cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποστολή Emasoh/Agenor
Υπόβαθρο
Διαπιστώθηκε αύξηση της ανασφάλειας και η αστάθειας σε ολόκληρη την περιοχή του Κόλπου και ειδικότερα στα στενά του Ορμούζ το 2019, με πολλαπλά θαλάσσια και μη περιστατικά ως αποτέλεσμα των αυξανόμενων περιφερειακών εντάσεων. Λόγω της ασταθούς κατάστασης στην περιοχή του Κόλπου και στα στενά του Ορμούζ και προκειμένου να αποκλιμακωθούν οι εντάσεις, οι κυβερνήσεις του Βελγίου, της Δανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ολλανδίας και της Πορτογαλίας ίδρυσαν τη Ναυτική αποστολή EMASoH την 20η Ιανουαρίου 2020. Από τον Σεπτέμβριο του 2021, η Νορβηγία συμμετέχει στην EMASoH ως το ένατο ευρωπαϊκό κράτος.
Η Ισπανίδα Πριγκίπισσα (Βιβλίο)
Ανταπόκριση
Σε μια βιβλιογραφική αξιολόγηση του 2005 στο Kirkus Reviews, αναφέρεται η ιστορία και «πώς η Gregory γεμίζει τα κενά με καθαρή ρομαντική μυθοπλασία». Η ανασκόπηση συνοψίζεται. «Η Gregory κάνει την ευρεία σάρωση της ιστορίας ζωντανή και οικεία - και όλα δένουν με ρομαντισμό".
Αποστολή Emasoh/Agenor
Υπόβαθρο
Σε πλήρη συμφωνία με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η αποστολή συμβάλλει στην ασφαλή διέλευση μέσω του στενού του Ορμούζ με βάση την αρχή της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας.
Η Ισπανίδα Πριγκίπισσα (Βιβλίο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2004
Αποστολή Emasoh/Agenor
EMASoH
Η EMASoH είναι μια πολιτική και διπλωματική πρωτοβουλία που έχει σχεδιαστεί για να παρέχει συγκεκριμένα βελτιωμένες δυνατότητες επιτήρησης στην περιοχή του Κόλπου, στα Στενά του Ορμούζ και στον Κόλπο του Ομάν για τη διατήρηση της επίγνωσης της θαλάσσιας κατάστασης και για να καθησυχάσει τους φορείς εμπορικής ναυτιλίας προκειμένου να προωθηθεί η ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Η EMASoH αποτελείται από το διπλωματικό σκέλος και ένα στρατιωτικό σκέλος, που ονομάζεται Επιχείρηση AGENOR. Η επιχείρηση AGENOR είναι μια στρατιωτική αποστολή που χρησιμοποιεί μονάδες επιφανείας και αεροπορικά μέσα που παρέχονται εθελοντικά από τα συμμετέχοντα κράτη στην EMASoH. Η επιχείρηση δίνει έμφαση στην ευρωπαϊκή ενότητα με ουδέτερη στάση, με επίκεντρο την αποκλιμάκωση και τη συμβολή στην ασφαλή διέλευση από την περιοχή. Η EMASoH σκοπεύει να εκτονώσει τις εντάσεις και να συμβάλει σε ένα ασφαλές περιβάλλον πλοήγησης. Σκοπεύει να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια, προκειμένου να καθησυχάσει τους μη στρατιωτικούς ναυτιλιακούς φορείς.
Με μονάδες επιφανείας και εναέρια μέσα, παρακολουθεί το περιβάλλον δημιουργώντας μια αμερόληπτη Επίγνωση της Θαλάσσιας Κατάστασης που του δίνει τη δυνατότητα να ενημερώνει και να καθησυχάζει την εμπορική ναυτιλία στην περιοχή δραστηριοποίησης. Επί του παρόντος, επτά ευρωπαϊκά κράτη παρέχουν στρατιωτική υποστήριξη στην επιχείρηση AGENOR με προσωπικό και μέσα, ενώ η Γερμανία και η Πορτογαλία παρέχουν μόνο πολιτική στήριξη στη διπλωματική τροχιά της EMASoH.
Διπλωματικό σκέλος της EMASoH
Το διπλωματικό σκέλος της EMASoH διευθύνεται από έναν Ανώτερο Πολιτικό Αντιπρόσωπο (SCR-Senior Civilian Representative), τον σημερινό Δανό Πρέσβη Jakob Brix Tange. O SCR έχει καθοριστεί από την Ομάδα Πολιτικής Επαφής (PCG – Political Contact Group) και λειτουργεί σε στενό συντονισμό με τις πρωτεύουσες των χωρών της EMASoH. Το διπλωματικό σκέλος στοχεύει στον εντοπισμό τρόπων αποκλιμάκωσης των εντάσεων και στην προώθηση της οικοδόμησης εμπιστοσύνης στον θαλάσσιο τομέα με βάση τον ευρύ περιφερειακό διάλογο για την ασφάλεια στη θάλασσα.
AGENOR – Το στρατιωτικό σκέλος της EMASoH
Το Αρχηγείο Δυνάμεων της AGENOR (FHQ-Force Headquarters) βρίσκεται στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και μπορεί να αναπτυχθεί εν πλω όποτε κριθεί απαραίτητο. Η συνεργασία με τα ΗΑΕ επιτρέπει στην EMASoH να βρίσκεται στο πεδίο και να παρακολουθεί με ακρίβεια τη συνολική κατάσταση ασφάλειας για χάρη της περιφερειακής σταθερότητας. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η Επιχείρηση AGENOR διευθύνεται από Γάλλο Διοικητή Επιχειρήσεων μέσω του Επιχειρησιακού Αρχηγείου του (OHQ). Ο σημερινός Διοικητής Επιχειρήσεων είναι ο Γάλλος Αντιναύαρχος Emmanuel Slaars. Σε τακτικό επίπεδο, υπάρχει μία Task Force με την ονομασία CTF 474 (προαναφερθείσα AGENOR), που επί του παρόντος ηγείται από Ιταλό Διοικητή Δυνάμεων, τον Αντιναύαρχο Stefano Costantino.
Η επιχείρηση AGENOR συνήθως αξιοποιεί μονάδες επιφανείας (συνήθως δύο φρεγάτες) σε συνδυασμό με εναέρια μέσα, όπως αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας και drones. Αυτές οι μονάδες λειτουργούν είτε υπό direct support είτε υπό associated support. Στην τελευταία περίπτωση, οι μονάδες θα πρέπει επίσης να εκτελέσουν άλλα κύρια καθήκοντα στην περιοχή. Τα στρατιωτικά μέσα παρέχουν θαλάσσια επίγνωση της κατάστασης στην περιοχή επιχείρησης και συνεισφέρουν στον καθησυχασμό των εμπορικών πλοίων στην περιοχή, πραγματοποιώντας κλήσεις διαβεβαίωσης και συνοδεία (accompaniment) μέσω του στενού του Ορμούζ. Οι ναυτιλιακές εταιρείες μπορούν να αναφέρουν τη κίνηση των εμπορικών πλοίων τους στην περιοχή επιχειρήσεων στην EMASoH «Voluntarily Reporting Area» (VRA).
Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής
Υπό το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής (φλαμανδικά Meester van de Magdalenalegende) ), φέρεται Φλαμανδός ζωγράφος αγνώστου ονόματος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 1483 - 1527 στις Βρυξέλλες Δεν έχει ταυτοποιηθεί και το όνομά του προέκυψε από ένα μεγάλο - σήμερα διασπασμένο - τρίπτυχο με σκηνές από τη ζωή της Μαρίας Μαγδαληνής, το οποίο χρονολογείται μεταξύ 1515 - 1520. Βασισμένος σε αυτό το τρίπτυχο, ο Μαξ Φριντλέντερ απέδωσε στον καλλιτέχνη το συμβατικό αυτό όνομα. Η χρονολόγηση αυτή βασίζεται στα ενδύματα των πορτρέτων των δωρητών του πίνακα. Οι άλλοι πίνακες που του αποδίδονται είναι εξαιρετικά δύσκολο να χρονολογηθούν με ακρίβεια. Πολλά έργα έχουν συνδεθεί με το τρίπτυχο, το οποίο πιστεύεται ότι ολοκληρώθηκε προς το τέλος της σταδιοδρομίας του καλλιτέχνη. Άλλα σημαντικά έργα του περιλαμβάνουν τα δύο μεγάλα πάνελς με την Μαγδαληνή που βρίσκονται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου.
Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να συγχέεται με τον Δάσκαλο της Μαγδαληνής του Μάνσι (Αμβέρσα, περ. 1515-1525) ή τον Δάσκαλο της Μαγδαληνής (Φλωρεντία, περ. 1265 - 1290).
Ορισμένα από τα πορτρέτα του δείχνουν πιθανή διασύνδεση με καλλιτέχνες των Βρυξελλών και πιστεύεται ότι εργαζόταν σε αυτή την πόλη, επικεφαλής μεγάλου εργαστηρίου. Πρώιμη επίδρασή του φαίνεται ότι ήταν ο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, ενώ το έργο του έχει κοινά χαρακτηριστικά με αυτό του Μπέρναρντ φαν Ορλέι. Όπως και ο φαν Ορλέι, ο καλλιτέχνης πιστεύεται ότι δραστηριοποιήθηκε στην Αυλή της Μαργαρίτας των Αψβούργων, αντιβασίλισσας των Κάτω Χωρών από το 1507 ως το 1530. Πίνακες που αποδίδονται στον καλλιτέχνη σήμερα ανήκουν στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου, του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφεια και στο Μουσείο Φιτζγουίλιαμ του Κέιμπριτζ.
Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ
Ο Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ (1789–1864) ήταν Άγγλος φιλελεύθερος κριτικός και λογοτεχνικός συγγραφέας. Υπηρέτησε για πολλά χρόνια στο Γραφείο Οικονομικών του Βασιλικού Ναυτικού (Navy Pay Office), και αφότου συνταξιοδοτήθηκε το 1830, αφοσιώθηκε στις λογοτεχνικές του φιλοδοξίες.
Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής
Ορισμένες φορές συνδέεται με τον Πίτερ φαν Κόνινξλοο επί τη βάσει ομοιοτήτων στο ύφος, την χρονική περίοδο και την περιοχή δραστηριοποίησης. Μερικοί ιστορικοί τέχνης, ανάμεσά τους και ο Μαξ Φριντλέντερ, έχουν εικάσει ότι ο Κόνινξλοο και ο άγνωστος ζωγράφος ήταν το ίδιο πρόσωπο. Είναι, επίσης, πιθανόν ο Κόνινξλοο να διετέλεσε, για κάποιο χρονικό διάστημα, μέλος του εργαστηρίου του άγνωστου καλλιτέχνη.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Κατάσταση στις παραμονές του πολέμου
Από το καλοκαίρι του 1912 ο κίνδυνος πολεμικής ανάφλεξης στα Βαλκάνια φαίνονταν κάτι παραπάνω από υπαρκτός, ιδιαίτερα από μέρους της Βουλγαρίας και του Μαυροβουνίου, που είχαν συνάψει ήδη συμφωνία κοινής επιθέσεως εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής
Έργο
Είναι γνωστές δεκατρείς παραλλαγές του πορτρέτου της Μαγδαληνής, τις οποίες δημιούργησε ο καλλιτέχνης στο εργαστήριό του κατά την περίοδο 1510 - 1520. Το συγκεκριμένο έργο που εικονίζεται αρχικά πιστευόταν ότι απεικόνιζε τη Μαρία της Βουργουνδίας, με τη μορφή της Μαγδαληνής, αλλά ανακαλύφθηκε ότι στην πραγματικότητα απεικονίζει τη θυγατέρα της, Μαργαρίτα της Αυστρίας.
Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ
Οίκος Ουέντγουερθ
Κατά τον Οκτώβριο του 1816, ο Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ και ο φίλος του, Τσαρλς Άρμιτατζ Μπράουν μετακόμισαν σε ένα ζευγάρι μεζονετών στο Χάμπστεντ του Λονδίνου. Αργότερα το μέρος ονομάστηκε Οίκος Ουέντγουερθ. Ο ποιητής Τζον Κιτς έζησε με τον Τσαρλς Μπράουν τα έτη μεταξύ 1818 και 1820 και ήταν γνωστός με τον Τσαρλς Ντιλκ. Το 1822 ο Τσαρλς Μπράουν μετακόμισε στην Ιταλία, πουλώντας το μέρος της περιουσίας που του άνηκε στον Τσαρλς Ντιλκ. Σήμερα ο Οίκος Ουέντγουερθ είναι γνωστός ως Οίκος Κιτς και είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στον Τζον Κιτς.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Κατάσταση στις παραμονές του πολέμου
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος είχε υπολογίσει την έναρξη του πολέμου την άνοιξη του 1913, έβλεπε όμως το χρόνο να πιέζει ασφυκτικά. Επιχείρησε να ολοκληρώσει το πλέγμα των βαλκανικών συμμαχιών της Ελλάδας, συνάπτοντας συμφωνίες από κοινού επίθεσης με Σερβία, Βουλγαρία και Μαυροβούνιο. Οι συμφωνίες αυτές υπογράφτηκαν στις 22 Σεπτεμβρίου 1912.
Έναρξη πολέμου
Στις 4 Οκτωβρίου 1912 η Οθωμανική Αυτοκρατορία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Με την Ελλάδα απέφυγε να κηρύξει τον πόλεμο ελπίζοντας ακόμα σε ειρηνικό διακανονισμό. Την αμέσως όμως επόμενη ημέρα, η ελληνική κυβέρνηση κήρυξε εκείνη τον πόλεμο ως μέλος του Βαλκανικού Συνασπισμού.
Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής
Έργο
Η απαλή "επιχρύσωση" σε είδει άλω πάνω από την κεφαλή του μοντέλου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για αγία, ενώ φορά ένδυμα παρόμοιο με αυτά που φορούσαν στις Αυλές του 16ου αιώνα, υπενθύμιση του αμαρτωλού παρελθόντος της Μαγδαληνής. Το βάζο με την αλοιφή που κρατά είναι σύνηθες χαρακτηριστικό της Μαγδαληνής, καθώς είναι γνωστό ότι άλειψε τους πόδες του Ιησού.
Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ
Οικογένεια και θάνατος
Ο γιος του ήταν ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 1ος Βαρονέτος.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Έναρξη πολέμου
Σύμφωνα με το σχέδιο επίθεσης, ο στρατός Θεσσαλίας με διοικητή τον διάδοχο Κωνσταντίνο θα αναλάμβανε το κύριο βάρος των επιχειρήσεων. Ο στρατός Ηπείρου με διοικητή τον στρατηγό Κωνσταντίνο Σαπουτζάκη θα αναλάμβανε δευτερεύοντα ρόλο, μέχρι την ολοκλήρωση του έργου του στρατού Θεσσαλίας.
Υψηλές Πεδιάδες
μικρογραφία|Τοπίο στα ανατολικά των Υψηλών Πεδιάδων, στην [[επαρχία Ουμ ελ-Μπουαγκί]] μικρογραφία|Χιόνια στις Υψηλές Πεδιάδες, κοντά στο [[Αΐν Μπεμπούς]] Οι Υψηλές Πεδιάδες (Hautes Plaines ή Hauts Plateaux), είναι φυσική περιοχή με στοιχεία στέπας η οποία βρίσκεται στα Όρη του Άτλαντα στη βόρεια Αλγερία. Εκτείνεται πάνω από 600 χιλιόμετρα σε ανατολική βορειοανατολική - δυτική νοτιοδυτική κατεύθυνση από το βορειοανατολικό Μαρόκο έως την περιοχή Ωρές. Πρόκειται για ένα υψηλό οροπέδιο που αποτελείται από κυματοειδείς, προσχωσιγενείς πεδιάδες ανάμεσα στις οροσειρές του Τελλιανού και του Σαχαριανού Άτλαντα.
Γεωγραφία
Η περιοχή των Υψηλών Πεδιάδων έχει μέσο υψόμετρο μεταξύ 1.100 και 1.300 μ. στα δυτικά, και 400 μ. στα ανατολικά. Το κλίμα χαρακτηρίζεται από πολύ ξηρά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Γενικά το κλίμα είναι τόσο ξηρό που συχνά αυτές οι πεδιάδες θεωρούνται μέρος της Σαχάρας.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Στρατιωτική προετοιμασία
Μετά τη προηγηθείσα συμμαχία των Βαλκανικών κρατών (Σερβία, Μαυροβούνιο, Ελλάδα, και Βουλγαρία), στις 30 Σεπτεμβρίου του 1912 οι βαλκανικές αυτές χώρες έστειλαν συλλογικά τελεσίγραφο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με το οποίο ζητούσαν τη διασφάλιση της αυτονομίας των εθνικών μειονοτήτων τους, που ζούσαν στο έδαφός της. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία όπως ήταν φυσικό απέρριψε το τελεσίγραφο αυτό, που έμεινε στην ιστορία γνωστό ως Διακοίνωση των Τεσσάρων Χριστιανικών Κρατών με αποτέλεσμα η σύγκρουση να είναι πλέον αναπόφευκτη. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν υπήρξαν ραγδαίες. Ο πόλεμος αυτός κηρύχθηκε επίσημα στις 9 Οκτωβρίου του 1912, ακριβώς ημερομηνία που εξέπνεε το τελεσίγραφο, πλην όμως οι επιστρατεύσεις στις σύμμαχες Χώρες ξεκίνησαν πέντε ημέρες πριν. Αξίζει να αναφερθεί επίσης ότι την τελευταία στιγμή η Οθωμανική αυτοκρατορία πρότεινε στην Ελλάδα να μη συμμετάσχει στον πόλεμο, με αντάλλαγμα την οριστική εκχώρηση της Κρήτης στη χώρα. Η στρατιωτική προετοιμασία της Ελλάδας ήταν από τους κύριους στόχους του κινήματος στο Γουδί το 1909. Ως ακόλουθο αυτών των ετοιμασιών στα μέσα Ιανουαρίου 1912 έφτασε στην Ελλάδα γαλλική αποστολή για την εκπαίδευση του στρατού. Αντίστοιχη βρετανική αποστολή έφτασε στις 11 Απριλίου για την εκπαίδευση του στόλου.
Υψηλές Πεδιάδες
Γεωγραφία
Η περιοχή του οροπεδίου καλύπτεται από αλλουβιακά θραύσματα που σχηματίστηκαν όταν τα βουνά διαβρώθηκαν. Μια σποραδική κορυφογραμμή προβάλλει μέσω του αλλουβιακού καλύμματος για να διακόψει τη μονοτονία του τοπίου.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Στρατιωτική προετοιμασία
thumb|left|To Θωρακισμένο Καταδρομικό Γεώργιος Αβέρωφ.|236x236px Ένα ακόμη μέλημα του Ελ. Βενιζέλου ήταν να αποκατασταθεί η ενότητα στο στράτευμα. Για αυτό το λόγο, τον Μάρτιο του 1912 επανέφερε τον διάδοχο Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε απομακρυνθεί μετά το κίνημα του 1909. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες παραγγελίες σε στρατιωτικό εξοπλισμό, οι οποίες ήταν εφικτό να πραγματοποιηθούν χάρη στη θεαματική ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας. Το νεότευκτο θωρηκτό καταδρομικό «Γεώργιος Αβέρωφ», αποτελούσε την πιο σύγχρονη μονάδα των αντίπαλων στόλων, αλλά ο τουρκικός στόλος παρέμενε υπέρτερος του ελληνικού τόσο σε αριθμό, όσο και σε πλήθος και διαμέτρημα πυροβόλων. Καθώς δε ο πόλεμος εξερράγη προτού ολοκληρωθεί η ανανέωση του ελληνικού στόλου, το ένα τρίτο του, δηλ. το σύνολο των νέων αντιτορπιλικών και υποβρυχίων, δεν είχαν ακόμα παραληφθεί, ενώ υπήρχε έλλειψη πυρομαχικών ακόμα και για τον «Αβέρωφ» κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου.
Υψηλές Πεδιάδες
Γεωγραφία
Το νερό συλλέγεται κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου στο επίπεδο του εδάφους, σχηματίζοντας μεγάλες ρηχές αλμυρές λίμνες που γίνονται αλυκές καθώς ξηραίνονται. Η μεγαλύτερη από αυτές τις λίμνες είναι το Σοτ Ες Σεργκί με μήκος περίπου 160 χλμ. που βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των πεδιάδων. Η περιοχή Χοντνά, με το Σοτ ελ Χοντνά βρίσκεται στο ανατολικό άκρο των Υψηλών Πεδιάδων.
Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ
Οικογένεια και θάνατος
Ο Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ παντρεύτηκε την Μαρία Ντόουβ Γουόκερ (1790–1850). Η Μαρία ήταν κόρη του Έντουαρντ Γουόκερ και της συζύγου του Φράνσις Ντέιβις.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Στρατιωτική προετοιμασία
Πριν από την έναρξη του πολέμου είχαν αποσταλεί στη Μακεδονία περίπου 250 Μακεδονομάχοι, με αποστολή να προετοιμάσουν τον πληθυσμό και να οργανώσουν ομάδες ανταρτών που θα δρούσαν επικουρικά στον Ελληνικό Στρατό.
Υψηλές Πεδιάδες
Γεωγραφία
Οι κύριες πόλεις του οροπεδίου είναι οι Μπορτζ Μπου Αρερίτζ, Σετίφ, Τιαρέτ, Τζελφά και Μ'Σιλά. Τα όρια των πεδιάδων δεν ορίζονται σαφώς, αλλά διοικητικά η περιοχή εμπίπτει στις ακόλουθες επαρχίες της Αλγερίας:
Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ
Οικογένεια και θάνατος
Πέθανε το 1864 σε ηλικία των 74 ετών. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της περιοχής Κένσαλ Γκριν στο Κένσινγκτον της Αγγλίας.
Υψηλές Πεδιάδες
Γεωγραφία
Στη γεωργία της περιοχής περιλαμβάνεται η βοσκή προβάτων και αιγών σε λιβάδια στις περιοχές με τις περισσότερες βροχοπτώσεις των Υψηλών Πεδιάδων και η καλλιέργειες όπως το κριθάρι ξηρού εδάφους.
Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους
thumb|325px|Τόμοι της Εγκυκλοπαίδειας Brockhaus Η Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους (γερμ. Brockhaus Enzyklopädie) είναι μεγάλη εγκυκλοπαίδεια στη γερμανική γλώσσα, που μέχρι το 2009 εκδιδόταν από τον εκδοτικό οίκο Φρίντριχ Άρνολντ Μπρόκχαους.
Η πρώτη έκδοση ήταν το Conversations-Lexikon mit vorzüglicher Rücksicht auf die gegenwärtigen Zeiten (= «Εγκυκλοπαίδεια με ειδική έμφαση στη σύγχρονη εποχή»), που εκδόθηκε από τους Λέμπελ και Φράνκε στη Λειψία από το 1796 μέχρι το 1808. Μετονομάσθηκε σε Der Große Brockhaus το 1928 και σε Brockhaus Enzyklopädie το 1966. Η τρέχουσα έκδοση είναι η εικοστή πρώτη και αποτελείται από τριάντα τόμους. Είναι η μεγαλύτερη γερμανόγλωσση έντυπη εγκυκλοπαίδεια.
Ιστορία
Το αρχικό Conversations-Lexikon ήταν έργο των λογίων της Λειψίας Ρενάτους Γκότχελφ Λέμπελ (Renatus Gotthelf Löbel, 1767-1799) και Κρίστιαν Βίλχελμ Φράνκε (Christian Wilhelm Franke, 1765-1831). Περιείχε γεωγραφία, ιστορία και βιογραφίες, εκτός από τα πιο συνηθισμένα τότε θέματα μυθολογίας, φιλοσοφίας και φυσικής ιστορίας.
Μετά τον πρόωρο θάνατο του Λέμπελ, ο Φράνκε πώλησε τα δικαιώματα στον Φρίντριχ Άρνολντ Μπρόκχαους (1772-1823). Η σχετική συμφωνία συνάφθηκε στην Έκθεση Βιβλίου της Λειψίας στις 25 Οκτωβρίου 1808 με αντίτιμο 1.800 τάλιρα.
Πλήρεις έντυπες εκδόσεις
thumb|Η σελίδα τίτλου της 2ης εκδόσεως (1812) right|thumb|Η 14η έκδοση του Brockhaus' Konversations-Lexikon, περ. 1910 thumb|Διαφήμιση της Brockhaus στη [[Διεθνής Έκθεση Βιβλίου (Φραγκφούρτη)|Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φραγκφούρτης το 2005]] Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα υπήρξαν 13 εκδόσεις. Τα λήμματα, αν και συχνά πολύ σύντομα, θεωρούνταν καλογραμμένα και αξιόπιστα, ιδίως επί γερμανικών θεμάτων, και έδιναν αναφορές στα καλύτερα σχετικά βιβλία. Υπήρχαν λήμματα για ανθρώπους που βρίσκονταν ακόμα στη ζωή.
Αρχικώς ο τίτλος της εγκυκλοπαίδειας παρέμεινε Konversationslexikon ή Allgemeine deutsche Real-Encyklopädie für die gebildeten Stände (= «Γενική γερμανική εγκυκλοπαίδεια για τους μορφωμένους»). Η ονομασία «Brockhaus» εμφανίσθηκε στον τίτλο μόλις στη 13η έκδοση.
Ο Φράνκε τελείωσε τον έκτο τόμο της πρώτης εκδόσεως τον Δεκέμβριο του 1808 και το προαποφασισμένο συμπλήρωμα το 1811. Ο ίδιος ο Μπρόκχαους συνέταξε τη 2η έκδοση (1812-1819, 10 τόμοι) και την τρίτη από το 1814 έως το 1819. Ο Λούντβιχ Χαμ βοήθησε στη σύνταξη της 4ης και της 5ης εκδόσεως μέχρι που έφυγε από τη Λειψία τον Απρίλιο του 1820, οπότε ο Καθηγητής Φ. Χάσσε πήρε τη θέση του. Μετά τον θάνατο του Μπρόκχαους το 1823 οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του, Φρίντριχ και Χάινριχ-Έντουαρντ, συνέταξαν την έκτη έκδοση με τη βοήθεια του Χάσσε τον Σεπτέμβριο του 1823. Ο Χάσσε συνέταξε την έβδομη έκδοση, ενώ ο Καρλ Άουγκουστ Έσπε την 8η και την 9η.
Η 14η έκδοση κυκλοφόρησε το 1894. Είχε 18.842 σελίδες σε 16 κανονικούς τόμους και έναν συμπληρωματικό.
Η 16η έκδοση που κυκλοφόρησε από το 1952 έως το 1957, αποτελείτο από 12 κανονικούς τόμους, δύο τόμους συμπληρώματος και έναν τόμο άτλαντα.
Η 21η και τελευταία πλήρης έντυπη έκδοση (2005-2006) της Brockhaus Enzyklopädie περιέχει περίπου 300.000 λήμματα σε τριάντα τόμους, σύνολο 24.500 σελίδες και περί τους 40.000 χάρτες, σχέδια και πίνακες. Πωλείται σε τιμές από 2.820 ευρώ.
Συντομευμένες έντυπες εκδόσεις
Εκτός από την πλήρη εγκυκλοπαίδεια έχουν εκδοθεί αρκετές συντομευμένες εκδόσεις, με όλο και πιο συμπυκνωμένο περιεχόμενο:
Μετάβαση στην ψηφιακή μορφή
Μια ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια πολυμέσων βασισμένη στην Brockhaus είναι διαθέσιμη υπό τον τίτλο Brockhaus Multimedial Premium. Είναι παρόμοια με την Encarta.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2008 ο εκδοτικός οίκος ανακοίνωσε ότι, εξαιτίας των απογοητευτικών πωλήσεων, δεν θα τυπώνονταν σε χαρτί άλλες εκδόσεις και το περιεχόμενο της εγκυκλοπαίδειας θα γινόταν διαθέσιμο στο Διαδίκτυο, υποστηριζόμενο από έσοδα από διαδικτυακές διαφημίσεις. Αυτή η ανακοίνωση αύξησε για λίγο τις πωλήσεις της έντυπης εγκυκλοπαίδειας και τα σχέδια για μόνο διαδικτυακή έκδοση αναβλήθηκαν. Ωστόσο, το 2009 το «Bibliographisches Institut & F.A. Brockhaus AG» πώλησε τον τίτλο «Brockhaus» στην Bertelsmann, μετονομάσθηκε σε «Bibliographisches Institut AG» και απέλυσε 50 εργαζόμενους από το προσωπικό της Λειψίας. Αυτή η κίνηση ερμηνεύθηκε ευρύτατα ως το τέλος της έντυπης Brockhaus Enzyklopädie, εξαιτίας του ανταγωνισμού από διαδικτυακά έργα αναφοράς, όπως τη Wikipedia.
Επίδραση
«Ουδέν έργον αναφοράς έχει καταστεί χρησιμότερο και πλέον επιτυχημένο ή συχνότερον αντιγραφόμενο και μεταφραζόμενο από το υπό τον τίτλο Conversations-Lexikon του Brockhaus», έγραψε η 11η έκδοση της Encyclopædia Britannica το 1911. Το έργο δεν προοριζόταν για επιστημονική χρήση, αλλά για την προαγωγή της γενικής διανοητικής βελτιώσεως, με το να παρέχει τα αποτελέσματα των ερευνών και τις ανακαλύψεις με απλό και εκλαϊκευμένο τρόπο, χωρίς εκτεταμένες λεπτομέρειες. Αυτή η προσέγγιση, μια αντίθεση με την Encyclopædia Britannica, έγινε αντικείμενο απομιμήσεων από εγκυκλοπαίδειες του ύστερου 19ου αιώνα σε αρκετές χώρες. Η έβδομη έκδοση του Conversations-Lexikon αποτέλεσε π.χ. τη βάση για την Encyclopedia Americana (1829-1833), την πρώτη άξια λόγου αμερικανική εγκυκλοπαίδεια. Εγκυκλοπαίδειες με πρότυπο την Brockhaus υπήρξαν επίσης η ολλανδική Winkler Prins (1870–1882) και το ρωσικό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Μπρόκχαους-Έφρον (1890–1906).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπροκχαους
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Διπλωματική προετοιμασία
Για τον Βενιζέλο ήταν ολοφάνερο ότι η παρακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία θα οδηγούνταν σε διαμελισμό. Για την ελληνική εξωτερική πολιτική η ιδέα να επαναληφθεί το σφάλμα που οδήγησε στην ήττα του 1897, μιας αντιμετώπισης της Τουρκίας χωρίς συμμάχους ήταν αδιανόητη. Η Ελλάδα για να εξασφαλίσει μια θέση στον Βαλκανικό συνασπισμό έπρεπε να πείσει τους εν δυνάμει συμμάχους ότι: Από το φθινόπωρο του 1911, μέχρι τις παραμονές του πολέμου, όλα τα βαλκανικά κράτη: Βουλγαρία, Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο επιδόθηκαν σε μαραθώνιο μυστικών διαπραγματεύσεων, που κατέληξαν σε μία σειρά από διμερείς συνθήκες και στρατιωτικές συμβάσεις. Αυτό το πλέγμα διμερών σχέσεων ονομάστηκε «Βαλκανικός Συνασπισμός».
Οι διαπραγματεύσεις και τα κείμενα των συνθηκών που κατέληξαν χαρακτηρίστηκαν από απόλυτη μυστικότητα. Στην Ελλάδα εκτός από τον Βενιζέλο και τον Βασιλιά Γεώργιο ελάχιστοι γνώριζαν την ύπαρξη και την πορεία των διαπραγματεύσεων. Ο ίδιος ο Βενιζέλος όταν διαπραγματευόταν με τον Βούλγαρο πρωθυπουργό, δεν γνώριζε το κείμενο της σερβοβουλγαρικής συνθήκης. Πολύ περισσότερο, πλήρη άγνοια είχαν οι Μεγάλες Δυνάμεις με την εξαίρεση της Ρωσίας, η οποία υποστήριξε τη σερβοβουλγαρική προσέγγιση.
Μέτωπο Θεσσαλίας
Με την κήρυξη του πολέμου, ο στρατός Θεσσαλίας πέρασε τα σύνορα με στόχο την κατάληψη της Μακεδονίας. Στην πορεία του βόρεια αντιμετώπισε αρχικά μικρές τουρκικές δυνάμεις, καθώς ο κύριος στόχος του τουρκικού στρατού επικεντρώθηκε στην αντιμετώπιση των βουλγαρικών δυνάμεων στη Θράκη.
Στις 6 Οκτωβρίου οι ελληνικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον διάδοχο Κωνσταντίνο, μπήκαν στην Ελασσόνα και την επόμενη μέρα βρέθηκαν στα στενά του Σαρανταπόρου, που υπερασπίζονταν ισχυρές τουρκικές δυνάμεις. Η ελληνική επίθεση άρχισε το απόγευμα στις 9 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε την επομένη με την αποχώρηση των Τούρκων, οι οποίοι εγκατέλειψαν στο πεδίο της μάχης ολόκληρο το πυροβολικό τους. Ο ελληνικός στρατός εισήλθε στα Σέρβια και αμέσως μετά προωθήθηκε ως τον ποταμό Αλιάκμονα. Στις 11 Οκτωβρίου μπήκε στην Κοζάνη.
thumb|left|220px|Έφοδος ελληνικού πεζικού κατά τη Μάχη των Γιαννιτσών. Το Γενικό Στρατηγείο, που επικεφαλής του ήταν ο Κωνσταντίνος, αποφάσισε να κινηθεί ο ελληνικός στρατός βόρεια, με κατεύθυνση προς το Μοναστήρι και να συναντήσει τον σερβικό στρατό. Η κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου, όμως, διαφώνησε και έκρινε ότι είναι επιτακτική η ανάγκη ο στρατός να κινηθεί χωρίς καμία καθυστέρηση προς Θεσσαλονίκη, προς την οποία κατευθύνονταν δυνάμεις του βουλγαρικού στρατού από τα βορειοδυτικά. Είναι χαρακτηριστική η περίφημη φράση του Βενιζέλου στον διάδοχο Κωνσταντίνο «σας απαγορεύω να πάτε στο Μοναστήρι, θα πάτε να απελευθερώσετε τη Θεσσαλονίκη». Ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να κάνει χρήση του αξιώματός του και να στείλει τον βασιλέα Γεώργιο Α' στο μέτωπο για να κάμψει την αντίσταση του Κωνσταντίνου και να κατευθύνει τον ελληνικό στρατό προς τη Θεσσαλονίκη.
Η επόμενη μεγάλη μάχη δόθηκε στις 19-20 Οκτωβρίου στη λίμνη των Γιαννιτσών, όπου οι Τούρκοι είχαν παρατάξει ισχυρές δυνάμεις, ώστε να ανακάψουν την πορεία του ελληνικού στρατού προς τη Θεσσαλονίκη. Η ελληνική επίθεση ήταν επιτυχής και στις 20 Οκτωβρίου το πρωί εισήλθε στην πόλη των Γιαννιτσών. Στη συνέχεια, αφού επισκεύασε τις γέφυρες που είχαν καταστρέψει οι Τούρκοι, ο ελληνικός στρατός πέρασε την ανατολική όχθη του Αξιού ποταμού και άρχισε να προετοιμάζει την κατάληψη της Θεσσαλονίκης.
Δείτε επίσης: Μάχη του Σαραντάπορου, Μάχη των Γιαννιτσών.
Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης
thumb|left|220px|Ο τορπιλισμός του «Φετχί Μπουλέντ», στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Στις 18 Οκτωβρίου 1912 το ελληνικό τορπιλοβόλο αρ.11 με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Νικόλαο Βότση μπήκε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης απαρατήρητο κάτω από τη μύτη των πυροβολείων του Καρα-μπουρνού ανατίναξε με δύο τορπίλες το γερασμένο Τουρκικό θωρηκτό «Φετχί Μπουλέντ» το οποίο με τις μεγάλου βεληνεκούς πυροβολαρχίες του είχε αναλάβει την προστασία της πόλης από ξηράς και θαλάσσης. Το γεγονός αυτό είχε σημαντική επίδραση στο ηθικό των αμυνομένων Τούρκων και επηρέασε την απόφαση του Ταξίν Πασά να παραδώσει την πόλη στον προελαύνοντα Ελληνικό Στρατό. Την ίδια μέρα, στην Άνω Τζουμαγιά, ο στρατιωτικός ακόλουθος της Ελληνικής πρεσβείας στη Σόφια, Αθανάσιος Σουλιώτης κλήθηκε να συναντήσει εκεί το Βούλγαρο στρατηγό Θεοδωρώφ αλλά αντί αυτού συνάντησε τελικά τον Έλληνα στην καταγωγή, υπίατρο του Βουλγαρικού στρατού, Φίλιππο Νίκογλου (από τη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας), ο οποίος του εκμυστηρεύτηκε ότι οι Βούλγαροι προτίθενται να επιτεθούν πρώτοι στη Θεσσαλονίκη.
Στις 25 Οκτωβρίου οι Ευρωπαίοι πρόξενοι της Θεσσαλονίκης και ο Τούρκος στρατηγός Σαδίλκ παρουσιάστηκαν στις εμπροσθοφυλακές του Ελληνικού στρατού στην περιοχή Τοψίου (νυν Γέφυρα) έξω από τη Θεσσαλονίκη και ζήτησαν να παραδώσουν υπό όρους τη Θεσσαλονίκη στον Ελληνικό στρατό. Η πρόταση των Τούρκων ήταν να αποσυρθεί ως το τέλος του πολέμου ο στρατός τους με όλο τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού. Ο Διάδοχος απέρριψε αυτή την πρόταση και αντιπρότεινε την παράδοση του τουρκικού στρατού αφοπλισμένου, εκτός των αξιωματικών που θα έφεραν τα ξίφη τους. Στη συνέχεια ως αιχμάλωτοι πολέμου θα μεταφέρονταν με δαπάνες του Ελληνικού Κράτους στην Κωνσταντινούπολη ή τη Σμύρνη. Με τις διαπραγματεύσεις αυτές χανόταν πολύτιμος χρόνος και απειλείτο η κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τον βουλγαρικό στρατό που πλησίαζε υπό τον στρατηγό Τοντόρωφ. Λέγεται ότι ο Βενιζέλος διέταξε τον Κωνσταντίνο (ο οποίος σχεδίαζε πορεία προς το Μοναστήρι) να καταλάβει άμεσα τη Θεσσαλονίκη, καθιστώντας τον προσωπικά υπεύθυνο για ενδεχόμενη απώλειά της.
Τελικά ο Ταξίν πασάς αποδέχθηκε τους όρους του Κωνσταντίνου. Στις 11 το πρωί της 26 Οκτωβρίου, εορτή του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, υπογράφηκε το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό. Αυτό είχε συνταχθεί στη γαλλική γλώσσα από τον τότε έφεδρο δεκανέα Ίωνα Δραγούμη. Από την ελληνική πλευρά συνυπέγραψαν οι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς και Βίκτωρ Δούσμανης και από την τουρκική πλευρά ο Ταξίμ πασάς, στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης. Την επόμενη ημέρα (27 Οκτωβρίου) υπογράφηκε συμπληρωματικό πρωτόκολλο με το οποίο παραδίνονταν στους Έλληνες όλη η φρουρά της Θεσσαλονίκης η οποία ανέρχονταν σε 25.000 στρατιώτες και 1.000 αξιωματικούς με όλο τον βαρύ και ατομικό οπλισμό τους. Το πρωί της 27 Οκτ. εισήλθε στην πόλη ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Δαγκλής και εγκαταστάθηκε στο Διοικητήριο, ενώ ο Ίων Δραγούμης με τον μακεδονομάχο λοχαγό Αθαν. Εξαδάκτυλο ύψωσαν την ελληνική σημαία στον εξώστη του ελληνικού προξενείου. Το απόγευμα μπήκαν στην πόλη δύο ευζωνικά τάγματα της Ζ' μεραρχίας, ενώ οι Α', Β', Γ', Δ' μεραρχίες με την υπόλοιπη δύναμη της Ζ' έλαβαν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη. Βάσει του πρωτοκόλλου παράδοσης όλοι οι Οθωμανοί αξιωματικοί θα κρατούσαν τον οπλισμό τους. Επίσης οπλισμένη θα παρέμενε η Οθωμανική χωροφυλακή, για την τήρηση της Τάξης. Την 28 Οκτωβρίου εισήλθε στην πόλη ο Διάδοχος και αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος με τους επιτελείς του και το μεσημέρι τελέστηκε πανηγυρική δοξολογία στον ναό του Αγίου Μηνά. Στις 29 έφτασε στην πόλη και ο Βασιλιάς Γεώργιος και κατευθύνθηκε προς τον Λευκό Πύργο όπου υψώθηκε η ελληνική σημαία. Κατόπιν κατέλυσε στο αρχοντικό Χατζηλαζάρου στην οδό Επαύλεων. Τις τρεις αυτές ημέρες, 26-29 Οκτωβρίου πολλοί πλούσιοι μουσουλμάνοι αναχώρησαν φοβισμένοι για την Κωνσταντινούπολη και τη Μ. Ασία.
Από τις 26 Οκτωβρίου ο Κωνσταντίνος είχε στείλει μήνυμα προς το Βούλγαρο στρατηγό Θεοδωρώφ που κατευθύνονταν με μία μεραρχία προς τη Θεσσαλονίκη, ότι η πόλη είχε ήδη απελευθερωθεί και ότι μπορούσε να διαθέσει τις δυνάμεις του σε άλλες επιχειρήσεις. Παρόλα αυτά ο Θεοδωρώφ έστειλε απεσταλμένο αξιωματικό στον Ταξίν πασά ζητώντας του να υπογράψει πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, παρόμοιο με εκείνο που μόλις είχε συνάψει με τους Έλληνες, προκειμένου να εμφανιστεί ως συναπελευθερωτής της πόλης. Ο Ταξίν αρνήθηκε και μάλιστα ζήτησε την προστασία του Ελληνικού στρατού επειδή μονάδες του που είχαν ήδη παραδοθεί στον Ελληνικό στρατό δεχόταν επιθέσεις από Βουλγαρικά τμήματα.
Ο Θεοδωρώφ φθάνοντας στις 28 Οκτωβρίου έξω από τη Θεσσαλονίκη ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να εισέλθουν δύο βουλγαρικά τάγματα στη Θεσσαλονίκη υπό τους πρίγκηπες Μπόρις και Κύριλλο, με το πρόσχημα της ανάπαυσης. Στην πράξη η βουλγαρική δύναμη που εισήλθε στην πόλη ανήλθε σε ολόκληρο σύνταγμα το οποίο στρατωνίσθηκε κυρίως σε Εβραϊκά και εξαρχικά οικήματα.
Σημαντική για την εδραίωση της ελληνικής κυριαρχίας στη Θεσσαλονίκη ήταν η συμβολή του Γεν. Διοικητή της πόλης Γ. Ρακτιβάν που είχε φτάσει εκεί ως εκπρόσωπος της Ελλάδας την 27 Οκτωβρίου. Ο Ρακτιβάν και οι συνεργάτες του είχαν να αντιμετωπίσουν τους Οθωμανούς αξιωματικούς και χωροφύλακες που κυκλοφορούσαν φέροντες ξίφη, τους διστακτικούς Εβραίους και τους Βουλγάρους που εμφανίζονταν ως συγκυρίαρχοι. Οι Βούλγαροι είχαν διώξει τους Έλληνες πρόσφυγες από την Αχειροποίητο και την Αγ. Σοφία και άλλους χώρους. Ο Ρακτιβάν συγκρότησε σώμα δασοφυλακής, εκπόνησε ρυμοτομικά σχέδια, οργάνωσε υγειονομική υπηρεσία, φρόντισε τις αρχαιότητες και εισήγαγε τον ελληνικό οργανισμό των δικαστηρίων. Ταυτόχρονα, τον Δεκέμβριο του 1912, ο Βενιζέλος αγωνιζόταν στη διάσκεψη του Λονδίνου για τη μόνιμη κατακύρωση της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα. Στην ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας στην ελληνική διοίκηση συνέβαλαν επίσης ο στρατιωτικός διοικητής πρίγκηπας Νικόλαος, ο νομάρχης Αργυρόπουλος και ο οικονομολόγος Γ. Καφινάς. Η Θεσσαλονίκη αναστατώθηκε και πάλι τον Μάρτιο του 1913 με τη δολοφονία του Βασιλιά Γεωργίου. Οι Βούλγαροι συνέχιζαν να προβάλουν αξιώσεις οχυρωμένοι στην Αγία Σοφία σε σχολεία, στους σημερινούς στρατώνες. Ο Ελληνικός Στρατός τελικώς τους εκδίωξε στις 16 και 17 Ιουνίου 1913 στα πλαίσια των επιχειρήσεων του Β' Βαλκανικού Πολέμου.
Οι υπόλοιπες χερσαίες επιχειρήσεις στη Μακεδονία
thumb|Εύζωνες μετά τη Μάχη του Μπιζανίου. Η Χαλκιδική απελευθερώθηκε από σώματα «προσκόπων» (μονάδες ελαφρού πεζικού). Μέχρι τις 10 Νοεμβρίου στο Μακεδονικό μέτωπο η ελληνική ζώνη κατοχής επεκτάθηκε από τη λίμνη Δοϊράνη μέχρι τον ποταμό Στρυμώνα. Στη δυτική Μακεδονία η V μεραρχία συνάντησε ισχυρή αντίσταση από τις τουρκικές δυνάμεις (40.000 άνδρες) που προάσπιζαν το Μοναστήρι και παρά την ενίσχυση της από τμήματα της III και της VI μεραρχίας δεν πρόλαβε να απελευθερώσει το Μοναστήρι το οποίο καταλήφθηκε τελικά από τους Σέρβους.
Μέτωπο Ηπείρου
thumb|right|200px|Η παράδοση των Ιωαννίνων Κατά την έναρξη των επιχειρήσεων, ο ρόλος του στρατού Ηπείρου ήταν αμυντικός. Μόλις στις 12 Οκτωβρίου οι ελληνικές δυνάμεις μπήκαν στη Φιλιππιάδα και στις 21 παραδόθηκε η Πρέβεζα μετά τη μάχη στη Νικόπολη την προηγούμενη μέρα και με την υποστήριξη ναυτικών μονάδων. Στη συνέχεια, ακολούθησε ενεργητική δραστηριότητα με κατεύθυνση προς τα Ιωάννινα, τα οποία υπερασπίζονταν ο Τούρκος διοικητής Εσσάτ Πασάς. Ύστερα από μάχη στην τοποθεσία Πέντε Πηγάδια (24-30 Οκτωβρίου) οι ελληνικές και τουρκικές δυνάμεις σταθεροποίησαν τις θέσεις τους στην περιοχή.
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, στις 5 Νοεμβρίου 1912, μικρή δύναμη με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Σπύρο Σπυρομήλιο αποβιβάστηκε στη Χειμάρα και στις 7 Δεκεμβρίου ο στρατός Μακεδονίας εισήλθε στην Κορυτσά.
Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Μέτωπο Ηπείρου
Στο μέτωπο νότια των Ιωαννίνων, στο Μπιζάνι, οι Τούρκοι είχαν οργανώσει βάσει γερμανικών σχεδίων οχυρωματικά έργα: ισχυρά πυροβολεία, πυροβόλα και τσιμεντένια χαρακώματα, καθιστώντας αδύνατη την προέλαση του ελληνικού στρατού με τις περιορισμένες δυνάμεις που διέθετε στην περιοχή. Όταν τελικά το μέτωπο στη Μακεδονία σταθεροποιήθηκε και μεταφέρθηκαν ενισχύσεις ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τα Ιωάννινα στις 22 Φεβρουαρίου 1913, αφού υποχρέωσε τις τουρκικές δυνάμεις του Μπιζανίου σε συνθηκολόγηση (Μάχη του Μπιζανίου). Ύστερα από τα Ιωάννινα ο στρατός κινήθηκε βόρεια: στις 27 Φεβρουαρίου εισήλθε στο Αργυρόκαστρο και στις 3 Μαρτίου στους Αγίους Σαράντα, ολοκληρώνοντας την απελευθέρωση της Ηπείρου.
Η δράση του Ελληνικού Στόλου
Από την πρώτη ημέρα του πολέμου, ο Ελληνικός στόλος, που ήταν και η κύρια συνεισφορά της Ελλάδος στη Βαλκανική συμμαχία, ανέλαβε ουσιαστική δράση. Σε μία ενέργεια ανάλογη με αυτή του Βότση στη Θεσσαλονίκη στις 8 Νοεμβρίου το τορπιλοβόλο αρ.14 ανάγκασε τουρκική κανονιοφόρο που προστάτευε τις Κυδωνίες να αυτοβυθιστεί.
Ο Ελληνικός στόλος, υπό τις διαταγές του Παύλου Κουντουριώτη εξασφάλισε τον απόλυτο έλεγχο του Αιγαίου: απέπλευσε αμέσως βορειοανατολικά και άρχισε περιπολίες έξω από τα Δαρδανέλια. Ο τουρκικός στόλος, ο οποίος λόγω της παρουσίας του ιταλικού στο Αιγαίο από τον Απρίλιο του 1912 είχε παραμείνει προφυλαγμένος μέσα στα Στενά, δεν πρόλαβε να αντιδράσει έγκαιρα. Στις 8 Οκτωβρίου καταλήφθηκε η Λήμνος και άρχισε η μετατροπή του φυσικού λιμανιού της, του Μούδρου, σε ναυτική βάση και ορμητήριο του ελληνικού στόλου. Από τις 6 Οκτωβρίου έως τις 20 Δεκεμβρίου του 1912 μικτά αγήματα του στόλου απελευθέρωσαν, όλα σχεδόν τα νησιά του ανατολικού και βόρειου Αιγαίου:
Νίκος Μπαλής
«Ως έναν ευφυή και ανιδιοτελή κυνηγό μιας άπιαστης ουτοπίας θα τον θυμηθεί αργότερα ο Ευγένιος Αρανίτσης όταν έγραφε: “Ο Νίκος Μπαλής μου αφηγήθηκε, κάποτε, γλαφυρά, το περιστατικό της πρώτης του επαφής με κύκλους αναρχικών — ήταν γύρω στα δεκαεπτά, είπε, και έχοντας τρυπώσει σε μια θορυβώδη παρέα μερικών απ’ αυτούς τους ανθρώπους, άκουγε συνεπαρμένος το κουβεντολόι τους, εξ υποθέσεως ασυμβίβαστο, εντούτοις, με οιουδήποτε είδους οπτιμισμό. Δεν χρειαζόταν μεγάλη οξυδέρκεια για να καταλάβεις ότι το αναρχικό σχέδιο, τέτοιο που ήταν, είχε εκ των προτέρων καταδικαστεί σε αποτυχία. Ο Μπαλής, κατά την αφήγησή του πάντα, τους ρώτησε απερίφραστα αν έτσι είχαν όντως τα πράγματα. Φυσικά! Του απάντησαν αυτοί, δεν υπήρχε καμία ελπίδα — το παραδέχτηκαν. Ε, τότε, θα ήθελε να συμμετάσχει κι εκείνος, είπε. Ωραία παραβολή”» (από το ένθετο «Βιβλιοθήκη», της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, 3 Μαΐου 2003, τχ. 258, σ. 25).
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Η δράση του Ελληνικού Στόλου
Κατά τη διάρκεια των ναυτικών επιχειρήσεων σημειώθηκαν και τα εξής γεγονότα:
Νίκος Μπαλής
Εκδοτική δραστηριότητα
Ως εκδότης ξεκίνησε το 1973 κυκλοφορώντας διαδοχικά τα περιοδικά Πολικό αστέρι, Όταν, Μαύρος Ήλιος, Για έναν ελευθεριακό κομμουνισμό, και συνέχισε ιδρύοντας τις εκδόσεις Μαύρος Ήλιος, στις οποίες κυκλοφόρησε τα βιβλία Η τέχνη και ο θάνατος του Αντονέν Αρτώ (μτφ. Σεραφείμ Βελέντζας, 1991)· Θα περιμένω (μτφ. Νίκος Μπαλής, 1991) και Ο κίνδυνος είναι η δουλειά μου (μτφ. Νίκος Μπαλής, 1991) του Ρέιμοντ Τσάντλερ· και Ο Ρούσβελτ πρόεδρος και άλλες ωμότητες του Ουίλιαμ Σ. Μπάροους (μτφ. Άγγελος Μαστοράκης, 1991).
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Η δράση του Ελληνικού Στόλου
340px|right|thumb|[[Βασίλειος Χατζής|Β. Χατζής, Η ναυμαχία της Έλλης, 13 Δεκεμβρίου 1912 (π. 1913). Ελαιογραφία. Ναυτικό Μουσείο Ελλάδας.]] Στις 3 Δεκεμβρίου 1912 μπροστά στα Δαρδανέλλια ο ελληνικός στόλος σημείωσε την πρώτη μεγάλη ναυτική επιτυχία κατά του οθωμανικού, ο οποίος προσπάθησε να βγει από τα Στενά. Τελικά υποχώρησε με σημαντικές απώλειες και υλικές ζημιές.
Στις 5 Δεκεμβρίου ο τουρκικός στόλος βγήκε για δεύτερη φόρα από τα Στενά, σε μια προσπάθεια να ανάκτησει το χαμένο κύρος του και τον έλεγχο του Αιγαίου. Σε μικρή απόσταση από τη Λήμνο συνάντησε τον ελληνικό στόλο με επικεφαλής το θωρηκτό «Αβέρωφ». Έπειτα από σύντομη καταδίωξη από το ελληνικό θωρηκτό, τα τουρκικά πλοία υποχώρησαν και πάλι προς τα Στενά.
Νίκος Μπαλής
Ως επιμελητής
Επιμελήθηκε τη σειρά «Σύγχρονη Παιδαγωγική Βιβλιοθήκη: Εκπαίδευση και Κοινωνία» των Εκδόσεων Καστανιώτη, στην οποία εκδόθηκαν βιβλία των Α. Σ. Νηλ, Τζων Χολτ, Πωλ Γκούντμαν, Πάουλο Φρέιρε.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Η δράση του Ελληνικού Στόλου
Μετά τη δεύτερη αυτή ναυτική αναμέτρηση, ο τουρκικός στόλος δεν ανέλαβε καμία πρωτοβουλία για ανάκτηση της ναυτικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και παρέμεινε προφυλαγμένος πίσω από τα Στενά.
Νίκος Μπαλής
Μεταφραστική δραστηριότητα
Ανάμεσα στις πολλές μεταφράσεις του ξεχωρίζουν: Χειρόγραφα 1844 του Καρλ Μαρξ (Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1974)· Το παράλογο στην πολιτική του Μωρίς Μπριντόν (Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1974)· Οι αναρχικοί του Τζέημς Τζολ (Επίκουρος, 1975)· Ο εαυτός μου και οι άλλοι (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1976), Μ’ αγαπάς (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1977, και εκδόσεις Τυφλόμυγα, 2007) και Τα γεγονότα της ζωής (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1978) του Ρόναλντ Ντ. Λαινγκ· Ο αριστερισμός: Το φάρμακο στη γεροντική αρρώστια του κομμουνισμού του Ντανιέλ Κον Μπεντίτ (Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1980)· Περί ελευθερίας του Τζων Στιούαρτ Μιλλ (Επίκουρος, 1983)· και Το κράτος στην καπιταλιστική κοινωνία: Ανάλυση του δυτικού συστήματος εξουσίας του Ραλφ Μίλιμπαντ (Πολύτυπο, 1984)· Απολυμαντής! (Ελεύθερος Τύπος, 1982, Απόπειρα, 1992), τους Λιθόστρωτους κήπους (Απόπειρα, 1983) του Ουίλιαμ Μπάροουζ.
Η Ελλάδα στον Α' Βαλκανικό πόλεμο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας (1909-24) Ελλάδα
Νίκος Μπαλής
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Πένι Μάρσαλ
Η Πένι Μάρσαλ (, 15 Οκτωβρίου 1943 - 17 Δεκεμβρίου 2018) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Απέκτησε φήμη την δεκαετία του 1970 μετά την συμμετοχή της στην τηλεοπτική κωμική σειρά Laverne & Shirley (1976-1983), χάρη στην οποία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού σε Τηλεοπτική Σειρά, Μιούζικαλ ή Κωμωδία.
Η Μάρσαλ έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως σκηνοθέτης με την ταινία Jumpin' Jack Flash (1986) προτού σκηνοθετήσει την ταινία Big (1988), η οποία έγινε η πρώτη ταινία που σκηνοθετήθηκε από γυναίκα και είχε κέρδη πάνω από $100 εκατ. στο αμερικανικό box office. Οι επόμενες σκηνοθετικές επιτυχίες της περιλάμβαναν τις ταινίες Awakenings (1990), που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Εικόνας, A League of Their Own (1992), Renaissance Man (1994), The Preacher's Wife (1996) και Riding in Cars with Boys (2001). Έκανε την παραγωγή των ταινιών Cinderella Man (2005) και Bewitched (2005) ενώ σκηνοθέτησε κάποια επεισόδια των τηλεοπτικών σειρών According to Jim και United States of Tara.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες
Δωροθέα Γκαράι
Η Δωροθέα Γκαράι, Dorothy Garai, Garai Dorottya, /Доретеја Горјанска (1410 - απεβ. μεταξύ 19 και 24 Σεπτεμβρίου 1438) ήταν μία Ουγγαρέζα ευγενής, που έγινε βασίλισσα της Βοσνίας μετά τον γάμο της με τον Tβρτκο Β΄ το 1428. Λειτούργησε ως προστάτιδα της τέχνης και άσκησε σημαντική επιρροή στον σύζυγό της, ιδιαίτερα στις σχέσεις του με εκκλησιαστικούς αξιωματούχους, γεγονός που της έδωσε μεγάλη φήμη στους μοναστικούς κύκλους. Ο γάμος ήταν αρμονικός, αλλά άτεκνος και συντομεύτηκε από το τέλος της στα είκοσί της χρόνια.
Ιστορικό
Η Δωροθέα γεννήθηκε στον Οίκο των Γκαράι, μία εξαιρετικά ισχυρή ευγενή οικογένεια τού βασιλείου της Ουγγαρίας. Ήταν μία από τις κόρες του Ιωάννη Γκαράι, κόμη (istpán) της κομητείας Tέμες και κυβερνήτη (ban) της βοσνιακής περιοχής Oυσόρα. Ο Νικόλαος Α΄ και ο Νικόλαος Β΄ Γκαράι, πάππος και θείος της Δωροθέας αντίστοιχα, υπηρέτησαν ως παλατινοί (κόμητες) της Ουγγαρίας, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι στο βασίλειο. Η μητέρα της ήταν η Χέντβιγκ των Πιαστ, κόρη του Σιεμόβιτ, δούκα της Μαζοβίας. Η Δωροθέα μπορεί να ήταν εξοικειωμένη με την ουγγρική βασιλική Αυλή λόγω οικογενειακών δεσμών, καθώς ο θείος της ήταν ο παλατινός (κόμης) και κουνιάδος του βασιλιά Σιγισμούνδου.
Η Δωροθέα εμφανίζεται για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 1420, όταν διέμενε στη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Πετς και τότε είχε αποβιώσει ο πατέρας της. Εκείνη την εποχή, ο βασιλιάς Tβρτκo Β΄ της Βοσνίας διαπίστωσε, ότι η αντίθεση των υποτελών του στους στενούς δεσμούς του με το γειτονικό βασίλειο της Ουγγαρίας έθετε τον θρόνο του σε κίνδυνο. Οι ευγενείς ανησυχούσαν, ότι η ουγγρική συμμαχία θα προκαλούσε επίθεση από τους Οθωμανούς και ότι οι Ούγγροι θα τον βοηθούσαν να εδραιώσει την εξουσία του σε βάρος τους. Ο Tβρτκo Β΄ απάντησε, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη συμμαχία του με τους Ούγγρους. Ο Σιγισμούνδος του πρότεινε γάμο με τη Δωροθέα και ο Tβρτκo Β΄ δέχτηκε.
Αρραβώνας και γάμος
μικρογραφία| Ένα φίδι που καταπίνει μια καρδιά είναι το οικόσημο της βασίλισσας Δωροθέας, όπως απεικονίζεται σε ένα τεχνούργημα, που βρέθηκε στο παρεκκλήσιο Μπομπόβατς. Ωστόσο ο αρραβώνας δεν έλαβε αμέσως υποστήριξη από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, επειδή οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του Tβρτκo Β΄ δεν ήταν αρκετά σαφείς. Παραδέχτηκε, ότι οι υπήκοοί του ήταν «επισφαλείς χριστιανοί», που συχνά άλλαζαν πίστη από την Καθολική Εκκλησία στην Εκκλησία της Βοσνίας (Βογόμιλοι) ή ακόμη και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και αντίστροφα, αλλά ο Tβρτκo Β΄ κατάφερε να διαλύσει τις αμφιβολίες για την πίστη του στον πάπα και ο γάμος προχώρησε. Οι πηγές που αναφέρουν αυτές τις διαπραγματεύσεις γάμου, είναι επίσης οι μόνες, που αναφέρουν τη Δωροθέα ονομαστικά, γι' αυτό και οι ιστορικοί ήταν για πολύ καιρό απρόθυμοι να την αναγνωρίσουν ως σύζυγο τού Tβρτκo Β΄.
Όλες οι πληροφορίες για τον βασιλικό γάμο προέρχονται από τα έγγραφα, που εκδόθηκαν από τα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας της Ραγκούσας: οι πατρίκιοι της Ραγκούσας ήθελαν να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα για τη νύφη του βασιλιά της Βοσνίας. Η Δωροθέα έπρεπε να γίνει δεκτή από τον Tβρτκo Β΄ στο Mιλόντραζ στις 12 Ιουλίου 1428, αλλά η τελετή τού γάμου δεν φαίνεται να είχε γίνει πριν από τον Αύγουστο. Οι εορτές τού γάμου κράτησαν για ημέρες. Πολλοί Βόσνιοι ευγενείς, συμπεριλαμβανομένου του μεγάλου δούκα Σαντάλγι Χράνιτς Κοσάτσα, αρνήθηκαν να παρευρεθούν, λόγω διαμαρτυρίας. Οι εκπρόσωποι της Ραγκούσας στις 31 Ιουλίου ζήτησαν από τη νεαρή βασίλισσα να έρθει στο Ποντβισόκι για να λάβει δώρα, καθώς οι Ραγκούσιοι είχαν μία σημαντική εμπορική αποικία σε εκείνη την πόλη. Η νέα βασίλισσα μπορεί να συνόδευσε τον σύζυγό της στην επίσκεψή του στην έδρα της οικογένειας Kοσάτσα στο Μπλάγκαγι, με σκοπό να επιδιορθώσει τις σχέσεις μεταξύ τού υποτελή και του επικυρίαρχου, την άνοιξη του 1429.
Βασίλισσα
Ως βασίλισσα, η Δωροθέα φαίνεται να ήταν και πολιτικά ενεργή και προστάτιδα της τέχνης. Οι αρχές της Ραγκούσας απευθύνθηκαν στη βασίλισσα, αλλά και στον βασιλιά και προσπάθησαν να την κολακεύσουν στέλνοντας ακριβά δώρα και τονίζοντας τις παραδοσιακά στενές σχέσεις της οικογένειάς της με τη Δημοκρατία. Την επικαλέστηκαν συγκεκριμένα το 1432, όταν ζήτησαν να εξοριστεί η ληστρική οικογένεια ευγενών Λγιουμπιμπράτιτς. Η έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα στη βασιλική Αυλή στο Μπομπόβατς κατά τη διάρκεια της βασίλισσας της Δωροθέας συνδέεται είτε με την ίδια προσωπικά, είτε με την επιθυμία του Tβρτκo Β΄ να την ευχαριστήσει.
Το 1432 ο πάπας Ευγένιος Δ΄ έστειλε τον Άγιο Ιάκωβο των Οδοιπορειών να μεταρρυθμίσει την Φραγκισκανική Επαρχία της Βόσνα Σρεμπρένα και να εξαλείψει τη Βοσνιακή Εκκλησία. Έγινε εφημέριος και εξουσιοδοτήθηκε πλήρως ως ιεροεξεταστής της Βοσνίας το 1435 και παρέμεινε στο βασίλειο για άλλα τέσσερα χρόνια. Η επιθετική προσέγγισή του στη Βοσνιακή Εκκλησία αντιτάχθηκε σθεναρά από τον βασιλιά Tβρτκo Β΄, αλλά φαίνεται ότι ο κύριος εχθρός του ήταν η βασίλισσα. Οι διαφορές τους ήταν τέτοιες, που η Δωροθέα, «αυτή η κακιά γυναίκα», κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να δολοφονήσει τον Ιάκωβο σε πολλές περιπτώσεις, αλλά αυτός σωζόταν από διάφορα θαύματα. Φέρεται ότι τελικά κουράστηκε να προσπαθεί να τον ξεφορτωθεί και αντ' αυτού έκανε ειρήνη με τον ιεροεξεταστή. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εγκρίθηκε ο γάμος της με τον Tβρτκo Β΄ δεν αφήνουν χώρο για αμφιβολίες σχετικά με την πίστη της στην Καθολική Εκκλησία και οι κατηγορίες φαίνονται επομένως αβάσιμες. Ωστόσο, δείχνουν ότι είχε μεγάλη επιρροή στη θρησκευτική πολιτική τού συζύγου της.
Το τέλος και απόγονοι
μικρογραφία|Ανακατασκευασμένο παρεκκλήσιο στο Μπομπόβατς, που αρχικά κτίστηκε πιθανότατα για τη βασίλισσα Δωροθέα.
Δεν είναι ξεκάθαρο αν η Δωροθέα είχε παιδιά. Οι πηγές δεν αναφέρουν κάποιον απόγονο τού Τβρτκο Β΄ και της Δωροθέας, οπότε γενικά θεωρείται ότι το ζευγάρι ήταν άτεκνο. Ωστόσο οι αρχαιολογικές ανασκαφές τον 20ό αι. οδήγησαν στην ανακάλυψη ενός παιδικού τάφου ανάμεσα στους τάφους του Tβρτκo Β΄ και της Δωροθέας, υποδεικνύοντας ότι μπορεί να είχαν ένα παιδί, που απεβίωσε λίγο μετά τη γέννησή του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Τβρτκο Β΄ των Κοτρομάνιτς βασιλιά της Βοσνίας. Μάλλον είχαν ένα τέκνο, που απεβίωσε νωρίς.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Βοσνίας
Λεύκιος Αρούντιος Κάμιλος Σκριβονιανός
Ο Λεύκιος Αρούντιος Κάμιλος Σκριβονιανός, λατιν. Lucius Arruntius Camillus Scribonianus, (άκμασε 32-42) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη βασιλεία τού Τιβέριου. Ήταν ύπατος το 32 μ.Χ. Δέκα χρόνια αργότερα εξεγέρθηκε εναντίον του Αυτοκράτορα Κλαύδιου, αλλά ηττήθηκε γρήγορα.
Οικογένεια
Γεννήθηκε ο Mάρκος Φούριος Κάμιλος Σκριβονιανός, φυσικός γιος του Mάρκου Φούριου Κάμιλου, υπάτου το 8 μ.Χ. και αδελφός της Λιβίας Μεδουλίνας Καμίλας, που είχε αρραβωνιαστεί με τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Κλαύδιο, αλλά αρρώστησε και απεβίωσε ξαφνικά την ημέρα του γάμου της. Οι Furii ήταν ένα αρχαίο γένος πατρικίων και ο συνονόματος τού Κάμιλου, Μάρκος Φούριος Κάμιλλος, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της πρώιμης Δημοκρατίας, αλλά από τον 1ο αι. οι απόγονοί του είχαν πέσει στην αφάνεια. Ο πατέρας τού Κάμιλου ήταν ο πρώτος, που απέκτησε στρατιωτική φήμη μετά από τριακόσια χρόνια, όταν ως ανθύπατος της Αφρικής το 17 μ.Χ. νίκησε τον Tακφαρίνα και τους συμμάχους του και ανταμείφθηκε με το διάσημα τού θριάμβου από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο.
Ο Κάμιλος υιοθετήθηκε από τον Λεύκιο Αρούντιο, ο οποίος ήταν ύπατος το 6 μ.Χ., και τού οποίου το όνομα έλαβε σύμφωνα με το ρωμαϊκό έθιμο, αν και ορισμένες πηγές συνέχισαν να τον αναφέρουν ως Φούριο Κάμιλο Σκριβονιανό, ενώ άλλες τον αναφέρουν ως Κάμιλο Αρούντιο. Ο Κάμιλος και η σύζυγός του είχαν δύο παιδιά: έναν γιο, ο οποίος, όπως και ο πατέρας του, αποκαλείται με δύο τρόπους, Mάρκος Φούριος Κάμιλος Σκριβονιανός και Λεύκιος Αρούντιος Κάμιλος Σκριβονιανός σε διαφορετικές πηγές, και μία κόρη, την Aρουντία Καμίλα, γνωστή από επιγραφές.