cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλεκόπτερα
Σημασία για τον άνθρωπο
Τα πλεκόπτερα είναι τελείως αβλαβή για τον άνθρωπο. Δεν τσιμπούν και δεν ενοχλούν. Παίζουν σημαντικό ρόλο στις τροφικές αλυσίδες των υδάτινων ρευμάτων, λ.χ. αποτελούν τροφή για την πέστροφα. Η παρουσία τους αποδεικνύει την καλή ποιότητα του νερού.
Αναφορές
Κατηγορία:Έντομα
Γιώργος Δούρος
Ο Γιώργος Δούρος (1962) είναι Έλληνας πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου.
Βιογραφικό
Από μικρός έπαιζε ποδόσφαιρο, ωστόσο το γεγονός ότι είναι μανιώδης καπνιστής τον εμπόδισε να κάνει καριέρα ως παίκτης, και ασχολήθηκε με τη διαιτησία. Ως διαιτητής είχε μεγάλη καριέρα, καθώς βρισκόταν στους πίνακες της Α΄ Εθνικής για 17 χρόνια, εκπροσωπώντας τον Σύνδεσμο Διαιτητών Κορινθίας. Το τελευταίο παιχνίδι που διαιτήτευσε ήταν τον Απρίλιο του 2005, οπότε αποφάσισε να αποσυρθεί.
Το παιχνίδι που σημάδεψε την καριέρα του Δούρου ήταν το ντέρμπυ Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού στις 18 Απριλίου του 2004, το οποίο εν πολλοίς έκρινε το πρωτάθλημα της περιόδου 2003 - 2004. Tο παιχνίδι έληξε ισόπαλο με 2–2, μετά από λάθος του Δούρου, το οποίο έχει παραδεχτεί δημόσια και ο ίδιος ο Δούρος σε συνεντεύξεις του. Συγκεκριμένα, με το σκορ στο 1–2 υπέρ του Ολυμπιακού, ο αμυντικός του Παναθηναϊκού Σωτήρης Κυργιάκος χτύπησε με γροθιά στο πρόσωπο εκτός φάσης και μέσα στη μεγάλη περιοχή του τον επιθετικό του Ολυμπιακού Ζιοβάνι, ο οποίος ανταπέδωσε με κλωτσιά. Ο Δούρος αντί να σφυρίξει πέναλτυ υπέρ του Ολυμπιακού και να αποβάλει και τους δύο παίκτες ως όφειλε, απέβαλε μόνο τον Ζιοβάνι αφήνοντας εντελώς ατιμώρητο τον Κυργιάκο να συνεχίσει τον αγώνα. Ωστόσο και ο Παναθηναϊκός είχε παράπονα από εκείνο το παιχνίδι, κυρίως για το γκολ του Στολτίδη που πιθανόν δεν πέρασε τη γραμμή, για ένα πέναλτι του Ανατολάκη στον Κωνσταντίνου και δύο αποβολές (Γεωργάτος, Καστίγιο).
Ο Δούρος έχει δηλώσει, για την διαιτησία του σε εκείνον τον αγώνα, ότι «''είναι αποβολή και πέναλτυ υπέρ του Ολυμπιακού. Αδίκησα τους παίκτες του Ολυμπιακού με αυτό το λάθος μου, τον προπονητή και τους φιλάθλους.» Ο Ολυμπιακός χαρακτήρισε «Δούρειο''» το πρωτάθλημα που κατέκτησε ο Παναθηναϊκός.
Μετά το κλείσιμο της καριέρας του συνέχισε να είναι ενεργός στο χώρο του ποδοσφαίρου, και διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Διαιτητών Κορινθίας, αλλά και πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας (ΚΕΔ) της ΕΠΟ, μετά την παραίτηση του Κύρου Βασσάρα το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου
Κάτω Κτιμένη Καρδίτσας
Η Κάτω Κτιμένη είναι ημιορεινό χωριό της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κτημένης. Το 1961 με το ΦΕΚ 95Α - 10/06/1961 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Κτιμένη αποτελούν την κοινότητα Κτιμένης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 249 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Κάτω Ριζοσπηλιά Αρκαδίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κάτω Ριζοσπηλιά βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηλεία ς, σε υψόμετρο 295 μέτρα. Το χωριό απέχει 22 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 74 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Τρίπολη ενώ στα νότιά του περνάει ο Αλφειός. Είναι γνωστό για τους ελαιώνες του και παλιότερα είχε πολλά ελαιοτριβεία. Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία Κάτω Στρούζα ή Μικροχώρι ή Κοκορίτσα υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, να καταγράφεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Καρύταινας - Τμήμα Ηλιοδώρας ή Πέρα Μεριάς. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Κοκορίτσα το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Γόρτυνος. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Μικροχώρι και το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Ριζοσπηλιάς ενώ το 1988 με το ΦΕΚ 106Α - 01/06/1988 μετονομάστηκε σε Κάτω Ριζοσπηλιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Ριζοσπηλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ριζοσπηλιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δημητσάνης του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκους.
Πληθυσμός
Ο οικισμός πρωτοαναγνωρίστηκε το 1907 και έκτοτε έχει παρουσιάσει πολύ μεγάλες μεταβολές στον πληθυσμό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Γιάννης Τσεκλένης
Ο Γιάννης Τσεκλένης (Αθήνα, 6 Νοεμβρίου 1937-29 Ιανουαρίου 2020) ήταν Έλληνας, σχεδιαστής μόδας διεθνούς φήμης,. Πέθανε σε ηλικία 82 ετών την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2020.
Νεαρή Ηλικία
Ο Γιάννης Τσεκλένης γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 6 Νοεμβρίου 1937. Είναι γιος του Κώστα Τσεκλένη από τον Πύργο και της Μελανίας Παστιρματζή με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αθήνα. Αρχικά φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια αποφοίτησε από τη Σχολή Μωραΐτη.
Προσωπική Ζωή
Το 1960 παντρεύτηκε την Άσπα Πεσμαζόγλου και το 1963 απέκτησαν έναν γιο, τον Κωνσταντίνο Τσεκλένη, εννοιολογικό καλλιτέχνη και κινηματογραφιστή. Χώρισαν το 1965 και το 1976 παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Έφη Μελά, πρώην μοντέλο και Μις Ελλάς του 1954, με την οποία έζησαν μαζί μέχρι τον θάνατό του.
Συνοπτικά
Ο Γιάννης Τσεκλένης θεωρήθηκε ως ο κορυφαίος Έλληνας σχεδιαστής μόδας του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, ο οποίος εισήγαγε την ελληνική μόδα στον σύγχρονο διεθνή κόσμο. Οι δημιουργίες του από το 1965 έως το 1991, πωλήθηκαν παγκοσμίως από τα κορυφαία καταστήματα, σε περισσότερες από 30 Χώρες
Την εικοσαετία 1960-1980, άντλησε τα θέματα για τα σχέδια των υφασμάτων του, από τις δημιουργίες του ελληνικού και του Παγκόσμιου πολιτισμού. Πηγή έμπνευσής του ήταν τα αρχαία ελληνικά αγγεία, τα βυζαντινά χειρόγραφα, τα ελληνικά παραδοσιακά ξυλόγλυπτα και έργα ζωγραφικής, επίσης τα αφρικάνικα, τα κινέζικα, τα ινδονησιακά, τα ρώσικα ,τα ισπανικά έργα τέχνης, τα εραλδικά σύμβολα, ​​τα έντομα, τα κινούμενα σχέδια, τα περσικά χαλιά, τα ταπισερί “The Lady and the Unicorn” και τέλος οι πίνακες των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων, του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco), του Ανρί Ρουσσώ και του Γιάννη Γαΐτη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τη δεκαετία του 1980, υπέγραφε με τη φίρμα TSEKLENIS στολές εργασίας, κάλτσες, βαλίτσες, καθώς και μια σειρά από οικιακά προϊόντα, όπως λευκά είδη, υφάσματα διακόσμησης εσωτερικών χώρων και επίπλων, πλακάκια τοίχου και δαπέδου κ.λπ. Επίσης σχεδίαζε τους εσωτερικούς χώρους αυτοκινήτων, αεροσκαφών και ξενοδοχείων. Το έργο του εγκωμιάστηκε Παγκοσμίως από κορυφαίους συντάκτες μόδας της εποχής, όπως η Bernadine Morris (New York Times), η Sally Kirkland (Life Magazine), η Eugenia Sheppard (International Herald Tribune, Los Angeles Times), και πολλοί άλλοι.
Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε αποκλειστικά με τον σχεδιασμό (εσωτερικό-εξωτερικό) και την ανακαίνιση ξενοδοχείων, πολυτελών κατοικιών και μέσων μαζικής μεταφοράς.
Δεκαετίες 1950 και 1960
Σε ηλικία 15 ετών άρχισε να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση εμπορίας υφασμάτων, όπου απέκτησε πολύτιμη εμπειρία, ενώ ταυτόχρονα εξασκούσε τις ικανότητές του στη ζωγραφική και το σχέδιο.
Το 1962 και το 1964 αντίστοιχα, ο Γιάννης Τσεκλένης ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό και τη διακόσμηση των εσωτερικών χώρων για τους επίσημους εορτασμούς των γάμων της πριγκίπισσας Σοφίας της Ελλάδας με τον Χουάν Κάρλος της Ισπανίας και της Άννας-Μαρίας της Δανίας με τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο Β' της Ελλάδας.
Το 1963, έκανε έκθεση με τους πίνακες και τα σχέδια του στον χώρο τέχνης “Αρχιτεκτονική”, στην Αθήνα.
Το 1965, σε ηλικία 28 ετών, ανέλαβε τη διεύθυνση της οικογενειακής επιχείρησης υφασμάτων και αργότερα, τον ίδιο χρόνο, συνεργάστηκε με τον Έλληνα σχεδιαστή μόδας Ντίμη Κρίτσα, σχεδιάζοντάς του τα υφάσματα για τη συλλογή του. Η παρουσίαση της συλλογής είχε τεράστια επιτυχία τόσο στην Αθήνα όσο και στη Νέα Υόρκη. Όλες οι δημιουργίες τους, μαζί με 5.000 μέτρα υφάσματος, αγοράστηκαν από την Elizabeth Arden.
Το 1966, παραχώρησε στην αμερικανική εταιρεία Puritan Fashions Corporation, την άδεια χρήσης των συλλογών του. Η Bernadine Morris, έγραφε τότε στους New York Times ότι “... πολλά από τα ρούχα του Γιάννη Τσεκλένη ξεχώρισαν, από τα σχέδια με τις αναφορές που είχαν σε αρχαίες πηγές, όπως ένα μινωικό χταπόδι και ένα Κορινθιακό αγγείο ... ". Αυτό ήταν που τον ώθησε να δημιουργήσει τη δική του επιχείρηση για ενδύματα μόδας. Από το 1967, είχε ήδη μια αλυσίδα καταστημάτων πώλησης των δημιουργιών του (Boutique TSEKLENIS) στην Ελλάδα και από το 1968 μια μικρή επιχείρηση κατασκευής ενδυμάτων στην Αθήνα. Αυτή τη χρονιά έδωσε την άδεια χρήσης στην Berketex στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η αμερικανική εταιρεία Celanese τον προσέλαβε για να σχεδιάσει πλεκτά υφάσματα για 10 κατασκευαστές στη Γερμανία. Το 1969, την άδεια για τις δημιουργίες του, έδωσε στη David Crystal Inc στις ΗΠΑ. Εκείνη τη χρονιά, ήταν ο πρώτος Έλληνας σχεδιαστής μόδας που δημιούργησε μια συλλογή από ανδρικά ενδύματα στην Ελλάδα, κυρίως για να πωλούνται στις μπουτίκ του. Τότε έδωσε και την άδεια παραγωγής στα πλεκτά του σχέδια, στην Berkshire Hellas.
Δεκαετίες 1970 και 1980
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ο Γιάννης Τσεκλένης συνέβαλε, με πάθος στην οργάνωση επιδείξεων μόδας στην Αθήνα. Το γεγονός αυτό, προέβαλε στον διεθνή τύπο τους Έλληνες σχεδιαστές με μεγάλη επιτυχία. Το 1970, παραχώρησε την άδεια παραγωγής γυναικείων φορεμάτων στην εταιρία Frank Usher (UK) και στη Madison SA (Ελλάδα), ενώ το 1971, άνοιξε Βoutique TSEKLENIS στη Βηρυτό, το Κουβέιτ και το Ριάντ, καθώς και showrooms στην Οσάκα υπό την Misaki Sojhi. Αργότερα την ίδια χρονιά, του ανατέθηκε από τον Αριστοτέλη Ωνάση να σχεδιάσει τις στολές για τα πληρώματα της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Το 1977 ήταν το σημείο καμπής για τον Γιάννη Τσεκλένη, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά. Διαγνώστηκε ότι έπασχε από επιθετική μορφή μελανώματος, εισήχθη στο νοσοκομείο Memorial στη Νέα Υόρκη, όπου οι γιατροί αναγκάστηκαν να του ακρωτηριάσουν το αριστερό του χέρι, για να αποτρέψουν την εξάπλωση της νόσου. Παρ' όλο που αυτό το τραυματικό γεγονός, του άλλαξε τη ζωή, αποφάσισε να συνεχίσει κανονικά τη ζωή του κι έτσι μετακόμισε από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη, μαζί με το σύνολο των δραστηριοτήτων του. Εκεί συνεργάστηκε με το International Management Group, που στην πορεία θα τον εκπροσωπούσε διεθνώς στην παραχώρηση αδειών για την κατασκευή των συλλογών του και των παιδικών-αθλητικών ενδυμάτων.
Ένα χρόνο αργότερα, το 1979, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), απέκτησε τις κινηματογραφικές ταινίες που ο ίδιος είχε τραβήξει για τη προώθηση των συλλογών του, με σκοπό να τις καταχωρήσει στο αρχείο ταινιών του.
Παράλληλα ξεκίνησε να σχεδιάζει την πρώτη του συλλογή υφασμάτων επίπλωσης, που την προώθησε στην Αθήνα, το Παρίσι και το Λονδίνο. Μέχρι το 1973, ο Γιάννης Τσεκλένης είχε μόνιμους χώρους επιδείξεως των συλλογών του στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, και τροφοδοτούσε με αυτές τα περισσότερα από τα κορυφαία καταστήματα μόδας του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ της εποχής. Μέχρι το 1976 υπήρχαν 9 Boutique TSEKLENIS στην Ελλάδα, που λειτουργούσαν στην Αθήνα, τη Μύκονο, την Ύδρα και την Κρήτη. Αντίστοιχες υπήρχαν στα κρουαζιερόπλοια και στο ξενοδοχείο Caravel στην Αθήνα.
Εν τω μεταξύ, η απουσία της εταιρείας Tseklenis από την Ελλάδα, προκάλεσε κοινωνικο-οικονομικό  πρόβλημα για τη χώρα. Έτσι, η κυβέρνηση, του πρόσφερε ευνοϊκούς όρους για να επιστρέψει τις δραστηριότητες του στην Ελλάδα, το οποίο και έκανε. Δημιούργησε έτσι σε συνεργασία με το πολυκατάστημα ΜΙΝΙΟΝ, την Tseklenis International Fashion Enterprises, με έδρα την Αθήνα. Αντικείμενό της, ήταν η κατασκευή γυναικείων, ανδρικών, αθλητικών ενδυμάτων, αξεσουάρ και λευκών ειδών. 7 μπουτίκ άνοιξαν στο ΜΙΝΙΟΝ, με σκοπό να εξαπλωθούν σε όλη τη χώρα μέσω των καταστημάτων δικαιόχρησης (franchise). Δυστυχώς, αυτά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν το επόμενο έτος, αφού η ναυαρχίδα του Ομίλου, το ΜΙΝΙΟΝ, στη γωνία των οδών 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) και Δώρου, καταστράφηκε από εμπρησμό, που αποδόθηκε από τις αρχές σε τρομοκρατική ενέργεια.<ref name="Πετρόπουλος"/> (Ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου 1980, δύο ταυτόχρονες πυρκαγιές κατέστρεψαν δύο από τα ιστορικότερα πολυκαταστήματα της Αθήνας, «Μινιόν» και «Κατράντζος).
Το Ελληνικό Υπουργείο Βιομηχανίας, του ανέθεσε να οργανώσει και να διευθύνει για 2 χρόνια το Ελληνικό Κέντρο Σχεδιασμού, έναν οργανισμό που σκοπό είχε να ενθαρρύνει τους ταλαντούχους Έλληνες σχεδιαστές να δημιουργήσουν, ώστε τα σχέδιά τους να προωθηθούν στους κατασκευαστές της χώρας και να βγουν στην παραγωγή. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Τσεκλένη, η σχέση μεταξύ σχεδιασμού και βιομηχανίας στην Ελλάδα, ήταν και είναι ανέραστη, λόγω της άγνοιας για την προώθηση της επιχειρηματικότητας.
Επίσης, το 1979, η εταιρεία αυτοκινήτων FIAT του ανέθεσε να σχεδιάσει τους εσωτερικούς χώρους και την ανακαίνιση του επιβατικού αυτοκινήτου της, Fiat 126.
Το 1980, ο Γιάννης Τσεκλένης άνοιξε έναν νέο εκθεσιακό του χώρο στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Η δεκαετία τον βρήκε να επεκτείνει την επιχείρησή του ακόμη περισσότερο και να εισέρχεται σε δραστηριότητες, όπως ο εσωτερικός σχεδιασμός, τα λευκά είδη, τα οικιακά σκεύη (κεραμικά, επιτραπέζια σκεύη, κηροπήγια κ.λπ.) και η καλλιτεχνική διεύθυνση κινηματογραφικών ταινιών.
Το 1980, επίσης, σχεδίασε τα ρούχα της Άννας Βίσση και του συγκροτήματος Επίκουροι, για την εμφάνισή τους στον 25ο Διαγωνισμό Γιουροβίζιον, στη Χάγη της Ολλανδίας, με το τραγούδι ΩΤΟ-ΣΤΟΠ.
Από το 1991, ο Γιάννης Τσεκλένης δραστηριοποιείται αποκλειστικά στο χώρο του εσωτερικού και περιβαλλοντικού σχεδιασμού.
Το 1997, δώρισε στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, το σύνολο των πρωτότυπων σχεδίων και ενδυμάτων του, που είχε στην κατοχή του.
Από το 2000, είναι υπεύθυνος για τον εσωτερικό σχεδιασμό πολλών πολυτελών ξενοδοχείων, θερέτρων και ιδιωτικών κατοικιών σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τα παραδείγματα της εργασίας του περιλαμβάνουν το Vedema (ένα από τα πρώτα πολυτελή art boutique ξενοδοχεία στην Ελλάδα) Zannos Melathron, Καστέλλι Resort (Σαντορίνη), La Maltese Restaurant (Σαντορίνη), το Danai Beach Resort & Villas και αρκετές πολυτελείς ιδιωτικές βίλες στα προάστια της Αθήνας, τη Σαντορίνη, τη Μύκονο και την Τήνο (Kelia, οικισμός με εξοχικές κατοικίες).
Βραβεία
Η καλλιτεχνική συνεισφορά του Γιάννη Τσεκλένη στην Ελλάδα, έχει αναγνωριστεί και του έχουν απονεμηθεί διάφορες διακρίσεις. Έχει λάβει τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος, το Χρυσό Μετάλλιο της Μόδας από το Ελληνικό Ινστιτούτο Μόδας, την Κόρη των Κυκλάδων από το Ελληνικό Κέντρο Μόδας και το Βραβείο Δίολκος της Ελλληνικής Ακαδημίας Marketing.
Γκαλερί
Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές μόδας
Τηλεγόνεια
Η Τηλεγόνεια ή Τηλεγονία ήταν το τελευταίο έπος του τρωικού κύκλου και αποτελούσε συνέχεια της Οδύσσειας. Ως ποιητής του φέρεται ο Ευγάμμων ο Κυρηναίος ή (σπανιότερα) ο Κιναίθων ο Λακεδαιμόνιος.
Περιεχόμενο της Τηλεγονείας
Σύμφωνα με την Χρηστομάθεια του Πρόκλου η Τηλεγόνεια περιελάμβανε τις εξής ιστορίες: Μετά την μνηστηροφονία και την ταφή των νεκρών, ο Οδυσσέας θυσίαζε στις Νύμφες και αναχωρούσε για την Ήλιδα. Εκεί τον φιλοξενούσε ο βασιλιά Πολύξενος, ένας από τους στρατηγούς των Επειών στο τρωικό πόλεμο, και του χάριζε έναν κρατήρα διακοσμημένο με παραστάσεις από τον μύθο του Τροφωνίου, του Αγαμήδη και του Αυγείου. Ο Οδυσσέας επέστρεφε στην Ιθάκη, αλλά σύντομα ξαναέφευγε για την Θεσπρωτία. Τελούσε θυσίες για να εξευμενίσει τον Ποσειδώνα, παντρευόταν την βασίλισσα των Θεσπρωτών Καλλιδίκη και έκανε μαζί της ένα γιό, τον Πολυποίτη. Επικεφαλής των Θεσπρωτών ξεκινούσε πόλεμο ενάντια στους Βρύγους, στον οποίο ανακατεύονταν και ο Άρης με την Αθηνά, ο πρώτος υπέρ των Βρυγών και η δεύτερη υπέρ των Θεσπρωτών. Τελικά με την διαμεσολάβηση του Απόλλωνος επερχόταν η ειρήνη.
Μετά τον θάνατο της Καλλιδίκης, βασιλιάς των Θεσπρωτών γινόταν ο Πολυποίτης και ο Οδυσσέας ξαναγυρνούσε στην Ιθάκη, όπου έβλεπε για πρώτη φορά τον μικρότερο του γιο, τον Πολιπόρθη, που η Πηνελόπη είχε γεννήσει όσο αυτός έλειπε μακριά.
Ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ένα μέρος της Τηλεγονείας, αυτό που μιλά για τις περιπέτειες του Οδυσσέα στην Θεσπρωτία, προερχόταν μάλλον από ένα παλαιότερο έπος, την Θεσπρωτίδα.
Από την Τηλεγόνεια διασώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη Κατηγορία:Έπη
Πολιπόρθης
Ο Πολιπόρθης (ή Πτολιπόρθης κατά τον Παυσανία) ήταν ο μικρότερος γιος του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Γεννήθηκε όταν ο Οδυσσέας έλειπε από την Ιθάκη και είδε για πρώτη φορά τον πατέρα του όταν αυτός επέστεψε στο νησί μετά από πολυετή απουσία. Σύμφωνα με τον Πρόκλο, τον συγγραφέα της Γραμματικής Χρηστομάθειας, αυτό συνέβη όταν ο Οδυσσέας ξαναγύρισε στην Ιθάκη από τη Θεσπρωτία - όπου είχε πάει μετά την μνηστηροφονία, είχε παντρευτεί την βασίλισσα των Θεσπρωτών Καλλιδίκη και είχε κάνει μαζί την έναν άλλο γιο, τον Πολυποίτη. Γεγονότα που περιγράφονταν στα χαμένα έπη Τηλεγόνεια και Θεσπρωτίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ρέι Μανζάρεκ
Ο Ρέι Μανζάρεκ (αγγλ. πλήρες όνομα Raymond Daniel Manzarek Jr., 12 Φεβρουαρίου 1939 – 20 Μαΐου 2013) ήταν Αμερικάνος κιμπορντίστας και πιανίστας, γνωστότερος ως ιδρυτικός στέλεχος του ροκ συγκροτήματος των Doors.
Βιογραφία
Ο Μανζάρεκ γεννήθηκε στο Σικάγο το 1939, από τους πολωνικής καταγωγής γονείς, Έλενα και Ρέιμοντ Μανζάρεκ. Σε εφηβική ηλικία ξεκίνησε να παίζει πιάνο και να ασχολείται με τον αθλητισμό παίζοντας μπάσκετ. Σπούδασε Οικονομικά στο πανεπιστήμιο "DePaul" του Σικάγο και στα 23 του χρόνια μπήκε στο UCLA και στο τμήμα κινηματογραφίας. Εκεί, γνώρισε τον Τζιμ Μόρισον αλλά και τη μετέπειτα σύζυγο του, Ντόροθι Φουτζικάουα. Εκείνο το διάστημα έπαιζε στους Ravens μαζί με τα αδέλφια του Ρικ και Τζιμ Μανζάρεκ, από τους οποίους αποχώρησε για να σχηματίσει τους Doors μαζί με τον Μόρισον. Σε μία διάλεξη του γιόγκι Μαχαρίσι Μαχές, γνώρισε τους Ρόμπι Κρίγκερ και Τζον Ντένσμορ, οι οποίοι ανέλαβαν την κιθάρα και τα τύμπανα στο νεοσύστατο συγκρότημα.
αριστερά|μικρογραφία|Οι Doors το 1969|εναλλ.= Οι Doors κυκλοφόρησαν έξι στούντιο και ένα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ μέχρι το 1971, όταν ο Μόρισον έχασε τη ζωή του. Όλοι οι δίσκοι έχουν βραβευθεί ως πλατινένιοι και σκαρφάλωσαν στο Top-10 του Billboard. Επίσης, τα τραγούδια τους "Light My Fire" και "Hello, I Love You" σκαρφάλωσαν στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ, ενώ άλλα έξι κομμάτια ανέβηκαν στο Top-40. Μετά το θάνατο του Μόρισον, τα υπόλοιπα μέλη συνέχισαν ως τρίο κυκλοφορώντας τους δίσκους "Other Voices" και "Full Circle", στους οποίους εκτός των πλήκτρων, ο Μανζάρεκ ανέλαβε και τα φωνητικά.
Μετά τους Doors δημιούργησε τους Nite City μαζί με τον κιθαρίστα Πωλ Γουόρεν, τον μπασίστα των Blondie, Νάιτζελ Χάρισον, τον τραγουδιστή Νόα Τζέιμς και το ντράμερ Τζίμι Χάντερ. Το συγκεκριμένο σχήμα κυκλοφόρησε τα "Nite City" και "Golden Days Diamond Nights", το 1977 και το 1978 αντίστοιχα.
Το 1980, έκανε την παραγωγή και έπαιξε στο δίσκο "Los Angeles" του πανκ συγκροτήματος Χ, ενώ συνεργάστηκε με τους Echo & the Bunnymen, Michael McClure, Darryl Read, κ.α.. Το 1998 εξέδωσε τα απομνημονεύματα του με τίτλο "Light My Fire: My Life with The Doors", ενώ έγραψε το "The Poet in Exile" του 2001 και το "Snake Moon" του 2006.
Το 1993 ο Μανζάρεκ εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame ως μέλος των Doors.
εναλλ.=|μικρογραφία|Ο Μανζάρεκ σε συναυλία το [[2010 στην Ολλανδία.]]
Το 2000, ηχογράφησε το άλμπουμ ποίησης "Freshly Dug" μαζί με τον Darryl Read και σκηνοθέτησε την ταινία "Love Her Madly", η οποία προβλήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα στο "Santa Cruz Film Festival".
Το 2006, συνεργάστηκε με τον συνθέτη και τρομπετίστα Bal για το άλμπουμ "Atonal Head" του 2006. Επίσης, συνεργάστηκε με τον "Weird Al" Yankovic στο σινγκλ "Craigslist", τον Roy Rogers στο "Translucent Blues", όπως και το "Breakn' a Sweat" του DJ Skrillex, μαζί με τους Ντένσμορ και Κρίγκερ.
Ο Μανζάρεκ πέθανε από χολαγγειοκαρκίνωμα σε νοσοκομείο του Ρόζενχαϊμ της Γερμανίας στις 20 Μαΐου 2013, σε ηλικία 74 ετών. Ο Ρόμπι Κρίγκερ είπε:" Ήμουν πολύ θλιμμένος όταν ακούσα για τον θάνατο του φίλου μου τον Ρέι Μανζάρεκ σήμερα. Είμαι πολύ χαρούμενος που ήμουν σε θέση να παίξω τραγούδια μαζί του για την τελευταία δεκαετία. Ο Ρέι ήταν ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου και πάντα θα μου λείπει."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
866 Φατμέ
Η Φατμέ (Fatme) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,299. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από ένα πρόσωπο της όπερας Αμπού Χασάν (1811) του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φατμέ εκτιμάται σε 88,30 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,047. Η Φατμέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες και 2 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φατμε
Σατώ-Βουέ
Το Σατώ-Βουέ (Ντύρκαστελ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Μπεράνζ (Γερμανικά: Μπερίνγκεν), Ντεντελίνγκ (Γερμανικά: Ντεντλίνγκεν).
Καπίκι
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Ρωσικό νόμισμα του ενός καπικίου, 1997. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Ουκρανικό νόμισμα του ενός καπικίου, 1992. δεξιά|μικρογραφία|165x165εσ|Πίσω όψη του λευκορωσικού νομίσματος του ενός καπικίου, 2009. δεξιά|μικρογραφία|165x165εσ|Εμπρόσθια όψη του λευκορωσικού νομίσματος του ενός καπικίου, 2009.
Το καπίκι (копейка, копійка, капейка) είναι η ονομασία κερμάτων και νομισματικών μονάδων σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Το καπίκι έχει συνδεθεί ιστορικά με την οικονομία της Ρωσίας. Συνήθως το καπίκι έχει τη μικρότερη αξία σε ένα νομισματικό σύστημα. Αρχικά, το καπίκι ήταν η νομισματική μονάδα της Αυτοκρατορικής Ρωσίας και στη συνέχεια, νομισματική μονάδα της Σοβιετικής Ένωσης (ως μονάδα στο Σοβιετικό ρούβλι).
Ελασσόνα
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη της Ελασσόνας Η Ελασσόνα είναι πόλη του Νομού Λάρισας και είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες σειράς λόφων, στη νότια πλευρά του Ολύμπου.
Η Ελασσόνα είναι έδρα του Δήμου Ελασσόνας, ο οποίος περιλαμβάνει 52 οικισμούς με συνολικό μόνιμο πληθυσμό 69.420 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Είναι έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Ελασσόνας, στην επικράτεια της οποίας, εκτός από τον Δήμο Ελασσόνας, περιλαμβάνεται και η Δεσκάτη του Νομού Γρεβενών. (Μέχρι το 1964 η περιοχή Δεσκάτης ανήκε στην επαρχία Ελασσόνας του Νομού Λαρίσης). Επίσης, την ίδια χρονιά (1964), η κοινότητα Ελασσόνας προήχθη σε δήμο. Πολιούχος της Ελασσόνας είναι ο Άγιος Αρσένιος, η μνήμη του οποίου τιμάται πανηγυρικά την 8η Μαΐου.
Μια από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις στην πόλη είναι τα "Ελευθέρια", όπου γιορτάζεται η απελευθέρωση της Ελασσόνας από τους Τούρκους, την 6 Οκτωβρίου 1912. Η πιο διάσημη εκδήλωση, λόγω της πανελλαδικής προβολής της, είναι η Γιορτή φέτας που διοργανώνεται από το Δήμο Ελασσόνας σε συνεργασία και με άλλους φορείς περί τα τέλη Σεπτεμβρίου κάθε δύο χρόνια.
Καπίκι
Επί του παρόντος, το καπίκι δεν υποδιαιρείται επίσημα, ωστόσο έχουν κοπεί νομίσματα στις νομισματικές μονάδες ντένγκα (η ντένγκα έχει τη μισή αξία του καπικίου) και πολούσκα (η πολούσκα έχει το ένα τέταρτο της αξίας του καπικίου). Η ισοδυναμία του με το ρούβλι είναι 100 καπίκια για 1 ρούβλι.
Ελασσόνα
Αλλαγή στη σύνθεση του Δήμου Ελασσόνας
Έως τις 15-3-2006, η Τσαριτσάνη ανήκε στο Δήμο Ελασσόνας και αποτελούσε το ένατο Τοπικό της Διαμέρισμα. Με το Νόμο 3448/15-3-2006 η Τσαριτσάνη αποσπάστηκε από τον Δήμο Ελασσόνας και αποτελεί ξεχωριστή κοινότητα, την Κοινότητα Τσαριτσάνης, κάτι που επιθυμούσε εντονότατα ο τοπικός πληθυσμός από της συστάσεως των Καποδιστριακών Δήμων.
Καπίκι
Η ονομασία του καπικίου προέρχεται από τη ρωσική λέξη κοπ'ιό (копьё), που σημαίνει δόρυ. Τα πρώτα καπίκια κόπηκαν στο Νόβγκοροντ και το Πσκοφ, γύρω στο 1534. Τα πρώτα καπίκια εμφάνιζαν ένα καβαλάρη που κρατούσε ένα δόρυ. Από τη δεκαετία του 1540 τα καπίκια άλλαξαν εμφάνιση, καθώς στον καβαλάρη είχε προστεθεί ένα στέμμα. Η αλλαγή έγινε λόγω της επιθυμίας του Ιβάν του Τρομερού να εμφανίζεται στο νόμισμα. Στα επόμενα χρόνια έγιναν διάφορες τροποποιήσεις στα νομίσματα εκφρασμένα σε καπίκια. Από τον 18ο αιώνα, στα νομίσματα εμφανιζόταν ο Άγιος Γεώργιος, ο οποίος έριχνε κάτω ένα φίδι.
Ελασσόνα
Αλλαγή στη σύνθεση του Δήμου Ελασσόνας
Από 1/1/2011 ολόκληρη η πρώην Επαρχία Ελασσόνας μετατράπηκε σε έναν ενιαίο Δήμο, συγκροτώντας με αυτόν τον τρόπο έναν από τους μεγαλύτερους σε έκταση Δήμους της χώρας.
Φυσικό περιβάλλον
μικρογραφία|Άποψη του Ολύμπου με την Ελασσόνα και την Τσαρίτσανη. Την Ελασσόνα διασχίζει ο Ελασσονίτης ποταμός (ή Ελασσονίτικος), ο οποίος συμβάλλει με τον Τιταρήσιο και εκβάλλει στον Πηνειό, το πιο μεγάλο ποτάμι της Θεσσαλίας. Το ποτάμι χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη, την παλιά πόλη που είναι χτισμένη στους πρόποδες του λόφου της Ολυμπιώτισσας και ονομάζεται Βαρόσι, και στη νέα πόλη που απλώνεται στη δεξιά όχθη του ποταμού. Τα δύο μέρη της πόλης συνδέουν τρεις γέφυρες και ένα παλιό τοξωτό γεφύρι, που αποτελεί αξιοθέατο της Ελασσόνας. Τέλος, σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η λίμνη του Κεφαλόβρυσου.
Καπίκι
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομίσματα
Ελασσόνα
Οδική πρόσβαση
Η Ελασσόνα αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο παρέχοντας πρόσβαση από την κεντρική στη βόρειο Ελλάδα, ενώνοντας οδικά τους νομούς Λάρισας, Πιερίας, Κοζάνης και Γρεβενών. Απέχει από τη Λάρισα 38 χλμ., από την Κατερίνη 70 χλμ., από την Κοζάνη 78 χλμ. και από τον Τύρναβο 22 χιλιόμετρα.
Κτίσματα και μνημεία
Η Μονή είναι χτισμένη επάνω σε λόφο στη θέση όπου βρισκόταν η Ακρόπολη της αρχαίας πόλης Ολοσσών.
Αξιοθέατα, εκτός από την Ιερά Μονή, είναι το παλιό τοξωτό γεφύρι στους πρόποδες του λόφου της Ολυμπιώτισσας, τα εκθέματα του μουσείου Φυσικής Ιστορίας και του μουσείου Εθνικής Αντίστασης, καθώς και η διαδρομή στον δασικό δρόμο από την Ολυμπιώτισσα προς το Δρυμό.
Πληθυσμός
Τα στοιχεία που περιέχονται στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται στη Δημοτική κοινότητα Ελασσόνας με έκταση 102,5 τ.χλμ. και περιλαμβάνει τους οικισμούς Ελασσόνα, Αγιονέρι, Αετορράχη και Μικρό Ελευθεροχώρι. Από το 1919 έως το 1964 αποτελούσε την κοινότητα Ελασσόνος οπότε και αναγνωρίστηκε ως δήμος. Τα διοικητικά όρια του Δήμου Ελασσόνος διευρύνθηκαν με τα σχέδια Καποδίστριας (1998) και Καλλικράτης (2010). Οι απογραφές 1940-1981 αναφέρονται σε πραγματικό πληθυσμό και οι επόμενες σε μόνιμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας
Σούλης Μαρκόπουλος
Ο Αναστάσιος «Σούλης» Μαρκόπουλος (γενν. την 1η Μαρτίου 1949, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρκόπουλος αγωνίστηκε ως αθλητής στον Όλυμπο Σαράντα Εκκλησιών και στο Δημόκριτο, με τον οποίο έλαβε μέρος και στο Πρωτάθλημα της Α' Εθνικής Κατηγορίας.
Αμέσως μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του ξεκίνησε από το Δημόκριτο την προπονητική του σταδιοδρομία. Έχει εργαστεί σε όλες τις μεγάλες ομάδες της Θεσσαλονίκης: τον ΠΑΟΚ, τον Άρη, τον Ηρακλή και το Μακεδονικό.
Την περίοδο 1993-94, υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ, αρχικά ως βοηθός προπονητή και, όταν αποχώρησε ο Ντούσαν Ίβκοβιτς, ως πρώτος προπονητής. Βρισκόταν στον πάγκο της ομάδας κατά την κατάκτηση του Κυπέλλου Κόρατς το Μάρτιο του 1994. Την ίδια χρονιά οδήγησε το σύλλογο μέχρι τον τελικό των play-off της Α1.
Το 2008 ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος Έλληνας προπονητής της χρονιάς, ενώ την επόμενη περίοδο, 2008-09, οδήγησε το Μαρούσι στην 3η θέση του Πρωταθλήματος. Το 2009 επέστρεψε για τρίτη θητεία στον ΠΑΟΚ όπου και εργάστηκε μέχρι τον Μάιο 2017. Στις 5 Δεκεμβρίου 2010 σε ένα παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ, ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε με 89-82 όμως ο Σούλης Μαρκόπουλος έγραψε ιστορία, κοουτσάροντας για 489η φορά στην κατηγορία. Με εκείνη προσπέρασε τον Γιάννη Ιωαννίδη και έγινε ο προπονητής με τα περισσότερα παιχνίδια από καταβολής Α' Εθνικής.
Το 2019, μετά από δυο χρόνια απουσίας επέστρεψε τους πάγκους για λογαριασμό του Άρη. Ωστόσο στις 9 Δεκεμβρίου 2019, υπέβαλλε τη παραίτηση του, λόγω των αρνητικών αποτελεσμάτων.
Γιος του Σούλη Μαρκόπουλου είναι ο Χάρης Μαρκόπουλος που επίσης ακολουθεί σταδιοδρομία προπονητή. Η κόρη του Νάνσυ είναι παντρεμένη με τον βολειμπολίστα Σωτήρη Σωτηρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηρακλή Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μακεδονικού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αμαρουσίου
Παρθένιος Περίδης
Ο Παρθένιος (κατά κόσμον Νικόλαος) Περίδης ήταν Κρητικός αρχιμανδρίτης και αγωνιστής.
Η Επανάσταση του 1866
Στις 20 Φεβρουαρίου 1866 οργάνωσε μυστική συνάντηση των οπλαρχηγών και των προυχόντων των επαρχιών Κισσάμου και Σελίνου στο μοναστήρι της Γωνιάς όπου μόναζε. Συγκεντρώθηκαν στο Παλαιό Καθολικό που βρίσκεται γύρω στα 300 μέτρα δυτικά της μονής και τους γνωστοποίησε ότι πρόκειται να αρχίσει επανάσταση. Προ του ηγουμένου Παρθενίου Φρυδάκη, του ιερέα Παρθενίου Κελαϊδή και του ιερέα του χωριού Ροδωπού Πολυχρόνη Πολυχρονίδη έδωσαν όλοι (πενήντα άτομα) όρκο ότι θα πολεμήσουν για την απελευθέρωση του νησιού. «Προέβησαν εις ένορκον επί του Ιερού Ευαγγελίου διαβεβαίωσιν (ότι θα συνεχίσωσι τον Ιερόν Αγώνα και εν αποτυχία ικανών βελτιώσεων Διοικητικών, θα φθάσωσι μέχρι της Ενώσεως, κηρύττοντες αυτήν μετά της μητρός Ελλάδος», γράφει ο Μιχαήλ Αναστασάκης στην «Ιστορία της Κισσάμου επί Τουρκοκρατίας». Στις 16 Απριλίου 1866 επίσης συγκέντρωσε σαράντα προύχοντες και οπλαρχηγούς των Χανίων στο οροπέδιο του Ομαλού Χανίων. Εν σώματι ύστερα από μερικές ημέρες κατέβηκαν στο χωριό Μεσκλά. Στις 24 Απριλίου βρίσκονταν στα Μπουτσουνάρια, όπου είχαν μαζευτεί περίπου 5.000 Χριστιανοί αντιπρόσωποι από όλο το νησί. Επικαλέστηκαν ως δικαιολογία ότι ήθελαν να καταρτίσουν και να παραδώσουν στις τουρκικές αρχές ένα υπόμνημα όπου θα διαμαρτύρονταν για τις μεθόδους διοίκησης, που αυτές ακολουθούσαν. Αλλά στην πραγματικότητα προετοιμάζονταν να κάνουν επανάσταση. Σε μια νυχτερινή συνάντηση στο ελαιοτριβείο του μετοχιού της μονής Χρυσοπηγής Αγία Κυριακή με πρωτοβουλία του Περίδη, ενενήντα οκτώ αντιπρόσωποι υπέγραψαν ένα επαναστατικό κείμενο. Στις 25 Μαΐου 1866 απέστειλαν διαμαρτυρία στον σουλτάνο. Δημιουργήθηκε μια επιτροπή από δεκαπέντε μέλη με επικεφαλής τον Περίδη, υπεύθυνη για τη διαπραγμάτευση με το σουλτάνο, η οποία έστειλε υπόμνημα στις μεγάλες δυνάμεις με το οποίο τους ζητούσε να απαλλάξουν το νησί από την οθωμανική κυριαρχία. Αλλά στις 20 Ιουλίου 1866 έφθασε η απάντηση του σουλτάνου με την οποία απέρριπτε τη διαμαρτυρία τους. Στο χωριό Ασκύφου, την 21η Αυγούστου κηρύχθηκε επίσημα η κατάργηση της οθωμανικής κυριαρχίας και αποφασίστηκε να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.
Ο Τούρκος διοικητής του νησιού Ισμαήλ Πασάς κάλεσε τον επίσκοπο Κισσάμου Γεράσιμο Στρατηγάκη και το ηγουμενοσυμβούλιο της Μονής Γωνιάς και τους είπε: «Επειδή γύρου- γύρου εις το μοναστήρι σας γίνονται πολλά κονσούλτα και έχετε και τσί δύο καλογέρους Κελαϊδή και Περίδη τσί πρώτους οργανωτάδες να τσί αποκηρύξατε και να φύγουν από την επιτροπήν των να μην πάθη κακά μεγάλα και το μοναστήρι». Φυσικά δεν τον έλαβαν υπόψη τους. Ο Αναστασάκης αναφέρει το εξής περιστατικό «Ο Περίδης λοιπόν τότε, ενώ ανέπτυσσε εις τον Μπαντρήν [έναν από τους απεσταλμένους του σουλτάνου που ετέφεραν την απορριπτική του απάντηση] τας ωφελείας, ας θα είχον οι Τούρκοι εκ της ευνοϊκής λύσεως των ζητημάτων διότι είχον αρκετά κτήματα και περιουσίας μεγάλας, λαμβάνει την απάντησιν: 'Παρθένιε, Παρθένιε, η Κρήτη έχει αίμα κουζουλό και πρέπει να σπάση το κεφάλι της να χυθή κάμποσο για να ησυχάση'. Ο αγαθός πατριώτης, λίαν ευλόγως του απήντησεν: 'Εύχομαι να είναι το πρώτο που θα σπάση το κεφάλι σου'». Και σε μια μάχη στις Βρύσες Αποκορώνου (25 Αυγούστου 1866) ο Μπαντρή Αγάς που διοικούσε δύναμη 1.500 Τούρκων σκοτώθηκε από τον πατέρα του κατοπινού επισκόπου Κισσάμου Δωρόθεου Κλωναράκη. Καθ' όλο το διάστημα της Επανάστασης ο Παρθένιος Περίδης επέδειξε ακατάβλητη ενεργητικότητα και σε θέματα διοίκησης και σε θέματα επιμελητείας. Την 11η Οκτωβρίου 1866 παραλίγο να συλληφθεί αιχμάλωτος από τους Τούρκους σε μάχη στον Βαφέ Αποκορώνου, κατά την οποία νικήθηκαν ο επαναστάτες. Μετά τη μάχη ο στρατηγός Ζυμβρακάκης διέταξε να ανατιναχτούν τα πυρομαχικά που φυλάσσονταν στην εκκλησία του χωριού Ασκύφου Σφακίων, προ του κινδύνου να πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Αλλά ο Περίδης, διατηρώντας την ψυχραιμία του, ματαίωσε την εκτέλεση της διαταγής και τα πυρομαχικά σώθηκαν για να χρησιμοποιηθούν αλλού. Τον Δεκέμβριο του 1866 η Επανάσταση βρισκόταν σε κρίσιμη φάση και οι τουρκικές δυνάμεις είχαν το πλεονέκτημα. Συγκλήθηκε τότε σύσκεψη στο χωριό Κουστογέρακο Σελίνου, στην οποία αποφάσισαν να συνεχίσουν τον αγώνα.
Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Κρητών
Η κατάσταση τον επόμενο μήνα Ιανουάριο του 1867, γύρισε στο καλύτερο. Και ο Παρθένιος Πετρίδης εξελέγη πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Κρητών από την επαναστατική επιτροπή που συγκλήθηκε στην Ίμβρο των Σφακίων. Ο Περίδης ευχαρίστησε την επιτροπή για την εκλογή του, αλλά πρότεινε να αναλάβει την προεδρία ο γηραιός αγωνιστής του 1821, πρόεδρο της επαναστατικής συνέλευσης του 1858 Αντώνιος Μανουσογιαννάκης, ο οποίος όμως αρνήθηκε, υποδεικνύοντας ως καταλληλότερο τον Παρθένιο.
Ήττα και φυλάκιση
Το 1867 και το 1868 ο Περίδης συνέχισε ακαταπόνητος την επαναστατική του δραστηριότητα. Αλλά στα τέλη του 1868 οι επαναστάτες είχαν λυγίσει. Πολλοί αγωνιστές διέφυγαν στην ελεύθερη Ελλάδα. Ο Περίδης όμως παρέμεινε και αποφάσισε να μοιραστεί την τύχη του μ' εκείνους που έπρεπε να παραδοθούν, επειδή κρατούσαν τα μέλη των οικογενειών τους ως ομήρους οι Τούρκοι. Συνολικά 250 αγωνιστές παραδόθηκαν στις οθωμανικές αρχές. Αναφέρεται ότι: «οδηγήθησαν δι’ Αλικιανού εις Χανιά ρακένδυτοι, σχεδόν ανυπόδυτοι, και πεινασμένοι, εν μέσω μυκτηρισμών, γιουχαϊσμών, φωνών και αποδοκιμασιών του Τούρκικου και Ισραηλιτικού όχλου. Εν Χανίοις περιήχθησαν ανά τους δρόμους Κάτωλα και Σπλάντζια προς εξευτελισμόν των και παροχήν διασκεδαστικού θεάματος και ευχαριστήσεως εις τον τουρκικόν όχλον και κατόπιν τους μεν απλούς στρατιώτας απέλυσεν η τουρκική εξουσία αμέσως, τους δε αρχηγούς εκράτησεν εις τας φυλακάς επί περισσότερας ημέρας απολύσασα και αυτούς ύστερον». Μετά την αποφυλάκισή του ο Περίδης επέστρεψε στο μοναστήρι της Γωνιάς, υπό στενή τουρκική επιτήρηση. Λίγο αργότερα πέθανε ο φίλος και συμπολεμιστής του Τζιγκριτζής, ο επιλεγόμενος Γραμπουσιανός. Στον επικήδειο που εκφώνησε ο Περίδης διατράνωσε την απόφαση των Κρητών να απαλλαγούν το ταχύτερο από τον οθωμανικό ζυγό. Μετά την κηδεία οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στα Χανιά. Κατέσχεσαν και το αρχείο που διατηρούσε στο μοναστήρι της Γωνιάς και το έκαψαν στην πλατεία του Σιντριβανιού των Χανίων.
Η απόδραση από τις φυλακές της Τραπεζούντας
Από τα Χανιά τον μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη, μετά στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας και, τέλος, στην Τραπεζούντα. Εκεί κατόπιν συνεννόησης με κάποιον Έλληνα γιατρό, προφασίστηκε ότι είναι άρρωστος και σε λίγο «πέθανε». Οι Έλληνες της Τραπεζούντας πήγαν στη φυλακή για να πάρουν τον Περίδη και να τον κηδέψουν. Το φέρετρο που είχαν φτιάξει, είχε στο κάτω μέρος οπές για να μπορεί να αναπνέει. Σκηνοθετήθηκε η κηδεία του, τον πήγαν στο ελληνικό κοιμητήριο, αλλά την νύχτα τον πήραν και τον έκρυψαν κάπου. Μετά από λίγο κατάφεραν να τον φυγαδέψουν στην Αθήνα με κάποιους Ιταλούς που έφευγαν από την Τραπεζούντα. Έτσι επέστρεψε στην ελεύθερη Ελλάδα το 1871.
Στην Αθήνα
Στην Αθήνα συνέχισε τη δράση του. Έγινε πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Κρητών της Αθήνας «Η αναγέννησις» και οργάνωσε αποστολές βιβλίων στην Κρήτη. Το 1876 ίδρυσε μαζί με άλλους τον σύλλογο «Εθνικόν Κέντρον» με στόχο την οργάνωση νέας επανάστασης στο νησί. Βοηθούσε Κρητικούς σπουδαστές, καθώς και τους πρόσφυγες που είχαν φύγει με την επανάσταση του 1866-1869, έκανε εράνους και πρόβαλλε με κάθε ευκαιρία τα δίκαια αιτήματα των Κρητών. Κατά την επανάσταση του 1878 «καίτοι γέρων, ήτο πάλιν αεικίνητος εις Αθήνας συνεργαζόμενος μετά του Νικ. Δεικτάκη, Στ. Ψαρουδάκη, Διομήδη Φανδρίδη, Ρενιέρη, Καρτσώνη, Σκαλίδου, Νικολούδη και άλλων, εις την προετοιμασίαν και διοργάνωσιν ενόπλων αποστολών μετ’ εφοδίων, και ασφαλή διακίνησιν προς τα διάφορα παράλια της Κρήτης, και ιδιαιτέρως της επαρχίας Κισσάμου, υπέρ ης τοσούτον δια τον εξοπλισμόν της εφρόντιζεν». Για λίγο κατέβηκε και στο νησί μαζί με τους Κ. Κριάρη και Γεώργιο Σκορδίλη. Σε προχωρημένη πλέον ηλικία, στα επαναστατικά γεγονότα των ετών 1895-1898 που οδήγησαν πρώτα στην ανεξαρτησία του νησιού και κατόπιν στην ένωση με την Ελλάδα, έδωσε και πάλι το «παρών». Αυτή τη φορά ο ρόλος του είναι καθαρά συμβουλευτικός. Τον Σεπτέμβριο του 1896 η Γενική Επαναστατική Συνέλευση των Κρητών του απεύθυνε ψήφισμα με το οποίο του εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του λαού της Κρήτης για την προσφορά του. Ενώ παράσημο του απένειμε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Στα τέλη του 1899 όταν βελτιώθηκε η υγεία του επέστρεψε στην αυτόνομη πλέον Κρήτη. Εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι της Γωνιάς. Πέθανε την 25η Αυγούστου 1903. Η μόνη περιουσία του ήταν τα ράσα του, το μπαστούνι του, ένα τάλιρο και λίγα ψιλά.
Πηγές
Κατηγορία:Κρητικοί κληρικοί
Σπίτι με τις Καρυάτιδες
Το Σπίτι με τις Καρυάτιδες είναι διώροφο νεοκλασικό σπίτι της Οδού Αγίων Ασωμάτων αρ. 45 στη λαϊκή συνοικία του Ψυρρή στην Αθήνα και είναι γνωστό εξαιτίας των δύο γλυπτών Καρυάτιδων που βρίσκονται στον εξώστη της πρόσοψής του στηρίζοντας την οροφή. Οι Καρυάτιδες έχουν τα χέρια τους σταυρωμένα και όχι ελεύθερα όπως συνηθίζεται. Επίσης μια τετράγωνη βάση αντικαθιστά τα κάτω άκρα τους. Μετά την πλήρη αποκατάστασή τους το 2001, απέκτησαν το λευκό τους χρώμα.
Ιστορικό
Το σπίτι χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και είναι χαρακτηριστικό δείγμα του αθηναϊκού νεοκλασικισμού και της λαϊκής αρχιτεκτονικής της περιοχής. Οι Καρυάτιδες που κοσμούν την πρόσοψη είναι έργο του γλύπτη Ιωάννη Καρακατσάνη που ήταν Αιγινίτης καλλιτέχνης, ο οποίος μαθήτευσε δίπλα στον Λεωνίδα Δρόση. Ο Καρακατσάνης ήταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου διέμενε εκεί με την οικογένειά του, και τα μοντέλα που έγιναν Καρυάτιδες ήταν η γυναίκα του Ξανθή και η αδελφή της Ευδοξία. Μετά τον θάνατό του το 1906, η οικογένειά του αποφάσισε να πουλήσει το σπίτι. Το 1989 ανακηρύχθηκε διατηρητέο από το Υπουργείο Πολιτισμού που το έσωσε από κατάρρευση. Δέκα χρόνια αργότερα ανακαινίστηκε με την επίβλεψη του αρχιτεκτονικού γραφείου του Στέφανου Πάντου - Κίκκου και σήμερα φιλοξενεί τον Σύλλογο Ελλήνων Ολυμπιονικών.
Αστικός μύθος
346x346px|μικρογραφία|Η είσοδος του κτηρίου Στο ισόγειο του οικήματος υπήρχε το κουρείο του Παναγιώτη Κρητικάκου. Σύμφωνα με την ιστορία, ο κουρέας διέδιδε στους πελάτες του πως ο ιδιοκτήτης του κτηρίου είχε δύο κόρες που πέθαναν με τραγικό τρόπο και για να τιμήσει την μνήμη τους τοποθέτησε τις Καρυάτιδες. Οι εκδοχές σχετικά με τον τρόπο που πέθαναν ήταν διάφορες, καθώς ο κουρέας προσπαθούσε να συντηρεί το μυστήριο για λόγους φήμης και προβολής της περιοχής. Φήμες που ωστόσο δεν ευσταθούσαν καθώς η γυναίκα του Ιωάννη Καρακατσάνη, Ξανθή, και η αδελφή της Ευδοξία, πέθαναν το 1949 και το 1950 αντίστοιχα αφού είχαν αποκτήσει παιδιά και εγγόνια. Σήμερα στη θέση του κουρείου στεγάζεται το Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων.
Επιρροές στην Τέχνη
Χαρακτηριστική είναι η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Γάλλου φωτογράφου Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν το 1953, που απαθανάτισε δύο μαυροντυμένες ηλικιωμένες γυναίκες να περνούν μπροστά από το «Σπίτι με τις Καρυάτιδες». Όπως ο ίδιος είπε «Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι οι φωτογραφίες θα μπορούσαν να φθάσουν την αιωνιότητα μέσω της στιγμής», θέλοντας να τονίσει τις συμβολικές αντιθέσεις που απεικονίζονται στη φωτογραφία.
Επιπλέον ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούρτοβικ ασχολήθηκε με την εν λόγω φωτογραφία του Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν στο βιβλίο του «Τετέλεσται, δοκίμια πάνω σε φωτογραφίες» προσπαθώντας να αναλύσει τους συμβολισμούς της.
Ο Γιάννης Τσαρούχης παίρνοντας έμπνευση από την νεοκλασική αρχιτεκτονική της Αθήνας, το έχει αποτυπώσει το 1952 σε υδατογραφία με τίτλο «Το σπίτι με τις Καρυάτιδες» και το 1971 σε πίνακα με τίτλο «Σπίτι στην Αγίων Ασωμάτων» παντρεύοντας το κλασικό παρελθόν με το λαϊκό στοιχείο. Επίσης το 1988 έβαλε το σπίτι της Οδού Αγ. Ασωμάτων να δεσπόζει στο σκηνικό που έφτιαξε για την παράσταση «Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη» που ανέβηκε στο Θέατρο του Λυκαβηττού.
Ο Κώστας Ταχτσής χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της μεταπολεμικής γενιάς της ελληνικής πεζογραφίας, ενσωμάτωσε στοιχεία επηρεασμένα από το «Σπίτι με τις Καρυάτιδες» στη μυθοπλασία του έργου του «Τρίτο Στεφάνι» που εκδόθηκε το 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Γλυπτική στην Ελλάδα Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Μάλεμε Χανίων
Το αεροδρόμιο Μάλεμε αποτέλεσε έναν εκ των κύριων στόχων των Γερμανών αλεξιπτωτιστών που εισέβαλαν στην Κρητη το 1941, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Την περιοχή υπερασπίζονταν Νεοζηλανδοί στρατιώτες, οι οποίοι πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα. Ωστόσο, οι λανθασμένες αποφάσεις της ηγεσίας τους και τα προβλήματα επικοινωνίας είχαν ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του τάγματος που φρουρούσε το Μάλεμε. Έτσι, οι αλεξιπτωτιστές κατέλαβαν το τοπικό αεροδρόμιο, γεγονός που επέτρεψε την αερομεταφορά των απαραίτητων ενισχύσεων για την κατάληψη του νησιού. Έπειτα, οι γερμανικές δυνάμεις κατευθύνθηκαν ανατολικά, ολοκληρώνοντας το έργο τους.
Οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές που έχασαν τη ζωή τους κατά τη μάχη του Μάλεμε είναι θαμμένοι στο Γερμανικό Νεκροταφείο που βρίσκεται στο λόφο πάνω από το χωριό (35.53378°N, 23.83114°W). Έξω από το Μάλεμε, κοντά στη γέφυρα του Ταυρωνίτη, βρίσκεται επίσης το μνημείο των πεσόντων αεροπόρων της RAF που σκοτώθηκαν (35.52663°N, 23.8256°W).
Δείτε επίσης
Κοινότητα Μάλεμε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Σατέλ-Σαιν-Ζερμαίν
Το Σατέλ-Σαν-Ζερμάν (Σανκτ Γκέρμαν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Σαν-Ζερμάν, που ήταν προηγουμένως μια στρατηγική τοποθεσία με θέα στον δρόμο Παρίσι - Μετς. Η περιοχή κατοικείται από τη Νεολιθική περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Λούκας Ρουπ
Ο Λούκας Πίτερ Ρουπ (γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου 1991) είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος, από το Γενάρη του 2023, στον Άρη Θεσσαλονίκης της Σούπερ Λίγκα. Ο Ρουπ έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνιζόμενος στη χώρα του, παίζοντας για ομάδες όπως η Καρλσρούη, η Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, η ΣΚ Παντερμπόρν, η ΦφΜ Στουτγκάρδη και η Χόφενχαϊμ. Επίσης έχει αγωνιστεί και στην Αγγλία με τα χρώματα της Νόριτς.
Ποδοσφαρική καριέρα
Η ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε με τις ομάδες νέων, αρχικά της TSG Weinheim και μετέπειτα της Καρλσρούης. Τη σεζόν 2009/10 έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις με τη δεύτερη ομάδα της Καρλσρούης στην Regionalliga Süd (τότε 4η κατηγορία του γερμανικού ποδοσφαίρου). Τον Ιούνιο του 2011, μαζί με τον συμπαίκτη του Ματίας Ζίμερμαν, ο Ρουπ υπέγραψε στην Μπορούσια Μενχενγκλαντμπαχ. Καθώς δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει μια θέση στην βασική ενδεκάδα, αγωνιζόμενος μόλις τρεις φορές, παραχωρήθηκε κατά τη διάρκεια του χειμερινού διαλείμματος, ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν 2011/12, στην ομάδα της δεύτερης κατηγορίας, Παντερμπόρν. Στο τέλος της σεζόν 2013–14, ο Ρουπ ενημερώθηκε ότι το συμβόλαιό του με την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ δεν επρόκειτο να ανανεωθεί. Στη συνέχεια, εντάχθηκε ξανά στην Παντερμπόρν, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο Η νέα ομάδα του Ρουπ ξεκίνησε καλά τη σεζόν, κατακτώντας την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα μετά από τέσσερις αγωνιστικές, και ο ίδιος ο Ρουπ κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στην βασική ενδεκάδα. Στις 22 Νοεμβρίου 2014 (12η αγωνιστική), σημείωσε το πρώτο του γκολ στην Μπουντεσλίγκα στο 60ο λεπτό στην ισοπαλία 2-2 εντός έδρας με την Μπορούσια Ντόρτμουντ, σημειώνοντας ένα γκολ και έκανε το 1-2. Μάλιστα, ο Ρουπ ήρθε από τον πάγκο για να σκοράρει δύο φορές σε μια άλλη κρίσιμη μάχη για τον υποβιβασμό εναντίον της Φράιμπουργκ, καθώς η Πάντερμπορν ανέτρεψε το σε βάρος της σκορ, για να κερδίσει τελικά με 2–1, πετυχαίνοντας την τρίτη της εκτός έδρας νίκη στη σεζόν. Ωστόσο, στο τέλος της σεζόν, η ομάδα υποβιβάστηκε μαζί με τη Φράιμπουργκ, έχοντας τερματίσει στην τελευταία θέση. Μετά τον υποβιβασμό της Πάντερμπορν, ο Ρουπ μετακόμισε στη Στουτγάρδη υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας τριετούς διάρκειας. Ο Ρου αν και πραγματοποίησε 29 εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της σεζόν δεν κατάφερε να σώσει την ομάδα του από τον υποβιβασμό. Ο Ρουπ ήταν ο καλύτερος παίκτης της σεζόν για την Στουτγάρδη, και ξεχώρισε για την αγωνιστική του συνέπεια, απόρροια της οποίας ήταν τα 5 γκολ και οι 6 ασίστ. Μετά τον υποβιβασμό της Στουτγκάρδης, το καλοκαίρι του 2018, μεταγράφηκε με αντίτιμο 6.000.000 ευρώ, στην Χόφενχαϊμ. Στην παρθενική χρονιά του (2016-17) στη Χόφενχαϊμ προσπάθησε να προσαρμοστεί, στη δεύτερη άρχισε να μπαίνει στο πετσί του ρόλου αλλά έχασε όλη την 3η σεζόν (2018-19) έπειτα από την επέμβαση αποκατάστασης της ρήξης πρόσθιου χιαστού. Ρουπ αγωνίστηκε συνολικά σε 51 αγώνες με τα χρώματα της Χόφενχαϊμ στην Μπουντεσλίγκα, καθώς και στο Κύπελλο Γερμανίας και τα Ευρωπαϊκά Κύπελλα, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να κερδίσει μια θέση στους βασικούς έντεκα. Τον Ιανουάριο του 2020 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας στην αγγλική ομάδα Νόριτς Σίτι, η οποία αγωνίζονταν στην Τσάμπιονσιπ και είχε για προπονητή τον Γερμανό, Ντάνιελ Φάρκε. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στις 24 Αυγούστου 2021, σε μια νίκη 6–0 επί της Μπόρνμουθ στον δεύτερο γύρο του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Με τα «καναρίνια» προβιβάστηκε από την Τσάμπιονσιπ στην Πρέμιερ Λιγκ στο τέλος της σεζόν 2020/21 και υποβιβάστηκε ξανά μετά από μία σεζόν. Όταν έληξε το συμβόλαιό του, έφυγε από τον σύλλογο, το καλοκαίρι του 2022, έχοντας σημειώσει δύο γκολ σε 62 αγώνες.
Στις 30 Ιανουαρίου 2023 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας, εξάμηνης διάρκειας, με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Μολονότι τραυματίστηκε στους οπίσθιους μηριαίους και έμεινε εκτός αγωνιστικών υποχρεώσεων, από τις 26 Φεβρουαρίου έως και τις 30 Απριλίου, με αποτέλεσμα να καταγράψει μόνο 8 συμμετοχές, με 1 γκολ / και 1 ασίστ στο ενεργητικό του, στις 28 Μαΐου 2023, ο Άρης ανακοίνωσε επίσημα την ανανέωση της συνεργασίας του με Γερμανό μέσο, για ένα έτος, με οψιόν ανανέωσης για ακόμη μία σεζόν.
Εθνικές ομάδες
Ο Ρουπ είναι διεθνής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα U20 της Γερμανίας.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρλσρούη ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Στουτγκάρδης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899 Παντερμπόρν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Σαλαμίνα (Κύπρος)
Η Σαλαμίνα ή Σαλαμίς ήταν αρχαία πόλη-κράτος της Κύπρου. Βρισκόταν στη ανατολική ακτή της Κύπρου, στις εκβολές του ποταμού Πεδιαίου, 6 χλμ. βόρεια της σύγχρονης Αμμοχώστου.