cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος
Το 1ο Συνέδριο
Το Α΄ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο ξεκίνησε τις εργασίες του με σύντομη ομιλία του ηλεκτροτεχνίτη και προσωρινού προέδρου των εργασιών, Σταμάτη Κόκκινου, ο οποίος, μιλώντας εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής, είπε :
«Η αίθουσα εις την οποίαν συνεδριάζομεν δεν ανήκει εις το Σοσιαλιστικόν Κόμμα και ως εκ τούτου δεν πρέπει να κάμει εντύπωσιν εις το κοινόν η διακόσμησις, η κάθε άλλο παρά σοσιαλιστική. Εύχομαι, όπως εις το ερχόμενον συνέδριον έχωμεν αίθουσαν ιδικήν μας, όπως ημείς θέλωμεν».
Στη συνέχεια, ο Αβραάμ Μπεναρόγια διάβασε εκ μέρους της Οργανωτικής Επιτροπής χαιρετιστήρια τηλεγραφήματα και κατόπιν το λόγο πήρε ο Άντζελ Πεχνά εκ μέρους των Σοσιαλιστών Καβάλας, ο οποίος και ζήτησε τη διακοπή των εργασιών για το απόγευμα της ίδιας μέρας, σε ένδειξη συμπαράστασης προς τη Γερμανική Επανάσταση των Σπαρτακιστών που εξελισσόταν εκείνες τις μέρες με ηγέτες τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ. Τέλος, το λόγο ξαναπήρε ο Μπεναρόγια, ο οποίος, μεταξύ άλλων, ζήτησε την άδεια «να αποστείλει χαιρετιστήρια τηλεγραφήματα, όπου πρέπει».
Οργανωτική επιτροπή
Την οργανωτική επιτροπή, που είχε εκλεγεί από τη Δεύτερη Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη, την αποτελούσαν οι:
Εξέλιξη και αποφάσεις
Στο συνέδριο εκδηλώθηκαν τρεις πολιτικές και ιδεολογικές τάσεις :
Στο Ιδρυτικόν Ψήφισμα του ΣΕΚΕ αναφέρεται :
"Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος βασίζεται επί των θεμελιωδών αρχών:
Γενικά, εκφράστηκαν θέσεις για την εγκαθίδρυση Δημοκρατίας, δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας, κατάργηση έμμεσων φόρων, προοδευτική φορολογία, εξίσωση των δύο φύλων, καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και εισαγωγής στα σχολεία γλωσσών των διάφορων εθνοτήτων. Το συνέδριο επίσης υιοθέτησε ψήφισμα ίδρυσης Δημοκρατικής Ομοσπονδίας των Βαλκανικών Κρατών. Τέλος, ψήφισε «διαμαρτυρίαν δια την μελετώμενην επέμβασιν των συμμάχων κατά της νεαράς Σοβιετικής Δημοκρατίας».
Την πρώτη Κεντρική Επιτροπή, που εκλέχθηκε στο συνέδριο, αποτελούσαν οι:
Γραμματέας της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής εκλέχτηκε ο Νίκος Δημητράτος.
Την Εξελεγκτική Επιτροπή αποτελούσαν οι:
Διευθυντής της εφημερίδας Εργατικός Αγών, που ήταν το πρώτο επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του κόμματος, εκλέχτηκε ο Δ. Λιγδόπουλος.
Πρώτα χρόνια
Η πρώτη συγκέντρωση του ΣΕΚΕ οργανώθηκε το Δεκέμβριο του 1918 στο θέατρο "ΔΙΟΝΥΣΙΑ" στην Πλατεία Συντάγματος. Κινητοποίησε αρκετό κόσμο. Παρόμοιες συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν σε Βόλο, Καβάλα και Θεσσαλονίκη.
Πρώτο μέλημα των μελών του ΣΕΚΕ ήταν η οργάνωση των εργατοϋπαλλήλων στα συνδικάτα στα πλαίσια της ΓΣΕΕ. Αν και ολιγάριθμα τα μέλη του απέκτησαν γρήγορα μεγάλη επιρροή στα συνδικάτα.
Με τη βοήθεια του κόμματος η ΓΣΕΕ οργάνωσε, το 1919, την πρώτη υπαλληλική απεργία τραπεζικών στην Ελλάδα και τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς της χρονιάς εκείνης με αιτήματα αύξηση ημερομισθίων, καθιέρωση οκταώρου και κοινωνικές ασφαλίσεις. Λόγω των απαγορεύσεων της κυβέρνησης Βενιζέλου να πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις μέσα στα αστικά κέντρα, αυτές έλαβαν χώρα στα προάστια.
Α' Εθνικό Συμβούλιο
Στις 18-24 Μάη 1919 έγινε το πρώτο Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ.
Σύνεδροι
Στο Α' Εθνικό Συμβούλιο πήραν μέρος τα μέλη της Κεντρικής και της Εξελεγκτικης επιτροπής. Επίσης, έλαβε μέρος ο αντιπρόσωπος των νεολαίων στην Κεντρική Επιτροπή, Φ. Τζουλάτι, οι βουλευτές, Α. Σίδερης, Α. Κουριέλ και οι αντιπρόσωποι τμημάτων του κόμματος σε διάφορες πόλεις.
Αποφάσεις
Σε αυτό το Εθνικό Συμβούλιο αποφασίστηκε η αποχώρηση του κόμματος από τη Β' Διεθνή και η ένταξη του στη Γ' Διεθνή ή Κομμουνιστική (ΚΔ), που είχε ιδρυθεί το Μάρτη του 1919 στη Μόσχα. Η απόφαση αυτή πάρθηκε μετά από σκληρή αντιπαράθεση των δύο αντίπαλων τάσεων του κόμματος, της αριστερής, με επικεφαλής τους Ν. Δημητράτο, Δ. Λιγδόπουλο και Μ. Σιδέρη και της δεξιάς, με επικεφαλής τους Α. Μπεναρόγια και Α. Σίδερη. Παραιτήθηκαν τότε από την ΚΕ για λόγους ευθιξίας οι Νίκος Δημητράτος, Δημοσθένης Λιγδόπουλος και Μ. Σιδέρης, παρόλο που είχαν πετύχει να περάσουν την άποψή τους, γιατί κατηγορήθηκαν από τους αντιπάλους τους για τη βιασύνη τους να συνδεθούν με την ΚΔ. Επίσης, αποφασίστηκε η σύγκληση του 2ου συνεδρίου του ΣΕΚΕ και καταδικάστηκε ξανά η επέμβαση των ξένων κρατών στη Σοβιετική Ρωσία.
Εκλέχθηκε τετραμελής Κεντρική Επιτροπή από τους Παναγή Δημητράτο, Σ. Κόκκινο, Α. Αρβανίτη και Α. Τσαλαβούτα. Γραμματέας της Κ.Ε ανέλαβε ο δάσκαλος, Παναγής Δημητράτος.
2ο Συνέδριο
Στις 18-25 Απρίλη 1920, στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου της Αθήνας συνήλθε το 2ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ.
Δεν είναι γνωστοί οι αντιπρόσωποι από το τμήμα της Κέρκυρας και των ομίλων Ιωαννίνων, Αργοστολίου, Καλαμών, Πάτρας, Τρικάλων, Καρδίτσας, Λαμίας, Τυρνάβου, Αγρινίου και Λαυρίου. Το συνέδριο, επίσης, παρακολούθησαν τα διοικητικά συμβούλια των μεγαλύτερων συνδικάτων και εργατικών οργανώσεων, μέλη και φίλοι του κόμματος, δημοσιογράφοι Έλληνες και ξένοι.
Εξέλιξη και αποφάσεις
Το συνέδριο ενέκρινε και πάλι την απόφαση για ένταξη του ΣΕΚΕ στην Κομιντέρν, αποδέχτηκε με σαφήνεια τη Δικτατορία του προλεταριάτου καθώς και την αρχή του Δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ως βάση της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας.
Ψηφίστηκε νέο καταστατικό και το όνομα του κόμματος άλλαξε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (Κομμουνιστικό). Υπήρχαν κάποιοι που διαφώνησαν με αυτές τις αποφάσεις γιατί πίστευαν ότι θα έπρεπε το κόμμα να αποτελείται από πολλές ομάδες με συγκρουόμενες απόψεις, πρότειναν οργανωτική χαλαρότητα και αρνούνταν τη συμμετοχή στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Ακόμα, υπήρχαν και κάποιοι οι οποίοι είχαν ως σύνθημα «...πρώτα μόρφωση μετά δράση...», που αργότερα αποτέλεσαν τον πυρήνα των κινημάτων των Αρχειομαρξιστών και των Τροτσκιστών στην Ελλάδα. Ο Παντελής Πουλιόπουλος, ωστόσο, ηγέτης μετέπειτα του κινήματος των Παλαιών Πολεμιστών και πρώτος γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο (Δεκέμβρης 1924), δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, όντας πιστός στην προοπτική της Κομιντέρν.
Τέλος, το συνέδριο αποφάσισε την οργανική σύνδεση του κόμματος με τη ΓΣΕΕ.
Κεντρική Επιτροπή του 2ου Συνεδρίου
με αναπληρωματικούς:
Εξελεγκτική επιτροπή του 2ου Συνεδρίου
Μπορούμε να πούμε ότι πλέον το ΣΕΚΕ (Κομμουνιστικό) λειτουργεί ως Κόμμα νέου τύπου.
Πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια σύνδεσης με την Κομμουνιστική Διεθνή
Σύμφωνα με απόφαση του 2ου συνεδρίου ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος θα μετέβαινε στη Σοβιετική Ένωση σαν εκπρόσωπος του ΣΕΚΕ στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) και για να διεξάγει τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη του κόμματος στις τάξεις της. Ο Λιγδόπουλος θα παρακολουθήσει το 2ο Συνέδριο της Κομιντέρν στη Μόσχα, το καλοκαίρι του 1920, και θα διαπραγματευθεί την ένταξη του ΣΕΚΕ στις τάξεις της. Θα υπάρξει καταρχήν συμφωνία και η ΚΔ θα στείλει στην Ελλάδα σαν αντιπρόσωπό της το νεαρό ελληνορώσο, Ωρίωνα Αλεξάκη, για την υπογραφή της ένταξης. Οι δύο νεαροί κομμουνιστές, Λιγδόπουλος και Αλεξάκης, θα πάρουν από την Οδησσό, τον Οκτώβρη του 1920, πλοίο για να επιστρέψουν στην Ελλάδα, αλλά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού θα δολοφονηθούν από Τουρκολαζούς λαθρεμπόρους στη Μαύρη Θάλασσα. Έτσι η πρώτη προσπάθεια σύνδεσης του ΣΕΚΕ με την ΚΔ είχε τραγικό τέλος.
Έκτακτο Εκλογικό Συνέδριο
Στις 16-19 Σεπτέμβρη 1920, έλαβε χώρα έκτακτο εκλογικό συνέδριο του ΣΕΚΕ στην Αθήνα. Σε αυτό πήραν μέρος η κεντρική επιτροπή, η εξελεγκτική επιτροπή, οι βουλευτές Α. Σίδερης, Α. Κουριέλ και οι αντιπρόσωποι των τμημάτων. Δεν ξέρουμε τα ονόματα των αντιπροσώπων από τις Καλαμάτα, Ιωάννινα και Κεφαλλονιά.
Εξέλιξη και αποφάσεις
Το θέμα του συνεδρίου ήταν η στάση που θα κρατούσε το κόμμα στις προκηρυγμένες εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920. Το συνέδριο αποφάσισε τη συμμετοχή του κόμματος στις εκλογές και ψήφισε εκλογικό πρόγραμμα. Τάχθηκε κατά της μικρασιατικής εκστρατείας γιατί αυτή εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ξένων και Ελλήνων καπιταλιστών υπό τη σημαία της Αντάντ. Ακόμα, εξέλεξε 23 υποψηφίους και εξουσιοδότησε την κεντρική επιτροπή με την ελευθερία διεύρυνσης της λίστας κατά βούληση. Το κόμμα πραγματοποίησε μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις με σύνθημα το "Σφυρί-Δρεπάνι".
Το ΣΕΚΕ συγκέντρωσε περίπου το 13% των ψήφων (100.000), αλλά λόγω του εκλογικού συστήματος δεν εξέλεξε κανένα βουλευτή.
Τέλος, άλλαξε η θέση του κόμματος στο αγροτικό ζήτημα ζητώντας "...άμεση και οριστική κατοχή των αγροκτημάτων στους δουλευτές τους χωρίς αποζημίωση και ταυτόχρονα την κατάσχεση των έκτακτων πολεμικών κερδών των τσιφλικάδων...". Έτσι ακολούθησε τις επιταγές του μαρξισμού-λενινισμού για συμμαχία προλεταριάτου - αγροτιάς.
Αντιδράσεις ΣΕΚΕ για τη Μικρασιατική Εκστρατεία
Στις 2 Μάη 1919, άρχισε η απόβαση του Ελληνικού στρατού στη Σμύρνη. Η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου την παρουσίασε ως περιορισμένη επιχείρηση στο πλευρό των συμμαχικών δυνάμεων της Αντάντ. Τελικά, η επιχείρηση μετατράπηκε σε εκτεταμένη πολεμική σύρραξη.
Στο μικρασιατικό μέτωπο θα δραστηριοποιηθούν Έλληνες κομμουνιστές με επικεφαλής τον Παντελή Πουλιόπουλο, το Γιώργο Νίκολη και τον Ελευθέριο Σταυρίδη που θα δημιουργήσουν αντιπολεμικούς πυρήνες και θα κυκλοφορήσουν την εφημερίδα Ερυθρός Φρουρός. Το Κεντρικό Συμβούλιο των Κομμουνιστών Φαντάρων του Μετώπου θα κυκλοφορήσει προκηρύξεις στους στρατιώτες συνήθως γραμμένες από τον Πουλιόπουλο. Αυτές οι προκηρύξεις θα είναι κατά της εκστρατείας και του πολέμου και όπως χαρακτηριστικά γράφουν «για τα συμφέροντα των Αγγλογάλλων τραπεζιτών και καπιταλιστών σκοτώνονται τα παιδιά των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας». Μάλιστα ο Πουλιόπουλος, τον Ιούνιο του 1922, θα συλληφθεί και θα παραπεμφθεί σε στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, αλλά με την κατάρρευση του μετώπου θα δραπετεύσει από τις στρατιωτικές φυλακές Σμύρνης και θα επιστρέψει στην Ελλάδα.
Η διατήρηση μιας πολυάριθμης στρατιάς στη Μικρά Ασία για χρόνια δημιούργησε τεράστια προβλήματα και η οικονομία της Ελλάδας κατέρρευσε. Η κυβέρνηση του Πρωτοπαπαδάκη, το Μάιο του 1922, κατέφυγε στη «διχοτόμηση» των χαρτονομισμάτων που την ακολούθησε θύελλα απεργιών και διαμαρτυριών. Το ΣΕΚΕ διακήρυσσε ότι η μόνη λύση ήταν η συνεννόηση με τον τουρκικό λαό έξω από ιμπεριαλιστικά πλαίσια, για ειρήνη και διευθέτηση του προβλήματος του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή. Λόγω αυτής της θέσης, τα ηγετικά μέλη του ΣΕΚΕ διώχθηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και οι επιθέσεις στα γραφεία του Ριζοσπάστη έγιναν καθημερινό φαινόμενο. Έτσι, η λειτουργία του κόμματος, μέχρι τα τέλη του 1922, θα απορυθμιστεί.
Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη
Στις 19 Φλεβάρη του 1922, συνήλθε η Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΕΚΕ(Κ). Τα θέματα που την απασχόλησαν ήταν: Η πολιτική κατάσταση και τα καθήκοντα του κόμματος, η επαγγελματική τακτική, το κόμμα και η Κομμουνιστική Διεθνής, ο Ριζοσπάστης, το περιοδικό του κόμματος και το εκδοτικό τμήμα. Η συνδιάσκεψη συνήλθε γιατί αρκετά ηγετικά στελέχη είχαν φυλακιστεί από το αστικό καθεστώς και στο κόμμα είχε ξεσπάσει μια έντονη εσωκομματική διαπάλη ανάμεσα σε τρεις αντιμαχόμενες ομάδες. Μία, με επικεφαλής τους Ν. Σαργολόγο και Ε. Παπαναστασίου, που είχε υιοθετήσει υπερεπαναστατικά συνθήματα και έσπρωχνε το κόμμα σε τυχοδιωκτισμούς. Μια δεύτερη, από τους Ν. Δημητράτο, Αρ. Σίδερη και Α. Κουριέλ, που υποστήριζε την εγκατάλειψη της επαναστατικής τακτικής και τη συνεργασία με τα αστικά κόμματα και μια τρίτη, από τους Γ. Κορδάτο, Γ. Γεωργιάδη και Α. Μπεναρόγια, που ζητούσε γενικότερη αναθεώρηση της γραμμής του κόμματος. Αποτέλεσμα αυτής της διαπάλης ήταν η θέση της "Μακράς νομίμου υπάρξεως". "Το Κόμμα διατρέχον ακόμη περίοδον οργανώσεως και προπαγάνδας, έχει ανάγκην μακράς νομίμου υπάρξεως". Το κόμμα με αυτή τη θέση εγκατέλειπε προσωρινά τον επαναστατικό προσανατολισμό του. Η θέση αυτή προκάλεσε την αντίθεση πολλών μελών και στελεχών του κόμματος και γρήγορα τέθηκε ζήτημα αναθεώρησής της. Εκλέχθηκε νέα Κεντρική Επιτροπή από τους: Γραμματέας της ΚΕ θα αναλάβει ο Γιάννης Κορδάτος.
1ο Έκτακτο Συνέδριο
Με την τραγική κατάληξη της μικρασιατικής εκστρατείας, επιστρέφουν από το μέτωπο και εντάσσονται στο κόμμα, στα τέλη του 1922, πολλοί κομμουνιστές στρατιώτες. Αυτοί θα αποτελέσουν τη δυναμική αριστερή πτέρυγα του κόμματος, με ηγέτη τον Π. Πουλιόπουλο. Θα επιδιώξουν την επαναφορά του κόμματος σε επαναστατική τροχιά εγκαταλείποντας τη θέση της "μακράς νομίμου υπάρξεως", τη μπολσεβικοποίηση του κόμματος και τη διαγραφή από αυτό των οπορτουνιστών της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ που αντιδρούν σ' αυτή. Το Νοέμβριο (2-13) του 1922, στην Αθήνα, στα γραφεία του συνδικάτου "Πρόοδος", συνήλθε το 1ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ). Τα θέματα ήταν : Λογοδοσία της ΚΕ. Γενική πολιτική-επαγγελματική τακτική. Ζήτημα εκλογών. Οργανώσεις του κόμματος. Εκλογή νέας διοίκησης. Εκλέχτηκε νέα ΚΕ και Γραμματέας της θα αναλάβει ο Νίκος Σαργολόγος, μια σκοτεινή μορφή του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Τη νέα ΚΕ αποτελούσαν οι:
Η κρίση αυτή, δημιούργησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΚΕ), από την αντιφρονούσα μειοψηφία του ΣΕΚΕ, με επικεφαλής τον Αριστοτέλη Σίδερη, που αντιτάχθηκε στην είσοδό του στην ΚΔ, και την μετονομασία του σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας το 1924.
Ίδρυση της ΟΚΝΕ
Με πρωτοβουλία του ΣΕΚΕ, στις 28 Νοέμβρη 1922, συνήλθαν στη Θεσσαλονίκη αντιπρόσωποι των σοσιαλιστικών οργανώσεων νέων από διάφορες πόλεις της Ελλάδας και ίδρυσαν την Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ). Η ΟΚΝΕ εντάχθηκε αμέσως στην Κομμουνιστική Διεθνή Νέων. Το πρώτο συνέδριο της ΟΚΝΕ εξέλεξε Κεντρική Επιτροπή από τους Ζακ Βεντούρα, Μωυσή Βεντούρα, Σπύρο Θεοδώρου, Μ. Καράσσο και Γ. Φράππα. Δημοσιογραφικό όργανο της ΟΚΝΕ έγινε η εφημερίδα Νεολαία.
2ο Έκτακτο Συνέδριο
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1923, θα συνέλθει το 2ο Έκτακτο (εκλογικό) Συνέδριο με θέμα την αναδιοργάνωση του κόμματος λόγω της μακράς απουσίας από αυτό πολλών ηγετικών στελεχών. Επίσης, θα τεθεί ξανά το θέμα της οργανικής σύνδεσης με την Κομμουνιστική Διεθνή, αλλά η απόφαση θα μετατεθεί για το επόμενο συνέδριο. Θα απομακρυνθεί από την Κεντρική Επιτροπή ο Νίκος Σαργολόγος και θα εκλεγεί νέα ΚΕ με Γραμματέα το συνδικαλιστή από το Βόλο, Θωμά Αποστολίδη. Την τετραμελή ΚΕ αποτελούσαν οι:
Το συνέδριο εξέλεξε επίσης Κεντρική Εκλογική Επιτροπή (ΚΕΕ) με επικεφαλής τους Γ. Κορδάτο και Ε. Παπαναστασίου. Σε προκήρυξη που απηύθυνε στις 16 Οκτώβρη 1923, η ΚΕΕ τόνιζε ότι:
"Το Κομμουνιστικό Κόμμα που βγήκε μέσα από τα σπλάχνα των τίμιων εργατών του χεριού και του πνεύματος, κατέρχεται εις τας εκλογάς για να αποκαλύψει την προδοσίαν των αστικών κομμάτων και να χτυπήσει αλύπητα την νέαν απόπειρα προς εξαπάτηση του λαού".
Το εκλογικό σύνθημα του κόμματος ήταν "Σφυρί-Δρεπάνι". Στις εκλογές, στις 16 Δεκέμβρη 1923, το ΣΕΚΕ(Κ) συγκέντρωσε 18000 ψήφους και δεν εξέλεξε κανένα βουλευτή.
Το 1922-1923, εμφανίστηκε στους κόλπους του ΣΕΚΕ μια αντιπολιτευόμενη κίνηση, που, από την Πρωτομαγιά του 1923, άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Αρχείο Μαρξισμού, από το οποίο τα μέλη της πήραν το όνομα Αρχειομαρξιστές. Ηγέτης της κίνησης αυτής, που αυτοπαρουσιαζόταν ως ομάδα με το όνομα Εργασία, ήταν ο Φραγκίσκος Τζουλάτι. Μέχρι το 1924, που ψηφίστηκε η διαγραφή τους για φραξιονισμό, ανήκαν οργανωτικώς στο ΣΕΚΕ. Κύριο σύνθημα των αρχειομαρξιστών ήταν πρώτα μόρφωση, μετά δράση. Ο Τζουλάτι, αντιλαμβανόμενος την ανεπάρκειά του μπροστά στις μεγάλες ευθύνες που προέκυψαν, παραιτήθηκε και πρότεινε το Δημήτρη Γιωτόπουλο ως αντικαταστάτη του. Ο Δ. Γιωτόπουλος έγινε ο ηγέτης των αρχειομαρξιστών μαζί με τον ηθοποιό Γιώργη Βιτσώρη.
3ο Έκτακτο Συνέδριο
Στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο (26 Νοέμβρη - 3 Δεκέμβρη) το 1924, το κόμμα μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και εντάχθηκε οριστικά στους κόλπους της ΚΔ, αποδεχόμενο τους 21 όρους της. Έτσι ξεκίνησε η μπολσεβικοποίηση, δηλαδή η οργάνωση σαν ένα τυπικό επαναστατικό κόμμα, τμήμα της Κ.Δ, σύμφωνα με τις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού.
Στο συνέδριο εκλέχθηκε 15μελής Κ.Ε αποτελούμενη από τους Π. Πουλιόπουλο, Θ. Αποστολίδη, Σ. Μάξιμο, Κ. Σκλάβο, Ν. Νικολαΐδη, Β. Νικολινάκο, Ν. Ευαγγελόπουλο, Ε. Ακριβόπουλο, Γ. Κορδάτο, Ε. Σταυρίδη, Κ. Θέο, Α. Χαϊτά, Α. Σαρόγλου, Ταχογιάννη και Κοσμά. Αναπληρωματικά μέλη εκλέχτηκαν οι Φ. Παπαδόπουλος, Γ. Παπανικολάου, Κ. Κωνσταντινίδης, Α. Παπαδόπουλος. Από τα 15 μέλη της ΚΕ, οι 7 πρώτοι εκλέχτηκαν στην Εκτελεστική Επιτροπή, που συγκροτήθηκε για πρώτη φορά.
Γραμματέας της Κ.Ε εκλέγεται ο νομικός Παντελής Πουλιόπουλος, που είχε έρθει από το μικρασιατικό μέτωπο μετά την κατάρρευση του 1922 και ήταν πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Παλαιών Πολεμιστών & Θυμάτων Στρατών. Ήταν επαρκώς μαρξιστικά καταρτισμένος, είχε μεταφράσει στα ελληνικά κλασικά μαρξιστικά έργα και ήταν πολύγλωσσος. Ο Πουλιόπουλος, που ήταν μόνο 23 ετών, είχε τη στήριξη της ΚΔ γιατί ήταν πιστά προσηλωμένος στην προοπτική της και στις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού.
Επίσης, διαγράφηκαν από το κόμμα πολλά από τα ιδρυτικά στελέχη του ΣΕΚΕ (Ν. Δημητράτος, Α. Μπεναρόγια, Γ. Γεωργιάδης κ.α) σαν οπορτουνιστές (καιροσκόποι με μικροαστική νοοτροπία), καθώς και οι Αρχειομαρξιστές. Ο Νίκος Ζαχαριάδης για τα μέλη της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ, αρκετά χρόνια αργότερα, έλεγε ότι "δεν μπόρεσαν να αποβάλλουν τη μικροαστική νοοτροπία και να αποκτήσουν μπολσεβίκικη. Ο μπολσεβίκος δεν μπόρεσε να επικρατήσει του μικροαστού".
Το κόμμα στο εξής συνέχισε την κομμουνιστική του διαδρομή σαν ΚΚΕ - Ελληνικό Τμήμα της Κ.Δ.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1947
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1947 διεξήχθη από 16 ως 19 Αυγούστου στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο στην Αθήνα, παράλληλα με τους Πανελλήνιους κολυμβητικούς αγώνες. Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν 9 ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, που έσπασε την δεκαετή κυριαρχία του ΝΟ Πάτρων.
Οι αγώνες
Στους αγώνες μετείχαν εννέα ομάδες και αγωνίστηκαν με σύστημα νόκ-άουτ αγώνων.
Α' ημέρα
16 Αυγούστου 1947.
Κατά την α' ημέρα διεξήχθη ένα αγώνας από τους δύο προγραμματισμένους, καθώς στον δεύτερο δεν προσήλθε η ομάδα του ΝΟ Πειραιώς.
Β' ημέρα
17 Αυγούστου 1947.
Κατά την β' ημέρα διεξήχθησαν τρεις προημιτελικοί αγώνες. Δεν αγωνίστηκε η ομάδα του Ολυμπιακού, καθώς είχε προκριθεί ήδη στους ημιτελικούς μετά την νίκη της επί του Ηρακλή την προηγούμενη ημέρα. Ο ισόπαλος αγώνας Εθνικού-ΝΟ Μυτιλήνης έπρεπε βάσει του κανονισμού να οδηγηθεί σε παράταση, όμως λόγω του σκότους ο αλυτάρχης αποφάσισε να επαναληφθεί την επόμενη ημέρα.
Γ' ημέρα
18 Αυγούστου 1947.
Κατά την γ' ημέρα διεξήχθησαν τρεις αγώνες, ο επαναληπτικός Εθνικού-Μυτιλήνης για την προημιτελική φάση, καθώς και οι ημιτελικοί. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, στον τελικό προκρίθηκαν ΝΟ Πατρών και Ολυμπιακός.
Δ' ημέρα
19 Αυγούστου 1947.
Την τελική ημέρα των πανελλήνιων αγώνων διεξήχθησαν οι τελικοί αγώνες. Ο Ολυμπιακός επικράτησε του μεγάλου αντιπάλου του ΝΟ Πατρών, και επέστρεψε στην κορυφή μετά το 1936. Ενδιάμεσα, όλα τα πρωταθλήματα που είχαν διεξαχθεί, κατακτήθηκαν από το ΝΟ Πατρών.
Στον μικρό τελικό οι αντίπαλοι ΑΟ Π.Φαλήρου και ΝΟ Μυτιλήνης αναδείχθηκαν ισόπαλοι.
Τελική κατάταξη
Πήγες
1947 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1947
Αντώνιος Αργυρός
Ο '''Αντώνιος Π. Αργυρός''' (1952) είναι Έλληνας δικηγόρος και συγγραφέας που έχει διατελέσει υπηρεσιακός Υπουργός Επικρατείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ασκεί μαχόμενη δικηγορία από το 1976 στο Συμβούλιο της Επικρατείας και τον Άρειο Πάγο.
Διετέλεσε: μέλος ,του ΑΣΕΑΔ, της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 88 του Συντάγματος ( Μισθοδικείου ) (2004 - 2009),του Δικαστηρίου Αγωγιών Κακοδικίας  (2004 - 2009) και μέλος του Ανώτατου Πειθαρχικού Συμβουλίου Δικηγόρων (2004- 2009).
Γραμματέας της ομάδας Κοινοβουλευτικού Εργου Δικαιοσύνης του πολιτικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας (1982 - 2004).
Αντιπρόεδρος της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (2009),
Νομικός σύμβουλος για θέματα Δημοσίου Δικαίου της Γενικής Γραμματείας του Υπουργικού Συμβουλίου(1990-1993).
Νομικός Σύμβουλος του Εθνικού Ιδρύματος Υποδοχής και Αποκατάστασης Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων (1990 - 2004) του Υπουργείου Εξωτερικών.
Στις 17 Μαΐου 2012, κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Παναγιώτη Πικραμμένου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, ανέλαβε Υπουργός Επικρατείας, μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 17 Ιουνίου 2012.
Διετέλεσε: μέλος της Επιτροπής Πιστοποίησης Διαμεσολαβητών, του άρθρου 6 παρ. 1 του νόμου 3898/2010 του Υπουργείου Δικαιοσύνης (2012-2014)☃,
Διετέλεσε: Νομικός Σύμβουλος της Συνόδου των Πρυτάνεων των Ελληνικών ΑΕΙ.(2011-2014).
Διετέλεσε: Αναπληρωτής νομικός σύμβουλος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών( 2004-2019),
Αποτελεί μέλος:( 2011- ) της συντακτικής ομάδας του νομικού περιοδικού του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών "Νομικό Βήμα".
Διετέλεσε: Γενικός Γραμματέας της Συνδικαλιστικής-Επιστημονικής Οργανώσεως νομικών με την επωνυμία "Δημοκρατική Κίνηση Νέων Δικηγόρων"{1985-1989).
Διετέλεσε: Μέλος της επιστημονικής επιτροπής τού ΔΣΑ "Συνταγματικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων" 2000.
Ήταν ένας εκ των πρώτων που προσέφυγαν κατά του τέλους ακινήτων(ΣτΕ Ολ 3342/2013).
Εκπροσώπησε ως πληρεξούσιος δικηγόρος, τον ΔΣΑ κατά τις δίκες του Μνημονίου ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας(ΣτΕ Ολ 2527/2013, και του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ('''Υπόθεση Κουφάκη κλπ. κατά Ελλάδος''') και τα Ελληνικά Πανεπιστήμιά(ΣτΕ Ολ 1465-1468/2013), στις δίκες του Ν 4009/2011( ΣτΕ Ολ 519,521,522,523/2015)και ζητήματα του προσωπικού τους(ΣτΕ Ολ 1469/2016).
Εισηγητής στις υποθέσεις του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 88 Σ, στις Αποφάσεις 1/2005 και 13/2006 για το ειδικό μισθολόγιο των δικαστών.
Πληρεξούσιος δικηγόρος της Α.Σ.Π.Ε στην ιστορική απόφαση της Ολομελείας του ΣΤΕ 430/2022 για την κατά το Σύνταγμα, προστασία των πολύτεκνων οικογενειών.
Αρθρογραφεί τακτικά σε νομικά περιοδικά και εφημερίδες.
Κατοικεί στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Συμβολαιογράφο Αμαλία Ι. Τσουμάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Πανελλήνιος Σάντμπερι
|right|100px Ο Πανελλήνιος Σάντμπερι (Sudbury Panhellenic SC) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Σάντμπερι της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Ιδρύθηκε το 1998, έχει χρώματα γαλανόλευκα και ως έμβλημα την ελληνική σημαία. Ως έδρα χρησιμοποιεί το "Cambrian College Field". Πρόεδρος του είναι ο Στιβ Λόλας, αντιπρόεδρος ο Μπιλ Ζωγραφόπουλος, γραμματέας ο Τζο Πέρσης και μέλη του ΔΣ οι Κιμ Σάντερσον, Φάμπιο Μπέλι, Κρις Χατζής.
Αγωνιστική παρουσία
Ο Πανελλήνιος μετέχει στο πρωτάθλημα της βόρειας ζώνης (North Region Soccer League - NRSL) της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας του Οντάριο (Ontario Soccer Association) και στo Κύπελλο Κεμπέκ-Οντάριο (Coupe Quebec - Ontario Cup). Το 2010 στο Κύπελλο εμφανίστηκε ως "Sudbury Panhellenic Zeus" (Πανελλήνιος Ζευς Σάντμπερι). Εκτός από την ανδρική ομάδα έχει ομάδες νέων, εφήβων, παίδων και ακαδημιών.
Επίσης, διατηρεί ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου που μετέχει στην "Ontario Women Soccer League" και ομάδες κοριτσιών μικρότερων ηλικιών.
Ποδοσφαιρικό Τουρνουά Πανελληνίου
|right|120px Ο Πανελλήνιος από το πρώτο έτος της ίδρυσης του καθιέρωσε ένα ετήσιο ποδοσφαιρικό τουρνουά, το "Panhellenic Soccer Tournament", στο οποίο μετέχουν ομάδες αγοριών και κοριτσιών διαφόρων ηλικιών από διάφορες πόλεις της περιφέρειας.
Ξεκίνησε το 1999 με τρεις ηλικιακές κατηγορίες αγοριών (Κ-12, Κ-14, Κ-15, Κ-16), ενώ το 2000 διεξήχθησαν αγώνες δεκατριών ηλικιακών κατηγοριών (οκτώ αγοριών και πέντε κοριτσιών). Σταδιακά εξελίχθηκε να είναι το ποδοσφαιρικό γεγονός της χρονιάς στην πόλη, στο οποίο συμμετέχουν δεκάδες σύλλογοι με ομάδες αγοριών και κοριτσιών ηλικιών από Κ-11 ως Κ-21. Από το 2000 περιλαμβάνει και τουρνουά γυναικείων ομάδων (ενηλίκων).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Καναδά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
Μάρκους Ντένμον
Ο Μάρκους Έντουαρντ Ντένμον II (Κάνσας Σίτι (Μιζούρι), 20 Μαρτίου 1990) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,91 μέτρα αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ στην κινεζική Ανχούι Βενούι. Επιλέχθηκε στη 59η θέση του NBA Ντραφτ του 2012 από τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Στην Ελλάδα έχει αγωνιστεί στον Παναθηναϊκό (2017-18) και το Περιστέρι (2022-23).
Κολέγιο
Ο Denmon δεσμεύτηκε με το Πανεπιστήμιο του Μιζούρι στις 20 Αυγούστου 2007.
Τα δύο πρώτα έτη ξεκινούσε ως αλλαγή, ενώ το τρίτο ήταν βασικός στους 33 από τους 34 αγώνες, έχοντας μέσο όρο 16,9 πόντους ανά αγώνα, κερδίζοντας τις ατομικές διακρίσεις: All-Big 12 First Team, NABC All-District, και All-District honors της Αμερικάνικης Ένωσης Δημοσιογράφων Καλαθοσφαίρισης.
Στις 3 Αυγούστου 2011 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ στην Πανεπιστημιάδα του ίδιου έτους.
Στο τέταρτο έτος του, είχε μέσο όρο 17,7 πόντους και 5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ήταν επίσης φιναλίστ για το βραβείο John R. Wooden.
Με 107 νίκες, συμμετείχε σε μια τετράδα φοιτητών οι οποίοι χάρισαν περισσότερες νίκες από κάθε άλλη τετραετία στην ιστορία του Πανεπιστημίου τους.
Ευρώπη
Στις 25 Ιουλίου 2012, υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την γαλλική Ελάν Σαλόν. Στις 5 Οκτωβρίου 2012, υπέστη κάταγμα στο εναρκτήριο παιχνίδι της σεζόν. Μετά από χειρουργική επέμβαση, επέστρεψε στην ενεργό δράση στις 26 Ιανουαρίου 2013. Τον επόμενο χρόνο υπέγραψε με την τουρκική Τόφας.
Στις 16 Αυγούστου 2014, υπέγραψε με την ιταλική Μπρίντιζι.
Στις 3 Αυγούστου 2015 επέστρεψε στην Τουρκία για την Μπουγιούκσεχιρ.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2016 μεταγράφηκε στην επίσης τουρκική Γκαζιάντεπ.
Στις 12 Ιουλίου 2017, συμφώνησε για συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών (1+1) με τον Παναθηναϊκό. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας με τους πράσινους, νικώντας τον Ολυμπιακό με 3-2 στη σειρά των τελικών. Στις 25 Ιουνίου 2018, ο σύλλογος επέλεξε να ανανεώσει τη συνεργασία για την επόμενη σεζόν, ωστόσο τελικά αγοράστηκε από την κινεζική Ζεζιάνγκ Γκόλντεν Μπουλς ένα μήνα αργότερα.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, συμφώνησε με την τούρκικη Πέτκιμ. Με την τουρκική ομάδα, μέτρησε 12 πόντους, 2.6 ριμπάουντ και 1.9 ασίστ σε 7 αγώνες πρωταθλήματος.
Στις 6 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε η μονοετής συμφωνία του με το Περιστέρι. Στις 23 Οκτωβρίου 2022, πέτυχε 27 πόντους στο παιχνίδι του Περιστερίου κόντρα στην ΑΕΚ και σημείωσε ατομικό ρεκόρ καριέρας στο ελληνικό πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2022-23, είχε κατά μέσο όρο 16 πόντους και 2.5 ασίστ σε συνολικά 32 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Στις 28 Ιουνίου 2023, αποχώρησε από την ομάδα.
Κίνα
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, συμφώνησε με τους Σανγκάη Σαρκς, συνεχίζοντας στο πρωτάθλημα της Κίνας.
Τον Ιούλιο του 2023, συμφώνησε να επιστρέψει στην Κίνα για λογαριασμό της Ανχούι Βενούι.
Δικαιώματα NBA
Στις 28 Ιουνίου 2012 επιλέχθηκε στο νούμερο 59 του NBA Ντραφτ από τους Σαν Αντόνιο Σπερς, οι οποιοι διατήρησαν τα δικαιώματά του μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου 2016, οπότε και παραιτήθηκαν αυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Μπάσκετ Μπρίντιζι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκαζιαντέπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Σαλόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τόφας ΣΚ Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Μηλιά Ιωαννίνων
Τα χωριά του Μετσόβου (εντός του Εθνικού Πάρκου βρίσκεται μόνο η Μηλιά) ξεχώρισαν, μεταξύ άλλων, για τη βιοτεχνία μάλλινων υφαντών και ξυλόγλυπτων.
Η κοινωνική έκφραση των ανθρώπων αυτών, οι ασχολίες και τα επαγγέλματά τους, οι παραδόσεις, οι μουσικές και τα τραγούδια τους, σηματοδοτούν σημαντικά στοιχεία της πολιτιστικής κληρονομιάς που χαρακτηρίζουν τη Βόρεια Πίνδο και επιτείνουν τη σπουδαιότητά της.
Το χωριό διαθέτει νηπιαγωγείο και δημοτικό. Γυμνάσιο και λύκειο τα παιδιά πηγαίνουν στο Μέτσοβο. Ακόμη, στο χωριό υπάρχει ομάδα ποδοσφαίρου, ο Α.Ο. Αμέρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ντέιβιντ Γέιτς
Ο Ντέιβιντ Γέιτς (αγγλικά: David Yates, 8 Οκτωβρίου 1963) είναι Άγγλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ο Γέιτς, έγινε ιδιαίτερα γνωστός, μετά τη σκηνοθεσία στις τελευταίες τέσσερις ταινίες της σειράς Harry Potter. Η δουλειά του εκεί του επέφερε βραβεύσεις, καλές κριτικές και εισπρακτικές επιτυχίες, μεταξύ των βραβεύσεων του και το Britannia Award. Εκτός από τη σειρά Harry Potter, ο Γέιτς σκηνοθέτησε και τις spin-off ταινίες Φανταστικά Ζώα και πού Βρίσκονται (2016) και Φανταστικά Ζώα: Τα Εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ (2018). Κατά τ'άλλα, έχει σκηνοθετήσει και το The Legend of Tarzan (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κοπανάκι Μεσσηνίας
Το Κοπανάκι, αναφερόμενο παλαιότερα ως το Κοπανάκιον, είναι οικισμός κοντά στον Αετό και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
μικρογραφία|αριστερά|Δυτική είσοδος από την οδό Καλού Νερού - Αλλαγής. Το Κοπανάκι, βρίσκεται περίπου 18 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας, περίπου 7 χιλιόμετρα βόρεια από τον Αετό και περίπου 13,5 χιλιόμετρα ανατολικά από το Καλό Νερό και τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Έχει υψόμετρο 181 μέτρα.
Ιστορία
Τα στοιχεία κατοίκησης της ευρύτερης περιοχής της πολης ανάγονται στην Πρωτοελλαδική/Υστεροελλαδική εποχή, καθώς το 1980 εντοπίστηκαν κοντά στο Κοπανάκι ερείπια αγροτικού οικισμού. Διάφορα άλλα αρχαιολογικά τεκμήρια, επιβεβαιώνουν συνεχή ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή κατά τους ιστορικούς χρόνους. Η ιστορία του ίδιου χωριού, πάντως, ξεκινά από τα μέσα του 19ου αιώνα, αφού αρχικά το Κάτω Κοπανάκι αποτελούσε μικρό συνοικισμό, μη αναγνωρισμένο όμως επίσημα, ο οποίος υπαγόταν πρώτα στον παλαιό Δήμο Ηλεκτρίδος, κατόπιν στον παλαιό Δήμο Δωρίου και στη συνέχεια στον παλαιό Δήμο Αετού. Το Κάτω Κοπανάκι δημιουργήθηκε κυρίως από κατοίκους γειτονικών χωριών, οι οποίοι επέλεξαν την τοποθεσία του σημερινού χωριού ως τόπο εγκατάστασης. Από τις πρώτες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν και ίδρυσαν ουσιαστικά το χωριό ήταν η οικογένεια Παπατσώρη, η οποία μετακινήθηκε από το Σουλιμά (Άνω Δώριο) και επίσης από το Βαρυμπόπι (Μοναστήρι) μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν οι οικογένειες των Ρήγα, Παπαναγιώτου, Μπρούστη, Καπέλιου, Χριστοφιλόπουλου, Χαμπεσή, Κυριακόπουλου, Κοσμά, Σοφού, Ματζώρου, Πετρούλια κ.α. Κατά το 1912, όταν έγινε η σύσταση των κοινοτήτων, το Κοπανάκι αποτελούταν από δυο ξεχωριστούς, τότε, οικισμούς (το Άνω Κοπανάκι και το Κάτω Κοπανάκι). Καθώς το Κάτω Κοπανάκι τα πρώτα χρόνια ήταν περισσότερο ανεπτυγμένο και διέθετε επίσης δημοτικό σχολείο ιδρύθηκε πρώτα, το 1912, η Κοινότητα Κάτω Κοπανακίου. Το 1924 ιδρύθηκε και η Κοινότητα Άνω Κοπανακίου και σταδιακά το Άνω Κοπανάκι, ως την ενοποίηση των δυο οικισμών το 1961, είχε υπερκεράσει, σε πληθυσμό, το Κάτω Κοπανάκι. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Κοπανάκι ήταν αρχικά υπό Ιταλική και κατόπιν υπό Γερμανική κατοχή. Η περιοχή του χωριού ήταν από της πρώτες στις οποίες οργανώθηκαν αντιστασιακές οργανώσεις. Στο σταφιδόσπιτο (ΑΣΟ Κοπανακίου), το οποίο βρίσκεται στο Κοπανάκι ιδρύθηκε τις αρχές Ιουλίου του 1941 η Νέα Φιλική Εταιρία (ΝΦΕ). Την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 1942, το τμήμα ΝΦΕ της Άνω Τριφυλίας προσχώρησε στο ΕΑΜ. Η αντιστασιακή δράση των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής «απαντήθηκε» με τη ναζιστική θηριωδία του ολοκαυτώματος του γειτονικού χωριού, του Αετού, στις 11 Σεπτεμβρίου 1943.
Διοικητική ιστορία
Οι συνοικισμοί που συναποτελούν, το σημερινό Κοπανάκι, ήταν αρχικά ξεχωριστοί και γνωστοί ως ο οικισμός του  Άνω Κοπανακίου και ο οικισμός του  Κάτω Κοπανακίου. Το Κάτω Κοπανάκι ήταν ο παλαιότερος οικισμός εκ των δύο. Επίσημα οι δυο οικισμοί αναφέρονται από το 1912: Το Κάτω Κοπανάκι ορίζεται το 1912 ως έδρα της Κοινότητας Κάτω Κοπανακίου στην οποία προσαρτάται και το Άνω Κοπανάκι (παρέμεινε στην κοινότητα αυτή ως το 1923). Το 1923 το Άνω Κοπανάκι αποσπάται από την Κοινότητα Κάτω Κοπανακίου και προσαρτάται στην Κοινότητα Κάτω Λάπης, που είχε ως έδρα την Κάτω Λάπη (ή Λάπι, Ριζοχώρι) και συμπεριλάμβανε τους οικισμούς Άνω Λάπη (σήμερα επίσης Ριζοχώρι), Άγιος Ιωάννης (σήμερα ο Αγιάννης) και Στηλάρι ή Στυλιάρη (καταργήθηκε το 1971) και από το 1920 του οικισμούς Σπαρτέζα (καταργήθηκε το 1928) και Μπρέχθη (σήμερα επίσης Ριζοχώρι). Μόλις ένα χρόνο αργότερα, το 1924, το Άνω Κοπανάκι μεταφέρεται από την Κοινότητα Κάτω Λάπης και γίνεται έδρα στην νεοϊδρυθείσα Κοινότητα Άνω Κοπανακίου, στην οποία προσαρτώνται επίσης οι προαναφερόμενοι οικισμοί της καταργούμενης Κοινότητα Κάτω Λάπης, η οποία μετονομάζεται σε Κοινότητα Άνω Κοπανακίου. Το Άνω Κοπανάκι παρέμεινε έδρα στην Κοινότητα Άνω Κοπανακίου από το 1912 ως το 1951 που έγινε έδρα της Κοινότητας Κοπανακίου, ενώ επίσης και το Κάτω Κοπανάκι παρέμεινε έδρα στην Κοινότητα Κάτω Κοπανακίου από το 1912 ως το 1951, που αυτή καταργήθηκε και το Κάτω Κοπανάκι εντάχθηκε στην Κοινότητα Κοπανακίου. Το 1951 επίσης αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην Κοινότητα Κοπανακίου και ο οικισμός Αραντούρον, ο οποίος από το 1956 μετονομάζεται σε Άγιος Δημήτριος. Το 1961 το Κάτω Κοπανάκι καταργείται ως οικισμός και ενώνεται ως συνοικία στο Άνω Κοπανάκι, ενώ από το 1981 το Άνω Κοπανάκι μετονομάζεται σε Κοπανάκι. Το χωριό παρέμεινε ουσιαστικά έδρα της ομώνυμης κοινότητας (με τις αλλαγές στην ονομασία των ξεχωριστών οικισμών και κοινοτήτων μέχρι την ενοποίηση), από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Κοπανάκι, το Ριζοχώρι και ο Άγιος Δημήτριος, υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Αετού Μεσσηνίας, ως το 2010, με έδρα αυτήν την φορά το Κοπανάκι (σε προηγούμενες συστάσεις του παλαιότερου Δήμου Αετού έδρα ήταν ο Αετός). Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Κοπανάκι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Κοπανάκι σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας του Κοπανακίου του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Αγιάννης, Άγιος Δημήτριος, Ριζοχώρι και Τρουπακέικα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 931 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Κύρια πηγή εισοδήματος για τον πληθυσμό αποτελεί η παραγωγή και η πώληση ελαιόλαδου.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω διάγραμμα για το χωριό του Κοπανακίου, περιλαμβάνει το συνολικό άθροισμα των κατοίκων του χωριού κατά την περίοδο από το 1912 ως το 1951, δηλαδή το χρονικό διάστημα κατά το οποίο το Κοπανάκι αναφερόταν ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί (Κάτω Κοπανάκι & Άνω Κοπανάκι). Στην συνέχεια αναφέρεται ως Άνω Κοπανάκι μέχρι και το 1971. Στις απογραφές 1981 και 1991 αναφέρεται διττά, ως Κοπανάκι (Άνω Κοπανάκιον) και από το 2001 και μετά αναφέρεται μόνο ως Κοπανάκι. Στις σχετικές απογραφές η πιο αναλυτική καταγραφή του πληθυσμού του χωριού είχε ως εξής:
Κτίρια
μικρογραφία|Ο Ιερός Ναός του [[Ιωάννης ο Βαπτιστής|Τιμίου Προδρόμου Κάτω Κοπανακίου.]] Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και τις υπόλοιπες κατοικίες που έχουν οργανωθεί με βάση το ρυμοτομικό σχέδιο, το οποίο εγκρίθηκε το 1952, στο χωριό λειτουργούν σήμερα εξαθέσιο δημοτικό σχολείο με ολοήμερο ωράριο, μονοθέσιο νηπιαγωγείο και παιδικός σταθμός. Γύρω από την κεντρική πλατεία, στην οποία βρίσκεται και το μνημείο πεσόντων, καθώς και σε άλλα σημεία του χωριού υπάρχουν καφενεία, καφετέριες, ψητοπωλεία, καταστήματα, επιχειρήσεις, υποκατάστημα Τράπεζας, Αγροτικό Ιατρείο, χώρος για το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», Δημοτική βιβλιοθήκη και Αστυνομικό Τμήμα. Στο χωριό λειτουργούσαν παλαιότερα και Ειρηνοδικείο, Γυμνάσιο, Λύκειο και Υποδιοίκηση Χωροφυλακής. Οι εκκλησίες του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Άνω Κοπανάκι και ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Κάτω Κοπανάκι, οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Υπάρχουν επίσης το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και το ξωκκλήσι της Παναγίτσας.
Το παλαιό δημοτικό σχολείο του Κάτω Κοπανακίου
Το παλαιό κλειστό μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο του Κάτω Κοπανακίου είναι το πρώτο δημοτικό σχολείο, που ιδρύθηκε στην περιοχή του χωριού. Αρχικά στεγάσθηκε σε διώροφο κτίριο και φοίτησαν σε αυτό παιδιά από το Κοπανάκι και το Λάπι. Αργότερα μεταφέρθηκε σε νεότερο κτίριο και σήμερα χρησιμοποιείται ως χώρος κοινωνικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, αφού ανακαινίσθηκε με χορηγίες μελών του "Εκπολιτιστικού Συλλόγου Κοπανακίου", με τον συντονισμό του Σπύρου Κομιανού, της "Μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Λιθερός»" και του "Συλλόγου Γυναικών του πρώην Δήμου Αετού «Καλλιπάτειρα»".
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κοπανακίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κοπανακίου είναι ανενεργός - κλειστός σιδηροδρομικός σταθμός, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στη Σιδηροδρομική γραμμή Ζευγολατειού - Καλού Νερού, η οποία έπαψε να λειτουργεί το 2011 και ήταν τμήμα της σιδηροδρομικής σύνδεσης μεταξύ Κυπαρισσίας - Καλαμάτας και αντίστροφα.
Ετήσιο πανηγύρι στο Κοπανάκι
Το 1894 καθορίστηκε ως τόπος για την ίδρυση του ετήσιου πανηγυριού το Κάτω Κοπανάκι και δόθηκε η έγκριση για: «Την σύσταση ετησίας εμπορικής πανηγύρεως εν θέσει “Κοπανάκι” της περιφερείας του Δήμου Δωρίου του νομού Μεσσηνίας, αρχομένης από 15 Αυγούστου εκάστου έτους και διαρκούσης μέχρι της 20 του ίδιου μηνός». Η ημερομηνία διεξαγωγής του πανηγυριού μεταφέρθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου κάθε έτους και γινόταν αρχικά στο Κάτω Κοπανάκι, νότια από το παλαιό Καφενείο του Σοφού, ενώ στη συνέχεια, από το 1930, μεταφέρθηκε στο κέντρο του Άνω Κοπανακίου. Παρά το γεγονός ότι το ετήσιο πανηγύρι του χωριού έχει απολέσει κάτι από την αίγλη των παλαιότερών ετών, ωστόσο, το κυριακάτικο παζάρι του το αναπληρώνει, καθώς συμβάλλει καθοριστικά στην τοπική οικονομία της περιοχής του χωριού.
Αθλητικός Όμιλος "Διαγόρας"
Στο Δημοτικό Γήπεδο του Κοπανακίου, στεγάζεται και το αθλητικό σωματείο με την ονομασία Αθλητικός Όμιλος "Διαγόρας", ο οποίος έχει τμήμα ποδοσφαίρου, το οποίο συμμετέχει στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μεσσηνίας (Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες
Οι Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες, ήταν αθλητικοί αγώνες μεταξύ αγωνιζόμενων από τις ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας και οι σημαντικότεροι από τους πανελλήνιους αγώνες της Αρχαίας Ελλάδας (οι άλλοι ήταν τα Πύθια, Νέμεα, και Ίσθμια). Διεξάγονταν στην Αρχαία Ολυμπία κάθε τέσσερα έτη από το 776 π.Χ, και διοργανώνονταν έως το 392 μ.Χ. όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ τους κατάργησε οριστικά. Κατά τον 19ο αιώνα πραγματοποιήθηκαν 4 διοργανώσεις των Ολυμπίων στην Αθήνα, ως αναβίωση των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων. Από το 1896, οι σύγχρονοι αγώνες έγιναν διεθνείς και αναβίωσαν με την ονομασία Ολυμπιακοί Αγώνες, γνωστοί και ως Θερινοί Ολυμπιακοί ενώ διεξάγονται και Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες από το 1924. μικρογραφία|Αναπαράσταση της Αρχαίας Ολυμπίας|279x279εσ
Η μυθολογική αρχή των Ολυμπιακών Αγώνων
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ξεκίνησαν από τους αρχαίους Έλληνες που ήθελαν να διοργανώσουν μία εκδήλωση πανελλήνιου χαρακτήρα καθώς ζούσαν χωρισμένοι και απλωμένοι σε ένα ευρύ γεωγραφικό χώρο, μη συγκροτώντας ενιαίο κράτος με τη σημερινή έννοια του όρου. Στην ιστορική λοιπόν εποχή οι Ολυμπιακοί αγώνες διεξάγονταν μετά το θερινό ηλιοστάσιο, κάθε τέσσερα χρόνια. Η τετραετία αυτή ονομαζόταν «πενθετηρίς» επειδή οι αρχαίοι συμπεριλάμβαναν και τα δύο έτη της διοργάνωσης, που σημάδευαν την αρχή και το τέλος της περιόδου. Οι πενθετηρίες ονομάζονταν με τον αύξοντα αριθμό της εκάστοτε Ολυμπιάδας και χρησίμευαν ως χρονική αναφορά. Η πρώτη καταγραμμένη διοργάνωση των αγώνων ήταν στην Ολυμπία, το 776 π.Χ., δηλαδή η πρώτη πενθετηρία ξεκινά το καλοκαίρι του 775 π.Χ., σύμφωνα με το σημερινό ημερολόγιο.
Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτή δεν ήταν και η πρώτη φορά που γίνονταν οι αγώνες. Τότε οι αγώνες ήταν μόνο τοπικοί και διεξαγόταν μόνο ένα αγώνισμα, η διαδρομή του σταδίου. Ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας μνημονεύει τους κατοίκους της Ήλιδας, οι οποίοι από τα πανάρχαια χρόνια είχαν κτίσει ναό προς τιμή του Κρόνου. Κατά τη μυθική παράδοση, όταν γεννήθηκε ο Δίας, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήρθαν από την Κρήτη στην Ήλιδα και έκαναν αγώνα δρόμου για το βρέφος Δία. Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο Ηρακλής (όχι ο συνώνυμος ήρωας), έβαλε τους άλλους αδερφούς του, τον Παιωναίο, τον Επιμήδη, τον Ιάσιο και τον Ίδα να τρέξουν, και μετά τη λήξη των αγώνων, ο Ιδαίος Ηρακλής στεφάνωσε τους νικητές με κλαδί άγριας ελιάς, ένα δέντρο που είχε φέρει από τη χώρα των Υπερβορείων. Η μυθική αυτή παράδοση έχει γίνει απόπειρα να χρονολογηθεί στα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ. .
Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο, ο Ιδαίος Ηρακλής ήταν εκείνος που έδωσε το όνομα Ολύμπια στους αγώνες αυτούς. Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, στην τοποθεσία αυτή πάλεψε ο ίδιος ο Δίας με τον Κρόνο για την εξουσία της Γης, ενώ ένας τρίτος μύθος συμπληρώνει ότι μετά τη μάχη αυτή, διεξάχθηκαν οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες προς τιμήν και εορτασμό της έκβασης της μάχης και της νίκης του Ολύμπιου Δία. Στους αγώνες αυτούς πήραν μέρος οι Ολύμπιοι θεοί, και μάλιστα ο Απόλλων νίκησε τον Ερμή και τον Άρη στο τρέξιμο και την πυγμαχία αντίστοιχα. Αυτά σύμφωνα με τον Παυσανία.
Από τότε, κατά την παράδοση, πέρασαν πολλά χρόνια, ώσπου ο Κλύμενος, απόγονος του Ιδαίου Ηρακλή, πενήντα χρόνια μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα εγκαταστάθηκε στην Ολυμπία. Ο Κλύμενος έγινε βασιλιάς και επανίδρυσε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Νικήθηκε όμως από τον Ενδυμίωνα γιό του Αέθλιου, ο οποίος με τη σειρά του ανέβηκε στον θρόνο. Ο γιος του Ενδυμίωνα έκανε με τη Σελήνη πενήντα κόρες, οι οποίες από τότε αντιπροσωπεύουν τους πενήντα μήνες (πενήντα σελήνες, ή φεγγάρια) που σχηματίζουν την εορταστική πενθετηρίδα, και γι' αυτό οι Ολυμπιακοί αγώνες διεξάγονταν κάθε τέσσερα χρόνια. Ο Ενδυμίων όρισε έναν αγώνα δρόμου με βραβείο τον θρόνο. Στον αγώνα αυτό πήραν μέρος οι τρεις γιοί του, ο Παίων, ο Επειός και ο Αιτωλός. Νίκησε ο Επειός, ο οποίος παραχώρησε το βραβείο στον γιο του και ονοματοδότη της περιοχής της Ήλιδας, τον Ηλείο. Την ίδια εποχή, στην κοντινή Πίσα κυβερνούσε ο, αιτωλικής καταγωγής, βασιλιάς Οινόμαος. Πιθανώς οι Ολυμπιακοί αγώνες της εποχής αυτής να διοργανώνονταν βάση της Ολυμπιακής εκεχειρίας, μιας συμφωνίας ειρήνης που είχαν κλείσει ο Ίφιτος από την Ήλιδα, ο Λυκούργος από τη Σπάρτη και ο Κλεοσθένης από την Πίσα, αφού σύμφωνα με τον Παυσανία, η συμφωνία αυτή φυλασσόταν στον ναό της Ήρας στην Ολυμπία. Η ιερή εκεχειρία όριζε σε όλες τις ελληνικές πολιτείες τη μη κατάκτηση της Ολυμπίας αλλά και τη διακοπή κάθε πολεμικής εχθροπραξίας όταν άρχιζε η περίοδος των αγώνων. Μόλις έμπαινε ο μήνας των αγώνων, την εκεχειρία αυτή τη διαλαλούσαν σε όλους τους ελληνικούς δήμους ειδικοί κήρυκες που τους όριζαν οι επιμελητές του ιερού της Ηλείας.
Θέσπιση των αγώνων
Με την πάροδο του χρόνου, ο θεσμός της Ολυμπιακής εκεχειρίας και των Ολυμπιακών αγώνων έγιναν όλο και πιο δημοφιλείς σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Ενώ αρχικά στους αγώνες έπαιρναν μέρος μόνο κάτοικοι της Ήλιδας, σταδιακά διευρύνθηκε ο κανονισμός, ώστε να επιτρέπονται αθλητές από την Αρκαδία, τη Λακεδαίμονα και τη Μεσσηνία, ακόμα και από όλη την Πελοπόννησο και τα Μέγαρα. Ακολούθησαν οι εκτός Πελοποννήσου πόλεις των Αθηνών και της Ιωνίας. Μέχρι τον 4ο αι. μ.Χ. όπου και σημειώνεται το τέλος των Ολυμπιακών αγώνων, η συρροή των αθλητών από όλα τα μέρη ήταν μεγάλη. Από τις αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, τη Ρόδο, από την Αίγυπτο (ιδίως την Αλεξάνδρεια), την Κυρήνη και τη Φοινίκη, αλλά και από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έρχονταν αθλητές για να αγωνιστούν στην Ολυμπία. Τελευταίοι ολυμπιονίκες ήταν ο Αρμένιος βασιλιάς Βαρασδάτης και ο Φιλούμενος ο Φιλαδελφεύς από τη Φιλαδέλφεια της Λυδίας.
Από την 37η Ολυμπιάδα (632 π.Χ.) αρχίζουν να παίρνουν μέρος έφηβοι. Ο Δαμίσκος από τη Μεσσηνία κερδίζει στην 103η διοργάνωση (368 π.Χ.) τον αγώνα δρόμου σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.
Η παρακολούθηση των αγώνων επιτρεπόταν σε όλους, ελεύθερους και δούλους, ακόμα και βάρβαρους. Μονάχα απαγορευόταν αυστηρά στις γυναίκες. Για όποια μάλιστα τολμούσε να παραβεί τη διαταγή αυτή, υπήρχε η ποινή του θανάτου. Ωστόσο, μία γυναίκα που ανήκε σε σπουδαία αθλητική οικογένεια και λαχταρούσε να καμαρώσει νικητές μέσα στο στάδιο τους δικούς της, δε δίστασε να ντυθεί άντρας και να περάσει μέσα στους θεατές των αγώνων. Ήταν η Καλλιπάτειρα, κόρη του περίφημου Ολυμπιονίκη Διαγόρα από την Ιαλυσό της Ρόδου, αδελφή και μητέρα επίσης νικητών στις Ολυμπιάδες. Αυτή ακριβώς η συγγένειά της με ξεχωριστούς αθλητές έκανε τους Ελλανοδίκες να της συγχωρήσουν την παράβαση και να της επιτρέψουν τιμητικά να παρακολουθήσει τους αγώνες.μικρογραφία|Ο Δισκοβόλος