cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανώπολη Σφακίων
Γεωγραφία
Η Ανωπόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 600 μέτρων, σε ένα εύφορο οροπέδιο διαστάσεων 3 επί 1,5 χιλιόμετρα στα νότια των Λευκών Ορέων, το οποίο καλύπτεται από ελαιώνες και βοσκότοπους. Το χωριό αποτελείται από 10 συνοικισμούς οι οποίοι είναι διάσπαροι στο οροπέδιο, τους Κάμπος, Γύρος, Άσες, Ρίζες Καμπιά, Μαρανά, Σκάλα, Παυλιανά, Λιμνιά, Άγιος Δημήτριος και Βαρδιανά. Το επίνειο της Ανωπόλεως είναι το Λουτρό. Απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα από την Χώρα Σφακίων, με το οποία συνδέεται με ελικοειδή δρόμο, ο οποίος συνεχίζει προς την Αράδενα.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα στην θέση του χωριού ήταν η αρχαία Ανώπολη. Η Κάτω Πόλη ήταν η πόλη Φοίνικας, η οποία βρίσκεται στην περιοχή του Λουτρού, και ήταν το επίνειό της. Η αρχαία πόλη βρισκόταν στο λόφο της Αγίας Αικατερίνης, στα νότια-νοτιοδυτικά του σημερινού οικισμού, με θέα το Λιβυκό Πέλαγος. Ήταν ανεξάρτητη πόλη και έκοβε το δικό της νόμισμα. Τα νομίσματα στην μία όψη είχαν κεφαλή χωρίς γένια, πιθανόν του Απόλλωνα, και στην άλλη τα γράμματα ΑΝ σε σύμπλεγμα και Ω, αλλά υπήρχαν διάφορες παραλλαγές, π.χ., μόνο με το ΑΝ από την μία πλευρά και από την άλλη το Ω. Αναφέρεται ότι τον τρίτο αιώνα καταλήφθηκε από την γειτονική πόλη Αραδήν, αλλά απελευθερώθηκε από τον Χαρμάδα. Εκείνη την εποχή πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε το πρώτο οχυρωματικό τείχος. Ο Σβόρωνος αναφέρει ότι πιθανόν οι δύο πόλεις αργότερα συγχωνεύθηκαν. Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ αναφέρει ότι στην περιοχή Ριζά σωζόταν ένα πελασγικό τείχος μήκους 300 βημάτων, με πάχος 6 πόδια και ύψος 5-11. Ήταν μία από τις 30 κρητικές πόλεις οι οποίες είχαν συνάψει συμμαχία με τον Ευμένη Β΄ το 183 π.Χ.
Η πόλη άκμασε κατά τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Σώζονται υπολείματα των δεξαμενών ύδρευσης της πόλης. Σύμφωνα με έγγραφο του 1182 για την διανομή της Κρήτης μετά την ανάκτησή της από τους Βυζαντινούς, η Ανώπολη έγινε φέουδο των Σκορδίλων. Κατά την ενετική περίοδο, το οροπέδιο της Ανώπολης, όπως επίσης και άλλα οροπέδια της Κρήτης, όπως στο Λασίθι, στο Ασκύφου και στον Καλλικράτη ήταν ορμητήριο και καταφύγιο επαναστατών. Κατά την επανάσταση των Καλλέργων το 1364-5, η Ανώπολη ήταν το τελευταίο καταφύγιο των επαναστατών και οι Ενετοί αφού τους νίκησαν κατέστρεψαν την Ανώπολη, η οποία στη συνέχεια ερημώθηκε. Το χωριό ξανακατοικήθηκε αργότερα και έφτασε σε μια σχετική περίοδο ακμής κατά την έναρξη της Τουρκοκρατίας χάρις στο ναυτικό της. Τα πλοία κατασκευάζονταν από τα δάση των βουνών της περιοχής. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι την αναφέρει το 1577 ως Anopoli, αλλά δεν αναφέρεται στη απογραφή του Καστροφύλακα το 1583.
Η ακμή της Ανώπολης διήρκησε μέχρι την επανάσταση του Δασκαλογιάννη το 1770. Ο Δασκαλογιάννης ήταν καραβοκύρης από την Ανώπολη, ο οποίος παρακινήθηκε κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών να επαναστατήσει ενάντια στους Τούρκους. Η επανάσταση απέτυχε, αφού δεν ήρθε βοήθεια από τη Ρωσία, και καταπνίγηκε και η Ανώπολη καταστράφηκε, ενώ το πολυτελές σπίτι του Δασκαλογιάννη πυρπολήθηκε. Τα ερείπιά του, καθώς και άλλων σπιτιών σώζονται στην συνοικία Κάμπος. Πριν την επανάσταση του 1821, η Ανώπολη είχε 300 οικόγενειες και 1.345 κατοίκους, αλλά μετά την επανάσταση έμειναν μόνο οι μισοί (696). Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 η Ανώπολη είχε 115 χριστιανικές οικόγενειες. Η Ανωπόλη καταστράφηκε και κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, από τον Ομέρ πασά.
Το 1881, η Ανώπολη ορίζεται έδρα του δήμου Ανώπολης, με 756 Χριστιανούς κατοίκους, και το 1920 έδρα της ομώνυμης κοινότητας.
Ο σημερινός οικισμός της Ανώπολης κείται στην ίδια θέση ,όπου έκειτο και η αρχαία κρητική πόλη-κράτος Ανώπολη και αποτελείται από περισσότερους μικρούς συνοικισμούς, οι οποίοι φαίνεται σαν να αποτελούν μικρούς ανεξάρτητους μεταξύ των οικισμούς και φέρουν ιδιαίτερα ονόματα.Κάθε ένας από τους συνοικισμούς αυτούς έχει εντός αυτού έναν ναόν ,πέριξ του οποίου εκτείνεται και το κοιμητήριον.(ΝΕΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΡΗΤΗ τεύχος 39 Ρέθυμνο 2021 Ιωάννης Βολανάκης)
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Λιβανιανά, Λουτρό, Λύκος και Φοίνικας αποτελούν την κοινότητα Ανωπόλεως που υπάγεται στο δήμο Σφακίων ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό 242 κατοίκους.
Ζόφια Νασιερόφσκα
Η Ζόφια Νασιερόφσκα (πολωνικά: Zofia Wiesława Nasierowska-Majewska) (24 Απριλίου 1938 – 3 Οκτωβρίου 2011) ήταν Πολωνή φωτογράφος πορτρέτων, η οποία δημιούργησε εικόνες Πολωνών διασημοτήτων.
Ανώπολη Σφακίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Σφακιά
Ζόφια Νασιερόφσκα
Βιογραφία
Η Νασιερόφσκα γεννήθηκε στο Γουομιάνκι το 1938. Ο πατέρας της, Εουγκένιους Νασιερόφσκι, ήταν γνωστός φωτογράφος. Ασχολήθηκε με τη φωτογραφία ως παιδί σε ηλικία 7 ετών και μέσα σε τέσσερα χρόνια εξέθεσε τη δουλειά της. Ο πατέρας της ήταν φυσικός δάσκαλος, αλλά συνέχισε το ενδιαφέρον της στη Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ. Οι συμφοιτητές της περιελάμβαναν τον Γιάνους Μαγέφσκι, τον οποίο θα παντρευόταν αργότερα και τον Ρόμαν Πολάνσκι.
Οι φωτογραφίες πορτρέτου της λέγεται ότι έκαναν τις γυναίκες να φαίνονται πιο ρομαντικές και τους άνδρες πιο διακριτικούς. Τράβηξε την προσοχή όταν τράβηξε μια φωτογραφία της ηθοποιού Λουτσίνα Βινίτσκα, που έγινε το εξώφυλλο του περιοδικού Ekran το 1958. Ήταν γνωστή για τον φωτισμό της που παρήγαγε μονόχρωμες εικόνες που έκαναν τα θέματά της να μοιάζουν με αστέρια του κινηματογράφου. Ένα από τα θέματα της ζήτησε να της φωτογραφίζει στο τηλεοπτικό της στούντιο όταν είδαν την ικανότητά της να τραβήξει τη φωτογραφία της.
Ένα πρώιμο θέμα ήταν η Νίνα Άντριτς, η οποία είπε στη Νασιερόφσκα ότι χρησιμοποίησε έναν καθρέφτη για να έχει τη σωστή εμφάνιση στο πρόσωπό της. Η Νασιερόφσκα εκείνη την εποχή ήταν μόλις 20 ετών, αλλά πίστευε ότι, παρόλο που μερικές γυναίκες πίστευαν ότι μπορούσαν να βελτιώσουν την εμφάνισή τους κοιτώντας στον καθρέφτη, η Νασιερόφσκα είπε ότι αυτό ήταν μια πλάνη. Τράβηξε φωτογραφίες της Νίνα Άντριτς επιτρέποντάς της να χρησιμοποιήσει τον καθρέφτη της, αλλά αυτές που επιλέχθηκαν για δημοσίευση δημιουργήθηκαν χωρίς τον καθρέφτη.
Από το 1956 ήταν μέλος της πολωνικής ομάδας φωτογραφίας ZPAF (Związek Polskich Artystów Fotografików, «Ένωση Πολωνών Φωτογράφων Τέχνης»). Τιμήθηκε με τον τίτλο «Καλλιτέχνης FIAP» που δόθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Φωτογραφικής Τέχνης.
Το 2009, η Ζόφια Τουρόφσκα δημοσίευσε μια εικονογραφημένη βιογραφία της ζωής της.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Νασιερόφσκα πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 2011 στη Βαρσοβία μετά από μακρά ασθένεια. Τάφηκε στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι (τμήμα D31-tuje-3). Συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο της Καρολίνα Λεβαντόφσκα, She-documentalists: Polish Women Photographers of the 20th Century.
Τον Απρίλιο του 2023, μνημονεύτηκε με ένα Google Doodle για τα 85α γενέθλιά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί φωτογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου του Λοτζ Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Ολυμπία Δουκάκη
Η Ολυμπία Δουκάκη (αγγλικά: Olympia Dukakis, Λόουελ, Μασαχουσέτη, 20 Ιουνίου 1931 - Νέα Υόρκη, 1 Μαΐου 2021), ήταν Ελληνοαμερικανίδα ηθοποιός, κόρη Ελλήνων μεταναστών. Ο πατέρας της Κώστας Δουκάκης ήταν Μικρασιάτης που μετανάστευσε στις Η.Π.Α.
Ξεκίνησε την θεατρική της καριέρα στην Βοστώνη το 1958 και το 1963 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Ρόμπερτ Ρόσεν Λίλιθ. Κέρδισε το Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου το 1987 για τη συμμετοχή της στην ταινία Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού (Moonstruck). Δίδαξε επίσης από το 1965 στο τμήμα New School of Arts του πανεπιστημίου Καλών Τεχνών Tisch της Νέας Υόρκης. Προς τιμήν της δίνεται κάθε χρόνο υποτροφία με το όνομά της σε φοιτητή ή φοιτήτρια του πανεπιστημίου που σημείωσε ιδιαίτερα υψηλές αποδόσεις. Ήταν ξαδέρφη του Μάικλ Δουκάκης, πολιτικού, υποψήφιου των Δημοκρατικών για την Προεδρία της Αμερικής το 1988.
Το 2020, κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ με τίτλο Ολυμπία του Χάρη Μαυρομιχάλη το οποίο καταγράφει πτυχές από τη ζωή και τη προσωπικότητα της Ολυμπίας Δουκάκη. Την ίδια χρονιά έλαβε το "Life Achievement Award" στα πλαίσια του 11ου Bridges International Film Festival, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Απεβίωσε την 1 Μαΐου 2021, στο σπίτι της, στη Νέα Υόρκη, έπειτα από πολύμηνης διάρκειας προβλήματα υγείας, σε ηλικία 89 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γραβιέρα Νάξου
Η Γραβιέρα Νάξου είναι τυρί Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης που παράγεται από αγελαδινό γάλα ή μείγμα αγελαδινού (τουλάχιστον 80%) με πρόβειο και κατσικίσιο.
Στις προδιαγραφές που έχουν εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση περιγράφεται σαν σκληρό υποκίτρινο τυρί με συμπαγή ελαστική μάζα, με ευχάριστη γεύση και ελαφρό άρωμα προπιονικής ζύμωσης. Έχει μέγιστη υγρασία 38% κατά βάρος και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα 40% επί ξηρού βάρους. Παράγεται σε στρογγυλά κεφάλια των 1-2, 3-4 και 8-9 κιλών.
Ως "γραβιέρα Νάξου" μπορεί να ονομάζεται μόνο αυτός ο τύπος του τυριού που παράγεται στη Νάξο από γάλα ζώων που εκτρέφονται στο νησί. Οι εγκεκριμένες προδιαγραφές του τυριού αναφέρουν λεπτομέρειες για τον τρόπο βόσκησης και τις υπόλοιπες συνθήκες όπου ζουν τα ζώα απ' όπου παράγεται το τυρί.
Καταχωρήθηκε στον κατάλογο προϊόντων ΠΟΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1996.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυκλαδίτικη κουζίνα Κατηγορία:Ελληνικά τυριά Κατηγορία:Νάξος Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Σκοτεινή διάβαση (ταινία)
Η ταινία είναι και η τρίτη από τις τεσσέρις ταινίες που επαίξαν μαζί ο Μπόγκαρτ και η Μπακόλ (είχαν προηγηθεί Η σειρήνα της Μαρτινίκα (1944), και Ο Μεγάλος Ύπνος (1946).
Στις αρχικές σκηνές της ταινίας ο σκηνοθέτης αποφεύγει να δείξει το πρόσωπο του Βινσέντ Πέρι (Χάμφρει Μπόγκαρτ), πριν από το σημείο της ιστορίας στην οποία υποβάλλεται σε πλαστική χειρουργική επέμβαση για να αλλάξει την εμφάνισή του. Σε αυτές τις σκηνές από άλλες οπτικές γωνίες, η κάμερα τοποθετείται έτσι ώστε στο οπτικό πεδίο δεν περιλαμβάνουν το πρόσωπό του. Η ιστορία ακολουθεί την προσπάθεια του Βίνσεντ να κρύφτει από το νόμο και να καθαρίσει το όνομά του για το φόνο που κατηγορείται.
Πλοκή
Ο Βινσέντ Πέρι (Χαμφρει Μπόγκαρτ) καταδικασμένος για τη δολοφονία της συζύγου του, δραπετεύει από τη φυλακή του Σαν Κουέντιν και αποφεύγει την αστυνομία μπαινόντας σε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο σε κάποιον που ονομάζεται Μπέικερ. Μια έκπομπή ειδησεων όμως του ραδιοφώνου σχετικά με την απόδραση του κατάδικου και τα περίεργα ρούχα του Πέρι τον κάνουν ύποπτο, έτσι ώστε όταν ο Μπέικερ τον ρωτά, ο Πέρι τον χτυπά και τον αφήνει αναίσθητο. Έπειτα ο Πέρι κρυβέται σε έναν θάμνο και όταν περνά από εκεί η Αίρην Γιάνσεν (Λορίν Μπακολ) τον παίρνει στο αυτοκίνητο της και τον κρύβει, έτσι ώστε να περάσουν από το αστυνομικό μπλόκο και στη συνέχεια πηγαίνουν στο Σαν Φρανσίσκο, όπου του προσφέρει φιλοξενία στο διαμέρισμά της.
Πριγκιπάτο του Λίχτενμπεργκ
right|200pxΤο Λίχτενμπεργκ (Fürstentum Lichtenberg) ήταν πρώην πριγκιπάτο, βρισκόμενο μεταξύ του Βαυαρικού Παλατινάτου, του Πριγκιπάτου του Μπίρκενφελντ και της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Σκοτεινή διάβαση (ταινία)
Πλοκή
Ο Πέρι φεύγει από το διαμέρισμά της Αίρην και μπαίνει σε ένα ταξί, αλλά αναγνωρίζεται από τον οδηγό του, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι συμπαθητικός και δίνει στον Πέρι το όνομα ενός πλαστικού χειρουργού που μπορεί να του αλλάξει την εμφάνισή του. Ο Πέρι κανονίζει να μείνει με έναν φίλο του, τον Τζορτζ Φελσίτζερ, κατά την διάρκεια της ανάρρωσης του από την επέμβαση και ζητά την βοήθεια του Τζορτζ για να αποδείξει την αθωότητά του. Μετά την επέμβαση στο πρόσωπο του, ο Πέρι δεν είναι σε θέση να μιλήσει επειδή το πρόσωπό του, είναι τυλιγμένο σε επιδέσμους. Επιστρέφει στο διαμέρισμά του Τζορτζ και κατά την είσοδο του τον βρίσκει δολοφονημένο. Έπειτα πηγαίνει πίσω στο διαμέρισμά της Αίρην, όπου καταρρέει στο κατώφλι της. Η Αίρην θα τον φροντίσει και θα τον επαναφέρει στην υγεία του.
Πριγκιπάτο του Λίχτενμπεργκ
Το Λίχτενμπεργκ είχε έκταση 537 τ.χλμ. και πληθυσμό σήμερα 132.219. Αρχικά υπήρχε ως Πριγκιπάτο Μπαουμχόλντερ έως το 1776 υπό τον Οίκο των Μπούα, ο οποίος ηγεμόνευσε στο Πριγκιπάτο έως το 1816, χρονιά που παραχωρήθηκε στην Πρωσία και στο Δούκα Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ κατόπιν αποφάσεως του Συνεδρίου της Βιέννης. Αυτός εκχώρησε τα δικαιώματα του Θρόνου στην Πρωσία αντί ισοβίου ετήσιας επιχορήγησης ύψους 500.000 μάρκων. Επίσης πασίγνωστο σήμερα είναι το Κάστρο του Λίχτενμπεργκ στο ομώνυμο χωριό του πρώην Πριγκιπάτου, στο οποίο διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις έναντι αμοιβής.
Σκοτεινή διάβαση (ταινία)
Πλοκή
Ο Πέρι αποφασίζει να εγκαταλείψει την πόλη, προσπαθώντας να ανακαλύψει ποιος σκότωσε πραγματικά την γυναίκα του. Στο ξενοδοχείο, ο Πέρι θα ξανασυναντήσει τον Μπέικερ, ο οποίος τον κρατά υπό την απειλή όπλου. Ο Μπέικερ απαιτεί από την Αίρην να τον πληρώσει 60.000 δολάρια, διαφορετικά θα παραδώσει τον Πέρι στην αστυνομία. Ο Πέρι συμφωνεί, και ο Μπέικερ τον υποχρεώνει να οδηγήσει και τους δύο τους μέχρι το διαμέρισμά της Αίρην. Κατά την διάρκεια της διαδρομής, ο Πέρι θα αιφνίδιασει τον Μπέικερ και θα τον πετάξει έξω από το αυτοκίνητο, σκοτώνοντας τον.
Πίσω στη πολυκατοικία της Αίρην, η Μαρτζ και ο πρώην σύζυγός της, Μπομπ, ζητάνε να μείνουν με την Αίρην για την προστασία της, επειδή ανησυχούν ότι ο Πέρι θα την σκοτώσει. αλλά αυτήν τους ξεφορτώνεται λέγοντας ότι έχει ήδη συναντηθεί με κάποιον Βίνσεντ Πέρι, και δεν ανησυχεί καθόλου.
Ο Πέρι αναρρώνει και μαθαίνει ότι καταζητείται για τη δολοφονία του Τζορτζ, επειδή τα δακτυλικά του αποτυπώματα έχουν βρεθεί στο όπλο της δολοφονίας, που είναι μια τρομπέτα. Μετά την αφαίρεση των επίδεσμων του, ο Πέρι απρόθυμα λέει στην Αίρην ότι θα είναι σε καλύτερη θέση αν δεν είναι μέρος της ζωής του.
Ο Πέρι βλεπόντας ότι δεν μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του, και ότι είναι πιθανό να κατηγορηθεί για τη δολοφονία και του Τζορτζ, δεν έχει άλλη επιλογή από το να φύγει. Ο ίδιος σκοπεύει να πάει στο Μεξικό και στη συνέχεια στη Νότια Αμερική. Αυτός το λέει στην Αίρην, αποκαλύπτοντας τα σχέδια του. Αυτήν του λέει ότι θα τον συνάντησει εκεί. Την επόμενη φορά που θα τον δει, ο Πέρι θα είναι χαλαρός με ποτό σε ένα μπαρ στην παραλία στο Περού, που όταν αυτός βλέπει την Αίρην θα την αγκαλιάσει.
Πληροφορίες παραγωγής
Η Warner Bros κατέβαλε στο συγγραφέα Ντέιβιντ Γκόντις  25.000 δολάρια για τα δικαιώματα της νουβέλας, η οποία είχε αρχικά δημοσιεύθει σε συνέχειες στη Saturday Evening Post από 20 Ιουλίου έως 7 Σεπτεμβρίου του 1946, πριν από την δημοσίευση σε μορφή βιβλίου. Την ώρα που το Σκοτεινό Πέρασμα προβλήθηκε, ο Μπόγκαρτ ήταν ο καλύτερος αμειβόμενος ηθοποιός στο Χόλυγουντ, με μέσο όρο 450.000 δολάρια τον χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέλμερ Ντέιβς Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο
Πριγκιπάτο του Λίχτενμπεργκ
Σήμερα, το έδαφος του πρώην πριγκιπάτου βρίσκεται μεταξύ τον κρατιδίων Ρηνανία-Παλατινάτο και Σάαρλαντ. Επίσης, Λίχτενμπεργκ ονομάζεται και μία συνοικία του Βερολίνου («Bezirk Berlin-Lichtenberg»).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σάαρλαντ Κατηγορία:Ρηνανία-Παλατινάτο Κατηγορία:Γερμανικά ιστορικά κράτη
Πόντιοι
Πόντιοι ονομάζονται οι Έλληνες που κατάγονται από την περιοχή του Πόντου, δηλαδή τα νότια παράλια του Εύξεινου Πόντου, στη βορειοανατολική Μικρά Ασία όπως επίσης και από την περιοχή του Καυκάσου. Οι ίδιοι αυτονομάζονται Ρωμιοί. Η παρουσία Ελλήνων στην περιοχή του Πόντου ανάγεται από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους χρόνους οπότε η πλειονότητά τους (οι χριστιανοί Πόντιοι) μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, με την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και τη Γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων που εξαπολύθηκε από τους Νεότουρκους το 1919. Όσοι Πόντιοι είχαν μεταναστεύσει στη Ρωσική Αυτοκρατορία ή είχαν διαφύγει στην ΕΣΣΔ, μετά από ένα σύντομο διάστημα ακμής που ακολουθήθηκε από σκληρούς διωγμούς από το σταλινικό καθεστώς, αναγκάστηκαν να μετεγκατασταθούν στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση της Ένωσης.
Ταυτότητα
Οι ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι χριστιανικοί πληθυσμοί του Πόντου πριν την ανταλλαγή δεν αυτοχαρακτηρίζονταν ως Πόντιοι ενώ παραδοσιακά οι τοπικές ελίτ υιοθετούσαν μια στάση άμβλυνσης των διαφορών τους με τους λοιπούς Έλληνες και περιορισμού των ιδιαιτεροτήτων τους. Δείγμα αυτής της στάση ήταν ότι στο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, η χρήση της ποντιακής γλώσσας ήταν απαγορευμένη Εντούτοις, κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, με την άνοδο των αυτονομιστικών τάσεων των ποντιακών ελίτ και τα σχέδια περί δημιουργίας μιας ανεξάρτητης Ποντιακής Δημοκρατίας και τη μετά τον ξεριζωμό ίδρυση της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, ο όρος Πόντιος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για να περιγράψει το σύνολο των ελληνόφωνων και τουρκόφωνων χριστιανικών πληθυσμών της Μαύρης Θάλασσας και του Καυκάσου. Αντιθέτως, στην καθομιλουμένη το εθνικό επίθετο Πόντιος περιορίστηκε στα άτομα με καταγωγή από τον μικρασιατικό Πόντο, υφιστάμενης μιας εσωτερικής διαφοροποίησης για τους «Παφραλήδες», τους τουρκόφωνους Ποντίους του Δυτικού Πόντου. Μέσα στα πλαίσια της ευρύτερης ποντιακής ταυτότητας υφίσταντο ισχυρότατες τοπικές διαφοροποιήσεις, καθώς τα άτομα συνήθως ταυτίζονταν περισσότερο με την πόλη ή επαρχία καταγωγής τους παρά με τον ευρύτερο Πόντο.
Η σταδιακή διαμόρφωση μιας ενιαίας ποντιακής ταυτότητας άρχισε να λαμβάνει χώρα μετά τη μετεγκατάσταση του πρώτου ρεύματος προσφύγων στην Ελλάδα μετά το 1922. Η ευρεία εκδοτική πρωτοβουλία των εν Ελλάδι Ποντίων έφερε στο φως πλήθος μαρτυριών και χάρισε στην ιστοριογραφία σημαντικά έργα αποτύπωσης της εμπειρίας της γενοκτονίας, της προσφυγιάς και των πολιτικών και στρατιωτικών διεργασιών πριν την οριστική ανταλλαγή, όπως τη Μαύρη Βίβλο της τραγωδίας του Πόντου 1914-1922. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος πάγωσαν τις διαδικασίες διαμόρφωσης της ποντιακής μνήμης και ταυτότητας· η εκδοτική πρωτοβουλία θα επανακάμψει σταδιακά, με σημείο αναφοράς το βιβλίο του Γεωργίου Λαμψίδη, Τοπάλ Οσμάν, έργο όπου για πρώτη φορά χαρακτηρίστηκε ως γενοκτονία ο διωγμός του Ποντιακού στοιχείου από τον τουρκικό εθνικισμό. Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η ποντιακή ταυτότητα, υπό την καθοδήγηση διανοουμένων κυρίως από τον χώρο της κεντροαριστεράς, εκφράστηκε μέσω της αύξησης των ποντιακών συλλόγων, των οργανωμένων πολιτικών πιέσεων για αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας και, ακόμη σημαντικότερα, της δημιουργίας σημείων αναφοράς της μνήμης όπως η δημιουργία του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου Παναγίας Σουμελά στην Ημαθία.
Γενικότερα, η σημερινή ποντιακή ταυτότητα της τρίτης και τέταρτης γενιάς των απογόνων των πόντιων προσφύγων πήρε την οριστική της μορφή μετά τη Μεταπολίτευση. Βάσεις της νέας αυτής ταυτότητας αποτέλεσαν η εξιδανικευμένη ανάμνηση του Πόντου και το ζήτημα της γενοκτονίας.
Ιστορία
Κατά μία άποψη, οι σύγχρονοι Πόντιοι είναι απόγονοι εκείνων των αρχαίων Ελλήνων, που έζησαν κάποτε στην περιοχή.
Το διάστημα μετά από την οθωμανική κατάκτηση (κυρίως ο 18ος και ο 19ος αιώνας) χαρακτηρίζεται από μεταναστευτικά ρεύματα στη νότια Ρωσία και στον Καύκασο, όπου δημιουργούνται μεγάλες ποντιακές κοινότητες. Στο έργο του Αποσπάσματα από την Ανατολή (1845) ο Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ περιγράφει τις επαφές του με χριστιανούς ελληνόφωνους Ποντίους, τους οποίους συνάντησε ταξιδεύοντας στον Εύξεινο Πόντο. Τους χαρακτηρίζει ως «Βυζαντινούς Έλληνες» και τη γλώσσα τους ως «ελληνικά της Ματσούκας» και τους περιγράφει ως ελληνόφωνους που προσκυνούν την Παναγία Σουμελά.
Με τον όρο Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (Αγγλικά: Pontic Greek Genocide) αποκαλείται η συστηματική εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου από την κυβέρνηση των Νεοτούρκων, κατά την περίοδο 1914-1923. Η εξόντωση αυτή διεξάχθηκε περίπου παράλληλα και κατ' απομίμηση της αρμενικής γενοκτονίας, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Περί τις 353,000 Πόντιοι χάθηκαν, πολλοί από αυτούς κατά τη διάρκεια καταναγκαστικών πορειών στις άνυδρες εκτάσεις της Ανατολίας και της Συρίας. Έτσι οι ίδιοι οι Πόντιοι, καθώς και το ελληνικό κράτος αναφέρονται σήμερα σε γενοκτονία των Ποντίων από την Τουρκία και τιμούν την επέτειό της κάθε χρόνο, στις 19 Μαΐου. Η γενοκτονία των Ποντίων είναι αναγνωρισμένη ως τέτοια επισήμως από τέσσερα κράτη, την Ελλάδα με νόμο του 1994 (N. 2193/1994), τη Σουηδία με υπερψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο στις 11 Μαρτίου 2010, την Αρμενία τον Μάρτιο του 2015, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων και την Ολλανδία, μαζί με τη γενοκτονία των Αρμενίων και Ασσυρίων, στις 9 Απριλίου 2015. Από την άλλη πλευρά, το Τουρκικό κράτος αρνείται κατηγορηματικά μέχρι σήμερα πως υπήρξε γενοκτονία και αποδίδει τους θανάτους σε παράπλευρες απώλειες πολέμου, στον λιμό που προέκυψε από την εισβολή των Ρώσων στη βόρεια Τουρκία και σε εμφύλιες αναταραχές. thumb|right|250px|Παραδοσιακό σπίτι στον Πόντο
Ανταλλαγή πληθυσμών
Το 1923 σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης, πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων και μέσα στη συμφωνία της συνθήκης περιλαμβάνονταν και οι χριστιανοί (ελληνόφωνοι ή μη) κάτοικοι του Πόντου, όπως και αυτοί της υπόλοιπης Μικράς Ασίας. Η πλειονότητα των Ποντίων προσφύγων που ήρθαν τότε στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης, ενώ πολλοί κατέφυγαν στην ΕΣΣΔ. Οι Πόντιοι που είχαν αλλαξοπιστήσει προς το Ισλάμ παρέμειναν στη Τουρκία.
Εγκατάσταση στην Ελλάδα
Το πρώτο μεγάλο κύμα προσφύγων από τον Πόντο μετά την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών ακολούθησε τους λοιπούς ανταλλάξιμους από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη και εγκαταστάθηκε σταδιακά στην Ελλάδα ενώ μέρος των προσφύγων κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση ή τις ΗΠΑ. Οι συνθήκες ταξιδιού και κράτησης των προσφύγων στις καραντίνες των κέντρων ελέγχου στη Μακρόνησο, τη Σαλαμίνα ή την Καραμπουρνού οδήγησε στην απώλεια αρκετών χιλιάδων ατόμων.
Η αρχική φιλοβενιζελική στάση των προσφύγων αναιρέθηκε σταδιακά, αρχικά με την προβληματική απόδοση των περιουσιών των ανταλλάξιμων μουσουλμάνων κι έπειτα με την υπογραφή της ελληνοτουρκικής Συνθήκης της Άγκυρας (1930), η οποία παρέδιδε οριστικά την κυριότητα των περιουσιών των Ποντίων και Μικρασιατών στο τουρκικό κράτος. Με αφορμή αυτή τη συμφωνία, ο ίδιος ο Βενιζέλος πρότεινε τον Μουσταφά Κεμάλ ως υποψήφιο για το Νόμπελ ειρήνης. Η ελληνική μοναρχία και κόμματα της δεξιάς ωστόσο υπήρξαν οι πιο φανατικοί αντίμαχοι των προσφύγων ενώ η μεταξική δικτατορία συνέχισε τη στάση αυτή που συνδυάστηκε με την απαγόρευση του ρεμπέτικου. Από την πλευρά του, αρχικά το ΣΕΚΕ και στη συνέχεια το ΚΚΕ δεν μπόρεσε σε καμία στιγμή να αντιληφθεί την πραγματικότητα των προσφύγων. Η ιδεολογική του ορθοδοξία και μια μερική άποψη γύρω από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν κατάφερε να αναγνωρίσει τις ιδιαιτερότητες των προσφύγων κι επομένως ούτε τις ανάγκες τους. Η τουρκοφωνία ορισμένων Ποντίων και η έντονη θρησκευτικότητα τους, δημιούργησαν το στερεότυπο του "καθυστερημένου" πληθυσμού που χρησιοποιήθηκε αργότερα από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ για να εξηγήσει τη σύμπλευση των περισσότερων Ποντίων με τη Δεξιά.
Από την επίσημη ιστοριογραφία απουσίασε οποιαδήποτε αναφορά στα γεγονότα της γενοκτονίας ή του προσφυγικού ρεύματος μέχρι το 1980, θέτοντας ακόμη κι επίσημα εμπόδια στις έρευνες με πρόφαση τη διατήρηση ομαλών σχέσεων με την Τουρκία. Η αποξένωση των προσφύγων κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες της εγκατάστασής τους στην Ελλάδα οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στον φόβο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος για την εξάπλωση του κομμουνισμού κι επηρέασε ιδιαίτερα τους Πόντιους της Σοβιετικής Ένωσης.
Η αντιμετώπισή τους από πλευράς των ντόπιων Ελλαδιτών υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή. Προβλήματα οικονομικής (εκ νέου η τύχη των έρημων ιδιοκτησιών των μουσουλμάνων κυρίως της Μακεδονίας και της Κρήτης), ιδεολογικής (οι συντηρητικοί και φιλοβασιλικοί έβλεπαν στους πρόσφυγες τους πιστότερους ψηφοφόρους του Ελευθέριου Βενιζέλου) και πολιτισμικής φύσης (η ξεκάθαρη διάσταση εμπειριών, γλώσσας και εθίμων) προκάλεσαν πολλά επεισόδια κατά τα οποία οι πρόσφυγες σε ολόκληρη την Ελλάδα έγιναν θύματα ρατσιστικών και εγκληματικών ενεργειών. Πυρπολήσεις συνοικιών, δια της βίας εξώσεις από σπίτια και αποκλεισμός από τις οικονομικές δραστηριότητες χαρακτήρισαν την πρώτη δεκαετία. Ο ελλαδικός ρατσισμός συνεχίστηκε να εκφράζεται διαμέσω των περίφημων ανεκδότων γελοιοποίησης των Ποντίων.
Πόντιοι στην Αντίσταση και τον Εμφύλιο
Πολλοί εμπειροπόλεμοι αντάρτες από την ποντιακή αντίσταση εναντίον των άτακτων τουρκικών και κουρδικών στρατευμάτων και συμμοριών πριν την ανταλλαγή κατέφυγαν στην Ελλάδα και επανενεργοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Τουρκόφωνοι και ελληνόφωνοι οπλαρχηγοί από τον δυτικό Πόντο συμμετείχαν αρχικά εναντίον στην αντίσταση εναντίον των βουλγαρικών στρατευμάτων κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης μεταξύ 1941 και 1944. Τέτοιοι υπήρξαν ο Θεόδωρος Τσακιρίδης, ο Κωνσταντίνος Βασιλειάδης από το Καρακιόλ της Σαμψούντας και ο Αντώνης Φωστερίδης (γνωστός ως Αντών-Τσαούς) από την Ηράκλεια Πάφρας, και οι τρεις σημαντικά μέλη των Εθνικιστικών Ανταρτικών Ομάδων ενώ από την άλλη πλευρά, μέλη του ΕΛΑΣ αποτέλεσαν αριστεροί οπλαρχηγοί όπως ο Γιώργος Ερυθριάδης (Κρώμη 1910 - Κρήτη 1963). Οι εχθροπραξίες μεταξύ των αντίπαλων ιδεολογικά ελληνικών ενόπλων ανταρτικών σωμάτων, όπου συμμετείχαν οι Πόντιοι αντάρτες, ξεκίνησαν πριν από το τέλος της Κατοχής και συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Ο Θωμάς Πεχλιβανίδης, επικεφαλής του αρχηγείου του Τσαλ Νταγ των ΕΑΟ (Εθνικαί Αντικομμουνιστικαί Ομάδες), σε μία από αυτές τις εχθροπραξίες κατά την περίοδο αυτή κάηκε ζωντανός από μέλη του ΕΛΑΣ.
Πόντιοι δωσίλογοι στην Κατοχή
Υπήρξαν περιπτώσεις Ποντίων που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς Ναζί κατά την Κατοχή όπως ο Γεώργιος Σπυρίδης (1897-1950) συνεργάτης των Ναζιστών στα χρόνια της Κατοχής και αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μακεδονίας-Θράκης και ο Κύρος Γραμματικόπουλος επίσης συνεργάτης των Ναζί του οποίου μάλιστα ο πατέρας του επί Κατοχής είχε τοποθετηθεί μεσεγγυούχος εβραϊκού καταστήματος. Μετά την ήττα της Γερμανίας, όσοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς στη διάρκεια της Κατοχής κατέφυγαν στη Γερμανία. . Ο Κωνσταντίνος Γ. Παπαδόπουλος χρημάτισε επικεφαλής των δωσιλογικών τμημάτων του ΕΕΣ που εκτελούσαν Έλληνες χωρικούς και διεξήγαγε κοινές επιχειρήσεις με τους Γερμανούς Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος με το ψευδώνυμο Κισά Μπατζάκ, ήταν τουρκόφωνος Πόντιος οπλαρχηγός, δωσίλογος και ηγέτης ένοπλου ναζιστικού τμήματος στη περιοχή της Μακεδονίας, ο οποίος τελικά αυτοκτόνησε το Νοέμβριο του 1944, προκειμένου να μην πέσει στα χέρια του ΕΛΑΣ.
Οι Έλληνες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σοβιετικής Ένωσης
Ο Ελληνισμός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας πριν από τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο περιελάμβανε κυρίως τις ελληνικές κοινότητες της Μαριούπολης (που μιλούσαν μια διακριτή από τις λοιπές ποντιακές διάλεκτο) και τις ποντιακές κοινότητες της Γεωργίας και του Καυκάσου που είχαν διαμορφωθεί από τα μέσα του 19ου αιώνα. Στις κοινότητες αυτές ήρθαν να προστεθούν οι Πόντιοι που ακολούθησαν τον ρωσικό στρατό κατά την υποχώρησή του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μεταξύ 1915-18, που προέρχονταν κυρίως από την επαρχία του Καρς, και αυτοί που μετά την ανταλλαγή προτίμησαν να εγκατασταθούν στις ποντιακές παροικίες των βόρειων ακτών της Μαύρης Θάλασσας.
Οι εσωτερικές διαφοροποιήσεις επομένως των Ποντίων βασίστηκαν στο χρόνο εγκατάστασής τους, στην περιοχή προέλευσης και στην οικονομική τους κατάσταση, που υπήρξε καταλύτης και για την ιδεολογική και πολιτική τους τοποθέτηση. Έτσι ομάδες όπως οι Πόντιοι του Καρς ή οι εγκατεστημένοι για πολλά χρόνια στη Ρωσία, στην πλειοψηφία τους αγρότες, υιοθέτησαν τα σοβιετικά ιδεώδη και την ιδέα της εκπαίδευσής τους στη μητρική τους ποντιακή γλώσσα ή τη μαριουπολιτική για τους Έλληνες της Αζοφικής. Αντίθετα, η πλειοψηφία των προσφύγων από τον μικρασιατικό Πόντο υποστήριξαν εξαρχής την υιοθέτηση της δημοτικής και επιδίωκαν τη φυγή τους προς την Ελλάδα.
Η διαμάχη για το γλωσσικό ζήτημα των Ποντίων και των Μαριουπολιτών φάνηκε να επιλύεται εν τέλει στις 21 Απριλίου 1934 όταν κατά την 1η Πανενωσιακή Ελληνική Σύσκεψη στη Μόσχα αποφασίστηκε η υιοθέτηση της δημοτικής ως την επίσημη φιλολογική γλώσσα των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης. Οι προσπάθειες των Ποντίων διανοουμένων να επισημοποιήσουν την ποντιακή γλώσσα, με την υιοθέτηση απλοποιημένου αλφαβήτου και με βάση τη γραμματική του Κώστα Τοπχαρά (το γένος Κανονίδης) είχε αποτύχει.
Ο σοβιετικός ελληνισμός, και κυρίως ο πυρήνας των ποντιόφωνων που είχαν εγκατασταθεί στη Σοβιετική Ένωση πριν από τη Γενοκτονία και τον Α΄ Παγκόσμιο, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σε μεγάλο βαθμό αυτόνομο από το ελληνικό κράτος πολιτισμό. Οι καλλιτεχνικές και λογοτεχνικές του ανησυχίες εκφράστηκαν μέσα από ποικίλα έργα που συνέπλεαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία με τη στρατευμένη τέχνη που επέβαλε ο σταλινισμός. Πολιτικά, δημιουργήθηκαν τέσσερις ελληνικές σοβιετικές αυτόνομες περιοχές. Οι τρεις εντοπίζονταν στη νότια Ουκρανία, στη Μαριούπολη και το Ντονιέτσκ ενώ η τέταρτη και σημαντικότερη (η λεγόμενη «Ελληνική Περιοχή» ενταγμένη στην περιφέρεια Μαύρης Θάλασσας) είχε ως κέντρο της τη νοτιορωσική κωμόπολη Κριμσκ. Οι κύριες περιοχές διαμονής των Ελλήνων, σύμφωνα με απογραφή πληθυσμού του 1989, ήταν: Γεωργία (πάνω από 100 χιλιάδες), όπου πολύ σημαντική και πολυπληθής ήταν η διασπορά στο Σουχούμι της Αμπχαζίας, Ουκρανία (πάνω από 98 χιλιάδες), Ρωσία (πάνω από 91 χιλιάδες), Καζακστάν (πάνω από 46 χιλιάδες ) με συνολικό πληθυσμό στην ΕΣΣΔ πάνω από 358 χιλιάδες. Πηγή:
Οι διώξεις και η διαφυγή στην Ελλάδα
Το σταλινικό καθεστώς ξεκίνησε εκτεταμένες διώξεις εις βάρος των εθνικών μειονοτήτων και των πολιτικών αντιπάλων του το 1934. Από τα τέλη του 1937, οι ελληνικές ελίτ εξοντώθηκαν ενώ οι τέως αυτόνομες ελληνικές περιοχές απογυμνώθηκαν σχεδόν απόλυτα από το ελληνικό στοιχείο με το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων του να δολοφονείται ή να στέλνεται είτε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σιβηρία είτε μετέπειτα στις στέπες της Κεντρικής Ασίας με σκοπό να χρησιμοποιηθούν για τη γεωργική και δομική βελτίωση των ερήμων του Καζακστάν και του Τατζικιστάν. Αυτές οι διώξεις σταμάτησαν μόνο στα τέλη του 1949, με τη μερική επιστροφή των επιζησάντων στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Εν τω μεταξύ, πλήθος Ελλήνων Σοβιετικών πολιτών είχε συμμετάσχει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το μεγαλύτερο μέρος από το σχεδόν μισό εκατομμύριο Ελληνοπόντιων και Μαριανουπολιτών της Σοβιετικής Ένωσης κατέφυγε στην Ελλάδα. Η κατάσταση για αυτούς υπήρξε ακόμη δυσχερέστερη, καθώς με την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα περιθωριοποιήθηκαν κοινωνικά με τον αντιποντιακό ρατσισμό να ανθίζει εκ νέου. Το αδόκιμο εθνικό επίθετο «ρωσοπόντιος» είναι δείγμα της απαξιωτικής και απορριπτικής στάσης των ελλαδιτών μπροστά στους νεοαφιχθέντες, που υιοθετήθηκε και από απογόνους των Πόντιων και Μικρασιατών προσφύγων του 1922. Τέτοιο κλίμα δυσχέραινε η απουσία κρατικού σχεδίου αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης ακόμη και γνώσης του ζητήματος, που έγινε εμφανής με την αδράνεια της Ελληνικής Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αμπχαζίας.
Η άγνοια της ταυτότητας και της ιστορίας των νέων προσφύγων από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και οι προσπάθειες για κομματική εκμετάλλευσή τους επέφερε την άρνηση της ελληνικότητάς τους και έκανε ακόμη δυσκολότερη την ένταξή τους στο νεοελληνικό κράτος.
Οι Έλληνες της Τσάλκας
Οι Έλληνες της Τσάλκας είναι μια ιδιαίτερη ομάδα Ποντίων που ζούσαν στην περιοχή της Τσάλκας στην Γεωργία. Αυτοονομαζονται ουρούμ, που ετυμολογικά προκύπτει από το Ρωμιός. Η κύρια περιοχή της διαμονής τους είναι οι δήμοι Τσάλκας, Τέτρι-Τσκάρο, Ντμανίσι, Μπόλνισι της Νότιας Γεωργίας, καθώς και γειτονικές περιοχές της Αρμενίας. Μιλούσαν τα ουρούμικα (τουρκική διάλεκτο), και την ποντιακή διάλεκτο.
Η μαζική μετανάστευση των Ελλήνων στον Καύκασο ξεκίνησε από τον 18ο έως τις αρχές του 20ου αιώνα, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κυρίως από την περιοχή του Πόντου λόγω του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1828-29 αφού η προέλαση του ρωσικού στρατού προς το Ερζερούμ, Καρς, Μπαϊμπούρτ, και την Αργυρούπολη προκάλεσε ενθουσιασμό στον ελληνικό πληθυσμό που πολέμησε στο πλευρό των Ρώσων κατά των Οθωμανών. Ο πόλεμος αυτός τερματίστηκε με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, ακολούθησε η αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή, αναγκάζοντας ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων να ακολουθήσει το ρωσικό στρατό, που φοβόταν τα αντίποινα από την πλευρά των Οθωμανών. Η αυτοκρατορική κυβέρνηση και ειδικότερα ο τσάρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ο Νικόλαος Α΄ με απόφασή του, μετά από εισήγηση του στρατηγού Ιβάν Πασκέβιτς, τους εγκατέστησε στην περιοχή της Τσάλκας στο οροπέδιο Τριαλέτι, όπου ίδρυσαν ελληνικά χωριά. Ίδρυσαν επίσης τρία χωριά στην περιοχή της Γκομαρέτι. Αναφέρονται κυρίως ως Τουρκόφωνοι Έλληνες του Καυκάσου, ως Τσαλκαλίδες λόγω της εγκατάστασης τους στη γεωργιανή πόλη της Τσάλκας, όπου επί της Σοβιετικής Ένωσης αποτελούσαν τη μεγαλύτερη αναγνωρισμένη ελληνική κοινότητα. Είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Σύμφωνα με τον Αντρέι Ποπόφ, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα εκατοντάδες οικογένειες τουρκόφωνων Ελλήνων Ορθόδοξων από Ερζερούμ, Αργυρούπολη Μπαϊμπούρτ και Καρς μετανάστευσαν στο Νότιο τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Τσάλκας, στη σημερινή Γεωργία. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής κατοικούσαν σε πάνω από 20 χωριά της Τσάλκας και στις άλλες πόλεις όπως η Ντμανίσι, Τέτρι-Τσκάρο, Μαρνεούλι και της Αχαλτσίχε. Το 1926 υπήρχαν 24.000 Έλληνες που ζούσαν στην Τσάλκα από τους οποίους οι 20.000 ήταν Τουρκόφωνοι. Πολλοί Έλληνες μιλούσαν τουρκικά είτε ως ελληνοτουρκικά δίγλωσσα, είτε ως μητρική γλώσσα λόγω διαδικασιών γλωσσικής αφομοίωσης στις οποίες εκτέθηκαν μεμονωμένες ομάδες Ελλήνων της Ανατολίας.
Οι Έλληνες δεν είναι πλέον η μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην Τσάλκα. Ο πληθυσμός τους που το έτος 1979 αριθμούσε 30.811 χιλιάδες μειώθηκε μόλις σε 1.292 χιλιάδες το έτος 2014. Στο παρελθόν αποτελούσαν την πλειοψηφία της πόλης και των γύρω χωριών, αλλά τώρα ο πληθυσμός τους μειώθηκε σημαντικά λόγω της μετανάστευσης κυρίως στην Ελλάδα, τη Ρωσία και την Κύπρο. Το 1991 επετράπη στους Έλληνες της πρώην ΕΣΣΔ να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Άρχισε η μαζική μετανάστευση των Ποντίων στην ιστορική πατρίδα των Ελλήνων.
Πολιτισμός
Ο πολιτισμός του Πόντου έχει επηρεαστεί έντονα από την τοπογραφία των διαφόρων περιοχών του. Σε εμπορικές πόλεις όπως Τραπεζούντα, Σαμψούντα, Κερασούντα, και Σινώπη, η ανώτερη εκπαίδευση και οι τέχνες άκμασαν υπό την προστασία μιας κοσμοπολίτικης μεσαίας τάξης. Στις πόλεις της ενδοχώρας όπως Αργυρούπολη, η οικονομία βασιζόταν γεωργία και εξόρυξη, δημιουργώντας έτσι ένα οικονομικό και πολιτιστικό χάσμα μεταξύ των αναπτυγμένων αστικών λιμανιών και των αγροτικών κέντρων που απλώνονταν στις κοιλάδες και τις πεδιάδες που εκτείνονται από τη βάση των Ποντιακών Άλπεων.
Διάλεκτος
Γλώσσα των περισσότερων Ποντίων ήταν (και ομιλείται ακόμη από σημαντική μερίδα τους) η ποντιακή. Εξαίρεση αποτελούσαν, μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι τουρκόφωνοι Πόντιοι της περιοχής της Μπάφρας.
Παρ' όλο που διατηρεί στοιχεία της αρχαίας ιωνικής διαλέκτου της Μιλήτου, τα οποία ανάγονται μέχρι την εποχή του Ομήρου, η διάλεκτος αυτή προέρχεται από την ελληνιστική εποχή. Στα 2600 χρόνια ζωής της, η ποντιακή διάλεκτος, πέρα από τις επιδράσεις της ελληνιστικής κοινής και της μεσαιωνικής κοινής ελληνικής, δέχτηκε επιδράσεις από το λεξιλόγιο των Γενουατών και των Βενετσιάνων της Τραπεζούντας, των Περσών, των Γεωργιανών και των Τούρκων. Ωστόσο οι ξένες λέξεις αυτές εξελληνίστηκαν και εντάχθηκαν στο κλιτικό σύστημα της ελληνικής γλώσσας.
Μουσική, ήθη και έθιμα
Οι Πόντιοι χαρακτηρίζονται από τα στοιχεία παράδοσης και εθίμων που μετέφεραν από την πατρίδα τους. Οι χοροί, η ποντιακή διάλεκτος και κάποια από τα έθιμα διατηρούνται μέχρι και σήμερα.
Η ποντιακή μουσική διατηρεί στοιχεία από τις μουσικές παραδόσεις της αρχαίας Ελλάδας, του Βυζαντίου και του Καυκάσου (ιδιαίτερα από τη περιοχή του Καρς). Δημοφιλείς τραγουδιστές της ποντιακής μουσικής είναι ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης, ο Στάθης Νικολαΐδης, ο Θεόδωρος Παυλίδης, ο Γιάννης Τσιτηρίδης, η Πέλα Νικολαΐδου και ο Μιχάλης Καλιοντζίδης.
Σήμερα, σε ορισμένες περιοχές της Τουρκίας, ιδιαίτερα στις περιοχές Τόνγιας και Όφεως, ομιλείται ακόμη η ποντιακή διάλεκτος (αποκαλούμενη, στα τουρκικά, rumca, δηλ. ρωμαίικα) και χορεύονται οι ποντιακοί χοροί (αποκαλούμενοι, στα τουρκικά, horon, δηλ. χορός) από μουσουλμάνους Ποντίους, απογόνους των εξισλαμισμένων Ποντίων οι οποίοι είχαν εξαιρεθεί, λόγω θρησκεύματος, από την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.
Εκπαίδευση
Η πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα των Ελλήνων του Πόντου μαρτυρείται από τον αριθμό των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, εκκλησιών, και Μοναστηριών στην περιοχή. Αυτά περιλαμβάνουν το Φροντιστήριο Τραπεζούντας που λειτούργησε από το 1682/3 έως το 1921 και έδωσε μεγάλη ώθηση για την ταχεία επέκταση της ελληνικής εκπαίδευσης σε όλη την περιοχή. Το κτίριο αυτού του ιδρύματος παραμένει ακόμα το πιο εντυπωσιακό ποντιακό ελληνικό μνημείο της πόλης.
Ένα άλλο γνωστό ίδρυμα ήταν η Αργυρούπολης, που χτίστηκε το 1682 και 1722 αντίστοιχα, 38 λύκεια στην περιοχή της Σινώπης, 39 λύκεια στην περιοχή της Κερασούντας, πληθώρα εκκλησιών και μοναστηριών, με πιο αξιοσημείωτες εκκλησίες του Αγίου Ευγένιου και της Αγίας Σοφίας (Τραπεζούντας), τα μοναστήρια του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος, και αναμφισβήτητα το πιο διάσημο και πολύ γνωστό από όλα, το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά.
Στρατιωτική παράδοση
Στις 19 Μαΐου κάθε έτους, οι Εύζωνοι από τη Προεδρική Φρουρά (Ελλάδα) τελετουργική μονάδα φορούν τη παραδοσιακή μαύρη ποντιακή στολή στην εκδήλωση μνήμης της Γενοκτονία των Ποντίων.
Αθλήματα
Η ποντιακή ελληνική ιστορία με οργανωμένα αθλήματα ξεκίνησε με εξωσχολικές δραστηριότητες που προσφέρονταν από εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οι μαθητές θα ίδρυαν αθλητικούς συλλόγους παρέχοντας στους Έλληνες νέους του Πόντου την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε οργανωμένους αθλητικούς αγώνες. Ο Ελληνικός Αθλητικός Όμιλος, Πόντος Μερζιφούντα, που ιδρύθηκε το 1903 ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα που διαμορφώθηκε από φοιτητές που παρακολουθούσαν στο Κολλέγιο Ανατόλια στη Μερζιφούντα κοντά στην Αμάσεια. Το αναγκαστικό κλείσιμο του κολεγίου το 1921 από την τουρκική κυβέρνηση είχε ως αποτέλεσμα τη μετεγκατάσταση των σχολείων στην Ελλάδα το 1924, μαζί με μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της Μικράς Ασίας στον απόηχο της γενοκτονίας και μια επακόλουθη συνθήκη που συμφωνούσε για ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση ελληνικών αθλητικών συλλόγων του Πόντου και της Ανατολίας στην Ελλάδα, εκ των οποίων το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα με το οποίο συνδέονται συχνότερα. Σήμερα, αρκετοί από αυτούς τους συλλόγους εξακολουθούν να αγωνίζονται. Μερικά σε επαγγελματικό και διηπειρωτικό επίπεδο. Όπως:
Εκτός Ελλάδας, λόγω της διαδεδομένης ποντιακής ελληνικής διασποράς, Ομοσπονδία Ποδόσφαιρο υπάρχουν και σύλλογοι. Στην Αυστραλία, το Pontian Eagles SC είναι μια ημι-επαγγελματική ομάδα με έδρα το Αδελαΐδα, Νότια Αυστραλία και στο Μόναχο, Γερμανία, FC Pontos έχουν σχέση ακαδημίας με ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο ανδρών).
Ποντιακή Κουζίνα
Σήμερα, η ποντιακή κουζίνα βρίσκεται κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα. Οι γαστρονομικές παραδόσεις έχουν παίξει αναπόσπαστο ρόλο στη διατήρηση της ποντιακής ελληνικής ταυτότητας. Τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα δημητριακά και τα λαχανικά χρησιμοποιούνται συνήθως. Οι σπεσιαλιτέ της ποντιακής κουζίνας περιλαμβάνουν:
Ανέκδοτα
Πολύ συχνά, οι Πόντιοι πρωταγωνιστούν σε διάφορα ανέκδοτα. Τα ανέκδοτα αυτά ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1970, όταν οι Πόντιοι στην Αθήνα βίωναν μεγάλο ρατσισμό, όταν ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς μέσα από το έργο του περνούσε μηνύματα σχετικά με τον Ποντιακό Πολιτισμό. Αργότερα, ο Χάρρυ Κλυνν, άρχισε να καθιερώνει βήμα – βήμα την κουλτούρα των Ποντίων στη συνείδηση του κοινού μέσω του έργου του, ενώ ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Τάσος Κοντογιαννίδης συνέχιζε να υπενθυμίζει στους Έλληνες την ποντιακή κουλτούρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή * Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας
Κανάλι ιόντων
Τα κανάλια ιόντων ή ιοντικοί δίαυλοι είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες που εμπλέκονται αποκλειστικά στη μεταφορά ανόργανων ιόντων και κυρίως Na+, K+, Cl- και Ca+2. Αποτελούν την πλειονότητα των πρωτεϊνών διαύλων. Το πλεονέκτημά τους σε σχέση με τις πρωτεΐνες φορείς είναι η πολύ μεγάλη ταχύτητα μεταφοράς ιόντων.
Χαρακτηριστικά
Σε αντίθεση με άλλους υδρόφιλους πόρους, τα κανάλια ιόντων εμφανίζουν επιλεκτικότητα στα ιόντα και επιτρέπουν τη διέλευση μερικών ιόντων αλλά όχι όλων. Η επιλεκτικότητα εξαρτάται από τη διάμετρο και το σχήμα του καναλιού και από την κατανομή των φορτισμένων αμινοξέων που επενδύουν το εσωτερικό του. Επειδή το κανάλι είναι αρκετά στενό σε ορισμένα σημεία, τα ιόντα έρχονται σε επαφή με το τοίχωμά του και τελικά μπορούν να περάσουν μόνο τα ιόντα που έχουν κατάλληλο μέγεθος και φορτίο.
Η δεύτερη σημαντική διαφορά έγκειται στο ότι τα κανάλια ιόντων δεν είναι μονίμως ανοικτά, αλλά ανοίγουν για λίγο και μετά ξανακλείνουν. Τα περισσότερα κανάλια είναι ελεγχόμενα (εξαρτώμενα) κανάλια (gated channels).
Λειτουργία
Χάρη στην ενεργό μεταφορά ιόντων από αντλίες όπως η αντλία νατρίου-καλίου, οι συγκεντρώσεις ιόντων στις δύο πλευρές της μεμβράνης δε βρίσκονται σε ισορροπία, επομένως όταν ανοίξει ένα κανάλι τα ιόντα συρρέουν μέσα από αυτό. Αυτή η μεταφορά ιόντων ισοδυναμεί με ένα ηλεκτρικό παλμό που διαδίδεται μέσα η έξω από το κύτταρο. Η ροή ιόντων αλλάζει το μεμβρανικό δυναμικό, το οποίο μεταβάλλει τις ηλεκτροχημικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για τις διαμεμβρανικές μετακινήσεις και τη μεταφορά άλλων ιόντων και εξαναγκάζει άλλα κανάλια ιόντων να ανοίξουν, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία τοπική αναστάτωση της ηλεκτρικής δραστηριότητας που διαβιβάζεται γρήγορα σε άλλες περιοχές της μεμβράνης.
Τύποι καναλιών ιόντων
Τα κανάλια ιόντων διαφέρουν μεταξύ τους όσον αφορά την επιλεκτικότητα σε ιόντα και στον έλεγχο ανοίγματος.
Κατηγορία:πρωτεΐνες Κατηγορία:Κυτταρικές διεργασίες Κατηγορία:Νευροχημεία
Δαρδανία (αποσαφήνιση)
Αναφερόμενοι στη Δαρδανία μπορεί να εννοούμε:
Opel Tigra
Το Opel Tigra ήταν ένα σπορ κουπέ αυτοκίνητο, που κατασκευαζόταν από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel. Το αμάξωμα, οι κινητήρες, αλλά και πολλά ακόμα σημεία του αυτοκινήτου, ήταν βασισμένα στο Opel Corsa, τον εκπρόσωπο της εταιρείας στην κατηγορία Β των supermini αυτοκινήτων πόλης.
Υπήρξαν δυο γενιές Tigra, το Tigra Α και το Tigra B, τα οποία παρήχθησαν από το 1994 έως το 2001 και από το 2004 έως το 2009, αντίστοιχα.
Tigra Α
thumb|left|Το σαλόνι του Opel Tigra πρώτης γενιάς. thumb|left|Τα πίσω καθίσματα του Opel Tigra πρώτης γενιάς.
Το αρχικό Tigra, που μετά την εισαγωγή της δεύτερης γενιάς του αναφέρεται από τότε και ως Tigra Α, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως concept car στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1993. Η τελική έκδοση παραγωγής αποκαλύφθηκε στις αρχές του 1994 και μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1994. Το μοντέλο αποτέλεσε ένα σπορ μίνι κουπέ με χαρακτηριστική μορφή και ιδιαίτερα εντυπωσιακή αεροδυναμική γραμμή, με αεροδυναμικό συντελεστή Cd στο 0,31 - νούμερο κορυφαίο τότε για αυτοκίνητο μικρών διαστάσεων και μάλιστα μήκους κάτω των 4 μέτρων. Προσφερόταν με δύο κινητήρες βενζίνης: έναν 1.4 λίτρων με ισχύ 90 ίππων στις 6.000 στροφές το λεπτό και ροπή 125 N·m στις 4.000 στροφές το λεπτό, και έναν 1.6 λίτρων με ισχύ 106 ίππων στις 6.000 στροφές το λεπτό και ροπή 148 N·m στις 4.000 στροφές το λεπτό.
Ο τότε μητρικός (για την Opel από το 1929 έως τον Μάρτιο του 2017 και για την Vauxhall από το 1925 έως τον Μάρτιο του 2017) αμερικανικός όμιλος της General Motors κυκλοφόρησε το αρχικό Tigra με το λογότυπο της Vauxhall στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως Vauxhall Tigra, της Holden στην Αυστραλία, ως Holden Tigra, και της Chevrolet, ως Chevrolet Tigra στη Βραζιλία, στην Αργεντινή και στο Μεξικό.
Η πρώτη γενιά του Tigra κατασκευάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1994 έως τον Ιούλιο του 2001 και οι συνολικές πωλήσεις της έφτασαν τα 256.392 αντίτυπα, από τα οποία τα 59.462 πωλήθηκαν στη Γερμανία.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Vauxhall Tigra Α έκδοσης 1.6 του 1995 στο Ηνωμένο Βασίλειο.
με 120 km/h                         6,6
σε κύκλο πόλης                      8,7
'''Tigra 1.6i 16V '''                    Κινητήρας:                         1.598 κ.ε.
Μέγιστη ταχύτητα:                   203 km/h
Επιτάχυνση 0 - 100 km/h:            9,4 sec
Κατανάλωση (lt / 100 km)
με 90 km/h                          5,1
Tigra B (Twin-Top)
thumb|left|Vauxhall Tigra 1.4 λίτρων του 2006. thumb|left|Holden Tigra 1.8 λίτρων του 2006. thumb|left|Opel Tigra Twin-Top του 2004 - 2007.
Μετά από διακοπή 3 ετών, η Opel χρησιμοποίησε ξανά το όνομα Tigra το διάστημα 2004 - 2009, σε ένα μοντέλο με εντελώς διαφορετική διάταξη αμαξώματος. Το γνωστό ως Tigra B βασίστηκε στο Opel Corsa τρίτης γενιάς, αλλά ήταν 2-θέσιο σπορ κουπέ με μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή, στο πρότυπο του Peugeot 206 CC, με αποτέλεσμα να αναφέρεται επίσημα και ως Tigra Twin-Top. Για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2004 και μπήκε στην παραγωγή τον Ιούνιο του 2004, ενώ οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν τον Οκτώβριο. Κατασκευαζόταν στο Cerizay της Γαλλίας, από τον γαλλικό βελτιωτικό οίκο Heuliez.
Αρχικά, προσφερόταν με δύο βενζινοκινητήρες: έναν 1.364 κυβικών εκατοστών (από την οικογένεια κινητήρων της General Motors που είναι επίσημα γνωστή ως Family 0) και έναν 1.796 κυβικών εκατοστών (από την κορυφαία έκδοση Corsa GSi), ισχύος 90 και 125 ίππων αντίστοιχα. Σύντομα όμως, το 2005, προστέθηκε και μια οικονομικότερη έκδοση τουρμποντίζελ με τον κινητήρα 1.248 cm³ της Fiat, τον γνωστό ως MultiJet, ισχύος 70 ίππων στις 4.000 στροφές το λεπτό.
Ο τότε μητρικός (για την Opel από το 1929 έως τον Μάρτιο του 2017 και για την Vauxhall από το 1925 έως τον Μάρτιο του 2017) όμιλος της General Motors κυκλοφόρησε το Opel Tigra Twin-Top με το σήμα της Vauxhall στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως Vauxhall Tigra Twin-Top, καθώς και με το σήμα της Holden στην Αυστραλία, ως Holden Tigra B. Ειδικότερα η αυστραλιανή εκδοχή του μοντέλου διατέθηκε με τον κωδικό XC series Holden Tigra και αποκλειστικά με τον κορυφαίο κινητήρα, δηλαδή των 1.8 λίτρων βενζίνης, ενώ φυσικά ήταν δεξιοτίμονη, όπως βέβαια και αυτή της Vauxhall.
Επειδή το σαλόνι του Tigra B ήταν αυστηρά 2-θέσιο, σε αντίθεση με το σαλόνι διάταξης 2+2 του Tigra Α, ο χώρος αποσκευών του Tigra B είχε αυξηθεί λίγο ως προς τον αντίστοιχο του Tigra Α και είχε όγκο στα 250 λίτρα, αν και μπορούσε να φτάσει τα 440 λίτρα με αναδίπλωση των καθίσματος του συνοδηγού.