cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπανγκλαντεσιανή τάκα
1947-71
Πριν από τον απελευθερωτικό πόλεμο του 1971 τα τραπεζογραμμάτια της Κρατικής Τράπεζας του Πακιστάν κυκλοφορούσαν σε όλο το Μπαγκλαντές. Αυτά συνέχισαν να χρησιμοποιούνται στο Μπαγκλαντές ακόμη και μετά την ανεξαρτησία, για περίπου τρεις μήνες μέχρι την επίσημη εισαγωγή της τάκα στις 4 Μαρτίου 1972. Κατά τη διάρκεια του πολέμου μια ανεπίσημη πρακτική ορισμένων Βεγγαλέζων εθνικιστών ήταν η σφράγιση των τραπεζογραμματίων με τις λέξεις "বাংলা দেশ"και "BANGLA DESH" χωριστά στα βεγγαλικά ή αγγλικά. Αυτά τα τοπικά χαρτονομίσματα κυκλοφορούσαν σε διάφορες ποικιλίες και ήταν πλαστά. Στις 8 Ιουνίου 1971, η Πακιστανική κυβέρνηση δήλωσε ότι όλα τα τραπεζογραμμάτια που φέρουν τις σφραγίδες έπαυαν να είναι νόμιμο χρήμα. Επιπλέον, για την αποτροπή λεηλάτησης της οικονομίας με χαρτονομίσματα υψηλής αξίας, η κυβέρνηση απέσυρε τα τραπεζογραμμάτια των 100 και 500 ρουπιών.
Τραπεζογραμμάτια και θέματα
Το 2000, η κυβέρνηση εξέδωσε πολυμερές χαρτονόμισμα των ৳10 ως πείραμα (παρόμοιο με το δολάριο Αυστραλίας). Δεν έγινε δημοφιλές και αργότερα αποσύρθηκε. Επί του παρόντος, τα χαρτονομίσματα των ৳1 και ৳5 αντικαθίστανται σταδιακά με νομίσματα και το 2008 η κυβέρνηση εξέδωσε χαρτονόμισμα των ৳1.000.
Το 2011, η τράπεζα του Μπανγκλαντές άρχισε να εκδίδει νέα σειρά τραπεζογραμματίων εκφρασμένα σε ৳2, ৳5, ৳100, ৳500, και ৳1000. Χρονολογούνται από το 2011. Διαθέτουν πορτρέτο και υδατογράφημα του Πατέρα του Έθνους, Μπανγκαμπάντου Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν, μαζί με το Μνημείο του Εθνομάρτυρα στο Σαβάρ.
Από το 2011, η Τράπεζα του Μπαγκλαντές εισήγαγε νέα χαρτονομίσματα εκφρασμένα σε ৳10, ৳20, και ৳50 στις 7 Μαρτίου 2012. Φέρουν το πορτρέτο του Μπανγκαμπάντου Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν και το μνημείο του Εθνομάρτυρα στο Σαβάρ στο μπροστινό μέρος. Στο πίσω μέρος, το χαρτονόμισμα των ৳10 φέρουν εικόνα του τζαμιού Μπαϊτούλ Μουκαρράμ, το χαρτονόμισμα των ৳20 φέρνει φωτογραφία του τζαμιού Σατ Γκομπούτζ στο Μπαγκεράτ και το χαρτονόμισμα των ৳50 περιέχει τον διάσημο πίνακα "Όργωμα" του Σιλπατσάρια Τζαϊνούλ Αμπεντίν.
Αναμνηστικά χαρτονομίσματα
Το 2011, η Τράπεζα του Μπαγκλαντές εισήγαγε επίσης χαρτονόμισμα των ৳40 για τον εορτασμό της "40ης Επετείου Νίκης του Μπανγκλαντές". Το αναμνηστικό σημείωση διαθέτει ένα πορτρέτο του Πατέρα του Έθνους Μπανγκαμπάντου Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν και το μνημείο του Εθνομάρτυρα στο Σαβάρ στο μπροστινό μέρος, καθώς και έξι ένοπλους άνδρες. Περιέργως έχει ηλεκτροεπιμετάλλωση 10 στο υδατογράφημα, κάτι που δείχνει ότι πιθανώς τυπώθηκε σε επιπλέον χαρτί τραπεζογραμματίου των ৳10.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2012, η Τράπεζα του Μπαγκλαντές εισήγαγε χαρτονόμισμα των ৳60 για να τιμήσει τα "60 χρόνια του Εθνικού Κινήματος". Περιέχει το Σαχίντ Μινάρ (Μνημείο των Μαρτύρων) στη Ντάκα και πέντε άνδρες στο πίσω μέρος. Όπως και το αναμνηστικό χαρτονόμισμα των ৳40, περιέχει ηλεκτροεπιμετάλλωση 50 στο υδατογράφημα. Πιθανώς τυπώθηκε σε επιπλέον χαρτί τραπεζογραμματίου των ৳50.
Στις 26 Ιανουαρίου 2013, η Τράπεζα του Μπαγκλαντές εξέδωσε χαρτονόμισμα των ৳25 για να τιμήσει την 25η επέτειο (ασημένιο ιωβηλαίο της Security Printing Corporation (Bangladesh) Ltd). Στο μπροστινό μέρος υπάρχει το Μνημείο του Εθνομάρτυρα στο Σαβάρ, τρία ελάφια, το πουλί ντογιέλ και προηγούμενα σχέδια της τάκα. Στο πίσω μέρος βρίσκεται η έδρα της Security Printing Corporation. Περιέργως έχει ηλεκτροεπιμετάλλωση 10 στο υδατογράφημα, κάτι που δείχνει ότι πιθανώς τυπώθηκε σε επιπλέον χαρτί τραπεζογραμματίου των ৳10.
Στις 8 Ιουλίου 2013 η Τράπεζα του Μπαγκλαντές εξέδωσε χαρτονόμισμα των ৳100 για να τιμήσει την 100ή επέτειο του Εθνικού Μουσείου του Μπανγκλαντές. Το αναμνηστικό χαρτονόμισμα περιέχει μια τερακότα του 18ου αιώνα στο μπροστινό μέρος και το Εθνικό Μουσείο του Μπαγκλαντές στο πίσω μέρος.
Κέρματα
Το 1973, εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 5, 10, 25 και 50 πόισα. Το νόμισμα των 1 πόισα ακολούθησε το 1974, με κέρματα των ৳1 να εισάγονται το 1975. Τα 1, 5 και 10 πόισα εκτυπώνονταν σε αλουμίνιο, τα 25 και 50 πόισα ήταν εκτυπωμένα σε χάλυβα και το ৳1 σε χαλκονικέλιο. Τα 5 πόισα ήταν τετράγωνα με στρογγυλεμένες γωνίες. Το νόμισμα των ৳5 το 1994 και εκτυπώθηκε σε χάλυβα, ενώ το κέρμα των ৳2 ακολούθησε το 2004, επίσης σε χάλυβα.
Τα κέρματα των 1 και 5 πόισα χρησιμοποιούνται σπάνια. Τα κέρματα των 10, 25 και 50 πόισα δεν κυκλοφορούν ευρέως. Μόνο τα κέρματα των ৳1, ৳2 και ৳5 κυκλοφορούν ευρέως.
Τραπεζογραμμάτια
Τα σπανίως χρησιμοποιούμενα τραπεζογραμμάτια είναι αυτά των ৳1 (έχει επίσης αποσυρθεί από το 1992), ৳25, ৳40 και ৳60, ενώ τα πιο χρησιμοποιούμενα τραπεζογραμμάτια σε κυκλοφορία ৳2, ৳5, ৳10, ৳20, ৳50, ৳100, ৳500 και ৳1000.
Η Τράπεζα του Μπανγκλαντές απέσυρε το νέο χαρτονόμισμα των ৳50 μετά από ένα ορθογραφικό λάθος στο όνομα του Σιλπατσάρια Ζαϊνούλ Αμπεντίν (জয়নুল আবেদীন) η οποία αναγνωρίστηκε στο πίσω μέρος του χαρτονομίσματος. Το χαρτονόμισμα είχε εισαχθεί μόλις στις 7 Μαρτίου. Πιθανότατα πολύ λίγα χαρτονομίσματα βρίσκονταν σε κυκλοφορία, αν και τυπώθηκαν 22.5 εκατομμύρια κομμάτια.
Η Τράπεζα του Μπανγκλαντές έχει εκδώσει νέα σειρά τραπεζογραμματίων, αντικαθιστώντας σταδιακά τα παλαιότερα με νέα και πιο ασφαλή. Όλα τα τραπεζογραμμάτια εκτός από αυτό της 1 τάκα περιέχουν τον Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν στην εμπρόσθια όψη μαζί με το υδατογράφημα του Μνημείου Εθνομαρτύρων.
Το πακέτο τραπεζογραμματίων της 40ής επετείου της ανεξαρτησίας του Μπαγκλαντές είχε λάθος στην ορθογραφία της χώρας. Ανέφερε το Μπανγκλντές αντί του Μπαγκλαντές.
Ιστορικές τιμές συναλλάγματος
Μετά την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές, η αξία της τάκα μεταβαλλόταν μεταξύ των 7.5 και 8.0 τάκα για 1 δολάριο. Εκτός από το οικονομικό έτος του 1978, η αξία του νομίσματος σε σχέση με το δολάριο ΗΠΑ μειωνόταν από το 1971 μέχρι το τέλος του 1987. Με σκοπό την αντιστάθμιση του φαινομένου, το Μπαγκλαντές χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το αντισταθμιστικό μηχανισμό χρηματοδότησης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατά το οικονομικό έτος 1974. Παρά την αυξανόμενη ανάγκη για βοήθεια, η κυβέρνηση του Μουτζίμπ ήταν αρχικά απρόθυμη να καλύψει τους όρους του ΔΝΤ σχετικά με τη νομισματική και τη δημοσιονομική πολιτική. Από το οικονομικό έτος 1975 η κυβέρνηση αναθεώρησε τη στάση της, δηλώνοντας υποτίμηση της τάκα κατά 56% και συμφωνία για τη θέσπιση του Ομίλου Ενίσχυσης του Μπανγκλαντές από την Παγκόσμια Τράπεζα.
Μεταξύ 1980 και 1983, η τάκα υποτιμήθηκε κατά 50% λόγω της επιδείνωσης του ισοζυγίου πληρωμών του Μπανγκλαντές. Μεταξύ του 1985 και του 1987, η τάκα είχε προσαρμοστεί σε συχνά στοιχειώδη βήματα με σκοπό τη σταθεροποίηση. Στα μέσα του 1987, η επίσημη ισοτιμία ήταν σχετικά σταθερή, προσεγγίζοντας την ισοτιμία των 31 τάκα = 1 δολάριο. Τον Ιανουάριο του 2011 ένα δολάριο ήταν ισοδύναμο με περίπου ৳72, στις 21 Απριλίου 2012 ένα δολάριο ήταν ισοδύναμο με περίπου ৳82 και στις 9 Σεπτεμβρίου 2015 ένα δολάριο αντιστοιχούσε σε ৳77.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία του Μπανγκλαντές
Αναζήτησις...
Η Αναζήτησις... είναι μια Ελληνική αστυνομική ταινία παραγωγής του 1972 σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου και σενάριο Κλέαρχου Κονιτσιώτη και Αχιλλέα Αυγερίου. Πρωταγωνιστούν οι Άγγελος Αντωνόπουλος, Έλενα Ναθαναήλ, Βασίλης Ανδρονίδης και ο Ντίνος Καρύδης.
Πλοκή
Η Έλενα Χρυσού, μια όμορφη και αργόσχολη κόρη εφοπλιστή επιδιώκει να γνωρίσει τον Θάνο Βεργή, έναν μοναχικό άνδρα, πλούσιο και πολυάσχολο, με στόχο μια ερωτική περιπέτεια. Αρχίζει, έτσι, να τον παρακολουθεί καθημερινά, αφού νοικιάσει μια εξοχική καμπάνα στο Λαγονήσι, ακριβώς πλάι στη δική του και γίνεται μάρτυρας των ερωτικών του περιπτύξεων με πολλές διαφορετικές γυναίκες. Όλες τους είναι μοντέλα, σταλμένα από τη φίλη του Θάνου, τη Νατάσα, που είναι επικεφαλής ενός οίκου μόδας.
Για να πλησιάσει τον Θάνο, η Έλενα παρουσιάζεται σε ένα από τα μοντέλα, τη Τζένη, και λέγοντας πως είναι γραμματέας του Βεργή διώχνει την κοπέλα πηγαίνοντας η ίδια αντ' αυτής στην καμπάνα του. Όταν ο Θάνος ζητά να τον επισκεφθεί ξανά η Τζένη, αποκαλύπτεται ότι εκείνη (η πραγματική Τζένη) είναι νεκρή από τροχαίο που έχει συμβεί στην περιοχή, αν και η αστυνομία υποπτεύεται δολοφονία.
Ο Βεργής, θεωρώντας την Έλενα ένα ακόμη κολ γκερλ, τη συσχετίζει με τον φόνο της Τζένης. Μέσα στο βαρύ κλίμα των ανακρίσεων για τον φόνο, η Έλενα εξαφανίζεται από τη ζωή του Θάνου ξαφνικά, αν και αυτός αρχίζει να συνδέεται όλο και πιο πολύ συναισθηματικά μαζί της. Τελικά η αστυνομία, μετά από αναζητήσεις, βρίσκει τον δολοφόνο της κοπέλας, που δεν είναι άλλος από τον σύζυγο του θύματος.
Παραγωγή
Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας περιλαμβάνουν πλάνα από τον Αστέρα Βουλιαγμένης και το Λαγονήσι Αττικής.
Σάουντρακ
Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Γιάννης Σπανός, ενώ τραγουδούν η Μαρία Δημητριάδη και η αδελφή της, Αφροδίτη Μάνου. Το σάουντρακ περιέχει τα παρακάτω κομμάτια, όλα ορχηστρικά εκτός από τρία:
Κυκλοφορία
Η Αναζήτησις... προβλήθηκε τη σεζόν 1972-1973 κόβοντας 62.752 εισιτήρια. Ήρθε στην 7η θέση ανάμεσα σε άλλες 64 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ελληνικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Σπανού
Κατάλογος των μεγαλύτερων κοσμολογικών σχηματισμών
thumb|300 px|Φωτογραφία του [[Γαλαξιακό Σμήνος|γαλαξιακού σμήνους MACS J0454.1-0300.]] Ο παρών κατάλογος των μεγαλύτερων κοσμολογικών σχηματισμών βασίζεται στις διάφορες κοσμολογικές δομές του σύμπαντος όπως υπερσμήνη γαλαξιών, γαλαξιακά νήματα και μεγάλες ομάδες κβάζαρ, των οποίων οι διαστάσεις έχουν υπολογιστεί και ταυτοποιηθεί. Τα όρια του Γαλαξία εντός του οποίου βρίσκεται η Γη, είναι δύσκολο να υπολογιστούν με ακρίβεια λόγω της ζώνης αποφυγής, η οποία είναι η περιοχή στην οποία το φως από άλλα μακρινά ουράνια σώματα εμποδίζεται από το να φτάσει στη Γη και να παρατηρηθεί. Επιπλέον για τις δομές σε πολύ μακρινή απόσταση ο υπολογισμός των διαστάσεών τους χρησιμοποιεί δεδομένα από τεχνικές όπως τη μετατόπιση προς το ερυθρό και τη διάθλαση του φωτός λόγω της επίδρασης της βαρύτητας άλλων σωμάτων, ενώ κάποιοι άλλοι σχηματισμοί δεν έχουν σαφή αρχή και τέλος ή μπορεί να επεκτείνονται εντός των ορίων άλλων σχηματισμών.
Κενά
Τα αστρονομικά κενά είναι γιγαντιαία διαστήματα μεταξύ των γαλαξιακών νημάτων και άλλων μεγάλων σχηματισμών στο σύμπαν στα οποία δεν περιέχεται τίποτα.
Παραπομπές
Καταλογος μεγαλυτερων Μεγαλυτεροι κοσμολογικοι σχηματ
Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο
Βιογραφία
Ήταν η έκτη κόρη του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ και της Μαγδαληνής-Σίβυλλας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του ΣΛέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1695 τον Φρειδερίκο Δ΄ των Όλντενμπουργκ, βασιλιά της Δανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Διάδοχοι της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Γιάαν Τέεμαντ
Ο Γιάαν Τέεμαντ (εσθονικά: Jaan Teemant, 12/24 Σεπτεμβρίου 1872 - 1941 ή 1942) ήταν Εσθονός νομικός και πολιτικός που διετέλεσε δύο φορές (1925 - 1927 και 1932) «Πρεσβύτερος του Κράτους». Μετά την κατάληψη της Εσθονίας από τα σοβιετικά στρατεύματα συνελήφθη τον Ιούλιο του 1940 από τη NKVD και έκτοτε αγνοείται η τύχη του, με τις περισσότερες απόψεις να συγκλίνουν στην εκτέλεσή του χωρίς όμως να υπάρχει συμφωνία όσον αφορά τον τόπο και τον χρόνο του θανάτου του.
Γέννηση και σπουδές
Ο Τέεμαντ γεννήθηκε το 1872 στον οικισμό Παατσάλου του Vigala vald της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (εντός των ορίων της σημερινής Εσθονίας). Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στο Γυμνάσιο Χούγκο Τρέφνερ του Τάρτου και συνέχισε τις σπουδές του στη νομική σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης από την οποία αποφοίτησε το 1903. Έπειτα εγκαταστάθηκε στο Τάλιν όπου έγινε γνωστός ως αντιπρόσωπος των Εσθονών αγροτών στις δικαστικές διαμάχες τους με τους γαιοκτήμονες της γερμανικής μειονότητας. Μάλιστα, το κύρος που απέκτησε από τη συγκεκριμένη υπόθεση τον βοήθησε να εκλεγεί το 1904 στο τοπικό δημοτικό συμβούλιο.
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Το 1905 υπήρξε μαζί με τον Γιάαν Τούνισον ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές των εξελίξεων που δρομολόγησε η Ρωσική επανάσταση στην Εσθονία, αν και οι δύο τους αντιπροσώπευαν διαφορετικές πολιτικές τάσεις. Συγκεκριμένα ο Τέεμαντ εξέφραζε τους ριζοσπάστες που επιδίωκαν την χορήγηση ευρείας αυτονομίας για την επαρχία της Εσθονίας ενώ ο Τούνισον αντιπροσώπευε μετριοπαθέστερες απόψεις.
Το 1907 ο Τέεμαντ εξελέγη πρόεδρος του πανεσθονικού συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους στο Τάρτου. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης υπήρξε αποχώρηση των μετριοπαθών πληρεξούσιων με αποτέλεσμα οι ριζοσπάστες να προχωρήσουν στην υιοθέτηση προτάσεων με κυριότερες την αυτοδιακυβέρνηση της Εσθονίας, τη θέσπιση συντάγματος, την εθνικοποίηση των γαιών και τον εξοπλισμό του πληθυσμού. Παρόλο που ο ίδιος δεν συμφωνούσε με το σύνολο των προτάσεων, εξελέγη στην πενταμελή εκτελεστική επιτροπή που ανέλαβε την υλοποίησή τους.
Μετά την έκτιση της ποινής του (στο διάστημα της οποίας εκτοπίστηκε για δύο χρόνια στην περιοχή του Αρχάγγελσκ) επέστρεψε στο Τάλιν συνεχίζοντας τη δικηγορία μέχρι το 1917 και το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης. Το ίδιο έτος εξελέγη στην εσθονική Προσωρινή Συνέλευση και το 1919 στην αντίστοιχη Συνταγματική Συνέλευση ως εκπρόσωπος του Αγροτικού Κόμματος, αναλαμβάνοντας στην πορεία καθήκοντα γενικού πληρεξούσιου, θέση από την οποία ήρθε σε άμεση σύγκρουση με τους Εσθονούς μπολσεβίκους.
Μετά την εσθονική ανεξαρτησία
Μετά το τέλος του πολέμου της Ανεξαρτησίας (1918 - 1920) και τη δημιουργία του εσθονικού κράτους, ο Τέεμαντ αποσύρθηκε προσωρινά από την πολιτική με σκοπό να επικεντρωθεί στη νομική του σταδιοδρομία. Επέστρεψε στα κοινά το 1924 με την εκλογή του στο κοινοβούλιο και την 15η Δεκεμβρίου 1925 ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας διαδεχόμενος τον Γιούρι Γιάακσον ως «Πρεσβύτερος του Κράτους», θέση στην οποία διατηρήθηκε μέχρι τις 22 Νοεμβρίου του 1927.
Στις 19 Φεβρουαρίου του 1932, εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης, σχημάτισε νέα κυβέρνηση αντικαθιστώντας τον Κονσταντίν Πετς. Η δεύτερη θητεία του Τέεμαντ κράτησε μέχρι τις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους  και κατά τη διάρκειά της πάρθηκαν σκληρά οικονομικά μέτρα τα οποία όμως δεν ελάττωσαν τη δημοφιλία του. Παράλληλα στις 4 Μαΐου υπογράφτηκε τριετές σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ της Εσθονίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Πετς (1934 - 1938) τάχθηκε ανοικτά υπέρ της αποκατάστασης των δημοκρατικών θεσμών μέσω διαγγέλματος που συνέταξε από κοινού με άλλους τρεις πρώην πρωθυπουργούς και το οποίο δημοσιεύτηκε στον φινλανδικό τύπο, ενώ το 1939 διορίστηκε μέλος της μικτής γερμανοεσθονικής επιτροπής που ανέλαβε την εποπτεία της αναγκαστικής μετανάστευσης της γερμανικής μειονότητας στα εδάφη του Γ' Ράιχ.
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής που πραγματοποιήθηκε το 1940, αιχμαλωτίστηκε στις 23 Ιουλίου από τη NKVD και τον Φεβρουάριο του 1941 καταδικάστηκε σε δεκαετή φυλάκιση. Έκτοτε αγνοείται η τύχη του, με τις περισσότερες απόψεις να συγκλίνουν στην εκτέλεσή του μεταξύ του 1941 και του 1942.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Εσθονίας
MINUSCA
Η Πολυμερής Συνδυαστική Αποστολή Σταθεροποίησης των Ηνωμένων Εθνών στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (MINUSCA), είναι ειρηνευτική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών, που ξεκίνησε στις 10 Απριλίου 2014 για την προστασία των πολιτών της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας σύμφωνα με το κεφάλαιο VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η δύναμη της αποστολής ήταν αρχικά 6.000 άνδρες της Αφρικανικής Ένωσης, γνωστή ως MISCA που μετατράπηκε σταδιακά σε ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ και έγινε επιχειρησιακή στις 15 Σεπτεμβρίου του 2014. Ο ΟΗΕ απέστειλε ενδιάμεση ομάδα για την δημιουργία της MINUSCA ώστε να γίνει ομαλή μετάβαση της διοίκησης από την MISCA στην MINUSCA. Από το 2016 η δύναμη της MINUSCA υπερβαίνει τους 10.000 στρατιώτες.
Οι στόχοι και οι δράσεις της MINUSCA έχουν ως εξής:
Σημειώσεις παραπομπές
Κατηγορία:Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ
Ζανγκ Σιανζόνγκ
Ο Ζανγκ Σιανζόνγκ (Zhāng Xiànzhōng, 18 Σεπτεμβρίου 1606-2 Ιανουαρίου 1647) ήταν ηγέτης των εξεγέρσεων των χωρικών στην Κίνα κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της Δυναστείας Μινγκ και των πρώτων ετών της Δυναστείας Τσινγκ. Μαζί με τον Λι Τσζιτσιέν, ο οποίος οργάνωσε τις εξεγέρσεις στον βορρά, ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ηγέτες των εξεγέρσεων των δεκαετιών 1630 και 1640, οι οποίες οδήγησαν στην πτώση της δυναστείας Μινγκ.
Τη δεκαετία του 1630, ο Ζανγκ οργάνωσε εξεγέρσεις από τη Σενσί (στα βορειοδυτικά) μέχρι τη Τσιανσού (στα δυτικά). Το 1641 κατέλαβε τις δύο κύριες πόλεις της Επαρχίας Χουγκουάν, την Ουτσάν και τη Τσάνσα. Το 1643 αυτοανακηρύχθηκε Βασιλέας της Μεγάλης Δύσης και το επόμενο έτος εισέβαλε στη Σετσουάν, ανακηρύσσοντας την Τσεντού ως πρωτεύουσα του κράτους. Σύμφωνα με σύγχρονους του, ήταν γνωστός για τον θάνατο πολλών εκπροσώπων της ανώτερης τάξης, ενώ μερικοί αναφέρουν την κλίση του προς την ανθρωποφαγία.
Το 1644, λίγα χρόνια μετά την εισβολή των Μαντζουρίων στην Κίνα, τα στρατεύματα της Δυναστείας Τσινγκ - τα οποία συμπεριλάμβαναν Μαντζούριους και Κινέζους - εισέβαλαν στη Σετσουάν για να ανατρέψουν το καθεστώς του Ζανγκ. Ο Ζανγκ σκοτώθηκε τον Ιανουάριο του 1647, κατά τη διάρκεια επίθεσης στη Σενσί. Σύμφωνα με τον Πορτογάλο Ιεσουήτη Γκαμπριέλ Μαγκελάν, στο βουνό Φενχουάν, ο Ζανγκ έλαβε πληροφορία πως στην περιοχή βρίσκονται στρατεύματα της Δυναστείας Τσινγκ. Ο Ζανγκ δεν πίστεψε την πληροφορία και οδήγησε μια μικρή ομάδα στο βουνό για να ελέγξει το πεδίο. Ένας από τους αξιωματικούς είδε τον Ζανγκ και έδωσε διαταγή σ' ένα Μαντζούριο τοξότη να τον σκοτώσει, με τον Ζανγκ να πεθαίνει από ακριβή βολή.
Μετά τον θάνατο του Ζανγκ Σιανζόνγκ και την πτώση του Μεγάλου Δυτικού Κράτους, οι γιοι του, Λι Ντινγκό, Σουν Κιεβάν και Λιου Βενσιού συνέχισαν την αντίσταση κατά της Δυναστείας Τσινγκ, αν και με τη σημαία του τελευταίου Αυτοκράτορα της Δυναστείας Μινγκ, Τσζου Ιουλάν.
Θησαυρός
Ο Ζανγκ έλαβε το προσωνύμιο «Κίτρινος Τίγρης» και είχε συλλέξει μεγάλο θησαυρό κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων. Πριν πεθάνει, έδωσε οδηγία να μεταφερθεί ο θησαυρός μέσω του ποταμού Μιν, αλλά οι εχθροί του είχαν στήσει ενέδρα και ο θησαυρός χάθηκε στον ποταμό. Οι ιστορικοί διαφωνούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα αν ο θησαυρός ήταν πραγματικός ή μυθικός, μέχρι που ομάδα Κινέζων αρχαιολόγων ανακάλυψε 10.000 αντικείμενα του θησαυρού στην Επαρχία Σετσουάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Κάρολος Φίλιππος του Σέντερμανλαντ
Ο Κάρολος-Φίλιππος, σουηδ: Carl Filip (Alt-Anzen (Vana- Antsla), 22 Απριλίου 1601 – Νάρβα, 25 Ιανουαρίου 1622) από τον Οίκο των Βάσα ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας, δούκας του Σέντερμανλαντ, του Nάρκε και του Βάρμλαντ. Ο Κάρολος-Φίλιππος ήταν ο δεύτερος (επιζών) γιος του βασιλιά Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας και της δεύτερης συζύγου του Χριστίνας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|222x222εσ|Ο Κάρολος-Φίλιππος σε ένα μετάλλιο της εποχής του.
Γεννήθηκε στο κάστρο Ρέβαλ κατά την επίσκεψη των γονιών του στη Σουηδική Εσθονία το 1601. Ο πατέρας του (ο νεότερος γιος του βασιλιά Γουσταύου Α΄, ο οποίος ίδρυσε τη δυναστεία των Βάσα της Σουηδίας) ήταν δούκας τού Σέντερμανλαντ και αντιβασιλιάς του βασιλείου εκείνη την εποχή, αφού ανάγκασε τον καθολικό ανιψιό του, βασιλιά Σιγισμούνδο (Γ΄), να περιορίσει την προσωπική του κυριαρχία στο άλλο βασίλειό του, την Πολωνία, όπου οι περισσότεροι από τους υπηκόους του ήταν επίσης καθολικοί. Αλλά το 1604, ο δούκας Κάρολος καθαίρεσε τον Σιγισμούνδο Γ΄ και φόρεσε ο ίδιος το στέμμα της Σουηδίας ως Κάρολος Θ΄, διαβεβαιώνοντας το έθνος ότι ο πλάγιος κλάδος των Βάσα θα παρέμενε προτεστάντης.
Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον διάδοχο τύυ θρόνου Γουσταύο-Αδόλφο, ο πρίγκιπας Κάρολος-Φίλιππος εκπαιδεύτηκε ως ένθερμος Λουθηρανός υπό την κηδεμονία του Γιόχαν Σκύτε. Έγινε επίσημα δούκας από τον πατέρα του το 1609, ο οποίος, ωστόσο, απεβίωσε το 1611. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο νέος βασιλιάς Γουσταύος Β΄ Αδόλφος ένιωθε γνήσια στοργή γι' αυτόν, όπως ειπώθηκε, για τις «πολλές εξαιρετικές του ιδιότητες και τον ευγενή χαρακτήρα του». Ήταν επίσης αγαπημένος της μητέρας του, τώρα χήρας βασίλισσας, η οποία υπερασπιζόταν τα συμφέροντά του ενάντια στον μεγαλύτερο γιο της: στη στέψη του 1617, επέμενε στον αδελφό του να επιβεβαιώσει τα δικαιώματα του δουκάτου στις τρεις επαρχίες που ο Κάρολος-Φίλιππος κρατούσε ως φέουδα για αεισόδημα.
Το 1611, κατά τη διάρκεια της εποχής των ταραχών στη Ρωσία, ο Γιάκομπ ντε λα Γκάρντιε πρότεινε τον Κάρολο-Φίλιππο στο Νόβγκοροντ και στη βορειοδυτική Ρωσία ως υποψήφιο για εκλογή από τη Συνέλευση (Zemsky Sobor) ως τον επόμενο τσάρο. Αλλά όταν ο πατέρας του απεβίωσε λίγο αργότερα, η μητέρα του αρνήθηκε να αφήσει το δεκάχρονο αγόρι να φύγει για τη Ρωσία, ούτε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο νέος βασιλιάς, πίστευε ότι οι Ρώσοι θα εξέταζαν σοβαρά την πρόταση. Το 1613 ο Κάρολος-Φίλιππος έφυγε για το Βίμποργκ, όπου επρόκειτο να συζητήσει τους όρους της εκλογής του ως τσάρου, αλλά όταν η Ρωσία διόρισε έναν άλλο τσάρο, τον Μιχαήλ Α΄ Ρομάνοφ, επέστρεψε στη Σουηδία.
Ως δούκας του Σέντερμανλαντ, του εισοδήματος που είχε ο πατέρας του πριν γίνει βασιλιάς, ο Κάρολος-Φίλιππος αναμενόταν να εγκατασταθεί τελικά στην πρωτεύουσα του, Νύκεπινγκ. Αλλά κατά τη διάρκεια της ανηλικότητάς του, το δουκάτο διοικείτο από τη μητέρα του και ο Κάρολος-Φίλιππος παρέμεινε στη βασιλική αυλή στη Στοκχόλμη. Το 1617 επισκέφθηκε τη Δανία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Αργότερα εντάχθηκε στον στρατό και συνόδευσε τον αδελφό του το 1621, που διεξήγαγε πόλεμο στη Λιβονία. Διακρίθηκε κατά την πολιορκία της Νάρβα το 1622, αλλά υπέκυψε σε μία ασθένεια εκεί και απεβίωσε. Αναφέρεται, ότι ο αδελφός του τον θρήνησε βαθιά.
Την εποχή του τέλους του το 1622, ο Κάρολος-Φίλιππος ήταν ο τελευταίος φεουδαρχικός δούκας στη Σουηδία. Όταν ο Γουσταύος Γ΄ επανέφερε τον τίτλο του βασιλικού πρίγκιπα το 1772, ήταν απλώς ένας τιμητικός τίτλος, χωρίς επαρχιακή εξουσία.
Οικογένεια
αριστερά|μικρογραφία|Ο Γουσταύος (Β΄) Αδόλφος και ο αδελφός του Κάρολος-Φίλιππος π. 1610.
Στις 5 Μαΐου 1620 ο δεκαεννιάχρονος Κάρολος-Φίλιππος νυμφεύτηκε την Ελίζαμπεθ Ρίμπινγκ (1596–1662). Παρόλο που αυτή ήταν ευγενής (ο πατέρας της, Σέβεντ Σβένσον Ρίμπινγκ, ήταν ο πρώτος Θησαυροφύλακας (Riksskattmästare) της Σουηδίας και η μητέρα της, Άννα Γκύλενστιερνα, ανήκε σε μία από τις κορυφαίες οικογένειες του βασιλείου), δεν ήταν βασιλικής καταγωγής, επομένως η γαμήλια τελετή διεξήχθη κρυφά. Αυτό κατέστησε μάταιη κάθε προσπάθεια να χωρίσουν το ζευγάρι με τη βία, όπως είχε γίνει όταν ο μεγαλύτερος αδελφός τού δούκα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη μεγάλη του αγάπη, την Έμπα Μπράχε, της οποίας η ευγενής γέννηση είχε επίσης θεωρηθεί ανεπαρκής για να επιτρέψει στον Γουσταύο (Β΄) Αδόλφο να τη νυμφευτεί. Αλλά σήμαινε επίσης ότι η Ελισάβετ δεν θα μοιραζόταν ποτέ το βασιλικό αξίωμα του νέου συζύγου της, καθώς ο γάμος θεωρείται μοργανατικός (morgongåvobrev).
Το μυστικό κρατήθηκε, έως ότου ο Κάρολος-Φίλιππος απεβίωσε αμέσως μετά, πολεμώντας στο πλευρό του αδελφού του στις 25 Ιανουαρίου 1622 στη Νάρβα της Λιβονίας. Ο γάμος αποκαλύφθηκε, όταν η Ελισάβετ γέννησε τη μεταθανάτια κόρη τού συζύγου της, Ελισάβετ, αργότερα εκείνο το έτος (1622–1682). Η χήρα βασίλισσα Χριστίνα πήρε μητέρα και παιδί στο σπίτι της και αναγνώρισε το γάμο.
Αν και παρέμενε χωρίς τίτλο, η νέα έγινε δεκτή στους ευγενείς και τελικά έγινε ερωμένη του οικονόμου της βασίλισσας (hovmästarinna) καθώς και η σύντροφος της γιαγιάς της με το όνομα "Ελισάβετ Γκύλενχηλμ", το επίθετο αυτό είχε γίνει παραδοσιακό για τα παιδιά των βασιλέων και πριγκίπων Βάσα που είχαν γεννηθεί εκτός δυναστικού γάμου.
Παντρεύτηκε για πρώτη φορά στο παλάτι της Στοκχόλμης στις 13 Νοεμβρίου 1645 με τον ευγενή Άξελ Τύρεσον Νατ οχ Νταγκ (1621–47), τον θαλαμηπόλο της βασίλισσας Χριστίνας. Ο γιος τους, Καρλ Άξελσον Νατ οχ Νταγκ, απεβίωσε ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, έχοντας γίνει βαρόνος του Ίγιο (friherre till Ijo).
Έπειτα, η Ελισάβετ παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον βαρόνο Μπαλτάσαρ, κύριο του βασιλικού νοικοκυριού (οικονόμο).
Γκεόργκε Τσιτσέικα
Ο Γκεόργκε Τσιτσέικα (ρουμανικά: Gheorghe Țițeica; 4 Οκτωβρίου 1873 - 5 Φεβρουαρίου 1939) χρησιμοποιούσε το όνομα George ή Georges Tzitzéica) ήταν Ρουμάνος μαθηματικός με σημαντική συνεισφορά στη γεωμετρία. Αναγνωρίζεται ως ο ιδρυτής της ρουμανικής σχολής της διαφορικής γεωμετρίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Τούρνου Σεβερίν της δυτικής Ολτένιας, γιος της Άνκα (το γένος Τσιολανέσκου) και του Ράντου Țiței, με καταγωγή από την Τσιλιμπία της κομητείας Μπουζάου. Το όνομά του καταχωρήθηκε ως Țițeica - ένας συνδυασμός των επωνύμων των γονέων του. Ο Τσιτσέικα ήταν άριστος βιολιστής, αφού μελετούσε μουσική από την παιδική του ηλικία: η μουσική παρέμεινε το χόμπι του. Ενώ φοιτούσε στο Γυμνάσιο Carol I της Κραϊόβα, συνεισέφερε στο περιοδικό του σχολείου, γράφοντας τις στήλες για τα μαθηματικά και τις μελέτες λογοτεχνικής κριτικής. Μετά την αποφοίτησή του το 1892, έλαβε υποτροφία στο προπαρασκευαστικό σχολείο του Βουκουρεστίου, όπου έγινε επίσης δεκτός ως φοιτητής στο Τμήμα Μαθηματικών της Σχολής Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου. Οι καθηγητές του εκεί ήταν οι Νταβίντ Εμμανουήλ, Σπίρου Χαρέτ, Κωνσταντίνος Γκόγκου, Ντιμίτρι Πετρέσκου και Ιακόμπ Λαχοβάρι. Τον Ιούνιο του 1895 αποφοίτησε με πτυχίο Μαθηματικών.
Το καλοκαίρι του 1896, μετά από ένα διάστημα ως αναπληρωτής καθηγητής στη θεολογική σχολή του Βουκουρεστίου, ο Τσιτσέικα πέρασε τις εξετάσεις για προαγωγή σε θέση καθηγητή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και έγινε καθηγητής στο Γκαλάτσι.
Σταδιοδρομία
Ο Τσιτσέικα ήταν πρόεδρος του τμήματος γεωμετρίας στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών (ICM) στο Τορόντο (1924), στη Ζυρίχη (1932) και στο Όσλο (1936). Με 5 προσκεκλημένες ομιλίες στο ICM (1908, 1912, 1924, 1932 και 1936), βρίσκεται στην 7η θέση μεταξύ των μαθηματικών με τις περισσότερες προσκεκλημένες ομιλίες στο ICM.
Εξελέγη ανταποκριτής της Ένωσης Επιστημών της Λιέγης και επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. 1926, 1930 και 1937 έδωσε μια σειρά διαλέξεων ως τιτλούχος καθηγητής στη Σχολή Επιστημών της Σορβόννης. Έδωσε επίσης πολλές διαλέξεις στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (1926) και στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης (1927).
Στους διδακτορικούς του φοιτητές περιλαμβάνονται οι Νταν Μπαρμπιλιάν και Γκριγκόρ Μοϊσίλ.
Επιστημονική εργασία
μικρογραφία|Το πρόβλημα των νομισμάτων 5 λέι του Τσιτσέικα Ο Τσιτσέικα έγραψε περίπου 400 άρθρα, εκ των οποίων τα 96 είναι επιστημονικά έργα, τα περισσότερα από τα οποία αφορούν προβλήματα διαφορικής γεωμετρίας. Η βιβλιογραφία του περιλαμβάνει πάνω από 200 δημοσιευμένα άρθρα και βιβλία, τα οποία κυκλοφόρησαν σε πολλές εκδόσεις. Συνεχίζοντας τις έρευνες του αμερικανού γεωμέτρου γερμανικής καταγωγής Ερνέστ Γουιλτσίνσκι, ο Τσιτσέικα ανακάλυψε μια νέα κατηγορία επιφανειών και μια νέα κατηγορία καμπυλών που σήμερα φέρουν το όνομά του. Οι συνεισφορές του αντιπροσωπεύουν την αρχή ενός νέου κεφαλαίου στα μαθηματικά, δηλαδή της affine διαφορικής γεωμετρίας Μελέτησε επίσης τους ιστούς στον n-διάστατο χώρο, που ορίζονται μέσω των εξισώσεων του Λαπλάς. Διερεύνησε αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως εξίσωση Τσιτσέικα, η οποία γενικεύτηκε περαιτέρω από τους Ρόμπιν Μπούλοου και Ρότζερ Ντοντ (εξίσωση Τσιτσέικα-Μπούλοου-Ντοντ).
Είναι επίσης γνωστός για ένα αποτέλεσμα σχετικά με τη γεωμετρία των κύκλων και των τριγώνων στο επίπεδο, το οποίο αναφέρεται ως το πρόβλημα των 5 Λέου νομίσματος του Τσιτσέικα, ένα πρόβλημα που πρότεινε (και έλυσε) στον διαγωνισμό Γκαζέτα Μαθηματικών στο Γκαλάτσι το 1908. Το πρόβλημα τέθηκε ανεξάρτητα από τον Ρότζερ Άρθουρ Τζόνσον το 1916 και η διαμόρφωση που προέκυψε αναφέρεται επίσης ως κύκλοι Τζόνσον.
Πετραία Πέλλας
Η Πετραία  ή Πετριά είναι χωριό κοντά στην κωμόπολη Σκύδρα. Συνορεύει με το Αρσένι (ΝΑ.), το Λουτροχώρι (Δ.), το Πλεύρωμα (ΝΔ.) και το Ριζό (Β.). Ανήκει στο δήμο Σκύδρας της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 918 κατοίκους.
Το όνομά της οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν μια περιοχή με πολλές πέτρες και έτσι όταν κατά την τουρκοκρατία εμφανίστηκαν οι πρώτοι κάτοικοι της έδωσαν το όνομα Κάμενικ που σημαίνει πέτρα.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας
Κάρελ Μπέκεμα
Ο Κάρελ Μπέκεμα (Karel Willem Adriaan Beukema toe Water) Τόκιο, 4 Ιανουαρίου 1878 - Κωνσταντινούπολη, 8 Ιανουαρίου 1908, ήταν Ολλανδός νομικός, διπλωμάτης και πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Δρ. T.W. Beukema και της Ι.Ο. Toewater και έφερε τα επώνυμα και των δύο γονέων του. Σπούδασε νομικά και μετά το τέλος των σπουδών του ακολούθησε τον διπλωματικό κλάδο. Στάλθηκε στην Τουρκία, όπου υπηρέτησε ως πρέσβης της Ολλανδίας από το 1906 έως τον θάνατο του το 1908. Τον Ιανουάριο του 1908 είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο λόγω τυφοειδή πυρετού, αλλά κατά την νοσηλεία του έπαθε πνευμονία και απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου σε ηλικία 30 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Ολλανδία και στις 4 Μαρτίου τάφηκε στην Χάγη.
Αθλητική καριέρα
Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και την αντισφαίριση, όντας μέλος του συλλόγου Λόουν τένις κλαμπ Λεϊμόνιανς της Χάγης. Ήταν πρωταθλητής Κάτω Χωρών στο πρώτο πρωτάθλημα αντισφαίρισης το 1899 στο μονό αλλά και στο διπλό ανδτρών με συμπαίκτη τον αδελφό του Φρέντερικ. Ήταν επίσης πρωταθλητής Ολλανδίας το 1900 και το 1902.
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1906 με την ομάδα του Λόουν τένις Σμύρνης στην αντισφαίριση. Στο μονό ανδρών αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο, ενώ στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον Χέραρντ Σχέρλερ αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ολλανδοί διπλωμάτες Κατηγορία:Ολλανδοί νομικοί Κατηγορία:Ολλανδοί Ολυμπιονίκες
Σολ ελάσσονα
Η Σολ ελάσσονα είναι ελάσσονα κλίμακα που αρχίζει από σολ και αποτελείται από τις νότες σολ, λα, σι ύφεση, ντο, ρε, μι ύφεση και φα. Έχει οπλισμό δύο υφέσεις. Η σχετική της είναι η Σι ύφεση μείζονα και η ομώνυμή της η Σολ μείζονα.
Η αιολική κλίμακα Σολ ελάσσονα είναι η εξής:
Για τις αλλαγές που απαιτούνται ώστε να γίνει η κλίμακα αρμονική ή μελωδική, χρησιμοποιούνται οι κατάλληλες αλλοιώσεις. Οι κλίμακες Σολ ελάσσονα αρμονική και μελωδική είναι οι εξής:
Χρήση της Σολ ελάσσονας από τον Μότσαρτ
Η Σολ ελάσσονα θεωρείται η κλίμακα μέσω της οποίας ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ εξέφρασε καλύτερα τη θλίψη και την τραγικότητα και πολλά από τα έργα του σε ελάσσονες τονικότητες είναι σε Σολ ελάσσονα, όπως το Κουαρτέτο για πιάνο No. 1 και το Κουιντέτο εγχόρδων No. 4. Αν και ο Μότσαρτ χρησιμοποίησε διάφορες ελάσσονες κλίμακες στις συμφωνίες του, η Σολ ελάσσονα είναι η μόνη ελάσσονα κλίμακα την οποία χρησιμοποίησε ως κύρια στις αριθμημένες συμφωνίες του (25η και η περίφημη 40ή). Στην κλασική εποχή, οι συμφωνίες σε Σολ ελάσσονα εκτελούνταν σχεδόν πάντα από τέσσερα κόρνα, δύο σε σολ και δύο άλτο σε σι ύφεση. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των συμφωνιών σε Σολ ελάσσονα που παρατηρήθηκε στην 25η και 40ή του Μότσαρτ ήταν η επιλογή της Μι ύφεση μείζονας, η υποδεσπόζουσα της σχετικής μείζονας Σι ύφεση, για το αργό μέρος, με άλλα παραδείγματα να περιλαμβάνουν την 39η του Γιόζεφ Χάυντν και η συμφωνία σε Σολ ελάσσονα του Γιόχαν Μπάμπτιστ Βάνχαλ, που γράφτηκε πριν από το 1771.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελάσσονες κλίμακες
Εθνική Λευκορωσίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Λευκορωσίας (λευκορωσικά: Жаночая зборная Беларусі па баскетболе) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Λευκορωσίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Λευκορωσίας (Беларуская федэрацыя баскетбола, БФБ).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από τη Λευκορωσία αγωνίζονταν με τα διακριτικά της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης. Για την Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης το 1992 εντάχθηκαν στην Ενωμένη Ομάδα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Η Ομοσπονδία της χώρας εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA το 1992, αν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή της γυναικείας ομάδας σε κάποια διοργάνωση έλαβε χώρα 4 χρόνια μετά και συγκεκριμένα στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1995 (χωρίς να προκριθεί στο τελικό στάδιο της διοργάνωσης).
Την τελευταία δεκαετία η ομάδα της Λευκορωσίας έχει εξελιχθεί σε μια από τις ισχυρότερες πανευρωπαϊκά. Το 2007 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Ιταλία. Την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος στη Θερινή Ολυμπιάδα της Κίνας, τερματίζοντας στην 6η θέση της τελικής κατάταξης. Το 2010 κατέκτησε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τσεχίας. Επανήλθε στο θεσμό το 2014, χωρίς αυτή τη φορά να διακριθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Λευκορωσια
Δεχούνι Αχαΐας
Το Δεχούνι είναι παλιός, εγκαταλελειμμένος πλέον, παραδοσιακός οικισμός της Αχαΐας.
Εγκαταλείφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από τους κατοίκους του, που, μαζί με τους κατοίκους των γειτονικών χωριών Βεσίνι και Σκούπι, εγκαταστάθηκαν στον νεόδμητο οικισμό της Πάου (πρώην: Νέος Πάος) που φτιάχτηκε γι' αυτούς από το κράτος στη θέση "Χαλιάδες" του "Σκουπέικου Κάμπου". Τα γειτονικά Δεχουναίικα φτιάχτηκαν "δι' ανοικοδομήσεως" από κατοίκους του χωριού.
Τοποθεσία
Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 831 μέτρων, τέσσερα χιλιόμετρα περίπου πιο πάνω από την Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως και τον νέο οικισμό της Πάου, κοντά στα σύνορα Αχαΐας και Αρκαδίας.
Είχε ελάχιστο ορίζοντα γιατί ήταν περικυκλωμένο από βουνά και λόφους γεμάτα από βελανιδιές και πουρνάρια· η χαράδρα στην οποία ήταν χτισμένο σχηματίζεται από πλαγιές των βουνών "Άγιος Πέτρος", "Μαύρη Βρύση" και "Διάσελο Λύκου", τα οποία ανήκουν στο όρος Αφροδίσιο.
Eγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί της Δημοτικής Κοινότητας Σειρών στην Δημοτική Ενότητα Αροανίας, ο παραδοσιακός οικισμός Βεσίνι, ο παλιός και νέος οικισμός της Πάου, οι μικροί οικισμοί: Δεχουναίικα, Μπάφι και Βεσιναίικα (Ποταμιά), το κεφαλοχώρι της Δάφνης (Στρέζοβα), τα Νάσια και οι οικισμοί της Χόβολης. Από την πλευρά της Αρκαδίας γειτνιάζει με τα χωριά Βάχλια, Βελιμάχι και Κοντοβάζαινα.
Ιστορία
Αναφέρεται βιβλιογραφικά ότι οι οικιστές του είχαν καταγωγή από την Ήπειρο και κατοίκησαν την περιοχή τον 16ο αιώνα, κρυβόμενοι από τους Οθωμανούς, επειδή πρόσφερε φυσικό καταφύγιο ανάμεσα στις χαράδρες της περιοχής. Αργότερα εγκαταστάθηκαν στο χωριό και άλλοι κάτοικοι, προερχόμενοι από τα Γορτυνιακά χωριά Βελιμάχι και Μαγούλιανα. Πριν το 1821, το χωριό αποτελούσε τσιφλίκι του Τούρκου Μπεγάκου.
Στα 1835 αναφέρεται αναφέρεται ο οικισμός "Dechouni" να απέχει 50 λεπτά δρόμο από το γειτονικό Βερσίτσι. Ο οικισμός απείχε δύο ώρες στα 1885 από το Λειβάρτζι, την τότε έδρα του Δήμου Ψωφίδος. Στα 1903 ο Χρήστος Κορύλλος αναφέρει ότι το χωριό απείχε τρεις ώρες δρόμο από το Λειβάρτζι και ότι είχε σχολείο (γραμματείο). Στα 1906 ο ιστορικός Γεώργιος Παπανδρέου αναφέρει ότι απείχε τρεισήμισυ ώρες από το Λειβάρτζι και δυόμισι ώρες από το Σοπωτό Καλαβρύτων.
Ονομασία
Για την ονομασία του χωριού υπάρχει η άποψη ότι προέρχεται από τις δύο χαράδρες της περιοχής στην οποια είναι χτισμένο, οι οποιες επέτρεπαν την ορατότητα προς δυο κατευθύνσεις μόνο· είτε προς τον ουρανό είτε προς τα ανατολικά· "δύο χαράδρες = δύο χούνι = Δεχούνι", όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Σειρών. Την 01/07/1841 αποσπάται από το Δήμο Σειρών και προσαρτάται στον τότε Δήμο Ψωφίδος. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Ψωφίδος και ορίζεται έδρα της κοινότητας Δεχουνίου. Με το ΦΕΚ 71Α της 27/03/1973 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Δεχουνίου, η οποια καταργήθηκε, και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Πάου. Στις 05/04/1981 καταργήθηκε διοικητικά ως οικισμός και προσαρτήθηκε στον παρακείμενο οικισμό των Δεχουναίικων.
Οικονομία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν με τον πρωτογενή τομέα και είχαν οικονομική άνεση. Στα 1906 αναφέρεται ότι στην επικράτεια του χωριού ανήκαν 120 στρέμματα ποτιστικών αγρών, 1.000 στρέμματα ξηρικών αγρών, 200 στρέμματα ημιποτιστικών αγρών και 100 στρέμματα αμπελιών. Οι κάτοικοι του χωριού παρήγαγαν κατ' έτος 3.000 οκάδες κρασιού, 300 κιλά βούτυρο, αρκετό τυρί, 600 κιλά σιταριού, 600 κιλά αραβόσιτου, 300 κιλά κριθαριού κ.ά. Είχαν επίσης κάποια οπωροφόρα δέντρα και ικανό αριθμό από αιγοπρόβατα, γελάδια, χοίρους, άλογα κ.λπ.
Δημογραφική εξέλιξη
Στα 1700 αναφέρεται στη βενετική απογραφή Grimani ως Dicuni και έχει πληθυσμό 8 οικογένειες (33 κάτοικοι).
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Τραφάλγκαρ Τάβερν
thumb|right|320px|Η "Τραφάλγκαρ Τάβερν", Γκρίνουιτς, Αγγλία. Η Τραφάλγκαρ Τάβερν (Trafalgar Tavern) βρίσκεται στο Γκρίνουιτς της Αγγλίας, Παρκ Ρόου (Park Row), και συνδέεται με το Λονδίνο μέσω του Γκρίνουιτς Φουτ Τάνελ (Greenwich Foot Tunnel), το μοναδικό τούνελ κάτω από τον Τάμεση για πεζούς, μήκους 370 μέτρων. Είναι μια από τις πιο ιστορικές ταβέρνες – παμπ στην παραποτάμια περιοχή του Τάμεση.
Αλίκη της Καμπανίας
Η Αλίκη, γαλλ. Alice (π. 1193 - 1246) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν αντιβασίλισσα της Κύπρου (1218-32) και της Ιερουσαλήμ (1243-46).
Κβο βάντις (αποσαφήνιση)
Η λατινική ερωτηματική φράση Κβο βάντις; (Quō vādis?), η οποία σημαίνει «πού πηγαίνεις;», είναι γνωστή από τη χριστιανική παράδοση του «Quō vādis?», που αναφέρεται στον Απόστολο Πέτρο. Με έμπνευση από αυτή την παράδοση:
Τραφάλγκαρ Τάβερν
Η Τραφάλγκαρ Τάβερν χρονολογείται από το 1837. Με τους κομψούς εξώστες και τους λευκούς κίονες, ακολουθεί τον αρχιτεκτονικό τύπο της Αντιβασιλείας (Regency). Ήταν τόπος «κυβερνητικών συναντήσεων», όπου υπουργοί, διάσημοι νομικοί, τραπεζίτες και άλλες προσωπικότητες της εποχής έφταναν εδώ με βάρκες από τις λονδρέζικες περιοχές του Ουέστμινστερ, του Τσάρινγκ Κρος και του Τέμπλ, για να απολαύσουν τις περίφημες μαρίδες της ταβέρνας, που ψαρεύονταν τότε απευθείας από τον Τάμεση. Η τελευταία «κυβερνητική συνάντηση» του είδους αυτού έγινε το 1855.
Αλίκη της Καμπανίας
Βιογραφία
Ήταν η πρωτότοκη κόρη τού Ερρίκου Β΄ κόμη της Καμπανίας και της Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ, κόρης τού Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ. Για την Ισαβέλλα ο Ερρίκος Β΄ ήταν ο 2ος σύζυγος. Η μητέρα της ήταν κόρη της Μαρίας Κομνηνής, κόρης τού Ιωάννη δούκα της Κύπρου.
Το 1210 παντρεύτηκε τον Ούγο Α΄ της Κύπρου, γιο τού Αμωρί των Λουζινιάν και της Εσίβα του Ιμπελέν. Ο Αμωρί νυμφεύτηκε μετά την Ισαβέλλα Α΄, για την οποία ήταν ο 4ος σύζυγος. Τότε η Αλίκη έλαβε ως προίκα την κομητεία της Ιόππης (Γιάφας). Το 1218 απεβίωσε ο Ούγος Α΄ και η Αλίκη ανέλαβε την αντιβασιλεία της Κύπρου για τον ανήλικο γιο τους Ερρίκο Α΄. Εν τω μεταξύ την πατρική κομητεία της Καμπανίας διεκδικούσε ο εξάδελφός της Θεοβάλδος Δ΄, έτσι η Αλίκη άρχισε έγκαιρα επαφές με άτομα της Καμπανίας και τού Μπρι στη Γαλλία για να υποστηρίξει την κληρονομιά της στις δύο κομητείες αυτές. Όμως οι βασιλείς της Γαλλίας δεν αναγνώρισαν το δικαίωμά της.
Τραφάλγκαρ Τάβερν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Αλίκη της Καμπανίας
Βιογραφία
Έπειτα από μία διαφωνία με τον Φίλιππο του Ιμπελέν βάιλο της Κύπρου το 1223, άφησε το νησί. Παντρεύτηκε τον Βοημούνδο (Δ΄) διάδοχο στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας και στην κομητεία της Τρίπολης, όμως λόγω συγγένειας ο γάμος διαλύθηκε. Διεκδίκησε το 1229 τη διαδοχή στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ έναντι τού μικρανιψιού της Κορράδου Δ΄ των Χοενστάουφεν, ο οποίος ήταν απών από το βασίλειο, αλλά η Υψηλή Σύνοδος (Court) των ευγενών της Ιερουσαλήμ απέρριψε τον ισχυρισμό της. Όταν ο γιος της ενηλικιώθηκε, η Αλίκη παραιτήθηκε της αντιβασιλείας και από την Κύπρο μετέβη στην Καμπανία & το Μπρι. Ακολούθως παραιτήθηκε από την εκεί διεκδίκησή της και επέστρεψε στους Αγίους Τόπους.
Το 1240 παντρεύτηκε τον Ραούλ του Νεσλ κύριο τού Κεβρ, που τότε είχε τη μισή ηλικία της. Η Υψηλή Σύνοδος της Ιερουσαλήμ ανακήρυξε την Αλίκη με τον σύζυγό της αντιβασιλείς τού Κορράδου Δ΄ το 1243, αλλά η εξουσία τους ήταν μόνο ονομαστική. Ο Ραούλ άφησε το βασίλειο και την Αλίκη πριν το τέλος τού έτους αυτού. Η Αλίκη παρέμεινε αντιβασίλισσα της Ιερουσαλήμ, ώσπου απεβίωσε το 1246.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ούγο Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου και είχε τέκνα:
Το 1218 απεβίωσε ο Ούγος Α΄ και η Αλίκη έκανε το 1225 δεύτερο γάμο με τον Βοημούνδο Ε΄ των Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Λόγω συγγένειας ο γάμος ακυρώθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων του Βασιλείου της Κύπρου
Σοφία Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Η Σοφία Μαγδαληνή, γερμ. Sophie Magdalene (28 Νοεμβρίου 1700 - 27 Μαΐου 1770) από τον Οίκος των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμμπαχ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Χριστιανού-Ερρίκου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμμπαχ και της Σοφίας-Χριστιανής, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου, κόμη του Βόλφσταϊν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1721 τον Χριστιανό ΣΤ΄ των Όλντενμπουργκ βασιλιά της Δανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Διάδοχοι της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Γκαρβόλιν
Το Γκαρβόλιν (πολωνικά: Garwolin) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Γκαρβόλιν, στο Βοεβοδάτο Μασοβίας της ανατολικής Πολωνίας. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Βίλγκα και στο νοτιοανατολικό τμήμα του οροπεδίου Γκαρβόλιν. Απέχει 62 χλμ. νοτιοανατολικά της Βαρσοβίας και 100 χλμ. βορειοδυτικά του Λούμπλιν. Το Δεκέμβριο του 2021, η πόλη είχε 17.566 κατοίκους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου στο Γκαρβόλιν το 1936]] Το όνομα της πόλης εμφανίζεται στις μεσαιωνικές αναφορές του 1386 και του 1404. Το όνομα Garwolin προέρχεται από το Garwoł, το οποίο είναι όνομα. Ωστόσο, υπάρχει ένας δημοφιλής μύθος που συνδέει το όνομα της πόλης με τα χαβαρόνια (πολωνικά: gawrony).
Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε για λίγο από τους Ρώσους εισβολείς, προτού ανακαταληφθεί από τους Πολωνούς με επικεφαλής τον Στρατηγό Κονασέφσκι στις 16 Αυγούστου 1920. Ο Πολωνός Στρατάρχης Γιούζεφ Πιουσούτσκι έμεινε στην πόλη την επόμενη μέρα.
Υγκ Λουμπένς ντε Βερντάλ
Ο Υγκ Λουμπένς ντε Βερντάλ (13 Απριλίου 1531 - 4 Μαίου 1595) ήταν ο 51ος Μέγας Μάγιστρος στο Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας (1582 - 1595). Έμεινε γνωστός για την ανακατασκευή της κυνηγετικής βίλας στο Μπουσέτο που μετονομάστηκε προς τιμή του "Ανάκτορα του Βερντάλ". Η ταφή του έγινε σε μια σαρκοφάγο στην κρύπτη του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη στην Βαλέτα. Ο Πάπας Σίξτος Ε΄ τον ανακήρυξε σε εκκλησιαστική Σύνοδο (18 Δεκεμβρίου 1597) Καρδινάλιο-Διάκονο της Σάντα Μαρία στο Περιστύλιο της Οκταβίας.
Γκαρβόλιν
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας, περίπου το 70% της πόλης καταστράφηκε. Η πόλη και το πόβιατ διοικούνταν από τον Kreishauptmann Καρλ Φράιντενταλ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία περισσότερων από 1.000 κατοίκων, την απέλαση πολλών χιλιάδων ντόπιων Πολωνών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και την καταναγκαστική εργασία στη Ναζιστική Γερμανία και τη μεταφορά των ντόπιων Εβραίων σε διάφορα γκέτο στην περιοχή. Για τα εγκλήματα πολέμου του, ο Φράιντενταλ καταδικάστηκε σε θάνατο από το πολωνικό υπόγειο κίνημα και η ποινή εκτελέστηκε από τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό στις 5 Ιουλίου 1944, ως μέρος της Επιχείρησης «Κεφαλές».
Υγκ Λουμπένς ντε Βερντάλ
Πηγές
Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας
Γκαρβόλιν
Ιστορία
Δύο Πολωνοί από το Γκαρβόλιν δολοφονήθηκαν επίσης από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν το 1940 και έξι πέθαναν σε σοβιετικά στρατόπεδα Γκουλάγκ μεταξύ 1939 και 1947.
Στα τέλη Ιουλίου 1944, η 2η Στρατιά Φρουρών του Κόκκινου Στρατού, υπό τη διοίκηση του Αλεξέι Ραντζιέφσκι, κατέστρεψε τη γερμανική 73η Μεραρχία Πεζικού στο Γκαρβόλιν, αιχμαλωτίζοντας τον διοικητή της, Φρίντριχ Φράνεκ.
Μετά τον πόλεμο, το Γκαρβόλιν αποκαταστάθηκε στην Πολωνία και διευρύνθηκε. Από το 1975 έως το 1998, βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Σιέντλτσε. Μια νεομπαρόκ εκκλησία, που χρονολογείται από τις αρχές του 19ου και του 20ου αιώνα, είναι ένα αξιόλογο κτήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μασοβίας Κατηγορία:Πόβιατ Γκαρβόλιν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Μασοβίας (1526-1795) Κατηγορία:Κυβερνείο Σιέντλτσε Κατηγορία:Κυβερνείο Λούμπλιν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Καθολική Εκκλησία (αποσαφήνιση)
Ο όρος "Καθολική" είναι δανεισμένος από το λατινικό catholicus, επίσης δανεισμένο από το ελληνικό  που σημαίνει "καθ' ολοκληρίαν". Οι περισσότερες χριστιανικές εκκλησίες ισχυρίζονται ότι είναι "Καθολικές" με την έννοια της "καθολικής κλήσης", όπως αποδεικνύεται από το Σύμβολο της Πίστεως της Α' Οικουμενικής Συνόδου (Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν). Κάποιες αναφέρουν ρητά αυτή την οικουμενική πτυχή στο όνομά τους. Η καθολική εκκλησία είναι ένα θρησκευτικό μέρος όπου οι Χριστιανοί έρχονται για να προσευχηθούν.
Λεωνίδας Φιλιππίδης
Ο Λεωνίδας Φιλιππίδης (1898 - 1973) ήταν Έλληνας θρησκειολόγος και πανεπιστημιακός. Διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1965 - 1966.
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1975)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. To τραγούδι με τη μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής στην κορυφή τη χρονιά αυτή ήταν το "Love Will Keep Us Together" από το ντουέτο Captain & Tennille.
Η περίοδος από τις 11 Ιανουαρίου έως τις 12 Απριλίου αποτελεί εκείνη με τη μεγαλύτερη διάρκεια με διαφορετικό τραγούδι στην κορυφή στην ιστορία του Billboard με παρουσία 14 εβδομάδων. Συμπτωματικά, αρχίζει και τελειώνει με τραγούδια του Έλτον Τζον.