cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίσαια
Γεωγραφία
Η Νήσαια ήταν το μοναδικό λιμάνι των Μεγαρέων στον Σαρωνικό, η θέση της αμφισβητείται επειδή οι περιγραφές του Θουκυδίδη δεν ταιριάζουν με τη σημερινή τοπογραφία της Πάχης. Μια ομάδα ιστορικών μελέτησε τις αναφορές του Θουκυδίδη του Στράβωνα και του Παυσανία υποθέτει ότι βρίσκεται βυθισμένη ανάμεσα στη σημερινή Πάχη Αττικής και στο γειτονικό ακατοίκητο νησάκι Παχάκι. Η καταβύθιση έγινε πιθανότατα με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Δουβλίνο
Το Δουβλίνο (ιρλανδικά: Baile Átha Cliath, αγγλικά: Dublin) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και η μεγαλύτερη πόλη στο νησί. Βρίσκεται περίπου στο μέσο της ανατολικής ακτής του νησιού, στην εκβολή του ποταμού Λίφφεϋ. Αρχικά ιδρύθηκε σαν κέντρο για το εμπόριο σκλάβων των Βίκινγκς και είναι η κύρια πόλη της Ιρλανδίας από την εποχή του Μεσαίωνα. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής είναι 1.661.185 κάτοικοι, ενώ της ίδιας της πόλης 505.739, σύμφωνα με την απογραφή του 2006.
Νίσαια
Πηγές
κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεγαρίδας
Δουβλίνο
Όνομα
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις ιρλανδικές λέξεις "Dubh linn" και σημαίνουν "μαύρος βάλτος" ή "μαύρη λίμνη". Αντίθετα, το ιρλανδικό όνομα (ιρλ. Baile Átha Cliath) σημαίνει "τόπος", ή "χωριό" δίπλα στο "πέρασμα στις καλαμιές".
Ιστορία
Η πρώτη γραπτή αναφορά για την πόλη προέρχεται από τον Έλληνα αστρονόμο και χαρτογράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο, το έτος 140 π.Χ., στα γραπτά του οποίου αναφέρεται ως Eblana Civitas. Ωστόσο θεωρείται ότι η πόλη ιδρύθηκε με το τωρινό της όνομα το έτος 988 μ.Χ. Προήλθε από την ένωση δύο συνοικισμών που προϋπήρχαν και συγκεκριμένα ενός συνοικισμού των Βίκινγκς με το όνομα Dubh linn και ενός κελτικού οικισμού με το όνομα Áth Cliath.
Μετά τη Νορμανδική Εισβολή στην Ιρλανδία το 1169, το Δουβλίνο γίνεται τυπικά πρωτεύουσα της Ιρλανδίας το έτος 1171. Τότε ουσιαστικά αρχίζει και η πρώτη περίοδος της ιστορίας του Δουβλίνου που διαρκεί έως το 1541, έτος κατά το οποίο η Ιρλανδία γίνεται Βασίλειο. Η αγγλική κατοχή περιοριζόταν αρχικά στις ανατολικές ακτές του νησιού, στην πραγματικότητα στο Δουβλίνο και τη γύρω περιοχή, η οποία είναι γνωστή ως "The Pale" ("Ο περίβολος"). Παρ' όλα αυτά στα έτη που ακολούθησαν τη Νορμανδική Εισβολή στην Ιρλανδία και μεταξύ των ετών 1171 - 1541 εδραιώνεται η κυριαρχία των Άγγλων σε όλο το νησί και παράλληλα ο ρόλος του Δουβλίνου ως πρωτεύουσας της Ιρλανδίας αποκτά όλο και πιο ουσιαστικό νόημα. Έδρα των Λόρδων της Ιρλανδίας γίνεται το κάστρο του Δουβλίνου, στο οποίο συγκεντρώνεται όλη η εξουσία.
Το 1801 η Ιρλανδία ενώνεται με το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και σχηματίζεται έτσι το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας. Τα έτη 1845 με 1849 λιμός πλήττει τη χώρα, με αποτέλεσμα τον θάνατο 500.000 με 1 εκατομμυρίου Ιρλανδών και τη μετανάστευση άλλων τόσων προς την Αυστραλία, τον Καναδά και τις Η.Π.Α.
Το 1916 έλαβε χώρα η Επανάσταση του Πάσχα (ιρλανδ.: Éirí Amach na Cásca / αγγλ.:  Easter Rising). Ακολούθησε ο Ιρλανδικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας και ο Ιρλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος. Το Δουβλίνο μετατράπηκε σε ερείπια και πολλά σπουδαία κτίρια καταστράφηκαν.
Το 1922 η Ιρλανδία γίνεται ανεξάρτητο κράτος και το Δουβλίνο πρωτεύουσα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η ανάπτυξη της πόλης ήταν αργή, τη δεκαετία του 1960 όμως γίνεται αισθητή μια αλλαγή και τα χρόνια που ακολούθησαν, το Δουβλίνο γνώρισε μεγάλη οικοδομική και οικονομική ανάπτυξη. Στις 8 Μαρτίου 1966, το περίφημο μνημείο του Νέλσον, στο κέντρο της πόλης, έπεσε θύμα της πολιτικής βίας. Η βομβιστική ενέργεια, που γκρέμισε το άγαλμα του νικητή της, μοιραίας για τους Γάλλους, ναυμαχίας του Τραφάλγκαρ, αποδόθηκε από την αστυνομία στον παράνομο Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό.
Το 1988 γιόρτασε το Δουβλίνο επίσημα τα χίλια χρόνια από την ίδρυσή του.
Πολιτισμός
thumb|220px|right|Το ανώτατο δικαστήριο στις όχθες του ποταμού Λίφφεϋ.
Το Δουβλίνο και η λογοτεχνία
Η ιρλανδική πρωτεύουσα, πόλη με μεγάλη πολιτιστική παράδοση, είναι τόπος καταγωγής μεγάλων λογοτεχνικών μορφών του 19ου και του 20ού αιώνα, μεταξύ των οποίων οι Τζόναθαν Σουίφτ, Όσκαρ Ουάιλντ, Τζέημς Τζόυς, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Σάμιουελ Μπέκετ, Ρόντυ Ντόυλ. Η συλλογή μικρών ιστοριών του Τζέιμς Τζόυς, Οι Δουβλινέζοι (αγγλ.: The Dubliners), δίνει μια χαρακτηριστική περιγραφή της πόλης και των ανθρώπων που κατοικούσαν σ' αυτή, στις αρχές του 20ού αιώνα.
Θέατρο και μουσική
thumb|220px|Το εμπορικό κέντρο του Δουβλίνου. Στα αριστερά το φημισμένο πολυκατάστημα "Stephen's Green". Στο Δουβλίνο, όπως άλλωστε και στη λοιπή Ιρλανδία, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η παραδοσιακή ιρλανδική μουσική, η οποία ακούγεται στις διάφορες pubs της πόλης.
Στο κέντρο της πόλης υπάρχουν αρκετές θεατρικές σκηνές, με σπουδαιότερες τις εξής: Θέατρο Άμπυ, Gate Theatre, Olympia Theatre, Gaiety Theatre.
Διασκέδαση
Επίκεντρο της νυχτερινής ζωής στο Δουβλίνο είναι το Temple Bar, στη νότια πλευρά της όχθης του ποταμού Λίφφεϋ. Είναι μια περιοχή του Δουβλίνου, που διατηρεί ζωντανό τον μεσαιωνικό χαρακτήρα της πόλης, με στενά σοκάκια και μεσαιωνικά κτίρια, ενώ υπάρχει μεγάλος αριθμός μικρών μουσικών σκηνών. Ιδιαίτερα γνωστή περιοχή, που έλκει μεγάλο αριθμό τουριστών ιδιαίτερα από την Αγγλία.
Στην περιοχή γύρω από το Stephen's Green, είναι συγκεντρωμένα πολλά από τα nightclubs της πόλης και επίσης τυπικές ιρλανδικές pubs.
Υπάρχουν επίσης δύο μεγάλοι κινηματογραφικοί χώροι στην πόλη του Δουβλίνου: Τα Savoy Cinema και το Cineworld.
Αξιοθέατα
thumb|220px|right|Η Προεδρική κατοικία Áras an Uachtaráin στο Πάρκο Φοίνιξ. thumb|220px|right|Αεροφωτογραφία του βόρειου τμήματος της πρωτεύουσας.
Γύρω από το Δουβλίνο
thumb|150px|Έμβλημα του Δουβλίνου. thumb|150px|Σημαία του Δουβλίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας  Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σερρών 2015–16
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Σερρών λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Σερρών, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Από το 2014 άλλαξε η δομή των κατηγοριών του πρωταθληματος της ΕΠΣΣ και από την περίοδο 2014-15 είναι ως εξής:
Α΄ Επίλεκτη
Οι 6 πρώτοι σύλλογοι μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου συνεχίζουν στα Play Off ανάδειξης πρωταθλητή-ανόδου (στην κατώτερη Εθνικη Ερασιτεχνική κατηγορία, ή στα ειδικά πρωταθλήματα ανόδου). Οι ομάδες ξεκινούν το μίνι πρωτάθλημα διπλών αγώνων με το 1/3 της βαθμολογικής διαφοράς απο την 6η ομάδα στην κανονική διάρκεια.
Οι 6 τελευταίοι σύλλογοι μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου συνεχίζουν στα Play Out υποβιβασμού. Οι ομάδες ξεκινούν το μίνι πρωτάθλημα διπλών αγώνων με το 1/3 της βαθμολογικής διαφοράς απο την 12η ομάδα στην κανονική διάρκεια. Οι 3 τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στην "Ανώτερη Υποκατηγορία" της επόμενης περιόδου.
Κανονική Διάρκεια
Η τελική βαθμολογία στην κανονική διάρκεια ήταν:
Β' Φάση
μετά από δικαστικές διαμάχες μεταξύ Ηρακλή Αμμουδιάς και Διαγόρα Δασοχωρίου που αρχικά δικαίωσαν τον Ηρακλή, και δευτεροβάθμια ενώ είχαν ήδη αρχίσει τα Play Off και Play Out , τον Διαγόρα υπήρχαν ανακατατάξεις στη σύσταση των 2 ομίλων ανόδου και υποβιβασμού. Τελικά ο Ηρακλής Αμμουδιάς τοποθετήθηκε στον όμιλο Play Out με 8 βαθμούς εκκίνησης.
Play Off
Οι Απόλλων Παραλιμνίου και Οδυσσέας Αναγέννησης ισοβάθμησαν στο τέλος των Play Off. Ο τίτλος του πρωταθλητή κρίθηκε σε αγώνα μπαράζ μεταξύ τους, όπου ο Απόλλων Παραλιμνίου επικράτησε στη διαδικασία των πέναλτι.
Play Out
Ο Ηρακλής Αμμουδιάς έχει ποινή αφαίρεσης 2 βαθμών
Α΄ Ανώτερη
Οι 28 σύλλογοι χωρίζονται σε 2 ομίλους των 14.Σύμφωνα με την προκήρυξη, μετά τη λήξη της κανονικής διάρκειας δημιουργείται ενιαία κατάταξη των ομάδων και οι πρώτοι αυτής της κατάταξης ανεβαίνουν στην Επίλεκτη της επόμενης περιόδου. Ο ακριβής αριθμός των ομάδων εξαρτάται από το πόσες ομάδες της Επίλεκτης Υποκατηγορίας θα ανέβουν στη Γ΄ Εθνική και πόσες ομάδες μέλη της ΕΠΣ Σερρών θα υποβιβαστούν από αυτή. Με δεδομένο οτι ο Εθνικός Γαζώρου που έχει αποχωρήσει από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής 2015-16 θα αγωνιστεί την επόμενη περίοδο στην Επίλεκτη ΕΠΣΣ μόνο οι 2 πρωταθλητές των ομίλων έχουν σίγουρη την άνοδο. Πιθανότητες έχει και ο 3ος της ενιαίας κατάταξης, εφόσον ο πρωταθλητής της Επίλεκτης πετύχει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική μέσω του Πρωταθλήματος Πρωταθλητριών ΕΠΣ. Οι 4 τελευταίες ομάδες της ενιαίας κατάταξης θα υποβιβαστούν στη Β' Ερασιτεχνική.
Β' Κατηγορία
Η Β΄ Κατηγορία σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο διαφοροποιήθηκε. Οι 3 όμιλοι μειώθηκαν σε 2 και ο καθένας είχε 15 ομάδες. Θα ανέβουν στην Ανώτερη Κατηγορία τόσες ομάδες συνολικά, όσες χρειάζονται για να διατηρηθεί ο αριθμός των συλλόγων στην Ανώτερη σταθερός στις 28. Με δεδομένο τον υποβιβασμό του Εθνικού Γαζώρου και εφόσον δεν υπάρξουν αποχωρήσεις ομάδων, οι σύλλογοι που θα προβιβαστούν θα είναι 3 έως 4 αν ο πρωταθλητής της Ε.Π.Σ.Σ. πετύχει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική.
Α΄ όμιλος
Πηγή: SerresGoal
Β΄ όμιλος
Πηγή: SerresGoal
Κύπελλο
Το 2015-16 διοργανώθηκε για 45η χρονιά το κύπελλο της Ε.Π.Σ.Σ. Η νικήτρια ομάδα συμμετέχει στο θέσμο του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδος. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016 με τον τελικό. Το τρόπαιο κατέκτησε ο Οδυσσέας Αναγέννησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Σερρών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016
2552 Ρέμεκ
Ο Ρέμεκ (Remek) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, μέχρι και τα εσώτατα όριά της, και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,6. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος στο Αστεροσκοπείο Κλετ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του πρώτου Τσέχου αστροναύτη Βλαντιμίρ Ρέμεκ.
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Ρεμέκ ως προς την εκλειπτική, μόλις 54΄06΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρέμεκ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρεμεκ
Κρητική φορεσιά
Η χειροποίητη κιλότα αποτελεί παραδοσιακή Κρητική ενδυμασία η οποία αντικατέστησε την βράκα μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Η ενδυμασία αυτή φορέθηκε κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης επί Κρητικής Πολιτείας.
Η κιλότα φοριέται με μαύρο πουκάμισο, γιλέκο, πλατιά υφαντή ζώνη, μαύρο μαντίλι στο κεφάλι και στιβάνια.
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ:
ΑΝΔΡΙΚΗ ΚΡΗΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης Κρητική ενδυμασία
357 Νινίνα
Η Νινίνα (Ninina) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,72. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νινινα
Ιωάννης Α΄ ντε Νεϊγύ
Ο Ιωάννης ντε Νεϊγύ (Jean de Neuilly ή Nully), εκ παραφθοράς αναφέρεται και Ντζάς ντε Νουηλή, ήταν Γάλλος ιππότης και σταυροφόρος, βαρώνος του Πασσαβά και κληρονομικός πρωτοστράτορας του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, η ημερομηνία που πέθανε είναι άγνωστη. Ο Ιωάννης Α΄ ντε Νεϊγύ ήταν γιος του Βιλαίν ντε Νεϊγύ ενός Γάλλου ευγενή από τη Γαλλική Νεϊγύ στενού φίλου του διάσημου Γάλλου ιστορικού Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου. Δεν συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία μέχρι το 1218 αλλά έφτασε στην Πελοπόννησο γύρω στα 1220. Βρέθηκε στο πλευρό του Γουλιέλμου Σαμπλίτη και μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου του παραχώρησε φέουδο στην περιοχή της Μάνης και του Γυθείου με 4 φέουδα. Ίδρυσε το Κάστρο του Πασσαβά στην Ακρόπολη της αρχαίας Λακωνικής πόλης Λας νότια από το Γύθειο. Το όνομα "Πασσαβάς" είναι Εξελληνισμός του Γαλλικού "Πας-Αβάντ" δηλαδή "Πέρνα εμπρός", πιθανότατα είναι πολεμική κραυγή ή σύνθημα της οικογένειας Νεϊγύ, το συναντάμε και σε άλλα τοπονύμια στη Γαλλία. Το κάστρο έγινε η έδρα της βαρονίας του Πασσαβά και πήρε τέσσερα φεουδαρχικά δώρα. Η θέση ήταν εξαιρετικά κρίσιμη, έπρεπε να ελεγχθούν οι ταραξίες Σλάβοι Μηλιγγοί του Ταΰγετου που είχαν καταφύγει στην περιοχή και οι υπόλοιποι ατίθασοι Μανιάτες, έγινε κληρονομικός στρατηγός του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Ο Καρλ Χοπφ θέλει να γεμίσει το κενό της περιόδου (1220 - 1260) και υποθέτει ότι υπήρχαν δύο βαρώνοι του Πασσαβά με το όνομα Ιωάννης αλλά ο ιστορικός Αντουάν Μπον το απορρίπτει λόγω έλλειψης στοιχείων. Ο Ιωάννης Α΄ ντε Νεϊγύ παντρεύτηκε μια αδελφή του Γκωτιέ ντε Ροζιέρ που διοικούσε την Αρκαδική Βαρωνία της Άκοβας, απέκτησε μια κόρη τη Μαργαρίτα ντε Νεϊγύ που ήταν κληρονόμος και στην Άκοβα από τον Βαλθέρο Ροζιέρο. Η Μαργαρίτα ήταν ωστόσο αιχμάλωτη στην Κωνσταντινούπολη μετά τη Μάχη της Πελαγονίας (1262 - 1275), η Βαρωνία του Πασσαβά πέρασε ταυτόχρονα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία μαζί με τις υπόλοιπες Λακωνικές (1263). Η Μαργαρίτα παρέμεινε κατόπιν κληρονόμος μόνο στη Βαρωνία της Άκοβα αλλά επειδή καθυστερούσε πολύ να έρθει χάρη στην αιχμαλωσία της ο πρίγκιπας της Αχαΐας την έκανε κατάσχεση στο πριγκιπάτο. Μετά την απελευθέρωση της η Μαργαρίτα δέχτηκε δώρο από τον πρίγκιπα το ένα τρίτο της Βαρωνίας της Άκοβα. Είχε έναν γιο τον Ιωάννη με γυναίκα άγνωστου ονόματος, πέθανε το 1209 ή λίγο μετά, αδέλφια του ήταν οι επίσης σταυροφόροι Εράρντ ντε Νεϊγύ και ο Βιλαίν ντε Νεϊγύ.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία του Πασαβά Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Κομνηνός Πυρομάγλου
Ο Κομνηνός Πυρομάγλου (1899 - 15 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, αγωνιστής της Αντίστασης, συνιδρυτής της οργάνωσης ΕΔΕΣ στα χρόνια της κατοχής, πολιτικός και συγγραφέας.
Βιογραφικά
Ο Κ. Πυρομάγλου γεννήθηκε το 1899 στο χωριό Πλάκα της Λήμνου, με πιθανή καταγωγή από Μικρά Ασία, όπως δηλώνει και το επίθετό του. Υπήρξε ένθερμος οπαδός του Νικ. Πλαστήρα, με τον οποίον γνωρίστηκε το 1922, όπου για κάποιο μικρό διάστημα εργάστηκε στο γραφείο του που διατηρούσε ως αρχηγός της Επανάστασης του 1922. Το 1916 εντάχθηκε εθελοντικά σε ελληνικές ομάδες δολιοφθοράς που δρούσαν στα μετόπισθεν των τουρκικών γραμμών στη Μικρά Ασία, κατά τη διάρκεια του Α΄Π.Π.. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς τραυματίσθηκε σε επιχείρηση στον κόλπο των Κυδωνιών. Από το Μάρτιο του 1919 έως και το Δεκέμβριο του 1922 υπηρέτησε στο Ελληνικό εκστρατευτικό σώμα της Μικράς Ασίας. Τον Αύγουστο του 1922, μετά την απόφαση του στρατηγού Ν. Τρικούπη να παραδώσει τα όπλα, ο Πυρομάγλου (όντας δεκανέας) συγκρότησε τμήμα 200 στρατιωτών και διέφυγε της σύλληψης μέσω του περάσματος Αλή Βεράν, στη συνέχεια ενώθηκε με το 5/42 Σύνταγμα Πλαστήρα και διασώθηκαν με τη βοήθεια Γάλλων ναυτών. Την περίοδο 1923 - 1927 μετέβη στην Αλεξάνδρεια όπου και εργάστηκε σε διάφορες επιχειρήσεις. Το 1927 μετέβη στο Παρίσι όπου και σπούδασε γαλλική φιλολογία παρακολουθώντας και μαθήματα στη Σχολή Εφαρμογών Ανωτέρων Σπουδών. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το 1931 διορίστηκε καθηγητής στην Αναργύρειο Σχολή των Σπετσών και αργότερα στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών (1934-1938)
Πολιτική δράση
Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου δεν επέστρεψε στην Ελλάδα. Επέστρεψε τον Σεπτέμβριο του 1941, στη κατεχόμενη πλέον Ελλάδα, ως σύνδεσμος του Πλαστήρα, και «παρόλο που τα στοιχεία είναι ελλιπή και αντιφατικά, φαίνεται ότι οι οδηγίες του στρατηγού στον Πυρομάγλου στόχευαν στην «ανάπτυξιν μιας οργανώσεως δημοκρατικής με σοσιαλιστικόν περιεχόμενον», ικανής να καλύψει το κενό μεταξύ των αστικών κομμάτων και του ΚΚΕ. Η νέα αυτή δύναμη θα τηρούσε αποστάσεις «και των δύο Ελληνικών Κυβερνήσεων» (Αθηνών και Καΐρου), την δεδομένη στιγμή θα στρεφόταν κατά του κατακτητή και μεταπελευθερωτικά θα εμπόδιζε την πραξικοπηματική επάνοδο της μοναρχίας». Εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση «Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος» (ΕΔΕΣ) του Ναπολέοντα Ζέρβα.
Διετέλεσε γενικός γραμματέας και ουσιαστικός οργανωτής του ΕΔΕΣ, μαζί με το Στυλιανό Γονατά, το Θεόδωρο Πάγκαλο κ.ά. Επίσης υπήρξε γενικός υπαρχηγός του στρατιωτικού σκέλους της οργάνωσης που ονομαζόταν: «Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών» (ΕΟΕΑ) έχοντας διοικητή τον Ναπολέοντα Ζέρβα μέχρι το τέλος της κατοχής.
Το πολιτικό του όραμα ήταν η κατάργηση της μοναρχίας και η εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος σοσιαλιστικής μορφής, σύμφωνα με τις "Πράξεις 1 και 2" του ΕΔΕΣ.
Εμφύλιος πόλεμος
Μετά τη πρώτη διάλυση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, (αντιστασιακή οργάνωση του Δ. Ψαρρού), τον Μάιο του 1943 από τον ΕΛΑΣ υπό τον Άρη Βελουχιωτη και στη συνέχεια την κλιμάκωση των επιθέσεων του τελευταίου σε άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, στη συνάντηση που είχαν οι Ζέρβας και Βελουχιώτης τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, ο Κ. Πυρομάγλου άρχισε ν΄ αντιλαμβάνεται την επερχόμενη σύγκρουση μεταξύ των δύο μεγαλυτέρων αντιστασιακών οργανώσεων (ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ) την οποία και προσπάθησε μάταια να την προλάβει. Η σύγκρουση αυτή ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου του 1943 και ώρα 21:35 η οποία και σηματοδότησε την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, αν και πολλοί θεωρούν ως ημερομηνία έναρξής του την 7η Μαρτίου του 1943. Η σύγκρουση αυτή συνεχίστηκε μέχρι τις 28 Ιανουαρίου του 1944, με μια μικρή ανακωχή 12 ημερών, από 28 Οκτωβρίου μέχρι 10 Νοεμβρίου, όταν και έληξε μετά από παρέμβαση της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής στην οποία συμμετείχε και ο Αμερικανός ταγματάρχης Τζ. Ουάινς, καθώς και της Σοβιετικής Ένωσης που με σχετική ανακοίνωση τόνιζε την ανάγκη της συμφιλίωσης. Τελικά η κατάπαυση του αδελφοκτόνου πυρός ίσχυσε από τα μεσάνυχτα της 3ης προς την 4η Φεβρουαρίου 1944, γενόμενος ο ποταμός Άραχθος το φυσικό όριο μεταξύ των δύο αντιμαχομένων μερών.
Σημειώνεται ότι κατά τη σύγκρουση αυτή ο Πυρομάγλου απέστειλε σήμα προς τον αρχιστράτηγο της Μέσης Ανατολής Ουΐλσον όπου για πρώτη φορά κατηγορούνταν το Στρατηγείο ότι είχε την αποκλειστική ευθύνη της εμφύλιας σύγκρουσης των Ελλήνων στα βουνά της Ηπείρου. Το σήμα αυτό διαβιβάστηκε μέσω του Άγγλου συνδέσμου Μπαρνς. Στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν, συνέχεια των παραπάνω, στη Συμφωνία της Πλάκας - Μυρόφυλλου και την υπογραφή της, ο Κ. Πυρομάγλου ήταν μέλος της τριμελούς αντιπροσωπείας του ΕΔΕΣ.
Μεταπολεμική δράση
Μεταπολεμικά δίδαξε στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή. Επίσης, ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1958 εκλέχτηκε βουλευτής με την ΕΔΑ. Κατά τη διάρκεια της επταετίας ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δραστηριότητα ως συντονιστής των αντιχουντικών οργανώσεων. Για τη δράση του αυτή έλαβε το Παράσημο του Πολεμικού Στρατού Γ΄ τάξεως. Πέθανε το 1980.
Αν και το επίκεντρο των ενδιαφερόντων του δεν ήταν στη Λήμνο, εν τούτοις παρακολουθούσε την πολιτική και πνευματική κίνηση στο νησί, όπως προκύπτει από τις παρεμβάσεις του με άρθρα, βιβλιοκρισίες κλπ, στο λημνιακό τύπο, ακόμα και από το Παρίσι.
Συγγραφικό έργο
Ασχολήθηκε με τη συγγραφή ιστορικών και πολιτικών βιβλίων. Υπήρξε ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού «Ιστορική Επιθεώρηση», που εκδιδόταν στην Αθήνα από το 1963
Σπουδαιότερα έργα του είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Μέλη των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών Κατηγορία:Βενιζελισμός
Πέργαμος (τορπιλοβόλο)
Το ΒΠ Τ/Β Πέργαμος / 74, πρώην Αυστριακό ’SMS-95 F’, ήταν ένα από τα τρία ομοίου τύπου και συνολικά έξι ποντοπόρα τορπιλοβόλα του άλλοτε Αυτοκρατορικού Αυστροουγγρικού Ναυτικού που παραχωρήθηκαν μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Βασίλειο της Ελλάδος το 1922. Του ιδίου τύπου, αδελφά πλοία κλάσης "Tb 82 F" ήταν το 'Πάνορμος' και το ‘Προύσα. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε κατά παραγγελία του καισαροαυστριακού ναυτικού το 1914 στα ναυπηγεία ‘Austro–Hungary–Ganz–Danubins Co, του Φιούμε (Fiume), όπου και καθελκύσθη τον Αύγουστο του 1915 λαμβάνοντας την ονομασία SMS-95.
Υπηρεσία στο Α & Β Π.Ν.
Μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου και τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού, (Η΄ μέρος) που ακολούθησε, επήλθε η κατάργηση του αυστρο-ουγγρικού ναυτικού και στη συνέχεια με τη Συνθήκη των Σεβρών αποδόθηκε από τις "προέχουσες δυνάμεις" στο Βασίλειο της Ελλάδος, ως πολεμική επανόρθωση.
Υπηρεσία στο Β.Ν.
Μετά τη παράδοσή του στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό συμμετείχε στις επιχειρήσεις του πολέμου 1940–1941. Η Γερμανική εισβολή το βρήκε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας, όπου πραγματοποιούσε γενική επισκευή. Διατάχθηκε η αυτοβύθιση του στις 25 Απριλίου 1941.
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Ταμίλ (λαός)
Οι Ταμίλ (Ταμίλ: தமிழர்) είναι λαός της ινδικής υποηπείρου που δεν ταυτίζεται με συγκεκριμένο έθνος (εθνοτική ομάδα κατά τη σύγχρονη ορολογία), με καταγεγραμμένη ιστορία μεγαλύτερη των δύο χιλιετιών, αν κρίνουμε από τη γλώσσα τους.
Κατανομή
Οι αρχαιότερες κοινότητες των Ταμίλ είναι αυτές της νότιας Ινδίας και της βορειοανατολικής Σρι Λάνκα. Υπάρχουν επίσης κοινότητες απόδημων Ταμίλ διασκορπισμένες σε όλον τον κόσμο, ιδίως στη Μαλαισία, τη Νότια Αφρική, τη Σιγκαπούρη και τον Μαυρίκιο, ενώ πιο πρόσφατοι μετανάστες υπάρχουν στην Αυστραλία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Επίσης, στην κεντρική Σρι Λάνκα. Συνολικά υπολογίζεται ότι υπάρχουν περί τα 77 εκατομμύρια Ταμίλ στον κόσμο, εκ των οποίων 63 εκατομμύρια ζουν στην Ινδία, 2,6 εκατομμύρια ζουν στη Σρι Λάνκα, 1,5 εκατομμύριο στη Μαλαισία και 250 χιλιάδες στη Σιγκαπούρη.
Παράδοση
Η τέχνη και η αρχιτεκτονική των Ταμίλ περιλαμβάνει κάποιες από τις μεγαλύτερες συνεισφορές της Ινδίας στην παγκόσμια τέχνη. Η αρχαία μουσική των Ταμίλ, η αρχιτεκτονική των ναών και τα στιλιζαρισμένα γλυπτά τους διδάσκονται ακόμα και παράγονται από αυτούς. Η κλασική γλώσσα τους, μία από τις αρχαιότερες καταγεγραμμένες της Ινδίας, έχει τα αρχαιότερα σωζόμενα γραπτά κείμενα από τις δραβιδικές γλώσσες. Σύμφωνα με τον Άγγλο ιστορικό Μάικλ Γουντ, ο πολιτισμός των Ταμίλ είναι ο τελευταίος κλασικός πολιτισμός που επιβιώνει σήμερα λόγω της διατήρησης πολλών από τις αρχαίες παραδόσεις τους παρά την επίδραση της παγκοσμιοποίησης.
Αντίθετα με πολλές εθνοτικές ομάδες, οι Ταμίλ δεν κυβερνιόνταν από μία ενιαία πολιτική οντότητα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους. Το Ταμιλακάμ, παραδοσιακό όνομα για τα εδάφη που ζουν οι Ταμίλ, ήταν ενωμένο μόνο για μία σύντομη σχετικώς περίοδο ανάμεσα στον 9ο και τον 12ο αιώνα, υπό τη δυναστεία των Chola. Η ταυτότητα των Ταμίλ είναι κυρίως γλωσσική, παρά το ότι πιο πρόσφατα περιλαμβάνει και απογόνους μεταναστών που διατηρούν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις των Ταμίλ, ακόμα κι αν δε συνεννοούνται πλέον κυρίως στη γλώσσα Ταμίλ. Από θρησκευτικής πλευράς, οι Ταμίλ είναι ινδουιστές, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές και τζαϊνιστές.
Οι Ταμίλ συγγενεύουν φυλετικά, γλωσσικά και πολιτιστικά με τους άλλους Δραβίδες της ινδικής υποηπείρου.
Πηγές
Κατηγορία:Έθνη Κατηγορία:Δραβίδες Κατηγορία:Λαοί της Ινδίας Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Κορτέ
Το Κορτέ (στα κορσικανικά Corti, προφέρεται ως [ˈkɔːr.ti]) είναι γαλλική κοινότητα του νομού της Άνω Κορσικής και της ημιαυτόνομης περιοχής της Κορσικής, η οποία κατέχει τον βαθμό της υπονομαρχίας στην τοπική αυτοδιοικητική οργάνωση. Αποτελεί ιστορική πρωτεύουσα του νησιού. Το φρούριο του φιλοξενεί από το 1997, το Μουσείο της Κορσικής. Οι κάτοικοί του αποκαλούνται Cortenais (Cortinesi στα κορσικανικά).
Τοποθεσία
Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της Κορσικής, σε απόσταση 68 χιλιομέτρων από την Μπαστιά και 81 χιλιομέτρων από το Αζαξιό, πόλεις με τις οποίες συνδέεται μέσω της Εθνικής Οδού 193 και από την σιδηροδρομική γραμμή Μπαστιά-Αζαξιό (Σιδηροδρομικός Σταθμός του Κορτέ του δικτύου των Σιδηροδρόμων Κορσικής). Αποτελεί το σημαντικότερο αστικό κέντρο των ενδότερων περιοχών του νησιού.
Η πόλη βρίσκεται στην συμβολή των ποταμών Ταβινιάνο και Ρεστόνικα, σε ύψος 450 μέτρων, στους πρόποδες ενός φρουρίου πάνω σε έναν απόκρημνο βράχο.
Ανάγλυφο
Το Κορτέ βρίσκεται στους πρόποδες του ορεινού όγκου του Μόντε Ροτόντο, δεύτερου μεγαλύτερου όρους του νησιού. Η κοινότητα περιλαμβάνει το σύνολο της κοιλάδας της Ρεστόνικα, ενώ μοιράζεται το οροπέδιο του Ταβινιάνο με το Κασαματσιόλι. Περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές βουνοκορφές όπως το Μόντε Ροτόντο (2.622 μ.), το Μόντε Κάρντο (2.453 μ.) και η Πούντα άλλε Πόρτε (2.313 μ.).
Ιστορία
Το Κορτέ υπήρξε κατά το παρελθόν πρωτεύουσα της Κορσικής, όταν αυτή είχε καταστεί μια αυτόνομος Κορσικανική Δημοκρατία. Έδρα του Palazzu Naziunale υπό τον Πασκάλ Παολί, ήδη, από εκείνη την εποχή φιλοξενούσε πανεπιστήμιο, το οποίο διατηρείται ανοιχτό έως σήμερα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ιταλική κατοχή, τα πρώτα μέλη της Μυτικής Αποστολής Περλ Χάρμπορ (Τουσσαίν και Πιέρ Γκριφί, Λοράν Πρετζιοζί και Ροζέ ντε Σωλ) ήρθαν να συντονίσουν τις ενέργειες του 2ου δικτύου αντίστασης αφού πρώτα δημιούργησαν το πρώτο στην περιοχή της Πιάνα/Καργκέζε. Αποβιβάστηκαν στα κρυφά από το υποβρύχιο Casabianca στον όρμο του Τοπίτι στις 14 Δεκεμβρίου 1942.
Έχοντας ανοίξει εκ νέου της πύλες του το 1981, το Université de Corse Pascal-Paoli φιλοξενούσε το 2007 4,900 φοιτητές, κάτι που το καθιστούσε ως την μικρότερη πόλη της Γαλλίας που να διαθέτει πανεπιστήμιο. Φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης της περιοχής βρίσκονται, επίσης, εγκατεστημένοι στην περιοχή, η οποία έχει στα υπέρ της, εκτός από το έντονο ιστορικά παρελθόν, την γεωγραφική της θέση στο κέντρο του νησιού.
Εκπαίδευση και πολιτισμός
Το Κορτέ αποτελεί έδρα του Université de Corse Pascal-Paoli το οποίο προσφέρει σπουδές δίκαιου, οικονομίας, διαχείρισης, φιλολογίας, ανθρωπιστικών επιστημών, επιστημών και τεχνικών, δια βίου εκπαίδευση. Διαθέτει, επίσης, μια σχολή μηχανικών, την Paoli Tech, ενώ αποτελεί, ακόμη, έδρα του Fonds Régional d'Art Contemporain (FRAC) της κορσικανικής περιοχής.
Το Κορτέ αποτέλεσε τόπο συνάντησης των μοναστικών αδελφοτήτων των μετανοούντων, το διάστημα μεταξύ 18 και 20 Μαΐου 2007 (500 αδελφοί έδωσαν το παρόν). Μία μεγάλη λιτανεία έλαβε χώρα στην πόλη, με σημείο αφετηρίας την Εκκλησία του Ευαγγελισμού.
Στο Κορτέ βρίσκεται, μεταξύ άλλων, και το U museu di a Corsica.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κορσικής
Budgie
Οι Budgie είναι βρετανικό hard rock συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1967 στο Κάρντιφ. Θεωρείται ένα από τα πρώτα και πιο επιδραστικά συγκροτήματα της hard rock και heavy metal μουσικής σκηνής επηρεάζοντας πολλά συγκροτήματα του New Wave of British Heavy Metal των αρχών της δεκαετίας του '80.
Δεκαετία του '70
Οι Budgie σχηματίστηκαν στα τέλη του 1967 από τον μπασίστα και τραγουδιστή Μπερκ Σέλεϊ, τον κιθαρίστα Τόνι Μπερτζ και το ντράμερ Ρέι Φίλιπς και έγιναν γνωστοί παίζοντας σε κλαμπ της Ουαλίας. Το αρχικό όνομα του συγκροτήματος ήταν Hills Contemporary Grass και στη συνέχεια Six Ton Budgie. Το 1969, και έχοντας στη σύνθεση τους και τον κιθαρίστα Μπράιαν Γκόνταρντ ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο, με τον τελευταίο να αποχωρεί την επόμενη χρονιά και να αφήνει το συγκρότημα τριμελές.
Το 1970 υπέγραψαν συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία "MCA Records" και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους τον Ιούνιο του 1971. Οι επιδραστικότητα του συγκροτήματος φαίνεται από τις μετέπειτα διασκευές των Metallica στο "Crash Course in Brain Surgery" και των Soundgarden στο "Homicidal Suicidal". Ακολούθησε το "Squawk" ένα χρόνο αργότερα, με το συγκρότημα να περιοδεύει στην Ευρώπη ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Thin Lizzy και των Mott the Hoople. Επίσης, εμφανίστηκαν στο "Great Western Festival" μαζί με τους Nazareth, τον Ρόρι Γκάλαχερ, τους Wishbone Ash, κ.α..
Το 1974, οι ανερχόμενοι Judas Priest συνέχισαν σαν support συγκρότημα των Budgie, οι οποίοι έδωσαν αρκετές συναυλίες επί γερμανικού εδάφους τον Μάρτιο και τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς, για να συνεχίσουν στη Νορβηγία και τη Μεγάλη Βρετανία τον Μάιο. Εκείνη τη χρονιά, ο Ρέι Φίλιπς παραιτήθηκε από το συγκρότημα, με τον Πιτ Μπουτ να παίρνει τη θέση του για το άλμπουμ "In for the Kill!", το πρώτο του συγκροτήματος το οποίο κατάφερε να μπει στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών, σκαρφαλώνοντας στο # 29. Το ομώνυμο κομμάτι διασκευαζόταν από τους Van Halen στις πρώτες ημέρες του συγκροτήματος.
Τον Δεκέμβριο του 1974 ο Μπουτ αντικαταστάθηκε από τον Στιβ Ουίλιαμς και οι Budgie κυκλοφόρησαν το "Bandolier", το οποίο μπήκε στο βρετανικό Top-40 και έγινε χρυσό την επόμενη χρονιά. Το κομμάτι "I Can't See My Feelings" διασκευάστηκε από τους Iron Maiden για το σινγκλ "From Here to Eternity", το 1992. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, το συγκρότημα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γιουγκοσλαβία και τον Απρίλιο του 1976 κυκλοφόρησαν το "If I Were Brittania I'd Waive the Rules", περιοδεύοντας για πρώτη φορά στη Βόρεια Αμερική το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς, για να συνεχίσουν τις αμερικάνικες εμφανίσεις τους μαζί με τους Montrose και τους Captain Beyond, το καλοκαίρι του 1977.
Το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε στις αρχές του 1978 με τίτλο "Impeckable", με τους Budgie να περιοδεύουν τον επόμενο μήνα στην πατρίδα τους και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, ενέταξαν στη σύνθεση τους τον κιθαρίστα Μιφ Άιζακ των Quest, ενώ κατά την επιστροφή τους στη Μεγάλη Βρετανία έγινε μόνιμο μέλος τους ο Ρομπ Κέντρικ. Το 1979, τη θέση του πήρε ο Τζον Τόμας, παίζοντας για πρώτη φορά στο "Bingley Hall" του Στάφορντ στις 15 Δεκεμβρίου 1979.
Δεκαετία του '80
Τον Ιούλιο του 1980, κυκλοφόρησαν το ΕΡ "If Swallowed Do Not Induce Vomiting" και περιόδευσαν στη Μεγάλη Βρετανία ανοίγοντας τις εμφανίσεις του προσωπικού σχήματος του Ozzy Osbourne. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησαν το "Power Supply", ενώ ακολούθησε το "Nightflight" το 1981, με το εξώφυλλο να είναι δημιουργία του Ντέρεκ Ριγκς, γνωστού για διάφορα εξώφυλλα των Iron Maiden.
Τον Οκτώβριο του 1983 περιόδευσαν σαν support συγκρότημα για τους Diamond Head και στη συνέχεια ηχογράφησαν άλλον ένα δίσκο, ο οποίος δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Τον Απρίλιο του 1984 πραγματοποίησαν άλλη μία βρετανική περιοδεία και στη συνέχεια έκαναν μεγάλα διαλείμματα, με λίγες συναυλίες το 1985 και μία περιοδεία σαν support των Grim Reaper τον Αύγουστο του 1986. Εκείνη τη χρονιά, έγινε μέλος τους ο πρώην ντράμερ των UFO, Τζιμ Σίμπσον, παίζοντας για πρώτη φορά ζωντανά στις 26 Σεπτεμβρίου 1987 στο "Clarendon Hotel" του Λονδίνου.
Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1988, με τον Σέλεϊ να σχηματίζει τους Superclerkes και τον Τόμας τους Bombshell, ενώ ο Σίμπσον εντάχθηκε στους Red Dogs.
Επανενώσεις και αλλαγές μελών
Το 1993 το όνομα του συγκροτήματος επανήλθε στο προσκήνιο όταν ο Ρέι Φίλιπς έπαιζε σε διάφορα κλαμπ της Βρετανίας παίζοντας τραγούδια τους, με την ονομασία Six Ton Budgie. Στις 21 Μαΐου 1995, οι Σέλεϊ και Τόμας, μαζί με το ντράμερ Ρομπ Τζόουνς, εμφανίστηκαν με το όνομα Budgie σε φεστιβάλ του Σαν Αντόνιο των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτι που επανέλαβαν και την επόμενη χρονιά.
ATEbank
Οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες ίδρυσης της τράπεζας
Σημειώνεται όμως ότι προσπάθειες σύστασης Αγροτικής Τράπεζας είχαν καταβάλει και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και ειδικότερα η κυβέρνηση συνασπισμού που είχε καταρτίσει σχέδιο σύμβασης οργάνωσης με την Εθνική Τράπεζα. Η τελευταία αυτή σύμβαση λήφθηκε ως βάση από την κυβέρνηση των Φιλελευθέρων για τη σύσταση ανεξάρτητης και αυτόνομης τράπεζας.
Budgie
Επανενώσεις και αλλαγές μελών
Η σύνθεση των Σέλεϊ, Τόμας και Στιβ Ουίλιαμς εμφανίστηκε και πάλι στο φεστιβάλ του Σαν Αντόνιο το 2000, μαζί με τους Dio. Εκείνη τη χρονιά, ο Τζον Τόμας διαγνώστηκε με εγκεφαλικό ανεύρυσμα αλλά ανάρρωσε έγκαιρα για την εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ "Legends Of Welsh Rock", στις 29 Σεπτεμβρίου 2001. Ο Τόμας έδωσε τη θέση του στον Άντι Χαρτ και τον Αύγουστο του 2002 εμφανίστηκαν στο "Sunken Garden Theater" του Σαν Αντόνιο μαζί με τους Judas Priest, περιοδεύοντας στη Μεγάλη Βρετανία τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς.
ATEbank
Σκοποί της ΑΤΕ
Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο όπως στη συνέχεια συμπληρώθηκε και τροποποιήθηκε κύριος σκοπός είναι η άσκηση αγροτικής πίστεως σε όλες τις μορφές της, η ενίσχυση της συνεταιριστικής οργάνωσης και η βελτίωση των όρων διεξαγωγής των πάσης φύσεως αγροτικών συναλλαγών στην ελληνική επικράτεια. Παράλληλα είναι και ο κύριος συνεργάτης του κράτους στην άσκηση της αγροτικής πολιτικής στην ανάπτυξη της εθνικής παραγωγής. Ειδικότερα στους σκοπούς της ΑΤΕ περιλαμβάνονται:
Budgie
Επανενώσεις και αλλαγές μελών
Το 2003, ο Σάιμον Λις έγινε μέλος του συγκροτήματος και στο φεστιβάλ του Σαν Αντόνιο το 2004 εμφανίστηκαν μαζί με τους Michael Schenker Group. Στα τέλη του 2004 περιόδευσαν ξανά στην πατρίδα τους και παράλληλα επανεκδόθηκε όλη η δισκογραφία τους. Το 2005 και το 2006 ηχογράφησαν το άλμπουμ "You're All Living in Cuckooland", για να περιοδεύσουν την επόμενη χρονιά στη Σουηδία και την Πολωνία.
ATEbank
Αρχικά κεφάλαια και πόροι
Τα πρώτα κεφάλαια για τη λειτουργία της ΑΤΕ ήταν οι ακόλουθες προικοδοτήσεις του ελληνικού δημοσίου και πιστώσεις:
Budgie
Επανενώσεις και αλλαγές μελών
Στις αρχές Ιουλίου του 2007, ο Λις αποχώρησε με τον πρώην κιθαρίστα των Dio, Γκρεγκ Γκόλντι, να παίρνει τη θέση του και το συγκρότημα να περιοδεύει στην Αυστραλία.
ATEbank
Εξέλιξη
Το 2009, συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από της ίδρυσης της ΑΤΕ. Στη διαδρομή αυτή της ζωής της καθοριστική υπήρξε η συμβολή της στη γεωργική παραγωγή και κατ΄ επέκταση στην ελληνική αγροτική οικονομία στην οποία διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο, ειδικότερα στις μεταρρυθμίσεις και στην ανάπτυξη συνεταιρισμών αλλά και ακόμη των βιομηχανιών του κλάδου. Έντονη θεωρείται και η παράλληλη κοινωνική της συνεισφορά σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους, (πολέμου, κατοχής, αντίστασης) και στην ανασυγκρότηση της Χώρας.
Η εθελοντική συμμετοχή της ATE στη διαγραφή του δημοσίου χρέους κατά 53,5% (PSI) είχε καταλυτική επίπτωση στα ίδια κεφάλαια και στην κεφαλαιακή επάρκεια της Αγροτικής Τράπεζας. Στο πλαίσιο των διαδικασιών που όρισαν η Τράπεζα της Ελλάδος και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, με σκοπό την αναδιάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, αλλά και με βασική παράμετρο τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας, η Τράπεζα Πειραιώς απορρόφησε το υγιές τμήμα της Αγροτικής Τράπεζας, στα τέλη Ιουλίου 2012.
Budgie
Επανενώσεις και αλλαγές μελών
Το Νοέμβριο του 2010, ο Σέλεϊ εγχειρίστηκε λόγω αορτικού ανευρύσματος στην Πολωνία και επέστρεψε στην Ουαλία για να αναρρώσει. Από εκεί και έπειτα το συγκρότημα έχει αναστείλει τη δραστηριότητα του λόγω του ότι ο Σέλεϊ δεν μπορούσε να τραγουδήσει και να παίζει μπάσο, ταυτόχρονα.
ATEbank
Εξέλιξη
Στις 25 Ιουνίου 2013, ολοκληρώθηκε η ενοποίηση των πληροφοριακών συστημάτων της πρώην ATEbank με την Τράπεζα Πειραιώς, καταργήθηκαν τα εναλλακτικά δίκτυα εξυπηρέτησης και η ιστοσελίδα της ATEbank, και οι πελάτες εξυπηρετούνται πλέον από τα αντίστοιχα της Τράπεζας Πειραιώς. Σχεδόν άμεσα ξεκίνησε και η αντικατάσταση της εταιρικής ταυτότητας των καταστημάτων της πρώην ΑΤΕbank, που ως τότε διατηρούσαν την εμπορική επωνυμία ATEbank, με αυτή της Τράπεζας Πειραιώς.
Budgie
Επανενώσεις και αλλαγές μελών
Τον Φεβρουάριο του 2018 πέθανε το πρώην μέλος του συγκροτήματος Πιτ Μπουτ, σε ηλικία 67 ετών. Στις 10 Ιανουαρίου 2022 ο Σέλεϊ απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ουαλικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο
ATEbank
Εξέλιξη
Η ιστορική διαδρομή της ΑΤΕ θα μπορούσε να διακριθεί σε πέντε περιόδους, α) Προπολεμική (1929-1940), β) Μεταπολεμική (1940-1966) γ) Περίοδος 1967-1981 (περίοδος δικτατορίας και μεταπολίτευσης), δ) Περίοδος 1982-1998 (περίοδος γενικής ανασυγκρότησης) και ε) Περίοδος 1999-2013, που αποτελεί και τη "νέα εποχή" της τράπεζας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Ρον Έλνταρντ
Ο Ρόναλντ Τζέισον Έλνταρντ (αγγλικά: Ronald Jason "Ron" Eldard, 20 Φεβρουαρίου 1965) είναι Αμερικανός ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο "Ρον" γεννήθηκε στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Είναι ο έκτος από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν ακόμη παιδί, και ο ίδιος καθώς και τα αδέρφια του χωρίστηκαν και έμειναν με διάφορους συγγενείς.
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του φημισμένου New York High School for the Performing Arts.
Πριν ασχοληθεί με την υποκριτική, ήταν μποξέρ.
Είχε σχέση με την ηθοποιό Τζουλιάνα Μάργκουλις, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του NBC, E.R (Στην εντατική), καθώς και στην ταινία Ghost Ship. Η σχέση τους έληξε το 2003.
Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 1989 στην κωμωδία True Love.
Στο θέατρο, πρωταγωνίστησε σε παραγωγές του Μπρόντγουεϊ, όπως On the Waterfront, Biloxi Blues και Death of a Salesman.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μέγαρα Υβλαία
Ίδρυση
Η αποικία ιδρύθηκε με Έλληνες από τα Μέγαρα, οι φήμες για την ίδρυση της πόλης σχετίζονται με πληροφορίες που παρείχε ο Θουκυδίδης. Ο Θουκυδίδης γράφει ότι Μεγαραίοι έφτασαν περιπλανώμενοι στη Σικελία υπό την ηγεσία του "Λάμις" την ίδια εποχή που έποικοι από τη Χαλκίδα ίδρυσαν τους Λεοντίνους στους πρόποδες του όρους Πανταγιάς. Οι Μεγαραίοι μετακινήθηκαν πρώτα στους Λεοντίνους, έζησαν λίγο μαζί με τους Χαλκιδαίους αλλά στη συνέχεια εκδιώχθηκαν και εγκαταστάθηκαν στη χερσόνησο του Θάψος κοντά στις Συρακούσες. Μετά τον θάνατο του Λάμις με την υπόδειξη ενός παλαιότερου γηγενούς Σικελού αρχηγού εγκαταστάθηκαν τελικά στην περιοχή που έμεινε γνωστή σαν Μέγαρα Υβλαία.
Ο Σκύμνος ο Χίος αντίθετα γράφει ότι έγινε ταυτόχρονα η εγκατάσταση των Χαλκιδαίων στη Νάξο και των Μεγαρέων στην Ύμπλα πριν την εγκατάσταση των Κορινθίων στις Συρακούσες (734 π.χ.). Ο Στράβων δέχεται την ίδια άποψη ότι τα Μέγαρα Υμπλαία ιδρύθηκαν την ίδια εποχή με τη Νάξο (735 π.χ.) και πριν από τις Συρακούσες. Ο Σκύμνος και ο Στράβων δεν επιβεβαιώνονται, περισσότερο αξιόπιστος θεωρείται ο Θουκυδίδης που τοποθετεί την ίδρυση των Μεγάρων Υμπλαίων γύρω στο 728 π.χ. Ο καθηγητής Μίλλερ μελετώντας όλες τις πηγές τοποθετεί την ίδρυση της πόλης την περίοδο από το 758 π.χ. όπως προκύπτει από την Παντοδαπή ιστορία που έγραψε ο Ευσέβιος της Καισαρείας μέχρι το 728 π.χ. σύμφωνα με τις πληροφορίες του Θουκυδίδη. Οι ιστορικές μελέτες έδειξαν ότι υπάρχει ένα κενό περίπου 100 ετών από την ίδρυση των Μεγάρων Υβλαίων μέχρι την εποχή που ιδρύθηκε η αποικία τους Σελινούντας Σικελίας με στόχο να ξεπεράσει σε ισχύ τη μητρόπολη Μέγαρα Υμπλαία.
Καταστροφή από τον Γέλωνα
Δεν είναι γνωστό τίποτε άλλο για τα Μέγαρα μέχρι την εποχή που τα κατέστρεψε ο Γέλων ο Συρακούσιος και συνθηκολόγησαν ύστερα από μακρά πολιορκία (483 π.χ.). Οι περισσότεροι κάτοικοι πουλήθηκαν δούλοι και οι πλούσιοι μεταφέρθηκαν στις Συρακούσες, ανάμεσα τους και ο ποιητής Επίχαρμος ο οποίος αν και δεν καταγόταν από τα Μέγαρα είχε ανατραφεί στην πόλη. Ο Θουκυδίδης τοποθετεί το γεγονός 254 χρόνια μετά την ίδρυση των Μεγάρων, είναι βέβαιο ότι η πόλη δεν ανέκτησε ποτέ ξανά την ισχύ και την ανεξαρτησία της. Ο Θουκυδίδης σημειώνει ότι τα Μέγαρα Υβλαία δεν υπήρχαν στην εποχή του αλλά καταγράφει με σαφήνεια την ακτή στην οποία βρισκόταν η πόλη που κατέστρεψαν οι Συρακούσιοι. Ο Αθηναίος στρατηγός Λάμαχος πρότεινε στην Εκστρατεία στη Σικελία να καταλάβουν αμέσως τις Συρακούσες (415 π.χ. - 413 π.χ.) αλλά οι Αθηναίοι δεν τον άκουσαν με αποτέλεσμα να γνωρίσουν την επόμενη χρονιά τη συντριβή.
Μετέπειτα οικισμοί
Από την εποχή που καταστράφηκαν αναφέρεται πολλές φορές στην αρχαιότητα μία τοποθεσία με το όνομα "Μέγαρα" ή "Υβλαία" αλλά δεν είναι γνωστό αν πρόκειται για διαφορετικούς οικισμούς ή αν είναι ο ίδιος. Η αρχαία Ελληνική αποικία βρίσκεται στην τοποθεσία της σημερινής πόλης Αουγκούστα. Ο Θουκυδίδης θεωρεί παράδοξο να έχει η περιοχή μεγάλα φυσικά προτερήματα στον ίδιο βαθμό με τη νήσο Ορτυγία των Συρακουσίων και να μην έχει αξιοποιηθεί, είναι σαφές σύμφωνα με τις συμβουλές του στρατηγού Λάμαχου για εγκατάσταση βάσης εκεί ότι η περιοχή είχε ερημωθεί. . Τη σύγχρονη πόλη Αουγκούστα ίδρυσε σύμφωνα με τον θρύλο ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν (1229) από τον οποίο πήρε το όνομα του.
Ανασκαφές
Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1891 και έφεραν στο φως το βόρειο τμήμα ενός τείχους με ένα ανάχωμα που είχε στόχο να προστατεύσει την πόλη από τις πλημμύρες. Τον 16ο αιώνα κυκλοφορούσαν φήμες για μία μεγάλη Νεκρόπολη με 100 περίπου τάφους που είχαν εξερευνηθεί και ένα αφιέρωμα σε ναό, το λιμάνι βρισκόταν στα βόρεια της πόλης. Τον 7ο αιώνα π.χ. η πόλη είχε οργανωθεί με σχέδιο, υπήρχε μία αγορά στα ανατολικά από τις πιο γνωστές στην εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Ναυμαχία της Κεφαλονιάς
Η Ναυμαχία της Κεφαλονιάς συνέβη το έτος 880, όταν 45 πλοία υπό τον βυζαντινό ναύαρχο Νάσαρ, συριακής καταγωγής, καταναυμάχησαν τον αραβικό στόλο του Αγλαβίδη Ιμπραήμ Β' που επέδραμε στη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά. Ο Νάσαρ, όντας νεοδιορισθείς ως δρουγγάριος του στόλου, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη αντιμετώπισε στάση των πληρωμάντων του στη Μεθώνη, αλλά την κατέστειλε και επεχείρησε αιφνιδιαστική και ριψοκίνδυνη νυχτερινή επίθεση κατά των Αράβων, καταστρέφοντας όλο τον στόλο τους. Στη συνέχεια ο Νάσαρ κινήθηκε στη Σικελία, πετυχαίνοντας και εκεί κάποιες νίκες.
Παραπομπές
Κεφαλονιά Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων Κεφαλονιά Κατηγορία:9ος αιώνας
Κάντανος Χανίων
Η Κάντανος (επίσης: η Κάνδανος ) είναι χωριό και ιστορική έδρα δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Είναι κτισμένη στο κέντρο της επαρχίας Σελίνου, σε ένα έυφορο λεκανοπέδιο σε απόσταση 54 χλμ. από τα Χανιά. Το όνομα της προέρχεται από το "Καντανία" που σημαίνει πόλη της Νίκης. Κατά άλλους από το "Κάντορες" που σημαίνει οι κρατούντες. Ηταν έδρα της Επαρχίας Σελίνου του νομού Χανίων και έδρα του τέως Δήμου Καντάνου (1998-2010). Με το πρόγραμμα Καλλικράτης ενσωματώθηκε στο Δήμο Καντάνου - Σελίνου αποτελώντας πλέον την ιστορική έδρα αφού η έδρα του Δήμου βρίσκεται στην Παλαιόχωρα. Είναι κυρίως αγροτική και κτηνοτροφική περιοχή. Το κυριότερο προϊόν της είναι το ελαιόλαδο. Πολλά από τα ελαιόδενδρα της περιοχής είναι αιωνόβια και μεγάλου μεγέθους. Λέγονται και 18ούρες γιατί έκαναν μέχρι και 18 μιστάτα λάδι (180 οκάδες). Η ιστορία της ξεκινά από τα Δωρικά χρόνια και συνεχίζεται στα Ρωμαϊκά και Πρωτοχριστιανικά χρόνια που ήταν ήταν έδρα Επισκοπής. Καταστράφηκε τον 9ο αιώνα από τους Άραβες και ξανακατοικήθηκε κατά τη Βενετοκρατία. Από την Κάντανο ξεκίνησε η επανάσταση του 1866 στην Κρήτη. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν έδρα Τούρκου διοικητή. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και συγκεκριμένα στις 3 Ιουνίου 1941 καταστράφηκε από τους Γερμανούς σε αντίποινα για την ένοπλη αντίσταση που έδειξαν οι κάτοικοι με τη βοήθεια και των κατοίκων των γειτονικών χωριών στα Φλώρια και στο φαράγγι πριν το χωριό κατά την Μάχη της Κρήτης.
Ιστορία
Η ιστορία της Καντάνου ξεκινά από τα Δωρικά χρόνια. Οι απόψεις διίστανται για την αρχική της θέση. Ο Άγγλος περιηγητής PashIey την τοποθετεί στο χωριό Κάδρος, ενώ ο Ιταλός ιστορικός του αιώνα μας De Sanctis και ο Θεοφανίδης την τοποθετούν στην περιοχή που βρίσκεται και σήμερα. Η ιστορία της ξεκινά από τα Δωρικά χρόνια. Ο πρώτος οικισμός χτίστηκε στη σημερινή θέση το 1049 π.Χ. Αποτελεί μια από τις 100 πόλεις του Ομήρου. Κατά τα Ελληνιστικά χρόνια φαίνεται να συμμετείχε στο "Κοινό των Ορέων" μαζί με τις άλλες πόλεις του Σελίνου. Μεγάλη ακμή γνώρισε κατά τα Ρωμαϊκά και Πρωτοβυζαντινά χρόνια. Γύρω στα 1937, ο αρχαιολόγος Β. Θεοφανίδης έκανε ανασκαφές στο κέντρο του χωριού κι έφερε στο φως ένα μεγάλο οικοδόμημα με πλευρά 30 μέτρων και με δάπεδο 900 τ.μ., στρωμένο με μωσαϊκά γραμμικά σχήματα, κύκλους και ρόμβους. Στο δάπεδο του κτιρίου βρέθηκε επίσης η βάση κάποιου αγάλματος, που ήταν αφιερωμένο στο Ρωμαίο αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο, Φαίνεται ότι το ρωμαϊκό αυτό οικοδόμημα ήταν το πραιτόριο της περιοχής, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν εκκλησία. Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ήταν έδρα επισκοπής. Ο πρώτος επίσκοπος της Καντάνου χειροτονήθηκε από τον Απόστολο Τίτο. Επίσκοποι της Καντάνου συμμετείχαν στις πρώτες Οικουμενικές συνόδους και ειδικότερα στη Δ’ οικουμενική σύνοδο (451), στην ΣΤ’ οικουμενική σύνοδο (680 – 681) και στη Ζ’ οικουμενική σύνοδο (787). Καταστράφηκε ολοσχερώς από του Άραβες τον 9ο με 10 αιώνα και ερημώθηκε. Κατοικήθηκε πάλι κατά τη Βενετοκρατία το 12ο αιώνα μ.Χ. Γνώρισε μεγάλη άνθηση την περίοδο αυτή με σημαντικότερα μνημεία τις οι βυζαντινές εκκλησίες με πλούσιες αγιογραφίες. . Σημαντικότερη βυζαντινή εκκλησία θεωρείται ο ναός της Αγίας Άννης στο Ανισαράκι. Στην βορεινή πλευρά της υπάρχει μια πολύ σπάνια εικόνα με την Αγία Άννα να θηλάζει την Παναγία. Αποτελεί σπάνια αγιογραφία και πολλοί τουρίστες κάθε χρόνο την επισκέπτονται. Σημαντικές θεωρούνται και οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (1328-9) στον Τραχινιάκο και του Μιχαήλ Αρχάγγελου(1327-8)  στα Καβαλαριανά   με αγιογραφημένες από τον Ι. Παγωμένο,  Άλλες βυζαντινές εκκλησίες είναι του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Κυριακής στα Λαμπιριανά,  της Παναγίας και της Αγίας Παρασκευής  στο Ανισαράκι, του Προφήτη Ηλία και της Αγίας Παρασκευής στον Τραχινιάκο, του Αγίου Αντωνίου, της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Νικολάου στο κέντρο του χωριού κ.α. Ο άγιος Νικόλαος κατά την τουρκοκρατία είχε μετατραπεί σε τζαμί.
Σύγχρονη Κάντανος
Σήμερα η Κάντανος είναι μια μικρή κωμόπολη με 500 περίπου μόνιμους κατοίκους. Ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το εμπόριο και διάφορες υπηρεσίες. Έχει Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο, ΕΠΑΛ, Αστυνομικό τμήμα, Κέντρο Υγείας, φαρμακείο και δύο μικρά ξενοδοχεία. Λειτουργούν επίσης τρία εστιατόρια με εξαιρετικό παραδοσιακό κρητικό φαγητό, ένα ζαχαροπλαστείο με σπεσιαλιτέ το γαλακτομπούρεκο και το παγωτό από τοπικό γάλα αιγοπροβάτων, καθώς και αρκετά καφενεία. Με την τελευταία μεταρρύθμιση στην τοπική αυτοδιοίκηση ο Δήμος Καντάνου συγχωνεύθηκε με τους Δήμους Πελεκάνου και Ανατολικού Σελίνου δημιουργώντας από 1-1-2011 το νέο Δήμο Καντάνου-Σελίνου με πρωτεύουσα την Παλαιόχωρα και ιστορική πρωτεύουσα την Κάντανο.
Ανισαράκι
Το Ανισαράκι ή Ανυσαράκι είναι η μεγαλύτερη συνοικία της Καντάνου μετά το κέντρο της. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 3 χλμ. από το κέντρο της Καντάνου. Αξιόλογες είναι οι βυζαντινές εκκλησίες και ιδιαίτερα της Αγίας Άννας με την εικόνα της Αγίας που θηλάζει την Παναγία σε τοιχογραφία. Η εικόνα αυτή είναι πολύ σπάνια και λέγεται ότι υπάρχουν μόνο δύο τέτοιες στον κόσμο. Άλλες σημαντικές εκκλησίες με αγιογραφίες του 14ου αιώνα είναι η Παναγία, η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Γεώργιος. Αξιοθέατο αποτελεί η πέτρινη βρύση στο κέντρο της συνοικίας.
Καβαλαριανά
Μικρή συνοικία της Καντάνου πριν το Ανισαράκι που αποτελείται από δύο τμήματα τα πάνω Καβαλαριανά πάνω από τον επαρχιακό δρόμο Καντάνοου - Σούγιας και τα κάτω από την κάτω πλευρά του δρόμου. Σε αυτά βρίσκεται ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου (Αστράτηγος) με πλούσιες αγιογραφίες από τον Ιωάννη Παγωμένο (1327-8).
Χρυσοπηγή
Γειτονιά της Καντάνου, περισσότερο γνωστή ως Τσαγκαρελιανά (το τουρκικής προέλευσης όνομα της). Βρίσκεται 1 χλμ. περίπου μακριά από το κέντρο της Καντάνου. Σε αυτήν βρίσκεται ο Βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου, με αγιογραφίες που παρά την πρόσφατη επιδιόρθωση του από την Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ν. Χανίων δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Επίσης η νεώτερη εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής με μια σπάνια φορητή εικόνα της δευτέρας παρουσίας. Στο ποτάμι που τη διασχίζει υπάρχει παραδοσιακή πέτρινη πηγή. Οι κάτοικοι της ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς και την κτηνοτροφία.