cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Φαρρών
Δήμος Φαρών (1835-1912)
Το 1841 με το Βασιλικό Διάταγμα της 22ης Ιανουαρίου συγχωνεύτηκε στον δήμο, ο Δήμος Νεζερών και τμήμα του Δήμου Παναχαιών. Ο διευρυμένος Δήμος Φαρών κατατάχτηκε στην Β΄ τάξη με 4.314 κατοίκους. Προστέθηκαν τα εξής χωριά: Κάλανος, Πλάτανος, Δενδρά, Καλάνιστρα, Λακκώματα, Κομπηγάδι, Σποδιάνα, Λόπεσι, Συκιές, Παλιά Γουρζούμισσα, Κασνέσι, Μαζαράκι, Μπρακουμάδι, Κώμη, Ζουμπάτα, Τράκα, Μπολιώτη, Τσιπάτα, Μπάπα, Κριθαράκια, Ρίκαβα, Σάπια Βρύση, Παλούμπι, Βυτινέικα, Καλανιάρα, Καλύβια, Λαλικώστα, Καρμοκαλαίκα, Λάλουσι, Καρμολέικα, Μπούγα. Επίσης, οι μόνες Ευαγγελιστρίας και Χρυσοποδαριτίσσης.
Σε απογραφές πληθυσμού είχε 5.209 κατοίκους το 1848, 6.280 το 1861 και 9.147 το 1907. Το 1903 ο Χρήστος Κορύλλος στο σύγγραμμα του Χωρογραφία της Ελλάδος αναφέρει για τον Δήμο Φαρών πληθυσμό 8.356 κατοίκων.
Ο Δήμος Φαρών ήταν κατά το πλείστον ορεινός και χαρακτητιζόταν ως μεσόγειος καθώς βρεχόταν σε κανένα σημείο του από θάλασσα.
Δήμος Φαρρών (1997-2010)
Ο Δήμος Φαρρών δημιουργήθηκε ξανά το 1997 σύμφωνα με το Διοικητικό Σχέδιο «Καποδίστριας». Αποτελούνταν από 16 δημοτικά διαμερίσματα και 50 οικισμούς και έδρα του ήταν η Χαλανδρίτσα. Έδρες των δημοτικών διαμερισμάτων (πρώην κοινότητες) του δήμου ήταν τα χωριά: Χαλανδρίτσα, Βασιλικό, Ελληνικό, Ίσωμα, Καλάνιστρα, Κάλανος, Καλούσι, Καταρράκτης, Κριθαράκια, Λακκώματα, Μοίραλι, Νέο Κομπηγάδι, Πλατανόβρυση, Σταροχώρι, Φαραί, Χρυσοπηγή.
Βάσει της απογραφής του 2001 είχε πληθυσμό που ανερχόταν 5.453 κατοίκους.
Ο δήμος ανήκε στον Νομό Αχαΐας και συνόρευε με τον Δήμο Καλαβρύτων στα ανατολικά, τον Δήμο Τριταίας στα νότια, τον Δήμο Ωλενίας στα δυτικά, τον Δήμο Βραχναιίκων στα βορειοδυτικά, τον Δήμο Μεσσάτιδος στα βόρεια και με την Κοινότητα Λεοντίου στα βορειοανατολικά, καθώς και ένα τμήμα του στο νότιο-νοτιοανατολικό του άκρο με τον Δήμο Αροανίας.
Δημοτικά διαμερίσματα (1997-2010)
Στον «καποδιστριακό» δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Αξιοθέατα
Στην Χαλανδρίτσα υπάρχει Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Τοπικής Ιστορίας το οποίο στεγάζεται σε έναν αναπαλαιωμένο πετρόχτιστο νερόμυλο. Στο ίδιο χωριό υπάρχουν ερείπια κάστρου (ονομαζόμενο Παλαιόπυργος) που χρονολογείται από την εποχή που η Χαλανδρίτσα ήταν έδρα βαρόνου, καθώς και μυκηναϊκός οικισμός και νεκροταφείο τα οποία «ήλθαν στο φως» το 1985 και σήμερα αποτελούν έναν επισκέψιμο χώρο.
Στο Σταροχώρι υπάρχει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και στην περιοχή της Πλατανόβρυσης βρίσκονται η βυζαντινή τρίκλιτη βασιλική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπως και η ιστορική Μονή Μπαμπιώτη.
Αθλητισμός
Στον αθλητικό τομέα στον δήμο λειτουργούν και εδρεύουν τα σωματεία, Α.Π.Σ. Δόξα Χαλανδρίτσας, Α.Ο. Πείρος Ισώματος, Α.Ο. Βασιλικού και Α.Ο. Σταροχώρι, Φαραϊκός Α.Ο., όλοι ποδοσφαιρικοί συλλόγοι και οι οποίοι ανήκουν στο δυναμικό της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ε.Π.Σ.) Αχαΐας.
Υπάρχουν πέντε γήπεδα ποδοσφαίρου, όλα στην έδρα κάθε συλλόγου, ενώ επίσης στο χωριό Πρέβεδος υπάρχει Αθλητικό Κέντρο με τρία γήπεδα: δύο με φυσικό χόρτο και ένα πλαστικό.
Στη θέση Ρέντες ανάμεσα στην Χαλανδρίτσα και στο χωριό Βαλμαντούρα, εντός όμως των ορίων της Κοινότητος Χαλανδρίτσας, βρίσκεται το υπό κατασκευή Αυτοκινητοδρόμιο Πάτρας που εφόσον υλοποιηθεί προβλέπεται να φέρει ιδιαίτερη ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή.
Στα χωριά Βασιλικό και Πλατανόβρυση λειτουργούν πάρκα τοξοβολίας.
Γενική εικόνα
Ως ένας κατεξοχήν αγροτικός δήμος η τοπική οικονομία βασιζόταν στον πρωτογενή τομέα παραγωγής και βασικοί τομείς απασχόλησης αποτελούσαν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Υπάρχουν επίσης στην έκταση του, διάφορα καταστήματα και ποικίλες επιχειρήσεις, καθώς και κάτοικοι του δήμου οι οποίοι εξασκούν ελεύθερα επαγγέλματα και παρέχουν υπηρεσίες υπηρεσίες, όπου σαν σύνολο συνθέτουν την οικονομία της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αχαΐας * Δ
Σωτήριος Γερούσης
Γεννήθηκε στη Σμύρνη γύρω στα 1803, είχε άλλα τρία αδέρφια και καταγόταν από σπουδαία εμπορική οικογένεια του Ιονίου. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και εγκαταστάθηκε για τις ανάγκες αυτού στην Ερμούπολη της Σύρου και στη συνέχεια στην Πάτρα, η οποία απετέλεσε και την έδρα της επιχείρησής του. Σύντομα ο εμπορικός οίκος Γερούση καταξιώθηκε στον ευρωπαϊκό χώρο διατηρώντας υποκαταστήματα στο Λονδίνο, την Τεργέστη, τη Σμύρνη κ.α. Ήταν ιδρυτής της ασφαλιστικής εταιρείας Ανατολή καθώς και διαφόρων άλλων ναυτικών επιχειρήσεων. Στην Πάτρα η οικογένεια Γερούση ανέπτυξε πλούσια κοινωνική δραστηριότητα ενώ ο ίδιος είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Σωτηριος
DHCP
Το TCP/IP πρωτόκολλο είναι ουσιαστικά ένα λογισμικό που τρέχει σε έναν router και σε υπολογιστή και διευθετεί όλα τα θέματα επικοινωνίας με αυτόν τον υπολογιστή και άλλους που χρησιμοποιούν αυτό το πρωτόκολλο ως γλώσσα. Για να δουλέψει το ίδιο λογισμικό σε τόσους πολλούς υπολογιστές υπάρχει η ανάγκη να το ξεκινήσουμε σε κάθε υπολογιστή με τις αντίστοιχες παραμέτρους για αυτόν και για τη θέση του στο δίκτυο. Η αρχικοποίηση (initialisation) αυτή μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια της εκκίνησης (αν το πρωτόκολλο είναι συγχωνευμένο στο λειτουργικό σύστημα) ή με την κλήση του πρωτοκόλλου από κάποια εφαρμογή (αν το πρωτόκολλο υπάρχει στην εφαρμογή). Οι παράμετροι αυτές μπορούν να οριστούν τοπικά, για κάθε υπολογιστή ξεχωριστά. Κάτι τέτοιο όμως δημιουργεί αρκετά προβλήματα:
Όλοι αυτοί οι λόγοι οδήγησαν στην ανάγκη για έναν αυτόματο μηχανισμό διαχείρισης των TCP/IP πρωτοκόλλων. Ο DHCP είναι αυτή τη στιγμή ο πιο προηγμένος μηχανισμός για τη δουλειά αυτή.
Ιστορική Αναδρομή
Παλαιότερα τα περισσότερα βασισμένα σε TCP/IP δίκτυα ήταν μικρά και στατικά. Κάτι τέτοιο έκανε εφικτή την δια χειρός αλλαγή και ρύθμιση των διευθύνσεων οι οποίες αποθηκεύονταν στη μνήμη του υπολογιστή. Αν χρειαζόταν ποτέ ένας υπολογιστής να αλλάξει διεύθυνση τότε αυτό γινόταν από την κονσόλα του και συνήθως απαιτούσε και επανεκκίνηση.
Ένα άλλο πρωτόκολλο, το BOOTP, αναπτύχθηκε επίσης για να επιτρέψει σε αυτά τα workstations να λαμβάνουν τις παραμέτρους του TCP/IP παράλληλα με άλλα δεδομένα του λειτουργικού συστήματος που χρειάζονταν για να ξεκινήσει το workstation να λειτουργεί κανονικά μετά την εκκίνηση του. Αυτό επέτρεπε ρυθμίσεις σε πιο ευρέα δίκτυα καθώς δεν ήταν περιορισμένο σε ένα κομμάτι του δικτύου. Το BOOTP στη συνέχεια εμπλουτίστηκε από το BOOTP extension mechanism, χρησιμοποιώντας στο τελευταίο πεδίο του frame πιο συγκεκριμένα δεδομένα και επιλογές μηνυμάτων. Αυτή η έκδοση του BOOTP έμελλε να είναι ο πρόγονος του DHCP.
Η επόμενη προσθήκη στο BOOTP μας έδωσε το Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP). Υπάρχουν δύο κύριες διαφορές μεταξύ των δύο πρωτοκόλλων. Καταρχάς το DHCP ορίζει μηχανισμούς διαμέσου των οποίων μπορούν να μοιραστούν διευθύνσεις στους πελάτες (clients) πεπερασμένης χρήσης ώστε να μπορούμε εύκολα να κάνουμε αναδιοργάνωση των διευθύνσεων και να τις δώσουμε σε διαφορετικούς πελάτες. Ακόμα το DCHP παρέχει στον πελάτη το μηχανισμό με τον οποίο μόνος του μπορεί να ανασύρει τις πληροφορίες που χρειάζεται για να λειτουργήσει στο δίκτυο.
Το DHCP παρέχει ένα framework για να περνάνε πληροφορίες για τις ρυθμίσεις μέσω ενός TCP/IP δικτύου. Επίσης είναι βασισμένο στο BOOTP, γεγονός που του δίνει τη δυνατότητα για αυτόματο καθορισμό επαναχρησιμοποιήσιμων διευθύνσεων και επιπρόσθετες επιλογές ρυθμίσεων. Ακόμα το DHCP είναι πλήρως συμβατό με το BOOTP. Το DHCP έρχεται με ένα προκαθορισμένο αριθμό από επιλογές που έχει κληρονομήσει από το extension mechanism του BOOTP, προσθέτοντας κάποιες ακόμα πληροφορίες, και είναι ανοιχτό για περαιτέρω επέκταση, κληρονομώντας έτσι την επεκτασιμότητα του BOOTP.
Εισαγωγή στο πρωτόκολλο
To DHCP παρέχει παραμέτρους ρυθμίσεων για ένα μοντέλο δικτύου πελάτη-διακομιστή. Οι DHCP server hosts δεσμεύουν τις διευθύνσεις του δικτύου και στέλνουν τις πληροφορίες για αυτές στους client-hosts. Το DHCP αποτελείται από δύο τμήματα. Το πρώτο είναι το πρωτόκολλο που στέλνει παραμέτρους ρυθμίσεων από τον server στον host και το δεύτερο είναι ο μηχανισμός για να αντιστοιχίζει τις διευθύνσεις στους hosts.
Αντιστοίχιση διευθύνσεων IP
Το DHCP υποστηρίζει 3 μηχανισμούς για να αντιστοιχίζει διευθύνσεις. Αυτοί είναι:
Αποστολή παραμέτρων ρύθμισης
Ο πελάτης στέλνει μήνυμα στο διακομιστή για να του ζητήσει τις παραμέτρους και ο server ανταποκρίνεται με ένα μήνυμα που τις περιέχει.
Δέσμευση Διευθύνσεων δικτύου
Όπως προαναφέρθηκε το DHCP έχει 3 μηχανισμούς για να δεσμεύει και να αντιστοιχίζει διευθύνσεις δικτύου. Ένα δίκτυο μπορεί να χρησιμοποιεί έναν η περισσότερους μηχανισμούς ανάλογα με την απόφαση του διαχειριστή του. Η δυναμική αντιστοίχιση είναι ο μόνος από τους 3 μηχανισμούς που επιτρέπει αυτόματη επαναχρησιμοποίηση μίας διεύθυνσης που δεν χρειάζεται πια από τον πελάτη στον οποίο δόθηκε. Έτσι η δυναμική αντιστοίχηση είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη για δίκτυα που αποτελούνται από πολλούς πελάτες που συνδέονται προσωρινά, ή σε περιπτώσεις που παρατηρείται έλλειψη διευθύνσεων IP ανάμεσα σε μία ομάδα πελατών που δεν χρειάζονται μόνιμες διευθύνσεις. Ο βασικός μηχανισμός για τη δυναμική αντιστοίχηση των διευθύνσεων είναι απλός. Ο πελάτης ζητά τη χρήση μίας διεύθυνσης για ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα (lease). Ο μηχανισμός εγγυάται να μην αντιστοιχίσει τη διεύθυνση αλλού σε αυτό το διάστημα και προσπαθεί να επιστρέφει την ίδια διεύθυνση κάθε φορά που αυτός ο πελάτης ζητά διεύθυνση. Ο πελάτης μπορεί να:
Στην χειροκίνητη αντιστοίχηση το DHCP απλά χειρίζεται τον έλεγχο λαθών που μπορεί να προκύψουν από την διαχείριση των διευθύνσεων. Στην αυτόματη αντιστοίχηση το DHCP μπορεί να δίνει μόνιμες διευθύνσεις στους hosts χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.
Σαν τελικό έλεγχο ο διακομιστής ελέγχει αν η διεύθυνση που πάει να δώσει όντως δεν χρησιμοποιείται. Αυτό γίνεται με μία ICMP echo ενώ παράλληλα και ο πελάτης ελέγχει την διεύθυνση που έλαβε.
Αποστολή παραμέτρων ρύθμισης
(Οι διακομιστές DHCP έχουν οριστεί βάση των RFCs 1122 – 1123)
Μορφές μηνυμάτων
Όπως προαναφέρθηκε τα μηνύματα που στέλνονται ακολουθούν τη μορφή του BOOTP ώστε να είναι συμβατά με τους relay agents του BOOTP και τους πελάτες του BOOTP. Η μορφή τους είναι η ακόλουθη ενώ οι αριθμοί δηλώνουν το μέγεθος του κάθε πεδίου:
Σε μηνύματα DHCP πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον μία επιλογή (message type) οπότε το πεδίο δεν είναι ποτέ κενό.
Εκτός από αυτές τις επιλογές γεννήθηκε η ανάγκη για να δημιουργηθούν και άλλες. Αυτές χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: τις παραμέτρους ρυθμίσεων και τις πληροφορίες για τον έλεγχο μηνυμάτων. Αναλυτικά περιγράφονται στο RFC 2132.
Μοντέλο Πελάτη-Διακομιστή
right|150px| Ο πελάτης (Client) και ο διακομιστής (Server) εμπλέκονται σε μία ανταλλαγή μηνυμάτων ώστε να πάρει ο πελάτης τις ζητούμενες ρυθμίσεις. Αυτές ακολουθούν τα εξής βήματα:
Υπάρχει η περίπτωση ο client να επαναχρησιμοποιήσει μία διεύθυνση που είχε. Έτσι απλά παρακάμπτει μερικά από τα παραπάνω βήματα.
Ασφάλεια
Η αυτόματη ανάκτηση διεύθυνσης και διακομιστών DNS μπορεί να δημιουργήσει τα εξής προβλήματα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Μαρία Ερριέτα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Η Μαρία-Ερριέττα ντε Λα Τουρ ντ'Ωνέρν, γαλλ. Maria Henriette de La Tour d'Auvergne (24 Οκτωβρίου 1708 - 28 Ιουλίου 1728) από τον Οίκο του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν έγινε με τον γάμο της δούκισσα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Φραγκίσκου-Έγκον ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν και της Μαρίας-Άννας ντε Λιν, κόρης του Φιλίππου-Καρόλου δούκα του Άρενμπεργκ. Ως μέλος του οίκου της, την αποκαλούσαν Αυτού Υψηλότητα σαν να ήταν άρρεν μέλος.
Παντρεύτηκε τον δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και είχε έναν γιο και μία κόρη.
Απεβίωσε στο Χίλπολσταϊν σε ηλικία 20 ετών, ένα μήνα μετά το πρόωρο τέλος της κόρης της. Έχει απογόνους από τον γιο της και μεταξύ αυτών είναι και οι Πολωνοί κόμητες Ρατσύνσκι. Το 1731, τέσσερα έτη μετά το τέλος της, ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο, χωρίς να αποκτήσει τέκνα από αυτόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1722 τον Ιωάννη-Χριστιανό των Βίττελσμπαχ δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Ζούλτσμπαχ
Δήμος Ατταβύρου
Ο Δήμος Ατταβύρου ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Νότιας Ρόδου, Καμείρου και Λινδίων. Καταλάμβανε μία περιοχή μεταξύ του όρους Αττάβυρος και του Καρπάθιου πελάγους. Ο δήμος αποτελούνταν από πέντε δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.225 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Έμπωνας.
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Δήμαρχοι
Ο Παναγιώτης Κυριακούλης διατέλεσε πρώτος δήμαρχος από το 1999 ως το 2006, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 53,8%. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 57,9%. Από το 2007 ως το 2010 τελευταίος δήμαρχος υπηρέτησε ο Νικόλαος Τσουκαλάς, εκλεγείς το 2006 με ποσοστό 51,4%.
Παραπομπές
Ατταβυρος
Δεισήνορας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δεισήνορας (Δεισήνωρ) είναι γνωστός ένας πολεμιστής από τη Λυκία που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων. Ο Δεισήνορας αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ρ, στίχοι 217-218), όπου μαζί με τους άλλους συμμάχους των Τρώων εμψυχώνεται από τον `Εκτορα να τρέξει στη μάχη για το νεκρό σώμα του Πατρόκλου.
Πηγή
Δεισηνορας Δεισηνορας
Ηδωνοί
Οι Ηδωνοί και Ήδωνες ή Ηδώνες ήταν ισχυρός λαός της αρχαίας Θράκης, γνωστός για την οργιαστική λατρεία του Διονύσου και για τις συγκρούσεις του με τους Αθηναίους.
Μυθολογία
Όπως και με τις άλλες θρακικές φυλές, η ελληνική μυθολογία παραδίδει επώνυμο γενάρχη των Ηδωνών, τον Ηδωνό, γιο του Άρη και της κόρης του Νέστου Καλλιρρόης και αδελφό του Βίστωνα και του Οδόμαντα. Σε άλλες παραλλαγές του μύθου, ο Ηδωνός ήταν γιος του Παίονα και εγγονός του Άρη. Και σε αυτή την περίπτωση δεν είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν αυτός ο μύθος αναπαράγει τοπικές παραδόσεις των Ηδωνών ή προέρχεται από Έλληνες αποίκους της αρχαϊκής εποχής, όταν η δημιουργία μύθων βρισκόταν στο απόγειό της. Επίσης είναι αμφίβολο αν δείχνει κοινή καταγωγή με άλλα θρακικά φύλα όπως οι Μύγδονες, οι Βίστωνες και οι Οδομάντες ή απλώς αντανακλά τη γεωγραφική γειτνίαση αυτών των φυλών με τους Ηδωνούς. Ακόμη κι αν θεωρηθεί ότι αυτές οι παραδόσεις στοιχειοθετούν υπαγωγή όλων αυτών των φύλων σε μια ευρύτερη φυλετική ομάδα, αυτή δεν θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει τους Παίονες οι οποίοι δεν ήταν θρακικό φύλο.
Πριν τους Περσικούς πολέμους
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για τις αρχικές μετακινήσεις των Ηδωνών. Πάντως το αρχαιότερο γεγονός το οποίο μας έχει παραδοθεί και έχει σχέση με αυτούς είναι ένα απόσπασμα του Αριστοτέλη, που διασώζεται στον Πλίνιο και τον Στέφανο Βυζάντιο., Εκεί αναφέρεται πως η αιολική πόλη Άντανδρος της Μ. Ασίας κάποτε ονομαζόταν Ηδωνίς και κατοικούνταν από Ήδωνες ενώ αργότερα καταλήφθηκε από τους Κιμμέριους. Αυτή η πληροφορία έχει δώσει λαβή για διάφορες θεωρίες περί εισβολής των Ηδωνών, μαζί με τους Μύγδονες, από την Ευρώπη στη βορειοδυτική Μ. Ασία.
Το βέβαιο πάντως είναι πως οι Ηδωνοί κατοικούσαν κάποτε στην Κάτω Μακεδονία (σημ. Κεντρική Μακεδονία). Δεν είναι όμως βέβαιο αν ήταν αυτόχθονες εκεί ή είχαν φτάσει από τα ανατολικά, όπως ισχυρίζεται ο N.G.L.Hammond, ούτε η χρονολογία των μετακινήσεών τους στην αρχαϊκή εποχή. Από την Κάτω Μακεδονία τους εξεδίωξαν οι Μακεδόνες, όπως και τους Πίερες και Βισάλτες, γύρω στον 7ο-6ο αι. π.Χ. Κατά άλλη άποψη, εκδιώχθηκαν από τη Μυγδονία, την περιοχή των λιμνών Κορώνειας και Βόλβης, από τον βασιλιά Αλέξανδρο Α΄, αμέσως μετά τους Περσικούς πολέμους. Στη συνέχεια κατοικούσαν στην Ηδωνίδα της Δυτικής Θράκης, κοντά στον κάτω ρου του ποταμού Νέστου.
Κατά την επέκτασή τους στη βαλκανική χεσόνησο, στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., οι Πέρσες υπό τον στρατηγό Μεγάβαζο συνέτριψαν τους Παίονες του Στρυμόνα, οι οποίοι έλεγχαν τη Θράκη, και παρέδωσαν τα εδάφη, από τον κάτω ρου του Αξιού μέχρι την κοιλάδα του Στρυμόνα, σε πιστές θρακικές φυλές, των οποίων ηγέτιδα (βασιλική) φυλή ήταν οι Ηδωνοί. Έτσι οι Ηδωνοί έλαβαν τη χρυσοφόρα περιοχή της Κρηστωνίας. Είναι μάλιστα πιθανό ότι το βασιλικό νεκροταφείο στη Σίνδο, η οποία βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Αξιού και Ηδωνού στη Μυγδονία, ήταν τόπος ταφής των Ηδωνών βασιλιάδων. Τα ευρήματα από αυτό το νεκροταφείο περιλαμβάνουν νεκρικές μάσκες, παρόμοιες με αυτές στο Τρεμπένιστα της Βόρειας Μακεδονίας, μεγάλες χρυσές πόρπες, όπλα διακοσμημένα με χρυσό, καθώς και αργυρά και ορειχάλκινα αντικείμενα. Οι βασιλιάδες τους ήταν υποτελείς στην Περσία και το σύνορο της χώρας τους με το μακεδονικό βασίλειο ήταν ο κάτω ρους του Αξιού, όπως αναφέρει ο Αισχύλος στους Πέρσες.
Νομίσματα που βρέθηκαν στη Μεσοποταμία, χρονολογούνται από το 500 π.Χ. και εικονίζουν τον βασιλιά Γέτα να οδηγεί δυο βόδια, μαρτυρούν την έκταση της επιρροής των Ηδωνών, που έφτανε από τη Μακεδονία μέχρι τη Μέση Ανατολή. Σε ένα από τα νομίσματα των Ηδωνών απεικονίζεται ο Ερμής.
Η ευφορία και ο πλούτος της χώρας των Ηδωνών από πολύ νωρίς είχαν προσελκύσει το ενδιαφέρον αποίκων, γεγονός που τους ανάγκασε να αποδυθούν σε σκληρούς αγώνες.΄Ετσι το 496 π.Χ. βρίσκονται αντιμέτωποι με τον Αρισταγόρα της Μιλήτου, που ήρθε με σκοπό να καταλάβει την πόλη Μύρκινο, την οποία είχε τειχίσει παλιότερα ο Ιστιαίος, όταν την είχε πάρει ως δώρο από τον Δαρείο. Στη μάχη που δόθηκε νίκησαν οι Ηδωνοί και σκοτώθηκε και ο ίδιος ο Αρισταγόρας.
Μετά τους Περσικούς πολέμους
Κεφαλαιώδες ανταγωνιστικό γεγονός για τις ανάγκες, αλλά και για την επικυριαρχία των Αθηνών, ειδικότερα από τον 4ο έως τον 6ο αιώνα, ήταν τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου καθώς και η χρήσιμη ξυλεία για ναυπήγηση την οποία παρείχε πλουσιοπάροχα το Παγγαίο όρος, που υπαγόταν τότε στους Ηδωνούς. Σε προγενέστερη εποχή τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου τα εκμεταλλεύονταν οι Οδομάντες μαζί με τους Πίερες και τους Σάτρες. Κι αυτή η διαπάλη είναι ευεξήγητη αρκεί ν΄ ανατρέξει κανείς στους ένδεκα εκτενείς λόγους του Δημοσθένη που αφορούν τον Φίλιππο Β΄ και την Αμφίπολη.
Ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης μιλούν επανειλημμένα για τους Ηδωνούς. Μετά τους Περσικούς πολέμους, οι Ηδωνοί έγιναν κυρίως γνωστοί γιατί είχαν κατοικήσει στην περιοχή της Αμφίπολης από όπου τους εξεδίωξαν Αθηναίοι άποικοι το 436 π.Χ. , όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης. Σύντομα οι Αθηναίοι έχασαν τον έλεγχο της Αμφίπολης και από τότε οι Ηδωνοί υπέστησαν πολλά από τις διάφορες εκστρατείες των Αθηναίων εναντίον της αποικίας τους. Στους Ηδωνούς αναφέρονται επίσης ο Λατίνος ποιητής Οράτιος ( Quintus Horatius Flaccus (65-8 π.Χ.) και ο Στράβων.
Επί Φίλιππου Β' της Μακεδονίας εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία, μεταξύ των ποταμών Νέστου και Στρυμόνα ανατολικά της λίμνης Κερκυνίτιδος. Πρωτεύουσα τους ήταν η Μὐρκινος. Κυριότερες πόλεις εκτός από την Μύρκινο ήταν η Αμφίπολη η Ηιών, οι Φίλιπποι, η Φάγρης, η Γαληψός, η Γάζωρος και η Απολλωνία.
Θερμαντικός κλίβανος
Ο θερμαντικός κλίβανος ή φούρνος (praefurnium) βρισκόταν στις εγκαταστάσεις των ελληνιστικών λουτρών, των Βαλανείων. Συγκεκριμένα ο φούρνος τοποθετείται στο κεντρικό τμήμα των λουτρών σε κοντινή απόσταση από τις ζεστές αίθουσες και νότια της αίθουσας εφίδρωσης, του πυριατηρίου, όπου παροχέτευε ζεστό νερό στις πισίνες με τα ζεστά λουτρά.
Περιγραφή
Πρόκειται για ανοιχτό χώρο προσπελάσιμου μέσω μίας ή περισσότερων βοηθητικών διαδρομών, με λάκκους για την καύση, που διαχωρίζονταν μεταξύ τους με χαμηλούς τοίχους, πάνω στους οποίους τοποθετούσαν τα καζάνια. Ώς υλικό καύσης χρησιμοποιούνταν συχνά καυσόξυλα, κυρίως ξύλα που παρήγαγαν ισχνό καπνό ,όπως τα έλατα, έτσι ώστε να υπάρχει μικρή ποσότητα αιθάλης στις αίθουσες. Η στάχτη που παραγόταν από τις καύσεις υφίστατο επεξεργασία και χρησιμοποιούνταν ως καθαριστικό για ρούχα.
Θερμαντικός κλίβανος απαντάται και τον 1ο π.Χ αιώνα, στις Θέρμες, όπου διοχέτευε θερμότητα στις θερμές αίθουσες με ένα σύστημα υποδαπέδιας θέρμανσης, τα υπόκαυστα.
Βιβλιογραφία
Ελένη Κανετάκη, Οθωμανικά λουτρά στον Ελλαδικό χώρο, Τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδας 2004
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, Τα λουτρά στην αρχαία Ελλάδα, Η Καθημερινή, Επτά ημέρες 13.05.2001
Κατηγορία:Λουτρά
Suzuki V-Strom 650
Η Suzuki V-Strom 650, που επίσημα λέγεται Suzuki DL650, παρουσιάστηκε το 2004 ως μια μεσαίου βάρους μοτοσυκλέτα, τύπου “dual-sport” με τυπική στάση ιππασίας, έγχυση καυσίμου και περίβλημα από αλουμίνιο. Για την αγορά της Ευρώπης, η DL 650 κατασκευάζεται στο Suzuki's ISO 14001 πιστοποιημένο εργοστάσιο στην Toyokawa, στην Ιαπωνία. Το V-Strom συνδυάζει το V, το οποίο αναφέρεται στη V διάταξη του κινητήρα της μηχανής, με τη γερμανική λέξη Strom, που σημαίνει “ροή” ή “ρεύμα”.
Κατηγορία
Η V-Strom ως μοτοσυκλέτα προσφέρει πολλές χρήσεις, με προσαρμοστικότητα σε μετακινήσεις, ταξίδια, περιπετειώδεις περιοδείες και, σε μικρότερο βαθμό, off-road οδήγηση. Η μηχανή μπορεί να χαρακτηριστεί ποικιλοτρόπως σαν "Sport Enduro Tourer" και "Street/Adventure, Commuter, Entry-Level".
Χαρακτηριστικά της μηχανής
Το V-Strom έχει εξατάχυτο κιβώτιο ταχυτήτων με ψεκασμό καυσίμου και ελαφρώς επαναρυθμισμένο 645 cc κινητήρα σε σχέση με τη Suzuki SV650, χρησιμοποιώντας δύο-σε-ένα σύστημα εξάτμισης. Μία όρθια, τυπική στάση ιππασίας συμβάλλει στα χαρακτηριστικά χειρισμού της μοτοσυκλέτας.
Μηχανή
Ο κινητήρας είναι διάταξης 90 μοιρών, υγρόψυκτος, τετράχρονος V-twin, με 81 χιλιοστά (3.19 in) ροπή, τέσσερις βαλβίδες ανά κύλινδρο, καθώς και βαλβίδες εισαγωγής και εξαγωγής, καθεμία με το δικό της εκκεντροφόρο. Η περισσότερο ήπια ρύθμιση του κινητήρα, συγκριτικά με τον κινητήρα SV, ενισχύει την ισχύ μεταξύ των 4.000 και του 6.500 rpm, σε συνδυασμό με μικρές αλλαγές στο φιλτροκούτι και την  εξάτμιση. Σε σχέση με το SV, ο στροφαλοφόρος αδράνειας (ως αποτέλεσμα της ορμής) είναι αυξημένος κατά 4% μέσω ενός επανασχεδιασμένου συμπλέκτη εκκίνησης. Επίσης, ο κινητήρας DL650 χρησιμοποιεί ένα πλαστικό εξωτερικό κάλυμμα για το συμπλέκτη και ένα καπάκι της καμπάνας για μείωση του βάρους και του θορύβου.
Σε αντίθεση με τον κινητήρα SV, ο οποίος χρησιμοποιεί χιτώνια κυλίνδρων από χυτοσίδηρο, η DL650 χρησιμοποιεί την τεχνολογία SCEM της Suzuki (Suzuki Composite Electro-χημικών υλικών) με επιχρυσωμένους κυλίνδρους, με προσθήκες  νικελίου, φωσφόρου και πυριτίου, επιστρωμένο από καρβίδιο για μειωμένο βάρος και βελτιωμένη μεταφορά θερμότητας, επιτρέποντας έτσι την αυστηρότερη και πιο αποτελεσματική “εμβόλου-προς-κύλινδρο” κάθαρση, παρόμοια με μία επικάλυψη Nikasil.
Ηλεκτρονικά μηχανής
Η ηλεκτρονική ενίσχυση της εκκίνησης του κινητήρα DL650, ελέγχει το γκάζι και χρησιμοποιεί το AFIS της Suzuki (Auto Fast Idle System), εξαλείφοντας έτσι τον γρήγορο έλεγχο του ρελαντί. Η ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου κινητήρα (ECM) έχει πληροφορίες για τον κινητήρα, όπως τη θερμοκρασία του ψυκτικού υγρού, μέσω ενός 16-bit κεντρικής μονάδας επεξεργασίας (CPU), ελέγχοντας έτσι τα δύο σώματα ψεκασμού του συστήματος καυσίμου.
Εκπομπές
Το DL650 χρησιμοποιεί Suzuki Dual Throttle Valve (SDTV) έγχυσης καυσίμου και εξατμίσεις μέσω ενός συστήματος δύο-σε-ένα εξάτμιση με καταλύτη στο σιγαστήρα. Ευρωπαϊκά μοντέλα πληρούν τις προδιαγραφές εκπομπών Euro 3. Στις ΗΠΑ, το "ζευγάρι" σύστημα έγχυσης αέρα μειώνει τις εκπομπές CO και HC.
Σασί
Ένα σκληρό, με δύο δοκούς αλουμινένιο πλαίσιο και ψαλίδι φιλοξενεί ένα πίσω αμορτισέρ Showa με υδραυλική ρύθμιση προφόρτισης. Τα εμπρόσθια αμορτισέρ Showa-rod είναι με ρυθμιζόμενη προφόρτιση. Το DL650 έχει μια 19-ιντσών μπροστινό τροχό και ένα 17-ιντσών τροχό πίσω.
Όργανα και αμάξωμα
Το ταμπλό οργάνων της μοτοσικλέτας περιλαμβάνει ένα συμπαγές αναλογικό step-motor (βηματικό κινητήρα) ταχύμετρο και στροφόμετρο (και οι δύο με φωτισμό LED) και μια ψηφιακή μονάδα LCD με οδόμετρο, μετρητή ταξιδίου, μετρητή θερμοκρασίας ψυκτικού, δείκτη καυσίμου, LED για τη νεκρά, ψηφιακό ρολόι, τα φλας και τη μεγάλη σκάλα φώτων και μια λυχνία πίεσης του λαδιού.
Ένα ρυθμιζόμενο παρμπρίζ επιτρέπει την κίνηση των 50 mm (2 ίντσες). Ένα μικρό διαμέρισμα κάτω από τη σέλα, κατάλληλο για μικρά εργαλεία, γάντια, ή το εγχειρίδιο του ιδιοκτήτη, μπορεί να προσεγγιστεί από την αφαίρεση του καθίσματος, με μια κλειδαριά που βρίσκεται στο πίσω μέρος της μοτοσικλέτας, ακριβώς κάτω από το ενσωματωμένο στο ράφι.
Βραβεία και κριτικές
Το V-Strom 650 χαρακτηρίστηκε μία από τις "δέκα καλύτερες" μοτοσυκλέτες κάτω των 10.000$ από το περιοδικό Μοτοσικλετιστής (USA), Οκτώβριος 2007, κερδίζοντας, μεταξύ πολλών άλλων, το V-Strom 1000. Σε ένα άρθρο του Σεπτέμβρη του 2006, το περιοδικό Cycle World έγραψε: το DL650 μπορεί να είναι η πιο συγκλονιστικά αρμόδια μηχανή στον κόσμο σήμερα! Ένα άρθρο του 2004 από το MotorcycleUSA.com είπε ότι ''" ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα άλλο μηχάνημα με τέτοια ανταγωνιστική σχέση ευελιξίας ανά δολάριο". Δύο φορές διαδοχικά, η DL650 έχει κατακτήσει τον τίτλο "Alpenkonig", κερδίζοντας τις δοκιμές πολλαπλών μοτοσυκλετών το 2005 και το 2006 του γερμανικού περιοδικού Motorrad.
Κατά την εκτόξευση του DL650, ένας διάσημος δημοσιογράφος Kevin Ash είπε: «λαμβάνοντας πάντα υπόψην μας την τιμή, την άνεση, το φάσμα των καυσίμων και τη γενική ικανότητα, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ήταν η μοτοσικλέτα του έτους", προσθέτοντας, "υπάρχει κάτι ειλικρινές και σταθερό για τη V-Strom" .Το 2005, όντας καθημερινός αναβάτης του DL650, ο Ash το αποκάλεσε το «καλύτερο διτροχο που μπορείτε να αγοράσετε". Ο Ash σημειώνει την άνεση της μοτοσυκλέτας, την κλίμακα καυσίμου, τον κινητήρα και το χειρισμό, τα φρένα του και η αντοχή του στη διάβρωση. Στη συνέχεια, περιγράφει περαιτέρω το όχημα ως ίσως το απόλυτο για όλες τις συνθήκες όχημα. Κατά την έναρξη του αναθεωρημένου μοντέλου του 2012, ο Ash σημειώνει ότι η προηγούμενη γενιά, η οποία θα μπορούσε να είναι πολύ ευάλωτη στη διάβρωση, είχε «μείνει πίσω, ειδικά από την άμεση ανταγωνίστριά της, την Kawasaki Versys" . Μετά την κυκλοφορία του μοντέλου του 2012, ο Ash τοποθετεί το VSTROM μπροστά από τις Versys.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Suzuki
Αλεθρικό
Το Αλεθρικό είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Αλεθρικό βρίσκεται 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Κλαυδιά, στα νοτιοανατολικά με την Τερσεφάνου, στα νότια με το Κιβισίλι, στα νοτιοδυτικά με την Απλάντα, στα δυτικά με τις Αγγλισίδες και στα βορειοδυτικά με τα Πυργά.
Ιστορία-Ονομασία
Το Αλεθρικό κατοικείται από το 900 π.Χ.. Στην κοινότητα διασώζονται ενετικά κατάλοιπα, όπως η Βρύση των Ενετών, το πέτρινο γεφύρι, το υδραγωγείο και το Λαούμι στο οποίο οι Ενετοί είχαν φτιάξει ένα είδος φράγματος.
Για την προέλευση της ονομασίας της κοινότητας υπάρχουν δύο εκδοχές:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας γνώριζε συνεχώς αυξομειώσεις, με εξαίρεση την απογραφή του 1960 και του 1973 που υπήρξε μείωση πληθυσμού. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, το Αλεθρικό ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή κατοικούσαν σε αυτό Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Από το 1881 που υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία, έως το 1973 οι Ελληνοκύπριοι ήταν πλειοψηφία με τον αριθμό των Τουρκοκυπρίων να μένει σε χαμηλά επίπεδα.
Τις τελευταίες δεκαετίες η κοινότητα παρουσιάζει πληθυσμιακή αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Δημήτριος Θέμελης
Ο Δημήτριος Θέμελης ήταν Έλληνας οπλαρχηγός, αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1772-1774 στην Πάτμο, όπου έκανε και τις πρώτες του σπουδές για να τις συνεχίσει στην Κωνσταντινούπολη και όταν τις τελείωσε μετέβη στη Μολδαβίας όπου δίδασκε κατ' οίκον. Ηταν εξάδελφος του Εμμανουήλ Ξάνθου. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα, και είχε τον βαθμό του Απόστολου, γι' αυτό άλλωστε γύρισε όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου και μέρη της Μικράς Ασίας για να ξεσηκώσει τον λαό. Όμως, προδόθηκε σε κάποιο σημείο από τον Μητροπολίτη και δημογέροντες της Σμύρνης και, όπως αναφέρει ο Ι. Φιλήμων, «εβιάσθη να περιορισθή εις την Πάτμον μέχρι της κινήσεως των όπλων», αφού οι Οθωμανοί τον καταδίκασαν σε θάνατο για αυτές του τις ενέργειες.
Στις 12 Απριλίου του 1821, δύο ημέρες μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Ε', ύψωσε μαζί με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο Παγκώστα, στη Χώρα της Πάτμου, τη σημαία της Επαναστάσεως. Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς και σε πολλές ναυτικές επιδρομές.
Την 12η Μαρτίου 1825 διορίζεται από το Εκτελεστικό Σώμα ως μέλος της τριμελούς προσωρινής επιτροπής συναποτελούμενης και από τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο (πρόεδρο) και Γεώργιο Καναβό, με σκοπό τη διεύθυνση των πολεμικών και πολιτικών πραγμάτων της Δυτικής Ελλάδος. Η τριμελής επιτροπή έφτασε στο Μεσολόγγι στις 12 Απριλίου, πριν την έναρξη της Τρίτης πολιορκίας του Μεσολογγίου.
Σκοτώθηκε στις 26 Μαρτίου 1826 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, από εχθρικό βόλι που δέχτηκε στο κεφάλι κοντά στο τείχος του Μεσολογγίου. Προτομή του υπάρχει στον Κήπο των Ηρώων. Προς τιμήν του, οδοί που φέρουν το όνομά του βρίσκονται στην Αθήνα (μία μικρή οδός κάθετη στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας), στο Μεσολόγγι, στην πόλη της Ρόδου, στη Λευκωσία και αλλού.
Γιος του ήταν ο επίσης αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Ιωάννης Θέμελης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση
1032 Παφούρι
Ο Παφούρι (Pafuri) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,836. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Χάρρυ Έντγουιν Γουντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ και πήρε το όνομά του από τον ποταμό Παφούρι του βόρειου Τρανσβάαλ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Παφούρι εκτιμάται σε 54,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το άλβεδό του είναι 0,059. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Παφούρι γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παφουρι
Σώμα Ελλήνων Προσκόπων
Το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (ΣΕΠ) είναι η εθνική οργάνωση του Προσκοπισμού στην Ελλάδα. Ο Προσκοπισμός στην Ελλάδα ξεκίνησε το 1910 και ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσκοπικής Κίνησης (WOSM) το 1922. Η κίνηση αριθμεί 18.072 μέλη (στοιχεία 2020). Αποτελεί Ίδρυμα Ιδιωτικού Δικαίου υπό την εποπτεία του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Η σφαγή των Μικρασιατών Προσκόπων
200px|right|thumb|Μνημείο για τους σφαγιασθέντες Μικρασιάτες προσκόπους, στον [[Άγιος Μελέτιος Βοιωτίας|Άγιο Μελέτιο Βοιωτίας.]] Ο ελληνικός προσκοπισμός βίωσε και την πιο αιματηρή πτυχή του παγκόσμιου προσκοπισμού. . Μικρασιάτες πρόσκοποι σφαγιάστηκαν από Τούρκους το έτος 1919 στο Αϊδίνιο Μικράς Ασίας και το 1922 στα Σώκια και στην Κάτω Παναγιά Μικράς Ασίας.
Η σφαγή στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας
Το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας κατελήφθη από τον ελληνικό στρατό στις 14 Μαΐου 1919. Έναν μήνα μετά ο ελληνικός στρατός δέχτηκε επίθεση από Τούρκους Τσέτες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει εγκαταλείποντας την πόλη για τρεις ημέρες, κατά τις οποίες ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού και των τοπικών σωμάτων των προσκόπων της πόλης. Πάνω από 3.000 Έλληνες χριστιανοί εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1919, Τούρκοι Τσέτες συνέλαβαν 31 προσκόπους μαζί με τον Τοπικό Έφορο Νίκο Αυγερίδη και τους αρχηγούς τους. Επειδή αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν εκτελέστηκαν από τους Τούρκους με βασανισμούς, στις 18 Ιουνίου 1919, σε έναν ελαιώνα κοντά στην πόλη στις όχθες του Εύδωνα ποταμού. Οι Τούρκοι αρχικά τύφλωσαν και εκτέλεσαν τον Αυγερίδη, στη συνέχεια τους άλκιμους Φιλοκτήτη Αργυράκη και Μίνωα Βεϊνόγλου και ακολούθως όλους τους προσκόπους. . Συνολικά αναφέρονται 31 πρόσκοποι ανάμεσα στους σφαγιασθέντες Έλληνες του Αϊδινίου.
Η σφαγή στα Σώκια της Μικράς Ασίας
Παρόμοια τραγωδία με αυτή του Αϊδινίου, επαναλήφθηκε τρία χρόνια μετά στην πόλη Σώκια της Ιωνίας. Στα Σώκια του νομού Σμύρνης κατά την περίοδο 1919-22 που βρισκόταν υπό ιταλική διοίκηση, εξαφανίστηκαν 78 πρόσκοποι που μαζί με προκρίτους της περιοχής είχαν φυλακίσει αναίτια οι Τούρκοι επί μήνες. Παρά τις παρακλήσεις των γονέων τους, οι Ιταλοί δεν ενδιαφέρθηκαν για την τύχη τους. Στις 8 Απριλίου του 1922, ενώ πλησίαζε ο ελληνικός στρατός, οι Τσέτες έσυραν τα παιδιά μαζί τους στα βουνά όπου χάθηκαν τα ίχνη όλων των φυλακισμένων και ουδείς απέμεινε να δώσει μαρτυρία για τις συνθήκες θανάτου των τραγικών αυτών παιδιών.
Η σφαγή στην Κάτω Παναγιά της Μικράς Ασίας
Ένα τρίτο περιστατικό σφαγής προσκόπων αναφέρεται στο χωριό Κάτω Παναγιά στην περιοχή της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας, τον Αύγουστο του 1922, κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Μικρά Ασία. Στο χωριό εισέβαλαν τουρκικά σώματα αφήνοντας πίσω τους 800 νεκρούς, ανάμεσά τους και τους 13 νεαρούς πρόσκοπους.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων βασίζεται στις αρχές της μεθόδου Προσκοπισμού, όπου τα παιδιά μπορούν πιο εύκολα να αποκτήσουν δεξιότητες μέσα από την εμπειρία απ' ό,τι μέσω δομημένης εκπαίδευσης. Οι νέοι σχεδιάζουν τη δική τους προοδευτική ανάπτυξη, επιλέγοντας από μια μεγάλη ποικιλία προγραμμάτων και δραστηριοτήτων ανάλογα με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντά τους.
Η Προσκοπική Μέθοδος Διαπαιδαγώγησης είναι ο τρόπος τον οποίο χρησιμοποιεί ο Προσκοπισμός για να επιτύχει τους εκπαιδευτικούς του σκοπούς. Η Μέθοδος αυτή είναι ενιαία για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, βασίζεται στην αυτοεκπαίδευση, την προοδευτικότητα, την αυτενέργεια.
Τα βασικά συστατικά της είναι οκτώ αλληλένδετα στοιχεία τα οποία συνθέτουν την Προσκοπική Μέθοδο Διαπαιδαγώγησης:
Η Προσκοπική Στολή
Η προσκοπική στολή είναι ένα ευρέως αναγνωρισμένο χαρακτηριστικό του Προσκοπισμού. Σύμφωνα με τα λόγια του Μπέηντεν-Πάουελ στο World Jamboree 1937, κρύβει όλες τις κοινωνικές διαφορές σε μία χώρα και προωθεί την ισότητα, όμως, το ποιο σημαντικό είναι ότι καλύπτει τις διαφορές μεταξύ χωρών, φυλών και θρησκευμάτων, ενώ δημιουργεί την αίσθηση στα μέλη ότι ανοίκουν σε μία μεγάλη αδελφότητα. Η αρχική στολή, ακόμα ευρέως αναγνωρισμένη, αποτελούνταν από ένα χακί πουκάμισο, κοντό παντελόνι και ένα πλατύγυρο καπέλο εκστρατείας. Ο Μπέηντεν-Πάουελ φορούσε κοντό παντελόνι, γιατί πίστευε ότι το να είσαι ντυμένος πρόσκοπος, βοήθησε στο να μειωθεί η απόσταση ηλικίας μεταξύ των ενηλίκων και της νεολαίας. Τα πουκάμισα πλεόν έχουν συνήθως χρώμα μπλε, πορτοκαλί, κόκκινο ή πράσινο, ενώ τα κοντά παντελόνια αντικαθίστανται συχνά από μακρύ παντελόνι για όλο το χρόνο ή μόνο όταν έχει κρύο καιρό. μικρογραφία|Η πιο πρόσφατη έκδοση της προσκοπικής στολής στην Ελλάδα Ενώ σχεδιάστηκε για την ευφυία και την ισότητα, η προσκοπική στολή είναι επίσης πρακτική. Τα πουκάμισα έχουν παραδοσιακά παχές ραφές, για να τα καθιστούν ιδανικά για χρήση σε κατασκευή πρόχειρων φορείων, σε συνδιασμό με σανίδες, μία παραδοσιακή αλλά ξεπερασμένη τεχνική. Τα δερμάτινα λουράκια και οι μπαρέτες των καπέλων εκστρατείας, σε συνδιασμό με τις ξύλινες ράβδους, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης ως αιμοστατικοί επίδεσμοι. Τα μαντήλια επελέγησαν επειδή θα μπορούσαν εύκολα να χρησιμοποιηθουν ως σφεντόνα ή τριγωνικός επίδεσμος για τον πρόσκοπο που το είχε ανάγκη. Επίσης, οι πρόσκοποι ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν τους καλτσοδέτες τους, σε περίπτωση κατά την οποία είναι αναγκαίο ένα καλώδιο πρόσδεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσκοπισμός και Οδηγισμός στην Ελλάδα
Σβέρε Στένερσεν
Ο Σβέρε Στένερσεν (Sverre Stenersen, 18 Ιουνίου 1926 – 17 Δεκεμβρίου 2005) ήταν Νορβηγός ολυμπιονίκης της χιονοδρομίας. Διακρίθηκε στο σύνθετο σκανδιναβικό αγώνισμα.
Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1926 και οι μεγαλύτεροί του θρίαμβοι ήταν τα χρυσά μετάλλια στο ατομικό στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956. Επίσης, κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στη Χειμερινή Ολυμπιάδα του 1952 και διακρίθηκε και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα τη δεκαετία του '50.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί Ολυμπιονίκες
Γουίλιαμ Μπαρ
Ο Γούιλιαμ "Μπιλ" Πέλχαμ Μπαρ (αγγλικά: William Pelham Barr, 23 Μαΐου 1950), είναι Αμερικανός νομικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως 77ος και ως 85ος Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κυβέρνηση Τραμπ, από το 2019 έως το 2020, καθώς και στην Κυβέρνηση Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, από το 1991 έως το 1993. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Επίσης, έχει υπηρετήσει και ως 25ος Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών (1990-1991).
Από το 1994 έως το 2008, εργάστηκε στην GTE και τη διάδοχη εταιρεία της, την Verizon Communications. Από το 2009 έως το 2018, ήταν μέλος του ΔΣ της Time Warner.
Είναι παντρεμένος από το 1973 και έχει τρία παιδιά.
Βιογραφία
Ο Γουίλιαμ Μπαρ, γεννήθηκε τον Μάιο του 1950 στην Νέα Υόρκη, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε το Λύκειο "Horace Mann School" το 1967 στο Μπρονξ. Σπούδασε Κυβερνητικές Σπουδές και Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1971. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στις Κινεζικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 1973.
Το 1973 μετακόμισε στην Ουάσινγκτον, προκειμένου να εργαστεί στη CIA. Εκεί σπούδασε παράλληλα Νομική στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1977.
Πεποιθήσεις
Ως Ρεπουμπλικανός, ο Μπαρ ασπάζεται το δόγμα Νόμος και τάξη. Επίσης, είναι υπέρμαχος της θανατικής ποινής, υποστηρίζοντας ότι μειώνει το έγκλημα. Υποστήριξε ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μπους που θα διεύρυνε τους τύπους εγκλημάτων που θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με εκτέλεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Εισαγγελείς των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ Κατηγορία:Προεδρία του Τζορτζ Χ.Ο. Μπους Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Γκαρούντα
Ο Γκαρούντα (Σανσκριτικά : गरुड Garuḍa, πάλι: गरुळ Garuḷa ) είναι ένα θρυλικό πτηνό στην ινδουιστική, βουδιστική και τζαϊνιστική πίστη. Είναι είτε το μέσο μετακίνησης (vahana) του ινδουϊστικού θεού Βισνού, ένας προστάτης του ντάρμα και Αστασένα στον Βουδισμό και ένα πνεύμα της φύσης (γιάκσα) του Τζαΐν Τιρθανκάρα Σαντινάθα.
Ογκαρούντα περιγράφεται ως ο βασιλιάς των πτηνών. Εμφανίζεται είτε σε ζωομορφική μορφή (γιγαντιαίο πουλί με μερικώς ανοιχτά φτερά) είτε σε ανθρωπόμορφη μορφή (άνθρωπος με φτερά και κάποια χαρακτηριστικά πουλιού). Ο γκαρούντα είναι γενικά ένας προστάτης με δύναμη να πηγαίνει γρήγορα οπουδήποτε και εχθρός του φιδιού. Είναι επίσης γνωστός ως Τάρκσυα και Βινατέγια.
Το γκαρούντα είναι μέρος του κρατικού εμβλήματος στην Ινδία, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη, την Καμπότζη και την Ινδονησία. Το επίσημο οικόσημο της Ινδονησίας επικεντρώνεται στον Γκαρούντα. Το εθνικό έμβλημα της Ινδονησίας ονομάζεται Garuda Pancasila. Η Ινδική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιεί επίσης τον γκαρούντα στο οικόσημό της. Συχνά συνδέεται με τον πελαργό Leptoptilos dubius.
Ινδουισμός
Στον Ινδουισμό, το Γκαρούντα είναι ένα θεϊκό πουλί που μοιάζει με αετό και είναι ο βασιλιάς των πουλιών. Ένας Γκαρουτμάν αναφέρεται στη Ριγκβέντα, που περιγράφεται ως ουράνια ντέβα με φτερά.
Στη Μαχαμπχάρατα, ο Γκαρουτμάν αναφέρεται ότι είναι ο ίδιος με τον Γκαρούντα, στη συνέχεια περιγράφεται ως αυτός που είναι γρήγορος, που μπορεί να αλλάξει σε οποιαδήποτε μορφή και να εισέλθει οπουδήποτε. Είναι ένα ισχυρό πλάσμα στα έπη, του οποίου το πλατάγισμα των φτερών μπορεί να σταματήσει την περιστροφή του ουρανού, της γης και της κόλασης. Περιγράφεται ως το όχημα του θεού Βισνού και συνήθως εμφανίζονται μαζί.
Σύμφωνα με τον Τζορτζ Ουίλιαμς, ο Γκαρούντα έχει ρίζες στο ρήμα gri (μιλώ). Είναι μια μεταφορά στη Βεδική λογοτεχνία για τους Ρικ (ρυθμούς), Σαμάν (ήχους), Γιάτζνα (θυσίες) και Ατμάν (εαυτός, βαθύτερο επίπεδο συνείδησης). Στις Πουράνες, συλλογές κειμένων της ινδικής θρησκευτικής φιλολογίας, δηλώνει ο Ουίλιαμς, ο Γκαρούντα γίνεται μια κυριολεκτική ενσάρκωση της ιδέας και ο Εαυτός που προσκολλάται και δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον Ανώτατο Εαυτό (Βισνού).
Εικονογραφία
μικρογραφία| Λεπτομέρεια που απεικονίζει ένα Γκαρούντα, μια από τις παλαιότερες εικόνες του, 100 π.Χ. Τα ινδουιστικά κείμενα στην εικονογραφία του γκαρούντα ποικίλλουν στις λεπτομέρειές τους. Εάν είναι σε μορφή πουλιού, είναι αετός, συνήθως με τα φτερά ελαφρώς ανοιχτά σαν να είναι έτοιμος και πρόθυμος να πετάξει όπου χρειάζεται.
Σε μερική ανθρώπινη μορφή, μπορεί να έχει μύτη, ράμφος ή πόδια σαν αετός, τα μάτια του είναι ανοιχτά και μεγάλα, το σώμα του έχει χρώμα σμαραγδένιο και τα φτερά του είναι χρυσοκίτρινα. Μπορεί να εμφανίζεται με δύο ή τέσσερα χέρια.
Αν δεν κουβαλάει τον Βισνού, κρατάει ένα βάζο αμρίτα (νέκταρ αθανασίας) στο ένα χέρι στο πίσω μέρος και μια ομπρέλα στο άλλο, ενώ το μπροστινό ζευγάρι των χεριών είναι σε στάση αντζάλι (νάμαστε). Εάν μεταφέρει τον Βισνού, τα πίσω χέρια παρέχουν τη στήριξη για τα πόδια του Βισνού.
Σε ορισμένες εικονογραφήσεις, ο Γκαρούντα μεταφέρει τον Βισνού και τις δύο συζύγους του: Λάκσμι και Μπούμι.
Μυθολογία
αριστερά|μικρογραφία| Το γκαρούντα βρίσκεται στους ναούς του Βισνού. Πάνω: στο Μπελούρ της Ινδίας. Η μυθολογία του γκαρούντα συνδέεται με αυτήν του Αρούνα, του ηνίοχου του Σούρια, του ινδουιστικού θεού του ήλιου. Ωστόσο, αυτές οι ινδικές μυθολογίες είναι ασυνεπείς από κείμενο σε κείμενο.
Και ο Αρούνα και ο Γκαρούντα βγήκαν από ένα αυγό.
Οι δύο σύζυγοι του Κασιάπα Πρατζαπάτι, Βινάτα και Καντρού, ήθελαν να αποκτήσουν παιδιά. Η Καντρού ζήτησε χίλιους γιους Νάγκα, ενώ η Βινάτα ζήτησε μόνο δύο, αλλά ο καθένας να ισούται με όλους τους γιους της Καντρού. Ο Κασιάπα τις ευλόγησε και στη συνέχεια πήγε σε ένα δάσος για να διαλογιστεί. Αργότερα, η Καντρού γέννησε χίλια αυγά, ενώ η Βινάτα γέννησε δύο. Μετά από επώαση για πεντακόσια χρόνια, τα αυγά της Καντρού εκκολάφθηκαν και βγήκαν οι 1.000 γιοι της. Η Βινάτα, ανυπόμονη για τους γιους της, έσπασε ανυπόμονη ένα από τα αυγά της. Από αυτό το αυγό προέκυψε ο μερικώς σχηματισμένος Αρούνα, που φαινόταν λαμπερός και κοκκινωπός όπως ο πρωινός ήλιος, αλλά όχι τόσο φωτεινός όσο ο μεσημεριανός ήλιος. Ο Αρούνα έμεμψε τη μητέρα του για την ανυπομονησία της και την προειδοποίησε να μην σπάσει το δεύτερο αυγό, καταδικάζοντάς την να είναι σκλάβα, μέχρι να τη σώσει ο αδερφός του. Στη συνέχεια, ο Αρούνα έφυγε για να γίνει ο ηνίοχος του Σούρια, του θεού του ήλιου. μικρογραφία| Μπαλινέζικο ξύλινο άγαλμα του Βισνού που οδηγεί το γκαρούντα, [[Τζακάρτα, Ινδονησία .]] Η Βινάτα περίμενε και μετά από πολλά χρόνια εκκολάφθηκε το δεύτερο αυγό και γεννήθηκε ο Γκαρούντα. Αφού έχασε ένα στοίχημα από την Καντρού μέσω απάτης, η Βινάτα αναγκάστηκε να γίνει σκλάβα της. Ο Γκαρούντα ζήτησε αργότερα από τους αδελφούς του να απελευθερώσουν τη μητέρα του από τη δουλεία της. Ο Γκαρούντα ξεκίνησε πόλεμο ενάντια στους θεούς με την εξαιρετική του δύναμη και ικανότητες και τους νίκησε όλους. Στη συνέχεια πήρε το νέκταρ του Ίντρα και πέταξε πίσω στη γη. Ο Βισνού πλησίασε τον Γκαρούντα και του ζήτησε να είναι το όχημά του, στο οποίο συμφώνησε. Ο Ίντρα ζήτησε από τον Γκαρούντα να μην δώσει την αμρίτα στους Νάγκα όμως, καθώς θα προκαλούσε μεγάλο πρόβλημα αργότερα, οπότε σκέφτηκαν ένα σχέδιο. Αφού έφτασε στα αδέρφια του, ο Γκαρούδα έβαλε το δοχείο μπροστά τους και τους ζήτησε να εξαγνιστούν πρώτα, πριν πιουν. Εν τω μεταξύ, ο Τζαγιάντα, γιος του Ίντρα, έκλεψε το δοχείο με την αμρίτα. Όταν επέστρεψαν, οι Νάγκα καταβροχθίστηκαν από τον Γκαρούντα.
Μερικοί μύθοι παρουσιάζουν τον Γκαρούντα τόσο τεράστιο, που μπορεί να κρύψει τον ήλιο.
Ο Γκαρούντα παρουσιάζεται στη μυθολογία της Μαχαμπχάρατα ως αυτός που τρώει κρέας φιδιού. Οι γκαρούντα είναι επίσης μια φυλή πουλιών, που τρώνε φίδια, στο έπος.
Συμβολισμός
Οι σύνδεσμοι του Γκαρούντα με τον Βισνού - ο ινδουιστής θεός που καταπολεμά την αδικία και καταστρέφει το κακό στα διάφορα αβατάρα του για να διατηρήσει το ντάρμα, τον έχει κάνει ένα σύμβολο του καθήκοντος και της εξουσίας του βασιλιά, ένα διακριτικό του βασιλικού δικαιώματος ή του ντάρμα. Η μορφή του, που μοιάζει με αετό, εμφανίζεται είτε μόνη είτε με τον Βισνού και υποδηλώνει θεϊκή έγκριση της εξουσίας του κράτους. Βρίσκεται σε πολλά νομίσματα αρχαϊκών ινδουιστικών βασιλείων με αυτόν τον συμβολισμό, είτε ως ένα πουλί με ένα κεφάλι είτε ως ένα πουλί με τρία κεφάλια, που βλέπει παντού.
Σε όλη τη Μαχαμπχάρατα, ο Γκαρούντα καλείται ως σύμβολο της ορμητικής βίας, της ταχύτητας και της πολεμικής ικανότητας. Ισχυροί πολεμιστές που προχωρούν γρήγορα σε καταδικασμένους εχθρούς παρομοιάζονται με τον Γκαρούντα, που πέφτει πάνω σε ένα φίδι. Οι ηττημένοι πολεμιστές είναι σαν τα φίδια, που χτυπήθηκαν από τον Γκαρούντα.
Βουδισμός
αριστερά|μικρογραφία| Ο Γκαρούντα κατακτά τη φυλή [[Νάγκα, ένα έργο τέχνης στο αρχαίο βασίλειο Γανδάρα, 2ος αιώνας μ.Χ.]] Τα γκαρούντα, επίσης γνωστό ως γκαρούλα, είναι χρυσά φτερωτά πουλιά στα βουδιστικά κείμενα. Σύμφωνα με τη βουδιστική έννοια της σαμσάρα, είναι μία από τις Ασταγκάτια, τις οκτώ τάξεις μη ανθρώπινων όντων. Στη βουδιστική τέχνη, παρουσιάζονται ως καθισμένοι και ακούγοντας τα κηρύγματα του Βούδα. Είναι εχθροί των νάγκα (φίδια) και μερικές φορές απεικονίζονται με ένα φίδι ανάμεσα στα νύχια τους. Όπως και η ινδουιστική τέχνη, τόσο η ζωομορφική (γιγαντιαίο πουλί που μοιάζει με αετό) όσο και εν μέρει η ανθρωπομορφική εικονογραφία (μισό πτηνό, μισός άνθρωπος) είναι κοινή στις βουδιστικές παραδόσεις. μικρογραφία| Γκαρούντα φτιαγμένο από ψαμμίτη. Αυτό το άγαλμα προέρχεται από το πρώτο μισό του 10ου αιώνα ([[Άνγκορ (περιοχή)|περίοδος Άνγκορ). Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Καμπότζης .]] Στον Βουδισμό, οι γκαρούντα είναι τεράστια αρπακτικά πουλιά. Περιγράφονται ως όντα με νοημοσύνη και κοινωνική οργάνωση. Μερικές φορές είναι επίσης γνωστά ως σουπάρνα. Όπως τα νάγκα, συνδυάζουν τα χαρακτηριστικά ζώων και θεϊκών όντων και μπορεί να θεωρούνται από τα χαμηλότερα ντέβα.
Οι Γκαρούντα έχουν βασιλιάδες και πόλεις και τουλάχιστον μερικοί από αυτούς έχουν τη μαγική δύναμη να αλλάζουν σε ανθρώπινη μορφή, όταν θέλουν να έχουν σχέσεις με ανθρώπους. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι βασιλιάδες των Γκαρούντα είχαν σχέσεις με γυναίκες σε αυτήν τη μορφή.
Τζαϊνισμός
Το Γκαρούντα είναι ένας γιάκσα ή φύλακας για τον Σαντινάθα στην τζαϊνική εικονογραφία και μυθολογία. Η εικονογραφία δείχνει τον γκαρούντα ως ανθρώπινη μορφή με φτερά.
Ως πολιτιστικό και εθνικό σύμβολο
Στην Ινδία, την Ινδονησία και την υπόλοιπη Νοτιοανατολική Ασία, ο συμβολισμός του αετού αντιπροσωπεύεται από τον γκαρούντα. Έγινε το εθνικό έμβλημα της Ταϊλάνδης και της Ινδονησίας. Το γκαρούντα της Ταϊλάνδης αποδίδεται με ένα πιο παραδοσιακό ανθρωπόμορφο στυλ, ενώ αυτό της Ινδονησίας αποδίδεται σε εραλδικό στιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ινδονησίας Κατηγορία:Ινδουιστικές θεότητες Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Revelation (άλμπουμ των Armored Saint)
Revelation είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Μαρτίου του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.