cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίγκα Μπάουμγκαρτ-Βίταν
Η Ίγκα Μπάουμγκαρτ-Βίταν (πολωνικά: Iga Baumgart-Witan, γεννήθηκε 11 Απριλίου 1989) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στα 400 μέτρα. Κέρδισε δύο μετάλλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021, χρυσό στη μικτή σκυταλοδρομία 4 × 400 μ. και ασημένιο στη σκυταλοδρομία 4 × 400 μ. γυναικών. Συμμετείχε επίσης στη σκυταλοδρομία 4 × 400 μ. στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και του 2016, καθώς και σε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Ατομικά ρεκόρ
Ανοικτός στίβος
Κλειστός στίβος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2017 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες
Μέγαρο Ακαδημίας Αθηνών
Το Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών είναι νεοκλασικό κτήριο επί της οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα, το οποίο στεγάζει την Ακαδημία Αθηνών, σπουδαίο επιστημονικό ίδρυμα της Ελλάδας. Το μαρμάρινο μέγαρο οικοδομήθηκε χάρη σε μεγάλη χορηγία στην οποία προέβη ο Σίμων Σίνας το 1856, και για τον λόγο αυτό αρχικά ήταν γνωστό ως «Σιναία Ακαδημία». Σχεδιάστηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν, θεμελιώθηκε το 1859 και ολοκληρώθηκε είκοσι έξι χρόνια αργότερα, το 1885, ενώ παραδόθηκε επίσημα στην Ελληνική Κυβέρνηση το 1887, χωρίς όμως να έχει ακόμη ιδρυθεί η Ακαδημία για την οποία προοριζόταν το Μέγαρο.
Η Ακαδημία Αθηνών, με στόχους, μεταξύ άλλων, την καλλιέργεια των Επιστημών, των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών, και την επιστημονική υποστήριξη βασικών κλάδων της οικονομίας, ιδρύθηκε τελικά το 1926 και το ίδιο έτος εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο της Ακαδημίας, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την παράδοση του οικοδομήματος. Το Μέγαρο στέγασε το Νομισματικό Μουσείο για πενήντα χρόνια, από το 1890 μέχρι το 1940, καθώς και το Βυζαντινό Μουσείο και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους για αρκετά χρόνια από το 1894.
Η δωρεά
Η ιστορία του κτηρίου αρχίζει το 1856 με την μεγάλη δωρεά του Σίμωνος Σίνα προς το ελληνικό κράτος με σκοπό την ανέγερση κτηρίου στο οποίο θα στεγαζόταν «Ακαδημία». Μέχρι την ολοκλήρωση του Μεγάρου το 1885, εννέα χρόνια μετά τον θάνατο του Σίνα το 1876, το συνολικό κόστος της ανέγερσης θα έφθανε το ποσό των τριών εκατομμυρίων χρυσών δραχμών. Η Ακαδημία ονομάστηκε «Σιναία» προς τιμήν του ευεργέτη της.
Ο σχεδιασμός και η ανέγερση
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Die_neue_Akademie_der_Wissenschaften_-_Schweiger_Lerchenfeld_Amand_%28freiherr_Von%29_-_1887.jpg|μικρογραφία|300x300εσ|Αναπαράσταση της Ακαδημίας, 1887 Το κτήριο σχεδιάστηκε το 1859, τρία χρόνια μετά την δωρεά του Σίνα, από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν. Είναι ένα από το τα τρία μέρη της «Αθηναϊκής Τριλογίας» του νεοκλασικισμού, μαζί με το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, που βρίσκεται στα αριστερά του, και το μέγαρο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στα αριστερά του Πανεπιστημίου. Το κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών είχε ήδη σχεδιαστεί από τον μεγαλύτερο αδελφό του Κρίστιαν Χάνσεν και ολοκληρωθεί το 1864, ενώ το κτήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, που αρχικά ονομαζόταν «Μουσείο», σχεδιάστηκε αργότερα από τον Θεόφιλο και εγκαινιάστηκε το 1901.
Ο θεμέλιος λίθος του Μεγάρου τέθηκε το 1859 σε λαμπρή τελετή στην οποία παρέστη κι εκφώνησε λόγο ο Βασιλιάς Όθων. Κατά την ανοικοδόμηση όμως του Μεγάρου, παρουσιάστηκαν αρκετές δυσκολίες, όπως η διακοπή των εργασιών το διάστημα 1864-1868 και ο θάνατος του Σίμωνος Σίνα το 1876, μετά τον οποίο την ευθύνη για τη συνέχιση των εργασιών ανέλαβε η χήρα του Ιφιγένεια. Οι εργασίες ανέγερσης του νεοκλασικού Μεγάρου ολοκληρώθηκαν τελικά το 1885.
Στις 20 Μαρτίου του 1887,ο αρχιτέκτονας Ερνέστος Τσίλλερ, ως πληρεξούσιος των κληρονόμων του Σίμωνος Σίνα, παρέδωσε στον τότε Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη την Σιναία Ακαδημία.
Η πρώτη περίοδος του Μεγάρου (1887-1926)
right|thumb|280px|Η Ακαδημία Αθηνών στις αρχές του 20ού αιώνα.
Κατά την παραλαβή από την Πολιτεία το 1887 του νεόκτιστου νεοκλασικού Μεγάρου, δεν είχε ακόμη ιδρυθεί Ακαδημία, η οποία θα στεγαζόταν στον χώρο, όπως επιθυμούσε ο Σίμων Σίνας. Δύο μέρες μετά την τελετή παράδοσης, στον χώρο της Σιναίας Ακαδημίας έλαβε χώρα η πρώτη επιστημονική εκδήλωση με την οποία εορτάζονταν τα 50 χρόνια από την ίδρυση της Ιατρικής Εταιρείας.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1890, στο Μέγαρο της Ακαδημίας βρήκε στέγη το Νομισματικό Μουσείο. Ειδικότερα, η νομισματική του συλλογή μεταφέρθηκε στην ανατολική πτέρυγα του κτηρίου, όπου και οργανώθηκε η πρώτη έκθεση νομισμάτων. Το Νομισματικό Μουσείο θα παρέμενε στην ανατολική πτέρυγα μέχρι και το 1940. Τότε, η διευθύντριά του Ειρήνη Βαρούχα φρόντισε, δεδομένης της εμπλοκής της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πολέμο, ώστε οι πολύτιμες συλλογές νομισμάτων να μεταφερθούν για λόγους ασφαλείας στο Μέγαρο της Τράπεζας της Ελλάδος, στην απέναντι πλευρά της οδού Πανεπιστημίου.
Το 1914, εγκαταστάθηκε στην Σιναία Ακαδημία το Βυζαντινό Μουσείο. Το ίδιο έτος μεταφέρθηκαν εκεί και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Η Ακαδημία εγκαθίσταται στο Μέγαρο (1926)
Η Ακαδημία Αθηνών ιδρύθηκε με την Συντακτική Απόφαση της 18ης Μαρτίου 1926 με στόχους, μεταξύ άλλων, την καλλιέργεια των Επιστημών, των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών, την έρευνα επί του φυσικού περιβάλλοντος της Ελλάδας, την επιστημονική υποστήριξη και ενίσχυση της Γεωργίας, της Βιομηχανίας και της Ναυτιλίας, καθώς και την γνωμοδότηση επί αποφάσεων της Κυβέρνησης και άλλων Αρχών.
Η εγκατάσταση της Ακαδημίας στο μαρμάρινο μέγαρο τον Μάρτιο του 1926 θα συνοδευόταν από διάφορα πρακτικά προβλήματα. Όπως σημείωσε αργότερα ο τότε Γενικός Γραμματέας της Ακαδημίας Αθηνών Σίμος Μενάρδος, κατά την παραλαβή του οικοδομήματος από τον τότε Διευθυντή των Γενικών Αρχείων του Κράτους, στην οποία ήταν παρόντες και ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Φωκίων Νέγρης, αλλά και οι ποιητές Γεώργιος Δροσίνης και Κωστής Παλαμάς, πληροφορήθηκαν από τον τέως φρουρό «κάτι το ἀπροσδόκητον»: ότι η στέγη έσταζε, και ότι το κυριότερο φωτιστικό και θερμαντικό μέσον που διέθετε το μέγαρο ήταν «εκείνη η ζωγραφιστή δάδα του Προμηθέως». εναλλ.=Το άγαλμα της θεάς Αθηνάς|μικρογραφία|Το άγαλμα της θεάς Αθηνάς
Περιγραφή του Μεγάρου
Το Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών, όπως αναφέρει η ίδια η Ακαδημία, είναι «το σημαντικότερο έργο του Χάνσεν» και «κατά τη γνώμη των ειδικών, το ωραιότερο νεοκλασικό οικοδόμημα του κόσμου». Πηγή έμπνευσης του αρχιτέκτονα ήταν η κλασική αρχιτεκτονική του αθηναϊκού 5ου αιώνα, όπως εμφανίζεται με τα μνημεία της Ακροπόλεως. Τα γλυπτά του αετώματος του Μεγάρου και τα δύο αγάλματα του Απόλλωνα και της Αθηνάς, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του πλούσιου γλυπτικού διάκοσμου, είναι έργα του γλύπτη Λεωνίδα Δρόση.
Μπροστά στην είσοδο σε βάθρο στέκουν οι ανδριάντες του Σωκράτη και του Πλάτωνα. Δεξιά και αριστερά της εισόδου βρίσκονται δύο κίονες πολύ πιο ψηλοί από το κτίριο. Επάνω στους κίονες στέκει στα αριστερά ο μουσικός Απόλλων που κρατάει λύρα, και στα δεξιά η πολιούχος Αθηνά με όλη την πανοπλία της. Στο κεντρικό αέτωμα απεικονίζεται η Γέννηση της Αθηνάς, ενώ στα πλάγια η Αθηνά ως προστάτιδα των τεχνών. Στην κεντρική αίθουσα, πολυτελώς διακοσμημένη, στέκει ανδριάντας του μεγάλου ευεργέτη της Ακαδημίας Σίμωνος Σίνα, και γύρω από αυτόν οκτώ εικόνες από τον μύθο του Προμηθέα.
Αίθουσα τελετών
Ο ζωγραφικός διάκοσμος της αίθουσας τελετών  της Ακαδημίας Αθηνών αποτελεί έργο του Αυστριακού ζωγράφου Christian Griepenkerl (1839-1916), μαθητή του μεγάλου ζωγράφου Karl Rahl (1812-1865) ο οποίος ήταν Καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης. Το εικονογραφικό σύνολο που πραγματοποιήθηκε την διετία 1878-1880, έχει ως θέμα τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου και σχετίζεται με την ιδέα που επικρατούσε κατά τον 19ο αιώνα για τις Ακαδημίες ως φορείς της σοφίας και του φωτός. μικρογραφία|Η αίθουσα τελετών Το έργο αποτελείται από οκτώ παραστάσεις. Συγκεκριμένα, ξεκινώντας από την πρώτη παράσταση από αριστερά εικονίζεται η μητέρα του Προμηθέα Θέμις, να προφητεύει την κλοπή της φωτιάς και τα δεινά του γιου της. Η δεύτερη απεικονίζει τον Προμηθέα  που με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς πάει να πάρει τη φωτιά και το φως από τον Ήλιο. Η τρίτη εικονίζει την δημιουργία του ανθρώπου από τον Προμηθέα και την προσπάθειά του να τον ζωογονήσει με τη φωτιά. Στην τέταρη απέναντι από την θύρα της εισόδου εικονίζεται η Τιτανομαχία και η νίκη των Θεών του Ολύμπου έναντι των Τιτάνων. Στην πέμπτη ο Προμηθέας πυρφόρος, προσφέρει τη φωτιά στους ανθρώπους. Στην έκτη εμφανίζεται ο Προμηθέας δεσμώτης στον Καύκασο με τον αετό να κατατρώει το συκώτι του. Στην έβδομη ο Προμηθέας απελευθερώνεται από τον Ηρακλή. Στην όγδοη ο Ηρακλής ανεβάζει τον Προμηθέα στον Όλυμπο όπου τον υποδέχονται οι Θεοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Κατηγορία:Ακαδημία Αθηνών
T28 super heavy tank
Όνομα
Αρχικά ονομάστηκε Heavy Tank T28 όταν εγκρίθηκε η κατασκευή του το 1944, αλλά ο σχεδιασμός του άρματος δεν ταίριαζε στις κατηγορίες οχημάτων του Αμερικανικού στρατού, κάτι το οποίο οδήγησε στη ανακατάταξη του. Εφόσον το κυρίως όπλο του άρματος δεν βρισκόταν σε περιστρεφόμενο πύργο, το τμήμα κατανομής όπλων ζήτησε την μετονομασία του σε 105mm Gun Motor Carriage T95, με την αλλαγή να επισημοποιείται τον Μάρτιο του 1945. Παρόλα αυτά, λόγω της βαριάς θωράκισης του και οπλισμό του, δεν ταίριαζε ούτε στην κατηγορία των αυτοκινούμενων πυροβολικών του Αμερικανικού στρατού καθώς ήταν ελαφρά θωρακισμένα, οπότε μετονομάστηκε ξανά ως Super Heavy Tank T28 τον Ιούνιο του 1946.
Σχεδιασμός
Το αρχικό σχέδιο ήταν να κατασκευαστούν 5 πρωτότυπα, με συνολική μαζική παραγωγή 25 οχημάτων. Το συνολικό βάρος του οχήματος όταν θα ήταν πλήρως εξοπλισμένο θα πλησίαζε τους 95 τόνους. Για να μειωθεί η πίεση που ασκεί στο έδαφος, αντί για δύο ερπύστριες, θα ήταν εξοπλισμένο με τέσσερις, οι οποίες εξείχαν απτό άρμα 23 ίντσες εμπρόσθια. Οι εξωτερικές δύο ερπύστριες είχαν την δυνατότητα να αφαιρεθούν μέσα σε 2 ώρες για την μεταγωγή του οχήματος μέσω τρένου δια σιδηροδρομικής γραμμής. Αφού είχαν αφαιρεθεί, μπορούσαν να κουμπώσουν μεταξύ τους για να δημιουργήσουν μία μονάδα που μπορούσε να ρυμουλκηθεί πίσω από το άρμα. Λόγω του μεγάλου βάρους του και της αδύναμης ιπποδύναμης του κινητήρα, το Τ28 είχε πολύ περιορισμένη δυνατότητα να περάσει εμπόδια, οπότε θεωρήθηκε δυσλειτουργικό στο πεδίο της μάχης και μη κατάλληλο για μαζική παραγωγή.
Επιζών οχήματα
Το 1974, το τελευταίο πρωτότυπο βρέθηκε σε ένα χωράφι στο Fort Belvoir, της Βιργινίας. Κρυμμένο μέσα σε θάμνους, ήταν άγνωστο πού πέρασε τα τελευταία 27 χρόνια. Είναι το μοναδικό επιζών Τ28 και μεταφέρθηκε σε έκθεση αρμάτων στο Patton Museum of Cavalry and Armor στο Kentucky.
Βιβλιογραφία- Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά άρματα μάχης
Πρόβλημα τερματισμού
Στη θεωρία υπολογισμού, το πρόβλημα τερματισμού μπορεί να οριστεί ως εξής: "Δοθείσης μιας περιγραφής ενός αυθαίρετου υπολογιστικού προγράμματος αποφάσισε αν το πρόγραμμα θα σταματήσει να τρέχει ή αν θα συνεχίσει να τρέχει για πάντα". Το παραπάνω πρόβλημα είναι ισοδύναμο με το πρόβλημα της απόφασης, δοθέντος ενός προγράμματος και μιας εισόδου, αν αυτό τελικά θα σταματήσει εφόσον έχει τρέξει πεπερασμένες φορές ή αν θα συνεχίσει επ' άπειρον.
Ο Άλαν Τιούρινγκ, το 1936, απέδειξε ότι δεν υπάρχει κάποιος γενικός αλγόριθμος ο οποίος θα λύνει το πρόβλημα του τερματισμού για όλα τα πιθανά ζεύγη προβλήματος-εισόδου. Κομμάτι κλειδί της απόδειξης ήταν ένας μαθηματικός ορισμός ενός υπολογιστικού προγράμματος, γνωστού ως μηχανή Τιούρινγκ. Το πρόβλημα τερματισμού είναι μη αποφασίσιμο στις μηχανές Turing. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα προβλήματος απόφασης.
Ο Jack Copeland (2004) προσδίδει τον όρο πρόβλημα τερματισμού στον Martin Davis.
Υπόβαθρο
Το πρόβλημα του τερματισμού είναι ένα πρόβλημα απόφασης που αφορά υπολογιστικά προγράμματα σε ένα σταθερό Turing-πλήρες υπολογιστικό μοντέλο, δηλαδή όλα τα προγράμματα που μπορούν να γραφούν σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού που είναι αρκετά γενική ώστε να θεωρηθεί ισοδύναμη με μία μηχανή Turing. Πιο συγκεκριμένα, δοθέντος προγράμματος και μιας εισόδου,το πρόβλημα έγκειται στον προσδιορισμό του τερματισμού ή μη τερματισμού του προγράμματος. Σε αυτό το αφηρημένο πλαίσιο δεν υπάρχει περιορισμός πόρων που αφορούν τη μνήμη ή το χρόνο εκτέλεσης του προγράμματος, δηλαδή μπορεί να είναι αυθαίρετα μακροσκελές και να καταλάβει αυθαίρετα μεγάλο αποθηκευτικό χώρο πριν σταματήσει. Το ερώτημα είναι αν το πρόγραμμα που μας δόθηκε θα σταματήσει ποτέ με μια συγκεκριμένη είσοδο.
Για παράδειγμα, σε ψευδοκώδικα, το πρόγραμμα:
δεν σταματάει αλλά συνεχίζει για πάντα σε έναν ατέρμονα βρόχο. Αντιθέτως, το πρόγραμμα:
σταματάει.
Μπορεί στα δυο παραπάνω προγράμματα να αποφαινόμαστε εύκολα για το αν σταματούν ή όχι, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με πιο πολύπλοκα προγράμματα.
Για να δώσουμε μια απάντηση θα μπορούσαμε να τρέξουμε ένα πρόγραμμα για πεπερασμένο αριθμό βημάτων και να δούμε αν σταματάει. Αλλά αν το πρόγραμμα δεν σταματάει τότε δεν μπορούμε να αποφανθούμε αν τελικά κάποτε θα σταματήσει ή όχι.
Ο Τιούρινγκ απέδειξε ότι, αν υπήρχε αλγόριθμος να προσδιορίζει αν ένα ζευγάρι προγράμματος-εισόδου πέφτει σε ατέρμονα βρόχο ή όχι, τότε η δομή του αλγορίθμου θα έπρεπε να είναι τέτοια ώστε να έρχεται σε αντιπαράθεση με τον εαυτό του. Έτσι αποδείχτηκε η μη ύπαρξη τέτοιου αλγορίθμου.
Σπουδαιότητα και συνέπειες
Το πρόβλημα τερματισμού είναι ιστορικής σημασίας διότι ήταν ένα από τα πρώτα μη αποφασίσιμα προβλήματα. (Η απόδειξη του Τuring εκδόθηκε στον τύπο τον Μάιο του 1936, ενώ η απόδειξη του Alonzo Church ότι το πρόβλημα λογισμός λάμδα είναι επίσης μη αποφασίσιμο είχε εκδοθεί ένα μήνα πριν. Μεταγενέστερα περιγράφηκαν και άλλα άλυτα προβλήματα. Η πιο συνηθισμένη τεχνική για να αποδείξει κανείς ότι ένα πρόβλημα είναι άλυτο είναι η τεχνική της μείωσης. Αυτή η τεχνική εξηγείται ως εξής: έχουμε ένα νέο πρόβλημα που δεν γνωρίζουμε αν είναι επιλύσιμο ή όχι. Λαμβάνουμε μια υποθετική λύση του προβλήματος και δείχνουμε ότι αυτή η λύση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προσδιορίσει ένα απροσδιόριστο πρόβλημα μετατρέποντας μέρη του απροσδιόριστου προβλήματος σε περιστάσεις του νέου προβλήματος. Εφόσον ήδη γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει μέθοδος που να μπορεί να προσδιορίσει το παλιό πρόβλημα, καμιά μέθοδος δεν μπορεί να προσδιορίσει και το νέο. Συχνά ένα νέο πρόβλημα ανάγεται στο πρόβλημα τερματισμού για την εφαρμογή της παραπάνω τεχνικής.
Για παράδειγμα, το γεγονός ότι το πρόβλημα τερματισμού είναι άλυτο μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει γενικός αλγόριθμος που να αποφασίζει αν μια δήλωση σχετική με τους φυσικούς αριθμούς είναι αλήθεια ή ψέμα. Ο λόγος είναι ότι η πρόταση που δηλώνει ότι ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα θα σταματήσει δοθείσης συγκεκριμένης εισόδου μπορεί να μετατραπεί σε μια ισοδύναμη πρόταση σχετική με φυσικούς αριθμούς. Αν υπήρχε αλγόριθμος που θα μπορούσε να λύνει κάθε δήλωση σχετική με τους φυσικούς αριθμούς, θα μπορούσε σίγουρα να λύσει και αυτή, γεγονός άτοπο διότι τότε θα καθορίζονταν και η λύση του προβλήματος τερματισμού.
To θεώρημα Rice γενικεύει το θεώρημα που λέει ότι το πρόβλημα τερματισμού είναι άλυτο. Δηλώνει ότι για κάθε μη τετριμμένη ιδιότητα δεν υπάρχει μια γενική διαδικασία, η οποία, για όλα τα προγράμματα, να αποφασίζει αν η μερική συνάρτηση εφαρμοσμένη από το πρόγραμμα εισόδου έχει αυτήν την ιδιότητα. (Μια μερική συνάρτηση είναι μια συνάρτηση που μπορεί να μην βγάζει πάντα αποτέλεσμα, οπότε χρησιμοποιείται σε πειραματικά προγράμματα που είτε βγάζουν αποτέλεσμα είτε αδυνατούν να σταματήσουν να τρέχουν. Για παράδειγμα, η ιδιότητα "όταν η είσοδος είναι ο αριθμός 0, σταμάτα" είναι απροσδιόριστη. Εδώ, τετριμμένη ιδιότητα σημαίνει ότι το σύνολο από τις μερικές συναρτήσεις που ικανοποιούν την ιδιότητα δεν είναι ούτε το κενό σύνολο ούτε όλες οι μερικές συναρτήσεις. Η ιδιότητα "το πρόγραμμα τερματίζεται ή δεν τερματίζεται δεδομένης της εισόδου του αριθμού 0" είναι προφανώς αληθής για όλες τις μερικές συναρτήσεις, οπότε είναι τετριμμένη ιδιότητα και μπορεί να αποφασιστεί από έναν αλγόριθμο που απαντάει απλώς με "αληθής". Αυτό το θεώρημα ισχύει μόνο για ιδιότητες μιας μερικής συνάρτησης που εφαρμόζεται από το πρόγραμμα. Δηλαδή το θεώρημα Rice δεν εφαρμόζεται απευθείας σε ιδιότητες του ίδιου του προγράμματος. Για παράδειγμα, "σταμάτα όταν γίνει είσοδος ο αριθμός 0 σε 100 βήματα" δεν είναι ιδιότητα μερικής συνάρτησης που εφαρμόζεται από το πρόγραμμα-είναι μια ιδιότητα του προγράμματος που εφαρμόζει την μερική συνάρτηση και μπορεί λίγο πολύ να προσδιοριστεί.
Ο Gregory Chaitin όρισε μια πιθανότητα τερματισμού, που αναπαριστάται από το σύμβολο Ω, ένα είδος πραγματικού αριθμού που ανεπίσημα δηλώνει την πιθανότητα τερματισμού ενός τυχαίου προγράμματος. Αυτοί οι αριθμοί έχουν τον ίδιο βαθμό Turing όπως το πρόβλημα τερματισμού. Είναι ένας κανονικός και υπερβατικός αριθμός που μπορεί να προσδιορισθεί αλλά δεν μπορεί να υπολογιστεί. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει αλγόριθμος που να παράγει όλα τα ψηφία του Ω αλλά μόνο μερικά αρχικά.
Εφόσον η αρνητική απάντηση στο πρόβλημα τερματισμού δείχνει ότι υπάρχουν προβλήματα που δεν λύνονται από τις μηχανές Turing, η πρόταση Church-Turing συγκεκριμενοποιεί τι μπορεί και τι δεν μπορεί να λυθεί από μια αποτελεσματική μέθοδο. Παρ' όλα αυτά, από όλες τις μηχανές που χωράει η ανθρώπινη φαντασία υπάρχουν και κάποιες που δεν υπόκεινται στην πρόταση Church-Turing, όπως οι μηχανές μαντείας. Ανοιχτό πρόβλημα αποτελεί το ερώτημα αν θα μπορούσαν να υπάρξουν καθοριστικές φυσικές διαδικασίες που, μακροπρόθεσμα, ξεφεύγουν της προσομοίωσης από μηχανές Turing, και συγκεκριμένα αν μια τέτοια υποθετική διαδικασία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στη μορφή μιας υπολογιστική μηχανής (έναν υπερυπολογιστή) που να μπορεί,μεταξύ άλλων, να λύνει το πρόβλημα του τερματισμού στις μηχανές Turing.
Αναπαράσταση ως σύνολο
Η τυπική αναπαράσταση προβλημάτων απόφασης είναι το σύνολο των αντικειμένων που κατέχουν την ιδιότητα που εξετάζεται. Το "σύνολο τερματισμού" :
"K"={("i","x")| το πρόγραμμα "i" τερματίζεται όταν τρέχει με είσοδο το "x"}
αναπαριστά το πρόβλημα τερματισμού.
Αυτό το σύνολο είναι αναδρομικά αριθμήσιμο, που σημαίνει ότι υπάρχει μία υπολογίσιμη συνάρτηση που "τακτοποιεί σε λίστα" όλα τα ζευγάρια ("i", x) που περιέχει. Ωστόσο, το συμπληρωματικό αυτού του συνόλου δεν είναι αναδρομικά αριθμήσιμο.
Υπάρχουν πολλές ισοδύναμες μετατροπές του προβλήματος τερματισμού. Κάθε σύνολο με βαθμό Turing ίσο με του προβλήματος τερματισμού είναι μια τέτοια μετατροπή. Παραδείγματα:
Σχεδιάγραμμα της απόδειξης
Η απόδειξη δείχνει ότι δεν υπάρχει ολική υπολογίσιμη συνάρτηση που να αποφασίζει πότε ένα αυθαίρετο πρόγραμμα "i" τερματίζει για ένα αυθαίρετο δεδομένο "x", όπου η ακόλουθη συνάρτηση "h" είναι μη υπολογίσιμη (Penrose 1990, p. 57–63):
Εδώ το πρόγραμμα "i" παραπέμπει στο "i"-οστό πρόγραμμα σε ένα αριθμήσιμο σύνολο προγραμμάτων από καθορισμένα πλήρης-Turing μοντέλα υπολογισμού.
Πιθανές τιμές για μία ολική υπολογίσιμη συνάρτηση "f" διατεταγμένη σε ένα δισδιάστατο πίνακα. Τα πορτοκαλί κελιά αποτελούν την διαγώνιο. Οι τιμές των f(i,i) και g(i) βρίσκονται στο κάτω μέρος του πίνακα, το U υποδεικνύει ότι η συνάρτηση "g" είναι απροσδιόριστη για ορισμένες δοθείσες τιμές.
Η απόδειξη ξεκινάει άμεσα προσδιορίζοντας πως κάθε ολική υπολογίσιμη συνάρτηση με δύο ορίσματα διαφέρει από την απαιτούμενη συνάρτηση "h". Για αυτό ,αν πάρουμε μία ολική υπολογίσιμη δυαδική συνάρτησης "f", η παρακάτω συνάρτηση "g" θα είναι επίσης υπολογίσιμη από κάποιο πρόγραμμα "e" :
Η επαλήθευση ότι η "g" είναι υπολογίσιμη βασίζεται στα παρακάτω παράγωγά της (ή ισοδύναμα αυτής):
Ο ακόλουθος ψευδοκώδικας απεικονίζει ένα απλό τρόπο υπολογισμού της "g":
Επειδή η "g" είναι μερικώς υπολογίσιμη, πρέπει να υπάρχει ένα πρόγραμμα "e" που υπολογίζει την "g", από την υπόθεση πως το μοντέλο υπολογισμού είναι πλήρες-Τuring. Αυτό το πρόγραμμα είναι ένα από όλα τα προγράμματα με το οποίο ορίζεται η συνάρτηση τερματισμού/ανάσχεσης "h". Στο επόμενο βήμα βλέπουμε ότι η τιμή "h"("e","e") δεν θα είναι ίδια με την f(e,e).
Από τον ορισμό της "g", κρατάμε μία ακριβώς από τις δύο περιπτώσεις: Σε κάθε περίπτωση, η "f" δεν μπορεί να είναι η ίδια συνάρτηση με την "h". Επειδή "f" ήταν μία "αυθαίρετη" ολική υπολογίσιμη συνάρτηση συνάρτηση με δύο ορίσματα, όλες αυτές οι συναρτήσεις πρέπει να διαφέρουν από την "h".
Αυτή η απόδειξη είναι ανάλογη με το Διαγώνιο όρισμα του Cantor. Μπορούμε να φανταστούμε ένα δισδιάστατο πίνακα με μία στήλη και μία γραμμή για κάθε φυσικό αριθμό όπως υποδεικνύεται στον πίνακα παραπάνω. Η τιμή f(i,j) βρίσκεται στη στήλη "i", γραμμή "j". Γιατί η "f" υποτίθεται ότι είναι ολική υπολογίσιμη συνάρτηση και κάθε στοιχείο το πίνακα μπορεί να υπολογιστεί χρησιμοποιώντας την "f". Η κατασκευή της συνάρτησης "g" μπορεί να αποτυπωθεί χρησιμοποιώντας την κύρια διαγώνιο αυτού του πίνακα. Αν ο πίνακας έχει 0 στην θέση (i,i), τότε g(i) είναι 0. Διαφορετικά το g(i) δεν ορίζεται. Η αντίφαση έρχεται από το γεγονός ότι υπάρχει στήλη "e" που αντιστοιχεί στη g αυτοπροσώπως. Ας υποθέσουμε ότι η "f" ήταν η συνάρτηση τερματισμού "h", αν ορίζεται η g(e),( g(e) σ'αυτή τη περίπτωση)g(e) τερματίζει, έτσι f(e,e) = 1. Αλλά g(e) = 0 μόνο όταν f(e,e) = 0, σε αντίθεση f(e,e) = 1. Ομοίως, αν g(e) δεν ορίζεται , τότε η f(e,e) = 0 συνάρτηση τερματισμού ,το οποίο μας δίνει g(e) = 0 υπό κατασκευή της "g". Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την υπόθεση ότι g(e) δεν ορίζεται. Και στις δύο περιπτώσεις εμφανίζεται αντίφαση. Ως εκ τούτου κάθε αυθαίρετη συνάρτηση "f" δεν μπορεί να είναι η συνάρτηση τερματισμού "h".
Τυποποίηση
Στην αρχική του απόδειξη ο Turing τυποποίησε την έννοια του "Αλγόριθμου" παρουσιάζοντας τις μηχανές Turing. Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα δεν είναι πολύ συγκεκριμένο σε αυτές, απευθύνεται εξίσου σε κάθε άλλο μοντέλο υπολογισμού που είναι ισοδύναμο με την υπολογιστική δύναμη των μηχανών Turing, όπως είναι οι Μαρκοβιανοί αλγόριθμοι, Λογισμός λάμδα,Σύστημα Ποστ,Μηχανές καταγραφής,ή tag System.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η τυποποίηση επιτρέπει μια άμεση χαρτογράφηση αλγορίθμων σε ένα είδος δεδομένων πάνω στα οποία μπορεί να λειτουργήσει ο αλγόριθμος. Για παράδειγμα αν η τυποποίηση επιτρέπει σε αλγόριθμους να ορίζουν συναρτήσεις χαρακτήρων (λέξεων),(όπως οι μηχανές Turing) τότε θα έπρεπε να υπάρχει μια χαρτογράφηση τέτοιων αλγορίθμων σε χαρακτήρες και αν η τυποποίηση επιτρέπει σε αλγόριθμους να ορίζουν συναρτήσεις φυσικών αριθμών (όπως οι υπολογίσιμες συναρτήσεις τότε θα έπρεπε να υπάρχει μια χαρτογράφηση αλγορίθμων σε φυσικούς αριθμούς. Η χαρτογράφηση σε χαρακτήρες είναι συνήθως η πιο άμεση, αλλά μεταφράζοντάς τους χαρακτήρες ως αριθμούς σε ένα n-ψήφιο αριθμητικό σύστημα
Η σχέση με τα Θεωρήματα μη Πληρότητας του Gödel
Οι έννοιες που αναπτύχθηκαν από τα Θεωρήματα μη Πληρότητας του Gödel είναι παρόμοιες με αυτές που αναπτύχθηκαν από το πρόβλημα τερματισμού, όπως και οι αποδείξεις.Για την ακρίβεια, μία πιο αδύναμη μορφή του Πρώτου Θεωρήματος μη Πληρότητας αποτελεί μια άμεση συνέπεια της μη αποφασισιμότητας του προβλήματος τερματισμού. Αυτή η αδύναμη μορφή διαφέρει από το κύριο συμπέρασμα του θεωρήματος μη πληρότητας υποστηρίζοντας οτι μία πλήρης, συνεκτική και έγκυρη αξιωματοποίηση όλων των προτάσεων για τους φυσικούς αριθμούς δεν είναι εφικτή. Το σημείο της "εγκυρότητας" αποτελεί και το αδύναμο σημείο: σημαίνει οτι χρειαζόμαστε ένα αξιωματικό σύστημα στην ερώτηση για να αποδείξουμε μόνο "αληθείς" προτάσεις για τους φυσικούς αριθμούς (είναι πολύ σημαντικό να παρατηρήσουμε οτι το συμπέρασμα της βασικής μορφής του Πρώτου Θεωρήματος της μη Πληρότητας του Gödel είναι ανεξάρτητο από την αμφισβήτηση της αλήθειας και αφορά μόνο την επίσημη αποδειξιμότητα).
Η αδύναμη μορφή του θεωρήματος μπορεί να αποδειχθεί από τη μη αποφασισιμότητα του προβλήματος τερματισμού ως εξής.Υποθέτοντας οτι έχουμε μία συνεκτική και πλήρη αξιωματοποίηση όλων των αληθών προτάσεων για τους φυσικούς αρθμούς.Τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν αλγόριθμο που απαριθμεί όλες αυτές τις προτάσεις.Αυτό σημαίνει οτι έχουμε έναν αλγόριθμο N(n),που δεδομένου ενός αριθμού n ,υπολογίζει μία πρόταση για τους φυσικούς αριθμούς όπως: για όλες τις αληθείς προτάσεις, υπάρχει τουλάχιστον ένα n τέτοιο ώστε το N(n) αποδίδει αυτή την πρόταση.Τώρα υποθέτοντας οτι θέλουμε να αποφασίσουμε,αν ο αλγόριθμος με την αναπαράσταση a σταματά για την εισαγωγή i.Χρησιμοποιώντας το Κleene's T κατηγορούμενο, μπορούμε να εκφράσουμε την πρόταση "Τοa σταματά στην εισαγωγή i όπως μια πρόταση H(a, i) στην γλώσσα της αριθμητικής. Εφόσον η αξιωματοποίση είναι πλήρης συνεπάγεται ότι είτε υπάρχει ένα n όπως το N(n) = H(a, i) είτε υπάρχει ένα n' όπως το N(n') = ¬ H(a, i). Έτσι εάν επαναλάβουμε για όλα τα n μέχρι να πάρουμε είτε H(a, i) έιτε το αρνητικό του,πάντα θα σταματάμε.Αυτό σημαίνει οτι μας δίνει έναν αλγόριθμο για να αποφασίσουμε για το πρόβλημα τερματισμού. Από τη στιγμή που ξέρουμε οτι δεν υπάρχει ένας τέτοιος αλγόριθμος, συμπεραίνουμε οτι η υπόθεση οτι υπάρχει υπάρχει μία συνεκτική και πλήρης αξιωματοποίηση όλων των αληθών προτάσεων για τους φυσικούς αριθμούς είναι εσφαλμένη.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού
Αθερινίδες
thumb|right|220px| Αθερίνες Λευρεσθης η λεπτή (Leuresthes tenuis) στην ακτή. Οι Αθερινίδες, (Atherinidae), αποτελούν ιδιαίτερη οικογένεια ψαριών που αφθονούν κυρίως σε υφάλμυρα νερά. Πολλά είδη εξ αυτών είναι διαφανή και πολλές φορές αόρατα όταν τα νερά είναι καθαρά. Μετακινούνται κατ΄ αγέλες (σμήνη) κυρίως στην επιφάνεια χαρακτηριζόμενα αφρόψαρα παρότι έτσι αποτελούν εύκολη λεία για τα άλλα ψάρια. Το κρέας τους είναι νόστιμο και γλυκό και χρησιμεύει και για δόλωμα.
Η οικογένεια των αθερινίδων περιλαμβάνει περισσότερα από δέκα γένη από τα οποία τα πιο γνωστά είναι η αθερίνη ή αθερίνα, (atherina). Το είδος "Αθερίνη ο πρεσβύτης" (Atherina presbyter), ή κοινώς "αθερίνα παπάς", που είναι πολύ διαδεδομένο στη Θάλασσα της Μάγχης, στον Ατλαντικό και λιγότερο στη Μεσόγειο, λέγεται έτσι επειδή φέρει αργυρές ταινίες που κοσμούν τα πλευρά του σαν πετραχήλι ιερέως.
Στη Μεσόγειο απαντώνται επίσης και τα είδη Αθερίνα η εψητός (Atherina hepsetus) και Atherina boyeri που οι Έλληνες ψαράδες αποκαλούν κοινώς "σουβλίτες", "σουβλιά" και "σουδανή μαρίδα". Γενικά στην Ελλάδα φέρονται με τα ονόματα: αθερίνα, θερίνα, αθερινός, θερινός, ή και αθυρνός.
Σημαντικά επίσης είδη είναι εκείνα της Αμερικής, το είδος Λευρεσθης η λεπτή "Leuresthes tenuis" που φθάνει σε μήκος τα 20 εκατοστόμετρα, και που συνηθίζει να γεννά τ΄ αυγά του στις αμμώδεις παραλίες της Καλιφόρνιας υπό το φως του φεγγαριού, καθώς και το είδος Αθερινόψις η καλιφορνιακή ("Atherinopsis californiensis"), κοινώς "ψευδο-όσμηρος", που φθάνει σε μήκος το μισό μέτρο.
Οι αμερικάνικες αυτές αθερίνες γεννούν τ΄ αυγά τους κατά τις πλημμυρίδες της παλίρροιας σε τρύπες που ανοίγουν με την ουρά τους μέσα στην υγρή άμμο. Όταν εκκολαφθούν τ΄ αυγά βγαίνουν τα μικρά που έρποντας με φιδίσιες κινήσεις φθάνουν στη θάλασσα. Η έξοδος αυτή των ψαριών που γίνεται κάθε χρόνο την Άνοιξη για να γεννήσουν, προσελκύει πολλούς Αμερικανούς που προσπαθούν να τα πιάσουν, με φακούς στη παραλία, πριν αυτά επιστρέψουν στη θάλασσα.
Ταξινόμηση
Οι Αθερινίδες ανήκουν στην υπόταξη των Μουγιλοειδών.
Πηγές
Κατηγορία:Αθερινόμορφα Κατηγορία:Οικογένειες ψαριών
Έφιππος ανδριάντας
Έφιππος ανδριάντας είναι μνημειακή παρουσίαση του ιππέα με το άλογό του σε ποικίλους βηματισμούς. Φιλοτεχνείται κυρίως σε ορείχαλκο, ώστε να εξασφαλίζεται η σταθερότητά του, ενώ τα εικονογραφικά μοτίβα ακολουθούν τον χαρακτήρα και τα συνθετικά δεδομένα της αρχαίας και της αναγεννησιακής πλαστικής τέχνης.
Αρχαία Ελλάδα και Ρώμη
right|thumb|155px|Ο «Ιππέας Rampin». Μουσείο Ακρόπολης, Αθήνα Ένα από τα σωζόμενα ελληνικά περίοπτα έφιππα αγάλματα της αρχαϊκής εποχής είναι ο επονομαζόμενος «Ιππέας Rampin», που είχε βρεθεί σε μια πλαγιά της Ακρόπολης των Αθηνών. Έχει φιλοτεχνηθεί από μάρμαρο γύρω στο 560 π.Χ. και απεικονίζει κούρο ιππέα πάνω στο άλογό του.
Ο «Ιππέας Rampin» βρίσκεται στο Μουσείο Ακρόπολης στην Αθήνα, το πρωτότυπο όμως της κεφαλής του ιππέα φυλάσσεται στη συλλογή Rampin του Λούβρου, ενώ αντίγραφό της συμπληρώνει ιππέα και άλογο στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Παλαιότερα, ο ανδριάντας στεκόταν σε ένα βάθρο στο κέντρο της Πλατείας του Καπιτωλίου στη Ρώμη, που είχε διαμορφώσει το δέκατο έκτο αιώνα ο Μιχαήλ Άγγελος. Σήμερα, στο κέντρο της πλατείας υπάρχει ένα αντίγραφο του έφιππου ανδριάντα του Μάρκου Αυρηλίου, ενώ το πρωτότυπο φυλάσσεται στο Παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι των Μουσείων  του Καπιτωλίου.
Αναγεννησιακή Ευρώπη
Από τα σημαντικότερα δείγματα έφιππων ανδριάντων της αναγεννησιακής Ευρώπης είναι ο χάλκινος ανδριάντας του διάσημου Βενετσιάνου κοντοτιέρου Έρασμο ντα Νάρνι, γνωστού ως Γκαταμελάτα (Gattamelata), φιλοτεχνημένος από τον Φλωρεντινό γλύπτη Ντονατέλο (Donatello, 1386-1466). Ο ανδριάντας του Γκαταμελάτα βρίσκεται σήμερα στην πλατεία Ιλ Σάτο στην Πάντοβα της Ιταλίας.
Η ανέγερση του Γκαταμελάτα ήταν σκανδαλώδης και παρακωλύθηκε με πολλές καθυστερήσεις, αφού ήταν έργο χωρίς άλλο προηγούμενο, δεδομένου ότι από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα έφιππα αγάλματα ήταν αποκλειστικά προνόμιο των ηγεμόνων.
Ένα δεύτερο σημαντικό μνημείο της έφιππης ανδριαντοποιΐας κατά την εποχή της Αναγέννησης στην Ευρώπη είναι ο ορειχάλκινος έφιππος ανδριάντας του κοντοτιέρου Μπαρτολομέο Κολεόνε στη Βενετία, ενός στρατηγού στον οποίο η πολιτεία της Βενετίας χρωστούσε ευγνωμοσύνη για τα ανδραγαθήματά του και τις πράξεις φιλανθρωπίας.
Ο ανδριάντας του Κολεόνε φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1479-1488 από το Φλωρεντινό γλύπτη Αντρέα ντελ Βερόκιο (Verrocchio, 1435-1488), ο οποίος πεθαίνοντας άφησε το άγαλμα στο στάδιο του πήλινου προπλάσματος και το οποίο έχυσε σε χαλκό το 1496 ο γλύπτης και μεταλλοτέχνης Αλεσάντρο Λεοπάρντι (Alessandro Leopardi).
Ο Κολεόνε του Βερόκιο, με ουσιαστικό πρότυπό του τον έφιππο ανδριάντα του Μάρκου Αυρηλίου στο Καπιτώλιο της Ρώμης, καβάλα σ’ ένα άλογο που καλπάζει, προαναγγέλλει το δυναμισμό της επερχόμενης εποχής του μπαρόκ. Θαυμαστή είναι η στάση του καβαλάρη, που μοιάζει να οδηγεί τα στρατεύματα του αγέρωχος και ατρόμητος, αλλά και η ανατομία του αλόγου με τους μυς και τις φλέβες του.
Ανάμεσα στα σημαντικά έφιππα μνημεία του 16ου αιώνα συγκαταλέγεται και ο χάλκινος έφιππος ανδριάντας του Κόζιμου Α΄ των Μεδίκων, έργο φιλοτεχνημένο στα 1587-1594 από το γλύπτη, φλαμανδικής καταγωγής, Τζανμπολόνια (Giambologna, 1529-1608), στην Πιάτσα ντέλα Σινιορία στη Φλωρεντία της Ιταλίας.
Ευρωπαϊκός απολυταρχισμός
Κατά την εποχή του Ευρωπαϊκού Απολυταρχισμού και στα νεότερα χρόνια της ευρωπαϊκής ιστορίας, έφιπποι ανδριάντες, φιλοτεχνημένοι κυρίως από χαλκό, συνωστίζονται στις ευρωπαϊκές πόλεις – αυτοκράτορες, βασιλιάδες, ηγεμόνες και στρατιωτικοί ηγέτες.
Ανάμεσα σ’ ένα μεγάλο πλήθος έφιππων ανδριάντων, κατασκευασμένων από ορείχαλκο, περιλαμβάνονται σε χρονολογική σειρά ανέγερσης οι παρακάτω: right|thumb|150px|Έφιππος επιχρυσωμένος ανδριάντας της [[Ιωάννα της Λωρραίνης|Ιωάννας της Λωρραίνης στο Παρίσι]] right|thumb|150px|Έφιππος ανδριάντας του Γοδεφρείδου ντε Μπουγιόν στις Βρυξέλλες right|thumb|150px|Έφιππος ανδριάντας του Ισπανού βασιλιά Φιλίππου Δ΄ στη Μαδρίτη
Νεότερη Ελλάδα
Υπαίθρια γλυπτική με έφιππους ανδριάντες σε δημόσιους χώρους στην Αθήνα ή στους πέριξ δήμους είναι:
Η δαπάνη καλύφθηκε με πανελλήνιο έρανο (1884-1889), ενώ, μετά από πρόταση του Σώχου, η χύτευση του ανδριάντα έγινε στο χυτήριο των αδελφών Τιεμπώ στο Παρίσι. Τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα έγιναν στις 9 Οκτωβρίου 1938 από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄, με την παρουσία της βασιλικής οικογένειας, του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά και όλου του Υπουργικού Συμβουλίου, της Ιεράς Συνόδου και του αρχιεπισκόπου, πολιτικών, πανεπιστημιακών, δικαστικών και στρατιωτικών αρχών. Ο ανδριάντας φιλοτεχνήθηκε από το γλύπτη Ηρακλή Ξανθόπουλο (γενν. 1956) και τοποθετήθηκε το έτος 2000, ενώ τα αποκαλυπτήρια έκανε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος.
Σε πλήθος άλλων έφιππων ανδριάντων, εγκατεσπαρμένων σε διάφορες ελληνικές πόλεις, περιλαμβάνονται:
Πηγές
Κατηγορία:Ανδριάντες
Βαγγέλης Πετσάλης
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1965. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών από το 1997, με μουσικές σπουδές στην ιδιαίτερη πατρίδα του (Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας: πιάνο και θεωρητικά με τη Μ.Σ. Στούπη) και την Αθήνα (Ωδείο Φίλιππος Νάκας, ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση με τον Ι. Παπαδάτο). Είναι επίσης ιατρός, πτυχιούχος Παν/μίου Ιωαννίνων.
Έχει συνθέσει έργα συμφωνικής και χορωδιακής μουσικής, μουσικής δωματίου, θεατρικής μουσικής και έργα για πιάνο. Έχει συνεργαστεί με γνωστές συμφωνικές ορχήστρες, όπως της ΕΡΤ, την Καμεράτα, τη Συμφωνική Ορχήστρα Βουλγαρίας, με μαέστρους και σολίστ διεθνούς φήμης κ.ά.
Στα γνωστότερα έργα του περιλαμβάνονται: «Συμφωνία Νο 1», «Adagio and Fuga for strings», που είναι δισκογραφημένα από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βουλγαρίας με μαέστρο τον Άλκη Παναγιωτόπουλο, «Κοντσερτίνο για βιολί και πιάνο», «9 Πρελούντια για πιάνο» (έργα επίσης δισκογραφημένα) κ.λπ. Τα έργα του έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Οικογένεια Πετσάλη Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Σύμπαν της DC (franchise)
Το Σύμπαν της DC (αγγλικά: DC Universe, συντομογραφία: DCU) είναι ένα Αμερικανικό franchise και κοινό σύμπαν βασισμένο σε χαρακτήρες των DC Comics. Δημιουργήθηκε από τον Τζέιμς Γκαν και τον Πίτερ Σαφράν, συν-πρόεδροι των DC Studios. Είναι πνευματική συνέχεια του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC (DCEU), κρατώντας κάποιους βασικούς ηθοποιούς και στοιχεία του DCEU, αντικαθιστώντας άλλα. Σε αντίθεση με την προηγούμενη κατάσταση των ταινιών βασισμένων σε χαρακτήρες της DC Comics, το DCU περιλαμβάνει μια ενωμένη ιστορία με ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, κινούμενα σχέδια και βιντεοπαιχνίδια. Άλλες προσαρμογές των DC Comics που δεν έχουν σχέση με αυτήν την ιστορία σημειώνονται ως DC Elseworlds.
Αφού οι εταιρίες Discovery Inc. και WarnerMedia συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν την Warner Bros. Discovery, ο πρόεδρος της εταιρίας Ντέιβιντ Ζάσλαβ αποκάλυψε ένα σχέδιο για να αναζωογονήσουν την DC, μετά την κακή αποδοχή κάποιων προηγούμενων ταινιών του DCEU. Ο Γκαν και ο Σαφράν προσλήφθηκαν για να οδηγήσουν την DC Studios τον Νοέμβριο του 2022, αφού είχαν δουλέψει σε προηγούμενα πρότζεκτ της DC, όπως τα The Suicide Squad (2021) και Peacemaker (2022- σήμερα). Το ζευγάρι πέρασαν μήνες μαζί με μία ομάδα σεναριογράφων αναπτύσσοντας την ιστορία του DCU, που περιλαμβάνει έναν συνδυασμό δημοφιλών και αγνώστων χαρακτήρων της DC. Κάποια πρότζεκτ του DCEU που βρισκόντουσαν σε ανάπτυξη ακυρώθηκαν ενώ άλλα όπως το Peacemaker συνέχισαν μέσω του DCU.
Η ιστορία του DCU χωρίζεται σε κεφάλαια, ξεκινώντας με το "Θεοί και Τέρατα", το οποίο θα ξεκινήσει με την τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Creature Commandos. Ο Γκαν και ο Σαφράν θεωρούν την πρώτη ταινία του κεφαλαίου, Superman: Legacy (2025), την αληθινή αρχή του DCU.
Ταινίες
Τον Αύγουστο του 2022, ο CEO των Warner Bros. Discovery Ντέιβιντ Ζάσλαβ δήλωσε ότι η εταιρία έχει ένα πλάνο 10 χρόνων, παρόμοιο σε προσέγγιση με αυτό της Marvel Studios στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel. Οι βασικοί χαρακτήρες των ταινιών από εδώ και πέρα θα είναι ο Batman, ο Superman και η Wonder Woman. Αφότου έγιναν συν-πρόεδροι των DC Studios τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς, ο Τζέιμς Γκαν και ο Πίτερ Σαφράν ξαναεπιβεβαίωσαν ότι οι τρεις ήρωες θα είναι οι βασικοί χαρακτήρες, αλλά πρόσθεσαν και την Χάρλεϊ Κουίν. Τον Νοέμβριο, ο Γκαν ρώτησε τους φαν μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης του ποιους χαρακτήρες της DC θα ήθελαν να δουν ως μέρος μελλοντικών πρότζεκτ και είπε πως υπάρχουν σχέδια να βάλουν τον Bat-Mite σε μελλοντικές ταινίες, ο οποίος είχε αναφερθεί στο Peacemaker (2022). Επίσης είπε πως αυτός και ο Μπεν Άφλεκ βρίσκονται σε συνομιλίες για το αν θα σκηνοθετήσει ο Άφλεκ κάποια ταινία DC στο μέλλον.
Κυνόμυς
Κοινωνικό ζώο
Όπως και οι σουρικάτες έτσι και οι κυνόμυες είναι ζώα αγέλης και ζουν σε μικρές ομάδες σε λαγουμια τα οποία φυλάει ένας φρουρός. Εάν πλησιάσει κίνδυνος ο φρουρός βγάζει μια κραυγή για να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους. Μαλιστα το σκυλί των λειμώνων πήρε την ονομασία του από αυτήν τη συνήθεια.
Σύμπαν της DC (franchise)
Ταινίες
Τον Ιανουάριο του 2023, καθώς οι συν-πρόεδροι Τζέιμς Γκαν και Πίτερ Σαφράν ανακοίνωσαν τις επόμενες δόσεις του franchise, οι οποίες αποτελούν ένα μέρος της πλάκας με υπότιτλο "Chapter 1: Gods and Monsters" (ελληνικά: Κεφάλαιο 1: Θεοί και Τέρατα), το ζευγάρι δήλωσε ότι ο Γκαν συνέγραψε την ιστορία- τόξο για τα Κεφάλαια 1 και 2 μαζί με τους Τομ Κινγκ, Κρίσταλ Χένρι, Κριστίνα Χόντσον, Ντρου Γκόνταρντ και Τζέρεμι Σλάτερ. Οι συγγραφείς συνεχίζουν να εργάζονται μαζί στα διάφορα έργα.
Κυνόμυς
Γενικά χαρακτηριστικά
Μάζα: Σκύλος των λειμώνων: 1,1 kg, Mexican prairie dog: 900 γρ., Gunnison's prairie dog: 800 γρ., Utah prairie dog: 900 γρ
Ροδόλφος της Λωρραίνης
Ο Ροδόλφος (Raoul de Lorraine, 1320 - 26 Αυγούστου 1346) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1329 - 1346). .
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Φρειδερίκου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας. Αν και ήταν εννέα ετών όταν πέθανε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στο δουκάτο υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του (μέχρι το 1334) ήταν πολεμιστής πρίγκιπας, συμμετείχε σε τέσσερις διαφορετικούς πολέμους στο Δουκάτο της Λωρραίνης, τη Γαλλία, τη Βρετάνη και την Ιβηρική Χερσόνησο. Σκοτώθηκε στη μάχη του Κρεσύ.
Μάχες με τους Γάλλους
thumb|left|220px|Ροδόλφος της Λωρραίνης Το 1337 ο κόμης Ερρίκος Δ΄ του Μπαρ αρνήθηκε να του πληρώσει φόρο υποτέλειας, ο Ροδόλφος λεηλάτησε το Ποντ-α-Μουσόν και ο Ερρίκος εφαρμόζοντας αντίποινα λεηλάτησε τα δυτικά της Λωρραίνης. Η διαμάχη έληξε με την επέμβαση του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου ΣΤ΄. Εκείνη την εποχή οι δεσμοί της βασιλικής οικογένειας της Γαλλίας με τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν πολύ ισχυροί και έγιναν ακόμα ισχυρότεροι με τον δεύτερο γάμο του Ροδόλφου με τη Μαρία, κόρη του Γκυ Α΄ του Μπλουά, και ανιψιά του βασιλιά της Γαλλίας. Συμμετείχε στην πολιορκία του Τουρναί (1340) στο πλευρό του Φιλίππου ΣΤ΄ εναντίον του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄ που ήταν η έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου. Σε ένα μικρό διάστημα ανακωχής μεταξύ Αγγλίας - Γαλλίας ταξίδεψε στην Ιβηρική όπου βοήθησε τον βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο ΙΑ΄ στις μάχες του εναντίον των Μουσουλμάνων. Πολέμησε εναντίον των Μουσουλμάνων στη Γρανάδα και στη μάχη του Γιβραλτάρ (3 Νοεμβρίου 1340). Με την επιστροφή του στη Γαλλία υπερασπίστηκε τον κουνιάδο του Κάρολο, δούκα της Βρετάνης στον Πόλεμο Διαδοχής της Βρετάνης. Συμμετείχε στη Μάχη του Κρεσί όπου σκοτώθηκε μαζί με επιφανείς Γάλλους ιππότες (26 Αυγούστου 1346).
Οικογένεια
Η πρώτη σύζυγός του ήταν η Ελεονώρα των Μονμπελιάρ, κόρη του Εδουάρδου Α΄ κόμη του Μπαρ και της Μαρίας της Βουργουνδίας. Ο γάμος έγινε στο Ποντ-α-Μουσόν (1329)· η Ελεονώρα πέθανε πρόωρα, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά (1332).
Πηγές
Ροδόλφος Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Κυνόμυς
Γενικά χαρακτηριστικά
Κυοφορία: 30 μέρες (εκτός από το σκύλο των λειμώνων που κυοφορεί 33 μέρες)
Κατάταξη:γένος
Απειλές
Η κύρια απειλή για τους κυνομύες είναι η καταστροφή βιότοπου και η μετατροπή των λιβαδιών σε βοσκοτόπια.
Σύμπαν της DC (franchise)
Superman: Legacy (2025)
Παρόλο που δεν είναι η ιστορία του χαρακτήρα, ακολουθεί μια νεαρή εκδοχή του Superman ως ένας ρεπόρτερ που αλληλοεπιδρά με χαρακτήρες όπως την Λόις Λέιν, καθώς πάει σε ένα ταξίδι για να συμβιβαστεί με την Κρυπτωνιανή του καταγωγή και την ανθρώπινή του οικογένεια στο Σμόλβιλ. Οι Γκαν και Σαφράν θεωρούν την ταινία την αληθινή αρχή του DCU.
Τον Ιούνιο του 2023, ανακοινώθηκε πως μέλη της Authority θα εμφανιστούν στην ταινία.
The Authority
Τον Ιανουάριο του 2023, ο Τζέιμς Γκαν ανακοίνωσε ότι μια ταινία με επίκεντρο την ομάδα υπερήρωων The Authority ήταν σε εξέλιξη. Ο Γκαν δήλωσε ότι η ταινία θα ενσωματώσει χαρακτήρες από το αποτύπωμα WildStorm της DC στη συνέχεια του DCU, ώστε να μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τους βασικούς χαρακτήρες της DC Comics σε μελλοντικά έργα. Οι χαρακτήρες των υπερήρωων έχουν ελαττώματα, αλλά με καλές προθέσεις, καθώς βλέπουν τον κόσμο να σπάει βλέποντας τη μόνη λύτρωση που είναι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους με κάθε απαραίτητο μέσο, ​​εν τέλει με αμφίβολα μέσα.
The Brave and the Bold
Τον Δεκέμβριο του 2022, ο Τζέιμς Γκαν επιβεβαίωσε σε έναν χρήστη στο Twitter ότι ο Batman θα έπαιζε "μεγάλο ρόλο" στην επερχόμενη αφήγηση του DCU. Περίπου στο ίδιο χρονικό διάστημα, τόσο ο Γκαν όσο και ο σκηνοθέτης του The Batman (2022), Ματ Ριβς, αρνήθηκαν τους ισχυρισμούς ότι το σύμπαν του Ριβς ενσωματώθηκε στη συνέχεια του νέου DCU.
Τον Ιανουάριο του 2023, ο Γκαν ανακοίνωσε επίσημα το The Brave and the Bold, μια ταινία που προοριζόταν να εισαγάγει την προσαρμογή του Batman και του βιολογικού του γιου από το DCU, Ντέιμιαν Γουέιν/Robin, εκτός από την εισαγωγή του Batfamily σε μελλοντικά έργα. Ο Γκαν ανέφερε την σειρά του Γκραντ Μόρισον στο κόμικ του Batman ως την κύρια έμπνευση πίσω από την ιστορία της ταινίας και επιβεβαίωσε ότι ένας νέος ηθοποιός ξεχωριστός είτε από τον Ρόμπερτ Πάτινσον είτε από τον Μπεν Άφλεκ, ο οποίος απεικόνιζε τον χαρακτήρα στο DCEU, θα έπαιρνε το ρόλο του Μπρους Γουέιν.
Supergirl: Woman of Tomorrow
Τον Ιανουάριο του 2023, οι Γκαν και Σάφραν ανακοίνωσαν ότι μια ταινία με επίκεντρο τον χαρακτήρα βρισκόταν σε ανάπτυξη ως μέρος του πλαισίου των ταινιών "Gods and Monsters". Η πλοκή θα προσαρμόσει σημαντικά στοιχεία από την ομώνυμη μίνι σειρά κόμικ του συγγραφέα Τομ Κινγκ, με τον Γκαν να την αποκαλεί "καθαρμένο χαρακτήρα" σε σύγκριση με τον Superman, η οποία μεγάλωσε σε ένα απομεινάρι του Κρύπτον, βλέποντας τους υπόλοιπους ανθρώπους της να χάνονται μπροστά στα μάτια της.
Swamp Thing
Τον Δεκέμβριο του 2022, αναφέρθηκε πως ο σκηνοθέτης Τζέιμς Μάνγκολντ ενδιαφερόταν να δουλέψει σε κάποιο έργο του DCU με τους Γκαν και Σαφράν. Τον Ιανουάριο του 2023, ο Τζέιμς Γκαν ανακοίνωσε μια ταινία με επίκεντρο τον χαρακτήρα Swamp Thing. Ο Γκαν περιέγραψε την ταινία ως μια "πολύ σκοτεινή ιστορία τρόμου" που επικεντρώνεται στην προέλευση του τέρατος και δήλωσε ότι παρά την τονική της διαφορά με την υπόλοιπη συνέχεια του DCU, θα εξακολουθούσε να ενσωματώνεται απρόσκοπτα στην κύρια ιστορία που είχαν δημιουργήσει για το franchise που προχωρούσε. Η συμμετοχή του Μάνγκολντ ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος επιβεβαιώθηκε τον Απρίλιο.
Creature Commandos
Τον Ιανουάριο του 2022, ο Γκαν επιβεβαίωσε ότι δημιουργούσε μια δεύτερη spin-off σειρά στο The Suicide Squad για το HBO Max, η οποία δεν θα ήταν τόσο κωμική όσο το Peacemaker. Αργότερα τον Ιούνιο, ο Γκαν είπε ότι θα γράψει και θα σκηνοθετήσει την ανώνυμη σειρά, και επιβεβαίωσε ότι χαρακτήρες από το Peacemaker θα συμπεριληφθούν στην πλοκή. Τον Ιανουάριο του 2023, κατά την ανακοίνωση της μελλοντικής πλάκας του franchise υπό την ηγεσία των Γκαν και Σάφραν, η σειρά αποκαλύφθηκε ότι ήταν μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων με επίκεντρο τους Creature Commandos. Η σειρά γράφτηκε από τον Γκαν, με τα στούντιο κινουμένων σχεδίων να βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε παραγωγή στην εκπομπή. Οι μέχρι στιγμής ανώνυμοι ηθοποιοί, θα επαναλάβουν τους ρόλους τους σε δόσεις κινουμένων σχεδίων και ζωντανής δράσης στο franchise. Η ομάδα θα περιλαμβάνει τους: Ρικ Φλαγκ Σρ., Μίνα Μαζούρσκι, Δρ. Αλεξάντερ Σαρτόριους/Doctor Phosphorus, Έρικ Φρανκενστάιν, Η Νύφη του Φρανκενστάιν, G.I. Ρομπότ και Νυφίτσα. Η Νύφη θα είναι η πρωταγωνίστρια της σειράς, ενώ ο Φλαγκ θα εμφανίζεται σε επιπλέον έργα.
Waller
Τον Μάιο του 2022 μία σειρά για την Αμάντα Γουόλερ μπήκε σε ανάπτυξη, με την Βαϊόλα Ντέιβις να επιστρέφει στον ρόλο της. Οι Τζέιμς Γκαν, Πίτερ Σαφράν και Κρίσταλ Χένρι θα είναι οι παραγωγοί με τον Χένρι να γράφει το σενάριο. Η σειρά θα διαδραματίζεται μετά τα γεγονότα της πρώτης σεζόν του Peacemaker. Τον Ιανουάριο του 2023, επιβεβαιώθηκε ως η δεύτερη δόση του νέου κεφαλαίου του franchise. Ο Γκαν ανέπτυξε τη σειρά μαζί με τους Κρίσταλ Χένρι και Τζέρεμι Κάρβερ. Η παράσταση θα λάβει χώρα μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης σεζόν του Peacemaker, με χαρακτήρες από το "Team Peacemaker" να εμφανίζονται ως κύριοι χαρακτήρες.
Lanterns
Αρχικά αναπτύχθηκε ως ταινία βασισμένη στους Green Lantern Corps τον Οκτώβριο του 2014, με τους Ντέιβιντ Γκόγιερ και Τζάστιν Ρόουντς που προσλήφθηκαν για να συνυπογράψουν το σενάριο τον Ιανουάριο του 2017, βασισμένη σε μια ιστορία των Γκόγιερ και Τζεφ Τζόνς, ενώ ο Γκόγιερ θα υπηρετούσε και ως παραγωγός. περιεγράφηκε εκείνη την εποχή ως "Φονικό όπλο στο διάστημα". Μέχρι τον Ιούνιο του 2018, ο Τζονς προσλήφθηκε για να ξαναγράψει το σενάριο, εκτός από τον ρόλο του ως παραγωγού. Η ταινία είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 24 Ιουλίου 2020, αλλά αργότερα αναβλήθηκε. Τον Ιανουάριο του 2023, οι Γκαν και Σαφράν ανακοίνωσαν ότι το έργο θα αναπτυχθεί εκ νέου ως μια τηλεοπτική σειρά μυστηρίου συγκρίσιμη με το True Detective. Η πλοκή θα επικεντρωθεί γύρω από δύο από Green Lanterns, τον Χαλ Τζόρνταν και τον Τζον Στιούαρτ που εργάζονται μαζί για να προστατεύσουν τη Γη, καθώς ανακαλύπτουν έναν «αρχαίο τρόμο» που κατοικεί εκεί και θα συνδεθεί με το συνολικό τόξο του πρώτου κεφαλαίου τους.