cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης
Κανονισμοί
Οι αιτήσεις για υποψηφιότητα πρέπει να κατατεθούν μέχρι το τέλος Απριλίου, ακόμα κι αν η προβολή κάποιου προγράμματος είναι προγραμματισμένη να γίνει μέσα στον επόμενο μήνα οπότε και λήγει η περίοδος εγκυρότητας (τέλος Μαΐου). Οι περισσότερες κατηγορίες βραβείων απαιτούν επίσης τη συμπερίληψη DVD ή κασετών βιντεογράφησης του προγράμματος. Για τις περισσότερες κατηγορίες των σειρών, οποιαδήποτε έξι επεισόδια τα οποία προβλήθηκαν κατά την περίοδο εγκυρότητας μπορούν να υποβληθούν (προγράμματα τα οποία κόπηκαν πριν την προβολή του έκτου τους επεισοδίου δεν είναι έγκυρα). Για τις περισσότερες κατηγορίες ατομικού επιτεύγματος, μόνο ένα επεισόδιο απαιτείται προς υποβολή· αν ένα επεισόδιο αποτελείται από δύο μέρη, και τα δύο μέρη μπορούν να συμπεριληφθούν στο DVD υποβολής αίτησης.
Τα ψηφοδέλτια για επιλογή των υποψηφιοτήτων στέλνονται στα μέλη της Ακαδημίας τον Ιούνιο. Για τις περισσότερες κατηγορίες, τα μέλη κάθε κλάδου ψηφίζουν για να καθορίσουν τις υποψηφιότητες μόνο στις αντίστοιχες κατηγορίες του κλάδου τους. Όλα τα μέλη, ωστόσο, μπορούν να ψηφίσουν για τις υποψηφιότητες στις κατηγορίες των προγραμμάτων. Η τελική ψηφοφορία που θα καθορίσει τους νικητές λαμβάνει χώρα τον Αύγουστο και γίνεται από κριτικές επιτροπές. Τον Ιούνιο, η Ακαδημία ζητάει εθελοντές από τα ενεργά μέλη της ώστε να αποτελέσουν μέλη των επιτροπών. Όλα τα ενεργά μέλη μπορούν να αποτελέσουν μέλη των επιτροπών για τα προγράμματα (π.χ. κατηγορία καλύτερης κωμικής σειράς, κατηγορία καλύτερης δραματικής σειράς κ.ο.κ.)· διαφορετικά περιορίζονται στις κατηγορίες του κλάδου τους (π.χ. οι σκηνοθέτες στις κατηγορίες που αφορούν τη σκηνοθεσία, οι σεναριογράφοι στις κατηγορίες που αφορούν το σενάριο κ.ο.κ.).
Βραβεία Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης
Τα βραβεία ζώνης υψηλής τηλεθέασης περιλαμβάνουν τις παρακάτω κατηγορίες:
Βραβεία Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Δημιουργικών Τεχνών
Τα βραβεία Έμμυ Δημιουργικών Τεχνών απονέμονται στις παρακάτω κατηγορίες (μερικές από αυτές αναγνωρίζουν χωριστά τη δουλειά που γίνεται βασισμένη στο αν χρησιμοποιήθηκε single-camera (μονοκάμερα) ή multi-camera (πολλές κάμερες)):
Μηχανολογικά Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης
Τα Μηχανολογικά Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης δίνονται συγκεκριμένα για σημαντικά επιτεύγματα στη μηχανολογία. Απονέμονται σε φυσικό πρόσωπο, εταιρία ή οργανισμό για μηχανολογικές εξελίξεις που προσφέρουν σημαντική βελτίωση σε ήδη υπάρχουσες μεθόδους ή για καινοτομίες που επηρεάζουν ουσιαστικά τη μετάδοση, την εγγραφή ή τη λήψη της τηλεόρασης. Τα βραβεία, τα οποία αποτελούν την υψηλότερη τιμή στην τηλεοπτική μηχανολογία, καθορίζονται από μια κριτική επιτροπή με υψηλή ειδίκευση, έμπειρους μηχανολόγους στη βιομηχανία της τηλεόρασης.
Πρώην κατηγορίες
Ένας αριθμός κατηγοριών των βραβείων έχει «συνταξιοδοτηθεί» με την πάροδο του χρόνου, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων που έχουν αντικατασταθεί από παρόμοιες κατηγορίες στα Καθημερινά Βραβεία Έμμυ, στα Αθλητικά Βραβεία Έμμυ και άλλους τομείς αναγνώρισης.
Οι κατηγορίες που δεν υπάρχουν πια είναι:
Panthera leo fossilis
Το Πρώιμο ευρωπαϊκό λιοντάρι των σπηλαίων του Μέσου Πλειστοκαίνου, ευρύτερα γνωστό με το όνομα Panthera leo fossilis (Πάνθηρ ο λέων το απολίθωμα)είναι ένα εξαφανισμένο υποείδος λιονταριού της Πλειστοκαίνου εποχής. Αναγνωρίζεται ως ένα από τα πρώτα υποείδη λιονταριού. Το μέγιστο μήκος μαζί με το κεφάλι ήτανε 2,4 μέτρα, που είναι μισό μέτρο παραπάνω από τα σύγχρονα αφρικανικά λίοντάρια. Το Panthera leo fossilis ήταν σχεδόν τόσο μεγάλο όσο και το αμερικανικό λιοντάρι του Ύστερου Πλειστοκαίνου. Έχουν βρεθεί πολλά τμήματα απολιθωμένων οστών στο Μόσμπαχ της Γερμανίας, ένα μικρό χωριό που πλέον αποτελεί τμήμα της πόλης Βιζμπάντεν. Ένα ολόκληρο κρανίο είχε βρεθεί στο Μάουερ, κοντά στη Χαϊδελβέργη. Στην ίδια τοποθεσία βρέθηκε και ένα κρανίο Homo erectus, παλαιότερο κατά 550.000 χρόνια. Τα παλαιότερα απολιθώματα του Panthera leo fossilis βρέθηκαν στην Ισέρνια της Ιταλίας και χρονολογούνται πριν από 700.000 χρόνια. Ένα σαγόνι πρώιμου λιονταριού ηλικίας 1,75 εκατομμυρίων χρονών από το Ουλντουβάι στην Κένυα παρουσιάζει τις ίδιες ομοιότητες με το Panthera leo fossilis. Από το Panthera leo fossilis προήλθε το ευρωπαϊκό λιοντάρι των σπηλαίων (Panthera leo spelaea) που τα πρώτα απολιθώματά του χρονολογούνται πριν από 300.000 χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Εξαφανισμένα θηλαστικά της Πλειστόκαινου
Γκιον Καστριότι ο Νεότερος
Ο Γκιόν Καστριότι Β΄ ο Νεότερος (Gjon Kastrioti II, ελληνικά: Ιωάννης Καστριώτης, 1456 - 2 Αυγούστου 1514) ήταν γιος του Σκεντέρμπεη και εγγονός του Ιωάννη Καστριώτη Α΄ του Πρεσβύτερου, τιμαριούχου της Βορείου Αλβανίας.
Βιογραφία
Γνωστός είναι για την πώληση του ιστορικού κάστρου της Κρούγιας, όπου διέμενε η επιφανής αλβανική οικογένεια, (περιοχή Δίβρας της Γκεγκερίας) στους Βενετούς το 1474 αλλά και για την εξέγερση που οργάνωσε με τη βοήθεια του Κροκόδειλου Κλαδά. Οι δύο πολέμαρχοι, μαζί με Ηπειρώτες, Αλβανούς αλλά και Μανιάτες πολεμιστές επαναστάτησαν κατά των Οθωμανών. Οι εξεγερθέντες έδρασαν στην Ήπειρο, απελευθερώνοντας την Αυλώνα και την περιοχή της Χιμάρας. Πενήντα χωριά και πόλεις κήρυξαν την ανεξαρτησία τους και πολλοί Χιμαριώτες εντάχθηκαν στους επαναστάτες. Η έλλειψη όμως υποστήριξης από τη Δύση και ο μεγάλος (συγκριτικά με τους εξεγερθέντες) τουρκικός στρατός (περίπου 30.000 άτομα) που απεστάλη από τον σουλτάνο, απομόνωσαν τον Κλαδά, ο οποίος, παρά τις επιτυχίες του, αιχμαλωτίστηκε κι εννέα χρόνια αργότερα γδάρθηκε ζωντανός. Έτσι η εξέγερση απέτυχε και οι λιγοστοί διασωθέντες Έλληνες και Αλβανοί πέρασαν στην Νότιο Ιταλία, όπου έμελλε να μείνουν γνωστοί κι ως "Αρμπερές", δηλαδή Αρβανίτες. Οι λοιποί αναγκάστηκαν να υποστούν το εκδικητικό μένος των Τούρκων. Ανάλογες επαναστάσεις πνίγηκαν στο αίμα. Η Αλβανία τελικά έπεσε το 1501, με τελευταία πόλη το Δυρράχιο).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιέρινα Μπράνκοβιτς, κόρη του Λάζαρ δεσπότη της Σερβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί επαναστάτες Ιωαννης νεοτερος
Πεντελικό όρος
Το Πεντελικό (ή Πεντέλη) είναι το δεύτερο ψηλότερο όρος της Αττικής, με μέγιστο υψόμετρο 1.109 μέτρων. Έχει σχήμα πυραμίδας και οριοθετείται από το λεκανοπέδιο των Αθηνών στα νοτιοδυτικά, την πεδιάδα του Μαραθώνα στα βορειοανατολικά και την κοιλάδα της Μεσογαίας στα νότια, ενώ ανατολικά βρέχεται από τον Κόλπο των Πεταλιών.
Ο Βριλησσός, όπως αποκαλείτο αρχικά, σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα αλλά και τη σημερινή του όψη χαρακτηρίζεται από τα λευκά και σκληρά του πετρώματα, αλλά και τα πλούσια πευκοδάση που τον περιβάλλουν σε χαμηλότερο υψόμετρο, καθώς και τα δροσερά νερά που αναβλύζουν προς πάσα κατεύθυνση.
Το μάρμαρο Πεντέλης
Το ξακουστό «μάρμαρο Πεντέλης» χρησιμοποιείται από την κλασική κιόλας εποχή του Περικλέους (5ος αιώνας π.Χ.) για την κατασκευή περίλαμπρων μνημείων, όπως ο πρώτος Παρθενώνας της Ακρόπολης, αλλά και σύγχρονα κτίρια των Αθηνών του 19ου αιώνα. Το γεγονός αυτό στέκεται αιτία διεθνούς σκεπτικισμού σχετικά με το πώς κατόρθωσαν οι εργάτες στην προ Χριστού εποχή να μεταφέρουν τα ογκώδη μάρμαρα σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από την Αθήνα. Συγκεκριμένα, η κατάβαση των μαρμάρων από το βουνό γινόταν από την επίσης μαρμάρινη και κατηφορική Οδό Λιθαγωγίας, η οποία, όπως μαρτυρά και το όνομά της, χρησιμοποιείτο για τη διευκόλυνση της διαδικασίας, ενώ η μετέπειτα μεταφορά τους γινόταν πιθανότατα με γερανούς.
Η παράδοση του όρους στην εξόρυξη μαρμάρων συνεχίζεται και πολύ αργότερα, ενώ λατόμοι έρχονται από όλη την Ελλάδα και κυρίως τις Κυκλάδες για εργασία και ιδρύονται μικροί ναΐσκοι για τις λατρευτικές τους ανάγκες. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εξάπλωση του μοναχισμού κατά τον μεσαίωνα, καθιστά το όρος φιλόξενο για τους ασκητές που φωλιάζουν σε σπήλαια και σε καλύβες στα δάση του.
Οικισμοί
Στους πρόποδες του Πεντελικού Όρους βρίσκονται οι ομώνυμοι Δήμοι Πεντέλης και Νέας Πεντέλης, καθώς και προάστια της Αθήνας όπως η Κηφισιά, ο Διόνυσος, το Χαλάνδρι, τα Βριλήσσια, τα Μελίσσια, η Εκάλη και η Δροσιά. Σε μια υποβλητική περιοχή του βουνού βρίσκεται η Ιερά Μονή Πεντέλης, που ιδρύθηκε το 1578. Την εποχή της τουρκοκρατίας αποτέλεσε πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, ενώ φιλοξενεί σχολή και βιβλιοθήκη.
Το 1937 εγκαταστάθηκε στην Πεντέλη αστρονομικός σταθμός, όπου κατασκευάστηκε το 1958 το Αστεροσκοπείο Πεντέλης, ενώ σημαντικό μνημείο της νεότερης ιστορίας του αποτελεί επίσης το Καστέλλο της Ροδοδάφνης, ανάκτορο της Δούκισσας της Πλακεντίας.
Ναυμαχία της Δημητριάδος
39.35°N, 22.94167°W
Η Ναυμαχία της Δημητριάδος ήταν αμφίβια σύγκρουση που διεξήχθη στην περιοχή της Δημητριάδας (σημ. Βόλος), πιθανότατα κατά την άνοιξη του 1275, μεταξύ ενός βυζαντινού στόλου και των ενωμένων Λατινικών δυνάμεων των Λομβαρδών βαρόνων του Νεγροπόντε (Ευβοίας) και των Ενετών της Κρήτης.
Ιστορικό πλαίσιο
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου, ένα από τα κράτη που προέκυψαν από την διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Σταυροφόρους, είχε πέσει σε παρακμή και έσπασε σε δύο κομμάτια. Το κομμάτι που περιελάμβανε την Θεσσαλία και την Φθιώτιδα περιήλθε στον Ιωάννη Α΄ Δούκα τον Νόθο με πρωτεύουσα τις Νέες Πάτρες (Υπάτη). Στα 1272 ο Ιωάννης αποκτά τον τίτλο του σεβαστοκράτορα, ως υποτελής του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, στα πλαίσια μιας πρόσκαιρης συμμαχίας. Όμως προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατήσει τη ανεξαρτησία του και αντιτάσσεται στην ηγεμονία του Βυζαντίου.
Το 1274/75 (η ακριβής ημερομηνία είναι αβέβαιη, οι πιο πρόσφατοι μελετητές προτιμούν το 1272/73 ή το 1274/75), ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ στέλνει στρατό υπό τον αδερφό του Ιωάννη Παλαιολόγο και ναυτικό υπό τον Αλέξιο Φιλανθρωπηνό να εισβάλει στην Θεσσαλία. Ο στρατός φτάνει και πολιορκεί το κάστρο των Νέων Πατρών. Ο Ιωάννης Α’ Δούκας, με την βοήθεια του Φράγκου Δούκα των Αθηνών, αποκρούει την επίθεση και διώχνει τα Βυζαντινά στρατεύματα από την Υπάτη.
Η μάχη
Ο ενωμένος λατινικός στόλος, αποτελούμενος από Λομβαρδικά και Ενετικά σκάφη από το Νεγροπόντε (Εύβοια) και την Κρήτη αντίστοιχα, υπολογίζεται σε 30 έως 62 πλοία. Σε κάθε περίπτωση, ήταν αριθμητικά κατώτερος του βυζαντινού κατά περίπου ένα τρίτο.
Ο λατινικός στόλος εισήλθε στον Κόλπο των Δύο Αλμυρών (σημ. Παγασητικός Κόλπος) και αιφνιδίασε τους Βυζαντινούς, εκμηδενίζοντας την αριθμητική υπεροχή τους, η δε αρχική επίθεση ήταν τόσο αποτελεσματική που σχεδόν έφτασαν στη νίκη. «Ο μεν ουν αρχηγός του ναυτικού Ρωμαίων, ο Φιλανθρωπηνός επί της ναυαρχίδος ων περιήει παραθαρρύνων προς πόλεμον τους οπλίτας, ποτέ μεν επί του δεξιού κέρως γινόμενος, ποτέ δ’ επί του ευωνύμου» λέει ο Νικηφόρος Γρηγοράς. Τα πλοία των Λατίνων, που έφεραν ψηλούς ξύλινους πύργους, είχαν πλεονέκτημα και πολλοί βυζαντινοί ναυτικοί και στρατιώτες σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν.
Την ώρα όμως που η μάχη έκλινε προς την μεριά των Λατίνων, έφτασαν από ξηράς βυζαντινές ενισχύσεις με επικεφαλής τον δεσπότη Ιωάννη Παλαιολόγο, οι οποίες υποχωρούσαν βόρεια μετά την ήττα στην Μάχη των Νέων Πατρών. Κατά την διάρκεια της υποχώρησης ο δεσπότης είχε μάθει για την επικείμενη μάχη στην Δημητριάδα και συγκεντρώνοντας όσους άντρες μπορούσε, κάλυψε σε μια νύχτα 40 μίλια και έφτασε στο πεδίο της μάχης ακριβώς την ώρα που ο βυζαντινός στόλος παρέπαιε. Παρά το χαμηλό τους ηθικό, οι βυζαντινοί στρατιώτες επιβιβάστηκαν σε πλοία που ήταν τραβηγμένα στην ξηρά και επιτέθηκαν στους Λατίνους. Η άφιξή τους ενίσχυσε το ηθικό των Βυζαντινών και οι άνδρες του Παλαιολόγου άρχισαν να αντιστρέφουν την κατάσταση.
Η μάχη συνεχίστηκε όλη την ημέρα και μέχρι το βράδυ όλα τα λατινικά πλοία είχαν καταληφθεί, εκτός από δύο. Οι λατινικές απώλειες ήταν βαρύτατες και περιλάμβαναν τον Τριτημόριο του Νεγροπόντε Γουλιέλμο της Βερόνα. Πολλοί άλλοι ευγενείς συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένου του Ενετού Φιλίππου Σανούδου, ο οποίος ήταν πιθανώς ο γενικός διοικητής του στόλου.
Επακόλουθα
Η νίκη στην Δημητριάδα μετρίασε την καταστροφή των Νέων Πατρών για τους Βυζαντινούς.
Ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος χάρηκε τόσο πολύ, που όπως λέει ο Ενετός ιστορικός Μαρίνος Σανούδος «πίστεψε πως θα έδιωχνε τους Λατίνους τελείως από την Ελλάδα, είτε διά της βίας είτε με διπλωματία, και για το λόγο αυτό αμέλησε όλες τις άλλες φροντίδες της αυτοκρατορίας».
Σε κάθε περίπτωση πάντως, η νίκη στην ναυμαχία της Δημητριάδας σηματοδότησε την έναρξη της βυζαντινής αντεπίθεσης σε ολόκληρο το Αιγαίο, κατά την οποία ο ναύαρχος Λικάριος ανακατέλαβε από τους Λατίνους τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου.
Πηγές
Κατηγορία:Ναυμαχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μπελούσια Γκούμπα
Αποτελεί την κύρια και μόνιμη εγκατάσταση στην επικράτεια του Νόβαγια Ζέμλια. Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού αποτελείται από στρατιωτικό προσωπικό που συνδέονται με τις τοποθεσίες πυρηνικών δοκιμών που βρίσκονται στο νησί.
Όλο το αρχιπέλαγος Νόβαγια Ζεμλιά, συμπεριλαμβανομένης της Μπελούσια Γκούμπα, είναι μια περιοχή περιορισμένης πρόσβασης (επισήμως είναι ζώνη συνοριακής ασφάλειας) και η επίσκεψη στο αρχιπέλαγος χρειάζεται ειδική άδεια.
Περίπου 9 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Μπελούσια Γκούμπα βρίσκεται το Ρογκάτσιεβο, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο αρχιπέλαγος, μαζί με την αεροπορική βάση Ρογκάτσιεβο.
Ιστορία
Κατά την επίσκεψη του στην Νοβάγια Ζέμλια το 1894, ο διοικητής του Αρχάγγελσκ Αλεξάντρ Ένγκελγκαρτ, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο στρατόπεδο. Το 1896, μια αποστολή πραγματοποίησε μια έρευνα για την δυτική ακτή της Νοβάγια Ζέμλια. Το επόμενο έτος ιδρύθηκε η Μπελούσια Γκούμπα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπελούσια Γκούμπα ήταν το επίκεντρο γερμανικής και Σοβιετικής προσοχής. Τα γερμανικά U-boats χρησιμοποιούσαν τον κόλπο Μπελούσια ως χώρο ανάπαυσης το 1941. Ο γερμανικός στρατός προέβλεπε την ίδρυση μετεωρολογικού σταθμού ή άλλες χερσαίες εγκαταστάσεις γύρω από το ξενοδοχείο, αλλά η αύξηση της Σοβιετικής στρατιωτικής παρουσίας απέτρεψε τα γερμανικά σχέδια. Στις 27 Ιουλίου του 1942, το γερμανικό υποβρύχιο U-601 στάθμευσε στο Μάλιε Καρμακούλι κοντά στον κόλπο Μπελούσια, βλάπτοντας τα υδροπλάνα, τις καλύβες αποθήκευσης και κατοικίας. Το U-601 τορπίλισε και βύθισε το Σοβιετικό εμπορικό πλοίο Κρεστιάνιν που μετέφερε άνθρακα και πλησίαζε την Μπελούσια Γκούμπα. Στις 19 Αυγούστου, το γερμανικό υποβρύχιο U-209 προσπάθησε να εισέλθει στο Μπελούσια Γκούμπα, αλλά εντοπίστηκε και δέχτηκε επίθεση από ένα μηχανοκίνητο σκάφος και δύο Σοβιετικά ναρκαλιευτικά. Το U-209 αναχώρησε, όταν το πλοίο της Σοβιετικής ακτοφυλακής και παγοθραυστικό SKR-18 (πρώην γνωστό ως Φέντορ Λίτκε) το προσέγγισαν από την Μπελούσια Γκούμπα. Η Μπελούσια Γκούμπα χρησιμοποιήθηκε ως χώρο αγκυροβόλησης από τις ρωσικές φάλαγγες μεταξύ της Θάλασσας του Μπάρεντς και του Αρχάγγελσκ. Μια Σοβιετική ναυτική βάση ιδρύθηκε στη Μπελούσια Γκούμπα το 1944.
Ο οικισμός άρχισε να ακμάζει το 1954, όταν η Νοβάγια Ζεμλιά καθιερώθηκε ως χώρος πυρηνικών δοκιμών. Το 1956, το σύνολο του γηγενούς πληθυσμού της Νοβάγια Ζεμλιά, ως επί το πλείστον Νενέτσιοι, εκδιώχθηκαν από τα νησιά.
Γεωγραφία και κλίμα
μικρογραφία|Δορυφορική εικόνα της ΝΑΣΑ, με την Μπελούσια Γκούμπα κυκλωμένη στο κάτω μέρος, και το αεροδρόμιο στο πάνω μέρος Το Μπελούσια Γκούμπα βρίσκεται σε ένα βαθύ κόλπο με το ίδιο όνομα, μέσα σε μια γεωγραφική περιοχή που επηρεάζεται από τα θερμά ρεύματα των ωκεανών. Οι φυσικές συνθήκες επιτρέπουν όλο τον χρόνο την πλεύση όλων των τύπων και των κατηγοριών των πλοίων με ελάχιστο κόστος για παγοθραυστική υποστήριξη. Ο κόλπος είναι καλά προστατευμένος από υψηλό κυματισμό και παρασυρόμενο πάγο.
Η θερμοκρασία στην Μπελούσια Γκούμπα κυμαίνεται από τους −12 °C τους χειμερινούς έως τους +10 °C κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Η περιοχή της νότιας νήσου της Νοβάγια Ζεμλιά έχει από οκτώ έως δέκα κυκλώνες ανά μήνα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, με τις κύριες κατευθύνσεις των τροχιών των κυκλώνων να είναι από τα δυτικά και νοτιοδυτικά προς τα βορειοανατολικά.
Οικονομία
Μακροπρόθεσμα, η Μπελούσια Γκούμπα μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κόμβο μεταφορών. Επί του παρόντος υπάρχει ένα σχέδιο της κατασκευής μεγάλων λιμένων πετρελαίου, για τη μεταφόρτωση του πετρελαίου, καθώς και ένα σχέδιο για την κατασκευή μιας εγκατάστασης που θα παράγει υγροποιημένο φυσικό αέριο προερχόμενο από τα πεδία στη Χερσόνησο Γιαμάλ. Για την ανάπτυξη των κοντινών κοιτασμάτων μαγγανίου και πολυμεταλλικών, το λιμάνι θα χειρίζεται επίσης αποστολές μεταλλευμάτων. Αναμένεται ότι το υποψήφιο λιμάνι θα μειώσει το κόστος των αποστολών υδρογονανθράκων.
Μεταφορές
Υπάρχουν δύο τακτικές πτήσεις την εβδομάδα από το Αρχάγγελσκ προς το Αεροδρόμιο Ρογκάτσιεβο, που βρίσκεται 9 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του οικισμού (στους χρονοκαταλόγους, το Ρογκάτσιοβο ορίζεται ως Αμντέρμα-2, παρόλο που ο οικισμός Αμντέρμα δεν βρίσκεται καν στην Νοβάγια Ζέμλια). Δεν υπάρχει τακτική επιβατική ναυσιπλοΐα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Νόβαγια Ζεμλιά
Καλλιτεχνούπολη Αττικής
Η Καλλιτεχνούπολη είναι γνωστός συνοικισμός που υπάγεται στο δήμο Ραφήνας - Πικερμίου και είναι οικοδομημένος στις ανατολικές παρυφές του Πεντελικού όρους. Κατοικήθηκε από δικαιούχους του συνεταιρισμού καλλιτεχνών.
Κατηγορία:Δήμος Ραφήνας - Πικερμίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Εθνική Φρουρά (Ιρλανδία)
Το Ιρλανδικό κίνημα των Κυανοχιτώνων (αγγλικά: Army Comrades Association, Ένωση των Συντρόφων του Στρατού) ήταν παραστρατιωτική οργάνωση στην Ιρλανδία. Ιδρύθηκε το 1932, και ένα χρόνο μετά μετονομάστηκε σε Εθνική Φρουρά. Αρχηγός του κινήματος ανέλαβε ο πρώην αρχηγός της Αστυνομίας Ίον Ο΄ Ντάφι (1892 - 1944). Το κίνημα θεωρείται χριστιανικό, καθολικό, συντηρητικό και αντικομμουνιστικό, ενώ είχε λάβει στοιχεία και από τον ευρωπαϊκό φασισμό της περιόδου. Οι περισσότεροι κυανοχίτωνες ήταν πρώην μέλη του ΙΡΑ όπως και ο αρχηγός του κινήματος, και είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας από τη Βρετανία. Κατά τον Ιρλανδικό Εμφύλιο όμως ανήκαν στην πλευρά που ήταν θετικά διακείμενη στην Αγγλοϊρλανδική Συνθήκη, με την οποία η Βρετανία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας πλην της Βόρειας Ιρλανδίας. Οι κυανοχίτωνες είχαν αρκετές ένοπλες συγκρούσεις με το κομμάτι του ΙΡΑ που ήθελε να συνεχίσει τον αγώνα για την πλήρη ανεξαρτησία της νήσου.
Τον Αύγουστο του 1933 η οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου λόγω των αναταραχών που είχαν δημιουργήσει τα μέλη της, και μερικές ημέρες αργότερα ίδρυσε το Φίνε Γκελ, με πρώτο πρόεδρο τον Ο' Ντάφι, που όμως αργότερα αποχώρησε και ίδρυσε το «Εθνικό Κορπορατιστικό Κόμμα των Πρασινοχιτώνων». Το 1936 - 1937 ηγήθηκε μιας Ιρλανδικής Ταξιαρχίας που πήγε στην Ισπανία με σκοπό να υποστηρίξει τον Δικτάτορα Φράνκο κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Επιστρέφοντας αποσύρθηκε από την πολιτική, ενώ διαλύθηκαν οι πρασινοχίτωνες. Το Φίνε Γκελ έγινε ένα από τα βασικά δημοκρατικά κόμματα της Ιρλανδίας.
Σημειώσεις - Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βόρειας Ιρλανδίας Κατηγορία:Ιρλανδικές παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Εθνικιστικά κινήματα
Ράβα Μαζοβιέτσκα
Η Ράβα Μαζοβιέτσκα (πολωνικά: Rawa Mazowiecka) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Ράβα στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 16.090 κάτοικοι (2022).
Ιστορία
Η Ράβα έχει μια μακρά και πλούσια ιστορία. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1288 και έλαβε προνόμια πόλης το 1321. Ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις του Βασιλείου της Πολωνίας και της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, μια πολωνική βασιλική πόλη και πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Ράβα, μια μονάδα διοικητικής διαίρεσης που υπήρχε από το 1462 έως το 1793 στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Ο σταρόστα της Ράβα ήταν μεταξύ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων της πρώιμης Πολωνίας, καθώς έλεγχε το λεγόμενο «Θησαυροφυλάκιο της Ράβα» - ένα μεγάλο ποσό χρημάτων από φορολόγηση, που φυλασσόταν στο Κάστρο της Ράβα για τη χρηματοδότηση τακτικών στρατιωτικών μονάδων.
Η Ράβα Μαζοβιέτσκα αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως ένα μεσαιωνικό γκροντ, που πιθανότατα βρισκόταν σε έναν από τους τοπικούς λόφους. Το 1321, έλαβε χάρτη πόλης, και το 1355-1370, χτίστηκε ένα τούβλινο κάστρο των Μασοβιανών Δούκων. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας, η Ράβα ήταν η πρωτεύουσα ολόκληρου του Δουκάτου της Μασοβίας.
Το 1462, η Ράβα ενσωματώθηκε στην Πολωνία και ονομάστηκε η πρωτεύουσα ενός βοεβοδάτου. Η πόλη ευημερούσε και οι πόλεμοι του 14ου και του 15ου αιώνα δεν επηρέασαν τη Ράβα. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Μασοβίας. Το 1613, μια εκκλησία Ιησουιτών χτίστηκε εδώ, και το 1622, ολοκληρώθηκε το κολλέγιο Ιησουιτών. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Γιαν Χριζόστομ Πάσεκ, ευγενής και συγγραφέας που μνημονεύεται καλύτερα για τα απομνημονεύματά του.
Η περίοδος ευημερίας έληξε κατά τη διάρκεια της καταστροφικής σουηδικής εισβολής στην Πολωνία (1655-1660), όταν η Ράβα κατελήφθει από Σουηδούς (8 Σεπτεμβρίου 1655), οι οποίοι κατέστρεψαν εντελώς την πόλη και το κάστρο (1657). Η Ράβα δεν ανέκαμψε ποτέ από την καταστροφή και παρόλο που συνέχισε να είναι η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Ράβα, η πόλη έχασε τη σημασία της. Το 1676, ο πληθυσμός της ήταν μόνο 100 κάτοικοι. Το 1702, οι σουηδικές δυνάμεις επέστρεψαν κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, καταστρέφοντας για άλλη μια φορά την πόλη. Μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνέδεαν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέσχισε την πόλη τον 18ο αιώνα και οι Βασιλιάδες Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας συχνά ταξίδευαν σε αυτήν την διαδρομή. Το 1766, το μεγαλύτερο μέρος της Ράβα κάηκε σε πυρκαγιά, και στις 4 Φεβρουαρίου 1793, η πόλη καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά τη διάρκεια του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας. Το 1800, δημιουργήθηκε το Πόβιατ Ράβα και τον Νοέμβριο του 1806, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, οι Πρώσοι εγκατέλειψαν προσωρινά την πόλη. Έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας.
Από το 1815, μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ο Ράβα έγινε μέλος της ρωσικής Πολωνίας του Συνεδρίου. Το 1822, ένα δημαρχείο χτίστηκε μαζί με σπίτια στην κεντρική πλατεία της πόλης, και το 1829-1830 ολοκληρώθηκε ένα νοσοκομείο. Η Ράβα εκσυγχρονίστηκε γρήγορα, αλλά αυτή η διαδικασία σταμάτησε από την τσαρική καταστολή μετά την αποτυχημένη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830. Στις 4 Φεβρουαρίου 1863, η Ράβα κατελήφθη από τους αντάρτες της Ιανουαριανής Εξέγερσης. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν πλήρως το 1915, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, το 1918, επανεντάχθηκε στην Πολωνία, καθώς η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανικής-σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ράβα δέχτηκε εισβολή από τη Γερμανία και ήδη στις 10 Σεπτεμβρίου, τα γερμανικά στρατεύματα πραγματοποίησαν σφαγή 40 κατοίκων (17 Πολωνοί και 23 Εβραίοι) στην πόλη. Στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1939, οι Γερμανοί δημιούργησαν στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου για συλληφθέντες Πολωνούς στρατιώτες στην πόλη. Υπό τη γερμανική κατοχή, η πόλη διοικήθηκε ως τμήμα της περιοχής Ράντομ του Γενικού Κυβερνείου. Ορισμένοι από τους Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από το Πόβιατ Γκόστιν στη γερμανοκρατούμενη Μείζων Πολωνία τον Δεκέμβριο του 1939 απελάθηκαν στη Ράβα. Κατά τη διάρκεια της AB-Aktion, οι Γερμανοί συνέλαβαν 20 Πολωνούς στα μέσα Ιουνίου 1940, μεταξύ των οποίων ήταν ιερέας Βάτσουαφ Ζιενκόφσκι, ο οποίος εντάχθηκε στο κίνημα αντίστασης της Πολωνίας, βοήθησε Πολωνούς αιχμάλωτους πολέμου να διαφύγουν από το ντόπιο γερμανικό στρατόπεδο αιχμαλώτων και έσωσε ντόπιους Εβραίους. Δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1940 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν.
Οι Ναζί Γερμανοί δημιούργησαν ένα γκέτο στη Ράβα Μαζοβιέτσκα τον Μάρτιο του 1941. Όπως ενημερώνει ο Κσίστοφ Ουρμπάνσκι στη μονογραφία του Zagłada Żydów w dystrykcie radomskim, το γκέτο αποτελούταν από δύο μέρη: το ένα μέρος ήταν η εβραϊκή περιοχή και το δεύτερο μέρος βρισκόταν στην οδό Γουοβίτσκα. Οι δύο ζώνες απλώθηκαν στο ανατολικό τμήμα της πόλης από τη γέφυρα στον ποταμό Ράφκα έως τη γέφυρα στον ποταμό Ρίλκα κοντά στο νοσοκομείο. Ταυτόχρονα, η περιοχή περιελάμβανε τις οδούς Στουντζιένα, Ζατίλνα, Σταροστσιάνσκα, Μπουζνίτσα και Ζαμκόβα Βόλα.
Τον Μάρτιο του 1942, οι Γερμανοί σκότωσαν τους δύο αδελφούς Σφιντέρσκι, μέλη του πολωνικού κινήματος αντίστασης, οι οποίοι λειτουργούσαν ένα μυστικό πολωνικό τυπογραφείο στην πόλη.
Μέχρι το 1942, ο αριθμός των Εβραίων κρατουμένων στο γκέτο της Ράβα είχε αυξηθεί σε τέσσερις χιλιάδες. Μια επιδημία τύφου ξέσπασε λόγω κακών υγειονομικών συνθηκών. Οι Εβραίοι πέθαναν ως αποτέλεσμα διατροφής λιμοκτονίας και περιστασιακών εκτελέσεων στο κάστρο. Η δολοφονική εκκαθάριση του γκέτο ξεκίνησε στις 27 Οκτωβρίου 1942. Την ημέρα πριν από τη δράση, περίπου τέσσερις χιλιάδες Εβραίοι από τη Μπιάουα Ράφσκα μεταφέρθηκαν στη Ράβα Μαζοβιέτσκα και πέρασαν εκείνο το βράδυ στο ύπαιθρο. Το πρωί, οι Γερμανοί περιέβαλαν το γκέτο. Οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, ομαδοποιήθηκαν και στη συνέχεια απελάθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Πολλοί κάτοικοι της πόλης πυροβολήθηκαν κατά τη διάρκεια της δράσης εκκαθάρισης στο γκέτο.
Η γερμανική κατοχή έληξε τον Ιανουάριο του 1945. Ως συνέπεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 60% όλων των κτιρίων καταστράφηκαν.
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|250x250εσ| Συντηρημένα ερείπια του κάστρου της Ράβα Μαζοβιέτσκα, 2012 μικρογραφία|250x250εσ| Δημαρχείο Το γραφικό κάστρο της Ράβα χτίστηκε από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα για να επιβλέπει και να προστατεύει τα νότια μέρη της Μασοβίας, σύμφωνα με το αρχαίο Χρονικό του Γιαν Ντουούγκος. Ένας άλλος χρονογράφος, ο Γιαν του Τσάρνκουφ, ισχυρίστηκε, ωστόσο, ότι το Κάστρο ιδρύθηκε από τον Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας. Δεν είναι γνωστό πότε ξεκίνησε η κατασκευή: πιθανότατα το 1355. Το κάστρο δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το 1370 και μέχρι τότε χρησίμευσε ως διοικητικό κέντρο του Δουκάτου της Ράβα, το οποίο ήταν ανεξάρτητο το 1455-62. Στις 7 Δεκεμβρίου 1462, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας επισκέφθηκε το κάστρο, ανακοινώνοντας την ενσωμάτωση του Δουκάτου της Ράβα και τη δημιουργία του Βοεβοδάτου Ράβα.
Το 1507, το συγκρότημα κάηκε σε φωτιά, και δύο μετά άρχισε η ανοικοδόμησή του. Μετά από δέκα χρόνια, τα τείχη και ο πύργος ενισχύθηκαν. Δεδομένου ότι το κάστρο της Ράβα θεωρήθηκε ως ένα σύγχρονο φρούριο, το 1559 τοποθετήθηκε εδώ το λεγόμενο Θησαυροφυλάκιο της Ράβα: τα χρήματα φορολόγησης που απαιτούνταν για τη χρηματοδότηση του τακτικού στρατού. Η ανάπτυξη της στρατιωτικής τεχνολογίας κατέστησε το συγκρότημα ξεπερασμένο στα μέσα του 17ου αιώνα. Το Σεπτέμβριο του 1655, κατελήφθη από Σουηδούς κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού. Το 1657, πριν από την υποχώρηση τους, Σουηδοί στρατιώτες ανατίναξαν το μεγαλύτερο μέρος του συγκροτήματος. Μόνο ο πύργος και τα θραύσματα των τειχών έμειναν. Λίγο αργότερα, ο υψηλόβαθμος αξιωματικός της Σουηδίας, Πόντους Ντε Λα Γκάρντιε, φυλακίστηκε προσωρινά στα ερείπια του κάστρου.
Μετά την καταστροφή του το 1657, το συγκρότημα δεν ξαναχτίστηκε, και στις αρχές του 18ου αιώνα, ήταν ένα ερείπιο. Το 1789, το Σέιμ χορήγησε χρήματα για την ανοικοδόμησή του και ανέθεσε το έργο στον σταρόστα της Ράβα, Φέλιξ Λαντσκορόνσκι. Οι προσπάθειές του πιθανότατα απέτυχαν, καθώς το 1794 το κάστρο εγκαταλείφθηκε. Οι πρωσικές αρχές διέταξαν την κατεδάφισή του, προκειμένου να αποκτήσουν οικοδομικά υλικά. Ως αποτέλεσμα, μόνο ο πύργος παρέμεινε, με κομμάτια του τείχους.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Μαζόβια Ράβα Μαζοβιέτσκα. Αγωνίζεται στις κατώτερες κατηγορίες.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Ράβα Μαζοβιέτσκα είναι αδελφοποιημένη με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Ράβα Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ράβα Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Αρτούρς Κρισιάνις Καρίνς
Ο Αρτούρς Κρισιάνις Καρίνς (λετονικά: Arturs Krišjānis Kariņš, γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1964) είναι Αμερικανο-Λετονός γλωσσολόγος, επιχειρηματίας και πολιτικός, πρωθυπουργός της Λετονίας από το 2019. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών και ως ευρωβουλευτής.
Γεννήθηκε στο Γουίλμινγκτον της πολιτείας Ντέλαγουαιρ των ΗΠΑ, από γονείς που είχαν εγκαταλείψει τη Λετονία στη διάρκεια της σοβιετικής εκ νέου κατοχής της Λετονίας το 1944. Δραστηριοποιήθηκε στους κόλπους της αμερικανολετονικής κοινότητας κατά τα νεανικά του χρόνια.
Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ και διδακτορικό τίτλο (Ph.D ) στη γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Λετονία το 1997 και έφτιαξε μια επιχείρηση κατεψυγμένων τροφίμων. Το 2002 συνετέλεσε στην ίδρυση του κόμματος Νέα Εποχή, το οποίο συγχωνεύτηκε το 2011  και συναποτέλεσε το κόμμα Ενότητα το οποίο το 2018 μετονομάστηκε σε Νέα Ενότητα. Υπηρέτησε ως βουλευτής της Saeima, υπουργός Οικονομικών από το 2004 ως το 2006 και ευρωβουλευτής από το 2009 ως το 2019. Επιλέχθηκε ως υποψήφιος για την πρωθυπουργία από το κόμμα Νέα Ενότητα στις βουλευτικές εκλογές του 2018.Το κόμμα του έγινε το μικρότερο που εξελέγη στην 13η Βουλή. Έπειτα από πολύμηνες διαβουλεύσεις με μεγαλύτερα κόμματα, ο πρόεδρος Ράιμοντς Βέγιονις τον Ιανουάριο του 2019 τον όρισε ως υποψήφιο κοινής αποδοχής για να σχηματίσει κυβέρνηση. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Ιανουαρίου 2019, και επέζησε πρότασης δυσπιστίας με ψήφους 58-33 στις 11 Απριλίου 2019.
Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2022, τον Νοέμβριο έλαβε εντολή για σχηματισμό νέας κυβέρνησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λετονίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Ποτιστικά Μαγνησίας
Τα Ποτιστικά είναι παραθαλάσσιο χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά στοιχεία - Αξιοθέατα
Τα Ποτιστικά βρίσκονται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου της Μαγνησίας και τα παράλια του Αιγαίου πελαγους ενώ απέχει περίπου 51 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 11 χμ. ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Νοτιοδυτικά σε απόσταση περίπου 5 χλμ. είναι η Ξινόβρυση, βορειοδυτικά η Συκή και νοτιοδυτικά η Πάλτση.
Στην πλατεία του χωριού με τα δύο μεγάλα πλατάνια, υπάρχουν μερικά καφεπαντοπωλεία, στα οποία ο επισκέπτης θα βρει ντόπια εδέσματα και φαγητά. Επάνω από την πλατεία του χωριού, βρίσκεται η τρίκλιτη βασιλική της Κοιμήσεως του Θεοτόκου, κτίσμα του 1778 σύμφωνα με την πηλιορείτικη αρχιτεκτονική της εποχής εκείνης. Ο ναός ανακαινίστηκε πρόσφατα και λειτουργεί, ενώ για αρκετά χρόνια οι κάτοικοι του χωριού ήταν αναγκασμένοι να εκκλησιάζονται στο κοντινό εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής.
Η παραλία των Ποτιστικών είναι οργανωμένη, με λεπτή άμμο, γαλαζοπράσινα νερά, τα οποία βαθαίνουν απότομακαι χαρακτηριστικά μεγάλα βράχια μέσα στη θάλασσα. Αποτελεί τουριστικό προορισμό της περιοχής γι΄αυτό και γύρω της υπάρχουν αρκετά κέντρα εστίασης αλλά και τουριστικά καταλύματα (ενοικιαζόμενα, ξενοδοχείο και κάμπινγκ).
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Ξινόβρυσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Ξινόβρυση αποτελούν την κοινότητα Ξινόβρυσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αργαλαστής του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 49 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ψάρρο Τρικάλων
Το Ψάρρο είναι πολύ μικρός οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Το Ψάρρο βρίσκεται προς την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Λουπάτα σε υψόμετρο 1.004 μέτρα. Απέχει περίπου 38 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα, 19 χλμ. Δ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) και μόλις 1,5 χλμ. Δ. από τα Στουρναραίικα ενώ μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Άρτας - Τρικάλων. H ονομασία του οφείλεται στον αρματολό της Επανάστασης του 1821 καπετάν Ψάρρο, ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτό το σημείο.
Αναφέρονται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφονται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Στουρναραίικων του δήμου Πυνδαίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Στουρναραίικα, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Καλλιθέα, τις Καρυές, την Καστανιά, το Παλαιοχώρι και τα Ισιώματα αποτελούν την κοινότητα Στουρναραίικων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 12 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 44.
Ερρίκος Κονταρίνης
Ο Ερρίκος Κονταρίνης (1906 – 11 Σεπτεμβρίου 1975) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Τήνο. Σπούδασε στη Βασιλική Σχολή Θεάτρου και πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με τον Θίασο Βεάκη (1928). Πήρε μέρος σε πολλές περιοδείες, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού. Ήταν σύζυγος της Μαρίκας Νέζερ, την οποία έκλεψε για να παντρευτεί. Πέθανε από θρόμβωση το 1975, σε ηλικία 69 ετών. Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 12 Σεπτεμβρίου 1975, με παρουσία ελάχιστων ηθοποιών, επειδή δεν γνωστοποιήθηκε ο θάνατός του έγκαιρα, λόγω του ότι δεν είχαν κυκλοφορήσει οι απογευματινές εφημερίδες.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γκεβχερί Σουλτάνα
Η Γκεβχερί Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:گوهری سلطان) (Τούρκικα: Gevheri Sultan, 30 Νοεμβρίου 1904 - 10 Δεκεμβρίου 1980) ήταν κόρη του Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1904 στο Παλάτι Τζαμλιτζά, και ήταν κόρη του Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι και της δεύτερης συζύγου του Νερβαλιτέρ Χανίμ.
Έμαθε να παίζει διάφορα όργανα από τον πατέρα της. Μεταξύ αυτών ήταν το ούτι (μια λύρα), το ταμπούρ (ένα όργανο σαν κιθάρα) και το λόβα (ένα αρχαίο λαούτο). Έπαιξε ταμπούρ, κεμεντζέ, oύτι, λαούτο και πιάνο.
Κατά την εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας τον Μάρτιο του 1924, η Γκεβχερί και η οικογένειά της μετακόμισαν στη Νίκαια της Γαλλίας. Ο Αμπντούλ Μετζίτ Β΄, ο θείος της που ζούσε επίσης στη Νίκαια, την έφερε στο σπίτι του, όταν άκουσε τις οικονομικές δυσκολίες της, με την πρόθεση να την παντρευτεί.
Η Γκεβχερί έζησε με την οικογένεια του θείου της για λίγα χρόνια και στη συνέχεια αρραβωνιάστηκε με τον ανήλικο γιο του βασιλιά της Ινδίας, αλλά λίγο πριν από το γάμο της ανακαλύφθηκε ότι είχε σχέση με κάποιον άλλο, οπότε ο αρραβώνας ακυρώθηκε. Ο θείος της ήταν τόσο θυμωμένος, που την έστειλε για να μείνει με τη μητέρα της, που δεν είχε τίποτε για να ζήσει. Το 1930, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αχμέτ της Αιγύπτου και μετακόμισε στο Κάιρο. Έμεινε χήρα το 1948.
Το 1952, ο Γκεβχερί επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη μετά την ανάκληση του νόμου της εξορίας για τις πριγκίπισσες. Πέρασε τα τελευταία χρόνια με την εξαδέλφη της Μιχρισάχ Σουλτάν, κόρη του θείου της Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν, σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα στην πλατεία Ταξίμ.
Πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 1980 και είναι θαμμένη στο μαυσωλείο του προπάππου της σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ στο Ντιβανγιολού της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Βραβείο της Στρατιωτικής Αξίας (Ρωσία)
Το Βραβείο της Στρατιωτικής Αξίας (Ρωσία) (ρωσικά: Орден «За военные заслуги») είναι ένα στρατιωτικό βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994, με το διάταγμα Νο.442. Απονέμεται σε στρατιωτικούς για την υποδειγματική εκτέλεση των στρατιωτικών καθηκόντων, για την εξασφάλιση της άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, για την ανδρεία και το θάρρος τους. Σήμερα απονέμεται από τον αρχιστράτηγο του Κρεμλίνου, τον ομογενή Κωνσταντίνο Θελούροφ. Πρόκειται για τη μέγιστη τιμή που δέχεται ποτέ στρατιωτικός στη Ρωσία.
Με το διάταγμα Νο.1127 (17 Οκτωβρίου 2010)
Στρατιωτικη Αξια
Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ
Το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ (ολλανδικά: Koningin Elisabeth Medaille, γαλλικά: Médaille de la reine Élisabeth) ήταν ένα βελγικό παράσημο που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1916 με βασιλικό διάταγμα, προκειμένου να αναγνωριστούν υπηρεσίες που προσφέρθηκαν στο Βέλγιο για την ανακούφιση των πολιτών από τα δεινά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υιοθετήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1915, αν και η τελική του μορφή οριστικοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 1919. Απονεμήθηκε σε άτομα, τόσο Βέλγους όσο και ξένους υπηκόους, οι οποίοι, όπως και η ίδια η Βασίλισσα Ελισάβετ του Βελγίου, εργάστηκαν και φρόντισαν θύματα του πολέμου πριν από τις 10 Σεπτεμβρίου του 1919. Το νοσηλευτικό προσωπικό που έλαβε το μετάλλιο απέκτησε μια παραλλαγή αυτού, που περιλάμβανε έναν κόκκινο εμαγιέ σταυρό για επίστεψη. Το μετάλλιο απονεμήθηκε σε πολλούς Βέλγους και ξένους ιατρούς και νοσηλευτές.
Ανς λα Ράιγ
thumb|right|250px|Καθολική εκκλησία της Ανς λα Ράιγ thumb|right|250px|Ανς λα Ραγιέ thumb|right|250px|Άποψη της Ανς λα Ράιγ από το λιμάνι thumb|right|250px|Ψαρόβαρκες στην Ανς λα Ράιγ thumb|right|250px|Ο κόλπος της Ανς λα Ράιγ Η Ανς λα Ράιγ (γαλλ.: Anse la Raye) είναι μία κωμόπόλη της Αγίας Λουκίας. Είναι η έδρα της περιφέρειας Ανς λα Ράιγ. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, κοντά στον κόλπο Μαριγκό, και ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει αρκετά κτίσματα γαλλικής και αγγλικής αποικιακής αρχιτεκτονικής. Δύο ποτάμια ρέουν στον κόλπο, αυτά είναι το Grande Rivière de l'Anse la Raye και το Petite Rivière de l'Anse la Raye. Η τοπική καθολική εκκλησία χτίστηκε το 1907, αλλά τα αρχεία δείχνουν ότι ήδη ένα μικρό παρεκκλήσι υπάρχει εκεί από το 1765. Στα κοντινά αξιοθέατα της περιοχής περιλαμβάνονται οι καταρράκτες Ανς λα Ράιγ και οι μικρότεροι καταρράκτες του ποταμού Ροκ. Η πόλη φημίζεται για τα νεανικά μουσικά της συγκροτήματα, το «Cecilian Reys» και το «Anse La Raye Youth Orchestra», τα οποία σχηματίστηκαν και τα δύο υπό τη διεύθυνση του Petronilla Deterville. Με παραστάσεις από το 1981 σε όλη τη χώρα, η μουσική αυτή ομάδα στοχεύει να επεκτείνει τις πολιτιστικές εμπειρίες των νέων από την περιοχή.
Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ
Περιγραφή
Το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ είναι ένα κυκλικού σχήματος παράσημο, διαμέτρου 36 χιλιοστών, που έχει μια ελαφρώς υπερυψωμένη άκρη και στις δύο πλευρές. Αποτελούνταν συνήθως από χαλκό, αν και πολλοί αποδέκτες έλαβαν αργυρή ή επιχρυσωμένη παραλλαγή. Η εμπρόσθια όψη του απεικονίζει την Βασίλισσα Ελισάβετ του Βελγίου με την επιγραφή «ÉLISABETH REINE DES BELGES» (δηλ. Ελισάβετ Βασίλισσα των Βέλγων). Η οπίσθια όψη είχε την ανάγλυφη εικόνα μιας νοσηλεύτριας, η οποία καθισμένη κρατάει έναν λύχνο, ενώ υπάρχει η λατινική επιγραφή «PRO PATRIA HONORE ET CARITATE» (δηλ. Για Πατρίδα Τιμή και Φιλανθρωπία). Το μετάλλιο συνοδευόταν από μια μεταξωτή μουαρέ κορδέλα, η οποία είχε ροζ άκρες.
Αγγελική Βαρελλά
Η Αγγελική Βαρελλά (1930- 9 Αυγούστου 2022) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1930 στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η μητέρα της πέθανε και μεγάλωσε με την νονά της. Έζησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που περιγράφει η ίδια στο βιβλίο της Με το χαμόγελο στα χείλη.
Συγγραφή
Το πρώτο της βιβλίο ήταν η Ελλάδα και εμείς. Μετά το Με το χαμόγελο στα χείλη. Το βιβλίο της Φιλενάδα, φουντουκιά μου έλαβε Έπαινο Βραβείου Janusz Korczack, ενώ το βιβλίο της Καλημέρα, Ελπίδα τιμήθηκε με Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Ήταν πτυχιούχος του Ιστορικού-Αρχαιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για πρώτη φορά ασχολήθηκε με το παιδικό βιβλίο το 1966 και έκτοτε είναι αφοσιωμένη στο λογοτεχνικό αυτό είδος, με έντονη παρουσία σε όλες τις εκδηλώσεις (σχολεία, συλλόγους γονέων, δήμους, βιβλιοθήκες κτλ.) για το παιδί και το παιδικό βιβλίο στην Αθήνα αλλά σε όλη την Ελλάδα. Βραβεύτηκε από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και το Υπουργείο Παιδείας για τα αναγνωστικά που έγραψε για τα παιδιά του δημοτικού σχολείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Φερμέν Ενγκρεμπαντά
Ο Φερμέν Ενγκρεμπαντά (Firmin Ngrébada, 1968-) είναι πολιτικός, πρωθυπουργός της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας από τον διορισμό του στις 25 Φεβρουαρίου 2019 και μέχρι τις 15 Ιουνίου 2021. Έγινε πρωθυπουργός έπειτα από την υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης και 14 ενόπλων ομάδων, με σκοπό να σταματήσει η βία στον εμφύλιο πόλεμο που σοβούσε από το 2012. Ο Ενγκραμπαντά ηγήθηκε της αντιπροσωπείας που διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ενγκρεμπαντά υπηρέτησε ως αναπληρωτής διευθυντής γραφείου επί πρωθυπουργίας του Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά με διευθυντή τον Σιμπλίς Σαρατζί. Ση συνέχεια έγινε διευθυντής του υπουργικού συμβουλίου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας και επιτελάρχης του Προέδρου.
Παραιτήθηκε από πρωθυπουργός στις 10 Ιουνίου 2021, μετά την απόσυρση των γαλλικών στρατευμάτων από τη χώρα.
Παραπομπές
Ενγκεμπαντα Φερμεν
American International Group
Η American International Group, Inc. (AIG) είναι αμερικανική πολυεθνική ασφαλιστική εταιρεία με περισσότερους από 88 εκατομμύρια πελάτες σε 130 χώρες. Η εταιρεία AIG απασχολεί πάνω από 64.000 ανθρώπους σε 90 χώρες. Η εταιρεία δραστηριοποιείται μέσω τριών επιχειρήσεων: AIG Property Casualty, AIG Life and Retirement και United Guaranty Corporation (UGC). Η AIG Property Casualty παρέχει ασφαλιστικά προϊόντα για εμπορικούς, θεσμικούς και ιδιώτες πελάτες. Η AIG Life and Retirement παρέχει ασφάλειες ζωής και υπηρεσίες συνταξιοδότησης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η UGC επικεντρώνεται στην υποθηκευμένη ασφαλιστική εγγύηση και την ασφάλιση ενυπόθηκων δανείων. Η AIG επικεντρώνεται επίσης στις παγκόσμιες δραστηριότητες κεφαλαιαγορών, στις άμεσες επενδύσεις και στα διατηθέντα δικαιώματα.
Η AIG ήταν κεντρικός παίκτης στην οικονομική κρίση του 2008. Διασώθηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για 180 δισεκατομμύρια δολάρια και η κυβέρνηση πήρε τον έλεγχο. Η Εξεταστική Επιτροπή Χρηματοπιστωτικής Κρίσης (FCIC) της κυβέρνησης των ΗΠΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η AIG απέτυχε κυρίως γιατί πούλησε τεράστια ποσά ασφαλειών χωρίς αντιστάθμιση των επενδύσεών της. Οι τεράστιες πωλήσεις συμβάσεων ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης έγιναν χωρίς να υπάρξη αρχικά εξασφάλιση, θέτοντας κατά μέρος αποθεματικά κεφάλαια, ή αντισταθμίζοντας την έκθεσή της. Μια βαθιά αδυναμία στην εταιρική διακυβέρνηση, ιδιαίτερα στις πρακτικές διαχείρισης κινδύνου.
Η εταιρική έδρα της AIG βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, η έδρα της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής (EMEA) βρίσκεται στο Λονδίνο και η έδρα της Ασίας βρίσκεται στο Χονγκ Κονγκ. Η εταιρεία εξυπηρετεί το 98% των εταιρειών του Fortune 500, το 96% των Fortune 1000 και το 90% του Fortune Global 500, ενώ ασφαλίζει το 40% του Forbes 400 Richest Americans. Η AIG κατετάγη 40η μεγαλύτερη εταιρεία στο 2014 στη λίστα Fortune 500. Σύμφωνα με το Forbes Global κατάλογο 2014 2000, η ​​AIG είναι η 42η μεγαλύτερη εισηγμένη εταιρεία στον κόσμο. Στις 31 Ματρίου του 2015, η AIG είχε κεφαλαιοποίηση της τάξεως των 75.040.000.000 δωλαρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Ντιστέλ Ζολά
Ο Ντιστέλ Ζολά (γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1989 στο Παρίσι) είναι Κονγκολέζος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη γαλλική Χάβρη, ομάδα της Λιγκ 2. Αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού μέσου και είναι παλιός διεθνής με τις ομάδες νέων της Γαλλίας, έχοντας αγωνιστεί σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Το 2010, ο Ζολά επέλεξε να γίνει διεθνής με τη Δημοκρατία του Κονγκό, χώρα από την οποία καταγόταν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του μαζί της, τον Μάιο του 2010, σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Σαουδική Αραβία.
Μονακό
Ο Ζολά πέρασε μία σεζόν στα τμήματα υποδομής της Μονακό, και, στη διάρκεια της σεζόν 2005–06, αγωνίστηκε σε δύο αγώνες με τη δεύτερη ομάδα των Μονεγάσκων, στην τέταρτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Την επόμενη σεζόν, προβιβάστηκε στην δεύτερη ομάδα, πραγματοποιώντας μαζί της, συνολικά, 15 εμφανίσεις. Ο Ζολά πέρασε ακόμη δύο σεζόν αγωνιζόμενος στους ερασιτέχνες του συλλόγου, προτού, πριν από την έναρξη της σεζόν 2008–09, υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο και, ως αποτέλεσμα, προβιβαστεί στην πρώτη ομάδα και λάβει τον αριθμό 29 στη φανέλα του από τον, τότε, προπονητή της ομάδας, Ρικάρντο Γκόμες.
Ο Ζολά βρισκόταν στον πάγκο της ομάδας για τους πρώτους πέντε αγώνες του πρωταθλήματος και συνέχισε να αγωνίζεται με τους ερασιτέχνες στην πέμπτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2008, κι ενώ αγωνιζόταν με τη δεύτερη ομάδα, υπέστη ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου στο δεξί του γόνατο, που τον έθεσε εκτός αγωνιστικών χώρων για διάστημα πέντε μηνών. Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση τον Φεβρουάριο του 2009, χωρίς όμως να πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση με την πρώτη ομάδα. Αργότερα, ο προηγούμενος τραυματισμός του υποτροπίασε, με αποτέλεσμα να χάσει το μεγαλύτερο τμήμα της σεζόν 2009–10. Στις 10 Αυγούστου 2010, ο υγιής, πλέον, Ζολά παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεικού στην ομάδα της Λιγκ 2, Σταντ Λαβαλουά για το σύνολο της σεζόν 2010–11, ώστε ο παίκτης να βρει χρόνο συμμετοχής στη νέα του ομάδα. Στις 13 Αυγούστου, ο Ζολά πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο σε αγώνα πρωταθλήματος απέναντι στην Μετς. Αγωνίστηκε ως αλλαγή στη νίκη της ομάδας του με σκορ 1–0.
Νανσί
Στις 21 Ιουλίου 2011, η Νανσί ανακοίνωσε την απόκτηση του Ζολά, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Ο Ζολά ολοκλήρωσε την καριέρα του στη Μονακό χωρίς να σημειώσει κάποια συμμετοχή με την πρώτη ομάδα των Μονεγάσκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Λαβαλουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Ρωσσαγγλογάλλος
Ο Ρωσσαγγλογάλλος είναι έμμετρη σάτιρα του 1812 με πολιτικές, κοινωνικές και ηθικές επισημάνσεις της περιόδου που οδήγησε στην ελληνική επανάσταση του 1821. Η έμμετρη σάτιρα εξελίσσεται σε διάλογο μεταξύ δύο φανταστικών χαρακτήρων, του Φιλέλληνα και του Ρωσσαγγλογάλλου ως εκπροσώπου των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Τάσος Βουρνάς θεωρεί το κείμενο αποτέλεσμα πολιτικής ζύμωσης που κτυπά με αποφασιστικότητα τους εκμεταλλευτές των σκλαβωμένων Ελλήνων και ανάλογο της πολιτικής σάτιρας που διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την εριστική πολιτική φιλολογία, μετά την γαλλική επανάσταση.
Το κεντρικό νόημα της σάτιρας
Στην εξέλιξη του κειμένου ο Ρωσσαγγλογάλλος αντιπαραθέτει σκωπτικά το ένδοξο παρελθόν των Ελλήνων με το οδυνηρό παρόν προκειμένου να τους υποβαθμίσει σε βαθμό γελοιοποίησης, αμφισβητώντας επί της ουσίας τη σχέση των υποτελών ραγιάδων με τους ένδοξους προγόνους τους.
Ο Φιλέλληνας απαντά πως η Ελλάδα πράγματι υπήρξε μεγάλη στο παρελθόν, αλλά σήμερα είναι άθλια και ανάξια εξαιτίας της αμάθειας, προβάλλοντας επί της ουσίας το κεντρικό πρόταγμα του νεοελληνικού διαφωτισμού για εκπαίδευση των νεοελλήνων προκειμένου να γνωρίσουν την παράδοσή τους. Επίσης, αναφέρεται σε όλους αυτούς που έχουν μεν τη δυνατότητα να βοηθήσουν, αλλά τελικά την καταβαραθρώνουν, όπως και κάθε έννοια ελευθερίας, ώστε να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα, υπονοώντας τις μεγάλες δυνάμεις.