cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάντερ Γκρότεντικ
Πολιτική και υποχώρηση από την επιστημονική κοινότητα
Ενώ το θέμα της στρατιωτικής χρηματοδότησης ήταν ίσως η πιο προφανής εξήγηση για την αναχώρηση του Γκρότεντικ από το ΕΙΧΕΣ, εκείνοι που τον γνώριζαν λένε ότι τα αίτια της ρήξης ήταν βαθύτερα.Ο Πιέρ Κάρτερ, με μακρά διάρκεια επισκεψιμότητα στο ΕΙΧΕΣ, έγραψε ένα κομμάτι για τον Γκρότεντικ για ένα ειδικό τόμο που δημοσιεύθηκε με την ευκαιρία της τεσσαρακοστής επετείου της ΕΙΧΕΣ του. Η Γκρότεντικ Φέσττσρίφτ ήταν ένα τρίτομο έργο των ερευνητικών εργασιών για να σηματοδοτήσει το εξηκοστό έτος της ηλικίας του (πτώση το 1988), και δημοσιεύθηκε το 1990.
Σε αυτό ο Καρτιέρ σημειώνει ότι, ως γιος αντιμιλιταριστικών αναρχικών και ως αυτός που μεγάλωσε ανάμεσα στους μη  προνομιούχους, ο  Γκρότεντικ είχε πάντα μια βαθιά συμπόνια για τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Όπως το θέτει ο Καρτιέρ, ο Γκρότεντικ ήρθε να βρει "ένα χρυσό κλουβί». Ενώ ο Γκρότεντικ ήταν στις ΙΥΕΣ, η αντίθεση στον πόλεμο του Βιετνάμ ήταν το ξεκίνημα-ζέσταμα, και ο  Κάρτιερ δείχνει ότι αυτό ενίσχυσε επίσης την αποστροφή του Γκρότεντικ στη μετατροπή του σε ένα γραφειοκράτη της επιστημονικής κοινότητας. Επιπλέον, μετά από αρκετά χρόνια στο ΙΥΕΣ ο Γκρότεντικ φάνηκε να ενδιαφέρεται για τα νέα πνευματικά ενδιαφέροντα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχε αρχίσει να  ενδιαφέρεται για τις επιστημονικούς  κλάδους εκτός των μαθηματικών. Ο Ντέιβιτ Ρουλ, ένας φυσικός ο οποίος εντάχθηκε στο ΕΙΧΕΣ σχολή το 1964, είπε ότι Γκρότεντικ ήρθε να του μιλήσει μερικές φορές για τη φυσική. (Στη δεκαετία του 1970 Ρουλ και η ολλανδική μαθηματικός Φλόρις Τέικενς παράγεται ένα νέο μοντέλο για την αναταραχή, και ήταν ο Ρουλ που εφηύρε την έννοια του ένα παράξενο ελκυστήρα  σε ένα δυναμικό σύστημα.) Στη  Βιολογία ενδιαφερόταν ο  Γκρότεντικ πιο περισσότερο από τη φυσική, και οργάνωσε κάποια σεμινάρια για βιολογικά θέματα.
Μετά την αναχώρηση του από το ΕΙΧΕΣ, ο  Γκρότεντικ έγινε προσωρινά καθηγητής στο Γαλλικό Κολλέγιο  για δύο χρόνια. Μια μόνιμη θέση έγινε ανοικτή στο τέλος της θητείας του, αλλά η αίτηση του Γκρότεντικ που υπέβαλε κατέστησε σαφές ότι ο ίδιος δεν είχε σχέδια για να συνεχίσει την μαθηματική έρευνα. Η θέση δόθηκε στον Τζαξ Μπρεστς. Στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο Μοντεπελιέρ, όπου έγινε όλο και περισσότερο αποξενωμένος από τη μαθηματική κοινότητα. Αυτή τη φορά, ίδρυσε μια ομάδα που ονομάζεται «επιζόν» (να επιζήσει), η οποία ήταν αφιερωμένη στον αντιμιλιταρισμό και σε οικολογικά ζητήματα. Μαθηματική του σταδιοδρομία, ως επί το πλείστον, τελείωσε όταν έφυγε από το ΕΙΧΕΣ.
Χειρόγραφα γραμμένα στη δεκαετία του 1980
Ενώ δεν δημοσίευε  μαθηματική  έρευνα με συμβατικούς τρόπους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, παρήγαγε αρκετή επιρροή με χειρόγραφα με περιορισμένη εξάπλωση, τόσο με μαθηματικό και βιογραφικό περιεχόμενο.
«[Ο μακρύς Μάρτης μέσω της θεωρίας Γκαλουά» είναι περίπου ένα 1600 σελίδων χειρόγραφο χειρόγραφο γραμμένο από τον Γκρότεντικ κατά τη διάρκεια των ετών 1980-1981 που περιέχει πολλές από τις ιδέες που οδηγούν στο σκίτσο του  προγράμματος  (βλ. επίσης πιο κάτω, μια πιο λεπτομερή είσοδο), και ιδίως τη μελέτη της θεωρίας Τάιτσμίλλερ.
Λαρόκ (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαροκουά (γαλλικά: Laroquois).
Α.Ο. Θεμιστοκλής Αιγάλεω
Πρόσφατα χρόνια
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών αγωνίζεται στη β΄ τοπική κατηγορία ΕΣΚΑ, ενώ, όσον αφορά στο ποδοσφαιρικό τμήμα, διάφοροι παλαιοί παράγοντες της ομάδας πέτυχαν την επαναδραστηριοποίησή του με τη συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας ΕΠΣΑ Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι του συλλόγου προέβησαν στην απόκτηση του καταστατικού της αθηναϊκής ερασιτεχνικής ομάδας Απόλλων Αθηνών 2006 (πρώην Φλόγα Περιστερίου) και προέβησαν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, έτσι ώστε ο Θεμιστοκλής να επανεμφανισθεί στο πρωτάθλημα της Γ΄κατηγορίας Αθηνών 2014-15. Τεχνικός στο ποδοσφαιρικό τμήμα αλλά και στις ακαδημίες ποδοσφαίρου έχει αναλάβει ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής Γιώργος Κωνσταντόπουλος. Την περίοδο 2016-17 το ποδοσφαιρικό τμήμα πέτυχε την προαγωγή του στη Β΄ κατηγορία Αθήνας, όπου και αγωνίστηκε το 2017-18.
Λαρόκ (Ερώ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Α.Ο. Θεμιστοκλής Αιγάλεω
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγάλεω Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Αλεξάντερ Γκρότεντικ
Χειρόγραφα γραμμένα στη δεκαετία του 1980
Το 1983 έγραψε ένα εκτεταμένο χειρόγραφο (περίπου 600 σελίδες) με τίτλο Ακολουθώντας Στοίβες, υποκινούμενο από την συνεισφορά ,δια αλληλογραφίας,από τον Ρόναλντ Μπράουν, (βλ. επίσης Ρ.Μπράουν και Τιμ Πόρτερ στο Πανεπιστήμιο του Μπανγκόρ στην Ουαλία), και ξεκινώντας με μια επιστολή που απευθύνεται προς τον Ντανιέλ Κουίλεν. Η επιστολή και τα διαδοχικά μέρη διανεμήθηκαν από το Μπανκόρ (δείτε τις εξωτερικές συνδέσεις παρακάτω): με ανεπίσημο τρόπο, ως ένα είδος ημερολογίου,ο Γκρότεντικ εξήγησε και ανέπτυξε τις ιδέες του σχετικά με τη σχέση μεταξύ της αλγεβρικής ομοτοπικής θεωρίας και την  αλγεβρική γεωμετρία και τις προοπτικές για μια μη αντιμεταθετικής θεωρίας των στοιβών. Το χειρόγραφο, το οποίο υπόκειται σε επεξεργασία για δημοσίευση από τον Γ. ΜΑΛΤΣΙΝΙΩΤΗΣ, οδήγησε αργότερα σε άλλα μνημειώδη έργα του, με παράκαμψη. Γραμμένο το 1991, το τελευταίο αυτό έργο περίπου 2000 σελίδων αναπτύχθηκαν περαιτέρω οι ομοτοπικές ιδέες άρχισαν στην επιδίωξη σε Στοίβες. Μεγάλο μέρος του έργου προβλέπεται η μεταγενέστερη ανάπτυξη της ομοτοπικής θεωρίας κινήτρων του Φαμπιέν Μορέλ και Β.Βοαβόντσκι στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Το 1984 έγραψε μια πρόταση για να πάρει μια θέση μέσα από το Κέντρο Φυσικών Επιστημονικών Ερευνών, που κατείχε από το 1984 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1988. Η πρόταση, με τίτλο «σκίτσο προγράμματος ("Σκίτσο Πρόγραμμα") περιγράφει τις νέες ιδέες για τη μελέτη μόντουλο- χώρου  σύνθετων καμπύλων. Αν και ποτέ ο Γκρότεντικ από μόνος του δε δημοσίευσε το έργο του στον τομέα αυτό, η πρόταση του έγινε η έμπνευση για το έργο από άλλους μαθηματικούς  και η πηγή της θεωρίας της Ανάληψη παιδιών και ενός νέου τομέα που αναδεικνύεται ως γεωμετρία αβελιανών. Το σκίτσο πρόγραμματος δημοσιεύθηκε στο δίτομο προσθέτωντας τις Γεωμετρικές δράσεις Γκαλουά (Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ-Τύπου, 1997).
Κατά την περίοδο αυτή κυκλοφόρησε επίσης το έργο του σχετικά με Μπερτίνι θεωρήματα τύπου που περιέχονται σε EGA 5, που δημοσιεύθηκε από τον Κύκλο Γκρότεντικ το 2004.
Το 1000 σελίδων αυτοβιογραφικό χειρόγραφο καλλιέργεια και σπορά (1986) είναι τώρα διαθέσιμο στο διαδίκτυο στο γαλλικό πρωτότυπο,, καθώς και μια αγγλική μετάφραση είναι σε εξέλιξη (αυτά τα τμήματα της καλλιέργεια και σπορά έχουν ήδη μεταφραστεί στα ρωσικά και δημοσιεύονται στη Μόσχα ). Ορισμένα τμήματα της καλλιέργεια και σπορά και το σύνολο Το κλειδί των ονείρων έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά και τα ρωσικά.
Στο χειρόγραφο του «το κλειδί των ονείρων» εξηγεί πώς εξετάζει την πηγή των ονείρων τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ο Θεός υπάρχει. Η αυξανόμενη ενασχόληση του με πνευματικά θέματα ήταν επίσης εμφανής σε επιστολή με τίτλο «Γράμμα σε στυλ νουβέλλας» που έστειλε σε 250 φίλους τον Ιανουάριο του 1990. Σε αυτό, περιέγραψε τις συναντήσεις του με μια θεότητα και ανακοίνωσε ότι η "Νέα Εποχή" θα αρχίσει στις 14 Οκτωβρίου 1996.
Συνταξιοδότηση σε απομόνωση
Ο Γκρότεντικ ήταν βραβευμένος (αλλά απορρίφθηκε) με το  βραβείο Κράφουντ μαζί με τον Πιέρ Ντελίνγκε το 1988. Το 1991, Γκρότεντικ μετακόμισε σε μια διεύθυνση που δεν είχε πρόσβαση στις  προηγούμενες επαφές του στην μαθηματική κοινότητα.
Τον Ιανουάριο του 2010, Γκρότεντικ έγραψε μια επιστολή προς Λουκλουσι. Σε αυτό το «Δήλωση μη δημοσιεύσεως", δηλώνει ότι ουσιαστικά όλα τα υλικά που έχουν δημοσιευθεί κατά την  απουσία του έχουν  γίνει χωρίς την άδειά του. Ζητάει  κανένα από τα έργα του να μην  αναπαραχθεί ολόκληρο  ή εν μέρει, και επιπλέον την άρση αυτών που  οι βιβλιοθήκες  περιέχουν αντίγραφα από το έργο του.
Μαθηματικά επιτεύγματα
Οι πρόωρες μαθηματικές εργασίες του Γκρότεντικ ήταν πάνω στην συναρτησιακή ανάλυση. Μεταξύ 1949 και 1953 εργάστηκε για τη διδακτορική του διατριβή για το θέμα αυτό στο Νανσί, εποπτευόμενος από τον Τζιν Ντιντόν και Λαρέντ Σβάτς. Οι βασικές συνεισφορές του περιλαμβάνουν προϊόντα τοπολογικών τανυστών των τοπογραφικών διανυσματικών χώρων, τη θεωρία των πυρηνικών χώρων, σαν θεμελιακό για τη συνεισφορά του Σβάτς, και την εφαρμογή των χώρων Lp στη μελέτη γραμμικών απεικονίσεων μεταξύ τοπολογικών διανυσματικών χώρων. Σε λίγα χρόνια, ο ίδιος είχε μετατραπεί σε μια κορυφαία μορφή στον τομέα αυτής της λειτουργικής ανάλυσης –σε σημείο που ο Ντουντόν συγκρίνει  την επίδρασή του στον τομέα αυτό με εκείνη του Μπάναχ.
Είναι, ωστόσο, στην αλγεβρική γεωμετρία και σε συναφείς τομείς, όπου ο Γκρότεντικ έκανε το πιο σημαντικό και ισχυρό έργο του. Από περίπου το 1955 άρχισε να εργάζεται στη θεωρία συνόλων και την ομολογική άλγεβρα, παράγοντας το"χαρτί Τοχόκου"που άσκησε επιρροή (Sur quelques σημεία αλγεβρικών ομολογιών, που δημοσιεύθηκε το 1957), όπου εισήγαγε αβελιανές κατηγορίες και να εφαρμοστεί η θεωρία τους για να δείξουν ότι συνομολογία συνόλων μπορεί να είναι ορίζεται ως ορισμένα από τα παράγωγα  σε αυτό το πλαίσιο.
Οι μέθοδοι ομολογίας και η θεωρία συνόλων είχε ήδη εισαχθεί στην αλγεβρική γεωμετρία από τον Τζιν-Πιέρ Σερέ και άλλους, μετά από τα σύνολα που είχαν οριστεί από τον Τζιν Λιρέυ. Ο Γκρότεντικ τους πήρε σε ένα υψηλότερο επίπεδο αφαιρετικότητας και μετέτρεψε σε μια βασική αρχή την οργάνωση της θεωρίας του. Μετατόπισε την προσοχή από τη μελέτη των επιμέρους ποικιλιών με τη σχετική άποψη (ζεύγη ποικιλιών που σχετίζονται με μορφισμό), επιτρέποντας μια ευρεία γενίκευση πολλών κλασικών θεωρημάτων. Η πρώτη σημαντική εφαρμογή ήταν η σχετική έκδοση του θεωρήματος του Σερέ που δείχνει ότι η συνομολογία μιας συνεκτικής δέσμης φύλλων σε μια πλήρη ποικιλία είναι πεπερασμένων διαστάσεων,το θεώρημα του  Γκρότεντικ δείχνει ότι οι υψηλότερες άμεσες εικόνες των συνεκτικών τροχαλιών κάτω από μια κατάλληλη οπτική είναι συνεπείς, Αυτό περιορίζει το θεώρημα του Σερε  για περίοδο ενός σημείου  στο χώρο.
Το 1956, εφαρμόστηκε το ίδιο σκεπτικό με το θεώρημα του Ρίμαν-Ροτς, το οποίο είχε ήδη πρόσφατα γενικευτεί σε οποιαδήποτε διάσταση από τον Χίρζεμπρουχ. Το θεώρημα των  Γκρότεντικ -Ρίμαν-Ροτς ανακοινώθηκε από  τον Γκρότεντικ στο πρώτο  Μαθηματικό Συνέδριο στη Βόννη, το 1957.Εμφανίστηκε σε έντυπη μορφή σε ένα έγγραφο που γράφτηκε από τον Άρμαντ Μπορέλ με Σερε. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό επίτευγμα του στην αλγεβρική γεωμετρία. Πήγε για να σχεδιάσει και να εκτελέσει ένα μεγάλο θεμελιώδες πρόγραμμα για την ανοικοδόμηση των θεμελίων της Αλγεβρικής γεωμετρίας, η οποία ήταν τότε σε μια ρευστή κατάσταση και είναι υπό συζήτηση στο σεμινάριο του Κλάουντ Τσεβάλι του .Περιέγραψε το πρόγραμμά του στην ομιλία του στο 1958 Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών.
Το θεμελιώδες έργο του στην Αλγεβρική γεωμετρία είναι σε ένα υψηλότερο επίπεδο αφαίρεσης από όλες τις προηγούμενες εκδόσεις. Έχει προσαρμόσει τη χρήση των μη κλειστών σημείων γενικής, τα οποία οδήγησαν στη θεωρία των συστημάτων. Πρωτοστάτησε, επίσης, στη συστηματική χρήση των χαρακτηριστικών των ομάδων. Σαν συναρτήσεις αυτές μπορούν να πάρουν μόνο την τιμή 0, αλλά φέρνουν απειροελάχιστες πληροφορίες, στις καθαρά αλγεβρικές ρυθμίσεις. Η θεωρία των συστημάτων  του έχει καθιερωθεί ως το καλύτερο  θεμέλιο καθολικά για αυτό το σημαντικό τομέα, λόγω της μεγάλης εκφραστικής δύναμη του, καθώς και τις τεχνικές σε βάθος. Σε αυτό το σκηνικό μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει birational γεωμετρία, τεχνικές από θεωρία αριθμών, θεωρία Γκαλουά και αντιμεταθετική άλγεβρα, και στενούς ανάλογα με τις μεθόδους της Αλγεβρικής Τοπολογίας, όλα με ένα ολοκληρωμένο τρόπο.
Είναι επίσης γνωστή για την κατάκτηση των αφηρημένων προσεγγίσεων στα μαθηματικά και την τελειομανία του σε θέματα σύνθεσης και παρουσίασης. Σχετικά λίγο από το έργο του μετά το 1960,εκδόθηκε στη δημοσιότητα από την συμβατική οδό της δημοσιογραφίας, που κυκλοφορεί αρχικά σε διπλές ποσότητες των σημειώσεων σεμιναρίου,η επιρροή του ήταν σε μεγάλο βαθμό προσωπική. Η επιρροή του επεκτάθηκε και σε πολλούς άλλους κλάδους των μαθηματικών, όπως για παράδειγμα η σύγχρονη θεωρία των Δ ενοτήτων. (επίσης προκάλεσε ανεπιθύμητες ενέργειες, με πολλούς μαθηματικούς να αναζητούν πιο συγκεκριμένους τομείς και προβλήματα.)
Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 2014 στο Σαιν-Ζιρόν της Γαλλίας.
EΓA και η ΑΜ
Το μεγαλύτερο μέρος των δημοσιευμένων εργασιών του Γκρότεντικ συλλέγονται στο μνημείο, και δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, τα στοιχεία γεωμετρικής άλγεβρας (ΣΓΑ) Σεμινάρια γεωμετρικής άλγεβρας (ΣΓΑ). Η συλλογή Ιδρύματα γεωμετρικής άλγεβρας (ΣΓΑ), το οποίο συγκεντρώνει ομιλίες στο Σεμινάριο Μπουρμπάκι, περιέχει επίσης σημαντικό υλικό.
Ίσως το πιο ουσιαστικό και μόνο επίτευγμα του Γκρότεντικ είναι η εφεύρεση της εξάπλωσης και θεωρίες, που εξηγούν την παρατήρηση του Αντρέ Βέιλ  ότι υπάρχει μια βαθιά σχέση μεταξύ των τοπολογικών χαρακτηριστικών της ποικιλίας και των διοφαντικών (υποθετικό νούμερο) του ιδιοτήτων. Για παράδειγμα, ο αριθμός των λύσεων μιας εξίσωσης πάνω από ένα πεπερασμένο πεδίο αντανακλά την τοπολογική φύση των διαλυμάτων του έναντι των μιγαδικών αριθμών.Ο Βέηλ συνειδητοποίησε ότι για να αποδειχθεί μια τέτοια σχέση κάποιος χρειάζεται μια νέα θεωρία συνομολογίας, αλλά ούτε αυτός ούτε κανένας άλλος εμπειρογνώμονας είδε πώς να το κάνουν αυτό μέχρι που μια τέτοια θεωρία βρέθηκε από τον Γκρότεντικ.
Το πρόγραμμα κορυφώθηκε με τις αποδείξεις από τις εικασίες του Βέηλ, η τελευταία εκ των οποίων, ενώ διακανονίστηκε από τον μαθητή Πιέρ Γκρότεντικ του Ντελίνγκε στις αρχές του 1970 μετά την Γκρότεντικ είχε αποσυρθεί πριν από καιρό από τα μαθηματικά.
Σημαντικά θέματα μαθηματικών
Έγραψε μια αναδρομική αξιολόγηση των μαθηματικών εργασιών του (βλ. την εξωτερική όψη παρακάτω). Ως κύρια επιτεύγματα του μαθηματικού ("Μετρ-Θέματα»), επέλεξε αυτή τη συλλογή 12 θέματα (χρονολογική σειρά του):
Προϊόντα τοπολογικών τανυστών και πυρηνικοί χώροι
"Συνεχής" και "διακριτική" δυαδικότητα (περιεχόμενες κατηγορίες και «έξι λειτουργίες»). Γιόγκα του Γκρόντεντικ-Ρίμαν-Ροκ θεώρημα (Κ-θεωρία, η σχέση με τη θεωρία διασταύρωσης).
Σχέδια.
Τόποι.
Συνομολογία διασποράς συμπεριλαμβανομένης της L-adic συνομολογίας.
Κρύσταλλα και κρυσταλλική συνομολογία, γιόγκα Ντε Ραμ και συντελεστές Χοτζ.
Τοπολογική άλγεβρα, άπειροι χώροι, «παρακάμψεις», συνομολογιακό φορμαλισμό των συνόλων ως έμπνευση για μια νέα ομοτοπική άλγεβρα
Τοπολογία Τέιμ.
Γιόγκα αβελιανής γεωμετρίας και  θεωρία Γκαλουά-Τάτσμίλλερ.
Σικάγο Φάιαρ ΣΚ
Η Σικάγο Φάιαρ Σόκερ Κλαμπ (αγγλικά: Chicago Fire Soccer Club) είναι αμερικάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το προάστιο του Σικάγου, Μπρίτζβιου (Ιλινόι). Η ομάδα συμμετέχει στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS). Έχει πάρει την ονομασία της από την Μεγάλη Πυρκαγιά του Σικάγου το 1871, ενώ ιδρύθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1997, ανήμερα της 126ης επετείου του συγκεκριμένου γεγονότος. Για την πρώτη τους σεζόν στο πρωτάθλημα το 1998, οι Φάιαρ κατέκτησαν το MLS Cup, καθώς και το U.S. Open Cup (το "double"). Έχουν κατακτήσει, επίσης, το U.S. Open Cup το 2000, το 2003 και το 2006, ενώ έχουν κατακτήσει και το MLS Supporters' Shield το 2003.
Αλεξάντερ Γκρότεντικ
Σημαντικά θέματα μαθηματικών
Σχηματική άποψη, ή «αριθμητική» για την τακτική πολύεδρα και τακτικές συνθέσεις όλων των ειδών.
Σικάγο Φάιαρ ΣΚ
Η Φάιαρ διαθέτει ευρύ δίκτυο αναπτυξιακών θυγατρικών της ομάδων, το οποίος αποτελείται από τις Σικάγο Φάιαρ Πρέμιερ (με ομάδες στην Premier Development League και την Super-20 League), την Σικάγο Φάιαρ NPSL, την Αναπτυξιακή Ακαδημία των Σικάγο Φάιαρ, και την Σικάγο Φάιαρ Τζούνιορς, η οποία και εκπροσωπεί τα τμήματα υποδομής του συλλόγου. Έχει, ακόμα, υπό την ιδιοκτησία της την Chicago Fire Foundation, τον κοινωφελή οργανισμό του συλλόγου. Έδρα των Φάιαρ είναι το Toyota Park. Προπονητής τους την περίοδο 2011-2013 ήταν ο Φρανκ Κλόπας.
Αλεξάντερ Γκρότεντικ
Σημαντικά θέματα μαθηματικών
Εδώ ο όρος γιόγκα σημαίνει ένα είδος «μετα-θεωρίας» που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ευρηστικά. Μισέλ Ρανάντ γράφει τους άλλους όρους «μίτος της Αριάδνης» και «φιλοσοφία» ως αποτελεσματικά ισοδύναμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Νέα Κερύνεια Αχαΐας
Η Νέα Κερύνεια είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κερύνειας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Ο ναός του οικισμού είναι αφιερωμένος στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ και την Αγία Αναστασία την Φαρμακολύτρια.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 17/03/1991, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κερύνειας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Κερύνειας.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Εκκλησία της Μαντλέν
Η εκκλησία της Μαντλέν (γαλλικά: L'église de la Madeleine, πλήρης ονομασία L'église Sainte-Marie-Madeleine) είναι καθολική εκκλησία που βρίσκεται στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού. Σχεδιάστηκε στη σημερινή της μορφή ως ναός αφιερωμένος στη δόξα των στρατευμάτων του Ναπολέοντα και αργότερα πήρε το όνομά της από την ακόλουθο του Ιησού Μαρία Μαγδαληνή.
Κατασκευάστηκε από το 1764 έως το 1842 και είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του Παρισιού. Στα νότια βρίσκεται η πλατεία Κονκόρντ, στα ανατολικά η πλατεία Βαντόμ και στα βορειοανατολικά η όπερα Γκαρνιέ.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη από την [[πλατεία Κονκόρντ]] Η κατασκευή της εκκλησίας άρχισε το 1764 υπό τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ΄ με βάση τα σχέδια του αρχιτέκτονα Πιέρ Κοντάν ντ'Ιβρί. Προορίζονταν να προσφέρει μια μνημειώδη θέα από την κοντινή, πρόσφατα (1755) κατασκευασμένη πλατεία Λουδοβίκου ΙΕ', τη σημερινή πλατείας Κονκόρντ. Η κατασκευή ήταν αργή. Το έργο διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 1791 λόγω της Γαλλικής Επανάστασης. Εκείνη την εποχή υπήρχαν μόνο τμήματα των εξωτερικών τοίχων και οι κίονες της στοάς στη νότια πλευρά. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, προτάθηκαν διάφορα σχέδια για την ολοκλήρωση και τη χρήση του κτηρίου, μεταξύ των οποίων η χρήση ως χρηματιστήριο, εμπορικό δικαστήριο, βιβλιοθήκη, δημόσια αίθουσα χορού ή κτίριο του κοινοβουλίου. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Βγαίνοντας από τη Μαντλέν, [[Ζαν Μπερώ]] Στις 2 Δεκεμβρίου 1806, ο Ναπολέων Α΄ αποφάσισε να χτίσει έναν Ναό στη Δόξα - μια αίθουσα δόξας αφιερωμένη στους στρατιώτες του - χρησιμοποιώντας τα θεμέλια και τα τμήματα του προεπαναστατικού κτηρίου, με αρχιτέκτονα τον Πιερ-Αλεξάντρ Βινιόν. Μετά τη ρωσική εκστρατεία το 1812, ωστόσο, ο Ναπολέων εγκατέλειψε το σχέδιό του και το οικοδόμημα επέστρεψε στον αρχικό προορισμό της εκκλησίας. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ΄ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το κτήριο ως εκκλησία στη μνήμη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέτας. Οι εργασίες κατασκευής ολοκληρώθηκαν το 1842 υπό τον Λουδοβίκο-Φίλιππο από τον αρχιτέκτονα Ζαν-Ζακ-Μαρί Υβέ. Στις 9 Οκτωβρίου 1845, το οικοδόμημα καθαγιάσθηκε ως ενοριακή εκκλησία.
Το 1915 η εκκλησία καταχωρήθηκε ως ιστορικό μνημείο.
Στην εκκλησία της Μαντλέν έγιναν οι νεκρικές ακολουθίες μεταξύ άλλων των: Φρεντερίκ Σοπέν († 1849), Ζακ Όφφενμπαχ († 1880), Σαρλ Γκουνό († 1893), Καμίγ Σαιν-Σανς († 1921), Γκαμπριέλ Φωρέ († 1924), Κοκό Σανέλ († 1971), Ζοζεφίν Μπέικερ († 1975) ), Μαρλέν Ντίτριχ († 1992), Τζόνι Χαλιντέι († 2017) και πολλών άλλων διασημοτήτων.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Νότια άποψη Η δομή της εκκλησίας της Μαντλέν είναι πολύ ασυνήθιστη για χριστιανική εκκλησία. Αυτό εξηγείται από τη μακρά ιστορία κατασκευής της και την αλλαγή στην προβλεπόμενη χρήση. Ενώ το εξωτερικό βασίζεται στο μοντέλο του ρωμαϊκού ναού, το εσωτερικό με τους τρεις διαδοχικούς θόλους του διαμορφώνεται στα κύρια δωμάτια των ρωμαϊκών ιαματικών λουτρών. Το εσωτερικό του ναού προέρχεται κυρίως από τα έτη 1830-1840. Η εκκλησία είναι χτισμένη σε νεοκλασικό ρυθμό και το σχέδιό της βασίζεται στον ρωμαϊκό ναό Μαιζόν Καρέ της Νιμ, έναν από τους καλύτερα διατηρημένους ρωμαϊκούς ναούς στον κόσμο. Έχει μήκος 108 μέτρα και πλάτος 43 μέτρα. Περιλαμβάνει 52 κίονες κορινθιακού ρυθμού, ο καθένας με 20 μέτρα ύψος. Το αέτωμα είναι διακοσμημένο με ανάγλυφο που παρουσιάζει την Ημέρα της κρίσης. Οι χάλκινες πόρτες της εκκλησίας φέρουν ανάγλυφα που αντιπροσωπεύουν τις Δέκα Εντολές και στο εσωτερικό υπάρχουν αριστουργηματικά γλυπτά.
Η εκκλησία σχηματίζει το βόρειο άκρο ενός σημαντικού αστικού άξονα που την συνδέει με το Παλαί Μπουρμπόν, μέσω της οδού Ρουαγιάλ, της πλατείας Κονκόρντ και της γέφυρας Κονκόρντ.
Σήμερα
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[αέτωμα με την Ημέρα της κρίσης.]] Η Μαντλέν είναι ενοριακή εκκλησία της Αρχιεπισκοπής του Παρισιού. Θρησκευτικές λειτουργίες εξακολουθούν να γίνονται καθημερινά καθώς και κηδείες, γάμοι κ.λ.. Στο υπόγειο της Εκκλησίας (είσοδος στην πλευρά της Αγοράς των Λουλουδιών) βρίσκεται το Φουαγιέ της Μαντλέν που περιλαμβάνει εστιατόριο και καφέ. Το εστιατόριο, με χαμηλή ετήσια συνδρομή, προσφέρει, κάτω από τις θολωτές οροφές, γεύμα γαλλικού τύπου με τρία πιάτα σε χαμηλή τιμή, που σερβίρεται από εθελοντές. Μετά το φαγητό μπορεί κανείς να πιει καφέ σε ένα σαλόνι στο τέλος του φουαγιέ σε ένα από τα φθηνότερα καφέ στο Παρίσι. Οι τοίχοι του Φουαγιέ συχνά διακοσμούνται από καλλιτέχνες.
Η Εκκλησία της Μαντλέν παραμένει σήμερα ένας ζωντανός πολιτιστικός χώρος που δεν είναι αποκλειστικά αφιερωμένος στη θρησκευτική λατρεία και στις τουριστικές επισκέψεις. Σε όλη τη διάρκεια του έτους, διοργανώνονται συμφωνικές ορχήστρες ή ρεσιτάλ οργάνων, περίπου 2 έως 3 Κυριακές κάθε μήνα με δωρεάν είσοδο και ελεύθερη συμμετοχή στα έξοδα. Το πρόγραμμα των συναυλιών είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα της εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησίες στο Παρίσι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Μουδανιά
Τα Μουδανιά (τουρκικά: Mudanya), ήταν ελληνική πόλη της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, δεξιά του εισερχομένου στο Κόλπο της Νικομήδειας (Izmit), νοτιοανατολικά του Βοσπόρου στη Θάλασσα του Μαρμαρά (Προποντίδα), στον ομώνυμο Κόλπο των Μουδανιών. Σήμερα η πόλη αποτελεί έδρα της ομώνυμης περιφέρειας με πληθυσμό 77.461 κατοίκους και διοικητικά ανήκει στην επαρχία Προύσας του διαμερίσματος Μαρμαρά.
Ιστορία
Η πόλη είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας Μυρλείας, αποικία της Κολοφώνος. Η Μύρλεια καταστραφηκε από τον Φίλιππο Β΄ και ολόκληρη η υπ΄ αυτού κυριευθείσα περιοχή δόθηκε στο βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α' ο οποίος με τη σειρά του επανοικοδόμησε την πόλη δίνοντάς της το όνομα της συζύγου του «Απάμεια». Οι χριστιανοί σταυροφόροι διερχόμενοι από την περιοχή την ονόμασαν «Μοντανιάκ» παραφθορά της οποίας ακολούθησε το σημερινό ελληνοτουρκικό όνομα Μουδανιά. Στις 29 Οκτωβρίου 1653 μαρτύρησε στα Μουδανιά ο άγιος Αθανάσιος εκ Σπάρτης Πισιδίας Μικράς Ασίας.
Η πόλη
Σήμερα τα Μουδανιά (53.965 κατ. το 2000) αποτελούν το επίνειο της Προύσας (Bursa) με την οποία συνδέεται και σιδηροδρομικώς. Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών στην πόλη αυτή κατοικούσαν 4.000 Έλληνες που διατηρούσαν μια ανθούσα κοινότητα με 3 εκκλησίες, 6 σχολεία αρρένων και 2 θηλέων. Σήμερα στο λιμάνι των Μουδανιών υφίστανται μικρές εγκαταστάσεις του τουρκικού ναυτικού καθώς και μικρό αεροδρόμιο πλησίον της πόλης. Τα Μουδανιά έγιναν ευρύτερα γνωστά μετά την συναφθείσα εκεί συνθήκη ανακωχής γνωστή ως Ανακωχή των Μουδανιών το 1922.
Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή αυτή, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, ίδρυσαν τα Νέα Μουδανιά στη Χαλκιδική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία της Προύσας Κατηγορία:Περιοχή Μαρμαρά Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στην Τουρκία
Overkill (τραγούδι, Motörhead)
To Overkill είναι τραγούδι του αγγλικού heavy metal συγκροτήματος Motörhead και κυκλοφόρησε ως single αλλά και στον ομότιτλο δίσκο, το 1979. Το single έφτασε στη θέση 39 στα βρετανικά τσαρτ. Το τραγούδι είναι ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια του συγκροτήματος, ενώ κατέχει και μία χαρακτηριστική drum εισαγωγή. Μία μέρα πριν την κυκλοφορία του τραγουδιού, το σχήμα το ερμήνευσε ζωντανά στην εκπομπή του BBC Top of the Pops, από εκεί και πέρα έγινε από τα αγαπημένα τραγούδια των φίλων του συγκροτήματος και υπήρξε σχεδόν κάθε φορά στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Το κομμάτι έμελλε να είναι και το τελευταίο που ερμήνευσε ζωντανά στις 11 Δεκεμβρίου του 2015, ως encore, στο Βερολίνο.
Το κομμάτι έχει γνωρίσει αρκετές διασκευές, με πιο γνωστή να είναι αυτή των Metallica, στο Garage Inc., to 1998. Επίσης, στις 14 Σεπτεμβρίου του 2011 οι Metallica, οι Anthrax, οι Megadeth και οι Slayer, ως The Big Four, το έπαιξαν ζωντανά όλοι μαζί, στο Yankee Stadium στο Μπρονξ. Τέλος, σε ψηφοφορία της ελληνικής έκδοσης του Metal Hammer, το τραγούδι βγήκε 76ο ανάμεσα στα 200 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1979 Κατηγορία:Τραγούδια των Motörhead Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles του 1979 Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Λατ
Το Λατ (γαλλικά: Lattes, οξιτανικά: Latas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λατουά (γαλλικά: Lattois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αθηνά Ταρσούλη
Η Αθηνά Ταρσούλη (1884 – 1975 ) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, συγγραφέας, αλλά και διεκεκριμένη ζωγράφος, με σπουδές ζωγραφικής στο Παρίσι.
Η Αθηνά Ταρσούλη γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του δικαστικού Αλεξάνδρου Πιττακού. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τα γράμματα. Το 1901 παντρεύτηκε τον Νίκο Ταρσούλη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε με τον σύζυγό της στο Παρίσι. Απέκτησαν μία κόρη, ο πρόωρος θάνατος της οποίας στάθηκε η έμπνευση για την εμφάνισή της στα γράμματα. Η ίδια η Αθηνά απεβίωσε στην Αθήνα από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 91 ετών.
Η Αθηνά Ταρσούλη είχε τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο της Κύπρος, αλλά και δεκαετίες ενωρίτερα (το 1935) με τον Α΄ έπαινο της Ακαδημίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Λουίς Ερνέστο Μιραμόντες
Ο Λουίς Ερνέστο Μιραμόντες (Luis Ernesto Miramontes Cárdenas, Tepic, Nayarit, 16 Μαρτίου 1925 - Πόλη του Μεξικού, 13 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Μεξικανός χημικός, γνωστός ως συνεφευρέτης του πρώτου χαπιού αντισύλληψης.
Ο Λουίς Ερνέστο Μιραμόντες μαζί με τους Αντρές Μανουέλ ντελ Ρίο (Andres Manuel del Rio), που ανακάλυψε το βανάδιο) και Μάριο Μολίνα (Mario J. Molina, βραβείο Νόμπελ χημείας 1995), είναι οι τρεις σημαντικότεροι Μεξικανοί χημικοί.
Κατηγορία:Μεξικανοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Οικονομία της Ασίας
Η οικονομία της Ασίας αποτελείται από 4.5 δισεκατομμύρια άτομα (το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού) τα οποία ζουν σε 49 διαφορετικές χώρες. Η Ασία είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ήπειρος οικονομικά, ενώ ταυτόχρονα είναι η μεγαλύτερη ηπειρωτική οικονομία όσον αφορά το ονομαστικό ΑΕΠ και ΙΑΔ του κόσμου. Επιπλέον, η Ασία είναι η περιοχή του κόσμου με τις μεγαλύτερες σύγχρονες οικονομικές εκρήξεις, ξεκινώντας από το Ιαπωνικό οικονομικό θαύμα (1950-1990), το Θαύμα του Ποταμού Χαν (1961-1996) στη Νότια Κορέα, την οικονομική άνθηση (1978-2013) στην Κίνα, τις Μικρές Τίγρεις (1990–σήμερα) στην Ινδονησία, τη Μαλαισία, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ, και την άνθηση στην Ινδία (1991–σήμερα).
Όπως και σε όλες τις περιοχές του κόσμου, τα πλούτη των κρατών της Ασίας διαφέρουν σημαντικά μεταξύ και εντός μελών. Αυτή η απόκλιση προκαλείται από το τεράστιο μέγεθος της Ασίας, οδηγώντας σε ένα τεράστιο εύρος από διαφορετικούς πολιτισμούς, περιβάλλοντα, ιστορικούς δεσμούς και κυβερνητικά συστήματα. Οι μεγαλύτερες οικονομίες στην Ασία σε όρους ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος σε ιστοιμία αγοραστικής δύναμης είναι η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Ινδονησία, η Τουρκία, η Νότια Κορέα, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, η Ταϊλάνδη και η Ταϊβάν. Όσον αφορά το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) προηγείται η Κίνα και ακολουθεί η Ιαπωνία, η Ινδία, η Νότια Κορέα, η Ινδονησία, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, η Ταϊβάν, η Ταϊλάνδη και το Ιράν.
Ο συνολικός πλούτος συγκεντρώνεται κυρίως στην Ανατολική Ασία, την Ινδία και τη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ αν μετρηθεί με βάση το ΑΕΠ ανά κάτοικο, είναι συγκεντρωμένος κυρίως στην Ανατολική Ασία, στην Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ, το Μακάο, τη Σιγκαπούρη και το Μπρουνέι, καθώς και στις πλούσιες σε πετρέλαιο χώρες της Δυτικής Ασίας, όπως είναι η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και το Ομάν. Το Ισραήλ και η Τουρκία είναι άλλες δύο μεγαλύτερες οικονομίες στη Δυτική Ασία. Το Ισραήλ (βασισμένο στην επιχειρηματικότητα στις διαφοροποιημένες βιομηχανίες) είναι μια ανεπτυγμένη χώρα, ενώ η Τουρκία (ιδρυτικό μέλος του ΟΟΣΑ) είναι μια προηγμένη αναδυόμενη χώρα. Η Κύπρος, είναι μια ακόμη αναπτυγμένη χώρα στην Δυτική Ασία. Η Ασία, με την εξαίρεση της Ιαπωνίας (βασισμένη στη βαριά βιομηχανία και την ηλεκτρική επιτήδευση), της Νότιας Κορέας (βασισμένη στη βαριά βιομηχανία και την τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών), την Ταϊβάν (βασισμένη στην βαριά βιομηχανία και τη κατασκευή μερών υψηλής τεχνολογίας), το Χονγκ Κονγκ (βασισμένο στην βιομηχανία των οικονομικών και τις υπηρεσίες) και τη Σιγκαπούρη (βασισμένη στην παραγωγή υλικών υψηλής τεχνολογίας, στη βιοτεχνολογία, τον τομέα των οικονομικών και επιχειρηματικών υπηρεσιών και του τουρισμού), τα τελευταία χρόνια, βρίσκεται σήμερα σε μια φάση ταχείας ανάπτυξης και εκβιομηχάνισης. Η Κίνα (οδηγούμενη από την κατασκευή και την ανάπτυξη από τις άμεσες ξένες επενδύσεις ) και η Ινδία (οδηγούμενη από τα εμπορεύματα, προορισμός εταιρικών εξωτερικών αναθέσεων και λογισμικού υπολογιστών) είναι οι δύο ταχύτερα αναπτυσσόμενες μεγάλες οικονομίες του κόσμου.
Γενικά οι χώρες της Ανατολικής Ασίας και της ΕΧΝΑ βασίζονται στις κατασκευές και το εμπόριο (και στη συνέχεια σταδιακά την αναβάθμιση της βιομηχανίας και του εμπορίου ), ενώ σταδιακά επεκτείνουν τον τομέα της βιομηχανίας της υψηλής τεχνολογίας και την οικονομική βιομηχανία. Για την ανάπτυξη, οο χώρες της Μέσης Ανατολής εξαρτούνται περισσότερο από τις χρήσεις της εφαρμοσμένης μηχανικής για να ξεπεράσουν τις κλιματικές δυσκολίες για την οικονομική ανάπτυξη και την παραγωγή των βασικών προϊόντων όπως π.χ. το Γλυκό αργό πετρέλαιο (το αργό πετρέλαιο όπου η περιεκτικότητα θείου δεν ξεπερνά το 0.5%). Με τα χρόνια ταχείας οικονομικής ανάπτυξηα και μεγάλου εμπορικού πλεονάσματος με τον υπόλοιπο κόσμο, η Ασία έχει συσσωρεύσει πάνω από 8.5 τρις δολάρια συναλλαγματικών αποθεμάτων – περισσότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου συνόλου. Ο επεκτεινόμενος τριτογενής και τεταρτογενής τομέας επεκτείνουν το μερίδιο της ασιατικής οικονομίας.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 16.71)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 16.71 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.
Περιγραφή
Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά με δόρυ και ασπίδα, η οποία είναι διακοσμημένη με την εικόνα φτερωτού αλόγου. Είναι πλαισιωμένη από δύο κίονες με έναν αλέκτορα στην κορυφή. Στα αριστερά διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ».
Στην όπισθεν όψη εικονίζεται σκηνή παγκρατίου. Δύο γενειοφόροι αθλητές αγωνίζονται υπό το βλέμμα του επίσης γενειοφόρου διαιτητή. Ένας από τους δύο παλαιστές έχει υψώσει το αριστερό του πόδι μέχρι τον δεξιό αγκώνα του σκυμμένου αντιπάλου του, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να του κάνει λαβή. Η παρουσία του διαιτητή κάνει αισθητή τη δραματικότητα του αθλητικού στιγμιότυπου.
Ιστορική τοποθέτηση
Μετά τα μέσα του έκτου αιώνα π.Χ. οι κατασκευαστές αγγειογράφοι δεν υπογράφουν τους παναθηναϊκούς αμφορείς. Ο αμφορέας ετούτος είναι έργο του Κλεοφράδη, επειδή αυτός είχε ως αναγνωρίσιμο διακριτικό τον Πήγασο, τον οποίο διακρίνουμε στην ασπίδα της Αθηνάς. Είναι έργο του έτους 500 π.Χ. περίπου.
Πηγές
Μητροπολιτικο Μουσειο Τεχνης 1671 Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 500 Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Νικόλαος Υψηλάντης
Ο Νικόλαος Υψηλάντης (Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1796 – Οδησσός, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1833) ήταν Έλληνας πρίγκηπας και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη και της Ελισάβετ Βακαρέσκου (1768-1866) και αδελφός του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρου, αλλά και του Δημήτριου, του Γεωργίου, του Γρηγορίου, της Αικατερίνης και της Μαρίας. Ο ίδιος ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας από το 1818.
Ο Νικόλαος Υψηλάντης ηγήθηκε του σώματος του Ιερού Λόχου στη μάχη του Δραγατσανίου, κατά την οποία οι Έλληνες ηττήθηκαν, με αποτέλεσμα η επανάσταση στη Μολδοβλαχία να τερματισθεί άδοξα. Ο Ν. Υψηλάντης άφησε απομνημονεύματα, γραμμένα πρωτογενώς στη γαλλική γλώσσα.
Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι υπήρξε τέκτονας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Υψηλάντη
Μουσείο της Αλεξάνδρειας
Το Μουσείο της Αλεξάνδρειας ήταν επιστημονικό-εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκτός από το κτήριο το οποίο περιελάμβανε τη φημισμένη Βιβλιοθήκη, ονομάζονταν έτσι και η εκεί εργαζόμενη χορεία των λογίων ανδρών, οι οποίοι διέτριβαν και σιτίζονταν με δημόσια δαπάνη. Ασχολείτο με την μελέτη και διδασκαλία των επιστημών και της φιλολογίας.
Ιστορική αναδρομή
Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, ο όρος «Μουσείον» αναφέρεται σε ένα οίκημα αφιερωμένο στις τέχνες, όπου λάμβαναν χώρα δραστηριότητες σχετικές με τη μουσική, την ποίηση ή την φιλοσοφία. Μπορούσε επίσης να στεγάζει και βιβλιοθήκη ή συλλογή ιερών κειμένων. Διάσημο παράδειγμα είναι η Ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα. Οι χώροι αυτοί καλούνταν Μουσεία επειδή θεωρούνταν υπό την προστασία των Μουσών, θεοτήτων συνυφασμένων με τις τέχνες και τις επιστήμες.
Ιδρυτής του Μουσείου της Αλεξανδρείας θεωρείται ο στρατηγός του Μ. Αλεξάνδρου και μετέπειτα βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος Α' ο Σωτήρ και επεκτάθηκε και εξωραΐστηκε από τον γιο του Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο, παρέμεινε μετέπειτα υπό την εποπτεία της βασιλικής οικογένειας των Πτολεμαίων. Καταστράφηκε από πυρκαγιά επί Ιουλίου Καίσαρα και φαίνεται ότι σύντομα ανοικοδομήθηκε, διότι το συναντάμε και πάλι να ακμάζει επί Αδριανού, Αντωνίνου Ευσεβούς και Μάρκου Αυρηλίου. Ξανά καταστράφηκε επί Καρακάλλα, ο οποίος έδιωξε τους φιλοσόφους, κατάργησε την δημόσια σίτισή τους, και δήμευσε την περιουσία του μουσείου. Την επανόρθωσε ο Αλέξανδρος Σεβήρος και επαναλειτούργησε, παρήκμασε όμως και δεν βρήκε την παλαιά του αίγλη.
Περιγραφή
Ο γεωγράφος Στράβων μας παρέχει μια μαρτυρία για το Μουσείο στις μέρες του: «''Μέρος των παλατιών είναι και το Μουσείο, το οποίο διαθέτει περίπατο και εξέδρα και έναν μεγάλο οίκο, στον οποίο βρίσκεται το κοινό τραπέζι των φιλολόγων, των ανδρών που είναι μέλη του Μουσείου. Αυτή η σύνοδος διαθέτει κοινή περιουσία και έναν ιερέα υπεύθυνο για το Μουσείο, τον οποίο διόριζαν παλαιότερα οι βασιλείς και σήμερα ο Καίσαρας.''» Από τα λόγια του Στράβωνα είναι δυνατόν να υποθέσουμε ότι το Μουσείο βρίσκονταν στο Βρουχείο, δηλαδή στα ενδότερα βασίλεια.
Σύμφωνα με τον Βιτρούβιο ήταν απέραντο οικοδόμημα. Αν και το Μουσείο της Αλεξάνδρειας δεν περιελάμβανε συλλογή γλυπτικής και ζωγραφικής, όπως εκείνην που συγκέντρωσαν οι βασιλείς της Περγάμου, διέθετε ωστόσο αίθουσα αφιερωμένη στην ανατομία, καθώς και εγκαταστάσεις που εξυπηρετούσαν αστρονομικές παρατηρήσεις. Διέθετε μεγάλο άλσος με βοτανικούς και ζωολογικούς κήπους για μελέτη της φυσικής ιστορίας. Ο περίπατος ήταν κατάφυτος με δένδρα κάθε είδους που με την σκιά τους δρόσιζαν τους φιλοσόφους. Αντί για απλό μουσείο με την έννοια που είναι γνωστό από την Αναγέννηση και μετά, επρόκειτο για ένα ίδρυμα που φιλοδοξούσε να συγκεντρώσει μερικούς από τους επιφανέστερους λογίους και επιστήμονες του Ελληνιστικού Κόσμου.
Ανάμεσα στις μεγαλύτερες συνεισφορές του ιδρύματος είναι η συλλογή και διαφύλαξη μεγάλου μερους της αρχαιοελληνικής γραμματείας, από τον Όμηρο ως τον Ησίοδο, όπως τη γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Ιστορικά μουσεία Κατηγορία:Κτίρια της αρχαιότητας Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Ανατολικά της Εδέμ (μυθιστόρημα)
Το Ανατολικά της Εδέμ (τίτλος πρωτοτύπου: East of Eden) είναι μυθιστόρημα γραμμένο από τον Αμερικανό βραβευμένο με Νόμπελ συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1952 και χαρακτηρίζεται συχνά ως το πλέον φιλόδοξο μυθιστόρημα του Στάινμπεκ. Περιγράφει με λεπτομέρεια τις σχέσεις και τη ζωή δύο οικογενειών, των Τρασκ και των Χάμιλτον. Αρχικώς απευθυνόταν στους δυο μικρούς τότε γιους του συγγραφέα, τον Τομ και τον Τζων, και ο συγγραφέας ήθελε να τους περιγράψει τη ζωή στην αγροτική Κοιλάδα Σαλίνας στην Καλιφόρνια με κάθε λεπτομέρεια: το τοπίο, τους ήχους, τις μυρωδιές και τα χρώματα.
Οι Χάμιλτον στο βιβλίο λέγεται ότι βασίζονται στην πραγματική οικογένεια του Σάμουελ Χάμιλτον, του παππού του συγγραφέα από την πλευρά της μητέρας του. Ο ίδιος ο Στάινμπεκ σε νεαρή ηλικία εμφανίζεται επίσης φευγαλέα στο μυθιστόρημα ως ένα δευτερεύον πρόσωπο.
Σύμφωνα με την τρίτη και τελευταία σύζυγό του, την Ιλέιν, ο Στάινμπεκ θεωρούσε το Ανατολικά της Εδέμ ως το αριστούργημά του. Ο ίδιος είχε δηλώσει για αυτό: «Περιέχει το καθετί που έχω μπορέσει να μάθω για την τέχνη ή το επάγγελμά μου όλα αυτά τα χρόνια.» και: «Θαρρώ πως κάθε άλλο πράγμα που έχω γράψει υπήρξε, κατά μία έννοια, μια πρακτική για αυτό.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζον Στάινμπεκ Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Ερρίκος της Καστίλης
Ο Ερρίκος ο Συγκλητικός, ισπαν. don Enrique el Senador (Μάρτιος 1230 - 8 Αυγούστου 1303) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της Ελισάβετ της Σουηβίας, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας.
Τα πρώτα έτη στην Καστίλη
Μεγάλωσε στο Μπούργος και μορφώθηκε από τον μετέπειτα καρδινάλιο Γκίλες του Τόρρες. Εκπαιδεύτηκε και στα όπλα. Ο πατέρας του, μετά από κάθε κατάκτηση, του έδινε φέουδα, ιδίως μετά από αυτήν της Σεβίλης. Το 1252 διαδέχθηκε τον πατέρα του ο πρωτότοκος Αλφόνσος Ι΄, αλλά οι σχέσεις των δύο αδελφών σύντομα χάλασαν: ο Αλφόνσος Ι΄ αναίρεσε την παραχώρηση των φέουδων στον Ερρίκο και τον εμπόδισε από το να νυμφευτεί την κόρη του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας.
Οι προσβολές εξόργισαν τον Ερρίκο, που εξεγέρθηκε το 1255. Ηττήθηκε στο Μορόν και αναγκάστηκε να διαφύγει από τη χώρα. Από το Κάδιθ ταξίδεψε στη Γαλλία και έφθασε στο Ποντιέ της Πικαρδίας, που ζούσε η 2η σύζυγος του πατέρα του, η Ιωάννα κόμισσα του Ποντιέ. Μάλλον του πρότεινε να μεταβεί στην κόρη της Ελεονόρα, σύζυγο του Εδουάρδου Α΄ των Ανζού της Αγγλίας.
Στην Αγγλία και την Τυνησία
Έφθασε στην Αγγλία το 1256 και ζούσε άνετα για 3 έτη. Δεν του πρόσφεραν πολιτική βοήθεια και μετά από μερικά ταξίδια στη Γαλλία, αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη του στον Μουχάμαντ αλ-Μουστανσίρ εμίρη της Τυνησίας. Εκεί βρήκε τον αδελφό του Φρειδερίκο και άλλους Ισπανούς ιππότες. Επιτέθηκαν στην πόλη Μιλιάνα (της Αλγερίας)· ο εμίρης έτσι ενίσχυε την ανεξαρτησία του από τους Αλμοάδες του Μαρόκου.
Υιοθέτησε τις συνήθειες και την ενδυμασία της Αυλής της Τύνιδας. Τα χρήματα που έλαβε από τις υπηρεσίες του στον εμίρη, τα επένδυσε σε εμπορικές επιχειρήσεις των Γενουατών, που είχαν εκεί αποικία και τα αύξησε κατά πολύ.
Στην Ιταλία
Έπειτα μετέβη στην Ιταλία, όπου ο Κάρολος των Καπετιδών-Ανζού θέλησε το βασίλειο της Σικελίας του Μαμφρέδου. Ο Ερρίκος του δάνεισε χρήματα και ο Κάρολος νίκησε το 1266 στη μάχη του Μπενεβέντο. Ο Κάρολος δεν του επέστρεψε τα χρήματα, αλλά τον έκανε συγκλητικό της Ρώμης. Αυτό ήταν πολύ μικρή ανταμοιβή και ο δυσαρεστημένος Ερρίκος, όταν το 1268 ο ανιψιός του Μαμφρέδου Κορραδίνος ήλθε να διεκδικήσει το βασίλειο, πήρε το μέρος του. Έγινε στρατηγός και διοικητής 300 ιπποτών, που έστειλε ο Αλφόνσος Ι΄. Στη μάχη του Ταλιακότσο στην αρχή νικούσε, αλλά στο τέλος του επιτέθηκαν 1000 κρυμμένοι Γάλλοι, που ήλθαν ως ενίσχυση του Καρόλου. Ο Κορραδίνος ηττήθηκε και ο Ερρίκος κρύφτηκε στη μονή του Μόντε Κασίνο, όπου τον βρήκαν οι Γάλλοι.
Φυλακίστηκε για 23 έτη, πρώτα στην Κανόσα της Απουλίας και μετά στο καστέλ ντελ Μόντε του Μπάρι και η ετεροθαλής αδελφή του Ελεονόρα με τον σύζυγό της δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι. Με τον Κορραδίνο είχε λεηλατήσει τη Ρώμη και είχε αφοριστεί· το 1286 ο πάπας Ονώριος Δ΄ έλυσε τον αφορισμό. Το 1991 ελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Καστίλη, όπου έγινε αντιβασιλιάς του μικρανιψιού του Φερδινάνδου Δ΄. Απεβίωσε το 1304 σε ηλικία 73 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη το Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα, κόρη του Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα. Δεν είχε (γνωστά) τέκνα.
Παράδοση
Λέγεται ότι από τη Μαγιόρ Ροντρίγκεθ Πέτσα, κόρη του κυρίου της Ζαμόρα, είχε ένα φυσικό τέκνο:
Ο Ερρίκος, εκτός από τολμηρός πολεμιστής, ήταν τροβαδούρος και του αποδίδεται η ιπποτική ιστορία Αμαδίς δε Γάουλα. Ίσως την έγραψε ως έγκλειστος στο καστέλ ντελ Μόντε (1277-1291).
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο
Η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο (ιταλικά: Provincia del Medio Campidano) είναι Επαρχία της Ιταλικής Περιφέρειας Σαρδηνία στην Ιταλία. Η έκταση της Επαρχίας είναι 1.517,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της 100.141 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού της Επαρχίας είναι 100.141 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (Απογραφή 2015). Οι δύο μεγαλύτεροι Δήμοι της επαρχίας είναι η Βιλατσίντρο και η Σανλούρι με 14.245 και 8.543 κατοίκους αντίστοιχα. Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Οριστάνο, ανατολικά και νότια με την επαρχία του Κάλιαρι και νότια με την επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας. Δυτικά βρέχεται από τη θάλασσα της Σαρδηνίας. Η επαρχία αποσπάστηκε από την Επαρχία του Κάλιαρι (2005), περιέχει 28 Δήμους και πρόεδρος της επαρχίας ορίστηκε ο Φούλβιο Τόκκο.
Η επαρχία περιέχει πολλά αρχαιολογικά προϊστορικά ευρήματα από τη Νουραγική περίοδο, ανακηρύχτηκαν από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (1997). Με νέο κυβερνητικό διάταγμα (2016) η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο και η Επαρχία της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας ενώθηκαν στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας. Η αναγγελία της Επαρχίας σαν απόσπαση από την Επαρχία του Κάλιαρι έγινε το 2001 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2005. Τοπικά δημοψηφίσματα ακολούθησαν στη Σαρδηνία με στόχο την κατάργηση κάποιων επαρχιών και τη δημιουργία άλλων (6 Μαΐου 2012), τα αποτελέσματα τους επικυρώθηκαν από το Περιφερειακό Συμβούλιο της Σαρδηνίας (24 Μαΐου 2012). Η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο πήρε εντολή να σχηματίσει νέο διοικητικό σώμα (1 Μαρτίου 2013), η ημερομηνία λήξης αργότερα επεκτάθηκε (1 Ιουλίου 2013). Το νέο διοικητικό σώμα τελικά δημιουργήθηκε αργότερα.
Κύριοι Δήμοι
Η Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο περιέχει 28 Δήμους οι σπουδαιότεροι από τους οποίους είναι οι εξήςː
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεντιο Καμπιντανο
Δημήτρης Γιαχνής
Ο Δημήτρης Γιαχνής του Χαραλάμπους (Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 1915- 12 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Β' Αθηνών με την ΕΔΑ το 1958. Ήταν επίσης Γενικός Γραμματέας του Σωματείου των εργαζομένων στον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Σμυρνάκη, που πέθανε πρόωρα και απέκτησαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι.
Πολιτική σταδιοδρομία
Καταγόταν από οικογένεια προσφύγων που είχαν έρθει από τη Μικρά Ασία. Έπειτα από περιπλανήσεις, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Χαϊδάρι Αττικής. Από το 1941 άρχισε να εργάζεται στους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους όπου ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση με το εκεί ΕΑΜ. Την ίδια περίοδο πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος και αγωνίστηκε για τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων.
Εξελέγη βουλευτής έπειτα από τις εκλογές του 1958, κατά τις οποίες η ΕΔΑ ήρθε δεύτερο κόμμα. Ήταν επίσης υποψήφιος και στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν το 1961, αλλά δεν εξελέγη. Κατά τη διάρκεια της χούντας του 1967-74 υπέστη διώξεις.
Δήμαρχος
Διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος Χαϊδαρίου μετά τη Μεταπολίτευση από το 1975 ως το 1978 και με δική του πρωτοβουλία ο χαρακτηρισμός του ιστορικού τόπου για το Παλατάκι και το κτήριο του Γύζη επεκτάθηκε και στην υπόλοιπη έκταση. Το όνομά του δόθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Χαϊδαρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Δήμαρχοι Χαϊδαρίου
Υδραυλική ενέργεια
thumb|right|300px|Υδροηλεκτρικό φράγμα στη λίμνη Πλαστήρα thumb|right|300px|Υδροηλεκτρικό φράγμα Στράτου στον [[Αχελώος|Αχελώο]] Υδραυλική και εν μέρει υδροηλεκτρική ενέργεια είναι η ενέργεια που αποταμιεύεται ως δυναμική ενέργεια μέσα σε βαρυτικό πεδίο με τη συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων νερού σε υψομετρική διαφορά από τη συνέχιση της ροής του ελεύθερου νερού, και αποδίδεται ως κινητική μέσω της υδατόπτωσης. Η κινητική ενέργεια, στη συνέχεια, μπορεί είτε να χρησιμοποιείται αυτούσια επιτόπου (π.χ. νερόμυλοι), είτε να μετατρέπεται σε ηλεκτρική ή άλλες, που την αποθηκεύουν, ώστε τελικά να μεταφέρεται σε μεγάλες αποστάσεις. Στον γήινο κύκλο του νερού η ενέργεια προέρχεται κυρίως από τον ήλιο που εξατμίζει, σηκώνει ψηλά δηλαδή (στην ατμόσφαιρα), μεγάλες ποσότητες νερού. Η εκμετάλλευση της ενέργειας στον κύκλο αυτό γίνεται με τη χρήση υδροηλεκτρικών έργων (υδατοταμιευτήρες, φράγματα, κλειστοί αγωγοί πτώσεως, υδροστρόβιλοι, ηλεκτρογεννήτριες, διώρυγες φυγής).
Ενέργεια από την πτώση του νερού
Η λειτουργία των υδροηλεκτρικών μονάδων βασίζεται στην κίνηση του νερού λόγω διαφοράς μανομετρικού ύψους μεταξύ των σημείων εισόδου και εξόδου. Για το σκοπό αυτό κατασκευάζεται ένα φράγμα που συγκρατεί την απαιτούμενη ποσότητα νερού στον δημιουργούμενο ταμιευτήρα. Κατά τη διέλευσή του από τον αγωγό πτώσεως κινεί έναν στρόβιλο ο οποίος θέτει σε λειτουργία τη γεννήτρια.