχυρωθεί η ακρόπολη των Γερονθρών με κυκλώπειο τείχος, από το οποίο σώζονται σήμερα πολλά λείψανα. Η οχύρωσή της φαίνεται ότι ήταν αρκετά αποτελεσματική, καθώς μπόρεσε να αντισταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στις επιθέσεις των Δωριέων, οι οποίοι κατά την παράδοση, το 1024 π.Χ., επί βασιλιά Τισαμενού κατέλαβαν την επαρχία Λακεδαίμονος και ίδρυσαν τη δωρική Σπάρτη.
Για 300 συνεχή έτη οι Αχαιοί κάτοικοι των Γερονθρών και δύο άλλων επιφανών πόλεων της Λακεδαίμονος, των Αμυκλών και της Φάριδος (τοποθετείται στην περιοχή του Ξηροκαμπίου), αντιστάθηκαν στην κατάκτηση των Δωριέων. Όμως κατά το έτος 700 π.Χ., κατά την παράδοση, και επί βασιλιά της Σπάρτης Τηλέκλου, οι Δωριείς μετά από πόλεμο κυρίευσαν και τις τρεις αυτές πόλεις, τα τελευταία προπύργια των Αχαιών στη Λακεδαίμονα. Οι κάτοικοι των Γερονθρών και της Φάριδος εκδιώχθηκαν από τον τόπο τους σε άλλα μέρη της Λακωνίας, όπου κατοικούσαν Αχαιοί και οι Δωριείς έστειλαν εποίκους από τη δική τους φυλή. Οι κάτοικοι των Αμυκλών έγιναν είλωτες των Δωριέων.
Δωρικοί και Κλασικοί χρόνοι
Μετά την εποίκηση των Δωριέων και ακόμη περισσότερο κατά τους μεταγενέστερους κλασικούς χρόνους, η πόλη άκμασε και εξελίχθηκε σε σπουδαίο πολιτικό και εμπορικό κέντρο. Τούτο συμπεραίνεται από τις επιγραφές της περιόδου αυτής, τα προξενικά ψηφίσματα, τα γλυπτά που βρέθηκαν, τα αρχιτεκτονικά μέλη και άλλα αρχαία, καθώς και από το πυκνό δίκτυο δρόμων προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τα γλυπτά το ωραιότερο είναι αυτό που απεικονίζει το θλιμμένο έφηβο. Τα κινητά αυτά αρχαία αντικείμενα βρήκε ή συγκέντρωσε ο φιλάρχαιος κάτοικος Γερακίου Γεώργιος Α. Παπανικολάου, ο οποίος διετέλεσε επί πολλά έτη δήμαρχος Γερονθρών. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, η Αρχαιολογική Σχολή του Άμστερνταμ της Ολλανδίας πραγματοποίησε σειρά ανασκαφών στην αρχαία Ακρόπολη και έφερε στο φως πολλές αρχαιότητες, καθώς και ένα μεγάλο αριθμό νομισμάτων, τα οποία ανήκουν στην κλασική περίοδο.
Στις αρχαίες Γερόνθρες υπήρχαν, όπως αναφέρει ο περιηγητής Παυσανίας, δύο ναοί, ο μεν ένας αφιερωμένος στον θεό του φωτός και της μουσικής Απόλλωνα, ο δε άλλος στον θεό του πολέμου Άρη. Από αυτό μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι οι κάτοικοι των Γερονθρών, Δωριείς όντες, ήταν όχι μόνον πολεμιστές, αλλά και φιλόμουσοι. Ο ναός του Απόλλωνα βρισκόταν στην Ακρόπολη και υπήρχε σ’ αυτόν χρυσελεφάντινο άγαλμα του θεού. Ο ναός του Άρη βρισκόταν κοντά στις πηγές, δηλαδή στην περιοχή Κάτω Βρύση και πιθανότατα στη θέση Μητρόπολη, όπου σώζονται ακόμη και σήμερα τα λείψανα παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, η οποία πιθανότατα κτίστηκε στον χώρο του αρχαίου ναού. Γύρω από τον ναό υπήρχε άλσος, όπου κάθε έτος ετελείτο εορτή, στην οποία απαγορευόταν στις γυναίκες να συμμετάσχουν ακόμη και να εισέλθουν στο άλσος.
Ρωμαϊκοί χρόνοι
Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους η πόλη των Γερονθρών ανήκε στο λεγόμενο Κοινό των Ελευθερολακώνων, δηλαδή μία αυτόνομη συμπολιτεία, την οποία αποτελούσαν διάφορες πόλεις της Λακεδαίμονος, οι οποίες είχαν αποσπασθεί από την κυριαρχία της Σπάρτης κατά το έτος 146 π.Χ. Από την εποχή αυτή σώζονται διάφορες επιγραφές και προξενικά ψηφίσματα, όπως επίσης λείψανα υδραγωγείου και βαλανείου (δημόσια λουτρά).
Κατά τον τρίτο και τέταρτο μ.Χ. αιώνα η πόλη είχε γίνει σπουδαίο εμπορικό κέντρο, όπως συμπεραίνεται από τα σωζόμενα αποσπάσματα του περίφημου διατάγματος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού του έτους 301 μ.Χ., με το οποίο οριζόταν το ανώτατο όριο των τιμών ορισμένων καταναλωτικών αγαθών πρώτης ανάγκης, επί ποινή θανάτου σε περίπτωση υπερβάσεως. Οι μαρμάρινες κολώνες, όπου αναγράφονται τα αποσπάσματα αυτά, χρησιμοποιήθηκαν κατά την κατασκευή ως παραστάδες και ως επίθημα (πρέκι) της κυρίας εισόδου του ναού του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, που βρίσκεται στη θέση Κάτω Βρύση.
Βυζαντινοί χρόνοι
Η πόλη των Γερονθρών εξακολούθησε να ακμάζει και στους επόμενους αιώνες και γι’ αυτό αναφερόταν στον κατάλογο των επαρχιών και πόλεων, ο οποίος συντάχθηκε από τον Ιεροκλή κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. Κατά τον πέμπτο αιώνα κτίσθηκε χριστιανική εκκλησία, βασιλική, της οποίας τα λείψανα σώζονται στη θέση "Μητρόπολη". Κατά τους χρόνους αυτούς οχυρώθηκε περαιτέρω η ακρόπολη με νέα τείχη των οποίων ορισμένα μέρη σώζονται ακόμη και σήμερα.
Είναι πιθανόν ότι στα τελευταία χρόνια πριν από τη φραγκική κατάκτηση κτίστηκαν μερικοί από τους ναούς που σώζονται ακόμη και σήμερα, όπως ο τρίκλιτος ναός του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο σε ρυθμό θολωτής βασιλικής με νάρθηκα και τοιχογραφίες του 13ου αιώνα, καθώς και ένα θαυμάσιο διάγλυπτο εικονοστάσιο από πωρόλιθο, ο σταυρεπίστεγος ναός των Θεοφανίων στη μέση του βουνού του Κάστρου με τοιχογραφίες του 13ου αιώνα, ο σταυροειδής μονόκλιτος ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου με τοιχογραφίες του 12ου αιώνα στη συνοικία Επάνω Βρύση, ο ναός του Αγίου Νικολάου στον Πύργο με τοιχογραφίες του 13ου αιώνα και του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου στην "Κάτω Βρύση", ρυθμού θολωτής βασιλικής με τοιχογραφίες σε δύο στρώματα, το ένα από το 1300 και το άλλο με εγχαραγμένη χρονολογία 1450. μικρογραφία|Η θέα από το χωριό - Ο κάμπος Είναι πιθανόν ότι στην ίδια χρονική περίοδο ανήκουν και άλλοι κατεστραμμένοι ναοί γύρω από το χωριό, των οποίων σε πολλές περιπτώσεις μόνον τα θεμέλια σώζονται. Εικάζεται επίσης ότι κατά τους ίδιους χρόνους επικράτησε το νέο όνομα Γεράκι, με το οποίο είναι γνωστός ο τόπος αυτός σήμερα.
Φραγκοκρατία
Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Λατίνους σταυροφόρους το 1204, οι Φράγκοι έγιναν κύριοι εκτός άλλων περιοχών και της Πελοποννήσου, του Μορέως, όπως ονομαζόταν τότε, την οποία διαίρεσαν σε δώδεκα μεγάλες βαρονίες και τοπαρχίες. Μία απ΄ αυτές ήταν και το Γεράκι μαζί με την περιοχή του, όπου ανέλαβε επικεφαλής ο Γάλλος βαρόνος Γκυ ντε Νιβελέ, ο οποίος το 1209 έκτισε εκεί το Κάστρο που σώζεται μέχρι σήμερα. Αλλά ο τόπος αυτός μαζί με το Κάστρο μόνον 50 χρόνια παρέμεινε στα χέρια των Φράγκων, διότι το 1262 αναγκάσθηκαν να το παραδώσουν στους Βυζαντινούς μαζί με τα κάστρα της Μονεμβασίας, του Μυστρά και της Μαΐνης για την απελευθέρωση του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και των άλλων βαρόνων και ιπποτών, οι οποίοι στη μάχη της Πελαγονίας το 1259 είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι από τους Βυζαντινούς.
Ύστεροι βυζαντινοί χρόνοι
Κατά την ανέγερση ορισμένων ναών γύρω από το χωριό, όπως ο ναός του Αγίου Αθανασίου, του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου κ.α., χρησιμοποιήθηκαν και μάρμαρα, τα οποία είναι εμφανές ότι προήλθαν από αρχαίους ναούς, οικοδομήματα και βάθρα αγαλμάτων.
Εκτός από τους προαναφερόμενους ναούς, διακρίνονται περίπου άλλοι σαράντα ναοί ερειπωμένοι. Πιθανώς να υπήρχαν και άλλοι ναοί, οι οποίοι κατεστράφησαν με την πάροδο του χρόνου και κανένα ίχνος δεν απέμεινε. Πάντως το ότι πολλοί ναοί σώζονται σήμερα οφείλεται κυρίως στα μέτρα στερεώσεώς των, τα οποία με μεγάλη επιμέλεια έλαβε ο Δήμαρχος Γεώργιος Α. Παπανικολάου πριν από αρκετές δεκαετίες, τα οποία εκτελέσθηκαν με δική του επίβλεψη. Έτσι διασώθηκαν οι ναοί του Αγίου Σώζοντος, του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, των Αγίων Θεοδώρων και των ναών στην περιοχή του Κάστρου Αγίου Γεωργίου, Παναγίας της Ελεούσης και Αγίας Παρασκευής.
Πολλοί από αυτούς τους ναούς κτίστηκαν από κατοίκους του Γερακίου ή από Γερακίτικες οικογένειες.
Τουρκοκρατία και απελευθέρωση
Οι Βυζαντινοί κράτησαν το Γεράκι 200 χρόνια από το έτος 1259 που το ανακατέλαβαν από τους Φράγκους. Το 1460 όμως ο Μυστράς, η υπόλοιπη Λακεδαίμων μαζί με το Γεράκι, εκτός από τη Μονεμβασία, περιήλθαν στα χέρια των Τούρκων, των οποίων ηγήθηκε ο ίδιος ο Μωάμεθ ο Κατακτητής, ο οποίος έφθασε μέχρι τον Μυστρά. Τρία χρόνια αργότερα, δηλαδή το 1463, το Κάστρο του Γερακίου καταλήφθηκε από τους Βενετούς, αλλά δεν έμεινε κάτω από την κυριαρχία τους παρά μόνο πέντε χρόνια και το 1468 πέρασε πάλι στα χέρια των Τούρκων.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας συνεχίσθηκε η ευσεβής παράδοση των Γερακιτών, όπως και κατά τους προηγούμενους αιώνες. Στα χρόνια που ακολούθησαν χτίστηκαν και άλλοι ναοί εντός του οικισμού και στη γύρω περιοχή, όπως οι μικροί μονοκάμαροι ναοί του Αγίου Νικολάου, της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Σοφίας, του Αγίου Δημητρίου κ.α. Το 1702 κτίσθηκε και ο καθεδρικός ναός του χωριού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κατόπιν προτροπής και εν μέρει καλύψεως της δαπάνης του μονάζοντος στο Άγιον Όρος Γερακίτη, Κωνσταντίνου Μπράτη. Κατά την περίοδο αυτή ιδρύθηκε και η ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου νοτιοανατολικά του χωριού προς το Αλεποχώρι. Στη Μονή αυτή, καθώς και στην προαναφερθείσα Μονή του Προφήτη Ηλία στη θέση Δάφνη, μόνασαν πολλοί Γερακίτες. Και στις δύο αυτές Μονές υπήρχαν μοναχοί μέχρι το 1833, οπότε έπαυσαν να λειτουργούν, όπως και άλλες Μονές. Όσοι επιθυμούσαν να μονάσουν μετέβαιναν στη Μονή Ελώνης ή στο Άγιο Όρος, όπως ο Ακάκιος Μάδης και ο Σωφρόνιος Σταμάτος, οι οποίοι ξεχώρισαν για την υποδειγματική μοναχική ζωή και την αρετή τους. Από το Γεράκι καταγόταν και ο νεομάρτυρας Ιωάννης, ο οποίος μαρτύρησε στη Λάρισα το 1773 και του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 21 Οκτωβρίου.
Πριν και κατά το διάστημα της Επανάστασης του 1821, υπήρχε στο Γεράκι η έδρα της Επισκοπής του Έλους, η οποία και διατηρήθηκε μέχρι το 1833, οπότε καταργήθηκε και συγχωνεύθηκε με την Επισκοπή της Σπάρτης. Της Επισκοπής αυτής διετέλεσε προτελευταίος Επίσκοπος ο Γερακίτης Ιωάσαφ Γερακός (πεθ. 1810), τον οποίο διαδέχθηκε ο Άνθιμος, που εκτός των άλλων αρετών του έμεινε γνωστός για τη δράση του πριν και κατά την επανάσταση του 1821.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απηύθυνε από το Γεράκι στις 2 Σεπτεμβρίου 1825 εγκύκλιο προς τους «γενναίους Σπαρτιάτες, μικρούς και μεγάλους, καπεταναίους και στρατιώτες» με παραινέσεις και προτροπές για ενεργό συμμετοχή στον αγώνα κατά των Τούρκων του Ιμπραήμ Πασά, οι οποίοι είχαν εισβάλει στην Πελοπόννησο. Με διάφορες δε αψιμαχίες γύρω από το Γεράκι, ο Κολοκοτρώνης καθυστέρησε την επέλαση των Τούρκων και έδωσε καιρό στα γυναικόπαιδα να διασχίσουν την οροσειρά του Πάρνωνα και να διαφύγουν στο Λεωνίδιο και από εκεί με βάρκες στις Σπέτσες και στην Ύδρα.
Τα χρόνια μετά την απελευθέρωση
Αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους οι Γερακίτες κατόρθωσαν να καταστήσουν δεκτικά καλλιέργειας ακόμη και τα σχετικώς πετρώδη εδάφη της περιφέρειας του χωριού. Τα κύρια προϊόντα που παρήγαγε το Γεράκι κατά καιρούς μετά την ανεξαρτησία και τις δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν το σιτάρι, το κριθάρι, οι ελιές, το ελαιόλαδο, το κρασί, καθώς και μικροποσότητες για ίδια κατανάλωση από όσπρια, πατάτες, σύκα, μέλι και λαχανικά. Για κάποια μικρή σχετικά περίοδο οι Γερακίτες δοκίμασαν την καλλιέργεια του καπνού και τη μεταξοσκωληκοτροφία. Επίσης, η ενασχόληση με την κτηνοτροφία ήταν συνεχής μέχρι και σήμερα για ορισμένες οικογένειες του χωριού.
Στον τομέα των γραμμάτων διακρίθηκαν πολλοί Γερακίτες. Ο δάσκαλος Γεώργιος Δούλφας, λάτρης και γνώστης της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, φύτεψε γύρω από την οικία του στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού το αλσύλλιο με τα κυπαρίσσια, το οποίο ονόμασε "Κρόνιον" κατά μίμηση του αλσυλλίου του αρχαίου κυνικού φιλοσόφου Διογένους στην Κόρινθο. Ένας ακόμη δάσκαλος, ο Κωνσταντίνος Κωνστιάντος, συνέβαλε επίσης πολύ στη μόρφωση των παιδιών του χωριού. Στα πιο νεότερα χρόνια, σπουδαία ήταν η μορφή του Παναγιώτη Πουλίτσα, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, συγγραφέας πολλών νομικών βιβλίων, ακαδημαϊκός και Πρωθυπουργός της Ελλάδος το 1946.
Το 1880 οι Γερακίτες ήταν από τους πρώτους κατοίκους της Πελοποννήσου που άρχισαν να αποδημούν στις ΗΠΑ και στον Καναδά, όπου ίδρυσαν τους πρώτους πυρήνες ανθηρών Ελληνικών παροικιών. Αργότερα ορισμένοι μετανάστευσαν στη Νότιο Αφρική και στην Αργεντινή και αρκετοί, ιδιαίτερα περί τα μέσα του 20ου αιώνα, στην Αυστραλία.
Με χρήματα των ξενιτεμένων Γερακιτών και με την προσωπική εργασία των κατοίκων του χωριού χτίστηκε το καλλιμάρμαρο Δημοτικό Σχολείο, με τη χρηματοδότηση του Γεωργίου Κ. Κούρλα δημιουργήθηκε η Δημοτική Βιβλιοθήκη στο χωριό, με τη δωρεά των αδελφών Πουλημενάκου χτίστηκε το Γυμνάσιο /Λύκειο, με τη χρηματοδότηση του Δημητρίου Γ. Γερακού έγινε το Ηρώο στη μνήμη των πεσόντων στους πολέμους Γερακιτών και με την ολική ή μερική χρηματοδότηση άλλων ξενιτεμένων ή και στην Ελλάδα κατοικούντων Γερακιτών πραγματοποιήθηκαν πολλά έργα στο Γεράκι. Παράλληλα, ό,τι προσφέρθηκε σε χρήμα, άλλο τόσο πρόσφεραν σε αξία και οι ίδιοι οι κάτοικοι του χωριού με την προσωπική τους εργασία για τη διάνοιξη δρόμων και την πραγματοποίηση πολλών κοινωφελών έργων μέσα στον οικισμό, καθώς και στην περιφέρεια του χωριού.
Για τα έργα αυτά η Ακαδημία Αθηνών κατά την πανηγυρική συνεδρίαση στις 30 Δεκεμβρίου 1937, βράβευσε την Κοινότητα Γερακίου με το βραβείο του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού και την προέβαλε ως παράδειγμα προς μίμηση και από άλλες κοινότητες της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαρωνία του Γερακίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Γερονθρών Γερονθαί Γερονθαί Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Βίντοσι
Το Βίντοσι (κυριλλικά: Видоши) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Λίβνο, εντός του Καντονιού 10 και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 538 κατοίκους.
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά
Η Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (Α.Κ.Ο.Α.) (παλαιότερα Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά) ήταν ένα ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα, θεωρούμενο ως ο συνεχιστής της ευρωκομμουνιστικής παράδοσης στην Ελλάδα. Επικεφαλής της ήταν ο πρώην βουλευτής Γιάννης Μπανιάς.
Βίντοσι
Γεωγραφία
μικρογραφία|κέντρο|upright=1.2|Γενική άποψη του Βίντοσι.
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά
Το 2013 συγχωνεύτηκε μαζί με άλλα κόμματα της αριστεράς στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και αυτοδιαλύθηκε.
Βίντοσι
Ιστορία
Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκεται ο αρχαιολογικός τόπος της Βέλικα Γκράντινα, ο οποίος φιλοξενεί κατάλοιπα οχυρώσεων οι οποίες ανάγονται στην Προϊστορία. Η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά
Ιστορία
μικρογραφία|261x261εσ|Το λογότυπο του ΚΚΕ Εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά Μετά τη διάσπαση του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού το 1986, οι δυνάμεις της κομμουνιστικής ανανέωσης (η λεγόμενη «πλατφόρμα της αναβάθμισης») συνέχισαν να εκφράζονται μέσα από το ''Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά'' και την οργάνωση νεολαίας ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Ενώ το άλλο κόμμα που προέκυψε από τη διάσπαση (Ελληνική Αριστερά) συνεργάσθηκε με το Κ.Κ.Ε. και συγκρότησαν τον Συνασπισμό, το Κ.Κ.Ε. Εσ.-Α.Α. ακολούθησε αυτόνομη πορεία. Συμμετείχε μάλιστα στις εκλογές του 1990, καταγγέλλοντας τη συνεργασία του Συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία.
Βίντοσι
Ιστορία
μικρογραφία|κέντρο|Η τοποθεσία της [[Αρχαιολογικός τόπος της Βέλικα Γκράντινα|Βέλικα Γκράντινα.]]
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά
Ιστορία
Το 1998 συνεργάστηκε με το Κ.Κ.Ε. στις δημοτικές εκλογές, την εποχή που το τελευταίο έκανε άνοιγμα σε συμμαχίες, στα πλαίσια της απόφασης του 15ου Συνεδρίου του για τη δημιουργία «Αντι-ιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου». Αυτή η συνεργασία δεν συνεχίστηκε στις ευρωεκλογές του 1999, με πρωτοβουλία της Α.Κ.Ο.Α., με αποτέλεσμα να υποστεί διάσπαση τον Ιανουάριο του 2000. Τα μέλη που αποχώρησαν, διαφώνησαν με την επιδίωξη για εκλογική συνεργασία με το Συνασπισμό, ενώ επιθυμούσαν τη συνέχιση της συνεργασίας με το Κ.Κ.Ε., την οποία και πραγματοποίησαν στις εκλογές του Απριλίου 2000, ιδρύοντας την Κομμουνιστική Ανανέωση.
Βίντοσι
Ιστορία
Η Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως του Βίντοσι, καθολική εκκλησία ανεγερθείσα μεταξύ του 1853 και του 1856, είναι επίσης καταγεγραμμένη, μαζί με την κεντρική Αγία Τράπεζα και δύο πίνακες του Γκάμπριγιελ Γιούρκιτς.
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά
Ιστορία
Η Α.Κ.Ο.Α. συμμετείχε στις εκλογές του 2004 με το Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο οποίος διαλύθηκε αμέσως μετά τις εκλογές. Με την αναβίωσή του το 2007 η Α.Κ.Ο.Α. συμμετείχε εκ νέου. Στις εκλογές του 2007 ο γραμματέας της Α.Κ.Ο.Α. Γιάννης Μπανιάς βρέθηκε στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και εκλέχθηκε βουλευτής. Την ίδια επιτυχία κατήγαγε και στην Α΄ Αθηνών ο θεατρολόγος Περικλής Κοροβέσης. Είναι η πρώτη φορά που η Α.Κ.Ο.Α. εισερχόταν, μέσω στελεχών της, στη Βουλή των Ελλήνων. Στις εκλογές του 2009 κανένα μέλος της δεν κατάφερε να εκλεγεί, όπως και στις εκλογές του Μαΐου του 2012. Ωστόσο, στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου εξελέγησαν βουλευτές δύο μέλη της Α.Κ.Ο.Α., ο Σταύρος Κοντονής και η Αφροδίτη Σταμπουλή.
Στις 9 Ιουλίου 2013, εν όψει του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πραγματοποιήθηκε η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Α.Κ.Ο.Α., η οποία αποφάσισε την αναστολή της αυτόνομης πολιτικής λειτουργίας του κόμματος και την πολιτική και οργανωτική ένταξή του στον ενιαίο, πλέον, Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Βίντοσι
Ιστορία
μικρογραφία|κέντρο|Η κεντρική Αγία Τράπεζα της [[Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως (Βίντοσι)|Εκκλησίας της Αμώμου Συλλήψεως.]]
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά
Ιστορία
Η Α.Κ.Ο.Α. εξέδιδε την κυριακάτικη εφημερίδα «Εποχή», ενώ συμμετείχε στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και στο «Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς».
Βίντοσι
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Βίντοσι αριθμούσε 3,095 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Πρώην κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδας
Βίντοσι
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Λίβνο Κατηγορία:Οικισμοί του Λίβνο με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
1943 Αντέρως
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντερως
Μ.Α.Σ. Πύδνα Κίτρους
Ο '''Μ.Α.Σ. Πύδνα Κίτρους''' ήταν αθλητικό σωματείο στο Κίτρος του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στο νομό Πιερίας. Χρώματά του ήταν το μωβ και το λευκό. Δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας αποτελούσε το Δημοτικό Γήπεδο Κίτρους.
Η ομάδα μετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας τη δεκαετία του 2000, ενώ την επόμενη δεκαετία έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας. Σημαντική στιγμή για το σύλλογο υπήρξε η κατάκτηση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών την περίοδο 2015–16.
Ιστορία
Ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Κίτρους «η Πύδνα» ιδρύθηκε το 1977. Η ποδοσφαιρική ομάδα μετείχε στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πιερίας. Την περίοδο 2004–05 η ομάδα κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πιερίας και προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε το τοπικό κύπελλο της ΕΠΣ Πιερίας, ενώ παράλληλα μετέιχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, στο οποίο παρέμεινε για τέσσερις συνεχείς περιόδους έως και το 2007–08, όταν υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πιερίας.
Η ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το τοπικό πρωτάθλημα και κύπελλο της ΕΠΣ Πιερίας την περίοδο 2014–15, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 2015 και συγκεκριμένα στον 6ο Όμιλο, όπου τερμάτησε στην πρώτη θέση και προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 2015–16 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών, ενώ παράλληλα μετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής στο οποίο αγωνίστηκε για δύο συνεχόμενες περιόδους. Το καλοκαίρι του 2017, έπειτα από πρωτοβουλία του Δημάρχου Βόλου Αχιλλέα Μπέου, και συμφωνία με τον πρόεδρο του ΜΑΣ Πύδνα, Γιάννη Ντούμο, η Πύδνα Κίτρους μετέφερε την έδρα της στο Βόλο, εγγράφηκε στη δύναμη της ΕΠΣ Θεσσαλίας και μετονομάστηκε σε «Βόλος Νέος Ποδοσφαιρικός Σύλλογος». Το ίδιο διάστημα, δημιουργήθηκε ένας νέος σύλλογος με έδρα στο Κίτρος Πιερίας, με την επωνυμία «Πυδναϊκός 2017» με ίδιο σήμα και την αναγραφή του έτους ίδρυσης 2017 σε αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πυδνα Κιτρους Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1977 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1977 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ναυλαγορά
Με τον ναυτεμπορικό όρο Ναυλαγορά (freight market) χαρακτηρίζεται όλο το εμπορικό εκείνο φάσμα της αγοράς που αναφέρεται σε ναύλους και που διαμορφώνεται τελικά από την υφιστάμενη κάθε φορά προσφορά και ζήτηση χωρητικότητας πλοίων, για μεταφορές αγαθών.
Σε χρονικές περιόδους υπερβολικής ζήτησης χωρητικότητας πλοίων οι τιμές των ναύλων εκτινάσσονται σε μεγάλα ύψη με συνέπεια να παρατηρείται η λεγόμενη "έκρηξη της ναυλαγοράς" για την οποία και χρησιμοποιείται ο διεθνής όρος "μπουμ" (boom). Το αντίθετο όταν παρατηρείται απότομη πτώση (κοινώς κατρακύλισμα) των ναύλων, κυρίως λόγω υπερπροσφοράς χωρητικότητας ή άλλων αιτιών (π.χ. πολέμου, οικονομικών αποκλεισμών κ.λπ.) τότε λέγεται ότι η ναυλαγορά βρίσκεται σε μεγάλη πτώση και χρησιμοποιείται ευρύτερα ο διεθνής όρος "ρολ-ντάουν" (roll-down), αντί του "κραχ" που χρησιμοποιείται σε άλλους χώρους.
Τις ανάγκες της ναυλαγοράς εξυπηρετούν σε μεγάλο βαθμό σήμερα ειδικά χρηματιστήρια τα λεγόμενα Χρηματιστήρια ναύλων καθώς επίσης και οργανωμένα κέντρα ναυλώσεων πλοίων όπως έχει καταστεί σήμερα, στην Ελλάδα, ο Πειραιάς.
Το φάσμα της ναυλαγοράς περιλαμβάνει πλοιοκτήτες, εφοπλιστές, ναυλομεσίτες, ναυλοσύμφωνα, ελεύθερα πλοία με εξέχουσα βέβαια θέση τους ναύλους καθώς και δευτερογενώς διάφορους πιστωτικούς και ασφαλιστικούς οργανισμούς.
Σημείωση ο όρος "μπουμ" έχει περάσει σήμερα δημοσιογραφικά και στον ημερήσιο τύπο για ανάδειξη σημαντικής είδησης.
Πεντάλφα
right|thumb|Μια πεντάλφα.
Η πεντάλφα είναι ένα σχήμα το οποίο ορίζεται ως ένα αστέρι με πέντε γωνίες (όπως στην εικόνα).
Ιστορική χρήση
Η πεντάλφα πρωτοεμφανίστηκε στη Μεσοποταμία και στους Σουμέριους. Επίσης την χρησιμοποιούσαν συμβολικά στην Αρχαία Ελλάδα και στη Βαβυλωνία. Στους Βαβυλώνιους κάθε άκρη της ήταν και μία από τις κατευθύνσεις «πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά, μπροστά». Αυτές τις κατευθύνσεις συνέδεαν με τους πέντε πλανήτες: Δία, Κρόνο, Αφροδίτη, Άρη, Ερμή. Στην Ελλάδα οι πρώτοι που ασχολήθηκαν ενδελεχώς με αυτό το σύμβολο ήταν ο Πυθαγόρας και οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι οι οποίοι το ονόμαζαν πεντάγραμμο. Ακολουθώντας δε τον συμβολισμό του, το ονόμαζαν Υγίεια. Στο σύμβολο αυτό έβλεπαν, λόγω των γεωμετρικών του ιδιοτήτων, μια μαθηματική τελειότητα όπως την εκδήλωση της 'Χρυσής Τομής' και το ότι το πεντάγωνο αποτελεί μία των πλευρών του τέλειου Δωδεκάεδρου που αποτελούσε γι' αυτούς το σύμβολο του Αιθέρα.
Οι Νεοπυθαγόρειοι συμβόλιζαν τις άκρες του με τα τέσσερα στοιχεία της φύσης και την πέμπτη με το θείο:
Τα αρχικά των λέξεων αυτών σχηματίζουν τη λέξη «Υ-Γ-Ι-ΕΙ-Α».
Θρησκευτικός συμβολισμός
Για πολύ καιρό η πεντάλφα είχε συνδεθεί με τον πλανήτη Αφροδίτη και με τη λατρεία της θεάς Αφροδίτης. Επίσης συνδέεται και με τη λατρεία του Ρωμαίου Εωσφόρου (Lucifer) ο οποίος φέρνει το φως και τη γνώση. Ως σύμβολο θεωρείται από πολλούς που ασχολούνται με παγανιστικές θρησκείες ότι έχει μαγικές ιδιότητες.
Σατανισμός
Στον Θεϊστικό αλλά και Αθεϊστικό Σατανισμό, η πεντάλφα χρησιμοποιείται ανάποδα και είναι το πιο βασικό σύμβολο. Συγκεκριμένα, συμβολίζει το κεφάλι μιας τραγόμορφης αναπαράστασης ονόματι Baphomet. Δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απ' τον γνωστό μάγο του 19ου αιώνα, Eliphas Levi και αργότερα απ' τον ιδρυτή της Εκκλησίας του Σατανά (Church of Satan) στη Καλιφόρνια, Anton Szandor LaVey, το 1966.
Και στα δύο είδη Σατανισμού, η πεντάλφα είναι απαραίτητη σε όλα τα αποκρυφιστικά ξόρκια και τις επικλήσεις πνευμάτων.
Στον Διαβολικό Σατανισμό, αποτελεί λίγο μικρότερη σημασία και χρησιμοποιείται κυρίως στα ξόρκια και τις επικλήσεις, παρ'όλα αυτά ο συμβολισμός της είναι διαφορετικός απ' ό,τι στα άλλα δύο είδη: Συμβολίζει τον άνθρωπο ανάποδα, κάτι που στη πραγματικότητα τη κάνει σύμβολο του Μισανθρωπισμού που εμπεριέχεται μέσα στο συγκεκριμένο είδος Σατανισμού.
Γεωμετρία
right|thumb|Ο λόγος του μήκους των τμημάτων που περιγράφονται στο κείμενο ως προς το αμέσως μικρότερό του ισούται με τη χρυσή τομή
Η πεντάλφα κατασκευάζεται από ένα κανονικό πεντάγωνο φέρνοντας τις διαγώνιους στο πεντάγραμμο αυτό. Το σύμβολο συνδέεται με τη χρυσή τομή φ: ο λόγος κάθε ευθύγραμμου τμήματος που εμφανίζεται σε αυτή ως προς το αμέσως μικρότερό του ισούται με τη χρυσή τομή. Σύμφωνα με την εικόνα στα δεξιά είναι:
Εθνικός συμβολισμός
Η πεντάλφα ανευρίσκεται στις σημαίες δύο αφρικανικών χωρών, του Μαρόκου όπου συμβολίζει τη Σφραγίδα του Σολομώντα και της Αιθιοπίας όπου ως αστέρι συμβολίζει το λαμπρό μέλλον της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικά σύμβολα Κατηγορία:Πολύγωνα
Pro Fide, Lege et Rege
Το Pro Fide, Lege et Rege (έννοια στα λατινικά: «Για την Πίστη, τον Νόμο και τον Βασιλέα») ήταν σύνθημα του 18ου αιώνα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και, στη συνέχεια, της Πολωνίας. Αντικατέστησε το προγενέστερο Si Deus Nobiscum quis contra nos (έννοια στα λατινικά: «Εάν ο Θεός είναι μαζί μας, τότε ποιος είναι απέναντί μας») και εμφανιζόταν επί αριθμού κτιρίων, στρατιωτικών διακρίσεων και εξοπλισμού. Παραμένει ως το σύνθημα του Τάγματος του Λευκού Αετού. Το σύνθημα του τάγματος ήταν εκείνο του βασιλέα: pro fide lege et grege (έννοια στα λατινικά: «Για την Πίστη, την Δικαιοσύνη και το Έθνος»). Το σύνθημα των ιππέων ήταν pro fide lege et rege (έννοια στα λατινικά: «Για την Πίστη, την Δικαιοσύνη και τον Βασιλέα»).
Το συγκεκριμένο σύνθημα χρησιμοποιείται ως ο τίτλος του πολωνικού επιστημονικού περιοδικού του Ινστιτούτου Γενεαλογίας.
Μενεσθέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Μενεσθέας (Μενεσθεύς < μένω + σθένος (δύναμη, αντοχή), "αυτός που έχει ακλόνητη αντοχή") ήταν ο αρχηγός των Αθηναίων στον Τρωικό Πόλεμο.
Ο Μενεσθέας ήταν γιος του Πετεού, καταγόταν από το βασιλικό γένος των Ερεχθειδών και υπήρξε ένας από τους πολλούς μνηστήρες της Ωραίας Ελένης. Την εποχή που ο Θησέας και ο φίλος του Πειρίθους είχαν κατέλθει στον Άδη για να αρπάξουν την Περσεφόνη, την οποία είχε ερωτευθεί ο Πειρίθους, ο Μενεσθέας σφετερίστηκε τη βασιλεία των Αθηνών από τον Θησέα με τη βοήθεια των Διοσκούρων. Μετά από χρόνια, ο Θησέας επέστρεψε από την αιχμαλωσία του στον Άδη και, επειδή βρήκε τους Αθηναίους εναντίον του, τους καταράστηκε, έφυγε από την Αθήνα και πήγε στη νήσο Σκύρο, όπου και δολοφονήθηκε. Ο Μενεσθεύς παρέμεινε λοιπόν στον θρόνο των Αθηνών μέχρι την εκστρατεία στην Τροία, όπου και ηγήθηκε των 50 πλοίων του αθηναϊκού εκστρατευτικού σώματος.
Στον Τρωικό Πόλεμο περιγράφεται ως ο «τακτικότατος των βασιλέων», «κοσμητής μάχης», εξαίρετος αρματηλάτης και «ταξίλοχος λαών» (στην Ιλιάδα, όπου αναφέρεται σε 4 διαφορετικές ραψωδίες: Β 552, Μ 331, Ν 195 και Ο 331). Στο τέλος της πολιορκίας, υπήρξε ένας από τους άνδρες που κρύφτηκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο. Σύμφωνα ωστόσο με τη μία βασική εκδοχή, ο Μενεσθέας σκοτώθηκε στην Τροία, οπότε ο θρόνος των Αθηνών πέρασε στους νόμιμους κληρονόμους του, τους γιους του Θησέα Δημοφώντα και Ακάμαντα. Σύμφωνα με την άλλη βασική παράδοση, που είναι μεταγενέστερη, ο Μενεσθέας επέστρεψε στην Αθήνα και βασίλευσε και πάλι, καθώς υπεστήριξε τον Ορέστη ενώπιον του Αρείου Πάγου. Κατά την επιστροφή του στην Αθήνα εξάλλου, ίδρυσε την πόλη Ελαία στη Μικρά Ασία και σώζονται νομίσματα της πόλεως αυτής με την κεφαλή του και την επιγραφή «ΜΕΝΕΣΘΕΥΣ ΚΤΙΣΤΗΣ».
Αναφέρεται επίσης ότι ο Μενεσθέας βασίλευσε και στη Μήλο, μετά τον θάνατο του βασιλιά Πολυάνακτος. Ο Στράβων προσθέτει ότι ίδρυσε στη Καλαβρία την πόλη Σκυλλήτιον, κοντά στον Καταντζάρο. Ακόμα και στην Ισπανία αναφέρεται λιμένας και μαντείο «του Μενεσθέως». Στο όνομά του, τέλος, θυσίαζαν οι κάτοικοι των Γαδείρων.
Πηγές
Μενεσθε Μενεσθε Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Γύρι Ζακύνθου
Το Γύρι είναι ένα χωριό του νομού Ζακύνθου με πληθυσμού 34 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή 2011, που βρίσκεται στα δυτικά του νησιού, στην ορεινή Ζάκυνθο.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται στο βουνό Βραχίονας, σε υψόμετρο 570 μέτρων, κτισμένο σε λόφο ανάμεσα σε πυκνόφυτα δάση και είναι ο ψηλότερος κατοικημένος οικισμός της νήσου.
Ιστορία
Ζακυνθινοί ιστορικοί και ιστοριοδίφες αναφέρουν ότι το όνομά του μπορεί να προέρχεται από παραφθορά της λέξης Υρία, που ήταν – κατά Πλίνιο – η παλιά ονομασία της Ζακύνθου. Αναφέρεται σε τοπικά έγγραφα από το 16ο αιώνα. Είναι μικρός και μαζεμένος οικισμός, που διατηρεί, σε μεγάλο βαθμό, τον παραδοσιακό χαρακτήρα του.
Το Γύρι έχει μεγάλη παράδοση στην επεξεργασία της πέτρας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και εδώ υπάρχουν ακόμη σπουδαίοι «μαστόροι τση πέτρας». Αξίζει να περπατήσει κανείς στα στενά δρομάκια όλου του οικισμού και να επισκεφτεί το Ναό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος χτίστηκε αμέσως μετά τους σεισμούς του 1953 όπως ακριβώς ήταν η παλιότερη εκκλησία που είχε ανακαινιστεί το 1887. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εσωτερικό του ναού με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του και την επαργυρωμένη ελαιογραφία του Προφήτη Ηλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Γενικός Εισαγγελέας του Ανώτατου Εφετείου της Τουρκίας
Ο Γενικός Εισαγγελέας του Ανώτατου Εφετείου (τουρκικά: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı) αποτελεί τον ανώτατο εισαγγελικό λειτουργό στην Τουρκία. Προΐσταται της Γενικής Εισαγγελίας του Ανώτατου Εφετείου (Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı). Έχει τη δυνατότητα υποβολής αιτημάτων προς το Συνταγματικό Δικαστήριο, όπως και παραπομπής στο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο, ανώτερων αξιωματούχων της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ
Διερώνα
Η Διερώνα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Λουκρητία των Μεδίκων (1470-1553)
Η Λουκρητία-Μαρία-Ρωμύλα, ιταλ. Lucrezia-Maria-Romola de' Medici (4 Αυγούστου 1470 - 10-15 Νοεμβρίου 1553) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του κυβερνήτη της Φλωρεντίας, διπλωμάτη και προστάτη των Τεχνών και παντρεύτηκε έναν τραπεζίτη και πολιτικό της Φλωρεντίας.
Διερώνα
Τοποθεσία
Η Διερώνα βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λεμεσού. Βρίσκεται στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 730 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Αρακαπά, στα βορειοανατολικά με την Επταγώνια, στα ανατολικά με το Πραστειό Κελλακίου, στα νότια με την Ακρούντα, στα νοτιοδυτικά με τη Μαθικολώνη, στα δυτικά με την Αψιού και στα βορειοδυτικά με το Καλό Χωριό.
Λουκρητία των Μεδίκων (1470-1553)
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Λαυρέντιου Α΄ του Μεγαλοπρεπή, κυβερνήτη της Φλωρεντίας, διπλωμάτη, προστάτη των Τεχνών και της Κλαρίσα Ορσίνι, κόρης του Τζάκοπο Ορσίνι κυρίου του Μοντεροτόντο.
Από την κόρη της Μαρία κατάγονται οι μεγάλοι δούκες της Τοσκάνης, που έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία της Αναγέννησης στην Ευρώπη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1486 τον Τζάκοπο Σαλβιάτι τραπεζίτη και πολιτικό της Φλωρεντίας και είχε τέκνα:
Διερώνα
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν δύο εκκλησίες αφιερωμένες στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Η μία βρίσκεται έξω από το χωριό και είναι εγκαταλελειμμένη.
Λουκρητία των Μεδίκων (1470-1553)
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Διερώνα
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού είχε αρκετές αυξομειώσεις. Τις τελευταίες δεκαετίας ο πληθυσμός μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Διερώνας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Ενήλικος
Η έννοια της ενηλικίωσης έχει διαφορετική ερμηνεία στη νομική επιστήμη, στη βιολογία και στην ψυχολογία.
Στο ανθρώπινο πλαίσιο, ο όρος ενήλικος έχει επιπλέον έννοιες που συνδέονται με κοινωνικές και νομικές έννοιες. Σε αντίθεση με έναν "ανήλικο", ένας νομικός ενήλικας είναι πρόσωπο που έχει συμπληρώσει την ηλικία της ενηλικίωσης και ως εκ τούτου θεωρείται ανεξάρτητος, αυτόνομος και υπεύθυνος. Η τυπική ηλικία για την επίτευξη της νομικής ενηλικίωσης είναι τα 18 έτη, αν και ο ορισμός μπορεί να διαφέρει από τα νομικά δικαιώματα και τη χώρα.
Η ενήλικη ζωή του ανθρώπου περιλαμβάνει την ψυχολογική ανάπτυξη ενηλίκων. Οι ορισμοί της ενηλικίωσης είναι συχνά ασυμβίβαστοι και αντιφατικοί. Ένα άτομο μπορεί να είναι βιολογικά ενήλικας και να έχει συμπεριφορά ενήλικα, αλλά να αντιμετωπίζεται ως παιδί εάν είναι κάτω από τη νόμιμη ηλικία ενηλικίωσης. Αντίθετα, ένα άτομο μπορεί να αναγνωρίζεται νομικά ως ενήλικας αλλά να μην έχει καμία από την ωριμότητα και την ευθύνη που μπορεί να ορίσει έναν ενήλικο χαρακτήρα.
Γκονσάλο Ιγουαΐν
Ο Γκονσάλο Χεράρδο Ιγουαΐν (Gonzalo Gerardo Higuaín, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ɡonˈsalo iɣwaˈjin]), 10 Δεκεμβρίου 1987) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στη Γαλλία, αλλά λόγω της εθνικότητας του πατέρα του Χόρχε Ιγουαΐν, πήρε αργεντίνικη υπηκοότητα το 2007.
Ενήλικος
Σε διαφορετικές κουλτούρες υπάρχουν γεγονότα που σχετίζονται με τη μετάβαση από την ύπαρξη ενός παιδιού στην ενηλικίωση. Αυτό συχνά περικλείει τη διεξαγωγή μιας σειράς δοκιμών που αποδεικνύουν ότι ένα άτομο είναι έτοιμο για ενηλικίωση ή φτάνει σε συγκεκριμένη ηλικία, ενίοτε σε συνδυασμό με την προετοιμασία. Οι περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες καθορίζουν τη νομική ενηλικίωση βασιζόμενη στην επίτευξη μιας ορισμένης από το νόμο ηλικίας χωρίς να απαιτείται επίδειξη φυσικής ωριμότητας ή προετοιμασίας για την ενηλικίωση.
Γκονσάλο Ιγουαΐν
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρίβερ Πλέιτ το 2005 και έπειτα,το 2007, μεταγράφηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης για 12 εκατομμύρια. Με τη Ρεάλ κέρδισε τρεις τίτλους Λα Λίγκα και σκόραρε 107 γκολ σε 190 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Το 2013, μετακόμισε στην Ιταλία για να παίξει στη Νάπολι για 40 εκατομμύρια. Στην πρώτη του σεζόν, κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας. Τη σεζόν 2015-16, που θεωρείται μια από τις κορυφαίες στην καριέρα του, σημείωσε 36 γκολ και κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ και καταρρίπτοντας το ρεκόρ του ιταλικού πρωταθλήματος που διατηρούσε ο Σουηδός Γκούναρ Νόρνταλ πάνω από μισό αιώνα. Οι εμφανίσεις του με τη Νάπολι έκαναν τη Γιουβέντους να δαπανήσει το πόσο των 90 εκατομμυρίων ευρώ για να τον προσθέσει στο δυναμικό της, κάνοντάς τον παράλληλα τον πιο ακριβό ποδοσφαιριστή της Νότιας Αμερικής στην ιστορία (μέχρι τη μεταγραφή του Νεϊμάρ στην Παρί Σεν Ζερμέν το 2017).
Νεανικά χρόνια
Ο Γκονσάλο γεννήθηκε στην πόλη Βρέστη (Μπρεστ) στη Γαλλία τον Δεκέμβριο του 1987. Ο πατέρας του τότε ήταν εν ενεργεία ποδοσφαιριστής της Σταντ Μπρεστουά. Όταν ήταν 10 μηνών, έφυγαν από τη Γαλλία, για να μετακινηθούν στην Αργεντινή, όπου παρέμειναν μέχρι το Μουντιάλ του 1998.
Ενήλικος
Η ενηλικίωση στην βιολογία
Αφού δημιουργήθηκε η κοινωνική κατάσταση της εφηβείας, η ενηλικότητα έσπασε σε δύο μορφές: βιολογική και κοινωνική ενηλικότητα. Έτσι, τώρα υπάρχουν δύο κύριες ομάδες ενηλίκων: βιολογικοί ενήλικες (άνθρωποι που έχουν επιτύχει αναπαραγωγική ικανότητα, είναι γόνιμοι ή έχουν στοιχεία δευτερεύοντων χαρακτηριστικών φύλου) και κοινωνικοί ενήλικες (άνθρωποι που αναγνωρίζονται από τον πολιτισμό ή τη νομοθεσία του ως ενήλικες). Ανάλογα με την περίσταση, ο όρος μπορεί να σημαίνει οποιονδήποτε από τους δύο ορισμούς.
Γκονσάλο Ιγουαΐν
Ρίβερ Πλέιτ
Από την Αργεντινή επίσης, άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα, και συγκεκριμένα στις εφηβικές ομάδες της Ρίβερ Πλέιτ, μέχρι που το 2005 έκανε το ντεμπούτο του στην επαγγελματική ομάδα της Πλέιτ, και η ομάδα του νίκησε με 2–1 τη Χιμνάσια ι Εσγρίμα Ντε Λα Πλάτα. Τον Φεβρουάριο του 2006 σκοράρει για πρώτη φορά, με τη φανέλα της Πλέιτ επί της Μπάνφιλντ. Τη σεζόν 2005–2006, κατάφερε να σκοράρει πέντε φορές στους δώδεκα αγώνες που συμμετείχε.
Ενήλικος
Η ενηλικίωση στην βιολογία
Ο χρόνος της εφηβείας ποικίλλει, αλλά αρχίζει συνήθως γύρω στα 10 ή 11 έτη. Τα κορίτσια συνήθως αρχίζουν τη διαδικασία της ήβης στην ηλικία των 10 ή 11 ετών και τα αγόρια στην ηλικία των 11 ή 12 ετών. Τα κορίτσια ολοκληρώνουν την διαδικασία στην ηλικία των 15–17, και τα αγόρια στα 16 ή 17. Η διατροφή, γενετική και το περιβάλλον παίζουν ένα ρόλο.
Η ενηλικίωση στη νομική επιστήμη
Ο πολίτης που έχει συμπληρώσει το σχετικό όριο ηλικίας σύμφωνα με τη νομοθεσία του οικείου κράτους θεωρείται ενήλικος.
Γκονσάλο Ιγουαΐν
Ρεάλ Μαδρίτης
Τον Δεκέμβριο του 2006, η Ρεάλ Μαδρίτης έδειξε ενδιαφέρον για τον Ιγουαΐν, προσφέροντας στη Ρίβερ Πλέιτ 13.000.000 ευρώ για να τον εντάξει στο δυναμικό της. Τον Ιανουάριο του 2007 αγωνίστηκε για πρώτη φορα με τη φανέλα της "Βασιλισσας" με αντίπαλο τη Ρεάλ Μπέτις, στο Κύπελλο Ισπανίας. Στο πρωτάθλημα εμφανίστηκε 3 μέρες μετά ενάντια στη Ρεάλ Σαραγόσα. Στις 24 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς, σκοράρει με αντίπαλο την Ατλέτικο Μαδρίτης (όπου ο αγώνας έληξε με ισόπαλο σκορ 1–1). Ο Γκονσάλο έχει σώσει την ομάδα του, βάζοντας στο τελευταίο λεπτό το περιζήτητο γκολ με αντίπαλο την Εσπανιόλ (ο αγώνας έληξε με σκόρ 4–3).
Ενήλικος
Η ενηλικίωση στη ψυχολογία
Ενηλικίωση ονομάζεται το στάδιο της ωριμότητας του ανθρώπου μετά το πέρας του οποίου μπορεί να αναλάβει πλήρως την ευθύνη του εαυτού του.
Γκονσάλο Ιγουαΐν
Ρεάλ Μαδρίτης
Την αγωνιστική περίοδο 2007–2008, έσωσε για ακόμη μια φορά την ομάδα του, Ρεάλ χαρίζοντας τη νίκη με 2–1 επι της ΚΑ Οσασούνα, και την οδήγησε μαθηματικά στην έξοδο της, στο Τσάμπιονς Λίγκ.
Ενήλικος
Η ενηλικίωση μεταφορικά
Η ενηλικίωση μπορεί να αναφέρεται και σε μία ιδέα, έννοια, θεσμό, οργανισμό, εννοώντας την ακμή τους.
Γκονσάλο Ιγουαΐν
ΣΣΚ Νάπολι
Στις 27 Ιουλίου 2013, η ΣΣΚ Νάπολι επιβεβαίωσε την υπογραφή του Ιγουαΐν, με τον Αργεντινό να παίρνει τη φανέλα με τον αριθμό 9. Στις 25 Αυγούστου, ο Ιγουαΐν έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α με ήττα 3–0 από την Μπολόνια κατά την ημέρα έναρξης της περιόδου 2013–2014.
Γιουβέντους
Στις 26 Ιουλίου του 2016 η ΣΣΚ Νάπολι ανακοίνωσε την πώληση του Ιγουαΐν στη Γιουβέντους ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο 5 ετών με την ιταλική ομάδα.
Μίλαν (δανεικός)
Στις 2 Αυγούστου του 2018 ο Ιγουαΐν αποκτήθηκε με τη μορφή δανεισμού από τη Μίλαν για έναν χρόνο και με οψιόν αγοράς το καλοκαίρι του 2019.
Ενήλικος
Πηγές
Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Ανθρωπολογία
Γκονσάλο Ιγουαΐν
Τσέλσι (δανεικός)
Στις 23 Ιανουαρίου του 2019 αποκτήθηκε ως δανεικός από την Τσέλσι μέχρι το καλοκαίρι του 2019.
Διεθνής καριέρα
Σε εθνικό επίπεδο, ήταν διεθνής με την εθνική Αργεντινής από το 2009 έως το 2018 και συμμετείχε σε τρία Κόπα Αμέρικα και τρία Παγκόσμια Κύπελλα. Έχει 75 συμμετοχές και πέτυχε 32 γκολ. Ήταν στη βασική ενδεκάδα της εθνικής του ομάδας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014, χάνοντας μια μεγάλη ευκαιρία στην αρχή του αγώνα να ανοίξει το σκορ μετά από λάθος της γερμανικής άμυνας σημαδεύοντας το δοκάρι.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Weezer (άλμπουμ, 2001)
Το The Green Album είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ της αμερικάνικης μπάντας Weezer. Κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου του 2001. Παραγωγός ήταν ο Ric Ocasek, ο παραγωγός του The Blue Album. Αυτό είναι το πρώτο και το μόνο άλμπουμ των Weezer με τον μπασίστα Mikey Welsh, ο οποίος αντικατέστησε τον Matt Sharp. Είναι ο πιο γρήγορος σε πωλήσεις δίσκος των Weezer. Κυκλοφόρησε από την Geffen Records, όπως και οι δύο προκάτοχοί του.