cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Φραγκίσκος της Πρωσίας
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωακείμ πρίγκιπα της Πρωσίας και της Μαρίας-Αυγούστας, κόρης του Εδουάρδου δούκα του Άνχαλτ.
Το 1975 απεβίωσε στην Άρικα της Χιλής σε ηλικία 59 ετών και τάφηκε στο Φύρστενφρητχοφ Μαρία-Τσελ του Χέχινγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1940 την Ερριέττα-Ερμίνα, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου πρίγκιπα του Σέναϊχ-Κάρολαϊτ και είχε τέκνα:
Το 1946 διαζεύχθηκε και δύο μήνες μετά, το ίδιο έτος, έκανε δεύτερο γάμο με τη Λουίζα-Ντόρα Χάρτμανν. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Δεν απέκτησαν τέκνα· διαζεύχθηκαν το 1959.
Το ίδιο έτος ο Κάρολος-Φραγκίσκος έκανε τρίτο γάμο με τη δόνα Εύα-Μαρία Χερέρα υ Βαλδεαβελάνο και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας
Όλγκα Ροντιόνοβα
Η Όλγκα Ροντιόνοβα (ρωσικά: О́льга Генна́диевна Родио́нова, γεννημένη στις 25 Ιουνίου 1974) είναι Ρωσίδα μοντέλο, ηθοποιός και τηλεοπτική παρουσιάστρια.
Πρώτα χρόνια
Η Ροντιόνοβα είναι κόρη ενός αστυνομικού από τη Μόσχα. Από την παιδική της ηλικία γνώριζε την ομορφιά της και όνειρο της ήταν να γίνει ηθοποιός.
Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1991. Χωρίς να εισέλθει στο Ινστιτούτο Νομικής της Μόσχας, βρήκε δουλειά από έναν γνωστό της, πρώτα στο γραφείο ενός εισαγγελέα και στη συνέχεια στην Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας, όπου συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγο της, Σεργκέι Ροντιόνοφ. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Οικονομικών, Διοίκησης και Νομικής (1996) με πτυχίο Τραπεζικής.
Το 1997, άνοιξε την πολυτελή μπουτίκ SHARM, η οποία έκλεισε κατά τη διάρκεια της κρίσης του 1998. Το 2001 άνοιξε την πρώτη μπουτίκ της Βίβιαν Γουέστγουντ στη Ρωσία (έκλεισε τον Ιούλιο του 2008.
Καριέρα
Ως μοντέλο, η Ροντιόνοβα έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους καλύτερους φωτογράφους μόδας στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Χέλμουτ Νιούτον, Νταβίντ ΛαΣαπέλ, Πίτερ Λίντμπεργκ, Τέρι Ρίτσαρντσον, Σάντι Ντ' Οράσιο, Μπετίνα Ρέιμς, Έλλεν φον Ούνβερθ, Τζον Ράνκιν, Ζαν-Ντανιέλ Λοριέ, Γκουίντο Αρτζεντίνι και έχει κοσμήσει τα εξώφυλλα και τις σελίδες του Playboy (Ρωσία 2001, 2003, 2006, 2013, Πολωνία 2004, Γερμανία 2008, Ελλάδα 2009; Κροατία 2003, 2011; Ιταλία 2012, 2013; Ουκρανία 2013; Αργεντινή 2008, 2012). Επίσης στη Vogue (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία), στο Grazia (Γαλλία), στο L'Officiel (Γαλλία, Ρωσία), στο Numéro (Γαλλία), στο Panorama (Ιταλία), στο GQ (Γερμανία, Βραζιλία), στη Le Monde (Γαλλία), στον Guardian (Ηνωμένο βασίλειο) και την El Mundo (Ισπανία).
Ο Μπένεντικτ Τάσεν, ο εκδότης του Taschen, παρήγαγε το προκλητικό καλλιτεχνικό άλμπουμ The Book of Olga (2008) με φωτογράφο την Μπετίνα Ρέιμς, που περιέχει γυμνές φωτογραφίες της Όλγκα Ροντιόνοβα και προσέλκυσε πρωτοφανή προσοχή τόσο από την τέχνη όσο και από τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως.
Οι φωτογραφίες του The Book of Olga ήταν μέρος των εκθέσεων της Μπετίνα Ρέιμς στο Forma του Μιλάνου (2008) και στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Φωτογραφίας (Maison Européenne de la Photographie) στο Παρίσι (2016).
Το 2011, ένα άλλο άλμπουμ φωτογραφιών με τίτλο The Story of Olga δημιουργήθηκε από την Έλλεν φον Ούνβερθ με τον κύριο χαρακτήρα της Όλγκα Ροντιόνοβα. Αυτό το άλμπουμ δημοσιεύθηκε από το Taschen το 2012. Η έκθεση στην Πινακοθήκη CWC στο Βερολίνο (2012), που αποτελείται από πάνω από 30 έργα, έδειξε μια αποκλειστική επιλογή της σειράς 2011 αυτού του βιβλίου. Οι εικόνες από αυτό το βιβλίο παρουσιάστηκαν στην έκθεση Έλλεν φον Ούνβερθ «30 χρόνια φωτογραφίας» στο Fotografiska Museet, στη Στοκχόλμη το 2018.
Κοινωνικός ακτιβισμός
δεξιά Η Ροντιόνοβα είναι γνωστή για την προώθηση των δικαιωμάτων και των κοινωνικών ελευθεριών στη Ρωσία. Ήταν η πρώτη κοσμική προσωπικότητα στη Ρωσία που αγωνίστηκε κατά της δυσφήμισης και της παραβίασης της ιδιωτικής ζωής στα ρωσικά δικαστήρια. Φιλοξενεί και συμμετέχει σε φιλανθρωπικές δράσεις μαζί με τους Τζουντ Λο, Άστον Κούτσερ, Ντέμι Μουρ, Μισέλ Ροντρίγκεζ, Οούεν Γουίλσον κ.λπ. στην πατρίδα της.
Προσωπική ζωή
Ο σύζυγος της Όλγκα Ροντιόνοβα είναι ο Σεργκέι Σ. Ροντιόνοφ, εκατομμυριούχος, τραπεζίτης και εκδότης και έχουν μια κόρη που γεννήθηκε το 1996.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Ρώσοι παρουσιαστές
Συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Παραπομπές
Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αθλητισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αναψυκτικό
Μικρές ποσότητες αλκοόλ μπορεί να υπάρχουν σε ένα αναψυκτικό, αλλά η περιεκτικότητα σε αλκοόλ πρέπει να είναι μικρότερη από το 0,5% του συνολικού όγκου του ποτού σε πολλές χώρες και περιοχές εάν το ποτό πρέπει να θεωρηθεί μη αλκοολούχο. Οι τύποι αναψυκτικών περιλαμβάνουν ροφήματα λεμόνι-λάιμ, σόδα πορτοκαλιού, κόλα, σόδα σταφυλιού και μπύρα.
Τα αναψυκτικά μπορούν να σερβιριστούν κρύα, με παγάκια, ή σε θερμοκρασία δωματίου. Διατίθενται σε πολλές μορφές δοχείων, συμπεριλαμβανομένων κουτιών, γυάλινων φιαλών και πλαστικών μπουκαλιών. Τα δοχεία διατίθενται σε διάφορα μεγέθη, που κυμαίνονται από μικρά μπουκάλια έως μεγάλα δοχεία πολλών λίτρων. Τα αναψυκτικά είναι ευρέως διαθέσιμα σε εστιατόρια γρήγορου φαγητού, κινηματογράφους, ψιλικατζίδικα, εστιατόρια με καθημερινή κουζίνα, ειδικά καταστήματα αναψυκτικών, μηχανήματα αυτόματης πώλησης και μπαρ.
Εντός δεκαετίας από την εφεύρεση του ανθρακούχου νερού από τον Τζόζεφ Πρίστλυ το 1767, εφευρέτες στη Βρετανία και στην Ευρώπη είχαν χρησιμοποιήσει την ιδέα του για να παράγουν το ποτό σε μεγαλύτερες ποσότητες, με έναν τέτοιο εφευρέτη, τον ΓΓ Σουέπ, να δημιούργησε την Schweppes το 1783 και να πουλήσει το πρώτο εμφιαλωμένο αναψυκτικό στον κόσμο. Οι μάρκες αναψυκτικών που ιδρύθηκαν τον 19ο αιώνα περιλαμβάνουν το R. White's Lemonade το 1845, το Dr Pepper το 1885 και την Coca-Cola το 1886. Μεταγενέστερες εταιρείες περιλαμβάνουν τις Pepsi, Irn-Bru, Sprite, Fanta και 7 UP.
Ιστορία
Η προέλευση των αναψυκτικών βρίσκεται στην ανάπτυξη ποτών με γεύση φρούτων. Στη μεσαιωνική Μέση Ανατολή, μια ποικιλία από αναψυκτικά με γεύση φρούτων καταναλώνονταν ευρέως, όπως το σαρμπάτ, στα οποία προστίθονταν συστατικά όπως ζάχαρη, σιρόπι και μέλι. Άλλα κοινά συστατικά περιελάμβαναν λεμόνι, μήλο, ρόδι, ταμάρινδο, τζίτζιφα, σουμάκ, μόσχος, μέντα και πάγο. Τα ποτά της Μέσης Ανατολής έγιναν αργότερα δημοφιλή στη μεσαιωνική Ευρώπη, όπου η λέξη «σιρόπι» προήλθε από τα αραβικά. Στην Αγγλία των Τυδόρ, το «αυτοκρατορικό νερό», ένα ζαχαρούχο ποτό με άρωμα λεμονιού και που περιείχε κρέμα ταρτάρ, καταναλωνόταν ευρέως. Το «Manays Cryste» ήταν ένα γλυκό ποτό με άρωμα από ροδόνερο, βιολέτες ή κανέλα.
Ένα άλλο πρώιμο είδος αναψυκτικού ήταν η λεμονάδα, φτιαγμένη από νερό και χυμό λεμονιού ζαχαρούχο με μέλι, αλλά χωρίς ανθρακούχο νερό. Στην Compagnie des Limonadiers του Παρισιού παραχωρήθηκε το μονοπώλιο για την πώληση αναψυκτικών λεμονάδας το 1676. Οι πωλητές κουβαλούσαν δεξαμενές λεμονάδας στις πλάτες τους και μοίραζαν φλιτζάνια με το αναψυκτικό στους Παριζιάνους.
Ανθρακούχα ποτά
δεξιά|μικρογραφία| Φυσαλίδες [[Διοξείδιο του άνθρακα|διοξειδίου του άνθρακα που επιπλέουν στην επιφάνεια ενός ανθρακούχου αναψυκτικού]] Τα ανθρακούχα ποτά είναι ποτά που περιέχουν διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα σε ανθρακούχο νερό. Το διοξείδιο του άνθρακα είναι μόνο ασθενώς διαλυτό στο νερό, επομένως διαχωρίζεται σε αέριο όταν εκτονωθεί η πίεση. Η διαδικασία συνήθως περιλαμβάνει έγχυση διοξειδίου του άνθρακα υπό υψηλή πίεση. Όταν αφαιρεθεί η πίεση, το διοξείδιο του άνθρακα απελευθερώνεται από το διάλυμα ως μικρές φυσαλίδες, γεγονός που προκαλεί το διάλυμα να γίνει αναβράζον ή αφρώδες.
Τα ανθρακούχα ποτά παρασκευάζονται με ανάμειξη παγωμένου αρωματισμένου σιροπιού με κρύο ανθρακούχο νερό. Τα επίπεδα ενανθράκωσης κυμαίνονται έως και 5 όγκους CO 2 ανά όγκο υγρού. Η τζιτζιμπίρα, οι κόλα και τα σχετικά ποτά είναι ανθρακούχα με 3,5 όγκους. Άλλα ποτά, συχνά φρουτώδη, είναι λιγότερο ανθρακούχα. εναλλ.=Engraving of assorted scientific equipment, such as a pneumatic trough. A dead mouse rests under one glass canister.|αριστερά|μικρογραφία| Εξοπλισμός που χρησιμοποίησε ο [[Τζόζεφ Πρίστλυ στα πειράματά του στα αέρια και την ενανθράκωση του νερού]] Στα τέλη του 18ου αιώνα, οι επιστήμονες σημείωσαν σημαντική πρόοδο στην αναπαραγωγή των φυσικά ανθρακούχων μεταλλικών νερών. Το 1767, ο Άγγλος Τζόζεφ Πρίστλυ ανακάλυψε για πρώτη φορά μια μέθοδο έγχυσης νερού με διοξείδιο του άνθρακα για την παραγωγή ανθρακούχου νερού όταν αιώρησε ένα μπολ με απεσταγμένο νερό πάνω από έναν κάδο μπύρας σε ένα τοπικό ζυθοποιείο στο Λιντς της Αγγλίας. Η εφεύρεσή του για το ανθρακούχο νερό (αργότερα γνωστό ως ανθρακικό νερό, για τη χρήση σκόνης σόδας στην εμπορική του παραγωγή) είναι το κύριο και καθοριστικό συστατικό των περισσότερων αναψυκτικών.
Ο Πρίστλυ διαπίστωσε ότι το νερό που επεξεργάστηκε με αυτόν τον τρόπο είχε ευχάριστη γεύση και το πρόσφερε στους φίλους του ως δροσιστικό ποτό. Το 1772, ο Πρίστλυ δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο Εμποτισμός νερού με σταθερό αέρα στην οποία περιγράφει ότι στάζει λάδι βιτριόλης (ή θειικό οξύ όπως ονομάζεται τώρα) στην κιμωλία για την παραγωγή αερίου διοξειδίου του άνθρακα και ενθαρρύνει το αέριο να διαλυθεί σε ένα αναδευόμενο μπολ με νερό.
Ένας άλλος Άγγλος, ο Τζον Μέρβιν Νουθ, βελτίωσε το σχέδιο του Πρίστλυ και πούλησε τη συσκευή του για εμπορική χρήση σε φαρμακεία. Ο Σουηδός χημικός Τόρμπερν Μπέργκμαν εφηύρε μια συσκευή παραγωγής που έφτιαχνε ανθρακούχο νερό από κιμωλία με τη χρήση θειικού οξέος. Η συσκευή του Μπέργκμαν επέτρεψε την παραγωγή απομίμησης μεταλλικού νερού σε μεγάλες ποσότητες. Ο Σουηδός χημικός Γιενς Γιάκομπ Μπερζέλιους άρχισε να προσθέτει γεύσεις (μπαχαρικά, χυμούς και κρασί) στο ανθρακούχο νερό στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα. Ο Τόμας Χένρι, ένας φαρμακοποιός από το Μάντσεστερ, ήταν ο πρώτος που πούλησε τεχνητό μεταλλικό νερό στο ευρύ κοινό για ιατρικούς σκοπούς, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1770. Η συνταγή του περιελάμβανε 3 δράμια απολιθωμένο αλκάλι σε ένα τέταρτο γαλονιού νερό, και ο κατασκευαστής έπρεπε να «φυσά ρεύματα σταθερού αέρα μέχρι να καταστραφεί όλη η αλκαλική γεύση».
Ο Γιόχαν Γιάκομπ Σουέπ ανέπτυξε μια διαδικασία για την παραγωγή εμφιαλωμένου ανθρακούχου μεταλλικού νερού. Ίδρυσε την εταιρεία Schweppes στη Γενεύη το 1783 για να πουλήσει ανθρακούχο νερό και μετέφερε την επιχείρησή του στο Λονδίνο το 1792. Το ποτό του έγινε σύντομα δημοφιλές. Μεταξύ των νέων προστάτων του ήταν ο Έρασμος Δαρβίνος. Το 1843, η εταιρεία Schweppes εμπορευματοποίησε το Malvern Water στο Χόλιγουελ Σπρινγκ στο Μάλβερν Χιλς και έλαβε Βασιλικό Ένταλμα από τον Βασιλιά Γουλιέλμο Δ'.
Μαζική αγορά και εκβιομηχάνιση
μικρογραφία| Μια διαφήμιση του 1883 για το μεταλλικό νερό της [[Schweppes]] Τα αναψυκτικά σύντομα επεκτάθηκαν πέρα από τις ιατρικές χρήσεις του και έγιναν προϊόν ευρείας κατανάλωσης, διαθέσιμο φθηνά για τις μάζες. Μέχρι τη δεκαετία του 1840, υπήρχαν περισσότεροι από πενήντα κατασκευαστές αναψυκτικών στο Λονδίνο, από μόλις δέκα τη δεκαετία του 1820. Η ανθρακούχα λεμονάδα ήταν ευρέως διαθέσιμη στους βρετανικούς πάγκους αναψυκτικών το 1833, και το 1845, η λεμονάδα R. White ξεκίνησε να πωλείται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Για τη Μεγάλη Έκθεση του 1851 που πραγματοποιήθηκε στο Χάιντ Παρκ του Λονδίνου, η Schweppes ορίστηκε ο επίσημος προμηθευτής ποτών και πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο μπουκάλια λεμονάδας, τζιτζιμπύρας και σόδα. Υπήρχε μια βρύση με αναψυκτικό Schweppes, που βρισκόταν ακριβώς στην είσοδο της έκθεσης.
Ένα επίμονο πρόβλημα στη βιομηχανία αναψυκτικών ήταν η έλλειψη αποτελεσματικής σφράγισης των φιαλών. Τα μπουκάλια ανθρακούχου ποτού υπόκεινται σε μεγάλη πίεση από το αέριο, έτσι οι εφευρέτες προσπάθησαν να βρουν τον καλύτερο τρόπο για να αποτρέψουν τη διαφυγή του διοξειδίου του άνθρακα ή των φυσαλίδων. Τα μπουκάλια θα μπορούσαν επίσης να εκραγούν εάν η πίεση ήταν πολύ μεγάλη. Ο Χάιραν Κοντ επινόησε μια πατενταρισμένη μηχανή εμφιάλωσης ενώ εργαζόταν σε ένα μικρό εργοστάσιο μεταλλικού νερού στο Λονδίνο το 1870. Το μπουκάλι του με λαιμόκοψη σχεδιάστηκε για να περικλείει ένα σβώλο και μια λαστιχένια ροδέλα στο λαιμό. Τα μπουκάλια γεμίζονταν ανάποδα και η πίεση του αερίου στη φιάλη ανάγκαζε το σβώλο να ακουμπήσει στη ροδέλα, σφραγίζοντας το μπουκάλι. Το μπουκάλι είχε ειδικό σχήμα για να δημιουργήσει έναν θάλαμο στον οποίο σπρωχνόταν ο σβώλος για να ανοίξει το μπουκάλι. Αυτό εμπόδισε τον σβώλο να μπλοκάρει το λαιμό καθώς χύνονταν το ποτό. Η R. White's, μέχρι τότε η μεγαλύτερη εταιρεία αναψυκτικών στο Λονδίνο και τη νοτιοανατολική Αγγλία, περιείχε μια μεγάλη γκάμα ποτών στον τιμοκατάλογό της το 1887, τα οποία πωλούνταν όλα σε γυάλινα μπουκάλια του Κοντ, με επιλογές όπως σόδα φράουλας, σόδα βατόμουρου, κεράσι και κρέμα σόδας.
Το 1892, το μεταλλικό καπάκι σαν στεφάνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον Γουίλιαμ Πέιντερ, χειριστή μηχανουργείου στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. Ήταν το πρώτο μπουκαλάκι που κράτησε με επιτυχία τις φυσαλίδες στο μπουκάλι. Το 1899 εκδόθηκε το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια μηχανή φυσήματος γυαλιού για την αυτόματη παραγωγή γυάλινων φιαλών. Τα προηγούμενα γυάλινα μπουκάλια είχαν φυσηθεί με το χέρι. Μέσα σε λίγα χρόνια, η παραγωγή γυάλινων φιαλών αυξήθηκε από 1.400 μπουκάλια την ημέρα σε περίπου 58.000 μπουκάλια την ημέρα.
Στην Αμερική, τα σιντριβάνια αναψυκτικών ήταν αρχικά πιο δημοφιλή και πολλοί Αμερικανοί σύχναζαν καθημερινά στο σιντριβάνι σόβας. Ξεκινώντας το 1806, ο καθηγητής χημείας του Πανεπιστημίου Γέιλ Μπέντζαμιν Σίλιμαν πούλησε αναψυκτικά στο Νιού Χέιβεν του Κονέκτικατ. Χρησιμοποίησε μια συσκευή Νουθ για να παράγει τα νερά του. Επιχειρηματίες στη Φιλαδέλφεια και τη Νέα Υόρκη άρχισαν επίσης να πουλούν αναψυκτικό στις αρχές του 19ου αιώνα. Στη δεκαετία του 1830, ο Τζον Μάθιους της Νέας Υόρκης και ο Τζον Λίπινκοτ από τη Φιλαδέλφεια άρχισαν να κατασκευάζουν σιντριβάνια αναψυκτικών. Και οι δύο άνδρες ήταν επιτυχημένοι και έχτισαν μεγάλα εργοστάσια για την κατασκευή σιντριβανιών. Λόγω προβλημάτων στη βιομηχανία γυαλιού των ΗΠΑ, τα εμφιαλωμένα ποτά παρέμειναν μικρό μέρος της αγοράς σε μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα.
Κατανάλωση
Η κατά κεφαλήν κατανάλωση σόδας ποικίλλει σημαντικά ανά τον κόσμο. Όσον αφορά το 2014, οι χώρες με την υψηλότερη κατανάλωση κατά κεφαλήν ήταν η Αργεντινή, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Χιλή και το Μεξικό. Οι ανεπτυγμένες χώρες στην Ευρώπη και αλλού στην Αμερική είχαν σημαντικά χαμηλότερη κατανάλωση. Η μέση ετήσια κατανάλωση στις Ηνωμένες Πολιτείες, στα 153,5 λίτρα, ήταν περίπου διπλάσια από αυτή στο Ηνωμένο Βασίλειο (77,7) ή στον Καναδά (85,3).
Τα τελευταία χρόνια, η κατανάλωση σόδας έχει γενικά μειωθεί στη Δύση. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, η κατά κεφαλήν κατανάλωση στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1998 και έκτοτε μειώνεται συνεχώς. Μια μελέτη στο περιοδικό Obesity διαπίστωσε ότι από το 2003 έως το 2014 το ποσοστό των Αμερικανών που έπιναν ένα ζαχαρούχο ρόφημα μια δεδομένη ημέρα μειώθηκε από περίπου 62% σε 50% για τους ενήλικες και από 80% σε 61% για τα παιδιά. Η μείωση έχει αποδοθεί, μεταξύ άλλων παραγόντων, στην αυξημένη συνειδητοποίηση των κινδύνων της παχυσαρκίας και στις προσπάθειες της κυβέρνησης να βελτιώσει τη διατροφή.
Ταυτόχρονα, η κατανάλωση αναψυκτικών έχει αυξηθεί σε ορισμένες χώρες χαμηλού ή μεσαίου εισοδήματος, όπως το Καμερούν, η Γεωργία, η Ινδία και το Βιετνάμ, καθώς οι κατασκευαστές αναψυκτικών στοχεύουν όλο και περισσότερο σε αυτές τις αγορές και οι καταναλωτές έχουν αυξανόμενο διαθέσιμο εισόδημα.
Παραγωγή
Τα αναψυκτικά παρασκευάζονται με ανάμειξη ξηρών ή φρέσκων συστατικών με νερό. Η παραγωγή αναψυκτικών μπορεί να γίνει σε εργοστάσια ή στο σπίτι. Τα αναψυκτικά μπορούν να παρασκευαστούν στο σπίτι αναμειγνύοντας ένα σιρόπι ή ξηρά συστατικά με ανθρακούχο νερό ή με γαλακτοζύμωση. Τα σιρόπια πωλούνται στο εμπόριο από εταιρείες όπως η Soda-Club. Τα ξηρά συστατικά πωλούνται συχνά σε θήκες, σε στυλ του δημοφιλούς μείγματος ποτών των ΗΠΑ Kool-Aid. Το ανθρακούχο νερό παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας ένα σιφόνι σόδας ή ένα σύστημα οικιακής ενανθράκωσης ή με τη ρίψη ξηρού πάγου στο νερό. Το διοξείδιο του άνθρακα κατάλληλο για τρόφιμα, που χρησιμοποιείται για τα ανθρακούχα ποτά, προέρχεται συχνά από εργοστάσια αμμωνίας.
Ποτά όπως η τζιτζιμπίρα συχνά παρασκευάζονται με μαγιά για να προκαλέσουν ενανθράκωση.
Το πιο σημαντικό είναι ότι το συστατικό πληροί τις συμφωνημένες προδιαγραφές για όλες τις κύριες παραμέτρους. Αυτή δεν είναι μόνο η λειτουργική παράμετρος (με άλλα λόγια, το επίπεδο του κύριου συστατικού), αλλά το επίπεδο των ακαθαρσιών, η μικροβιολογική κατάσταση και οι φυσικές παράμετροι όπως το χρώμα, το μέγεθος των σωματιδίων κ.λπ.
Επιπτώσεις στην υγεία
Η υπερκατανάλωση αναψυκτικών με ζάχαρη σχετίζεται με παχυσαρκία, υπέρταση, διαβήτη τύπου 2, οδοντική τερηδόνα και χαμηλά επίπεδα θρεπτικών ουσιών. Οι πειραματικές μελέτες τείνουν να υποστηρίζουν έναν αιτιολογικό ρόλο  για τα αναψυκτικά με ζάχαρη σε αυτές τις παθήσεις, αν και αυτό αμφισβητείται από άλλους ερευνητές. Σύμφωνα με μια συστηματική ανασκόπηση συστηματικών ανασκοπήσεων το 2013, το 83,3% των συστηματικών ανασκοπήσεων χωρίς αναφερόμενη σύγκρουση συμφερόντων κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κατανάλωση αναψυκτικών με ζάχαρη θα μπορούσε να είναι ένας πιθανός παράγοντας κινδύνου για αύξηση βάρους.
Παχυσαρκία και ασθένειες που σχετίζονται με το βάρος
Από το 1977 έως το 2002, οι Αμερικανοί διπλασίασαν την κατανάλωση ζαχαρούχων ποτών —μια τάση που παραλληλίστηκε με τον διπλασιασμό του επιπολασμού της παχυσαρκίας. Η κατανάλωση ροφημάτων με ζάχαρη σχετίζεται με το βάρος και την παχυσαρκία και οι αλλαγές στην κατανάλωση μπορούν να βοηθήσουν στην πρόβλεψη των αλλαγών στο βάρος.
Η κατανάλωση αναψυκτικών με ζάχαρη μπορεί επίσης να συσχετιστεί με πολλές ασθένειες που σχετίζονται με το βάρος, όπως ο διαβήτης, το μεταβολικό σύνδρομο και οι παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου.
Τερηδόνα
μικρογραφία| Παγωμένα αναψυκτικά σε ψυγείο στη Βραζιλία Τα περισσότερα αναψυκτικά περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις απλών υδατανθράκων : γλυκόζη, φρουκτόζη, σακχαρόζη και άλλα απλά σάκχαρα. Εάν τα στοματικά βακτήρια ζυμώνουν υδατάνθρακες και παράγουν οξέα που μπορεί να διαλύσουν το σμάλτο των δοντιών και να προκαλέσουν τερηδόνα, τότε τα ζαχαρούχα ποτά μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο τερηδόνας. Ο κίνδυνος θα ήταν μεγαλύτερος εάν η συχνότητα κατανάλωσης είναι υψηλή.
Ένας μεγάλος αριθμός αναψυκτικών είναι όξινα όπως και πολλά φρούτα, σάλτσες και άλλα τρόφιμα. Η κατανάλωση όξινων ποτών για μεγάλο χρονικό διάστημα και η συνεχής κατανάλωση μπορεί να διαβρώσει το σμάλτο των δοντιών. Μια μελέτη του 2007 προσδιόρισε ότι ορισμένα αρωματισμένα ανθρακούχα νερά είναι τόσο διαβρωτικά ή περισσότερο από τον χυμό πορτοκαλιού.
Συχνά οι οδοντίατροι συμβουλεύουν τη χρήση καλαμιού πόσης, καθώς το ποτό δεν έρχεται σε τόσο μεγάλη επαφή με τα δόντια. Έχει επίσης προταθεί ότι το βούρτσισμα των δοντιών αμέσως μετά την κατανάλωση αναψυκτικών θα πρέπει να αποφεύγεται καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πρόσθετη διάβρωση των δοντιών λόγω της μηχανικής δράσης της οδοντόβουρτσας στο εξασθενημένο σμάλτο.
Οστική πυκνότητα και οστική απώλεια
Μια μελέτη του 2006 σε πολλές χιλιάδες άνδρες και γυναίκες, διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που έπιναν τακτικά αναψυκτικά με βάση κόλα (τρεις ή περισσότερες την ημέρα) είχαν σημαντικά χαμηλότερη οστική πυκνότητα (BMD) περίπου 4% στο ισχίο σε σύγκριση με γυναίκες που δεν κατανάλωναν κόλα. Η μελέτη διαπίστωσε ότι η επίδραση της τακτικής κατανάλωσης αναψυκτικών τύπου κόλα δεν ήταν σημαντική στην BMD των ανδρών.
Βενζόλιο
Το 2006, η Υπηρεσία Προτύπων Τροφίμων του Ηνωμένου Βασιλείου δημοσίευσε τα αποτελέσματα της έρευνάς της για τα επίπεδα βενζολίου στα αναψυκτικά, η οποία εξέτασε 150 προϊόντα και διαπίστωσε ότι τέσσερα περιείχαν επίπεδα βενζολίου πάνω από τις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το πόσιμο νερό.
Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε τα δικά της αποτελέσματα δοκιμών πολλών αναψυκτικών που περιέχουν βενζοϊκά και ασκορβικό ή ερυθορβικό οξύ. Πέντε ποτά που δοκιμάστηκαν περιείχαν επίπεδα βενζολίου πάνω από το συνιστώμενο πρότυπο της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος των 5 ppb. Όσον αφορά το 2006, η FDA δήλωσε την πεποίθησή της ότι «τα επίπεδα βενζολίου που βρίσκονται σε αναψυκτικά και άλλα ποτά μέχρι σήμερα δεν δημιουργούν ανησυχία για την ασφάλεια των καταναλωτών».
Πέτρες στα νεφρά
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Clinical Journal of the American Society of Nephrology το 2013 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατανάλωση αναψυκτικών συσχετίστηκε με 23% υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης πέτρας στα νεφρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναψυκτικά Κατηγορία:Τρόφιμα ευκολίας
Μάσαρη Ρόδου
Τα Μάσαρη είναι χωριό στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1003 κατοίκους.
Στα Μάσαρη οι κάτοικοι ασχολούνται με τις καλλιέργειες και με τα τουριστικά. Επίσης, κάθε χρόνο μια ήμερα του Μαρτίου γίνεται η γιορτή του πορτοκαλιού.
εναλλ.=R Masari 1|μικρογραφία|Το χωριό Μάσαρι και στο βάθος ο οικισμός Χαράκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Μάλο Πόλιε (Μόσταρ)
Το Μάλο Πόλιε (σερβικά κυριλλικά: Мало Поље) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 487 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται νότια του Μπλάγκαϊ, επί της συμβολής των ποταμών Μπούνα και Μπούνιτσα. Η πηγή του ποταμού Μπούνιτσα, η οποία βρίσκεται μεταξύ του Μάλο Πόλιε και της Χόντμπινα, είναι καρστική πηγή καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των γεωμορφολογικών φυσικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης,.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Πολιτισμός του Μποννανάρο
Ο Πολιτισμός του Μποννανάρο ήταν ένας Πρωτοϊστορικός πολιτισμός που κυριαρχούσε στην Σαρδηνία την 2η χιλιετία π.Χ. (1800 π.Χ.-1600 π.Χ.), στα πρώτα στάδια εμφάνισης του Νουραγικού πολιτισμού. Το όνομα του το πήρε από τον ομώνυμο οικισμό Μποννανάρο που οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στην Επαρχία του Σάσσαρι (1889). Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Τζοβάνι Λίλιου ο πολιτισμός αυτός προερχόνταν από τον αντίστοιχο πολιτισμό Πολάδα που βρισκόταν εκείνη την εποχή σε έξαρση στην κεντρική Ευρώπη. Ο Πολιτισμός του Μποννανάρο είχε πολλά χαρακτηριστικά από τον αντίστοιχο της Πολάδα, τον πανευρωπαϊκό πολιτισμό του Λάγυνου και πολλούς άλλους πολιτισμούς που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στην βόρεια Ιταλία. Οι ταφές του πολιτισμού αυτού ήταν διάσπαρτες σε όλη την Σαρδηνία ιδιαίτερα στις περιοχές με μεταλλεύματα όπως το Νουόρο, η Ιγκλέσιας και το Καμπιντάνο. Η κεραμική είναι γραμμική και λεία χωρίς διακοσμήσεις, χαρακτηρίζεται από τις λαβές, την ίδια εποχή εμφανίζονται και τα πρώτα σπαθιά από αρσενικό μπρούτζο. Οι κατοικίες στηρίζονται σε λίθινη βάση και η οροφή είναι καλυμμένη με ξύλο ή άχυρα. Δεν υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την εμφάνιση του Νουραγικού πολιτισμού, αν οικοδομήθηκαν τα πρώτα Νουραγκί την Περίοδο Μποννανάρο Α΄ ή Μποννανάρο Β΄ την μετέπειτα Εποχή του Χαλκού (1600 π.Χ.-1300 π.Χ.). Η ραδιοχρονολόγηση των πρώτων Νουραγκί με Άνθρακα 14 δείχνει ότι κατασκευάστηκαν γύρω στο 1820 π.Χ. Τα κτίσματα των πρωτο-Νουραγκί διαδέχθηκαν κατόπιν τα κλασσικά Νουραγκί του Νουραγικού πολιτισμού. Η ταφή των Μποννανάρο περιέχει "Ντόμους ντε Γιάνας", σπήλαια και οστεοφυλάκια. Η εξέταση 200 σκελετών από την περίοδο Μποννανάρο Α΄ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πληθυσμός περιείχε 67% δολιχοκέφαλους και μια μειοψηφία 33% βραχυκέφαλων ειδικά στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Το μέσο ύψος ήταν 1.62 για τους άντρες και 1.59 για τις γυναίκες.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Νότια Ευρώπη Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Σαρδηνία
Μιχάλης Σοφοκλέους (ποδοσφαιριστής)
Ο Μιχάλης Σοφοκλέους ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ήταν γνωστός και ως Μπλάκκης
Εντάχθηκε στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου το 1949. Παρέμεινε στην ομάδα έως το 1964. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια η Νέα Σαλαμίνα αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ. Το 1953 η ομάδα εντάχθηκε στην ΚΟΠ ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Ο Μιχάλης Σοφοκλέους ήταν από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης του πρωταθλήματος και της ανόδου την περίοδο 1954-1955. Συνολικά πραγματοποίησε 90 συμμετοχές με τη Νέα Σαλαμίνα στις διοργανώσεις της ΚΟΠ. και περίπου 40 στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Γιάννης Μαντζουράνης
Ο Γιάννης Μαντζουράνης (1934-2021), ευρύτερα γνωστός σε όλη την Ελλάδα με το παρατσούκλι «Εθνικάρας», ήταν συνταξιούχος εργαζόμενος στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός και φίλαθλος του Εθνικού Πειραιώς και της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Αποτέλεσε παράδειγμα φιλάθλου καθ' όλη την διάρκεια της ζωής του, την οποία την αφιέρωσε στην αγαπημένη του ομάδα. Ήταν γνωστός σε όλον τον φίλαθλο κόσμο της Ελλάδος και είχε βραβευτεί πολλάκις για το ήθος του, την καλοσύνη του και τον χαρακτήρα του. Έδινε το παρόν σε όλους τους αγώνες του Εθνικού (ποδόσφαιρο, υδατοσφαίριση, καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση) σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδος. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2014 είχε χάσει μονάχα 12 αγώνες με αφετηρία το μακρινό 1956. Παρά τα προβλήματα υγείας του τα τελευταία χρόνια, έδινε το παρόν με όποιον τρόπο μπορούσε. Χαρακτηριστική η φυσιογνωμία του, ακόμη περισσότερο όμως η στεντόρεια φωνή του που τον χαρακτήρισε σε όλη του τη ζωή. Η ιαχή “Αα ρε Εθνικάραα” ξεπερνούσε σε ένταση τον θόρυβο ενός γηπέδου ενώ μέσω του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης ακουγόταν και σε κάθε φίλαθλο σπίτι. Ο συνθέτης-τραγουδιστής Νίκος Καρβέλας έβγαλε τραγούδι για τον «Εθνικάρα» την δεκαετία του '80. Πέθανε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός στις 12 Σεπτεμβρίου του 2021. Όλος ο αθλητικός κόσμος τον αποχαιρέτησε με συγκινητικές ανακοινώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικός Πειραιώς
Φραγκίσκος Γουλιέλμος της Πρωσίας
Ο Φραγκίσκος-Γουλιέλμος, γερμ. Franz-Wilhelm (γενν. 3 Σεπτεμβρίου 1943) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Φραγκίσκου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Ερριέττας-Ερμίνας, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου πρίγκιπα του Σέναϊχ-Κάρολαϊτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Βλαδιμήροβνα των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρη του Βλαδίμηρου Κυρίλλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και έχει τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας
Χαράκι Ρόδου
Το Χαράκι είναι χωριό στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 193 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Γεώργιος Κάρτερ
Ο '''Γεώργιος Π. Κάρτερ''' (1923 - 19 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν Έλληνας δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω και υφυπουργός την περίοδο της χούντας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε νομικά και οικονομικές και πολιτικές επιστήμες. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και φυλακίστηκε από τους Ιταλούς το 1942.
Υπήρξε σύμβουλος παρά τω Πρωθυπουργώ (1946-48, 1958 και 1972-73) και Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας (1969-71).
Στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου διορίστηκε υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας στις 26 Αυγούστου 1971 και παρέμεινε στη θέση έως τις 27 Μαΐου 1972.
Παραπομπές
Καρτερ Κ
Αντίπαπας Αδαλβέρτος
Ο αντίπαπας Αδαλβέρτος ή Αλβέρτος ή Αλέρικος ήταν Ιταλός καρδινάλιος και επίσκοπος του προαστίου της Σάντα Ρουφίνα, που εξελέγη ποντίφικας στη Ρώμη από τη φιλο-Γερμανική μερίδα.
Βιογραφία
Ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας, με τη Σύνοδο του Μπρίξεν κατά την περίοδο της Έριδας της Περιβολής, προέβαλε τον Κλήμη Γ΄ ως πάπα. Όταν ο Κλήμης Γ΄ απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Θευδέριχος, που όμως η αντι-Γερμανική μερίδα αιχμαλώτισε και φυλάκισε. Τότε ο Ερρίκος Δ΄ ενθάρρυνε τη φιλο-Γερμανική μερίδα να συγκεντρωθεί στη βασιλική των Αγ. Αποστόλων και να εκλέξει πάπα τον Αλβέρτο σε αντίθεση με τον Πασχάλη Β΄.
"Όταν μαθεύτηκε ότι γινόταν ακόμη μία παρωδία εκλογής πάπα, όλη η πόλη ήταν σε αναταραχή. Το πλήθος έσπευσε στη βασιλική, όπου η συγκέντωση διαλύθηκε βιαστικά. Ο νεοεκλεγείς Αδαλβέρτος πήγε να διαφύγει, αλλά το πλήθος τον συνέλαβε. Ένας ιππέας έδωσε χρήματα για να τον αφήσουν και αφού του αφαίρεσε το πάλλιο που μόλις είχε περιβληθεί, τον έβαλε πίσω του στο άλογο και τον οδήγησε στον Πασχάλη Β΄ στο Λατερανό. Ο πάπας τον κράτησε φυλακισμένο σε έναν πύργο και σύντομα τον έστειλε στη μονή του Αγ. Λαυρεντίου στην Αβέρσα, όπου ως μοναχός τελείωσε τις ημέρες του".
Αναφορές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Γεώργιος Β΄ της Γεωργίας
Ο Γεώργιος Β΄ (გიორგი II, Giorgi II) (π. 1054 – 1112), από τον Οίκο των Βαγρατιδών, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1072 έως το 1089. Ήταν γιος και διάδοχος του Βαγράτ Δ΄ και της συζύγου του Μπορένα της Αλανίας. Ανίκανος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις συνεχείς Σελτζουκικές επιθέσεις και πιεσμένος από εσωτερικά προβλήματα στο βασίλειό του, ο Γεώργιος Β΄ αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του ενεργητικού γιου του Δαυίδ Δ΄, στον οποίο παρέμεινε ονομαστικός συγκυβερνήτης μέχρι το τέλος του το 1112. Κατείχε επίσης τους υψηλούς Βυζαντινούς τίτλους του κουροπαλάτη (περί το 1060) και του καίσαρα (περί το 1081).
Σελτζουκικές επιδρομές
αριστερά|μικρογραφία|Νόμισμα του Γεωργίου Β', 1081–1089. αριστερά|μικρογραφία|Καταστατικό του βασιλιά Γεωργίου Β' της Γεωργίας.
Ο Γεώργιος Β΄ διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Γεωργίας τον πατέρα του μετά το τέλος εκείνου το 1072 και έλαβε τον τίτλο του νοβελίσσιμου και αργότερα του σεβαστού από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Έναν χρόνο αργότερα, αντιμετώπισε μία μεγάλη αριστοκρατική εξέγερση με επικεφαλής τους Νιάνια Κβαπούλις-ντζε, Ιβάνε Λιπαρίτισ-ντζε και Βάρνταν του Σβανέτι. Αν και νικητής, ο βασιλιάς έπρεπε να εξαγοράσει την πίστη των επαναστατών, δίνοντάς τους γενναιόδωρα επιπλέον κτήματα. Σύντομα η Γεωργία δέχτηκε ξανά επίθεση από τους Σελτζούκους, έναν νομαδικό Τουρκικό λαό, που θα αποδεικνυόταν μεγάλος κίνδυνος για τη βασιλεία του Γεωργίου Β΄. Μετά την καταστροφή του Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) το 1073 από τον Σελτζούκο σουλτάνο Αλπ Αρσλάν, ο Γεώργιος απέκρουσε επιτυχώς μία εισβολή, που διέταξε ένας Τούρκος στρατηγός, τον οποίο άφησε ο σουλτάνος· ο στρατηγός που ήταν υπεύθυνος για τον Καύκασο. Ο βασιλιάς εξασφάλισε επίσης την επίσημη επιστροφή του Άνω Τάο / Τάυκ (Θέμα της Ιβηρίας), μία συνοριακή περιοχή που υπήρξε μήλο της έριδος μεταξύ Γεωργίας και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 11ου αι., από τον Βυζαντινό κυβερνήτη Γρηγόριο Πακουριανό, ο οποίος ξεκίνησε να εκκενώνει την περιοχή λίγο μετά την καταστροφή του 1071, που προκάλεσαν οι Σελτζούκοι στον Βυζαντινό στρατό στο Μαντζικέρτ. Με την ευκαιρία αυτή, ο Γεώργιος Β΄ έλαβε τον Βυζαντινό τίτλο του καίσαρα, παραχώρησε το φρούριο του Καρς και τέθηκε επικεφαλής των Αυτοκρατορικών ανατολικών ορίων. Ωστόσο αυτό δεν βοήθησε στην αναχαίτιση της προέλασης των Σελτζούκων. Το 1076 ο Σελτζούκος σουλτάνος Μαλίκ Σαχ Α΄ εισέβαλε στη Γεωργία και κατέστρεψε έως εδάφους πολλούς οικισμούς. Παρενοχλούμενος από τη μαζική Τουρκική εισροή, γνωστή στη Γεωργιανή ιστορία ως didi turkoba ή Μεγάλη Τουρκική Εισβολή, από το 1079/80 και μετά, ο Γεώργιος Β΄ πιέστηκε να υποταχθεί στον Mαλίκ-Σαχ, για να εξασφαλίσει έναν πολύτιμο βαθμό ειρήνης με αντάλλαγμα έναν ετήσιο φόρο. Ο Γεώργιος Β΄ μπόρεσε ακόμη και να συγκεντρώσει τη στρατιωτική υποστήριξη των Σελτζούκων στην εκστρατεία του με στόχο να επαναφέρει το ανατολικό Γεωργιανό βασίλειο της Καχετίας, το οποίο αντιστεκόταν για πολύ καιρό στις προσπάθειες προσάρτησης των Βαγκρατιδών, σε ένα ενοποιημένο Γεωργιανό βασίλειο. Ωστόσο, κουρασμένος από μία παρατεταμένη πολιορκία του Καχετιανού οχυρού Βεζίνι, όταν έπεσε χιόνι ο Γεώργιος Β΄ εγκατέλειψε την εκστρατεία και κατευθύνθηκε προς τα δάση Ατζαμέτι, για να απαλύνει την απογοήτευσή του κυνηγώντας. Οι Σελτζούκοι βοηθοί ήραν επίσης την πολιορκία και λεηλάτησαν την εύφορη κοιλάδα Iόρι στο Kαχέτι. Ο Αγσαρτάν Α΄ της Καχετίας πήγε στον σουλτάνο, για να δηλώσει την υποταγή του και σε ένδειξη πίστης ασπάστηκε το Ισλάμ, κερδίζοντας έτσι την προστασία των Σελτζούκων ενάντια στις φιλοδοξίες του Γεωργιανού στέμματος.
Κατάθεση
Ο ταλαντευόμενος χαρακτήρας του Γεωργίου Β΄ και οι ατελέσφορες πολιτικές αποφάσεις του, σε συνδυασμό με τον ζυγό των Σελτζούκων, έφεραν το Βασίλειο της Γεωργίας σε μία βαθιά κρίση, που κορυφώθηκε με τον καταστροφικό σεισμό, που έπληξε τη Γεωργία το 1088. Το 1089 ο Γεώργιος Β΄ παρέδωσε το στέμμα στον ρωμαλέο 16χρονο γιο του Δαβίδ. Αυτή η αλλαγή καλύπτεται από μυστήριο και αναφέρεται μόνο εν παρόδω στα Γεωργιανά χρονικά. Το μόνο που καταγράφεται είναι, ότι ο Γεώργιος Β΄ έστεψε τον γιο του βασιλιά με τα χέρια του και μετά εξαφανίζεται από το χρονικό. Πιθανότατα αναγκάστηκε από τους ευγενείς του σε ένα ανακτορικό πραξικόπημα, που είχε οργανωθεί από τον πανίσχυρο υπουργό επίσκοπο Γκιόργκι Κονντιντέλι, να παραιτηθεί υπέρ του Δαβίδ. Ο Γεώργιος Β΄ αναφέρεται σε προσευχές, που χρονολογούνται το 1203, ως «βασιλιάς των βασιλέων και καίσαρας όλης της Ανατολής και της Δύσης», που υποδηλώνει ότι ήταν ακόμη ζωντανός και είχε λάβει κάποιους τίτλους από τον βασιλεύοντα γιο του, αλλά δεν ασκούσε πραγματική εξουσία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Σεβαστοί Κατηγορία:Νωβελίσσιμοι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Συμμετοχή της Γκάνας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Γκάνα θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η δέκατη πέμπτη εμφάνιση της χώρας στους αγώνες.
Παραπομπές
Γκάνα Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Φεμινισμός στη Σουηδία
Ο φεμινισμός έχει σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές επιρροές στη Σουηδία. Τα σουηδικά πολιτικά κόμματα σε όλο το πολιτικό φάσμα δεσμεύονται για πολιτικές που βασίζονται στο φύλο στα πολιτικά τους μανιφέστα. Η σουηδική κυβέρνηση αξιολογεί όλη τις πολιτικές σύμφωνα με τις αρχές της ενσωμάτωσης και της ισότητας των φύλων. Οι γυναίκες στη Σουηδία αποτελούν το 45% των βουλευτών στο σουηδικό κοινοβούλιο. Οι γυναίκες αποτελούν το 43% των εκπροσώπων στις εκλεγμένες τοπικές αρχές το 2014. Επιπλέον, το 2014 η υπουργός Εξωτερικών Margot Wallström ανακοίνωσε την εφαρμογή μιας φεμινιστικής εξωτερικής πολιτικής.
Ο σουηδικός φεμινισμός χρονολογείται από τον 17ο αιώνα και αποτέλεσε θέμα των πνευματικών κύκλων καθ' όλη τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Μετά τη δημοσίευση του μανιφέστου Samtal emellan Argi Skugga och en obekant Fruentimbers Skugga (συζήτηση μεταξύ της σκιάς του Argus και της ασυνήθιστης σκιάς μιας γυναίκας) από τη Margareta Momma το 1738, ακολουθούμενη από το διάσημο ποίημα της Hedvig Charlotta Nordenflycht Fruntimrens försvar (Προς υπεράσπιση των γυναικών, 1761) έχει γίνει ένα κύριο θέμα.
Οι γυναίκες απέκτησαν το υπό όρους δικαίωμα ψηφοφορίας μετά από μια εποχή ταραχών μεταξύ 1718-1772. Ανύπαντρες σουηδέζες με σχετικά υψηλό επίπεδο ήταν οι πρώτες γυναίκες παγκοσμίως που έλαβαν υπό όρους δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές το 1862. Η καθολική ψήφος των γυναικών ακολούθησε το 1921. Έκτοτε, η Σουηδία παρέμεινε πρωτοπόρος της ισότητας των φύλων καθοδηγούμενη από ένα αποτελεσματικό φεμινιστικό κίνημα τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.
Το 2014, η Σουηδική Φεμινιστική Πρωτοβουλία έγινε το πρώτο φεμινιστικό πολιτικό κόμμα που κέρδισε έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επαναπροσδιορίζοντας τον φεμινισμό εντός μιας ουσιαστικής αντιρατσιστικής προοπτικής που λαμβάνει υπόψη τα προβλήματα ανισότητας των λεγόμενων έγχρωμων ανθρώπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινισμός ανά χώρα
Κάμειρος Σκάλα Ρόδου
Η Κάμειρος Σκάλα είναι οικισμός στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 49 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Ρομπέρ Λεφέβρ
Ο Ρομπέρ Λεφέβρ (γαλλικά: Robert Lefèvre), 1755- 1830, ήταν Γάλλος νεοκλασικός ζωγράφος προσωπογραφιών και ιστορικών και θρησκευτικών συνθέσεων.
Επηρεάστηκε έντονα από τον Ζακ-Λουί Νταβίντ και ήταν ανταγωνιστής του Αντουάν-Ζαν Γκρο και του Φρανσουά Ζεράρ. Υπήρξε διαδοχικά ο προσωπογράφος του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του Ναπολέοντα και των Βουρβόνων της Παλινόρθωσης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρομπέρ Λεφέβρ γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1755 στο Μπαγιέ της Νορμανδίας. Ο πατέρας του, που δεν ήθελε να τον δει να ακολουθεί καλλιτεχνική καριέρα καθώς από νωρίς ο νεαρός Λεφέβρ είχε δείξει σημάδια του ταλέντου του, τον τοποθέτησε υπάλληλο σε έναν εισαγγελέα στην Καέν, από όπου έκανε το πρώτο ταξίδι, με τα πόδια, στο Παρίσι για να δει τους πίνακες διάσημων ζωγράφων.
Επιστρέφοντας στην Καέν, εγκατέλειψε το επάγγελμά του και έζησε ζωγραφίζοντας πορτρέτα και επιγραφές καταστημάτων. Έγινε αρκετά γνωστός στην περιοχή του, ώστε δημιούργησε μια σειρά διακοσμητικών πινάκων σε αρχοντικά και κάστρα.
Το 1784, πραγματοποίησε το δεύτερο ταξίδι του στο Παρίσι και μπήκε μαθητευόμενος στο εργαστήριο που μόλις είχε ανοίξει ο Ζαν-Μπατίστ Ρενιώ και μελέτησε σε βάθος τη ζωγραφική του Ζακ-Λουί Νταβίντ.
Το 1791 εξέθεσε για πρώτη φορά στο Σαλόν του Παρισιού. Το έργο του Κυρία με μαύρο βελούδο τον έκανε ευρύτερα γνωστό. Το 1805, ο Λεφέβρ ζωγράφισε το πορτρέτο της αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας, το οποίο μαζί με ένα δικό του, ο Ναπολέων χάρισε στην πόλη του Άαχεν το 1807, όπου βρίσκονται σήμερα στο δημαρχείο της πόλης και διακοσμούν την είσοδο.
Φιλοτέχνησε και άλλα πορτρέτα, του Ναπολέοντα, της Ιωσηφίνας, της μητέρας του αυτοκράτορα Λετίτσια Μπουοναπάρτε, του ζωγράφου Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν, και του πάπα Πίου Ζ' που τον καθιέρωσαν ως προσωπογράφο. Η φήμη του επισφραγίστηκε από το πορτρέτο του της νέας συζύγου του Ναπολέοντα, Μαρίας- Λουίζας.
Κατά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων, ο Ρομπέρ Λεφέβρ ζωγράφισε ένα πορτρέτο του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και τιμήθηκε με τον σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής και τον τίτλο του Πρώτου Ζωγράφου του Βασιλιά, τον οποίο έπαψε να κατέχει μετά την Ιουλιανή Επανάσταση. Ζωγράφισε μεγάλο αριθμό πορτρέτων και ιστορικών πινάκων. Ο τελευταίος του πίνακας ήταν Η Αποθέωση του Αγίου Λουδοβίκου για τον Καθεδρικό Ναό της Λα Ροσέλ.
Ενώ δούλευε σ' αυτόν τον τελευταίο πίνακα, έλαβε χώρα η Ιουλιανή επανάσταση του 1830, γεγονός που έμελλε να του στερήσει την υποστήριξη και τις επίσημες θέσεις του. Άρρωστος, καταθλιπτικός και απελπισμένος, αυτοκτόνησε κόβοντας το λαιμό του στο σπίτι του τη νύχτα της 2/3 Οκτωβρίου 1830 σε ηλικία 75 ετών. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ, στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Θρησκευτικός πόλεμος
Ο θρησκευτικός πόλεμος ή ιερός πόλεμος (λατινικά: bellum sacrum) είναι ένας πόλεμος που προκαλείται ή δικαιολογείται κυρίως από τις διαφορές στη θρησκεία. Στη σύγχρονη εποχή, οι συζητήσεις είναι κοινές σχετικά με το βαθμό στον οποίο οι θρησκευτικές, οικονομικές ή εθνοτικές πτυχές μιας σύγκρουσης κυριαρχούν σε έναν δεδομένο πόλεμο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεδομένου ότι η ίδια η έννοια της «θρησκείας» είναι μια σύγχρονη εφεύρεση, ο όρος «θρησκευτικός πόλεμος» δεν ισχύει για τους περισσότερους πολέμους στην ιστορία. Σύμφωνα με την Encyclopedia of War, από όλες τις γνωστές / καταγεγραμμένες ιστορικές συγκρούσεις, μόνο το 7% είχε ως βασική αιτία τη θρησκεία και το ποσοστό αυτό ήταν 4% σχετικό με το Ισλάμ. Σε πολλές συγκρούσεις, μεταξύ των οποίων η ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση, ο συριακός εμφύλιος πόλεμος και οι πόλεμοι στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, τα θρησκευτικά επιχειρήματα είναι εμφανώς παρόντα αλλά χαρακτηρίζονται ποικιλοτρόπως ως φονταμενταλισμός ή θρησκευτικός εξτρεμισμός, ανάλογα με τις συμπάθειες του παρατηρητή. Ωστόσο, οι μελέτες σε αυτές τις περιπτώσεις συχνά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι εθνοτικές εχθρότητες οδηγούν σε πολλές από τις συγκρούσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμος
Πύργος του Ρολογιού του Γιλντίζ
Ο Πύργος του Ρολογιού του Γιλντίζ (στα τουρκικά: Yıldız Saat Kulesi) βρίσκεται στην ομώνυμη γειτονιά, στην περιοχή Μπεσίκτας, της Κωνσταντινούπολης, δίπλα στην αυλή του Γιλντίζ Χαμιντιέ Τζαμί. Κατασκευάστηκε το 1890, με εντολή του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'.
Ο Πύργος του Ρολογιού του Γιλντίζ είναι κατασκευασμένοw σε Οθωμανικό και νεογοτθικό στυλ και αποτελείται από τρία επίπεδα, με το μεσαίο να είναι μικρότερο από το πρώτο και το τρίτο μικρότερο από τα άλλα δύο. Στις τέσσερις πλευρές του ισογείου υπάρχει από μια επιγραφή στο οθωμανικό αλφάβητο, στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει ένα θερμόμετρο και ένα βαρόμετρο ενώ στο τρίτο και ψηλότερο επίπεδο βρίσκεται το ρολόι. Το ρολόι επισκευάστηκε το 1993.
Άντζελο Τάσκα
Ο Άντζελο Τάσκα (Angelo Tasca, 19 Νοεμβρίου 1892 - 3 Μαρτίου 1960), ήταν Ιταλός σοσιαλιστής. Ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, από τo οποίo τον διέγραψαν το 1929. Αφού μετανάστευσε στη Γαλλία, όπου ηγείτο των σοσιαλιστών, έγινε σημαντικός αξιωματούχος του καθεστώτος του Βισύ, και εντούτοις κρυφός συνεργάτης της βελγικής Αντίστασης και της γαλλικής. Στη μεταπολεμική περίοδο διακρίθηκε εξαιτίας της πρόσβασης του στο αντισταλινικό κίνημα. Ήταν συγγραφέας πολυάριθμων γραπτών πάνω στον φασισμό, ενώ το βιβλίο του, "Η Γέννηση και η Έλευση του Φασισμού", θεωρήθηκε από τον Λεόν Μπλουμ σημαντική προειδοποίηση για τους κινδύνους του φασισμού στη Γαλλία.
Βιογραφία
Ήδη ως μαθητής του κλασικού Λυκείου Βινσέντζο Τζομπέρτι του Τορίνου, ήταν γραμματέας της Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικής Νεολαίας και επομένως της Ομοσπονδίας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στην πόλη, στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Στη συνέχεια συνδέθηκε με τον Αντόνιο Γκράμσι, τον Ουμπέρτο Τερατσίνι και τον Παλμίρο Τολιάτι, με τους οποίους ίδρυσε την εβδομαδιαία εφημερίδα "Η Νέα Τάξη" (1919-1920). Ο πεθερός του τού δάνεισε το 50% του αναγκαίου κεφαλαίου για να ιδρύσει την εφημερίδα. Αντίθετα με τους Τολιάτι και Γκράμσι, είχε αντιταχθεί από την αρχή στις παρεμβατικές θέσεις στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στα ίδια χρόνια εξελέγη γραμματέας του Εργατικού Κέντρου στο Τορίνο, ενώ το 1921 στο Λιβόρνο ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας. Ήταν μεταξύ των 15 μελών της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και το 1926 έγινε μέλος στη γραμματεία του κόμματος. Εκείνη την εποχή είχε περάσει η ρήξη του με τους Γκράμσι και Τολιάτι, και θεωρήθηκε ως σημείο αναφοράς της δεξιάς παράταξης του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, υποστηρίζοντας τη συγχώνευση με τους πιο αριστερούς τομείς Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και την επανεξέταση ορισμένων θέσεων που υπήρχαν από τη γέννηση του κόμματος. Όπως και πολλοί άλλοι κομμουνιστές, διώχθηκε από το φασιστικό καθεστώς και συνελήφθη δύο φορές, πρώτα το 1923 και στη συνέχεια και το 1926. Εκείνη τη χρονιά αποχωρίστηκε την οικογένεια του και κατέφυγε στη Γαλλία, όπου πήρε την υπηκοότητα το 1936.
Συμμετείχε στο προεδρείο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (γνωστής και ως Τρίτη Διεθνής) το 1928-1929, όπου και πλησίασε τις θέσεις του Μπουχαρίν. Τον Σεπτέμβριο του 1929 εκδιώχθηκε από το κόμμα εξαιτίας του δηλωμένου του αντισταλινισμού. Μεταξύ 1930 και 1933 έγινε αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Monde (1928-1935), που ιδρύθηκε και διευθύνθηκε από τον Ανρί Μπαρμπύς. Το 1935 ενεγράφη ξανά στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα με θέσεις ξεκάθαρα αντισταλινικές, αντίθετες στον συγκεντρωτισμό της δράσης του Κομμουνιστικό Κόμματος της Ιταλίας, ανάμεσα στο 1934 και το 1939. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, υποστήριξε την POUM (Ισπανικά: Partido Obrero de Unificación Marxista, POUM Καταλανικά: Partit Obrer d'Unificació Marxista) σε αντιπαράθεση με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας. Κατά τα ίδια έτη (1934-1940), ο Λεόν Μπλούμ τού εμπιστεύτηκε τα άρθρα της εξωτερικής πολιτικής της καθημερινής εφημερίδας του γαλλικού τμήματος της Διεθνούς των Εργατών (SFIO), "Le Populaire".
Τον Αύγουστο του 1939 η υπογραφή της Συνθήκης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, προκάλεσε σύγχυση σε έναν μεγάλο αριθμό κομμουνιστών και οι θέσεις του Τάσκα βγήκαν ενισχυμένες από αυτό. Μετά την παραίτηση του Πιέτρο Νέννι ήταν ο επικεφαλής στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα μαζί με τον Τζουζέπε Σάραγκατ και τον Οντίνο Μοργκάρι. Το καλοκαίρι του 1940 ήταν μεταξύ των σοσιαλιστών που προσχώρησαν στο καθεστώς συνεργασίας του στρατάρχη Πεταίν και διεύθυνε το κέντρο σπουδών του Γάλλου Υπουργού Πληροφοριών Πωλ Μαριόν. Κατά την απελευθέρωση της Γαλλίας, το Σεπτέμβριο του 1944 συνελήφθη με την κατηγορία της συνεργασίας και αφέθηκε ελεύθερος μετά από ένα μήνα, χάρη στη παράλληλη συνεργασία που είχε από το 1941 με μία βελγική αντιφασιστική οργάνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σοσιαλιστές
Βασιλικό Ανάκτορο του Βρότσλαφ
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|237x237εσ| Οι Βασιλικοί κήποι.
Αρχικά ήταν ένα μπαρόκ ανάκτορο του Χάινριχ-Γκότφρηντ φον Σπέτγκεν, καγκελαρίου του Φραγκίσκου-Λουδοβίκου επισκόπου του Nόιμπουργκ: κτίστηκε το 1717 σε βιεννέζικο στυλ. Το 1750, αφού η Πρωσία πήρε τον έλεγχο της Σιλεσίας στον Α΄ Πόλεμο της Σιλεσίας, το ανάκτορο αγοράστηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ τον Μεγάλο βασιλιά της Πρωσίας και μετατράπηκε σε κατοικία του. Το ανάκτορο επεκτάθηκε από το 1751 έως το 1753 σε στυλ μπαρόκ με εσωτερικούς χώρους ροκοκό, σχεδιασμένους από τον βασιλικό αρχιτέκτονα Γιόχαν Μπόουμαν. Οι προσθήκες του Μπόουμαν περιλάμβαναν μια εγκάρσια πτέρυγα με αίθουσα εορτασμών, μία αίθουσα θρόνου και την ιδιωτική κατοικία του Φρειδερίκου Β΄.
Ο διάδοχος του Φρειδερίκου Β΄ (απεβ. 1786), ήταν ο ανιψιός του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β' της Πρωσίας (1744–1797). Εκτέλεσε την αναδιαμόρφωση του βασιλικού ανακτόρου σύμφωνα με το σχέδιο του Kαρλ-Γκόταρντ Λάνγκανς (1732–1808). Η αναδιαμόρφωση έγινε το 1795 έως το 1796 σε κλασικό στυλ. Ως αποτέλεσμα προστέθηκαν οι πτέρυγες, που περιβάλλουν τη βόρεια αυλή, μια νέα σκάλα και βοηθητικοί χώροι.
Τον Μάρτιο του 1813, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του ΣΤ΄ Συνασπισμού με τον Ναπολέοντα Α΄, ο βασιλιάς Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Γ' της Πρωσίας ανακοίνωσε δύο διάσημες δηλώσεις: «Στον λαό μου» και «Στους στρατιωτικούς διοικητές μου». Τον Απρίλιο του 1813, στο Κίτρινο Σαλόνι του Ανακτόρου, ο βασιλιάς ανακήρυξε τον Σιδηρούν Σταυρό ως πολεμικό μετάλλιο.
Στα μέσα του 19ου αι., βασιζόμενος σε αναγεννησιακό στυλ της Φλωρεντίας, ο αρχιτέκτονας Φρήντριχ-Άουγκουστ Στύλερ πρόσθεσε μια νέα νότια πτέρυγα (1844–1846) και μια νέα πτέρυγα αυλής μαζί με την πύλη και το κιγκλίδωμα (1858). Το 1918 το ανάκτορο δωρίθηκε στην πόλη Μπρέσλαου. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1926 άνοιξε το Μουσείο του ανακτόρου (Schlossmuseum), όπου εκτίθεται μια έκθεση αφιερωμένη στον Φρειδερίκο Β΄, ανακατασκευή αυθεντικών εσωτερικών χώρων και μία συλλογή έργων τέχνης από τη Σιλεσία.
Από το 1945 ως σήμερα
Τον Μάιο του 1945 το ανάκτορο υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Μπρέσλαου από τη Γερμανία δόθηκε στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, και μετονομάστηκε σε Βρότσλαβ. Στη δεκαετία του 1960 το ανάκτορο κατεδαφίστηκε μερικώς, ενώ οι υπόλοιπες πτέρυγες προσαρμόστηκαν για να φιλοξενήσουν το Αρχαιολογικό Μουσείο (μέχρι το 1999) και το Εθνογραφικό Μουσείο (μέχρι το 2004). Το 2008 ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση και ιδρύθηκε ένα νέο μουσείο, το οποίο παρουσιάζει 1.000 χρόνια ιστορίας του Βρότσλαβ.