cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όρος Αγίου Αυξεντίου
Το Όρος Αγίου Αυξεντίου, επίσης γνωστό ως Όρος Αυξεντίου ή ως η «Οξεία Πέτρα», ήταν, κατά την διάρκεια της βυζαντινής περιόδου, πετρώδες όρος-ύψωμα της Χαλκηδόνος ευρισκόμενο σε κοντινή απόσταση της Κωνσταντινούπολης, επί της ασιατικής πλευράς του Βοσπόρου, το οποίο αποτέλεσε, επίσης, τοποθεσία εγκατάστασης ερημητηρίων και μοναστηριών. Σήμερα, είναι γνωστό υπό την ονομασία Καϊσδάγ (Kayış Dağı).
Μελ Γκίμπσον
Ο Μελ Κόλμ-Σίλε Τζέραρντ Γκίμπσον (Mel Colm-Cille Gerard Gibson, 3 Ιανουαρίου 1956) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, και σεναριογράφος. Γεννήθηκε στο Πίσκιλ, στη Νέα Υόρκη, μετακόμισε με τους γονείς του στο Σίδνεϊ στην Αυστραλία όταν ήταν 12 ετών και αργότερα σπούδασε ηθοποιία στο Αυστραλιανό Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης. Έγινε γνωστός με τις σειρές ταινιών Μαντ Μαξ και Φονικό Όπλο, και σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο βραβευμένο με Όσκαρ Braveheart. Το 2004, σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή της ταινίας Τα Πάθη του Χριστού, μιας ταινίας που απεικονίζει τις τελευταίες ώρες της ζωής του Ιησού Χριστού.
Όρος Αγίου Αυξεντίου
Πρόκειται για λόφο υψομέτρου 428 μέτρων, με βραχώδη κορυφή, με απόκρημνη τη νότια πλευρά του, ευρισκόμενο σε απόσταση 12 χιλιομέτρων προς τα νοτιοανατολικά του Καντίκιοϊ (παλαιότερα Χαλκηδόνα), πλησίον των ακτών της Θάλασσας του Μαρμαρά. Πρόκειται για ύψωμα το οποίο επέβλεπε τις γειτονικές περιοχές, ενώ, ταυτόχρονα, ήταν ορατό από την Κωνσταντινούπολη.
Μελ Γκίμπσον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Όρος Αγίου Αυξεντίου
Ιστορία
Η αρχαία ονομασία του ήταν «Όρος Σκόπα». Ο ερημίτης Αυξέντιος, συριακής καταγωγής, αποσύρθηκε στη συγκεκριμένη τοποθεσία στα μέσα του 5ου αιώνα, κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του αυτοκράτορα Μαρκιανού, ενώ απεβίωσε κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Λέοντα Α΄. Κατοικούσε, σε απόσταση κοντινή της κορυφής, εντός ξύλινης καλύβας γνωστή ως κλούβο, καθώς και εντός σπηλαίου το οποίο ευρισκόταν σε κοντινή απόσταση. Προσέλκυε τα πλήθη και πραγματοποιούσε θαύματα. Μία γυναίκα στην υπηρεσία της αυτοκράτειρας Πουλχερίας, η οποία ονομαζόταν Ελευθερία, πραγματοποιούσε συχνές επισκέψεις και του έφερνε λείψανα. Επιθυμούσε με κάθε τρόπο να ακολουθήσει μοναστική ζωή στο πλευρό του. Έπειτα από αρκετό καιρό στη διάρκεια του οποίου αρνείτο, τελικώς, δέχθηκε να την εγκαταστήσει εντός καταλύματος γνωστού ως «Γυρέτα», το οποίο ευρισκόταν σε απόσταση ενός μιλίου από το ερημητήριό του. Λίγο καιρό αργότερα, το παράδειγμά της ακολούθησε ακόμη μία γυναίκα, υπό το όνομα Κοσμία. Ο Αυξέντιος τους έδωσε ενδύματα φτιαγμένα από τρίχα κατσίκας, ενώ, όταν ο αριθμός τους έφθασε στις εβδομήντα, προχώρησε στην ανέγερση, με δικά τους έξοδα καθότι επρόκειτο γα γυναίκες προερχόμενες από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, ενός μοναστηριού, γνωστού αργότερα ως το Μοναστήρι των Τριχιναρίων. Το συγκεκριμένο γυναικείο μοναστήρι αποτέλεσε το μοναδικό το οποίο ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Αυξέντιο. Ωστόσο, διέθετε, επίσης, ορισμένο αριθμό ανδρών μοναχών-ασκητών, μαθητών του Αυξεντίου, οι οποίοι ζούσαν διάσπαρτοι κατά μήκος του βουνού, κάποιοι εκ των οποίων ήσαν συγκεντρωμένοι στην τοποθεσία, η οποία ήταν γνωστή ως ο Οίκος του Ζαχαρίου. Από την συγκεκριμένη περίοδο, μόλις, ορισμένα άλλα κτίρια επίσης ανεγέρθηκαν, τα οποία σχετίζονταν με την μοναστική κοινότητα την οποία ο ίδιος είχε ιδρύσει.
Στην συνέχεια, γίνεται εκ νέου αναφορά στο συγκεκριμένο όρος κατά την διάρκεια του 8ου αιώνα, περίοδο δράσης του Στεφάνου του Νέου. Ο τελευταίος, διετέλεσε μεταξύ του 730/731 και του 745/746 μαθητής και υπηρέτης του ερημίτη Ιωάννη, διαδόχου του Αυξέντιου (ο κατά σειρά τέταρτος, σύμφωνα με τον Βίο του Στεφάνου του Νέου, ο οποίος τοποθετεί ένα κατονομαζόμενο ως Γρηγόριο μεταξύ του Βενδεμιανού και του Ιωάννη, ωστόσο οι χρονολογίες εμφανώς δεν αντιστοιχούν μεταξύ τους). Εκείνη την περίοδο, δεν υπήρχε, πλέον, ανδρικό μοναστήρι, παρά μόνον το Μοναστήρι των Τριχιναρίων, καθώς και μαθητές οι οποίοι ήσαν διάσπαρτοι κατά μήκος του βουνού. Έχοντας διαδεχθεί τον Ιωάννη, μετά τον θάνατο του τελευταίου, ο Στέφανος προχώρησε στην ίδρυση, σε απόσταση κοντινή του σπηλαίου του Αυξέντιου, ενός νέου ανδρικού μοναστηριού, το οποίο έλαβε την ονομασία Ιερά Μονή του Αγίου Αυξεντίου, όπου και διέμεναν οι μαθητές του ιδίου (συνεπώς, προς το 750). Το 756/757, αποχώρησε από την ηγεσία της μοναστικής κοινότητας, παραχωρώντας την στον πρώτο μαθητή του, Μαρίνο, προκειμένου ο ίδιος να αποσυρθεί σε ένα περισσότερο απομονωμένο ερημητήριο, το οποίο ευρισκόταν από την απέναντι πλευρά της κορυφής του βουνού. Το 763, ο Στέφανος συνελήφθη κατόπιν σχετικής διαταγής του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄, ενώ η εκκλησία και το ανδρικό μοναστήρι πυρπολήθηκαν και οι μαθητές εκδιώχθηκαν. Ένα διάταγμα εξεδόθη ως κάτωθι: «Όποιος άνδρας συλληφθεί να πλησιάζει το Όρος Αυξεντίου θα υπόκειται σε θανατική ποινή με την χρήση ξίφους». Επί του όρους, παρέμεινε μόνον το Μοναστήρι των Τριχιναρίων, το οποίο ευρισκόταν σε χαμηλότερο υψόμετρο.
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄, αναφερόμενος από τους αντιπάλους του και ως ο Κοπρώνυμος, αποκαλούσε μάλιστα το βουνό μόνο ως Αυξέντιον και όχι ως όρος Αυξεντίου.
Η μοναστική παράδοση φαίνεται να επανήλθε από τις απαρχές του 9ου αιώνα: Ο Στέφανος ο Διάκονος, συγγραφέας μεταξύ του 807 και του 810 του Βίου του Στεφάνου του Νέου, συνέταξε το συγκεκριμένο έργο κατόπιν σχετικού αιτήματος του ερημίτη Επιφανίου, «κληρονόμου του όρους, του σπηλαίου και του κανόνα», όπου υπονοούνταν εκείνος του Αυξέντιου και του Στεφάνου του Νέου. Το κείμενο αναφέρει την ύπαρξη, κατά την περίοδο συγγραφής του, του Μοναστηριού των Τριχιναρίων, μοναδική κτιριακή εγκατάσταση με συνεχόμενη λειτουργία από την εποχή του Αυξέντιου, όχι όμως εκείνη του Μοναστηριού του Αγίου Αυξεντίου, το οποίο είχε καταστραφεί το 763.
Το Μοναστήρι των Τριχιναρίων εξακολούθησε να υφίσταται έως, τουλάχιστον, τα τέλη του 12ου αιώνα. Παράδοσή του ήταν, από την εποχή των καταβολών του, η φιλοξενία των γυναικών των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Κατά την διάρκεια του 11ου αιώνα, ο Μιχαήλ Ψελλός αναφέρει πως ο τάφος του Αυξέντιου ευρίσκεται εντός των τειχών του συγκεκριμένου μοναστηριού, ενώ αποτελούσε, έως την εποχή του, ακόμη τόπο εκδήλωσης θαυμάτων. Το Όρος Αγίου Αυξεντίου αποτέλεσε τοποθεσία μοναστικής εγκατάστασης έως και τα τέλη της βυζαντινής περιόδου.
Κατά την διάρκεια του 10ου αιώνα, ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει πως το Όρος Αυξεντίου διέθετε στην κορυφή του έναν «πύργο φωτιάς», ο οποίος αποτελούσε μέρος του συστήματος επικοινωνίας το οποίο συνέδεε τα αραβικά σύνορα με την Κωνσταντινούπολη. Το συγκεκριμένο σύστημα τελειοποιήθηκε κατά την διάρκεια του 9ου αιώνα από τον Λέοντα τον Μαθηματικό, ωστόσο θεωρείται πιθανό να προϋπήρχε του ιδίου, σε βαθμό ώστε το διάταγμα του Κωνσταντίνου Ε΄, το 763, να σχετίζεται, πιθανώς, με το συγκεκριμένο σύστημα.
Πηγές
Αυξεντιου
Προπυλοσιλάνιο
Το προπυλοσιλάνιο (αγγλικά dimethylsilane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και πυρίτιο, με μοριακό τύπο C3H10Si, αν και συνήθως παριστάνεται από τους ημισυντακτικούς του τύπους, CH3CH2CH2SiH3  και C3C7SiH3,  ή ακόμη συντομογραφικά PrSiH3. Είναι ένα αλκυλοσιλάνιο.
Ονοματολογία
Με βάση το χημικό τύπο του, C2H8Si, έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερές θέσης:
Δομή
Η δομή του ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του βουτανίου. Ωστόσο οι δεσμοί C-Si και Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Siδ+ και Siδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling).
Με οργανομαγνησιακή ένωση
Με επίδραση προπυλομαγνησιοϊωδίδιου (CH3CH2CH2MgI) σε σιλυλοχλωρίδιο (SiH3Cl) παράγεται προπυλοσιλάνιο :
Με αντιδράσεις προσθήκης
1. Με προσθήκη σιλανίου σε προπένιο παράγεται 1-σιλυλοπροπάνιο:
3. Με προσθήκη υδρογόνου σε 1,3-επισιλαπροπάνιο παράγεται 1-σιλυλοπροπάνιο:
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το προπυλοσιλάνιο έχει ισχυρές αναγωγικές ιδιότητες, καθώς συνδυάζει τη συμπεριφορά καρβιδίου με εκείνη υδριδίου.
Πυρηνόφιλη υποκατάσταση
Διάφορα πυρηνόφιλα (Nu-) αντιδραστήρια, διασπούν, ανάλογα με τις συνθήκες, το δεσμό C-Si ή έναν από τους δεσμούς Si-Η (πιο εύκολα). Οι μηχανισμοί που επικρατούν είναι οι SN2 και SNi. Στην πρώτη περίπτωση σχηματίζεται ενδιάμεσο ασταθές προϊόν γενικού τύπου [CH3CH2CH2SiH3Nu]- με δομή τριγωνικής διπυραμίδας, αφού το πυρίτιο μπορεί να αξιοποιεί και τα 3d τροχιακά του με υβριδισμό 3sp3d. Η γενική μορφή της πυρηνόφιλης υποκατάστασης σε προπυλοσιλάνιο είναι η ακόλουθη:.
Προπυλοσιλανόλη
1. Με επίδραση νερού (H2O) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και προπυλοσιλανόλη
2. Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στην αλκοόλη αλκάνιο (RH) και προπυλοσιλανόλη
Αλκοξυπροπυλοσιλάνιο
Με επίδραση αιθέρα (ROR) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στον αιθέρα αλκάνιο (RH) και αλκοξυπροπυλοσιλάνιο (CH3CH2CH2SiH2OR)
Αλκινυλοπροπυλοσιλάνιο
Με επίδραση αλκινίων (RC ≡ CH) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αλκινυλοπροπυλοσιλάνιο (CH3CH2CH2SiH2C ≡ CR)
Καρβαλκοξυπροπυλοσιλάνιο
Με επίδραση εστέρα (RCOOR) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στον εστέρα αλκάνιο (RH) και καρβαλκοξυπροπυλοσιλάνιο (CH3CH2CH2SiH2OOCR, εστέρας της προπυλοσιλανόλης)
Προπυλοσιλανονιτρίλιο
Με επίδραση νιτριλίων (RCN) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στο νιτρίλιο αλκάνιο (RH) και προπυλοσιλανονιτρίλιο
Αλκυλοπροπυλοσιλάνιο
Με επίδραση οργανομεταλλικών ενώσεων (π.χ RNa) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο υδρίδιο (π.χ. NaH) και αλκυλοπροπυλοσιλάνιο (CH3CH2CH2SiH2R)
Προπυλοσιλανοθειόλη
Με επίδραση θειόλης (RSH) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στη θειόλη αλκάνιο (RH) και προπυλοσιλανοθειόλη
Αλκυλοθειοπροπυλοσιλάνιο
Με επίδραση θειαιθέρα (RSR) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στο θειαιθέρα αλκάνιο (RH) και αλκυλοθειοπροπυλοσιλάνιο (CH3CH2CH2SiH2SR)
Προπυλοσιλιλαλογονίδιο
Με επίδραση αλκυλαλογονίδιου (RX) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο αλκάνιο (RH) και προπυλοσιλυλοχλωρίδιο (CH3CH2CH2SiH2Χ)
Προπυλοσιλαναμίνες
1. Με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και προπυλοσιλαναμίνη:
2. Με επίδραση πρωτοταγούς αμίνης (RNH2) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και Ν-αλκυλοπροπυλοσιλαναμίνη (CH3CH2CH2SiH2NHR):
3. Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (R2NH) σε προπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και Ν,N-διαλκυλοπροπυλοσιλαναμίνη (CH3CH2CH2SiH2NR2):
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει 1-αιθυλοσιλυλοπροπάνιο:
4. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει 1-προπυλοσιλυλοπροπάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με εποξυαιθάνιο δίνει προπυλοσιλυλοξυαιθάνιο : 30 px
Παρεμβολή μεθυλενίου
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε προπυλοσιλάνιο παράγονται βουτυλοσιλάνιο, δευτεροταγές βουτυλοσιλάνιο, ισοβουτυλοσιλάνιο και μεθυλοπροπυλοσιλάνιο :
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Σιλυλαλκάνια Κατηγορία:C3
Τζέιμς Μόρρις
Ο Τζέιμς Μόρρις (James Morris) είναι Αμερικανός βαρύτονος της όπερας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη (Baltimore) στην πολιτεία Μέρυλαντ (Maryland) των ΗΠΑ το 1947. Σπούδασε στο Peabody Conservatory και συνέχισε τις σπουδές στο Philadelphia Academy of Vocal Arts.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαρύτονοι Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Μαριάνα Ισκαντέρ
H Μαριάνα Ισκαντέρ ( ماريانا إسكندر, γενν. 1 Σεπτεμβρίου 1975)  είναι Αμερικανίδα κοινωνική επιχειρηματίας και δικηγόρος με καταγωγή από την Αίγυπτο. Το 2022, έγινε η διευθύνουσα σύμβουλος (CEO) του Ιδρύματος Wikimedia, διαδεχόμενη την Κάθριν Μαρ. Στο παρελθόν ήταν Διευθύνων Σύμβουλος του Harambee Youth Employment Accelerator και πρώην διευθύνων σύμβουλος της Planned Parenthood Federation of America στη Νέα Υόρκη.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Μαριάνα Ισκαντέρ γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου, όπου έζησε πριν μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικογένειά της σε ηλικία τεσσάρων ετών. Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Round Rock του Τέξας. Αποφοίτησε με πτυχίο στην κοινωνιολογία το 1997, πριν αποκτήσει το MSc της από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1999, όπου ίδρυσε την Ένωση Γυναικών Ρόουντς. Το 2003 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Γέιλ.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή της από την Οξφόρδη, η Ισκαντέρ ξεκίνησε την καριέρα της ως συνεργάτης στην McKinsey and Co. Μετά την αποφοίτησή της από τη Νομική Σχολή του Yale, η Ισκαντέρ εργάστηκε για την Diane P. Wood στο Seventh Circuit Court of Appeals στο Σικάγο του Ιλινόις. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως σύμβουλος του προέδρου του Πανεπιστημίου Ραϊς, Ντέιβιντ Λιμπρόν. Μετά από δύο χρόνια, η Ισκαντέρ άφησε τη δουλειά της στη Rice για να αναλάβει το ρόλο της διευθύνουσας σύμβουλου για την Planned Parenthood Federation of America στη Νέα Υόρκη. Έχει επίσης εργαστεί ως σύμβουλος στρατηγικής για την WL Gore &amp; Associates και ως νομικός υπάλληλος στις Κράβαθ, Σουέιν Μουρ στη Νέα Υόρκη και Βίνσον Έλκινς στο Χιούστον.
Μετά τη θητεία της στο Planned Parenthood, η Ισκαντέρ έγινε η επιχειρησιακή διευθύντρια του Harambee Youth Employment Accelerator στη Νότια Αφρική το 2012, πριν γίνει διευθύνων σύμβουλος το 2013. Το Harambee επικεντρώνεται στη κοινωνική σύνδεση των εργοδοτών με τους εργαζόμενους για να μειώσει την ανεργία των νέων και να αυξήσει τη διατήρηση των θέσεων εργασίας. Το 2015, η Ισκαντέρ δεσμεύτηκε στη Νέα Υόρκη στην Παγκόσμια Πρωτοβουλία Κλίντον ότι το Harambee θα παρείχε στους Νοτιοαφρικανούς νέους 50.000 θέσεις εργασίας και εργασιακές εμπειρίες. Μέχρι το 2018, ήταν σε θέση να μοιραστεί με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον ότι η Χάραμπι είχε ξεπεράσει τη δέσμευσή της, προσφέροντας πάνω από 85.000 τέτοιες ευκαιρίες. Κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Διευθύνων Σύμβουλος, ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός συνέδεσε 100.000 νέους εργαζόμενους με ευκαιρίες εργασίας σε συνεργασία με 500 επιχειρήσεις.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2021 διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος του Wikimedia Foundation, αναλαμβάνοντας τη θέση της στις 5 Ιανουαρίου 2022. Έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις της ότι οι προτεραιότητές της μετά την ανάληψη του ρόλου της ήταν να επεκτείνει τους εθελοντές συγγραφείς και συντάκτες της Wikipedia και να προωθήσει την αποστολή του Ιδρύματος Wikimedia να υποστηρίξει την πρόσβαση σε πληροφορίες.
Αναγνώριση
Έχει λάβει πολλά βραβεία και υποτροφίες, όπως το Skoll Award for Social Entrepreneurship και το Yale Law School Distinguished Alumnae Award. Το 2002, της απονεμήθηκε η υποτροφία Paul and Daisy Soros Fellowship for New Americans, που δίνεται σε μετανάστες ή παιδιά μεταναστών "που είναι έτοιμοι να συνεισφέρουν σημαντικά στην κοινωνία, τον πολιτισμό ή τον ακαδημαϊκό τους τομέα των ΗΠΑ". Ήταν επίσης μέλος της τάξης του 2006 των Henry Crown Fellows στο Aspen Institute και του Aspen Global Leadership Network. Το Harambee Youth Employment Accelerator και η ηγεσία του έχουν αναγνωριστεί με βραβεία και χρηματοδότηση από οργανισμούς όπως το Skoll Foundation και το USAID.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
South of Heaven
Ιστορία του δίσκου
Μετά το τέλος της περιοδείας για την προώθηση του "Reign in Blood", οι Slayer επέστρεψαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το επόμενο άλμπουμ τους. Το Δεκέμβριο του 1987 μπήκαν στο "Hit City West" του Λος Άντζελες όπου ηχογράφησαν το δίσκο μέσα σε διάστημα δύο μηνών, για να ολοκληρώσουν τη μίξη του στο "Newfresh" της Νέας Υόρκης. Γνωρίζοντας ότι ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεπεράσουν την ποιότητα του προκατόχου του, οι Slayer αποφάσισαν να αλλάξουν το στυλ τους χαμηλώνοντας τις ταχύτητες των τραγουδιών και προσθέτοντας μελωδικά στοιχεία, γεγονός το οποίο ξένισε ένα μεγάλο κομμάτι των οπαδών του συγκροτήματος οι οποίοι θεώρησαν το νέο δίσκο αργό και εμπορικά κατευθυνόμενο. Ο μπασίστας και τραγουδιστής Τομ Αράγια άλλαξε το στυλ των φωνητικών του όντας μελωδικότερος.
Παρ' όλες τις αρχικά μέτριες κριτικές του, ο δίσκος έφτασε να θεωρείται με το πέρασμα του χρόνου ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του συγκροτήματος, αλλά και του είδους, γενικότερα. To "Music Radar" το έχει κατατάξει στην 25η θέση της λίστας με τα πενήντα καλύτερα χέβι μέταλ άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ το "Metal Rules" στην 23η στη δική του λίστα και το "Digital Dream Door" στην 63η.
Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 25 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 57 στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να γίνει χρυσό στις 20 Νοεμβρίου 1992. Τα τραγούδια "Mandatory Suicide" και "South of Heaven" έχουν παραμείνει στο set list των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος μέχρι σήμερα, ενώ στο δίσκο περιέχεται και η διασκευή στο "Dissident Aggressor" των Judas Priest.
Χαρακηνή
Η Χαρακηνή ή Χαρακήνη, επίσης γνωστή ως Μεσήνη ή Μεσσήνη (αραβικά: Μεσούν, στη Βαβυλωνιακο-Ιουδαιο-Αραμαϊκή γλώσσα: חבל ימא Χεβέλ Υαμά, δηλαδή Χώρα της θαλάσσης), ήταν γεωγραφική περιοχή, αλλά και βασίλειο, στο ευρύτερο πλαίσιο της αυτοκρατορίας των Πάρθων, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Η πρωτεύουσα
Πρωτεύουσα της Χαρακηνής ήταν η Αντιόχεια (η Χάρακα) ή Σπασίνου Χάραξ ή «Οχυρό του Υσπαοσίνη».
South of Heaven
Ιστορία του δίσκου
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ονομάστηκε "World Sacrifice Tour" και ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου 1988 από το Πόρτλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών με τους Danzig να ανοίγουν τις συναυλίες των Slayer. Τον Σεπτέμβριο μετέβησαν στην Ευρώπη παίζοντας κατά κύριο λόγο στη Μεγάλη Βρετανία μαζί με τους Nuclear Assault. Από τις 2 μέχρι τις 20 Οκτωβρίου έδωσαν δέκα συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Judas Priest. Η περιοδεία συνεχίστηκε μαζί με τους Motörhead και τους Overkill για 31 συναυλίες από τις 27 Οκτωβρίου μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου 1988. Η "World Sacrifice Tour" τελείωσε με 16 εμφανίσεις στην Ευρώπη, οι έντεκα εκ των οποίων στη Γερμανία, τον Ιανουάριο του 1989.
Τραγούδια
1. South of Heaven (Hanneman, Araya) - 4:58
Χαρακηνή
Η πρωτεύουσα
Σήμερα στην περιοχή βρίσκεται η πόλη Αλ Κουρνάχ του Ιράκ.
South of Heaven
Τραγούδια
2. Silent Scream (Hanneman, Araya, King) - 3:07
3. Live Undead (Hanneman, Araya, King) - 3:50
Χαρακηνή
Βασίλειο Χαρακηνής
Η Χαρακήνη διαμορφώθηκε μέσα από τη σταδιακή διάλυση της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και συνέχισε ως ουσιαστικά ανεξάρτητο βασίλειο εντός της Παρθικής αυτοκρατορίας, μέχρι που κατακτήθηκε από την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών  στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα. Επίσης, ως ένα απροσδιόριστο ακόμα γεωγραφικό όριο-σημείο, η Χαρακήνη περιλάμβανε και την περιοχή της πόλης Τύλου, η οποία σήμερα είναι γνωστότερη ως χώρα και πόλη του Μπαχρέιν.
Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός, (λατινικά: Marcus Ulpius Nerva Traianus), επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Χαρακηνής, Χάρακα το 116 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της εισβολής του στην Παρθική αυτοκρατορία και ατένιζε από εκεί τα πλοία, που αναχωρούσαν για την Ινδία. Φέρεται μάλιστα να θρήνησε το γεγονός ότι ο ίδιος δεν ήταν αρκετά νεότερος, έτσι ώστε να μπορούσε, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, να πήγαινε και ο ίδιος προς εκείνη την κατεύθυνση (των Ινδιών).
South of Heaven
Τραγούδια
4. Behind the Crooked Cross (Hanneman) - 3:15
Χαρακηνή
Βασίλειο Χαρακηνής
Οι βασιλιάδες της Χαρακηνής, είναι γνωστοί από τα νομίσματά τους, κυρίως ασημένια τετράδραχμα με αρχαίες ελληνικές επιγραφές και αργότερα με επιγραφές στα Αραμαϊκά. Αυτά τα νομίσματα (όλα μετά την εποχή των Σελευκιδών) παρέχουν και ένα ασφαλές πλαίσιο για τις χρονολογήσεις των βασιλειών τους.
South of Heaven
Τραγούδια
5. Mandatory Suicide (Hanneman, Araya, King) - 4:05
Χαρακηνή
Οι δυναστείες της Χαρακηνής
Ακολουθεί κατάλογος των βασιλέων της Χαρακηνής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρθία
South of Heaven
Τραγούδια
7. Read Between the Lies (Hanneman, Araya, King) - 3:20
8. Cleanse the Soul (Hanneman, Araya, King) - 3:02
9. Dissident Aggressor (Halford, Tipton, Downing) - 2:35
Θέσεις τσαρτ
South of Heaven (άλμπουμ)
Βραβεία
South of Heaven (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Μέλη των Slayer
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "South of Heaven" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
Οικοσύστημα
Ως οικοσύστημα εννοείται βασική οικολογική μονάδα που αποτελείται από το φυσικό περιβάλλον και τους οργανισμούς που ζουν σε αυτό. Ως σύστημα μελέτης περιλαμβάνει βιοτικά στοιχεία δηλαδή το σύνολο των οργανισμών ή βιοκοινότητα ενός οικοτόπου, αβιοτικά στοιχεία, όπως είναι ο αέρας, το νερό, το χώμα ο ήλιος κ.ά., καθώς και τις μεταξύ τους συνολικές αλληλεπιδράσεις. Η επιστήμη που μελετά τα οικοσυστήματα είναι η οικολογία.
Κάθε σύστημα των βιοτικών και αβιοτικών παραγόντων μιας περιοχής αποτελείται από:
Υπάρχουν πολλοί τύποι οικοσυστημάτων. Στη θάλασσα ονομάζονται θαλάσσια οικοσυστήματα, στα δάση ονομάζονται δασικά οικοσυστήματα και στα Βουνά ονομαζονται Ορεινά οικοσυστηματα. Υπάρχουν, επίσης, και τα οικοσυστήματα των γλυκέων υδάτων, οι λίμνες. Ο ρόλος των τελευταίων είναι σημαντικός, καθώς παρέχουν τροφή και προστασία σε ένα μεγάλο αριθμό πτηνών, θηλαστικών, ψαριών και άλλων οργανισμών.
Δασικό οικοσύστημα είναι το οικοσύστημα των φυτών και ζώων, στο οποίο κυριαρχούν τα δενδρώδη δασικά είδη. Τα κυριότερα δασικά είδη των ελληνικών δασών είναι: οι Βελανιδιές κατά 35%, τα πεύκα κατά 25% ,τα έλατα 19%, οι οξιές κατά 10% και καστανιές 2%.
Διάκριση οργανισμών
Σε ένα οικοσύστημα, οι οργανισμοί διακρίνονται ανάλογα με τον τρόπο που εξασφαλίζουν την τροφή τους. Πιο συγκεκριμένα:
Ιδιότητες Οικοσυστήματος
Ένα οικοσύστημα έχει τη δυνατότητα να διατηρείται σε ισορροπία. Οι αυτορρυθμιστικοί μηχανισμοί που διαθέτει επαναφέρουν την ισορροπία ανάμεσα στις σχέσεις των οργανισμών που ζουν σε αυτό, αν αυτή τείνει να διαταραχτεί.
Η ισορροπία είναι ανάλογη της ποικιλότητας. Όσο πιο πολλά διαφορετικά είδη οργανισμών υπάρχουν σε ένα οικοσύστημα, τόσο μεγαλύτερη ισορροπία υπάρχει σε αυτό, καθώς διατίθενται περισσότεροι αυτορρυθμιστικοί μηχανισμοί.
Για παράδειγμα, αν μια μεταβολή περιορίσει τον πληθυσμό ενός είδους, το είδος που τρέφεται από αυτό θα έχει εναλλακτικές επιλογές να τραφεί σε ένα οικοσύστημα με ποικιλότητα και δεν θα κινδυνέψει να εξαφανιστεί, αντίθετα με ένα οικοσύστημα περιορισμένης ποικιλότητας.
Ένα οικοσύστημα δεν έχει συγκεκριμένο μέγεθος. Ο μελετητής του οικοσυστήματος είναι αυτός που καθορίζει την αρχή και το τέλος του. Έτσι, ένα οικοσύστημα μπορεί να αποτελεί ολόκληρη η Γη, ή ακόμα και μια γλάστρα με ένα φυτό, όπου ζουν φυτά, έντομα, μικροοργανισμοί κλπ.
Προϋποθέσεις διατήρησης ενός οικοσυστήματος
Για να διατηρηθεί ένα οικοσύστημα απαιτείται:
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Οικολογία συστημάτων
Φεζάν
thumb|right|300px|Μια όαση στο τμήμα της [[Σαχάρας που ανήκει στην επαρχία του Φεζάν]]
Με την ονομασία Φεζάν (Fezzan, αραβ. فزان, λατ. Phasania) είναι γνωστή η νοτιοδυτική περιοχή της σύγχρονης Λιβύης. Στο μεγαλύτερο μέρος της καλύπτεται από έρημο, ενώ ανάμεσα στα βουνά και τις ξηρές κοιλάδες, οι οάσεις ήταν ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης και ο τόπος ανάπτυξης μικρών πόλεων και χωριών μέσα στη Σαχάρα. Η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή του Φεζάν είναι η Σάμπχα.
Μέχρι τη δεκαετία του '70, η περιοχή αποτελούσε μια από τις τρεις επαρχίες της χώρας, μαζί με τις επαρχίες Τριπολίτιδα και Κυρηναϊκή, οι οποίες χωρίστηκαν σε μικρότερα διοικητικά τμήματα. Ο πληθυσμός της περιοχής περιλαμβάνει τους νομάδες Τουαρέγκ στα νοτιοδυτικά και τους Τούμπου στα νοτιοανατολικά, οι οποίοι μετακινούνται μεταξύ Λιβύης, Αλγερίας, Τσαντ και Νίγηρα. Αντιθέτως, στο βόρειο τμήμα Τουαρέγκ και Τούμπου έχουν εγκατασταθεί μόνιμα και αναμειχθεί με Άραβες και Βέρβερους.
Ιστορία
Από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 5ο αιώνα μ.Χ., η πόλη-κράτος του Φεζάν ήταν το επίκεντρο της Αυτοκρατορίας των Γαραμάντων, στους οποίους αναφέρεται στην αρχαιότητα ο Ηρόδοτος, η οποία βρισκόταν ανάμεσα στους εμπορικούς δρόμους Καρχηδόνας και περιοχών του Σαχέλ.
Από το 17ο αιώνα και μετά, το Φεζάν, όπως και η υπόλοιπη Βόρεια Αφρική, πέρασε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από το 1911, η περιοχή καταλαμβάνεται από την Ιταλία, αλλά η κυριαρχία της είναι επισφαλής μέχρι την άνοδο του φασισμού. Ανάμεσα στους δυο Παγκόσμιους Πολέμους, ο Βασιλιάς Ίντρις ήταν αρχηγός της λιβυϊκής αντίστασης εναντίον της ιταλικής κατοχής. Από το 1943 ως το 1951, το Φεζάν πέρασε υπό τον έλεγχο της Γαλλίας, ενώ οι άλλες δυο επαρχίες υπό βρετανική διοίκηση. Τελικά, το 1951 η περιοχή αποτέλεσε τμήμα του επίσημου πλέον κράτους της Λιβύης, μαζί με τις άλλες δυο περιοχές, Κυρηναϊκή και Τριπολίτιδα.
Οι φυλακές της Τρίπολης και του Φεζάν
Σύμφωνα με διπλωματικά έγγραφα του ελληνικού προξενείου Τριπόλεως και του Φεζάν, κατά την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας, τουλάχιστον 80 Έλληνες είχαν συλληφθεί για επαναστατική δράση και είχαν σταλεί στις φυλακές της Τρίπολης και του Φεζάν, όπου οι Οθωμανοί έστελναν αυτούς που θεωρούσαν ιδιαίτερα επικίνδυνους και η μεταφορά τους γινόταν υπό άκρα μυστικότητα, ενώ σπάνια έβγαινε κανείς ζωντανός από εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λιβύης Κατηγορία:Σαχάρα
Βρετανικό Έδαφος Ανταρκτικής
Το Έδαφος διεκδικούν επίσης η Αργεντινή και η Χιλή. Το Έδαφος κατοικείται από ένα προσωπικό που εργάζεται στους ερευνητικούς και υποστηρικτικούς σταθμούς, που λειτουργούν υπό την αιγίδα της Βρετανικής Ερευνητικής Ομάδας της Ανταρκτικής (British Antarctic Survey), καθώς επίσης και από άλλους σταθμούς και οργανισμούς της Αργεντινής, της Χιλής και άλλων πόλεων.
Διοίκηση
Αποτελεί Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος και διοικείται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας (Foreign and Commonwealth Office ή FCO). Διορίζεται ένας αρμοστής (Commissioner of the British Antarctic Territory) και αυτός είναι πάντα ο επικεφαλής του Τμήματος Υπερπόντιων Εδαφών του FCO. Είναι αυτοχρηματοδοτούμενο (τα έσοδα προέρχονται από τους εισοδηματικούς φόρους και την πώληση γραμματοσήμων) και με βάση τη συνθήκη της Ανταρκτικής, δεν μπορεί να επιβάλλει νομοθεσία σε ξένα κράτη που διατηρούν επιστημονικές βάσεις εντός του Εδάφους.
Έρευνα
Το Βρετανικό Ερευνητικό Κέντρο της Ανταρκτικής διαθέτει δύο μόνιμα επανδρωμένους σταθμούς έρευνας στο Έδαφος
Ο σταθμός Σάινι (Signy) λειτούργησε από το 1947 ως το 1996 και σήμερα έχει προσωπικό μόνο τους θερινούς μήνες. Υπάρχουν επίσης δύο ακόμα σταθμοί που λειτουργούν μόνο το καλοκαίρι, ο Φόσιλ Μπλαφ (Fossil Bluff) και ο Σκάι Μπλου (Sky Blu).
Ο ερευνητικός σταθμός Φαραντέι (Faraday) διατηρήθηκε ως το 1996, οπότε και πωλήθηκε στην Ουκρανία. Μετονομάστηκε σε σταθμό Βερντάνσκι (Akademik Vernadsky Station).
Από το 1996 η ιστορική βάση στο Πορτ Λοκρόι του Νησιού Γκουντιέ επανδρώνεται με προσωπικό από το Πολιτιστικό Ταμείο του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ανταρκτική (UK Antarctic Heritage Trust) στη διάρκεια των θερινών μηνών στην Ανταρκτική. Τη βάση επισκέπτονται γύρω στους 10.000 επιεκέπτες ετησίως και είναι ένα από τα πλέον επισκεπτόμενα σημεία της ηπείρου. Οι επισκέπτες μπορούν να δουν το μουσείο, να αγοράσουν ενθύμια, να χρησιμοποιήσουν το ταχυδρομείο και να δουν την μεγάλη αποικία από πιγκουίνους gentoo.
Γραμματόσημα
Παρά την έλλειψη μόνιμων κατοίκων, το έδαφος εκδίδει τα δικά του γραμματόσημα. Τα περισσότερα από αυτά πωλούνται σε συλλέκτες στο εξωτερικό. Η πρώτη σειρά από γραμματόσημα κυκλοφόρησε το 1963.
Δαμάστης του Σιγείου
Ο Δαμάστης του Σιγείου ήταν αρχαίος Έλληνας γεωγράφος και ιστορικός του 5ου αιώνα π.Χ. από το Σίγειον.
Πιθανότατα ήταν μαθητής του Ελλάνικου του Λέσβιου. Με εξαίρεση μερικά αποσπάσματα, τα έργα του δεν σώζονται.
Ο Σουΐδας γράφει ότι είχε πολλά έργα, συμπεριλαμβανομένων των:
Αναφέρεται στο έργο του Διονυσίου του Αλικαρνασσέως Ρωμαϊκές Αρχαιότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Τζιλ Τάρτερ
Η Τζιλ Κόρνελ Τάρτερ (γεννημένη στις 16 Ιανουαρίου 1944) είναι Αμερικανίδα αστρονόμος και πρώην διευθύντρια του Κέντρου ερευνών SETI, όπου κατέχει την θέση Bernard M. Oliver στο Ινστιτούτο SETI.
Εκπαίδευση
Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο Cornell, όπου έλαβε πτυχίο Φυσικής της Μηχανικής και μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο στην αστρονομία από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ.
Αστρονομία καριέρα
Η Τάρτερ έχει εργαστεί σε μια σειρά από σημαντικά επιστημονικά έργα, τα περισσότερα σχετικά με την αναζήτηση εξωγήινης ζωής. Ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια, εργάστηκε για το πρόγραμμα ραδιο-αναζήτησης SERENDIP, και δημιούργησε το αντίστοιχο ακρωνύμιο, "Search for Extraterrestrial Radio Emissions from Nearby Developed Intelligent Populations." Ήταν υπεύθυνη για την έρευνα υψηλής ανάλυσης μικροκυμάτων της NASA (High Resolution Microwave Survey-HRMS), το 1992 και το 1993, και στη συνέχεια διευθύντρια του Project Phoenix (αναδιαρθρωμένο HRMS) υπό την αιγίδα του Ινστιτούτο SETI. Μαζί με την Μάργκαρετ Τέρνμπουλ δημιούργησαν το HabCat το 2002, ένα κύριο συστατικό του Project Phoenix. Η Τάρτερ έχει δημοσιεύσει δεκάδες εργασίες τεχνικού περιεχομένου και εκτενείς διαλέξεις τόσο στην αναζήτηση για εξωγήινη νοημοσύνη και την ανάγκη για τη σωστή επιστημονική εκπαίδευση. Η ίδια επινόησε τον όρο "καφέ νάνος", ο οποίος χρησιμοποιείται για την ταξινόμηση των αστεριών με ανεπαρκή μάζα για να διατηρηθεί η σύντηξη υδρογόνου. Έχει περάσει 35 χρόνια στην αναζήτηση για εξωγήινη ζωή και ανακοίνωσε την αποχώρησή της το 2012.
Το 2011, η Τάρτερ εκφώνησε ομιλία, "Ευφυής Ζωή στο Σύμπαν: Είναι Κανείς Εκεί;" στο πρώτο Φεστιβάλ Στάρμους (Starmus Festival) στα Κανάρια Νησιά. Το Φεστιβάλ, που ιδρύθηκε από τον αστρονόμο Garik Israelian, είναι ένας συνδυασμός αστρονομίας, συναφών επιστημών, μουσικής και τέχνης, στο οποίο η Τάρτερ στη συνέχεια εντάχθηκε στο διοικητικό Συμβούλιο, μαζί με τον Israelian, τον αστροφυσικός και ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστα των Queen Brian May,τον θεωρητικό φυσικό Stephen Hawking, τον εξελικτικό βιολόγο Ρίτσαρντ Ντόκινς, και άλλους. Η ομιλία που έδωσε το 2011 δημοσιεύθηκε στο βιβλίο "Starmus: 50 Χρόνια του Ανθρώπου στο Διάστημα. Η Τζιλ Τάρτερ είναι επίσης μέλος της Συμβουλευτικής επιτροπής CuriosityStream.
Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
Η δουλειά της Τάρτερ στην βιοαστρονομία και η επιτυχία της ως επιστήμονας έχουν κερδίσει βραβεία από διάφορες επιστημονικές οργανώσεις.
Πολιτισμός
Το αστρονομικό έργο της Τάρτερ απεικονίζεται στο μυθιστόρημα του Καρλ Σάγκαν Επαφή (Contact). Στην κινηματογραφική εκδοχή της Επαφή, την πρωταγωνίστρια Έλι Αρογουέι υποδυήθηκε η Τζόντι Φόστερ. Η Τάρτερ ήταν σε επαφή με την ηθοποιό για μήνες πριν και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, και η Αρογουει ήταν σε μεγάλο βαθμό βασισμένη στην δουλειά της Τάρτερ. Έχει επίσης εμφανιστεί στο μουσικό βίντεο του John Boswell Συμφωνία της Επιστήμης, "Η Ποίηση της Πραγματικότητας (Ένας Ύμνος για την Επιστήμη) / The Poetry of Reality (An Anthem for Science)".
Στις 20 οκτωβρίου 2006, η Τάρτερ εμφανίστηκε στο podcast Point of Inquiry για να συζητήσει την ερώτηση: "Eίμαστε μόνοι;". Η Τάρτερ δήλωσε, "οι Άνθρωποι θα έχουν μια διαφορετική άποψη για την ύπαρξη τους, αν και όταν μάθουμε την απάντηση στην ερώτηση "Είμαστε μόνοι;" "
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές
Hidden Treasures
Το Hidden Treasures είναι ΕΡ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1995 από την "Capitol Records".
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνει μέχρι τότε ακυκλοφόρητα τραγούδια τα οποία δεν είχαν συμπεριληφθεί στους δίσκους των Megadeth. Το "Hidden Treasures" έχει σταματήσει να εκδίδεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά επανεκδόθηκε το 2006 στην Ιαπωνία.
Το "No More Mr. Nice Guy" ηχογραφήθηκε για το σάουντρακ της ταινίας "Shocker", το "Breakpoint" για το "Super Mario Bros.", το "Go to Hell" για το "Bill & Ted's Bogus Journey", το "Angry Again" για το "Last Action Hero", το "Diadems" για το "Tales From the Crypt Presents Demon Knight", το "99 Ways to Die" για το "The Beavis And Butthead Experience" και η εκτέλεση του "Paranoid" των Black Sabbath για το άλμπουμ προς τιμή του συγκροτήματος με τίτλο "Nativity in Black".
Η διασκευή του "Paranoid" προτάθηκε για "Grammy" τον Ιανουάριο του 1996.
Τραγούδια
1. No More Mr. Nice Guy (Cooper, Bruce) - 3:02
3. Go to Hell (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:36
4. Angry Again (Mustaine) - 3:47
6. Paranoid (Osbourne, Iommi, Butler, Ward) - 2:32
8. Problems (Rotten, Jones, Matlock, Cook) - 3:57
Θέσεις τσαρτ
Hidden Treasures (ΕΡ σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 18 Ιουλίου 1995
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Hidden Treasures" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Megadeth Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Κομητεία Γιενσέπινγκ
Η Κομητεία Γιενσέπινγκ (Jönköpings län) είναι κομητεία στη νότια Σουηδία. Συνορεύει με τις κομητείες Χάλαντ, Βέστρα Γκέταλαντ, Έστεργκετλαντ, Κάλμαρ και Κρόνομπεργκ.
Ο συνολικός πληθυσμός της κομητείας ήταν 356.291 κάτοικοι τον Σεπτέμβριο του 2017. Η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη είναι το Γιένσεπινγκ. Περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού της κομητείας ζει στη συνδυασμένη αστική περιοχή Γιενσέπινγκ-Χουσκβάρνα γύρω από το νότιο σημείο της λίμνης Βέτερν.
Παραπομπές
Γιενσεπινγκ
Κομητεία Κάλμαρ
Η Κομητεία Κάλμαρ (Kalmar län) είναι κομητεία στη νότια Σουηδία. Συνορεύει με τις κομητείες Κρόνομπεργκ, Γιενσέπινγκ, Μπλεκίνιε και Έστεργκετλαντ. Στα ανατολικά της Βαλτικής είναι το νησί Γκότλαντ.
Παραπομπές
Καλμαρ
Μανουέλ Μασάδο (προπονητής ποδοσφαίρου)
Ο Μανουέλ Αντόνιο Μάρκες Μασάδο {πορτογαλικά: Manuel António Marques Machado}, γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1955, είναι Πορτογάλος προπονητής ποδοσφαίρου. Στην καριέρα του συνδέθηκε περισσότερο με τη Νασιονάλ Μαδέιρα, την οποία οδήγησε σε πέντε περιόδους και πάντα στην Πριμέιρα Λίγα. Στην κορυφαία κατηγορία διετέλεσε επίσης προπονητής των Βιτόρια Γκιμαράες (τρεις θητείες), Μορειρένσε (δύο θητείες), Ακαντέμικα, Μπράγκα και Αρούκα. Στο εξωτερικό πέρασε μια σύντομη περίοδο στον Άρη Θεσσαλονίκης στη ελληνική Super League.
Καριέρα
Γεννημένος στο χωριό Ολιβέιρα, στα περίχωρα του Γκιμαράες, ο Μασάδο ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στην ομάδα Νέων της τοπικής Βιτόρια Γκιμαράες, έχοντας ενδιάμεσα μια σύντομη θητεία στην άσημη S.C. Vila Real. Για μια διετία προπόνησε την AD Fafe, ενώ στη συνέχεια (2000) μετακόμισε λίγο νοτιότερα, στη Μορειρένσε, βοηθώντας την στην άνοδο από την τρίτη κατηγορία στην Πριμέιρα Λίγα σε μόλις δύο χρόνια. . Την τρίτη του σεζόν (2002-03) στον πάγκο της Μορειρένσε οδήγησε την ομάδα σε άνετη παραμονή στην κορυφαία κατηγορία, καταλαμβάνοντας την 12 θέση ενώ την επόμενη σεζόν (2003-04) κατέλαβε την 9η θέση.
Το καλοκαίρι του 2004 επέστρεψε στο Γκιμαράες και στις 29 Αυγούστου 2004 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στον πάγκο της Βιτόρια στην εκτός έδρας λευκή ισοπαλία κόντρα στη Μορειρένσε. Τη σεζόν εκείνη (2004-5) η Βιτόρια κατέλαβε την 5η θέση στο πρωτάθλημα και μαζί το εισιτήριο για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Το καλοκαίρι του 2005 ανέλαβε τη Νασιονάλ Μαδέιρα, οδηγώντας την στην 5η θέση και την έξοδο στην Ευρώπη.
Παρά την προφανώς επιτυχημένη πορεία του στην Μαδέιρα, έχοντας αφήσει την σύζυγο και τα παιδιά του στην ενδοχώρα, αναγκάστηκε το καλοκαίρι του 2006 να φύγει από το νησί, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με την Ασοσιασάο Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα. Με την Ακαντέμικα κατέκτησε τη 13η θέση και στις 10 Σεπτεμβρίου 2007, οι δρόμοι τους χώρισαν.
Σε λιγότερο από δυο μήνες, και πιο συγκεκριμένα στις 7 Νοεμβρίου 2007, προσελήφθη από την Μπράγκα. Ωστόσο δεν ολοκλήρωσε τη αγωνιστική χρονιά στη Μπράγκα καθώς παραιτήθηκε στις 22 Απριλίου 2008, τρεις αγωνιστικές πριν τη λήξη του πρωταθλήματος, μιας και η ομάδα απέτυχε να κερδίσει το εισιτήριο για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Στις 2 Ιουνίου 2010 επέστρεψε στον πάγκο της Βιτόρια Γκιμαράες, οδηγώντας την ομάδα στον τελικό του κυπέλλου της σεζόν 2010-11. Στις 26 Αυγούστου 2011, ο οδυνηρός αποκλεισμός της ομάδας στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ από την Ατλέτικο Μαδρίτης με συνολικό σκορ 6-0, αποτέλεσε την αιτία για την αποπομπή του Μασάδο από την ομάδα.
Στις 17 Ιανουαρίου 2012, ο Μασάδο απεδέχθη την πρόταση του Άρη Θεσσαλονίκης και ανέλαβε τους «κίτρινους» μέχρι το τέλος της σεζόν 2012-13. . Στη Θεσσαλονίκη κοουτσάρισε την ομάδα σε 14 αγώνες με τελικό απολογισμό 6 νίκες, 4 ισοπαλίες και 4 ήττες, και αποχώρησε στις 10 Μαίου 2012. .
Μεταπήδησε προσωρινά στην επίσης ευρισκόμενη στη ζώνη του υποβιβασμού, Αρούκα αλλά απολύθηκε κι από εκεί στις 21 Μαρτίου 2017 μετά από 5 μόλις αγώνες, τους οποίους έχασε όλους η ομάδα.
Στις 27 Μαίου 2016, επέστρεψε στη Μορειρένσε, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας, το οποίο όμως δεν ολοκλήρωσε καθώς απολύθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2017 λόγω ανεπιτυχών αποτελεσμάτων.
Τον Απρίλιο του 2020, ο Μάσαδο ανέλαβε την Berço SC, ομάδα τρίτης κατηγορίας.
Έντεκα μήνες αργότερα, ενεργοποίησε σχετικό όρο του συμβολαίου του και έλυσε τη συνεργασίας του με την ομάδα για να αναλάβει αμέσως Νασιονάλ, η οποία κινδύνευε άμεσα με υποβιβασμό. Τελικά η ομάδα υποβιβάστηκε και ο Μασάδο (με απολογισμό 1 νίκη, 1 ισοπαλία και 8 ήττες) παραιτήθηκε στο τέλος του πρωταθλήματος της σεζόν 2020-21.
Honours
Μορειρένσε
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΝ Νασιονάλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Δημήτρης Χατζημάρκος
Ο Δημήτρης (Μήτσος) Χατζημάρκος (1919 – 24/02/1978) υπήρξε Έλληνας θεατρικός ηθοποιός. Είχε δημιουργήσει πολλές σημαντικές ερμηνείες επί σκηνής. Ήταν κυρίως δραματικός ηθοποιός, με χαρακτηριστικά ρολίστα, με αξιόλογες ερμηνείες και σε κωμικούς ρόλους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1919 στον Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Εκάλη Σώκου, με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης το 1946. Εργάστηκε αποκλειστικά στο θέατρο, κυρίως ως ηθοποιός, δευτερευόντως και ως σκηνοθέτης. Περιστασιακά, κατά τη δεκαετία 1948–1958, συνεργάστηκε με διάφορους άλλους θιάσους, όπως της Κατερίνας Ανδρεάδη, του Εθνικού Θεάτρου, του Κώστα Μουσούρη και του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Κυρίως, όμως, υπήρξε επί σειρά ετών συνεργάτης στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν (1943–1978) και στην ομώνυμη δραματική σχολή. Από το 1968 ο «ρόλος» και οι αρμοδιότητές του μέσα στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» διευρύνθηκαν, καθώς συμμετείχε μαζί με τους Κάρολο Κουν, Γιώργο Λαζάνη και Μίμη Κουγιουμτζή στην αλλαγή της νομικής μορφής του Θεάτρου Τέχνης κατά την οποία από προσωποπαγής θεατρική επιχείρηση μετατράπηκε σε μη κερδοσκοπικό οργανισμό. Πέθανε ξαφνικά στις 24–02–1978, έπειτα από καρδιακό επεισόδιο, και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Επαγγελματική πορεία
Η πρώτη επαγγελματική εμφάνιση του Δ. Χατζημάρκου στο θέατρο πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1945, πριν ακόμα ολοκληρώσει τη φοίτησή του στη δραματική σχολή, ερμηνεύοντας τον ρόλο του Ντιούντ στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης Στα Καπνοτόπια. Την ίδια χρονιά, με τον θίασο της Κ. Ανδρεάδη συμμετείχε στην παράσταση Μικρές Αλεπούδες (Νοέμβριος 1945). Από το 1946, ως απόφοιτος πλέον, συνέχισε τη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σε παραστάσεις πολλών σημαντικών έργων, κυρίως της μοντέρνας δραματουργίας (Γυάλινος Κόσμος, Πόθοι κάτω από τις λεύκες, Ματωμένος Γάμος κ.ά.). Παράλληλα, η συνεργασία του με τον Κάρολο Κουν ως σκηνοθέτη, επεκτάθηκε και σε άλλους θιάσους —κυρίως κατά την περίοδο της αναστολής λειτουργίας του Θεάτρου Τέχνης, (1950/51–1953/54). Συνεργάστηκαν με τον θίασο της Κ. Ανδρεάδη το καλοκαίρι του 1948 (Το ευλαβικό γύναιο / Ο Απόλλων του Μπελλάκ και Χρυσή μου Ρουθ), τον θίασο του Βασίλη Διαμαντόπουλου το καλοκαίρι του 1953 (Οι εκατομμυριούχοι της Νάπολης, Το φιόρο του λεβάντε, Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή), αλλά και με το Εθνικό Θέατρο από το 1951 ως το 1953 (Άνθρωποι και ποντίκια, Τρεις αδελφές, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, Ο θείος Βάνιας). Στο Εθνικό Θέατρο ο Δ. Χατζημάρκος συνεργάστηκε, επίσης, με τον σκηνοθέτη Σωκράτη Καραντινό στις Νεφέλες (1951), τον Αλέξη Σολομό στα έργα Καίσαρ και Κλεοπάτρα (1952) και Το χειμωνιάτικο παραμύθι (1952) και με τον Κωστή Μιχαηλίδη στο Σταυροδρόμι (1952). Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, εντάχθηκε για δύο παραστάσεις στον θίασο του Κώστα Μουσούρη (Μίστερ Ρόμπερτς, 1950 και Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, 1956).
Την περίοδο 1967/68 πραγματοποίησε την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, πάντα στους κόλπους του Θεάτρου Τέχνης, με την παράσταση του έργου του Ζαν Ζενέ Οι δούλες. Η παράσταση σημείωσε επιτυχία και αποτέλεσε την έναρξη μιας νέας εποχής για το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», καθώς ήταν η πρώτη παράσταση που δεν σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Κ. Κουν. Ακολούθησαν οι σκηνοθεσίες των παραστάσεων: Γκουέρνικα – Λαβύρινθος (1972/73), Το φιόρο του Λεβάντε (καλοκαίρι 1976), Ένα αίσιον συνοικέσιον και άλλα εγκεφαλικά επεισόδια (καλοκαίρι 1978). Από τη δεκαετία του 1950, ο Δ. Χατζημάρκος άρχισε να διδάσκει στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης μακιγιάζ, υποκριτική κ.ά. Τέλος, συμμετείχε σε ραδιοφωνικές ηχογραφήσεις θεατρικών έργων, όπως τα: Λάμπρος και Μαρία του Μανώλη Σκουλούδη (1954), Το Άλογο Του Θανάση του Νότη Περγιάλη (1954), Δωδέκατη Νύχτα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (1956), Τα Εκατομμύρια Του Αρλεκίνου του Διονύσιου Ρώμα (1956), Η Ελλάς και ο Ξένος του Γεώργιου Λασσάνη (1956), Μπέκετ, η Τιμή του Θεού του Ζαν Ανούιγ (1960), Το Παράθυρο του Νίκου Πολίτη (1960) κ.ά.
Παραστασιογραφία
II. Πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Δ. Χατζημάρκος ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ιωάννης Θρεψιάδης
Ο Ιωάννης Θρεψιάδης ή Γιάννης Θρεψιάδης (Αθήνα, 1907 - 1962, Αθήνα), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Θρεψιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1907. Σπούδασε στην Αθήνα, τη Γερμανία και την Αμερική. Εντάχθηκε το 1931 στην αρχαιολογική υπηρεσία ως έφορος αρχαιοτήτων και η πρώτη του θέση ήταν αυτή του βοηθού του διευθυντή ανασκαφών στην Ελευσίνα, υπό την επίβλεψη του Κωνσταντίνου Κουρουνιώτη. Κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο ο Θρεψιάδης διετέλεσε έφορος αρχαιοτήτων στη Βοιωτία. Από τη θέση αυτή προήγαγε ιδιαίτερα τη βοιωτική αρχαιολογία. Προς το τέλος της καριέρας του χρημάτισε έφορος αρχαιοτήτων στο μουσείο της Ακρόπολης, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και διευθυντής του Μουσείου της Αρχαίας Αγοράς. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1962.
Αρχαιολογικό έργο
Το 1931 μαζί με τον Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη αποκαλύπτουν μεγάλο μέρος του ιερού της Δήμητρας στην Ελευσίνα. Πήρε μέρος επίσης στις ανασκαφές στα Μέγαρα το 1934 και στον Λόφο του Κουμουνδούρου το 1935.
Εργογραφία
Αρχαιολογικές του έρευνες έχουν δημοσιευθεί στα έντυπα της Αρχαιολογικής Εταιερίας, την Αρχαιολογική Εφημερίδα και τα Πρακτικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Future (τραγούδι, Μαντόνα)
Ιστορικό και σύνθεση
Το "Future" είναι η δεύτερη συνεργασία της Μαντόνα με τον Quavo, έχουν ξανασυνεργαστεί στο κομμάτι "Champagne Rosé", το οποίο κυκλοφόρησε στο πρώτο στούντιο άλμπουμ του Quavo, Quavo Huncho (2018). Η ημερομηνία κυκλοφορίας του "Future" ανακοινώθηκε στις 3 Μαΐου 2019, μαζί με την κυκλοφορία του "I Rise".
Λυρικά, στηλιτεύει την κοινωνία που δεν μαθαίνει από το παρελθόν και εξακολουθεί να επαναλαμβάνει πράγματα που προκάλεσαν τραγωδίες, πολέμους και γενοκτονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας, καθιστώντας αδύνατη την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Η Μαντόνα είπε ότι «το τραγούδι είναι για τον κόσμο που ζούμε τώρα, και για το μέλλον του πολιτισμού μας». Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, Welcome to the World of Madame X, η τραγουδίστρια επηρεάστηκε έντονα από Τζαμάικα σκα μουσική, ενώ περιέχει στοιχεία από ρέγκε, χιπ χοπ, και dancehall. Επίσης, επαναχρησιμοποιεί έναν στίχο από το τραγούδι της "Don't Tell Me" (2000).
Eurovision
Το τραγούδι ερμηνεύτηκε στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, μαζί με την κλασική της επιτυχία, "Like a Prayer" (1989), στις 18 Μαΐου 2019.
Στις 9 Απριλίου 2019 η εμφάνιση είχε αναφερθεί για πρώτη φορά από το BBC News, καθώς η Μαντόνα δήλωσε ότι θα ερμηνεύσει δύο τραγούδια, ένα εκ των οποίων θα είναι από το επερχόμενο άλμπουμ της. Παρόλα αυτά, η τραγουδίστρια δεν είχε επιβεβαιωθεί επισήμως ως περφόρμερ μέχρι την μέρα πριν το διαγωνισμό, όπου ανακοίνωσε την εμφάνισή της στο φινάλε μέσω του facebook της. Ο προϊστάμενος της Eurovision, Γιον Όλα Σαντ, έκανε αυτή τη δήλωση διότι δεν υπήρχε επίσημη συμφωνία μεταξύ του οργανισμού και της Live Nation, εταιρεία της Μαντόνα. Σύμφωνα με το Billboard, η Μαντόνα έφτασε στο Ισραήλ στις 15 Μαΐου με τη συνοδεία 135 ατόμων.