cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Ε. Τσιρόπουλος
Συγγραφικό έργο
Το ποιητικό, πεζογραφικό και δοκιμιακό του έργο εκτείνεται σε δεκάδες τόμους. Επίσης έχει μεταφράσει από τα ισπανικά, τα καταλανικά και τα γαλλικά βιβλία και κείμενα των Ορτέγα υ Γκασσέτ, Αντόνιο Ματσάδο, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Καμίλο Χοσέ Θέλα, Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, Σαλβαδόρ Εσπρίου, Χοσέ Μπεργαμίν, Ντρυόν, Ζενεβουά, Αρανγκούρεν κ.ά.
Έχει επιμεληθεί τη σειρά των Τετραδίων της "Ευθύνης" (40 τόμοι), την έκδοση του δοκιμιακού έργου των Άγγελου Τερζάκη, Κωνσταντίνου Τσάτσου, Αιμ. Χουρμούζιου κ.ά., καθώς και πλήθος άλλων εκδόσεων από τις "Εκδόσεις των Φίλων" και του περιοδικού "Ευθύνη".
Έχει συμμετάσχει με κείμενά του και σε συλλογικά έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Ισπανιστές
Αικατερίνη Γιουριέβσκαγια
Η Αικατερίνη Αλεξάνδροβνα, ρωσ. Екатерина Александровна Юрьевская (9 Σεπτεμβρίου 1878 - 22 Δεκεμβρίου 1959) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν μοργανατική κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τους γάμους της έγινε πριγκίπισσα Μπαρυατίνσκυ και μετά πριγκίπισσα Ομπολένσκυ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη (μόνη από τον 2ο γάμο) του Αλεξάνδρου Β΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και της (2ης) μοργανατικής συζύγου του Αικατερίνης, κόρης του Μιχαήλ πρίγκιπα Ντολγκορούκοβ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1901 τον Αλέξανδρο Βλαντιμίροβιτς Μπαρυατίνσκυ και είχε τέκνα:
Ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 1910 (39 ετών) και η Αικατερίνη έκανε το 1916 δεύτερο γάμο, με τον Σεργκέι πρίγκιπα Ομπολένσκυ. Διαζεύχθηκαν το 1923, χωρίς να έχουν αποκτήσει απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες
Σερζ Λατούς
Ο Σερζ Λατούς (1940-) (γαλλικά: Serge Latouche) είναι Γάλλος καθηγητής. Εξειδικεύεται στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις Βορρά-Νότου, καθώς και στην επιστημολογία των κοινωνικών επιστημών. Από το 2002 έχει αφιερωθεί στη μελέτη της αποανάπτυξης, και είναι ένας από τους πιο γνωστούς θεωρητικούς της.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σερζ Λατούς γεννήθηκε στη Βαν(fr) στις 12 Ιανουαρίου 1940. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, φιλοσοφία και οικονομικές επιστήμες. Είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris-Sud (Ορσέ). Έχει διδάξει επίσης στη Λιλ της Γαλλίας, καθώς και στο Κονγκό και το Λάος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι
2023 Έιζαφ
Ο Έιζαφ (Asaph) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1952 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Έιζαφ Χωλ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Έιζαφ είναι άγνωστα. Ο `Ειζαφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ειζαφ
Βαλτικοί Αγώνες Αγωνισμάτων Ρίψεων
Οι Βαλτικοί Αγώνες Αγωνισμάτων Ρίψεων (εσθονικά: Heitealade Balti maavõistlus, λετονικά: Baltijas valstu mačsacīkste mešanu disciplīnās, λιθουανικά: Baltijos šalių metimų mačas) είναι διεθνείς αγώνες στίβου για αθλητές των Βαλτικών χωρών ανωτέρου επιπέδου, κάτω από την ηλικία των 23, των 20 και των 18, οι οποίοι διοργανώνονται ετησίως το Μάιο από την Εσθονική, τη Λετονική και τη Λιθουανική Ομοσπονδία Στίβου.
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Βάλμιερα στη Λετονία την 1η Οκτωβρίου του 2011 στο Στάδιο Γιάνις Ντάλινς και από τότε έχει διεξαχθεί οκτώ φορές μέχρι και την πιο πρόσφατη που έλαβε χώρα στο Ράκβερε στην Εσθονία στις 26 Μαΐου του 2018.
Οι Βαλτικοί Αγώνες Αγωνισμάτων Ρίψεων έχουν πραγματοποιηθεί από δύο φορές σε όλες τις Βαλτικές χώρες, στις πόλεις Βάλμιερα (2), Κάρκσι-Νούια (2) και Αλίτους (2). Οι δύο πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν Σεπτέμβριο και Οκτώβριο όπου αυτό άλλαξε σε Μάιο από το 2013 έως και σήμερα.
Οι αγώνες αφορούν μόνο τους αθλητές που ειδικεύονται στα αγωνίσματα ρίψεων που είναι η δισκοβολία, ο ακοντισμός, η σφυροβολία και η σφαιροβολία. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται τριάντα δύο αγωνίσματα, οκτώ ανά κατηγορία, δεκαέξι περισσότερα από το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Χειμερινών Ρίψεων λόγω του ότι δεν περιλαμβάνονται οι κατηγορίες U20 και U18.
Στη διοργάνωση υπάρχει ξεχωριστή βαθμολογία η οποία αναδεικνύει την πρωταθλήτρια χώρα συνολικά και λειτουργεί με το ίδιο βαθμολογικό σύστημα του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Χειμερινών Ρίψεων που πραγματοποιείται τον Μάρτιο. Η μοναδική πρωταθλήτρια χώρα είναι η Εσθονία έχοντας κατακτήσει έξι τίτλους από το 2011 έως το 2016.
Η τέταρτη έκδοση των αγώνων που έλαβε χώρα στη Βάλμιερα στη Λετονία το 2014 διεξήχθη ως Διεθνείς Αγώνες Αγωνισμάτων Ρίψεων με τη συμμετοχή και της Λευκορωσίας η οποία βαθμολογήθηκε μαζί με τις άλλες χώρες.
Σήμερα είναι η μόνη διοργάνωση που αφορά συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή και χρησιμεύει ως μία προετοιμασία των αθλητών για τις εθνικές και τις διεθνείς διοργανώσεις ανοιχτού στίβου που ακολουθούν.
Παραπομπές
Ρίψεων
Σαρδέλα
Τα είδη του γένους Σαρδίνης (Sardina), κοινώς γνωστά ως σαρδέλες, είναι απ’ τα πιο διαδεδομένα στο ευρύ κοινό εμπορεύσιμα είδη ψαριών και συναντώνται στις περισσότερες θάλασσες. Η Sardina pilchardus είναι το είδος σαρδέλας που συναντάται στην Ευρώπη, με μεγάλη συμβολή στην διατροφή και το εμπόριο.
Χαρακτηριστικά της οικογένειας Clupeidae
Η σαρδέλα της Ευρώπης, το είδος Sardina pilchardus, ανήκει στην οικογένεια των Κλυπεΐδών (Clupeidae) της τάξης των Κλυπεόμορφων (Clupeiformes).
Τα χαρακτηριστικά της οικογένειας ως προς την μορφολογία περιλαμβάνουν διάφορους τύπους σχήματος του σώματος, από τορπιλοειδές (σχεδόν κυκλική κάθετη τομή) μέχρι αρκετά συμπιεσμένο πλευρικά. Τα είδη της οικογένειας Clupeidae δεν φέρουν λέπια στο κεφάλι, ενώ στο υπόλοιπο σώμα τα λέπια είναι κυκλοειδή. Κάποια είδη φέρουν κοιλιακές φολίδες. Η πλευρική γραμμή είναι σύντομη και σε κάποια είδη σταματάει λίγα λέπια μετά το τελευταίο όριο της κεφαλής. Σε ορισμένα είδη, δε, απουσιάζει πλήρως. Τα δόντια είναι ιδιαίτερα μικρά και βρίσκονται στις σιαγόνες. Φέρουν ένα ραχιαίο πτερύγιο μικρού μήκους και τοποθετημένο προς το κέντρο του σώματος. Τα κοιλιακά πτερύγια βρίσκονται κοντά στην βάση του ραχιαίου, και οι ακτίνες όλων των πτερυγίων είναι μαλακές. Κάποια είδη δεν έχουν ραχιαίο και κοιλιακά πτερύγια.
Είναι είδη παράκτια που ζουν σε κοπάδια, τόσο σε θαλασσινά όσο και γλυκά νερά. Κάποια είδη είναι ανάδρομα, δηλαδή μεταναστεύουν από το θαλάσσιο περιβάλλον στα εσωτερικά ύδατα.
Η διατροφή της οικογένειας αυτής περιλαμβάνει κυρίως πλανκτονικούς οργανισμούς. Το μέγεθος κυμαίνεται από 2 εκ. μέχρι 27 εκ. Η οικογένεια Clupeidae περιλαμβάνει ψάρια μεγάλης εμπορικής σπουδαιότητας, που χρησιμοποιούνται τόσο στην διατροφή, όσο και στην παραγωγή ιχθυελαίου και τροφής για ψάρια.
Ανατομία και μορφολογία
Το σώμα του είδους είναι υποκυλινδρικό, με στρογγυλή κοιλιά που στα νεαρά άτομα είναι περισσότερο συμπιεσμένη. Το βραγχιακό άνοιγμα είναι στρογγυλεμένο στο οπίσθιο μέρος, χωρίς να φέρει σαρκώδεις εκφύησεις. Φέρει μόνο μαλακές ακτίνες σε όλα τα πτερύγια. Το ραχιαίο πτερύγιο έχει 12-13 ακτίνες (D12-13) και το εδρικό πτερύγιο έχει 12-13 ακτίνες (A12-13). Το ουραίο πτερύγιο είναι διχαλωτό ισόλοβο. Στο εδρικό πτερύγιο οι δύο τελευταίες ακτίνες είναι επιμήκεις.
Στο σώμα φέρει 3 με 5 διακριτές ραβδώσεις που εκτείνονται προς τα κάτω και προς το χαμηλότερο τμήμα του βραγχιακού καλύμματος. Επίσης, μπορεί να φέρει μία με τρεις σειρές από κηλίδες πλευρικά στα ανώτερα σημεία του σώματος. Ο χρωματισμός της ράχης είναι πράσινο-καφέ και κατά μήκος των πλευρών φέρει μία μπλε λωρίδα. Η κοιλιά είναι χρώματος ασημί ή λευκού, ενώ τα πτερύγια είναι άχρωμα, εκτός του ραχιαίου που έχει έναν απροσδιόριστο ελαφρύ χρωματισμό. Το μέγιστο καταγεγραμμένο μήκος είναι 27,5 εκ., ενώ το μέσο μήκος είναι 20cm. Η σεξουαλική ωρίμανση επιτυγχάνεται όταν το ψάρι έχει μήκος 11-15cm.
Βιολογία, διατροφή και αναπαραγωγή
Το είδος Sardina pilchardus ζει σε παράκτιες περιοχές, σχηματίζοντας κοπάδια, σε βάθη από 25 μ. μέχρι 55 μ.. Κατά την διάρκεια της ημέρας μπορεί να κατέλθει ακόμα και σε βάθος 100 μ., ανεβαίνοντας στα 10m με 35m την νύχτα. Τρέφονται κυρίως με πλακτονικά οστρακοειδή, αλλά και με μεγαλύτερους οργανισμούς, πραγματοποιώντας ημερήσια κάθετη μετανάστευση σε αναζήτηση τροφής.
Αναπαράγονται σε βάθος 20-25m σε ομάδες, τόσο κοντά σε ακτές, όσο και στην ανοιχτή θάλασσα, παράγοντας 50000-60000 αυγά με μέση διάμετρο 1.5mm. Τα αυγά αφήνονται αφύλακτα στην ανοιχτή θάλασσα ή στον πυθμένα. Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα τον Απρίλιο στις περιοχές της Μεγάλης Βρετανίας, τον Ιούνιο με Αύγουστο στην Βόρεια και τον Εύξεινο Πόντο, από Σεπτέμβριο μέχρι Μάιο στις ακτές της Μεσογείου και Νοέμβριο με Ιούνιο στις Αφρικανικές ακτές της Μεσογείου. Η μέγιστη ηλικία που έχει καταγραφεί είναι τα 15 χρόνια.
Στοιχεία συμπεριφοράς
Όλα τα είδη σαρδέλας, όπως και το είδος Sardina pilchardus, σχηματίζουν κοπάδια, και μάλιστα με ιδιαίτερα σφιχτή δομή. Ο σχηματισμός κοπαδιών είναι αρκετά συνηθισμένος στα ψάρια (25%). Περίπου 80% όλων των ειδών ψαριών παρουσιάζουν μια φάση σχηματισμού κοπαδιών κατά την διάρκεια της ζωής τους. Ο σχηματισμός κοπαδιών θεωρείται ένας αποτελεσματικός τρόπος μετακίνησης κάτω από την θάλασσα και έχει πολλά οφέλη για τα άτομα που συμμετέχουν σε αυτά.
Εμπορική αξία - αλιεία
Η σαρδέλα της Ευρώπης, Sardina pilchardus, είναι είδος με μεγάλη εμπορική αξία. Παρότι έχει παρουσιάσει πολλές διακυμάνσεις στην πυκνότητα του πληθυσμού στο παρελθόν, προς το παρόν δεν διατρέχει κίνδυνο υπεραλίευσης και μάλιστα ο πληθυσμός αυξάνεται σε αριθμό. Στην Ελλάδα η δυναμική του ιχθυοπληθυσμού της σαρδέλας σε συνάρτηση με την αλιεία είναι αρκετά δύσκολο να προβλεφθεί, λόγω της μεγάλης επίδρασης που έχουν πάνω στο είδος οι διάφορες ετήσιες μεταβολές, τόσο σε ωκεανογραφικό, όσο και βιολογικό επίπεδο. Επιπρόσθετα, διάφοροι κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες αποτελούν κυρίαρχο μοχλό που ρυθμίζει τις συνθήκες αλιείας.
Αξία ως τρόφιμο
Οι σαρδέλες είναι πλούσιες σε βιταμίνες και μέταλλα. Μια μικρή μερίδα σαρδέλες μπορεί να παρέχει το 13% της συνιστώμενης ημερήσιας ποσότητας Βιταμίνης Β2, το 25% της νιασίνης και το 150% της Βιταμίνης Β12. Όλες οι Βιταμίνες Β βοηθούν τη σωστή λειτουργία του νευρικού συστήματος, ενώ χρησιμοποιούνται και στο μεταβολισμό της ενέργειας. Επίσης, είναι πλούσιες σε μέταλλα όπως ο φώσφορος (100 γρ. 49% ΣΗΠ), το ασβέστιο (38% ΣΗΠ), σελήνιο (75% ΣΗΠ), καθώς και σίδηρο (16% ΣΗΠ), μαγνήσιο (10% ΣΗΠ) και κάλιο (11% ΣΗΠ). Περιέχουν επίσης πολλά ωμέγα-3 και ωμέγα-6 λιπαρά, τα οφέλη των οποίων είναι γενικώς αποδεκτό ότι μειώνουν την εμφάνιση καρδιακών παθήσεων.
Στο παρακάτω πίνακα εμφανίζονται τα στοιχεία από την επίσημη ιστοσελίδα usda
Λόγω του ότι οι σαρδέλες είναι χαμηλά στη διατροφική αλυσίδα, έχουν πολύ μικρή περιεκτικότητα σε τοξικές ουσίες όπως ο υδράργυρος, σχετικά με άλλα ψάρια που καταναλώνει ο άνθρωπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλυπεόμορφα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Το τουρκικό τέχνασμα (ταινία)
Το τουρκικό τέχνασμα (Ρωσικά: Турецкий гамбит), είναι ρωσική ταινία του 2005 στο είδος ιστορική.
Πλοκή
Η ταινία βασίζεται στο δεύτερο βιβλίο από τις περιπέτειες του Έραστ Φαντόριν από σειρά μυθιστορημάτων που γράφτηκε από τον Ρώσο συγγραφέα Μπορίς Ακούνιν. Η υπόθεση της ταινίας λαμβάνει χώρα το 1877 κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου. Ο Έραστ Φαντόριν μόλις δραπέτευσε από τουρκική φυλακή και προσπαθεί να περάσει στη ρωσική πλευρά το συντομότερο δυνατόν, για να δώσει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την επικείμενη επίθεση του εχθρού. Στο δρόμο του συναντά τη Βαρβάρα Σουβόροβα, μια νεαρή κοπέλα που πρόκειται να δει τον αρραβωνιαστικό της, ένα στρατιώτη του ρωσικού στρατού. Ο Έραστ γνωρίζει επίσης ότι υπάρχει κάποιος κατάσκοπος/προδότης στο ρωσικού στρατό. Όλοι είναι ύποπτοι ...
Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά
Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά (ιταλικά: L'uccello dalle piume di cristallo) είναι Ιταλική τζάλο ταινία του 1970, σε σκηνοθεσία του Ντάριο Αρτζέντο, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Η ταινία έκανε δημοφιλέστερο το ιταλικό είδος τζάλο. Είναι η πρώτη ταινία στη σειρά "Η Τριλογία των Ζώων", με συνέχειες Ο Γάτος με τις 9 Ουρές (1971) και Τέσσερις Μύγες σε Γκρι Βελούδο (1972).
Σε σενάριο του Αρτζέντο, η ταινία πήρε έμπνευση από το μυθιστόρημα του Φρέντερικ Μπράουν The Screaming Mimi, το οποίο έγινε προσαρμογή στο Χόλιγουντ, ως Screaming Mimi (1958), σε σκηνοθεσία του Γκερντ Όσβαλντ.
Υπόθεση
Ο Σαμ Νταλμάς (Τόνι Μουζάντε) είναι ένας Αμερικανός συγγραφέας, ο οποίος κάνει διακοπές στη Ρώμη μαζί με την Αγγλίδα φίλη του και μοντέλο Τζούλια (Σούζι Κένταλ). Υποφέροντας από συγγραφικό μπλοκ, ο Σαμ είναι στα πρόθυρα να επιστρέψει στην Αμερική, αλλά γίνεται μάρτυρας σε μία επίθεση εις βάρος μια γυναίκας σε μια γκαλερί από έναν μυστηριώδη επιτιθέμενο με αδιάβροχο και μαύρα γάντια.
Προσπαθώντας να την φτάσει, ο Σαμ εγκλωβίζεται ανάμεσα σε δύο γυάλινες πόρτες, βλέποντας τον κακοποιό να δραπετεύει. Η γυναίκα, Μόνικα Ρανιέρι (Εύα Ρέντσι), η σύζυγος του ιδιοκτήτη της γκαλερί, Αλμπέρτο Ρανιέρι (Ουμπέρτο Ράο), επιβιώνει από την επίθεση και η τοπική αστυνομία παίρνει το διαβατήριο του Σαμ, για να τον αποτρέψει να φύγει από τη χώρα. Ο επιτιθέμενος φαίνεται να είναι κατά συρροήν δολοφόνος, ο οποίος σκοτώνει νεαρές γυναίκες στην πόλη, και ο Σαμ είναι ένας σημαντικός μάρτυρας.
Ο Σαμ προβληματίζεται από αυτά που είδε εκείνη τη νύχτα, αισθανόμενος ότι του διαφεύγει κάποιο κρίσιμης σημασίας στοιχείο, και αποφασίζει να βοηθήσει τον επιθεωρητή Μοροζίνι (Ενρίκο Μαρία Σαλέρνο) στην έρευνά του. Ανακρίνει τον νταβατζή μιας δολοφονημένης πόρνης και επισκέπτεται το κατάστημα που εργαζόταν ένα από τα θύματα. Εκεί, ανακαλύπτει ότι το τελευταίο πράγμα που πούλησε την ημέρα του θανάτου της ήταν ένας πίνακας που απεικόνιζε έναν άνδρα με αδιάβροχο να δολοφονεί μια νεαρή γυναίκα. Επισκέπτεται τον καλλιτέχνη, αλλά βρίσκεται σε αδιέξοδο για άλλη μια φορά. Ενώ επιστρέφει πίσω στο διαμέρισμά του, η Τζούλια δέχεται επίθεση από την ίδια φιγούρα με τα μαύρα γάντια, αλλά ο Σαμ φθάνει στο σπίτι εγκαίρως για να τη σώσει και ο επιτιθέμενος δραπετεύει.
Ο Σαμ δέχεται απειλητικά μηνύματα από τον δολοφόνο, στα οποία η αστυνομία καταφέρνει να απομονώσει έναν παράξενο θόρυβο, ο οποίος στη συνέχεια αποκαλύπτεται ότι είναι από ένα σπάνιο είδος πουλιού από τη Σιβηρία, ονόματι "Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά", λόγω της διάφανης λάμψης των φτερών του. Αυτό αποδεικνύεται σημαντικό, μιας και μόνο ένα του είδους κρατείται στη Ρώμη, και συγκεκριμένα στον ζωολογικό κήπο, επιτρέποντας στον Σαμ και την αστυνομία να εντοπίσουν την κατοικία του δολοφόνου. Εκεί, για άλλη μια φορά βρίσκουν την Μόνικα Ρανιέρι, αυτήν τη φορά να τσακώνεται με τον άντρα της, τον Αλμπέρτο, ο οποίος κρατάει μαχαίρι. Έπειτα από έναν σύντομο καβγά, ο Αλμπέρτο πέφτει από τον έκτο όροφο στο πεζοδρόμιο. Ενώ πεθαίνει, ομολογεί τους φόνους και τους λέει ότι αγαπάει τη γυναίκα του.
Συνειδητοποιώντας ότι η Τζούλια και η Μόνικα το έσκασαν, ο Σαμ τις ακολουθεί, καταλήγοντας σε ένα σκοτεινό κτίριο. Εκεί, βρίσκει τον φίλο του Κάρλο (Ρενάτο Ρομάνο) δολοφονημένο και την Τζούλια δεμένη, φιμωμένη και πληγωμένη. Η δολοφόνος ξεπροβάλλει και αποκαλύπτεται ότι είναι η Μόνικα Ρανιέρι. Ο Σαμ ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα δεν του διέφυγε τίποτα κατά τη διάρκεια της πρώτης επίθεσης, απλώς παρερμήνευσε αυτά που είδε. Η επίθεση στην γκαλερί, στην οποία ήταν μάρτυρας, δεν ήταν κατά της Μόνικα, αλλά αντίθετα η Μόνικα επιτέθηκε στον σύζυγό της, ο οποίος φορούσε αδιάβροχο. Εκείνη τρέπεται σε φυγή και καταλήγουν στην γκαλερί. Εκεί, παγιδεύεται στο πάτωμα από ένα τεράστιο γλυπτό με καρφιά. Ανήμπορος να ελευθερωθεί, η Μόνικα ετοιμάζεται να τον σκοτώσει. Ενώ σηκώνει το μαχαίρι, η αστυνομία (η οποία έχει ειδοποιηθεί από την Τζούλια, που έχει δραπετεύσει) εισβάλλει και την παγιδεύει. Ο Σαμ ελευθερώνεται και η Μόνικα οδηγείται σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Η Μόνικα ήταν θύμα μιας τραυματικής επίθεσης δέκα χρόνια πριν και όταν είδε τον πίνακα τρελάθηκε, με αποτέλεσμα να μην ταυτιστεί με το θύμα, αλλά με τον θύτη. Παρομοίως, ο Αλμπέρτο άρχισε να υποφέρει από ψύχωση, βοηθώντας την να καλύψει τους φόνους και να διαπράξει και κάποιους από αυτούς ο ίδιος. Ο Σαμ και η Τζούλια επανασυνδέονται και επιστρέφουν στην Αμερική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Giallo ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Σίδηρος
Ο σίδηρος (αγγλικά: iron, λατινικά: ferrum), είναι το χημικό στοιχείο με το σύμβολο Fe, ατομικό αριθμό 26, και ατομική μάζα 55,847. Πιο συγκεκριμένα, είναι μέταλλο που ανήκει στην πρώτη (1η) κύρια σειρά των στοιχείων μετάπτωσης, της ομάδας 8 (πρώην ομάδας VIII) του περιοδικού συστήματος.
Κατά μάζα, είναι το αφθονότερο χημικό στοιχείο στη Γη, σχηματίζοντας πολύ μεγάλο ποσοστό τόσο του εξωτερικού, όσο και του εσωτερικού πυρήνα του πλανήτη. Ακόμη, είναι το τέταρτο αφθονότερο χημικό στοιχείο στο φλοιό της Γης, μετά από το οξυγόνο (Ο2), το πυρίτιο (Si) και το αργίλιο (Al).
Ο καθαρός (στοιχειακός) σίδηρος είναι πολύ σπάνιος στο φλοιό της Γης. Ουσιαστικά, η ύπαρξη καθαρού σιδήρου είναι περιορισμένη στους μετεωρίτες και σε άλλα χαμηλής συγκέντρωσης οξυγόνου και υγρασίας περιβάλλοντα. Ωστόσο είναι αρκετά άφθονα τα σιδηρούχα ορυκτά. Ο σίδηρος ήταν γνωστός στους ανθρώπους από την προϊστορική εποχή. Όμως η εξόρυξη μεταλλικού σιδήρου από τα ορυκτά του απαιτεί κλιβάνους ικανούς να αναπτύξουν θερμοκρασία τουλάχιστον 1.500°C, δηλαδή περίπου 500°C περισσότερο από την αντίστοιχη του χαλκού. Οι άνθρωποι άρχισαν να κυριαρχούν στη διεργασία αυτή στην Ευρασία, μόλις από το 2.000 π.Χ., ενώ ο σίδηρος άρχισε να εκτοπίζει τα κράματα του χαλκού σε εργαλεία και όπλα περί το 1.200 π.Χ.. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε με μετάβαση από την Εποχή του Ορείχαλκου στην Εποχή του Σιδήρου.
Ο καθαρός μεταλλικός σίδηρος είναι μαλακός, μαλακότερος και από το αλουμίνιο, αλλά είναι αδύνατο να εξαχθεί κατά τη διεργασία της ερυθροπύρωσης. Το υλικό σκληραίνει σημαντικά κατά την διάρκεια της διεργασίας, απορροφώντας διάφορες προσμίξεις, όπως ο άνθρακας. Με συγκέντρωση άνθρακα μεταξύ 0,2% και 2,1% παράγεται χάλυβας (steel ή «ατσάλι» εκ του λατινικού acciaio), που μπορεί να είναι μέχρι και 1.000 φορές σκληρότερος από τον καθαρό μεταλλικό σίδηρο. Ο «ακατέργαστος σίδηρος» (crude iron) παράγεται σε υψικαμίνους, όπου σιδηρομετάλλευμα, συνήθως αιματίτης (με βασικό συστατικό το τριοξείδιο του σιδήρου, Fe2O3) ανάγεται από κωκ (C και παραγόμενο CO) σε «επεξεργασμένο σίδηρο» (pig iron), που συμπεριέχει σχετικά μεγάλη συγκέντρωση άνθρακα. Με παραπέρα «εξευγενισμό» (refinement) με οξυγόνο ανάγεται το ανθρακούχο περιεχόμενο, ελαττώνοντας τη συγκέντρωση του άνθρακα στο κράμα στις προδιαγραφές του χάλυβα. Χάλυβες και διάφορα κράματα σιδήρου με σχετικά μικρή περιεκτικότητα σε άνθρακα που περιέχουν και κάποια άλλα μέταλλα ή και στοιχεία («κράματα χάλυβα» alloy steels) χρησιμοποιούνται πλέον πολύ ευρύτερα στη σύγχρονη βιομηχανική χρήση.
Τα κράματα του σιδήρου, όπως ο χάλυβας, ο ανοξείδωτος χάλυβας και ορισμένα ειδικά κράματα χάλυβα αποτελούν από τότε (αρχή Εποχής Σιδήρου, φυσικά όχι όλα τα κράματα ταυτόχρονα) μέχρι και σήμερα τα πιο συνηθισμένα βιομηχανικά μέταλλα, εξαιτίας του μεγάλου εύρους των επιθυμητών μηχανικών ιδιοτήτων τους, αλλά και της σχετικής αφθονίας του σιδήρου, άμεσα συνδεμένης με το (σχετικά) χαμηλό κόστος παραγωγής του.
Ακόμη, ο σίδηρος είναι πολύ συνηθισμένος στους πετρώδεις πλανήτες, στους πλανήτες νάνους, στους δορυφόρους και στους αστεροειδείς του ηλιακού συστήματος κι αυτό χάρη στην άφθονη παραγωγή τους ως τελικό προϊόν πυρηνικής σύντηξης σε άστρα υψηλής μάζας.Ο σίδηρος βρίσκεται σε σχετικά μεγάλο εύρος αριθμών οξείδωσης από -2 ως και +6, αν και οι αριθμοί οξείδωσης +2 και +3 είναι οι πιο συνηθισμένοι του. Στοιχειακός σίδηρος βρίσκεται σε Είναι πολύ ευαίσθητος στην παρουσία οξυγόνου και νερού. Επιφάνειες νεοσχηματισμένου στοιχειακού σιδήρου φαίνονται ασημόγκριζες, αλλά οξειδώνονται στον κανονικό ατμοσφαιρικό αέρα, δίνοντας οξείδια του σιδήρου, γνωστά ως «σκουριά». Αντίθετα από πολλά άλλα μέταλλα, που σχηματίζουν μόνο ένα προστατευτικό στρώμα οξειδίου, το οξείδιο του σιδήρου καταλαμβάνει μεγαλύτερο όγκο σε σύγκριση με το κομμάτι μεταλλικού (δηλαδή στοιχειακού) σιδήρου από το οποίο προήλθε. Έτσι, κατά διαστήματα «σκάει», εκθέτοντας νέες επιφάνειες μεταλλικού σιδήρου για διάβρωση.
Οι χημικές ενώσεις του σιδήρου, που περιλαμβάνουν τις «σιδηρο-» (ενώσεις του FeII) και τις «σιδηρη-» (ενώσεις του FeIII) (κυρίως) ενώσεις, έχουν επίσης πολλές εφαρμογές. Μίγμα (σκόνης) οξειδίου του σιδήρου (FeO) και σκόνης αλουμινίου μπορεί να αναφλεγεί, δημιουργώντας τη γνωστή αντίδραση θερμίτη, που χρησιμοποιείται στη συγκόλληση και στον καθαρισμό μεταλλευμάτων. Δημιουργεί δυαδικές ενώσεις με τα αλογόνα και τα χαλκογόνα. Ανάμεσα στις οργανομεταλλικές ενώσεις του σιδήρου είναι η φερροκίνη, η πρώτη ένωση σάντουιτς που ανακαλύφθηκε.
Ο σίδηρος παίζει σημαντικό ρόλο στη βιοχημεία, σχηματίζοντας σύμπλοκα με το μοριακό οξυγόνο (O2) στην αιμογλοβίνη και στη μυογλοβίνη, δυο συνηθισμένες μεταφορικές πρωτεΐνες οξυγόνου, που το μεταφέρουν στα σπονδυλωτά. Ο σίδηρος είναι ακόμη το μέταλλο που βρίσκεται στο ενεργό κέντρο πολλών σημαντικών οξειδοαναγωγικών ενζύμων που ασχολούνται με την κυτταρική αναπνοή και την οξειδοαναγωγή πολλών βιοχημικών ενώσεων σε φυτά και ζώα.
Χαρακτηριστικά
left|thumb|150px|Καθαρός σίδηροςΟ καθαρός σίδηρος είναι μέταλλο αλλά βρίσκεται σπάνια με αυτήν την μορφή στην επιφάνεια της Γης, επειδή οξειδώνεται εύκολα με την παρουσία οξυγόνου και υγρασίας στην ατμόσφαιρα. Προκειμένου να παραλάβουμε μεταλλικό σίδηρο, το οξυγόνο πρέπει να απομακρυνθεί από τα φυσικά μεταλλεύματα – κυρίως από τον αιματίτη (μετάλλευμα σιδήρου με τύπο Fe2O3) σε υψηλές θερμοκρασίες. Οι ιδιότητες του σιδήρου μπορούν να τροποποιηθούν με την ανάμιξη του με τα διάφορα άλλα μέταλλα (και μερικά αμέταλλα, κυρίως άνθρακα και πυρίτιο) για να σχηματίσει ατσάλι.
Οι πυρήνες των ατόμων σιδήρου έχουν μερικές από τις υψηλότερες συνδετικές ενέργειες ανά πυρήνα, οι οποίες ξεπερνώνται μόνο από το ισότοπο νικελίου 62Ni. Παγκοσμίως το αφθονότερο των πιο σταθερών ισοτόπων είναι, παρ'όλα αυτά, το 56Fe. Αυτό σχηματίζεται από την πυρηνική σύντηξη στα αστέρια. Αν και ένα περαιτέρω μικρό ενεργειακό κέρδος θα μπορούσε να εξαχθεί από τη σύνθεση 62Ni, οι συνθήκες στα αστέρια είναι ακατάλληλες ώστε να ευνοηθεί αυτή η διαδικασία. Η διανομή των στοιχείων στη Γη ευνοεί πολύ περισσότερο το σίδηρο παρά το νικέλιο, καθώς επίσης και πιθανώς στα στοιχεία-προϊόντα ενός υπερκαινοφανούς αστέρα.
Ο σίδηρος [ως Fe2+, κατιόν σιδήρου (ΙΙ)] είναι ένα απαραίτητο ιχνοστοιχείο που χρησιμοποιείται από σχεδόν όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι μερικοί οργανισμοί που ζουν σε περιβάλλον φτωχό σε σίδηρο και έχουν εξελιχθεί ώστε να χρησιμοποιούν διαφορετικά στοιχεία στις μεταβολικές τους διαδικασίες, όπως μαγγάνιο αντί για σίδηρο για την κατάλυση, ή την αιμοκυανίνη αντί για την αιμογλοβίνη. Ένζυμα που περιέχουν σίδηρο συμμετέχουν στην κατάλυση οξειδωτικών αντιδράσεων στη βιοχημεία και στις μεταφορές διάφορων ευδιάλυτων αερίων.
Προέλευση
Ο σίδηρος είναι το έκτο (6ο) αφθονότερο στοιχείο στο σύμπαν, που διαμορφώνεται ως τελική πράξη της νουκλεοσύνθεσης, από το πυρίτιο που υφίσταται πυρηνική σύντηξη στα ογκώδη αστέρια. Για την ακρίβεια παράγεται το ισότοπο 56Ni του νικελίου, που είναι το τελευταίο νουκλίδιο για το οποίο η πυρηνική σύντηξη είναι εξώθερμη. Αυτό σημαίνει ότι αυτό το ραδιενεργό νουκλίδιο (56Ni) είναι το τελευταίο που παράγεται πριν καταρρεύσει ένας υπερκαινοφανής αστέρας (supernova), οπότε η έκρηξή του μπορεί να διαχύσει το περιεχόμενο του άστρου. Το ραδιενεργό 56Ni διασπάται στη συνέχεια στο σταθερό 56Fe, με αποτέλεσμα το τελευταίο να επικρατεί τελικά απόλυτα σε αναλογία παρουσίας.
Ενώ ο σίδηρος αποτελεί περίπου το 5% της επιφάνειας της γης, ο γήινος πυρήνας θεωρείται ότι αποτελείται κατά ένα μεγάλο μέρος από ένα κράμα σιδήρου-νικελίου που αποτελεί το 35% της συνολικής μάζας της γης. Ο σίδηρος είναι συνεπώς το αφθονότερο στοιχείο στη Γη, αλλά μόνο το τέταρτο αφθονότερο στοιχείο στην επιφάνειά της, μετά από το αργίλιο (Al). Το μεγαλύτερο μέρος του σιδήρου στην επιφάνεια βρίσκεται ενωμένο με το οξυγόνο ως οξείδια σιδήρου, όπως ο αιματίτης, ο γκετίτης και ο μαγνητίτης, ή ως σουλφίδια σιδήρου, όπως ο σιδηροπυρίτης. Περίπου ένας στους 20 μετεωρίτες αποτελείται από μεταλλεύματα σιδήρου-νικελίου. Αν και σπάνιοι, οι μετεωρίτες σιδήρου είναι ο σημαντικότερος τρόπος σχηματισμού και αίτιο ύπαρξης μεταλλικού σιδήρου στην επιφάνεια της γης. Το κόκκινο χρώμα της επιφάνειας του Άρη θεωρείται ότι προέρχεται από πετρώματα πλούσια σε σίδηρο.
Ισότοπα
Ο φυσικός σίδηρος αποτελείται από τέσσερα (4) ισότοπα: 5.845% από το ραδιενεργό 54Fe (ημιζωή: >3,1·1022 έτη), 91,754% από το σταθερό 56Fe, 2,119% από το σταθερό 57Fe και 0,282% από το επίσης σταθερό 58Fe. Το 60Fe είναι ένα εξαφανισμένο ραδιοϊσότοπο με χρόνο ημιζωής 1,5 εκατομμύρια έτη.
Ο σίδηρος στον οργανισμό
Ο σίδηρος θεωρείται απαραίτητο ανόργανο στοιχείο για όλους τους οργανισμούς, καθώς έχει σημαντικό ρόλο στο μεταβολισμό και είναι απαραίτητα προσθετική ομάδα για εκατοντάδες ένζυμα και πρωτεΐνες, όπως οι πρωτεΐνες που μεταφέρουν οξυγόνο. Στον ενήλικα άνθρωπο η φυσιολογική ποσότητα σιδήρου που βρίσκεται στον οργανισμό είναι περίπου 4 γραμμάρια, από τα οποία το 75% είναι δεσμευμένο στην αιμοσφαιρίνη. Ο σίδηρος που βρίσκεται στον οργανισμό ανακυκλώνεται, όμως μικρή ποσότητα αποβάλλεται με τα ούρα, τα κόπρανα, την έμμηνο ρύση στις γυναίκες και μέσω του δέρματος. Αυτή η απώλεια αντισταθμίζεται με την απορρόφηση σιδήρου που προέρχεται από τη διατροφή στο λεπτό έντερο. Η έλλειψη σιδήρου (σιδηροπενία) είναι η πιο κοινή διατροφική έλλειψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το πρόβλημα είναι πολύ έντονο στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 600 με 700 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως έχουν σιδηροπενία.
Βιολογικός ρόλος
Ο σίδηρος είναι στοιχείο το οποίο είναι απαραίτητο για όλους τους οργανισμούς. Οι βασικές του λειτουργίες σχετίζονται με τις αλλαγές στην κατάσταση οξείδωσής του και στην μεταφορά ηλεκτρονίων. Ο σίδηρος είναι βασικό συστατικό της αίμης, ενός μορίου το οποίο υπάρχει σε μεγάλο αριθμό ενζύμων και πρωτεϊνών. Ο σίδηρος στην αίμη της αιμοσφαιρίνης και της μυοσφαιρίνης δρα ως μεταφορέας και αποθήκη οξυγόνου. Η αιμοσφαιρίνη δεσμεύει το μεγαλύτερο ποσοστό του σιδήρου στον οργανισμό. Ο σίδηρος επίσης βρίσκεται στα κυτοχρώματα, πρωτεΐνες που δρουν ως μεταφορέας ηλεκτρονίων στην οξειδωτική φωσφορυλίωση, την κύρια αντίδραση παραγωγής ενέργειας υπό την μορφή ATP. Ο σίδηρος επίσης είναι συνδετική ομάδα σε ένζυμα με αναγωγική δράση όπως οι καταλάσες και οι περοξιδάσες. Ο σίδηρος σχηματίζει σύμπλοκα μαζί με το θείο τα οποία ενώνονται σε πρωτεΐνες, σχηματίζοντας σιδηρο-θειο-πρωτεΐνες, και συμμετέχουν σε πολλές βιολογικές λειτουργίες, όπως η φωτοσύνθεση και η αναπνοή. Αυτά τα σύμπλοκα έχουν πολλές διαφορετικές οξειδωτικές καταστάσεις και έτσι χρησιμοποιούνται σε πολλά ένζυμα και σε πρωτεΐνες με ρυθμιστική δράση. Ο σίδηρος βρίσκεται επίσης στο βακτηριακό ένζυμο νιτρογενάση, το οποίο χρησιμοποιείται στην αζωτοδέσμευση, δηλαδή μετατρέπει το μοριακό άζωτο σε αμμωνία. Ο σίδηρος βρίσκεται και στην φερρεδοξίνη, ένα ισχυρό αναγωγικό που χρησιμοποιείται στην δέσμευση του αζώτου για να δώσει ηλεκτρόνια.
Πρόσληψη σιδήρου μέσω της διατροφής
Οι κύριες πηγές διατροφικού σιδήρου είναι το κόκκινο κρέας, κυρίως το βοδινό, το ψάρι (π.χ. τόνος και σολομός), τα στρείδια και το κρέας των πουλερικών και ιδίως το συκώτι. Ο σίδηρος από αυτές τις πηγές βρίσκεται ενωμένος με την ομάδα αίμης και σχεδόν το 25% του σιδηρού απορροφάται από τον ανθρώπινο οργανισμό. Άλλες διατροφικές πηγές σιδήρου είναι τα όσπρια, τα αποξηραμένα φρούτα, το σουσάμι, τα ενισχυμένα με σίδηρο δημητριακά και τα λαχανικά, όπως το σπανάκι. Επειδή ο σίδηρος που δεν είναι ζωικής προέλευσης δημιουργεί χηλικά σύμπλοκα με ενώσεις στον αυλό του εντέρου και δεν απορροφάται εξίσου καλά, η ποσότητα που εντέλει θα απορροφηθεί από τον οργανισμό εξαρτάται από τις υπόλοιπες τροφές που καταναλώνονται στο ίδιο γεύμα. Τροφές που βελτιώνουν την απορρόφηση του σιδήρου είναι η βιταμίνη C και οι ζωικές πρωτεΐνες. Από την άλλη τροφές που περιέχουν ασβέστιο, τανίνες, πολυφαινόλες και οι φυτάτες μειώνουν την απορρόφηση του σιδήρου.
Στα θηλαστικά η απορρόφηση του σιδήρου γίνεται στο δωδεκαδάκτυλο. Ο σίδηρος που βρίσκεται στην αίμη απορροφάται από τον οργανισμό στη μορφή της μεταλλοπορφυρίνης. Το τρισθενές ιόν του σιδηρού απορροφάται από το μονοπάτι της β3 ιντεργκρίνης και της μομπλιφερρίνης, το οποίο δεν απορροφά άλλα μέταλλα, ενώ το δισθενές ιόν του σιδηρού (Fe2+) απορροφάται από την πρωτεΐνη DMT1 (Μεταφορέας Δισθενών Μετάλλων), ένα μεμβρανικό μεταφορά δισθενών ιόντων. Η μεταφορά είναι ενεργή, δηλαδή απαιτείται ενέργεια για να πραγματοποιηθεί. Η DMT1 δεν είναι εξειδικευμένη στο σίδηρο, αλλά μεταφέρει και άλλα μέταλλα, όπως είναι το μαγγάνιο, το νικέλιο, το μαγνήσιο, το κοβάλτιο, ο χαλκός, ο ψευδάργυρος, το κάδμιο και ο μόλυβδος. Η δομή αυτής της πρωτεΐνης είναι διατηρημένη ανάμεσα στους οργανισμούς, καθώς στα φυτά, τους μικροοργανισμούς και τα σπονδυλωτά έχουν βρεθεί παρόμοιες πρωτεΐνες. Η απορρόφηση μπορεί να αυξηθεί σε περιπτώσεις σιδηροπενίας, αιμόλυσης και υποξίας. Ο σίδηρος μόλις μπει στο εντεροκύτταρο μπορεί να αποθηκευθεί σε μόρια φερριτίνης, και τελικά να χαθεί όταν το κύτταρο νεκρωθεί, ή να περάσει στο αίμα, όπου μεταφέρεται με την τρασφερρίνη.
Ο προσδιορισμός του σιδήρου ορού
Η μέτρηση του σιδήρου του ορού αφορά στην πραγματικότητα τον τρισθενή σίδηρο (Fe3+), ο οποίος είναι συνδεδεμένος με την τρανσφερρίνη. Η αποδέσμευση του σιδήρου από την τρανσφερρίνη γίνεται μετά από αναγωγή του τρισθενούς σιδήρου (Fe3+) σε δισθενή (Fe2+), με κάποιο ισχυρό αναγωγικό μέσο (π.χ. ασκορβικό οξύ ή διθειονικά) ή με πτώση του pH. Έπειτα ο προσδιορισμός του σιδήρου γίνεται χρωμομετρικά με ή χωρίς την απολευκωμάτωση του ορού. Η απολευκωμάτωση γίνεται με φυγοκέντρηση και απομάκρυνση των κατακρημνισμένων πρωτεϊνών. Η τελευταία μέθοδος είναι απλούστερη, αλλά με κάποια μειονεκτήματα. Στη συνέχεια τα ιόντα δισθενούς σιδήρου (Fe2+) δίνουν ένα χρωμογόνο έγχρωμο σύμπλοκο, η απορρόφηση του οποίου είναι ανάλογη της συγκέντρωσης του δεσμευμένου με την τρανσφερρίνη σιδήρου. Συνιστάται οι εξεταζόμενοι να προσέρχονται νηστικοί, αφού πρωτεΐνες και λιπίδια θολώνουν το δείγμα (λιπαιμικός ορός) και δίνουν ψευδώς αυξημένες τιμές. Οι φυσιολογικές τιμές του σιδήρου είναι περίπου: 60-170 μg/dl, ενώ δεν πρέπει να παραβλέπεται η ημερήσια διακύμανση των επιπέδων του, με αύξηση των επιπέδων το βράδυ. Σε παθολογικές καταστάσεις, σιδηροπενία ή υπερφόρτωση σε σίδηρο, οι τιμές σταθεροποιούνται σε χαμηλά ή υψηλά επίπεδα αντίστοιχα. Ακόμη ο προσδιορισμός του σιδήρου ορού γίνεται ποτενσιομετρικά και με ατομική απορρόφηση.
Εκτίμηση των αποθεμάτων σιδήρου
Η εργαστηριακή διερεύνηση της ποσότητας των αποθεμάτων σιδήρου στον οργανισμό στηρίζεται τόσο σε άμεσες όσο και σε έμμεσες μεθόδους. Οι άμεσοι μέθοδοι που γίνονται απαιτούν την διενέργεια βιοψίας και ειδική εξέταση των λαμβανομένων ιστολογικών δειγμάτων. Από τα διάφορα όργανα, που περιέχουν αποθέματα σιδήρου προτιμάται για την διενέργεια των βιοψιών το ήπαρ. Στον ηπατικό ιστό παρατηρείται αρκετά μεγάλη ομοιογένεια και γι’ αυτόν το λόγο αποτελεί αξιόλογη πηγή λήψης ιστολογικών δειγμάτων και επακριβέστερης εκτίμησης των αποθεμάτων σιδήρου στα δείγματα αυτά. Όσον αφορά τις έμμεσες μεθόδους, υπάρχουν 4 βασικές μέθοδοι έμμεσης εκτίμησης των αποθεμάτων του σιδήρου.
Total Iron Binding Capacity
Ο προσδιορισμός της αναλογίας συγκέντρωσης σιδήρου ορού προς τη συνολική δεσμευτική ικανότητα σιδήρου (Total Iron Binding Capacity) αποτελεί την απλούστερη έμμεση μέθοδο εκτίμησης των αποθεμάτων σιδήρου. Η έλλειψη σιδήρου μειώνει τη συγκέντρωσή του στον ορό του αίματος και παράλληλα αυξάνει την συνολική δεσμευτική ικανότητά του η οποία αντιστοιχεί στη συγκέντρωση της τρανσφερρίνης. Στην έλλειψη σιδήρου η τρανσφερρίνη είναι λιγότερο από 10% κορεσμένη με σίδηρο. Αντίθετα, η υπερφόρτωση του οργανισμού με σίδηρο αυξάνει την συγκέντρωση του στον ορό και ταυτόχρονα αυξάνει τον κορεσμό της τρανσφερρίνης πάνω από 80%. Ο λόγος του σιδήρου ορού προς την ολική δεσμευτική ικανότητα της τρανσφερρίνης (δηλαδή το ποσό του σιδήρου που απαιτείται για πλήρη κορεσμό τρανσφερρίνης) x 100 αναφέρεται ως εκατοστιαίος κορεσμός τρανσφερρίνης (TS) και εκφράζει το ποσοστό δεσμεύσεως του σιδήρου ορού στην τρανσφερρίνη (φυσιολογικές τιμές 20-50 %). TS= (Serum Iron/ Total Iron Binding Capacity) x 100% Οι συνδυασμοί TIBC, σιδήρου και τρανσφερρίνης είναι χρήσιμοι στη διαφορική διάγνωση της αναιμίας, την εκτίμηση της σιδηροπενικής αναιμίας, την αξιολόγηση της θαλασσαιμίας, της σιδηροβλαστικής αναιμίας και της αιμοχρωμάτωσης. Ο συνδυασμός χαμηλού σιδήρου, υψηλής σιδηροδεσμευτικής ικανότητας (TIBC) και υψηλών επιπέδων τρανσφερρίνης υποδηλώνει σιδηροπενία.
Φερριτίνη
Ο προσδιορισμός της συγκέντρωσης φερριτίνης στον ορό του αίματος αποτελεί δείκτη αποθεμάτων σιδήρου. Η συγκέντρωσή της αυξάνεται όταν τα αποθέματα σιδήρου πληθαίνουν και αντίθετα μειώνεται, όταν υπάρχει έλλειψη σιδήρου στον οργανισμό. Όσον αφορά τις τιμές αναφοράς της φερριτίνης του ορού, μετρήσεις που έγιναν σε υγιή, μη σιδηροπενικά, ενήλικα άτομα, άνδρες και γυναίκες, έδωσαν μια ευρεία ποικιλία τιμών από 50 - 300 μg/L.
Πρωτοπορφυρίνη ΙΧ
Η πρωτοπορφυρίνη IX προσδιορίζεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Στα ερυθροκύτταρα ατόμων που πάσχουν από έλλειψη σιδήρου συσσωρεύεται πρωτοπορφυρίνη IX, επειδή ο σίδηρος τους δεν επαρκεί για την μετατροπή της ουσίας αυτής σε αίμη.
Έλλειψη σιδήρου και Σιδηροπενική αναιμία
Η έλλειψη σιδήρου, ήπιου ή και μέτριου βαθμού, συνήθως δεν προκαλεί σαφείς μεταβολές της αιματολογικής εικόνας. Όταν όμως η έλλειψη αυτή είναι σημαντική, παρουσιάζεται η κλασική εικόνα αναιμίας, η οποία εκδηλώνεται με την μείωση της αιμοσφαιρίνης (μη- αναιμική σιδηροπενία), ή και μείωση του αιματοκρίτη και των ερυθρών αιμοσφαιρίων (σιδηροπενική αναιμία). Η μη-αναιμική έλλειψη σιδήρου μπορεί να μειώσει την περιεκτικότητα της μυοσφαιρίνης των σκελετικών μυών, καθώς και να περιορίσει την επάρκεια του οξειδωτικού μεταβολισμού των ιστών και ιδιαίτερα του αερόβιου μυϊκού μεταβολισμού. Η σιδηροπενική αναιμία, πέρα των διαταραχών αυτών, περιορίζει την επάρκεια του συστήματος μεταφοράς οξυγόνου προς τους ιστούς. Η προοδευτικά αυξανόμενη έλλειψη σιδήρου προκαλεί μια σειρά αιματολογικών μεταβολών. Η κλιμάκωση αυτή παρατηρείται στην πορεία που ακολουθεί. Στάδια σιδηροπενικής αναιμίας:
Υπερφόρτωση και τοξικότητα σιδήρου
Παρ’ όλο που ο σίδηρος αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για ένα υγιή οργανισμό, η υπερβολική ποσότητά του μπορεί να καταστεί από επιζήμια ως και θανατηφόρα. Ο άνθρωπος δεν διαθέτει μηχανισμούς με τους οποίους μπορεί να απομακρύνει (μαζικά) σίδηρο από τον οργανισμό του. Έχει δειχθεί ότι η υπερφόρτωση του οργανισμού με σίδηρο μπορεί να προκαλέσει βλάβες στο κυκλοφορικό σύστημα, στην καρδιά και εγκεφαλικά επεισόδια, ενώ έχει βρεθεί ότι προκαλεί βλάβες και σε άλλα όργανα, όπως το ήπαρ, οι πνεύμονες, ο μυελός των οστών και ενδοκρινή όργανα, με κίνδυνο εκδήλωσης θανάσιμων ασθενειών, όπως η κίρρωση ήπατος και η καρδιακή ανεπάρκεια, εξαιτίας της οξειδωτικής του δράσης. Στον άνθρωπο μια συχνή αιτία υπερφόρτωσης σιδήρου, ή αλλιώς αιμοσιδήρωση, είναι οι πολλαπλές μεταγγίσεις αίματος για την θεραπεία της αναιμίας, αλλά υπάρχουν και γενετικά αίτια, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της κληρονομικής αιμοχρωμάτωσης. Σε αυτήν την περίπτωση ο σίδηρος θα πρέπει να απομακρυνθεί από τον οργανισμό με αποσιδήρωση, καθώς ο άνθρωπος δεν έχει μηχανισμό μέσω του οποίου μπορεί να απεκκρίνει σίδηρο.
Κόσμος και κοσμάκης
Πλοκή
Ο απατεωνίσκος Μάκης Καρίνης (Γιάννης Γκιωνάκης) και η μνηστή του, Ντόλα (Μπεάτα Ασημακοπούλου), πλευρίζουν ένα νεόπλουτο επιχειρηματία σιδηρικών, τον Αντώνη Καρτελή (Νίκος Σταυρίδης), για να τον "μαδήσουν". Ενώ η σύζυγος του Καρτελή, Γαρουφαλιά ή Βιολέτα (Μαρίκα Κρεββατά) παριστάνει την αριστοκράτισσα, ο ίδιος ο επιχειρηματίας δεν έχει λησμονήσει την ταπεινή του καταγωγή, παρόλο που έχει αποκτήσει περιουσία. Ο Μάκης, λοιπόν, αποφασίζει να προσποιηθεί και ο ίδιος ότι έχει αριστοκρατική καταγωγή με σκοπό να εξαπατήσει την οικογένεια. Ο Καρτελής, όμως, δεν είναι εύκολο θύμα. Ως άνθρωπος της πιάτσας, μυρίζεται τα σχέδιά τους και, μαζί με την κόρη του, σκαρώνει ένα κόλπο για να τους βάλει στη θέση τους. Όσο για την επιπόλαιη σύζυγο που θέλει για γαμπρό της έναν αριστοκράτη, σύντομα αλλάζει γνώμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Γυάρος
Η Γυάρος (και Γιούρα) είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους μεταξύ Άνδρου, Σύρου και Κέας. Σήμερα το νησί είναι ακατοίκητο. Χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας στους ρωμαϊκούς χρόνους αλλά και στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας από το 1947 μέχρι το 1952, από το 1955 έως το 1961 και από το 1967 έως το 1974.
Ονομασία
Οι απόψεις για την προέλευση της ονομασίας της ποικίλουν: από τη λέξη «γύαλον», τον κύβο, τον τετράγωνο λίθο. Επίσης, υπάρχει η άλλη άποψη, ότι προέρχεται από το «γύαλον» του Ομήρου, δηλαδή τον μισό θώρακα του οπλισμού.
Γεωγραφία
Η επιφάνειά της Γυάρου εκτιμάται στα 17,574 τ.χλμ. με μήκος ακτών 33 χιλιόμετρα ενώ το έδαφος της είναι ένας ενιαίος σχιστολιθικός βράχος με ελάχιστη βλάστηση.
Σε πολύ κοντινή απόσταση από το νησί βρίσκονται δύο μικρές βραχονησίδες: ο Φούης στα δυτικά και το Γλαρονήσι στα νοτιοανατολικά.
Αρχαιότητα
Η πρώτη μη αμφισβητούμενη πληροφορία αρχαιογνωστικού περιεχομένου για το νησί προέρχεται από τον Αριστοτέλη μέσω του Αιλιανού: "Εδώ, οι ποντικοί καταβροχθίζουν ακόμη και τη σιδηρίτιδα γη". Ο Αντίγονος ο Καρύστιος μας πληροφορεί για τον θανατηφόρο άχερδο -είδος αγριοαπιδιάς- που αν τον μπίξει κάποιος σε ένα δέντρο, το ξεραίνει.
Κατά την αρχαιότητα η Γυάρος διέθετε μόνιμο πληθυσμό και ήταν αυτόνομη πόλη-κράτος, όπως τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων. Ο Στράβωνας που πέρασε από το νησί αναφέρει την ύπαρξη σε αυτό ενός μικρού χωριού ψαράδων, που ζούσαν κυρίως από την αλιεία πορφύρας. "Θα στείλουν πρεσβευτή στον Ιούλιο Καίσαρα, στην Κόρινθο για να του ζητήσουν τη μείωση του φόρου των εκατόν πενήντα δραχμών που πρέπει να καταβάλλουν".
Ρωμαϊκή περίοδος
Στα Ρωμαϊκά χρόνια, το νησί αναφέρεται ως τόπος εξορίας επωνύμων: επί Τιβερίου εξορίζεται ο Γάιος Σιλανός, ανθύπατος της Ασίας. και ο Βίμπιος Σέρενος ανθύπατος της Εκτός Ισπανίας. Επί Γαΐου Καλιγούλα, ο Φλάκκος Αουίλλιος, επίτροπος Αλεξανδρείας Αιγύπτου. Εδώ επί Νέρωνα εξορίζεται ο στωικός φιλόσοφος Μουσώνιος Ρούφος. Θα ανακαλύψει μια κρήνη και θα επιβιώσει. Ο στωικός Επίκτητος αναρωτιέται: "τι Ρώμη, τι Γυάρος, τι Αθήνα, τι φυλακή..."
Όμως σε αυτόν τον αφιλόξενο και βραχώδη τόπο μαρτυρείται η λατρεία της Αφροδίτης Μυχίας βάσει επιγραφής (IG XII,5 651). Είναι πιθανή επίσης η λατρεία της Αρτέμιδος και η απόδοση τιμών στον Περσέα, καθώς οι μορφές τους απεικονίζονται σε νομίσματα χάλκινα των Γυαρίων (300-200 π.Χ.). Επιγραφή από τη Σάμο και άλλη από την Παλαιόπολη της Άνδρου μιλούν για "δήμο ο Γυαρίων".
Τόπος εξορίας και φυλάκισης
Στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, η Γυάρος συνδέθηκε με εποχές πολιτικής καταπίεσης. Το 1947 κατασκευάστηκε και η φυλακή της Γυάρου, η οποία με υπουργική απόφαση του 2001 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Το 1947 ξεκίνησαν οι πρώτες οικοδομικές εργασίες στο νησί που περιελάμβαναν εκβραχισμούς και διαμορφώσεις του εδάφους, διάνοιξη δρόμων, κτίσιμο ειδικών κτιρίων φυλακών, αποθηκών, κατοικιών φυλάκων, πυροβολείων, κ.α. Όλες οι εργασίες έγιναν από τους εξόριστους φυλακισμένους. Σε πέντε όρμους του νησιού δημιουργήθηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στον πρώτο όρμο, το 1950 βρισκόταν 5.500 κρατούμενοι, στον δεύτερο 1.500, στον τρίτο 990, στον τέταρτο 2.000 και στον πέμπτο 300 κρατούμενοι. Εκτός από τους πολιτικούς κρατούμενους, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εξέτισαν ποινές εξορίας στη φυλακή της Γυάρου ως χριστιανοί αντιρρησίες συνείδησης. Η χρήση του ως τόπου εξορίας και φυλάκισης έγινε κυρίως στα διαστήματα 1947-1952, 1955-1961 και 1967-1974 κατά τη Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα.
Τόπος εξορίας κατά τη Δικτατορία 1967-1974
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974) χιλιάδες αντιφρονούντες εξορίστηκαν και πάλι στη Γυάρο. Για πρώτη φορά ανάμεσά τους βρίσκονταν και γυναίκες, ακόμη και εγκυμονούσες.
Το 1967, λίγο μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, ρεπόρτερ του γερμανικού περιοδικού Stern πέταξαν πάνω από τη Γυάρο, τράβηξαν φωτογραφίες και τις έστειλαν στην Ευρώπη. Το ίδιο επανέλαβαν λίγους μήνες μετά δημοσιογράφοι του γαλλικού περιοδικού Paris-Match.
Το καθεστώς των συνταγματαρχών δεν μπορούσε πλέον να αντικρούσει την αλήθεια. Το αποδεικτικό υλικό από τη Γυάρο συνέβαλε στον μετέπειτα αποκλεισμό της δικτατορικής Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης λόγω καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η Γυάρος σήμερα
Έως το 2000, η Γυάρος χρησιμοποιήθηκε ως πεδίο βολής του Πολεμικού Ναυτικού. Ολόκληρο το νησί χαρακτηρίστηκε ιστορικός τόπος το 2002, αλλά αποχαρακτηρίστηκε ένα τμήμα του το 2011 με σκοπό την προώθηση επενδύσεων για αιολικά πάρκα στο νησί.
Σήμερα, η Γυάρος είναι ακατοίκητη. Ιστορικά η πορεία του πληθυσμού της αντιστοιχούσε κυρίως στον αριθμό εξορίστων που βρίσκονταν στο νησί κατά τη διάρκεια απογραφών. Υπολογίζεται πως συνολικά περάσαν από τη Γυάρο περίπου 22.000 εξόριστοι. Στο νησί υπάρχουν ακόμα τα κτίρια των φυλακών, του νοσοκομείου και του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού που έχτισαν οι εξόριστοι από το 1947 μέχρι το 1951.
Στη θαλάσσια περιοχή γύρω από τη Γυάρο ζει το 15% του πληθυσμού της μεσογειακής φώκιας monachus monachus. Είναι ίσως η μεγαλύτερη αποικία του είδους παγκοσμίως. Ακόμα, άνω του 50% της θαλάσσιας περιοχής της Γυάρου καλύπτεται από οικότοπους προτεραιότητας και, συγκεκριμένα, από μοναδικούς κοραλλιογενείς σχηματισμούς και λιβάδια ποσειδωνίας. Το χερσαίο περιβάλλον της φιλοξενεί μία μοναδική αποικία περίπου 2.000 ζευγαριών του σπάνιου θαλασσοπουλιού Μύχου. Έτσι, το 2019 η Γυάρος θεσμοθετήθηκε ως Θαλάσσια Προστατευόμενη Περιοχή.
Διοίκηση και Πληθυσμός
Διοικητικά, η Γυάρος ανήκε στον Δήμο Άνω Σύρου μέχρι το 2010, οπότε και εντάχθηκε στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον νέο Δήμο Σύρου - Ερμούπολης.
Η πορεία του πληθυσμού από το 1928:
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τη Γυάρο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος, πλην όμως απαγορεύεται η προσέγγιση στο νησί σε απόσταση λιγότερη από 200 μέτρα. Ομοίως στη ζώνη αυτή απαγορεύεται κάθε είδους αλιευτική δραστηριότητα. Η Γυάρος έχει χαρακτηριστεί «ναυτικό οχυρό» και τον αστυνομικό έλεγχο ασκεί το Λιμεναρχείο Σύρου που εποπτεύει και τον χώρο.
Ρόμπερτ Φούλτον (Κυβερνήτης)
Ο Αντιστράτηγος Σερ Ρόμπερτ Φούλτον (Sir Robert Fulton) είναι στρατιωτικός καριέρας από τη Βρετανία και χρημάτισε Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ από το Σεπτέμβριο του 2006 ως το 2009. Τιμήθηκε από τη Βασίλισσα της Αγγλίας με το Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (KBE).
Καριέρα
Το 1998 ανέλαβε Γενικός Διοικητής των Βασιλικών Πεζοναυτών και το 2001 μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Άμυνας ως υπεύθυνος για τον εξοπλισμό. Το 2003 προήχθη σε Αντιστράτηγο. Είναι παντρεμένος με 2 γιους.
Τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης ο Σερ Άντριαν Τζονς.
Παραπομπές
Φ
Άντριου Χόλνες
Ο Άντριου Χόλνες (Andrew Michael Holness, 22 Ιουλίου 1972) είναι Τζαμαϊκανός πολιτικός, ο οποίος είναι πρωθυπουργός της χώρας από τις 3 Μαρτίου του 2016. Υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα από τις 23 Οκτωβρίου 2011 ως τις 5 Ιανουαρίου 2012. Από το 2007 ως το 2012 ήταν και υπουργός Παιδείας. Είναι παντρεμένος με την Τζούλιετ Χόλνες και έχουν 3 παιδιά. Ανήκει στο Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα, του οποίου ηγείται από το 2011.
Καριέρα και σπουδές
Φοίτησε στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Αγίας Αικατερίνης και αργότερα αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών. Υπηρέτησε ως εκτελεστικός διευθυντής σε οργανισμό εθελοντών για τα παιδιά από το 1994 ως το 1996 και εν συνεχεία έγινε μέλος του Κυρίου Ομίλου Εταιρειών, ως σύμβουλος του Έντουαρντ Σίγκα.
Το 1997 εξελέγη βουλευτής στην Δυτική Κεντρική περιφέρεια του Αγίου Ανδρέα (West Central St. Andrew) και υπηρέτησε ως εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης αρμόδιος για θέματα γης και ανάπτυξης από το 1999 ως το 2002. Το 2002 ανέλαβε υπουργός Οικισμού και το 2005 το υπουργείο Παιδείας. Ορκίστηκε υπουργός Παιδείας το Σεπτέμβριο του 2007.
Τον Οκτώβριο του 2011 διαδέχθηκε τον Μπρους Γκόλντινγκ στο αξίωμα του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος της Τζαμάικα και έγινε παράλληλα ο 9ος Πρωθυπουργός της χώρας. Επέλεξε να διατηρήσει το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας πέρα από το αξίωμα του Πρωθυπουργού.
Εκλογές 2011
Ο Χόλνες προκήρυξε εκλογές που έγιναν στις 29 Δεκεμβρίου 2011. Το κόμμα του (JLP) ηττήθηκε από το Εθνικό Κόμμα του Λαού που πήρε 42 έδρες στο Κοινοβούλιο. Ο Χόλνες έγινε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, καθώς το JLP περιορίστηκε σε 21 έδρες. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Πόρσια Σίμσον Μίλερ.
Εκλογική νίκη 2016
Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2016 ο Χόλνες επέστρεψε στην πρωθυπουργία, καθώς το Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα κέρδισε οριακή νίκη με 32 επί συνόλου 63 εδρών. Σύμφωνα με έναν πολιτικό σχολιαστή ήταν "οι πιο αμφίρροπες εκλογές που διεξήχθησαν ποτέ στη χώρα".
Εκλογική νίκη 2020
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2020 ο Χόλνες οδήγησε το JLP σε μια δεύτερη συνεχόμενη νίκη σε γενικές εκλογές. Το JLP κέρδισε 49 έδρες έναντι 14 για το PNP. Ωστόσο, πιθανότατα λόγω της πανδημίας, η προσέλευση στις κάλπες ήταν μόλις 37%. Ορκίστηκε για άλλη μία θητεία στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τζαμάικα Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Αντρέι της Γαλικίας
Ο Αντρέι Β΄ Γιούργεβιτς, ουκραν. Андрій II Юрієвич (απεβ. 1323) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν βασιλιάς της Ρουθηνίας (i.e. Γαλικίας-Βολινίας) το διάστημα 1308-1323.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ βασ. της Ρουθηνίας και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιαβίας.
Το 1308 διαδέχθηκε τον πατέρα του και κυβέρνησε το βασίλειο μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Λέοντα Β΄. Αν και κυβερνούσαν από κοινού, μερικές πηγές αναφέρουν ότι ο Αντρέι είχε την έδρα του στη Βολινία (Βολοντιμίρ-Βολίνσκι) και ο Λέων Β΄ στη Γαλικία.
Το β΄ ήμισυ τού 14ου αι. οι Λιθουανοί δυνάμωσαν την πίεσή τους στη Ρουθηνία και απέσπασαν τις περιοχές Ντοροχίτσιν και Μπερέστια. Οι δύο αδελφοί ήταν σταθερά σε πόλεμο με τον Γκεντιμίνας της Λιθουανίας. Ο Αντρέι Β΄ έκανε στενές σχέσεις με τον Βλαντίσλαβ Α΄ της Πολωνίας και το Τευτονικό Τάγμα· προσπάθησε να εξασθενίσει την εξάρτησή του από τη Χρυσή Ορδή των Μογγόλων. Για ένα διάστημα πολέμησε με τους Τατάρους και τη Λιθουανία. Μαζί με τους συμμάχους τού Βλαντίσλαβ Α΄, τους Σκανδιναβούς και τους Πομερανούς, ήταν εναντίον του μαργράβου του Βρανδεμβούργου.