cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ.Α.Σ. Αναγέννηση Άρτας (ποδόσφαιρο)
Οι δεκαετίες του 80' και 90'
Την δεκαετία του 80 καθιερώνεται σαν μια καλή ομάδα Γ εθνικής. Πλησίασε κάποιες φορές την άνοδο στην Β εθνική αλλά δεν τα κατάφερε. Συμμετείχε και στο πρωτάθλημα της Δ εθνικής,κερδίζοντας άμεσα την άνοδο στην Γ εθνική. Στο υπόλοιπο της δεκαετίας τερμάτιζε ψηλά στην Γ εθνική, χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει την επάνοδο στην Β εθνική.
Την δεκαετία του 90 συνεχίζει να αγωνίζεται στην Γ εθνική αλλά έχει σκαμπανεβάσματα. Πέφτει στην Δ εθνική αλλά καταφέρνει να ανέβει ξανά στην Γ εθνική. Με το τέλος της δεκαετίας η κατηφόρα είναι μεγάλη. Φτάνει μέχρι τα τοπικά της Άρτας.
Η δεκαετία του 2000
Η παραμονή στο τοπικό είναι σύντομη.Κατακτάει το πρωτάθλημα και ανεβαίνει άμεσα κατηγορία.Η δεκαετία αυτή θα βρει την ομάδα μεταξύ Γ εθνικής και Δ εθνικής.Έγιναν κάποιες προσπάθειες για το κάτι παραπάνω αλλά ένα τραγικό γεγονός έβαλε τέλος.Το τραγικό γεγονός είναι η αυτοκτονία του τότε προέδρου της Αναγέννησης Μπάμπη Μανιώτη. Αποτέλεσμα να φύγουν παίχτες και σιγά σιγά η Αναγέννηση να χάσει δυναμικότητα και να κατρακυλήσει βαθμολογικά.Σε αυτό προστέθηκαν και τα οικονομικά προβλήματα.
Η δεκαετία του 2010
Τα οικονομικά προβλήματα είναι μεγάλα. Η Αναγέννηση βρίσκεται και πάλι στα τοπικά.Η προσπάθεια για άνοδο είναι άμεση. Παρότι στο πρωτάθλημα κυριαρχεί,τελικά χάνει το πρωτάθλημα στα play off. Τελικά οι προσπάθειες απέδωσαν και η ομάδα ανέβηκε στην Γ εθνική.Προσωρινά όμως αφού δεν κατάφερε να σταθεί.Έτσι επέστρεψε στα τοπικά και προσπαθεί και πάλι για την άνοδο.Το Σεπτέμβριο του 2016 βγήκε κοινή ανακοίνωση με την διοίκηση της ΑΕ Καραισκάκη ς για κοινή πορεία των δυο ομάδων. Μάλιστα η Αναγέννηση Άρτας δεν κατέβηκε στο πρωτάθλημα και οι παίχτες της έμειναν ελεύθεροι.Η συνεργασία των δυο ομάδων δεν προχώρησε παρά την υπογραφή των δυο πλευρών.Η Αναγέννηση αρχικά δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β ερασιτεχνικής όπως δικαιούταν.Ο πρόεδρος της προσπάθησε να μπλοκάρει ένα καινούριο σωματείο εξαιτίας του ονόματος του.Το όνομα αυτού Νέα Αναγέννηση Αρταίων 2016.Το σωματείο αυτό έχει αναγνωριστεί από την ΕΠΟ και την ΕΠΣ Άρτας. Με νέο ΔΣ και αφού προσέφυγε στην ΕΠΟ η Αναγέννηση Άρτας συμμετείχε κανονικά στο πρωτάθλημα. Παρότι ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -8 βαθμούς τιμωρία τελικά κατέλαβε την δεύτερη θέση και στα μπαράζ που ακολούθησαν πετυχαίνοντας 6 νίκες κέρδισε την επάνοδο της στην Α ερασιτεχνική.Το 2018-19 τερμάτισε στην πρώτη θέση τόσο στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος όσο και στα playoff που ακολούθησαν και κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Άρτας,επιστρέφοντας στις εθνικές κατηγορίες.Το 2019-20 συμμετείχε στην Γ εθνική αλλά στην ουσία στην τέταρτη κατηγορία εξαιτίας της αναδιάρθρωσης που πραγματοποιήθηκε.Διεκδίκησε την πρώτη θέση του ομίλου με την Α.Ε.Π. Καραγιαννίων και ενώ εκρεμούσε το μεταξύ τους παιχνίδι,το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Η Αναγέννηση τερμάτισε στην δεύτερη θέση με 51 βαθμούς,2 λιγότερους από την πρωτοπόρο Α.Ε.Π. Καραγιαννίων.Την ίδια χρονιά κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣ Άρτας,νικώντας στον τελικό τον Απόλλων Γλυκορίζου με 3-0.
Η δεκαετία του 2020
Το 2020-21 το πρωτάθλημα διεξήχθη σε έναν γύρο αντί για δυο.Η Αναγέννηση τερμάτισε χαμηλότερα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.Τερμάτισε στην 7η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Το 2021-22 η πορεία δεν ήταν τόσο καλή.Τερμάτισε στην 12η θέση,μόνο πάνω από τον Αμβρακικό Λουτρού που αποχώρησε από το πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα μετά από 3 χρόνια.Παρά τον υποβιβασμό,κέρδισε το κύπελλο της ΕΠΣ Άρτας νικώντας της ΑΕ Ξηροβουνίου στον τελικό με 3-1.
Κύπελλο Ελλάδος
Η Αναγέννηση έχει φτάσει μια φορά ως τους 16,την σεζόν 1983-84. Αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ σε διπλούς αγώνες. Άλλες 6 φορές έχει φτάσει ως τους 32 του κυπέλλου (1963-64,1972-73,1974-75,1984-85,1988-89,1991-92). Ένας από τους προγόνους της, ο Α.Ο. Παναμβρακικός είχε φτάσει το 1958-59 στα προημιτελικά του Κυπέλλου.
Έδρα
Η Έδρα της Αναγέννησης Άρτας είναι το Δημοτικό Στάδιο Άρτας.Τα στάδιο χτίστηκε το 1957 και έχει χωρητικότητα 1961 θέσεις. Το ρεκόρ προσέλευσης στο γήπεδο της Άρτας είναι με τον ΠΑΣ Γιάννινα από την σεζόν 1969-70 με 7389 εισιτήρια.
Φίλαθλοι
- Θύρα 2
Αντιπαλότητα
Η κόντρα με τα Γιάννενα έπαιζε πάντα μεγάλο ρόλο.Είτε αυτή ήταν με Ατρόμητο,Αβέρωφ είτε με τον ΠΑΣ Γιάννινα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Δ εθνική: 2 (1982-83,1990-91)
Πρωταθλήματα ΕΠΣ Άρτας: 5 (1999-00, 2001-02, 2013-14, 2018-19, 2022-23)
Κύπελλα ΕΠΣ Άρτας: 10 (1993-94,1998-99,2001-02,2002-03,2003-04,2009-10,2012-13.2019-20,2021-22, 2022-23)
Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ Άρτας: 1 (2013-14)
Πρωταθλήματα ΕΠΣ Ηπείρου: 3 (1963-64,1968-69,1975-76)
Κύπελλα ΕΠΣ Ηπείρου: 2 (1975-76,1977-78)
Διακεκριμένοι πρώην ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα της Αναγέννησης Άρτας στο παρελθόν.
Προπονητές
Στέλιος Κουρουκλάτος 1/7/60-
Κώστας Σωτηριάδης
Μίμης Σιδηρόπουλος
Σπύρος Καρποδίνης
Θωμάς Δημητρίογλου
Ανδρέας Παπαεμμανουήλ 1/7/1972-
Νίκος Πάγκαλος
Δημήτρης Σιακούφης
Αμβράζης
Χρηστάκης
Ντόβας
Ζάχος
7/08-1/09 Ανδρέας Λαυδαριάς
18/7/14-5/1/15 Ηλίας Μαγκάκης
5/1/15-13/1/15 Δημήτρης Γεωργίου
13/1/15- Νίκος Λάππας
1/7/17-30/6/21 Τάσος Νταλάκας
1/7/2021-2/9/21 Σταύρος Παπανδρέου
2/9/21-8/9/21 Ηλίας Ρούσσας (Π)
8/9/21-30/12/21 Τάσος Νταλάκας
31/12/21-27/2/22 Ανδρέας Λαυδαριάς
27/2/22-23/7/23 Δημήτρης Θόδης
25/7/23- Χρήστος Αγγέλης
Διοίκηση
Οι διατελέσαντες πρόεδροι στην ιστορία του συλλόγου:
Σημειώσεις
<references group="σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ.Α.Σ. Αναγέννηση Άρτας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Άρτας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Αρχαιολογικό Μουσείο Τρίπολης
Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Τρίπολης στεγάζεται σε διώροφο νεοκλασικό κτίριο, έργο του αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ.
Συλλογές εκθέσεις
Στο Μουσείο εκτίθενται ευρήματα από τις ανασκαφές αρχαίων θέσεων στην Αρκαδία. Περιλαμβάνει νεολιθικά και πρωτοελλαδικά αντικείμενα και σκεύη από πρόσφατες ανασκαφές στο Σακοβούνι Καμενίτσας, καθώς και πλούσια συλλογή Υστερομυκηναϊκών και Υπομυκηναϊκών Χρόνων από το Παλαιόκαστρο της Γόρτυνας. Εκτίθενται ακόμα ευρήματα Γεωμετρικών χρόνων από νεκροταφεία της Μαντινείας και κεραμική, γλυπτική και ανάγλυφα Αρχαϊκών μέχρι Ρωμαϊκών χρόνων από περιοχές της Αρκαδίας. Ξεχωρίζει η μοναδική στην Ελλάδα συλλογή των λατρευτικών ειδωλίων των Πρωτοελλαδικών χρόνων από το Σακοβούνι, όπως και το ομόγλυφο καθήμενο άγαλμα θεάς (ίσως η Αθηνά) από την Κάτω Ασέα και τα ευρήματα της 15ετούς ανασκαφής στην Έπαυλη του Ηρώδου του Αττικού στη Λουκού Κυνουρίας. Υπάρχουν επίσης ευρήματα Παλαιοχριστιανικών και Πρώιμων Βυζαντινών χρόνων.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αρκαδία Τ
Μάρκο Σέποβιτς
Ο Μάρκο Σέποβιτς (23 Μαΐου 1991, σερβικά: Марко Шћеповић) είναι διεθνής Σέρβος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού.
Καριέρα
Ο Μάρκο Σέποβιτς ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από τα 11 του χρόνια περνώντας μεταξύ άλλων από τις ακαδημίες της Παρτιζάν, της Μερίντα και της Ραντ. Από το 2008 μέχρι και το 2010 ο Μάρκο Σέποβιτς αγωνίστηκε με τα χρώματα της Τελεποτίκ Ζέμουν. Συνολικά με τη σερβική ομάδα πραγματοποίησε 36 εμφανίσεις, ενώ κατάφερε να πετύχει και 11 γκολ.
Το καλοκαίρι το 2010 ο Σέποβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα της Παρτιζάν. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε για τρεις σεζόν πραγματοποιώντας συνολικά 68 εμφανίσεις, πετυχαίνοντας 21 γκολ και μοιράζοντας 18 ασίστ. Στην Παρτιζάν παρέμεινε μέχρι το 2013 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει τρία Πρωταθλήματα (2011, 2012, 2013) και ένα Κύπελλο Σερβίας (2011).
Σεμοναΐχα
Η Σεμοναΐχα (Шемонаиха, Шемонаиха) είναι πόλη στην επαρχία Σεμονάϊχα στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν, στο ανατολικό Καζακστάν. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ουμπά, παραπόταμου του Ιρτύς. Πληθυσμός: 19,127 (απογραφή 2009), 19,924 (απογραφή 1999).
Μάρκο Σέποβιτς
Καριέρα
Τον Αύγουστο του 2013 ο Ολυμπιακός κινήθηκε για την απόκτηση του νεαρού Σέρβου επιθετικού και τελικά κατάφερε να τον κάνει δικό του μετά από πρόταση ύψους 3.500.000 ευρώ, η οποία και έγινε δεκτή από την Παρτιζάν. Στις 22 Φεβρουαρίου 2014, ο Σέποβιτς σημείωσε το πρώτο χατ-τρικ της καριέρας του στην εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού με 4-0 απέναντι στον ΟΦΗ.
Σεμοναΐχα
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1766, με το όνομα Σεμοναγιέβσκογιε. Το όνομα προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή. Το 1896, ήταν η έδρα της Αλεκσαντρόβσκαγια Βολόστ, του Ζμεϊνογκόρσκι Ουγιέζντ στο κυβερνείο Τομσκ. Το 1917 μετακινήθηκε στο κυβερνείο Αλτάι και στις 13 Ιουνίου 1921 μετακινήθηκε στο κυβερνείο Σεμιπαλατίνσκ.
Στις 17 Ιανουαρίου 1928 το κυβερνείο Σεμιπαλατίνσκ καταργήθηκε, και η πόλη έγινε το κέντρο της επαρχίας Σεμοναΐχα του οκρούγκ Σεμιπαλατίνσκ της Καζακικής ΑΣΣΔ. Στις 17 Δεκεμβρίου 1930 το Οκρούγκ καταργήθηκε, και οι επαρχίες έγιναν μέρος της Δημοκρατίας. Στις 20 Φεβρουαρίου 1932 ιδρύθηκε η σημερινή περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν και η επαρχία Σεμοναΐχα. Το 1938, με την ολοκλήρωση του σιδηρόδρομου ανάμεσα στο Ρουμπτσόβσκ και του Ρίντερ, η Σεμοναΐχα απόκτησε στάτους αστικού τύπου οικισμού. Το 1961, απόκτησε καθεστώς πόλης.
Βιομηχανία
Οι περισσότερες από τις βιομηχανικές επιχειρήσεις στη Σεμοναΐχα σχετίζονται με την βιομηχανία φαγητού.
Μεταφορές
Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό που συνδέει το Λοκότ (που είναι συνδεδεμένο με το Μπαρναούλ και το Σεμέι) και το Ζαστσίτα (με συνδέσεις προς Ρίντερ, Οσκεμέν και Ζιργιανόβσκ). Σπάνια υπάρχει κίνηση επιβατών υπάρχει προς το Μπαρναούλ, την Αστάνα και το Ρίντερ.
Η πόλη είναι συνδεδεμένη με τον δρόμο A10 που συνδέεται με το Οσκεμέν και έχει οδική σύνδεση επίσης με το Σεμέι.
Πολιτσμός
Υπάρχει ένα τοπικό μουσείο στην πόλη.
Ένα μνημείο για τα δύο πιο γνωστά μυθιστορήματα του Ανατόλι Ιβάνοφ ιδρύθηκε το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Μάρκο Σέποβιτς
Καριέρα
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού του 2014, ο Σέποβιτς αποκτήθηκε ως δανεικός από την ισπανική Ρεάλ Μαγιόρκα. Τον Φεβρουάριο του 2015 παραχωρήθηκε δανεικός στη ρώσικη Τέρεκ Γκρόζνι και τον Ιούλιο του ίδιου έτους στη βελγική Μουσκρόν. Τον Αύγουστο του 2016 μεταπήδησε στην ουγγρική Βιντεότον, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο.
Διεθνείς συμμετοχές
Το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα Σερβίας Κ19 το πραγματοποίησε το 2009, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Συνολικά, ο Μάρκο Σέποβιτς έχει πραγματοποιήσει με την εθνική ομάδα της Σερβίας (Ανδρών, Κ21 και Κ19) 14 συμμετοχές, ενώ δεν έχει καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τελεόπτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τέρεκ Γκρόζνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίντεοτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Τουρκολιβυκό σύμφωνο θαλάσσης
Η Τουρκία και η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας είχαν υπογράψει παράνομη Συνθήκη για τα Θαλάσσια Όρια προκειμένου να δημιουργήσουν μια Αποκλειστική οικονομική ζώνη στη Μεσόγειο Θάλασσα, πράγμα που θα σήμαινε ότι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν δικαιώματα για τους πόρους των ωκεανών. Σύμφωνα με τον κατάλογο των συνθηκών για τα θαλάσσια σύνορα, αυτή ήταν η πρώτη συμφωνία που υπογράφηκε ποτέ μεταξύ των δύο χωρών, άρα εισήγαγε μια νέα δυναμική στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου. Ωστόσο, εκφράστηκαν φόβοι ότι η συμφωνία μπορούσε να τροφοδοτήσει μια «ενεργειακή αναμέτρηση» σε αυτήν την περιοχή, επειδή ήταν εξαιρετικά αμφισβητούμενη.
Η νομιμότητα και οι νομικές συνέπειες της συμφωνίας αμφισβητήθηκαν από κράτη της περιοχής, καθώς και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η συμφωνία «παραβίαζε τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνονταν με το νόμο της θάλασσας και δεν μπορούσε να έχει νομικές συνέπειες για τρίτα κράτη». Τόσο η Κύπρος όσο και η Αίγυπτος είχαν απορρίψει τη συμφωνία ως παράνομη, ενώ η Ελλάδα την θεώρησε άκυρη και γεωγραφικά παράλογη, επειδή αγνοούσε την παρουσία των νησιών της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου, του Καστελλόριζου και της Ρόδου μεταξύ των ακτών Τουρκίας και Λιβύης.
Τελικά, το μνημόνιο Τουρκίας-Κυβερνήσεως Εθνικής Συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες ακυρώθηκε από το Εφετείο της Λιβύης του Al-Bayda με την απόφασή του στις 27 Ιανουαρίου 2021.
Προκαταρκτική συμφωνία για ενεργειακή εξερεύνηση 2022
Τον Οκτώβριο του 2022, η Τουρκία και η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (Λιβύη) υπέγραψαν μια προκαταρκτική συμφωνία εξερεύνησης ενέργειας με βάση την προηγούμενη συμφωνία. Σε απάντηση της συμφωνίας, η Ελλάδα και η Αίγυπτος προειδοποίησαν ότι θα αντιταχθούν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα σε αμφισβητούμενες περιοχές, ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης απέρριψε τη συμφωνία και δήλωσε ότι υπεγράφη από μια κυβέρνηση που δεν έχει εντολή.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσε ότι οι λεπτομέρειες της νέας συμφωνίας δεν είναι ακόμη γνωστές και δεν μπόρεσε να προβεί σε δήλωση σχετικά με αυτή τη συμφωνία, αλλά υπενθύμισε ότι η προηγούμενη συμφωνία "δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν μπορεί να έχει νομικές συνέπειες για τρίτες χώρες ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν Κατηγορία:Συνθήκες της Τουρκίας Κατηγορία:Πολιτική της Τουρκίας Κατηγορία:Πολιτική της Λιβύης Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Ζα Ζα Γκαμπόρ
Η Ζα Ζα Γκαμπόρ (αγγλικά: Zsa Zsa Gabor, 6 Φεβρουαρίου 1917- 18 Δεκεμβρίου 2016)'' ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και κοσμική ουγγρικής καταγωγής.
Η Ζα Ζα Γκαμπόρ υπήρξε μια από τις θρυλικές μορφές του Χόλυγουντ, περισσότερο για την κοσμική της δραστηριότητα και τους εννέα γάμους της, παρά για το υποκριτικό της ταλέντο.
Βιογραφία
Η Σάρι Γκαμπόρ, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Βουδαπέστη της τότε Αυστρoουγγαρίας από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ήταν η μεσαία από τις τρεις κόρες του Ούγγρου στρατιωτικού Βίλμος Γκαμπόρ και της Τζόλι Γκαμπόρ. Οι δύο αδελφές της, Εύα και Μάγδα Γκαμπόρ υπήρξαν επίσης ηθοποιοί.
Καριέρα
Η καριέρα της Γκαμπόρ στον χώρο του θεάματος ξεκίνησε το 1934, όντας ακόμη μαθήτρια σε μια παράσταση οπερέτας στην Βιέννη, ενώ το 1936 ανακηρύχθηκε Μις Ουγγαρία. Η γνωριμία της και ο γάμος της με τον βαθύπλουτο Κόνραντ Χίλτον (ιδιοκτήτη της ομώνυμης αλυσίδας ξενοδοχείων), την βοήθησε καθοριστικά στην κινηματογραφική της καριέρα.
Η Γκαμπόρ έχτισε μια καριέρα από τις πρώτες της μέρες της παρουσίας στο Χόλυγουντ. Αν και σπάνια αναγνωρίστηκε για το υποκριτικό της ταλέντο, εν τούτοις πήρε θετικές κριτικές για τους ρόλους της στις ταινίες Μουλέν Ρουζ (1952) και Λίλι (1953).
Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 30 ταινίες (ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει η συμμετοχή της στην ταινία του Όρσον Γουέλς Το άγγιγμα του κακού), ενώ από την δεκαετία του 1970 άρχισε να  απορρίπτει μικρότερους ρόλους, καταλήγοντας να παίζει σε ταινίες χαμηλού κόστους.
Τηλεόραση
Επιπλέον πηγή: TV Guide
Θέατρο
Η Γκαμπόρ περιστασιακά εμφανίστηκε και στο θέατρο. Από το 1961 έως το 1970 έπαιξε το ρόλο της Ελβίρα στις εθνικές περιοδείες στο έργο Blithe Spirit. Το 1970 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στο Μπρόντγουεϊ στα Σαράντα Καράτια.
Από το 1971 έως το 1983 έπαιξε στα Σαράντα Καράτια, Bell, Book and Candle, Blithe Spirit, Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα (με την αδερφή της, Εύα), Finders Will Return και Νινότσκα. Τέλος, το 1993 έπαιξε τη Γιαγιά Νεράιδα στο θεατρικό έργο Σταχτοπούτα του UCLA.
Προσωπική ζωή
Οι εννιά γάμοι της Ζαζά Γκαμπόρ ξεπέρασαν τους πέντε της Εύας και τους έξι της Μάγδας, της οποίας η χολυγουντιανή καριέρα βασιζόταν κυρίως στο γεγονός ότι ήταν μία από τις αδερφές Γκαμπόρ.
Η Ζαζά Γκαμπόρ παντρεύτηκε κατά σειρά τους:
Κλίφορντ Λούικ
Ο Λούικ ανακηρύχθηκε ένας από τους 50 Σπουδαιότερους Παίκτες της FIBA το 1991 και επιλέχθηκε ως ένας από τους 50 Σπουδαιότερους Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα το προηγούμενο μισό του αιώνα από την Επιτροπή Ειδικών της Ευρωλίγκα το 2008.
Σε συλλόγους
Ο Λούικ εντάχθηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης το 1962 και έγινε πολιτογραφήθηκε Ισπανός τρία χρόνια αργότερα. Αποσύρθηκε το 1978, έχοντας κερδίσει έξι τίτλους Ευρωλίγκα με το θρυλικό σύλλογο της Μαδρίτης (1964, 1965, 1967, 1968, 1974 και 1978, παρά το γεγονός ότι δεν έπαιξε στον τελικό του 1978). Αυτό το ρεκόρ τον κάνει μοναδικό, καθώς είναι ο μόνος παίκτης που έχει κατακτήσει έξι τίτλους Ευρωλίγκα ως παίκτης με την ίδια ομάδα. Ο Λούικ κέρδισε επίσης 14 Πρωταθλήματα Ισπανίας, 10 Κύπελλα Ισπανίας και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα.
Εθνική Ισπανίας
Ως μέλος της Εθνικής Ισπανίας, ο Λούικ κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1973. Έπαιξε επίσης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, στο Ευρωμπάσκετ 1969, στο Ευρωμπάσκετ 1971, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, στο Ευρωμπάσκετ 1973, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1974, στο Ευρωμπάσκετ 1975 και στους Μεσογειακούς Αγώνες 1975.
Προπονητής
Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης το 1978, έγινε προπονητής καλαθοσφαίρισης. Από το 1978 έως το 1981, ήταν προπονητής της ομάδας νέων της Ρεάλ Μαδρίτης και δεν έχασε ποτέ ένα παιχνίδι. Μετά από αυτό, εργάστηκε ως βοηθός προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης, υπό τον προπονητή Λόλο Σάινθ, για έξι σεζόν, από το 1983 έως το 1989 και για άλλη μια σεζόν υπό τον προπονητή Τζορτζ Καρλ, από το 1989 έως το 1990. Επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης ως προπονητής, από το 1991 έως το 1994, και κέρδισε δύο Πρωταθλήματα Ισπανίας, ένα Κύπελλο Σαπόρτα και ένα Κύπελλο Ισπανίας. Με προπονητή τον Λούικ, η Ρεάλ Μαδρίτης έχασε από τη Λιμόζ Σερκλ Σαιν-Πιερ στο Final Four της Ευρωλίγκα το 1993. Υπηρέτησε ξανά ως προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης κατά τη σεζόν 1998-99 και είναι τεχνικός σύμβουλος του συλλόγου από το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1971 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1974 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1975 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1975 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ρεάλ Μαδρίτης
Λε Ταμπόν
Το Λε Ταμπόν (γαλλικά: Le Tampon) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ταμποναί (γαλλικά: Tamponais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Ίντγουλφ Β΄ της Νορθουμβρίας
Ο Ίντγουλφ Β΄ της Νορθουμβρίας (Eadulf, πέθανε το 913) ήταν βασιλιάς της Νορθουμβρίας στις αρχές του 10ου αιώνα. Το γενεαλογικό δέντρο του Γουάλδοφ, κόμη των Νορθουμβρίων αναφέρει ότι ο Ίντγουλφ Β΄ ήταν γιος του Έθελθριθ της κόρης του Αέλα της Νορθουμβρίας αν και οι αναφορές δεν βασίζονται στην εποχή του. Η ιστορία της Νορθουμβρίας τον 9ο και τον 10ο αιώνα είναι πολύ λίγη σε ιστορικές καταγραφές, οι Αγγλικές καταγραφές ξεκινούν από τον 12ο αιώνα, μόνο μερικά σύγχρονα με εκείνη την εποχή Ιρλανδικά χρονικά υπάρχουν για την Νορθουμβρία. Το νομισματικό σύστημα του βασιλείου συνεχίστηκε κανονικά την περίοδο της βασιλείας του Ίντγουλφ Β΄ με έδρα την Γιορκ αλλά περίπου την εποχή της βασιλείας του συγκεκριμένα την περίοδο 905 - 927 φαίνεται ότι κόπηκαν νομίσματα νέας μορφής. Η νέα μορφή νομισμάτων είχε χαραγμένο το όνομα της πόλης της Γιορκ με την επιγραφή "Το χρήμα του Αγίου Πέτρου" αλλά δεν κατονομάζονται βασιλείς και έτσι είναι αδύνατο να εντοπίσουμε τις χρονολογίες και την σειρά διαδοχής των βασιλέων.
Ιστορικές αναφορές
Το μόνο συμπέρασμα που οι ιστορικοί κατόρθωσαν να βγάλουν από τις υπάρχουσες πηγές ήταν ότι ο Ίντγουλφ πέθανε το 913 στην Νορθουμβρία, το γεγονός καταγράφεται στα Χρονικά του Έθελγουιρντ και στα Χρονικά του Ούλστερ. Οι Ιρλανδικές πηγές ονομάζουν τον Ίντγουλφ Β΄ με τον τίτλο "βασιλέα των Σαξόνων του βορά" και σύμφωνα με τον Έθελγουιρντ "βασίλευσε με έδρα μια πόλη με το όνομα Μπάρμπουργκ", τα "Χρονικά του Αγίου Καθμπέρτ" αναφέρουν ότι ήταν ευνοούμενος του Αλφρέδου του Μέγα. Όλοι οι ιστορικοί γενικά έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ίντγουλφ κυβερνούσε το βόρειο τμήμα της Νορθουμβρίας που αντιστοιχούσε στην παλιά Βερνικία και οι Σάξονες το νότιο τμήμα στις ακτές του Γιορκσάιρ που αντιστοιχούσε στο παλιό βασίλειο της Ντέιρα. Πολλοί ιστορικοί έχουν ερωτηματικά, ο Μπένντζαμιν Χάντσον γράφει "επίσημα βασίλευσε μόνο στο νότιο τμήμα αλλά δεν είναι απίθανο να κυβέρνησε σε ολόκληρη την Νορθουμβρία". Η Κλάρ Ντάουυχαμ με την σειρά της γράφει "ο θάνατος του το 913 είχε τόσο ηχηρό αντίκτυπο που θεωρώ απίθανο να έχει βασιλεύσει μονάχα δυο χρόνια".
Όλοι οι συγγραφείς συμφωνούν ότι διαδέχθηκε στην Βερνικία τον Εγβέρτο Β΄ της Νορθουμβρίας αλλά πολλοί συμπεραίνουν ότι τον διαδέχθηκε την δεκαετία του 870, ο Ντέιβιντ Ρόλλασον γράφει ότι είχε πλούσια δράση την περίοδο 890 - 912 βόρεια του ποταμού Τιρ μέχρι την νότια Σκωτία με κέντρο την βασιλική πόλη του Μπάμπουργκ. Ο Μπένντζαμιν Χάντσον γράφει ότι ο Ίντριντ γιος του Ρίξινκ επιτέθηκε στο βασίλειο του Ίντγουλφ και τον σκότωσε (913), αιχμαλώτισε την σύζυγο του και κατέφυγε στο ιερό του Αγίου Κάθμπερτ νότια του ποταμού Τάιν. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει δυο γιους του Ίντγουλφ, τον Ίλντριντ Α΄ του Μπάμπουργκ και τον Ούτρεντ, διάφορες άλλες ανεπιβεβαίωτες πηγές αναφέρουν άλλους δυο γιους του : τον Αντούλφ ο οποίος μπορεί να ταυτίζεται με τον βασιλιά των βορείων Σαξόνων Έθελγουλφ και τον Οσούλφ Α΄ του Μπάμπουργκ.
Μακρακώμη
Είναι γνωστή για τις καρναβαλικές της εκδηλώσεις.
Πληθυσμιακή διακύμανση
Ο πληθυσμός του Δήμου Μακρακώμης, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 16.036 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Αρχαία Φθιώτιδα
Λε Τρουά-Μπασέν
Το Λε Τρουά-Μπασέν (γαλλικά: Les Trois-Bassins) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Σκούρβουλα Ηρακλείου
Τα Σκούρβουλα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 350 μέτρων, στις νότιες υπώρειες του όρους Σανίδα, με πανοραμική θέα προς την πεδιάδα της Μεσαράς. Απέχει από το Ηράκλειο περί τα 60 χιλιόμετρα.
Λε Τρουά-Μπασέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τρουά-Μπασινουά (γαλλικά: Trois-Bassinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Σκούρβουλα Ηρακλείου
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την ελαιοκομία. Ο κύριος ναός των Σκουρβούλων είναι αυτός της Υπαπαντής. Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια της Αγίας Άννας, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Νεκταρίου, Της Αγίας Ειρήνης, Και των Αγίων Πάντων. Το χωριό πανηγυρίζει στις 2 Φεβρουαρίου. Λειτουργεί δημοτικό και νηπιαγωγείο.
Δείτε επίσης: Κοινότητα Σκουρβούλων
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφέρεται ως Scurvula (Fr. Barozzi fo 23v) και το 1583 Scurgulla με 104 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103)
Όπως και σε πολλά άλλα χωριά του νομού, τα Σκούρβουλα έγιναν θέατρο εκτελέσεων από τους Ναζί. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν (en) 40 κατοίκους του χωριού στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα μνημείο, πριν το χωριό.
Παραπομπές
Σκουρβουλα Σκουρβουλα Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Σαρντ
thumb|250px|Το Σαρντ τον Μάιο του 2012 Το Σαρντ (αγγλικά: The Shard, επίσης Shard London Bridge και London Bridge Tower) είναι ένας ουρανοξύστης στο Λονδίνο. Με ύψος 309,6 μέτρα είναι το ψηλότερο κτίριο στo Ηνωμένο Βασίλειο και 7ο ψηλότερο Ευρώπη και η δεύτερη ψηλότερη κατασκευή στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά το τηλεπικοινωνιακό πύργο Έλμεϊ Μουρ, ο οποίος έχει ύψος 330 μέτρα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε τις 30 Μαρτίου 2012 και τα επίσημα εγκαίνια έλαβαν χώρα στις 5 Ιουλίου 2012.
Το Σαρντ αντικατέστησε το πύργο Σάουθγουορκ, ένα κτίριο γραφείων με 24 ορόφους, κατασκευασμένο στο Σαουθγουόρκ το 1975. Ο Ρέντσο Πιάνο συνεργαστήκε με τη Μπροντγουέι Μαλίαν για τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού του κτιρίου. Έχει 95 ορόφους συνολικά, από τους οποίους αξιοποιούνται οι 72. Στον 72ο όροφο, σε ύψος 245 μέτρων βρίσκεται το υψηλότερο παρατηρητήριο στο Λονδίνο. Έχει σχήμα ακανόνιστης πυραμίδας. Η κατασκευή του έχει προκαλέσει έντονη κριτική, καθώς θεωρήθηκε ότι καταστρέφει το αστικό τοπίο του Λονδίνου και επισκιάζει τη γέφυρα του Πύργου και τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου, δύο από τα πιο διάσημα μνημεία του Λονδίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Σερεμπριάνσκ
Το Σερεμπριάνσκ (ρωσικά και Серебрянск) είναι πόλη στην επαρχία Ζιργιάν στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο ανατολικό Καζακστάν. Πληθυσμός: 10.129 (απογραφή 2009) 11.903 (απογραφή 1999). Η πόλη βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Ιρτίς, κοντά στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο Μπουχτάρμα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1953 ως ο αστικού τύπου οικισμός Σερεμπριάνκα. Ο σκοπός του οικισμού ήταν να φιλοξενήσει τους εργαζομένους στην κατασκευή του υδροηλεκτρικού εργοστάσιου Μπουχτάρμα. Το χωριό Νοβοαλεξαντρόβκα βρίσκεται στο χώρο που είναι σήμερα το Σερεμπριάνσκ. Στις 9 Ιουλίου 1962 χορηγήθηκε καθεστώς πόλης με την επαρχία Ζιργιάν.
Βιομηχανία
Το Σερεμπριάνσκ εξυπηρετεί κυρίως το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο. Υπάρχει, επίσης, ένα εργοστάσιο χημικών.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται σιδηροδρομικώς με το Οσκεμέν και το Ζιργιανόβσκ.
Το Σερεμπριάνσκ έχει πρόσβαση στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που βρίσκεται στην δεξιά όχθη του ποταμού Ιρτύς και συνδέει το Οσκεμέν και το Ζιργιανόβσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Πετίτ-Ιλ
Το Πετίτ-Ιλ (γαλλικά: Petite-Île) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Ολική ανάκλαση
Ολική ανάκλαση ή ολική εσωτερική ανάκλαση, ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο ένα διαδιδόμενο κύμα ανακλάται κατά 100% προσπίπτοντας σε επιφάνεια που χωρίζει δύο διαφανή οπτικά μέσα. Βασική συνθήκη για να παρατηρηθεί η ολική ανάκλαση είναι να έχουμε διάδοση από ένα μέσο σε ένα άλλο με μικρότερο δείκτη διάθλασης καθώς η γωνία πρόπτωσης, μετρούμενη από μία κάθετη στην επιφάνεια, να είναι μεγαλύτερη από την οριακή γωνία. Το παραπάνω φαινόμενο εκτός από την οπτική περιοχή, παρατηρείται σε όλα τα ηλεκτρομαγνητικά αλλά ακόμη και στα ηχητικά κύματα.
Πετίτ-Ιλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πετίτ-Ιλιέν (γαλλικά: Petite-Iliens).
Ολική ανάκλαση
Οπτική περιγραφή
Κατά την διάδοση του φωτός από ένα οπτικά πυκνό μέσο με δείκτη διάθλασης n _{i} σε ένα οπτικά αραιό με με δείκτη διάθλασης n _{t}  , η γωνία διάθλασης \theta _{t} είναι σύμφωνα με τον νόμο του Σνέλ μεγαλύτερη από την γωνία πρόσπτωσης \theta _{i}. Όταν η γωνία πρόσπτωσης αποκτήσει την οριακή ή κρίσιμη τιμή \theta _{c}, η διαθλώμενη ακτίνα διαδίδεται παράλληλα προς την διαχωριστική επιφάνεια, δηλαδή. Για γωνίες πρόσπτωσης μεγαλύτερες της κρίσιμης έχουμε το φαινόμενο της ολικής ανάκλασης όπου όλη η ενέργεια ανακλάται από την διαχωριστική επιφάνεια.
Πετίτ-Ιλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Ολική ανάκλαση
Οπτική περιγραφή
Στην παρακάτω εικόνα απεικονίζεται το παραπάνω φαινόμενο για αυξανόμενες γωνίες πρόσπτωσης.
Η οριακή γωνία μπορεί να υπολογιστεί από το νόμο του Snell, λύνοντας ως πρός την γωνία πρόσπτωσης \theta _{i}:
Για να βρούμε την κρίσιμη γωνία, θα υπολογίσουμε την γωνία \theta _i όταν, δηλαδή
Η τιμή της \theta_i που βρίσκουμε με αυτούς τους υπολογισμούς είναι η οριακή γωνία \theta_c.
Η ολική εσωτερική ανάκλαση μπορεί να παρατηρηθεί χρησιμοποιώντας ένα ημικυκλικό κομμάτι από γυαλί ή πλαστικό. Μια στενή δέσμη φωτός προσπίπτει πάνω στο γυαλί. Το ημικυκλικό σχήμα εξασφαλίζει ότι μια ακτίνα που κατευθύνεται στο κέντρο της κατασκευής δεν θα διαθλαστεί στην κύρτη διεπιφάνεια αέρα/γυαλιού λόγω της κάθετης πρόσπτωσης.
Το φαινόμενο της ολικής ανάκλασης βρίσκει εφαρμογή στις οπτικές ίνες και στα πρισματικά κάτοπτρα. Σε αυτό το φαινόμενο οφείλεται η ξεχωριστή λάμψη των διαμάντιων την καθώς το διαμάντι έχει έναν ασυνήθιστα υψηλό δείκτη διάθλασης άρα και μικρή οριακή γωνία.
Μειωμένη ολική εσωτερική ανάκλαση
Κάτω από ’’κανονικές συνθήκες’’, το αποσβενυόμενο κύμα δεν μεταδίδει ενέργεια στο δεύτερο μέσο (οπτικά αραιό μέσο). Ωστόσο, η παρουσία ενός επιπλέον μέσου ή σωματιδίου σε απόσταση συγκρίσιμη με το μήκος κύματος από την διεπιφάνεια διαταράσει το αποσβενυόμενο κύμα και επιτρέπει την μεταφορά ενέργειας. Αυτή η διαδικασία καλείται μειωμένη εσωτερική ολική ανάκλαση και είναι παρόμοια με το φαινόμενο της σήραγγας στην κβαντική μηχανική. Η αναλογία γίνεται κατανοητή αντιστοιχώντας το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο με την κυματοσυνάρτηση ενός σωματιδίου και οπτικά αραιό μέσο το φράγμα δυναμικού, μέσω του οποίου τα σωματίδια μπορούν να διέλθουν.
Ο συντελεστής διαπερατότητας για τη μειωμένη ολική εσωτερική ανάκλαση, εξαρτάται ισχυρά από την  απόσταση μεταξύ του τρίτου και του δεύτερου μέσου.
Παραδείγματα στην καθημερινή ζωή
Η ολική εσωτερική ανάκλαση μπορεί να παρατηρηθεί ενώ κολυμπάμε, όταν κάποιος ανοίγει τα μάτια του ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του νερού κοιτάζοντας πρός τα πάνω. Αν το νερό είναι ήρεμο, η επιφάνειά του φαίνεται σαν ένας καθρέφτης μέσω του οποίου μπορούμε να παρατηρήσουμε τον βυθό.
Ένα άλλο παράδειγμα ολικής ανάκλασης είναι η μεταλλική λάμψη που παρατηρούμε στις φυσαλίδες σε ένα αναψυκτικό στην μπύρα. Εξαιτίας της ολικής ανάκλασης (εξωτερικά υγρό με μεγαλύτερο δείκτη διάθλασης από το αέριο στο εσωτερικό) οι φυσαλίδες συμπεριφέρονται ως τέλεια σφαιρικά κάτοπτρα.
Ένα ακόμη κοινό παράδειγμα η λαμπερή εμφάνιση του διαμαντιού. Το κόψιμο του διαμαντιού είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε το ολικά ανακλώμενο φως να του δίνει τη μέγιστη λάμψη και στιλπνότητα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυματική οπτική Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική Κατηγορία:Αδιάστατοι αριθμοί
Περισκόπιο
Το Περισκόπιο είναι οπτικό όργανο κάθετης διάταξης δια του οποίου καθίσταται δυνατή η επισκόπηση του ορίζοντα από υπερκείμενο εμπόδιο ή πανταχόθεν περίκλειστο χώρο.
Γενικά - είδη
Απλούστερη μορφή περισκοπίου είναι ένας σωλήνας στις άκρες του οποίου φέρονται κάτοπτρα (καθρέφτες) με αντίθετη, (κατά διάταξη μεταξύ τους), κλίση 45°. Περισσότερο σύνθετης μορφής περισκόπιο είναι αυτό που αντί κατόπτρων φέρει πρισματικούς φακούς. Η χρήση των περισκοπίων είναι περισσότερο στρατιωτική κυρίως των χαρακωμάτων, παρατηρητηρίων, μονάδων πυροβολικού και τεθωρακισμένων και ειδικότερα του ναυτικού πολέμου όπου και αποτελεί κύριο όργανο των υποβρυχίων.
Περισκόπιο υποβρυχίων
Το περισκόπιο υποβρυχίων αποτελείται από δύο σωλήνες χαλύβδινους, ειδικής κατασκευής, διαφόρου διαμέτρου πολύ ανθεκτικοί που είναι συγκολλημένοι μεταξύ τους στέρεα δίνοντας τη μορφή ενός ενιαίου σωλήνα συνήθους μήκους 15 μέτρων. Το άνω μέρος του σωλήνα φέρει μικρότερη διάμετρο σε σχέση με το κάτω μέρος και τούτο για να μη δημιουργεί κυματισμό ή έντονο ίχνος (απόνερα) στην επιφάνεια της θάλασσας καταδεικνύοντας έτσι την παρουσία του υποβρυχίου.
Το περισκόπιο του υποβρυχίου διαπερνά το κατάστρωμα και φθάνει στο κεντρικό διαμέρισμα διακυβέρνησης του σκάφους, ή στον πυργίσκο. Τούτο είναι στρεπτό καθ΄ όλη την περιφέρεια κύκλου δηλαδή 360° προκειμένου να καθίσταται έτσι δυνατή η επισκόπηση όλου του ορίζοντα (επιφάνειας θαλάσσης και ουρανού).
Η αρχή λειτουργίας του περισκοπίου βασίζεται κυρίως στην ανάκλαση των φωτεινών ακτίνων. Συγκεκριμένα οι φωτεινές ακτίνες, (δέσμη), που προέρχονται από μια παρατήρηση αντικειμένου προσπίπτουν στο φακό του άνω άκρου πίσω από τον οποίο υφίσταται πρισματικός φακός ολικής ανάκλασης κατά διεύθυνση κατακόρυφη (προς τα κάτω). Διαμέσου μιας πρώτης σειράς φακών εσωτερικά και κατά μήκος του άνω τμήματος του περισκοπίου (λεπτότερου σωλήνα) που χαρακτηρίζεται "πρωτεύον σύστημα φακών περισκοπίου" οι ακτίνες περνούν στο δεύτερο "κύριο σύστημα φακών περισκοπίου", που βρίσκεται στο μεγαλύτερης  διαμέτρου σωλήνα του περισκοπίου και στη συνέχεια καταλήγουν στο λεγόμενο "προσοφθάλμιο σύστημα φακών" όπου βρίσκεται έτερος πρισματικός φακός ολικής ανάκλασης ακριβώς σε αντίθετη διάταξη από εκείνο του άνω άκρου, του αντικειμενικού. Οι δε εξερχόμενες τελικά ακτίνες είναι αισθητά παράλληλοι όπως αρχικά προσέπεσαν στον πάνω αντικειμενικό φακό.
Χρήση περισκοπίου
Τα σύγχρονα υποβρύχια φέρουν δύο ή τρία διαφορετικά περισκόπια, είτε κατά πλευρά, είτε κατά σειρά μεταξύ τους. Το μεν ένα χρησιμοποιείται περισσότερο σε πλοήγηση – παρατήρηση, σε περιπολίες, καλούμενο "περισκόπιο πλοήγησης", το έτερο για αναγνώριση, σκόπευση και ανάλογους χειρισμούς, καλούμενο "περισκόπιο μάχης" ή σκόπευσης, και το τρίτο καλούμενο "περισκόπιο νυκτός" που φέρεται στον πυργίσκο του υποβρυχίου και χρησιμοποιείται περισσότερο κατά το λυκαυγές  και το λυκόφως, λόγω της μείζονος ορατότητας αυτού εκ της μείζονος διαμέτρου του. Αποφεύγεται να χρησιμοποιείται την ημέρα.
Η ύψωση και η ύφεση του περισκοπίου γίνεται ηλεκτρικά ή υδραυλικά. Με κατάλληλη βαθμονόμηση οριζόντια και κάθετη που φέρεται στον προσοφθάλμιο φακό επιτρέπει τον προσδιορισμό της απόστασης από το παρατηρούμενο στόχο. Τέλος στο κάτω μέρος του περισκοπίου φέρονται δύο αντιτακτές λαβές για την στρέψη αυτού και βαθμονομημένους κύκλους για σκόπευση και πυροδότηση τορπίλης.
Ιστορία
Πρώτη χρήση ναυτικού πτυσσόμενου περισκοπίου έγινε το 1901 από τον εφευρέτη αυτού Σάιμον Λέικ με αρχικές ονομασίες: "ομνησκόπιο", ή "σκαλομνησκόπιο". Παράλληλα αναφέρεται και μια ιταλική εφεύρεση ένα χρόνο πριν που μάλλον είχε μείνει στο σχεδιασμό. Το πρώτο περισκόπιο άρματος μάχης εφευρέθηκε από τον Πολωνό Ροδόλφο Γκάντλαχ το 1936 που έφερε πολωνικό άρμα μάχης.
Σημείωση
Στα τελευταίου τύπου υποβρύχια το κλασικό περισκόπιο αντικαθίσταται πλέον από τις υπερσύγχρονες φωτονικές ή οπτρονικές συσκευές που είναι πτυσσόμενες κεραίες – ιστοί στην άκρη των οποίων φέρονται ηλεκτρονικές και θερμικές κάμερες δια των οποίων διαβιβάζονται οι εικόνες από την επιφάνεια της θάλασσας στο κέντρο – γέφυρα του υποβρυχίου (κέντρο πληροφοριών μάχης).
Πηγές
Κατηγορία:Οπτικά όργανα Κατηγορία:Εξοπλισμός πολεμικών πλοίων
Βίλχελμ Βέμπερ
Ο Βίλχελμ Έντουαρντ Βέμπερ (Wilhelm Eduard Weber, 24 Οκτωβρίου 1804 – 23 Ιουνίου 1891) ήταν Γερμανός φυσικός και μαζί με τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους εφευρέτες του ηλεκτρομαγνητικού τηλέγραφου. Προς τιμήν του η μονάδα μέτρησης της μαγνητικής ροής, το Βέμπερ, έχει πάρει το όνομά του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βέμπερ γεννήθηκε στο Βίτενμπεργκ το 1804. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής θεολογίας. Ο Ουίλλιαμ ήταν ο δεύτερος από τους τρεις γιους της οικογένειας και από νωρίς διακρινόταν για την κλίση του στην επιστήμη. Όταν διαλύθηκε το πανεπιστήμιο του Βίτενμπεργκ ο πατέρας του μεταφέρθηκε στο πανεπιστήμιο του Χάλλε. Ο Βέμπερ που είχε πάρει τα πρώτα μαθήματα από τον πατέρα του συνέχισε στο σχολείο και ορφανοτροφείο του Χάλλε. Μετά το σχολείο συνέχισε στο πανεπιστήμιο και αφοσιώθηκε στις φυσικές επιστήμες. Αφού διακρίθηκε στο πανεπιστήμιο διορίστηκε εκτάκτως καθηγητής φυσικών επιστημών στο Χάλλε.
Καριέρα
Το 1831 με υπόδειξη του μαθηματικού Καρλ Φρίντριχ Γκάους προσελήφθη από το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν ως καθηγητής φυσικής, σε ηλικία 27 ετών. Οι διαλέξεις του χαρακτηρίζονταν ενδιαφέρουσες και διδακτικές. Επίσης διακρινόταν και στον πειραματικό τομέα. Οι σημαντικότερες έρευνες του Βέμπερ δημοσιεύτηκαν μεταξύ του 1825 και 1838. Το 1833 σε συνεργασία με τον Γκάους κατασκεύασε τον πρώτο ηλεκτρομαγνητικό τηλέγραφο με τον οποίο συνέδεσε το αστεροσκοπείο με το ινστιτούτο φυσικής του Γκέτινγκεν. Κατά την διάρκεια του 1864 δημοσίευσε το έργο του Electrodynamic Proportional Measures το οποίο περιείχε ένα πλήρες σύστημα μονάδων μέτρησης πάνω στον ηλεκτρισμό
Ο Βέμπερ πέθανε στο Γκέτινγκεν το 1891 σε ηλικία 86 ετών
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Γέφυρα Φορθ
Η γέφυρα συνδέει τις δύο πλευρές του κόλπου Φορθ: το Κουίνσφερρυ, το Νταλμένυ και το Εδιμβούργο στα νότια (επαρχία Λόθιαν) με το Νορθ Κουίνσφερρυ, το Ινβερκίδινγκ και το Ντανφέρμλιν στα βόρεια (επαρχία Φάιφ). Λειτουργεί ως κύρια αρτηρία, που συνδέει τη βορειοαναντολική και νοτιοανατολική Σκωτία. Περιγράφεται στην εγκυκλοπαίδεια Collins της Σκωτίας ως «το άμεσα και διεθνώς αναγνωρισμένο Σκωτικό ορόσημο», και το 2015 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Η γέφυρα, και η σχετιζόμενη με αυτή σιδηροδρομική υποδομή, ανήκει στη Network Rail Infrastructure Limited.
Μέχρι το 1917, όταν η γέφυρα του Κεμπέκ ολοκληρώθηκε, η γέφυρα Φορθ είχε το μεγαλύτερο ενιαίο άνοιγμα με προβόλους στον κόσμο, με δύο ανοίγματα μήκους 521,3 μέτρων. Έχει ακόμη το δεύτερο μεγαλύτερο ενιαίο άνοιγμα του κόσμου στο είδος της.
Ιστορία
Πριν προταθεί η κατασκευή της γέφυρας, υπήρχαν προτάσεις η διάβαση από το Φιρθ οφ Φορθ να γίνει με σήραγγα, αλλά τελικά, στις αρχές του 1800, ο σχεδιασμός μίας γέφυρας θεωρήθηκε ως η καλύτερη λύση. Αρχικά είχε γίνει προσπάθεια κατασκευής μίας προγενέστερης γέφυρας, σχεδιασμένης από τον Σερ Τόμας Μπάουτς (Thomas Bouch), η κατασκευή της οποίας έφτασε μέχρι την τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου, αλλά σταμάτησε μετά την αποτυχία ενός άλλου από τα έργα του, της κρεμαστής γέφυρας Τάι στον κόλπο Τάι (firth of Tay) βορειότερα, της οποίας το κεντρικό κομμάτι κατέρρευσε τις 28 Δεκεμβρίου 1879 ένεκα σφοδρών ανέμων. Ο Μπάουτς είχε προτείνει μία κρεμαστή γέφυρα με δύο κεντρικά ανοίγματα 488 μέτρων, αλλά οι έρευνες σχετικά με την καταστροφή της γέφυρας Τάι έδειξαν ότι η δομή του πλαισίου είχε σχεδιαστεί λάθος, όπως λανθασμένη ήταν και η χρήση χυτοσίδηρου, που αποδυνάμωσε το σύνολο της δομής.
Τελικά, το έργο ανατέθηκε σε δύο άλλους Άγγλους, τους Σερ Τζον Φόουλερ (John Fowler) και Σερ Μπέντζαμιν Μπέικερ (Benjamin Baker), οι οποίοι σχεδίασε μια δομή που χτίστηκε από την εταιρεία με βάση τη Γλασκώβη Sir William Arrol & Co μεταξύ 1883 και 1890. Η ανοικοδόμηση της γέφυρας άρχισε με την κατασκευή των υποστηρικτικών δοκών, μια εργασία που μπορούσε να πραγματοποιηθεί και σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Ο καθένας από τους τρεις κύριους πύργους υποστηρίζεται σε τέσσερα ξεχωριστά θεμέλια από γρανίτη, κατασκευασμένα μέσα σε σιδερένια υδατοστεγή κιβώτια διαμέτρου 21 μέτρων. Αυτά τα υδατοστεγή κιβώτια θεμελιώθηκαν στο πυθμένα του Φιρθ οφ Φορθ, σε βάθη από 4,25 εώς 27 μέτρα. Ένα από αυτά τα κιβώτια αναποδογύρισε και βυθίστηκε στη λάσπη. Χρειάστηκαν δέκα μήνες για να ανασυρθεί και να ξαναβυθιστεί στη σωστή θέση.
Το 1887 η ανέγερση των πύργων είχε σχεδόν ολοκληρωθεί και έτσι άρχισε η προέκταση των βραχιόνων (προβόλων), ώστε να κλείσει το κενό ανάμεσα στους πύργους. Εξαιτίας της μορφής της γέφυρας, η επέκταση των προβόλων μπορούσε να γίνει χωρίς τη κατασκευή υποστυλωμάτων, αφού στηρίζονταν σε μέρη που είχαν ήδη τοποθετηθεί στη γέφυρα. Τις 6 Νοεμβρίου 1889 το κεντρικό δοκάρι ήταν έτοιμο να συνδεθεί στη γέφυρα, κάτι που έγινε ύστερα από μία εβδομάδα, ώστε η κατάλληλη εναλλαγή θερμοκρασίας μέσω της διαστολής θα επέτρεπε τη συσσωμάτωση των συνδέσεων. Τα εγκαίνια έγιναν στις 4 Μαρτίου 1890 από τον πρίγκιπα της Ουαλίας, αργότερα βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄, που μετέφερε το τελευταίο μπουλόνι, το οποίο ήταν επιχρυσωμένο και κατάλληλα σκαλισμένο. Το κλειδί για την επίσημη έναρξη κατασκευάστηκεστο Εδιμβούργο από τον αργυροχρυσοχόο John Finlayson Bain. Υπάρχει ί πλάκα στη γέφυρα για τον εορτασμό αυτόν.
Ο Μπέικερ και ο συνάδελφός του Άλλαν Στίγουορ (Allan Stewart) έλαβαν τη μεγαλύτερη αναγνώριση για τον σχεδιασμό και την επίβλεψη των οικοδομικών εργασιών. Κατά την κατασκευή της γέφυρας, περισσότεροι από 450 εργάτες τραυματίστηκαν και 98 έχασαν τη ζωή τους.
Η γέφυρα ήταν η πρώτη μεγάλη δομή στη Βρετανία κατασκευασμένη από χάλυβα· ο σύγχρονός της Πύργος του Άιφελ κατασκευάστηκε από σφυρήλατο σίδερο.
Μεγάλες ποσότητες χάλυβα έγιναν διαθέσιμες μόνο μετά την εφεύρεση της διαδικασίας Μπέσσεμερ το 1855. Μέχρι το 1877 η Βρετανική Επιτροπή Εμπορίου είχε περιορίσει τη χρήση του χάλυβα στις δομικές κατασκευές, επειδή η διαδικασία αυτή παρήγαγε χάλυβα άγνωστης αντοχής. Μόνο η διαδικασία Ζίμενς-Μάρτιν ανοικτής φωτιάς, που αναπτύχθηκε το 1875, απέδιδε χάλυβα σταθερής ποιότητας. Οι 64.800 τόνοι χάλυβα που ήταν απαραίτητοι για τη γέφυρα, παρήχθησαν σε δύο χαλυβουργεία στη Σκωτία και σε ένα στην Ουαλία.
Κατασκευή
thumb|200px|Η εσωτερική δομή της γέφυρας Η γέφυρα, ακόμη και σήμερα, θεωρείται ένα θαύμα της μηχανικής. Έχει μήκος 2,5 χιλιόμετρα και η διπλή σιδηροδρομική γραμμή είναι 46 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας κατά την υψηλή παλίρροια. Αποτελείται από δύο κύρια ανοίγματα 521,3 μέτρων, δύο πλευρικά ανοίγματα των 207,3 μέτρων και 15 ανοίγματα προσέγγισης των 51,2 μέτρων. Κάθε κύριο άνοιγμα αποτελείται από δύο βραχίονες (προβόλους), οι οποίοι έχουν 207,3 μέτρων, που στηρίζουν ένα κεντρικό κομμάτι 106,7 μέτρων. Καθεμία από τις τρεις μεγάλες υπερδομές της γέφυρας έχει ύψος 100,6 μέτρα και αποτελείται από έναν κεντρικό πύργο με δύο προβόλους εκατέρωθεν. Ο πύργος έχει τέσσερις βάσεις· κάθε βάση έχει διάμετρο 21 μέτρα και εδράζεται σε ξεχωριστό θεμέλιο. Η νότια ομάδα θεμελίων έπρεπε να κατασκευαστεί σε βάθος 27 μέτρων (90 πόδια) με καταδυτικούς κώδωνες. Στο απόγειο των εργασιών κατασκευής της, περίπου 4.600 εργαζόμενοι απασχολούνταν στην ανοικοδόμηση της γέφυρας. Αρχικά, είχε καταγραφεί ότι 57 ζωές χάθηκαν, ωστόσο, μετά από εκτεταμένη έρευνα από τους τοπικούς ιστορικούς, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 98. Οκτώ άνθρωποι διασώθηκαν από σκάφη στον ποταμό κάτω από το εργοτάξιο. thumb|left|230px|Η γέφυρα κατά τις εργασίες συντήρησης. Εκατοντάδες εργαζόμενοι έμειναν ανάπηροι από σοβαρά ατυχήματα, και ένα βιβλίο καταγραφής ατυχημάτων και ασθενειών είχε 26.000 καταγραφές. Το 2005 ένα σχέδιο δημιουργήθηκε από την Ομάδα Ιστορίας του Queensferry, για την τοποθέτηση ενός μνημείου, για τους εργαζόμενους που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γέφυρας. Στο Βόρειο Queensferry αποφασίστηκε επίσης να κατασκευαστούν παγκάκια, για να τιμήσουν όσους έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της κατασκευής τόσο της σιδηροδρομικής, όσο και της οδικής γέφυρας, καθώς και να αναζητήσει υποστήριξη για το έργο αυτό από το συμβούλιο του Φάιφ.
Σύμφωνα με το κέντρο Επισκεπτών Γεφυρών Φορθ, την 1η Ιανουαρίου 1890, το βάρος της υπερκατασκευής ήταν 51.324 τόνοι. Έκτος από χάλυβα, για την κατασκευή της γέφυρας απαιτήθηκαν 18.122 κυβικά μέτρα γρανίτη και 6,5 εκατομμύρια πριτσίνια.
Η χρήση του προβόλου στον σχεδιασμό μιας γέφυρας δεν ήταν μια νέα ιδέα, αλλά η κλίμακα αυτής της κατασκευής ήταν μια πρωτοποριακή προσπάθεια, που αργότερα ακολουθήθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου. Μεγάλο μέρος της εργασίας ήταν χωρίς προηγούμενο, συμπεριλαμβανομένων υπολογισμών για τη συχνότητα των φαινομένων καταπόνησης, προβλέψεις που γίνονταν για τη μείωση μελλοντικών δαπανών συντήρησης, υπολογισμοί για πιέσεις που προκαλεί ο άνεμος και έγιναν εμφανείς από την καταστροφή της γέφυρας Tay, η επίδραση της θερμοκρασίας στη δομή και ούτω καθεξής.
Τη γέφυρα διέσχιζαν το 2006 ημερησίως 190-200 τρένα. thumb|center|990px|Πανόραμα της γέφυρας Φορθ
Συντήρηση
thumb|250px|Ατμομηχανή περνάει πάνω από τη γέφυρα το 1928 Μία κατασκευή όπως η γέφυρα Φορθ χρειάζεται συνεχή συντήρηση· βοηθητικές εργασίες για τη γέφυρα επιτελούνται από όχι μόνο ένα συνεργείο συντήρησης, αλλά από μία σιδηροδρομική «αποικία» περίπου πενήντα σπιτιών στον σταθμό Dalmeny. Οι ράγες της γέφυρας είναι κατασκευής «waybeam»: 12 ιντσών πλατειά κομμάτια ξυλείας μήκος 6 μέτρων βιδώνονται σε αυλάκια χάλυβα στο κατάστρωμα της γέφυρας και οι ράγες στερεώνονται στη κορυφή τραβερσών. Το 1992 στη γέφυρα τοποθετήθηκαν νέες ράγες με το πρότυπο BS113A (54 kg/m). Πριν από το 1992 οι ράγες στη γέφυρα ήταν μία ξεχωριστή κατηγορία: «γέφυρας Φορθ».
Παρόλο που τα σύγχρονα τρένα ασκούν λιγότερες πιέσεις στην γέφυρα από τις προηγούμενες ατμομηχανές, η γέφυρα χρειάζεται συνεχή συντήρηση και αυτό σήμερα πραγματοποιείται από τη Balfour Beatty, στο πλαίσιο σύμβασης με τη Network Rail.
«Painting the Forth Bridge» (Βάφοντας τη γέφυρα Φόρθ) είναι μια έκφραση της καθομιλουμένης στα αγγλικά για ένα ατέρμονο καθήκον, που επινοήθηκε από την εσφαλμένη πεποίθηση ότι κάποια στιγμή στην ιστορία το βάψιμο της γέφυρας, που απαιτούνταν, άρχιζε αμέσως μετά την ολοκλήρωση του προηγούμενου. Σύμφωνα με μία έκθεση του περιοδικού Νιου Σίβιλ Εντζινίαρ το 2004 σχετικά με τη σύγχρονη συντήρηση, μια τέτοια πρακτική δεν υπήρξε ποτέ, αν και υπό τη διοίκηση των Βρετανικών Σιδηροδρόμων, και πριν, η γέφυρα είχε ένα μόνιμο συνεργείο συντήρησης.
Μία πρόσφατη ανακαίνιση των χρωματισμών της γέφυρας ξεκίνησε με την ανάθεση σύμβασης το 2002 για ένα χρονοδιάγραμμα των εργασιών· το βάψιμο ολοκληρώθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2011. Πρόκειται για την εφαρμογή των 230.000 τετραγωνικών μέτρων βαφής με συνολικό κόστος 130 εκατομμύρια £. Αυτό το νέο χρώμα αναμένεται να έχει διάρκεια ζωής τουλάχιστον 25 χρόνια, ίσως και μέχρι 40, εξουδετερώνοντας έτσι την ανάγκη για συνεχή βαψίματα. Οι εργασίες αφορούσαν την απομάκρυνση όλων των προηγούμενων στρώσεων χρώματος από τη γέφυρα για πρώτη φορά στην ιστορία της, επιτρέποντας να γίνουν επισκευές στο χάλυβα.
Παραπομπές
Φορθ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σκωτία Κατηγορία:Μεταφορές στη Σκωτία Κατηγορία:Εδιμβούργο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Γέφυρες στο Ηνωμένο Βασίλειο