cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οδικό δίκτυο των Ίνκα
Γέφυρες
Μία από τις δυσκολίες στη δημιουργία γεφυρών ήταν η πρόσβαση σε ξυλεία. Μερικές φορές οι εργάτες που κατασκεύαζαν τις γέφυρες έπρεπε να φέρνουν την ξυλεία από πολύ μακριά. Σε μέρη που δεν ήταν διαθέσιμη ξυλεία, οι γέφυρες κατασκευάζονταν από σχοινιά με υλικό άχυρα και χόρτα. Αν οι γέφυρες κατασκευάζονταν από σχοινιά, έπρεπε να αντικαθίσταται περίπου κάθε δύο χρόνια, οπότε και τις έκαιγαν. Όταν φτιάχνονταν από ξύλο τις αντικαθιστούσαν κάθε περίπου οκτώ χρόνια. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:637
Η κατασκευή αυτών των γεφυρών ολοκληρωνόταν με τη βοήθεια πολλών εργατών. Για απλές γέφυρες με κούτσουρα, η κατασκευή γινόταν με την τοποθέτηση μιας σειράς από κούτσουρα πάνω από προεκτεινόμενα καλάμια. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:632 Η κατασκευή πέτρινων γεφυριών ήταν πιο περίπλοκη. Τα πέτρινα θεμέλια τοίχων για γέφυρες χτίζονταν τόσο με τραχιά όσο και με επενδεδυμένη πέτρα. Η τοιχοποιία είναι σε εξαιρετική συνοχή και συνάφεια, με καμία ένδειξη για χρήση οποιουδήποτε κονιάματος με σκοπό να κρατούνται οι πέτρες στη θέση τους. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:638 Αντίθετα, χρησιμοποιούσαν μια μέθοδο για την επεξεργασία της πέτρας βάσει απλών εργαλείων, όπως πέτρες-σφυριά, με τις οποίες χτυπούσαν τις πέτρες της τοιχοποιίας με τρόπο ώστε το περίγραμμα της άνω πέτρας να ταιριάζει με αυτό της από κάτω, έτσι ώστε οι ραφές να ταιριάζουν απόλυτα χωρίς κονίαμα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:310 δεξιά|μικρογραφία|Το οδικό σύστημα της Αυτοκρατορίας των Ίνκα
Μονοπάτι των Ίνκα στο Μάτσου Πίτσου
Το Μάτσου Πίτσου ήταν μακριά απ' το μονοπάτι, και υπηρέτησε ως βασιλικό κτήμα που κατοικούνταν από την ηγεσία των Ίνκα και αρκετές εκατοντάδες υπηρετών. Απαιτούσε τακτική παροχή αγαθών και υπηρεσιών από το Cuzco και άλλα μέρη της αυτοκρατορίας. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν μεγάλες κυβερνητικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης στην περιοχή. Μια μελέτη του 1997 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το γεωργικό δυναμικό της περιοχής δεν θα ήταν επαρκές για να υποστήριξη των κατοίκων, ακόμη και σε εποχική βάση.
Σχηματική επισκόπηση των υψομετρικών αλλαγών
Το μονοπάτι ξεκινά γύρω στο 82 χιλιόμετρα κατά μήκος του Ποταμού Urubamba σε μια ζώνη που οι Περουβιανοί καλούν "Quechua": Αυτή η ζώνη είναι μεταξύ 2.300 και 3.500 μέτρων και έχει εύκρατο, ξηρό κλίμα με μέσες θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 0 ως 21°C. Η περίοδος των βροχών διαρκεί από τον Δεκέμβριο έως τον Μάρτιο. Το υπόλοιπο του έτους το κλίμα είναι ξηρό, ή ακόμα και σε ξηρασία, από το Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Αποτέλεσμα της κατάκτησης των Ισπανών
Η πραγματική έκταση του οδικού δικτύου δεν είναι πλήρως γνωστή, αφού οι Ισπανοί, μετά την κατάκτηση, είτε έσκαψαν τον δρόμο εντελώς σε ορισμένες περιοχές, ή επέτρεψαν τον εκφυλισμό του και τη μετατροπή του σε ερείπια κάτω από τις με σίδερο επενδυμένες οπλές αλόγων, ή τους μεταλλικούς τροχούς από τις βοϊδάμαξες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Περού Κατηγορία:Μεταφορές στη Νότια Αμερική Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αργεντινή Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βολιβία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Χιλή Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στον Ισημερινό
Φορεσιά των Σφακίων
thumb|331x331px|Σφακιανή με παραδοσιακή φορεσιά. Η φορεσιά των Σφακίων ή Σφακιανή είναι η γαμήλια ή γιορτινή ενδυμασία που φοριόταν από τον γυναικείο πληθυσμό των Σφακίων της Κρήτης. Η χρήση αυτής της φορεσιάς δεν περιορίστηκε στην περιοχή των Σφακίων αλλά επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη δυτική Κρήτη. Αποτελεί μετεξέλιξη της λεγόμενης φορεσιάς με ζιπόνι και φουστάνι.
Περιγραφή
Η σφακιανή φορεσιά διατηρεί στοιχεία από προγενέστερους τύπους ενδυμασιών. Αποτελείται από το πουκάμισο, το ζιπόνι ή κοντόχι, τη φούστα, την ποδιά (προαιρετικά) και το κάλυμμα του κεφαλιού.
Για κάλυμμα του κεφαλιού χρησιμοποιούνταν το βέλος (λευκού χρώματος με τρεις μεριές πλεγμένες με χρυσό κρόσσι), το μαντήλι ( κόκκινου ή βυσσινί χρώματος), το φατσόλι ή το τουρμπάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Σφακιά
8½ (ταινία)
Το 8½ είναι μια σουρεαλιστική κωμική-δραματική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία του Φεντερίκο Φελίνι και τo σενάριο είναι των Φελίνι, Ένιο Φλαϊάνο, Τούλιο Πινέλι και Μπρουνέλο Ρόντι. Πρωταγωνιστεί ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι ως Γκουίντο Ανσέλμι, ένας διάσημος Ιταλός σκηνοθέτης που υποφέρει από πνιγμένη δημιουργικότητα, καθώς επιχειρεί να σκηνοθετήσει μία ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Όσκαρ Καλύτερων Κοστουμιών (για ασπρόμαυρη ταινία). Αναγνωρισμένη ως αβάν γκαρντ ταινία και ως κλασική ταινία με εξαιρετική επιρροή, ήταν μεταξύ των κορυφαίων 10 στη λίστα του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου (BFI) για τις 50 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση σε μια δημοσκόπηση των σκηνοθετών του BFI το 2002. Επίσης, βρίσκεται στη συλλογή των 45 καλύτερων ταινιών του Βατικανού που έγιναν πριν από το 1995, την 100ή επέτειο του κινηματογράφου. Σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φεντερίκο Φελίνι Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίνο Ρότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας
Τζαμί Λάλελι (Λευκωσία)
Το Τζαμί Λάλελι (Laleli Camii) είναι τζαμί στη συνοικία Αμπντί Τσαβούς της περιτειχισμένης πόλης της Λευκωσίας, που σήμερα βρίσκεται στη Βόρεια Λευκωσία. Βρίσκεται στην οδό Αλή Ρουχί. Το όνομά του, που σημαίνει «το Τζαμί με τις τουλίπες», θεωρείται ότι προέρχεται από τα μοτίβα της τουλίπας που κοσμούν τον αρχικό του μιναρέ. Αρχικά ένα μικρό μεσαιωνικό παρεκκλήσι, διευρύνθηκε και μετατράπηκε σε τζαμί τον 19ο αιώνα.
Ιστορία
Από την αρχιτεκτονική του τζαμιού γίνεται κατανοητό ότι το κτήριο ήταν αρχικά ένα μεσαιωνικό παρεκκλήσι. Μετά την οθωμανική κατάκτηση, αρχικά μετατράπηκε σε μικρό τζαμί χωρίς μιναρέ (mescit) και ήταν γνωστό ως "Τζαμί ΛάλελιΜιναρελί Μεστσιντί" τον 18ο αιώνα. Στα τέλη του 20ου αιώνα, μια μαρμάρινη επιγραφή που χρονολογείται στα 1742-43 βρέθηκε σε ένα κτήριο στη νοτιοδυτική γωνία της αυλής του τζαμιού. Γραμμένη σε ύφος ταλίκ από έναν καλλιγράφο με το όνομα "Ârif", η επιγραφή αποκάλυψε την ύπαρξη ενός σχολείου δασκάλων ("Laleli Cami-i Minareli Mescit Muallimhâne Mektebi") στην τοποθεσία εκείνη την εποχή.
Το 1827, μεγεθύνθηκε με την προσθήκη μιναρέ, μινμπάρ, μιχράμπ, νέας οροφής και νάρθηκα (son cemaat yeri) και έτσι μετατράπηκε σε πλήρες τζαμί. Η κατασκευή χρηματοδοτήθηκε από τον Αλί Ρουχί Εφέντη, τον τότε κυβερνήτη της Κύπρου, και το τζαμί εγγράφηκε στην περιουσία του νεοϊδρυθέντος Ιδρύματος Αλή Ρουχή Εφέντι στις 24 Δεκεμβρίου 1827 για συντήρηση. Η ευθύνη για τη συντήρηση άλλαξε χέρια κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, καθώς καταγράφηκε στην περιουσία του Ιδρύματος Σεγίτ Μεχμέτ Αγά το 1906.
Το τζαμί επισκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από το Οθωμανικό Αυτοκρατορικό Υπουργείο Θρησκευτικών Ιδρυμάτων (Evkaf-ı Hümayun Nezareti). Ένα νέο μινμπάρ, που υπάρχει μέχρι σήμερα, παραγγέλθηκε το 1895 από τον ξυλουργό Χατζή Χασάν με αντάλλαγμα την πληρωμή 4 λιρών. Το τζαμί επισκευάστηκε περαιτέρω από τον Νικολάκη Κάλλα το 1908.
Ο μιναρές του τζαμιού κατεδαφίστηκε το 1978-79 καθώς ήταν «επικίνδυνος» και αντικαταστάθηκε με τον σημερινό.
Αρχιτεκτονική
Το τζαμί βρίσκεται στον ξεχωριστό κήπο του, χωρισμένο από την υπόλοιπη γειτονιά με έναν ψηλό τοίχο. Η είσοδος στον κήπο γίνεται μέσω μιας τοξωτής πύλης. Το τζαμί είναι ορθογώνιας δομής και έχει μήκος 12,85 μ. και πλάτος 3,30 μ. Ο νάρθηκας (son cemaat yeri) βρίσκεται στα βόρεια και έχει τρία οξυκόρυφα τόξα. Η είσοδος στον χώρο προσευχής (χαρίμ) γίνεται μέσω μιας άλλης οξυκόρυφης καμάρας, πάνω από την οποία υπάρχει μια επιγραφή του 1827, που υμνεί τον Αλί Ρουχί Εφέντη. Στα ανατολικά του χώρου προσευχής βρίσκεται η αψίδα του πρώην παρεκκλησίου. Το ζωγραφισμένο μιχράμπ έχει διακοσμήσεις από λουλούδια και φύλλα. Ένας ξύλινος γυναικείος χώρος (kadınlar mahfili) είναι προσβάσιμος μέσω μιας πόρτας και μιας ξύλινης σκάλας στο δυτικό τμήμα του τζαμιού.
Ο αρχικός μιναρές του τζαμιού ήταν κατασκευασμένος από πελεκητή πέτρα και το μπαλκόνι του (σερεφέ) ήταν διακοσμημένο. Ο σημερινός μιναρές στη βορειοανατολική πλευρά δεν διατηρεί κανένα από τα χαρακτηριστικά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Κύπρο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κύπρο
Τζαμί Λαλελί (Κωνσταντινούπολη)
Το Τζαμί Λαλελί (Laleli Camii), επίσης γνωστό ως Τζαμί της Τουλίπας, είναι οθωμανικό αυτοκρατορικό τζαμί του 18ου αιώνα, το οποίο βρίσκεται στο Λαλελί, στη συνοικία Φατίχ της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία.
Ιστορία
Το τζαμί ανατέθηκε από τον Σουλτάνο Μουσταφά Γ', για να χρησιμεύσει ως αυτοκρατορικό ή σουλτανικό τζαμί του. Αν και ήταν παράδοση μεταξύ των προηγούμενων σουλτάνων να χτίζουν το αυτοκρατορικό τους τέμενος σε ανάμνηση μιας μεγάλης στρατιωτικής επιτυχίας, ο Μουσταφά Γ' αγνόησε αυτή την παράδοση διατάζοντας την κατασκευή πριν από τέτοιες νίκες. Η κατασκευή ξεκίνησε στις 5 Απριλίου 1760 και ολοκληρώθηκε στις 9 Μαρτίου 1764. Ο αρχιτέκτονας του τζαμιού δεν επιβεβαιώνεται από την ιστορική τεκμηρίωση, αλλά οι ιστορικοί τέχνης έχουν αποδώσει το τζαμί στον Μεχμέτ Ταχίρ Αγά, τον ανώτατο αρχιτέκτονα της αυτοκρατορίας την εποχή της ολοκλήρωσης του τζαμιού. Κατά μέσο όρο, περίπου 770 εργαζόμενοι απασχολούνταν στο έργο και περίπου τα δύο τρίτα από αυτούς ήταν μη μουσουλμάνοι, ενώ οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι.
Το τζαμί ήταν το επίκεντρο ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος (Κουλιγιέ, külliye), που περιελάμβανε τον τάφο του Μουσταφά Γ', ένα κοντινό καραβανσεράι που παρείχε κάποια έσοδα στο συγκρότημα, ένα σεμπίλ και έναν μαντρασά. Ο Μουσταφά Γ' θάφτηκε στο μαυσωλείο, που προσαρτήθηκε στο συγκρότημα μετά τον θάνατό του το 1774. Το τζαμί και το συγκρότημα του υπέστησαν ζημιές από τον σεισμό του 1766 και, σύμφωνα με τον Ουνβέρ Ρουστέμ, από μια πυρκαγιά το 1783. Το 1783 αποκαταστάθηκε πλήρως. Η αποκατάσταση, την οποία ο Ντογάν Κουμπάν αποδίδει στον αρχιτέκτονα Σεγίτ Μουσταφά Αγά, διατήρησε την εμφάνιση του αρχικού τζαμιού. Η πρόσοψη του μαυσωλείου ενημερώθηκε με νέα μαρμάρινα κουφώματα στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο μεντρεσές του συγκροτήματος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1911.
Εξωτερικός χώρος
Το τζαμί χτίστηκε σε ένα ψηλό πεζούλι πάνω από ένα συγκρότημα θολωτών καταστημάτων, των οποίων τα ενοίκια προορίζονταν να στηρίξουν οικονομικά το συγκρότημα του τζαμιού. Κάτω από την ίδια τη δομή του τζαμιού υπάρχει μια μεγάλη αίθουσα, που υποστηρίζεται από οκτώ τεράστιους πυλώνες με ένα σιντριβάνι στο κέντρο.
Το τζαμί είναι προσανατολισμένο κατά μήκος ενός άξονα βορειοδυτικού-νοτιοανατολικού και έχει μια ορθογώνια αυλή περίπου διπλάσια από το μέγεθος της αίθουσας προσευχής στα βορειοδυτικά. Αυτή η αυλή έχει μια συνεχή στοά με δεκαοκτώ θολωτούς κόλπους και μια βρύση στο κέντρο. Το ίδιο το τζαμί έχει βάση από τούβλα και τοιχοποιία, με ανωδομή και οκταγωνικό τύμπανο, που στηρίζει τον τρούλο. Υπάρχουν δύο μιναρέδες, που βρίσκονται στα δύο άκρα της στοάς, που πλαισιώνουν τις εισόδους της αυλής.
Εσωτερικός χώρος
Το τζαμί Λαλελί είναι ένα οκταγωνικό κτήριο εγγεγραμμένο σε ένα ορθογώνιο, με μια στοά στο δυτικό άκρο του. Οι τοίχοι χρησιμοποιούν πολύχρωμα διαφοροποιημένα μάρμαρα σε κόκκινο, μπλε, κίτρινο και καφέ, περαιτέρω διακοσμημένα με μετάλλια σε opus sectile χρησιμοποιώντας επίσης ημιπολύτιμο όνυχα και ίασπη. Το μιχράμπ και το μινμπάρ είναι επίσης πλούσια διακοσμημένα με πολύτιμα μάρμαρα. Το εσωτερικό είναι καλά φωτισμένο, με πολλά παράθυρα σε συνδυασμό λευκού και βιτρό.
Ο τρούλος έχει διάμετρο 12,50 μέτρα και ύψος 24,50 μέτρα σε ένα οκταγωνικό τύμπανο οκτώ τόξων, με ημιτρούλους στις γωνιακές καμάρες και μεγαλύτερους ημιτρούλους, που ενώνουν τις καμάρες πάνω από το μιχράμπ και την κεντρική αψίδα του νάρθηκα.
Συγκρότημα τζαμιού
Ορισμένες από τις κατασκευές του κουλιγιέ (kulliye) του τζαμιού Λαλελί έχουν εξαφανιστεί με τα χρόνια, αλλά το μαυσωλείο, που βλέπει στην οδό Ορντού παραμένει. Είναι ένας οκταγωνικός τρούλος και περιέχει τους τάφους του Μουσταφά Γ', του γιου και διαδόχου του Σελίμ Γ' και των κορών του Χιμπετουλάχ και Φατμά Σουλτάν και Μιχριμάχ Σουλτάν. Το εσωτερικό είναι διακοσμημένο με επαναχρησιμοποιημένα πλακάκια Ιζνίκ από τον 16ο αιώνα, και μια ταινία καλλιγραφίας περιβάλλει τους επάνω τοίχους. Στο νεκροταφείο δίπλα στον τουρμπέ βρίσκεται ο τάφος του Αντιλσάχ Καντινεφέντι, τοποθετημένος μέσα σε μια περίτεχνη χάλκινη σχάρα αντιπροσωπευτική της οθωμανικής μεταλλοτεχνίας εκείνης της εποχής.
Το βακούφι (κληροδότημα) του συγκροτήματος περιελάμβανε επίσης μια σειρά από κτήρια σε όλη την πόλη τα οποία παρείχαν έσοδα για τη συντήρηση του τζαμιού και του κουλιγιέ του. Μεταξύ των αξιοσημείωτων εγκλεισμάτων ήταν δύο καραβανσεράι: το κοντινό Τας Χαν (παλαιότερα γνωστό ως Τσουκουρτσεσμέ Χαν) και το μεγαλύτερο Μπουγιούκ Γενί Χαν, που βρίσκεται στην εμπορική περιοχή βόρεια του Μεγάλου Παζαριού.
Τα διαμερίσματα Ταγιάρε χτίστηκαν το 1922 δίπλα στο τζαμί στην έκταση του 1911, όπου κάηκε ο μεντρεσές Κόσκα, ο οποίος ανήκε στο συγκρότημα του τζαμιού. Τα κτήρια ανακαινίστηκαν σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων.
Πηγές
Κατηγορία:Φατίχ Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Κοινότητα Χαμεζίου
Η Κοινότητα Χαμεζίου είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 με την απόσπαση του οικισμού Χαμαίζι από την Κοινότητα Σκοπής και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1940 με την διόρθωση του ονόματος σε Χαμέζι μετονομάστηκε και η κοινότητα. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η κοινότητα έχει 253 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. μικρογραφία|680x680εσ
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Χαμεζίου.
Καρλόττα Αμαλία της Έσσης-Φίλιπσταλ
Η Καρλόττα Αμαλία (γερμ. Charlotte Amalie von Hessen-Philippsthal, 11 Αυγούστου 1730 - 7 Σεπτεμβρίου 1801) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λανδγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Α΄ της Έσσης-Φίλιπσταλ και της Χριστίνας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γουλιέλμου Γ΄ της Σαξονίας-Άιζεναχ.
Όταν ήταν 20 ετών παντρεύτηκε τον 63χρονο Αντώνιο Ούλριχ της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1750 τον Αντώνιο Ούλριχ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Honda CB400 Super Four
μικρογραφία|Honda CB400 Super Four Η Honda CB400 Super Four είναι μια μεσαίου μεγέθους γυμνή μοτοσικλέτα που παράγεται από τη Honda στο εργοστάσιο της Κουμαμότο από το 1992 μέχρι σήμερα. Είναι διαθέσιμο μόνο στην Ιαπωνία, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Αυστραλία, ωστόσο, έχει εξαχθεί και σε άλλες χώρες. Βασίζεται στη μεγαλύτερη Honda CB1000 Super Four.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Honda
Μοχάμεντ Αλί Τζίνα
Ο Μοχάμεντ Αλί Τζίνα, (محمد علی جناح, γεννημένος ως Μαχομεντάλι Τζιναμπάι, 25 Δεκεμβρίου 1876 - 11 Σεπτεμβρίου 1948) ήταν νομικός, πολιτικός και ο δημιουργός του σύγχρονου Πακιστάν. Ο Τζίνα ήταν ηγέτης του Πακιστάν από το 1947 μέχρι τον θάνατό του 1948. Στο Πακιστάν αποκαλείται Κουαίντ-ι-Αζάμ (ούρντου: قائد اعظم, Μέγας Ηγέτης) και Μπάμπα-ι-Καούμ (ούρντου: بابائے قوم , Πατέρας του Έθνους).Τα γενέθλια του είναι εθνική γιορτή στο Πακιστάν.
Μηλέα Γρεβενών
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Μηλιά (αποσαφήνιση) ή Μηλέα
Μοχάμεντ Αλί Τζίνα
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε ως Μαχομεντάλι Τζιναμπάι, ως γιος του Τζιναμπάι Πούντζα και της συζύγου του Μιθιμπάι, σε ενοικιασμένο σπίτι του Καράτσι.
Μηλέα Γρεβενών
Η Μηλιά, επίσημα Μηλέα, είναι ορεινό χωριό της Δυτικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών σε υψόμετρο 605 μέτρα.
Μοχάμεντ Αλί Τζίνα
Αρρώστια και θάνατος
thumb|Ο Τζίνα έζησε πολλές από τις τελευταίες ημέρες της ζωής του στην κατοικία Κουαίντ-ε-Αζάμ στο Ζιαράτ του Πακιστάν Ο Τζίνα, 20 χρόνια περίπου πριν το θάνατό του, αρρώστησε και μόνο στενοί του συγγενείς μπορούσαν να τον δουν. Η υγεία του επιβαρύθηνκε αρκετά από την προσπάθεια του να ανεξαρτητοποιήσει το Πακιστάν, και πριν 30 χρόνια όταν δούλευε κάπνιζε πάνω από 50 τσιγάρα την ημέρα.
Μηλέα Γρεβενών
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μηλιά βρίσκεται προς τα βόρεια του περιφερειακής ενότητας προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, δυτικά του ποταμού Αλιάκμονα. Απέχει 16 χλμ. Β.-ΒΑ. από τα Γρεβενά, 16 χλμ. ΝΔ. από τη Σιάτιστα και είναι ανάμεσα στα χωριά Βατόλακκος (Ν.), Ταξιάρχης (Α.), Κοκκινιά (Β.) και Κιβωτός (ΒΔ.). Ανατολικά και δίπλα από το χωριό περνάει η ΕΟ Γρεβενών - Καστοριάς και πιο ανατολικά η Εγνατία Οδός.
Το χωριό ήταν αρχικά κτισμένο νοτιότερα αλλά λόγω συνεχών κατολισθήσεων οι κατοίκοί του μετακινήθηκαν τη δεκαετία του 1960 στη σημερινή τοποθεσία. Από την Παλιά Μηλιά έχουν μείνει μόνο ο ναός του Αγίου Δημητρίου (κτισμένος το 1900), ο οποίος είναι εκκλησία τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με χαγιάτι και πέτρινο καμπαναριό και και του Αγίου Κωνσταντίνου, στο υπόγειο της οποίας υπάρχει νερό που οι ντόπιοι πιστεύουν πως είναι αγιασμένο και θαυματουργό.
Αξιοθέατα
Η περιοχή είναι γνωστή για τα σπάνια παλαιοντολογικά ευρήματα που έχουν βρεθεί και "δείχνουν" ότι έζησαν πριν από 3.000.000 χρόνια οι αρχαιότεροι και μεγαλύτεροι στον κόσμο προϊστορικοί ελέφαντες. αριστερά|μικρογραφία|Έκθεση των χαυλιόδοντων στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μηλιάς Την περίοδο 1997 με 1999 ξεκίνησαν στην περιοχή της Μηλιάς συστηματικές ανασκαφές ως συνέχεια τυχαίας ανακάλυψης που αποκάλυψαν οστά ενός ενήλικου προβοσκιδωτού (του είδους Mammut borsoni) ηλικίας 35 χρόνων και του οποίου οι δύο πλήρεις χαυλιόδοντες (μήκους 4,39 μέτρων) θεωρούνταν τότε οι μεγαλύτεροι που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στον κόσμο.
Μοχάμεντ Αλί Τζίνα
Σημειώσεις
<references group= "lower-greek"/>
Μηλέα Γρεβενών
Αξιοθέατα
Περισσότερα από 2.000 απολιθωμένα ευρήματα στεγάζονται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Μηλιάς που αποτελεί τουριστικό και εκπαιδευτικό αξιοθέατο των Γρεβενών.
Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση των Γρεβενών (1912), ως Μηλιά το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σουμπίνου (Κοκκινιά) και ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Μηλέα και το το 1964 ο οικισμός με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάται από το νομό Κοζάνης και υπάγεται στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μηλέας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ηρακλεωτών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 205 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Βατόλακκος
Οικογενειακό δέντρο του Μωάμεθ
Το λήμμα αφορά τους προγόνους του Μωάμεθ από τον Αδνάν και μετά.
Γενεαλογία
Ο αρχαιότερος πρόγονος του Μωάμεθ γεννήθηκε το 122 π.Χ.
Μωάμεθ και Αδνάν
Σύμφωνα με την ισλαμική προφητική παράδοση,ο Μωάμεθ ήταν απόγονος του Αντνάν. Η παράδοση λέει ότι η γενεαλογία του Αντνάν προς των Μωάμεθ ήταν 21 γενιές. Αυτοί που κυβέρνησαν την Χετζάζη είναι οι πρόγονοι του Μωάμεθ. Ακολουθεί παρακάτω η λίστα των προγόνων του Μωάμεθ. right|500x500px|Πρόγονοι του Μωάμεθ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μωάμεθ
Ίχνος πίνακα
Στην γραμμική άλγεβρα, το ίχνος ενός τετραγωνικού πίνακα είναι το άθροισμα των στοιχείων της κυρίας διαγωνίου του πίνακα. Πιο συγκεκριμένα, για έναν πίνακα A διαστάσεων n \times n το ίχνος του ορίζεται ως
Για παράδειγμα,
Ο συμβολισμός προέρχεται από τα δύο πρώτα γράμματα της αγγλικής λέξης trace, που σημαίνει ίχνος. Στην ελληνική βιβλιογραφία συμβολίζεται και ως ιχν.(A).
Ιδιότητες
Έστω A και B δύο πίνακες διαστάσεων n \times n. Για το άθροισμα, ισχύει ότι Για τον βαθμωτό πολλαπλασιασμό,
Θεωρούμε τον πίνακα A διαστάσεων n \times k και τον B διαστάσεων k \times n. Τότε, έχουμε ότι όπου μεταθέσαμε τα δύο αθροίσματα. Επομένως,.
Από τον ορισμό του ίχνους, για έναν πίνακα A διαστάσεων n \times n, έχουμε ότι
Θεωρούμε δύο όμοιους πίνακες A και B, δηλαδή για κάποιον αντιστρέψιμο πίνακα P. Τότε, από την ιδιότητα του γινομένου,
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Βέρα Φαρμίγκα
Η Βέρα Φαρμίγκα (αγγλικά: Vera Ann Farmiga, γεν. 6 Αυγούστου 1973) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτρια και παραγωγός. Ξεκίνησε την καριέρα της στην υποκριτική στην παραγωγή του Μπρόντγουεϊ Taking Sides (1996). Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση στην σειρά περιπέτειας και φαντασίας του Fox Roar (1997) και την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στο δράμα-θρίλερ Return to Paradise (1998). Η αναγνωρισιμότητα ήρθε το 2004 με τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως ναρκομανής στο δράμα Down to the Bone. Έλαβε θετικά σχόλια για την συμμετοχή της στο δράμα Nothing But the Truth (2008) και στην κωμωδία-δράμα Up in the Air (2009), για την οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Η Φαρμίγκα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνοθεσία το 2011 με την διθυραμβική δραματική ταινία Higher Ground, στην οποία πρωταγωνίστησε. Πρωταγωνίστησε επίσης στο πολιτικό θρίλερ The Manchurian Candidate (2004), στο δράμα The Departed (2006), στο ιστορικό δράμα The Boy in the Striped Pyjamas (2008), στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Source Code (2011), στο θρίλερ δράσης Safe House (2012), στο δικαστικό δράμα The Judge (2014), στο βιογραφικό δράμα The Front Runner (2018) και στην ταινία Godzilla: King of the Monsters (2019). Ενσάρκωσε την ερευνήτρια του παραφυσικού Lorraine Warren στις ταινίες The Conjuring (2013), The Conjuring 2 (2016) και Annabelle Comes Home (2019).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Βάρτισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Νόιστεττιν
Ο Βάρτισλαβ Ε΄, γερμαν. Wartislaw V (π. 1 Νοεμβρίου 1326 - 1390) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Μπόγκισλαβ Ε΄ και Μπάρνιμ Δ΄ ως το 1368· μετά έγινε δούκας της Πομερανίας-Νόιστεττιν (νυν Στσέτσινεκ Πολωνίας).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Βάρτισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Ελισάβετ, κόρης τού Ούλριχ Α΄ κόμη τού Λίνντοβ-Ρουππίν. Ήταν υστερότοκος: ο πατέρας του απεβίωσε την 1η Αυγούστου 1326 και ο Βάρτισλαβ Ε΄ γεννήθηκε περίπου τέσσερις μήνες μετά.
Τον Βάρτισλαβ Δ΄ διαδέχθηκαν το 1326 οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του υπό επιτροπεία. Ο Βάρτισλαβ Ε΄ αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο τού 1338. Από το 1341 οι τρεις αδελφοί διοικούσαν μόνοι τους από κοινού, αλλά ο Βάρτσλαβ Ε΄ έμεινε στη σκιά. Το 1365 απεβίωσε ο δευτερότοκος Μπάρνιμ Δ΄ και τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του. Ο Βάρτισλαβ Ε΄ διαφώνησε με τον πρωτότοκο Μπόγκισαβ Ε΄ και οι δύο ανιψιοί υποστήριξαν τον πρώτο. Η διαφωνία εξελίχθηκε σε εμφύλιο πόλεμο, όπου παρενέβη ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας: όρισε επιτροπή διαιτησίας και το 1369 οι δούκες συμφώνησαν να διαιρέσουν το Βόλγκαστ: ο Μπόγκισλαβ Ε΄ έλαβε το Στολπ, οι ανιψιοί το κυρίως Βόλγκαστ και ο Βάρτισλαβ Ε΄ το Νόιστεττιν. Το 1372 έγινε τελική διαίρεση. Απεβίωσε το 1390 και τάφηκε στην Πουντάγκλα.
Ο ιστορικός Μάρτιν Βέρμανν (1861-1937) αναφέρει, πως ήταν άγαμος και αντίθετες αναφορές είναι εσφαλμένες.
Παραπομπές
Βαρτισλαβ 05
Ουράνιος
Υπάρχουν δύο σφετεριστές με το όνομα αυτό. Ο πρώτος Ουράνιος αναφέρεται μόνο από τον Ζώσιμο και δραστηριοποιήθηκε για μικρό διάστημα, κατά το τελευταίο μέρος της βασιλείας του Αλέξανδρου Σεβήρου (β. 222-235). Δυσαρεστημένοι στρατιώτες, που βρισκόταν στην περιοχή του Δούναβη, τον επέλεξαν και τον αναγόρευσαν "Αύγουστο". Υπάρχουν λίγα στοιχεία, που επιβεβαιώνουν την ύπαρξή του.
Ένας δεύτερος, και καλύτερα πιστοποιημένος στις πηγές, ήταν ο Λεύκιος Ιούλιος Αυρήλιος Σουλπίκιος Σεβήρος Ουράνιος Αντωνίνος, λατιν.: Lucius Julius Aurelius Sulpicius Severus Uranius Antoninus, ο οποίος φαίνεται να ήταν ενεργός στη Συρία στις αρχές της δεκαετίας του 250. Νομίσματα που κόπηκαν στην Έμεσα, φέρουν το όνομα "Σουλπίκος Αντωνίνος Σεβήρος" και αναγράφουν την τοπική θεότητα Sol Invictus (Ανίκητο Ήλιο). Τα χάλκινα νομίσματα έχουν διάμ. 32 χλστ. και στη μία όψη την επιγραφή ΑΥΤΟΚ. CΟΥΛΠ. ΑΝΤΩΝΙΝΟC CE[ΒΗΡΟC]. Στην άλλη όψη έχουν τον βαίτυλο (κωνικό μετεωρίτη) Ελα-Γαβάλ με έναν ανάγλυφο αετό και πιο επάνω δύο ομπρέλες. Ο βαίτυλος βρίσκεται μέσα σε εξάστυλο ναό, που το αέτωμά του περιέχει μία ημισέλινο. Επιγρ.: EMICΩΝ ΚΟΛΟΝ. ΕΞΦ (ΦΞΕ' = 565 έτος των Σελευκιδών, δηλ. το 253/254 μ.Χ.).
Δεν είναι σαφές εάν τα νομίσματα που κόπηκαν στην Έμεσα, ανήκουν στον ίδιο άνδρα που αναφέρεται στις πηγές. Εάν η τελευταία ημερομηνία είναι σωστή, ο Ουράνιος θα μπορούσε να είχε συμμετάσχει στην υπεράσπιση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εναντίον του Σαπώρη Α΄ των Σασσανιδών βασιλιά της Περσίας (β. 240-272).
Αυτό που συνέβη μετά τη διεκδίκησή του για τον θρόνο, δεν είναι γνωστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Κατάλογος πρωθυπουργών του Καζακστάν
Ο Πρωθυπουργός του Καζακστάν είναι ο αρχηγός κυβέρνησης του Καζακστάν και το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο στη χώρα μετά τον Πρόεδρο. Ο Πρωθυπουργός ηγείται του υπουργικού συμβουλίου και συμβουλεύει τον Πρόεδρο κατά την καθημερινή εκτέλεση των λειτουργιών του Κοινοβουλίου.
Κατάλογος (1917–σήμερα)
Ακολουθεί κατάλογος πρωθυπουργών του Καζακστάν από το 1917 ως σήμερα.
Αυτονομία του Αλάς (1917–1920)
{{legend|#f2f20c|Αλάς | border=1px solid #AAAAAA}}
Νίκος Νουρής
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Νουρής γεννήθηκε στην Λευκωσία στις 14 Νοεμβρίου 1960.
Κατάλογος πρωθυπουργών του Καζακστάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Καζακσταν
Νίκος Νουρής
Βιογραφικά στοιχεία
Απέκτησε πτυχίο φαρμακευτικής από τη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Εργάζεται ως φαρμακοποιός. Είναι νυμφευμένος με την Ειρήνη Μεγαλέμου και έχει ένα υιό και μια κόρη. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, και την αγγλική γλώσσα.
Πολιτική διαδρομή
Στις δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ. Επανεκλέχθηκε στις δημοτικές εκλογές του 2001, στις εκλογές του 2006 και στις εκλογές του 2011. Στην τελευταία του θητεία διετέλεσε αντιδήμαρχος Λευκωσίας (2012-2013). Από το 1996 είναι πρόεδρος του Παγκύπριου Φαρμακευτικού Συλλόγου. Επιπλέον, είναι Επίτροπος Υγείας του ΔΗΣΥ και μέλος του Πολιτικού Γραφείου και του Ανωτάτου Συμβουλίου του ΔΗΣΥ. Από τον Μάιο του 2018 είναι αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Διεκδίκησε βουλευτική έδρα στις βουλευτικές εκλογές του 2011 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ, αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, μετά τον διορισμό του βουλευτή του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας, Χρήστου Στυλιανίδη, στη θέση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 7 Μαρτίου 2013 ο Νουρής ως πρώτος επιλαχών, για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2019 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Αναστασιάδη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι φαρμακοποιοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018 Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Λουίζα της Σαξονίας-Μάινινγκεν
H Λουίζα, (γερμ. Louise von Sachsen-Mainingen von Wettin, 6 Αυγούστου 1752 - 3 Ιουνίου 1805) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Φίλιππσταλ-Μπάρχφελτ.
Βιογραφία
Η Βιλελμίνη Λουίζα Χριστίνα ήταν η έκτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Αντωνίου Ούλριχ, δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν, και της 2ης συζύγου του Καρλόττας Αμαλίας, κόρης του Καρόλου Α΄, λανδγράβου της Έσσης-Φίλιππσταλ.
Νείλος Αγκυρανός
Ο Νείλος Αγκυρανός (τέλη 4ου αι.-430) ήταν ασκητής και συγγραφέας ασκητικοερμηνευτικών έργων. Είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Λουίζα της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Νείλος Αγκυρανός
Βίος
Ο Νείλος Αγκυρανός έζησε τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αιώνα και μέχρι περίπου το 430. Υπάρχει ένα μεταγενέστερο της εποχής του ασκητή κείμενο με τίτλο Διηγήματα, το οποίο ανήκει στο γραμματειακό ειδος της αγιολογικής μυθιστορίας, και που αποδόθηκε στον Νείλο Αγκυρανό. Ανεξάρτητα από την ακριβή ταυτότητα του συγγραφέα του, το κείμενο περιγράφει τη ζωή ενός Νείλου, ο οποίος αρχικά ήταν έπαρχος Κωνσταντινουπόλεως και έγινε αργότερα μοναχός. Στο ταξίδι του στο Όρος Σινάι τον είχε συνοδεύσει και ο γιος του Θεόδουλος. Σαρακηνοί τους συνέλαβαν, αλλά ο Νείλος κατόρθωσε να δραπετεύσει και τελικά το ίδιο κατόρθωσε και ο γιος του και οι δύο άντρες κατόρθωσαν να συναντηθούν. Ο Επίσκοπος Ελούσης τους έδωσε την ιερωσύνη και τελικά μόνασαν στο Σινά. Μια μεταγενέστερη πηγή, ο Γεώργιος Μοναχός ο Αμαρτωλός στο Χρονικόν του,  τον συνδέει με τον Ιωάννης τον Χρυσόστομο, τον οποίο φαίνεται πως είχε γνωρίσει στην Κωνσταντινούπολη. Είναι άγνωστο πότε πήγε να μονάσει στην περίοχή της Άγκυρας Γαλατία,περιοχή με πολλά μοναστήρια και ασκητήρια. Εκεί έγινε ηγούμενος κάποιας μονής. Επιδόθηκε στη συγγραφή ασκητικών κειμένων και ερμηνευτικών υπομνημάτων. Έζησε μέχρι το 430 και η μνήμη του τιμάται στις 12 Νοεμβρίου.
Συγγραφικό έργο
Λόγω της επιμελημένης παιδείας του γνωρίζει καλά την χρήση της ελληνικής γλώσσας στηριζόμενος στους κανόνες της δεύτερης σοφιστικής. Στην ερευνα υπάρχει δυσχέρεια ως προς την ταυτοποίηση των έργων του. Μετά τον 6ο αι. μ.Χ έργα του Ευάγριου Ποντικού εκδόθηκαν με το όνομα του Νείλου, διότι ο Ευάγριος είχε καταδικασθεί από την Ε' Οικουμενική Σύνοδο (553 μ.Χ), κι επειδή ο Νείλος ήταν πρόσωπο το οποίο έχερε εκτίμησης στους μοναστικούς κύκλους.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Νιχώρια Μεσσηνίας
Ο αρχαίος οικισμός των Νιχωρίων είναι από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Μεσσηνίας. Κατοικήθηκε από τα τέλη της Νεολιθικής εποχής, (3.500 π.Χ.), μέχρι και τους αρχαϊκούς χρόνους (750 π.Χ.), αλλά και αργότερα από την Ελληνιστική εποχή (4ος αιώνα π.Χ.), μέχρι και τη Βυζαντινή περίοδο (13ος αιώνας). Η ανασκαφή του οικισμού των Νιχωρίων που έγινε από αμερικανικές αρχαιολογικές αποστολές του Πανεπιστημίου της Μινεσότα (1969-1973) με υποδειγματικό τρόπο και με τη συνεργασία πολλών ειδικευμένων επιστημόνων απέδωσε πλουσιότατα και σημαντικά ευρήματα. Η κατοίκηση του στη διάρκεια των "σκοτεινών αιώνων" (1200 π.Χ. - 800 π.Χ.), που ακολούθησαν την πτώση του Μυκηναϊκού κόσμου, πρόσφερε επίσης σημαντικές πληροφορίες για την περίοδο αυτή.
Ο αρχαίος οικισμός που αναπτύχθηκε σε λοφοσειρά μήκους 500 μ. με κατεύθυνση από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά και σε απόσταση 2 χλμ. από τη βορειοδυτική γωνία του Μεσσηνιακού κόλπου, στη θέση Νιχώρια αποτελούσε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο οικιστικό κέντρο της περιοχής με συνεχή διάρκεια ζωής για αρκετούς αιώνες.
Πρόκειται για λόφο-πλάτωμα, ακριβώς δίπλα στα Τουρκοκίβουρα, σε απόσταση 2-2,5 χλμ. από την ΒΔ. γωνία του Μεσσηνιακού κόλπου, στην συμβολή των οδών Πύλου – Καλαμάτας (κοντά στο χωριό Ριζόμυλος) και Ριζομύλου-Κορώνης.
Στο σχηματιζόμενο υψίπεδο, μήκους 500 μ. και πλάτους από 50 έως 150 μ. και με κατεύθυνση από ΒΔ-ΝΑ, είχε αναπτυχθεί επί χιλιετίες το κέντρο κατοίκησης της περιοχής, το οποίο εκτεινόταν και στους συνεχόμενους λόφους με τα κατάσπαρτα νεκροταφεία. Ο Οικισμός των Νιχωρίων αποτέλεσε σημαντικό τοπικό κέντρο κατά τη Μυκηναϊκή εποχή (1700 π.χ. έως 1200 π.χ.), έχοντας στενή επαφή με το Ανάκτορο του Νέστορος και καταστράφηκε αρχικά την ίδια περίπου εποχή με αυτό.
Ανασκαφές και ταύτιση του χώρου
Οι ανασκαφές στα Νιχώρια ξεκίνησαν το 1969, έπειτα από επιτόπια παρατήρηση στα πλαίσια της UMME το 1958, όταν αναγνωρίστηκε η αρχαιολογική σημασία του χώρου. 1 Η περιοχή (κοντά στα σημερινά χωριά Ριζόμυλος και Καρποφόρα) είναι, όπως μαρτυρούν και τα τοπωνύμια, πλούσια σε νερά από τους παρακείμενους μικρούς ποταμούς της Καριάς και της Βελίκας. Η τοποθεσία ήταν συνεπώς ιδανική τόσο για βοσκή όσο και για καλλιέργεια. Από τις αρχικές ανασκαφές (που διήρκεσαν ως το 1973) καθώς και από μεταγενέστερες τομές η εικόνα που προέκυψε είναι αυτή ενός οικισμού με σημαντική εμβέλεια και συσσώρευση πλούτου. Η φίνα αισθητική και η αίσθηση της πολυτέλειας που αναδύεται από τα κινητά κυρίως ευρήματα της ΥΕ ΙΙΙ Α και Β εποχής συνηγορεί υπέρ της ταύτισης του χώρου με την TI-MI-TO-A-KE-E των πινακίδων Γραμμικής Β', που αντιστοιχούσε κατά πάσα πιθανότητα στο διοικητικό κέντρο της Εκείθεν Πυλίας στο βασίλειο του Νέστορα.2 Ο οικισμός στα Νιχώρια φαίνεται ότι δημιουργήθηκε αρχικά στην Πρωτοελλαδική Περίοδο και εξελίχθηκε σταδιακά στη διάρκεια της Μεσοελλαδικής Περιόδου, έτσι ώστε να αποτελεί, στις αρχές της Υστεροελλαδικής περιόδου, ένα αρκετά ισχυρό τοπικό κέντρο εξουσίας και παραγωγής. Αν και παρήκμασε μετά το τέλος του 13ου αι π.Χ., ο οικισμός δεν φαίνεται να υπέστη δραματική καταστροφή όπως ο Εγκλιανός, ούτε και εγκαταλείφθηκε πλήρως. Αντίθετα, μάλλον γνώρισε μια φάση ανάκαμψης κατά τη Γεωμετρική περίοδο.3 Είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα Νιχώρια διέθεταν το δικό τους λιμάνι, είτε στο Πεταλίδι ή στις εκβολές της Καριάς, που σήμερα αποτελούν πια καλλιεργήσιμη περιοχή λόγω των προσχώσεων.
Ο ταφικός κύκλος
Στους πρόποδες της ακρόπολης των Νιχωρίων εντοπίστηκε το 1971 ταφικός κύκλος, που περιείχε μια ομαδική ταφή 7 ατόμων. Η συνεχιζόμενη έρευνα έφερε στο φως και άλλες ταφές και ανακομιδές. Ο ταφικός κύκλος χρονολογείται στις αρχές της ΥΕ ΙΙ περιόδου και ήταν σε χρήση ως την ΥΕ ΙΙΙ Α, όταν οικοδομήθηκε ο παρακείμενος μεγάλος θολωτός τάφος, για την οικοδόμηση του οποίου μάλιστα καταστράφηκε ένα τμήμα του περιβόλου του προηγούμενου.
Ο θολωτός τάφος
αριστερά|μικρογραφία|Είσοδος του θολωτού τάφου των Νιχωρίων Ο θολωτός τάφος των Νιχωρίων ανασκάφηκε την περίοδο 1972-73 και έδωσε σημαντικότατα ευρήματα, παρόλο που είχε συληθεί κατά την αρχαιότητα. Είχε κατασκευαστεί σε περίοπτη θέση στην ΒΔ άκρη της ακρόπολης των Νιχωρίων. Η διάμετρός του ήταν 6,60 μέτρα και το ύψος του θα πρέπει να ξεπερνούσε τα 6,50 μέτρα. Περιλάμβανε τέσσερις λάκκους. Η εξέχουσα κοινωνική θέση των ατόμων που είχαν ενταφιασθεί σε αυτόν, μαρτυρείται και από τις πλούσιες προσφορές (κτερίσματα), που συνόδευαν τους νεκρούς: πήλινα αγγεία, σφραγιδόλιθοι από ημιπολύτιμους λίθους και μικροαντικείμενα από χρυσό, ελεφαντόδοντο και φαγεντιανή. Σε έναν βόθρο ανάμεσα στους λάκκους 1 και 2 βρέθηκε σωρός χάλκινων σκευών και αντικειμένων, μεταξύ των οποίων ένα κεκαμμένο ξίφος με λαβή από ελεφαντόδοντο.
Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ακμής του οικισμού των Νιχωρίων (1400 π.Χ.-1200 π.Χ.). Βρέθηκαν όμως και ίχνη μεταγενέστερης χρήσης του κατά την ύστερη κλασική και ελληνιστική περίοδο που συνδέονται με τη λατρεία προγόνων, πρακτική που συνηθιζόταν τόσο στη Μεσσηνία όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Γύρω από το λόφο των Νιχωρίων, σε διάφορες θέσεις, εκτείνεται το νεκροταφείο του οικισμού. Οι τάφοι διαφόρων τύπων: θολωτοί, θαλαμοειδείς, πεταλόσχημοι, σε πίθους, ανάλογα με την εποχή κατασκευής τους χρονολογούνται από τον 15ο αι. π.Χ. έως τον 8ο αι. π.Χ.
Ο οικισμός
μικρογραφία|Ο αρχαιολογικός χώρος των Νιχωρίων Εκτός από ταφικά μνημεία την περίοδο 1972-73 ανασκάφηκαν και τμήματα του οικισμού. Εντοπίστηκε η κεντρική οδός και τμήματα κτιρίων προφανώς  χαρακτήρα. Το σημαντικότερο κτίσμα ήταν ενδεχομένως το αψιδωτό μέγαρο υπομυκηναϊκής περιόδου, ένα από τα μεγαλύτερα των λεγόμενων Σκοτεινών Αιώνων σε όλη την Ελλάδα (μήκος 13 μέτρα, πλάτος 8), το οποίο συνοδευόταν από μια κυκλική κατασκευή με πλακοστρωμένο δάπεδο, για το οποίο έχουν διατυπωθεί υποθέσεις ότι μπορεί και να είχε θρησκευτικό-τελετουργικό χαρακτήρα. Άλλες δύο μεγαροειδείς κατασκευές εντοπίστηκαν, χρονολογούμενες η μία στην ΥΕ ΙΙ και η δεύτερη στην ΥΕΙΙΙΑ1 περίοδο, την περίοδο δηλαδή της μεγαλύτερης ακμής των Νιχωρίων. Όπως προαναφέρθηκε, ο οικισμός των Νιχωρίων παρήκμασε σταδιακά στη διάρκεια του 12ου αιώνα, φαίνεται όμως πως τον 8ο αι. π.Χ. η περιοχή έγινε και πάλι κέντρο κάποιας τοπικής ισχυρής οικογένειας. Ο ταφικός πίθος πολεμιστή του 725 π.Χ. στα Νιχώρια πιθανόν ανήκει στην πολεμική αυτή περίοδο. Ο πολεμιστής (άγνωστο με ποια πλευρά πολεμούσε στον Α'Μεσσηνιακό πόλεμο) είχε ταφεί μαζί με το σιδερένιο ξίφος του και το δόρυ του, ένα χάλκινο δαχτυλίδι, δύο χάλκινα μπωλ και τρία αγγεία τοπικών εργαστηρίων (ένα στιλβωτό κύπελλο, έναν βαθύ κάνθαρο Αργειακού τύπου και ένα πιάτο). Επανάχρηση των τάφων είχαμε και στην ελληνιστική περίοδο, χωρίς όμως να είμαστε σίγουροι ότι συνοδευόταν από άνθιση κάποιου παρακείμενου οικισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μεσσηνία Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία Κατηγορία:Αρχαία Πύλος Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Δασοχώρι Καρδίτσας
Το Δασοχώρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Δασοχώρι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 11 χλμ. ΝΔ. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου) και 22 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα. Είναι κτισμένο στην πεδιάδα με υψόμετρο 135 μέτρα, ανάμεσα στην Άμπελο (ΒΑ.) και το Μελισσοχώρι (ΝΔ.) ενώ στα ανατολικά του περνά ο Σοφραδίτης ποταμός. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν μεγάλες εύφορες εκτάσεις όπου οι κάτοικοι του χωριού καλλιεργούν καπνό, βαμβάκι και σιτηρά.
Μετά την ένωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα το 1883 με την παλιά της ονομασία, από την τουρκοκρατία, Ζαρχανάδες στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καλλιφωνίου. Το 1912 με ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1968 με το ΦΕΚ 231Α - 28/09/1968 μετονομάστηκε σε Δασοχώριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Δασοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σοφάδων του δήμου Σοφάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 336 κατοίκους.
Έλσα Μαρτινέλι
Η Έλσα Μαρτινέλι (ιταλικά: Elsa Martinelli), (30 Ιανουαρίου 1935 - 8 Ιουλίου 2017) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός και μοντέλο μόδας.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Γεννήθηκε ως Ελίσα Τία (Elisa Tia) στο Γκροσέτο της Τοσκάνης, μετακόμισε στη Ρώμη με την οικογένειά της και το 1953 ανακαλύφθηκε από τον Ρομπέρτο Καπούτσι που την παρουσίασε στον κόσμο της μόδας. Έγινε μοντέλο και άρχισε να παίζει μικρούς ρόλους σε ταινίες. Εμφανίστηκε στο Le Rouge et le Noir του Claude Autant-Lara (1954), αλλά ο πρώτος σημαντικός ρόλος της ταινίας ήρθε τον επόμενο χρόνο με τον The Indian Fighter απέναντι από τον Κερκ Ντάγκλας, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι την εντόπισε σε εξώφυλλο περιοδικού και την προσέλαβε για την εταιρεία παραγωγής του, Bryna Productions, Το 1956, κέρδισε την Ασημένια Άρκτο Α' Γυναικείου Ρόλου στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για την συμμετοχή της στην ταινία Ντονατέλα του Μάριο Μονιτσέλι.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960, μοιράστηκε το χρόνο της μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών, εμφανίζομενη σε ταινίες όπως Four Girls in Town (1957), Manuela (1957), Prisoner of the Volga (1959), Hatari! (1962), The Pigeon That Took Rome (1962), The Trial (1962), The VIPs (1963), Rampage (1963), Woman Times Seven (1967) και Candy (1968). Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, εργάστηκε στην Ευρώπη σε κυρίως ξένες γλώσσες. Ο τελευταίος ρόλος της στον Αμερικανικό κινηματογράφο ήταν ως πράκτορας Κάρλα στο Once Upon a Crime (1992). Η τελευταία της εμφάνιση ηταν στην ευρωπαϊκή τηλεοπτική σειρά Orgoglio το 2005 ως Δούκισσα του Μοντεφόρτε.
Προσωπική ζωή
Η Έλσα Μαρτινέλι παντρεύτηκε για πρώτη φορά με τον Κόμη Φράνκο Μαντσινέλι Σκότι του Σαν Βίτο, από τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Κριστιάνα Ματσινέλι (γεννηθείσα το 1958), επίσης ηθοποιό. Το 1968, παντρεύτηκε τον φωτογράφο του Paris Match και σχεδιαστή επίπλων της δεκαετίας του 1970, Γουίλι Ρίτσο.
Η Μαρτινέλι πέθανε από καρκίνο στη Ρώμη στις 8 Ιουλίου 2017, σε ηλικία 82 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Εκτροχιασμός συρμού στο Ζάγκρεμπ
Ο εκτροχιασμός συρμού στο Ζάγκρεμπ συνέβη στις 30 Αυγούστου 1974 όταν η ταχεία (αριθμός 10410) που ταξίδευε από το Βελιγράδι, Γιουγκοσλαβία, προς το Ντόρτμουντ, Δυτική Γερμανία, (προερχόμενη από την Αθήνα) εκτροχιάστηκε πριν μπει στον κεντρικό σταθμό του Ζάγκρεμπ (σημερινή Κροατία ), σκοτώνοντας 153 άτομα. Ήταν το χειρότερο σιδηροδρομικό ατύχημα στην ιστορία της Γιουγκοσλαβίας μέχρι εκείνη την ημερομηνία και παραμένει ένα από τα χειρότερα στην ιστορία της Ευρώπης.
Το δυστύχημα
Πολλοί από τους επιβάτες πέθαναν αμέσως. 41 από αυτούς δεν έγινε δυνατό να αναγνωριστούν και τάφηκαν σε κοινό τάφο στο νεκροταφείο Mirogoj.
Οι επιζώντες επιβάτες ανέφεραν ότι το τρένο δεν είχε επιβραδύνει καθώς περνούσε από τους σταθμούς Λούντινα (Ludina) και Νοβοσέλετς (Novoselec), περίπου μία ώρα πριν φτάσει στον κεντρικό σταθμό του Ζάγκρεμπ, και ότι έγερνε επικίνδυνα.
Οι επιβάτες ήταν κυρίως gastarbeiters (γκασταρμπάιτερ) που εργάζονταν στη Δυτική Γερμανία και οι οικογένειές τους, μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά. Ο μηχανοδηγός και ο βοηθός του δεν τραυματίστηκαν και η μηχανή έλξης παρέμεινε άθικτη. Η μηχανή εκτίθεται σήμερα στο Κροατικό Μουσείο Σιδηροδρόμων.
Συνέπειες
Ο μηχανοδηγός καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση και ο βοηθός του σε 8 χρόνια. Το δικαστήριο αναγνώρισε την κόπωσή τους λόγω 52 συνεχόμενων ωρών εργασίας ως ελαφρυντικό. >
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Κοσμοπόλιταν (κοκτέιλ)
thumb|Κοσμοπόλιταν γαρνιρισμένο με φλούδα λεμονιά Το κοσμοπόλιταν είναι κοκτέιλ που παρασκευάζεται με βότκα, λικέρ πορτοκάλι, χυμό κράνμπερι και φρεσκοστυμμένο ή ζαχαρούχο χυμό λάιμ. Η συνταγή της International Bartenders Association βασίζεται σε βότκα κίτρο, βότκα με γεύση λεμόνι. Αν και συχνά παρουσιάζεται πολύ διαφορετικά, το κοσμοπόλιταν έχει επίσης ομοιότητα στη σύνθεση με το κοκτέιλ καμικάζι.
Ιστορία
Η καταγωγή του κοσμοπόλιταν αμφισβητείται. Ενώ το κοκτέιλ θεωρείται ευρέως ως μια πιο μοντέρνα δημιουργία, υπάρχει μια συνταγή για μια κοσμοπολίτικη μαργαρίτα που εμφανίζεται στο Pioneers of Mixing at Elite Bars 1903–1933, που δημοσιεύτηκε το 1934, με τζιν και σιρόπι ράσπερι.
Μια εκδοχή της δημιουργίας αυτού του δημοφιλούς ποτού πιστώνει το επίτευγμα στην ομοφυλοφιλική κοινότητα στο Πρόβινσταουν της Μασαχουσέτης.
Ο μπάρμαν Νιλ Μάρεϊ λέει ότι δημιούργησε το κοσμοπόλιταν το 1975 στο ψητοπωλείο Cork & Cleaver στη Μινεάπολη. Σύμφωνα με τον Μάρεϊ, πρόσθεσε μια σταγόνα χυμού ράσμπερι σε ένα καμικάζι και ο πρώτος δοκιμαστής δήλωσε: «Πόσο κοσμοπολίτικο». Αυτό το γεγονός υποτίθεται ότι οδήγησε στην ονομασία του νέου ποτού.
Υπάρχουν πολλοί άλλοι ισχυρισμοί σχετικά με την προέλευση του κοσμοπόλιταν. Ο ιστορικός κοκτέιλ Γκάρι Ρίγκαν πιστώνει στην μπάρμαν Σέριλ Κουκ του εστιατορίου Strand στο Σάουθ Μπιτς της Φλόριντα την αρχική δημιουργία. Σε μια επιστολή προς τη Ρίγκαν, η Κουκ αφηγήθηκε την ιστορία τού πώς δημιούργησε το ποτό το 1985 ή το 1986.
Το κοσμοπόλιταν κέρδισε δημοτικότητα τη δεκαετία του 1990. Έγινε περαιτέρω δημοφιλές στις νεαρές γυναίκες από τη συχνή αναφορά του στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Sex and the City, όπου ο χαρακτήρας της Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Κάρι Μπράντσο, παρήγγειλε συνήθως το ποτό όταν ήταν έξω με τις φίλες της.
Προετοιμασία και σερβίρισμα
Το κοσμοπόλιταν σερβίρεται συνήθως σε μεγάλο ποτήρι κοκτέιλ, που λέγεται και ποτήρι μαρτίνι. Για το λόγο αυτό, το ποτό μερικές φορές λανθασμένα κατηγοριοποιείται ως είδος μαρτίνι.
Η χρήση βότκας με γεύση εσπεριδοειδών ως βάση για αυτό το κοκτέιλ φαίνεται να έχει γίνει ευρέως δημοφιλής στα μέσα της δεκαετίας του 1990 από τον Ντέιλ ΝτεΓκροφ και χρησιμοποιείται στην εγκεκριμένη από το IBA συνταγή. Ωστόσο, πολλοί μπάρμαν συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τυπική βότκα χωρίς γεύση και αυτή η εναλλακτική θα ήταν αναμφίβολα ιστορικά συνεπής με οποιονδήποτε από τους υποτιθέμενους προκατόχους αυτού του ποτού που ήταν δημοφιλές στο Οχάιο, στην Προβινστάουν ή στη Μινεάπολη κατά τη δεκαετία του 1970 ή στο Σαν Φρανσίσκο τη δεκαετία του 1980. Μερικές φορές χρησιμοποιείται φλούδα λεμονιού για γαρνίρισμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοκτέιλ
Τζόσουα Χασάν
Ο Σερ Τζόσουα Έιμπραχαμ Χασάν (21 Αυγούστου 1915 – 1 Ιουλίου 1997), με το παρατσούκλι «Σαλβαδόρ» (Σωτήρας), ήταν Γιβραλτάριος πολιτικός και πρώτος δήμαρχος και Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ, υπηρετώντας τέσσερις θητείες στο αξίωμα για συνολικά πάνω από 20 χρόνια. Θεωρείται η βασική προσωπικότητα του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στο Γιβραλτάρ και έπαιξε βασικό ρόλο στη δημιουργία των θεσμών αυτοδιοίκησης της περιοχής.
Πρώιμος βίος
Γεννημένος από Σεφαραδίτικη εβραϊκή οικογένεια καταγόμενη από το Μαρόκο και τη Μινόρκα, εκπαιδεύτηκε ως δικηγόρος στο Middle Temple και κλήθηκε στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αγγλίας και της Ουαλίας το 1939. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, προσφέρθηκε εθελοντικά ως πυροβολητής στην αμυντική δύναμη του Γιβραλτάρ και παρέμεινε στο Γιβραλτάρ όταν το μεγαλύτερο μέρος του άμαχου πληθυσμού είχε εκκενωθεί και είχε απομείνει μόνο ένας μικρός αριθμός Γιβραλταριανών.
Ως Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ
Τον Σεπτέμβριο του 1942, μια ομάδα πολιτών του Γιβραλτάρ, υπάλληλοι και εργάτες, με επικεφαλής τον συνδικαλιστή Albert Risso, συγκεντρώθηκαν για να σχηματίσουν μια ένωση που υπερασπίστηκε την επιστροφή των εκτοπισμένων και τα πολιτικά δικαιώματα των ντόπιων κατοίκων του Γιβραλτάρ. Ζήτησαν από τον Χάσαν να συνταχθεί μαζί τους. Αρχικά ονομάστηκε «The Gibraltar Association», μετά από συμβουλή του Χάσαν, η ομάδα πήρε ένα πολύ πιο φιλόδοξο όνομα: The Association for the Advancement of Civil Rights in Gibraltar (AACR). Ο Χάσαν ήταν αντιπρόεδρος του κόμματος υπό την ηγεσία του Ρίσο.[3] Το 1948, ο Χάσαν τον διαδέχθηκε ως πρόεδρος και έγινε ο ηγέτης του AACR και η κυρίαρχη φυσιογνωμία στην πολιτική της επικράτειας για σχεδόν τριάντα χρόνια.