cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιλιατρά
Τα Φιλιατρά στην «κοινωνία της σταφίδας»
μικρογραφία|Τα Φιλιατρά όπως φαίνονται από το ύψωμα του Προφήτη Ηλία. Στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα η κωμόπολη άκμασε οικονομικά με την άνθιση του εμπορίου και την καλλιέργεια της σταφίδας καθώς και τις μεγάλες εξαγωγές της στην Ιταλία και γενικότερα στην Ευρώπη. Τα Φιλιατρά, όπως και άλλες κωμοπόλεις και χωριά της δυτικής Πελοποννήσου, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην παραγωγή της σταφίδας, κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα ως και τις αρχές του 20ου αιώνα, καθώς η σταφιδοκαλλιέργεια εξελίσσεται σταδιακά σε μονοκαλλιέργεια. Σύμφωνα με την ιστορικό Καίτη Αρώνη-Τσίχλη: "Μετά το άνοιγμα της γαλλικής αγοράς (1878 και εξής) όλη η εθνική οικονομία εξαρτάται από την εξαγωγή του «χρυσοφόρου» προϊόντος (που αντιπροσωπεύει πάνω από το μισό των συνολικών εξαγωγών της χώρας). Γύρω από την καλλιέργεια και το εμπόριο της σταφίδας ζει και αναπτύσσεται ένας ολόκληρος κόσμος, η «κοινωνία της σταφίδας». Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Πάτρα ­ κατ' εξοχήν πόλη-λιμάνι που οργανώνει την παραγωγή του προϊόντος και ελέγχει τις εξαγωγές ­ ή ο Πύργος, αλλά και στα χωριά και στις κωμοπόλεις, όπως το Ξυλόκαστρο, τα Λεχαινά, οι Γαργαλιάνοι ή τα Φιλιατρά, όλη η ζωή και οι δραστηριότητες των κατοίκων καθορίζονται από τη σταφίδα. Μια ολόκληρη αλυσίδα επαγγελμάτων, από τους σταφιδοπαραγωγούς και τους σταφιδεμπόρους, τους τραπεζίτες, τους μεσίτες, τους παραγγελιοδόχους, τους ασφαλιστές και τους δικηγόρους ως τους φορτωτές, τους μαουνιέρηδες και τους εργάτες κατασκευής κιβωτίων, ζει, ευημερεί και πλουτίζει χάρη στη σταφίδα". Τα λιμάνια των Φιλιατρών, η Αγία Κυριακή και ο Άγριλος, θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην εξαγωγή της σταφίδας, αλλά και άλλων προϊόντων της περιοχής, όπως το λάδι, το κρασί και το αλάτι, προς τα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Μετά το 1925 ενεργότερο ρόλο είχε επίσης ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ΑΣΟ).
Νεότερη ιστορία
μικρογραφία|Ο πύργος του Ρολογιού στα Φιλιατρά Η κωμόπολη των Φιλιατρών υπέστη εκτεταμένες ζημιές κατά τον μεγάλο καταστροφικό σεισμό των 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, της 27ης Αυγούστου του 1886, με επίκεντρο τα Φιλιατρά, ο οποίος έπληξε την Μεσσηνία και την Ηλεία. Ο σεισμός κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά τις πόλεις των Φιλατρών, των Γαργαλιάνων, της Χώρας (τότε γνωστή ως Λιγούδιστα), της Μεθώνης και της Κορώνης και ακόμα 123 χωριά της δυτικής κυρίως Μεσσηνίας. Βλάβες υπέστησαν επίσης ο Πύργος, η Μαραθόπολη, η Πύλος, η Καλαμάτα, τα νησιά Στροφάδες και 37 χωριά τα οποία υπέστησαν επίσης πολύ σημαντικές ζημιές, ενώ 65 ακόμα χωριά της Πελοποννήσου επλήγησαν επίσης. Συνολικά κατέρρευσαν ή καταστράφηκαν ή έμειναν ακατοίκητες 6.000 περίπου κατοικίες, ενώ υπήρξαν επίσης 326 νεκροί και 796 τραυματίες. Οι μετασεισμοί που ακολούθησαν, με κυριότερο αυτόν της 6ης Σεπτεμβρίου 1886 ολοκλήρωσαν την εικόνα της καταστροφής. Ο μεγάλος αυτός σεισμός των 7,5 R ισοπέδωσε σχεδόν την κωμόπολη με αποτελέσματα καταστροφικά, τόσο στην οικονομία της, όσο και στην γενικότερη ζωή των κατοίκων της, αλλά συνέβαλε ταυτόχρονα και στην εκ νέου ανοικοδόμησή της. Τα Φιλιατρά περιλαμβάνονται στις κωμοπόλεις-πόλεις οι οποίες υπέστησαν καταστροφές και είχαν θύματα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Διοικητική ιστορία των Φιλιατρών
Η ονομασία, του αρχικά χωριού, ήταν Φιλιατρά και συναντάται με την ίδια ονομασία σε αρκετές βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές: Ο οικισμός αναφέρεται, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Τα Φιλιατρά (Figliatra), ανήκαν, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Ο οικισμός των Φιλιατρών προσαρτήθηκε και έγινε έδρα για τον παλαιό Δήμο Εράνης από το 1835, και αναφέρεται επίσης, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως έδρα του Δήμου Εράνης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 2.245 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899 η κωμόπολη μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 αποσπάται από τον Δήμο Εράνης και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Φιλιατρών. Παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1929, παλαιός Δήμος Φιλιατρών. Στην Κοινότητα Φιλιατρών από το 1912 προσαρτώνται οι οικισμοί Αγίας Κυριακής και Κατσίμπαλης (σήμερα το Εξοχικόν) ο οποίος παρέμεινε ως το 1919 που ορίσθηκε έδρα της Κοινότητας Κατσίμπαλη. Το 1920 αναγνωρίζονται και προσαρτώνται στην Κοινότητα Φιλιατρών οι οικισμοί Μωραίνη και Κουντρί, ενώ το 1929 η Κοινότητα Φιλιατρών αναγνωρίζεται ως ο παλαιός Δήμος Φιλιατρών. Το 1940 στον παλαιό Δήμο Φιλιατρών προσαρτώνται οι οικισμοί Λιμενάριον και Άγριλος, ενώ μετονομάζεται και ο οικισμός Μωραίνη σε Μόραινα (ο οικισμός αυτός καταργήθηκε τελικά το 1971) και από το 1981 προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Μερολίθι, Λεμπεστενά, Στόμιον και Βρύσες. Το 1997, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών και οι οικισμοί Εξοχικόν, Μάλη, Πλάτη, Χαλαζόνι και Χριστιανούπολις, οι οποίοι ως τότε ήταν έδρες των αντίστοιχων κοινοτήτων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» τα Φιλιατρά και οι υπόλοιποι οικισμοί του καταργημένου ομώνυμου δήμου τους, ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Τα Φιλιατρά, με βάση την απογραφή του 2011, έχουν 5.969 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με το εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών, τον τουρισμό, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Η βασική αγροτική παραγωγή αφορά την ελιά, τα αμπέλια και τα θερμοκήπια. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός των Φιλιατρών αυξάνεται, παράλληλα με την αύξηση της τουριστικής κίνησης, αλλά και των ομογενών από διάφορες χώρες του εξωτερικού.
Ιωάννης Α΄ του Αμάλφι
Ο Ιωάννης Α΄, (απεβ. το 1007), ήταν δούκας του Αμάλφι και πρίγκιπας του Σαλέρνο στα τέλη του 10ου και στις αρχές του 11ου αι.
Φιλιατρά
Δημοτική Ενότητα Φιλιατρών
Σήμερα η Δημοτική Ενότητα Φιλιατρών του Δήμου Τριφυλίας, έχει με βάση την απογραφή του 2011, 7.514 μόνιμους κατοίκους και περιλαμβάνει 1 δημοτική κοινότητα και 5 τοπικές κοινότητες, με 17 συνολικά οικισμούς:
Κτίρια
Στην κωμόπολη λειτουργεί αθλητικό κέντρο, με στάδιο και κλειστό γυμναστήριο, τραπεζικά υποκαταστήματα, ταχυδρομείο, διάφορα ιατρεία, Κέντρο Υγείας, δημοτικά σχολεία, καθώς και Γυμνάσιο και Λύκειο. Η πόλη είναι επίσης έδρα αρκετών πολιτιστικών, αναπτυξιακών και αθλητικών σωματείων.
Ιωάννης Α΄ του Αμάλφι
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μάνσο Α΄ δούκα του Αμάλφι και πρίγκιπα του Σαλέρνο και της ανώνυμης συζύγου του. Ο πατέρας του τον έκανε συγκυβερνήτη του Σαλέρνο, αλλά η διακυβέρνησή τους έγινε γρήγορα αντιδημοφιλής και εκδιώχθηκαν από την πόλη. Στο Αμάλφι έγινε ξανά συγκυβερνήτης από τον πατέρα του το 1002 και έπειτα ο ίδιος έκανε συνκυβερνήτη τον γιο του Σέργιο Γ΄.
Φιλιατρά
Αγορά
Στα Φιλιατρά εκτός από τις κατοικίες, υπάρχει κεντρική αγορά, καθώς και διάφορα εμπορικά καταστήματα, φαρμακεία, φούρνοι, παραδοσιακά καφενεία γύρω από την κεντρική πλατεία των Φιλιατρών και άλλους κεντρικούς δρόμους. Επίσης, καφέ, εστιατόρια, μπαρ, ταβέρνες, σουπερ-μάρκετ, βενζινάδικα, βουλκανιζατέρ κ.λπ. καταστήματα διαφόρων μηχανολογικών εφοδίων και αγροτικών εργαλείων, που βρίσκονται σε διάφορα κεντρικά σημεία και τις οδικές αρτηρίες της κωμόπολης.
Ιωάννης Α΄ του Αμάλφι
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχαν τρία παιδιά ] .:
Φιλιατρά
Εκκλησίες
μικρογραφία|Τα Φιλιατρά τιμούν τον πολιούχο και προστάτη τους Άγιο Χαράλαμπο Οι εκκλησίες των Φιλιατρών είναι ο Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου (Ιερός Ναός του Αγίου Χαραλάμπους), ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου και ο Ιερός Ναός Τιμίου Προδρόμου (Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου), οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Στην ευρύτερη περιοχή των Φιλιατρών σώζονται επίσης αρκετά μεσαιωνικά και βυζαντινά μνημεία, όπως η Μονή του Αγίου Χριστοφόρου, το ιστορικό εκκλησάκι της Παναγίας της Βλαχέρνας, ο Άγιος Διονύσιος Μόραινας, ο Ιερός Ναός της Αναλήψεως, που θεωρείται ως ο αρχαιότερος σταυρεπίστεγος ναός (12ος αιώνας) και η Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας.
Ιωάννης Α΄ του Αμάλφι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Φιλιατρά
Ο πολιούχος Άγιος Χαράλαμπος
Ο πολιούχος Άγιος των Φιλιατρών είναι ο Άγιος Χαράλαμπος, ο οποίος τιμάται, την 10η Φεβρουαρίου, με Θεία Λειτουργία και μεγάλο πανηγύρι. Επίσης τιμάται και τη 19η Ιουλίου λόγω του θαύματος που έγινε το 1944. Το Γερμανικό Στρατηγείο της Τρίπολης διέταξε τον Γερμανό Διοικητή των Φιλιατρών, Κοντάου, να κάψει την πόλη, να σκοτώσει τους πρόκριτους της πόλης και να συλλάβει 1.500 κατοίκους της στέλνοντάς τους στη Γερμανία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτή η καταστροφή απετράπη με θαυματουργική παρέμβαση του Αγίου Χαραλάμπους στις 19 Ιουλίου. Το αγιολόγιο σημειώνει: «Τη αυτή ημέρα, δεκάτη ενάτη Ιουλίου, μνήμην ποιούμεθα τού εξαισίου θαύματος τού Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμ­πους, ος ταίς προς Θεόν πρεσβείαις πολλοί των πολιτών της Εράνης (Φιλιατρών) εσώθησαν εκ βεβαίας εις θάνατον καταδίκης υπό των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής εν έτει 1944».
Πνευματικά κέντρα
μικρογραφία|Το κτίριο που στεγάζει το Φουρναράκειο Πνευματικό Κέντρο. Στα πολιτιστικά δρώμενα των Φιλιατρών σημαντική είναι και η συμβολή των δυο Πνευματικών Κέντρων της κωμόπολης:
Τριφυλιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο
Ο Σύλλογος «Τριφυλιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο» ιδρύθηκε το 1995 και καλύπτει θεατρικά όλη την περιοχή της Τριφυλίας και έχει σημαντική παρουσία με τα θεατρικά του έργα και δρώμενα, σε κωμοπόλεις και χωριά τόσο του νομού Μεσσηνίας, όσο και σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Οι βασικές οργανωτικές του δομές στεγάζονται στο Φουρναράκειο Πνευματικό Κέντρο των Φιλιατρών.
Τοπικά έθιμα - πανηγύρια
Τα τοπικά έθιμα και τα πανηγύρια των Φιλιατρών διακρίνονται για την ιδιαιτερότητά τους:
Δημοτικός Θερινός Κινηματογράφος
Ο Δήμος Τριφυλίας και η Κοινωφελής Επιχείρηση του Δήμου (Κ.Ε.Π.Π.Α.ΠΕ.ΔΗ.Τ) είναι οι βασικοί φορείς υποστήριξης του μοναδικού κινηματογράφου, τόσο των Φιλιατρών, όσο και της ευρύτερης περιοχής, ο οποίος είναι γνωστός και ως ο Δημοτικός Θερινός Κινηματογράφος Φιλιατρών. Ο κινηματογράφος λειτουργεί, από τη δεκαετία του 1990, σε συνεργασία και με τον Μορφωτικό Σύλλογο Φιλιατρών «Ο Πυρσός», στο αίθριο του Δημοτικού Καταστήματος Φιλιατρών. Εκτός της προβολής ταινιών, διεξάγονται και αφιερώματα σε δημιουργούς και σκηνοθέτες, με τη συμμετοχή και της Κινηματογραφικής Λέσχης Φιλιατρών.
Αναφορά των Φιλιατρών σε ταινία
Η κοινωνική σάτιρα Λάβετε θέσεις (1974) του Θόδωρου Μαραγκού εκτυλίσσεται εξολοκλήρου στα Φιλιατρά και παρουσιάζει τη σταδιακή ερήμωση της πόλης.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ομοίωμα του πύργου του Άιφελ|232x232εσ μικρογραφία|upright=0.75|Ομοίωμα του πύργου του Άιφελ, σημείο αναφοράς των Φιλιατρινών. Τα Φιλιατρά διαθέτουν πολλά αξιοθέατα, με χαρακτηριστικότερο το μικρό ομοίωμα του πύργου του Άιφελ, (26 μέτρα ύψος), που κοσμεί την βορειοδυτική είσοδο της πόλης. Πρόκειται για ένα ομοίωμα μικρών διαστάσεων, το οποίο τοποθετήθηκε το 1960, με δαπάνη του ιατρού Χαράλαμπου Φουρναράκη. Κοντά στο Γυμνάσιο των Φιλιατρών υπάρχει επίσης μεταλλικό ομοίωμα της υδρόγειου σφαίρας.
Στο κέντρο των Φιλιατρών δεσπόζει η μεγάλη Πλατεία Καποδιστρίου με το βενετσιάνικο σιντριβάνι και το ρολόι του Δημαρχείου, έργα του 19ου αιώνα, τα οποία μαζί με τα νεοκλασικά κτίρια της κωμόπολης μαρτυρούν την σημαντική οικονομική ανάπτυξη των Φιλιατρών κατά τον 19ο αιώνα και την εποχή της «κοινωνίας της σταφίδας». Το σιντριβάνι και το ρολόι της πόλης κατασκευάστηκαν με έξοδα των ίδιων των Φιλιατρινών, καθώς το 1871, ο γιατρός της κωμόπολης Άγγελος Μάϊνος, με καταγωγή από την Ιταλία, ανέλαβε και ολοκλήρωσε τις παραγγελίες, για το σιντριβάνι στη Φλωρεντία και για το ρολόι σε εργοστάσιο του Μιλάνου. Ξεχωρίζουν επίσης το κτίριο του δημαρχείου, ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Ιωάννη, το νεοκλασικό κτίριο του Λυκείου, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου των Μπουριάνων και ο παλαιός σταυρεπίστεγος βυζαντινός ναός της Ανάληψης του Σωτήρα, σε περιοχή κοντά στα Φιλιατρά.
Παραλίες
Σε κοντινές αποστάσεις από την κωμόπολη των Φιλιατρών βρίσκονται γνωστές παραλίες, όπως, η Παραλία της Αγίας Κυριακής, η Παραλία του Λαγκουβάρδου, η Παραλία του Αγρίλη και η Παραλία του Στομίου.
Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Η Εράνη"
Στο Νέο Στάδιο Φιλιατρών , αλλά και το Παλαιό Γήπεδο Φιλιατρών , στεγάζεται και ο Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Η Εράνη", ο οποίος ιδρύθηκε το 1935, αναγνωρίστηκε επίσημα το 1947 και έχει τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και σκακιστικό τμήμα, τα οποία συμμετέχουν σε διάφορες τοπικές κατηγορίες.
Προσωπικότητες από τα Φιλιατρά
Αναφέρονται παρακάτω γνωστές προσωπικότητες που γεννήθηκαν, κατάγονταν ή είχαν κάποιου είδους σχέση με την κωμόπολη των Φιλιατρών:
Γεννήθηκαν στα Φιλιατρά:
Με καταγωγή από τα Φιλιατρά:
Είχαν κάποιου είδους σχέση με τα Φιλιατρά:
Φιλιατρινή βιβλιογραφία
Παρακάτω αναφέρεται ενδεικτική βιβλιογραφία που έχει σημεία αναφοράς για τα Φιλιατρά ή περιλαμβάνει εκδόσεις που έχουν πραγματοποιηθεί διαχρονικά στα Φιλιατρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Ίρμφριντ Έμπερλ
Ο Ίρμφριντ Έμπερλ (γερμανικά: Irmfried Eberl) (8 Σεπτεμβρίου 1910 – 16 Φεβρουαρίου 1948) ήταν Αυστριακός ψυχίατρος και ιατρικός διευθυντής των κέντρων ευθανασίας στο Βρανδεμβούργο και στο Μπέρνμπουργκ, ο οποίος βοήθησε να στηθούν. Ήταν επίσης ο πρώτος διοικητής του στρατοπέδου εξόντωσης στην Τρεμπλίνκα, όπου εργάστηκε ως SS-Obersturmführer από τις 11 Ιουλίου 1942 μέχρι την απόλυσή του στις 26 Αυγούστου 1942. Συνελήφθη μετά το τέλος του πολέμου, τον Ιανουάριο του 1948. Για να αποφύγει τη δίκη, έβαλε τέλος στη ζωή του τον επόμενο μήνα.
Πρώτα χρόνια
Ο Έμπερλ γεννήθηκε στο Μπρέγκεντς, Αυστρία, στις 8 Σεπτεμβρίου 1910. Έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (Κόμμα των Ναζί) στις 8 Δεκεμβρίου 1931, ενώ ήταν ακόμα φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ. Αποφοίτησε από τη σχολή το 1933 και απέκτησε το διδακτορικό του έναν χρόνο αργότερα. Από τον Φεβρουάριο του 1935 δούλευε ως βοηθός γιατρός. Έχοντας ειδικευτεί ως ψυχίατρος, ήταν σταθερός υποστηρικτής των μαζικών δολοφονιών ατόμων με ψυχικές ασθένειες.
Θανάτωση ατόμων με ειδικές ανάγκες
Όταν ξεκίνησε το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 (Action T4), ο Έμπερλ ήταν πρόθυμος συμμετέχων. Την 1η Φεβρουαρίου 1940, στην ηλικία των 29 ετών, ο Έμπερλ έγινε ιατρικός διευθυντής στο κέντρο ευθανασίας του Βρανδεμβούργου. Το φθινόπωρο του 1941, ανέλαβε την ίδια θέση στο κέντρο ευθανασίας του Μπέρνμπουργκ. Παρά το γεγονός πως δεν είχαν λάβει επίσημη διαταγή να λάβουν μέρος στο πρόγραμμα, ψυχίατροι σαν τον Έμπερλ βρίσκονταν στο κάθε στάδιο αιτιολόγησης, σχεδιασμού και εκτέλεσης των μαζικών δολοφονιών ατόμων με ψυχικές ασθένειες και απετέλεσαν τη σύνδεση με τον μεταγενέστερο αφανισμό των Εβραίων κι άλλων «ανεπιθύμητων» στο Ολοκαύτωμα.
Στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα
Όταν η δημόσια κατακραυγή για το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 οδήγησε στην παύση του, ο Έμπερλ βρέθηκε χωρίς δουλειά. Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ καθώς η ηγεσία των Ναζί αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το προσωπικό του προγράμματος για τη δολοφονία πολύ περισσότερων ανθρώπων στην Πολωνία, με τη χρήση διαφόρων μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν στο πρόγραμμα. Ο Έμπερλ μεταφέρθηκε αρχικά για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο. Στις 11 Ιουλίου 1942, μεταφέρθηκε ως διοικητής στην Τρεμπλίνκα, ως μέρος της Επιχείρησης Ράινχαρντ. Σύμφωνα με τη γνώμη του συναδέλφου του, Βίλι Μεντζ, η κακή οργανωτική ικανότητα του Έμπερλ αποδείχτηκε σύντομα καταστροφική, αν και ιστορικοί επισημαίνουν πως ο μεγάλος αριθμός μεταφοράς κρατουμένων που έφτανε στο στρατόπεδο αντανακλούσε τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες της ανώτατης διοίκησης των Ναζί για την ικανότητα της Τρεμπλίνκα να «επεξεργαστεί» αυτούς τους αριθμούς.
Ο Βίλι Μεντζ, SS αξιωματικός στην Τρεμπλίνκα, κατέθεσε για την ηγεσία του Έμπερλ:
Ήταν πολύ φιλόδοξος. Λέγόταν πως διέταζε περισσότερες μεταφορές από αυτές που μπορούσε να «επεξεργαστεί» στο στρατόπεδο. Αυτό σήμαινε πως τα τρένα έπρεπε να περιμένουν έξω από το στρατόπεδο, επειδή οι επιβάτες της προηγούμενης μεταφοράς δεν είχαν ακόμα θανατωθεί. Υπήρχε πολλή ζέστη και ως αποτέλεσμα των μεγάλων αναμονών μέσα στα τρένα μεταφοράς, πολλοί άνθρωποι πέθαιναν λόγω της έντονης ζέστης. Εκείνη την περίοδο ολόκληρα βουνά πτωμάτων ήταν παρατημένα στην πλατφόρμα. Τότε, ο Hauptsturmführer Κρίστιαν Βιρτ ήρθε στην Τρεμπλίνκα και έβαλε μία τάξη. Κι έπειτα, μία μέρα, ο Δρ. Έμπερλ δεν ήταν πια εκεί...
Σύμφωνα με τον SS-Unterscharführer Χανς Χίνγκστ:
Η φιλοδοξία του Δρ. Έμπερλ ήταν να φτάσει τους υψηλότερους πιθανούς αριθμούς και να ξεπεράσει όλα τα άλλα στρατόπεδα. Έφταναν τόσες πολλές μεταφορές που το ξεμπακάρισμα και η θανάτωση των ανθρώπων σε θαλάμους αερίων δεν μπορούσε πλέον να αντιμετωπιστεί.
Στις 26 Αυγούστου 1942, ο Έμπερλ απολύθηκε από την Τρεμπλίνκα λόγω ανικανότητας να ξεφορτωθεί τα πτώματα των χιλιάδων ανθρώπων που σκοτώνονταν, και αντικαταστάθηκε από τον Φραντς Στανγκλ, ο οποίος ήταν προηγουμένως διοικητής στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ. Ο Έμπερλ απαλλάχθηκε επίσης των καθηκόντων του επειδή δεν σκότωνε τους ανθρώπους με αρκετά αποτελεσματικό και έγκαιρο τρόπο κι επειδή δεν έκρυβε σωστά τις μαζικές δολοφονίες από τους ντόπιους. Για παράδειγμα, η δυσωδία της αποσύνθεσης από τα άταφα σώματα ήταν τόσο έντονη που έφτανε μέχρι και 10 χιλιόμετρα μακριά από το στρατόπεδο σε κοντινό χωριό, το οποίο με τη σειρά του θα το έκανε αυτονόητο πως λάμβανε χώρα ασυνήθιστος αριθμός θανάτων, κάτι το οποίο θα προκαλούσε ανησυχία στους κατοίκους. Η ηγεσία των Ναζί ήθελε να αποφύγει τυχόν ενοχλήσεις για τις επιχειρήσεις τους που θα προέκυπταν από τοπικές κατακραυγές.
Ο Έμπερλ, όσο βριστόταν στο στρατόπεδο, αποτελούσε μέλος μίας ομάδας που έκλεβε τα υπάρχοντα των ανθρώπων που σκότωναν και τα έστελναν στην Καγκελαρία του Χίτλερ στο Βερολίνο. Αυτή η δραστηριότητα είχε απαγορευτεί ρητά από τον Χίμλερ, καθώς ήθελε αυτή η περιουσία να συνεισφερθεί στη Γερμανική πολεμική προσπάθεια.
Το 1970, ο Στανγκλ, φυλακισμένος τότε για τα δικά του εγκλήματα, περιέγραψε την Τρεμπλίνκα όταν πρωτοέφτασε στο στρατόπεδο θανάτου, ενώ αυτό βρισκόταν ακόμη υπό τη διοίκηση του Έμπερλ:
Έφτασα εκεί με έναν SS οδηγό...Μπορούσαμε να το μυρίσουμε από χιλιόμετρα μακριά. Ο δρόμος προχωρούσε παράλληλα με τις σιδηροδρομικές γραμμές. Καθώς πλησιάζαμε στην Τρεμπλίνκα, έχοντας ακόμα περίπου δεκαπέντε, είκοσι λεπτά μπροστά μας, αρχίσαμε να βλέπουμε πτώματα δίπλα στις γραμμές, αρχικά μόνο δυο-τρία, έπειτα περισσότερα, και καθώς φτάναμε στον σταθμό της Τρεμπλίνκα, υπήρχαν εκατοντάδες – απλά να κοίτονται εκεί – και ήταν προφανές πως βρίσκονταν εκεί για μέρες, στη ζέστη. Στον σταθμό υπήρχε ένα τρένο γεμάτο Εβραίους, κάποιοι νεκροί, κάποιοι ακόμα ζωντανοί – έμοιαζε σαν να βρίσκονταν εκεί για μέρες. Όταν εισήλθα στο στρατόπεδο και κατέβηκα από το αμάξι στην πλατεία, βυθίστηκα μέχρι το γόνατο σε χρήματα. Δεν γνώριζα προς τα πού να πάω. Τσαλαβούτησα σε σημειώσεις, συνάλλαγμα, πολύτιμες πέτρες, κοσμήματα, ρούχα... Η μυρωδιά ήταν απερίγραπτη· τα εκατοντάδες, όχι, τα χιλιάδες πτώματα βρίσκονταν παντού, σε αποσύνθεση, σαπισμένα. Απέναντι από την πλατεία στο δάσος, μόλις μερικές γιάρδες μακριά από την άλλη πλευρά του φράχτη συρματοπλέγματος και στην περίμετρο του στρατοπέδου, υπήρχαν σκηνές και αναμμένες φωτιές με ομάδες Ουκρανών φρουρών και κοριτσιών – όπως έμαθα αργότερα ήταν πόρνες από τη Βαρσοβία – μεθυσμένοι, να χορεύουν, να τραγουδούν, να παίζουν μουσική. Ο Δρ. Έμπερλ, ο Kommandant, με ξενάγησε στο στρατόπεδο, υπήρχαν παντού πυροβολισμοί...
Μετέπειτα, ο Έμπερλ στάλθηκε για μία σύντομη χρονική περίοδο πίσω στο κέντρο ευθανασίας του Μπέρνμπουργκ.
Σύλληψη και αυτοκτονία
Το 1944, ο Έμπερλ έγινε μέλος της Βέρμαχτ για το υπόλοιπο του πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου, συνέχισε να εξασκεί την ιατρική στην πόλη Μπλαουμπόιρεν (Blaubeuren). Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1948 και, για να αποφύγει τη δίκη, έβαλε τέλος στη ζωή του (κρεμάστηκε) τον επόμενο μήνα.
Δημήτρης Βεργίνης
Ο Δημήτρης Βεργίνης (Θεσσαλονίκη, 15 Μαΐου 1987) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,91 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις πόιντ γκαρντ και σούτινγκ γκαρντ για την ομάδα του Πανιωνίου.
Σταδιοδρομία
Ο Βεργίνης έκανε τα πρώτα του βήματα στο άθλημα στις ακαδημίες «Αστέρια Πανοράματος». Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη νεανική ομάδα του Κολλεγίου Ανατόλια την περίοδο 2004-05. Την επόμενη χρονιά, 2005-06, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ. Τα έτη 2006 και 2007 συμμετείχε στην Ομάδα Ελπίδων Βορρά του ελληνικού All-Star Game, λαμβάνοντας τον τίτλο του MVP στην πρώτη από αυτές. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης παρέμεινε μέχρι και την περίοδο 2007-08, διατελώντας παράλληλα αρχηγός της, ο νεαρότερος στην ιστορία της Α1 Εθνικής. Με το δικέφαλο του Βορρά ο Βεργίνης διαγωνίσθηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή συλλογική διοργάνωση και συγκεκριμένα στο ULEB Cup της περιόδου 2005-06. Στην ίδια διοργάνωση συμμετείχε επίσης τις περιόδους 2006-07 και 2007-08, πάντα με τον ΠΑΟΚ. Το 2008 συμμετείχε επίσης στο FIBA EuroCup All-Star Game που διεξήχθη στη Λεμεσό.
Την περίοδο 2008-09 μετακόμισε στην Αθήνα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, ομάδα στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια. Με τους «πράσινους» πανηγύρισε την κατάκτηση ενός Triple Crown την περίοδο 2008-09 (Πρωτάθλημα Ελλάδος, Κύπελλο Ελλάδος, EuroLeague), ενώ στη δεύτερη θητεία του ένα ακόμη Πρωτάθλημα Ελλάδος. Το 2010-11 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, φορώντας αυτή τη φορά τα χρώματα του Άρη, στον οποίο επίσης παρέμεινε για μια διετία, αγωνιζόμενος και στο EuroCup του 2011-12. Στην αρχή της πορείας του στην ομάδα υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου στο δεξί πόδι με αποτέλεσμα να μείνει εκτός γηπέδων για μεγάλο διάστημα.
Τον Αύγουστο του 2012 ανακοινώθηκε από την ισπανική Μπιλμπάο, στην οποία το ελληνικό στοιχεία ήταν έντονο τη χρονιά εκείνη, εφόσον με τη φανέλα της αγωνίζονταν επίσης οι Νίκος Ζήσης και Κώστας Βασιλειάδης, με τεχνικό το Φώτη Κατσικάρη. Τον Οκτώβριο, ωστόσο, η ομάδα τον άφησε ελεύθερο λόγω των περιορισμένων οικονομικών της και της αδυναμίας της να τον χρησιμοποιήσει στο ισπανικό πρωτάθλημα, καθώς είχε «κλείσει» τον αριθμό των ξένων της. Ο αθλητής, παρόλο που απασχόλησε τον Παναθηναϊκό, εντάχθηκε και πάλι στο ρόστερ του Άρη, όπου και παρέμεινε την περίοδο 2012-13. Για την περίοδο 2013-14 έλαβε μεταγραφή στη βουλγαρική Λουκόιλ Ακαντέμικ, μόνιμη πρωταθλήτρια της χώρας εδώ και μία δεκαετία, με την οποία θα συμμετάσχει σε αγώνες για το EuroCup. Το 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα για τον Πανιώνιο και την διετία 2015-17 έπαιξε για τον Απόλλωνα Πάτρας ενώ το καλοκαίρι του 2017 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Λαυρίου. Το καλοκαίρι του 2018, επέστρεψε για τρίτη φορά στην ομάδα του Άρη.
Το καλοκαίρι του 2019, υπέγραψε νέο συμβόλαιο στον Πανιώνιο, όντας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Με τον Πανιώνιο είχε 10.6 πόντους μέσο όρο, 38,6% στο τρίποντο, 78,8% στις βολές, 3.2 ασίστ, 3.6 ριμπάουντ, σε 27 λεπτά μέσο όρο συμμετοχής.
Στις 22 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, για τα επόμενα δύο χρόνια. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2020, ορίστηκε αρχηγός της ομάδας. Στις 6 Μαρτίου 2021, έγινε ο 74ος παίκτης στην ιστορία του επαγγελματικού πρωταθλήματος Ελλάδας που έφτασε τους 1.900 πόντους. Τη σεζόν 2020-21, μέτρησε 5.0 πόντους, 1.2 ριμπάουντ και  1.1 ασίστ κατά μέσο όρο.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2022, ανακοινώθηκε από τον Α.Σ. Καρδίτσας της Α2 Εθνικής. Στις 7 Μαΐου 2022, πανηγύρισε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος της Α2, και την άνοδο της ομάδας στην πρώτη κατηγορία.
Στις 18 Ιουνίου 2022, ανακοινώθηκε η επιστροφή του μετά από δυο χρόνια, στον Πανιώνιο της Α2 Εθνικής.
Εθνική Ελλάδας
Φορώντας το εθνόσημο, ο Βεργίνης έχει λάβει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων του 2003 στη Μαδρίτη, στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Εφήβων του 2004 και 2005 στη Σαραγόσα και το Βελιγράδι αντίστοιχα, καθώς και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Νέων Ανδρών του 2006 και 2007 στη Σμύρνη και τη Νόβα Γκόριτσα αντίστοιχα.
Προσωπική ζωή
Πατέρας του Δημήτρη Βεργίνη, είναι ο Γιάννης Βεργίνης, οικονομολόγος, επιχειρηματίας και πολιτευτής, αντιπρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, αλλά και επί εικοσαετία καλαθοσφαιριστής της Αναγέννησης Θεσσαλονίκης. Ο αδερφός του, Κωνσταντίνος, έμπορος στο επάγγελμα, ήταν επίσης ερασιτέχνης καλαθοσφαιριστής και αρχηγός της ομάδος του Κολλεγίου Ανατόλια. Ο ίδιος ο Δημήτρης, παράλληλα με το μπάσκετ, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Είναι παντρεμένος με την τραγουδίστρια Ελεάνα Παπαϊωάννου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος ενόπλων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ακαντέμικ Σόφιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Στάδιο της Κάμζα
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αλβανία Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αλβανία
Γιάννης Σερβετάς
Επίσης, ο Σερβετάς είναι συγγραφέας με μεγάλη επιτυχία στον τομέα. Τα βιβλία του είναι βασισμένα κυρίως πάνω σε ανέκδοτα. Ο Σερβετάς χαρακτηρίζεται ως ένας από τους κορυφαίους Έλληνες πού έχουν δουλέψει πάνω στον τομέα των ανεκδότων.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Σερβετάς ξεκίνησε τα πρώτα τηλεοπτικά του βήματα από το Comfuzio, παρέα με τούς Αντώνη Κανάκη, Σωτήρη Καλυβάτση και Αντώνη Παραρά, ενώ μετά το τέλος του Comfuzio και τον θάνατο του Αντώνη Παραρά ο Αντώνης Κανάκης, ο Σωτήρης Καλυβάτσης και ο Γιάννης Σερβετάς συνέχισαν με την εκπομπή «Α.Μ.Α.Ν.», η οποία στην αρχή θα περιελάμβανε και τον Αντώνη Παραρά. Αυθόρμητα οι τηλεθεατές της εκπομπής έδωσαν στα αρχικά την ερμηνεία Αντώνη Μας Άφησες Νωρίς.
Μετά το τέλος του Α.Μ.Α.Ν., ο Σερβετάς μαζί με τους Αντώνη Κανάκη, Χρήστο Κιούση και Στάθη Παναγιωτόπουλο δημιούργησαν τους Ράδιο Αρβύλα, τη γνωστή επιτυχημένη σατιρική εκπομπή. Επίσης έχει και εκπομπή στο ραδιόφωνο μέσω του Imagine 89.7.
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Γεώργιος Γραμμένος
Ο Γεώργιος Γραμμένος του Κωνσταντίνου υπήρξε μέλος του ΕΔΕΣ και συνιδρυτής της Απελευθερωτικής Γερμανικής Κατοχής Οργάνωσης Νέων ( Α.Γ.Κ.Ο.Ν ή Α.Γ.Κ.Ω.Ν.) που ιδρύθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1941.
Ήταν ο πιο ριψοκίνδυνος και θαρραλέος της ομάδας του, είχε καταφέρει να μιλάει αρκετά ιταλικά και γερμανικά και σε συνεργασία με την «Οργάνωση» παρακολουθούσε, συγκέντρωνε και μετέδιδε πληροφορίες στην αντίσταση από τις διάφορες συζητήσεις που έκαναν στο εστιατόριο «Πάνθεον» στα «Χαυτεία» κοντά στην Πλατεία Ομονοίας όταν έτρωγαν οι κατακτητές. Εργαζόταν ειδικά για αυτό το σκοπό ως σερβιτόρος και μάγειρας με πλαστή ταυτότητα, που του είχε χορηγήσει ένα άλλο, μέλος σύνδεσμος της οργάνωσης «ΜΙΔΑΣ 614» που ήταν συνεπώνυμός του, εν ενεργεία αστυνομικός της Αστυνομίας Πόλεων, καταγόταν από τις Σιναράδες Κέρκυρας και υπηρετούσε στη υπηρεσία Σήμανσης της Αστυνομίας Πόλεων κοντά στο «Πάνθεον». Ο λόγος για την ύπαρξη της πλαστής ταυτότητας ήταν ότι, μετά την πρώτη του σύλληψη μαζί με τον αδελφό του Διονύσιο Γραμμένο στις 30 Ιουνίου 1941, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν άλλες δύο φορές, την μία την 12-9-1941 στον «Παράδεισο» Αμαρουσίου όπου για άγνωστο λόγο και με ανύπαρκτη κατηγορία τον καταδίκασαν σε φυλάκιση ενός μηνός και την άλλη την 17-12-1941, όπου οι Γερμανοί και στελέχη της Υ.Π.Ε.Α. (Υπηρεσία Προστασίας Εθνικής Ασφαλείας), τον συνέλαβαν και τον ανέκριναν, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος. Τέλη Ιουνίου 1944 αφού η οργάνωση προδόθηκε, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν για τελευταία φορά και μαζί με άλλα στελέχη της οργάνωσής, τους οδηγούν στα κρατητήρια της Γκεστάπο όπου τους βασανίζουν φρικτά. Στη συνέχεια, ανθρώπινο ράκος μεταφέρεται στο Χαϊδάρι όπου, την 1η Ιουλίου 1944 εκτελείται μαζί με τα άλλα μέλη της οργάνωσης Χρήστο Γραμμένο, Σπύρο Φιλιππάτο, Κώστα και Παναγιώτη Καρατζέλη και τον 17άχρονο Δημήτρη Ξαγοράρη. Θάφτηκε στον υπ’αρίθμ. 736 τάφο του 22ου τετραγώνου του Γ’ Νεκροταφείου της Αθήνας. Ήταν 28 ετών.
Λίγες ημέρες αργότερα (11η Αυγούστου 1944) πέθανε στη Ζάκυνθο στα χέρια των Γερμανών ο αδελφός του Σπυρίδων Γραμμένος σε ηλικία 31 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ
Σέργιος Γ΄ του Αμάλφι
Ο Σέργιος Γ΄, (πέθανε το 1028), ήταν Δούκας του Αμάλφι την περίοδο 1007 - 1028.
Ήταν γιος του Δούκα Ιωάννη όπου αρχικά, 1002, τον έκανε συγκυβερνήτη και όταν πέθανε, το 1007, έγινε μόνος του δούκας. .
Παντρεμένος με τη Μαρία, κόρη του Παντόφλου Β΄ του Μπενεβέντο είχαν παιδιά τους :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Κώστας Ζημέρης
Ο Κώστας Ζημέρης (Κατηχώρι Μαγνησίας, 1886 – Βόλος, 22 Οκτωβρίου 1980) ήταν Έλληνας ζωγράφος και φωτογράφος. Φωτογράφισε κυρίως τον Βόλο και τα περίχωρα την περίοδο του Μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. Διακρίθηκε επίσης στην απεικόνιση τοπίων και παραδοσιακών σπιτιών του Πηλίου σε δικά του σχέδια.
Βίος
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ζημέρης στο [[Σαιντ Λούις των ΗΠΑ.]] Ο Κώστας Ζημέρης γεννήθηκε στο Κατηχώρι του Πηλίου το 1886. Ήταν γιος του Μιχάλη Ζημέρη και της Περσεφόνης Γαλή. Φοίτησε στην Εμπορική Σχολή του Βόλου, όπου είχε καθηγητή ζωγραφικής τον Γιάννη Πούλακα, και το 1904 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Ασχολούμενος με διάφορα επαγγέλματα για λόγους βιοπορισμού, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής στην Λέσχη «Το πινέλο και το μολύβι» (Brush and Pencil Club), στο Σαιντ Λούις όταν σκιτσάρισε τον διευθυντή της με μέγαλη ακρίβεια, κάτι που ενθουσίασε τον τελευταίο και του επέτρεψε να παρακολουθήσει δωρέαν μαθήματα στη σχολή του. Εκεί έμαθε και την τέχνη της φωτογραφίας. Όταν άρχισαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, επέστρεψε στον Ελλάδα για να καταταγεί στον Στρατό. Κατόπιν άρχισε να εργάζεται ως φωτογράφος στον Βόλο, με συνέταιρο τον Αντώνη Ραφανίδη (1870–1940). Την ίδια εποχή, ίδρυσε τον Οδοιπορικό Όμιλο Βόλου.
Καριέρα
250px|μικρογραφία|δεξιά|εναλλ.=Κ. Ζημέρης, Πορταριά π. 1918|Ο Κώστας Ζημέρης ήταν ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους τοπίων του Βόλου και του Πηλίου. Στην εικόνα, η [[Πορταριά Μαγνησίας|Πορταριά φωτογραφημένη από τον Ζημέρη γύρω στο 1918.]] 150px|μικρογραφία|εναλλ.=Κ. Ζημέρης, Πύργος στα Άνω Λεχώνια Μαγνησίας.|Ο Κώστας Ζημέρης επίσης αποτύπωσε σε σχέδια πολλά παλιά πηλιορείτικα κτίρια. Στην εικόνα, ταχυδρομική κάρτα με σχέδιο του Ζημέρη που δείχνει πυργόσπιτο στα [[Άνω Λεχώνια Μαγνησίας.]] Ως ιδρυτής και μέλος του Οδοιπορικού Ομίλου Βόλου, περιόδευε και φωτογράφιζε τοποθεσίες στο Πήλιο και τη Θεσσαλία συγκροτώντας το 1924 το Τμήμα Τοπίων Πηλίου και Θεσσαλίας. Παράλληλα ζωγράφιζε με λάδια και πενάκι. Το 1925 συμμετείχε με 15 φωτογραφίες στην Έκθεση Καλών Τεχνών στο Salon Internationale de Photographie του Καλαί της Γαλλίας και το 1926 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας.
Μετά τον Πόλεμο, το φωτογραφείο Ραφανίδη–Ζημέρη πέρασε στα παιδιά του δεύτερου. Ο Κώστας Ζημέρης εξακολούθησε να παραμένει δραστήριος και στα γεράματά του. Πέθανε στον Βόλο στις 22 Οκτωβρίου 1980. Δύο από τα τέσσερα παιδιά του, η Κυβέλη σύζ. Κίτσου Μακρή (1919–2013) και ο Ιπποκράτης Ζημέρης (1922–2012), κράτησαν το οικογενειακό φωτογραφείο επί της οδού Ερμού, στο κέντρο του Βόλου, μέχρι το 1999.
Το 2021, το Μουσείο της Πόλης και η Διεύθυνση Αρχείων, Μουσείων και Βιβλιοθηκών του Δήμου Βόλου τίμησαν τον Κώστα Ζημέρη διοργανώνοντας έκθεση με ανέκδοτες φωτογραφίες και εξοπλισμό του φωτογραφείου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λαγκάδα Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Λαγκάδα (αποσαφήνιση)
Εκλογές στο Σαρκ
Στο Σαρκ διεξάγονται γενικές εκλογές. Το Κοινοβούλιο (Chief Pleas (στα γαλλικά: Chefs Plaids; Sercquiais: Cheurs Pliaids) αποτελείται από 40 Tenants και επιπρόσθετα τους 12 αντιπροσώπους του λαού (Deputies of the People). Οι τελευταίοι εκλέγονται από ενήλικες ψηφοφόρους με θητεία τριών χρόνων. Οι πρώτες εκλογές για κοινοβούλιο έγιναν το 1922.
Λαγκάδα Ιωαννίνων
Η Λαγκάδα είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 900 μέτρα.
Εκλογές στο Σαρκ
2020
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Δεκεμβρίου 2020. Τα 28 μέλη του  Chief Pleas εξελέγησαν για 4ετείς θητείες. Μόνον έξι υποψήφιοι έλαβαν μέρος και εξελέγησαν χωρίς αντίπαλο για τις 9 διαθέσιμες έδρες. Επόμενη εκλογή διεξήχθη στις 3 Μαρτίου 2021 για τις εναπομείνασες 3 έδρες. Τρία μέλη διορίστηκαν μεταβατικοί σύμβουλοι (Conseillers). Στην δεύτερη εκλογή, μόνο δύο υποψήφιοι έλαβαν μέρος και εξελε΄γησαν χωρίς αντίπαλο, αφήμοντας μία έδρα κενή.
Λαγκάδα Ιωαννίνων
Γεωγραφία - ιστορία
Η Λαγκάδα βρίσκεται δυτικά του του ποταμού Σαραντάπορου και κοντά στον εθνικό δρόμο Ιωαννίνων - Κοζάνης. Απέχει 98 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 37 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Κόνιτσα. Συμπεριλαμβάνεται στα Μαστροχώρια της Ηπείρου και το παλιό όνομα του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Μπλήσδιανη ή Μπλίσδιανη. Οι κάτοικοί του εργάστηκαν τον 18ο και 19ο αιώνα ως μάστορες κυρίως στη Δυτική Θεσσαλία και στη Δυτική Μακεδονία. Υπάρχουν μάλιστα πολλές αναφορές για μάστορες από τη Μπλίσδιανη στα αρχοντικά της Σιάτιστας. Το 1863, πολλές οικογένειες από το χωριό εγκαταστάθηκαν στη Δρακότρυπα Καρδίτσας (τότε Σκλάταινα). Σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται με την υλοτομία και κτηνοτροφία. Στην ευρύτερη περιοχή δραστηριοποιούνται δύο μονάδες υλοτομίας και επεξεργασίας ξύλου, δύο δασικοί συνεταιρισμοί και αρκετές κτηνοτροφικές μονάδες.
Εκλογές στο Σαρκ
2010
Στις 8 Δεκεμβρίου 2010 έγιναν οι δεύτερες εκλογές μετά τη νέα συνταγματική τροποποίηση., Εξελέγησαν οι μισοί από τους εκλεγέντες στις προηγούμενες εκλογές του 2008.
Λαγκάδα Ιωαννίνων
Γεωγραφία - ιστορία
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Λαγκάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαστροχωρίων του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 124 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Εκλογές στο Σαρκ
2010
Οι υποψήφιοι στις εκλογές ήταν συνολικά 21.
Λαγκάδα Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Εκλογές στο Σαρκ
2012
Στις εκλογές που έγιναν στις 12 Δεκεμβρίου 2012 έλαβαν μέρος συνολικά 22 υποψήφιοι. Εξελέγησαν τα μισά από τα 28 μέλη του κοινοβουλίου. Οι εκλογές του 2012 έγιναν προκειμένου να αντικατασταθούν οι εκλεγέντες στις εκλογές του 2008, καθώς η θητεία τους των 4 ετών τερματίστηκε. Ο διορισθείς από την κυβέρνηση διεθνής παρατηρητής Νόρμαν Μπράουζ ανέφερε ότι οι εκλογές ήταν "ανοικτές και διάφανες". Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 77,48%.
2014
Οι γενικές εκλογές του 2014 είχαν προγραμματιστεί για τις 10 Δεκεμβρίου 2014. Ωστόσο, μόνο 16 υποψήφιοι κατήλθαν για τις 16 έδρες στο κοινοβούλιο (Chief Pleas), με αποτέλεσμα να εκλεγούν όλοι χωρίς αντίπαλο και χωρίς να χρειαστεί δημόσια ψηφοφορία. Στις 10 Δεκεμβρίου διεξήχθη ψηφοφορία για να αποφασιστεί ποιοι δύο υποψήφιοι θα υπηρετήσουν για 2 χρόνια και ποιοι 14 θα υπηρετήσουν 4ετή θητεία.
Η κυβέρνηση του Σαρκ διόρισε τον Χάουαρντ Νάιτ ως διεθνή παρατηρητή των εκλογών. Ο Χάουαρντ σχολίασε ότι η έλλειψη ανταγωνισμού ήγειρε ερωτήματα "αναφορικά με τα δημοκρατικά διαπιστευτήρια" των εκλογών.
2016
Οι γενικές εκλογές του 2016 θα διεξάγονταν στις 14 Δεκεμβρίου 2016. Ωστόσο, μόνο 12 άτομα κατήλθαν ως υποψήφιοι για τις 17 διαθέσιμες έδρες στο Chief Pleas, κάτι που σήμαινε ότι όλοι οι υποψήφιοι/ες εξελέγησαν χωρίς αντίπαλο και χωρίς να χρειαστεί λαϊκή ψηφοφορία.
Στις 5 Απριλίου 2017 δεν διεξήχθη ψηφοφορία (επαναληπτική) για την πλήρωση 5 κενών. Μόνο μία υποψήφια, η Πολίν Μάργκαρετ Μόλινσον, έλαβε μέρος και ανακηρύχθηκε νικήτρια χωρίς αντίπαλο, για θητεία ως τον Ιανουάριο του 2021. Οι υπόλοιπες 4 έδρες παρέμειναν κενές..
2006
Στην περίοδο μεταξύ 16 Αυγούστου και 6 Σεπτεμβρίου 2006 διεξήχθη δημοψήφισμα για τη σύνθεση του Chief Pleas. Προηγήθηκε η διενέργεια ενός ανεπίσημου δημοψηφίσματος το Φεβρουάριο του 2006. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για το αν θα έπρεπε να αναδεικνύονται με εκλογές και οι 28 έδρες ή να υπάρχουνo have 12 έδρες για τους βουλευτές, 8 για τους tenants και 8 να εκλέγονται από το λαό.
Στις 8 Μαρτίου 2006 με ψήφους 25–15 το Κοινοβούλιο (Chief Pleas) ψήφισε υπέρ νέας νομοθεσίας για τους  Seigneur, Seneschal, τους 14 εκλεγμένους ιδιοκτήτες γης και τους 14 εκλεγμένους μη ιδιοκτήτες γης. Στις 4 Οκτωβρίου του 2006 το  Chief Pleas υπερψήφισε την αντικατάσταση των 12 αντιπροσώπων και των 40 κτηματιών στο Chief Pleas με 28 Conseillers που να εκλέγονται από ενηλίκους ψηφοφόρους. Η απόφαση αυτή ανεστάλη τον Ιανουάριο του 2007 βάσει σφυγμομέτρησης. Η νέα πρόταση ήταν 16 κτηματίες και 12 Conseillers και οι δυο να εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία για την περίοδο 2008-2012. Επίσης, αποφασίστηκε να διεξαχθεί δεσμευτικό δημοψήφισμα αναφορικά με τη σύνθεση, αν έπρεπε να μείνει ως είχε ή να αντικατασταθεί από 28 Conseillers. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από το Ανακτοβούλιο (Privy Council ) και το Φεβρουάριο του 2008 επανήλθε η πρόταση για 28 Conseiller.
Αποτελέσματα
[A] 28 Ανοικτές έδρες [B] 12 έδρες για βουλευτές, 8 για Tenants, 8 ανοικτές έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Σαρκ
Κυβέρνηση Ζάρκο Κόρατς 2003
Η Κυβέρνηση Ζάρκο Κόρατς 2003 ήταν βραχύβια προσωρινή κυβέρνηση της Σερβίας, από τις 17 έως τις 18 Μαρτίου 2003, η οποία αντικατέστησε προσωρινά την Κυβέρνηση Νέμποϊσα Τσόβιτς 2003 μετά την δολοφονία του πρωθυπουργού Ζόραν Τζίντζιτς στις 12 Μαρτίου 2013. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Ζάρκο Κόρατς ενώ η υπόλοιπη σύσταση της κυβέρνησης παρέμεινε η ίδια, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, την αντικατέστησε στις 18 Μαρτίου 2003 η προσωρινή Κυβέρνηση Ζόραν Ζίβκοβιτς.
Παραπομπές
2003
Ιάκωβος Πολυλάς
Ο Ιάκωβος Πολυλάς (13 Οκτωβρίου 1825-5 Αυγούστου 1896) ήταν Επτανήσιος συγγραφέας και κριτικός, διάσημος μαθητής και εκδότης του έργου του Σολωμού. Το λογοτεχνικό του έργο (ποιητικό και πεζογραφικό) είναι μικρής έκτασης. Έκανε επίσης μεταφράσεις αλλά είναι πιο γνωστός για τα κριτικά του έργα.
Βίος
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα την 1η Οκτωβρίου 1825 (13 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο), από ευγενή οικογένεια με ρίζες από την Κωνσταντινούπολη. Γονείς του ήταν ο Γεώργιος Πολυλάς και η Έλενα Πολυλά, κόρη του κόμη Νικόλαου Βούλγαρι.
thumb|αριστερά|150px|Ο Ιάκωβος Πολυλάς (Έργο του [[Γεώργιος Σαμαρτζής|Γεωργίου Σαμαρτζή στην Πινακοθήκη του Δήμου της Κέρκυρας)]]
Από το 1847 επανασυνδέεται με τον Σολωμό και αποτελεί μέλος του λογοτεχνικού κύκλου που συγκροτείται στην Κέρκυρα γύρω από τον εθνικό ποιητή, μαζί με τους Στέλιο και Γεράσιμο Μαρκορά, Ιούλιο Τυπάλδο, Κάρολο Μάνεση και άλλους, που αποτελούν την ομάδα των "σολωμικών ποιητών" της Επτανησιακής Σχολής. Την ίδια χρονιά παντρεύεται την Αιμιλία Σορδίνα, η οποία σύντομα αρρωσταίνει και το 1851 μεταβαίνουν στην Ιταλία για θεραπεία. Εκεί ο Πολυλάς συνεχίζει τη μελέτη του (ξένες φιλολογίες και αρχαιοελληνικά κείμενα). Το 1853 επιστρέφει για λίγο καιρό στην Κέρκυρα και ο Σολωμός - ιδιόρρυθμος και μονήρης τύπος- τον αντιμετωπίζει με ψυχρότητα, κάτι που πικραίνει τον Πολυλά. ΤΟ 1854 η σύζυγός του πεθαίνει και εκείνος επιστρέφει οριστικά στην Ελλάδα. Όταν το 1857 ο Σολωμός πεθαίνει, ο Πολυλάς εκφωνεί τον επικήδειο λόγο. Από τότε ως το 1859 αφοσιώνεται στη συγκέντρωση και έκδοση των χειρογράφων του "δασκάλου", έργο ιδιαίτερα δύσκολο.
Ο Πολυλάς ήταν υποστηρικτής της ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα. Το 1862 ίδρυσε τον πολιτικό σύλλογο Αναγέννησις και εξέδιδε ομώνυμη εφημερίδα. Από το 1869 ως το 1879 εξελέγη τέσσερις φορές βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, με την Ριζοσπαστική παράταξη του Χαρ. Τρικούπη. Το 1884 στράφηκε για λίγο προς την παράταξη του Δηλιγιάννη αλλά το 1890 προσέγγισε ξανά την τρικουπική ριζοσπαστική παράταξη. Το 1892 εγκατέλειψε οριστικά την πολιτική. Πέθανε στις 25 Ιουλίου (5 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο) του 1896.
Ποιητικό
Είναι περιορισμένης έκτασης. Τα πιο σημαντικά είναι 3 σονέτα και η Ωδή εις τον θάνατον του Διονυσίου Σολωμού. Έγραψε και άλλα στιχουργήματα μικρότερης αξίας.
Πεζογραφικό
Τρία διηγήματα τύπου ηθογραφικού :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας
Κορνός Λήμνου
Ο Κορνός είναι ένα παραδοσιακό χωριό της Λήμνου, φημισμένο για τα χαρακτηριστικά νεοκλασσικά αρχοντικά του, καθώς και για τα γλυκά κουταλιού που παράγονται σε μια τοπική βιοτεχνία.
Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μύρινας. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου. Αριθμεί 355 κατοίκους (απογραφή του 2001).
Το όνομα
Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στις νότιες πλαγιές του λόφου Σκούρκα και δίνει πολύ όμορφη εικόνα σ’ όποιον κινείται στον αμαξιτό δρόμο Μύρινας-Αγίου Δημητρίου. Την ονομασία του ίσως έλαβε από τον κρουνό (βρύση) που υπήρχε καταμεσής του οικισμού και τροφοδοτούσε με άφθονο νερό όχι μόνο τα σπίτια αλλά και τους πέριξ κήπους. Το 1902 φτιάχτηκε μεγάλη πέτρινη βρύση που ανακαινίστηκε το 1993 από το σύλλογο ΜΕΑΣ Κορνού. Σήμερα, το νερό αντλείται και μεταφέρεται σε υδραγωγείο.
Το 1361 αναφέρεται ο Κορωνός, οι κάτοικοι του οποίου είχαν δοθεί ως πάροικοι στη μονή Μεγ. Λαύρας. Ως τον 18ο αιώνα δεν υπάρχει άλλη αναφορά του χωριού. Το 1785 ο Choiseul-Gouffier το σημειώνει ανώνυμα στο χάρτη του, ως Village -κάτι που έχει κάνει με πολλά χωριά του νησιού- ενώ το 19ο αιώνα όλοι οι περιηγητές δυσκολεύονται να μεταφέρουν σωστά το όνομα του Κορνού. Οι Hurt (1801) και Depping (1822) γράφουν Chorous, οι Conze (1858) και Fredrich (1904) Kurnos, ο De Launay (1898) Chronos και ο Hauttecoeur (1903) Krunos τόσο το χωριό όσο και το λόφο που βρίσκεται πίσω του.
Το ενδιαφέρον των περιηγητών για τον Κορνό οφείλεται στα Θέρμα, τις θερμές ιαματικές πηγές που υπάρχουν περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από το χωριό. Οι κάτοικοι των γύρω χωριών θεωρούν το νερό αυτό εξαιρετικής ποιότητος, και το χρησιμοποιούν για την καθημερινή τους πόση. Κυρίως κατά το παρελθόν, αλλά ακόμη και σήμερα, το νερό αυτό χρησιμοποιείται και για θεραπευτικούς σκοπούς.
Μοναστηριακά μετόχια
Στην περιφέρεια του Κορνού υπήρχαν στο παρελθόν τα εξής μετόχια μοναστηριών:
Οθωμανική περίοδος
Κατά το 19ο αιώνα ο Κορνός ήταν από τα πιο ζωντανά και πλούσια χωριά του νησιού. Ήταν κτισμένος ανάμεσα σε δυο σειρές ανεμόμυλων και τα μεγάλα αρχοντόσπιτα των εύπορων αιγυπτιωτών, που ακόμα σώζονται, του έδιναν ένα κοσμοπολίτικο χρώμα, με αποτέλεσμα να αποκαλείται petit Paris (μικρό Παρίσι). Πλήθος Λημνίων ευεργετών κατάγονται από εδώ: Ιωάννης Ν. Παλαιολόγου, Ιωάννης και Αντώνιος Αντωνιάδης, Ιωάννης και Οδυσσεύς Παντελίδης, Γεώργιος Σαράντης, Νικόλαος Σαραγλής, Σαράντης Παπουτσίδης κ.ά.
Το 1844 ο δημογέροντας του χωριού Παντελής παπά Ιωάννου ήταν ένα από τα μέλη της οκταμελούς παλλημνιακής επιτροπής, την οποία έστειλαν οι Λημνιοί στο σουλτάνο απαιτώντας να διώξει τον καταχραστή διοικητή του νησιού. Το 1854 ο ιερεύς του Κορνού ονομαζόταν Παντελής. Το 1856 387 άνδρες του χωριού πλήρωσαν φόρο 12391 γρόσια, ώστε να απαλλαγούν από τη στράτευση. Το 1863 είχε 196 οικογένειες ενώ το 1874 είχε 200 οικογ. και 247 κατοικίες. Σε φιρμάνι του 1898 αναφέρονται 217 οικογένειες και 1095 κάτοικοι! Από το 1874 αναφέρεται:
"Η Δημαρχία (Κόλι) Κορνού με τα υπ’ αυτής εξαρτώμενα χωρία Κάσπακα, Θάνους, Πλατή"
Το 1912 στο χωριό υπήρχε ταχυδρομείο με δική του σφραγίδα. Οι Κορνιώτες έστελναν τρεις αντιπροσώπους στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Τα σχολεία
Το 1873 στον Κορνό λειτουργούσε τριτάξιο σχολείο με 53 μαθητές και 10 μαθήτριες. Το επόμενο έτος έγινε κοινοτικό κι ως το 1884 είχε αναπτυχθεί σε τετρατάξιο. Το 1898-1900 κτίστηκε η Παντελίδειος Δημοτική Σχολή Αρρένων με δαπάνη 40.000 γροσίων του Ιωάννη Παντελίδη, ο οποίος το 1901 άφησε και κληροδότημα 1600 λιρών για την συντήρησή του.
Επίσης, το 1908 κτίστηκε το Σαράντειον Παρθεναγωγείον από κληροδότημα του Γεώργιου Σαράντη (1837-1909), από το οποίο καλύπτονταν και τα έξοδα λειτουργίας του. Μεταγενέστερα κτίστηκε νεότερο κτίριο που στέγασε το μικτό δημοτικό σχολείο. Λειτούργησε ως διθέσιο μέχρι το 1970 κι έπειτα ως μονοθέσιο.
Μακροχρόνια υπηρεσία στον Κορνό πρόσφεραν οι δάσκαλοι: Γεώργιος Τριανταφυλλίδης (πριν το 1918 ως 1925), Παναγιώτης Αποστολίδης (1914-22), Ιούλιος Αγγελίδης (1924-30), Τριαντάφυλλος Βενετόπουλος (1933-40), Σοφία Παπαγεωργίου (1936-52), Βασίλειος Βασιλειάδης (1953-66), Άγγελος Μιχέλης (1974-;) κ.ά.
Ο ναός
Η αρχική ενορία του χωριού ήταν ο Απόστολος Ανδρέας. Ήταν πεπαλαιωμένος και το 1862 ανακαινίστηκε με δαπάνη του Ιωάννη Ν. Παλαιολόγου, ενός σημαίνοντος δημογέροντα, ο οποίος αναφέρεται μεταξύ των εφόρων των σχολών και των ναών του νησιού από το 1813.
Το 1892 κτίστηκε ο ναός της Κοίμησης Θεοτόκου ρυθμού βασιλικής, με γενναία συνδρομή 300 χρυσών εικοσάφραγκων του Ιωάννη Αντωνιάδη και 100 χρυσών λιρών της αδερφής του Ευγενίας. Περιέχει εικόνες του Παπαμαλή του 1922.
Νεότερα χρόνια
Μετά την απελευθέρωση του νησιού, που έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1912, εφαρμόστηκε και στη Λήμνο το διάταγμα ΔΝΖ΄ (4057)/10-2-1912 περί "Ίδρυσης Δήμων και Κοινοτήτων" και συστάθηκαν ο Δήμος Κάστρου Λήμνου, ο Δήμος Μούδρου Λήμνου και λίγο αργότερα ο Δήμος Κορνού Λήμνου. Έτσι ως το 1918 ο Κόρνος αποτέλεσε έδρα Δήμου, στον οποίο ανήκαν άλλοι έξι οικισμοί της ΒΔ Λήμνου, ως εξής:
Το 1916 ως Δήμαρχος Κορνού υπηρετούσε ο Κ. Σαράντης. Το 1918 με το ΦΕΚ 116Α-28/5/1918, που εφαρμόστηκε από 1η Δεκεμβρίου 1918, ο Δήμος μετατράπηκε σε "Κοινότητα Κορνού Λήμνου" με έδρα τον Κορνό, ενώ οι υπόλοιποι οικισμοί έγιναν έδρες κοινοτήτων.
Η μετανάστευση έπληξε καίρια το χωριό κι ο πληθυσμός του μειωνόταν συνεχώς. Από χίλιους κατοίκους επί τουρκοκρατίας είχε 731 το 1928, 650 το 1940, 476 το 1961 και 367 το 1971. Το έτος αυτό υπήρχαν 411 σπίτια, από τα οποία τα 287 ήταν κτισμένα προ του 1919. Κάποια έργα υποδομής, όπως το νέο σχολικό κτίριο, η κατασκευή ανατολικής οδικής εξόδου προς τους Ψύλλους με κληροδότημα 200 χρυσών λιρών του Νικολάου Σαραγλή, η λειτουργία του εργοστασίου ζαχαρωδών Αχιλαδέλλη, δεν κατάφεραν να αναστρέψουν την τάση φυγής. Άλλωστε η Μύρινα είναι πολύ κοντά. Σήμερα έχει περίπου 350 κατοίκους, κυρίως αγρότες. Η νεολαία διατηρεί ποδοσφαιρικό σύλλογο.