cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονεμβασιά
Α΄ Βενετοκρατία και Α΄ Τουρκοκρατία
thumb|left|220px|Παραδοσιακά σπίτια στη Μονεμβασιά. Το 1460 ο Μωάμεθ Β' έφθασε στην Κόρινθο, προχώρησε προς τη Λακωνία, κατέλαβε τα φρούρια της Αχαΐας και της Ηλείας και τον Ιούλιο του 1461 παραδόθηκε το Σαλμενίκο, τελευταίο κάστρο του ελληνικού δεσποτάτου. Έτσι, εκτός από τις βενετικές κτήσεις της Πελοποννήσου και τη Μονεμβασία, που είχε παραχωρηθεί με σύμφωνη γνώμη του Δεσπότη του Μυστρά Θωμά Παλαιολόγου στον πάπα Πίο Β΄, η τουρκική κατάκτηση της νευραλγικής αυτής για το Βυζάντιο περιοχής είχε ολοκληρωθεί. Στα τέλη του 1463 η Μονεμβασία είχε περιέλθει στους Βενετούς. Μετά το τέλος του Α΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου τμήμα των εκτάσεων στην επικράτεια της Μονεμβασιάς περιήλθε στην κατοχή των Οθωμανών, επηρεάζοντας την αγροτική παραγωγή και το εμπόριο. Οι κτήσεις της Βενετίας γύρω από τη Μονεμβασιά περιοριστήκαν περισσότερο μετά τον Β΄ Βενετοτουρκικό Πόλεμο (1499-1503).
Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα άρχισε το 1537 προσπάθειες να καταλάβει το Ναύπλιο και τη Μονεμβασία, τις δύο εναπομείνασες βενετικές κτήσεις στην Πελοπόννησο. Στη συνθήκη ειρήνης ο σουλτάνος Σουλεϊμάν Β΄ ζήτησε ως αποζημίωση για τις ζημιές που υπέστη ο στόλος την παραχώρηση νησιών που έχει κατακτήσει μαζί με το Ναύπλιο και τη Μονεμβασιά, και παρά τις αντιδράσεις των Βενετών, η συνθήκη υπογράφηκε στις 2 Οκτωβρίου 1540 και οι δύο πόλεις παραδόθηκαν στους Τούρκους. Οι περισσότεροι κάτοικοί της τότε την εγκατέλειψαν και κατέφυγαν στα βενετοκρατούμενα νησιά, κυρίως στην Κέρκυρα και στην Κρήτη.
Κατά τους Οθωμανικούς χρόνους η Πάνω Πόλη εγκαταλείφθηκε. Η ίδια η Μονεμβασιά έγινε γνωστή ως Μενεξέ, Μενεφσέ ή Μπενεφσέ και εντάχθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Μοριά. Στην απογραφή του 1573-1574 αναφέρεται ότι διέθετε φρουρά 104 αντρών και απέδιδε ως φόρους 28.665 ακτσέδες, 6.000 από την εμπορική κίνηση στο λιμάνι της. Λόγω πληροφοριών ότι υπήρχε μικρή φρουρά στη Μονεμβασιά, ο Μέγας Μαγίστρος Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ αποφάσισε να την καταλάβει ώστε να αποκτήσει μία βάση στο Αιγαίο. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου 1564 έστειλε γαλέρες αλλά καθώς δεν εντοπίστηκε το παλιό αφύλακτο μονοπάτι που οδηγούσε στην άνω πόλη, αποχώρησαν. Το μονοπάτι αυτό σφραγίστηκε από τους Οθωμανούς λίγο αργότερα με τοίχο. Το 1583 υπήρχαν 320 οικογένειες μη μουσουλμάνων και 191 κάτοικοι χωρίς οικογένεια.
Κατά τη διάρκεια του Κρητικού Πολέμου έγιναν προσπάθειες από τη Βενετία να καταλάβει τη Μονεμβασιά, η οποία λειτουργούσε ως βάση του οθωμανικού στρατού. Η πρώτη απόπειρα έγινε τον Αύγουστο του 1653, κατά την οποία οι Βενετοί κατάφεραν να καταλάβουν ένα φρούριο έξω από την κάτω πόλη, αλλά εγκατέλειψαν την προσπάθεια καθώς οι επιθέσεις εναντίον της κάτω πόλης απέτυχαν. Η δεύτερη προσπάθεια έγινε στον Ιούλιο του 1655, με τους Βενετούς να προχωρούν σε αποκλεισμό της Μονεμβασιάς, αλλά καθώς οι Οθωμανοί έστειλαν ενισχύσεις, τελικά αποχώρησαν. Ακολούθως οι Οθωμανοί ενίσχυσαν την άμυνα της Μονεμβασιάς, και παραχώρησαν στους κατοίκους της την δυνατότητα να φτιάξουν μια εκκλησία με τρούλο, ως επιβράβευση που δεν παραχώρησαν την πόλη στους Βενετούς.
Βενετική ανάκτηση και Β΄ Τουρκοκρατία
thumb|Η Μονεμβασιά σε γκραβούρα του 1688 Το 1684 ξεκίνησε ο ΣΤ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος, κατά τον οποίο ο Φραντζέσκο Μοροζίνι κατέλαβε ολόκληρη την Πελοπόννησο, με την εξαίρεση της Μονεμβασιάς, η οποία αντιστάθηκε. Ο Μοροζίνι την πολιόρκησε ξανά το 1687, βομβαρδίζοντάς την, αλλά οι Τούρκοι υπερασπιστές αρνήθηκαν να παραδωθούν με αποτέλεσμα να αποχωρήσει. Στην πόλη κατέφυγαν πολλοί Τούρκοι που έφυγαν από τις υπόλοιπες περιοχές του Μοριά. Το 1688 πρότεινε να κατασκευαστεί ένα φρούριο απέναντι από την Μονεμβασιά. Τελικά τον Ιούλιο του 1689 ξεκίνησε η κατασκευή δύο φρουρίων και η πολιορκία ξεκίνησε εκ νέου, αλλά ήταν πάλι ανεπιτυχής και στα τέλη Σεπτεμβρίου αποχώρησε. Στο τέλος της επόμενης άνοιξης η πολιορκία άρχισε ξανά, με επικεφαλής Τζιρόλαμο Κορνέρ και παρά τις αποτυχίες, η πόλη παραδόθηκε και ο Κορνέρ εισήλθε στις 12 Αυγούστου 1690.
Η ανάκτηση της Πελοποννήσου από τους Βενετούς είχε ως αποτέλεσμα και την επανεγκατάσταση κατοίκων στη Μονεμβασία, που ορίστηκε πρωτεύουσα του διαμερίσματος της Λακωνίας. Η πόλη είχε υποστεί σημαντικές καταστροφές και ακολούθησε πρόγραμμα ανοικοδόμησής της. Ο πληθυσμός της το 1700 είχε φθάσει στους 1.622 κατοίκους, σχεδόν διπλάσιος σε σύγκριση με δέκα χρόνια πριν.
Το 1715 ο Οθωμανικός στρατός επιτέθηκε στην Πελοπόννησο, στα πλαίσια του Ζ΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου. Ο στόλος έφτασε στη Μονεμβασιά στις 3 Αυγούστου 1715, ζητώντας την παράδοση της πόλης, και το πολεμικό συμβούλιο της πόλης ζήτησε παράταση 20 ημερών ώστε να μάθουν τις προθέσεις του βενετικού στόλου, αίτημα που έγινε δεκτό. Ο στόλος δεν προσέγγισε την Μονεμβασιά και τελικά η πόλη παραδόθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1715. Κάποιοι από τους κατοίκους, ως μέρος της συνθήκης παράδοσης πουλήθηκαν ως σκλάβοι. Άλλοι κατέφυγαν σε άλλες ενετοκρατούμενες περιοχές. Μετά την οθωμανική ανάκτηση, η Μονεμβασιά παρέμεινε υπό τη δικαιοδοσία του Καπουδάν πασά. Η περιοχή γνώρισε μια σχετική εμπορική και οικονομική άνθηση και ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο. Κάποιοι Βενετοί επέστρεψαν στην πόλη, όπως και παλαιότεροι Τούρκοι κάτοικοι.
Κατά τα Ορλωφικά (1770) ο μητροπολίτης Μονεμβασίας Άνθιμος ο Λέσβιος όπλισε σώμα Μονεμβασιωτών και απέκλεισε τους Τούρκους στο φρούριο, όταν όμως οι πολιορκητές δέχθηκαν την επίθεση των Αλβανών διασκορπίστηκαν και πολλοί αιχμαλωτίστηκαν ή φονεύθηκαν και η πόλη λεηλατήθηκε. Μετά τα Ορλωφικά η περιοχή εγκαταλείφθηκε από μεγάλο μέρος του πληθυσμού της.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση
Το φρούριο της Μονεμβασίας πολιορκήθηκε κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης από ξηρά και θάλασσα και ύστερα από τετράμηνη πολιορκία παραδόθηκε στους Έλληνες στις 23 Ιουλίου 1821. Ακολούθησαν διαμάχες για την διανομή των λαφύρων και τη διοίκηση, οι οποίες οδήγησαν στην αναρχία. Το Μάρτιο του 1822 αποφασίστηκε από την προσωρινή διοίκησης της Ελλάδας η επισκευή του φρουρίου και η αποστολή φρουράς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, με αποτέλεσμα η κατάσταση στο φρούριο να χειροτερεύει. Στη συνέχεια το φρούριο και η επαρχία Μονεμβασιάς έπεσε θύμα του εμφυλίου πολέμου. Οι Μανιάτες με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη άρχισαν να πολιορκούν το φρούριο τον Σεπτέμβριο του 1823. Μέχρι το Μάρτιο του 1824 τα μισά χωριά της επαρχίας είχαν περάσει στην κατοχή των Μανιατών, και ενώ συνέχιζαν να πολιορκούν το φρούριο, η κεντρική διοίκηση αποφάσισε να μεταφέρει 3-4 κανόνια από την Μονεμβασιά στις Σπέτσες. Επίσης, στο φρούριο κατέφτασαν Κρήτες και Ψαριανοί μετά την καταστροφή των Ψαρών, όμως η πολιορκία του φρουρίου συνεχίστηκε. Τον Ιανουάριο του 1827 έφτασε στο φρούριο ο Δημήτριος Πλαπούτας με 200 στρατιώτες και οι κάτοικοι και οι έφοροι της Μονεμβασιάς συμφώνησαν να παραδοθεί σε αυτόν η διοίκηση του κάστρου, ώστε να απελευθερωθεί το φρούριο, όπως και εγένετο με απόφαση της Εθνικής Συνέλευσης την 1η Μαρτίου 1827. Όμως, ο Μαυρομιχάλης συνέχισε να προσπαθεί να κατακτήσει το φρούριο, με αποτέλεσμα ο Πλαπούτας να αποχωρήσει, μη αποδεχόμενος αυτή τη συμπεριφορά, και τελικά ο Μαυρομιχάλης να τεθεί επικεφαλής του κάστρου. Οι συνεχείς αυτές έριδες απέτρεψαν τη Μονεμβασιά από τη δυνατότητα να μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις σχετικά με τη ίδρυση του ελληνικού κράτους και να μην καταφέρει να αποκτήσει την παλιά της αίγλη.
Τμήμα της Ελλάδας
Στην στατιστική περιγραφή της Μονεμβασιάς το 1828, η Μονεμβασιά είχε 659 κατοίκους, ενώ τα περισσότερα από τα σπίτια ήταν κατεστραμμένα. Νέος φρούραρχος της Μονεμβασιάς ορίστηκε ο Κωνσταντίνος Κανάρης. Ανάμεσα στα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν η φύλαξη του φρουρίου και η επισκευή των κτιρίων, καθώς δεν επαρκούσαν ούτε για τη στέγαση των δημόσιων υπηρεσιών. Για αυτό το λόγο έφτασε στην πόλη ο μηχανικός Φώτης Κεσόγλου και ο Θεόδωρος Βαλλιάνος. Παράλληλα, έγινε προσπάθεια για τη λειτουργία σχολείου, το οποίο στεγάστηκε στο ναό του Αγίου Νικολάου. Παρά τις δυσκολίες στη χρηματοδότησή του, παρέμεινε σε λειτουργία το 1937. Εκκλησιαστικά, η Μονεμβασιά παρέμεινε έδρα της μητρόπολης Μονεμβασιάς, όμως μετά το θάνατο του μητροπολίτη Χρύσανθου Παγώνη, η έδρα χήρευσε και τοποτηρητής ορίστηκε ο Γεράσιμος Παγώνης, αλλά δεν είχε το βαθμό του επισκόπου και έτσι χρησιμοποιούσε και τον επίσκοπο Σταγών Αμβρόσιο, όμως οι πόροι της επαρχίας αρκούσαν μόνο για τον ένα, και τελικά ο Αμβρόσιος κατέληξε στην μητρόπολη Μυστρά. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη της Μονεμβασιάς.Η Μονεμβασιά συνέχισε να βρίσκεται σε δεινή κατάσταση για πολλά ακόμη χρόνια, αλλά παρέμεινε το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής και κατά τη διοικητική αναδιάταξη του 1833, η Μονεμβασιά εξαολούθησε να είναι έδρα της επαρχίας, η οποία όμως από επαρχεία Μονεμβασιάς μετονομάζεται σε επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς. Η Μονεμβασιά παρέμεινε έδρα της επαρχίας Μονεμβασιάς μέχρι το 1864, όταν η έδρα μεταφέρθηκε στους Μολάους, αλλά παρέμεινε έδρα δήμου, μέχρι την κατάργησή του το 1913. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν έδρα ειρωνοδικείου, τελωνείου, τηλεγραφείου, αστυνομίας και σχολαρχείου. Σύμφωνα με τις απογραφές, υπήρχε μείωση του πληθυσμού μέχρι τη δεκαετία του 1970. Η πορεία του πληθυσμού της κοινότητας σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής: 1920: 483 κ., 1928: 638 κ., 1940: 638 κ., 1951: 522 κ., 1961: 487 κ., 1971: 445 κ.. Οι κάτοικοι της Μονεμβασιάς είτε μετανάστευσαν στην Αθήνα είτε μετοίκησαν στη Γέφυρα, απέναντι από τη Μονεμβασιά. Στην απογραφή του 1951, από τους 522 κατοίκους της κοινότητας, στη Γέφυρα ζούσαν οι 261, στην παλιά πόλη οι 178 και στην Αγία Κυριακή 83. Ο πληθυσμός της παλιάς πόλης συνέχισε να μειώνεται και το 1971 σε αυτήν ζούσαν μόλις 32 κάτοικοι. Η Μονεμβασιά συνέχισε να βασίζεται για την ύδρευσή της στις στέρνες μέχρι το 1964 και ο ηλεκτρισμός έφτασε το 1972. Το εμπόριο γινόταν ακτοπλοϊκώς, όπου τα προϊόντα μεταφέρονταν στο κοντινότερο μεγάλο λιμάνι, τον Πειραιά. Από τη δεκαετία του 1970 η Μονεμβασιά άρχισε να ακμάζει ξανά, αυτή τη φορά ως τουριστικός προορισμός. Οι Μονεμβασιώτες πούλησαν τα σπίτια τους σε ανθρώπους που επισκέπτονταν την Μονεμβασιά και τα αναστήλωσαν. Στις αναστηλώσεις κύριο λόγο έπαιξαν ο Αλέξανδρος και η Χάρις Καλλιγά. Παράλληλα, έντονη ανάπτυξη γνώρισε και η Γέφυρα (στην απογραφή του 2011 έχει 1.299 κατοίκους).
Περιγραφή
thumb|Το δυτικό τείχος της Κάτω Πόλης. Η Μονεμβασιά αποτελείται από την Επάνω Πόλη, η οποία βρίσκεται επάνω στο πλάτωμα του λόφου, και την Κάτω Πόλη, η οποία είναι κτισμένη στη νότια ακτή της χερσονήσου. Η Επάνω Πόλη πλέον δεν κατοικείται, καθώς εγκαταλείφθηκε μετά την Β΄ Ενετοκρατία. Η είσοδος σήμερα στην Επάνω Πόλη γίνεται μέσω οχυρωμένης πύλης στην οποία ανεβαίνει οχυρωμένο ελικοειδές μονοπάτι από την Κάτω Πόλη. Μια δεύτερη είσοδος βρισκόταν κατά τον παρελθόν στη βόρεια πλευρά, αλλά σφραγίστηκε κατά την Α΄ Τουρκοκρατία. Στην Επάνω Πόλη βρισκόταν η ακρόπολη της Μονεμβασιάς, ένα ορθογώνιο οχυρό με τέσσερις πύργους, το οποίο κατασκευάστηκε τον 6ο αιώνα, σπίτια και δημόσια κτίρια, όπως εκκλησίες, στέρνες και διοικητικά κτίρια. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο ναός της Αγίας Σοφίας. Η διάταξη του οικισμού δεν είναι πλέον ευδιάκριτη, αλλά φαίνεται ότι διέθετε δύο κύριους παράλληλους δρόμους σε άξονα ανατολής-δύσης.
Η Κάτω Πόλη βρίσκεται κάτω από το νότιο τείχος της Επάνω Πόλης. Είναι περιτειχισμένη από τρεις πλευρές, ανατολή, νότο και δύση. Η είσοδος γίνεται από τη δυτική πύλη, η οποία συνδέεται με δρόμο με τη γέφυρα. Ο δρόμος συνεχίζει στο εσωτερικό της πόλης και αποτελεί τον κεντρικό δρόμο της Κάτω Πόλης, ο οποίος ήταν γνωστός ως Μέση Οδός τη βυζαντινή περίοδο. Ήταν γνωστός ως η Αγορά και κατά μήκος του βρίσκονται εμπορικά καταστήματα. Ο δρόμος αυτός διασταυρώνεται με τον δρόμο που κατεβαίνει από την Επάνω Πόλη και οδηγεί στην πύλη στα θαλάσσια τείχη γνωστή ως Πορτέλλο. Στο σημείο όπου αυτοί οι δύο δρόμοι διασταυρώνονται βρίσκεται η πλατεία του Ελκόμενου Χριστού, όπου βρίσκεται ο μητροπολιτικός ναός, το πρώην τζαμί και το επισκοπικό μέγαρο. Τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκαν δυο ακόμη πλατείες, η Μεγάλη και η Μικρή Τάπια. Οι υπόλοιποι δρόμοι της κάτω πόλης είναι στενά καλντερίμια, κάποιες φορές καλυμμένα με θολωτές κατασκευές γνωστές ως «δρομικές», πάνω στις οποίες μπορεί να συνέχιζαν τμήματα κατοικιών.
Οχυρώσεις
Στο ψηλότερο σημείο του βράχου της Μονεμβασιάς βρισκόταν η ακρόπολη. Το φρούριο αυτό αποτελούταν από ένα περίβολο με τέσσερις πύργους σε κάθε γωνία. Η είσοδος γινόταν από πύλη στον ανατολικό τοίχο. Οι τοίχοι ήταν φτιαγμένοι από αργολιθοδομή με ισχυρό κονίαμα. Στη θέση του νοτιοδυτικού πύργου κτίστηκε κατά τη Β΄ Ενετοκρατία μια ορθογώνια πυριτιδαποθήκη. Μέσα στο οχυρό σώζονται υπολείμματα κτιρίων. Ένα από τα κτίρια κοντά στο κέντρο διέθετε δεξαμενή. Υπάρχουν ενδείξεις ότι στην ανατολική πλευρά του οχυρού βρισκόταν μεγάλη αίθουσα, στο νότιο τοίχο της οποίας βρέθηκε εντοιχισμένο το μονόγραμμα του Θεόδωρου Παλαιολόγου. Το φρούριο φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκε κατά την Α΄ Βενετοκρατία.
thumb|Η πύλη της Επάνω Πόλης Η υπόλοιπη Επάνω Πόλη προστατεύεται από έναν οχυρωματικό περίβολο στη βόρεια και στη νότια πλευρά του λόφου, ενώ οι υπόλοιπες πλευρές δεν οχυρώθηκαν καθώς ήταν απότομες και ήταν φυσικά οχυρές. Ένας δρόμος με κατά τόπους στηθαίο, το οποίο διέθετε πολεμίστρες και σκοπιές, κατασκευάστηκε περιμετρικά του γκρεμού ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος πτώσης. Η οχύρωση της Επάνω Πόλης είναι γνωστή ως Γουλάς και κτίστηκε κατά τη βυζαντινή περίοδο, αν και πλέον το μεγαλύτερο τμήμα των τειχών χρονολογείται από τους ενετικούς και τους οθωμανικούς χρόνους. Τα τείχη είναι πιο ενισχυμένα στο τμήμα όπου βρίσκεται η νότια πύλη, στο τμήμα πάνω από τη δυτική πύλη της κάτω πόλης και στο ανατολικό άκρο. Στην πύλη της επάνω πόλης οδηγεί από την κάτω πόλη ελικοειδές καλντερίμι με δύο ενδιάμεσες πύλες. Η πύλη τους βυζαντινούς χρόνους ήταν θολωτή και είχε από πάνω της τετράγωνο πύργο. Κατά τους οθωμανικούς χρόνους κατασκευάστηκαν κοντά στην πύλη θολωτά δωμάτια, ένα εκ των οποίων ήταν τζαμί. Προς τα δυτικά υπάρχει μικρός προμαχώνας. Το δυτικό τείχος της άνω πόλης επόπτευε την κύρια πύλη της κάτω πόλης. Είχε δύο πύργους. Το τείχος αυτό ενισχύθηκε από τους Οθωμανούς ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει το πυροβολικό με διπλό προμαχώνα στα ανατολικά. Στην ανατολική άκρη το βόρειο τείχος υπήρχε επίσης οχυρό, το οποίο ανακατασκευάστηκε το 1540 από τον Κασίμ πασά, αλλά καταστράφηκε όταν η πυριτιδαποθήκη του εξερράγη μετά από βομβαρδισμό της από τους Βενετούς. Το κάστρο διέθετε και μια πύλη στο βόρειο τείχος, αλλά αυτή σφραγίστηκε κατά την Α΄ Τουρκοκρατία με τείχος το οποίο οι Βενετοί ονόμασαν Mura Rossa (Κόκκινο Τείχος). Οι Βενετοί το ενίσχυσαν και τοποθέτησαν σε αυτό κανόνια.
Η Κάτω Πόλη είναι περιτειχισμένη προς τα δυτικά, νότια και ανατολικά. Στα δυτικά βρίσκεται η κύρια πύλη της πόλης, η οποία οδηγεί στη γέφυρα και στο λιμάνι. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους πρέπει να ήταν ενσωματωμένη σε πύργο και προστατευόταν από επιπλέον πύργους, ένας από τους οποίους σώζεται μέχρι σήμερα ενσωματωμένος σε μεταγενέστερες μετασκευές. Ένα ευθύγραμμο τείχος (cortina) συνέδεε τον πύργο με πύργο στη βάση του γκρεμού και ένα άλλο έφτανε μέχρι τη θάλασσα, όπου υπήρχε γωνιακός πύργος. Η νοτιοδυτική γωνία του τείχους ενισχύθηκε τον 17ο αιώνα με πύργο με κανόνια, ενώ η πύλη ανακατασκευάστηκε και κτίστηκε ένας προμαχώνας από πάνω της. Ένας ακόμη προμαχώνας κτίστηκε κοντά στο βράχο. Μετά την ανακατάληψη από τη Βενετία κτίστηκε ισχυρός πύργος στη νοτιοδυτική γωνία και σκάρπα με διακοσμητική απόληξη στο δυτικό τείχος. Το θαλάσσιο τείχος αποτελείται από ευθύγραμμα τμήματα τα οποία ένωναν πέντε πύργους πέρα από τους δύο γωνιακούς πύργους. Στο μέσο του τείχους υπήρχε πύλη. Τον 17ο αιώνα ενισχύθηκε, καθώς κατασκευάστηκαν σκάρπες (κεκλιμένο τείχος), και ένα μικρό προμαχώνα. Το ανατολικό τείχος μοιάζει με το δυτικό, με ευθύγραμμα τμήματα ανάμεσα σε πύργους. Διαθέτει στο μέσο του πύλη που οδηγεί εκτός πόλης. Οι Οθωμανοί για να ενισχύσουν το δυτικό τείχος κατασκεύασαν και ένα φρούριο εκτός τειχών με πολλά κανόνια.
Εκκλησίες
thumb|Ο ναός της Αγίας Σοφίας thumb|Η πρόσοψη της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας|230x230εσ
Άλλα θρησκευτικά κτίρια
thumb|left|Το πρώην τζαμί. Στην πλατεία του Ελκόμενου ανεγέρθηκε κατά την Α΄ Τουρκοκρατία μουσουλμανικό τέμενος. Μετά την ανάκτηση της Μονεμβασιάς από τους Βενετούς το 1690, το κτίριο άλλαξε χρήση και πιθανόν χρησιμοποιήθηκε από τους Καπουτσίνους ως μοναστήρι. Το 1715, όταν οι Οθωμανοί ανακατέλαβαν τη Μονεμβασιά, το κτίριο ξαναέγινε τζαμί. Μετά την ελληνική επανάσταση του 1821, το κτίριο μετατράπηκε σε φυλακή και στα μέσα του 20ού αιώνα λειτουργούσε ως καφενείο. Από το 1999 στεγάζει την αρχαιολογική συλλογή της Μονεμβασιάς. Το κτίριο είναι απλό μορφολογικά, αποτελούμενο από δύο αίθουσες, μία τετράγωνη αίθουσα με χαμηλωμένο τρούλο και έναν ορθογώνιο χώρο. Το μιχράμπ και ο μιναρές δεν σώζονται. Η είσοδος γίνεται από την ανατολική πρόσοψη, όπου υπάρχουν δύο πόρτες αλλά μόνο η βορειότερη χρησιμοποιείται. Διακρίνονται επίσης σφραγισμένα πλέον ανοίγματα, όπως ένα βενετικό θύρωμα στη βόρεια πρόσοψη. Οι τοίχοι είναι από αργολιθοδομή και λαξευμένοι πωρόλιθοι χρησιμοποιούνται στα ανοίγματα και κάποιες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες.
Νότια του ναού του Ελκόμενου σώζεται το παλιό επισκοπικό μέγαρο. Πάνω από την είσοδό του σώζεται ανάγλυφος λέοντας, ο οποίος αποτελεί το σύμβολο της Βενετίας.
Αρχαιολογική συλλογή
thumb|Η αρχαιολογική συλλογή Η αρχαιολογική συλλογή Μονεμβασιάς εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο του 1999 και στεγάζεται στο πρώην οθωμανικό τζαμί, το οποίο βρίσκεται στην πλατεία Ελκόμενου. Η συλλογή περιλαμβάνει ευρήματα από τις ανασκαφές και αποκαταστάσεις που έλαβαν χώρα στη Μονεμβασιά. Τα εκθέματα εκτίθενται στην θολοσκέπαστη αίθουσα στο ισόγειο του κτιρίου, έκτασης 60 τ.μ., η οποία χωρίζεται από την είσοδο με τοίχο. Το αρχικό πάτωμα έχει καλυφθεί με κεραμικές πλάκες για την προστασία του. Τα περισσότερες εκθέματα είναι αρχιτεκτονικά γλυπτά από την παλαιοχριστιανική, βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο και κεραμικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, ενώ υπάρχει και μικρός αριθμός νομισμάτων, λύχνων και γυάλινων αντικειμένων. Ανάμεσα στα γλυπτά ξεχωρίζουν αυτά που προέρχονται από το ναό της Αγίας Σοφίας και το αποκατεστημένο μαρμάρινο τέμπλο ενός μικρού ναού των μεσοβυζαντινών χρόνων που ανασκάφηκε σε ιδιωτικό οικόπεδο κοντά στα θαλάσσια τείχη. Άλλα εκθέματα περιλαμβάνουν οικόσημα της ενετικής εποχής και στόμια στερνών.
Οικίες
thumb|left|Χαρακτηριστικές οικίες της Μονεμβασιάς Η Κάτω Πόλη της Μονεμβασιάς είναι, όπως και άλλες βυζαντινές καστροπολιτείες, πυκνοδομημένη. Τα περισσότερα σπίτια έχουν στενή πρόσοψη (στενομέτωπα) και είναι διατεταγμένα κάθετα στις κλίσεις του εδάφους. Τα σπίτια αυτά διαθέτουν τρία επίπεδα. Το κάτω επίπεδο έχει ανεξάρτητη είσοδο και προοριζόταν για τον σταυλισμό ζώων και διέθετε σε ξεχωριστό χώρο στέρνα, όπου συλλέγονταν τα όμβρια ύδατα. Οι στέρνες και οι δεξαμενές ήταν απαραίτητες καθώς δεν υπάρχουν φυσικές πηγές νερού στη Μονεμβασιά. Από πάνω βρίσκονται βοηθητικά δωμάτια, όπως το μαγειρείο και, ίσως, το λουτρό και το τζάκι. Υπήρχε επίσης σε αυτό το στόμιο της στέρνας, μέσω του οποίου συλλεγόταν το νερό. Η πρόσβαση στο από πάνω επίπεδο γινόταν με μικρή ξύλινη σκάλα στερεωμένη σε λίθινη βάση. Στο χώρο αυτό παρέμενε η οικογένεια και διέθετε πολλά παράθυρα. Αν και τα σπίτια μπορεί να διαφέρουν τυπολογικά, η διάταξη σε τρία επίπεδα είναι κοινή για όλα.
Τα σπίτια μπορεί να διαθέτουν μεγάλες καπνοδόχους, καμπύλα γείσα που σχηματίζονται από τις υδρορροές της στέγης που οδηγούν το νερό στην στέρνα. Άλλα διακοσμητικά στοιχεία είναι οι παραστάδες, οι εγχάρακτες επιστέψεις και οι λοξότμητες πώρινες ποδιές. Οι τοίχοι των σπιτιών είναι από αργολιθοδομή και κονίαμα και εξωτερικά είναι επιχρισμένα ώστε να αντέχουν στις καιρικές συνθήκες. Άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία όπως τα θυρώματα, οι καμινάδες και οι γωνιακοί λίθοι είναι από πωρόλιθο. Για τα δάπεδα μπορεί να είναι από κουρασάνι, σχιστόπλακες, μάρμαρο και πλακίδια, ενώ τα πατώματα είναι από ξύλο. Το ξύλο χρησιμοποιείται επίσης στους εσωτερικούς τοίχους, στις στέγες και στα κουφώματα, αλλά γενικά η χρήση του είναι περιορισμένη λόγω της περιορισμένης διαθεσιμότητάς του.
Λόγω της έλλειψης χώρου εντός του κάστρου, δεν υπήρχαν καλλιεργημένες εκτάσεις και κήποι. O Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν επισκέφθηκε τη Μονεμβασιά το 1829 και επισήμανε ότι τα σπίτια μπορεί να έχουν μικρούς περιτειχισμένους κήπους με μία αμυγδαλιά μέσα μόνο.
Άλλα κτίρια
μικρογραφία|203x203εσ|Άποψη οικισμού και θάλασσας. Λόγω της απουσίας φυσικών πηγών νερού η Μονεμβασιά διαθέτει δημόσιες δεξαμενές. Τρεις μεγάλες δημόσιες δεξαμενές βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του Γουλά (Πάνω Πόλη), όπου ήταν πιο αραιοκατοικημένο και ήταν πιο προστατευμένο από τη Κάτω Χώρα σε περίπτωση πολιορκίας. Οι δεξαμενές αυτές είναι γνωστές ως Κάτεργο, Μακριά Στέρνα ή Γκαλεάτσα, Καράβι ή Γαλέρα και Μπαστάρντα ή Κερατσίνι. Οι δεξαμενές αυτές είναι ημιυπόγειες, κτιστές, μακρόστενες και είναι εσωτερικά επιχρισμένες με κουρασάνι ώστε να είναι στεγανές μέχρι το σημείο που αρχίζει ο θόλος. Οι δεξαμενές Κάτεργο και Καράβι διαθέτουν πλευρικά επιστρωμένο κεκλιμένο χώρο που συνέλλεγε νερό για την τροφοδοσία των δεξαμενών. Οι δεξαμενές αυτές πιθανόν κατασκευάστηκαν στους μεταβυζαντινούς χρόνους. Μια μικρότερη ημιυπόγεια μονόχωρη δεξαμενή βρίσκεται στη θέση Λειμώνας, στο βόρειο τμήμα του βράχου. Στην κάτω πόλη έχουν βρίσκονται δύο υπόγειες δεξαμενές των οποίων τα στόμια τώρα βρίσκονται σε πλατείες, αλλά δεν είναι σαφές αν αποτελούσαν δημόσιες δεξαμενές ή ιδιωτικές στέρνες. Στη θέση Κατηχούμενα της Κάτω Πόλης, βόρεια του κεντρικού δρόμου, βρίσκεται μεγάλη στέρνα η οροφή της οποίας στηρίζεται από δύο κιονοστοιχίες με τρεις κίονες η καθεμία. Οι κίονες έχουν παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα.
Στην επάνω πόλη, κοντά στις δεξαμενές, σώζεται οθωμανική κρήνη. Η κρήνη είναι τετράπλευρη και καλυμμένη με θόλο. Πιθανόν το νερό της προερχόταν από τις δεξαμενές. Επίσης στην άνω πόλη, κοντά στον ναό της Αγίας Σοφίας βρίσκεται ερειπωμένο λουτρό, στο οποίο διασώζονται ο μικρός του θόλος και οι στέρνες. Πιθανόν κτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Στην κάτω πόλη, νότια της κεντρικής πλατείας σώζεται λουτρό της Α΄ Τουρκοκρατίας, στη θέση του ιερού του βυζαντινού ναού του Σωτήρος.
Στο ανατολικό άκρο του βράχου βρίσκεται φάρος των νεότερων χρόνων. Ο φάρος κατασκευάστηκε το 1896 και άρχισε να λειτουργεί στις 13 Ιανουαρίου 1897. Το εστιακό ύψος του είναι 15 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και η φωτοβολία του 11 ναυτικά μίλια. Δίπλα στον πύργο του φάρου, ύψους 7 μέτρων, βρίσκεται η πέτρινη κατοικία του φαροφύλακα. Στον κλωβό του φάρου οδηγεί μαρμάρινη σκάλα. Εργασίες αποκατάστασης του φάρου ολοκληρώθηκαν τον Δεκέμβριο του 2015. Διαθέτει μικρό εκθετήριο σχετικά με το ελληνικό δίκτυο φάρων.
Κλίμα
Η Μονεμβασιά παρουσιάζει Μεσογειακό κλίμα με πολύ ήπιους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Σύμφωνα με τον σταθμό του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, η Μονεμβασιά καταγράφει μέση των απόλυτα ελάχιστων θερμοκρασιών στους 4.5 βαθμούς και έτσι κατατάσσεται στη ζώνη ανθεκτικότητας φυτών 11a.
Προστατευόμενη τοποθεσία
Η περιοχή της Μονεμβασιάς είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR2540001.
Οίνος Μονεμβασιάς - Malvasia
Μαλβαζία (ή Μαλβασία) είναι ένα γλυκό, λιαστό κρασί που παράγεται στην περιοχή της Μονεμβασίας, προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (Π.Ο.Π.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μονεμβασια Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Λακωνίας Κατηγορία:Νησιά της Πελοποννήσου Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Κάστρα της Λακωνίας
1794 Φίνσεν
Ο Φίνσεν (Finsen) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,08. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τον Νοτιοαφρικανό αστρονόμο Μπρούβερ, που παρατηρούσε από το Χάρτμπεσπορτ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Νοτιοαφρικανού αστρονόμου Γουίλιαμ Στήβεν Φίνσεν (William Stephen Finsen, 1905-1979).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φίνσεν εκτιμάται σε 37,31 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0469.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φινσεν
Φίλιππος Α΄ του Πεδεμοντίου
Ο Φίλιππος της Σαβοΐας (Filippo I di Savoia-Acaia, 1278 - 25 Σεπτεμβρίου 1334) ήταν κόμης του Πεδεμοντίου από το 1282 και πρίγκιπας της Αχαΐας την περίοδο 1301-1307.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θωμά Γ΄, κόμη του Πεδεμοντίου και της Γκιγιόν των Ιβρέας, κόρης του Ούγου του Σαλόν.
Γεννήθηκε στη Σούσα της Ιταλίας το 1278. Αφού κληρονόμησε τον πατέρα του ως κόμης του Πεδεμοντίου στα 4 έτη του, θα έπρεπε να κληρονομήσει και το θείο του Φίλιππο Α' κόμη της Σαβοΐας, αλλά ως 7ετής παραγκωνίστηκε εύκολα από το θείο του Αμεδαίο Ε΄, ο οποίος του έδωσε το φέουδο του Πινερόλο, με τον όρο να μη διεκδικήσει την κομητεία της Σαβοΐας. Το 1301 παντρεύτηκε στην Ρώμη την Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου και έγινε πρίγκιπας στην Αχαΐα ως τρίτος σύζυγος της Ισαβέλλας· πήρε επίσης προίκα το φέουδο της Κορίνθου. Μέχρι το 1302 έμειναν με την Ισαβέλλα στο Πεδεμόντιο οπότε και επέστρεψαν στο Πριγκιπάτο .Ο Φίλιππος σχεδίαζε να κατακτήσει όλη την Λακωνία από το Δεσποτάτο του Μυστρά και σχεδίαζε επίθεση στα κάστρα του Δεσποτάτου. Ήταν αυταρχικός χαρακτήρας και ήρθε σε σύγκρουση με τους βαρώνους αλλά και τον λαό, όταν οι βαρείς φόροι που επέβαλε προκάλεσαν εξέγερση.
Ο βασιλιάς της Νάπολης Κάρολος Β΄ Καπετιδών-Ανζού κάλεσε το 1306 το πριγκιπικό ζεύγος στην αυλή του και κατηγόρησε τον μεν Φίλιππο για απιστία, επειδή δεν τον βοήθησε στην εκστρατεία κατά του Δεσποτάτου της Ηπείρου, την δε Ισαβέλλα ότι προχώρησε σε τρίτο γάμο χωρίς την συγκατάθεσή του. Έτσι τους στέρησε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, που το έδωσε στον γιο του Φίλιππο του Τάραντα και τους παραχώρησε το φέουδο της Άλβα σε αντάλλαγμα των φεούδων τους στο πριγκιπάτο. Πέθανε στο Πινερόλο στις 25 Σεπτεμβρίου 1334.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1301 την Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου Β' πρίγκιπα της Αχαΐας, η οποία απεβίωσε το 1312. Δεν είχαν απογόνους.
Ο Φίλιππος, αμέσως μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας, νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αικατερίνη ντε Λα Τουρ-ντυ-Πεν, κόρη του Ουμβέρτου Α΄ κόμη του Αλμπόν. Τα πιο σημαντικά από τα 12 παιδιά τους ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας
Προγκρές Μ-55
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές
Ρόκι Μαρτσιάνο
Ο Ρόκι Μαρτσιάνο (Rocky Marciano, 1 Σεπτεμβρίου 1923 - 31 Αυγούστου 1969), του οποίου το κανονικό όνομα ήταν Rocco Francis Marchegiano, γεννήθηκε στην πολιτεία της Μασαχουσέτης και ήταν ο πρωταθλητής Βαρέων Βαρών στην πυγμαχία από το 9/23/1952 μέχρι το 11/30/1956. Ο Μαρτσιάνο, με τα 43 νοκ άουτ στην καριέρα του (αξίας περίπου 87,76%), ήταν ο μόνος πρωταθλητής των βαρέων βαρών στην ιστορία της πυγμαχίας που αποσύρθηκε έχοντας νικήσει σε κάθε αγώνα στην επαγγελματική του καριέρα. Για αυτό και αποκαλούνταν συχνά ως "Ο Βράχος απο το Μπρόκτον" κατα την διάρκεια της καριέρας του.
Το 1969, περίπου στα 45ά γενέθλιά του, επιβαίνοντας στο ιδιωτικό του μονοκινητήριο αεροπλάνο πήγαινε προς το Ντε Μόιν της Αϊόβα. Ήταν βράδυ και ο καιρός δεν ήταν πάρα πολύ καλός. Ο πιλότος λεγόταν Γκλεν Μπελτζ, ο οποίος είχε σύνολο 231 ωρών πτήσης, μόνο 35 από αυτές νυκτερινές και δεν είχε την απαιτούμενη εμπειρία για να πετάξει σε τέτοιες συνθήκες. Ο Μπελτζ προσπάθησε να κάνει προσγείωση σε ένα μικρό αεροδρόμιο έξω από το Νιούτον της Αϊόβα, αλλά χτύπησε σε ένα δέντρο 2 μίλια μακριά από τον αεροδιάδρομο. Επιπλέον, το αεροπλάνο δεν είχε πολλά καύσιμα. Ο Ρόκι, ο Μπελτζ και ο εικοσιδυάχρονος Φράνκι Φάρελ, γιος του Ιταλού Λούις Φράττο, πέθαναν στη σύγκρουση.
Εχει ταφεί στο κοιμητήριο του Φόρτ Λαουντερντέιλ στην πολιτεία της Φλόριντας μαζί με την γυναίκα του που πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, στην ηλικία των 46.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι
Δεκαετία 690-681 π.Χ.
9ος αιώνας π.Χ. | 8ος αιώνας π.Χ.| 7ος αιώνας π.Χ. | 6ος αιώνας π.Χ. | 5ος αιώνας π.Χ.
690 π.Χ.| 689 π.Χ.| 688 π.Χ.| 687 π.Χ.| 686 π.Χ.| 685 π.Χ.| 684 π.Χ.| 683 π.Χ.| 682 π.Χ.| 681 π.Χ.|
Η 2η δεκαετία του 7ου αιώνα π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 790 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 681 π.Χ.
Πηγές
-93
Ελ Λισίτσκι
Όλη η καριέρα του Ελ Λισίτσκι ήταν δεμένη με την πεποίθηση ότι ο καλλιτέχνης θα μπορούσε να είναι ένας παράγοντας για την αλλαγή, αργότερα συνόψισε με διάταγμα του «das zielbewußte Schaffen" (με προσανατολισμό στο στόχο της δημιουργίας). Ο Λισίτσκι ξεκίνησε την καριέρα του με εικονογραφήσεις παιδικών βιβλίων στη γλώσσα Γίντις, σε μια προσπάθεια για την προώθηση της εβραϊκής κουλτούρας στη Ρωσία, μια χώρα που βρισκόταν σε μαζική αλλαγή και είχε μόλις καταργήσει τους αντισημιτικούς νόμους.
Τα χρόνια της πρώτης νιότης
Γεννήθηκε στο Pochinok, ένα μικρό εβραϊκό χωριό, 50 χλμ. νοτιοανατολικά του Σμόλενσκ, δείχνοντας έφεση από μικρός στο σχέδιο. Το 1909 κάνει αίτηση στην ακαδημία τέχνης της Αγίας Πετρούπολης, αλλά απορρίπτεται, εξαιτίας της εβραϊκής καταγωγής του, παρόλο που είχε περάσει επιτυχώς τις εξετάσεις. Την ίδια χρονιά μεταναστεύει στη Γερμανία, όπου και σπουδάζει στο τμήμα αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Ντάρμσταντ (σήμερα στη Γερμανία, 1909-1914). Το 1912 γίνεται η πρώτη έκθεση έργων του, στην έκθεση ένωσης καλλιτεχνών της Αγίας Πετρούπολης. Επιστρέφει στη Ρωσία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου παρακολουθεί το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Ρίγα στη Μόσχα (1915-1916)και δουλεύει για τους αρχιτέκτονες Boris Velikovsky και Roman Klein.
Η μετέπειτα πορεία
Το 1919 μετά από πρόσκληση του συναδέλφου του και καλλιτέχνη Μαρκ Σαγκάλ (Marc Chagall), μετακομίζει στο Βιτσέμπσκ (Vitebsk), όπου και διδάσκει γραφικές τέχνες, τυπογραφία και αρχιτεκτονική στη Σχολή των τεχνών του Λαού. Εκεί έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με της αρχές του Σουπρεματισμού, τις οποίες ασπάζεται, καθώς επίσης και βοηθά στην εξέλιξή τους. Απόρροια εκείνης της εποχής είναι ίσως το πιο γνωστό έργο του Λισίτσκι, η προπαγανδιστική αφίσα, που μαινόταν στη Ρωσία εκείνη τη περίοδο « Νίκησε τους Λευκούς με την κόκκινη σφήνα». Τον Ιανουάριο του 1920, ο Λισίτσκι μαζί με τον Μάλεβιτς ιδρύουν την Molposnovis, την πρώτη σουπρεματιστική ένωση, η οποία σύντομα μετονομάζεται σε Unovis (εκθέτες της νέας τέχνης).
Δίδαξε στη Λαϊκή Σχολή Καλών Τεχνών στο Βιτσέμπσκ (1919-1920), στα Ανώτατα Κρατικά Καλλιτεχνικά και Τεχνικά Σπουδαστήρια της Μόσχας (1921) και στο Ανώτατο Καλλιτεχνικό και Τεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας από το 1926. Έγινε μέλος του ΙΝΧΟΥΚ (Ινστιτούτο Τεχνών και Πολιτισμού) το 1920. Στο εργαστήρι του, το 1920-1924, εκπονήθηκε το αρχιτεκτονικό σχέδιο γνωστό ως «Βήμα Λένιν» (Μουσείο Αρχιτεκτονικής Έρευνας Στσούσεφ», Μόσχα). Έζησε στη Γερμανία και στην Ελβετία και σχετίστηκε με την ολλανδική ομάδα De Stijl (1921-1925). Στη δεκαετία του 1920 ήταν μέλος της «Ασνόβα» (Σύλλογος Νέων Αρχιτεκτόνων) και πήρε μέρος σε πολλούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.
Την περίοδο αυτή εξελίσσει τον σουπρεματισμό και διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο στυλ το Proun ή «Πρόουνι» («Σχέδια για την επιβεβαίωση του Νέου», 1919-1924), που με αυτά έλυσε το πρόβλημα της κατακόρυφης διάρθρωσης της πόλης.
Το 1921 επιστρέφει στη Γερμανία και συμμετέχει στο συνέδριο της Βαϊμάρης ως πολιτιστικός εκπρόσωπος τέχνης. Το 1922 συμμετέχει στο Συνέδριο των Προοδευτικών Καλλιτεχνών στο Ντίσελντορφ (Dussedorf), όπου έρχεται σε επαφή με σημαντικές προσωπικότητες του Bauhaus, και συμβάλει καθοριστικά στη διάσωση των κονστρουκτιβιστικών αρχών (και συγκεκριμένα του Proun) στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αποτέλεσμα της περιόδου ήταν η Κονστρουκτιβιστική Διεθνής, το ιδρυτικό μανιφέστο της οποίας συνυπογράφεται από τον Van Doesburg και τον Lissitzky. Σημαντικό έργο της περιόδου αποτελούν τα σχέδια του Lissitzky για τον ουρανοξύστη «Wolkenbügel» (κτήριο στα σύννεφα), το οποίο αποτελεί την ενσάρκωση των αρχών του Proun. Σχεδίασε «οριζόντιους ουρανοξύστες» για τη Μόσχα (1923-1925), το κτήριο Υφαντουργίας (1925, Μόσχα), το συγκρότημα της «Πράβντα» (1930, Μόσχα) και συγκροτήματα κατοικιών στο Ιβάνοβο Βοζνεσένσκι (1926).
Το 1927 η κατάσταση της υγείας του επιβαρύνεται σημαντικά, μετακομίζει στη Ζυρίχη και εξαρτάται όλο και περισσότερο από τη γυναίκα του. Το 1932 ο Στάλιν κλείνει τις ενώσεις ανεξάρτητων καλλιτεχνών και αναγνωρίζει ως επίσημη τέχνη του Σοβιετικού κράτος το σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ρεύμα, το οποίο ο Λισίτσκι αποδέχεται εγκαταλείποντας προοδευτικά τις μοντέρνες αρχές του.
To 1937 ορίζεται υπεύθυνος της επερχόμενης Γεωργικής έκθεσης της Μόσχας. Το τεράστιο τσιμεντένιο άγαλμα του Στάλιν μπροστά από το κεντρικό περίπτερο είναι δική του έμπνευση.
Κονστρουκτιβισμός
Ο Λισίτσκι είναι μεγάλος εμψυχωτής του Κονστρουκτιβισμού, ουσιαστικά η σύνδεση μεταξύ Σουπρεματισμού και Κονστρουκτιβισμού. Αναπτύσσει μία πυρετώδη δραστηριότητα, ταξιδεύει, είναι σε συνεχή επαφή με τον Γκρόπιους, τον Μις βαν ντε Ρόε, το Βαν Ντέσμπουργκ. Το μεγάλο του σχέδιο είναι μια «διεθνής του Κονστρουκτιβισμού», της οποίας η ρωσική αρχιτεκτονική, επηρεαζόμενη από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, θα πρέπει να είναι το συντονιστικό κέντρο. Η θέση του Λισίτσκι και των άλλων αρχιτεκτόνων της ομάδας Ασνόβα (Λαντόβσκι, Μέλνικοφ, Βέσνιν, Γκόλοσοφ και άλλοι) είναι ξεκάθαρη: γεωμετρισμός-γιατί η γεωμετρία εκφράζει το ορθολογικό πνεύμα της επανάστασης, τολμηρότατες μορφικές λύσεις (σώματα σε ανάγλυφο, φανερές διαρθρώσεις, ακάλυπτος δομικός μηχανισμός)-γιατί η τεχνική που τις επιτρέπει αντανακλά την επαναστατική ηθική, μορφικός δυναμισμός και συμβολισμός-γιατί η κατασκευή πρέπει να είναι η εικόνα-σύμβολο της σοσιαλιστικής κοινωνίας που οικοδομείται.
Θεωρητικό Υπόβαθρο
Ως προς το ρόλο της τέχνης ο Ελ Λισίτσκι, όπως και ο Α. Ρόντσενκο-μαρξιστής θεωρητικός του Κονστρουκτιβισμού, παίρνει σοβαρά υπόψη του τη σουπρεματιστική μορφολογική αυστηρότητα. Στο επίπεδο της σύνδεσης της τέχνης με την πολιτική δράση πιστεύει ότι καμία αντίφαση δεν μπορεί να υπάρξει μεταξύ αισθητικής διαδικασίας και βιομηχανικής τεχνολογίας σε ένα σύστημα στο οποίο η βιομηχανία είναι πλέον απελευθερωμένη, δεν δεσμεύεται από το καπιταλιστικό σύστημα. Όχι μόνο οι βιομηχανικές τεχνικές θα ανοίξουν απεριόριστες δυνατότητες στη δημιουργικότητα των καλλιτεχνών αλλά θα αποτελέσουν επίσης το λειτουργικό μηχανισμό μέσα από τον οποίο η τέχνη θα εισχωρήσει και θα επηρεάσει τη ζωή και, αντίστροφα, η σοσιαλιστική κοινωνία θα διεγείρει τη δημιουργικότητα της παραγωγής. Ταυτόχρονα, τέχνη και εργασία θα αλληλοεπηρεάζονται, θα ανταλλάσσουν αμοιβαία εμπειρίες και θα διδάσκουν τις αρχές οργάνωσής τους, έτσι ώστε η τέχνη να παίρνει από την εργασία τους νόμους της τεχνικής και της οικονομίας υλικών και ενέργειας, ενώ η εργασία να αφομοιώνει τη δημιουργικότητα και τις ιδιότητες των υλικών. Αυτά ως μελλοντικές προϋποθέσεις για μία μελλοντική ενότητα της τέχνης με την επιστήμη και τη ζωή.
«Ό,τι γίνεται στην Ευρώπη σε εργαστηριακό επίπεδο, στη Ρωσία γίνεται μαζικά, μέσα από τη θέληση της ιστορίας», γράφει ο Ελ Λισίτσκι για να υποδηλώσει τις τεράστιες δυνάμεις που απελευθέρωσε για την τέχνη η σοσιαλιστική εξουσία.
Έτσι, η βιομηχανική τέχνη ήταν η νέα και η πραγματική λαϊκή τέχνη: δεν ήταν πια η συνεσταλμένη έκφραση μίας κατώτερης ως προς τη μόρφωση τάξης αλλά το σημάδι της εσωτερικής ζωτικότητας μίας κοινωνίας που σχηματίζεται σε συνθήκες πραγματικής ελευθερίας για την εργατική τάξη και το λαό.
To έργο
thumb|250px|Το τυπογραφικό κέντρο του περιοδικού Ogomyok (το μόνο κτισμένο έργο του) Εργαζόμενος πάνω στο ρυθμό που κυριαρχούσε τότε, ο Λισίτσκι είναι εκείνος που ενσωμάτωσε το σουπρεματιστικό ύφος σε διάφορα έργα του, δίνοντάς του όμως ένα νέο περιεχόμενο: το συμβολισμό της ταξικής πάλης. Χαρακτηριστικά δείγματα είναι η αφίσα του «Με την κόκκινη σφήνα, νικήστε τους λευκούς» (1920), το σχέδιο για το μνημείο της Ρόζας Λούξεμπουργκ (1919-1920) ή η ιστορία δύο τετραγώνων που απεικονίζει συμβολικά την έλευση της Οκτωβριανής Επανάστασης και το οποίο συνδυάζει το Σουπρεματισμό με τον Κονστρουκτιβισμό. Ακόμα, σχεδίασε μια σειρά προπαγανδιστικές αφίσες, ενώ σημαντική επίδραση στη διαμόρφωση της Ρώσικης Πρωτοπορίας είχε η δυναμική κατασκευή του γερανού στο έργο του «Το βήμα του Λένιν» (1920). Σχεδίασε, επίσης, βιομηχανοποιημένα έπιπλα (1928-1929) για πολλαπλές χρήσεις. Ανέπτυξε νέες απόψεις για την διοργάνωση των εκθέσεων, που τις αντιμετώπιζε ως ενοποιημένες μονάδες (Σοβιετικά περίπτερα σε εκθέσεις του εξωτερικού, 1925-1934, Έκθεση Γραφικών Τεχνών στη Μόσχα, 1927). Διατύπωσε ακόμα νέες αντιλήψεις για τη σκηνογραφία. Στον τομέα της καλλιτεχνικής επιμέλειας των εκδόσεων, ο Λισίτσκι θεώρησε το βιβλίο ως είδος τέχνης, χρησιμοποιώντας πλούσια διακόσμηση, αντιπαραθέτοντας ανόμοια τυπογραφικά στοιχεία, χρησιμοποιώντας νέες εκτυπωτικές μεθόδους (π.χ.φωτομηχανικές) και διερευνώντας τις δυνατότητες φωτομοντάζ (σχέδια για το «Όλα εντάξει» του Μαγιακόφσκι, για το περιοδικό «Η οικοδόμηση της ΕΣΣΔ», 1932-1941 και για μια σειρά φωτογραφικών λευκωμάτων στη δεκαετία του 1930).
Πρόουν
Μια σειρά από αφηρημένα γεωμετρικά έργα. Σε αυτά τα έργα, τα βασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής - ο όγκος, η μάζα, το χρώμα, το διάστημα και ο ρυθμός - υποβλήθηκαν σε μια νέα διατύπωση σε σχέση με τα νέα ιδανικά του Σουπρεματισμού. Μέσω του Proun προάγει ουτοπικά μοντέλα για ένα καλύτερο κόσμο.Είναι στην πραγματικότητα, ένα είδος αισθητικού προτύπου για κάτι πολύ όμοιο με ένα γιγάντιο Gesamtkunstwerk (Συνολικό έργο τέχνης) κατά τον Berlage, ολοκληρωμένο με τη δική του εκδοχή της Eenheid in Veelheid (Ενότητα της ποικιλίας). Δίνει έμφαση στη διαχείριση του χώρου μέσω απλών γεωμετρικών στερεών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Ρώσοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Ρώσοι σχεδιαστές Κατηγορία:Ρώσοι φωτογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ρωσική πρωτοπορία
1795 Βόλτγιερ
Ο Βόλτγιερ (Woltjer) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,99. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδού αστρονόμου Γιαν Βόλτγιερ (Jan Woltjer, 1891-1946).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βόλτγιερ εκτιμάται σε 27,09 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0459.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βολτγιερ
Γκοταμπάγια Ραγιαπάκσε
Ο Αντισυνταγματάρχης Ναντασένα Γκοταμπάγια Ραγιαπάκσε (Nandasena Gotabaya Rajapaksa), RWP, RSP, psc, GR (σινχαλέζικα: ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, ταμίλ: கோட்டாபய ராஜபக்ஸ, γεννημένος στις 20 Ιουνίου 1949) είναι πολιτικός της Σρι Λάνκα και πρώην στρατιωτικός αξιωματούχος που υπηρέτησε ως ο 8ος Πρόεδρος της Σρι Λάνκα από το 2019 έως το 2022. Προηγουμένως διετέλεσε γραμματέας του υπουργείου Άμυνας και Αστικής Ανάπτυξης από το 2005 έως το 2015 υπό τη διοίκηση του μεγαλύτερου αδελφού του, πρώην προέδρου Μαχίντα Ραγιαπάκσε, οδηγώντας τις ένοπλες δυνάμεις της Σρι Λάνκα στη στρατιωτική ήττα των Τίγρεων Ταμίλ, η οποία τερμάτισε τον εμφύλιο πόλεμο.
Το 2018, αναδείχθηκε ως πιθανός υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2019, στις οποίες έλαβε μέρος με επιτυχία στηριζόμενος σε μια πλατφόρμα φιλοεθνικιστική, με γνώμονα την οικονομική ανάπτυξη και την εθνική ασφάλεια. Είναι το πρώτο πρόσωπο με στρατιωτικό υπόβαθρο που εξελέγη πρόεδρος της Σρι Λάνκα και επίσης το πρώτο πρόσωπο που εκλέχθηκε πρόεδρος και δεν είχε προηγουμένως εκλεγεί σε κάποια αιρετή θέση.
Προεδρία (2019 – 2022)
Η ορκωμοσία του Ραγιαπάκσε πραγματοποιήθηκε στην Ανουρανταπούρα στις 18 Νοεμβρίου 2019. Είναι το πρώτο εκλεγμένο αξίωμα που κατείχε ο Ραγιαπάκσε και είναι ο πρώτος πολιτικός μη καριέρας και πρώην στρατιωτικός αξιωματούχος που διετέλεσε πρόεδρος. Μετά την ανάληψη του αξιώματος του προέδρου, ανακοίνωσε την πρόθεση να σχηματίσει νέα κυβέρνηση και να αναλάβει το χαρτοφυλάκιο άμυνας. Στις 19 Νοεμβρίου 2019, αφού ανέλαβε καθήκοντα στην Προεδρική Γραμματεία, διόρισε τον P. B Jayasundera ως Γραμματέα του Προέδρου και τον Ταγματάρχη Καμάλ Γκουναράτνε ως Γραμματέα Άμυνας, καθώς και έναν νέο Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών και τον Γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών υποθέσειω. Στις 20 Νοεμβρίου, ο πρωθυπουργός Ρανίλ Γουικρεμεσίνγκε είχε συμφωνήσει να παραιτηθεί και να σχηματιστεί μια υπηρεσιακή κυβέρνηση έως ότου διεξαχθούν νέες κοινοβουλευτικές εκλογές, αφού ο πρόεδρος μπορούσε να διαλύσει συνταγματικά το κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2020. Την ίδια ημέρα, η προεδρική γραμματεία κάλεσε όλους τους επαρχιακούς κυβερνήτες να υποβάλουν τις παραιτήσεις τους. Στις 21 Νοεμβρίου διόρισε τον αδερφό του Μαχίντα Ραγιαπάκσε ως πρωθυπουργό μετά την παραίτηση του Γουικρεμεσίνγκε και την επόμενη μέρα διορίστηκε υπουργικό συμβούλιο αποτελούμενο από 15 μέλη. Έτσι, η Σρι Λάνκα έγινε μόνο το δεύτερο έθνος στον κόσμο μετά την Πολωνία που είχε έναν συνδυασμό αδελφών που ανέλαβαν την προεδρία και πρωθυπουργό μιας χώρας την ίδια χρονική στιγμή.
Έπειτα από μερικούς μήνες στην εξουσία, ο Ραγιαπάκσε έπρεπε να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη πρόκληση. Η πανδημία COVID-19 ξεκίνησε στο νησί τον Μάρτιο του 2020. Ο Ραγιαπάκσε αρχικά αρνήθηκε να θέσει τη χώρα σε καραντίνα, αλλά αργότερα αποφάσισε να επιβάλει απαγόρευση κυκλοφορίας όταν άρχισαν να αυξάνονται ορισμένα κρούσματα. Ο Ραγιαπάκσε διέλυσε το κοινοβούλιο στις 2 Μαρτίου. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν αρχικά από τον ίδιο για τις 25 Απριλίου 2020, στη συνέχεια αναβλήθηκαν από την εκλογική επιτροπή για τις 20 Ιουνίου 2020. Τον Αύγουστο του 2020 η Σρι Λάνκα ήτανη χώρα της Νότιας Ασίας που κατάφερε να ελέγχει την COVID-19, αναφέροντας 2.839 κρούσματα για 21  εκατομμύρια κατοίκους. Πολλοί στη χώρα πιστώνουν επίσης τη διοίκηση του προέδρου για τη σταθερότητα και τον περιορισμό της επιδημίας του κοροναϊού.
Κοινοβουλευτικές εκλογές της Σρι Λάνκα 2020
Οι γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 5 Αυγούστου 2020. Το κόμμα Σρι Λάνκα Ποντουτζάνα Περαμούνα (SLPP) πέτυχε μια μεγάλη νίκη στις εκλογές, με αυτοδυναμία, καθώς κέρδισε 145 έδρες από τις συνολικά 225. Το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης Samagi Jana Balawegaya κέρδισε μόλις 54 έδρες. Η νίκη του SLPP οφείλεται κυρίως στην κυρίαρχη επιτυχία στον περιορισμό της πανδημίας COVID-19 και λόγω της αρνητικής δημοσιότητας σχετικά με την κυβέρνηση υπό την ηγεσία του UNP, η οποία κατηγορήθηκε για μια σημαντική αποτυχία των υπηρεσιών πληροφοριών που προκλήθηκε από τις συνέπειες των επιθέσεων του Πάσχα του 2019.
Παραίτηση και εξορία
Στις 9 Ιουλίου 2022 ο Ραγιαπάκσε εγκατέλειψε την επίσημη κατοικία του στο Κολόμπο προτού οι διαδηλωτές εισβάλουν εκεί, έχοντας σπάσει όλα τα αστυνομικά οδοφράγματα. Οι διαδηλωτές κατέλαβαν το μέγαρο και κολύμπησαν στην πισίνα. Αργότερα το απόγευμα ο Πρόεδρος της Βουλής επιβεβαίωσε την επικείμενη παραίτηση του προέδρυ στις 13 Ιουλίου 2022. Στις 11 Ιουλίου η παραίτηση επιβεβαιώθηκε και από το Γραφείο του Πρωθυπουργού. Στις 12 Ιουλίου το προσωπικό του Διεθούς Αεροδρομίου Μπανταρανάικε τον εμπόδισε να φύγει από τη χώρα. Επίσης απορρίφθηκε το αίτημά του να του δοθεί βίζα για ις ΗΠΑ.
Το πρωί της 13ης Ιουλίου ο Ραγιαπάκσε έφυγε από τη Σρι Λάνκα μέσω στρατιωτικού μεταφορικού αεροσκάφους της Πολεμικής Αεροπορίας της Σρι Λάνκα Antonov An-32 για τις Μαλδίβες. Διαδηλώσεις έγιναν στις Μαλδίβες μόλις έφτασε ο έκπτωτος πρόεδρος. Ενώ βρισκόταν στις Μαλδίβες, εξέδωσε ανακοινωθέν στο οποίο ανέφερε ότι «δεν είναι σε θέση να ασκήσει, να ασκήσει και να ασκήσει τις εξουσίες, τα καθήκοντα και τα καθήκοντα του Γραφείου του Προέδρου» λόγω της απουσίας του από τη Σρι Λάνκα και διόρισε τον Ρανίλ Γουικρεμεσίνγκε ως ασκούντα καθήκοντα προέδρου σύμφωνα με το άρθρο 37 παράγραφος 1 του συντάγματος της Σρι Λάνκα. Στις 14 Ιουλίου έφυγε από τις Μαλδίβες για τη Σιγκαπούρη με πτ΄'ηση των σαουδαραβικών αερογραμμών. Αργότερα την ίδια ημέρα ο πρόεδρος έστειλε στον Πρόεδρο της Βουλής την παραίτησή του με email, ανακοινώνοντας και επίημα την αποχώρησή του από την προεδρία. Έγινε έτσι ο πρώτος πρόεδρος της Σρι Λάνκα που παραιτήθηκε στα μισά της θητείας του.
Έπειτα από ολιγόμηνη εξορία, επέστρεψε στο Κολόμπο στις 2 Σεπτεμβρίου 2022.
Παραπομπές
Ραγιαπακσε Γκοταμπαγια
Ένωση για τις Υπηρεσίες Βιβλιοθηκών σε Παιδιά
Η Ένωση για τις Υπηρεσίες Βιβλιοθηκών για Παιδιά (αγγλ.Association for Library Service to Children - ALSC) εργάζεται για την υποστήριξη και την ενίσχυση των υπηρεσιών των βιβλιοθηκών που απευθύνονται σε παιδιά. Εκπροσωπεί όσους ενδιαφέρονται και εργάζονται για την κοινωνική, πολιτιστική και ψυχοσωματική ευημερία και ανάπτυξη των παιδιών, μέσω των παρεχόμενων υπηρεσιών των βιβλιοθηκών.
Διοίκηση
Τα ανώτερα στελέχη της ALSC είναι ο Πρόεδρος (President), ο Αντιπρόεδρος (Vice-President) ο Οικονομικός Διευθυντής (Fiscal Officer) και ο Εκτελεστικός Διευθυντής (Executive Director), τα οποία απαρτίζουν την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Committee). Το κυνερνών όργανο της ένωσης είναι το Διοικητικό Συμβουλίο που εκλέγεται από τα μέλη του και περιλαμβάνει τα ανώτερα στελέχη, έναν Σύμβουλο της ALSC και της ALA (ALSC/ALA Councilor) και οκτώ Διευθυντές (Directors).
Σκοπός
Η ALSC εστιάζει στην προώθηση του επαγγέλματος της Βιβλιοθηκονομίας ενθαρρύνοντας τους εργαζόμενους στις βιβλιοθήκες να παρέχουν υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στα παιδιά. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η ALSC εργάζεται για τη βελτίωση και την επέκταση των υπηρεσιών που παρέχουν οι βιβλιοθήκες κάθε τύπου σε παιδιά.
Μέλη
Η ALSC αριθμεί περισσότερα από 4.000 μέλη, τα οποία περιλαμβάνουν άτομα που σχετίζονται με τη βελτίωση και την ανάπτυξη των υπηρεσιών πληροφόρησης που απευθύνονται σε παιδιά. Τα μέλη της ALSC διακρίνονται σε:
Δράση
Η ALSC μέσα από το σύνολο των δραστηριοτήτων της συμβάλλει στη βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχουν οι βιβλιοθήκες και απευθύνονται σε παιδιά και κατ’ επέκταση στην πνευματική ανάπτυξη των παιδιών. Η ALSC δημοσιεύει ενημερωτικό υλικό και διαθέτει διαδικτυακά εργαλεία επικοινωνίας με τα μέλη της. Παράλληλα, διατηρεί ένα ιστολόγιο (ALSC Blog) το οποίο περιλαμβάνει πληροφορίες και τρέχουσα ενημέρωση σχετικά με το έργο της και τη Βιβλιοθηκονομία γενικότερα. Επιπλέον, διοργανώνει ποικίλες δραστηριότητες, συνέδρια και εργαστήρια, τα οποία διευρύνουν το γνωστικό πεδίο των μελών της και συμμετέχει στο ετήσιο συνέδριο της ALA (ALA Annual Conference). Στα πλαίσια της δράσης της έγκειται η οικονομική ενίσχυση των μελών της, μέσω της χορήγησης υποτροφιών και της απονομής τιμητικών βραβεύσεων για τη σημαντική συνεισφορά τους στο έργο της και συναφή επιτεύγματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π
Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ
thumb|right|220px|Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία την εποχή της εξέγερσης Η Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ (βουλγαρικά : Въстание на Георги Войтех, σερβικά : Словенски устанак у Поморављу) ήταν μια Σλαβική εξέγερση εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που έγινε το 1072, ήταν η δεύτερη σημαντική προσπάθεια για την αποκατάσταση της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μετά την Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου το 1040-1041.
Οι βασικές προϋποθέσεις για την εξέγερση ήταν η αδυναμία του Βυζαντίου μετά τις επιδρομές των Πετσεγένων στον κάτω Δούναβη, η μεγάλη ήττα από τουν Σελτζούκους στη Μάχη του Μαντζικέρτ (1071) και η εισβολή των Νορμανδών στη νότια Ιταλία καθώς και η αύξηση των φόρων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Ζ΄. Η εξέγερση παρασκευάστηκε από τη βουλγαρική αριστοκρατία στα Σκόπια με επικεφαλής τον Γκεόργκι Βόιτεχ. Επέλεξαν το γιο του Σέρβου πρίγκιπα της Διοκλείας Μιχαήλ, Κωνσταντίνο Μποντίν ως αρχηγό τους, δεδομένου ότι ήταν απόγονος του Βούλγαρου αυτοκράτορα Σαμουήλ. Το φθινόπωρο του 1072 ο Κωνσταντίνος Μποντίν έφτασε στο Πρίζρεν όπου ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας των Βουλγάρων υπό το όνομα του "Πέτρος Γ΄", ο Σέρβος ηγεμόνας έστειλε 300 στρατιώτες υπό την ηγεσία του Βοεβόντα Πετρίλο.