cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεμελιώδες θεώρημα του λογισμού
Απόδειξη πρώτου μέρους
Επίσης, και
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το θεώρημα παρεμβολής,έχω:
Αντικαθιστώντας στην (3), παίρνουμε
Η συνάρτηση f είναι συνεχής στο c, οπότε το όριο μπορεί να ληφθεί μέσα στη συνάρτηση. Ως εκ τούτου, έχουμε
η οποία συμπληρώνει την απόδειξη.
Απόδειξη του πορίσματος
Ας υποθέσουμε ότι η F είναι μια αντιπαράγωγος της f, και η f συνεχής στο [α, β]. Και έστω
Από το "πρώτο μέρος" του θεωρήματος, ξέρουμε ότι η G είναι επίσης μια αντιπαράγωγος της f. Αφού F' - G' = 0, από το θεώρημα μέσης τιμής συνεπάγεται ότι F - G είναι μία σταθερή συνάρτηση, δηλαδή υπάρχει ένας αριθμός c έτσι ώστε , για όλα τα x που ανήκουν στο διάστημα [α, β]. Για, έχουμε
που σημαίνει Με άλλα λόγια, και έτσι
Απόδειξη του δεύτερου μέρους
Ακολουθεί ότι
Τώρα, προσθέτουμε κάθε F(xi) μαζί με το αντίστροφό του, έτσι ώστε η προκύπτουσα ποσότητα να είναι ίση με:
Η παραπάνω ποσότητα μπορεί να γραφτεί ως το ακόλουθο άθροισμα:
Στη συνέχεια, χρησιμοποιούμε το θεώρημα μέσης τιμής.
Αναφέροντας το εν συντομία:
Η F είναι συνεχής στο κλειστό διάστημα [α, β] και διαφορίσιμη στο ανοικτό διάστημα (α, β). Τότε υπάρχει κάποιο c στο (α, β), έτσι ώστε
Η συνάρτηση F είναι παραγωγίσιμη στο διάστημα [α, β]. Ως εκ τούτου, είναι επίσης διαφορίσιμη και συνεχής σε κάθε διάστημα [xi−1, xi]. Σύμφωνα με το θεώρημα μέση τιμής (που αναφέραμε παραπάνω),
Αντικαθιστώντας τα παραπάνω στην (1), παίρνουμε
Από την υπόθεση συνεπάγεται
Επίσης, μπορεί να εκφραστεί ως \Delta x της διχοτόμησης i. Εμείς περιγράφουμε το εμβαδόν κάθε ορθογωνίου, ως το γινόμενο του πλάτους επί του ύψους του, και προσθέτουμε όλες τις περιοχές μαζί. Κάθε ορθογώνιο, λόγω του θεωρήματος μέσης τιμής, περιγράφει μια προσέγγιση του τμήματος της καμπύλης που σχεδιάζεται πάνω του. Επίσης το \Delta x_i δεν χρειάζεται να είναι το ίδιο για όλες τις τιμές του Ι, ή με άλλα λόγια το πλάτος των ορθογωνίων μπορεί να διαφέρει. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να προσεγγίσουμε την καμπύλη με n ορθογώνια.Τώρα, καθώς το μέγεθος των χωρισμάτων μικραίνει και το n αυξάνεται,οδηγούμαστε τελικά περισσότερα χωρίσματα να καλύπτουν τον χώρο, δηλασή είμαστε όλο και πιο κοντά στην πραγματική τιμή του εμβαδού της καμπύλης. Με τη λήψη του ορίου στην έκφραση, καθώς ο κανόνας των χωρισμάτων προσεγγίζει το μηδέν, φθάνουμε στο ολοκλήρωμα Riemann. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει αυτό το όριο, επειδή η f θεωρήθηκε ότι είναι ολοκληρώσιμη. Δηλαδή, παίρνουμε το όριο καθώς το μεγαλύτερο από τα χωρίσματα προσεγγίζει το μηδέν σε μέγεθος, έτσι ώστε όλα τα υπόλοιπα χωρίσματα να είναι μικρότερα και ο αριθμός των χωρισμάτων να τείνει στο άπειρο.
Έτσι, παίρνουμε το όριο και στις δύο πλευρές της σχέσης (2).
Αυτό μας δίνει Ούτε η F(b) ούτε F(a) εξαρτάται από, και έτσι το όριο στην αριστερή πλευρά παραμένει F(b) − F(a).
Η έκφραση από την δεξιά πλευρά της εξίσωσης καθορίζει το ολοκλήρωμα πάνω στην f από το Α στο Β. Ως εκ τούτου, παίρνουμε
η οποία συμπληρώνει την απόδειξη.
Φαίνεται σχεδόν σαν το πρώτο μέρος του θεωρήματος που προκύπτει άμεσα από τη δεύτερη. Δηλαδή, ας υποθέσουμε ότι το G είναι μία αντιπαράγωγος της f.
Στη συνέχεια, από το δεύτερο θεώρημα,. Τώρα, ας υποθέσουμε. Στη συνέχεια, η F έχει την ίδια παράγωγο με την G, και συνεπώς, F '= f. Αυτό το επιχείρημα είναι όμως αληθές, μόνο αν γνωρίζουμε ήδη ότι η f έχει μια αντιπαράγωγο, και για να γνωρίζουμε ότι όλες οι συνεχείς συναρτήσεις έχουν αντιπαραγώγους λαμβάνουμε υπόψην το πρώτο μέρος του θεμελιώδους θεωρήματος. Για παράδειγμα, εάν f(x) = e−x 2, τότε η f έχει μια αντιπαράγωγο, δηλαδή
και δεν υπάρχει απλούστερη έκφραση για τη συνάρτηση αυτή. Συνεπώς, είναι σημαντικό να μην ερμηνεύουμε το δεύτερο μέρος του θεωρήματος ως τον ορισμό του ολοκληρώματος. Πράγματι, υπάρχουν πολλές συναρτήσεις που είναι ολοκληρώσιμες, αλλά έχουν έλλειψη αντιπαραγώγων που μπορούν να γραφτούν ως στοιχειώδεις συναρτήσεις.Αντίθετα, πολλές συναρτήσεις που έχουν αντιπαράγωγο δεν είναι ολοκληρώσιμες κατά Riemann (βλέπε λειτουργία της Volterra).
Παραδείγματα
Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να υπολογίσουμε το παρακάτω ολοκλήρωμα :
Εδώ έχουμε, και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την  ως αντιπαράγωγο της. Ως εκ τούτου:
Ή, πιο γενικά, υποθέτουμε ότι θέλουμε να υπολογίσουμε το παρακάτω
Εδώ έχουμε, και την  που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντιπαράγωγος της. Ως εκ τούτου:
Ή, ισοδύναμα,
Γενικεύσεις
Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε τη συνέχεια της f σε όλο το διάστημα. Το πρώτο μέρος του θεωρήματος λέει ότι : Αν f είναι οποιαδήποτε ολοκληρώσιμη κατά Lebesque συνάρτηση στο [α, β] και x0 είναι ένας αριθμός στο [α, β] έτσι ώστε η f να είναι συνεχής στο x0, τότε
είναι διαφορίσιμη για με F′(x0) = f(x0). Μπορούμε να χαλαρώσουμε τις προϋποθέσεις στην f ακόμη περισσότερο και να υποθέσουμε απλώς ότι είναι τοπικά ολοκληρώσιμη. Σε αυτήν την περίπτωση, μπορούμε να συμπεράνουμε πως η συνάρτηση F είναι διαφορίσιμη σχεδόν παντού και ισχύει F′(x) = f(x) σχεδόν παντού. Στην πραγματικότητα αυτή η δήλωση είναι ισοδύναμη με το θεώρημα της διαφόρισης Lebesgue. Τα αποτελέσματα αυτά εξακολουθούν να ισχύουν για το ολοκλήρωμα Henstock–Kurzweil, το οποίο επιτρέπει να υπάρχει μία μεγαλύτερη κλάση από ολοκληρώσιμες συναρτήσεις.
Σε μεγαλύτερες διαστάσεις το θεώρημα διαφόρισης Lebesgue γενικεύει το Θεμελιώδες Θεώρημα του Λογισμού δηλώνοντας ότι σχεδόν για κάθε x, η μέση τιμή μιας συνάρτησης f πάνω σε μια σφαίρα ακτίνας r με κέντρο το x τείνει στην f(x) όσο το r τείνει στο 0.
Το δεύετρο μέρος του θεωρήματος ισχύει για οποιαδήποτε Lebesgue ολοκληρώσιμη συνάρτηση f, η οποία έχει μια αντιπαράγωγο F (δε συμβαίνει όμως για όλες τις ολοκληρώσιμες συναρτήσεις). Με άλλα λόγια,αν μία πραγματική συνάρτηση F στο [α, β] έχει μια παράγωγο f(x) σε κάθε σημείο x του [α, β] και αν αυτή η παράγωγος f είναι κατά Lebesgue ολοκληρώσιμη στο [α, β], τότε
Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να αποτύχει για συνεχείς συναρτήσεις F οι οποίες έχουν μία παράγωγο f(x) σχεδόν σε κάθε σημείο x, όπως για παράδειγμα φαίνεται από τη συνάρτηση Cantor. Ωστόσο, αν F είναι απόλυτα συνεχής, έχει μια παράγωγο F′(x) σχεδόν σε κάθε σημείο x, και έπειτα η F′ είναι ολοκληρώσιμη, με F(β) − F(α) να είναι ίσο με το ολοκλήρωμα της F′ στο [α, β]. Αντίθετα, αν η f είναι οποιαδήποτε ολοκληρώσιμη συνάρτηση, τότε η F όπως δόθηκε στον πρώτο τύπο θα είναι απόλυτα συνεχής με F′ = f σχεδόν παντού.
Οι προϋποθέσεις αυτού του θεωρήματος μπορούν ξανά να χαλαρώσουν με την ένταξη των ολοκληρωμάτων ως Henstock–Kurzweil ολοκληρώματα. Συγκεκριμένα,αν μια συνεχής συνάρτηση F(x) έχει μία παράγωγο f(x) σε πεπερασμένο πλήθος σημείων, τότε f(x) είναι Henstock–Kurzweil ολοκληρώσιμη και F(β) − F(α) ισούται με το ολοκλήρωμα της f στο [α, β]. Η διαφορά εδώ είναι ότι η ολοκληρωσιμότητα της f δεν χρειάζεται να υπολογίζεται.
Η έκδοση του Θεωρήματος Taylor, που εκφράζει το σφάλμα ως ολοκλήρωμα, μπορεί να θεωρηθεί ως μια γενίκευση του Θεμελιώδους Θεωρήματος.
Υπάρχει μια εκδοχή του θεωρήματος για σύνθετες συναρτήσεις: ας υποθέσουμε ότι το U είναι ανοιχτό υποσύνολο του C και f : U → C είναι μια συνάρτηση, η οποία έχει ολομορφική αντιπαράγωγο F στο U. Τότε για κάθε καμπύλη γ : [α, β] → U,το επικαμπύλιο ολοκλήρωμα μπορεί να υπολογιστεί ως εξής
Το θεμελιώδες θεώρημα μπορεί να γενικευθεί σε επικαμπύλια και επιφανειακά ολοκληρώματα υψηλότερων διαστάσεων,αλλά και σε άλλους διανυσματικούς υποχώρους. Μια τέτοια γενίκευση που προσφέρεται από το λογισμό των κινούμενων επιφανειών είναι η χρονική εξέλιξη των ολοκληρωμάτων. Οι πιο γνωστές επεκτάσεις για το θεμελιώδες θεώρημα του λογισμού σε υψηλότερες διαστάσεις είναι το Θεώρημα Απόκλισης και το Θεώρημα Κλίσης.
Μία από τις πιο ισχυρές προτάσεις σε αυτή την κατεύθυνση είναι το θεώρημα του Stokes: Έστω M είναι μία προσανατολισμένη, τμηματικά ομαλή, διάστασης n και έστω το \omega μια συμπαγής διαφορική μορφή n-1 διάστασης στο M της κατηγορίας C1.Αν ∂M υποδηλώνει το σύνορο του Μ με τον προαναφερθέν προσανατολισμό, τότε
Το θεώρημα χρησιμοποιείται συχνά σε καταστάσεις όπου το Μ είναι μία ενσωματωμένη προσανατολισμένη υποπολλαπλότητα σε κάποια μεγαλύτερη πολλαπλότητα, η οποία έχει τη μορφή \omega, που έχει ήδη οριστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικά θεωρήματα
Λα Φεριέρ-ω-Ντουαγιάν
Το Λα Φεριέρ-ω-Ντουαγιάν (γαλλικά: La Ferrière-au-Doyen) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεριερουά (γαλλικά: Ferriérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λα Φεριέρ-ωζ-Ετάν
Το Λα Φεριέρ-ωζ-Ετάν (γαλλικά: La Ferrière-aux-Étangs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεριερουά (γαλλικά: Ferrièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ροδόλφος Γ΄ του Μπάντεν-Μπάντεν
O Ροδόλφος Γ΄, γερμ. Rudolf III (απεβ. 2 Φεβρουαρίου 1332) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν (1288-1332).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροδόλφου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Κουνιγκούντε, κόρης του Όττο κόμη του Έμπερσταϊν.
Το 1332 απεβίωσε άτεκνος και τον διαδέθηκε ο ανιψιός του Ροδόλφος-Χέσσο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιούττα του Στράσσμπερκ· δεν απέκτησε απογόνους.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Εκκλησία Αγίας Μαρίνας (Θησείο)
Η Εκκλησία Αγίας Μαρίνας είναι χριστιανικός ναός στην Αθήνα, στην Περιφέρεια Αττικής, στην Ελλάδα.
Τοποθεσία
Η συγκεκριμένη κατασκευή βρίσκεται εντός της συνοικίας του Θησείου, στο κέντρο της Αθήνας, σε κοντινή απόσταση ομώνυμης εκκλησίας, ύστερης χρονολογίας.
Ιστορία και περιγραφή
Ανεγερθείσα κατά τις αρχές του 13ου αιώνα, η συγκεκριμένη υπόγεια εκκλησία, αφιερωμένη στην Αγία Μαρίνα, βρίσκεται εντός σπηλαίου σκαμμένου στον Λόφου των Νυμφών και αποτελεί μέρος, σήμερα, ομώνυμης εκκλησίας, ύστερης χρονολογίας. Ευρισκόμενη εντός του νότιου τμήματος του σημερινού κτίσματος, λειτουργεί, πλέον, ως βαπτιστήριο. Έπειτα από περίοδο αναστηλωτικών εργασιών, αριθμός τοιχογραφιών αποκαλύφθηκαν και, πλέον, είναι ορατές, η πλειοψηφία εκ των οποίων χρονολογούνται από την υστεροβυζαντινή περίοδο, ενώ άλλες, μικρότερες ως προς τον αριθμό, χρονολογούνται στον 13ο αιώνα. Από το εξωτερικό του σπηλαίου, ο θόλος της εκκλησίας είναι ορατός.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Αθήνα
NGC 813
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ύδρος (αστερισμός) 0813 07692
Φορολογία στην Αλβανία
Στην Αλβανία, οι φόροι επιβάλλονται τόσο από τις κρατικές όσο και από τις τοπικές κυβερνήσεις. Οι πιο σημαντικές πηγές εσόδων περιλαμβάνουν τον φόρο εισοδήματος, τις ασφαλιστικές εισφορές, τον εταιρικό φόρο και τον φόρο προστιθέμενης αξίας, που όλοι εφαρμόζονται σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Η Αλβανική Φορολογική Υπηρεσία είναι η υπηρεσία εσόδων της Αλβανίας.
Νωρίτερα, η Αλβανία είχε έναν κατ 'αποκοπή φόρο 10%, ο οποίος εφαρμόστηκε το 2008. Φόρος προστιθέμενης αξίας επιβάλλεται σε δύο διαφορετικούς συντελεστές 20% και 10% σε φαρμακευτικά προϊόντα.
Οι εισφορές κοινωνικής ασφάλισης και ασφάλισης υγείας καταβάλλονται για εισόδημα από την απασχόληση, τα αστικά και τα διοικητικά έσοδα. Οι συνεισφορές καταβάλλονται με μηνιαίο εισόδημα, από τουλάχιστον 22.000 έως μέγιστο ποσό 95.130. Η εισφορά των εργαζομένων είναι 9,5% ενώ ο εργοδότης πληρώνει 15%. Η ασφάλιση υγείας επιβάλλεται στο 1,7% τόσο για τον εργαζόμενο όσο και για τον εργοδότη. Οι αυτοαπασχολούμενοι πληρώνουν 23% για την κοινωνική ασφάλιση και 7% για την ασφάλιση υγείας.
Ο εταιρικός φόρος στην Αλβανία επιβάλλεται με κατ 'αποκοπή συντελεστή 15%. Οι επιχειρήσεις με κύκλο εργασιών κάτω των 8 εκατομμυρίων εξαιρούνται από τον εταιρικό φόρο. Μια επιχείρηση είναι φορολογούμενη όταν η εταιρεία έχει συσταθεί στην Αλβανία ή έχει μόνιμη εγκατάσταση ή η διαχείριση και ο έλεγχος ασκείται στην Αλβανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Αλβανίας Κατηγορία:Φορολογία
Πίτερ Μ. Κρίστιαν
Ο '''Πίτερ Μ. Κρίστιαν''' (Peter M. Christian, 1947-) ήταν ο Πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας από το 2015 ως το 2019. Εξελέγη πρόεδρος στις 11 Μαΐου 2015.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1947. Εξελέγη γερουσιαστής το 2007 στην Ποπέι και επανεξελέγη το 2011. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της επιτροπής Μεταφορών και Επικοινωνιών κατά τη θητεία του στο Κογκρέσο, το 2007.
Ανέλαβε καθήκοντα τον Μάιο του 2015, μαζί με τον αντιπρόεδρο και τα μέλη του 19ου Κογκρέσου. Απέτυχε να εκλεγεί γερουσιαστής στην Πονπέι στις εκλογές του Μαρτίου του 2019, χάνοντας αυτόματα το δικαίωμα να διεκδικήσει την επανεκλογή του στην προεδρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των Ομόσπονδων Πολιτειών Μικρονησίας
Λα Φεριέρ-Μπεσέ
Το Λα Φεριέρ-Μπεσέ (γαλλικά: La Ferrière-Béchet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεριέν-Μπεσετουά (γαλλικά: Ferriens-Béchetois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Τιράσπολ
thumb|240px|Το κτίριο όπου στεγάζονται το κοινοβούλιο της Υπερδνειστερίας Η Τιράσπολ ή Τυράσπολη (ρωσικά και ουκρανικά: Тирасполь) διεθνώς αναγνωρίζεται ως πόλη της Μολδαβίας, αλλά de facto είναι πρωτεύουσα και διοικητικό κέντρο του μη-αναγνωρισμένου κράτους της Υπερδνειστερίας. Βρίσκεται στις ανατολικές όχθες του Δνείστερου. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε το 1792 από τον Ρώσο στρατηγό Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ. Ο πληθυσμός υπολογίζεται σε 133.800 κατοίκους (2014).
Ετυμολογία
Το τοπωνύμιο αποτελείται από δύο ελληνικές λέξεις: Τύρας, το αρχαίο όνομα του ποταμού Δνείστερου, και πόλις.
Αρχαιότητα
Η Τύρας ήταν αρχαία ελληνική αποικία της Μιλήτου η οποία ιδρύθηκε περίπου το 600 π.Χ. περίπου 10 χιλιόμετρα από τις εκβολές του ποταμού Τύρας (Δνείστερος). Η πόλη δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντική και τον 2ο αιώνα π.Χ. κατελήφθη από ντόπιους βασιλείς, οι οποίοι εμφανίζονται στα νομίσματά της. Καταστράφηκε από τους Γέτες περίπου το 50 π.Χ.
Το 56 μ.Χ. οι Ρωμαίοι ανακατασκεύασαν την πόλη και την έκαναν τμήμα της επαρχίας της Κάτω Μοισίας. Διάφορα νομίσματα απεικονίζουν τους Ρωμαίους αυτοκράτορες από τον Δομιτιανό μέχρι τον Αλέξανδρο Σέβηρο. Σύντομα μετά τον δεύτερο, η πόλη καταστράφηκε από τους Γότθους. Η διακυβέρνηση της πόλης γινόταν από πέντε άρχοντες, μία γερουσία, μια συνέλευση του λαού και ένα ληξίαρχο. Οι λίγες εγγραφές αφορούν κυρίως το εμπόριο. Τα αρχαιολογικά στοιχεία παραμένουν διάσπαρτα, καθώς πάνω στην πόλη κατασκευάστηκε το μεσαιωνικό οχυρό Μονόκαστρο ή Άκκερμαν. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η περιοχή γύρω από την Τιράσπολ ήταν στα όρια ανάμεσα σε Μολδαβούς και Τατάρους.
Ίδρυση
Η Ρωσική Αυτοκρατορία προέλεσε προς τον Δνείστερο, κατακτώντας εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1792, ο Ρωσικός στρατός κατασκεύασε κάποιες οχυρώσεις ώστε να φυλάσσει τα δυτικά σύνορα κοντά στο Μολδαβικό χωριό Σούκλιο. Ο στρατηγός Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Τιράσπολ. Το άγαλμά του είναι το πιο χαρακτηριστικό αξιοθέατο της πόλης. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Τύρας, το ελληνικό όνομα του ποταμού Δνείστερου. Το 1828, η Ρωσική κυβέρνηση εγκατέστησε ένα τελωνείο στη Τιράσπολ ώστε να περιορίσει το λαθρεμπόριο.
Σοβιετική εποχή
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, δημιουργήθηκε η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μολδαβίας στην Ουκρανία το 1924, με πρωτεύουσα τη Μπάλτα. Επίσημες γλώσσες της ήταν τα ρουμανικά, ουκρανικά και ρωσικά. Η πρωτεύουσα μετακινήθηκε το 1929 στο Τιράσπολ, το οποίο παρέμεινε πρωτεύουσα μέχρι το 1940.
Το 1940, μετά από τις μυστικές συνεννοήσεις του συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, η ΕΣΣΔ ανάγκασε τη Ρουμανία να δώσει τη Βεσσαραβία. Συμπεριέλαβε την Τιράσπολ, μέχρι τότε τμήμα της ΣΣΔ της Ουκρανίας στη νεοσύστατη ΣΣΔ της Μολδαβίας. Τις 7 Αυγούστου 1941, μετά την εισβολή του Άξονα στη Σοβιετική Ένωση, η πόλη κατελήφθη από ρουμανικά στρατεύματα και η πόλη παρέμεινε υπό ρουμανική κατοχή. Σχεδόν όλος ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης πέθανε ή δολοφονήθηκε ή στάλθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η πόλη κατελήφθη ξανά από τον κόκκινο στρατό τις 12 Απριλίου 1944 και έγινε πάλι τμήμα της ΣΣΔ της Μολδαβίας.
Ανεξαρτησία
Στις 27 Ιανουαρίου 1990, οι πολίτες της Τιράσπολ υπερψήφισαν ένα δημοψήφισμα ανακηρύσοντας την πόλη ανεξάρτητο έδαφος. Η κοντινή πόλη Μπεντέρι επίσης ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Μολδαβία. Καθώς το ρωσόφωνο κίνημα ανεξαρτησίας απέκτησε ορμή, μερικές τοπικές κυβερνήσεις συσπειρώθηκαν ώστε να αντέξουν την πίεση της Μολδαβικής κυβέρνησης για εθνικοποίηση. Τις 2 Σεπτεμβρίου 1990, η Τιράσπολ ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της νεοσύστατης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβικής Υπερδνειστερίας. Η νέα δημοκρατία δεν αναγνωρίστηκε επίσημα από τις σοβιετικές αρχές. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η περιοχή ανατολικά του Δνείστερου ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος ως Μολδαβική Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας (PMR), με τη Τιράσπολ ως πρωτεύουσά της. Το κράτος δεν αναγνωρίστηκε από τη διεθνή κοινότητα.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πληθυσμός της πόλης ήταν περίπου 190.000 το 1989 και περίπου 203.000 το 1992. Το 41% ήταν Ρώσοι, το 32% Ουκρανοί και το 18% Μολδαβοί. Ως αποτέλεσμα της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης της πόλης μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, καθώς και τη μετανάστευση των Εβραίων, ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε στην απογραφή του 2004 στους 158.069 κατοίκους.
Οικονομία
Η Τιράσπολ είναι αγροτικό κέντρο, αλλά διαθέτει και ανεπτυγμένη ελαφριά βιομηχανία, με οινοποιία και αποστακτήρια, εργοστάσια μεταποίησης τροφίμων, υφαντουργίες, ταπητουργίες, υαλοποιία, επιπλοποιία και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού εξοπλισμού.
Αθλητισμός
Στην πόλη έχουν την έδρα τους η ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ και η ΦΚ Τιράσπολ. Η Σερίφ είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στη σύγχρονη ιστορία του πρωταθλήματος Μολδαβίας, έχοντας κερδίσει από τη σεζόν 2000-2001 μέχρι το 2014 δεκατρία πρωταθλήματα και εφτά κύπελλα Μολδαβίας. Ένας τρίτος σύλλογος, η ΚΣ Τιλιγκούλ-Τίρας Τιρασπόλ, διαλύθηκε το 2009. Στη πόλη βρίσκεται το στάδιο Σερίφ, με χωρητικότητα 14.300 θεατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μολδαβίας Κατηγορία:Υπερδνειστερία
Νίκη Γουλανδρή
Η Νίκη Γουλανδρή (1925–9 Φεβρουαρίου 2019) ήταν Ελληνίδα ευεργέτιδα και επιτυχημένη βοτανική ζωγράφος.
Αφού αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών, η Νίκη Γουλανδρή σπούδασε Πολιτική Επιστήμη και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη και τη Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Φρανκφούρτης υπό την επίβλεψη των φιλοσόφων Τέοντορ Αντόρνο και Μαξ Χορκχάιμερ. Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά. Επίσης, ήταν επίτιμη διδάκτωρ φιλοσοφίας στην επιστήμη του Πανεπιστημίου της Ουψάλα στη Σουηδία.
Βοήθησε στην εικονογράφηση αρκετών βοτανολογικών βιβλίων, όπως τα Wild Flowers of Greece (Άγρια άνθη της Ελλάδας) από τους Κ. Γουλιμή και W. T. Stearn, και and Peonies of Greece (Παιώνιες της Ελλάδας) από τους U.T. Stearn και P.H. Davies.
Ήταν Πρόεδρος του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας. Διετέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1974), Γενική Γραμματέας Υγείας (1974), επίτιμη αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (1975–80), και μέλος της Διεθνούς Επιτροπής για τον Πολιτισμό και την Εξέλιξη της UNESCO. Είχε κερδίσει βραβείο Global 500 του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών το 1990, ενώ το 1991 ονοματίστηκε Γυναίκα της Ευρώπης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κίνημα.
Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 2019 στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Βιέννης
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Βιέννης είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία της πόλης. Έχει την ίδια πρόσοψη με το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (Kunsthistorisches Museum), το οποίο βρίσκεται ακριβώς απέναντί του. Αρχιτέκτονες και των δυο ήταν οι Γκότφρηντ Ζέμπερ και Καρλ φον Χασενάουερ. Οι πρώτες συλλογές του μουσείου άρχισαν να δημιουργούνται από τον 18ο αιώνα, αλλά οι τωρινές του εγκαταστάσεις χτίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Σήμερα οι εκθεσιακοί του χώροι καλύπτουν μια έκταση 8.700τ.μ. με εκθέματα από τους τομείς της φυσικής ιστορίας, γεωλογίας, παλαιοανθρωπολογίας και προϊστορίας.
Ιστορία και Αρχιτεκτονική
μικρογραφία| μπρούτζινος ελέφαντας μπροστά από τα σκαλιά της εισόδου του μουσείου
Δημιουργία συλλογών
Πριν την ίδρυση του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας είχε συγκεντρωθεί στη Βιέννη πλούσιο υλικό του κλάδου της φυσικής ιστορίας και εθνολογίας, από διάφορες αποστολές, που είχαν γίνει κυρίως στο εξωτερικό.
Στα μισά του 18ου αιώνα ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α΄, σύζυγος της Μαρίας Θηρεσίας, εξαγόρασε τη συλλογή του Γιόχαν Ρίττερ φον Μπαιγιού, φυσιοδίφη και συλλέκτη, ο οποίος εκείνη την εποχή διέθετε την μεγαλύτερη συλλογή φυσικής ιστορίας, συνολικά 30.000 κομμάτια, μεταξύ των οποίων κοράλλια, κοχύλια, όστρακα, πολύτιμες πέτρες και σπάνια ορυκτά. Το 1755 ο ίδιος αυτοκράτορας χρηματοδότησε μια αποστολή επιστημόνων, την πρώτη υπερπόντια αποστολή, στην Καραϊβική, τις Αντίλλες, τη Βενεζουέλα και την Κολομβία για τη συλλογή σχετικού υλικού. Οι ερευνητές επέστρεψαν με 67 κιβώτια γεμάτα θησαυρούς του φυτικού και ζωικού βασιλείου. Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Μαρία Θηρεσία, ακολουθώντας τα ιδεώδη του Διαφωτισμού, δώρησε τις συλλογές στο κράτος και πλέον το κοινό μπορούσε να τις επισκέπτεται. Έτσι δημιουργήθηκε το Αυτοκρατορικό Γραφείο Φυσικών Επιστημών (K.k. Naturaliencabinet), προκάτοχος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας.
Το 1817 ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β´ χρηματοδότησε μια αποστολή στη Βραζιλία του αυστριακού φυσιοδίφη Γιόχαν Νάττερε και άλλων επιστημόνων, οι οποίοι επέστρεψαν με μια πολύ μεγάλη συλλογή διαφόρων ειδών, την οποία παρέδωσε στο Αυτοκρατορικό Γραφείο Φυσικών Επιστημών. Η συλλογή ήταν τόσο μεγάλη ώστε αποφασίστηκε να ιδρυθεί το λεγόμενο «Βραζιλιάνικο μουσείο».
Το 1857 ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός οργάνωσε μια ακόμη αποστολή φυσιοδιφικού ενδιαφέροντος. Η φρεγάτα «Νοβάρα» ξεκίνησε ένα διετές ταξίδι σε όλον τον κόσμο, επανδρωμένη με επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων. Στην επιστροφή τους έφεραν μια τόσο μεγάλη συλλογή ζώων, φυτών, ορυκτών και εθνολογικού υλικού που χρειάστηκαν δεκαετίες για να καταλογογραφηθεί όλο το υλικό. Το 1872 μια αποστολή ξεκίνησε για το Βόρειο πόλο, πρόκειται για την αποστολή που ανακάλυψε τη Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ το 1873. Επιστρέφοντας την επόμενη χρονιά στην Αυστρία έφεραν αρκετό υλικό για τον εμπλουτισμό των συλλογών φυσικής ιστορίας.
Συλλογές
μικρογραφία |κρύσταλλοι [[αραγωνίτης|αραγωνίτη φλος φερρί ]] μικρογραφία |ο μετεωρίτης knyahinya
Συλλογή Ορυκτολογίας-Πετρογραφίας
Η συλλογή του μουσείου αριθμεί περί τα 150.000 καταλογογραφημένα αντικείμενα από τα οποία παρουσιάζεται στο κοινό το 15%. Στην Αίθουσα 1 παρουσιάζεται μια συλλογή οικοδομικών υλικών (μάρμαρα, γρανίτες, σχιστόλιθοι, ασβεστόλιθοι, πωρόλιθοι κ.α.) και ξεκινά η συλλογή ορυκτών που συνεχίζεται στις Αίθουσες 2-4. Στην κεντρική βιτρίνα εκτίθεται ένα δείγμα αλίτη από τη Βιελίτσκα της Πολωνίας και ένας καπνίας (μορφή χαλαζία), βάρους 115 κιλών, που ανακαλύφθηκε το 1868 στον παγετώνα Tiefen της Ελβετίας. Από τα σημαντικότερα εκθέματα της Αίθουσας είναι επίσης οι κρύσταλλοι αραγωνίτη φλος φερρί από τη Στυρία και ο διάφανος Ασβεστίτης (ισλανδική κρύσταλλος) από την Ισλανδία. Στις υπόλοιπες βιτρίνες υπάρχουν δείγματα από: συλβανίτη, τετραδυμίτη, αργυρίτη, βορνίτη, μιλλερίτη, γαληνίτη κ.α.
Η Αίθουσα 5, η τελευταία της συλλογής αυτής, είναι αφιερωμένη στους μετεωρίτες. Στις βιτρίνες παρουσιάζονται 1100 δείγματα μετεωριτών απ' όλον τον κόσμο. Μερικά από τα σπουδαιότερα εκθέματα είναι: ο μετεωρίτης knyahinya, που έπεσε το 1866 στα ουκρανικά Καρπάθια και ζυγίζει 300 κιλά, ο μετεωρίτης lancé, που έπεσε το 1872 στη Γαλλία, βάρους 47 κιλών, ο μετεωρίτης stannern, που έπεσε στην Τσεχία το 1808, ο μετεωρίτης cabin creek, που έπεσε το 1886 στο Αρκάνσας των ΗΠΑ, ο μετεωρίτης hraschina, που έπεσε το 1751 κοντά στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, ο μετεωρίτης chassigny, που έπεσε στη Γαλλία το 1815 κ.ά. Μια ξεχωριστή βιτρίνα φιλοξενεί τους αυστριακούς μετεωρίτες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο μετεωρίτης Ischgl.
Συλλογή Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας
Η Αίθουσα 6 είναι αφιερωμένη στην πλανήτη Γη και στην αλληλεπίδρασή του με τη βιόσφαιρα. Η Αίθουσα 7 αναφέρεται στο Προκάμβριο και στον Παλαιοζωικό αιώνα, ενώ η Αίθουσα 8 παρουσιάζει απολιθώματα του Μεσοζωικού αιώνα, η δε Αίθουσα 9 συνεχίζει με τον Καινοζωικό αιώνα. Τα σημαντικότερα εκθέματα είναι τα απολιθώματα φυτών της Ιουράσιας περιόδου από την αυστριακή πόλη Λουνζ και ένας ολόκληρος σκελετός προϊστορικού ελέφαντα. Η Αίθουσα 10 είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στους δεινόσαυρους. Στην κεντρική πλατφόρμα της Αίθουσας κυριαρχούν το κινούμενο ομοίωμα ενός Αλλόσαυρου, το μοντέλο του σκελετού ενός Ιγκουανόδοντα ενώ από την οροφή κρέμεται το ομοίωμα ενός Πτερόσαυρου.
Συλλογή Προϊστορίας
Η Αίθουσα 13 έχει εκθέματα που ξεκινούν από την Εποχή του Σιδήρου και φτάνουν μέχρι τον Μεσαίωνα. Μεταξύ των εκθεμάτων ξεχωρίζουν το άρμα με τα 2 πουλιά, που βρέθηκε κοντά στο Σεράγεβο και το ειδώλιο ταύρου του 5ου αιώνα π.Χ. από το σπήλαιο Býčí skála της Τσεχίας. Από το 2002 οι ερευνητές του μουσείου ξεκίνησαν να ανασκάπτουν έναν κελτικό οικισμό κοντά στο Ρόζελντορφ της Κάτω Αυστρίας, τα ευρήματα ανήκουν στον Πολιτισμό Λα Τεν, με πιο εντυπωσιακό όλων την σιδερένια κορώνα δρυΐδη. Στο τέλος της Αίθουσας παρουσιάζονται διάφορα ευρήματα της εποχής των Λομβαρδών όπως χαλινάρια αλόγων, κοσμήματα και όπλα.
Ένας ξεχωριστός χώρος έχει αφιερωθεί στα ευρήματα από χρυσό, κοσμήματα και σκεύη της ύστερης Εποχής του Χαλκού και κτερίσματα από τάφους του 7ου αιώνα π.Χ.
Έκθεση Ανθρωπολογίας
Η έκθεση, που αποτελείται από αντίγραφα και ομοιώματα, είναι αφιερωμένη στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και αναπτύσσεται στις Αίθουσες 14 και 15. Τα δυο κύρια στοιχεία στα οποία επικεντρώνεται είναι ο διποδισμός και η εξέλιξη του εγκεφάλου. Υπάρχει αντίγραφο από τις πατημασιές που ανακαλύφθηκαν στην Τανζανία και χρονολογούνται στα 3.7 εκατομμύρια χρόνια, ομοίωμα της περίφημης Λούσι, του Αυστραλοπίθηκου που ανακαλύφθηκε στην Αιθιοπία, αναπαράσταση μιας διπλής ταφής νεογέννητων, που ανακαλύφθηκε στην Κρεμς και χρονολογείται περίπου 27.000 π.Χ. και υπάρχουν αναπαραστάσεις της ζωής και των δραστηριοτήτων των ανθρώπων της Παλαιολιθικής εποχής. Υπάρχουν βιτρίνες ανοιχτές στο κοινό, όπου οι επισκέπτες μπορούν να πάρουν στα χέρια τους αντίγραφα λίθινων εργαλείων ή ένα κρανίο για να καταλάβουν καλύτερα τις διαφορές ανάμεσα στον Άνθρωπο του Νεάντερταλ και τον Homo sapiens. Η έκθεση, που δεν περιλαμβάνει γνήσια εκθέματα, είναι κυρίως ένα διδακτικό, ενημερωτικό, εκλαϊκευτικό και εκπαιδευτικό κέντρο.
Πλανητάριο
Στο πλανητάριο, το οποίο είναι εξοπλισμένο με εσωτερικό θόλο 8,5 μέτρων, γίνονται προβολές ταινιών με θέματα σχετικά με το σύμπαν και την ιστορία της γης. Πολλές από τις ταινίες είναι και σε άλλες γλώσσες πέραν των γερμανικών. Το εισιτήριο εισόδου είναι ξεχωριστό από το εισιτήριο για το υπόλοιπο μουσείο. μικρογραφία |αριστερά| γιγάντια καβούρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Αυστρία Βιεννης
Έργο τέχνης
μικρογραφία|Tribuna από το Uffizi, Johann Zoffany (1772-78), που δείχνει πολλά διάσημα έργα της Ευρωπαϊκής τέχνης μικρογραφία|Το Μεγάλο Τζαμί της Καϊρουάν (που ονομάζεται επίσης το Τζαμί του Uqba) σε [[Καϊρουάν στην Τυνησία ]] μικρογραφία|Κήπος γλυπτικής της Εθνικής Πινακοθήκης, Καμπέρα με γραβιτόστρες από το [[Βανουάτου ]] Ένα έργο τέχνης ή ένα αντικείμενο τέχνης είναι ένα αισθητικό φυσικό αντικείμενο ή καλλιτεχνική δημιουργία. Εκτός από το "έργο τέχνης", το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε εργασία θεωρείται ως τέχνη με την ευρύτερη έννοια, συμπεριλαμβανομένων των έργων από τη λογοτεχνία και τη μουσική, οι όροι αυτοί εφαρμόζονται κυρίως σε απτές, φορητές μορφές εικαστικής τέχνης: Χρησιμοποιείται ευρύτερα, όμως ο όρος χρησιμοποιείται λιγότερο για: Αυτό το άρθρο ασχολείται με τους όρους και την έννοια που χρησιμοποιούνται και εφαρμόζονται στις εικαστικές τέχνες, αν και άλλα πεδία όπως η ηχητική μουσική και η γραπτή λογοτεχνία έχουν παρόμοια ζητήματα και φιλοσοφίες. Ο όρος objet d'art μπορεί να περιγράψει έργα τέχνης που δεν είναι έργα ζωγραφικής, εκτυπώσεις, σχέδια ή μεγάλα ή μεσαία γλυπτά ή αρχιτεκτονική (π.χ. οικιακά αγαθά, ειδώλια κ.λπ., ορισμένα καθαρά αισθητικά, μερικά επίσης πρακτικά). Ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει το πλήρες σώμα της εργασίας που συμπληρώνεται από έναν καλλιτέχνη σε όλη τη διάρκεια μιας καριέρας.
Ορισμός
αριστερά|μικρογραφία|Κινέζικα νεφρίτη στολίδι με σταφύλια αμπέλου, (1115-1234 CE) αριστερά|μικρογραφία|Leadlight παράθυρο από τη δεκαετία του 1920 αριστερά|μικρογραφία|Χρυσό και σμάλτο τσάντα κούμπωμα, Saxon Ένα έργο τέχνης στις εικαστικές τέχνες είναι ένα φυσικό δισδιάστατο ή τρισδιάστατο αντικείμενο που καθορίζεται επαγγελματικά ή θεωρείται διαφορετικά ότι εκπληρώνει μια πρωτίστως ανεξάρτητη αισθητική λειτουργία. Ένα μοναδικό αντικείμενο τέχνης εμφανίζεται συχνά στο πλαίσιο ενός μεγαλύτερου καλλιτεχνικού κινήματος ή καλλιτεχνικής εποχής, όπως: ένα είδος, μια αισθητική σύμβαση, ένας πολιτισμός ή μια περιφερειακή-εθνική διάκριση. Μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως στοιχείο στο "έργο της δουλειάς" ενός καλλιτέχνη ή ενός έργου. Ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως από: τους επιμελητές του μουσείου και της πολιτιστικής κληρονομιάς, το ενδιαφερόμενο κοινό, την προστάτιδα τέχνης, την ιδιωτική συλλεκτική τέχνη και τις γκαλερί τέχνης.
Τα προϊόντα του περιβαλλοντικού σχεδιασμού, ανάλογα με την πρόθεση και την εκτέλεση, μπορούν να είναι έργα τέχνης και περιλαμβάνουν: γήινη τέχνη, τέχνη σχετική με την τοποθεσία, αρχιτεκτονική, κήπους, αρχιτεκτονική τοπίου, τέχνη εγκατάστασης, τέχνη βράχου και μεγαλιθικά μνημεία.
Θεωρίες
Ο Marcel Duchamp επικρίνει την ιδέα ότι το έργο τέχνης πρέπει να είναι ένα μοναδικό προϊόν της εργασίας του καλλιτέχνη, αντιπροσωπευτικό της τεχνικής ικανότητάς του ή της καλλιτεχνικής κατάστασής του. Οι θεωρητικοί υποστήριξαν ότι τα αντικείμενα και οι άνθρωποι δεν έχουν σταθερό νόημα, αλλά οι έννοιές τους διαμορφώνονται από τους ανθρώπους στο πλαίσιο του πολιτισμού τους, καθώς έχουν την ικανότητα να κάνουν τα πράγματα να σημαίνουν ή να σημαίνουν κάτι.
''Ο καλλιτέχνης Μάικλ Κρέιγκ-Μάρτιν, δημιουργός του δέντρου Βελανιδιά , δήλωσε για το έργο του - "Δεν είναι σύμβολο. Έχω αλλάξει τη φυσική ουσία του ποτηριού του νερού σε μια δρυς. Η πραγματική βελανιδιά είναι φυσικά παρούσα, αλλά με τη μορφή ποτήρι νερό. "
Διακρίσεις
μικρογραφία|Το αρχικό σιντριβάνι του Μαρσέλ Ντυσάν, 1917, που φωτογραφήθηκε από τον Alfred Stieglitz στις 291 του μετά την έκθεση του 1917 της Ένωσης Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών. Ορισμένοι θεωρητικοί και συγγραφείς τέχνης έχουν κάνει από καιρό διάκριση μεταξύ των φυσικών ιδιοτήτων ενός αντικειμένου τέχνης και της ταυτότητάς του ως έργου τέχνης. Για παράδειγμα, ένας πίνακας ζωγραφικής του Ρέμπραντ έχει μια φυσική ύπαρξη ως «ελαιογραφία σε καμβά» που είναι ξεχωριστή από την ταυτότητά του ως αριστούργημα «έργου τέχνης» ή μεγιστάνας του καλλιτέχνη. Πολλά έργα τέχνης αρχικά αρνούνται την «ποιότητα του μουσείου» ή την καλλιτεχνική αξία και αργότερα γίνονται αποδεκτά και αποτιμώνται σε μουσειακές και ιδιωτικές συλλογές. Τα έργα των ιμπρεσιονιστών και των μη αντιπροσωπευτικών αφηρημένων καλλιτεχνών είναι παραδείγματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες Κατηγορία:Δημιουργικότητα Κατηγορία:Σχεδιασμός Κατηγορία:Εικαστικές τέχνες Κατηγορία:Έργα τέχνης
Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1812)
μικρογραφία|Αλλαγές στα εδάφη Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Ρωσικής Αυτοκρατορίας με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1812 Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1812) είναι η διμερής συνθήκη που συνομολογήθηκε με τη λήξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1806-1812) μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφενός, και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας αφετέρου, η οποία και υπεγράφη στις 24 Μαΐου του 1812 στο Βουκουρέστι εξ ου και η ονομασία της.
Γενικοί όροι
Σύμφωνα με τους όρους αυτής, ολόκληρη η περιοχή μεταξύ των ποταμών Προύθου και Δνείστερου καλούμενη Βεσσαραβία φθάνοντας μέχρι τις εκβολές του Δούναβη περιήλθε στη Ρωσία. Αντίστοιχα αποδίδονται (αναγνωρίζονται) στην Οθωμανική Αυτοκρατορία εδάφη που είχε καταλάβει στην Ασία στη περιοχή της Γεωργίας.
Κατά την ίδια συνθήκη, η Ρωσία αποσύρεται από τη Μολδαβία και Βλαχία, (άλλως Μολδοβλαχία), με την παράλληλη όμως υποχρέωση της Υψηλής Πύλης την αποστρατικοποίηση αυτών, στις οποίες και αναγνωρίζονται προνόμια υπέρ αυτών
Επίσης μέρος της Σερβίας γίνεται αυτόνομη ηγεμονία, όμοια με το καθεστώς νησιών του Αιγαίου (Σάμου, Κρήτης), διατηρώντας όμως την τουρκική επικυριαρχία.
Σημειώσεις
Ο Κλ. Νικολαΐδης στο έργο του "Ιστορία του Ελληνισμού με Κέντρον την Μακεδονίαν" (Αθήναι 1923) στη σελ.278 γράφει σχετικά: «Η μικρά Ελλάς του 1830 ηδύνατο να επιτευχθή δια της Συνθήκης αυτής, το δε Ελληνικόν Έθνος δεν θα ηναγκάζετο να υποστή, παρά το δέκατον μόλις των εις αίμα και χρήμα θυσιών εις τις οποίες υπεβλήθη κατόπιν». Η άποψη αυτή κρίνεται αυθαίρετη και τελείως άστοχη μη λαμβάνοντας υπόψη άλλες σημαντικές χρονικές παραμέτρους, ή ακόμα και τα αντίποινα που συνέβησαν τότε κατ΄ αυτήν επί της Σερβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Μολδαβίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας Κατηγορία:Πρώτη Σερβική εξέγερση Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα Κατηγορία:Βουκουρέστι
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Οι Gadjo Dilo είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα που παίζει gypsy τζαζ-gypsy σουίνγκ.
Ντανς ποπ
Η Ντανς ποπ είναι ένα ποπ και ντανς υποείδος μουσικής που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας 1980. Είναι μουσική με γρήγορο ρυθμό που προορίζεται για τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, δηλαδή χορεύεται και ακούγεται άνετα από το ραδιόφωνο. Δημιουργήθηκε από συνδυασμό ηλεκτρονικής μουσικής με ποπ, με επιρροές από disco, post-disco και synth-pop. Χαρακτηριστικά του είδους είναι: δυνατοί ρυθμοί, πιασάρικα τραγούδια με ευχάριστη μελωδία και εύκολα ρεφρέν. Το είδος διαμορφώνεται με γνώμονα παραγωγού.
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Ιστορία
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2009 από τους μουσικούς Κώστα Μητρόπουλο και Σωτήρη Πομόνη στις κιθάρες και Νίκο Βλάχο στο κοντραμπάσο και ξεκίνησαν τις ζωντανές εμφανίσεις σαν τζαζ τρίο. Πέντε μήνες αργότερα προστέθηκε στο σχήμα ο βιολιστής Σέργιος Χρυσοβιτσάνος και τον Ιανουάριο του 2012 ο ακορντεονίστας Γιώργος Τσιατσούλης και -μετά από οντισιόν- η τραγουδίστρια Ηλιάνα Τσαπατσάρη. Την άνοιξη του 2016, μετά από αποχώρηση του Νίκου Βλάχου, προστέθηκε στο σχήμα ο κοντραμπασίστας Γιώργος Ρούλος.
Ντανς ποπ
Η Ντανς ποπ έχει επιρροές από: σύγχρονο R&B, house, trance, techno, new jack swing, funk, synthpop, electropop και ορισμένες μορφές Europop.
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Ιστορία
Η ονομασία του συγκροτήματος είναι επηρεασμένη από την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του 1997 και σημαίνει «ο τρελός μπαλαμός».
Ντανς ποπ
Αντιπροσωπεύτηκε από πολλούς ποπ καλλιτέχνες και συγκροτήματα: Σερ, Μαντόνα, Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Κάιλι Μινόγκ, Γκλόρια Εστέφαν, Κριστίνα Αγκιλέρα, Τζένιφερ Λόπεζ, Spice Girls, Paula Abdul, Backstreet Boys, Μάικλ Τζάκσον, NSYNC, Destiny's Child, Τζάνετ Τζάκσον, Ριάννα, Μάιλι Σάιρους, Κέιτι Πέρι, Lady Gaga, Αριάνα Γκράντε, Σελίνα Γκόμεζ και Τέιλορ Σουίφτ.
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Ιστορία
Στην αρχή το συγκρότημα έπαιζε διασκευές ορχηστρικών κομματιών του δεξιοτέχνη κιθαρίστα Τζάνγκο Ράινχαρντ καθώς και άλλων συνθετών της swing μουσικής από τις δεκαετίες του ’30 και του ’40. Αργότερα, μέσα από πειραματισμούς, οδηγήθηκε «''στην διαπίστωση της ομοιότητας της αισθητικής αλλά και της θεματολογίας του παλιού ελληνικού τραγουδιού με τα τραγούδια και τους ρυθμούς του swing και της gypsy jazz. Αυτή η διαπίστωση ήταν και η αφορμή για την απόπειρα, ή καλύτερα τις απόπειρες, πειραματισμού παντρέματος των δύο αυτών στιλ μουσικής.''»
Στη δισκογραφία τους και στις ζωντανές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές αλλά και φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο Έχουν εντάξει στη δισκογραφία τους τη διασκευή πολλών ρεμπέτικων, λαϊκών και ελαφρολαϊκών τραγουδιών, όπως του Τσιτσάνη, του Χιώτη κ.ά.
Ντανς ποπ
μικρογραφία
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Ιστορία
Τον Αύγουστο του 2013 συμμετείχαν στα βαλκανικά φεστιβάλ τζαζ μουσικής Bansko International Jazz Festival της Βουλγαρίας και Nisville International Jazz Festival της Σερβίας. Στις 7 Αυγούστου του ίδιου έτους κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Manouche De Grec, vol. I.
Ντανς ποπ
Δεκαετία του 1980
Καθώς ο όρος "ντίσκο" ξεπεράστηκε προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, χρησιμοποιήθηκαν εναλλακτικοί όροι για να περιγράψουν την μουσική για ντίσκο όπως: "μετά-ντίσκο", "κλάμπ", "ντανς" και "ντανς ποπ" μουσική. Πρόκειται για την εξέλιξη της ντίσκο μουσικής, δηλαδή μετά-ντίσκο, που ήταν πειραματική, ηλεκτρονική και με γνώμονα παραγωγός/DJ, και χρησιμοποιούσε sequencers και συνθεσάιζερ.
Η Ντανς ποπ μουσική αναδύθηκε στη δεκαετία του 1980 ως συνδυασμός του ντανς και ποπ, ή μετά-ντίσκο, και ήταν γρήγορου ρυθμού και απλή, καλή για τα κλαμπ, με γνώμονα παραγωγό και πιασάρικη. Ήταν γρηγορότερου ρυθμού και πιο χορευτική από τη συμβατική ποπ, πιο δομημένη και λιγότερο ελεύθερη από τη χορευτική μουσική, και συνήθως συνδύαζε την απλή δομή με τα ποπ ρεφρέν και τους ταχείς και δυνατούς χορευτικούς ρυθμούς. Δημιουργήθηκε, διαμορφώθηκε και κυκλοφορούσε από παραγωγούς δισκογραφικών εταιρειών, οι οποίοι προσλάμβαναν τραγουδιστές για να τραγουδίσουν τα τραγούδια τους.
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Ιστορία
Τον Ιούλιο του 2015 συμμετείχαν στο Sommerfestival der Kulturen (Θερινό Φεστιβάλ Πολιτισμών) καθώς και στο Radeberger Open Air '15, και τα δύο τη Γερμανία.
Ντανς ποπ
Δεκαετία του 1990
Από τη δεκαετία του 1990  η ντανς πόπ καθιερώθηκε ως δημοφιλέστατο είδος μουσικής. Αντιπροσωπεύτηκε από πληθώρα τραγουδιστών και συγκροτημάτων, όπως οι Spice Girls, Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Κριστίνα Αγκιλέρα, Τζέσικα Σίμπσον, Backstreet Boys και NSYNC.
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Ιστορία
To 2015 η διασκευή του τραγουδιού «Σα μαγεμένο το μυαλό μου» συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Ένας άλλος κόσμος και πλάνα από την ταινία χρησιμοποιήθηκαν στο μουσικό βίντεο του τραγουδιού του συγκροτήματος.
Ντανς ποπ
2010
Από το 2010 έως σήμερα η ντάνς ποπ είναι επηρεασμένη από την ηλεκτρονική μουσική και δίνει μεγάλη έμφαση σε ρυθμούς με μπάσα ντραμς. Οι ντανς ποπ καλλιτέχνες όπως οι Britney Spears, Lady Gaga, Katy Perry, Madonna, Kesha, Christina Aguilera, Usher και Rihanna παραμένουν δημοφιλείς, και υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες στο χώρο.
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Ιστορία
Στις 31 Οκτωβρίου του 2016 κυκλοφόρησε το άλμπουμ τους Manouche De Grec, vol. II.
Ντανς ποπ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Χορευτικά είδη
Gadjo Dilo (συγκρότημα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Μιλένα Ντράβιτς
Η Μιλένα Ντράβιτς (σερβικά κυριλλικά: Милена Дравић, σερβική προφορά: mǐlena drǎːvit͡ɕ, 5 Οκτωβρίου 1940 -) είναι Σέρβα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Η καριέρα της ξεκίνησε τέλη του 1959 και έως σήμερα έχει συμμετάσχει σε πάνω από 150 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Έχει βραβευτεί στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Pula, to 1962.
Βιογραφία
H Ντράβις γεννήθηκε το 1940, στο Βελιγράδι, της Γιουγκοσλαβίας. Ξεκίνησε να ασχολείται με τα καλλιτεχνικά ήδη από την ηλικία των τεσσάρων χρόνων, όταν άρχισε χορό και, αργότερα, κλασικό μπαλέτο. Το 1959, κι ενώ ήταν στο γυμνάσιο, ο σκηνοθέτης František Čáp, την είδε σε ένα εξώφυλλο νεανικού περιοδικού σχετικά με χορευτές μπαλέτου, και αμέσως αποφάσισε να την προσεγγίσει. Έτσι, το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε σε μικρή ηλικία, συμμετέχοντας στην ταινία Vrata ostaju otvorena. Κατόπιν, ακολούθησαν κι άλλες μικρές συμμετοχές στον κινηματογράφο, έως ότου αποφάσισε να ακολουθήσει επαγγελματικά την υποκριτική. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πάω να σπουδάσει στη Δραματική Σχολή Βελιγραδίου.
Η μεγάλη της επιτυχία ήρθε το 1962, όταν κέρδισε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Pula, το Golden Arena Α' Γυναικείου Ρόλου, για τον ρόλο της στην ταινία του Μπράνκο Μπάουερ, Prekobrojna. Η διοργάνωση αυτή ήταν η αντίστοιχη των Όσκαρ στην Γιουγκοσλαβία. Αυτό ήταν η απαρχή ενός από τα μεγαλύτερα αστέρια γυναίκες που είχε ποτέ ο γιουγκοσλαβικός κινηματογράφος.
Η σπουδαία καριέρα της συνεχίστηκε για πολύ καιρό, στην οποία επέδειξε μεγάλη γκάμα και πολύ ταλέντο. Ιδιαίτερα, επίσης, γνωστή είναι ως η τραγική ηρωίδα της ταινίας WR: Mysteries of the Organism, καθώς, επίσης, και για τις αισθηματικές κωμικές ταινίες της. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του 1980 συνέχισε να διαπρέπει. Αυτήν την περίοδο και συγκεκριμένα το 1980, κερδίζει κι άλλο βραβείο, αυτή τη φορά το Β' Καλύτερης Ηθοποιού, στο Φεστιβάλ Κανών, για την ταινία Special Treatment.
Τον Αύγουστο 1994, τιμήθηκε από τη χώρα της για την προσφορά της στον κινηματογράφο με εξέχον βραβείο Pavle Vujisić. Τις τελευταίες δεκαετίες συνεχίζει και ασχολείται με την υποκριτική, περισσότερο όμως στην τηλεόραση, με σειρές όπως Lud, zbunjen, normalan (2007-2016) και Sindjelici (2013-2016), η οποία είναι και η τελευταία της συμμετοχή έως τώρα.
Προσωπική ζωή
Η Μιλένα Ντράβις έχει παντρευτεί τρις φορές. Την πρώτη με τον Κόκαν Ροκάνοβιτς, τη δεύτερη με τον σκηνοθέτη Πουρίσα Τζόρτζεβιτς και την τρίτη και τελευταία με τον ηθοποιό Ντράγκαν Νίκολις, με τον οποίον χώρισαν το 2016. Με τον τελευταίο, μάλιστα, είχε συμπρωταγωνιστεί και στη δημοφιλή σερβική τηλεοπτική σειρά Obraz uz obraz.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ηθοποιοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ηθοποιοί
Πτήση 6491 της Turkish Airlines
Η πτήση 6491 της Turkish Airlines (TK6491/THY6491) ήταν μια προγραμματισμένη πτήση μεταφοράς εμπορευμάτων την οποία είχε αναλάβει να εκτελέσει η ACT Airlines, για λογαριασμό της Turkish Cargo, από το Χονγκ Κονγκ προς την Κωνσταντινούπολη, μέσω του Μπισκέκ της Κιργιζίας. Στις 16 Ιανουαρίου 2017 το αεροσκάφος Boeing 747-400F που εκτελούσε την παραπάνω διαδρομή συνετρίβη κατά τη διάρκεια της προγραμματισμένης προσγείωσης στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μάνας στο Μπισκέκ. Συνολικά 39 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων μελών του πληρώματος και 35 άτομα που κατοικούσαν στην περιοχή κοντά στο αεροδρόμιο, σκοτώθηκαν από τη συντριβή.
Αεροπλάνο
Το εμπλεκόμενο αεροσκάφος ήταν ένα Boeing 747-412F, με αριθμό νηολόγησης αεροσκάφους TC-MCL και με σειριακό αριθμό του κατασκευαστή 32897. Η πρώτη πτήση του αεροσκάφους πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2003 και τέθηκε σε υπηρεσία από την Singapore Airlines Cargo με αριθμό νηολόγησης 9V-SFL. Μετά από πολλαπλές περιόδους ακινησίας, το αεροσκάφος αποκτήθηκε από την τουρκική εταιρία μεταφοράς φορτίου ACT Airlines το 2015, η οποία στη συνέχεια άρχισε να λειτουργεί για λογαριασμό της Turkish Cargo. Το αεροσκάφος είχε πετάξει συνολικά πάνω από 45.000 ώρες και 8.000 κύκλους, σύμφωνα με στοιχεία του Ιουνίου του 2016. Ο τελευταίος έλεγχος συντήρησης, λεγόμενος C check, ολοκληρώθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2015.
Δυστύχημα
Στις 07:19 τοπική ώρα (01:19 UTC), στις 16 Ιανουαρίου 2017, το αεροσκάφος συνετρίβη σχεδόν 1 χλμ μακριά από το τέλος του διαδρόμου 26 στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μάνας, σε συνθήκες έντονης ομίχλης. Σύμφωνα με τις αρχικές αναφορές, το αεροσκάφος απέτυχε να αποκτήσει αρκετό υψόμετρο στην προσπάθειά του να ακυρώσει την προσγείωση. Η συντριβή του στο έδαφος προκάλεσε την καταστροφή πολλών σπιτιών. Οι αρχές της Κιργιζίας δήλωσαν αργότερα ότι το πλήρωμα έκανε μια προσπάθεια να προσγειώσει το αεροσκάφος και όχι να την διακόψει.
Συνολικά, 39 άτομα σκοτώθηκαν στη συντριβή: τα τέσσερα μέλη του πληρώματος και 35 κάτοικοι της Ντάτσα-ΣΟΥ, μια κατοικημένη περιοχή που βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα δυτικά του αεροδρομίου. Μεταξύ των νεκρών ήταν 17 παιδιά.
Μάρτυρες και διασώστες ανέφεραν ότι βρήκαν ότι τον πιλότο να διατηρεί τις αισθήσεις του, δεμένος στο κάθισμά του. Αργότερα, όμως, πέθανε ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο.
Τριάντα επτά άτομα στο έδαφος τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένης μια ομάδας παιδιών. Δεκαεννέα σπίτια καταστράφηκαν στο σημείο της συντριβής και άλλα επτά υπέστησαν ζημιές. Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μάνας έκλεισε, αμέσως μετά το ατύχημα, με όλες τις πτήσεις του να ακυρώνονται.
Άμεσες αντιδράσεις
Ο αντιπρόεδρος της Κιργιζίας Μουχαμετκαλί Αμπουλκαζίγιεφ ανέφερε το ίδιο πρωί ότι περισσότεροι από 1.000 εργάτες διάσωσης βρίσκονταν στο σημείο του δυστυχήματος. Ο υπουργός υγείας Ταλαντμπέκ Μπατιραλίγιεφ ανέφερε ότι στις 11:46 π.μ. (τοπική ώρα) περίπου 56 γιατροί και ψυχολόγοι και 14 πληρώματα ασθενοφόρων είχαν αποσταλεί στην περιοχή.
Πολλοί αρχηγοί κρατών εξέφρασαν τα συλλυπητήριά τους, συμπεριλαμβανομένων των προέδρων των άλλων μελών της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών και του πρωθυπουργού της Τουρκίας.
Η επόμενη ημέρα κηρύχθηκε ως ημέρα εθνικού πένθους στην Κιργιζία.