cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Παπαδημητρίου (αρχαιολόγος)
Άλλες ανασκαφές στην περιοχή της Αττικής
Πραγματοποίησε επίσης τις ανασκαφές στο (Νυμφαίον στην Πεντέλη το 1952, στο σπήλαιο του Πάνα, το 1957 και στη πηγή του Θεαγένη στα Μέγαρα το 1957 με 1958. Το Νυμφαίον της Πεντέλης, όπου ανευρέθηκαν πολλά αναθηματικά μαρμάρινα ανάγλυφα του 4ου αιώνα π.Χ. βρίσκεται λίγο πιο ψηλά από τη σπηλιά του Νταβέλη και είναι σπήλαιο με σταλαγμίτες και σταλακτίτες και έχει πλακοστρωμένο πάτωμα με πήλινες πλάκες.
Ανασκαφές στις Αλές Αιξωνίδες
Το 1953 Ιωάννης Παπαδημητρίου ανέσκαψε ένα μεγάλο νεκροταφείο της Πρωτογεωμετρικής- Γεωμετρικής εποχής του Δήμου των Αιξωνίδων Αλών στη Βούλα (πρόκειται για άλλο νεκροταφείο και όχι για το κύριο νεκροταφείο της Κλασικής εποχής των Αιξωνίδων Αλών, σήμερα Γλυφάδα και Βούλα, που έχει αποκαλυφθεί από χρόνια στην περιοχή Πηγαδάκια), φέρνοντας στο φως δώδεκα ασύλητους τάφους λαξευμένους στο φυσικό βράχο καθώς και πολλά και σημαντικά κτερίσματα.
Ανασκαφή στον Πειραιά
Ο Γιάννης Παπαδημητρίου, «ο μεγάλος αρχαιολόγος που χάθηκε πολύ νέος, που αναμόρφωσε την Αρχαιολογική Υπηρεσία..», σύμφωνα με τη Μάντω Οικονομίδου, το 1957 μετείχε επίσης στην Επιτροπή Προστασίας Πειραϊκών Αρχαιοτήτων. Στα 1959 ήταν Διευθυντής Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Παιδείας (υπουργός Εθνικής Παιδείας ήταν τότε ο Γεώργιος Βογιατζής και προϊστάμενος Κλασικών Αρχαιοτήτων της Β΄ Περιφερείας Αττικής ήταν ο Ευθύμιος Μαστροκώστας).
Στο «πάνθεον των προϊστορικών αρχαιολόγων»
Στη φωτογραφική έκθεση της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, με τίτλο «Οι αρχαιολόγοι και οι ανασκαφές 1837-2011», που εγκαινιάστηκε στις 31 Οκτωβρίου 2011 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια και περιλάμβανε 357 φωτογραφίες, πολλές από τις οποίες ήταν άγνωστες μέχρι τότε, η φωτογραφία, ορόσημο της έκθεσης, εικονίζει το «πάνθεον των προϊστορικών αρχαιολόγων», Σπυρίδωνα Μαρινάτο, Ιωάννη Παπαδημητρίου και Καρλ Μπλέγκεν (αγγλικά: Carl Blegen) «να περιστοιχίζουν τον στεφανωμένο – σαν ομηρικό ήρωα – Άλαν Γουέις (αγγλικά: Alan Wace), στην είσοδο του Θολωτού τάφου του Ατρέα το καλοκαίρι του 1949».
Επιρροή στο χώρο της αρχαιολογικής φωτογραφίας
Ο Γιάννης Παπαδημητρίου εκτός από τον Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν, που προαναφέρθηκε, φαίνεται ότι επηρέασε και τον Νικόλαο Τομπάζη, αφού «η φωτογραφική του αφοσίωση στα αρχαιολογικά μνημεία οφείλεται εν μέρει σε δύο άνδρες, τον περίφημο αρχαιολόγο Γιάννη Παπαδημητρίου, ο οποίος τον εισήγαγε στον κλειστό κύκλο των αρχαιολόγων, και στον Κριστιάν Ζερβό, έναν διακεκριμένο εκδότη βιβλίων τέχνης, ο οποίος θα εξέδιδε τις αρχαιολογικές φωτογραφίες του σε πολυτελείς διεθνείς εκδόσεις».
Δημιουργία του Αρχαιολογικού Μουσείου Σκύρου - Προτομή Γιάννη Παπαδημητρίου
Με τη βοήθεια του Σκυριανού Γιάννη Παπαδημητρίου χτίστηκε το 1963 το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σκύρου, που βρίσκεται στη Χώρα δίπλα στην πλατεία Μπρουκ και εκθέτει ευρήματα που μαρτυρούν τη μακραίωνη ιστορία του νησιού. Με καταγωγή από τη Σκύρο, έκανε και ανασκαφές σε θέσεις του νησιού. Προτομή του Γιάννη Παπαδημητρίου στήθηκε το 1992 έξω από το αρχαιολογικό μουσείο Σκύρου. Το μουσείο φιλοξενεί επίσης τη σπουδαία λαογραφική συλλογή (Σκυριανό σπίτι, κεραμικά, έπιπλα, κεντήματα κ.ά.) της Λίτσας Κωστήρη στη μνήμη του αδερφού της Ιωάννη Παπαδημητρίου.
Δημιουργία του Αρχαιολογικού Μουσείου Κέρκυρας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Κέρκυρας εγκαινιάστηκε το 1967, ύστερα από τις προσπάθειες του Γενικού Διευθυντή της Αρχαιολογικής υπηρεσίας Ιωάννη Παπαδημητρίου, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Βασιλείου Δούρα, σημαντικού εκπροσώπου του μοντέρνου αρχιτεκτονικού κινήματος στην Ελλάδα.
Βραβεύσεις
Το 1953 ο Γιάννης Παπαδημητρίου τιμήθηκε για τη προσφορά του με το Χρυσό Σταυρό του τάγματος του Γεωργίου Α’ από τον Βασιλιά Παύλο.
Εργογραφία
Μερικά από τα σπουδαιότερα έργα του είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Αρχαία Μεγαρίδα
Τσούκτσι
Οι Τσούκτσι είναι ένας νομαδικός αυτόχθων λαός που κατοικεί στο ΒΑ άκρο της Σιβηρίας, εκεί που συναντώνται ο Αρκτικός και ο Ειρηνικός Ωκεανός. Η περιοχή τους ονομάζεται Τσουκότκα και αποτελεί χωριστό ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας.
Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη παρρωσική απογραφή (2002 ), ο συνολικός πληθυσμός τους ανέρχεται σε λίγο παραπάνω από 15.500 άτομα. Η μεγάλη πλειοψηφία ζει στη γη των προγόνων της (όπου όμως πια είναι μειοψηφία), ενώ μερικές εκατοντάδες είναι εσωτερικοί μετανάστες σε άλλες περιοχές της Ρωσίας. Οι μεγαλύτερες γενιές είναι δίγλωσσες, χρησιμοποιώντας τόσο την εθνική γλώσσα τους (τσουκοτική) όσο και τη ρωσική. Οι νεότεροι, ιδίως όσοι μεγαλώνουν σε οργανωμένους οικισμούς, μιλούν κυρίως ρωσικά.
Προέλευση
Με γλωσσικά κριτήρια οι Τσούκτσι ανήκουν στη μικρή οικογένεια των παλαιοσιβηρικών λαών, δηλ. των αυτοχθόνων της Σιβηρίας που δεν έχουν ούτε μογγολική ούτε τουρκική προέλευση. Φυλετικά συγγενεύουν με τους νότιους γείτονές τους, τους Κοριάκες, καθώς και με τους Ιτελμένους. Για την ιστορία τους (πριν ανακαλυφθούν από τους ρώσους) δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, αφού η γλώσσα τους ήταν μόνο προφορική έως το 1931, ενώ και η γεωγραφική απομόνωση μείωνε τις επαφές με άλλες φυλές που πιθανά να διέσωζαν κάτι.
Το όνομά τους είναι ρωσικής προέλευσης και προέρχεται από την παραφθορά της λέξης τσαβτσέβ (βλ. παρακάτω). Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως «Λιγιοραβετλάν», που σημαίνει αληθινός άνθρωπος, και χωρίζονταν παραδοσιακά σε δύο ομάδες:
Σύγχρονη ιστορία
Η πρώτη επαφή των ρώσων εξερευνητών με τους Τσούκτσι έγινε γύρω στο 1640. Σύντομα ξεκίνησαν οι συναλλαγές μεταξύ τους - το 1649 ιδρύθηκε το Ανάντιρ (η νυν πρωτεύουσα της περιοχής) ως εμπορικός σταθμός και μέχρι τα τέλη του αιώνα ολόκληρη η περιοχή ανήκε πια στην επικράτεια του Ρωσικού Βασιλείου. Δύο φορές, το 1730 και το 1747, οι Τσούκτσι επαναστάτησαν και εξεδίωξαν προσωρινά τους ρώσους, όταν η Αγία Πετρούπολη επέβαλε βαρύτατους φόρους στα προϊόντα γούνας.
thumb|right|250px|Οικογένεια Τσούκτσι μπροστά από το ενδιαίτημά τους, τη γιαράγκα. Ζωγραφιά του εξερευνητή Λούις Χόρις, καλοκαίρι 1816. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετά τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης, το νεόκοπο σοβιετικό καθεστώς έθεσε σε εφαρμογή στην Τσουκότκα ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού και κολλεκτιβοποίησης. Ίδρυσε 28 κρατικές επιχειρήσεις, στις οποίες εντάχθηκαν όλες οι παραδοσιακές ασχολίες, καθώς και για πρώτη φορά σχολεία, ενώ δημιουργήθηκε και αλφάβητο για την τοπική γλώσσα παρόμοιο με το κυριλλικό. Επίσης, λόγω της μικρής απόστασης από τις ΗΠΑ (η Αλάσκα απέχει μόλις 50 μίλια) δημιουργήθηκαν βάσεις για τον Κόκκινο Στρατό, αναβαθμίζοντας τη σημασία της περιοχής.
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η κατάσταση άλλαξε. Η ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων αποδείχθηκε καταστροφική για την τοπική οικονομία, η οποία βασιζόταν κυρίως στις μικρές οικογενειακές μονάδες και όχι στη μαζική παραγωγή. Οι παραδοσιακές ασχολίες έγιναν ασύμφορες και μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού έμεινε άνεργο - ακόμα και σήμερα, πολλοί Τσούκτσι αλλά και ρώσοι που ζουν στα χωριά τους, επιβιώνουν χάρη στην ανθρωπιστική βοήθεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα Κατηγορία:Ιθαγενείς πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Θανάσης Σκορδάς
Ο Θανάσης Σκορδάς είναι Έλληνας ασφαλιστής και οικονομολόγος που διετέλεσε Υφυπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ, από όπου και έλαβε το πτυχίο του με ειδίκευση στις Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις. Από το 1987 εργάσθηκε ως ασφαλιστικός διαμεσολαβητής, ενώ δραστηριοποιήθηκε στην ίδρυση και λειτουργία εταιρειών χρηματοοικονομικού και ασφαλιστικού ενδιαφέροντος στην Ελλάδα. Έχει διατελέσει εισηγητής σεμιναρίων για την ανάπτυξη των πωλήσεων και την πλήρη οργάνωση των ασφαλιστικών εργασιών στο Ελληνικό Ινστιτούτο Ασφαλιστικών Σπουδών, καθώς και στο Ινστιτούτο Χρηματοοικονομικών Σπουδών. Για πολλά χρόνια ήταν μέλος του Κύκλου Επιτυχημένων Ασφαλιστών, με διάφορες διακρίσεις και τιμές. Αδιάλειπτη ήταν η παρουσία του σε επαγγελματικά συνέδρια εντός και εκτός Ελλάδος. Τον Μάρτιο του 2000 εξελέγη Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Ασφαλιστικών Συμβούλων, θέση στην οποία επανεξελέγη και το 2003.
Τον Ιούλιο του 2010 με απόφαση του τότε Προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά ορίστηκε Γενικός Διευθυντής της Νέας Δημοκρατίας. Στις 21 Ιουνίου 2012, συμμετείχε στην Κυβέρνηση Σαμαρά ως Υφυπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, αρμόδιος για θέματα ανάπτυξης - ανταγωνιστικότητας - βιομηχανίας και εμπορίου. Η συμμετοχή του στην Κυβέρνηση ανανεώθηκε στο ίδιο υπουργείο κατά τον ανασχηματισμό που έγινε το καλοκαίρι του 2013. Ολοκλήρωσε την κυβερνητική του θητεία το καλοκαίρι του 2014, με τον ανασχηματισμό που έγινε μετά τις Ευρωεκλογές. Η κυβερνητική του παρουσία χαρακτηρίστηκε από αποτελεσματικές παρεμβάσεις, ενισχύοντας τον υγιή ανταγωνισμό, την διαφάνεια των δημοσίων συμβάσεων, την υποστήριξη της εγχώριας παραγωγής, την απλοποίηση των διαδικασιών κλπ.
Επέστρεψε στην Αγορά ως μέλος του ΔΣ της εταιρείας ΣΕΛΟΝΤΑ Ιχθυοτροφεία ΑΕΓΕ. Εξελέγη πρόεδρος του ΔΣ και εν συνεχεία CEO της εν λόγω εταιρείας, συμβάλλοντας με την υπόλοιπη διοίκηση στην προσπάθεια εξυγίανσης της ΣΕΛΟΝΤΑ και του κλάδου των ιχθυοκαλλιεργειών γενικότερα.
Από τα μέσα του 2015 σύστησε κι ενεργοποίησε ένα εργαστήρι πολιτικής (think tank) ενεργών πολιτών, το οποίο απέκτησε νομική οντότητα το 2016, με την επωνυμία Ριζοσπαστική Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση κι Ανασυγκρότηση (Ρ.ΕΥ.Μ.Α. www.reuma.gr).
Τον Μάιο του 2022, ανακοινώθηκε η δημιουργία της κίνησης Γαλάζιοι από τον Θανάση Σκορδά και τα άλλα πρώην στελέχη των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή του 2004 και Αντώνη Σαμαρά του 2012 Αθανάσιο Γιαννόπουλο, Σάββα Τσιτουρίδη, Πάνο Παναγιωτόπουλο και Νίκο Νικολόπουλο, καθώς και τον πρώην Σύμβουλο Στρατηγικής του Καραμανλή, Νίκο Καραχάλιο.
Παραπομπές
Σκορδάς Σκορδάς Σκορδάς Σκορδάς
Χρήστος ο Βυζάντιος
Ο Χρήστος  από το Βυζάντιο ήταν ρητοροδιδάσκαλος του 2ου μ.Χ. αιώνα.
Σύμφωνα με τον Φλάβιο Φιλόστρατο, υπήρξε αρχικά μαθητής του Ηρώδου του Αττικού. Αργότερα ίδρυσε τη δική του σχολή στην Αθήνα στην οποία φοιτούσαν συγχρόνως πάνω από εκατό μαθητές - ανάμεσά τους και οι μετέπειτα ρήτορες και σοφιστές Ιππόδρομος ο Λαρισσαίος, Φιλίσκος ο Θεσσαλός, Νικόδημος ο Περγαμηνός και Αρισταίνετος ο Βυζάντιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Αρχαίοι Βυζάντιοι
Σκότι Μάτρο
Ο Σκότι Μάτρο (αγγλικά: Scotty Mattraw, 19 Οκτωβρίου 1880 - 9 Νοεμβρίου 1946) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Περισσότερο γνωστός, πρέπει να θεωρείται για τον ρόλο του στην ταινία της Disney Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, ως ο νάνος Ντροπαλός. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, συμμετείχε, εκτός από την παραπάνω ταινία, και στις εξής αξιομνημόνευτες: The Return of the Riddle Rider (1927), Quick Triggers (1928), αλλά και Σόδομα και Γόμορρα (1937). Πέθανε στην Καλιφόρνια σε ηλικία 66 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Πευκόλαος της Ινδίας
μικρογραφία|Τετράδραχμο του Πευκολάου. Εμπρόσθια όψη: Ο βασιλιάς με διάδημα (ταινία νικητή) και επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ / ΠΕΥΚΟΛΑΟΥ.Οπίσθια όψη:. Maharajasa dhramikasa tratarasa / Piükulaäsa δηλ. βασιλιά Δικαίου (οπαδού του Ντάρμα), Σωτήρα Πευκολάου. Ο [[Δίας (μυθολογία)|Δίας κάνει μία χειρονομία ευλογίας. ]]
μικρογραφία|Νόμισμα του Πευκολάου. Εμπρόσθια όψη: [[Άρτεμις|Η Άρτεμις όρθια, τραβά βέλος από τη φαρέτρα της. Οπίσθια όψη: Η θεά στέκεται αριστερά, κρατώντας ένα άνθος και κλάδο φοίνικα (δηλωτικό νίκης). Είναι παρόμοια με τη θεά του Πουσκαλαβάτι σε ένα νόμισμα αυτής της πόλης. ]]
Ο Πευκόλαος ο Σωτήρ και Δίκαιος (Αρχ. Ελληνικά: Πευκόλαος ὁ Σωτήρ, ὁ Δίκαιος) ήταν ένας Ινδο-Έλληνας βασιλιάς, που κυβερνούσε την περιοχή της Γκαντάρα το 90 π.Χ. Η βασιλεία του ήταν μάλλον σύντομη και ασήμαντη, αφού άφησε λίγα νομίσματα· οι σχέσεις των τελευταίων Ινδο-Ελλήνων βασιλέων παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ασαφείς.
Νομίσματα του Πευκολάου
Ο Πευκόλαος έκοψε σπάνια Ινδικά αργυρά νομίσματα, που φέρουν το πορτραίτο του με διάδημα (ταινία νικητή αθλητή) στην εμπρόσθια όψη. Στην οπίσθια όψη υπάρχει ένας όρθιος Δίας, που μοιάζει με αντίστοιχη παράσταση στα νομίσματα των σύγχρονων βασιλέων Ηλιοκλή Β΄ και Αρχεβίου. Ο τελευταίος έχει χτυπήσει δικά του μονογράμματα επάνω σε δύο νομίσματα του Πευκολάου (επισημασμένα νομίσματα).
Εξέδωσε επίσης δίγλωσσα χάλκινα με την Άρτεμη και μία εστεμμένη γυναίκα με κλαδί φοίνικα (έμβλημα νίκης), ίσως μία θεά της πόλης ή μία προσωποποίηση της Τύχης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Βενσάν Λαμπάν
Ο Βενσάν Φαμπιάν Λαμπάν Μπουναίρ (γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1984 στο Πω) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος έχει λάβει την κυπριακή υπηκοότητα, χώρα με την οποία είναι και διεθνής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου για λογαριασμό της ομάδας της Α΄ Κατηγορίας Κύπρου, ΑΕΚ Λάρνακας. Αφού αγωνίστηκε για παραπάνω από συνολικά επτά χρόνια στην Κύπρο, έλαβε την κυπριακή υπηκοότητα το 2012 και, ως αποτέλεσμα, ξεκίνησε να εκπροσωπεί την Εθνική Κύπρου.
Ο Λαμπάν ξεκίνησε την καριέρα του από τις ρεζέρβες της ΦΚ Ναντ, όπου και αγωνίστηκε για διάστημα τριών ετών, προτού μετακομίσει στον Διγενή Ακρίτα Μόρφου. Το 2007, πήρε μεταγραφή για την Ανόρθωση Αμμοχώστου με την οποία κατέκτησε και τον πρώτο του τίτλο πρωταθλητή από την πρώτη του κιόλας σεζόν στον σύλλογο.
Σεζόν 2007-08
Ο Λαμπάν υπέγραψε στην Ανόρθωση το καλοκαίρι του 2007 προερχόμενος από τον Διγενή Ακρίτα Μόρφου. Στην πρώτη του σεζόν με την Ανόρθωση κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας, πετυχαίνοντας 3 γκολ σε 25 συμμετοχές συνολικά με την Γηραιά Κυρία.
Σεζόν 2008-09
Ο Λαμπάν πέτυχε ένα τέρμα για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο την Ραπίντ Βιέννης, απέναντι στην οποία η Ανόρθωση πήρε την πρόκριση με συνολικό σκορ 4-3. Πέτυχε επίσης δύο τέρματα, το πρώτο και το τρίτο, στο θρίαμβο της ομάδας του με σκορ 3-0 επί του Ολυμπιακού στο Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος στην Κύπρο, και παρά την ήττα της Ανόρθωσης στον Πειραιά με σκορ 1-0, χάρη σε γκολ του Φερνάντο Μπελούτσι, βοήθησε σημαντικά την Ανόρθωση στο να πάρει την πρόκριση για την φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Λαμπάν ολοκλήρωσε την σεζόν με συνολικά 25 συμμετοχές για 32 παιχνίδια πρωταθλήματος διαθέσιμα.
Σεζόν 2009-10
Η Ανόρθωση ξεκίνησε την σεζόν με μια νίκη με σκορ 5-0 επί της ΟΝ Κάεργενγκ 97. Για τον δεύτερο προκριματικό γύρο η Ανόρθωση επικράτησε εντός έδρας της σερβικής ΟΦΚ Πέτροβατς, με σκορ 2-1, χάρη σε ένα γκολ του Λαμπάν. Ωστόσο, η ΑΝόθρωση γνώρισε την ήττα στον επαναληπτικό αγώνα με σκορ 3-1 και ως αποτέλεσμα αποκλείστηκε από την επόμενη φάση του Europa League. Για την Α΄ Κατηγορία Κύπρου συνεισέφερε με 2 γκολ σε 26 συμμετοχές. Η Ανόρθωση τερμάτισε τρίτη στο πρωτάθλημα με μειονέκτημα 10 βαθμών έναντι της πρωταθλήτριας Ομόνοια Λευκωσίας.
Σεζόν 2010-11
Ο Λαμπάν αγωνίστηκε σε δύο αναμετρήσεις απέναντι στην Μπάναντς για τον πρώτο προκριματικό γύρο του του Europa League. Η Ανόρθωση επικράτησε και στις δύο αναμετρήσεις και ο Λαμπάν πέτυχε το μοναδικό τέρμα στο Χανραπετακάν Στάντιον του Ερεβάν. Ο Λαμπάν πέτυχε το δεύτερο ευρωπαϊκό του τέρμα για την σεζόν σε αναμέτρηση απέναντι στην Σίμπενικ στο Στάντιον Χρβάτσκι Βιτεζόνι. Η Ανόρθωση, παρά το γεγονός ότι γνώρισε την ήττα με 0-2 στην Λάρνακα, επικράτησε της Σίμπενικ στο Ντουγκοπόλιε με σκορ 3-0, παίρνοντας, έτσι, την πρόκριση για τον επόμενο γύρο της διοργάνωσης. Ο Λαμπάν σκόραρε επίσης στην πρώτη αναμέτρηση της Ανόρθωσης για το 2011 απέναντι στον πρωτοπόρο του κυπριακού πρωταθλήματος ΑΠΟΕΛ, πετυχαίνοντας το πρώτο τέρμα της αναμέτρησης, στην οποία η Ανόρθωση επικράτησε με σκορ 2-0. Ο Λαμπάν σκόραρε επίσης στην επόμενη αναμέτρηση της ομάδας του απέναντι στον Ολυμπιακό Λευκωσίας με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι στο 86ο λεπτό: το τελικό αποτέλεσμα της συνάντησης ήταν 2-2. Ο Λαμπάν σκόραρε και πάλι στην αναμέτρηση με αντίπαλο την ΑΕΛ, πετυχαίνοντας το πρώτο τέρμα της ομάδας του στο 43ο λεπτό, καθώς η Ανόρθωση επικράτησε με σκορ 4-0. Ο Γάλλος μέσος σκόραρε επίσης απέναντι στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, στο 8ο λεπτό της αναμέτρησης με κεφαλιά και στο 11ο λεπτό με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, βοηθώντας την Ανόρθωση να φτάσει στη νίκη με σκορ 3-1 στο Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος. Σκόραρε επίσης σε εκτός έδρας αναμέτρηση της ομάδας του απέναντι στην ΑΠΕΠ στο 20ό λεπτό, βοηθώντας την Γηραιά Κυρία να φτάσει σε ακόμη μια νίκη. Σκόραρε ακόμη στην εντός έδρας αναμέτρηση της ομάδας του με αντίπαλο, και πάλι, την ΑΠΕΠ, αυτή την φορά στο 64ο λεπτό της συνάντησης. Ο Λαμπάν πέτυχε και πάλι τέρμα, αυτή τη φορά απέναντι στην Δόξα στο 6ο λεπτό της συνάντησης, με το τελικό σκορ όμως να είναι μια ισοπαλία 2-2. Ολοκλήρωσε την σεζόν 2010-2011 ως ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ της ομάδας, με 9 γκολ, πίσω από τον συμπαίκτη του επιθετικό, Σεμέντο Καφού, ο οποίος είχε πετύχει 13 γκολ.
Σεζόν 2011-12
Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2011, ο Λαμπάν ανανέωσε το συμβόλαιό του με την Ανόρθωση για ακόμη πέντε χρόνια. Ο Λαμπάν πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την σεζόν απέναντι στον Εθνικό Άχνας στις 16 Δεκεμβρίου 2011. Πέτυχε αρκετά άλλα τέρματα στη διάρκεια της σεζόν 2011-2012, συμπεριλαμβανομένου ενός για την διοργάνωση του Κυπέλλου απέναντι στην ΠΑΕΕΚ, σε μια αναμέτρηση την οποία η ομάδα του κέρδισε με τελικό σκορ 6-0, καθώς και ένα άλλο στη διάρκεια εντός έδρας αναμέτρησης για το πρωτάθλημα απέναντι στον Εθνικό, την οποία η Ανόρθωση κέρδισε με 2-0. Ο Λαμπάν πέτυχε το πρώτο τέρμα της συνάντησης απέναντι στον Ερμή, σε μια "φιλική" νίκη με σκορ 2-0, στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Πέτυχε το νικητήριο τέρμα στην αναμέτρηση της ομάδας του απέναντι στην ΕΝΠ, με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι στο 77ο λεπτό. Το Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012, πέτυχε το δεύτερό του τέρμα με πέναλτι στη διάρκεια της σεζόν απέναντι στην Ένωση Παραλιμνίου σε μια νίκη με σκορ 1-0 της Ανόρθωσης.
Στατιστικά Καριέρας
Έως τις 13 Φεβρουαρίου 2012 Source:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διγενή Μόρφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άστρα Τζιούρτζιου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Κατάλογος λιμνών της Σουηδίας
Αυτός ο κατάλογος των λιμνών της Σουηδίας περιέχει τις μεγαλύτερες λίμνες μέσα στα όρια του κράτους της Σουηδίας. Συνολικά, η χώρα αυτή έχει περισσότερες από 97.500 λίμνες με έκταση μεγαλύτερη των 8 στρεμμάτων, οπότε ο κατάλογος δεν είναι εξαντλητικός. Ο μεγάλος αριθμός λιμνών στη νότια Σουηδία ίσως να οφείλεται, σύμφωνα με τον Άλφρεντ Γκάμπριελ Νάτχορστ, στον σχηματισμό λεκανών εξαιτίας της αφαιρέσεως ενός ακανόνιστου περιβλήματος πετρωμάτων από την παγετωνική διάβρωση.
Μεγαλύτερες σε έκταση λίμνες
Παρατηρήσεις: Η λίμνη Σίλγιαν μαζί με τις στενά συνδεόμενες με αυτή λίμνες Όρσασιεν και Ίνσιεν έχει συνολική έκταση 354 τ.χλμ, οπότε κατά μία έννοια είναι η έκτη μεγαλύτερη της Σουηδίας. Η Λίμνη Άκαγιάβρε είναι τεχνητή (δημιουργήθηκε το 1923).
Βαθύτερες λίμνες
Το βάθος υπόκειται σε γεωλογικές μεταβολές
Κροάτες
250px|thumb|Άγαλμα του βασιλιά Τομισλάβ, πρώτου ηγεμόνα του Βασιλείου των Κροατών Οι Κροάτες, παλαιότερα Χρωβάτες (Κροατικά: Hrvati) είναι έθνος και Νοτιοσλαβική εθνότητα στο σταυροδρόμι της Κεντρικής Ευρώπης, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου. Οι Κροάτες ζουν κυρίως στην Κροατία και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, αλλά είναι επίσημα αναγνωρισμένη μειονότητα στην Ουγγαρία, τη Σερβία, την Ιταλία, το Μαυροβούνιο, την Αυστρία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία και την Τσεχία. Λόγω πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής πίεσης πολλοί Κροάτες έχουν μεταναστεύσει σε όλη την Ευρώπη (ιδιαίτερα σε Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Γαλλία και Ιταλία) και στην Αμερική ιδιαίτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, τη Χιλή και την Αργεντινή), δημιουργώντας μια διασπορά. Από τα 9 εκ. Κροατών που υπάρχουν στον κόσμο, τα 4 εκ. ζουν στη Κροατία, 650 χιλ. στη Βοσνία και τα υπόλοιπα 4.5 εκ. σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Αυστραλία.
Οι Κροάτες εμφανίζουν πολιτιστική πολυμορφία, που έχει επηρεασθεί από σειρά άλλων γειτονικών πολιτισμών ανά τους αιώνες. Οι Κροάτες είναι κυρίως Ρωμαιοκαθολικοί. Η Κροατική γλώσσα είναι επίσημη στην Κροατία και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, καθώς και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και αναγνωρισμένη ως μειονοτική γλώσσα στις Κροατικές αυτόχθονες κοινότητες και μειονότητες στο Μαυροβούνιο, στην Αυστρία (Μπούργκενλαντ), στην Ιταλία (Μολίζε), στη Ρουμανία (Καρασόβα, Λούπατς) και στη Σερβία (Βοϊβοντίνα).
Η Σκοτεινή Εποχή
Οι μαρτυρίες μάλλον σπανίζουν για την περίοδο μεταξύ 7ου και 8ου αιώνα μ.Χ. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν πληθυσμιακή συνέχεια στην παραλιακή Δαλματία και στην Ίστρια. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της Δειναρικής ενδοχώρας εμφανίζεται να έχει ερημωθεί, καθώς όλοι σχεδόν οι οικισμοί στις κορυφές των λόφων, από το Νόρικουμ (σημερινή Αυστρία-Σλοβενία) μέχρι τη Δαρδανία (σημερινή πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) είχαν εγκαταλειφθεί (λίγοι μόνο εμφανίζονται κατεστραμμένοι) στις αρχές του 7ου αιώνα. Αν και η χρονολόγηση των πρώτων Σλαβικών οικισμών είναι ακόμη υπό αμφισβήτηση υπάρχει ένα χάσμα ενός σχεδόν αιώνα. Η προέλευση, ο χρόνος και η φύση των Σλαβικών μεταναστεύσεων παραμένουν αμφιλεγόμενα, πάντως όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν τις γειτονικές περιοχές του Δούναβη και των Καρπαθίων.
Κροατική εθνογένεση
Το εθνώνυμο "Κροάτης" εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα μ.Χ. στον καταστατικό χάρτη του Δούκα Τρίπμιρ και αρχίζει πράγματι να εμφανίζεται ευρέως σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη τον 9ο και 10ο αιώνα. Μεγάλη αβεβαιότητα περιβάλλει τις ακριβείς συνθήκες της εμφάνισής τους, δεδομένης της σπανιότητας φιλολογικών πηγών κατά τους 7ο και 8ο "Σκοτεινούς Αιώνες".
Παραδοσιακά οι μελετητές έχουν τοποθετήσει την άφιξη των Κροατών στον 7ο αιώνα, κυρίως βάσει του μεταγενέστερου Βυζαντινού έργου Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν. Ως τέτοια η άφιξη των Κροατών θεωρήθηκε ως δεύτερο κύμα Σλαβικών μεταναστεύσεων, που απελευθέρωσε τη Δαλματία από την ηγεμονία των Αβάρων. Εντούτοις ήδη από τη δεκαετία του 1970 οι μελετητές αμφισβήτησαν την αξιοπιστία του έργου του Πορφυρογέννητου, καθώς ήταν γραμμένο τον 10ο αιώνα. Αντί να είναι μια ακριβής ιστορική αναδρομή, το Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν περισσότερο αντικατοπτρίζει με ακρίβεια την πολιτική κατάσταση τον 10ο αιώνα. Λειτούργησε κυρίως ως Βυζαντινή προπαγάνδα, εγκωμιάζοντας τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο για τον επανεποικισμό των Βαλκανίων (που είχαν προγενέστερα ερημωθεί από τους Αβάρους) με Κροάτες (και Σέρβους), που θεωρούντο από τους Βυζαντινούς υποτελείς λαοί που ζούσαν στις ανέκαθεν 'Ρωμαϊκές χώρες'.
Οι μελετητές έχουν υποθέσει ότι το όνομα Κροάτης '(Χρβατ)' είναι Ιρανικός, θεωρώντας έτσι ότι οι Κροάτες ήταν στην πραγματικότητα Σαρματική φυλή από την περιοχή του Πόντου και ήταν μέρος μεγαλύτερης μετακίνησης Σλάβων προς την Αδριατική. Η κύρια βάση της σύνδεσης αυτής ήταν η καταφανής ομοιότητα του (Χρβατ) με επιγραφές από την Τανάιδα (αρχαία Ελληνική πόλη στο δέλτα του ποταμού Ντον του 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ., που αναφέρουν το όνομα Χοροάθος. Παρόμοια επιχειρήματα έχουν αναπτυχθεί για μια υποτιθέμενη σύνδεση Γοτθο-Κροατική σχέση. Ενώ υπάρχουν όντως αποδείξεις πληθυσμιακής συνέχειας μεταξύ Γοτθικών και Κοροατικών χρόνων σε τμήματα της Δαλματίας, η ιδέα της Γοτθικής προέλευσης των Κροατών έχει περισσότερο τις ρίζες της στις πολιτικές επιδιώξεις των Ουστάσι του 20ού αιώνα, παρά στην ιστορική πραγματικότητα. Η σύγχρονη ιστορική κοινότητα θεωρεί την εμφάνιση των "Κροατών" ως αυτόχθονα Δαλματική αντίδραση στην κατάρρευση του χανάτου των Αβάρων και στην επέμβαση της Φραγκικής και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη βόρεια Δαλματία. Φαίνεται να είχαν τη βάση τους γύρω από το Νιν (κοντά στο Ζαντάρ) και το Κλις (κοντά στο Σπλιτ) μέχρι τον ποταμό Τσέτινα και νότια της Λιμπουρνίας. Εδώ αφθονούν συγκεντρώσεις του "Παλαιού Κροατικού πολιτισμού" που χαρακτηρίζονται από ορισμένες πολύ πλούσιες ταφές πολεμιστών του 9ου αιώνα μ.Χ.
Άλλα κρατίδια στη Δαλματία και την Παννονία
Άλλα διακριτά κρατίδια υπήρχαν επίσης κοντά στο Κροατικό δουκάτο. Μεταξύ αυτών ήταν οι Γουδουσκάνοι (με βάση τους τη Λιμπουρνία), οι Ναρεντάνοι (γύρω από τους ποταμούς Τσέτινα και Νερέτβα) και οι Σοράβοι (Σέρβοι), που κυβερνούσαν μερικά άλλα ανατολικά τμήματα της πρώην Ρωμαϊκής "Δαλματίας". Στα εδάφη της μελλοντικής Κροατίας ξεχώριζε επίσης το κρατίδιο του Πρίγκιπα Λιούτεβιντ, που κυβερνούσε τα εδάφη μεταξύ του Δράβου και του Σάβου ("Κάτω Παννονία"), με κέντρο το φρούριό του στο Σίσακ. Αν και ο Πρίγκιπας Λιούτεβιντ και ο λαός του θεωρούνται συνήθως ως "Παννόνιοι Κροάτες", ο ίδιος, λόγω της έλλειψης "αποδείξεων ότι είχαν την αίσθηση Κροατικής ταυτότητας, αναφέρεται ως dux Pannoniae Inferioris (δούκας της Κάτω Παννονίας), απλώς σλάβος, από σύγχρονές του πηγές. Εντούτοις οι Κροάτες έγιναν η κυρίαρχη τοπική δύναμη στη βόρεια Δαλματία απορροφώντας τη Λιμπουρνία και εξαπλώνοντας το όνομά τους με τις κατακτήσεις και το κύρος τους. Στα νότια, αν και είχαν και περιόδους ανεξαρτησίας, οι Ναρεντάνοι "συγχωνεύθηκαν" επίσης αργότερα με τους Κροάτες υπό την εξουσία Κροατών Βασιλιάδων. Με τέτοια εξάπλωση η Κροατία έγινε κυρίαρχη δύναμη και απορρόφησε άλλα κρατίδια μεταξύ Φραγκικής, Βουλγαρικής και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αν και το Χρονικό του Ιερέα της Διοκλείας (στο σημερινό Μαυροβούνιο) έχει απορριφθεί ως αναξιόπιστη πηγή, η αναφερόμενη "Κόκκινη Κροατία" υποδηλώνει ότι οι Κροατικές φατρίες και οικογένειες είχαν εγκατασταθεί νότια μέχρι τη Διοκλεία/Ζέτα και το Δυρράχιο στη σημερινή Αλβανία.
Πρώιμος μεσαίωνας
Τα εδάφη που συνιστούν τη σύγχρονη Κροατία περιήλθαν σε τρεις μεγάλες γεωγραφικές-πολιτικές ζώνες κατά τον Μεσαίωνα, που επηρεάσθηκαν από πανίσχυρες γειτονικές Αυτοκρατορίες - ιδιαίτερα τους Βυζαντινούς, τους Αβάρους και αργότερα τους Ούγγρους, τους Φράγκους και τους Βούλγαρους, που ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο των Βορειοδυτικών Βαλκανίων. Παρ 'όλα αυτά, δύο ανεξάρτητα Σλαβικά δουκάτα αναδείχθηκαν κάποια στιγμή τον 9ο αιώνα: το Δουκάτο της Κροατίας και το Πριγκιπάτο της Παννονίας.
Πριγκιπάτο της Παννονίας (Σαβία)
Όντας προγενέστερα υπό τον έλεγχο των Αβάρων, η Κάτω Παννονία έγινε μεθοριακή επαρχία της Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας γύρω στα 800. Με τη βοήθεια του Βόινομιρ, του πρώτου που ονομάσθηκε Σλαβικός Δούκας της Παννονίας, οι Φράγκοι απέσπασαν τον έλεγχο της περιοχής από τους Αβάρους το 796, πριν διαλύσουν τελείως το βασίλειό τους το 803. Μετά τον θάνατο του Καρλομάγνου το 814, η επιρροή των Φράγκων στην περιοχή μειώθηκε, επιτρέποντας στον Πρίγκιπα Λιούντοβιτ Ποσάβσκι να προκαλέσει μια εξέγερση το 819. Οι Φράγκοι μαργράβοι έστειλαν στρατιές το 820, το 821 και το 822, αλλά και τις τρεις φορές απέτυχαν να συντρίψουν τους στασιαστές. Με τη βοήθεια του Μπόρνα του Γουδουσκανού οι Φράγκοι τελικά νίκησαν το Λιούντεβιτ, που απέσυρε τις δυνάμεις του προς τους "Σέρβους" και τους κατέκτησε, σύμφωνα με τα Φραγκικά Χρονικά.
Στη συνέχεια κατά το μεγαλύτερο διάστημα η Σαβία πιθανόν κυβερνιόταν από τον Δούκα Αρνούλφο της Καρινθίας, μελλοντικό Βασιλιά και Αυτοκράτορα της Ανατολικής Φραγκίας. Όμως ο έλεγχος των Φράγκων δεν ήταν καθόλου ανέφελος. Τα Βασιλικά Φραγκικά Χρονικά μνημονεύουν αρκετές Βουλγαρικές επιδρομές μέχρι τους ποταμούς Σάβο και Δράβο, ως αποτέλεσμα μιας μεθοριακής διένεξης με τους Φράγκους, από το 827. Με μια συνθήκη ειρήνης το 845 οι Φράγκοι επικυρώθηκαν ως κυβερνήτες της Σλαβονίας, ενώ η Συρμία παρέμεινε υπό Βουλγαρική επιρροή. Αργότερα η ανερχόμενη δύναμη της Μεγάλης Μοραβίας απείλησε επίσης τον έλεγχο των Φράγκων στην περιοχή. Σε μια προσπάθεια να ανακόψουν την επιρροή τους οι Φράγκοι επιδίωξαν συμμαχία με τους Μαγυάρους και ανέδειξαν τον τοπικό Σλάβο ηγέτη Μπράσλαβ το 892, ως πιο ανεξάρτητο Δούκα της Κάτω Παννονίας.
Το 896 η εξουσία του εκτεινόταν από τη Βιέννη και τη Βουδαπέστη μέχρι τα νότια Κροατικά δουκάτα και περιελάμβανε το σύνολο σχεδόν των πρώην Ρωμαϊκών Παννονικών επαρχιών (συνολικά 4). Πέθανε πιθανόν γύρω στα 900, πολεμώντας κατά των πρώην συμμάχων του, των Μαγυάρων. Η ιστορία της Σαβίας στη συνέχεια είναι ασαφής και οι ιστορικοί δεν είναι βέβαιοι ποιος την έλεγχε στο μεγαλύτερο μέρος του 10ου αιώνα. Εντούτοις φαίνεται ότι ο ισχυρός ηγέτης Τόμισλαβ, ο πρώτος που στέφθηκε Βασιλιάς, ήταν σε θέση να ασκεί σημαντικό έλεγχο στη Σαβία και τις γειτονικές περιοχές κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Είναι η στιγμή που οι πηγές για πρώτη φορά αναφέρονται σε "Παννονική Κροατία", στο Βυζαντινό έργο του 10ου αιώνα  Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν.
Κροάτες της Δαλματίας
Στο μεταξύ οι Κροάτες της Δαλματίας είχαν καταγραφεί ως υπήκοοι του Βασιλείου της Ιταλίας υπό τον Λοθάριο Α΄ από το 828. Ο Κροάτης Πρίγκιπας Μίσλαβ (835–845) δημιούργησε μια εξαιρετική ναυτική δύναμη και το 839 υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τον Πιέτρο Τραντόνικο, δόγη της Βενετίας. Οι Βενετοί ήρθαν γρήγορα σε σύγκρουση με τους ανεξάρτητους Σλάβους πειρατές της περιοχής της Παγκανίας αλλά δεν κατάφεραν να τους νικήσουν. Ο Βούλγαρος Βασιλιάς Βόρις Α΄ (αποκαλούμενος από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Άρχων της Βουλγαρίας, αφού έκανε τον Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία της Βουλγαρίας) εξαπέλυσε επίσης μακροχρόνιο πόλεμο κατά των Κροατών της Δαλματίας, προσπαθώντας να επεκτείνει το κράτος του μέχρι την Αδριατική.
Τον Μίσλαβ διαδέχθηκε ο Κροάτης Πρίγκιπας Τρίπμιρ Α΄ (845–864). Το 854 έγινε μια μεγάλη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Τρίπμιρ και των Βουλγάρων. Κανείς δεν αναδείχθηκε νικητής και το αποτέλεσμα ήταν η ανταλλαγή δώρων και η εδραίωση της ειρήνης. Ο Τρίπμιρ Α΄ κατόρθωσε να παγιώσει την εξουσία του στη Δαλματία και στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας προς την Παννονία, ιδρύοντας κομητείες ως τρόπο ελέγχου των υπηκόων του (ιδέα που πήρε από τους Φράγκους). Η πρώτη γνωστή γραπτή αναφορά των Κροατών χρονολογείται από τις 4 Μαρτίου 852, σε νόμο του Τρίπμιρ. Ο Τρίπμιρ μνημονεύεται ως ο ιδρυτής της δυναστείας Τριπμίροβιτς, που κυβέρνησε την Κροατία, με διαλείμματα από το 845 ως το 1091. Μετά τον θάνατό του ξέσπασε μια εξέγερση από το Ντομαγκόι, πανίσχυρο ευγενή από το Κνιν και ο γιος του Ζντέσλαβ εξορίστηκε με τους αδελφούς του, Πέταρ και Μούντσιμιρ, στην Κωνσταντινούπολη.
Αντιμετωπίζοντας σειρά ναυτικών απειλών από τους Σαρακηνούς και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο Κροάτης Πρίγκιπας Ντομαγκόι (864–876) ανασυγκρότησε το Κροατικό ναυτικό και βοήθησε τον συνασπισμό του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄ και των Βυζαντινών να καταλάβουν το Μπάρι το 871. Επί της βασιλείας του Ντομαγκόι η πειρατεία ήταν συνηθισμένη πρακτική και υποχρέωσε τους Βενέτους να αρχίσουν να πληρώνουν φόρο για να πλέουν κοντά στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής. Μετά τον θάνατο του Ντομαγκόι τα χρονικά των Βενετών τον ονόμαζαν "Τον χειρότερο Δούκα των Σλάβων", ενώ ο Πάπας Ιωάννης Η΄ αναφερόταν στις επιστολές του στον Ντομαγκόι ως "Διαβόητο δούκα". Ο γιος του Ντομαγκόι, αγνώστου ονόματος, κυβέρνησε για λίγο μεταξύ 876 και 878 με τους αδελφούς του. Αυτοί συνέχισαν την αντιπαράθεση και επιτέθηκαν στις δυτικές πόλεις της Ίστριας το 876 αλλά στη συνέχεια ηττήθηκαν από το Βενετικό ναυτικό. Οι χερσαίες δυνάμεις τους νίκησαν τον Δούκα της Παννονίας Κότσελ (861–874), που ήταν υπό την επικυριαρχία των Φράγκων και έτσι κατέλυσε το υποτελές στους Φράγκους κράτος. Οι πόλεμοι του Ντομαγκόι και των γιων του απελευθέρωσαν τους Κροάτες της Δαλματίας από την επικυριαρχία των Φράγκων. Ο Ζντέσλαβ τον εκθρόνισε το 878 με τη βοήθεια των Βυζαντινών και αναγνώρισε την επικυριαρχία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄. Το 879 ο Πάπας ζήτησε βοήθεια από τον Πρίγκιπα Ζντέσλαβ για ένοπλη συνοδεία εκπροσώπων του στη νότια Δαλματία και στη Ζαχλουμία αλλά στις αρχές Μαΐου του 879 ο Ζντέσλαβ σκοτώθηκε κοντά στο Κνιν, σε μια εξέγερση υπό την ηγεσία του Μπράνιμιρ, συγγενούς του Ντομαγκόι, που υποκινήθηκε από τον Πάπα της Ρώμης, φοβούμενο τη δύναμη των Βυζαντινών.
Οι ενέργειες του Μπράνιμιρ (879–892) εγκρίθηκαν από την Αγία Έδρα για να απομακρύνουν τους Κροάτες ακόμη περισσότερο από το Βυζάντιο και να τους φέρουν εγγύτερα στη Ρώμη. Ο Δούκας Μπράνιμιρ έγραψε στον Πάπα Ιωάννη Η΄ επιβεβαιώνοντας την απόσπασή του αυτή από τους Βυζαντινούς και τη δέσμευσή του στον Πάπα της Ρώμης. Κατά την πανηγυρική θεία λειτουργία στην Εκκλησία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη το 879, ο Πάπας έδωσε τις ευλογίες του στον δούκα και σε όλο τον Κροατικό λαό, πράγμα για το οποίο ενημέρωσε τον Μπράνιμιρ στα γράμματά του, στα οποία ο Μπράνιμιρ αναγνωριζόταν ως Δούκας των Κροατών (Dux Chroatorum). Κατά τη βασιλεία του η Κροατία διατήρησε την κυριαρχία της έναντι τόσο της Αγίας Ρωμαϊκής όσο και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έγινε πλήρως αναγνωρισμένο κράτος. Μετά τον θάνατο του Μπράνιμιρ ο Πρίγκιπας Μούντσιμιρ (892–910), αδελφός του Ζντέσλαβ, ανέλαβε τον έλεγχο της Δαλματίας και την κυβέρνησε ανεξάρτητα τόσο από τη Ρώμη όσο και από το Βυζάντιο ως divino munere Croatorum dux (ελέω Θεού, δούκας των Κροατών). Στη Δαλματία τον Μούντσιμιρ διαδέχθηκε ο Δούκας Τόμισλαβ (910–928). Ο Τόμισλαβ απέκρουσε με επιτυχία τις επιδρομές των έφιππων Μαγυάρων των Αρπάντ, τους εξεδίωξε πέρα από τον Ποταμό Σάβο και συνένωσε τους Κροάτες της (δυτικής) Παννονίας και της Δαλματίας σε ένα κράτος.
Βασίλειο της Κροατίας 925–1102
Ο Τόμισλαβ (910–928) έγινε βασιλιάς της Κροατίας το 925. Το κύριο αποδεικτικό στοιχείο ότι ο Τόμισλαβ στέφθηκε βασιλιάς προκύπτει με τη μορφή επιστολής γραμμένης το 925, σωζώμενης μόνο σε αντίγραφα του 16ου αιώνα, από τον Πάπα Ιωάννη Ι΄, που αποκαλεί τον Τόμισλαβ rex Chroatorum (βασιλέα των Κροατών). Σύμφωνα με το Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν ο στρατός και το ναυτικό του Τόμισλαβ θα μπορούσε να αποτελείτο από περίπου 100.000 πεζικό, 60.000 ιππείς και 80 μεγαλύτερα και 100 μικρότερα πολεμικά πλοία, αλλά γενικά αυτό δεν θεωρείται αξιόπιστο. Το Κροατικό Βασίλειο ως σύμμαχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας βρισκόταν σε σύγκρουση με την ανερχόμενη Βουλγαρική Αυτοκρατορία υπό τον Τσάρο Συμεών Α΄. Το 923 λόγω μιας συμφωνίας του Πάπα Ιωάννη Ι΄ με τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης η κυριαρχία των Βυζαντινών παραλιακών πόλεων της Δαλματίας περιήλθε υπό τη διοίκηση του Τόμισλαβ. Ο πόλεμος κλιμακώθηκε στις 27 Μαΐου 927, στη μάχη των Βοσνιακών Υψιπέδων, μετά την κατάκτηση των Σέρβων και τη διαφυγή μερικών στο Κροατικό Βασίλειο. Εκεί οι Κροάτες, υπό την ηγεσία του βασιλιά τους Τόμισλαβ, νίκησαν ολοκληρωτικά τον Βουλγαρικό στρατό υπό τον στρατιωτικό διοικητή Αλογκόμποτουρ και ανέκοψαν την επέκταση του Συμεών προς τα δυτικά. Η κεντρική πόλη της πεδιάδας του Ντούβνο ονομάστηκε Τομίσλαβγκραντ ("πόλη του Τόμισλαβ") προς τιμή του τον 20ό αιώνα.
Τον Τόμισλαβ διαδέχθηκε ο Τρίπμιρ Β΄ (928–935) και ο Κρέζιμιρ Α΄ (935–945), αλλά η περίοδος αυτή, στο σύνολό της, είναι σκοτεινή. Ο Μίροσλαβ (945–949) δολοφονήθηκε από τον στρατηγό του Πρίμπινα σε μια εσωτερική διαμάχη για την εξουσία, χάνοντας μέρος των νησιών και των παραλιακών πόλεων. Ο Κρέζιμιρ Β΄ (949–969) διατήρησε σχετικά καλές σχέσεις με τις Δαλματικές πόλεις ενώ ο γιος του Στιέπαν Ντρζίσλαβ (969–997) συνήψε καλύτερες σχέσεις με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έλαβε επίσημα εξουσία επί των Δαλματικών πόλεων. Οι τρεις γιοί του, Σβέτοσλαβ (997–1000), Κρέζιμιρ Γ΄ (1000–1030) και Γκόισλαβ (1000–1020) ξεκίνησαν μια βίαιη διαμάχη για τον θρόνο, αδυνατίζοντας το κράτος και χάνοντας ακόμη περισσότερο τον έλεγχο. Ο Κρέζιμιρ Γ΄ και ο αδελφός του Γκόισλαβ συγκυβέρνησαν από το 1000 ως το 1020 και προσπάθησαν να αποσπάσουν τον έλεγχο επί των χαμένων Δαλματικών πόλεων από τους Βενετούς. Τον Κρέζιμιρ διαδέχθηκε ο γιος του Στιεπάν Α΄ (1030–1058), που προσπάθησε να ενισχύσει τη συμμαχία με τους Βυζαντινούς, όταν το 1039 έστειλε ένα μέρος του στόλου σε πόλεμο κατά των Αράβων, με αντάλλαγμα την ανοχή τους για την απόσπαση του Ζαντάρ από τη Βενετία, άλλο σύμμαχό τους. Πράγματι το κατέλαβε αλλά αργότερα οι περιστάσεις άλλαξαν και το έχασε.
Ο Κρέζιμιρ Δ΄ (1058–1074) κατάφερε να πείσει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία να τον επικυρώσει ως ανώτατο άρχοντα των Δαλματικών πόλεων. Η Κροατία υπό τον Κρέζιμιρ Δ΄ αποτελείτο από δώδεκα κομητείες και ήταν ελάχιστα μεγαλύτερη από την εποχή του Τόμισλαβ και περιελάμβανε το πλησιέστερο νότιο Δαλματικό δουκάτο της Παγκανίας. Εξαρχής συνέχισε την πολιτική του πατέρα του αλλά διατάχθηκε αμέσως από τον Πάπα Νικόλαο Β΄ πρώτα το 1059 και κατόπιν το 1060 να μεταρρυθμίσει την Κροατική Εκκλησία σύμφωνα με το Ρωμαϊκό τελετουργικό. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό για τον παπισμό στον απόηχο του Μεγάλου Σχίσματος του 1054.
Τον διαδέχθηκε ο Ντμίταρ Ζβόνιμιρ, που ήταν από τον κλάδο Σβετοσλάβιτς του Οίκου των Τριπμίροβιτς και Μπαν (Διοικητής) της Σλαβονίας (1064–1075). Στέφθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1076 στη Σαλώνα στη Βασιλική των Αγίων Πέτρου και Μωυσή από απεσταλμένο του Πάπα Γρηγόριου Ζ΄.
Λίγο μετά τον θάνατό του ξέσπασαν εμφύλιος πόλεμος και ταραχές καθώς ευγενείς από τον βορρά επέλεξαν τον Λαδίσλαο Α΄ για Βασιλιά της Κροατίας. Το 1093 ευγενείς από τον νότο εξέλεξαν νέο ηγεμόνα, τον Βασιλιά Πέταρ Σβάτσιτς (βασίλεψε 1093–1097), που κατόρθωσε να ενώσει το Βασίλειο γύρω από την πρωτεύουσά του στο Κνιν. Ο στρατός του αντιστάθηκε απωθώντας ουγγρικές επιθέσεις και αποκατέστησε τον έλεγχο της Κροατίας μέχρι τον ποταμό Σάβο. Ανασυγκρότησε τις δυνάμεις του στην Κροατία και προέλασε στο Όρος Γκβόζντ, όπου αντιμετώπισε τον κύριο Ουγγρικό στρατό υπό τον Βασιλιά Κόλομαν Α΄ της Ουγγαρίας. Το 1097, στη Μάχη του Όρους Γκβοζντ, ο τελευταίος ιθαγενής βασιλιάς Πέτρος σκοτώθηκε και οι Κροάτες ηττήθηκαν κατά κράτος (λόγω αυτού το βουνό με τον καιρό μετονομάστηκε σε Πέτροβα Γκόρα, "Βουνό του Πέτρου"). Το 1102 ο Κόλομαν επέστρεψε πανίσχυρος στο Βασίλειο της Κροατίας και διαπραγματεύθηκε με τους Κροάτες φεουδάρχες με αποτέλεσμα την ένωση του Ουγγρικού και του Κροατικού στέμματος (με το στέμμα της Δαλματίας να παραμένει ξεχωριστό από εκείνο της Δαλματίας).
Προσωπική Ένωση με την Ουγγαρία (1102–1918)
Στην ένωση με την Ουγγαρία θεσμικά όργανα της χωριστής Κροατικής κρατικής υπόστασης διατηρήθηκαν μέσω του "Σάμπορ" (συνέλευση Κροατών ευγενών) και του "μπαν" (αντιβασιλέα). Επιπλέον οι Κροάτες ευγενείς διατήρησαν τις γαίες και τους τίτλους τους. Ο Κόλομαν διατήρησε τον θεσμό του Σάμπορ και απάλλαξε του Κροάτες από φόρους επί της γης τους. Οι διάδοχοι του Κόλομαν συνέχισαν να στέφονται ως Βασιλείς της Κροατίας ξεχωριστά στο Μπίογκραντ να Μόρου (στις Δαλματικές ακτές). Ο Ούγγρος βασιλιάς εισήγαγε επίσης μια παραλλαγή του φεουδαρχικού συστήματος. Μεγάλα φέουδα παραχωρήθηκαν σε ιδιώτες, που τα υπερασπίζονταν έναντι εξωτερικών εισβολών, δημιουργώντας έτσι ένα σύστημα για την άμυνα ολόκληρου του κράτους. Ομως, επιτρέποντας στους ευγενείς να αποκτήσουν περισσότερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη, το ίδιο το βασίλειο έχασε την επιρροή του πάνω στις πανίσχυρες οικογένειες των ευγενών. Στην Κροατία οι Σούμπιτς ήταν μια από τις παλαιότερες οικογένειες Κροατών ευγενών και επρόκειτο να γίνουν ιδιαίτερα ισχυροί και σημαντικοί, κυβερνώντας την περιοχή μεταξύ των ποταμών Ζρμάνια και Κρκα. Η τοπική οικογένεια ευγενών από το νησί Κρκ (που αργότερα πήραν το επώνυμο Φράνκοπαν) θεωρείται συχνά η δεύτερη σημαντικότερη μεσαιωνική οικογένεια, καθώς κυβέρνησε πάνω από τη βόρεια Αδριατική και είναι εκείνη που εισήγαγε μια από τις παλαιότερες Ευρωπαϊκές νομοθεσίες, το Νομικό Κώδικα του Βίνοντολ (1288). Και οι δύο οικογένειες έδωσαν πολλούς ιθαγενείς μπαν της Κροατίας. Αλλες ισχυρές οικογένειες ήταν οι Νέλιπιτς από τη Δαλματική Ζαγκόρα (14ος-15ος αιώνας), οι Κάτσιτς, που κυβέρνησαν την Παγκανία και ήταν γνωστοί για την πειρατεία και τους πολέμους κατά της Βενετίας (12ος-13ος αιώνας), οι Κουριάκοβιτς, κλάδος της παλιάς Κροατικής οικογένειας ευγενών Γκούσιτς από την Κρμπάβα (14ος-16ος αιώνας), οι Μπάμπονιτς, που κυβέρνησαν από τον ποταμό Κούπα στα δυτικά μέχρι τους Βέρμπας και Μπόσνα στα ανατολικά και ήταν μπαν της Σλαβονίας (13ος-14ος αιώνας) και η οικογένεια Ιλότσκι, που κυβέρνησε πόλεις-οχυρά της Σλαβονίας και ανέβηκε στην εξουσία το 15ο αιώνα. Την περίοδο αυτή στην Κροατία απέκτησαν επίσης εκτάσεις και οικονομική δύναμη οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες Ιππότες.
Το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, κατά τον ανταγωνισμό των δυναστειών Αρπάντ και Ανζού, η οικογένεια Σούμπιτς έγινε πανίσχυρη υπό τον Παύλο Α΄ Σούμπιτς του Μπρίμπιρ, που υπήρξε ο μακροβιότερος Κροάτης Μπαν (1274–1312), κατέκτησε τη Βοσνία και αυτοανακηρύχθηκε "Άρχοντας όλων των Βοσνίων" (1299–1312), διόρισε τον αδελφό του Μλάντεν Α΄ Σούμπιτς Μπαν της Βοσνίας (1299–1304) και βοήθησε τον Κάρολο του Οίκου των Ανζού να γίνει βασιλιάς της Ουγγαρίας. Μετά τον θάνατό του το 1312 ο γιος του Μλάντεν Β΄ Σούμπιτς ήταν Μπαν της Βοσνίας(1304–1322) και Μπαν της Κροατίας (1312–1322). Οι βασιλιάδες του Οίκου των Ανζού σχεδίαζαν να ενισχύσουν το βασίλειο συγκεντρώνοντας την εξουσία και τον έλεγχο στα χέρια τους αλλά για να το πραγματοποιήσουν έπρεπε να περιορίσουν τη δυναμη των ανώτερων ευγενών. Ηδη ο Κάρολος Α΄ προσπάθησε να συντρίψει την αυτονομία των αριστοκρατών, σχέδιο που ολοκλήρωσε ο γιος του Λουδοβίκος ο Μέγας (1342–1382), στηριζόμενος από τους κατώτερους ευγενείς και τις πόλεις. Και οι δύο κυβερνούσαν χωρίς το κοινοβούλιο και οι εσωτερικές διαμάχες των ευγενών απλώς εξυπηρέτησαν τα σχέδιά τους. Αυτό κατέληξε στην ήττα του Μλάντεν στη μάχη της Μπλίσκα το 1322 από ένα συνασπισμό αρκετών Κροατών ευγενών και Δαλματικών παραλιακών πόλεων με την υποστήριξη του ίδιου του Βασιλιά και την ανταλλαγή το 1347 του Κάστρου Οστρόβιτσα με εκείνο του Ζριν στην Κεντρική Κροατία (έτσι αυτός ο κλάδος της οικογένειας Σούμπιτς πήρε το όνομα Ζρίνσκι). Τελικά και οι οικογένειες Μπάμπονιτς και Νέλιπιτς υπέκυψαν επίσης στην επιθετικότητα του βασιλιά κατά των ευγενών αλλά με το συγκεντρωτισμό της εξουσίας ο Λουδοβίκος κατόρθωσε να υποχρεώσει τη Βενετία με τη Συνθήκη του Ζαντάρ το 1358 να παραιτηθεί από τις κτήσεις της στη Δαλματία. Οταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος πέθανε χωρίς διάδοχο το ζήτημα της διαδοχής παρέμενε ανοικτό. Το βασίλειο για μια ακόμη φορά γνώρισε περίοδο εσωτερικής αναταραχής. Εκτός από την κόρη του Λουδοβίκου Μαρία, τον θρόνο διεκδίκησε ο στενότερος άρρην συγγενής του βασιλιά Κάρολος Γ΄ της Νάπολης. Τον Φεβρουάριο του 1386, δύο μήνες μετά τη στέψη του, δολοφονήθηκε με εντολή της βασίλισσας Ελισσάβετ της Βοσνίας. Οι υποστηρικτές του, μπαν Ιωάννης της Πάλισνα, Ιωάννης Χόρβατ και Στιέπαν Λάτσκοβιτς σχεδίασαν μια εξέγερση εναντίον τους και κατόρθωσαν να φυλακίσουν την Ελισσάβετ και τη Μαρία. Με εντολή του Ιωάννη της Πάλισνα η Ελισσάβετ στραγγαλίστηκε. Απαντώντας οι Μαγυάροι έστεψαν βασιλιά τον σύζυγο της Μαρίας Σιγισμόνδος του Λουξεμβούργου.
Με την εισβολή των Οθωμανική Αυτοκρατορία να πλησιάζει του Ουγγροκροατικό βασίλειο, ο στρατός του Σιγισμόνδου υπέστη συντριπτική ήττα στη Μάχη της Νικόπολης (Βουλγαρία) (1396) και, μην έχοντας νέα του βασιλιά, ο τότε Κροάτης μπαν που κυβερνούσε Στιέπαν Λάτσκοβιτς και οι ευγενείς προσκάλεσαν τον γιο του Κάρολου Γ΄ Λαδίσλαο της Νάπολης να γίνει ο νέος βασιλιάς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Ματωμένο Σαμπόρ του Κρίζεφτσι (οργανωμένη δολοφονία του Κροάτη μπαν Στιέπαν Λάτσκοβιτς και των οπαδών του από τον Βασιλιά Σιγισμόνδο) το 1397, την απώλεια του ενδιαφέροντος για το στέμμα από τον Λαδίσλαο, την πώληση της Δαλματίας στη Βενετία το 1403 και τη διάδοση του ονόματος της Κροατίας στον βορρά και της Σλαβονίας στην ανατολή. Οι δυναστικές διαμάχες δεν σταμάτησαν και με την Οθωμανική εισβολή στη Βοσνία ξεκίνησαν οι πρώτες σύντομες επιδρομές σε Κροατικό έδαφος, που απέκρουαν μόνο ντόπιοι ευγενείς.
Καθώς άρχιζε η Τουρκική εισβολή στην Ευρώπη, η Κροατία έγινε πάλι για μια ακόμη φορά μια μεθοριακή περιοχή μεταξύ δύο μεγάλων δυνάμεων στα Βαλκάνια. Οι Κροατικές στρατιωτικές δυνάμεις πολέμησαν σε πολλές μάχες υπό τη διοίκηση του Ιταλού Φραγκισκανού αδελφού ιερέα Ιωάννη Καπιστράνο, του Ούγγρου Αρχιστράτηγου Ιωάννη Ουνιάδη και του Ούγγρου Βασιλιά Ματθία Κορβίνου, όπως τη μακρά εκστρατεία του Ουνιάδη (1443–1444), τη Μάχη της Βάρνας (1444), τη δεύτερη μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1448) και συνέβαλαν στις Χριστιανικές νίκες επί των Οθωμανών στην πολιορκία του Βελιγραδίου (1456) και την πολιορκία του Γιάιτσε (1463). Εκείνη την εποχή υπέστησαν μεγάλη ήττα στη Μάχη της Κρμπάβα (Λίκα, Κροατία) το 1493 και σταδιακά έχασαν σημαντικά εδάφη προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Πάπας Λέων Ι΄ ονόμασε την Κροατία προπύργιο του Χριστιανισμού (Antemurale Christianitatis) το 1519, δεδομένου ότι πολλοί Κροάτες στρατιώτες συνέβαλαν σημαντικά στον αγώνα κατά των Οθωμανών Τούρκων. Ανάμεσά τους ήταν ο μπαν Πέταρ Μπερίσλαβιτς, που πέτυχε μια νίκη στη Ντούμπιτσα, στον ποταμό Ούνα το 1513, ο καπετάνιος του Σένι και πρίγκιπας του Κλις Πέταρ Κρούζιτς, που υπερασπίστηκε το Φρούριο του Κλις επί 25 σχεδόν χρόνια, ο καπετάνιος Νίκολα Γιούρισιτς που αποκρούσθηκε από σαφώς υπέρτερη Τουρκική δύναμη καθ΄ οδόν προς τη Βιέννη το 1532, ή ο μπαν Νικόλα Σούμπιτς Ζρίνσκι, που βοήθησε να σωθεί η Πέστη από την άλωση το 1542 και πολέμησε στη Μάχη του Σίγκετβαρ το 1566. Κατά την Οθωμανική κατάκτηση δεκάδες χιλιάδες Κροατών μεταφέρθηκαν στην Τουρκία, όπου έγιναν σκλάβοι.
Η Μάχη του Μοχάτς (1526) και ο θάνατος του Βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ τερμάτισαν τον Ουγγρικό έλεγχο επί της Κροατίας. Το 1526 το Ουγγρικό κοινοβούλιο εξέλεξε δύο ξεχωριστούς βασιλιάδες, τον Ιωάννη Ζαπόλια και τον Φερδινάνδο Α΄ τον Αψβούργο, αλλά η επιλογή του Κροατικού σαμπόρ στο Τσέτιν ήταν υπέρ του Φερδινάνδου Α΄, καθώς τον εξέλεξαν ως νέο βασιλιά της Κροατίας την 1 Ιανουαρίου 1527, ενώνοντας και τις δύο χώρες υπό την κυριαρχία των Αψβούργων. Σε αντάλλαγμα πήραν την υπόσχεση για τα ιστορικά δικαιώματα, ελευθερίες και νόμους τους και την υπεράσπιση του Κροατικού Βασιλείου.
Εντούτοις το Ουγγροκροατικό βασίλειο δεν ήταν αρκετά προετοιμασμένο και οργανωμένο και η Οθωμανική Αυτοκρατορία επεκτάθηκε περισσότερο το 16ο αιώνα για να συμπεριλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Σλαβονίας, τη Βοσνία και τη Λίκα (γύρω από τις Λίμνες Πλίτβιτσε). Χάριν της αναχαίτισης της Οθωμανικής κατάκτησης και της πιθανής επίθεσης κατά της πρωτεύουσας Βιέννης, οι μεγάλες περιοχές της Κροατίας και της Σλαβονίας (ακόμη και η Ουγγαρία και η Ρουμανία), που συνόρευαν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία οργανώθηκαν ως Στρατιωτική Μεθόριος, που διοικείτο άμεσα από το στρατιωτικό αρχηγείο της Βιέννης. Η εισβολή προκάλεσε μετανάστευση των Κροατών και η περιοχή που ερημώθηκε επικοίστηκε στη συνέχεια από Σέρβους, Βλάχους, Γερμανούς και άλλους. Οι αρνητικές συνέπειες της φεουδαρχίας κλιμακώθηκαν το 1573 όταν οι χωρικοί στη βόρεια Κροατία και στη Σλοβενία εξεγέρθηκαν κατά των φεουδαρχών αρχόντων τους λόγω διαφόρων αδικιών. Μετά την πτώση του φρουρίου του Μπίχατς το 1592, μικρές μόνο περιοχές της Κροατίας παρέμεναν ελεύθερες. Τα απομείναντα 16.800 τετραγωνικά χιλιόμετρα αναφέρονταν ως τα reliquiae reliquiarum (υπόλοιπο του υπολοίπου) του κάποτε μεγάλου Κροατικού βασιλείου.
Οι Κροάτες ανέκοψαν την Οθωμανική προέλαση στην Κροατία στη μάχη του Σίσακ το 1593, 100 χρόνια μετά την ήττα στην Κρμπάβα και ο σύντομος Δεκατριετής Τουρκικός Πόλεμος τερματίστηκε με την Ειρήνη του Ζιτβατορόκ το 1606, μετά τον οποίο οι τάξεις των Κροατών προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να έχουν τα δικά τους εδάφη στη Στρατιωτική Μεθόριο που επανήλθε σε ισχύ από τον Κροάτη μπαν, κατορθώνοντας να επανακτήσουν μια μικρή έκταση από τα χαμένα εδάφη αλλά όχι μεγάλα τμήματα του Κροατικού Βασιλείου (σημερινή δυτική Βοσνία και Ερζεγοβίνη), έτσι τα σημερινά σύνορα μεταξύ των δύο χωρών είναι απομεινάρι αυτής της έκβασης.