cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπανγκόκ
Δημογραφικά στοιχεία
Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Μπανγκόκ αποτελείται από τους Ταϊλανδούς, αν και δεν είναι διαθέσιμες λεπτομέρειες για την εθνοτική σύνθεση της πόλης, καθώς η εθνική απογραφή του 2010 δεν αναφέρει τη φυλή. Ο πολιτιστικός πλουραλισμός της Μπανγκόκ χρονολογείται από τις πρώτες μέρες της ίδρυσής της: αρκετές εθνοτικές κοινότητες σχηματίστηκαν από μετανάστες και αναγκαστικούς εποίκους. Η πιο σημαντική εθνοτική ομάδα αποτελούνταν από τους Κινέζους, οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο εμπόριο της πόλης και αποτέλεσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού της Μπανγκόκ - οι εκτιμήσεις περιλαμβάνουν έως και τα τρία τέταρτα το 1828 και σχεδόν τους μισούς τη δεκαετία του 1950. Η κινεζική μετανάστευση περιορίστηκε από το δεκαετία του 1930 και ουσιαστικά σταμάτησε μετά την Κινεζική Επανάσταση το 1949. Ο αριθμός τους στη συνέχεια μειώθηκε καθώς οι νεότερες γενιές των Ταϊλανδών Κινέζων ενσωμάτωσαν και υιοθέτησαν την ταϊλανδική ταυτότητα. Η Μπανγκόκ εξακολουθεί ωστόσο να είναι το σπίτι μιας μεγάλης κινεζικής κοινότητας, με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση στο Γιαουοράτ, την Τσάιναταουν της Μπανγκόκ.
Η πλειοψηφία (93%) του πληθυσμού της πόλης είναι βουδιστές, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Άλλες θρησκείες περιλαμβάνουν τον ισλαμισμό (4,6%), τον χριστιανισμό (1,9%), τον ινδουισμό (0,3%), τον σιχισμό (0,1%) και τον κομφουκιανισμό (0,1%).
Βιομηχανία
μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη του ποταμού Τσάου Πράγια καθώς διέρχεται από τις περιοχές Μπανγκ Κχο Λάεμ και Κλονγκ Σαν. Υπάρχουν πολλά εργοστάσια στη μητροπολιτική περιοχή, αλλά τα περισσότερα λειτουργούν σε μικρή κλίμακα. Μεγαλύτερα εργοστάσια βρίσκονται κοντά στο λιμάνι, κοντά στις αποθήκες που αποθηκεύουν εισαγόμενα υλικά. Η μεταποίηση περιορίζεται κυρίως στην επεξεργασία τροφίμων, στην κλωστοϋφαντουργία, στη συναρμολόγηση ηλεκτρονικού εξοπλισμού και στην παραγωγή δομικών υλικών. Ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η κυβέρνηση έδωσε έμφαση στη μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης στην πόλη και έδωσε υψηλή προτεραιότητα στον εντοπισμό βιομηχανικών πάρκων στις παρυφές της Μπανγκόκ. Περίπου το ένα τρίτο της παραγωγής της χώρας παράγεται στην πόλη και σχεδόν οι μισές από όλες τις επιχειρήσεις βρίσκονται στη μητροπολιτική περιοχή. Ο τουρισμός έχει αυξηθεί πολύ και αποτελεί πλέον σημαντική πηγή εσόδων στην πόλη.
Χρηματοπιστωτικό σύστημα
Η Μπανγκόκ στεγάζει περίπου το ένα τρίτο των τραπεζικών μονάδων της χώρας, κατέχοντας τα τρία τέταρτα όλων των καταθέσεων. Η Βιομηχανική Χρηματοοικονομική Εταιρεία της Ταϊλάνδης, το Συμβούλιο Επενδύσεων και το Χρηματιστήριο της Ταϊλάνδης επίσης εδράζουν στην πόλη.
Μεταφορικό σύστημα
μικρογραφία|Στον χάρτη είναι εμφανής η αρχική πορεία του ποταμού με τα διάφορα κανάλια. Το σύστημα μεταφορών της Μπανγκόκ βασίστηκε αρχικά στα θαλάσσια ταξίδια. Ο λαβύρινθος των καναλιών της πόλης που συνδέονται με τον ποταμό της έδωσαν το όνομα η "Βενετία της Ανατολής". Η έλευση του αυτοκινήτου, ωστόσο, επέφερε δραστικές αλλαγές. Ο αριθμός των οχημάτων στην πόλη (συμπεριλαμβανομένων των τρίτροχων ταξί, των ιδιωτικών αυτοκινήτων και των λεωφορείων—με χρωματική κωδικοποίηση ανάλογα με την περιοχή εξυπηρέτησης) αυξήθηκε και αναπτύχθηκε έλλειψη οδικού χώρου. Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε πρώτα με την πλήρωση των περισσότερων από τα μικρότερα και ενός αριθμού των μεγαλύτερων καναλιών. Ωστόσο, αυτό αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από μια αισθητική απώλεια, επειδή το σύστημα υδάτινων οδών χρησίμευε για την αποστράγγιση του πλημμυρισμένου δέλτα. Οι πλημμύρες στα χαμηλότερα σημεία της πόλης έγιναν έτσι όλο και πιο συχνές. Επιπλέον, το μετρό δεν έλυσε το πρόβλημα της έλλειψης χώρου. Η κυκλοφορία έγινε τόσο μποτιλιαρισμένη που η μετακίνηση ήταν ολοένα και πιο δύσκολη. Έτσι, τη δεκαετία του 1970, για να βελτιωθούν αυτά τα προβλήματα, ιδρύθηκε μια αρχή για την επίβλεψη της μεταφοράς με λεωφορεία, και το 1999 ξεκίνησε να λειτουργεί ένα υπερυψωμένο σιδηροδρομικό σύστημα (skytrain).
Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Μπανγκόκ είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα στη Νοτιοανατολική Ασία. Το λιμάνι της Μπανγκόκ, που βρίσκεται στον ποταμό Τσάου Πράγια στο Κλονγκ Τοέϊ, συνδέεται με τη θάλασσα μέσω ενός καναλιού που έχει σκαφθεί μέσα από την άμμο στις εκβολές του ποταμού, περίπου 27 χλμ. προς τα κάτω. Από το λιμάνι περνάνε σχεδόν όλες τις εισαγωγές και εξαγωγές της χώρας.
Κυβέρνηση της πόλης
Από το 2009 κυβερνήτης της Μπανγκόκ ήταν ο Sukhumbhand Paribatra που είχε εκλεγεί με το Δημοκρατικό Κόμμα. Επανεξελέγη τον Μάρτιο του 2013 με ποσοστό 46,2% σε σύγκριση με τον αντίπαλό του Pongsapat Pongcharoen του κόμματος Pheu Thai που έλαβε 39,7%. Τον Οκτώβριο του 2016 καθαιρέθηκε από τον πρόεδρο της κυβερνώσας στρατιωτικής χούντας Prayut Chan-o-cha και αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό της αστυνομίας Aswin Kwanmuang.
Σε ξεχωριστές εκλογές, κάθε συνοικία εκλέγει έναν ή περισσότερους δημοτικούς συμβούλους, οι οποίοι συγκροτούν το Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Μπανγκόκ. Μετά τις τοπικές εκλογές του 2010, είχε 61 μέλη, συμπεριλαμβανομένων 46 Δημοκρατικών βουλευτών, 14 από το Κόμμα Pheu Thai και έναν ανεξάρτητο. Μετά το πραξικόπημα του 2014 όλες οι τοπικές εκλογές ακυρώθηκαν και το συμβούλιο τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση στις 15 Σεπτεμβρίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ταϊλάνδης Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Κλείτωρ
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Περλ Μπακ
right|thumb|Η υπογραφή της Περλ Μπακ
Η '''Περλ Σ. Μπακ' (Pearl Sydenstricker Buck'', 26 Ιουνίου 1892 – 6 Μαρτίου 1973), (γνωστή και με το κινεζικό της όνομα 賽珍珠 ,(Σάι-Ζεν-ζου)), ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας που έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής της στην Κίνα. Το μυθιστόρημά της The Good Earth ήταν το βιβλίο μυθοπλασίας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στις ΗΠΑ το 1931 και το 1932, και κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για μυθιστόρημα το 1932. Το 1938 η Μπακ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας «για τις πλούσιες και αληθώς επικές περιγραφές τής ζωής των χωρικών στην Κίνα, καθώς και για τα βιογραφικά της αριστουργήματα.».
Βιογραφικά στοιχεία
Η Περλ Μπακ γεννήθηκε στο Χίλσμπορο της Δυτικής Βιρτζίνια και ήταν κόρη της Καρολίν Στάλτινγκ (Caroline Stulting, 1857–1921) και του Άμπσαλομ Σύντενστράικερ (Absalom Sydenstricker, 1852-1931).
Αμφότεροι οι γονείς της ήταν ιεραπόστολοι της νότιας Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας και ταξίδεψαν στην Κίνα λίγο μετά τον γάμο τους στις 8 Ιουλίου 1880, αλλά επέστρεψαν στις ΗΠΑ για να γεννηθεί εκεί η Περλ. Στην Κίνα επέστρεψαν όταν η Περλ ήταν τριών μηνών και εγκαταστάθηκαν στην Ζενγιάνγκ (τότε γνωστή και ως Γινγκ-Γιανγκ), κοντά στο Νανκίνγκ. Η Περλ αναθράφηκε μέσα σε ένα δίγλωσσο περιβάλλον, στο οποίο έμαθε την αγγλική από τη μητέρα της και την κλασική κινεζική από κάποιον κύριο Κουνγκ.
Η Εξέγερση των Μπόξερ επηρέασε πολύ την Περλ και την οικογένειά της: Οι Κινέζοι φίλοι τους τους εγκατέλειψαν, ενώ και οι Δυτικοί επισκέπτες λιγόστεψαν.
Το 1911 η Περλ άφησε την Κίνα για σπουδές στο Κολέγιο Θηλέων Randolph-Macon, στο Λύντσμπουργκ της Βιρτζίνια, απ' όπου απεφοίτησε το 1914. Από το 1914 ως το 1933 υπηρέτησε ως πρεσβυτεριανή ιεραπόστολος, αλλά αναμίχθηκε με τις απόψεις της στη διαμάχη φονταμενταλιστών-μοντερνιστών, πράγμα που την οδήγησε στην παραίτησή της.
Το 1914 η Περλ επέστρεψε στην Κίνα, όπου και παντρεύτηκε έναν οικονομολόγο ειδικευμένο στην αγροτική οικονομία, τον Τζων Λόσινγκ Μπακ (John Lossing Buck, από όπου και το επώνυμό της), στις 13 Μαΐου 1917. Μετά τον γάμο, το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Σουζού της επαρχίας Ανούι (δεν πρέπει να συγχέεται με το γνωστότερο Σουζού, αυτό της επαρχίας Γιανγκσού). Την περιοχή αυτή περιγράφει στα βιβλία της The Good Earth και Sons.
Από το 1920 ως το 1933 οι Μπακ έζησαν στο Νανκίνγκ, στην πανεπιστημιόπολη του Πανεπιστημίου του Νανκίνγκ, όπου δίδασκαν και οι δύο. Πιο συγκεκριμένα, η Μπακ δίδασκε αγγλική λογοτεχνία τόσο στο ιδιωτικό αυτό πανεπιστήμιο των ιεραποστόλων, όσο και στο Εθνικό Κεντρικό Πανεπιστήμιο (國立中央大學|國立中央大學). Το 1920 το ζεύγος απέκτησε μία θυγατέρα, την Κάρολ, η οποία έπασχε από φαινυλκετονουρία. Το 1921 πέθανε η μητέρα της Μπακ και λίγο αργότερα ο πατέρας της ήρθε να μείνει μαζί τους. Από το 1924 έμειναν στις ΗΠΑ για ένα διάστημα, οπότε η Περλ Μπακ πήρε μάστερ από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Το 1925 οι Μπακ υιοθέτησαν την Τζάνις (γνωστή αργότερα με το επώνυμο Walsh) και το φθινόπωρο επέστρεψαν στην Κίνα.
Οι ταλαιπωρίες και οι συνεχείς μετακινήσεις που υπέφεραν οι Μπακ κατά τη δεκαετία του 1920 κορυφώθηκαν τον Μάρτιο του 1927 κατά το «Επεισόδιο του Νανκίνγκ»: Σε μία περιπλεγμένη μάχη, στην οποία έλαβαν μέρος στοιχεία των εθνικιστών του Τσανγκ Κάι-σεκ, κομμουνιστές και διάφοροι πολέμαρχοι, δολοφονήθηκαν αρκετοί Δυτικοί. Καθώς ο πατέρας της Μπακ ήταν ιεραπόστολος, η οικογένεια αποφάσισε να παραμείνει στο Νανκίνγκ μέχρι που η μάχη έφθασε μέσα στην πόλη. Όταν ξέσπασε η βία, μια φτωχή οικογένεια Κινέζων τους επέτρεψε να κρυφτούν στην καλύβα τους ενώ το σπίτι των Μπακ λεηλατήθηκε. Η οικογένεια πέρασε μία ημέρα κρυπτόμενη και τρομοκρατημένη. Την επόμενη διασώθηκαν από αμερικανικές κανονιοφόρους. Ταξίδεψαν στη Σαγκάη και στη συνέχεια στην Ιαπωνία, όπου παρέμειναν για ένα χρόνο. Κατόπιν επέστρεψαν στο Νανκίνγκ, παρότι οι συνθήκες παρέμεναν επικίνδυνα ρευστές. Το 1934 άφησαν την Κίνα για πάντα.
Το 1935 οι Μπακ πήραν διαζύγιο. Ο Ρίτσαρντ Γουάλς (Richard Walsh) έγινε ο δεύτερος σύζυγος της Περλ, αφού προηγουμένως είχε γίνει ο εκδότης της. Το ζεύγος έμεινε στην Πενσυλβάνια μέχρι τον θάνατο του Γουάλς, το 1960.
Κατά την Πολιτιστική Επανάσταση η Μπακ, ως εξέχουσα Αμερικανίδα συγγραφέας της κινεζικής αγροτικής ζωής, αποκηρύχθηκε ως «Αμερικανή πολιτιστική ιμπεριαλίστρια» και στενοχωρήθηκε πολύ όταν η σύζυγος του Μάο και υψηλόβαθμοι Κινέζοι αξιωματούχοι την εμπόδισαν να επισκεφθεί την Κίνα με τον πρόεδρο Νίξον το 1972.
Η Περλ Μπακ πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία 81 ετών στο Ντάνμπυ του Βερμόντ και τάφηκε στο νεκροταφείο Γκρην Χιλς Φαρμ, στο Περκάσι της Πενσυλβάνια. Είχε σχεδιάσει η ίδια την ταφόπλακά της: φέρει, γραμμένο με κινεζικούς χαρακτήρες, το όνομα με το πατρικό της επώνυμο, Περλ Σύντενστράικερ. .
Ανθρωπιστική δράση
Η Μπακ ήταν αφοσιωμένη σε ένα φάσμα θεμάτων που ελάχιστα απασχολούσαν τη γενιά της. Πολλές από της εμπειρίες της ζωής της και οι πολιτικές της απόψεις περιγράφονται στα μυθιστορήματα και τα διηγήματά της, αλλά και στις παιδικές ιστορίες και τις βιογραφίες των γονέων της που έγραψε (Fighting Angel για τον πατέρα της και The Exile για την μητέρα της). Τα θέματα του έργου της είναι ποικίλα και συμπεριλαμβάνουν τα δικαιώματα των γυναικών, τους πολιτισμούς της Ασίας, τη μετανάστευση, την υιοθεσία, το ιεραποστολικό έργο και τον πόλεμο.
Το 1949, εξοργισμένη με το ότι οι υπάρχουσες τότε υπηρεσίες υιοθεσίας απέρριπταν την υιοθεσία παιδιών ασιατικής, ακόμα και μικτής, καταγωγής, η Μπακ ίδρυσε τη Welcome House, Inc., την πρώτη διεθνή υπηρεσία διαφυλετικών υιοθεσιών. Σχεδόν μισό αιώνα από τότε, το γραφείο αυτό έχει δώσει για υιοθεσία πάνω από 5.000 παιδιά. Επιπρόσθετα, το 1964, προκειμένου να υποστηρίξει παιδιά που δεν ήταν επιλέξιμα για υιοθεσία, η Μπακ ίδρυσε το Pearl S. Buck Foundation (σήμερα γνωστό ως Pearl S. Buck International) για να «αντιμετωπίσει τη φτώχεια και τις διακρίσεις που βιώνουν παιδιά στις ασιατικές χώρες». Το 1965 ίδρυσε το «Κέντρο Ευκαιριών και Ορφανοτροφείο» (Opportunity Center and Orphanage) στη Νότια Κορέα, με γραφεία να ανοίγουν αργότερα στην Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και στο Βιετνάμ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 η Μπακ περιόδευσε τη Δυτική Βιρτζίνια για να χρηματοδοτήσει τη διατήρηση του οικογενειακού της αργοκτήματος στο Χίλσμπορο. Σήμερα, ο τόπος όπου γεννήθηκε αποτελεί σπίτι-μουσείο και πολιτιστικό κέντρο. Είχε εκφράσει την ελπίδα ότι το σπίτι «θα ανήκε σε οποιονδήποτε θα ενδιαφερόταν να το επισκεφθεί» και ότι θα χρησίμευε ως «μια πύλη προς νέες ιδέες, όνειρα και τρόπους ζωής«. .
Πολύ πριν αρχίσει να θεωρείται πολιτικά ασφαλές κάτι τέτοιο, η Μπακ προκάλεσε το αμερικανικό κοινό «παίζοντας» με θέματα όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις κατά των γυναικών και η μοίρα των χιλιάδων βρεφών που γεννιούνταν από Ασιάτισσες τις οποίες άφηναν πίσω τους οπουδήποτε είχαν βάσεις Αμερικανοί στρατιώτες στην Ασία. Κατά τη διάρκεια της ζωής της η Μπακ συνδύαζε τους πολλαπλούς ρόλους της συζύγου, μητέρας, συγγραφέως-επιμελήτριας εκδόσεων και πολιτικής ακτιβίστριας.
Αποτίμηση
Οι κριτικοί της εποχής της Μπακ υπήρξαν γενικώς θετικοί και επαίνεσαν τον «όμορφο πεζό λόγο της», ακόμα και με την επιφύλαξη ότι «το ύφος της τείνει να εκφυλίζεται σε υπερβολική επανάληψη και σύγχυση». Ο Πήτερ Κον στη βιογραφία του της Περλ Μπακ γράφει ότι, παρά τις τιμές που της επιδαψιλεύτηκαν, η καθαυτό συνεισφορά της Μπακ στη λογοτεχνία έχει κατά το μεγαλύτερο μέρος της λησμονηθεί ή αγνοηθεί σκόπιμα από τους «πολιτιστικούς φρουρούς» των ΗΠΑ. Ο Κανγκ Λιάο υποστηρίζει ότι η Μπακ έπαιξε έναν «πρωτοπόρο ρόλο στην απομυθοποίηση της Κίνας και του κινεζικού λαού στον αμερικανικό νου». Η Φύλλις Μπέντλεϋ, σε μια κριτική του έργου της Μπακ που δημοσιεύθηκε το 1935, γράφει εντυπωσιασμένη: ''«Αλλά μπορούμε να πούμε ότι, τουλάχιστον για το επιλεγμένο υλικό της, το σταθερά υψηλό επίπεδο της τεχνικής της δεξιότητας και τις συχνά παγκόσμιες ιδέες της, η κ. Μπακ δικαιούται να πάρει τη θέση της ως σημαντική λογοτέχνιδα. Με την ανάγνωση των μυθιστορημάτων της κερδίζει κάποιος όχι απλώς μια γνώση για την Κίνα, αλλά σοφία για τη ζωή.»''. Τα έργα της δημιούργησαν σημαντική γενική συμπάθεια για την Κίνα και βοήθησαν εξ αντιδιαστολής να επιδεινωθεί το κλίμα στις σχέσεις με την Ιαπωνία.
Η Anchee Min, Κινέζα συγγραφέας μιας δραματοποιημένης βιογραφίας της Περλ Μπακ, κατέρρευσε όταν διάβασε τα έργα της, επειδή είχε απεικονίσει τους Κινέζους χωρικούς «με τόση αγάπη, τρυφερότητα και ανθρωπιά».
Η Περλ Μπακ τιμήθηκε το 1983 με ένα γραμματόσημο των 5¢ της σειράς «Μεγάλοι Αμερικανοί» που εκδόθηκε από την Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ.
Μουσεία και τοπόσημα
Σε αρκετές τοποθεσίες διατηρούνται και εκτίθενται εκθέματα από την πολυπολιτισμική ζωή της Περλ Μπακ. Σχετικά μέρη είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί περιηγητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ιεραπόστολοι
Ερατώ (αποσαφήνιση)
Όταν αναφερόμαστε στη Ερατώ μπορεί να εννοούμε:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Βέσβικος
Στην ελληνική μυθολογία ο Βέσβικος ήταν ένας από τους Γίγαντες, γιος της Γαίας και του αίματος του πληγωμένου Ουρανού. Ο Βέσβικος σκοτώθηκε από την Περσεφόνη με τη βοήθεια του Ηρακλή. Από τους μεγάλους βράχους που κυλούσε ο Βέσβικος και τους οποίους στερέωσε η Περσεφόνη, σχηματίσθηκε το ομώνυμο νησί («Βέσβικος») στην Προποντίδα, το σημερινό Ιμραλί ή Ιμραλή.
Βεσβικος
Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν
Ο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν (Rogier van der Weyden, 1399 ή 1400 – 18 Ιουνίου 1464) ήταν πρώιμος Φλαμανδός ζωγράφος. Όσα έργα του έχουν διασωθεί αποτελούνται κυρίως από θρησκευτικά τρίπτυχα, πίνακες βωμών (altarpieces) καθώς και μονά ή δίπτυχα πορτρέτα που ζωγράφισε ύστερα από ανάθεση. Αν και ο βίος του ήταν σε γενικές γραμμές ομαλός, ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος ως καλλιτέχνης και διεθνώς διάσημος. Τα έργα του εξάχθηκαν - ή υφαρπάχθηκαν - στην Ισπανία και στην Ιταλία. Ανάμεσα σε άλλες, έλαβε παραγγελίες από τον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό, Ολλανδούς ευγενείς και ξένους πρίγκηπες.
Μέχρι το τελευταίο ήμισυ του 15ου αιώνα είχε εκτοπίσει σε δημοτικότητα τον Γιαν βαν Άικ. Η φήμη του, εν τούτοις, κράτησε μόνο μέχρι τον 17ο αιώνα και, κυρίως λόγω αλλαγής στις προτιμήσεις των φιλότεχνων, είχε σχεδόν ξεχαστεί μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα. Η φήμη του σταδιακά αποκαταστάθηκε κατά τα επόμενα 200 χρόνια και σήμερα είναι γνωστός, μαζί με τον φαν Άικ και τον Ρομπέρ Καμπέν ως ο τρίτος μεγάλος, με χρονολογική σειρά, ανάμεσα στους μεγάλους πρώιμους Φλαμανδούς καλλιτέχνες (Vlaamse Primitieven) και ως ο καλλιτέχνης του 15ου αιώνα με τη μεγαλύτερη επίδραση στους επερχόμενους. Ο Κάρελ φαν Μάντερ έγραψε ότι η μεγάλη καλλιτεχνική συμβολή του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν έγκειται στις ιδέες του, τη σύνθεσή του και την απεικόνιση των ψυχικών εκφράσεων μέσω του πόνου, της ευτυχίας ή του θυμού και την αποτύπωση αυτής της ψυχικής κατάστασης ως βασικού σημείου του έργου του.
Λίγα είναι τα βέβαια γνωστά γεγονότα του βίου του φαν ντερ Βάιντεν. Πέρα απ' αυτά, τα υπόλοιπα έχουν γίνει γνωστά από δευτερογενείς πηγές και ορισμένα από αυτά είναι αμφισβητήσιμα. Εν τούτοις, οι πίνακες που τού αποδίδονται είναι γενικώς αποδεκτοί ως δικοί του, παρά την τάση που εμφανίστηκε κατά τον 19ο αιώνα να αποδίδονται δικά του έργα σε άλλους καλλιτέχνες.
Ο φαν ντερ Βάιντεν εργαζόταν με βάση πραγματικά μοντέλα και οι παρατηρήσεις του είναι οξείες, αν και συχνά ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του προσώπου των μοντέλων του είναι λίγο ιδεατά και χαρακτηρίζονται ως "αγαλματώδη", ιδιαίτερα στα τρίπτυχά του. Όλες οι μορφές έχουν πλούσια, θερμά χρώματα και συμπαθητική έκφραση, ενώ είναι γνωστός για το εκφραστικό πάθος και τον νατουραλισμό του. Τα πορτρέτα του τείνουν να είναι ημίσωμα και σε προφίλ κατά το ήμισυ και προκαλούν την ίδια συμπάθεια με τις μορφές στα τρίπτυχά του. Ο φαν ντερ Βάιντεν χρησιμοποιούσε ασυνήθιστα μεγάλο εύρος χρωμάτων και ποικίλων τόνων: Στις πιο τέλειες δημιουργίες του ο ίδιος χρωματικός τόνος δεν επαναλαμβάνεται σε κανένα άλλο σημείο του καμβά - ακόμη και το λευκό του εμφανίζει ποικιλία τόνων.
Πρώιμος βίος και μαθητεία
Λόγω της απώλειας των αρχείων το 1695 και εκ νέου το 1940, λίγα επιβεβαιωμένα γεγονότα της ζωής του καλλιτέχνη έχουν διασωθεί. Ο Rogelet de le Pasture (Ροζελέ της βοσκής) γεννήθηκε στην Τουρναί του σημερινού Βελγίου το 1399 ή το 1400. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ανρί ντε λα Παστύρ (Henri de le Pasture) και η μητέρα του Ανιές ντε Βατρελό (Agnes de Watrélos). Νυμφεύτηκε γύρω στα 1426 την Ελιζαμπέτ Χόφφερτ (Elisabeth Goffaert) και αναγορεύτηκε σε επίσημο ζωγράφο των Βρυξελλών το 1436. Τότε άλλαξε το όνομά του από τη γαλλική στη φλαμανδική μορφή, ονομαζόμενος φαν ντερ Βάιντεν. Η οικογένεια Παστύρ είχε εγκατασταθεί στην Τουρναί, όπου ο πατέρας του καλλιτέχνη εργαζόταν ως κατασκευαστής μαχαιριών (maître-coutelier).
Το 1426 ο Ρόχιερ νυμφεύτηκε την Ελιζαμπέτ, κόρη του κατασκευαστή παπουτσιών των Βρυξελλών Γιαν Χόφφερτ (Jan Goffaert) και της συζύγου του Κάτελυν φαν Στόκεμ (Cathelyne van Stockem). Ο Ρόχιερ και η Ελίζαμπετ απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Ο Κορνήλιος (γενν. 1427) έγινε Καρτουσιανός μοναχός, η Μαργκαρέτα γεννήθηκε το 1432. Πριν της 21 Οκτωβρίου 1435 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες, όπου και γεννήθηκαν τα μικρότερα παιδιά τους: Ο Πίιτερ το 1437 και ο Γιαν το 1438. Ο Πίιτερ έγινε ζωγράφος και ο Γιαν χρυσοχόος.
Ελάχιστα είναι γνωστά για την εκπαίδευσή του ως ζωγράφου. Οι αρχειακές πηγές της Τουρναί καταστράφηκαν ολοσχερώς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαν όμως μερικά μεταγραφεί κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα. Οι πηγές για τον πρώιμο βίο του καλλιτέχνη προκαλούν σύγχυση και έχουν οδηγήσει τους λογίους σε διαφορετικές ερμηνείες. Είναι γνωστό ότι το δημοτικό συμβούλιο της Τουρναί προσέφερε οκτώ στάμνες με κρασί προς τιμήν κάποιου "Maistre Rogier de le Pasture" στις 17 Νοεμβρίου 1426. Όμως, στις 5 Μαρτίου του επόμενου έτους τα αρχεία της Συντεχνίας των ζωγράφων του Αγίου Λουκά αναφέρουν ότι κάποιος "Rogelet de le Pasture" προσχώρησε στο εργαστήριο του Ρομπέρ Καμπέν, μαζί με τον Ζακ Νταρέ (Jacques Daret). Τα αρχεία δείχνουν ότι ο ντε λα Παστύρ είχε ήδη καθιερωθεί ως ζωγράφος. Μόλις πέντε χρόνια αργότερα, την 1η Αυγούστου 1432, ο ντε λα Παστύρ έλαβε τον τίτλο του "Διδασκάλου" (Maistre) της ζωγραφικής.
Αυτή η τελευταία καταγραφή περί της μαθητείας του μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι κατά τη δεκαετία του 1420 η Τουρναί βρισκόταν σε κρίση, καθώς οι Συντεχνίες δεν λειτουργούσαν κανονικά. Η τελευταία καταγραφή μπορεί να είναι απλά μια νομική τυπικότητα. Από την άλλη, ο Ζακ Νταρέ ήταν γύρω στα 20 και ζούσε κι εργαζόταν στο εργαστήριο του Καμπέν επί τουλάχιστον μια δεκαετία.
Είναι πιθανόν ο Ρόχιερ να απέκτησε τον "ακαδημαϊκό" τίτλο του "Διδασκάλου" πριν γίνει ζωγράφος και ότι το κρασί τού δόθηκε για να τιμήσει την αποφοίτησή του. Οι εξελιγμένες και "πολυμαθείς" εικονογραφικές και συνθετικές ιδιότητες των πινάκων που τού αποδίδονται χρησιμεύουν ορισμένες φορές ως επιχείρημα υπέρ αυτής της υπόθεσης.
Η κοινωνική και διανοητική κατάσταση του Ρόχιερ στον κατοπινό του βίο ξεπέρασαν αυτές ενός απλού τεχνίτη της εποχής. Γενικά, ο στενός στυλιστικός σύνδεσμος μεταξύ των τεκμηριωμένων έργων του Ζακ Νταρέ και των πινάκων που αποδίδονται στον Ρομπέρ Καμπέν και τον φαν ντερ Βάιντεν είναι το κύριο επιχείρημα υπέρ της άποψης ότι ο Ρόχιερ διετέλεσε μαθητής του Καμπέν.
Αναγνώριση στις Βρυξέλλες
Η τελευταία αναφορά του Ροζιέ ντε λα Παστύρ στα οικονομικά αρχεία της Τουρναί, στις 21 Οκτωβρίου 1435, τον αναφέρει ως "διαμένοντα στις Βρυξέλλες" (demeurrant à Brouxielles). Την ίδια εποχή, η πρώτη αναφορά στο όνομα "Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν" τον τοποθετεί ως επίσημο ζωγράφο των Βρυξελλών. Ακριβώς αυτή η αναφορά είναι που ταυτίζει τον Ροζιέ ντε λα Παστύρ με τον Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν. Η θέση του ζωγράφου της πόλης δημιουργήθηκε ειδικά για τον φαν ντερ Βάιντεν και δεν δημιουργήθηκε εκ νέου μετά τον θάνατό του. Συνδέθηκε με την τεράστια ανάθεση της δημιουργίας τεσσάρων σκηνών της "Κρίσεως" στη "Χρυσή Αίθουσα" του Δημαρχείου των Βρυξελλών.
Πολλαπλές ιδιοκτησίες και επενδύσεις καταγράφονται και μαρτυρούν την υλική του ευμάρεια. Τα πορτρέτα των Δουκών της Βουργουνδίας, των συγγενών και των αυλικών τους, καταμαρτυρούν στενό σύνδεσμό του με την ελίτ της Φλαμανδίας. Όσο σταδιακά γινόταν όλο και πλουσιότερος, προσέφερε γενναιόδωρα για την ανακούφιση των φτωχών. Περαιτέρω επιβεβαίωση των φιλανθρωπιών του είναι η θέση του διοικητή του νοσοκομείου και του φιλανθρωπικού ιδρύματος Ter Kisten στη μονή των Beguines στις Βρυξέλλες μεταξύ 1455 και 1457.
Το τρίπτυχο Miraflores πιθανότατα τού ανατέθηκε από τον βασιλέα Χουάν Β΄ της Καστίλης, καθώς αυτός το δώρησε στη μονή Miraflores το 1445. Κατά το 1450 ο φαν ντερ Βάιντεν είναι πιθανόν να έκανε ένα προσκύνημα στη Ρώμη, γεγονός που τον έφερε σε επαφή με Ιταλούς καλλιτέχνες και προστάτες των τεχνών. Ο Οίκος των Έστε και η οικογένεια των Μεδίκων του παράγγειλαν πίνακες. Ύστερα από παρεμβάσεις τόσο του Δούκα της Βουργουνδίας όσο και τον δελφίνο (διάδοχο) και μετέπειτα βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΑ΄ ο φαν ντερ Βάιντεν πείστηκε και αποδέχθηκε την παράκληση της Δούθισσας του Μιλάνου Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι να μεταβεί ο ζωγράφος της αυλής της Τσανέττο Μπουγκάτι (Zanetto Bugatti) στις Βρυξέλλες, προκειμένου να μαθητεύσει στο εργαστήριο του καλλιτέχνη. Η διεθνής φήμη του ζωγράφου είχε προοδευτικά αυξηθεί και κατά τις δεκαετίες του 1450 και του 1469 ανθρωπιστές λόγιοι όπως οι Νικόλαος Κουζάνος Φιλάρετος (Antonio di Pietro Averlino) και Μπαρτολομέο Φάτσιο αναφέρονταν σε αυτόν με υπερθετικά: "Ο μεγαλύτερος, ο πλέον ευγενής" των ζωγράφων".
Ο φαν ντερ Βάιντεν απεβίωσε στις 18 Ιουνίου 1464 στις Βρυξέλλες και τάφηκε στο παρεκκλήσιο της Αγίας Αικατερίνης του καθεδρικού ναού των Αγίων Μιχαήλ και Γκουντούλφου. '', περ. 1460]]
Προσδιορισμός
Κανένα έργο δεν μπορεί να αποδοθεί στον φαν ντερ Βάιντεν με βεβαιότητα, αν στηριχθεί κανείς στις αρχειακές μαρτυρίες του 15ου αιώνα. Εν τούτοις, ο ιστορικός τέχνης Λορν Κάμπελ (Lorne Campbell) έχει δηλώσει ότι τρεις καλώς τεκμηριωμένοι πίνακές του είναι γνωστοί, αλλά καθένας από αυτούς έχει τεθεί εν αμφιβόλω ή υποεκτιμηθεί. Το καλύτερα τεκμηριωμένο έργο του είναι η "Αποκαθήλωση", που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης. Ο Κάμπελ υποδεικνύει ότι η προέλευση του πίνακα μπορεί να ιχνηλατηθεί από ορισμένες λεπτομέρειες του 16ου αιώνα. Αρχικά είχε τοποθετηθεί στην εκκλησία Notre-Dame-hors-des-Murs (η Παναγία εκτός των τειχών) του Λέουβεν, αργότερα απεστάλη στον βασιλέα της Ισπανίας. Δυστυχώς, το πλοίο με το οποίο μεταφερόταν βυθίστηκε, αλλά ευτυχώς ο πίνακας επέπλευσε, ενώ η προσεγμένη συσκευασία του είχε ως αποτέλεσμα να υποστεί μικρές μόνο ζημιές. Ο Μίχιελ Κόξι (Michiel Coxie) δημιούργησε ένα αντίγραφο του αριστουργήματος αυτού και το αντίγραφο δωρήθηκε στους κατοίκους του Λέουβεν για να αντικαταστήσει το πρωτότυπο που είχε σταλεί στην Ισπανία. Το τρίπτυχο της Παρθένου ή τρίπτυχο του Miraflores, το οποίο από το 1850 βρίσκεται στην Gemäldegalerie του Βερολίνου δωρήθηκε το 1445 από τον Ιωάννη Β΄ της Καστίλης στη μονή Miraflores κοντά στο Μπούργκος και στην πράξη δωρεάς αναγράφεται ως "έργο του μεγάλου και διάσημου Flandresco Rogel". Η Σταύρωση, που βρίσκεται σήμερα στο Εσκοριάλ, δωρήθηκε στη μονή Καρτουσιανών του Σχουτ (Scheut) έξω από τις Βρυξέλλες. Στον "αιτιολογημένο κατάλογό" του (catalogue raisonné) εργων του φαν ντερ Βάιντεν, ο Βέλγος ιστορικός τέχνης Ντιρκ ντε Φος (Dirk de Vos) συμφωνεί με τον Κάμπελ σχετικά με την αυθεντικότητα των πινάκων αυτών.
Η μαθητεία του φαν ντερ Βάιντεν υπό τον Καμπέν ενστάλαξε ορισμένες ανησυχίες, πιο συγκεκριμένα την προσέγγισή του στο γυναικείο κάλλος, το οποίο συχνά εκφράζεται τόσο με την κομψή μορφή του μοντέλου όσο και των ενδυμάτων του. Και οι δύο καλλιτέχνες διέτασσαν τα μοντέλα τους ανάμεσα σε αδρές διαγώνιες γραμμές, οι οποίες αποτυπώνονται είτε στους κεφαλόδεσμους είτε στις πτυχές των κουρτινών ή υφασμάτων του περιβάλλοντος. Και οι δύο τόνιζαν τη ζωντάνια των μοντέλων τους, τοποθετώντας τα σε σκούρο επίπεδο φόντο, ενώ το ισχυρό φως προερχόταν από την εγγύς αριστερή πλευρά. Ο Κάμπελ συγκρίνει τον "Εσταυρωμένο ληστή" του Καμπέν με την "Αποκαθηλωση" του Βάιντεν που βρίσκεται στο Πράδο ως προς τη συναισθηματική απεικόνιση της αγωνίας. Πράγματι, η ομοιότητα εκτείνεται σε τέτοιο βαθμό (παρόμοια σύγκριση μπορεί να γίνει με το πορτρέτο γυναίκας του Καμπέν με το πορτρέτο γυναίκας του φαν ντερ Βάιντεν του Βερολίνου), ώστε τα έργα του Καμπέν για ένα διάστημα αποδίδονταν ως δημιουργήματα της πρώιμης σταδιοδρομίας του φαν ντερ Βάιντεν.
Ο Αλμπέρ Σατελέ καταδεικνύει πώς οι επερχόμενες γενεές ιστορικών τέχνης συγχέουν και μπερδεύουν την "ταυτότητα" του φαν ντερ Βάιντεν, αποδίδοντάς του, εσφαλμένα, έργα άλλων καλλιτεχνών. Αυτή η σύγχυση ανάγεται αρχικά σε ένα γεωγραφικό σφάλμα: Ο Τζόρτζιο Βαζάρι, στο έργο του Vite de’ più eccellenti pittori, scultori e architettori (Βίοι των πλέον εξαίρετων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων) αναφέρει ότι ο καλλιτέχνης "Rugiero da Brugia" ζούσε στη Μπρυζ. Ο Κάρελ φαν Μάντερ, ο οποίος γνώριζε ότι ο φαν ντερ Βάιντεν διέμενε στις Βρυξέλλες, διάβασε το κείμενο του Βαζάρι και πίστεψε ότι υπήρχαν δύο καλλιτέχνες με το ίδιο όνομα, και γι' αυτό εμφανίζονται, καθένας ξεχωριστά, στο βιβλίο του Schilder-boeck (βιβλίο των ζωγράφων) του 1604. Ο Σατελέ εξηγεί πώς ο αρχειονόμος Αλφόνς Βάλτερς (Alphonse Walters) ανακάλυψε, στις Βρυξέλλες, ότι υπήρχε κάποιος Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, αλλά είχε αποβιώσει νωρίτερα σχετικά με τη χρονολογία που αναγραφόταν στο Schilder-boeck. Αυτό οδήγησε τον Άλφρεντ Μίχιελς (Alfred Michiels) να ισχυριστεί ότι υπήρχαν δύο ζωγράφοι με το όνομα Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, ο πατέρας και ο γιος.
Μεγαλύτερη σύγχυση προέκυψε κατά το τέλος του 19ου αιώνα, όταν οι Ουίλιαμ Μπόντε και Χούγκο φον Τσούντι απέδωσαν μια ομάδα έργων στον αποκαλούμενο "Δάσκαλο του Φλεμάλ" (Maître de Flémalle). Παρά τις αποκλίσεις αυτά τα έργα είναι παρόμοια με αυτά του φαν ντερ Βάιντεν κι έτσι πιστευόταν ότι ο Ρόχιερ ήταν ο "Δάσκαλος του Φλεμάλ". Μόνο το 1913 ο Ζωρζ Υλέν ντε Λόο (Georges Hulin de Loo) κατέδειξε ότι αυτά τα έργα στην πραγματικότητα είχαν φτιαχτεί από τον δάσκαλο του Βάιντεν, Ρομπέρ Καμπέν. Υπήρξε ακόμη μια διχογνωμία σχετικά με το αν υπήρχε μόνον ένας Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν ή δύο καλλιτέχνες, με τον δεύτερο να είναι ο Ροζιέ ντε λα Παστύρ από την Τουρναί, μέχρι που ο Έρβιν Πανόφσκυ (Erwin Panofsky) συνέγραψε το έργο του Early Netherlandish Painting (Πρώιμη Ολλανδική ζωγραφική) το 1953 στο οποίο αποφαινόταν ότι υπήρχε μόνον ένας ζωγράφος με δύο ονόματα.
Έργο
Σχετικά λίγα έργα έχουν αποδοθεί στον φαν ντερ Βάιντεν σε σχέση με τη μακροσκελή του σταδιοδρομία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν αντιπαραγωγικός, περισσότερο σημαίνει ότι πολλά έργα του έχουν χαθεί. Εν τούτοις, διέθετε πολύ καλά καθορισμένο στυλ και όσα έργα τού έχουν αποδοθεί κατά κανόνα είναι αποδεκτά ως δικά του.
Πολλά από τα πιο σημαντικά του έργα καταστράφηκαν κατά τα τέλη του 17ου αιώνα. Ο φαν ντερ Βάιντεν αναφέρεται για πρώτη φορά σε ιστορικά αρχεία το 1427 όταν, σχετικά αργά στο βίο του, σπούδασε ζωγραφική με τον Καμπέν κατά την περίοδο 1427-32 και σύντομα εκτόπισε τον δάσκαλό του και, αργότερα, ακόμα και τον επηρέασε. Μετά τη μαθητεία του αναγορεύτηκε σε "Δάσκαλο" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Τουρναί. Μετακόμισε στις Βρυξέλλες όπου σύντομα απέκτησε φήμη για τις τεχνικές του ικανότητες αλλά και για τη συναισθηματική χρήση γραμμών και χρωμάτων. Ολοκλήρωσε την "Αποκαθήλωση" το 1435 και, όπως ο ίδιος επιδίωκε, καθιερώθηκε με αυτήν ως ένας από τους πλέον περιζήτητους καλλιτέχνες στη βόρεια Ευρώπη, ενώ το έργο ακόμη θεωρείται το αριστούργημά του.
Το θραύσμα της "Αναγινώσκουσας Μαγδαληνής" που βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου περιγράφεται από τον Κάμπελ ως ένα από τα αριστουργήματα της τέχνης του 15ου αιώνα και το κατατάσσει ως το πλέον σημαντικό έργο της αρχής της σταδιοδρομίας του Βάιντεν. Από τη δεκαετία του 1970 αυτό το έργο έχει συνδεθεί με δύο μικρές κεφαλές, της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Ιωσήφ, που βρίσκονται στο Μουσείο Καλούστ Γκιουλμπεκιάν της Λισαβόνας. Σήμερα είναι ευρέως αποδεκτό ότι αυτά τα τρία θραύσματα προέρχονται από το ίδιο μεγάλο τρίπτυχο, που απεικόνιζε την "Παρθένο με το Βρέφος και Αγίους", που εν μέρει καταγράφεται σε ύστερης χρονολογίας σχεδίασμα που σήμερα βρίσκεται στη Στοκχόλμη. Σε απροσδιόριστη χρονολογία, προ του 1811, αυτό το τρίπτυχο "κόπηκε" στα τρία αυτά θραύσματα.
Ένα από τα κάποτε πιο διάσημα έργα του, "Η δίκη των Trajan και Herkinbald", το οποίο επιβίωσε ως τα τέλη του 17ου αιώνα, αποτελούνταν από τέσσερις μεγάλους πίνακες, που αναπαριστούσαν τη "Δίκη του Trajan" και τη "Δίκη του Herkinbald". Το έργο παραγγέλθηκε από την πόλη των Βρυξελλών για τη "χρυσή αίθουσα" του Δημαρχείου της πόλης. Ο πρώτος και ο τρίτος πίνακας έφεραν υπογραφή, με τον πρώτο να έχει χρονολογηθεί το 1439. Οι υπόλοιποι τρεις ολοκληρώθηκαν προ του 1450. Καταστράφηκαν κατά τον γαλλικό βομβαρδισμό των Βρυξελλών το 1695, αλλά είναι γνωστοί από πολλές περιγραφές τους που διασώθηκαν και από ένα μερικό αντίγραφό τους σε ταπισερί (σήμερα στο Ιστορικό Μουσείο της Βέρνης) αλλά και από ορισμένα αντίγραφά τους τόσο σε σχέδια όσο και σε πίνακες. Οι πίνακες αυτοί πιθανώς είχαν διαστάσεις 4,5 μ. καθένας, δηλ. τεράστιες για πίνακες σε πάνελ σύμφωνα με τα μέτρα της εποχής. Χρησίμευαν ως "παραδείγματα δικαιοσύνης" για τους αντιδημάρχους της πόλης, οι οποίοι σε αυτή την αίθουσα συζητούσαν θέματα σχετικά με το δίκαιο. Τα έργα επαινέθηκαν και περιγράφηκαν από μια σειρά σχολιαστών μέχρις ότου καταστράφηκαν, ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγονται οι Άλμπρεχτ Ντύρερ (1520), Τζόρτζιο Βαζάρι (1568), Γιαν Φερμέλεν ή Μολάνους (περ. 1570-80) και Φιλίππο Μπαλντινούτσι (1688).
Στα πορτρέτα που αναλάμβανε, ο φαν ντερ Βάιντεν τυπικά κολάκευε αυτούς που πόζαραν. Συχνά εξιδανίκευε ή μαλάκωνε τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, προσδίδοντάς τους ομορφιά ή ενδιαφέρον ή ευφυΐα, χαρακτηριστικά που ίσως στην πραγματικότητα δεν διέθεταν. Συχνά έφτιαχνε τα μάτια μεγαλύτερα, έκανε πιο απαλές τις γραμμές του προσώπου και πιο θεληματικό το σαγόνι, σε σχέση με το πραγματικό πρόσωπο. Μεταξύ των πιο γνωστών πορτρέτων του ήταν αυτά του Φιλίππου του Καλού, της τρίτης συζύγου του Ισαβέλλας της Πορτογαλίας και του γιου τους Καρόλου του Τολμηρού.
Επιδράσεις
Η σθεναρή, λεπτή και εκφραστική ζωγραφική του φαν ντερ Βάιντεν και οι δημοφιλείς θρησκευτικές απεικονίσεις του άσκησαν σημαντική επίδραση στην ευρωπαϊκή ζωγραφική, όχι μόνο στη Γαλλία και στη Γερμανία, αλλά επίσης και στην Ιταλία και στην Ισπανία. Ο Έρβιν Πανόφσκυ περιγράφει πώς ο φαν ντερ Βάιντεν εισήγαγε νέες αντιλήψεις στη θρησκευτική εικονογραφία με τη ζωγραφική του. Απεικόνιζε τους προστάτες του ως συμμετέχοντες σε θρησκευτικά γεγονότα και συνδύαζε ημιποτρέτα της Παναγίας με πορτρέτα ατόμων που προσεύχονταν για να δημιουργήσει δίπτυχα. Επαναδιαμόρφωσε και έκανε δημοφιλές το θέμα του Αγίου Ιερώνυμου που αφαιρεί το αγκάθι από το πόδι του λιονταριού. Από τους πιο ένθερμους οπαδούς του ήταν ο Χανς Μέμλινγκ, αν και δεν έχει αποδειχτεί ότι σπούδασε με δάσκαλο τον φαν ντερ Βάιντεν. Ο καλλιτέχνης άσκησε επίσης μεγάλη επίδραση στον Γερμανό ζωγράφο και χαράκτη Μάρτιν Σόνγκαουερ, του οποίου τα έργα κυκλοφόρησαν σε όλη την Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες του 15ου αιώνα. Έτσι, έμμεσα τα έργα του Σόνγκαουερ βοήθησαν να διαδοθεί το στυλ του φαν ντερ Βάιντεν. Ο Ντελέντα αναγράφει ότι, με εξαίρεση τον Πέτρους Κρίστους, μαθητή του Γιαν βαν Άικ, ίχνη της τέχνης του φαν ντερ Βάιντεν μπορούν ν' ανιχνευτούν σε όλους τους καλλιτέχνες του 15ου αιώνα, σε ποικίλο βαθμό.
Νικολάι Πέτσεν
Ο Νικολάι Ανατόλιεβιτς Πέτσεν (ρωσ. Николай Анатольевич Печень) γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1957. Είναι συνταγματάρχης, δόκτορας των ιστορικών επιστημών, συγγραφέας έργων για την ιστορία των Ρωσικών Ένοπλων Δυνάμεων και καθηγητής στο Κρατικό Ρωσικό Κοινωνικό Πανεπιστήμιο (Российский государственный социальный университет). Ο Νικολάι Πέτσεν αποφοίτισε από το Ανώτατο Επαγγελματικό Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ВВПОУ, высшее военно-профессиональное образовательное учреждение) του Νοβοσιμπίρσκ το 1978.
Κωνσταντία της Αραγωνίας, βασίλισσα της Σικελίας
Η Κωνσταντία της Αραγωνίας (Καταλανικά Constança d'Aragó, 1343 - 18 Ιουλίου 1363) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Ινφάντη της Αραγωνίας και βασίλισσα της Σικελίας με τον γάμο της με τον βασιλιά Φρειδερίκο τον Απλό.
Βιογραφία
Η Κωνσταντία της Αραγωνίας ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας με την πρώτη σύζυγο του Μαρία των Εβρέ, κόρης της Ιωάννας Β΄ των Καπετιδών βασίλισσας της Ναβάρρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας
1890 Κονοσένκοβα
Η Κονοσένκοβα (Konoshenkova) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,80. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Όλγας Πέτροβνα Κονοσένκοβα, μέλους του προσωπικού του αστεροσκοπείου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κονοσένκοβα εκτιμάται σε 25,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,128 ± 0,014. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Κονοσένκοβα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κονοσενκοβα
Νατρογλαυκοκερινίτης
Ο νατρογλαυκοκερινίτης (αγγλ. natroglaucocerinite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του νατρίου, του αργιλίου, του χαλκού και του ψευδαργύρου. Το όνομά του οφείλεται στην παρόμοια χημική σύσταση με τον γλαυκοκερινίτη, από τον οποίο διαφέρει στο ότι περιέχει και νάτριο. Το όνομα εγκρίθηκε από την ΙΜΑ το 1995 (IMA1995-025), αλλά δεν έχει ακόμη εκδοθεί επίσημη περιγραφή του, με συνέπεια όλα τα αναφερόμενα στοιχεία να βασίζονται μόνο σε δύο μελέτες του T. Witzke και σε μακροσκοπική εξέταση του ορυκτού.
Έχει ανευρεθεί μόνο στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στο ορυχείο «Ιλάριον Νο. 50» και στο ορυχείο «Σερπιέρη», όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL).
Δείτε επίσης
Νατρογλαυκοκερινιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του ψευδαργύρου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
ΦΚ Ρούνταρ Πλιέβλια
Η ΦΚ Ρούνταρ Πλιέβλια (μαυροβουνιακά: FK Rudar Pljevlja) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πλιέβλια του Μαυροβουνίου. Έχει ως έδρα το Στάδιο Γκράντσκι χωρητικότητας 5.140 θεατών. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Αγωνίζεται στην κατηγορία από την ίδρυση της το 2006. Κέρδισε δυο φορές το πρωτάθλημα τις σεζόν 2009-10, 2014-15. Είναι η πιο πετυχημένη ομάδα στο Κύπελλο Μαυροβουνίου (ποδόσφαιρο ανδρών) με τέσσερις κατακτήσεις, ένα χαμένο τελικό και δύο ημιτελικούς στις δέκα σεζόν της διοργάνωσης.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1920 ως Μπρέζνικ (Breznik), αλλάζοντας το όνομα της σε Σαντζάκ (Sandžak) τρία χρόνια αργότερα. Άλλαξε πάλι όνομα της μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε ΦΚ Γιεντίνστοβο (FK Jedinstovo). Το 1947 έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας αλλά αποκλείστηκε από τη ΦΚ Σαράγεβο με 3–2 στην παράταση. Το 195 απέκτησε το σημερινό της όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920 Κατηγορία:ΦΚ Ρούνταρ Πλιέβλια
Κόρε. Ύδρο.
Οι '''Κόρε. Ύδρο.''' ήταν μουσικό συγκρότημα από την Κέρκυρα.
Σχηματισμός και πρώιμα χρόνια (1993-2000)
Οι Κόρε. Ύδρο. σχηματίστηκαν (ως Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες) στην Κέρκυρα το φθινόπωρο του 1993 από τον Παντελή Δημητριάδη (Π.Ε. Δημητριάδης) και τον Γιώργο Αρβανιτάκη μαζί με δύο σχολικούς τους φίλους, τον Σπύρο Καταγή και τον Τέο Παϊραμίδη, και -ως τριμελές κυρίως σχήμα, μετά την πρόωρη απομάκρυνση του τελευταίου- σύντομα απέκτησαν cult φήμη στους underground μαθητικούς κύκλους του νησιού, στηριζόμενη σε ανεπεξέργαστες σπιτικές ηχογραφήσεις, που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι σε μερικές δεκάδες αντίτυπα, αλλά και σε μια γενικότερη παρα-καλλιτεχνική δραστηριότητα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα μια σειρά από video clips αμφιλεγόμενης αισθητικής, σε απόλυτη συμφωνία με τις ηχογραφήσεις που συνόδευαν.
Το 1997 προσχώρησε στο συγκρότημα ο έως τότε μεγαλύτερος υποστηρικτής του συγκροτήματος, Κωνσταντίνος Αμύγδαλος, ενώ το 2000 αποχώρησε ο Καταγής, μετά από 7 χρόνια ανεξάντλητης παραγωγής με το συγκρότημα.
Προσχώρηση Αλέξανδρου Μακρή και πρώτες επίσημες κυκλοφορίες (2001-2004)
Το καλοκαίρι του 2001 το τρίο (Δημητριάδης, Αρβανιτάκης, Αμύγδαλος) ηχογράφησε τα τελευταία τραγούδια του πριν την προσχώρηση του Αλέξανδρου Μακρή, ενός από τους ελάχιστους ανθρώπους που αναγνώριζε καλλιτεχνική αξία στο υλικό της πρώτης περιόδου του συγκροτήματος. Η προσχώρηση του Μακρή αποτέλεσε σημείο αναφοράς για μια νέα αρχή για τους Κόρε. Ύδρο. , όπως αυτή αποτυπώνεται στα 15 κομμάτια του δίσκου Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2003 από την ανεξάρτητη εταιρεία Wipe Out Records και αντιμετωπίστηκε ως μια "μεγάλη έκπληξη" "από το πουθενά" από τη συντριπτική μερίδα του εγχώριου μουσικού τύπου. Ακολούθησε η αποκλειστικά online κυκλοφορία του mini album Εφτά Μήνες Μετά, με παραλειπόμενα από τα sessions του Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ αλλά και μεταγενέστερες ηχογραφήσεις, ενώ τον Φεβρουάριο του 2004 έκανε πρεμιέρα το πρώτο επίσημο video clip των Κόρε. Ύδρο., επίσης σε παραγωγή του συγκροτήματος (Ανούσια Ένταση), για το τραγούδι "Η Καλοσύνη Σου", που ξεχώρισε περισσότερο μέσα από το Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ.
Γεώργιος Θ΄ της Ιμερετίας
Ο Γεώργιος Θ΄, გიორგი IX, μερικές φορές γνωστός ως Γεώργιος Ζ΄ (1718–1778), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι το 1741.
Κόρε. Ύδρο.
Φτηνή Ποπ για την Ελίτ και απρόσμενη εμπορική επιτυχία (2005-2007)
thumb|left|Ο Π.Ε. Δημητριάδης από την εμφάνιση των Κόρε. Ύδρο. στο Gagarin 205 στις 15 Φεβρουαρίου 2007
Γεώργιος Θ΄ της Ιμερετίας
Βιογραφία
Ο τρίτος γιος τού Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Τάμαρ (κόρη τού Μαμία Γ΄ Γκουριέλι), ενθρονίστηκε μετά την εκδίωξη τού αδελφού του Αλέξανδρου Ε΄, στο πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τους Οθωμανούς. Αργότερα το ίδιο έτος ανακλήθηκε και ο Αλέξανδρος ανέκτησε το στέμμα. Ο Γεώργιος Ζ΄ πήγε εξόριστος στον πεθερό του Γεώργιο Λιπαρτιάνι στη Μινγκρελία, αλλά τού επετράπη να επιστρέψει στο Ιμερέτι επί βασιλείας τού ανιψιού του, Σολομώντα Α΄.
Κόρε. Ύδρο.
Φτηνή Ποπ για την Ελίτ και απρόσμενη εμπορική επιτυχία (2005-2007)
Τον Σεπτέμβριο του 2005 ολοκληρώνονται οι ηχογραφήσεις ενός νέου άλμπουμ, από τον Δημητριάδη και τον Μακρή συνεπικουρούμενους από τρία νέα μέλη (φίλους και περιστασιακούς συνεργάτες του συγκροτήματος από το παρελθόν), τον ντράμερ Αλέξη Αποστολίδη και τους κιθαρίστες Σπύρο Σπυράκο και Νίκο Βαρότση, ενώ τα πρώιμα μέλη Αρβανιτάκης και Αμύγδαλος επικεντρώνονται στο εικαστικό κομμάτι των δραστηριοτήτων του συγκροτήματος, που άλλωστε ήταν ανέκαθεν το πρωτεύον αντικείμενό τους.
Ο δεύτερος "κανονικός" δίσκος των Κόρε. Ύδρο. Φτηνή Ποπ για την Ελίτ, ηχογραφημένος στο "σπιτικό" studio του συγκροτήματος στην Κέρκυρα, κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2006 από την ΕΜΙ (υπό το label της Capitol). Ο δίσκος έλαβε πρωτοφανείς για το συγκρότημα θετικές κριτικές αλλά και απρόσμενη εμπορική επιτυχία, φτάνοντας ως το #21 του επίσημου ελληνικού album chart της IFPI, με το τραγούδι "Όχι πια Έρωτες" να απολαμβάνει εξαιρετικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό airplay.
Γεώργιος Θ΄ της Ιμερετίας
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε τη Mζεχατούν, κόρη του πρίγκιπα Γκιόργκι Λιπαρτιάνι. Είχαν τους πρίγκιπες:
Κόρε. Ύδρο.
Φτηνή Ποπ για την Ελίτ και απρόσμενη εμπορική επιτυχία (2005-2007)
Τον Μάρτιο του 2006 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ζωντανή εμφάνιση των Κόρε. Ύδρο. στην Αθήνα (Gagarin 205), ενώ είχε ήδη επισημοποιηθεί η συνεργασία του συγκροτήματος με τον μπασίστα Παναγιώτη Διαμάντη, ο οποίος επίσης σκηνοθέτησε το δεύτερο video clip από τη Φτηνή Ποπ για την Ελίτ, για το τραγούδι "Τώρα που δεν Έχω Κανέναν". Τον Νοέμβριο του 2006 η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ ονομάστηκε από το μουσικό περιοδικό Sonik «ο σημαντικότερος ελληνικός δίσκος της δεκαετίας μέχρι στιγμής». Στις 15 Φεβρουαρίου 2007, έναν ακριβώς χρόνο μετά την κυκλοφορία της ΦΠγτΕ, οι Κόρε. Ύδρο. επανεμφανίστηκαν στο Gagarin 205 μπροστά σε ένα φανατικό κοινό και με αντίκτυπο που κατέστησε τη συγκεκριμένη εμφάνιση σταθμό στην ιστορία του συγκροτήματος. Ακολούθησε μικρή περιοδεία ανά την Ελλάδα.
Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του '78 και καταξίωση (2008-2010)
thumb|Οι Κόρε. Ύδρο. live στο Gagarin 205 στις 14 Μαΐου 2010
Ο τρίτος επίσημος δίσκος των Κόρε. Ύδρο. Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του '78 κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2009 σε CD από την Capitol/EMI και τον Ιούλιο του ίδιου έτους σε συλλεκτικό διπλό LP από την ανεξάρτητη Inner Ear, λαμβάνοντας ευρέως θετικές κριτικές. Το καλοκαίρι του 2009 γυρίστηκε το video clip για το τραγούδι "Πικρή Γεύση", μια ανατρεπτική ανάπλαση της Οδύσσειας του Ομήρου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρβανιτάκη.
Τον Δεκέμβριο του 2009 το Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του '78 βρέθηκε στην 1η θέση της λίστας του Sonik με τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ της χρονιάς, ενώ στο τεύχος του ίδιου περιοδικού όπου ανασκοπείται η μουσική δεκαετία 2000-2009 , ο συντάκτης Άρης Καραμπεάζης γράφει για τους Κόρε. Ύδρο.:"«...μετά τις Τρύπες πρόκειται ίσως για την μοναδική περίπτωση ελληνικού συγκροτήματος που εξελίσσεται από κάτι το παθιασμένα κακόηχο και φύσει άτεχνο σε κάτι απροσδιόριστα μεν, ουσιαστικά δε επιδραστικό για τον ελληνικό εναλλακτικό ήχο, σε περισσότερες διαστάσεις πλέον από ό,τι στην περίπτωση των Τρύπες και με διάθεση να διαταράξει την καθεστηκυία αισθητική του.'»"Τον Μάιο του 2010 οι Κόρε. Ύδρο. επανεμφανίζονται, με 15μελές αυτή τη φορά σχήμα, στο Gagarin 205, μετά από δυόμισι χρόνια, μπροστά στο πολυπληθέστερο και πιο ενθουσιώδες κοινό που είχαν ποτέ, με τη συναυλία να εξελίσσεται σε ένα "οργιώδες" πάρτυ.
Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό, τελευταία περιοδεία, διάλυση και διάδοχο σχήμα (2012-2014)
Μετά από τρία χρόνια απόλυτης σιωπής, οι Κόρε. Ύδρο. επανέρχονται με τον δίσκο Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό (Inner Ear, Απρίλιος 2013), ηχογραφημένο ζωντανά στο νέο στούντιο του συγκροτήματος στην Κέρκυρα , από το δημιουργικό δίδυμο συνεπικουρούμενο αυτή τη φορά από τους Μάριο Πλασκασοβίτη (κιθάρες), Παντελή Πέτρου (μπάσο) και Άγγελο Σερσέμη (ντραμς). Ο δίσκος γνώρισε άμεσα μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία, με την εμφάνιση του συγκροτήματος στο γεμάτο Gagarin 205 τον Μάιο του 2013 να κλείνει με εντυπωσιακό τρόπο έναν μεγάλο κύκλο για το συγκρότημα.
Στις αρχές του 2014 (15-19 Ιανουαρίου) οι Κόρε. Ύδρο. πραγματοποίησαν περιοδεία με 5 sold out εμφανίσεις σε Αθήνα (2), Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Κέρκυρα, χωρίς τη συμμετοχή του Αλέξανδρου Μακρή. Στις 21 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος, με τον γνωστό φλεγματικό τρόπο που το χαρακτήρισε σε όλη την πορεία του, η διάλυσή του, η οποία είχε ήδη προαναγγελθεί από τον frontman Π.Ε. Δημητριάδη κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιοδείας.
Η φημολογία ότι στη διάλυση οδήγησε η αποχώρηση του Αλέξανδρου Μακρή διαψεύστηκε από τον Π.Ε. Δημητριάδη σε συνέντευξη του στην Popaganda και τον Βύρωνα Κριτζά, ενώ στην ίδια συνέντευξη αποκάλυψε και την παράλληλη ύπαρξη ενός δικού του νέου σχήματος, «καθώς οι εξελίξεις στους ΚΥ ήταν προδιαγεγραμμένες εδώ και αρκετούς μήνες». Το διάδοχο σχήμα των Κόρε. Ύδρο. είναι Τα Παιδιά της Παλαιότητας.