cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στάδιο Σινομπό
Μετακίνηση
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η όλη κατασκευή ακυρώθηκε και η Σλάβια επέστρεψε στο Στάδιο Εντέν. Στη θέση της πρώην ανατολικής κερκίδας κατασκευάστηκε μια προσωρινή κερκίδα, αλλά ήταν σαφές ότι το στάδιο ήταν ξεπερασμένο και η Σλάβια χρειαζόταν μια νέα έδρα. Έγιναν πολλά ακόμη έργα, αλλά η Σλάβια δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει επαρκή κεφάλαια και υπήρχαν ορισμένα νομικά προβλήματα, καθώς οι εγκαταστάσεις ήταν ιδιοκτησία της κυβέρνησης και χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να μεταφερθούν στη Σλάβια. Το 2000, το στάδιο έγινε ακατάλληλο για τη φιλοξενία αγώνων του Πρωταθλήματος Τσεχίας, έτσι η Σλάβια μετακόμισε ξανά στο μη δημοφιλές Στάδιο Εβζέν Ροσίτσκι.
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Η Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ (γαλλικά: Arc de Triomphe du Carrousel), είναι θριαμβική αψίδα που βρίσκεται στο Παρίσι, στην Πλατεία του Καρουζέλ. Χτίστηκε μεταξύ του 1806 και 1808 για να τιμήσει τις στρατιωτικές νίκες του προηγούμενου έτους του Ναπολέοντα. Η πιο διάσημη Αψίδα του Θριάμβου του Αστέρα, απέναντι από τη Λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων σχεδιάστηκε την ίδια χρονιά, έχει περίπου διπλάσιο μέγεθος και τελείωσε το 1836. Η Αψίδα του Καρουζέλ αποτελεί παράδειγμα αρχιτεκτονικής Κορινθιακού ρυθμού.
Στάδιο Σινομπό
Νέο γήπεδο
μικρογραφία| Μπροστινή πλευρά Η Σλάβια παρουσίασε τελικά ένα έργο του νέου γηπέδου, αλλά δεν ξεκίνησε καμία κατασκευή. Τον Δεκέμβριο του 2003, το παλιό Στάδιο Εντέν γκρεμίστηκε και η Σλάβια ανακοίνωσε ότι το νέο στάδιο θα άνοιγε στις 19 Οκτωβρίου 2005, ωστόσο, μέχρι τον Οκτώβριο του 2005 η κατασκευή δεν είχε καν ξεκινήσει. Χρειάστηκε άλλος ένας χρόνος για να ξεκινήσει. Το έργο έπρεπε να επανασχεδιαστεί για να μειωθεί το κόστος κατασκευής από 1,8 δισεκατομμύρια κορόνες Τσεχίας σε λιγότερο από 1 δισεκατομμύριο. Η κατασκευή ξεκίνησε τελικά τον Οκτώβριο του 2006.
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Περιγραφή
Το μνημείο έχει ύψος 19 μέτρα, μήκος 23 μέτρα, και βάθος 7,3 μέτρα. Η κύρια αψίδα με ύψος 6,4 μέτρα πλαισιώνεται από δύο μικρότερες ύψους 4,3 και πλάτους 2,7 μέτρων. Γύρω στο εξωτερικό της Αψίδας υπάρχουν οκτώ μαρμάρινες κολόνες Κορινθιακού ρυθμού, με οκτώ στρατιώτες της Αυτοκρατορίας στην κορυφή, έναν σε κάθε κολόνα. Στην περίμετρο μεταξύ των στρατιωτών, τα πρόστυπα ανάγλυφα αναπαριστούν:
Στάδιο Σινομπό
Νέο γήπεδο
Παρά το γεγονός ότι το στάδιο δεν είχε ολοκληρωθεί πλήρως, άνοιξε στις 7 Μαΐου 2008 με έναν αγώνα έκθεσης ενάντια στην Όξφορντ Γιουνιβέρσιτι Α.Φ.Κ.. Πολλοί πρώην αστέρες της Σλάβια Πράγας (όπως οι Πάβελ Κούκα, Πάτρικ Μπέργκερ, Γιαν Σουχοπάρεκ και Ιβό Κνοφλίτσεκ) έλαβαν μέρος σε αυτόν τον αγώνα, στον οποίο η Σλάβια κέρδισε με 5-0.
Ο πρώτος επίσημος αγώνας στο νέο στάδιο διεξήχθη στις 17 Μαΐου 2008 εναντίον της ΦΚ Γιάμπλονετς, που έληξε ισόπαλος με 2–2, στον οποίο η Σλάβια εξασφάλισε τον τίτλο του Πρωταθλήματος Τσεχίας της σεζόν 2007-08.
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Περιγραφή
Η Αψίδα είναι έργο προερχόμενο από τις θριαμβευτικές αψίδες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατόρίας και συγκεκριμένα εκείνης του Σεπτίμιου Σεβήρου στη Ρώμη. Τα θέματα των ανάγλυφων που ήταν αφιερωμένα στις μάχες είχαν επιλεχθεί από τον διευθυντή του Μουσείο του Ναπολέοντα (που τότε ήταν στο Λούβρο) Vivant Denon, και σχεδιάστηκαν από τον Charles Meynier.
Η πάνω ζωφόρος του θριγκού έχει γλυπτά στρατιωτών: θωρακοφόρος (cuirassier) του Auguste Marie Taunay (αριστερά), δραγόνος του Charles-Louis Corbet, έφιππος γρεναδιέρος του Joseph Chinard, και σκαπανέας (sapeur) του Jacques-Edme Dumont.
Στάδιο Σινομπό
Χορηγία
Τον Ιούλιο του 2008, ανακοινώθηκε ότι η στοιχηματική εταιρεία Synot Tip είχε συνάψει συμφωνία με την E Side Property Limited, τους ιδιοκτήτες του γηπέδου, σχετικά με μια συμφωνία χορηγίας σχετικά με μια από τις κερκίδες. Το 2009, το όνομα του γηπέδου άλλαξε επίσημα σε Synot Tip Arena.
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Περιγραφή
Το τέθριππο πάνω στο θριγκό είναι αντίγραφό των αποκαλούμενων Άλογων του Αγίου Μάρκου που κοσμούν την είσοδο της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, αλλά που κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκαν στο Παρίσι.
Στάδιο Σινομπό
Χορηγία
Το 2011, ο Όμιλος Natland ανακοινώθηκε ως ο νέος πλειοψηφικός ιδιοκτήτης του σταδίου.
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Ιστορία
Σχεδιασμένη από τον Charles Percier και τον Pierre François Léonard Fontaine, η Αψίδα χτίστηκε μεταξύ του 1806 και 1808 από τον Αυτοκράτορα Ναπολέοντα, με μοντέλο την Αψίδα του Κωνσταντίνου (312 μ.Χ.) στη Ρώμη, ως είσοδος του Παλατιού του Κεραμικού, της Αυτοκρατορικής κατοικίας. Η καταστροφή του Κεραμικού κατά την Παρισινή Κομμούνα το 1871 επέτρεψε την ανεμπόδιστη θέα προς τα δυτικά (άξονας που ονομάζεται Axe historique, ιστορικός άξονας), προς την πιο διάσημη Αψίδα του Θριάμβου.
Στάδιο Σινομπό
Χορηγία
Το 2012, ανακοινώθηκε ότι η Synot δεν θα επεκτείνει τη χορηγία τους στο στάδιο μετά το τέλος της σεζόν 2011–12.
Τον Νοέμβριο του 2018, η κινεζική εταιρεία ακινήτων Sinobo Group έγινε ο πλειοψηφικός ιδιοκτήτης της Σλάβια Πράγας και το στάδιο μετονομάστηκε σε Στάδιο Σινομπό.
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Ιστορία
Αρχικά απάνω στην Αψίδα βρίσκονταν τα Άλογα του Αγίου Μάρκου, τα οποία είχαν αρπαχθεί από τη Βενετία από το Ναπολέοντα. Το 1815 μετά τη Μάχη του Βατερλό και την παλινόρθωση των Βουρβόνων, η Γαλλία παραχώρησε τα άλογα στην Αυστριακή Αυτοκρατορία η οποία είχε προσαρτήσει τη Βενετία σύμφωνα με τη Συνθήκη της Βιέννης. Οι Αυστριακοί επέστρεψαν αμέσως το γλυπτό στη Βενετία. Τα άλογα αντικαταστάθηκαν το 1828 με ένα γλυπτό τέθριππο του Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό, που αναπαριστά την Ειρήνη σε θριαμβικό άρμα οδηγούμενο από επιχρυσωμένες Νίκες στις δύο πλευρές. Η σύνθεση αναπαριστά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων μετά την πτώση του Ναπολέοντα.
Στάδιο Σινομπό
Άλλες χρήσεις
μικρογραφία| XV. χιονοθύελλα το 2012 Το στάδιο χρησιμοποιείται περιστασιακά για άλλες εκδηλώσεις εκτός από το ποδόσφαιρο, όπως συναυλίες ή άλλους αθλητικούς αγώνες. Το 2012, το Σόκολ slet, μια μαζική εκδήλωση γυμναστικής, πραγματοποιήθηκε εδώ.
Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε για τους τελευταίους αγώνες ράγκμπι γιούνιον της σεζόν 2008 και 2009–10 του πρωταθλήματος Τσεχίας.
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Ιστορία
Η Αψίδα του Καρουζέλ ενέπνευσε το σχεδιασμό της Μαρμάρινης Αψίδας, που κατασκευάστηκε στο Λονδίνο μεταξύ του 1826 και 1833.
Στάδιο Σινομπό
Άλλες χρήσεις
Υπάρχει ένα ξενοδοχείο και ένα κατάστημα φιλάθλων στη βόρεια κερκίδα και διάφορες άλλες εγκαταστάσεις (μπαρ, McDonald's, υποκατάστημα της Komerční banka, γραφεία) στην κεντρική κερκίδα.
Μεταφορά
Το στάδιο εξυπηρετείται από λεωφορεία και τραμ, με στάσεις και για τα δύο με το όνομα Slavia. Τα τραμ 4, 7, 22 και 24 κινούνται κατά μήκος της οδού Βρσοβίτσκα, βόρεια του σταδίου, ενώ τα λεωφορεία 135, 136, 150 και 213 κάνουν στάση στην οδό Σλάβιε, αμέσως δυτικά του σταδίου. Ο πλησιέστερος σταθμός του μετρό είναι ο Ζελιβσκέχο και ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο Πράγα-Βρσοβίτσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Τσεχία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πράγα Κατηγορία:Σλάβια Πράγας
Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι Κατηγορία:Θριαμβικές αψίδες στη Γαλλία
The Highwaymen
Οι Highwaymen ήταν αμερικανικό συγκρότημα της κάντρι μουσικής σκηνής που δημιουργήθηκε το 1985 από τους τέσσερις μεγαλύτερους καλλιτέχνες που πρωτοστάτησαν στο υποείδος της κάντρι μουσικής, παράνομη κάντρι(outlaw country): Τζόνι Κας, Γουάιλον Τζένινγκς, Γουίλι Νέλσον και Κρις Κριστόφερσον. Μεταξύ 1985 και 1995, το συγκρότημα ηχογράφησε τρία στούντιο άλμπουμ, τα «Highwayman», «Highwayman 2» και «The Road Goes on Forever», με το πρώτο τους single «Highwayman» να βρίσκεται στην κορυφή των chart της κάντρι μουσικής την χρονιά που κυκλοφόρησε(1985). Οι Highwaymen σταμάτησαν την συνεργασία τους μετά τον θάνατο του Γουάιλον Τζένινγκς το 2002.
Ρούντι Φέλερ
Ο Ρούντι Φέλερ (γερμανικά : Rudi Völler, γεννήθηκε 13 Απριλίου 1960), με παρατσούκλι "Tante Käthe" (Θεία Κάτια) , είναι Γερμανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, καθώς και πρώην προπονητής της εθνικής ομάδας της Γερμανίας. Αγωνιζόταν ως επιθετικός.
The Highwaymen
Highwayman (1985)
Κυκλοφόρησε το 1985 περιλαμβάνοντας το single «Highwayman» που έγινε νούμερο ένα επιτυχία στις Η.Π.Α. και την διασκευή του «Desperados Waiting for a Train» του Γκάι Κλάρκ το οποίο έφτασε στο Top 20 των charts. Εκτός από τα τέσσερα επίσημα μέλη του συγκροτήματος, στο άλμπουμ εμφανίστηκε και ο Τζόνι Ροντρίγκεζ ο οποίος έδωσε τα ισπανικά φωνητικά στο τραγούδι «Deportee».
Ρούντι Φέλερ
Καριέρα
Ο Φέλερ ξεκίνησε την καριέρα του από την Κίκερς Όφφενμπαχ και το 1980 αποκτήθηκε από την 1860 Μόναχο. Το 1982, μετά τον υποβιβασμό της Μόναχο, αποκτήθηκε από τη Βέντερ Βρέμης, όπου έμεινε για πέντε χρόνια, αγωνιζόμενος σε 137 αγώνες και σκοράροντας 97 γκολ. Το 1987 αποκτήθηκε από την Ρόμα, στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια, κερδίζοντας ένα Κύπελλο Ιτάλιας το 1991 και απέκτησε το παρατσούκλι "il tedesco volante" ("ο ιπτάμενος Γερμανός"). Το 1992 αποκτήθηκε από την Μαρσέιγ, με την οποία κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ την επόμενη χρονιά. Το 1994 επέστρεψε στη Γερμανία, κλείνοντας την καριέρα του στην Μπάγερν Λεβερκούζεν.
The Highwaymen
Highwayman 2 (1990)
Το 1990 και μετά από μία πενταετία ενασχόλησης των μελών του συγκροτήματος με τις ατομικές καριέρες τους, ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν το sequel του πρώτου τους άλμπουμ, με όνομα «Highwayman 2». Το άλμπουμ έφθασε στο νούμερο τέσσερα των κάντρι charts με πιο εμπορική επιτυχία το τραγούδι «Silver Stallion».
Ρούντι Φέλερ
Καριέρα
Σε επίπεδο εθνικής ομάδας, ο Φέλερ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών το 1982 και πραγματοποίησε συνολικά 90 συμμετοχές, σκοράροντας 47 γκολ με το εθνόσημο, και αποτελεί τον τέταρτο σκόρερ της εθνικής Γερμανίας. Κέρδισε ως παίκτης το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1990, ενώ στο ίδιο Μουντιάλ αποβλήθηκε στο ματς του δεύτερου γύρου κόντρα στην Ολλανδία, αφότου ο Φρανκ Ράικαρτ τον έφτυσε δύο φορές. Επίσης σκόραρε ένα γκολ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 κόντρα στην Αργεντινή προερχόμενος από αλλαγή, κάνοντας το 2-2, αλλά τελικά ο αγώνας έληξε με νίκη 3-2 της Αργεντινής. Συμμετείχε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και στα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1984, 1988 και 1992. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 374 τέρματα σε 782 επίσημους αγώνες.
The Highwaymen
The Road Goes on Forever (1995)
Το «The Road Goes on Forever» το τρίτο και τελευταίο άλμπουμ των Highwaymen, κυκλοφόρησε το 1995 και αποτελεί το άλμπουμ μεταξύ των τριών του συγκροτήματος με την μικρότερη αναγνωσιμότητα και εμπορική επιτυχία.
Ρούντι Φέλερ
Καριέρα
Το 2000, μετά την κακή πορεία της Γερμανίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2000, o Φέλερ ορίστηκε προπονητής της εθνικής Γερμανίας και τη βοήθησε να φτάσει μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ 2002. Μαζί με τους Μάριο Ζαγκάλο, Φραντς Μπεκενμπάουερ και Ντιντιέ Ντεσάν, ο Φέλερ έχει τη διάκριση ότι έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Μετά τον αποκλεισμό στη φάση των ομίλων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004, παραιτήθηκε από τη θέση. Το 2004 ήταν για μικρό χρονικό διάστημα προπονητής της Ρόμα και το από το 2005 έως το 2022 ήταν σε διάφορες θέσεις στη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Από τις αρχές του 2023 είναι ο τεχνικός διευθυντής της Εθνική Γερμανίας.
The Highwaymen
Φιλμογραφία
Οι Highwaymen πρωταγωνίστησαν στην γουέστερν ταινία δράσης και δράμα του 1986, «Stagecoach».
Πηγές
Κατηγορία:Κάντρι μουσικοί
Ρούντι Φέλερ
Τίτλοι και διακρίσεις
Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κίκερς Όφφενμπαχ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόναχο 1860 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Ρόμα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2004 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Αικατερίνη της Λωρραίνης (1552-1596)
Η Αικατερίνη-Μαρία, γαλλ. Catherine-Marie (18 Ιουλίου 1551 - 5 Μαΐου 1596) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ γεννηθηκε ως κόρη του δούκα του Γκιζ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μονπανσιέ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη τού Φραγκίσκου δούκα του Γκιζ και της Άννας των Έστε, κόρης του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1570 τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων δούκα του Μονπανσιέ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Ρουμανίας, που διοργανώνεται από την Ρουμανική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Federația Română de Tenis de Masă).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ρουμανίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1929.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Η 16 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, Αντζέλικα Ροζεάνου. thumb|right|Η 7 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, Ντανιέλα Ντοντεάν.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Ρουμανία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Τζον Βιαφάρα
Ο Τζον Εντουίς Βιαφάρα Μίνα (γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1978) είναι Κολομβιανός μέσος που δεν ανήκει σε ομάδα προς το παρόν. Τελευταία έπαιξε για τη Rionegro Águilas της Α Κατηγορίας Κολομβίας.
Πρώιμη καριέρα
Γεννημένος στην Κολομβιανή πόλη Robles, ο Βιαφάρα κέρδισε τη διεθνή προσοχή ενώ έπαιζε για την Once Caldas, για την οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της επιτυχίας της ομάδας του στην 2004 Copa Libertadores, σκοράροντας από μακριά στον τελικό εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς.
Πόρτσμουθ
Οι εμφανίσεις του τον έκαναν μόνιμο στην Εθνικής Ομάδα ποδοσφαίρου της Κολομβίας, και κέρδισε μεταγραφή ύψους €2,2 εκατ. για την αγγλική ομάδα Πόρτσμουθ στις 23 Ιουνίου 2005.
Έπαιξε σε 14 αγώνες πρωταθλήματος υπό τον Alain Perrin στο Πόρτσμουθ, league, πετυχαίνοντας ένα γκολ, με ήττα 2-1 στο Μάντσεστερ στις 27 Αυγούστου. Ο Περίν απολύθηκε και ο Βιαφάρα κόπηκε από τον Harry Redknapp που επέστρεψε ως μάνατζερ.
Στις 30 Ιανουαρίου 2006, δάνεισαν τον Βιαφάρα στην ισπανική ομάδα Ρεάλ Σοσιεδάδ της La Liga για έξι μήνες μαζί με τον Μαρκ Γκονζάλες της Λίβερπουλ. Στο τέλος αυτής της συμφωνίας, η Ρεάλ αρνήθηκε την ευκαιρία να αγοράσει τον Βιαφάρα και επέστρεψε στην Πόρτσμουθ και πάλι, μετά από 11 αγώνες και δύο κόκκινες κάρτες.
Σαουθάμπτον
Στις 4 Αυγούστου 2006, υπέγραψε τριετή συμφωνία με τη Σαουθάμπτον, αντιπάλους της Πορτσμουθ στο Football League Πρωτάθλημα. Το ύψος της μεταγραφής για την τριετή συμφωνία παρέμεινε άγνωστη, αλλά πιστεύεται ότι κυμαίνεται στα £750,000. Εμφανίστηκε με συνέπεια τη σεζόν 2006/07. Μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές του ήταν όταν σκόραρε δύο γκολ στο Πρωτάθλημα Play-off Semi-final Second Leg εναντίον της Ντέρμπι Κάουντι, αν και δεν ήταν αρκετό καθώς η Ντέρμπι κέρδισε την ισοπαλία στα πέναλτι.
Σκόραρε το πρώτο του γκολ από της σεζόν 2007-08 με ένα σουτ από τα 12 μέτρα στον αγώνα όπου η Σαουθάμπτον νίκησε 3-2 επί της Στόουκ Σίτι, στις 26 Αυγούστου 2007. Στη συνέχεια, στις 29 Σεπτεμβρίου έβαλε το δεύτερο γκολ της σεζόν με σουτ από τα 15 μέτρα με νίκη 2-1 νίκη επί της Σέφιλντ γιουνάιτεντ, η οποία αποδείχθηκε ότι είναι ο νικητής.
Σύντομα μετά την τρίτη του σεζόν στην ομάδα, μετά την αναταραχή στη διοίκηση όπου άλλαξαν τέσσερις πρόεδροι σε έξι μήνες, έφυγε. Οι λόγοι για την αποχώρησή του λέγεται ότι είναι νοσταλγία για την πατρίδα του, με τον ολλανδό μάνατζερ Ιαν Poortvliet να λέει ότι "δεν ήθελε κανέναν που δεν ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην ομάδα να παραμείνει στην ομάδα". Άλλες φήμες για την αποχώρησή του περιλαμβάνουν περικοπή μισθού από τον πρόεδρο Ρούπερτ Λόου, παρόλο που η Σαουθάμπτον δεν φέρεται να έχει λάβει αμοιβή για την επιστροφή του στη Once Caldas.
Σωκράτης Παπαβασιλείου
Ο Σωκράτης Παπαβασιλείου (1865 - 1947) ήταν Έλληνας μεταλλειολόγος και πολιτικός.
Τζον Βιαφάρα
Επιστροφή στην Κολομβία
Μετά  την επιστροφή του Βιαφάρα στην Once Caldas, η τύχη της ομάδας βελτιώθηκε και κέρδισαν το τρίτο τους Κολομβιανό πρωτάθλημα στην Apertura το 2009.
Σωκράτης Παπαβασιλείου
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάρο και ήταν γιος του Αθανασίου Παπαβασιλείου, ιατρού και δημάρχου Παροικιάς Πάρου, και της Αργυρώς Δημητρακοπούλου, με καταγωγή από την οικογένεια Μαυρογένη. Αδέλφια του ήταν οι Ιπποκράτης, αξιωματικός του στρατού και πολιτικός, Δημήτριος, ιατρός, και Όθων, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Σπούδασε μεταλλειολογία και γεωλογία στη Γερμανία και εξελέγη υφηγητής Ορυκτολογίας και Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε για μακρύ χρονικό διάστημα διευθυντής των ορυχείων Σμίριγδας της Νάξου.
Τζον Βιαφάρα
Επιστροφή στην Κολομβία
Το 2010 εντάχθηκε στην La Equidad και τους βοήθησε να φτάσει στον τελικό του τουρνουά της Apertura το 2010. Ακόμη, έφτασαν στα πλέι-οφ του Clausura το 2010.
Σωκράτης Παπαβασιλείου
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων για πρώτη φορά στις εκλογές του 1912 ενώ στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Κυκλάδων με το κόμμα των Φιλελευθέρων για εξαετή θητεία. .
Τζον Βιαφάρα
Επιστροφή στην Κολομβία
Το 2011, υπέγραψε με τη Junior και είχε ένα εξαιρετικό ξεκίνημα, σκοράροντας σημαντικά γκολ στα δύο πρώτα παιχνίδια των ομίλων της Copa Libertadores 2011.
Σωκράτης Παπαβασιλείου
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν παντρεμένος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες μεταλλειολόγοι
Τζον Βιαφάρα
Διεθνή καριέρα
=== Διεθνή γκολ ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα δε Κάλι Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Περέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζούνιορ ντε Μπαρρανκίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Πάστο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2021
thumb|250px|Η 94η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η 94η Τελετή Απονομής των Βραβείων της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστή και ως η 94η απονομή των Βραβείων Όσκαρ, πραγματοποιήθηκε στο στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες στις 27 Μαρτίου 2022 από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών και σε αυτήν την τελετή βραβεύθηκαν οι καλύτερες ταινίες που κυκλοφόρησαν από την 1η Μαρτίου έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2021. Την τελετή παρουσίασαν οι Ρετζίνα Χολ, Έιμι Σούμερ και Γουάντα Σάικς. Ήταν η πρώτη τελετή από την 83η Τελετή Απονομής των Βραβείων Όσκαρ του 2011, στην οποία συμμετείχαν πολλοί οικοδεσπότες.
Η ταινία CODA έγινε η πρώτη ταινία που κέρδισε το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στην ιστορία της Ακαδημίας που προβλήθηκε μέσα από υπηρεσία διαδικτυακής ροής (στην προκειμένη περίπτωση από το Apple TV+). Η ταινία αυτή κέρδισε ακόμα δυο βραβεία, το βραβείο Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Τρόι Κότσουρ και το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου για τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη Σιάν Χέντερ. Η ταινία Dune κέρδισε έξι βραβεία και η ταινία Τα Μάτια της Τάμι Φέι κέρδισε  δυο βραβεία. Οι ταινίες Η Εξουσία του Σκύλου, Η Μέθοδος των Γουίλιαμς, West Side Story, Drive My Car, Encanto, Belfast, No Time to Die, Cruella, The Long Goodbye, The Queen of Basketball, Summer of Soul και The Windshield Wiper κέρδισαν από ένα βραβείο.
Κατά την διάρκεια της τελετής, προκλήθηκε ένταση όταν ο Γουίλ Σμιθ ανέβηκε στην σκηνή και χτύπησε στο πρόσωπο τον κωμικό ηθοποιό Κρις Ροκ. Είχε προηγηθεί ένα αστείο του Ροκ για την σύζυγο του Σμιθ, Τζάντα Πίνκετ Σμιθ, καθώς βρισκόταν στην σκηνή και παρουσίαζε ένα βραβείο. Το περιστατικό αυτό επισκίασε σε μεγάλο βαθμό την υπόλοιπη τελετή από πλευράς της ειδησεογραφικής κάλυψης.
Βραβεία
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Ταινίες με πολλαπλές υποψηφιότητες και νίκες
Στην 94η απονομή Όσκαρ, 51 ταινίες έλαβαν 74 υποψηφιότητες.
Εις Μνήμη
Τα ακόλουθα άτομα αναφέρθηκαν στην κατηγορία Εις Μνήμη, που αποτίει φόρο τιμής στους ανθρώπους που πέθαναν την προηγούμενη χρονιά. Σημαντικοί απόντες ήταν οι Μπομπ Σάγκετ, Εντ Άσνερ, Νορμ Μακντόναλντ, Γκασπάρ Ουλιέλ, Λούι Άντερσον και Meat Loaf.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ειδησεογραφικές πηγές
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2021 Κατηγορία:Αντίκτυπος της πανδημίας COVID-19 στον κινηματογράφο
Ερριέττα Αικατερίνη του Ζουαγιέζ
Η Ενριέττα-Αικατερίνη, γαλλ. Henriette-Catherine (8 Ιανουαρίου 1585 - 25 Φεβρουαρίου 1656) ήταν δούκισσα του του Ζουαγιέζ. Έγινε με τον πρώτο γάμο της δούκισσα του Μονπανσιέ και με τον δεύτερο γάμο της δούκισσα του Γκιζ.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ και της Αικατερίνης του Νογκαρέ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1597 τον Ερρίκο των Βουρβόνων δούκα του Μονπανσιέ και είχε τέκνο:
Το 1611 έκανε δεύτερο γάμο με τον Κάρολο δούκα του Γκιζ από τον Οίκο της Λωρραίνης και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Γκιζ Κατηγορία:Δούκισσες του Ζουαγιέζ Κατηγορία:Δούκισσες του Μονπανσιέ Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Επικεφαλής Γραμματέας του Χονγκ Κονγκ
Ο Επικεφαλής Γραμματέας Διοίκησης, κοινώς γνωστός ως Επικεφαλής Γραμματέας του Χονγκ Κονγκ, είναι ο ανώτερος κύριος αξιωματούχος της κυβέρνησης της Ειδικής Διοικητικής Περιφέρειας του Χονγκ Κονγκ. Ο Επικεφαλής Γραμματέας είναι επικεφαλής της Κυβερνητικής Γραμματείας που εποπτεύει τη διοίκηση της Περιφέρειας στην οποία ανήκουν όλοι οι άλλοι υπουργοί και είναι υπόλογος για τις πολιτικές και τις ενέργειές του στον Κυβερνήτη και στο Νομοθετικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με το άρθρο 53 του Βασικού Νόμου, η θέση είναι γνωστή ως «Διοικητικός Γραμματέας». Ως ο δεύτερος υψηλότερος δημόσιος αξιωματούχος στο Χονγκ Κονγκ, ο Επικεφαλής Γραμματέας ενεργεί ως Αναπληρωτής Κυβερνήτης όταν ο Κυβερνήτης απουσιάζει.
Ο Επικεφαλής Γραμματέας διαμορφώνει και εφαρμόζει την κυβερνητική πολιτική, παρέχει συμβουλές στον Κυβερνήτη ως μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου και είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση της σχέσης της κυβέρνησης με το Νομοθετικό Συμβούλιο και την κατάρτιση του νομοθετικού προγράμματος της κυβέρνησης. Το γραφείο («Τμήμα Διοίκησης» σύμφωνα με το άρθρο 60 του Βασικού Νόμου) ασκεί επίσης ορισμένες καταστατικές λειτουργίες, όπως ο χειρισμός προσφυγών από ορισμένους δημόσιους φορείς.
Πριν από τη μεταβίβαση της κυριαρχίας του Χονγκ Κονγκ το 1997, το γραφείο ήταν γνωστό απλώς ως "Αρχιγραμματέας", και πριν από τις 27 Αυγούστου 1976, "Αποικιακός Γραμματέας". Μέχρι την εισαγωγή του Συστήματος Λογοδοσίας των Κύριων Υπαλλήλων το 2002, ο Επικεφαλής Γραμματέας ήταν δημόσια υπηρεσία και με αυτή την ιδιότητα, επικεφαλής της δημόσιας υπηρεσίας. Το 2005, ο Χένρι Τανγκ έγινε το πρώτο άτομο που δεν ήταν δημόσιος υπάλληλος που διορίστηκε στο γραφείο του Επικεφαλής Γραμματέα.
Από τη δεκαετία του 1870 έως το 1902 ο Αποικιακός Γραμματέας ήταν ο de facto Αντικυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ, θέση την οποία κάποτε κατείχε ο Διοικητής των Βρετανικών Δυνάμεων στο Χονγκ Κονγκ πριν από τη δεκαετία του 1870. Μετά το 1902 ο τίτλος εξαφανίστηκε από τη χρήση καθώς η δεύτερη υψηλότερη θέση μεταφέρθηκε στον Γραμματέα της Αποικίας και αργότερα στον Επικεφαλής Γραμματέα.
Κατάλογος Επικεφαλής Γραμματέων του Χονγκ Κονγκ (1997-σήμερα)
Κατηγορία:Πολιτική του Χονγκ Κονγκ
Γκριγκόρι Ποτέμκιν
μικρογραφία| Πριγκιπικό οικόσημο του Γκριγκόρι Ποτέμκιν Ο Πρίγκιπας Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Ποτέμκιν-Ταβρίτσεσκι (ορθότερα Ποτιόμκιν, ρωσ. Григорий Александрович Потёмкин-Таврический, 30 Σεπτεμβρίου / 11 Οκτωβρίου 1739 - 5/16 Οκτωβρίου 1791) ήταν Ρώσος στρατιωτικός ηγέτης, πολιτικός, ευγενής και αγαπημένος της Αικατερίνης της Μεγάλης. Πέθανε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της Συνθήκης του Ιασίου, που έβαλε τέλος στον πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον οποίο είχε επιβλέψει.
Ο Ποτέμκιν γεννήθηκε σε μία μεσαίου εισοδήματος οικογένεια ευγενών γαιοκτημόνων. Αρχικά προσέλκυσε την εύνοια της Αικατερίνης με τη βοήθεια του στο πραξικόπημά της το 1762 και στη συνέχεια διακρίθηκε ως στρατιωτικός διοικητής στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774). Έγινε ο εραστής της Αικατερίνης, αγαπημένος και πιθανώς ο σύζυγός της. Αφού μειώθηκε το πάθος τους, παρέμεινε ο δια βίου φίλος της και αγαπημένος της πολιτικός. Η Αικατερίνη απέκτησε για αυτόν τον τίτλο του Πρίγκιπα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του έδωσε τον τίτλο του Πρίγκιπα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μεταξύ πολλών άλλων: ήταν και ο Μεγάλος Ναύαρχος και ο επικεφαλής όλων των χερσαίων και ατάκτων δυνάμεων της Ρωσίας. Τα επιτεύγματα του Ποτέμκιν περιλαμβάνουν την ειρηνική προσάρτηση της Κριμαίας (1783) και τον επιτυχημένο δεύτερο Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1787-1792).
Η κυριαρχία του στο νότο συνδέεται με το "χωριό Ποτέμκιν", ένα τέχνασμα που περιλαμβάνει την κατασκευή βαμμένων προσόψεων για να μιμείται πραγματικά χωριά, γεμάτα από χαρούμενους, καλοθρεμμένους ανθρώπους, για να τους επισκέπτονται αξιωματούχοι. Ο Ποτέμκιν ήταν γνωστός για την αγάπη του για τις γυναίκες, τα τυχερά παιχνίδια και τον υλικό πλούτο. Επέβλεψε την κατασκευή πολλών ιστορικά σημαντικών κτιρίων, συμπεριλαμβανομένου του Παλατιού της Ταυρίδας στην Αγία Πετρούπολη.
Νεαρή ηλικία
Μακρινός συγγενής του μοσχοβίτη διπλωμάτη Πιοτρ Ποτέμκιν (1617–1700), ο Γκριγκόρι γεννήθηκε στο χωριό Τσίζοβο κοντά στο Σμόλενσκ σε μία οικογένεια ευγενών γαιοκτημόνων μεσαίου εισοδήματος. Ο πατέρας του, ο Αλέξανδρος Ποτέμκιν, ήταν παρασημοφορημένος βετεράνος του πολέμου. Η μητέρα του η Ντάρια ήταν "όμορφη, ικανή και έξυπνη", αν και ο γάμος τους αποδείχθηκε τελικά δυστυχισμένος. Ο Ποτέμκιν έλαβε το πρώτο του όνομα προς τιμήν του ξαδέλφου του πατέρα του Γκριγκόρι Ματβέεβιτς Κιζλόφσκι, δημόσιου υπαλλήλου που έγινε νονός του. Εχει προταθεί  ότι ο Κιζλόφσκι ήταν ο πατέρας του Ποτέμκιν, που έγινε το κέντρο της προσοχής, κληρονόμος του χωριού και ο μοναδικός γιος μεταξύ των έξι παιδιών της οικογένειας. Ως γιος μίας (αν και μικρής) ευγενούς οικογένειας, μεγάλωσε με την προσδοκία ότι θα εξυπηρετούσε τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Ο Γκριγκόρι Ορλόφ, ένας από τους εραστές της Αικατερίνης, ηγήθηκε ενός πραξικοπήματος τον Ιούνιο του 1762 που έδιωξε τον αυτοκράτορα Πέτρο Γ' και ενθρόνησε την Αικατερίνη Β'. Ο λοχίας Ποτέμκιν εκπροσώπησε το σύνταγμά του στην εξέγερση. Υποτίθεται ότι, καθώς η Αικατερίνη εξέταζε τα στρατεύματά της μπροστά από το Χειμερινό Παλάτι πριν από την πορεία τους προς το Ανάκτορο Πίτερχοφ, δεν είχε λαβή ξίφους (ή πιθανώς φτερό καπέλου), τον οποίο ο Ποτέμκιν της έδωσε αμέσως. Το άλογο του Ποτέμκιν τότε (φαινομενικά) αρνήθηκε να φύγει από το πλευρό της για αρκετά λεπτά πριν ο Ποτέμκιν και το άλογο επιστρέψουν στις τάξεις του συντάγματος του. Μετά το πραξικόπημα, η Αικατερίνη ξεχώρισε τον Ποτέμκιν για να τον ανταμείψει και εξασφάλισε την προαγωγή του σε δεύτερο υπολοχαγό. Αν και ο Ποτέμκιν ήταν μεταξύ εκείνων που φρουρούσαν τον τέως Τσάρο, φαίνεται ότι δεν είχε καμία άμεση συμμετοχή στη δολοφονία του Πέτρου τον Ιούλιο. Η Αικατερίνη τον προήγαγε ξανά σε Κάμμεργιουνκερ (νεαρός της κρεβατοκάμαρας), αν και διατήρησε τη θέση του στους φρουρούς. Ο Ποτέμκιν σύντομα παρουσιάστηκε επίσημα στην Αυτοκράτειρα, ως ταλαντούχος μιμητής και η μίμηση του για εκείνη έγινε ευμενώς δεκτή.
Αυλικός και στρατηγός
Παρόλο που η Αικατερίνγ δεν είχε πάρει ακόμα τον Ποτέμκιν ως εραστή, φαίνεται πιθανό ότι παθητικά - αν όχι ενεργά - ενθάρρυνε τη ερωτοτροπούσα συμπεριφορά του, συμπεριλαμβανομένης της τακτικής πρακτικής του να φιλάει το χέρι της και να δηλώνει την αγάπη του γι' αυτήν: χωρίς ενθάρρυνση, ο Ποτέμκιν θα μπορούσε να αναμένει πρόβλημα από τους Ορλόφ (ο εραστής της Αικατερίνης Γκριγκόρι και τα τέσσερα αδέλφια του) που κυριαρχούσαν στην αυτοκρατορική αυλή. Ο Ποτέμκιν μπήκε στον κύκλο συμβούλων της Αικατερίνης και το 1762 πήρε τη μόνη ξένη αποστολή του στη Σουηδία, φέρνοντας νέα για το πραξικόπημα. Κατά την επιστροφή του, διορίστηκε Επικεφαλής της Εκκλησίας και κέρδισε τη φήμη ως εραστής. Υπό ασαφείς συνθήκες, ο Ποτέμκιν έχασε τότε το αριστερό του μάτι και έπεσε σε κατάθλιψη. Η αυτοπεποίθηση του γκρεμίστηκε, αποσύρθηκε από την αυλή και έγινε θρησκευτικός ερημίτης. Δεκαοκτώ μήνες αργότερα, ο Ποτέμκιν επανεμφανίστηκε, πιθανώς αφού κλήθηκε από την Αικατερίνη. Έγινε ταμίας του στρατού και επέβλεπε την παραγωγή των στολών. Λίγο αργότερα, έγινε Φύλακας των Εξωτικών Λαών στη νέα Ρωσική Νομοθετική Επιτροπή, μία σημαντική πολιτική θέση. Τον Σεπτέμβριο του 1768, ο Ποτέμκιν έγινε Κάμερχερ (αρχιθαλαμηπόλος). Δύο μήνες αργότερα η Αικατερίνη είχε ανακαλέσει τον στρατιωτική του θέση, ενσωματώνοντας τον πλήρως στην αυλή. Στο μεσοδιάστημα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ξεκινήσει τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774 και ο Ποτέμκιν ήταν πρόθυμος να αποδείξει τον εαυτό του, γράφοντας στην Αικατερίνη:
Ο Ποτέμκιν υπηρέτησε ως στρατηγός του ιππικού. Διακρίθηκε στην πρώτη του συμπλοκή, βοηθώντας να αποκρούσει μία ομάδα από άτακτους Τατάρους και Τούρκους ιππείς. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης που ο Ποτέμκιν χρησιμοποίησε για πρώτη φορά έναν ελιγμό του δικού του σχεδιασμού, γνωστός ως «Μεγκουφίστου Φλανκ», τραβώντας τους Τατάρους από τη θέση τους και σπάζοντας τις γραμμές τους με μία καλά χρονομετρημένη επίθεση ιππικού. Πολέμησε, επίσης, στη νίκη της Ρωσίας στη Μάχη των Καμενέτς και στην κατάληψη της πόλης. Ο Ποτέμκιν έβλεπε δράση σχεδόν κάθε μέρα, δείχνοντας ιδιαίτερη υπεροχή στη Μάχη του Πρασκκόφσκι, μετά την οποία ο διοικητής του Αλεξάντερ Μιχαήλοβιτς Γκολίτσυν τον συνέστησε στην Αικατερίνη. Ο στρατός του Ποτέμκιν, υπό τον Πιοτε Ρουμυάντσεφ, συνέχισε την πρόοδό του. Ο Ποτέμκιν πολέμησε κατά τη κατάληψη της Τζούργια, μία επίδειξη θάρρους και δεξιοτήτων, για την οποία έλαβε το Τάγμα της Αγίας Άννας. Στη Μάχη της Λάργας, κέρδισε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, τρίτης τάξης, και πολέμησε καλά κατά τη διάρκεια της πορείας της κύριας τουρκικής δύναμης, που ακολούθησε. Με άδεια στην Αγία Πετρούπολη, η Αυτοκράτειρα τον κάλεσε να δειπνήσει μαζί της περισσότερες από δέκα φορές.
Πίσω στο μέτωπο, ο Ποτέμκιν κέρδισε περισσότερη στρατιωτική αναγνώριση, αλλά μετά αρρώστησε. Απορρίπτοντας τα φάρμακα, ανέκαμψε αργά. Μετά από μία χαλάρωση στις εχθροπραξίες το 1772 οι κινήσεις του είναι ασαφείς, αλλά φαίνεται ότι επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη όπου καταγράφεται, ίσως αποκρυφικά, να ήταν ένας από τους στενότερους συμβούλους της Αικατερίνης. Αν και ο Ορλόφ αντικαταστάθηκε ως αγαπημένος της, δεν επωφελήθηκε ο Ποτέμκιν. Ο Αλέξανδρος Βασίλτσικοφ, ένας άλλος Φρουρός του Ιππικού, αντικατέστησε τον Ορλόφ ως εραστής της βασίλισσας. Ο Ποτέμκιν επέστρεψε στον πόλεμο το 1773 ως υπολοχαγός για να πολεμήσει στη Σιλίστρα. Φαίνεται ότι έλειψε στην Αικατερίνη και ότι ο Ποτέμκιν πήρε μία επιστολή τον Δεκέμβριο από αυτήν ως κλήση. Σε κάθε περίπτωση ο Ποτέμκιν επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη ως ήρωας πολέμου.
Αγαπημένος της Αικατερίνης Β
δεξιά|μικρογραφία| Ένα πιθανώς μετέπειτα πορτρέτο ενός 35χρονου Ποτέμκιν στο αποκορύφωμα της ερωτικής του σχέσης με την Αικατερίνη δεξιά|μικρογραφία| Η αυτοκράτειρα Αικατερίνη περίπου την ίδια ώρα Ο Ποτέμκιν επέστρεψε στο δικαστήριο τον Ιανουάριο του 1774 αναμένοντας θερμή υποδοχή από την Αικατερίνη. Η πολιτική κατάσταση, ωστόσο, είχε γίνει περίπλοκη. Ο Εμελιάν Πουγκατσιόφ μόλις είχε εμφανιστεί ως σφετεριστής του θρόνου και διέταζε έναν αντάρτικο στρατό με τριάντα χιλιάδες ακολούθους. Επιπλέον, ο γιος της Αικατερίνης, ο Παύλος είχε γίνει δεκαοχτώ και άρχισε να κερδίζει τη δική του υποστήριξη. Μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου ο Ποτέμκιν είχε κουραστεί από το αδιέξοδο και είχε κάνει (ίσως με ενθάρρυνση από την Αικατερίνη) μία «μελοδραματική οπισθοχώρηση» στη Μονή του Αλεξάνδρου Νέβσκι. Η Κάθριν υποχώρησε και ο Ποτέμκιν επέστρεψε στις αρχές Φεβρουαρίου 1774, όταν η σχέση τους έγινε πιο προσωπική. Αρκετές εβδομάδες αργότερα, σφετερίστηκε τη θέση του Βασίλτσικοφ ως αγαπημένος και του δόθηκε ο τίτλος του Επικεφαλή Στρατηγού. Όταν ο φίλος της Αικατερίνης Φρίντριχ Μέλχιορ, Βαρώνος φον Γκριμ αντιτάχθηκε στην παύση του Βασίλτσικοφ, η Αικατερίνη του έγραψε: «Γιατί με κατηγορείτε γιατί απορρίπτω έναν καλοπροαίρετο αλλά εξαιρετικά βαρετό αστό υπέρ ενός από τους μεγαλύτερους, πιο κωμικούς και διασκεδαστικούς, χαρακτήρες αυτού του σιδερένιου αιώνα;» Η ανάρμοστη συμπεριφορά του συγκλόνισε την αυτοκρατορική αυλή, αλλά ο Ποτέμκιν έδειξε ότι ήταν ικανός για την κατάλληλη επισημότητα όταν ήταν απαραίτητο.
Οι συχνές επιστολές που έστελνε το ζευγάρι μεταξύ τους επιβιώνουν, αποκαλύπτοντας ότι η σχέση τους ήταν «γέλιο, σεξ, αμοιβαία θαυμάσια νοημοσύνη και ισχύ». Πολλές από τις κρυφές συναντήσεις τους φαίνεται να επικεντρώθηκαν στη σάουνα μπάνια στο υπόγειο του Χειμερινού Παλατιού. Ο Ποτέμκιν σύντομα έγινε τόσο ζηλιάρης που η Αικατερίνη έπρεπε να του αναφέρει λεπτομερώς την προηγούμενη ερωτική της ζωή. Ο Ποτέμκιν αύξησε, επίσης, το πολιτικό του ανάστημα, ιδίως λόγω της δύναμης των στρατιωτικών του συμβουλών. Τον Μάρτιο του 1774 έγινε αντισυνταγματάρχης στους φρουρούς Πρεομπραζένσκι, μία θέση που είχε προηγουμένως ο Αλέξιος Ορλόφ. Έγινε επίσης αρχηγός των Φρουρών του Ιππικού από το 1784. Σε σύντομο χρονικό διάστημα κέρδισε τον διορισμό του ως Γενικός Κυβερνήτης της Νοβορόσια, ως μέλος του Κρατικού Συμβουλίου, ως Γενικός Αρχηγός, ως Αντιπρόεδρος του Κολλεγίου Πολέμου και ως Διοικητής των Κοζάκων. Αυτές οι θέσεις τον έκαναν πλούσιο και έζησε πλουσιοπάροχα. Για να βελτιώσει την κοινωνική του θέση, του απονεμήθηκε το διάσημο Τάγμα του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι και το Τάγμα του Αγίου Ανδρέα, μαζί με το Πολωνικό Τάγμα του Λευκού Αετού, το Πρωσικό Τάγμα του Μαύρου Αετού, το Δανικό Τάγμα του Ελέφαντα και το Σουηδικό Βασιλική Τάξη των Σεραφείμ.
Ότι η Αικατερίνη και ο Ποτέμκιν παντρεύτηκαν είναι "σχεδόν σίγουρο", σύμφωνα με τον Σιμόν Σεμπάγκ Μοντεφιόρε. αν και η βιογράφος Βιρτζίνια Ράουντινγκ εκφράζει αμφιβολίες. Τον Δεκέμβριο του 1784, η Αικατερίνη αναφέρθηκε ρητά στον Ποτέμκιν ως σύζυγό της στην αλληλογραφία, αν και το 1775, το 1784 και το 1791 έχουν προταθεί ως πιθανές γαμήλιες ημερομηνίες. Συνολικά, η φράση της Αικατερίνης με 22 γράμματα έδειχνε ότι είχε γίνει σύζυγός της, τουλάχιστον κρυφά. Οι ενέργειες του Ποτέμκιν και η μεταχείριση της προς αυτόν αργότερα στη ζωή ταιριάζουν με αυτό: τουλάχιστον οι δύο ενήργησαν ως σύζυγοι. Στα τέλη του 1775, ωστόσο, η σχέση τους άλλαξε, αν και είναι αβέβαιο ακριβώς πότε η Αικατερίνη πήρε έναν γραμματέα, τον Πιοτς Ζαβαντόφσκι, ως εραστή. Στις 2 Ιανουαρίου 1776, ο Ζαβαντόφσκι έγινε Γενικός Στρατηγός στην Αυτοκράτειρα (έγινε ο επίσημος αγαπημένος της τον Μάιο) και ο Ποτέμκιν μετακόμισε στη διοίκηση του τμήματος στρατευμάτων της Αγίας Πετρούπολης. Τα σημάδια ενός πιθανού «χρυσού αποχαιρετισμού» για τον Ποτέμκιν περιλαμβάνουν το διορισμό του 1776, κατόπιν αιτήματος της Αικατερίνης, στον τίτλο του Πρίγκιπα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αν και είχε «βαρεθεί» με την Αικατερίνη, ο χωρισμός τους ήταν σχετικά ειρηνικός. Ο Πρίγκιπας στάλθηκε σε περιοδεία στο Νόβγκοροντ, αλλά, σε αντίθεση με τις προσδοκίες ορισμένων θεατών (αν και όχι της Αικατερίνης ), επέστρεψε μερικές εβδομάδες αργότερα. Στη συνέχεια, περιφρόνησε το δώρο της, το Ανάκτορο Ανίτσκοφ και πήρε νέα διαμερίσματα στο Χειμερινό Παλάτι, διατηρώντας τις θέσεις του. Αν και δεν είναι πλέον ο αγαπημένος της Αικατερίνης, παρέμεινε ο αγαπημένος υπουργός της.
Αν και η ερωτική σχέση έληξε, η Αικατερίνη και ο Ποτέμκιν διατηρούσαν μία ιδιαίτερα στενή φιλία, η οποία συνέχισε να κυριαρχεί στη ζωή τους. Τις περισσότερες φορές αυτό σήμαινε ένα τρίγωνο αγάπης στην αυλή μεταξύ του ζευγαριού και του τελευταίου θαυμαστή της Αικατερίνης. Ο Αγαπημένος είχε θέση υψηλής πίεσης: μετά τον Ζαβαντόφσκυ ήρθε ο Σέμυον Ζόριτς (Μάιος 1777 έως Μάιος 1778), ο Ιβάν Ρίμσκι-Κορσάκοφ (Μάιος 1778 έως τα τέλη του 1778), ο Αλέξανδρος Λάνσκοϋ (1780 έως το 1784), ο Αλεξάντερ Γιέρμολοφ (1785-1786), Αλεξάντερ Ντμίτριεφ- Μαμόνοφ (1786-1789) και Πλάτων Ζούμποφ (1789-1796). Ο Potemkin έλεγχε τους υποψηφίους για την καταλληλότητά τους. Φαίνεται επίσης ότι φρόντιζε τις σχέσεις και «γέμιζε» τον κενό χρόνο μεταξύ των αγαπημένων. Ο Ποτέμκιν κανόνισε επίσης να βρει η Αικατερίνη τον Ρίμσκυ-Κορσάκοφ σε συμβιβαστική θέση με μία άλλη γυναίκα. Κατά τη μακροχρόνια σχέση της Αικατερίνης με τον Λάνσκοϋ, ο Ποτέμκιν κατάφερε να στρέψει τις προσοχές του σε άλλα θέματα. Ξεκίνησε μία μακρά σειρά άλλων ρομαντικών σχέσεων, συμπεριλαμβανομένων των ανιψιών του, μία από τις οποίες μπορεί να είχε γεννήσει το παιδί του.
Διπλωμάτης
Το πρώτο καθήκον του Ποτέμκιν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η εξωτερική πολιτική. Ώντας αγγλόφιλος, βοήθησε τη διαπραγμάτευση με τον Άγγλο πρεσβευτή, Σερ Τζέιμς Χάρις, κατά τη διάρκεια της πρωτοβουλίας της Αικατερίνης για την Ένοπλη Ουδετερότητα, αν και ο Νότος παρέμεινε το πάθος του. Το σχέδιό του, γνωστό ως Ελληνικό Σχέδιο, φιλοδοξούσε να οικοδομήσει μία νέα Βυζαντινή Αυτοκρατορία γύρω από την τουρκική πρωτεύουσα στην Κωνσταντινούπολη. Η απομάκρυνση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα απαιτούσε χαλάρωση της έντασης με την Αυστρία (τεχνικά ακόμα τη Μοναρχία των Αψβούργων) και τον κυβερνήτη της Ιωσήφ Β'. Συναντήθηκαν τον Μάιο του 1780 στη ρωσική πόλη Μογκιλιόφ. Η συμμαχία που ακολούθησε αντιπροσώπευε το θρίαμβο της προσέγγισης του Ποτέμκιν έναντι των αυλικών, όπως ο γιος της Αικατερίνης, Παύλος, ο οποίος ευνοούσε τη συμμαχία με την Πρωσία. Η αμυντική συνθήκη του Μαΐου 1781 παρέμεινε μυστική για σχεδόν δύο χρόνια. Λέγεται ότι οι Οθωμανοί δεν το γνώριζαν ακόμη και όταν κήρυξαν πόλεμο στη Ρωσία το 1787. δεξιά|μικρογραφία| Το [[Tauride Palace|παλάτι Ταυρίδα του Potemkin στην Αγία Πετρούπολη]] Αλλού, το σχέδιο του Ποτέμκιν να αναπτύξει μία ρωσική παρουσία στην ταχέως αποσυντιθέμενη κατάσταση της Περσίας απέτυχε. Τα σχέδια για μία μεγάλης κλίμακας εισβολή είχαν προηγουμένως περικοπεί και μία μικρή μονάδα, που στάλθηκε για να δημιουργήσει μία εμπορική θέση εκεί, γρήγορα απομακρύνθηκε. Ο Ποτέμκιν επικεντρώθηκε στις νότιες επαρχίες της Ρωσίας, όπου ήταν απασχολημένος με την ίδρυση πόλεων (συμπεριλαμβανομένης της Σεβαστούπολης) και τη δημιουργία του προσωπικού του βασιλείου, συμπεριλαμβανομένου του ολοκαίνουργιου στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Αυτό το βασίλειο επρόκειτο να επεκταθεί: σύμφωνα με τη Συνθήκη του Κουτσούκ Καϊναρίτζι, η οποία είχε τελειώσει τον προηγούμενο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, το Χανάτο της Κριμαίας είχε γίνει ανεξάρτητο, αν και ουσιαστικά υπό ρωσικό έλεγχο. Τον Ιούνιο του 1782 έπεσε ξανά σε αναρχία. Μέχρι τον Ιούλιο του 1783, ο Ποτέμκιν είχε σχεδιάσει την ειρηνική προσάρτηση της Κριμαίας και του Κουμπάν, αξιοποιώντας το γεγονός ότι η Βρετανία και η Γαλλία πολεμούσαν αλλού. Το Βασίλειο της Γεωργίας δέχτηκε τη ρωσική προστασία λίγες μέρες αργότερα, με τη Συνθήκη του Γκεοργκιέφσκ, αναζητώντας προστασία έναντι του σχεδίου της Περσίας να αποκαταστήσει την κυριαρχία της έναντι της Γεωργίας. Το Χανάτο Καραμπάχ της Περσίας αρχικά έμοιαζε να θέλει επίσης τη ρωσική βοήθεια, αλλά τελικά αρνήθηκε. Εξαντλημένος, ο Ποτέμκιν κατέρρευσε με πυρετό από τον οποίο μόλις επέζησε. Η Αικατερίνη τον αντάμειψε με εκατό χιλιάδες ρούβλια, τα οποία χρησιμοποιούσε για να κατασκευάσει το Παλάτι Ταυρίδη στην Αγία Πετρούπολη.
Γενικός κυβερνήτης και οικοδόμος πόλεων
δεξιά|μικρογραφία| Ένας κατά προσέγγιση χάρτης της έκτασης της Νοβοροσίας κατά τον θάνατο του Ποτέμκιν το 1791 Ο Ποτέμκιν επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη τον Νοέμβριο του 1783 και προήχθη σε Αρχιστράτηγο όταν η Κριμαία προσαρτήθηκε επισήμως τον επόμενο Φεβρουάριο. Έγινε, επίσης, Πρόεδρος του Κολλεγίου Πολέμου. Η επαρχία Ταυρίδα (Κριμαία) προστέθηκε στην πολιτεία Νοβορόσιγια (Νέα Ρωσία). Ο Ποτέμκιν μετακινήθηκε νότια στα μέσα Μαρτίου, ως «πρίγκιπας της Ταυρίδας». Από το 1774 ήταν ο αντιβασιλέας των νότιων επαρχιών της Ρωσίας (συμπεριλαμβανομένων των Νοβοροσίγια, Αζόφ, Σαράτοφ, Αστραχάν και Καυκάσου),  επεκτείνοντας επανειλημμένα από το 1774 τον τομέα μέσω στρατιωτικής δράσης. Διατήρούσε τη δική του αυλή, η οποία ανταγωνιζόταν αυτή της Αικατερίνης: μέχρι το 1780 χειριζόταν καγκελαρία με πενήντα ή περισσότερους υπαλλήλους και είχε τον δικό του υπουργό, Βασιλί Ποπόφ, να επιβλέπει τις καθημερινές υποθέσεις. Ένας άλλος αγαπημένος συνεργάτης ήταν ο Μιχαήλ Φαλέεβ.
Η "εγκληματική" διάσπαση του κοζακικού στρατού, ιδίως των Κοζάκων Ζαποροζιανών το 1775, βοήθησε στον καθορισμό της διακυβέρνησης του. Ωστόσο, ο Μοντεφιόρε υποστηρίζει ότι δεδομένης της θέσης τους και κυρίως μετά την εξέγερση του Πούγκατσεφ, οι Κοζάκοι ήταν πιθανότατα καταδικασμένοι σε κάθε περίπτωση. Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του Ποτέμκιν, οι Κοζάκοι και η απειλή τους για αναρχική εξέγερση είχαν ελεγχθεί καλά. Μεταξύ των Ζαπορίζιων Κοζάκων ήταν γνωστός ως Χρύτσκο Νετσέσα.
Οικοδόμος
Ο Ποτέμκιν ξεκίνησε τότε μία περίοδο ίδρυσης νέων πόλεων. Η κατασκευή ξεκίνησε με την πρώτη του προσπάθεια, τη Χερσώνα, το 1778, ως βάση για τον νέο στόλο Μαύρης Θάλασσας, που σκόπευε να κατασκευάσει. Ο Ποτέμκιν ενέκρινε ο ίδιος κάθε σχέδιο, αλλά η κατασκευή ήταν αργή και η πόλη αποδείχθηκε δαπανηρή και ευάλωτη σε πανούκλα. Στη συνέχεια ήταν το λιμάνι του Αχτιάρ, προσαρτημένο με την Κριμαία, η οποία έγινε Σεβαστούπολη. Στη συνέχεια έχτισε τη Συμφερόπολη, ως πρωτεύουσα της Κριμαίας. Η μεγαλύτερη αποτυχία του, ωστόσο, ήταν η προσπάθειά του να χτίσει την πόλη της Εκατερίνοσλαβ (Η δόξα της Αικατερίνης), τώρα Ντνιπρο. Η δεύτερη πιο επιτυχημένη πόλη της κυριαρχίας του Ποτέμκιν ήταν το Νικολάιεφ (πλέον γνωστός ως Μικολάιβ ), το οποίο ίδρυσε το 1789. Ο Ποτέμκιν ξεκίνησε επίσης τον επανασχεδιασμό της Οδησσού μετά τη επανακατάληψη της από τους Τούρκους. Επρόκειτο να αποδειχθεί ο μεγαλύτερος θρίαμβος πολεοδομίας του.
Ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας του Ποτέμκιν ήταν μία τεράστια επιχείρηση για την εποχή του. Μέχρι το 1787, ο Βρετανός πρέσβης ανέφερε είκοσι επτά πολεμικά πλοία της γραμμής. Έθεσε τη Ρωσία σε παρόμοια ναυτική θέση με την Ισπανία, αν και πολύ πίσω από το Βασιλικό Ναυτικό. Η περίοδος αντιπροσώπευε το αποκορύφωμα της ναυτικής δύναμης της Ρωσίας σε σχέση με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Ο Ποτέμκιν αντάμειψε, επίσης, εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους που μετακόμισαν στις περιοχές του. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 1782 οι πληθυσμοί της Νοβορόσιγια και του Αζόφ είχαν διπλασιαστεί σε μία περίοδο «εξαιρετικά ταχείας» ανάπτυξης. Οι μετανάστες περιελάμβαναν Ρώσους, αλλοδαπούς, Βρετανούς καταδίκους που εκτρέπονταν από την Αυστραλία, Κοζάκους και αμφιλεγόμενα Εβραίους. Αν και οι μετανάστες δεν ήταν πάντα χαρούμενοι στο νέο τους περιβάλλον, σε τουλάχιστον μία περίπτωση ο Ποτέμκιν παρενέβη άμεσα για να διασφαλίσει ότι οι οικογένειες έλαβαν τα βοοειδή στα οποία είχαν δικαίωμα. Έξω από τη Νοβοροσία συνέταξε τη αμυντική γραμμή Αζόφ-Μοζντόκ, κατασκευάζοντας οχυρά στο Γκεοργκίεφσκ, στη Σταυρούπολη και αλλού και εξασφάλισε ότι το σύνολο της γραμμής είχε διευθετηθεί.
Το 1784 πέθανε ο Αλέξανδρος Λανσκόι και ο Ποτέμκιν ήταν αναγκαίος στην αυτοκρατορική αυλή για να παρηγορήσει την θρηνούσα Αικατερίνη. Αφού ο Αλεξάντερ Γέρμολοφ έγινε το Γέρμολοφ προσπάθησε να απομακρύνει τον Ποτέμκιν (και προσέλκυσε υποστήριξη από τους επικριτές του), αντικαταστάθηκε από τον Κόμη Αλεξάντερ Ντμίτριεφ-Μαμόνοφ το καλοκαίρι του 1786. Ο Ποτέμκιν επέστρεψε στα νότια, έχοντας κανονίσει την επίσκεψη της Αικατερίνης το καλοκαίρι του 1787. Έφτασε στο Κίεβο στα τέλη Ιανουαρίου, για να ταξιδέψει στο Δνείπερο αφού είχε λιώσει ο πάγος (βλ. Ταξίδι της Κριμαίας της Μεγάλης Αικατερίνης). Ο Ποτέμκιν είχε άλλες ερωμένες αυτή την περίοδο, συμπεριλαμβανομένης μίας "Κόμισσας" Σεβρές και μίας Ναρύσκινα. Φεύγοντας τον Απρίλιο, η βασιλική συνοδεία έφτασε ση Χερσώνα ένα μήνα αργότερα. Κατά την επίσκεψή του στη Σεβαστούπολη, ο Ιωσήφ Β' της Αυστρίας, ο οποίος ταξίδευε μαζί τους, συγκινήθηκε και σημείωσε ότι «Η αυτοκράτειρα είναι εντελώς εκστατική. . . Ο πρίγκιπας Ποτέμκιν είναι αυτή τη στιγμή πανίσχυρος".
"Χωριό Ποτέμκιν"
Η έννοια του χωριού Ποτέμκιν (επινοήθηκε στα γερμανικά από τον κριτικό βιογράφο Γκέοργκ φον Χέλμπιγκ) προέκυψε από την επίσκεψη της Αικατερίνης στο νότο. Οι επικριτές κατηγόρησαν τον Ποτέμκιν ότι χρησιμοποίησε ζωγραφισμένες προσόψεις για να ξεγελάσει την Αικατερίνη να πιστεύει ότι η περιοχή ήταν πολύ πιο πλούσια από ό, τι ήταν. Χιλιάδες αγρότες φέρεται να έχουν τεθεί υπό σκηνοθετική διαχείριση για το σκοπό αυτό. Σίγουρα, ο Ποτέμκιν είχε κανονίσει για την Κάθριν να δει το καλύτερο που είχε να προσφέρει (διοργανώνοντας πολλές εξωτικές εκδρομές) και τουλάχιστον δύο αξιωματούχοι πόλεων έκρυβαν τη φτώχεια χτίζοντας ψεύτικα σπίτια. Φαίνεται απίθανο ότι η απάτη να πλησίασε την υποτιθέμενη κλίμακα. Ο πρίγκιπας της Λίνιε, μέλος της αυστριακής αντιπροσωπείας, ο οποίος είχε κάνει εξερευνήσεις μόνος του κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, αργότερα κήρυξε τους ισχυρισμούς ως εσφαλμένους.
Αρχιστράτηγος
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ποτέμκιν με στρατιωτική ενδυμασία, περίπου το 1790, από τον [[Johann Baptist von Lampi the Elder|Γιόχαν Μπάπτιστ φον Λάμπι τον Γηραιότερο]] Ο Ποτέμκιν παρέμεινε στο νότο και βαθμιαία βυθίστηκε σε κατάθλιψη. Η αδράνεια του ήταν προβληματική, δεδομένου ότι ήταν τώρα αρχιστράτηγος της Ρωσίας και τον Αύγουστο του 1787, ξέσπασε άλλος ένας Ρωσοτουρκικός πόλεμος (ο δεύτερος στη ζωή του Ποτέμκιν). Οι αντίπαλοί του ανυπομονούσαν να ανακτήσουν τα εδάφη που είχαν χάσει στον προηγούμενο πόλεμο και δέχονταν πιέσεις από την Πρωσία, τη Βρετανία και τη Σουηδία να λάβουν εχθρική στάση απέναντι στη Ρωσία. O κομπασμός του Ποτέμκιν πιθανώς συνέβαλε στην εχθρότητα, είτε σκόπιμα είτε κατά λάθος. Ούτως ή άλλως, η δημιουργία του νέου στόλου και το ταξίδι της Αικατερίνης στο νότο σίγουρα δεν βοήθησαν τα πράγματα. Στο κέντρο, ο Ποτέμκιν είχε τον δικό του στρατό του Γεκατερίνοσλαβ, ενώ στα δυτικά βρισκόταν ο μικρότερος στρατός της Ουκρανίας υπό την διοίκηση του Στρατηγού Ρούμιαντσεφ-Ζαντούναϊσκυ. Στο νερό είχε τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας και ο Ποτέμκιν ήταν, επίσης, υπεύθυνος για το συντονισμό των στρατιωτικών ενεργειών με τους Αυστριακούς συμμάχους της Ρωσίας. Ο Ποτέμκιν και η Αικατερίνη συμφώνησαν σε μία αρχικά αμυντική στρατηγική μέχρι την άνοιξη. Αν και οι Τούρκοι απωθήθηκαν στις πρώτες αψιμαχίες (εναντίον του ρωσικού φρουρίου στο Κινμπούρν), τα νέα για την απώλεια του αγαπημένου στόλου του Ποτέμκιν κατά τη διάρκεια μίας καταιγίδας τον έριξαν σε βαθιά κατάθλιψη. Μία εβδομάδα αργότερα και μετά από ευγενικά λόγια από την Αικατερίνη, αποδέχθηκε την είδηση ότι ο στόλος στην πραγματικότητα δεν είχε καταστραφεί, αλλά υπέστη μόνο ζημιά. Στις αρχές Οκτωβρίου ο στρατηγός Αλεξάντερ Σουβόροφ κέρδισε μία σημαντική νίκη στο Κινμπούρν. Με τον χειμώνα να πλησιάζει, ο Ποτέμκιν ήταν σίγουρος ότι το λιμάνι θα ήταν ασφαλές μέχρι την άνοιξη.