cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φυσικά διακοσμητικά πετρώματα
Αισθητικά χαρακτηριστικά των διακοσμητικών πετρωμάτων
Η αγορά επομένως των φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων, διαθέτει μια εξαιρετικά πλούσια γκάμα υλικών σε ότι αφορά τους τύπους και την χρωματική «παλέτα» που προέρχονται από διάφορες χώρες του κόσμου. Οι Ιταλοί για παράδειγμα χρησιμοποιούν, προκειμένου για τα «μάρμαρα», διάφορες ονομασίες, οι γνωστότερες των οποίων που είναι διεθνώς αποδεκτές, είναι οι: Arabescatio, Dendritico, Fiorito, Lineato, Striato, Bardiglio, Macchito, Mandorlato, Runteggiato, Reticolato, Cipollino, Calacata, Perlato.Πολλά από τα υλικά αυτά είναι μοναδικά σε ότι αφορά τη μορφή και την χρωματική τους πλοκή. Αρκεί να αναφερθεί ότι ο αριθμός των τύπων των διακοσμητικών πετρωμάτων, που εξορύσσονται σήμερα σε όλο τον κόσμο, εκτιμάται ότι υπερβαίνει τους 2.500 τύπους, από τους οποίους πάνω από 1000 εξορύσσονται στην Κίνα. Στα μεγέθη αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται οι πέτρες λιθοδομών που εξορύσσονται για τοπική χρήση.
Poikiloi lithoi: το βιβλίο του Lorenzo Lazzarini για τα πολύχρωμα ελληνικά μάρμαρα
Φυσικομηχανικές και χημικές ιδιότητες
Οι εφαρμογές των φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων στις κατασκευές είναι απεριόριστες και για τον λόγο αυτό καταφεύγουν στη χρήση τους πολύ περισσότεροι απ’ ότι στο παρελθόν, σ’ όλο τον κόσμο. Οι εφαρμογές των φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων, δεν γίνονται μόνο για το αισθητικό αποτέλεσμα που προσφέρουν, αλλά κυρίως διότι πληρούν τις οικονομικές, τεχνικές, αισθητικές και οικολογικές απαιτήσεις. Επίσης, επιλέγοντας κανείς ορθά τα φυσικά διακοσμητικά πετρώματα επιτυγχάνει την καλύτερη σχέση ποιότητας/τιμής.
Οι παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν την τελική επιλογή του φυσικού διακοσμητικού πετρώματος, είναι κυρίως οι ακόλουθοι:
• χημικές-φυσικομηχανικές ιδιότητες του πετρώματος, οι οποίες πρέπει να πληρούν τις προδιαγραφές ώστε να μην επηρεασθεί μελλοντικά το υλικό από τις κλιματικές συνθήκες της περιοχής, όπου θα τοποθετηθεί και
• Το συνολικό κόστος της επένδυσης.
Από τα προαναφερόμενα βλέπουμε λοιπόν, ότι απαιτείται η πιστοποίηση της ποιότητας του πετρώματος, μετά από εξέταση των φυσικομηχανικών ιδιοτήτων του, οι οποίες καθορίζουν την ικανότητά του στο να αντισταθεί στη μόλυνση του περιβάλλοντος και τις μηχανικές επιρροές, λαμβάνοντας υπόψη τις κλιματικές συνθήκες της περιοχής του έργου.
Η γνώση λοιπόν των φυσικομηχανικών και περιβαλλοντικών ιδιοτήτων των φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων μας δίνει τη δυνατότητα στο να μπορούμε να προβλέψουμε, τη συμπεριφορά του πετρώματος με την πάροδο του χρόνου. Ενώ τα ορυκτολογικά και πετρογραφικά χαρακτηριστικά, τα οποία καθορίζονται από τις μακροσκοπικές και μικροσκοπικές μελέτες σε λεπτές τομές δειγμάτων, όπως προαναφέρθηκε, στοχεύουν στο να διασαφηνίσουν τα γενικά χαρακτηριστικά ενός υλικού, όπως ομοιογένεια, κοκκομετρία, χρώμα, υφή κ.α.
Επικαιροποιημένος Ατλας εμπορικών τύπων των ελληνικών διακοσμητικών πετρωμάτων
Παραγωγή
Στην Ελλάδα εξορύσσονται περί τα 120 είδη φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων από 200 και πλέον λατομεία, με συνολική παραγωγή της τάξης του 1 εκατομμυρίου τόνων (στοιχεία 2007). Εξορύσσονται κυρίως ανοικτόχρωμα μάρμαρα, ασβεστόλιθοι, σχιστόλιθοι και πέτρες λιθοδομής. Επίσης εισάγονται μεγάλες ποσότητες υλικών – μάρμαρα κυρίως, γρανίτες και άλλες πέτρες – από πολλές χώρες, Τουρκία, Βουλγαρία, FYROM, Ιταλία, Ισπανία, Αίγυπτος, Μαρόκο, Κίνα, Ινδία κ.α. Οι εισαγωγές διακοσμητικών πετρωμάτων ανήλθαν το 2007 σε 600 χιλ. τόνους αξίας 90 εκατομμυρίων €.
Για την διετία 2013-2014, η παραγωγή στο σύνολο των μαρμαρικών προϊόντων και υποπροϊόντων (ογκομάρμαρα, ξοφάρια και λατύπες) σε επίπεδο επικράτειας ξεπέρασε το 1,3 εκατ. τον. ετησίως. Ειδικότερα, η παραγωγή ογκομαρμάρων υπερέβη τα 220 χιλ. κυβ. μ.  για το 2013 και τα 232 χιλ. κυβ. μ.  για το 2014. Από την παραγωγή αυτή, το μεγαλύτερο μέρος εξάγεται κυρίως προς την Κίνα, χώρες της Μέσης Ανατολής, τις ΗΠΑ και σε μικρότερο βαθμό στην ευρωπαϊκή αγορά .Από το σύνολο παραγωγής της Ελληνικής Επικράτειας,  η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης καταγράφει  ποσοστό παραγωγής που ξεπερνά το 90% του συνόλου, επισημαίνοντας την συντριπτική παραγωγική συνεισφορά της, ειδικότερα των νομών Δράμας και Καβάλας, στον κλάδο του μαρμάρου.
Η παραγωγή σχιστολιθικών πλακών και γενικότερα διακοσμητικών πετρωμάτων (πλην μαρμάρου) είναι της τάξης των 80-100 χιλ. κυβ. μ. προϊόντων, με κυρίαρχη την περιοχή της Καρύστου της Νοτίου Ευβοίας. Ειδικότερα στην περιοχή αυτή τα ενεργά λατομεία σχιστολιθικής πέτρας για το 2014 υπερέβησαν τα 30, με περισσότερους των 250 άμεσα εργαζόμενους, με παραγωγή που υπερέβη τα 1.5 εκατ. τ.μ πλακών (70  χιλ. κυβ. μ. περίπου)  και κύκλο εργασιών που στο σύνολό του υπερέβη τα 10 εκατ. € για το 2014.
Ένα μέρος της επεξεργασίας εκτελείται εντός των λατομικών χώρων ενώ ο μεγαλύτερος όγκος μεταφέρεται στις μονάδες επεξεργασίας όπου οι σχιστολιθικές πλάκες σχίζονται σε πλάκες πάχους που κυμαίνεται από 1,5 έως 2,5cm και από 3 έως 5cm. Σε άλλες περιπτώσεις από το σχιστόλιθο Καρύστου δημιουργούνται φυσικοί κυβόλιθοι  ενώ σε άλλες οι πλάκες κόβονται σε τετράγωνα και χρησιμοποιούνται σε δαπεδοστρώσεις εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, σε ορθομαρμαρώσεις κλπ.
Στην παραγωγή σχιστολιθικών πλακών και πέτρας δραστηριοποιούνται επίσης οι περιοχές  Νεοχωρίου, Καλαμακίου και Συκής του Δήμου Νοτίου Πηλίου Ν. Μαγνησίας σε δημοτικές εκτάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετρώματα
Χουάν, Κόμης της Βαρκελώνης
Ήταν το έκτο παιδί και ο τέταρτος γιος του Βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ΄ και της Βασίλισσας Βικτώριας Ευγενίας της Ισπανίας, πατέρας του τέως Βασιλιά Χουάν Κάρλος και παππούς του Βασιλιά Φιλίππου ΣΤ΄ της Ισπανίας. Ο πατέρας του εκθρονίστηκε το 1931, λόγω της ανακήρυξης της Ισπανικής Δημοκρατίας. Το 1933 οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του, ο Αλφόνσος και ο Ιάκωβος, απαρνήθηκαν τις αξιώσεις τους επί του ισπανικού θρόνου, με αποτέλεσμα ο Χουάν να γίνεται κληρονόμος των βασιλικών δικαιωμάτων του πατέρα του. Έτσι, όταν ο πατέρας του παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του επί του ισπανικού θρόνου, στις 15 Ιανουαρίου 1941, ο Χουάν των Βουρβόνων έγινε ο νόμιμος διεκδικητής του θρόνου της Ισπανίας.
Όταν τον Ιούλιο του 1969 ο δικτάτορας Φρανθίσκο Φράνκο όρισε ως διάδοχό του τον πρωτότοκο γιο του Χουάν των Βουρβόνων, τον Χουάν Κάρλος, άλλαξαν οι μέχρι τότε σχέσεις μεταξύ του Χουάν των Βουρβόνων και του δικτάτορα, καθώς και οι σχέσεις μεταξύ πατέρα και γιου. Σε μια ομιλία που εκφωνήθηκε στο Παλάτι της Θαρθουέλα στις 14 Μαΐου 1977, ο Χουάν των Βουρβόνων παραιτήθηκε από τα δυναστικά του δικαιώματα υπέρ του γιου του Χουάν Κάρλος, ο οποίος είχε ήδη ανακηρυχθεί Βασιλιάς από τα Ισπανικά Κόρτες στις 22 Νοεμβρίου 1975. Διατήρησε όμως για τον εαυτό του τον τίτλο του κόμη της Βαρκελώνης, που συνήθως κατείχε ο Ισπανός μονάρχης.
Πρώιμα χρόνια
Ο Χουάν γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1913 στο Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο. Γονείς του ήταν ο Βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας και η Βασίλισσα Βικτώρια Ευγενία, Πριγκίπισσα του Μπάττενμπεργκ. Βαφτίστηκε στις 24 Ιουνίου του ίδιου έτους, λαμβάνοντας τα ονόματα Ιωάννης Κάρολος Τερέσιος Σιλβέριος Αλφόνσος, με αναδόχους την Αρχιδούκισσα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας-Έστε και τον Βασιλιά Κάρολο Α΄ της Ρουμανίας. Στις 16 Μαΐου του 1927, ο πατέρας του τον ονόμασε Ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Αφού ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Μαδρίτη, εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ναυτικού. Αναγκάστηκε να διακόψει την εκπαίδευσή του (την οποία συνέχισε στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό), όταν εξορίστηκε μαζί με την οικογένειά του κατά την ανακήρυξη της Ισπανικής Δημοκρατίας το 1931.
Ως τρίτος γιος του Αλφόνσου ΙΓ΄, δεν προοριζόταν να κληρονομήσει το θρόνο. Ωστόσο, ο αδελφός του Αλφόνσος παραιτήθηκε από τα δυναστικά του δικαιώματα για να πραγματοποιήσει έναν μοργανατικό γάμο το 1933, ενώ ο αδελφός του Ιάκωβος αναγκάστηκε να παραιτηθεί επειδή κωφεύτηκε σε ηλικία τεσσάρων ετών (αν και αργότερα το μετάνιωσε και θέλησε να ανακτήσει τα δικαιώματά του). Ο Ιάκωβος ανέπτυξε επίσης μία σχέση που, αν και ήταν αριστοκρατικής καταγωγής, δεν ήταν μέλος βασιλικής οικογένειας. Έτσι, έχοντας μόνο δύο μεγαλύτερες αδελφές, οι οποίες δεν ήταν δυνατόν λόγω του ισπανικού πλαισίου διαδοχής να ανέλθουν στο θρόνο, ο Χουάν έγινε διάδοχος των δυναστικών δικαιωμάτων του πατέρα του επί του ισπανικού θρόνου. Ως εκ τούτου, αναφέρεται και ως «Πρίγκιπας των Αστουριών» από το 1933 μέχρι το θάνατο του πατέρα του το 1941, παρόλο που ο τελευταίος είχε εκθρονιστεί από τον Απρίλιο του 1931.
Εμφύλιος πόλεμος
Στην αρχή του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, έχοντας την υποστήριξη του πατέρα του Αλφόνσου ΙΓ΄, προσπάθησε να συμμετάσχει στο κίνημα ενάντια στην κυβέρνηση της Ισπανικής Δημοκρατίας. Την 1η Αυγούστου του 1936, διέσχισε τα ισπανικά σύνορα με σκοπό να έρθει σε επαφή με τη χούντα της Εθνικής Κυβέρνησης του Μπούργος, αλλά συνελήφθη στο Αράντα ντε Ντουέρο. Εκεί ο στρατηγός Φιδέλ Ντάβιλα Αρόντο, ο οποίος εκτελούσε εντολές του στρατηγού Εμίλιο Μόλα, του ζήτησε να επιστρέψει στην εξορία, κάτι που έπραξε αμέσως. Την επόμενη ημέρα είχε επιστρέψει στη Γαλλία. Λέγεται ότι όταν ο Χουάν βρέθηκε στην Παμπλόνα φόρεσε την μπλε ολόσωμη στολή της Ισπανικής Φάλαγγας και τον κόκκινο μπερέ των Καρλιστών.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, ο Χουάν των Βουρβόνων αντάλλαξε μερικές επιστολές με τον στρατηγό Φράνκο. Εκεί είχε κάνει απόλυτα σαφές ότι είχε τεθεί με την πλευρά του πραξικοπήματος και ότι επιθυμούσε να ενταχθεί σε αυτήν. Ορισμένα αποσπάσματα από αυτές τις επιστολές ανέφεραν τα εξής:
Δικτατορία του Φράνκο
Ο Χουάν υποστήριξε την Δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο, κάτι που ήταν συνεπές με τις πολιτικές του πεποιθήσεις και με την ευθυγράμμισή του με την εθνικιστική πλευρά κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Ο Φράνκο αναγνώρισε σε επιστολή προς τον Χουάν τις δύο απόπειρες του τελευταίου να πολεμήσει στην πλευρά των εθνικιστών: «Είμαι στην ευχάριστη θέση να θυμάμαι ότι ανάμεσα σε αυτή την αξιοθαύμαστη νεολαία που προσπαθήσατε να εκπαιδεύσετε, ζητήσατε επανειλημμένα μια θέση ως στρατιώτης».
Η ταύτιση με τους νικητές αποκαλύφθηκε ξανά τον Ιανουάριο του 1941, με αφορμή την αποδοχή της παραίτησης του Αλφόνσου ΙΓ΄ από τα δυναστικά του δικαιώματα, σε μια τελετή που έγινε στη Ρώμη, όπου χαρακτήρισε τον Εμφύλιο Πόλεμο ως «Μεγάλη Εθνική Σταυροφορία». Σε μία θρησκευτική τελετή που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη την 1η Μαρτίου 1942 ανέφερε τα εξής: «Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κόκκινη επανάσταση σήμερα με μια μαχητική φυλετική πολιτική, γεμάτη χριστιανικό πνεύμα και εμποτισμένη με δικαιοσύνη, γενναιοδωρία και κύρος».
Στις αρχές του 1941 ο Χουάν ζήτησε την υποστήριξη της Ναζιστικής Γερμανίας για την παλινόρθωση της ισπανικής μοναρχίας. Ένας εκπρόσωπός του ταξίδεψε στο Βερολίνο για συνομιλίες με το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, χωρίς να αποδώσουν κάποιο αποτέλεσμα. Παρά την αποτυχία του ταξιδιού στο Βερολίνο, οι επαφές με τη Ναζιστική Γερμανία συνεχίστηκαν και μετά την μετακόμιση του Χουάν από τη Ρώμη στη Λωζάνη. Ο Γερμανός πρέσβης στη Μαδρίτη, Έμπερχαρντ φον Στόρερ, πληροφόρησε την κυβέρνησή του ότι ο Χουάν των Βουρβόνων «έχει ταχθεί κατηγορηματικά υπέρ της Γερμανίας» και ότι «όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, δεν θα συναινέσει να αποκτήσει πρόσβαση στον θρόνο με τη βοήθεια των Άγγλων». Ωστόσο, ο Χουάν των Βουρβόνων αρνήθηκε να συναντήσει τον Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ στο Βερολίνο, αλλά και την πρόταση του Χέρμαν Γκέρινγκ να συμμετάσχει σε ένα μυστικό κυνήγι. Η άρνησή του δεν προερχόταν από ιδεολογικούς ενδοιασμούς, αλλά βασίστηκε αποκλειστικά στον φόβο ότι η γερμανική προπαγάνδα θα εμπόδιζε με αυτόν τον τρόπο τις επαφές με τους Βρετανούς.
Στα τέλη του 1942, ο Χουάν ανέφερε για πρώτη φορά τη φιλοδοξία του να αναλάβει τον θρόνο της Ισπανίας και ξεκίνησε να αποστασιοποιείται από το καθεστώς του Φράνκο. Στις 11 Νοεμβρίου του 1942, μόλις δύο ημέρες μετά την έναρξη της συμμαχική απόβαση στο Μαρόκο και την Αλγερία, σε δηλώσεις του σε ελβετική εφημερίδα ανέφερε ότι: «η Μοναρχία θα αποκατασταθεί και... δεν θα διστάσω ούτε στιγμή να θέσω τον εαυτό μου στην υπηρεσία της... Η υπέρτατη φιλοδοξία μου είναι να είμαι ο βασιλιάς μιας Ισπανίας στην οποία όλοι οι Ισπανοί, απόλυτα συμφιλιωμένοι, θα μπορούν να ζήσουν από κοινού». Έτσι, μπροστά στη θέση που παρουσίαζε ο Φράνκο για τη μοναρχία ως συνέχεια του φρανκοϊκού καθεστώτος, ο Χουάν παρουσίαζε τη μοναρχία ως εναλλακτική σε αυτό. Ο Χουάν έκανε αυτές τις δηλώσεις, όπως εξήγησε σε ιδιωτική επιστολή του μήνες αργότερα, επειδή φοβόταν ότι «η εξωτερική πολιτική του στρατηγού Φράνκο, μια πολιτική που δεν είναι πολύ συμβατή με τις υποχρεώσεις της αυστηρής ουδετερότητας στον παγκόσμιο πόλεμο, θα μπορούσε να προκαλέσει επικίνδυνες συνέπειες για το μέλλον της Ισπανίας». Φοβόταν μάλιστα την πιθανότητα οι Σύμμαχοι να επιχειρήσουν να εισβάλουν στην Ιβηρική Χερσόνησο μετά την κατάληψη της Βόρειας Αφρικής.
Οικογένεια
Βρήκε την μελλοντική σύζυγό του Μαρία δε λας Μερθέδες του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1910 - 2000) σε εκδήλωση, που είχε διοργανωθεί από τον Βίκτορα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας. Παντρεύτηκαν στη Ρώμη (12 Οκτωβρίου 1935) και πήραν τους τίτλους του κόμη και της κόμισσας της Βαρκελώνης.
Ο Χουάν και η Μαρία δε λας Μερθέδες απέκτησαν δυο γιους και δυο κόρες:
Ο ινφάντε Χουάν απεβίωσε την 1η Απριλίου 1993 σε ηλικία 79 ετών, στο Κλινικό Πανεπιστήμιο της Ναβάρρας στην Παμπλόνα. Τάφηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών
Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι
Η Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι (σουηδικά: Hedvig Ulrika De la Gardie) (29 Νοεμβρίου 1761 - 7 Φεβρουαρίου 1832), ήταν Σουηδή κυρία επί των τιμών. Ήταν επίσης, η επικεφαλής Γκουβερνάντα των Σουηδών βασιλικών παιδιών τα έτη 1799-1803.
Πρώτα χρόνια και οικογένεια
Η Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι ήταν κόρη του Κόμη Κάρολου Ιούλιου Ντε λα Γκάρντι και της Κόμισσας Μαγδαληνής Χριστίνας Στένμποκ. Η μητέρα της ήταν κυρία επί των ενδυμάτων της πριγκίπισσας Σοφίας Αλβερτίνας της Σουηδίας και η ίδια ήταν κύρια των τιμών της Βασίλισσας Σοφίας Μαγδαληνής της Δανίας. Συμμετείχε επίσης στην ερασιτεχνική θεατρική εταιρεία του Βασιλιά Γουσταύου Γ’ στο βασιλικό Παλάτι.
Παντρεύτηκε στις 7 Αυγούστου 1785, στο Παλάτι Ντόρτινχολμ, με τον αγαπημένο φίλο του Βασιλιά, Κόμη Γουσταύο Μαυρίκιο Άρμφελτ Ο γάμος διοργανώθηκε από τον Γουσταύο Γ’. Ο Άρμφελτ φέρεται να την παντρεύτηκε λόγω της αξιώματος της και του κύρους του οικογενειακού της ονόματος. Την αντιμετώπιζε ναι μεν με σεβασμό αλλά δεν την αγάπησε ποτέ και την απατούσε με τη Μαγδαληνή Ρούντεσχολντ, με την οποία είχε παράλληλη σχέση. Η Χεδβίγη Ουλρίκα, από την άλλη πλευρά, ήταν βαθιά ερωτευμένη μαζί του και παρέμεινε πιστή στον σύζυγο της. Περιγράφηκε ως σιωπηλή, σοβαρή και αξιόπιστη.
Με τον σύζυγο της απέκτησαν τα ακόλουθα οκτώ παιδιά:
Πρώτη εξορία
Το 1792, ακολούθησε τον Άρμφελτ στη Νάπολη. Προηγουμένως όμως, η Χεδβίγη Ουλρίκα είχε ζητήσει από ένα υπηρέτη, να θάψει στον κήπο κάποια εμπιστευτικά έγγραφα του συζύγου της. Ωστόσο εκείνος τα ξέθαψε και τα πούλησε, ενώ πιο πριν τα είχε αντικαταστήσει με ένα κενό χαρτί. Αυτό συνέβαλε στην αποκάλυψη της συνωμοσίας του Άρμφελτ. Επιβλήθηκε εντολή σύλληψης στον σύζυγο της, και εξαιτίας αυτού, η ίδια τέθηκε υπό κρατήση πολλές φορές, στη Ρώμη και τη Βενετία, κατά τη διάρκεια ταξιδιών της, από την Ιταλία προς τη Ρίγα της Λιβονίας, για να επισκεφθεί συγγενείς της το 1794. Της επιτράπηκε να διατηρήσει τη σύνταξη της ως κυρία επί των τιμών και της δόθηκε ένα ταξιδιωτικό δώρο από τον Δούκα Κάρολο. Ο σύζυγος της καταδικάστηκε, ενώ απουσίαζε, σε θάνατο για προδοσία. Επίσης η Χεδβίγη εξορίστηκε από τη Σουηδία και της απαγορεύτηκε να χρησιμοποιήσει το επώνυμο του συζύγου της. Η περιουσία του Άρμφελτ στη Σουηδία κατασχέθηκε, και όπως ήταν συνηθισμένο, δόθηκε στα παιδιά του. Καθώς ο Άρμφελτ καταδικάστηκε σε θάνατο, η Χεδβίγη Ουλρίκα ήταν η νόμιμη κηδεμόνας των παιδιών τους αντί αυτού, και επομένως της δόθηκε ο έλεγχος της σουηδικής περιουσίας του. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την περιουσία, λόγω της εξορίας της, οπότε εξουσιοδότησε τον Άξελ φον Φέρσεν το Νεότερο και τον Φαβιανό φον Φέρσεν ως εκπρόσωπους των υποθέσεων της στη Σουηδία. Ταυτόχρονα όμως εκείνη ήταν πεπεισμένη για την αθωότητα του συζύγου της.
μικρογραφία| Η Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι στη σκηνή του Ερασιτεχνικού Θέατρου του Βασιλιά Γουσταύου Γ'. Πίνακας του Pehr Hilleström.
Το ζευγάρι κατοικούσε υπό την προστασία της Μεγάλης Αικατερίνης στην Καλούγκα. Η Χεδβίγη Ουλρίκα ενήργησε ως πράκτορας του συζύγου της σε πολλές περιπτώσεις. Επισκέφτηκε τον Παύλο Α’ της Ρωσίας για να ζητήσει καλύτερες συνθήκες το 1796, αλλά απέτυχε. Όταν ο Γουσταύος Δ’ Αδόλφος της Σουηδίας κηρύχθηκε νόμιμος μονάρχης το 1797, η Χεδβίγη Ουλρίκα τον επισκέφτηκε και εκείνος της επέτρεψε να επιστρέψει νόμιμα στη Σουηδία και να χρησιμοποιήσει το επώνυμο του συζύγου της. Επίσης, έδωσε την άδεια στον Άρμφελτ να ζήσει οπουδήποτε εκτός από τη Σουηδία και τη Ρωσία και σταμάτησε κάθε ενεργή δίωξη προς αυτόν. Στη συνέχεια η Χεδβίγη Ουλρίκα κατάφερε να πάρει άδεια από τον Τσάρο για να επιτρέψει και στον Άρμφελτ να φύγει από τη Ρωσία και το 1798 ταξίδεψε μαζί του στο Βερολίνο.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της στη Σουηδία, η Χεδβίγη συμβουλεύτηκε το μέντιουμ Ουλρίκα Άρφβιντσον για το μέλλον του εξόριστου συζύγου της, και εκείνη της πρόβλεψε ότι οι μέρες της θλίψης της θα έληγαν σύντομα και ότι όλα θα ήταν καλά για τη σύζυγο της.
Επιστροφή στη Σουηδία
Το 1799, η Χεδβίγη επέστρεψε στη Σουηδία, όπου διορίστηκε επικεφαλής γκουβερνάντα των βασιλικών παιδιών. Αποδέχθηκε τον διορισμό της υπό την προϋπόθεση ότι ο Άρμφελτ θα μπορούσε επιστρέψει στη Σουηδία. Η επιθυμία της έγινε δεκτή και εκπληρώθηκε το 1800, αφού πρώτα είχε απειλήσει να παραιτηθεί αν δεν τηρούνταν η συμφωνία. Ο Άρμφελτ ενημερώθηκε δεόντως ότι η εξορία έληξε, χάρη στη γυναίκα του. Η Χεδβίγη θαυμάστηκε πολύ για την αφοσίωση της απέναντι στον Άρμφελτ, ενώ εκείνος αποδοκιμάστηκε αφού θεωρήθηκε ότι στην πραγματικότητα δεν άξιζε αυτή την πιστή. Άφησε τη θέση της στο Παλάτι το 1803 με τον συνηθισμένο τίτλο της Εξοχότητας, και τη θέση της ως βασιλική γκουβερνάντα πήρε η Καρλόττα Στέρνελντ.
Δεύτερη εξορία
Τον Μάρτιο του 1811, ο Άρμφελτ κατηγορήθηκε ότι είχε συκοφαντήσει μέσω επιστολών τον Πρίγκιπα Κάρολο Ιωάννη. Ωστόσο, ο Άρμφελτ δεν είχε την ευκαιρία να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και η σύζυγος του προσπάθησε στη συνέχεια να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Πρίγκιπα Κάρολο μέσω της Βασίλισσας Χεδβίγης Ελισάβετ Καρλόττας, αλλά χωρίς επιτυχία. Όταν ο Άρμφελτ απελάθηκε τελικά τον Απρίλιο του 1811 και μετανάστευσε στη Ρωσία, η Χεδβίγη μετακόμισε αμέσως στην εξοχή και στη συνέχεια έλαβε ως δώρο τα πορτρέτα των Ρώσων αυτοκρατόρων. Η Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι εγκατέλειψε τη Σουηδία το 1812 και έπειτα εγκαταστάθηκε με τον σύζυγο της στη Ρωσία.
Το 1814 έλαβε το παράσημο του Τάγματος της Αγίας Κατερίνας, ενώ τα έτη 1820-1822 υπηρέτησε ως κυρία επί των τιμών της Ρωσίδας αυτοκράτειρας. Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στη Σουηδία. Είναι θαμμένη στον οικογενειακό τάφο στην Εκκλησία του Χάλικκο στη Νοτιοδυτική Φινλανδία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σουηδές γυναίκες
Τατιάνα Αρντγκνόλτς
Η Τατιάνα Αλμπέρτοβνα Αρντγκνόλτς (Ρωσικά: Татьяна Альбертовна Арнтгольц, γεννημένη 18 Μαρτίου του 1982) είναι Ρωσίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Τατιάνα Αρντγκνόλτς γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1982 στο Καλίνινγκραντ στη Ρωσία. Είναι κόρη των ηθοποιών Άλμπερτ Αρντγκνόλτς και Βαλεντίνα Γκάλιχ, είναι δίδυμη αδερφή και της επίσης ηθοποιού Όλγκα Αρντγκνόλτς. Μαζί φοίτησαν στη σχολή θεάτρου της Μόσχας. Η Τατιάνα το 2008 παντρεύτηκε με τον Ρώσο ηθοποιό Ιβάν Ζιντκόφ. Το 2009 απέκτησαν μία κόρη, την Μαρίγια.
Καριέρα
To 1999 η Τατιάνα έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στη σειρά "Η απλή αλήθεια" με τον Ντανίλα Κοζλόφσκι και την Νάστια Ζαντορόζναγια. Η Τατιάνα έπαιξε σε πολλές ταινίες και σειρές, ακόμα και σε παραστάσεις, που κατείχε συνήθως τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Συνήθως παίζει μελοδραματικούς ρόλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Βασικός ρυθμός μεταβολισμού
Στη Βιολογία γενικά και στις περί αυτής επιστήμες με τον όρο βασικός ρυθμός μεταβολισμού (basal metabolic rate), ή ''βασικό επίπεδο μεταβολισμού (basal metabolic level), με διεθνή σύντμηση BMR (προφέρεται μπι-εμ-αρ), χαρακτηρίζεται ο ελάχιστος ρυθμός μεταβολισμού που μπορεί να παρατηρηθεί σ΄ έναν ζωικό οργανισμό, συνηθέστερα σε κατάσταση ηρεμίας και σε περιβάλλον με θερμοκρασία ίδια με εκείνη του σώματός του.
Κατά το στάδιο αυτό ούτε χωνεύεται ούτε αφομοιώνεται η τροφή. Ο ρυθμός αυτός εκφράζεται σε ενέργεια ανά μονάδα επιφανείας σε δεδομένο χρόνο
Γουλιέλμος Άντελιν
Ο Γουλιέλμος Άντελιν ή Γουλιέλμος Έθελινγκ (Αρχ. Αγγλικά : wiɫiɑm ˈæθeliŋg, Ουίντσεστερ, 5 Αυγούστου 1103 - 25 Νοεμβρίου 1120) τελευταίος γόνος του Οίκου της Νορμανδίας ήταν μοναδικός γιος και διάδοχος του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας και της Ματθίλης της Σκωτίας. Δεν πρόλαβε να γίνει βασιλιάς της Αγγλίας επειδή πέθανε πριν τον πατέρα του, ο θάνατος του προκάλεσε δυναστική κρίση και στην συνέχεια εμφύλιο πόλεμο που έμεινε γνωστός στην Αγγλική ιστορία ως "Αναρχία". Το προσωνύμιο "Αντελίν" ήταν Λατινική μορφή του Άγγλο-Σαξονικού όρου "Έθελινγκ".
Παιδικά χρόνια
Ο πατέρας του Ερρίκος Α΄ ήταν μικρότερος γιος του περίφημου Νορμανδού βασιλιά Γουλιέλμου του Κατακτητή και της Ματθίλδης της Φλάνδρας. Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου του Κατακτητή ο μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτος Β΄ της Νορμανδίας κληρονόμησε την Νορμανδία, ο τρίτος γιος του Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας κληρονόμησε την Αγγλία και ο μικρότερος γιος του Ερρίκος αποζημιώθηκε μόνο με χρήματα. Το 1100 ο Γουλιέλμος πέθανε σε κυνηγητικό δυστύχημα και ο Ερρίκος κατέλαβε τον Αγγλικό θρόνο την ίδια εποχή που ο μεγαλύτερος αδελφός Ροβέρτος απουσίαζε στην Α΄ Σταυροφορία, αργότερα (1105) έδιωξε τον Ροβέρτο και από την Νορμανδία και τον φυλάκισε ισόβια. Η μητέρα του Γουλιέλμου Ματθίλδη ή Έντιθ ήταν κόρη του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας και της Αγίας Μαργαρίτας της Σκωτίας εγγονής του Έντμουντ του Σιδηρόπλευρου και μικρανεψιάς του Εδουάρδου του Ομολογητή. Ο Ερρίκος Α΄ με τον γάμο αυτό προσπάθησε όχι μόνο να νομιμοποιήσει τα δικαιώματα του στον Αγγλικό θρόνο αλλά να κερδίσει και την στήριξη των οπαδών των Άγγλο-Σαξόνων του Ουέσσεξ ενώνοντας τις δυο δυναστείες. Οι ελπίδες του Ερρίκου στον γιο του Γουλιέλμο ήταν τόσο μεγάλες που ο Ερρίκος του Χάντινγκτον γράφει ότι ήταν "ένας πρίγκιπας υπερβολικά χαϊδεμένος, σε τέτοιο βαθμό που προοριζόταν να γίνει φαγητό για την φωτιά".
Δούκας της Νορμανδίας
Την εποχή της βασιλείας του πατέρα του ο Γουλιέλμος χρίστηκε δούκας της Νορμανδίας, ο τίτλος του δόθηκε περισσότερο για πολιτικούς λόγους. Ο Ερρίκος προχώρησε σε αυτή την πράξη όταν τον πίεσε έντονα ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας να του δώσει όρκο υποτέλειας για το δουκάτο της Νορμανδίας (1115). Η προσφορά έγινε αποδεκτή (1120) μετά από μακρά περίοδο πολέμου και έδωσε όρκο υποτέλειας στον Λουδοβίκο ΣΤ΄ στα μέσα της δεκαετίας του 1120, ο Γουλιέλμος πολλές φορές απαριθμείται δούκας της Νορμανδίας ως Γουλιέλμος Γ΄ ή Δ΄. Ο Γουλιέλμος δέχθηκε όρκους υποτέλειας σαν διάδοχος του θρόνου πρώτα από τους βαρόνους της Νορμανδίας (1115) και από τον Μάρτιο του 1116 από τους βαρόνους της Αγγλίας.
Η μητέρα του Γουλιέλμου Ματθίλδη ήταν αντιβασίλισσα της Αγγλίας την περίοδο που ο σύζυγος της έλλειπε στην Νορμανδία, μετά τον θάνατο της (1118) ο μικρός Γουλιέλμος ήταν ικανός σε ηλικία για να τοποθετηθεί στην θέση της και έγινε σύμβουλος του βασιλιά μαζί με τον Γουλιέλμο του Σαλίσμπουρι. Τα 35 χρόνια της βασιλείας του ο Ερρίκος Α΄ αντιμετώπισε πολλές εξεγέρσεις και εχθρότητες από τα γειτονικά κράτη. Για να εξασφαλίσει την συμμαχία με το Ανζού αρραβώνιασε τον Φεβρουάριο του 1113 στο Αλανσόν τον μικρό Γουλιέλμο με την Ματθίλδη του Ανζού μεγαλύτερη κόρη του Φούλκων των Ιεροσολύμων. Ο γάμος έγινε στο Λιζιέ τον Ιούνιο του 1119.
Θάνατος σε ναυάγιο
Ο Γουλιέλμος πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 1120 στην τραγωδία που έμεινε γνωστή ως ναυάγιο του Λευκού πλοίου. O νεαρός δούκας προτίμησε να μην ακολουθήσει τον πατέρα του στην Νορμανδία αλλά να αναχωρήσει από το Μπαρφλέρ με την παρέα του το βράδυ με το πιο γρήγορο και σύγχρονο πλοίο του βασιλικού στόλου. Ο δούκας και η παρέα του σίγουροι ότι το πλοίο είναι ασφαλές ήπιαν βαριά πριν την αναχώρηση με αποτέλεσμα στον δρόμο να μην δουν τον ύφαλο και να πέσει το πλοίο πάνω του, το πλοίο γέμισε νερά και άρχισε να βυθίζεται από το βάρος. Ο δούκας προσπάθησε να σώσει την ετεροθαλή αδελφή του Ματθίλδη Φίτζροι κόμισσα του Περς, οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να πηδήξουν σε μικρότερες βάρκες πριν βυθιστεί το πλοίο, οι κινήσεις τους επιβάρυναν την κατάσταση και το πλοίο βυθίστηκε απότομα μαζί με ολόκληρο το πλήρωμα. Ο Ερρίκος του Χάντινγκτον γράφει ότι ο Γουλιέλμος "αντί να φορέσει κεντητά ενδύματα έμεινε γυμνός στα κύματα και αντί να ανέβει στον θρόνο βρήκε τον τάφο του στα βάθη της θάλασσας". Η σύζυγος του Γουλιέλμου Ματθίλδη βρισκόταν σε άλλο πλοίο και γλύτωσε τον θάνατο, έμεινε κάποιο διάστημα στην αυλή του πεθερού της στην συνέχεια επέστρεψε στο Ανζού δεν ξαναπαντρεύτηκε και έγινε μοναχή, πέθανε σαν ηγουμένη στο αβαείο του Φοντεβρώ (1150).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας Κατηγορία:Δούκες της Νορμανδίας
2046 (ταινία)
2046 είναι ο τίτλος κινέζικης ταινίας, παραγωγής 2004, σε σκηνοθεσία Γουόνγκ Καρ Γουάι και με πρωταγωνιστές τους Τόνι Λιούνγκ Τσίου Γουάι, Ζανγκ Ζιγί, Γκονγκ Λι, Φέι Γουόνγκ και Τακούγια Κιμούρα.
Υπόθεση
Η ταινία μπορεί να θεωρηθεί συνέχεια της προηγούμενης ταινίας του Γουόνγκ Καρ Γουάι Ερωτική επιθυμία (In the Mood for Love), καθώς περιγράφει την ιστορία του ίδιου πρωταγωνιστή, του Τσόου (τον υποδύεται και πάλι ο Τόνι Λιούνγκ Τσίου Γουάι), από τη στιγμή που επιστρέφει από τη Σινγκαπούρη, όπου εργαζόταν ως συγγραφέας, στο Χονγκ Κονγκ, και νοικιάζει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Oriental με τον αριθμό 2047, ακριβώς απέναντι δηλαδή από το δωμάτιο με τον αριθμό 2046. Ο αριθμός 2046 έχει ιδιαίτερη σημασία για τον πρωταγωνιστή, καθώς συναντιόταν σε δωμάτιο ξενοδοχείου με τον αριθμό αυτό με τη Σου Λι Ζεν για να γράψουν ένα μυθιστόρημα πολεμικών τεχνών. Η Σου Λι Ζεν (την οποία υποδυόταν η Μάγκι Τσενγκ (Maggie Cheung) στην ταινία Ερωτική επιθυμία) ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, που όμως δεν ευδοκίμησε ποτέ και στην οποία ο Τσόου είναι ακόμα προσκολλημένος. Καθώς η ταινία εξελίσσεται, παρακολουθούμε τις σχέσεις του Τσόου με διάφορες γυναίκες, που όμως δεν καταφέρνουν να τον κάνουν να ξεχάσει την Σου Λι Ζεν. Παράλληλα, ο Τσόυ ξεκινάει να γράφει ένα φουτουριστικό μυθιστόρημα με τον τίτλο 2046. Στο μυθιστόρημα αυτό, "2046" ονομάζεται μια πόλη στην οποία καταφεύγουν οι άνθρωποι για να βρουν τις χαμένες τους αναμνήσεις. Σύμφωνα με τον Τσόου, στην πόλη "2046" "τίποτα δεν αλλάζει και όποιος φτάνει εκεί δεν γυρίζει πίσω ποτέ".
Παραγωγή
Ο φωτισμός, η φωτογραφία και η μουσική συμβάλλουν στη λυρική, μελαγχολική ατμόσφαιρα της ταινίας. Το κεντρικό μουσικό θέμα έχει συνθέσει ο Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι.
Βραβεία και συμμετοχές
Το σάουντρακ της ταινίας βραβεύτηκε στα Golden Horse Awards στην Ταϊβάν και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Χονγκ Κονγκ.
Το 2004, η ταινία προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος ''Μεγάλοι δημιουργοί του καιρού μας. ''
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κινέζικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Κινεζόφωνες ταινίες
Έλσα Μάξγουελ
Η Έλσα Μάξγουελ (Elsa Maxwell, 24 Μαΐου 1883 - 1 Νοεμβρίου 1963) ήταν Αμερικανίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας, τραγουδοποιός και ραδιοφωνική παραγωγός, η οποία καθιερώθηκε ως επαγγελματίας διοργανώτρια κοσμικών εκδηλώσεων. Δημοσιογράφος-θρύλος, η Έλσα Μάξγουελ έγινε διάσημη για την καυστική της πένα, με την οποία κατέγραφε γεγονότα και σχολίαζε τους σταρ από την κοσμική της στήλη.
Γεννήθηκε στο Κέοκουκ της Αϊόβα στις 24 Μαΐου 1883 αλλά μετακόμισε στην Καλιφόρνια σε πολύ μικρή ηλικία. Εγκατέλειψε το σχολείο στα 14 για να εργαστεί ως πιανίστρια στο θέατρο, αν και ποτέ δεν είχε παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής. Μέχρι το 1905 ήταν μέλος σε ένα θίασο για έργα του Σαίξπηρ, κατόπιν πέρασε στην επιθεώρηση και τελικά βρέθηκε στα νυχτερινά μαγαζιά της Νότιας Αφρικής.
Στα ταξίδια της συνάντησε σημαντικούς ανθρώπους και άρχισε να παραβρίσκεται σε κοινωνικές εκδηλώσεις τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη. Μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου οργάνωνε δεξιώσεις για εστεμμένους και διασημότητες σε όλη την Ευρώπη. Καθιερώθηκε ως η καλύτερη οικοδέσποινα το 1919 όταν οργάνωσε ένα έξοχο γεύμα στο ξενοδοχείο Ritz στο Παρίσι για τον Άρθρουρ Μπάλφουρ, Γραμματέα του Αγγλικού Υπουργείου Εξωτερικών. Αργότερα οργάνωσε τους Διεθνείς Αγώνες Μηχανοκίνητων Σκαφών στο Λίντο της Βενετίας και βοήθησε τον Πρίγκιπα του Μονακό στον προγραμματισμό των κοινωνικών του υποχρεώσεων.
Κρακ (ναρκωτικό)
δεξιά|μικρογραφία|Δύο γραμμάρια κοκαΐνης κρακ Το κρακ, στην ελληνική αργκό φρίμπα (από την αγγλική ορολογία free base) είναι μορφή της κοκαΐνης η οποία μπορεί να καπνιστεί. Παρασκευάζεται με τη θέρμανση (κοινώς το "μαγείρεμα") της κοκαΐνης μαζί με μαγειρική σόδα, αν και για να νοθευτεί προστίθενται και άλλες -συνήθως επιβλαβείς- ουσίες. Το κάπνισμα του κρακ προσφέρει μια σύντομη ευφορία στους καπνιστές, που κατά κύριο λόγο είναι πιο έντονη από άλλες μορφές κοκαΐνης. Το Εγχειρίδιο της Θεραπείας της Εφηβικής Κατάχρησης Ουσιών αποκαλεί το κρακ την πιο εθιστική μορφή της κοκαΐνης. Το κρακ έγινε δημοφιλές ψυχαγωγικό ναρκωτικό κυρίως σε υποβαθμισμένες περιοχές της Νέας Υόρκης, της Φιλαδέλφειας, της Βαλτιμόρης, της Ουάσινγκτον, του Λος Άντζελες και του Μαϊάμι στα τέλη του 1984 και 1985. Η ταχεία αύξηση της χρήσης και διαθεσιμότητας του κρακ αποκαλείται και ως "επιδημία κρακ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεγερτικά
Έλσα Μάξγουελ
Η Έλσα Μάξγουελ επέστρεψε στην Νέα Υόρκη στις αρχές του 1930 και μετακόμισε στο Χόλιγουντ το 1938. Εκεί διαφοροποίησε τη καριέρα της γράφοντας και παίζοντας σε όχι και τόσο επιτυχείς κινηματογραφικές παραγωγές, γράφοντας τέσσερα βιβλία, αρθρογραφώντας, κάνοντας εκπομπές στο ραδιόφωνο («Elsa Maxwell's Party Line»), συνθέτοντας περίπου 80 τραγούδια, και δίνοντας ομιλίες. Αργότερα έκανε εμφανίσεις στην εκπομπή του Τζακ Πάαρ «Tonight». Και βέβαια συνέχισε να οργανώνει πάρτυ για εξέχουσες προσωπικότητες.
Η Έλσα Μάξγουελ, η οποία δεν παντρεύτηκε ποτέ, συνήθιζε να λέει για την ζωή της ότι «δεν ήταν κακή για μια κοντή, χοντρή, ερασιτέχνη πιανίστρια από το Κέοκουκ της Αϊόβα, χωρίς χρήματα και υπόβαθρο, που αποφάσισε να γίνει ένας μύθος και έκανε ακριβώς αυτό».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Τομαραίοι
Οι Τομαραίοι ήταν οικογένεια που ανάδειξε αγωνιστές του 1821.
Η καταγωγή τους ήταν από τα Τρίκαλα. Πολέμησαν στην αρχή της επανάστασης και στην πολιορκία της Κορίνθου και δραστηριοποιήθηκαν και πολιτικά.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Συνωμοσία του Άρμφελτ
δεξιά|μικρογραφία| Πίνακας του [[Γουσταύος Μαυρίκιος Άρμφελτ|Γουσταύου Μαυρίκιου Άρμφελτ του ζωγράφου Βερτμίλερ]] μικρογραφία|Η [[Μαγδαληνή Ρούντεσχολντ|Μαγδαληνή Καρλόττα Ρούντεσχολντ]]
Η συνωμοσία του Άρμφελτ ήταν μια σκευωρία στη Σουηδία το 1793. Σκοπός ήταν να εκτοπιστούν οι νόμιμοι αντιβασιλείς Δούκας Κάρολος και ο πολίτικος Γουσταύος Αδόλφος Ρέιτερχολμ, (οι οποίοι είχαν την εξουσία μέχρι να ενηλικιωθεί ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου, Γουσταύος Δ’ Αδόλφος της Σουηδίας), και να αντικατασταθούν από τον Γουσταύο Μαυρίκιο Άρμφελτ, τον αγαπημένο φίλο του αείμνηστου βασιλιά Γουσταύου Γ’ της Σουηδίας. Η πλοκή υποκινήθηκε από τον εξόριστο Άρμφελτ και εκτελέστηκε από τους πράκτορες του στη Σουηδία, ιδίως από την ερωμένη του Μαγδαληνή Ρούντεσχολντ, με την υποστήριξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας υπό τη Μεγάλη Αικατερίνη. Η συνωμοσία έλαβε χώρα το 1793.
Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κρήτης
thumb|200px|Έμβλημα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου Η Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κρήτης ή Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι Σύνοδος επισκόπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 17 έως τις 26 Ιουνίου 2016 στην Κρήτη. Στη Σύνοδο συμμετείχαν οι δέκα από τις δεκατέσσερις αυτόνομες Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Ιστορικό
Οι απαρχές της σύγκλησης Πανορθόδοξης Συνόδου ανάγονται σε δύο εγκυκλίους του 1902 και 1904 που απέστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' προς όλες τις εθνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Από την αρχή, στον σχεδιασμό στάθηκαν εμπόδια οι πολιτικές αναταραχές από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η αντιπαλότητα μεταξύ των αυτοκεφάλων τοπικών Εκκλησιών, καθώς και η κανονική ασάφεια σχετικά με τη διαδικασία. Από την άλλη, η ανάγκη για σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου γινόταν όλο και πιο επιτακτική από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, λόγω της παγκοσμιοποίησης και της κατάστασης των πολυεθνικών κοινοτήτων ομογενών.
Θυμίνη
Η θυμίνη (γνωστή και ως 5-μεθυλο-ουρακίλη) είναι μια από τις δύο βάσεις πυριμιδίνης που συμμετέχουν στη δομή του DNA (η άλλη είναι η κυτοσίνη). Στο DNA η θυμίνη (T) συνδέεται πάντα με αδενίνη (Α) μέσω του σχηματισμού δύο δεσμών υδρογόνου.
Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κρήτης
Ιστορικό
Το 1923 πραγματοποιήθηκε μια πρώτη πανορθόδοξη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη και το 1930 στο Άγιο Όρος για τον σχηματισμό μιας προπαρασκευαστικής επιτροπής. Επόμενα βήματα πραγματοποιήθηκαν με τις πανορθόδοξες συναντήσεις στη Ρόδο μόλις το 1961, το 1963 και το 1964 και στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Ελβετίας το 1968. Στο Σαμπεζύ ανανεώθηκε η Προπαρασκευαστική Επιτροπή (Διορθόδοξος Προπαρασκευαστική Επιτροπή) και ιδρύθηκε η Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη, η οποία συνεδρίασε τέσσερις φορές στο Σαμπεζύ στο διάστημα 1976-2009.
Ανοικτό παρέμεινε το θέμα των Διπτύχων, δηλαδή το ζήτημα της σειράς με την οποία αναγιγνώσκονται τα ονόματα των επικεφαλής των εκκλησιών στις εκκλησιαστικές συνάξεις, καθώς αυτή η σειρά ορίζει επίσης και την κατάταξη των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.
Κινητήρια δύναμη της προπαρασκευαστικής διαδικασίας ήταν μέχρι το θάνατό του το 2011, ο Μητροπολίτης Δαμασκηνός Παπανδρέου, διευθυντής του Ορθοδόξου Κέντρου στο Σαμπεζύ.
Θυμίνη
Η θυμίνη υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν συμμετέχει στη δομή του RNA. Στο RNA το ρόλο της θυμίνης (T) τον έχει η ουρακίλη (U).
Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κρήτης
Προετοιμασία της Πανορθόδοξης Συνόδου
Τον Μάρτιο του 2014, οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες και Μητροπολίτες που συνήλθαν στην Κωνσταντινούπολη ανακοίνωσαν την σύγκληση της Πανορθόδοξης Συνόδου το 2016 στον ναό της Αγίας Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη. Σε μια πανορθόδοξη συνάντηση στις 21-28 Ιανουαρίου 2016 στο Σαμπεζύ, αποφασίστηκε ότι η Σύνοδος δεν θα συγκληθεί στην Κωνσταντινούπολη, αλλά στην Κρήτη και συγκεκριμένα την περίοδο από 18 έως 27 Ιουνίου, δηλαδή τις ημέρες πριν και μετά την Πεντηκοστή, σύμφωνα με το Ορθόδοξο ημερολόγιο (19 Ιουνίου 2016). Τόπος συνεδρίασης ορίστηκε η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, στο Κολυμβάρι Χανίων. Καθώς η Εκκλησία της Κρήτης ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Σύνοδος πραγματοποιήθηκε εντός της δικαιοδοσίας του.
Θυμίνη
Σύνδεση της θυμίνης με δεοξυριβόζη δίνει το νουκλεοσίδιο δεοξυθυμιδίνη, ευρύτερα γνωστό ως θυμιδίνη. Προσθήκη μιας, δύο ή τριών φωσφορικών ομάδων στην θυμιδίνη δίνει TMP, TDP και TTP (μόνο-, δι-, τρι-, φωσφορική θυμιδίνη) αντίστοιχα.
Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κρήτης
Προετοιμασία της Πανορθόδοξης Συνόδου
Κατά την προπαρασκευαστική περίοδο, οι συμμετέχουσες εκκλησίες συμφώνησαν σχετικά με τα θέματα που πρέπει να χειριστεί η Σύνοδος. Υπήρχαν στην αρχή κυρίως τα ζητήματα που είχαν ήδη εισαχθεί στην Πρώτη Πανορθόδοξη Συνέλευση του 1961 ως «ανοικτά θέματα»:
Θυμίνη
Μια πειραματική μεθοδολογία στη Βιολογία αφορά τη χρήση ραδιενεργού θυμιδίνης προς μέτρηση του ρυθμού ενσωμάτωσής της, στο DNA διαρκώς διαιρούμενων κυττάρων (συνήθως καρκινικών).
Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κρήτης
Προετοιμασία της Πανορθόδοξης Συνόδου
Στην πανορθόδοξη συνάντηση στο Σαμπεζύ τον Ιανουάριο του 2016 εγκρίθηκε και ο Κανονισμός του Συμβουλίου. Κάθε μία από τις 14 αυτοκέφαλες εκκλησίες θα έπρεπε να αποστείλει έως 24 επισκόπους και έως και έξι θεολόγους ως συμβούλους. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα προήδρευε των εργασιών της Συνόδου.
Θυμίνη
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυριμιδίνες Κατηγορία:Καρβαμίδια
Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κρήτης
Προετοιμασία της Πανορθόδοξης Συνόδου
Οι αποφάσεις απαιτούν την συναίνεση όλων των συμμετεχουσών εκκλησιών. Ως εκ τούτου, στην Κρήτη θα συζητούνταν μόνο θέματα, επί των οποίων μπόρεσε να επιτευχθεί προσυμφωνία. Ως εκ τούτου, το φάσμα των θεμάτων που θα έπρεπε να συζητηθούν ήταν μικρότερο από τα οκτώ «ανοικτά θέματα» που είχαν οριστεί στη Ρόδο. Νέα θέματα και κείμενα δεν μπορούν να εισαχθούν στην Σύνοδο. Τα έξι σχέδια κειμένων για τα υπόλοιπα θέματα θα δημοσιευθούν και θα συζητηθούν ενώπιον της Συνόδου. Τα σημεία στα οποία δεν αναμενόταν συμφωνία (για παράδειγμα, η διαφορά μεταξύ της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας και της λεγόμενης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του αυτοαποκαλούμενου Πατριαρχείου Κιέβου, δεν θα έπρεπε να συζητηθούν τον Ιούνιο του 2016, αλλά σε ακόλουθη συνεδρίαση. Η Πανορθόδοξη Σύνοδος, επομένως, σχεδιαζόταν ως μακροχρόνια διαδικασία.
Η Πανορθόδοξη Σύνοδος
Η Πανορθόδοξη Σύνοδος συγκλήθηκε, όπως είχε σχεδιαστεί, από τις 17 έως τις 26 Ιουνίου 2016 στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμβάρι Χανίων. Στη Σύνοδο συμμετείχαν τελικά οι δέκα από τις δεκατέσσερις αυτόνομες Ορθόδοξες Εκκλησίες, καθώς λίγες μέρες πριν από την έναρξή της ακύρωσαν, λόγω διαφωνιών, τη συμμετοχή τους το Πατριαρχείο Μόσχας, το Πατριαρχείο Αντιοχείας, η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Βουλγαρίας και η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Γεωργίας. Κατόπιν συζητήσεων, η Σύνοδος ενέκρινε και δημοσίευσε τα εξής κείμενα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Σύνοδοι
Σπήλαιο της Θεόπετρας
Το σπήλαιο της Θεόπετρας βρίσκεται στη Θεσσαλία, στην Ελλάδα, στη βόρειο-ανατολική πλευρά σχηματισμού ασβεστολιθικών πετρωμάτων, 3 χλμ νότια της Καλαμπάκας. Η αρχαιολογική θέση χαρακτηρίστηκε σημαντική εξαιτίας της ανθρώπινης παρουσίας σε όλες τις περιόδους της Μέσης και Ανώτερης Παλαιολιθικής, της Μεσολιθικής και της Νεολιθικής περιόδου και ύστερον, γεφυρώνοντας το Πλειστόκαινο με το Ολόκαινο.
Ο βράχος της Θεόπετρας
Ο σχηματισμός του ασβεστολιθικού βράχου χρονολογείται στην Ανώτερη Κρητιδική περίοδο, 135 έως 65.000.000 χρόνια ΠΠ. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1987 υπό τη διεύθυνση της Ν. Κυπαρίσσης-Αποστολίκα, και είχαν ως στόχο να δώσουν απαντήσεις στο μυστήριο της Παλαιολιθικής Θεσσαλίας. Η ραδιοχρονολόγηση υπέδειξε ανθρώπινη παρουσία τουλάχιστον 50.000 χρόνια πριν.
Περιγραφή
Στο σπήλαιο απαντάται μια από τις μεγαλύτερες αρχαιολογικές αλληλουχίες στην Ελλάδα, στις οποίες περιλαμβάνονται πολιτιστικά κατάλοιπα της Μέσης και Ανώτερης Παλαιολιθικής, της Μεσολιθικής και της Νεολιθικής. Το αρχαιολογικό αρχείο υποδεικνύει σημαντικά παλαιοπεριβαλλοντικά δεδομένα βασισμένα σε ιζηματογενή χαρακτηριστικά και βοτανικά υπολείμματα.
Αρχαιογενετική
Το 2016, ερευνητές εξήγαγαν με επιτυχία το DNA από την κνήμη δύο ατόμων που είχαν ταφεί στο σπήλαιο της Θεόπετρας. Και τα δύο άτομα ανακαλύφθηκαν σε μεσολιθικό ταφικό πλαίσιο και χρονολογήθηκαν ανεξάρτητα στο 7288–6771 ΠΚΕ και 7605–7529 ΠΚΕ. Αμφότερα τα υποκείμενα ανήκουν στην Απλοομάδα μιτοχονδιακού DNA (mtDNA) K1c.
Live Camera
https://www.meteolive.gr/p/theopetra.html
Πηγές
Θεοπετρας Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία Κατηγορία:Νομός Τρικάλων Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Ζάτουνα Αρκαδίας
Η Ζάτουνα είναι χωριό του Νομού Αρκαδίας, το οποίο βρίσκεται τέσσερα χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα. Αποτελεί Τοπική Κοινότητα του Δήμου Γορτυνίας μαζί με τους οικισμούς Βλόγγος και Μάρκου. Έχει χαρακτηριστεί επισήμως παραδοσιακός οικισμός. μικρογραφία|Η κεντρική πλατεία
Γενικά στοιχεία
Είναι χτισμένη πέρα (δυτικά) από τον ποταμό Λούσιο σε υψόμετρο 1.050 μέτρων.
Αρχαίοι περιηγητές έγραφαν πως ο τόπος ήταν ιδιαίτερα απροσπέλαστος, λόγω της άγριας βλάστησης.
Κατοικήθηκε από Σλάβους τον 8ο αιώνα, εξ ου και το όνομά της, το οποίο είναι σλαβικό και σημαίνει «πέρα από το ποτάμι» ή «τόπος που πλημμυρίζει με νερό».
Η Ζάτουνα ανέδειξε σημαντικούς αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 και επιφανή πρόσωπα στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος, ενώ αποτέλεσε τόπο εξορίας του Μίκη Θεοδωράκη, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 60.
Πληθυσμός
Την περίοδο 1879 - 1896 ο πληθυσμός της Ζάτουνας υπήρξε σταθερός ωστόσο έπειτα άρχισε να σταδιακά να μειώνεται και ιδιαίτερα από το 1940 και μετά.
Διοικητική ιστορία
Συνοπτικά, η αυτοδιοικητική πορεία τής Ζάτουνας έχει ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Σαρλ ντε Γκωλ
Ο Σαρλ ντε Γκωλ (Charles André Joseph Marie de Gaulle, στη Γαλλία συνήθως Général de Gaulle, 22 Νοεμβρίου 1890 - 9 Νοεμβρίου 1970) ήταν Γάλλος στρατηγός και πολιτικός, ο οποίος ηγήθηκε των Γαλλικών δυνάμεων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και υπηρέτησε ως επικεφαλής της Γαλλικής κυβέρνησης από το 1944 έως το 1946 και από το 1958 έως το 1969.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν παρασημοφορημένος ανθυπολοχαγός. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αρνήθηκε να αποδεχθεί την ανακωχή που η Γαλλική Κυβέρνηση κήρυξε με τη Γερμανία, και έγινε ηγέτης της Εθνικής Αντίστασης. Μεταξύ του 1944 και του 1946, μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας από τη γερμανική κατοχή, έγινε επικεφαλής της γαλλικής προσωρινής κυβέρνησης, η οποία είχε σκοπό την επανίδρυση της Γαλλικής Δημοκρατίας. Το 1958, σε μια περίοδο μεγάλης αστάθειας για τη Γαλλία, η Εθνοσυνέλευση τον επανέφερε στην εξουσία. Για να αντιμετωπίσει την εθνική αναταραχή, ο ντε Γκωλ εμπνεύστηκε ένα νέο Σύνταγμα και ίδρυσε την Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία, την τρέχουσα μορφή της Γαλλικής Κυβέρνησης. Κατά τη διακυβέρνηση του ντε Γκωλ, η Γαλλία έγινε μια απο τις μεγάλες δυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου. Το 1965 επανεκλέχθηκε Πρόεδρος, αλλά μερικά χρόνια αργότερα συνέβησαν τα γεγονότα του Μάη του '68, όπου εκτεταμένες διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης του από φοιτητές και εργάτες οδήγησαν σε γενική απεργία, πολιτική αναταραχή και σχεδόν σε επανάσταση. Μετά απο αυτό, ο ντε Γκωλ κήρυξε νέες εκλογές, τις οποίες νίκησε. Το 1969 αποσύρθηκε αφού έχασε ένα δημοψήφισμα, και πέθανε έναν χρόνο αργότερα.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Σαρλ ντε Γκωλ γεννήθηκε στη Λιλ (Lille) της Γαλλίας ως δευτερότοκος γιος μιας οικογένειας ρωμαιοκαθολικών της ανώτερης μεσοαστικής τάξης και διαποτίστηκε με τις διδαχές του φιλόσοφου πατέρα του, γεγονός όμως που δεν τον εμπόδιζε να εκδηλώσει εξ απαλών ονύχων το ενδιαφέρον του για στρατιωτική σταδιοδρομία.
Το 1913, γίνεται ανθυπολοχαγός σε σύνταγμα πεζικού με διοικητή τον συνταγματάρχη Φιλίπ Πεταίν. Όταν ένα χρόνο αργότερα ξεσπά ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Ντε Γκωλ πολεμά στο Βερντέν και τραυματίζεται τρεις φορές. Το 1921, νυμφεύεται την Υβόν, με την οποία αποκτά τρία παιδιά. Το 1925, ο Πεταίν τον τοποθετεί αξιωματικό του επιτελείου του Ανώτερου Πολεμικού Συμβουλίου και για αρκετά χρόνια υπηρετεί στη στρατιωτική δύναμη κατοχής στη Ρηνανία της Γερμανίας.
Εκεί έγραψε το έργο «Η διχόνοια στους κόλπους του εχθρού», μία μελέτη γύρω από τον συσχετισμό πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων στη Γερμανία. Ακολουθεί η μελέτη στρατιωτικής θεωρίας «Προς έναν επαγγελματικό στρατό», στην οποία υποστηρίζει με ζήλο την ιδέα ενός ολιγάριθμου στρατού εξοπλισμένο σε ύψιστο βαθμό με μηχανοκίνητα μέσα. Οι απόψεις του έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την αμυντική πολιτική που έχει υιοθετηθεί τότε στη Γαλλία από τον Στρατηγό Μωρίς Γκαμελέν. Οι θεωρίες του επιβεβαιώνονται όταν ο γερμανικός στρατός εισβάλλει στη Γαλλία. Ο ίδιος τιμάται για τη δράση του με τον βαθμό του ταξιάρχου, στα γαλλικά 'Général de brigade', κατά λέξη στρατηγός ταξιαρχίας, εξ ου και η τιμητική προσφώνηση Στρατηγός.
Όταν βλέπει την πατρίδα του έτοιμη να παραδοθεί στις δυνάμεις του Άξονα, καταφεύγει στο Λονδίνο. Στις 18 Ιουνίου 1940, απευθύνει τη ραδιοφωνική έκκληση προς τους συμπατριώτες του να συνεχίσουν τον πόλεμο υπό την ηγεσία του και στις 2 Αυγούστου ένα γαλλικό στρατοδικείο τον καταδικάζει ερήμην σε θάνατο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Με το τέλος του πολέμου στη Γαλλία συμμετέχει στις 26 Αυγούστου 1944 σε μια πορεία θριάμβου στα Ηλύσια Πεδία επευφημούμενος ως εθνικός ήρωας. Ο ίδιος αντιτάσσεται στη νεοσύστατη Δ΄ Γαλλική Δημοκρατία.
Το 1947, ιδρύει τον Συναγερμό του Γαλλικού Λαού (Rassemblement du Peuple Français-RPF), ένα κίνημα που εκφράζει τις γκωλικές απόψεις και το 1951 μετασχηματίζεται σε κόμμα. Με την κρίση στην Αλγερία το 1958 έρχεται ο κίνδυνος ενός εμφυλίου πολέμου και ο Σαρλ ντε Γκωλ εκλέγεται πρώτος πρόεδρος της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας. Το 1962 τελικά αναγνωρίζει το αλγερινό κράτος βλέποντας ότι το μέλλον της Γαλλίας δεν θα ήταν η διατήρηση των αποικιών της, αλλά η νέα ευρωπαϊκή πορεία.
Αναπτύσσει στενές πολιτικές σχέσεις με τη Δυτική Γερμανία και η προσωπική φιλία του με τον Γερμανό καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ εξελίσσεται στη Γερμανο-Γαλλική Φιλία. Παράλληλα, ήταν αντιμέτωπος με την επιρροή των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και στην Ευρώπη. Πέθανε το 1970, από καρδιακή προσβολή.