cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Κυριακή η Μεγαλομάρτυς
Βίος
Η Κυριακή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη της. Ως αποτέλεσμα ο Μαξιμιανός διέταξε να τη μαστιγώσουν. Οι άνδρες του αυτοκράτορα τη βασάνισαν με κάθε δυνατό τρόπο, αλλά η πίστη της ήταν ακλόνητη. Ένα βράδυ, καθώς κείτονταν στο πάτωμα του κελιού της, άκουσε τη φωνή του Θεού να της λέει: «Μη φοβάσαι τα βασανιστήρια Κυριακή, το πνεύμα μου είναι μαζί σου». Έπειτα από πολλές και τρομερές δοκιμασίες, ο Μαξιμιανός απέτυχε να πείσει τη νεαρή γυναίκα να αλλάξει την πίστη της. Την έστειλε τότε στον έπαρχο της Βιθυνίας Ιλαριανό, από τον οποίο ζήτησε να κάνει την Κυριακή ειδωλολάτρη ή να του την ξαναστείλει.
Ο Ιλαριανός έβαλε τα δυνατά του για να το πετύχει αυτό. Ένα από τα βασανιστήρια που δοκίμασε ήταν να τη βάζει να κρέμεται από τα μαλλιά της αρκετές ώρες ενώ στρατιώτες της έκαιγαν το σώμα με αναμμένες δάδες. Τέλος, την έριξαν σε ένα κελί φυλακής. Σύμφωνα με τη διήγηση του βίου της από την Εκκλησία, εκείνη τη νύχτα ο Χριστός εμφανίστηκε και της θεράπευσε τις πληγές. Βλέποντας τη θαυματουργή σωτηρία της Κυριακής πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στον Χριστό· ως συνέπεια αποκεφαλίστηκαν.
Η Αγία Κυριακή τιμάται στη συνοικία Βόσπορος Μενεμένης Θεσσαλονίκης, στα Σέρβια ως πολιούχος και σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπου υπάρχουν εκκλησάκια που γιορτάζουν τη μνήμη της όπως στην ανατολική πλευρά της Λευκάδας, στην είσοδο του κόλπου του Βλυχού, ακριβώς απέναντι από το χωριό Νυδρί και στην άκρη της χερσονήσου Γένι, όπου και βρίσκεται το ομώνυμο εκκλησάκι. Εκεί πραγματοποιείται προσκύνημα από κατοίκους του νησιού αλλά και των γύρω νομών, αφού θεωρείται μία απο τις μεγαλύτερες γιορτές στη Δυτική Ελλάδα. Επίσης στον οικισμό Βραΐλα Δωρίδας και στον Πύργο Ηλείας όπου υπάρχει λαμπρός και περικαλλής Ιερός Ναός με πρωτοβουλία των Γορτυνίων στην καταγωγή κατοίκων του, καθώς επίσης εορτάζεται με μεγαλοπρέπεια ανήμερα της εορτής της στην Καρίτσα Πιερίας στον Ιερό Ναό της Αγίας Κυριακής με συμμετοχή πλήθους κόσμου από την Πιερία και όχι μόνο.
Απολυτίκιο
Ήχος δ.Ταχύ Προκατάλαβε.
Ως βρύσις πολύκρουνος παρθενομάρτυς Χριστού, κατήρδευσας πάνσοφε την Εκκλησίαν αυτού, και ήθλησας άριστα. Έσωσας τους εν σκότει της ειδωλομανίας, αίγλη των σων θαυμάτων, Κυριακή αθλοφόρε. Διό εν παρρησία Χριστώ πρέσβευε σωθήναι ημάς.
Εικόνες
Κυριακή Μεγαλομάρτυς Κυριακή Μεγαλομάρτυς Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία
Μη λεκτική επικοινωνία
Μη λεκτική επικοινωνία θεωρείται συνήθως η διαδικασία επικοινωνίας κατά την οποία στέλνουμε και δεχόμαστε μη λεκτικά (κυρίως οπτικά) μηνύματα.Τα μηνύματα μεταδίδονται συνήθως στον παρόντα τόπο και χρόνο γιατί απαιτούν τη φυσική παρουσία αυτού που επικοινωνεί. Η γλώσσα δεν είναι η μόνη πηγή επικοινωνίας, υπάρχουν επίσης κι άλλες. Μηνύματα μπορούν να σταλούν μέσω χειρονομιών και αγγιγμάτων (απτική επικοινωνία), μέσω της γλώσσας του σώματος ή της στάσης, της έκφρασης του προσώπου (μορφασμοί) και οπτικής επαφής (βλέμματα). Νοήματα μπορούν επίσης να κοινοποιηθούν μέσω αντικειμένων ή χειροποίητων έργων (δηλαδή ρούχα, κομμώσεις ή αρχιτεκτονική), σύμβολα και εικόνες (ή γραφικά). Ο λόγος εμπεριέχει μη λεκτικά στοιχεία γνωστά ως παραγλωσσικά, συμπεριλαμβανομένου της ποιότητας της φωνής, τον τόνο, την ένταση και τον τρόπο ομιλίας. Ο χορός θεωρείται επίσης μία μορφή μη λεκτικής επικοινωνίας. Παρομοίως, τα γραπτά κείμενα έχουν μη λεκτικά στοιχεία, όπως είναι ο γραφικός χαρακτήρας, η χωρική διάταξη των λέξεων.
Μολαταύτα, οι περισσότερες μελέτες, σχετικά με τη μη λεκτική επικοινωνία, έχουν επικεντρωθεί στην πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση, η οποία μπορεί να ταξινομηθεί σε τρεις κυρίως κατηγορίες: περιβαλλοντικές συνθήκες στις οποίες η επικοινωνία λαμβάνει χώρα, στα βασικά χαρακτηριστικά εκείνων που επικοινωνούν και στις συμπεριφορές των επικοινωνούντων κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασης.
Μη λεκτική επικοινωνία είναι η διαδικασία κατά την οποία οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πομποί και δέκτες μηνυμάτων χρησιμοποιώντας ως κύριο μέσο τις ανθρώπινες αισθήσεις(ακοή, όραση, όσφρηση, αφή) ως κώδικες επικοινωνίας. Μια υγιής επικοινωνία απαιτεί και από τα δύο της μέρη(λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία) να βρίσκονται σε αρμονία και να συνδυάζοναι απόλυτα έτσι ώστε μαζί με τα λεγόμενα μας να διέπονται και οι ανάλογες κινήσεις.
Η μη λεκτική επικοινωνία επικεντρώνεται κυρίως στο πως λέμε κάτι. Καθώς επίσης είναι τα πάντα εκτός από τις λέξεις, Η μη λεκτική επικοινωνία είναι πολύ σημαντική στη καθημερινή μας ζωή για τον λόγο ότι μπορείς να κατανοήσεις τους ανθρώπους από τη στάση του σώματος κ.λ.π και αυτό ποικιλεί σε άτομα διαφορετικής κουλτούρας, μπορεί να υποδούλωσει και να φανέρωσει διάφορες λεπτομέρειες.Η μη λεκτική επικοινωνία και ο πολιτισμός συνδέονται δυναμικά μεταξύ τους, ωστόσο θα πρέπει να αποφεύγονται τόσο οι γενικεύσεις ως προς τον πολιτισμικό προσδιορισμό μιας μη λεκτικής συμπεριφοράς(δε συμπεριφέρονται όλα τα άτομα μιας κουλτούρας με τον ίδιο τρόπο), όσο και η απόδοση της συμπεριφοράς αποκλειστικά και μόνο στο χαρακτήρα ενός ατόμου(κανείς δε λειτουργεί ανεξάρτητα από το επικοινωνικό περιβάλλον εντός του οποίου ευρίσκεται). Επιπρόσθετα, η μη λεκτική επικοινωνία είναι ένα δυνατό όπλο στη πολιτική και γι'αυτό το λόγο οι πολίτικοι εκπαιδεύονται στο τρόπο ομιλίας τους ώστε να πείθουν το κοινό. Ένα βοηθητικό ντοκιμαντέρ είναι το '' Secrets of Body language" όπου υπάρχει στο youtube.
Ιστορία
Η πρώτη επιστημονική μελέτη μη λεκτικής επικοινωνίας δόθηκε από τον Κάρολο Δαρβίνο στο βιβλίο του "The Expression of the Emotions in Man and Animals" (1872). Υποστήριξε πως όλα τα θηλαστικά αξιόπιστα αποτυπώνουν τα συναισθήματά τους στο πρόσωπό τους.
Χαρακτηριστικά μη λεκτικής επικοινωνίας
1. Μη λεκτικά μηνύματα εκφράζουν κυρίως συναισθήματα, στάσεις.
2. Μη λεκτικές νύξεις αποτελούν υποκατάστατο του λεκτικού μηνύματος, όταν υπάρχει αντίθεση, τονισμός ή ρύθμισή του.
3. Οι μη λεκτικές νύξεις είναι συχνά ασαφείς.
4. Οι μη λεκτικές νύξεις είναι συνεχείς.
5. Οι μη λεκτικές νύξεις είναι πιο αξιόπιστες.
6. Η μη λεκτική συμπεριφορά έχει πάντα αξία στην επικοινωνία.
Τα μη λεκτικά μηνύματα κωδικοποιούνται συνήθως σκόπιμα και αποκωδικοποιούνται συνήθως ως σκόπιμα. Με τη μη λεκτική επικοινωνία μεταφέρεται το 65%-93% των μηνυμάτων στην επικοινωνία.
Νήφων Καυσοκαλυβίτης
Έλληνας, ο Νήφων γεννήθηκε στο χωριό Λούκοβο που βρισκόταν τότε ανάμεσα στα σημερινά χωριά Δημόκορη και Λάβδανη,στο όρος Κασιδιάρης του νομού Ιωαννίνων. Οι κάτοικοι του Λούκοβου,αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να εγκατασταθούν στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα το Λούκοβο Αγίων Σαράντα,γύρω στο 1790, όπως αναφέρει ο Κ.Δ.Παπανικολάου στο βιβλίο του "Η ΛΑΚΚΑ ΠΩΓΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΨΗΛΟΚΑΣΤΡΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ".Από μικρή ηλικία μετέβαινε στο μοναστήρι του Γηρομερίου (κοντά στις Φιλιάτες), όπου και έγινε ησυχαστής. Λίγο καιρό αργότερα, εισήλθε στο γειτονικό μοναστήρι του Μεσοποτάμου, όπου και έγινε μοναχός.
Μη λεκτική επικοινωνία
Λειτουργίες μη λεκτικής επικοινωνίας
Ο Argyle(1970) υπέθεσε πως, ενώ η ομιλούμενη γλώσσα χρησιμοποιείται κανονικά για την έκφραση πληροφοριών σχετικά με εξωτερικά με τους ομιλούντες γεγονότα, οι μη λεκτικοί κώδικες υπάρχουν για να καθιερώσουν και να διατηρήσουν τις διαπροσωπικές σχέσεις. Εκλαμβάνεται ως πιο ευγενικό να εκφράζεις στάσεις απέναντι στους άλλους μη λεκτικά, παρά λεκτικά, λόγου χάρη για να αποφύγεις ντροπιαστικές καταστάσεις.
Νήφων Καυσοκαλυβίτης
Κατά την περίοδο μεταξύ 1355-63 κατηγορήθηκε εκ νέου ως αιρετικός, όταν ο υπηρέτης του, Βαρδάριος, αποκάλυψε λίγο καιρό πριν τον θάνατό του πως είχε προσχωρήσει στο θρησκευτικό κίνημα των Ευχιτών, ωστόσο την υπεράσπισή του ανέλαβε ο Πατριάρχης Κάλλιστος. Παραμένει αδιευκρίνιστο, με βάση τις πηγές της εποχής εκείνης, κατά πόσο ο Νίφων ήταν Ευχίτης ή Ησυχαστής εκείνη την περίοδο. Ο Νίφων έζησε το υπόλοιπο της ζωής του ως ησυχαστής, έως τον θάνατό του το 1411.
Μη λεκτική επικοινωνία
Λειτουργίες μη λεκτικής επικοινωνίας
Ο Argyle(1988) κατέληξε ότι υπάρχουν πέντε κύριες λειτουργίες της μη λεκτικής σωματικής συμπεριφοράς στην ανθρώπινη επικοινωνία.
Δυσκολίες στη μη λεκτική επικοινωνία
Στους ανθρώπους ποικίλλει η ικανότητα να στέλνουν και να δέχονται μηνύματα μη λεκτικής επικοινωνίας. Κατά μέσο όρο, σε ένα μέτριο βαθμό, οι γυναίκες είναι καλύτερες στη μη λεκτική επικοινωνία από τους άντρες.
Νήφων Καυσοκαλυβίτης
Ο Νίφων ήταν, επίσης, ο συγγραφέας της πρώτης βιογραφίας του Μάξιμου Καυσοκαλυβίτη, του πνευματικού του δασκάλου.
Μη λεκτική επικοινωνία
Δυσκολίες στη μη λεκτική επικοινωνία
Μετρήσεις, αναφορικά με την ικανότητα του να επικοινωνείς μη λεκτικά και να ενσυναισθάνεσαι, έχουν δείξει πως οι δύο αυτές ικανότητες είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους.
Νήφων Καυσοκαλυβίτης
Βιβλιογραφία
Νηφων Καυσοκαλυβίτης Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Ασκητές Κατηγορία:Αγιορείτες Κατηγορία:Μεσαιωνική Ήπειρος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Μη λεκτική επικοινωνία
Δυσκολίες στη μη λεκτική επικοινωνία
Για τους ανθρώπους που έχουν σχετικά μεγάλες δυσκολίες με τη μη λεκτική επικοινωνία, αυτό μπορεί να εγείρει για αυτούς μεγάλες δυσκολίες, ειδικά στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Άτομα με το σύνδρομο Asperger, λόγου χάρη, αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προκλήσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μη λεκτική επικοινωνία
Ρωσικός κινηματογράφος
Ο Ρωσικός Κινηματογράφος ξεκίνησε κατά την περίοδο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπου αναπτύχθηκε ευρέως στη Σοβιετική Ένωση και παρέμενε διεθνώς αναγνωρισμένος. Τον 21ο αιώνα, ο ρωσικός κινηματογράφος απέκτησε παγκόσμια φήμη με επιτυχίες όπως Σπίτι των τρελών (2002), Οι φύλακες της νύχτας (2004) και Αδερφός (1997). Από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ θεωρείται το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας που ξεκίνησε στη Μόσχα το 1935. Επίσης το Βραβείο Νίκα είναι το κύριο ετήσιο κινηματογραφικό βραβείο της Ρωσίας.
Κινηματογράφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Οι πρώτες ταινίες που εμφανίστηκαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία παρουσιάστηκαν από τους αδελφούς Λυμιέρ, οι οποίοι πρόβαλαν τις ταινίες τους στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη τον Μάιο του 1896. Τον ίδιο μήνα, ο καμεραμάν των Λυμιέρ, Καμίλ Σερφ, έκανε την πρώτη ταινία του στη Ρωσία, καταγράφοντας τη στέψη του Νικολάου Β' στο Κρεμλίνο.
Ο Αλεξάντρ Ντρανκόφ γύρισε την πρώτη ρωσική αφηγηματική ταινία Στένκα Ράζιν, βασισμένη σε γεγονότα που αφηγείται ένα δημοφιλές λαϊκό τραγούδι σε σκηνοθεσία του Βλαντίμιρ Ρομάσκοφ. Ο Λαντισλάς (Βλαντισλάβ) Σταρέβιτς δημιούργησε την πρώτη ρωσική ταινία κινουμένων σχεδίων Lucanus Cervus (και την πρώτη ταινία με μαριονέτες) το 1910. Ανάμεσα στους αξιοσημείωτους Ρώσους κινηματογραφιστές της εποχής ήταν ο Αλεξάντρ Χανζόνκοφ και ο Ιβάν Μοσζούχιν, οι οποίοι γύρισαν την ταινία Άμυνα της Σεβαστούπολης το 1912, ο Γιάκοβ Προταζάνοφ που γύρισε την ταινία Η αναχώρηση ενός μεγάλου γέροντα, μια βιογραφική ταινία για τον Λέων Τολστόι.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι εισαγωγές μειώθηκαν δραστικά και οι Ρώσοι σκηνοθέτες δημιούργησαν αντι-γερμανικές και εθνικιστικές ταινίες. Το 1916, παρήχθησαν 499 ταινίες στη Ρωσία, τρεις φορές περισσότερες από μόλις τρία χρόνια νωρίτερα.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε περισσότερες αλλαγές, όπου κυκλοφόρησαν μια σειρά ταινιών με αντι-τσαρικά θέματα. Η τελευταία σημαντική ταινία της εποχής, Πατέρας Σέργιος του 1917, θα γινόταν η τελευταία ταινία της εποχής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και η πρώτη που κυκλοφόρησε επί της σοβιετικής εποχής.
Πρώιμος σοβιετικός κινηματογράφος (1917–1953)
Αν και η ρωσική γλώσσα ήταν η κυρίαρχη στις ταινίες κατά τη σοβιετική εποχή, ο κινηματογράφος της Σοβιετικής Ένωσης περιελάμβανε ταινίες των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Αρμενίας, της Γεωργίας, της Ουκρανίας και σε μικρότερο βαθμό, της Λιθουανίας, της Λευκορωσίας και της Μολδαβίας. Για μεγάλο μέρος της ιστορίας της Σοβιετικής Ένωσης, με αξιοσημείωτες εξαιρέσεις στη δεκαετία του 1920 και στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το περιεχόμενο του κινηματογράφου περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό και υπόκειται σε λογοκρισία και γραφειοκρατικό έλεγχο του κράτους.
Όπως και με τη σοβιετική τέχνη κατά τη δεκαετία του 1920, οι ταινίες αφορούσαν σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής. Πιθανώς η πιο σημαντική ταινία αυτής της περιόδου ήταν το Θωρηκτό Ποτέμκιν του Σεργκέι Αϊζενστάιν, όχι μόνο λόγω της απεικόνισης γεγονότων που οδήγησαν στην Επανάσταση του 1905, αλλά και λόγω των καινοτόμων κινηματογραφικών τεχνικών, όπως η χρήση του μοντάζ. Άλλες αξιοσημείωτες ταινίες της περιόδου περιλαμβάνουν τη Μητέρα (1926) του Βσέβολοντ Πουντόβκιν από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Μαξίμ Γκόρκι και Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή (1929) του Τζίγκα Βέρτοφ.
Ωστόσο, με την εδραίωση του Σταλινικού καθεστώτος στη Σοβιετική Ένωση και την εμφάνιση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ως κρατική πολιτική, που μεταφέρθηκε από τη ζωγραφική και τη γλυπτική στη δημιουργία ταινιών, η σοβιετική ταινία υπόκειται σε σχεδόν πλήρη κρατικό έλεγχο.
Αμέσως μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κυκλοφόρησαν οι σοβιετικές έγχρωμες ταινίες όπως το Το Πέτρινο Λουλούδι (1947), Η μπαλάντα της Σιβηρίας (1947) και το Οι κοζάκοι του Κουμπάν (1949). Οι σοβιετικές ταινίες σημείωσαν σημαντική εμπορική και κρίσιμη επιτυχία από τη δεκαετία του 1950 ως παρόμοιο αποτέλεσμα, με τον κινηματογράφο άλλων χωρών του Ανατολικού Μπλοκ, που αντικατοπτρίζαν την ένταση μεταξύ της ανεξάρτητης δημιουργικότητας και των κρατικών παρεμβάσεων.
Ύστερος σοβιετικός κινηματογράφος (1953-1991)
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 οι σοβιετικοί κινηματογραφιστές είχαν ένα λιγότερο περιορισμένο περιβάλλον και ενώ παρέμεινε σε λογοκρισία, εμφανίστηκαν ταινίες που άρχισαν να αναγνωρίζονται εκτός του σοβιετικού μπλοκ, όπως Η Μπαλάντα ενός στρατιώτη που κέρδισε το βραβείο BAFTA του 1961 για την καλύτερη ταινία και το Όταν περνούν οι γερανοί του 1958 που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.
Ο πιο γνωστός Ρώσος σκηνοθέτης της δεκαετίας του 1960 και του 1970 ήταν ο Αντρέι Ταρκόφσκι, ο οποίος σκηνοθέτησε τις πρωτοποριακές ταινίες Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν, Αντρέι Ρουμπλιόφ, Σολάρις, O καθρέφτης και Στάλκερ.
Οι σοβιετικοί σκηνοθέτες παρήγαγαν επίσης πολλές ιστορικές ταινίες περιπέτειας, όπως Ντ'Αρτανιάν και τρεις σωματοφύλακες και Θαλάσσιοι φρουροί, Εμπρός!. Μεταξύ αυτών των ταινιών του Ανατολικού Μπλοκ, οι σοβιετικοί παρήγαγαν και γουέστερν, τα οποία έγιναν επίσης δημοφιλή. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται Ο λευκός ήλιος της ερήμου (1970), Ο ακέφαλος καβαλάρης (1972), Οπλισμένος και πολύ επικίνδυνος (1977) και Άνθρωπος από τη λεωφόρο Καπουτσίνοφ (1987).
Οι αντίστοιχες ταινίες που αναφέρονται στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που έγιναν στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 αναγνωρίστηκαν διεθνώς, μερικές από τις οποίες είναι η Απελευθέρωσις (1971), Ήρεμες ήταν οι αυγές (1972), Πολέμησαν για την πατρίδα τους (1975), Ανάβαση (1977) και Έλα να δεις (1985).
Τη δεκαετία του 1980 ο φημισμένος Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Κοντσαλόφσκι ήταν ο πρώτος σκηνοθέτης που έκανε επιτυχία στο Χόλυγουντ όπου και σκηνοθέτησε τις ταινίες: Maria's Lovers, Runaway Train και Tango & Cash.
Με την έναρξη της Περεστρόικα και της Γκλάσνοστ στα μέσα της δεκαετίας του 1980, εμφανίστηκαν σοβιετικές ταινίες που άρχισαν να ασχολούνται με θέματα που είχαν λογοκριθεί στο παρελθόν, όπως η χρήση των ναρκωτικών, η σεξουαλικότητα και η αποξένωση στη σοβιετική κοινωνία.
Αρκετές σοβιετικές ταινίες έχουν κερδίσει βραβεία Όσκαρ όπως το Πόλεμος και Ειρήνη, Ντερσού Ουζαλά (Dersu Uzala) και Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρια.
Δεκαετία 1990
Ο ρωσικός κινηματογράφος της δεκαετίας του '90 απέκτησε νέα χαρακτηριστικά και θέματα. Πολλές ταινίες εκείνης της εποχής ασχολήθηκαν με τον σταλινισμό. Η δραματική ταινία Ο τσεκιστής σε σκηνοθεσία του Αλεξάντρ Ρογκόσκιν αναφέρεται στην περίοδο της Κόκκινης Τρομοκρατίας και διηγείται την ιστορία ενός ηγέτη της Τσέκα που σταδιακά γίνεται ασταθής. Προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1992.
Η δραματική ταινία Ψεύτης ήλιος (1994) του Νικίτα Μιχαλκόφ αναφέρεται σε μια μικρή εξοχική κοινότητα τη στιγμή που ο σταλινισμός αρχίζει να διαταράσσει το ειδυλλιακό τους καταφύγιο και να αλλάξει τους χαρακτήρες και τις μοίρες τους. Η ταινία έλαβε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1994.
Στο πλαίσιο της Ρωσικής ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πάβελ Τσουχράι σκηνοθέτησε το Κλέφτης (1997) που ανεφέρεται σε μια μητέρα που εμπλέκεται ρομαντικά με έναν εγκληματία που πλαστοπροσωπεί έναν αξιωματικό. Η ταινία βραβεύτηκε με 6 βραβεία Νίκα, πήρε ένα ειδικό βραβείο στη Βενετία και ήταν υποψήφια για Όσκαρ. Μία από τις πρώτες εμπορικά επιτυχημένες μετα-σοβιετικές ταινίες ήταν η δραματική αστυνομική ταινία Αδελφός σε σκηνοθεσία του Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ. Προβλήθηκε και αυτήν στο Φεστιβάλ των Καννών του 1997.
Η Χώρα των κωφών του Βαλέρι Τοντορόφσκι (1998), μια κωμική ταινία βασισμένη στο σενάριο της Ρενάτα Λιτβίνοβα περιγράφει το ταξίδι δύο γυναικών που εμπλέκονται στη μάχη δύο συμμοριών. Η ταινία συμμετείχε στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Το 1997 ο Αλεξάντρ Σοκούροφ ξεκίνησε την διεθνή καριέρα του με την δραματική ταινία Μητέρα και γιος και κέρδισε το Special Silver St. George στο 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας το 1997.
Δεκαετία 2000
Η ταινία Ρωσική κιβωτός (2003) του Αλεξάντερ Σοκούροφ, γυρίστηκε σε μια μόνο σκηνή 96 λεπτών στο Μουσείο Ερμιτάζ της Ρωσίας που αφηγείται την κλασική ρωσική κουλτούρα που ταξιδεύει σε μια κιβωτό.
Οι φύλακες της νύχτας που ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση της σοβιετικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, είναι ένα υπερφυσικό θρίλερ του 2004 σε σκηνοθεσία του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ με πρωταγωνιστή τον Κονσταντίν Χαμπένσκι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Σεργκέι Λουκιανένκο. Ακολούθησε το σικουέλ Οι φύλακες της μέρας (2006).
Τα μυθιστορήματα του Μπορίς Ακούνιν που κυκλοφόρησαν στην προ-Επαναστατική Ρωσία εξελίσσονται γύρω από τις φανταστικές περιπέτειες του Εράστ Φαντόριν σε τρεις δημοφιλείς ταινίες: Αζαζέλ (2002), Το τουρκικό τέχνασμα (2005) και Ο κρατικός σύμβουλος (2005).
Η ζωή σε ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι και τα χριστιανικά του θαύματα περιγράφονται στην ταινία To νησί (2006) του Πάβελ Λουνγκίν. Η ταινία προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του 63ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και έλαβε τα βραβεία Χρυσός Αετός και Νίκα.
Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Ρωσίας στο box office ήταν η ρομαντική κωμωδία του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ Η ειρωνία της μοίρας 2 το 2007 ως συνέχεια της ταινίας του 1976.
Η μουσική ταινία Hipsters του 2008 σε σκηνοθεσία Βαλέρι Τοντορόφκσι που αναφέρεται στον τρόπο ζωής των νέων στην δεκαετία του 1950 στην Σοβιετική Ένωση ήταν μια επιτυχία στο box office. Έλαβε τα βραβεία Χρυσός Αετός και Νίκα για την καλύτερη ταινία.
Δεκαετία 2010
Η ταινία Πώς τελείωσε αυτό το καλοκαίρι του Αλεξέι Ποπογκρέμπσκι που γυρίστηκε στην απομακρυσμένη Τσουκότκα κέρδισε την Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2010. Την ίδια χρονιά, η ταινία Σιωπηλές ψυχές του Αλεξέι Φεντόρτσενκο κέρδισε το βραβείο Χρυσή Οσέλλα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την καλύτερη φωτογραφία.
Μία από τις πιο επιτυχημένες ταινίες που έγινε με ηθοποιούς του Χόλιγουντ ήταν η κωμωδία Τυχερό πρόβλημα του 2011, όπου η Μίλα Γιόβοβιτς έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Τα τελευταία χρόνια, ο σημαντικότερος Ρώσος σκηνοθέτης που διαπρέπει στο Χόλυγουντ είναι ο παραγωγός και σκηνοθέτης Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ, όπου σκηνοθέτησε το Αβραάμ Λίνκολν: Κυνηγός βρυκολάκων (2012) και το Μπεν Χουρ (2016).
Το επικό πολεμικό δράμα Στάλινγκραντ που σκηνοθέτησε ο Φιόντορ Μπονταρτσούκ το 2013 έθεσε νέα ρεκόρ στο box-office στη Ρωσία και στο εξωτερικό.
Το 2014, η ταινία Λεβιάθαν του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2014 και προτάθηκε για το Βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στην 87η απονομή των Όσκαρ. Επίσης κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Ο Αντρέι Κοντσαλόφσκι έλαβε τον Αργυρό Λέοντα στο 73ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για το ασπρόμαυρο δράμα Παράδεισος το 2016 με θέμα το Ολοκαύτωμα.
Η ταινία καταστροφής Πλήρωμα πτήσης, σε σκηνοθεσία του Νικολάι Λεμπέντεφ με πρωταγωνίστρια τον ηθοποιό Ντανίλα Κοζλόφσκι, σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο box-office το 2016. Η αθλητική δραματική ταινία Πηγαίνοντας κάθετα του 2017 σε σκηνοθεσία Αντόν Μεγκερντίτσεφ ήταν η πιο κερδοφόρα ταινία της περιόδου του 2010.
Τα τελευταία χρόνια πολλές ρωσικές ταινίες έχουν κυκλοφορήσει ευρέως στην Κίνα, και υπήρξε αυξημένος αριθμός προγραμματισμένων ρωσοκινεζικών συμπαραγωγών. Μερικές από τις ταινίες που έγιναν από τη Ρωσία και την Κίνα είναι οι Σημαδιακό όνειρο 3D, και Σημαδιακό όνειρο 3D 2: Ταξίδι στην Κίνα με πρωταγωνιστές τους Τζάκι Τσαν και Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, το Η χιονάτη 3: Φωτιά και πάγος και το Quackerz.
Οι πιο δημοφιλείς ηθοποιοί της περιόδου 2000-2010 είναι οι Κονσταντίν Χαμπένσκι, Ντανίλα Κοζλόφσκι, Αλεξέι Σερεμπριάκοφ, Ξένια Ραποπόρτ, Φιοντόρ Μπονταρτσούκ, Γελισαβέτα Μπογιάρσκαγια, Σεργκέι Μπεζρούκοφ, Γεβγκένι Μιρόνοφ, Ιβάν Οχλομπίστιν.
Παραγωγή ταινιών στη Ρωσία
Υπάρχουν περίπου 400 ιδιωτικές εταιρείες παραγωγής, οι οποίες δεν έχουν τις δικές τους εγκαταστάσεις για τη δημιουργία ταινιών και γι 'αυτό νοικιάζουν χώρους και εξοπλισμό από τους συνεργάτες τους. Υπάρχουν 35 κινηματογραφικά στούντιο (9 από αυτά είναι κυβερνητικά) που είναι οι κύριες υπηρεσίες ενοικίασης χώρου. Υπάρχουν 23 ιδιωτικές εταιρείες στη ρωσική αγορά που νοικιάζουν κάθε είδους εξοπλισμό τους στις εταιρείες παραγωγής.
Κορυφαίες εταιρείες παραγωγής στην αγορά
Ο κατάλογος συντάσσεται από το Ίδρυμα Κινηματογράφου της Ρωσίας που επιτρέπει στις εταιρείες να λαμβάνουν κυβερνητική οικονομική υποστήριξη. Το 2017 ο αριθμός των ηγετών της αγοράς αυξήθηκε σε 10 εταιρείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Ρωσία
Εντρεμίτ (ΤΔΒΚ)
Το Εντρεμίτ είναι χωριό της επαρχίας Γκίρνε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Τριμίθθι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκίρνε
Ρεν Ραν
Η Ρεν Ραν (3/7/1989), με καταγωγή από το Τσενγκντού της επαρχίας Σιτσουάν, είναι μια Κινέζα τραγουδίστρια, γνωστή ως το "ταλαντούχο κορίτσι". Το 2011 κυκλοφόρησε το προσωπικό της single «That Year», το οποίο τράβηξε την προσοχή. Τα πιο γνωστά τραγούδια είναι τα "Empty", "No Man's Island", "Flying Birds and Cicadas".
Κατηγορία:Τραγουδιστές του 21ου αιώνα Κατηγορία:Κινέζες τραγουδίστριες
Χρυσή Βούλα του 1356
Τον Ιούνιο του 2013 η Χρυσή Βούλα συμπεριλήφθηκε στο Μητρώο Μνήμης του Κόσμου της UNESCO.
Ιστορικό
Σύμφωνα με το γραπτό κείμενο της Χρυσής Βούλας του 1356: "Εκδώσαμε, διατάξαμε και προτείναμε για επικύρωση τους επόμενους νόμους με σκοπό τη διατήρηση της ενότητας μεταξύ των εκλογέων και τη διεξαγωγή ομόφωνων εκλογών και την αποφυγή κάθε απεχθούς διχόνοιας και στους διάφορους κινδύνους που προκύπτουν από αυτήν."
Πρίγκιπες-εκλέκτορες
Πρώτον, η Βούλα κατονόμαζε ρητά τους επτά πρίγκιπες-εκλέκτορες (kurfürsten) που επρόκειτο να επιλέξουν τον βασιλιά και όρισε επίσης τα (σε μεγάλο βαθμό τελετουργικά) αξιώματά τους το (reichserzämter) στην Αυλή:
Δεύτερον, η αρχή της πλειοψηφίας δηλώθηκε ρητά για πρώτη φορά στην αυτοκρατορία. Η Βούλα όρισε ότι τέσσερις ψήφοι (από τις επτά) στο ίδιο πρόσωπο θα αρκούσαν πάντα για την εκλογή ενός νέου βασιλιά. Σε αυτή την περίπτωση τρεις εκλέκτορες δεν μπορούσαν πλέον να εμποδίσουν τις εκλογές. Τρίτον, τα εκλογικά πριγκιπάτα κηρύχθηκαν αδιαίρετα και η διαδοχή τους ρυθμίστηκε, για να εξασφαλιστεί ότι οι ψήφοι δεν θα διαιρεθούν ποτέ. Τέλος η Βούλα εδραίωσε μία σειρά από προνόμια για τους εκλέκτορες, επιβεβαιώνοντας τον ανυψωμένο ρόλο τους στην αυτοκρατορία. Ως εκ τούτου η Βούλα αποτελεί επίσης ορόσημο για την ίδρυση σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητων κρατών στην Αυτοκρατορία, μία διαδικασία που θα ολοκληρωθεί μόνο αιώνες αργότερα, κυρίως με την Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648.
μικρογραφία|Η Γερμανική (Αγία Ρωμαϊκή) Αυτοκρατορία το 1356.
Αυτή η κωδικοποίηση των πριγκίπων-εκλεκτόρων, αν και βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην προτεραιότητα, δεν ήταν αμερόληπτη, ειδικά όσον αφορά τους δύο κύριους αντιπάλους του κυβερνώντος Οίκου του Λουξεμβούργου:
Διαδικασίες
Η Βούλα ρύθμιζε με μεγάλη λεπτομέρεια ολόκληρη την εκλογική διαδικασία, αναφέροντας ρητά πού, πότε και υπό ποιες συνθήκες τι έπρεπε να γίνει από ποιον, όχι μόνο για τους πρίγκιπες-εκλογείς, αλλά και (για παράδειγμα) για τον πληθυσμό της Φρανκφούρτης, όπου οι εκλογές επρόκειτο να διεξαχθούν και επίσης για τους κόμητες των περιοχών που οι πρίγκιπες-εκλέκτορες έπρεπε να περάσουν, για να φτάσουν εκεί. Η απόφαση να διεξαχθούν οι εκλογές στη Φρανκφούρτη της Φραγκονίας αντικατόπτριζε ένα παραδοσιακό συναίσθημα, που χρονολογείται από την εποχή της Ανατολικής Φραγκίας, ότι τόσο η εκλογή όσο και η στέψη έπρεπε να γίνουν σε Φραγκικό έδαφος. Ωστόσο η τοποθεσία των εκλογών δεν ήταν η μόνη καθορισμένη τοποθεσία, καθώς η Βούλα διευκρίνιζε ότι η στέψη θα γινόταν στο Άαχεν και η Νυρεμβέργη θα ήταν το μέρος, όπου θα έπρεπε να γίνει η πρώτη Συνέλευση (Dieta) του νέου βασιλιά. Οι εκλογές έπρεπε να ολοκληρωθούν εντός 30 ημερών. Σε αντίθετη περίπτωση, η βούλα διέτασσε ότι οι πρίγκιπες-εκλέκτορες έπρεπε να λαμβάνουν μόνο ψωμί και νερό, μέχρι να αποφασίσουν:
"Quod si facere distulerint infra triginta dies, a die prestiti juramenti prefati continuo numerandos, extunc transactis eisdem triginta diebus amodo panem manducent et aquam et nullatenus civitatem exeant antedictam, nisi prius per ipsos vel majorem partem ipsorum rector seu temporale caput fidelium electum fuerit, ut prefertur".[7] Δηλ. "Αλλά αν δεν το κάνουν αυτό εντός τριάντα ημερών, μετρώντας συνεχώς από την ημέρα που έδωσαν τον προαναφερθέντα όρκο, όταν δηλ. περάσουν αυτές οι τριάντα ημέρες, από τότε θα ζουν με ψωμί και νερό και σε καμία περίπτωση δεν θα εγκαταλείψουν τα προαναφερθέντα πόλη [Φρανκφούρτη] εκτός εάν πρώτα μέσω αυτών, ή της πλειοψηφίας τους, θα έχει εκλεγεί ηγεμόνας ή προσωρινός αρχηγός των πιστών, όπως ειπώθηκε προηγουμένως".[8] Κεφάλαιο 2, §3.
Εκτός από τη ρύθμιση της εκλογικής διαδικασίας, τα κεφάλαια της Χρυσής Βούλας περιείχαν πολλά δευτερεύοντα διατάγματα. Για παράδειγμα καθόριζαν επίσης τη σειρά της πορείας, όταν ο βασιλιάς ήταν παρών, τόσο με τα διακριτικά του, όσο και χωρίς αυτά. Μία σχετικά σημαντική απόφαση λήφθηκε στο κεφάλαιο 15, όπου ο Κάρολος Δ΄ έκρινε εκτός νόμου οποιεσδήποτε conjurationes, confederationes, conspirationes, εννοώντας ειδικότερα τις συμμαχίες πόλεων (Städtebünde), αλλά και άλλες κοινοτικές ενώσεις που είχαν αναδυθεί μέσω του κοινοτικού κινήματος στη μεσαιωνική Ευρώπη. Οι περισσότερες συμμαχίες πόλεων διαλύθηκαν στη συνέχεια, μερικές φορές με τη βία· και όπου επανήλθαν, η πολιτική τους επιρροή μειώθηκε πολύ. Έτσι η Χρυσή Βούλα ενίσχυσε επίσης την αριστοκρατία γενικά εις βάρος των πόλεων.
Η εμπλοκή του πάπα με τη Χρυσή Βούλα του 1356 ήταν βασικά ανύπαρκτη, κάτι που ήταν σημαντικό στην ιστορία των σχέσεων μεταξύ των παπών και των βασιλέων. Όταν ο Κάρολος Δ΄ καθόρισε τη διαδικασία για την εκλογή ενός βασιλιά των Γερμανών, δεν ανέφερε τίποτε για τη λήψη παπικής επιβεβαίωσης της εκλογής. Ωστόσο ο πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ δεν διαμαρτυρήθηκε γι' αυτό, επειδή χρειαζόταν την υποστήριξη του Καρόλου Δ΄ ενάντια στους Βισκόντι. Ο πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ συνέχισε να έχει καλές σχέσεις με τον Κάρολο Δ΄ μετά τη Χρυσή Βούλα του 1356 μέχρι το τέλος του πρώτου το 1362
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτικές χάρτες Κατηγορία:Χρυσόβουλα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Γκρούπο Σπορτίβο Φιάμε Όρο
Η Γκρούπο Σπορτίβο Φιάμε Όρο (ιταλικά: Gruppo Sportivo Fiamme Oro) είναι το αθλητικό τμήμα της Κρατικής Αστυνομίας (P.S.) της Ιταλίας.
Ιστορία
Η «Φιάμε Όρο» ιδρύθηκε το 1954. Οι αθλητές του συλλόγου έχουν διακριθεί κατακτώντας μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιταλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1954
Βίκτορ Λουένγο
Ο Βίκτορ Χοσέ Λουένγο Θισκάρ (γεννήθηκε στη Βαλένθια, στις 1 Φεβρουαρίου 1974) είναι πρώην Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έπαιζε στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Βιογραφία
Ο παίκτης συνδέθηκε με τη ομάδα μπάσκετ της Βαλένθια σχεδόν σε όλη την την αθλητική σταδιοδρομία του, το σύλλογο στον οποίο διαμορφώθηκε στις νεανικές κατηγορίες του και που, μετά από ένα σύντομο πέρασμα με την ΚΜ Μπεναγουαθίλ την περίοδο 1992-1993, έπαιζε από τη χρονιά 1993-94. μέχρι την περίοδο 2006-07. Σε όλη του την σταδιοδρομία έπαιξε συνολικά σε 465 αγώνες στην 1η Ισπανίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2009 η Βαλένθια ανακοίνωσε ότι ο σύλλογος αποσύρει την εμφάνιση με τον αριθμό 15 που φορούσε ο παίχτης σε όλη την σταδιοδρομία του στην εν λόγω ομάδα ως φόρο τιμής σε αυτόν. acb.com El Valencia Basket retirará el dorsal número 15 de Víctor Luengo  publicado el 28 de 2009
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Μια Ατιμασμένη Γυναίκα
Μια Ατιμασμένη Γυναίκα (αγγλ. Dishonored Lady) είναι μελοδραματική ταινία του αμερικάνικου κινηματογράφου του 1947 με πρωταγωνίστρια την Χέντι Λαμάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Εντρεμίτ
Η ονομασία Εντρεμίτ μπορεί να αναφέρεται σε:
Rhizome (οργανισμός)
μικρογραφία|Το λογότυπο του Rhizome Το Rhizome είναι αμερικανικός μη κερδοσκοπικός καλλιτεχνικός οργανισμός που υποστηρίζει και παρέχει πλατφόρμα για την τέχνη των νέων μέσων.
Ιστορία
Ο καλλιτέχνης και κριτικός Μαρκ Τράιμπ ίδρυσε το Rhizome ως λίστα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου το 1996, ενώ ζούσε στο Βερολίνο. Η λίστα περιελάμβανε έναν αριθμό ανθρώπων που ο Tribe είχε γνωρίσει στην Ars Electronica. Μέχρι τον Αύγουστο, το Rhizome είχε εγκαινιάσει τον ιστότοπό του, ο οποίος μέχρι το 1998 είχε αποκτήσει σημαντικό αναγνωστικό κοινό στην κοινότητα της διαδικτυακής τέχνης. Το Rhizome, που αρχικά είχε χαρακτηριστεί ως επιχείρηση, έγινε μη κερδοσκοπικός οργανισμός το 1998, μεταβαίνοντας στην κατάληξη ".org.". Σε συνέντευξή του στη Λόρελ Πτακ για το Αρχείο του Κέντρου Κριτικών Σπουδών και Τέχνης στον Σύγχρονο Πολιτισμό, ο Τράιμπ εξηγεί: «Το σκέφτηκα σαν το Artforum να συναντά το AltaVista, ως ένα είδος εναλλακτικής λύσης από κάτω προς τα πάνω στις ιεραρχίες του κόσμου της τέχνης από πάνω προς τα κάτω».
Το Rhizome δημιούργησε διαδικτυακό αρχείο με την ονομασία ArtBase το 1999. Το ArtBase σχεδιάστηκε αρχικά αποκλειστικά ως βάση δεδομένων για έργα διαδικτυακής τέχνης. Σήμερα, το πεδίο κάλυψης του ArtBase έχει επεκταθεί ώστε να περιλαμβάνει και άλλες μορφές τέχνης που εμπλέκονται με την τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένων των παιχνιδιών, του λογισμικού και των διεπιστημονικών έργων με διαδικτυακά στοιχεία. Τα έργα υποβάλλονται από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Εκτός από τη φιλοξενία αρχειοθετημένων έργων, το έργο ψηφιακής διατήρησης του Rhizome περιλαμβάνει τη συντήρηση της ψηφιακής τέχνης και την ενημέρωση παρωχημένου κώδικα.
Το 2003, το Rhizome άρχισε να συνεργάζεται με το Νέο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Σήμερα, τα προγράμματα του Rhizome περιλαμβάνουν εκδηλώσεις, εκθέσεις στο Νέο Μουσείο και αλλού, έναν ενεργό ιστότοπο και ένα αρχείο με περισσότερα από 2.000 έργα τέχνης νέων μέσων. Η σχέση αυτή υπήρξε κατά καιρούς αμφιλεγόμενη, με τα μέλη του Rhizome να αναφέρουν τις πρακτικές τοξικού εργασιακού περιβάλλοντος του μουσείου, συμπεριλαμβανομένης της λεκτικής παρενόχλησης και της κακοποίησης.
Ο οργανισμός έχει εκδώσει ένα βιβλίο με τις εκδόσεις Link Editions, το "The Best of Rhizome 2012" με την επιμέλεια της πρώην εκδότριας Τζοάν Μακ Νιλ. Το 2015, ο οργανισμός προχώρησε σε εκ νέου λανσάρισμα του rhizome.org με νέο σχεδιασμό που δημιούργησε η Wieden+Kennedy.
Πρόγραμμα ψηφιακής διατήρησης
Το Rhizome λειτουργεί ένα πρόγραμμα ψηφιακής διατήρησης, με επικεφαλής τον Ντράγκαν Έσπενσιντ, το οποίο επικεντρώνεται στη δημιουργία δωρεάν εργαλείων λογισμικού ανοικτού κώδικα για την αποκέντρωση των πρακτικών αρχειοθέτησης και διατήρησης λογισμικού στο διαδίκτυο και τη διασφάλιση της συνεχούς πρόσβασης στις συλλογές ψηφιακής τέχνης του.
ArtBase
Το ArtBase του Rhizome ιδρύθηκε το 1999 και είναι διαδικτυακό αρχείο τέχνης νέων μέσων που περιλαμβάνει περίπου 2.110 έργα τέχνης. Το ArtBase περιλαμβάνει ευρύ φάσμα έργων καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο που χρησιμοποιούν υλικά όπως λογισμικό, κώδικα, ιστότοπους, κινούμενη εικόνα, παιχνίδια και προγράμματα περιήγησης για αισθητικούς και κριτικούς σκοπούς.
Αρχειοθέτηση ιστού
Ανταποκρινόμενο στις ανάγκες του ArtBase, καθώς και στον αυξανόμενο αριθμό καλλιτεχνών που δημιουργούν έργα σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και σε διαδραστικούς ιστότοπους, το 2014 το Rhizome ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για την ανάπτυξη εργαλείων ανοιχτού κώδικα για τη διαδικτυακή αρχειοθέτηση που θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τόσο την αποστολή του όσο και μια ευρύτερη κοινότητα χρηστών. Το Rhizome εγκαινίασε το 2014 το εργαλείο αρχειοθέτησης μέσων κοινωνικής δικτύωσης Colloq, το οποίο λειτουργεί αναπαράγοντας τη διεπαφή των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης. Το έργο της Αμάλια Ούλμαν στο Instagram "Excellences and Perfections" (2014) ήταν το πρώτο έργο τέχνης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που αρχειοθετήθηκε με το Colloq. Το Colloq δίνει ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο με τον οποίο ένας χρήστης αλληλεπιδρά με τη διεπαφή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τη στιγμή της δημιουργίας, χρησιμοποιώντας μια τεχνική που ονομάζεται "web capturing" για την αποθήκευση της συμπεριφοράς του ιστότοπου. Το εργαλείο αναπτύχθηκε από τον Ίλια Κρέμερ και τον ψηφιακό συντηρητή του Rhizome, Ντράγκαν Έσπενσιντ. Το 2015, το Rhizome παρουσίασε το αρχείο του επιδραστικού ιστολογίου τέχνης VVORK, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που το Colloq χρησιμοποιήθηκε για την αρχειοθέτηση ενός ολόκληρου ιστότοπου. Η αρχειοθέτηση του VVORK επέτρεψε στο Rhizome να αντιμετωπίσει την πρόκληση της αρχειοθέτησης ενσωματωμένου περιεχομένου βίντεο, το οποίο συχνά φιλοξενείται σε ιστότοπο τρίτου μέρους. Ο ιστότοπος είχε αρχειοθετηθεί προηγουμένως από το Internet Archive, αλλά η καταγραφή αυτή δεν περιελάμβανε ενσωματωμένα μέσα όπως τα βίντεο, τα οποία το Colloq κατασκευάστηκε για να καταγράφει. Για το εργαλείο, ο Τζον Ιππόλιτο, καθηγητής νέων μέσων στο Πανεπιστήμιο του Μέιν, δήλωσε: καθιστά τα αρχεία "όσο το δυνατόν πιο κοντά, θα έχετε την εμπειρία της αλληλεπίδρασης με τον πραγματικό ιστότοπο".
Το 2015, η Rhizome ενσωμάτωσε το έργο Colloq σε μια πιο εκτεταμένη πρωτοβουλία Webrecorder. Τον Αύγουστο του 2016, ο οργανισμός παρουσίασε τη δημόσια έκδοση ενός πιο ολοκληρωμένου εργαλείου Webrecorder, το οποίο είναι ένα δωρεάν εργαλείο αρχειοθέτησης ιστού που επιτρέπει στους χρήστες να δημιουργούν τα δικά τους αρχεία του δυναμικού ιστού. Με χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Άντριου Γ. Μέλον, το Webrecorder στοχεύει στην αρχειοθέτηση μέσων κοινωνικής δικτύωσης, περιεχομένου βίντεο και άλλου δυναμικού περιεχομένου και όχι στατικών ιστοσελίδων. Το Webrecorder είναι μια προσπάθεια να τοποθετήσει εργαλεία αρχειοθέτησης του ιστού στα χέρια μεμονωμένων χρηστών και κοινοτήτων.
Oldweb.today
Τον Δεκέμβριο του 2015, το Rhizome εγκαινίασε το oldweb.today, ένα έργο που επιτρέπει στους χρήστες να βλέπουν αρχειοθετημένες ιστοσελίδες μέσα από προσομοιωμένες εκδόσεις παλαιών προγραμμάτων περιήγησης στο διαδίκτυο. Οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να περιηγηθούν στον ιστότοπο της επιλογής τους μέσα σε εκδόσεις των Mosaic, Netscape Navigator, Internet Explorer, Mozilla Firefox και Google Chrome. Το έργο δίνει στους χρήστες μια βαθύτερη κατανόηση του ιστορικού του ιστού και του τρόπου με τον οποίο τα περιβάλλοντα περιήγησης μεταβάλλουν την εμπειρία του ατόμου στο διαδίκτυο. Είναι ένα παράδειγμα της τεχνολογίας "Emulation as a Service", που μιμείται παλιά προγράμματα λογισμικού ώστε να μπορούν να τρέξουν σε νέους υπολογιστές.
Conifer
Το 2020, το Rhizome μετονόμασε το έργο Webrecorder.io. σε Conifer. Το Conifer επιτρέπει στους χρήστες του "να δημιουργούν υψηλής πιστότητας, διαδραστικές καταγραφές οποιουδήποτε ιστότοπου στον οποίο περιηγούνται και μια πλατφόρμα για να κάνουν προσβάσιμες αυτές τις καταγεγραμμένες ιστοσελίδες".
Πρόγραμμα Αναθέσεων του Rhizome
Το πρόγραμμα αναθέσεων του Rhizome ιδρύθηκε το 2001 για να υποστηρίξει καλλιτέχνες που εργάζονται με την τεχνολογία και μέχρι το 2016 έχει απονείμει περισσότερες από 100 αναθέσεις. Το 2008, το Rhizome επέκτεινε το πεδίο εφαρμογής των αναθέσεων από την αυστηρά βασισμένη στο διαδίκτυο τέχνη στο ευρύ φάσμα μορφών και πρακτικών που εμπίπτουν στην κατηγορία της τέχνης των νέων μέσων. Αυτό περιλαμβάνει έργα που εμπλέκουν δημιουργικά τις νέες και δικτυακές τεχνολογίες ή προβληματίζονται σχετικά με τον αντίκτυπο αυτών των εργαλείων και μέσων. Με αυτή τη διευρυμένη μορφή, τα έργα που ανατίθενται μπορούν να λάβουν την τελική μορφή διαδικτυακών έργων, παραστάσεων, βίντεο, εγκαταστάσεων ή ηχητικής τέχνης. Τα έργα μπορούν να δημιουργηθούν για το πλαίσιο της γκαλερί, το κοινό, το διαδίκτυο ή τις δικτυωμένες συσκευές.
Πρόγραμμα εκθέσεων
Κατά τη διάρκεια της δραστηριότητάς του, το Rhizome έχει παρουσιάσει εκθέσεις διαδικτυακά και σε χώρους γκαλερί.
ArtBase 101
Το 2005 στο Νέο Μουσείο, το Rhizome παρουσίασε αυτή την έκθεση 40 επιλογών από το διαδικτυακό αρχείο του για την τέχνη των νέων μέσων, το ArtBase. Η έκθεση, την οποία επιμελήθηκαν η τότε διευθύντρια Λόρεν Κορνέλ και η πρώην διευθύντρια Ρέιτσελ Γκριν, ασχολήθηκε με το ύφος της ακαθαρσίας, το διαδικτυακό σινεμά, τα παιχνίδια, το ηλεκτρονικό εμπόριο, την οπτικοποίηση δεδομένων και τις βάσεις δεδομένων, τη διαδικτυακή διασημότητα, το δημόσιο χώρο, το λογισμικό, τον κυβερνοφεμινισμό και την πρώιμη διαδικτυακή τέχνη.
Net Art Anthology
Τον Οκτώβριο του 2016, το Rhizome εγκαινίασε το Net Art Anthology, μια διετή διαδικτυακή έκθεση αφιερωμένη στην αναπαράσταση 100 βασικών έργων τέχνης από την ιστορία της διαδικτυακής τέχνης. Ένα έργο ανά εβδομάδα θα επανασχεδιάζεται και θα εννοιολογείται μέσω μιας ηλεκτρονικής σελίδας της έκθεσης. Σχεδιασμένη σε συνεργασία με το τμήμα ψηφιακής συντήρησης του Rhizome, το Net Art Anthology χρησιμοποιεί τα εργαλεία που έχει αναπτύξει το Rhizome για τη διατήρηση δυναμικών έργων τέχνης που βασίζονται στον ιστό. Το έργο εγκαινιάστηκε με ένα καλλιτεχνικό πάνελ στο Νέο Μουσείο στις 27 Οκτωβρίου 2016, στο οποίο συμμετείχαν οι Όλια Λιάλινα, Μάρθα Γουίλσον, Μαρκ Τράιμπ και Ρικάρντο Ντομίνγκεζ.
Seven on Seven
Από το 2010, το Rhizome διοργανώνει ένα ετήσιο συνέδριο στο Νέο Μουσείο, στο οποίο κορυφαίοι τεχνολόγοι και σύγχρονοι καλλιτέχνες δημιουργούν κάτι νέο - τέχνη, εφαρμογές, συχνά συζητήσεις για την ψηφιακή κουλτούρα. Το πρόγραμμα έχει οδηγήσει σε πολλά επιδραστικά έργα, όπως μια νεοφυή επιχείρηση με την ονομασία Monegraph, ένα σύντομο ντοκιμαντέρ για τους New York Times από τη Λάουρα Πουατράς και έργα τέχνης που παρουσιάστηκαν αργότερα σε μεγάλα καλλιτεχνικά ιδρύματα, όπως το Image Atlas των Τάριν Σάιμον και Άαρον Σουόρτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακές τέχνες
Ιπποσθένης ο Λάκων
Ο Ιπποσθένης (7ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τη Σπάρτη, και υπήρξε 6 φορές ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πάλης, στους 37ους αγώνες (632 π.Χ.), 39ους (624 π.Χ.), 40ους (620 π.Χ.), 41ους (616 π.Χ.), 42ους (612 π.Χ.), και τους 43ους του 608 π.Χ.
Η πρώτη του συμμετοχή ήταν στην πάλη παίδων το 632 π.Χ., όταν και το αγώνισμα διοργανώθηκε πρώτη φορά για εφήβους. Ο περιηγητής του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας αναφέρει πως ο Ιπποσθένης κατά την επίσκεψη του στην Σπάρτη, είδε μια αναπαράσταση (εἰκών) του γιού του, του Ετοιμοκλή, ο οποίος μετά τον Ιπποσθένη υπήρξε ο επί 5 συνεχόμενες φορές ολυμπιονίκης στο άθλημα της πάλης, συνεισφέροντας έτσι στην οικογενειακή παράδοση η οποία απαριθμούσε πλέον 11 νίκες, με τον Ιπποσθένη να έχει μια παραπάνω από τον Ετοιμοκλή.
Ο Ιπποσθένης τιμήθηκε ιδιαίτερα στον τόπο καταγωγής του, όπου οι Σπαρτιάτες σύμφωνα με τον Παυσανία είχαν χτίσει τον ναό του Ιπποσθένη (Ἱπποσθένους ναός) προς τιμήν του, και του απέδιδαν τιμές όμοιες με του Ποσειδώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
UTC−02:00
μικρογραφία|300x300εσ|Χρήση της ζώνης ώρας UTC−02: Μπλε (Ιανουάριος), Πορτοκαλί (Ιούλιος), Κίτρινο (χρήση όλο το χρόνο), Ανοικτό μπλε: Θαλάσσιες περιοχές Η UTC-02:00 είναι αναγνωριστικό μετατόπισης ώρας από το συγχρονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC) κατά -02.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Η Χάνα και οι αδελφές της
Η Χάνα και οι αδελφές της είναι μια αμερικανική δραματική κωμωδία που αφηγείται τις αλληλένδετες ιστορίες μιας εκτεταμένης οικογένειας σε μία περίοδο δύο χρόνων που αρχίζει και τελειώνει με ένα οικογενειακό δείπνο την Ημέρα των Ευχαριστιών. Η ταινία γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Γούντι Άλεν, ο οποίος πρωταγωνιστεί μαζί με τη Μία Φάροου ως Χάνα, τον Μάικλ Κέιν ως τον σύζυγό της, Έλιοτ, και τις Μπάρμπαρα Χέρσεϊ και Νταϊάν Γουίστ ως αδερφές της, Λι και Χόλι αντίστοιχα.
Η Χάνα και οι αδελφές της ήταν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του Άλεν, με ακαθάριστο ποσό εσόδων 40 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική. Η ταινία απέσπασε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Β' Ανδρικού Ρόλου και Β' Γυναικείου Ρόλου. Συχνά θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Άλεν, με τους κριτικούς να συνεχίζουν να επαινούν τη γραφή και το καστ.
Πλοκή
Ο πρώην σύζυγος της Χάνα, Μίκυ, τηλεοπτικός συγγραφέας, είναι παρών κυρίως σε σκηνές εκτός της κύριας ιστορίας. Τα φλας μπακ αποκαλύπτουν ότι ο γάμος του με τη Χάνα διαλύθηκε αφού δεν μπόρεσαν να κάνουν παιδιά λόγω της μειωμένης γονιμότητάς του. Ωστόσο, έχουν αποκτήσει δίδυμα που δεν είναι βιολογικά δικά του παιδιά. Βγήκε επίσης ένα καταστροφικό ραντεβού με την αδερφή της Χάνα, Χόλι, μετά το διαζύγιο του ζεύγους. Όντας υποχόνδριος, παραπονιέται στον γιατρό του για απώλεια ακοής και φοβάται από την πιθανότητα να είναι όγκος στον εγκέφαλο. Όταν οι εξετάσεις αποδεικνύουν ότι είναι απόλυτα υγιής, στην αρχή χαίρεται, αλλά μετά απελπίζεται ότι η ζωή του δεν έχει νόημα. Η υπαρξιακή του κρίση οδηγεί σε πειράματα θρησκευτικού προσηλυτισμού στον Καθολικισμό και ενδιαφέρον για τον Κρίσνα. Τελικά, μια απόπειρα αυτοκτονίας τον οδηγεί να βρει νόημα στη ζωή του αφού βλέπει απροσδόκητα τη Σούπα πάπιας (Duck Soup) των αδελφών Μαρξ σε έναν κινηματογράφο. Η αποκάλυψη ότι πρέπει να απολαμβάνει τη ζωή αντί να την κατανοεί, τον βοηθά να προετοιμαστεί για ένα δεύτερο ραντεβού με τη Χόλι, που αυτή τη φορά πετυχαίνει.
Η ιστορία της Χόλι είναι το τρίτο βασικό τόξο της ταινίας. Πρώην εθισμένη στην κοκαΐνη, είναι μια αποτυχημένη ηθοποιός που δεν μπορεί να καταλήξει σε μια καριέρα. Αφού δανείζεται χρήματα από τη Χάνα, ξεκινά μια επιχείρηση κέτερινγκ με την Έιπριλ, μια φίλη και συνάδελφό της ηθοποιό. Η Χόλι και η Έιπριλ καταλήγουν αντίπαλοι σε οντισιόν για έναν ρόλο σε μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, καθώς και για την αγάπη ενός αρχιτέκτονα, του Ντέιβιντ. Η Χόλι εγκαταλείπει την επιχείρηση κέτερινγκ μετά την αποτυχία του ειδυλλίου με τον Ντέιβιντ και αποφασίζει να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στη συγγραφή. Η αλλαγή καριέρας την αναγκάζει για άλλη μια φορά να δανειστεί χρήματα από τη Χάνα. Γράφει ένα σενάριο εμπνευσμένο από τη Χάνα και τον Έλιοτ, το οποίο αναστατώνει πολύ τη Χάνα, καθώς μεγάλο μέρος του σεναρίου περιελάμβανε προσωπικές λεπτομέρειες του γάμου τους που είχαν μεταφερθεί στη Χόλι μέσω της Λι (η οποία της είχε μάθει από τον Έλιοτ). Η Χόλι στη συνέχεια γράφει μια ιστορία εμπνευσμένη από τη ζωή της, την οποία ο Μίκυ διαβάζει και θαυμάζει πολύ, υποσχόμενος να τη βοηθήσει και οδηγώντας στο δεύτερο ραντεβού τους.
Η Νόρμα και ο Ίβαν είναι οι γονείς της Χάνα και των δύο αδελφών της και εξακολουθούν να έχουν δική τους καριέρα στην υποκριτική. Ο ταραχώδης γάμος τους περιστρέφεται γύρω από τον αλκοολισμό και τις υποτιθέμενες εξωσυζυγικές σχέσεις της Νόρμας, αλλά η μακροχρόνια αγάπη τους είναι εμφανής στα ερωτικά ανέκδοτα του Ίβαν για τη Νόρμα ενώ παίζει πιάνο την Ημέρας των Ευχαριστιών.
Μέχρι την τρίτη Ημέρα των Ευχαριστιών της ταινίας, η Λι έχει παντρευτεί κάποιον που γνώρισε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ενώ η Χάνα και ο Έλιοτ τα έχουν ξαναβρεί. Το τελευταίο πλάνο της ταινίας αποκαλύπτει ότι η Χόλι είναι παντρεμένη με τον Μίκυ και ότι είναι έγκυος.
Επιρροές
Μέρος της δομής και του υπόβαθρου της ταινίας είναι δανεισμένο από το Φάνι και Αλέξανδρος του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Και στις δύο ταινίες, μια μεγάλη θεατρική οικογένεια συγκεντρώνεται για τρεις διαδοχικές γιορτές (Ημέρα των Ευχαριστιών στην ταινία του Άλεν, Χριστούγεννα στον Μπέργκμαν). Η πρώτη συγκέντρωση είναι πάντα μια εποχή ικανοποίησης, η δεύτερη μια περίοδος προβλημάτων και η τρίτη δείχνει τι συμβαίνει μετά την επίλυση των προβλημάτων. Η ξαφνική εμφάνιση του Μίκυ πίσω από το Χόλι στην τελευταία σκηνή παραλληλίζεται επίσης με την εμφάνιση τοτ φαντάσματος του επισκόπου πίσω από τον Αλέξανδρο. Πρόσθετοι παραλληλισμοί μπορούν να βρεθούν με την ταινία του Λουκίνο Βισκόντι Ο Ρόκο και τα αδέλφια του (1960) η οποία, εκτός από τη σύνδεση με τον τίτλο της, χρησιμοποιεί επίσης τη δομική διάταξη διαχωριστικών τμημάτων της ταινίας για τα τόξα πλοκής των διαφορετικών αδελφών.
Παραγωγή
Η ταινία αφορούσε αρχικά έναν άντρα που ερωτεύτηκε την αδερφή της γυναίκας του. Ο Γούντι Άλεν ξαναδιάβασε στη συνέχεια το μυθιστόρημα Άννα Καρένινα "και σκέφτηκα ότι είναι ενδιαφέρον πώς αυτός ο τύπος προχωράει τις διάφορες ιστορίες, περνώντας από τη μια ιστορία στην άλλη. Μου άρεσε η ιδέα να πειραματιστώ με αυτό".