cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Β΄ Κομνηνός
Στέψη
Σε μία βιαστική τελετή στην Αγία Σοφία στέφθηκε Αυτοκράτορας από τον πατριάρχη Ιωάννη Θ΄, ενώ στη συνέχεια επευφημήθηκε από τη Σύγκλητο, τον στρατό και τον λαό. Η ανακτορική Φρουρά και ο Νικηφόρος Βρυέννιος δίστασαν να κινηθούν εναντίον του. Η Φρουρά των Βαράγγων, εκτελώντας εντολές της αυτοκράτειρας Ειρήνης, στην αρχή τού αρνήθηκε την είσοδο στο Μέγα Παλάτιον, αλλά ο Ιωάννης Β΄, όπως μαρτυρεί ο Ιωάννης Ζωναράς, τους ανακοίνωσε το τέλος του πατέρα του, ο οποίος είχε προηγηθεί λίγες ώρες νωρίτερα, με συνέπεια να δεχθεί την υποταγή τους. Πάντως σύμφωνα με τον Χωνιάτη, η φρουρά του Ιωάννη Β΄ αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει βία, ξηλώνοντας τις χάλκινες πόρτες του παλατιού για να εισέλθει ο νέος Αυτοκράτορας. Ο Ιωάννης Β΄ στέφθηκε στα ανάκτορα νέος Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Έτσι η έκπληκτη Ειρήνη δεν μπορούσε ούτε να πείσει τον γιο της να αποχωρήσει, αλλά ούτε και να πιέσει τον γαμπρό της Νικηφόρο να διεκδικήσει τον θρόνο. Τότε η Ειρήνη, αγνοώντας την τελευταία επιθυμία του Αλέξιου Α΄, ζήτησε από τον σύζυγο της Άννας να ανακηρυχθεί Αυτοκράτορας. Ο Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει, ότι ο Αλέξιος Α΄ ευχαρίστησε τον Θεό, επειδή η σύζυγός του δεν είχε πάρει είδηση τη στέψη του Ιωάννη Β΄. Απεβίωσε μετά από λίγο στις 15 Αυγούστου 1118, σίγουρος ότι ο γιος του θα τον διαδεχθεί, εξασφαλίζοντας έτσι τη σταθερότητα μέσα στην Αυτοκρατορία. Τάφηκε στο μοναστήρι του Χριστού Φιλανθρώπου, ωστόσο το γεγονός ότι ο Ιωάννης δεν ακολούθησε την κηδεία του πατέρα του, φοβούμενος για τη ζωή του, δείχνει ότι στην αρχή η θέση του δεν ήταν τόσο ασφαλής.
Στρατιωτική διοίκηση
thumb|right|250px|Ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός με ψηφιακή αποκατάσταση των χαρακτηριστικών του προσώπου του, ύστερα από βλάβη που έχει το αρχικό ψηφιδωτό στην [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγία Σοφία.]]
Ο Ιωάννης Αξούχος ήταν ο πιο πιστός φίλος και σύντροφος του Αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄. Ήταν Τούρκος στην καταγωγή και συνελήφθη παιδί στην πολιορκία της Νίκαιας από τον πατέρα του. Ο Αλέξιος Α΄ τον θεώρησε σαν τον καταλληλότερο για σύντροφο στον γιο του· οι δύο τους μεγάλωσαν, εκπαιδεύτηκαν μαζί και έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Ο Ιωάννης Αξούχος διορίστηκε από τον Αυτοκράτορα Μέγας Δομέστικος, δηλαδή αρχηγός του Ρωμαϊκού Στρατού. Το γεγονός ότι κατείχε την Αυτοκρατορική σφραγίδα, την εποχή που ήταν ανήλικος ακόμη ο Μανουήλ Α΄, γιος και διάδοχος του Ιωάννη Β΄, δείχνει ότι είχε επιπλέον μεγάλη πολιτική εξουσία. Οι εξουσίες του έφταναν στον βαθμό που είχε αργότερα ένας Βεζίρης ή στις μέρες μας ένας "Πρωθυπουργός". Οι διορισμοί αυτοί είχαν σαν αποτέλεσμα να ξεπεράσει ο Ιωάννης Β΄ σημαντικά τον νεποτισμό και την οικογενειοκρατία που χαρακτήριζε τον πατέρα του. Οι εξουσίες του Αξούχου έφεραν έντονη δυσαρέσκεια στη βασιλική οικογένεια· η δυσαρέσκεια ενισχύθηκε, όταν ο Αυτοκράτορας τους ζήτησε να τού δηλώσουν υποταγή.
Ο Ιωάννης Β΄ διατήρησε την τακτική αυτή να διορίζει σε υψηλές θέσεις μέλη ξένα από την Αυτοκρατορική οικογένεια μέχρι το τέλος του. Διόρισε σε υψηλές θέσεις πολλούς οπαδούς του πατέρα του, όπως ο Ευστάθιος Καμύτζης, ο Μιχαηλίτζης Στυππειώτης και ο Γεώργιος Δεκανός. Οι άνδρες αυτοί είχαν πέσει στην αφάνεια τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του πατέρα του, που είχε την εξουσία η μητέρα του. Ο Ιωάννης Β΄ ανέδειξε πολλούς ακόμη νέους άνδρες, όπως ο Γρηγόριος Ταρωνίτης, που έγινε Πρωτοβεστιάριος, ο Μανουήλ Ανεμάς και ο Θεόδωρος Βατάτζης, που έγιναν γαμπροί του. Ο στόχος του ήταν βασικά η ανάδειξη νέων οικογενειών στην αριστοκρατία της Αυτοκρατορίας και να μειώσει τη δύναμη των παλαιών μεγάλων οικογενειών, όπως οι Δούκες και οι Μελισσηνοί, που ανέβαζαν Αυτοκράτορες. Η ριζική αλλαγή πολιτικής στο θέμα της οικογενειοκρατίας σε σχέση με τον πατέρα του, δεν άλλαξε στο παραμικρό τη διακυβέρνηση στα υπόλοιπα, όπου κυβέρνησε με την ίδια σύνεση και σοφία. Ο Αλέξιος Α΄ είχε ιδρύσει μία ποιητική ομάδα με το όνομα "Μούσαι" και είχε τις ίδιες εξουσίες και με τον Ιωάννη Β΄ σε θέματα δικαιοσύνης και διατήρησης του θησαυροφυλακίου. Ο Ιωάννης Β΄ διατήρησε στο ακέραιο τις συμβουλές και το τρόπο διακυβέρνησης του πατέρα του. Η ενίσχυση της διοικητικής σταθερότητας στην Ανατολή επέτρεψε στον Ιωάννη Β΄ να ξεκινήσει μία σειρά μεταρρυθμίσεων. Το Θέμα Θρακησίων δημιουργήθηκε ξανά με πρωτεύουσα τη Φιλαδέλφεια και το Θέμα Μυλάσσης και Μελανουδίου ιδρύθηκε νότια από το Θέμα Θρακησίων.
Διπλωματία
Ο βασικός στόχος στην εξωτερική πολιτική του Ιωάννη Β΄ ήταν να διατηρήσει καλές σχέσεις με τη Γερμανία, καθώς οι Νορμανδοί είχαν καταλάβει σχεδόν ολόκληρη τη νότια Ιταλία και απειλούσαν τα Βαλκάνια. Η απειλή μεγάλωσε αισθητά, όταν ο κόμης Ρογήρος Β΄ της Σικελίας, ανιψιός του Ροβέρτου Γυισκάρδου, διεκδίκησε τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας. Ο βασιλιάς Λοθάριος Γ΄ Σούπλινμπουργκ της Γερμανίας είχε τη Βυζαντινή υποστήριξη και ο Ιωάννης Β΄ του έδωσε και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, όταν επιτέθηκε στις Νορμανδικές περιοχές και έφτασε μέχρι το Μπάρι (1136). Οι εκκλησιαστικές κτήσεις του πάπα Ιννοκέντιου Β΄ απειλήθηκαν από τον Ρογήρο Β΄, που είχε συμμαχήσει με τον αντίπαπα Ανάκλητο Β΄. Έτσι ο Ιννοκέντιος Β΄ συμμάχησε με τον Ιωάννη Β΄ και τον Λοθάριο Γ΄. Όμως η ισχυρή συμμαχία δεν μπόρεσε να περιορίσει την εξουσία του Ρογήρου Β΄, που πήρε τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας από τον πάπα με τη "Συνθήκη του Μινιάνο" (1139). Ο διάδοχος του Λοθάριου Γ΄, ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας πρόσφερε την κουνιάδα του Βέρθα του Ζούλτσμπαχ ως νύφη στον τέταρτο γιο του Ιωάννη Β΄, τον Μανουήλ (1140). Την ίδια εποχή ο Ρογήρος Β΄ προσπάθησε να προσεγγίσει τον Ιωάννη Β΄, προκειμένου να αποκτήσει μία αυτοκρατορική νύφη για τον γιο του, αλλά απέτυχε.
Οι επεμβάσεις του Ιωάννη Β΄ στα εσωτερικά της Ουγγαρίας, στην οικογένεια της συζύγου του, έκανε τις σχέσεις του με την Ουγγαρία προβληματική. Όταν το αυτοκρατορικό ζεύγος φιλοξένησε στην Κωνσταντινούπολη τους διεκδικητές του Ουγγρικού θρόνου, οι Ούγγροι εξοργίστηκαν, συμμάχησαν με τους Σέρβους και προχώρησαν σε πολλές ταραχές στα δυτικά Βαλκάνια. Στην Ανατολή ο Ιωάννης Β΄ εκμεταλλεύτηκε -όπως ο πατέρας του- τις διαφορές, που είχαν ξεκινήσει ανάμεσα στο Σουλτανάτο του Ρουμ και τους Ντανισμεντίδες. Την εποχή που ο Ιωάννης Β΄ επιτέθηκε στην Κασταμονή που ανήκε στους Ντανισμεντίδες, συμμάχησε με τον Σουλτάνο του Ρουμ (1134). Η συμμαχία ήταν ωστόσο αδύναμη, καθώς οι Σελτζούκοι δραπέτευσαν μέσα στη νύχτα. Στα Σταυροφορικά κράτη ήταν γενικά αποδεκτό, ότι τα δικαιώματα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα ήταν έγκυρα, αλλά μόνο ο ίδιος ο Αυτοκράτορας θα έπρεπε να επιβάλει την εξουσία του. Η έξυπνη διπλωματική πολιτική του Ιωάννη Β΄ στην Ανατολή ήταν απόλυτα επιτυχημένη: το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, οι κομητείες της Τρίπολης και της Έδεσσας τού δήλωσαν υποτέλεια (1137). Οι Βυζαντινοί επεδίωξαν πάντοτε να έχουν ισχυρή εξουσία σε όλα τα Σταυροφορικά κράτη και αυτό φάνηκε με την αναστάτωση που προκλήθηκε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, όταν ο Φούλκων της Ιερουσαλήμ πληροφορήθηκε ότι ο Αυτοκράτορας μετέβη για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ (1142).
Θρησκευτική πολιτική
thumb|right|250px|Χρυσό νόμισμα (υπέρπυρον) με παράσταση του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού με την [[Παναγία. Επιγρ.: IΩ[ΑΝΝΗ] ΔΕΣΠΟΤ[Η] ΤΩ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤ[Ω].]]
Ο Ιωάννης Β΄ δεν ακολούθησε τη σκληρή θρησκευτική πολιτική του πατέρα του, αλλά άφησε τις περισσότερες αρμοδιότητες στο Πατριαρχείο και την εκκλησιαστική ιεραρχία. Οι επεμβάσεις του έγιναν μόνο, όταν είδε κίνδυνο για την Αυτοκρατορία του: όταν ο πάπας αναζητούσε την ένωση ανάμεσα στη Λατινική και την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Αυτοκράτορας οργάνωσε θεολογικές ομάδες αντίδρασης. Ο Ιωάννης Β΄ οικοδόμησε μία σειρά από μεγάλα εκκλησιαστικά κτίρια, όπως το Μοναστήρι του Χριστού Παντοκράτορα, που μαζί με τις τρεις εκκλησίες αποτελούσε το σημαντικότερο μνημείο των Μέσων Βυζαντινών χρόνων. Οικοδόμησε ένα μεγάλο μοναστήρι, με πέντε θαλάμους ανοικτούς για το κοινό με επαγγελματίες γιατρούς.
Οι Παυλικιανοί και οι Βογόμιλοι είχαν υποστεί σκληρές διώξεις τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Αλεξίου Α΄. Οι διώξεις σταμάτησαν από τον Ιωάννη Β΄, αλλά η Βυζαντινή Εκκλησία εξακολουθούσε να τους έχει υπό απαγόρευση. Μία Σύνοδος, που συνεκλήθη στην Κωνσταντινούπολη, καταδίκασε τα γραπτά του μοναχού Κωνσταντίνου Χρυσόμαλλου, που είχαν κυκλοφορήσει σε πολλά μοναστήρια. Μάλιστα ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Λέων Στυππής διέταξε τον Μάιο του 1140 να καούν σαν αιρετικά, επειδή είχαν πολλά στοιχεία από τη διδασκαλία των Βογόμιλων. Ένα από τα λίγα μέλη της οικογένειάς του που διόρισε ο Ιωάννης Β΄ σε υψηλή θέση, ήταν ο πρώτος του εξάδελφος Αδριανός Κομνηνός, γιος του σεβαστοκράτορα Ισαάκιου Κομνηνού. Ο Ανδριανός ήταν μοναχός και συνόδευσε τον Ιωάννη Β΄ σε όλες τις εκστρατείες του. Ο Αυτοκράτορας σαν ανταμοιβή τον διόρισε αρχιεπίσκοπο στην Αυτοκέφαλη εκκλησία της Βουλγαρίας. Ο Ιωάννης Β΄ πολέμησε σε πολλές μεγάλες μάχες, αλλά η βασική του τακτική ήταν η κατάληψη οχυρωμένων οικισμών και η κατασκευή κάστρων. Συμμετείχε συνολικά σε 25 πολιορκίες.
Νομίσματα
Στην εποχή του Ιωάννου Β΄ κόπηκαν χρυσά υπέρπυρα, άσπρα τραχέα από ήλεκτρο, άσπρα τραχέα από κράμα (χαλκού με άργυρο) και χάλκινα τεταρτηρά. Μερικά κόπηκαν και στο νομισματοκοπείο της Θεσσαλονίκης, όπου κόπηκαν και χάλκινα ημίσεα τεταρτηρών.
Στο υπέρπυρον εικονίζεται στη μέση πατριαρχικός σταυρός, που τον κρατούν στα δεξιά η Θεοτόκος και στα αριστερά ο Ιωάννης Β΄. Η Θεοτόκος φορεί πάλλιον και μαφόριον, ενώ ο αυτοκράτορας φέρει στέμμα, φορεί λώρον και κρατεί ακακία, ενώ επάνω από το κεφάλι του τον ευλογεί η χείρα του Θεού. Οι μορφές είναι από τη μέση και επάνω. Επιγραφή ΜΡ ΘV και ΙΩΑΝΝΗ ΔΕCΠΟΤΗ ΤΩ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΩ.
Πετσενέγοι
μικρογραφία|200x250px|Το χρυσό νόμισμα (υπέρεπυρον) του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού. Επιγρ.: ΙΩ[ΑΝΝΗ] ΔΕCΠΟΤΗ MΡ-ΘΥ.
Την τριετία 1119 - 1121 ο Ιωάννης νίκησε τους Σελτζούκους και απέκτησε τον έλεγχο στη νοτιοδυτική Ανατολή. Την επόμενη χρονιά οι Πετσενέγοι επιτέθηκαν στο Θέμα Παρίστριον και ο Αυτοκράτορας αναγκάστηκε να επιστρέψει· οι εισβολείς ήταν υποτελείς του πρίγκιπα του Κιέβου. Ο Ιωάννης Β΄ προσποιήθηκε στην αρχή ότι θέλει να κλείσει μαζί τους ειρήνη, αλλά στη συνέχεια προχώρησε σε σκληρή και αιφνίδια επίθεση. Η Μάχη της Βερόης που ακολούθησε ήταν πολύ σκληρή, ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τραυματίστηκε στο πόδι, αλλά τελικά ο Βυζαντινός στρατός τους συνέτριψε ολοκληρωτικά. Το κρίσιμο σημείο ήταν όταν η Βαράγγειος Φρουρά, που ήταν κυρίως Άγγλοι: διείσδυσε με μεγάλα τσεκούρια και διέλυσε το εχθρικό μέτωπο. Οι Πετσενέγοι μετά τη συντριβή εξαφανίστηκαν από την ιστορία· ππολλοί μεταφέρθηκαν σαν στρατιώτες στα σύνορα στη Μ. Ασία.
Βενετία
Με την άνοδό του στον θρόνο ο Ιωάννης Β΄ αρνήθηκε να κατοχυρώσει τα εμπορικά προνόμια με τη Δημοκρατία της Βενετίας, που είχε υπογράψει ο πατέρας του. Ένα επεισόδιο ανάμεσα σε ένα μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας που κατηγορήθηκε για κατάχρηση και τους Βενετούς, οδήγησε σε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ τους. Το Βυζάντιο στήριζε την οικονομία του σε σημαντικό βαθμό στο Βενετικό ναυτικό. Οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν πρώτα στην Κέρκυρα και ο Ιωάννης Β΄ διέταξε την εκδίωξη όλων των Βενετών εμπόρων από την Κωνσταντινούπολη. Οι Βενετοί σαν απάντηση συγκέντρωσαν έναν μεγάλο στόλο με 72 πλοία, λεηλάτησαν τη Ρόδο, τη Χίο, τη Σάμο, τη Λέσβο, την Άνδρο και κατέλαβαν την Κεφαλλονιά στα Επτάνησα. Ο Ιωάννης Β΄ απελπισμένος, δεν ήθελε να αποδυναμώσει τον στρατό του για χάρη του στόλου και έκλεισε ειρήνη· τον Αύγουστο του 1126 επικύρωσε τα προνόμια που είχε δώσει ο πατέρας του στη Βενετία (1082).
Ούγγροι
Ο γάμος του με την Ειρήνη της Ουγγαρίας ενέπλεξε τον Ιωάννη Β΄ σε πολλές δυναστικές συγκρούσεις με το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το άσυλο, που έδωσε στον τυφλό διεκδικητή Άλμος, τον έφερε σε σύγκρουση με τους Ούγγρους. Ο Στέφανος Β΄ της Ουγγαρίας επιτέθηκε και κατέλαβε τις πόλεις Βρανίτζοβα και Βελέγραδα, επειδή οι Βυζαντινοί είχαν προσφέρει άσυλο στον φυγάδα αδελφό του, Άλμος. Ο Ιωάννης Β΄ το 1128 σε μία σειρά μαχών νίκησε τους Ούγγρους και ανακατέλαβε όλα τα χαμένα εδάφη, έως ότου το 1129 οι δύο αντίπαλοι συνθηκολόγησαν. Οι εχθροπραξίες διατηρήθηκαν την περίοδο 1127 - 1129· μια εναλλακτική θεωρία αναφέρει ότι οι επιθέσεις έγιναν τη διετία 1125 - 1126. Οι Σέρβοι συμμάχησαν με τους Ούγγρους και ο Ιωάννης Β΄ έκανε εκστρατεία για να τους τιμωρήσει: πολλοί από αυτούς μεταφέρθηκαν σαν νέοι αποικιστές στη Νικομήδεια. Οι στόχοι του ήταν να αποδυναμώσει τους Σέρβους στα Βαλκάνια και να ενισχύσει την άμυνα απέναντι στους Τούρκους. Οι Σέρβοι αναγνώρισαν τη Βυζαντινή κυριαρχία.
Η εκστρατεία εναντίον των Σέρβων έγινε σε δύο φάσεις κατά την περίοδο του πολέμου των Βυζαντινών με τους Ούγγρους. Οι Ούγγροι επιτέθηκαν στο Βελιγράδι, τη Νις και τη Σόφια· ο Ιωάννης Β΄ που βρισκόταν στη Φιλιππούπολη εξόπλισε έναν στόλο στον Δούναβη. Σε μία αιφνίδια επίθεση ο Ιωάννης Β΄ νίκησε τους Σέρβους και τους Ούγγρους συμμάχους τους. Πολλοί Ούγγροι σκοτώθηκαν, όταν κατέρρευσε μία γέφυρα, από την οποία δραπέτευαν μετά από μία Βυζαντινή επίθεση. Ο Νικήτας Χωνιάτης γράφει ότι οι ασταμάτητες νίκες των Βυζαντινών είχαν σαν αποτέλεσμα να ζητήσουν οι Ούγγροι ειρήνη. Οι Βυζαντινοί ανέκτησαν το Βελιγράδι, το Μπρανίτσεβο, το Σεμλίνο και το Σίρμιο που κατείχαν οι Ούγγροι από το 1060. Οι νίκες του Ιωάννη Β΄ σταθεροποίησαν τα βόρεια σύνορα του κράτους και δημιούργησαν τις προϋποθέσεις καλών σχέσεων με την Ουγγαρία την επόμενη δεκαετία 1131-1141. Ο διεκδικητής Άλμος απεβίωσε οπότε και η αιτία της σύγκρουσης ανάμεσα στους Βυζαντινούς και τους Ούγγρους έπαψε να υπάρχει.
Σελτζούκοι
Η πρώτη πράξη του Ιωάννη Β΄ ήταν να ξεκινήσει τον πόλεμο εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων στη Μικρά Ασία. Η Αυτοκρατορία έλεγχε μεν τα βόρεια, δυτικά και νότια παράλια προς τον ποταμό Μαίανδρο, αλλά η πόλη της Αττάλειας ήταν προσβάσιμη μόνο από τη θάλασσα. Παρά τη νίκη του Αλέξιου Α΄ το 1115 στο Φιλομήλιο, οι Σελτζούκοι επανέλαβαν τις επιθέσεις τους και κατέλαβαν το 1117 τη Λαοδίκεια (1119) και περιοχές του Μαιάνδρου ποταμού οι οποίες οδηγούσαν προς την Αττάλεια. Ο Αλέξιος Α΄ προετοιμαζόταν για νέα εκστρατεία εναντίον τους, αλλά τον πρόλαβε το τέλος. Ο Ιωάννης Β΄ επιθυμούσε να αναλάβει νέον αγώνα εναντίον τους, όχι μόνο για να επεκτείνει τα σύνορα της Αυτοκρατορίας, αλλά και να τους τιμωρήσει για την παραβίαση της συνθήκης, που είχαν υπογράψει με τον πατέρα του.
Την άνοιξη του 1119 ο Ιωάννης Β΄ έφτασε στη Μικρά Ασία επικεφαλής ισχυρού στρατού και ξεκίνησε την πολιορκία της Λαοδίκειας στη Φρυγία. Ωστόσο αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη αφήνοντας την αρχηγία των επιχειρήσεων στον Ιωάννη Αξούχο, ο οποίος κατέλαβε την πόλη εκδιώκοντας τον εμίρη της Αμπουχάρη, ενώ ο Αυτοκράτορας επέστρεψε ξανά στο μέτωπο ανοικοδομώντας τα τείχη της πόλης. Στη συνέχεια ο Ιωάννης Β΄ πήρε τη Σωζόπολη από τους Σελτζούκους, το φρούριο του Ιερακοκορυφίτη και άλλα γειτονικά προς την Αττάλεια φρούρια, ενώ ο δούκας της Τραπεζούντας Κωνσταντίνος Γαβράς επιτέθηκε χωρίς όμως επιτυχία εναντίον των Ντανισμεντιδών Τούρκων, με αποτέλεσμα να αιχμαλωτιστεί από τον εμίρ Γαζί Γκιουμουστεγκίν και τον Τογρούλ της Μελιτηνής. Η ανάκτηση και ενσωμάτωση της Λαοδίκειας αποτελούσε το πρώτο μεγάλο επίτευγμα της σταδιοδρομίας τού Ιωάννη Β΄ και εορτάστηκε με τη μεγαλοπρεπή είσοδο και θρίαμβο του Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη.
Ντανισμεντίδες
thumb|right|250px|Ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός σε κυνήγι, Γαλλικό χειρόγραφο 14ου αιώνα.
Σε μία εκστρατεία κατέλαβε την Κασταμονή, γενέτειρα της Δυναστείας των Κομνηνών και τοποθέτησε μία φρουρά 2.000 ανδρών στα Γάγγρα. Στη συνέχεια διεξήγαγε μεγάλες επιχειρήσεις σε περιοχές πέραν του Άλυος ποταμού, κατέλαβε πολλά φρούρια και συνέλαβε μεγάλο αριθμό εμίρηδων. Ο Ιωάννης Β΄ σύντομα κέρδισε τη σημαντική φήμη του ισχυρού ανάμεσα στους εχθρούς του· όλες οι περιοχές που είχαν κατακτηθεί στη Μάχη του Μαντζικέρτ ανακτήθηκαν και τοποθετήθηκαν φρουρές. Η κατάσταση ωστόσο παρέμεινε πολύ τεταμένη, καθώς οι Σελτζούκοι έκαναν συνεχείς επιδρομές και σε μία από αυτές ανακατέλαβαν την Κασταμονή (1133), την ώρα που εόρταζε ο Αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη την ανάκτησή της. Το επόμενο έτος (1134) ο Αυτοκράτορας ξεκίνησε νέα εκστρατεία εναντίον των Ντανισμεντιδών, ενώ παράλληλα σύναψε και συμμαχία με τον σουλτάνο του Ικονίου Μασούτ Α΄. Το αποτελέσματα ήταν να καταλάβει εκ νέου την Κασταμονή (1135), ενώ η Γάγγρα έπεσε στα χέρια του ύστερα από σφοδρή πολιορκία (1135). Το 1136 εξουδετέρωσε τους Αρμένιους στον Ταύρο, καθ΄ οδόν απελευθέρωσε πλήθος Μικρασιατικών πόλεων από τα νότια παράλια μέχρι τον Πόντο. Το 1139 συνέχισε προς τα νότια για τις πόλεις Χάμα, Χαλέπιο, Σεϋζάρ.
Την άνοιξη του 1159 ξεκίνησε τις επιδρομές εναντίον των Τουρκομάνων νομάδων κατά μήκος του Σαγγάριου: οι άνδρες του χτύπησαν τα μέσα διαβίωσης που είχαν και απομάκρυναν τα κοπάδια τους. Στη συνέχεια βάδισε εναντίον των Ντανισμεντιδών στη Μαύρη Θάλασσα ανάμεσα στη Βιθυνία και την Παφλαγονία. Το κρατίδιο που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Γαβράς στην Τραπεζούντα διαλύθηκε και ολόκληρη η Χαλδία περιήλθε σε Βυζαντινό έλεγχο. Ο Ιωάννης Β΄ πολιόρκησε τη Νεοκαισάρεια (1140), αλλά απέτυχε. Η ήττα ωστόσο οφειλόταν στις άσχημες καιρικές συνθήκες, που είχαν σαν αποτέλεσμα να πεθάνουν τα περισσότερα άλογα και όχι σε ανικανότητα απέναντι στους Τούρκους.
Εκστρατεία σε Κιλικία και Συρία
Ο Αυτοκράτορας επιχείρησε με κάθε μέσο να ενισχύσει την εξουσία του στα Σταυροφορικά κράτη και τα Βυζαντινά δικαιώματα στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Κατέκτησε την Ταρσό, τα Άδανα και τη Μοψουεστία από το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1137), όπου ο Λέων Β΄ της Αρμενίας και η οικογένειά του μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ραϋμόνδος της Αντιόχειας και ο Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας δήλωσαν την υποτέλεια τους στον Αυτοκράτορα (1137), ο Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης επανέλαβε τον όρκο, που είχαν κάνει οι προκάτοχοί του στον Αλέξιο Α΄ (1109). Ακολούθησε εκστρατεία του Ιωάννη Β΄ και των συμμάχων του στη Μουσουλμανική Συρία· το Χαλέπιο αποδείχτηκε πολύ ισχυρό, αλλά μπόρεσαν να κυριεύσουν τα γύρω κάστρα. Ο Ιωάννης Β΄ πολεμούσε σκληρά, αλλά οι σύμμαχοι του Ραϋμόνδος της Αντιόχειας και Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας απείχαν: διασκέδαζαν ή έπαιζαν ζάρια, χωρίς να τον βοηθήσουν στην πολιορκία της συριακής Λάρισσας.
Οι πρίγκιπες ήταν ύποπτοι ο ένας απέναντι στον άλλον και όλοι μαζί ήταν ύποπτοι απέναντι στον Αυτοκράτορα. Ο Ραϋμόνδος έπρεπε να παραδώσει την Αντιόχεια στον Αυτοκράτορα, όπως είχε δώσει όρκο αν ο Ιωάννης Β΄ κατακτούσε το Χαλέπιο, το Σαϊζάρ/Λάρισσα και τη Χομς/Έμεσα. Οι Λατινικές και οι Μουσουλμανικές πηγές περιγράφουν το μεγάλο θάρρος του Ιωάννη Β΄ στην πολιορκία: ο εμίρης του Σαϊζάρ του πρόσφερε ένα μεγάλο ποσό, υποτέλεια και ετήσιο φόρο. Ο Ιωάννης Β΄, που δεν είχε καμία εμπιστοσύνη στους συμμάχους του και επειδή πλησίαζε απειλητικά ο στρατός του Ιμαντεντίν Ζενγκί, δέχτηκε την προσφορά. Ο Ιωάννης Β΄ επιδίωξε στη συνέχεια συμμαχία με τη Γερμανία, για να αντιμετωπίσει τη νέα μεγάλη απειλή των Νορμανδών της Σικελίας. Ο Ραϋμόνδος της Αντιόχειας και ο Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας καθυστερούσαν να παραδώσουν τις πόλεις στον Αυτοκράτορα· με την υποστήριξη των κατοίκων δημιούργησαν ταραχές εναντίον των Βυζαντινών. Έτσι ο Αυτοκράτορας δεν είχε άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του στην Ανατολή.
Η εκστρατεία του 1142
thumb|right|250px|Ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός διευθύνει την πολιορκία του [[Σαϊζάρ/Λάρισσας, Γαλλικό χειρόγραφο (1338).]]
Στις αρχές του 1142 ο Ιωάννης Β΄ προχώρησε σε εκστρατεία στο Σουλτανάτο του Ρουμ με στόχο να αποκαταστήσει τους δρόμους επικοινωνίας με την Αττάλεια· στην εκστρατεία απεβίωσε από πυρετό ο μεγαλύτερος γιος του και συναυτοκράτορας Αλέξιος. Ο Ιωάννης Β΄ προχώρησε σε νέα εκστρατεία με στόχο να φέρει την Αντιόχεια υπό Βυζαντινό έλεγχο. Το πρόγραμμα της εκστρατείας περιείχε και ένα προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Ο Φούλκων φοβήθηκε και έγραψε στον Ιωάννη Β΄, ότι η χώρα του είναι πολύ φτωχή, για να μπορέσει να συντηρήσει τη διάβαση ενός τόσο μεγάλου στρατού. Ο Ιωάννης Β΄, όταν διάβασε την επιστολή, αποφάσισε να αναβάλει το προσκύνημα, το οποίο δεν θα το κάνει τελικά ποτέ. Ο Ιωάννης Β΄ βάδισε γρήγορα στη Συρία, πίεσε τον Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας να του παραδώσει ομήρους ανάμεσα στους οποίους και την κόρη του, προχώρησε στην Αντιόχεια, και ζήτησε την παράδοση της πόλης. Ο Ραϋμόνδος έθεσε την πρόταση σε ψηφοφορία και ο Αυτοκράτορας αποσύρθηκε στην Κιλικία με στόχο να επαναλάβει την επίθεση την επόμενη χρονιά.
Θάνατος και διαδοχή
Ο Ιωάννης Β΄ προετοιμαζόταν για επίθεση στην Αντιόχεια με κύρια ασχολία το κυνήγι στην οροσειρά του Ταύρου, όταν τραυματίστηκε θανάσιμα με ένα δηλητηριώδες βέλος (1 Απριλίου 1143). Ο Ιωάννης Β΄ αγνόησε το τραύμα και η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε τις επόμενες ημέρες σε μεγάλο βαθμό· απεβίωσε από Σήψη (8 Απριλίου 1143). Πολλοί γράφουν ότι δολοφονήθηκε σκόπιμα, επειδή ήθελαν να τον διαδεχτεί στον θρόνο ο γιος του Μανουήλ που ήταν φίλος με τους δυτικούς, αλλά δεν υπάρχουν σοβαρές αποδείξεις γι' αυτό. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να επιλέξει σαν διάδοχο τον τέταρτο γιο του Μανουήλ. Σύμφωνα με τις πηγές βρισκόταν σε αμφιβολία αν θα διαλέξει τον Μανουήλ ή τον τρίτο γιο του Ισαάκιο, αλλά διάλεξε τον Μανουήλ επειδή είχε δείξει μεγαλύτερο θάρρος σε εκστρατεία στη Νεοκαισάρεια. Μία άλλη πηγή αναφέρει ότι διάλεξε τον Μανουήλ σαν διάδοχο, χάρη σε μία προφητεία ότι το όνομα του επόμενου αυτοκράτορα θα αρχίζει από "Μ". Ο φίλος του Ιωάννη Β΄ Ιωάννης Αξούχος προσπάθησε να πείσει τον ετοιμοθάνατο Αυτοκράτορα ότι ο Ισαάκιος θα ήταν καλύτερη επιλογή, αλλά εκείνος το απέρριψε.
Ετάφη στην Παναγία Χρυσοκέφαλο.
Θρύλοι
Ο ιστορικός Ιωάννης Μπίρκενμειερ γράφει ότι η βασιλεία του Ιωάννη Β΄ ήταν η πιο επιτυχημένη στη Δυναστεία των Κομνηνών, τονίζει το γεγονός ότι προτιμούσε να πολιορκεί τις πόλεις παρά να δίνει ανοιχτές μάχες. Ο Ιωάννης Μπίρκενμειερ τονίζει το γεγονός ότι οι ετήσιες εκστρατείες που πραγματοποιούσε ο Ιωάννης είχαν μεγαλύτερη επιτυχία από την τακτική που ακολουθούσε ο γιος του Μανουήλ Α΄. Οι εκστρατείες του Ιωάννη Β΄ σύμφωνα με την ίδια πηγή έκαναν καλό στον Ιωάννη Β΄ επειδή προστάτευσε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που δεν είχε ανοιχτά σύνορα. Οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να αμυνθούν, ενώ οι Βυζαντινοί διατηρούσαν πάντα καλές σχέσεις με τη Γερμανία. Ο Ιωάννης Β΄, όπως είναι αναγνωρισμένο από όλους τους ιστορικούς, άφησε την Αυτοκρατορία σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτή που παρέλαβε. Οι Έλληνες της Ανατολής ωστόσο ήταν αρκετά δυσαρεστημένοι, σε βαθμό που προτιμούσαν περισσότερο τους Σελτζούκους από τους Βυζαντινούς. Τα προβλήματα αυτά κληρονόμησε ο γιος και διάδοχος του Μανουήλ.
Οικογένεια
μικρογραφία|Μωσαϊκό του 12ου αιώνα από το άνω τμήμα της [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγίας Σοφίας. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός (1118–1143) απεικονίζεται στα αριστερά, με την Παναγία και το βρέφος Ιησού Χριστό στο κέντρο, και τη σύζυγο του αυτοκράτειρα Ειρήνη της Ουγγαρίας στα δεξιά.]] Ο Ιωάννης Β΄ νυμφεύτηκε την (Πιρόσκα) Ειρήνη των Άρπαντ, κόρη του Λαδισλάου A΄ της Ουγγαρίας. Είχαν τα εξής τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Ευφήμη (δορυφόρος)
H Ευφήμη (αγγλικά: Eupheme) ή Δίας LX, είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης, με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2003. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 J 3.
Η Ευφήμη έχει διάμετρο 2 χλμ. και περιστρέφεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 19.622.000 χιλιομέτρων, σε 561,518 ημέρες, με κλίση 146 μοιρών προς την εκλειπτική και με εκκεντρότητα 0,2507.
Η Ευφήμη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Ανάγκης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 19,3 και 22,7 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 145,7° έως 154,8°.
Ονομασία
Πήρε αυτό το όνομα το 2019, από την Ευφήμη, η οποία ήταν το πνεύμα των λέξεων που εξέφραζαν καλούς οιωνούς, έπαινο, επιβράβευση, κραυγές θριάμβου και επικρότηση, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Ήταν κόρη του Ηφαίστου και της Αγλαΐας και εγγονή του Δία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος
Ο Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος (20 Νοεμβρίου 1846 - 1924) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος και πολιτικός, πρωτότοκος γιος του Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κουμουνδούρου και ετεροθαλής αδελφός του Σπυρίδωνα Κουμουνδούρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 20 Νοεμβρίου του 1846 και ακολούθησε το στρατιωτικό στάδιο καταταχθείς ως εθελοντής το 1867. Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων προάχθηκε μέχρι τον βαθμό του αντιστρατηγου.
Το 1878 όντας ανθυπολοχαγός τέθηκε σε διαθεσιμότητα όπου εκλέχθηκε δήμαρχος Ανδρούσης. Ένα χρόνο μετά, στις εκλογές του 1879, εκλέχθηκε βουλευτής Μεσσηνίας όπου και συνέχισε πολιτευόμενος να εκλέγεται στις περιόδους Θ΄ (1881), Ι΄ (1885), ΙΑ΄ (1887), ΙΒ΄ (1890), ΙΕ΄ (1899), ΙΣτ΄ (1902), ΙΗ΄ (1906), Α΄ Αναθεωρητική (1910), ΙΘ΄ (1912), στις δύο εκλογές του 1915, καθώς και κατά τη Γ΄ Εθνοσυνέλευση του 1920.
Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ήταν επικεφαλής μικτού αποσπάσματος όπου στάλθηκε ν΄ αναχαιτίσει την προέλαση τουρκικών φαλάγγων στην Ήπειρο, στα στενά (κλεισούρα) Πέντε Πηγάδια όπου και έδωσε πολύνεκρη μάχη τη νύκτα μεταξύ 11 και 12 Απριλίου υποχωρώντας στην Άρτα.
Επί κυβέρνησης Θ. Δηλιγιάννη χρημάτισε υπουργός των Ναυτικών, (από 24 Οκτωβρίου 1890 μέχρι 18 Φεβρουαρίου 1892), και στη κυβέρνηση του Γ. Θεοτόκη ανέλαβε το υπουργείο των Στρατιωτικών, (2 Απριλίου μέχρι 30 Δεκεμβρίου 1899), θέση από την οποία παραιτήθηκε λόγω της αντίθεσής του με τις παρεμβάσεις των ανακτόρων στο νομοσχέδιο περί οργανισμού του στρατεύματος. Μετά την παραίτησή του, και την αποχώρηση από το κόμμα του Θεοτόκη, τριακόσιοι αξιωματικοί του πεζικού τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του σε ένδειξη υποστήριξης από πλευράς του στρατεύματος. Κατά την Γ΄ Σύνοδο της ΙΗ΄ περιόδου ανέλαβε πρόεδρος της Βουλής (30 Οκτωβρίου 1908 μέχρι 9 Μαΐου του 1909.
Ο Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος πέθανε στην Αθήνα το 1924.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσήνης Κατηγορία:Οικογένεια Κουμουνδούρου Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Εθνική Νότιας Οσσετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Νότιας Οσσετίας, είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Νότιας Οσετίας. Δεν συνδέεται με τη FIFA ή με την UEFA και έτσι δεν μπορεί να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο πρώτος αγώνας της ομάδας ήταν εναντίον της Αμπχαζίας στο Σουχούμι στις 23 Σεπτεμβρίου 2013, όταν και έχασαν με 3-0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές εθνικές και επίσημες ομάδες μη συνδεδεμένες με τη FIFA Κατηγορία:Εθνική Γεωργίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Νότια Οσσετία
Μαρίνος Α΄ της Νάπολης
Ο Μαρίνος, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο 919 - 928
Για τον Μαρίνο δεν είναι πολλά γνωστά, διαδέχθηκε τον πατέρα του Γρηγόριο Δ΄ το 919 ως τον θάνατο του το 928. Η καταγωγή του επιβεβαιώνεται από τη συνθήκη με την Κάπουα που χρονολογείται στις 9 Μαρτίου 933-940 και υπέγραψε ως ο γιος και ο αδερφός του.
Κατείχε τους Βυζαντινούς τίτλους του πρόξενου και του δουξ. Γιος του ήταν ο δουξ Ιωάννης Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Εμίλ Ντιμιτρίεφ
Ο Εμίλ Ντιμιτρίεφ (Emil Dimitriev, Емил Димитриев, 19 Μαρτίου 1979-) είναι συντηρητικός πολιτικός και κοινωνιολόγος από την Βόρεια Μακεδονία. Διορίστηκε μεταβατικός Πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας στις 15 Ιανουαρίου 2016 και ορκίστηκε στις 18 Ιανουαρίου, έπειτα από την προκαθορισμένη παραίτηση του Νίκολα Γκρούεφσκι. Η παραίτηση του τελευταίου έγινε στο πλαίσιο συμφωνίας, που έμεινε γνωστή ως συμφωνία Πρζέφσκι,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Curtiss XA-14
To Curtiss XA-14 ήταν διθέσιο δικινητήριο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης το οποίο αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ την δεκαετία του 1930. Ήταν το πρώτο δικινητήριο αεροσκάφος που δοκίμασε το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC), αλλά δεν εντάχθηκε σε παραγωγή. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο, που αποτέλεσε την βάση για το βελτιωμένο Curtiss A-18 Shrike.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το αεροσκάφος κατασκευάστηκε αρχικά με ίδιους πόρους της εταιρείας σαν Curtiss Model 76 και προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Wright XR-1510. Στις πτητικές δοκιμές που ακολούθησαν μετά την ολοκλήρωσή του οι επιδόσεις του αεροσκάφους αποδείχθηκαν πολύ καλές, με συνέπεια η USAAC να το επιστρέψει στην εταιρεία ώστε να τοποθετηθούν δύο κινητήρες Wright R-1670-5 Cyclone των 775 hp που έστρεφαν έλικες σταθερού βήματος. Ο Στρατός δέχθηκε το αεροσκάφος με αυτή την διάταξη σαν XA-14. Είχε το σύνηθες καμουφλάζ και τα διακριτικά της USAAC και σειριακό αριθμό 36-146.
Το Model 76 ήταν ολομεταλλικής κατασκευής, με λεπτή αεροδυναμική άτρακτο. Πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες δοκιμές του και βάσει αυτού παραγγέλθηκαν τον Ιούλιο του 1936 δεκατρία αναβαθμισμένα αεροσκάφη με αστεροειδείς κινητήρες Wright R-1820-47 Cyclone. Τα αεροσκάφη αυτά ονομάστηκαν A-18 Shrike.
Βιβλιογραφία
XA-14 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης
Αντιρίξ και Συμφωνίξ
μικρογραφία|230x230εσ|Το λογότυπο της σειράς
Αντιρίξ και Συμφωνίξ (ισπανικά: Mortadelo y Filemón) είναι ισπανική χιουμοριστική σειρά κόμικς του Φρανθίσκο Ιμπάνιεθ. Ξεκίνησε το 1958 στο περιοδικό Pulgarcito και μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει 207 άλμπουμ. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι δύο γκαφατζήδες μυστικοί πράκτορες της ΘΙΑ (TIA στο πρωτότυπο, παρήχηση της λέξης tia, δηλαδή «θεία», και αναφορά στη CIA ), οι περιπέτειες των οποίων βασίζονται κυρίως στο slapstick χιούμορ.
Θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα ισπανικά κόμικς, καθώς οι πωλήσεις του ανέρχονται στα 150 εκατομμύρια αντίτυπα. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, ενώ κυκλοφορεί επίσης στη βασκική και καταλανική γλώσσα. Η σειρά έχει εμπνεύσει τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και βιντεοπαιχνίδια.
Χαρακτήρες
μικρογραφία|Οι Αντιρίξ (αριστερά) και Συμφωνίξ (δεξιά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικά κόμικς
Χατόρι Χάνζο
Ο Χατόρι Χάνζο (服部 半蔵, 1542 - 2 Ιανουαρίου 1597), επίσης γνωστός ως Χατόρι Μασανάρι (服部 正成), ήταν διάσημος σαμουράι και νίντζα της εποχής Σενγκόκου (Sengoku), γνωστός από τη διάσωση του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και την προσφορά της βοήθειας του στο να γίνει ηγέτης της ενωμένης Ιαπωνίας (Περίοδος Τοκουγκάβα). Σήμερα, αποτελεί έναν από τους αγαπημένους χαρακτήρες της σύγχρονης μαζικής κουλτούρας.
Θεόδωρος Κουτρούκης
Ο Θεόδωρος Κουτρούκης ήταν αγωνιστής του 1821.
Χατόρι Χάνζο
Βιογραφία
Ήταν γιος του Χατόρι Γιασουνάγκα (Hattori Yasunaga), ενός μικρού τη τάξη σαμουράι στην υπηρεσία της φατρίας των Ματσουντάιρα (Matsudaira). Αργότερα, θα αποκτήσει το ψευδώνυμο «Oni no Hanzo» (Χάνζο, ο Δαίμονας). εξαιτίας των παράτολμων στρατηγικών που εφάρμοζε στις μάχες. Αυτό είναι που τον διακρίνει από τον Βατανάμπε Χάνζο (Watanabe Hanzo), του οποίου το παρατσούκλι είναι «Yari no Hanzo» (Χάνζο, το Δόρυ).
Θεόδωρος Κουτρούκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα στην Ξυλογαϊδάρα της επαρχίας Δωρίδας. Επί δεκαετία ολόκληρη πολεμούσε τους Τούρκους και στην Ελλάδα αλλά και ως εθελοντής στη Ρωσία. Κατά τις παραμονές της επανάστασης πριν το 1820 ο πατέρας και οι δυο αδελφοί του για να ξεφύγουν από την οργή του Αλή πασά συντάχθηκαν για μικρό χρονικό διάστημα στο αρματολικό σώμα του Πανουργιά.
Χατόρι Χάνζο
Βιογραφία
Αν και ο Χάνζο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην επαρχία Μικάουα (Mikawa), συχνά επέστρεφε στην επαρχία Ίγκα (Iga), όπου ήταν το σπίτι της οικογένειας Χατόρι. Έλαβε μέρος στην πρώτη του μάχη όταν ήταν μόλις 16 ετών - μια νυχτερινή επίθεση στο κάστρο Ούντο (Udo) - και στη συνέχεια έλαβε μέρος στη πολιορκία του κάστρου Κακεγκάουα (Kakegawa) το 1569. Υπηρέτησε με διάκριση στις μάχες της Ανεγκάουα (Anegawa) το 1570 και Μικαταγκαχάρα (Mikatagahara) το 1572. Η πιο πολύτιμη συμβολή του ήρθε το 1582, μετά το θάνατο του Όντα Νομπουνάγκα (Oda Nobunaga), καθώς οδήγησε τον μελλοντικό σογκούν Τοκουγκάβα Ιεγιάσου σε ασφαλές έδαφος στην επαρχία της Μικάουα, μέσα από την επικράτεια της Ίγκα, με τη βοήθεια των φατριών νίντζα της περιοχής, καθώς και της φατρίας των Κόγκα (Koga),  τους οποίους είχε αντιμετωπίσει στο παρελθόν. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Χάνζο, επίσης, βοήθησε στην διάσωση της αιχμάλωτης οικογενείας του Ιεγιάσου.
Θεόδωρος Κουτρούκης
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Χατόρι Χάνζο
Βιογραφία
Ο Χάνζο, ήταν γνωστό πως ήταν έμπειρος και ικανός στρατηγικός αναλυτής και πολεμιστής στη μάχη με το δόρυ. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ως μοναχός με το όνομα «Σάινεν» (Sainen) και έχτισε το ναό «Σαϊνέντζι» (Sainenji), που πήρε το όνομά του και χτίστηκε για να τιμήσει το μεγαλύτερο γιο του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, τον Νομπουγιάσου (Nobuyasu), ο οποίος είχε κατηγορηθεί για προδοσία και συνωμοσία από τον Όντα Νομπουνάγκα (Oda Nobunaga). Ο Νομπουγιάσου στη συνέχεια έλαβε διαταγή από τον πατέρα του να διαπράξει χαρακίρι (σεπούκου). Όταν ο Νομπουγιάσου διατάχθηκε να τελειώσει τη ζωή του, ο Χάνζο κλήθηκε να δράσει ως 2ος επίσημος για να τελειώσει το βάσανό του Νομπουγιάσου (σύμφωνα με την παραδοσιακή διαδικασία του σεπούκου), αλλά ο ίδιος αρνήθηκε επειδή ήταν ο γιος του άρχοντα που υπηρετούσε. Ο Ιεγιάσου μετά από αυτό εκτίμησε την αφοσίωση του Χάνζο και είπε: «Ακόμα και ένας δαίμονας μπορεί να δακρύσει» (επειδή το παρατσούκλι του Χάνζο ήταν «Δαίμονας» - Oni).
Στην λαϊκή παράδοση της Ιαπωνίας, κατά τις ιστορίες με τα κατορθώματά του, του αποδίδουν συχνά διάφορες υπερφυσικές ικανότητες, όπως το να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται κάπου αλλού, ψυχοκίνηση, και τη πρόγνωση. Απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών.
Κληρονομιά
Μετά το θάνατό του στις 2 Ιανουαρίου του 1597, τον διαδέχτηκε ο γιος του, του οποίου το όνομα του ήταν επίσης Μασανάρι (Masanari), αν και γραμμένο με διαφορετικά ιδεογράμματα (kanji). Του δόθηκε ο τίτλος του «Iwami no Kami» και οι άνδρες του φυλούσαν το κάστρο Έντο (Edo Castle), που ήταν τότε η έδρα της κυβέρνησης των Ηνωμένης Ιαπωνίας. Υπήρξαν 3 ακόμη νίντζα με το ίδιο όνομα στην ιστορία της Ιαπωνίας που ηγήθηκαν της φατρίας του.
Μέχρι και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν τεχνουργήματα της κληρονομιάς του Χατόρι Χάνζο. Το Αυτοκρατορικό Παλάτι στο Τόκιο (πρώην παλάτι του σογκούν) εξακολουθεί να έχει μια πύλη που ονομάζεται «Hanzōmon» (η πύλη του Χάνζο), και η γραμμή του μετρό «Hanzōmon» που εκτείνεται από τον σταθμό «Hanzōmon»(όπου ήταν και το σπίτι του Χατόρι Χάνζο)  μέχρι τα νοτιοδυτικά προάστια της πόλης Τόκιο, πήρε το όνομά της από την πύλη αυτή. Η περιοχή έξω από την πύλη του Χάνζο ονομάζεται Βακάμπα (Wakaba), αλλά πριν από το 1943, λεγόταν «Iga-cho» ("Πόλη των Ίγκα"). Τα λείψανα του Χατόρι Χάνζο βρίσκονται στο νεκροταφείο του ναού «Sainen-ji» στην περιοχή Γιότσουγια (Yotsuya) στο Τόκιο. Στο ναό αυτό είναι επίσης το αγαπημένο δόρυ και κράνος που έπερνε στις μάχες του. Το δόρυ, το οποίο είχε μάκρος 4 μέτρα, το είχε δωρίσει στο ναό ο Χατόρι Χάνζο ως ανάθημα. Το δόρυ αυτό του το είχε δώσει ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Τόκιο το 1945.
Στην ποπ κουλτούρα
Ως ένα διάσημο ιστορικό πρόσωπο της Ιαπωνίας, σε μία από τις σημαντικότερες περιόδους του πολιτισμού των σαμουράι, ο Χατόρι Χάνζο έχει σημαντική πολιτιστική απήχηση τόσο στην Ιαπωνία όσο και στο εξωτερικό. Τις περισσότερες φορές τον βλέπουμε να εμπλέκεται σε υποθέσεις των νίντζα της φατρίας των Ίγκα.
Πολλές ταινίες, αφιερώματα και τηλεοπτικές σειρές για τη ζωή του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου αφηγούνται τα γεγονότα που αναφέρονται παραπάνω. Ο ηθοποιός Σόνι Τσίμπα (Sonny Chiba) έπαιξε το ρόλο του Χατόρι Χάνζο στη σειρά Hattori Hanzo: Kage no Gundan (Shadow Warriors), όπου αυτός και οι απόγονοί του είναι οι πρωταγωνιστές. Η ζωή του και η υπηρεσία του στον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου μυθιστοριογραφείται στη σειρά manga: Path of the Assassin. Ένας νεαρός Χάνζο είναι ο πρωταγωνιστής σε μία αλλή σειρά manga με τον τίτλο Tenka muso.
Το μυθιστόρημα με τίτλο Kouga Ninja Scrolls και οι διασκευές του (το manga και anime Basilisk και η ταινία Shinobi: Heart under Blade) περιλαμβάνουν τους τέσσερις Χάνζο Χατόρι που υπηρετούν τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ως ηγέτες νίντζα. Ο Χάνζο εμφανίζεται επίσης στο μυθιστόρημα Fukurō no Shiro, πάνω στο οποίο αργότερα γυρίστηκαν δύο ταινίες. Επίσης εμφανίζεται στη σειρά manga/anime Gin Tama (ως χαρακτήρας παρωδίας με το όνομα Χατόρι Ζένζο), στη σειρά manga Naruto (ένας ηγέτης νίντζα σε ένα μυστικό χωριό ονομάζεται Χάνζο), στη σειρά Samurai Deeper Kyo και Tail of the Moon. Ακόμη, εμφανίζεται στην ταινία Goemon και σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής εκπομπής Deadliest Warrior. Στην περίπτωση της σειράς Samurai Deeper Kyo, γίνεται μια ανατροπή που καταλήγει στο ότι ο Χατόρι Χάνζο είναι στην πραγματικότητα ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου μεταμφιεσμένος.
Ο Χατόρι Χάνζο εμφανίζεται ως χαρακτήρας στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Samurai Shodown, στην ταινία anime του ίδιου ονόματος και έχει κάποιες εμφανίσεις και στη σειρά King of Fighters. Στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών World Heroes, ο Χάνζο είναι ένας από τους βασικούς χαρακτήρες, μαζί με τον αντίπαλό του Φούμα Κοτάρο (Fūma Kotarō) και στη σειρά Samurai Warriors, παρουσιάζεται ως ένας έμπειρος Ninja, ιδιαίτερα πιστός στον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου με μια έντονη αντιπαλότητα με τον Φούμα Κοτάρο. Ο Χατόρι Χάνζο έχει εμφανιστεί και σε πολλά άλλα βιντεοπαιχνίδια, όπως το Taikou Risshiden V (ως ένας από τους βασικούς χαρακτήρες),το Kessen III, το Civilization IV: Beyond the Sword, το Shall We Date: Ninja Love, το Pokémon Conquest, το Sengoku Basara: Samurai Heroes και τη σειρά Suikoden. Στην περιορισμένη έκδοση του Total War: Shogun 2, είναι ο ηγέτης της φατρίας Χατόρι, μία από τις δυνάμεις που συγκρούονται για την κυριαρχία στην Ιαπωνία.
Η σειρά anime Hyakka Ryōran: Samurai Girls και η Sengoku Otome: Momoiro Paradox παρουσιάζουν τον Χατόρι Χάνζο ως γυναίκα. Υπάρχουν επίσης πολλοί χαρακτήρες που πήραν το όνομά του, όπως Κάνζο Χατόρι (Kanzo Hattori), ο πρωταγωνιστής στη σειρά Ninja Hattori-kun. Ο Σόνι Τσίμπα επέστρεψε για να ξαναπαίξει το ρόλο του Χατόρι Χάνζο, αυτή τη φορά στην ταινία Kill Bill, ως ένας μεταλλουργός που καλείται να δημιουργήσει ένα ειδικό σπαθί κατάνα για την πρωταγωνίστρια της ταινίας.
Μάρκος Μαλλιαράκης
Ο Μάρκος Ιωάννου ή Μαλλιαράκης ήταν καραβοκύρης, καπετάνιος αγωνιστής του 1821 και πολιτικός από την Κάσο. Ήταν γνωστός σαν Διακομάρκος. Μετά θάνατο τιμήθηκε με τον βαθμό του πλοιάρχου.
Βιογραφία
Στην επανάσταση του 1821 πήρε μέρος με δικό του το πλοίο του «Λεωνίδας» και ήταν από τους πρωτεργάτες του ξεσηκωμού των Κασιωτών τον Απρίλη του 1821. Το 1824, κατά την καταστροφή της Κάσου από τον Οθωμανικό στρατό και τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο, ήταν μαζί με τον Ιωάννη Γρηγοριάδη οι ηγέτες των Κασιωτών. Πιάστηκε αιχμάλωτος και όταν τον πήγαν μπροστά στον Χουσεΐν Μπέη αρνήθηκε την πρόταση να συμπαραταχτεί μαζί του και να του χαρίσει τη ζωή. Αναφέρεται ότι κατάφερε να λυθεί και να σκοτώσει τρεις Τούρκους πριν τον θανατώσουν στις 7 Ιουνίου 1824.
Πολιτική
Χρημάτισε από το 1822 «Φροντιστής θάλασσας» υπεύθυνος για τα πλοία της επαρχίας του. Από το 1823 διετέλεσε αρχικά Έπαρχος Κάσου και μετέπειτα (1823 - 24) Έπαρχος Καρπάθου. Ήταν πληρεξούσιος της Κάσου στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823.
Παραπομπές
Μαλλιαρακης Μαλλιαρακης Μαλλιαρακης Μαλλιαρακης
Χρήστος Γούδης
Ο Χρήστος Γούδης (ποιητ. Χρίστος Γούδης) (Πειραιάς 1947) είναι συνταξιούχος καθηγητής αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών, ποιητής και συγγραφέας, μεταφραστής ξένης λογοτεχνίας και πολιτικός στοχαστής. Είχε εκλεγεί στο παρελθόν δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με την Ελληνική Αυγή για την Αθήνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 15 Απριλίου 1947. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1969. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αστροφυσική στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ στην Αγγλία, απ' όπου έλαβε Μάστερ (M.Sc.) και Διδακτορικό (Ph.D.) το 1972 και 1974 αντιστοίχως. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του η οποία έγινε υπό την επίβλεψη του John Meaburn ήταν «Radio and optical structure of HII regions».
Επαγγελματική πορεία
Στη συνέχεια εργάστηκε ως ερευνητής στο ίδιο πανεπιστήμιο στην Αγγλία έως το 1979, και στο Ινστιτούτο Αστρονομίας Max Planck της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία έως το 1981. Εξελέγη Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών το 1981, όπου υπηρέτησε μέχρι το 2014 όποτε και συνταξιοδοτήθηκε. Από το 2001 έως το 2011 διετέλεσε Διευθυντής του Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής και από το 2003 έως το 2011 υπήρξε Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής κατά τις διετίες 1985-1987 και 1987-1989. Υπήρξε ιδρυτής και Διευθυντής Σπουδών του Ελεύθερου Δημοτικού Πανεπιστημίου (ΕΛ.ΔΗ.ΠΑ) του Πειραιά (1987–1989). Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) Πάτρας (1999-2002).
Πολιτική ιδεολογία
Από το 2006-07 τουλάχιστον, αντιστεκόμενος, κατά δήλωση του ιδίου, στον «τεχνολογικό νεοβαρβαρισμό και αμοραλιστικό οικονομισμό που δίκην πλημμυρίδος κατακλύζουν τη γη των προγόνων μας», αν και παρέμεινε κομματικά ανένταχτος (ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά ως «αναρχοδεξιός» ), δραστηριοποιήθηκε εντονότερα στον ελληνοκεντρικό - εθνικιστικό πολιτικό χώρο. Μετά τα βιβλία «Η Κουλτούρα της Δεξιάς» (2005) και «Οδός Ελλήνων» (2006), εξέδωσε την «Ανατομία της Δεξιάς» (2007) και το ιστορικό έργο «Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας» (2007). Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 μετείχε ως υποψήφιος βουλευτής επικρατείας και εκπρόσωπος τύπου του ΛΑ.Ο.Σ. Ως δημοτικός σύμβουλος της Ελληνικής Αυγής η οποία είχε για υποψήφιο δήμαρχο Αθήνας τον Ηλία Κασιδιάρη, το 2014 πρότεινε το φύτεμα συκιών στην μνήμη του συγγραφέα Μένη Κουμανταρέα.
Τον Δεκέμβριο του 2007 ίδρυσε το Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης», ίδρυμα του οποίου κατέχει από τότε την θέση του προέδρου.
Εργογραφία
Στην επιστημονική του εργογραφία περιλαμβάνονται πάνω από ογδόντα επιστημονικές δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά της ειδικότητάς του, το σύγγραμμα «The Orion Complex: A Case Study of Interstellar Matter» (Reidel, 1982), δώδεκα πανεπιστημιακά συγγράμματα στο πεδίο της Αστροφυσικής και της Φυσικής, το έργο για το ευρύτερο κοινό «Κοσμικές Διαδρομές» (1991 και αναθεωρημένη έκδοση 2005), και σε συνεργασία με την Π.-Ε. Χριστοπούλου τα έργα «Περί Αστρολογίας» (1993) και «Οι Πρωτοπόροι της Επιστήμης και της Τεχνολογίας» (1997).
Γράφει και δημοσιεύει ποίηση από το 1968. Στην ποιητική του εργογραφία περιλαμβάνονται οι ποιητικές συλλογές «Μνήμες» (1988), «Λιγεία» (1988), «Ίσις» (1988), «Αλέξανδρος» (2000), «Ιερή Συνεύρεση» (2001), «Anahuac» (2001), «Παλίμψηστο» (2002), «Η Σελήνη των Νεκρών» (2005), «Έλληνες» (2006) και «Καινοφανή και Αστερόεντα» (2006).
Γνώστης επτά ξένων γλωσσών (αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ρωσικά, γαλλικά, ιταλικά και πορτογαλικά), μετέφρασε, σχολίασε και παρουσίασε σε δίγλωσσες εκδόσεις τα μείζονα ποιητικά έργα του Federico Garcίa Lorca στο δίτομο έργο «Λόρκα: Ποιήματα της Ανδαλουσίας» (2003) και «Λόρκα: Ποιητής στη Νέα Υόρκη» (2005), όπως και ποιήματα Βρετανών ποιητών που δημοσιεύθηκαν στο αφιέρωμα που ο ίδιος επιμελήθηκε «Ποίηση και Αστρονομία» (2003).
Άλλο πεδίο ενασχολήσεως του Χρίστου Γούδη, μετά την αστροφυσική και την ποίηση, υπήρξε η πολιτική φιλοσοφία. Έχει συγγράψει τα έργα πολιτικής και κοινωνικής φιλοσοφίας «Η Κουλτούρα της Δεξιάς» (2005) και «Οδός Ελλήνων» (2006), όπως και περίπου διακόσια άρθρα στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο γύρω από θέματα επιστήμης, πολιτισμού και πολιτικής φιλοσοφίας, ενώ παράλληλα έχει επανειλημμένως αναπτύξει τις θέσεις και τις απόψεις του γύρω από μείζονα επιστημονικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Συνέβαλε, από το 1982 και μετά, στην διαμόρφωση της ιδεολογίας και της πολιτικής φιλοσοφίας της ευρύτερης φιλελεύθερης, εθνικής, και ελευθεριακής Δεξιάς, αλλά και της πολιτικής της στην Έρευνα, την Παιδεία και τον Πολιτισμό, μέσα από τις δραστηριότητές του σε think tanks της παράταξης, όπως το ΚΠΕΕ (Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επιμόρφωσης), η ΚΙΠΑΕΑ (Κίνηση για τον Πολυμερή Αφοπλισμό, την Ελευθερία και την Ασφάλεια της Ευρώπης), η ΕΜΠΡΟΣ (Εταιρεία Μελέτης Προβλημάτων Συλλογικών), το ΙΠΟΜΕ (Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών), το Φιλελεύθερο Φόρουμ, το ΚΕΜΕΠΕ (Κέντρο Μελέτης Προβλημάτων του Ελληνισμού), και την θέση του ως Υπεύθυνου Ιδεολογίας και Πολιτικής στο ΙΔΚΚ (Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής»).
Ανακοίνωσε πως αποχωρεί από την παράνομη φασιστική και ναζιστική οργάνωση "Χρυσή Αυγή" και και από τα φιλελεύθερα ινστιτούτα και ακολουθεί αυτόνομη πορεία προσπαθώντας να συμμετέχει στα μελλοντικά αναρχικά συνέδρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αστροφυσικοί
Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού
Ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού είναι η ανώτατη αθλητική αρχή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1969 με έδρα τη Λευκωσία. Ο ημικρατικός οργανισμός ιδρύθηκε βάσει του περί ΚΟΑ Νόμου του 1969.
Ίδρυση και σκοπός
Η ανάγκη ίδρυσης Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού, που να έχει την ευθύνη ανάπτυξης του εξωσχολικού αθλητισμού και το συντονισμό της αθλητικής ζωής της Κύπρου, άρχισε να διαφαίνεται μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Ακολούθησαν οι ανεγέρσεις αθλητικών σταδίων στις πόλεις και γυμναστηρίων στην ύπαιθρο. Σημαντική βοήθεια αποτέλεσε η έλευση στην Κύπρο του ΠΡΟ-ΠΟ το 1969, του οποίου όλα τα έσοδα παρέμεναν στην Κύπρο.
Διοικητική δομή
Ο ΚΟΑ διοικείται από εννιαμελές Διοικητικό Συμβούλιο με Πρόεδρο, Αντιπρόεδρο και επτά μέλη. Υπηρεσιακός προϊστάμενος του Οργανισμού είναι ο Γενικός Διευθυντής.
Περι ΚΟΑ Νόμος
Σύμφωνα με τον περί Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού Νόμο 69-96, ο ΚΟΑ έχει την ευθύνη της αθλητικής ανάπτυξης του εξωσχολικού αθλητισμού καθώς και του προγράμματος «Αθλητισμός για όλους» (ΑΓΟ).
Λειτουργική διάρθρωση
Η λειτουργική διάρθρωση του ΚΟΑ είναι:
Ομοσπονδίες
Οι ομοσπονδίες που υπάγονται στον ΚΟΑ είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κύπρο Κατηγορία:Ημικρατικοί Οργανισμοί Κύπρου Αθλητισμος
Γεώργιος Παύλου
Ο Γεώργιος Παύλου, γνωστός και σαν Μπαμπαπαύλου, ήταν αγωνιστής του 1821 και πολιτικός από τη Νίσυρο.
Ήταν πληρεξούσιος της Νισύρου στη Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823, αναφέρεται ότι την εποχή εκείνη ήταν Δήμαρχος του νησιού. Από έγγραφο που διασώζεται στη μονή της Παναγιάς Σπηλιανής είχε προσφέρει στον αγώνα 2750 γρόσια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Νίσυρος
Global Positioning System
Το GPS (Global Positioning System), Παγκόσμιο Σύστημα Στιγματοθέτησης, ή Θεσιθεσίας είναι παγκόσμιο σύστημα εντοπισμού γεωγραφικής θέσης, ακίνητου ή κινούμενου χρήστη, το οποίο βασίζεται σε ένα "πλέγμα" εικοσιτεσσάρων δορυφόρων της Γης, εφοδιασμένων με ειδικές συσκευές εντοπισμού, οι οποίες ονομάζονται "πομποδέκτες GPS". Οι πομποδέκτες αυτοί παρέχουν ακριβείς πληροφορίες για τη θέση ενός σημείου, το υψόμετρό του, την ταχύτητα και την κατεύθυνση της κίνησης του. Επίσης, σε συνδυασμό με ειδικό λογισμικό χαρτογράφησης μπορούν να απεικονίσουν γραφικά τις πληροφορίες αυτές.