Στυλιανός_Ζαούτζης
Άνοδος στα αξιώματα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χάλκινος [[φόλλις τού Αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ' (βασ. 886–912). Επιγρ.: + LEON BASILEVS ROM. / + LEON EN ΘEO BASILEYS ROMEON.]] Ο Λέων πέρασε τρία χρόνια στη φυλακή, μέχρι που απελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε στη θέση του στα τέλη Ιουλίου 886. Και εδώ ο Ζαούτζης έπαιξε σημαντικό ρόλο, καθώς παρακάλεσε προσωπικά τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα να εξασφαλίσει την απελευθέρωση τού Λέοντα. Εκείνη την εποχή, ο Βασίλειος Α΄ ήταν άρρωστος, και στις 12 Αυγούστου 886 τραυματίστηκε βαριά κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού. Η συμμετοχή τού Ζαούτζη στο κυνήγι δημιούργησε υποψίες για συνωμοσία, αλλά η συνενοχή του γενικά απορρίπτεται, καθώς ο Βασίλειος Α΄ επέζησε για εννέα ημέρες, κατά τις οποίες δεν τιμώρησε τον Ζαούτζη. Μετά το τέλος τού Βασιλείου Α΄, ο Λέων ΣΤ΄ στέφθηκε Αυτοκράτορας, αλλά ο Ζαούτζης, στον οποίο απονεμήθηκαν οι τίτλοι τού πατρικίου και τού μάγιστρου και το αξίωμα τού λογοθέτη τού δρόμου, ανέλαβε ουσιαστικά τον έλεγχο της κυβέρνησης, καθοδηγώντας την κρατική πολιτική. Μία παράδοση, βασισμένη στον ''Βίο τού Αγ. Ευθυμίου (η αγιογραφία τού Πατριάρχη Ευθυμίου Α΄), υποστηρίζει, ότι ο ίδιος ο Βασίλειος Α΄ διόρισε τον Ζαούτζη ως επίτροπον'' (αντιβασιλιά), αλλά άλλες πηγές αναφέρουν, ότι η άνοδός του στην εξουσία ήταν πιο σταδιακή. Είναι ενδεικτικό της εξουσίας του, ότι τα περισσότερα από τα διατάγματα (νεαρές νομοθεσίες) τού Λέοντα ΣΤ΄ απευθύνονται σε αυτόν αυτοπροσώπως και το 893 επέτυχε να εκλεγεί ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο προστατευόμενός του Αντώνιος Καυλέας. Την ίδια περίοδο (μεταξύ 886 και 893), ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ έκανε ομιλία σε εκκλησία, που χτίστηκε με εντολή τού Ζαούτζη στην Κωνσταντινούπολη. δεξιά|μικρογραφία|322x322εσ| Από τη [[Σύνοψις Ιστοριών|Σύνοψη Ιστοριών τού Σκυλίτζη: Ο Αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ δέχεται μία βουλγαρική πρεσβεία (επάνω). Η βουλγαρική νίκη στο Βουλγαρόφυγο το 896 (κάτω). Η αναφορά στον Βίο τού Αγ. ευθυμίου θεωρεί τον Ζαούτζη και τους διεφθαρμένους οπαδούς του υπεύθυνους για το ξεκίνημα τού πολέμου, ο οποίος γνώρισε πολλές βαριές βυζαντινές ήττες.]] Η άνοδος τού Ζαούτζη σε εξέχουσα θέση εδραιώθηκε το 891–893, όταν τού δόθηκε ο νεοσύστατος τίτλος τού βασιλοπάτορα («πατήρ τού Βασιλέως»). Η προαγωγή του σε αυτόν τον νέο και αινιγματικό τίτλο έχει αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης, καθώς δεν είναι γνωστοί ούτε οι λόγοι δημιουργίας τού τίτλου, ούτε οι ακριβείς λειτουργίες του. Η πρώιμη ημερομηνία της ανύψωσής του αποκλείει μία σχέση με την τελική άνοδο της κόρης του Ζωής στον αυτοκρατορικό θρόνο ως αυτοκράτειρα τού Λέοντα ΣΤ΄. Η ευγνωμοσύνη για την υποστήριξη τού Ζαούτζη εναντίον τού Βασιλείου ΣΤ΄ μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο και μία κοινή θεωρία είναι ότι το αξίωμα υπονοούσε κάποια μορφή κηδεμονίας στον Αυτοκράτορα. Το αξίωμα σίγουρα επιβεβαίωσε τον Ζαούτζη ως τον ανώτερο κοσμικό αξιωματούχο της Ρωμανίας (Βυζαντινής Αυτοκρατορίας). Ωστόσο, αν και ο Ζαούτζης παραδοσιακά θεωρούνταν παντοδύναμος αντιβασιλιάς έναντι ενός αδύναμου Αυτοκράτορα, εν μέρει λόγω της αναφοράς που παρέχεται στον ''Βίο τού Αγ. Ευθυμίου'', η πραγματική σχέση μεταξύ των δύο μπορεί να ήταν αρκετά διαφορετική. Μία πιο προσεκτική αξιολόγηση τού πηγαίου υλικού οδήγησε τους σύγχρονους μελετητές στο συμπέρασμα, ότι ο Λέων ΣΤ΄ συμμετείχε ενεργά στην κυβέρνηση και ότι ο Ζαούτζης ως κύριος υπουργός ήταν πιστός και υπάκουος στον αφέντη του.