cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αριστείδης Ρίζος Ραγκαβής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1847. Πατέρας του ήταν ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής. Σχολείο πήγε στην Αθήνα μέχρι τα δεκατέσσερα χρόνια του, και μετά πήγε στη Γερμανία και κατατάχτηκε στη στρατιωτική σχολή του Βερολίνου, όπου και αποφοίτησε με βαθμό άριστα το 1866. Έλαβε μέρος στον πόλεμο μεταξύ Πρωσίας και Αυστρίας με τον βαθμό του ανθυπασπιστή του μηχανικού. Ανδραγάθησε και πήρε προαγωγή σε ανθυπολοχαγό. Στην αξιομνημόνευτη Μάχη του Σαδύβα το σύνταγμα στο οποίο υπηρετούσε έπεσε θύμα των πυρών του αυστριακού πυροβολικού και σκοτώθηκαν όλοι οι αξιωματικοί εκτός από τρεις, τον Αριστείδη, τον λοχαγό του και έναν άλλο. Ο Αριστείδης πήρε τον τραυματία λοχαγό τους στους ώμους και τον έσωσε. Μετά από μια τετραετία πήρε μέρος και σε άλλους πολέμους της Γερμανίας και διακρίθηκε στην πολιορκία του Μετς και του Παρισιού. Διακρίθηκε και προβιβάστηκε σε υπολοχαγό.
Λόγω των κακουχιών και της κλονισμένης υγείας του επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχτηκε στον ελληνικό στρατό με βαθμό ανθυπολοχαγού στο σώμα των Σκαπανέων.
Εργάστηκε στη σύνταξη του χάρτη της Αττικής και στη σύσταση του Γερμανικού επιτελείου.
Διετέλεσε μέλος και αντιπρόεδρος του Συλλόγου Παρνασσού και ταμίας της Σχολής των απόρων Παίδων στην Αθήνα.
Τιμήθηκε από τη Γερμανία με το παράσημο του Σιδερένιου Σταυρού.
Η σύζυγός του ήταν το γένος Σπ. Βαλτατζή με την οποία απόκτησε δύο θυγατέρες.
Απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 1878.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Κατηγορία:Οικογένεια Ρίζου-Ραγκαβή
Κέβιν Λαβ
Ο Κέβιν Λαβ (Kevin Wesley Love, 7 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται για τους Μαϊάμι Χιτ στο National Basketball Association (NBA).
Είναι δύο φορές All-Star και κατέχει το μεγαλύτερο σερί νταμπλ-νταμπλ σε συνεχόμενα παιχνίδια σημειώνοντας διψήφιο αριθμό σε πόντους και ριμπάουντ. Ο Λαβ έπαιξε μία σεζόν κολεγιακό μπάσκετ για τους UCLA Bruins και οδήγησε την ομάδα στο Final Four στο NCAA πρωτάθλημα του 2008. Αναδείχθηκε ως Παίκτης της Χρονιάς και μπήκε στην καλύτερη Πρώτη ομάδα. Επέλεξε να μην ολοκληρώσει τα υπόλοιπα τρία χρόνια του κολεγίου και μπήκε στο Ντραφτ του NBA το 2008. Εκεί επιλέχθηκε πέμπτος συνολικά από τους Μέμφις Γκρίζλις και έγινε ανταλλαγή με τους Τίμπεργουλβς. Ήταν επίσης μέλος των εθνικής ομάδας των ΗΠΑ που κέρδισε το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.
Το 2014 έγινε ανταλλαγή στους Κλήβελαντ Καβαλίερς με αντάλλαγμα τους Άντριου Γουίγκινς και Άντονι Μπένεττ. Στη νέα του ομάδα βρήκε τον Κάιρι Ίρβινγκ και τον ΛεΜπρόν Τζέιμς.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Μητροπολιτική περιοχή της Θεσσαλονίκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεσσαλονικη Κατηγορία:Θεσσαλονίκη
Γκεόργκι Πλεχάνοφ
Ο Γκεόργκι Βαλεντίνοβιτς Πλεχάνοφ, που συναντάται στην ελληνική βιβλιογραφία και ως Πλεχάνωφ, (Гео́ргий Валенти́нович Плеха́нов, Γκουταλόβα Ρωσίας, 11 Δεκεμβρίου 1856 - 30 Μαΐου 1918), ήταν Ρώσος επαναστάτης, συγγραφέας και κυρίως εξέχων θεωρητικός του σοσιαλισμού. Σπούδασε μεταλλειολογία στο Πανεπιστήμιο της Πετρούπουλης και από τα νεανικά του χρόνια έδρασε σε διάφορους τομείς προβάλλοντας τις επαναστατικές ιδέες του.
Συγγραφικό έργο
Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγονται η ανάπτυξη της μονιστικής αντίληψης της ιστορίας, όπου αποτυπώνονται οι σκέψεις του και «Αναρχισμός και Σοσιαλισμός».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Τίγρη της Σιβηρίας
Η Τίγρη της Σιβηρίας (Panthera tigris altaica), γνωστή και ως Τίγρη του Αμούρ είναι πληθυσμός τίγρης που απαντά στην Άπω Ανατολή της Σιβηρίας, κυρίως στην Οροσειρά Σιχοτέ-Αλίν. Το υποείδος αυτό έχει χαμηλό επίπεδο γενετικής ποικιλομορφίας, πιθανώς λόγω της παρελθοντικής και πρόσφατης μείωσης του πληθυσμού του.
Kατατάσσεται μεταξύ των μεγαλύτερων αιλουροειδών που υπήρξαν ποτέ. Έχουν παχιά γούνα, ανοικτόχρωμη χρυσαφί απόχρωση και λιγότερες ρίγες. Τα αρσενικά μπορούν να φτάσουν ως τα τρεισήμισι μέτρα σε μήκος και τα 350 κιλά σε βάρος. Η τίγρη της Σιβηρίας θεωρείται ένα είδος που απειλείται με εξαφάνιση, με τις πρωταρχικές απειλές για την «επιβίωσή του στην άγρια ​​φύση να είναι η λαθροθηρία και η απώλεια οικοτόπων από την εντατική υλοτόμηση και ανάπτυξη. Σχεδόν όλες οι άγριες τίγρεις της Σιβηρίας ζουν στη νοτιοανατολική γωνία της Ρωσίας στην οροσειρά Sikhote-Alin ανατολικά του ποταμού   Αμούρ (река Аму́р, ρέκα Αμούρ) ή Χέιλονγκ Γιανγκ (κινεζικά: 黑龙江) ή Σαχαλιγιάν Ουλά (μαύρος ποταμός στη γλώσσα Μαντσού). Ο πληθυσμός τούς στην άγρια φύση εκτιμάται σε περίπου 350-450 τίγρεις ενώ γίνονται εντατικές προσπάθειες για την αποκατάσταση του φυσικό τούς περιβάλλον.
Η τίγρη της Σιβηρίας έχει αναπτύξει μερικές φυσικές προσαρμογές για να αντέχει το κρύο κλίμα του βιότοπό της, όπως ένα παχύ στρώμα λίπους και μια πολύ πυκνή γούνα. Είναι πιο απαλό και με λιγότερες σκοτεινές ρίγες σε σύγκριση με άλλες τίγρεις. Έχει ένα κίτρινο ή κοκκινωπό δέρμα με σκοτεινές, στενές και ευρέως διαχωρισμένες σκούρες καφέ ρίγες. Το στήθος, η κοιλιά, τα εσωτερικά άκρα και η περιοχή γύρω από το λαιμό είναι λευκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίγρη
Εύα Κόπατς
Η Έβα Μποζένα Κόπατς (Ewa Bożena Kopacz) είναι Πολωνή πολιτικός, η οποία ήταν πρωθυπουργός της χώρας από τις 22 Σεπτεμβρίου 2014 έως τις 16 Νοεμβρίου 2015. Προτού αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας, η Κόπατς διετέλεσε Πρόεδρος της Σέιμ της Πολωνίας, όντας η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε αυτό το αξίωμα. Επίσης, διετέλεσε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τουσκ. Είναι μέλος του κόμματος Πολιτική Πλατφόρμα από το 2001. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2014 ανέλαβε Πρωθυπουργός της Πολωνίας διαδεχόμενη τον Ντόναλντ Τουσκ, ένω έγινε και η δεύτερη γυναίκα που ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας μετά τη Χάννα Σουχότσκα. Προτού κατέλθει στην πολιτική, η Κόπατς εργαζόταν ως παιδίατρος και ως γενικός ιατρός.
Βιογραφία
Η Έβα Κόπατς είναι κόρη του Μιετσίσουαφ και της Κριστίνα Λις. Ο πατέρας της εργαζόταν ως μηχανικός και η μητέρα της ως ράφτρα. Μεγάλωσε στο Ράντομ, όπου και ολοκλήρωσε το λύκειο. Το 1981 αποφοίτησε από το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν έχοντας ειδικευτεί στην παιδιατρική και στην οικογενειακή ιατρική. Στη συνέχεια, εργάστηκε σε κλινικές στα χωριά Ορόνσκο και Χλεβίνσκα και αργότερα στην πόλη Σιντλόβιετς, όπου και ηγούνταν του ιατρικού κέντρου της πόλης. Περιστασιακά εργαζόταν και ως ιατροδικαστής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Τη δεκαετία του 1980, η Έβα Κόβατς έγινε μέλος του Ενωμένου Λαϊκού Κόμματος.
Τη δεκαετία του 1990 έγινε μέλος του κόμματος Ένωση Ελευθερίας στην επαρχία του Ράντομ, ενώ στις τοπικές εκλογές του 1998 εξελέγη ως περιφερειακός σύμβουλος του Βοϊβοδάτου Μασοβίας.
Το 2001 η Κόπατς εγκατέλειψε την Ένωση Ελευθερίας και έγινε μέλος του νεοσύστατου κόμματος Πολιτική Πλατφόρμα, με το οποίο εξελέγη ως βουλευτής στις εκλογές του 2001 και ανέλαβε την ηγεσία της Επιτροπής Υγείας της Σέιμ το 2005. Παράλληλα, διετέλεσε αρχηγός της περιφερειακής οργάνωσης του Βοεβοδάτου Μασοβίας.
Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Η Κόπατς εξελέγη για πρώτη φορά στη Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας στις εκλογές του 2001, ενώ επανεξελέγη στις εκλογές του 2005, του 2007 και του 2011, ενώ εξελέγη ως πρόεδρος της Σέιμ το Νοέμβριο του 2011.
Υπουργός Υγείας
Ακτιβιστές κατά των εκτρώσεων ζήτησαν την θρησκευτική ποινή της Κόπατς όταν συμμετείχε στον προγραμματισμό μίας έκτρωσης για ένα 14χρονο κορίτσι, σύμφωνα με την πολωνική νομοθεσία, επικαλούμενοι τον κανόνα 1398 ο οποίος επιβάλει ποινές σε οποιονδήποτε επιτρέπει την πραγματοποίηση έκτρωσης.
Πρωθυπουργία
thumb|right|250px|Η κυβέρνηση της Έβα Κόπατς. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2014, η Έβα Κόπατς ορκίστηκε Πρωθυπουργός της Πολωνίας, ενώ η κυβέρνησή της σχηματίστηκε τέσσερις μέρες αργότερα. Στις 16 Νοεμβρίου 2015 έγινε αποδεκτή η παραίτησή της και την διαδέχθηκε η Μπεάτα Σίντουο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2001-2005) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2005-2007) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2007-2011) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2011-2015) Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Πολωνίας
Νύσα (κόρη του Νικομήδη Γ΄)
Η Νύσα ή Νύσσα (άκμασε περί το 100 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν Ελληνίδα πριγκίπισσα από τη Βιθυνία.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Νικομήδη Γ΄ Ευεργέτη βασιλιά της Βιθυνίας και της Νύσας, κόρης τού Αριαράθη ΣΤ΄ της Καππαδοκίας. Είχε το όνομα της μητέρας της. Αδέλφια της ήταν ο Νικομήδης Δ΄ Φιλοπάτωρ και ο Σωκράτης Χρηστός.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βιθυνία. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο (Βίοι Καισάρων 49) την υπόθεσή της υπερασπίστηκε ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας ΙΙΙ (πατέρας τού δικτάτορα), από ευγνωμοσύνη για τη φιλία που είχε με τον πατέρα της.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νικομηδιδών
Ντομένικο Μπεκκαφούμι
Ο Ντομένικο Μπεκκαφούμι (Domenico di Pace Beccafumi,1486) – 18 Μαΐου 1551) ήταν Ιταλός Αναγεννησιακός - Μανιεριστής ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Σιένα . Θεωρείται ένας από τους τελευταίους αδιάλυτους εκπροσώπους της Σιενέζικης σχολής ζωγραφικής.
Βιογραφία
Ο Ντομένικο γεννήθηκε στο Μονταπέρτι (Montaperti), κοντά στη Σιένα, γιος του Τζάκομο ντι Πάτσε, ενός αγρότη που εργαζόταν στο κτήμα του Λορέντσο Μπεκκαφούμι (Lorenzo Beccafumi). Βλέποντας το ταλέντο του στο σχέδιο, ο Λορέντσο τον υιοθέτησε και τον προέτρεψε να μάθει ζωγραφική από τον Μεκέρο (Mechero), έναν ήσσονα καλλιτέχνη της Σιένα. Το 1509 ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου έμαθε από καλλιτέχνες που είχαν κάνει το πρώτο τους έργο στο Βατικανό, αλλά σύντομα επέστρεψε στη Σιένα. Ωστόσο, ενώ οι ρωμαϊκές επιδράσεις δύο Σιενέζων καλλιτεχνών της γενιάς του ( Il Sodoma και Peruzzi ) τους είχαν εμποτίσει στοιχεία του κλασικού ύφους από της Ούμπρια και τη Φλωρεντία, το ύφος του Μπεκκαφούμι παραμένει, με εντυπωσιακό τρόπο, επαρχιακό. Στη Σιένα ζωγράφισε θρησκευτικούς πίνακες για εκκλησίες και μυθολογικές διακοσμήσεις για ιδιώτες, επηρεασμένος ελαφρώς από τις Μανιεριστικές τάσεις που κυριαρχούσαν στη γειτονικη Σχολή της Φλωρεντίας. Υπάρχουν μεσαιωνικές εκκεντικότητες, μερικές φορές φαντασμαγορικές, περιττές συναισθηματικές λεπτομέρειες και μια ομιχλώδης, μη γραμμική, συχνά οδοντωτή ποιότητα στα σχέδιά του, με πρωταρχική τονικότητα στον χρωματισμό του που τον ξεχωρίζει από τους κλασικούς ρωμαίους δασκάλους.
Δάπεδο του Καθεδρικού της Σιένα
Εκτός από τη ζωγραφική, ήταν επίσης υπεύθυνος για το περίφημο δάπεδο του καθεδρικού ναού της Σιένα από το 1517 έως το 1544, έργο που διήρκεσε πάνω από ενάμισι αιώνα. Το δάπεδο περιλαμβάνει τεράστια σχέδια σε έργα commesso - λευκό μάρμαρο, δηλαδή, χαραγμένο με τα περίγραμμα του θέματος σε μαύρο χρώμα, και με περιγράμματα επικαλυμμένα με πλούσια μοτίβα σε πολλά χρώματα. Από το έτος που ο Μπεκκαφούμι ασχολήθηκε με τη συνέχιση αυτού του δαπέδου, έκανε πολύ έξυπνες βελτιώσεις στις τεχνικές διαδικασίες που χρησιμοποιήθηκαν και τοποθέτησε σκηνές από τις ιστορίες του Αχαάβ και του Ηλία, του Μελχισεδέκ, του Αβραάμ και του Μωυσή. Δημιούργησε μια θριαμβευτική αψίδα και ένα τεράστιο μηχανικό άλογο για την πομπή του αυτοκράτορα Καρόλου Κουίντου κατά την είσοδό του στη Σιένα.
Κριτική αξιολόγηση και κληρονομιά
μικρογραφία| Ο αποκεφαλισμός του Σπούριους Κάσσιους Βισκελίνους, [[Νωπογραφία|τοιχογραφία (1532–1535), Palazzo Pubblico, Σιένα .]] Σε σύγκριση με το ισορροπημένο, γεωμετρικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση ύφος της Φλωρεντίας, το ύφος ζωγραφικής της Σιένα μετατρέπεται σε έναν πιο παράλογο και συναισθηματικά μη ισορροπημένο κόσμο. Τα κτίρια συχνά διασταυρώνονται και οι προοπτική είναι αδέξια. Το περιβάλλον είναι συχνά παραισθησιογόνο. τα χρώματα, ασυνεπή. Για παράδειγμα, στη Γέννηση (Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου) οι αιωρούμενοι Άγγελοι σχηματίζουν ένα αρχιτεκτονικό στεφάνι και μορφές εισέρχονται από τις σκιές μιας ερειπωμένης αψίδας. Στο Ευαγγελισμό του, η Παναγία κατοικεί σε έναν κόσμο που δεν έχει ούτε πρωί ούτε σούρουπο, εκείνη και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ λάμπουν, ενώ το σπίτι βρίσκεται σε χάος. Στον Χριστό στο Λίμπο ( Εθνική Πινακοθήκη της Σιένα), ένα ασυνήθιστα αντιπροσωπευτικό θέμα, ο Χριστός ταλαντεύεται in contrapposto καθώς μπαίνει στον Κάτω Κόσμο όπου ενυπάρχουν ερείπια και ψυχές.Ο S.J, Freedberg συγκρίνει τις εκκεντρικές μορφές του με αυτές του Φλωρεντινού μανιεριστή συγχρόνου του Ρόσσο Φιορεντίνο (Rosso Fiorentino), και τις αναφέρει ως ακόμη πιο «οπτικές και ρευστές». Ενώ όλα τα στοιχεία των αναμενόμενων θρησκευτικών σκηνών είναι εδώ, προσομοιάζει με θεατρικό έργο, στο οποίο όλοι οι ηθοποιοί έχουν πάρει άτυπα κοστούμια και έχουν ξεχάσει μερικές από τις γραμμές του ρόλου τους.
Στη Μεσαιωνική Ιταλία, η Σιένα ήταν καλλιτεχνικός, οικονομικός και πολιτικός αντίπαλος της Φλωρεντίας. αλλά οι πόλεμοι και οι φυσικές καταστροφές προκάλεσαν μείωση της αντιπαλότητας έως τον 15ο αιώνα. Στυλιστικά, ο Μπεκκαφούμι είναι από τους τελευταίους από μια σειρά καλλιτεχνών της Σιένα, ένας μεσαιωνικός πιστός των θαυμάτων που ξυπνά στην αναγεννησιακή πραγματικότητα. μικρογραφία| [[Αγία Οικογένεια|Ιερή οικογένεια με τον Άγιο Ιωάννη .]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Ομάδα γαλαξιών M94
Η Ομάδα του M94 είναι μία αραιή και εκτεταμένη ομάδα γαλαξιών, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 13 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, στους αστερισμούς Θηρευτικοί Κύνες και Κόμη Βερενίκης. Είναι μία από τις πολλές ομάδες του Υπερσμήνους της Παρθένου (του Τοπικού Υπερσμήνους) και μία από τις πλησιέστερες στην Τοπική Ομάδα.
Σουπάι
Στη μυθολογία των Ίνκας, με την ονομασία Σουπάι (ισπ. Supay) ή Σούπαϊ ή (ισπ. Súpay)είναι γνωστά τα κακά πνεύματα, αλλά και ο θεός του θανάτου. Ο Σουπάι ήταν επίσης άρχοντας του Ούκα Πάτσα, του Κόσμου των Νεκρών.
Με την έλευση του χριστιανισμού, οι ιθαγενείς του Περού και της Βολιβίας αποκαλούν με αυτό το όνομα το Διάβολο.
Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Απάμα Γ΄
Η Απάμα Γ΄ (3ος - 2ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Βιθυνίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν Ελληνίδα στην καταγωγή, μέλος της Δυναστείας των Αντιγονιδών, βασιλέων της Μακεδονίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Δημητρίου Β΄ τού Αιτωλικού, βασιλιά της Μακεδονίας και της πρώτης συζύγου του Στρατονίκης των Σελευκιδών. Παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της ήταν οι Αντιγονίδες Μονάρχες Αντίγονος Β' Γονατάς και Φίλα, ενώ από την πλευρά της μητέρας της οι Σελευκίδες Μονάρχες Αντίοχος Α' ο Σωτήρ και η Στρατονίκη της Συρίας. Από επόμενο γάμο του πατέρα της (με τη Χρυσηίδα), απέκτησε έναν νεότερο ετεροθαλή αδερφό, τον Φίλιππο Ε΄, ο οποίος αργότερα ανήλθε στον θρόνο της Μακεδονίας.
Το όνομα Απάμα της δόθηκε προς τιμήν της γιαγιάς της μητέρας της, Απάμας, η οποία υπήρξε σύζυγος του Σέλευκου Α' του Νικάτορα, στρατηγού του Αλεξάνδρου του Μέγα.
Η Απάμα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μακεδονία. Η μητέρα της, Στρατονίκη, μετά τον γάμο του Δημητρίου με τη Φθία από την Ήπειρο, επέστρεψε στο πατρικό της σπίτι στη Συρία, βρίσκοντας τον θάνατο στη Σελεύκεια. Η Απάμα παντρεύτηκε τον βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α' τον Χωλό, στον οποίο προσέφερε ένα γιο και διάδοχο, τον Προυσία Β' τον Κυνηγό.
Ο σύζυγός της ήταν επίσης σύμμαχος με τον ετεροθαλή αδελφό της Φίλιππο Ε΄. Όταν αυτός πολεμώντας με την Πέργαμο πήρε τη Μυρλέα (σημερινή Προύσα), την παρέδωσε το 202 στον Προυσία Α΄, που αφού την επέκτεινε και την περιτείχισε, τη μετονόμασε σε Απάμεια Μυρλέα, προς τιμήν της Απάμειας Γ΄. Ο γιος της Προυσίας Β΄ νυμφεύτηκε την ανιψιά της Απάμα Δ΄, κόρη τού Φιλίππου Ε΄.
Ο σύζυγός της υπήρξε πολιτικός και στρατιωτικός σύμμαχος του ετεροθαλούς αδερφού της, Φιλίππου Ε'. Όταν ο τελευταίος κατέλαβε το λιμάνι της Μυρλέας (σημερινή Προύσα), ο Προυσίας ξαναέχτισε την πόλη γύρω στο 202 π.Χ., μετονομάζοντάς την σε Απάμεια Μυρλέα (ή Απάμεια Μύρλεια) προς τιμήν της συζύγου του.
Ο Οίκος του Φιλίππου με εκείνον της Βιθυνίας συσχετίστηκαν με μία ακόμη επιγαμία, ανάμεσα στον γιο της, διάδοχο της Βιθυνίας, Προυσία Β', και την εξαδέλφη του Απάμα Δ΄, κόρη του Φιλίππου Ε΄ και ανιψιά της Απάμας Α' της Βιθυνίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Προυσία Α΄ της Βιθυνίας και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Δευτερογενείς πηγές
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νικομηδιδών Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Βιθυνίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Λίντυ Χοπ
thumb|Χορεύοντας Lindy Hop στο Sacramento Jazz Jubilee, Σακραμέντο, Καλιφόρνια, ΗΠΑ (2006) thumb|Lindy Hop Dance, 2013 Το Lindy Hop είναι ένας Αμερικάνικος χορός που αναπτύχθηκε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης τις δεκαετίες 1920 και 1930 και παραδοσιακά αναπτύχθηκε με τη μουσική τζαζ της εποχής εκείνης. Το Lindy ήταν μια συγχώνευση πολλών χορών που προηγήθηκαν αυτού ή ήσαν δημοφιλείς όσο αυτό εξελίσσονταν αλλά βασίζεται κυρίως στο  jazz, το tap, το breakaway και το  Charleston. Έχει συχνά περιγραφεί ως  ένας χορός jazz και είναι μέλος της οικογένειας των χορών  swing.
Στη διάρκεια της ανάπτυξής του, το Lindy Hop συνδύασε στοιχεία τόσο ζευγαρωτών όσο και σόλο χορών  χρησιμοποιώντας κινήσεις και αυτοσχεδιασμούς χορών των μαύρων παράλληλα με την τυπική δομή  μετρήματος στα οχτώ  των Ευρωπαϊκών  χορών. Αυτό αποτυπώνεται με περισσότερη σαφήνεια  στο βασικό βήμα του Lindy, το  swingout. Στην ανοιχτή θέση αυτού του βήματος, ο κάθε χορευτής είναι γενικά συνδεδεμένος με τον άλλο χέρι-με-χέρι. Στην κλειστή του θέση, άντρες και γυναίκες συνδέονται σαν να αγκαλιάζονται.
Κι ενώ αναβίωσε τη δεκαετία του 1980 από Αμερικανούς, Σουηδούς, και Βρετανούς χορευτές, το Lindy Hop σήμερα αντιπροσωπεύεται από χορευτές και χαλαρά συνδεμένες ομάδες πολιτών στη Βόρειο και Νότιο Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και την Ωκεανία.
Η εποχή του Swing (1920s–1940s)
Το Lindy Hop γεννήθηκε σε κοινότητες μαύρων στο Χάρλεμ, της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ από το 1927 περίπου μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1930 από τέσσερις πιθανές πηγές: το  breakaway, το  Charleston, το  Texas Tommy, και το  hop.
Η πρώτη γενιά του Lindy Hop σχετίζεται με δημοφιλείς χορευτές όπως ο  "Shorty" George Snowden, τη συνοδό του Big Bea, τον  Leroy Stretch Jones και την Little Bea. Ο "Shorty" George και η Big Bea κέρδιζαν τακτικά διαγωνισμούς στο Savoy Ballroom. Ο τρόπος που χόρευαν τόνιζε τη διαφορά στο μέγεθος που είχαν με την Big Bea να καλύπτει σαν πύργος τον Shorty. Αυτοί οι χορευτές εξειδικεύονταν σε αυτό που αποκαλούνταν floor steps.
Όταν οι λευκοί άρχισαν να πηγαίνουν στο Χάρλεμ για να παρακολουθήσουν τους μαύρους χορευτές, σύμφωνα με τον Langston Hughes: "Οι  lindy-hoppers στο Σαβόι άρχισαν να δοκιμάζουν ακόμα και ακροβατικές κινήσεις, και να κάνουν  εξωφρενικά πράγματα για τη διασκέδαση των λευκών, που κατά πάσα πιθανότητα ποτέ δεν θα είχε περάσει από το μυαλό τους  να το κάνουν για την δική τους διασκέδαση. Μερικοί από τους lindy-hoppers είχαν τυπώσει κάρτες με τα ονόματά τους και έγιναν καθηγητές χορού διδάσκοντας τους τουρίστες. Τότε οι βραδιές στο Χάρλεμ έγιναν βραδιές με show για τους Βόρειους."
Ο Charles Buchanan, μάνατζερ του Σαβόι, πλήρωνε χορευτές όπως ο Shorty Snowden για να  "δίνουν παραστάσεις" για την πελατεία του. Σύμφωνα με τον Snowden, "Όταν αυτός τελικά προσφέρθηκε να μας πληρώνει, πήγαμε επάνω και οργανώσαμε έναν χορό. Το μόνο που θέλαμε σε κάθε περίπτωση ήταν να χορεύουμε." Όταν τα "Air steps" ή  "aerials" όπως ήταν το Hip to Hip, το Side Flip, και το  Over the Back (τα ονόματα περιγράφουν την κίνηση της γυναίκας στον αέρα) άρχισαν να εμφανίζονται το  1936, η παλαιά φρουρά των χορευτών όπως ο Leon James, ο Leroy Jones, και ο  Shorty Snowden δεν ενέκριναν τις νέες κινήσεις.
Νεότεροι φρέσκοι χορευτές που βγήκαν από σχολές (Al Minns, Joe Daniels, Russell Williams, και Pepsi Bethel) τελειοποίησαν το Back Flip, Over the head, και  'το Snatch' '.
Ο Frankie Manning ήταν μέρος της νέας γενιά των Lindy Hoppers, και είναι πιο διάσημος  Lindy Hopper στην ιστορία. Οι Al Minns και Pepsi Bethel, Leon James, και  Norma Miller καταλαμβάνουν επίσης ξεχωριστή θέση στην σύγχρονη ιστορία του Lindy Hop. Κάποιες πηγές πιστώνουν τον Frankie Manning, ότι είχε εργαστεί με την συνοδό του Freida Washington, για την επινόηση του  ground-breaking 'Air Step' ή  'aerial' το  1935. Μια πηγή πιστώνει τους Al Minns και  Pepsi Bethel ως μεταξύ εκείνων που τελειοποίησαν το air step. Το Air Step είναι μια κίνηση χορού  στην οποία τουλάχιστον και τα δύο πόδια του ενός από το ζευγάρι 'αφήνουν το έδαφος με ένα δραματικό, ακροβατικό στυλ. Περισσότερη σημασία έχει να γίνεται έγκαιρα και με μουσική. Τα Air steps έχουν πλέον ευρέως συνδεθεί με τον χαρακτήρα του lindy hop, παρόλο που έχουν γενικώς διατηρηθεί για διαγωνισμούς ή παραστάσεις, και όχι τόσο σε κοινωνικές σκηνές χορού.
Το Lindy Hop μπήκε στην επικρατούσα Αμερικανική κουλτούρα στα 1930s, κερδίζοντας δημοφιλία από πολλαπλές πηγές. Ομάδες χορού, μεταξύ αυτών και οι Whitey's Lindy Hoppers (γνωστοί επίσης και ως   Harlem Congaroos), Hot Chocolates  και  Big Apple Dancers παρουσίαζαν στον κοινό το Lindy Hop. Ταινίες του Hollywood, όπως η Hellzapoppin' και η A Day at the Races άρχισαν να προβάλλουν το Lindy Hop σε σκηνές με χορό. Στούντιο χορού όπως αυτά του Arthur Murray και της  Irene and Vernon Castle άρχισαν να διδάσκουν το Lindy Hop. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940s ο χορός ήταν γνωστός ως "New Yorker" στη Δυτική Ακτή.
Το Lindy Hop μετακόμισε στην Ευρωπαϊκή ακτή στις δεκαετίες 1930 και  1940, ξανά μέσα από ταινίες και μπομπίνες ειδήσεων, αλλά επίσης με τα Αμερικανικά στρατεύματα που στάθμευαν σε άλλες ηπείρους, ιδιαίτερα στην Αγγλία, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, και άλλα συμμαχικά προς τις ΗΠΑ έθνη. Παρόλο που το Lindy Hop και η jazz είχαν απαγορευτεί σε χώρες όπως η Γερμανία, και οι δύο χοροί ήταν δημοφιλείς σε άλλες χώρες της Ευρώπης κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου.
Το 1944, λόγω της αυξανόμενης εμπλοκής στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλλαν έναν φόρο κατανάλωσης 30%  σε όλα τα  "χορευτικά" nightclub. Παρόλο που ο φόρος αργότερα μειώθηκε σε 20 τοις εκατό, σε όλη τη χώρα κρεμάσαν πινακίδες με τη φράση "No Dancing Allowed".
Μετά-swing εποχή (1950s–1960s)
Η έκδοση του Arthur Murray το 1954 του βιβλίου  How to become a Good Dancer περιελάμβανε και τέσσερις σελίδες για τη διδασκαλία του Swing: το βασικό  Lindy Step, το  Double Lindy Hop, το  Triple Lindy Hop, το  Sugar Foot Walk, και το  Tuck-In Turn. A chapter is devoted to Lindy Hop in the 1953 and 1958 editions of Dancing Made Easy.
Το 1962 το Ballroom Dancebook for Teachers περιελάμβανε ένα ολόκληρο κεφάλαιο για το  "Lindy".
Σύμφωνα με το βιβλίο Social Dance, με πνευματικά δικαιώματα από το 1969, από το  1960 το  Lindy Hop ήταν γνωστό ως swing.
Αναβίωση (1980s και 1990s)
Η Sandra Cameron και ο Larry Schulz του  Cameron Dance Center Inc της Νέας Υόρκης ήσαν αυτοί που συνετέλεσαν στο να επαναφέρουν τον Al Minns και τον  Frankie Manning στη διδασκαλία του  Lindy Hop στο δικό τους κέντρο χορού. Ο Minns συνεργάστηκε με το κέντρο χορού και άρχισε ένα πρόγραμμα swing εκεί το  1981. Ο Frankie Manning συνεργάστηκε με το Κέντρο το 1985.
Οι πρώτοι φοιτητές του Al Minns ήταν αυτοί που σχημάτισαν τη βάση για τη Swing Dance Society της Νέας Υόρκης, που ιδρύθηκε το 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουίνγκ χοροί
Βασκική γλώσσα
Βασκική γλώσσα (στα Βασκικά: euskara) είναι η γλώσσα που μιλούν οι Βάσκοι που κατοικούν στα Πυρηναία, στην βορειοκεντρική Ισπανία καθώς επίσης και στην νοτιοδυτική Γαλλία. Η περιοχή αυτή είναι γνωστή ως Χώρα των Βάσκων (Euskadi) με σημαντική πολιτική και πολιτιστική ανεξαρτησία. Πιο συγκεκριμένα οι Βάσκοι διατηρούν στην Ισπανία δύο αυτόνομες κοινότητες, την Χώρα των Βάσκων και τη Ναβάρρα. Το επίσημο όνομα τις γλώσσας τους είναι euskara και συχνά συναντάται σε άλλες διαλέκτους ως euskera, eskuara και üskara. Οι όροι προέρχονται από τον Στράβωνα που αποκαλούσε τους ανθρώπους της περιοχής ουασκώνους. Αν και γεωγραφικά περιβάλλεται από Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες πιστεύεται πως δεν ανήκει σε αυτήν την γλωσσική οικογένεια.
Οι πρόγονοι των Βάσκων θεωρούνται από τους παλαιότερους κατοίκους της Ευρώπης και η καταγωγή τους είναι ακόμη άγνωστη όπως άγνωστη παραμένει και η καταγωγή της γλώσσας τους. Οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν πως η συγκεκριμένη γλώσσα δεν ανήκει σε κάποια οικογένεια γλωσσών.
right|270px|Η χώρα των Βάσκων thumb|260px|Βασκικές διάλεκτοι
Γλωσσολογικές Θεωρίες
Γλωσσολογικά η Βασκική θεωρείται ανάδελφη γλώσσα όσον αφορά την γειτονιά της, δηλαδή δεν ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια και αναπτύχθηκε στην Ιβηρική και στα Πυρηναία πριν από την ανάπτυξη των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Επηρεάστηκε λεξιλογικά στην πορεία των αιώνων από τα λατινικά και τα γαλλικά, όμως διατήρησε τα προ-ινδοευρωπαϊκά της στοιχεία. Το βασκικό αλφάβητο χρησιμοποιεί την λατινική γραφή.
Η αποτυχία των γλωσσολόγων να συνδέσουν τα Βασκικά με άλλες γειτονικά ομιλούμενες γλώσσες, τους ώθησε να αναζητήσουν πιο μακρινούς συγγενείς. Αρκετές θεωρίες αναπτύχθηκαν τα τελευταία 200 χρόνια, όμως καμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι απαντά στο βασικό ερώτημα επαρκώς, δηλαδή στο ποια "οικογένεια" αγκαλιάζει γλωσσολογικά τα βασκικά.
Μερικές υποθέσεις είναι οι εξής: Πρώτη, ότι συγγενεύει με την Ιβηρική, την γλώσσα των αρχαίων Ιβήρων, η οποία εξαφανίστηκε γύρω στον 1ο αιώνα μ.Χ. και που φέρεται να παρουσιάζει ομοιότητες με την Οξιτανική και την Βασκική. Όμως ούτε η Ιβηρική ταξινομείται, οπότε το ότι μοιράζεται μερικά αριθμητικά και πτώσεις με την Βασκική, δεν οδηγεί σε διευκόλυνση της ταξινόμησης. Δεύτερη θεωρία είναι εκείνη που επιμένει στην ινδοευρωπαϊκή σχέση,. Αυτή θεωρεί ότι η βασκική συγγενεύει με ιταλοκελτικές γλώσσες ή με τη βρετονική. Βασικό επιχείρημα των υπέρμαχων της θεωρίας αυτής είναι ότι αν δεν είχε σχέση με την ινδοευρωπαϊκή οικογένεια, δεν θα είχε δανειστεί στην πορεία τόσες λέξεις από αυτήν -κάτι που οι άλλοι γλωσσολόγοι θεωρούν μη βάσιμο, αφού στην πορεία η γλώσσα μπορεί να εκτέθηκε περισσότερο σε γειτονικούς, κατακτητικούς ή απλά εμπορικούς πληθυσμούς ενώ πρωτύτερα απλώς δεν είχε επαφή με εκείνους. Ο Τζον Τ. Κοχ (John T. Koch) σχετικά με αυτή τη θεωρία προσθέτει ότι ακόμα κι αν κάποιος αποδεχθεί μερικά από τα στοιχεία της, ίσως τα Βασκικά να επηρεάστηκαν τρόπον τινά κατά στρώματα και χρονικά "κύματα" επιρροής από γειτονικούς λαούς, χωρίς αυτό να υποδηλώνει επ'ουδενί κοινή καταγωγή λαού ή γλώσσας. Ένας Γερμανός γλωσσολόγος, ο Τέο Φένεμαν (Theo Vennemann), ανέπτυξε την περίπου αντίστροφη θεωρία ότι από τα τοπωνύμια της Ευρώπης υποδηλώνεται πιθανόν πως τα Βασκικά είναι ο μοναδικός επιζών μιας πολύ μεγαλύτερης οικογένειες γλωσσών (που χάθηκε) και η οποία απλωνόταν κάποτε σε μεγάλη έκταση της Ευρώπης και η οποία άφησε τα ίχνη της στο τοπωνυμικό λεξιλόγιο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών της γηραιάς ηπείρου.
Άλλη θεωρία συνδέει τα Βασκικά με τα Γεωργιανά, όμως αυτή έχει σχεδόν καταρριφθεί -ελάχιστοι ειδικοί την εξετάζουν ως ενδεχομένως σωστή. Το βασικό στοιχείο που την στήριζε ήταν η ύπαρξη "Ιβηρικού βασιλείου" στον Καύκασο αλλά και μερικές τυπολογικές ομοιότητες μεταξύ των δύο γλωσσών. Παρόμοια είναι και η θεωρία που συνδέει τη βασκική με το βόρειο Καύκασο (την τσετσενική -την υποστηρίζει ο Γάλλος γλωσσολόγος Μισέλ Μορβάν. Στην αναζήτηση μακρινών συγγενών οι Τζον Μπένγκτσον και Μέριτ Ρούλεν θεώρησαν ότι υπήρξε γλώσσα που ομιλείτο στον Καύκασο, αλλά και στη Βόρειο Αμερική -οικογένεια γλωσσών που αμφισβητείται από το σύνολο των γλωσσολόγων ότι ποτέ υπήρξε.
ΑΝ Εσποσέντε
Η ΑΝ Εσποσέντε είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1978. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Padre Sá Pereira, χωρητικότητας 5000 θεατών. Συμμετέχει στην Terceira Divisão Série A, την τέταρτη κατηγορία Πορτογαλίας. Τις περιόδους 1998-99 και 1999-2000 συμμετείχε στη Σεγκούντα Λίγκα, τη δεύτερη κατηγορία Πορτογαλίας.
Βασκική γλώσσα
Επίσημη θέση της γλώσσας
Η επίσημη γλώσσα των βασκικών περιοχών ήταν επί αιώνες κατά κανόνα η γλώσσα του κυρίαρχου κράτους. Σε λίγες μόνον περιοχές κατά τον 13ο και 14ο αιώνα τα βασκικά αποτελούσαν την επίσημη γλώσσα του κράτους. Το 1931 (έως το 1939 που κυριάρχησε ο Φράνκο) το κράτος αναγνώρισε για λίγο ως επίσημες γλώσσες του κράτους άλλες τρεις: τα Γαλικιανά, τα Βασκικά και τα Καταλανικά. Όμως στα επόμενα 35 χρόνια που έλεγχε τη χώρα ο Φράνκο, εφαρμόστηκε μια πολιτική απόλυτης εξομοίωσης και καταστάλθηκε η χρήση κάθε άλλης γλώσσας ή και διαλέκτου. Ο Φράνκο άλλαζε και τοπωνύμια και επέτρεπε μόνον σε κατ' ιδίαν συναθροίσεις γλώσσες άλλες από την ισπανική και συγκεκριμένα την Καστιλιάνικη. Το ισπανικό σύνταγμα του 1978, στο Άρθρο 2, αναφέρει ότι η επίσημη γλώσσα του κράτους είναι τα ισπανικά, αλλά επιτρέπει σε αυτόνομες περιοχές να χρησιμοποιούν μια δεύτερη ημιεπίσημη γλώσσα -κάτι που ισχύει και στη Ναβάρρα αλλά μόνον για τις βόρειες περιοχές της. Τα βασκικά αναγνωρίζονται ως επίσημη γλώσσα (μαζί με τα ισπανικά) κυρίως στην Χώρα των Βάσκων όσον αφορά στην Ιβηρική. Στις περιοχές της Γαλλίας που κατοικούνται από βασκόφωνους δεν ισχύει το ίδιο καθεστώς -της ημιεπίσημης γλώσσας- και σύμφωνα με την αγγλόφωνη wikipedia οι πολίτες δεν επιτρέπεται για παράδειγμα να χρησιμοποιούν τα Βασκικά στο δικαστήριο εφ'όσον είναι κάτοικοι και υπήκοοι Γαλλίας. Εντούτοις αν άτομο ισπανικής υπηκοότητας θέλει να μιλήσει βασκικά στο δικαστήριο, ο γαλλικός νόμος το επιτρέπει υπό την αίρεση να μεταφράζονται όλα στα γαλλικά -αυτό έγινε δεκτό επειδή τα βασκικά είναι επίσημα αναγνωρισμένα από την άλλη πλευρά των συνόρων.
ΑΝ Εσποσέντε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1978 Κατηγορία:ΑΝ Εσποσέντε
Βασκική γλώσσα
Επίσημη θέση της γλώσσας
Τα Βασκικά σύμφωνα με έρευνες ομιλούνται άπταιστα ή μέτρια περίπου από το 1/3 των Βάσκων κατά μέσο όρο -αλλού πολύ περισσότερο, αλλού πολύ λιγότερο. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους. Ένας από τους βασικούς ήταν η καταστολή στη χρήση της κατά το παρελθόν, επειδή οι Ισπανοί στο νότο αλλά και οι Γάλλοι στο βορρά έβλεπαν σε αυτήν ένα μέσο απόσχισης των βασκόφωνων περιοχών. (Οι προσπάθειες να διασωθεί με συστηματικό τρόπο η γλώσσα άρχισαν στην Ισπανία ουσιαστικά το 1980.) Άλλος σοβαρός λόγος που μειώθηκε ποσοστιαία για ένα διάστημα η χρήση της βασκικής γλώσσας ακόμα και σε παραδοσιακά βασκόφωνες περιοχές ήταν η για κοινωνικούς λόγους εισροή Βάσκων από καθαρά ισπανόφωνες περιοχές στις οποίες δεν χρησιμοποιούσαν έως τότε τα βασκικά. Επανερχόμενοι στην ιδιαιτέρα τους πατρίδα, παρέμειναν ισπανόφωνοι. Το ρεύμα συρρίκνωσης της Βασκικής όμως σταμάτησε γιατί στη νέα γενιά τα Βασκικά φαίνεται να είναι υψηλά στην προτίμηση των Βάσκων όπου κι αν ζουν, με εξαίρεση και πάλι όμως τις περιοχές στις οποίες πλειοψηφούν σημαντικά άλλες γλώσσες, όπως στο νότο της Ναβάρρα. Στην ενίσχυση της γλώσσας ποιοτικά (λεξιλογικά) αλλά και ποσοστιαία (σε ποσοστό χρήσης) συνέβαλε το γεγονός ότι άρχισαν να στηρίζονται τα βασκόφωνα σχολεία και να ανοίγουν πολύ περισσότερα σε διάφορες περιοχές που κατοικούνται από Βάσκους
Μια στοιχειώδης προσπάθεια κωδικοποίησης της γλώσσας είχε ήδη αρχίσει από το 1960, πριν από την επίσημη αποδοχή της. Η επίσημη βασκική δημιουργήθηκε προκειμένου όλοι οι βασκόφωνοι να μπορούν να συνεννοούνται άνετα μεταξύ τους και να κατανοούν τις υπόλοιπες διαλέκτους επαρκώς. Η βασκική που ομιλείται σήμερα όμως εξακολουθεί να ποικίλει σημαντικά όχι μόνον από περιοχή σε περιοχή, αλλά ακόμα και από σχολείο σε σχολείο. Εκτός από την τρόπον τινά επίσημη βασκική γλώσσα όπως αυτή κωδικοποιήθηκε, συνεχίζουν να ομιλούνται πέντε βασικές βασκικές διάλεκτοι, οι τρεις σε περιοχές της Ισπανίας και οι δύο στης Γαλλίας. Όμως διαμορφώθηκε μια κοινά ομιλούμενη επίσημα αποδεκτή βασκική. Τα ονόματα των διαλέκτων έχουν την ονομασία τοπικών περιοχών. Ο χώρος στον οποίο ζουν εκείνοι που τις μιλούν δεν συμπίπτει με τα γεωγραφικά όρια των περιοχών αυτών.
Η δομή της γλώσσας
Τα Βασκικά ακολουθούν πολύ διαφορετική δομή από τα νέα ελληνικά και άλλες γλώσσες. Η σειρά στη φράση είναι Υποκείμενο-Αντικείμενο-Ρήμα. Το ρήμα είναι συνήθως περιφραστικό και το βοηθητικό ρήμα έπεται (αντί για έχω γράψει, στα βασκικά γράψει έχω). Πολλά καθορίζονται από την πτώση υποκειμένου και αντικειμένου, με τα οποία πρέπει να συμφωνεί και το περιφραστικό ρήμα. Στις ευρωπαϊκές γλώσσες αυτή η πολυπρόσωπη συμφωνία ανευρίσκεται μόνον στα Βασκικά, σε μερικής γλώσσες του Καυκάσου, στα Ουγγρικά και στα Μαλτέζικα, -γλώσσες δηλαδή που δεν ανήκει καμία τους στην ινδοευρωπαϊκή. Η σύνταξη αυτή των Βασκικών μπορεί να είναι μοναδική στην Ευρώπη, αλλά δεν θεωρείται σπάνια γενικά σε ολόκληρο τον κόσμο
Η περιπλοκότητα της γλώσσας φαίνεται και από τον αριθμό των πτώσεων που χρησιμοποιεί -16 συνολικά (εργαστική, δοτική, γενική, αιτιατική, ωφελείας, μέσου, τοπική, κατεύθυνσης, χωρισμού κ.α.) Το όνομα έχει επίσης τρεις μορφές ως προς τον αριθμό ("ενικός", "πληθυντικός" και αφηρημένος ή "αόριστος αριθμός"). Κατά συνέπεια το όνομα παίρνει πάνω από 26 μορφές (κάποιες είναι όμοιες, κυρίως ανάμεσα στον "αόριστο αριθμό" και στον "ενικό")
Το Βασκικό αλφάβητο
Τα γράμματα με τις αλλαγές που θεσμοθετήθηκαν το 1994 είναι 26, αλλά 28 συν το ñ και το ç, σαν μορφή του  c
Τα βασκικά ακολουθούν το αρχαίο λατινικό αλφάβητο περιλαμβάνοντας και το ñ, το  ç  και το ü. Στα παραδοσιακά Βασκικά δεν υπάρχουν τα γράμματα C, Q, V, W, Y αλλά περιλαμβάνονται στο νέο αλφάβητο της γλώσσας για να καλύπτουν  λέξεις δάνειες που πήραν από άλλες γλώσσες. Το Ηh στις περισσότερες περιοχές Βάσκων είναι άφωνο και όταν περιελήφθη στο αλφάβητο υπήρξαν αντιδράσεις, γιατί εκείνοι που δεν το πρόφεραν μπερδεύονταν στο πού να το γράψουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απομονωμένες γλώσσες Κατηγορία:Πολιτισμός στη Χώρα των Βάσκων Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Συνθετικές γλώσσες
Σλαβέεβο
Το Σλαβέεβο (βουλγαρικά: Славеево), γνωστό στα ελληνικά ως Γαϊδουροχώρι, είναι χωριό του δήμου Ιβαΐλοβγκραντ, στην επαρχία Χάσκοβο, στη νότια Βουλγαρία.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2010 άνοιξε επίσημα η συνοριακή διέλευση Ιβαΐλοβγκραντ-Κυπρίνος, η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Σλαβέεβο. Στην τελετή έναρξης παρέστησαν οι αρχηγοί κρατών της Βουλγαρίας και της Ελλάδας· υπουργοί, περιφερειάρχες και δήμαρχοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βουλγαρίας
Φυσικό αέριο
Το φυσικό αέριο είναι ορυκτό καύσιμο και αποτελέιται απο αέριο μείγμα κορεσμένων υδρογονανθράκων με μικρό αριθμό ατόμων άνθρακα.
Χημική σύσταση
Βασικό συστατικό του φυσικού αερίου είναι το μεθάνιο, συνυπάρχουν όμως σε αυτό και σημαντικές ποσότητες αιθανίου, προπανίου και βουτανίου, καθώς και διοξείδιο του άνθρακα, άζωτο, υδρογόνο, ήλιο και υδρόθειο.
Το φυσικό αέριο που είναι απαλλαγμένο από τους υδρογονάνθρακες πέραν του μεθανίου, δηλαδή το καθαρό μεθάνιο, συχνά αποκαλείται και ξηρό φυσικό αέριο. Αντίστοιχα, το φυσικό αέριο που συμπεριλαμβάνει και άλλους υδρογονάνθρακες εκτός από το μεθάνιο, αποκαλείται και υγρό φυσικό αέριο.
Ιδιότητες
Το φυσικό αέριο είναι άχρωμο, αόρατο και άοσμο. Η χαρακτηριστική του οσμή δίνεται τεχνητά ώστε να γίνεται αντιληπτό σε τυχόν διαρροές. Ανήκει στη δεύτερη οικογένεια των αέριων καυσίμων. Είναι ελαφρύτερο από τον αέρα και έχει ειδικό βάρος ίσο με 0,59.
Η καύση του φυσικού αερίου, σε σχέση με αυτή άλλων καυσίμων όπως ο γαιάνθρακας ή το πετρέλαιο, έχει λιγότερο επιβλαβείς συνέπειες για το περιβάλλον. Παράγει, για παράδειγμα, μικρότερες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα για κάθε μονάδα παραγόμενης ενέργειας.
Ιστορικά
Η άσφαλτος και τα βιτουμένια, τα πιο παλιά γνωστά προϊόντα του πετρελαίου, όπως και ενδείξεις για διαρροές φυσικού αερίου πρωτοβρέθηκαν μεταξύ 6000 και 2000 π.Χ. στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται το Ιράν. Η χρήση του φυσικού αερίου αναφέρεται στην Κίνα το 900 π.Χ. περίπου, όπου ανοίχθηκαν γύρω στα 900-1100 φρέατα και το αέριο μεταφερόταν με αγωγούς από μπαμπού.
Στην Ευρώπη αυτές οι επιτεύξεις ήταν άγνωστες και το φυσικό αέριο δεν ανακαλύφθηκε παρά το 1659 στην Αγγλία. Το αέριο από απόσταξη ανθράκων ανακαλύφθηκε το 1670 και άρχισε να χρησιμοποιείται το 1790, γιατί ήταν πιο εύκολη η μεταφορά, η αποθήκευση και η χρησιμοποίησή του στις μηχανές εσωτερικής καύσεως και στον φωτισμό δρόμων και σπιτιών. Το 1821 η πόλη Φριντόνια (Fredonia) στην περιφέρεια της Νέας Υόρκης φωτιζόταν με φυσικό αέριο. Αλλά η χρησιμοποίηση του φυσικού αερίου εξακολουθούσε να είναι περιορισμένη, γιατί δεν υπήρχε τρόπος μεταφοράς του σε μεγάλες αποστάσεις και επί έναν αιώνα το φυσικό αέριο παρέμεινε στο περιθώριο της βιομηχανικής εξέλιξης, που βασίστηκε στον άνθρακα, το πετρέλαιο και τον ηλεκτρισμό.
Η μέθοδος μεταφοράς φυσικού αερίου με αγωγούς αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1920 και αποτέλεσε ένα σημαντικό στάδιο στη χρήση του αερίου. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε μια περίοδος τεράστιας κατανάλωσης, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το 1960 η παγκόσμια παραγωγή φυσικού αερίου ήταν 470 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα και το 1979 ήταν 1,459 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Το 1950 το φυσικό αέριο αποτελούσε το 12% της καταναλισκόμενης παγκοσμίως ενέργειας, ένα ποσοστό που αυξήθηκε σε 14,6% το 1960 και σε 25% το 1980. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΔΟΕ) η κατανάλωση φυσικού αερίου θα υπερβεί την κατανάλωση άνθρακα το 2010 και το φυσικό αέριο θα καλύπτει το 1/4 των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών το 2030.
Εξαγωγή και μεταφορά
Το φυσικό αέριο είναι καύσιμο και πρώτη ύλη της χημικής βιομηχανίας. Εξορύσσεται από υπόγειες κοιλότητες στις οποίες βρίσκεται υπό υψηλή πίεση. Σε αυτές τις κοιλότητες το φυσικό αέριο σχηματίστηκε με τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο σχηματισμού του πετρελαίου. Μεταφέρεται προς τους τόπους όπου πρόκειται να χρησιμοποιηθεί όπως είναι, χωρίς την ανάγκη περαιτέρω επεξεργασίας.
Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου βρίσκονται συνήθως μακριά από τα κύρια κέντρα καταναλώσεως· συνεπώς πρέπει να μεταφερθεί, αν και οι βιομηχανίες χημικής επεξεργασίας είναι συχνα εγκατεστημένες στην περιοχή της παραγωγής. Η μεταφορά του φυσικού αερίου εξαρτάται από την κατάστασή του. Σε αέρια κατάσταση μεταφέρεται με αγωγούς υπό υψηλή πίεση, ενώ σε υγρή κατάσταση μεταφέρεται με πλοία.
Οι μεγάλοι αγωγοί υψηλής πίεσης καθιστούν δυνατή τη μεταφορά του αερίου σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων. Παραδείγματα τέτοιων αγωγών είναι οι αγωγοί της Βόρειας Αμερικής, που εκτείνονται από το Τέξας και τη Λουιζιάνα μέχρι τη βορειοανατολική ακτή και από την Αλμπέρτα ως τον Ατλαντικό. Αγωγοί επίσης εκτείνονται από τη Σιβηρία μέχρι την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. Οι έρευνες για πετρέλαιο έχουν αποκαλύψει την ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων αερίου στην Αφρική, Μέση Ανατολή, Αλάσκα και αλλού. Η μεταφορά από τέτοιες περιοχές γίνεται με πλοία. Το αέριο υγροποιείται στους -160 βαθμούς Κελσίου και μεταφέρεται, όπως το πετρέλαιο, με δεξαμενόπλοια ειδικά κατασκευασμένα για τον σκοπό αυτό (Υγραεριοφόρα πλοία - LNG Carrier). Ένα κυβικό μέτρο υγρού φυσικού αερίου αντιστοιχεί σε 600 κυβικά μέτρα αερίου σε ατμοσφαιρική πίεση. Το ειδικό βάρος του υγρού αερίου είναι σχετικά χαμηλό (περίπου 0,55).
Η Ελλάδα προμηθεύεται φυσικό αέριο από τη Ρωσία και την Αλγερία.
Χρήσεις φυσικού αερίου
- Αποτελεί βασική πηγή παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
- Χρησιμοποιείται στην παραγωγή υδρογόνου.
- Καύσιμο οχημάτων (οικολογικά οχήματα). Το 2005, οι χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό οικολογικών οχημάτων ήταν η Αργεντινή, η Βραζιλία, το Πακιστάν, η Ιταλία, το Ιράν και οι Η.Π.Α.. Γίνονται, επίσης, προσπάθειες για χρήση του και στην αεροπορία.
- Οικιακή χρήση (μαγειρική, θέρμανση κ.α.)
- Άλλες χρήσεις (παραγωγή γυαλιού, υφασμάτων, ατσαλιού, πλαστικών, ειδών χρωματισμού και άλλων προϊόντων)
Το φυσικό αέριο στον βιομηχανικό τομέα
Τα χαρακτηριστικά του φυσικού αερίου που ευνοούν τη χρήση του στον βιομηχανικό τομέα είναι κυρίως τα εξής:
- Είναι εφικτή η συνεχής παροχή καυσίμου. Κάτι τέτοιο εξασφαλίζει απρόσκοπτη λειτουργία και αποδεσμεύει κεφάλαια που σε άλλες περιπτώσεις απαιτούνται για τη διατήρηση αποθεμάτων και αποθηκευτικών χώρων
- Έχει μειωμένες, σε σχέση με άλλα καύσιμα, εκπομπές ρύπων. Έτσι η χρήση του συμβάλλει στο καθαρότερο περιβάλλον και στην καταπολέμηση του φαινομένου του θερμοκηπίου
- Έχει μειωμένο λειτουργικό κόστος διαχείρισης καυσίμου και συντήρησης
- Αυξημένη ενεργειακή απόδοση και οικονομία
- Βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων
- Ευχέρεια χειρισμού και ελέγχου
- Αποκέντρωση θερμικών χρήσεων
Πλεονεκτήματα Φυσικού Αερίου έναντι των συμβατικών υγρών καυσίμων
Η χημική σύσταση του φυσικού αερίου (και των ομοειδών του) καθώς και η σύσταση των καυσαερίων του, συνιστούν δυο συνθήκες με υψηλό ενδιαφέρον από τη σκοπιά της λειτουργίας με υψηλό βαθμό απόδοσης και της εξοικονόμησης ενέργειας ιδίως στις οικιακές εφαρμογές:
- Εξαιτίας της απουσίας προσμίξεων επιβαρυντικών για τα μέρη των συσκευών και των εγκαταστάσεων (καυστήρες, θάλαμοι καύσης, απαγωγή καυσαερίων κλπ), είναι απολύτως εφικτή η διατήρηση σταθερού βαθμού απόδοσης για ιδιαίτερα μεγάλες περιόδους.
- Επειδή τα προϊόντα της καύσης του φυσικού αερίου αποτελούνται κυρίως από νερό (υδρατμούς), καθίσταται εύκολα δυνατή η αξιοποίηση της λανθάνουσας θερμότητας των καυσαερίων (διαδικασία συμπύκνωσης), με αποτέλεσμα την αύξηση (πάνω από 20%) της ωφέλιμης θερμότητας που λαμβάνεται από δεδομένη ποσότητα καυσίμου - σημαντικό πλεονέκτημα για τον τελικό καταναλωτή αφού μπορεί να εξυπηρετήσει την εγκατάστασή του με λιγότερο καύσιμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μίγματα Κατηγορία:Ορυκτά καύσιμα Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες Κατηγορία:Πετροχημικά
Ντενί Γκετζ
Βιογραφία
Ο Denis Guedj ήταν από τους ιδρυτές, μαζί με τον Claude Chevalley, του μαθηματικού τμήματος του πειραματικού πανεπιστημιακού κέντρου της Vincennes, υπό την αρχή του πανεπιστημίου του Παρισιού VIII, από την ίδρυσή του το 1969. Δίδασκε την ιστορία της επιστήμης και της επιστημολογίας και υποστηρίζοντας την ιδέα του λαϊκού πανεπιστημίου, αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή στην διεύθυνση ή τη διαχείριση του ιδρύματος. μικρογραφία|Το "Άπειρος κύκλος των πεισμωμένων" στο [[Παρίσι, τον απρίλιο του 2009.]] Συγγραφέας δοκιμίων και μυθιστορημάτων με θεματολογία από τις επιστήμες, τα μαθηματικά και την ιστορία τους, συνεργάστηκε στην εφημερίδα Libération από το 1994 ως το 1997 για τα χρονικά του επιστημονικού φυλλαδίου Eurêka, τα οποία αργότερα σχημάτισαν το βιβλίο Το δωρεάν δεν αξίζει πλέον τίποτα (La gratuité ne vaut plus rien).
H μεγάλη επιτυχία του ήρθε το 1998 με τη δημοσίευση του μυθιστορήματος Το Θεώρημα του Παπαγάλου, που έχει μεταφραστεί σε είκοσι γλώσσες , όπου ο συγγραφέας κάνει αναδρομή στην ιστορία των μαθηματικών, και το οποίο ακολουθείται από συνεχείς επιτυχίες όπως, το 2000, Το Μέτρο του κόσμου, που αφηγείται την ιστορία της καθιέρωσης του μετρικού συστήμα τος κατά τη διάρκεια της γαλλικής Επανάστασης, όπως επίσης και το Μηδέν, το 2005, το οποίο εξηγεί την εφεύρεση του μηδενός μέσα από πέντε ενσαρκώσεις μίας γυναίκας.
Το 2009 συμμετείχε στην αρχική διαμαρτυρία, με την ονομασία «Άπειρος κύκλος των πεισμωμένων» (Ronde infinie des obstinés), συγκεντρώνοντας εκπαιδευτικούς και μαθητές που διαδήλωσαν στο πεζοδρόμιο του Παρισιού, στην Place de Grève, για 1.001 ώρες για να διαμαρτυρηθούν κατά του γαλλικού νόμου για τις ελευθερίες και τις ευθύνες των πανεπιστημίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι
Ζεμγκάνγκ
Το Ζεμγκάνγκ είναι πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του Μπουτάν.
Το 2005 το Ζεμγκάνγκ είχε πληθυσμό 2,332 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μπουτάν
X Window System
Το X Window System ή Σύστημα Παραθύρων X (γνωστό και ως X11 ή απλά X), είναι πρωτόκολλο απεικόνισης για τη δημιουργία "παραθύρων" στην οθόνη ενός υπολογιστή. Το Σύστημα X ξεκίνησε στο MIT το 1984. Η τρέχουσα έκδοση του πρωτόκολλου, X11, κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1987. Αναπτύσσονται από το ίδρυμα X.Org - βρισκόμαστε στην έκδοση 11 release 7.1 και είναι ελεύθερο λογισμικό που διέπεται από την άδεια MIT License και άλλες παρόμοιες άδειες. Χρησιμοποιείται για τη δημιουργία του γραφικού περιβάλλοντος χρήστη σε Unix-οειδή συστήματα όπως το Linux.
εναλλ.=|μικρογραφία|[[GNOME 3.32]] εναλλ.=|μικρογραφία|[[Xfce 4.12]]
<!-- Enlightenment Sound Daemon|ESD]] (GNOME) and ARts (KDE), although these are by no means standard. Another system, Media Application Server, is in development.
Until recently, X did not include a good solution to print what you see on the screen. Many X clients print to PostScript entirely separately from what they send to the server. Xprint was first included in X11R6.3; the client side was good, but many server side implementations were not. The versions from X11R6.8 on are of good quality and are gaining toolkit support.
An X client or session cannot be detached from one server and reattached to another, as with VNC. Work is under way to add this facility to X. There are also workarounds to make the current X server screen available via VNC.
The UNIX-HATERS Handbook devoted an entire chapter, "The X Windows Disaster", to the problems of X in the late 1980s and early 1990s.
ανταγωνισμός του X
X is the near-universal system for graphics on Unix-like systems. Some people have attempted writing alternatives to and replacements for X. Historical alternatives include Sun's NeWS, which failed in the market, and NeXT's Display PostScript, which eventually turned into Apple's Quartz for Mac OS X.
Modern attempts to address criticisms of X by replacing it completely include Berlin/Fresco and the Y Window System. These alternatives have seen negligible adoption, however, and the viability of any replacement that is not backwards-compatible with X is widely doubted.
Other competitors attempt to avoid the overhead of X by working directly with the hardware. Such projects include DirectFB. These efforts may be made superfluous by the Direct Rendering Infrastructure, which aims to provide a reliable kernel-level interface to the frame buffer.
Other attempts to achieve network transparency in the form of graphical terminal services include VNC (a very low-level system which sends compressed bitmaps across the network; the Unix implementation includes an X server), Citrix MetaFrame (an X-like product for Windows) and Tarantella (which provides a Java client for use in web browsers).