cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sucker Punch
Πλοκή
Στη δεκαετία του '60, ένα 20χρονο κορίτσι, με το παρατσούκλι "Μπέιμπιντολ" (Έμιλυ Μπράουνινγκ), εισάγεται από τον πατριό της στο ίδρυμα Lennox House, για άτομα με ψυχικές διαταραχές, αφού την κατηγορεί για το θάνατο της μικρότερης αδερφής της. Ο πατριός της δωροδοκεί το φύλακα του ασύλου Μπλου Τζόουνς (Όσκαρ Άιζακ), με σκοπό να γίνει λοβοτομή στην Μπέιμπιντολ, ώστε να μην θυμάται τα πραγματικά γεγονότα, αλλά και να μην διεκδικήσει ποτέ την περιουσία της πεθαμένης μητέρας της. Στις επόμενες 5 ημέρες που μεσολαβούν μέχρι την εγχείρηση, η Μπέιμπιντολ δημιουργεί φανταστικούς κόσμους μέσα από τους οποίους προσπαθεί να βρει διέξοδο και να δραπετεύσει.
Box office
Με προϋπολογισμό 82.000.000 δολάρια, το Sucker Punch έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 2η θέση με 19 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά απέφερε 36,3 στο αμερικανικό box office και 53,4 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 89,7 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ψυχιατρικές κλινικές Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Σνάιντερ Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Διέππη
right|thumb|300px|Άποψη της Διέππης Η Διέππη (γαλλ. Dieppe) είναι πόλη της Γαλλίας στην περιοχή της Νορμανδίας και στο διαμέρισμα Σεν-Μαριτίμ (Seine-Maritime). Οι κάτοικοί της ανέρχονταν, κατά την απογραφή του 1999, σε 81.419, περιλαμβανομένων και των πέριξ αστικών περιοχών. Οι κάτοικοί της αποκαλούνται, στα γαλλικά, Dieppois (Διεππιέζος) και Dieppoise (Διεππιέζα).
Σύντομη ιστορία
Η πρώτη αναφορά της Διέππης γίνεται τον ενδέκατο αιώνα. Αναφέρεται έκτοτε με τις ονομασίες Deppae (1015-1029), Dieppa (1030), και κατά τον 12ο αιώνα ως Deppa, Deupa και Diopa ως μικρός αλιευτικός οικισμός. Η ονομασία πιθανόν να αποδόθηκε από τους Βίκινγκς το 910, όταν έφτιαξαν στο στόμιο του μικρού αλλά βαθέος ποταμού Τέλλα (Tella) μια πρόχειρη εγκατάσταση και την ονόμασαν Djupr (βαθεία).
Αποτέλεσε συνεχώς διεκδικούμενη περιοχή κατά τον εκατονταετή πόλεμο. Ύστερα από την επικράτηση του Λουδοβίκου του ΧΙ, οι "πειρατικές" δραστηριότητες των κατοίκων βρήκαν υποστήριξη, καθώς ο βασιλιάς ήθελε να δημιουργήσει μια σειρά από σημαντικούς λιμένες στη Μάγχη. Ομοίως ο βασιλέας ενθάρρυνε την οργάνωση εξερευνητικών ταξιδιών και το 1488 ο εξερευνητής Ζαν Κουζέν (Jean Cousin) ξεκινώντας από τη Διέππη βρήκε τη δίοδο μεταξύ Αφρικής - Ινδικού Ωκεανού και έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που έπλευσε σε αυτόν. Το 16ο αιώνα η πόλη έφθασε στο απόγειό της, λόγω των έντονων λιμενικών δραστηριοτήτων της.
Το 16ο αιώνα η πόλη αποκτά μια σχολή χαρτογραφίας, η οποία υπό τη διεύθυνση του Γάλλου χαρτογράφου Πιέρ Ντεσελιέ (Pierre Desceliers) απέκτησε μεγάλη φήμη ανάμεσα στους τοπικούς ευκατάστατους εφοπλιστές της εποχής, όπως ο Ζαν Ανγκό (Jehan Ango), ο οποίος εξόπλισε σκάφη προς τη Νέα Γη, τη Βραζιλία, τις Αντίλλες και την Αφρική. Καθώς οι τότε θαλασσοκράτειρες δυνάμεις Ισπανία και Πορτογαλία αντιτίθονταν σφοδρά σε παρόμοιες δραστηριότητες, ο Ανγκό μετέτρεψε τα σκάφη του σε πειρατικά, εν ονόματι της ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Ο πλέον γνωστός πλοίαρχός του ήταν ο Ζαν Φλερί (Jean Fleury), ο οποίος αιχμαλώτισε πληθώρα από ισπανικά γαλιόνια, πριν συλληφθεί και αποκεφαλιστεί κατ' εντολή του Καρόλου Κουΐντου. Η Διέππη αποτελούσε το σημαντικότερο λιμένα της Γαλλίας κατά το 17ο αιώνα, ενώ 300 άποικοι που επρόκειτο να μεταβούν στη Νέα Γαλλία (όπως είχε αποκληθεί το παράκτιο κυρίως τμήμα του Καναδά) απέπλευσαν από τη Διέππη στις 23 Ιουλίου 1632. Η πόλη υπέστη πλήγμα όταν, ύστερα από το Έδικτο της Νάντης το 1685 περίπου 3.000 κάτοικοί της, ως Ουγενότοι, αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό.
Το 1694 η πόλη υπέστη άγριο βομβαρδισμό από τον Ολλανδοβρετανικό στόλο και καταστράφηκε ολοσχερώς. Το 1696 ανακατασκευάστηκε και μετατράπηκε σε αλιευτικό και παραθεριστικό οικισμό. Μολονότι διέθετε όμορφες παραλίες τα κύματα που ξεσπούσαν σε αυτές αποθάρρυναν τους παραθεριστές από την κολύμβηση σε αυτές, ως το 1806, οπότε η εκκεντρική Δούκισσα ντι Μπερί έκανε εκεί το μπάνιο της. Η ίδια ενθάρρυνε την ανακατασκευή του Petit-Théatre, του μικρού δημοτικού θεάτρου, στο οποίο εμφανίστηκε αρκετές φορές ο Καμίγ Σαιν-Σανς (Camille Saint-Saëns).
Προς τα τέλη του 19ου αιώνα η Διέππη έγινε δημοφιλές παραλιακό θέρετρο για τους Βρετανούς καλλιτέχνες, όπως ο Άρθουρ Σάιμονς (Arthur Symons), στον οποίο άρεσε να ενημερώνεται εκεί για τις γαλλικές τάσεις της αβάν-γκαρντ και παρέμενε πολλές φορές για πολλές εβδομάδες στη Διέππη.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε χώρα μια ιδιαίτερα αιματηρή μάχη, που έγινε γνωστή ως "Επιδρομή της Διέππης" (Dieppe Raid). Στις 19 Αυγούστου 1942 άνδρες της 2ης Καναδικής Μεραρχίας Πεζικού με διοικητή τον υποστράτηγο Ρόμπερτς (J.H. Roberts) συνεπικουρούμενοι από άλλες συμμαχικές μονάδες, κυρίως Βρετανούς κομμάντο, προσπάθησαν να αποβιβαστούν στη Διεππη, με στόχο να καταλάβουν για μικρό χρονικό διάστημα την πόλη, να συλλέξουν πληροφορίες και να "προκαλέσουν" τη Λουφτβάφε σε αερομαχίες. Η απόπειρα σημείωσε παταγώδη αποτυχία, στοιχίζοντας στους Συμμάχους 1.400 νεκρούς, περίπου 2.000 αιχμαλώτους (κυρίως Καναδούς) Η Διέππη απελευθερώθηκε σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, την 1η Σεπτεμβρίου 1944, από την ίδια μονάδα που είχε πραγματοποιήσει την αποτυχημένη απόπειρα. Το 1946 η ως τότε ονομαζόμενη πόλη Λεζέ Κόρνερ (Léger Corner) του Καναδά μετονομάστηκε σε Διέππη, τιμώντας τους νεκρούς και αιχμαλώτους Καναδούς της επιδρομής της Διέππης το 1942.
Μεταφορές
Στη Διέππη υπάρχει σταθμός των Γαλλικών σιδηροδρόμων (SNCF) με τακτικά δρομολόγια προς Ρουέν και Παρίσι (σταθμός Σεν - Λαζάρ]]. Οι Γαλλικοί σιδηρόδρομοι χρησιμοποιούν λεωφορειακή σύνδεση της Διέππης από/προς την Γκιζόρ.
Η εταιρεία Transmanche Ferries/LD Lines πραγματοποιεί δύο δρομολόγια φέρι προς Νιουχέιβεν ημερησίως. Η γραμμή της Hoverspeed με τρία δρομολόγια προς Νιουχέιβεν ημερησίως καταργήθηκε το 2004.
Αξιοθέατα
Από το βομβαρδισμό του 1694, που κατέστρεψε την πόλη, διασώθηκε το Κάστρο της Διέππης (Château de Dieppe), αποτελώντας σήμερα σημαντικό αξιοθέατο, καθώς έχει μετατραπεί σε μουσείο και εκθεσιακό χώρο, με πολύ γραφικό το χώρο της εσωτερικής του αυλής. Εκτίθενται χειροτεχνήματα από σκαλιστό ελεφαντόδοντο, δαντέλες (για τις οποίες η Διέππη φημιζόταν πολύ στο παρελθόν), καθώς και τα έπιπλα και πολλά χειρόγραφα του συνθέτη Καμίγ Σαιν-Σανς.
Στην πλατεία Καναδά κοντά στο κάστρο υπάρχει επίσης ένα μνημείο στο οποίο υπογραμμίζεται η στενή σχέση της Διέππης με τον Καναδά. Τα γεγονότα που καταγράφονται εκεί ξεκινούν από τις αρχές του 16ου αιώνα και τελειώνουν με την επιδρομή της Διέππης. Στη βάση του μνημείου υπάρχει χαραγμένη η φράση "nous nous souvenons" (Θυμόμαστε). Στην περιοχή της Διέππης υπάρχει, επίσης, το Καναδικό στρατιωτικό νεκροταφείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας
Κοινωνική μάθηση
Ο ορισμός της κοινωνικής μάθησης ως ψυχολογικής θεωρίας παρουσιάζει τη μαθησιακή συμπεριφορά, η οποία ρυθμίζεται, επηρεάζεται και ελέγχεται από περιβαλλοντικούς παράγοντες κι όχι από έμφυτες ή εσωτερικές δυνάμεις. Ο Αμερικανός ψυχολόγος Άλμπερτ Μπαντούρα είναι ένας από τους πρωτοπόρους που ερμήνευσαν την έννοια της κοινωνικής μάθησης. Κάνοντας πολλές μελέτες και πειράματα υποστήριξε ότι ο ρόλος της μάθησης στην ανάπτυξη των παιδιών κατέχει σημαντική θέση και διαδραματίζει καίριο ρόλο. Τα παιδιά παρατηρούν τους γύρω τους, μιμούμενα τις κινήσεις ή τις συμπεριφορές που βλέπουν και έτσι μαθαίνουν. Μαθαίνουν τη συμμετοχή, τη συνεργασία με τους άλλους, την επίθεση και την κοινωνική αλληλεπίδραση.
Η θεωρία της κοινωνικής μάθησης
Η θεωρία της κοινωνικής μάθησης υιοθετεί την ιδέα ότι η μάθηση περιλαμβάνει τις συμπεριφορικές αλλαγές, οι οποίες πραγματοποιούνται μέσω του συνειρμού της συμπεριφοράς και των συνεπειών της. Οι τελευταίες μπορεί να είναι ευνοϊκές ή μη. Κατά τον Μπαντούρα (1978) «οι ατομικοί και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες δεν δρουν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον, αλλά αλληλοκαθορίζονται. Ούτε και το άτομο μπορεί να θεωρηθεί αμέτοχος στη θεωρία αυτή. Τα άτομα με τις πράξεις τους παράγουν τις περιβαλλοντικές συνθήκες και στη συνέχεια επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους. Επίσης, οι εμπειρίες που προέρχονται από τη συμπεριφορά της οποία εκδηλώνει το άτομο καθορίζουν εν μέρη τον τρόπο σκέψης τους, τις προσδοκίες, τις πεποιθήσεις του, πράγμα που στη συνέχεια επηρεάζει τη συμπεριφορά που θα εκδηλώσει».
Ένα, ακόμα, στοιχείο της θεωρίας είναι η παραδοχή ότι οι ψυχολογικές λειτουργίες είναι το αποτέλεσμα της αμοιβαίας αλληλεπίδρασης τριών ομάδων παραγόντων: της συμπεριφοράς, των γνωστικών διαδικασιών και του περιβάλλοντος. Το τρίτο στοιχείο της κοινωνικής θεωρίας της μάθησης, αφορά την αντιμετώπιση του ατόμου ως δημιουργού αλλαγής. Πρόκειται για την ικανότητά του να μεταβάλλει τη συμπεριφορά του καθοδηγώντας τον ίδιο τον εαυτό του (αυτοκαθοδήγηση).
Σύμφωνα με τους θεωρητικούς κοινωνικής μάθησης πολλές πτυχές της προσωπικότητας (πχ: προβλήματα όπως η επιθετικότητα και η εξάρτηση) προκύπτουν μέσα από τη διδασκαλία της μάθησης επομένως μπορούν να ανατραπούν. Η ιδέα αυτή αποτέλεσε την αφετηρία για την ανάπτυξη της τροποποίησης της συμπεριφοράς, η οποία είναι μια τεχνική που αποσυνδέει τις συμπεριφορές από τις περιβαλλοντικές τους συνέπειες, οι οποίες και τις διατηρούν.
Στο έργο του Μπαντούρα
Στο κλασικό έργο του Μπαντούρα για το ρόλο της μίμησης στη μάθηση, σε πειράματα που έκανε, τα παιδιά που είδαν κάποιον να τιμωρείται για επιθετική συμπεριφορά τείνουν να εκδηλώνουν λιγότερες επιθετικές αντιδράσεις συγκριτικά με τα παιδιά εκείνα που είδαν κάποιον άλλον να αμείβεται για μια τέτοια συμπεριφορά ή με εκείνα που δεν είδαν ούτε τη μία περίπτωση ούτε την άλλη. Παρ' όλα αυτά ο Μπαντούρα υποστήριζε ότι τα παιδιά σε όλες τις ομάδες μαθαίνουν την συμπεριφορά που μπορεί να βλέπουν ακόμη κι αν δεν εκδηλώνουν άμεση αντίδραση σε αυτή και δεν την μιμούνται. Αυτό συμβαίνει υπό διαφορετικές περιστάσεις.
Τα πειράματα
Τοιουτοτρόπως, η έρευνα του Μπαντούρα οδήγησε πολλούς ψυχολόγους στην αμφισβήτηση της εν δυνάμει "μαθησιακής πείρας" που προσφέρεται στα παιδιά μέσω δημοφιλών τηλεοπτικών εκπομπών, ηλεκτρονικών παιχνιδιών και κινηματογραφικών ταινιών, ειδικά εκείνων στις οποίες εμφανίζεται αντικοινωνική ή βίαιη συμπεριφορά. Μεταγενέστερες έρευνες πάνω στα αποτελέσματα της βίας στην τηλεόραση και κινηματογράφο ήταν αμφιλεγόμενες. Έχουν προκύψει δύο αντίθετες θεωρίες. Η μία υποστηρίζει ότι η εξήγηση της βίας εξευγενίζει τέτοιου είδους δραστηριότητες (η εμπειρία είναι έμμεση, πράγμα που ελαττώνει τη δραστηριότητα), ενώ η άλλη υποστηρίζει ότι αυτή η θεώρηση αυξάνει τη δραστηριότητα. Τα αποδεικτικά στοιχεία ευνοούν την τελευταία θεωρία.
Δράκων (αστερισμός)
Δράκων (λατινικά: Draco, συντομογραφία: Dra) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο μεγάλος αυτός αστερισμός βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας και συνορεύει με 8 διαφορετικούς αστερισμούς, τους: Μικρά `Αρκτο, Κηφέα, Κύκνο, Λύρα, Ηρακλή, Βοώτη, Μεγάλη `Αρκτο και Καμηλοπάρδαλη. Ο Δράκων κείται αρκετά βόρεια ώστε να είναι αειφανής στο σύνολό του από ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, και σχεδόν στο σύνολό του από την Ελλάδα. Ως προς την άνω μεσουράνησή του πάντως είναι γενικώς θερινός αστερισμός, παρότι αυτό είναι χονδρικό, αφού καταλαμβάνει σχεδόν 12 ώρες στην ορθή αναφορά, αγκαλιάζοντας τη Μικρά Άρκτο κατά μεγάλο της μέρος. Μάλιστα μέχρι το 1800 π.Χ. περίπου μέσα στον Δράκοντα βρισκόταν ο Βόρειος Ουράνιος Πόλος, αλλά τον έχασε εξαιτίας της μεταπτώσεως του γήινου άξονα.
Κοινωνική μάθηση
Συμπερασματικά
Συμπερασματικά, η θεωρία της κοινωνικής μάθησης που προέρχεται από την εργασία του Άλμπερτ Μπαντούρα και την οποία επέκτειναν πολλοί ψυχολόγοι προτείνει ότι η κοινωνική μάθηση που βασίζεται στην παρατήρηση είναι μια σύνθετη διαδικασία που περιλαμβάνει τρία στάδια:
Δράκων (αστερισμός)
Ο Δράκων έχει τη διάκριση ότι περιέχει τον Βόρειο Πόλο της εκλειπτικής.
Ονομασίες και ιστορία
Οι περισσότεροι αρχαίοι συγγραφείς και αστρονόμοι του ελληνορωμαϊκού κόσμου τον αποκαλούσαν Δράκοντα, αλλά οι Ίππαρχος και Ερατοσθένης τον αποκαλούσαν Όφιν, και συγχεόταν στους Λατίνους με τον άλλο ουράνιο Όφι ως Anguis, Coluber, Python και Serpens. Παριστανόταν κουλουριασμένος στο κέντρο της ασπίδας του Ηρακλέους, και κατά τη μυθολογία ήταν το μεγάλο φίδι που ανήρπασε η Αθηνά από τους Γίγαντες κατά τη Γιγαντομαχία και το εκσφενδόνισε στα ουράνια (από όπου το Sidus Minervae et Bacchi), ή το τέρας που φόνευσε ο Κάδμος και έσπειρε τα δόντια του από τα οποία φύτρωσε στρατός οπλισμένων ανδρών.
Χωρίς σύνδεση με τον αρχαίο χαρακτήρα, ο Ιούλιος Σίλερ φαντάστηκε ότι οι αστέρες του Δράκοντα παρίσταναν τα υπό του Ηρώδου αναιρεθέντα Άγια Βρέφη της Βηθλεέμ, ενώ άλλοι θεωρούσαν τον αρχαίο αστερισμό ως τον «Όφιν τον αρχαίον» που παραπλάνησε την Εύα στον Παράδεισο. Ο Καίσιος σκέφθηκε τον μεγάλο δράκοντα που λάτρευαν οι Βαβυλώνιοι ως θεό Βηλ. Ο Σουηδός φυσιοδίφης Olaus Rudbeck υπεστήριξε περί το 1700 ότι οι πρώτοι Σουηδοί θεωρούσαν τον αστερισμό Δράκοντα ως σύμβολο για τη Βαλτική Θάλασσα.
Ο Delitzsch έγραψε ότι οι Εβραίοι θεωρούσαν τον αστερισμό ως μία φαρέτρα, αλλά αυτό κρίνεται ως μεμονωμένο, καθώς η συνηθισμένη μορφή και σε αυτό τον λαό ήταν ενός δράκου ή κάποιου θαλάσσιου τέρατος, η εβραϊκή λέξη Tannim και η αραμαϊκή Tannin. Σχετικώς με τη μεταβολή της θέσεως του Δράκοντος ως προς τον ουράνιο πόλο, ο Proctor έγραψε στο έργο του «Μύθοι και Θαυμάσια της Αστρονομίας»:
Στην Περσία, ο Δράκων ήταν το Azhdeha ή Hashteher, το ανθρωποφάγο ερπετό, ενώ οι Ινδοί, αποκαλούσαν τον αστερισμό Shi-shu-mara ή Sim-shu-mara (αλλιγάτορα ή γουρουνόψαρο), όπως και τον Δελφίνα. Ορισμένοι μελετητές ταυτίζουν τον Δράκοντα με τον δράκο Tiamat, την προσωποποίηση του αρχέγονου χάους στη βαβυλωνιακή μυθολογία που ηττήθηκε από τον ηλιακό θεό Ιζντουμπάρ (τον δικό μας Ηρακλή), του οποίου το πόδι τον πατάει. Αντιθέτως, κατά τον Rawlinson ήταν ο Hoa ή Kim-mut, ο τρίτος θεός της ασσυριακής τριάδας.
Ως μορφή στους Χαλδαίους, ο Δράκων έφερε και φτερούγες, από τις οποίες ο Θαλής ο Μιλήσιος σχημάτισε τη Μικρά Άρκτο, οπότε εξαφανίστηκαν στις νεότερες αναπαραστάσεις. Γενικώς, οι Χαλδαίοι είχαν ένα Δράκοντα μεγαλύτερου μήκους, που τύλιγε και τις δύο άρκτους στις κουλούρες του, πράγμα που επεβίωσε σε χειρόγραφα και βιβλία μέχρι τον 17ο αιώνα μ.Χ., υπό τον συνδυαστικό τίτλο Arctoe et Draco. Ονομασίες του Δράκοντος στα λατινικά είναι επίσης οι Monstrum Mirabile, Monstrum Audax ή απλώς Monstrum (Γερμανικός), ο Maximus Anguis του Βιργιλίου και ο Custos Hesperidum, δηλαδή ο φύλακας των χρυσών μήλων των Εσπερίδων. Οι αστέρες του Δράκοντος, είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους αρχαίους Αιγυπτίους, όπως και όλοι οι περι-πολικοί αστέρες και αστερισμοί, αλλά τους απέδιδαν άλλες μορφές: μερικοί αποτελούσαν τμήμα του Ιπποπόταμου ή της παραλλαγής του, του Κροκοδείλου, και με τον τρόπο αυτό απεικονίζονταν στο Δενδερά και στις Θήβες. Το ιερογλυφικό σύμβολο για τον Ιπποπόταμο αυτό σήμαινε και τα ουράνια γενικώς, ενώ ο αστερισμός πιστευόταν ότι ήταν σύμβολο της Ίσιδος-Αθώρ ή Αθύρ, της αιγυπτιακής Αφροδίτης. Κατά τον Λόκυερ ο μύθος του Ώρου (που αναφέρεται στους Hor-she-shu, ένα λαό αρχαιότερο ακόμα και από τους αρχαίους Αιγυπτίους) συνδέεται χωρίς αμφιβολία με αστέρες του Δράκοντος, παρότι αργότερα αυτός ο μύθος μεταφέρθηκε στον Μηρό, τη δική μας Μεγάλη `Αρκτο.
Ορισμένοι αστέρες του Δράκοντος ήταν γνωστοί στην Κίνα ως Yuen Wei, μέσα από τους οποίους αναφέρεται ότι πέρασε ένας μέγας κομήτης το έτος 1337 μ.Χ.. Βέβαια το ίδιο το πλάσμα ήταν το επίσημο έμβλημα της χώρας (πρβλ. «Η χρονιά του Δράκου»), αλλά το κινέζικο ζώδιο Δράκος βρισκόταν κάπου στον δικό μας Ζυγό. Κατά τον Βρετανό ιεραπόστολο Joseph Edkins ο σημερινός αστρονομικός Δράκων αντιστοιχεί στο Tsi Kung, το «Ανάκτορο Του Ουράνιου Αυτοκράτορα», «το οποίο ορίζεται από 15 αστέρες του Δράκοντος που διαμορφώνουν ένα ωοειδές σχήμα περί τον Πολικό Αστέρα. Από αυτούς, οι αστέρες ξ, ο, σ και s Δράκοντος ονομάζονται Tai yi, απέχουν περί τις 10 μοίρες από την ουρά της `Αρκτου και 22 από τον σημερινό Βόρειο Ουράνιο Πόλο, και όριζαν οι ίδιοι τον Πόλο αυτό κατά την εποχή των απαρχών της κινεζικής Αστρονομίας» (ίσως γι' αυτό και ο βαρύγδουπος τίτλος)
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Δράκοντα 130 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 220. Αλλά αμφότεροι επεξέτειναν την ουρά του πέρα από τον αστέρα λ, μέχρι ένα αστέρα τετάρτου μεγέθους κάτω από τα σαγόνια της Καμηλοπάρδαλης, και επομένως περιελάμβαναν στην καταμέτρησή τους και αστέρες που ανήκουν σήμερα στη Μεγάλη `Αρκτο. Οι κυριότεροι αστέρες του Δράκοντος, ως μεγάλου και βόρειου αστερισμού, λογικό είναι να έχουν και δικά τους ιδιαίτερα ονόματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δράκοι
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο Σαν Φρανσίσκο
Ναός Παναγίας Παναξιώτισσας
Ο Ναός της Παναγίας Παναξιώτισσας βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα έξω από το χωριό της Αιτωλοακαρνανίας Τρίκορφο και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Πρόκειται για το καθολικό ενός βυζαντινού μοναστηριού. Η προέλευση του προσωνυμίου «Παναξιώτισσα», που είναι πιθανότατα μοναδικό στον ορθόδοξο χώρο, δεν είναι ξεκάθαρη. Από πολλούς ερμηνεύεται ως «Αυτή που αξιώθηκε των πάντων» ,  ενώ άλλοι θεωρούν ότι οφείλεται σε παράφραση του τοπωνυμίου της θέσης του ναού (Πανακτζή – Πανακτζιώτισσα – Παναξιώτισσα). Από το ναό έχει πάρει και το όνομά του ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού «Προοδευτικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Γαβρολίμνης Παναγία Παναξιώτισσα».
Ιστορία
Ο γνωστός Έλληνας αρχαιολόγος Αναστάσιος Ορλανδός μελετώντας τα μορφολογικά στοιχεία του ναού τοποθετεί την κατασκευή του στο β’ μισό του 10ου αιώνα. Σε νεότερη έρευνα στον περιβάλλοντα χώρο του ναού καταγράφηκαν 13 γλυπτά μέλη, που ανάγονται χρονολογικά στην Παλαιοχριστιανική περίοδο, υποδεικνύοντας προφανώς την ύπαρξη στο σημείο παλαιοχριστιανικής Βασιλικής. Φαίνεται,λοιπόν, πως το Μεσοβυζαντινό μνημείο κατασκευάστηκε επάνω στα ερείπια κάποιας προϋπάρχουσας παλαιοχριστιανικής βασιλικής.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|Ο εντυπωσιακός τρούλος που κοσμεί το ναό της Παναγίας Παναξιώτισσας. Ο ναός της Παναξιώτισσας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του αρχιτεκτονικού τύπου του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο. Στο ανατολικό μέρος υπάρχουν τρεις ημικυκλικές αψίδες και στο δυτικό νάρθηκας, στην κάθε πλευρά του οποίου υπάρχουν είσοδοι που οδηγούν στον εσωτερικό χώρο. Στη στέγη διαγράφεται με σαφήνεια ο σταυρός, στο κέντρο του οποίου υψώνεται ο περίτεχνος και πραγματικά εντυπωσιακός πλίνθινος τρούλος. Εσωτερικά ο ναός καλύπτεται με καμάρες. Ο ναός είναι κτισμένος με ασβεστόπετρες, κονίαμα και πλίνθους. Απ' ό,τι φαίνεται στην αρχική του μορφή το εσωτερικό του ναού κοσμούσαν περίτεχνες αγιογραφίες, από τις οποίες σήμερα διασώζεται μόνο μία.
Στον περίβολο του ναού συναντά κανείς και τα ερείπια διαφόρων κτιρίων, που πιθανότατα ανήκουν στους λειτουργικούς χώρους της πάλαι πότε μονής, καθώς επίσης και το ερειπωμένο πλέον ελαιοτριβείο του χωριού, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον ναό και το οποίο λειτουργούσε περίπου μέχρι και τη δεκαετία του 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Δυτική Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Χάρων (ιστορικός)
Ο Χάρων ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός χρονογράφος και λογογράφος που άκμασε λίγο πριν τον Ηρόδοτο επί βασιλείας Αρταξέρξη Α΄.
Ο Χάρων καταγόταν από την Λάμψακο εξ ου και το προσωνύμιο ο Λαμψακηνός, ήταν γιος του Πυθοκλή (Πυθοκλέους), ή του Πυθέου. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Εκαταίου του Μιλησίου συνέχισε την ιστορική έρευνα των ασιατικών λαών συγγράφοντας διάφορα έργα όπως τα (σύμφωνα με τη Σούδα): "Περσικά", "Αιθιοπικά", "Ελληνικά", "Λυβικά", "Κρητικά", "Κτήσεις πόλεων", "Περίπλους εκτός των Ηρακλειδών", καθώς και "Ώροι Λαμψακηνοί" που αφορούσαν χρονολογική ιστορία της Λαμψάκου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Λάμψακος
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών 2010
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα άρσης βαρών ανδρών 2010, διοργανώθηκε στις 3 και 4 Δεκεμβρίου στο Λιτόχωρο. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ., μετά από σκληρή μάχη με τον Φιλαθλητικό Όμιλο Αριδαίας. Το πρωτάθλημα στους Νέους Άνδρες κατέκτησε ο Άτλας Καλλιθέας.
Αποτελέσματα αθλητών
56 κιλά
62 κιλά
69 κιλά
77 κιλά
85 κιλά
105 κιλά
+105 κιλά
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2010 Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου
Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης
Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης γνωστό και ως Η Δίκη της Νυρεμβέργης (αγγλικά: Judgment at Nuremberg) είναι αμερικανικό δικαστικό δράμα παραγωγής 1961 με θέμα τις Δίκες της Νυρεμβέργης μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Στάνλεϊ Κρέιμερ και το σενάριο έγραψε ο Άμπι Μαν. Πρωταγωνιστούν οι Σπένσερ Τρέισι, Μπαρτ Λάνκαστερ, Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, Μαρλέν Ντίτριχ, Τζούντι Γκάρλαντ, Μαξιμίλιαν Σελλ, Γουίλιαμ Σάτνερ και Μοντγκόμερι Κλιφτ. Ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που έγιναν με θέμα το Ολοκαύτωμα.
Το 2013 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|[[Μπαρτ Λάνκαστερ]] αριστερά|μικρογραφία|143x143εσ|[[Τζούντι Γκάρλαντ]] αριστερά|μικρογραφία|143x143εσ|[[Μαρλέν Ντίτριχ]] αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ|[[Μαξιμίλιαν Σελλ|Μαξιμίλιαν Σελ]] αριστερά|μικρογραφία|143x143εσ|[[Μοντγκόμερι Κλιφτ]] αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|[[Σπένσερ Τρέισι]]
Πλοκή
Η ταινία εξετάζει και ερωτήματα της ατομικής συνενοχής στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν και δείχνει ιστορικό υλικό που γύρισαν οι Αμερικανοί στρατιώτες μετά την απελευθέρωση από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, που τα παρουσιάζει στο δικαστήριο ο συνταγματάρχης Ταντ Λόσον. Το υλικό δείχνει τεράστιους σωρούς από πτώματα που τα θάβουν μπουλντόζες.
Η ταινία τελειώνει με τον δικαστή Χέιγουντ να πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον πατριωτισμό και τη δικαιοσύνη.
Παραγωγή
Η Μαρλέν Ντίτριχ είχε να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο πρόβλημα στη σκηνή όπου η κυρία Μπέρτχολτ λέει στον δικαστή Χέιγουντ ότι οι Γερμανοί δεν ήξεραν τα αποτρόπαια πράγματα που συνέβαιναν στη ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η Ντίτριχ, που κατά τη διάρκεια του πολέμου συνεργαζόταν με τους Συμμάχους εναντίον των ναζί, είχε στα γυρίσματα ένα συναίσθημα τόσο απωθητικό που δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Μπόρεσε να ολοκληρώσει τη σκηνή αφού μίλησε με τον Σπένσερ Τρέισι. Σύμφωνα με μια συνέντευξη του εγγονού της, Πίτερ Ρίβα, η Ντίτριχ αρρώσταινε σε σημείο να κάνει εμετό με τη σκηνή αυτή. Ο μονόλογος του Σπένσερ Τρέισι στο φινάλε της ταινίας γυρίστηκε μια φορά. Οι Γερμανοί κριτικοί δεν ήταν τόσο εντυπωσιασμένοι με το αποτέλεσμα της ταινίας σε αντίθεση με τους Αμερικανούς. Όλη η ταινία γυρίστηκε στη Νυρεμβέργη.
Κάστινγκ
Για το ρόλο του Ερνστ Γιάνινγκ αρχικά είχε προταθεί ο Λόρενς Ολίβιε. Ο Μάρλον Μπράντο ήθελε να παίξει το ρόλο του Γερμανού δικηγόρου Χανς Ρολφ που υπερασπίζεται τους κατηγορούμενους δικαστές. Για να κερδίσει το ρόλο προσέγγισε τον σκηνοθέτη της ταινίας Στάνλεϊ Κρέιμερ. Παρά το γεγονός ότι Κρέιμερ και ο Μαν ήταν ενθουσιασμένοι στην ιδέα ότι θα είχαν έναν ηθοποιό με το ταλέντο του Μπράντο, εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ με την ερμηνεία του Μαξιμίλιαν Σελλ, που τον προτίμησαν, αν και τότε ο Σελλ δεν ήταν ακόμα ευρέως γνωστός. Πολλοί από τους ηθοποιούς ζήτησαν λιγότερα χρήματα από τη συνηθισμένη αμοιβή τους λόγω της λεπτότητας και της σοβαρότητας του θέματος που προσέγγιζε η ταινία.
Ελληνικές προβολές
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1961 με τίτλο Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης και επαναπροβλήθηκε το 2008 με τον εναλλακτικό τίτλο Η δίκη της Νυρεμβέργης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Αμερικανικές δικαστικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κρέιμερ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Νταβέλης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Νταβέλης αναφέρονται:
Ερνάν Κρέσπο
Ο Ερνάν Χόρχε Κρέσπο (ισπανικά: Hernán Jorge Crespo, ισπανική προφορά: erˈnaŋ ˈxorxe ˈkɾespo], 5 Ιουλίου 1975 - ) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός και νυν προπονητής της Κλουμπ Ατλέτικο Μπάνφιλντ. Αγωνιζόμενος, κυρίως, σε μεγάλες ομάδες της Ευρώπης πέτυχε πάνω από 300 γκολ στη σχεδόν εικοσαετή καριέρα του.
Σε συλλογικό επίπεδο, ο παίκτης αγωνίστηκε σχεδόν μόνο σε ομάδες της Σέριε Α, με εξαίρεση μερικά χρόνια που αγωνίστηκε στη Ρίβερ Πλέιτ και στην Τσέλσι. Ιδιαίτερα δημοφιλής έγινε τη δεκαετία του 1990, αγωνιζόμενος στην Πάρμα, από την οποία έφυγε το 2000, πηγαίνοντας στη Λάτσιο, έναντι 56 εκατομμυρίων ευρώ, ποσόν που τον κατέστησε την ακριβότερη μεταγραφή του κόσμου εκείνη την περίοδο. Με την Πάρμα είχε κατακτήσει κι ένα UEFA, τη σεζόν 1998-99, ενώ στον τελικό της διοργάνωσης, εκτός του ότι είχε σκοράρει 1 από τα 3 γκολ της ομάδας του, ανακηρύχθηκε και MVP του αγώνα.
Στην Εθνική Αργεντινής, σε 64 συμμετοχές πέτυχε 35 γκολ, γεγονός που τον καθιστά τον τέταρτο καλύτερο σκόρερ της Εθνική του, πίσω από τον Σέρχιο Αγουέρο, τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα και τον Λιονέλ Μέσι. Αγωνίστηκε με την Αργεντινή στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998, του 2002 και του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Μόντενα ΦΚ Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάνφιλντ
Λουί Τοκέ
Ο Λουί Τοκέ (γαλλικά: Louis Tocqué), 1696 - 1772, ήταν Γάλλος ζωγράφος, ειδικευμένος στη ζωγραφική πορτρέτων. Θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος της προσωπογραφίας στη Γαλλική τέχνη του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λουί Τοκέ γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1696 στο Παρίσι. Ο πατέρας του, που ήταν επίσης ζωγράφος, πέθανε τον Απρίλιο του 1710, πριν ο Λουί γίνει 14 ετών και τη φροντίδα του ανέλαβε ο ζωγράφος Ζαν-Μαρκ Νατιέ, ο οποίος, αντιλαμβανόμενος το ταλέντο του νεαρού, τον έβαλε να κάνει αντίγραφα πορτρέτων μεγάλων ζωγράφων. Τη δεκαετία του 1720 συνέχισε την εκπαίδευσή του κοντά στον Νατιέ, τον Νικολά Μπερτέν και τον Υασίντ Ριγκώ. Το 1747, παντρεύτηκε την κόρη του προστάτη του Μαρί Νατιέ, γεγονός που εδραίωσε τη φιλία των δύο καλλιτεχνών. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1772 στο Παρίσι.
Καριέρα
Ο Τοκέ ζωγράφισε τα πρώτα έργα του όταν ήταν μαθητευόμενος του Ζαν-Μαρκ Νατιέ. Επηρεάστηκε επίσης από τον Υασίντ Ριγκώ, ο οποίος ήταν αργότερα ένας από τους δασκάλους του και τον Νικολά ντε Λαρζιλιέρ, έναν άλλο Γάλλο ζωγράφο. Το πρώτο του σημαντικό έργο ήταν η ζωγραφική του πορτρέτου του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας που παρήγγειλε ο προπάππους του Λουδοβίκος ΙΔ΄.
Το 1731 έγινε δεκτός ως μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Το 1740 ζωγράφισε το πορτρέτο της βασίλισσας της Γαλλίας Μαρίας Λεστσίνσκα. Έγινε έτσι ζωγράφος προσωπογραφιών της αριστοκρατίας και της μεγαλοαστικής τάξης.
Από το 1737 έως το 1759 περισσότερα από πενήντα από τα πορτρέτα που ζωγράφισε, εκτίθονταν τακτικά στις εκθέσεις του Σαλόν στο Παρίσι. Το 1745 ζωγράφισε το πορτρέτο της δελφίνης Μαρίας-Θηρεσίας της Ισπανίας, ένα χρόνο πριν τον θάνατό της.
Η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της Γαλλίας. Το 1756 ταξίδεψε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου έμεινε για δύο χρόνια μετά από πρόσκληση της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας, προκειμένου να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο της και άλλα μελών της ρωσικής αριστοκρατίας. Αυτό το πορτρέτο αποτελεί σήμερα μέρος της μόνιμης συλλογής του Μουσείου Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία. Στη δεκαετία του 1760 ταξίδεψε στη Δανία όπου φιλοτέχνησε τα πορτρέτα της δανικής βασιλικής οικογένειας και δίδαξε στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας στην Κοπεγχάγη.
Όταν επέστρεψε από τα ταξίδια του στη Γαλλία, ασχολήθηκε λίγο με τη ζωγραφική για να απολαύσει την περιουσία που του είχαν αποφέρει τα έργα του.
Λινόπετρα Αγίου Αθανασίου
Η Λινόπετρα είναι μία περιοχή του Δήμου Αγίου Αθανασίου, στην Επαρχία Λεμεσού της Κύπρου. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι πρόσφυγες από την κατεχόμενη Κύπρο. Μαζί με την Βιομηχανική περιοχή Αγίου Αθανασίου αποτελούν την συνοικία Αγίου Στυλιανού του Δήμου Αγίου Αθανασίου. Αποτελεί τμήμα της ενορίας του Ιερού Ναού Αγίου Στυλιανού. Η περιοχή διαθέτει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, και ακόμα Κέντρο Υγείας, Κέντρο Νεότητος, ένα Εθνικόφρονο Σωματείο και έναν Σύλλογο. Υπάρχει επίσης κατάστημα Jumbo και Βιβλιοπωλείο.
Δείτε Επίσης
Άγιος Στυλιανός (συνοικία)
Κατηγορία:Λεμεσός
Ριζιέρα Ντι Σαν Σάμπα
Με την ονομασία Ριζιέρα ντι Σαν Σάμπα (ιταλ. Risiera di San Sabba) φέρεται παλαιό εργοστάσιο αποφλοίωσης ρυζιού στα περίχωρα της Τεργέστης, το οποίο οι Γερμανοί Ναζί μετέτρεψαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σήμερα το σύμπλεγμα κτισμάτων έχει μετατραπεί σε μουσείο.
Ίδρυση, λειτουργία
Το σύμπλεγμα κτισμάτων κατασκευάστηκε το 1913 με στόχο να χρησιμοποιηθεί ως εγκατάσταση αποφλοίωσης ρυζιού (εξ ου και η ονομασία Risiera). Όταν το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι κατέρρευσε στην Ιταλία και ο βασιλιάς Βιττόριο Εμμανουέλε ΙΙ ζήτησε ανακωχή με τους Συμμάχους (8 Σεπτεμβρίου 1943), οι Γερμανοί κατέλαβαν ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο και εγκατέστησαν ένα καθεστώς - φάντασμα, την αποκαλούμενη "Δημοκρατία του Σαλό" (Repubblica di Salò), η οποία είχε δικαιοδοσία στις περιφέρειες Βενέτσια - Τζιούλια, Άνω Ιστρία και Φρίουλι υπό την επωνυμία "Litorale Adriatico" (γερμ. Adriatisches Kustenland). Στις περιοχές αυτές υπήρχαν αρκετοί Ιταλοί αλλά και 200.000 Σλοβένοι. Οι Γερμανοί αποφάσισαν να μετατρέψουν το σύμπλεγμα της "Ριζιέρα" σε φυλακή εγκλεισμού των Ιταλών στρατιωτών που συνελάμβαναν στα πλαίσια της κατάληψης της Ιταλίας, ονομάζοντάς το "Stalag 339".
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους μετατράπηκε σε στρατόπεδο κράτησης υπό τη δικαιοδοσία της (γερμανικής) Αστυνομίας (Polizeihaftlager) για να χρησιμεύσει ως διαμετακομιστικός σταθμός των κρατουμένων που επρόκειτο να μεταφερθούν στη Γερμανία ή στην Πολωνία. Κάποια από τα κτήριά του χρησίμευσαν ως αποθήκες των κατασχομένων προσωπικών αντικειμένων των κρατουμένων, ενώ άλλα χρησίμευσαν για τον εγκλεισμό και την εκτέλεση Ιταλών παρτιζάνων, ομήρων, πολιτικών κρατουμένων και Εβραίων. Το ξηραντήριο του εργοστασίου μετατράπηκε σε κρεματόριο για την αποτέφρωση των πτωμάτων, καθώς διέθετε ήδη καμινάδα ύψους 40 μέτρων, από τον Έρβιν Λάμπερτ (Erwin Lambert), τον ειδικό επί των κατασκευών του Προγράμματος Ευθανασίας Τ-4 - ο ίδιος είχε κατασκευάσει τους θαλάμους αερίων στο Σομπιμπόρ και την Τρεμπλίνκα. Το κρεματόριο "εγκαινιάσθηκε" στις 4 Απριλίου 1944 με την αποτέφρωση 70 πτωμάτων ομήρων που είχαν εκτελεστεί στο πολύγωνο του προαστίου Οπιτσίνα (Opicina) της Τεργέστης την προηγούμενη ημέρα. Χρησιμοποιήθηκε με αυτό τον τρόπο ως τις 29 Απριλίου 1945, οπότε οι Γερμανοί, υποχωρώντας, ανατίναξαν τόσο το κτήριο που στέγαζε το κρεματόριο όσο και την καμινάδα του, στην προσπάθεια απόκρυψης των εγκλημάτων τους.
Το κεντρικό κτίσμα, με έξι ορόφους, "οργανώθηκε" από τους Ναζί για να στεγάσει τόσο το προσωπικό του στρατοπέδου όσο και κρατουμένους: Κάποια από τα παράθυρα του κτηρίου κτίστηκαν με τούβλα, δημιουργήθηκαν αποθηκευτικοί χώροι αλλά και αρκετά "μικρά κελιά", στα οποία εγκλείονταν κρατούμενοι ανά εξάδες. Στην πρώτη αίθουσα του ισογείου υπήρχε το λεγόμενο "κελί θανάτου", στο οποίο κρατούνταν οι μελλοθάνατοι. Άλλοι χώροι μετατράπηκαν σε εργαστήρια για την επισκευή του ιματισμού και των υποδημάτων του προσωπικού αλλά και των πέριξ στρατευμάτων. Το κτίσμα που σήμερα έχει μετατραπεί σε παρεκκλήσιο χρησιμοποιήθηκε ως γκαράζ για τα οχήματα (συμπεριλαμβανομένων και των μαύρων "gas vans", των οποίων οι εξατμίσεις οδηγούνταν στο εσωτερικό τους). Το μικρό κτίσμα που βρισκόταν πιο μακριά από τα υπόλοιπα στέγαζε το Διοικητή και τη φρουρά του. Τα "γραφεία" του στρατοπέδου στεγάζονταν στο μικρό τριώροφο κτήριο στα αριστερά, στο οποίο παράλληλα στεγάζονταν οι Ουκρανίδες φύλακες.
Το παράπλευρο τετραώροφο κτίσμα μετατράπηκε σε φυλακή πολιτικών κρατουμένων, αιχμαλώτων πολέμου και Εβραίων. Οι κρατούμενοι αυτοί προορίζονταν για μεταγωγή (οι κύριες μεταγωγές από το Σαν Σάμπα ήταν προς Άουσβιτς, Νταχάου και Μαουτχάουζεν). Για την εκτέλεση των κρατουμένων δεν κατασκευάστηκε σταθερός θάλαμος αερίων - χρησιμοποιήθηκαν οι αυτοκινούμενοι θάλαμοι (γνωστοί ως "gas vans"), αλλά κυρίως χρησιμοποιούνταν πυροβόλα όπλα και γκλομπ, με τα οποία κτυπούσαν το θύμα στη βάση του κρανίου. Σε μερικές περιπτώσεις αναφέρεται ότι καθώς ένα τέτοιο κτύπημα δεν ήταν πάντα μοιραίο, κάποιοι κρατούμενοι κατέληγαν στο αποτεφρωτήριο ζωντανοί.
Οι δραστηριότητες που σχετίζονταν με την αστυνόμευση, την πολιτική και φυλετική καταστολή και τις επιχειρήσεις εναντίον των παρτιζάνων τελούσαν υπό την επίβλεψη του Hohere SS und Polizeifuhrer Adriatisches Kustenland Οντίλο Γκλομπότσνικ (ο οποίος ήταν γεννημένος στην Τεργέστη το 1904). Αυτός ήταν επιφορτισμένος, από τον Χάινριχ Χίμλερ, να επιβλέψει τη μαζική εξόντωση των Πολωνοεβραίων που μετάχθηκαν εκεί όταν "ολοκληρώθηκε" η Επιχείρηση Ράινχαρντ και τα στρατόπεδα θανάτου της Πολωνίας διαλύθηκαν. Για το σκοπό αυτό ο Γκλομπότσνικ έφερε στο Σαν Σάμπα αρκετούς από τους έμπειρους δολοφόνους που είχαν υπηρετήσει στο Μπέλζεκ, το Σομπιμπόρ και την Τρεμπλίνκα. Είχε προηγηθεί, σχεδόν με το άνοιγμα του στρατοπέδου, η έλευση του Κρίστιαν Βιρτ, που ήταν το δεξί χέρι του Γκλομπότσνικ, ο οποίος έφερε εκεί και προσωπικό από τα κέντρα ευθανασίας του προγράμματος Τ-4, το οποίο επισήμως είχε τερματιστεί. Ο Βιρτ ανέλαβε τη διοίκηση του "Einsatzkommando", το οποίο διαίρεσε σε τρεις τομείς: R1 για την Τεργέστη, R2 για το Ούντινε και R3 για το Φιούμε. Ο Βιρτ σκοτώθηκε σε ενέδρα των παρτιζάνων στην περιοχή Κόζινα Ίστρια (Kozina Istria) στις 26 Μαϊου 1944. Τον αντικατέστησε ο Άουγκουστ Ντίτριχ Άλερς (August Dietrich Allers) με βοηθό του και διοικητή του Σαν Σάμπα τον Γιόζεφ Ομπερχόιζερ (Josef Oberhauser).
Ο Επίσκοπος της Τεργέστης Σεβασμιότατος Σαντίν (Santin) προσπάθησε πολλές φορές να παρέμβει στις γερμανικές αρχές σχετικά με Εβραίους που είχαν νυμφευθεί καθολικές συζύγους. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι παρεμβάσεις του ήταν επιτυχείς (ο Gianni Stuparich και η οικογένειά του απελευθερώθηκαν), στις περισσότερες όμως οι παρεμβάσεις του αγνοήθηκαν. Συνολικά υπολογίζεται ότι στο Σαν Σάμπα θανατώθηκαν περίπου 3.000 κρατούμενοι, ενώ χιλιάδες άλλοι μεταφέρθηκαν από εκεί σε άλλα στρατόπεδα εξόντωσης.
Μετά τον Πόλεμο
Οι Ναζί αποχώρησαν από εκεί στα τέλη Απριλίου 1945. Ο χώρος μετατράπηκε σε μουσείο αλλά, έστω και καθυστερημένα, όσοι από το προσωπικό είχαν επιζήσει προσάχθηκαν σε δίκη στην Τεργέστη το 1976. Ο ζυθοποιός του Μονάχου Γιόζεφ Ομπερχόιζερ και ο δικηγόρος του Αμβούργου ήταν ανάμεσα στους κατηγορουμένους, αν και δικάσθηκαν ερήμην: Ο Άλερς είχε πεθάνει ένα χρόνο νωρίτερα (Μάρτιος 1975) ενώ ο Ομπερχόιζερ συνέχισε τις επαγγελματικές του δραστηριότητες, καθώς η Ιταλική κυβέρνηση δε ζήτησε την έκδοσή του: Σύμφωνα με τη διμερή συνθήκη ανάμεσα στις δύο χώρες, δεν καλύπτεται η έκδοση για εγκλήματα που διαπράχθηκαν προ του 1948. Ο Ομπερχόιζερ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ποινή που βέβαια δεν εξέτισε, καθώς απεβίωσε στην πατρίδα του στις 22 Νοεμβρίου 1979. Πολλοί εξέφρασαν την άποψη ότι η δίκη ήταν παρωδία, καθώς κανείς από τους κατηγορουμένους δεν ήταν παρών και οι ποινές επιβλήθηκαν απλά για να επιβληθούν. Ωστόσο, ο Σιμόν Βίζενταλ, ένας από τους πλέον ακούραστους κυνηγούς των ναζιστών εγκληματιών πολέμου, δήλωσε: "Δεν είναι μόνον η ανάγκη για την απονομή δικαιοσύνης, είναι και θέμα ιστορικής μόρφωσης: Με τον τρόπο αυτό δείχνεται στις επερχόμενες γενεές ότι αυτά τα εγκλήματα δε λησμονούνται και οποιοσδήποτε θελήσει να εκκινήσει κίνημα παρόμοιο με το ναζιστικό, οφείλει να γνωρίζει ότι το δίκαιο πάντα θα επικρατήσει. Ακόμη και αν οι τροχοί της δικαιοσύνης περιστρέφονται αργά."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Τεργέστη Κατηγορία:Ιταλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Μουσεία στην Ιταλία
Γιώργος Κωνσταντινίδης
Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης (ή Ασημίδης) (1907-1944) ήταν δικηγόρος και ανώτατο καθοδηγητικό στέλεχος του ΚΚΕ. Εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ τον Δεκέμβρη του 1944.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης γεννήθηκε το 1907 στο Παρόρι Βοιωτίας και ήταν γιος του γιατρού Δημητρίου Κωνσταντινίδη. Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο της ιδιαίτερης πατρίδας του, αλλά μετά τον θάνατο του πατέρα του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μαζί με τη μητέρα και τα τρία αδέλφια του.
Στην Αθήνα τελείωσε το Γυμνάσιο και το 1925 εισήλθε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και πρωτοστάτησε σε πολλές μαθητικές κινητοποιήσεις. Το 1927 γίνεται μέλος της ΚΕ της ΟΚΝΕ και το 1928 Γραμματέας της ΚΕ. Το 1927 συλλαμβάνεται και εξορίζεται στη Φολέγανδρο απ’ όπου δραπετεύει προς τα τέλη του έτους και επιστρέφει στην Αθήνα, συνεχίζοντας την κομματική του δουλειά.
Στην ηγεσία του ΚΚΕ
Το καλοκαίρι του 1928 και ενώ ήταν καταζητούμενος από την Ασφάλεια, το κόμμα τον στέλνει στη Μόσχα για να φοιτήσει στις κομματικές σχολές ΚUTV. Επιστρέφει τον Σεπτέμβριο του 1931, ως μέλος της τριμελούς ηγεσίας του ΚΚΕ (Ζαχαριάδης, Μιχαηλίδης, Κωνσταντινίδης) και του επταμελούς Πολιτικού Γραφείου που διόρισε η Κομμουνιστική Διεθνής (ΚΔ). Με την επέμβαση της ΚΔ τερματίστηκε η λεγόμενη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές που ταλάνισε το ΚΚΕ τη διετία 1929-1931.
Μέσα στο κόμμα ο Κωνσταντινίδης, προβάλλει ένα διαφορετικό λόγο από αυτόν του Ζαχαριάδη και γρήγορα έρχεται σε αντιπαράθεση μαζί του. Η πρώτη διαφωνία με την ηγεσία του ΚΚΕ ξεκίνησε με τις επαναληπτικές εκλογές στην περιφέρεια της Θεσσαλονίκης, τον Ιούλιο του 1933. Τότε ο Κωνσταντινίδης, σαν υπεύθυνος του κόμματος στη Θεσσαλονίκη ζήτησε να μην κατεβάσει το ΚΚΕ υποψηφίους και να στηρίξει το κόμμα τους Βενιζελικούς υποψηφίους συμβάλλοντας στην ήττα των πολιτευτών του Λαϊκού Κόμματος που ήταν εκφραστές της μοναρχίας. Το ΚΚΕ κατέβηκε στις εκλογές και έχασε μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων του που στράφηκαν στους Βενιζελικούς οι οποίοι κέρδισαν και τις 20 επίμαχες έδρες. Το ΠΓ απέδωσε τη μείωση της εκλογικής του δύναμης σε οργανωτικές αδυναμίες και προσωπικά στον ίδιο τον Κωνσταντινίδη. Η σύγκρουση με την ηγεσία του ΚΚΕ και τον ίδιο τον Ζαχαριάδη γενικεύτηκε και ο Κωνσταντινίδης έθεσε γενικότερα ζητήματα δημοκρατικών διαδικασιών στο κόμμα και ζήτησε τη σύγκληση συνεδρίου. Αποτέλεσμα αυτής της αντιπαράθεσης ήταν η διαγραφή του από το κόμμα το 1934 για τη λεγόμενη "οπορτουνιστική θέση Ασημίδη" στο 5ο συνέδριο του ΚΚΕ.
Η διαγραφή και η πορεία εκτός του ΚΚΕ
Μετά τη διαγραφή του από το ΚΚΕ το 1934 ολοκληρώνει τις σπουδές του στη Νομική Σχολή και αρχίζει να δικηγορεί στην Αθήνα, αποστασιοποιημένος από την ενεργό πολιτική.
Στην περίοδο της Κατοχής φαίνεται ότι δεν εντάχθηκε στο ΕΑΜ, όμως υπεράσπισε πολλούς κατηγορούμενους στα δικαστήρια εκείνη την περίοδο.
Το καλοκαίρι του 1944 αρχίζει επαφές με το Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας του Θωμά Αποστολίδη, οι επαφές όμως διακόπτονται τον Σεπτέμβριο του 1944 με την εκτέλεση του Αποστολίδη από τους Γερμανούς.
Στη διάρκεια των Δεκεμβριανών συλλαμβάνεται από την Πολιτοφυλακή Γκύζη και εκτελείται από την ΟΠΛΑ τις επόμενες μέρες.
Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης ήταν παντρεμένος και είχε ένα γιο και μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Ναγκίσα Όσιμα
Ο Ναγκίσα Όσιμα (ιαπωνικά: 大島 渚, 31 Μαρτίου 1932 – 15 Ιανουαρίου 2013) ήταν Ιάπωνας κινηματογραφικός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ανάμεσα στις πιο γνωστές του ταινίες είναι Η αυτοκρατορία των αισθήσεων (1976), μια ταινία που τοποθετείται στην Ιαπωνία της δεκαετίας του 1930 και περιέχει ιδιαίτερα παραστατικές σκηνές σεξ και το Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λόρενς (1983), με θέμα αιχμαλώτους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που κρατούνταν από τους Ιάπωνες.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ναγκίσα Όσιμα γεννήθηκε το 1932 στο Κιότο. Αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κιότο το 1954, όπου σπούδασε πολιτική ιστορία, ο Όσιμα προσλήφθηκε από την εταιρεία παραγωγής ταινιών Shochiku Ltd. και γρήγορα προχώρησε στη σκηνοθεσία των δικών του ταινιών, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1959, με την ταινία Η πόλη της ελπίδας.
Δεκαετία του 1960
Η κινηματογραφική καριέρα και η επιρροή του Όσιμα αναπτύχθηκαν πολύ γρήγορα, καθώς ακολούθησαν ταινίες όπως το Σκληρή ιστορία της νιότης και Νύχτα και καταχνιά στην Ιαπωνία, που και οι δύο κυκλοφόρησαν το 1960. Η τελευταία από αυτές τις ταινίες του 1960 αποτύπωνε την απογοήτευση του Όσιμα από την παραδοσιακή πολιτική αριστερά και τη δεξιά και η εταιρεία Shochiku απέσυρε την ταινία από την κυκλοφορία μετά από λιγότερο από μία εβδομάδα με τον ισχυρισμό ότι, μετά την πρόσφατη δολοφονία του ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ινετζίρο Ασανούμα από τον υπερεθνικιστή Οτόγια Γιαμαγκούτσι υπήρχε κίνδυνος «ταραχών». Ο Όσιμα αντέδρασε φεύγοντας από το στούντιο και ξεκινώντας τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής. Παρά τη διαμάχη, το Νύχτα και καταχνιά στην Ιαπωνία κατέλαβε τη δέκατη θέση στον κατάλογω των καλύτερων ταινιών του κινηματογραφικού περιοδικού Kinema Jumpo εκείνης της χρονιάς σύμφωνα με Ιάπωνες κριτικούς, ενώ στη συνέχεια έλαβε σημαντική αναγνώριση στο εξωτερικό.
Το 1961 ο Όσιμα σκηνοθέτησε το Σιίκου, βασισμένο σε μια νουβέλα του Κενζαμπούρο Όε σχετικά με τη σχέση ενός ιαπωνικού χωριού και ενός αιχμάλωτου Αφροαμερικανού στρατιώτη εν καιρώ πολέμου. Το Σιίκου δεν θεωρείται παραδοσιακά από τα σημαντικότερα έργα του Όσιμα, αν και εισήγαγε τη θεματική προσέγγιση του φανατισμού και της ξενοφοβίας, θέματα που θα διερευνηθούν σε μεγαλύτερο βάθος στο μεταγενέστερο ντοκιμαντέρ Το ημερολόγιο του Γιουνμπόγκι και στις ταινίες μεγάλου μήκους Ο απαγχονισμός και Η επιστροφή των τριών μπεκρήδων. Ξεκίνησε μια περίοδος εργασίας στην τηλεόραση, στην παραγωγή μιας σειράς ντοκιμαντέρ. Τα κυριότερα από αυτά είναι το Ημερολόγιο του Γιουνμπόγκι του 1965, το οποίο διερευνά τη ζωή των παιδιών του δρόμου στη Σεούλ και γυρίστηκε από τον Όσιμα μετά από ένα ταξίδι στη Νότια Κορέα.
Ο Όσιμα σκηνοθέτησε τρεις ταινίες το 1968. Η πρώτη από αυτές - Ο απαγχονισμός (1968) παρουσίαζε την ιστορία της αποτυχημένης εκτέλεσης ενός νεαρού Κορεάτη για βιασμό και φόνο, και βασίστηκε χαλαρά σε ένα πραγματικό έγκλημα και την αντίστοιχη εκτέλεση που είχε λάβει χώρα το 1958. Η ταινία χρησιμοποιεί μη ρεαλιστικές τεχνικές «αποστασιοποίησης» στα βήματα που είχε χαράξει ο Μπέρτολντ Μπρεχτ και ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ, για να εξετάσει το ιστορικό των φυλετικών διακρίσεων κατά της κορεατικής μειονότητας στην Ιαπωνία, ενσωματώνοντας στοιχεία φάρσας και πολιτικής σάτιρας και μια σειρά από οπτικές τεχνικές που σχετίζονται με την κινηματογραφική νουβέλ βαγκ σε μια πυκνά πολυεπίπεδη αφήγηση. Η ταινία πήρε την τρίτη θέση το 1968 δημοσκόπηση του περιοδικού Kinema Jumpo και έχει συγκεντρώσει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Ο απαγχονισμός εγκαινίασε μια σειρά από ταινίες (συνεχίζοντας μέχρι την Αυτοκρατορία των αισθήσεων του 1976) που διερευνά μια σειρά από βασικά θέματα για τον Όσιμα, κυρίως την ανάγκη αμφισβήτησης των κοινωνικών περιορισμών και να αποδόμησης των υπαρχόντων πολιτικών δογμάτων.
Μήνες αργότερα, Το ημερολόγιο ενός κλέφτη ενώνει μια σειρά από θεματικές ανησυχίες του Όσιμα σε μια πυκνή παρουσίαση σε στιλ κολάζ. Με τίτλο που παραπέμπει στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ζαν Ζενέ, η ταινία διερευνά τους δεσμούς μεταξύ σεξουαλικού και πολιτικού ριζοσπαστισμού, εστιάζοντας συγκεκριμένα στην καθημερινή ζωή ενός επίδοξου ριζοσπάστη του οποίου οι σεξουαλικές επιθυμίες παίρνουν τη μορφή της κλεπτομανίας. Η κατακερματισμένη αφήγηση διακόπτεται από σχολιαστές, συμπεριλαμβανομένου του περιθωριακού θιάσου του Κάρα Γιούρο, με πρωταγωνιστές τον Κάρα Γιούρο, την τότε σύζυγό του Ρι Ράιζεν και τον Μάρο Ακάτζι. Ο Γιόκο Ταντανόρι, ένας καλλιτέχνης που δημιούργησε πολλές εμβληματικές θεατρικές αφίσες κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, υποδύεται τον κλέφτη, ο οποίος συμμετέχει για λίγο στην παράσταση του Κάρα. Η ταινία περιλαμβάνει επίσης έναν ψυχαναλυτή, τον επικεφαλής του βιβλιοπωλείου Kinokuniya στην περιοχή Σιντζούκου, και ένα αυτοσχέδιο συμπόσιο με ηθοποιούς από προηγούμενες ταινίες του Όσιμα (μαζί με τον ίδιο τον Όσιμα), που αναλύουν διάφορες πτυχές της αλλαγής της σεξουαλικής πολιτικής, όπως καταδεικνύονται από διάφορους χαρακτήρες της ταινίας.
Το αγόρι (1969), βασισμένο σε μία ακόμα πραγματική υπόθεση, είναι η ιστορία μιας οικογένειας που χρησιμοποιεί το παιδί της για να βγάλει χρήματα εμπλέκοντάς το σκόπιμα σε τροχαία ατυχήματα και κάνοντας τους οδηγούς να πληρώνουν αποζημίωση.
Δεκαετία του 1970
Η τελετή (1971) είναι μια σατιρική ματιά στους ιαπωνικούς τρόπους συμπεριφοράς, που εκφράζεται περίφημα σε μια σκηνή κατά την οποία πρέπει να πραγματοποιηθεί μια γαμήλια τελετή, ακόμα κι αν η νύφη δεν είναι παρούσα.
Το 1976, ο Όσιμα γύρισε την Αυτοκρατορία των αισθήσεων, μια ταινία βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία μοιραίας σεξουαλικής εμμονής στην Ιαπωνία της δεκαετίας του 1930. Ο Όσιμα, στηλιτεύοντας τη λογοκρισία από τη μια και τον ανθρωπισμό του σύγχρονού του Ακίρα Κουροσάβα, ήταν αποφασισμένος ότι η ταινία θα έπρεπε να περιέχει πραγματικό και όχι προσομοιωμένο σεξ και έτσι η ταινία μεταφέρθηκε στη Γαλλία για να γίνει το μοντάζ. Η μη λογοκριμένη έκδοση της ταινίας δεν είναι ακόμα διαθέσιμη στην Ιαπωνία. Ο Όσιμα κατέθεσε σε ιαπωνικό δικαστήριο για το εάν η ταινία ήταν άσεμνη: «Τίποτα από αυτά που εκφράζονται δεν είναι άσεμνο», είπε ο σκηνοθέτης. «Αυτό που είναι άσεμνο είναι αυτό που κρύβεται».