cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Καποδίστριας
Εσωτερική πολιτική
Αν και δημιούργησε ελληνικό και γαλλικό τυπογραφείο στην Αίγινα, πραγματοποίησε διώξεις εναντίον του Τύπου. Με πρωτοβουλία του τροποποιήθηκε το άρθρο περί ελευθεροτυπίας καθιστώντας πρακτικά παράνομη την δημοσίευση και κυκλοφορία αντιπολιτευόμενων εφημερίδων. Σφοδρή κριτική υπήρξε και για την τοποθέτηση των δύο αδελφών του, Βιάρου και Αυγουστίνου, στις δύο κορυφαίες θέσεις του αρχιναυάρχου και αρχιστράτηγου αντίστοιχα. Κατά γενική ομολογία, και οι δύο θεωρούνταν ακατάλληλοι για τις θέσεις αυτές, ενώ κάποιοι ιστορικοί φτάνουν στο σημείο να θεωρούν ότι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πτώση του κυβερνήτη.
Εξωτερική πολιτική
Ερχόμενος στην Ελλάδα, ο Καποδίστριας δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με το πρωτόκολλο της 18ης Νοεμβρίου 1828, που έθετε τον Μοριά και τις Κυκλάδες υπό την προσωρινή εγγύηση των Συμμάχων. Με τον φόβο ότι οι Άγγλοι θα περιόριζαν την Ελλάδα σε αυτά τα σύνορα, οργάνωσε τακτικό στρατό συνεχίζοντας τον πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Στερεά Ελλάδα με στρατηγούς τον αδερφό του Αυγουστίνο Καποδίστρια, τον Ρίτσαρντ Τσωρτς και τον Δημήτριο Υψηλάντη. Στις εκκλήσεις του ναύαρχου Μάλκολμ και του νέου πρέσβη Ντόκινς να αποσύρει τις ελληνικές δυνάμεις στη Πελοπόννησο, αρνήθηκε να υπακούσει. Το Σεπτέμβριο του 1828, στο συνέδριο του Πόρου, οι πρέσβεις των τριών δυνάμεων συμφώνησαν αρχικά να περιληφθούν και η Κρήτη και η Σάμος στο νέο ελληνικό κράτος, κάτι που τελικώς δεν έγινε λόγω αντίστασης της αγγλικής κυβέρνησης. Ο Καποδίστριας είχε στηρίξει επίσης τις δύο ανεπιτυχείς εκστρατείες ελληνικού στρατού και φιλελλήνων σε Χίο και Κρήτη, οι οποίες όμως δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Με τη νικηφόρα Μάχη της Πέτρας το Σεπτέμβριο του 1829, τερματίστηκαν τα πολεμικά γεγονότα της επανάστασης και εξασφαλίστηκε η ελληνική κυριαρχία στη Στερεά Ελλάδα, ενώ με τη γαλλική συνδρομή η Πελοπόννησος εκκαθαρίστηκε απ' τα στρατεύματα του Ιμπραήμ. Το πρωτόκολλο του Λονδίνου (1829) αναγνωρίζει ως σύνορα της Ελλάδας τη γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού, αλλά όχι ελληνική ανεξαρτησία, αντίθετα αυτονομία με καταβολή φόρου υποτελείας στον Σουλτάνο.
Όσον αφορά στην επιλογή του ηγεμόνα, ο Καποδίστριας πρότεινε τον Λεοπόλδο του Σαξ-Κόμπουργκ (Saxe-Coburg), ο οποίος όμως παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση του θρόνου λόγω διαφωνιών για τα σύνορα. Αρκετοί ιστορικοί θεωρούν ότι ο Καποδίστριας επίτηδες απομάκρυνε τον Λεοπόλδο από τον θρόνο, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι δεν αντιτάχθηκε στον ερχομό του. Γεγονός όμως είναι ότι όσοι ζητούσαν να έλθει ο Λεοπόλδος αντιμετώπισαν έντονη κυβερνητική δυσμένεια. Παράλληλα οι ελληνικές επιχειρήσεις στη Στερεά Ελλάδα συνεχίζονταν, καθώς και η προέλαση των Ρώσων προς την Κωνσταντινούπολη (Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1828-1829)).
Ανήσυχη από τις επιτυχίες της Ελλάδας και της Ρωσίας η Μεγάλη Βρετανία έσπευσε να συμφωνήσει στη συνοριακή γραμμή Άρτας - Βόλου και το σημαντικότερο στην ανεξαρτησία. Μετά από διαπραγματεύσεις υπογράφηκε το πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο αναγνωριζόταν η ανεξαρτησία της Ελλάδας, η οποία θα εκτεινόταν νότια της συνοριακής γραμμής που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός, αφήνοντας εκτός την Αιτωλία και την Ακαρνανία. Ο Καποδίστριας συμφωνεί με την ανεξαρτησία, αλλά αντιδρά στα ζητήματα της εκκένωσης περιοχών απ' τον ελληνικό στρατό και στο ζήτημα του ξένου κληρονομικού μονάρχη. Το Σεπτέμβριο του 1831 (13 μέρες πριν τη δολοφονία του), με το νέο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, αλλάζει οριστικά προς το συμφέρον της Ελλάδας η συνοριακή γραμμή.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του, ο Καποδίστριας λόγω της ισχνής οικονομικής κατάστασης του κράτους επιχείρησε να συνάψει δάνειο με τράπεζες του εξωτερικού, προσπάθεια που δεν ευοδώθηκε λόγω των αντιδράσεων της Μεγάλης Βρετανίας.
Ως κυβερνήτης ο Καποδίστριας αρνήθηκε να δεχθεί μισθό, όπως επίσης αρνήθηκε χρηματική αποζημίωση από τον Τσάρο για να μην κατηγορηθεί από τους αντιπάλους του για μεροληψία απέναντι στη Ρωσία, ενώ διέθεσε όλη του την περιουσία για τους σκοπούς του κράτους.
Αντιπολίτευση
thumb|280px|left|Η δολοφονία του Καποδίστρια (πίνακας του [[Διονύσιος Τσόκος|Διονύσιου Τσόκου)]]
Πέραν των πιεστικότατων οικονομικών, κοινωνικών και διπλωματικών προβλημάτων, ο Καποδίστριας είχε να αντιμετωπίσει δύο σημαντικά εμπόδια στην πολιτική του για την οικοδόμηση του νεοπαγούς ελλαδικού κράτους: πρώτον την εχθρότητα της Γαλλίας (μετά το 1830) και της Αγγλίας, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των οποίων στην Ανατολική Μεσόγειο κινδύνευαν από την προοπτική δημιουργίας ενός νέου και δυναμικού ναυτικού και εμπορικού κράτους έξω από τον έλεγχό τους ή, χειρότερα, υπό την επιρροή της Ρωσίαςˑ δεύτερον, τους φατριασμούς και τα τοπικιστικά, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων, Φαναριωτών και πλοιοκτητών, οι οποίοι και επεδίωκαν διατήρηση των προνομίων και συμμετοχή στη νομή της εξουσίας. Εν τέλει ο συνδυασμός των παραπάνω παραγόντων προετοίμασε το έδαφος και οδήγησε στην πολιτική και φυσική εξόντωση του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας στις 27 Σεπτεμβρίου 1831.
Προκειμένου να διαχειρισθεί αποτελεσματικά την τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση του νέου κράτους, ο Καποδίστριας προέκρινε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας, ώστε να διατηρήσει άμεσα τον πολιτικό έλεγχο. Την αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια απάρτιζαν οι παραμερισμένοι από την εξουσία κοτζαμπάσηδες και πλοιοκτήτες. Ο συγκεντρωτισμός που επέδειξε ο Καποδίστριας παραμερίζοντας τις τοπικές αρχές και διορίζοντας σε θέσεις κλειδιά τα δύο αδέλφια του, Αυγουστίνο και Βιάρο Καποδίστρια, τον οδήγησαν σε σύγκρουση με τις προαναφερθείσες ομάδες συμφερόντων. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγορούσαν για δεσποτισμό, καθώς δεν δεχόταν να παρουσιάσει συνταγματικό χάρτη, ενώ καθυστερούσε τη διενέργεια εθνοσυνέλευσης. Ο ίδιος, απαντώντας στις αιτιάσεις, μίλησε για άλλες προτεραιότητες, όπως η ίδρυση σχολείων (αλληλοδιδακτικά, τεχνικές σχολές) και διανομή καλλιεργήσιμων γαιών στους φτωχούς ακτήμονες. Με τον τρόπο αυτό (παιδεία και εξασφάλιση πόρων), πίστευε πως οι Έλληνες θα απαλλάσσονταν από τη δουλεία της εκμετάλλευσης των λίγων και θα καθίσταντο έτοιμοι να απολαύσουν πλήρη, πολιτικά δικαιώματα. Κέντρο του αντικαποδιστριακού αγώνα έγινε η Ύδρα, έδρα των πλοιοκτητών και πιο συγκεκριμένα της οικογένειας Κουντουριώτη που είχε με το μέρος της τους αγωνιστές Μιαούλη, Σαχτούρη, Τομπάζη, Κριεζήδες. Βασικός λόγος για την αντίδραση των Υδραίων πλοιοκτητών ήταν η απαίτηση τους για την «άνευ αναβολής» καταβολή αποζημιώσεων για τις μεγάλες ζημιές και απώλειες των πλοίων τους κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Αναγνωρίζοντας αμέσως το δίκαιο αίτημα, ο Καποδίστριας υποσχέθηκε ότι μόλις θα βελτιώνονταν τα οικονομικά της χώρας, η Ύδρα θα έπαιρνε «το μερίδιόν της καθ’ όσον το δίκαιον απαιτούσε». Οι Υδραίοι, όμως, απαιτούσαν την άμεση καταβολή αυτών των αποζημιώσεων, πράγμα που ήταν αδύνατον λόγω της οικτρής οικονομικής κατάστασης του κράτους. Στην Ύδρα, επιπλέον, κατέφυγαν ο ηγέτης του Αγγλικού κόμματος, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, και οι Σπυρίδων Τρικούπης, Αναστάσιος Πολυζωίδης και Αλέξανδρος Σούτσος, έχοντας την ηθική συμπαράσταση του φιλογάλλου Κοραή. Όργανο της αντιπολιτευτικής αυτής ομάδας ήταν η εφημερίδα Απόλλων του Πολυζωίδη. Η Γαλλία και η Αγγλία, θεωρώντας τον Καποδίστρια ως φίλα προσκείμενο στη Ρωσία, ενθάρρυναν τους αντιπολιτευόμενους.
Πυρπόληση του ναυστάθμου
Την 14η Ιουλίου 1831, οι Μιαούλης και Κριεζής με 200 Υδραίους στρατιώτες κατέλαβαν τον ναύσταθμο στον Πόρο επειδή έμαθαν ότι ο στόλος ήταν έτοιμος να κινηθεί κατά της Ύδρας. Αμέσως έσπευσαν οι αντιπρέσβεις των τριών Μεγάλων Δυνάμεων προκειμένου να διαπραγματευθούν. Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι, αιφνιδιάζοντας τους εξεγερμένους, τάχθηκαν υπέρ της νόμιμης κυβέρνησης και απαίτησαν την παράδοση των επαναστατών. Έτσι, ο αγγλικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος είχαν αποκλείσει τα λιμάνια του Πόρου και της Ύδρας ώστε να μην επιτραπεί η ένωση των στόλων των επαναστατών. Ο ελλιμενισμένος εθνικός στόλος στον Πόρο ήταν υπό την αρχηγία πλέον του Μιαούλη, ενώ μια μικρή μοίρα, υπό την αρχηγία του Κωνσταντίνου Κανάρη, δε δέχθηκε να υπακούσει στους επαναστάτες. Και ενώ ο Άγγλος και ο Γάλλος ναύαρχος, κωλυσιεργώντας, έπλευσαν προς το Ναύπλιο για να συσκεφθούν με τους αντιπρέσβεις, ο Ρώσος ναύαρχος Ρίκορντ ανέλαβε να εφαρμόσει, μόνος αυτός, τις οδηγίες του Καποδίστρια. Απέκλεισε τους αντάρτες, ήρθε σε προστριβές μαζί τους, τίναξε στον αέρα τη «Νήσο των Σπετσών», αιχμαλώτισε ένα ακόμη πλοίο και τελικά εξώθησε τον Μιαούλη στο «μεγαλουργόν έγκλημα». Το πρωί της 1ης Αυγούστου 1831 ο Μιαούλης, όπως είχε προειδοποιήσει τον Ρίκορντ, ανατίναξε δύο από τα πιο σύγχρονα τότε πλοία του ελληνικού ναυτικού, τη φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα». Ο Δ. Χοϊδάς, σε επιστολή του προς τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, από την Τρίπολη, στις 10 Αυγούστου 1831, ανάμεσα σε πολλές άλλες σημαντικές πληροφορίες για την τραγική κατάσταση που επικρατούσε σε όλη τη χώρα, έγραφε πως οι Υδραίοι έλεγαν ότι «την φρεγάδαν (Ελλάς) την έκαυσαν δι' αδείας του πρέσβεως της Αγγλίας, όστις τους υπεσχέθη ότι τους δίδει άλλην» και η αστυνομία του Ναυπλίου είχε πληροφορίες «ότι οι δύο πρέσβεις (Αγγλίας και Γαλλίας) έλαβαν μέρος με τους Υδραίους και ότι έγραψαν εις τον Ρίκορδ να παύσει από τας κατ’ αυτών εχθροπραξίας του έως ότου να έλθει ο παρά των τριών δυνάμεων αποστελλόμενος πληρεξούσιος, όστις είναι ο ναύαρχος Άγγλος, της μοί­ρας του Αιγαίου πελάγους …». Και πρόσθετε ότι στην Ύδρα είχαν κα­ταφθάσει «δύο πλοία γαλλικόν και αγγλικόν … και οι δύο ναύαρχοι (ο Άγγλος και ο Γάλλος) με τρόπον προσφέρουσι βοηθήματα εις την Ύδραν και τους λέγουσι να επιμένουν εις τον σκοπόν των και να μη φοβώνται διόλου, διότι επιτυγχάνουσι το ποθούμενον …».
Ο ίδιος ο Καποδίστριας είχε γνώση για τους σχεδιασμούς των συγκεκριμένων ξένων δυνάμεων εναντίον του. Στις 31 Ιουλίου 1831, σε επιστολή του προς τον Γάλλο ναύαρχο Lalande, που υπηρετούσε στην Ελλάδα, του αποκάλυψε ότι γνώριζε όλες τις δολοπλοκίες των Άγγλων και των Γάλλων: «Εγώ δε, και τις δολοπλοκίες όλων σας τις εγνώριζα, αλλά έκρινα ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να κόψω το νήμα της συνεργασίας μαζί σας, γιατί έδινα προτεραιότητα στην ανόρθωση και στην ανασυγκρότηση της Ελλάδος. Αν έκοβα τις σχέσεις με τις λεγόμενες «προστάτιδες» Δυνάμεις, τούτο θα ήταν εις βάρος της Ελλάδος και δεν ήθελα με κανένα τρόπο να προσθέσω βάρος και στη συνείδησή μου. Και άφησα τα πράγματα να λαλήσουν μόνα τους …». Στις 14 Σεπτεμβρίου 1831, έστειλε στον Έλληνα πρέσβη στο Παρίσι, πρίγκηπα Α. Σούτσο, επιστολή με την οποία διαμαρτύρεται με αγανάκτηση και του ζητά να προβεί σε σχετικά διαβήματα στη γαλλική κυβέρνηση, για την πρωτοφανή και ανεπίτρεπτη ανάμιξη των Γάλλων και των Άγγλων αξιωματικών στις φοβερές αντικυβερνητικές ενέργειες της Ύδρας και της Μάνης και για την απροκάλυπτη σύμπραξη και τη βοήθειά τους προς τους ταραχοποιούς.
Δολοφονία
μικρογραφία|Ναύπλιο, το σημείο από όπου πυροβολήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας στις 27/9/1831 Ήδη από το προηγούμενο έτος, το 1830, είχε ξεσπάσει ανταρσία στη Μάνη υπό την ηγεσία του Τζανή Μαυρομιχάλη, αδελφού του Πετρόμπεη. Ο τελευταίος ετέθη σε περιορισμό στο Ναύπλιο, ζήτησε να πάει στη Μάνη για να την ησυχάσει, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό, αποπειράθηκε να διαφύγει με αγγλικό πλοίο, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Βαρέως φέροντες τη μεταχείριση αυτή του αρχηγού της οικογενείας τους, και μέσα στο τεταμένο και από τα γεγονότα του Πόρου κλίμα, οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης, αδελφός και γιος του Πετρόμπεη αντίστοιχα, εφάρμοσαν το μανιάτικο έθιμο της βεντέτας. Το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν θανάσιμα τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει την κυριακάτικη θεία λειτουργία. Τον Καποδίστρια συνόδευε ο Κρητικός μονόχειρας σωματοφύλακας του Γεώργιος Κοζώνης, ο οποίος πυροβόλησε τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη. Τον τελευταίο τον αποτελείωσε ο όχλος, το δε πτώμα του πετάχτηκε στο λιμάνι. Ο ετοιμοθάνατος κυβερνήτης μεταφέρθηκε από τον κόσμο σε παρακείμενο φαρμακείο, όπου εξέπνευσε. Προηγουμένως όμως, εξετάσθηκε επί τόπου από το γιατρό και προσωπικό φίλο του θανόντα Σπύρο Καρβελά, που συνέταξε τη σχετική έκθεση η οποία περιέχεται σε ιστορικό ντοκουμέντο. Σύμφωνα με αυτήν, ο θάνατος του Κυβερνήτη προήλθε από τραύματα στην ινιακή χώρα και στη δεξιά κοιλιακή χώρα. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία, από όπου και παραδόθηκε στις αρχές για να δικαστεί, ύστερα από την επιμονή του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί και απειλούσε να κάψει την πρεσβεία. Τελικώς καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε λίγες μέρες αργότερα. Ο τραγικός θάνατος του Καποδίστρια βύθισε σε θλίψη τον γεωργικό πληθυσμό, ενώ αντίθετα στην Ύδρα δέχτηκαν την είδηση με πανηγυρισμούς.
Έχει υποστηριχθεί ότι καταλυτικό ρόλο στη δολοφονία του διαδραμάτισαν οι ξένες δυνάμεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά την παρέλευση τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος, ο φάκελος για τη δολοφονία του Καποδίστρια στα αρχεία του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών παρέμενε, τουλάχιστον έως το Σεπτέμβριο του 2014, ακόμη απόρρητος. Στον σχεδιασμό της συνωμοσίας φαίνεται πως πρωτοστάτησε ο Γάλλος στρατηγός Gerard, διοικητής τότε του τακτικού στρατού που επιχείρησε να οργανώσει ο ίδιος ο Καποδίστριας. Δύο ολόκληρους μήνες πριν από τη δολοφονία, οι αξιωματικοί του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος στην Πελοπόννησο, στις μεταξύ τους συζητήσεις, δεν αμφέβαλλαν καθόλου ότι πλησίαζε η ημέρα της δολοφονίας, ή απλώς της ανατροπής του Κυβερνήτη. Κατά τον Γιάννη Κορδάτο, η οικονομική κρίση, και η απόρριψη των αγγλικών και γαλλικών οικονομικών προτάσεων εκ μέρους του, οδήγησαν τις δύο τελευταίες «προστάτιδες δυνάμεις» να οργανώσουν τη δολοφονία του ρωσόφιλου Καποδίστρια, χρησιμοποιώντας τους Υδραίους και τους Μανιάτες. Κατά τον Β. Κρεμμυδά, που μελέτησε το αρχειακό υλικό της υπόθεσης, κύριο ρόλο έπαιξε η Γαλλία, ενώ ελάχιστες είναι οι ενδείξεις ότι αναμίχθηκε η Βρετανία. Η τελευταία ενδεχομένως γνώριζε τη συνωμοσία αλλά δεν παρενέβη να την εμποδίσει. Κατά τον Κρεμμυδά, δεν υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις για ανάμιξη της Ύδρας στη συνωμοσία.
Από τους δολοφόνους, ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης λίγο πριν πεθάνει από την πιστολιά του φρουρού του Καποδίστρια, ζητώντας έλεος είπε στους αστυνομικούς: «Δεν φταίω εγώ, στρατιώται άλλοι με έβαλαν». Ο σύγχρονος με τα γεγονότα, ιστορικός και αγωνιστής Νικόλαος Κασομούλης, αναφέρει ότι ο έτερος εκτελεστής του Κυβερνήτη, Γεώργιος Μαυρομιχάλης, κατέφυγε στο σπίτι του πρέσβη της Γαλλίας βαρώνου Ρουάν, δηλώνοντάς του: «Σκοτώσαμε τον τύραννο. Μπιστευόμαστε την τιμή της Γαλλίας. Να τα άρματά μας».
Ο Γάλλος πρέσβης παρέσχε άσυλο στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη κι αρνήθηκε να τον παραδώσει, ζητώντας ένταλμα σύλληψης. Πάντως, υπό την απειλή του εξεγερμένου λαού που είχε περικυκλώσει την πρεσβεία, ο Ρουάν αναγκάστηκε να παραδώσει τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη στις αρχές. Αξιοσημείωτη είναι, επίσης, η στάση του πρέσβη της Αγγλίας, ο οποίος, αμέσως μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, ζήτησε να ληφθούν αυστηρά μέτρα κατά του εξεγερμένου λαού, ακόμη και καταστολή με τη χρήση όπλων, απειλώντας την τριμελή προσωρινή Διοικητική επιτροπή (που απαρτιζόταν από τους Αυγουστίνο Καποδίστρια, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Κωλέττη) ακόμη και με αποχώρηση και διακοπή των διπλωματικών σχέσεων. Αρκετά αργότερα, το 1840, ο ίδιος ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ακούγοντας κάποιον να κατηγορεί τον Καποδίστρια, φέρεται να είπε τούτα τα λόγια: «Δεν μετράς καλά φιλόσοφε … Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε ματαβρεί, και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα …». Για τη δολοφονία του Καποδίστρια, ο Ελβετός φιλέλληνας, φίλος του Καποδίστρια και ευεργέτης της επανάστασης, Ι.Γ. Εϋνάρδος είπε: «Όστις δολοφόνησε τον Καποδίστρια, δολοφόνησε την πατρίδα του. Ο θάνατός του είναι συμφορά για την Ελλάδα και δυστύχημα ευρωπαϊκόν».
Μετά από τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια τη θέση του κυβερνήτη ανέλαβε ο αδελφός του Αυγουστίνος Καποδίστριας, ως πρόεδρος της προαναφερθείσας Διοικητικής Επιτροπής που διόρισε η Γερουσία, όμως παραιτήθηκε στις 28 Μαρτίου 1832. Τη σορό του Καποδίστρια τη μετέφερε ο αδελφός του στην Κέρκυρα, όπου και ενταφιάστηκε στη Μονή Πλατυτέρας.
Κριτική και τιμές
right|thumb|Άγαλμα του Ιωάννη Καποδίστρια στην οδό Πανεπιστημίου, φιλοτεχνημένο από τον [[Γεώργιος Μπονάνος|Γεώργιο Μπονάνο]] thumb|Προτομή του Ιωάννη Καποδίστρια, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα.
Σχετικά με την προσωπικότητα του Καποδίστρια έχουν εκφραστεί από τους ιστορικούς αντικρουόμενες απόψεις. Από τους παλαιότερους, ο κόμης Γκομπινώ τον συγκαταλέγει στους τρεις μεγαλύτερους διπλωμάτες της εποχής μαζί με τον Μέτερνιχ και τον Ταλλεϋράνδο, και ο Χέρτσμπεργκ αναφέρει ότι ήταν διπλωμάτης δεξιώτατος, ο Γιάννης Κορδάτος τον χαρακτηρίζει τυφλό όργανο των Ρώσων, ενώ ο Καρλ Μαρξ τον χαρακτηρίζει πολιτικά ανυπόληπτο. Ο Σπυρίδων Τρικούπης, στενός συνεργάτης του Καποδίστρια, εκφράζεται μεν θετικά, δεν παραλείπει όμως να τον κατηγορήσει για την κατάλυση του Συντάγματος.
Από τους νεότερους ιστορικούς, ο Τάσος Βουρνάς εκφράζεται θετικά ως προς το έργο του Καποδίστρια, όπως και οι Παύλος Καρολίδης και Διονύσιος Κόκκινος, ένας από τους φανατικότερους υποστηρικτές του. Με την άποψη ότι ο Καποδίστριας ήταν απλά όργανο των Ρώσων διαφωνεί και ο Ντάγκλας Ντέικιν. Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης χαρακτηρίζει το έργο του αξιόλογο αλλά όχι αξιέπαινο. Σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν σημαντικό το έργο του Καποδίστρια, χωρίς να παραλείπουν να αναφέρουν όμως την αυταρχικότητα με την οποία άσκησε την εξουσία. Η φιλοπατρία του αναγνωρίζεται από σχεδόν όλους τους ιστορικούς. Σχετικά με τη φιλοπατρία του, ο Τάκης Σταματόπουλος συμπεραίνει πώς «για να είμαστε δίκαιοι δεν μπορούμε να αρνηθούμε την αγαθή πρόθεσή του, την καταπληκτική και φιλότιμη εργατικότητά του να δημιουργήσει κράτος από το χάος». Σύμφωνα με τη μαρξιστική ανάλυση του Γιάννη Μηλιού, η διακυβέρνηση από τον Καποδίστρια ήταν το αποτέλεσμα μιας «καταστροφικής ισορροπίας» μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων που γέννησε την αναγκαιότητα του βοναπαρτισμού. Κατά τον ίδιο, «δεν επρόκειτο ούτε για το αποτέλεσμα του συμβιβασμού της αστικής τάξης με τους (ανύπαρκτους άλλωστε) φεουδάρχες, ούτε για τη «βούληση» των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά για την κρίση και το κενό ηγεμονίας, το οποίο καλύφθηκε φυσικά με «έκτακτο» τρόπο. Ο ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς αναφέρει πως καλλιεργήθηκε ένας μύθος από τους απολογητές της διακυβέρνησής του για να αιτιολογήσουν την αυταρχικότητά του ότι δήθεν ήθελε να καταργήσει τις οπισθοδρομικές τοπικές εξουσίες υπέρ μιας κεντρικής, εθνικής εξουσίας. Ισχυρίζεται πως ήταν εκ πεποιθήσεως θιασώτης της πεφωτισμένης δεσποτείας και ανέλαβε την εξουσία μόνο όταν είχε εξασφαλίσει την επιβολή μιας τέτοιας μορφής διακυβέρνησης, «στη λογική του, τα περί φιλελεύθερων και δημοκρατικών Συνταγμάτων και πολιτευμάτων, εκλεγμένης Βουλής κλπ. δε χωρούσαν.» Συνεχίζει πως φόβος διακατείχε τον Κυβερνήτη απέναντι σε όλους πάνω κάτω τους πρωταγωνιστές της απελευθέρωσης ακόμη και τον Θ. Κολοκοτρώνη. Εντάσσει τη δολοφονία του στο πλαίσιο μιας παρατεταμένης αναντιστοιχίας των νέων, με τα καλά και τα κακά τους, κοινωνικών σχέσεων μετά το 1821 με την αυταρχική πολιτική εξουσία στο πλαίσιο της πεφωτισμένης δεσποτείας.
thumb|Ο τάφος του Καποδίστρια στη [[Μονή Πλατυτέρας στην Κέρκυρα. Στα δεξιά ο τάφος του αδελφού του, Αυγουστίνου.]]
Είχε τιμηθεί πλείστες φορές από τον Τσάρο Αλέξανδρο και είχε ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης του καντονιού Βω με πρωτεύουσα τη Λωζάνη. Σήμερα πολλοί δρόμοι και πλατείες φέρουν το όνομά του. Ο Κρατικός Αερολιμένας Κερκύρας ονομάζεται «Ιωάννης Καποδίστριας», ενώ από το 1911, κατόπιν επιθυμίας του ευεργέτη Ιωάννη Δόμπολη, το Εθνικό Πανεπιστήμιο Αθηνών μετονομάστηκε σε «Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών» και στα Προπύλαια μάλιστα υπάρχει ανδριάντας του. Επίσης, η μορφή του Καποδίστρια απεικονίζεται στο κέρμα των 20 λεπτών (υπομονάδα του ευρώ) της ελληνικής έκδοσης, όπως και στο χαρτονόμισμα των 500 δραχμών (1983 - 2001). «Ιωάννης Καποδίστριας» (ή Σχέδιο Καποδίστρια) ονομάζεται και το πρόγραμμα σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σημίτη. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2009 πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια προτομής του Καποδίστρια στη Λωζάννη της Ελβετίας, παρουσία της Ελβετίδας υπουργού Εξωτερικών Μισελίν Καλμί - Ρέι και του Ρώσου ομολόγου της Σεργκέι Λαβρόφ. Ανδριάντας υπάρχει επίσης στην κεντρική πλατεία της πόλης Κάπο ντ' Ίστρια (σημερινό Κόπερ) της Σλοβενίας. Πιθανολογείται ότι ήταν τέκτονας.
Στο εξοχικό της οικογένειας Καποδίστρια, το οποίο δωρήθηκε από τη δισέγγονη του Γεωργίου Καποδίστρια, αδελφού του κυβερνήτη, Μαρία Δεσύλλα - Καποδίστρια, στη θέση Κουκουρίτσα της Κέρκυρας, λειτουργεί το Μουσείο Καποδίστρια, όπου φυλάσσονται κειμήλια της οικογένειας και προσωπικά του αντικείμενα. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, στην Αθήνα, φιλοξενούνται επίσης προσωπικά αντικείμενα του Κυβερνήτη, καθώς και το γραφείο του.
Επιπλέον, την 24η Φεβρουαρίου 2007, στην Κέρκυρα, οι Δήμοι Κερκυραίων, Αίγινας, Ναυπλίου (Ελλάδα), Αμμόχωστου (Κύπρος) και Koper-Capodistria (Σλοβενία) αποφάσισαν και συνέστησαν το Δίκτυο Πόλεων «Ιωάννης Καποδίστριας». Το παραπάνω δίκτυο συγκροτήθηκε από τις πόλεις ή χώρες στις οποίες έζησε και έδρασε ο Ιωάννης Καποδίστριας και στόχος του είναι η προαγωγή της προσωπικότητας και του έργου του Κυβερνήτη τόσο σε τοπικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Ιωαννης Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Ιόνιος Πολιτεία Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832 Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κατηγορία:Ελληνοελβετικές σχέσεις Κατηγορία:Δολοφονημένοι αρχηγοί κράτους Κατηγορία:Έλληνες υπήκοοι ελληνοκυπριακής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες ιταλικής καταγωγής
Παάλιακ (δορυφόρος)
Πιστεύεται πως έχει διάμετρο περίπου 22 χιλιόμετρα, και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 15,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων σε 687 ημέρες. Είναι μέλος της ομάδας Ινουίτ (οι δορυφόροι αυτοί έχουν ανώμαλη τροχιά), ενώ παρουσιάζει εγγύτητα με άλλους 9 δορυφόρους.
Μαζί με τους Κίβιουκ και Σίαρνακ, εμφανίζεται με ανοιχτά-κόκκινα χρώματα και παρόμοιο υπέρυθρο φάσμα, υποστηρίζοντας την θέση πως υπάρχει μία κοινή καταγωγή της ομάδας Ινουίτ, από την διάσπαση ενός προηγούμενου μεγαλύτερου σώματος. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Κώστας Γεωργουσόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λαμία το 1937. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας - Αρχαιολογίας) και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών με δασκάλους του τους Δημήτρη Ροντήρη και Γιάννη Σιδέρη. Εργάστηκε στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση. Το 1978 ανέλαβε, κατόπιν ανάθεσης του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, την επιμέλεια του βιβλίου Δραματική ποίηση, που αποτέλεσε επί είκοσι πέντε χρόνια διδακτέα ύλη στα ελληνικά Γυμνάσια. Από το 2003 είναι πρόεδρος του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικού Μουσείου. Στο δημοψήφισμα του 2015 υποστήριξε το Ναι.
Διακρίσεις - Βραβεία
Το 2008 του απενεμήθη το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Επίσης, το 2006 το Πανεπιστήμιο Αθηνών, μετά από πρωτοβουλία του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορά του.
Το 1986, για τo έργo του Τα μετά το θέατρο, έλαβε το 1ο Κρατικό Βραβείο δοκιμίου, ενώ για το έργο Από τον Στρίντμπεργκ και τον Τσέχωφ στον Πιραντέλλο και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ το 1999 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Για το σύνολο του έργου του έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών (2000).
Σταδιοδρομία
Μπήκε στον στίβο της θεατρικής κριτικής το 1971 από τις στήλες της εφημερίδας Το Βήμα και συνέχισε στην εφημερίδα Τα Νέα, όπου εργάζεται ως κριτικός και επιφυλλιδογράφος μέχρι σήμερα, ενώ εκτάκτως συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
Έργα
Κριτικά δοκίμια, επιφυλλίδες και σχόλιά του έχουν κυκλοφορήσει στους εξής τόμους: Κλειδιά και κώδικες θεάτρου, Ι, Αρχαίο δράμα, 1982, ΙΙ, Ελληνικό Θέατρο, 1984, Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου, 1984, Τα μετά το θέατρο, 1985, Προσωπολατρία, 1992, Θίασος Ποικιλιών, 1993, Νήμα της στάθμης, 1996, Παγκόσμιο θέατρο, 1, Από τον Μένανδρο στον Ίψεν, 1998, Παγκόσμιο θέατρο, 2, Από τον Στρίντμπεργκ και τον Τσέχωφ στον Πιραντέλλο και τον Μπρεχτ, 1999, Παγκόσμιο θέατρο, 3, Από τον Μίλλερ στον Μύλλερ, 2000.
Με το ψευδώνυμο Κ. Χ. Μύρης έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Αμήχανον Τέχνημα, 1971, 1980 (μαζί με την Παράβαση), τα διηγήματα Η Καμπάνα - Οδάξ, 1985, και τη συλλογή τραγουδιών τα οποία έχουν μελοποιήσει γνωστοί συνθέτες (Χρονικό, Η μεγάλη αγρυπνία, Ιθαγένεια, Ανεξάρτητα τραγούδια, 1980). Επίσης με το ίδιο ψευδώνυμο υπογράφει το μεταφραστικό έργο του, που έχει ως άξονα το αρχαίο δράμα.
Έχει μεταφράσει τα ακόλουθα έργα:
Μολιέρος: Ταρτούφος
Από το 1990 διδάσκει ως επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει διατελέσει πρόεδρος του Δ.Σ. στο Εθνικό Θέατρο και επί μία εικοσαετία πρόεδρος της Επιτροπής Θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού. Είναι ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Έρευνας και Πρακτικών Εφαρμογών Αρχαίου Ελληνικού Δράματος «Δεσμοί» και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του.
Από το 2013 είναι διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Televes
Η Televés είναι πολυεθνική εταιρεία αφιερωμένη στην έρευνα, τον σχεδιασμό, την κατασκευή και την εμπορία τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού. Η ειδικότητά της είναι η λήψη και η διανομή ραδιοτηλεοπτικών σημάτων.
Ιστορικό
Η προέλευση της επιχείρησης συνδέεται με τη γέννηση της τηλεόρασης στην Ισπανία. Στην πραγματικότητα, η Televés γεννήθηκε το 1958 ως ένα μικρό εργαστήριο παραγωγής κεραιών. Οι ιδρυτές της ήταν ο Ρικάρντο Μπεσκάνσα και ο Αμαδόρ Μπέιρας. Τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας βρίσκονται στο Σαντιάγο δε Κομποστέλα.
Επί του παρόντος, η Televés είναι μια πολυεθνική ομάδα που συγκεντρώνει περίπου είκοσι εταιρείες. Το 2014 κατέγραψε πωλήσεις ύψους 150 εκατομμυρίων ευρώ, με 720 υπαλλήλους και επένδυση σε έρευνα και ανάπτυξη ύψους 6 εκατομμυρίων ευρώ.
Από το 1995, αποτελεί μέρος της Digital Video Broadcasting, μιας διεθνούς κοινοπραξίας εταιρειών που προωθεί πρότυπα τεχνολογίας ψηφιακής τηλεόρασης.
Τραζοδόνη
Η τραζοδόνη, που πωλείται με την επωνυμία Trittico μεταξύ άλλων, είναι αντικαταθλιπτικό φάρμακο. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μείζονος κατάθλιψης, των διαταραχών άγχους και, με άλλα φάρμακα, της εξάρτησης από το αλκοόλ. Λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν ξηροστομία, αίσθημα λιποθυμίας, έμετο και πονοκέφαλο. Οι πιο σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αυτοκτονία, μανία, ακανόνιστο καρδιακό ρυθμό και παθολογικά παρατεταμένες στύσεις. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού είναι ασφαλής. Είναι μια ένωση φαινυλπιπεραζίνης του κλάδου των ανταγωνιστών σεροτονίνης και αναστολέων επαναπρόσληψης (SARI). Η τραζοδόνη έχει επίσης ηρεμιστικά αποτελέσματα.
Η τραζοδόνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1981. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 30ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 22 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η τραζολόνη έχει τις ακόλουθες ιατρικές χρήσεις:
Κατάθλιψη
Η κύρια χρήση της τραζοδόνης είναι η θεραπεία της μείζονος κατάθλιψης. Τα δεδομένα από ανοιχτές και διπλά τυφλές δοκιμές υποδηλώνουν ότι η αντικαταθλιπτική αποτελεσματικότητα της τραζοδόνης είναι συγκρίσιμη με εκείνη της αμιτριπτυλίνης, της δοξεπίνης και της μανιασερίνης. Επίσης, η τραζοδόνη έδειξε αγχολυτικές ιδιότητες, χαμηλή καρδιοτοξικότητα και σχετικά ήπιες παρενέργειες.
Επειδή η τραζοδόνη έχει ελάχιστη αντιχολινεργική δράση, ήταν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη ως θεραπεία σε γηριατρικούς ασθενείς με κατάθλιψη όταν έγινε για πρώτη φορά διαθέσιμη. Τρεις διπλά τυφλές μελέτες ανέφεραν ότι η τραζοδόνη έχει αντικαταθλιπτική αποτελεσματικότητα παρόμοια με αυτήν άλλων αντικαταθλιπτικών σε γηριατρικούς ασθενείς. Ωστόσο, μια παρενέργεια της τραζοδόνης, η ορθοστατική υπόταση, η οποία μπορεί να προκαλέσει ζάλη και να αυξήσει τον κίνδυνο πτώσης, μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για τους ηλικιωμένους ασθενείς. Έτσι, αυτή η παρενέργεια, μαζί με την καταστολή, καθιστά συχνά την τραζοδόνη λιγότερο αποδεκτή για αυτόν τον πληθυσμό, σε σύγκριση με νεότερες ενώσεις που μοιράζονται την έλλειψη αντιχολινεργικής δραστηριότητας αλλά όχι το υπόλοιπο προφίλ παρενεργειών. Ωστόσο, η τραζοδόνη είναι συχνά χρήσιμη για γηριατρικούς ασθενείς με κατάθλιψη που έχουν σοβαρή διέγερση και αϋπνία.
Αυπνία
Πολλοί γιατροί χρησιμοποιούν χαμηλή δόση τραζοδόνης ως εναλλακτική λύση έναντι των βενζοδιαζεπινών για τη θεραπεία της αϋπνίας. Δύο πρόσφατες μελέτες διαπίστωσαν ότι η τραζοδόνη είναι ο δεύτερος πιο συνταγογραφούμενος παράγοντας για την αϋπνία, αλλά καθώς οι περισσότερες μελέτες έχουν περιοριστεί σε άτομα με κατάθλιψη, λίγες μελέτες υποστηρίζουν πραγματικά τη χρήση της τραζοδόνης στην πρωτοπαθή αϋπνία.
Παρενέργειες
Λόγω της έλλειψης αντιχολινεργικών παρενεργειών, η τραζοδόνη είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε καταστάσεις στις οποίες τα αντιμουσκαρινικά αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα προβληματικά (π.χ., σε ασθενείς με καλοήθη υπερπλασία του προστάτη, γλαύκωμα κλειστής γωνίας ή σοβαρή δυσκοιλιότητα). Η τάση της τραζοδόνης να προκαλεί καταστολή είναι δίκοπο μαχαίρι. Για πολλούς ασθενείς, η ανακούφιση από την ταραχή, το άγχος και την αϋπνία μπορεί να είναι γρήγορη. Για άλλους ασθενείς, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με σημαντική ψυχοκινητική καθυστέρηση και συναισθήματα χαμηλής ενέργειας, οι θεραπευτικές δόσεις τραζοδόνης μπορεί να μην είναι ανεκτές λόγω καταστολής. Η τραζοδόνη προκαλεί ορθοστατική υπόταση σε μερικούς ανθρώπους, πιθανώς ως συνέπεια του αποκλεισμού των α1-αδρενεργικών υποδοχέων. Η αποκάλυψη της διπολικής διαταραχής μπορεί να συμβεί με την τραζοδόνη και άλλα αντικαταθλιπτικά.
Τα αντικαταθλιπτικά αυξάνουν τον κίνδυνο αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες. Συνιστάται στενή παρακολούθηση για την εμφάνιση αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών.
Καρδιά
Αναφορές περιστατικών έχουν επισημάνει καρδιακές αρρυθμίες που εμφανίζονται σε σχέση με τη θεραπεία με τραζοδόνη, τόσο σε ασθενείς με προϋπάρχουσα πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας όσο και σε ασθενείς με αρνητικό ατομικό και οικογενειακό ιστορικό καρδιακών παθήσεων.
Παράταση του QT έχει αναφερθεί με τη θεραπεία με τραζοδόνη. Η αρρυθμία που εντοπίστηκε περιλαμβάνει απομονωμένες πρόωρες κοιλιακές συστολές, κοιλιακή διδυμία και σε δύο ασθενείς σύντομα επεισόδια (τρεις έως τέσσερις κτύπους) κοιλιακής ταχυκαρδίας. Αρκετές αναφορές μετά την κυκλοφορία έχουν αναφέρει αρρυθμίες σε ασθενείς που έλαβαν τραζοδόνη και που είχαν προϋπάρχουσα καρδιακή νόσο και σε μερικούς ασθενείς που δεν είχαν προϋπάρχουσα καρδιακή νόσο. Μέχρι να είναι διαθέσιμα τα αποτελέσματα των μελλοντικών μελετών, οι ασθενείς με προϋπάρχουσα καρδιακή νόσο θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά, ιδιαίτερα για καρδιακές αρρυθμίες. Η τραζοδόνη δεν συνιστάται για χρήση κατά τη διάρκεια της αρχικής φάσης ανάρρωσης του εμφράγματος του μυοκαρδίου. Η ταυτόχρονη χορήγηση φαρμάκων που παρατείνουν το διάστημα QT ή που είναι αναστολείς του CYP3A4 μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο καρδιακής αρρυθμίας.
Πριαπισμός
Μια σχετικά σπάνια ανεπιθύμητη ενέργεια που σχετίζεται με την τραζοδόνη είναι ο πριαπισμός, πιθανώς λόγω του ανταγωνισμού του στους α-αδρενεργικούς υποδοχείς. Έχουν αναφερθεί περισσότερες από 200 περιπτώσεις και ο κατασκευαστής εκτιμά ότι η συχνότητα εμφάνισης μη φυσιολογικής στυτικής λειτουργίας είναι περίπου ένας στους 6.000 άνδρες ασθενείς που έλαβαν τραζοδόνη. Ο κίνδυνος αυτής της ανεπιθύμητης ενέργειας φαίνεται να είναι μεγαλύτερος κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα θεραπείας σε χαμηλές δόσεις (δηλαδή < 150 mg / ημέρα). Η έγκαιρη αναγνώριση οποιασδήποτε ανώμαλης στυτικής λειτουργίας είναι σημαντική, συμπεριλαμβανομένων παρατεταμένων ή ακατάλληλων στύσεων, και θα πρέπει να οδηγεί σε διακοπή της θεραπείας με τραζοδόνη. Κλινικές αναφορές έχουν επίσης περιγράψει τις σχετιζόμενες με την τραζοδόνη ψυχοσεξουαλικές παρενέργειες στις γυναίκες, όπως αυξημένη λίμπιντο, πριαπισμό της κλειτορίδας και αυθόρμητους οργασμούς.
Υπερβολική δόση
Υπάρχουν αναφερόμενες περιπτώσεις υψηλών δόσεων τραμαζόλης που προκάλεσαν σεροτονινεργικό σύνδρομο. Υπάρχουν επίσης αναφορές ασθενών που λαμβάνουν πολλαπλά SSRI με τραζοδόνη που εμφάνισαν σύνδρομο σεροτονίνης.
Η τραζοδόνη φαίνεται να είναι σχετικά ασφαλέστερη από τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, τους αναστολείς MAO και μερικά από τα άλλα αντικαταθλιπτικά δεύτερης γενιάς σε καταστάσεις υπερδοσολογίας, ειδικά όταν είναι ο μόνος παράγοντας που λαμβάνεται. Οι θάνατοι είναι σπάνιοι και έχουν αναφερθεί αναρρώσεις χωρίς επιπλοκές μετά από κατάποση δόσεων έως 6.000–9.200 mg. Σε μία αναφορά, 9 από 294 περιπτώσεις υπερδοσολογίας ήταν θανατηφόρες όπου και οι εννέα ασθενείς είχαν επίσης λάβει άλλα καταθλιπτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ). Όταν συμβαίνει υπερβολική δόση τραζοδόνης, οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να παρακολουθούν προσεκτικά για χαμηλή αρτηριακή πίεση, μια πιθανώς σοβαρή τοξική επίδραση. Σε μια αναφορά θανατηφόρου υπερδοσολογίας τραζοδόνης, αναπτύχθηκε πολύμορφη κοιλιακή ταχυκαρδία και το πλήρης κολποκοιλιακός αποκλεισμός, μαζί με επακόλουθη πολυοργανική ανεπάρκεια, με συγκέντρωση τραζοδόνης στο πλάσμα 25,4 mg / L κατά την εισαγωγή.
Αλληλεπιδράσεις
Η τραζοδόνη μεταβολίζεται από το CYP3A4, ένα ένζυμο του ήπατος. Η αναστολή αυτού του ενζύμου από διάφορες άλλες ουσίες μπορεί να καθυστερήσει την αποδόμησή του, οδηγώντας σε υψηλά επίπεδα τραζοδόνης στο αίμα. Το CYP3A4 μπορεί να ανασταλεί από πολλά άλλα φάρμακα, βότανα και τρόφιμα και ως εκ τούτου, η τραζοδόνη μπορεί να αλληλεπιδράσει με αυτές τις ουσίες.
Φαρμακοδυναμική
Η τραζοδόνη περιγράφεται γενικά ως ενεργεί ως ισχυρός ανταγωνιστής των υποδοχέων σεροτονίνης 5-ΗΤ2A και του α1 αδρενεργικού υποδοχέα, ασθενής αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SRI), και ασθενές αντιισταμινικό ή αντίστροφος αγωνιστής του υποδοχέα Η1 της ισταμίνης. Ο ανταγωνισμός του 5-ΗΤ2Α υποδοχέα και η ασθενής αναστολή της επαναπρόσληψης σεροτονίνης αποτελούν τη βάση του συνήθους χαρακτηρισμού της ως ανταγωνιστής σεροτονίνης και αναστολέας επαναπρόσληψης (SARI). Η τραζοδόνη, τόσο η ίδια όσο και μέσω του κύριου ενεργού μεταβολίτη της, τη μεταχλωροφαινυλοπιπεραζίνης (mCPP), συνδέεται επίσης με μια ποικιλία άλλων υποδοχέων. Είναι ανταγωνιστής στους περισσότερους ή όλους τους υποδοχείς στους οποίους δεσμεύεται με εξαίρεση τον υποδοχέα 5-ΗΤ1Α, όπου δρα ως μερικός αγωνιστής παρόμοια με τη βουσπιρόνη και την τανδοσπιρόνη, αλλά με συγκριτικά μεγαλύτερη εγγενή δραστικότητα. Αντιστρόφως, το mCPP είναι ένας μη επιλεκτικός αγωνιστής των περισσότερων από τους υποδοχείς σεροτονίνης στους οποίους συνδέεται. Ένα φάσμα ασθενών συγγενειών (Κi έχουν αναφερθεί για την τραζοδόνη στον ανθρώπινο υποδοχέα ισταμίνης Η1, συμπεριλαμβανομένων 220 ηΜ,  350 nM, 500 nM και 1.100 ηΜ.
Η τραζοδόνη ενεργεί κατά κύριο λόγο ως ένας ανταγωνιστής του υποδοχέα 5-ΗΤ2Α που μεσολαβεί θεραπευτικά οφέλη της κατά του άγχους και της κατάθλιψης. Οι ανασταλτικές επιδράσεις της στην επαναπρόσληψη σεροτονίνης και στους υποδοχείς 5-HT2C είναι συγκριτικά αδύναμες. Ως εκ τούτου, η τραζοδόνη δεν έχει παρόμοιες ιδιότητες με εκλεκτικούς αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) και δεν σχετίζεται ιδιαίτερα με αυξημένη όρεξη και αύξηση βάρους, σε αντίθεση με άλλους ανταγωνιστές 5-HT 2C όπως η μιρταζαπίνη. Μέτριος μερικός αγωνισμός του 5-HT 1A είναι πιθανό να συμβάλει και σε κάποιο βαθμό στις αντικαταθλιπτικές και αγχολυτικές δράσεις της τραζοδόνης.
Φαρμακοκινητική
Η τραζοδόνη απορροφάται καλά μετά τη χορήγηση από το στόμα, με τα μέγιστα επίπεδα στο αίμα να παρατηρούνται περίπου μία ώρα μετά την κατάποση. Η απορρόφηση καθυστερεί κάπως και ενισχύεται από τα τρόφιμα. Το φάρμακο είναι 89-95% δεσμευμένο σε πρωτεΐνες. Η τραζοδόνη μεταβολίζεται εκτενώς από το ήπαρ, με τρεις ή τέσσερις κύριους μεταβολίτες να έχουν εντοπιστεί στο ανθρώπινο σώμα, ιδιαίτερα το mCPP, που μπορεί να συμβάλλει στο προφίλ παρενεργειών της τραζοδόνης και που πιθανώς εξηγεί τις σεροτονεργικές επιδράσεις της τραζοδόνης. Τα επίπεδα της τραζοδόνης είναι περίπου 10 φορές υψηλότερα από αυτά του mCPP με θεραπεία. Ο μέσος χρόνος ημιζωής της τραζοδόνης στο αίμα είναι διφασικός: ο χρόνος ημιζωής της πρώτης φάσης είναι 3 έως 6 ώρες και ο χρόνος ημιζωής της επόμενης φάσης είναι 5 έως 9 ώρες. Οι μεταβολίτες συζευγνύονται με γλυκονικό οξύ ή γλουταθειόνη και περίπου 70 έως 75% της επισημασμένης με 14C τραζοδόνης βρέθηκε να απεκκρίνεται στα ούρα εντός 72 ώρες. Το εναπομένον φάρμακο και οι μεταβολίτες του απεκκρίνονται στα κόπρανα μέσω της χολής. Λιγότερο από 1% του φαρμάκου απεκκρίνεται στην αμετάβλητη μορφή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπνωτικά Κατηγορία:Αγχολυτικά Κατηγορία:Αντικαταθλιπτικά Κατηγορία:Πυριδίνες Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Πιπεραζίνες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Καρβαμίδια
Τυχαίο γράφημα
Μοντέλα τυχαίων γραφημάτων
Ένα τυχαίο γράφημα επιτυγχάνεται ξεκινώντας με ένα σύνολο από n κορυφές και προσθέτοντας τις άκρες μεταξύ τους τυχαία. Διαφορετικά μοντέλα τυχαίων γραφημάτων παράγουν διαφορετικές κατανομές πιθανότητας στα γραφήματα.. Αυτό που μελετάται πιο συχνά είναι το μοντέλο που έχει προταθεί από τον Edgar Gilbert, συμβολίζεται G (n, p), και στο οποίο κάθε δυνατή ακμή εμφανίζεται ανεξάρτητα με πιθανότητα p. Ένα μοντέλο με στενή σχέση, το μοντέλο Erdős-Rényi, που συμβολίζεται G(n,M), αναθέτει ίση πιθανότητα για όλα τα γραφήματα με ακριβώς M ακμές. Το τελευταίο μοντέλο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα στιγμιότυπο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή (M) της τυχαίας διαδικασίας του γραφήματος \tilde{G}_n, η οποία είναι μια στοχαστική διαδικασία που ξεκινά με n κορυφές και χωρίς ακμές και σε κάθε βήμα προσθέτει μια νέα ακμή επιλεγόμενη ομοιόμορφα από το σύνολο των ακμών που λείπουν.
Αν, αντίθετα, ξεκινάμε με ένα άπειρο σύνολο κορυφών, και πάλι ας κάθε δυνατή ακμή εμφανίζεται ανεξάρτητα με πιθανότητα p, τότε θα έχουμε ένα αντικείμενο G το οποίο ονομάζεται άπειρο τυχαίο γράφημα. Εκτός από τις συνήθεις περιπτώσεις, όταν το p είναι 0 ή 1, ένα τέτοιο αντικείμενο G σχεδόν σίγουρα έχει την ακόλουθη ιδιότητα: Για οποιαδήποτε n+m στοιχεία, υπάρχει μια κορυφή c\in V που είναι γειτονική με καθεμία από τις άλλες και δεν είναι γειτονική με καμμία από τις άλλες.
Αποδεικνύεται ότι αν το σύνολο των κορυφών είναι μετρήσιμο τότε υπάρχει, μέχρι τον ισομορφισμό, μόνο ένα γράφημα με αυτήν την ιδιότητα, γνωστό και ως το γράφημα Rado. Κατά συνέπεια, κάθε αριθμήσιμο άπειρο τυχαίο γράφημα είναι σχεδόν σίγουρα το γράφημα Rado, το οποίο για το λόγο αυτό καλείται μερικές φορές απλά τυχαίο γράφημα. Ωστόσο, το ανάλογο αποτέλεσμα δεν ισχύει και για αμέτρητες γραφικές παραστάσεις, εκ των οποίων υπάρχουν πολλά μη ισομορφικά (nonisomorphic) γραφήματα που να ικανοποιούν τη παραπάνω ιδιότητα.
Ένα άλλο μοντέλο, το οποίο γενικεύει το τυχαίο μοντέλο γράφου Gilbert, είναι το τυχαίο dot-product μοντέλο. Ένα τυχαίο dot-product γράφημα αντιστοιχεί με κάθε κορυφή ένα πραγματικό διάνυσμα. Η πιθανότητα της ακμής uv μεταξύ οποιωνδήποτε κορυφών u και v είναι κάποια λειτουργία του dot-product u•v  των αντίστοιχων διανυσμάτων τους.
Η μήτρα πιθανότητας δικτύου μοντελοποιεί τυχαία γραφήματα μέσω των πιθανοτήτων των ακμών, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τη πιθανότητα p_{i,j} ότι μια συγκεκριμένη ακμή e_{i,j} υπάρχει για μια καθορισμένη χρονική περίοδο. Το μοντέλο αυτό είναι επεκτάσιμο σε κατευθυνόμενα, μη κατευθυνόμενα, σταθμισμένα, μη σταθμισμένα, στατικά ή δυναμικά γραφήματα.
Για M \simeq pn τα δύο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα μοντέλα, G (n, M) και G (n, p), είναι σχεδόν εναλλάξιμα. Τα απλά τυχαία γραφήματα αποτελούν μια ειδική περίπτωση, με ιδιότητες που μπορεί να διαφέρουν από τα τυχαία γραφήματα σε γενικές γραμμές.
Ιδιότητες των τυχαίων γραφημάτων
Η θεωρία των τυχαίων γραφημάτων μελετά τυπικές ιδιότητες των τυχαίων γραφημάτων, εκείνες δηλαδή που ισχύουν με μεγάλη πιθανότητα για γραφήματα που προέρχονται από μια συγκεκριμένη κατανομή. Για παράδειγμα, μπορούμε να ρωτήσουμε για μια δεδομένη τιμή του n και p ποια είναι η πιθανότητα ότι το G (n, p) είναι συνδεδεμένο. Μελετώντας αυτά τα ερωτήματα, οι ερευνητές συχνά επικεντρώνονται στην ασυμπτωτική συμπεριφορά των τυχαίων γραφημάτων- το γεγονός ότι διάφορες πιθανότητες συγκλίνουν όσο το n γίνεται πολύ μεγάλο. Η Θεωρία διήθησης χαρακτηρίζει τον βαθμό σύνδεσης των τυχαίων γραφημάτων, ειδικά των απείρως μεγάλων γραφημάτων.
Η διήθηση έχει σχέση με την ευρωστία του γραφήματος (που ονομάζεται επίσης και δίκτυο). Λαμβάνουμε ένα τυχαίο γράφημα με n κόμβους και μέσο <k> βαθμό. Στη συνέχεια αφαιρούμε τυχαία ένα κλάσμα 1-p κόμβων και αφήνουμε μόνο ένα κλάσμα p. Υπάρχει ένα κρίσιμο όριο διήθησης pc=1/<k> κάτω από το οποίο το δίκτυο έχει κατακερματιστεί, ενώ πάνω από το όριο υπάρχει ένα γιγαντιαίο συνεκτικό στοιχείο. Τα τυχαία γραφήματα χρησιμοποιούνται ευρέως στην πιθανολογική μέθοδο, όπου κάποιος προσπαθεί να αποδείξει την ύπαρξη γραφημάτων με συγκεκριμένες ιδιότητες. Η ύπαρξη μιας ιδιότητας σε τυχαίο γράφο μπορεί συχνά να συνεπάγεται, μέσω της διάσημης Szemerédi regularity lemma, την ύπαρξη των ιδιοτήτων αυτών σχεδόν σε όλα τα γραφήματα.
Αλληλοεξαρτώμενα γραφήματα
Αλληλοεξαρτώμενα γραφήματα ή δίκτυα είναι ένα σύστημα συνδεδεμένων δικτύων όπου οι κόμβοι του ένα ή περισσότερα δίκτυα οι οποίοι εξαρτώνται από τους κόμβους σε άλλα δίκτυα. Η εξάρτηση αυτή ενισχύεται από τις εξελίξεις στη σύγχρονη τεχνολογία. Τέτοιες εξαρτήσεις μπορεί να οδηγήσουν σε διαδοχικές αποτυχίες (cascading failures) μεταξύ των δικτύων και μια σχετικά μικρή βλάβη μπορεί να οδηγήσει σε μια καταστροφική κατάρρευση του συστήματος. Τα blackouts είναι μια συναρπαστική επίδειξη του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζουν οι εξαρτήσεις μεταξύ των δικτύων. Μια πρόσφατη μελέτη ανέπτυξε ένα πλαίσιο για τη μελέτη των διαδοχικών αποτυχιών σε έναν αλληλεξαρτώμενο σύστημα δικτύων.
Ιστορία
Τα τυχαία γραφήματα ορίστηκαν για πρώτη φορά από τους Paul Erd& και Alfréd Rényi το 1959 στην εργασία τους με τίτλο "On Random Graphs" και ανεξάρτητα από τον Gilbert στην εργασία του "Random Graphs".
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία γράφων
Ειδική επιφάνεια
350px|μικρογραφία| Παραμορφώσεις που αντιπροσωπεύονται από διπλώσεις -τριγωνικού σχήματος- οι οποίες κάνουν την ειδική επιφάνεια του στερεού αρκετά μεγαλύτερη. Ειδική επιφάνεια (αγγλ. Specific surface area) είναι μία ιδιότητα των στερεών, που ορίζεται ως ο λόγος της συνολικής εξωτερικής επιφάνειας προς τη αντίστοιχη μάζα του στερεού και συνήθως εκφράζεται με τη μονάδα, m2/g. Είναι μια φυσική ιδιότητα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό του τύπου και των ιδιοτήτων ενός υλικού (λ.χ. χιόνι, χώμα), τόσο σε μακροσκοπικό επίπεδο, ή σε μικροσκοπικό επίπεδο, όταν αναφερόμαστε σε σωματίδια ή μικροσωματίδια.
Μπορεί να εκφράζεται και στις μονάδες: m2/kg, ή m2/g), ή σε στερεό, ή σε χύδην όγκο (με μονάδες: m2/m 3 ή m−1). Η ειδική επιφάνεια έχει ιδιαίτερη και κρίσιμη σημασία για την προσρόφηση, την ετερογενή κατάλυση και τις διεπιφανειακές αντιδράσεις.
Μέθοδοι μέτρησης
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Κεραμικά δαχτυλίδια τύπου Raschig δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Πλαστικά δαχτυλίδια τύπου Białecki με αυξημένη ειδική επιφάνεια Οι τιμές που λαμβάνονται κατά τη μέτρηση μιας ειδικής επιφάνειας ενός υλικού εξαρτώνται από τη μέθοδο προσδιορισμού που χρησιμοποιείται.
Σε τεχνικές μεθόδους με βάση την προσρόφηση, παράμετροι όπως το μέγεθος του προσροφητικού μορίου (βλ. μόριο ανιχνευτή), τα επίπεδα κρυσταλλογραφίας της επιφάνειας, και η θερμοκρασία μέτρησης επηρεάζουν τη μέτρηση.
Για το λόγο αυτό, εκτός από την πιο συχνά χρησιμοποιούμενη τεχνική - μέθοδο Brunauer-Emmett-Teller (μέθοδος N2 - BET), έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές για τη μέτρηση της ειδικής επιφάνειας των σωματιδιακών υλικών σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος και σε ελεγχόμενες κλίμακες, συμπεριλαμβανομένων της χρώσης με μπλε του μεθυλενίου, της προσρόφησης μέσω μονοαιθυλαιθέρα της αιθυλενογλυκόλης (μέθοδος EGME), την ηλεκτροκινητική ανάλυση προσρόφησης συμπλόκου - ιόντων και, επίσης, τη μέθοδο διατήρησης της πρωτεΐνης.
Υπάρχουν συγκεκριμένα διεθνή πρότυπα - προδιαγραφές για τη μέτρηση της ειδικής επιφάνειας, όπως λ.χ. το πρότυπο ISO 9277.
Υπολογισμός μεγέθους
Η ειδική επιφάνεια, ως μέγεθος, μπορεί με απλό τρόπο να υπολογιστεί από μία μέτρηση της κατανομής του μεγέθους σωματιδίων, κάνοντας μία υπόθεση για το σχήμα των σωματιδίων.
Αυτή η μέθοδος, ωστόσο, δεν λαμβάνει υπόψη την επιφάνεια που σχετίζεται με την υφή της ειδικής επιφάνειας των σωματιδίων.
Προσρόφηση
Η ειδική επιφάνεια μπορεί να μετρηθεί με τεχνική προσρόφησης χρησιμοποιώντας ισοθερμικές μετρήσεις βάσει της θεωρίας BET. Αυτό έχει το πλεονέκτημα της μέτρησης και των μικροεπιφανειών των λεπτών μικροδομών και της βαθιάς υφής στα σωματίδια. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της ειδικής επιφάνειας μπορεί να διαφέρουν σημαντικά εξαρτώμενα από την προσροφώμενη ουσία που χρησιμοποιείται.
Η θεωρία BET έχει εγγενείς περιορισμούς αλλά έχει και το πλεονέκτημα να είναι απλή και να παρέχει επαρκείς απαντήσεις, όταν τα στερεά σώματα είναι χημικώς παρόμοια.
Σε σχετικά σπάνιες περιπτώσεις, εάν κριθεί απαραίτητο, μπορεί να εφαρμοστούν πιο πολύπλοκα μοντέλα που βασίζονται σε θερμοδυναμικές προσεγγίσεις ή στην κβαντική χημεία για τη βελτίωση της ακρίβειας των αποτελεσμάτων, ωστόσο, με κόστος πιο περίπλοκων υπολογισμών που απαιτούν αναβαθμισμένη γνώση και κατανόηση από τον χειριστή της τεχνικής.
Διαπερατότητα αερίων
Αυτό εξαρτάται από τη σχέση μεταξύ της ειδικής επιφάνειας και της αντίστασης στη ροή αερίου ενός υλικού σε μορφή ψιλής πούδρας (powder).
Η μέθοδος είναι απλή και γρήγορη και αποδίδει ένα αποτέλεσμα που συχνά συσχετίζεται ικανοποιητικά με τη χημική αντιδραστικότητα μιας πούδρας. Ωστόσο, δεν προσμετρά μεγάλο μέρος της βαθιάς υφής της επιφάνειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστήμη υλικών
Ερμεσίνδη, κόμισσα του Λουξεμβούργου
Η Ερμεσίνδη, γαλλ.: Ermesinde (1186 - 12 Φεβρουαρίου 1247) ήταν κόμισσα του Λουξεμβούργου από το 1197 μέχρι το τέλος της το 1247. Ήταν το μόνο παιδί του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της δεύτερης συζύγου του, Αγνής του Γκέλντερς.
Βιογραφία
Πριν από τη γέννησή της, ο γηραιός πατέρας της Ερρίκος Δ΄ είχε αναγνωρίσει τον ανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄ κόμη του Αινώ ως διάδοχό του. Ωστόσο, ο 74χρονος κόμης γέννησε μία κόρη, την Ερμεσίνδα, η οποία έγινε εκείνη διάδοχός του.
Μετά το τέλος του Ερρίκου Δ΄ το 1197, έγινε αναπόφευκτα ένας πόλεμος διαδοχής. Στο τέλος του, αποφασίστηκε ότι τα φέουδα του κόμη Ερρίκου Δ΄ θα χωριστούν: ο Βαλδουίνος Ε΄ θα είχε το Ναμύρ, η Ερμεσίνδη θα είχε το Ντυρμπυί και το Λα Ρος, και το Λουξεμβούργο θα επέστρεφε στον κοινό τους επικυρίαχο, τον βασιλιά της Γερμανίας. Στη συνέχεια ο Ερρίκος ΣΤ΄ έδωσε το φέουδο στον αδελφό του Όθωνα Α΄ κόμη της Βουργουνδίας.