cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του αθεϊσμού
Εγκυκλοπαίδιες
Κατηγορία:Αθεϊσμός Κατηγορία:Ιστορία των ιδεών
Μαρμπό
Το γαλλικό όνομα Μαρμπό (Marbot, [maʁbo]) μπορεί να αναφέρεται:
Άνθρωποι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ύμνος του ΝΑΤΟ
Ο ύμνος του ΝΑΤΟ είναι ο ύμνος της ΝΑΤΟϊκής οργάνωσης. Είναι ένα κομμάτι που συντέθηκε χωρίς λόγια το 1989 από τον Λουξεμβουργιανό Αντρέ Ράιχλινγκ (André Reichling), μέλος του ΝΑΤΟ και αξιωματικό του στρατού της οργάνωσης. Το κομμάτι χρησιμοποιούταν για πολλά χρόνια ανεπίσημα μέχρι να αναγνωριστεί ως ο επίσημος ύμνος τον Ιανουάριο του 2018.
Ιστορία
Αρχικές προτάσεις για ένα ΝΑΤΟϊκό ύμνο πηγαίνουν πίσω στο 1958, την ένατη επέτειο της οργάνωσης. Το "NATO song" (ελλ. Τραγούδι του ΝΑΤΟ) χρησιμοποιούταν δημόσια, αλλά δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Το 1960, ο Σμήναγος Έντουαρντ Τσίλτον (Edward Chilton) της Βρετανικής Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας πρότεινε να συνδυαστούν οι εθνικοί ύμνοι όλων των κρατών μελών σε μία σύνθεση για τον ύμνο της οργάνωσης.
Το 1989, για να γιορταστεί ο σχηματισμός του ΝΑΤΟ στη 40η επέτειο, ο Αντρέ Ράιχλινγκ συνέθεσε ένα ύμνο χωρίς λόγια με τίτλο 'Ο Ύμνος του ΝΑΤΟ' και ο ύμνος ακούστηκε στη τελετή επετείου τον ίδιο χρόνο. Χρησιμοποιούταν ανεπίσημα στα επόμενα χρόνια σε συνόδους και επετείους, μέχρι να αναγνωριστεί επίσημα ως ο ύμνος του ΝΑΤΟ στις 3 Ιανουαρίου του 2018.
External links
Ο ύμνος στο Wikimedia Commons:
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:ΝΑΤΟ
Μάζα της Γης
Η μάζα της Γης ή αλλιώς γήινη μάζα, (M🜨 όπου 🜨 είναι το πρότυπο αστρονομικό σύμβολο για τον πλανήτη Γη) είναι μονάδα μάζας ίση με αυτή της Γης. Η τρέχουσα καλύτερη εκτίμηση για τη μάζα της Γης είναι M 🜨 = 7024597220000000000♠ 5,9722 × 1024 kg, με μια τυπική αβεβαιότητα των 7020600000000000000♠ 6 × 1020 kg (σχετική αβεβαιότητα 10−4). Είναι ισοδύναμη με μια μέση πυκνότητα των 7003551500000000000♠ 5.515 kg⋅m−3.
Η γήινη μάζα είναι μια τυπική μονάδα μάζας της Αστρονομίας που χρησιμοποιείται για να μετρήσει τις μάζες άλλων πλανητών, συμπεριλαμβανομένων βραχωδών επίγειων πλανητών και εξωπλανητών. Η ηλιακή μάζα είναι ίση με 333.000 μάζες Γης. Η γήινη μάζα δεν περιλαμβάνει τη μάζα της Σελήνης. Η μάζα της Σελήνης είναι περίπου 1,2% της Γης, έτσι ώστε η μάζα του συστήματος «Γη και Σελήνη» είναι κοντά στα 7024604560000000000♠ 6.0456 × 1024 kg.
Η περισσότερη από τη μάζα συντίθεται από σίδηρο και οξυγόνο (32% το καθένα), μαγνήσιο και πυρίτιο (15% το καθένα), ασβέστιο, αλουμίνιο και νικέλιο (1,5% το καθένα).
Η ακριβής μέτρηση της γήινης μάζας είναι δύσκολη, όπως είναι ισοδύναμη με τη μέτρηση της σταθεράς της παγκόσμιας έλξης, η οποία είναι η θεμελιώδης φυσική σταθερά, γνωστή με αρκετή ακρίβεια, λόγω της σχετικής αδυναμίας της βαρυτικής δύναμης. Η μάζα της Γης ήταν η πρώτη που μετρήθηκε με σχετική ακρίβεια στο πείραμα Schiehallion τη δεκαετία του 1770, και με διαφορά μόλις 1% από το σύγχρονο υπολογισμό, στο πείραμα του Κάβεντις του 1798.
Μονάδα μάζας στην αστρονομία
Η μάζα της Γης υπολογίζεται σε:
το οποίο μπορεί να εκφράζεται σε όρους της ηλιακής μάζας σε:
Η αναλογία της γήινης με τη σεληνιακή μάζα έχει μετρηθεί με μεγάλη ακρίβεια. Η τρέχουσα καλύτερη εκτίμηση είναι:
μικρογραφία|Ο δορυφόρος LAGEOS χρησιμοποιήθηκε για να μετρηθεί με ακρίβεια η βαρύτητα της Γης, και ως εκ τούτου, η μάζα της.
Σύνθεση
Η πυκνότητα της Γης ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των τιμών από 7003270000000000000♠ 2700 kg⋅m−3 στον άνω γήινο φλοιό μέχρι 7004130000000000000♠ 13 000  kg⋅m−3 στο εσωτερικό του πυρήνα. Ο πυρήνας της Γης, αντιπροσωπεύει το 15% του όγκου της Γης αλλά περισσότερο από το 30% της μάζας, ο μανδύας το 84% του όγκου και το 70% της μάζας, ενώ η γήινος φλοιός αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% της μάζας. Περίπου το 90% της μάζας της Γης αποτελείται από κράματα σιδήρου νικελίου (95% σίδηρος) και στον πυρήνα (30%), και διοξείδια του πυριτίου (περίπου 33%) και οξείδιο του μαγνησίου ( 27%) στον μανδύα και τον φλοιό. Υπάρχουν επίσης από οξείδι ο του σιδήρου (5%), οξείδιο αλουμινίου (3%) και οξείδιο του ασβεστίου (2%), εκτός από τις πολυάριθμα ιχνοστοιχεία (σε στοιχειώδεις όρους: σίδηρος και οξυγόνο  32% το κάθε ένα, μαγνήσιο και πυρίτιο περίπου 15% το κάθε ένα, ασβέστιο, αλουμίνιο και νικέλιο 1,5% το καθένα.Ο άνθρακας υπολογίζεται στο 0,03%, το νερό στο 0,02%, και η ατμόσφαιρα  στο ένα εκατομμυριοστό της συνολικής μάζας
Η ιστορία της μέτρησης
Η μάζα της Γης μετριέται έμμεσα με τον προσδιορισμό και άλλων ποσοτήτων της Γης όπως η πυκνότητα, η βαρύτητα, ή βαρυτική σταθερά. Η πρώτη μέτρηση στη δεκαετία του 1770 (πείραμα Schiehallion) είχε ως αποτέλεσμα μια τιμή περίπου 20% χαμηλότερη. Το πείραμα του Κάβεντις του 1798 βρήκε τη σωστή τιμή με προσέγγιση 1%. Η αβεβαιότητα μειώθηκε σε περίπου στο 0,2% το 1890, 0,1% από το 1930, και 0,01% (10−4) από το 2000. Το σχήμα της Γης έχει γίνει γνωστό με ακρίβεια τεσσάρων σημαντικών ψηφίων από το 1960 (WGS66), έτσι ώστε από εκείνη τη στιγμή, η αβεβαιότητα της γήινης μάζας καθορίζεται ουσιαστικά από την αβεβαιότητα στη μέτρηση της σταθεράς της παγκόσμιας έλξης.
μικρογραφία|
Διακύμανση της μάζας της Γης
Η μάζα της Γης είναι μεταβαλλόμενη, με κέρδη και απώλειες, λόγω της προσαύξησης της από μικρομετεωρίτες και κοσμική σκόνη  και απώλειες από υδρογόνο και ήλιο, αντίστοιχα. Το συνδυασμένο αποτέλεσμα είναι η καθαρή απώλεια υλικού, η οποία εκτιμάται σε 7007550000000000000♠ 5,5 × 107 kg (54.000 τόνοι) ανά έτος. Το ποσό αυτό είναι 6983100000000000000♠ 10-17 της συνολικής γήινης μάζας. Τα 7007550000000000000♠ 5,5 × 107 kg, ετήσια καθαρή απώλεια, οφείλονται κυρίως σε 100.000 τόνους που χάνονται λόγω της ατμοσφαιρικής διαφυγής, και κατά μέσο όρο στους 45.000 τόνους που αποκτούνται από την πτώση σκόνης και τους μετεωρίτες. Αυτή είναι εντός της μάζας αβεβαιότητα 0,01% ( 7020600000000000000♠ 6 × 1020 kg), έτσι ώστε η εκτιμώμενη ποσότητα της μάζας της Γης δεν επηρεάζεται από αυτό τον παράγοντα.
Η απώλεια μάζας που οφείλεται στην ατμοσφαιρική διαφυγή αερίων υπολογίζεται περίπου στους 95.000 τόνους υδρογόνου ( 7000300000000000000♠ 3 kg/s) και 1.600 τόνους ηλίου ανά έτος. Ο κύριος παράγοντας αύξησης της γήινης μάζας είναι από πτώσεις υλικών, κοσμική σκόνη, κοσμικές ακτίνες, μετεωρίτες, κομήτες, κ. λπ. είναι οι πιο σημαντικοί παράγοντες για την αύξηση της μάζας. Το σύνολο του υλικού υπολογίζεται από 37.000 έως 78.000 τόνους ετησίως.
Πρόσθετες αλλαγές στη μάζα οφείλονται στην ισοδυναμία μάζας–ενέργειας, αν και αυτές οι αλλαγές είναι σχετικά αμελητέες. Μια άλλη αύξηση της μάζας έχει αποδοθεί στην άνοδο της θερμοκρασίας (υπερθέρμανση του πλανήτη) και υπολογίζεται σε 160 τόνους ανά έτος από το 2016. Επίσης χάνονται 16 τόνοι ανά έτος με τη μορφή περιστροφικής κινητικής ενέργειας, εξαιτίας της επιβράδυνσης της περιστροφής της Γης στον εσωτερικό πυρήνα. Αυτή η ενέργεια μετατρέπεται σε ενέργεια περιστροφής του ηλιακού συστήματος, και η τάση αυτή θα μπορούσε επίσης να είναι αναστρέψιμη, όπως η ταχύτητα περιστροφής έχει αποδειχθεί ότι παρουσιάζει διακυμάνσεις με την πάροδο δεκαετιών. Απώλεια μάζας λόγω της πυρηνικής σχάσης εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 16 τόνους ανά έτος.
Επιπλέον απώλεια υπάρχει λόγω εκτόξευσης διαστημόπλοιων σε τροχιές, έχει υπολογιστεί σε 7001650000000000000♠ 65 τόνους ανά έτος από τα μέσα του 20ου αιώνα. Η Γη έχασε περίπου 3.473 τόνους στα πρώτα 53 χρόνια της διαστημικής εποχής, αλλά η τάση αυτή σήμερα μειώνεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γη Κατηγορία:Πλανητική γεωλογία Κατηγορία:Πλανητική Επιστήμη γηινη μαζα Γηινη μαζα Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Allianz
Η Allianz SE είναι ευρωπαϊκή εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών με έδρα στο Μόναχο της Γερμανίας. Οι βασικές επιχειρήσεις της είναι οι ασφαλιστικές υπηρεσίες και η διαχείριση περιουσιακών στοιχείων. Από το 2014 είναι η μεγαλύτερη ασφαλιστική εταιρεία στον κόσμο, ο μεγαλύτερος όμιλος χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και η μεγαλύτερη εταιρεία σύμφωνα με ένα σύνθετο μέτρο από το περιοδικό Forbes, καθώς και η μεγαλύτερη εταιρεία παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, με βάση τα έσοδα του 2013. Η εταιρεία αποτελεί συστατικό του χρηματιστηριακού δείκτη Euro Stoxx 50.
Το τμήμα Allianz Global Investors κατατάσσεται στους πέντε κορυφαίους παγκόσμιους εν ενεργεία διαχειριστές επενδύσεων, έχοντας 1,933 δις ευρώ κεφάλαια υπό διαχείριση (AUM), εκ των οποίων 1.408 δις € είναι περιουσιακά στοιχεία τρίτων (από 31/03/2015), με εξειδικευμένους διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων των PIMCO (ομόλογα), RCM (μετοχές) και DEGI (real estate).
Η Dresdner Bank της Allianz πωλήθηκε στην Commerzbank το Νοέμβριο του 2008. Ως αποτέλεσμα αυτής της συγχώνευσης, η Allianz απέκτησε μερίδιο 14% στη νέα Commerzbank.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Τράπεζες της Γερμανίας
Αυτοκινητόδρομος Α2 (Βόρεια Μακεδονία)
Ο Αυτοκινητόδρομος Α2 της πΓΔΜ είναι ο αυτοκινητόδρομος που αρχίζει από το αεροδρόμιο (Σκόπια) και τελειώνει στο κέντρο "The Q" (Τέτοβο).
Διαδρομή
Ξεκινώντας από το αεροδρόμιο των Σκοπίων στον αυτοκινητόδρομο αυτοκινητόδρομο Α1, συνδέει τον προαναφερόμενο αυτοκινητόδρομο με την πόλη Τέτοβο, σχηματίζοντας μια μερική ζώνη γύρω από τα Σκόπια. Η ζώνη των Σκοπίων είναι επίσης τμήμα του αυτοκινητοδρόμου Μ4, ο οποίος ακολουθεί μια άλλη διαδρομή μετά από αυτήν. Αφήνοντας τα Σκόπια, συνεχίζει προς το Τέτοβο. Το Γκόστιβαρ βρίσκεται περίπου 19χλμ. νότια και είναι εύκολα προσβάσιμο με το τμήμα ταχείας κυκλοφορίας του αυτοκινητοδρόμου. Αυτό το τμήμα είναι ακριβώς όπως το υπόλοιπο του A2, αλλά δεν διαθέτει λωρίδα έκτακτης ανάγκης και δεν πληροί κάποιες άλλες απαιτήσεις για αυτοκινητόδρομους.
Μελλοντικά σχέδια
Ο υφιστάμενος δρόμος Κίτσεβο-Οχρίδας με δύο λωρίδες θα μετατραπεί σε αυτοκινητόδρομο με 4 λωρίδες κυκλοφορίας. Αυτή η ενότητα βρίσκεται υπό κατασκευή. Μετά την ολοκλήρωση, θα αποτελέσει μέρος του Α2.
2
Ευριπίδης Στυλιανίδης
μικρογραφία|Ο Στυλιανίδης με τον [[Νικήτας Κακλαμάνης|Νικήτα Κακλαμάνη το 2009]] Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης (Κομοτηνή, 8 Απριλίου 1966) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής νομού Ροδόπης με τη Νέα Δημοκρατία και πανεπιστημιακός, επίκουρος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή (Τμήμα Νομικής, Κατεύθυνσης Ελληνικού Δικαίου) του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1966 στην Κομοτηνή. Οι γονείς του ήταν εκπαιδευτικοί με καταγωγή από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης. Αφού αποφοίτησε από το 1ο Λύκειο Κομοτηνής σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, από την οποία αποφοίτησε το 1989. Το 1994 έγινε διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Διετέλεσε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ την περίοδο 1984-1989 και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ την περίοδο 1994-1995. Είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, ενώ έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Μεταξύ 1996 και 2000 δίδαξε δημόσιο δίκαιο στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής το 1994 και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 2000. Κατά το διάστημα 2001-2004 διετέλεσε Αναπληρωτής Τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ εκλεγμένος από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Το 2004 ανέλαβε υφυπουργός Εξωτερικών. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 του ανατέθηκε η θέση του Υπουργού Παιδείας.
Έχει τιμηθεί με διακρίσεις από την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, τη Δανία, και το Βέλγιο για την ανάπτυξη διμερών σχέσεων με την Ελλάδα.
Έχει δημοσιεύσει πάνω από 30 άρθρα και ανακοινώσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Είναι παντρεμένος με τη Στεργιούλα (Γιούλη) Παπαχρήστου, με την οποία έχει τρία παιδιά. Μιλά αγγλικά και γερμανικά.
Υφυπουργός Εξωτερικών
Μετά τις εκλογές του 2004, όπου εκλέχθηκε πρώτος βουλευτής Ροδόπης, ανέλαβε στις 10 Μαρτίου του 2004 τη θέση του Υφυπουργού Εξωτερικών στη κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τα σημαντικότερα έργα κατά τη διάρκεια της θητείας του, ήταν η θεσμοθέτηση οικονομικού σχεδίου για τα Βαλκάνια καθώς και οι υπογραφές για τους αγωγούς φυσικού αερίου Αζερμπαϊτζάν-Τουρκίας-Ελλάδας και πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη.
Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
μικρογραφία|Ο Στυλιανίδης (κέντρο) με τον [[Μίμης Πλέσσας|Μίμη Πλέσσα (αριστερά) και τον Γιάννη Μαρκόπουλο το 2008]] Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 του ανατέθηκε η θέση του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ήταν αυτός που απέσυρε το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, μετά από τις αντιδράσεις που είχαν προκληθεί. Επικρίθηκε από τον τύπο όταν στα πλαίσια των μαθητικών αγώνων επιχειρηματολογίας του 2008, σε μια προσπάθεια να αναδείξει την σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, αναπαρήγαγε τον αστικό μύθο του Hellenic Quest.
Κατά τη διάρκεια των ταραχών του Δεκεμβρίου 2008, και για να κατευνάσει τα πνεύματα των μαθητών και φοιτητών, δημιούργησε πλατφόρμα επικοινωνίας μεταξύ των μαθητών και του υπουργείου. Επικρίθηκε επίσης για το γεγονός πως λίγες ώρες μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που προκάλεσε τις ταραχές, διασκέδαζε σε νυχτερινό κέντρο, ενώ την επόμενη μέρα παρακολούθησε ποδοσφαιρικό αγώνα. Δέχθηκε ακόμη κριτική για ταξίδι που έκανε στο Παρίσι με τη σύζυγό του, όπου διέμενε σε πολυτελές ξενοδοχείο με έξοδα του Δημοσίου. Ο ίδιος απάντησε πως όλα έγιναν βάσει πρωτοκόλλου.
Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών
Με τον ανασχηματισμό της 7ης Ιανουαρίου του 2009 διορίστηκε υπουργός Μεταφορών, θέση που κράτησε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2009. Επιχείρησε να αναβαθμίσει τις αστικές συγκοινωνίες των πόλεων, με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος, μείωσε στο μισό τη τιμή του εισιτηρίου για ορισμένες ομάδες ατόμων ενώ επέτρεψε στα ταξί να κυκλοφορούν στις λεωφορειολωρίδες. Το γεγονός αυτό κατακρίθηκε ως προεκλογική υπόσχεση στους ιδιοκτήτες ταξί. Στο τέλος της θητείας του βρέθηκε αναμεμειγμένος σε διάφορα σκάνδαλα, τα οποία προκάλεσαν αντιδράσεις.
Υπουργός Εσωτερικών
Μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, και συγκεκριμένα στις 21 Ιουνίου 2012, ο Αντώνης Σαμαράς, του ανέθεσε το Υπουργείο Εσωτερικών το οποίο διατήρησε μέχρι τις 24 Ιουνίου 2013. Ένα από τα κύρια έργα του ήταν να δημιουργηθεί πλεόνασμα στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σύστησε το Οικονομικό Παρατηρητήριο Αυτοτέλειας των ΟΤΑ, ώστε το Υπουργείο να παρεμβαίνει σε περιπτώσεις αποκλίσεων. Μέσω τροπολογιών του στη Βουλή βοήθησε τους δήμους και τις περιφέρειες που πετύχαιναν θετικά αποτελέσματα να αξιοποιήσουν κονδύλια, ενώ ρύθμισε τα χρέη των δήμων. Μεγάλο μέρος των κοινωνικών παροχών των δήμων συνεχίστηκε παρά τη δυσχερή οικονομική κατάστασή τους. Ακόμη, πραγματοποίησε ενέργειες για τη διαδικασία της ψήφου των ομογενών.
Εκλογές 2015
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 ο Στυλιανίδης απέτυχε να επανεκλεγεί, λόγω του εκλογικού νόμου που προβλέπει για τις τριεδρικές Περιφέρειες, για λόγους εξομάλυνσης να χάνει την έδρα το δεύτερο κόμμα και να την παίρνει το τρίτο. Έτσι, παρότι η ΝΔ κατατάχθηκε δεύτερο κόμμα, με περισσότερες ψήφους από το τρίτο Ποτάμι, τη θέση του έλαβε ο Αχμέτ Ιλχάν από το Ποτάμι. Εξελέγη εκ νέου βουλευτής Ροδόπης στις βουλευτικές εκλογές του 2019.
Έχει διατελέσει μεταξύ άλλων επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ, μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας, της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων και της Ειδικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων. Ακόμη συμμετείχε στην επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος και εκπροσώπησε τη Βουλή των Ελλήνων στη συνέλευση για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Πρόεδροι της ΟΝΝΕΔ
Καταλύτης Ουίλκινσον
Ο καταλύτης Wilkinson είναι σύμπλοκο του ροδίου που ονομάζεται χλωροτρισ(τριφαινυλοφωσφινο)ρόδιο(Ι) και έχει το χημικό τύπο RhCl(PPh3)3 όπου το Ph συμβολίζει την ομάδα φαινύλιο, C6H5-. Ο υποκατάστατης Ph3P είναι η τριφαινυλοφωσφίνη. Ο φωσφόρος των φωσφινών έχει ένα ασύζευκτο ζεύγος ηλεκτρονίων και δια μέσου αυτού η Ph3P ενώνεται με το ρόδιο.
Χρήσεις
Έχει διαπιστωθεί ότι το σύμπλοκο Wilkinson σε βενζολικό ή μικτό βενζολικό-αιθανολικό διάλυμα είναι άριστος καταλύτης για την ομογενή υδρογόνωση ακόρεστων ενώσεων, όπως π.χ. η υδρογόνωση αλκενίων : Επίσης καταλύει την αποκαρβονυλίωση καρβονυλικών ενώσεων :
Μηχανισμός δράσης του καταλύτη Wilkinson στην υδρογόνωση αλκενίων
Σε διάλυμα, το σύμπλοκο RhCl(PPh3)3 ανταλλάσσει αντιστρεπτά μια ομάδα Ph3P με ένα χαλαρά συγκρατούμενο μόριο διαλύτη (solvent, S), προς σχηματισμό του συμπλόκου PhCl(PPh3)2(S). Στη συνέχεια ο καταλύτης έρχεται σε επαφή με το αλκένιο και το Η2. Ο δεσμός Η-Η διασπάται και κάθε Η συνδέεται με το Rh ανεξάρτητα. Έτσι μετά την οξειδωτική προσθήκη (oxidative addition) προκύπτει διυδροσύμπλοκο. Μετά, το αλκένιο αντιδρά με το σύμπλοκο και προσκολλάται το ίδιο στο Rh. Τώρα και τα δύο αντιδρώντα συνδέονται με το μέταλλο και προετοιμάζεται η υδρογόνωση. Τα δύο Η μεταφέρονται στους δύο C του διπλού δεσμού όχι ταυτόχρονα αλλά ένα κάθε φορά, σε δύο ξεχωριστές αντιδράσεις. Στο επόμενο στάδιο, το πρώτο Η μετατοπίζεται (migratory insertion) από το μέταλλο στον ένα από τους C του διπλού δεσμού. Ο άλλος C προσκολλάται στο μέταλλο με έναν πραγματικό σ-δεσμό, σχηματίζοντας ένα αλκυλο μέταλλο. Τώρα, στο τελικό στάδιο, το δεύτερο Η μετατοπίζεται από το μέταλλο στον C : αυτή τη φορά στον άνθρακα που συνδέεται ακόμη με το μέταλλο - το δεύτερο από τους δύο αρχικούς C του αλκενίου. Η υδρογόνωση είναι πλήρης και παράγεται το κορεσμένο προϊόν με αναγωγική απόσπαση (reductive elimination) ενώ αναγεννάται και ο καταλύτης.
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανικές φωσφίνες Κατηγορία:Ρόδιο Κατηγορία:Καταλύτες
Πρόβουλος
Στην αρχαία Ελλάδα ο πρόβουλος ήταν δημόσιο αξίωμα ), ένα είδος επιτρόπου. Ο κλασικιστής Ξαβιέ Ριύ (Xavier Riu) γράφει ότι δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου «προκειμένου να αντιμετωπισθεί η δύσκολη θέση στην οποία είχε περιέλθει η Αθήνα και ότι πρόβουλοι γίνονταν «ηλικιωμένοι και πιθανώς πολύ σεβάσμιοι άνδρες». Πιο συγκεκριμένα, το 413 π.Χ. οι Αθηναίοι εξέλεξαν ένα σώμα δέκα προβούλων, το οποίο ανέλαβε κάποιες από τις εξουσίες και λειτουργίες του συμβουλίου.
Γνωστά πρόσωπα που διετέλεσαν πρόβουλοι ήταν, μεταξύ άλλων, ο θεατρικός συγγραφέας (δραματικός ποιητής) Σοφοκλής και ο στρατηγός Άγνων, γιος του Νικία.
Στην κωμωδία Λυσιστράτη του Αριστοφάνη υπάρχει ένα πρόσωπο που κατονομάζεται μόνο με τη λέξη του αξιώματος του, ως «Πρόβουλος», το οποίο εκφωνεί έναν μακρύ και θυμωμένο μονόλογο εναντίον της Λυσιστράτης, αφού χάσει σε μια επίσης μακρά λογομαχία.
Ενάμισυ αιώνα αργότερα, ο όρος «πρόβουλοι» συναντάται ως συνώνυμος των «δημιουργών», του συμβουλίου δέκα ανδρών που πλαισίωνε τον «στρατηγό», τον ανώτατο άρχοντα της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Οι δέκα αυτοί άνδρες προέρχονταν ανά ένας από καθεμιά από τις 10 πόλεις που πρώτες συνδημιούργησαν τη Συμπολιτεία.
Στη νεότερη Ελλάδα
Ο Ιωάννης Καποδίστριας στην πρώτη κυβέρνηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους ίδρυσε δύο συμβουλευτικά-γνωμοδοτικά της κυβερνήσεως όργανα. Το πρώτο από αυτά, το «Πανελλήνιον», που υπήρχε από τις 28 Ιανουαρίου 1828 έως τον Μάιο ή τον Ιούλιο του 1829, χωριζόταν σε τρία τμήματα και οι πρόεδροι αυτών των τμημάτων (ή «επιτροπών») ονομάζονταν «Πρόβουλοι». Αυτοί ήσαν οι εξής:
Παραπομπές
Προβουλος
Γ.Σ. Ερμής Περάματος
Ο '''Γ.Σ. Ερμής Περάματος''' είναι αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στο Πέραμα Αττικής όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Περάματος. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1978 και χρώματά του το κόκκινο, το μπλε και το άσπρο. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και πετοσφαίρισης γυναικών.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1978 με την επωνυμία «Γυμναστικός Σύλλογος Περάματος» με τμήματα καλαθοσφαίρισης. Αγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της ΕΣΚΑ και υπήρξε ιδρυτικό σωματείο της ΕΣΚΑΝΑ.
Το 1998 συγχωνεύτηκε με τον σύλλογο Α.Σ. Ερμής Περάματος που διατηρούσε τμήματα πετοσφαίρισης και μετονομάστηκε σε Γυμναστικός Σύλλογος Περάματος «ο Ερμής», διαθέτοντας έκτοτε τμήματα καλαθοσφαίρισης αλλά και πετοσφαίρισης.
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Η ανδρική ομάδα του τμήματος πετοσφαίρισης ανδρών έχει φτάσει έως την Γ΄ Εθνική Κατηγορία, κατακτώντας το πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας της ΕΣΠΕΔΑ την αγωνιστική περίοδο 2004-05.
Σήμερα το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών είναι ανενεργό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1978 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1978
Κύριος Κατάλογος Γαλαξιών
thumb|285px|right|Ο γαλαξίας PGC 2555 ή [[Μεσιέ 32]] thumb|285px|Εικόνα του [[Ελλειπτικός γαλαξίας|ελλειπτικού γαλαξία PGC 6240. ]]
Ο Κύριος Κατάλογος Γαλαξιών (Principal Galaxies Catalogue), γνωστός με τα αρχικά PGC, είναι αστρονομικός κατάλογος που δημοσιεύθηκε το 1989 και περιέχει 73.197 γαλαξίες με διασταυρωμένες ταυτοποιήσεις.
Περιεχόμενο
Για όλους τους γαλαξίες του ο PGC αναφέρει τις ισημερινές συντεταγμένες B1950 και J2000. Οι 40.932 από αυτούς τους γαλαξίες (το 56%) έχουν συντεταγμένες με τυπική απόκλιση μικρότερη των 10 λεπτών της μοίρας. Συνολικά αναφέρονται 131.601 ονομασίες γαλαξιών από 38 πηγές. Διαθέσιμα μέσα στοιχεία για τους γαλαξίες του καταλόγου που δίνονται είναι:
PGC 2555
Ο PGC 2555 (γνωστός και ως Μεσιέ 32, NGC 221 ή Arp 168) είναι ένας νάνος ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2,65 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Είναι ένας από τους δορυφόρους γαλαξίες του περίφημου Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας. Ανακαλύφθηκε το έτος 1749.
PGC 6240
Ο PGC 6240 (γνωστός και ως «Γαλαξίας του Λευκού Ρόδου») είναι ένας αρκετά μεγάλος φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό `Υδρο. Απέχει από τη Γη περί τα 345 εκατομμύρια έτη φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομικοί κατάλογοι
Ο Γαλάζιος Καβαλάρης
μικρογραφία|[[Βασίλι Καντίνσκι, εξώφυλλο του αλμανάκ του Γαλάζιου Καβαλάρη, 1912]] Ο Γαλάζιος Καβαλάρης (γερμανικά: Der Blaue Reiter) ήταν μία ομάδα καλλιτεχνών οι οποίοι από κοινού αντιτάχθηκαν στον Συνεταιρισμό Νέων Καλλιτεχνών του Μόναχου (Neue Künstlervereinigung München) στο Μόναχο Γερμανίας. Η ομάδα ιδρύθηκε από ορισμένους Ρώσους μετανάστες, με συμπεριλαμβανόμενους τους Βασίλι Καντίνσκι, Αλεξέι φον Γιαβλένσκι, Μαριάνα φον Βερόφκινα, και ντόπιους Γερμανούς καλλιτέχνες, όπως οι Φραντς Μαρκ, Άουγκουστ Μάκε και Γκαμπριέλε Μύντερ. Θεωρούσαν ότι οι αρχές του Συνεταιρισμού Νέων Καλλιτεχνών Μονάχου, μίας ομάδας που είχε ιδρύσει ο Καντίνσκι το 1909, είχαν γίνει πολύ αυστηρές και παραδοσιακές.
Ο Γαλάζιος Καβαλάρης ήταν ένα καλλιτεχνικό κίνημα της περιόδου 1911-1914, θεμελιώδες για τον Εξπρεσιονισμό, μαζί με τη «Γέφυρα» (Die Brücke) που ιδρύθηκε το 1905.
Ιστορία
μικρογραφία|[[Βασίλι Καντίνσκι, Ο Γαλάζιος Καβαλάρης, 1903]] Οι Βασίλι Καντίνσκι, Φραντς Μαρκ, Άουγκουστ Μάκε, Αλεξέι φον Γιαβλένσκι, Μαριάνα φον Βερόφκινα, Γκαμπριέλε Μύντερ, Λάιονελ Φάινινγκερ, Άλμπερτ Μπλάς και άλλοι σχημάτισαν την ομάδα ως απάντηση στην απόρριψη του πίνακα Τελική Κρίση (Last Judgment) του Καντίνσκι από μία έκθεση. Ο Γαλάζιος Καβαλάρης δεν είχε καλλιτεχνικό μανιφέστο, αλλά το κίνημα ήταν επικεντρωμένο στους Καντίνσκι και Μαρκ. Συμμετείχε, επίσης, ο Πάουλ Κλέε. μικρογραφία|[[Φραντς Μαρκ, Γαλάζιο Άλογο Α', 1911]] Το κίνημα είναι συνώνυμο ενός πίνακα που δημιούργησε ο Καντίνσκι το 1903. 20 χρόνια αργότερα, ο Καντίνσκι έγραψε ότι η επινόηση του ονόματος βασίστηκε στην ιδιαίτερη αγάπη του, και του Μαρκ, για το γαλάζιο χρώμα, και το άλογο ήταν αγαπημένο θέμα στη ζωγραφική του Μαρκ όπως και οι αναβάτες στην τέχνη του Καντίνσκι. Για τον Καντίνσκι, το μπλε είναι το χρώμα της πνευματικότητας: όσο πιο σκούρο είναι το μπλε, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πόθος για αιωνιότητα που προκαλεί στον άνθρωπο (από το βιβλίο του Για την Πνευματικότητα στην Τέχνη του 1911).
Μέσα στην ομάδα, η καλλιτεχνική προσέγγιση δεν ήταν ενιαία αλλά διέφερε από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη, εντούτοις όλοι από κοινού ζητούσαν με την τέχνη τους να εκφράσουν πνευματικές αλήθειες. Πίστευαν στην προαγωγή της σύγχρονης τέχνης, στη σύνδεση μεταξύ των εικαστικών τεχνών και της μουσικής, στους πνευματικούς και συμβολικούς συσχετισμούς των χρωμάτων, και σε μία αυθόρμητη, ενστικτώδη προσέγγιση της ζωγραφικής. Τα μέλη της ομάδας άντλησαν υλικό από τη μεσαιωνική ευρωπαϊκή τέχνη και τον πριμιτιβισμό, όπως επίσης και από τα γαλλικά κινήματα αφηρημένης τέχνης. Συνέπεια της επαφής με τον κυβισμό, τον φωβισμό και τον ραγιονισμό ήταν η σταδιακή προσχώρηση στην αφαίρεση.
Τα έτη 1911-1912 ο Γαλάζιος Καβαλάρης διοργάνωσε εκθέσεις που περιόδευσαν στη Γερμανία. Επίσης εξέδωσαν ένα αλμανάκ στο οποίο συνυπήρχαν θέματα σύγχρονης, πριμιτιβιστικής και λαϊκής τέχνης, μαζί με παιδικές ζωγραφιές. Το 1913 παρουσίασαν τα έργα τους στο πρώτο Γερμανικό Herbstsalon (Φθινοπωρινό Σαλόνι).
Η ομάδα διαλύθηκε με το ξέσπασμα του Α' Παγκόσμιου Πολέμου το 1914. Ο Φραντς Μαρκ και ο Άουγκουστ Μάκε στρατεύτηκαν και έχασαν τις ζωές τους. Οι Βασίλι Καντίνσκι, Μαριάνα φον Βερόφκινα και Αλεξέι φον Γιαβλένσκι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Ρωσία επειδή ήταν Ρώσοι πολίτες. Ούτως ή άλλως υπήρχαν διαστάσεις απόψεων εντός της ομάδας. Συνεπώς, ο Γαλάζιος Καβαλάρης ήταν βραχύβιος, και διήρκεσε μόνο 3 χρόνια, από το 1911 ως το 1914.
Με τη στήριξη του αντιπροσώπου τους, οι Γκάλκα Σέγιερ, Καντίνσκι, Λάιονελ Φάινινγκερ, Κλέε και Αλεξέι φον Γιαβλένσκι επανενώθηκαν και συγκρότησαν την ομάδα των Τεσσάρων Μπλε (Der Blaue Vier) το 1923. Μαζί από το 1924 παρουσίαζαν τα έργα τους σε εκθέσεις και έδιναν διαλέξεις στις ΗΠΑ.
Μία μεγάλη συλλογή από πίνακες του Γαλάζιου Καβαλάρη παρουσιάζεται στην έκθεση της Αστικής Γκαλερί (Städtische Galerie) στο Λένμπαχαους του Μόναχου.
Αλμανάκ
Το Αλμανάκ του Γαλάζιου Καβαλάρη (Der Blaue Reiter Almanach) σχεδιάστηκε τον Ιούνιο 1911 και εκδόθηκε από τους Πίπερ στις αρχές του 1912 σε μια έκδοση 1100 αντίτυπων, ενώ την 11η Μαΐου ο Φραντς Μαρκ έλαβε το πρώτο αντίγραφο. Οι Καντίνσκι και Μαρκ επιμελήθηκαν τον τόμο, ενώ τα έξοδα καλύφθηκαν από τον βιομήχανο και συλλέκτη έργων τέχνης Μπερνάρντ Κέλερ, έναν συγγενή του Μακε. Περιείχε πάνω από 140 αναπαραγωγές έργων τέχνης και 14 μεγάλα άρθρα. Σχεδίαζαν και έναν δεύτερο τόμο, αλλά το ξέσπασμα του Α' Παγκόσμιου Πολέμου το εμπόδισε. Αντί αυτού, το 1914 τυπώθηκε μία δεύτερη έκδοση του αρχικού τόμου, και πάλι από τους Πίπερ.
Στα περιεχόμενα του Αλμανάκ περιλαμβάνονταν:
Η τέχνη που αναπαράχθηκε στο Αλμανάκ σηματοδότησε μία δραματική στροφή μακριά από έναν Ευρωκεντρικό και συμβατικό προσανατολισμό. Η επιλογή κυριαρχήθηκε από πριμιτιβιστική, λαϊκή και παιδική τέχνη, με κομμάτια από το Νότιο Ειρηνικό και την Αφρική, Ιαπωνικές ζωγραφιές, μεσαιωνικές Γερμανικές ξυλογραφίες και γλυπτά, Αιγυπτιακές μαριονέτες, Ρώσικη λαϊκή τέχνη και Βαυαρική θρησκευτική τέχνη ζωγραφισμένη σε γυαλί. Τα πέντε έργα των βαν Γκογκ, Σεζλαβ, και Γκωγκέν ξεπεράστηκαν αριθμητικά από επτά έργα του Ανρί Ρουσσώ και δεκατρία από παιδιά καλλιτέχνες.
Εκθέσεις
Την 18η Δεκεμβρίου 1911 άνοιξε η «Πρώτη έκθεση της συντακτικής επιτροπής του Γαλάζιου Καβαλάρη» στη Μοντέρνα Γκαλερί του Χάινριχ Τανχάουσερ στο Μόναχο, που λειτούργησε κατά τις πρώτες μέρες του 1912. Παρουσιάστηκαν 43 έργα από 14 καλλιτέχνες: πίνακες των Ανρί Ρουσσώ, Άλμπερτ Μπλάς, Ντέιβιντ Μπούρλιουκ, Βλάντιμιρ Μπουρλιούκ, Χάινριχ Κάμπεντονκ, Ρομπέρ Ντελωναί, Ελισάβετ Έπστειν, Ευγένιος φον Κάλερ, Βασίλι Καντίνσκι, Άουγκουστ Μάκε, Φραντς Μαρκ, Γκαμπριέλε Μύντερ, Ζαν Μπλέ Νιεστλέ και Άρνολντ Σένμπεργκ, και εκδόθηκε ένας εικονογραφημένος κατάλογος.
Από τον Ιανουάριο 1912 ως τον Ιούλιο 1914, η έκθεση περιόδευσε στην Ευρώπη με εκδηλώσεις σε Κολωνία, Βερολίνο, Βρέμη, Χάγκεν, Φραγκφούρτη, Αμβούργο, Βουδαπέστη, Όσλο, Ελσίνκι, Τρόντχαϊμ και Γκέτεμποργκ.
Από την 12η Φεβρουαρίου ως την 2η Απριλίου 1912 η «Δεύτερη έκθεση της συντακτικής επιτροπής του Γαλάζιου Καβαλάρη» παρουσίασε έργα σε «Μαύρο & Άσπρο» στην Γκαλερί «Νέας Τέχνης» του Χανς Γκολτζ στο Μόναχο.
Οι καλλιτέχνες του Γαλάζιου Καβαλάρη συμμετείχαν επίσης σε:
Μέλη
μικρογραφία|[[Φραντς Μαρκ, Ο Πύργος των Γαλάζιων Αλόγων 1913, (λείπει από το 1945)]]
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία του Μονάχου Κατηγορία:Εξπρεσιονισμός
Πωλ Ρότζερς
Ο Πωλ Ρότζερς (Paul Bernard Rodgers, 17 Δεκεμβρίου 1949) είναι Άγγλος τραγουδιστής της ροκ μουσικής σκηνής, γνωστός από την συμμετοχή του στα συγκροτήματα Free και Bad Company καθώς και για την προσωπική του καριέρα. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με τα εναπομείναντα μέλη των Queen στους Queen + Paul Rodgers.
Ισίδωρος Β΄
Ο Ισίδωρος Β΄ εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 15 Ιανουαρίου 1456, μετά την παραίτηση του Γεννάδιου Σχολάριου.
Πωλ Ρότζερς
Το περιοδικό "Rolling Stone" τον έχει κατατάξει 55ο στη λίστα με τους εκατό καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών.
Ισίδωρος Β΄
Ήταν αγαπητός στον λαό και ήταν γνωστός και ως Ξανθόπουλος, διότι πριν την εκλογή του ήταν ηγούμενος της Μονής των Ξανθοπούλων στην Κωνσταντινούπολη και πνευματικός όλης της Πόλης. Κατά την Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας είχε εργαστεί μαζί με τον Γεννάδιο Σχολάριο και to 1445 είχε συνυπογράψει κείμενο κατά της Ένωσης των Εκκλησιών.
Πωλ Ρότζερς
Βιογραφία και Καριέρα
Ο Ρότζερς γεννήθηκε στο Μίντλεσμπρο το 1949. Η πρώτη του ενασχόληση με τη μουσική ήταν όταν έπαιξε μπάσο σε τοπικό συγκρότημα με την ονομασία The Roadrunners, οι οποίοι, μετά τη μετακόμιση τους στο Λονδίνο μετονομάστηκαν σε The Wildflowers.
Free
Το 1968, δημιούργησε τους Free μαζί με τον μπασίστα Άντι Φρέιζερ, τον κιθαρίστα Πωλ Κοσσόφ και το ντράμερ Σάιμον Κερκ. Κυκλοφόρησαν δύο δίσκους χωρίς ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, πριν έρθει η αναγνώριση με το "Fire and Water", το οποίο σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση των βρετανικών τσαρτ και περιείχε τη μεγαλύτερη επιτυχία του συγκροτήματος, το σινγκλ "All Right Now". Μέσα στο 1970 κυκλοφόρησαν το "Highway" και την επόμενη χρονιά ακολούθησε το "Free Live!", πριν το συγκρότημα διαλυθεί για μερικούς μήνες.
Ισίδωρος Β΄
Χειροτονήθηκε από τον Μητροπολίτη Ηρακλείας στον ναό της Παμμακαρίστου. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για την Πατριαρχία του, εκτός από μια πράξη που αφορά τους Ορθοδόξους της Βενετίας. Το γεγονός όμως ότι πατριάρχευσε ειρηνικά επί έξι συναπτά έτη και δύο μήνες ως τον θάνατό του στις 31 Μαρτίου 1462, δείχνει ότι πρέπει να ανταποκρίθηκε στα καθήκοντα της θέσης του.
Πωλ Ρότζερς
Free
Στις αρχές του 1972, οι Free επανενώθηκαν και κυκλοφόρησαν το "Free at Last" που σκαρφάλωσε στο Top-10 της πατρίδας τους. Πριν την ηχογράφηση του τελευταίου τους άλμπουμ με τίτλο "Heartbreaker", ο Φρέιζερ αποχώρησε δίνοντας τη θέση του στον Τετσού Γιαμαούτσι, ενώ στο συγκρότημα εντάχθηκε και ο κιμπορντίστας Τζον Μπούντρικ. Το άλμπουμ έφθασε στο # 9 και περιείχε τη μεγάλη επιτυχία "Wishing Well", το κύκνειο άσμα των Free, αφού μετά από μία αποτυχημένη περιοδεία το συγκρότημα διαλύθηκε.
Ο Ρότζερς, μαζί με τον Φρέιζερ, αποτέλεσαν το βασικό συνθετικό δίδυμο των Free και η επιτυχία του συγκροτήματος τον βοήθησε να ανεβάσει τη δημοτικότητα του οδηγώντας τον στην επόμενη συνεργασία του με τους Bad Company.
Bad Company
Το 1974, ο Ρότζερς δημιούργησε τους Bad Company μαζί με τον κιθαρίστα Μικ Ραλφς των Mott the Hoople, τον πρώην συνάδελφο του στους Free, Σάιμον Κερκ και τον πρώην μπασίστα των King Crimson, Μποζ Μπάρελ. Το συγκρότημα υπέγραψε στην "Swan Song", δισκογραφική εταιρεία των Led Zeppelin και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους, ομώνυμο άλμπουμ, σκαρφαλώνοντας στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ και στο # 3 των αντίστοιχων βρετανικών. Περιείχε τις μεγάλες επιτυχίες "Can't Get Enough" και "Movin' On" και έγινε πέντε φορές πλατινένιο.
Μέχρι το 1982, ακολούθησαν άλλοι πέντε δίσκοι εκ των οποίων οι τρεις έγιναν πολυπλατινένιοι και άλλος ένας έγινε χρυσός. Σε αυτό το διάστημα, οι Bad Company γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τραγούδια όπως τα "Good Lovin' Gone Bad", "Feel Like Makin' Love", "Young Blood" και "Rock 'n' Roll Fantasy". Το 1982, το συγκρότημα διαλύθηκε μετά από προβλήματα που αντιμετώπισε με το μάνατζμεντ αλλά και εσωτερικές διαμάχες λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος.
Προσωπική καριέρα και άλλες συνεργασίες
Το 1983, ο Ρότζερς κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, με τίτλο "Cut Loose", όπου έπαιξε όλα τα όργανα και συνέθεσε όλα τα κομμάτια μόνος του. Την επόμενη χρονιά, σχημάτισε τους The Firm μαζί με τον κιθαρίστα των Led Zeppelin, Τζίμι Πέιτζ και κυκλοφόρησαν δύο δίσκους, γνωρίζοντας επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, δημιούργησε τους The Law μαζί με το ντράμερ Κένι Τζόουνς και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ, ενώ έπαιξαν μία συναυλία στο "Milton Keynes Bowl" ανοίγοντας την εμφάνιση των ZZ Top και του Μπράιαν Άνταμς.
Το 1993, κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters", το οποίο σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-10 και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο "Grammy". Την επόμενη χρονιά, εμφανίστηκε στο φεστιβάλ για τον εορτασμό των 25 χρόνων από το αρχικό φεστιβάλ του Γούντστοκ, με το συγκρότημα Paul Rodgers Rock and Blues Revue, στο οποίο συμμετείχαν ο μπασίστας Άντι Φρέιζερ, οι κιθαρίστες Slash και Νιλ Σον και ο ντράμερ Τζέισον Μπόναμ.
Από το 1995 μέχρι το 1998 κυκλοφόρησε τρεις δίσκους με τους The Paul Rodgers Band και περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Το 1999, ηχογράφησε τέσσερα τραγούδια με τους Bad Company για τη συλλογή "The Original Bad Company Anthology" και περιόδευσε με το συγκρότημα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2002, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "In Concert: Merchants of Cool", ενώ ο Ρότζερς προσκλήθηκε από τον Τόνι Μπλερ να παίξει στο συνέδριο του βρετανικού εργατικού κόμματος.
Το 2003, περιόδευσε με το προσωπικό του σχήμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με τους Μιτς Μίτσελ και Μπίλι Κοξ από τους Experience του Τζίμι Χέντριξ, Buddy Guy, Τζο Σατριάνι, Χιούμπερτ Σάμλιν, κ.α. για τρεις ζωντανές εμφανίσεις στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες σαν Experience Hendrix.
Στα τέλη του 2004, ξεκίνησε η συνεργασία του με τους Μπράιαν Μέι και Ρότζερ Τέιλορ των Queen, για το συγκρότημα Queen + Paul Rodgers, περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο το 2005 και το 2006. Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν τα ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ "Return of the Champions" (2005), "Super Live in Japan" (2006) και "Live in Ukraine" (2009), όπως και το στούντιο άλμπουμ "The Cosmos Rocks" (2008).
Το 2010 και το 2011, περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία με το προσωπικό του σχήμα.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Free
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Μπωλιέ-συρ-Δορδόνη
Το Μπωλιέ-συρ-Δορδόνη (οξιτανικά: Bel Luec, γαλλικά: Beaulieu-sur-Dordogne) είναι μια κοινότητα στο νομό Κορέζ στην περιοχή Νέα Ακουιτανία της κεντρικής Γαλλίας.
Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 1220 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορέζ
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1948-49
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1948-49 ήταν η 12η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 8η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1948-49 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας).
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1947-48, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1948-49 συμμετείχαν οι Ανόρθωση, ΕΠΑ και Πεζοπορικός οι οποίες επανεντάχθηκαν το φθινόπωρο του 1948 στην ΚΟΠ.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δυτική Περιφέρεια (NBA)
Η Δυτική Περιφέρεια (αγγλικά: Western Conference) του ΝΒΑ αποτελείται από 15 ομάδες οι οποίες διαιρούνται σε τρεις υποκατηγορίες των πέντε ομάδων. Από το 2006, οι τρεις νικητές κάθε κατηγορίας και ο δεύτερος με το καλύτερο ρεκόρ καταλαμβάνουν τις θέσεις 1 έως 4 για τα πλέι-οφ, ενώ οι υπόλοιπες ομάδες καταλαμβάνουν τις θέσεις 5 έως 8. Τα πλέι-οφ της Δυτικής Περιφέρειας χωρίζονται σε δύο γύρους, και τον τελικό όπου βγαίνει ο πρωταθλητής της Περιφέρειας που θα αντιμετωπίζει τον πρωταθλητή της Ανατολικής Περιφέρειας στα τελικά του NBA. Οι Λος Άντζελες Λέικερς έχουν τους περισσοτέρους τίτλους Περιφέρειας (32).
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα της περιφέρειας με χρονολογική σειρά:
Παραπομπές
Κατηγορία:NBA
Άρης Μαλιαγρός
Ο Άρης Μαλιαγρός (συχνά και Άρης Μαλλιαγρός) (γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1895 στο Αργοστόλι και πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου 1984)  ήταν τενόρος και ηθοποιός, ο οποίος διακρίθηκε σε ρόλους αριστοκράτη, όπως ο Γιώργος Γαβριηλίδης και ο Χρήστος Τσαγανέας. Ήταν γνωστός παλιά και ως ο κύριος με το μονόκλ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Σπούδασε μουσική στο Ωδείο Λότνερ και στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στο Φιόρο του Λεβάντε (1914). Στη συνέχεια έπαιξε στα έργα: Χριστινάκι (1916), Σοκολατένιος στρατιώτης (1918 - 19), Μπατερφλάι, Τραβιάτα (1919 - 1920), Βαφτιστικός (1920 - 1921), Κοντέσα του χορού (1922), Ο αρχοντοχωριάτης, Ο κατά φαντασίαν ασθενής, Μισάνθρωπος, Ο φιλάργυρος, Η τρικυμία, Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Ο έμπορος της Βενετίας, Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι, Κυμβελίνος, Εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ, Το φιντανάκι, Αρραβωνιάσματα, Πειρασμός, Βαβυλωνία κ.ά. Το 1950 εμφανίστηκε με την "Ελληνική Σκηνή" και από το 1951 στο Εθνικό Θέατρο στα έργα: Αντίζηλοι, Ερωτικά παιχνίδια, Αστέρι της Σεβίλης, Τα λάθη μιας νύχτας, Ο δύσκολος, Αχαρνής, Ο φιλάργυρος, Το τραγούδι της κούνιας, Η ηδονή της τιμιότητας κ.ά.
Φιλμογραφία
Βλ. επίσης, φιλμογραφία και σχετικές ημερομηνίες της Finos Film.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Μαλιαγρος Αρης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αυτοκινητόδρομος Α1 (Βόρεια Μακεδονία)
Ο Αυτοκινητόδρομος A1 της Βόρεια Μακεδονία είναι σημαντικός αυτοκινητόδρομος της χώρας. Αρχίζει από τα σύνορα με τη Σερβία και τελειώνει στα σύνορα με την Ελλάδα. Αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής οδού 75. Διασχίζει 173 χιλιόμετρα ως αυτοκινητόδρομος τεσσάρων λωρίδων και ελεγχόμενης πρόσβασης. Διασχίζει τη χώρα από βορρά προς νότο, ξεκινώντας από τα σύνορα με τη Σερβία κοντά στο Κουμάνοβο και καταλήγοντας στο συνοριακό φυλάκιο Εύζωνοι-Μπογκορόντιτσα με την Ελλάδα κοντά στη Γευγελή. Ως μέρος του πανευρωπαϊκού διαδρόμου Χ (μαζί με τη διαδρομή Ε70) και συνδέει τις μεγαλύτερες πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας. Έτσι, είναι ένας από τους σημαντικότερους αυτοκινητόδρομους για την υποδομή της Βόρειας Μακεδονίας και επί του παρόντος υφίστανται σημαντικά έργα ανασυγκρότησης και αναβάθμισης.
Διαδρομή
Ο αυτοκινητόδρομος αρχίζει αμέσως μετά το συνοριακή διέλευση μεταξύ της Βόρειας Μακεδονίας και της Σερβίας και συνεχίζει ως αυτοκινητόδρομος πρώτης κατηγορίας για περίπου 40 χλμ. Όταν φθάνει στο αεροδρόμιο των Σκοπίων διακλαδίζεται με τον Α2 (Μ2). Παρ 'όλα αυτά, στο τμήμα των 30 χιλιομέτρων (19 μίλια) μεταξύ του αεροδρομίου των Σκοπίων και της Βελεσάς, ο αυτοκινητόδρομος διασπάται, δημιουργώντας μια σταδιακή απόσταση αρκετών χιλιομέτρων. Η διαδρομή προς βόρεια είναι η υποθετική διαδρομή του αυτοκινητόδρομου ενώ η ελαφρώς μακρύτερη νότια διαδρομή, με επικίνδυνες καμπές, είναι ο παλιός δρόμος και είναι μονόδρομος. Επί του παρόντος, αυτό το μέρος αναβαθμίζεται. Επίσης, το τμήμα Σμόκβιτσα-Ντεμίρ Κάπιγια των 33 χιλιομέτρων ολοκληρώθηκε το 2018 και είναι ο μόνος αυτοκινητόδρομος που συνδέει τη Σερβία με την Ελλάδα.
Παραπομπές
1
Σπάρτακος
μικρογραφία|400x400εσ|Περιοχή Μαιδοι, [[Μακεδόνας|Μακεδονας - Θρακη]] Ο Σπάρτακος ήταν επαναστατης θρακικής καταγωγής («Καταλλήλως ελληνικα», σύμφωνα με Πλούταρχος), που ηγήθηκε μεγάλης επανάστασης δούλων και άλλων κοινωνικώς καταπιεσμένων ατόμων εναντίον των Ρωμαίων. Σχεδόν όλες οι γνώσεις μας για τον Σπάρτακο περιορίζονται στα γεγονότα της επανάστασης που ηγήθηκε (73 π.Χ. – 71 π.Χ.), γνωστής και ως Επανάσταση του Σπάρτακου ή Επανάσταση των Μονομάχων.
Η επανάσταση του Σπάρτακου είναι μία από τις μεγαλύτερες και μαζικότερες εξεγέρσεις της αρχαιότητας. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την τραγική της κατάληξη, ενέπνευσε πολλά κινήματα αλλά και διανοούμενους και καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια των αιώνων, πολλοί εκ των οποίων ερμήνευσαν ποικιλοτρόπως το χαρακτήρα της επανάστασης, άλλοι δε χρησιμοποίησαν και το όνομα του Σπάρτακου για να δηλώσουν τη ριζοσπαστικότητα των ενεργειών τους.
Καταγωγή
Πηγές για τον Σπάρτακο και την επανάσταση αποτελούν ο Πλούταρχος στον βίο «Μάρκος Κράσσος», ο Γάιος Κρίσπος Σαλλούστιος στα περισωθέντα τμήματα του έργου του Historia, το έργο Rerum Romanorum libri IV (ή Epitome de Gestis Romanorum) του Γάιου Ανναίου Ιούλιου Φλώρου, και του Αππιανού το Εμφυλίων Α΄-Ε΄.
Για τον πρότερο βίο τού Σπάρτακου ελάχιστα είναι γνωστά. Οι λίγες πληροφορίες που αντλούμε από τις πηγές είναι συχνά αντιφατικές. Όσον αφορά στην καταγωγή του, οι περισσότεροι ιστορικοί υιοθετούν την πληροφορία του Πλουτάρχου που προσδίδει στον Σπάρτακο θρακική καταγωγή από το γένος των Μαιδών (ή Μαίδων ή Μαιδοβιθυνών, θρακικής φυλής στις όχθες του Στρυμόνα). Επίσης έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο ηγέτης των σκλάβων ήταν αριστοκρατικής καταγωγής επειδή αρκετοί Θράκες βασιλείς έφεραν το όνομα Σπάρτακος ή Σπάρτοκος. Αμφίβολο παραμένει επίσης το πώς βρέθηκε στην κατάσταση του μονομάχου. Οι επικρατέστερες απόψεις τον θέλουν είτε αιχμάλωτο πολέμου από τη σύγκρουση των Ρωμαίων με τη θρακική δυναστεία των Σπαρτακιδών, αρχικά δούλο σε ορυχείο ο οποίος κατόπιν πουλήθηκε σε ιδιοκτήτη σχολής μονομάχων, είτε μισθοφόρο στον ρωμαϊκό στρατό, απ’ όπου λιποτάκτησε, αλλά τελικά συνελήφθη και κατέληξε στη σχολή μονομάχων του Γναίου Λέντουλου Βατιάτου (Gnaeus Lentulus Batiatus) στην Καπύη της Καμπανίας.
Έναρξη της Επανάστασης
Η πόλη της Καπύης ήταν περίφημη για τις σχολές μονομάχων που φιλοξενούσε, οι περισσότεροι των οποίων ήταν γαλατικής και θρακικής καταγωγής. 200 σκλάβοι, μεταξύ αυτών και ο Σπάρτακος, κατέστρωσαν ένα σχέδιο απόδρασης που όμως διέρρευσε. Ωστόσο μερικές δεκάδες μονομάχων (78 κατά τον Πλούταρχο, 70 κατά τον Αππιανό, 50 κατά τον Κικέρωνα, περί τους 30 κατά τον Φλώρο) κατάφεραν να δραπετεύσουν (73 π.Χ.), χρησιμοποιώντας ως όπλα μαγειρικά σκεύη. Στο δρόμο λήστεψαν μια εφοδιοπομπή που μετέφερε οπλισμό μονομάχων σε κάποια άλλη πόλη. Έπειτα κατέφυγαν στις πλαγιές του Βεζούβιου, απ’ όπου διενεργούσαν επιδρομές λεηλατώντας τα γειτονικά κτήματα. Ο Σπάρτακος αναδείχθηκε σε αρχηγό τους, ενώ από τους υπόλοιπους ξεχώρισαν οι Γαλάτες Κρίξος και Οινόμαος.
Ο αριθμός των επαναστατών άρχισε να μεγαλώνει καθώς στις τάξεις τους προσχωρούσαν δούλοι, άποροι και κατατρεγμένοι, μεταξύ αυτών και πλήθος γυναικοπαίδων. Ο Σπάρτακος και οι μονομάχοι-σύντροφοί του ανέλαβαν να εκπαιδεύσουν τους οπαδούς τους κι έτσι γύρω από τον πυρήνα τον μονομάχων δημιουργήθηκε, σε λίγες εβδομάδες, ένας μικρός στρατός. Οι πρώην δούλοι εκτελούσαν επιδρομές και επιθέσεις εναντίον ολιγομελών ομάδων ταξιδιωτών, αποκομίζοντας στρατιωτικό οπλισμό με τον οποίο αντικαθιστούσαν τον οπλισμό των μονομάχων που τον θεωρούσαν υποτιμητικό.
Οι Ρωμαίοι αρχικά αντέδρασαν με νωθρότητα, θεωρώντας ότι πρόκειται για ακόμα μία από τις πολλές μικροεξεγέρσεις δούλων. Έτσι έστειλαν εναντίον τους έναν στρατό 3.000 βιαστικά στρατολογημένων και ανεπαρκώς εκπαιδευμένων ανδρών υπό τον πραίτορα Γάιο Κλαύδιο Γλάβρο ή Πούλχρο (Gaius Claudius Glaber). Εξάλλου ο κύριος όγκος των δυνάμεών τους ήταν απασχολημένος σε μέτωπα μακριά από την Ιταλία. Ο Πομπήιος (Gnaeus ή Cnaeus Pompeius Magnus) προσπαθούσε να καταστείλει την επανάσταση του Σερτώριου στην Ισπανία και ο Λούκουλος (Marcus Terentius Varro Lucullus) μαχόταν εναντίον τού βασιλιά τού Πόντου Μιθριδάτη στην ανατολή. Ο στρατός του πραίτορα εγκλώβισε τους επαναστάτες σε μια απότομη πλαγιά του Βεζούβιου. Αυτοί όμως με μια παράτολμη ενέργεια καταρριχήθηκαν από την απόκρημνη και αφύλαχτη πλευρά με τη βοήθεια αυτοσχέδιων σχοινιών από κλήματα. Ακολούθως αιφνιδίασαν και εξολόθρευσαν το σύνολο σχεδόν των Ρωμαίων μαζί με τον διοικητή τους. Παρόμοια τύχη είχε και μια μεγαλύτερη δύναμη υπό τον πραίτορα Πόπλιο Βαρίνιο (Publius Varinius). Οι υποδιοικητές του έπεσαν στο πεδίο της μάχης, ο ίδιος μόλις και μετά βίας διέφυγε και το ρωμαϊκό στρατόπεδο λεηλατήθηκε. Από αυτές τις νίκες ο στρατός των εξεγερμένων αποκόμισε πλήθος λαφύρων και κυρίως στρατιωτικό οπλισμό. Μέχρι την άνοιξη του επόμενου χρόνου (72 π.Χ.) ο Σπάρτακος είχε καταστεί κύριος της Καμπανίας, λεηλατώντας παραλιακές πόλεις της περιοχής. Μάλιστα το Μεταπόντιο καταστράφηκε ολοσχερώς. Οι τάξεις των δούλων τώρα πυκνώνουν με μεγαλύτερο ρυθμό, φτάνοντας τις 70.000 κατά τον Αππιανό. Μάλιστα συγκροτείται και πολυάριθμο ιππικό από τους βοσκούς και τους ζωοκλέφτες της Λευκανίας.