cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΦΚ Ντνίπρο
Την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης, ο σύλλογος ήταν μέλος της Σοβιετικής Εθελοντικής Αθλητικής Κοινωνίας «Μέταλουργκ» (ως εκ τούτου, στο παρελθόν είχε τις ονομασίες «Μέταλουρχ» και «Σταλ») και μέχρι το 1961 ήταν υπό την εγγυοδοσία των μεταλλουργικών εγκαταστάσεων Πετρόφσκι Ντιπροπετροφσκ. Έπειτα ο σύλλογος χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία κατασκευής μηχανημάτων φυτών νότια Γιουζμάς. Πριν από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο σύλλογος αποτελεούσε τη δεύτερη πιο επιτυχημένη ομάδα της Ουκρανίας που συμμετείχε στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της ΕΣΣΔ, κατακτώντας την πρώτη θέση το 1983 και το 1988. Λίγο μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο σύλλογος ιδιωτικοποιήθηκε.
Δημόσιες Σχέσεις
Τα εργαλεία των Δημοσίων Σχέσεων
Κύρια εργαλεία των δημοσίων σχέσεων αποτελούν:
ΦΚ Ντνίπρο
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Στους παρακάτω πίνακες εμφανίζονται αποτελέσματα της ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Δημόσιες Σχέσεις
Τα εργαλεία των Δημοσίων Σχέσεων
Άλλες λειτουργίες που επιτελούνται στο τμήμα δημοσίων σχέσεων είναι η διαχείριση και διεκπεραίωση των παραπόνων και παρατηρήσεων του κοινού και η επικοινωνιακή σύνδεση της επιχείρησης με τα οποιοδήποτε ενδιαφερόμενα μέρη.
ΦΚ Ντνίπρο
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Eυρωπαϊκές αναμετρίσεις
Δημόσιες Σχέσεις
Τα εργαλεία των Δημοσίων Σχέσεων
Κατηγορία:Μάρκετινγκ Κατηγορία:Επιχειρηματική ηθική
ΦΚ Ντνίπρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1918 Κατηγορία:Διαλύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2019
Θεόδωρος Βρυζάκης
Ο '''Θεόδωρος Π. Βρυζάκης''' (Θήβα, 19 Οκτωβρίου 1814 – Μόναχο, 6 Δεκεμβρίου 1878 ) ήταν ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα και ο θεμελιωτής του ελληνικού κλάδου της «Σχολής του Μονάχου».
Βιογραφία
Γεννημένος στη Θήβα το 1814 έζησε σκληρά παιδικά χρόνια, καθώς ο πατέρας του Πέτρος Βρυζάκης, απαγχονίστηκε από τους Τούρκους κατά το πρώτο έτος της Ελληνικής Επανάστασης. Αργότερα μεταφέρθηκε μαζί με τον αδελφό του στο Ορφανοτροφείο της Αίγινας. Σε ηλικία 18 ετών, ενδεχομένως χάρη σε πρωτοβουλία του Θείρσιου, μετέβη για σπουδές στο Μόναχο της Βαυαρίας.
Στο Μόναχο άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική, απεικονίζοντας σχεδόν αποκλειστικά θέματα από την Επανάσταση του 1821. Το 1844 έγινε δεκτός στην Ακαδημία του Μονάχου, λαμβάνοντας για τα επόμενα έντεκα χρόνια, μέχρι το 1855, την υποτροφία της ελληνικής παροικίας της πόλης. Δάσκαλοι και φίλοι του υπήρξαν ορισμένοι εξαίρετοι καλλιτέχνες φιλελληνικών θεμάτων της εποχής του ρομαντισμού: ο Carl Wilhelm von Heideck, ο Πέτερ φον Ες, ο Heinrich von Mayer, και άλλοι. Κατά την δεκαετία 1845–1855, ταξίδεψε και έζησε σε διάφορες πόλεις της Δυτικής Ευρώπης για καλλιτεχνική ενημέρωση, με εξαίρεση τη διετία 1848–1850, όταν και επέστρεψε προσωρινά στην Ελλάδα.
Το 1855 συμμετείχε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού με το έργο του «Η Έξοδος του Μεσολογγίου». Τον πίνακα αυτόν, ο ίδιος ο Βρυζάκης τον αντέγραψε τουλάχιστον δύο φορές. Δύο από τους πρωτότυπους πίνακες καταστράφηκαν στην μεγάλη πυρκαγιά του Μεσολογγίου το 1929. Το τρίτο πρωτότυπο διασώζεται στην Εθνική Πινακοθήκη, αλλά ο ίδιος πίνακας κυκλοφόρησε και σε λιθογραφίες ήδη από το 1856.
Κατά τη διετία 1861–1863, ταξίδεψε στην Αγγλία και αγιογράφησε την ελληνική εκκλησία του Ευαγγελισμού στο Μάντσεστερ. Το 1867 πήρε μέρος στην έκθεση του Del Vecchio στην Λειψία με τους πίνακες «Η Έξοδος του Μεσολογγίου», «Γιωργάκης Ολύμπιος», «Ο Λόρδος Βύρωνας στο Μεσολόγγι» και «Ο Όρκος της Αγίας Λαύρας». thumb|right|250px|Επιτάφια πλάκα του Βρυζάκη. Πέθανε στο Μόναχο το 1878 και κηδεύτηκε στο τότε Α΄ Νεκροταφείο της πόλης. Με την διαθήκη του, άφησε κληρονομιά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όλα τα έργα τού ατελιέ του καθώς και 760 μάρκα για την επισκευή της οροφής της ελληνικής εκκλησίας του Σωτήρος (Salvatorkirche) στο Μόναχο.
Το ζωγραφικό του έργο
Τα έργα του Βρυζάκη θεωρούνται ως τα κατεξοχήν δείγματα των Ελλήνων ρομαντικών ζωγράφων του 19ου αιώνα, οι περισσότεροι από τους οποίους σπούδασαν στη Γερμανία και δημιούργησαν τη λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου».
Οι ελαιογραφίες του — όλες σχεδόν με θέματα ελληνικά — χαρακτηρίζονται από το ύφος των Δυτικοευρωπαίων ρομαντικών ζωγράφων του 19ου αιώνα. Στον 20ό αιώνα, η αντίδραση κατά του ρομαντισμού οδήγησε πολλούς επικριτές του συγκεκριμένου ρεύματος να καταγγείλουν το ύφος του ως «πομπώδες», όμως μια εξίσου μεγάλη μερίδα το αξιολογεί θετικά ως «πληθωρικό». Στην εποχή τους, τα έργα του Βρυζάκη είχαν μεγάλη ζήτηση ως ζωντανές και πιστές αναπαραστάσεις της ελληνικής ιστορίας. Μερικά μάλιστα από αυτά τα έργα έγιναν από νωρίς ευρύτερα γνωστά στο κοινό χάρη στις λιθογραφίες και άλλου είδους αναπαραγωγές.
Στους πίνακές του, το ενδιαφέρον του ζωγράφου επικεντρώνεται στην ενδυμασία των ατόμων και το στήσιμο της σκηνής γύρω από αυτά. Ωστόσο, αυτή η όμορφη θεατρικότητα των έργων του έχει ως αποτέλεσμα να διακρίνεται με δυσκολία κάποιο αίσθημα στα πρόσωπα που απεικονίζει. Οι κριτικοί τον επέκριναν επίσης για το γεγονός ότι φαινόταν να προσεγγίζει τα θέματά του με την ματιά ενός ξένου, όμως — χωρίς καμία αμφιβολία — ο Βρυζάκης είναι ένας από τους κύριους θεμελιωτές της νεότερης (μεταβυζαντινής) ελληνικής ζωγραφικής και συγκαταλέγεται στους κορυφαίους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα.
Το 1982, όταν το Μέγαρο Μαξίμου ορίστηκε ως έδρα του πρωθυπουργικού γραφείου, ο Ανδρέας Παπανδρέου τοποθέτησε στον τοίχο πίσω ακριβώς από την πολυθρόνα του πρωθυπουργού ένα έργο του Βρυζάκη, τον πίνακα «Η Ελλάς Ευγνωμονούσα».
ΑΣΚ ΚΣ Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ
Η ΑΣΚ ΚΣ Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ (ASK KS Siarka Tarnobrzeg) είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, που ιδρύθηκε το 1962 και εδρεύει στο Ταρνόμπζεγκ.
Θεόδωρος Βρυζάκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου
ΑΣΚ ΚΣ Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ
Ιστορία
Η Σιάρακ έκανε το ντεμπούτο της στην κορυφαία κατηγορία Πολωνίας το 2010, αφού είχε τερματίσει στην 1η θέση της 1 Λίγκα. Στον πρώτο της αγώνα, η Σιάρκα κέρδισε την ΣΚΣ Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι με 92-88. Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης σεζόν, η ομάδα τερμάτισε στην τελευταία θέση, που σήμαινε τον υποβιβασμό στην 1 Λίγκα. Όμως, η ομάδα έλαβε wild card για το νεοσύστατο Πρωτάθλημα Πολωνίας, όπου υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, το οποίο εγγυούταν την συμμετοχή της ομάδα στο PLK για 3 σεζόν, ακόμα και αν η ομάδα τερμάτιζε στην τελευταία θέση. Ο όρος για να παίξει στο PLK ήταν να έχει εξασφαλισμένη οικονομική κατάσταση για αυτή την περίοδο. Τη σεζόν 2017, η ομάδα υποβιβάστηκε στην 1 Λίγκα και ένα χρόνο αργότερα υποβιβάστηκε στην 2 Λίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2002 Κατηγορία:Ταρνόμπζεγκ
Ορθολογισμός (αποσαφήνιση)
Με τον όρο ορθολογισμός μπορεί να προσδιορίζονται:
Νέα Ιωνία Μαγνησίας
Η Νέα Ιωνία είναι πρώην δήμος που γειτνιάζει με το Βόλο και συγκροτεί τη δεύτερη σε μέγεθος δημοτική ενότητα του Νομού Μαγνησίας, μετά τη Δημοτική Ενότητα Βόλου. Από το 2011 υπάγεται στο Δήμο Βόλου. Φυσικό όριο μεταξύ της πόλης του Βόλου και της πόλης της Νέας Ιωνίας είναι ο ποταμός Κραυσίδωνας.
Ο πληθυσμός της Νέας Ιωνίας, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 32.661 κατοίκους.
Ονομασία
Οι πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τη Σμύρνη και την υπόλοιπη Μικρά Ασία το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής. Στην αρχή ήταν μία συνοικία του Βόλου και ονομαζόταν «Προσφυγικός συνοικισμός» ή απλά «συνοικισμός». Το οριστικό όνομα «Νέα Ιωνία» η περιοχή το πήρε το 1947, σε ανάμνηση των χαμένων πατρίδων - της Ελληνικής Ιωνίας - και τη μετατροπή της σε δήμο και ξεχωριστή πόλη.
Ιστορία
Η ιστορία του τόπου συνδέεται άμεσα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον εμπρησμό της Σμύρνης και ξεριζωμό 1.500.000 Ελλήνων της Μικράς Ασίας τον Αύγουστο του 1922 από τις ακμάζουσες πατρογονικές τους εστίες.
Η κοινότητα συστάθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1946 και αναγνωρίστηκε σε δήμο στις 29 Μαΐου 1947. Μέχρι και το 1947 αποτελούσε ενιαίο δήμο μαζί με τον Βόλο, το Δήμο Παγασών. Με βασιλικό διάταγμα για λόγους πολιτικούς αποφασίσθηκε η διάσπασή της από το Βόλο. Από το 2023 λειτουργεί το Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού Η Στέγη των Ιώνων της Πολιτιστικής Εστίας Μικρασιατών Νέας Ιωνίας Μαγνησίας “Ίωνες” (οδός Χρ.Λούλη 68).
Η πόλη σήμερα
Σήμερα, η Νέα Ιωνία έχει τα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης πόλης, με γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης αλλά και με αρκετά προβλήματα. Η προσφυγική προέλευση του πληθυσμού της Νέας Ιωνίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής φυσιογνωμίας της περιοχής. Αποτελείται από το ιστορικό κέντρο, γύρω από το οποίο έχει επεκταθεί η σημερινή πόλη, μια κοινότητα και 2 αγροτικούς οικισμούς. Στα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνονται το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, το Μουσείο Προπολεμικής Μεταξουργίας, η εκκλησία της Ευαγγελίστριας, κ.α.
Δήμαρχοι Νέας Ιωνίας
Δήμαρχοι διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα.
Αθλητισμός
Στην δημοτική ενότητα Νέας Ιωνίας δραστηριοποιούνται οι εξής αθλητικοί σύλλογοι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόλου Κατηγορία:Δήμοι του νομού Μαγνησίας
Θάνατοι το 2000
Δεκέμβριος
Κατηγορία:2000
Μύριοι
thumb|right|350px|Θάλαττα, θάλαττα — Ελαιογραφία του Granville Baker. Εξώφυλλο του περιοδικού LIFE σε έκδοση του 1901. Οι Μύριοι ήταν σώμα μισθοφόρων υπό τις διαταγές του Κύρου. Στο σώμα αυτό υπηρέτησε ο Ξενοφών, ο οποίος και κατέγραψε την πορεία των συμπολεμιστών του στη μάχη στα Κούναξα και την επιστροφή τους στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα η σύνθεση του σώματος αποτελείτο από
Οι Μύριοι συνοδεύονταν από 35 τριήρεις υπό τις διαταγές του Πυθαγόρα του Λακεδαιμόνιου και 25 άλλες τριήρεις με αρχηγό τον Αιγύπτιο ναύαρχο Ταμώ. Συνοδεύονταν δε αρχικώς από άλλους 100.000 Πέρσες με αρχηγό τον Αριαίο, ενώ σύγχρονοι ιστορικοί υπολογίζουν ότι η δύναμη αυτών των Περσών δεν ξεπερνούσε τις 20.000.
Καθόλη τη διάρκεια και μέχρι και λίγο μετά τη μάχη στα Κούναξα, αρχηγός των Μυρίων ήταν ο Σπαρτιάτης στρατηγός Κλέαρχος. Τότε ο Τισσαφέρνης αιχμαλώτισε και θανάτωσε τους Κλέαρχο, Πρόξενο, Μένωνα, Αγία τον Αρκά, και Σωκράτη. Τη διοίκηση ανέλαβαν κατόπιν οι: Ξενοφών ο Αθηναίος, Τιμασίων ο Δαρδάνιος, Ξανθικλής ο Αχαιός, Κλεάνωρ ο Ορχομένιος, και Φιλήσιος ο Αχαιός, με γενικό στρατηγό τους τον Χειρίσοφο.
Στην αρχή της εκστρατείας το 401 π.Χ. ο Ξενοφών αναφέρει ότι το σώμα των Μυρίων είχε δύναμη γύρω στους 10.400 πολεμιστές, ενώ το 399 π.Χ. είχε μειωθεί στους 6.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περσικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μισθοφόροι Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Αρχαιότητας Κατηγορία:Μισθοφόροι
Βλάντε Ντίβατς
Ο Βλάντε Ντίβατς (σερβική γλώσσα: Владе Дивац, γεννήθηκε 3 Φεβρουαρίου 1968) είναι Σέρβος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν τζένεραλ μάνατζερ των Σακραμέντο Κινγκς. Με ύψος 2,16 μέτρα, αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στο NBA. Αγωνίστηκε με τους Λος Άντζελες Λέικερς, Σάρλοτ Χόρνετς και Σακραμέντο Κινγκς.
Στις 16 σεζόν που αγωνίστηκε στις ΗΠΑ κατέγραψε 13.364 πόντους, 9.294 ριμπάουντ, 3.522 ασίστ και 1.630 κοψίματα Παράλληλα, υπήρξε διεθνής με την εθνική Γιουγκοσλαβίας, με την οποία κατέκτησε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1990, 2002) και τρία Ευρωμπάσκετ (1989, 1991 και 1995).
Εντός συνόρων
Στο Κράλιεβο εντοπίστηκε από τον τότε προπονητή της τοπικής Σλόγκα, Μίλαν-Κίμε Μπογκόγεβιτς, ο οποίος εντυπωσιασμένος από το ύψος του έφηβου - τότε - Ντίβατς, τον κάλεσε να συμμετάσχει στις προπονήσεις της ομάδας, στην οποία εν τέλει εντάχθηκε το 1982 και αγωνίστηκε μέχρι το 1986. Με τη φανέλα της Σλόγκα εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως επαγγελματίας τη σεζόν 1984/85 και την επόμενη αγωνιστική περίοδο - παρά τον υποβιβασμό της ομάδας - πραγματοποίησε εξαιρετική παρουσία επιτυγχάνοντας να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ της Σλόγκα με 17,6 πόντους ανά αγώνα, καθώς και πρώτος ριμπάουντερ. Επιπλέον, τράβηξε την προσοχή του ομοσπονδιακού τεχνικού της Γιουγκοσλαβίας, Κρέζιμιρ Τσόσιτς, ο οποίος μετέβαινε μέχρι το Κράλιεβο προκειμένου να κάνει ατομικές προπονήσεις στον Ντίβατς.
Οι εμφανίσεις του Ντίβατς προκάλεσαν το ενδιαφέρον όλων των ισχυρών συλλόγων της Γιουγκοσλαβίας, με τον ίδιο να επιλέγει τελικά την Παρτιζάν. Καταλυτικό ρόλο σε αυτή την απόφαση φαίνεται να έπαιξε η παρουσία του Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς στην ομάδα του Βελιγραδίου, ο οποίος ήδη θεωρείτο ως ανερχόμενο ταλέντο στη θέση του πλέι μέικερ. Στην Παρτιζάν συνυπήρξε ακόμη με τους Ζάρκο Πάσπαλι, Ζέλικο Ομπράντοβιτς και Μίροσλαβ Πετσάρσκι.
Στους ασπρόμαυρους έμεινε μέχρι το 1989, κατακτώντας ένα πρωτάθλημα (1987) και ένα κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (1989), καθώς και το Κύπελλο Κόρατς της σεζόν 1988/89, επικρατώντας σε διπλούς τελικούς της ιταλικής Παλακανέστρο Καντού (ήττα με 89–76 στην Ιταλία και επικράτηση με 101-82 επί γιουγκοσλαβικού εδάφους). Την ίδια χρονιά κέρδισε το βραβείο του κορυφαίου Ευρωπαίου καλαθοσφαιριστή.
Παράλληλα, συμμετείχε το 1988 στο παρθενικό Final Four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης στη Γάνδη, όπου η Παρτιζάν κατετάγη τρίτη, χάνοντας στον ημιτελικό από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ και επικρατώντας στον μικρό τελικό του Άρη, με τον Ντίβατς να πετυχαίνει 19 και 31 πόντους αντίστοιχα.
Λος Άντζελες Λέικερς
Το 1989 ο Ντίβατς επελέγη από τους Λος Άντζελες Λέικερς στο νούμερο 26 του Draft του NBA και ενσωματώθηκε άμεσα στην ομάδα. Στην προσαρμογή του στο νέο περιβάλλον τον βοήθησαν οι συμπαίκτες του Μάτζικ Τζόνσον και Μπάιρον Σκοτ, ενώ πραγματοποιούσε και ατομικές προπονήσεις υπό την καθοδήγηση του εμβληματικού σέντερ της ομάδας, Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ , ο οποίος μόλις είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Με την ολοκλήρωση της πρώτης του σεζόν, ο Ντίβατς αναδείχτηκε στην κορυφαία πεντάδα των ρούκι του NBA για το 1990. Την επόμενη χρονιά έφτασε με τους Λέικερς μέχρι τους τελικούς του NBA, με τον ίδιο να έχει σημαντική συμβολή στην πορεία της ομάδας. Στη σειρά των τελικών οι Λέικερς ηττήθηκαν από τους Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν. Τη σεζόν 1991/92 ο Ντίβατς αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού που τον ανάγκασε να αγωνιστεί μόλις σε 40 παιχνίδια (36 της κανονικής περιόδου και 4 στα πλέι οφ), ωστόσο η επιστροφή του στα παρκέ συνδυάστηκε με σημαντική ατομική βελτίωση στους τομείς του σκοραρίσματος και των ριμπάουντ. Η αγωνιστική του άνοδος συνεχίστηκε και την περίοδο 1993/94 (παρά το γεγονός ότι οι Λέικερς πραγματοποίησαν κακή σεζόν και έμειναν εκτός πλέι οφ για πρώτη φορά μετά το 1976), καθώς και το 1995. Σε αμφότερες τις σεζόν πραγματοποίησε υψηλές επιδόσεις τόσο στο σκοράρισμα όσο και στα ριμπάουντ. Η πρώτη του παρουσία στους Λέικερς ολοκληρώθηκε την αγωνιστική περίοδο 1995/96.
Σακραμέντο Κινγκς
Ακολούθως επέστρεψε στο NBA υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με τους Σακραμέντο Κινγκς, στους οποίους αγωνίστηκε μέχρι το 2004. Η θητεία του Ντίβατς στο Σακραμέντο, συνδυάστηκε με την αγωνιστική αναγέννηση της ομάδας, η οποία παρέταξε εκείνη την περίοδο ένα πολύ δυνατό σύνολο, το οποίο διακρίθηκε για το ελκυστικό και ομαδικό παιχνίδι του. Η ταυτόχρονη άφιξή του με τον Κρις Ουέμπερ, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας ισχυρής γραμμής στις θέσεις των ψηλών και οδήγησε την ομάδα στα πλέι οφ για τρίτη φορά μετά το 1985, έτος κατά το οποίο το η έδρα του συλλόγου μεταφέρθηκε από το Κάνσας Σίτι του Μιζούρι στην Καλιφόρνια. Στα πλέι οφ του 1999, οι Κινγκς αντιμετώπισαν στον πρώτο γύρο με μειονέκτημα έδρας τους Γιούτα Τζαζ των Μαλόουν και Στόκτον, από τους οποίους αποκλείστηκαν στο τελευταίο παιχνίδι της σειράς. Στην πρώτη του σεζόν στο Σακραμέντο, ο Ντίβατς είχε μέσους όρους 14,3 πόντων και 10 ριμπάουντ ανά αγώνα στην κανονική περίοδο και αντίστοιχα 16,2 πόντους και 10 ριμπάουντ στα πλέι οφ.
Τα επόμενα χρόνια, ο Ντίβατς ηγήθηκε μιας ομάδας που έχοντας επιπλέον στο δυναμικό της παίκτες όπως οι Ουγγρικες υέμπερ, Πέτζα Στογιάκοβιτς, Τζέισον Ουίλιαμς, Χέντο Τούρκογλου κ.ά. , πραγματοποίησε συνεχόμενες παρουσίες στα πλέι οφ του NBA. Το 2002 οι Κινγκς έφτασαν μέχρι τους τελικούς της Δύσης, όπου παρά το πλεονέκτημα έδρας που είχαν αποκτήσει, ηττήθηκαν με 3-4 στη σειρά αγώνων από τους Λέικερς των Μπράιαντ και Ο'Νιλ, οι οποίοι είχαν αποκλείσει τους Κινγκς και τα δύο προηγούμενα χρόνια (2000 και 2001). Ως παίκτης των Κινγκς, ο Ντίβατς συμμετείχε το 2001 στο All Star Game του NBA.
Επιστροφή στους Λέικερς
Το καλοκαίρι του 2004 ο Ντίβατς επέστρεψε στους Λέικερς, με τη φανέλα των οποίων έκανε τα πρώτα του βήματα στο NBA. Το δεύτερο πέρασμα του Σέρβου σέντερ από το Λος Άντζελες κράτησε μόλις έναν χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου ταλαιπωρήθηκε από χρόνιο πρόβλημα με τη μέση του, που είχε ως αποτέλεσμα να αγωνιστεί σε μόλις 15 αναμετρήσεις. Λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωση της σεζόν, ο Ντίβατς ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, υποστηρίζοντας πως παρόλο που θα μπορούσε να αγωνιστεί για ένα ή δύο χρόνια ακόμη, το πρόβλημα με τη μέση του δεν θα του επέτρεπε να έχει τη μέγιστη δυνατή απόδοση.
Στις μικρές εθνικές
Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης του σεζόν ως επαγγελματίας με τη φανέλα της Σλόγκα, ο Ντιβατς κλήθηκε στην εθνική παίδων της Γιουγκοσλαβίας, με την οποία συμμετείχε στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ Παίδων που διεξήχθη τον Αύγουστο του 1985 στη Βουλγαρία, κατακτώντας την πρώτη θέση. Από την πλευρά του, ο Ντίβατς ολοκλήρωσε το τουρνουά με μέσο όρο 11,7 πόντων. Το επόμενο έτος, έχοντας ήδη χριστεί διεθνής με την εθνική ανδρών στο Μουντομπάσκετ του 1986, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων κατακτώντας εκ νέου το χρυσό μετάλλιο. Επίσης, το 1987 ήταν ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών επικρατώντας στον τελικό των ΗΠΑ.
Εθνική ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας
Το επόμενο έτος συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ που διεξήχθη στην Ελλάδα το 1987, κερδίζοντας άλλο ένα χάλκινο μετάλλιο, καθώς η Γιουγκοσλαβία ηττήθηκε στον ημιτελικό από τη διοργανώτρια Ελλάδα (77-81), επικρατώντας κατόπιν της Ισπανίας στον μικρό τελικό με 98-87. Ο Ντίβατς αναδείχτηκε δεύτερος σκόρερ των Γιουγκοσλάβων με μ.ό. 13,5 πόντων σε έξι αναμετρήσεις, πίσω μόνο από τον Ντράζεν Πέτροβιτς. Το 1988 ήταν μέλος της αποστολής της Γιουγκοσλαβίας που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αποσπώντας το ασημένιο μετάλλιο, μετά από ήττα στον τελικό από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Ντίβατς είχε μ.ό. 12 πόντων και 7 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ενώ πραγματοποίησε νταμπλ νταμπλ στις νικηφόρες αναμετρήσεις με Νότια Κορέα (13 πόντους και 14 ριμπάουντ) και Αυστραλία (15 πόντοι και 10 ριμπάουντ).
Ο Ντίβατς ήταν μέλος της εθνικής Γιουγκοσλαβίας και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1990, όπου οι πλάβι (έχοντας στις τάξεις τους πέραν του Ντίβατς και τους Πέτροβιτς, Κούκοτς, Πάσπαλι, Ζντοβτς, Κόμαζετς κλπ) κατέκτησαν άλλο ένα χρυσό μετάλλιο. Η παρουσία του στη συγκεκριμένη διοργάνωση, μνημονεύεται - πέραν από τις αγωνιστικές του επιδόσεις - κυρίως για το περιστατικό με τον ίδιο και έναν Κροάτη οπαδό, ο οποίος μετά από τη λήξη του τελικού κόντρα στην ΕΣΣΔ (92-75) εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο με μια κροατική σημαία, την οποία του απέσπασε ο Ντίβατς. Κατόπιν ο Σέρβος σέντερ πήρε μια γιουγκοσλαβική σημαία από την κερκίδα και κατευθύνθηκε προς τους συμπαίκτες του, συνεχίζοντας τους πανηγυρισμούς. Ακολούθησε ένα ακόμη χρυσό μετάλλιο το επόμενο έτος στο Ευρωμπάσκετ του 1991, έχοντας ως συμπαίκτες τους Κούκοτς, Ράτζα, Τζόρτζεβιτς, Ντανίλοβιτς, Πάσπαλι κ.ά. Η συγκεκριμένη διοργάνωση ήταν η τελευταία στην οποία συμμετείχε η ενιαία Γιουγκοσλαβία. Ο Ντίβατς είχε μ.ό. 12 πόντων ανά παιχνίδι. .
Εθνική ΟΔ Γιουγκοσλαβίας
Ο Ντίβατς εμφανίστηκε ξανά σε διοργάνωση εθνικών ομάδων το 1995. Ο Πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας - που οδήγησε στη διάλυση του κράτους μέσω της απόσχισης των περισσοτέρων ομόσπονδων δημοκρατιών που την απάρτιζαν - είχε αντίκτυπο και σε αθλητικό επίπεδο, καθώς οι γιουγκοσλαβικές ομάδες αποκλείστηκαν για πολιτικούς λόγους από τις διεθνείς διοργανώσεις. Ως εκ τούτου, οι Γιουγκοσλάβοι (πλέον Σέρβοι και Μαυροβούνιοι) επανεμφανίστηκαν στο Ευρωμπάσκετ του 1995 που έλαβε χώρα στην Αθήνα, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο και έχοντας το απόλυτο των νικών σε εννέα αναμετρήσεις. Ο Ντίβατς αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες που έδωσε η Γιουγκοσλαβία. Τα στατιστικά του κυμάνθηκαν σε 9 πόντους, 6,3 ριμπάουντ και 2,2 ασίστ σε 26,7 λεπτά ανά παιχνίδι και ο ίδιος αναδείχτηκε μέλος της καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης.
Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε με τη φανέλα της εθνικής Γιουγκοσλαβίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα (ασημένιο μετάλλιο) και στο Ευρωμπάσκετ του 1999 (χάλκινο μετάλλιο), στο οποίο αποφάσισε να συμμετάσχει την τελευταία στιγμή, με σκοπό να βοηθήσει ψυχολογικά τη πατρίδα του μετά τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Η τελευταία του εμφάνιση με την εθνική Γιουγκοσλαβίας πραγματοποιήθηκε στο Μουντομπάσκετ του 2002, όπου οι Γιουγκοσλάβοι κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο αποκλείοντας - μεταξύ άλλων - στην προημιτελική φάση τη διοργανώτρια ομάδα των ΗΠΑ με 81-78, σε μια αναμέτρηση όπου ο Ντίβατς πραγματοποίησε νταμπλ νταμπλ με 16 πόντους και 11 ριμπάουντ.
Χαρακτηριστικά παιχνιδιού
Ο Ντίβατς αναφέρεται ως ηγετική φυσιογνωμία, ομαδικός παίκτης, εξαιρετικός ριμπάουντερ και ως ένας σέντερ που έπαιζε άριστα παιχνίδι με την πλάτη και ολοκλήρωνε υποδειγματικά τις επιθέσεις. Επίσης, παρά το ύψος του και τη θέση που αγωνιζόταν, διέθετε αξιόπιστο σουτ από μέση απόσταση και διακρινόταν για τις ικανότητές του στην οργάνωση του παιχνιδιού και τις πάσες. Άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο του παιχνιδιού του ήταν το φλόπινγκ, δηλαδή η προσπάθειά του να εκμαιεύσει φάουλ εις βάρος των αντιπάλων του.
Εξωγηπεδικές δραστηριότητες
Το 2000, όντας ακόμη εν ενεργεία αθλητής, συμμετείχε σε πρωτοβουλία πρώην καλαθοσφαιριστών της Παρτιζάν που ανέλαβαν τη διοίκηση της ομάδας. Συγκεκριμένα ανέλαβε την προεδρία, ενώ στο εγχείρημα συμμετείχαν ακόμη οι Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, Ζάρκο Πάσπαλι και Ντράζεν Νταλιπάγκιτς. Τον Ιούλιο του 2006 τοποθετήθηκε στη θέση του τεχνικού διευθυντή της Ρεάλ Μαδρίτης. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 2007, ενώ το πέρασμα του Ντίβατς από τη Ρεάλ θεωρήθηκε αποτυχημένο, με τον ίδιο να έχει συμβολικό ρόλο στον σύλλογο. Τον Οκτώβριο του 2008 διορίστηκε σύμβουλος του αντιπροέδρου και του υπουργού Εσωτερικών της σερβικής κυβέρνησης, Ίβιτσα Ντάσιτς, πάνω σε αθλητικά και ανθρωπιστικά θέματα. Τον Φεβρουάριο του 2009 εξελέγη πρόεδρος της Σερβικής Ολυμπιακής Επιτροπής και από το 2015 είναι τζένεραλ μάνατζερ των Σακραμέντο Κινγκς. Τον Απρίλιο του 2019 οι δύο πλευρές ανανέωσαν τη συνεργασία τους μέχρι το 2023.
Φιλανθρωπική δράση
αριστερά|μικρογραφία|188x188εσ|Ο Ντίβατς το 2005 σε εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς.
Τη δεκαετία του 1990 ίδρυσε μαζί με άλλους έξι Σέρβους καλαθοσφαιριστές (Τζόρτζεβιτς, Πάσπαλι, Σάβιτς, Ρέμπρατσα, Ντανίλοβιτς και Μποντίρογκα) τη μη κερδοσκοπική οργάνωση «Γκρουπ 7». Κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ, ο Ντίβατς ίδρυσε τον φιλανθρωπικό οργανισμό Humanitarian Organization Divac. Αργότερα, τον Ιούνιο του 2007, δημιούργησε μαζί με τη σύζυγό του, τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Ana and Vlade Divac Foundation («Ίδρυμα Άνας και Βλάντε Ντίβατς»), με σκοπό την ανακούφιση και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των προσφύγων και των εκτοπισμένων ανθρώπων. Μεταξύ άλλων, το συγκεκριμένο ίδρυμα έχει συνδράμει οικογένειες από την περιοχή του Κοσσυφοπεδίου, καθώς και πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα, τα Χριστούγεννα του 1999 οργάνωσε από κοινού με τον - συμπαίκτη του στους Σακραμέντο Κινγκς και συμπατριώτη του - Πέτζα Στογιάκοβιτς, φιλανθρωπική εκδήλωση για τη συλλογή παιδικών παιχνιδιών, τα οποία στάλθηκαν σε παιδιά της Γιουγκοσλαβίας. Επιπλέον, το 2003 οι δύο καλαθοσφαιριστές οργάνωσαν συλλογή χρημάτων για την ανακαίνιση του σερβικού ορθόδοξου ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Σακραμέντο.
Προσωπική ζωή
Με τη σύζυγό του Άνα (Σνεζάνα) έχουν αποκτήσει δύο γιους, το Λούκα και τον Ματίγια. Επιπλέον έχουν μία υιοθετημένη κόρη, την Πέτρα, της οποίας οι βιολογικοί γονείς ήταν Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου που σκοτώθηκαν από ελεύθερους σκοπευτές του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου (UÇK). Ο πατέρας του Ντίβατς, Μιλένκο, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα τον Ιανουάριο του 2014, ενώ στο ίδιο περιστατικό τραυματίστηκε και η μητέρα του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Χόρνετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1999 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Επαρχία Νίγδης
Η επαρχία Νίγδης (επαρχία Νιγντέ) είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας στην περιοχή της Καππαδοκίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ικονίου και Μερσίνης, Αδάνων, Καισάρειας, Ακσαράι και Νεβσεχίρ. Καταλαμβάνει έκταση 7.314 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 	362.861 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2019. Πρωτεύουσα της είναι η Νίγδη, με πληθυσμό 185.784 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιγδης
Επαρχία Καισάρειας
Η επαρχία Καισάρειας είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας στην περιοχή της Καππαδοκίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Σεβάστειας, Νίγδης, Αδάνων και Νεβσεχίρ. Η επαρχία περιβάλλεται από μερικά από τα υψηλότερα βουνά της Τουρκίας. Καταλαμβάνει έκταση 16.917 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.422.656 (εκτίμηση 2020)κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Καισάρεια, χτισμένη σε υψόμετρο 1050 μέτρων, με πληθυσμό 964.188 κατοίκων (εκτίμηση 2009).
Σαντόρ Τάριτς
Ο Σαντόρ Τάριτς (Sándor Tarics, 23 Σεπτεμβρίου 1913 – 21 Μαΐου 2016) ήταν Ούγγρος υδατοσφαιριστής, ο οποίος αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Ως τον θάνατό του το 2016 ήταν ο γηραιότερος εν ζωή χρυσός Ολυμπιονίκης, σε ηλικία 102 ετών.
Προφίλ
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη. Με την ομάδα της Ουγγαρίας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, επικρατώντας της Γερμανίας στον τελικό της υδατοσφαίρισης. Αγωνίστηκε σε δύο αγώνες και πέτυχε 2 γκολ.
Ο Τάριτς κατάφερε να αποφύγει τη ζωή στη μεταπολεμική Ουγγαρία, η οποία βρισκόταν υπό σοβιετική κατοχή. Έπειτα από την απόκτηση του πτυχίου του Μηχανικού φοίτησε με υποτροφία σε αμερικανικό πανεπιστήμιο και εν συνεχεία ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική και τη μηχανική στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Ως τον θάνατό του ζούσε στο Μπελβεντέρε της Καλιφόρνια και ήταν μέλος του συλλόγου αντισφαίρισης της πόλης αυτής. Ο γηραιός Τάριτς παρακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο ως ο μεγαλύτερος σε ηλικία και εν ζωή Ολυμπιονίκης.
Απεβίωσε τον Μάιο του 2016 σε ηλικία 102 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ούγγροι υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Αρίσαρον το κοινό
Το Αρίσαρον το κοινό (επιστ. ονομ. Arisarum vulgare) (κοινή ονομ. λυχναράκι) ανήκει στην οικογένεια Araceae (Αροειδή) και κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την περιοχή της Μεσογείου. Το χαρακτηριστικό της οικογένειας Araceae (ανήκει το γνωστό μας διακοσμητικό ανθούριο) είναι ότι η ταξιανθία που ονομάζεται σπάδικας αποτελείται από ένα σαρκώδη άξονα στη βάση του οποίου βρίσκονται  διατεταγμένα άρρενα και θήλεα άνθη σε χωριστές ζώνες. Tο κορυφαίο τμήμα του σπάδικα είναι άγονο ροπαλοειδές. Η ταξιανθία είναι επικαλυμμένη και περιτυλιγμένη με μεγάλο έγχρωμο φυλλοειδές βράκτιο (σπάθη) που στην περίπτωση του A. vulgare είναι ανοιχτό πράσινο ριγέ με πορφυρό-κόκκινο το κάτω μέρος και σκούρο πράσινο ή κόκκινο-μωβ στην κορυφή. Το A. vulgare που απαντά σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, ανθίζει από Οκτώβριο μέχρι Μάιο και συναντάται σε πετρώδεις τοποθεσίες στη ζώνη της ελιάς, αριάς και καστανιάς, μέχρι περίπου τα 800 μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Αροειδή
Διαμαντόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Διαμαντόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Κατάλογος χωριών νομού Πέλλας
A
ος Γεώργιος]]
Demeter: Η Αφύπνιση του Κακού
Το Demeter: Η Αφύπνιση του Κακού (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Last Voyage of the Demeter) είναι Αμερικανική υπερφυσική ταινία τρόμου του 2023 σε σκηνοθεσία από τον Άντρε Όβερνταλ, από σενάριο των Μπράγκι Φ. Σκουτ Τζούνιορ και Χακ Όλκεγουιζ. Είναι προσαρμογή του μυθιστορήματος του 1897 Δράκουλας. Πρωταγωνιστούν οι Κόρεϊ Χόκινς, Έιλινγκ Φραντσιόζι, Λίαμ Κάνιγχαμ, και Ντέιβιντ Νταστμάλτσιαν.
Το Demeter: Η Αφύπνιση του Κακού κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 11 Αυγούστου του 2023, από την Universal Pictures. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε πλοία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βερολίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Ιωάννης Καλογήρου
Ο Ιωάννης Καλογήρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971.Αποφοίτησε από το Α΄ Λύκειο Κηφισιάς με άριστα.
Πήρε το πτυχίο της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1996 & από το 1997- 2005 ειδικεύτηκε και εξειδικεύτηκε στην Μαιευτική και Γυναικολογία στην Ελλάδα και την Μεγάλη Βρεττανία.Διδάκτορας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα τον πρόωρο τοκετό & έχει υπάρξει πρωταθλητής Ελλάδος 1995 στο Light Contact. Παιδιά: Δημήτρης, Χρήστος
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού
Η ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού είναι μια ουκρανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Οδησσό. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τσερνομόρετς, χωρητικότητας 34164 θέσεων, το οποίο λειτούργησε το 1935 και ξαναχτίστηκε το 2011. Η ομάδα αρχικά είχε δημιουργηθεί ως Ντιναμό, αλλά μετά από διάφορες μετονομασίες και διοικητικές αλλαγές, το 1958 απέκτησε το υφιστάμενο όνομα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1936
Ενορίες της Γρενάδας
Το Κράτος της Γρενάδας είναι ένα νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής που χωρίζεται σε 6 ενορίες (parishes,ενικός parish) και περαιτέρω σε 15 περιφέρειες (constituency) και μία ανεξάρτητη περιοχή (dependecy,πληθυντικός dependecies)
Ενορίες
thumb|right|150px|Ενορίες της Γρενάδας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1995
Το 36ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στη Ρώμη της Ιταλίας, στο πλαίσιο των Παγκοσμίων Στρατιωτικών Αγώνων, από 6 ως 15 Σεπτεμβρίου 1995. Νικήτρια αναδείχθηκε η Γαλλία, ενώ εξαιρετική πορεία είχε η Κύπρος που τερμάτισε στην 4η θέση.
Τελική φάση
Στον Α΄ γύρο οι 12 ομάδες αγωνίστηκαν σε τρεις ομίλους με βαθμολογία (3-1-0). Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήρια κατάταξης ήταν κατά σειρά η καλύτερη διαφορά τερμάτων και η καλύτερη επίθεση. Στον Β΄ γύρο (προημιτελικό) προκρίθηκαν οκτώ ομάδες (οι δύο πρώτες κάθε ομίλου και οι δύο καλύτερες τρίτες), που αγωνίστηκαν σε αγώνες νοκ-άουτ. Ακολούθησαν οι ημιτελικοί και ο τελικός, ενώ έγινε και αγώνας για την 3η θέση. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Γαλλία. Όλοι οι αγώνες έγιναν στη Ρώμη.
Αναφορές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1995
Θάνατοι το 2001
Δεκέμβριος
Κατηγορία:2001
Λαμπρόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Λαμπρόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Λαμπροπουλος
Νικόλαος Κρητικός
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1888 στον Πειραιά. Σχολείο πήγε στο Λύκειο «Πλάτων» και στο γυμνάσιο του Πειραιά. Παρακολούθησε μαθήματα στο Πρακτικό Λύκειο της Αθήνας και σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ των φυσικών επιστημών. Σπούδασε Γεωφυσική και Σεισμολογία στο Γκέτινγκεν της Γερμανίας, στο Αμβούργο και στην Ιένα.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε στο εργαστήριο Αστρονομίας, στο Αστεροσκοπείο Αθηνών, διορίστηκε καθηγητής Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας στην Ανώτατη Δασολογική Σχολή και καθηγητής Φυσικής στην Ανώτατη Γεωπονική Σχολή, και αλλού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Παναγιώτης Χρήστου
Ο Παναγιώτης Χρήστου (1917 - 1996) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής Πατρολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εκτός από το καθηγητικό και το συγγραφικό του έργο, είχε λάβει και σε κυβερνήσεις το 1966 και το 1973.
Γεννήθηκε στο Βασιλικό Ιωαννίνων και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Μετεκπαιδεύτηκε στα πανεπιστήμια του Γέιλ και της Βοστώνης. Το 1951 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ την ίδια χρονιά εξελέγη υφηγητής και το 1954 τακτικός καθηγητής Πατρολογίας στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης.
Διετέλεσε Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής το διάστημα 1963-1964 και πρύτανης του Πανεπιστημίου το 1966-1967. Υπήρξε ο πρώτος διευθυντής του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών κατά τα έτη 1966-1989 καθώς και διευθυντής του Κέντρου Θεολογικών και Αγιολογικών Μελετών Θεσσαλονίκης (1989-1994).
Ο Χρήστου διετέλεσε υπουργός Βορείου Ελλάδος (1966-67) και Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1973-1974). Από αυτή τη θέση μάλιστα επανέφερε σε ισχύ τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας που είχε καταργηθεί το 1967 και απομάκρυνε πολλούς από τους Μητροπολίτες που είχαν τοποθετηθεί στις έδρες τους επί επταετίας. Το 1974 μετά την επαναφορά της Δημοκρατίας απομακρύνθηκε από την πανεπιστημιακή του έδρα. Έκτοτε αφοσιώθηκε στην μελέτη και έκδοση πατερικών κειμένων και Μελετών.
Συγγραφικό έργο
Υπήρξε ο πρώτος σύγχρονος εκδότης των έργων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά σε πέντε τόμους από το 1962 και εξής. Στο συγγραφικό του έργο συμπεριλαμβάνονται τα εξής έργα:
Χαρακτηριστικό είναι ότι τα περισσότερα έργα του τα επεξεργάζονταν πάντα κατά τις επόμενες εκδόσεις και για τον λόγο αυτό πολλά φαίνονται σε πολύ πρόσφατες εκδόσεις. Επίσης κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την έκδοση πατερικών κειμένων που περιλάμβαναν εισαγωγή, το πρωτότυπο κείμενο και μετάφραση. Ως υπεύθυνος της σειράς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (Ε.Π.Ε.) των εκδόσεων Βυζάντιο επιμελήθηκε την έκδοση περισσότερων από 100 τόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Χ Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Τόμας Στερνς Έλιοτ
Ο Τόμας Στερνς Έλιοτ (Thomas Stearns Eliot, 26 Σεπτεμβρίου 1888 – 4 Ιανουαρίου 1965) ήταν Άγγλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα και ηγετική φυσιογνωμία του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Το 1948 βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν το ''Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Προύφροκ (1915), η Έρημη Χώρα (1922), οι Κούφιοι Άνθρωποι (1925) τα Τέσσερα κουαρτέτα (1943) καθώς και το θεατρικό έργο Φονικό στην Εκκλησιά'' (1935).
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Έλιοτ γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1888, στο Σαιντ Λιούις του Μιζούρι. Ο παππούς του, Γουίλιαμ Γκρήνλιφ Έλιοτ (1811-1887), ήταν ουνιταριστής κληρικός, συνιδρυτής του Πανεπιστημίου Ουάσινγκτον του Μιζούρι και δεσπόζουσα φυσιογνωμία της οικογένειας του, αν και ο ίδιος ο Έλιοτ δεν τον γνώρισε καθώς είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν τη γέννησή του. Ο πατέρας του, Χένρυ Γουερ Έλιοτ (1843-1919) ήταν επιτυχημένος επιχειρηματίας, πρόεδρος της κερδοφόρας εταιρείας Hydraulic-Press Brick Company, και φημιζόταν για την ικανότητά του σε οικονομικά ζητήματα. Η μητέρα του, Σαρλότ Σαμπ Στερνς (1843-1929), εργαζόταν ως δασκάλα και παράλληλα έγγραφε ποιήματα, τα οποία συνήθιζε να στέλνει σε φίλους ή να δημοσιεύει σε εφημερίδες. Σύμφωνα με τη μητέρα του, οι πρόγονοί τους ήταν Άγγλοι και Γάλλοι. Ο Έλιοτ ήταν το τελευταίο παιδί της οικογένειας και οι γονείς του τον απέκτησαν όταν είχαν ήδη ξεπεράσει την ηλικία των σαράντα ετών. Οι τέσσερις αδελφές του ήταν έντεκα έως δεκαεννέα χρόνια μεγαλύτερες από εκείνον, ενώ ο αδελφός του οκτώ χρόνια μεγαλύτερος. Υπήρξε ευπαθές παιδί και γεννήθηκε με συγγενή διπλή κήλη, γεγονός που τον ανάγκαζε να φοράει ειδικό επίδεσμο κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του.
Σε ηλικία επτά ή οκτώ ετών, ο Έλιοτ άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα σε ένα τοπικό σχολείο και το 1898 ξεκίνησε να φοιτά στην «Ακαδημία Σμιθ» (Smith Academy) του Σαιντ Λιούις, που αποτελούσε προπαρασκευαστική σχολή για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον. Το πρόγραμμα των σπουδών του περιλάμβανε ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά, αρχαία ιστορία και αγγλική φιλολογία. Στην ακαδημία, ο Έλιοτ έδειξε δείγματα μελετηρού μαθητή με καλούς βαθμούς, ενώ παράλληλα εξέδιδε μόνος του ένα περιοδικό ποικίλης ύλης με τίτλο The Fireside, ερχόμενος από νωρίς σε επαφή με τη συγγραφή. Παρά τις καλές του επιδόσεις και ενώ είχε τη δυνατότητα να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, οι γονείς του αποφάσισαν να φοιτήσει για ένα χρόνο στο προπαρασκευαστικό σχολείο της ιδιωτικής Ακαδημίας Μίλτον στη Βοστόνη. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που ο Έλιοτ εγκατέλειπε το προστατευτικό οικογενειακό του περιβάλλον.
Τον Ιούνιο του 1906, πέρασε με επιτυχία τις εισαγωγικές εξετάσεις του Χάρβαρντ. Κατά το πρώτο έτος σπουδών, επέλεξε τα μαθήματα του συνταγματικού δικαίου, της ελληνικής και αγγλικής φιλολογίας, της μεσαιωνικής ιστορίας και της γερμανικής γραμματικής. Παράλληλα, έγινε γρήγορα μέλος σε όλους τους σημαντικούς πανεπιστημιακούς συλλόγους. Υπήρξε επίσης μέλος του συμβουλίου του λογοτεχνικού περιοδικού The Harvard Advocate, στο οποίο είχε δημοσιεύσει και ο ίδιος ορισμένα ποιήματά του. Τον Ιούνιο του 1909 πήρε το πτυχίο του και αποφάσισε να ακολουθήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην αγγλική φιλολογία. Την ίδια περίοδο, γνώρισε τον αμερικανό συγγραφέα Κόνραντ Άικεν, με τον οποίο διατήρησε μακροχρόνια φιλία. Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών του, ο Έλιοτ συνεργάστηκε με δύο διακεκριμένους καθηγητές, τον ποιητή και φιλόσοφο Τζωρτζ Σανταγιάνα και τον Ίρβινγκ Μπάμπιτ, ο οποίος άσκησε σημαντική επιρροή πάνω του. Τον Οκτώβριο του 1910 αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ευρώπη και επισκέφτηκε κυρίως το Παρίσι. Στη διάρκεια της παραμονής του μελετούσε παράλληλα γαλλική φιλολογία, κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα γαλλικών και παρακολούθησε παραδόσεις του φιλοσόφου Ανρί Μπερξόν. Την ίδια περίοδο ολοκλήρωσε τα δύο μεγάλα ποιήματα της νεότητάς του, The Love Song of J. Alfred Prufrock και Portrait of a Lady. Εκτός από το Παρίσι, ο Έλιοτ επισκέφτηκε επίσης το Μόναχο και πιθανότατα το Λονδίνο.
Το 1911 επέστρεψε στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και εγγράφτηκε ως διδακτορικός φοιτητής στο τμήμα της φιλοσοφίας. Μελέτησε σανσκριτικά παρακολουθώντας το μάθημα της ινδικής φιλολογίας και αργότερα ινδική φιλοσοφία, ακολουθώντας τη διαδρομή άλλων Αμερικανών διανοουμένων, προς τη διερεύνηση της ανατολικής θρησκείας. Αργότερα, ο Έλιοτ εγκατέλειψε αυτή την πορεία και στράφηκε σε περισσότερο «συμβατικούς» τομείς της φιλοσοφίας και της συγκριτικής μεθοδολογίας, παρακολουθώντας διαλέξεις των Τσαρλς Λάνμαν, Τζοσάια Ρόυς και Μπέρτραντ Ράσελ. Στις αρχές του 1914, εκμεταλλευόμενος μία υποτροφία που του πρόσφερε το πανεπιστήμιο, επέστρεψε στην Ευρώπη με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στο Κολλέγιο Μέρτον της Οξφόρδης, όπου επρόκειτο να ολοκληρώσει τη διατριβή του για τον Bρετανό φιλόσοφο Φ. Χ. Μράντλεϋ, υπό την εποπτεία του Χάρολντ Γιόακιμ.
Αγγλία
Ο Έλιοτ έφθασε στο Λονδίνο τον Αύγουστο του 1914 και αφού νωρίτερα είχε φροντίσει να επισκεφτεί το Βέλγιο και την Ιταλία. Το πρώτο διάστημα της παραμονής του στην αγγλική πρωτεύουσα, συνδέθηκε με τον Έζρα Πάουντ, που ήδη ζούσε εκεί για περίπου πέντε χρόνια και είχε γνώση του λογοτεχνικού έργου του Έλιοτ από τον Κόνραντ Άικεν. Ο Πάουντ ήταν ενθουσιασμένος με τα ποιήματα του Έλιοτ και τον σύστησε σε άλλους Αμερικανούς συγγραφείς, προσφέροντας του την ευκαιρία να βρεθεί σε ένα γόνιμο καλλιτεχνικό περιβάλλον, αλλά και να γίνει ευρύτερα γνωστό το έργο του. Με την έναρξη του φθινοπωρινού τριμήνου, Ο Έλιοτ ξεκίνησε τα μαθήματα φιλοσοφίας, συνεχίζοντας να εργάζεται πάνω στη διδακτορική του διατριβή. Το 1915 ήταν το έτος που σημάδεψε την προσωπική του ζωή, καθώς γνώρισε την Βίβιεν Χέι-Γουντ (1888-1947), την οποία παντρεύτηκε στις 26 Ιουνίου του ίδιου έτους στο Ληξιαρχείο του Χάμστεντ, κρατώντας αρχικά κρυφό το γάμο από τους γονείς του. Λίγο αργότερα, ξεκίνησε να εργάζεται ως δάσκαλος στη μέση εκπαίδευση προκειμένου να συντηρούνται. Εκείνη την περίοδο, ο Μπέρτραντ Ράσελ είχε στενή σχέση με το ζεύγος, πατερναλιστική όπως την χαρακτήρισε ο ίδιος, και για ένα διάστημα συγκατοικούσαν στο διαμέρισμα του. Χάρη σε μεσολάβηση του Ράσελ, ο Έλιοτ ανέλαβε να γράφει κριτικές αναλύσεις στο περιοδικό International Journal of Ethics ενώ ήρθε επίσης σε επαφή με το φιλολογικό περιοδικό New Statesman.
Τον Απρίλιο του 1916 παρέδωσε στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ τη διατριβή του, με τίτλο Experience and the Objects of Knowledge in the Philosophy of F.H. Bradley, αποφασισμένος να μην συνεχίσει την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία στη φιλοσοφία, σε αντίθεση με τις επιθυμίες των γονέων του, και να εγκατασταθεί μόνιμα στο Λονδίνο. Στα τέλη του έτους, παραιτήθηκε από το δημοτικό σχολείο και παρά την αρχική του πρόθεση να συντηρηθεί αποκλειστικά από τις κριτικές του, χρειάστηκε για οικονομικούς λόγους να δεχθεί μία θέση στην τράπεζα Lloyds, την οποία εξασφάλισε χάρη σε ενέργεια του γενικού διευθυντή της, που ήταν φίλος της οικογένειας των Χέι-Γουντ. Την ίδια περίπου περίοδο εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο του, χάρη στην μεσολάβηση του Πάουντ, και ο Έλιοτ προσελήφθη ως βοηθός εκδότη στο περιοδικό Egoist. Όταν το 1917 η Αμερική εισήλθε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν σε στρατεύσιμη ηλικία, ωστόσο εξαιτίας της κήλης του και ενός προβλήματος ταχυκαρδίας κρίθηκε ακατάλληλος για ενεργό υπηρεσία. Επιχείρησε να ενταχθεί στην Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς επιτυχία, και αργότερα του προτάθηκε μία θέση στο Γραφείο Πληροφοριών του Στρατού, ωστόσο εξαιτίας καθυστερήσεων, ο Έλιοτ τελικά δεν υπηρέτησε, παρά τις προσπάθειες του. Το επόμενο διάστημα χαρακτηρίστηκε από βαρύ φόρτο εργασίας για τον Έλιοτ, αναγκασμένος να μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στην τράπεζα, τη βιβλιοκριτική ή τα δοκίμια του και τη συζυγική ζωή, συγχρόνως με οικονομικές δυσχέρειες αλλά και προβλήματα υγείας τόσο της συζύγου του όσο και δικά του, για τα οποία κατέφυγε κάποια στιγμή στη θεραπεία του ψυχαναλυτή δρ. Βιτόζ, στη Λωζάννη. Το 1922 εκδόθηκε το ποίημα Έρημη Χώρα, ένα από τα σπουδαιότερα έργα του. Με την Έρημη Χώρα καταδίκασε τη ματαιότητα της σύγχρονης ζωής και γνώρισε παγκόσμια αποδοχή και αναγνώριση. Την ίδια χρονιά άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Criterion (Κριτήριο) στο οποίο δημοσίευσε πολυάριθμες κριτικές και θεωρητικά κείμενα, συμβάλλοντας παράλληλα στη διάδοση των έργων άλλων Ευρωπαίων συγγραφέων. Μέσα στο πρώτο έτος κυκλοφορίας του, ο Έλιοτ συγκέντρωσε αρκετούς ικανούς συνεργάτες μεταξύ των οποίων ο Λουίτζι Πιραντέλο, η Βιρτζίνια Γουλφ και ο Πωλ Βαλερύ. Την περίοδο αυτή, η αυξανόμενη θρησκευτική του πίστη, τον έστρεψε προς την Αγγλικανική Εκκλησία και στις 29 Ιουνίου βαφτίστηκε με μεγάλη μυστικότητα και έγινε επίσημα δεκτός στους κόλπους της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ο Έλιοτ διέκρινε στο αγγλοκαθολικό ρεύμα τη συνέχεια μίας παράδοσης και ένα είδος επιστροφής του στη θρησκεία των Άγγλων προγόνων του. Η θρησκευτική τάση του αποτυπώθηκε και στα κείμενά του στο Criterion, τα οποία δεν αφορούσαν τόσο λογοτεχνικά ζητήματα, όσο εξέφραζαν τις αναλύσεις του για δημόσια θέματα, τα οποία προσέγγιζε κατά ομολογία του ως «ηθικολόγος», παρά ως καλλιτέχνης. Η χριστιανική του μεταστροφή αντιμετωπίστηκε ως επί το πλείστον με καχυποψία από τους παλιούς του φίλους λογοτέχνες, όπως τον Πάουντ και τον Γουίνταμ Λιούις. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους έγινε Βρετανός πολίτης, σε μία περιόδο που σταδιακά αναγνωριζόταν ως εκπρόσωπος των αγγλικών γραμμάτων.
Τελευταία χρόνια
Το Νοέμβριο του 1948 τού ανακοινώθηκε πως κέρδισε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας και μετέβη στη Στοκχόλμη για την απονομή του. Παρά την ικανοποίησή του, ο Έλιοτ ανησυχούσε για τα επακόλουθα της μεγάλης φήμης που αποκτούσε, συνδέοντας τον εαυτό του με άλλες περιπτώσεις συγγραφέων που μετά από ανάλογη βράβευση δεν δημιούργησαν ξανά κάποιο αξιόλογο έργο. Η ανασφάλεια του γύρω από το ποιητικό του έργο ή το κατά πόσο θα κατόρθωνε να αντεπεξέλθει σε αυτό, υπήρξε χαρακτηριστικό του γνώρισμα, από τα πρώτα βήματά του. Τη βράβευσή του με το Νόμπελ, ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια πολυάριθμες απονομές τιμητικών τίτλων και απονομών. Στις 10 Ιανουαρίου του 1957, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με την τριαντάχρονη Βάλερι Φλέτσερ, η οποία στο παρελθόν υπήρξε γραμματέας του. Ο δεύτερος γάμος του τελέστηκε, όπως και ο πρώτος, με μυστικότητα, και ήταν περισσότερο ευτυχισμένος, αν και συντομότερος σε διάρκεια. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αντιμετώπισε έντονα προβλήματα υγείας. Στα τέλη Νοεμβρίου του 1964 ταξίδεψε για τελευταία φορά στη γενέτειρά του και μετά την επιστροφή του στο Λονδίνο, τον Οκτώβριο του 1964, κατέρρευσε στο σπίτι του και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε βαθύ κώμα και παράλυτος από την αριστερή πλευρά. Πέθανε τελικά στις 4 Ιανουαρίου 1965 από εμφύσημα. Είχε δώσει εντολή να αποτεφρωθεί η σορός του και τον Απρίλιο η τέφρα του μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στο Ιστ Κόκερ, χωριό από το οποίο κατάγονταν οι πρόγονοί του.
Ποίηση
Η αρχή της σταδιοδρομίας του Έλιοτ ως ποιητή, χρονολογείται το 1915, χρονιά κατά την οποία δημοσιεύτηκε το ποίημα ''Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Προύφροκ (The Love Song of J. Alfred Prufrock), στο περιοδικό του Σικάγο Poetry'' και χάρη σε παρότρυνση του Έζρα Πάουντ προς τη Χάριετ Μονρόε, ιδρυτή του περιοδικού. Ο Έλιοτ είχε συνθέσει το ποίημα νωρίτερα, την περίοδο από το Φεβρουάριο του 1910 έως τον Ιούλιο του επόμενου έτους. Ο Έζρα Πάουντ είχε συμβολή και στην έκδοση του πρώτου βιβλίου του Έλιοτ, καθώς ήταν εκείνος που καταρχήν είχε την ιδέα αλλά και οργάνωσε το υλικό που περιείχε. Το Prufrock and Other Observations εκδόθηκε το 1917 και αντιμετωπίστηκε ως επί το πλείστον με σύντομες και αρνητικές κριτικές στον αγγλικό τύπο. Η κριτική του The Times Literary Supplement, σύμφωνα με την οποία «[...] τα ποιήματά του δύσκολα θα διαβαστούν από πολλούς με ευχαρίστηση», στο τεύχος της 21ης Ιουνίου του 1917, αποτυπώνει την γενικευμένη εντύπωση που προκάλεσε το έργο στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής.