cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκαβίνα
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Σκαβίνα είναι αδελφοποιημένη με τις:
Αθλητισμός
Η Σκαβίνα φιλοξενεί τον αθλητικό σύλλογο Skawinka, ο οποίος ιδρύθηκε το 1922.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Κρακοβίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939)
Θεοδώρα Αιτωλοακαρνανίας
Η Θεοδώρα ή της Θεοδώρας είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι στον Πατραϊκό κόλπο και στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου με έκταση 0,100 τ.χλμ. . Στα νότια της βρίσκονται οι νησίδες Θολή και Προκοπάνιστος ενώ βόρεια οι νησίδες Παναγιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Ψυχολογική χειραγώγηση
Η ψυχολογική χειραγώγηση είναι ένα είδος κοινωνικής επιρροής που αποσκοπεί στην αλλαγή της συμπεριφοράς ή της αντίληψης των άλλων μέσω υβριστικών, παραπλανητικών ή ύπουλων τακτικών. Με την προώθηση των συμφερόντων του χειριστή, συχνά εις βάρος άλλων, τέτοιες τακτικές μπορεί να θεωρηθούν καταχρηστικές, υβριστικές, δόλιες και παραπλανητικές. Η κοινωνική επιρροή δεν είναι απαραίτητα αρνητική. Για παράδειγμα, οι γιατροί μπορεί να προσπαθήσουν να πείσουν τους ασθενείς τους να αλλάξουν τις ανθυγιεινές συνήθειές τους. Η διαδικασία της χειραγώγησης περιλαμβάνει να πέσει το θύμα, εν αγνοία του, κάτω από την κυριαρχία του χειριστή, συχνά εξαπατώντας το και χρησιμοποιώντας το για να εξυπηρετήσει τους δικούς του σκοπούς.
Απαιτήσεις για την επιτυχημένη χειραγώγηση
Σύμφωνα με τον συγγραφέα ψυχολογία ς Τζώρτζ Κ. Σίμον, η επιτυχημένη ψυχολογική χειραγώγηση κυρίως αφορά τον χειριστή: Κατά συνέπεια, η χειραγώγηση είναι πιθανό να επιτευχθεί μέσω συγκαλυμμένων επιθετικών μέσων σχεσιακής ή παθητικής επιθετικότητα ς.
Σύμφωνα με τον Μπράικερ
Ο Μπράικερ προσδιόρισε τους εξής τρόπους που οι χειριστές ελέγχουν τα θύματά τους:
Σύμφωνα με τον Σίμον
Ο Σίμον εντοπίζει τις ακόλουθες τεχνικές χειραγώγησης:
Δείτε ακόμα
• Εκβιασμός
• Bullying
• Κουλτούρα του φόβου
• Σκοτεινή τριάδα
• Προσωπικά όρια
• Προπαγάνδα
• Εκφοβισμός στο χώρο εργασίας
• Μακιαβελισμός
• Οριακή (μεταιχμιακή) διαταραχή προσωπικότητας
• Gaslighting (ψυχολογία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη συμπεριφορά Κατηγορία:Έλεγχος μυαλού Κατηγορία:Επιρροή (κοινωνική και πολιτική)
Θρησκευτική ελευθερία στο Μαυροβούνιο
Η θρησκευτική ελευθερία στο Μαυροβούνιο αναφέρεται στο βαθμό στον οποίο οι άνθρωποι στο Μαυροβούνιο είναι ελεύθερα ικανοί να ασκούν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις κυβερνητικές πολιτικές όσο και την κοινωνική στάση απέναντι σε θρησκευτικές ομάδες. Οι νόμοι του Μαυροβουνίου εγγυώνται την θρησκευτική ελευθερία και απαγορεύουν οποιασδήποτε μορφής θρησκευτικές διακρίσεις, ενώ θεωρούν επίσης ότι δεν υπάρχει μία επίσημη κρατική θρησκεία στο Μαυροβούνιο. Η κυβέρνηση παρέχει κάποια χρηματοδότηση σε ορισμένες οργανωμένες θρησκευτικές ομάδες.
Το Μαυροβούνιο έχει βιώσει λιγότερες θρησκευτικές συγκρούσεις από άλλα πρώην γιουγκοσλαβικά κράτη και ιστορικά είχε υψηλό βαθμό θρησκευτικής ανοχής και διαφορετικότητας. Ωστόσο, υπάρχει μια εκκρεμής διαφωνία μεταξύ της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Μαυροβουνίου, καθώς αμφότερες οι Εκκλησίες διεκδικούν τους Ορθόδοξους θρησκευτικούς χώρους της χώρας και αμφισβητούν τη νομιμότητα της άλλης.
Σύμφωνα με μελέτη του 2008, η κυβέρνηση του Μαυροβουνίου επιδίδεται σε μικρές διακρίσεις κατά της μουσουλμανικής μειονότητας και των σχισματικών Ορθόδοξων ομάδων που υπάρχουν στη χώρα. Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνα του 2017 που διεξήχθη από το Συμβούλιο της Ευρώπης σε συνεργασία με το Γραφείο Διαμεσολαβητή του Μαυροβουνίου, το 45% των ερωτηθέντων ανέφεραν ότι είχαν υποστεί κάποιας μορφής θρησκευτική διάκριση.
Νομικό πλαίσιο
Ο νόμος απαγορεύει «την κατάχρηση θρησκευτικών κοινοτήτων ή των θρησκευτικών χώρων τους για πολιτικούς σκοπούς».
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στο Μαυροβούνιο
Ειδώλιο από το Γάζι
Χρονικό εύρεσης του ειδωλίου
Στις 27 Απριλίου 1936 τυχαίως βρέθηκαν στην περιφέρεια Γάζι έξι χιλιόμετρα δυτικά του Ηρακλείου δύο πήλινα ειδώλια. Την ανασκαφή πραγματοποιούσε κάτοικος της περιοχής σε αμπέλι του. Η τοποθεσία εύρεσης του αντικειμένου είναι συγκεκριμένα ή περιοχή Μπαΐρια, η οποία βρίσκεται στην κορυφή επιμήκους υψώματος, αριστερά της οδού που οδηγεί στο χωριό Κρουσώνας. Την βρήκε, κατά τον ισχυρισμό του όρθια στραμένη προς το νότο. Κάτω από τη θεά υπήρχαν ίχνη χώματος με χρώμα καφέ, τα οποία προέρχονταν από ξύλο που υπήρχε μέσα στη γη και είχε υποστεί αργή απανθράκωση. Πιθανώς το δάπεδο ήταν από σανίδες.
Περιγραφή του ειδωλίου
Η συγκεκριμένη θεά είναι η μεγαλύτερη και ίσως η πιο σπουδαία, σύμφωνα με τον Μαρινάτο. Το μέγιστο ύψος μέχρι της ελαφρώς κολοβής κεφαλής φτανει τα 0, 775 μ. μη υπολογιζομένων των καρφίδων. Αυτές υψώνονται ακόμα δύο εκατοστά.Η θεά είναι η μεγαλύτερη από τις σήμερα γνωστές. Το ειδώλιο διατηρείται σε άψογη κατάσταση ,εκτός από ασήμαντη φθορά πάνω στη στεφάνη, η οποία απλώνεται πάνω από το μέτωπο. Ο πηλός είναι λευκωπός με μικρά λιθάρια. Το κυλινδρικό κάτω μέρος είχε με ερυθρό χρώμα μία ζώνη συνεχούς σπείρας, η οποία σήμερα είναι δυσδιάκριτη. Η κόμη διατηρεί άφθονα λιχνη του παλιού μάυρου χρωματισμού της, ενώ οι καρφίδες έχουν ερυθρό χρώμα. Η θεά με τους μαστούς της, υπονοείται παράλληλα καθως είναι ενδεδυμένη λεπτό φόρεμα το οποίο κατέληγε άνω σε σκληρό και όρθιο περιχείλωμα. Στη ράχη το φόρεμα σχηματίζει τολμηρό γωνιώδες βαθύ άνοιγμα, Η κόμη της κεφαλής είναι βαθιά Πάνω η κεφαλή κατέληγε σε οξύ ολόγο κολοβό σήμερα. Πάνω από το μέτωπο η θεά φέρει στεφάνι που καταλήγει μέχρι πίσω από τα αυτιά. Τρεις καρφίδες έχουν μπηχθεί πάνω από αυτήν.Είναι κινητές, μέσα σε οπές σκόπιμα φτιαγμένες και καταλήγουν σε σφαιρική κεφαλή με ραβδώσεις και μικρό επίθεμα.Μόνο η μεσαία καρφίδα διατηρείται ακέραιη με λείψανα ερυθρού χρώματος. Γενικά το πρόσωπο του έχει την πιο επιμελή πλαστική έκφραση απ' όλα τα μέχρι σήμερα δισωθεντα όμοια ειδώλια. Το μέτωπο είναι πλατύ αν και χαμηλό. Οι οφρύες είναι ανάγλυφες. Οι οφθαλμοί είναι ανάγλυφοι σαν μικρά κουμπία από πηλό.οι οποίοι με επιμέλεια πλάστηκαν και εφαρμόστηκαν πάνω στην επιφάνεια. Η μύτη είναι ευθεία και προεξέχουσα. Τα χείλη έχουν πλαστικότητα αλλά η σχισμή του στόματος είναι άνευρη. Τα αυτιά μοιάζουν με δύο ερωτηματικά «?» με σημαντική πλαστικότητα. Στο σύνολό του το πρόσωπο έχει το σχήμα υ. Τα χέρια είναι υψωμένα τονίζοντας τον κατακόρυφο άξονα και το πνεύμα του τεκτονικού εκγεωμετρισμού.
Χρονολογία αντικειμένων
Ο Μαρινάτος το τοποθετεί στην τελική φάση της Μινωικής εποχής και εν μέρει στην υπομινωική.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Αρχαία Κρήτη Κατηγορία:Μινωική τέχνη
Νιούτον Τόμας Σίγκελ
Ο Νιούτον Τόμας Σίγκελ, ASC (αγγλικά: Newton Thomas Sigel, Αύγουστος 1955 - ) είναι Αμερικανός κινηματογραφιστής, περισσότερο γνωστός για την έως τώρα συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Μπράιαν Σίνγκερ. Μεταξύ άλλων οι δουλείες τους είναι: Συνήθεις Ύποπτοι (1995), X-Men (2000), X2 (2003), Superman: Η επιστροφή (2006), Επιχείρηση Βαλκυρία (2008) και Τζακ ο Κυνηγός Γιγάντων (2013).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές
Άριστος Χρυσοστόμου
Ο Άριστος Χρυσοστόμου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ τις περιόδους 1985-1996 και 2001-2006.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άριστος Χρυσοστόμου γεννήθηκε στο Κολόσσι στις 14 Οκτωβρίου 1928. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα.
Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τον αγροτικό και εργατικό συνδικαλισμό. Εργάστηκε στο αγρόκτημα Φασουρίου, από εργάτης μέχρι γραμματέας της εταιρείας. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με ασφαλιστικές επιχειρήσεις και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Είναι νυμφευμένος με τη Χλόη Πιτσιλλίδη και έχει μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΔΗΚΟ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Η επόμενη φορά που εκλέχτηκε ήταν στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Διετέλεσε δεύτερος αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ.
Κοινωνικές δραστηριότητες
Στη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 φυλακίστηκε για τη δράση του. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Αγωνιστών Πόλεως και Επαρχίας Λεμεσού (ΣΑΠΕΛ). Την περίοδο των δικοινοτικών διαταραχών 1963-1964 ηγήθηκε στη Λεμεσό των εθελοντικών δυνάμεων.
Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου είχε διοριστεί από το Υπουργικό Συμβούλιο πρόεδρος της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Παυθέντων από τους Βρετανούς Δημοσίων Υπαλλήλων στην περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ.
Διετέλεσε πρόεδρος του Ασφαλιστικού Ινστιτούτου Κύπρου και της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Αιμοδοσίας και Διαφώτισης του Συνδέσμου Αιματολογικών Ασθενών Λεμεσού και μέλος συμβουλίων σε οργανώσεις με κοινωνική δράση.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι ασφαλιστές Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γουαϊτάνγκι
Γουαϊτάνγκι είναι όνομα τοποθεσιών στη Νέα Ζηλανδία:
Στες Καρπάθου
Οι Στες είναι μικρός ορεινός οικισμός στην Κάρπαθο
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Στες βρίσκονται στο κέντρο του νησιού, σε απόσταση 13 χλμ. ΒΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 1 χλμ. Δ. από το Όθος. Είναι κτισμένοι στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Μέλουρα, που είναι στο νότιο μέρος της Λάστου, σε υψόμετρο 514 μέτρα, σε περιοχή με θέα την Κάσο, μπόλικα νερά και καλλιεργημένη γη. Το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, το οποίο βρίσκεται σε όμορφο φυσικό περιβάλλον, πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου, διαρκεί 3 ημέρες και είναι από τα μεγαλύτερο του νησιού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Όθους Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Όθος και τις Κάλλενες αποτελούν την τοπική κοινότητα Όθους που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 10 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Χριστίνα της Λωρραίνης
Πριγκίπισσα της Λωρραίνης
Γεννήθηκε στο Νανσύ και ήταν κόρη του Καρόλου Γ΄ της Λωρραίνης και της συζύγου του, Κλαυδίας των Βαλουά και εγγονή της Αικατερίνης των Μεδίκων. Έλαβε το όνομά της από την πατρική γιαγιά της, τη Χριστίνα της Δανίας.
Μεγάλη Δούκισσα της Τοσκάνης
Το 1587 ο Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, πέθανε χωρίς νόμιμο άνδρα κληρονόμο και τον διαδέχθηκε ο αδερφός του, Φερδινάνδος. Αναζητώντας ένα γάμο που θα μπορούσε να διατηρήσει την πολιτική ανεξαρτησία του, ο Φερδινάνδος επέλεξε την μακρινή εξαδέρφη του, την Χριστίνα της Λωρραίνης, την αγαπημένη εγγονή της Αικατερίνης των Μεδίκων, βασίλισσας της Γαλλίας.
Οι πολυτελείς και καλά τεκμηριωμένες γιορτές, που γιορτάστηκαν στη Φλωρεντία το 1589, σχεδιάστηκαν για να εντυπωσιάσουν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η γαμήλια τελετή στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας ακολουθήθηκε από υπαίθριες εκδηλώσεις για το κοινό, καθώς και δεξιώσεις, κωμωδίες, καθώς και μια θαυμαστή θαλάσσια μάχη στην πλημμυρισμένη αυλή του Palazzo Pitti για τους αριστοκρατικούς καλεσμένους. Διάφοροι καλλιτέχνες όπως ο Santi di Tito, ο Gregorio Pagani, ο Camillo Pagni και ο Giovanni Battista Paggi, οι οποίοι εργάστηκαν για τις εφήμερες διακοσμήσεις. Αυτές οι πλούσιες και πρωτοποριακές μορφές ψυχαγωγίας επηρέασαν σημαντικά τις θεατρικές πρακτικές στα ευρωπαϊκά δικαστήρια καθ 'όλη τη διάρκεια του 17ου αιώνα.
Κατά τη βασιλεία του γιου της
Ο σύζυγος της Χριστίνας πέθανε στις αρχές του 1609, λίγο μετά τον γάμο του γιου της. Ο Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων ήταν μόλις 19 ετών όταν ανέλαβε την εξουσία και η Χριστίνα παρέμεινε δεσπόζουσα δύναμη στο δικαστήριο. Το 1610 ο Βενετός πρεσβευτής Giacomo Vendramin έγραψε ότι: «η μεγάλη δούκισσα θέλει να κυβερνά τα πάντα απολύτως, χωρίς καμία σκέψη για τη φήμη και το όφελος του γιου της». Η Χριστίνα ήταν πρόθυμη να ενισχύσει τη δυναστική διεκδίκηση των Μεδίκων και ανέθεσε μια βιογραφία του πρώτου μεγάλου δούκα και του πεθερού της, Κόζιμο Α΄. Επίσης ανέθεσε στον Jacques Callot να παρουσιάσει τη ζωή του πεθαμένου συζύγου της, Φερδινάνδου Α΄.
Αντιβασίλισσα
Ο γιος της, Κόζιμο Β΄, πέθανε τον Φεβρουάριο του 1621, αφήνοντας τον δέκαχρονο γιο του Φερδινάνδο Β΄ ως Μέγα Δούκα. Η Χριστίνα και η νύφη της, η Μαρία Μανταλένα της Αυστρίας, ενήργησαν ως αντιβασίλισσες μέχρι την ενηλικίωση του Φερδινάνδου Β΄. Η αντιβασιλεία τους είναι γνωστή ως Tutrici. Λίγα είναι γνωστά για τη σχέση των δύο γυναικών, αν και συνυπήρχαν στο δικαστήριο. Η Μαρία Μανταλένα ανέλαβε τον δημόσιο πολιτικό ρόλο, ενώ η Χριστίνα ανέλαβε τη δέσμευση με το θρησκευτικό ίδρυμα της Φλωρεντίας. Η Μαρία Μανταλένα πήρε τον τίτλο της Αρχιδούκισσας. Η Χριστίνα έγινε γνωστή ως Εστεμμένη Μεγάλη Δούκισσα και έστειλε τον Φερδινάνδο Β΄ σε μια περιοδεία στην Ευρώπη το 1627. Η Μαρία Μανταλένα πέθανε το Νοέμβριο του 1631, λίγο μετά τη στέψη του Φερδινάνδου Β΄ ως Μέγας Δούκας.
Ο αδελφός της Μαρίας Μανταλένας ήταν ο Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και υποστήριξε την αντι-προτεσταντική πολιτική του. Μαζί με τον αδελφό της, η Μανταλένα υποστήριξε τους Ιησουίτες, με την ιδεολογία της Αντιμεταρρύθμισης. Ο ιστορικός του 18ου αιώνα Jacopo Riguccio Galluzzi παρατήρησε σχετικά με την αντιβασιλεία ότι "όλα άρχισαν να παρακμάζουν από τη στιγμή του θανάτου του Κόζιμο Β΄." Ο Galluzzi επέκρινε ότι κατά την αντιβασιλεία, οι θρησκευόμενοι είχαν τη δυνατότητα να εισέλθουν σε διοικητικές θέσεις στην κυβέρνηση της Τοσκάνης. Ο Galluzzi επίσης θρήνησε ότι και οι δύο γυναίκες συνέχισαν να επηρεάζουν τον Φερδινάνδο Β΄ μετά την ενηλικίωσή του. Ο Angelo Solerti, μια σημαντική πηγή στο δικαστήριο της Φλωρεντίας, θρήνησε ότι "οι Ιησουίτες λειτουργούσαν σαν να ήταν κυβερνήτες". Η Μαρία Μανταλένα και η Χριστίνα κατάργησαν έναν αιώνιο παλαιό νόμο το 1623 για να επιτρέψουν στους αριστοκράτες να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση της Φλωρεντίας. Ως εκ τούτου, οι αριστοκράτες άρχισαν να κατέχουν θέσεις σε διάφορα ιδρύματα της κυβέρνησης των Μεδίκων και στη δημόσια διοίκηση. Αυτή η κίνηση είχε σκοπό να αποδυναμώσει τη δύναμη των Ρωμαιοκαθολικών αριστοκρατών στην κυβέρνηση της Φλωρεντίας. Η στρατηγική αυτή συνεχίστηκε από τον Φερδινάνδο Β΄.
Η Χριστίνα πέθανε σε ηλικία 72 ετών, τον Δεκέμβριο του 1636.
Επιστήμη
Η Χριστίνα επιλέχθηκε από τον Φερδινάνδο ως νύφη, όχι μόνο επειδή ήταν αφοσιωμένη καθολική, αλλά και γιατί ήταν έξυπνη και μορφωμένη. Η Χριστίνα είχε λάβει ακαδημαϊκή εκπαίδευση λόγω των προσπαθειών της Αικατερίνης των Μεδίκων. Το 1605 κάλεσε το Γαλιλαίο να διδάξει τον γιο της Κόζιμο Β΄. Το 1608 η Χριστίνα ζήτησε από τον Γαλιλαίο να παρευρεθεί στο γάμο του Κόζιμο με τη Μαρία Μανταλένα της Αυστρίας. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Κόζιμο ανέλαβε το θρόνο τον Φεβρουάριο του 1609 και ο Γαλιλαίος υπέβαλε αίτηση για προστασία από το βασίλειο των Μεδίκων. Η Χριστίνα και το βασίλειο των Μεδίκων βοήθησε επίσης τον φιλόσοφο Cosimo Boscaglia.
Γυναικεία μοναστήρια
Η φήμη της Χριστίνας για την ευσέβεια προέρχεται από την βοήθειά της για τα θρησκευτικά ιδρύματα, ιδιαίτερα θηλυκά μοναστήρια. Έγινε ενεργή προστάτιδα αμέσως μετά το γάμο της. Μέσω της υποστήριξής της, το Monastero di Santa Croce (ή La Crocetta) έγινε η βασική κατοικία για τις άγαμες πριγκίπισσες των Μεδίκων. Ως νεαρή γυναίκα, η Χριστίνα είχε εκφράσει την επιθυμία να τελειώσει τη ζωή της σε ένα μοναστήρι, αλλά ποτέ δεν αποσύρθηκε από πολιτικές υποθέσεις. Το 1627 αγόρασε μια βίλα, μετονομάστηκε σε La Quiete και την είχε διακοσμήσει με εικονογραφικό στυλ από τον Giovanni da San Giovanni.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
Μεχμέτ Ορχάν
Ο Μεχμέτ Ορχάν (τούρκικα: Mehmed Orhan Osmanoğlu) (11 Ιουλίου 1909 - 12 Μαρτίου 1994), ήταν ο 42ος επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν από το 1983 μέχρι το 1994. Διαδέχτηκε τον Αλί Βασίμπ, μετά τον θάνατό του στις 9 Δεκεμβρίου 1983. Αν βασίλευε, θα ήταν ο σουλτάνος Ορχάν Β΄.
Ζωή
Ο Μεχμέτ Ορχάν, γεννήθηκε το 1909 στο Παλάτι Σερενκέμπεη ή στο Κιζιλτοπράκ της Μικράς Ασίας και ήταν γιος του πρίγκηπα Μεχμέτ Αμπντούλ Καντίρ Εφέντι, καπετάνιο του Οθωμανικού στόλου, από τη δεύτερη σύζυγό του, Μιχριμπάν Χαντιμεφέντη, του οποίου ο γάμος δεν αναγνωρίζεται από την Οθωμανική Δυναστεία. Ο Μεχμέτ Ορχάν, είναι εγγονός του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, από την τέταρτη σύζυγό του, Μπιντάρ Καντινεφέντη.
Ο Μεχμέτ Ορχάν, εργάστηκε ως ναυπηγός στη Βραζιλία, οδηγός ταξί στην Βηρυτό και στη Δαμασκό, υπάλληλος νεκροταφείου και υπασπιστής του Αλβανού βασιλιά Ζογ Α΄. Πέθανε το 1994 στη Νίκαια της Γαλλίας και τάφηκε εκεί.
Γάμοι και παιδιά
Ο Μεχμέτ Ορχάν, παντρεύτηκε την Ναφιγιέ Γιεγκέν (Κάιρο 1913 - ;) τον Ιανουάριο του 1933 και αργότερα την Μαργαρίτα Ίρμα Φουρνιέρ στο Παρίσι το 1943. Απέκτησε μία κόρη από την πρώτη του σύζυγο και έναν θετό γιο από την δεύτερη:
Κατηγορία:Τούρκοι
A Social Grace
A Social Grace είναι ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Psychotic Waltz, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Νοεμβρίου 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Sub Sonic Records".
Το άλμπουμ
Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε το 1989 και το 1990 στο "The Studio" του Σαν Ντιέγκο των Ηνωμένων Πολιτειών, με έσοδα συναυλιών και πωλήσεις εμπορευμάτων όπως μπλούζες με το λογότυπο του συγκροτήματος, ντέμο, κ.α., όπως και μία προκαταβολή από την γερμανική δισκογραφική εταιρεία "Rising Sun Productions".
Η ανταπόκριση προς το άλμπουμ ήταν ιδιαίτερα θετική στο ευρωπαϊκό κοινό, αλλά παρέμεινε στο underground κοινό στην πατρίδα του συγκροτήματος. Το "Metal Storm" του έδωσε την μέση βαθμολογία των 8,7 / 10, το "Metal Archives" μέσο όρο 97%, το "Sputnik Music" 4,4 / 5, το "ProgArchives" 4,2 / 5 και 4,3 / 5 το "Discogs".
Ο δίσκος παρουσίασε έντονες επιρροές από τους Jethro Tull, με τον τραγουδιστή Μπάντι Λάκι να αφιερώνει την μπαλάντα "I Remember" στον Ίαν Άντερσον, τον οποίο αναφέρει στο εσώφυλλο του άλμπουμ ως δάσκαλο του.
Η έκδοση του δίσκου βινυλίου περιελάμβανε τρία κομμάτια λιγότερα λόγω μικρότερης χωρητικότητας, ενώ το 2004 η "Metal Blade" κυκλοφόρησε και πάλι τον δίσκο με δύο επιπλέον στούντιο κομμάτια και πέντε ζωντανά ηχογραφημένα από το 1991, όπως και ένα μπόνους DVD.
Το "A Social Grace" θεωρείται πλέον, ως ένα από τα σπουδαιότερα και πιο αντιπροσωπευτικά άλμπουμ του progressive metal. Το "Digital Dream Door" το έχει τοποθετήσει 16ο στην λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του είδους, το "Noisefull" στην έκτη θέση της δικής του λίστας, ενώ συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο του "Metal Storm" με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ.
Μέλη των Psychotic Waltz
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "A Social Grace" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Psychotic Waltz Κατηγορία:Άλμπουμ του 1990
Σόλετς Κουγιάφσκι
Το Σόλετς Κουγιάφσκι (πολωνικά: Solec Kujawski, Schulitz) είναι πόλη του Πόβιατ Μπίντγκοστς, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας, στην ιστορική περιοχή της Κουγιαβίας. Βρίσκεται 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μπίντγκοστς. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 15.614 κάτοικοι (2020) και η έκταση της 176 χλμ2.Η πόλη έχει τον Άγιο Στανίσλαους στο οικόσημό της.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|247x247εσ| Εκκλησία του Αγίου Στανίσλαους Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του Σόλετς χρονολογείται από το 1263, όταν ήταν μέρος του Δουκάτου της Κουγιαβίας εντός της κατακερματισμένης Πολωνίας που κυβερνούσε η Οίκος των Πιαστ. Από το 1267 ήταν μέρος του πολωνικού Δουκάτου του Ινοβρότσουαφ, το οποίο τον 14ο αιώνα μετατράπηκε σε Βοεβοδάτο Ινοβρότσουαφ του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, το οποίο σύντομα έγινε μέρος της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το 1325 ο Δούκας Πσέμισλ του Ινοβρότσουαφ έδωσε στο Σόλετς προνόμια πόλης, τα οποία επιβεβαιώθηκαν από διάφορους Πολωνούς βασιλιάδες τους επόμενους αιώνες.
Στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας, το οποίο εισήγαγε πολιτικές γερμανοποίησης, δήμευσε πολωνικά κτήματα και περιόρισε την πολωνική εκπαίδευση. Το 1807, το Σόλετς ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία, αρχικά ως μέρος του ημιαυτόνομου Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν. Μετά την αποτυχημένη πολωνική Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830–1831, οι πολιτικές γερμανοποίησης εντάθηκαν και το 1832 οι Πρώσοι αφαίρεσαν εντελώς την πολωνική γλώσσα από τις υπηρεσίες. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένωση της περιοχής και της πόλης με την Πολωνία. Μια μάχη έγινε κοντά, και η πόλη τελικά ενσωματώθηκε ξανά στην Πολωνία.
Λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Πολωνοί προετοιμάζονταν για τη γερμανική εισβολή, ενώ τα μέλη της τοπικής γερμανικής μειονότητας ετοιμάζονταν να διαπράξουν εγκλήματα κατά των Πολωνών. Οι ντόπιοι Γερμανοί πραγματοποίησαν πράξεις δολιοφθοράς κατά του Πολωνικού Στρατού ακόμη και πριν ο Γερμανικός Στρατός εισέλθει στην πόλη στις 7 Σεπτεμβρίου 1939, και στη συνέχεια, οργανώθηκαν σε Σέλμπστουτζ, των οποίων η αποστολή ήταν να εξοντώσει τους Πολωνούς. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, στρατιώτες της Βέρμαχτ και μέλη της τοπικής γερμανικής μειονότητας δολοφόνησαν 44 άτομα από την πόλη ήδη στις 14 Σεπτεμβρίου. Μερικά από τα θύματα ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα με τουφέκια (μέχρι σημείου που διαλύθηκαν). Η πόλη στη συνέχεια καταλήφθηκε από τη Γερμανία μέχρι το 1945. 42 Πολωνοί από το Σόλετς εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς τον Οκτώβριο και στις αρχές Νοεμβρίου 1939 σε διάφορα σημεία της πόλης. Μερικοί Πολωνοί σύρθηκαν έξω από τα σπίτια τους τη νύχτα από τις Σέλμπστουτζ και πυροβολήθηκαν στο δημοτικό πάρκο. Άλλοι φυλακίστηκαν από τις Σέλμπστουτζ, ξυλοκοπήθηκαν μέχρι αναισθησίας και δολοφονήθηκαν επί τόπου ή στην τοπική αγορά. Στα περίχωρα της πόλης, οι Σέλμπστουτζ δολοφόνησαν τουλάχιστον 50 Πολωνούς, οι οποίοι κατάγονταν από την Πομερανία. Η πόλη υποβλήθηκε σε σκληρές πολιτικές γερμανοποίησης, τα πολωνικά σχολεία έκλεισαν και η χρήση της πολωνικής γλώσσας απαγορεύτηκε. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν τόσο το μνημείο όσο και την ταφόπλακα των Πολωνών ανταρτών του 1918-1919. Περίπου 1.000 Πολωνοί εκδιώχθηκαν από το Σόλετς στο Γενικό Κυβερνείο, και μερικοί απελάθηκαν επίσης στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Γιαν Μακόφσκι, ντόπιος καθολικός ιερέας της ενορίας τη δεκαετία του 1920, φυλακίστηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Στούτχοφ και Ζάξενχαουζεν, και σκοτώθηκε στο τελευταίο το 1940. Οι Γερμανοί έφεραν Άγγλους, Ιταλούς, Γάλλους και Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου στην πόλη για καταναγκαστική εργασία.
Στα τελευταία στάδια του πολέμου, το Σόλετς αποκαταστάθηκε στην Πολωνία. Το μνημείο και η ταφόπλακα των Πολωνών ανταρτών του 1918-1919 ξαναχτίστηκαν και ένα νέο μνημείο, το οποίο επίσης τιμά τη μνήμη των πεσόντων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανεγέρθηκε το 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Θηριωδίες στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1957
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1957 ήταν η 17η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην Παλαίστρα του Εθνικού Γ.Σ., στην Αθήνα την Κυριακή 3 Νοεμβρίου (τελικοί) του 1957. Διεξήχθησαν 8 αγωνίσματα.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. με 31 βαθμούς. Τρεις σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. με 4 χρυσά, 6 ασημένια και 3 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 4 χρυσά, 1 ασημένιο και 3 χάλκινα μετάλλια και την τρίτη ο Π.Σ.Φ. Άτλας Καλλιθέας με 1 ασημένιο και 2 χάλκινα μετάλλια.
Κάτοχοι μεταλλίων
1955 | 1956 | 1957 | 1958 | 1959
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1957 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Ντανούτα Γιόπεκ
Η Ντανούτα Γιόπεκ (πολωνικά: Danuta Joppek) είναι Πολωνή καλλιτέχνης και ζωγράφος. Υπήρξε επιμελήτρια και συνδιοργανώτρια ορισμένων εκθέσεων στην Πολωνία και στο εξωτερικό και συγγραφέας αναλυτικών κειμένων για την τέχνη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955 στην Βενγκλούφκα της Πολωνίας. Αποφοίτησε από την Κρατική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych, τώρα: Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο») το 1989 και τη Ζωγραφική και Γραφική, Κρατική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 1986 έως το 1991 εργάστηκε ως σχεδιάστρια σκηνικών για το Θέατρο Βιμπζέζε στο Γκντανσκ.
Είναι μέλος της Ένωσης Πολωνών Καλλιτεχνών και Σχεδιαστών. Το έργο της βρίσκεται στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου του Γκντανσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Πόλεμος της Βανδέας
μικρογραφία|306x306εσ|Σκηνή από τη μάχη του Σολέ το 1793, έργο του Πωλ-Εμίλ Μπουτινί Οι πόλεμοι της Βανδέας οι οποίοι διεξήχθησαν το 1793 ήταν μία σειρά εμφυλίων συρράξεων, μεταξύ των Γάλλων Βασιλοφρόνων και των Δημοκρατικών, που ακολούθησαν μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης, κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας. Χιλιάδες άμαχοι, κρατούμενοι και μη συμπαθούντες την επανάσταση σφαγιάστηκαν κατόπιν εντολής των αντιπροσώπων της Συνέλευσης και των επαναστατικών στρατιωτικών επιτροπών. Συνδέονται στενά με την εξέγερση των Σουάνων που έλαβε χώρα στις περιοχές της δεξιάς όχθης του Λίγηρα.
Οι ιστορικοί όπως ο Reynald Secher έχουν περιγράψει αυτά τα γεγονότα ως γενοκτονία, αλλά οι περισσότεροι μελετητές απορρίπτουν τη χρήση της λέξης ως ανακριβή.
Περιοχή της Βανδέας
Η Βανδέα είναι η παράκτια περιοχή, νοτίως του ποταμού Loire (Λίγηρα) στην δυτική Γαλλία. Διαμοιρασμένη ήταν μεταξύ των παλαιών επαρχιών του Πουατού, του Ανζού και της Βρετάνης, ξεπερνώντας, συνεπώς, κατά πολύ τα όρια του νομού της Βαντέ, περιελάμβανε επίσης το νότιο τμήμα της Λουάρ-Ανφεριέρ, το νοτιοδυτικό τμήμα της Μαιν-ε-Λουάρ (περιοχή των Μωζ) και το βορειοδυτικό τμήμα των Ντε-Σεβρ.
Οι Αιτίες της εξέγερσης
Η Επανάσταση καθόριζε τα αστικά δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του κλήρου στην αρχή και έπειτα η καρατόμηση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και η γενική επιστράτευση 300.000 ανδρών, υπήρξαν οι αιτίες της μεγάλης εξέγερσης. Που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1793 εναντίον της Επαναστατικής κυβερνήσεως των Παρισίων. Οι διωγμοί που ξεκίνησαν εναντίον του Καθολικού κλήρου και των πιστών και το κλείσιμο των ναών σε όλη τη χώρα, με την όλο και επεκτεινόμενη απαγόρευση τέλεση θρησκευτικών ακολουθιών, είχαν προετοιμάσει το έδαφος για την εκδήλωση της εξέγερσης. Ο όρκος πίστεως στην Επανάσταση που απαιτείτο από τον κλήρο ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Όσοι κληρικοί δεν υπάκουσαν, εξορίσθηκαν ή φυλακίσθηκαν. Τα μοναχικά τάγματα διώχθηκαν και η εκκλησιαστική περιουσία κατασχέθηκε.
Στις 3 Μαρτίου του 1793 όλοι οι ναοί κλείσθηκαν δια νόμου. Oι άνθρωποι απαγορευόταν να τοποθετήσουν ακόμη και σταυρούς στους τάφους. Ο τοπικός πληθυσμός εξεγέρθηκε σχηματίζοντας τον αποκαλούμενο Καθολικό Στρατό. Αυτός ο στρατός, αργότερα έλαβε την επωνυμία Βασιλικός, αγωνίστηκε από την αρχή για την επαναλειτουργία των ναών και την επανατοποθέτηση σε αυτούς των εφημερίων τους, οι οποίοι είχαν είτε διωχθεί, είτε φυλακισθεί. Μετά από αυτή την αρχική έκρηξη της εξέγερσης στη Βανδέα ακολούθησαν αυθόρμητες όσο και ασυντόνιστες ταραχές στο ολόκληρη τη χώρα οι οποίες εκδηλώθηκαν μαζικά από τις 10 έως τις 13 Μαρτίου. Η πιο αιματηρή εξέγερση σημειώθηκε στην πόλη Machecoul, όπου στις 11 Μαρτίου, οι εξεγερθέντες εκτελέσθηκαν, συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν.
Οι Δημοκρατικοί
Οι δημοκρατικοί έστειλαν αρχικά, το Στρατηγό Francois de Marce, για να καταστείλει την εξέγερση της Βανδέας, μία στρατιωτική δύναμη 2.200 πεζών και 100 ιππέων, με τη συνοδεία 8 πυροβόλων. Μέχρι το τέλος και την κατάπαυση της εξέγερσης είχε χρησιμοποιηθεί ο αριθμός των 45000 στρατιωτών.
Σημαντικότερες μάχες
Ο Βασιλικός και Καθολικός Στρατός της Βανδέας υπέστη το τελικό πλήγμα και την οριστική του ήττα στις 23 του Δεκεμβρίου στο Savenay.
Το αποτέλεσμα
Αυτές τις αιματηρές ήττες που υπέστησαν οι Βασιλόφρονες στα τέλη του 1793 ακολούθησε μία φρικτή σφαγή των ηττημένων. Εκτελέστηκαν χιλιάδες κάτοικοι της Βανδέας που είχαν συλληφθεί ως όμηροι από τις δημοκρατικές δυνάμεις και μεταξύ των οποίων συγκαταλλέγοντο πολλές γυναίκες και γέροντες άμαχοι. Χιλιάδες γυναίκες βιάστηκαν ή ρίχθηκαν από τους Δημοκρατικούς στο ποταμό Pont-au-Baux βρίσκοντας τραγικό θάνατο από πνιγμό. Το ίδιο συνέβη και στον ποταμό Λίγηρα στην περιοχή της Νάντης όπου χιλιάδες ιερείς, ανήλικα παιδιά, γυναίκες και γέροντες είχαν την ιδία τύχη. Τα αγροκτήματα της Βανδέας καταστράφηκαν, τα δάση και οι αγροί της παραδόθηκαν στην πυρά και τα χωριά της εκθεμελιώθηκαν. Σύμφωνα με τον νόμο της 14ης Frimaire, εκτελέσθηκαν όλοι οι Βασιλόφρονες που είχαν συλληφθεί ως αιχμάλωτοι ή κρατούνταν στις φυλακές των Δημοκρατικών. Από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο του 1794, 20.000 έως 50.000 κάτοικοι της Βανδέας σφαγιάστηκαν από τον Στρατηγό Louis Marie Turreau. Οι εκτιμήσεις αυτών που σκοτώθηκαν στη σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών, κυμαίνονται μεταξύ 117.000 και 450.000, από έναν πληθυσμό περίπου 800.000 πολιτών.
Νικόλαος Νησιώτης
Με το ονοματεπώνυμο Νικόλαος Νησιώτης αναφέρονται οι:
Μοντερώ-Φωλτ-Γιόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντερελαί (γαλλικά: Monterelais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πόλεμος της Βανδέας
Το αποτέλεσμα
Η Καθολική Εκκλησία της Βανδέας συνέχισε με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει, να αγωνίζεται εναντίον της Επανάστασης σποραδικά μέχρι και τους πρώτους μήνες του 1796. Μία ακόμα αιματηρή εξέγερση, την οποία προκάλεσε η πολιτική μεγάλης σκληρότητας της κυβερνήσεως των Παρισίων, υπήρξε η εξέγερση του 1799.
Ντοκιμαντέρ
Ο Daniel Rabourdin εμπνεύστηκε και σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Η Κρυμμένη εξέγερση πρόκειται για μια λαϊκή εξέγερση του 18ου αιώνα κατά της Γαλλικής Επανάστασης και πώς η εξέγερση καταπιέστηκε βίαια από τους επαναστατικούς στρατούς. Γυρίστηκε το καλοκαίρι του 2013 στην Βανδέα (Chantonnay, Saint-Hilaire-de-Loulay) και στην Loire-Atlantique (La Chapelle-Basse-Mer)..
Πηγές
Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Πόλεμος της Βανδέας Κατηγορία:Μοναρχία της Γαλλίας Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία
Don't Cry
Το "Don't Cry" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Υπάρχουν δύο εκδοχές του κομματιού, η μία από το δίσκο Use Your Illusion I και η δεύτερη, με διαφορετικούς στίχους, από το Use Your Illusion II. Το single κυκλοφόρησε μαζί με τα δύο άλμπουμ και αποτελείται από την αυθεντική εκδοχή στην πλευρά Α' και την εναλλακτική στην πλευρά Β'. Στο CD single βρίσκεται κι ένα demo, το οποίο προοριζόταν για το άλμπουμ Appetite for Destruction.
Σκηνοθετήθηκαν μουσικά βίντεο και για τις δύο εκδοχές, με πιο γνωστό αυτό για την πρώτη. Βασίζεται στην ιστορία "Without You" του συνεργάτη του συγκροτήματος Ντελ Τζέιμς, μαζί με τα βίντεο για τα "November Rain" και "Estranged". Το βίντεο για την εναλλακτική εκδοχή δεν συμπεριελήφθηκε στο DVD Welcome to the Videos.
Προσωπικό
Guests:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Guns N' Roses Κατηγορία:Τραγούδια του 1991 Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Singles της Geffen Records
Σερβική κουζίνα
Η σερβική κουζίνα (σερβικά: српска кухиња)είναι η παραδοσιακή κουζίνα της βαλκανικής χώρας της Σερβίας, η οποία μοιράζεται χαρακτηριστικά με τα υπόλοιπα βαλκανικά έθνη (κυρίως αυτά που εντάσσονταν στην πρώην Γιουγκοσλαβία). Τις τελευταίες δεκαετίες η σερβική διασπορά έχει διασπείρει την κουζίνα αυτή σε πολλά μέρη του κόσμου.
Επισκόπηση
Στα εθνικά πιάτα περιλαμβάνονται το πλιεσκαβίτσα (αλεσμένο μοσχάρι και χοιρινό κρέας), το τσεβάπι (ψιλοκομμένο κρέας) και η σνίτσελ καρατζόρτζεβα. Εθνικό ποτό είναι το μπράντι δαμάσκηνου ή η σπιτική ρακί.
Το σερβικό φαγητό χαρακτηρίζεται από ένα μείγμα Μεσογειακής, Κεντροευρωπαϊκής, Τουρκικής, καθώς και αρχαίας Σλαβικής επιρροής. Με τη Σερβία να βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, η κουζίνα της έχει συγκεντρώσει στοιχεία από διαφορετικά στοιχεία μαγειρικής από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη και έχει αναπτύξει τη δική της πλούσια γαστρονομία με πολύπλοκη ισορροπία κρεάτων, λαχανικών, τυριών, φρέσκων αρτοσκευασμάτων και επιδορπίων. Έχει πολλά κοινά με τις κουζίνες των γειτονικών βαλκανικών χωρών, καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, με τις κουζίνες των χωρών που βρίσκονται στα βόρειά της, όπως η Γερμανία, και στα ανατολικά της, όπως το Ιράν και το Πακιστάν. Οι γεύσεις της είναι ήπιες, φρέσκες και φυσικές. Τα καρυκεύματα είναι ελαφριά, ενώ τα συστατικά που χρησιμοποιούνται είναι φρέσκα και καλής ποιότητας. Η κατανάλωση εποχιακών τροφών είναι πολύ διαδεδομένη και πολλά πιάτα συνδέονται στενά με μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου.
Τα άφθονα ποτάμια της Σερβίας, τα εύφορα εδάφη και το ήπιο κλίμα αποτελούν ένα καλό περιβάλλον για μια ανθηρή γεωργία, που παρέχει στην κουζίνα ποιοτικά τρόφιμα.
Ορισμένα τρόφιμα που εισάγονται από τη Δύση, συχνά δημιουργούνται και σε σπίτια της Σερβίας. Αυτά περιλαμβάνουν τη ρακί (μπράντι φρούτων), το σλάτκο, μαρμελάδα, ζελέ, διάφορα μπισκότα, βασικά καρυκεύματα, άιβαρ ή λουκάνικα. Αυτές οι επιρροές οφείλονται είτε σε οικονομικούς είτε σε πολιτιστικούς λόγους. Η προετοιμασία των φαγητών είναι αποτελεί ένα ισχυρό μέρος της σερβικής οικογενειακής παράδοσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα Κατηγορία:Εθνικές κουζίνες
Κλάρα Σόμογκι
Η Κλάρα Σόμογκι (ουγγρικά : Klára Somogyi Szilágy-Somlyói), (Αράντ, Αυστροουγγαρία 1913 - Βουδαπέστη, Ουγγαρία 1996)) ήταν αθλήτρια της αντισφαίρισης από την Ουγγαρία. Εκπροσώπησε την Ουγγαρία σε πολλούς διεθνείς αγώνες της ομάδας. Μεγαλύτερη επιτυχία της όταν έφτασε στον προημιτελικό του του Γουίμπλεντον στο διπλό το 1939.
Πρόωρη ζωή και οικογένεια
Η Σόμογκι γεννήθηκε το 1913 στο Αράντ της τότε Αυστροουγγαρίας. Ο προπροπάππους της ήταν αξιωματικός του ιππικού στην αγγλογερμανική λεγεώνα των Ναπολεόντειων πολέμων. Ο προπάππος Ζόζεφ Σόμογκι ήταν αξιωματικός από το Δουβλίνο που αγωνίστηκε στην Ουγγρική επανάσταση του 1848. Ο πατέρας της ήταν ο Γιένο Σόμογκι, αρχιτέκτονας, ο οποίος σχεδίασε τη γέφυρα του Τραϊανού στο Αράντ. Από την ηλικία των δεκαπέντε ετών ασχολήθηκε με την αντισφαίριση. Σπούδασε σε γερμανικό σχολείο στο Σίμπιου. Στην ηλικία των δεκαεπτά έφτασε στην τρίτη θέση στη δεύτερη κατηγορία μικτών διπλών στο Κλουζ. Εν τω μεταξύ, η Συνθήκη του Τριανόν είχε μεταφέρει την περιοχή της από την Ουγγαρία στη Ρουμανία και έπρεπε να μετακομίσει στη Βουδαπέστη το 1938.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Το 1928 είχε πρόωρη επιτυχία στα ρουμανικά εθνικά πρωταθλήματα όπου τερμάτισε δεύτερη στο διπλό και τρίτη στο διπλό μεικτό. Μέχρι το 1932 ήταν ήδη δύο φορές πρωταθλήτρια Ρουμανίας. Κατέκτησε ακόμα δύο ακόμη διαδοχικούς τίτλους στο μεικτό μέχρι το 1937 με συμπαίκτη τον Arnulf Schmidt. Αφού μετακόμισε στην Ουγγαρία, στέφθηκε εθνικός πρωταθλητής της Ουγγαρίας στο απλό το 1938 και το 1939 και στο διπλό το 1939 και το 1944. Η πρώτη διεθνής πρόκλησή της ήρθε στο Κύπελλο αντισφαίρισης κεντρικής Ευρώπης, το οποίο η Ουγγαρία κατέκτησε μετά από μια συντριπτική νίκη επί της Ιταλίας. Η Σόμιγκι είχε έναν εύκολο αγώνα με την Γουάλι Σαν Ντονίνο.
Σε διεθνές ατομικό επίπεδο η πρώτη επιτυχία της ήρθε στο Γερμανικό διεθνές πρωτάθλημα του 1937, όπου έφτασε στα ημιτελικά του διπλού. Στο ίδιο τουρνουά στο μικτό διπλό έφτασε στα προημιτελικά. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη το 1938 στο μεικτό με συμπαίκτη τον Ακχίλ Μέχτα και πρώτη στο διπλό το 1939 με συμπαίκτρια την Έλα Κόβατς. Στις αρχές του 1939 έφθασε στον τελικό του τουρνουά του Γερμανικού πρωταθλήματος που έγινε στη Βρέμη, το ίδιο έγινε και στο διπλό όπου με συμπαίκτρια την Κόβατς ήταν δεύτερες. Την ίδια χρονιά έφτασε στα προημιτελικά του μεικτού του πρωταθλήματος της λέσχης της Βασίλισσας. Ένα μήνα αργότερα στο Γερμανικό διεθνές πρωτάθλημα στο Αμβούργο έπαιξε στα ημιτελικά του διπλού. Τον Αύγουστο αγωνίστηκε στο Båstad όπου τερμάτισε πρώτη στο απλό και δεύτερη στο διπλό. Τον Αύγουστο έπαιξε στο τελικό του απλού στην Οστάνδη.και στα ημιτελικά του διπλού.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε και είχε μια κόρη που ονομάζεται Judit. Κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο και τη διάρκεια της πολιορκίας της Βουδαπέστης η οικογένεια κρύφτηκε σε υπόγειο για να επιβιώσει από τις αεροπορικές επιδρομές. Εκεί από την υγρασία έπαθαν ζημιά οι αρθρώσεις της, και ως αποτέλεσμα των σχετικών προβλημάτων υγείας, συμπεριλαμβανομένης της αρθρίτιδας, δεν μπόρεσε να παίξει πια και στη συνέχεια εγκατέλειψε την αντισφαίριση. Λόγω της υποτιθέμενης γερμανικής της συνείδησης αλλά και της συμμετοχής της στο γερμανικό πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια του πολέμου και της γνώσης της γερμανικής γλώσσας, χαρακτηρίστηκε ως "αναξιόπιστη", όρος που χρησιμοποιείται για τους ανθρώπους που είχαν κάποια γερμανική σχέση από την κυβέρνηση της Λαϊκής δημοκρατίας της Ουγγαρίας. Έτσι δεν κατάφερε να βρει δουλειά και άρχισε μια μικρή επιχείρηση ύφανσης. Αργότερα μετακόμισε στη Velence και ασχολήθηκε με την γεωργία. Μετά το θάνατο του συζύγου της, επέστρεψε στο Hegyvidék και έζησε εκεί για το υπόλοιπο της ζωής της.
Πηγές
Κατηγορία:Ουγγαρέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Μοντερώ-συρ-λε-Ζαρ
Το Μοντερώ-συρ-λε-Ζαρ (γαλλικά: Montereau-sur-le-Jard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονζαρσιέν (γαλλικά: Monjarciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Νίκος Φιλάρετος
Ο Νίκος Φιλάρετος (1925 - 23 Αυγούστου 2007) ήταν μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολήθηκε με τα διοικητικά στον ελληνικό αθλητισμό διατελώντας γενικός γραμματέας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (1974 - 1985), μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (1981 - 2005), γενικός γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής στον οργανωτικό τομέα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 καθώς και πρόεδρος της Ακαδημίας της ΔΟΕ (1987 - 1993, 1997 - 2007).
Το 2001 του απονεμήθηκε από τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, Ζακ Σιράκ, το παράσημο του «Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής» για τη διάδοση της ολυμπιακής παιδείας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Βασιλική Λιβεράκου και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής
Ντέιβιντ Ντέιβις
Πριν την πολιτική
Γεννήθηκε το 1948 στο Γιορκ της βόρειας Αγγλίας, και μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του. Κατόπιν δύσκολων και φτωχικών παιδικών χρόνων κατάφερε να αποφοιτήσει το 1971 από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, όπου σπούδασε Μοριακή Επιστήμη και Επιστήμη Υπολογιστών. Έπειτα, παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων στο London Business School. Εργάστηκε στην αγροτοβιομηχανική πολυεθνική Tate & Lyle, στην οποία κατέλαβε διευθυντικά πόστα.
Πολιτική καριέρα
Το 1987, εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος στο Μπούθφερυ, το οποίο δέκα χρόνια αργότερα μετονομάστηκε σε Χόλτεμπραϊς αντ Χάουντεν. Έκτοτε, επανεκλέγεται διαρκώς μέχρι σήμερα.
Ενώ είχε ήδη αναπτύξει ευρωσκεπτικιστικές απόψεις, ο Ντέιβις ήταν ένας εκ των υπευθύνων κυβερνητικής πειθαρχίας (Government Whip) που εξασφάλισαν την υπερψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ από την κυβερνητική πλειοψηφία της Βουλής των Κοινοτήτων το 1992. Έτσι ανταμείφθηκε με τη θέση του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιο για τις Ευρωπαϊκές υποθέσεις στον κυβερνητικό ανασχηματισμό του 1994 επί πρωθυπουργίας Τζον Μέιτζορ.
Με την ήττα των Συντηρητικών στις γενικές εκλογές του 1997, ο Ντέιβις εξελέγη στην Προεδρία της Επιτροπής Δημοσίων Λογαριασμών της Βουλής των Κοινοτήτων για μια τετραετία. Στις εσωκομματικές εκλογές του 2001, μετά την παραίτηση του Ουίλιαμ Χέιγκ από την ηγεσία των Συντηρητικών, έβαλε υποψηφιότητα για την διαδοχή χωρίς επιτυχία. Ο νέος ηγέτης Ίαν Ντάνκαν Σμιθ, τον έχρισε πρόεδρο του κόμματος για μια χρονιά.
Ο Ντέιβις επέστρεψε σε θέση ευθύνης της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την ανάδειξη του Μάικλ Χάουαρντ στην ηγεσία του κόμματος, αναλαμβάνοντας το κορυφαίο πόστο του σκιώδους υπουργού Εσωτερικών το 2003. Με την τρίτη συνεχή ήττα των Συντηρητικών σε γενικές εκλογές το 2005, ο Ντέιβις προκρίθηκε ως φαβορί για την διαδοχή του Χάουαρντ, όμως μετά από μια πολύμηνη εκστρατεία, η θέση του ηγέτη κατέληξε στο νεαρό Ντέιβιντ Κάμερον.
Ο Ντέιβις παρέμεινε σκιώδης υπουργός Εσωτερικών έως την παραίτησή του το 2008, σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του δρακόντειου αντιτρομοκρατικού νόμου της κυβέρνησης Μπράουν, ο οποίος έπληττε σημαντικές για τον Ντέιβις πολιτικές ελευθερίες. Παρέμεινε επιφυλακτικός έως και επικριτικός απέναντι στον Κάμερον από εκείνο το σημείο ως το τέλος της πρωθυπουργίας του τελευταίου. Άλλωστε, κατά τη διάρκεια του Βρετανικού δημοψηφίσματος του 2016, ο Ντέιβις υποστήριξε την αποχώρηση από την ΕΕ, επιβεβαιώνοντας τις ευρωσκεπτικιστικές του θέσεις.
Με την εκλογή της Τερέζα Μέι στην ηγεσία των Συντηρητικών και την πρωθυπουργία, ο Ντέιβις ανέλαβε το νεοσύστατο Υπουργείο Εξόδου από την ΕΕ, και επικεφαλής της βρετανικής διαπραγματευτικής ομάδας.
Στις 8 Ιουλίου 2018 παραιτήθηκε από την κυβέρνηση της Τερέζας Μέι καθώς διαφωνούσε με την στρατηγική διαπραγμάτευσής της πρωθυπουργού αλλά και με ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του είδους Μπρέξιτ που επεδίωκε η Μέι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου
Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία
Η Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία ήταν η ρεπουμπλικανική κυβέρνηση της Γαλλίας από το 1946 έως και το 1958, η οποία βασιζόταν στο τέταρτο δημοκρατικό σύνταγμα της χώρας. Ήταν με πολλούς τρόπους μια αναβίωση της Τρίτης Δημοκρατίας, η οποία ήταν σε ισχύ πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και υπέφερε πολλά από τα ίδια προβλήματα. Η Γαλλία υιοθέτησε το σύνταγμα στις 13 Οκτωβρίου 1946.
Τα επιτεύγματα
Η Τέταρτη Δημοκρατία ήταν μια εποχή μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης στη Γαλλία και ανοικοδόμησης των κοινωνικών θεσμών και της βιομηχανίας μετά τον πόλεμο. Ακόμη, η χώρα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που άλλαξε την ήπειρο μόνιμα. Τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Τέταρτης Δημοκρατίας ήταν στην κοινωνική μεταρρύθμιση και την οικονομική ανάπτυξη. Το 1946, η κυβέρνηση δημιούργησε ένα ολοκληρωμένο κοινωνικής ασφάλισης, που εξασφάλισε ασφάλιση κατά της ανεργίας, αναπηρίας και γήρατος και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους πολίτες.
Τα προβλήματα
Κάποιες προσπάθειες έγιναν επίσης για την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας για να αποτραπεί η ασταθής κατάσταση που υπήρχε πριν από τον πόλεμο. Ωστόσο η αστάθεια παρέμενε στην Τέταρτη Δημοκρατία που είδε συχνές αλλαγές στην κυβέρνηση: συνολικά 22 κυβερνήσεις άλλαξαν σετα 12 χρόνια της ιστορίας της. Επιπλέον, η κυβέρνηση αποδείχτηκε ανίκανη να πάρει αποτελεσματικές αποφάσεις σχετικά με την αποαποικιοποίηση των πολυάριθμων γαλλικών αποικιών, τις οποίες η χώρα εξακολουθούσε να έχει. Μετά από μια σειρά κρίσεων, κυρίως την κρίση στην Αλγερία το 1958, η Τέταρτη Δημοκρατία κατέρρευσε. Ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ επέστρεψε στην πολιτική για να αναλάβει Πρωθυπουργός σε μια μεταβατική κυβέρνηση που είχε την εξουσία να σχεδιάσει ένα νέο γαλλικό σύνταγμα. Η Τέταρτη Δημοκρατία διαλύθηκε μετά το δημοψήφισμα στις 5 Οκτωβρίου 1958 με το οποίο ιδρύθηκε η σύγχρονη Πέμπτη Δημοκρατία, η οποία έδωσε υπερεξουσίες στον Προέδρο της Δημοκρατίας.Ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας έχασε πολλές και και σημαντικές από τις εξουσίες του όπως την ιδιότητα να μπορεί να διαχειριστεί την πορεία της χώρας και της οικονομίας και την προεδρία του υπουργικού συμβουλίου.
Ιστορικό πλαίσιο
Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας, η κυβέρνηση του Βισύ διαλύθηκε και ιδρύθηκε η Προσωρινή Κυβέρνηση της Γαλλικής Δημοκρατίας (GPRF). Με το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής τάξης απαξιωμένο ενώ περιλάμβανε πολλά από μέλη που είχαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό συνεργαστεί με τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής, ο γκωλισμός και ο κομμουνισμός έγιναν οι πιο δημοφιλείς πολιτικές δυνάμεις στη Γαλλία.
Ο Σαρλ ντε Γκωλ ηγήθηκε της GPRF από το 1944 έως το 1946. Εν τω μεταξύ, λάμβαναν χώρα διαπραγματεύσεις πάνω στο προτεινόμενο νέο σύνταγμα, το οποίο επρόκειτο να τεθεί σε δημοψήφισμα. Ο Ντε Γκωλ υποστήριξε το προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης και επέκρινε την επαναφορά αυτό που υποτιμητικά αποκαλούσε «σύστημα κομμάτων». Παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1946 και αντικαταστάθηκε από τον Φελίξ Γκουέν (Félix Gouin, SFIO). Τελικά μόνο το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) και η σοσιαλιστική SFIO υποστήριξαν το σχέδιο του συντάγματος, το οποίο προβλέπει μια μορφή διακυβέρνησης που βασίζεται σε ένα μόνο κοινοβουλευτικό όργανο αλλά και αυτό απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα της 5 Μαΐου 1946.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1946, η RGR (Rassemblement des gauches républicaines), η οποία περιλάμβανε το Ριζοσπαστικό-Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Δημοκρατικό και τη Σοσιαλιστική Ένωση της Αντίστασης και άλλα συντηρητικά κόμματα, η οποία έλαβε 37,42%, προσπάθησε ανεπιτυχώς να αντιταχθεί στους χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλιστές της συμμαχίας MRP-SFIO-PCF η οποία έλαβε 41,87%. Η νέα συντακτική συνέλευση αποτελούνταν από 216 χριστιανοδημοκράτες βουλευτές, 153 σοσιαλιστές και 76 κεντρώους βουλευτές. Έτσι σχηματίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας Κέντρου-Χριστιανοδημοκρατών.