cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Λίστα του Σίντλερ
Πλοκή
Ως μέλος των Ναζί και κερδισμένος από τη δουλεία, το 1945 ο Σίντλερ πρέπει να αποδράσει. Αν και οι φύλακες των Ες Ες έχουν πάρει εντολή να εξοντώσουν τους Εβραίους, ο Σίντλερ τους πείθει να επιστρέψουν πίσω στις οικογένειές τους σαν άνδρες και όχι σαν δολοφόνοι. Λίγο πριν φύγει, φορτώνει το αυτοκίνητό του και αποχαιρετά τους εργάτες του. Του δίνουν ένα γράμμα εξηγώντας πως δεν είναι εγκληματίας πολέμου μαζί με ένα δαχτυλίδι με την επιγραφή "Όποιος σώζει μια ζωή, σώζει ολόκληρο τον κόσμο". Ο Σίντλερ συγκινείται αλλά και ντρέπεται, αισθανόμενος ότι θα μπορούσε να κάνει περισσότερα ώστε να σώσει περισσότερες ζωές.
Οι Εβραίοι του Σίντλερ, έχοντας κοιμηθεί έξω από τις πύλες του εργοστασίου, ξυπνούν το πρωί και ένας Σοβιετικός Δραγώνος καταφτάνει και τους λέει ότι απελευθερώθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό. Οι Εβραίοι περπατούν μέχρι τη διπλανή πόλη για να βρουν φαγητό.
Μετά από κάποιες σκηνές που απεικονίζουν κάποια συμβάντα μετά τη λήξη του πολέμου, όπως την εκτέλεση του Άμον Γκετ για εγκλήματα πολέμου και τι απέγινε τελικά ο Σίντλερ, η ταινία επιστρέφει με τους Εβραίους να περπατούν μέχρι τη διπλανή πόλη. Καθώς περπατούν, η ταινία γεμίζει με χρώματα και δείχνει τον τάφο του Σίντλερ στην Ιερουσαλήμ. Η ταινία τελειώνει με τους ηλικιωμένους πλέον πραγματικούς Εβραίους που δούλεψαν στο εργοστάσιο του Σίντλερ, να περνούν χέρι χέρι με τους ηθοποιούς που τους υποδύθηκαν και ο καθένας να αφήνει από μια πέτρα στον τάφο του - ένα εβραϊκό έθιμο που δείχνει βαθιά ευγνωμοσύνη. Στην τελευταία σκηνή ο Λίαμ Νίσον αν και δεν βλέπουμε το πρόσωπο του, αφήνει ένα τριαντάφυλλο.
Πρώτα στάδια
Ο Πόλντεκ Πφέφερμπεργκ ήταν ένας από τους Εβραίους του Σίντλερ και έκανε σκοπό της ζωής του να πει την ιστορία του σωτήρα του. Ο Πφέφερμπεργκ προσπάθησε να γυρίσει μια βιογραφία του Σίντλερ μαζί με την MGM το 1963 αλλά δεν τα κατάφερε. Το 1982 ο Τόμας Κενάλι, αφού συναντήθηκε με τον Πφέφερμπεργκ, έγραψε το βιβλίο Schindler's Ark. Όταν ο Σπίλμπεργκ το διάβασε, εξέφρασε αρκετό ενδιαφέρον ώστε η Universal να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου.
Ο Σπίλμπεργκ δεν ήταν σίγουρος για το αν ήταν ώριμος αρκετά ώστε να κάνει μια ταινία με θέμα το Ολοκαύτωμα και προσπάθησε να δώσει το πρότζεκτ στον Ρόμαν Πολάνσκι, ο οποίος το απέρριψε, έχοντας χάσει τη μητέρα του στο Ολοκαύτωμα και επειδή και ο ίδιος είχε ζήσει και επιβιώσει από το Γκέτο της Κρακοβίας. Ο Σπίλμπεργκ επίσης πρότεινε την ταινία στον Σίντνεϊ Πόλακ και στον Μάρτιν Σκορσέζε ο οποίος δέχτηκε να σκηνοθετήσει το 1988. Στην πορεία όμως ο Σπίλμπεργκ άλλαξε γνώμη καθώς πίστευε ότι έχασε την ευκαιρία να κάνει κάτι για τα παιδιά του και την οικογένειά του σχετικά με το Ολοκαύτωμα και έτσι έδωσε στον Σκορσέζε να σκηνοθετήσει την ταινία "Το Ακρωτήρι του Φόβου" (Cape Fear). Ο Μπίλι Γουάιλντερ εξέφρασε ενδιαφέρον να σκηνοθετήσει.
Το 1993 ο Τόμας Κενάλι αναλαμβάνει να γράψει ένα σενάριο βασισμένο στο βιβλίο του. Ο Κενάλι έδωσε έμφαση στις πολυάριθμες σχέσεις του Σίντλερ και παραδέχτηκε ότι δεν συμπύκνωσε αρκετά την ιστορία. Τότε ο Σπίλμπεργκ προσέλαβε τον Κερτ Λούντκε να γράψει το επόμενο προσχέδιο. Ο Λούντκε αποχώρησε τέσσερα χρόνια μετά, αφού βρήκε την ιστορία του Σίντλερ πολύ καλή για να είναι αληθινή. Στο διάστημα όπου είχε αναλάβει ο Σκορσέζε, είχε προσλάβει τον Στίβεν Ζαϊλίαν να γράψει το σενάριο. Όταν το πρότζεκτ πήγε πίσω στον Σπίλμπεργκ βρήκε το προσχέδιο των 115 σελίδων πολύ μικρό και ζήτησε από τον Ζαϊλίαν να το επεκτείνει στις 195 σελίδες. Ο Σπίλμπεργκ ήθελε να δώσει έμφαση στους Εβραίους.
Διανομή ρόλων
Ο Λίαμ Νίσον πήρε το ρόλο το Δεκέμβριο του 1992. Ο Γουόρεν Μπίτι έκανε δοκιμαστικό αλλά ο Σπίλμπεργκ ανησυχούσε ότι δεν θα μπορούσε να κρύψει την προφορά του και θα αποσπούσε την προσοχή από το θέμα της ταινίας με την παρουσία του ως σταρ. Οι Κέβιν Κόσνερ και Μελ Γκίμπσον εξέφρασαν ενδιαφέρον για το ρόλο αλλά απορρίφτηκαν για τον ίδιο ακριβώς λόγο, γι' αυτό και ο Σπίλμπεργκ διάλεξε μικρότερα ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Ο Ρέιφ Φάινς πήρε τον ρόλο του Άμον Γκετ. Ο Σπίλμπεργκ τον διάλεξε γιατί έβλεπε στον ηθοποιό μια σεξουαλική κακία. Μέσα σε μια στιγμή μπορούσε από ευγενικός να γίνει σατανικά ψυχρός. Ο Φάινς πήρε 14 κιλά για να παίξει τον ρόλο, παρακολούθησε ιστορικά στιγμιότυπα και μίλησε με επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος που γνώρισαν τον Γκετ. Ο Φάινς έμοιαζε τόσο πολύ με τον Γκετ, που όταν φορούσε τη στρατιωτική στολή και γνωρίστηκε με τη Μίλα Πφέφερμπεργκ, μια επιζήσασα, αυτή έτρεμε από φόβο.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 1993 στην Κρακοβία και συνεχίστηκαν για 71 ημέρες. Οι σκηνές γυρίστηκαν στις πραγματικές τοποθεσίες, αν και το στρατόπεδο Πλαστσόφ έπρεπε να κατασκευαστεί σύμφωνα με το πρωτότυπο, καθώς είχε υποστεί αλλαγές μετά τον πόλεμο. Δεν τους δόθηκε άδεια να γυρίσουν σκηνές μέσα στο Άουσβιτς κι έτσι τις γύρισαν σε ένα πανομοιότυπο στρατόπεδο απέναντι από το πραγματικό.
Για τον Σπίλμπεργκ τα γυρίσματα ήταν μια πολύ έντονη συναισθηματικά περίοδος, καθώς τον ανάγκασε να αντιμετωπίσει στοιχεία των παιδικών του χρόνων όπως τον αντισημιτισμό που βίωσε. Ήταν έξαλλος με τον εαυτό του όταν δεν έκλαψε στη επίσκεψή του στο Άουσβιτς και ήταν ένα από τα πολλά μέλη του συνεργείου που δεν κοίταζαν όταν γυριζόταν η σκηνή όπου οι ηλικιωμένοι Εβραίοι αναγκάζονται να τρέξουν γυμνοί ενώ επιλέγονται από τους Ναζί γιατρούς για να πάνε στο Άουσβιτς. Αρκετές ηθοποιοί έβαλαν τα κλάματα όταν γύριζαν τη σκηνή στα ντουζ, συμπεριλαμβανομένης και μίας που γεννήθηκε μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η σύζυγός του, Κέιτ Κάπσοου και τα πέντε παιδιά του ήταν μαζί του στο πλατό, ενώ τον επισκέφτηκαν οι γονείς του και ο ραββίνος του. Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς του τηλεφωνούσε κάθε δύο εβδομάδες για να του φτιάξει το κέφι καθώς υπήρχε πολύ λίγη χιουμοριστική διάθεση στο πλατό. Ο Σπίλμπεργκ αποποιήθηκε της αμοιβής του, αποκαλώντας τη λεφτά βαμμένα με αίμα. .
Ο Σπίλμπεργκ χρησιμοποίησε τη γερμανική και πολωνική γλώσσα σε αρκετές σκηνές για να δημιουργήσει την εντύπωση του να ζεις το παρελθόν και την αγγλική για να δώσει έμφαση στα δραματικά σημεία.
Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό
Αν και το φιλμ είναι ασπρόμαυρο, χρησιμοποιείται το κόκκινο για να ξεχωρίσει ένα μικρό κορίτσι που φοράει ένα κόκκινο παλτό. Αργότερα στην ταινία το κορίτσι βρίσκεται ανάμεσα στους νεκρούς και αναγνωρίζεται μόνο από το κόκκινο παλτό του. Αν και δεν ήταν σκόπιμο, αυτός ο χαρακτήρας συμπτωματικά μοιάζει με τη Ρόμα Λιγκόκα, που ήταν γνωστή στο Γκέτο της Κρακοβίας για το κόκκινο παλτό της. Η Λιγκόκα σε αντίθεση με τον πλασματικό χαρακτήρα της ταινίας, επέζησε του Ολοκαυτώματος.
Ενώ υπήρχε διαφωνία για το τι ακριβώς αναπαριστά το κορίτσι με το κόκκινο παλτό, με κάποιους να λένε ότι συμβολίζει την ελπίδα, την αθωότητα ή το κόκκινο αίμα των Εβραίων που θυσιάστηκαν στον τρόμο του Ολοκαυτώματος, ο ίδιος ο Σπίλμπεργκ δήλωσε:
Box office
Με προϋπολογισμό 22.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 6η θέση με 4,6 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 96,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 225,2 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 322,1 εκατομμύρια δολάρια.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου έχει συμπεριλάβει τη Λίστα του Σίντλερ σε τέσσερις κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Amblin Entertainment Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ισραήλ Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πολωνία Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Τζιτζίγκα
Η Τζιτζίγκα (σομ. Jigjiga, αμχ. ጅጅጋ) είναι πόλη στην ανατολή της Αιθιοπίας, διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Σομαλίας. Η Τζιτζίγκα βρίσκεται στον κύριο αυτοκινητόδρομο μεταξύ Χαράρ και Χαργκέισας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κεντρικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 2005 η πόλη είχε 98.076 κατοίκους. thumb|left|300px|Ο κεντρικός δρόμος της Τζιτζίγκας
Σκότωσα για την Τιμή μου
Σκότωσα για την Τιμή μου (αγγλικά: Blackmail), είναι ο τίτλος αγγλικής κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Άλφρεντ Χίτσκοκ και παραγωγή του 1929.
Περίληψη
Μια νεαρή κοπέλα τσακώνεται με τον αρραβωνιαστικό της που είναι ένας νεαρός επιθεωρητής. Χωρίζουν κι εκείνη γνωρίζει έναν ζωγράφο. Την καλεί στο ατελιέ του για να τη ζωγραφίσει, επιχειρεί όμως να τη βιάσει. Εκείνη τον σκοτώνει και την υπόθεση αναλαμβάνει ο πρώην φίλος της, ο επιθεωρητής.
Στην έρευνα που πραγματοποιεί ανακαλύπτει ένα ενοχοποιητικό στοιχείο σε βάρος της φίλης του το οποίο θέλει να αποκρύψει από τους ανωτέρους του. Τότε είναι που μπλέκεται στην υπόθεση ένας εκβιαστής ο οποίος την είδε να βγαίνει από το διαμέρισμα του δολοφονημένου. Ο αστυνομικός απειλεί να τον συλλάβει ως ύποπτο για τον φόνο και τον καταδιώκει. Στη διάρκεια μιας καταδίωξης στο Βρετανικό Μουσείο ο εκβιαστής πέφτει και σκοτώνεται. Τότε η φίλη του αστυνομικού πηγαίνει να παραδοθεί στην αστυνομία και να ομολογήσει τον φόνο που διέπραξε. Συλλαμβάνεται και οδηγείται στον επιθεωρητή-φίλο της ο οποίος όμως την αφήνει ελεύθερη.
Πηγές έμπνευσης
Βασίζεται σε ένα θεατρικό έργο του Τσαρλς Μπένετ διασκευασμένο από τους Άλφρεντ Χίτσκοκ, Τσαρλς Μπένετ και Μπεν Λεβύ.
Εκδόσεις
Η ταινία υπάρχει σε δύο εκδοχές, μία βωβή και μία ομιλούσα. Ο George Sadoul, αναφέρει πως ήταν η πρώτη ομιλούσα αγγλική ταινία. Η Γερμανίδα ηθοποιός Άννυ Όντρα επειδή ομιλούσε ελάχιστα καλά αγγλικά ντουμπλαρίστηκε από την Αγγλίδα ηθοποιό Τζόαν Μπάρι.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1929 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αιολικό Πάρκο του Φάντανελε-Κότζελακ
Το Αιολικό πάρκο του Φάντανελε-Κότζελακ είναι το μεγαλύτερο χερσαίο αιολικό πάρκο στη Ρουμανία και στην Ευρώπη, με εγκατεστημένη ονομαστική ισχύ 600 MW που παράγεται από 240 ανεμογεννήτριες τύπου General Electric 2.5xl. Κατασκευάστηκε την περίοδο 2008-2012 και είναι ιδιοκτησία της Τσεχικής Ενεργειακής Επιχείρησης (ČEZ Group).
Ιστορία
Η ιδέα για το έργο ξεκίνησε από τους Αμερικάνους προγραμματιστές της Continental Wind Partners (σύντμηση:cwp), μία συνεργασία για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που υποστηρίχθηκε από το ιδιωτικό μετοχικό ταμείο της Good Energies Investments (Επενδυτική εταιρεία Καλές Ενέργειες) που δραστηριοποιείται σε αρκετές χώρες, με συμπεριλαμβανόμενες τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Πολωνία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Το 2008 η cwp συμφώνησε να πουλήσει το έργο κατασκευής αιολικού πάρκου ονομαστικής ισχύος 600 MW στην Τσεχική Ενεργειακή Επιχείρηση ČEZ Γκρουπ.
Η άδεια οικοδομής χορηγήθηκε το 2007 και οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2008, ενώ η πρώτη ανεμογεννήτρια εγκαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2009. Το Δεκέμβριο του 2010 ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του έργου με την εγκατάσταση 139 ανεμογεννητριών στην περιοχή Φάντανελε, ονομαστικής ισχύος 347,5 MW. Το Νοέμβριο του 2012 ολοκληρώθηκε η δεύτερη φάση του έργου με την εγκατάσταση ακόμα 101 ανεμογεννητριών στην περιοχή Κότζελακ, ονομαστικής ισχύος 252,5 MW. Συνολικά οι εγκαταστάσεις έχουν παραγωγική δυνατότητα (εγκατεστημένη ισχύ) 600 MW.
Περιγραφή
Το αιολικό πάρκο καταλαμβάνει έκταση 1.100 εκτάρια υπαίθριου χώρου, εκ των οποίων τα 600 εκτ. στην περιοχή Φαντανέλε και τα 500 εκτ. στην περιοχή Κότζελακ. Βρίσκεται βόρεια της πόλης Κωνστάντζα, σε απόσταση 17 χλμ. δυτικά από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας.
Ο κατασκευαστής επένδυσε ~1,1 δις ευρώ στο συγκεκριμένο έργο. Επί του παρόντος, το αιολικό πάρκο του Φάντανελε-Κότζελακ είναι το μεγαλύτερο χερσαίο αιολικό πάρκο στην Ευρώπη, ξεπερνώντας το Σκωτσέζικο αιολικό πάρκο Whitelee, ονομαστικής ισχύος 539 MW. Αντιπροσωπεύει το 10% της συνολικής παραγωγής πράσινης ενέργειας της Ρουμανίας.
Κατασκευή
Το εξαρτήματα του έργου κατασκευάστηκαν σε πολλές χώρες. Οι έλικες κατασκευάστηκαν στη Βραζιλία, την Ισπανία και τη Γερμανία, οι άτρακτοι στη Γερμανία, τμήματα των πύργων υποστήριξης στη Γερμανία και την Κίνα, και πολλά εσωτερικά ηλεκτρικά εξαρτήματα προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όσον αφορά την ταχύτητα κατασκευής, έως και 50 φορτηγά εισέρχονταν και εξέρχονταν από το χώρο κατά μέσο όρο κάθε μέρα μεταφέροντας ~ 8.000 τόνους υλικών σε εβδομαδιαία βάση, ενώ κατά την έναρξη της κατασκευής οι αριθμοί έφτασαν και τους 10.000 τόνους ημερήσια. Για τη συναρμολόγηση των ανεμογεννητριών χρησιμοποιήθηκαν γιγαντιαίοι γερανοί με ανυψωτική ικανότητα 500-700 τόνων. Το εκτιμώμενο κόστος για την εγκατάσταση του αιολικού πάρκου στο Φάντανελε ήταν ~600 εκατ.ευρώ. Την 1η Ιουνίου 2010 συνδέθηκε η πρώτη ανεμογεννήτρια του Φάντανελε με το εθνικό δίκτυο ηλεκτροδότησης και της ανατέθηκε ο αριθμός ΦΕ-28.
Η δεύτερη φάση του έργου για την εγκατάσταση του αιολικού πάρκου στα 500 εκτάρια του Κότζελακ ξεκίνησε το 2010, αλλά αναβλήθηκε λόγω ζητημάτων και συγκρούσεων με τον δήμαρχο του Κότζελακ, Κάτι Χρίστου. Η φάση αυτή περιλάμβανε την εγκατάσταση 101 ανεμογεννητριών τύπου General Electric 2.5 xl με συνολική ονομαστική ισχύ εξόδου 252,5 MW. Για αυτήν τη φάση χρειάστηκαν επενδύσεις ~500 εκατ. ευρώ και το έργο περατώθηκε το Νοέμβριο του 2012.
Αναφορές
Κατηγορία:Αιολικά πάρκα Κατηγορία:Ρουμανία
Άγιος Δημήτριος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άγιος Δημήτριος είναι ορεινή κοινότητα του Δήμου Ναυπακτίας στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας και βρίσκεται στη ΝΑ πλευρά του βουνού Αρδίνης στην ορεινή Ναυπακτία. Συμπεριλαμβάνεται στα "Ευηνοχώρια".
Περιγραφή
Οι δύο γραφικοί παραλίμνιοι οικισμοί της κοινότητας (άνω και κάτω) είναι διασκορπισμένοι μέσα σε δασώδη έκταση στις πλαγιές του βουνού, στις όχθες της τεχνητής λίμνης του Εύηνου ποταμού ( εμβαδού 3,5 χιλιάδων στρεμμάτων).
Ιστορικό Διοικητικών μεταβολών
Πρώτες αναφορές για την κοινότητα υπάρχουν στα Πατριαρχικά Σιγίλια του Μοναστηριού της "Αμπελακιώτισσας" (Ιούνιος 1749) Από το 1912 ο Άγιος Δημήτριος αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και με την εφαρμογή το 2010 του Καλλικράτη εντάχθηκε στον Δήμο Ναυπάκτου. Δημογραφικά στοιχεία:
Πολιτιστικά
μικρογραφία |Άγιος Δημήτριος, Πανόραμα Ευηνολίμνης Οι εν Αθήναις Αγιοδημητριάνοι ίδρυσαν το 1961 Πολιτιστικό Σύλλογο με την επωνυμία "Σύλλογος Αγίου Δημητρίου Ναυπακτίας" του οποίου η δράση έχει να κάνει με εκδηλώσεις και κοινωφελή έργα, στην Αθήνα και στο χωριό, εκδίδοντας τριμηνιαία εφημερίδα ανελλιπώς απο το 1984. Οι απόδημοι Αγιοδημητριάνοι στις ΗΠΑ ίδρυσαν Αδελφότητα το 1909 και χρηματοδότησαν σημαντικά έργα στο χωριό, όπως η κατασκευή Δημοτικού Σχολείου κ.ά. Ένα πολιτιστικό κέντρο με την ονομασία "Νίκος Λ. Κωλέττας" έχει ιδρυθεί από τον δήμαρχο της περιοχής ο οποίος καταγόταν από το χωριό το οποίο  χρησιμοποιείται σε εκδηλώσεις αλλά και σαν έκθεση γεωργικών εργαλείων. Οι ετήσιες εκδηλώσεις που διοργανώνονται είναι : Η περιοχή λόγω της μορφολογίας του εδάφους προσφέρεται για εναλλακτικό τουρισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κωστής Μιχαηλίδης
Ο Κωστής Μιχαηλίδης (Αθήνα, 1912 – 7 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης με αδιάλειπτη παρουσία στην ελληνική θεατρική ζωή από την περίοδο της Κατοχής έως και τον θάνατο του. Σκηνοθέτησε περισσότερες από 125 παραστάσεις σε κρατικούς θεατρικούς φορείς αλλά και σε πληθώρα θιάσων του ελεύθερου θεάτρου σε Ελλάδα και Κύπρο, υπηρετώντας όλα τα θεατρικά είδη. Περιστασιακά, εργάστηκε και ως ηθοποιός, δημοσιογράφος, θεατρικός επιχειρηματίας, ενώ υπήρξε ιδρυτής της δραματικής σχολής «Σχολή Θεάτρου».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωστής Μιχαηλίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1912 και πέθανε το 1981 στη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ σπούδασε και στη Βιέννη. Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.) από το 1934. Αδελφός του ήταν ο μαέστρος και μουσουργός Δημήτρης Μιχαηλίδης. Υπήρξε παντρεμένος με την κόρη του συγγραφέα Κοσμά Πολίτη, Φοίβη Ταβελούδη, η οποία πέθανε κατά τη γέννηση του παιδιού τους, την περίοδο της Κατοχής. Αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 παντρεύτηκε με την ηθοποιό Μαίρη Αρώνη. Ο Κ. Μιχαηλίδης άρχισε να εργάζεται ως ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '30, αλλά και ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες (Εμπρός, Εστία και Νέος Κόσμος). Ακολούθως θήτευσε στο Εθνικό Θέατρο ως βοηθός των σκηνοθετών Φώτου Πολίτη και Δημήτρη Ροντήρη. Σκηνοθέτησε παραστάσεις για το Φεστιβάλ της Επιδαύρου, το Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε.) , τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (Θ.Ο.Κ.), την Εθνική Λυρική Σκηνή (Ε.Λ.Σ.) και με πληθώρα θιάσων του ελεύθερου θεάτρου. Σκηνοθέτησε παραστάσεις αρχαίου δράματος (τραγωδίες και κωμωδίες), παραστάσεις κλασικών και σύγχρονων έργων του παγκόσμιου δραματολογίου, νεότερων και σύγχρονων ελληνικών έργων δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου, παραστάσεις επιθεώρησης, όπερας και οπερέτας.
Μέσα σε ένα πλήθος συγκυριών, άλλοτε σε δύσκολες και ταραγμένες, άλλοτε σε πιο ήρεμες περιόδους της ελληνικής και κυπριακής ιστορίας, ο Κ. Μιχαηλίδης με τις επαγγελματικές επιλογές του, υπηρέτησε τόσο το εμπορικό όσο και το θέατρο ρεπερτορίου, αλλά και το θέατρο που στόχευε στη θεατρική αποκέντρωση. Την περίοδο της Κατοχής σκηνοθέτησε στο νεοσύστατο -τότε- Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, μέσα στις δύσκολες συνθήκες που είχε δημιουργήσει η γερμανο-βουλγαρική κατοχή της Μακεδονίας, ενώ την ίδια περίοδο συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Αμέσως μετά τον πόλεμο μετακινήθηκε επαγγελματικά για λίγο στην Κύπρο, όπου επέστρεψε και σκηνοθέτησε μια σειρά παραστάσεων και την περίοδο 1960-1962. Εκτός Αθηνών, συνεργάστηκε για μακρύ χρονικό διάστημα με το Κ.Θ.Β.Ε. αλλά και με περιφερειακούς θιάσους όπως το Ημικρατικό Θέατρο Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος. Παράλληλα, ακολουθώντας το παράδειγμα του Δ. Ροντήρη, δημιούργησε δικά του θεατρικά σχήματα ανεβάζοντας παραστάσεις αρχαίου δράματος σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού, αλλά και σε υπαίθρια θέατρα ανά την Ελλάδα, ενώ σκηνοθέτησε περιστασιακά, και για ξένους θεατρικούς οργανισμούς.
Στην πορεία της καριέρας του, ο Κωστής Μιχαηλίδης ανέπτυξε ποικίλες δράσεις, σε παράλληλούς με τη σκηνοθεσία τομείς, ευρύτερα σχετιζόμενους με την καλλιτεχνική ζωή. Εργάστηκε στην αρχή της καριέρας του ως ηθοποιός, ως βοηθός σκηνοθέτης, ως χορογράφος, ως θεατρικός επιχειρηματίας. Υπήρξε για κάποια χρόνια καθηγητής στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ το 1952 δημιούργησε τη δραματική σχολή «Σχολή Θεάτρου», η οποία έγινε ευρύτερη γνωστή ως «Δραματική Σχολή Μιχαηλίδη». Κατά τη δεκαετία του 1970, συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ιδιωτικής σχολής εφαρμοσμένων τεχνών ΑΚΤΟ, ενώ σκηνοθέτησε αρκετά θεατρικά έργα για την τηλεόραση (Θέατρο της Δευτέρας) και το ραδιόφωνο. Μικρή σκηνοθετική παρουσία είχε στον κινηματογράφο, καθώς σκηνοθέτησε μία μόνο ταινία, Το μαύρο στάχυ (1968). Πέθανε έπειτα από πνευμονικό οίδημα, στη Θεσσαλονίκη το 1981, λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα της τελευταίας του σκηνοθετικής δουλείας στο Κ.Θ.Β.Ε. (Πλούτος).
Πρώιμα χρόνια
Τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα στο θέατρο ο Κωστής Μιχαηλίδης τα έκανε στο Εθνικό Θέατρο τόσο ως ηθοποιός όσο και ως βοηθός σκηνοθέτης, στο πλάι του Δημήτρη Ροντήρη. Σύμφωνα με μαρτυρία του Γιάννη Σιδέρη, είχε αρχίσει να εργάζεται ως βοηθός και του Φώτου Πολίτη στο Εθνικό Θέατρο, ήδη από το 1934, με πρωτοβουλία του ίδιου του Πολίτη. Ως ηθοποιός συμμετείχε περιστασιακά (1933-1950), σε λιγότερες από δέκα παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας πολύ μικρούς ρόλους. Το 1935, συνεργάστηκε ως συντάκτης κάποιων άρθρων στην έκδοση του βραχύβιου, θεατρικού περιοδικού Θεατρική Τέχνη. Ως σκηνοθέτης συστήθηκε στο αθηναϊκό κοινό με την παράσταση της οπερέτας του Ντ’ Αντζέλις (Νίκος Αγγελής), Σπανιόλικη Αγάπη (Θίασος Καινούρια Οπερέττα, Ιούλιος 1937). Ακολούθησε το καλοκαίρι του 1940, η σκηνοθεσία της παράστασης Ένα ποτήρι νερό (Ε. Σκρίμπ) σε παραγωγή του κρατικού θεατρικού οργανισμού «Α’ Άρμα Θέσπιδος», το οποίο λειτουργούσε υπό την αιγίδα του Εθνικού Θεάτρου. Την περίοδο της Κατοχής, ο Κ. Μιχαηλίδης ανέπτυξε ιδιαίτερη σκηνοθετική δράση, καθώς σκηνοθέτησε δύο παραστάσεις όπερας στη Λυρική Σκηνή (1943 και 1944), μία παράσταση για το Εθνικό Θέατρο (1943) και μία σειρά παραστάσεις, στο νεοσυσταθέν -τότε για εθνικούς λόγους- Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης (1943-1944). Για τη Λυρική Σκηνή, σκηνοθέτησε το μουσικό δράμα του Μανώλη Καλομοίρη Πρωτομάστορας., για να ακολουθήσει, αμέσως μετά, η παράσταση Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου στο Εθνικό Θέατρο (1943), παράσταση για την οποία η κριτική της εποχής στάθηκε επιφυλακτική.
Το 1943 ο Κ. Μιχαηλίδης χρίστηκε βασικός σκηνοθέτης στο Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης (Κ.Θ.Θ.), όπου παρουσίασε από το Νοέμβριο του 1943 έως τον Ιούλιο του 1944 τις παραστάσεις: Τρισεύγενη του Κ. Παλαμά, Βαβυλωνία του Δ. Βυζάντιου, Λουίζα Μίλλερ του Φ. Σίλερ, Ο Πειρασμός του Γ. Ξενόπουλου, Το τραγούδι της κούνιας των Γκ. Μαρτίνεθ Σιέρρα και Μ. Μαρτίνεθ Σιέρρα, Ο καλόκαρδος γρουσούζης του Κ. Γκολντόνι, Μαρία Μαγδαληνή του Φ. Χέμπελ, Το φιντανάκι του Π. Χορν και Η μεγάλη καμπή του Κ. Μπράουν κ.ά. Η αποδοχή του κοινού της Θεσσαλονίκης στις παραστάσεις των πρώτων μηνών είναι μεγάλη. Η κριτική υποδέχτηκε θετικά την παράσταση της Τρισεύγενης, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες αλλά και τη σημασία του εγχειρήματος. Στη συνέχεια στάθηκε λίγο πιο αυστηρή σε ζητήματα παραγωγής, ερμηνειών, όμως ενίοτε, αντιμετώπιζε με θετικά σχόλια τη σκηνοθετική δουλεία του Κ. Μιχαηλίδη. Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Μιχαηλίδης για το Κ.Θ.Θ. και γνώρισε τις περισσότερες επικρίσεις ήταν Το φιντανάκι του Π. Χορν. Κύρια αφορμή στάθηκε η απόφασή του να «μεταφέρει» το έργο από μια γειτονιά της Πλάκας σε μια αντίστοιχη της Θεσσαλονίκης. Μεταγραφή που επικρίθηκε και προκάλεσε μια σειρά από άρθρα στις εφημερίδες της εποχής. Την ίδια περίοδο συμμετείχε στην ευρύτερη προσπάθεια τόνωσης της πνευματικής ζωής της πόλης της Θεσσαλονίκης συμβάλλοντας σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως στην επιμέλεια γιορτής της Φοιτητικής Λέσχης.
Ο Κ. Μιχαηλίδης επέστρεψε επαγγελματικά στην Ελλάδα το 1947 και εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, αρχικά ως ηθοποιός και έπειτα ως σκηνοθέτης. Ερμήνευσε δύο μικρούς ρόλους στην παράσταση Παπαφλέσσας υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Δ. Ροντήρη. Ως σκηνοθέτης είχε συστηματική παρουσία στο Εθνικό Θέατρο από το 1948 έως και και το 1959, αποτελώντας έναν από τους βασικούς σκηνοθέτες του Εθνικού Θεάτρου, αρχικά μαζί με τον Δημήτρη Ροντήρη και στην πορεία μαζί και με τους Αλέξη Σολομό και Αλέξη Μινωτή. Κατά τη θητεία του αυτή, παρουσίασε περισσότερες από τριάντα πέντε παραστάσεις σύγχρονων και κλασσικών έργων -κυρίως ελληνικών- αλλά και αρχαίου δράματος. Παράλληλα, εργάστηκε και ως βοηθός σκηνοθέτη σε κάποιες άλλες παραγωγές του Εθνικού. Κατά τα τρία πρώτα χρόνια της νέας θητείας του στο Εθνικό Θέατρο (1948-1950) του ανατέθηκε η σκηνοθεσία κυρίως, έργων κωμωδίας ή μπουλβάρ στις περιφερειακές σκηνές του Εθνικού (Ζητείται υπηρέτης, Μπουμπουρός, Ο διευθυντής είναι καλό παιδί, κ.ά.). Στις παραστάσεις αυτές σύμφωνα με τις κριτικές της εποχής, άλλοτε πέτυχε να δώσει τον απαιτούμενο θεατρικό ρυθμό, με συνοχή και καλές ερμηνείες των ηθοποιών του, και άλλοτε όχι. Έπειτα, από αλλαγές που επήλθαν στη διοίκηση του Εθνικού Θεάτρου, στις αρχές της δεκαετίας του '50, ο Μιχαηλίδης άρχισε να σκηνοθετεί περισσότερα θεατρικά έργα κλασικών και παγκόσμια αναγνωρισμένων δραματουργών στην κεντρική πλέον, σκηνή του Εθνικού. Μετά την ίδρυση της δεύτερης σκηνής του Εθνικού Θεάτρου σκηνοθέτησε μεγάλο αριθμό έργων της νεοελληνικής και σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, τα περισσότερα από τα οποία παρουσιάστηκαν επί σκηνής για πρώτη φορά (Σταυροδρόμι του Μ. Σκουλούδη, Το ύδωρ της λήθης του Δ. Κορομηλά, Φουσκοθαλασσιές του Δ. Μπόγρη, Η έβδομη μέρα της δημιουργίας του Ι. Καμπανέλλη κ.ά.). Μέσα από τις παραστάσεις αυτές ο Μιχαηλίδης διαμόρφωσε σταδιακά το σκηνοθετικό του ύψος. Όπως αναδεικνύεται από τις θεατρικές κριτικές και τα σκηνοθετικά του τετράδια έδειχνε ιδιαίτερη μέριμνα για τον ρυθμό της παράστασης, για την κινησιολογία των ηθοποιών, για την οργάνωση των σκηνών πλήθους ή των σκηνών με χορευτικό χαρακτήρα. Επιπλέον, όπου οι συνθήκες του το επέτρεπαν επεδίωκε να δημιουργήσει παραστάσεις συνόλου. Παράλληλα, φαίνεται, ότι παρέμβαινε το λιγότερο δυνατό, στο κείμενο και σεβόταν το ύφος και τη δομή των θεατρικών κειμένων. Ο ίδιος είχε γράψει χαρακτηριστικά «ο Θεός έπλασε τον ποιητή, μετά τον ηθοποιό, κατόπι όλους εμάς...»
Το 1956 σκηνοθέτησε στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού το έργο Θεοφανώ του Άγγ. Τερζάκη, όπου στα πλαίσια μιας πρόθεσης εντυπωσιασμού με νατουραλιστικά στοιχεία εμφάνισε πάνω στη σκηνή ένα αληθινό άλογο. Το καλοκαίρι του 1957 σκηνοθέτησε για πρώτη φορά αρχαία ελληνική τραγωδία. Συγκεκριμένα παρουσίασε την τραγωδία του Ευριπίδη Ιφιγένεια εν Αυλίδι με την Άννα Συνοδινού και τον Θάνο Κωτσόπουλο. Ακολούθησε η σκηνοθεσία το1958 της τραγωδίας Ιφιγένεια εν Ταύροις. Και στις δύο αυτές παραστάσεις ο Κ. Μιχαηλίδης θα κάνει και τις χορογραφίες, σε συνεργασία με τη Μάρμω Γεωργαλά. Η σκηνοθετική προσέγγισή του εντάχθηκε στην «παράδοση» που είχε διαμορφώσει την εποχή εκείνη το Εθνικό Θέατρο, ως προς την ερμηνεία και την αναπαράσταση της αρχαίας τραγωδίας.
Ο Κ. Μιχαηλίδης στη διάρκεια της σκηνοθετικής του πορείας, εκτός από τις κρατικές σκηνές, εργάστηκε και στο ελεύθερο και εμπορικό θέατρο. Το 1948, σε ένα μικρο διάλειμμά από το Εθνικό Θέατρο, σκηνοθέτησε τη θεατρική παράσταση «Σατανικός Άγγελος», σε παραγωγή της Ελληνικής Μουσικής Σκηνής του Γιάννη Κυπαρίσση. Από κει και πέρα, μετά τη λήξη της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο το 1959, άρχισε τη μακρά του πορεία στο ελεύθερο θέατρο, κυρίως σε εμπορικούς θιάσους, αλλά και σε θιάσους ρεπερτορίου. Επιπλέον, υπήρξε και θεατρικός επιχειρηματίας δημιουργώντας δικά του θεατρικά σχήματα. Αρχικά, κατά τη θεατρική περίοδο 1958/59 συνεργάστηκε με τον θίασο Μαίρης Αρώνη – Ντίνου Ηλιόπουλου σε τρεις παραστάσεις σύγχρονων ελληνικών κωμωδιών, με την ιδιότητα του καλλιτεχνικού συμβούλου αλλά και του σκηνοθέτη. Η συνεργασία του με τη Μ. Αρώνη συνεχίστηκε και τις επόμενες δύο θεατρικές σεζόν. Το ρεπερτόριο του θιάσου καταρτίστηκε κυρίως, με ελληνικές κωμωδίες (Σαράντα και κάτι…, Η Μαίρη τα λέει όλα), με ένα ελληνικό ιστορικό δράμα (Μαντώ Μαυρογένους) και με δύο ξένες κωμωδίες (Η διαβολεμένη μυλωνού και Δεσποινίς Σούζυ). Ο θίασος συνεργάστηκε με πολλούς και σημαντικούς ηθοποιούς της εποχής, αλλά και σκηνογράφους και ενδυματολόγους, σε μια σειρά παραστάσεων που παρουσιάστηκαν τόσο στην Αθήνα όσο και σε περιοδείες ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό και οι οποίες στηρίχθηκαν σε μεγάλες διανομές και πλούσιες παραγωγές.
Ώριμη περίοδος
Αρχές καλοκαιριού του 1961, ο Κ. Μιχαηλίδης ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Οργανισμού Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου (ΟΘΑΚ). Παράλληλα, με τα καθήκοντα του ως καλλιτεχνικός διευθυντής, ο Κ. Μιχαηλίδης σκηνοθέτησε και μια σειρά παραστάσεις. Αρχικά, παρουσίασε το έργο του Μπύχνερ Ο θάνατος του Δαντόν, σε μια πολυπρόσωπη παραγωγή. Επίσης, σκηνοθέτησε τα έργα: Η ηδονή της τιμιότητας», Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται και Οθέλλος. Έπειτα, στα τέλη του 1962 ο Κ. Μιχαηλίδης ίδρυσε την Εταιρεία Αρχαίου Δράματος (Ε.Α.Δ.) με στόχο την παρουσίαση στην Ελλάδα και κυρίως, στο εξωτερικό, παραστάσεων αρχαίου ελληνικού δράματος. Εναρκτήριο έργο της Ε.Α.Δ. υπήρξε η κωμωδία του Αριστοφάνη Λυσιστράτη. Με την παράσταση αυτή η Ε.Α.Δ. πραγματοποίησε το 1963, μια μεγάλη περιοδεία εντός ελληνικών συνόρων, ενώ το 1966 «ταξίδεψε» στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Με την παράσταση της Λυσιστράτης ο Μιχαηλίδης πραγματοποίησε την πρώτη του σκηνοθεσία σε αριστοφανική κωμωδία. Ως απότοκο της δουλειάς του με την Ε.Α.Δ., ήρθε η συνεργασία με τον οργανισμό Performing Arts Council of the Transvaal (PACT), στη Νότια Αφρική, στα τέλη του 1965. Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας, σκηνοθέτησε την τραγωδία Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε μια παράσταση με νοτιοαφρικανούς ηθοποιούς, που δόθηκε στη γλώσσα των Αφρικάανς.
Ο Κ. Μιχαηλίδης στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της καριέρας του, παράλληλα με την αδιάλειπτη σχεδόν, παρουσία του στο ελεύθερο θέατρο, εργάστηκε και για τους περισσότερους κρατικούς θεατρικούς φορείς της χώρας. Επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και σκηνοθέτησε τέσσερα έργα (Ιερός λόχος, Θεοφανώ, Δεν είμ' εγώ, Το πανταλόνι). Συνεργάστηκε έπειτα από δεκαετίες, με την Εθνική Λυρική Σκηνή, για την παράσταση της όπερας του Γ. Σκλάβου, Κασσιανή. Επιπλέον, σκηνοθέτησε κάποιες παραστάσεις για το Άρμα Θέσπιδος (Φλαντρώ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα) και για το Ημικρατικό Θέατρο Κρήτης (Κατζούρμπος, Η τύχη της Μαρούλας). Οι τελευταίες όμως, δεκαετίες της καριέρας του συνδέθηκαν κυρίως, με το Κ.Θ.Β.Ε. Συνεργασία που του έδωσε –την περίοδο της σκηνοθετικής του ωριμότητας– τη δυνατότητα, να σκηνοθετήσει ελεύθερα, με τα μέσα που χρειάζονταν και χωρίς το άγχος του ταμείου, θεατρικά έργα που ταίριαζαν στη σκηνοθετική του ιδιοσυγκρασία. Στο Κ.Θ.Β.Ε. σκηνοθέτησε είκοσι επτά παραστάσεις. Από αυτές μόλις οχτώ βασίζονταν σε έργα ξένων συγγραφέων. Από τις δεκαεννέα παραστάσεις ελληνικών έργων που παρουσίασε, οι εννέα στηρίζονταν στο αρχαίο ελληνικό δράμα, ενώ οι υπόλοιπες σε έργα του σύγχρονου ελληνικού δραματολογίου. Ανέβασε έργα των Δ. Ψαθά, Γρ. Ξενόπουλο και μια σειρά από κωμειδύλλια. Ο ίδιος ο Μιχαηλίδης θα γράψει σχετικά με την προτίμηση του στην ελληνική δραματουργία «έχω ανεβάσει τα περισσότερα Ελληνικά έργα από όλους τους συναδέλφους μου στον τόπο αυτό. Και στα Κρατικά Θέατρα και στο Ελεύθερο Θέατρο. Δράματα, κωμωδίες, ηθογραφίες, κωμειδύλλια και νεοτερίζοντα. Αγαπώ το ελληνικό έργο».
Από τις παραστάσεις που σκηνοθέτησε στο Κ.Θ.Β.Ε. η θεατρική κριτική της εποχής εστίασε περισσότερο στης παραστάσεις των αριστοφανικών κωμωδιών και των κωμειδυλλίων. Στις κωμωδίες του Αριστοφάνη ο Μιχαηλίδης βρήκε πρόσφορα έδαφος για να αναπτύξει στοιχεία της σκηνοθετικής του γκάμας. Στις παραστάσεις αυτές πέτυχε συχνά, να δώσει ρυθμό, συνέπεια στο ύφος, σπιρτάδα και κέφι, ενώ επιχείρησε κάποιους νεωτερισμούς στην όψη των παραστάσεων. Επιδίωξε την ανάδειξη του κωμικού μέσω των χαρακτήρων του κάθε έργου και μέσω των καταστάσεων στις οποίες αυτοί εμπλέκονταν και όχι μέσω της πολιτικής σάτιρας ή των αναγωγών στο παρόν και τη χρήση συμβόλων. Οι παραστάσεις κωμειδυλλίων που σκηνοθέτησε στο Κ.Θ.Β.Ε. αναγνωρίστηκαν ως προσπάθειες που συνέβαλλαν σημαντικά στην ανανέωση του είδους, και ως παραστάσεις με εξαιρετικό ρυθμό, σκηνοθετική φροντίδα κ.ά. Με τις σκηνοθετικές αυτές «καταθέσεις» στην ύστερη φάση της καριέρας του ο Μιχαηλίδης πέτυχε από τη μια τη σύγκλιση των σκηνοθετικών δεξιοτήτων και των καλλιτεχνικών του αισθητηρίων σε θεατρικά έργα που απαιτούσαν τον συγχρονισμό πολλών ερμηνευτών, τον συνδυασμό λόγου, τραγουδιού, κίνησης ή χορού. Από την άλλη κατάφερε να μεταδώσει σκηνοθετικά τους καρπούς της μακρόχρονης θητείας στα διάφορα και ετερόκλιτα είδη του θεάτρου και της «μαθητείας» του στους κόλπους του Εθνικού Θεάτρου, την περίοδο του Μεσοπολέμου αλλά και μεταπολεμικά.
Παραστασιογραφία
I. [https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP161%20wd%3AQ64152645%3B%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20p%3AP161%20%5B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20ps%3AP161%20wd%3AQ64152645%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20pq%3AP453%7Cpq%3AP4633%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%5D%20%7D%0AOPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%20%0A%0A%20%20%0A%20%20 Λίστα με παραστάσεις στις οποίες ο Κ. Μιχαηλίδης συμμετείχε ως ηθοποιός].
II. Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων τις οποίες ο Κ. Μιχαηλίδης σκηνοθέτησε.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Τηλεόραση
Πίνακας τηλεοπτικών εκπομπών τις οποίες σκηνοθέτησε ο Κ. Μιχαηλίδης.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Μικτό διπλό
Το μικτό διπλό αποτέλεσε αγώνισμα της Αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και διεξήχθη από τις 28 Ιουλίου έως τη 1 Αυγούστου 2021 στο Πάρκο Τένις Αριάκε (Ariake Coliseum) του Τόκιο. Συμμετείχαν συνολικά 16 ζευγάρια παικτών (σύνολο 32) από 14 διαφορετικές χώρες. Αυτή ήταν η 7η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς.
Στον τελικό μονομάχησαν 2 ζευγάρια Ρώσων Αθλητών: οι Αναστασία Παβλιουτσένκοβα και Αντρέι Ρούμπλεβ, με τους Ελένα Βέσνινα και Ασλάν Καράτσεβ, όπου επικράτησαν οι πρώτοι. Το Χάλινο Μετάλλιο απονεμήθηκε στους Αυστραλούς Άσλεϊ Μπάρτι και Τζον Πιρς, ύστερα από την απόσυρση του Νόβακ Τζόκοβιτς από τον Αγώνα Χάλινου Μεταλλίου.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕOΕ) μπορούσε να δηλώσει μέχρι 2 ζευγάρια (4 παίκτες), ενώ υπήρχαν 16 θέσεις διαθέσιμες για το αγώνισμα. Η πρόκριση βασίστηκε κυρίως στις λίστες κατάταξης της 14ης Ιουνίου 2021. Τα ζευγάρια σχηματίστηκαν από τους παίκτες που είχαν ήδη προκριθεί στα υπόλοιπα αγωνίσματα της Αντισφαίρισης. 15 θέσεις δόθηκαν στα ζευγάρια που βρέθηκαν υψηλότερα στην συνδυαστική κατάταξη και 1 θέση δόθηκε στην οικοδέσποινα χώρα, την Ιαπωνία.
Μορφή Αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη σε 4 γύρους: τον Γύρο των 16, τους Προημιτελικούς, του Ημιτελικούς και τον Τελικό, μαζί με τον Αγώνα Χάλκινου Μεταλλίου. Σε κάθε γύρο, κάθε ζευγάρι κληρώθηκε να παίξει ενάντια σε ένα άλλο, σε νοκ-άουτ αγώνες, όπου οι νικητές συνέχιζαν στον επόμενο γύρο και οι ηττημένοι έβγαιναν εκτός αγώνων. Οι ηττημένοι των ημιτελικών, θα διαγωνίζονταν μεταξύ τους για την διεκδίκηση του Χάλκινου Μεταλλίου. Ύστερα όμως από την απόσυρση του Νόβακ Τζόκοβιτς, ο αγώνας δεν πραγματοποιήθηκε και το μετάλλιο δόθηκε απευθείας στους Άσλει Μπάρτι και Τζόν Πιρς. Κάθε αγώνας αποτελούταν από το πολύ 3 σετ. Για να κερδίσει ένα ζευγάρι έπρεπε να πάρει 2 σετ. Το 3ο σετ υπήρχε σε περίπτωση ισοπαλίας και αποτελούνταν από 10 τους οποίους διεκδικούσαν τα ζευγάρια.
Πρόγραμμα
Το αγώνισμα πραγματοποιήθηκε τις παρακάτω μέρες και ώρες: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 )
Παραπομπές
Διπλο Μ
Μπάφι Αχαΐας
Το Μπάφι είναι μικρή ορεινή οικιστική περιοχή στην Τοπική Κοινότητα Πάου του Δήμου Καλαβρύτων στο νότιο τμήμα της Αχαΐας. Αποτελεί κτηνοτροφικό οικισμό και κατοικείται από λίγες οικογένειες.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του βουνού Προφήτης Ηλίας, έναντι του νέου οικισμού της Πάου και των βουνών Τρίφτα και Άγιος Αθανάσιος καθώς και άνωθεν του Σκουπέικου Κάμπου. Το υψόμετρο του οικισμού ανέρχεται περίπου σε 700 μέτρα
Οδική πρόσβαση και αποστάσεις
Απέχει λίγο περισσότερο από 2 χιλιόμετρα από το χωριό Πάος και η μετάβαση στον οικισμό γίνεται στρίβοντας σε δυτική κατεύθυνση από τμήμα του δρόμου Πάους-Βεσινίου και ακολουθώντας έναν χωμάτινο δρόμο (από εκεί και έπειτα) που οδηγεί στο Μπάφι και είναι μήκους περίπου ενάμιση χιλιομέτρου. Από το χωριό Βεσίνι απέχει λίγο περισσότερο από 3 χιλιόμετρα.
Επίσης, η απόσταση του με το κεφαλοχώρι της Δάφνης είναι περίπου 10 χιλιόμετρα και από την έδρα του Δήμου Καλαβρύτων, τα Καλάβρυτα, είναι περίπου 45 χιλιόμετρα. Σε ευρύτερη κλίμακα απέχει περίπου 100 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 70 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Δήμος Παΐων
Ηλεκτρική ροή
Η ηλεκτρική ροή είναι φυσικό μέγεθος που δηλώνει τον αριθμό των δυναμικών γραμμών ενός ηλεκτρικού πεδίου που διαπερνούν μια επιφάνεια. Ισούται με το γινόμενο της έντασης του ηλεκτρικού πεδίου επί το εμβαδόν μίας επιφάνειας που είναι κάθετη στο πεδίο, δηλαδή:
(όπου Ε η ένταση του ηλεκτρικού πεδίου και Α η επιφάνεια)
Τα Αγρίμια Που Γνώρισα
Τα Αγρίμια Που Γνώρισα ("Wild Animals I Have Known") είναι βιβλίο του φυσιοδίφη και συγγραφέα Έρνεστ Τόμπσον Σέτον, που εκδόθηκε το 1898. Αποτελεί την πρώτη συλλογή διηγημάτων του Σέτον και έγινε γρήγορα ένα από τα πιο δημοφιλή βιβλία της εποχής του. Η πρώτη ιστορία της συλλογής, ο "Λόμπο", βασίστηκε στην εμπειρία του Σέτον από το κυνήγι λύκων. Το βιβλίο έθεσε τις βάσεις για τα μελλοντικά έργα που θα απεικόνιζαν με παρόμοιο τρόπο τα ζώα -και ιδιαίτερα τα αρπακτικά που συχνά δαιμονοποιούνται στη λογοτεχνία- ως αλληλέγγυα όντα.
Ηλεκτρική ροή
Στην περίπτωση που το διάνυσμα της επιφάνειας σχηματίζει γωνία θ με το πεδίο τότε η ηλεκτρική ροή ισούται με:
Τα Αγρίμια Που Γνώρισα
Μερικά χρόνια μετά τη δημοσίευση του βιβλίου, ο Σέτον και τα έργα του δέχτηκαν έντονη κριτική, η οποία ξεκίνησε το 1903 όταν ο φυσιοδίφης John Burroughs δημοσίευσε στο περιοδικό Atlantic Monthly ένα δοκίμιο με τίτλο "Real and Sham Natural History". Ειδικότερα ο Burroughs κατηγόρησε τον Σέτον ότι ίδρυσε το είδος των συναισθηματικών ιστοριών ζώων κατασκευάζοντας γεγονότα και συμπεριφορές άγριων ζώων. Μάλιστα τροποποίησε τον τίτλο του βιβλίου του Σέτον μετονομάζοντάς το ως "Τα Αγρίμια Που Μόνο Εγώ Γνώρισα" (Wild Animals I Alone Have Known).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διήγημα
Ηλεκτρική ροή
Ενώ στην γενικότερη περίπτωση που η επιφάνεια δεν είναι επίπεδη η ηλεκτρική ροή δίνεται από το παρακάτω επιφανειακό ολοκλήρωμα:
Νόμος του Γκάους
Η ηλεκτρική ροή σε μία κλειστή επιφάνεια δίνεται από τον νόμο του Γκάους. Ο νόμος του Γκάους αναφέρει ότι η ηλεκτρική ροή σε μία κλειστή επιφάνεια είναι πάντα ανάλογη του φορτίου που περικλείεται σ' αυτή. Ισούται με τον λόγο του φορτίου (Q) που περικλείεται προς την διηλεκτρική σταθερά του κενού (εο). Η μαθηματική έκφραση του νόμου του Gauss είναι: Η λογική για την εξαγωγή του νόμου, όπως ήδη φάνηκε, έγκειται στη σφαιρική συμμετρία του προβλήματος και για αυτό το ολοκλήρωμα της επιφάνειας ισούται με την επιφάνεια σφαίρας. Προφανώς δεν μπορεί να εφαρμοστεί ο νόμος του Gauss όταν δεν υπάρχει συμμετρία: σφαιρική, άπειρου κυλίνδρου ή άπειρου επιπέδου.
Ο νόμος αυτός αποτελεί και την πρώτη από τις τέσσερις εξισώσεις του Maxwell.
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός
Σελεύκεια Καρίας
Σελεύκεια Καρίας ή Σελεύκεια Μαίανδρος, ή Σελεύκεια επί του Μαιάνδρου ή Τράλλεις ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Λυδίας – Καρίας, χτισμένη στην εύφορη πεδιάδα που διέτρεχε ο Μαίανδρος ποταμός, πολύ κοντά -σχεδόν ταυτίζεται- στο σημερινό Αϊδίνιο (Αϊντίν, Aydin).
Ιστορία
Τα αρχικά ονόματα της πόλης ήταν Ανθέα και Ευανθία, ενώ η πόλη αναφέρεται επίσης και ως Ερυνίνα.
Κατά την εκστρατεία που πραγματοποίησε ο Μέγας Αλέξανδρος η Ανθέα του Μαιάνδρου και η Μαγνησία του Μαιάνδρου (αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, επίσης στις όχθες του ποταμού Μαίανδρου), παραδόθηκαν στο στρατηγό Παρμενίωνα το 333 π.Χ. Η ευρύτερη περιοχή αυτή του Μαιάνδρου είχε πολλές ανεπτυγμένες πολιτείες σύμφωνα και με τις αναφορές που έκανε και ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης.
Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου η πόλη πέρασε στη Δυναστεία των Σελευκιδών, που τη μετονόμασαν σε Σελεύκεια. Στους ρωμαϊκούς χρόνους η πόλη καταστράφηκε από σεισμό, αλλά ξαναχτίστηκε και ονομάστηκε Καισάρεια Καρίας. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, τα τείχη και η ακρόπολη της πρώτης πόλης κατασκευάστηκαν από Θράκες, συγκεκριμένα τη φυλή Τράλλεις ή Τραλλίους (που ήταν και ο πρώτος πληθυσμός της περιοχής). Από αυτούς προέρχεται και το συνηθέστερο βυζαντινό όνομα τις πόλης, Τράλλεις, ενώ ως Σελεύκεια ήταν πιο γνωστή η Σελεύκεια Ισαυρίας, έδρα του ομώνυμου θέματος. Σημαντικό πρόσωπο της Βυζαντινής περιόδου που καταγόταν από τις Τράλλεις ήταν ο Ανθέμιος, μηχανικός που δούλεψε μαζί με τον Ισίδωρο από τη Μίλητο για την ανοικοδόμηση του μεγάλου ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους αναφέρεται ως έδρα επισκοπής, υπαγόμενης στην Μητρόπολη Εφέσου. Λεηλατήθηκε πολλές φορές από επιθέσεις που έκαναν οι Σελτζούκοι Τούρκοι και το 1310 καταλήφθηκε οριστικά από αυτούς και μετονομάστηκε σε Γκιουζελχισάρ (Güzelhisar, «όμορφο κάστρο»).
Αρχαιολογία
Από την αρχαία πόλη σώζονται σήμερα μόλις λίγα ερείπια. Υπάρχουν επίσης νομίσματα που κόπηκαν σε διάφορες ιστορικές περιόδους της πόλης, καθώς και πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η Αφροδίτη των Τράλλεων που βρίσκεται στο Μουσείο της Βιέννης και η κεφαλή Αφροδίτης, γνωστή ως κεφαλή Kaufmann, επίσης από τις Τράλλεις της Μικράς Ασίας, που είναι αντίγραφο ελληνιστικής εποχής της Αφροδίτης της Κνίδου, έργο που έκανε ο Πραξιτέλης, γύρω στα 150 π.Χ. και που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας Κατηγορία:Επαρχία Αϊδινίου
Σιβερέκ
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Σιβερέκ βρισκόταν εντός του Βιλαετίου του Ντιγιάρμπακιρ και είχε αρκετούς χριστιανικούς οικισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Κυβερνείο Γκίζας
To Κυβερνείο της Γκίζας (αραβικά : محافظة الجيزة Muhāfazat al-Dschīza) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Γκίζα. Έχει πληθυσμό 6.272.571 κατοίκους κι έκταση 85.153 τ.χλμ..
Ιστορία
Είναι ένα από τα παλαιότερα κυβερνεία της Αιγύπτου. Στην απογραφή του 1913 είχε 460.080 κατοίκους και έκταση 1.031 τ.χλμ. . Στις απογραφές του 1937 και 1947 είχε 682.174 και 818.168 κατοίκους αντίστοιχα κι έκταση 1.059 τ.χλμ. . Το 2008 αποσπάστηκε από το κυβερνείο η Πόλη 6ης Οκτωβρίου για να δημιουργηθεί το Κυβερνείο 6ης Οκτωβρίου. Το 2012 το Κυβερνείο 6ης Οκτωβρίου καταργήθηκε και τα εδάφη προσαρτήθηκαν ξανά στο Κυβερνείο της Γκίζας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Μοχάμετ Σαΐντ Φοφανά
Ο Μοχάμετ Σαΐντ Φοφανά (Mohamed Said Fofana, 1952-) είναι οικονομολόγος και πολιτικός, Πρωθυπουργός της Γουινέας από τις 24 Δεκεμβρίου 2010 ως τις 29 Δεκεμβρίου 2015. Διορίστηκε από τον πρόεδρο Αλφά Κοντέ το 2010. Υπήρξε διευθυντής οικονομικών ερευνών στο υπουργείο Εμπορίου.
Αν και άγνωστος στο ευρύ κοινό, πολλοί χαιρέτισαν το διορισμό του στην πρωθυπουργία, καθώς θεωρείται ότι έχει αναπτύξει πολύ καλές σχέσεις με άλλες χώρες λόγω της προηγούμενης θέσης του στο υπουργείο Εμπορίου.
Μετά την επανεκλογή του προέδρου Κοντέ τον Οκτώβριο, ο Φοφανά παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 23 Δεκεμβρίου 2015 και αντικαταστάθηκε τρεις ημέρες μετά από τον Μαμαντί Γιουλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουινέας
Τομόε
Το τομόε (巴, επίσης γράφεται ως 鞆絵), συνήθως μεταφράζεται ως «κόμμα», είναι ένα περιστρεφόμενο σύμβολο, που μοιάζει με κόμμα, και χρησιμοποιείται στα Ιαπωνικά εμβλήματα μον (σχεδόν ισοδύναμο με ένα εραλδικό σήμα ή σύμβολο στην ευρωπαϊκή εραλδική). Μοιάζει στενά με τη συνήθη μορφή ενός μαγκατάμα. μικρογραφία|563x563εσ|Ιαπωνικό πανώ, που τοποθετείτο σε πλοία της φυλής Σο. Το τομόε εμφανίζεται σε πολλά σχέδια με διάφορες χρήσεις. Τα πιο απλά, πιο κοινά μοτίβα της τεχνικής περιέχουν από ένα έως τέσσερα τομόε και θυμίζουν παρόμοια σχέδια, που έχουν βρεθεί σε ευρεία διανομή σε όλο τον κόσμο. Όταν περιγράφεται σε κύκλο, εμφανίζεται συχνά σε ένα σύνολο τριών, με αυτό το σχέδιο γνωστό ως μιτσουντομόε (mitsudomoe) (三ツ巴).
Κουάνζα
Κουάνζα είναι το νόμισμα της Ανγκόλας. Το 1977 το Κουάνζα αντικατέστησε το πορτογαλικό νόμισμα, το Εσκούδο. Η αρχική του υποδιαίρεση ήταν σε Λουέϊ. Το 1995 το Κουάνζα αναπροσαρμόστηκε. 1000 παλιά Κουάνζας αντιστοιχούν σε ένα νέο αναπροσαρμοσμένο Κουάνζα ("Kwanza Reajustado"). Από το 1999 το νέο Κουάνζα υποδιαιρείται σε 100 Σεντίμος.
Κυκλοφορούν κέρματα των 10 και 50 Σεντίμος, των 1, 2 και 5 Κουάνζα καθώς και χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 50, 100, 200, 500, 1.000 και 2.000 Κουάνζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουανζα Κουάνζα Κατηγορία:ISO 4217
Τομόε
Ετυμολογία
Ο χαρακτήρας 巴  (κινεζική προφορά βα) έχει πολλές σημασίες, από τοπωνύμιο της επαρχίας Σιτσουάν ως ρήμα  που φέρει τις έννοιες  του «ελπίζω», «αναμένω» ή «ανησυχώ».
Η ίδια η λέξη Τομόε μπορεί να είναι μογγολικής προέλευσης, καθώς συγκρίνεται με τη μέση μογγολική tomuγa (στριμμένη κόμμωση αλόγου, από το ρήμα tomu (κοτσίδα, στρίψιμο)) και Ordos t'omok («μικρή τσάντα κρεμασμένη στο κεφάλι του αλόγου»). Σε αυτήν την τελευταία σχέση, κεραμικές φιγούρες αλόγων της δυναστείας Τανγκ δείχνουν μικρούς σάκους δεμένους στο κάτω μέρος του λαιμού, ίσως για να εμποδίσουν το άλογο να σηκώσει το κεφάλι του πίσω.