cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσαρλς Μπάρκλεϊ
NBA
Έκανε το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ το 1984 με τους Φιλαδέλφεια 76ερς, και σταδιακά και μετά την αποχώρηση των Τζούλιους Έρβινγκ και Μόουζες Μαλόουν έγινε ο ηγέτης της ομάδας, την οποία οδηγούσε στα πλέι οφ κάθε χρόνο μέχρι τη μεταγραφή του στους Φοίνιξ Σανς το 1992. Καθιερώθηκε στη θέση του πάουερ φόργουορντ και με βάρος στα περίπου 115 κιλά, ο όγκος και η δύναμή του τον ανέδειξαν ως ισχυρή αμυντική δύναμη και εξαιρετικό ριμπάουντερ κατακτώντας τον τίτλο του πρώτου ριμπάουντερ τη σεζόν 1986–87. Με τη Φιλαδέλφεια είχε 24,3 πόντους μέσο όρο ανά αγώνα.
Στους Σανς ο Μπάρκλεϊ έγινε γρήγορα σύμβολο της ομάδας αλλά ενεπλάκη και σε μερικά μικρά σκάνδαλα, συμπεριλαμβανομένου του καυγά του με τον σέντερ των Ντιτρόιτ Πίστονς Μπιλ Λαϊμπίρ το 1990. Τη σεζόν 1989–90 ήταν δεύτερος στην ψηφοφορία του πολυτιμότερου παίκτη (MVP) του πρωταθλήματος έχοντας μέσο όρο 25,2 πόντους και 11,5 ριμπάουντ. Τη σεζόν 1992–93, ο Μπάρκλεϊ λαμβάνει το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη της κανονικής περιόδου έχοντας 25,6 και 12,2 ριμπάουντ και η ομάδα φτάνει στους τελικούς, όπου είχε μέσο όρο 25 πόντους ανά παιχνίδι. Γίνεται ένας από τους πιο δημοφιλείς παίκτες όλων των εποχών για τους οπαδούς της ομάδας του. Στους τελικούς του ΝΒΑ, ο Μπάρκλεϊ και οι Σανς δεν κατάφεραν να, ανταπεξέλθουν απέναντι στον Μάικλ Τζόρνταν και τους Σικάγο Μπουλς του που επιβλήθηκαν σε έξι αγώνες (4–2). Ήταν η πρώτη και τελευταία του εμφάνιση στους τελικούς. Το 1994 ήταν για άλλη μια φορά ο πρωταγωνιστής της σεζόν για το Φοίνιξ, το οποίο έχασε στα ημιτελικά της Δυτικής Περιφέρειας σε επτά αγώνες από τους μετέπειτα πρωταθλητές Χιούστον Ρόκετς. Το 1995 η ιστορία επαναλήφθηκε όπως και την προηγούμενη χρονιά στα πλέι οφ, και το 1996 ο Μπάρκλεϊ και οι Σανς είχαν επανέλθει σε μέτριες εμφανίσεις.
Οι Χιούστον Ρόκετς επιστρέφοντας από τον  αποκλεισμό στα πλέι οφ του 1996, έκριναν απαραίτητο να ενισχύσουν την ομάδα ειδικά μέσα στη ρακέτα, και αναγνώρισαν τον Μπάρκλεϊ ως τον κατάλληλο άνθρωπο. Οι Ρόκετς αντάλλαξαν τέσσερις παίκτες στους Σανς για αυτόν. Όταν ολοκληρώθηκε η συμφωνία, το Χιούστον φάνηκε αμέσως ως ένας από τους πιο αξιόπιστους διεκδικητές του τίτλου του ΝΒΑ. Αλλά ως μέλος της ομάδας του Τέξας, ο Μπάρκλεϊ υπέφερε συχνά από τραυματισμούς, ειδικά στην πλάτη του, που τον οδήγησαν στην αποχώρησή του το 2000. Παρά αυτά τα προβλήματα, ωστόσο, έπαιζε ακόμα σημαντικό ρόλο στους Ρόκετς: την πρώτη του χρονιά στο Χιούστον σημείωσε 19,2 πόντους και μάζεψε 13,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, φτάνοντας με την ομάδα του Τέξας σε ένα βήμα από τον μεγάλο τελικό (το Χιούστον ηττήθηκε στον τελικό της Περιφέρειας από τους Γιούτα Τζαζ). Η τελευταία του σεζόν στο ΝΒΑ τον σημείωσε 14 πόντους ανά παιχνίδι σε 19 αγώνες πριν τραυματιστεί σοβαρά τον δεξιό τετρακέφαλο του ισχίου στις 8 Δεκεμβρίου 1999 κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της κανονικής περιόδου με αντίπαλο την πρώην ομάδα του Σίξερς. Καριέρα που έμοιαζε να έχει τελειώσει στο ίδιο γήπεδο στο οποίο είχε ξεκινήσει: στην πραγματικότητα, οι γιατροί του είπαν ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να παίξει ξανά. Τέσσερις μήνες αργότερα, ο Μπάρκλεϊ επέστρεψε μπροστά στους θαυμαστές του, σημειώνοντας ένα καλάθι στις 19 Απριλίου 2000 εναντίον των Βανκούβερ Γκρίζλις. Αμέσως μετά από αυτόν τον αγώνα, ανακοίνωσε την οριστική αποχώρησή του, έχοντας μέσους όρους καριέρας 22,1 πόντους και 11,7 ριμπάουντ. Οι Σίξερς και οι Σανς απέσυραν τη φανέλα με το νούμερο 34 που φορούσε.
Διεθνής καριέρα
Το 1984 αποκλείστηκε από την ομάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες από τον Μπόμπι Νάιτ, αφού έκανε μια σαρκαστική εκτίμηση για τα παπούτσια του προπονητή κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης. Το 1992 επιλέχθηκε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, όπου πραγματοποιήθηκε η πρώτη εμφάνιση επαγγελματιών παικτών του NBA στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως μέλος της αρχικής Ντριμ Τιμ, του ισχυρότερου σχηματισμού μπάσκετ όλων των εποχών. Στην ομάδα αγωνίστηκε ως σμολ φόργουορντ, με τον Καρλ Μαλόουν στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Το χρυσό μετάλλιο ήρθε με ιστορική ευκολία και ο Μπάρκλεϊ ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με μέσο όρο 18 πόντους. Το 1996 επανέλαβε το χρυσό Ολυμπιακό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. Όπως και το 1992, ο Μπάρκλεϊ αγωνίστηκε στην ίδια θέση και ήταν πρώτος σκόρερ και ριμπάουντερ της αμερικανικής ομάδας με 12,4 πόντους και 6,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ενώ με το αξιοσημείωτο 81,6 % στις ελεύθερες βολές σημειώσε νέο Ολυμπιακό ρεκόρ. Το 1996 επιλέχθηκε στους 50 καλύτερους παίκτες στην ιστορία του ΝΒΑ, ενώ εισήχθη δύο φορές στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame τόσο ως παίκτης, όσο και ως μέλος της Ντριμ Τιμ. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση
Ο Μπάρκλεϊ ακολούθησε επιτυχημένη καριέρα ως τηλεοπτικός αναλυτής του NBA (για την οποία έχει κερδίσει τρία Αθλητικά Βραβεία Έμμυ). Επιπλέον, έχει γράψει βιβλία και έχει δείξει ενδιαφέρον για την πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Βασιλικός
Ο βασιλικός είναι ετήσιο αρωματικό, ποώδες φυτό, η κοινή ονομασία για το μαγειρικό βότανο Ώκιμον το βασιλικόν της οικογένειας των Χειλανθών Λαμιίδων (δυόσμων) και της τάξης των Σωληνανθών. Σε ορισμένες Αγγλόφωνες χώρες είναι γνωστός και ως «Βότανο του Αγίου Ιωσήφ».
Ο βασιλικός πιθανόν κατάγεται από την Ινδία, ή ίσως από το Ιράν και να έχει καλλιεργηθεί εκεί για περισσότερα από 5.000 χρόνια. Ήταν διεξοδικά αναφερόμενος στους Έλληνες συγγραφείς Θεόφραστο και Διοσκουρίδη. Πρόκειται για ένα ημι-σκληραγωγημένο ετήσιο φυτό, πιο γνωστό ως μαγειρικό βότανο, χαρακτηριστικό κυρίως στην Ιταλική κουζίνα, το οποίο επίσης παίζει σημαντικό ρόλο στις κουζίνες της Νοτιοανατολικής Ασίας της Ινδονησίας, Ταϊλάνδης, Μαλαισίας, Βιετνάμ, Καμπότζης, Λάος και της Ταϊβάν. Αναλόγως με το είδος και την ποικιλία, τα φύλλα μπορούν να έχουν γεύση παρόμοια με το γλυκάνισο, με έντονη, πικάντικη, συχνά γλυκιά, μυρωδιά.
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες των Ocimum basilicum καθώς και διάφορα συναφή είδη ή υβρίδια, τα οποία επίσης φέρονται με τη γενική ονομασία "βασιλικός". Ο τύπος, ο οποίος χρησιμοποιείται στα ιταλικά φαγητά, συνήθως, ονομάζεται γλυκός βασιλικός, σε αντίθεση με τον βασιλικό της Ταϊλάνδης (O. basilicum ποικ. thyrsiflora), τον βασιλικό λεμόνι (lemon basil - O. X citriodorum) και τον ιερό βασιλικό (holy basil - Ocimum tenuiflorum), οι οποίοι χρησιμοποιούνται στην Ασία. Ενώ οι πιο διαδεδομένες ποικιλίες του βασιλικού αντιμετωπίζονται ως μονοετή (annual), κάποιοι, σε ζεστά τροπικά κλίματα, είναι πολυετή (perennial), συμπεριλαμβανομένου του «ιερού βασιλικού» («holy basil») και μια ποικιλία γνωστή ως «Αφρικανικός μπλε βασιλικός» («African Blue»).
Ετυμολογία
thumb|left|250px|Θηλυκή [[μέλισσα ξυλουργός επάνω στο βασιλικό, σε αναζήτηση τροφής.]] Η λέξη «βασιλικός» προέρχεται από την ελληνική λέξη «βασιλεύς», που σημαίνει «βασιλιάς», και που εδώ εννοείται ο Ιησούς Χριστός, καθώς έχει συνδεθεί με την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (Ύψωσις τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ), τιμώντας την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη, μητέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄. Σύμφωνα με τον θρύλο, η ονομασία του αποδόθηκε όταν το φυτό φύτρωσε στο χαμένο τάφο του Ιησού και η έντονη μυρωδιά του έγινε αιτία να ανακαλυφθεί, καθώς φύτρωσε στο σημείο, όπου ο Μέγας Κωνσταντίνος και η μητέρα του Αγία Ελένη, ανακάλυψαν τον Τίμιο Σταυρό.
Ο βοτανολόγος Τζον Γκέραρντ (John Gerard) επισήμανε ότι όσοι έχουν τσιμπηθεί από σκορπιό, δεν αισθάνονται πόνο, αν είχαν φάει βασιλικό και ο Νίκολας Καλπέπερ (Nicholas Culpeper) σημείωσε για τον βασιλικό ότι ήταν «ένα βότανο του Άρη και κάτω από το Σκορπιό και ως εκ τούτου ονομάζεται Basilicon» ("an herb of Mars and under the Scorpion, and therefore called Basilicon"), σχετίζοντάς τον με τον βασιλίσκο. Το Oxford English Dictionary αναφέρει εικασίες, ότι ο βασιλικός μπορεί να έχει χρησιμοποιηθεί σε «κάποια βασιλική αλοιφή, μπάνιο ή ιατρική». Ο βασιλικός, εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς συγγραφείς μαγειρικής ως ο «βασιλιάς των βοτάνων».
Ονοματολογία και ταξινομική
thumb|left|250px|Μικρόφυλλος βασιλικός. thumb|left|250px|Αποξηραμένα φύλλα βασιλικού. thumb|left|250px|Άνθη βασιλικού. thumb|left|250px|Σπόροι βασιλικού. Οι περισσότερες εμπορικά διαθέσιμες ποικιλίες βασιλικού είναι του γλυκού βασιλικού. Υπάρχουν πάνω από 160 κατονομασμένες ποικιλίες διαθέσιμες, με καινούργιες να εμφανίζονται κάθε χρόνο. Υπάρχει, επίσης, μια σειρά από είδη που πωλούνται. Εδώ παρουσιάζονται μερικοί βασιλικοί, που συνήθως πωλούνται στις ΗΠΑ.
Μαγειρική χρήση
Τις περισσότερες φορές, ο βασιλικός χρησιμοποιείται φρέσκος στις συνταγές μαγειρικής. Γενικά, προστίθεται την τελευταία στιγμή, καθώς το μαγείρεμα καταστρέφει ταχέως τη γεύση του. Το φρέσκο βότανο μπορεί να διατηρηθεί για μικρό χρονικό διάστημα σε πλαστικές σακούλες στο ψυγείο ή. για μεγαλύτερη χρονική περίοδο, στην κατάψυξη, αφού ζεματιστεί γρήγορα σε βραστό νερό. Το αποξηραμένο βότανο χάνει επίσης το μεγαλύτερο μέρος της γεύσης του και αυτό το λίγο εναπομείναν άρωμα έχει πολύ διαφορετική γεύση, με αδύναμο άρωμα κουμαρίνης, παρόμοιο με αυτό του σανού.
Στη μαγειρική χρησιμοποιούνται κυρίως αποξηραμένα φύλλα της πλατύφυλλης ποικιλίας, το άρωμα των οποίων μοιάζει λίγο με αυτό του γλυκάνισου. Αρωματίζει διάφορα ψητά, σαλάτες, βραστά, κοκκινιστά, σούπες κλπ. ενώ ταιριάζει πολύ σε σάλτσες που έχουν ως βάση τη φρέσκια ντομάτα (π.χ. ιδίως κατά το καλοκαίρι, μια σαλάτα ντομάτας μαζί με φρεσκοκομμένα φύλλα βασιλικού αποτελεί μια ξεχωριστή γευστική εμπειρία). Στην ιταλική κουζίνα, η σάλτσα ζυμαρικών πέστο (pesto), μια πράσινη σάλτσα ελαίου και βοτάνου, έχει ως βάση της τον βασιλικό.
Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες ποικιλίες βασιλικού της Μεσογείου είναι οι:"Genovese", "Purple Ruffles", "Mammoth", "Cinnamon", "Lemon", "Globe" και η "African Blue". Οι Κινέζοι επίσης, χρησιμοποιούν νωπούς ή αποξεραμένους βασιλικούς, σε σούπες και άλλες τροφές. Στην Ταϊβάν, προστίθενται νωπά φύλλα βασιλικού στις παχιές σούπες (Παραδοσιακά Κινεζικά: 羹湯· πινγίν: gēngtāng). Καταναλώνεται, επίσης, τηγανητό κοτόπουλο με βαθιά τηγανισμένα φύλλα βασιλικού. Ο βασιλικός (συνηθέστερα ο Ταϊλανδέζικος βασιλικός) συνήθως εμβαπτίζεται σε γάλα ή κρέμα, ώστε να δημιουργήσει μια ενδιαφέρουσα γεύση σε παγωτά ή σοκολάτες (όπως τις τρούφες). Τα φύλλα δεν είναι το μόνο τμήμα του βασιλικού που χρησιμοποιούνται σε εφαρμογές της μαγειρικής, οι ανθοφόροι οφθαλμοί (μπουμπούκια), έχουν μια πιο λεπτή γεύση και είναι βρώσιμοι.
Ο βασιλικός της Ταϊλάνδης είναι επίσης καρύκευμα στη Βιετναμέζικη σούπα μανέστρα (noodle soup), phở.
Σπόροι
Οι σπόροι των διαφόρων ποικιλιών του βασιλικού, όταν εμποτιστούν στο νερό, γίνονται ζελατινώδεις και χρησιμοποιούνται σε Ασιατικά ποτά και επιδόρπια, όπως το faluda, σερμπέτι (sherbet) ή hột é.
Παραδοσιακή χρήση
thumb|right|250px|Φύλλα βασιλικού. Χρησιμοποιείται ως αντισπασμωδικό, ορεκτικό, άφυσο (διαλύον τα αέρια), για την έκκριση γάλακτος και ως στομαχικό καταπραϋντικό. Είναι, επίσης, πολύ χρήσιμο για την ανακούφιση από τις κράμπες στο στομάχι, την γαστρική καταρροή, τον εμετό, την εντερική καταρροή, τη δυσκοιλιότητα και την εντερίτιδα. Ως αντισπασμωδικό, ορισμένες φορές έχει χρησιμοποιηθεί για τον κοκκύτη. Συνιστάται επίσης για τον πονοκέφαλο. Γενικά, η χρησιμότητα του βασιλικού σχετίζεται με το στομάχι και τα συγγενεύοντα με αυτό όργανα.
Στην Ελλάδα είναι από τα πιο κοινά οικιακά φυτά. Χρησιμοποιείται στη λαϊκή φαρμακευτική ως βότανο, καθώς πιστεύεται πως είναι καλό διουρητικό, καταπραΰνει τον στομαχόπονο και τον πονοκέφαλο, ενώ στην αρχαιότητα, τον χρησιμοποιούσαν ως επίθεμα, μετά από δάγκωμα εντόμου, σκορπιού ή και φιδιού.
Ο βασιλικός χρησιμοποιείται για τις θεραπευτικές του ιδιότητες στην Αγιουρβέντα, το παραδοσιακό φαρμακευτικό σύστημα της Ινδίας και την ιατρική Σίντα, παραδοσιακό σύστημα ιατρικής των Ταμίλ.
Με την ονομασία «βασιλικός», είναι γνωστά και άλλα είδη που βρίσκονται σε τροπικές περιοχές. Είναι θάμνοι μικρού ύψους και καλλιεργούνται και ως καλλωπιστικοί. Ένα από τα είδη αυτά, έχει την ονομασία φυτό του πυρετού και στις περιοχές της Δυτικής Αφρικής χρησιμοποιείται ως αντιπυρετικό.
Άλλες ποικιλίες
Αρκετοί άλλοι βασιλικοί, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων άλλων ειδών Ώκιμον (Ocimum), αναπτύσσονται σε πολλές περιοχές της Ασίας. Οι περισσότεροι από τους Ασιατικούς βασιλικούς, έχουν μια γεύση σαν του γαρίφαλου και που σε γενικές γραμμές, είναι ισχυρότεροι από ό,τι οι βασιλικοί της Μεσογείου. Ο πιο ξεχωριστός είναι ο ιερός βασιλικός ή τουλσί (tulsi), ένα εκτιμώμενο γηγενείς φυτό στην Ινδία και το Νεπάλ. Στην Κίνα, η τοπική ποικιλία ονομάζεται (Παραδοσιακά Κινεζικά: 九層塔· πινγίν: jiǔ céng tǎ· κυριολεκτικά: «παγόδα εννέα επιπέδων» ["nine-level pagoda"]), ενώ, οι εισαγόμενες ποικιλίες ονομάζονται (Παραδοσιακά Κινεζικά: 羅勒· πινγίν: luó lè) ή (Παραδοσιακά Κινεζικά: 巴西里· πινγίν: bā xī lǐ), παρόλο που το 巴西里, συνήθως αναφέρεται σε ένα διαφορετικό φυτό, τον μαϊντανό.
Ο βασιλικός λεμόνι (lemon basil) έχει έντονη μυρωδιά λεμονιού και γεύση πολύ διαφορετική από εκείνη των άλλων ποικιλιών, επειδή περιέχει τη χημική ουσία κιτράλη (citral). Χρησιμοποιείται ευρέως στην Ινδονησία, όπου ονομάζεται kemangi και προσφέρεται ωμός, μαζί με ωμό λάχανο, πράσινα φασολάκια, αγγούρι και ως συνοδευτικό τηγανιτού ψαριού ή πάπιας. Όταν διασπαστούν τα άνθη του, γίνονται πικάντικο άρτυμα σαλάτας.
Χημικά συστατικά
Οι ποικίλοι βασιλικοί έχουν τόσο ξεχωριστές ευωδίες, επειδή το βότανο έχει μια σειρά από διαφορετικά αιθέρια έλαια, τα οποία έρχονται από κοινού αλλά σε διαφορετικές αναλογίες για τις διάφορες ποικιλίες. Η ισχυρή σαν-γαρίφαλο μυρωδιά του γλυκού βασιλικού προέρχεται από την ευγενόλη, το ίδιο χημικό συστατικό όπως και στο γαρίφαλο. Η ευωδία κίτρου του βασιλικού-λεμόνι και βασιλικού μοσχολέμονο, οφείλουν το υψηλότερο ποσοστό τους στην κιτράλη, η οποία προκαλεί αυτό το φαινόμενο σε αρκετά φυτά, συμπεριλαμβανομένου του μελισσόχορτου και του λιμονένιου, το οποίο δίνει στην πραγματική φλούδα του λεμονιού το άρωμά της. Ο Αφρικανικός μπλε βασιλικός (African blue basil), έχει ισχυρή μυρωδιά καμφοράς, διότι περιέχει καμφορά και καμφένιο σε υψηλότερες αναλογίες. Ο βασιλικός γλυκόριζα περιέχει ανηθόλη, την ίδια χημική ουσία που κάνει το γλυκάνισο να μυρίζει όπως η γλυκόριζα και στην πραγματικότητα μερικές φορές ονομάζεται «βασιλικός γλυκάνισο».
Άλλες χημικές ουσίες, οι οποίες βοηθούν να παραχθούν οι διακριτικές ευωδίες από πολλούς βασιλικούς, ανάλογα με το ποσοστό τους σε κάθε συγκεκριμένη ποικιλία, περιλαμβάνουν: • 3 Με βάση την χημική περιεκτικότητα, οι βασιλικοί μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις ομάδες: • 2
Προφίλ αρώματος
• 3
Καλλιέργεια
thumb|250px|[[Time-lapse του αναπτυσσόμενου βασιλικού.]] Οι περισσότεροι μαγειρικοί και διακοσμητικοί βασιλικοί είναι ποικιλίες του είδους Ocimum basilicum, Υπάρχουν πολλά υβρίδια μεταξύ των ειδών. Παραδοσιακά, μερικές ποικιλίες, όπως το «Purple Delight» έχουν φύλλα που εμφανίζονται μωβ. thumb|250px|right|Βασιλικός αναπτυσσόμενος στον ήλιο. thumb|250px|right|Αποξηραμένος βασιλικός, όπου φαίνεται η διασπορά των σπόρων. Ο βασιλικός φθάνει σε ύψος μεταξύ 30-130 εκ. (12-51 ίντσες), με αντικριστά, ανοιχτό-πράσινα, μεταξένια φύλλα μήκους 3-11 εκ (1,2 έως 4,3 ίντσες) και πλάτος 1-6 εκ. (0,39 έως 2,36 ίντσες). Τα άνθη είναι μικρά, λευκού χρώματος και τοποθετημένα σε τερματική ακίδα (spike). Ασυνήθιστο μεταξύ των Χειλανθών (Lamiaceae), οι τέσσερις στήμονες και ο ύπερος δεν ωθούνται κάτω από το άνω χείλος της στεφάνης (corolla), αλλά κείται πάνω από το κατώτερο χείλος. Μετά την επικονίαση από έντομα, η στεφάνη αποκολλάται και τέσσερα στρογγυλά αχαίνια (achenes) αναπτύσσονται στο εσωτερικό του διπλόχειλου κάλυκα (bilabiate calyx).
Παρά το γεγονός ότι ο βασιλικός αναπτύσσεται καλύτερα σε εξωτερικούς χώρους, μπορεί να καλλιεργηθεί σε εσωτερικούς χώρους σε γλάστρα και, όπως και τα περισσότερα βότανα, θα αναπτυχθεί καλύτερα σε περβάζι παραθύρου με ισημερινό προσανατολισμό. Θα πρέπει να φυλάσσεται μακριά από δυνατά κρύα ρεύματα και αναπτύσσεται καλύτερα στο έντονο ηλιακό φως. Ως εκ τούτου, ένα θερμοκήπιο ή κάλυμμα σειράς (row cover), είναι ιδανικό, εάν είναι διαθέσιμο. Μπορεί ωστόσο, να αναπτυχθεί ακόμη και σε υπόγειο, κάτω από λαμπτήρες φθορισμού.
Αν τα φύλλα του μαραθούν από την έλλειψη νερού, θα ανακάμψει αν ποτιστεί καλά και τοποθετηθεί σε ευήλια τοποθεσία. Τα κίτρινα φύλλα στο κάτω μέρος του φυτού, είναι ένδειξη ότι το φυτό έχει αγχωθεί· συνήθως, αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται λιγότερο νερό ή λιγότερο ή περισσότερο λίπασμα.
Σε πιο ηλιόλουστα κλίματα, όπως της Νότιας Ευρώπης, των νοτίων πολιτειών των ΗΠΑ, του Βόρειου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας και στην Αυστραλία, ο βασιλικός θα ευδοκιμήσει, αν φυτευτεί έξω. Ευημερεί επίσης κατά το καλοκαίρι, στις κεντρικές και βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μαραίνεται, όταν οι θερμοκρασίες φτάσουν στο σημείο πήξης. Θα ξανά αναπτυχθεί το επόμενο έτος, αν του επιτραπεί να κάνει σπόρο. Θα χρειαστεί τακτικό πότισμα, αλλά δεν χρειάζεται τόση πολλή προσοχή, όπως απαιτείται στα άλλα κλίματα.
Ο βασιλικός μπορεί επίσης να πολλαπλασιαστεί εύκολα με μοσχεύματα, με τα στελέχη των κοντών μοσχευμάτων να εμβαπτίζονται για δύο εβδομάδες ή περισσότερο, έως ότου το νερό αναπτύξει τις ρίζες.
Άπαξ και το στέλεχος παράξει άνθη, η παραγωγή φυλλώματος σταματά στο συγκεκριμένο στέλεχος, το στέλεχος γίνεται ξυλώδες και μειώνεται η παραγωγή του αιθέριου ελαίου. Για να αποφευχθεί αυτό, ο καλλιεργητής βασιλικού μπορεί να αφαιρέσει όσους μίσχους λουλουδιών κρίνει, πριν αυτοί ωριμάσουν πλήρως. Επειδή μόνο το ανθισμένο στέλεχος επηρεάζεται έτσι, μερικά στελέχη μπορούν να αφαιρεθούν για την παραγωγή φύλλων, ενώ άλλα αφήνονται να ανθίσουν για διακόσμηση ή για σπόρους.
Μόλις το φυτό έχει τη δυνατότητα να ανθίσει, τότε μπορεί να παραγάγει λοβούς σπόρων οι οποίοι περιέχουν μικρά μαύρα σπέρματα, τα οποία μπορούν να αποθηκευτούν και να φυτευτούν το επόμενο έτος. Το μάζεμα των φύλλων από το φυτό, βοηθά στην προώθηση της ανάπτυξης, κυρίως, γιατί το φυτό αντιδρά μετατρέποντας τα ζεύγη των φυλλαδίων, δίπλα από τα κορυφαία φύλλα, σε νέους μίσχους.
Ασθένειες
Ο βασιλικός υποφέρει από διάφορα παθογόνα φυτών που μπορούν να καταστρέψουν την καλλιέργεια και να μειώσουν την απόδοση. Η Φουζαρίωση (Fusarium wilt), είναι νόσος οφειλόμενη σε μύκητα που θα σκοτώσει γρήγορα τα νεότερα φυτά του βασιλικού. Τα σποριόφυτα μπορούν επίσης να θανατωθούν από το Pythium(damping off)''.
Μία κοινή νόσος φυλλώματος του βασιλικού είναι η γκρίζα μούχλα (gray mold), η οποία προκαλείται από τον Botrytis cinerea· μπορεί επίσης να προκαλέσει λοιμώξεις μετά τη συγκομιδή και είναι ικανή να σκοτώσει το σύνολο του φυτού. Η ασθένεια black spot, μπορεί επίσης να φανεί στο φύλλωμα του βασιλικού και προκαλείται από τον μύκητα του γένους Colletotrichum.
Πιο πρόσφατα, ο περονόσπορος (downy mildew) του βασιλικού, ο οποίος προκαλείται από τον Peronospora belbahrii, είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, τόσο για εμπορικούς παραγωγούς όσο και για τους οικιακούς καλλιεργητές. Η ασθένεια αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία το 2004, καθώς επίσης και στις ΗΠΑ το 2007 και 2008 αυξάνεται δε σταθερά στην επικράτηση, τη διανομή και την οικονομική σημασία από τότε.
Δυνητικές επιπτώσεις στην υγεία
Πρόσφατα, έχουν υπάρξει πολλές έρευνες σχετικά με τα οφέλη στην υγεία, που απορρέουν από τα αιθέρια έλαια, που βρέθηκαν στον βασιλικό. In vitro επιστημονικές μελέτες, απέδειξαν ότι οι ενώσεις στο αιθέριο έλαιο του βασιλικού έχουν ισχυρές αντιοξειδωτικές, αντιιικές και αντιμικροβιακές ιδιότητες και δυνητικές για χρήση στην αντιμετώπιση του καρκίνου. Επιπλέον, ο βασιλικός έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την ύπαρξη συσσωμάτωσης αιμοπεταλίων και πειραματικών θρόμβων στα ποντίκια. Παραδοσιακά, χρησιμοποιείται στην Ινδία, ως συμπληρωματική θεραπεία κατά του άγχους, του άσθματος και του διαβήτη.
Ο βασιλικός, καθώς και άλλα αρωματικά φυτά, όπως το μάραθο και το εστραγκόν, περιέχει εστραγόλη, γνωστό καρκινογόνο και τερατογόνο, όταν χορηγηθεί σε αρουραίους και ποντίκια. Ενώ οι επιπτώσεις στον άνθρωπο είναι επί του παρόντος άνευ μελέτης, η παρέκταση, χρησιμοποιώντας το σωματικό βάρος από τα πειράματα τρωκτικών, υποδηλώνει ότι 100–1000 φορές την κανονική αναμενόμενη έκθεση, ακόμα πιθανώς παράγει ελάχιστο κίνδυνο καρκίνου.
Πολιτιστικές πτυχές
thumb|left|250px|Ο πίνακας της «Isabella» (του John Everett Millais) (1849). thumb|left|250px|Λεπτομέρεια από τον πίνακα της «Isabella» (του John Everett Millais) (1849). Υπάρχουν πολλά τελετουργικά και δοξασίες που σχετίζονται με τον βασιλικό. Ορισμένες φορές, οι Γάλλοι, αποκαλούν τον βασιλικό "l'herbe royale" ("royal herb" = "βασιλικό βότανο"), ενώ στα Ουαλικά έχει τη συνώνυμη ονομασία "brenhinllys". Η Εβραϊκή λαϊκή παράδοση, προτείνει ότι προσθέτει δύναμη, κατά τη νηστεία. Στην Πορτογαλία, ο βασιλικός θάμνος νάνος, παραδοσιακά παρουσιάζεται στην αγαπημένη, εντός σε μιας γλάστρας, μαζί με ένα ποίημα και ένα pom-pom, κατά τις θρησκευτικές εορτές του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Αντωνίου. Ωστόσο στην Αρχαία Ελλάδα, ο βασιλικός αντιπροσώπευε το μίσος και η Ευρωπαϊκή παράδοση ορισμένες φορές, ισχυρίζεται ότι ο βασιλικός είναι σύμβολο του Σατανά. Ο Αφρικανικός θρύλος ισχυρίζεται, ότι ο βασιλικός προστατεύει από τους σκορπιούς, ενώ ο Άγγλος βοτανολόγος Culpeper, επικαλείται ένα «Hilarius, ένας Γάλλος γιατρός» ("Hilarius, a French physician") καθώς η κοινή γνώση βεβαιώνει, ότι μυρίζοντας πάρα πολύ βασιλικό, θα αναπαράγονται σκορπιοί στον εγκέφαλο. thumb|right|250px|Ο πίνακας «Isabella and the Pot of Basil» (του William Holman Hunt) (1868). Ο ιερός βασιλικός, ο οποίος επίσης ονομάζεται τουλσί (tulsi), χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στον Ινδουισμό. Πιστεύεται ότι το βότανο βρέθηκε να αναπτύσσεται στον πρωτότυπο σταυρό του Χριστού, όταν ανακαλύφθηκε από την Αυτοκράτειρα Ελένη και ως εκ τούτου, ο βασιλικός έχει θρησκευτική σημασία στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου χρησιμοποιείται για το ράντισμα του αγιασμού. Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες της Βουλγαρίας, της Σερβίας, της πΓΔΜ και της Ρουμανίας χρησιμοποιούν βασιλικό (Βουλγαρικά και босилек· Ρουμανικά: busuioc, Σερβικά: босиљак), για την προετοιμασία του αγιασμού και συνήθως τοποθετούνται γλάστρες από βασιλικό, κάτω από την Αγία Τράπεζα των εκκλησιών.
Στην Ευρώπη, ο βασιλικός τοποθετείται στα χέρια των νεκρών, ώστε να διασφαλιστεί ένα ασφαλές ταξίδι. Στην Ινδία, το τοποθετούν στο στόμα του θανόντος, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα φτάσουν τον Θεό. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι αρχαίοι Έλληνες, πίστευαν ότι θα ανοίξουν οι πύλες του ουρανού, στο άτομο που τις περνά.
Στο «Δεκαήμερον» («Decameron») του Βοκάκιου, στην αξέχαστη νοσηρή ιστορία (νουβέλα V), λέει για την Lisabetta, της οποίας τα αδέρφια φόνευσαν τον εραστή της. Παρουσιάζεται στο όνειρό της και της δείχνει πού είναι θαμμένος. Εκείνη ξεθάβει κρυφά την κεφαλή του και την τοποθετεί μέσα σε μια γλάστρα με βασιλικό, όπου τον ποτίζει καθημερινά, με τα δάκρυα της. Τη γλάστρα της, την απομάκρυναν τα αδέλφια της και λίγο καιρό μετά πεθαίνει από τη θλίψη της. Η ιστορία του Βοκάκιου είναι η πηγή του ποιήματος "Isabella or The Pot of Basil" του Τζον Κητς – το οποίο με τη σειρά του ενέπνευσε τους πίνακες «Isabella» (του Millais) και «Isabella and the Pot of Basil» (του William Holman Hunt). Μια παρόμοια ιστορία, λέγεται και για την Rosalind, βασίλισσα των Λομβαρδών.
Σε ορισμένες κεντρικές περιοχές του Μεξικού, ο βασιλικός χρησιμοποιείται για να προσελκύσει την τύχη, κρεμώντας ένα μάτσο κλώνων του φυτού στην πόρτα ή το παράθυρο του καταστήματος. Η ανάπτυξη του φυτού, αντικατοπτρίζει τον πλούτο της επιχείρησης, δείχνοντας πόσο, ο ευσυνείδητος ιδιοκτήτης, φροντίζει για το κατάστημά του και το βότανό του.
Λαογραφία
Ο βασιλικός έχει σημαντικό ρόλο στην Ελληνική λαϊκή και θρησκευτική παράδοση.
Στα Θεοφάνια, ο ιερέας ραίνει τους πιστούς με αγιασμό, βουτώντας ένα κλαδί βασιλικό μέσα στο άγιασμα. Στη γιορτή της Υψώσεως του Τίμιου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου, στις εκκλησίες, μοιράζεται βασιλικός.
Μελέτες τοξικότητας
Μια μελέτη του αιθέριου ελαίου έδειξε αντιμυκητιακές και έντομο-απωθητικές ιδιότητες. Μια παρόμοια μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2009, επιβεβαίωσε ότι εκχυλίσματα από το φυτό είναι πολύ τοξικά για τα κουνούπια. Ωστόσο, το φυτό δεν είναι τοξικό σε αρουραίους. Λίγες πληροφορίες είναι διαθέσιμες, για πιθανή τοξικότητα στον άνθρωπο.
Κατάλογος των ποικιλιών και η ονοματολογία τους
• 2
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Χειλανθή Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Αφέψημα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Νέας Γουινέας Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Εντομοαπωθητικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας
Θάνατοι τον Οκτώβριο του 2009
Θάνατοι προσώπων που έλαβαν χώρα τον μήνα Οκτώβριο του 2009.
31 Οκτωβρίου
10
Δημήτριος Σισιλιάνος
Ο Δημήτριος Σισιλιάνος (1875 - 1974) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν συγγραφέας αρκετών βιβλίων. Υπήρξε πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών (1931 - 1933), ευεργέτης του Μουσείου Μπενάκη, αντιπρόεδρος & μέλος της Εταιρείας των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου καθώς και συλλέκτης μεταβυζαντινών εικόνων, νομισμάτων και αρχαίων ελληνικών αγγείων.
Θανατική ποινή στην Κύπρο
δεξιά|μικρογραφία|Η κρεμάλα στη Κεντρική Φυλακή της Λευκωσίας, τώρα μουσείο (2006) Η θανατική ποινή για φόνο καταργήθηκε στην Κύπρο στις 15 Δεκεμβρίου 1983. Καταργήθηκε για όλα τα εγκλήματα, στις 19 Απριλίου 2002. Η θανατική ποινή αντικαταστάθηκε με ισόβια κάθειρξη. Η Κύπρος έχει υπογράψει και το δεύτερο προαιρετικό πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο προβλέπει την πλήρη κατάργηση της θανατικής ποινής. Η Κύπρος είχε αρχικά κάνει κράτηση για το δεύτερο πρωτόκολλο, που επέτρεπε την εκτέλεση για σοβαρά εγκλήματα σε περίοδο πολέμου, αλλά στη συνέχεια κατήργησε αυτή τη κράτηση.
Οι τελευταίες εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν στις 13 Ιουνίου 1962. Τρεις άνδρες, ο Χαμπής Ζαχαριά, ο Μιχαήλ Ηλιτικός και ο Λάζαρης Δημητρίου, κρεμάστηκαν για φόνο στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, τη μόνη φυλακή της χώρας. Ο Ζαχαριά είχε σκοτώσει άνθρωπο το 1958 σε αμπελώνα στη Λεμεσό. Ο Ηλιτικός και ο Δημητρίου είχαν καταδικαστεί για το πυροβολισμό ανθρώπου έξω από κέντρο νυχτερινής διασκέδασης στη Λεμεσό το 1961. Οι Βρετανοί εκτελεστές Χάρι Άλεν και ο Τζον Άντερχιλ ταξίδεψαν στην Κύπρο για να πραγματοποιήσουν την εκτέλεση.
Πριν από την ανεξαρτησία εννέα άνδρες είχαν κρεμαστεί το 1956 και το 1957 από τους Άγγλους, για πράξεις που διαπράχθηκαν ως μέλη της ΕΟΚΑ. Η Κεντρική Φυλακή της Λευκωσίας εξακολουθεί να λειτουργεί ως φυλακή, αλλά η περιοχή όπου πραγματοποιούνταν οι εκτελέσεις είναι τώρα μουσείο.
Το μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου διατηρεί τη θανατική ποινή σε περιορισμένες περιστάσεις. Το άρθρο 15 του συντάγματος της Βόρειας Κύπρου δηλώνει ότι η θανατική ποινή μπορεί να επιβληθεί σε περιπτώσεις προδοσίας κατά τη διάρκεια εμπόλεμης περίοδου, πράξεις τρομοκρατίας και πειρατείας jure gentium, και για επαναλαμβανόμενες δολοφονίες. Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, η εκτέλεση της θανατικής ποινής δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, εκτός εάν η νομοθετική συνέλευση της Βόρειας Κύπρου αποφασίσει κάτι τέτοιο σύμφωνα με τις διατάξεις του Άρθρου 78. Ως το 2018, η λεγόμενη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου δεν έχει πραγματοποιήσει καμία εκτέλεση.
Παραπομπές
Κυπρος Θανατικη Κατηγορία:Κύπρος-επέκταση
Συμμετοχή του Βατικανού στη Eurovision
Το Βατικανό δεν έχει συμμετάσχει ποτέ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Ο επίσημος ραδιοτηλεοπτικός φορέας του Βατικανού Vatican Radio, δεν έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή, αλλά μπορεί να το πράξει καθώς είναι ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Ο λόγος της μη συμμετοχής του κράτους στον διαγωνισμό φαίνεται να είναι ο μικρός του πληθυσμός.
Παραπομπές
Βατικανο
Μαξ φον Χάουζεν
Ο βαρόνος Μαξ (Μαξιμιλιανός) φον Χάουζεν, (στα γερμανικά: Max Clemens Lothar Freiherr von Hausen) (1846 – 1922) ήταν Γερμανός στρατιωτικός και πολιτικός, ένας από τους πρώτους επτά Γερμανούς στρατηγούς διοικητές του Δυτικού Μετώπου στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε διατελέσει υπουργός πολέμου και πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (σαν πρωθυπουργός) στο Βασίλειο της Σαξονίας.
Πρώτα χρόνια
Γιος του Σάξονα υποστράτηγου Κλήμη Λοθάριου Ερρίκου φον Χάουζεν, γεννήθηκε στη Δρέσδη στις 17 Δεκεμβρίου του 1846. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε στρατιωτική καριέρα φοιτώντας αρχικά στη Στρατιωτική Σχολή Δρέσδης από την οποία αποφοίτησε το 1863 ως ανθυπολοχαγός πεζικού. Συμμετέχοντας στον Γερμανο-δανικό πόλεμο του 1866 και στη συνέχεια στο Γερμανο-πρωσικό πόλεμο φοίτησε ακολούθως στη Στρατιωτική Ακαδημία του Βερολίνου ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1874.
Τρία χρόνια αργότερα διορίστηκε στο Γενικό Επιτελείο και το 1890 ανέλαβε διοικητής του συντάγματος των γρεναδιέρων της Αυτοκρατορικής φρουράς. Το 1897 ως υποστράτηγος ανέλαβε διοικητής της Στρατιάς της Σαξονίας που λίγο αργότερα μετονομάστηκε 3η Γερμανική Αυτοκρατορική Στρατιά.
Παράλληλα από τον Αύγουστο του 1902 μέχρι το 1906 ανέλαβε υπουργός Πολέμου στο Βασίλειο της Σαξονίας ενώ την περίοδο από Ιούλιο του 1912 μέχρι τον Μάιο του 1914 εκλέχθηκε πρόεδρος του εκλογικού συμβουλίου του ίδιου βασιλείου.
Α’ Π.Π.
Με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μαξ φον Χάουζεν συντάχθηκε με τη υπό διοίκηση Στρατιά του στο Δυτικό Μέτωπο, νοτιότερα της 1ης και 2ης Στρατιάς σύμφωνα με το ακολουθούμενο τότε σχέδιο Σλίφεν. Μετά την λεγόμενη Μάχη των Συνόρων συνέχισε ταχύτατη προέλαση εισβάλλοντας στη Γαλλία, αρχικά δυτικά και στη συνέχεια νότια φθάνοντας στο μέτωπο του ποταμού Μάρνη, συμμετέχοντας στην πρώτη μάχη του Μάρνη. Στις 12 Σεπτεμβρίου αντικαταστάθηκε στα καθήκοντά του αιφνίδια λόγω της προσβολής του από τυφοειδή πυρετό και αποστρατεύθηκε.
Το τέλος
Αποσυρθείς της ενεργούς υπηρεσίας πέθανε λίγα χρόνια μετά στη γενέτειρά του Δρέσδη, στις 19 Μαρτίου του 1922, έχοντας ζήσει με θλίψη την κατάρρευση της χώρας του. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα μεταξύ των οποίων του Μέλανος Αετού και του Ερυθρού Αετού μετά περιδέραιου, ενώ είχε χριστεί ιππότης του Αυτοκρατορικού Τάγματος των "Αδαμάντων του Στέμματος".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σάξονες
Χοβίτ
Το Χοβίτ (αρμενικά: Հովիտ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 550 κατοίκους.
1480
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1480 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Χοβίτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
1480
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λίντεν
Το Λίντεν (αγγλικά: Linden) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Γουιάνα μετά το Τζώρτζταουν, και πρωτεύουσα της περιοχής Άνω Ντεμεράρα-Μπέρμπις, η οποία βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 48 μέτρων. Κηρύχθηκε πόλη το 1970 και περιλαμβάνει τις κοινότητες ΜακΚένζη, Κρίστιανμπεργκ και Γουίσμαρ. Βρίσκεται στον ποταμό Ντεμεράρα και έχει πληθυσμό 27.277 κατοίκους από το 2012. Είναι κατά κύριο λόγο πόλη εξορύξεως βωξίτη, περιέχουσα πολλά ορυχεία βάθους 60–90 μέτρων, με πολλά άλλα λατομεία που πλέον δεν χρησιμοποιούνται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γουιάνας
Τάσος Γεωργοπαπαδάκος
Ο Αναστάσιος "Τάσος" Γεωργοπαπαδάκος (Τσικαλιά Λακωνίας, 1911 - 1 Μαΐου 1987) ήταν Έλληνας φιλόλογος και συγγραφέας. Διετέλεσε εθνοσύμβουλος ΠΕΕΑ.
Βίος
Γεννήθηκε στα Τσικαλιά Λακωνίας το 1911.
Σπούδασε διαδοχικά θεολογία και κλασική φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Κατά την διάρκεια της κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ στην Ύδρα, όπου μεταξύ άλλων έδινε πληροφορίες για τη δράση των Γερμανών ως διερμηνέας της μητρόπολης. Εκλέχθηκε εθνοσύμβουλος Ύδρας, και συμμετείχε στο Εθνικό Συμβούλιο στους Κορυσχάδες την άνοιξη του 1944.
To 1945 πήγε στην Θεσσαλονίκη όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του στις 1 Μαϊου 1987. Εκεί παντρεύτηκε την φιλόλογο 'Ελλη Δελή και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μιχάλη(Άγη) και την Ναυσικά. Εργάστηκε σαν καθηγητής στο Αμερικανικό Κολλέγιο Θεσσαλονίκης "Ανατόλια" και αργότερα έγινε διευθυντής στο ίδιο κολλέγιο. Στο μεταξύ ασχολείται με το συγγραφικό του έργο και εκδίδει,μεταξύ άλλων,την "Αδελφοποιία εις την Μάνην", την "Ελληνική Γραμματολογία" και τα "Εκλεκτά Μέρη από τον Θουκυδίδη". Για το τρίτο έργο του βραβεύεται από την Ακαδημία Αθηνών. Εργάστηκε στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης σαν επόπτης διδασκαλίας της Νέας Ελληνικής στους ξένους φοιτητές. Στο τέλος της ζωής του εκδίδει μαζί με ομάδα φιλολόγων το "Μεγάλο Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας",καθώς και την "Θουκυδίδη Ιστορία", όπου μεταφράζει ολόκληρο τον Θουκυδίδη στην δημοτική. Επίσης εκδίδει τις "Μνήμες από την Εθνική Αντίσταση - Η δράση του ΕΛΑΝ Αργολικού".
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Χρωματοσφαίριση
thumb|Δυο παίκτες του paintball. Η χρωματοσφαίριση (αγγλικά: Paintball) είναι ένα ομαδικό άθλημα που παίζεται σε πεδία απο δύο ομάδες, οι οποίες προσπαθούν να επιτύχουν κάποιο σκοπό, συνήθως να κατακτήσουν την σημαία της αντίπαλης ομάδας. Για την εκπλήρωση του σκοπού αυτού, ο κάθε παίκτης προσπαθεί να «μαρκάρει», να διώξει δηλαδή απο το παιχνίδι παίκτες της αντίπαλης ομάδας χρησιμοποιώντας «μαρκαδόρους» (τα «όπλα» της χρωματοσφαίρισης) και μπίλιες οι οποίες περιέχουν χρώμα (χρωμόσφαιρες).
Η χρωμόσφαιρα (paintball) είναι μια μπίλια από βιοδιασπώμενο υλικό που περιέχει υδροδιαλυτό χρώμα (νερομπογιά). Το περίβλημα της μπίλιας είναι από μαλακή ζελατίνη η οποία σπάει όταν η χρωμόσφαιρα προσκρούσει με την απαραίτητη ταχύτητα επάνω σε σκληρή επιφάνεια ή σε κάποιον παίκτη, χρωματίζοντας την επιφάνεια πρόσκρουσης (μαρκάρισμα).
thumb|Μαρκαδόρος Ένας μαρκαδόρος (marker) είναι η αρχική συσκευή που χρησιμοποιείται στο παιχνίδι του paintball για να σημαδέψει έναν αντιτιθέμενο παίκτη με χρώμα. Χρησιμοποιεί αέριο (συνήθως διοξείδιο του άνθρακα ή πεπιεσμένο αέρα HPA) για να εξωθήσει τη χρωμόσφαιρα, μέσω μίας κάννης, με ταχύτητα περίπου 100 μέτρα/δευτερόλεπτο.
Αυτή η ταχύτητα είναι επαρκής για τις περισσότερες χρωμόσφαιρες, έτσι ώστε να σπάσουν επάνω στον αντίπαλο, αλλά όχι αρκετά γρήγορα για να προκαλέσει ζημιά πέρα από τον ήπιο μωλωπισμό.
Ασφάλεια
Η χρωματοσφαίριση θεωρείται ως ένα απο τα πιο ασφαλή ομαδικά αθλήματα. Σύμφωνα με πολλαπλές μελέτες, η μέση συχνότητα τραυματισμού υπολογίζεται σε 0,2 περιστατικά ανά 1000 παίκτες κάθε χρόνο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην εφαρμογή συγκεκριμένων κανόνων ασφαλείας, όπως η παροχή και χρήση ειδικού εξοπλισμού.
Το πιο σημαντικό κομμάτι του εξοπλισμού αυτού είναι η «μάσκα» ("mask"). Διασφαλίζει όλα τα ευαίσθητα σημεία του κεφαλιού (μάτια, μύτη, στόμα, αυτιά) και είναι απολύτως απαραίτητη κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Άλλα κομμάτια είναι το προστατευτικό λαιμού, που προστατεύει την περιοχή του λαιμού, ο θώρακας, που μειώνει την ορμή πρόσκρουσης της σφαίρας στο στήθος και στην κοιλιά, και η ολόσωμη φόρμα, που προστατεύει τα ρούχα από λέρωμα.
Στα περισσότερα πεδία χρωματοσφαίρησης, το ελάχιστο όριο ηλικίας για τη συμμετοχή σε παιχνίδι είναι 18 (ή 16, ανάλογα με την χώρα και τον εκάστοτε νόμο). Ανήλικοι επιτρέπεται να συμμετέχουν επίσης, είναι όμως απαραίτητο να είναι το λιγότερο 13 ετών, να φέρουν γραπτή έγκριση από γονέα ή κηδεμόνα και να βρίσκονται στο χώρο του συλλόγου ή του πεδίου με τη συνοδεία ενός γονέα ή κηδεμόνα.
Το άθλημα δεν σκοπεύει στο να προωθεί την βία. Μέσα από το παιχνίδι, σκοπεύει να διδάξει το νόημα και την χρησιμότητα της ομαδικής και όχι ατομικής απόδοσης και να συμβάλλει στην βελτίωση των ικανοτήτων ηγεσίας ενός παίκτη. Επίσης συμβάλει στην ανάπτυξη αντιπολεμικής συνείδησης, αφού δείχνει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο το πόσο ευάλωτος είναι ο άνθρωπος σε συνθήκες πολέμου.'
Μεταξύ πολλών άλλων προδιαγραφών ασφαλείας, σχεδόν κάθε πεδίο έχει, και επιβάλλει αυστηρά, έναν κανόνα που περιορίζει την ταχύτητα μίας σφαίρας σε 100 μέτρα/δευτερόλεπτο (360 χλμ/ώρα) ή λιγότερο, καθώς μεγαλύτερες ταχύτητες ενδέχεται να προκαλέσουν τραύματα παρά την προβλεπόμενη προστασία. Ο παίκτης πρέπει να είναι προετοιμασμένος για αρκετές σφαίρες να πετύχουν λιγότερο προφυλαγμένα μέρη του σώματος, όπως τον πήχυ και τα γόνατα, όπου μπορεί να προκληθεί ελαφρύ τσούξιμο ή/και πόνος. Επειδή το χτύπημα στο μάτι από μια χρωμόσφαιρα μπορεί να οδηγήσει στη μόνιμη τύφλωση ή την οπτική εξασθένιση, κανένας παίκτης δεν επιτρέπεται να συμμετέχει σε οποιοδήποτε παιχνίδι χωρίς την ειδική μάσκα. Κάθε πεδίο οφείλει να παρέχει όλο τον συνιστώμενο εξοπλισμό ασφαλείας, καθώς και να εγγυάται την ασφάλεια όλων των παικτών καθ' όλη τη διάρκεια ενός παιχνιδιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Αλέξανδρος ο Μέγας (Ρακίνας)
Αλέξανδρος ο Μέγας (γαλλικός τίτλος: Alexandre le Grand) είναι πεντάπρακτη έμμετρη τραγωδία του Ρακίνα. Είναι το δεύτερο θεατρικό έργο του συγγραφέα και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 4 Δεκεμβρίου 1665 στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ στο Παρίσι από τον θίασο του Μολιέρου.
Η τραγωδία είναι ελεύθερα εμπνευσμένη από το έπος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αναφέρεται στην αντιπαράθεση του Αλέξανδρου με τους Ινδούς ηγεμόνες στις όχθες του ποταμού Υδάσπη Πώρο και Ταξίλη και στον έρωτα του Μακεδόνα κατακτητή με την πριγκίπισσα Κλεοφίλη.
Η υπόθεση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε στοιχεία που αναφέρονται στο όγδοο βιβλίο του έργου Ιστορίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Ρωμαίου ιστορικού Κόιντου Κούρτιου Ρούφου.
Λίγο μετά την πρεμιέρα του έργου, ο Ρακίνας το μετέφερε στον πιο διάσημο θίασο στο Μεγάρου της Βουργουνδίας, ερχόμενος σε ρήξη με τον Μολιέρο.
Στο πρόσωπο του Αλέξανδρου, ο Ρακίνας τιμά τον προστάτη του Λουδοβίκο ΙΔ΄.
Ιστορικό παρουσίασης
Ο Ρακίνας αρχικά είχε προσφέρει το έργο στον θίασο του Μεγάρου της Βουργουνδίας, που ήταν πιο έμπειροι στην τραγωδία και γενικά στα «σοβαρά» έργα και ανταγωνιστές του θιάσου του Μολιέρου. Ωστόσο, καθώς έπρεπε να περιμένει 13 μήνες για να ανεβεί το έργο στη σκηνή, το έδωσε στον Μολιέρο, όπως είχε κάνει και με το πρώτο του έργο, τη Θηβαΐδα. Το έργο είχε τέτοια μεγάλη επιτυχία που ο Ρακίνας διαπραγματεύτηκε ξανά κρυφά με το Μέγαρο της Βουργουνδίας και παρουσίασε μια «δεύτερη πρεμιέρα» του Αλέξανδρου δυο εβδομάδες αργότερα, στις 15 Δεκεμβρίου. Αυτό ήταν αδιανόητο: ο θίασος που παρουσίαζε ένα έργο είχε αποκλειστικά δικαιώματα, τουλάχιστον μέχρι τη δημοσίευσή του. Έτσι, η ρήξη με τον Μολιέρο ήταν αμετάκλητη - ο Ρακίνας παρέσυρε ακόμη και την κορυφαία ηθοποιό του θιάσου του Μολιέρου Τερέζ ντυ Παρκ που έφυγε μαζί του προσωπικά και επαγγελματικά - και από αυτό το σημείο και μετά όλες οι κοσμικές τραγωδίες του Ρακίνα παρουσιάζονταν από τους ηθοποιούς του Μεγάρου της Βουργουνδίας.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|[[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μέγας Αλέξανδρος και Πώρος, (φανταστική απεικόνιση του 1900)]] Στην πρώτη πράξη, ο Αλέξανδρος με τα στρατεύματά του έχει πλησιάσει στην άκρη του ποταμού Υδάσπη και θέλει να επιβάλει την κυριαρχία του απειλώντας τους Ινδούς βασιλιάδες. Ο βασιλιάς Ταξίλης είναι διστακτικός. Είναι έτοιμος να δεχτεί την υπεροχή του Αλέξανδρου για να διατηρήσει την ειρήνη. Αντίθετα, ο βασιλιάς Πώρος δεν κάνει παραχωρήσεις, θα νικήσει ή θα πεθάνει για το βασίλειό του. Η Αξιανή – ένας επινοημένος χαρακτήρας – είναι η βασίλισσα ενός άλλου ινδικού βασιλείου, το οποίο επίσης απειλείται, μαζί της είναι ερωτευμένοι και οι δύο βασιλιάδες. Η ίδια δείχνει να προτιμά τον Πώρο, ωστόσο από πολιτική άποψη είναι υπέρ του πολέμου και επιδιώκει να πείσει τον Ταξίλη να αντισταθεί στον Αλέξανδρο.
Η Κλεοφίλη, η αδερφή του Ταξίλη, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον του Αλέξανδρου και καθώς και η ίδια συμμερίζεται τα αισθήματα του Έλληνα βασιλιά, προσπαθεί να πείσει τον αδελφό της να μην πολεμήσει εναντίον του.
Αλλά ο Ταξίλης διστάζει γιατί είναι ερωτευμένος με την Αξιανή και δεν θέλει να φανεί δειλός, ειδικά αφού η ίδια τον πιέζει να αντισταθεί στον κατακτητή και επιπλέον, ο αντίζηλός του Πώρος το μόνο που ζητά είναι να πολεμήσει. Η Κλεοφίλη, για να αποτρέψει τον αδερφό της από τη μάχη, του ενσταλάζει αμφιβολίες για τον έρωτά του: η Αξιανή προτιμά τον Πώρο από αυτόν και το να πολεμήσει εναντίον του Αλέξανδρου είναι σαν να την παραχωρεί στον αντίζηλό του. μικρογραφία|Οι ελέφαντες του Πώρου στη [[μάχη του Υδάσπη (326 π.Χ.)]] Στη δεύτερη πράξη, ο Ηφαιστίωνας, απεσταλμένος του Αλέξανδρου, μιλά στην Κλεοφίλη για τον έρωτα εκ μέρους του κυρίου του και μετά συνομιλεί με τους βασιλιάδες. Ο Πώρος απορρίπτει κάθε συνδιαλλαγή, ο Ταξίλης δεν θα συμμετάσχει στη μάχη. Η Αξιανή εξομολογείται τον έρωτά της στον Πώρο και τον ενθαρρύνει για τη μάχη.
Στην τρίτη πράξη, ο Ταξίλης αιχμαλωτίζει την Αξιανή. Παρά τη δύσκολη θέση που βρέθηκε και τις φήμες για τον θάνατο του Πώρου στη μάχη (πρόκειται για τη μάχη του Υδάσπη το 326 π.Χ.), εκείνη τον απορρίπτει. Η Κλεοφίλη είναι ευτυχισμένη με τον έρωτα του Αλέξανδρου, αλλά τον προτρέπει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του αδερφού της.
Στην τέταρτη πράξη, η παρέμβαση του Αλέξανδρου δεν αλλάζει τίποτε, η Αξιανή αρνείται ακόμη τον Ταξίλη που βρίσκεται σε απόγνωση. Αλλά, έρχεται η είδηση ότι ο Πώρος δεν σκοτώθηκε. Ο Ταξίλης ορμάει στη μάχη για να τον σκοτώσει.
Στην πέμπτη πράξη, ο Αλέξανδρος έχει αιχμαλωτίσει τον Πώρο και του προτείνει ότι θα του χαρίσει τη ζωή αν η Αξιανή συμφωνήσει να παντρευτεί τον Ταξίλη. Αλλά σε μια νέα ανατροπή, ο Πώρος σκοτώνει τον Ταξίλη. Παρ' όλα αυτά, ο Αλέξανδρος δείχνοντας τη μεγαλοψυχία του προς τον γενναίο αντίπαλο και αναγνωρίζοντας την ηρωική του αντίσταση, τον συγχωρεί, του δίνει πίσω το βασίλειό του και την Αξιανή. Η Κλεοφίλη παρηγοριέται με την αγάπη του Αλέξανδρου.
Σχολιασμός
μικρογραφία|350x350εσ|Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Πώρος στη μάχη του Υδάσπη, πίνακας του [[Σαρλ Λε Μπρεν (1673)]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ρακίνα
Γοδεφρείδος Β΄ της Προβηγκίας
Ο Γοδεφρείδος Β΄, (Γαλλικά ː Geoffroi II, πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1067 ) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας και ο πρώτος κόμης του Φορκαλκιέ (1062 - 1067) σε συμβασιλεία με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο Βερτράνδο και τον ξάδελφο του Βερτράνδος Β΄ (1062 - 1067).
Βιογραφία
Ο Γοδεφρείδος Β΄ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φουλκ-Βερτράνδου κόμη της Προβηγκίας και της Χίλντεγκαρντ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας. Το 1062 οι δύο αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους: ο Γουλιέλμος-Βερτράνδος στην Προβηγκία και ο Γοδεφρείδος Β΄ το Φορκαλκιέ· ο τίτλος του μαγδράβου δινόταν στον πρεσβύτερο κόμη, έτσι μάγδραβος έγινε ο θείος τους Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας. Αναφέρεται και ως κόμης της Προβηγκίας, είτε διότι ήταν μαζί με τον αδελφό και τον θείο του, είτε διότι το Φορκαλκιέ εθεωρείτο μέρος της Προβηγκίας. Υπέγραψε ένα καταστατικό με τον αδελφό του το 1064. Απεβίωσε λίγο μετά, το 1065 ή 1067. Κόμης της Προβηγκίας ήταν ο εξάδελφός του Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας (γιος του Γοδεφρείδου Α΄), που απεβίωσε το 1093 άτεκνος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη. Δεν είχε (γνωστά) τέκνα.
Γαβριήλ Σγουρός
Ήταν ο δεύτερος γιος του Θεόδωρου Σγουρού και αδερφός του Λέοντος Σγουρού, τον οποίο και διαδέχτηκε το 1208, έπειτα από τον θάνατο του Λέοντα που αυτοκτόνησε στην Ακροκόρινθο όπου πολιορκούταν από το 1205 από τους Φράγκους οι οποίοι κατείχαν ήδη το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου. Παρέδωσε το Ναύπλιο στους Σταυροφόρους το 1212.
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Γαβριηλ
Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ
Το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (ή Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Μπεκ εν συντομία) ήταν μέρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ, κλάδου του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Ιδρυτής του ήταν ο Αύγουστος Φίλιππος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1612-1675) και μέλη του αποτέλεσαν οι άμεσοι άρρενες απόγονοί του. Ο κλάδος Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκλύξμπουργκ, στον οποίο ανήκουν πολλές σημερινές βασιλικές οικογένειες, είναι τμήμα της δυναστείας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Μπεκ.
Τα μέλη της δυναστείας έφεραν τον τίτλο τόσο του δούκα του Σλέσβιχ, όσο και του Χόλσταϊν, ενώ αρχικά δεν είχαν εκτελεστική εξουσία. Πήρε το όνομά της από το Μπεκ, ένα αρχοντικό στο Ούλενμπουργκ, της Επισκοπής του Μίντεν (σημερινό Λούχνε της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας). Ο Αύγουστος Φίλιππος αγόρασε αυτό το αρχοντικό από το Κόμη του Όλντενμπουργκ, κάνοντάς το επίσημη κατοικία του.
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Ιόνιος Σχολή
Η Ιόνιος Σχολή είναι το ιστορικότερο Ιδιωτικό Σχολείο και εδρεύει στη Φιλοθέη Αθηνών  και στο Μαρούσι.
Η πορεία
Ιδρύθηκε το 1908 από τον Κωνσταντίνο Καβαλιεράτο. Από τότε έως σήμερα δεν έχει διακόψει τη λειτουργία της. Σήμερα διαθέτει ένα Δημοτικό,ένα Γυμνάσιο και ένα Νηπιαγωγείο στο Μαρούσι και ένα Δημοτικό, ένα Γυμνάσιο και ένα Λύκειο στη Φιλοθέη. Στο Λύκειο ακολουθείται το πρόγραμμα IB. Τα παιδιά από το Δημοτικό έως το Λύκειο έχουν διακρίσεις στα μαθήματα και στα αθλήματα επίσης. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχολεία Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αθήνα
Ραδερφόρντιο
Το χημικό στοιχείο ραδερφόρντιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 104 και ατομικό βάρος (260). Ονομάζεται έτσι προς τιμήν του νεοζηλανδού πυρηνικού φυσικού, Έρνεστ Ράδερφορντ.
Το Ραδερφόρντιο ήταν επίσης γνωστό, κυρίως στη σοβιετική βιβλιογραφία ως Κουρτσατόβιο με σύμβολο Ku ή Kw. Οι Σοβιετικοί ήθελαν το εν λόγω στοιχείο να ονομαστεί είτε «ντούμπνιο», επειδή είχε ανακαλυφθεί στην πόλη Ντουμπνά της Ρωσίας, είτε Κουρτσατόβιο, προς τιμήν του Ιγκόρ Κουρτσάτοβ (Игорь Васильевич Курчатов), επικεφαλής του Σοβιετικού Πυρηνικού Προγράμματος, που είχε ως στόχο την ανάπτυξη ατομικής βόμβας από τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά συμφωνήθηκε οι Σοβιετικοί να επιλέξουν την ονομασία του επόμενου στοιχείου που θα ανακαλυπτόταν, το οποίο και ονόμασαν ντούμπνιο.
Η Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας (IUPAC - International Union of Pure and Applied Chemistry), προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα της διπλής ονομασίας του στοιχείου με ατομικό αριθμό 104, δίνοντας του προσωρινά το όνομα unnilquadium και το σύμβολο Unq από τις λατινικές ονομασίες των αριθμών 1, 0 και 4. Το πρόβλημα της διπλής ονομασίας λύθηκε το 1997 οπότε και υιοθετήθηκε το όνομα Ραδερφόρντιο και το σύμβολο Rf.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Θεόδωρος Ραϊθηνός
Ο Θεόδωρος Ραϊθηνός ήταν ιερομόναχος που έζησε στα τέλη του 6ου αιώνα και στις αρχές του 7ου.
Βίος
Δεν γνωρίζουμε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του Θεόδωρου. Ήταν ιερομόναχος σε μοναστήρι κοντά στο λιμάνι Ραϊθώ που βρίσκεται νοτιοδυτικά της Χερσονήσου του Σινά.