cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιταλικοί Πόλεμοι
Τέταρτος - Πόλεμος της Συμμαχίας του Καμπραί (1508-1513)
Όμως, καθώς η Γαλλία είχε καταλάβει σχεδόν όλη τη βόρεια Ιταλία και η Ισπανία υπό τον Φερδινάνδο Β' είχε εγκαθιδρυθεί ως κυρίαρχος ολόκληρου του νότου, ο Ιούλιος Β΄ σχεδίαζε να «απελευθερώσει την Ιταλία από τους βάρβαρους», άλλαξε στρατόπεδο και ενορχήστρωσε την ανάκτηση της χερσονήσου. Έτσι, το 1510, συγκρότησε μια νέα αντιγαλλική συμμαχία, την Ιερή συμμαχία, στην οποία συμμετείχαν η Βενετία, η Ελβετική Συνομοσπονδία, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Ισπανία, αφού αναγνώρισε κτήσεις της ως παπικό φέουδο. Ο Ιούλιος Β' οδήγησε προσωπικά τις ένοπλες δυνάμεις του και ανάγκασε τους Γάλλους του Λουδοβίκου ΙΒ' να φύγουν από την Ιταλία.
μικρογραφία|205x205px|Ο [[Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας|Φραγκίσκος Α' το 1515]]
Η επάνοδος των Γάλλων - Φραγκίσκος Α' (1515-1516)
Κύριο άρθρο: Μάχη του Μαρινιάνο
Ο ξαφνικός θάνατος του πάπα Ιουλίου Β' και η εκστρατεία - πέμπτος Ιταλικός πόλεμος - του νέου Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α' (1515-1547) στην Ιταλική Χερσόνησο το 1515 επανέφεραν τη γαλλική κυριαρχία στη Λομβαρδία. Σε συμμαχία με τη Βενετική Δημοκρατία, οι Γάλλοι νίκησαν τους Ελβετούς μισθοφόρους του δούκα του Μιλάνου Μαξιμιλιανού Σφόρτσα στη μάχη του Μαρινιάνο και οδήγησαν στην αποκατάσταση του status quo ante bellum.
Με τη συνθήκη της Νουαγιόν το 1516, με τη μεσολάβηση του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α΄ και του Πάπα Λέοντα Ι', αναγνωρίστηκε η γαλλική κυριαρχία στο δουκάτο του Μιλάνου και η ισπανική κυριαρχία στο βασίλειο της  Νάπολης, στο νότο της Ιταλίας, ολοκληρώνοντας αυτή την περίοδο των Ιταλικών Πολέμων.
Η σύγκρουση Βαλουά-Αψβούργων (1521-1559)
Το 1516 ο Κάρολος των Αψβούργων στέφθηκε βασιλιάς της Ισπανίας και το 1519, σε ηλικία 19 ετών, εξελέγη αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορία ς ως Κάρολος Ε΄. Έτσι η Γαλλία βρέθηκε περικυκλωμένη από εδάφη των Αψβούργων, γεγονός ιδιαίτερα ανησυχητικό για τον βασιλιά της Γαλλίας, Φραγκίσκο Α'. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους και η προσωπική αντιπαλότητα, που προέρχονταν επίσης και από το γεγονός ότι στην αυτοκρατορική εκλογή του 1519 ήταν υποψήφιος και ο Φραγκίσκος Α' αλλά επικράτησε ο Κάρολος Ε'- αν και είχαν δωροδοκήσει τους εκλέκτορες και οι δύο-, οδήγησε σε συνεχείς πολέμους που συνεχίστηκαν και από τους διαδόχους τους έως το 1559, οπότε και έληξαν οι Ιταλικοί πόλεμοι με τη Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί και την κυριαρχία των Αψβούργων στην Ιταλική χερσόνησο.
Οι συγκρούσεις δεν περιορίσθηκαν πλέον στην Ιταλία, η οποία ωστόσο παρέμεινε ένα από τα κύρια πεδία μάχης, αλλά μετατοπίστηκαν προς τη Γαλλία και τη Φλάνδρα.
Έκτος πόλεμος (1521-1526)
Κύριο άρθρο: Ιταλικός Πόλεμος (1521–1526)μικρογραφία|200x200px|Ο [[Κάρολος Κουίντος]]
Ο πόλεμος ξανάρχισε το 1521 όταν τα γαλλικά στρατεύματα του Φραγκίσκου Α' εισέβαλαν στο βασίλειο της Ναβάρρας και συγχρόνως στις Κάτω Χώρες. Οι εισβολές αποκρούστηκαν και σε απάντηση ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε' (συγχρόνως κυβερνήτης της Αυστρίας, των Ισπανικών βασιλείων και των Κάτω Χωρών) σε συμμαχία με τον Πάπα Λέοντα Ι' εκδίωξαν τις γαλλικές δυνάμεις από το δουκάτο του Μιλάνου.
Ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας αντέδρασε κατεβαίνοντας στην Ιταλία όπου πολέμησε τις αυτοκρατορικές δυνάμεις στη μάχη της Παβίας (1525), κατά την οποία τραυματίσθηκε και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στη Μαδρίτη. Για να ελευθερωθεί, αναγκάστηκε να υπογράψει τη συνθήκη της Μαδρίτης (1526) με την οποία αποποιήθηκε τις διεκδικήσεις του στο δουκάτο του Μιλάνου και επί πλέον παρέδωσε στους Αψβούργους εδάφη του δουκάτου της Βουργουνδίας και την κυριαρχία του στη Φλάνδρα και το Αρτουά.
Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στην Ισπανία, η μητέρα του Λουίζα της Σαβοΐας εξασφάλισε την υποστήριξη του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς σαν απειλή για τον Κάρολο Ε'.
Έβδομος - Πόλεμος της Συμμαχίας του Κονιάκ (1526-1529)
Κύριο άρθρο: Πόλεμος της Συμμαχίας του Κονιάκ μικρογραφία|250x250εσ|Η [[λεηλασία της Ρώμης (1527)]] Μετά την απελευθέρωσή του, ο Φραγκίσκος Α' αρνήθηκε τη συμφωνία της Μαδρίτης και συμμετείχε στη Συμμαχία του Κονιάκ την οποία συγκροτούσαν η Φλωρεντία, η Βενετία, το δουκάτο του Μιλάνου, ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Η΄ και ο Πάπας Κλήμης Ζ΄, ενωμένοι εναντίον του Καρόλου Ε΄, ο οποίος είχε ήδη προβλήματα με τους Λουθηρανούς πρίγκιπες.
Το 1527, στο Μποργκοφόρτε, κοντά στη Μάντοβα, τα στρατεύματα του Καρόλου Ε' νίκησαν τα στρατεύματα της Συμμαχίας  του Κονιάκ. Στη συνέχεια, αυτοκρατορικά στρατεύματα Λουθηρανών που είχαν στασιάσει, λεηλάτησαν τη Ρώμη (1527) και απέλασαν τους Μεδίκους από τη Φλωρεντία.
Αφού διέταξε την υποχώρηση των αυτοκρατορικών στρατευμάτων από τα Παπικά κράτη, ο Κάρολος Ε' με τη συνθήκη του Καμπραί επέστρεψε στον Φραγκίσκο Α' τη Βουργουνδία υπό τον όρο ότι η Γαλλία θα εγκατέλειπε τη βόρεια Ιταλία. Στο Συνέδριο της Μπολόνια το 1530, ο Κάρολος Ε' έλαβε τον τίτλο του Βασιλιά της Ιταλίας από τον Πάπα Κλήμη Ζ'. Σε αντάλλαγμα, ο Πάπας πέτυχε την αποκατάσταση των Μεδίκων στη Φλωρεντία.
Όγδοος πόλεμος (1536-1538)
Κύριο άρθρο: Ιταλικός Πόλεμος (1536–1538) μικρογραφία|250x250εσ|Η Ειρήνη της Νίκαιας, το 1538, ανάμεσα στον [[Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας|Φραγκίσκο Α’ και τον Κάρολο Κουίντο, με τη μεσολάβηση του Πάπα Παύλου Γ']] Μετά τις καθολικές νίκες της Αυτοκρατορίας εναντίον των Οθωμανών στην πολιορκία της Βιέννης και την κατάληψη της Τύνιδας, ορμητήριο Βερεβερίνων πειρατών, πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη ένα νέο συνέδριο (1536) μεταξύ του αυτοκράτορα Κάρολου Ε' και του Πάπα Παύλου Γ' για να συζητηθεί η υπόθεση ενός οικουμενικού συμβουλίου για την αντιμετώπιση του Προτεσταντισμού και τη διάδοση των ιδεών της Μεταρρύθμισης.
Ο Πάπας Παύλος Γ΄ βρήκε έτσι ευκαιρία να τερματίσει τους Αυτοκρατορικούς-Γαλλικούς πολέμους στην Ιταλία, συμφιλιώνοντας την αντι-Καλβινιστική γαλλική βασιλεία με τους Καθολικούς Αψβούργους εναντίον του κοινού εχθρού, καθώς οι συγκρούσεις μεταξύ τους είχαν ξαναρχίσει: αμέσως μετά την κατάληψη του κενού θρόνου του δουκάτου του Μιλάνου από τον Κάρολο Ε', ο Φραγκίσκος Α’, με σύμμαχο τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Η΄ και τον Οθωμανό Σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή - ο στόλος του οποίου έφθασε να αγκυροβολήσει στα ανοιχτά της Γένοβας - έσπευσε προς την Ιταλική χερσόνησο και οι πολεμικές αναμετρήσεις στα σύνορα της Λομβαρδίας και του Πεδεμόντιου είχαν καταλήξει σε γαλλική κατοχή στο κράτος της Σαβοΐας. Ως εκ τούτου, ο Πάπας Παύλος Γ΄ μεσολάβησε για την Ειρήνη της Νίκαιας (1538) μεταξύ του Φραγκίσκου και του Καρόλου, με την οποία η Γαλλία αποκόμισε τη Σαβοΐα και το Πεδεμόντιο.
Ένατος πόλεμος (1542-1546)
Κύριο άρθρο: Ιταλικός Πόλεμος (1542-1546) μικρογραφία|250x250εσ|Η πολιορκία της Νίκαιας από τον γαλλο-οθωμανικό στόλο, 1543 Ο Φραγκίσκος Α’, με συμμάχους τους Οθωμανούς, τον Ιούλιο 1542 επανέλαβε τις εχθροπραξίες ανοίγοντας δύο μέτωπα, ένα στις Κάτω Χώρες και ένα στο Ρουσιγιόν στα Πυρηναία, και στα δύο ηττήθηκε. Τον Αύγουστο του 1543, οι Γάλλοι πολιόρκησαν και κατέλαβαν τη Νίκαια με τη βοήθεια του οθωμανικού στόλου υπό τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Συνέχισαν την επίθεση προς το Μιλάνο και νίκησαν τους αυτοκρατορικούς τον Απρίλιο 1544 αποκομίζοντας τη Μαρκιωνία του Μομφερράτου.
Οι πόλεμοι του Ερρίκου Β΄ με τον Κάρολο Ε΄ και τον Φίλιππο Β' (1551-1559)
Κύριο άρθρο: Ιταλικός Πόλεμος (1551–1559) μικρογραφία|285x285εσ|Χάρτης της Ιταλικής χερσονήσου το 1559 μετά τη [[Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί]] Το 1551, ο νέος βασιλιάς της Γαλλίας Ερρίκος Β΄ εισέβαλε στην Τοσκάνη και υποστήριξε τη Σιένα σε πόλεμο εναντίον του Καρόλου Ε', ενώ ο δούκας της Φλωρεντίας υποστήριζε τον αυτοκράτορα. Το 1552, με την υποστήριξη των Λουθηρανών Πριγκίπων, η Γαλλία απέκτησε τις Τρεις Επισκοπές ( Μετς, Βερντέν και Τουλ στη Λωρραίνη), που ανήκαν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλλά κατοικούνταν κυρίως από γαλλόφωνους πληθυσμούς. Ανανεώνοντας τη συμμαχία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Γαλλία εισέβαλλε στην Κορσική που τότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Γένοβας.
Ο Κάρολος Ε' απάντησε σχηματίζοντας συμμαχία με το Βασίλειο της Αγγλίας και ανέστειλε τη συμφιλίωση με τους Γερμανούς Λουθηρανούς. Η Φλωρεντία προσάρτησε τη Σιένα μετά από μακρά πολιορκία και νίκη επί των Γάλλων-Σιένων στη μάχη του Μαρτσιάνο το 1554. Ο Γενουάτης ναύαρχος Αντρέα Ντόρια επανακατέλαβε την Κορσική. Η είσοδος της Αγγλίας στον πόλεμο το 1557 οδήγησε στην απώλεια του Πα-ντε-Καλαί από τη Γαλλία.
Ο πόλεμος συνεχίστηκε μεταξύ των Αψβούργων και της Γαλλίας, με το επίκεντρο του πολέμου να μετατοπίζεται από την Ιταλία προς τη Φλάνδρα. Η Γαλλία ηττήθηκε από τον ισπανικό-αυτοκρατορικό στρατό με επικεφαλής τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο δούκα της Σαβοΐας (που έτσι ανέκτησε τα εδάφη του) στη μάχη του Σαιν-Κεντέν το 1557. Ωστόσο, οι Γάλλοι ανέκαμψαν και οι συγκρούσεις παρατάθηκαν μέχρις ότου επιτευχθεί συμβιβασμός στη Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί το 1559, που αναγνώριζε μόνιμα την ισπανική κυριαρχία στην Ιταλική Χερσόνησο.
Το τέλος των πολέμων επέτρεψε στον Πάπα Πίο Δ΄ και τον Κάρλο Μπορρομέο να επαναλάβουν τη Σύνοδο του Τρέντο και να την ολοκληρώσουν το 1563, ξεκινώντας την Αντιμεταρρύθμιση.
Συνέπειες
Οι Ιταλικοί πόλεμοι με την εμπλοκή ξένων δυνάμεων στα ιταλικά εδάφη επέφεραν το τέλος της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας των ιταλικών ηγεμονιών και ανέστειλαν οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτικής ενοποίησής τους μέχρι το κίνημα της εθνικής ενοποίησης της Ιταλίας τον 19ο αιώνα.
Οι πόλεμοι, αν και καταστροφικοί για την Ιταλία, συνέβαλαν στη διάδοση της Ιταλικής Αναγέννησης στη Δυτική Ευρώπη. Ο Φραγκίσκος Α', ενθουσιασμένος από την ιταλική τέχνη, κάλεσε στη Γαλλία πολλούς Ιταλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων τον Λεονάρντο ντα Βίντσι ο οποίος έζησε και εργάστηκε μέχρι το θάνατό του στο αρχοντικό του Κλο-Λυσέ, κοντά στην κατοικία του βασιλιά, το Κάστρο του Αμπουάζ.
Από στρατιωτικής άποψης, οι Ιταλικοί πόλεμοι σηματοδότησαν το τέλος της ιπποσύνης, η οποία βρήκε τον τελευταίο εκπρόσωπό της στον ιππότη Πιέρ Τεράιγ ντε Μπαγιάρ, καθώς καταδείχτηκε η υπεροχή του πεζικού επί του ιππικού, που χαρακτήριζε τους στρατούς του Μεσαίωνα και τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου από τους ευγενείς. Η χρήση Ελβετών και Γερμανών μισθοφόρων ήταν χαρακτηριστική των πολέμων όπως και η ευρεία χρήση των νέων κατακτήσεων στην πολεμική τεχνολογία, όπως η χρήση μεγάλων κανονιών και πυροβολικού, τα φορητά  όπλα κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη Γαλλία Κατηγορία:15ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Πολεμοι Κατηγορία:16ος αιώνας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Μαγδαληνή του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Η Μαγδαληνή, ολλανδ.: Magdalena van Nassau-Dillenburg (15 Δεκεμβρίου 1547 στο κάστρο Ντίλενμπουργκ στο Ντίλενμπουργκ - 16 Μαΐου 1633 στο Έρινγκεν) ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ.
Βιογραφία
Ήταν η έβδομη κόρη (6η από τον 2ο γάμο) κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ, κόρης του. Η Mαγδαληνή ήταν αδελφή του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης.
Η Μαγδαληνή πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο κάστρο Βάικερσχαϊμ. Η καθημερινές της συνήθειες συνίστατο στην οργάνωση της Αυλικής ζωής και της οικογενειακής της ζωής. Εργάστηκε επίσης στο φαρμακείο του κάστρου, όπου έδινε φάρμακα στους πένητες, μία πρακτική που είχε ξεκινήσει η μητέρα της.
Περιγράφεται ως πολύ γενναιόδωρη, καθώς παρείχε χρήματα, φαγητό και φάρμακα στους ενδεείς και τους άπορους.
Απεβίωσε στο Έρινγκεν το 1633.
Οικογένεια
μικρογραφία|Το κάστρο Ντίλενμπουργκ. μικρογραφία|Το κάστρο Βάικερσχαϊμ. μικρογραφία|Το κάστρο Ρίνγκρινγκεν. Στις 27 Ιανουαρίου 1567 στο Κάστρο Ντίλενμπουργκ παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ κόμη του Χόενλοχε-Βάικερσχαϊμ. Ήταν γιος του Λουδοβίκου-Κάζιμιρ κόμη του χόενλοε-Βάλντενμπουργκ και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
1-χλωροναφθαλίνιο
Παραγωγή
Το 1-χλωροναφθαλίνιο παράγεται με απευθείας χλωρίωση του ναφθαλινίου, αν και έτσι συμπαράγονται και ένας αριθμός πολυχλωριωμένων παραγώγων, όπως διχλωροναφθαλίνια και τριχλωροναφθαλίνια, εκτός από τα δύο (2) ισομερή μονοχλωριωμένα 1-χλωροναφθαλίνιο και 2-χλωροναφθαλίνιο.
Εφαρμογές
Αυτή η τοξική ουσία, μη πολική οργανοχλωριωμένη ένωση χρησιμοποιείται ενίοτε ως ισχυρό βιοκτόνο. Είναι γνωστή επίσης ως Basileum. Περιστασιακά, χρησιμεύει ως εντομοκτόνο και μυκητοκτόνο για το ξύλινο δάπεδο των κοντέινερ, που ικανοποιεί τον ίδιο ρόλο όπως και το χλωρδάνιο.
Το 1-χλωροναφθαλίνιο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως κοινός διαλύτης για έλαια, για λίπη και για το DDT, μέχρι τη δεκαετία του 1970. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για τον προσδιορισμό του δείκτη διάθλασης κρυστάλλων.
Αναφορές
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:C10 Κατηγορία:Αρωματικά αλογονίδια Κατηγορία:Ναφθαλίνια
Πευκάκι Φωκίδας
Το Πευκάκι, επίσημα Πευκάκιον, είναι πεδινό χωριό της Δωρίδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας, σε υψόμετρο 100 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πευκάκι βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού, βόρεια από τον χείμαρρο Μαντίλω που καταλήγει στον ποταμό Μόρνο. Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα στον επαρχιακό δρόμο Τερψιθέας - Σπαρτιάς, αμέσως μετά το Ευπάλιο και νότια του Δροσάτου, από το οποίοι ξεκίνησαν οι πρώτοι του κάτοικοι. Απέχει 12 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Ναύπακτο και 94 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Άμφισσα. Το Πευκάκι έχει πληθυσμό 150 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, μαζί με τον οικισμό Δροσάτο (49 κάτοικοι), συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Δροσάτου με συνολικό πληθυσμό 199 κατοίκους και ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος. Άρχισε να κτίζεται το 1910 με την αρχική ονομασία Παλιόχανο (Παλαιόχανον) και το 1956 μετονομάσθηκε σε Πευκάκι με το ΦΕΚ: 5/1959. Το όνομά του το πήρε από ένα πευκάκι που υπήρχε στο κέντρο του οικισμού.
Αξιοθέατα
Κοντά στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του πολιούχου Άγιου Κωνσταντίνου και στο προαύλιό της υπάρχει ο ανδριάντας του ευεργέτη του Δροσάτου και του Ευπαλίου Νικολάου Κουβέλη. Ανάμεσα στο Πευκάκι και το Δροσάτο, στη θέση «Καραμπάσι», βρίσκονται ερείπια κατοικιών και ενός πύργου από παλιό τούρκικο οικισμό. Στη θέση «Μπαρκόρεμα» σώζονται λιθόκτιστα πηγάδια, μια βρύση καθώς και τα υπολείμματα ενός ναού αφιερωμένου στον Προφήτη Ηλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Πρεδνιζολόνη
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες σε βραχυπρόθεσμη χρήση περιλαμβάνουν ναυτία και αίσθημα κόπωσης. Οι πιο σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν ψυχιατρικά προβλήματα, τα οποία μπορεί να εμφανιστούν σε περίπου 5% των ανθρώπων. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες με μακροχρόνια χρήση περιλαμβάνουν απώλεια οστών, αδυναμία, μυκητιάσεις και εύκολοι μωλωπισμοί. Ενώ η βραχυπρόθεσμη χρήση στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης είναι ασφαλής, η μακροχρόνια χρήση ή χρήση στην αρχή της εγκυμοσύνης συνδέεται περιστασιακά με βλάβη στο έμβρυο. Είναι γλυκοκορτικοειδές κατασκευασμένο από υδροκορτιζόνη (κορτιζόλη).
Η πρεδνιζολόνη εφευρέθηκε και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1955. Βρίσκεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Διατίθεται ως γενικό φάρμακο. Το 2018, ήταν το 134ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερα από 5 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η πρεδνιζολόνη είναι κορτικοστεροειδές φάρμακο με κυρίαρχο γλυκοκορτικοειδές και χαμηλή ορυκτοκορτικοειδή δράση, καθιστώντας το χρήσιμο για τη θεραπεία ενός ευρέος φάσματος φλεγμονωδών και αυτοάνοσων καταστάσεων όπως άσθμα, ραγοειδίτιδα, πυοδερμικό γαγκρενόσωμα, ρευματοειδής αρθρίτιδα, κνίδωση, αγγειοοίδημα, ελκώδης κολίτιδα, περικαρδίτιδα, χρονική αρτηρίτιδα και νόσος του Crohn, παράλυση Bell, σκλήρυνση κατά πλάκας, κεφαλαλγία, αγγειίτιδα, οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και αυτοάνοση ηπατίτιδα, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, νόσος Kawasaki,
Το οφθαλμικό εναιώρημα οξικής πρεδνιζολόνης (οφθαλμικές σταγόνες) είναι αδρενοκορτικοειδές στεροειδές προϊόν, παρασκευασμένο ως αποστειρωμένο οφθαλμικό εναιώρημα και χρησιμοποιείται για τη μείωση του πρηξίματος, της ερυθρότητας, του κνησμού και των αλλεργικών αντιδράσεων που επηρεάζουν το μάτι. Έχει διερευνηθεί ως επιλογή θεραπείας για βακτηριακή κερατίτιδα.
Η πρεδνιζολόνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για αλλεργικές αντιδράσεις που κυμαίνονται από εποχιακές αλλεργίες έως αλλεργικές αντιδράσεις φαρμάκων.
Η πρεδνιζολόνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως ανοσοκατασταλτικό φάρμακο για μεταμοσχεύσεις οργάνων.
Η πρεδνιζολόνη σε χαμηλότερες δόσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις πρωτοπαθούς επινεφριδιακής ανεπάρκειας (νόσος του Addison).
Τα κορτικοστεροειδή αναστέλλουν τη φλεγμονώδη απόκριση σε μια ποικιλία παραγόντων υποκίνησης και, υποτίθεται, καθυστερεί ή επιβραδύνει την επούλωση. Αναστέλλουν το οίδημα, την εναπόθεση ινώδους, τη διαστολή τριχοειδών, τη μετανάστευση λευκοκυττάρων, τονπολλαπλασιασμό τριχοειδών, τονπολλαπλασιασμό ινοβλαστών, την εναπόθεση κολλαγόνου και τον σχηματισμό ουλών με φλεγμονή.
Ανεπιθύμητες ενέργειες
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες από τη χρήση πρεδνιζολόνης περιλαμβάνουν:
Η αποχή από πρεδνιζολόνη μετά από μακροχρόνια λήψη ή υψηλή δόση μπορεί να οδηγήσει σε ανεπάρκεια των επινεφριδίων.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Αν και δεν υπάρχουν σημαντικές μελέτες σε ανθρώπους για τη χρήση πρεδνιζολόνης σε έγκυες γυναίκες, μελέτες σε πολλά ζώα δείχνουν ότι μπορεί να προκαλέσει γενετικές ανωμαλίες, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της σχισμής στη στοματική κοιλότητα. Η πρεδνιζολόνη πρέπει να χρησιμοποιείται σε έγκυες γυναίκες όταν τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων και τα παιδιά που γεννιούνται από μητέρες που χρησιμοποιούν πρεδνιζολόνη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης θα πρέπει να παρακολουθούνται για μειωμένη επινεφριδιακή λειτουργία.
Η πρεδνιζολόνη βρίσκεται στο μητρικό γάλα μητέρων που λαμβάνουν πρεδνιζολόνη.
Φαρμακολογία
Ως γλυκοκορτικοειδές, η λιπόφιλη δομή της πρεδνιζολόνης επιτρέπει την εύκολη διέλευση μέσω της κυτταρικής μεμβράνης όπου στη συνέχεια συνδέεται με τον αντίστοιχο υποδοχέα γλυκοκορτικοειδούς (GCR) που βρίσκεται στο κυτόπλασμα. Κατά τη δέσμευση, ο σχηματισμός του συμπλόκου GC / GCR προκαλεί διάσπαση των συνοδών πρωτεϊνών από τον υποδοχέα γλυκοκορτικοειδών επιτρέποντας στο σύμπλοκο GC / GCR να μετατοπιστεί εντός του πυρήνα. Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται εντός 20 λεπτών από τη δέσμευση. Μόλις μέσα στον πυρήνα, το σύμπλοκο ομοδιμερούς GC / GCR συνδέεται με συγκεκριμένες θέσεις σύνδεσης DNA γνωστές ως στοιχεία απόκρισης γλυκοκορτικοειδών (GREs) με αποτέλεσμα την έκφραση ή την αναστολή γονιδίων. Η σύνθετη σύνδεση με θετικά GRE οδηγεί στη σύνθεση αντιφλεγμονωδών πρωτεϊνών ενώ η σύνδεση με αρνητικά GREs εμποδίζει τη μεταγραφή φλεγμονωδών γονιδίων.
Χημεία
Η πρεδνιζολόνη είναι συνθετικό κορτικοστεροειδές πρεγνάνης που σχετίζεται στενά με τη συγγενή πρεδνιζόνη, έχει ταυτόσημη δομή εκτός από δύο λιγότερα άτομα υδρογόνου κοντά στο C 11. Είναι επίσης γνωστή ως δ 1- κορτιζόλη, δ 1- υδροκορτιζόνη, 1,2-δεϋδροκορτιζόλη ή 1,2-δεϋδροϋδροκορτιζόνη, καθώς και 11β, 17α, 21-τριϋδροξυπρεγνα-1,4-διεν-3,20-διόνη.
Αθλητισμός
Ως γλυκοκορτικοστεροειδές, απαγορεύεται η μη εξουσιοδοτημένη ή ad hoc χρήση πρεδνιζολόνης κατά τη διάρκεια ανταγωνισμού μέσω από του στόματος, ενδοφλέβιας, ενδομυϊκής ή ορθικής οδού σύμφωνα με τους κανόνες αντι-ντόπινγκ του Παγκόσμιου Οργανισμού Αντιντόπινγκ (WADA).
Κτηνιατρικές χρήσεις
Η πρεδνιζολόνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία φλεγμονωδών και αλλεργικών καταστάσεων σε γάτες, σκύλους και κουνάβια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ανακοπή ερημοδικίας
Ανακοπή ερημοδικίας είναι το ένδικο μέσο, με το οποίο ο διάδικος που δικάστηκε ερήμην, ζητεί από το ίδιο δικαστήριο να εξαφανιστεί η προσβαλλόμενη οριστική απόφαση, ώστε αφού αναβιώσει η εκκρεμο­δικία της αγωγής, να συζητηθεί εκ νέου η υπόθεση, με τη συμμετοχή του.
Έννοια
Η ανακοπή ερημοδικίας είναι τακτικό ένδικο μέσο με ανασταλτικό, αλλά όχι μεταβιβαστικό αποτέλεσμα.
Είδη
Η ανακοπή ερημοδικίας μπορεί να είναι αιτιολογημένη ή αναιτιολόγητη. Κριτήριο της διάκρισης είναι κατά πόσον είναι αναγκαίο το αίτημα της ανακοπής ερημοδικίας να στηρίζεται σε βάσιμο λόγο για να είναι η ανακοπή παραδεκτή. Τέτοιοι λόγοι είναι η παρά­λειψη κλήτευσης του ανακόπτοντος στη δίκη στην οποία είχε εκδοθεί η ερήμην απόφαση, ή η παράτυπη ή εκπρόθεσμη κλήτευσή του, όπως επίσης η ανυπαίτια παρεμπόδισή του να έρθει στη δίκη, παρόλο που είχε κλητευθεί νόμιμα, αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να ακουστεί.
Άσκηση
Η ανακοπή ερημοδικίας απευθύνεται στο ίδιο δικαστήριο που είχε εκδώσει την ερήμην απόφαση και ασκείται με κατάθεση δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου τούτου, μέσα σε προθεσμία, βασικά, δεκαπέντε ημερών από την επίδοση της κρίσιμης ερήμην απόφασης.
Αποτελέσματα
Η προθεσμία και η άσκηση της ανακοπής ερημοδικίας αναστέλλουν αυτοδίκαια την εκτελεστότητα της προσβαλλόμενης απόφασης. Στο διάστημα της αναστολής απαγορεύεται να εκτελεστεί η απόφαση. Μόνο ασφαλιστικά μέτρα μπορούν να ζητη­θούν και να διαταχθούν. Εξάλλου η προθεσμία και η άσκηση της αναιτιολόγητης ανακοπής ερημοδικίας αναστέλλουν την προθεσμία και την άσκηση των άλλων ένδι­κων μέσων.
Ελληνικό δίκαιο
Μέχρι το 1993 ίσχυε τόσο η αιτιολογημένη, όσο και η αναιτιολόγητη, ανακοπή ερημοδικίας. Σήμερα αναγνωρίζεται μόνο η αιτιολογημένη ανακοπή ερημοδικίας.
Δείτε επίσης
Ένδικα μέσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο Κατηγορία:Νομικοί όροι
Αΐντα Γκαριφούλινα
Η Αΐντα Εμίλεβνα Γκαριφούλινα (Аида Эмилевна Гарифуллина, Аида Эмил кызы Гарифуллина; γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Ρωσίδα λυρική σοπράνο. Ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού Operalia 2013 και έχει συμμετάσχει σε πολλές παραγωγές, που πραγματοποιήθηκαν στο θέατρο Μαριίνσκι, στην Αγία Πετρούπολη και στην Κρατική Όπερα της Βιέννης. Έχει συμβόλαιο ηχογράφησης με την Decca Records.
Πρώιμη καριέρα
Η Αΐντα Γκαριφούλινα γεννήθηκε το 1987 σε οικογένεια Τατάρων στο Καζάν, την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Ο πατέρας της είναι ο Εμίλ Νταμίροβιτς Γκαριφούλιν και η μητέρα της είναι η Λαϊλά Ιλντάροβνα Γκαριφούλινα (μαέστρος χορωδίας) που είναι σήμερα διευθυντής του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Σοφία Γκουμπαϊντούλινα. Από την παιδική ηλικία η μητέρα της επηρέασε τη μουσική της εξέλιξη και ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της καριέρας της. Σε ηλικία 18 ετών, μετακόμισε στη Νυρεμβέργη για να σπουδάσει μουσική.
Το 2007, εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Ερμηνευτικών Τεχνών της Βιέννης με δασκάλα την Κλόντια Βίσκα. Δύο χρόνια αργότερα, η Γκαριφούλινα έκανε το ντεμπούτο της ως Δέσποινα στην πανεπιστημιακή παραγωγή του "Έτσι κάνουν όλες" του Μότσαρτ. Το 2010, κέρδισε τον διαγωνισμό τραγουδιστών του Μουσλίμ Μαγκομάγεφ στη Μόσχα. Μετά την αποφοίτησή του το 2011, έπαιξε κατά την τελετή λήξης της 26ης Θερινής Πανεπιστημιάδας στο Σεντσέν, και τραγούδησε ένα ντουέτο με τον Αλεσάντρο Σαφίνα στο Καζάν.
Το 2012, η Γκαριφούλινα τραγούδησε στα εγκαίνια του ρωσικού σπιτιού στους 30ους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο. Στο Λονδίνο γνώρισε τον Βαλέρι Γκεργκίεφ, καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου Μαριίνσκι στην Αγία Πετρούπολη. Τον Ιανουάριο του 2013 έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή του θεάτρου Μαρίνσκι στο ρόλο της Σουσάννα στο Opera Buffa του Μότζαρτ Οι Γάμοι του Φίγκαρο. Αργότερα πρόσθεσε στο ρεπερτόριό της τους ρόλους της Τζίλντα (Ριγκολέττο) και της Αντίνα (L'elisir d'amore).
Τον Ιούλιο, ως Πρέσβης της Πανεπιστημιάδας, τραγούδησε στην τελετή έναρξης της Θερινής Πανεπιστημιάδας 2013 στο Καζάν. Έπαιξε επίσης στην τελετή λήξης της «Πολιτιστικής Πανεπιστημιάδας» με την Ορχήστρα του Θεάτρου Μαριίνσκι. Η παράσταση διεξήχθη από τον Βαλέρι Γκεργκίεφ.
Operalia 2013 και μεταγενέστερη καριέρα
Η καριέρα της Γκαριφούλινα έλαβε σημαντική ώθηση, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο στην Operalia 2013. Στο διαγωνισμό, υπήρχαν άριες των Νανέττα (Φάλσταφ), Snow Maiden (The Snow Maiden), Σουζάννα (Οι Γάμοι του Φίγκαρο) και Τζιουλιέττα (I Capuleti ei Montecchi). Τον Οκτώβριο της απονεμήθηκε ο τίτλος «Τιμημένος καλλιτέχνης της Δημοκρατίας του Ταταρστάν» και ένας έπαινος του Προέδρου της Δημοκρατίας του Ταταρστάν
Κατά τη διάρκεια του 2013 και του 2014 εμφανίστηκε σε μια σειρά από σημαντικές παραστάσεις, μαζί με τους Χοσέ Καρρέρας, Πλάθιντο Ντομίνγκο και Ντμίτρι Χβοροστόφσκι. Το 2014 εμφανίστηκε στο Ρόζενμπλατ Ρεσιτάλς, που πραγματοποιήθηκε στο Wigmore Hall του Λονδίνου. Το 2015  υπέγραψε συμβόλαιο ηχογράφησης με την Decca Records. δεξιά|μικρογραφία| [[Ρόμπι Γουίλιαμς|Ο Ρόμπι Γουίλιαμς και η Γκαριφούλινα τραγουδούν "Angels" στην τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2018]] Από τις αρχές της σεζόν 2014/2015, είναι μέλος της Κρατικής Όπερας της Βιέννης. Έπαιξε τη γαλλοαμερικανική σοπράνο σταρ Λίλι Πονς και ερμήνευσε το "The Bell Song" από την όπερα Λακμέ του Λεό Ντελίμπ  σε ένα κλειδί που μεταφέρθηκε προς τα κάτω στην ταινία του 2016 Florence: Φάλτσο σοπράνο (πρωτότυπος τίτλος: Florence Foster Jenkins). Τον Φεβρουάριο του 2017 κυκλοφόρησε ένα αυτο-τίτλο άλμπουμ στο Decca, το οποίο περιέχει 15 άριες ηχογραφημένες με την ORF Radio-Symphony Orchestra σε σκηνοθεσία του Κορνέλιους Μάιστερ.
Στις 13 Ιουνίου 2018, η Γκαριφούλινα εμφανίστηκε στην εναρκτήρια συναυλία του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2018, που πραγματοποιήθηκε στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας. Έπαιξε με την Άννα Νετρέμπκο, τον Χουάν Ντιέγο Φλόρες και τον Πλάθιντο Ντομίνγκο και την Ορχήστρα του Θεάτρου Μαριίνσκι με τη διεύθυνση του Βαλερί Γκεργκίεφ. Στις 14 Ιουνίου, η Γκαριφούλινα εμφανίστηκε στην τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2018, που πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Λουζνικί στη Μόσχα. Έκανε ένα ντουέτο του "Angels" με τον Άγγλο ποπ τραγουδιστή Ρόμπι Γουίλιαμς.
Προσωπική ζωή
Η Γκαριφούλινα έχει έναν αδελφό, που ονομάζεται Ρεμ. Η Γκαριφούλινα είναι ανύπαντρη μητέρα, που μεγαλώνει μια κόρη την Ολίβια, που γεννήθηκε το 2016. Παρόλο που είναι γνωστό ότι είχε σχέση με τον τενίστα Μάρατ Σάφιν για ένα ή δύο χρόνια από το 2016 έως το 2017, ο πατέρας της κόρης της Ολίβια δεν έχει ταυτοποιηθεί. Η δασκάλα της φωνητικής για 2 χρόνια, ενώ σπούδαζε στη Βιέννη το 2007 ήταν η Κλόντια Βίσκα, μια αμερικανίδα σοπράνο. Η αγαπημένη της γνωστή όπερα σοπράνο είναι η Άννα Μόφο.
65535 (αριθμός)
Το 65535 (εξήντα πέντε χιλιάδες πεντακόσια τριάντα πέντε) είναι σύνθετος αριθμός μετά το 65534 και πριν το 65536. Ο αριθμός έχει ειδική σημασία στην επιστήμη υπολογιστών καθώς αντιστοιχεί στην υψηλότερη τιμή που μπορεί να αντιπροσωπευθεί από έναν δυαδικό αριθμό 16 δυαδικών ψηφίων χωρίς πρόσημο (θετικό αριθμό, unsigned short int 16 μπιτ ή 2 μπάιτ).
Τύπος δεδομένων
Ο αριθμός συναντάται συχνά στην επιστήμη υπολογιστών καθώς αντιστοιχεί στην υψηλότερη τιμή που μπορεί να διαθέτει ένας τύπος δεδομένων μικρού ακεραίου χωρίς πρόσημο (unsigned short int) με χωρητικότητα 2 μπάιτ (ή 16 δυαδικά ψηφία / bit). Σε κάποιες γλώσσες προγραμματισμού ο αριθμός αντιπροσωπεύεται από την σταθεράMAX_UNSIGNED_SHORT και παρόμοιες ονομασίες σταθερών. Ειδικά στους παλαιούς υπολογιστές οι οποίοι είχαν διαύλους μεταφοράς δεδομένων με χωρητικότητα 16 δυαδικών ψηφίων (16μπιτοι υπολογιστές), το 65535 (FFFF16 στην δεκαεξαδική μορφή του) αποτελεί την μέγιστη τιμή της μνήμης τυχαίας προσπέλασης (RAM) που μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
Ο περιορισμός αυτός είναι πρακτικά εμφανής στα σημεία όπου διάφορες εφαρμογές υπολογιστών ή γλωσσών προγραμματισμού χρησιμοποιούν τον τύπο unsigned short int, όπως τις κλάσεις αντικειμένων της Java οι οποίες μπορούν να έχουν ως μέγιστο αριθμό μεθόδων 65535 ή τις μεθόδους κατασκευής (constructor) των οποίων το μέγεθος του κώδικα δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 2 μπάιτ, ή την έκδοση του Microsoft Word 2011 για Mac όπου οι αριθμοί γραμμής δεν εμφανίζονται πέρα από το 65535.
Διαδικτυακά πρωτόκολλα
Στα διαδικτυακά πρωτόκολλα, το 65535 αντιστοιχεί στον αριθμό θύρας (port) για το TCP και το UDP.
Κοντινοί πρώτοι αριθμοί
Διάταξη κατά σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
65535
142857 (αριθμός)
Το 142857 (εκατόν σαράντα δύο χιλιάδες οκτακόσια πενήντα επτά) είναι σύνθετος αριθμός μετά το 142856 και πριν το 142858. Αποτελεί τον πλέον γνωστό κυκλικό αριθμό, ενώ αντιστοιχεί και στα πρώτα ψηφία του αριθμού που προκύπτει από το 1/7. Συσχετίζεται επίσης και με το μυστικιστικό διάγραμμα του εννεαγράμματος του Γεώργιου Γκουρτζίεφ.
Εννεάγραμμα
Η ακολουθία ψηφίων 142857 σχετίζεται με το εννεάγραμμα και την μυστικιστική φιλοσοφία του τέταρτου δρόμου του Γεωργίου Γκουρτζίεφ. Κατά την εκδοχή του αυτή, χρησιμοποιείται για να εξηγήσει και να οπτικοποιήσει την δυναμική της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο μεγάλων νόμων του σύμπαντος κατά τον Γκουρτζίεφ, τον νόμο των Τριών και τον νόμο των Επτά. Η μεταβολή ή κίνηση των αριθμών που προκύπτουν από την διαίρεση του 142857 με το 1/7, 2/7, κτλ αναπαριστάται στον μυστικιστικό ιερό χορό του Γκουρτζίεφ, και οι κινήσεις αυτές είναι γνωστές ως κινήσεις Γκουρτζίεφ.
Κοντινοί πρώτοι αριθμοί
Διάταξη κατά σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
142857
Ποταμός Ποτόμακ
Ο Ποταμός Ποτόμακ (Potomac) βρίσκεται κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού Ωκεανού στις Ηνωμένες Πολιτείες και εκβάλλει στον Κόλπο του Τσίζαπικ. Ο ποταμός (ο κύριος και ο βόρειος κλάδος) έχει συνολικό μήκος περίπου 652 χιλιομέτρων (405 μίλια), έχοντας λεκάνη απορροής 38.000 τετ. χλμ (14.700 τετ. μίλια). Όσον αφορά την περιοχή που καλύπτει, ο ποταμός Ποτόμακ είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες και ο 21ος σε ολόκληρη την χώρα. Πάνω από 5 εκατομμύρια άνθρωποι διαμένουν στην λεκάνη απορροής του Ποτόμακ.
Γεωγραφία
Ο ποταμός σχηματίζει μέρος των ορίων μεταξύ των πολιτειών του Μέριλαντ και της Ουάσινγκτον στην αριστερή φθίνουσα όχθη και της Δυτικής Βιρτζίνια με την Βιρτζίνια στην δεξιά φθίνουσα όχθη. Το μεγαλύτερο μέρος του χαμηλού τμήματος του Ποτόμακ βρίσκεται εντός της πολιτείας του Μέριλαντ. Στις εξαιρέσεις περιλαμβάνεται ένα μικρό τμήμα ποταμόκολπου στην Κολούμπια. Εκτός από ένα μικρό τμήμα των πηγών του που ανήκει στην Δυτική Βιρτζίνια, ο Βόρειος Κλάδος του Ποταμού Ποτόμακ ανήκει στο Μέριλαντ. Ο Νότιος Κλάδος του Ποταμού Ποτόμακ βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην Δυτική Βιρτζίνια εκτός από τις πηγές του, που βρίσκονται στην Βιρτζίνια.
250px|thumb|Ο Ποταμός Ποτόμακ στην [[Ουάσινγκτον, και το Ρόσλυν της Βιρτζίνια στο βάθος]]
Ο ποταμός Ποτόμακ εκτείνεται σε απόσταση 652 χιλιομέτρων (652 μίλια) από το Φαίρφαξ Στόουν στη Δυτική Βιρτζίνια στο οροπέδιο Αλλέγκενι έως το Πόιντ Λουκάουτ, του Μέριλαντ και αποστραγγίζει έκταση 38.620 τετραγωνικών μιλίων. Το μήκος του ποταμού από τη συμβολή του βόρειου και του νότιου κλάδου του έως το Πόιντ Λουκάουτ είναι 486 χιλιόμετρα (302 μίλια). Η μέση ροή ύδατος είναι 306 κυβικά μέτρα/δευτερόλεπτο (10.800 κυβικά πόδια/δευτερόλεπτο). Η μεγαλύτερη καταγεγραμμένη ροή στον Ποτόμακ στην Ουάσινγκτον, σημειώθηκε τον Μάρτιο του 1936 όταν έφτασε στα 12.000 κυβικά μέτρα/δευτερόλεπτο (425.000 κυβικά πόδια/δευτερόλεπτο). Η χαμηλότερη ροή που έχει καταγραφεί στην ίδια τοποθεσία ήταν 17 κυβικά μέτρα/δευτερόλεπτο (600 κυβικά πόδια/δευτερόλεπτο) τον Σεπτέμβριο του 1966.
Ο ποταμός έχει δύο πηγές. Η πηγή του Βορείου Κλάδου βρίσκεται στο Φαίρφαξ Στόουν στη συμβολή των κομητειών Γκραντ, Τάκερ και Πρέστον στην Δυτική Βιρτζίνια. Η πηγή του Νοτίου Κλάδου βρίσκεται κοντά στο Χάιταουν στα βόρεια της Κομητείας Χάιλαντ της Βιρτζίνια. Οι δύο κλάδοι συμβάλλουν ανατολικά του Γκριν Σπρινγκ της Κομητείας Χαμπσάιρ στη Δυτική Βιρτζίνια, για να σχηματίσουν τον Ποτόμακ.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|200px|Άποψη του Ποτόμακ από το [[Όρος Βερνόν]] Η λέξη «Ποτόμακ» είναι η ευρωπαϊκή προφορά της λέξης Πατόουμεκ (Patowmeck). Η ονομασία αυτή υπήρχε σε χωριό γηγενών Αμερικανών που μιλούσαν Αλγκονκιανές γλώσσες και σημαίνει «κάτι που ανατράφηκε». Οι γηγενείς Αμερικανοί είχαν διαφορετικές ονομασίες για τα διάφορα τμήματα του ποταμού, ονομάζοντας το τμήμα ψηλότερα από τους Μεγάλους Καταρράκτες Κοχονγκαρουτόν (Cohongarooton), που σημαίνει «χήνες που φωνάζουν» ενώ το χαμηλότερο τμήμα Παταουόμκε (Patawomke), που μεταφράζεται ως «ποταμός των κύκνων». Η προφορά του ονόματος έλαβε διάφορες μορφές κατά το πέρασμα των χρόνων, από Patawomeke (όπως βρίσκεται στον χάρτη του Τζον Σμιθ) έως Patawomeck, Patowmack, και πολυάριθμες προφορές του 18ου αιώνα και σήμερα Ποτόμακ. Η ονομασία του ποταμού αποφασίστηκε να είναι Ποτόμακ από το Συμβούλιο Γεωγραφικών Ονομασιών το 1931.
thumb|left|200px|Ο Ποταμός Ποτόμακ κοντά στο Χάρπερς Φέρυ της Δυτικής Βιρτζίνια. Η Βιρτζίνια στα Αριστερά, το Μέριλαντ στα δεξιά και η Δυτική Βιρτζίνια πάνω δεξιά. Ο Ποταμός Ποτόμακ συγκεντρώνει πληθώρα διαφορετικών πολιτισμών κατά μήκος της λεκάνης απορροής του. Από τους ανθρακωρύχους της Δυτικής Βιρτζίνια στους κάτοικους της πρωτεύουσας της χώρας και τους ψαράδες της Βιρτζίνια.
Η θέση του σε μια περιοχή με πλούσια ιστορία και κληρονομιά οδήγησε στο γεγονός ο Ποτόμακ να πάρει το προσωνύμιο «Ποταμός του Έθνους». Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, γεννήθηκε, ανατράφηκε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στις όχθες του Ποτόμακ. Ολόκληρη η Ουάσινγκτον, η πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών, βρίσκεται εντός της λεκάνης απορροής του ποταμού. Η πολιορκία του Χάρπερς Φέρυ το 1859 στη συμβολή του ποταμού με τον Σεναντόα ήταν προάγγελος πολυάριθμων επικών μαχών του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου σε περιοχές γύρω από τον Πότομακ και τους παραποτάμους τους. Ο Στρατηγός Ρόμπερτ Λη διέσχισε τον ποταμό, εισβάλλοντας στον Βορρά και απειλώντας την Ουάσινγκτον δύο φορές σε εκστρατείες που μετατράπηκαν σε μάχες στο Αντίταμ (17 Σεπτεμβρίου 1862) και στο Γκέτισμπεργκ (1-3 Ιουλίου 1863). Ο Στρατηγός των Συνομοσπόνδων Τζάμπαλ Ήρλυ διέσχισε τον ποταμό τον Ιούλιο του 1864 στην προσπάθεια του να επιδράμει κατά της πρωτεύουσας. Ο ποταμός δεν χώριζε μόνο τους Ενωτικούς από τους Συνομόσπονδους, αλλά έδωσε το όνομα του και τη μεγαλύτερη στρατιά των Ενωτικών, την Στρατιά του Ποτόμακ.
thumb|Το [[Χάρπερς Φέρυ (Δυτική Βιρτζίνια)|Χάρπερς Φέρυ στην Δυτική Βιρτζίνια στην συμβολή των ποταμών Ποτόμακ και Σεναντόα.]] Το κανάλι Πατόουμακ, που εμπνεύστηκε ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, είχε σκοπό να συνδέσει την περιοχή Ταϊντγούοτερ της Βιρτζίνια πλησίον της πόλης Τζωρτζτάουν με το Κάμπερλαντ του Μέριλαντ. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1785 στην πλευρά της Βιρτζίνια, και ολοκληρώθηκαν το 1802. Τα οικονομικά προβλήματα οδήγησαν στο κλείσιμο του καναλιού το 1830. Το Κανάλι Τσίζαπικ και Οχάιο λειτούργησε κατά μήκος του Ποτόμακ στην πολιτεία του Μέριλαντ από το 1831 μέχρι το 1924 και συνέδεε το Κάμπερλαντ με την Ουάσινγκτον. Μέσω του καναλιού αυτού, τα πλοία απέφευγαν τα κατωφερή ρεύματα του ποταμού στους Μεγάλους Καταρράκτες του Ποτόμακ.
Η Ουάσινγκτον άρχισε να χρησιμοποιεί τον Ποτόμακ ως κύρια πηγή πόσιμου ύδατος με την ολοκλήρωση της κατασκευής του Υδραγωγείου της Ουάσινγκτον το 1864.
Τον Μάρτιο του 1995 υπογράφηκε συμφωνία με την οποία ο Ποτόμακ «αδελφοποιήθηκε» με τον ποταμό Άρα, έναν από τους κυριότερους ποταμούς του Τόκιο. Ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον όρισε τον Ποτόμακ ως έναν από τους ποταμούς Αμερικανικής Κληρονομιάς το 1998.
Παροχή και ποιότητα νερού
Κατά μέσο όρο 1.840.000 κυβικά μέτρα νερού αντλούνται καθημερινά στην Ουάσινγκτον για την παροχή νερού.
thumb|Ο [[Ποταμός Ανακόστια στην πλημμύρα του Ποταμού Ποτομάκ του 1936]] thumb|Ο ευτροφισμός τον ποταμό Ποτόμακ σε περιοχή κοντά την Ουάσινγκτον, τον Απρίλιο του 2012 Ως αποτέλεσμα των καταστροφικών πλημμυρών το 1936 και το 1937, το Σώμα Μηχανικών του Στρατού πρότεινε την κατασκευή φραγμάτων που είχαν σκοπό την ρύθμιση της ροής του νερού και την πιο αξιόπιστη παροχή ύδατος. Ένα φράγμα θα κατασκευαζόταν στο Λιτλ Φολς, βόρεια της Ουάσινγκτον, και ένα ακόμη μεγαλύτερο κοντά στους Μεγάλους Καταρράκτες. Επίσης, προτάθηκε η κατασκευή αρκετών ακόμη φραγμάτων στον Ποτόμακ και τους παραποτάμους του, αλλά η κατασκευή τους βρήκε εμπόδια στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, οδηγώντας στην ακύρωση των σχεδίων. Το μοναδικό φράγμα που κατασκευάστηκε ήταν αυτό στη Λίμνη Τζένινγκς Ράντολφ, επί του Βορείου Κλάδου του ποταμού. Το Μηχανικό κατασκεύασε συμπληρωματική είσοδο ύδατος για το Υδραγωγείο της Ουάσινγκτον στο Λιτλ Φολς το 1959.
Ξεκινώντας από τον 19ο αιώνα, όταν αυξήθηκαν οι μεταλλευτικές και γεωργικές δραστηριότητες κατά μήκος του ποταμού, αλλά και λόγω των αποβλήτων των πόλεων, η ποιότητα του νερού του ποταμού έχει χειροτερεύσει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση ευτροφισμού. Λέγεται πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν διέφευγε μακριά από τον ποταμό τα βράδια του καλοκαιριού για να γλιτώσει την δυσωδία του ποταμού. Την δεκαετία του 1960, με την έντονη ανάπτυξη αλγών, ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον δήλωσε πως η κατάσταση του ποταμού αποτελεί «εθνική ντροπή» και όρισε μακροπρόθεσμα σχέδια για την μείωση την μόλυνσης και αποκατάσταση του περιβάλλοντος του ιστορικού αυτού ποταμού. Έκτοτε ψηφίστηκαν αρκετοί νόμοι και πράξεις και κατασκευάστηκαν βιολογικοί καθαρισμοί και μηχανισμοί ελέγχου του φωσφόρου.
Μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, επετεύχθη σημαντική πρόοδος με τον καθαρισμό μεγάλων μαζών αλγών, ενώ η αλιεία αναπτύχθηκε και πάλι. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, το υδάτινο ενδιαίτημα του Ποτόμακ και των παραποτάμων του παραμένει ευάλωτο στον ευτροφισμό, λόγω των βαρέων μετάλλων, των φυτοφαρμάκων και άλλων τοξικών χημικών και την υπεραλίευση.
Νομικά θέματα
thumb|Ο Ποτόμακ κοντά στην [[Κομητεία Άρλινγκτον (Βιρτζίνια)|Κομητεία Άρλινγκτον της Βιρτζίνια]] thumb|Χάρτης χρήσης της λεκάνης απορροής Για 400 χρόνια οι πολιτείες του Μέριλαντ και της Βιρτζίνια ήταν σε διαμάχη για τον έλεγχο του Ποτόμακ και του βορείου κλάδου του, μιας και οι χάρτες των αρχικών αποικιών τους καλύπτουν ολόκληρο τον ποταμό αντί για τον μισό που λειτουργεί ως όριο. Στο πρώτο σύνταγμα πολιτειών του 1776, η Βιρτζίνια παραχώρησε ολόκληρο τον ποταμό αλλά είχε ελεύθερη χρήση σε αυτόν, μια πράξη που αμφισβητήθηκε από το Μέριλαντ. Και οι δύο πολιτείες προχώρησαν στην Συμφωνία του 1785 και την Επιδίκαση Μπλακ-Τζένκινς μέσω των οποίων ο ποταμός αποδόθηκε ολόκληρος στο Μέριλαντ, δίνοντας δικαιώματα πλεύσης στην Βιρτζίνια.
Βόρειος κλάδος
thumb|Ο Βόρειος Κλάδος μεταξύ του [[Κάμπερλαντ (Μέριλαντ) και του Ρίτζλεϊ (Δυτική Βιρτζίνια), το 2007]] Η πηγή του Βορείου Κλάδου του Ποτόμακ βρίσκεται στο Φαίρφαξ Στόουν, στη συμβολή των κομητειών Γκραντ, Τάκερ και Πρέστον της Δυτικής Βιρτζίνια.
Από εκεί, ο Βόρειος Κλάδος ρέει για 43 χιλιόμετρα (27 μίλια) προς την τεχνητή λίμνη Τζένινγκς Ράντολφ, που σχεδιάστηκε για τον έλεγχο των πλημμυρών. Μετά από το φράγμα ο Βόρειος Κλάδος ακολουθεί οφιοειδή διαδρομή περνώντας από τα ανατολικά Όρη Αλιγκέινι. Αρχικά ρέει βορειοανατολικά στις κοινότητες του Μπλούμινγκτον, του Λιουκ και του Γουέστερνπορτ του Μέριλαντ και έπειτα από το Κέιζερ της Δυτικής Βιρτζίνια στο Κάμπερλαντ του Μέριλαντ. Εκεί, ο ποταμός στρίβει νοτιοανατολικά. 166 χιλιόμετρα (103 μίλια) από την πηγή του, ο Βόρειος Κλάδος ενώνεται με τον νότιο στο Γκριν Σπρινγκ της Δυτικής Βιρτζίνια από όπου συνεχίζει νοτιοανατολικά προς την Ουάσινγκτον και τον Κόλπο του Τσίζαπικ.
Νότιος Κλάδος
thumb|Ο Νότιος Κλάδος του Ποτόμακ στην Δυτική Βιρτζίνια Ο Νότιος Κλάδος του Ποτόμακ πηγάζει από τα βορειοδυτικά της Κομητείας Χάιλαντ της Βιρτζίνια στα ανατολικά του Μετώπου Αλιγκέινι. Μετά από 224 χιλιόμετρα (139 μίλια), ο ποταμός ενώνεται με τον Βόρειο Κλάδο στο Γκριν Σπρινγκ της Δυτικής Βιρτζίνια. Ο ποταμός αυτός είναι πλόιμος, και στα ανατολικότερα τμήματά του υπάρχει η δυνατότητα για δραστηριότητες κανό. Επίσης πολλά άγρια ζώα έχουν βρει καταφύγιο στην περιοχή.
Ονοματολογία του Νοτίου Κλάδου
thumb|left|Κωπηλάτες στον Νότιο Κλάδο την δεκαετία του 1890 Οι Γηγενείς Αμερικανοί της περιοχής, και συνεπώς οι πρωιμότεροι λευκοί κάτοικοί της, αποκαλούσαν το Νότιο Κλάδο ως Γουαπατομάκα (Wappatomaka), ενώ υπήρξαν και άλλες παραλλαγές του ονόματος όπως Γουαπατομίκα (Wappatomica), Γουαπακόμο (Wapacomo) κλπ. thumb|Το [[Μνημείο Τζέφερσον στην Ουάσινγκτον, από τον Ποτόμακ]] thumb|Το [[Πεντάγωνο (ΗΠΑ)|Πεντάγωνο, και πίσω ο Ποτόμακ]]
Ψάρια
Υπάρχει ποικιλία ψαριών στον Ποτόμακ, όπως πέρκες, τούρνες, λούτσοι και λαβράκια. Το βόρειο νερόφιδο είναι μη γηγενές είδος που μοιάζει με την λάμπρενα και το αμερικανικό χέλι το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2004. Αν και σπανιότερα, στον ποταμό εμφανίζονται και ταυροκαρχαρίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ
Κέτσκεμετ
Το Κέτσκεμετ είναι πόλη στην κεντρική Ουγγαρία. Είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και έδρα της επαρχίας Μπατς-Κίσκουν.
Το Κέτσκεμετ βρίσκεται στη μέση της διαδρομής μεταξύ της Βουδαπέστης και του Σέγκεντ, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας. Απέχει 86 χιλιόμετρα από τις δύο πόλεις. Βρίσκεται σε σχεδόν ίση απόσταση από τον Δούναβη και τον Τίσα. Είναι το βόρειο από τα δύο κέντρα της Νότιας Μεγάλης Πεδιάδας (ουγγρικά: Del-Alföld), η οποία αποτελείται από τις επαρχίες Μπατς-Κίσκουν, Μπέκες και Τσόνγκραντ. Το νότιο κέντρο είναι το Σέγκεντ, η έδρα της επαρχίας Τσόνγκραντ. Το 2020 είχε 110.378 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση.
Ιστορία
Ο αρχαίος οικισμός που υπήρχε στην σημερινή θέση του Κέτσκεμετ κατεστράφη πλήρως από την εισβολή των Μογγόλων τον 13ο αιώνα. Ωστόσο, λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής της θέσης, στο σταυροδρόμι σημαντικών εμπορικών οδών, το Κέτσκεμετ αποκαταστάθηκε ως πόλη. Το 1368, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ ο Μέγας απέδωσε δικαιώματα πόλης στο Κέτσκεμετ.
Τον 18ο αιώνα, η κτηνοτροφία αναπτύχθηκε εντατικά στην περιοχή της πόλης. Τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκε στην θέση της η αμπελουργία και η κηπουρική. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το Κέτσκεμετ έγινε το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο στην περιοχή. Η ευημερία της πόλης αντικατοπτρίστηκε αισθητά στην εμφάνισή της: χτίστηκαν αρκετά πολυτελή παλάτια, ένα νέο δημαρχείο, μια εκκλησία και ένα γυμνάσιο, καθώς και άλλα αξιοσημείωτα κτίρια.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η βιομηχανία του Κέτσκεμετ αναπτύχθηκε σημαντικά. Το 1950 το Κέτσκεμετ έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπατς-Κίσκουν. Το 1975, οι ανέγγιχτες στέπες κοντά στην πόλη συγχωνεύτηκαν στο νεοσυσταθέν Εθνικό Πάρκο Κίσκουνσαγκ.
Θανάσης Πέτρου
Ο Θανάσης Πέτρου (1971) είναι Έλληνας δημιουργός κόμικς και μεταφραστής. Έχει συνεργαστεί με τα σημαντικά περιοδικά 9 και Γαλέρα, ενώ είναι περισσότερο γνωστός από την πολυετή συνεργασία του με τον σεναριογράφο Δημήτρη Βανέλλη για τη μεταφορά σε κόμικς έργων κορυφαίων Ελλήνων λογοτεχνών.
Βιογραφία και καριέρα
Ο Πέτρου γεννήθηκε το 1971 στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία και διαθέτει μεταπτυχιακό πάνω στην Κοινωνιογλωσσολογία.
Το 2011, σε συνεργασία με τον Δημήτρη Βανέλλη στο σενάριο, δημιούργησε το άλμπουμ Παραρλάμα και άλλες ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά, βασισμένο σε διηγήματα του Δημοσθένη Βουτυρά. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε το Πτώμα, ένα πρωτότυπο graphic novel, σε σενάριο του Τάσου Ζαφειριάδη και Γιάννη Παλαβού. Το Πτώμα κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2015 από τις εκδόσεις Steinkis.
Εκτός από τη δημιουργία κόμικς, ο Πέτρου έχει ασχοληθεί και με τη μετάφραση ξένων τίτλων, ενώ διδάσκει κόμικς στη σχολή ΑΚΤΟ. Κατά καιρούς έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα βιβλίων, αφίσες και δίσκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Τόμπι Χούπερ
Ο Γουίλιαμ Τόμπι Χούπερ (Willard Tobe Hooper, 25 Ιανουαρίου 1943 - 26 Αυγούστου 2017) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, περισσότερο γνωστός για την δουλειά του στην κατηγορία των θρίλερ. Οι πιο αναγνωρίσιμες ταινίες του συμπεριλαμβάνουν τα Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι και Poltergeist. Ο δημοσιογράφος Στιούαρτ Χέριτατζ της εφημερίδας The Guardian περιέγραψε αυτή την ταινία ως "μια από τις ταινίες με την μεγαλύτερη επιρροή που δημιουργήθηκαν ποτέ".
Βιογραφία
Ο Χούπερ γεννήθηκε στο Όστιν του Τέξας και είναι ο γιος της Λόις Μπέλε (πατρώνυμο Κρόσμπυ) και του Νόρμαν Γουίλιαμ Ρέι Χούπερ, διευθυντής θεάτρου στο Σαν Άντζελο. Ενδιαφέρθηκε πρώτη φορά για την δημιουργία ταινιών όταν χρησιμοποίησε την κάμερα 8mm του πατέρα του σε ηλικία 9 ετών. Ο Χούπερ παρακολούθησε μαθήματα ραδιοφώνου-τηλεόρασης-κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν και σπούδασε υποκριτική τέχνη στο Ντάλας, έχοντας καθηγητή τον Μπαρούχ Λυμέτ.
Καριέρα
Ο Χούπερ εργάστηκε την δεκαετία του 1960 ως καθηγητής πανεπιστημίου και καμεραμάν σε ντοκυμαντέρ. Η ταινία μικρού μήκους του The Heisters (1965) προτάθηκε για να είναι υποψήφια στην κατηγορία ταινιών μικρού μήκους στα Βραβεία Όσκαρ αλλά δεν είχε ολοκληρωθεί μέσα στον απαιτούμενο χρόνο για την διοργάνωση εκείνης της χρονιάς.
Το 1982 ο Χούπερ σκηνοθέτησε την ταινία Poltergeist η οποία βασίστηκε σε μια ιστορία του Στήβεν Σπίλμπεργκ.
Τον Οκτώβριο του 2009 η Twisted Pictures, η εταιρεία πίσω από τις ταινίες Σε βλέπω (Saw), αγόρασε τα δικαιώματα για την ταινία Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι και δημιούργησε μια νέα ταινία σε 3D, Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι 3D (2013).
Το 2010 ο συγγραφέας και ηθοποιός Μαρκ Γκάτις πήρε συνέντευξη από τον σκηνοθέτη για την σειρά ντοκιμαντέρ του για το BBC, A history of Horror. Ο Χούπερ εμφανίστηκε στο τρίτο επεισόδιο.
Το πρώτο μυθιστόρημα του Χούπερ, Midnight Movie, κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Three Rivers Press.
Η υπερφυσική ταινία θρίλερ του Djinn έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Άμπου Ντάμπι το 2013.
Τον Μάιο του 2017 ο Τόμπι Χούπερ δέχτηκε επίθεση από μια πρώην φιλενάδα του.
Θάνατος
Ο Χούπερ πέθανε στις 26 Αυγούστου 2017 στο Σέρμαν Όακς του Λος Άντζελες σε ηλικία 74 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καραβάνι του Θανάτου
Το καραβάνι του θανάτου (ισπανικά: Caravana de la Muerte) ήταν σώμα στρατιωτικών που, υπό τις διαταγές του χιλιανού δικτάτορα Αουγούστο Πινοσέτ, κυνηγούσαν πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης Αλιέντε που βασάνιζαν μέχρι θανάτου.
Από τις 30 Σεπτεμβρίου ως τις 22 Οκτωβρίου 1973 πετούσαν με ελικόπτερο από φυλακή σε φυλακή και διέταξαν ή εκτέλεσαν οι ίδιοι τουλάχιστον 75 άτομα (ή με άλλες εκτιμήσεις 97 άτομα) που κρατούνταν από τον στρατό. Πολλά από τα πτώματα των εκτελεσμένων πετάχτηκαν στον ωκεανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής