cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Marco (καταδρομικό)
Έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο του 1911–12, υποστηρίζοντας την κατάληψη της Βεγγάζης και της Ντέρνα στη Λιβύη, καθώς και της Ρόδου στο Αιγαίο. Επίσης βομβάρδισε τουρκικές οχυρώσεις στην είσοδο των Δαρδανελίων. Η δράση του στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν περιορισμένη εξαιτίας της απειλής των αυστροουγγρικών υποβρυχίων. Παρόλα αυτά βομβάρδισε το Δυρράχιο το 1918. Επίσης το San Marco διαδραμάτισε μικρό ρόλο στα γεγονότα που σχετίζονται με την κατάληψη της Κέρκυρας από τους Ιταλούς το 1923. Τη δεκαετία του 1930 μετατράπηκε σε πλοίο-στόχο και το 1943 πέρασε στην κατοχή των Γερμανών, που κατέλαβαν το βόρειο μισό της ιταλικής χερσονήσου όταν συνθηκολόγησε η Φασιστική Ιταλία. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε βυθισμένο και τελικά διαλύθηκε για σκραπ το 1949.
Περιγραφή
Τα δύο σκάφη της κλάσης San Giorgio σχεδιάστηκαν ως βελτιωμένες εκδόσεις των προγενέστερων καταδρομικών της κλάσης Pisa. Ήταν τα πρώτα μεγάλα ιταλικά πλοία με ατμοστροβίλους και ενσωμάτωναν πολλές ακόμη βελτιώσεις, όντας τα πρώτα που ναυπηγήθηκαν χωρίς χρήση ξυλείας σε κάποιο σημείο της κατασκευής, διέθεταν γυροσκοπικές πυξίδες και δεξαμενές για την παρεμπόδιση του roll.
Το ολικό μήκος του San Marco ήταν 140,89 m, το πλάτος 21,03 m και το βύθισμα 7,76 m. Με κανονικό φορτίο είχε εκτόπισμα 10.969 t, το οποίο αυξανόταν σε 11.900 t με πλήρη φόρτο. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 32 αξιωματικούς και 666-673 ναύτες. Ισχύ παρείχαν τέσσερις ατμοστρόβολοι που τροφοδοτούνταν από 14 καυστήρες Babcock & Wilcox. Το όλο σύστημα απέδιδε μέχρι και 23.000 shp, χάρη στους οποίους έφτασε στη μέγιστη ταχύτητα των 23,75 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ήταν 4.800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 10 kn.
Ο οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 254 mm, τοποθετημένα ανά δύο σε πυργίσκους μπροστά και πίσω από την υπερκατασκευή και οκτώ πυροβόλα των 190 mm, ανά δύο σε τέσσερις πυργίσκους. Για προστασία απέναντι σε τορπιλακάτους ήταν επίσης εγκατεστημένα 18 όπλα των 76 mm, ενώ υπήρχαν και δύο των 47 mm. Το San Giorgio διέθετε επίσης τρεις τορπιλοσωλήνες των 450 mm. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οκτώ από τα προαναφερθέντα πυροβόλα των 76 mm αντικαταστάθηκαν από έξι αντιαεροπορικά ίδιου διαμετρήματος και αφαιρέθηκε ένας τορπιλοσωλήνας.
Τα δύο καταδρομικά αυτής της κλάσης προστατεύονταν από ζώνη θωράκισης πάχους 80–200 mm. Το κατάστρωμα είχε θωράκιση πάχους 50 mm και η γέφυρα 254 mm. Οι δύο πύργοι των τεσσάρων κύριων πυροβόλων είχαν θωράκιση των 200 mm και των πυροβόλων των 190 mm θωράκιση πάχους 160 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το πλοίο έφερε το όνομα του Ευαγγελιστή Μάρκου, προστάτη της Βενετίας. Παραγγέλθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1905 και η κατασκευή του ξεκίνησε στις 2 Ιανουαρίου 1907 στα ναυπηγεία Regio Cantieri di Castellammare di Stabia στον κόλπο της Νάπολης. Καθελκύστηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1907 και ολοκληρώθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1911.
Πριν από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε σε πειράματα για την αξιολόγηση της χρήσης υδροπλάνων από πολεμικά πλοία. Όταν κήρυξε η Ιταλία τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις (23 Μαΐου 1915) βρίσκονταν στο Μπρίντιζι. Εκείνη τη νύχτα το Αυστροουγγρικό Ναυτικό βομβάρδισε την ιταλική ακτή, επιχειρώντας έτσι να παρακωλύσει τη διαδικασία της επιστράτευσης. Η Ανκόνα ιδιαίτερα υπέστη σοβαρότατες ζημιές στο δίκτυο γκαζιού, ηλεκτρισμού και τηλεφωνίας. Επίσης καταστράφηκαν τα αποθέματα κάρβουνου και πετρελαίου. Τα εχθρικά πλοία επέστρεψαν με ασφάλεια στη βάση τους, αφού ολοκλήρωσαν επιτυχώς την αποστολή τους, με συνέπεια το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό να δεχθεί σοβαρές πιέσεις να ανταποκριθεί στην πρόκληση. Στα μέσα Ιουνίου οι Αυστριακοί επανέλαβαν τις επιθέσεις και ο ναύαρχος Paolo Thaon di Revel έστειλε το San Marco και τα υπόλοιπα θωρακισμένα καταδρομικά στη Βενετία προκειμένου να ενισχυθεί η ιταλική ναυτική παρουσία εκεί. Στις 7 Ιουλίου, λίγο μετά την άφιξή τους, το Amalfi βυθίστηκε από εχθρικό υποβρύχιο με συνέπεια να αποφασιστεί ο δραστικός περιορισμός των επιχειρήσεων των ιταλικών σκαφών. Στις 2 Οκτωβρίου 1918 το San Marco συμμετείχε στον βομβαρδισμό του Δυρραχίου.
Την 21η Σεπτεμβρίου 1923 μετέφερε στον Τάραντα τα σώματα του δολοφονηθέντος στρατηγού Τελίνι και της συνοδείας του (ο θάνατος του προκάλεσε την αντίδραση της Ιταλίας και την κατάληψη της Κέρκυρας). Την 1η Οκτωβρίου το San Marco μετέφερε τα τελευταία στρατεύματα από την Κέρκυρα πίσω στο Μπρίντιζι. Επίσης συνόδευσε τον πρίγκιπα Ουμβέρτο, που επέβαινε στο San Giorgio, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στη Νότια Αμερική (Ιούλιος–Σεπτέμβριος 1924).
Τη δεκαετία του 1930 αφαιρέθηκε ο οπλισμός και το καταδρομικό μετατράπηκε σε πλοίο-στόχο. Στη ναυτική επιθεώρηση που διεξήχθη προς τιμήν του Αδόλφου Χίτλερ στις 5 Μαΐου 1938 χρησιμοποιήθηκε σαν στόχος για τα καταδρομικά Fiume και Zara. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Λα Σπέτσια τον Σεπτέμβριο του 1943, το παλαιό πολεμικό πέρασε στην κατοχή τους. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε βυθισμένο εκεί. Τελικά διαλύθηκε για σκραπ το 1949.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης San Giorgio
Η Αθλητική Ηχώ
Θεωρούμενη μετέπειτα ανάμεσα στα σημαντικότερα προπολεμικά αθλητικά έντυπα της χώρας, χαρακτηριζόταν από τους συντελεστές της ως "Μεγάλη Πρωϊνή Πανελλήνιος Αθλητική Εφημερίς", με την αναλυτική περιγραφή να συμπληρώνει ο δεύτερος υπότιτλος:
Ιδιοκτήτης της υπήρξε ο Δημήτριος Γιαννόπουλος (του οποίου δεν καταγράφεται άλλη δραστηριοποίηση στον ελληνικό αθλητικό τύπο) και διευθυντές της διατέλεσαν οι Σταύρος Γιαννουλάτος και Δημητρός Δάλλας, ο αποκαλούμενος και πατριάρχης του Πανιωνίου Σμύρνης. Στους βασικούς συνεργάτες περιλαμβανόταν ο Γεώργιος Ζαμαρίας, πανελληνιονίκης πρώην δρομέας σε μεσαίες αποστάσεις και ανώμαλο δρόμο.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην αθλητικές εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Αλέξανδρος Στιούαρτ, δούκας του Όλμπανυ
Δούκας του Όλμπανυ
Το δουκάτο του Όλμπανυ δημιουργήθηκε πριν το 1458, ο Αλέξανδρος δέχθηκε την κομητεία του Μαρς και τις ηγεμονίες του Άναντεϊλ και της Νήσου του Μαν, ταξίδευσε (1460) στα εδάφη της μητέρας του στο Χέλρε, στην επιστροφή συνελήφθη από τους Άγγλους (1464). Ελευθερώθηκε σύντομα και είχε ενεργό ρόλο στη διακυβέρνηση της Σκωτίας, διορίστηκε "Υψηλός διοικητής της Σκωτίας" και "φύλακας του Μαρς". Οι δραστηριότητες του στα σύνορα δημιούργησαν μεγάλες υποψίες, χρησιμοποίησε βίαιες πρακτικές στα σύνορα με την Αγγλία απειλώντας τη συμμαχία με την Αγγλία με τη γαμήλια συμφωνία του μεγαλύτερου αδελφού του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας (1464). Το 1479 η κομητεία του Όλμπανυ κατασχέθηκε από το στέμμα αν και οι πληροφορίες για αιχμαλωσία του δούκα στο κάστρο του Εδιμβούργου φαίνεται ήταν εσφαλμένες. Ο δούκας του Όλμπανυ δραπέτευσε τον Σεπτέμβριο του 1479 μέσω θαλάσσης στο Παρίσι έγινε δεκτός από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας που του έδωσε νύφη την Άννα ντε λα Τουρ. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ δεν τον υποστήριξε ωστόσο στις προσπάθειες του να επιτεθεί στον αδελφό του στη Σκωτία, διασχίζοντας την Αγγλία συμμάχησε τον Ιούνιο του 1482 στο Φοθέρινγκο με τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας.
Σύγκρουση με τον αδελφό του
Με τη Συνθήκη του Φοθέρινγκο επιτρεπόταν στον δούκα του Όλμπανυ μετά την κατάκτηση της Σκωτίας να ανέβει ο ίδιος στον θρόνο σαν αντάλλαγμα για τη βοήθεια του υπό την ψιλή κυριαρχία του Άγγλου βασιλιά. Με τεράστιο στρατό 20.000 ανδρών ο δούκας του Όλμπανυ και ο Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ, αδελφός του Εδουάρδου Δ΄ κυρίευσαν εύκολα το Μπέργουικ και με έναν μικρότερο στρατό το κάστρο του Εδιμβούργου. Ο Ιάκωβος Γ' αιχμαλωτίστηκε στο κάστρο του Εδιμβούργου, στη συνωμοσία συμμετείχαν πολλοί δυσαρεστημένοι ευγενείς που είχαν αποκλειστεί τη δεκαετία του 1470 από κυβερνητικά πόστα, ανάμεσα τους οι ετεροθαλείς θείοι του βασιλιά, οι κόμητες του Άθολ και ο επίσκοπος του Μόρεϊ. Ο Ριχάρδος του Γκλόστερ ικανοποιήθηκε με την κατάκτηση του Μπέργουικ και επέστρεψε στο Λονδίνο, οι δυσαρεστημένοι ευγενείς έκαναν νέα κυβέρνηση με Υπολοχαγό τον Αλέξανδρο του Όλμπανυ που πήρε τα παλιά εδάφη, αξιώματα και την κομητεία του Μαρ.
Η νέα κατοχή της κομητείας του Μαρ από τον δούκα του Όλμπανυ φαίνεται εξόργισε τον Τζώρτζ Γκόρντον, 2ο κομη του Χάντλι έναν ισχυρότατο μεγιστάνα που ήθελε τη Μαρ για τον εαυτό του και ήρθε στο κοινοβούλιο τον Δεκέμβριο του 1482 όταν ήθελε ο Αλέξανδρος να επικυρώσει την Υπολοχαγεία του. Ο βασιλιάς προσπάθησε να πείσει έναν μεγάλο αριθμό δυσαρεστημένων βαρόνων να έρθουν με το μέρος του ανάμεσα τους τον Τζων Στιούαρτ, λόρδο του Ντάρνλει και φύλακα του κάστρου του Εδιμβούργου και τον Άθολ, επίσκοπο του Ντάνκελντ. Το Κοινοβούλιο πήρε κατόπιν μια σειρά αντιφατικών αποφάσεων που ανάγκασαν τον Αλέξανδρο να δραπετεύσει στο Ντάνμπαρ λίγο μετά τα Χριστούγεννα του 1482, στις 2 Ιανουαρίου 1483 έκανε νέα αποτυχημένη προσπάθεια να καταλάβει τον θρόνο. Ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας υποσχέθηκε νέα βοήθεια στον Όλμπανυ στις 11 Φεβρουαρίου ενώ στις 19 Μαρτίου αποφάσισε να είναι ο ίδιος ο Εδουάρδος αρχηγός των Αγγλικών δυνάμεων. Ο αιφνίδιος θάνατος του Εδουάρδου Δ΄ στις 9 Απριλίου 1483 έσβησε όλες τις ελπίδες του δούκα του Όλμπανυ να ανατρέψει τον αδελφό του και να γίνει ο ίδιος βασιλιάς της Σκωτίας, άφησε μια Αγγλική φρουρά στο κάστρο του Ντάνμπαρ και δραπέτευσε νότια.
Οριστική ήττα και θάνατος
Τον Ιούλιο του 1484 ο Αλέξανδρος επιτέθηκε για τελευταία φορά στο Εδιμβούργο σε μια ύστατη προσπάθεια με μια μικρή δύναμη Σκωτσέζων υπό τη διοίκηση του εξόριστου Ιακώβου Ντάγκλας, 9ου κόμη του Ντάγκλας, ο νέος Άγγλος βασιλιάς Ριχάρδος Γ' αρνήθηκε την υποστήριξη του. Στη μάχη του Λοχμάμπεν που ακολούθησε ηττήθηκε οριστικά, ο κόμης του Ντάγκλας συνελήφθη αιχμάλωτος και ο ίδιος δραπέτευσε νότια. Ο πιο στενός συνεργάτης του δούκα του Όλμπανυ Ιάκωβος Λιντάλε του Χαλκέρστον βρισκόταν την ίδια εποχή φυλακισμένος και περίμενε την εκτέλεση του. Ο Αλέξανδρος σύμφωνα με μια πληροφορία είχε σκοτώσει τον λόρδο του Μάνεστρον έναν πιστό βασιλικό υπάλληλο, η πληροφορία αυτή επιβεβαιώνεται με τον θάνατο του Μάνεστρον πριν τις 14 Οκτωβρίου 1485. Ο δούκας του Όλμπανυ δραπέτευσε για τελευταία φορά στη Γαλλία, εκεί συγκρούστηκε με τον δούκα της Ορλεάνης και σκοτώθηκε σε μια κονταρομαχία. Η ταφή του έγινε στο ψηλό ιερό της εκκλησίας των Σελεστίνων.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Αικατερίνη, κόρη του Γουίλιαμ Σινκλέρ, 3ου κόμη των Ορκάδων έκανε τρεις γιους και μια κόρη. Ο γάμος τους διαλύθηκε (1478) και τα παιδιά τους κηρύχθηκαν νόθα. Μερικά από αυτά ήταν:
Με τη δεύτερη σύζυγο του Άννα τού Λα Τουρ ντ΄Ωβέρν, κόρη του Μπέρτραντ ΣΤ΄ κόμη τού Ωβέρν & Μπουλόν και της Λουίζας, απέκτησε τέκνο:
Σύμφωνα με πληροφορίες είχε άλλη μία νόθη κόρη, τη:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Δούκες του Όλμπανυ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σκωτίας
Άντζελα Δημητρίου
Η Αγγελική Κιουρτσάκη (γενν. 14 Αυγούστου 1954, Περιστέρι), γνωστή ως Άντζελα Δημητρίου, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, γνωστή και ως «Λαίδη» του ελληνικού τραγουδιού. Πρόκειται για μια από τις 10 πιο δημοφιλείς και εμπορικές Ελληνίδες τραγουδίστριες με τις πωλήσεις των δίσκων να φτάνουν τις 1.500.000 στην Ελλάδα και τις 2.400.000 στο εξωτερικό.
Βιογραφία
Η Άντζελα Δημητρίου γεννήθηκε στο Περιστέρι Αττικής στις 18 Αυγούστου του 1954. Το πραγματικό της όνομα είναι Αγγελική Κιουρτσάκη. Η έλλειψη χρηματικών πόρων την οδήγησε να εργαστεί από πολύ νεαρή ηλικία με αποτέλεσμα να μη τελειώσει ποτέ το σχολείο αποφοιτώντας μόνο από το δημοτικό.
Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτός που πίστεψε στο ταλέντο της Άντζελας Δημητρίου ήταν ο Βασίλης Τσιτσάνης με τον οποίο συνεργάστηκε το 1976 και 1977 στο μαγαζί «Χάραμα» (αξίζει να ειπωθεί ακόμη πως είναι αυτοδίδακτη τραγουδίστρια και τα πρώτα μαθήματα φωνητικής τα ξεκίνησε στα 65 της έτη ύστερα από εγχείρηση στις φωνητικές χορδές λόγω πολυπόδων) ενώ το 1976 γνωρίζει την Κατερίνα Στανίση με την οποία και συνεργάστηκε. Στη Θεσσαλονίκη πηγαίνει το 1978 όπου την ακούει ένας διευθυντής δισκογραφικής εταιρίας (VASIPAP) και της προτείνει να κάνει την δική της δισκογραφική δουλειά.
Αμέσως το 1978 ηχογραφεί το πρώτο της δισκάκι, το 1979 το δεύτερο ενώ το 1980 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Ας ήταν να μπορώ» του Μιχάλη Αρχοντίδη που δεν διακρίθηκε. Ο τρίτος της προσωπικός δίσκος με τίτλο Γιατί να 'ρθείς αργά (1980) σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, πουλώντας 50.000 αντίτυπα, ενώ το 1982 υπέγραψε το πρώτο της συμβόλαιο με την CBS, νυν Sony Music. Το 1996, υπέγραψε συμβόλαιο στην Minos EMI, σημειώνοντας εκεί πολλές επιτυχίες. Τον Μάρτιο του 2004 υπέγραψε και άλλο συμβόλαιο με την Alpha Records. Στην συνέχεια το 2007 θα πάει στην Lobby Music ενώ το 2018 θα ενταχθεί στην Heaven Music. Από τον Μάρτιο του 2022 ανήκει στο δυναμικό της Panik Records.
Η πορεία της στο τραγούδι συνεχίζεται έως σήμερα, έχοντας ήδη συνεργαστεί με συνθέτες όπως ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Σταμάτης Σπανουδάκης, ο Λάκης Παπαδόπουλος, ο Φοίβος, ο Γιώργος Θεοφάνους, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, ο Νίκος Καρβέλας και άλλοι. Έχει τραγουδήσει μαζί με την Σωτηρία Μπέλλου, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Σταμάτη Κόκοτα, τον Τόλη Βοσκόπουλο, την Τζένη Βάνου, την Πόλυ Πάνου, τον Μιχάλη Μενιδιάτη, τον Δημήτρη Μητροπάνο, την Λίτσα Διαμάντη, την Άννα Βίσση, την Κατερίνα Στανίση, τη Ρίτα Σακελλαρίου, τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Βασίλη Καρρά, τον Γιώργο Μαργαρίτη, τον Σταμάτη Γονίδη, τον Ζαφείρη Μελά, τον Λευτέρη Πανταζή, τον Γιώργο Μαζωνάκη και άλλους. Στην διάρκεια της καριέρας της έχει αναδείξει μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής όπως ο Νότης Σφακιανάκης, η Κατερίνα Κούκα, ο Γιώργος Αλκαίος, ο Βαλάντης, ο Σάκης Ρουβάς, η Ευρυδίκη, οι One, η Πέγκυ Ζήνα, η Έλλη Κοκκίνου, ο Πάνος Κιάμος και άλλοι.
Μέχρι στιγμής έχει κάνει 39 δίσκους από τους οποίους οι 30 είναι χρυσοί και 24 πλατινένιοι ενώ οι περισσότεροι έχουν γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία, μερικοί από αυτούς στην Αραβία και στην Τουρκία. Ο δίσκος Μη μας αγαπάς έγινε 6 φορές πλατινένιος και το τραγούδι «Μαργαρίτες» ήταν για έξι εβδομάδες στην πρώτη θέση στο top 10 Turkish Academy και το ζεϊμπέκικο «Είναι κάτι χαρακτήρες» ήταν στην τρίτη θέση. Ο δίσκος πούλησε πάνω από 70.000 αντίτυπα στην Ελλάδα ενώ στην Τουρκία οι πωλήσεις φτάνουν τις 500.000. Στην Αραβία ο δίσκος έγινε 4 φορές πλατινένιος έχοντας φτάσει στις 200.000 πωλήσεις και τα 2 ντουέτα με τον δημοφιλέστερο τραγουδιστή των Αραβικών χωρών Amr Diab, Έλεος & Ana Bahebak Aktar σημειώνουν τεράστια επιτυχία.
Συνολικά, η Άντζελα Δημητρίου έχει πουλήσει πάνω από 3.800.000 δίσκους. Στο εξωτερικό οι πωλήσεις της ξεπερνούν τους 2.500.000 ενώ στην Ελλάδα και στην Κύπρο έχουν φτάσει στο 1.300.000 και έχει διακριθεί ως μία από τις πιο εμπορικές τραγουδίστριες των τελευταίων 50 χρόνων. Τον Μάρτιο του 2010 η εκπομπή του Alpha Chart Show Your Countdown την κατέταξε ανάμεσα στις 10 δημοφιλέστερες και εμπορικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα.
Κυρίως έχει γνωρίσει επιτυχία στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού και ιδιαίτερα του ζεϊμπέκικου, διότι σύμφωνα με τους δίσκους έχει ερμηνεύσει πάνω από 200 ζεϊμπέκικα. Ανάμεσα στις μεγαλύτερες λαϊκές επιτυχίες της, συγκαταλέγονται τα εξής τραγούδια: «Ποια θυσία» (1985), «Δυο φωνές» (1986), «Οι χωρισμένοι» (1986), «Φωτιά στα Σαββατόβραδα» (1988), «Ουρανέ» (1990), «Σε νίκησα ζωή» (1991), «Κλείσε φώτα, κλείσε μάτια» (1993), «Γυναίκα εγώ» (1995), «Μαργαρίτες» (1996), «Δεν είσαι τίποτα» (1998), 100% (1998), «Κάνε στην άκρη» (1999) και πολλά ακόμα.
Κατά καιρούς πάντως, έχει ερμηνεύσει και τραγούδια από άλλα είδη μουσικής, που έχουν επίσης γνωρίσει επιτυχία. Ανάμεσα στις επιτυχίες της σε μουσική με δυτικό ρυθμό, συγκαταλέγονται τα τραγούδια: «Ήθελα να 'ξερα δεν ντρέπεσαι» (1989), «Εσύ τι λες» (1990), «Δεν πάει άλλο» (1991), «Πείσε με» (1992), «Φταίει ο έρωτας» (1993), «Φτάνει» (1994), «Με καις» (1995), «Είσαι η αγάπη μου» (1996), «Ακατοίκητες οι νύχτες» (1998), «Μαύρη λίστα» (2000), καθώς και τραγούδια τύπου λάτιν όπως τα «Εξαιρούνται» (1991) και «Αγκαλιαζόμαστε» (1992), το αναγεννησιακού ρυθμού «Κόκκινο της φωτιάς» (1992) και πολλά ακόμα.
Συμμετείχε επίσης στα προκριματικά του Διαγωνισμού της Eurovision του 1988 για την εκπροσώπηση της Ελλάδας με το τραγούδι «Αν» καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση μετά την Αφροδίτη Φρυδά με το τραγούδι «Κλόουν».
Το 2013 η Άντζελα Δημητρίου έκανε επανεμφάνιση στη δισκογραφία με το άλμπουμ Come back το οποίο ξεπέρασε τις 200.000 πωλήσεις.
Το 2016 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Βηρυτού BIAF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Αγία Μαρίνα Κέας
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι ηπειρωτικός οικισμός της δυτικοκεντρικής Κέας. Βρίσκεται σε ημιορεινή θέση που βλέπει δυτικά προς τον Όρμο του Καλόγηρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΝΔ. της Ιουλίδας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κέας. Το 1961 καταργήθηκε για να επαναναγνωριστεί το 1981, οπότε προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδος. Το 1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέας
Φράγκα Αχαΐας
Η Φράγκα είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Ιστορικά στοιχεία
Παλαιότερα, μετά την Επανάσταση του 1821, κάτοικοι προερχόμενοι από το ορεινό Φράγκα δημιούργησαν το σύγχρονο χωριό της Φράγκας στα πεδινά της Δυτικής Αχαΐας. Με τη δημιουργία του πεδινού Φράγκα οι κάτοικοι συνέχιζαν για αρκετό χρονικό διάστημα να μετακινούνται εποχιακά από τα πεδινό χωριό στο ορεινό και τανάπαλιν, όπως μπορεί να διαπιστωθεί λ.χ. στη μεγάλη δημογραφική απόκλιση του πεδινού χωριού μεταξύ των εθνικών απογραφών του 1889, 1896 και 1907. Οι αρχικοί κάτοικοι του πεδινού Φράγκα, όπως προφανώς και του ορεινού, μιλούσαν τα αρβανίτικα. Για αντιδιαστολή με το ορεινό χωριό, οι κάτοικοι αποκαλούσαν αρχικά το πεδινό χωριό ως «Κάτω Φράγκα», ονομασία που προϊόντος του χρόνου τελικά εγκαταλείφθηκε.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Τζεράρντ Μπάτλερ
Ο Τζέραρντ Τζέιμς Μπάτλερ (αγγλικά: Gerard James Butler, 13 Νοεμβρίου 1969) είναι Σκωτσέζος ηθοποιός και παραγωγός. Είναι περισσότερο γνωστός από τη συμμετοχή του στο μιούζικαλ Το Φάντασμα της Όπερας (Phantom of the Opera) και στην κινηματογραφική μεταφορά του κόμικ του Φρανκ Μίλλερ, 300, όπου ερμήνευσε το ρόλο του βασιλιά Λεωνίδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1969 στο Πέισλι της Σκωτίας και είναι το τρίτο παιδί των Μάργκαρετ και Έντουαρντ Μπάτλερ. Εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς στο Μόντρεαλ όταν εκείνος ήταν μόλις έξι μηνών αλλά έπειτα από έναν χρόνο, οι γονείς του χώρισαν κι εκείνος επέστρεψε με τη μητέρα και τα αδέλφια του στη Σκωτία.
Μετά το σχολείο, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης ενώ ως έφηβος ξεκίνησε την ενασχόληση του με την υποκριτική, παρακολουθώντας το Scottish Youth Theatre. Δεν είχε καθόλου επαφές με τον πατέρα του μέχρι την ηλικία των 16, όπου συναντήθηκαν και οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν. Ο πατέρας του πέθανε το 1991, όταν εκείνος ήταν 22 ετών, γεγονός που τον σημάδεψε.
Σταδιοδρομία
Η καριέρα του ως ηθοποιoύ άρχισε όταν τον πλησίασε σε ένα καφέ στο Λονδίνο ο γνωστός ηθοποιός Στίβεν Μπέρκοφ (που αργότερα έπαιξε μαζί του στον Attila (2001), ο οποίος του έδωσε έναν ρόλο στον Κοριολανό του Σάιξπηρ και έτσι σιγά σιγά ο Μπάτλερ αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νομική Σχολή για να γίνει ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε στη θεατρική εκδοχή του Trainspotting.
Στον κινηματογράφο η πρώτη του εμφάνιση είναι στην ταινία Mrs. Brown (1997). Ενώ μάλιστα γυριζόταν το φιλμ στη Σκωτία και ο Τζέρυ απολάμβανε ένα πικνικ με τη μητέρα του δίπλα στον ποταμό Τάι, άκουσε ξαφνικά τις φωνές ενός μικρού αγοριού που κολυμπούσε με έναν φίλο του και κινδύνευε να πνιγεί. Εκείνος το έσωσε και γι' αυτό έλαβε και "Αριστείο Ανδρείας" από την Royal Humane Society.
Συνεχίζει την κινηματογραφική του καριέρα με την ταινία του Τζέιμς Μποντ, το Tomorrow Never Dies (1997), και την ταινία Tale of the Mummy (1998) σε σκηνοθεσία Ράσελ Μαλκάχι. Το 2000 γυρίζει τον Αττίλα, (Attila the Hun (2001) για την τηλεόραση. Μετά ήρθε ο Γουές Κρέιβεν να του δώσει τον ομώνυμο ρόλο στο Dracula 2000 . Μετά από αυτούς τους δύο ρόλους, το κοινό άρχισε να τον λατρεύει.
Ακολουθούν το Reign of Fire (2002) και δίπλα στην Αντζελίνα Τζολί πρωταγωνιστεί στο Lara Croft Tomb Raider ΙΙ: The Cradle of Life (2003) ως Τέρι Σέρινταν. Μετά έρχεται το Timeline (2003). Το 2004 η καριέρα του απογειώνεται. Πρωταγωνιστεί στο Φάντασμα της Όπερας του Άντριου Λόιντ Βέμπερ. Το DVD και το soundtrack της ταινίας γίνονται ανάρπαστα. Συνεχίζει με το τρυφερό Dear Frankie (2004), το The Game of Their Lives (2005) και το Beowulf & Grendel (2005).
Η ταινία ωστόσο που έμελλε να τον κάνει σούπερ σταρ για το 2007 ήταν οι 300 με ένα δημοφιλές για τους Έλληνες θέμα, τη μάχη των Θερμοπυλών και τη θυσία των 300 Σπαρτιατών - παλικαριών του Λεωνίδα. Εκεί πραγματικά έλαμψε και έγινε πια ευρέως γνωστός. Πάντως,το ίδιο έτος, έπαιξε και σε άλλες δύο ταινίες: P.S. I love you, όπου συμπρωταγωνιστεί με την Χίλαρι Σουάνκ και Butterfly on a wheel πλάι στον Πιρς Μπρόσναν.
Την επόμενη δεκαετία υποδύθηκε τον μυστικό πράκτορα Μαίκ Μπάνινγκ στην ταινία Ο Όλυμπος Έπεσε (2013).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Τζαμάλ Μουσιάλα
Ο Τζαμάλ Μουσιάλα (Jamal Musiala, 26 Φεβρουαρίου 2003) είναι Γερμανός-Άγγλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για τη Μπάγερν Μονάχου.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μουσιάλα γεννήθηκε στη Γερμανία, από Βρετανονιγηριανό πατέρα και Γερμανίδα μητέρα και μεγάλωσε κυρίως στην Αγγλία. Από το 2011 μέχρι το 2019 ανήκε στις ακαδημίες της Τσέλσι. Το 2019 μετακινήθηκε στη Μπάγερν Μονάχου, με την οποία πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο τον Ιούνιο του 2020. Σκόραρε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020 και έγινε έτσι ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία της Μπάγερν Μονάχου, σε ηλικία 17 ετών και 205 ημερών. Τον Μάρτιο του 2021 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας.
Διακρίσεις
Μπάγερν Μονάχου Β
Μπάγερν Μονάχου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα νιγηριανής καταγωγής Κατηγορία:Ευρωπαίοι αφρικανικής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Δωδεκάνησα
Το 1912 ο πληθυσμός τους ήταν 143.482. Απ' αυτούς, οι 131.332 ήταν Έλληνες. Ο συνολικός πληθυσμός του Νομού Δωδεκανήσων σήμερα φτάνει τους 190.071 κατοίκους (απογραφή 2001) και έχει έκταση πάνω από 2.665,26 τετραγωνικά χιλιόμετρα αν υπολογιστούν μικρότερα νησιά και βραχονησίδες. Τον Οκτώβριο του 2006 τα κατοικημένα νησιά και νησίδες της Δωδεκανήσου ήταν στο σύνολο 28.
Το πλέον ιστορικό, κυριότερο και γνωστό από τα Δωδεκάνησα είναι η Ρόδος, η οποία, εδώ και χιλιετίες, είναι το νησί στο οποίο βρίσκεται η διοικητική έδρα της περιοχής. Από τα υπόλοιπα, η Κως και η Πάτμος θεωρούνται ως τα επόμενα νησιά με ιδιαίτερη σημασία, για ιστορικούς λόγους, ενώ τα υπόλοιπα εννέα είναι η Αστυπάλαια, η Κάλυμνος, η Κάρπαθος, η Κάσος, η Λέρος, η Νίσυρος, η Σύμη, η Τήλος και το Καστελλόριζο. Στα δώδεκα προαναφερθέντα προστίθενται και τα λοιπά κατοικημένα νησιά: Αγαθονήσι, Λειψοί και Χάλκη, διαμορφώνοντας ένα σύνολο δεκαπέντε βασικών νησιών.
Άλλα μικρότερα νησιά της Δωδεκανήσου είναι η Αλιμιά, οι Αρκοί, το Φαρμακονήσι, το Γυαλί, η Κίναρος, η Λέβιθα, ο Μάραθος, η Νίμος, η Ψέριμος, η Σαρία, η Στρογγυλή, η Σύρνα και η Τέλενδος.
Ονομασία
thumb|Χάρτης των Δωδεκανήσων, [[Χάρτα του Ρήγα, 1797]] Η ονομασία Δωδεκάνησος ή Δωδεκάνησα αναφέρεται σήμερα σε ένα νησιωτικό σύμπλεγμα που περιλαμβάνει δεκαπέντε κύρια νησιά—Αγαθονήσι, Αστυπάλαια, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Κάσος, Καστελλόριζο, Κως, Λειψοί, Λέρος, Νίσυρος, Πάτμος, Ρόδος, Σύμη, Τήλος, και Χάλκη—καθώς και 93 μικρότερες νησίδες. Από την αρχαιότητα, τα νησιά αυτά ανήκαν στο ευρύτερο σύμπλεγμα των Νοτίων Σποράδων.
Το όνομα «Δωδεκάνησος» πρωτοεμφανίζεται σε βυζαντινές πηγές του 8ου αιώνα, και δεν αφορούσε τα σημερινά Δωδεκάνησα, αλλά τα δώδεκα νησιά των Κυκλάδων πέριξ της Δήλου. Η ονομασία είναι πιθανό να είναι πολύ παλαιότερη, και σύγχρονοι ερευνητές εικάζουν ότι ανάγεται τουλάχιστον σε έναν κατάλογο των δώδεκα νησιών του Στράβωνα. Ο όρος «Δωδεκάνησος» συνέχισε να χρησιμοποιείται για τις Κυκλάδες κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και μέχρι τον 18ο αιώνα, τόσο στη δημώδη γλώσσα όσο και σε λόγια έργα. Η μεταφορά της ονομασίας στη σημερινή Δωδεκάνησο έχει τις ρίζες της στην οθωμανική κυριαρχία. Μετά την κατάκτηση της Ρόδου το 1522, τα δυο μεγαλύτερα νησιά της Ρόδου και της Κω περιήλθαν υπό άμεση οθωμανική διοίκηση, ενώ τα υπόλοιπα, συνήθως αναφερόμενα ως «προνομιούχα», απολάμβαναν ευρείας αυτοδιοίκησης και φορολογικών προνομίων. Μετά το 1869, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να εκσυγχρονιστεί και να υιοθετήσει ένα πιο ομοιόμορφο και συγκεντρωτικό διοικητικό μηχανισμό, αυτά τα προνόμια άρχισαν να περιορίζονται, και καταργήθηκαν πλήρως μετά την επικράτηση των Νεότουρκων το 1909.
Ιστορία
μικρογραφία|Απόβαση Ιταλών στη Ρόδο (Όρμος Φαληρακίου 4 Μαΐου 1912) Αρχαιότεροι κάτοικοι ήταν οι Τελχίνες και οι Κάρες, αργότερα οι Αχαιοί και οι Δωριείς. Ήταν μέλος της πρώτης και της δεύτερης Αθηναϊκής Συμμαχίας. Μεγάλη ακμή γνώρισαν κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Με την υποταγή τους αργότερα στη ρωμαϊκή κυριαρχία, τα Δωδεκάνησα αποτέλεσαν τμήμα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους (395 μ.Χ.). Το 1310 βρέθηκαν κάτω από την εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών. Οι Τούρκοι τα κατέλαβαν το 1522. Τα Δωδεκάνησα συμμετείχαν στον ξεσηκωμό τού 1821. Κατά την Κρητική Επανάσταση του 1867, ξεσηκώθηκαν οι Κάσιοι, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μετά από πολλές περιπέτειες, τόσο στρατιωτικές όσο και διπλωματικές, παρέμειναν υπό την οθωμανική κυριαρχία, μέχρι την έναρξη του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, το 1911. Οι Ιταλοί αποβιβάσθηκαν στην Αστυπάλαια, τη Ρόδο και άλλα νησιά το 1912.Αρχικά κατέλαβαν την Αστυπάλαια στις 28 Απριλίου και στη συνέχεια πραγματοποίησαν απόβαση στη Ρόδο στις 4 Μαΐου 1912. Η τουρκική φρουρά του νησιού οχυρώθηκε στο ορεινό χωριό Ψίνθος και αντιστάθηκε μέχρι τις 17 Μαΐου, οπότε και παραδόθηκε. Παράλληλα με τις επιχειρήσεις στη Ρόδο οι ιταλικές δυνάμεις επιχειρούσαν και σε άλλα νησιά τα οποία κατέλαβαν με την εξής σειρά: τη Χάλκη στις 8 Μαΐου, την Κάλυμνο, την Κάσο, την Κάρπαθο, τη Λέρο, τους Λειψούς, τη Νίσυρο, την Πάτμο και την Τήλο στις 12 Μαΐου, τη Σύμη στις 19 Μαΐου και τέλος την Κω στις 20 Μαΐου. Για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους στα νησιά, οι Ιταλοί υποσχέθηκαν στους κατοίκους, ότι η κατάληψη θα ήταν προσωρινή.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Τον Μάιο του 1914 καθώς οι διωγμοί στα απέναντι μικρασιατικά παράλια είχαν ενταθεί ενάντια στο ελληνικό στοιχείο, πολλοί Μικρασιάτες κατέφυγαν στα Δωδεκάνησα. Τους τελευταίους μήνες του 1918, μετά τη λήξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου για την Τουρκία, άρχισε η παλιννόστηση των προσφύγων στη Μικρά Ασία. Συγκεκριμένα με τη ανακωχή του Μούδρου (1918) και την αποβίβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη (1919) αρκετοί πρόσφυγες που είχαν παραμείνει στα Δωδεκάνησα επέστρεψαν στη Μικρά Ασία αλλά προσωρινά όπως αποδείχθηκε. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, πολλές οικογένειες Μικρασιατών εγκαταστάθηκαν πλέον οριστικά στα Δωδεκάνησα. Η ιταλική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και πέρασαν στην Ελληνική δικαιοδοσία το 1946.
Κρυφά σχολεία κατά την ιταλοκρατία
Κατά την περίοδο της ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα και ειδικά κατά τη φασιστική περίοδο η Ιταλία έλαβε αυστηρά μέτρα κατά της ελληνικής παιδείας και κουλτούρας. Τον Ιούλιο του 1937 και στη συνέχεια το 1939 (διάταγμα 163/30.6.1939) ο Ντε Βέκι, Υπουργός Παιδείας και Τετράρχης του Φασισμού (Quadrumviro), επέβαλε αυστηρές διατάξεις. Καταργήθηκαν όλα τα ελληνικά έντυπα και η ελληνική γλώσσα έγινε μάθημα προαιρετικό που διδασκόταν χωρίς βιβλία ως την τρίτη τάξη του πενταετούς δημοτικού σχολείου. Διδάσκοντες και διδασκόμενοι υποχρεώνονταν να μιλούν μόνο ιταλικά, με την απειλή αυστηρών κυρώσεων. Πολλοί δάσκαλοι της μέσης και της δημοτικής εκπαίδευσης απολύθηκαν και έφυγαν από τη Ρόδο ενώ ήλθαν Ιταλοί δάσκαλοι από την Ιταλία. Πολλά παιδιά προτίμησαν να μην πηγαίνουν καθόλου στο σχολείο παρά να μάθουν ιταλικά. Τότε ο Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος, εκμεταλλευόμενος ένα «παράθυρο» του διατάγματος που επέτρεπε τη θρησκευτική κατήχηση, οργάνωσε κρυφά σχολεία που λειτουργούσαν υπό τον μανδύα των κατηχητικών.
Στις εκκλησίες, όπως και σε σπίτια όπου γίνονταν κρυφά μαθήματα, δίδασκαν ιερείς και θεολόγοι. Όταν έγιναν καταγγελίες στις Ιταλικές αρχές ότι οι μαθητές στα κατηχητικά διδάσκονταν ουσιαστικά την ελληνική γλώσσα, ο Απόστολος απάντησε στον κυβερνήτη ότι: «αυτό είναι φυσικό, αφού η ελληνική είναι η επίσημη γλώσσα της ορθόδοξης λατρείας, και οι ιερείς δεν γνωρίζουν άλλη γλώσσα». Στα σχολεία αυτά χρησιμοποιούνταν σαν αναγνωστικά διάφορα εκκλησιαστικά και θρησκευτικά βιβλία που μοιράζονταν στους μαθητές.
Ένωση με την Ελλάδα
10 Φεβρουαρίου 1947: Υπογράφεται στο Παρίσι συνθήκη ειρήνης μεταξύ των συμμάχων και των συνασπισμένων Δυνάμεων (και Ελλάδας) και της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα με πλήρη κυριαρχία τα νησιά της Δωδεκανήσου και τις παρακείμενες νησίδες.
31 Μαρτίου 1947: Στις 31 Μαρτίου 1947 ο Βρετανός διοικητής των συμμαχικών Δυνάμεων Κατοχής Δωδεκανήσου ταξίαρχος Α.Σ. Πάρκερ, παραδίδει τη Στρατιωτική Βρετανική Διοίκηση στον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη. Αρχίζει η μεταβατική περίοδος της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης Δωδεκανήσου.
9 Ιανουαρίου 1948: Με το άρθρο 1 του Νόμου υπ' αριθμ. 518 "Περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα" της Δ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων ορίζεται ότι: "Αι νήσοι της Δωδεκανήσου Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, είναι προσηρτημέναι εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28 Οκτωβρίου 1947". Με τον νόμο αυτό, που αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα, τερματίζεται το μεταβατικό στάδιο της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης. Η 7η Μαρτίου 1948 ορίζεται ως ημέρα της πανηγυρικής τυπικής ενσωμάτωσης.
Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου του 1948. Το 1955 η Δωδεκάνησος έγινε νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.
Τα νησιά αναλυτικά
Τα Δωδεκάνησα αποτελούνται από τα παρακάτω νησιά, τα οποία, κατά σειρά μεγέθους, είναι:
Άλλα μικρότερα νησιά είναι το Μακρύ, η Χήνα, η Αγία Κυριακή, το Αυγό, το Γλυνό, ο Ζαφοράς, οι Κουνούποι, το Κουτσομύτι, το Μεσονήσι, η Οφιδούσσα, η Πλακίδα, η Ποντικούσα, τα Στεφάνια, τα Φωκιονήσια, το Χονδρό, το Χονδρονήσι, η Ίμια - Λιμνιά δύο, η Ίμια - Λιμνιά ένα, η Καλαβρός, η Καλόλιμνος, το Μαυροπινάκι, τα Νερά, η Πλάτη, το Σαφονήδι, το Χτένι, τα Αρμάθια, το Μακρονήσι, η Φράγκος, ο Αρχάγγελος, η Βελόνα, ο Γλάρος, η Μαύρα, το Μεγάλο Λιβάδι, η Πηγανούσσα, η Πλάκα, η Τρυπητή, ο Άγιος Γεώργιος, τα Αγριέλαια, τα Βουτσάκια (δύο νησίδες), το (Μικρό) Μαύρο Ποϊνί, το Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, η Πολύφαδος δύο, η Πολύφαδος ένα, η Ρω, η Σαβούρα, η Στρογγύλη, η Τραγονέρα, το Ψωμί, η Ψωραδιά, η Κανδελιούσσα, ο Άγιος Αντώνιος, η Παχειά, η Περγούσσα, το Αγκαθονήσι, η Αργελούσσα, το Άνυδρο, η Καλόβολος, ο Κόμαρος, το Μακρονήσι, η Μάραθος, τα Νερά, το Τραγονήσι, το Χιλιομόδι, το Γιαλεσίνο, οι Διαβάτες, ο Κουλούνδρος, ο Μαρμαράς, το Σεσκλί, ο Χονδρός, ο Γάιδαρος, η Αντίτηλος, ο Άγιος Θεόδωρος, τα Κρεβάτια, το Μαελονήσι, η Τραγούσα, ο Γλάρος, το Κουνέλι,το Ψαθονήσιο, η Αστακίδα, το Αστακιδόπουλο, η Διβούνια, η Χαμηλή, το Αβάπτιστο, η Πίττα.
Κροατία
Η Κροατία (κροατικά: Hrvatska, προφέρεται: Χρβάτσκα), της οποίας η επίσημη ονομασία είναι Δημοκρατία της Κροατίας (κροατικά: Republika Hrvatska, Ρεπούμπλικα Χρβάτσκα), είναι χώρα στη νοτιοανατολική Ευρώπη, και συνορεύει στα βόρεια με την Ουγγαρία και τη Σλοβενία, στα ανατολικά με τη Σερβία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ενώ στη νότια άκρη της με το Μαυροβούνιο. Στο δυτικό της τμήμα βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα η οποία αποτελεί έτσι τα φυσικά της σύνορα.
Η πρωτεύουσά της και έδρα της κυβέρνησης είναι με ένα περίπου εκατομμύριο κατοίκους το Ζάγκρεμπ, το οποίο είναι σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος και το οικονομικό όπως και το ακαδημαϊκό κέντρο της. Άλλες σημαντικές πόλεις της Κροατίας είναι η Ριέκα, η Πούλα, το Σπλιτ και το Ντουμπρόβνικ.
Οι Κροάτες έφθασαν στην περιοχή της σημερινής Κροατίας στις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ. Οργάνωσαν το κράτος τους σε δύο δουκάτα από τον 9ο αιώνα. Ο Τόμισλαβ έγινε ο πρώτος βασιλιάς το 925, αναβιβάζοντας την Κροατία στο καθεστώς του βασιλείου. Το Βασίλειο της Κροατίας διατήρησε την κυριαρχία του σχεδόν για δύο αιώνες, φθάνοντας στο απόγειό του κατά τη βασιλεία των Βασιλιάδων Πέτερ Κρέζιμιρ και Ντμίταρ Ζβόνιμιρ. Η Κροατία συνήψε μία προσωπική ένωση με την Ουγγαρία το 1102. Το 1527 για να αντιμετωπίσει την Οθωμανική απειλή το Κροατικό κοινοβούλιο εξέλεξε στον Κροατικό θρόνο το Φερδινάνδο Α΄ του Οίκου των Αψβούργων. Το 1918, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κροατία συμπεριλήφθηκε στο μη αναγνωρισμένο βραχύβιο Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, που συγχωνεύθηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου υπήρξε ένα φασιστικό Κροατικό κράτος-μαριονέτα. Μετά τον πόλεμο η Κροατία έγινε ιδρυτικό μέλος και ομόσπονδο συστατικό τμήμα του σοσιαλιστικού κράτους της δεύτερης Γιουγκοσλαβίας. Τον Ιούνιο του 1991 η Κροατία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, που τέθηκε σε ισχύ στις 8 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Ο Κροατικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας διεξήχθη με επιτυχία τα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν την ανακήρυξη.
Στην οικονομία της Κροατίας επικρατεί ο τομέας των υπηρεσιών, ακολουθούμενος από τον βιομηχανικό τομέα και τη γεωργία. Σημαντική πηγή εισοδήματος, κυρίως το καλοκαίρι, είναι ο τουρισμός, με την Κροατία να είναι ο 18ος δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός στον κόσμο. Το κράτος ελέγχει μέρος της οικονομίας με σημαντικές δημόσιες δαπάνες. Η Ευρωπαϊκή ένωση είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Κροατίας. Από το 2000 η Κροατική κυβέρνηση έχει επενδύσει στις υποδομές, στους δρόμους και τις εγκαταστάσεις μεταφοράς κατά μήκος των Πανευρωπαϊκών διαδρόμων. Εσωτερικές πηγές παρέχουν σημαντικό μέρος της ενέργειας της Κροατίας και το υπόλοιπο εισάγεται. Η Κροατία παρέχει καθολικό σύστημα υγείας και δωρεάν πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ υποστηρίζει τον πολιτισμό μέσω πολλών δημόσιων ιδρυμάτων και εταιρικών επενδύσεων στα μέσα ενημέρωσης και τις εκδόσεις. Η χώρα περηφανεύεται για την πολιτιστική, καλλιτεχνική και επιστημονική συνεισφορά της στον κόσμο καθώς και για την κουζίνα, τα κρασιά και τα αθλητικά της επιτεύγματα.
Η Κροατία είναι μεταξύ άλλων μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2013), του ΝΑΤΟ (2009), του Παγκόσμιο Οργανισμού Εμπορίου και στη Συνθήκη Ελεύθερου Εμπορίου της Κεντρικής Ευρώπης (CEFTA). Η Κροατία ως το τέλος του 2009 κατείχε το αξίωμα της μη μόνιμης χώρας-μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Στη χώρα, θεμελιώθηκε το Μάιο του 2009 η μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής βιοαερίου στην Ευρώπη. Από την 1η Ιανουαρίου του 2023 είναι μέλος της Ευρωζώνης και της Ζώνης Σένγκεν.
Στις 14 Απριλίου 2013 διεξήχθησαν οι πρώτες ευρωεκλογές στη χώρα με τη χαμηλότερη συμμετοχή στην εκλογική ιστορία της χώρας (20,8%). Η Κροατική Δημοκρατική Ένωση και οι σύμμαχοί της κέρδισαν ισχνή πλειοψηφία με 6 έδρες έναντι 5 για τους Σοσιαλδημοκράτες και τους συμμάχους τους και 1 για το Εργατικό Κόμμα.
Θέση
Η Κροατία βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Αδριατικής θάλασσας. Στην έκταση της στεριάς της ανήκουν ένα τμήμα των Διναριδών και ένα τμήμα της Πανονίας. Η χώρα βρίσκεται στον συνοριακό χώρο ανάμεσα στην κεντρική και τη νότια Ευρώπη. Από πολιτισμική άποψη η Κροατία βρισκόταν πάντοτε στη συνοριακή γραμμή μεταξύ δυτικοευρωπαϊκών και ανατολίτικων επιρροών.
Σύνορα
Το συνολικό μήκος των χερσαίων συνόρων της Κροατίας ανέρχεται στα 2.197 χλμ, από τα οποία 670 χλμ συμπίπτουν με τα σύνορα με τη Σλοβενία, 329 χλμ με την Ουγγαρία, 932 χλμ με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, 241 χλμ με τη Σερβία και 25 χλμ με το Μαυροβούνιο. Στη βόρεια Αδριατική θάλασσα τέμνονται τα κροατικά με τα ιταλικά χωρικά ύδατα με αποτέλεσμα η Σλοβενία να μην έχει πρόσβαση σε διεθνή ύδατα. Το μήκος της κροατικής παραλιακής γραμμής στην Αδριατική θάλασσα ανέρχεται στα 1.778 χλμ, με τις παραλιακές γραμμές των νησιών να είναι 6.176 χλμ.
Ζώνες τοπίων
Ανάλογα με τα σχήματα των γεωλογικών αναγλύφων και τις κλιματικές ζώνες, μπορεί η Κροατία να χωριστεί σε τρεις ζώνες τοπίων. Αυτός ο χωρισμός αντικατοπτρίζεται μερικώς στον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων, που ζούνε σ' αυτές.
Χλωρίδα και Πανίδα
thumb|[[Εθνικό πάρκο λιμνών του Πλίτβιτσε]] Περίπου το 38% της συνολικής έκτασης της Κροατίας καλύπτεται από δάση, τα οποία περιλαμβάνουν κωνοφόρα δέντρα (πεύκα, έλατα) σε περιοχές με μεγάλο υψόμετρο και φυλλοβόλα δέντρα σε χαμηλότερες περιοχές. Η πανίδα της χώρας είναι η τυπική της Κεντρικής Ευρώπης και δε διαφέρει πολύ από την ελληνική. Ο εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος ξέσπασε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, προκάλεσε πολλές καταστροφές στο περιβάλλον. Σε αρκετές περιοχές η μόλυνση του νερού είναι τόσο μεγάλη, που το νερό είναι κατάλληλο μόνο για βιομηχανική χρήση. Η όξινη βροχή, αποτέλεσμα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από τις βιομηχανίες των γειτονικών χωρών, καταστρέφει τα δάση της χώρας. Αρκετά είδη άγριας ζωής, όπως ελάφια και αρκούδες, απειλούνται με εξαφάνιση. Τέλος, στις μεγάλες πόλεις η ατμοσφαιρική ρύπανση αποτελεί σοβαρό πρόβλημα.
Προϊστορία
left|thumb|[[Αμφιθέατρο της Πούλα]]
Έλληνες, Ιλλυριοί και Ρωμαίοι
thumb|[[Κόρτσουλα, η πρώτη αρχαία ελληνική αποικία στην Αδριατική Θάλασσα, γνωστή και ως γενέτειρα του Μάρκο Πόλο]]
Οι Έλληνες ίδρυσαν τις αποικίες τους στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. Ο πρώτος οικισμός ήταν η Κόρκυρα Μέλαινα, η σημερινή Κόρτσουλα, που ίδρυσαν οι κάτοικοι του νησιού της Κέρκυρας. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος ίδρυσε την αποικία της Ίσσας στο σημερινό νησί Βις. Κοντά στο χωριό Λουμπάρντα στην Κόρτσουλα ιδρύθηκε αποικία την ίδρυση της οποίας μαρτυρά αρχαία ελληνική επιγραφή το λεγόμενο Ψήφισμα της Λουμπάρντα, το αρχαιότερο γραπτό μνημείο της Κροατίας. Οι κάτοικοι του νησιού της Πάρου ίδρυσαν τον Φάρο που είναι η σημερινή Παλιά πόλη του Χβαρ. Το Τραγούριον, το σημερινό Τρογκίρ, το ίδρυσαν οι κάτοικοι των Συρακουσών. Μεταξύ των αποικιών και των μητροπολιτικών κέντρων υπήρχαν ισχυροί πολιτιστικοί και εμπορικοί δεσμοί.
Οι πειρατείες των Ιλλυριών τους έφεραν σε σύγκρουση με τους Ρωμαίους που ζήτησαν από τη βασίλισσα τους Τεύτα να τις σταματήσει, εκείνη όμως αρνήθηκε. Έτσι οι Ρωμαίοι οδηγήθηκαν σε τρεις πολέμους εναντίων των Ιλλυριών και τελικά διέλυσαν το βασίλειο τους το 167 π.Χ.. Η κατάκτηση της περιοχής ολοκληρώθηκε στις αρχές του πρώτου αιώνα. left|thumb|[[Βασίλειο της Κροατίας (925–1102)]] Το 9 μ.Χ. το έδαφος της σημερινής Κροατίας αποτελούσε τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός έχτισε ένα μεγάλο ανάκτορο στο Σπλιτ, όπου αποσύρθηκε το 305. Κατά τον 5ο αιώνα ένας από τους τελευταίους Αυτοκράτορες της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Ιούλιος Νέπως, από αυτό το ανάκτορο κυβέρνησε τη μικρή πια αυτοκρατορία του. Η περίοδος τελειώνει με εισβολές Αβάρων και Κροατών το πρώτο μισό του 7ου αιώνα και την καταστροφή όλων σχεδόν των Ρωμαϊκών πόλεων. Οι Ρωμαίοι επιζήσαντες αποσύρθηκαν σε ασφαλέστερες περιοχές στις ακτές, στα νησιά και στα βουνά. Η πόλη του Ντουμπρόβνικ ιδρύθηκε από τέτοιους επιζήσαντες από την Επίδαυρο (αρχαία Ελληνική αποικία στην περιοχή).
Ο ερχομός των Κροατών, Μεσαίωνας
right|thumb|Άφιξη Κροατών στην Αδριατική
Σύμφωνα με το έργο «Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν» γραμμένο από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα του 10ου αιώνα Κωνσταντίνο Ζ΄ τον Πορφυρογέννητο, οι Κροάτες είχαν φθάσει στη σημερινή Κροατία στις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ., όμως αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται και διιστάμενες υποθέσεις τοποθετούν το γεγονός μεταξύ 6ου και 9ου αιώνα μ.Χ. Τελικά σχηματίσθηκαν δύο δουκάτα - το Δουκάτο της Παννονίας και το Δουκάτο της Δαλματίας, διοικούμενα από τον Λιούντεβιτ Ποσάφσκι και τον Μπόρνα, όπως προκύπτει από τα χρονικά του Άινχαρντ, που αρχίζουν το 818. Η καταγραφή αυτή αποτελεί το πρώτο ντοκουμέντο Κροατικών βασιλείων, κρατών υποτελών στη Φραγκία την εποχή εκείνη. Η Φραγκική επικυριαρχία τερματίστηκε κατά τη βασιλεία του Μίσλαβ, δύο δεκαετίες αργότερα. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ ο εκχριστιανισμός των Κροατών άρχισε τον 7ο αιώνα, άποψη που αμφισβητείται και ο εκχριστιανισμός τοποθετείται στον 9ο αιώνα. Ο πρώτος ντόπιος Κροάτης ηγέτης που αναγνωρίσθηκε από τον Πάπα ήταν ο δούκας Μπράνιμιρ, στον οποίο ο Πάπας Ιωάννης Η΄ αναφερόταν ως Ντουξ Κροατόρουμ (Δούκα των Κροατών) το 879.
Ο Τόμισλαβ ήταν ο πρώτος ηγέτης της Κροατίας που χαρακτηρίστηκε βασιλιάς σε μία επιστολή από τον Πάπα Ιωάννη Ι΄, χρονολογώντας το βασίλειο της Κροατίας το 925. Ο Τόμισλαβ απέκρουσε Ουγγρικές και Βουλγαρικές εισβολές, αυξάνοντας την επιρροή των Κροατών βασιλιάδων. Το μεσαιωνικό Κροατικό βασίλειο έφτασε στο απόγειό του τον 11ο αιώνα κατά τη βασιλεία του Πέταρ Κρέζιμιρ Δ΄(1058-1074) και του Ντμίταρ Ζβόνιμιρ (1075-1089). Όταν το 1091 πέθανε ο Στιέπαν Β΄ τερματίζοντας τη δυναστεία Τρπιμίροβιτς, ο Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας διεκδίκησε του Ουγγρικό στέμμα, πράγμα που οδήγησε σε πόλεμο και στην προσωπική ένωση Κροατίας και Ουγγαρίας το 1102, υπό τον Κόλομαν. left|thumb|Στέψη του Βασιλιά Τόμισλαβ του Οτον Ιβέκοβιτς.
Τους επόμενους τέσσερις αιώνες το Βασίλειο της Κροατίας κυβερνήθηκε από το Σαμπόρ (κοινοβούλιο) και ένα Μπαν (αντιβασιλέα) διορισμένο από τον βασιλιά. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από την απειλή της Οθωμανικής κατάκτησης και τον αγώνα κατά της Δημοκρατίας της Βενετίας για τον έλεγχο των παράκτιων περιοχών. Οι Βενετοί το 1428 είχαν αποκτήσει τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Δαλματίας, με την εξαίρεση της πόλης-κράτους του Ντουμπρόβνικ, που ήταν ανεξάρτητο. Οι Οθωμανικές κατακτήσεις κατέληξαν στη Μάχη της Κρμπάβα το 1493 και τη Μάχη του Μοχάτς το 1526, και οι δύο με αποφασιστικές νίκες των Οθωμανών. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ πέθανε στο Μοχάτς και το 1527 το Κοινοβούλιο στο Τσέτιν επέλεξε το Φερδινάνδο Α΄ του Οίκου των Αψβούργων ως νέο ηγέτη της Κροατίας, υπό την προϋπόθεση να παρέχει προστασία στην Κροατία έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σεβόμενος όμως τα πολιτικά της δικαιώματα. Η περίοδος αυτή γνώρισε άνοδο σε εξέχουσα θέση των ντόπιων ευγενών, όπως οι Φράνκοπανς και οι Σούμπιτς, και τελικά πολλούς Μπαν (αντιβασιλέα) από τις δύο οικογένειες. Στην πράξη η Κροατία ήταν ελεύθερο και ανεξάρτητο βασίλειο μόνο από το 910 ως το 1102.
Μοναρχία των Αψβούργων και Αυστροουγγαρία
thumb|280px|[[Βασίλειο της Κροατίας (Αψβούργοι)]] Μετά τις αποφασιστικές Οθωμανικές νίκες η Κροατία διαιρέθηκε σε πολιτικές και στρατιωτικές περιοχές, διαχωρισμό που έγινε το 1538. Οι στρατιωτικές περιοχές έγιναν γνωστές ως Κροατική Στρατιωτική Παραμεθόριος και ελέγχονταν άμεσα από τον Αυστριακό αυτοκράτορα. Η Οθωμανική προέλαση στο Κροατικό έδαφος συνεχίστηκε μέχρι τη Μάχη του Σίσακ το 1593, την πρώτη αποφασιστική ήττα των Οθωμανών, και τη σταθεροποίηση των συνόρων. Κατά τον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο (1667-1698) ανακτήθηκε η Σλαβονία, αλλά η δυτική Βοσνία, που ήταν τμήμα της Κροατίας πριν την Οθωμανική κατάκτηση, παρέμεινε εκτός Κροατικού ελέγχου. Τα σημερινά σύνορα μεταξύ των δύο χωρών είναι κατάλοιπο αυτής της έκβασης. Η Δαλματία, το νότιο τμήμα των συνόρων καθορίσθηκε παρομοίως από τους Πέμπτο (Κρητικό) και έβδομο Βενετοτουρκικούς Πολέμους. Οι Οθωμανικοί πόλεμοι προξένησαν μεγάλες δημογραφικές αλλαγές. Οι Κροάτες μετανάστευσαν προς την Αυστρία και οι σημερινοί Κροάτες του Μπούργκενλαντ είναι άμεσοι απόγονοι εκείνων των εποίκων. Για να αναπληρώσουν τους Κροάτες που έφυγαν οι Αψβούργοι έκαναν έκκληση στους Ορθόδοξους πληθυσμούς της Σερβίας και της Βοσνίας για στρατιωτική υπηρεσία στην Κροατική Στρατιωτική Παραμεθόριο. Η μετανάστευση Σέρβων στην περιοχή αυτή κορυφώθηκε κατά τις Μεγάλες Σερβικές Μεταναστεύσεις του 1690 και του 1737-39.
Μεταξύ 1797 και 1809 η Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία κατέλαβε σταδιακά όλη την ανατολική ακτογραμμή της Αδριατικής και σημαντικό τμήμα της ενδοχώρας της, θέτοντας τέρμα στις Δημοκρατίες της Βενετίας και της Ραγούζας και ιδρύοντας τις Ιλλυρικές Επαρχίες. Αντιδρώντας το Βασιλικό Ναυτικό (της Αγγλίας) ξεκίνησε τον αποκλεισμό της Αδριατικής θάλασσας, οδηγώντας στη Μάχη του Βις το 1811. Οι Ιλλυρικές Επαρχίες καταλήφθηκαν από τους Αυστριακούς το 1813 και απορροφήθηκαν από την Αυστριακή Αυτοκρατορία μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του Βασιλείου της Δαλματίας και την επαναφορά της Παράκτιας Κροατίας στο Βασίλειο της Κροατίας, αμφότερα τώρα υπό το ίδιο στέμμα. thumb|left|Το Κροατικό Σάμπορ (Κοινοβούλιο) το 1848, του Ντράγκουτιν Βάινγκέρτνερ