cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχάλης Πολυτάρχου
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Πολυτάρχου ξεκίνησε την σταδιοδρομία του από την ομάδα της πατρίδας του, τον Πανναξιακό, παίζοντας στα περιφερειακά πρωταθλήματα των Κυκλάδων. Αργότερα πήγε στα Τρίκαλα 2000, τον Αργοναύτη Ραφήνας, τον Αρδηττό και την Ιεράπετρα, παίζοντας στα κατώτερα πρωταθλήματα του ελληνικού μπάσκετ. Το 2008, πήγε στον Ίκαρος-Έσπερος Καλλιθέας, όπου βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει την άνοδο από την Β' Εθνική στην Α2 Εθνική, και, τέλος, τον προβιβασμό στην Α1 Εθνική, όπου σημείωσε 120 συνολικούς πόντους σε πάνω από δύο αγωνιστικές περιόδους. Το 2012, πήγε στην ΑΕΚ, βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει την άνοδο από την Β' Εθνική στην Α2 και τελικά την επιστροφή της ΑΕΚ στην Α1 Κατηγορία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ΑΕΚ ήταν αρχηγός της ομάδας.
Μετά την αποδέσμευσή του από την ΑΕΚ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με το Περιστέρι. Με το Περιστέρι κέρδισε επίσης μία άνοδο με τον σύλλογο για να επιστρέψει στην Α1 Εθνική. Αφού είχε αρχικά ανανεώσει το συμβόλαιό του με το Περιστέρι μέχρι το 2019, οι δύο πλευρές συμφώνησαν αμοιβαία να χωρίσουν οι δρόμοι τους στις 30 Σεπτεμβρίου 2018. Δύο μέρες αργότερα, εντάχθηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, της Α2 Κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000 Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Διαγόρα Δρυοπιδέων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αυτοκράτορας Γκο-Φουσίμι
Ο Αυτοκράτορας Γκο-Φουσίμι (後伏見天皇, Go-Fushimi-tennō, 5 Aπριλίου 1288 – 17 Mαΐου 1336) was the 93ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η βασιλεία του εκτείνεται τα έτη από το 1298 ως το 1301.
Αυτός ο βασιλιάς του 13ου αι. πήρε το όνομά του από τον πατέρα του, αυτοκράτορα Φουσίμι, όπου το go- (後), μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "μετέπειτα", και έτσι μερικές φορές αποκαλείται ο «Αυτοκράτορας Φουσίμι ο Μεταγενέστερος». Η ιαπωνική λέξη go έχει επίσης μεταφραστεί ως "ο δεύτερος", και σε ορισμένες παλαιότερες πηγές, αυτός ο Αυτοκράτορας μπορεί να προσδιορίζεται ως "Φουσίμι ο δεύτερος", ή ως "Φουσίμι Β΄".
Οικογένεια
Πριν από την άνοδό του στον Θρόνο των Χρυσάνθεμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Tανεχίτo.
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αυτοκράτορα Φουσίμι. Ανήκαν στον κλάδο Τζιμγιόιν-τό της Αυτοκρατορικής Οικογένειας.
Γεγονότα της ζωής του Γκο-Φουσίμι
Ο Τανεχίτo-σινό ονομάστηκε Πρίγκιπας διάδοχος ή διάδοχος το 1289.
Ο αυτοκράτορας Γκο-Φουσίμι είναι καταγεγραμμένος μαζί με άλλους Αυτοκράτορες στον αυτοκρατορικό τάφο, που ονομάζεται Φουκακούσα νo κίτα νo μισασάγκι (深草北陵) στο Φουσίμι-κου του Κιότο.
Σημειώσεις
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό κάμον: ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου.]]
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Λα Φενίτσε
Καθώς ο φοίνικας της ονομασίας του ξαναγεννιέται απ' τις στάχτες του, έτσι και ο οργανισμός του θεάτρου επεβίωσε μετά την αχρήστευσή του από πυρκαγιές τρεις φορές: Την πρώτη το 1774, οπότε λειτούργησε και πάλι μόλις το 1792, τη δεύτερη το 1836, οπότε το ξανακτίσιμο ολοκληρώθηκε μέσα σε ένα έτος, και την τρίτη το 1996. Η τελευταία φωτιά ήταν αποτέλεσμα εμπρησμού και το θέατρο ξαναλειτούργησε τον Νοέμβριο του 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία
Σεμίραμις (όπερα του Ροσσίνι)
Η Σεμίραμις (ιταλ.: Semiramide) είναι όπερα σε δύο πράξεις, του Ιταλού συνθέτη Τζοακίνο Ροσσίνι. μικρογραφία|[[Τζοακίνο Ροσσίνι|Ροσσίνι - Κοστούμι για την βασίλισσα Σεμίραμι - Παρίσι 1825]] The λιμπρέτο της, του Γκαετάνο Ρόσσι, βασίζεται στην ομώνυμη τραγωδία του Βολταίρου, η οποία με τη σειρά της βασίζεται στον θρύλο για τη βασίλισσα Σεμίραμι της Ασσυρίας. Η όπερα παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στο Λα Φενίτσε της Βενετίας στις 3 Φεβρουαρίου 1823.
Η Σεμίραμις ήταν η τελευταία ιταλική όπερα του Ροσσίνι. Η μουσική της πήρε τη μορφή μιας επιστροφής στις φωνητικές παραδόσεις της νεότητας του Ροσσίνι, ο οποίος στο μελόδραμα αυτό «αναδημιούργησε την μπαρόκ παράδοση του διακοσμητικού άσματος με απαράμιλλη επιδεξιότητα». Οι ομαδικές σκηνές (ιδιαιτέρως τα ντουέτα του Αρσάκη και της Σεμιράμιδος) και τα χορωδιακά είναι υψηλής ποιότητας, όπως και η μουσική για την ορχήστρα, η οποία εκμεταλλεύεται πλήρως μία μεγάλη θέση ορχήστρας.
Μετά από αυτό το μεγαλόπρεπο έργο, ένα από τα καλύτερα του είδους της όπερα σέρια, ο Ροσσίνι εγκατέλειψε την Ιταλία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Εκτός από το Il viaggio a Reims, που είναι και αυτό στην ιταλική, οι τελευταίες του όπερες είναι είτε με πρωτότυπο γαλλικό λιμπρέτο, είτε ξαναδουλεμένες προσαρμογές σε γαλλικό στίχο παλαιότερων ιταλικών μελοδραμάτων.
Ο μουσικολόγος Ροντόλφο Τσελλέττι συνοψίζει τη σημασία που έχει η όπερα Σεμίραμις ως εξής:
"`Ηταν η τελευταία όπερα της σπουδαίας παραδόσεως του μπαρόκ: η πιο όμορφη, η πιο επινοητική, και ίσως η πιο πλήρης. Αλλά επίσης, ανεπανόρθωτα, η τελευταία."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Κλάρα Ντομποκάι
Η Κλάρα Ντομποκάι (πριν από το 1330 - μετά το 1370) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Νικολάου Αλέξανδρου, του Βοϊβόδη της Βλαχίας.
Προέλευση
Η Κλάρα ήταν η κόρη ενός Ούγγρου ευγενή, του Τζον Ντομποκάι, του οποίου οι περιοχές βρίσκονταν στην Τρανσυλβανία. Το όνομα και η οικογένεια της μητέρας της είναι άγνωστα. Ο πατέρας της Κλάρα ήταν παρών σε μια δίκη το 1312, δείχνοντας ότι ήταν ενήλικος εκείνη την εποχή. Η Κλάρα γεννήθηκε πιθανότατα το 1310 ή το 1320, σύμφωνα με τον ιστορικό Μιχάι Φλορίν Χασάν. Χασάν λέει ότι δόθηκε σε γάμο με τον Νικόλαο Αλεξάντρου της Βλαχίας στις αρχές του 1340.
Σύζυγος του Νικολάου Αλεξάνδρου
Ο Νικόλαος Αλεξάντρου ήταν γιος του Μπασαράμπ, του πρώτου ανεξάρτητου κυβερνήτη της Βλαχίας. Η Κλάρα και ο Νικόλαε Αλεξάντρου έχουν δύο κόρες:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βασάραβα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος)
Ο Ερρίκος ο ΣΤ' (δεύτερο μέρος), (αγγλικός τίτλος: Henry VI, Part 2) είναι ιστορικό θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, πιθανότατα γράφτηκε το 1591 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1594 με εντελώς διαφορετικό τίτλο: Το πρώτο μέρος της διαμάχης ανάμεσα στους δύο διάσημους Οίκους του Γιόρκ και του Λάνκαστερ, με τον θάνατο του καλού Δούκα Χάμφρεϊ: Και η εξορία και ο θάνατος του Δούκα του Σάφοκ, και το τραγικό τέλος του περήφανου Καρδινάλου του Γουίντσεστερ, με την αξιόλογη εξέγερση του Τζακ Κέιντ: Και ο Δούκας του Γιόρκ διεκδικεί το Στέμμα. Το έργο δημοσιεύτηκε με τον τρέχοντα τίτλο το 1623 και αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Ερρίκου ΣΤ΄.
Η υπόθεση ακολουθεί τη χρονολογική σειρά των γεγονότων που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου ΣΤ' της Αγγλίας, εκτείνεται σε περίοδο σχεδόν δέκα ετών (από τις 30 Μαΐου 1445 έως τις 22 Μαΐου 1455) και επικεντρώνεται στην αδυναμία του βασιλιά να καταπνίξει τη διαμάχη των ευγενών, να ελέγξει τις φιλοδοξίες τους, να προστατεύσει τον ισχυρότερο υποστηρικτή του δούκα του Γκλόστερ και να αντιμετωπίσει την άνοδο του Ριχάρδο δούκα της Υόρκης. Τελικά δεν αποφεύγει τον εμφύλιο Πόλεμο των Ρόδων, που θα προκαλέσει την πτώση του στο τρίτο μέρος.
Imagination (συγκρότημα)
Οι Imagination ήταν ένα αγγλικό συγκρότημα τρίο που έδρασε κυρίως στην δεκαετία του '80. Είχαν επιτυχίες σε 28 χώρες και απέκτησαν τέσσερις πλατινένιους δίσκους, εννέα χρυσούς και δώδεκα ασημένιους μεταξύ των ετών 1981 και 1983.
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος)
μικρογραφία|270px|Ο γάμος του [[Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας|Ερρίκου ΣΤ΄ με τη Μαργαρίτα του Ανζού]] Η επιτυχία αυτής της σειράς θεατρικών έργων καθιέρωσε σταθερά τη φήμη του Σαίξπηρ ως θεατρικό συγγραφέα.
Άννα της Βλαχίας
Η Άννα της Βλαχίας ή Άννα Μπασαράμπ (Анна Басараб) ήταν μία πριγκίπισσα της Βλαχίας και η Αυτοκράτειρα σύζυγος της Βουλγαρίας στο Βίντιν, δεύτερη σύζυγος του αυτοκράτορα Ιβάν Σρατσιμίρ.
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος)
Ο Ερρίκος ο ΣΤ' (δεύτερο μέρος) είναι το μεγαλύτερο σε έκταση έργο από όλα τα θεατρικά του Σαίξπηρ και θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως το καλύτερο της τριλογίας. Όλη η δράση εκτυλίσσεται στην Αγγλία.
Imagination (συγκρότημα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλικά μουσικά συγκροτήματα
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος)
Υπόθεση
Το έργο αρχίζει το 1445 με τον γάμο του βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄ με τη Γαλλίδα πριγκίπισσα Μαργαρίτα του Ανζού, που τη συνόδευσε από τη Γαλλία ο Γουίλιαμ ντε λα Πολ κόμης του Σάφοκ. Ο ίδιος παραδίδει επίσης το κείμενο της ειρήνης που συνήφθη με τον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ζ'. Ο δούκας του Γκλόστερ αρχίζει να το διαβάζει δυνατά, αλλά ξαφνικά σταματά καθώς οι όροι της συμφωνίας του φαίνονται δυσμενείς για την Αγγλία: απώλεια του δουκάτου του Ανζού και της κομητείας του Μαιν, ενώ η Μαργαρίτα δεν φέρνει προίκα. Ο βασιλιάς Ερρίκος είναι ικανοποιημένος μ' αυτές τις συνθήκες αλλά οι ευγενείς εξοργίζονται με την εγκατάλειψη εδαφών, που τους κόστισαν τόσο πολύ χρόνο, χρήμα και κόπο να κατακτήσουν. Παρόλα αυτά, μη έχοντας τα ίδια συμφέροντα, ούτε τις ίδιες φιλοδοξίες, σχηματίζονται πολλές εχθρικές ομάδες. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ερρίκος ΣΤ΄ παρακολουθεί αμέτοχος τη λογομαχία του [[Ριχάρδος της Υόρκης|Ριχάρδου δούκα της Υόρκης και του Εδμόνδου δούκα του Σόμερσετ.(1864)]]Ο Ερρίκος ΣΤ' είναι ένας ευσεβής, ήρεμος, αδύναμος και εύκολα επηρεάσιμος βασιλιάς, ενώ η αυλή του αποτελείται από φιλόδοξα άτομα πρόθυμα για τα πάντα, ακόμη και δολοφονίες, για να κυριαρχήσουν έναντι των άλλων. Η βασίλισσα είναι ερωμένη του κόμη του Σάφοκ, που στοχεύει να επηρεάσει τον βασιλιά μέσω αυτής. Ο θείος και κηδεμόνας του νεαρού βασιλιά δούκας του Γκλόστερ, εξαιρετικά δημοφιλής στους απλούς ανθρώπους, εξακολουθεί να ασκεί την αντιβασιλεία ως Λόρδος Προστάτης και είναι ένας από τους λίγους αυλικούς χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες, γεγονός που τον κάνει στόχο όλων των άλλων. Η σύζυγος του Γκλόστερ, ωστόσο, έχει σχέδια για τον θρόνο και έχει οδηγηθεί από έναν πράκτορα του Σάφοκ να ασχοληθεί με τη νεκρομαντεία. Καλεί ένα πνεύμα και απαιτεί να της αποκαλύψει το μέλλον, αλλά οι προφητείες του είναι ασαφείς και πριν τελειώσει το τελετουργικό, διακόπτεται και η δούκισσα συλλαμβάνεται από τον Ριχάρδο δούκα της Υόρκης και τον δούκα του Μπάκιγχαμ. Κατηγορούμενη ότι σχεδίαζε τον θάνατο του βασιλιά, εξορίζεται ισόβια στο νησί του Μαν. Ο Γκλόστερ στέκεται σε έναν δρόμο του Λονδίνου και παρακολουθεί τη δημόσια διαπόμπευση της γυναίκας του πριν φύγει για την εξορία. Θλίβεται για τη μοίρα του και προφητεύει ότι και ο ίδιος θα πεθάνει σύντομα εξαιτίας των εχθρών του. μικρογραφία|Η εξέγερση του Κέιντ Αποδυναμωμένος από αυτό το σκάνδαλο, ο Γκλόστερ κατηγορείται στη συνέχεια από τους άλλους ομολόγους του για προδοσία, ότι δηλαδή δωροδοκήθηκε από τη Γαλλία για να εγκαταλείψει όλα τα εδάφη που κατείχε η Αγγλία και μόλις είχε απωλέσει. Αλλά φοβούμενοι ότι οι μαρτυρίες τους δεν ήταν αρκετά στέρεες και πειστικές, οι συνωμότες δολοφονούν τον Γκλόστερ πριν από τη δίκη του. Σε μια από τις σπάνιες στιγμές εξουσίας του, ο Ερρίκος ΣΤ', επαναστατημένος από αυτό το έγκλημα, εξορίζει ισόβια τον κύριο ύποπτο, τον Γουίλιαμ ντε λα Πολ δούκα του Σάφοκ, ο οποίος φεύγοντας από την Αγγλία, συλλαμβάνεται από πειρατές και δολοφονείται. Ο άλλος πρωταγωνιστής αυτού του εγκλήματος, ο καρδινάλιος Μπωφόρ, πεθαίνει στο κρεβάτι του, τρομοκρατημένος από τη συνενοχή του στο φόνο, υπό το βλέμμα του βασιλιά, χωρίς να παραδεχτεί τη συμμετοχή του.
Άννα της Βλαχίας
Ήταν η κόρη του Νικολάου Αλεξάνδρου της Βλαχίας και της Καθολικής δεύτερης συζύγου του, της Ουγγαρέζας Κλάρα Ντομποκάι. Η μικρότερη αδερφή της, Άνκα, παντρεύτηκε τον Σέρβο βασιλιά Στέφανο Ούρο Ε'. Η αδερφή του πατέρα της ήταν η Θεοδώρα, η πρώτη σύζυγος του αυτοκράτορα Ιβάν Αλεξάνδρου (1331–1371) και μητέρα του Ιβάν Σρατσιμίρ. Παντρεύτηκε τον Ιβάν Σρατσιμίρ το 1356–1357. Ο γάμος ήταν μία αντίδραση στο διαζύγιο του Ιβάν Αλεξάνδρου από τη Θεοδώρα και είχε ως στόχο την αποδυνάμωση της θέσης της νέας αυτοκράτειρας, Σάρα-Θεοδώρα. Δεν είναι γνωστό αν η Θεοδώρα είχε κάποιο ρόλο στη ρύθμιση του γάμου μεταξύ του γιου της και της ανιψιάς της ή αν έγινε με πρωτοβουλία της.
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος)
Υπόθεση
Εν τω μεταξύ, ο Ριχάρδος της Υόρκης, αποκαλύπτει τις αξιώσεις του για το θρόνο στους κόμητες του Σόλσμπερι και του Γουόρικ, οι οποίοι δεσμεύονται να τον υποστηρίξουν.
Ως πρώτη ένδειξη για την αυξανόμενη φιλοδοξία του Οίκου της Υόρκης στη διεκδίκηση του θρόνου της Αγγλίας, είναι η καταγγελία ενός μαθητευόμενου οπλουργού που ισχυρίζεται ότι ο κύριός του του είπε ότι ο δούκας της Υόρκης είναι ο νόμιμος διάδοχος του αγγλικού στέμματος. Ο βασιλιάς διατάζει να μονομαχήσουν, ο μαθητευόμενος τραυματίζει τον κύριό του, ο οποίος παραδέχεται πριν πεθάνει ότι είχε πράγματι ακούσει για τη νομιμότητα του δούκα της Υόρκης στο στέμμα της Αγγλίας.
Μια εξέγερση ξεσπά στην Ιρλανδία, ο Ριχάρδος της Υόρκης σπεύδει εκεί με ισχυρό στρατό για να την καταπνίξει, αφήνοντας το πεδίο ανοιχτό στους άλλους αυλικούς στο Λονδίνο. Πριν φύγει, ενθαρρύνει έναν πρώην αξιωματικό του, τον Τζακ Κέιντ, να οργανώσει μια λαϊκή εξέγερση προκειμένου να εξακριβώσει αν ο απλός λαός θα τον υποστήριζε αν έκανε μια ανοιχτή κίνηση για την εξουσία. Στην αρχή, η εξέγερση, με την αποδυνάμωση της εικόνας του βασιλιά και την άνοδο των προσωπικών φιλοδοξιών στη βασιλική αυλή, είναι επιτυχής και ο Κέιντ ορίζεται Δήμαρχος του Λονδίνου, αλλά οι εξεγερμένοι ηττούνται από τα στρατεύματα του Μπάκιγχαμ και του Κλίφορντ (υπερασπιστές του βασιλιά). Ο Κέιντ σκοτώνεται αρκετές μέρες αργότερα.
Άννα της Βλαχίας
Μεταξύ 1365 και 1369, το Βιντίν καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Η άρχουσα οικογένεια κρατήθηκε αιχμάλωτη στο κάστρο του Χουμνίκ (στο Μποσιλίεβο της Κροατίας), όπου αναγκάστηκαν να προσηλυτιστούν στον καθολικισμό. Απελευθερώθηκαν αργότερα, αλλά οι κόρες της Άννας παρέμειναν στην Ουγγαρία. Μία από αυτές πέθανε σε νεαρή ηλικία, αλλά η Ντοροθέα παντρεύτηκε τον Μπαν (και αργότερα Βασιλιά) της Βοσνίας Τβρτκο Α'.
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος)
Υπόθεση
Οι Άγγλοι ευγενείς παίρνουν μέρος, άλλοι υποστηρίζουν τον Οίκο της Υόρκης, άλλοι υποστηρίζουν τον βασιλιά και τον Οίκο του Λάνκαστερ. Η πρώτη μάχη του εμφυλίου Πολέμου των Ρόδων στο Σεντ Όλμπανς το 1455 λήγει με τη νίκη του Οίκου της Υόρκης. Ανάμεσα στους νεκρούς είναι και οι υπερασπιστές του βασιλιά, ο δούκας του Σόμερσετ και ο λόρδος Κλίφορντ. Με τη μάχη χαμένη, η Μαργαρίτα πείθει τον ταραγμένο βασιλιά να φύγουν από το πεδίο της μάχης και να κατευθυνθούν στο Λονδίνο. Μαζί τους βρίσκεται ο νεαρός Κλίφορντ, ο οποίος ορκίζεται να εκδικηθεί τους διεκδικητές του θρόνου για το θάνατο του πατέρα του. Το έργο τελειώνει με τον Ριχάρδο της Υόρκης, τους γιους του και τους οπαδούς τους να καταδιώκουν τον βασιλιά, την βασίλισσα και τον Κλίφορντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Άννα της Βλαχίας
Η Άννα είναι επίσης γνωστό ότι έχει παραγγείλει το ψαλτήρι του Βίντιν του 1359–1360. Η αυτοκράτειρα μεγάλωσε καθολική. Είναι άγνωστο αν έγινε Ανατολικορθόδοξη στη Βουλγαρία, αλλά το βιβλίο που διέταξε περιέχει μόνο αγιογραφίες των Ορθόδοξων αγίων, κάτι που υποδηλώνει ότι πιθανότατα έγινε σε Ορθόδοξη.
Οικογένεια
Ο γάμος παρήγαγε τρία παιδιά - έναν γιο και δύο κόρες:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Βασάραβα Κατηγορία:Ευρωπαίες βασίλισσες (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντέιβιντ Ιγκνάσιους
Ο Ντέιβιντ Ιγκνάσιους (David Reynolds Ignatius [ορθότερη απόδοση του επωνύμου στα ελληνικά: Ιγκνέισιους]· γενν. 26 Μαΐου 1950), είναι Αμερικανός δημοσιογράφος και μυθιστοριογράφος. Είναι εξωτερικός συνεργάτης και αρθρογράφος της Washington Post. Έχει γράψει έντεκα μυθιστορήματα, συμπεριλαμβανομένου του Body of Lies, τα οποία ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ προσάρμοσε σε ταινία. Είναι πρώην επίκουρος λέκτορας στη Σχολή Διακυβέρνησης Κένεντι στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και επί του παρόντος Ανώτερος Συνεργάτης του Προγράμματος Διπλωματίας του Μέλλοντος. Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις, όπως το Legion of Honor από τη Γαλλική Δημοκρατία, το Urbino World Press Award από την Ιταλία και ένα βραβείο ζωής από τη Διεθνή Επιτροπή για την Ξένη Δημοσιογραφία.
Νεότητα και εκπαίδευση
Ο Ιγκνάσιους γεννήθηκε στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης. Οι γονείς του είναι η Nancy Sharpless (το γένος Weiser) και o Πωλ Ρόμπερτ Ιγκνάσιους, πρώην Γραμματέας του Πολεμικού Ναυτικού (1967–69), πρόεδρος της Washington Post και πρώην πρόεδρος της Ένωσης Αερομεταφορών. Είναι αρμενικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του, με προγόνους από το Χαρπούτ, στο Ελαζίγ της Τουρκίας. η μητέρα του, απόγονος του πουριτανού υπουργού Cotton Mather, είναι γερμανικής και αγγλικής καταγωγής.
Ο Ιγκνάσιους μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον, όπου παρακολούθησε το σχολείο St. Albans. Στη συνέχεια φοίτησε στο Κολλέγιο του Χάρβαρντ, όπου σπούδασε πολιτική θεωρία και αποφοίτησε με έπαινο το 1973. Έλαβε υποτροφία Frank Knox από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και σπούδασε στο King's College του Cambridge, όπου έλαβε δίπλωμα στα οικονομικά.
Δημοσιογραφία
Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του, ο Ιγκνάσιους ήταν συντάκτης στο περιοδικόWashington Monthly πριν μετακομίσει στη Wall Street Journal, όπου πέρασε δέκα χρόνια ως ρεπόρτερ. Στην εφημερίδα, κάλυψε για πρώτη φορά τη βιομηχανία χάλυβα στο Πίτσμπουργκ. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Ουάσιγκτον, όπου κάλυψε το Υπουργείο Δικαιοσύνης, τη CIA και τη Γερουσία. Ο Ιγκνάσιους ήταν ανταποκριτής της Wall Street Journal στη Μέση Ανατολή από το 1980 έως το 1983, κατά το οποίο κάλυπτε τους πολέμους στο Λίβανο και το Ιράκ. Επέστρεψε στην Ουάσιγκτον το 1984 και έγινε επικεφαλής διπλωματικός ανταποκριτής. Το 1985 έλαβε το βραβείο Edward Weintal για διπλωματικό ρεπορτάζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Γεράσιμος Α΄ Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|200px|Προτομή του Πατριάρχη Γεράσιμου Α΄ στον Άγιο Ιωάννη Αρκαδίας Ο κατά κόσμον Κωνσταντίνος Δημητρίου Πρωτόπαπας γεννήθηκε το 1839 στον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας Αρκαδίας. Το 1852, σε ηλικία μόλις 13 ετών, μετέβη στα Ιεροσόλυμα, κοντά στον αδελφό του πατέρα του, επίσκοπο Λύδης, Γεράσιμο Πρωτόπαπα. Εκεί σπούδασε στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού, από την οποία αποφοίτησε αποφοίτησε το 1861. Στη συνέχεια εστάλη στην Αθήνα, όπου σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο εκεί Πανεπιστήμιο.
Το 1862 εκάρη μοναχός με το όνομα Γεράσιμος, προς τιμήν του θείου του, και χειροτονήθηκε διάκονος. Μετά την επιστροφή του από την Αθήνα διορίστηκε Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Ιεροσολύμων. Το 1872 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Στις 11 Δεκεμβρίου 1877 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Φιλαδελφείας. Το 1879 και το 1880 εκπροσώπησε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στις διαπραγματεύσεις για το Μοναστηριακό ζήτημα και συμμετείχε στο Συνέδριο του Βερολίνου. Στις 20 Αυγούστου 1881 εξελέγη Μητροπολίτης Σκυθουπόλεως. Ήταν υποψήφιος κατά την πατριαρχική εκλογή των Ιεροσολύμων το 1882-1883 και αντιτάχθηκε σθεναρά στην υποψηφιότητα του Νικοδήμου, ο οποίος θεωρούταν ρωσόφιλος.
Οι Πατριαρχίες του
Με την υποστήριξη του Νικόδημου, ο οποίος τον έβλεπε ως κύριο αντίπαλό του και προσπαθούσε να τον απομακρύνει από την Παλαιστίνη, ο Γεράσιμος εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας στις 30 Μαΐου 1885, παρά την αντίθεση μέρους του αραβόφωνου κλήρου. Η Πατριαρχία του στην Αντιόχεια σημαδεύτηκε από προβλήματα και αναταραχές, καθώς αυξανόταν η αντιπαράθεση του αραβόφωνου κλήρου και λαού με την ελληνόφωνη ιεραρχία, η οποία κατέληξε σε ανοιχτή σύγκρουση τη δεκαετία του 1890.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1891, μετά την παραίτηση του Νικοδήμου, εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Κατά την Πατριαρχία του αναβίωσε την Σχολή του Τιμίου Σταυρού και επανέλαβε τις λειτουργίες σε αρκετές αρχαίες εκκλησίες. Έδωσε έμφαση στη βελτίωση των υλικοτεχνικών μέσων της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας, καθώς και στην επικράτηση εσωτερικής τάξης και ειρήνης.
Πέθανε στα Ιεροσόλυμα σε ηλικία 58 χρονών, στις 9 Φεβρουαρίου 1897. Κατά την παράδοση, πριν πεθάνει, ζήτησε να τοποθετηθεί στον τάφο του, χώμα από την πατρίδα του, τον Άγιο Ιωάννη. Ενίσχυσε τους ναούς της Κυνουρίας με ιερά σκεύη, άμφια, καντήλια, επιταφίους, ευαγγέλια και άλλα. Βοήθησε, επιπλέον, να σπουδάσει ο αδελφός του, τα ανίψια του, αλλά και άλλοι συμπατριώτες του.
Έττορε Τρεβιζάν
Ο Έτορε Τρεβιζάν (23 Μαρτίου 1929 – 12 Νοεμβρίου 2020) ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής ποδοσφαίρου.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Αγωνιζόμενος στη θέση του επιθετικού, ξεκίνησε την καριέρα του στα τμήματα υποδομών της Κοζέντσα Κάλτσιο και μετά της Τριεστίνα, η οποία τον δάνεισε  το 1948 πρώτα στη Ρετζίνα , (με τα χρώματα της οποίας όμως δεν αγωνίστηκε καθόλου σε επίσημους αγώνες), και μετά από τον Ιανουάριο του 1949 στη Μαρσάλα. Με τους Σικελούς, προβιβάστηκε στη Σέριε Γ, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1948-1949, αγωνιζόμενος ως βασικός. Το 1949 εκδηλώθηκε ενδιαφέρον για να την απόκτησή του από την Ρετζίνα, ενώ παράλληλα δοκιμάστηκε και από τη Λάτσιο, προτού μετακομίσει τελικά στη Γαλλία, για λογαριασμό της Νις, όπου και παρέμεινε για μία σεζόν. Επέστρεψε στη χώρα του και αγωνίστηκε κυρίως ως αναπληρωματικός σε διάφορες ομάδες, όπως στη Λενιάνο, στη Μπάρι και την Πιατσέντζα, όπου και συνυπήρξε αγωνιστικά  με τον αδελφό του, Γουλιέλμο. Τον Νοέμβριο του 1952 παραχωρήθηκε δανεικός στη Ραβέννα, με την οποία έπαιξε 12 παιχνίδια πετυχαίνοντας ένα γκολ. Αφού έλαβε την ελευθέρας του από την Πιατσέντζα, επέστρεψε στην Τριεστίνα, η οποία το 1954 τον πούλησε στην Κουνέο. Μετά από σύντομες αγωνιστικές παρουσίες στις ερασιτεχνικές Montevecchio και S.S.D. Città di Teramo, ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1958 αφού πρώτα αγωνίστηκε και σε δύο αγώνες με την ομάδα της Σανρεμέζε.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ο Τρεβιζάν ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία με την άσημη Ιταλική ομάδα τέταρτης κατηγορίας Μπελούνο. Προτού κλείσει τα 31 του έτη, ανέλαβε τα προπονητικά ηνία του Εθνικού Πειραιώς στην ελληνική κορυφαία κατηγορία και παράλληλα καταγράφεται στην ιστορία της Α' Εθνικής ως ο νεότερος ξένος προπονητής όλων των εποχών! . Ο Εθνικός, παρότι θεωρείτο μια εκ των ισχυρών ομάδων  εκείνη την εποχή τερμάτισε μόλις 12ος, η χειρότερη επίδοση στα χρονικά της ομάδας μέχρι τότε, που καταρρίφθηκε ύστερα από 22 χρόνια. Την επόμενη αγωνιστική σεζόν (1960-61), κι αφού ενδιάμεσα παντρεύτηκε στην Ιταλία, ανέλαβε τη Νίκη Βόλου, η οποία αγωνίζονταν στη δεύτερη κατηγορία και πέτυχε να την ανεβάσει στην ανώτερη κατηγορία. Συνέχισε και στην ιστορική πρώτη σεζόν της ομάδας της Νέας Ιωνίας στην τότε Α’ Εθνική (1961-62), με την οποία κατέλαβε την 11η θέση και εξασφάλισε τη σωτηρία της ομάδας από τον υποβιβασμό. Το καλοκαίρι του 1962 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης, στον πάγκο του οποίου κάθισε μόνο για έντεκα αγώνες με απολογισμό, τέσσερις νίκες, μια ισοπαλία, και 6 ήττες. Απολύθηκε λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1962 (17/12/1962). Ενώ συμφώνησε αρχικά να αναλάβει την Τουρκική Μπεσίκτας,  τελικά τον Ιανουάριο του 1963  συνέχισε την προπονητική του καριέρα στον πάγκο του Ολυμπιακού Βόλου, στη δεύτερη κατηγορία, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1964 διεκδικώντας την άνοδο στην Α’ Εθνική, την οποία έχασε στα μπαράζ από τα Τρίκαλα. Μετά την εμπειρία στην Ελλάδα μετακόμισε στην Κορσική, στη Μπαστιά, μένοντας εκεί για λίγους μήνες αλλά λόγω γλωσσικών προβλημάτων και αδυναμίας προσαρμογής στο γαλλικό πρωτάθλημα, επέστρεψε, το 1965, στην Ιταλία και στον πάγκο της άσημης ερασιτεχνική Πορντενόνε στη Σέριε Δ (1965-67), της Μέστρε (1967-68), της Ποτέντσα (1968-69) στην  Σέριε Γ, της Νότο (1969-70), της Τόρρες (1970-71) και της Σαβόια (1971).
Αργότερα διετέλεσε προπονητής της Μαρσάλα (ομάδα της νότιας Σικελίας) σε δύο διακριτές περιόδους: την πρώτη φορά έλαβε και πέτυχε τη σωτηρία της ομάδας στο πρωτάθλημα Serie C2 (1979-1980), ενώ τη δεύτερη οδήγησε την ομάδα της Σικελίας στο προβιβασμό στην ανώτερη κατηγορία. Ωστόσο τη ακριβώς επόμενη σεζόν (1985-1986), παραιτήθηκε λίγο μετά την έναρξη του πρωταθλήματος.
Ο Τρεβιζάν, κάτοχος του άτυπου ρεκόρ παρουσιών (με 72 επίσημες παρουσίες) για Ιταλό προπονητή, σε αγώνες του Ελληνικού πρωταθλήματος, απεβίωσε στις 12 Νοεμβρίου 2020, σε ηλικία 91 ετών, στην Τεργέστη της Ιταλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ραβέννα Σπορτ 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αϊτής Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Μιχαήλο Λάλιτς
Ο Μιχαήλο Λάλιτς ( προφέρεται  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[mixǎilɔ lâlitɕ] ; 7 Οκτωβρίου 1914, Τρέπτσα, Αντριέβιτσα,  Βασίλειο του Μαυροβουνίου – 30 Δεκεμβρίου 1992, Βελιγράδι, Σερβία & Μαυροβούνιο) ήταν ένας εξέχων συγγραφέας της σερβικής λογοτεχνίας.
Γενικά
Γεννήθηκε στο χωριό Τρέπτσα  (στο δήμο Αντριέβιτσα στο βόρειο-ανατολικό Μαυροβούνιο  το 1914. Τα πιο σημαντικά μυθιστορήματά του  είναι "Svadba", "Zlo proljeće", "Raskid", "Hajka", "Ratna sreća", και το αριστούργημά του, "Lelejska gora".
Κέρδισε το Βραβείο ΝΙΝ (το βραβείο του περιοδικού NIN για το μυθιστόρημα της χρονιάς) για το "Ratna sreća" το 1973, και ήταν ο πρώτος αποδέκτης της "Njegos βραβείο" για το "Lelejska gora". Στα μυθιστορήματά  απεικονίζονται σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας του Μαυροβουνίου, παγκόσμιοι Πόλεμοι, ιδίως, και οι μάχες μεταξύ των ανταρτών και των τσέτνικ.
EUMIG
δεξιά|μικρογραφία|284x284εσ| Ένα μοντέλο VE301W Volksempfänger (ραδιόφωνο του λαού), που κατασκευάστηκε από την EUMIG τη δεκαετία του 1930. Το εξωτερικό είναι φτιαγμένο από [[Βακελίτης|βακελίτη και το κάλυμα του ηχείου από μετάξι.]] Η EUMIG ήταν μια αυστριακή εταιρεία που παρήγε εξοπλισμό ήχου και βίντεο από το 1919 έως το 1982. Το όνομα είναι αρκτικόλεξο της επωνυμίας Elektrizitäts und Metallwaren Industrie Gesellschaft.
Μιχαήλο Λάλιτς
Γενικά
Έζησε στο Χέρτσεγκ Νόβι και στο Βελιγράδι, και ήταν μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Μαυροβουνίου και της σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, της οποίας ήταν ο αντιπρόεδρος. Ήταν επίσης μέλος της SKOJ και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Πέθανε στο Βελιγράδι το 1992.
EUMIG
Από την ίδρυση έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Η EUMIG ιδρύθηκε το 1919 στη Βιέννη της Αυστρίας, από τον Καρλ Φοκενούμπερ, τον μηχανικό Αλόις Χάντλερ και τον Άντολφ Χάλπερν, ο οποίος παρείχε το μεγαλύτερο μέρος του αρχικου εταιρικού κεφαλαίου. Κατά την ίδρυσή της, η εταιρεία παρήγε αναπτήρες, ταμπακιέρες και διάφορα ηλεκτρικά υλικά. Η πρώτη έδρα της εταιρείας ήταν στο νούμερο 86 της οδού Wienzeile στο Μαρίαχιλφ, το 6ο διαμέρισμα της Βιέννης, ενώ την ίδια χρονιά η EUMIG μετακόμισε στο νούμερο 42 της οδού Schallergasse στο 12ο διαμέρισμα. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Διανομή 500 [[Ραδιόφωνο|ραδιοφώνων (DKE38) από την EUMIG, με αφορμή τα 41α γενέθλια του Γιόζεφ Γκέμπελς στο ραδιοφωνικό σπίτι του Βερολίνου τον Οκτώβριο του 1938. Ο ναζί αξιωματούχος με τη σβάστικα είναι ο Βέρνερ Βάκτερ, περιφερειακός διευθυντής προπαγάνδας.]] Το 1921, η εταιρεία, που τώρα είχε 65 υπαλλήλους, μετακόμισε ξανά, στο νούμερο 5 της οδού Hirschgasse, πίσω στο Μαρίαχιλφ. Το 1924, η EUMIG άρχισε να κατασκευάζει δύο μοντέλα ραδιόφωνων, το Low Loss Detektor Empfänger και ένα μικρότερο μοντέλο, το Eumig Baby. Το 1926, οι Φοκενούμπερ και Χάντλερ εξααγόρασαν το μερίδιο του Χάλπερν, ο οποίος αποχώρησε από την εταιρεία. Η EUMIG συνέχισε την παραγωγή ραδιοφωνικών δεκτών και μαγνητοφώνων από το 1924 έως το 1962.
Το 1928, η EUMIG άρχισε να παράγει εξοπλισμό ταινιών και τρία χρόνια αργότερα, το 1931, εισήγαγε τον πρώτο του προβολέα ταινιών, τον Eumig P1. Το 1932, παρουσιάστηκε η πρώτη κινηματογραφική κάμερα Eumig C1 για φιλμ 9,5 χιλιοστών και ένα δεύτερο μοντέλο, η Eumig C2, επίσης για φιλμ 9,5 χιλιοστών, το 1935. Εξακολουθώντας να επεκτείνεται, την ίδια χρονιά, η EUMIG εξαγόρασε την εταιρεία Panradio, που βρισκόταν στην οδό Buchengasse 11-13, στο 10ο διαμέρισμα. Το 1937, κατασκεύασε τις κάμερες Eumig C3 (που λειτουργούσε με έναν μηχανισμό ελατηρίου), και το Eumig C4 (που ήταν η πρώτη ερασιτεχνική κινηματογραφική κάμερα στον κόσμο που λειτουργούσε με ηλεκτρικό κινητήρα). Συνολικά, κατασκευάστηκαν περίπου 300.000 κομμάτια του μοντέλου C3.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η EUMIG επωφελήθηκε από την απασχόληση μερικών από τους πιο γνωστούς Ευρωπαίους βιομηχανικούς σχεδιαστές, συμπεριλαμβανομένου του Βάλτερ Μαρία Κέρστινγκ. Κατασκεύασε μια σειρά μοντέλων του γνωστού Volksempfänger ή «ραδιοφώνου του λαού», μέσω του οποίου οι ναζί επικοινωνούσαν με ένα τεράστιο κοινό σε όλη τη Γερμανία τις δεκαετίες του 1930 και του 1940.
Μεταπολεμική εποχή, 1945-1979
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Γιόζεφ Γκέμπελς περιεργάζεται ένα EUMIG Volksempfänger στη Internationale Funkausstellung Berlin (Διεθνής Ραδιοφωνική Έκθεση Βερολίνου) τον Αύγουστο του 1938. Παρά την αργή οικονομική ανάκαμψη μετά την καταστροφή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η EUMIG συνέχισε να αναπτύσσει νέα μοντέλα εξοπλισμού τη δεκαετία του 1950. Το 1951, ο Τσαρλς Φοκενούμπερ πέθανε, την ίδια χρονιά που η EUMIG άρχισε να παραγάγει ατομικές φωτογραφικές μηχανές, παρουσιάζοντας την Eumigetta για φιλμ 6x6 cm σε ρολό. Δύο χρόνια αργότερα, η διάδοχός της, Eumigetta 2, έκανε το ντεμπούτο της, αν και αυτές οι φωτογραφικές μηχανές τελικά εγκαταλείφθηκαν. Το 1954, έγινε η παρουσίαση του προβολέα Eumig P8, του πρώτου οικιακού προβολέα ταινιών στον κόσμο με σύστημα φωτισμού χαμηλής τάσης (12 βολτ). Το 1955, η EUMIG κυκλοφόρησε το πιο επιτυχημένο μοντέλο ραδιοφώνου, το Eumigette, παράγοντας τελικά 500.000 κομμάτια.
Το 1956 ήταν έτος ορόσημο για την EUMIG. Η εταιρεία δημιούργησε ένα νέο εργοστασιακό συγκρότημα, σχεδιασμένο από τον Όσβαλντ Χερντλ, σε μια περιοχή της Wiener Neudorf. Στη συνέχεια, με πρωτοβουλία του υπομηχανικού Καρλ Φοκενούμπερ και μετά από δοκιμές έξι εβδομάδων και επακόλουθη έρευνα του εργατικού δυναμικού, η EUMIG εγκαινίασε την πρώτη εργάσιμη εβδομάδα 40 ωρών στην Αυστρία. Τέλος, κατασκευάστηκε η C(amera) 16 για φιλμ 16 χιλιοστών. Το 1958, σε αναγνώριση των επιτευγμάτων της, η εταιρεία έλαβε το Staatliche Auszeichnung (Εθνικό Βραβείο) και της επετράπη να χρησιμοποιεί τον θυρεό της Αυστρίας σε εμπορικές συναλλαγές. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Φωτογραφική μηχανή EUMIG 8mm από το 1955 περίπου. Το 1960, πέθανε ο Αλόις Χάντλερ, ο τελευταίος από τους τρεις αρχικούς ιδρυτές της εταιρείας. Οι μεταπολεμικές καινοτομίες της EUMIG συνεχίστηκαν, με την εταιρεία να απασχολεί 3.000 υπαλλήλους το 1961. Το 1962, η παραγωγή ραδιοφώνων εγκαταλείφθηκε και πωλήθηκε στην HEA, αφού η EUMIG είχε πουλήσει συνολικά περίπου 3 εκατομμύρια ραδιόφωνα. Στη συνέχεια, η εταιρεία επικεντρώθηκε στην κατασκευή φωτογραφικών μηχανών και προβολέων στα δύο εργοστάσιά της στις περιοχές Neudorf και Furstenfeld της Βιέννης.
Από τότε που η Kodak (ΗΠΑ) εισήγαγε το φιλμ Super-8, το 1965, η EUMIG άρχισε να κατασκευάζει την κινηματογραφική κάμερα Viennette Super-8 και τους προβολείς Mark M Super-8 και Eumig Mark S Super-8. Εκείνη την εποχή, η EUMIG ήταν ο μόνος κατασκευαστής στην Ευρώπη με πλήρη γκάμα εξοπλισμού για Super-8. Το 1969, η εταιρεία επεκτάθηκε και πάλι, εξαγοράζοντας την ελβετική εταιρεία Bolex. Το 1973, η EUMIG έβγαλε στην αγορά τον προβολέα βωβών ταινιών Mark 610 D, ο οποίος διέθετε δυνατότητα εναλλαγής για ταινίες Regular 8 και Super 8.
Το 1974, η διοίκηση της εταιρείας μετακόμισε σε ένα νέο πολυώροφο κτήριο δίπλα στο εργοστάσιο στο Neudorf. Μέχρι το 1975, η EUMIG είχε γίνει ο μεγαλύτερος κατασκευαστής προβολέων στον κόσμο, παράγοντας 500.000 προβολείς ετησίως και απασχολώντας περίπου 5.000 άτομα. Το 1976, η EUMIG συνήψε σύμβαση με την αμερικανική εταιρεία Polaroid για την παραγωγή συσκευών Polavision. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, η EUMIG αναγκάστηκε να απολύσει 1.000 υπαλλήλους της, αφού η Polaroid σταμάτησε τις παραγγελίες της για το σύστημα Polavision.
Το 1980, η EUMIG είχε συνολικά 3.000 εργαζομένους. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε τις δύο κάμερες Sound 125 XL και Sound 128 XL για φιλμ Super-8, οι οποίες ήταν οι μόνες κάμερες ήχου που θα παράγει η EUMIG. Προηγουμένως, είχε αγοράσει κάμερες ήχου από την εταιρεία Bell & Howell.
Ξαφνικό τέλος, 1980-82
μικρογραφία| Η έδρα της EUMIG, στη βιομηχανική ζώνη της Wiener Neudorf, που χτίστηκε για την EUMIG το 1956. Το 1981, η EUMIG πούλησε τον κλάδο ανάπτυξης για τεχνολογία SMD στην εταιρεία Schrack. Λίγο αργότερα, η Österreichische Länderbank (Εθνική Τράπεζα της Αυστρίας) διέκοψε την περαιτέρω χρηματοδότηση της EUMIG και η εταιρεία σταμάτησε την παραγωγή εξοπλισμού χάι-φάι. Το 1982, η εταιρεία κήρυξε πτώχευση και άρχισε να ρευστοποιεί τα περιουσιακά της στοιχεία. Ο ουρανοξύστης της EUMIG στη Neudorf πωλήθηκε στην Palmers AG, ενώ η επωνυμία EUMIG πωλήθηκε στην εταιρεία Interbasic του Λουξεμβούργου. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της EUMIG για το μακροσύστημα φακών πωλήθηκε στην ιαπωνική εταιρεία Canon. Το εργοστάσιο εξαγοράστηκε από την AT&S (Austria Technologie & Systemtechnik). Η διαδικασία πτώχευσης ολοκληρώθηκε το 1985. Το 1989, η γερμανική εταιρεία Rothenberger GmbH της Φρανκφούρτης απέκτησε τα δικαιώματα για την επωνυμία EUMIG για την παραγωγή καμερών και συστημάτων ήχου και βίντεο.
Μουσείο
Το Μουσείο της EUMIG βρίσκεται στην περιοχή Wiener Neudorf.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών
4015 Γουίλσον-Χάρινγκτον
thumb|right|325px|Ο κομήτης Γουίλσον-Χάρινγκτον στις 19 Νοεμβρίου 1949, φωτογραφημένος με το τηλεσκόπιο Σμιντ «Samuel Oschin» των 122 εκατοστών του Πάλομαρ. Η εικόνα έχει υποστεί επεξεργασία ώστε να διακρίνεται η ουρά.
Ο Γουίλσον-Χάρινγκτον (Wilson–Harrington) είναι ένα μικρό σώμα του Ηλιακού μας Συστήματος, που παρουσιάζει χαρακτηριστικά τόσο αστεροειδούς, όσο και κομήτη. Είναι έτσι γνωστός τόσο με την ονοματολογία αστεροειδούς, ως 4015 Γουίλσον-Χάρινγκτον, όσο και με την ονοματολογία κομήτη, ως 107P/Wilson–Harrington. Συμβιβαστικά, κατατάσσεται στους ενεργούς αστεροειδείς. '.
Η τροχιά του τέμνει την τροχιά της Γης, οπότε ταξινομείται και ως Απολλώνειος αστεροειδής, ενώ ως κομήτης ταξινομείται στους περιοδικούς κομήτες μικρής περιόδου. Ανακαλύφθηκε αρχικώς το 1949 ως κομήτης και κατόπιν χάθηκε. Τριάντα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1979, ανακαλύφθηκε ως αστεροειδής, και κατόπιν οι αστρονόμοι χρειάσθηκαν άλλα δέκα και πλέον έτη μέχρι να καταλάβουν ότι κομήτης και αστεροειδής ήταν στην πραγματικότητα το ίδιο σώμα. Ως αποτέλεσμα της κοινής κυρίως ονομασίας, έχει με μήκος ονόματος 17 χαρακτήρες το μακρύτερο όνομα αστεροειδούς από όλους, έχοντας έναν χαρακτήρα περισσότερο από το όριο των 16 χαρακτήρων που επιβάλλει η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Ως κομήτης ανακαλύφθηκε από τους Αμερικανούς αστρονόμους Άλμπερτ Τζωρτζ Γουίλσον και Ρόμπερτ Τζωρτζ Χάρινγκτον, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Μόνο τρεις φωτογραφικές παρατηρήσεις έγιναν και ο κομήτης χάθηκε στη συνέχεια, δηλαδή οι παρατηρήσεις ήταν ανεπαρκείς για να προσδιορισθεί από αυτές η τροχιά του με αρκετή ακρίβεια ώστε να γνωρίζουν οι αστρονόμοι πού να τον αναζητήσουν στο μέλλον.
Ως αστεροειδής, ο Γουίλσον-Χάρινγκτον ανακαλύφθηκε από την επίσης Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που κατά σύμπτωση παρατηρούσε και εκείνη από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Αρχικώς έλαβε την προσωρινή ονομασία (διακριτικά) 1979 VA και όταν παρατηρήθηκε εκ νέου στις 20 Δεκεμβρίου 1988, ώστε να προσδιορισθεί με κάποια ακρίβεια η τροχιά του, του εκχωρήθηκε ο μόνιμος αύξοντας αριθμός αστεροειδούς 4015.
Στις 13 Αυγούστου 1992 ανακοινώθηκε ότι ο αστεροειδής 4015 και ο κομήτης 107P/Wilson-Harrington ήταν το ίδιο σώμα. Μέχρι τότε είχαν συγκεντρωθεί αρκετές παρατηρήσεις του αστεροειδή ώστε να υπολογισθεί μία πολύ ακριβής τροχιά, και η έρευνα παλαιών φωτογραφικών πλακών για τυχόν αποτύπωσή του πριν την ανακάλυψή του απέδωσε τις πλάκες του 1949 με τις εικόνες του χαμένου κομήτη.
Αν και οι εικόνες του 1949 έδειχναν χαρακτηριστικά κομήτη, όλες οι μετέπειτα απεικονίσεις δείχνουν ένα φωτεινό σημείο, υποδεικνύουντας ότι πιθανώς είναι ένας αδρανής κομητικός πυρήνας, που σπανίως παρουσιάζει εξάχνωση υλικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομήτες Κατηγορία:Απολλώνειοι αστεροειδείς
Αιμιλία οδός
thumb|right|405px|Η διαδρομή της Αιμιλίας οδού (καφέ), από το Αριμίνο ως την Πλακεντία Η Αιμιλία οδός (λατ. Via Aemilia) ήταν βασική ρωμαϊκή οδός στη βόρεια ιταλική πεδιάδα, εκτεινόμενη από το Αριμίνο (το σημερινό Ρίμινι) στην ακτή της Αδριατικής μέχρι την Πλακεντία (τη σημερινή Πιατσέντσα) επί του ποταμού Πάδου. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε το 187 π.Χ.. Η Αιμιλία οδός συνδεόταν στο Ρίμινι με τη Φλαμινία οδό, που οδηγούσε στη Ρώμη και είχε ολοκληρωθεί 33 έτη νωρίτερα.
Ιστορία
Η σημερινή βόρεια Ιταλία (Italia settentrionale) ήταν γνωστή στους αρχαίους Ρωμαίους κατά την προχριστιανική εποχή ως Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Ο λόγος ήταν ότι κατοικούσαν εκεί κελτικά φύλα από τη Γαλατία, που είχαν εποικίσει την περιοχή τον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ.. Ο όρος «Ιταλία» (Italia) σήμαινε την έκταση την κατοικούμενη από ιταλικά φύλα: το σύνορο μεταξύ «Ιταλίας» και «Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία» ήταν χονδρικά μία γραμμή μεταξύ της Πίζας και του Ρίμινι.
Η Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία περιείχε την Κοιλάδα του Πάδου, ουσιαστικά μια τεράστια πεδιάδα, τη μεγαλύτερη στην ορεινή ιταλική χερσόνησο. Το πιο γόνιμο αυτό έδαφος προσέφερε στους Ρωμαίους την ευκαιρία να αυξήσουν πάρα πολύ τους οικονομικούς πόρους και τον πληθυσμό τους με μαζικό εποικισμό.
thumb|Η Αιμιλία οδός διασχίζουσα την Μπολόνια. Οι Ρωμαίοι υποδούλωσαν τους Γαλάτες της Κοιλάδας του Πάδου με μία σειρά δύσκολων πολεμικά εκστρατειών στον ύστερο 3ο αιώνα π.Χ.. Το 220 π.Χ. ολοκληρώθηκε η Φλαμινία οδός, που ήδη παρείχε στους Ρωμαίους εύκολη πρόσβαση στην περιοχή.
Τότε η ρωμαϊκή εξάπλωση καθυστέρησε επί περίπου δύο δεκαετίες εξαιτίας του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Κατά την εισβολή του Καρχηδόνιου στρατηγού Αννίβα στην Ιταλία (218 π.Χ. έως 203 π.Χ.), ο έλεγχος της κοιλάδας του Πάδου χάθηκε για τους Ρωμαίους. Πολλές από τις ηττημένες από αυτούς φυλές (όπως οι Ίνσουβροι και οι Βόιοι) εξεγέρθηκαν και ένωσαν τις δυνάμεις τους με εκείνες του Αννίβα. Μόλις το 189 π.Χ. είχε αποκατασταθεί η ειρήνη που επέτρεψε την έναρξη εργασιών για την κατασκευή της Αιμιλίας οδού.
Η δοκιμασμένη ρωμαϊκή μέθοδος επεκτάσεως ήταν να κατασκευάζεται ένας νέος δρόμος που διέσχιζε ευθεία το νεοκατακτημένο έδαφος, και μετά να ιδρύονται ρωμαϊκοί καταυλισμοί, ουσιαστικά μικρές πόλεις κατά μήκος της οδού αυτής. Αυτοί οι καταυλισμοί επανδρώνονταν είτε με πολίτες εποικιστές, είτε με έμπειρους («βετεράνους») στρατιωτικούς. Στους τολμηρούς αυτούς εκχωρούνταν εύφοροι αγροί από τη γή που είχε κατασχεθεί από τους νικημένους ντόπιους πληθυσμούς. Αυτή ήταν ακριβώς η λειτουργία και της Αιμιλίας οδού: η περίοδος κατασκευής της συνοδεύθηκε και από την ταχεία θεμελίωση ενός «κομπολογιού» από οικισμούς κατά μήκος όλης της διαδρομής της. Τέτοιος οικισμός ήταν η Μπονονία (η σημερινή Μπολόνια, ιδρύθηκε το 189 π.Χ.), ενώ λίγο αργότερα προστέθηκαν η Μουτίνα (η σημερινή Μοδένα), το Ρήγιο (το Ρέτζο νελλ'Εμίλια) και η Πάρμα (και οι τρεις ιδρύθηκαν το 183 π.Χ.).
Η Αιμιλία οδός ολοκληρώθηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, του οποίου το όνομα έλαβε, το 187 π.Χ.. Το μήκος της σχεδόν ευθύγραμμης διαδρομής της ήταν 176 ρωμαϊκά μίλια (260 χιλιόμετρα), με διεύθυνση στον άξονα βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά, από το Αριμίνο (το σημερινό Ρίμινι) έως την Πλακεντία (τη σημερινή Πιατσέντσα), όπου τερμάτιζε, περνώντας κατά σειρά από τις σημερινές πόλεις Φορλί, Φαέντσα, Μπολόνια, Μοδένα, Ρέτζο νελλ' Εμίλια και Πάρμα. Η οδός διέτρεχε το νότιο όριο του πεδινού τμήματος της Κοιλάδας του Πάδου, με τους πρόποδες των Απεννίνων ορατούς στα νοτιοδυτικά της. Διέσχιζε πολλούς παραποτάμους του Πάδου και τον γνωστό ποταμό Ρουβίκωνα κοντά στο Ρίμινι, με τελευταίο τον ποταμό Τρέμπια κοντά στην Πλακεντία, τοποθεσία της πρώτης από τις τρεις μεγάλες νίκες του Αννίβα κατά των Ρωμαίων.
Τον επόμενο της κατασκευής της οδού αιώνα, η Πλακεντία έγινε ο οδικός κόμβος-κλειδί στην Κοιλάδα του Πάδου. Το 148 π.Χ. η Ποστούμια οδός συνέδεσε την Πλακεντία με την Ακυληία στη βόρεια ακτή της Αδριατικής. Το 109 π.Χ. ο ύπατος Μάρκος Αιμίλιος Σκαύρος ολοκλήρωσε την Αιμιλία Σκαύρια οδό (Via Aemilia Scaura), από την Πλακεντία μέχρι τη Γενούη (σημ. Γένοβα) και την Πίζα.
Ερείπια
thumb|right|Ρωμαϊκή γέφυρα στον ποταμό [[Μαρέκκια, η λεγόμενη Γέφυρα του Τιβερίου ή του Αυγούστου]] Στο Ρίμινι, την αρχή της Αιμιλίας οδού, η πρώτη γέφυρα της διαδρομής της υπάρχει ακόμα: Είναι η Γέφυρα του Τιβερίου ή του Αυγούστου, μία ογκώδης δομή που γεφυρώνει τις όχθες του ποταμού Μαρέκκια. Θεμελιώθηκε από τον Αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο και ολοκληρώθηκε από τον διάδοχό του Τιβέριο, φέροντας ακόμα τις δύο αφιερωματικές επιγραφές.
Στην Μπολόνια, ο οδοδείκτης για το 78ο μίλι βρέθηκε μέσα στην κοίτη του ποταμού Ρένο. Καταγράφει την ανακατασκευή της Αιμιλίας οδού από τον Καίσαρα Αύγουστο το 2 π.Χ., από το Ρίμινι μέχρι τον ποταμό Τρέμπια. Υπολείμματα της γέφυρας της Αιμιλίας οδού πάνω από τον Ρένο ανακαλύφθηκαν κατά τη δεκαετία του 1890, συγκεκριμένα μέρη των τοιχίων της κάθε πλευράς. Αυτά απείχαν μεταξύ τους κατά την αρχαιότητα 11,81 μέτρα, και ήταν κατασκευασμένα από κόκκινο μάρμαρο της Βερόνας. Η κοίτη του ποταμού βρέθηκε ότι είχε ανεβεί τουλάχιστον 6 μέτρα αφότου η γέφυρα αυτή κατέρρευσε τον 9ο αιώνα. Σώζονται ερείπια και μερικών άλλων αρχαίων ρωμαϊκών γεφυρών της οδού, όπως η Γέφυρα του Σαντ Αρκάντζελο ντι Ρομάνια και η Γέφυρα Σαν Βίτο. Η Γέφυρα του Ρουβίκωνα στο Σαβινιάνο σουλ Ρουμπίκονε σωζόταν μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε κατεδαφίσθηκε. Η σημερινή γέφυρα αποτελεί ακριβή ανακατασκευή.
Κληρονομιά
Η κατασκευή της Αιμιλίας οδού σηματοδότησε την έναρξη της εντατικής αποικίσεως της Κοιλάδας του Πάδου από τους Ρωμαίους. Το τεράστιο δυναμικό γεωργικής παραγωγής αυτής της περιοχής την κατέστησε σύντομα την πολυπληθέστερη και οικονομικώς σημαντικότερη της Ιταλίας, επισκιάζοντας την κεντρική Ιταλία και τον Νότο. Η περιοχή παραμένει οικονομικώς εξέχουσα και στη σύγχρονη Ιταλία. Μέχρι την εποχή της Δεύτερης Τριανδρίας (44 έως 30 π.Χ.), ο εκρωμαϊσμός αυτής της πρώην κελτικής χώρας ήταν τόσο πλήρης, ώστε η επαρχία της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας καταργήθηκε και το έδαφός της ενσωματώθηκε στην κεντρική «Επαρχία της Ιταλίας».
Η Αιμιλία οδός έδωσε το όνομά της στο μέρος το οποίο διέτρεχε, που πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση ήταν εδάφη των γαλατικών φυλών των Βοΐων και των Σηνώνων. Αυτά τα εδάφη αναφέρονταν ήδη κοινώς ως «Αιμιλία» την εποχή που ο Καίσαρας Αύγουστος πήρε την απόλυτη εξουσία. Περί το 7 π.Χ., όταν ο Αύγουστος υποδιαίρεσε την Επαρχία της Ιταλίας σε 11 regiones, η περιοχή έγινε η όγδοη από αυτές. Αρχικώς έφερε το επίσημο όνομα του Πάδου (Padus), αλλά αργότερα άλλαξε σε «Αιμιλία» (Aemilia).
Το δυτικό μέρος αυτής της περιοχής είναι ακόμη και σήμερα γνωστό ως Αιμιλία: Τα σύνορα της όγδοης regio αντιστοιχούν περίπου σε αυτά της σημερινής διοικητικής περιφέρειας Εμίλια-Ρομάνια της Ιταλίας. Οι κάτοικοί της είναι επίσης γνωστοί σήμερα ως Emiliani. Η σημερινή Ιταλική Κρατική Οδός 9 αποκαλείται επισήμως Βία Εμίλια και ακολουθεί την αρχαία οδό σε μεγάλο μέρος της διαδρομής της. Στην πραγματικότητα, η σημερινή οδός σε πολλά σημεία ακριβώς επάνω από τη ρωμαϊκή οδό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιμιλια οδος
Γιώργος Μπούτρης
Ο Γιώργος Μπούτρης (γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1995) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Άρη Πετρούπολης της Γ'Εθνικής. Έχει ύψος 1,90 μέτρων.
Νεανική σταδιοδρομία
Ο Μπούτρης έπαιζε από μικρός στην ΑΕΚ, πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του πορεία.
Επαγγελματική πορεία
Ο Μπούτρης υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΑΕΚ στις 23 Σεπτεμβρίου 2014. Στη συνέχεια υπέγραψε με τον Μανδραϊκό και κατέκτησε το πρωτάθλημα (Γ' Εθνική). Τώρα αγωνίζεται στον Άρη Πετρούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ελβάνα Γκιάτα
Η Ελβάνα Γκιάτα (αλβανικά: Elvana Gjata, 3 Φεβρουαρίου 1987 ), γνωστή και απλά ως Ελβάνα, είναι Αλβανίδα τραγουδίστρια με σημαντική αναγνώριση τόσο στην πατρίδα της όσο και στην αλβανική ομογένεια. Έχει πολυετή συνεργασία με τον Αλβανό συνθέτη και τραγουδιστή Φλόρι Μουμαγέσι, ενώ στις κατά καιρούς συνεργασίες της περιλαμβάνονται γνωστά ονόματα όπως ο Γάλλος μουσικός παραγωγός και DJ Νταβίντ Γκετά και ο Αμερικανός συνθέτης Poo Bear. Αναφέρεται συχνά ως η «ντίβα της αλβανικής μουσικής».
Πανεπιστήμιο του Λαού
Το Πανεπιστήμιο του Λαού ( University of the People ή UoPeople) είναι Αμερικανικό, μη κερδοσκοπικό, Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Δημιουργήθηκε το 2009, προσφέρει προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές εξ αποστάσεως και είναι αναγνωρισμένο από διάφορους φορείς (U.S.DoED, CHEA, DEAC, BPPE). Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο στον ανεπτυγμένο κόσμο με αποκλειστικά εξ αποστάσεως εκπαίδευση (μετά το Εθνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Νότιας Κορέας) και μέχρι το 2024 προβλέπεται να έχει ξεπεράσει τους 330.000 φοιτητές.
Ελβάνα Γκιάτα
Βιογραφία και καριέρα
Η Γκιάτα γεννήθηκε το 1987 στα Τίρανα της Αλβανίας και προέρχεται από συντηρητική οικογένεια στρατιωτικού. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, η οποία είναι σοπράνο. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις των γονέων της, παρακολούθησε από τα παιδικά της χρόνια μαθήματα μουσικής και χορού. Στην ηλικία των 14 ετών εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μουσικό διαγωνισμό, γεγονός που την οδήγησε στο να επιδιώξει μια μουσική καριέρα.
Το 2005 κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ της Γκιάτα και το 2006 σημείωσε επιτυχία με το σίνγκλ Mamës. Το 2007 ακολούθησε ο πρώτος της προσωπικός δίσκος υπό τον ίδιο τίτλο (αλβανικά: Mamës). Τα επόμενα χρόνια η Γκιάτα συνέχισε να συμμετέχει σε διάφορους μουσικούς διαγωνισμούς και φεστιβάλ. Παράλληλα διάφορα τραγούδια της όπως τα Ku jeton dashuria, Vetës, Turn U On, Ake ti zemër, Me ty κλπ την κατέστησαν εξαιρετικά δημοφιλή στο αλβανόφωνο κοινό.
Ακολούθησε το 2011 η κυκλοφορία του άλμπουμ Afër dhe Larg (ελληνικά: «Κοντά και μακριά») που περιείχε 16 μουσικά κομμάτια, τόσο νέα όπως το ομότιτλο τραγούδι που διακρίθηκε στα Balkan Music Awards του 2012, όσο και παλαιότερα όπως τα Vetës και Me ty. Το 2012 συμμετείχε στην αλβανική έκδοση του τηλεοπτικού προγράμματος-διαγωνισμού Dancing with the Stars, τον οποίο και κέρδισε. Το 2013 κυκλοφόρησε άλμπουμ που περιλάμβανε πέντε ζωντανές ηχογραφήσεις, καθώς και τα σινγκλ Beso και Fake, τα οποία ξεχώρισαν. Το επόμενο έτος σημείωσε νέες επιτυχίες με τα κομμάτια Disco Disco και Puthe. Στις αρχές του 2015 κυκλοφόρησε το ντουέτο της Γκιάτα με τον Φλόρι Μουμαγέσι, Kuq e zi je ti, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως το επίσημο τραγούδι της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Αλβανίας ενόψει της παρθενικής συμμετοχής της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 2016. Το κομμάτι έγινε εξαιρετικά δημοφιλές ωστόσο προκάλεσε αντιδράσεις σε γειτονικές χώρες, όπου επικρίθηκε ως εθνικιστικού περιεχομένου ένεκα αναφορών στους στίχους του περί «Μεγάλης Αλβανίας».