cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dark Angel (τηλεοπτική σειρά)
Αποδοχή
Το υψηλού προϋπολογισμού πιλοτικό επεισόδιο σημάδεψε το ντεμπούτο του Κάμερον στην τηλεόραση. Προωθήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το Fox, αγγίζοντας τα 17,4 εκατομμύρια τηλεθεατές. Η πρώτη σεζόν, κατά την οποία προβάλλονταν στις ΗΠΑ κάθε Τρίτη, έλαβε κυρίως θετικές κριτικές και κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου People's Choice για το πιο «Αγαπημένο Νέο τηλεοπτικό Δράμα». Η εικόνα της Μαξ όπως την εμφάνιζε η Τζέσικα Άλμπα, έλαβε επίσης, ως επί το πλείστον θετικές κριτικές και πολλά βραβεία. Τη δεύτερη σεζόν η προβολή μεταφέρθηκε σε χρόνο μειωμένης τηλεθέασης, την Παρασκευή το βράδυ, η οποία επέφερε πτώση τηλεθέασης και ακυρώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Fox Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Γκλάντις Μπέντλεϊ
Η Γκλάντις Αλμπέρτα Μπέντλεϊ (Gladys Alberta Bentley, 12 Αυγούστου 1907 - 18 Ιανουαρίου 1960) ήταν αμερικανή τραγουδιστρια μπλουζ και πιανίστρια κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης του Χάρλεμ.
Η καριέρα της εκτιναχθηκε στα ύψη, όταν εμφανίστηκε στην επιχείρηση Harry Hansberry Clam's House στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1920, ως μια μαύρη λεσβία cross-dressing ερμηνευτρια. Ήταν πρωτοσέλιδο στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στο Harlem's Ubangi Club, όπου υποστηρίχθηκε από μια χορωδιακή σειρά αποτελουμενη από ντραγκ κουιν. Ντύθηκε με ανδρικά ρούχα (συμπεριλαμβανομένου του σμόκιν και του κορυφαίου καπέλου ), έπαιξε πιάνο και τραγούδησε τους δικούς της τραγουδιστούς στίχους σε δημοφιλείς μελωδίες της ημέρας με μια βαθιά φωνή, ενώ φλερτάρε με γυναίκες στο κοινό.
Με την παρακμή του Harlem και τις επιχειρησεις γνωστες ως speakeasies εξαιτιας της Ποτοαπαγόρευσης, μετεγκαταστάθηκε στη νότια Καλιφόρνια, όπου απεκτησε τη φημη ως "Η καλύτερη πιάνιστρια της Αμερικής" και η "Brown Bomber of Sophisticated Songs". Συχνά παρενοχλήθηκε επειδή φορούσε αντρικά ρούχα αλλα προσπάθησε να συνεχίσει τη μουσική της καριέρα αλλά δεν ειχε τοσο μεγάλη επιτυχία όσο είχε στο παρελθόν. Η Bentley ήταν ανοιχτά λεσβία στις αρχές της καριέρας της, αλλά κατά τη διάρκεια της περιόδου McCarthy άρχισε να φοράει φορέματα και παντρεύτηκε, ισχυριζόμενη ότι «θεραπεύτηκε» παίρνοντας γυναικείες ορμόνες.
Παιδική Ηλικία
Η Μπέντλεϊ γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1907 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας, κόρη του Τζορτζ Λ. Μπέντλεϊ, Αμερικανού, και της συζύγου του, Μαίρη Μωτ, ενός Τρινιντάν. Στο άρθρο της Μπέντλεϊ Ebony η τραγουδιστρια έγραψε για τα προβλήματα στο σπίτι της καθώς και τη σχέση με τη μητέρας της. Ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερα αδερφια σε μια οικογένεια χαμηλού εισοδήματος που ζούσε στη λεωφόρο 1012 W. Euclid Ave στη Βόρεια Φιλαδέλφεια και πάντα ένιωθε ανεπιθύμητη επειδή η μητέρα της ήθελε απεγνωσμένα να είχε γεννηθεί αγόρι: "Όταν είπαν στη μητέρα μου οτι είχε γεννήσει ένα κορίτσι, αρνήθηκε να με αγγίξει. Δεν με θηλασε καν και η γιαγιά μου έπρεπε να με μεγαλώσει για 6 μήνες με ένα μπουκάλι προτού πείσει τη μητέρα μου να φροντίσει το μωρό της. " Η Μπέντλεϊ πίστευε ότι το να μεγαλώνει το νιωθοντας την απορρίψη διαμόρφωσε τη συμπεριφορά της καθως δεν ήθελε να την αγγίξει ποτέ ένας άντρας, μισούσε τα αδέρφια της, φορούσε αντρικα ρουχα και είχε ερωτευτει μια δασκάλα της στο δημοτικό σχολείο.
Επιλογές ρούχων
Σε συνέντευξή της στο περιοδικό Ebony η Μπέντλεϊ δήλωσε ότι "Φαίνεται ότι γεννήθηκα διαφορετικη. Τουλάχιστον, πάντα πίστευα ότι ήμουν. " Από νεαρή ηλικία, η Μπέντλεϊ αψήφησε τις κανονιστικές συμπεριφορές και τη θηλυκότητα του φύλου. Ήταν μεγαλύτερη σε μέγεθος και προτιμούσε να φοράει κοστούμια του αδελφού της αντί για φορέματα ή μπλούζες. Ως αποτέλεσμα της έλλειψης συμμόρφωσης της με το θηλυκο φύλο, πειράχτηκε από τους συμμαθητές της και εξοστρακίστηκε από την οικογένεια και τους συνομηλίκους της. Η Μπέντλεϋ θυμήθηκε να ονειρεύεται και να είναι ενθουσιασμένη με τις δασκάλες του δημοτικού σχολείου, αλλά δεν κατάλαβε την σημασια αυτών των συναισθήματων μέχρι αργότερα στη ζωή της. Η συμπεριφορά της Μπέντλεϊ θεωρήθηκε ασυνήθιστη και οδήγησε την οικογένειά της να την στείλει σε γιατρούς για να διορθώσει την σεξουαλικοτητα της. Αργότερα οι ψυχίατροι θεωρούσαν τη μη ετεροκανονικη συμπεριφορά της Μπέντλι ως «ακραία κοινωνική απροσαρμογή». Λόγω της αδυναμίας της να αισθάνεται ευπροσάρμοστη και της αδυναμίας της οικογένειάς της να την αποδεχθεί όπως ήταν, η Μπέντλεϊ έφυγε από το σπίτι στην ηλικία των 16 για να ξεκινήσει τη ζωή της στη Νέα Υόρκη.
Καριέρα
Μετακόμισε από τη Φιλαδέλφεια στο Χάρλεμ, μια γειτονιά στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 16 ετών. Άκουσε ότι το Clam House του Χάρι Χάνσμπερι στην 133η Οδό ητα μια από τις πιο διαβόητες γκέι speakeasies επιχειρησης της πόλης και πως χρειαζόταν έναν αρσενικό πιανίστα. Αυτό ήταν και γιατι άρχισε να παίζει με ανδρική ενδυμασία ("λευκά πουκάμισα, σκληρά κολάρα, μικρά παπιγιόν, oxfords, κοντά σακάκια Eton και κομμένα μαλλιά ίσια πίσω"), και σε αυτη την επιχειρηση τελειοποίησε την πράξη της και έγινε δημοφιλής και επιτυχής.
Ο μισθός της ξεκίνησε από $ 35 την εβδομάδα συν φιλοδωρηματα και έφτασε τα 125 $ την εβδομάδα,με το κλαμπ να μετονομάζεται γρηγορα στο Barbara's Exclusive Club, από το σκηνικο της όνομα εκείνη την εποχή, Barbara "Bobbie" Minton. Στη συνέχεια άρχισε να παίζει στο Ubangi Club στην Park Avenue οπου πήρε συναδελφο για το πιάνο και ήταν αρκετά επιτυχημένη για να αποκτήσει ένα διαμέρισμα "300 δολαριων το μήνα στο Park Ave με υπηρέτες και ένα ωραίο αυτοκίνητο " (αν και ορισμένοι έχουν πει ότι ζούσε στο ρετιρέ ενός από τους λεσβιακούς ερωτων της). Έκανε περιοδείες στη χώρα με μερικους προορισμους το Κλίβελαντ, το Πίτσμπουργκ, το Σικάγο και το Χόλιγουντ, όπου της άρεσαν οι Cesar Romero, Hugh Herbert, Cary Grant, Barbara Stanwyck και άλλες διασημότητες.
Η Μπέντλεϊ είχε μεγάλο ταλέντο ως πιανιστρια, τραγουδιστρια και διασκεδαστής. Οι παραστάσεις της ήταν "κωμικές, γλυκές και γεματες φλερτ" για την εποχή και το κοινό. Στη μουσική της, φώναζε κατα των άντρων και τραγούδησε ανοιχτά για τις σεξουαλικές σχέσεις που ειχε που θεωρούνταν ως ανήθικη συμπεριφορά εκείνη την εποχή. Ακόμα περισσότερο, τραγουδούσε συχνά για "sissies" και "bulldaggers" και, μέσω υπονοούμενου ή μη, για τους γυναίκες εραστές της ενω φλερτάρει και με γυναίκες στο ακροατήριο. Έπαιζε ως επί το πλείστον τα μπλουζ και παρωδίες δημοφιλών τραγουδιών της εποχής: «κοροϊδεύοντας» κλασικες εικόνες με χιούμορ χαμηλης κοινωνικης τάξης, εφάρμοσε πτυχές των σεξουαλικά φορτισμένων «μαύρων» μπλουζ στα τραγουδια μαζι με ρομαντικές «λευκές» μπαλάντες δημιουργωντας μια σύγκρουση πολιτισμού μεταξύ αυτών των δύο μορφών μουσικής ". Η Μπέντλεϋ ήταν γνωστή για τη διασκευη δημοφιλών τραγουδιών σε πιο διαχυτα κομματια.
Τραγουδούσε δυνατά, και το φωνητικό της στιλ ήταν βαθύ και ακμάζον. Τον Αύγουστο του 1928, υπέγραψε με την εταιρεία Okeh Records και κατέγραψε οκτώ πλευρές κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους μέχρι το 1929. Το 1930 ηχογράφησε μια πλευρά με το Washboard Serenaders for Victor και αργότερα ηχογράφησε για τις ετικέτες Excelsior και Flame. Το φωνητικό της εύρος ήταν ευρύ, όπως ακούγεται στις ηχογραφήσεις της. Τραγουδούσε ως επί το πλείστον σε ένα βαθύ, χαμηλό εύρος, αλλά έφτανε επίσης σε υψηλές νότες. Οι παραστάσεις της Bentley απευθύνονταν σε μαύρο, λευκό, γκέι και στρειτ κοινό, και πολλές διασημότητες παρακολούθησαν τις παραστάσεις της. Ο Langston Hughes κατέγραψε την αντίδρασή του στην αρχή της επιτυχίας της καριέρας του Bentley:"Για δύο ή τρία καταπληκτικά χρόνια, η Μις Μπέντλεϋ κάθισε και έπαιζε πιάνο όλη τη νύχτα… με σχεδόν κανένα διάλειμμα μεταξύ των τραγουδιων, γλιστρώντας από το ένα στο άλλο, με ένα ισχυρό και συνεχές υποβρύχιο ρυθμό ζούγκλας. Η Miss Bentley ήταν μια εκπληκτική έκθεση μουσικής ενέργειας - μια μεγάλη, σκοτεινή, αρσενική κυρία, της οποίας τα πόδια χτύπουσαν το πάτωμα ενώ τα δάχτυλά της χτύπουσαν το πληκτρολόγιο - ένα τέλειο κομμάτι αφρικανικής γλυπτικής, κινούμενο από τον δικό του ρυθμό."Με την παρακμή του Harlem speakeasies με την κατάργηση της Απαγόρευσης, μετεγκαταστάθηκε στη νότια Καλιφόρνια, όπου τιμολογήθηκε ως "Ο καλύτερος παίκτης πιάνου της Αμερικής" και "Brown Bomber of εξελιγμένα τραγούδια". Προσπάθησε να συνεχίσει τη μουσική της καριέρα παίζοντας σε μια σειρά από γκέι νυχτερινά σημεία, αλλά δεν πέτυχε τόσο μεγάλη επιτυχία όσο είχε στο παρελθόν. Καθώς οι καιροί προχωρούσαν και οι ομοσπονδιακοί νόμοι συνέχιζαν να αλλάζουν, ηρθε ενα σημείο όπου η Bentley έπρεπε να φέρει ειδικές άδειες για να της επιτραπει να παίζει με ανδρικά ρούχα. Συχνά παρενοχλήθηκε επειδή φορούσε αντρικά ρούχα ενω ισχυρίστηκε ότι είχε παντρευτεί μια λευκή γυναίκα στο Atlantic City. Η Bentley ήταν ανοιχτά λεσβία στις αρχές της καριέρας της αλλά κατά τη διάρκεια της περιόδου McCarthy, άρχισε να φοράει φορέματα και παντρεύτηκε (εντός πέντε μηνών από τη συνάντησή του) ο Charles Roberts, 28 ετών, μάγειρας, σε μια τελετή πολιτισμού στη Santa Barbara της Καλιφόρνια, το 1952. Ο Roberts αργότερα αρνήθηκε ότι την είχε παντρευτεί ποτέ.
Στις 15 Μαΐου 1958 εμφανίστηκε ως διαγωνιζόμενη στο You Bet Your Life, συμμετέχοντας σε συζήτηση με τον οικοδεσπότη Groucho Marx πριν συνοδευτεί στο πιάνο καθώς τραγούδησε το Them There Eyes.
Η Μπέντλεϊ σπούδασε επίσης ως minister, ισχυριζόμενη ότι «θεραπεύτηκε» παίρνοντας γυναικείες ορμόνες. Σε μια προσπάθεια να περιγράψει την υποτιθέμενη «θεραπεία» της για την ομοφυλοφιλία έγραψε ένα δοκίμιο, «Είμαι μια γυναίκα ξανά», για το περιοδικό Ebony στο οποίο δήλωσε ότι είχε υποβληθεί σε εγχείρηση, η οποία «βοήθησε να αλλάξει τη ζωή της ξανά».
Νομική μάχη
Το 1933, η Μπέντλεϊ βρέθηκε στη μέση μιας μάχης του Ανώτατου Δικαστηρίου με τους Χάρι Χάνσμπερι και Νατ Παλίν. Η Hansberry και η Palein μήνυσαν την Bentley για να της απαγορεύσουν να μεταφέρει τη μουσική της στο τμήμα Broadway. Η Hansberry επέμεινε ότι ο σύλλογος είχε χτιστεί γύρω από τη δημοτικότητα της επιτυχίας της Bentley και ότι διέθετε ένα πενταετές συμβόλαιο για την Bentley και τα τραγούδια της. Το ντουέτο επέμεινε ότι η Μπέντλεϊ τους άφησε αφραγκους στην άνοδο του συλλόγου και ήθελε να επιδιώξει άλλα ενδιαφέροντα από τα οποία θα μπορούσε να επωφεληθεί οικονομικά.
Το 1933 προσπάθησε να μεταφέρει την καριερα ως τραγουδιστρια στο Μπρόντγουεϊ, παρά τα νομικά ζητήματα. Εκεί έλαβε πολλά παράπονα για τις κιτς παραστάσεις της με αποτέλεσμα η αστυνομία να κλειδώσει τις πόρτες των χώρων που έκανε. Ανίκανη να εκφράσει το ταλέντο της στο Broadway, αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Χάρλεμ το 1934, όπου έπαιξε τότε στο Ubangi Club για τρία χρόνια πριν κλείσει το 1937.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Το 1931, η Μπέντλεϋ είχε δημόσιο γάμο με μια λευκή γυναίκα κατά τη διάρκεια μιας τελετής στο Νιου Τζέρσεϋ, της οποίας η ταυτότητα παραμένει άγνωστη. Όταν μετακόμισε στο Λος Άντζελες, παντρεύτηκε τον JT Gipson, ο οποίος πέθανε το 1952, την ίδια χρονιά που παντρεύτηκε τον Charles Roberts, μάγειρα στο Λος Άντζελες και παντρεύτηκαν στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια πήγαν ένα μήνα του μέλιτος στο Μεξικό, και είχαν πέντε μηνών σχεση πριν από το διαζύγιο τους. Ο Ρόμπερτς αρνήθηκε οτι την ειχε παντρευτεί παντα.
Η Μπέντλεϊ πέθανε από πνευμονία στο σπίτι της στο Λος Άντζελες στις 18 Ιανουαρίου 1960, σε ηλικία 52 ετών. Αρχικά πιστεύεται ότι ήταν η ασιατική γρίπη, αλλά αργότερα μετατράπηκε σε «πνευμονία».Κοντα στο θανάτο της είχε ασχοληθεί περισσότερο με την εκκλησία και είχε χειροτονήσει ως υπουργός παρά το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ επίσημα έγγραφα.
Κληρονομιά
Εκτός από το μουσικό ταλέντο και την επιτυχία της, η Bentley είναι μια σημαντική και εμπνευσμένη φιγούρα για την ΛΟΑΤΚΙ και Αφροαμερικανη κοινοτητα, και ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Ήταν επαναστατική στην αρρενωπότητά της: «Διαφορετική από την παραδοσιακή ανδρική πλαστοπροσωπία, ή το drag king, στο δημοφιλές θέατρο, η Gladys Bentley δεν προσπάθησε να «περάσει» ως άντρας, ούτε προσπάθησε παιχνιδιάρικα να εξαπατήσει το κοινό της να πιστέψει ότι ήταν βιολογικά ανδρας. Αντ 'αυτού, άσκησε μια «μαύρη γυναικεία αρρενωπότητα» που ενοχλούσε τις διακρίσεις μεταξύ ασπρό και μαυρου, αρσενικού και θηλυκού ».
Φανταστικοί χαρακτήρες με βάση την Bentley εμφανίστηκαν στο μυθιστόρημα του Carl Van Vechten Parties, το μυθιστόρημα του Clement Woods Deep River και το μυθιστόρημα του Blair Niles Strange Brother.
Το 2019, η εφημερίδα The New York Times ξεκίνησε μια σειρά με τίτλο "Overlooked No More", στην οποία το συντακτικό προσωπικό στοχεύει στη διόρθωση μιας μακροχρόνιας προκατάληψης στην αναφορά, δημοσιεύοντας εκ νέου τις νεκρολογίες για ιστορικές μειονότητες και γυναίκες. Η Μπέντλεϊ ειχε μια νεκρολογία στο Overlooked No More.
Χώροι
Η Bentley εμφανίστηκε στους χωρους:
Δισκογραφία
Ηχογραφήθηκε στις 8 και 31 Αυγούστου 1928
Ηχογραφήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1928 και στις 26 Μαρτίου 1929
Victor
Excelsior Records
Ως Gladys Bentley Quintette, 1945
Εγγραφές Swingtime
Flame records
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αίγειρος Δράμας
Ο Αίγειρος είναι ακατοίκητο ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. .
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Αίγειρος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας και είναι κτισμένος στους δυτικούς πρόποδες των Ορέων Λεκάνης σε υψόμετρο 320 μέτρα. Το χωριό απέχει 23 χλμ. ΒΑ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 21 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Δράμα και 40 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Καβάλα. Αρκετά σπίτια του είναι ερειπωμένα ενώ διατηρείται σε καλή κατάσταση η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που κάθε χρόνο πανηγυρίζει και συγκεντρώνει τους παλιούς κατοίκους του χωριού. Η παλιά ονομασία του, στην περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Καβακλή που στα τουρκικά σημαίνει το δένδρο λεύκα και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 114 οικογένειες προσφύγων (489 άτομα) από την Μπάφρα της Μικρά Ασίας. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται ως Καβακλή το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νουσρατλή (σημερινός Νικηφόρος). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Αίγειρος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Πηγάδια και τα Περιστέρια αποτελούν την τοπική κοινότητα Πηγαδίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου
Έρσκιν Χάμιλτον Τσάιλντερς
Ο Έρσκιν Χάμιλτον Τσάιλντερς (Erskine Hamilton Childers, 11 Δεκεμβρίου 1905 – 17 Νοεμβρίου 1974) ήταν Ιρλανδός πολιτικός, που υπήρξε υπουργός σε αρκετά υπουργεία, αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και τέλος Πρόεδρος της Ιρλανδίας, ο 4ος στην ιστορία της, από τον Ιούνιο του 1973 μέχρι τον θανατό του (ο μοναδικός μέχρι σήμερα πρόεδρος της Ιρλανδίας που πέθανε όντας εν ενεργεία πρόεδρος). Διετέλεσε επίσης βουλευτής (teachta dála) με το κόμμα Φίανα Φαλ από το 1938 μέχρι το 1973.
O πατέρας του, ο Ρόμπερτ Έρσκιν Τσάιλντερς, ήταν ηγετική φυσιογνωμία στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας και εκτελέσθηκε από ιρλανδικά χέρια στον Ιρλανδικό Εμφύλιο.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Έ.Χ. Τσάιλντερς γεννήθηκε στο Λονδίνο από γονείς Προτεστάντες, καταγόμενους από την περιοχή Γκλενταλόχ της Ιρλανδίας, αν και ο πατέρας του είχε επίσης γεννηθεί στο Λονδίνο. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο πατέρας πήρε την οικογένεια να ζήσουν στην Ιρλανδία. Η μητέρα του, Μαίρυ Άλντεν, είχε καταγωγή και από τη Βοστώνη των ΗΠΑ. Αργότερα και οι δύο γονείς εκδηλώθηκαν ως εξέχοντες πρόμαχοι της Ανεξαρτησίας, αντίθετοι με τον πολιτικό διακανονισμό με τη Μεγάλη Βρετανία, που οδήγησε στο να ιδρυθεί η Ελεύθερη Ιρλανδική Πολιτεία (δηλαδή καθεστώς αυτοκυβερνήσεως υπό το βρετανικό Στέμμα). Ο μικρός Έρσκιν Χάμιλτον πήγε σχολειό στη Σχολή Γκρέσαμ, στο Χολτ του Νόρφοκ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, από όπου λέγεται ότι απέκτησε την κτυπητή βρετανική προφορά του «της ανωτέρας τάξεως». Το 1922, ο πατέρας του λίγο πριν εκτελεσθεί, ζήτησε από τον δεκαεξάχρονο γιο του να υποσχεθεί σε μια κίνηση εθνικής συμφιλίωσης να αναζητήσει και να σφίξει το χέρι κάθε ανθρώπου που είχε υπογράψει την καταδίκη του σε θάνατο. Αφού παρακολούθησε την κηδεία του πατέρα του, ο Έρσκιν Χάμιλτον επέστρεψε στο σχολείο του.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά το πέρας των σπουδών του ο Τσάιλντερς δούλεψε για λίγο σε τουριστικό γραφείο στο Παρίσι. Το 1931 ο Έιμαν ντε Βαλέρα τον προσεκάλεσε να εργασθεί στη νέα εφημερίδα του, τη The Irish Press, όπου ο Τσάιλντερς ανέλαβε διευθυντής του τομέα διαφημίσεων. Μετά από επταετία παραμονής στο Δουβλίνο έγινε Ιρλανδός υπήκοος το 1938 και το ίδιο έτος εκλέχθηκε βουλευτής με το Φίανα Φαλ, το κόμμα που είχε συνιδρύσει ο ντε Βαλέρα το 1926. Θα παρέμενε βουλευτής συνεχώς επί 35 χρόνια, μέχρι την παραίτησή του για να γίνει Πρόεδρος της Ιρλανδίας.
Ο Τσάιλντερς μπήκε για πρώτη φορά στην κυβέρνηση κατά τη δεύτερη πρωθυπουργία του ντε Βαλέρα, το 1951, διοριζόμενος υπουργός Ταχυδρομείων και Τηλεγραφείων (1951-1954). Στη συνέχεια διετέλεσε υπουργός Γαιών (1957-1959), υπουργός Μεταφορών και Ενεργείας υπό τον πρωθυπουργό Σων Λέμας (1959-1969), πάλι υπουργός Ταχυδρομείων και Τηλεγραφείων, και τέλος υπουργός Υγείας (1969-1973) και αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως (tánaiste), με πρωθυπουργό τον Τζακ Λυντς.
Οι υπουργικές θητείες του Τσάιλντερς υπήρξαν αμφιλεγόμενες, με έναν σχολιαστή να τις περιγράφει ως «θεαματικά αποτυχημένες» και με άλλους να εξαίρουν την προθυμία του να παίρνει δύσκολες αποφάσεις.
Προεδρία της Ιρλανδίας
Ο υπέργηρος πλέον ντε Βαλέρα, Πρόεδρος της Ιρλανδίας από το 1959, υπέδειξε τον Τσάιλντερς ως υποψήφιο του κόμματός του για την Προεδρία στην προεδρική εκλογή του 1973, στην οποία αναμενόταν να επικρατήσει ο υποψήφιος του αντίπαλου κόμματος Τομ Ο'Χίγκινς. Η υποψηφιότητα του Τσάιλντερς ήταν ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενη, όχι τόσο επειδή είχε γεννηθεί στην Αγγλία και είχε βρετανική ανατροφή, αλλά κυρίως επειδή ήταν Προτεστάντης και όχι Ρωμαιοκαθολικός όπως το 80% του πληθυσμού της χώρας. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου η προσωπική του δημοφιλία αποδείχθηκε ότι ήταν τεράστια και τελικώς στις 30 Μαΐου 1973 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Ιρλανδίας, νικώντας τον Ο'Χίγκινς με ποσοστό 52% έναντι 48%.
Ο Τσάιλντερς γρήγορα αναδείχθηκε σε έναν υπερδραστήριο (για την ηλικία του των 67 ετών) Πρόεδρο και κέρδισε σε δημοφιλία και σεβασμό του λαού προς το πρόσωπό του. Ωστόσο είχε τεταμένες σχέσεις με την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Λίαμ Κόσγκρεϊβ, που ανήκε στο αντίπαλο κόμμα. Στην αρχή, όταν ο πρωθυπουργός αρνήθηκε να συγκατανεύσει στην ιδέα του για τη δημιουργία ενός θινκ-τανκ με έδρα το προεδρικό μέγαρο και έργο τον σχεδιασμό του μέλλοντος της χώρας, ο Τσάιλντερς σκέφθηκε να παραιτηθεί, αλλά μεταπείσθηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Γκάρετ Φιτζέραλντ. Παρέμεινε ωστόσο σε απόσταση από την κυβέρνηση της χωρας: ενώ οι προηγούμενοι Πρόεδροι ενημερώνονταν από τον πρωθυπουργό μία φορά τον μήνα, ο Κόσγκρεϊβ ενημέρωνε τον Τσάιλντερς (και τον διάδοχό του κατά μέσο όρο μία φορά το εξάμηνο.
Ο Τσάιλντερς διοχέτευσε έτσι όλη την ενεργητικότητά του σε ένα βαρύ πρόγραμμα επίσημων επισκέψεων και δημόσιων εμφανίσεων, που επεβάρυνε την υγεία του. Στις 17 Νοέμβρη 1974, σε ένα ψυχιατρικό συνέδριο στο Δουβλίνο υπέστη αποφρακτικό καρδιακό επεισόδιο και κατέρρευσε. Μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Mater Misericordiae», από όπου ανακοινώθηκε ο θάνατός του την ίδια ημέρα, σε ηλικία 68 ετών. Τον διαδέχθηκε στην Προεδρία, μετά από διακομματική συμφωνία, ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου Κιάρβαλ Ο Ντάλα (Cearbhall Ó Dálaigh).
Προσωπική ζωή
Ο Τσάιλντερς ήταν έγγαμος, με τη Ρουθ Έλεν Ντόου (Ruth Ellen Dow) από το 1925. Απέκτησαν μαζί πέντε τέκνα: τη Ρουθ Έλεν Τσάιλντερς, που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1927, τον Έρσκιν Μπάρτον, που γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1929, τον Ρόντερικ Γουίνθροπ Τσάιλντερς, που γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1931, και τις δίδυμες κόρες Καράιν και Μάργκαρετ, τον Νοέμβριο του 1937. Μετά τον θάνατο της συζύγου του το 1950, Τσάιλντερς συνήψε και δεύτερο γάμο, το 1952, με τη Ρίτα Ντάντλεϋ με την οποία απέκτησε μία ακόμη κόρη, τη Νέσα, που θα γινόταν αργότερα ευρωβουλευτίνα. Η Ρίτα Ντάντλεϋ απεβίωσε στις 9 Μαΐου 2010.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιρλανδίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ιρλανδίας
Μηλότοπος Πύλης Τρικάλων
Ο Μηλότοπος Πύλης ή Μυροφύλλου είναι μικρός οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά όρια της Περιφέρειας Θεσσαλίας με Ηπείρου, στις ανατολικές πλαγιές των Τζουμέρκων. Απέχει περίπου 80 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα, 23 χλμ. ΝΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) και 5 χλμ. Α. από το Μυρόφυλλο (θεωρείται συνοικισμός του ). Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μυροφύλλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, το Γκολφάρι, τη Γλίστρα, τα Καραβδαίικα, τον Μπουρνιά, το Μυρόφυλλο, τον Πύργο και την Φτέρη αποτελούν την κοινότητα Μυρόφυλλου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυρόφυλλου του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 14 κάτοικοι.
Σημείωση
Στην ίδια Περιφερειακή Ενότητα αλλά στον Δήμο Μετεώρων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Μηλότοπος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Μίλων Φιρίκης
Ο Μίλων Φιρίκης είναι τίτλος έργου και παράλληλα λογοτεχνικός χαρακτήρας που επινόησε ο Νίκος Τσιφόρος στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά σαν ήρωας διηγημάτος αστυνομικής φαντασίας, από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 1965 που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Ταχυδρόμος με τίτλο «Μίλων Φιρίκης: Ο Μυστικός Πράκτωρ χωρίς 08». Μια δεύτερη ιστορία με τίτλο «Η Τρίτη Ακτίνα του Φεγγαριού» κυκλοφόρησε μέσω του ίδιου περιοδικού από το Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο του 1966 σαν βιβλίο τσέπης. Ακολούθησαν διάφορες επίτομες επανεκδόσεις.
Ο Μίλων Φιρίκης (το ονοματεπώνυμο αποτελεί παρωδιακό λογοπαίγνιο, καθώς το φιρίκι είναι ποικιλία μήλου) είναι η «απάντηση» του συγγραφέα στον ήρωα αντίστοιχων ιστοριών του Ίαν Φλέμινγκ, Τζέιμς Μποντ, που εκείνη την εποχή μεσουρανούσε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστή μιας σειράς ταινιών, το Σκώτο ηθοποιό Σον Κόνερι. Ο Φιρίκης είναι εκπαιδευμένος μυστικός πράκτωρ στην υπηρεσία των ελληνικών υπηρεσιών και παράλληλα ένας γυμνασμένος, κοσμοπολίτης νέος (γεννημένος στα 1933) με μεγάλη πέραση στο γυναικείο φύλο. Κατέχει άριστα τις πολεμικές τέχνες ενώ μιλάει άπταιστα πολλές ξένες γλώσσεις. Με τη διορατικότητα, την εξυπνάδα και τις ικανότητές του επιλύει επιτυχώς κάποιες περίπλοκες αστυνομικές υποθέσεις.
Πηγή
Φιρικης Μιλων
Γάβρος Τρικάλων
Ο Γάβρος είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων και υπάγεται στον Δήμο Μετεώρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων
Ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία
Ιστορία της ρωσικής γλώσσας στην Ουκρανία
Οι ανατολικές σλαβικές γλώσσες προέρχονταν από τη γλώσσα που ομιλείται στο κράτος των Ρως κατά τη μεσαιωνική περίοδο. Σημαντικές διαφορές στην ομιλούμενη γλώσσα αρκετών περιοχών άρχισαν να παρατηρούνται από την διαίρεση των περιοχών των Ρως από την Χρυσή Ορδή (από το 1240 περίπου) και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Το λιθουανικό κράτος τελικά συμμάχησε με το Βασίλειο της Πολωνίας και ενώθηκαν στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία του 1569-1795. Οι Μοσχοβίτες υπό τον έλεγχο της Χρυσής Ορδής ανέπτυξαν τα ρωσικά, αυτοί που ζούσαν στον λιθουανικό τομέα τα Λευκορωσικά, και αυτοί στο πολωνικό τομέα τα ουκρανικά.
Σημειώστε ότι το εθνώνυμο Ουκρανός για τους νοτιοανατολικούς Σλάβους δεν καθιερώθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα, παρόλο που η λέξη "Ουκρανία" είχε αρχίσει να εμφανίζεται από τον προηγούμενο αιώνα στα αγγλικά. Τότε η περιοχή λεγόταν Ρουθηνία. Οι Ρωσικές αρχές προτιμούσαν τα ονόματα Μικρή και Λευκή Ρωσία για την Ουκρανία και τη Λευκορωσία αντίστοιχα, ως διακριτά από Μεγάλη Ρωσία.
Κανένα οριστικό γεωγραφικό σύνορο δεν χώριζε τους ανθρώπους που μιλούσαν ρωσικά και εκείνους που μιλούσαν Ουκρανικά - οι σταδιακές μετατοπίσεις στο λεξιλόγιο και την προφορά σηματοδότησαν τις γεωγραφικές περιοχές των γλωσσών. Ωστόσο από τον 20ό αιώνα οι άνθρωποι άρχισαν να αυτοπροσδιορίζονται με την καθομιλουμένη τους και να συμμορφώνονται με τα ακαδημαϊκά πρότυπα της λογοτεχνικής γλώσσας.
Αν και οι πρόγονοι μιας μικρής εθνοτικής ομάδας Ρώσων - οι Γκοριούνοι κατοικούσαν στο Πουτίβλ (στη σημερινή βόρεια Ουκρανία, περιφέρεια Σούμι) στις εποχές του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας ή ίσως ακόμη και νωρίτερα, η ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία αναπτύχθηκε πρώτον από την εισροή Ρώσων στην Ουκρανία και πιο μετά, μαζί με την μετανάστευση περισσότερων Ρώσων, την υιοθέτηση της από Ουκρανούς και ιδιαίτερα την σοβιετική εποχή, από σημαντικές μερίδες άλλων μειονοτήτων.
Ρώσοι άποικοι
Τα πρώτα νέα κύματα των Ρώσων εποίκων στο ουκρανικό έδαφος ήρθαν στα τέλη του 16ου αιώνα στα κενά εδάφη της Ελεύθερης Ουκρανίας (στην περιοχή του Χαρκόβου) σε εδάφη που προσάρτησε η Ρωσία από τους Τάταρους, αν και οι Ουκρανοί αγρότες από τη Δύση που διέφευγαν από σκληρές συνθήκες εκμετάλλευσης ήταν τόσοι που τους ξεπέρασαν αριθμητικά.
Περισσότεροι Ρωσόφωνοι εμφανίστηκαν στην βόρεια, κεντρική και ανατολική Ουκρανία από τα τέλη του 17ου αιώνα, μετά την Εξέγερση του Χμελνίτσκι (1648-1657) κατά τον Πολωνών υπό την ηγεσία του Μπογκντάν Χμελνίτσκι. Η εξέγερση του Χμελνίτσκι οδήγησε σε μια μαζική μετακίνηση Ουκρανών στην Σλομποζάνστσινα (Ελεύθερη Ουκρανία) μετατρέποντας έτσι την περιοχή από μια ερημική παραμεθόρια περιοχή σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στο Βασίλειο της Ρωσίας. Μετά το συμβούλιο του Περεγιάσλαβ από το 1654 το σύγχρονο βόρειο και ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας τέθηκε υπό την ηγεμονία του ρωσικού βασιλείου. Αυτό έφερε το πρώτο σημαντικό, αλλά μικρό, κύμα Ρώσων εποίκων στην κεντρική Ουκρανία (κυρίως αρκετές χιλιάδες στρατιώτες που είχαν σταθμευτεί σε φρουρές, σε ένα πληθυσμό περίπου 1.2 εκατομμυρίων μη Ρώσοι). Αν και ο αριθμός Ρώσων εποίκων στην Ουκρανία πριν από τον 18ο αιώνα παρέμεινε μικρός, οι τοπικές ανώτερες τάξεις στο τμήμα της Ουκρανίας που προσαρτήθηκε από τη Ρωσία μετέβησαν στην ευρεία χρήση της ρωσικής γλώσσας.
Αρχίζοντας στα τέλη του 18ου αιώνα, μεγάλος αριθμός Ρώσων εγκαταστάθηκαν στα προσφάτως προσαρτημένα εδάφη της Νέας Ρωσίας στην νότια Ουκρανία. Αυτά τα εδάφη-παλαιότερα γνωστά ως Άγρια Πεδία - ήταν σε μεγάλο βαθμό άδεια από κατοίκους πριν από τον 18ο αιώνα λόγω της απειλής της επιδρομών των Τατάρων της Κριμαίας, αλλά από τη στιγμή που η Αγία Πετρούπολη είχε εξαλείψει το ταταρικό κράτος ως απειλή, οι Ρώσοι ευγενείς έλαβαν μεγάλες εκτάσεις εύφορης γης για να εργαστούν οι νεοαφιχθέντες αγρότες σε αυτές, κυρίως Ουκρανοί αλλά και πολλοί Ρώσοι.
Δραματική αύξηση των Ρώσων εποίκων
δεξιά|μικρογραφία|Διαλεκτικός χάρτης της ρωσικής γλώσσας, από την[[Ρωσική Ακαδημία Επιστημών| Ρωσική Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών, 1914.
{{legend|#b3ff80|Μικρά Ρωσικά (Ουκρανία)}}{{legend|#fec82c|Μεγάλα Ρωσικά (Ρωσικά)}}{{legend|#e6ccb3|Λευκορωσικά}}]] Ο 19ος αιώνας αποτελέστηκε από μια δραματική άνοδο στον αστικό ρωσικό πληθυσμό στη σημερινή Ουκρανία στην σημερινή Ουκρανία, καθώς Ρώσοι μετακινήθηκαν στις νέες εκβιομηχανισμένες και αυξανόμενες πόλεις.Στην αρχή του 20ου αιώνα οι Ρώσοι αποτελούσαν την μεγαλύτερη εθνότητα στις εξής πόλεις: Κίεβο (54.2%), Χάρκοβο (63.1%), Οδησσός (49.09%), Μικολάιβ (66.33%), Μαριούπολη (63.22%), Λουχάνσκ (68.16%), Μπερντιάνσκ (66.05%), Χερσώνα (47.21%), Μελιτόπολη (42.8%), Αικατερινοσλάβ (41.78%), Κροπιβνίτσκι (34.64%), Πάβλογκραντ (34.36%), Συμφερόπολη (45.64%), Θεοδοσία (46.84%), Γιάλτα (66.17%), Κερτς (57.8%), Σεβαστούπολη (63.46%), Τσουχουγίβ (86%). Οι Ουκρανοί μετανάστες που εγκαταστάθηκαν σε αυτές τις πόλεις εισήλθαν σε μια ρωσόφωνη κοινότητα με ρωσόφωνη διοίκηση και έπρεπε να αλλάξουν γλώσσα.
Καταστολή και προώθηση της ουκρανικής γλώσσας
Η Ρωσική Αυτοκρατορία προώθησε η διάδοση της ρωσικής γλώσσας μεταξύ του ουκρανικού πληθυσμού, αρνούμενη ενεργά να αναγνωρίσει την ύπαρξη ουκρανικής γλώσσας.
Ανησυχημένος από την απειλή του Ουκρανικού εθνικισμού (επηρεασμένος με τη σειρά του από τις απαιτήσεις Πολωνών εθνικιστών το 1863), ο Ρώσος υπουργός Εσωτερικών Πιότρ Βαλούγιεφ το 1863 εξέδωσε ένα μυστικό διάταγμα που απαγόρευε την δημοσίευση θρησκευτικών και εκπαιδευτικών κειμένων γραμμένων στην ουκρανική γλώσσα ως μη γραμματικά, αλλά επέτρεψε όλα τα άλλα κείμενα, συμπεριλαμβανομένα τα κείμενα μυθοπλασίας. Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄ το 1876 επεξέτεινε την απαγόρευση με το διάταγμα Εμς (που ανακλήθηκε το 1905). Το διάταγμα απαγόρευσε τα βιβλία στην ουκρανική γλώσσα και τους ουκρανικούς στίχους, καθώς και την εισαγωγή τέτοιων έργων. Επίσης απαγορεύτηκαν οι δημόσιες παραστάσεις, έργα και ομιλίες στα ουκρανικά. Το 1881 το διάταγμα τροποποιήθηκε επιτρέποντας τη δημοσίευση στίχων και λεξικών, καθώς και τις παραστάσεις ορισμένων έργων στην ουκρανική γλώσσα με την έγκριση των τοπικών αξιωματούχων. Οι θίασοι που εργάζονταν αποκλειστικά στα ουκρανικά απαγορεύονταν. Περίπου το 9% του πληθυσμού μιλούσε ρωσικά κατά τη στιγμή της απογραφής του 1897 σε αντίθεση με το 44.31% του συνολικού πληθυσμού της Αυτοκρατορίας.
Το 1918 το σοβιετικό Συμβούλιο Λαϊκών Επιτροπών αποφάσισε ότι οι εθνικότητες υπό τον έλεγχό της Σοβιετικής εξουσίας είχαν το δικαίωμα να εκπαιδευτούν στην δική τους γλώσσα. Έτσι οι Ουκρανοί επί Σοβιετικής εποχής είχαν το δικαίωμα να μορφωθούν στα ουκρανικά. Κατά την σοβιετική εποχή η αντιμετώπιση των Ουκρανικών ήταν μεταβλητή. Υπήρχαν περίοδοι προώθησης (κορενιζάτσια, 1923-1933 περίπου), νέας καταστολής (κατά τη διάρκεια της επόμενης περιόδου, του Σταλινισμού), και ανανεωμένου εξουκρανισμού (κυρίως επί Χρουστσιόφ, από το 1953 μέχρι το 1971), και νέας πολιτικής εκρωσισμού (επί Βολοντιμίρ Στσερμπίτσκι, από το 1972 έως το 1989 περίπου). Οι ουκρανικοί πολιτιστικοί οργανισμοί όπως η Ένωση Συγγραφέων χρηματοδοτήθηκαν από την κρατική διοίκηση. Ενώ μέχρι το 1990 δεν υπήρχε κρατική γλώσσα στη Σοβιετική Ένωση, η ρωσική στην πράξη είχε μια σιωπηρά προνομιακή θέση ως η μόνη γλώσσα που ομιλούταν ευρέως σε ολόκληρη τη χώρα. Το 1990 η ρωσική έγινε νόμιμα η επίσημη γλώσσα της Σοβιετικής Ένωσης, με τις συστατικές δημοκρατίες να έχουν δικαίωμα να επιλέξουν ποια γλώσσα θα έχει το καθεστώς επίσημης γλώσσας σε αυτές. Η ουκρανική γλώσσα, παρά την επίσημη ενθάρρυνση και την κρατική χρηματοδότηση, όπως και άλλες περιφερειακές γλώσσες, συχνά αποθαρρύνθηκε, άλλωστε πιο σιωπηρά ή πιο ανοιχτά, γεγονός που οδήγησε σε σταδιακή μείωση της χρήσης της.
Εξουκρανισμός στη σύγχρονη Ουκρανία
Από το Ευρωμαϊντάν του 2013-2014, η ουκρανική κυβέρνηση έχει εκδώσει αρκετούς νόμους που αποσκοπούν στην ενθάρρυνση του εξουκρανισμού στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην εκπαίδευση και σε άλλους τομείς.
Τον Φεβρουάριο του 2017, η ουκρανική κυβέρνηση απαγόρευσε την εμπορική εισαγωγή βιβλίων από τη Ρωσία, οι οποίοι αντιπροσώπευαν το 60% όλων των τίτλων βιβλίων που πωλούνταν στην Ουκρανία.
Στις 23 Μαΐου 2017, το Ουκρανικό κοινοβούλιο ενέκρινε το νόμο σύμφωνα με τον οποίο το περιεχόμενο που μεταδίδεται θα πρέπει να είναι κατά 75% στα ουκρανικά στα εθνικά κανάλια και κατά 50% στα ουκρανικά στα τοπικά κανάλια.
Ο νόμος του 2017 για την εκπαίδευση προέβλεπε ότι η ουκρανική γλώσσα είναι η γλώσσα της εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα εκτός από ένα ή περισσότερα μαθήματα που μπορούν να διδάσκονται σε δύο ή παραπάνω γλώσσες, όπως τα αγγλικά ή ένα από τα άλλα επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δηλ., εξαιρουμένων των ρωσικών). Ο νόμος ορίζει ότι τα πρόσωπα που ανήκουν σε αυτόχθονες λαούς της Ουκρανίας έχουν το δικαίωμα σπουδών σε δημόσια προσχολικά ιδρύματα και Δημοτικά Σχολεία παρακολουθώντας μαθήματα στην γλώσσα της εθνότητας τους μαζί με την κρατική γλώσσα παράδοσης των μαθημάτων, τα ουκρανικά, σε ξεχωριστές τάξεις ή ομάδες. Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέφρασε την ανησυχία του για το μέτρο αυτό και για την έλλειψη "πραγματικής διαβούλευσης" με τους εκπροσώπους των εθνικών μειονοτήτων. Τον Ιούλιο του 2018, το διοικητικό δικαστήριο του Μικολάιβ αφαίρεσε το καθεστώς της ρωσικής ως περιφερειακής γλώσσας, έπειτα από την αναγνώριση του νόμου για τις γλώσσες ως αντισυνταγματικό από το Συνταγματικό Δικαστήριο, έπειτα από απόφαση του πρώτου επαρχιακού εισαγγελέα της Περιφέρειας Μικολάιβ. Τον Οκτώβριο και τον Δεκέμβριο του 2018, η πόλη της Χερσώνας και η περιφέρεια Χαρκόβου κατήργησαν το επίσημο καθεστώς των ρωσικών.
Τρέχοντα στατιστικά στοιχεία χρήσης
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ποσοστό ατόμων που δήλωσαν την ρωσική ως τη μητρική τους γλώσσα σύμφωνα με την απογραφή του 2001 (ανά περιφέρεια - όσο πιο έντονο το χρώμα, τόσο πιο έντονη είναι η χρήση της ρωσικής). μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης των ανθρώπων που δηλώνουν τη ρωσική ως μητρική τους γλώσσα ανά επαρχία και πόλη (οι πόλεις είναι οι κύκλοι). Στοιχεία απογραφής του 2001. μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης της κύριας γλώσσας ανά πόλη, κωμόπολη ή συμβούλιο χωριού στην Ουκρανία σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του αριθμού των ανθρώπων των οποίων η μητρική γλώσσα είναι ρωσική και των ανθρώπων που έχουν υιοθετήσει τα ρωσικά ως η γλώσσα καθημερινής επικοινωνίας τους. Ένα άλλο πράγμα που πρέπει να θυμάστε είναι ότι το ποσοστό των Ρωσόφωνων πολιτών είναι αρκετά υψηλότερα στις πόλεις σε σχέση με τις αγροτικές περιοχές της χώρας.
Απογραφή 2001
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ρωσικής απογραφής του 2001, η ρωσική γλώσσα είναι η μητρική γλώσσα του 29.6% του πληθυσμού της Ουκρανίας (περίπου 14.3 εκατομμύρια άνθρωποι). Οι Ρώσοι αποτελούν το 56% του συνολικού πληθυσμού της ρωσικής γλώσσας, ενώ το υπόλοιπο είναι άνθρωποι άλλης εθνότητας: 5.545.000 Ουκρανοί, 172.000 Λευκορώσοι, 86.000 Εβραίοι, 81.000 Έλληνες, 62.000 Βούλγαροι, 46.000 Μολδαβοί, 43.000 Τάταροι, 43.000 Αρμένιοι, 22.000 Πολωνοί, 21.000 Γερμανοί, 15.000 Τάταροι της Κριμαίας.
Ως εκ τούτου, ο ρωσόφωνος πληθυσμός στην Ουκρανία αποτελεί τη μεγαλύτερη γλωσσική ομάδα στην σύγχρονη Ευρώπη της οποίας η γλώσσα δεν είναι επίσημη στο κρατικό επίπεδο. Ο ρωσόφωνος πληθυσμός της Ουκρανίας αποτελεί τη μεγαλύτερη ρωσόφωνη κοινότητα εκτός της κοινότητας Ρωσική Ομοσπονδία.
Δημοσκοπήσεις
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου ΡΕΪΤΙΝΓΚ τον Ιούλιο του 2012, το 50% των ερωτηθέντων άνω των 18 θεωρούσε τα ουκρανικά μητρική τους γλώσσα, ένα 29% τα ρωσικά, άλλο ένα 20% τις δύο παραπάνω γλώσσες ως μητρικές γλώσσες τους και το 1% είχε άλλη μητρική γλώσσα. Το 5% δεν μπόρεσε να αποφασίσει ποια γλώσσα είναι η μητρική τους. Σχεδόν το 80% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν είχαν προβλήματα με τη χρήση της μητρικής τους γλώσσας το 2011. Ένα 8% δήλωσαν ότι αντιμετώπιζαν δυσκολίες κατά την εκτέλεση (κατανόηση) των επίσημων εγγράφων. Αυτά τα προβλήματα αφορούν κυρίως μεσήλικες και ηλικιωμένους κατοίκους στη νότια Ουκρανία και την Λεκάνη του Ντονέτσκ.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2004 από το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου, ο αριθμός των ατόμων που χρησιμοποιούν τα ρωσικά στα σπίτια τους ξεπερνά σημαντικά αυτόν που δήλωναν τα ρωσικά ως μητρική γλώσσα στην απογραφή. Σύμφωνα με την έρευνα, περίπου το 43-46% των κατοίκων της Ουκρανίας χρησιμοποιεί τα ρωσικά στο σπίτι, ποσοστά σχεδόν ίδια με αυτά των Ουκρανικών. Οι Ρωσόφωνοι αποτελούν την πλειοψηφία, και σε κάποιες περιπτώσεις την συντριπτική πλειοψηφία, του πληθυσμού στην ανατολική και νότια Ουκρανία:
Η ρωσική γλώσσα κυριαρχεί στην άτυπη κοινωνική επαφή στο Κίεβο. Χρησιμοποιείται επίσης από μια σημαντική γλωσσική μειονότητα (4-5% του συνολικού πληθυσμού) στην Κεντρική και Δυτική Ουκρανία. Το 83% των Ουκρανών που απάντησαν σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Γκάλοπ επέλεξαν να ερωτηθούν πάνω στα ερωτήματα της δημοσκόπησης στη ρωσική γλώσσα. Επίσης, σύμφωνα με στατιστικά του Μαρτίου 2021, η ρωσόγλωσση Βικιπαίδεια αποτελεί την δημοφιλέστερη Βικιπαίδεια στην Ουκρανία με 130 εκατομμύρια θεάσεις, ξεπερνώντας κατά πολύ την ουκρανική με 76 εκατομμύρια θεάσεις , παρά το γεγονός ότι και οι δύο έχουν πάνω από 1 εκατομμύριο λήμματα και η δεύτερη έχει διπλασιάσει τον αριθμό των λημμάτων της από το 2014 και μετά, όντας μια ακόμη απόδειξη της εντυπωσιακής αντοχής της ρωσικής γλώσσας και της απήχησης της ρωσικής στον λαό, με την αύξηση του μεριδίου της ουκρανικής να σχετίζεται με την αύξηση του αριθμού λημμάτων και της ποιότητας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έλαβε το ίδρυμα "Κοινή γνώμη " (2002), ο πληθυσμός των περιφερειακών κέντρων προτιμά να χρησιμοποιεί τα ρωσικά (75%). Συνεχείς ρωσικές γλωσσικές περιοχές καταλαμβάνουν ορισμένες περιοχές της Κριμαίας, του Ντονμπάς, της Ελεύθερης Ουκρανίας και νότιες περιοχές στις περιφέρειες Ζαπορίζιας και Οδησσού, ενώ ρωσόφωνοι θύλακες υπάρχουν στη κεντρική και νότια Ουκρανία.
Η ρωσική γλώσσα στην ουκρανική πολιτική
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|Ρωσόφωνοι ακτιβιστές συλλέγουν υπογραφές υπέρ της εισαγωγής της Ρωσικής γλώσσας ως περιφερειακή γλώσσα στην [[Οδησσός|Οδησσό, 2007]] Η ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία αναγνωρίζεται ως μειονοτική γλώσσα αλλά όχι ως κρατική. Αναφέρεται ρητά στο Σύνταγμα της Ουκρανίας, το οποίο εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο το 1996. Το άρθρο 10 του Συντάγματος αναφέρει: "Στην Ουκρανία, η ελεύθερη ανάπτυξη, χρήση και προστασία της Ρωσικής, καθώς και άλλων γλωσσών εθνικών μειονοτήτων της Ουκρανίας, είναι εγγυημένη". Το Σύνταγμα δηλώνει την Ουκρανική γλώσσα ως κρατική γλώσσα, ενώ οι άλλες γλώσσες που ομιλούνται στην Ουκρανία έχουν εγγυημένη συνταγματική προστασία. Η Ουκρανική γλώσσα υιοθετήθηκε ως κρατική γλώσσα από το Νόμο για τις Γλώσσες που υιοθετήθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ το 1989, η Ρωσική γλώσσα ορίστηκε γλώσσα επικοινωνίας με τις άλλες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Η Ουκρανία υπέγραψε τον Ευρωπαϊκό χάρτη για τις περιφερειακές ή μειονοτικές γλώσσες το 1996, αλλά επικυρώθηκε μόνο το 2002, όταν το Κοινοβούλιο ενέκρινε το νόμο που εν μέρει εφάρμοσε τον χάρτη.
Το ζήτημα της αναβάθμισης της ρωσικής σε δεύτερη επίσημη γλώσσα έχει αποτελέσει ζήτημα εκτεταμένης αμφιλεγόμενης συζήτησης από την ουκρανική ανεξαρτησία το 1991. Σε κάθε προεκλογική περίοδο, πολλοί πολιτικοί, όπως ο πρώην πρόεδρος Λεονίντ Κούτσμα, έκαναν υποσχέσεις για την επισημοποίηση της ρωσικής ως δεύτερης κρατικής γλώσσας για να κερδίσουν υποστήριξη. Ο πρόσφατος Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς συνέχισε αυτή την πρακτική όταν ήταν ηγέτης της αντιπολίτευσης. Αλλά σε μια συνέντευξη στην Κομερσάντ, ρωσική εφημερίδα, κατά την προεκλογική εκστρατεία στην Ουκρανία το 2010, δήλωσε ότι το καθεστώς της Ρωσικής στην Ουκρανία "είναι πολύ πολιτικοποιημένο" και δήλωσε ότι αν εκλεγεί πρόεδρος το 2010 θα "είχε την ευκαιρία να υιοθετήσει ένα νόμο για τις γλώσσες που θα υλοποιεί τις απαιτήσεις του Ευρωπαϊκού χάρτη περιφερειακών γλωσσών". Υπονοούσε ότι ο νόμος αυτός θα χρειαζόταν 226 ψήφους στο Ουκρανικό κοινοβούλιο (50% των ψήφων αντί του 75% των ψήφων που απαιτούνται για την αλλαγή του Συντάγματος της Ουκρανίας). Μετά την εκλογή του ως πρόεδρος το 2010, ο Γιανουκόβιτς δήλωσε (στις 9 Μαρτίου 2010) ότι "η Ουκρανία θα συνεχίσει να προωθεί την ουκρανική γλώσσα ως τη μόνη κρατική γλώσσα". Ταυτόχρονα, τόνισε την αναγκαιότητα της ανάπτυξης άλλων περιφερειακών γλωσσών.
Το 1994, σε δημοψήφισμα που έλαβε χώρα στις περιφέρειες Ντονέτσκ και Λουχάνσκ, περίπου το 90% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ της απονομής καθεστώτος επίσημης γλώσσας στα ρωσικά μαζί με τα Ουκρανικά, και επίσης να αποτελέσει επίσημη γλώσσα (η ρωσική) σε περιφερειακό επίπεδο. Ωστόσο η ισχύ του δημοψηφίσματος ακυρώθηκε από την Ουκρανική κυβέρνηση.
Ο πρώην πρόεδρος Βίκτορ Γιούστσενκο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 2004, επίσης υποσχέθηκε περισσότερη ισότητα για τους ρωσόφωνους. Η εκστρατεία του διέδωσε μια ανακοίνωση της υπόσχεσης του να κάνει την γνώση της ρωσικής υποχρεωτική για αξιωματούχους που αλληλεπιδρούν με ρωσόφωνους. Το 2005 ο Γιούστσενκο δήλωσε ότι δεν υπέγραψε ποτέ τέτοιο διάταγμα. Η διαμάχη θεωρήθηκε από ορισμένους ως σκόπιμη πολιτική εξουκρανισμού.
Το 2006, το δημοτικό συμβούλιο του Χαρκόβου ανακήρυξε τα ρωσικά περιφερειακή γλώσσα. Μετά από αυτό, ακολούθησαν σχεδόν όλες οι νότιες και ανατολικές περιφέρειες (Λουχάνσκ, Ντονέτσκ, Μικολαγίβ, Χαρκόβου, Ζαπορίζιας και Χερσώνας), και πολλές μεγάλες πόλεις στην ανατολική και νότια Ουκρανία (Σεβαστούπολη, Ντνιπροπετρόφσκ, Ντονέτσκ, Γιάλτα, Λουχάνσκ, Ζαπορίζια, Κριβί Ριχ, Οδησσός). Στο Κριβί Ριχ, την Χερσώνα, το Ντνιπροπετρόφσκ, τη Ζαπορίζια και το Μικολαγίβ η απόφαση ακυρώθηκε από δικαστήριο, αλλά στις περιφέρειες Ντονέτσκ, Μικολαγίβ και Χαρκόβου διατηρήθηκε.
Τον Δεκέμβριο του 2016, περιορίστηκε η εισαγωγή "αντιουκρανικών" βιβλίων στη Ρωσία. Τον Φεβρουάριο του 2017 η ουκρανική κυβέρνηση απαγόρευσε εντελώς την εισαγωγή βιβλίων από τη Ρωσία για εμπορικούς σκοπούς, τα οποία αποτελούσαν το 60% των τίτλων που πωλούνταν.
Έρευνες σχετικά με το καθεστώς της ρωσικής γλώσσας
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|Πανουκρανική έρευνα σχετικά με την υποστήριξη της επισημοποίησης της ρωσικής γλώσσας ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους ανά περιφέρεια το 2005, σε έρευνα του Εθνικού Ινστιτούτου Στρατηγικής Έρευνας. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Χρήση της ρωσικής γλώσσας στην Ουκρανία ανά περιοχή (2003). Σύμφωνα με έρευνα της Research and Branding Group (Ιούνιος 2006), η πλειοψηφία των ερωτηθέντων υποστήριζε τις αποφάσεις των τοπικών αρχών: το 52% σε μεγάλο βαθμό υποστήριζε (το 69% στις ανατολικές περιφέρειες και το 56% στις νότιες), το 34% σε μεγάλο βαθμό δεν υποστήριζε, το 9% απάντησε "εν μέρει ναι, εν μέρει όχι" και το 5% δεν είχαν άποψη. Σύμφωνα με μια πανουκρανική έρευνα τον Φεβρουάριο του 2008 από τον "Ουκρανικό Δημοκρατικό Κύκλο", το 15% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι το γλωσσικό ζήτημα πρέπει να λυθεί άμεσα, ενώ τον Νοέμβριο του 2009 το ποσοστό αυτό έφτανε το 14.7%. Τον Νοέμβριο του 2009 το 35.8% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση ήταν υπέρ της παραχώρησης καθεστώτος επίσημης κρατικής γλώσσας στα ρωσικά και τα ουκρανικά.
Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις από την κοινωνιολογική ομάδα ΡΕΪΤΙΝΓΚ, το επίπεδο υποστήριξης για τη χορήγηση καθεστώτος κρατικής γλώσσας στη ρωσική μειώθηκε (από 54% σε 46%) και ο αριθμός των ατόμων που ήταν κατά αυξήθηκε (από 40% σε 45%) στο διάστημα από το 2009 έως τον Μάιο του 2012. Τον Ιούλιο του 2012 το 41% των ερωτηθέντων υποστήριξε τη χορήγηση καθεστώτος κρατικής γλώσσας στα ρωσικά και το 51% ήταν κατά της ιδέας. Στην ίδια δημοσκόπηση υπήρχε μεγάλη περιφερειακή διαφοροποίηση, με το 85% των ερωτηθέντων στη λεκάνη του Ντονέτς, το 72% στη Νότια Ουκρανία και το 50% στην Ανατολική Ουκρανία να δηλώνει υπέρ. Μια άλλη δημοσκόπηση του ΡΕΪΤΙΝΓΚ τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2012 διαπίστωσε ότι το 51% των ερωτηθέντων ήταν κατά της χορήγησης επίσημου καθεστώτος στη ρωσική γλώσσα, ενώ το 41% το υποστήριξε. Οι μεγαλύτερες περιφέρειες στήριξης ήταν το Ντονμπάς (75%), όπως επίσης και οι νότιες (72%) και ανατολικές περιφέρειες της χώρας (53%), ενώ σχεδόν το 70% των ερωτηθέντων στη Βόρεια και κεντρική Ουκρανία, καθώς και το 90% των ερωτηθέντων στην δυτική Ουκρανία ήταν κατά. Μια έρευνα που διεξήχθη τον Φεβρουάριο του 2015 από το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου διαπίστωσε ότι η υποστήριξη για την αναβάθμιση της ρωσικής γλώσσας σε κρατική γλώσσα έπεσε στο 19% (37% στο νότο και 31% στο Ντονμπάς και άλλες ανατολικές περιοχές). Το 52% (δυτικά: 44%, κεντρικά: 57%, Νότια: 43%, Ανατολικά: 61%) δήλωσε ότι η ρωσική πρέπει να είναι επίσημη μόνο στις περιοχές όπου η πλειοψηφία το ήθελε και το 21% δήλωσε ότι πρέπει να μην είναι επίσημη η ρωσική.
Άλλες έρευνες
Αν και επίσημα οι ομιλητές της ρωσικής γλώσσας αποτελούν περίπου το 30% σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 39% των Ουκρανών που ερωτήθηκαν το 2006 πίστευαν ότι παραβιάζονται τα δικαιώματα των ρωσόφωνων επειδή η ρωσική γλώσσα δεν είναι επίσημη στη χώρα, ενώ το 38% είχε την αντίθετη θέση.
Ρωσική λογοτεχνία στην Ουκρανία
μικρογραφία|270x270εσ|Οι [[Όλεγκ Λαντιζένσκι και Ντμίτρι Γκρόμοφ, δύο Ρωσόφωνοι Ουκρανοί συγγραφείς, ονομάστηκαν οι καλύτερη συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας στην Ευρώπη το 2006 από την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Επιστημονικής Φαντασίας. ]] Ιστορικά, γνωστοί Ρώσοι συγγραφείς γεννήθηκαν και έζησαν στην Ουκρανία. Ο Νικολάι Γκόγκολ είναι ίσως το πιο διάσημο παράδειγμα της ρωσοουκρανικής κληρονομιάς: με ουκρανική καταγωγή, έγραφε στα ρωσικά και συνεισέφερε σημαντικά στο πολιτισμό των δύο εθνών. Ο ρώσος συγγραφέας Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ γεννήθηκε στο Κίεβο, καθώς και ποιητής Ιλιά Έρενμπουργκ.. Ένας αριθμός αξιοσημείωτων Ρώσων συγγραφέων και ποιητών κατάγεται από την Οδησσό, όπως οι Ιλιά Ιλφ, Γιεβγκένι Πέτροφ, Άννα Αχμάττοβα, Ισαάκ Βαβέλ. Η ρωσίδα ποιήτρια παιδικής ποίησης γεννήθηκε στην Γιάλτα της Κριμαίας.
Αλθίβουρος
thumb|right|275px|Ερείπια του αρχαίου ρωμαϊκού θεάτρου του Αλθίβουρου Ο Αλθίβουρος ήταν αρχαία πόλη της βόρειας Αφρικής, στη σημερινή Τυνησία. Υπήρξε οικισμός των Βερβέρων, των Καρχηδονίων και τέλος των Ρωμαίων. Καταστράφηκε κατά τις ισλαμικές κατακτήσεις, οπότε το πληθυσμιακό κέντρο της περιοχής έγινε το Εμπά Κσουρ στην πεδιάδα. Αυτό το γεγονός άφησε τα ερείπια του Αλθίβουρου στη θέση τους. «Ανακαλύφθηκαν» και πάλι από τους Ευρωπαίους περιηγητές τον 18ο αιώνα.
Ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία
Ρωσική λογοτεχνία στην Ουκρανία
Ένας σημαντικός αριθμός σύγχρονων ουκρανών συγγραφέων γράφουν στα ρωσικά. Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο στα είδη της επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας. Το Χάρκοβο θεωρείται η "πρωτεύουσα" της ουκρανικής επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας. Είναι η έδρα δημοφιλών ρωσόφωνων ουκρανών συγγραφέων όπως οι Χ.Λ. Όλντι (ψευδώνυμο του Όλεγκ Λαντιζένσκι και Ντμίτρι Γκρόμοφ), Αλεξάντρ Ζόριτς, Αντρέι Βαλεντίνοφ, και Γιούρι Νικίτιν. Το συνέδριο επιστημονικής φαντασίας Ζβιέζντνι μοστ (γέφυρα των αστεριών στα ρωσικά) λαμβάνει χώρα στο Χάρκοβο ετησίως. Ρωσόφωνοι συγγραφείς κατάγονται και από το Κίεβο, όπως οι Μαρίνα και Σεργκέι Ντιατσένκο και Βλαντιμίρ Αρένεφ. Ο Μαξ Φράι κατάγεται από την Οδησσό, και η Βέρα Κάμσα γεννήθηκε στο Λβιβ. Άλλοι ρωσόφωνοι συγγραφείς από την Ουκρανία είναι οι Βλαντίμιρ Βασίλιεφ, Βλάντισλαβ Ρουσάνοφ, Αλεξάντερ Μάζιν και Φιοντόρ Μπερέζιν. Το μεγαλύτερο ουκρανικό περιοδικό στον τομέα της επιστημονικής φαντασίας και της φαντασίας (γενικότερα), το RBG-Azimuth, εκδίδεται στα ρωσικά, όπως και το Ρεάλνοστ Φανταστίκι, το οποίο δεν εκδίδεται πια.
Αλθίβουρος
Θέση
Τα ερείπια του Αλθίβουρου βρίσκονται στο Νταχμανί του Κυβερνείου του Καφ, στη βορειοδυτική Τυνησία, μακριά από τη θάλασσα, δίπλα στο σημερινό χωριό Φεζ ελ Ταμάρ και περί τα 9 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της μικρής πόλεως Νταμανί ή Μεντέινα. Στην αρχαιότητα βρισκόταν στα σύνορα της Νουμιδία, στη συμβολή των μισόξερων ποταμιών Ουμ ελ Αμπίντ και Μεντέινα.