cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Ευστράτιος
Τόπος εξορίας
Στις 26 Απριλίου 1941, λίγο πριν οι Γερμανοί καταλάβουν το νησί κι ενώ διεξάγονταν διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση των εξορίστων μεταξύ αντιπροσωπείας των εξορίστων και του σταθμάρχη διοικητή της φρουράς του νησιού, ο σταθμάρχης φοβούμενος μήπως αποδράσουν οι εξόριστοι παρέταξε τους 12 χωροφύλακες που διέθετε και αυτοί άρχισαν να πυροβολούν τους εξόριστους με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 3 και να τραυματιστούν 2 άτομα. Στη συνέχεια ο σταθμάρχης παρέδωσε τους εξόριστους του Άη Στράτη στους Γερμανούς κατακτητές. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής οι εξόριστοι υπέφεραν τα πάνδεινα από έλλειψη τροφίμων, εφοδίων, περίθαλψης και πέθαναν από την πείνα 33 κομμουνιστές κρατούμενοι.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από το γερμανικό ζυγό, τον Οκτώβριο του 1944, το στρατόπεδο εξορίας του Άη Στράτη έκλεισε και οι τελευταίοι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώθηκαν.
Την άνοιξη του 1947 ο Άη Στράτης άνοιξε και πάλι ως τόπος εξορίας Αριστερών. Με τον αναγκαστικό νόμο 511 της 31ης Δεκεμβρίου 1947 (Α299) «Περί μέτρων αναφερομένων εις τους υπό εκτόπισιν διατελούντας» η επίσημη ονομασία του στρατοπέδου του Αη Στράτη έγινε «Στρατόπεδον Πειθαρχημένης Διαβιώσεως Εκτοπισμένων». Μετά το κλείσιμο της Μακρονήσου ο Άη Στράτης αποτέλεσε τον μαζικότερο τόπο εξορίας.
Σπουδαίοι πνευματικοί άνθρωποι εκτοπίστηκαν στο νησί αυτό, όπως ο εκπαιδευτικός, συγγραφέας και πολιτικός Δημήτρης Γληνός, οι ποιητές Κώστας Βάρναλης, Γιάννης Ρίτσος, Τάσος Λειβαδίτης, οι λογοτέχνες Μενέλαος Λουντέμης, Θέμος Κορνάρος, Δημήτρης Φωτιάδης, οι ηθοποιοί Μάνος Κατράκης και Τζαβαλάς Καρούσος, και πολλοί άλλοι, επώνυμοι και μη. Επίσης, πολλοί Αριστεροί πολιτικοί εκτοπίστηκαν στον Άη Στράτη, όπως ο Ηλίας Ηλιού, ο Αντώνης Μπριλλάκης, ο Κώστας Γαβριηλίδης, ο Στέφανος Σαράφης κ.ά.
Υπολογίζεται ότι από το 1947 μέχρι και το 1962 πέρασαν από το νησί περίπου 9.000 Αριστεροί εξόριστοι. Το στρατόπεδο κράτησης του Άη Στράτη έκλεισε οριστικά το 1962.
Την περίοδο της δικτατορίας χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εκτόπισης για μικρό αριθμό εξορίστων. Ανάμεσα τους και ο μετέπειτα Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και προσωρινός Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Γιάννης Αλευράς, αρχηγός του ΠΑΚ Εσωτερικού.
Τη νύχτα της 20ής Φεβρουαρίου του 1968, χτύπησε τον Άγιο Ευστράτιο σεισμός έντασης 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και διάρκειας 22 δευτερολέπτων, αφήνοντας είκοσι και πλέον νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, ενώ εκτεταμένες ήταν και οι καταστροφές στη γειτονική Λήμνο.
Σήμερα
Σήμερα, λειτουργεί το «Μουσείο Δημοκρατίας», στο κτίριο του πρώτου διδακτηρίου του νησιού, το οποίο στα χρόνια του εκτοπισμού πολιτικών εξόριστων χρησιμοποιήθηκε ως αναρρωτήριο. Αποκαταστάθηκε κατά τα έτη 2005-07.
Επίσης στην Αθήνα υπάρχει το «Μουσείο Πολιτικών Εξορίστων Άη Στράτη» στον Κεραμεικό, με αρχειακό και μουσειακό υλικό από τον Άη Στράτη και άλλους τόπους εξορίας.
αριστερά|μικρογραφία|277x277εσ|Το Μουσείο Δημοκρατίας μικρογραφία|Παραλία στο Αλονίτσι
Παραλίες
Οι παραλίες του νησιού είναι οι εξής: το Αλονίτσι, το Παχύ, του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Αντωνίου, το Τρυγάρη, η Τρυπητή, το Φτελιό, του Γκουρνιά, το Λυδαριό κ.ά.
Αρκετές από τις παραλίες νότια από τον οικισμό του Άη Στράτη είναι έρημες και κατάλληλες για ελεύθερη κατασκήνωση. Το οδικό δίκτυο αποτελείται απο αρκετά δύσκολους σε σημεία χωματόδρομους,οπότε προσεγγίζονται ή με 4×4 ή με πολύ αργή και προσεκτική οδήγηση με ιχ ή με καΐκι. Από αυτές ξεχωρίζουν του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Δημητρίου και κυρίως το Λιδαριό (περίπου μιάμιση ώρα πεζοπορία για το Λιδαριό). Η παραλία Τρυπητή ονομάστηκε έτσι από τη σπηλιά που βρίσκεται εκεί. Αμμουδιά μήκους 2 χιλιομέτρων υπάρχει στα βορειοανατολικά του νησιού, στη θέση Αλονίτσι, από όπου διακρίνεται η Λήμνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές στην Ελλάδα Κατηγορία:Νησιά Αιγαίου Πελάγους
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2021
20 Φεβρουαρίου
Πολιτική και εκλογές
Αθλητισμός
21 Φεβρουαρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
22 Φεβρουαρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Τέχνες και κουλτούρα
Υγεία και περιβάλλον COVID-19 στην Αγγλία, αρχίζοντας με την επαναλειτουργία των σχολείων στις 8 Μαρτίου και την άρση της διαταγής για υποχρεωτική παραμονή στο σπίτι στις 29 Μαρτίου. (ABC Australia)
Νόμος και έγκλημα
23 Φεβρουαρίου
Τέχνες και κουλτούρα
Νόμος και έγκλημα
Αθλητισμός
24 Φεβρουαρίου
Τέχνες και κουλτούρα
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Επιστήμη και τεχνολογία
25 Φεβρουαρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Επιστήμη και τεχνολογία
26 Φεβρουαρίου
Νόμος και έγκλημα
27 Φεβρουαρίου
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
28 Φεβρουαρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
02
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1985-86
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1985-86 αποτέλεσε το 31ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Εθνικός Άχνας για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1985-86 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1986-87.
Αν και η προκήρυξη προνοούσε τον υποβιβασμό δύο ομάδων στη Γ΄ κατηγορία 1986-87 (αρχικά υποβιβάστηκαν Οθέλλος Αθηαίνου και Απόλλων Λυμπιών), εντούτοις λόγω της παράτυπης μετεγγραφής του Γιώργου Γκαβασιάδη από τον Πανιώνιο στον Απόλλωνα (για το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1985-86) που είχε ως αποτέλεσμα πολλές ομάδες να υποβάλλουν ένταση κατά του κύρους του αγώνα τους με τον Απόλλων η ΚΟΠ, προκειμένου να λύσει το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί, αποφάσισε μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, να μην ισχύσει ο υποβιβασμός σε καμία κατηγορία της.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1984-85
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1985-86
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1985-86:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1985-1986 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Ιστορία Γάμου
Το Ιστορία Γάμου (πρωτότυπος τίτλος: Marriage Story) είναι Αμερικανική-Βρετανική δραματική ταινία του 2019, σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία Νόα Μπάουμπακ. Πρωταγωνιστούν οι Σκάρλετ Τζοχάνσον και Άνταμ Ντράιβερ, ενώ σε δευτερεύοντες ρόλους παίζουν ηθοποιοί όπως η Λόρα Ντερν, ο Άλαν Άλντα, ο Ρέι Λιότα, η Τζούλι Χάγκερντι και η Μέρι Γουέβερ. Η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι, έναν σκηνοθέτη θέατρου και μία ηθοποιό, οι οποίοι χωρίζουν.
Η ιδέα για την ταινία ξεκίνησε από τον Νοέμβριο του 2017 και την ίδια χρονιά ξεκίνησε και στο καστ ηθοποιών. Η ταινία γυρίστηκε στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη, μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου του 2018. Η διανομή της ταινίας έγινε από το Netflix, ενώ η παγκόσμια πρεμιέρα τους τον Αύγουστο του 2019, στο Φεστιβάλ Βενετίας. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε και στις κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ έναν μήνα αργότερα και σε streaming.
Η ταινία, γενικά, έλαβε πολύ θετικές κριτικές και απέσπασε αρκετά βραβεία και υποψηφιότητες. Κυρίως επαινέθηκαν η σκηνοθεσία και το σενάριο του Μπάουμπακ, και οι ερμηνείες των Ντράιβερ, Γιόχανσον και Ντερν. Το δε Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και το National Board of Review, το συμπεριέλαβαν ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η ταινία μεταξύ άλλων ήταν υποψήφια σε έξι κατηγορίας για Όσκαρ, μεταξύ αυτών το Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου και Ά΄ Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου. ΄Ενώ στα BAFTA, έλαβε 5 υποψηφιότητες και στις Χρυσές Σφαίρες έξι.
Για τον ρόλο της, η Λόρα Ντερν, κέρδισε Όκσαρ Β΄ Γυναικείου Καλύτερου Ρόλυ, Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου, BAFTA στην κατηγορία Καλύτερης Ηθοποιού σε Δευτερεύοντα Ρόλο και, τέλος, Screen Actors Guild στην κατηγορία Εξέχουσας Ερμηνείας από Γυναίκα Ηθοποιό σε Δευτερεύοντα Ρόλο. Τον Ιανουάριο του 2020, ανακοινώθηκε ότι η ταινία μαζί με άλλες τρεις θα κυκλοφορήσουν από την The Criterion Collection.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το διαζύγιο Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το θέατρο Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τους ηθοποιούς Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νόα Μπάουμπακ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντέιβιντ Χέιμαν Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ράντι Νιούμαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες του Netflix
Νιούαρκ
Με το ονομα Νιούαρκ φέρονται τέσσερις πόλεις των Η.Π.Α., μία Αγγλική, και ένας Κόλπος επίσης στις ΗΠΑ, οι οποίες και είναι:
Κονάτιτσε
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Σαντιάγο (αποσαφήνιση)
Το όνομα Σαντιάγο είναι ισπανικό χριστιανικό σύνθετο όνομα, που παράγεται από τις λέξεις Σαντ+Ιάγο, (= Άγιος Ιάκωβος).
Με το όνομα Σαντιάγο (εσφαλμένα Σαντιάγκο) φέρονται πολλές πόλεις και περιοχές, νήσοι, ποταμοί, πλήθος συνοικιών πόλεων, κ.ά. Σπουδαιότερα εξ όλων αυτών είναι:
Πόλεις
Νησιά
Διάφορα
Μάνδρες
Με την ονομασία Μάνδρες ή Μάντρες υπάρχουν οι εξής οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μισέλα Πέις
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Τζουζέπε Μποτάι
0 Τζουζέπε Μποτάι Giuseppe Bottai (3 Σεπτεμβρίου 1895 – 9 Ιανουαρίου 1959) ήταν Ιταλός οικονομολόγος, δικηγόρος, δημοσιογράφος, μέλος του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος του Μπενίτο Μουσολίνι και θεωρητικός του  Συντεχνιασμού.
Τα Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στην Ρώμη και ο πατέρας ήταν έμπορος, δημοκράτης και άθεος, ενώ από την πλευρά της μητέρας του μετείχε σε ένα καθολικό περιβάλλον. Βαφτίστηκε κρυφά με πρωτοβουλία της παραμάνας του και προσέγγισε ακόμα περισσότερο τον Καθολικισμό και την μοναρχία σε αντίδραση στις δημοκρατικές και αθεϊστικές ιδέες του πατέρα του. Φοίτησε στο Λύκειο Torquato Tasso και στην συνέχεια γράφτηκε στην Νομική σχολή.
Πολιτική και Στρατιωτική Πορεία
Πολέμησε στο Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο ως εθελοντής στο επίλεκτο σώμα των Αρντίτι, όταν η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία όπου και παρασημοφορήθηκε επανειλημμένως. Μετά τον πόλεμο εντάχθηκε στο κίνημα των φουτουριστών και συνεργάστηκε με τον Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι στο περιοδικό Φουτουριστική Ρώμη (Roma Futurista). Το 1919 συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Μπενίτο Μουσολίνι και έγινε οπαδός του κινήματος του. Εργάστηκε ως συντάκτης στην εφημερίδα Il popolo d' Italia (Ο λαός της Ιταλίας) που εξέδιδε ο Μουσουλίνι.Το 1922 πήρε μέρος στην Πορεία στην Ρώμη και συμμετείχε σε συγκρούσεις εναντίον των κομμουνιστών. Το 1923 ίδρυσε το περιοδικό Critica Fascista, ενώ στις εκλογές του 1924 υπήρξε πρώτος στη λίστα υποψηφίων. Την ίδια εποχή κατηγορήθηκε για ιδεολογική απόκλιση και ρεβιζιονισμό και διαγράφηκε από το Φασιστικό κόμμα, αποκαταστάθηκε λίγο αργότερα και στην συνέχεια διατύπωσε το Κορπορατιβιστικό κράτος που απέβλεπε στην κατάπαυση των κοινωνικών συγκρούσεων μέσα στο εθνικό κράτος. Διετέλεσε αναπληρωτής γραμματέας των Συντεχνιών (1926 - 1929) και κατόπιν υπουργός (1929 - 1932). Συνέταξε τον Εργασιακό Χάρτη (Carta del Lavoro) που εντάχθηκε στο φιλοσοφικό και ιδεολογικό υπόβαθρο του Φασιστικού κόμματος. Αργότερα διορίστηκε καθηγητής Συντεχνιακής και Πολιτικής οικονομίας στην Πίζα, ενώ το 1935 έγινε κυβερνήτης της Ρώμης και το 1938 διετέλεσε υπουργός Σχολικής Παιδείας, πολιτική θέση που κράτησε μέχρι το 1943.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του πολέμου και λόγω του πολέμου συγκρούστηκε με τον Μπενίτο Μουσολίνι, αποπέμφθηκε το 1943 και καταψήφισε τον Ντούτσε. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο στην δίκη της Βερόνας (1943) και διέφυγε στο Βατικανό. Άλλαξε μέτωπο και κατατάχθηκε στην Λεγεώνα των Ξένων μέχρι το 1948 πολεμώντας ενάντια στο Γ Ράιχ, λαμβάνοντας μέρος στις Συμμαχικές εκστρατείες στη Γαλλία και τη Γερμανία. Επέστρεψε στην Ιταλία αφού δόθηκε Γενική Αμνηστία και ίδρυσε το πολιτικό περιοδικό ABC 1953 με το οποίο καυτηρίαζε την δημοκρατία και εξυμνούσε τις αρετές του φασισμού και απεβίωσε στην Ρώμη.
Έργα
Εξέδωσε πλήθος συγγραφικών έργων μεταξύ των πιο γνωστών:
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί δικηγόροι Κατηγορία:Ιταλοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί φασίστες
Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών
right|thumb|151px|Το λογότυπο της ΕΖΕΣ
Η Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) (αγγλικά: European Free Trade Association, EFTA, γαλλικά: Association européenne de libre-échange, AELE) είναι οργανισμός που ιδρύθηκε το 1960 από ευρωπαϊκά κράτη που δίσταζαν να ενταχθούν πλήρως στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Σκοπός του οργανισμού είναι η προώθηση του ελεύθερου εμπορίου και της οικονομικής ολοκλήρωσης προς όφελος των μελών του. Σήμερα μέλη της ΕΖΕΣ είναι τέσσερις χώρες: η Ελβετία, η Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν και η Νορβηγία. Οι τρεις από αυτές (εκτός της Ελβετίας) είναι και μέλη του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ).
Ιστορική εξέλιξη
Η ΕΖΕΣ ιδρύθηκε το 1960 από επτά χώρες: Αυστρία, Δανία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, Νορβηγία, Πορτογαλία και Σουηδία. Αργότερα έγιναν μέλη η Φινλανδία (συνδεδεμένο μέλος το 1961 και πλήρες το 1986), η Ισλανδία (1970) και το Λίχτενσταϊν (1991). Οι χώρες που έγιναν μέλη της ΕΟΚ και αργότερα της ΕΕ σταδιακά αποχώρησαν (η Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο το 1972, η Πορτογαλία το 1985, η Αυστρία, Σουηδία και Φινλανδία το 1995). Το 1994 τέθηκε σε ισχύ ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος που συνέδεσε τις αγορές των μελών της ΕΖΕΣ με την ενιαία αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελβετία επέλεξε με δημοψήφισμα να μη γίνει μέλος του ΕΟΧ και έχει συνάψει ξεχωριστές συμφωνίες με την ΕΕ.
Διεθνείς συμφωνίες
Εκτός της ΕΕ, η ΕΖΕΣ έχει συνάψει εμπορικές συμφωνίες και με άλλες χώρες και διεθνείς οργανισμούς:
Χώρες και εδάφη της Ασίας, που έχουν συνάψει ειδική οικονομική συμφωνία, με την ΕΖΕΣ:
Χώρες της Αμερικής που έχουν συνάψει ειδική οικονομική συμφωνία, με την ΕΖΕΣ:
Χώρες της Αφρικής που έχουν συνάψει που έχουν συνάψει ειδική οικονομική συμφωνία, με την ΕΖΕΣ:
Rikugun Ki-93
Το Rikugun Ki-93 ήταν ιαπωνικό δικινητήριο βαρύ μαχητικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το σχεδίασε το Ινστιτούτο Αεροτεχνικών Ερευνών του Αυτοκρατορικού Στρατού προκειμένου να δράσει, χάρη στον βαρύ οπλισμό του, ως αεροσκάφος προσβολής πλοίων ή αναχαίτισης βομβαρδιστικών. Ολοκληρώθηκε μόνο ένα Ki-93, το οποίο υπέστη ζημιές κατά την παρθενική του πτήση και εν τέλει καταστράφηκε από αμερικανικό βομβαρδισμό.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Στα μέσα του 1941, δημιουργήθηκε μια ομάδα στο ιαπωνικό Ινστιτούτο Αεροτεχνικών Ερευνών του Στρατού για τη μελέτη προηγμένων στρατιωτικών αεροσκαφών. Η ομάδα εκπόνησε προκαταρκτικά σχέδια για ένα δικινητήριο βαρύ μαχητικό αεροσκάφος για την Αυτοκρατορική Αεροπορική Υπηρεσία του Ιαπωνικού Στρατού, το οποίο θα προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Mitsubishi Ha-211 και θα είχε εκτιμώμενη ταχύτητα 680 km/h. Τον Ιούλιο του 1942 το σχέδιο, μαζί με μέρος της ομάδας ανάπτυξης, μεταφέρθηκε στην Τασικάβα για περαιτέρω ανάπτυξη. Εκεί υλοποιήθηκαν διάφορες βελτιώσεις, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των ισχυρότερων κινητήρων Mitsubishi Ha-214 και της προσθήκης ισχυρού οπλισμού. Στις 22 Φεβρουαρίου 1943 δόθηκε η έγκριση για την κατασκευή πρωτοτύπων του νέου μαχητικού, που θα έφερε την ονομασία Ki-93. Επρόκειτο για ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο, με διμελές πλήρωμα. Στο μπροστινό μέρος της ατράκτου υπήρχε κοιλιακή γόνδολα όπου φέρονταν ο οπλισμός. Σχεδιάστηκαν δύο εκδόσεις, το Ki-93-Ia που θα διέθετε ένα πυροβόλο των 57 mm και δύο των 20 mm και θα εξειδικεύονταν στην αναχαίτιση βομβαρδιστικών, καθώς και το Ki-93-Ib που θα έπλητε πλοία με το πυροβόλο του των 75 mm gun και θα είχε επίσης δυνατότητα μεταφοράς δύο βομβών των 250 kg.
Το πρωτότυπο αποδείχθηκε υπέρβαρο, ενώ οι νέοι κινητήρες απέδιδαν μόνο 1970 hp αντί για τους προσδοκώμενους 2400 hp. Στις 8 Απριλίου 1945 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση, διάρκειας είκοσι λεπτών, στην Τασικάβα. Κατά την προσγείωση ο πιλότος βγήκε εκτός διαδρόμου και το αεροσκάφος βρέθηκε σε μαλακό έδαφος, με αποτέλεσμα να αποκολληθεί το αριστερό σκέλος του συστήματος προσγείωσης και το στήριγμα του κινητήρα, κάμπτοντας επίσης τον έλικα. Οι επισκευές ολοκληρώθυηκαν εντός τεσσάρων εβδομάδων, όμως τη νύχτα πριν από τη δεύτερη δοκιμαστική πτήση καταστράφηκε όταν το υπόστεγό του χτυπήθηκε από αμερικάνικο αεροπορικό βομβαρδισμό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Αγαθόκλεια
Η Αγαθόκλεια (π. 247-225 - 203/202 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα της Αιγύπτου, η ευνοούμενη ερωμένη τού Πτολεμαίου Δ΄ (βασ. 221-205 π.Χ.) και αδελφή τού Αγαθοκλή υιού, υπουργού τού βασιλιά αυτού. Ο πατέρας τους ήταν 2ος εξάδελφος τού Πτολεμαίου Δ΄.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Αγαθοκλή πατρός, ευγενούς της Αιγύπτου και της Οινάνθης, που η καταγωγή της δεν μας είναι γνωστή. Ο πατέρας της ήταν γιος τής Θεοξένας της Νεότερης, κόρης της Θεοξένας της Πρεσβύτερης. Η τελευταία ήταν ετεροθαλής αδελφή τού Πτολεμαίου Β΄ (βασ. 283-246 π.Χ.).
Ο Πολύβιος αναφέρει και άλλους συγγενείς της, που υπηρέτησαν τους Πτολεμαίους: τον Νίκωνα ναύαρχο τού Πτολεμαίου Δ΄, τον Φίλο και τον Φιλάμμωνα, που διορίστηκε λιβυάρχης της Κυρήνης από τον αδελφό της.
Η Αγαθόκλεια μάλλον ήταν ιδιοκτήτρια ενός πλοίου σιτηρών. Η φιλόδοξη μητέρα τους τούς εισήγαγε στον Πτολεμαίο Δ΄ και η Αγαθόκλεια και ο Αγαθοκλής άσκησαν σχεδόν απεριόριστη επιρροή στον βασιλιά. Ο Πολύβιος (15.31.13) αναφέρει, ότι η πρώτη έγινε τροφός τού γιού τού βασιλιά. Αν και ο Πτολεμαίος Δ΄ νυμφεύτηκε το 220 π.Χ. την αδελφή του Αρσινόη Γ΄, η Αγαθόκλεια συνέχιζε να ήταν η ευνοούμενή του· μάλιστα το 210 π.Χ. μάλλον γέννησε έναν γιο από τη σχέση της με τον βασιλιά, που όμως απεβίωσε σύντομα μετά.
Το 205 π.Χ. απεβίωσε ο Πτολεμαίος Δ΄ και ο Αγαθοκλής και οι φίλοι του το κράτησαν μυστικό, έτσι ίσως είχαν την ευκαιρία να λεηλατήσουν τον βασιλικό θησαυρό. Έκαναν συνωμοσία με τον Σωσίβιο με σκοπό να θέσουν τον Αγαθοκλή στον θρόνο ή τουλάχιστον να τον κάνουν αντιβασιλιά τού ανήλικου Πτολεμαίου Ε΄. Με την υποστήριξη τού Σωσίβιου, σκότωσαν την Αρσινόη Γ΄. Έπειτα ο Αγαθοκλής ενεργούσε ως κηδεμόνας τού νεαρού βασιλιά.
Το 203/2 π.Χ. οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, οργισμένοι από τις εκτροπές τού Αγαθοκλή, εξεγέρθηκαν εναντίον του· ο στρατιωτικός διοικητής Τληπτόλεμος τέθηκε επικεφαλής τους. Περικύκλωσαν το ανάκτορο τη νύκτα και εισέβαλαν. Ο Αγαθοκλής και η Αγαθόκλεια μάταια ικέτευαν να τους συγχωρήσουν. Ο πρώτος σκοτώθηκε από τους φίλους του για να γλυτώσει έναν βίαιο θάνατο. Η Αγαθόκλεια, οι δύο αδελφές της και η Οινάνθη είχαν καταφύγει σε ναό, όμως σύρθηκαν έξω και αφού απογυμνώθηκαν, εκτέθηκαν στη μανία τού όχλου, που τις έκοψε κομμάτια. Όλοι οι συγγενείς τους και αυτοί που είχαν οποιαδήποτε συμμετοχή στη δολοφονία της Αρσινόης Γ΄, εκτελέστηκαν όμοια.
Ομώνυμη με αυτήν
Υπήρχε και μία άλλη Αγαθόκλεια, κόρη ενός Αριστομένη, που είχε γεννηθεί στην Ακαρνανία και ανήλθε σε μεγάλη ισχύ στην Αίγυπτο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Μέρτεν ντε Φος
Ο Μέρτεν ντε Φος (φλαμανδικά: Maerten de Vos, Maerten de Vos de oude ή Marten de Vos (1532 – 4 Δεκεμβρίου 1603) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος κυρίως ιστορικών θεμάτων και προσωπογραφιών. Με τους συναδέλφους του Αμπρόσιους Φράνκεν και Φρανς Φράνκεν ΙΙ έγινε ένας από τους ηγετικούς ζωγράφους ιστορικών θεμάτων στις ισπανικές Κάτω Χώρες, όταν η σταδιοδρομία του Φρανς Φλόρις άρχισε να φθίνει, κατά το δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα, λόγω του εικονοκλαστικού κινήματος του Beeldenstorm.
Βιογραφία
Ο Μέρτεν ντε Φος γεννήθηκε στην Αμβέρσα, το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του Πίτερ ντε Φος και της Άννα ντε Χέερε. Ο πατέρας του είχε γεννηθεί στο Λέιντεν και μετακόμισε στην Αμβέρσα, όπου, σε ηλικία 17 ετών, καταγράφεται ως μαθητής του Γερόομ Σκούλενς (Jeroom Scuelens). Ο Μέρτεν και ο αδελφός του, που λεγόταν επίσης Πίτερ, εκπαιδεύτηκαν στη ζωγραφική αρχικά από τον πατέρα τους. Μαθητεία τους με την ηγετική φυσιογνωμία στη ζωγραφική της εποχής Φρανς Φλόρις έχει υποτεθεί από ορισμένους ιστορικούς τέχνης, αλλά δεν υπάρχει καμία σχετική έγγραφη μαρτυρία.
Το ταξίδι στην Ιταλία αποτελούσε σχεδόν ιεροτελεστία για τους Φλαμανδούς καλλιτέχνες του 16ου αιώνα, κι έτσι ο ντε Φος το πραγματοποίησε, διαμένοντας στη χώρα το διάστημα 1550- 1558. Είναι πιθανό να πραγματοποίησε το τελευταίο τμήμα του ταξιδιού του, στο νότο της Ιταλίας, με τη συντροφιά του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Κατά πάσα πιθανότητα διέμεινε στη Ρώμη, στη Φλωρεντία και στη Βενετία. Το έργο του εμφανίζει ισχυρή επιρροή ως προς τα χρώματα από τους καλλιτέχνες της Σχολής της Βενετίας. Ο Ιταλός καλλιτέχνης και βιογράφος καλλιτεχνών Κάρλο Ριντόλφι (Carlo Ridolfi) έγραψε ότι ο ντε Φος εργάστηκε στο εργαστήριο του Τιντορέττο στη Βενετία, κάτι που θα εξηγούσε αυτή την ισχυρή επιρροή.
Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα το 1558, ο ντε Φος έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Πιθανόν να είχε επιστρέψει νωρίτερα στην Αμβέρσα, αν η χρονολόγηση ενός πορτρέτου που δημιούργησε, 1556, είναι σωστή. Νυμφεύτηκε την Ζοαννά λε Μπουκ (Joanna le Boucq), της οποίας η οικογένεια προερχόταν από την Βαλανσιέν της Γαλλίας. Το ζευγάρι απέκτησε πέντε θυγατέρες και τρεις γιους.
Την εποχή εκείνη, ο Φρανς Φλόρις ήταν ο ηγέτης στη ζωγραφική πινάκων με ιστορικά θέματα στη Φλάνδρα και είχε σε λειτουργία μεγάλο εργαστήριο στην Αμβέρσα. Αυτό καθιστούσε δύσκολη την εξεύρεση παραγγελιών από άλλους ζωγράφους. Ο ντε Φος ήταν αρκετά τυχερός όταν έλαβε παραγγελίες, το 1564, από τον πλούσιο έμπορο της Αμβέρσας, Χίλλις Χόοφτμαν.
Από τη δεκαετία του 1560, η Φλάνδρα υπέφερε από το Beeldenstorm, τον εικονοκλαστικό διωγμό που έγινε από τους Καλβινιστές. Κατά την περίοδο αυτή, πολλά έργα τέχνης και διακοσμήσεις ιερών ναών καταστράφηκαν από τα προτεσταντικά πλήθη, που ακολουθούσαν την προτεσταντική μεταρρύθμιση. Ο Φλόρις ποτέ δεν κατάφερε να συνέλθει από το πλήγμα του να δει τα έργα του να καταστρέφονται και τόσο η σταδιοδρομία του όσο και η προσωπική του ζωή άρχισαν να ακολουθούν καθοδική πορεία. Καθώς ουσιαστικά ο Φλόρις σταμάτησε να ζωγραφίζει μετά το 1566, μια νέα γενεά καλλιτεχνών άδραξε την ευκαιρία να αναλάβει την ηγετική θέση στη ζωγραφική ιστορικών θεμάτων στις Αψβουργικές Κάτω Χώρες. Μεταξύ αυτών, ο πλέον διακεκριμένος ήταν ο Μάρτεν ντε Φος.
Το 1570 ο ντε Φος έλαβε την παραγγελία διακόσμησης του ανακτορικού παρεκκλησίου του Δούκα Γουλιέλμου του Μπρούνσβιχ-Λύνεμπουργκ στο Τσέλλε (Celle) της Γερμανίας. Η φήμη του μεγάλωνε και το 1572 έγινε ο επικεφαλής της Συντεχνίας ζωγράφων στην Αμβέρσα. Ο ντε Φος είχε αρχικά προσχωρήσει στο λουθηρανικό δόγμα, αλλά επανήλθε στον καθολικισμό ύστερα από την πτώση της Αμβέρσας και την ήττα των προτεσταντών στις Αψβουργικές Κάτω Χώρες. Η σταδιοδρομία του απογειώθηκε καθώς του ανατέθηκαν σημαντικές παραγγελίες από τις αδελφότητες και τις συντεχνίες της Αμβέρσας. Ο ντε Φος δημιούργησε μνημειώδεις εικόνες για Αγία Τράπεζα στον Καθεδρικό της Αμβέρσας αλλά και σε άλλους ναούς της πόλης. Διετέλεσε διάκονος στην Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας κατά την περίοδο 1572-73.
Η φήμη του ήταν τόση, ώστε το 1589, μαζί με τον Αμπρόσιους Φράνκεν Ι ανέλαβαν, για λογαριασμό των κυβερνητών της Γάνδης να προβούν σε κριτική της Υπέρτατης Κρίσης του Ράφαελ Κόξι, ο οποίος βρισκόταν σε διαμάχη με τους άρχοντες της Γάνδης, που του είχαν παραγγείλει τον πίνακα, για τον οποίον ο Κόξι ισχυριζόταν ότι του προσέφεραν πολύ μικρό ποσό για ένα παρόμοιο αριστούργημα. Οι ντε Φος και Φράνκεν επελέγησαν, επίσης, ως οι επικεφαλής σχεδιαστές για τη θριαμβευτική είσοδο στην πόλη της Αμβέρσας του νεοδιορισμένου κυβερνήτη των νότιων Κάτω Χωρών Αρχιδούκα Ερνέστου της Αυστρίας, το 1594. Ο ντε Φος ήταν, επιπρόσθετα, ένας από τους ιδρυτές της Αδελφότητας των Ρωμανιστών (Confrérie van romanisten), που δημιουργήθηκε το 1572 στον Καθεδρικό ναό της Αμβέρσας. Η Αδελφότητα έφερε σε επαφή καλλιτέχνες, ειδήμονες και ουμανιστές που είχαν ταξιδέψει στη Ρώμη και είχαν εκτιμήσει την κουλτούρα του Ουμανισμού. Αυτή η ποικιλία μελών προσέφερε μια καλή ευκαιρία στους καλλιτέχνες να δικτυωθούν με εν δυνάμει πάτρονες. Για να αντιμετωπίσει τη μεγάλη ζήτηση των έργων του, συμπεριλαμβανομένης και αυτής από τους ξένους πάτρονες, ο ντε Φος δημιούργησε καλά οργανωμένο εργαστήριο.
Ο ντε Φος είχε 11 μαθητές κατά την περίοδο 1564 - 1599: Μπάλτεν Φλίρντεν (Balten Vlierden, 1564), Χανς Σνάιερς (Hans Snyers, 1575), Μέρτεν Μπόλαϊ (Merten Boly, 1577), Βένζελ Κουμπέργκερ (Wenzel Coebergher, 1573), Γιέκες Κέιρελ (Jaeckes Keerel, 1577), Γιαν Άντριενς Κνόττερτ (Jan Adriansen Cnottaert, 1584), Πίτερ Χαουρτστέιν (Peeter Goutsteen 1588), Χανς Κνόττερτ (Hans Cnottaert, 1594), Χανς φαν Άλτεν (Hans van Alten, 1595), Χανς ντε Λα Τόρτε (Hans de La Torte (1595) και Άμπραχαμ φαν Λίφενταλε (Abraham van Lievendale, 1599). Οι δυο γιοι του, Ντάνιελ ντε Φος και Μάρτεν ντε Φος ο νεότερος έγιναν επίσης ζωγράφοι, αλλά το έργο τους είναι ελάχιστα γνωστό.
Γενικά
Ο Μάρτεν ντε Φος ήταν κατά κύριο λόγο ζωγράφος θρησκευτικών σκηνών. Ήταν, επίσης, επιδέξιος προσωπογράφος. Κατά τη δεκαετία του 1580 δημιούργησε πολλά σχέδια για χαρακτικά και εικονογραφήσεις βιβλίων. Εκκινώντας από τον μανιερισμό, το ύφος του εξελίχτηκε σε πιο καθαρό και περιγραφικό, που αντιστοιχούσε θαυμάσια στα ιδεώδη της αντιμεταρρύθμισης.
Πίνακες
Ο ντε Φος δεν ήταν πρωτοποριακός καλλιτέχνης αλλά περισσότερο μια πολυσχιδής μορφή που δανειζόταν ελεύθερα στοιχεία από Ιταλούς δασκάλους. Το έργο του μπορεί ποικιλοτρόπως να αποδοθεί σε καλλιτέχνες όπως οι Πάολο Βερονέζε, Τιντορέττο και Μικελάντζελο αλλά και σε Φλαμανδούς καλλιτέχνες όπως οι "Δάσκαλος του Ασώτου Υιού", Πίτερ Άρτσεν και Φλαμανδούς επηρεασμένους από Ιταλούς (αναφέρονται ως "Ρομανιστές"), όπως οι Λαμπέρ Λομπάρ, Φρανς Φλόρις και Μίχιελ Κόξι.
Το ύφος του ήταν σαφώς αναγνωρίσιμο και η εικονογραφία και θεματολογία του ήταν σαφώς αντιμεταρρυθμιστικές. Παρά τη μικρή υφολογική εξέλιξη, τα όψιμα ρετάμπλ του ανακαλούν έργα προγενέστερων Φλαμανδών ζωγράφων, όπως οι Μάαρτεν φαν Χέιμσκερκ και, όπως στην περίπτωση του Αγίου Λουκά που ζωγραφίζει την Παναγία του Κουέντιν Μασσάις. Προς το τέλος της σταδιοδρομίας του η παλέτα του γίνεται πιο απαλή και με περισσότερους τόνους.
Σχέδια και χαρακτικά
Ο ντε Φος ήταν πολύ παραγωγικός και οι δημιουργίες του έγιναν δημοφιλείς και διαχύθηκαν ευρέως μέσω χαρακτικών που κατασκεύασαν οι Ράφαελ Σάντελερ, οι αδελφοί Βίριξ και άλλοι.
Ο ντε Φος δημιούργησε επίσης σχέδια για τον εκδοτικό οίκο της Αμβέρσας "Plantin Press". Ανάμεσα σε άλλα έφτιαξε σχέδια για τα Λειτουργικά βιβλία της Καθολικής Εκκλησίας Breviarium Romanum και Missale Romanum. Σχεδίασε, επίσης, την εικονογράφηση του βιβλίου Triumphus martyrum, μια σειρά από 13 τυπωμένα χαρακτικά στα οποία παρουσιάζονται μάρτυρες της Παλαιάς Διαθήκης. Άλλες εκδοτικές εργασίες στις οποίες συνεργάστηκε περιλαμβάνουν τις σειρές των πέντε αισθήσεων, των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων, των Χριστιανικών αρετών, τους δώδεκα μήνες, τις τέσσερις εποχές και τα επτά θαύματα του Κόσμου. Δημιούργησε, επίσης, 78 σχέδια για την εικονογραφημένη έκδοση του Bible Thesaurus veteris et novi testamenti που εξέδωσε ο Χέραρντ ντε Γιόντε (Gerard de Jode) το 1585. Η εξαγωγή αυτής της εικονογραφημένης Βίβλου από τον ντε Γιόντε, καθώς και η αναθεωρημένη της έκδοση στο Άμστερνταμ, συνέβαλε στη δημοφιλία των εικονογραφήσεων του ντε Φος σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Τα σχέδιά του γίνονταν χαρακτικά από κορυφαίους χαράκτες της Αμβέρσας και εκδίδονταν από τους τοπικούς εκδότες, όπως οι Πίτερ Μπάλτεν, Φρανς φαν Μπόισεκομ, Φόλκξκεν Ντίριξ, Άντριεν Κόλλερτ, Φίλιπ Χάλλε, Βίλλεμ φαν Χεχτ, Έντουαρντ φαν Χουσβίνκελ, Χέραρντ ντε Γιόντε, Χανς φαν Λόυκ και Γιοχάννες Μπαπτίστα Φριντς. Περίπου 1600 χαρακτικά κατασκευάστηκαν με βάση σχέδια του ντε Φος.
Τα σχέδιά του είναι γνωστά για τη ζωντάνια και τον εν γένει θετικό τους χαρακτήρα. Συχνά σε αυτά εμφανίζονται ρομαντικά τοπία ιταλικής τεχνοτροπίας στο παρασκήνιο. Η προφανής του ικανότητα οδήγησε σε κάποιο βαθμό επαναλαμβανόμενης τυποποίησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Διοικητική διαίρεση νομού Θεσσαλονίκης (πρόγραμμα Καλλικράτης)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι με τις υποδιαιρέσεις τους και οι οικισμοί του νομού Θεσσαλονίκης.
Νομός Θεσσαλονίκης  [ 1.057.825 ]
-- Δήμος Θεσσαλονίκης --
Ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 375.276 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αμπελοκήπων - Μενεμένης --
Ο δήμος Αμπελοκήπων-Μενεμένης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 55.869 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Βόλβης --
Ο δήμος Βόλβης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 26.079 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Δέλτα --
Ο δήμος Δέλτα έχει (πραγματικό) πληθυσμό 40.541 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Θερμαϊκού --
Ο δήμος Θερμαϊκού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 38.349 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Θέρμης --
Ο δήμος Θέρμης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 36.276 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κορδελιού - Ευόσμου --
Ο δήμος Κορδελιού-Ευόσμου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 101.753 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Λαγκαδά --
Ο δήμος Λαγκαδά έχει (πραγματικό) πληθυσμό 42.580 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νεάπολης - Συκεών --
Ο δήμος Νεάπολης-Συκεών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 86.417 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη --
Ο δήμος Πυλαίας-Χορτιάτη έχει (πραγματικό) πληθυσμό 50.162 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Παύλου Μελά --
Ο δήμος Παύλου Μελά έχει (πραγματικό) πληθυσμό 84.397 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Χαλκηδόνος --
Ο δήμος Χαλκηδόνος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 35.145 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ωραιοκάστρου --
Ο δήμος Ωραιοκάστρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 11.896 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Διοικητική διαίρεση νομού Θεσσαλονίκης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Θεσσαλονίκης Θεσσαλονίκης
Μανέ ντε λα Πάρρα
Ο Μανέ ντε λα Πάρρα (Mané de la Parra, γεννημένος ως Μανελίκ ντε λα Πάρρα Μπόρχα Manelick de la Parra Borja, 23 Δεκεμβρίου 1982 -) είναι Μεξικανός τραγουδιστής και ηθοποιός.
Δισκογραφία
Album
EP
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μπιλ/Μπιέν
Η Μπιλ/Μπιέν είναι πόλη της Ελβετίας, στο Καντόνι της Βέρνης. Η πόλη βρίσκεται στα σύνορα του γαλλόφωνου τμήματος της Ελβετίας και του γερμανόφωνου γι' αυτό και είναι επίσημα δίγλωσση. Το όνομα Μπιλ (Biel) είναι το γερμανικό της και το όνομα Μπιέν (Bienne) είναι το γαλλικό. Μέχρι το 2004 η επίσημη ονομασία της ήταν Μπιλ αλλά από την 1η Ιανουαρίου 2005 μετατράπηκε σε Μπιλ/Μπιέν. Η πόλη θεωρείται η μητρόπολη της ελβετικής ωρολογοποιίας.
Προϊστορία
Οι όχθες της λίμνης Μπιλ κατοικήθηκαν από τη Νεολιθική εποχή. Το 1874 ο γεωλόγος Έντουαρντ φον Φέλλενμπεργκ ανακάλυψε τα ίχνη ενός οικισμού από πασσαλόκτιστες κατοικίες στο λιμάνι της περιοχής Vingelz, η οποία τώρα αποτελεί τη δυτικότερη συνοικία της Μπιλ/Μπιέν, ενώ μέχρι το 1900 ήταν ανεξάρτητος δήμος. Αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν το 1985 προσδιόρισαν μια στρωματογραφική ακολουθία περίπου 90 εκατοστών με πλούσια αρχαιολογικά στρώματα, τα οποία χρονολογήθηκαν από το 2974 π.Χ., το πρώτο, μέχρι το 2695 π.Χ., το τελευταίο. Ο νεολιθικός οικισμός παρέμενε καλυμμένος από στρώματα ιζημάτων και ο λιμενοβραχίονας που βρίσκεται δυτικά του τον προστάτευε από τους ισχυρούς δυτικούς ανέμους. Η διάβρωση ήταν ασήμαντη μέχρι σήμερα και η περιοχή είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους προϊστορικούς οικισμούς της περιοχής. Σε νέες ανασκαφές του 1998 βρέθηκαν υπολείμματα κλωστοϋφαντουργίας και ένας πλήρης πέλεκυς με τη χειρολαβή του και τη λεπίδα. Ο αρχαιολογικός χώρος συμπεριλαμβάνεται στα Προϊστορικά καταλύματα των Άλπεων που αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 2011. Ανατολικά αυτού του αρχαιολογικού χώρου έχει εντοπιστεί ένας οικισμός της Ύστερης Εποχής του χαλκού.
Ρωμαϊκή εποχή
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η περιοχή ανήκε στην επαρχία της Άνω Γερμανίας. Θεμέλια κτιρίων και ένα νεκροταφείο του 4ου αιώνα στην περιοχή Mett συνδέονται με ένα ύστερο-ρωμαϊκό ή ένα πρώιμο μεσαιωνικό φρούριο του οποίου δεν έχουν βρεθεί ίχνη, θεμέλια όμως πολλών ρωμαϊκών κτιρίων βρέθηκαν ανατολικά της μεσαιωνικής πόλης.
Σύμφωνα με μια θεωρία, η πόλη πήρε το όνομα το όνομά της από τον κέλτικο θεό Μπελένο, πιθανώς από έναν ναό της ρωμαϊκής εποχής αυτής της θεότητας. Ωστόσο, αρχαιολογικά ευρήματα ή επιγραφές δεν επιβεβαιώνουν αυτή τη θεωρία. Το 1142 η πόλη αναφέρεται ως apud belnam, κάτι που θεωρείται ως απόδειξη για την προέλευσή της από τον Μπελένο. Εξαιτίας της παρετυμολόγησης, το όνομα συνδέθηκε με το γερμανικό όνομα για το τσεκούρι (bieli), γι' αυτό το λόγο το οικόσημο της πόλης φέρει δυο πέλεκες.
Νεότερη Εποχή
Μολονότι παρέμενε επίσημα στη δικαιοδοσία του επισκοπικού πριγκιπάτου της Βασιλείας, η Μπιλ είχε ξεκινήσει να συνάπτει από τον 13ο αιώνα συμμαχίες με τις γειτονικές πόλεις. Το 1279 συμμάχησε με τη Βέρνη, το 1311 με την Φριμπούρ, το 1334 με την Σόλοτουρν, το 1342 με την Μούρτεν και το 1395 με την Λα Νεββίλ. Η συμμαχία με τη Βέρνη έγινε εσαεί συμμαχία το 1352, καθώς η ίδια η Βέρνη προσχώρησε στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία. Οι αλληλοσυγκρουόμενες υποχρεώσεις της πόλης προς τον επίσκοπο της Βασιλείας, Jean de Vienne, και προς την πόλη της Βέρνης οδήγησαν σε πόλεμο το 1367. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Μπιλ κάηκε και το κάστρο του επισκόπου καταστράφηκε. Μετά την εξαφάνιση των κομήτων της Νεσατέλ-Νιντάου ​​το 1375, η εξουσία του επισκόπου γύρω από τη λίμνη άρχισε να εξασθενεί. Το 1388 η Βέρνη απέκτησε τον έλεγχο του κάστρου ​​και της πόλης Νιντάου, ωστόσο ο επίσκοπος διατήρησε κάποια επιρροή στη Μπιλ. Οι δύο αντίπαλες δυνάμεις αγωνίστηκαν για την εξουσία επί της Μπιλ για πάνω από 400 χρόνια και εμπόδισαν την πόλη να γίνει εντελώς ανεξάρτητη από τους ισχυρούς γείτονές της. Παρόλο που η Μπιλ παρέμεινε ονομαστικά υπό τον έλεγχο των Καθολικών Επισκόπων της Βασιλείας, το 1528 προσχώρησε στη νέα προτεσταντική πίστη.
Η Γαλλική Επανάσταση άλλαξε την πολιτική κατάσταση στη Μπιλ/Μπιέν. Το 1793, ο Γαλλικός Επαναστατικός Στρατός κατέλαβε την Επισκοπή της Βασιλείας και έφερε τους Γάλλους στα εδάφη γύρω από την πόλη. Στις 6 Φεβρουαρίου 1798, τα γαλλικά στρατεύματα διέσχισαν την ανοιχτή πύλη της πόλης ενώ ο πληθυσμός γιόρταζε την άφιξή τους. Η Μπιλ/Μπιέν και οι γειτονικές της κοινότητες ενσωματώθηκαν ως "Canton de Bienne" στο διαμέρισμα Mont-Terrible της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Δύο χρόνια αργότερα, το 1800, ενσωματώθηκε στο διαμέρισμα Haut-Rhin.
Σύγχρονη εποχή
Στις αρχές του 20ου αιώνα τα σοσιαλιστικά ιδεώδη άρχισαν να επηρεάζουν το εργατικό κίνημα στη Μπιλ/Μπιέν και απεργίες και σαμποτάζ χρησιμοποιήθηκαν για την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων. Η πρώτη απεργία μεγάλης κλίμακας ήταν η απεργία των οικοδόμων το 1902. Τα επόμενα χρόνια σημειώθηκαν έντονες συγκρούσεις για τα εργασιακά δικαιώματα. Η μεγαλύτερη απεργία ήταν η απεργία των εργατών ξυλουργίας το 1907, η οποία διήρκεσε σχεδόν ένα χρόνο. Επίσης, το 1907, ο Γκότφριντ Ρέιμαν από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα εξελέγη δήμαρχος. Η εκλογή του σηματοδότησε την πρώτη φορά που ένας σοσιαλδημοκράτης εξελέγη σε ένα τόσο ισχυρό αξίωμα στην Ελβετία.
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σηματοδότησε μια οπισθοχώρηση για το εργατικό κίνημα, παρόλο που η Ελβετία δεν συμμετείχε άμεσα στον πόλεμο. Οι μισθοί μειώθηκαν σημαντικά όταν ξεκίνησε ο πόλεμος ενώ η άνοδος του πληθωρισμού έκανε τα πάντα ακριβότερα. Τον Ιούλιο του 1918, μια διαδήλωση πεινασμένων εργαζομένων κατέληξε σε βίαιες ταραχές στους δρόμους της πόλης και χρειάστηκε η επέμβαση στρατιωτικών δυνάμεων για την καταστολή τους. μικρογραφία | Το Volkshaus (Σπίτι του Λαού) Το 1921, οι σοσιαλδημοκράτες κέρδισαν με μικρή πλειοψηφία στις δημοτικές εκλογές. Υπό την ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Δημάρχου Γκουίντο Μύλλερ, η «Κόκκινη Μπιλ» ξεκίνησε μια σειρά σοσιαλιστικών κοινοτικών πειραμάτων. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 ολόκληρη η γειτονιά γύρω από το σιδηροδρομικό σταθμό ανακατασκευάστηκε σύμφωνα με τις κοινωνικές θεωρίες της εποχής. Το Volkshaus (Σπίτι του Λαού), που χτίστηκε μεταξύ 1928-32, είναι ένα παράδειγμα του νέου στυλ κτιρίων και ένα σύμβολο της σοσιαλδημοκρατικής εποχής της πόλης. Στα χρόνια που προηγήθηκαν του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι σοσιαλδημοκράτες άρχισαν να χάνουν την δύναμή τους στην πόλη. Κατά το τελευταίο έτος του πολέμου, το Ελβετικό Εργατικό Κόμμα απέκτησε εννέα θέσεις στο δημοτικό συμβούλιο κι έτσι έπαψαν να έχουν οι σοσιαλδημοκράτες την πλειοψηφία. Με την παραίτηση του Δημάρχου Μύλλερ το 1947, θα πέρναγαν σχεδόν τριάντα χρόνια (1976) πριν οι Σοσιαλδημοκράτες εκλέξουν και πάλι δήμαρχο στη Μπιλ.
Όταν το 1978 δημιουργήθηκε το καντόνι του Ιούρα η Μπιλ είχε την ευκαιρία, προσχωρώντας σε αυτό, να γίνει η πρωτεύουσά του, αλλά προτίμησε να παραμείνει στο καντόνι της Βέρνης. Η πόλη ονομαζόταν επίσημα Μπιλ έως το 2004, παρόλο που η δίγλωσση ονομασία Μπιλ/Μπιέν ήταν σε κοινή χρήση. Από το 2005, το Μπιλ/Μπιέν έγινε το επίσημο όνομά της.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Η πόλη στις όχθες της λίμνης Μπιλ Η πόλη βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του όρους Ιούρα στο ανατολικό άκρο της λίμνης Μπιλ. Στα περίχωρα της πόλης περνά ο ποταμός Άαρ ενώ την πόλη διασχίζει ο μικρότερος ποταμός Συζ που εκβάλει στη λίμνη. Εκτός από την κυρίως πόλη, στον δήμο συμπεριλαμβάνονται οι οικισμοί Vingelz (από το 1900), Bözingen (από το 1917), Madretsch και Mett (και οι δύο από το 1920).
Γιώργος Γραμματικάκης
Ο Γιώργος Γραμματικάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 21 Μαΐου 1939) είναι Έλληνας φυσικός, πανεπιστημιακός ομότιμος καθηγητής, πρώην πρύτανης, συγγραφέας και πρώην ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι».
Μπιλ/Μπιέν
Γεωγραφία
Η Μπιλ/Μπιέν έχει έκταση 21,21 τ.χλμ.. Από αυτή την έκταση χρησιμοποιούνται 1,7 τ.χλμ. ήτοι το 8,0% για γεωργικούς σκοπούς, ενώ τα 9,63 τ.χλμ. ήτοι το 45,4% είναι δάσος. Από τα υπόλοιπα, τα 9,65 τ.χλμ. ήτοι το 45,5% είναι αστική περιοχή, τα 0,13 τ.χλμ. ήτοι το 0,6% είναι ποτάμια ή λίμνες και τα 0,14 τ.χλμ. ήτοι το 0,7% είναι χέρσα γη.
Από την κατοικημένη περιοχή, τα βιομηχανικά κτίρια αποτελούν το 5,1% της συνολικής έκτασης, ενώ η οικιστική ζώνη αποτελεί το 21,9% και οι υποδομές μεταφορών αποτελούν το 12,6%. Οι υποδομές ρεύματος και ύδατος καθώς και άλλες ειδικές περιοχές αποτελούν το 1,7%, ενώ τα πάρκα, οι πράσινες ζώνες και τα αθλητικά κέντρα αποτελούν το 4,1%. Από τα χωράφια, το 4,7% χρησιμοποιείται για καλλιέργειες και το 2,0% είναι βοσκότοποι.
Γιώργος Γραμματικάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Γραμματικάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Imperial College του Λονδίνου. Απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1973 και η διατριβή του είχε τίτλο "Analysis of some multiparticle final state in 10 and 6 GeV/c K-p interactions".
Μπιλ/Μπιέν
Δημογραφία
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν στους 30.000 κατοίκους. Διπλασιάστηκε τα επόμενα 60 χρόνια, φτάνοντας στα μέσα της δεκαετίας του 1960 τους 65.000. Από τη δεκαετία του 1970 έως τη δεκαετία του 1990, έπεσε στους 49.000 και μετά το 2000 και πάλι αυξήθηκε ελαφρά ξεπερνώντας τους 50.000. Άλλοι 89.000 κάτοικοι ζουν στην ευρύτερη αστική περιοχή.
Γιώργος Γραμματικάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Μάϊο του 1962, ύστερα από δικαστική προσφυγή των μελών των ακροδεξιών φοιτητικών παρατάξεων ΣΔΟΕ και ΕΚΟΦ κατά της διοίκησης της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ), το δικαστήριο τον διόρισε μέλος του νέου δ.σ της ΔΕΣΠΑ, θέση από την οποία παραιτήθηκε αμέσως καταγγέλοντας σκευωρία.
Μπιλ/Μπιέν
Δημογραφία
Η σύνθεση του πληθυσμού από τα μισά του 19ου αιώνα μέχρι το τέλος του 20ου δίνεται στον παρακάτω πίνακα:
Γλώσσα
μικρογραφία | Δίγλωσση πινακίδα στη Μπιλ/Μπιέν Το 2000, την πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελούσαν οι γερμανόφωνοι (26.957 ήτοι το 55.4%). Οι γαλλόφωνοι ήταν 13.695 ήτοι 28.1% και οι ιταλόφωνοι ήταν 2.925 ήτοι το 6.0% του συνολικού πληθυσμού. Η πόλη είναι επίσημα δίγλωσση και μάλιστα είναι η μεγαλύτερη δίγλωσση πόλη στην Ελβετία. Επιπλέον, άλλες περίπου 150 εθνικότητες έχουν παρουσία στη Μπιλ/Μπιέν. Τα τελευταία χρόνια η πόλη χρησιμοποίησε τον διγλωσσισμό ως οικονομικό πλεονέκτημα, δημιουργώντας πολλά τηλεφωνικά κέντρα ή κέντρα κλήσεων (call center) μέσα ή γύρω από την πόλη, καθιστώντας την Ελβετική Πόλη της Επικοινωνίας.
Γιώργος Γραμματικάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1982 έως το 2006 που συνταξιοδοτήθηκε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή, ήταν καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1990 έως το 1996 διατέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Μπιλ/Μπιέν
Οικονομία
Στην ευρύτερη περιοχή της Μπιλ/Μπιέν υπάρχουν εργοστάσια που ειδικεύονται στην μικρομηχανική, τη σύλληψη και την κατασκευή εξειδικευμένων, παραγωγικών μηχανημάτων και εργαλείων. Τα προϊόντα της εξάγονται παγκοσμίως, μαζί με τα ελβετικά ρολόγια που κατασκευάζονται από γνωστά και φημισμένα εμπορικά σήματα ρολογιών που έχουν την έδρα τους εδώ, καθιστώντας την Μπιλ/Μπιέν τη μητρόπολη της ελβετικής ωρολογοποιίας.
Γιώργος Γραμματικάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 2014 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι» και συμμετέχει στην Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Επίσης είναι αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Λυρικής Σκηνής.
Συγγραφικό έργο
Ο Γιώργος Γραμματικάκης έχει γράψει τα εξής βιβλία:
Μπιλ/Μπιέν
Οικονομία
Tο 2011, η Μπιλ/Μπιέν είχε ποσοστό ανεργίας 3,95%. Σύμφωνα με στοιχεία του 2008, απασχολούνταν συνολικά 33.799 άτομα στο δήμο. 10 επιχειρήσεις λειτουργούσαν στον πρωτογενή τομέα, οι οποίες απασχολούσαν 56 άτομα. 451 επιχειρήσεις λειτουργούσαν στην δευτερογενή παραγωγή απασχολώντας 9.421 άτομα και 2.267 επιχειρήσεις του τριτογενή τομέα απασχολούσαν 24.322 άτομα.
Πολιτισμός και αθλητισμός
μικρογραφία |H Burgplatz στην παλιά πόλη Στη Μπιλ/Μπιέν, σχετικά με τον πολιτισμό, ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα εξής:
Γιώργος Γραμματικάκης
Συγγραφικό έργο
Επιπλέον, έχει συμμετάσχει στα συλλογικά έργα:
Μπιλ/Μπιέν
Πολιτισμός και αθλητισμός
Η πόλη της Μπιλ/Μπιέν είναι παγκοσμίως γνωστή για το Διεθνές Φεστιβάλ σκάκι, που διεξάγεται περί τα τέλη Ιουλίου, από το 1968. Το φεστιβάλ αποτελείται από ένα «κλειστό» τουρνουά πουλ διπλών συναντήσεων και ένα «ανοιχτό» με ελβετικό σύστημα. Στο σκακιστικό χώρο έχει επικρατήσει με το γερμανικό όνομα της πόλης, δηλαδή Μπιλ.
Γιώργος Γραμματικάκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Μπιλ/Μπιέν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Στανίσουαφ Μέντελσον
Ο Στάνισλαφ Μέντελσον (πολωνικά: Stanisław Mendelson, 1858 - 1913) ήταν Πολωνός σοσιαλιστής, εκδότης, συγγραφέας και προσωπικότητα του πρώιμου διεθνούς εργατικού κινήματος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1858 στη Βαρσοβία (τότε υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία) και ήταν γόνος οικογένειας τραπεζιτών εβραϊκής καταγωγής To 1878, όντας ακόμη φοιτητής, ήταν ένας από τους ιδρυτές του πρώτου κύκλου σοσιαλιστών μεταξύ των Πολωνών φοιτητών του πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Η δράση του προκάλεσε την κινητοποίηση των ρωσικών αρχών με αποτέλεσμα, να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και να εγκατασταθεί στη Γενεύη της Ελβετίας όπου υπήρξε ιδρυτής και βασικός χρηματοδότης των πολωνόγλωσσων εργατικών σοσιαλιστικών εντύπων Równosć (ελλ: Ισότητα, 1879 - 1881) and Przedswit (ελλ: Αυγή, 1881 - 1893).
Τον Νοέμβριο του 1892 ο Μέντελσον συμμετείχε στο συνέδριο των Πολωνών σοσιαλιστών που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι όπου αναδείχτηκε σε ηγετική φυσιογνωμία. Αν και παλαιότερα ήταν και ο ίδιος ένας από τους πολέμιους της πολωνικής ανεξαρτησίας, στο συνέδριο υποστήριξε τη γραμμή υπέρ της συγκεκριμένης άποψης και συνέταξε το τελικό κείμενο, το οποίο εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία από τους υπόλοιπους συνέδρους.
Τον Ιανουάριο του 1893 επέστρεψε στην - υπό ρωσική διοίκηση - Πολωνία ως απεσταλμένος του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της διασποράς με σκοπό την οργάνωση τοπικών επιτροπών και ομάδων. Με αυτή την ιδιότητα επισκέφθηκε μεταξύ άλλων και το Βίλνιους, όπου συναντήθηκε με τον νεαρό σοσιαλιστή και μετέπειτα ηγέτη της Πολωνίας, Γιούζεφ Πιουσούτσκι, του οποίου την πολιτική σκέψη επηρέασε σημαντικά. Παράλληλα, επισήμανε την ανάγκη αντιμετώπισης της τάσης της πλειοψηφίας των Εβραίων σοσιαλιστών του Βίλνιους, οι οποίοι σε αντίθεση με το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, όντας στενά συνδεδεμένοι με το ρωσικό σοσιαλιστικό κίνημα δεν επεδίωκαν την ανεξαρτησία της Πολωνίας και έτειναν προς τον εκρωσισμό.