cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηρώδης ο Αττικός
Ιδιωτική ζωή
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ηρώδης ο Αττικός διέμενε στις επαύλεις του που είχε κτίσει στο Μαραθώνα και στην περιοχή της Κηφισιάς. Εκεί συναντούσε τους φίλους και πολλούς θαυμαστές του με τους οποίους διεξήγαγε σπουδαίες συζητήσεις που περιέγραψε ο Αύλος Γέλλιος, στα Λατινικά, στο έργο του Αττικές νύχτες. Πέθανε στην έπαυλή του στον Μαραθώνα το 177 ή 178. Ο ίδιος επιθυμούσε να ταφεί στον Μαραθώνα, ωστόσο οι Αθηναίοι άρπαξαν το σώμα του και το μετέφεραν πενθώντας στην Αθήνα, όπου το έθαψαν στην περιοχή του Παναθηναϊκού Σταδίου. Στον τάφο του χαράχτηκε το επίγραμμα: « ΑΤΤΙΚΟΥ ΗΡΩΔΗΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΟΥ ΤΑΔΕ ΠΑΝΤΑ ΚΕΙΤΑΙ ΤΩΔΕ ΤΑΦΩ ΠΑΝΤΟΘΕΝ  ΕΥΔΟΚΙΜΟΣ ».
Απόγονοι
Ο Φιλόστρατος αναφέρει την πληροφορία πως ο Ηρώδης σχετιζόταν με κάποιο τρόπο με κάποιον Γορδιανό, ύπατο γύρω στο 230 μ.Χ. Τα συμφραζόμενα δείχνουν πως η σχέση αυτή ήταν πιθανώς συγγενική. Δεν μπορεί να εντοπιστεί με βεβαιότητα η ταυτότητα του συγκεκριμένου Γορδιανού, ωστόσο φαίνεται πως πρόκειται για έναν από τους αυτοκράτορες Γορδιανό Α΄, Γορδιανό Β΄ ή, λιγότερο πιθανά, Γορδιανό Γ΄. Η υπόθεση ότι κάποιος από αυτούς τους αυτοκράτορες ήταν απόγονος του Ηρώδη ενισχύεται από το γεγονός ότι οι Γορδιανοί φαίνεται να προέρχονταν από μικρασιατική οικογένεια ελληνικής καταγωγής.
Πνευματικό έργο
Με την παιδεία που έλαβε, ο Ηρώδης πολύ γρήγορα εξελίχθηκε ως ένας από τους επιφανέστερους ρήτορες και σοφιστές της εποχής του. Νέος ακόμα, δίδαξε ρητορική στην Αθήνα και, πριν το 160 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Αντωνίνος Πίος τον διόρισε καθηγητή στην επιδοτούμενη από τους Ρωμαίους ρητορική σχολή της Αθήνας. Εκεί, καθώς και στο πολυτελές σπίτι του στην Κηφισιά, δίδασκε ρητορική μέχρι τα γεράματά του, γενόμενος δάσκαλος πολυάριθμων σοφιστών από όλο τον ρωμαϊκό κόσμο της εποχής των Αντωνίνων καθώς ακόμη και των ίδιων των αυτοκρατόρων Μάρκου Αυρηλίου και Λευκίου Βέρου.
Ακούραστος μελετητής των αρχαίων συγγραφέων, έκανε σκοπό της ζωής του την επικράτηση του αττικισμού έχοντας πρότυπο τον Κριτία, γι'αυτό και ονομάστηκε από τους συγχρόνους του «ηχώ κριτιάζουσα». Η ρητορική δεινότητα του Ηρώδη εξαίρονταν στην εποχή του με προσωνύμια όπως «βασιλεύς των λόγων», «ο εις των δέκα ρητόρων» κ.ά. Κατά τη μαρτυρία του Φιλόστρατου, στου οποίου το έργο Βίοι σοφιστών ο Ηρώδης αποτελεί την κεντρική μορφή, μπορούσε να απαγγέλλει αυτοσχέδιους λόγους που χαρακτηρίζονταν από τις βασικές αρετές του ρητορικού λόγου: αρμονία, δεινότητα, μεγαλοπρέπεια στη φωνή και απλότητα ύφους. Έτσι το ύφος του είχε κομψότητα, μέτρο και ποικιλία, χωρίς τις εκζητήσεις που χαρακτήριζαν τους σοφιστές της εποχής του.
Έγραψε «διαλέξεις», «μελέτες» και «εφημερίδες» (ημερολογιακές σημειώσεις από τα μαθήματα που παρέδιδε), «εγχειρίδια» βοήθειας για τους μαθητές του και περιλήψεις των μαθημάτων, καθώς και «καίρια» (σημειώσεις που κρατούσε μετά την απαγγελία των αυτοσχέδιων λόγων του). Οι επιστολές του αποτελούν επίσης μεγάλο μέρος του έργου του. Σχεδόν όλα τα γραπτά του χάθηκαν και του αποδίδονται μόνο η λατινική μετάφραση, από τον Γέλλιο, μίας fabula (έργου μυθοπλασίας) και ένας συμβουλευτικός λόγος. Ο λόγος αυτός έχει θέμα μια φανταστική διαφορά μεταξύ Λακεδαιμονίων και Λαρισαίων, τοποθετούμενη στο τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, και του έχει αποδοθεί εκ των υστέρων ο τίτλος «Περί πολιτείας». Καθώς στον λόγο αυτό ο Ηρώδης παρουσιάζει αξιοσημείωτη γνώση της ελληνικής ιστορίας και αποφεύγει εντελώς τη χρήση μη αττικών γλωσσικών στοιχείων, ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι δεν του ανήκει αλλά έχει γραφτεί κατά τον 5ο ή 4ο αι. π.Χ.
Βίλλα Μαραθώνα, Ιερό Ίσιδας στη Μπρεξίζα
thumb|Το ιερό στην Μπρεξίζα Ο Ηρώδης διατηρούσε πολυτελή βίλα στον Μαραθώνα, σε θέση έκτασης 680 στρεμμάτων η οποία από την εποχή του Μεσαίωνα ονομάζεται «Μάντρα της Γριάς». Από επιγραφές φαίνεται ότι η βίλα ανήκε στη Ρήγιλλα, τη γυναίκα του Ηρώδη, ενώ ο ίδιος κατείχε έκταση έξω από τον περιφραγμένο χώρο. Το κτήμα αυτό το είχε κληρονομήσει ο Ηρώδης από τον πατέρα του και ήταν ακαλλιέργητο. Επιγραφή από το Κάτω Σούλι, η οποία διαβάστηκε πρόσφατα, αποκάλυψε πως το κτήμα της βίλας απλωνόταν ανατολικά και δυτικά του βουνού Κοτρώνι, μέχρι την πεδιάδα στο Κάτω Σούλ ι και έως και τον Βαρνάβα και, προς νότο, στην περιοχή του Βρανά και του μικρού έλους της Μπρεξίζας. Ευρήματα από τη βίλα, όπως προτομές αυτοκρατόρων και μαρμάρινο γλυπτό που απεικονίζει ανάκλιντρο με άντρα ξαπλωμένο σε αυτό, προερχόμενο από ταφικό μνημείο, εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μαραθώνα. Στο μουσείο επίσης εκτίθενται και άλλα αντικείμενα από τη βίλα στον Μαραθώνα, όπως τμήματα της αψίδας που σκέπαζε την είσοδό της, πάνω στην οποία αναγράφονται τα ονόματα του Ηρώδη και της συζύγου του, αγάλματα με καθιστές μορφές, καθώς και ερμαϊκές στήλες που κάποτε έφεραν προτομές των προστατευομένων του, Μέμνονα και Αχιλλέα.
Σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα, στη θέση Μπρεξίζα της Νέας Μάκρης Αττικής, ο Ηρώδης έκτισε ιερό της Αιγύπτιας θεάς Ίσιδας, το 160 μ.Χ και, δίπλα στο ιερό έκτισε πολυτελή λουτρά (βαλανείο) τα οποία διέθεταν και θερμαινόμενη πισίνα. Το κυρίως ιερό έχει διαστάσεις 50μ x 50μ και διαθέτει βαθμιδωτή κατασκευή στο κέντρο του (πυραμίδα). Το πλαισίωναν αγάλματα θεοτήτων, μερικά από τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μαραθώνα και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Από το ίδιο ιερό προέρχονται επίσης οι προτομές των αυτοκρατόρων Μάρκου Αυρηλίου και Λουκίου Βήρου και η γνωστή προτομή του Ηρώδη, οι οποίες βρίσκονται σήμερα στα μουσεία του Λούβρου και της Οξφόρδης. Η θέση αυτή παλιά λεγόταν αποκαλούνταν «Νησί» και θεωρείται πως ο Ηρώδης ανήγειρε το ιερό στον ελώδη αυτό τόπο μιμούμενος τον αυτοκράτορα Αδριανό, ο οποίος είχε κτίσει Σεραπείο σε τεχνητή νησίδα στην έπαυλή του στο Τίβολι.
Τύμβος Μαραθωνομάχων
Στη βίλα της Κυνουρίας (βλ. παρακάτω) έχει επίσης βρεθεί ενεπίγραφη στήλη με ονόματα πεσόντων στη μάχη του Μαραθώνα. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με τη σύσταση του υλικού του τύμβου του Μαραθώνα, στο οποίο έχει ανευρεθεί υλικό και από μεταγενέστερες εποχές, καθώς και με την ανεύρεση πορτραίτου του Ηρώδη κοντά στον τύμβο, έχει οδηγήσει τον αρχαιολόγο Γ. Σπυρόπουλο στο συμπέρασμα πως ο τύμβος είναι δημιούργημα του ίδιου του Ηρώδη. Συγκεκριμένα, φαίνεται να επιβεβαιώνεται η μαρτυρία του Ηροδότου πως οι πεσόντες Αθηναίοι ετάφησαν σε ιδιαίτερους τάφους με στήλες όπου αναγράφονταν τα ονόματά τους κατά φυλές. Αργότερα ο Ηρώδης, του οποίου η οικογένεια καταγόταν από τον Μαραθώνα, προχώρησε σε ανάπλαση του χώρου δημιουργώντας τον τύμβο και μεταφέροντας τις στήλες στην έπαυλή του στην Κυνουρία, ως εκδήλωση προγονολατρείας.
Μαυσωλείο και βίλλα στην Κηφισιά
Ευρήματα από τη βίλα του Ηρώδη στην Κηφισιά περιλαμβάνουν προτομή του ίδιου καθώς και του μαθητή του και ευνοούμενού του, Πολυδευκίωνα, άλλα γλυπτά, πολλές επιγραφές και λουτρό. Στην Κηφισιά βρισκόταν επίσης μαυσωλείο μερικών από τα παιδιά του Ηρώδη. Από αυτό σήμερα σώζονται τέσσερις μαρμάρινες σαρκοφάγοι οι οποίες φυλάσσονται, στην αρχική θέση τους, στην Πλατεία Πλατάνου. Οι σαρκοφάγοι είναι ορατές στους περαστικούς, καθώς φυλάσσονται σε κτήριο με μεγάλη τζαμαρία.
Μαυσωλείο στο Χαλάνδρι (Παναγία Μαρμαριώτισσα)
Στη συμβολή των οδών Παναγίας Μαρμαριωτίσσης και Σοφοκλή Βενιζέλου, στον δήμο της αρχαίας Φλύας (σημ. Χαλάνδρι), πίσω από την ομώνυμη νέα εκκλησία, βρίσκεται μαρμάρινο μαυσωλείο. Διατηρείται σε άριστη κατάσταση, καθώς έχει μετατραπεί, από πολύ παλιά, σε εκκλησάκι το οποίο ονομάστηκε «Μαρμαριώτισσα» λόγω του υλικού κατασκευής του μνημείου. Είναι πολύ πιθανό πως το έκτισε ο Ηρώδης, καθώς είναι αντίγραφο του μαυσωλείου της Κηφισιάς. Το δάπεδό του βρίσκεται μερικά μέτρα κάτω από τη σημερινή επιφάνεια του εδάφους. Στο αρχικό μνημείο η είσοδος βρισκόταν στην ανατολική πλευρά, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το ιερό του μικρού ναού.
Βίλα στην Κυνουρία
thumb|Η βίλα στα Δολιανά Ο Ηρώδης διατηρούσε βίλα κοντά στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα η Ιερά Μονή Λουκούς, στα Κάτω Δολιανά Αρκαδίας (αρχαία Θυρεάτιδα). Ήδη πριν το 1821 φαίνεται να είχαν γίνει ανασκαφές εκεί, τα προϊόντα των οποίων διοχετεύθηκαν στο εξωτερικό. Κατά την Επανάσταση, οι εκεί μοναχοί αποκάλυψαν γλυπτά, μεταξύ των οποίων το «ανάγλυφο της Τελετής» τα οποία δωρήθηκαν στο πρώτο ελληνικό μουσείο που ιδρύθηκε από τον Καποδίστρια στην Αίγινα και αποτέλεσαν τον πυρήνα της συλλογής γλυπτών του. Αργότερα, τα γλυπτά αυτά, μαζί με το «ανάγλυφο των Ασκληπιαδών» (έργο του 380 π.Χ.), μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Το 1977, ξεκίνησαν οι επιστημονικές ανασκαφές οι οποίες αποκάλυψαν θαυμάσια προτομή του Αντινόου, ευνοούμενου του αυτοκράτορα Αδριανού, αττική επιτύμβια στήλη του 4ου αι. π.Χ. και άλλα έργα πλαστικής. Τα ευρήματα μαρτυρούν την πολυτέλεια της βίλας και το συλλεκτικό πάθος του Ηρώδη για τα γλυπτά.
Τριόπιον (Ιταλία)
thumb|«Καρυάτιδα του Townley». [[Βρετανικό Μουσείο]] Είναι γνωστό πως ο Ηρώδης διατηρούσε πολυτελή βίλα έξω από τη Ρώμη, το αποκαλούμενο Τριόπιον, κτισμένη σε ιδιοκτησία της συζύγου του, Ρήγιλλας. Βρισκόταν στην Αππία οδό, μεγάλο δρόμο που ξεκινούσε από τη Ρώμη και κατέληγε στο Βρινδήσιο (σημ. Μπρίντεζι) και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο ιερό της Δήμητρας στην Κνίδο. Πέντε αγάλματα καρυάτιδων θεωρείται ότι προέρχονται από την έπαυλη αυτή και εικάζεται ότι αποτελούσαν κιονοστοιχία σε ιερό αφιερωμένο στη θεά Δήμητρα: Το ένα, η επιλεγόμενη «Καρυάτιδα του Townley», βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο. Σε ένα από τα υπόλοιπα, σπαράγματα του οποίου βρίσκονται στη βίλα Αλμπάνι, στη Ρώμη, αναγράφονται τα ονόματα των γλυπτών Κρίτωνα και Νικολάου. Από τη βίλα επίσης προέρχονται δύο αποσπάσματα επιγραμμάτων από τον ιατρό-ποιητή Μάρκελλο. Το ένα είναι επιτάφιο επίγραμμα για τη Ρήγιλλα, σε 69 εξάμετρους στίχους, στο οποίο εξυμνείται η καταγωγή των δύο συζύγων, που φθάνει μέχρι τον Θησέα και τον Αινεία. Στο άλλο επίγραμμα, με 39 σωζόμενους εξάμετρους στίχους, γίνεται επίκληση στην προστασία των θεών και εκτοξεύονται κατάρες γι' αυτούς που θα βλάψουν το κτήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ευεργέτες
Χάινριχ Χίμλερ
Χάινριχ Λούιτπολντ Χίμλερ (γερμ. Heinrich Luitpold Himmler, Μόναχο, 7 Οκτωβρίου 1900 - Λύνεμπουργκ, 23 Μαΐου 1945) ήταν από τους γνωστότερους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές πολιτικούς και από τους πιο σημαντικούς διαμορφωτές της ναζιστικής πολιτικής. Θεωρείται ο ιθύνων νους και ηθικός αυτουργός του Ολοκαυτώματος. Από την θέση του σαν «Ανώτατος Αρχηγός» (Reichsführer) των Ες - Ες), μέσω των οποίων πραγματοποίησε την εξόντωση των Εβραίων και των άλλων ανεπιθύμητων στο Ράιχ κοινωνικών ομάδων.
Ο Χίμλερ εντάχτηκε στο «Εθνικοσιαλιστικό Κόμμα» το 1923, και στα SS το 1925. Το 1929 διορίζεται «Ανώτατος Αρχηγός» των SS, θέση την οποία διατήρησε μέχρι και το τέλος του πολέμου το 1945. Με τη βοήθεια του Ράινχαρντ Χάιντριχ από το 1931 και μετά, οργάνωσε και λειτούργησε τα διαβόητα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης. Από το 1943 και μετά, αναλαμβάνει «Υπουργός Εσωτερικών» και «Αρχηγός της Γερμανικής Αστυνομίας»,(Chef der Deutschen Polizei) έχοντας υπό τον έλεγχό του όλες τις ένοπλες μονάδες του εσωτερικού και του εξωτερικού συμπεριλαμβανομένης και της Γκεστάπο. Υπό την καθοδήγηση του Χίτλερ, ίδρυσε και οργάνωσε ακόμα μια παραστρατιωτική ομάδα, τις «Μονάδες Ειδικής Δράσης», γνωστότερα ως «Τάγματα Θανάτου», που ήταν υπεύθυνα για την εφαρμογή της "πολιτικής" της εξόντωσης των ανεπιθύμητων. Προς το τέλος του πολέμου, ο Χίτλερ του εμπιστεύτηκε την διοίκηση πρώτα του «Αρχηγείου του Άνω Ρήνου» και μετά όταν οι Σοβιετικοί πλησίαζαν στο Βερολίνο, το «Αρχηγείο του Βιστούλα», χωρίς ωστόσο να φέρει εις πέρας τους στόχους που του είχε θέσει ο Χίτλερ.
Βλέποντας την ήττα να πλησιάζει, προσπάθησε να διαπραγματευτεί την παράδοσή του στους Συμμάχους, κάτι όμως που δεν έγινε εφικτό. Όταν τελικά συνελήφθη από τους Βρετανούς, έδωσε τέλος στην ζωή του, τον Μάιο του 1945.
1900 – 1925
Ο Χάινριχ Χίμλερ ήταν δεύτερος γιος του καθηγητή Γιόζεφ Γκέμπχαρντ Χίμλερ και της Άννα Μαρία Χίμλερ, (πατρικό Χάιντερ, Heyder). Η ανατροφή του ήταν αστική, σε ρωμαιοκαθολικό περιβάλλον.
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ξεκίνησε καριέρα στον γερμανικό στρατό με στόχο να γίνει αξιωματικός, δεν έγινε, όμως, ποτέ. Αναγκάστηκε, με το τέλος του πολέμου, να εγκαταλείψει τον Στρατό δίχως να έχει πολεμήσει στο μέτωπο. Μετά την κατάρρευση της Δημοκρατίας Συμβουλίων του Μονάχου (Münchner Räterepublik), στην οποία συνέβαλε ο ίδιος, ως μέλος του Φράικορπς (δεξιά παραστρατιωτική οργάνωση) «Λάουτερμπαχ» (Freikorps Lauterbach), σπούδασε Γεωπονία στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου (Technische Hochschule München). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήταν μέλος του φοιτητικού συνδέσμου «Απόλλων», του σημερινού Burschenschaft Franco-Bavaria München.
NSDAP
Μέσω ακροδεξιών νεανικών οργανώσεων (όπως η «Artam e.V.»), στις οποίες ήταν μέλος, ήρθε σε επαφή με το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (NSDAP), στο οποίο προσχώρησε το 1923. Ως μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος συμμετείχε, στις 9 Νοεμβρίου 1923, στο Πραξικόπημα της μπιραρίας ως σημαιοφόρος των Φράικορπς.
Αρχηγός της SS
Στις 6 Ιανουαρίου 1929 ο Αδόλφος Χίτλερ τον αναγόρευσε αρχηγό της παραστρατιωτικής οργάνωσης Schutzstaffel (SS) («Ες-Ες»). Ο αριθμός μέλους του Χίμλερ στην SS ήταν 168.
Κατάληψη της εξουσίας και νύχτα των μεγάλων μαχαιριών
Το 1933, μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Εθνικοσοσιαλιστές, ο Χίμλερ διορίστηκε αρχηγός της τοπικής αστυνομίας του Μονάχου. Κατά τη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, μεταξύ της 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου 1934, ο Χίμλερ και η SS είχαν την μεγαλύτερη συμβολή στη δολοφονία των στελεχών των αντίζηλων Ταγμάτων Εφόδου («Ες-Α» SA) και άλλων πολιτικών αντιπάλων, όπως του πρώην καγκελαρίου και στρατηγού Κουρτ φον Σλάιχερ και της συζύγου του.
Μιζούρι (ποταμός)
Ο ποταμός Μιζούρι είναι ποταμός των ΗΠΑ και ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Μισισιπή. Σχηματίζεται από την ένωση (συμβολή) τριών επιμέρους παραπόταμων των Τζέφερσον, Μάντισον και Γκάλατιν που πηγάζουν από τα Βραχώδη όρη. Έχει μήκος 4.720 χλμ. και εκβάλει στον Μισισιπή 30 χλμ περίπου βόρεια της πόλης Σαίντ Λουΐ (Άγιος Λουδοβίκος). Ο Μιζούρι είναι πλωτός για μερικούς μήνες του έτους μέχρι του Φορντ Μπέτον, δηλαδή περίπου 3.660 χλμ από τις εκβολές του.
Χάινριχ Χίμλερ
Αρχηγός της SS και της αστυνομίας
Το διάταγμα του Χίτλερ στις 17 Ιουνίου 1936 αποτελεί το σημαντικότερο μέτρο στην διαδικασία μετατροπής της αστυνομίας σε όργανο της απόλυτης δύναμης του Φύρερ. Από εδώ και εμπρός το κομματικό αξίωμα του Αρχηγού της SS (Reichsführer-SS) και το νέο, κρατικό αξίωμα του Αρχηγού της Γερμανικής Αστυνομίας (Chef der Deutschen Polizei), συγκεντρώνονταν στο πρόσωπο του Χάινριχ Χίμλερ. Το διάταγμα της 17ης Ιουνίου σημαίνει το οριστικό τέλος μιας αποκεντρωτικής πολιτικής, η οποία επέτρεπε στα γερμανικά κρατίδια την διεύθυνση των κρατιδιακών αστυνομιών. Συγχρόνως με το διάταγμα αυτό έγινε δυνατή η συγχώνευση της αστυνομίας με την SS, με στόχο την κατάργησή της σαν όργανο του Υπουργείου Εσωτερικών και την υπαγωγή της στον Χίμλερ, ο οποίος ιεραρχικά υπαγόταν μονάχα στον ίδιο τον Χίτλερ. De facto αυτό σήμαινε την αποκρατικοποίηση και πολιτικοποίηση της γερμανικής αστυνομίας. Όταν, το 1943, ο Χίμλερ έγινε και Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Αδόλφου Χίτλερ, η Αστυνομία, έστω και τυπικά, επέστρεψε μαζί με τον Χίμλερ στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Μιζούρι (ποταμός)
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ
Χάινριχ Χίμλερ
Αρχηγός της SS και της αστυνομίας
Έτσι, ο Χίμλερ έγινε αρχηγός της Αστυνομίας, που αποτελούνταν από την Αστυνομία Τάξεως (Ordnungspolizei, Orpo), την Μυστική Κρατική Αστυνομία (Geheime Staatspolizei, Gestapo) και την Αστυνοµία Δίωξης Εγκλήµατος (Kriminalpolizei, Kripo). Σαν αρχηγός της SS ήταν, επίσης, επικεφαλής της Sicherheitsdienst (SD, «Ες-Ντε»), της κομματικής μυστικής υπηρεσίας. Με τα νέα αυτά αξιώματα ο Χίμλερ έγινε μια από τις ισχυρότερες προσωπικότητες της εθνικοσιαλιστικής Γερμανίας.
right|thumb|220px|Η σορός του Χίμλερ αμέσως μετά την αυτοκτονία του
Όταν, στις 23 Απριλίου 1945, έγινε γνωστό ότι επιδίωκε διαπραγματεύσεις συνθηκολόγησης με τους Συμμάχους, ο Χίτλερ του αφαίρεσε (29 Απριλίου) όλα τα πολιτικά και κομματικά του αξιώματα και τον απέκλεισε από το NSDAP. Λίγες μέρες μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συνελήφθη στις 22 Μαΐου με πλαστή ταυτότητα κοντά στην Βρέμη από Βρετανούς στρατιώτες. Συνελήφθη φορώντας την στολή λοχία της μυστικής αστυνομίας. Είχε προμηθευτεί πλαστά έγγραφα με το όνομα Χάινριχ Χίτσινγκερ (Heinrich Hitzinger), αποκαλύφθηκε όμως καθώς τράβηξε την προσοχή της βρετανικής στρατιωτικής αστυνομίας, επειδή τα χαρτιά του ήταν πλήρη και σε πολύ καλή κατάσταση, πράγμα που ίσχυε μόνο για ελάχιστους Γερμανούς μετά το τέλος του Πολέμου.
Το Ολοκαύτωμα
Ο Χίμλερ φέρει, ως αρχηγός της SS, μεγάλη ευθύνη για την δολοφονία των Εβραίων της Ευρώπης. Ως επίτροπος για τις φυλετικές υποθέσεις στην κατεχόμενη Πολωνία απέκτησε, ήδη το 1939, τη δύναμη να καταδιώξει την πολωνική διανόηση και τους Πολωνούς Εβραίους. Στην ουσία, αυτό σήμαινε κοινωνική απομόνωση, γκετοποίηση και δολοφονία. Αποτέλεσμα ήταν η δολοφονία σχεδόν 1.000.000 ανθρώπων από την SS μέχρι το καλοκαίρι του 1940. Το 1941 έλαβε από τον Χίτλερ την προφορική διαταγή για την οργάνωση της τελικής εξόντωσης των Εβραίων. Στον μασέρ του, Φέλιξ Κέρστεν (Felix Kersten), ο Χίμλερ εξομολογήθηκε ότι «η διαταγή αυτή τον έκανε να υποφέρει». Η μεγαλύτερη ανησυχία του ήταν, εντούτοις, το πόσο θα άντεχε το ήθος της SS απέναντι στην μαζική δολοφονία τόσων ανθρώπων.
Σε τρίωρη ομιλία του στις 4 Οκτωβρίου 1943, μπροστά σε συγκέντρωση των Γερμανών τοποτηρητών (Gauleiter, «γκαουλάιτερ») στο κατεχόμενο Πόζναν, περιέγραψε την εξολόθρευση των Εβραίων με λεπτομέρειες. Η ομιλία αυτή μαγνητοφωνήθηκε και διασώζεται μέχρι σήμερα. Στην Δίκη της Νυρεμβέργης αποτέλεσε σημαντικότατο αποδεικτικό στοιχείο για τα εγκλήματα των εθνικοσοσιαλιστών. Είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη, επειδή φανερώνει τον φοβερό βαθμό της διαστροφής που υπέκρυπτε η αποκαλούμενη «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος» (Endlösung der Judenfrage). Στην ομιλία του, ενώπιον μελών της SS, ο Χίμλερ αναφέρεται ανοικτά και αδιαμφισβήτητα στην εξολόθρευση των Εβραίων, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών. Εξηγεί στους παρόντες τι σημαίνει η εικόνα ενός σωρού 500 ή 1000 πτωμάτων: Το μη καταγεγραμμένο μυστικό κατόρθωμα και η δόξα κάθε μέλους της SS θα είναι ότι άντεξε στο θέαμα αυτό, δίχως να χάσει την ευπρέπειά του, και άντλησε δύναμη από αυτή την εμπειρία.
Σε αντίθεση με τον Χίτλερ, ο Χίμλερ επισκέφτηκε και επιθεώρησε επανειλημμένα προσωπικά τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης, όπου έγινε και μάρτυρας της μαζικής εξόντωσης. Συνήθιζε να ενθαρρύνει τα μέλη της SS στις πράξεις τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:SS Κατηγορία:Μέλη της Εταιρείας της Θούλης Κατηγορία:Αυτουργοί της γενοκτονίας των Ρομά Κατηγορία:Προσωπικό του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ
Βιρτζίνια Μπιτς (Βιρτζίνια)
Η Βιρτζίνια Μπιτς (αγγλικά: Virginia Beach) είναι ανεξάρτητη πόλη που βρίσκεται στην περιοχή Χάμπτον Ρόουντς της πολιτείας της Βιρτζίνια. Η Βιρτζίνια Μπιτς είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη Βιρτζίνια, καθώς και η 39η μεγαλύτερη πόλη στις Η.Π.Α., με πληθυσμό 437.994 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η Βιρτζίνια Μπιτς είναι επίσης πόλη θέρετρο με παραλίες, τρεις στρατιωτικές βάσεις, δύο πανεπιστημιουπόλεις, σειρά μεγάλων επιχειρήσεων και εκατοντάδες ξενοδοχεία και εστιατόρια κατά μήκος της ακτής. Υπάρχουν επίσης πολλά ιστορικά μνημεία κοντά στο σημείο όπου συναντώνται ο Κόλπος του Τσέζαπικ και ο Ατλαντικός Ωκεανός. Η Βιρτζίνια Μπιτς επίσης περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Γκίνες για το γεγονός ότι η μεγαλύτερη παραλία στον κόσμο βρίσκεται στο νότιο άκρο της Κόλπο του Τσέζαπικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βιρτζίνια
Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (συντομογραφία στα αγγλικά: OCU, ουκρανικά: Православна церква України, αγγλικά: Orthodox Church of Ukraine) είναι, σύμφωνα με τα Εκκλησιαστικά Δίπτυχα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, η 15η αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία. Προκαθήμενός της είναι ο Μητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος. Συστάθηκε τον Δεκέμβριο του 2018 και αναγνωρίζεται μόνο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και την Εκκλησία της Ελλάδος. Η νέα εκκλησιαστική δομή προκάλεσε αναταραχές στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ εξαιτίας της αναγνώρισής της από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία μαζί του.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Μητρόπολη Κιέβου και πάντων των Ρως ή Εκκλησία του Κιέβου και πάντων των Ρως ήταν ιστορική Εκκλησία, η οποία αναπτύχθηκε εντός του κράτους των Ρως του Κιέβου. Σύμφωνα με την παράδοση, οι καταβολές της ανάγονται στη βάπτιση του Πρίγκιπα Βλαδίμηρου Α' του Μεγάλου, το 988, παρά το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός είχε διαδοθεί στην ευρύτερη περιοχή αρκετό καιρό νωρίτερα.
Η Μητρόπολη Κιέβου παρέμεινε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως έως τα τέλη του 17ου αιώνα. Το 1686 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Διονύσιος Δ΄ παραχώρησε κατ' οικονομίαν στον Πατριάρχη Μόσχας την άδεια να χειροτονεί ή να ενθρονίζει τον εκλεγμένο από την Κληρικολαϊκή συνέλευση της Μητροπόλεως Κιέβου, υποψήφιο Μητροπολίτη Κιέβου, υπό τον όρο ότι ο Μητροπολίτης Κιέβου θα μνημονεύει σε κάθε Θεία Λειτουργία το όνομα του Οικουμενικού Πατριάρχη. Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν, η μνημόνευση του Οικουμενικού Πατριάρχη ατόνισε και χάθηκε, ενώ, ιδίως από το 1722, όταν ο Μέγας Πέτρος διόρισε τον Βαρλαάμ (Βονιάτοβιτς) στο βαθμό του αρχιεπισκόπου και όχι του μητροπολίτη, η Ουκρανική Εκκλησία θεωρούνταν τμήμα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Σύγχρονη εποχή
Στις 27 Οκτωβρίου 1990, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Μόσχας παραχώρησε αυτονομία στην Ουκρανική Εκκλησία. Την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας (24 Αυγούστου 1991) ακολούθησαν αποτυχημένες προσπάθειες αυτοκεφαλίας της τοπικής Εκκλησίας, που οδήγησαν στην καθαίρεση και αφορισμό του ως τότε Μητροπολίτη Κιέβου Φιλαρέτου, στην σύγκληση από αυτόν Συνόδου που δημιούργησε την σχισματική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου), την διάσπασή της και κατόπιν την επαναφορά αυτής, με αποτέλεσμα ως τις αρχές του 21ου αιώνα να λειτουργούν παράλληλα στη χώρα τρεις εκκλησιαστικές δομές. Τις σχισματικές Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) και Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς και την αναγνωρισμένη πανορθόδοξα, Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας).
Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία το 2014 εντάθηκαν οι πιέσεις από την Ουκρανική πολιτειακή ηγεσία για τη δημιουργία μίας ενιαίας Ορθόδοξης Εκκλησίας στη χώρα, ανεξάρτητης από το Πατριαρχείο Μόσχας. Τον Οκτώβριο του 2018, το Οικουμενικό Πατριαρχείο δέχθηκε τις προσφυγές των επικεφαλής των δύο ως τότε θεωρούμενων σχισματικών Εκκλησιών, έκρινε ότι βρέθηκαν σε σχίσμα για μη δογματικούς λόγους και αποφάσισε την επαναφορά των ίδιων στους ιερατικούς τους βαθμούς, και των πιστών των δύο Εκκλησιών σε εκκλησιαστική κοινωνία.
Ενωτική Σύνοδος και Τόμος Αυτοκεφαλίας
Μετά από πολύμηνες προετοιμασίες, στις 15 Δεκεμβρίου 2018 συνεκλήθη στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο Σύνοδος, με τη συμμετοχή όλων των επισκόπων των δύο πρώην σχισματικών Εκκλησιών, δύο επισκόπων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείου Μόσχας) και του τότε προέδρου της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο. Η ίδια συνέλευση εξέλεξε ως προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ουκρανίας και Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας τον Μητροπολίτη Επιφάνιο.
Η ενθρόνιση του προκαθημένου της, Μητροπολίτη Επιφανίου, έγινε στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Σοφίας Κιέβου στις 3 Φεβρουαρίου 2019 (ημερομηνία γενεθλίων του) από τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τότε Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ, παρουσία του προέδρου της Ουκρανίας.
Αναγνώριση από την Εκκλησία της Ελλάδος
thumb|left|Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος παραδίδει τον Τόμο Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας στον Μητροπολίτη Επιφάνιο (Θεοφάνεια 2019) Έτσι, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην έκτακτη συνεδρίασή της στις 12 Οκτωβρίου 2019 αποφάσισε την αναγνώριση της νέας εκκλησιαστικής δομής. Συγκεκριμένα, αποφάσισε ότι αναγνωρίζει «το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου, καθώς και το προνόμιο του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος να χειρισθή περαιτέρω το ζήτημα της αναγνωρίσεως της Εκκλησίας της Ουκρανίας». Στη συνεδρίαση πάνω από 35 μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος μίλησαν για τις πιέσεις που δέχθηκαν από Ρώσους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους για να μην ψηφίσουν υπέρ της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος μίλησε ευθέως για κλίμα εκφοβισμού από την πλευρά της Μόσχας προς τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος για να επηρεάσουν την απόφασή τους, ενώ ο Μητροπολίτης Γουμενίσσης έγραψε πως η Ρωσική Εκκλησία χαρακτηρίζεται από ηγεμονισμό και επιδεικνύει μόνιμες επεκτατικές πρακτικές.
Από την άλλη πλευρά, την σύγκληση πανορθόδοξης - οικουμενικής Συνόδου για το ουκρανικό ζήτημα ζήτησαν με κοινή επιστολή τους οι Μητροπολίτες Κονίτσης Ανδρέας, Πειραιώς Σεραφείμ, Κυθήρων Σεραφείμ και Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς. Η επιστολή είχε ως αποδέκτη τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τους υπόλοιπους 13 προκαθημένους Πατριαρχείων και αυτοκέφαλων Εκκλησιών. Την επιστολή δεν απηύθυναν στον Μητροπολίτη Επιφάνιο, προκαθήμενο της νέας εκκλησιαστικής δομής, τον οποίον δεν αναγνωρίζουν θεωρώντας τον αχειροτόνητο.
Τελικά, η διαδικασία αναγνώρισης από την Εκκλησία της Ελλάδος επισημοποιήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2019 με ειρηνική επιστολή που απέστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β' προς τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Επιφάνιο, δύο ημέρες μετά το συλλείτουργό του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, στον Ιερό Ναό Παναγίας Αχειροποιήτου της Θεσσαλονίκης, όπου μνημονεύθηκε για πρώτη φορά ο προκαθήμενος της νέας αυτοκέφαλης Εκκλησίας.
Αναγνώριση από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας
Στην αναγνώριση της νέας εκκλησιαστικής δομής προχώρησε στις 8 Νοεμβρίου 2019 το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αρχαγγέλων στο Ντάχερ του Καΐρου, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β' μνημόνευσε για πρώτη φορά τον Μητροπολίτη Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Επιφάνιο ως Προκαθήμενο της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Tο κείμενο της αναγνώρισης διάβασε ο Μητροπολίτης Γουινέας Γεώργιος.
Αναγνώριση από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου
Στις 24 Οκτωβρίου 2020, κατά τη διάρκεια Συνοδικής Θείας Λειτουργίας στη Μονή Χρυσορρογιατίσσης, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ μνημόνευσε για πρώτη φορά τον Επιφάνιο ως προκαθήμενο της Ουκρανικής Εκκλησίας, χωρίς να είχε υπάρξει επίσημη απόφαση από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου, τα μέλη της οποίας δεν γνώριζαν για την απόφαση. Μετά την μνημόνευση ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος αποχώρησε από το συλλείτουργο. Ακολούθως, ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε πως δικαιολογεί την αποχώρησή του, αφού δεν είχε ενημερώσει τους Αρχιερείς προηγουμένως, ενώ υποστήριξε πως λαμβάνοντας αυτήν την απόφαση υπηρετεί την Ορθοδοξία.
Στάση άλλων Εκκλησιών
Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, με απόφαση που απέστειλε στον Οικουμενικό Πατριάρχη ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος, γνωστοποίησε ότι δεν προτίθεται να αναγνωρίσει την αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας καθώς ηγούνται «σχισματικές παραφυάδες», ότι δεν προτίθενται να αναγνωρίσουν κανέναν κληρικό της, διότι «στερούνται αποστολικής διαδοχής και ιεροσύνης» και ούτε αναγνωρίζουν ως αρχιερέα τον κ. Επιφάνιο. Εξηγώντας τη θέση αυτή, σε συνέντευξή του, ο Πατριάρχης Σερβίας εξέφρασε, παράλληλα, τον σεβασμό του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. «Πρέπει να τονίσω πως η Εκκλησία μας δεν έκανε αυτήν την επιλογή εξαιτίας της σλαβικής εγγύτητας μας με την Εκκλησία της Ρωσίας και σίγουρα όχι για πολιτικά ή παρόμοια συμφέροντα, αλλά με γνώμονα την παράδοση της Εκκλησίας και το κανονικό δίκαιο…» είπε στην εφημερίδα «Πολίτικα» του Βελιγραδίου ο Σέρβος Πατριάρχης υποστηρίζοντας πως «αν κάποια άλλη τοπική Εκκλησία, η Ρωσική ή οποιαδήποτε άλλη έκανε κάτι παρόμοιο, η αντίδραση μας θα ήταν παρόμοια».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, με επιστολή που απέστειλε στον Οικουμενικό Πατριάρχη και δημοσιοποίησε στις 7 Μαρτίου 2019, θεωρεί «ανυπόστατες, κενές, στερούμενες της θείας χάριτος και της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος» τις χειροτονίες που τέλεσε ο Φιλάρετος Ντενισένκο «όσο χρόνο ήτο καθηρημένος και αναθεματισμένος», μεταξύ αυτών «και του γραμματέως αυτού Σεργκέι Ντουμένκο, νυν Μητροπολίτου Επιφανίου». Στην επιστολή, που υπογράφει ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιος, επισημαίνεται ότι «αντί ειρηνεύσεως και ενότητος των Ορθοδόξων της Ουκρανίας, επαπειλείται ο κίνδυνος διασπάσεως της ενότητος της ανά τον κόσμο Ορθοδοξίας» και «η κατ' Αλβανίαν Αυτοκέφαλος Ορθόδοξος Εκκλησία απευθύνει θερμήν παράκλησιν, όπως το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, αξιοποιών το κατ' εξοχήν προνόμιον του συντονισμού των Ορθοδόξων Εκκλησιών, συγκαλέσει το συντομότερον δυνατόν Πανορθόδοξον Σύναξιν ή Σύνοδον, προκειμένου να προληφθή ο εμφανής κίνδυνος δημιουργίας οδυνηρού Σχίσματος ».
Με επιστολή του στις 31 Μαρτίου 2022, ο Μητροπολίτης Βαρσοβίας και πάσης Πολωνίας, Σάββας, προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, Βαρθολομαίο, απευθύνει παράκληση «ως τον πρώτον μεταξύ ίσων» να συγκαλέσει συνάντηση των προκαθημένων των τοπικών Εκκλησιών με σκοπό την ανάλυση της τρέχουσας κατάστασης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, χωρίς την παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Προς τούτο τον ενημερώνει για την απόφαση που έλαβε, λίγες ημέρες νωρίτερα, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Πολωνίας που ζητά από όλους τους προκαθημένους να «πραγματοποιηθεί μια Πανορθόδοξος Συνάντησις των Προκαθημένων, κατά τα δίπτυχα του έτους 2018, ίνα υπάρξει δυνατότης της από κοινού αναλύσεως των τρόπων άρσεως των υφισταμένων, περιττών, διχοτομιών ». Στις 23 Αυγούστου 2022, με επίσημη ανακοίνωσή της, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας επισημαίνει ότι «''οι αποστατήσαντες από τη διδασκαλία της Αγίας Εκκλησίας δεν μπορούν να αποτελούν υγιές εκκλησιαστικό σώμα. Τούτο διαταράσσει την ευχαριστιακή ενότητα του συνόλου της Ορθοδοξίας''», επιβεβαιώνοντας τη θέση ότι η δομή που ανακηρύχθηκε το 2019 και ηγείται από τον Ντουμένκο, δεν πληροί της προϋποθέσεις της κανονικότητας.
thumb|right|Ο [[Ναός του Αγίου Ανδρέα στο Κίεβο|ναός του Αγίου Ανδρέα, σταυροπήγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Κίεβο.]]
Σημερινή κατάσταση
Παράλληλα, στις 25 Ιουνίου 2019 ο μητροπολίτης πρώην Κιέβου Φιλάρετος, και ένας μικρός αριθμός ακολούθων του αποχώρησαν από την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (OCU) και επανίδρυσαν την «Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου)» (UOC-KP). Το «Πατριαρχείο Κιέβου» δεν έχει αναγνωριστεί ποτέ από την Ορθόδοξη Εκκλησία, θεωρούμενο ως «σχισματική ομάδα». Είχε προηγηθεί, στις 11 Οκτωβρίου 2018, η συνοδική απόφαση επανένταξης των κληρικών και πιστών του UOC-KP στην Ορθόδοξη Εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μη αναγνωρίζοντας όμως το αυτοαποκαλούμενο «Πατριαρχείο Κιέβου ». Μετά από εκείνη τη Συνοδική απόφαση, ο Φιλάρετος είχε αποκατασταθεί ως πρώην μητροπολίτης Κιέβου, παράλληλα με την απόδοση αυτοκεφαλίας στη νέα ενοποιημένη εκκλησία, στην οποία είχε συμφωνήσει να συμμετέχει ο ίδιος και οι ακόλουθοί του.
Τηλεφακός
Τηλεφακός ονομάζεται οποιοσδήποτε σύνθετος αντικειμενικός φακός μεγάλης εστιακής απόστασης. Πρόκειται για ιδιαίτερο οπτικό όργανο που προσαρμόζεται κυρίως σε φωτογραφικές και κινηματογραφικές μηχανές για φωτογράφηση σε μεγέθυνση απομακρυσμένων θεμάτων, καθώς επίσης σε όπλα ή οπλικά συστήματα για σκόπευση απομακρυσμένων στόχων, όπως και σε πολλές άλλες συσκευές και όργανα συναφούς αντικειμένου, (π.χ. εξάντας, τοπογραφικά κ.λπ.).
Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Τηλεφακός
Βασικά η δομική διάταξη του τηλεφακού περιλαμβάνει δύο κύρια διαθλαστικά στοιχεία (φακούς) εκ των οποίων το μεν μπροστινό είναι συγκλίνον το δε πίσω αποκλίνον που παρέχουν έτσι μία αυξημένη μεγέθυνση του θέματος καθώς και από άλλους διαθλαστικούς φακούς που διορθώνουν οπτικές εκτροπές. Η όλη αυτή διάταξη φέρεται μέσα σε κυλινδρικό περίβλημα. Οι πλέον σύγχρονοι τηλεφακοί χρησιμοποιούν κατοπτρικούς φακούς αντί διαθλαστικούς για μείωση του μήκους. Μεγαλύτεροι τηλεφακοί είναι οι φερόμενοι στα οπτικά τηλεσκόπια.
Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Θρησκεία στην Ουκρανία Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες
Τηλεφακός
Κατηγορία:Οπτικά όργανα
Νταμίρ Μουλαομέροβιτς
Ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς (Τούζλα, 19 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Κροάτης πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης της Τσεντεβίτα και της Εθνικής Κροατίας. Έχει ύψος 1,95 μ και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Σταδιοδρομία
Ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο σε ηλικία 16 ετών με τη Σλόμποντα Ντίτα, ομάδα της Βοσνίας στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1994, έχοντας καταφέρει μάλιστα να κατακτήσει το Κύπελλο Βοσνίας του ίδιου έτους.
Το 1994 μεταπήδησε στην Κροατία και μετεγγράφη στη Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ. Με την κροατική ομάδα αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν και κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα Κροατίας (1995, 1996, 1997, 1998) και 2 Κύπελλα Κροατίας (1995, 1996).
Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε με την ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, με την οποία κατέκτησε το ιταλικό Σούπερ Καπ του 1998.
Μετά το πέρασμά του από την Ιταλία, ο Μουλαομέροβιτς ταξίδεψε στην Τουρκία, προκειμένου να συνεχίσει εκεί την επαγγελματική του καριέρα. Την διετία 1999-2001 αγωνίστηκε με την τουρκική Εφές Πίλσεν, με την οποία κατάφερε να κατακτήσει το κύπελλο Τουρκίας του 2001.
Το καλοκαίρι του 2001 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Με τον Αθηναϊκό σύλλογο δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο εντός ελληνικών συνόρων, ωστόσο κατέκτησε την Ευρωλίγκα του 2002, ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο διεθνή τίτλο που κατακτούσε ο Μουλαομέροβιτς στην καριέρα του.
Την περίοδο 2002-2003 αγωνίστηκε αρχικά με τη φανέλα της ιταλικής Σναϊντέρο Ούντινε και στη συνέχεια με αυτή της ισπανικής Ρεάλ Μαδρίτης.
Το καλοκαίρι του 2003, ο Μουλαομέροβιτς επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2005, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανελληνίου ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με τους ερυθρόλευκους αγωνίστηκε για λίγους μόνο μήνες, καθώς οι διαφωνίες του με τον τότε προπονητή της ομάδας Πίνι Γκέρσον οδήγησαν στην πρόωρη αποχώρησή του από το σύλλογο.
Δρακοντίδες
Οι Δρακοντίδες είναι μία βροχή μετεώρων, η οποία είναι ορατή το βράδυ της 8ης Οκτωβρίου. Το ακτινοβόλο σημείο των συγκεκριμένων διαττόντων φαίνεται να είναι η κεφαλή του αστερισμού Δράκοντα, από όπου έχουν πάρει και το όνομά τους. Αντίθετα με άλλες βροχές διαττόντων, οι Δρακοντίδες είναι πιο πιθανό να γίνουν ορατοί νωρίς το βράδυ και όχι τα χαράματα. Τα συγκεκριμένα πεφταστέρια είναι γνωστά από το παρελθόν ότι κινούνται με πολύ αργή ταχύτητα (μόλις 18 χλμ./δευτερόλεπτο, δηλαδή το ένα τρίτο περίπου της ταχύτητας των Περσειδών). Δημιουργούνται από τον κομήτη 21P/Τζιακομπίνι-Ζίνερ.
Νταμίρ Μουλαομέροβιτς
Σταδιοδρομία
Στις 22 Ιανουαρίου του 2007, ο Μουλαομέροβιτς μεταπήδησε στην Ισπανία για λογαριασμό της Σαν Σεμπάστιαν Γκιμπούτσκοα, ενώ λίγους μήνες μετά επέστρεψε στην Κροατία και την ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ.
Δρακοντίδες
Ιστορία
Στο παρελθόν οι Δρακοντίδες έχουν γίνει διάσημοι για τη δεύτερη και τρίτη εντονότερη βροχή τού 20ου αιώνα, με περίπου 10.000 διάττοντες την ώρα, το 1933 και το 1946, αν και υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με την ορθότητα αυτών των αναφορών. Μικρότερα ξεσπάσματα της τάξεως των εκατοντάδων διαττόντων την ώρα παρατηρήθηκαν το 1952, 1985 και 1998. Το 2005 παρακολουθήθηκε άλλο ένα ξέσπασμα, αλλά επειδή τα σωματίδια που το αποτελούσαν ήταν πολύ μικρά σε μέγεθος, περίπου 10 με 100 μm ήταν καλύτερα ορατό στα ραδιοκύματα. thumb|240x240px|Η βροχή του 2012, με λήψη διάρκειας μίας ώρας και 12 λεπτών.|εναλλ.=|αριστεράΤο 2011 υπολογίστηκε ότι η Γη θα περάσει από μια περιοχή της τροχιάς του κομήτη με πολλή ύλη, αυξάνοντας τις πιθανότητες για μια εντυπωσιακή βροχή. Η ύλη προερχόταν από τα περάσματα του κομήτη το 1900 και το 1907, όπως και στις βροχές του 1933 και 1946, και από περάσματα του κομήτη πριν το 1900 (όταν και έγινε η πρώτη παρατήρηση του κομήτη). Έτσι είναι δυνατό να ελεγχθεί η αξιοπιστία των παρατηρήσεων του 1933 και 1946, αλλά και να δώσει στοιχεία για την τροχιά του κομήτη πριν το 1900. Για την παρατήρησή της βροχής οργανώθηκε η πρώτη αποκλειστικά ευρωπαϊκή (προηγούμενες έχουν γίνει από την NASA), αεροπορική αποστολή με δύο αεροπλάνα (γαλλικό SAFIRE και γερμανικό FALCON) τα οποία πετώντας παράλληλα πάνω από την Σκανδιναβία, θα ήταν εγγυημένα πάνω από τα σύννεφα και στην καλύτερη δυνατή θέση σε σχέση με το ακτινοβόλο σημείο. Τελικά τα μετέωρα έφτασαν τα 600 την ώρα και ήταν καλύτερα ορατά από την Ευρώπη. Αν και η βροχή ήταν έντονη, οι διάττοντες ήταν αχνοί λόγω και του παρεμβαλλομένου σεληνόφωτος που ήταν αυξημένο. Ανάμεσα στα μετέωρα ήταν και μια βολίδα που παρατηρήθηκε πάνω από την Ανδαλουσία, η οποία έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος -10,5. Υπολογίστηκε ότι προήλθε από την καύση στην ατμόσφαιρα ενός μετεωροειδούς αρχικής μάζας περίπου 5,5 κιλών. Το μετέωρο άρχισε να καίγεται στα 105 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια μέχρι να φτάσει στα 77, όταν και είχε καεί πλήρως. Φασματική ανάλυση του μετεωροειδούς έδειξε ότι αποτελείται από χονδρίτη.
Νταμίρ Μουλαομέροβιτς
Σταδιοδρομία
Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε με τη φανέλα του ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, για δεύτερη φορά στην καριέρα του.
Δρακοντίδες
Ιστορία
Αντίθετα με τις προβλέψεις, και η βροχή του 2012 ήταν εντυπωσιακή. Τα ραντάρ κατέγραψαν μέχρι 1.000 μετέωρα την ώρα. Αυτή η αύξηση μπορεί να προκλήθηκε από σωματίδια σκόνης που είχαν παραμείνει στη τροχιά από το τελευταίο πέρασμα του μητρικού κομήτη το 1959.
Νταμίρ Μουλαομέροβιτς
Σταδιοδρομία
Το 2009 επέστρεψε για ακόμη μια φορά στην Κροατία για λογαριασμό αυτή τη φορά της ΚΚ Ζάγκρεμπ, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το Μάϊο του 2012, έχοντας καταφέρει μάλιστα να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Κροατίας (2011) καθώς και δύο Κύπελλα Κροατίας (2010 και 2011).
Δρακοντίδες
Παραπομπές
Κατηγορία:Βροχές διαττόντων
Νταμίρ Μουλαομέροβιτς
Σταδιοδρομία
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, ο Μουλαομέροβιτς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή του καριέρα.
Προπονητική σταδιοδρομία
Το καλοκαίρι του 2013, ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς αποφάσισε να επιστρέψει στο χώρο του μπάσκετ, αυτήν την φορά από άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή.
Συγκεκριμένα, τον Αύγουστο του 2013 ανακοινώθηκε επίσημα η πρόσληψή του από τη Σλόμποντα Τούζλα, ομάδα της Βοσνίας. Στην ομάδα έμεινε μέχρι το 2015.
Το 2015 συμφώνησε με την κροατική Τσιμπόνα. Στον σύλλογο έμεινε μέχρι το 2017 χωρίς να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Μάλιστα παραιτήθηκε από την ομάδα καθώς του προτάθηκε ο υποβιβασμός του από πρώτος προπονητής σε βοηθό.
Το 2018 συμφώνησε με την Εθνική Κοσόβου και με την Πρίστινα, ομάδα της ίδιας χώρας. Με την Πρίστινα έφτασε στο Top 16 του FIBA Europe Cup και κατέκτησε το βραβείο του προπονητή της σεζόν για την διοργάνωση. Επίσης κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Κοσόβου για το 2019.
Το 2019 ανέλαβε για δεύτερη φορά την ομάδα της Σλόμποντα Τούζλα. Αποχώρησε το 2021.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ανέλαβε την Εθνική Κροατίας, αντικαθιστώντας τον Βέλικο Μρσιτς.
Εθνική ομάδα
Το 1995, κλήθηκε από τον τότε προπονητή της εθνικής ομάδας της Κροατίας Πέταρ Σκάνσι και έκτοτε αποτελούσε μόνιμο στέλεχος της Εθνικής ομάδας της χώρας για αρκετά χρόνια. Συγκεκριμένα έχει αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996, και στα Ευρωμπάσκετ του 1997, του 1999, του 2001 και του 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Σεμπαστιάν Γκιπούθκοα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997
Αλνιτάκ
Ο Αλνιτάκ (Alnitak, αραβ. النطاق), γνωστός και ως ζ Ωρίωνος, είναι τριπλός αστέρας στον αστερισμό Ωρίωνα. Αποτελεί τον ανατολικότερο αστέρα της Ζώνης του Ωρίωνα. Όταν ο Ωρίωνας βρίσκεται κοντά στον ουράνιο μεσημβρινό, ο Αλνιτάκ αποτελεί τον αριστερό αστέρα της Ζώνης του Ωρίωνα, παρατηρούμενος από το Βόρειο ημισφαίριο κοιτώντας προς τα νότια.
Ονομασίες και ιστορικά στοιχεία
Το παραδοσιακό όνομα Αλνιτάκ ή Αλνιτά(χ) είναι από την αραβική λέξη an-niṭāq, που σημαίνει ακριβώς «η ζώνη».
Ο Αλνιτάκ είναι γνωστός από την αρχαιότητα και σημαντικός στις παραδόσεις πολλών λαών εξαιτίας της θέσεώς του στη Ζώνη του Ωρίωνα. Αναφέρθηκε ως διπλός αστέρας (αποτελούμενος από δύο αστέρες) για πρώτη φορά από τον Γερμανό ερασιτέχνη αστρονόμο Γκέοργκ Κ. Κουνόβσκυ το 1819. . Το 1998, ο κύριος αστέρας βρέθηκε από μία ομάδα αστρονόμων στο Αστεροσκοπείο Λόουελ ότι αποτελείται με τη σειρά του από δύο διαφορετικούς αστέρες, κάτι που είχαν υποπτευθεί από παρατηρήσεις στην Αυστραλία τη δεκαετία του 1970. Η ηλιοκεντρική του παράλλαξη από παρατηρήσεις του δορυφόρου HIPPARCOS αντιστοιχεί σε απόσταση από τη Γη περί τα 225 παρσέκ, αλλά ο υπολογισμός αυτός δεν λαμβάνει υπόψη τις πρόσθετες κινήσεις που προκύπτουν από την πολλαπλή φύση του συστήματος. Μεγαλύτερες αποστάσεις έχουν υπολογισθεί από αρκετούς αστρονόμους.
Ο αστέρας και το σύστημα
thumb|left|Οι διαστάσεις του Αλνιτάκ σε σύγκριση με αυτές του Ηλίου (κάτω αριστερά) μικρογραφία|Η [[Ζώνη του Ωρίωνα, με τον Αλνιτάκ στα αριστερά]] Ο κύριος αστέρας του συστήματος του Αλνιτάκ είναι ένας θερμός κυανός υπεργίγαντας με απόλυτο μέγεθος -6,0. Πρόκειται για τον φωτεινότερο στους γήινους ουρανούς αστέρα φασματικού τύπου O, με φαινόμενο μέγεθος +2,0. Μαζί με τους δύο γαλανόλευκους συνοδούς του αστέρες 4ου μεγέθους (ο ένας είναι ορατός με ισχυρό τηλεσκόπιο σε γωνιακή απόσταση 3΄΄ και ο άλλος ανιχνεύεται φασματοσκοπικώς) έχει συνολικό φαινόμενο μέγεθος +1,77. Ο μακρινός συνοδός υπολογίζεται ότι περιφέρεται γύρω από τον κύριο αστέρα μία φορά κάθε 1.508,6 γήινα έτη. `Ολοι οι αστέρες ανήκουν στις ομάδες OB Ωρίων OB1 και Collinder 70.
Ο κύριος αστέρας του συστήματος εκτιμάται ότι έχει 33 φορές τη μάζα του Ηλίου και εικοσαπλάσια διάμετρο.
Το όλο σύστημα είναι εμβαπτισμένο στην ύλη του νεφελώματος IC 434.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλνιτακ Αλνιτακ Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Υπεργίγαντες αστέρες τύπου O Κατηγορία:Τριπλά αστρικά συστήματα
Πράτερ
thumb|Το Ρίζενραντ στο Wurstelprater Το Πράτερ είναι ένα μεγάλο πάρκο στη Βιέννη, συχνά όμως η λέξη χρησιμοποιείται μόνο για το λούνα παρκ Wurstelprater που βρίσκεται σε αυτό. Αρχικά ήταν ένας δρυμός για κυνήγι των ευγενών, αλλά το 1766 ο Ιωσήφ Β΄ τον παρέδωσε ελεύθερα στο κοινό για γενική χρήση. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκαν εκεί πολλές ταβέρνες και το περίφημο λούνα παρκ.
Το 1873 πραγματοποιήθηκε μια παγκόσμια έκθεση στο Πράτερ. Αυτό το έδαφος στεγάζει τώρα το Messegelände (κέντρο έκθεσης). Το 2004 σημαντικές ανακαινίσεις άρχισαν στο Wurstelprater, και μια νέα γραμμή μετρό τελείωσε στις 11 Μαΐου 2008, η οποία περιλαμβάνει τρεις στάσεις κατά μήκος του Πράτερ (δείτε Μετρό Βιέννης). Η γενική έκταση του πάρκου έχει μειωθεί επίσης με την οικοδόμηση του Ernst Happel Stadion και της Südosttangente (αυτοκινητόδρομος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα αναψυχής Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Χρήστος Παπουτσής
Ο Χρήστος Παπουτσής (11 Απριλίου 1953) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Από το 2013 υπηρετεί ως επίσημος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα. Έχει διατελέσει βουλευτής και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, επίτροπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (όπου κατείχε το σημαντικό χαρτοφυλάκιο Ενεργειακής Πολιτικής, Πολιτικής Εφοδιασμού EURATOM, και Πολιτικής Επιχειρήσεων, Εμπορίου, Τουρισμού και Κοινωνικής Οικονομίας) και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και Προστασίας του Πολίτη.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1953 στη Λάρισα αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν ένας από τους ηγέτες του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος και συμμετείχε ενεργά στην κατάληψη της Νομικής και την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, ενώ μεταπολιτευτικά διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδας (ΕΦΕΕ) και αναπληρωτής γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ.
Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη ευρωβουλευτής το 1984, 1989 και 1994, και υπήρξε αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος για επτά χρόνια (1987-1994). Στο διάστημα 1995-1999 ήταν επίτροπος Ενέργειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έθεσε ως προτεραιότητα μια συνδυασμένη ευρωπαϊκή πολιτική για την ενέργεια και την προστασία του περιβάλλοντος και θεμελιώθηκε η Ευρωπαϊκή Εσωτερική Αγορά Ενέργειας.
Από τον Απρίλιο του 2000 έως τον Οκτώβριο του 2001 ήταν υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του καταργήθηκε το καμποτάζ και θεσμοθετήθηκε η απελευθέρωση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, με την εξασφάλιση της διαρκούς σύνδεσης όλων των ελληνικών νησιών, ιδρύθηκε η Ρυθμιστική Αρχή Θαλάσσιων Ενδομεταφορών για την εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού και εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύστημα VTMIS (Vessel Traffic Monitoring & Information Systems) για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στις ελληνικές θάλασσες και τα λιμάνια. Η θητεία του όμως σημαδεύτηκε και από το ναυάγιο του πλοίου Εξπρές Σάμινα με 81 νεκρούς.