cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολωνοί
Σιλέσιοι
Οι Πολωνοί Σιλέσιοι μπορούν να χωριστούν σε πολλές μικρότερες ομάδες, όπως οι Τσιεσίνοι Βλάχοι, οι Λάχοι, οι Σιλέσιοι Γκουράλοι, οι Οπολάνοι και άλλοι. Η παλαιότερη πολωνική πόλη στις ΗΠΑ, η Πάνα Μάρια στο Τέξας, ιδρύθηκε από Σιλέσιους το 1854. Μιλούν την τεξανή σιλεσιακή διάλεκτο της πολωνικής γλώσσας.
Ανατολικό Κρέσι
Πολωνοί από τα πρώην ανατολικά εδάφη της Πολωνίας και άλλες περιοχές της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Από τον 14ο αιώνα και μετά, η επέκταση των Πολωνών (κυρίως των Μαζούριων από τη Μασοβία, αλλά και των Μείζονων Πολωνών και άλλων) εποίκων προς τα βορειοανατολικά, καθώς και η πολωνοποίηση των ντόπιων κατοίκων, οδήγησε στην εμφάνιση της Δημοκρατίας της Κεντρικής Λιθουανίας (βορειοανατολικοί Κρεσοβιάτσοι) στις περιοχές Γκρόντνο και Βίλνιους, η οποία περιλαμβάνει τις γειτονικές περιοχές της βόρειας Λευκορωσίας, της νότιας Λιθουανίας και της νότια Λετονίας (πρώην Βοεβοδάτο Ινφλάντι, συμπεριλαμβανομένων των Ντίνεμπουργκ και Ιλούκστε). Ταυτόχρονα, η επέκταση των Πολωνών εποίκων (κυρίως Ελάσσονων Πολωνών και Μαζούριων) προς τα νοτιοανατολικά, καθώς και η πολωνοποίηση των ντόπιων κατοίκων, οδήγησε στην ανάδυση των νοτιοανατολικών Κρεσοβιάτσων στην Χαλίτσνα της Ερυθράς Ρουθηνίας (με την κύρια πόλη της, το Λβουβ), στη Βολυνία και στην Ποδολία.
Εθνικές μειονότητες
μικρογραφία| Πολωνοί [[Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός|Ορθόδοξοι Εβραίοι προσεύχονται σε συναγωγή, Βαρσοβία, 1941.]] Στις παραδοσιακές εθνικές και εθνοτικές μειονότητες στα σύγχρονα σύνορα της Πολωνίας περιλαμβάνονται οι Γερμανοί, οι Εβραίοι, οι Ουκρανοί, οι Λευκορώσοι, οι Λιθουανοί, οι Τσέχοι (συμπεριλαμβανομένων των πολωνοποιημένων απογόνων των προσφύγων των Βοήμιων Αδελφών προσφύγων ), οι Σλοβάκοι, οι Ρομά, οι Ολλανδοί (Ολέντσοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πολωνοποιημένοι), οι Αρμένιοι (υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα κύματα μετανάστευσης Αρμενίων στην Πολωνία, τα πρώτα από τα οποία έλαβαν χώρα τον 11ο αιώνα ), οι Βλάχοι (ρομανόφωνοι βοσκοί) και οι Σκωτσέζοι (οι περισσότερα Σκωτσέζοι στην Πολωνία έχουν επίσης πολωνοποιηθεί). Ιστορικά, υπήρχαν επίσης μικρότερες κοινότητες Ούγγρων, Ρώσων, Βαλλώνων, Γάλλων, Ιταλών και άλλων. Σήμερα οι Πολωνοί Γερμανοί κατοικούν κυρίως στη Σιλεσία, όπου ήρθαν για πρώτη φορά κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα.
Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της Πολωνίας αποτελούταν από εθνοτικές μειονότητες. Μετά τον πόλεμο, ωστόσο, οι μειονότητες της Πολωνίας εξαφανίστηκαν, κυρίως λόγω της αναθεώρησης των συνόρων του 1945 και του Ολοκαυτώματος. Ειδικότερα, ο πληθυσμός των Εβραίων στην Πολωνία, ο οποίος αποτέλεσε τη δεύτερη μεγαλύτερη (μετά την ΕΣΣΔ) εβραϊκή κοινότητα στην προπολεμική Ευρώπη με περίπου 3 εκατομμύρια ανθρώπους, σχεδόν εξαφανίστηκε μέχρι το 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβικά έθνη Κατηγορία:Λεχίτες Κατηγορία:Δυτικοί Σλάβοι
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16 ήταν η 61η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2015-16 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη και τρίτη θέση προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορία 2016–17. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορία 2016–17.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2014-15
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2015-16
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2015-16:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2014-15
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2014-15:
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή: Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας 15/16 (Βαθμολογία)
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Σημειώσεις: 1 Από τον Ολυμπιακό αφαιρέθηκαν πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος 3 βαθμοί για οικονομικούς λόγους. 2 Από την Ομόνοια Αραδίππου αφαιρέθηκαν 2 βαθμοί στις 11 Μαρτίου 2016 για οικονομικούς λόγους.
Ισοβαθμίες: α Αναγέννηση-Ολυμπιακός 2-0, Ολυμπιακός-Αναγέννηση 1-1 β ΕΝΑΔ-ΠΑΕΕΚ 4-1, ΠΑΕΕΚ-ΕΝΑΔ 0-1
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
3 Ο αγώνας ΕΝΠ-Ελπίδα έληξε με σκορ 0-1. Ωστόσο, κατακυρώθηκε με τέρματα 3-0 υπέρ της ΕΝΠ μετά από απόφαση του Αθλητικού Δικαστή λόγω αντικανονικής συμμετοχής ποδοσφαιριστή της Ελπίδας.
Πηγή: Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας 15/16 (Αποτελέσματα)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016
Περιγκόρ
Το Περιγκόρ (γαλλικά Périgord) είναι ιστορική περιοχή και παλαιά κομητεία της Γαλλίας, η οποία αντιστοιχεί περίπου στον σημερινό νομό Δορδόνης, στην Νέα Ακουιτανία. Η περιοχή είναι ουσιαστικά αγροτική και χαρακτηρίζεται από μεγάλη πολιτιστική, αρχαιολογική και ιστορική κληρονομιά.
Η γεωγραφία και οι φυσικοί πόροι του το καθιστούν μια πανέμορφη περιοχή, πλούσια σε ιστορία και φυσικό περιβάλλον. Το Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Περιγκόρ-Λιμουζέν συμβάλει στη διατήρηση του περιβάλλοντος.
Το Περιγκόρ είναι γνωστό για τα εκλεκτά γαστρονομικά προϊόντα του, όπως το κονφί πάπιας και το φουά γκρά. Είναι επίσης γνωστό ως κέντρο τρούφας στη Γαλλία. Τα κρασιά του Περιγκόρ περιλαμβάνουν το Μπερζεράκ (κόκκινο και λευκό) και το Μονμπαζιγιάκ.
Περιγραφή
Η επαρχία Περιγκόρ χρονολογείται από την εποχή που κατοικήθηκε η περιοχή από τους Γαλάτες. Ήταν η περιοχή των Πετροκορίων, γαλατική φυλή με πρωτεύουσα το Περιγκέ. Η περιοχή ονομάστηκε Περιγκόρ και οι κάτοικοι αποκαλούνται Περιγκορντάν.
Το Περιγκόρ χωρίζεται σε 4 περιοχές.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο του Καστελνώ]] μικρογραφία|364x364εσ|Το Περιγκόρ σε χάρτη της Γαλλίας του 1030 Η περιοχή, κατοικημένη από τον λαό των Πετροκορίων, κατά τη γαλατορωμαϊκή περίοδο, συγκροτήθηκε σε κομητεία την εποχή του Καρλομάγνου. Ο πρώτος κόμης του Περιγκόρ που ονομάστηκε από τον Καρλομάγνο, ήταν ο Βιλμπάντ, το 778. Εκτός από το όνομα, η δράση και οι διάδοχοι αυτού του πρώτου κυβερνήτη του Περιγκόρ με τον τίτλο του κόμη είναι ελάχιστα γνωστοί.
Οι κόμητες του Περιγκόρ, των οποίων η δικαιοδοσία περιορίζονταν σε μερικούς πύργους, δεν κατάφεραν να ισχυροποιηθούν, εξαιτίας του βασιλιά της Αγγλίας, ο οποίος έγινε δούκας της Aκουιτανίας το 1152 και του βασιλιά της Γαλλίας, ο οποίος δεν έπαυε να προσαρτά τμήματα της περιοχής.
Το 1360, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου (1337-1453), το Περιγκόρ τέθηκε υπό την κυριαρχία της Αγγλίας μέσω της συνθήκης του Μπρετινί. Ο Κάρολος της Ορλεάνης, κόμης του Περιγκόρ, αιχμαλωτίσθηκε από τους Άγγλους στη μάχη του Αζανκούρ, το 1415 και έμεινε κρατούμενος στην Αγγλία μέχρι το 1440. Το 1438, για να εξοικονομήσει τα λύτρα για την απελευθέρωσή του, πούλησε το Περιγκόρ στον οίκο των Παντιέβρ.
Κατά τη διάρκεια αυτής της ταραγμένης περιόδου, ο ποταμός Ντορντόνι ήταν το σύνορο μεταξύ των δύο εχθρών, εξ ου και η κατασκευή πολλών οχυρωμένων κάστρων που βρίσκονται αντικρυστά στις όχθες του ποταμού. Τα περισσότερα από αυτά τα κάστρα σώζονται σήμερα και μερικά έχουν γίνει σημαντικές τουριστικές τοποθεσίες, όπως το κάστρο του Καστελνώ.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Τοιχογραφία από το [[σπήλαιο Λασκώ]] Στο Περιγκόρ υπάρχουν ρωμαϊκά ερείπια που έχουν αποκατασταθεί και ολόκληρη η περιοχή είναι γνωστή ως το «λίκνο της ανθρωπότητας», λόγω του πλούτου των προϊστορικών της σπηλαίων. Το πιο γνωστό είναι το σπήλαιο Λασκώ, του οποίου οι απεικονίσεις των ρινόκερων, αλόγων, ελαφιών και άλλων ζώων (αλλά όχι ανθρώπων) χρονολογούνται περίπου 17.000 χρόνια π.Χ.
Διάσπαρτοι σε όλο το νομό υψώνονται περισσότεροι από 1200 πύργοι, πολλοί του 13ου και 14ου αιώνα και γραφικές μεσαιωνικές πόλεις, όπως η πρωτεύουσα του νομού Δορδόνης Περιγκέ, το Σαρλά και το Μπραντόμ και μεσαιωνικά χωριά, που έχουν ταξινομηθεί στα «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Στιμπολάνιο
Το στιμπολάνιο (αγγλικά stibolane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και αντιμόνιο, με μοριακό τύπο C4H9Sb. Είναι μια ετεροκυκλική αντιμονίνη. Το μόριό του αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο, με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο αντιμονίου, στα οποία συνδέονται, επίσης, συνολικά εννέα (9) άτομα υδρογόνου. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος στιμπολάνιο μπορεί, επίσης, να αναφέρεται (γενικότερα) σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, αρκεί να περιέχουν έναν (τουλάχιστον) στιμπολανικό δακτύλιο, δηλαδή πενταμελή δακτύλιο με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, ένα (1) άτομο αντιμονίου και κανένα διπλό δεσμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:C4
Γκαγκαουζικό αλφάβητο
Το σύγχρονο γκαγκαουζικό αλφάβητο είναι λατινικό αλφάβητο 31 γραμμάτων βασισμένο στο τουρκικό αλφάβητο. Προηγουμένως, κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, τα γκαγκαουζιανά γράφονταν με το Κυριλλικό αλφάβητο.
Τα γκαγκαουζιανά γράφονταν στο ελληνικό αλφάβητο στα τέλη του 1800.
Το σημερινό γκαγκαουζιανό αλφάβητο 31 γραμμάτων, που χρησιμοποιείται για την γκαγκαουζιανή γλώσσα, είναι λατινικό αλφάβητο που βασίζεται στο μοντέλο της τουρκικής γλώσσας.
Ιστορία
Φαίνεται ότι το πρώτο αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για τη γλώσσα ήταν το ελληνικό αλφάβητο στα τέλη του 19ου αιώνα. Για παράδειγμα, ο οριενταλιστής Όττο Μπλάου ισχυρίζεται ότι τα έργα του Ευριπίδη μεταφράστηκαν στα γκαγκαουζιανά και ήταν γραμμένα στο ελληνικό αλφάβητο.
Ξεκινώντας το 1957, το κυριλλικό χρησιμοποιήθηκε μέχρι την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Το 1996, η Δημοκρατία της Μολδαβίας καθιέρωσε επίσημα ένα αλφάβητο βασισμένο στο λατινικό. Βασίζεται στο σύγχρονο τουρκικό αλφάβητο, με την προσθήκη τριών γραμμάτων, των ä για να αντιπροσωπεύει τον ήχο (ə στα Αζερικά), το ê για να αντιπροσωπεύει τον ήχο  (σβα), που δεν υπάρχει στα τουρκικά, και τον ț ή ţ για να εκπροσωπεί τον ήχο  όπως και στα ρουμανικά. Από την άλλη πλευρά, σε αντίθεση με τα ταταρικά της Κριμαίας, τα τουρκικά και κάποιες άλλες τουρκικές γλώσσες, τα γκαγκαουζιανά δεν έχουν το γράμμα ğ, το οποίο είχε γίνει εντελώς αθόρυβο στην γκαγκαουζιανή γλώσσα.
Λατινικό αλφάβητο
Στην τυπική σιερά, τα γράμματα του Γκαγκαουζιανού αλφαβήτου είναι:
Σημειώστε ότι το I χωρίς και με τελεία είναι ξεχωριστά γράμματα, έχοντας το καθένα με τη δική του κεφαλαία και πεζή μορφή. Το I είναι η κεφαλαία μορφή του ı, και το İ είναι η πρωτεύουσα μορφή i. Το γκαγκαουζιανό αλφάβητο δεν έχει τα γράμματα q, w ή x. Αντ'αυτού, στα γκαγκαουζιανά αυτοί οι χαρακτήρες μεταγράφονται ως k, v και ks, αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικά αλφάβητα Κατηγορία:Μολδαβία Κατηγορία:Ογουζικές γλώσσες
4,1 μίλια
Τα 4,1 μίλια είναι ντοκιμαντέρ-ταινία μικρού μήκους σε παραγωγή και σκηνοθεσία της Δάφνης Ματζιαράκη. Το ντοκιμαντέρ αφηγείται μια ημέρα από τη ζωή ενός ανθυποπλοίαρχου του ελληνικού λιμενικού στη Μυτιλήνη, του Κυριάκου Παπαδόπουλου, εν μέσω της προσφυγικής κρίσης. Το ντοκιμαντέρ προτάθηκε για όσκαρ ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στα 89α βραβεία της αμερικανικής ακαδημίας. Έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στον Φοιτητικό Διαγωνισμό Κινηματογράφου. 9
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Μετανάστευση στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες του 2016
USS Scorpion (SSN-589)
Το USS Scorpion (SSN-589) ήταν ένα πυρηνικό υποβρύχιο του Πολεμικού Ναυτικού των Η.Π.Α. και το έκτο σκάφος του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού που έφερε αυτό το όνομα. Το Scorpion χάθηκε στις 22 Μαΐου του 1968, με 99 μέλη του πληρώματος να πεθαίνουν στο περιστατικό. Το USS Scorpion είναι το ένα από τα δύο πυρηνικά υποβρύχια που έχασε το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό, με το άλλο να είναι το USS Thresher. Ήταν μία από τις τέσσερις μυστηριώδεις εξαφανίσεις υποβρυχίων το 1968, με τις άλλες να είναι το ισραηλινό INS Dakar, το γαλλικό υποβρύχιο Minerve και το σοβιετικό υποβρύχιο K-129.
Υπηρεσία
Το αμερικανικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο Σκόρπιον ήταν ένα από τα έξι αμερικανικά υποβρύχια κλάσσης "Skipjack", που κατασκευάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Η βύθιση
Στις 27 Μαΐου του 1968, το Πεντάγωνο (ΗΠΑ) ανακοίνωσε ότι το Σκορπιός είχε χαθεί αύτανδρο κάπου στον Ατλαντικό Ωκεανό από άγνωστες αιτίες. Το υποβρύχιο συμμετείχε σε ασκήσεις του 6ου Στόλου και αναμενόταν στη βάση του, το Νόρφολκ της Βιρτζίνια, την ημέρα εκείνη. Από την 21η Μαΐου, ωστόσο, κάθε ίχνος του είχε χαθεί. Οι από αέρος έρευνες δεν αποκάλυψαν το παραμικρό και το υποβρύχιο, μαζί με τα 99 μέλη του πληρώματός του, θεωρήθηκαν οριστικά απολεσθέντα. Πολύ αργότερα τα συντρίμμια του βρέθηκαν σκορπισμένα στον βυθό του ωκεανού και οι αρμόδιοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι από κάποια βλάβη δεν μπόρεσε να διατηρηθεί στο σωστό βάθος και συνετρίβη από την πίεση του νερού.
Τα πτώματα του πληρώματος βρέθηκαν αρκετούς μήνες μετά αλλά ο πυρηνικός αντιδραστήρας και οι τορπίλες του υποβρυχίου παραμένουν σε βάθος 3.000 μέτρων, 400 μίλια νοτιοδυτικά των Αζορών, στη μέση σχεδόν του Ατλαντικού Ωκεανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρηνοκίνητα πλοία Scorpion
Ρεβέκκα
Η Ρεβέκκα ήταν κόρη του Βαθουήλ (Βεθουήλ, Γένεση 22,23). Ήταν αδερφή του Λάβαν, σύζυγος του Ισαάκ (Γένεση 25,20) και μητέρα του Ιακώβ και του Ησαύ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Κιουρεσιούνι
Οι Κιουρεσιούνι (Küresünni) είναι εθνοτική ομάδα των Τουρκικών λαών που εγκαταστάθηκε στο έδαφος της πρώην κομητείας Σαλμάς, της κομητείας Ούρμια, της κομητείας Χόι, της κομητείας Μάκου στο Ιράν και της επαρχίας Βαν στην Τουρκία. Πιστεύεται ότι προέρχονται από τους άνδρες των φυλών Τσέπνι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή από την Οθωμανική Αυτοκρατορία για να υπηρετήσουν εναντίον των Κιζιλμπάς. Οι Κιουρεσιούνι, από το μαντχάμπ Σάφι, συνεχίζουν να είναι ένθερμοι Σουνίτες. Στα νοτιοδυτικά του Χόι, υπάρχουν κουρδοποιημένες ομάδες των Τούρκων Κιουρεσιούνι.
Μετά την σύγκρουσή τους με τον αρχηγό των Κούρδων Σίμκο Σικάκ το 1921, μια ομάδα Κιουρεσιούνι κατέφυγε στην επαρχία Βαν της Τουρκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Ιράν
Κατάλογος νησιών με τις υψηλότερες κορυφές
Αυτός είναι ένας κατάλογος των νησιών της Γης με το μεγαλύτερο ύψος της υψηλότερης κορυφής τους. Περιλαμβάνονται όλα τα νησιά με υψηλότερη κορυφή άνω των 2.000 μέτρων, με φθίνουσα σειρά. Τα κράτη ή οι κτήσεις που αναφέρονται είναι αυτά που περιέχουν την υψηλότερη κορυφή (σε περίπτωση που το νησί μοιράζεται ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα κράτη ή κτήσεις).
Επιπλέον αξιόλογες νησιωτικές κορυφές
Πολλές από τις παρακάτω νήσους αποτελούν τις μεγαλύτερες της χώρας τους ή έχουν το υψηλότερο σημείο της νησιωτικής χώρας τους, ενώ άλλες έχουν το υψηλότερο νησιωτικό σημείο της χώρας ή κτήσεώς τους.
Ίνγκριντ Νάργκανγκ
Η Αλίς Ίνγκριντ Ανεμαρί Νάργκανγκ (γερμανικά: Alice Ingrid Annemarie Nargang, 17 Απριλίου 1929 - 10 Μαΐου 2019) ήταν Αυστριακή δικηγόρος, δικαστής και ιστορικός. Από το 1963 έως και το 1993 ήταν αρχηγός της κοινότητας Engelhartszell an der Donau. Επίσης, ήταν η πρώτη γυναίκα επικεφαλής σε δικαστήριο αγροτικής περιοχής στο νομικό σύστημα της Αυστρίας. Η Νάργκανγκ γεννήθηκε στο Τσερνίβτσι της Ρουμανίας. Η οικογενειακή της καταγωγή προερχόταν από την Αυστρία, οι οποίοι εργάζονταν ως δημόσιοι υπάλληλοι. Ο παππούς της ήταν φιλόλογος και διευθυντής σχολείου. Ενώ ο προ-πάππους της ήταν δικηγόρος. Η περιοχή στην οποία γεννήθηκε, υπέπεσε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο υπό την αυστριακή κυριαρχία, ενώ αργότερα υπό το Βασίλειο της Ρουμανίας (σήμερα ανήκει στην Ουκρανία).
Η Νάργκανγκ μεγάλωσε με τη μητέρα της και τη γιαγιά της, αφού ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια του, όταν αυτή ήταν δύο ετών. Το 1940, όταν η Νάργκανγκ ήταν 11 ετών, στη γενέτειρά της εισήλθε η Σοβιετική Ένωση, το οποίο ήταν απόρροια του Συμφώνου Μολότωφ - Ρίμπεντροπ, όπου συμφωνήθηκε με το Γερμανικό Ράιχ να γίνουν μετακινήσεις πληθυσμών, που είχαν γερμανική καταγωγή. Τότε, η Νάργκανγκ, με τη μητέρα της και τη γιαγιά της Κάτω Σιλεσία. Όταν ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Σοβιετική Ένωση εισήλθε στην περιοχή, τότε η οικογένεια μετακινήθηκε στην Άνω Αυστρία. Την Άνοιξη του 1945, η Νάργκανγκ, πήγε να παρακολουθήσει μαθήματα στο Λύκειο του Γκμούντεν.
Το 1948 ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα νομικής στο Ίνσμπρουκ. Κατόπιν, παρακολούθησε και μαθήματα στη διαφήμιση. Το 1952, έλαβε το διδακτορικό της στη νομική. Μετά, και περίπου για έναν χρόνο, εργασίας της στον τομέα της, πήγε να σπουδάσει οικονομικά, έως και το 1955. To 1959, συνέχισε τις σπουδές περαιτέρω στην οικονομική και κοινωνική επιστήμη. Εκείνη την περίοδο, είχε ήδη αρχίσει να εργάζεται ο βοηθός δικηγόρου, στο Λιντς. Το 1963, έγινε δικαστής. Ασχολήθηκε και με την ιστορία, καταγράφοντας στοιχεία για του Γερμανούς της Μπουκοβίνα και γενικότερα με τους πρόσφυγες της Άνω Αυστρίας, μετά τον πόλεμο. Υπήρξε, επίσης ιδρυτής της τοπικής ομάδας Γερμανών της Μπουκοβίνα, στο Λιντς. Απεβίωσε στο Σάρντινγκ, σε ηλικία 90 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί νομικοί Κατηγορία:Αυστριακοί ιστορικοί
Γκραν Πρι Κατάρ
Το Γκραν Πρι του Κατάρ (αγγλικά: Qatar Grand Prix) είναι μια διοργάνωση ενός αγώνα μηχανοκίνητου αθλητισμού και αποτελεί μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1. Διεξήχθη για πρώτη φορά στις 21 Νοεμβρίου ως μέρος του πρωταθλήματος του 2021 και θα ενταχθεί ξανά στο αγωνιστικό ημερολόγιο το 2023 με 10ετές συμβόλαιο. Ο αγώνας διεξάγεται στη Διεθνή Πίστα του Λουσαΐλ. Ο αγώνας καθιέρωσε τον τέταρτο νυχτερινό αγώνα της Φόρμουλα 1, μετά το Γκραν Πρι της Σιγκαπούρης, του Μπαχρέιν και του Σακίρ.
Ιστορικό
Η αγωνιστική σεζόν της Φόρμουλα 1 για το 2021 είχε αρχικά προγραμματιστεί με 23 αγώνες. Ο εναρκτήριος αγώνας της σεζόν, ήταν το Γκραν Πρι της Αυστραλίας, ωστόσο αναβλήθηκε αρχικά λόγω περιορισμών της Πανδημίας του COVID-19 στη χώρα προτού ακυρωθεί. Η ακύρωση του Γκραν Πρι της Αυστραλίας έγινε αργά κατά τη διάρκεια της σεζόν και άφησε μια κενή θέση στο ημερολόγιο, και έτσι αντικαταστάθηκε με το εναρκτήριο Γκραν Πρι του Κατάρ που ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο του 2021.
2021
Η εναρκτήρια διοργάνωση του Γκραν Πρι Κατάρ του Κατάρ πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου, στη θέση του ακυρωθέντος Γκραν Πρι της Αυστραλίας. Νικητής ήταν ο Βρετανός Λιούις Χάμιλτον με Mercedes, με τον Ολλανδό Μαξ Φερστάπεν της Red Bull Racing-Honda να είναι δεύτερος και τον Ισπανό Φερνάντο Αλόνσο της Alpine-Renault να συμπληρώνει την τριάδα. Τον ταχύτερο γύρο του αγώνα τον πέτυχε ο Φερστάπεν με 1:23.196.
2023
Μετά από ένα χρόνο απουσίας το 2022, λόγω του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα διεξαχθεί στο Κατάρ μεταξύ Νοέμβριο και Δεκέμβριο, το Γκραν Πρι του Κατάρ θα επιστρέψει στο ημερολόγιο με 10ετές συμβόλαιο από το 2023 έως το 2032. Μια νέα πίστα ειδικά σχεδιασμένη για F1 είχε προταθεί για τον αγώνα του 2023, αλλά μετά από πολλές φήμες το Γκραν Πρι θα παραμείνει στο Λουσαίλ.
Κριτική
Το Γκραν Πρι έχει δεχτεί κριτική από τη Διεθνή Αμνηστία για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κατάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Κατάρ
Αϊσέ Σουλτάνα (κόρη του Μουσταφά Β΄)
Η Αϊσέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عائشة سلطان) (Τούρκικα: Ayşe Sultan, γνωστή ως Μπουγιούκ Αϊσέ Σουλτάν (δηλαδή "Μεγάλη Αϊσέ Σουλτάν), 30 Απριλίου 1696 - 26 Σεπτεμβρίου 1752) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουσταφά Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Αϊσέ Σουλτάν γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1696 και ήταν κόρη του σουλτάνου Μουσταφά Β΄. Αναφορές θέλουν να έχει γεννηθεί σε μια από τις πόλεις που ο πατέρας της ήταν απεσταλμένος σύμφωνα με το οθωμανικό διάταγμα. Το 1703 σε ηλικία επτά ετών παντρεύτηκε τον Κιοπρουλούζαντε Νταμάτ Νουμάν Πασά. Το 1710 ο Νουμάν έγινε Μεγάλος Βεζίρης, αλλά λίγο καιρό αργότερα απολύθηκε από την θέση του Μεγάλου Βεζίρη και στάλθηκε στην Κρήτη ως διοικητής. Το 1719 ο Νουμάν πέθανε και σε ηλικία 23 ετών η Αϊσέ Σουλτάν έμεινε χήρα.
Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Τεζκιρετζή Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος πέθανε το 1722. Μετά το θάνατο του Ιμπραήμ, παντρεύτηκε τον Χοτίν Μουχαφιζή Κοτζά Μουσταφά Πασά το 1725. Ο Μουσταφά πέθανε μετά από πέντε χρόνια γάμου. Η Αϊσέ έγινε για τρίτη φορά χήρα, και δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Από τους τρεις γάμους που έκανε δεν απέκτησε κανένα παιδί.
Η Αϊσέ πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου 1752 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 56 ετών. Ο τάφος βρίσκεται στον τουρμπέ της προγιαγιάς της,Βαλιντέ Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν,στο Φατίχ Τζαμί.
Η Αϊσέ Σουλτάν είχε μια μικρότερη αδελφή με το ίδιο όνομα, αλλά της δόθηκε το προσωνύμιο "Μπουγιούκ" (δηλ. Μεγάλη), ενώ στην αδελφή της δόθηκε το προσωνύμιο "Κιουτζούκ" (δηλ. Μικρή).
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μάχη της Σιδηράς Γέφυρας
Η Μάχη της Σιδηράς Γέφυρας (Jisr al-Hadid = σιδηρά γέφυρα) διεξήχθη μεταξύ του Μουσουλμανικού στρατού Ρασιντούν (Ρασιντούν = οι πρώτοι 4 σωστά καθοδηγούμενοι χαλίφηδες) και του Βυζαντινού στρατού το 637. Η μάχη πήρε το όνομά της από μία κοντινή, πέτρινη γέφυρα με εννέα τόξα (επίσης γνωστή ως Γέφυρα της Συρίας) που εκτείνεται στον ποταμό Oρόντη και είχε πύλες διακοσμημένες με σίδηρο. Ήταν μία από τις τελευταίες μάχες που διεξήχθησαν μεταξύ των Βυζαντινών και του χαλιφάτου Ρασιντούν στην επαρχία της Συρίας. Οι συνέπειες της μάχης σημάδεψαν τη σχεδόν πλήρη προσάρτηση της επαρχίας στο χαλιφάτο Ρασιντούν με την πτώση της πρωτεύουσάς της Αντιόχειας.
Ιστορικό
Ο στρατός Ρασιντούν είχε επιτύχει μία αποφασιστική νίκη στη μάχη του Γιαρμούκ. Μετά από αυτή τη νίκη, κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο της Ανατολής (Λεβάντε). Η Ιερουσαλήμ κατακτήθηκε λίγο αργότερα. Ο στρατός του Ρασιντούν βάδισε στη συνέχεια βόρεια, κατακτώντας άλλα τμήματα του Λεβάντε. Διείσδυσε στη βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορά της με τη Μ. Ασία με σκοπό να καταλάβει την Αντιόχεια και να εξασφαλίσοει τα κατακτημένα εδάφη από κάθε πιθανή απειλή από τον βορρά. Μετά την κατάκτηση του Χαλεπίου, ο Aμπού Ουμπάιντα ιμπν αλ-Τζάρα έστειλε μία φάλαγγα υπό τον Mαλίκ αλ-Αστάρ, για να καταλάβει την πόλη Aζάζ (40 χλμ. βόρεια του Χαλεπίου) στη Βόρεια Συρία, ανατολικά των βουνών του Ταύρου. Η σύλληψη και η εκκαθάριση του Aζάζ ήταν ουσιαστικής σημασίας, για να διασφαλιστεί, ότι δεν θα παρέμεναν μεγάλες Βυζαντινές δυνάμεις βόρεια του Χαλεπίου, από όπου θα μπορούσαν να χτυπήσουν στα πλευρά και το πίσω μέρος του στρατού Ρασιντούν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης κατά της Αντιόχειας. Μόλις ο Mαλίκ επέστρεψε στον στρατό στο Χαλέπιο, ο Αμπού Ουμπαϊντά βάδισε προς τα δυτικά, για να καταλάβει την Αντιόχεια, με τον Kαλίντ ιμπν Ουαλίντ να ηγείται της προπορευόμενης φρουράς με την κινητή φρουρά (ιππικό) του. Ο στρατός βάδισε δυτικά απευθείας από το Χαλέπιο μέσω Χαρίμ (50 χλμ. δυτικά του Χαλεπίου, 35 χλμ. πριν την Αντιόχεια) και πλησίασε την Αντιόχεια από τα ανατολικά.
Η μάχη
Είκοσι χιλιόμετρα πριν από την πόλη, κοντά στη σύγχρονη Μαχρούμπα, μία σιδερένια γέφυρα εκτείνονταν στον ποταμό Ορόντη. Εδώ δόθηκε η μάχη μεταξύ του στρατού Ρασιντούν και της Βυζαντινής φρουράς, που υπερασπιζόταν την Αντιόχεια. Δόθηκε μεγάλη μάχη, τα στοιχεία της οποίας δεν καταγράφονται. Ο Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ έπαιξε έναν εξέχοντα ρόλο με την κινητή φρουρά του, όπως είχε κάνει κατά τη Μάχη του Γιαρμούκ. Οι Βυζαντινές δυνάμεις υπέστησαν μεγάλες απώλειες και ηττήθηκαν. Οι απώλειες των Βυζαντινών σε αυτή τη μάχη ήταν οι τρίτες υψηλότερες στη Μουσουλμανική κατάκτηση της Συρίας: τις ξεπέρασαν μόνο οι μάχες του Aζνανταΰν και του Γιαρμούκ. Τα υπολείμματα της Βυζαντινής δύναμης κατέφυγαν στην Αντιόχεια. Ο στρατός Ρασιντούν αργότερα προχώρησε και πολιόρκησε την Αντιόχεια. Η πόλη παραδόθηκε στις 30 Οκτωβρίου 637. Κατά τη συμφωνία που υπογράφτηκε, επετράπη στους ηττημένους Βυζαντινούς στρατιώτες να αναχωρήσουν ειρηνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Ναϊρί Ζαριάν
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|236x236εσ|Πλάκα αφιερωμένη στον Ζαριάν (Γερεβάν). Ο Ζαριάν γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1900 / 13 Ιανουαρίου 1901 στον οικισμό Χαραγκονίς της περιοχής Βαν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (εντός των ορίων της σημερινής Τουρκίας) και το 1915 κατέφυγε στη Ρωσική Αυτοκρατορία ως συνέπεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων, κατά την οποία σκοτώθηκαν οι γονείς του με συνέπεια να περάσει σε διάφορα ορφανοτροφεία τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι την ενηλικίωσή του. Κατόπιν σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν και εμφανίστηκε στα γράμματα το 1921, ενώ το 1926 δημοσίευσε την πρώτη συλλογή ποιημάτων του. Ταυτόχρονα συνεργάστηκε με αρκετά αρμενικά έντυπα και το 1930 εξέδωσε το - σοσιαλιστικού χαρακτήρα - επικό ποίημα «Ο βράχος του Ρουσάν», το οποίο αναφέρεται ως το πρώτο αυτού του είδους στην αρμενική λογοτεχνία.
Την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνέγραψε λογοτεχνικά κείμενα πατριωτικού και αντιφασιστικού περιεχομένου στα οποία συγκαταλέγονται «Ο χορός της αθανασίας» (1941) και το δημοφιλές «Η φωνή της Πατρίδας»(1943), ενώ τιμήθηκε με το σοβιετικό μετάλλιο «Για την άμυνα του Καυκάσου». Από το 1944 μέχρι το 1946 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων Αρμενίας. Σημαντικά έργα του Ζαριάν θεωρούνται το μυθιστόρημα «Χατσαβάν» (1937-1947), με θέμα την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού σε ένα χωριό, καθώς και το «Άρα ο Όμορφος» (1946), μια έμμετρη τραγωδία σε πέντε πράξεις εμπνευσμένη από τον αρμενικό μύθο του Άρα και της Ασσύριας βασίλισσας Σεμιράμιδος. Άλλα έργα του είναι το δράμα «Κοντά στην Άνοιξη» (1950), η τραγωδία «Αρτάβασδος και Κλεοπάτρα» (1968) και η ποιητική συλλογή «Σε περιμένω» (1968), η οποία τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο της ΣΣΔ Αρμενίας μερικά χρονιά μετά τον θάνατο του Ζαριάν. Έργα του συγγραφέα έχουν μεταφραστεί μεταξύ άλλων στα αγγλικά, τα ρωσικά και τα ουκρανικά. Απεβίωσε στις 11 Ιουλίου του 1969 στο Γερεβάν.
Ο Ζαριάν κατακρίθηκε από μια μερίδα Αρμενίων προσωπικοτήτων (όπως οι Χοβχαννές Σιράζ, Σογκομόν Ταρόντσι και Χοβχαννές Γκουκασιάν) για τη στάση του έναντι διωκόμενων συγγραφέων κατά τις περιόδους των σταλινικών εκκαθαρίσεων και των μεταπολεμικών χρόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Μεταφραστές
Ορθολίθι (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ορθολίθι αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ρεβέκκα (αποσαφήνιση)
Το γυναικείο όνομα Ρεβέκκα μπορεί να αναφέρεται στην:
Αμαρυλλιδοειδή
Τα αμαρυλλιδοειδή (Amaryllidaceae) είναι μεγάλη οικογένεια ποωδών μονοκοτυλήδονων φυτών, κυρίως πολυετών με βολβούς (σπανίως με ριζώματα). Η οικογένεια πήρε το όνομά της από το γένος αμαρυλλίς. Τα άνθη των φυτών της οικογένειας είναι συνήθως μονόκλινα και συμμετρικά, διατεταγμένα σε σκιάδια πάνω στο στέλεχος, με τα πέταλα να μη διαφοροποιούνται από τα σέπαλα. Πολλά αμαρυλλιδοειδή παράγουν τη θειούχο χημική ένωση αλλιίνη, που σε μερικά είδη βρίσκεται σε αρκετή ποσότητα ώστε, μετατρεπόμενη με την κοπή σε αλλισίνη, να τους προσδίδει έτσι τη χαρακτηριστική μυρωδιά του σκόρδου (το κρεμμύδι και το σκόρδο ως φυτά ανήκουν στα αμαρυλλιδοειδή).
Η οικογένεια αναγνωρίσθηκε από τους βοτανολόγους το 1805 και σήμερα κατατάσσουν σε αυτή περί τα 1.600 είδη, που ανήκουν σε 70 έως 75 διαφορετικά γένη και τρεις υποοικογένειες: τα αγαπανθοειδή (που περιλαμβάνουν μόνο το γένος αγάπανθος), τα αλλιοειδή (περιλαμβάνουν το κρεμμύδι, το σκόρδο, το σχοινόπρασο κ.ά.) και τις αμαρυλλιδοειδίδες (αμαρυλλίς, ιππέαστρο, νάρκισσος, γάλανθος κ.ά.). Ως παλαιά οικογένεια, γνώρισε σημαντικές αναδιοργανώσεις από τους βοτανολόγους και κατά περιόδους ήταν ενωμένη με τη συγγενική οικογένεια λειριοειδή. Από το 2009 και μετά έχει επικρατήσει μια άποψη υπερδιευρυμένης οικογένειας με βάση τη φυλογενετική, οπότε τα αμαρυλλιδοειδή περιλαμβάνουν κάποιες άλλες πρώην οικογένειες που καταργήθηκαν.
Περιγραφή
Τα αμαρυλλιδοειδή είναι όλα σχεδόν χερσαία φυτά (με ελάχιστα υδρόβια είδη), ποώδη γεώφυτα (και σε κάποιες περιπτώσεις επίφυτα), όλα πολυετή με εξαίρεση μόνο τεσσάρων ειδών. Τα περισσότερα γένη εκφύονται από βολβούς, και λίγα, όπως ο αγάπανθος, η κλίβια και ο σκάδοξος από ριζώματα (υπόγειους βλαστούς).
Τα φύλλα είναι απλά, μάλλον χονδρά, με παράλληλες νευρώσεις, και διαθέτουν μερίστωμα. Τα άνθη είναι σχεδόν πάντοτε μονόκλινα (δηλαδή το ίδιο άνθος είναι αρσενικό και θηλυκό ταυτοχρόνως), ακτινομορφικά (ακτινικώς συμμετρικά), σπανίως ζυγομορφικά και συνήθως διατεταγμένα σε σκιάδια στις κορυφές άφυλλων στελεχών, με τα άνθη να συνδέονται με νηματοειδές βράκτιο. Το περιάνθιο αποτελείται από 6 μη διαφοροποιημένα τέπαλα, διατεταγμένα σε δύο σπονδυλώματα των τριών.
Ο καρπός είναι είτε ξηρός και στον τύπο της κάψας, είτε σαρκώδης και στον τύπο της ράγας.
Ιστορία
Ο πατέρας της ταξινομικής Κάρολος Λινναίος περιέγραψε το τυπικό είδος αμαρυλλίς, από το οποίο η οικογένεια πήρε το όνομά της, το 1753 στο έργο του Species Plantarum, με εννέα είδη που τα ενέταξε στα «εξάνδρια μονογύνια» φυτά (δηλαδή 6 στήμονες και ένας ύπερος), τα οποία περιελάμβαναν συνολικά 51 γένη στο ταξινομικό σχήμα του. Ωστόσο το όνομα «αμαρυλλίς» έχει δοθεί και σε άλλα φυτά κατά καιρούς.
Από ενωρίς τα «εξάνδρια μονογύνια» κατατάσσονταν είτε ως λειριοειδή, είτε ως αμαρυλλιδοειδή φυτά. Από το 1763, οπότε ο Μισέλ Αντανσόν τα θεώρησε μέλη της οικογένειας λειριοειδή', ενέταξε την αμαρυλλίδα στον «Τομέα 7: Νάρκισσοι», από τους 8 «τομείς» που είχε το ταξινομικό σχήμα του για τα λειριοειδή.
Ο Αντουάν Λωράν ντε Ζυσιέ, που οργάνωσε τις οικογένειες των φυτών το 1789, τοποθέτησε την αμαρυλλίδα με 15 συγγενή γένη της στα μονοκοτυλήδονα και στην τάξη «νάρκισσοι», υποδιαιρεμένα σε τρεις υποοικογένειες. Το σύστημά του περιέγραφε επίσης τα λειριοειδή ως ξεχωριστή τάξη εντός των Stamina perigynia. Η χρήση του όρου «τάξη» (Ordo) εκείνη την εποχή ήταν πλησιέστερη σε αυτό που αποκαλούμε σήμερα «οικογένεια», παρά «τάξη». Για τη δημιουργία του συστήματός του, ο ντε Ζυσιέ χρησιμοποίησε μια επεκτεταμένη μορφή της ταξινομίας του Λινναίου, λαβαίνοντας υπόψη του όχι μόνο τους αριθμούς, αλλά και τη σχετική θέση των αρσενικών ως προς τα θηλυκά μέρη των ερμαφρόδιτων λουλουδιών.
Η οικογένεια των αμαρυλλιδοειδών (Amaryllidaceae) δημιουργήθηκε τυπικά με την ονομασία Amaryllideae το 1805 από τον Ζαν Ανρί Σαιν-Ιλαίρ. Το 1810 ο Ρόμπερτ Μπράουν πρότεινε να διακριθεί μια υποομάδα λειριοειδών με βάση της θέσεως των ωοθηκών τους (κατώτερα στο άνθος) και να αναφέρεται αυτή ως Amaryllideae, ενώ το 1813 ο Ωγκυστέν Πυραμύ ντε Καντόλ περιέγραψε τα λειριοειδή κατά ντε Ζυσιέ και τις Amaryllidae κατά Μπράουν ως δύο σαφώς ξεχωριστές οικογένειες, όπως δεχόμαστε και σήμερα.
Ο Τζων Λίντλεϋ στο πρώτο ταξινομικό έργο του, το An Introduction to the Natural System of Botany (1830) ακολούθησε εν μέρει τον ντε Ζυσιέ, περιγράφοντας μια υπόταξη, τα Endogenae μονοκοτυλήδονα φυτά (διατηρώντας τον όρο του ντε Καντόλ Endogenæ phanerogamæ) με δύο ομάδες, τα πεταλοειδή και τα γλυμώδη (Glumaceae). Υποδιαίρεσε την πρώτη ομάδα σε 32 «τάξεις» (δηλαδή οικογένειες), μεταξύ των οποίων και τα Amaryllideae. Προσδιόρισε τα τελευταία ως «εξαπεταλοειδή βολβώδη έξανδρα μονοκοτυλήδονα, με κατώτερη ωοθήκη, εξαμερές περιάνθιο με σέπαλα αλληλοεπικαλυπτόμενα στη βάση τους και επίπεδους, σπογγώδεις σπόρους». Σε αυτά συμπεριέλαβε τα γένη αμαρυλλίς, Phycella, Nerine, Vallota (= κύρτανθος) και καλόστεμμα. Το 1846, στο τελικό του ταξινομικό σχήμα, ο Λίντλεϋ επεξέτεινε κατά πολύ και επεξεργάσθηκε την ταξινομία των μονοκοτυλήδονων, εισάγοντας τόσο μια ενδιάμεση ταξινόμηση, τις «συμμαχίες», όσο και «φυλές» μέσα στις οικογένειες. Μολονότι θεώρησε τα λειριοειδή ως μια παραφυλετική (δηλαδή υπερ-περιεκτική) οικογένεια, έλπιζε ότι το μέλλον θα απεκάλυπτε κάποια χαρακτηριστικά που θα τα ομαδοποιούσαν καλύτερα. Αυτό κράτησε τα αμαρυλλιδοειδή («συμμαχία» των ναρκισσωδών) ξεχωρισμένα από τα λειριοειδή. Τα τελευταία τα υποδιαίρεσε σε 11 φυλές με 133 γένη, ενώ τα αμαρυλλιδοειδή σε 4 φυλές με 68 γένη. Ωστόσο αμφότερες οι οικογένειες περιείχαν πολλά γένη που τελικώς θα μετακινούνταν στις «αντίπερα» τάξεις, τα λειριώδη και τα ασπαραγώδη, αντιστοίχως. Από τις 4 φυλές των αμαρυλλιδοειδών, οι Amaryllideae και Narcissea θα παρέμεναν ως «αμαρυλλίδες πυρήνα», οι αγαύες θα ξεχώριζαν μέσα στα ασπαραγώδη, αλλά οι Alstroemeriae θα γίνονταν μια οικογένεια των λειριωδών.
Από τότε μέχρι σήμερα, επτά από τα γένη των «εξάνδριων μονογύνιων» του Λινναίου εντάσσονται συνεχώς σε μια κοινή ταξινομική μονάδα με τις «αμαρυλλίδες» με βάση την κατώτερη θέση της ωοθήκης μέσα στο άνθος τους (ασχέτως του εάν αυτή η ομνάδα είναι τάξη, υπόταξη, οικογένεια, υποοικογένεια ή «φυλή»). Μεγάλο μέρος από τα γένη των σημερινών αμαρυλλιδοειδών παρέμενε στα λειριοειδή εξαιτίας της ανώτερης θέσεως της ωοθήκης, μέχρι το 1926, οπότε ο Τζων Χάτσινσον τα μετέφερε στα αμαρυλλιδοειδή. Αργότερα στον 19ο αιώνα ο Λίντλεϋ είχε περιγράψει δύο νέα γένη από τη Χιλή, για τα οποία δημιούργησε μια νέα οικογένεια, τα Gilliesieae.
Κατά την εποχή της ταξινομήσεως των Μπένθαμ και Χούκερ (1883), τα αμαρυλλιδοειδή συνέχιζαν να υποδιαιρούνται σε 4 φυλές, ενώ τα λειριοειδή καθίσταντο μία από τις μεγαλύτερες οικογένειες φυτών: οι Μπένθαμ και Χούκερ την υποδιαίρεσαν σε 20 φυλές, μία εκ των οποίων, οι Allieae, είναι τα σημερινά αλλιοειδή, η μία από τις τρεις υποοικογένειες των αμαρυλλιδοειδών. Επιπλέον οι Allieae περιελάμβαναν τα αγαπανθοειδή (την άλλη σημερινή υποοικογένεια των αμαρυλλιδοειδών) και τα Gilliesieae του Λίντλεϋ ως δύο από τις 4 «υποφυλές» τους.
thumb|Κατά μήκος διατομή του άνθους του είδους [[νάρκισσος ο ποιητικός από το βιβλίο του R. Wettstein Handbuch der Systematischen Botanik (1901-1924)]] Με την ευρύτερη αποδοχή της θεωρίας της εξελίξεως του Δαρβίνου, οι ταξινομιστές αναθεώρησαν την προσέγγισή τους στην κατάταξη των φυτών, ενσωματώνοντας εξελικτικές πληροφορίες στα σχήματά τους. Ο Άουγκουστ Άιχλερ (1886) υπήρξε ο πρώτος τέτοιος ταξινομιστής και ενέταξε τα αμαρυλλιδοειδή και τα λειριοειδή στη νέα τάξη Liliiflorae, μία από τις επτά τάξεις του των μονοκοτυλήδονων. Τα λειριοειδή συνέχισαν να περιλαμβάνουν το γένος του σκόρδου και το ορνιθόγαλο. Ο Άντολφ Ένγκλερ ανέπτυξε περαιτέρω τις ιδέες του Άιχλερ, σε πολύ πιο εκλεπτυσμένα σχήματα: σε αυτό του 1903 τα Liliineae, μια υπόταξη των Liliiflorae, περιελάμβαναν τόσο τα λειριοειδή όσο και τα αμαρυλλιδοειδή. Η υποοικογένεια αλλιοειδή εντασσόταν και πάλι στα λειριοειδή και είχε τρεις φυλές: τις Allieae, τους αγάπανθους και τις Gilliesieae. Παρόμοια ήταν η προσέγγιση και του Ρίχαρντ Βέτστάιν, με τρεις υποοικογένειες στα αμαρυλλιδοειδή, μεταξύ των οποίων τα αγαυοειδή και οι αμαρυλλιδοειδίδες.
Ωστόσο από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα οι αμφιβολίες για την τοποθέτηση των αλλιοειδών στα λειριοειδή αυξάνονταν. Ο Γιόχανες Πάουλους Λότσυ ήταν ο πρώτος ταξινομιστής που πρότεινε την απένταξή τους και στο δικό του σύστημα περιγράφει τα αγαπανθοειδή, τα αλλιοειδή και τα Gilliesiaceae ως νέες, ξεχωριστές από τα λειριοειδή, οικογένειες. Αυτή η προσέγγιση υιοθετήθηκε από μερικούς άλλους βοτανολόγους, όπως από τον Dahlgren (1985) και από τον Rahn (1998).
Μια άλλη προσέγγιση ήταν εκείνη του Τζων Χάτσινσον (1926), ο οποίος παραμέρισε το «δόγμα» του Μπράουν ότι η θέση της ωοθήκης ήταν το καθοριστικό χαρακτηριστικό που διεχώριζε τα αμαρυλλιδοειδή από τα λειριοειδή. Θεώρησε τα πρώτα ως φυτά με βολβούς και ταξιανθίες σε σχήμα σκιαδίου, με το δεύτερο χαρακτηριστικό να είναι το καθοριστικό. Οι απόψεις του Χάτσινσον ενισχύθηκαν και από μεταγενέστερες έρευνες και παραμένουν έγκυρες μέχρι σήμερα. Με βάση το νέο κριτήριό του, μετέφερε τα αγαπανθοειδή, τα αλλιοειδή και τα Gilliesieae από τα λειριοειδή στα αμαρυλλιδοειδή.
Κάποιοι πρότειναν την επανένωση αμαρυλλιδοειδών και λειριοειδών. Ο Ρόμπερτ Φόλγκερ Θορν (1976) και ο Άρθουρ Κρόνκουιστ (1988) ενσωμάτωσαν τα αμαρυλλιδοειδή σε μία ευρεία έννοια των λειριοειδών (αν και ο Θορν αργότερα τα διεχώρισε και πάλι, αλλά κράτησε τα αλλιοειδή ως τρίτη οικογένεια).. Αυτή η αβεβαιότητα αντανακλούσε ένα ευρύτερο πρόβλημα με τα πεταλοειδή μονοκοτυλήδονα γενικότερα.
Η σύγχρονη φυλογενετική εποχή στην κατανόηση των ταξινομικών σχέσεων των αμαρυλλιδοειδών, δηλαδή με βάση το DNA, άρχισε με το έργο των M.F. Fay και Μαρκ Γουέιν Τσέις (Chase) το 1996. Αυτοί χρησιμοποίησαν το γονίδιο του πλαστιδίου RuBisCO rbcL προκειμένου να αποδείξουν τη στενή σχέση ανάμεσα στον αγάπανθο, τα αλλιοειδή και την αμαρυλλίδα. Το γένος αγάπανθος είχε έως τότε συμπεριληφθεί στα αλλιοειδή ή τοποθετηθεί και σε ξεχωριστή οικογένεια, τα αγαπανθοειδή. Οι Fay και Chase το επανένταξαν στα αμαρυλλιδοειδή ως αδελφή ομάδα (δηλαδή τον στενότερο συγγενή) της οικογένειας αυτής. Ωστόσο η πρώτη ταξινόμηση της Ομάδας Φυλογένειας των Αγγειόσπερμων (APG I, 1998) θεωρούσε ακόμα τα αγαπανθοειδή και τα αλλιοειδή ξεχωριστές οικογένειες των ασπαραγωδών. Η στενή σχέση μεταξύ τους επιβεβαιώθηκε από μία λεπτομερέστερη μελέτη, που έγινε από τον Άλαν Μήροου (Meerow) το 1999. Αυτή η μελέτη επιβεβαίωσε τη μονοφυλετικότητα των αμαρυλλιδοειδών, με τα αγαπανθοειδή ως την αδελφή ομάδα τους και τα αλλιοειδή με τη σειρά τους ως αδελφή ομάδα στον κλάδο των αμαρυλλιδοειδών/αγαπανθοειδών.
Στη δεύτερη ταξινόμησή της (APG II) το 2003, η Ομάδα Φυλογένειας των Αγγειόσπερμων πρότεινε την απλοποίηση των «ανώτερων» ή «καθαυτό» ασπαραγωδών, εντάσσοντάς τα σε δύο μόνο ευρύτερες οικογένειες, και πρότεινε προαιρετικώς το όνομα Alliaceae «εν τη ευρεία εννοία» (sensu lato, s.l.) για την οικογένεια που θα ενσωμάτωνε τα αγαπανθοειδή, τα αλλιοειδή και τις αμαρυλλίδες, αφού αποτελούσαν μία ενιαία μονοφυλετική ομάδα. Σε αυτό ακολουθούσαν το σύστημα του Χάτσινσον. Στην πρόταση αυτή, οι τρεις οικογένειες υποβιβάζονταν σε υποοικογένειες. Ταυτοχρόνως, εκτιμούσαν ένα επιχείρημα να καταστεί το Amaryllidaceae «εν τη ευρεία εννοία» η επίσημη ονομασία της νέας, μεγαλύτερης οικογένειας, κάτι που κατόπιν υπεστήριξαν έντονα ο Μήροου και οι συνεργάτες του.
Η σημερινή ταξινόμηση
Το Σύστημα APG III το 2009 υιοθέτησε επισήμως την ευρύτερη θεώρηση του APG II και την «κρατημένη» από πριν ονομασία Amaryllidaceae, αμαρυλλιδοειδή. Προς διάκριση αυτής της ευρείας οικογένειας από την παλαιότερη, στενότερη οικογένεια, οι βοτανολόγοι αναφέρονται στα Amaryllidaceae sensu APG, ή, όπως αναφέρεται από την ίδια την APG, «Amaryllidaceae sensu lato», σε διάκριση από τα Amaryllidaceae s.s. (sensu stricto, «εν τη στενή εννοία»).
Τα Amaryllidaceae s.l. αποτελούνται από τρεις υποοικογένειες: τα αγαπανθοειδή (Agapanthoideae), τα αλλιοειδή (Allioideae) και τις αμαρυλλιδοειδίδες (Amaryllidoideae). Από αυτές, τα αγαπανθοειδή περιλαμβάνουν ένα μόνο γένος, τον αγάπανθο (Agapanthus).
Τα αλλιοειδή υποδιαιρέθηκαν σε τρεις ομάδες από τις αρχικές φυλογενετικές μελέτες των Fay και Chase (1996): Τα «καθαυτό» αλλιοειδή, τα Tulbaghioideae και τα Gilliesioideae. Σήμερα αυτές αναγνωρίζονται ως «φυλές» και είναι οι Allieae, Tulbaghieae και Gilliesieae.
Η πλήρης διαλεύκανση των σχέσεων εντός της τρίτης υποοικογένειας (αμαρυλλιδοειδίδες) αποδείχθηκε δυσκολότερη. Στα τέλη του 20ού αιώνα υπήρχαν πάνω από πέντε διαφορετικά σχήματα για την υποδιαίρεσή της (π.χ. Traub 1963, Dahlgren 1985, Hickey & King 1997), με οκτώ ή δέκα φυλές. Οι Meerow & Snijder θεώρησαν 13 φυλές.
Η περαιτέρω εφαρμογή της μοριακής φυλογενετικής έδωσε μια πολύπλοκη εικόνα, που μόνο μερικώς σχετιζόταν με την υποδιαίρεση σε φυλές που βασιζόταν έως τότε μόνο στη μορφολογία. Πλέον τα αμαρυλλιδοειδή διακρίθηκαν βιογεωγραφικώς. Ο νοτιοαφρικανικός κλάδος, που αποκλήθηκε «αμαρυλλίδες», ξεχώριζε από την υπόλοιπη οικογένεια, ενώ υπήρχαν και άλλες δύο αφρικανικές φυλές, τα αιμανθή (Haemantheae) και τα κυρτανθή (με το μοναδικό γένος κύρτανθος). Ταυτοποιήθηκε επίσης μια φυλή της Αυστραλασίας, τα καλοστέμματα (Calostemmateae), αλλά ένας μεγάλος κλάδος μπορούσε να περιγραφεί μόνο ως έχων ευρασιατική και αμερικανική ομάδα, μονοφυλετικές ως προς άλληλες. Η ευρασιατική ομάδα δεν είχε αναλυθεί καλά, με την εξαίρεση των λυκορίδων (Lycorideae) της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας. Η αμερικανική ομάδα αναλύθηκε καλύτερα, ξεχωρίζοντας τα ιππέαστρα (Hippeastreae) ως φυλή (και τις ζεφυρανθίνες ως υποφυλή τους).
Περαιτέρω διερεύνηση της αμερικανικής ομάδας ανέδειξε την ύπαρξη δύο υποομάδων: του κλάδου των Άνδεων και ενός κλάδου «ιππεαστροειδών». Η ευρασιατική ομάδα αναλύθηκε αργότερα σε 4 φυλές.
Συνολικά, ο ιστότοπος «Angiosperm Phylogeny Website» (or APweb) αποδίδει στα αμαρυλλιδοειδή 73 γένη και 1.605 είδη φυτών, ενώ η «Plant List» των Βοτανικών Κήπων του Κιου (2013) τους αποδίδει 80 γένη και 2.258 είδη.
Γεωγραφική κατανομή
Τα αμαρυλλιδοειδή είναι κοσμοπολίτικη οικογένεια, που βρίσκεται σε όλες τις τροπικές και υποτροπικές περιοχές της Γης. Τα γένη της φυλής αμαρυλλίδες βρίσκονται κυρίως στη νότια Αφρική, τα αιμανθή και οι κύρτανθοι γενικότερα στην Αφρική, ενώ τα καλοστέμματα στην Αυστραλασία. Υπάρχει ο «κλάδος» των Άνδεων. Οι λυκορίδες βρίσκονται κυρίως στην Ευρασία, ενώ τα ιππέαστρα, οι ευστέφιες και οι ζεφυρανθίνες στη Νότια Αμερική.
Καλλιέργεια και χρήσεις
Συνεπώς η οικονομική σημασία των αμαρυλλιδοειδών έγκειται στην ανθοκομία για τα κομμένα άνθη ή τους βολβούς τους, και στην παραγωγή λαχανικών.
Νίκλας Χουλτ
Ο Νίκλας Χουλτ είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου 1990 στο Βέρναμο της Σουηδίας. Αγωνίζεται ως αριστερό μπακ για λογαριασμό της Αννόβερο 96.
Έλφσμποργκ
Στις 10 Νοεμβρίου 2008, ο Χουλτ αναδείχθηκε φιναλίστ του Μαρίενταλ Καπ, του σημαντικότερου τουρνουά παίδων ποδοσφαίρου σάλας παγκοσμίως, όπου η ομάδα του (ΙΦΚ Βέρναμο) ηττήθηκε από την ΙΦ Έλφσμποργκ στον τελικό της διοργάνωσης. Βραβευμένος ως ο κορυφαίος παίκτης του τουρνουά, υπέγραψε, σε ηλικία 18 ετών, συμβόλαιο διάρκειας 3 ετών με την Έλφσμποργκ, η οποία είχε τερματίσει στη δεύτερη θέση του προηγούμενου Πρωταθλήματος Σουηδίας.
Την 1η Μαΐου 2009 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τα χρώματα της νέας του ομάδας, εισερχόμενος ως αλλαγή στο 88ο λεπτό, αντικαθιστώντας τον Ντένι Άβντιτς σε αναμέτρηση στο Γκρίμστα ΙΠ της Στοκχόλμης με αντίπαλο την Μπρομαποϊκάρνα (1-1). Η συγκεκριμένη αναμέτρηση αποτέλεσε και την μοναδική του συμμετοχή στο πρωτάθλημα για την σεζόν 2009. Το 2010, ενσωματώθηκε πλήρως στην επαγγελματική ομάδα του συλλόγου της Έλφσμποργκ. Ευρισκόμενος συχνά στον πάγκο των αναπληρωματικών, αγωνίστηκε εκ νέου στην διάρκεια της 12ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στην θέση του Εμίρ Μπαϊράμι (εκτός έδρας ήττα της ομάδας του με σκορ 2-0 απέναντι στην Μγιέλμπι ΑΙΦ ), καθώς και στην διάρκεια της επόμενης αγωνιστικής σε αναμέτρηση απέναντι στην ΑΙΚ (νίκη με σκορ 4-0 ), προτού χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά ως βασικός στο πρωτάθλημα από τον Μάγκνους Χάγκλουντ, σε αναμέτρηση η οποία διεξήχθη στα πλαίσια της 15ης αγωνιστικής με αντίπαλο την Έρεμπρο ΣΚ (ισοπαλία με σκορ 3-3 ). Στην διάρκεια της συγκεκριμένης αναμέτρησης, ο Χουλτ έδωσε ασίστ στον Ντένι Άβντιτς για την επίτευξη του τρίτου τέρματος της ομάδας του. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2010 πέτυχε στο πλαίσιο της 25ης αγωνιστικής το πρώτο του τέρμα για το πρωτάθλημα στη Στοκχόλμη, στην έδρα της ΙΦ Μπρομαποϊκάρνα, όπου και είχε πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στην διάρκεια της προηγούμενης σεζόν.
Νις
Στην διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2014 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας 3 ετών με την ΟΖΚ Νις, έναντι μεταγραφικού ποσού της τάξεως των 800.000€ κι ενώ ο γαλλικός σύλλογος τον παρακολουθούσε για αρκετό διάστημα προηγουμένως. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τα χρώματα της Νις στις 23 Ιανουαρίου 2015 σε αναμέτρηση στην Allianz Riviera με αντίπαλο την Ολιμπίκ Μαρσέιγ (22η αγωνιστική του πρωταθλήματος, με νίκη της Νις με σκορ 2-1 ).
Παναθηναϊκός
Στις 30 Ιουνίου 2016 έγινε γνωστή η μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό έναντι 300.000€, ενώ είχε γίνει στην διάρκεια των προηγούμενων ημερών γνωστή η αποχώρησή του από την ομάδα της Νις.
ΑΕΚ
Στης 31 Ιανουαρίου 2018 ο Χουλτ υπέγραψε στην ΑΕΚ για 250.000€.
Διεθνής Καριέρα
Στις 11 Οκτωβρίου 2008 πραγματοποίησε την πρώτη διεθνή συμμετοχή του με την ηλικιακή κατηγορία U19 της Εθνικής Σουηδίας, σε αναμέτρηση με την Ισλανδία η οποία διεξήχθη στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U19 (3-3). Στις 9 Φεβρουαρίου 2011 αγωνίστηκε ως βασικός για πρώτη φορά με την ηλικιακή κατηγορία U21 σε φιλική αναμέτρηση στο Καρτάξο της Πορτογαλίας, με αντίπαλο τους οικοδεσπότες (ήττα με σκορ 3-1).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Βέρναμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦ Έλφσμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Τελέθριο
To Τελέθριο είναι βουνό της Βόρειας Εύβοιας. Έχει υψόμετρο 970 μέτρα, και διεύθυνση από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Στην κορυφή του υπάρχει το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία. Η περιοχή, μαζί με Λιχάδα και Γιάλτρα, είναι ενταγμένη στο Δίκτυο για τη Φύση 2000 (κωδ.GR 2420005). Στο Τελέθριο υπάρχουν πυκνόφυτα δάση με μεγάλη ποικιλία δέντρων, ρεματιές, φαράγγια και μικροί καταρράκτες. Το Τελέθριο είναι ένα από τα χαμηλά βουνά (Λιχάδα, Τελέθριο, Ξηρόν Όρος) που μαζί με λοφώδεις και ομαλές περιοχές συναποτελούν το γενικό ανάγλυφο της Βόρειας Εύβοιας.
Στους πρόποδές του, από τη νότια πλευρά, βρίσκεται το χωριό Ήλια. Στην ίδια πλευρά υπάρχει η μονή Αγίου Γεωργίου Ηλίων, που απέχει 11 χιλιόμετρα από την Αιδηψό, και σε χαμηλότερο υψόμετρο και νοτιότερα η μονή Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου. Το 2001, στους νότιους πρόποδες του Τελέθριου βρέθηκαν ερείπια του Μαντείου του Σελινουντίου Απόλλωνος, για την ύπαρξη του οποίου υπάρχουν μαρτυρίες σε κείμενα του Στράβωνα. Τα ερείπια του Μαντείου βρίσκονται στην περιοχή "Άγιος Ταξιάρχης" εντός διοικητικών ορίων του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και ανατολικά του χωριού Ήλια, στο ύψωμα "Ψηλή Ράχη".