cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερτρούδη του Χάκεμπορν
Η Γερτρούδη του Χάκεμπορν (Gertrud von Hackeborn, 1232–1292) ήταν ηγουμένη του μοναστηριού του Χέλφτα στο Άισλεμπεν στη σημερινή Γερμανία. Υπό την προστασία της και την επιρροή της θήτευσαν στο μονατήρι της δύο πολύ σημαντικές προσωπικότητες της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, η αδελφή της Μεχτίλδη του Χάκεμπορν και η θεολόγος Γερτρούδη η Μεγάλη ενώ παρείχε άσυλο στην θεολόγο Μεχτίλδη του Μαγδεβούργου.
Η ζωή της
Η Γερτρούδη γεννήθηκε το 1232 στο Χάλμπερσταντ και άνηκε στον Θουρίγγιο Οίκο των Χάκεμπορν. Ήταν η μεγαλύτερη αδερφή της αγίας Μεχτίλδης του Χάκεμπορν.
Σε νεαρή ηλικία μπήκε στο μοναστήρι Βενδικτίνων στο Ρόντερντοφ και σε ηλικία δεκαεννέα ετών (1251) εκλέχθηκε ηγουμένη. Δύο χρόνια αργότερα(1253) ίδρυσε το μοναστήρι του Χεντερλέμπεν με τη βοήθεια των δύο αδερφών της Αλβέρτου και Λουδοβίκου αλλά επειδή στην περιοχή του μοναστηριού υπήρχε έλλειψη νερού αναγκάστηκε το 1258 να το μεταφέρει στην περιοχή Χέλφτα το κάστρο της οποίας της είχε δωθεί ως δώρο. Την περιγράφουν σαν μία πολύ μορφωμένη γυναίκα με ευγένεια, σοφία και ήπιο και γλυκό χαρακτήρα.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της το μοναστήρι της Χέλφτα απέκτησε μεγάλη φήμη σε όλη την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως σημαντικό κέντρο ασκητισμού και μυστικισμού. Η Γερτρούδη, επηρεασμένη από την αυστηρότητα των Βενδικτίνων και τον μυστικισμό των Δομινικανών και των Μπεγκίνων, απαιτούσε από τις μοναχές, πέρα από τη μελέτη της Βίβλου και των εκκλησιαστικών κειμένων, να μορφώνονται σε μία ευρεία γκάμα επιστημών όπως τα μαθηματικά, η γεωμετρία, η αστρονομία, η λογική, η γραμματική, η ρητορική και η μουσική. Φρόντιζε η ίδια να συγκεντρώνει σημαντικά βιβλία στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού ή έβαζε τις μοναχές να τα αντιγράφουν.
Η μεγάλη φήμη όμως του μοναστηριού είχε και αρνητικά αποτελέσματα και, παρά το γεγενός πως η Γερτρούδη προέρχονταν από μία πολύ ισχυρή οικογένεια, δεν κατάφερε να εμποδίσει την λεηλασία του μοναστηριού και μάλιστα δύο φορές.
Υπό την ηγεσία της και την επιρροή της θήτευσαν δύο πολύ σημαντικές προσωπικότητες της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, η αδελφή της Μεχτίλδη του Χάκεμπορν και η θεολόγος Γερτρούδη η Μεγάλη. Το 1270 παρείχε άσυλο στην ασθενούσα τότε Μπεγκίνα θεολόγο Μεχτίλδη του Μαγδεβούργου που εκείνη την εποχή δέχονταν πολλές επιθέσεις από ισχυρά πρόσωπα της εκκλησίας λόγω της κριτικής που ασκούσε με το έργο της στο ανώτερο ιερατείο.
Εικοσαετής Αναρχία
Η εικοσαετής αναρχία είναι ένας ιστοριογραφικός όρος, που χρησιμοποιείται από ορισμένους σύγχρονους μελετητές για την περίοδο οξείας εσωτερικής αστάθειας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που χαρακτηρίστηκε από την ταχεία διαδοχή αρκετών Αυτοκρατόρων στον θρόνο μεταξύ της πρώτης βασιλείας του Ιουστινιανού Β΄ το 695 και της ανόδου του Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου στον θρόνο το 717, σηματοδοτώντας την έναρξη της Συριακής δυναστείας.
Ο Ιουστινιανός Β΄ (685–711) έθεσε σε κίνηση μία αλυσίδα γεγονότων, ξεκινώντας μία δεσποτική και όλο και πιο βίαιη πορεία. Η πολιτική του συνάντησε σημαντική αντίθεση, προκαλώντας τελικά μία εξέγερση με επικεφαλής τον Λεόντιο (695–698) το 695, η οποία τον καθαίρεσε και τον εξόρισε, επισπεύδοντας μία παρατεταμένη περίοδο αστάθειας και αναρχίας, με επτά αυτοκράτορες σε 22 χρόνια.
Ο Λεόντιος ήταν δημοφιλής στην αρχή, αν και η απώλεια της Καρχηδόνας σύντομα κατέστρεψε τη φήμη του. Ο Ιωάννης ο Πατρίκιος οδήγησε ένα ναυτικό στην Καρχηδόνα, χάνοντας όμως, το 698. Ο στρατός φόβιζε τον Λεόντιο και πράγματι την ίδια χρονιά ο Λεόντιος ανατράπηκε από τον Τιβέριο Γ΄ (698–705). Ο Τιβέριος Γ΄ κατάφερε να ενισχύσει τα ανατολικά σύνορα και να ενισχύσει την άμυνα της Κωνσταντινούπολης, αλλά εν τω μεταξύ ο Ιουστινιανός Β΄ συνωμοτούσε για να επιστρέψει και -αφού συνήψε συμμαχία με τους Βουλγάρους- κατάφερε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και να εκτελέσει τον Τιβέριο Γ΄.
Στη συνέχεια ο Ιουστινιανός Β΄ συνέχισε να βασιλεύει για άλλα έξι χρόνια (705-711). Η μεταχείρισή του προς τον Τιβέριο Γ΄ και τους υποστηρικτές του ήταν βάναυση και συνέχισε να κυβερνά με τρόπο δεσποτικό και σκληρό. Έχασε το έδαφος που είχε ανακτήσει ο Τιβέριος στα ανατολικά· επέβαλε τις απόψεις του στον πάπα. Ωστόσο, σύντομα αντιμετώπισε μία εξέγερση με επικεφαλής τον Φιλιππικό Βαρδάνη (711–713). Ο Ιουστινιανός Β΄ αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε, όπως και ο γιος του και συναυτοκράτορας Τιβέριος (706–711)· έτσι εξέλιπε η δυναστεία του Ηρακλείου. Ο Ιουστινιανός Β΄ πήγε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ακόμη πιο μακριά από τις Ιταλικές ρίζες της: κατάργησε ουσιαστικά τον ιστορικό ρόλο του υπάτου (consul), συγχωνεύοντάς τον με του Αυτοκράτορα, ενισχύοντας έτσι τη συνταγματική θέση των Αυτοκρατόρων ως απόλυτων μοναρχών.
Αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας
μικρογραφία|257x257εσ|[[Τοπογραφικός χάρτης της Ιαπωνίας]] μικρογραφία|307x307εσ|Δορυφορική εικόνα της Ιαπωνίας Το Αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας (ιαπωνικά: 日本列島, Νιχόν Ρεττόου) είναι μια συστάδα 6.852 νησιών, που σχηματίζουν την Ιαπωνία. Η Υπηρεσία Γεωχωρικών Πληροφοριών της Ιαπωνίας ανακοίνωσε ότι ο επίσημος αριθμός των νησιών της Ιαπωνίας είναι 14.215 και όχι περίπου 7.000 όπως πιστευόταν παλιότερα. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε κάνοντας χρήση των πιο σύγχρονων μεθόδων ψηφιακής χαρτογράφησης.
Το αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας εκτείνεται σε ένα μήκος, που ξεπερνά τα 3.000 χιλιόμετρα, από την Οχοτσκική Θάλασσα μέχρι την Θάλασσα των Φιλιππίνων κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Ευρασίας. Αποτελείται από νησιά, που ανήκουν στο τόξο της Σαχαλίνης, από νησιά, που ανήκουν στο τόξο της Βορειοανατολικής Ιαπωνίας, τις νήσους Ριουκιού και τις νήσους Νάνποου.
Εικοσαετής Αναρχία
Αναστάσιος Β΄, 713–715
Ο Αναστάσιος Β΄ ανέτρεψε τις θρησκευτικές πολιτικές τού προκατόχου του και απάντησε στις Αραβικές επιθέσεις από θάλασσα και ξηρά, φτάνοντας αυτή τη φορά μέχρι τη Γαλατία το 714, με κάποια επιτυχία. Ωστόσο, ο ίδιος ο στρατός που τον είχε τοποθετήσει στον θρόνο (ο στρατός του θέματος του Οψικίου) εγέρθηκε εναντίον του, ανακήρυξε νέο Αυτοκράτορα και πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολη για έξι μήνες, αναγκάζοντας τελικά τον Αναστάσιο Β΄ να φύγει.
Αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας
Τα μεγαλύτερα νησιά της Ιαπωνίας είναι από βορρά προς νότο το Χοκκάιντο, το Χονσού, το Σικόκου, το Κιούσου και η Οκινάουα. Το Χονσού είναι το μεγαλύτερο νησί και θεωρείται ως η Ιαπωνική ενδοχώρα.
Εικοσαετής Αναρχία
Θεοδόσιος Γ΄, 715–717
Τα στρατεύματα είχαν ανακηρύξει τον Θεοδόσιο Γ΄ (715-717) ως νέο Αυτοκράτορα. Αυτός, μόλις νίκησε τον Αναστάσιο Β΄, αντιμετώπισε σχεδόν αμέσως τις Αραβικές προετοιμασίες για τη Β΄ Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718), που τον ανάγκασε να ζητήσει βοήθεια από τους Βουλγάρους. Αντιμετώπισε με τη σειρά του την εξέγερση από δύο άλλα θέματα, των Ανατολικών και των Αρμενιακών το 717, και επέλεξε να παραιτηθεί. Τον διαδέχτηκε ο Λέων Γ´ (717–741), δίνοντας τέλος στον κύκλο της βίας και της αστάθειας.
Αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας
Η Ιαπωνία είναι η μεγαλύτερη νησιωτική χώρα της Ανατολικής Ασίας και η 4η μεγαλύτερη νησιωτική χώρα στο κόσμο με έκταση 377.975,24 τ.χλμ. Η αποκλειστική οικονομική ζώνη της Ιαπωνίας έχει έκταση 4.470.000 τ.χλμ.
Εικοσαετής Αναρχία
Θεοδόσιος Γ΄, 715–717
Είναι εκπληκτικό ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μπόρεσε να επιβιώσει, δεδομένων των εσωτερικών της προβλημάτων, της ταχύτητας με την οποία κατέρρευσε η αυτοκρατορία των Σασσανιδών υπό την Αραβική απειλή και του γεγονότος ότι απειλείτο ταυτόχρονα σε δύο μέτωπα. Ωστόσο, η ισχύς της στρατιωτικής οργάνωσης εντός της Αυτοκρατορίας, και οι φατριακοί αγώνες μέσα στον Αραβικό κόσμο, της επέτρεψαν να το κάνει.
Αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιαπωνίας
Εικοσαετής Αναρχία
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεμοι Διαδοχής
FBBank
Η Πρώτη Επιχειρηματική Τράπεζα (First Business Bank), επίσης γνωστή ως FBBank (διακριτικός τίτλος της τράπεζας), ήταν ελληνική εμπορική τράπεζα που προσέφερε χρηματοοικονομικές υπηρεσίες σε ιδιώτες, επαγγελματίες και επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2001 και αγόρασε το ελληνικό δίκτυο της Τράπεζας της Νέας Σκωτίας. Η άδεια της FBBank ανακλήθηκε στις 11 Μαΐου 2013. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία και υποχρεώσεις της τράπεζας εξαγοράστηκαν από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Το 2013 είχε 19 υποκαταστήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Πολιορκία της Τραπεζούντας (1222-1223)
μικρογραφία|300εσ|Τα τείχη της Τραπεζούντας.
Οι ιστορικοί της Τραπεζούντας θεωρούν παραδοσιακά, ότι η αποτυχία αυτής της πολιορκίας οδηγεί στον τερματισμό του υποτελούς καθεστώτος της Τραπεζούντας στο σουλτανάτο του Ικονίου, το οποίο βρισκόταν σε ισχύ από το 1214. Ωστόσο, πιο πρόσφατη μελέτη που εξετάζει το πλαίσιο της ιστορίας των Σελτζούκων, προτείνει ότι αυτή η μάχη πρέπει να θεωρηθεί ως ένα επεισόδιο σε έναν αγώνα μεταξύ Τραπεζούντας και Ικονίου για τον έλεγχο της Σινώπης, της βόρειας ακτής της Μ. Ασίας και της πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα και την ενδοχώρα της, που κράτησε για το μεγαλύτερο μέρος του 13ου αι.
Οι λεπτομέρειες της πολιορκίας και των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτήν, σώζονται σε τέσσερις πηγές: στο Χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου, στο Εγκώμιο του Αγίου Ευγενίου της Τραπεζούντας από τον Κωνσταντίνο Λουκίτη, στο χρονικό του Αλί ιμπν αλ-Αθίρ, και εκτενέστερα στη Σύνοψη του Ιωάννη Λαζαρόπουλου. Μία πιθανή πέμπτη είναι ο Σύριος χρονικογράφος Iμπν Νατίφ, ο οποίος αναφέρεται σε μία σύγκρουση, που χρονολογείται γύρω στο 1230 μεταξύ του σουλτάνου Καϋκοβάδη Α΄ και του "Λάσκαρι", όπου ο Kaykubad κέρδισε την πρώτη μάχη, αλλά έχασε τη δεύτερη. Ο Ρ. Μ. Σουκούροφ προσπάθησε να προσδιορίσει αυτές τις συγκρούσεις με αυτήν, αλλά ο Πήκοκ μάλλον έχει δίκιο, όταν τις εντοπίζει ως μία μπερδεμένη αναφορά της πολιορκίας της Σινώπης το 1214. Στην έκδοσή του τού έργου τού Λαζαρόπουλου, ο Τζον-Όλοφ Ρόζενκβιστ σημειώνει μία σειρά προβλημάτων στην αφήγηση τού Λαζαρόπουλου, τα οποία οδήγησαν τον Ρόζενκβιστ να υποστηρίξει, ότι χρησιμοποίησε δύο πηγές, μία που προσδιορίζει ότι αποτελείται από αγιογραφικό υλικό και μία δεύτερη, που ο Ρόζενκβιστ εικάζει, ότι ήταν ένα «έπος συντεθημένο σε στίχο» συγκρίσιμο με του Διγενή Ακρίτα. Προτείνει την εικόνα των αστρολόγων του, οι οποίοι, όταν τους ζητήθηκε η συμβουλή, συμβουλεύονται έναν αστρολάβο, έτσι και η Σύνοψη θα μπορούσε να προέρχεται από αυτό το χαμένο έπος, καθώς ήταν «ένα μόνιμο στοιχείο στα μεσαιωνικά τουρκικά έπη, όπως το Melikdanismendnameh του 14ου αι.». Ο Ρόζενκβιστ φτάνει στο σημείο να προσδιορίσει ορισμένες λέξεις και φράσεις, που μπορεί να προέρχονται από τον επικό στίχο, αν και παραδέχεται ότι «για καθαρά στατιστικούς λόγους, μία ορισμένη ποσότητα τέτοιων θραυσμάτων στίχων -ίσως και πλήρεις στίχοι- θα έπρεπε να αναμένεται σε μία δεδομένη ποσότητα μέσου ελληνικού πεζού λόγου."
Η πιο λεπτομερής περιγραφή της πολιορκίας και των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτήν, είναι αυτή του Λαζαρόπουλου, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. Η ακόλουθη αφήγηση βασίζεται σε όσα έγραψε.
Ιστορικό
Κατά την ανάληψη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Γίδου το 1222, η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας αντιμετώπισε έναν σοβαρό αντίπαλο στο παρακείμενο Σελτζουκικό σουλτανάτο του Ρουμ. Μία από τις πρώτες ενέργειες του Ανδρόνικου Α΄ ήταν να διαπραγματευτεί μία συνθήκη με τον σουλτάνο Μελίκ, η οποία προέβλεπε ειρηνικές σχέσεις μεταξύ των δύο ηγεμόνων. Ωστόσο, ο υποτελής του Μελίκ Eτουμής, ραΐς της Σινώπης, έσπασε τη συνθήκη όταν λεηλάτησε ένα πλοίο, που μετέφερε τον άρχοντα Αλέξιο Pακτιάρη και τους φόρους της Χερσώνος, επαρχίας της Τραπεζούντος. Σε απάντηση ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ διέταξε μία επιδρομή αντιποίνων στη Σινώπη. Ο στόλος της Τραπεζούντας αγκυροβόλησε στα ανοιχτά της Καρούσα (σύγχρονη Γκερζέ) και λεηλάτησε την ύπαιθρο μέχρι την αγορά της Σινώπης, αρπάζοντας τα πλοία στο λιμάνι και σκοτώνοντας ή αιχμαλωτίζοντας τα πληρώματά τους. Ο ραΐς Ετουμής πιέστηκε να δεχθεί λύτρα για τους αιχμαλώτους ελευθερώνοντας τον Πακτιάρη, το πλοίο και τα εμπορεύματά του και η αποστολή επέστρεψε στην Τραπεζούντα ενθουσιασμένη από την επιτυχία τους.
Η ημερομηνία της επίθεσης στη Σινώπη και της πολιορκίας της Τραπεζούντας που ακολούθησε, μπορεί να προσδιοριστεί από τρεις πηγές: τον Ιωάννη Λαζαρόπουλο, τον Μιχαήλ Πανάρετο και τον Αλί ιμπν αλ-Αθίρ. Ο Ιωάννης Λαζαρόπουλος χρονολογεί αυτά τα γεγονότα στο έτος από κτίσεως κόσμου 6371, στο δεύτερο έτος της βασιλείας του Ανδρόνικου Α΄ Γίδου. Το βυζαντινό έτος άρχιζε την πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου και τελείωνε την τελευταία ημέρα του Αυγούστου, και επειδή ο Αλέξιος Α΄ απεβίωσε την 1η Φεβρουαρίου 1222, είναι σαφές ότι το δεύτερο έτος της βασιλείας του Ανδρόνικου άρχισε τον Φεβρουάριο του 1223, έτσι η χρονολόγηση του Λαζαρόπουλου δείχνει σε κάποιο χρονικό διάστημα μεταξύ Φεβρουαρίου 1223 και Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το Χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου χρησιμοποιεί ακριβώς τις ίδιες λέξεις για να χρονολογήσει την ήττα του Μελίκ, επομένως μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η πολιορκία έπεσε επίσης μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο. Αλλά ο Λαζαρόπουλος συνήθως δεν μας παρέχει ακριβείς ημερομηνίες: αυτή είναι η μοναδική στα γραπτά του. Πέρα από την αναφορά της αλληλουχίας των ενεργειών, δεν παρέχει καμία πληροφορία πόσος χρόνος πέρασε μεταξύ των αρπακτικών πράξεων του Ετουμή, της επιδρομής των Τραπεζούντιων στη Σινώπη και της αρχής της ίδιας της πολιορκίας, καθιστώντας δυνατή την πραγματοποίηση των δύο πρώτων νωρίτερα —ίσως χρόνια— πριν από το 1223. Ευτυχώς, η τρίτη πηγή μας, ο Αλί ιμπν αλ-Αθίρ, αναφέρει ότι το 1223 ένα πλοίο με πρόσφυγες από τους Μογγόλους βυθίστηκε στα ανοιχτά της Μ.Ασίας, το οποίο στη συνέχεια λεηλατήθηκε από τους Σελτζούκους. Έτσι είναι σαφές, ότι και τα τρία γεγονότα συνέβησαν κατά τη διάρκεια αυτής της εξάμηνης περιόδου μεταξύ Φεβρουαρίου και Σεπτεμβρίου 1223.
μικρογραφία|300εσ|αριστερά|Τα προς τη θάλασσα τείχη της Τραπεζούντος.
Πρώτες αψιμαχίες
Η πληρέστερη περιγραφή αυτής της συμπλοκής είναι στη Σύνοψη του Γιάννη Λαζαρόπουλου, αν και το κείμενό του παρουσιάζει πολλές δυσκολίες. Όπως επισημαίνει ο Ζαν-Όλοφ Ρόσενκβιστ, ο Λαζαρόπουλος άντλησε τουλάχιστον δύο διαφορετικές πηγές, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα ορισμένες δυσκολίες ερμηνείας, καθώς και την πιθανότητα να περιγράφονται δύο φορές ορισμένα περιστατικά. Επιπλέον, ο Λαζαρόπουλος έχει αποδειχθεί ότι έχει εισαγάγει νέες λεπτομέρειες αλλού, που μπορεί να είναι δική του εφεύρεση. Ο σκοπός της αφήγησής του δεν είναι να προσφέρει μία αντικειμενική ιστορία, αλλά να δοξάσει τον προστάτη άγιο της Τραπεζούντας, Ευγένιο. αριστερά|μικρογραφία| Οι Ποντιακές Πύλες (πέρασμα Ζιγάνα). Σε κάποια απροσδιόριστη στιγμή μετά την επιδρομή στη Σινώπη, ο σουλτάνος Μελίκ έφερε τις δυνάμεις του μέσω του Κατουκίου, που βρίσκεται ανάμεσα στο Μπαϊμπούρτ και τη Ζαϊλούσα, όπου στρατοπέδευσαν οι άνδρες του. Οι κάτοικοι εξήγησαν, ότι η καλύτερη διαδρομή θα ήταν "πέρα και έξω από τη Χαλδία", επειδή αυτή η χώρα "είναι δύσκολη πρόσβαση, και αφθονεί σε πολεμικούς άνδρες και η πορεία δεν θα ήταν εύκολη". Μόλις έλαβε αυτές τις πληροφορίες, ο σουλτάνος μετέφερε το στρατόπεδό του σε ένα μέρος κάπου επάνω από το Στενό Πέρασμα (το οποίο ο Ρόζενκβιστ ταυτίζει με τις Ποντιακές Πύλες, επίσης γνωστό ως πέρασμα Ζιγάνα). μικρογραφία| Μία ακουαρέλα του 1833 του Γκόντφρεϋ-Τόμας Βιν δείχνει την Τραπεζούντα από το νότο. Ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ είχε στείλει τον Θεόδωρο Πολεμάρχη με μία ομάδα αξιόπιστων ανδρών να παρακολουθούν στο Στενό Πέρασμα. Αυτοί αντιμετώπισαν την προελαύνουσα δύναμη των Σελτζούκων και συγκρούστηκαν μαζί τους. Ήταν ο Θεόδωρος που έστειλε μήνυμα στον αυτοκράτορα, ότι ο σουλτάνος είχε φτάσει. Ο Λαζαρόπουλος παρατηρεί, ότι ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ βρισκόταν στην εκκλησία, όταν ήρθαν τα νέα και περίμενε μέχρι να λάβει τη Θεία Ευχαριστία πριν οδηγήσει τους δικούς του 500 ιππείς εναντίον της εμπροσθοφυλακής του σουλτανικού στρατού. Αν και τα 500 άλογά του ήταν περισσότερα από τέσσερα προς ένα από τους ανιχνευτές του σουλτάνου, ο Ανδρόνικος Α΄ κέρδισε την πρώτη μεγάλη εμπλοκή, σκορπίζοντας τον εχθρό. Βλέποντας όμως ότι αυτό ήταν μόνο ένα μέρος του εχθρού του, αφού εξασφάλισε το κάστρο της Λάμπρα, ο αυτοκράτορας αποσύρθηκε στην πόλη της Τραπεζούντας. Ο σουλτάνος κατέβηκε από το Πέρασμα και έστησε το στρατόπεδό του στο όρος Μίνθριον δίπλα στη Μονή του Αγίου Ευγενίου. Ο Mισέλ Κουρσάνσκις πιστεύει, ότι οι ντόπιοι θεωρούσαν αυτόν τον μεγαλύτερο στρατό που είχαν δει ποτέ. Οι άνδρες του σουλτάνου περικύκλωσαν τα τρομερά τείχη και πυρπόλησαν την αγορά της Τραπεζούντας, που αποτελούσε μέρος των προαστίων ανατολικά της πόλης. Καθώς έπεσε η νύχτα, μας λένε ότι ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ Γίδος έφυγε από την ακρόπολη και πήγε να προσευχηθεί στην εκκλησία της Παναγίας της Χρυσοκεφάλου, για να ανακουφίσει το άγχος του. Η πολιορκία άρχισε τώρα σοβαρά.
Επιθέσεις και εξορμήσεις
μικρογραφία| Σχέδιο οχύρωσης Τραπεζούντας. Τα τείχη που περικλείουν την Κάτω Πόλη δεν υπήρχαν το 1222. Τις επόμενες μέρες ο Σουλτάνος επιθεώρησε τα τείχη της Τραπεζούντας, βρίσκοντας μόνο τα βέλη των υπερασπιστών. Τότε πήρε την απόφασή του και διέταξε την πρώτη επίθεση. Το κείμενο του Λαζαρόπουλου είναι ασαφές εδώ, αλλά φαίνεται ότι η πρώτη επίθεση έγινε σε τμήμα των τειχών κοντά στην ακρόπολη. Οι επιτιθέμενοι συναντήθηκαν από ισάριθμους υπερασπιστές και με τη βοήθεια του δύσκολου εδάφους, που εμπόδιζε περισσότερους από λίγους εχθρούς να πλησιάσουν και να χτυπήσουν, απέκρουσαν την επίθεση.
Ενώ ο στρατός του Σουλτάνου επιτέθηκε στην πύλη από αυτήν την πλευρά της πόλης, ο αυτοκράτορας και οι διοικητές του παρατήρησαν, ότι τα στρατεύματα που βρίσκονταν γύρω από το στρατόπεδο του σουλτάνου δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Ευγενίου ήταν απογοητευμένα και ευάλωτα. Απέλυσε μία επίθεση ιππικού σε αυτή τη θέση, κατακτώντας το στρατόπεδο του σουλτάνου και προκαλώντας καταστροφές. Όταν ο σουλτάνος και οι διοικητές του έμαθαν για αυτή την επίθεση, αποχώρησαν από την επίθεση στα τείχη της πόλης και επέστρεψαν στο όρος Μίνθριον. Ο Τραπεζούντιος στρατός προχώρησε προς το μέρος τους, και πήρε θέση κοντά στην εκκλησία του Αγίου Προκοπίου. Συνεπλάκησαν με ένα εμπρός μέρος των Τούρκων ιππέων, και ηγετικοί άνδρες και των δύο στρατών έπεσαν εκεί, συμπεριλαμβανομένων, σύμφωνα με τον Λαζαρόπουλο, του ραΐς Ετουμή (του οποίου οι επιδρομές οδήγησαν σε αυτή την πολιορκία), και ο Ιατατίνης, ο γιος του εξαδέλφου του σουλτάνου, από την πλευρά των Σελτζούκων, ενώ από την πλευρά των Τραπεζουντίων έπεσαν ο Γεώργιος Τορνίκης, ο διοικητής των στρατευμάτων των Τραπεζουντίων και άλλοι τέσσερις επιφανείς Τραπεζούντιοι. Όταν άρχισε να φθάνει ο υπόλοιπος στρατός του σουλτάνου, «ο αυτοκράτορας οδήγησε ήρεμα τον στρατό του και περνώντας από τη χαράδρα του Αγίου Γεωργίου και τη θέση Τρεις Φουντουκιές εισήλθε με ασφάλεια στην πόλη». Η επίθεση εξόργισε τον σουλτάνο και διέταξε να γκρεμιστεί η εκκλησία του Αγίου Ευγενίου και να σπάσει και να σηκωθεί το πάτωμα.
Τα στρατεύματα του Σουλτάνου ανανέωσαν την επίθεσή τους την επόμενη μέρα. Αφού έκρουσαν Αραβικά κύμβαλα, κουδουνίστρες και Λιβυκά κρουστά, επιτέθηκαν με μία κραυγή, εκτοξεύοντας βέλη και πετώντας ακόντια, πέτρες και άλλα βλήματα. Οι αμυνόμενοι απάντησαν με τα δικά τους βλήματα μέχρι να εξαντληθούν τα βέλη του επιτιθέμενου, όταν οι «γιοι των Λαζών» έκαναν μια εξόρμηση έφιπποι και έδιωξαν τους επιτιθέμενους πίσω.
Την επόμενη μέρα, ο σουλτάνος εκφώνησε λόγο στην πόλη, απαιτώντας την παράδοσή της. Σε απάντηση, ο αυτοκράτορας κάλεσε τον σουλτάνο να στείλει μία πρεσβεία, για να συζητήσουν μία πιθανή συνθήκη ειρήνης. Όταν οι απεσταλμένοι βρίσκονταν μέσα στην πόλη, ο Ανδρόνικος επιχείρησε να τους δείξει τα άφθονα αποθέματα τροφίμων και προμηθειών, που είχαν αποθηκεύσει. Οι άνδρες του σουλτάνου επέστρεψαν και ανέφεραν όσα είδαν, που στενοχώρησαν τον σουλτάνο..
Σε αυτό το σημείο οι άνθρωποι από την ύπαιθρο, καθώς και από την περιοχή της Ματζούκας, αποφάσισαν ότι ο στρατός του σουλτάνου δεν ήταν τόσο τρομερός όσο πίστευαν αρχικά, και όταν έπεσε το βράδυ, πολλοί από αυτούς εισέβαλαν στο στρατόπεδο του σουλτάνου: έκλεψαν άλογα, λεηλάτησαν το στρατόπεδο και έπιασαν αιχμαλώτους, και έδιωξαν τους φρουρούς. Και πάλι ο σουλτάνος διοχέτευσε την αγανάκτησή του κατά της εκκλησίας του Αγίου Ευγενίου, καλώντας τους άνδρες του να κατοικήσουν στο κτήριο, ενώ «κάποιες μοχθηρές γυναίκες» τούς διασκέδαζαν «ερεθίζοντας τους εαυτούς τους σε αλλοφροσύνες», προς μεγάλη φρίκη του Λαζαρόπουλου.
Εκείνο το βράδυ, σύμφωνα με τον Λαζαρόπουλο, ο Άγιος Ευγένιος επισκέφτηκε τον σουλτάνο και παρουσιάστηκε ως αρχηγός των απλών ανθρώπων της πόλης και είπε στον σουλτάνο, ότι οι κάτοικοι ήθελαν να του προδώσουν την πόλη. Τότε ο σουλτάνος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του όσο πιο γρήγορα μπορούσε και τις οδήγησε προς την πόλη, περιμένοντας να συναντήσει τον νυχτερινό επισκέπτη του, που θα του άνοιγε τις πύλες. Αντίθετα, μία δυνατή καταιγίδα έπιασε τους απροετοίμαστους άνδρες του, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε βροντές, χαλάζι, κεραυνούς και ισχυρούς ανέμους. Μία πλημμύρα σάρωσε τα στρατεύματα των Σελτζούκων, πνίγοντας μερικά και σκορπίζοντας τα υπόλοιπα.
Είτε αυτή η θαυματουργή καταιγίδα ήταν έργο του Αγίου Ευγενίου και είτε αυτή η καταιγίδα ήταν η αιτία της ήττας των Σελτζούκων, πάντως οι πηγές επιβεβαιώνουν, ότι ο σουλτάνος υπέστη σοβαρή απώλεια και αναγκάστηκε να άρει την πολιορκία του και να τραπεί σε φυγή. Ο Κωνσταντίνος Λουκίτης, αναφερόμενος στην πολιορκία στο Εγκώμιό για τον Ευγένιο, αναφέρει ότι ο Άγιος Ευγένιος όχι μόνο πήρε τους άνδρες και την περιουσία του σουλτάνου, αλλά βοήθησε τον Ανδρόνικο Α΄ Γίδο να συλλάβει τον Μελίκ. Η μοναδική λεπτομέρεια, που μοιράζεται ο Μιχαήλ Πανάρετος για την επίθεση του σουλτάνου στην Τραπεζούντα στο συνοπτικό Χρονικό του, είναι ότι «σχεδόν όλοι οι άνδρες του [ σουλτάνου Μελίκ] χάθηκαν".
Σε αυτό το σημείο, ο σουλτάνος Μελίκ τράπηκε σε φυγή από το πεδίο με μερικούς από τους φρουρούς του. Κάποιοι ελαφρά οπλισμένοι Ματζουκάνοι τον συνέλαβαν στο Κουρατορείον. Στη θέση κατασκευάστηκε η εκκλησία του Αγίου Ευγενίου, η οποία βρισκόταν ακόμη στην εποχή του Λαζαρόπουλου. Ο Λουκίτης περιέγραψε τον σουλτάνο, αφού πιάστηκε να τρέπεται σε φυγή από το πεδίο της μάχης, να τον οδηγούν «από το χέρι σαν σκλάβο, αυτόν που πριν από τη μάχη ήταν ένας εντελώς αγέρωχος άνθρωπος».
Συνέπεια
Τον Μελίκ τον έφεραν αιχμάλωτο στην Τραπεζούντα, όπου ο Ανδρόνικος τον υποδέχθηκε με τιμή. Ο Ανδρόνικος κάλεσε ένα συμβούλιο για συμβουλές σχετικά με το τι να κάνουν με τον σημαντικό κρατούμενο τους. Οι σύμβουλοί του συμφώνησαν να τον αφήσουν ελεύθερο. Μεταξύ τους συνήφθη σύμφωνο, ότι στο μέλλον θα έπαυε ο δεσμός υποτελείας, που δέσμευε προηγουμένως την Τραπεζούντα με το Ικόνιο και ότι οι Τραπεζούντιοι δεν θα έπρεπε πλέον να είναι υποχρεωμένοι ούτε να εκτελούν στρατιωτική θητεία στον σουλτάνο, ούτε να αποδίδουν φόρους ή δώρα. Ο σουλτάνος Μελίκ αναφέρεται ότι εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από αυτή τη μετριοπάθεια, που έστελνε ένα ετήσιο δώρο αραβικών αλόγων στον Ανδρόνικο Α΄ και χρήματα στο μοναστήρι του Αγίου Ευγενίου.
Ο Γουίλιαμ Μίλερ θεωρεί ότι η ανεξαρτησία της Τραπεζούντας που αποκτήθηκε με αυτή τη νίκη έληξε το 1230. Ο Τζαλάλ-αντ-ντιν, ο σουλτάνος του Χουαρίζμ, εισέβαλε στη Μ. Ασία σε μία άμεση πρόκληση προς το σουλτανάτο του Ικονίου. Ο Τζαλάλ-αντ-ντιν, που είχε κατακτήσει τη Γεωργία τη δεκαετία του 1220, ήταν πλέον γείτονας της Τραπεζούντας. Ο Ανδρόνικος Α΄ θεώρησε αδύνατη την ουδετερότητα και συνήψε συμμαχία με τον σαχ του Χουαρίζμ και συμφώνησε σε πόλεμο με τους Σελτζούκους. Πολλά από τα στρατεύματα του Τζαλάλ-αντ-ντιν, μετά την ήττα τους στη μάχη του Γιασιτσέμεν το 1230, αναζήτησαν καταφύγιο στην Τραπεζούντα, οδηγώντας τον Μίλερ στο συμπέρασμα ότι ο Ανδρόνικος Α΄ είχε βοηθήσει τον σάχη σε εκείνη τη μάχη. Ο Μίλερ παραθέτει επίσης τις πληροφορίες του Βενσάν ντε Μπωβαί, ο οποίος έγραψε, ότι ο ηγεμόνας της Τραπεζούντας συνήθιζε να στέλνει στον σουλτάνο 200 λόγχες (1.000 άνδρες).
Η ταυτότητα του Μελίκ
Το « Μελίκ» είναι τίτλος («βασιλιάς, κυρίαρχος»), παρά όνομα και ελάχιστα βοηθά στην αναγνώριση του ανθρώπου του», γράφει ο Ρόζενκβιστ. Ο Μελίκ αναφέρεται ως αρχηγός των Σελτζούκων που πολιόρκησαν την Τραπεζούντα σε τρεις κύριες πηγές: στο Εγκώμιο για τον Ευγένιο του Κωνσταντίνου Λουκίτη, σ το Χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου και στην Περίληψη του Λαζαρόπουλου. Μόνο ο Λαζαρόπουλος παρέχει την πληροφορία, ότι ο Μελίκ ήταν «γιος του μεγάλου σουλτάνου Αλατίνης Σααπατίνης», και σε μεταγενέστερο απόσπασμα αναφέρει τον εξάδερφό του «Ιατατίνη», του οποίου ο γιος σκοτώθηκε σε μάχη. Αυτές οι λεπτομέρειες μπορεί είτε να προέρχονται από μία παράδοση, που διασώζει μόνο ο Λαζαρόπουλος, είτε από τη δική του εικασία. Σε κάποιες παλαιότερες έρευνες, υπάρχουν τρία πιθανά πρόσωπα με τα οποία έχει ταυτιστεί ο Μελίκ: ένας γιος του Aλααλ-Ντιν Καϋκοβάδ Α΄ σουλτάνου του Ικονίου, ο σουλτάνος Aλαάλ-Ντιν Kαϋκουβάδ, γιος του Γκιγιάτ αλ-Ντιν Καϋχουσράου. ή ο Σελτζούκος εμίρης του Μπαϊμπούρτ, Mυγκίτ αλ-Ντιν Τουγκρίλ σαχ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Χατιτζέ Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ΄)
Η Χατιτζέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:خدیجه سلطان) (Τούρκικα: Hatice Sultan, 4 Οκτωβρίου 1710 - 1738) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1710 στο Παλάτι Τοπ Καπί, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της δεύτερης συζύγου του Ρουκιγιέ Καντινεφέντι.
Το 1724, ο πατέρας της την αρραβωνιάστηκε με τον Χαφίζ Αχμέτ Πασά, έναν εξέχοντα επαρχιακό κυβερνήτη, έναν διακεκριμένο βεζίρη και έναν στενό φίλο του Μεγάλου Βεζίρη Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1724 μεταφέρθηκαν τα γαμήλια δώρα που παρουσίασε ο Χαφίζ Αχμέτ Πασά από το παλάτι του μεγάλου βεζίρη στο Αυτοκρατορικό Παλάτι και το συμβόλαιο γάμου συνήφθη την ίδια μέρα. Προφανώς ο Χαφίζ δεν είχε φτάσει ακόμη από τη Σάϊντα, οπότε ο γάμος του με τον Χατιτζέ επισημοποιήθηκε παρουσία του πληρεξούσιου του. Στις 6 Μαρτίου 1724, η προίκα της Χατιτζέ μεταφέρθηκε από το παλάτι Τοπ Καπί στο Παλάτι Κιμπλίλι.
Πέθανε στο Παλάτι Κιμπλίλι το 1738 και θαμμένη στο Γενί Τζαμί στη Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
CPB Bank
Η CPB Bank ήταν το ελληνικό παράρτημα της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου. Η τράπεζα ιδρύθηκε με την ονομασία Τράπεζα Μαρφίν Εγνατία. Σχηματίστηκε από την ενοποίηση των τραπεζών Εγνατία, Λαϊκή και Μαρφίν του επενδυτικού ομίλου Marfin. Ήταν σχεδόν εξολοκλήρου (κατά 95%) θυγατρική της Λαϊκής Τράπεζας Marfin (αργότερα μετονομάστηκε σε Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου). Το 2011 έγινε το ελληνικό παράρτημα της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου. Στις αρχές του 2013, η τράπεζα μετονομάστηκε σε Λαϊκή Τράπεζα μόνο, ενώ τον Μάρτιο η τράπεζα μετονομάστηκε και πάλι, αυτή τη φορά σε CPB Bank. Στις 26 Μαρτίου 2013, όλες οι υποχρεώσεις και περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας εξαγοράστηκαν από την Τράπεζα Πειραιώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Καολίνης
Ο καολίνης είναι αργιλικό ορυκτό, μέρος της ομάδας βιομηχανικών ορυκτών με τη χημική σύνθεση Al2Si2O5 (OH)4. Πρόκειται για ένα μεταλλικό πυριτικό στρώμα, με ένα τετραεδρικό φύλλο πυριτικών ριζών (SiO4) που συνδέονται μέσω ατόμων οξυγόνου σε οκταεδρικό φύλλο αργιλικής ρίζας(ΑlΟ6). Ο καολίνης είναι πλούσιος σε καολινίτη. Είναι επίσης γνωστός ως κινεζικός ή λευκός άργιλος, ενώ η ονομασία του καολίνη προέρχεται από ένα βουνό στην Κίνα, το Κάο Λινγκ.
Κατηγορία:Ορυκτά
Proton Bank
Η Proton Τράπεζα Α.Ε. (διακριτικός τίτλος Proton Bank) ιδρύθηκε το 2001 και ξεκίνησε επίσημα τη λειτουργία της το 2002 ως επενδυτική Τράπεζα. Το Δεκέμβριο του 2005 εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Το 2006 η Proton Τράπεζα απορρόφησε την Omega Τράπεζα.
Το 2008 οι βασικοί της μέτοχοι συμφώνησαν να πουλήσουν πακέτο μετοχών στην Τράπεζα Πειραιώς, με σκοπό τη μετέπειτα απορρόφησή της Proton από την Πειραιώς. Η συμφωνία ακυρώθηκε με αίτημα της Proton και τη σύμφωνη γνώμη της Πειραιώς, όταν η πρώτη έκανε αίτηση για να μπει στο πρόγραμμα βοήθειας της ελληνικής κυβέρνησης. Τον Δεκέμβριο του 2009 ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης απέκτησε το 31,3% των μετοχών της τράπεζας. Από εκείνη την περίοδο μέχρι και τον Μάρτιο του 2011 υπήρξε αύξηση 70,7% στα επιχειρηματικά δάνεια που χορήγησε η τράπεζα, αύξηση που αντιστοιχούσε σε 806,979 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με μηνυτήρια αναφορά που κατατέθηκε το 2012.
Τον Νοέμβριο του 2011, η τράπεζα ζήτησε κεφαλαιακή ενίσχυση από την Ελληνική Κυβέρνηση και εντάχθηκε στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Η απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών πάρθηκε έπειτα από απαίτηση της Τράπεζας της Ελλάδος. Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη κρατικοποίηση που προέκυψε κατά την διάρκεια της κρίσης χρέους της Ελλάδας που ξεκίνησε το 2010. Με την κεφαλαιοποίηση από το ΤΧΣ η τράπεζα χωρίστηκε σε δύο επιχειρηματικές οντότητες, την παλαιά Proton η οποία κράτησε τις απαιτήσεις παλαιών μετοχών και τμήμα του ισολογισμού και τη νέα Proton, στην οποία μεταφέρθηκαν οι καταθέσεις ιδιωτών, επιχειρήσεων, τραπεζών και Δημοσίου, το δίκτυο καταστημάτων και οι δραστηριότητες της παλαιάς Proton η οποία τέθηκε σε εκκαθάριση. Στις 23 Ιανουαρίου 2012 η παλαιά Proton Bank κατέθεσε μήνυση κατά του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, άλλων έξι μελών του Διοικητικού Συμβουλίου από την περίοδο 2010-2011 και άλλων έξι ατόμων που εμπλέκονται σε εταιρείες που ζημίωσαν την τράπεζα με δάνεια ύψους 321 εκατομμυρίων ευρώ από σύνολο 700 εκατομμυρίων ευρώ που βρίσκονται υπό διερεύνηση από τις δικαστικές αρχές.
Συγχώνευση με Eurobank Ergasias
Στις 15/07/2013 η Eurobank κατέθεσε δεσμευτικές προσφορές προς το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για την εξαγορά του 100% των μετοχών της Νέας Πρότον Τράπεζας. Σύμφωνα με τους όρους της πώλησης της Proton, όπως αυτοί ορίστηκαν από το ΤΧΣ, η Eurobank έπρεπε να καταβάλει τίμημα €1 για την εξαγορά του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της Proton με την προϋπόθεση το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να καλύψει τις κεφαλαιακές ανάγκες της Proton με εισφορά μετρητών €395 εκ πριν από την ολοκλήρωση της συναλλαγής. Η δέσμευση αυτή εκπληρώθηκε στις 28 Αυγούστου 2013 και η μεταβίβαση των μετοχών στις 30 Αυγούστου 2013.
Οι εργασίες για την λειτουργική και νομική εννοποίηση των δύο τραπεζών ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2013. Οι εργασίες της λειτουργικής εννοποίησης ολοκληρώθηκαν στις 9 Δεκεμβρίου του 2013 δύο εβδομάδες μετά την νομική συγχώνευση στις 22 Νοεμβρίου 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Γουάντα Βάσκες Γκάρσεντ
Η Γουάντα Βάσκες Γκάρσεντ (Wanda Vázquez Garced, γεννημένη στις 9 Ιουλίου 1960) είναι πολιτικός, δικηγόρος και δημόσιος υπάλληλος του Πουέρτο Ρίκο, η οποία υπηρέτησε ως κυβερνήτρια του Πουέρτο Ρίκο από τις 7 Αυγούστου 2019 έως τις 2 Ιανουαρίου 2021. Πριν από τη θητεία της ως κυβερνήτριας, υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης από το 2017 έως το 2019.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο και μεγάλωσε στο Σαντούρσε του Σαν Χουάν. Ξεκίνησε τις πρωτοβάθμιες σπουδές της στα σχολεία Ramón Marín και Margarita Janer στο Γκουαϊνάμπο του Πουέρτο Ρίκο. Άρχισε να ενδιαφέρεται για το δίκαιο από νεαρή ηλικία. Είπε σε μια συνέντευξη ότι παρακολούθησε τηλεοπτικές εκπομπές όπως η Χαβάη Πέντε-0 με τον πατέρα της, που την οδήγησε να συνειδητοποιήσει ότι ήθελε να ακολουθήσει μια καριέρα σε αυτή τη γραμμή. Η Βάσκες σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο, από όπου απέκτησε το πτυχίο του. Μετά από αυτό, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του (JD) στο Διαμερικανικό Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο.
Κυβερνήτρια του Πουέρτο Ρίκο
Η Βάσκες αρχικά αναμενόταν για να γίνει κυβερνήτρια του Πουέρτο Ρίκο, μετά την παραίτηση του Ρικάρδο Ροσελό στις 2 Αυγούστου 2019. Συναντήθηκε με την αντιπολίτευση, με τους επικριτές να ζητούν την παραίτησή της λόγω ισχυρισμών περί διαφθοράς και αδυναμίας αντιμετώπισης της βίας λόγω φύλου στο νησί. Έγιναν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της προτεινόμενης διαδοχής ως κυβερνήτριας, με πιο αξιοσημείωτο να είναι η πορεία του Somos Más, ισπανικά για το "Είμαστε Περισσότεροι", ένας τίτλος που μιλούσε για ένα δημοφιλές άσμα κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών που ζητούσαν την παραίτηση του Ροσελό. Το hashtag #WandaRenuncia (ισπανικό για το "Wanda παραιτήσου") άρχισε να κυκλοφορεί στο Twitter σύντομα μετά την ανακοίνωση της πρόθεσής του να παραιτηθεί. Η Βάσκες έγραψε στο Twitter ότι δεν είχε συμφέρον να γίνει κυβερνήτρια και ότι θα ελάμβανε τη θέση μόνο αν ήταν υποχρεωμένος από το Σύνταγμα.
Στις 31 Ιουλίου, ο Ροσελό ανακοίνωσε ότι ορίστηκε ο Πέδρο Πιερλουίσι ως νέος υπουργός. Ο υπουργός Εξωτερικών αντικαθιστά τον υπουργό Δικαιοσύνης με τη σειρά διαδοχής. Ωστόσο, την 1η Αυγούστου, η Γερουσία του Πουέρτο Ρίκο παρεμπόδισε τον Πιερλουίσι από το να επιβεβαιωθεί ο έγκαιρος διορισμός του ως υπουργού Εξωτερικών για την παραίτηση του Ροσελό στις 2 Αυγούστου. Μετά την παραίτηση του Ροσελό, ο Πιερλουίσι τον διαδέχθηκε.
Στις 7 Αυγούστου 2019, το Ανώτατο Δικαστήριο του Πουέρτο Ρίκο αποφάσισε ότι ο Πιερλουίσι ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα με αντισυνταγματικούς τρόπους και τον απέσυρε από το αξίωμά του, με ισχύ στις 5 μ.μ. AST. Εκείνη τη στιγμή, η Βάσκες έγινε η δεύτερη γυναίκα κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο.
Η Βάσκες δήλωσε ότι επιθυμεί να ανακτήσει τα ταμεία βοήθειας του τυφώνα Μαρία και να αναθεωρήσει όλες τις κυβερνητικές συμβάσεις που διαχειρίζονται σωστά και απαλλαγμένες από διαφθορά. Είπε ότι θέλει να συνεργαστεί με τον Ντόναλντ Τραμπ για να βοηθήσει το νησί του Πουέρτο Ρίκο και τα 3,2 εκατομμύρια των πολιτών του. Δήλωσε ότι όλες οι συμβάσεις που υπέγραψε ο Ρικάρδο Ροσελό θα αναθεωρηθούν. Ταυτόχρονα, το HUD (Υπηρεσία για Στέγαση και αστική ανάπτυξη) δήλωσε ότι τα κεφάλαια που προορίζονταν να δαπανηθούν για την αρωγή των πληγέντων από τον τυφώνα, θα παρακρατούνταν στο Πουέρτο Ρίκο και τις Παρθένες Νήσους λόγω της διαφθοράς και της ανικανότητας να απορροφήσουν κεφάλαια για έργα αντίστοιχα.
Προσωπική ζωή
Η Βάσκες είναι παντρεμένη με τον Χόρχε Ντίας Ρεβερόν, δικαστή της Κάγουας του Πουέρτο Ρίκο, και έχει δύο κόρες τη Στεφανία και την Μπεατρίς Ντίας Βάσκες.
Omega Bank
Η Omega Bank ήταν ελληνική τράπεζα, η οποία εξαγοράστηκε από την Proton Bank τον Οκτώβριο του 2006. Το όνομα της τράπεζας προερχόταν από το τελευταίο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου (βλέπε ωμέγα).
Η εταιρεία είχε τα κεντρικά της γραφεία στην Αθήνα. Ιδρύθηκε το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Εσκιμό
μικρογραφία|Το πρώην εργοστάσιο της Εσκιμό το 2008 Eskimo ήταν το εμπορικό σήμα των οικιακών συσκευών (ψυγεία, καταψύκτες, φούρνοι κουζίνας, θερμάστρες, τηλεοράσεις κ.λπ.) που παράγονται από τη Viometal Eskimo, μια ελληνική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1958. Η θεαματική ανάπτυξη αυτής της εταιρείας (μέχρι το 1973 απασχολούσε πάνω από 1500 εργαζόμενους και κατείχε το 27% της ελληνικής αγοράς οικιακών συσκευών) ακολουθήθηκε από μια καταστροφική συγχώνευση με την Izola, πρώην ανταγωνιστή, το 1977. Η νέα εταιρεία (Elinda, για την [H]ellenic Industry of Appliances) χρεοκόπησε μετά από μερικά χρόνια, ενώ ένα υποκατάστημα της προηγούμενης εταιρείας επέζησε, εστιάζοντας στο εμπόριο και την τηλεοπτική συναρμολόγηση. Το 2001 συγχωνεύτηκε με την F.G. Europe, ελληνική εταιρεία εμπορίας ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Probank
Η τράπεζα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2001, αφότου έλαβε άδεια λειτουργίας τράπεζας από την Τράπεζα της Ελλάδος, τον Μάιο του 2001. Το πρώτο υποκατάστημα άνοιξε το Νοέμβριο του 2001. Τα υγιή τμήματα της τράπεζας εξαγοράστηκαν από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Αραβοελληνική Τράπεζα
Η Αραβοελληνική Τράπεζα ήταν τράπεζα στην Ελλάδα.
Το 1978, πριν από την ίδρυση της τράπεζας, η ελληνική κυβέρνηση χορήγησε απαλλαγή από την απαγόρευση σε ξένες τράπεζες να κατέχουν πάνω από το 40% του μετοχικού κεφαλαίου οποιασδήποτε ελληνικής τράπεζας. Αυτό επέτρεψε σε αρκετές Αραβικές τράπεζες να ιδρύσουν την αραβοελληνική τράπεζα, όπου οι Άραβες θα κατέχουν το 49% της τράπεζας. Η τράπεζα ιδρύθηκε το 1979. Μεταξύ των ιδρυτών της τράπεζας ήταν ο Βασίλης Σαραντίτης, μεγαλοδικηγόρος και πρόεδρος του Αραβοελληνικού Επιμελητηρίου Εμπορίου, Η ιδιοκτησία ανήκε κατά 51% στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, το 20% της τράπεζας ανήκε στο επενδυτικό γραφείο του Κουβέιτ, ένα άλλο 20% ανήκε στην Λιβυακή Αραβική Τράπεζα Εξωτερικού (ίδρυμα της Λιβύης), ενώ ένα ποσοστό 9% ανήκε σε Άραβες επενδυτές.
Καθώς η τράπεζα ήταν υποκεφαλαιοποιημένη και η κεντρική τράπεζα της χώρας απαιτούσε σημαντική αύξηση κεφαλαίου, το 1993, η Λιβυκή Αραβική Τράπεζα Εξωτερικού πρότεινε μια έγχυση μετρητών που θα αυξήσει το ποσοστό της στο 72%, λαμβάνοντας υπόψη την άρνηση των άλλων μετόχων να συμμετάσχουν. Το σχέδιο ήταν η επωφέληση της τράπεζας από τους κανόνες "ενιαίου διαβατηρίου" της ΕΕ, επιτρέποντας έτσι στην Αραβοελληνική τράπεζα να ανοίξει υποκαταστήματα στο Λονδίνο και αλλού στην ΕΕ, ενώ θα βρίσκεται στην εποπτεία της Τράπεζας της Ελλάδος. Οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ διαμαρτυρήθηκαν έντονα και μπλόκαραν την κίνηση. Το 1994, η ελληνική κυβέρνηση διέλυσε την αφερέγγυα Αραβοελληνική Τράπεζα, καταβάλλοντας το ποσό των 1.5 εκατομμυρίων ευρώ συνολικά στους καταθέτες. Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Συνθήκη της Μόσχας του 1940
Η Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας υπογράφηκε από τη Φινλανδία και τη Σοβιετική Ένωση στις 12 Μαρτίου 1940 και οι επικυρώσεις ανταλλάχθηκαν στις 21 Μαρτίου. Η συμφωνία σηματοδότησε το τέλος του Χειμερινού Πολεμου. Η Φινλανδία έπρεπε να παραχωρήσει συνοριακές περιοχές στη Σοβιετική Ένωση, χάνοντας σημαντικές πόλεις όπως το Βιιπούρι. Αυτές οι περιοχές προσαρτήθηκαν στην Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ, η οποία μετετράπη στην ΑΣΣΔ Καρελίας εντός της Ρωσικής ΣΟΣΔ το 1956, ενώ σήμερα οι παραδοθείσες περιοχές κατοικούνται από Ρώσους και άλλες εθνότητες. Η συνθήκη υπογράφηκε από τον Βιάτσεσλαβ Μόλοτοφ, τον Αντρέι Ζντανόφ και τον Αλεξάντρ Βασιλιέφσκι για τη Σοβιετική Ένωση και τον Ρίστο Ρύτι, τον Γιούχο Κίστι Παασικίβι, τον Ρούντολφ Βάλντεν και τον Βέινο Βοϊόνμαα για τη Φινλανδία.
Ιστορία
Η φινλανδική κυβέρνηση έλαβε τις προσωρινές συνθήκες ειρήνης από τη Σοβιετική Ένωση (μέσω Στοκχόλμης) στις 31 Ιανουαρίου 1940. Σε αυτό το σημείο το καθεστώς είχε μεγαλύτερες απαιτήσεις από την έναρξη του πολέμου. Τα αιτήματα ήταν η Φινλανδία να παραχωρήσει τον ισθμό της Καρελίας, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Viipuri και της ακτής της λίμνης Ladoga στη Φινλανδία. Η χερσόνησος Χάνκο έπρεπε να μισθωθεί στη Σοβιετική Ένωση για 30 χρόνια.
Κατηγορία:Ιστορία της Φινλανδίας Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Σοβιετικής Ένωσης
T Bank
Η Ασπίς Τράπεζα μετονομάστηκε σε TBank στις 20 Ιουλίου 2010, μετά την εξαγορά της από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Ιτέα Φλώρινας
Η Ιτέα (παλαιότερη ονομασία Βύρμπενη ) είναι χωριό στον νομό Φλώρινας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Ιτέας της δημοτικής ενότητας Μελίτης του Δήμου Φλώρινας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Ιτέα είχε πληθυσμό 542 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Ποντουάζ
Είναι πρωτεύουσα του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ και φιλοξενεί επίσης μία υπονομαρχία. Η νομαρχία του νομού δεν βρίσκεται στην πρωτεύουσα αλλά στη γειτονική πόλη Σερζί, μετά τη δημιουργία της νέας πόλης Σερζί-Ποντουάζ. Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 30.690 κατοίκους (2016).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ποντουαζιάν.
Η πόλη έχει πλούσια ιστορία, είναι η ιστορική πρωτεύουσα του γαλλικού Βεξέν και σημαντική πόλη του βασιλείου της Γαλλίας κατά το Μεσαίωνα. Απέκτησε μεγάλη φήμη μέσω της ιμπρεσιονιστικής τέχνης μετά τη μακρά παραμονή του Καμίλ Πισαρό, που την αποτύπωσε σε πολλούς πίνακες που εκτίθενται στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου. Χάρη στην πλούσια κληρονομιά της, το 2006 η πόλη απέκτησε το σήμα της «Πόλης Τέχνης και Ιστορίας».
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός [[Ουάζ (ποταμός)|Ουάζ στο Ποντουάζ]] μικρογραφία|Εκτροπή του ποταμού Βιόν, χώρος παλιών πληντυρίων αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η περιοχή [[Ιλ-ντε-Φρανς με τους νομούς και τις κυριότερες πόλεις.Το Ποντουάζ στα βόρεια.]] Η κοινότητα Ποντουάζ βρίσκεται στα νότια-κεντρικά του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή Ιλ-ντ-Φρανς, περίπου 28 χιλιόμετρα (κατ'ευθεία γραμμή) βορειοδυτικά του Παρισιού. Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 30.690 κατοίκους (2016).
Είναι χτισμένη σε βραχώδη εξοχή στη συμβολή των ποταμών Ουάζ και Βιόν. Είναι πρωτεύουσα του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ και από τη δεκαετία του 1970 αποτελεί μέρος της νέας πόλης Σερζί-Ποντουάζ μετά την συνένωση των δύο κοινοτήτων. Κατά μήκος της όχθης έχουν διαμορφωθεί οι αποβάθρες του λιμανιού.
Το ιστορικό κέντρο της πόλης περιβαλλόταν από τείχη, τμήματα των οποίων είναι ορατά και σήμερα. Η σιδηροδρομική γραμμή του 19ου αιώνα χώρισε την πόλη σε δύο τμήματα, το άνω τμήμα προς τα βόρεια (Μον Μπελιάν) και το δασώδες τμήμα του Σαιν-Μαρτέν στα νότια, από όπου διέρχεται και ο αυτοκινητόδρομος Α15.
Στα προάστια, υπάρχουν μικρές γραφικές συνοικίες όπως το Ετανέ (σε ανδαλουσιανό στυλ) ή το Ερμιτάζ, στο οποίο σύχναζαν οι Ιμπρεσιονιστές και διατηρεί σήμερα ατμόσφαιρα χωριού, με τους τεράστιους πολύχρωμους κήπους γύρω από τα αρχοντικά, σε ένα λοφώδες τοπίο.
Τοπωνυμία
Η παλαιότερη ονομασία της πόλης ήταν Μπριβισάρα, όπως αναφέρεται στο Δρομολόγιο του Αντωνίνου στα μέσα του 2ου αιώνα και στη συνέχεια Brunsara στον χάρτη του Πόιτινγκερ, στα μέσα του 3ου αιώνα, ονομασία προερχόμενη από τους κελτικούς όρους briva (γέφυρα, πέρασμα) και Isara (ο ποταμός Ουάζ).
Η ονομασία μεταφράστηκε στα λατινικά και έγινε Pontem Hiserae, 874-900 και αργότερα Pontizara το 1174, από τα οποία προήλθε το σημερινό όνομα Pont (γέφυρα) και Oise (Ουάζ), Ποντουάζ.
Διοίκηση
Το Ποντουάζ είναι η επίσημη πρωτεύουσα του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ, αν και στην πραγματικότητα το κτίριο και η διοίκηση της νομαρχίας καθώς και το διοικητικό συμβούλιο, βρίσκονται στη γειτονική κοινότητα Σερζί, μοναδική περίπτωση στην ηπειρωτική Γαλλία, μετά τη συνένωση των δύο κοινοτήτων στη νέα Σερζί-Ποντουάζ.
Το Ποντουάζ είναι επίσης υπονομαρχία, έδρα του διοικητικού διαμερίσματος Ποντουάζ. Το κτίριο της υπονομαρχίας και η διοίκηση, σε αντίθεση με τη νομαρχία, βρίσκονται μέσα στην κοινότητα Ποντουάζ. Είναι επίσης η έδρα της μητρόπολης του Ποντουάζ.
Αρχαιότητα
μικρογραφία|250x250εσ|Η κατάληψη του Ποντουάζ από τους Άγγλους μικρογραφία|250x250εσ|Πλατεία Σαιν-Λουί στο Ποντουάζ από παλιά κάρτα μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο, παλιό μοναστήρι των Κορδελιέρων Το Ποντουάζ είναι η ιστορική πρωτεύουσα της περιοχής Γαλλικό Βεξέν. Η ίδρυση της πόλης χρονολογείται πριν τους ρωμαϊκούς χρόνους. Εκείνη την εποχή, οι κάτοικοι ήταν συγκεντρωμένοι στη συμβολή των ποταμών Ουάζ και Βιόν, στον τόπο όπου η ρωμαϊκή Οδός του Ιουλίου Καίσαρα, που συνέδεε τη Λουτέτια (Παρίσι) και το Ροτομάγκους (Ρουέν), περνούσε μέσα από μια δασώδη περιοχή. Οι βαρβαρικές εισβολές και η απειλή των Βίκινγκς ανάγκασαν τους κατοίκους να καταφύγουν στη βραχώδη προεξοχή πάνω στον ποταμό Ουάζ (Μον Μπελιάν), το οποίο ενίσχυσε την άμυνα της πόλης και επέτρεπε τον έλεγχο της διέλευσης του ποταμού. Ο πρώτος οικισμός μετατράπηκε σε αβαείο (αββαείο Σαιν-Μαρτέν). Ο δρόμος εξακολουθεί να υπάρχει και είναι πλέον μέρος του αυτοκινητόδρομου Ν14 από το Παρίσι στη Ρουέν.
Μεσαίωνας
Το 862, ο Κάρολος ο Φαλακρός, για να σταματήσει τις επιδρομές των Βίκινγκς, διέταξε να κατασκευαστούν οχυρωμένες γέφυρες στα ποτάμια. Η πρώτη γέφυρα του Ποντουάζ πιθανώς χρονολογείται από εκείνη την περίοδο.
Το 911, με τη συνθήκη του Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ, ο Κάρολος ο Απλός, βασιλιάς των Φράγκων, παραχώρησε στον Νορμανδό Ρόλλο τα εδάφη από τον ποταμό Επτ έως τη θάλασσα. Έτσι το Ποντουάζ έγινε γρήγορα μια συνοριακή πόλη που υπερασπίζονταν τα περίχωρα του Παρισιού.
Σιγά-σιγά, το Ποντουάζ μεγάλωσε και έγινε πόλη. Στον ποταμό Ουάζ κατασκευάστηκε μια νέα γέφυρα γύρω στο 1070. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας (1081-1137) υπερασπίστηκε σθεναρά το γαλλικό Βεξέν, που ήταν άλλωστε τα δυτικά σύνορα του βασιλικού του τομέα, ενάντια σε πολλαπλές επιθέσεις του δούκα της Νορμανδίας. Η πόλη απέκτησε οχυρά τείχη, η γέφυρα στον ποταμό Ουάζ ξαναχτίστηκε με πέτρα και οχυρώθηκε και το ισχυρό βασιλικό κάστρο, με θέα την πόλη και τον ποταμό, ξαναχτίστηκε από το 1103 ως το 1122. Η πόλη ήταν μία από τις αγαπημένες διαμονές των Καπετιδών, ιδίως του Φιλίππου Αυγούστου και του Αγίου Λουδοβίκου. Οι βασιλείς επέτρεψαν στο Ποντουάζ να εκδώσει νόμισμα.
Το 1337 άρχισε ο Εκατονταετής Πόλεμος (1337-1453), γεγονός που επαύξησε τη στρατιωτική σημασία του κάστρου του Ποντουάζ. Σε αυτά τα προβλήματα προστέθηκαν πολλές επιδημίες πανώλης οι οποίες προκάλεσαν το θάνατο σημαντικού αριθμού κατοίκων. Η πόλη ήταν σχετικά ασφαλής κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου του Εκατονταετούς Πολέμου. Το 1368, χτίστηκε το νοσοκομείο Σαιν-Ζακ για να φιλοξενήσει τους προσκυνητές της Κομποστέλα. Η πρόσοψη του κτιρίου είναι ακόμα ορατή σήμερα.
Ο 15ος αιώνας ήταν η εποχή της παρακμής. Αν και ισχυρά οχυρωμένη, η πόλη πέρασε αρκετές φορές στα χέρια των Άγγλων. Το 1417, οι Άγγλοι κατέκτησαν την πόλη και το 1419 πέρασε στην κατοχή των Βουργουνδών. Απελευθερώθηκε το 1436 αλλά ανακτήθηκε από τους Άγγλους το επόμενο έτος. Ανακαταλήφθηκε οριστικά από τον βασιλιά της Γαλλίας το 1441 μετά από πολιορκία τριών μηνών. Οι μάχες και οι λεηλασίες κατέστρεψαν την πόλη, η οποία έπαψε να αποτελεί πλέον σημαντικό εμπορικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια της αγγλικής κατοχής, ο δούκας του Μπέντφορντ, αντιβασιλέας του βασιλείου της Γαλλίας, συνέδεσε το Ποντουάζ με τη Νορμανδία, αποστερώντας την πόλη από κάθε διοικητική και πολιτική σημασία.
Η πόλη είναι επίσης γνωστή ως η γενέτειρα του συγγραφέα και αλχημιστή Νικολά Φλαμέλ.
Σύγχρονη εποχή
Με πλούσια ιστορία πάνω από 2.000 χρόνια, η πόλη εξακολουθεί να έχει μνήμες και κτίσματα του παρελθόντος, όπως μεσαιωνικά δρομάκια, ξενώνες, εκκλησίες και μουσεία, και το 2006 απέκτησε το σήμα της «Πόλης Τέχνης και Ιστορίας».
Ο ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Καμίλ Πισαρό την έκανε διάσημη καθώς απεικονίζεται σε πολλά έργα ζωγραφικής που υπάρχουν σήμερα στις πιο γνωστές γκαλερί τέχνης του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Δημήτρης Μαρκόπουλος
Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος (Πειραιάς, 10 Απριλίου 1975) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, εκλεγμένος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία. Έγινε γνωστός ως διευθυντικό στέλεχος της εφημερίδας Πρώτο Θέμα.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Η καταγωγή του είναι από την ορεινή Ολυμπία (Αμυγδαλιές Ανδρίτσαινας), με οικογενειακές ρίζες στη Μεσσηνία. Παράλληλα με τις σπουδές του, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία στο οικονομικό και πολιτικό ρεπορτάζ.
Το 2010 βραβεύτηκε ως δημοσιογράφος της χρονιάς στο χώρο της οικονομίας από το Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθ. Μπότση.
Το 2019 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στη Β' περιφέρεια του Πειραιά, όπου επανεξελέγη στις εκλογές της 21ης Μαΐου 2023 και της 25ης Ιουνίου του ίδιου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά