cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Σαράφης
Περίοδος 1912-1920
Με το βαθμό του λοχία συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, και διακρίθηκε σε μάχες όπως στη Μάχη του Σαραντάπορου. Έπειτα φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών απ΄ όπου αποφοίτησε ως ανθυπασπιστής και λίγο αργότερα προήχθη σε ανθυπολοχαγό. Το 1916 υποστηρίζοντας το βενιζελικό κίνημα που εκδηλώθηκε στη Θεσσαλονίκη, και στην προσπάθειά του να μεταβεί κρυφά εκεί, συνελήφθη και διατάχθηκε η φυλάκισή του στις στρατιωτικές φυλακές της Αθήνας (Παραπήγματα), απ΄ όπου κατάφερε όμως να δραπετεύσει, να φθάσει στον προορισμό του και να τεθεί τελικώς στην υπηρεσία του κινήματος, υπολοχαγός πλέον. Το 1917, στη Θεσσαλονίκη, ονομάστηκε κατ΄ επιλογή λοχαγός, και στη συνέχεια, το 1918, τοποθετήθηκε στο Υπουργείο Στρατιωτικών. Το 1919, ως ταγματάρχης πλέον, πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία στο επιτελείο της Μεραρχίας Κυδωνιών (Αϊβαλί), με μέραρχο τον Αλέξανδρο Οθωναίο. Μετά την εκλογική ήττα όμως του Βενιζέλου (Νοέμβριος 1920) απομακρύνθηκε από το μικρασιατικό μέτωπο και εκτοπίσθηκε ως βενιζελικός και φίλος του στρατηγού Οθωναίου, αρχικώς στην Καλαμάτα, και στη συνέχεια στο Γύθειο.
Περίοδος 1922-1940
Επανήλθε στο στράτευμα μετά το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 υπό τους Νικόλαο Πλαστήρα και Στυλιανό Γονατά, προαχθείς το 1923 στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη, συμβάλλοντας την ίδια χρονιά στην καταστολή του Κινήματος Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη. Αμέσως μετά, το 1924, στάλθηκε στη Γαλλία για μετεκπαίδευση, απ΄ όπου επέστρεψε και θήτευσε ως υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Το 1925-26 φοίτησε στη Σχολή Πολέμου. Το 1930 προήχθη σε συνταγματάρχη και τοποθετήθηκε στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Τρία χρόνια μετά, το 1933, η τότε ελληνική κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος τον ανακάλεσε με την κατηγορία ότι συναναστρεφόταν και είχε επαφές με τον Βενιζέλο, τον Πλαστήρα και άλλους παράγοντες του βενιζελικού χώρου.
Το 1935 έπαιξε ιδιαίτερα πρωταγωνιστικό ρόλο στο βενιζελικό στρατιωτικό Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, αποτελώντας μέλος της τριμελούς διευθυντικής επιτροπής του, μαζί με τους Αλέξανδρο Ζάννα, πρώην υπουργό της Αεροπορίας, και τον πλοίαρχο Ανδρέα Κολιαλέξη. Συγκεκριμένα, μαζί με τους αντισυνταγματάρχες Χριστόδουλο Τσιγάντε και Ι. Στεφανάκο, και τους λοχαγούς Οδυσσέα Παπαμαντέλο και Οικονόμου κ.ά., κατέλαβε το Πρότυπο Σύνταγμα Ευζώνων στο στρατόπεδο Μακρυγιάννη. Μετά την αποτυχία του κινήματος συνελήφθη και καταδικάστηκε στις 30 Μαρτίου από το Στρατοδικείο Αθηνών που συνήλθε στη Σχολή Χωροφυλακής, υπό την προεδρία του στρατηγού Δημητρίου Μπακόπουλου (φρουράρχου Αθηνών) σε ισόβια δεσμά και στρατιωτική καθαίρεση, μαζί με τους αντισυνταγματάρχες Χριστόδουλο Τσιγάντε και Ι. Στεφανάκο. Η καθαίρεσή τους έγινε στο Γουδί, παρουσία πολιτών που τους λοιδορούσαν και δυσφορούσαν για τη μη θανατική τους καταδίκη. Τελικώς αμνηστεύτηκε μετά την παλινόρθωση της Βασιλείας στην Ελλάδα με τη γενική αμνηστία που έδωσε ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ το Δεκέμβριο του ίδιου έτους (1935), οπότε και επανήλθε στο στράτευμα με το βαθμό που κατείχε πριν από την καθαίρεση (συνταγματάρχης).
Στη συνέχεια υπό το καθεστώς της μεταξικής δικτατορίας που ακολούθησε, φερόμενος από τον τότε υφυπουργό Ασφαλείας Κωνσταντίνο Μανιαδάκη ως μυηθείς σε κινήσεις που οδήγησαν στο Κίνημα του 1938, συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μήλο. Λίγο αργότερα με την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά απέρριψε αίτησή του να συμμετάσχει στον πόλεμο.
Εθνική Αντίσταση
Αμέσως μετά την κατάρρευση της Ελλάδας, ο Σαράφης κινητοποιήθηκε αμέσως ούτως ώστε να συγκροτηθεί άμεσα αντιστασιακό-αντιφασιστικό κίνημα. Ωστόσο, η συνεννόησή του με παλιά στελέχη του φιλελεύθερου χώρου δεν έφερε αποτελέσματα. Τελικώς, το 1942 συγκροτεί μαζί με άλλους στρατιωτικούς την αντιστασιακή «Οργάνωση 3Α» (Αγών-Ανόρθωση-Ανεξαρτησία). Ο Σαράφης βρέθηκε κατά τις αρχές του Φεβρουαρίου 1943 σε συνεννόηση με τον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο (ΕΔΕΣ) στον Μεσόπυργο Άρτας και την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση (ΕΚΚΑ), ζητώντας την ένωση όλων των αντιστασιακών δυνάμεων, αλλά ύστερα από αφοπλισμό της οργάνωσής του, την 1η Μαρτίου 1943 και σύντομη αιχμαλωσία από τον ΕΛΑΣ, ο Σαράφης δέχτηκε να προσχωρήσει σε αυτόν και ν΄ αναλάβει ηγετικά καθήκοντα. Στον ΕΛΑΣ ο Σαράφης επανέλαβε τη θέση του για ένωση των δυνάμεων της Αντίστασης. Ύστερα από τη συγκρότηση Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, ο Στέφανος Σαράφης ανέλαβε Στρατιωτικός Αρχηγός, ο Άρης Βελουχιώτης Γενικός Καπετάνιος και ο Ανδρέας Τζήμας (Σαμαρινιώτης) Πολιτικός Εκπρόσωπος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Με τη θέση του αυτή απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό και τους Έλληνες αξιωματικούς και κάλεσε σε αντιστασιακή συστράτευση και συνεργασία με το ΕΑΜ. Το κάλεσμά του σημείωσε σημαντική επιτυχία, εξαιτίας και της προσωπικής του εμβέλειας. Υπό την ηγεσία του ο ΕΛΑΣ κατέστη μαζικός, ισχυρός και αποτελεσματικός αντάρτικος στρατός. Αυτήν την περίοδο ο Σαράφης προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ), εγκαταλείποντας το φιλελεύθερο χώρο όπου ανήκε προηγουμένως.
Το Μάιο του 1944, ως μέλος της αντιπροσωπίας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, συμμετείχε στο Συνέδριο του Λιβάνου και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στη Συμφωνία της Καζέρτας.
Αφοπλισμός Σαράφη - Κωστόπουλου
Προ της ένταξής του στον ΕΛΑΣ, τον Ιανουάριο του 1943 ο Σαράφης συναντήθηκε με τον απότακτο ταγματάρχη Γεώργιο Κωστόπουλο στην περιοχή της Μονής Δουσίκου της κοινότητος Αγίου Βησσαρίωνος κοντά στα Τρίκαλα, όπου ήταν η έδρα της ομάδος του. Ο Γεώργιος Κωστόπουλος αρχικώς είχε ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, διαφώνησε όμως με τους εκπροσώπους του και διέλυσε το τμήμα του, δημιουργώντας τον Οκτώβριο του 1942 την αντάρτικη οργάνωση ΕΣΑΠ (Ελληνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπάθειας). Σκοπός της συναντήσεως αυτής ήταν ν΄ αναλάβει ο Σαράφης τη διοίκηση της ανταρτικής δυνάμεως του Κωστόπουλου, και με πυρήνα την ομάδα αυτή να οργανώσει την αντίσταση στη Θεσσαλία. Ένα μήνα αργότερα συναντήθηκε στο Αυλάκι Βάλτου με τους Κομνηνό Πυρομάγλου, Έντυ Μάγιερς κ.ά, στους οποίους κατά τις συζητήσεις τους τούς φάνηκε αντικομμουνιστής. Παρόλο που οι Βρετανοί δεν θέλησαν τη δημιουργία νέων αντάρτικων ομάδων, ο Σαράφης τούς ανέπτυξε σχέδιο για ένωση των ανταρτοομάδων σε γεωγραφικές σφαίρες επιρροής. Πιο συγκεκριμένα, η περιοχή της Ηπείρου θα παρέμενε στον Ναπολέοντα Ζέρβα, ο Σαράφης θα αναλάμβανε τη Θεσσαλία, και ο Δημήτριος Ψαρρός τη Ρούμελη, ενώ σε περίπτωση άρνησης της κομμουνιστικής ηγεσίας του ΕΛΑΣ, θα έπρεπε αυτή ν΄ απομονωθεί και ν΄ αφομοιωθεί η δημοκρατική πλειονότητα των ανταρτών στις επιμέρους ανταρτοομάδες. Από τους συντηρητικούς αντάρτες όμως μόνον ο Ζέρβας είχε τις απαιτούμενες συστάσεις, αφού οι Σαράφης και Ψαρρός δεν είχαν ακόμη δημιουργήσει αντάρτικες οργανώσεις ή δεν είχαν επαρκή δύναμη σε αντάρτες για ένα τέτοιο εγχείρημα.
Ο Σαράφης αργότερα επέστρεψε στη Θεσσαλία όπου και πληροφορήθηκε τον αφοπλισμό δύο υποομάδων του Κωστόπουλου από τον καπετάνιο Κόζιακα του ΕΛΑΣ, και δυο ημέρες αργότερα ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Νικηταράς συλλαμβάνει τον ταγματάρχη Αντωνόπουλο που προσπαθούσε να δημιουργήσει ανταρτοομάδα στα πλαίσια του ΕΣΑΠ. Για το ΕΑΜ όμως εχθρός είναι ο Σαράφης, που λόγω της φήμης του στο κίνημα του 1935 μπορούσε να εξελιχθεί σε επικίνδυνο αντίπαλο, έτσι χαρακτηρίζεται προδότης για την άδεια κυκλοφορίας παράτασης που είχε λάβει από τις ιταλικές αρχές κατοχής. Ο Σαράφης ακολουθεί τον εξοργισμένο για τον αφοπλισμό των υποομάδων του Κωστόπουλο στο χωριό Βουνέσι Καρδίτσας (Μορφοβούνι), σκεπτόμενος ότι πρόκειται για παγίδα, όπου συναντώνται με τον καπετάνιο Νικηταρά την 1η Μαρτίου 1943, και λόγω της προχωρημένης ώρας οι συνομιλίες διακόπτονται για την επόμενη μέρα. Τελικώς οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τούς αιφνιδιάζουν, εισέρχονται στα καταλύματα και τους πιάνουν κυριολεκτικώς στον ύπνο, συλλαμβάνοντάς τους. Εκτελείται ο αρχισμηνίας Νικόλαος Κωστορίζος μαζί άλλους τρεις ως λιποτάκτες, αφού προηγουμένως είχαν αυτομολήσει από τον ΕΛΑΣ προς τον ΕΣΑΠ, ενώ οι υπόλοιποι αξιωματικοί μεταφέρθηκαν στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας, όπου βρισκόταν το αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Εκεί τους ζητήθηκε με την απειλή του θανάτου (συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, ταγματάρχης Γεώργιος Κωστόπουλος, λοχαγός Θωμάς Καραμπέκος, ανθυπασπιστής Νικόλαος Χονδρός) να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ. Ο ταξίαρχος Έντυ Μάγιερς μόλις πληροφορήθηκε τον αφοπλισμό μετέβη την 7η Μαρτίου στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ για να ζητήσει την απελευθέρωση των αξιωματικών και λοιπών ανταρτών, όπως και έγινε. Ο Σαράφης, αφού είχε ζητήσει μικρό περιθώριο χρόνου για να σκεφτεί αν θα ήθελε να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, ανέφερε στον Έντυ Μάγιερς ότι δέχεται την πρόσκληση. Ο Κομνηνός Πυρομάγλου, υπαρχηγός του ΕΔΕΣ, μνημονεύει για την προσωπικότητα του Σαράφη και το γεγονός του αφοπλισμού του, ότι η απόφασή του ένταξης στον ΕΛΑΣ δεν ελήφθη υπό την απειλή του όπλου όπως ισχυρίζονται όσοι τον επικρίνουν, αφού η ψυχική αντοχή του αποδεικνύει τη γενναιότητα του αντρός αυτού που είχε ήδη πάρει μέρος στο κίνημα του 1935.
Ο Γεώργιος Καρτάλης, πολιτικός αρχηγός της ΕΚΚΑ, σε μία αποστροφή του λόγου του κατά το συνέδριο του Λιβάνου, αναφερόμενος στον Σαράφη, του είπε: «Ανηγορεύθης αρχιστράτηγος του ΕΛΑΣ δι΄ εμπτυσμού», υπονοώντας τις ταπεινωτικές συνθήκες προσχώρησής του.
Μετά την Απελευθέρωση
Μετά την Απελευθέρωση ο Στέφανος Σαράφης προήχθη σε υποστράτηγο. Πριν το ξέσπασμα των Δεκεμβριανών, μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη και τον επιτελάρχη του ΕΛΑΣ Θεόδωρο Μακρίδη, ως ηγέτες του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, βρίσκονταν στη Λαμία και ήταν όλοι υπέρμαχοι της σύγκρουσης με τους Άγγλους. Κατά τα Δεκεμβριανά, δεν θα τους επιτραπεί να λάβουν μέρος στις συγκρούσεις της Αθήνας, και στα τέλη του Δεκεμβρίου η ηγεσία του ΕΑΜ-ΚΚΕ θα τους στείλει στην Ήπειρο να διαλύσουν τις εκεί δυνάμεις του ΕΔΕΣ, πράγμα που θα καταφέρουν σε ελάχιστες μέρες. Προηγούμενα (15 Δεκεμβρίου 1944) και σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία του Γ.Ε.Σ. (1998), ο Σαράφης υπέγραψε μία ανακοίνωση που εξέδωσε το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ και η οποία απευθυνόταν "προς τους Δημοκρατικούς αξιωματικούς και αντάρτες του ΕΔΕΣ", με την οποία οι τελευταίοι καλούνταν να προσχωρήσουν στις τάξεις του ΕΛΑΣ. Το έγγραφο, πλην του Σαράφη, υπέγραψαν 15 ακόμη ανώτεροι δημοκρατικοί αξιωματικοί του ΕΛΑΣ. Μετά την ήττα των Δεκεμβριανών, ο Σαράφης μετέσχε στην αντιπροσωπία του ΕΑΜ-ΚΚΕ ως στρατιωτικός σύμβουλος στη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Έχασε τη ζωή του το 1957, στον Άλιμο, όταν αυτοκίνητο της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής που οδηγούσε ο αεροπόρος Μάριο Μουζάλι, τον χτύπησε θανάσιμα και τραυμάτισε τη σύζυγό του, Μάριον Σαράφη-Πάσκοου. Το τροχαίο αυτό δυστύχημα θεωρήθηκε από την Αριστερά (ΕΔΑ) ως στοχευμένη δολοφονία. Στο σημείο όπου σκοτώθηκε, σήμερα έχει στηθεί έφιππος ανδριάντας προς τιμή του.
Μετά θάνατον, ο Σύνδεσμος Φίλων των Ελλήνων Εβραίων τίμησε τους ηγέτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, ανάμεσά τους και τον υποστράτηγο Στέφανο Σαράφη, για το ρόλο τους στη σωτηρία των Εβραίων της Ελλάδας από τους ναζί Γερμανούς και το Ολοκαύτωμα.
Άλλες Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός Κατηγορία:Βενιζελισμός
Κυδωνιές Χαλανδρίτσας Αχαΐας
Οι Κυδωνιές Χαλανδρίτσας, με ονομασία φυτωνυμική , είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Χαλανδρίτσας του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 17/03/1991 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Χαλανδρίτσας σε όλες τις διοικητικές μεταβολές.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 169 μέτρων περίπου και απέχει οδικώς 19 χλμ. περίπου από την Πάτρα.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Ελόι Ίνος
Ο Ελόι Ίνος (Eloi Songao Inos, 1949-2015) ήταν ο κυβερνήτης των Βορείων Μαριανών Νήσων από τις 20 Φεβρουαρίου 2013 ως τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2015. Είναι μέλος του Κόμματος της Διαθήκης. Υπηρέτησε και ως Αντικυβερνήτης από το 2009 ως το 2013. Εξελέγη κυβερνήτης στις εκλογές του 2014.
Σπουδές και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1949. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στη λογιστική από το πανεπιστήμιο του Γκουάμ το Μάιο του 1981. Επίσης, σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ήταν πατέρας 5 παιδιών. Ήταν γαμπρός της Ρίτα Ινος, η οποία χρημάτισε υπουργός Παιδείας.
Υπουργός Οικονομικών
Προτού γίνει αντικυβερνήτης εργάστηκε ως διευθυντής φορολογίας στο τμήμα εισοδημάτων του Εδάφους υπό Εντολή των Νήσων του Ειρηνικού, που δεν υπάρχει πια.
Εξελέγη στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο της Σαϊπάν και των Βορείων Νήσων και από το 1990 ως το 1992 ήταν πρόεδρος του συμβουλίου. Διορίστηκε υπουργός Οικονομικών από τον κυβερνήτη Φιτιάλ στις 9 Ιανουαρίου 2006 και παρέμεινε στη θέση αυτή ως την 1η Μαΐου 2009.
Αντικυβερνήτης
Ο Ίνος ανέλαβε Αντικυβερνήτης (ή Υποκυβερνήτης) την 1η Μαΐου 2009 μετά την έγκριση του διορισμού του και από τη Γερουσία. Διορίστηκε από τον κυβερνήτη Μπενίνιο Φιτιάλ για να πληρωθεί το κενό που είχε δημιουργηθεί μετά την παραίτηση του αντικυβερνήτη, Τίμοθι Βιγιαγκόμες, ο οποίος καταδικάστηκε για ομοσπονδιακή απάτη.
Κυβερνήτης
Ο κυβερνήτης Μπενίνιο Φιτιάλ καθαιρέθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2013 με απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, καθώς κατηγορήθηκε για 13 αδικήματα, συμπεριλαμβανομένων της διαφθοράς και της παράβασης καθήκοντος. Έτσι, τον αντικατέστησε ο Ίνος, ο οποίος ως εκείνη τη στιγμή ήταν Αντικυβερνήτης. Ο Ρεπουμπλικανός Ελόι Ίνος κέρδισε τις εκλογές για κυβερνήτη στις 4 Νοεμβρίου 2014, με 6.342 ψήφους, επικρατώντας του Χάιντς Χοφσνάιντερ, ο οποίος συγκέντρωσε 4.501 ψήφους. Αντικυβερνήτης έγινε ο Ραλφ Τόρες.
Θάνατος
Στις 28 Δεκεμβρίου 2015 ο Ίνος απεβίωσε εν ενεργεία, ενώ υποβαλλόταν σε θεραπεία για καρκίνο στο Σιάτλ. Ήταν 66 ετών. Τον διαδέχθηκε προσωρινά ο υποκυβερνήτης, Ραλφ Τόρες.
Τα Ψηλά Βουνά
Τα Ψηλά Βουνά είναι ένα παιδικό μυθιστόρημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1918 ως αναγνωστικό της Γ' Δημοτικού στο πλαίσιο της βενιζελικής Γλωσσοεκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης του 1917 που εισήγαγε τη δημοτική γλώσσα στο Δημοτικό σχολείο. Σε 79 κεφάλαια εξιστορούνται οι εμπειρίες μιας ομάδας συμμαθητών που περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στο βουνό. Εκεί μαθαίνουν να λειτουργούν σαν μία κοινότητα και να προστατεύουν το δάσος. Η κοινωνικοποίηση και η οικολογική ευαισθησία είναι οι κεντρικές ιδέες της ιστορίας. Περιλαμβάνονται και ποιήματα (όπως το γνωστό Τσιριτρό). Στην εποχή του το βιβλίο προκάλεσε οξύτατες αντιδράσεις, ώσπου το 1920 αποσύρθηκε, όπως και τα άλλα αναγνωστικά της Μεταρρύθμισης. Επαναφέρθηκε ως αναγνωστικό σε κατοπινά χρόνια. Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα παιδικά βιβλία στην ελληνική γλώσσα και επανεκδόθηκε πολλές φορές.
Σύνοψη
Η ιστορία, σε συνεχή πλοκή, τοποθετείται κοντά στη Γρανίτσα Ευρυτανίας στα χρόνια της συγγραφής του βιβλίου (1918). Σε 79 κεφάλαια εξιστορούνται οι εμπειρίες 25 παιδιών που περνούν ενάμιση μήνα καλοκαιρινών διακοπών στο βουνό Χλωρός συνοδευμένα από έναν ενήλικα. Είναι συμμαθητές της τελευταίας τάξης του Ελληνικού σχολείου. Ζουν σε απλές καλύβες και μαθαίνουν να εξυπηρετούν τις βασικές τους ανάγκες (τροφή, κατάλυμα), να συνεργάζονται (οργάνωση κοινότητας, αλληλεγγύη) και να έρχονται σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο (τους κατοίκους του βουνού). Κάθε κεφάλαιο είναι ένα επεισόδιο της ζωής τους. Συνυφαίνονται στην ιστόρηση ποιήματα του Παπαντωνίου, και δημοτικά.
Το Παράρτημα περιλαμβάνει μερικά ποιήματα άσχετα με τη διήγηση και δύο παρτιτούρες μελοποιημένων ποιημάτων του Παπαντωνίου. Στην πρώτη έκδοση ακολουθούν τα Περιεχόμενα με τα κεφάλαια αριθμημένα και σημείωση για τρία τυπογραφικά λάθη.
Πρόσωπα
Πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι η φύση και τα στοιχεία της· το βουνό, τα δέντρα και το ποτάμι.
Η απουσία ενηλίκων απ' την πλευρά των παιδιών είναι αισθητή. Οι συμμαθητές είναι κάτω από τη χαλαρή εποπτεία του κυρ‑Στέφανου, που τα βοηθά. Σημαντικό ρόλο έχει και ο δασάρχης. Οι γονείς απουσιάζουν τελείως (μόνο δίνουν την άδεια στα παιδιά στο κεφάλαιο 2).
Αντίθετα οι ντόπιοι περιγράφονται με λεπτομέρεια, κυρίως οι βλάχοι τσοπάνηδες που είναι αναπόσταστο μέρος του βουνού: ο περήφανος τσέλιγκας Γεροθανάσης (κεφ.31) και τα εγγόνια του: ο Λάμπρος, ένα ικανό τσοπανόπουλο, η όμορφη Αφρόδω. Οι διάφοροι τύποι του χωριού: ο Κώστας ο κορφολόγος (κεφ.35) που συλλέγει βοτάνια, ο Ζαβοπαναγής που όλο τσακώνεται (κεφ.24), ο μυλωνάς -πάντα μεθυσμένος- (κεφ.45), ο ράφτης (κεφ.9), ο μπαλωματής (κεφ.19), ο Θύμιος ο κουδουνάς (κεφ.55). Οι Πουρναρίτες (κάτοικοι του χωριού Πουρνάρι) είναι οι εχθροί του δάσους, που «τὸ εἶχαν ἐπάγγελμα νὰ ζοῦνε ρημάζοντας τὸ δάσος» (κεφ.34) καταστρέφοντας αλόγιστα τα δέντρα για να πάρουν το ρετσίνι τους. Κορίτσια δεν υπάρχουν στην παρέα των παιδιών (είναι μαθητές σχολείου αρρένων). Συναρπαστική γυναικεία παρουσία στο έργο είναι η Αφρόδω που «τόσο χαριτωμένο χαμόγελο εἶχε» (κεφ.15). Ο γάμος της δίνει χαρά και λύπη στους μικρούς θαυμαστές της («Ἔπειτα φίλησε καὶ τὰ παιδιά [...] Δάκρυσε ὁ Φουντούλης. Δάκρυσε ὁ Φάνης [...] Ἀφρόδω, καλή μας Ἀφρόδω!» (κεφ.75). Άλλοι γυναικείοι χαρακτήρες είναι η γρια-Χάρμαινα (κεφ.25), η γυναίκα του μυλωνά (κεφ.45).
Σε πρόσωπα μεταμορφώνονται και τα ζώα, που μας μιλούν σε πρώτο πρόσωπο: η αλεπού (κεφ.21), ο σκύλος (κεφ.76), ο λύκος (κεφ.58).
Ποιήματα
Ποιήματα υπάρχουν μέσα στην ιστορία αλλά και ανεξάρτητα, στο Παράρτημα.
α) Συνυφασμένα με τη διήγηση: β) στο Παράρτημα υπάρχουν ποιήματα άλλων δημιουργών, άσχετα με τη διήγηση.
Εικονογράφηση
400px|right|thumb|Ο Λάμπρος. Σχέδιο του [[Ζαχαρίας Παπαντωνίου|Ζαχαρία Παπαντωνίου για Τα Ψηλά Βουνά (κεφάλαιο 27).]] Το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης ήταν έγχρωμο. Η μαυρόασπρη εικονογράφηση έγινε από τον ζωγράφο και γλύπτη Πέτρο Ρούμπο. Ο ίδιος ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου έκαμε αρκετά σχέδια. Ήταν άλλωστε λάτρης των καλών τεχνών. Το 1918, χρονιά της έκδοσης του βιβλίου, έγινε διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης.
Στις αναθεωρημένες μεταγενέστερες εκδόσεις οι εικονογράφοι είναι διαφορετικοί.
Μουσική
Η μουσική έχει ξεχωριστή θέση στη διήγηση· το τραγούδι συνοδεύει κάθε χαρούμενη στιγμή. Αλλά και οι ήχοι του δάσους, του νερού, των κουδουνιών από τα κοπάδια, είναι κι αυτά έντονα μουσικά στοιχεία.
Από τα ποιήματα του Ζαχαρία Παπαντωνίου που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο, μελοποιήθηκαν: Οι παρτιτούρες των δύο τραγουδιών υπάρχουν στο Παράρτημα της 1ης έκδοσης του 1918.
Θεματολογία
Για τη συγγραφή κάθε αναγνωστικού της Μεταρρύθμισης του 1917, η συντακτική επιτροπή των βιβλίων έθεσε βασικές αρχές και κατευθύνσεις. Οι κεντρικές ιδέες του βιβλίου θα ήταν το συλλογικό πνεύμα, η κοινοτική αλληλεγγύη, η ατομική αυθυπαρξία και η αγάπη της φύσης και του βουνού. Κοντά σ' αυτές καλλιεργούνται και άλλες αξίες παιδαγωγικού χαρακτήρα.
Η καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης για την προστασία των φυσικών πόρων είναι βασικό μήνυμα του βιβλίου. (κεφ. 36, 42, 64). Τα παιδιά γίνονται δασοφύλακες και επιβραβεύονται. Συγχρόνως, μαθαίνουν να συνεργάζονται και να λειτουργούν σαν ομάδα («Καθένας ἐργάστηκε γιὰ τὸν ἐαυτό του, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους· ὅλοι πάλι δούλεψαν γιὰ τὸν ἕνα.» κεφ.16). Τονίζεται η αλληλεγγύη («Ὁ ἕνας θὰ ἔδινε γιὰ τὸν ἄλλο τὴ ζωή του.» κεφ.52) και η σημασία της κοινωνικής συνεισφοράς. Έντονο είναι το μήνυμα της κοινωνικής ισότητας («Ὁ δρόμος εἶναι γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Εἶναι γιὰ τὸν πλούσιο καὶ τὸ φτωχό, γιὰ τὸν ἄρχοντα καὶ τὸ ζητιάνο.» κεφ.17), της δικαιοσύνης και της τιμιότητας. Η ανεξαρτητοποίηση του ατόμου, ο απογαλακτισμός και το δυνάμωμα του χαρακτήρα γίνεται μέσα από την αυτοεξυπηρέτηση, την πρωτοβουλία. Η θρησκευτική ευλάβεια κυριαρχεί στα κεφάλαια για την επίσκεψη στο μοναστήρι, γεμάτα συγκίνηση και κατάνυξη. Παρ' όλ' αυτά, το βιβλίο κατηγορήθηκε για έλλειψη θρησκευτικότητας.
Αυτή η ηθογραφία του Παπαντωνίου είναι μια πινακοθήκη των ανθρώπινων τύπων, των επαγγελμάτων, της ζωής στο ελληνικό χωριό. Δεν γίνονται διακρίσεις για την καταγωγή και τη φυλή. Τα παιδιά ενδιαφέρονται για τη ζωή των βλάχων της περιοχής, τη γλώσσα τους, τα έθιμά τους και συνδέονται μαζί τους. Η αναφορά στον 'Αραπόβραχο' που είναι ο 'μπαμπούλας' των θρύλων της περιοχής παρουσιάζεται ως δεισιδαιμονία (κεφάλαια 1, 25, 52, 53).
H θέση της γυναίκας της εποχής, ξενίζει τον αναγνώστη κατοπινών αιώνων. Η γυναίκα του ράφτη απαντά στον άντρα της: «Ἀφέντη, ὅ τι ὁρίσης καλὰ ὡρισμένο» (κεφ.9) συμφωνώντας πειθήνια.
Γλώσσα και στυλ
Τρεις φορές μόνο υπάρχει αναφορά σε κείμενο γραμμένο σε καθαρεύουσα· δύο φορές σε θρησκευτικό κείμενο (κεφ. 27, 72) και στον ονειροκρίτη που διαβάζει ο ψάλτης (κεφ.63).
Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά στη βλάχικη γλώσσα. «Ἔλεγε τὰ πρόβατα π ρ ά τ α, τὸ ροῦχο σ κ τ ί, τὸ πάλι τὸ ἔλεγε μ ά τ α καὶ τὰ γίδια τὰ ἴ δ ι α» (κεφ.15).
Η περιγραφή γίνεται μέσα σε μια βουκολική ατμόσφαιρα, με απλή, μικροπερίοδη, αλλά γλαφυρή περιγραφή του τοπίου. Οι διάλογοι είναι συχνοί. Παρ' όλο που το βιβλίο είναι γραμμένο σε τριτοπρόσωπη γραφή (μας μιλά ο συγγραφέας), συχνά μεταπηδά σε πρωτοπρόσωπη (προσωπικές σκέψεις των παιδιών, μα και ζώων· μας μιλά η αλεπού, ο λύκος, ο σκύλος). Χαρακτηρίζεται από αποφυγή διδακτισμού (ο συγγραφέας περνά τα μηνύματά του αβίαστα μέσα από την πλοκή), ποιητική περιγραφή της φύσης, τρυφερότητα και χιούμορ.
Ιστορικό
Τα Ψηλά Βουνά εκδόθηκαν στην ταραγμένη εποχή των Βαλκανικών Πολέμων και των αντιπαραθέσεων για το γλωσσικό ζήτημα.
1917: Γλωσσοεκπαιδευτική Μεταρρύθμιση του 1917: Η επαναστατική προσωρινή κυβέρνηση του Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη εισάγει τη δημοτική γλώσσα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού σχολείου. Μετά το σχηματισμό κυβέρνησης στην Αθήνα ακολουθούν βασιλικά διατάγματα για την εκπαίδευση και την έγκριση νέων αναγνωστικών στη δημοτική γλώσσα. Κυκλοφορούν 13 νέα αναγνωστικά «εἰς τὴν κοινὴν ὁμιλουμένην (δημοτικὴν) γλῶσσαν, ἀπηλλαγμένην παντὸς ἀρχαϊσμοῦ ἢ ἰδιωτισμοῦ. [...] ἁπλᾶ καὶ σαφῆ κατὰ τὴν γλῶσσαν καὶ τὸ ὕφος.» (Νόμος 1332/1918).
1918, Οκτώβριος. Η συντακτική επιτροπή εγκρίνει Τα Ψηλά Βουνά για την Γ' Δημοτικού (άδεια κυκλοφορίας, Δεκέμβριος 1918). Κυκλοφορούν το Γενάρη του 1919. Οι προγραμματικές ιδέες για τη συγγραφή των αναγνωστικών διατυπώθηκαν στο Πρακτικόν της συντακτικής επιτροπής.
Για τη διδασκαλία των νέων αναγνωστικών έγιναν ειδικά σεμινάρια στους δασκάλους. Εκτός από τα φυλλάδια Γραμματικής, τυπώθηκε και στάλθηκε σε όλα τα σχολεία, ξεχωριστό φυλλάδιο με τίτλο Ὀδηγίαι διὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ ἀναγνωστικοῦ τῆς Γ' δημοτικοῦ, 'Τὰ ψηλὰ βουνά'.
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου συμμετέχει επίσης στη συντακτική επιτροπή που δημιούργησε Το Αλφαβητάρι με τον Ήλιο.
Σημειώνεται, ότι την εποχή των Ψηλών Βουνών (1918), οι μαθητές αγόραζαν τα βιβλία (η τιμή της 1ης έκδοσης του βιβλίου ήταν 2,50 δραχμές). Η νομοθεσία της Μεταρρύθμισης δεν όριζε ένα μόνον αναγνωστικό υποχρεωτικό για κάθε τάξη, αλλά έδινε δυνατότητα επιλογής στους διδάσκοντες ανάμεσα σε εγκεκριμένα αναγνωστικά.
Κριτική και αντιδράσεις
Το βιβλίο επαινέθηκε από πολλούς λογοτέχνες και κριτικούς όπως ο Κωστής Παλαμάς και Γρηγόριος Ξενόπουλος.
Τα αναγνωστικά της Μεταρρύθμισης και ειδικά τα Ψηλά Βουνά ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών από τους αντιδημοτικιστές, κυρίως από καθηγητές, όπως οι Γεώργιος Χατζιδάκις και Ανδρέας Σκιάς. Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, τότε Ανώτερος Επόπτης Δημοτικής Εκπαίδευσης, απάντησε λεπτομερώς το 1919 στο έργο του Quo‑usque tandem.
Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920, η νέα κυβέρνηση της Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως συστήνει την "Επιτροπεία" που συντάσσει τη γνωστή Έκθεση για τα αναγνωστικά της Μεταρρύθμισης απαγορεύοντάς τα και ρίχνοντάς τα "στην πυρά". Συντάκτες της ήταν ο αντιδημοτικιστής Ανδρέας Σκιάς, καθηγητής πανεπιστημίου, και άλλα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Η Έκθεση εξηγεί για ποιο λόγο η διδασκαλία της δημοτικής γλώσσας στο σχολείο είναι επιβλαβής («ἀπαισία μαλλιαρὴ γλῶσσα») και καταδικάζει τη γραμματική που είχε εκδοθεί: «Ἡ γνώμη τῆς Ἐπιτροπείας εἶναι, ὅτι ἡ τερατώδης αὕτη γραμματικὴ πρέπει νὰ καῇ.» (σελ.35) Μετά, ασκεί έλεγχο σε ένα-ένα τα αναγνωστικά της Μεταρρύθμισης· ανάμεσα σ' αυτά και στα Ψηλά Βουνά για τα οποία γράφει: «ἐμφανίζουσι τήν τε θρησκείαν καὶ τὸν Ἑλληνισμόν ὑπὸ μορφὴν γελοίαν καὶ βάρβαρον, ἵνα ἑμποιήσωσιν ἀποστροφὴν πρὸς ἀμφότερα, ὥστε οἱ παῖδες νὰ ἀσπασθῶσιν ὕστερον τὰς ἰδέας, πρὸς ἃς ἄγουσι τὰ Ψηλὰ Βουνά, ἤτοι τὸν μπολσεβικισμόν.» (σελ.52). Ακολουθεί αναλυτική καταδίκη του βιβλίου στις σελίδες 56 έως και 73, με επιχειρήματα παρόμοια με αυτά του Χατζιδάκι.
Ο Τριανταφυλλίδης γράφει το 1921 την αντέκθεσή του στο βιβλίο του Πριν καούν όπου καταπιάνεται με ένα-ένα επιχείρημα της Έκθεσης της Επιτροπείας εναντίον των νέων αναγνωστικών της Μεταρρύθμισης, με πλουσιότατο υπομνηματισμό. Μιλά για την «ἄδικη τυφλωμένη κρίση» της Επιτροπείας, που «προτείνει καὶ ἀξιώνει νὰ καοῦν σὰν τὰ πιὸ 'ἐξαμβλωματικὰ' βιβλία» (σ.229). Παραθέτει ενδεικτικά αποσπάσματα των νέων και των παλιών αναγνωστικών για σύγκριση. Ειδικά για "Τα Ψηλά Βουνά" γράφει:"«πρώτη φορὰ εἶδαν δάσκαλοι ἕλληνες νὰ ρουφιέται ἀναγνωστικὸ ἑλληνικὸ ἀπὸ τοὺς μικροὺς των μαθητές -ὄχι μόνο βουνίσιους- μέσα σὲ λίγες μέρες» (σ.288) «πρώτη φορὰ ζωντάνεψαν μέσα στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο μὲ τέτοιο καὶ μὲ τόσο πλούσιο τρόπο ἕνα κομμάτι Ἑλλάδα, τὸ ἑλληνικό βουνό» (σ.266)."Δέχεται ως σωστή την παρατήρηση για την απουσία της οικογένειας και την αποκλειστικότητα της βουνίσιας ζωής. Υπεραμύνεται της λογοτεχνικής αξίας του βιβλίου. Για κάθε λέξη που κατηγορήθηκε, δίνει παραδείγματα χρήσης της (σ.196) και αναλύει θέματα γραμματικής (σ.203-204). Θυμίζει τις διορθώσεις που έγιναν στη 2η έκδοση, που οι επικριτές αγνόησαν.
Κατοπινά χρόνια
Διδάχθηκε επίσης και από την έκδοση του 1974.
Το μυθιστόρημα δεν σταμάτησε να επανεκδίδεται (συνήθως στην αναθεωρημένη του παραλλαγή).
Εκδόσεις
Εκδόσεις του βιβλίου σε πολυτονική γραφή: Επανεκδόσεις: Ο Τριανταφυλλίδης αναφέρει ότι διορθώθηκαν μερικά σημεία. Μεταγενέστερες εκδόσεις έχουν αλλαγές, παραλείψεις τμημάτων κειμένου και διορθώσεις σύνταξης, ορθογραφίας και τυπογραφικών χαρακτηριστικών. Αναθεωρημένες εκδόσεις αναγνωστικού: Ανεξάρτητες εκδόσεις: Το πρωτότυπο της 1ης έκδοσης του 1918 (σε πολυτονική γραφή): Σε μονοτονική μεταγραφή, το πρωτότυπο του 1918: Σε μονοτονική γραφή, αναθεωρημένες εκδόσεις: Άλλες εκδόσεις Διασκευές
Πηγές
Το πρωτότυπο κείμενο της 1ης έκδοσης (1918) των Ψηλών Βουνών διαθέσιμο: Πηγές για την κριτική των Ψηλών Βουνών: Νόμοι και επίσημες Εκθέσεις σχετικά με τη γλωσσοεκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1917: Για το θεσμό των Ανωτέρων εποπτών(σημ.): διορίστηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1917 ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης και ο Αλέξανδρος Δελμούζος. Παραιτήθηκαν το 1920, με την αλλαγή κυβέρνησης. Επιπλέον: Φυλλάδια Γραμματικής γραμμένα από τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη (οι τίτλοι γραμμένοι με κεφαλαία γράμματα):
Για τα ελληνικά αναγνωστικά:
Κατηγορία:Αναγνωστικά Κατηγορία:Παιδικά βιβλία
Η Κοιμωμένη του Χαλεπά
μικρογραφία|Το γλυπτό «Η Κοιμωμένη» του [[Γιαννούλης Χαλεπάς|Χαλεπά πάνω στον τάφο της οικογένειας Αφεντάκη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.]] Η Κοιμωμένη του Χαλεπά είναι γλυπτό του γνωστού Έλληνα γλύπτη, Γιαννούλη Χαλεπά, στη μορφή της Σοφίας Αφεντάκη. Φιλοτεχνήθηκε τη δεκαετία 1880 και τοποθετήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Το γλυπτό παρουσιάζει την Σοφία Αφεντάκη ξαπλωμένη, να έχει το κεφάλι προς τα δεξιά, πάνω σε ένα μαξιλάρι και με το αριστερό της χέρι, κρατάει έναν σταυρό πάνω στο στήθος. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα τέχνης ανάμεσα στα γλυπτά του Α' Νεκροταφείου Αθηνών καθώς και ένα από τα πιο καθοριστικά έργα για τη φήμη του Χαλεπά.
Σοφία Αφεντάκη
Η Σοφία Αφεντάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1856 και καταγόταν από την Κίμωλο, πατέρας της ήταν ο Κωνσταντίνος Αφεντάκης. Η ίδια απεβίωσε από φυματίωση στις 17 Δεκεμβρίου 1873. Ο θείος της, και ένας από τους Μεγάλους Ευεργέτες, Γεώργιος Οικονόμου Αφεντάκης, παραγγέλνει στον Γιαννούλη Χαλεπά να φιλοτεχνήσει ένα ταφικό μνημείο για την όμορφη κόρη. Το θλιβερό αυτό γεγονός του πρόωρου θανάτου της νεαρής Αφεντάκη, στάθηκε η αφορμή για την δημιουργία του τρίτου κατά σειρά αριστουργήματος του Χαλεπά και ίσως του πιο αναγνωρισμένου νεοελληνικού αγάλματος, αυτό της «Kοιμωμένης του Χαλεπά».
Το γλυπτό
μικρογραφία|Το γλυπτό αναπαριστά τη νεαρή Σοφία Αφεντάκη ξαπλωμένη. Το άγαλμα «της κοιμωμένης» αναπαριστά την Σοφία Αφεντάκη σε λευκό μάρμαρο ξαπλωμένη ολόσωμη,  σε ένα ανάκλιντρο, επάνω σε τσαλακωμένα σεντόνια. Το κεφάλι της γέρνει απαλά στο πλούσια διακοσμημένο με κεντήματα μαξιλάρι κρατώντας έναν σταυρό στο ένα χέρι, ενώ το άλλο της χέρι πέφτει απαλά στα σεντόνια με το ένα της πόδι να είναι ελαφρά ανασηκωμένο. Ουσιαστικά, φιλοτεχνεί το ολόσωμο πορτραίτο μιας ζωντανής κοπέλας που έχει μόλις αποκοιμηθεί.
Το άγαλμα «Η Κοιμωμένη του Χαλεπά» παραμένει μέχρι και σήμερα στον τάφο της οικογένειας, στο Πρώτο Νεκροταφείο των Αθηνών.
Αντιτορπιλικό
thumb|Το αντιτορπιλικό [[αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα (D-15)|Βασίλισσα Όλγα (D-15) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού]]
Σύμφωνα με τη ναυτική ορολογία, τα αντιτορπιλικά (Α/Τ, αγγλικά destroyer) είναι τύπος πολεμικών πλοίων, συνήθως ταχυκίνητων, ευέλικτων και μεγάλης αντοχής, που σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν με κύριο σκοπό τη συνοδεία μεγαλύτερων σκαφών ενός πολεμικού στόλου, νηοπομπής ή μάχιμης ομάδας, με σκοπό την υπεράσπισή τους εναντίον μικρότερων, αλλά (σχετικά) ισχυρών επιτιθέμενων μονάδων μικρής ακτίνας δράσης. Αρχικά αναπτύχθηκαν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, με σκοπό την άμυνα εναντίον των τορπιλοβόλων. Μάλιστα, μέχρι την εποχή του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου του 1904, η πλήρης ονομασία του τύπου αυτού ήταν αρχικά «καταστροφείς τορπιλοβόλων» (Torpedo Boat Destroyers, TBDs), που αποδόθηκε στα ελληνικά με τον τότε νεολογισμό ως «αντιτορπιλικά». Τα πρώτα αντιτορπιλικά ήταν και τα ίδια τορπιλοβόλα, αλλά (σχετικά) μεγαλύτερα, αρκετά γρήγορα (ώστε να είναι εφικτή η καταδίωξη) και ισχυρότερα οπλισμένα από τον μέσο όρο των τότε τορπιλοβόλων, που ανέλαβαν τον ρόλο της άμυνας του στόλου έναντι των εχθρικών τορπιλοβόλων. Ο όρος TBD εμφανίστηκε περίπου το 1892, αλλά συντομεύθηκε για μεγαλύτερη ευκολία σε σκέτο destroyer και υιοθετήθηκε με παρόμοιους όρους από το πολεμικό ναυτικό όλων των κρατών μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα αντιτορπιλικά ήταν ελαφρά σκάφη με μικρή αντοχή για ωκεάνιες επιχειρήσεις. Τυπικά, ένας αριθμός αντιτορπιλικών και ένα σκάφος διοικητικής μέριμνας αντιτορπιλικών επιχειρούσαν μαζί.
Με την εμφάνιση των υποβρυχίων και των αεροσκαφών στα θέατρα του πολέμου, τα αντιτορπιλικά ανέλαβαν επίσης τον ανθυποβρυχιακό και τον αντιαεροπορικό ρόλο, τον τελευταίο κυρίως από τα μέσα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εξελίχθηκαν δηλαδή σε πολεμικά πλοία μέσου μεγέθους και γενικών καθηκόντων. Επίσης, μεγάλωσαν σταδιακά σε μέγεθος και ισχύ. Χαρακτηρίζονταν γενικά από μεγάλη ευελιξία και ταχύτητα σε σχέση με άλλα πλοία του μεγέθους τους. Έφεραν (αρκετά) βαρύ οπλισμό για την αντιμετώπιση τόσο θαλάσσιων, υποβρύχιων και εναέριων στόχων όπως πυροβόλα (4–5,5 ιντσών ως κύριο οπλισμό και έναν αριθμό από μικρότερα σε αντιαεροπορικό ρόλο), βόμβες βυθού, τορπιλοσωλήνες και ρουκέτες.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα αντιτορπιλικά εξελίχθηκαν σε ολοένα μεγαλύτερα αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων βλημάτων, γεγονός που επέτρεψε στα νέου τύπου σκάφη τη δυνατότητα να έχουν και ρόλο κύριων μαχητικών σκαφών επιφανείας (ενώ προηγουμένως αυτός ο ρόλος ανήκε στα θωρηκτά και στα καταδρομικά), επιτρέποντάς τα να είναι πιο ικανά για ανεξάρτητες επιχειρήσεις. Κάποια μεγάλα αντιτορπιλικά ορισμένων χωρών μεταφέρουν και ελικόπτερα.
Στις αρχές του 21ου αιώνα, τα αντιτορπιλικά, με τα νέα παγκόσμια πρότυπα, αποτελούν τον κύριο τύπο πολεμικών πλοίων επιφανείας των σημαντικότερων ναυτικών δυνάμεων, ενώ πλέον μόνο οι ΗΠΑ και η Ρωσία διαθέτουν και καταδρομικά, τα οποία τυπικά θεωρούνται βαρύτερος τύπος πολεμικών πλοίων, και έχουν πάψει να υπάρχουν ενεργοί εκπρόσωποι των ακόμη βαρύτερων τύπων των θωρηκτών και των αληθινών καταδρομικών μάχης.
Τα σύγχρονα αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων βλημάτων έχουν ισοδύναμο εκτόπισμα με τα καταδρομικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ έχουν σαφώς πολύ μεγαλύτερη δύναμη πυρός από τα τελευταία, εφόσον μπορούν να μεταφέρουν ακόμη και πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές. Μάλιστα τα αντιτορπιλικά της κλάσης Arleigh Burke, με μήκος 160 μέτρα, εκτόπισμα 9.200 τόνων και συνολικό οπλισμό μεγαλύτερο από 90 πυραύλους, είναι μεγαλύτερα και βαρύτερα οπλισμένα από κάποιες προηγούμενες κλάσεις πολεμικών που ταξινομούνταν στα καταδρομικά κατευθυνόμενων βλημάτων.
Σε κάποιους ευρωπαϊκούς στόλους, όπως το γαλλικό, το ισπανικό ή το γερμανικό, θεωρούν φρεγάτες τα αντιτορπιλικά τους, γεγονός που οδηγεί σε κάποια σύγχυση.
Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό έχει πάψει να χρησιμοποιεί αντιτορπιλικά, που αντικαταστάθηκαν από φρεγάτες τύπου Standard και MEKO 200HN, στον ίδιο ακριβώς ρόλο και με εκτόπισμα μεγαλύτερο από τις κλάσεις αντιτορπιλικών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Οικογένεια Ορλώφ
thumb|260px|right| Το οικόσημο των Ορλώφ Η Οικογένεια Ορλώφ (ρωσικά: Орлóв) ήταν ρωσική οικογένεια ευγενών από την οποία αναδείχθηκαν διακεκριμένοι πολιτικοί, διπλωμάτες και στρατιωτικοί της τσαρικής Ρωσίας.
Γενικά
Η οικογένεια κέρδισε την πρώτη διάκριση και έγινε ευρύτερα γνωστή από τους αδελφούς Ορλώφ λαμβάνοντας τίτλους του κόμη και στρατιωτικά αξιώματα. Γενάρχης της οικογένειας αυτής ήταν ο Ιβάν Ορλώφ, ο επονομαζόμενος "Ορέλ" (= αετός), που από απλός στρατιώτης στο σώμα των στερλιτσών, μετά τον όλεθρό τους, οδηγούμενος σε θανατική εκτέλεση επέδειξε ενώπιον του Τσάρου τόση περιφρόνηση προς τον θάνατο που εξέπληξε τον ίδιο τον Μεγάλο Πέτρο Α΄, ο οποίος όχι μόνο του παρέσχε χάρη, αλλά και τον προσέλαβε ως αξιωματικό στην νεοσυσταθείσα τότε αυτοκρατορική φρουρά (1689), γενόμενος έτσι ευγενής και λαμβάνοντας το όνομα Ορλώφ. Γιος του ήταν ο Γκριγκόρι Ιβάνοβιτς Ορλώφ, που προήχθη σε στρατηγό και κυβερνήτη του Νόβγκοροντ, ο οποίος απέκτησε πέντε γιους και μία κόρη την Αικατερίνη, η οποία διάγοντας ιδιαίτερο χριστιανικό βίο απέκτησε φήμη αγίας. Προς τιμήν της δε, η αυτοκράτειρα Μεγάλη Αικατερίνη ανήγειρε εκκλησία στη Μόσχα.
Σημαντικότερα μέλη
Σημαντικότερα πρόσωπα της οικογένειας υπήρξαν οι πέντε αδελφοί Ορλώφ, που ήταν:
Πιέτρο Ταρέλλα
thumb|200px|Κομμάτι από τη σημαία του τακτικού τάγματος Ο Πιέτρο Ταρέλλα / Πέτρος Ταρέλλας (ιταλικά : Pietro Tarella, Τορίνο 1781 - Πέτα Άρτας, 4 - 18 Ιουλίου 1822) ήταν Ιταλός στρατιωτικός και φιλέλληνας.
Βιογραφία
Ο Πιέτρο Ταρέλλα γεννήθηκε το 1781 στο Τορίνο, αλλά η οικογένεια του καταγόταν από το Καννέρο (Cannero) του Πιεδεμοντίου. Νέος ο Ταρέλλα εντάχθηκε εθελοντικά το 1805 στον στρατό του Ναπολέοντα, έλαβε μέρος και διακρίθηκε σε πολλές μάχες των Ναπολεόντειων πολέμων. Μετά από αυτό εντάχθηκε στο στρατό του Βασίλειου της Σαρδηνίας, με τον βαθμό του ταγματάρχη, στο σύνταγμα του Κούνεο. Είχε εμπλακεί σε επαναστατικές δραστηριότητες και βρέθηκε το 1821 στην εξορία. Το ίδιο έτος ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση. Ο Ταρέλλα ήταν ανάμεσα σε δεκάδες Ιταλούς επαναστάτες και φιλέλληνες που έφυγαν για την Ελλάδα.
Το πρώτο τακτικό τάγμα
thumb|200px|Πίνακας του Στρατηγού Μακρυγιάννη με ονόματα Φιλελλήνων Σαν πρώτη τακτική μονάδα του Ελληνικού στρατού θεωρείται ο Ιερός Λόχος, που δημιουργήθηκε από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη τον Φεβρουάριο του 1821 στη Μολδαβία και τη Βλαχία. Η πρωτοβουλία για την καθιέρωση τακτικής μονάδας στην Ελλάδα ανήκει στον αδελφό του, τον Δημήτριο. Το πρώτο τακτικό τάγμα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1821 στην πόλη της Καλαμάτας και πρώτος διοικητής της ο Κορσικανός Ιωσήφ Βαλέστ.
Οι ιστορικοί του ελληνικού Γενικού Επιτελείου θεωρούν σαν ημερομηνία της δημιουργίας του τακτικού στρατού την 1  Απριλίου 1822, με την απόφαση της Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου για τη δημιουργία τακτικού στρατού. Το τάγμα μετονομάστηκε σε σύνταγμα. Το τάγμα - σύνταγμα αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες του εξωτερικού και περίπου εκατό φιλέλληνες. Πρώτος διοικητής της νέας μονάδας, του πρώτου συντάγματος πεζικού τακτικού στρατού, διορίστηκε ο συνταγματάρχης Ταρέλλα, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. .
Μάχη του Πέτα
Η εκστρατεία του Α. Μαυροκορδάτου στην Ήπειρο είχε ένα πραγματικό στόχο – το Σούλι. Αλλά η εκστρατεία είχε καί πολιτικά κίνητρα. Ο Μαυροκορδάτος ήθελε να εδραιωθεί ως στρατιωτικός στην πολιτική αντιπαράθεσή του με τον Δημήτρη Υψηλάντη. Ωστόσο, στη μάχη του Πέτα (4 - 18 Ιουλίου), ο Μαυροκορδάτος βρέθηκε μακριά από το πεδίο της μάχης. Ο συνολικός αριθμός των τακτικών και ατάκτων Ελλήνων ήταν περίπου 1.500. Ο Ταρέλλα απέρριψε την συμβουλή του Γώγου για κατασκευή ταμπουριών, λέγοντας «Τα στήθη μας – τα ταμπούρια μας». Στις 4 -18 Ιουλίου 8.000 Οθωμανοί, ως επί το πλείστον Αλβανοί, επιτέθηκαν στις ελληνικές θέσεις. Ο Ταρέλλα έδωσε μάχη σε ανοικτό χώρο. Σχηματίζοντας τετράγωνο, το τάγμα «πολέμησε γενναία αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει βήμα-βήμα» αφού έχει χάσει τα τρία τέταρτα των μελών του. Από τους 93 φιλέλληνες σώθηκαν μόνο 21. . Βρισκόμενος στο κέντρο της ελληνικής παράταξης με τους επτανήσιους στα δεξιά και τους φιλέλληνες στα αριστερά κυκλώθηκε από τον εχθρό και με το ξίφος στο χέρι επικεφαλής των ανδρών του επιχείρησε απεγνωσμένη έφοδο, την οποία ακολούθησε φονικότατη μάχη μέχρι τη νύχτα. Άνοιξε δρόμο μέσα από τα εχθρικά στρατεύματα και έπεσε μαχόμενος χωρίς οι άνδρες του να διασώσουν το πτώμα του. . Στον πίνακα του Στρατηγού Μακρυγιάννη με τα ονόματα των φιλελλήνων, το όνομα του Ταρέλλα γράφτηκε δεύτερο, μετά το όνομα του Βαλέστρα.
Αναφορές
Κατηγορία:Φιλέλληνες Τ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Μεσιέ 75
Το Μεσιέ 75 (γνωστό και ως M75 και NGC 6864) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 67.500 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότη. Είναι ένα από τα πυκνότερα γνωστά σφαιρωτά σμήνη.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 75 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν τον Αύγουστο του 1780. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ήταν ο πρώτος που το ανέλυσε σε άστρα το 1784 και το χαρακτήρισε ως «μικρογραφία του Μ3».
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 75 είναι ένα από τα πυκνότερα γνωστά σμήνη, με τάξη συγκέντρωσης Ι. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος και της μεγάλης απόστασής του απαιτούνται μεγάλα τηλεσκόπια για να αναλυθεί σε άστρα. Έχει διάμετρο περίπου 130 έτη φωτός. Το απόλυτο μέγεθος του Μεσιέ 75 είναι περίπου -8,6 ή είναι περίπου 1,8 εκατομμύρια φορές φωτεινότερο από τον Ήλιο.
Το Μεσιέ 75 είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα από το γαλαξιακό κέντρο σφαιρωτά σμήνη. Απέχει από αυτό περίπου 50.000 έτη φωτός. Για την απόστασή του έχουν γίνει διάφορες εκτιμήσεις, ενώ υπάρχουν και πηγές που δίνουν απόσταση μέχρι και 100.000 έτη φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 75 6864 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Κρυονέρι Φιγαλείας Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κρυονέρι (αποσαφήνιση)
Το Κρυονέρι Ζαχάρως ή Φιγαλείας είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας .
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κρυονέρι βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και είναι κτισμένο στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Μίνθη σε υψόμετρο 760 μέτρα. Απέχει 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Ζαχάρω (μέσω Θολού), 61 χλμ. ΝΔ. από τον Πύργο και 41 χλμ. ΒΔ. από την Κυπαρισσία. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Κοπάνιτζα και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λεπρέου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 διορθώθηκε σε Άνω Κοπάνιτζα και το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Κρυονέριον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Τριάντα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κρυονονερίου Ολυμπίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φιγαλείας του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει πληθυσμό 59 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Ηλεία και το δήμο Αρχαίας Ολυμπίας υπάρχει το συνώνυμο χωριό Κρυονέρι Αρχαίας Ολυμπίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Το φιλοδώρημα των 2.000.000 δολαρίων
Το φιλοδώρημα των 2.000.000 δολαρίων (Πρωτότυπος τίτλος: It Could Happen to You) είναι μια ρομαντική κωμωδία Αμερικανικής παραγωγής του 1994 σε σκηνοθεσία Άντριου Μπέργκμαν και σενάριο της Τζέιν Άντερσον. Πρωταγωνιστούν οι Νίκολας Κέιτζ, Μπρίτζετ Φόντα και η Ρόζι Πέρες.
Η ταινία αναφέρεται στον αστυνομικό της Νέας Υόρκης (Κέιτζ) που κερδίζει το λόττο και μοιράζει τα κέρδη του με μια σερβιτόρα (Φόντα). Αυτή η βασική πτυχή είναι εμπνεύσμενη από ένα πραγματικό περιστατικό. Ο Άιζακ Χέιζ έχει τον ρόλο του μυστικού ρεπόρτερ και φωτογράφου Άντζελ Ντούπρι, ενώ είναι επίσης ο αφηγητής της ταινίας.
Πλοκή
Ο Τσάρλι συναντά την Υβόν στο εστιατόριο όπου εργάζεται. Δεδομένου ότι ο Τσάρλι δεν έχει αρκετά χρήματα για να πληρώσει το φιλοδώρημα, υπόσχεται στην Υβόν να της δώσει είτε το διπλό φιλοδώρημα είτε το ήμισυ των μελλοντικών κερδών του στο λόττο. Όταν ο Τσάρλι γυρίζει στο σπίτι η Μιούριελ, του ανακοινώνει ότι έχουν κερδίσει 4 εκατομμύρια δολάρια στο λόττο, με τον Τσάρλι την επόμενη μέρα να πηγαίνει στο εστιατόριο της Υβόν για να τηρήσει την υπόσχεσή του, παρά τις διαμαρτυρίες της γυναίκας του. Αυτός και η Υβόν γίνονται αστέρια σχεδόν αμέσως.
Η Υβόν αγοράζει το εστιατόριο όπου εργαζόταν. Τοποθετεί ένα τραπέζι με το όνομα του Τσάρλι στο οποίο οι άνθρωποι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να φάνε μπορούν να το κάνουν δωρεάν. Σε μια άλλη εξέλιξη, ο Τσάρλι γίνεται ήρωας για την αποτροπή μιας απόπειρας ληστείας σε ένα παντοπωλείο, αλλά τραυματίζεται στην πορεία, αναγκάζοντάς τον να πάρει αναρρωτική άδεια από την αστυνομία.
Σε μια συγκέντρωση σε ένα ναυλωμένο σκάφος για τους νικητές του λόττο και άλλα μέλη της υψηλής κοινωνίας, η Μιούριελ γνωρίζει τον νεόπλουτο Τζακ Γκρος. Φλερτάρει μαζί του και αργότερα ξεκινά μια σχέση. Εν τω μεταξύ, ο Τσάρλι και η Υβόν περνούν πολύ χρόνο μαζί, δίνοντας συχνά δώρα σε επιβάτες του μετρό ή σε παιδιά, για τα οποία αναφέρουν τα μέσα ενημέρωσης. Η Μουριέλ βαριέται από τις συνεχείς δωρεές και τη συνολική απλότητα του Τσάρλι και τον πετάει έξω από το διαμέρισμά τους, ζητώντας του διαζύγιο. Το ίδιο βράδυ, η Υβόν φεύγει από το διαμέρισμά της αφού εμφανίζεται ο σύζυγός της και την απειλεί να μείνει μέχρι να πάρει 50.000 δολάρια από αυτήν. Στη συνέχεια, ο Τσάρλι και η Υβόν συναντούν ο ένας τον άλλον στο Plaza Hotel και, ακούσια, καταλήγουν να διανυκτερεύσουν μαζί.
Όταν η Μιούριελ και ο Τσάρλι χωρίζουν, η Μιούριελ ζητά όλα τα χρήματα που κέρδισε ο Τσάρλι για τον εαυτό της. Ο Τσάρλι δεν ενοχλείται να δώσει το μερίδιό του από τα χρήματα, αλλά η Μιούριελ θέλει επίσης τα χρήματα που έδωσε στην Υβόν, γεγονός που κάνει τον Τσάρλι να πάει την υπόθεση στα δικαστήρια, όπου η Μιούριελ κερδίζει την δίκη. Η Υβόν, νιώθοντας ένοχη επειδή πήρε τα χρήματα από τον Τσάρλι, τρέχει έξω από το δικαστήριο με δάκρυα και προσπαθεί να κρατηθεί μακριά από αυτόν. Αλλά ο Τσάρλι, πλέον απελπιστικά ερωτευμένος με την σερβιτόρα, τη βρίσκει στο εστιατόριο και της λέει ότι τα χρήματα δεν σημαίνουν τίποτα για αυτόν και τότε δηλώνουν την αγάπη τους ο ένας για τον άλλον.
Ενώ συζητούν για το μέλλον τους στο εστιατόριο, είναι αρκετά ευγενικοί για να προσφέρουν σε έναν πεινασμένο και φτωχό πελάτη μια σούπα, την οποία τρώει στο ειδικό τραπέζι. Ο φτωχός πελάτης δεν είναι άλλος από τον μεταμφιεσμένο δημοσιογράφο Άντζελ Ντούπρι, ο οποίος φωτογραφίζει το ζευγάρι και στις εφημερίδες της επόμενης ημέρας επαινούνται δημόσια για την προθυμία τους να ταΐσουν έναν πεινασμένο και φτωχό άντρα ακόμα και στην πιο δύσκολη τους ώρα. Ακριβώς την ώρα που ο Τσάρλι και η Υβόν εγκαταλείπουν και μετακομίζουν από την πόλη, οι πολίτες της Νέας Υόρκης, χωρίς αμφιβολία, συγκινημένοι από τη γενναιοδωρία του ζευγαριού, στέλνουν στον αστυνομικό και τη σερβιτόρα χιλιάδες επιστολές με ποσά συνολικού ύψους περίπου 600.000 δολαρίων.
Αφού ο Τσάρλι και η Μιούριελ χωρίζουν, ο νέος σύζυγος της Μουριέλ, ο Τζακ Γκρος, εξαφανίζεται με όλα τα χρήματά της, αποκαλύπτοντας ότι ήταν ένας απατεώνας. Στη συνέχεια η Μουριέλ μετακομίζει με τη μητέρα της στο Μπρονξ και επιστρέφει στην παλιά της δουλειά ως μανικιούρ. Ο πρώην σύζυγος της Υβόν, Έντι Μπιάσι καταλήγει να γίνει οδηγός ταξί. Ο Τσάρλι επιστρέφει ευτυχισμένος στην αστυνομία και η Υβόν διεκδικεί την ιδιοκτησία του εστιατορίου. Στο τέλος της ταινίας, ο Τσάρλι και η Υβόν παντρεύονται και ξεκινούν το μήνα του μέλιτος όπου απογειώνονται από το Central Park με ένα αερόστατο που φέρει τον τίτλο της εφημερίδας The New York Post «Ο μπάτσος παντρεύτηκε την σερβιτόρα», λίγο πριν τη λήξη των τίτλων.
Κινηματογράφηση
Το εστιατόριο όπου εργάζεται η Υβόν στην ταινία κατασκευάστηκε σε χώρο στάθμευσης στη γωνία του N. Moore St. και West Broadway στη συνοικία Τριμπέκα του Μανχάταν.
Μουσική
Το άλμπουμ soundtrack κυκλοφόρησε από την Columbia Records / Sony Records στις 19 Ιουλίου 1994.
Κριτικές
Ο Πίτερ Τράβερς του περιοδικού Rolling Stone έδωσε μια αρνητική κριτική για την ταινία και σημειώνει: «Δυστυχώς, ο Μπέργκμαν δεν μπορεί να κάνει πολλά με ένα σενάριο της Τζέιν Άντερσον που μειώνει την Περέζ σε κλισέ, τον Κέιτζ και τον Φόντα σε παρωδία του Κεν και της Μπάρμπι και το ενδιαφέρον μας για το τι μπορεί να τους συμβεί να κρυώσει γρήγορα».
Ο Σταύρος Γανωτής έδωσε μια μεικτή κριτική στην ταινία όπου αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η ταινία είναι μια μικρή «κλασική» για εορταστικές ημέρες, χωρίς να χρειάζεται να είναι αυτό που λέμε πραγματικά καλή. Γιατί πέρα από την ορθή ανατύπωση των επιρροών της και την κεντρική ιδέα, πάσχει σε πολλά σημεία από σεναριακές ευκολίες.»
Πραγματικό περιστατικό
Το 1984, η Φύλλις Πέντζο ήταν σερβιτόρα σε μια πιτσαρία που συχνάζουν οι αστυνομικοί της Νέας Υόρκης. Τον Μάρτιο εκείνου του έτους, ο αστυνομικός Ρόμπερτ Κάνινγχαμ, τακτικός πελάτης και παλιός φίλος της Πέντζο, πρότεινε στους δύο να χωρίσουν ένα λαχείο, ο καθένας από τους οποίους επέλεξε τρεις από τους έξι αριθμούς, αντί να της αφήσει φιλοδώρημα. Η Πέντζο συμφώνησε, και αν και το ξέχασε αργότερα, όταν ο Κάνινγχαμ ανακάλυψε ότι το δελτίο τους είχε κερδίσει 6 εκατομμύρια δολάρια, τίμησε την προφορική συμφωνία τους και μοίρασε τα χρήματα με την Πέντζο.
Παραπομπές
<References/>
Αξιωματική αντιπολίτευση
Αξιωματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα ονομάζεται το δεύτερο πολιτικό κόμμα που έχει αναδειχθεί κατά την τελευταία εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη νέας Βουλής και τη συγκρότηση νέας κυβέρνησης, εφ' όσον δεν συμμετέχει σε αυτήν κάποιος βουλευτής του. Τη θέση και τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που είναι ο ενδελεχής έλεγχος της κυβέρνησης, επιτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2023.
Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής των Ελλήνων (άρθρο 20) «Ο πρόεδρος της μεγαλύτερης κοινοβουλευτικής ομάδας που δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση ονομάζεται αρχηγός της αντιπολίτευσης και έχει ειδικά δικαιώματα που αναγνωρίζονται από τον Κανονισμό της Βουλής και τις ισχύουσες διατάξεις».
Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας
Ρήμα
Ρήμα είναι το μέρος του λόγου που δηλώνει ότι ένα πρόσωπο, ζώο ή πράγμα (το υποκείμενο) ενεργεί ή παθαίνει κάτι ή βρίσκεται σε μια κατάσταση. Σε κάθε πρόταση υπάρχει ρήμα.
Βοηθητικά ρήματα
Στην ελληνική γλώσσα βοηθητικά ρήματα είναι τα ρήματα είμαι και έχω όταν χρησιμοποιούνται για τον περιφραστικό σχηματισμό των χρόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέρη του λόγου Κατηγορία:Γραμματική Κατηγορία:Συντακτικό