cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ
Ψυχιατρική αξιολόγηση
Εάν η αρχική διάγνωση είχε γίνει δεκτή από το δικαστήριο, αυτό θα σήμαινε ότι ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ δεν θα μπορούσε να καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης. Η εισαγγελία θα μπορούσε αντ 'αυτού να ζητήσει να κρατηθεί σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Στη συνέχεια οι ιατρικές γνωματεύσεις θα καθόριζαν αν τα δικαστήρια θα αποφάσιζαν να τον απελευθερώσουν κάποια στιγμή αργότερα. Αν θεωρείτο διαρκής κίνδυνος για την κοινωνία ο Μπρέιβικ θα μπορούσε να φυλακιστεί ισόβια. Λίγο μετά την έναρξη της δεύτερης περιόδου της προδικαστικής ψυχιατρικής παρατήρησης η εισαγγελία δήλωσε ότι αναμένει ότι ο Μπρέιβικ θα κηρυχθεί κατά το νόμο παράφρων. Στις 10 Απριλίου 2012 δημοσιεύτηκε η δεύτερη ψυχιατρική αξιολόγηση με το συμπέρασμα ότι ο Μπρέιβικ δεν ήταν ψυχωτικός κατά τη διάρκεια των επιθέσεων ούτε κατά την εξέτασή του. [23] Αντ 'αυτού διέγνωσαν αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και ναρκισσιστικής διαταραχή προσωπικότητας. Ο Μπρέιβικ εξέφρασε την ελπίδα να κηρυχθεί εχέφρων σε μια επιστολή που στάλθηκε σε αρκετές νορβηγικές εφημερίδες λίγο πριν από τη δίκη του και έγραψε για την προοπτική αποστολής του σε ψυχιατρικό θάλαμο: "Πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτό είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να μου είχε συμβεί καθώς είναι η απόλυτη ταπείνωση. Το να στείλεις έναν πολιτικό ακτιβιστή σε ψυχιατρείο είναι πιο σαδιστικό και κακό από το να τον σκοτώσεις! Είναι μια μοίρα χειρότερη από τον θάνατο. "
Στις 8 Ιουνίου 2012 ο Καθηγητής Ψυχιατρικής Ούλρικ Φρέντρικ Μαλτ κατέθεσε ενώπιον δικαστηρίου ως ειδικός μάρτυρας, λέγοντας ότι ήταν απίθανο ο Μπρέιβικ να είχε σχιζοφρένεια. Σύμφωνα με τον Μαλτ ο Μπρέιβικ υπέφερε κυρίως από σύνδρομο Άσπεργκερ, σύνδρομο Τουρέτ, ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας και πιθανώς παρανοϊκή ψύχωση. Ο Μάλτ ανέφερε διάφορους παράγοντες για την υποστήριξη της διάγνωσής του, όπως την αποκλίνουσα συμπεριφορά του ως παιδιού, την ακραία εξειδίκευση του Μπρέιβικ στη μελέτη σχετικά με την τεχνολογία όπλων και βομβών, την περίεργη έκφραση του προσώπου, έναν αξιοσημείωτο τρόπο ομιλίας και μια εμμονή με αριθμούς. Ο Ειρικ Γιοχάνεσεν διαφώνησε, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο Μπρέιβικ εψεύδετο και δεν ήταν παραληρηματικός ή ψυχωτικός. Ο Γιοχάνεσεν είχε εξετάσει τον Μπρέιβικ και μιλήσει μαζί του για περισσότερες από 20 ώρες.
Προδικαστική ακρόαση
Στην προδικαστική ακρόαση, το Φεβρουάριο του 2012, ο Μπρέιβικ διάβασε μια έτοιμη δήλωση που ζητούσε να απελευθερωθεί και να αντιμετωπιστεί ως ήρωας για την «προληπτική επίθεση εναντίον προδοτών», κατηγορούμενων για σχεδιασμό πολιτιστικής γενοκτονίας. Είπε : "Διαπράττουν, ή σχεδιάζουν να διαπράξουν, πολιτιστική καταστροφή, συμπεριλαμβανομένης της αποδόμησης της νορβηγικής εθνοτικής ομάδας και της αποδόμησης της νορβηγικής κουλτούρας. Αυτό είναι το ίδιο με την εθνοκάθαρση."
Δίκη και καταδίκη
Η δίκη του Μπρέιβικ ξεκίνησε στις 16 Απριλίου 2012 στο Δικαστικό Μέγαρο του Όσλο υπό τη δικαιοδοσία του Περιφερειακού Δικαστηρίου του Όσλο. Οι διορισμένοι εισαγγελείς ήταν οι Ινγκα Μπέγερ Ενγκ και Σβέιν Χόλντεν με τον Γκέιρ Λίπεσταντ να υπηρετεί ως επικεφαλής συνήγορο για την υπεράσπιση του Μπρέιβικ. Η ακροαματική διαδικασία τελείωσε στις 22 Ιουνίου.
Το δικαστήριο ανέφερε ότι "πολλοί άνθρωποι συμμερίζονται τη θεωρία συνωμοσίας του Μπρέιβικ, συμπεριλαμβανομένης της θεωρίας της Ευραβίας. Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι πολύ λίγοι άνθρωποι, ωστόσο, συμμερίζονται την ιδέα του Μπρέιβικ ότι ο φερόμενος εξισλαμισμός πρέπει να καταπολεμηθεί με τρομοκρατία."
Η ζωή στη φυλακή
Από τον Αύγουστο του 2011 ο Μπρέιβικ είναι φυλακισμένος σε τομέα SHS (φυλακή "ύψιστης ασφάλειας" -særlig høy sikkerhet). Από την ίδρυση του SHS το 2002 ως το 2016 η Νορβηγία είχε φυλακίσει μόνο δέκα ή έντεκα κρατούμενους υπό αυτές τις συνθήκες, εκ των οποίων η ποινή του Μπρέιβικ ήταν η μεγαλύτερη.
Από το 2015 ο Μπρέιβικ δέχεται επισκέψεις από έναν επισκέπτη φυλακής - έναν στρατιωτικό ιερέα (με το βαθμό του ταγματάρχη- κάθε δύο εβδομάδες. Η μητέρα του τον επισκέφτηκε πέντε φορές πριν από το θάνατό της το 2013 και ο ερευνητής Μάτιας Γκάρντελ του πήρε συνέντευξη το 2014, αλλά σε κανένας άλλο επισκέπτη που έχει ζητήσει ο Μπρέιβικ δεν έχει επιτραπεί η πρόσβαση.
Έχει εγγραφεί από το 2015 στο πτυχιακό πρόγραμμα πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, με έναν υπάλληλο της φυλακής να του παρέχει υλικό, χωρίς να έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Το 2015 ισχυρίστηκε με επιστολή ότι οι σκληρές συνθήκες φυλακής τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τα μαθήματα. Σύμφωνα με δήλωση του δικηγόρου του Ειστέιν Στόρβικ το Μάρτιο του 2016 ο Μπρέιβικ είχε γίνει ναζιστής στη φυλακή.
Πολιτική δραστηριότητα και απόπειρες αλληλογραφίας
Το 2012 ο Μπρέιβικ σχεδίαζε να ιδρύσει μια οργάνωση με το όνομα Συντηρητικό Επαναστατικό Κίνημα που οραματιζόταν, αποτελούμενη από περίπου 50 δεξιούς ακτιβιστές στην Ευρώπη, καθώς και μια οργάνωση για φυλακισμένους δεξιούς ακτιβιστές. Ο Μπρέιβικ έγραψε, μεταξύ άλλων, στους Πέτερ Μανγκς και Μπεάτε Ζσέπε. Τα μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν το 2014 ότι ο Μανγκς είχε λάβει επιστολές. Το 2012 περνούσε 8-10 ώρες την ημέρα γράφοντας. Είπε ότι ήθελε να γράψει τρία βιβλία: το πρώτο ήταν η δική του εκδοχή για τα γεγονότα την ημέρα των επιθέσεων, το δεύτερο για την ιδεολογία στην οποία βασίστηκαν οι ενέργειές του και ένα τρίτο για τα οράματά του για το μέλλον.
Από το 2013 ο Μπρέιβικ κρατείται στις Φυλακές Tέλεμαρκ. Όπως και με όλους τους καταδίκους οι επιστολές του εξετάζονται πριν από την αποστολή τους για την αποτροπή περαιτέρω εγκλημάτων ή επιθέσεων μίσους. Αφότου μεταφέρθηκε στη φυλακή Σκίεν, μόνο 5 από τις 300 επιστολές που είχε στείλει δεν είχαν κατασχεθεί, κατέθεσε στο δικαστήριο το 2016. Πρόσθεσε : "Από τις 200 φόρμες σχετικά με τις επισκέψεις στη φυλακή που έχω στείλει, όλες έχουν κατασχεθεί." Ως το 2016 είχαν αποσταλεί περίπου 4.000 ταχυδρομικά αντικείμενα προς ή από το Μπρέιβικ και περίπου το 15% αυτών (600) είχαν κατασχεθεί. Στις 11 Μαρτίου 2016, ο πολιτικός επιστήμονας Ingeborg Kjos αντιγράφηκε σε μια επιστολή του Μπρέιβικ προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, η οποία χρειάστηκε πάνω από ενάμιση χρόνο για να την φτάσει. η επιστολή δεν υποστήριξε τη βία.
Πολιτικοί από διάφορα νορβηγικά κόμματα έχουν διαμαρτυρηθεί για τις δραστηριότητες του Μπρέιβικ στη φυλακή, οι οποίες θεωρούν ότι συνεχίζουν να εκθέτει την ιδεολογία του και ενδεχομένως να ενθαρρύνουν περαιτέρω εγκληματικές πράξεις.
Σχέδια για απεργίες πείνας
Το Νοέμβριο του 2012 ο Μπρέιβικ έστειλε επιστολή-καταγγελία 27 σελίδων στις αρχές της φυλακής για τους περιορισμούς ασφαλείας που υφίστατο, ισχυριζόμενος ότι ο διευθυντής της φυλακής ήθελε προσωπικά να τον τιμωρήσει. Μεταξύ των καταγγελιών του ήταν ότι το κελί του δεν είχε επαρκή θέρμανση και έπρεπε να φοράει τρεις στρώσεις ρούχων για να παραμείνει ζεστός, οι φύλακες παρενέβαιναν στο αυστηρά προγραμματισμένο καθημερινό του πρόγραμμα, το κελί του είναι κακώς διακοσμημένο και δεν έχει θέα, η λάμπα ανάγνωσής του είναι ανεπαρκής, οι φύλακες τον επιβλέπουν όταν βουρτσίζει τα δόντια του και ξυρίζεται και του ασκούν έμμεσα ψυχική πίεση να τελειώσει γρήγορα χτυπώντας τα πόδια τους ενώ περιμένουν, «δεν έχει καραμέλες» και του σερβίρεται κρύος καφές και του γίνεται καθημερινά σωματική έρευνα, μερικές φορές από γυναίκες φύλακες. Οι αρχές ήραν μόνο έναν μικρό περιορισμό που του είχαν επιβάλει : το στυλό ασφαλείας από καουτσούκ, που περιέγραψε ως "σχεδόν απερίγραπτη εκδήλωση του σαδισμού", αντικαταστάθηκε από ένα συνηθισμένο στυλό.
Σε επιστολές προς ξένα μέσα ενημέρωσης έγραψε για τα αιτήματά του (το 2013) στις αρχές φυλακών "συμπεριλαμβανομένης της ευκολότερης επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και ενός PlayStation 3 για αντικατάσταση του τρέχοντος PlayStation 2, επειδή προσφέρει καλύτερα παιχνίδια". Τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν το 2014 σχετικά με τα αιτήματα ότι θα λιμοκτονούσε μέχρι θανάτου εάν του αρνούντο "πρόσβαση σε καναπέ και σε μεγαλύτερο γυμναστήριο". Επιπλέον είπε ότι "Άλλοι τρόφιμοι έχουν πρόσβαση σε παιχνίδια ενηλίκων, ενώ εγώ μόνο το δικαίωμα να παίζω λιγότερο ενδιαφέροντα παιδικά παιχνίδια. Ένα παράδειγμα είναι το "Rayman Revolution", ένα παιχνίδι που απευθύνεται σε παιδιά τριών ετών", παραπονέθηκε ο Μπρέιβικ στους αξιωματούχους της φυλακής. "
Χρηματοδότηση νομικής συνδρομής και οικογενειακή κατάσταση
Ο Μπρέιβικ εξακολουθεί (2016) να λαμβάνει δωρεάν νομική συνδρομή από τη δικηγορική εταιρεία Ειστέιν Στόρβικ. Προγενέστερα (μετά τη δίκη του 2012) τη δωρεάν νομική εκπροσώπηση του Μπρέιβικ είχε αναλάβει η εταιρεία Γκέιρ Λίπεσταντ. Η νομική βοήθεια κατά τη διάρκεια των δικών έχει καταβληθεί από την κυβέρνηση, όπως είναι ο κανόνας στη χώρα.
Στις 23 Μαρτίου 2013 η μητέρα του Μπρέιβικ πέθανε από επιπλοκές από καρκίνο. Την ίδια μέρα τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η μητέρα και ο γιος «αποχαιρετίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στην Ιλα την περασμένη εβδομάδα, όταν επετράπη στο Μπρέιβικ να βγει από το γυάλινο τοίχο της αίθουσας επίσκεψης - για να δώσει στη μητέρα του μια αποχαιρετιστήρια αγκαλιά». Ο Μπρέιβικ είχε ζητήσει άδεια από τους αξιωματούχους της φυλακής να παρευρεθεί στην κηδεία της μητέρας του, αλλά το αίτημα απορρίφθηκε.
Φόρουμ και Youtube
Η Γιάνε Κρίστιανσεν, τότε επικεφαλής της Νορβηγικής Αστυνομικής Υπηρεσίας Ασφάλειας (PST), δήλωσε ότι ο Μπρέιβικ «σκόπιμα απέφευγε βίαιες προτροπές στο Διαδίκτυο [και] υπήρξε κατά το μάλλον ή ήττον μετριοπαθής και ούτε συμμετείχε ποτέ σε εξτρεμιστικό δίκτυο». Έχει αναφερθεί ότι είχε κάνει πολλές αναρτήσεις στον αντιισλαμικό ιστότοπο document.no. Παρακολούθησε επίσης μια συνάντηση του "Documents venner" (Φίλοι του Document), που συνδέεται με τον ιστότοπο, στα τέλη του 2009. Λόγω της προσοχής των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τη δραστηριότητά του στο Διαδίκτυο μετά τις επιθέσεις του 2011, το document.no συνέταξε μια πλήρη λίστα των σχολίων που έκανε ο Μπρέιβικ στον ιστότοπό του μεταξύ Σεπτεμβρίου 2009 και Ιουνίου 2010.
Ένα άρθρο της Dagens Næringsliv ανέφερε ότι ο Μπρέιβικ προσπάθησε να ξεκινήσει μια νορβηγική εκδοχή του Κινήματος του Τσαγιού σε συνεργασία με τους ιδιοκτήτες του document.no, αλλά εκείνοι, αφού εξέφρασαν ενδιαφέρον αρχικά, απέρριψαν την πρότασή του επειδή δεν είχε τις επαφές που είχε υποσχεθεί.
Έξι ώρες πριν από τις επιθέσεις ο Μπρέιβικ δημοσίευσε μια φωτογραφία του ως αξιωματικού Ναΐτη Ιππότη με στολή στολισμένη με χρυσά κορδόνια και πολλά μετάλλια που δεν του είχαν απονεμηθεί. Στο βίντεο έβαλε ένα κινούμενο σχέδιο που απεικονίζει το Ισλάμ ως δούρειο ίππο για την Ευρώπη. Το βίντεο, που προωθεί τον αγώνα κατά του Ισλάμ, δείχνει τον Μπρέιβικ να φοράει στολή και να κρατάει αυτόματο όπλο.
Περιεχόμενο
Ο Μπρέιβικ ετοίμασε ένα έγγραφο με τίτλο 2083: Μια Ευρωπαϊκή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας. Έχει 1.518 σελίδες και πιστώθηκε στοn "Andrew Berwick" (το αγγλoποιημένο όνομα του Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ). Ο Μπρέιβικ παραδέχτηκε στο δικαστήριο ότι ήταν κυρίως γραπτά άλλων ανθρώπων που είχε αντιγράψει και επικολλήσει από διαφορετικούς ιστότοπους. Το αρχείο στάλθηκε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε 1.003 διευθύνσεις περίπου 90 λεπτά πριν από την έκρηξη της βόμβας στο Όσλο. Το έγγραφο περιγράφει δύο χρόνια προετοιμασίας απροσδιόριστων επιθέσεων, που υποτίθεται ότι είχαν προγραμματιστεί για τα τέλη του 2011, με ένα νοικιασμένο φορτηγό Volkswagen Crafter (αρκετά μικρό για να μην χρειάζεται άδεια οδήγησης φορτηγού) φορτωμένο με 1.160 κιλά εκρηκτικού νιτρικού αμμωνίου / μαζούτ ( ANFO), ένα ημιαυτόματο τουφέκι Ruger Mini-14, ένα πιστόλι Glock 34, προσωπική θωράκιση που περιλαμβάνει ασπίδα, καρφιά και διακριτικά της αστυνομίας. Αναφέρει επίσης ότι ο Μπρέιβικ πέρασε χιλιάδες ώρες συλλέγοντας ηλεκτρονικές διευθύνσεις από το Facebook για τη διανομή του εγγράφου και ότι νοίκιασε ένα αγρόκτημα ως άλλοθι για μια ανύπαρκτη αγροτική εταιρεία για να αγοράσει λιπάσματα (3 τόνους για την παραγωγή εκρηκτικών και 3 τόνους αβλαβούς είδους για αποφύγει τις υποψίες) και ως εργαστήριο. Περιγράφει την ταφή ενός κιβωτίου με τον οπλισμό στο δάσος τον Ιούλιο του 2010, την περισυλλογή του στις 4 Ιουλίου 2011 και την εγκατάλειψη του σχεδίου του για αντικατάστασή του με εξοπλισμό επιβίωσης επειδή δεν είχε δεύτερο πιστόλι. Εκφράζει επίσης υποστήριξη για ακροδεξιές ομάδες, όπως η Αγγλική Αμυντική Ενωση και παραστρατιωτικούς όπως οι (Σερβικοί) Scorpions.
Το εισαγωγικό κεφάλαιο του μανιφέστου που ορίζει τον «πολιτιστικό μαρξισμό» με την έννοια της θεωρίας συνωμοσίας της Σχολής της Φρανκφούρτης είναι ένα αντίγραφο του Πολιτική Ορθότητα: Μια σύντομη Ιστορία μιας Ιδεολογίας από το Free Congress Foundation του Πάουλ Βάιριχ. Τα κύρια μέρη του μανιφέστου αποδίδονται στον ψευδώνυμο Νορβηγό μπλόγκερ Φιόρντμαν. Το κείμενο αντιγράφει επίσης τμήματα του μανιφέστου Unabomber, χωρίς να πληρώσει δικαιώματα, ενώ αντικαθιστά τις λέξεις "αριστεροί" με "πολιτιστικοί μαρξιστές" και "μαύροι" με "μουσουλμάνοι". Οι New York Times περιέγραψαν αμερικανικές επιρροές στα γραπτά, σημειώνοντας ότι το μανιφέστο αναφέρει τον αντιισλαμιστή Αμερικανό Ρόμπερτ Σπένσερ 64 φορές και παραθέτει τα έργα του σε μεγάλο βαθμό. Αναφέρεται συχνά το έργο του Μπατ Γε'ορ. Η συντηρητική μπλόγκερ Πάμελα Γκέλερ αναφέρεται επίσης ως πηγή έμπνευσης. Ο Μπρέιβικ κατηγορεί το φεμινισμό ότι επέτρεψε τη διάβρωση του ιστού της ευρωπαϊκής κοινωνίας και υποστηρίζει την αποκατάσταση της πατριαρχίας που ισχυρίζεται ότι θα σώσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Η Ινδία και ιδίως ο Ινδουιστικός εθνικισμός εμφανίζονται επανειλημμένα στο μανιφέστο όπου εκφράζει επαίνους και θαυμασμό για τις ινδουιστικές εθνικιστικές ομάδες. Ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να επικοινωνήσει με τους Ινδούς μέσω email και Facebook. Στα γραπτά του ο Μπρέιβικ δηλώνει επίσης ότι θέλει να δει την ευρωπαϊκή πολιτική για την πολυπολιτισμικότητα και τη μετανάστευση να μοιάζουν περισσότερο με εκείνες της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας και της Ταϊβάν, που είπε ότι «δεν απέχουν πολύ από τον πολιτιστικό συντηρητισμό και τον εθνικισμό». Εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον "μονοπολιτισμικότητα" της Ιαπωνίας και για την άρνηση της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας να δεχτούν πρόσφυγες. Η Jerusalem Post περιγράφει την υποστήριξή του προς το Ισραήλ ως «ακροδεξιό Σιωνισμό». Καλεί όλους τους «εθνικιστές» να συμμετάσχουν στον αγώνα ενάντια στους «πολιτιστικούς μαρξιστές / πολυπολιτισμικούς».
Εξέφρασε επίσης τον θαυμασμό του για το Ρώσο πρωθυπουργό Βλαντίμιρ Πούτιν, βρίσκοντάς τον «δίκαιο και αποφασιστικό ηγέτη άξιο σεβασμού», αν και «δεν ήταν σίγουρος σε αυτό το σημείο αν έχει τη δυνατότητα να είναι ο καλύτερος φίλος μας ή ο χειρότερος εχθρός μας». Ο εκπρόσωπος του Πούτιν Ντμίτρι Πεσκόφ έχει καταγγείλει τις ενέργειες του Μπρέιβικ ως «παραλήρημα ενός τρελού».
Ανάλυση
Ο Μπένγιαμιν Ρ. Τέιτελμπαουμ, πρώην καθηγητής Σκανδιναβικών Σπουδών (σήμερα καθηγητής μουσικολογίας) στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, υποστηρίζει ότι πολλά τμήματα του μανιφέστου υποδηλώνουν ότι ο Μπρέιβικ ανησυχούσε για τη φυλή, όχι μόνο για το Δυτικό πολιτισμό ή το Χριστιανισμό, χαρακτηρίζοντάς τον λευκό εθνικιστή
Ο Τόμας Χεγκχάμερ του Νορβηγικού Ερευνητικού Ιδρύματος Άμυνας περιέγραψε την ιδεολογία του Μπρέιβικ ότι "δεν ταιριάζουν στις καθιερωμένες κατηγορίες της δεξιάς ιδεολογίας, όπως η λευκή υπεροχή, ο υπερεθνικισμός ή ο χριστιανικός φονταμενταλισμός", αλλά μοιάζουν περισσότερο με τον πανεθνικισμό και ένα "νέο δόγμα πολιτισμικού πολέμου". Ο Νορβηγός κοινωνικός επιστήμονας Λαρς Γκούλε χαρακτήρισε τον Μπρέιβικ ως «εθνικιστή συντηρητικό, όχι Ναζί». Ο Πέπε Εγκερ της δεξαμενής σκέψης Exclusive Analysis λέει ότι "το παράξενο είναι ότι οι ιδέες του, ως ισλαμοφοβικές, είναι σχεδόν κυρίαρχο ρεύμα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες".
Σε μια ενότητα του μανιφέστου με τίτλο "Πεδίο Μάχης Βικιπαίδεια" ο Μπρέιβικ εξηγεί τη σημασία της χρήσης της Βικιπαίδειας για τη διάδοση απόψεων και πληροφοριών στο ευρύ κοινό, αν και ο Νορβηγός καθηγητής Αρνουλφ Χάγκεν ισχυρίζεται ότι αυτό ήταν ένα απόσπασμα που είχε αντιγράψει από άλλο συγγραφέα και ότι ο Μπρέιβικ ήταν απίθανο να ήταν συνεργάτης στη Βικιπαίδεια. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του νορβηγικού τμήματος του Ιδρύματος Wikimedia, έχει εντοπιστεί ένας λογαριασμός που πιστεύει ότι χρησιμοποιούσε ο Μπρέιβικ. Τη δεύτερη ημέρα της δίκης του ο Μπρέιβικ ανέφερε τη Βικιπαίδεια ως την κύρια πηγή για την κοσμοθεωρία του.
Πεποιθήσεις
Ο Μπρέιβικ ήταν ενεργός σε διάφορα αντιισλαμικά και εθνικιστικά μπλογκ, συμπεριλαμβανομένου του document.no, και τακτικός αναγνώστης των Πύλες της Βιέννης, Εφημερίδα των Βρυξελλών και Jihad Watch. Συχνά επαινούσε τα γραπτά του μπλόγκερ Φιόρντμαν. Χρησιμοποίησε τις απόψεις του για να δικαιολογήσει τις ενέργειές του, μνημονεύοντάς τον 111 φορές στο μανιφέστο.
Αφού μελέτησε αρκετές μαχητικές ομάδες, όπως οι IRA, ETA και άλλες, ο Μπρέιβικ προτείνει οι ακροδεξιά μαχητές να υιοθετήσουν τις μεθόδους της Αλ Κάιντα, να μάθουν από την επιτυχία της και να αποφύγουν τα λάθη της. Ο Μπρέιβικ περιέγραψε την Αλ Κάιντα ως την «πιο επιτυχημένη επαναστατική δύναμη στον κόσμο» και επαίνεσε τη «λατρεία του μαρτυρίου».
Σε μια επιστολή που έστειλε ο Μπρέιβικ στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης τον Ιανουάριο του 2014 ανέφερε ότι εκμεταλλεύτηκε τη «αντιτζιχαντιστική» ρητορική για να προστατεύσει τους «εθνικιστές» και να ξεκινήσει ένα κυνήγι στα μέσα εναντίον των υποστηρικτών των «αντιεθνικιστών αντιτζιχαντιστών», σε μια στρατηγική που αποκαλεί "διπλή ψυχολογία". Ο Μπρέιβικ αναφέρει επίσης ότι αγωνίζεται για ένα «καθαρό σκανδιναβικό ιδανικό», υποστηρίζοντας την ίδρυση ενός παρόμοιου κόμματος στη Νορβηγία με το (τώρα-ανενεργό) νεοναζιστικό Κόμμα των Σουηδών και τον εαυτό του ως μέρος του «φασιστικού κινήματος της Δυτικής Ευρώπης» " Επιπλέον δηλώνει ότι η «υποστήριξή» του προς το Ισραήλ είναι περιορισμένη ώστε να λειτουργεί ως τόπος απέλασης των «ανέντιμων Εβραίων». Κατά τη δίκη το 2012 ο Μπρέιβικ ανέφερε ως επιρροές του έναν αριθμό νεοναζιστών ακτιβιστών, καθώς και δράστες επιθέσεων εναντίον μεταναστών και αριστερών, θεωρώντας τους «ήρωες».
Θρησκευτικές απόψεις
Αρχικά περιγράφηκε από πολλούς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως χριστιανός φονταμενταλιστής, χριστιανός τρομοκράτης και εθνικιστής. Δηλώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα σχέδιο για τη δημιουργία της «Ευραβίας»  και περιγράφει τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς κατά της Γιουγκοσλαβίας ως οργανωμένους από «εγκληματίες Δυτικοευρωπαίους και Αμερικανούς ηγέτες». Στα γραπτά του ο Μπρέιβικ αναφέρει ότι «η Μάχη της Βιέννης το 1683 πρέπει να γιορτάζεται ως Ημέρα Ανεξαρτησίας για όλους τους Δυτικούς Ευρωπαίους, καθώς ήταν η αρχή του τέλους για το δεύτερο τζιχαντικό κύμα». Το μανιφέστο παροτρύνει τους ινδουιστές εθνικιστές να εκδιώξουν τους μουσουλμάνους από την Ινδία. Απαιτεί την αναγκαστική απέλαση όλων των Μουσουλμάνων από την Ευρώπη, κατά το πρότυπο των διαταγμάτων του Μπένες. Η θρησκευτική του πίστη είναι ο Οντινισμός. Ενώ ο Μπρέιβικ συχνά περιγράφεται ως «χριστιανός φονταμενταλιστής»,   ένας τέτοιος ισχυρισμός αμφισβητήθηκε σε διάφορες πηγές και ο Μπρέιβικ τον αρνήθηκε, λέγοντας σε επιστολές προς τη νορβηγική εφημερίδα Dagen ότι «δεν είναι και δεν ήταν ποτέ Χριστιανός», και ότι πιστεύει ότι υπάρχουν λίγα πράγματα στον κόσμο πιο «αξιολύπητα» από «τη φιγούρα του Ιησού και το μήνυμά του». Είπε ότι προσεύχεται και θυσιάζει στον Όντιν και αναγνωρίζει ως θρησκεία του τον Οντινισμό.
Σύλλογος σκοποβολής
Ο Μπρέιβικ ήταν ενεργό μέλος ενός συλλόγου σκοποβολής του Όσλο μεταξύ 2005 και 2007 και από το 2010. Σύμφωνα με το σύλλογο, που τον απέβαλλε ισόβια μετά τις επιθέσεις, ο Μπρέιβικ συμμετείχε σε 13 οργανωμένες προπονητικές περιόδους και ένα διαγωνισμό από τον Ιούνιο του 2010. Ο σύλλογος δηλώνει ότι δεν αξιολογεί την καταλληλότητα των μελών σχετικά με την κατοχή όπλων.
Ελευθεροτεκτονισμός
Οταν έγιναν οι επιθέσεις ο Μπρέιβικ ήταν μέλος της Στοάς του Αγίου Όλαφ στο Όσλο και είχε αναρτήσει φωτογραφίες του με μασονικά εμβλήματα στο προφίλ του στο Facebook. Σε συνεντεύξεις μετά τις επιθέσεις η Στοά του ανάφερε ότι είχε ελάχιστη επαφή μαζί του και ότι, όταν ενημερώθηκε για την ένταξη του Μπρέιβικ, ο Μέγας Αρχων του Νορβηγικού Τάγματος Ελευθεροτεκτόνων, Ίβαρ Α. Σκάαρ, εξέδωσε αμέσως μια εντολή που τον απέβαλε από την αδελφότητα, βάσει των πράξεων που διέπραξε και των αξιών που φαίνεται να ήταν τα κίνητρά του. Σύμφωνα με τα αρχεία της Στοάς ο Μπρέιβικ συμμετείχε συνολικά σε τέσσερις συναντήσεις μεταξύ της μύησής του το Φεβρουάριο του 2007 και του αποκλεισμού του από το τάγμα (από μία για να λάβει τον πρώτο, δεύτερο και τρίτο βαθμό και μια άλλη ακόμη )) και δεν κατείχε αξίωμα ή υπηρεσία εντός της Στοάς. Ο Σκάαρ είπε ότι παρόλο που ο Μπρέιβικ ήταν μέλος του Τάγματος, οι ενέργειές του έδειξαν ότι δεν ήταν σε καμία περίπτωση Μασόνος.
Κόμμα Προόδου
Ο Μπρέιβικ έγινε μέλος του Κόμματος Προόδου (FrP) το 1999. Πλήρωσε τη συνδρομή του για τελευταία φορά το 2004 και αφαιρέθηκε από τους καταλόγους μελών το 2006.
Οσο ήταν μέλος του Κόμματος Προόδου κατείχε δύο θέσεις στην οργάνωση νεολαίας του κόμματος FpU: ήταν πρόεδρος του τοπικού τμήματος Δυτικού Οσλο από τον Ιανουάριο ως τον Οκτώβριο 2002 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του από τον Οκτώβριο του 2002 ως το Νοέμβριο του 2004.
Μετά την επίθεση το Κόμμα Προόδου πήρε αμέσως αποστάσεις από τις ενέργειες και τις ιδέες του Μπρέιβικ. Σε συνέντευξη Τύπου του 2013 ο Κέτιλ Σόλβικ-Ολσεν (Υπουργός 2013 - 2018) δήλωσε ότι ο Μπρέιβικ "μας άφησε [το κόμμα] επειδή ήμασταν πολύ φιλελεύθεροι".
Αγγλική Αμυντική Ενωση (EDL)
Ο Μπρέιβικ ισχυρίστηκε ότι είχε επαφή με την ακροδεξιά Αγγλική Αμυντική Ενωση (EDL), ένα κίνημα στο Ηνωμένο Βασίλειο που έχει κατηγορηθεί για ισλαμοφοβία. Υποτίθεται ότι είχε εκτενείς δεσμούς με ανώτερα μέλη της EDL και έγραψε ότι παρακολούθησε μια διαδήλωσή της στο Μπράντφορντ. Στις 26 Ιουλίου 2011 ο αρχηγός της EDL Tόμυ Ρόμπινσον κατήγγειλε τον Μπρέιβικ και τις επιθέσεις του και αρνήθηκε τυχόν επίσημους δεσμούς μαζί του.
Στις 31 Ιουλίου 2011 η Ιντερπόλ ζήτησε από την αστυνομία της Μάλτας να εξετάσει τον Πολ Ρέι, πρώην μέλος της EDL που γράφει σε μπλογκ με το όνομα "Λεοντόκαρδος". Ο Ρέι παραδέχτηκε ότι μπορεί να αποτέλεσε έμπνευση για τον Μπρέιβικ, αλλά αποδοκίμασε τις ενέργειές του.
Σε μια διαδικτυακή συζήτηση στο νορβηγικό ιστότοπο Document.no στις 6 Δεκεμβρίου 2009 ο Μπρέιβικ πρότεινε τη δημιουργία μιας νορβηγικής εκδοχής της EDL. Ο Μπρέιβικ έβλεπε αυτό ως το μόνο τρόπο για να σταματήσουν οι αριστερές ριζοσπαστικές ομάδες όπως οι Blitz και SOS Rasisme να «παρενοχλούν» τους Νορβηγούς πολιτιστικά συντηρητικούς. Μετά την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ενωσης ιδρύθηκε η Νορβηγική Αμυντική Ενωση (NDL) το 2010. Ο Μπρέιβικ έγινε πράγματι μέλος αυτής της οργάνωσης με το ψευδώνυμο "Sigurd Jorsalfar" (Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος). Η πρώην επικεφαλής της NDL, Λένα Αντρέασεν, ισχυρίζεται ότι ο Μπρέιβικ απομακρύνθηκε από της οργάνωση όταν εκείνη ανέλαβε την ηγεσία το Μάρτιο του 2011 επειδή ήταν υπερβολικά ακραίος.
Ναΐτες Ιππότες
Στο μανιφέστο του και κατά την ανάκριση ο Μπρέιβικ διεκδίκησε την ιδιότητα του μέλους ενός «διεθνούς Χριστιανικού στρατιωτικού τάγματος», που αποκαλεί τους νέους Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici (PCCTS, Ναΐτες Ιππότες). Σύμφωνα με τον Μπρέιβικ το τάγμα ιδρύθηκε στο Λονδίνο τον Απρίλιο του 2002, ως «αντιτζιχαντική σταυροφορική οργάνωση» που «πολεμά» ενάντια στην «ισλαμική καταστολή», από εννέα άντρες: δύο Άγγλους, ένα Γάλλο, ένα Γερμανό, έναν Ολλανδό, έναν Έλληνα, ένα Ρώσο, ένα Νορβηγό (προφανώς τον Μπρέιβικ), και ένα Σέρβο (υποτίθεται ότι είναι ο εμπνευστής, δεν είναι παρών, αλλά εκπροσωπείται από τον Μπρέιβικ). Το μανιφέστο δίνει μια "εκτίμηση του 2008" ότι υπάρχουν κάπου 15 ως 80 "Ιππότες της Δικαιοσύνης" στη Δυτική Ευρώπη και ένας άγνωστος αριθμός μελών πολιτών και ο Μπρέιβικ αναμένει την εντολή για να αναλάβει τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της Δυτικής Ευρώπης.
Ο Μπρέιβικ δίνει το δικό του κωδικό όνομα στην οργάνωση (Σίγκουρντ) και το όνομα του "μέντορά" του (Ρίτσαρντ), από τους σταυροφόρους και βασιλιάδες του 12ου αιώνα Σίγκουρντ το Σταυροφόρο της Νορβηγίας και Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο της Αγγλίας. Αποκαλεί τον εαυτό του μονοπρόσωπο κύτταρο αυτού του οργανισμού και ισχυρίζεται ότι η ομάδα έχει πολλά άλλα κύτταρα σε Δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων δύο ακόμη στη Νορβηγία. Στις 2 Αυγούστου 2011 ο Μπρέιβικ προσφέρθηκε να παράσχει πληροφορίες σχετικά με αυτά τα κύτταρα, αλλά υπό μη ρεαλιστικές προϋποθέσεις.
Μετά από εκτεταμένη έρευνα με τη διεθν΄ή συνδρομή αρκετών υπηρεσιών ασφαλείας η Νορβηγική αστυνομία δεν βρήκε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπήρχε δίκτυο PCCTS ή ότι πραγματοποιήθηκε η υποτιθέμενη συνάντηση του Λονδίνου το 2002. Η αστυνομία θεωρεί τώρα τον ισχυρισμό του Μπρέιβικ ως αποκύημα φαντασίας υπό το φως της διάγνωσης της σχιζοφρένειας και πείθεται όλο και περισσότερο ότι δεν είχε συνεργούς. Ο δράστης εξακολουθεί να επιμένει ότι ανήκει σε κάποιο τάγμα και ότι το μονοπρόσωπο κύτταρό του "ενεργοποιήθηκε" από άλλο κρυφό κύτταρο.
Στις 14 Αυγούστου 2012 αρκετοί Νορβηγοί πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης έλαβαν ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από κάποιον που ισχυριζόταν ότι ήταν «αναπληρωτής» του Μπρέιβικ, ζητώντας να απελευθερωθεί ο Μπρέιβικ και διατυπώνοντας περισσότερες απειλές εναντίον της νορβηγικής κοινωνίας.
Σχετικά βιβλία
Στις 17 Αυγούστου 2013 η δημοσιογράφος Μάριτ Κρίστενσεν ενημέρωσε το νορβηγικό τύπο ότι τον τελευταίο χρόνο της ζωής της Βένχε Μπέρινγκ Μπρέιβικ ήταν ήταν έμπιστή της και ότι θα εξέδιδε ένα βιβλίο με βάση τις συνεντεύξεις της στα τέλη του 2013 με τίτλο Η Μητέρα. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2013 η Verdens Gang έγραψε ότι πριν πεθάνει η Βένχε Μπέρινγκ Μπρέιβικ προσέλαβε δικηγόρο για να αποτρέψει την Κρίστενσεν από την έκδοση του βιβλίου. Ωστόσο το βιβλίο δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2013 και επικρίθηκε έντονα, με βάση την αντίθεση της Βένχε Μπέρινγκ Μπρέιβικ σε αυτό, για συμπερίληψη υλικού που δεν σχετιζόταν με την κατανόηση του τι οδήγησε τον Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ και για τη δολοφονία χαρακτήρων ζωντανών ανθρώπων.
Το ευπώλητο βιβλίο της Νορβηγίδας συγγραφέας Ούνι Τουρετίνι Το Μυστήριο του Δολοφόνου Μοναχικού Λύκου και η Απειλή του Τρόμου σε Κοινή Θέα εξετάζει τη διάνοια του Μπρέιβικ και το φαινόμενο του μοναχικού δολοφόνου λύκου και πώς εκδηλώνονται, καταδυόμενο στην εγκληματική ψυχολογία. Η Τουρετίνι συζητά στο βιβλίο της πώς αυτοί οι "μοναχικοί λύκοι" μπορούν να αναγνωριστούν μόνο με παρατήρηση από τις κοινότητες στις οποίες προσπαθούν να σχηματίσουν προσωπικές σχέσεις. Το βιβλίο κέρδισε το βραβείο του 2016 του Killer Nashville Silver Falchion ως Καλύτερο Μη Μυθιστορηματικό βιβλίο.
Πληροφορίες
Κατηγορία:Νορβηγοί Κατηγορία:Τρομοκρατία
Κιζίμεν
Το Κιζίμεν (ρωσικά: Кизимен) είναι ενεργό ηφαίστειο στο νότιο τμήμα της χερσονήσου της Καμτσάτκα. Είναι ένα απομονωμένο ηφαίστειο με ύψος 2.376 μέτρα. Το ηφαίστειο μοιάζει πολύ σε μορφολογία με το όρος της Αγίας Ελένης πριν την έκρηξή του το 1980, καθώς αποτελείται από αλληλοκαλυπτόμενους ηφαιστειακούς δόμους. Είναι το δυτικότερο μιας αλυσίδας ηφαιστείων που περιλαμβάνει επίσης το Κρονότσκι.
Το ηφαίστειο άρχισε να δημιουργείται τα τελευταία 11 με 12 χιλιάδες χρόνια και έχει παραγάγει τέσσερις κύκλους ηφαιστειακών εκρήξεων. Αρχικά οι εκρήξεις του ήταν ισχυρές και παρήγαγαν ιγνιμβρίτη, αλλά σήμερα οι εκρήξεις του είναι διαφορετικές και παράγουν δόμους και ροές λάβας. Μια έκρηξη πριν περίπου 1.100 χρόνια δημιούργησε ένα κρατήρα με διαστάσεις 1 επί 0,7 χιλιόμετρα, μέσα στον οποίο αναπτύχθηκε ένας μικρός δόμος. Κατά τους ιστορικούς χρόνους παρατηρήθηκε μια μικρή έκρηξη το 1928. Το Κιζίμεν εξερράγη ξανά τον Δεκέμβριο του 2010. Τον Φεβρουάριο του 2011 η εκρηκτική στήλη έφτασε σε υψόμετρο 4 χιλιομέτρων και υπήρχε προειδοποίηση προς τα αεροσκάφη να μην πετούν κοντά στο Κιζίμεν.
Το ηφαίστειο δεν είναι καλά κατανοημένο και υπάρχουν ενδείξεις από έρευνες, ότι μπορεί να εκραγεί με τον ίδιο τρόπο που εξερράγη το όρος της Αγίας Ελένης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Καμτσάτκας
Καφέ Κάπσα
thumb|right|300px|Το Καφέ Κάπσα Το Καφέ Κάπσα (Cafe Capsa), το πιο ιστορικό και διάσημο καφε-ζαχαροπλαστείο του Βουκουρεστίου, βρίσκεται στην κεντρικότερη οδική αρτηρία της πόλης, στην ''Calea Victoriei αριθ. 36'', πολύ κοντά στα πολιτιστικά μέγαρα του Βουκουρεστίου - τη Κεντρική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, το Εθνικό Θέατρο, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης. Στεγάζεται στο ομώνυμο ξενοδοχείο, το Hotel Capsa.
Ιστορία
Το Ηotel Capsa ιδρύθηκε στη σημερινή του θέση το 1852, με την επωνυμία «Casa Capsa». Ο ιδρυτής του Γρηγόρης Κάπσα (Grigore Capsa', 1841 - 1902) αγόρασε το κτίριο και το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο, το Hotel Capsa. Το ξενοδοχείο άνοιξε το 1886, με διευθυντή του τον Γάλλο Bourdelle, πρώην διευθυντή του Hotel Cafe Anglais του Παρισιού.
Το «Καφέ Κάπσα», που λειτούργησε το 1891, ήταν προνομιακός τόπος συνάντησης της υψηλής αριστοκρατίας και των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών κύκλων του Βουκουρεστίου κατά την εποχή της Μπελ Επόκ. Εδώ σύχναζαν συγγραφείς, ποιητές, ηθοποιοί και μουσικοί της χώρας, αλλά και ξένοι καλλιτέχνες που έρχονταν να δώσουν παραστάσεις στο Βουκουρέστι, όπως η Σάρα Μπερνάρ, η Ζοζεφίνα Μπαίκερ, ο τενόρος Ενρίκο Καρούζο. Κάθε κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός της Ρουμανίας συνδεόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το «Καφέ Κάπσα».
Διάσημοι θαμώνες
Μονάρχες, πολιτικοί, διπλωμάτες, συγγραφείς και καλλιτέχνες συγκαταλέγονταν στους θαμώνες του «Καφέ Κάπσα». Βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης διέμεναν στο ξενοδοχείο και σύχναζαν στο αριστοκρατικό «καφέ» του. Ανάμεσα σ' αυτούς ο Κάιζερ Γουλιέλμος Α' της Γερμανίας, ο Αυτοκράτωρ Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρο-Ουγγαρίας, ο τσάρος Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας, οι βασιλείς Κάρολος Α' και Φερδινάνδος της Ρουμανίας, καθώς και βασιλικές οικογένειες της Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας.
Το «Καφέ Κάπσα» είχε ονομαστεί η «ακαδημία» των λογοτεχνών και καλλιτεχνών της ρουμανικής πρωτεύουσας. Ανάμεσα στους τακτικούς επισκέπτες του ήταν οι ποιητές Μιχάι Εμινέσκου (Mihai Eminescu, 1850 - 1889) και Τούντορ Αργκέζι (Tudor Arghezi, 1880 - 1967), καθώς και ο διάσημος Ρουμάνος συνθέτης Τζεόρτζε Ενέσκου (George Enescu, 1881 - 1955).
Οι ζωγράφοι Τ. Αμάν (T. Amman), ιδρυτής της Σχολής Καλών Τεχνών του Βουκουρεστίου, και Νικολάε Γκριγκορέσκου (Nicolae Grigorescu, 1838 - 1907), όπως και ο κριτικός και ιστορικός της λογοτεχνίας Τζεόρτζε Καλινέσκου (George Calinescu, 1899 - 1965), ήταν τακτικοί θαμώνες του «Καφέ Κάπσα». Τη λαμπρότητα του «Καφέ Κάπσα», με την πλούσια επίπλωσή του, τους μαρμάρινους χρωματιστούς κίονες και τους χρυσοποίκιλτους καθρέπτες, περιγράφει με ζωηρές εικόνες στα μυθιστορήματά του ο συγγραφέας και θαμώνας του Τσέζαρ Πετρέσκου (Cezar Petrescu, 1892 - 1961).
Με την άνοδο στην εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας άρχισε και η παρακμή του «Καφέ Κάπσα» και τελικά το 1948 ανέστειλε τη λειτουργία του. Ξαναλειτούργησε το 2003, τελείως ανακαινισμένο.
Προσρόφηση
Η εφίζηση ή προσρόφηση είναι ιδιότητα που παρουσιάζουν κάποιες χημικές ουσίες να δεσμεύουν στην επιφάνειά τους κάποια άλλη ουσία. Προσρόφηση είναι η προσκόλληση ατόμων, ιόντων ή μορίων ενός αερίου, υγρού, ή διαλυμένου στερεού σε μία επιφάνεια. Η διεργασία αυτή δημιουργεί έναν υμένα του προσροφόμενου υλικού στην επιφάνεια του μέσου που προσροφά. Η διεργασία αυτή διαφέρει από την απορρόφηση, στην οποία ένα υγρό διαπερνά ένα υγρό ή ένα στερεό ή διαλύεται σε αυτό. Η προσρόφηση είναι μια διεργασία που επιτελείται στην επιφάνεια, ενώ η απορρόφηση αφορά σε στο σύνολο του όγκου του υλικού. Ο όρος ρόφηση περικλείει και τις δύο διεργασίες, ενώ εκρόφηση είναι η αντίστροφη.
Παρόμοια με την επιφανειακή τάση, η προσρόφηση είναι συνέπεια της επιφανειακής ενέργειας. Σε ένα χύμα υλικό όλες οι απαιτήσεις των δεσμών (είτε ιονικών, είτε ομοιοπολικών, ή μεταλλικών) στα άτομα που το αποτελούν συμπληρώνονται από άλλα άτομα του υλικού. Ωστόσο, τα άτομα στην επιφάνεια δεν περιβάλλονται πλήρως από άλλα άτομα του υλικού και επομένως ελκύουν προσροφόμενα υλικά. Η ακριβής φύση των δεσμών εξαρτάται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των υλικών που συνδέονται, αλλά η διεργασία της προσρόφησης γενικότερα κατηγοριοποιείται ως φυσιρόφηση (physisorption), χαρακτηριστική των αδύναμων van der Waals δυνάμεων ή χημειορρόφηση (chemisorption), χαρακτηριστική των ομοιοπολικών δεσμών. Μπορεί επίσης να προκληθεί από ηλεκτροστατική έλξη.
Για παράδειγμα στις μάσκες αερίων, οι δηλητηριώδεις ουσίες του αναπνεόμενου αέρος δεσμεύονται, περνώντας από στρώμα άνθρακος. Ο ενεργός άνθρακας με την ιδιότητα της προσρόφησης παρουσιάζει ευρύτατη χρήση όπως σε οικιακές ηλεκτρικές συσκευές (π.χ φριτέζες), καθαρισμού αέρος κλειστών χώρων κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοχημεία Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης Κατηγορία:Χημικές ιδιότητες Κατηγορία:Τεχνολογίες αερίων
Συννεφιασμένη Κυριακή
Η Συννεφιασμένη Κυριακή είναι ρεμπέτικο τραγούδι σε μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη και στίχους -που αμφισβητείται μέχρι και σήμερα αν είναι- του Τσιτσάνη ή του Αλέκου Γκούβερη ή και των δύο.
Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού έγινε το 1948 από τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και την Σωτηρία Μπέλλου, ενώ το έχουν ερμηνεύσει και άλλοι τραγουδιστές όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα και την Γιώτα Λύδια, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιώργος Νταλάρας, η Γλυκερία, ο Δημήτρης Μπάσης με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Θέμη Αδαμαντίδη και άλλοι.
Ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις διασκεύασε το κομμάτι για πιάνο, συμπεριλαμβάνοντας ηχογράφησή του στο άλμπουμ του 1970 «Έξη Λαϊκές Ζωγραφιές».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1948 Κατηγορία:Τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη Κατηγορία:Ελληνόφωνα τραγούδια
Ιωάννης Καλοστύπης
Ο Ιωάννης Καλοστύπης, (1851-1918), ήταν Έλληνας φιλόλογος, δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδας και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στα Δολιανά Αρκαδίας το 1851. Το κανονικό του επώνυμο ήταν Κολοστούμπης.
Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή του, το 1873, εστάλη από το Σύλλογο προς διάδοσιν των Ελληνικών γραμμάτων στην τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία όπου διορίστηκε γυμνασιάρχης, αρχικά στην Κοζάνη και μετά στις Σέρρες. Παράλληλα ανέπτυξε πατριωτική δράση για την οποία τελικά εκδιώχθηκε από την περιοχή από τους Τούρκους.
Σε νεαρή ηλικία άρχισε το δημοσιογραφικό επάγγελμα και το 1874 εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Αρχικά εργάστηκε στην εφημερίδα "Φωνή" και ύστερα άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα "Ερμής", την οποία αργότερα μετονόμασε "Κόσμος". Μετέπειτα, το 1880, ίδρυσε νέα εφημερίδα με το όνομα "Σφαίρα" η οποία ήταν η μακροβιότερη εφημερίδα του Πειραιά. Επίσης διετέλεσε τμηματάρχης του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Παιδείας, νομάρχης Άρτας, Φθιωτιδοφωκίδος και Κοζάνης, καθώς και βασιλικός επίτροπος.
Συνέγραψε πλήθος φιλολογικών και ποιητικών έργων, μεταξύ των οποίων ο "Εθνικός βίος", "Κύπελλο της χαράς", "Προμηθεύς", το οποίο ανεβάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ως μία από τις πρώτες παραστάσεις που δόθηκαν σε αυτό, "Μαυρίκιος", "Βασίλειος Βουλγαροκτόνος" και άλλα.
Εθνικής σπουδαιότητας θεωρείται το βιβλίο του "Μακεδονία", καθώς με αυτό έγινε γνωστότατο το Μακεδονικό Ζήτημα στους Έλληνες της τότε εποχής. Συντέλεσε στην κήρυξη της επανάστασης στον Όλυμπο στις 19 Φεβρουαρίου 1878.
Απεβίωσε το 1918 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Νομάρχες Άρτας Κατηγορία:Νομάρχες Κοζάνης
Α.Π.Σ. Φωστήρας Οβρυάς
Ο '''Α.Π.Σ. Φωστήρας Οβρυάς''' είναι ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σωματείο που ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας με έδρα την Οβρυά του Δήμου Μεσσάτιδος στην περιοχή των Πατρών. Χρώματα έχει το μπλε - κίτρινο - μαύρο και έμβλημα την κουκουβάγια.
Αχιλλέας Οβρυάς
Ο Αχιλλέας Οβρυάς ήταν ανεξάρτητο σωματείο με έδρα την Οβρυά από την οποία προήλθε ο Φωστήρας Οβρυάς. Χρώματα είχε το πράσινο και το άσπρο. Το όνομά του και τα χρώματα τα πήρε από τον Αχιλλέα Πατρών που εκείνη την εποχή είχε συγχωνευτεί με τον Πατραϊκό. Γήπεδα χρησιμοποιούσε κατά καιρούς διάφορες αλάνες που τις διαμόρφωνε σε γήπεδο. Ιδρύθηκε το 1950 αλλά το 1960 διαλύθηκε προσωρινά μέχρι να ξανά δραστηριοποιηθεί το 1966. Διαλύθηκε οριστικά το 1970 όταν ιδρύθηκε επίσημα ο Φωστήρας Οβρυάς και όλοι οι παίκτες του σταδιακά πήγαν εκεί. Όλοι οι αγώνες του ήταν ανεπίσημα φιλικά παιχνίδια με ομάδες του νομού, επίσημες και ανεπίσημες.
Φωστήρας Οβρυάς
Αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. το 1970 με αριθμό μητρώου 1632. Η ομάδα υπήρχε από το 1967 ως ανεξάρτητο σωματείο, ενώ το 2003 αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Αχαΐας νικώντας στον τελικό τη Δόξα Παραλίας 2-1 και 2-0. Το 2005 κατέκτησε το Κύπελλο Αχαΐας νικώντας στον τελικό που έγινε στο στάδιο της ΠΓΕ τον Α.Π.Σ. Ζαβλάνι με 1-0 στην παράταση. Ακόμα έχει παίξει σε έναν τελικό super cup Αχαΐας το 2004 χάνοντας από τον Αρη Πατρών 0-3 στο γήπεδο των Προσφυγικών. Έχει κατακτήσει επίσης ένα πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και τρία Γ΄ κατηγορίας. Αγωνίζεται σε ιδιόκτητο γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα στην περιοχή της Μεταμόρφωσης Σωτήρος. Ο χλοοτάπητας του γηπέδου κατασκευάστηκε το 2005 από το διοικητικό συμβούλιο της ομάδας. Διατηρεί τμήματα νέων και παίδων με πολλές διακρίσεις.
Το 1984 έγινε μια προσπάθεια δημιουργίας Γυναικείου τμήματος ποδοσφαίρου. Η προσπάθεια όμως δεν απέδωσε, μαζεύτηκαν λίγες κοπέλες οι οποίες δεν συμπλήρωναν εντεκάδα και δημιουργήθηκε μια μεικτή ομάδα με παίκτες της παιδικής ομάδας του Φωστήρα, η οποία έδωσε κάποια φιλικά με άλλες παιδικές ομάδες του νομού και τον Α.Ο. Ψηλαλώνια που τότε διατηρούσε γυναικείο τμήμα.
Έπαιξε δύο χρονιές στην Δ' Εθνική: το 2003-2004 πήρε την 5η θέση και το 2004-2005 υποβιβάστηκε για ένα βαθμό.Το 2006 τερμάτισε στην 4η θέση της Α' κατηγορίας.
Το 2001 ο σύλλογος συμμετείχε στο "Πανελλήνιο πρωτάθλημα Nokia beach soccer" και στο τουρνουά της σειράς των αγώνων που έγινε στην Πάτρα. Στον πρώτο γύρο απέκλεισε την Καλαμάτα για να αποκλειστεί από την Αχαική στα προημιτελικά.
1970 - 2002
Από το 1970 που ιδρύθηκε αγωνιζόταν στην Γ´ κατηγορία μέχρι το 1977 που ανέβηκε στην Β´. Εκεί παρέμεινε δύο χρόνια και υποβιβάστηκε ξανά στην Γ´. Επέστρεψε όμως στην Β´ την επόμενη χρονιά μέχρι το 1983 που υποβιβάζεται πάλι στη Γ´ κατηγορία, όμως ξανά ανεβαίνει αμέσως στην Β´ στην οποία παραμένει για 4 χρόνια. Το 1991 για πρώτη φορά αγωνίζεται στην Α´ κατηγορία όπως και το 1992 που υποβιβάζεται. Στην Β´ κατηγορία αγωνίζεται 3 χρόνια και το 1996 επιστρέφει στην Α´ κατηγορία μόνιμα πια, και μέχρι το 2003 κατατάσσεται ανάμεσα στους 4 πρώτους του πρωταθλήματος.
Την αγωνιστική περίοδο 1999-2000 κατέλαβε την 2η θέση στον όμιλό του και αγωνίστηκε στα play offs διεκδικώντας το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Δ΄ εθνική. Κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον Άρη Πατρών αλλά αποκλείστηκε από τον τελικό με δύο ισοπαλίες 1-1 και 0-0.
2002 - 2003 Πρωταθλητής Αχαΐας
300px|thumb|right|Πρωταθλητής Αχαΐας 2003 Την αγωνιστική περίοδο 2002-2003 ο Φωστήρας κληρώθηκε στον Α΄ όμιλο της Α΄ κατηγορίας. Ξεκίνησε το πρωτάθλημα πολύ καλά με μία ήττα μόλις την 11η αγωνιστική, η οποία ήταν και η μοναδική στο πρωτάθλημα. Την 19η αγωνιστική νίκησε τον Ίκαρο Πετρωτού με 2-0, στο Γήπεδο της Οβρυάς, και πέρασε για πρώτη φορά πρώτος στην βαθμολογία, μένοντας πρώτος μέχρι το τέλος. Σαν πρώτος του ομίλου του ο Φωστήρας αντιμετώπισε την πρώτη του 2ου ομίλου, Δόξα Παραλίας, η οποία μόλις την τελευταία αγωνιστική εξασφάλισε την πρώτη θέση, σε διπλούς τελικούς. Ο Φωστήρας νίκησε και στους δύο τελικούς με 1-2 και 2-0 και κατέκτησε το πρωτάθλημα Αχαΐας για πρώτη φορά στην ιστορία του κερδίζοντας ταυτόχρονα και την άνοδο για την Δ΄ Εθνική. Την ομάδα του Φωστήρα την αποτελούσαν οι : Κουτσαντώνης Ανδρέας, Αθανασόπουλος Θανάσης, Αθανασόπουλος Χαράλαμπος, Ζήσης Δημήτρης, Σταυρόπουλος Κώστας, Σκαμπαρδώνης Ηλίας, Τριανταφύλλης Γρηγόρης, Μητρόπουλος Φίλιππας, Τόλιας Νίκος, Κακαφώνης Θανάσης, Σχοινάς Σπύρος, Μπαζάρογλου Κυριάκος, Καραχάλιος Γιώργος, Μπούσιος Γιώργος , Μούζος Χρήστοςκαί ο Κανδρής Κώστας, από αυτούς οι 3 ήταν μεταγραφές ενώ οι υπόλοιποι είχαν ξεκινήσει από τα τσικό της ομάδας και συνέχιζαν μαζί. Προπονητής ήταν ο Μπέτης Νίκος.
Στο κύπελλο έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου σε μονό αγώνα αποκλείστηκε από την Αχαϊκή, ομάδα Δ΄ Εθνικής, με 2-0.
2003-2005 Δ΄ Εθνική & Κύπελλο Αχαΐας
Την πρώτη χρονιά στην Δ΄εθνική κατέκτησε την 5η θέση, εξασφαλίζοντας νωρίς την παραμονή που ήταν και ο πρωταρχικός στόχος. Ο Φωστήρας σημείωσε μεγάλες νίκες, την 3η αγωνιστική επί του Μεσσηνιακού με 1-0, και την 18η με 0-2 μέσα στην Καλαμάτα. Την 19η αγωνιστική νίκησε την Αχαϊκή με 1-0 με αποτέλεσμα να την ρίξει από την πρώτη θέση της βαθμολογίας και παραλίγο να της στερήσει τον τίτλο. Μεγάλη επιτυχία ήταν και η ισοπαλία σε φιλικό παιχνίδι με την Παναχαϊκή με 1-1.
Την αγωνιστική περίοδο 2004-2005 αγωνίστηκε για 2η φορά στην Δ΄εθνική αλλά τα πολλά διοικητικά προβλήματα, οι συνεχόμενες αλλαγές στη διοίκηση, οι κόντρες διοίκησης και φιλάθλων με στησίματα αεροπανό, γιαουρτώματα κλπ, έφτασαν τον Φωστήρα ένα βήμα πριν την διάλυση. Τελικά με επέμβαση φιλάθλων και παλιών παραγόντων πέρασε η ομάδα στα χέρια τους αλλά στο τέλος της χρονιάς υποβιβάστηκε για έναν μόλις βαθμό.
Το παρήγορο την ίδια χρονιά ήταν η κατάκτηση του κυπέλλου Αχαΐας.
2006- Σήμερα
Την περίοδο 2005-2006 ο Φωστήρας επέστρεψε στο πρωτάθλημα Αχαΐας κατακτώντας την 4η θέση. Την περίοδο 2006-2007 κατατάχτηκε 7ος. Μετά από σύντομη παρουσία στην Β΄κατηγορία επέστρεψε στην Α΄για την αγωνιστική περίοδο 2017-18.
Γήπεδο
Όλα αυτά μέχρι το 1992, οπότε σε παράπλευρο οικόπεδο κατασκευάστηκε το σημερινό γήπεδο και αυτό με πολλή προσωπική εργασία. Το 2005 από το σημερινό διοικητικό συμβούλιο μπήκε φυσικός χλοοτάπητας. Τον Ιανουάριο του 2008 κατασκευάστηκε μεταλλική εξέδρα χωρητικότητας 250 ατόμων.
Φίλαθλοι
Οι φίλαθλοι του Φωστήρα είναι από πολύ εκδηλωτικοί και ένθερμοι, το 2003 έγινε μια προσπάθεια να οργανωθούν σε σύνδεσμο φιλάθλων η οποία ωστόσο δεν καρποφόρησε.
Διακρίσεις
thumb|right|300px| 300px|thumb|right|Η κερκίδα του γηπέδου του Φωστήρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ο Θεός της Σφαγής
Ο Θεός της Σφαγής (αγγλικά: Carnage) είναι μαύρη κωμωδία, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Ρόμαν Πολάνσκι. Η ταινία είναι βασισμένη στο θεατρικό γαλλικό έργο God of Carnage της Γιασμίνα Ρεζά και το σενάριο έγραψε η ίδια μαζί με τον Πολάνσκι. Αποτελεί μια διεθνή συμπαραγωγή της Γαλλίας, Γερμανίας, Πολωνίας και Ισπανίας.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους της Αμερικής στις 16 Δεκεμβρίου 2011 και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 3 Φεβρουαρίου 2012. Απέσπασε κυρίως καλές κριτικές ενώ έλαβε και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία α' γυναικείου ρόλου για τις Φόστερ και Γουίνσλετ.
Πλοκή
Ο 11χρονος γιος των Μάικλ και Πενέλοπι Λόνγκστριτ δέχτηκε επίθεση στο πάρκο. Οι Νάνσι και Άλαν Κόουαν, γονείς του αγοριού που έκανε την επίθεση, επισκέπτονται τους Λόνγκστριτ για να λύσουν το όλο θέμα με τον ευκολότερο δυνατό τρόπο. Ενώ στην αρχή τα πράγματα είναι άκρως πολιτισμένα, σταδιακά η συνάντηση αυτή ξεφεύγει από τον έλεγχο και η ένταση ανάμεσα στις δύο οικογένειες αρχίζει να μεγαλώνει, μέχρι που εκρήγνυται.
Box office
Με προϋπολογισμό 25.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 33η θέση με 79.700 δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 2,5 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 28,1 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 30,7 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά
Μπέρανε
Το Μπέρανε (μαυροβουνιακά και σερβικά: Беране, Berane) είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του βορειοανατολικού Μαυροβουνίου. Είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου. Βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Λιμ. Το όνομά του Μπέρανε είναι τουρκικής προέλευσης και σημαίνει ένα σπίτι.
Ιστορία
Κατά τον Μεσαίωνα το Μπέρανε ήταν γνωστό ως Μπούντιμλια. Ήταν μεγάλης ολιστικής, πολιτικής και οικονομικής σημασίας για τη Μεσαιωνική Σερβία. Ο Άγιος Σάββας, πρώτος Σέρβος Αρχιεπίσκοπος, ίδρυσε το 1219 εδώ μία από τις πρώτες σερβικές επαρχίες. Η περιοχή ήταν μέρος του μεσαιωνικού σερβικού κράτους έως το 1455, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την πόλη. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή δέχτηκε έντονες δοκιμασίες και δεινά, αναγκάζοντας μεγάλο μέρος των κατοίκων να εγκαταλείψει τις εστίες του. Οι Τούρκοι διένειμαν τη γη και εξισλάμισαν μερίδα του πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σημειώθηκαν εμφύλιες διαμάχες στην περιοχή μεταξύ των Παρτιζάνων (κομμουνιστές) και των Τσέτνικ (βασιλόφρονες και εθνικιστές). Κατά τη διάρκεια των αντιποίνων από τους κομμουνιστές το διάστημα 1944-1945 χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Από τον Ιούλιο του 1949 ως το Μάρτιο του 1992 το Μπέρανε ονομαζόταν Ίβανγκραντ προς τιμήν του παρτιζάνου στρατηγού Ιβάν Μιλουτίνοβιτς. Το 1992 το όνομα της πόλης αποκαταστάθηκε.
Πολιτισμός, εκπαίδευση και επιστήμες
Η κύρια επιρροή για την ανάπτυξη του πολιτισμού της περιοχής ιστορικά, και μέχρι τους πρόσφατους χρόνους, προήλθε από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και τα μοναστήρια της περιοχής, με πιο χαρακτηριστικά το μοναστήρι Σουντίκοβα (Šudikova) και το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου (Đurdjevi stupovi). Αργότερα, αναπτύχθηκαν εκπαιδευτικά ιδρύματα και άλλοι οργανισμοί, οι οποίοι ευνόησαν την πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής.
Έναν ιδιαίτερο ρόλο στην παιδεία της πόλης έπαιξε το Γυμνάσιο του Μπέρανε, που ιδρύθηκε το 1913. Στις τάξεις του φοίτησαν διακεκριμένοι καλλιτέχνες και επιστήμονες διαφόρων κλάδων, όπως οι Μιχαΐλο Λάλιτς, Ντούσαν Κόστιτς, Ράντοβαν Ζόγκοβιτς, Γιόβαν Ζόνιτς, Μίσο Πόποβιτς, Αλεξάνταρ Ραφαΐλοβιτς, Λούκα Ραντόγεβιτς και άλλοι. Από τους οργανισμούς του Μπέρανε που εργάζονται σήμερα στον πολιτισμό είναι το Πολιτιστικό Κέντρο (με τη βιβλιοθήκη), και Μουσείο Πολίμσκι και το σπίτι του Δούκα Γάβρο Βούκοβιτς. Στο Μπέρανε λειτουργεί μουσικό σχολείο και υπάρχουν επίσης μερικά ερασιτεχνικά σωματεία και κοινότητες διάφορων τομέων καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Οικονομία, υποδομές και αθλητισμός
Ο δήμος του Μπέρανε είναι ένας από τους φτωχότερους στο Μαυροβούνιο. Το επίπεδο της βιομηχανικής παραγωγής είναι πολύ χαμηλό, αφού ένας μεγάλος αριθμός των εταιρειών έχουν σταματήσει τις εργασίες τους τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της εμφύλιας κρίσης στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Οι δεκαετίες του 1960 και 1970, ήταν η περίοδος της «εκβιομηχάνισης» της πόλης, καθώς μειώθηκε η γεωργική παραγωγή, ως αποτέλεσμα της εργασίας των κατοίκων στις βιομηχανίες. Πρόσφατα, διάφορες μικρές ιδιωτικές εταιρείες άρχισαν να εργάζονται στους τομείς του εμπορίου και της βιομηχανίας τροφίμων.