cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Παλαιοκώστας
Εγκληματική δράση
Η γνωριμία του Παλαιοκώστα με τον Κώστα Σαμαρά (γνωστό με τα παρατσούκλια Καλλιτέχνης ή Πεταλούδας) την δεκαετία του 1980 υπήρξε καθοριστικής σημασίας αφού οι τρεις τους ξεκίνησαν να διαπράττουν ληστείες τραπεζών σε διάφορες περιοχές σε όλη την Ελλάδα. Η πιο γνωστή ληστεία από αυτές έγινε τον Ιούνιο του 1992, όπου λήστεψαν το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στην Καλαμπάκα Τρικάλων αρπάζοντας 125.000.000 δραχμές, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη σε λεία, ληστεία τράπεζας στην Ελλάδα.
Σύλληψη
Ο καταζητούμενος επί τουλάχιστον 16 ολόκληρα χρόνια, Νίκος Παλαιοκώστας τελικά θα συλληφθεί την Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου του 2006, έξω από το χωριό Λιβάδι στον Παρνασσό, πέφτοντας σε ένα μπλόκο που είχε στήσει η αστυνομία της Λιβαδειάς. Ο Παλαιοκώστας προσπάθησε να αποφύγει το μπλόκο, αναπτύσοντας μεγάλη ταχύτητα με το αυτοκίνητο που οδηγούσε, αλλά εξετράπη της πορείας του και βγήκε εκτός δρόμου. Μέσα στο αυτοκίνητο εντοπίστηκε από τους αστυνομικούς ένα αυτόματο όπλο καθώς και σφαίρες.
Τα τελευταία χρόνια ο Παλαιοκώστας κρατούνταν, ο Νίκος Παλαιοκώστας στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου της Πάτρας. Σύμφωνα με απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων, ο Νίκος Παλαιοκώστας θα εκτίσει ποινή 197 ετών και 376 μηνών για σωρεία αδικημάτων. Το 2018 και μετά από 13 αιτήσεις για παροχή ολιγοήμερης άδειας, η αίτηση του ενώ αρχικά έγινε δεκτή στην συνέχεια όμως απορρίφθηκε, με το αιτιολογικό να είναι πάντοτε το ίδιο: «Το αίτημά σας για χορήγηση αδείας απερρίφθη, διότι η ποινική σας κατάσταση και η σχέση σας με την ελληνική Δικαιοσύνη δεν παρέχουν τη βεβαιότητα ότι θα κάνετε ορθή χρήση αυτής».
Αποφυλάκιση
Στις 6 Οκτωβρίου 2021, το δικαστικό Συμβούλιο τελικά αποδέχθηκε την αίτηση αποφυλάκισης του Νίκου Παλαιοκώστα για λόγους υγείας, και αποφάσισε ότι θα μπορέσει να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του σε κατ' οίκον περιορισμό στο πατρικό σπίτι του στα Τρίκαλα, από όπου θα έχει δικαίωμα να εξέρχεται δύο φορές την εβδομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Ληστές
Πολυπρογραμματισμός
Κατά τις πρώτες ημέρες των υπολογιστών, το κόστος χρήσης του χρόνου της CPU ήταν υψηλό, και η ταχύτητα των περιφερειακών συσκευών ήταν πολύ μικρή. Κατα την διάρκεια εκτέλεσης ενός προγράμματος αν το πρόγραμμα χρειαζόνταν να γράψει ή να διαβάσει σε μια περιφερειακή συσκευή-περιφερειακό, η CPU θα έπρεπε να σταματήσει την εκτέλεση του προγράμματος, για όσο χρόνο η περιφερειακή συσκευή έγραφε ή διάβαζε. Η τεχνική αυτή κρίθηκε πολύ αναποτελεσματική.
Ιστορία
Οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία συστημάτων πολυπρογραμματισμού ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1960. Πολλά διαφορετικά προγράμματα οργανώνονταν σε ένα σύνολο και στην συνέχεια όλα μαζί φορτώνονταν στη μνήμη ηλεκτρονικού υπολογιστή για επεξεργασία.. Όταν το πρώτο πρόγραμμα που εκτελούσε εντολή η οποία ζητούσε κάτι απο ένα περιφερειακό, τα δεδομένα της μέχρι τότε εκτέλεσης του προγράμματος αποθηκεύονταν (σε βοηθητική μνήμη), και το δεύτερο στη σειρά πρόγραμμα που ήταν ήδη στην μνήμη ξεκινούσε την εκτέλεση των εντολών του, μπορούσε όπως λέμε να τρέξει. Η διαδικασία συνεχίζονταν ενναλάξ για όλα τα προγράμματα μέχρι να ολοκληρωθεί η εκτέλεσή της.
Ο Πολυπρογραμματισμός δεν παρέχει καμία εγγύηση ότι ένα πρόγραμμα που θα τρέξει σε συγκεκριμένο χρόνο. Πράγματι, το πρώτο πρόγραμμα μπορεί να τρέξει όση ώρα δεν χρειάζεται πρόσβαση σε μια περιφερειακή συσκευή. Ο Πολυπρογραμματισμός μείωσε τον συνολικό χρόνο εκτέλεσης της δεσμης των προγραμμάτων εως και 5 φορες σε σχέση με τον χρόνο που χρειάζονταν ένα πρόγραμμα αν κάθε φορά είχε αποκλειστική διάθεση του χρόνου της CPU.
Ερπηστής
Ο Ερπηστής αποτελεί ένα γένος της οικογένειας των Ερπηστιδών (μαγκούστες). Είναι το τυπικό γένος της οικογένειας. Περιλαμβάνει τα κόλουθα δέκα είδη, με έναν αριθμό υποειδών και ένα εξαφανισμένο υποείδος:
Πολυπρογραμματισμός
Ιστορία
Κατηγορία:Τεχνολογία λειτουργικών συστημάτων Κατηγορία:Προγραμματισμός
Ερπηστής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπηστίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της νοτιοανατολικής Ασίας Κατηγορία:Θηλαστικά της νότιας Ασίας Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Αλόγια (μυθολογία)
Οι Αλόγια είναι πλάσματα που ζουν τη νύχτα. Έχουν λαμπερά χρυσά ή κόκκινα μαλλιά και σμαραγδένια ή βαθυγάλαζα μάτια, ενώ τους αρέσει να βλέπουν το είδωλό τους στις λίμνες όταν έχει νύχτα με πανσέληνο. Κάποιες από αυτές έχουν φτερά, όπως οι πεταλούδες, ενώ κάποιες μπορεί να κρατάνε και ένα ραβδί από φουντουκιά. Μοιάζουν με κανονικές γυναίκες, μόνο που το σώμα τους μοιάζει σαν διάφανο και μπορούν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται πολύ γρήγορα.
Σύμφωνα με το θρύλο, οι λίμνες που λούζονται οι Αλόγια βράζουν από το θυμό τους όταν κάποιος ξένος και ακάλεστος μπει στα νερά τους. Στη Μαγιόρκα, η πιο γνωστή νερο-κυρά είναι η Μαρία Ενγκάνια, που ζει μέσα σε όλα τα πηγάδια και τις γούρνες και αρπάζει με το αγκίστρι της όλα τα μικρά παιδιά που περνάνε εκεί κοντά. Γενικότερα, αποφεύγουν την επαφή με τους ανθρώπους κι όταν κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, η "συνάντηση" βγαίνει πάντοτε εις βάρος των ανθρώπων.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλοί θρύλοι για Αλόγια που παντρεύτηκαν θνητούς. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο άνδρας πρέπει να δεχτεί τους όρους τους, όπως να μην αποκαλύψει ότι η γυναίκα του είναι νεράιδα, αλλιώς εκείνη τον εγκαταλείπει και παίρνει την περιουσία του.
Λόγω της ομορφιάς τους, όταν τις βλέπουν, οι άνθρωποι μαγεύονται. Μόνο μία φορά το χρόνο, στο θερινό ηλιοστάσιο (24 Ιουνίου, φωτιές του Άη-Γιάννη), η οποία είναι μια νύχτα που γίνονται θαύματα, όλα τα πνεύματα της φύσης είναι ελεύθερα και ορατά και έτσι οι άνθρωποι μπορούν να της δουν χωρίς να κινδυνεύουν από τη γοητεία τους.
Στην Οξιτανία είναι γνωστές ως "daunas d'ayga", στην Ωβέρνη της Γαλλίας ως "danne d'aigüe", στην Αραγωνία ως "moras", στην περιοχή Αστούριας ως "xanes", στη Χώρα των Βάσκων ως lamiak ή laminak και στην Κανταβρία ως "mozas de agua".
Οι Αλόγια έχουν εμπνεύσει, ως μυθολογικά πλάσματα, πολλούς συγγραφείς σε ποιήματα ή μυθιστορήματα.
Νικόλαος Στουρνάρας
Ο Νικόλαος Στουρνάρης ή Στουρνάρας ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μέτσοβο το 1806. Γονείς του ήταν ο Δημήτριος Στουρνάρης και η Σταματική ή Στάμω ή Ταμούσιω Τοσίτσα. Ήταν ανιψιός των Μιχαήλ και Κωνσταντίνου Τοσίτσα. Γράμματα έμαθε στο χωριό του από τον τοπικό εφημέριο και διδάσκαλο παπά Ιωάννη. Συνέχισε τα μαθήματα στον Γρηγοράσκο, που είχε μάθει τα ελληνικά από τους Μπαλάνο και Ψαλίδα. Δίδαξε και ο ίδιος στο Μέτσοβο, όπου και διδάχτηκε την ιταλική γλώσσα από τον Ζοάνο. Από τα πρώτα χρόνια κιόλας διακρίθηκε για τον έρωτα προς τα γράμματα και την ευμάθειά του. Μόλις τέλειωσε τις σπουδές του στην ιδιαίτερη πατρίδα του μετέβη στο Λιβόρνο της Ιταλίας όπου εργάστηκε στον εμπορικό οίκο των Τοσίτσα. Οι θείοι του που ζούσαν ως έμποροι, στο Λιβόρνο ο Κωνσταντίνος και στην Αλεξάνδρεια ο Μιχαήλ, τον έστειλαν στο Παρίσι για να σπουδάσει οικονομικοεμπορικά στην Σχολή Εμπορίου και Βιομηχανίας. Όταν τέλειωσε τις σπουδές του πήγε στην Αλεξάνδρεια στον θείο του Μιχαήλ Τοσίτσα, ο οποίος γρήγορα αναγνώρισε τις ικανότητές του και του ανέθεσε τη διεύθυνση του καταστήματός του. Οι επισκέψεις του στα γεωργικά και βιομηχανικά κέντρα και σχολές της Ευρώπης συνέβαλαν στην ιδέα να χρησιμοποιήσει τον πλούτο του σε έργα κοινής ωφελείας. Επέστρεψε για λίγο στην Ελλάδα το 1829 και κατάλαβε ότι πρώτα έπρεπε να αποκτήσει δύναμη για να ευεργετήσει την πατρίδα του.
Ο Στουρνάρας όμως δεν ήθελε να περιοριστεί μόνο στο εμπόριο και ασχολήθηκε με τη βιομηχανία και τη γεωργία. Επισκέφτηκε την Ελλάδα δύο φορές το 1837 και το 1846 για να προγραμματίσει τις επενδύσεις του. Αγόρασε αξιόλογα κτήματα στη Φθιώτιδα και την Εύβοια, τα οποία είχε κατά νου να αξιοποιήσει με εργάτες από την Ιταλία και να εφαρμόσει νέες μεθόδους καλιέργειας και παραγωγής. Οι τοπικοί γεωργοί όμως αντέδρασαν, διότι δεν ήθελαν να παρατήσουν τον πατροπαράδοτο τρόπο καλλιέργειας. Ένα από τα κυριότερα σχέδιά του ήταν η κατασκευή σιδηρόδρομου που να συνδέει την Αθήνα με τον Πειραιά. Επίσης σχεδίαζε τη σύσταση ατμοπλοίων για να συνδέσει όλα τα νησιά με τα παράλια της Ελλάδας και να διακινεί τα απαραίτητα τρόφιμα για τον πληθυσμό τους. Σχεδίαζε επίσης τη διόρυξη πορθμού στην Εύβοια. Παράλληλα προέβη σε σημαντικές δωρεές σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και φιλανθρωπικά καταστήματα της Αλεξάνδρειας, των Αθηνών καθώς και για τη θεμελίωση σχολείου στο Μέτσοβο. Το 1852 ήρθε στην Ελλάδα για να ασχοληθεί με αναπτυξιακά έργα όπου και πέθανε αιφνιδίως. Απεβίωσε νωρίς (46 χρονών) τον Οκτώβριο του 1852, πριν προλάβει να υλοποιήσει τα μεγάλα σχέδιά του.
Κληροδότησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για πολλούς κοινωφελείς και φιλανθρωπικούς σκοπούς. Συντήρησε γενναιόδωρα τα δύο σχολεία στην Αλεξάνδρεια, τα σχολεία του Μετσόβου και την ίδρυση Πολυτεχνικής Σχολής στην Ελλάδα, ενώ ευεργέτησε σχεδόν όλα τα αγαθοεργά και κοινωφελή ιδρύματα στην Ελλάδα. Δώρισε υποτροφίες σε πολλά άπορα Ελληνόπουλα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Ν
Δανιήλ Παναγόπουλος
Ο Δανιήλ Παναγόπουλος (1924 – 12 Ιουλίου 2008), γνωστότερος ως Δανιήλ (Danil), ήταν Έλληνας εικαστικός.
Στο Παρίσι έζησε αρκετά χρόνια και επηρεάστηκε από το ρεύμα του νέου ρεαλισμού. Την περίοδο 1961-1967 δημιούργησε τα «μαύρα κουτιά», δηλαδή χαρτόκουτα που τα μετέπλασε σε έργα τέχνης, ενώ στη συνέχεια δημιούργησε τα «ηλεκτρικά κουτιά». Είχε συμμετάσχει σε αρκετές εκθέσεις με αποκορύφωμα αυτές του Πιερ Ρεστανί, δασκάλου του Δανιήλ και θεωρητικού του νέου ρεαλισμού, το 1964 και της Μπιενάλε της Βενετίας. Στην μπιενάλε της Βενετίας συμμετείχε μαζί με τους Καννιάρη και Κεσσανλή και ο τίτλος μιας εκ των εκθέσεών τους είχε τον τίτλο "Τρεις προτάσεις γα μια νέα ελληνική γλυπτική". Η συγκεκριμένη έκθεση δημιούργησε έντονες αντιδράσεις λόγω του προοδευτικού χαρακτήρα της. Σύμφωνα με την Λίνα Τσίκουτα, επιμελήτρια της εθνικής πινακοθήκης, «η έκθεση αυτή αποτέλεσε σταθμό για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη καθώς έτσι θεμελίωσαν την είσοδο του μεταπολεμικού μοντερνισμού στην Ελλάδα».
Το 1998 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του στην Εθνική Πινακοθήκη. Το ίδιο έτος δώρισε στην Πινακοθήκη τρία αντιπροσωπευτικά έργα του και το 2007 δώρισε μεγάλο μέρος των έργων του. Για τον λόγο αυτό δόθηκε το όνομα του προς τιμήν του σε μια από τις αίθουσες αυτής. Τον ίδιο χρόνο τιμήθηκε από τον δήμαρχο Πύργου, Μάκη Παρασκευόπουλο, για την προσφορά του.
Απεβίωσε στις 12 Ιουλίου 2008 στον Πύργο Ηλείας, στον οποίο είχε επιστρέψει τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ήταν παντρεμένος με την Therese Dufresne.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Άγια Νύχτα
thumb|upright=1.25|Η χειρόγραφη παρτιτούρα. Το τραγούδι Άγια Νύχτα (γερμανικά: Stille Nacht, heilige Nacht) είναι ένα διεθνώς γνωστότερο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Γράφηκε το 1816 και μελοποιήθηκε το 1818, και συνθέτες του είναι οι Αυστριακοί Φραντς Ξάβερ Γκρούμπερ (Franz Gruber) και Γιόζεφ Μορ, (Joseph Mohr). Κηρύχθηκε Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά από την UNESCO το 2011. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε από πολλούς τραγουδιστές σε πολλά μουσικά είδη. Η έκδοση που τραγουδήθηκε από τον Μπινγκ Κρόσμπι το 1935 είναι ανάμεσα στα single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών.
Ιστορία
Η « Stille Nacht » παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1818 στην εκκλησία του μικρού χωριού Όμπερντορφ (Oberndorf) στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Οι στίχοι είχαν γραφεί δύο χρόνια νωρίτερα, το 1816, από τον νεαρό εφημέριο του χωριού Γιόζεφ Μορ.
Η μελωδία συντάχθηκε από τον Φραντς Ξάβερ Γκρούμπερ, δάσκαλο και οργανίστα στο κοντινό χωριό Άρνσντορφ,. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1818, ο Mohr έφερε τους στίχους στον Γκρούμπερ και του ζήτησε να συνθέσει μια μελωδία και συνοδεία κιθάρας για τη λειτουργία εκείνης της νύχτας, αφού οι πλημμύρες του ποταμού είχαν πιθανώς καταστρέψει το όργανο της εκκλησίας. Η εκκλησία καταστράφηκε τελικά από επανειλημμένες πλημμύρες και αντικαταστάθηκε με το παρεκκλήσι Silent-Night. Είναι άγνωστο τι ενέπνευσε τον Mohr να γράψει τους στίχους ή τι τον ώθησε να δημιουργήσει ένα νέο ύμνο.
Αργότερα ο τότε εφημέριος της εκκλησίας του Όμπερντορφ κάλεσε έναν τεχνίτη ονόματι Καρλ Μαουράχερ (Karl Mauracher) για να επισκευάσει το εκκλησιαστικό όργανο του ναού, ο οποίος λάτρεψε το τραγούδι και πήρε τη σύνθεση μαζί του στο Zillertal. Από εκεί οι οικογένειες περιπλανώμενων μουσικών Στράσσερ (Strasser) και Ράινερ (Rainer) που ταξιδεύαν σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας το συμπεριέλαβαν στις παραστάσεις τους. Έτσι η «Άγια Νύχτα» άρχισε να διαδίδεται στις γερμανικές χώρες και σύντομα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Το 1839 Οι Ράινερ παρουσίασαν το τραγούδι στη Νέα Υόρκη, ξεκινώντας τη διάδοση της «Άγιας Νύχτας» στον αγγλόφωνο κόσμο. Στην αγγλική μεταφράστηκε το 1863 από τον Τζον Φρίμαν τον Νεότερο με μελωδία ελαφρώς διαφορετικής του αυστριακού πρωτοτύπου. Το 1840 εκδόθηκε πρώτη φορά με την ένδειξη «αγνώστου συνθέτη». Υπήρξε το αγαπημένο τραγούδι του βασιλιά Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Δ΄ της Πρωσίας, Σε αυτή την περίοδο η μελωδία άλλαξε ελαφρώς και έγινε η έκδοση που συνήθως παίζεται σήμερα.
Για χρόνια οι δημιουργοί του ήταν άγνωστοι και πολλοί απέδιδαν την πατρότητα του τραγουδιού σε διάσημους κλασσικούς συνθέτες όπως τον Μότσαρτ, τον Μπετόβεν, τον Χάυντν. Όπως έγινε γνωστό από ένα χειρόγραφο που ανακαλύφθηκε το 1995 και φέρει την υπογραφή του εφημέριου. Το χειρόγραφο χρονολογείται από τους μελετητές το 1820. Στην αριστερή πλευρά αναγράφεται η ημερομηνία συγγραφής των στίχων το 1816 και στην άνω δεξιά γωνία η ένδειξη «Melodie von Fr. Xav. Gruber». Σήμερα φυλάσσεται στο Carolino Augusteum Museum του Σάλτσμπουργκ.
Η «Άγια Νύχτα» έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 140 γλώσσες σε όλον τον κόσμο. Είναι εξαιρετικά δημοφιλής τόσο μεταξύ των Καθολικών, όσο και των Προτεσταντών. Μάλιστα κατά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο τραγουδήθηκε ταυτόχρονα στην αγγλική και γερμανική γλώσσα από τα αντιμαχόμενα στρατεύματα στο μέτωπο κατά τη χριστουγεννιάτικη ανακωχή του 1914, καθώς ήταν από τα λίγα κοινώς γνωστά χριστουγεννιάτικα τραγούδια και των δύο πλευρών.
Η «Άγια Νύχτα» έχει γνωρίσει πολλές διασκευές και επανεκτελέσεις από διαφόρους καλλιτέχνες μέχρι σήμερα, κάποιες μάλιστα με σκωπτικό ή ειρωνικό στόχο (Simon and Garfunkel, Manowar). Επίσης έχει εμπνεύσει παραγωγές του κινηματογράφου και της μικρής οθόνης.
Η πρώτη έκδοση δημοσιεύτηκε από τον Friese το 1833 σε μια συλλογή Τεσσάρων Αυθεντικών Τιρολέζικων Τραγουδιών, με το ακόλουθο μουσικό κείμενο: Η σύγχρονη εκδοχή, όπως στο παρακάτω χορωδικό παράδειγμα, είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα τραγούδια Κατηγορία:Αυστριακά τραγούδια
520 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Sufficiently Breathless
Sufficiently Breathless είναι ο τίτλος του δεύτερου δίσκου του ροκ συγκροτήματος Captain Beyond, ο οποίος ηχογραφήθηκε στα τέλη του 1972 και τις αρχές του 1973 στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών και κυκλοφόρησε μέσω της "Capricorn Records" ανεβαίνοντας στο # 90 των αμερικανικών τσαρτ, όντας το μόνο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο κατάφερε να μπει στο Billboard Hot-100.
Το "Sufficiently Breathless" επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 19 Μαΐου 1998 από την "Capricorn Records".
Τραγούδια
1. Sufficiently Breathless (Dorman) - 5:15
2. Bright Blue Tango (Dorman) - 4:11
4. Evil Men (Dorman) - 4:51
6. Distant Sun (Dorman) - 4:42
7. Voyages of Past Travellers (Dorman) - 1:46
Θέσεις τσαρτ
Sufficiently Breathless (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1973
Μέλη των Captain Beyond
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Sufficiently Breathless" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Captain Beyond Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Ζώρζης Δρομοκαΐτης
Βιογραφικά στοιχεία
Η γυναίκα του αρρώστησε βαριά, και το ανδρόγυνο επέστρεψε στη Χίο, όπου η γυναίκα του πέθανε. Ο Δρομοκαΐτης μετά τον θάνατο της γυναίκας του δεν ξαναπαντρεύτηκε, και αφού δεν είχε παιδιά αφοσιώθηκε εντελώς στο εμπόριο και στην αγαθοεργία. Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1880.
Κληροδότησε γενναία ποσά, τριακόσιες χιλιάδες δραχμές στο γυμνάσιο της Χίου, είκοσι πέντε χιλιάδες στο Λωβοκομείο του νησιού, είκοσι πέντε χιλιάδες υπέρ της Φιλοπτώχου Αδελφότητος, εκατό χιλιάδες στο Αμαλίειο Ορφανοτροφείο, σαράντα χιλιάδες στον Σύλλογο των Κυριών υπέρ της γυναικείας εκπαιδεύσεως, σαράντα χιλιάδες στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού. Το μεγαλύτερο από τα έργα του, ήταν το Δρομοκαΐτειο θεραπευτήριο, για το οποίο διέθεσε πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες φράγκα, και το οποίο ανεγέρθη κοντά στο Δαφνί, λίγο έξω από την Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Λυγιές Αχαΐας
Οι Λυγιές είναι μικρό χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών και του Νομού Αχαΐας, το οποίο απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάτρας. Είναι ευρέως γνωστό και με το παλιά του ονομασία Βόλα (ή Βόλας).
Διοικητικά ανήκει Τοπική Κοινότητα Θέας (τέως δημοτικό διαμέρισμα και άλλοτε ανεξάρτητη κοινότητα) της Δημοτικής Ενότητας Μεσσάτιδας (τέως δήμου) του Δήμου Πατρέων, ευρισκόμενο σε θέση κοντά σε τμήμα των νότιων ορίων αυτού. Κατά την Απογραφή του 2011, οι Λυγιές είχαν πληθυσμό 55 κατοίκους.
Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται σε με μια λοφώδη περιοχή στις παρυφές ενός πευκοδάσους και κοντά στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως («111»), καθώς και σε υψόμετρο περίπου 280 μέτρων. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν επίσης αγροτικές και δασικές εκτάσεις, ενώ βορείως του χωριού ρέει ο μικρός ποταμός Λυγιάς. Οι Λυγιές γειτνιάζουν με την Καλλιθέα στα βόρεια-βορειοανατολικά, το Παυλόκαστρο στα βορειοδυτικά και την Κάτω Πλατανόβρυση στα νοτιοανατολικά.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία "Βόλα" προέρχεται από τον πρώτο οικιστή του χωριού. Σε έγγραφα αναφέρεται και σαν "του Βώλα το χωριό".
Νεόκτιστα Νεάπολης
Τα Νεόκτιστα Νεάπολης ή Νεάπολη Νέας Ιωνίας είναι συνοικία στα ΝΑ της Νέας Ιωνίας νότια από την Καλογρέζα στα όρια των Δήμων Νέας Ιωνίας, Γαλατσίου και Φιλοθέης, βρίσκεται στην συμβολή σημαντικών συγκοινωνιακών κόμβων όπως η Λεωφόρος Βεΐκου και η Λεωφόρος Καποδιστρίου.
Θέση
Συνορεύει στα βόρεια με την Καλογρέζα με όριο την Λεωφόρο Αντισυνταγματάρχη Κιρκίδη (Εθνικής Αντιστάσεως) συνέχεια της Λεωφόρου Καποδιστρίου, στα νότια με το Γαλάτσι με όριο την Οδό Δεμιρδεσίου, στα ανατολικά με την Φιλοθέη με όριο την Λεωφόρο Βεΐκου και στα δυτικά με τον Περισσό με όριο την Οδό Ομήρου. Τα Τουρκοβούνια, το Άλσος Βεΐκου με το μεγάλο Αθλητικό Πάρκο του Γαλατσίου και οι κεντρικές εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ βρίσκονται αμέσως νοτιότερα.
Ιστορία
Μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή η περιοχή ήταν ακατοίκητη έκταση βόρεια από το Άλσος Βεΐκου, η έκταση παραχωρήθηκε το 1925 στους πρόσφυγες προερχόμενους από την Νεάπολη (Νέβ-Σεχίρ) Ικονίου Μικράς Ασίας για την δημιουργία οικισμού. Η συνοικία αναπτύχθηκε παράλληλα με τις υπόλοιπες συνοικίες της μεγάλης προσφυγούπολης της Νέας Ιωνίας, το 1934 ανεγέρθη ο πρώτος ξύλινος ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου ο μοναδικός ναός σε ολόκληρη την Ελλάδα αφιερωμένος στον συγκεκριμένο Άγιο με διαστάσεις 16 Χ 8 μέτρα. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου αποφασίσθηκε η μεταφορά στον ξύλινο ναό των ιερών λειψάνων του Ιερομάρτυρος Γεωργίου του Νεαπολίτου (Νέβ-Σεχίρ) Μικράς Ασίας, της τίμιας κάρας του Αγίου Γρηγορίου επισκόπου Νύσσης, τεμαχίων εκ των ιερών λειψάνων των Αγίων Θεοδώρων, του Τήρωνος και Στρατηλάτη καθώς και των ιερών σκευών και ιερών εικόνων, η τελετή πραγματοποιήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου/1934. Το 1948 αποφασίστηκε η ανέγερση του σημερινού μεγάλου ναού του Αγίου περίπου σε απόσταση 100 μέτρων από τον ξύλινο στο σημείο που βρίσκεται ο σημερινός μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Ευσταθίου στην ομώνυμη πλατεία, οι εργασίες ξεκίνησαν το 1952 ολοκληρώθηκαν το 1955. Την ίδια χρονιά αποφασίστηκε η μεταφορά των ιερών κειμηλίων από τον ξύλινο στον νέο ναό που εγκαινιάστηκε στις 8 Ιουλίου/1956 από τον μητροπολίτη Πατάρων Μελέτιο.
Ο δεύτερος μεγάλος ενοριακός ναός της συνοικίας είναι ο Ιερός Ναός Ευαγγελισμού Θεοτόκου στην πλατεία Ελευθερίας επί της Λεωφόρου Εθνικής Αντιστάσεως, ο ναός θεμελιώθηκε το 1969 και εγκαινιάστηκε στις 28 Μαΐου/1978 από τον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδέλφειας Τιμοθέου.
Χαρακτηριστικά
Η Νεάπολη Νέας Ιωνίας είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή με έντονη κυκλοφορία αλλά σε μικρότερο βαθμό από την γειτονική Καλογρέζα και με πολλούς ελεύθερους χώρους, παρέχει και άφθονα καταστήματα εξυπηρέτησης των κατοίκων. Η είσοδος στην συνοικία πραγματοποιείται από την Οδό Χρήστου Μάντικα επί της Λεωφόρου Εθνικής Αντιστάσεως στην αριστερή πλευρά του Δημοτικού Σταδίου Νέας Ιωνίας, μέσω της Σικελιανού καταλήγει στην κυκλική πλατεία με την μεγαλοπρεπή εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου. Η Οδός Μήδειας ξεκινά από την πλατεία Αγίου Ελευθερίου και διασχίζει στην μέση την συνοικία της Νεάπολης καταλήγοντας στην Λεωφόρο Βεΐκου βόρεια του Γαλατσίου, κατά μήκος του δρόμου υπάρχουν τα μεγαλύτερα πάρκα της συνοικίας όπως η πλατεία Παναγή Τσαλδάρη, η πλατεία Ελευθερίας και η πλατεία Φλέμινγκ. Στην πλατεία Ελευθερίας υπάρχει αθλητικό κέντρο, γήπεδα, ο δεύτερος μεγάλος ναός της Νεάπολης η Ευαγγελίστρια ενώ από τα βόρεια της πλατείας περνάει η Λεωφόρος Εθνικής Αντίστασης.
Δημοτικό Στάδιο Νέας Ιωνίας
Το Δημοτικό Στάδιο Νέας Ιωνίας βρίσκεται στην συνοικία της Νεάπολης στο ΒΔ τμήμα της και σε μια αχανή έκταση περίπου 40 στρεμμάτων, στην συμβολή της Οδού Χρήστου Μάντικα με την Λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως, η εξωτερική πλευρά του σταδίου διακρίνεται καθαρά απο την λεωφόρο. Κατασκευάστηκε το 1968, ανακαινίστηκε πλήρως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 με την τοποθέτηση χλοοτάπητα τελευταίας γενιάς, ανακαινίστηκε για τελευταία φορά το 2010, διαθέτει αγωνιστικό χώρο διαστάσεων 100X62 μέτρα και χωρητικότητα 1000 θέσεων, ταρτάν στίβου, συνθετικό χλοοτάπητα και προβολείς. Το γήπεδο είναι ποδοσφαιρική έδρα του Α.Ο. Νέας Ιωνίας και της Α.Ε. Ελευθερούπολης.
Δημοσθένης Κορδοπάτης
Ο Δημοσθένης Κορδοπάτης είναι νομικός, συγγραφέας, μεταφραστής και ποιητής. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1939, όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο. Έλαβε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, και εισήλθε στον εισαγγελικό κλάδο του Δικαστικού Σώματος, όπου υπηρέτησε επί 34 χρόνια, μέχρι του βαθμού του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, τις "Ιστορίες του Καντέμπερυ" του Τζ. Σώσερ, για το οποίο ήταν υποψήφιος το 2017 για το κρατικό βράβειο λογοτεχνικής μετάφρασης, στην κατηγορία ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΕΡΓΟΥ ΞΕΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.
Λιβάδια Αγίου Ακακίου Καρδίτσας
Τα Λιβάδια είναι οικισμός του χωριού Άγιος Ακάκιος του νομού Καρδίτσας και ανήκει στο Δήμο Μουζακίου. Αποτελείται από λίγα σπίτια χτισμένα στις πλαγιές βουνού σε καταπράσινα λιβάδια και υπεραιωνόβια πλατάνια που περιτριγυρίζουν το ποτάμι της περιοχής. Το υψόμετρο είναι πάνω από τριακόσια μέτρα. Οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από τη λίμνη Πλαστήρα. Επαρχιακή οδός που εκκινεί από την επαρχιακή οδό Καρδίτσας-Μουζακίου διέρχεται από τα χωριά Καππά Πύργος, Λιβάδια - Άγιος Ακάκιος του Δ.Δ.Ιθώμηςκαι καταλήγει στην λίμνη Πλαστήρα.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Το Θέατρο του Αίματος
Το Θέατρο του Αίματος (Αγγλικός τίτλος: Theater of Blood) είναι μια Βρετανική μαύρη κωμωδία σκηνοθετημένη από τον Ντάγκλας Χίκοξ το 1973. Το σενάριο του Άντονι Γκρέβιλ Μπελ βασίστηκε στην αρχική ιδέα του Στάνλι Μαν και του Τζον Κον.
Η ταινία έχει πολυάριθμες ομοιότητες με μια προηγούμενη ταινία με τον Πράις, Ο Σατανικός Δόκτωρ Φάιμπς (1971). Ο Ρόμπερτ Φούεστ, ο σκηνοθέτης εκείνης της ταινίας, ήταν η αρχική επιλογή για τον σκηνοθέτη του "Θέατρο του Αίματος". Η πλοκή για έναν μανιακό που πιστεύεται πως είναι νεκρός και δολοφονεί με παράξενους τρόπους εννέα ανθρώπους που του κατέστρεψαν την ζωή, χρησιμοποιήθηκε εδώ.
Η Κόραλ Μπράουν, που πρωταγωνιστεί σε αυτή την ταινία, ερωτεύθηκε τον Πράις στη διάρκεια των γυρισμάτων και αργότερα παντρεύτηκαν. Επίσης, ο ηθοποιός Ρόμπερτ Κουτ έκανε εδώ την τελευταία κινηματογραφική του εμφάνιση. Η ταινία γυρίστηκε εξολοκλήρου σε αληθινές τοποθεσίες στην Βρετανία, χωρίς σκηνές στούντιο.
Πλοκή
Ο Έντουαρντ Λάιονχαρτ (Βίνσεντ Πράις) γελοιοποιείται την νύχτα απονομής βραβείων μιας ένωσης κριτικών. Νομίζοντας τον εαυτό του μεγάλο Σαιξπηρικό ηθοποιό, ενώ είναι στην πραγματικότητα ατάλαντος και εγωμανής, κάνει απόπειρα αυτοκτονίας από το μπαλκόνι του διαμερίσματος συνεδριάσεων των κριτικών πηδώντας στον Τάμεση. Το σώμα του δεν ανακαλύπτεται. Μερικά χρόνια αργότερα, οι κριτικοί αρχίζουν να δολοφονούνται με μεθόδους που περιγράφονται σε έργα του Σαίξπηρ. Ο επικεφαλής της ένωσης, Πέρεγκριν Ντέβλιν (Ίαν Χέντρι) προσπαθεί με τον επιθεωρητή Μπουτ (Μάιλο Ο'Σέι) να διαλευκάνουν το μυστήριο, και όλα τα στοιχεία οδηγούν στον Λάιονχαρτ, ο οποίος δεν είναι νεκρός, και με την βοήθεια της πιστής του κόρης Εντουίνα (Νταϊάνα Ριγκ) και την ομάδα μέθυσών του, θέλει να τελειοποιήσει την εκδίκησή του στους κριτικούς, οι οποίοι προστατεύονται ελλιπώς από τους άντρες του Μπουτ.
Ατάκες από την ταινία
Αστυνόμος: Ω, ευχαριστώ κύριε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Περαμαϊκός
Ο '''Α.Π.Ο. Περαμαϊκός''' είναι ποδοσφαιρικό αθλητικό σωματείο που εδρεύει στο Πέραμα Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης είναι το 1953 και έχει χρώματα το πράσινο και το άσπρο. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Περάματος.
Ιστορική αναδρομή
Ο '''Α.Π.Ο. Περαμαϊκός''' υπήρχε ανεπίσημα από το 1952 και επίσημα ιδρύθηκε το 1953. Τρία χρόνια αργότερα το 1956 αφήνει τη Δόκιμη κατηγορία της ΕΠΣΠ και εντάσσεται στα επίσημα πρωταθλήματά της, ξεκινώντας την περίοδο 1956-57 στη Δ' Κατηγορία. Το 1970 ανέβηκε στην Α' Κατηγορία Πειραιά, όπου και έκτοτε καθιερώθηκε. Το 1972 ήταν φιναλίστ της πρώτης διοργάνωσης του Κυπέλλου Πειραιά που διεξήχθη, με αντίπαλο τον Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας. Το 1975 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Πειραιά και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, χάνοντας την άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία. Ωστόσο, το 1977-78 σαν πρωταθλητής Πειραιά, αγωνίστηκε στην πρώτη διοργάνωση του Εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος (ανεπίσημη Γ' Εθνική) από όπου και υποβιβάστηκε. Το 1983 αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Πειραιά και την δεκαετία 1984-1994 (1983-84 μέχρι 1993-94) αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Ενδιάμεσα, το 1985-86 κατέκτησε το πρωτάθλημα και την περίοδο 1986-87 αγωνίστηκε στην επίσημη πλέον Γ' Εθνική κατηγορία, όπου όμως υποβιβάστηκε τερματίζοντας στην 17η θέση σε σύνολο 20 ομάδων του Νοτίου ομίλου. Το 1991-92 επικρατώντας 1-0 του Μανδραϊκού στον τελικό στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης αναδείχθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος Πειραιά.
Τα επόμενα χρόνια συνέχισε στο πρωτάθλημα Πειραιά και το 1997 συγχωνεύτηκε με τους Εθνικό Περάματος και Δόξα Περάματος δημιουργώντας τον «Α.Ο. Πέραμα». Ωστόσο όμως, το 2000-01 υποβιβάζεται για πρώτη φορά από το 1970 στη Β' Κατηγορία, από όπου κατάφερε αμέσως να επανέλθει και αμέσως οι διοικούντες τροποποιούν το καταστατικό, επαναφέροντας το όνομα του ιστορικού συλλόγου. Στη συνέχεια τις περιόδους 2004-05 και 2005-06 κατέκτησε το Κύπελλο και το 2006-07 με γκολ 64 υπέρ και μόλις 10 κατά κατέκτησε με άνεση το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Δ' Εθνική, από όπου όμως την επόμενη περίοδο 2007-08 υποβιβάστηκε. Το 2011-12 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Πειραιά και επέστρεψε στην Δ' Εθνική, όπου αμέσως την περίοδο 2012-13 κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική. Την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική, όπου τερματίζοντας στην 13η θέση σε σύνολο 15 ομάδων του 6ου ομίλου υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Πειραιά.
Συνέχισε να αγωνίζεται στο πρωτάθλημα του Πειραιά μέχρι την περίοδο 2016-17, όποτε και αποσύρθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του, έπειτα από αδυναμία συμμετοχής λόγω οικονομικών προβλημάτων και παρέμεινε ανενεργός και την επόμενη (2017-18) αγωνιστική περίοδο. Το καλοκαίρι του 2018 αποφασίστηκε η επαναδραστηριοποίηση του συλλόγου έπειτα από 2 χρόνια αδράνειας και από την περίοδο 2018-19 θα ξεκινήσει εκ νέου την αγωνιστική του πορεία από την Γ' Κατηγορία του πρωταθλήματος Πειραιά. Αναδείχθηκε δευτεραθλητής της Γ΄ Κατηγορίας την σεζόν 2018-19 και κέρδισε την άνοδο την στην Β' Κατηγορία του Πειραιά. Την σεζόν 2019–20 βγήκε δευτεραθλητής στην Β' Κατηγορία του Πειραιά ισοβαθμία με τον Α.Ο. Κορυδαλλού αλλά το πρωτάθλημα το χάνει από διαφορά τερμάτων και παίρνει μόνο την άνοδο για την Α' Κατηγορία Πειραιά.
Στην Α' Κατηγορία Πειραιά σεζόν 2021–22 βγήκε δευτεραθλητής, πήρε το εισιτήριο για τα Play-Off ανόδου για την Γ΄ Εθνική, αλλά χάνει την άνοδο έχοντας βγει 4ος με 7 βαθμούς.
Αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές
Αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές που αναδείχθηκαν από τον σύλλογο η φόρεσαν τη φανέλα του είναι μεταξύ άλλων οι Τάκης Τσαλαμάγκας, Φραγκίσκος Μαρτίνος, Παντελής Γιαλελής, Κώστας Βαλλίδης, ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΙΩΤΗΣ, ΣΤΑΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΝΙΚΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΕΓΓΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΦΟΥΣΚΑΣ, ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΝΤΑΚΟΣΤΑ ΚΡΟΥΖ, ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΓΑΙΤΑΝΙΟΣ, ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΚΥΠΡΑΚΗΣ, ΓΡΙΦΣΙΑΣ, ΕΝΤΕΡ ΝΤΑ ΣΙΛΦΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΡΕΛΗΣ, ΤΣΑΚΟΣ, ΜΟΥΛΛΑΚΗΣ, ΦΕΞΗΣ, ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΑΡΔΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΕΗΣ, ΑΦΟΙ ΠΑΠΑΚΑΛΟΔΟΥΚΑ, ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΡΔΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΟΓΛΟΥ.
Τίτλοι
Ερασιτεχνικές Διοργανώσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1953 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Αθανάσιος Τσίπηρας
Ο Αθανάσιος Τσίπηρας υπήρξε Έλληνας ευεργέτης του 18ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σωποτό Καλαβρύτων. Διέπρεψε ως έμπορος στην Πάτρα μέχρι το 1769. Τότε λόγω της αναστάτωσης που προκάλεσαν τα Ορλωφικά αναγκάστηκε να φύγει για τη Ζάκυνθο. Εκεί συνέχισε την ενασχόλησή του με το εμπόριο μέχρι το 1774 που πέθανε από υδρωπικία.
Δωρεές
Κληροδότησε 50.000 γρόσια τα οποία μοίρασε σε τρία κληροδοτήματα:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Δήμος Δοϊράνης (Βόρεια Μακεδονία)
Ο Δήμος Δοϊράνης (Дојран ) είναι δήμος στο νοτιοανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Η έδρα του δήμου βρίσκεται στο χωριό Νέα Δοϊράνη.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Δοϊράνης συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Ειρήνη η Αθηναία
Η Ειρήνη η Αθηναία (752 - 9 Αυγούστου 803), γνωστή και ως Ειρήνη Σαρανταπήχαινα, ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα από τον γάμο της με τον Λέοντα Δ΄ από το 775 έως το 780, Βυζαντινή αντιβασίλισσα κατά τη διάρκεια της ανηλικότητας του γιου της Κωνσταντίνου ΣΤ΄ από το 780 μέχρι το 790, Βυζαντινός συναυτοκράτορας μαζί με τον γιο της από το 792 μέχρι το 797 και τελικά βασίλεψε μόνη της ως Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 797 έως το 802. Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της, ασκούσε η ίδια αποκλειστικά σχεδόν την εξουσία. Το όνομά της είναι συνδεδεμένο με την πρώτη αναστήλωση των εικόνων, που θεσπίστηκε από τη Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο και με την τύφλωση του γιου της, που διατάχθηκε από την ίδια. thumb|Ο Ναός της του Θεού Σοφίας στη [[Νίκαια (Βιθυνία)|Νίκαια της Μικράς Ασίας, όπου συνήλθε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787.]]
Η ανάληψη της εξουσίας
Καταγόταν από την πλούσια Οικογένεια Σαρανταπήχου της Αθήνας και διακρινόταν για τη μόρφωση και την ομορφιά της. Ήταν ορφανή και την έφερε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ στην Κωνσταντινούπολη, όπου το 769 παντρεύτηκε τον γιο του, τον μετέπειτα αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ (775-780).
Μετά το θάνατο του Λέοντα Δ΄, η Ειρήνη ανέλαβε την κηδεμονία του δεκάχρονου Κωνσταντίνου ΣΤ΄. Ήταν ήδη γνωστό, πως ήταν εικονόφιλη: ενόσω ζούσε ακόμη ο Λέων Δ΄, είχαν βρεθεί εικόνες στο προσκέφαλό της και ο αυτοκράτορας την επέπληξε σφοδρότατα διακόπτοντας κάθε επαφή μαζί της. Λίγες ημέρες μετά την ανάρρηση του γιου της, εξουδετέρωσε απόπειρα εικονομάχων αρχόντων να ανεβάσουν στον θρόνο τον ετεροθαλή αδελφό τού Λέοντα Δ΄, τον καίσαρα Νικηφόρο και τον υποχρέωσε, καθώς και τους υπόλοιπους γιους του Κωνσταντίνου Ε΄ από την ίδια μητέρα, να περιβληθούν το ιερατικό σχήμα.
Ως συνένοχος κατηγορήθηκε και ο στρατηγός της Σικελίας Ελπίδιος, παρ’ όλο που είχε τοποθετηθεί από την ίδια την Ειρήνη μετά την αποκάλυψη της συνωμοσίας (781-782). Ο Ελπίδιος απέκρουσε αρχικά τους απεσταλμένους της Ειρήνης, που πήγαν στη Σικελία για να τον συλλάβουν και τελικά κατέφυγε στους Άραβες της Αφρικής.
Η επιρροή του συμβούλου της ευνούχου Σταυράκιου, που είχε γίνει λογοθέτης του δρόμου, προκαλούσε μεγάλες αντιδράσεις στον στρατό, με πρώτη συνέπεια την αυτομολία του στρατηγού των Βουκελλαρίων Τατζάτη στους Άραβες, όταν αυτοί εισέβαλαν με επί κεφαλής τον Χαρούν αλ Ρασίντ στη Μικρά Ασία και έφτασαν ως τη Χρυσόπολη. Ο παλαιός στρατηγός του Κωνσταντίνου Ε΄, ο Μιχαήλ Λαχανοδράκων αγωνίστηκε να απωθήσει τους Άραβες, αλλά ο στρατός του ήταν εξασθενημένος και ο ίδιος σε δυσμένεια. Τελικά συνομολογήθηκε ειρήνη, με ταπεινωτικούς για την Αυτοκρατορία όρους.
Εν τω μεταξύ είχαν εξεγερθεί διάφορα σλαβικά φύλα της Ελληνικής Χερσονήσου. Ο Σταυράκιος κατόρθωσε να καταστείλει τις εξεγέρσεις, τέλεσε θρίαμβο στην Κωνσταντινούπολη και ενίσχυσε την επιρροή του στα δημόσια πράγματα.
Η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος
Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από την Ειρήνη, είχε αρχίσει η ενθάρρυνση της εικονόφιλης παράταξης. Τον Αύγουστο του 784 ο πατριάρχης Παύλος παραιτήθηκε, επικαλούμενος τύψεις συνειδήσεως, διότι συνέπραξε με εικονομάχους βασιλείς και πρότεινε οικουμενική σύνοδο. Νέος πατριάρχης εξελέγη ο λαϊκός μέχρι τότε Ταράσιος, γραμματέας της Ειρήνης, ο οποίος αποδέχθηκε την εκλογή υπό τον όρο σύγκλησης οικουμενικής συνόδου, η οποία και αποφασίστηκε.
Παρά τη διάλυση αυτή του εικονομαχικού στρατού, ο τόπος και ο χρόνος δεν θεωρήθηκαν κατάλληλοι για τη συνέχιση των εργασιών της συνόδου και οι συνεδριάσεις της έγιναν στη Νίκαια της Βιθυνίας τον Μάιο του 787. Η εικονόφιλη παράταξη επικράτησε πλήρως. Καταλύθηκε το κύρος της μέχρι τότε θεωρουμένης ως Ζ΄ Οικουμενικής συνόδου της Ιερείας του 754 και αποφασίστηκε η αναστήλωση των εικόνων.
Τα μέχρι τη διαμάχη
Επωφελούμενοι από τους εσωτερικούς περισπασμούς, Άραβες και Βούλγαροι πραγματοποιούσαν επιδρομές στα εδάφη του κράτους, λεηλατούσαν τις επαρχίες του και νικούσαν τους στρατούς του, οι οποίοι είχαν αποδυναμωθεί λόγω της ακολουθούμενης πολιτικής. Η Ειρήνη διέλυσε τον αρραβώνα του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ με τη Ροτρούδη και τον νύμφευσε, παρά τη θέλησή του, με τη Μαρία της Αμνίας. Και αφού διέρρηξε τις σχέσεις της με τον Κάρολο, έστειλε στρατό να βοηθήσει τους Λομβαρδούς εναντίον του· όμως και αυτός ο στρατός νικήθηκε.
Η διαμάχη μητέρας και γιου
Ο νέος στρατός που συγκρότησε ο Σταυράκιος στα ευρωπαϊκά θέματα, ορκίστηκε βέβαια αμέσως. Αλλά ο στρατός της Ανατολής αντέδρασε. Εντονότερα αντέδρασε ο στρατός του θέματος των Αρμενιακών, που αρνήθηκε τον όρκο και την πρόταξη του ονόματος της Ειρήνης σε αυτό του Κωνσταντίνου ΣΤ΄, όπως του ζητήθηκε. Η Ειρήνη έστειλε τον σπαθάριο Αλέξιο Μουσελέμ για να συνετίσει τους Αρμενιακούς, αλλά αυτός προσχώρησε στο κίνημα και ανέλαβε την αρχηγία των εξεγερμένων. Τώρα όλος ο στρατός της Ανατολής επευφήμησε τον Κωνσταντίνο ΣΤ΄ ως μόνο βασιλιά και προχώρησε προς την Κωνσταντινούπολη. Η Ειρήνη, που δεν μπορούσε βέβαια να βασιστεί στον στρατό του Σταυράκιου, αναγκάστηκε να ελευθερώσει τον Κωνσταντίνο ΣΤ΄, που έσπευσε να συναντήσει τον στρατό της Ανατολής, ο οποίος τον αναγνώρισε μονοκράτορα και αποκήρυξε την Ειρήνη. Ύστερα ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ μπήκε στην Πόλη και ο Σταυράκιος, καθώς και όλοι οι ευνούχοι του Παλατιού, εξορίστηκαν. Η Ειρήνη περιορίστηκε στο ανάκτορο του Ελευθερίου, όπου είχε τους θησαυρούς της.
Τον Απρίλιο του 791 εξεστράτευσε ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ κατά των Βουλγάρων και ύστερα από μία αψιμαχία και μόνο επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Εξίσου αναποτελεσματική ήταν και μία εκστρατεία του στην Κιλικία κατά των Αράβων, τον Σεπτέμβριο.
Ύστερα ο Κωνσταντίνος ανακάλεσε τη μητέρα του και την αποκατέστησε πλήρως. Η βασιλεία ήταν πάλι «Κωνσταντίνου και Ειρήνης». Και πάλι όμως οι Αρμενιακοί αρνήθηκαν να δεχτούν τη νέα τροπή των πραγμάτων και απαίτησαν να τεθεί εκ νέου επί κεφαλής τους ο Αλέξιος Μουσελέμ, που βρισκόταν στη Βασιλεύουσα τιμημένος από τον Κωνσταντίνο ΣΤ΄ με τον τίτλο του πατρικίου.
Αγανακτισμένος ο στρατός από τις τόσες συμφορές, αποφάσισε να απαλλαγεί από μητέρα και γιο και να αναγορεύσει αυτοκράτορα τον καίσαρα Νικηφόρο, εκείνον που είχε υποχρεωθεί να γίνει ιερωμένος στην αρχή της βασιλείας της Ειρήνης. Αλλά πρόλαβε αυτή, τύφλωσε τον Νικηφόρο και γλωσσοκόπησε τους τέσσερις αδελφούς του. Τυφλώθηκε και ο Αλέξιος Μουσελέμ.
Τότε οι Αρμενιακοί στασίασαν αναφανδόν και νίκησαν τους στρατηγούς, που στάλθηκαν εναντίον τους. Αλλά την άνοιξη του 793 νικήθηκαν με προδοσία. Εκτός από τις άλλες τιμωρίες που τους επιβλήθηκαν, χίλιοι από αυτούς οδηγήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και στίχθηκαν στα μέτωπά τους με μελάνη οι λέξεις αρμενιακός επίβουλος. Ύστερα εξορίστηκαν στη Σικελία και σε άλλα νησιά.
Το σκάνδαλο ήταν μέγα. Ο πατριάρχης Ταράσιος είχε προσπαθήσει να αποτρέψει τον Κωνσταντίνο ΣΤ, αλλά τελικά υποχρεώθηκε να επιτρέψει σε έναν ιερέα των ανακτόρων να τελέσει τον γάμο. Ο ηγούμενος της μονής του Σακκουδίωνος Πλάτων και ο ανεψιός του Θεόδωρος ο Στουδίτης αντέδρασαν έντονα και καταδίκασαν τον πατριάρχη και όλους όσους αναγνώρισαν τον γάμο, τον οποίο θεώρησαν μοιχεία. Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ φυλάκισε τον Πλάτωνα και εξόρισε τον Θεόδωρο και άλλους μοναχούς στη Θεσσαλονίκη.
Αλλά και αυτός ο γάμος ήταν μέρος του σχεδίου της Ειρήνης για να υπονομεύσει τον γιο της, δεδομένου ότι ήταν αυτή που του υπέβαλε την ιδέα, για να προκαλέσει την απέχθεια του λαού για τη συμπεριφορά του. Στους δε αντιδρώντες μοναχούς παρείχε την υποστήριξή της.
Όταν πέθανε ο γιος του Κωνσταντίνου ΣΤ΄, η Ειρήνη αποφάσισε να δώσει οριστική λύση. Αρχές Ιουλίου έστειλε ένα απόσπασμα για να συλλάβει τον Κωνσταντίνο ΣΤ΄, αλλά αυτός πρόλαβε να μπει σε πλοίο και να περάσει στην ασιατική ακτή της Προποντίδος, σκοπεύοντας να καταφύγει στον στρατό της Ανατολής. Αλλά είχε μαζί του τους ανθρώπους της μητέρας του, προς τους οποίους αυτή διαμήνυσε ότι, αν δεν ενεργούσαν όπως είχε συμφωνηθεί, θα έθετε υπ’ όψιν του γιου της τις αποδείξεις των συνεννοήσεων που είχαν μαζί της. Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ συνελήφθη, μεταφέρθηκε στην αίθουσα της Πορφύρας των ανακτόρων, όπου τον είχε γεννήσει η Ειρήνη και εκεί τυφλώθηκε κατά διαταγή της.
==Η πιστός βασιλεύς Ειρήνη == Μετά την επικράτησή της η Ειρήνη τύφλωσε και εξόρισε τους γιους του Κωνσταντίνο Ε΄, των οποίων είχε ήδη κόψει τη γλώσσα, γιατί κάποιοι από τον στρατό σκέφτηκαν να τους ανεβάσουν στον θρόνο. Ήταν προφανώς δικαιολογία, διότι ο αυτοκράτορας έπρεπε να είναι αρτιμελής. Ύστερα συνομολόγησε τετραετείς σπονδές με τους Άραβες, οι οποίοι «έπραττον ό,τι ήθελον εν τη μικρά Ασία» έναντι ετήσιου φόρου. Τέλεσε μετά θρίαμβο σκορπίζοντας αφειδώς χρήματα και χάρισε φόρους καθώς και τα τελωνειακά δικαιώματα του Βόσπορου και του Ελλήσποντου.
Εν τω μεταξύ είχε ανατείλει το άστρο ενός άλλου ευνούχου, του Αέτιου. Όταν κάποτε αρρώστησε βαριά η Ειρήνη, άρχισε η έριδα των ευνούχων Σταυράκιου και Αέτιου. Ήλπιζαν και οι δύο, ότι θα ανέβαζαν στον θρόνο κάποιον συγγενή τους. Τελικά επικράτησε ο Αέτιος, ο Σταυράκιος κατηγορήθηκε για συνωμοσία, τέθηκε υπό περιορισμόν και σε λίγο καιρό πέθανε.
Τα Χριστούγεννα του 800 ο πάπας Λέων Γ΄ έστεψε στη Ρώμη τον Καρλομάγνο αυτοκράτορα Ρωμαίων. Αυτό καθαυτό το γεγονός δεν θεωρήθηκε σπουδαίο από τους Βυζαντινούς, αν και για πολλά χρόνια δεν αναγνωριζόταν ο τίτλος και μία μόνο σοβαρή συνέπεια είχε γι’ αυτούς, την ενδυνάμωση του κύρους του πάπα. Ο δε Κάρολος, μολονότι τα παιδιά τους ήταν κάποτε αρραβωνισμένα, έστειλε πρέσβεις στην Κωνσταντινούπολη και ζήτησε σε γάμο την Ειρήνη, θέλοντας να ενώσει την ανατολή με τη δύση.
Η πτώση
Η πρόταση αυτή επέσπευσε την πτώση της Ειρήνης, αιτίες της οποίας ήταν η εικονομαχική αντίδραση στις συνεχείς παραχωρήσεις της στους μοναχούς, ο περιορισμός των κρατικών πόρων, η απειλούμενη υποταγή στον πάπα και οι φανερές πλέον ενέργειες του ευνούχου Αέτιου, ο οποίος, έχοντας καταστεί απόλυτος σχεδόν κύριος του κράτους, προόριζε για αυτοκράτορα τον αδελφό του.
Ο νέος αυτοκράτορας την επισκέφθηκε την επομένη της ενθρόνισής του, της δήλωσε ότι ενήργησε βιαζόμενος από τους άρχοντες, τη διαβεβαίωσε για την ασφάλειά της, αλλά ζήτησε επιτακτικά να του δώσει τους θησαυρούς της. Η Ειρήνη απάντησε με αξιοπρέπεια, ότι έπεσε λόγω των αμαρτιών της και δέχθηκε να αποδώσει τους θησαυρούς, αν της επιτρεπόταν να παραμείνει στο ανάκτορο. Ο Νικηφόρος συμφώνησε, πήρε τους θησαυρούς και την εξόρισε αμέσως στην Πρίγκηπο και ύστερα από λίγο στη Λέσβο, όπου και απεβίωσε τον Αύγουστο του 803.
Εκτίμηση
Η σπουδαιότερη πηγή για τα έργα και τις ημέρες της Ειρήνης είναι ο χρονογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής. Όπως έχει ήδη εκτεθεί, δεν θέλησε να αποκρύψει το μεγάλο της κακούργημα, την αρχομανία της και τους δόλους της. Αλλά και πριν και μετά την τύφλωση του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ την αποκαλεί αγία, ευσεβεστάτη, σοφή και θεοφιλή, και «υπέρ της ορθής πίστεως αθλήσασαν και μαρτυρήσασαν», ενώ επικρίνει σφοδρότατα και χαρακτηρίζει τύραννο τον Νικηφόρο, επειδή την ανέτρεψε Παρόμοια και οι μεταγενέστεροι Κεδρηνός και Ζωναράς. Όλα αυτά βέβαια επειδή όλοι οι χρονογράφοι ήταν εικονόφιλοι και η Ειρήνη ήταν αυτή, που αναστήλωσε για πρώτη φορά τις εικόνες και υπήρξε η πρωτεργάτις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Ο Παπαρρηγόπουλος ήδη στο πρώτο από τα αναφερόμενα σ' αυτήν κεφάλαια παραθέτει υποκεφάλαιο με τίτλο «αφροσύνη και κακοβουλία της Ειρήνης» ενώ στο «Τελευταίαι περί Ειρήνης κρίσεις» αναφέρει «Δυστυχώς δεν περιωρίσθη εις μόνον το των εικόνων ζήτημα, αλλά παρέλυσε τον στρατόν, εθυσίασε τα σπουδαιότερα εξωτερικά του κράτους συμφέροντα, κατήργησε παραλόγως πολλούς απαραιτήτους φόρους, επολλαπλασίασε τα μοναστήρια, κατέστησε την κυβέρνησιν υποχείριον των μοναχών και παρέδωκε τα πράγματα εις χείρας ανδρών ανικάνων…».
Ο Κάρολος Ντηλ μιλά για την έλλειψη ενδοιασμών, τη ραδιουργία, ωμότητα και δολιότητά της και αμφιβάλλει για τις ικανότητές της.
Ο Στήβεν Ράνσιμαν την κατατάσσει ανάμεσα στους ραδιούργους και χωρίς ενδοιασμούς ανθρώπους και μιλά για τα ολέθρια αποτελέσματα της διοίκησής της.
Όμοια επικριτικός και ο Νόργουιτς, ο οποίος μάλιστα υποπτεύεται, ότι η Ειρήνη δολοφόνησε τον νεογέννητο γιο του Κωνσταντίνου ΣΤ΄.
Στον αντίποδα ο Σλουμπερζέ, που αναλύεται σε ύμνους προς την προσωπικότητα και τη διακυβέρνησή της και ο Ντυράν, που της καταλογίζει μεν έλλειψη ηθικών ενδοιασμών, αλλά βρίσκει ευεργετική τη βασιλεία της, προσπερνώντας ασχολίαστο το γεγονός της τύφλωσης.
Μια σύγχρονη εκτίμηση είναι, ότι ''«Η Ειρήνη υπήρξε οπωσδήποτε μία από τις πιο δυναμικές προσωπικότητες του 8ου αιώνα, αλλά οι άμετρες προσωπικές φιλοδοξίες της εξουδετέρωσαν τα θετικά στοιχεία των πολιτικών της επιλογών. Προσπάθησε να θεραπεύσει τον διχασμό της βυζαντινής κοινωνίας με τη μετριοπαθή πολιτική της στο ζήτημα των εικόνων, αλλά τόνωσε τις αντιθέσεις με την εσφαλμένη επιλογή των συμβούλων και των στόχων της, για να αποδειχθεί τελικά τραγική φυσιογνωμία... Η αποδιοργάνωση της άμυνας του Βυζαντίου και οι ταπεινωτικές συνθήκες ειρήνης εξασθένισαν σημαντικά τη διεθνή του ακτινοβολία»''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Ισαύρων Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Κυβερνώσες αυτοκράτειρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Πέρκελε
Καθώς το όνομα της θεότητας έχει ινδοευρωπαϊκές ρίζες, σχετίζεται με τον βαλτικό Πέρκουνας (Λιθουανία) ή Πέρκονς (Λεττονία), τον Λευκορωσικό Πιαρούν, τον πρωσικό Περκούνις, τον Πέκο ή Πεκολάσο της Εσθονίας, τον σλαβικό Περούν και το Σκανδιναβό Θορ.
Αργότερα, κατά τη χριστιανική περίοδο, η ονομασία αυτή ταυτίστηκε με τον Σατανά λόγω της απόδοσης στα φινλανδικά της Βίβλου. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε μέχρι την έκδοση του 1933/8. Η έκδοση του 1992 χρησιμοποιεί τον όρο "paholainen", που σημαίνει "διάβολος".
Επιρροή στη σύγχρονη κουλτούρα
Σήμερα, η λέξη "perkele" χρησιμοποιείται ως βρισιά στη φινλανδική γλώσσα.
Στα σουηδικά, υπάρχει η έκφραση "Management by perkele", η οποία προέρχεται από τη συχνότητα που εκστομίζεται η συγκεκριμένη βρισιά από ανώτερα διοικητικά στελέχη κι η οποία υποδηλώνει ένα αυστηρό επιχειρησιακό μοντέλο λήψης αποφάσεων αρκετά γρήγορα και άμεσα, χωρίς χρονοτριβές και υπερβολική εξέταση και ανάλυση όλων των πιθανών λύσεων.
Επίσης, χρησιμοποιείται για έμφαση σε τίτλους δισκογραφικών δουλειών πολλών φινλανδικών συγκροτημάτων μουσικής Χέβι μέταλ, όπως οι Impaled Nazarene (δίσκος "Suomi Finland Perkele", 1994), ενώ ακόμα και ως όνομα συγκροτήματος, όπως οι Σουηδοί Πέρκελε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του κεραυνού
Ελληνικό σφενδάμι
Το Σφενδάμι heldreichii, με κοινή ονομασία  σφενδάμι του Χελδράιχ (Heldreich), Ελληνικό σφενδάμι και Βαλκανικό σφενδάμι, είναι ένα είδος σφένδαμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφενδαμνοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Φυλλοβόλα
1968 Μελτρέτερ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μελτρέτερ είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελτρετερ
Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος (τηλεοπτική σειρά)
Το Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος είναι ελληνική σατιρική σειρά κινουμένων σχεδίων που προβλήθηκε τη σεζόν 2010-2011 από το Mega. Η σειρά αποτελείται συνολικά από 14 επεισόδια. Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν οι Γιώργος Φειδάς και Γιάννης Τσιτσώνης.
Τη φωνή τους στους τρεις πρωταγωνιστές της σειράς δίνουν οι Πάνος Μουζουράκης, Λευτέρης Ελευθερίου και Γιάννης Σαρακατσάνης, ενώ στη σειρά συμμετείχαν διάφοροι ηθοποιοί όπως οι Γιάννης Μπέζος, Υρώ Μανέ, Πέτρος Φιλιππίδης, Χρήστος Σιμαρδάνης, Μαρία Καβογιάννη, Μαρία Σολωμού, Σάκης Μπουλάς, Σάννυ Χατζηαργύρη, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Χρήστος Σιμαρδάνης, Ιωάννης Παπαζήσης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Αφροδίτη Σημίτη, Constantine Ganosis και άλλοι.
Υπόθεση
Η σειρά σατιρίζει γνωστά πρόσωπα και γεγονότα της επικαιρότητας της εποχής της, μεταξύ των οποίων οι Μπαράκ Ομπάμα και Μαντόνα, αλλά και άλλους χαρακτήρες μυθοπλασίας της εποχής, όπως αυτοί της σειράς ταινιών The Twilight Saga ενώ η σειρά λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα του 2010 και παρουσιάζει με σατιρικό τρόπο τη ζωή των ηρώων στην εποχή της οικονομικής κρίσης.
Το Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος εξελίσσεται στη σύγχρονη Αθήνα όπου πηγαίνει ο Χάρος, θέλοντας να αποσυρθεί από τις υποχρεώσεις του. Ωστόσο, έχει έλλειμμα έναν οβολό στα βιβλία του, αυτό που χρωστάει ο Μένιππος από τότε που πέθανε. Ο Ερμής, ως μεταφορέας των ψυχών και υπεύθυνος που δεν είχε ο Μένιππος τον οβολό, μαζί με τον Χάρο προσπαθούν να βοηθήσουν τον Μένιππο να βγάλει λεφτά ώστε να του πληρώσει τον οβολό.