cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκινητόδρομος 2 (Βουλγαρία)
Ο Αυτοκινητόδρομος 2 (Автомагистрала „Хемус“, Αβτομαγκιστράλα Χέμους, Αυτοκινητόδρομος Αίμου) είναι ένας ημιτελής (το 2016) αυτοκινητόδρομος της Βουλγαρίας. Το προβλεπόμενο μήκος του είναι 433 χλμ., εκ των οποίων 167 χλμ. λειτουργούν. Ο αυτοκινητόδρομος είναι αυτή τη στιγμή διαιρεμένος σε 2 τμήματα, το πρώτο που συνδέει την πρωτεύουσα Σόφια με την Γιαμπλάνιτσα περνώντας μέσω της οροσειράς-όπως υποδεικνύει και το όνομα του δρόμου-του Αίμου, ενώ το δεύτερο συνδέει την πόλη του Σούμεν με το σημαντικικότερο λιμάνι της Βουλγαρίας στη Μαύρη Θάλασσα, τη Βάρνα. Όταν ολοκληρωθεί, θα συνδέει την Σόφια με την Βάρνα, παρ'όλα αυτά δεν υπάρχει κάποιο χρονοδιάγραμμα για την πλήρη κατασκευή του δρόμου.
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Βουλγαρίας
Παρασκευάς Αυγερινός
Ο Παρασκευάς Αυγερινός (19 Αυγούστου 1927) είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής, υπουργός και ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, καθώς και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ήταν αυτός που ξεκίνησε το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ), το οποίο έκανε πράξη ο διάδοχός του Γιώργος Γεννηματάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1927 στην Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κι εργάστηκε ως ιατρός χειρουργός στην Αθήνα μέχρι το 1981. Από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ το 1974, υπήρξε τακτικό μέλος των Κεντρικών Επιτροπών του Κινήματος μέχρι το 2004, ενώ για 18 χρόνια ήταν μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου.
Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (21 Οκτωβρίου 1981 - 5 Ιουλίου 1982), υπουργός Υγείας και Πρόνοιας (5 Ιουλίου 1982 - 17 Ιανουαρίου 1984) και υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (17 Ιανουαρίου 1984 - 17 Ιουλίου 1984).
Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια (1984 - 1999) ήταν ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ενώ διατέλεσε και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για έξι χρόνια (1993 - 1999). Ως υπουργός Υγείας και Πρόνοιας ξεκίνησε τις διαδικασίες για τη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), το οποίο τελικά έγινε πραγματικότητα υπό την καθοδήγηση του διαδόχου του Γιώργου Γεννηματά.
Από το 2000 έως το 2004 ήταν βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κι εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων στην Ευρωπαϊκή Συνέλευση, για τη σύνταξη της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης.
Σύγκρουση με Ανδρέα Παπανδρέου και ισχυρισμοί για κατάθλιψη
Το 2013, στο βιβλίο του «Η Αλλαγή τελείωσε νωρίς», ο Αυγερινός ισχυρίζεται ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έπασχε από βαριάς μορφής κατάθλιψη (διπολική διαταραχή) και ότι είχε πάντα κοντά του τον καθηγητή Κώστα Στεφανή, που του χορηγούσε διάφορα φάρμακα και του έκανε θεραπείες για την αντιμετώπιση της διπολικής διαταραχής. Ισχυρίζεται, μάλιστα, ότι η επιδείνωση της κατάστασής του ήταν η αιτία που δεν πραγματοποιούσε καθόλου δημόσιες εμφανίσεις για μεγάλο διάστημα το 1979, αν και τότε ήταν αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης,ισχυρισμός που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ και από κανέναν και είναι προσωπικός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας και Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Ιωάννης Β΄ του Ανζού
Ο Ιωάννης Β΄ του Ανζού (Jean II d'Anjou ή Jean II de Lorraine, Νανσύ, μεταξύ 1425 και 1427 - Βαρκελώνη, 16 Δεκεμβρίου 1470) μέλος του Οίκου των Βαλουά-Ανζού ήταν Δούκας της Λωρραίνης (1453 - 1470). Ο Ιωάννης Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως και της συζύγου του Ισαβέλλας της Λωρραίνης, κληρονόμησε την Λωρραίνη από την μητέρα του και πέθανε πριν από τον πατέρα του. Ο Ρενέ Α΄ ήταν εκτός από Δούκας της Λωρραίνης την περίοδο που ζούσε η σύζυγος του και Τιτλούχος Βασιλιάς της Νεαπόλεως.
Διεκδικητής της Νάπολης και της Αραγωνίας
Σαν διεκδικητής του θρόνου της Νεαπόλεως πήρε τον τίτλο του δούκα της Καλαβρίας και αγωνίστηκε σκληρά να ανατρέψει τους Ανδεγαυούς από την Νάπολη. Πέτυχε μία σημαντική νίκη στην Νώλα επί του Φερδινάνδου Α΄ της Νεαπόλεως (1460) αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει τους συμμάχους του να έρθουν να τον βοηθήσουν. Ακολούθησαν οι ήττες του στην Τροία (1462) και στην Ίσκια (1465). Οι Καταλανοί εξέλεξαν τον πατέρα του Βασιλιά της Αραγωνίας, ο Ρενέ Α΄ δημιούργησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Τζιρόνας για τον διάδοχο του θρόνου. Ο Ιωάννης Β΄ πήγε στην Καταλονία να διεκδικήσει τα δικαιώματα της οικογένειας του στον θρόνο της Αραγωνίας αλλά πέθανε δηλητηριασθείς στην Βαρκελώνη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1444 τη Μαρία των Βουρβόνων (1428 - 1448), κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Χιρόνας
Μακεδονία (εύδρομο)
Με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ φέρονταν ελληνικό ατμόπλοιο επιβατηγό ναυπήγησης 1912 που έλαβε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ως επίτακτο βοηθητικό εύδρομο, οπλιταγωγό και πλωτό νοσοκομείο. Ανήκε στη ναυτιλιακή εταιρεία «Εθνική Ατμοπλοΐα της Ελλάδος».
Το Α/Π – Υ/Κ ΜΑΚΕΔΟΝΪΑ ναυπηγήθηκε το 1912 στα αγγλικά ναυπηγεία των James Laing & Sons Ltd στο Σάντερλαντ της Αγγλίας, για λογαριασμό της «Εθνικής Ατμοπλοΐας της Ελλάδος. Είχε εκτόπισμα 6.333 γκρός τον., με ολικό μήκος 422 πόδια και μέγιστο πλάτος 51 πόδια. Ήταν ατμοκίνητο διπλέλικο, έφερε δύο μεγάλους ιστούς, δύο καπνοδόχους με διώροφη υπερκατασκευή όπου επί του άνω καταστρώματός της έφερε εννέα σωσίβιες λέμβους ανά πλευρά. Η ταχύτητά του έφθανε τους 17 κόμβους.
Το πρώτο του (παρθενικό) ταξίδι μετά την ύψωση της ελληνικής σημαίας έκανε στις 5 Απριλίου του 1912, στη γραμμή Πειραιώς – Πατρών – Μασσαλίας – Κάδιξ – Νέας Υόρκης μεταφέροντας μετανάστες, ήταν ένα από τα πρώτα ελληνικά υπερωκεάνεια. Μετά από κάποια ταξίδια και την έναρξη στο μεταξύ του Α' Βαλκανικού πολέμου η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε την επίταξή του το οποίο και εξόπλισε ως βοηθητικό καταδρομικό (εύδρομο) και οπλιταγωγό υπό κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Π. Τσουκαλά. Στη συνέχεια υπάχθηκε στη ναυτική μοίρα των ευδρόμων, του τότε Βασιλικού Ναυτικού υπό τον διοικητή μοίραρχο, πλοίαρχο Ι. Δαμιανό.
Στις 10:30 ώρα της 3 Ιανουαρίου του 1913 βρισκόμενο στον λιμένα της Σύρου και συγκεκριμένα στη προκυμαία «ψαράδικα», που είχε καταπλεύσει δύο ημέρες πριν, και έχοντας «κεκαλυμμένα πυρά» δέχθηκε καταιγιστικό πυρ από τα πυροβόλα του τουρκικού ΧΑΜΗΔΙΕ που είχε καταπλεύσει από τη νύκτα έξω από τον λιμένα της Ερμούπολης.
Το ΧΑΜΗΔΙΕ, με κυβερνήτη τον Χουσεΐν Ραούφ Μπέη είχε καταφέρει να εισέλθει στο Αιγαίο χωρίς να γίνει αντιληπτό από τον ναύαρχο Π. Κουντουριώτη ο οποίος παρά τις κατ΄ επανάληψη εντολές της κυβέρνησης για καταδίωξή δεν εκτέλεσε προκειμένου ν΄ αντιμετωπίσει όλη τη δύναμη του τουρκικού στόλου κατά την έξοδό του από τα Δαρδανέλια.
Από το τουρκικό αυτό βομβαρδισμό προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές και πυρκαγιές οι οποίες και με το άνοιγμα των κρουνών κατάκλισης το πλοίο βυθίστηκε. Σημειώνεται ότι το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δεν ανταπέδωσε πυρά στον άνισο εκείνο αγώνα προκειμένου να επισπευσθεί η προσβολή χωρίς να κινδυνέψει ο λιμένας και δημιουργηθούν θύματα στον άμαχο πληθυσμό της Ερμούπολης.
Μετά από ένα δεκαήμερο το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ανελκύθηκε με δικά του μέσα με απάντληση κυτών και επισκευάστηκε προσωρινά, με έξοδα της κυβέρνησης, και δύο χρόνια αργότερα πουλήθηκε σε ολλανδική εταιρεία όπου και ύψωσε ολλανδική σημαία. Οι νέοι ιδιοκτήτες διατήρησαν το ίδιο όνομα όπου και ταξίδευε μέχρι το 1921. Το έτος εκείνο αγοράστηκε από την εταιρεία Λόυδ Λατίνο όπου έλαβε το όνομα Pinzio”. Παρέμεινε έτσι σε ενέργεια μέχρι το 1932 όπου και δόθηκε προς διάλυση.
Γαληνός
Ο Κλαύδιος Γαληνός (Πέργαμος, 129 – Ρώμη, 199) ήταν ο δεύτερος σπουδαιότερος Έλληνας ιατρός της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη και ο τελευταίος χρονικά από όλους τους σημαντικούς ιατρούς του ελληνορωμαϊκού κόσμου, και θεωρείται παράλληλα, ο πρώτος φαρμακολόγος της αρχαιότητας, για αυτό και θεωρείται "πατέρας της φαρμακευτικής". Δε μαρτυρείται το ρωμαϊκό του όνομα, αλλά τα δύο αρχικά του Cl. που παραδίδονται, πιθανότατα προέρχονται από το λατινικό Clarissimus = ενδοξότατος και όχι από το Claudius. Δεν υπάρχει σχεδόν ιατρικός κλάδος που να μην απασχόλησε τον Γαληνό. Οι εμπεριστατωμένες μελέτες του αναφέρονται στην ανατομική, τη φυσιολογία, τη χειρουργική, τη φαρμακευτική, την οφθαλμολογία, τη μαιευτική, την παθολογία, τη θεραπευτική, την υγιεινή, την οδοντιατρική και τη φαρμακολογία. Τα πολυσύνθετα φαρμακευτικά σκευάσματα, που ο ίδιος παρασκεύαζε είναι γνωστά στη βιβλιογραφία ως «γαληνικά» και η αντίστοιχη φαρμακοτεχνία ονομάζεται «γαληνική φαρμακευτική» Σώζονται περί τις εκατό μελέτες του, που προώθησαν σημαντικά την ιατρική επιστήμη. Το βιολογικό του δόγμα, ο «γαληνισμός», επεκράτησε στην ευρωπαϊκή ιατρική επί δεκατέσσερις αιώνες (κατά τον Μεσαίωνα και στον αραβικό κόσμο). Οποιαδήποτε παρατήρηση ερχόταν σε αντίθεση με τη διδασκαλία του Γαληνού, απορριπτόταν. Μόνο μετά το 1540, ιδίως με τις ανατομικές έρευνες του Βεζάλιου, άρχισε να αντικαθίσταται ο γαληνισμός, ενώ η βαθμονόμηση της δραστικότητας των φαρμάκων απολάμβανε καθολική αποδοχή για περισσότερο από 1600 χρόνια και μόλις στα μέσα του 19ου η φαρμακολογία εγκατέλειψε το σύστημα των ποιοτήτων και των βαθμών έντασης των φαρμάκων που εισήγαγε.
Βίος
thumb|309x309px|Γαληνός και Ιπποκράτης, ιταλική τοιχογραφία.|εναλλ.=|αριστερά εναλλ.=Χειρόγραφο του Γαληνού |μικρογραφία|338x338εσ|Χειρόγραφο του Γαληνού Ο Γαληνός ήταν ιατρός από την Πέργαμο με εκτενείς ανατομικές και χειρουργικές γνώσεις. Σύμφωνα με διάφορες μεσαιωνικές αραβικές πηγές μία από τους δασκάλους του ήταν η διάσημη κατά την Ελληνιστική εποχή Κλεοπάτρα η Ιατρός που τον δίδαξε ιατρική και γυναικολογία. Ο Γαληνός ταξίδεψε και δίδαξε σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ώσπου εγκαταστάθηκε στη Ρώμη κι έγινε ο ιδιωτικός ιατρός του Μάρκου Αυρηλίου. Ο Γαληνός συστηματοποίησε μία εκλογικευμένη ιατρική πρακτική που πατούσε στην κληρονομιά του Ιπποκράτη, έδινε έμφαση στη φλεβοτομή ως καθολική θεραπευτική μέθοδο και εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη τη Μεσόγειο, υποσκελίζοντας κάθε άλλο ιατρικό σύστημα. Με τις νεκροψίες του σε ζώα βρήκε ότι οι φλέβες και οι αρτηρίες μεταφέρουν αίμα και όχι αέρα όπως πιστευόταν (Ερασίστρατος, Ηρόφιλος) ως τότε, με αποτέλεσμα το σύστημά του να δίνει στο αίμα σπουδαιότερο ρόλο σε σχέση με τους άλλους σωματικούς χυμούς. Ίσως η σπουδαιότερη συμβολή του όμως είναι ότι, από κοινού με τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο και τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, συγκέντρωσαν, συστηματοποίησαν και κωδικοποίησαν σε κοινή γλώσσα, και βεβαίως ο καθένας τους στους τομείς της ειδίκευσης του, τη συσσωρευμένη φιλοσοφική γνώση του μεσογειακού κόσμου των προηγούμενων επτά αιώνων.
Συνέβαλλε σημαντικά στην ανάπτυξη της οδοντιατρικής επιστήμης. Είναι ο πρώτος ο οποίος αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος διαθέτει 32 δόντια. Διέκρινε τα δόντια σε τομείς, κυνόδοντες και γομφίους. Ανακάλυψε τη νεύρωση των δοντιών, αλλά και μιας μεθόδου εισαγωγής φαρμάκων στον πολφό του δοντιού που άλγει με τη βοήθεια «τρυπάνου». Στα φαρμακολογικά έργα Περὶ κράσεως καὶ δυνάμεως τῶν ἁπλῶν φαρμάκων και Περὶ συνθέσεως φαρμάκων τῶν κατὰ τόπους καταγράφονται οι φαρμακευτικές θεραπείες για την αντιμετώπιση των οδοντικών και στοματικών παθήσεων. Επίσης, χάρη στον Γαληνό είμαστε σε θέση να σκιαγραφήσουμε τις φαρμακευτικές αγωγές αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης των στοματικών και οδοντικών νόσων από την εποχή του Ιπποκράτη μέχρι και τα τέλη του 2ου αι. μ.Χ. αφού διασώζει αποσπάσματα 22 ιατρών οι οποίοι ασχολήθηκαν με οδοντιατρικά ζητήματα.
Ιδιαίτερες αναφορές
Επεκτείνοντας το έργο του Ιπποκράτη ακολούθησε την αρχή, ότι ένα πείραμα δεν αξίζει τίποτα, εφόσον η εκτέλεσή του δε στηρίζεται σε κάποια θεμελιωμένη συλλογιστική. Οι τέσσερις χυμοί του Ιπποκράτη αντιστοιχούν, όπως υποστήριζε, σε 4 χαρακτηριστικούς ανθρώπινους τύπους: στον αιματώδη τύπο (το αίμα), στον φλεγματικό τύπο (το φλέγμα), στον χολερικό τύπο (η κίτρινη χολή) και στον μελαγχολικό τύπο (η μαύρη χολή) που, κατά την άποψή του, προδιαθέτει στην ανάπτυξη καρκίνου «και μάλισθ΄ο καρκίνος υπό μελαγχολικού γίνεται χυμού» ή «όσα μέν γάρ υπό μελαγχολικού σκιρρούται (σκληραίνει, στοκάρει) χυλού καρκινώδη τε πάντα έστιν».
<div lang="grc" style="font- family: Palatino Linotype;">'' «Ειδικότερα ισχυρίστηκε ότι το πνεύμα διακρίνεται σε «ψυχικό» με έδρα τον εγκέφαλο, σε «ζωτικό» με έδρα την καρδιά και σε «φυσικό» με έδρα το ήπαρ. Γνώριζε την άδηλη αναπνοή που οι αναπνευστικές κινήσεις γίνονται με τη βοήθεια των θωρακικών και μεσοπλεύριων μυών και του διαφράγματος και μεταξύ πολλών άλλων (άσθμα, αφωνία, πνευμονία, πλευρίτιδα) χαρακτήρισε την πνευμονική φυματίωση σαν μια νόσο μεταδοτική για τη θεραπεία της οποίας συνιστούσε διαιτητική αγωγή και αλλαγή κλίματος. ».
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ανατόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Περγαμηνοί
Πρεσβεία του Ισραήλ (Αθήνα)
Η Πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα βρίσκεται στην οδό Μαραθωνοδρόμων 1 στο Παλαιό Ψυχικό. Το Προξενείο του Ισραήλ βρίσκεται στο ίδιο κτήριο με την Πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα και η είσοδος είναι από την οδό Μουσών.
Ευαγγέλιο του Ιούδα
Το Ευαγγέλιο του Ιούδα είναι ένα πρώιμο κείμενο του γνωστικού χριστιανισμού που χρησιμοποιούσαν οι Καϊνίτες, μια πρώιμη χριστιανική γνωστική ομάδα και αποτελεί τμήμα ενός κώδικα γνωστού ως Codex Tchacos.
Πρεσβεία του Ισραήλ (Αθήνα)
Η Πρεσβεία του Ισραήλ αρχικά στεγάστηκε στην οδό Ηροδότου το 1948, αμέσως μετά την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, ως Διπλωματική Αντιπροσωπία του Ισραήλ. Αργότερα μεταφέρθηκε στην οδό Κουμπάρη. Σήμερα στεγάζεται σε κτήριο που κτίστηκε τη δεκαετία του 1930 ως ιδιωτική κατοικία. Στη δεκαετία του 1970 το κτήριο αγόρασε η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, η οποία το παραχώρησε στο Κράτος του Ισραήλ το 1975, για να στεγάσει τη Διπλωματική Αντιπροσωπία του.
Ευαγγέλιο του Ιούδα
Περιεχόμενο
Το εκτιμώμενο χρονικό βάθος του ευαγγελίου του Ιούδα είναι το 130-170 Μ.Χ. Πιθανώς γράφτηκε αρχικά στην Ελληνιστική Κοινή γλώσσα, αλλά το μόνο γνωστό χειρόγραφο είναι γραμμένο στην Κοπτική γλώσσα.
Υπάρχουν περίπου 50 έργα υποτιθέμενα "ευαγγέλια" της πρώιμης εκκλησίας. Μόνον για 20 από αυτά τα ευαγγέλια υπάρχουν επιπλέον μαρτυρίες, ενώ τα τέσσερα είναι τα γνωστά κανονικά ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη. Το Ευαγγέλιο του Ιούδα είναι ένα από τα 16 άλλα ευαγγέλια για τα οποία υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες σε άλλα κείμενα της πρώιμης εκκλησίας.
Πρεσβεία του Ισραήλ (Αθήνα)
Με την de jure αναγνώριση του Κράτους του Ισραήλ από την ελληνική κυβέρνηση τον Μάιο του 1990, η Διπλωματική Αντιπροσωπία αναβαθμίστηκε σε Πρεσβεία.
Ευαγγέλιο του Ιούδα
Περιεχόμενο
Ο Ειρηναίος επίσκοπος της Λυόν, μαρτυρεί την υπάρξη του ευαγγελίου στην πραγματεία του Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως, κοινώς γνωστή ως Κατά των Αιρέσεων. Μολονότι φαίνεται ότι γράφτηκε αρχικά στην Ελληνική περίπου το 180, σώζεται μόνον η λατινική μετάφραση του 4ου αιώνα. Σε παραρτήματα της πραγματείας του σχετικά με τους «Γνωστικούς» και άλλους πιστούς του γνωστικισμού, τους επονομαζόμενους «οφίτες» της ύστερης χριστιανικής παράδοσης, ο Ειρηναίος φαίνεται πως τους θεωρεί ως έναν από τους ποικίλους κλάδους των Γνωστικών. Συνοψίζει κάποια από τα κηρύγματά τους ως εξής:
"Κι άλλοι λέγουν ότι ο Κάιν προερχόταν από τον ανώτερο κόσμο της απόλυτης δύναμης και ομολογούν ότι ο Ησαύ, ο Κορέ, οι Σοδομίτες και όλα τα παρόμοια πρόσωπα είναι ίδια με αυτούς. Για αυτόν το λόγο τους μίσησε ο δημιουργός τους, παρόλο που κανένας τους δεν υπέστη ζημία. Γιατί η Σοφία ξαναπήρε από αυτούς ό,τι της ανήκε. Και ο Ιούδας, ο προδότης, τα γνώριζε πολύ καλά όλα αυτά, όπως λέγεται και μόνον εκείνος είχε πληροφορηθεί την αλήθεια, όπως κανένας άλλος, φέροντας έτσι εις πέρας το μυστήριο της προδοσίας. Εξαυτού, όλα τα πράγματα, επίγεια και επουράνια, οδηγήθηκαν στη διάλυση. Και παρουσιάζουν ένα πλαστούργημα για αποδεικτικό στοιχείο, το οποίο αποκαλούν «Το ευαγγέλιο του Ιούδα»."
Πρεσβεία του Ισραήλ (Αθήνα)
Από τον Σεπτέμβριο του 2019, πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα ήταν ο Γιόσι Αμράνι, ενώ από τον Οκτώβριο του 2022 είναι ο Νόαμ Κατς.
Ευαγγέλιο του Ιούδα
Περιεχόμενο
Σύμφωνα με τον Ειρηναίο, η συγκεκριμένη γνωστική ομάδα στοχεύει στην επανεξέταση των εβραϊκών και χριστιανικών απόψεων περί θείας σωτηρίας. Ήρωες των εβραϊκών Γραφών όπως ο Ησαύ, ο Κορέ και οι Σοδομίτες -σκοτεινές φυσιογνωμίες από την οπτική γωνία της ορθόδοξης χριστιανικής και άλλων παραδόσεων- χαρακτηρίζονται ως υπηρέτες της «υπέρτατης απόλυτης δύναμης». Αυτή η δύναμη, που αντιπροσωπεύεται από τη γνωστική εικόνα της Σοφίας, δεν ταυτίζεται με το δημιουργό Θεό της ιουδαιοχριστιανικής παράδοσης, ο οποίος αποκαλείται ο «δημιουργός τους». Σε αυτή την επανεξέταση φαίνεται πως περιλαμβανόταν και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης. Σύμφωνα με τα κείμενα του κώδικα θεωρείται ξεχωριστός από τους μαθητές, που κατείχε τη γνώση «σχετικά με αυτά τα πράγματα». Συνεπώς, η πράξη του παρουσιάζεται ως ένα «μυστήριο» που οδηγεί στη διάλυση όλων των επίγειων και των επουράνιων πραγμάτων, δηλαδή όλων των έργων του «δημιουργού» ή του κυβερνήτη αυτού του κόσμου.
Από τον 3ο αιώνα και μετά, αυτή η ομάδα γνωστικών ονομαζόταν «καϊνίτες» («οπαδοί του Κάιν"), από τους χριστιανούς συγγραφείς, όπως ο Κλήμης Αλεξανδρείας. Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς τους μεταγενέστερους χριστιανούς συγγραφείς βασίζονται στην αφήγηση του Ειρηναίου. Μόνον η ανώνυμη πραγματεία του 3ου αιώνα υπό τον τίτλο Κατά πασών των αιρέσεων, η οποία αποδόθηκε εσφαλμένα στον Τερτυλλιανό, και η αφήγηση του Επιφάνειου Σαλαμίνoς, προσφέρουν επεξηγήσεις καθώς και άλλες πληροφορίες σχετικά με τη διαφορετική σκοπιά από την οποία εξετάζεται η προδοσία του Ιούδα στα πλαίσια αυτού του κύκλου Στο δεύτερο κεφάλαιο αυτής της πραγματείας, ο ψευδοΤερτυλλιανός εκφράζει τις απόψεις του για τα κηρύγματα των Καϊνιτών:
Πρεσβεία του Ισραήλ (Αθήνα)
Εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης το 2007 είχαν ως αποτέλεσμα να αλλάξει η εξωτερική όψη του κτηρίου της Πρεσβείας και να αναμορφωθούν οι εσωτερικοί χώροι.
Παραπομπές
Ισραηλ Κατηγορία:Ελληνοϊσραηλινές σχέσεις
Ευαγγέλιο του Ιούδα
Περιεχόμενο
Οι πάπυροι στους οποίους γράφτηκε το ευαγγέλιο είναι αποσπασματικοί και ορισμένα τμήματά τους λείπουν. Σύμφωνα με τον Ρούντολφ Κασσέρ ο κώδικας περιείχε αρχικά 62 σελίδες, αλλά όταν έφθασε στην αγορά το 1999, μόνον 25 σελίδες υπήρχαν, καθώς σκόρπια τμήματα πουλήθηκαν στην γκρίζα αγορά της αρχαιοκαπηλείας.
Επανανακάλυψη
Στην πραγματικότητα δεν δόθηκε καμία δημοσιότητα στην εποχή της ανακάλυψης του χειρογράφου, καθώς κατά τα φαινόμενα υπήρξε προϊόν αρχαιοκαπηλείας. Στην δεκαετία του '70 χωρικοί ή αρχαιοκάπηλοι -ανάλογα με το ποια ερμηνεία προτιμά κανείς- ανακάλυψαν τον κώδικα σε πάπυρο, κοντά στην Ελ Μίνυα, στην Αίγυπτο. Η περιπέτεια του χειρογράφου ξεκινά προφανώς το 1978, όταν πωλείται σε αιγύπτιο έμπορο αρχαιοτήτων αγνώστου ταυτότητας -μόνο το όνομα Χάννα είναι γνωστό- στο Κάιρο. Τον Μάιο του 1983, σύμφωνα με τις αναφορές του National Geographic γίνεται απόπειρα πώλησης του χειρογράφου σε ομάδα αμερικανών επιστημόνων σε ένα ξενοδοχείο στη Γενεύη, της Ελβετίας. Η αγοραπωλησία δεν ευδοκιμεί λόγω υψηλών οικονομικών απαιτήσεων και το επόμενο έτος θα αποτύχει και η προσπάθεια πώλησης του κώδικα στη Νέα Υόρκη. Ο πάπυρος ασφαλίζεται σε τραπεζική θυρίδα στο Χίκσβιλ της Νέας Υόρκης, όπου και παραμένει για 16 χρόνια, υφιστάμενος σημαντικές αλλοιώσεις εξαιτίας της αλλαγής κλίματος.
Τον Απρίλιο του 2000 η μια άλλη έμπορος αρχαιοτήτων, η Φρίντα Νούσμπεργκερ-Τσάκος, αγοράζει τον κώδικα από τον Αιγύπτιο έμπορο αρχαιοτήτων. Τον ίδιο μήνα η Βιβλιοθήκη Σπάνιων Βιβλίων και Χειρογράφων Μπάινικι μέσω του Στήβεν Έμμελ του πανεπιστημίου Γέιλ -κατά παραγγελία του πανεπιστήμίου Σάουθερν Μεθόδιστ- επιβεβαιώνει ότι ο κώδικας περιέχει το ευαγγέλιο του Ιούδα. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια πώλησης του χειρογράφου η Τσάκος μεταβιβάζει τον κώδικα στο ίδρυμα Maecenas Foundation for Ancient Art, στη Βασιλεία της Ελβετίας.
Το ίδρυμα Μαικήνας απευθύνεται σε έναν ειδήμονα επί της κοπτικής γραμματείας, τον Ρούντολφ Κασσέρ, προκειμένου να αρχίσει η διαδικασία της μετάφρασης του κώδικα από την Κοπτική. Ο Κασσέρ με τη σειρά του ζήτησε τη βοήθεια της ελβετίδας Φλοράνς Νταρμπρ και του Γκρέγκορ Βουρστ, ειδικού στην κοπτική γραμματεία, από το πανεπιστήμιο του Άουγκσμπουργκ στη Γερμανία, για την ανασύνθεση των 26 σελίδων του κώδικα, με τη βοήθεια ειδικού λογισμικού που αποδελτιώνει κείμενα, εντοπίζει τα κενά και επιχειρεί τον ανασυνδυασμό τους με το υπάρχον κείμενο. Επιλέγοντας από τους προτεινόμενους συνδυασμούς του ηλεκτρονικού υπολογιστή εκείνους που συμφωνούσαν με τη φορά των ινών του παπύρου, οι Νταρμπρ, Βουρστ και Κασσέρ κατάφεραν να ανασυνθέσουν το μεγαλύτερο ποσοστό (80%) των κειμένων του χειρογράφου μετά από πέντε χρόνια προσπάθειας. Μισή σελίδα που είχε αποσπαστεί από το ευαγγέλιο ανακαλύφθηκε στη Νέα Υόρκη, φωτογραφήθηκε και εντάχθηκε στο μεταφραστικό πρόγραμμα.
Σε ό,τι αφορά στην χρονολόγησή του, η ραδιοχρονολόγηση του παπύρου από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα τοποθέτησε το κείμενο μεταξύ του 220 και του 340 Κ.Ε.. Η επιβεβαίωση της τιμής που έδωσε η ραδιοχρονολόγηση έγινε μέσω της ανάλυσης της μελάνης, η οποία σύμφωνα με την McCrone Associates Inc., στο Σικάγο, φαίνεται να περιέχει συστατικά που χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή μελάνης κατά τον 3ο και 4ο αιώνα Κ.Ε. Τον Απρίλιο του 2006 ο κώδικας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ενώπιον του κοινού στα κεντρικά γραφεία της National Geographic Society, στην Ουάσιγκτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γνωστικά κείμενα Κατηγορία:Απόκρυφα κείμενα της Καινής Διαθήκης
Βόρειες Μαριάνες Νήσοι
Η Κοινοπολιτεία των Βορείων Μαριανών Νήσων είναι μια κοινοπολιτεία σε πολιτική ένωση με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Βρίσκεται στον δυτικό Ειρηνικό ωκεανό και έχει έκταση 464 τ.χλμ. και πληθυσμό (κατατάσσεται 217η) 47.329 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Σαϊπάν.
Προϊστορία
Οι πρώτοι άνθρωποι των Μαριανών Νήσων μετανάστευσαν στα νησιά μεταξύ του 4000 π.Χ. και του 2000 π.Χ. από τη Νοτιοανατολική Ασία. Μετά την πρώτη επαφή με τους Ισπανούς, έγιναν γνωστοί ως Τσαμόρο (Chamorros), μια ισπανική λέξη παρόμοια με το Chamori, το όνομα της ανώτερης κάστας του ιθαγενούς συστήματος καστών.
Οι αρχαίοι λαοί των Μαριάνων ανήγειραν κιονοστοιχίες μεγαλιθικών κεκλιμένων πυλώνων που ονομάζονταν πέτρες «latte» πάνω στις οποίες έχτιζαν τα σπίτια τους. Οι Ισπανοί ανέφεραν ότι κατά την άφιξη τους, οι μεγαλύτερες από αυτές ήταν ήδη κατεστραμένες και ότι οι Τσαμόρο πίστευαν ότι οι πρόγονοι τους που είχαν ανεγείρει τους πυλώνες έζησαν σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι είχαν υπερφυσικές ικανότητες.
Το 2013 αρχαιολόγοι υπέθεσαν ότι οι πρώτοι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν στις Μαριάνες μπορεί να έχουν κάνει αυτό που ήταν εκείνη τη στιγμή το μακρύτερο απρόσκοπτο ταξίδι στον ωκεανό στην ανθρώπινη ιστορία και ότι τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι το Τίνιαν ίσως ήταν το πρώτο νησί του Ειρηνικού, εκτός Ασίας, το οποίο να είχε αποικηθεί.
Ισπανική κατοχή
Ο πρώτος ευρωπαίος εξερευνητής της περιοχής, ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος Φερδινάνδος Μαγγελάνος, έφθασε στα νησιά το 1521. Έφτασε στο Γκουάμ, το νοτιότερο νησί των Μαριανών, και διεκδίκησε το αρχιπέλαγος για την Ισπανία. Τα ισπανικά πλοία συναντήθηκαν στην ανοικτή θάλασσα με τον ντόπιο πληθυσμό των Τσαμόρο, οι οποίοι αφού τους παρέδωσαν αναψυκτικά στη συνέχεια πήραν μια μικρή βάρκα που ανήκε στο στόλο του Μαγγελάνου. Αυτό οδήγησε σε μια πολιτισμική σύγκρουση: στην παράδοση των Τσαμόρο, λίγα πράγματα ήταν ιδιωτικά και το να πάρει κανείς κάτι που του χρειαζόταν, όπως μια βάρκα για ψάρεμα, δεν θεωρούνταν κλοπή. Οι Ισπανοί δεν κατάλαβαν αυτό το έθιμο και πολέμησαν τους Τσαμόρο μέχρι να ξαναπάρουν το σκάφος. Τρεις μέρες μετά την υποδοχή του, ο Μαγγελάνος έφυγε από το αρχιπέλαγος. Η Ισπανία θεωρούσε τα νησιά ως προσαρτημένα και αργότερα τα κατέστησε μέρος των Ισπανικών Ανατολικών Ινδιών (1565). Το 1734, οι Ισπανοί έχτισαν ένα βασιλικό παλάτι στο Γκουάμ για τον κυβερνήτη των νησιών. Τα ερείπια του οποίου είναι ορατά ακόμα και σήμερα.
Το Γκουάμ λειτούργησε ως σημαντική στάση μεταξύ της Μανίλας και του Μεξικού για τα γαλιόνια που μετεφέραν χρυσό μεταξύ των Φιλιππίνων και της Ισπανίας. Κάποια γαλιόνια που βυθίστηκαν στο Γκουάμ παραμένουν εκεί.
Κατά τον 17ο αιώνα, ισπανοί άποικοι μετέφεραν βίαια τους Τσαμόρο στο Γκουάμ, για να ενθαρρύνουν την αφομοίωση και τη μεταστροφή τους στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Μέχρι τη στιγμή που τους επιτράπηκε να επιστρέψουν στις Βόρειες Μαριάνες, πολλοί Καρολίνιοι από τη σημερινή ανατολική πολιτεία Γιαπ και τη δυτική πολιτεία Τσουκ είχαν εγκατασταθεί στις Μαριάνες. Και οι δύο γλώσσες, όπως και τα αγγλικά, είναι επίσημα στην Κοινοπολιτεία.
Γερμανική και Ιαπωνική κατοχή
Μετά την ήττα της κατά τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898, η Ισπανία παραχώρησε το Γκουάμ στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και πούλησε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, με τη γερμανο-ισπανική συνθήκη του 1899, το υπόλοιπο των Μαριάνων (δηλαδή τις Βόρειες Μαριάνες) μαζί με τα Νησιά Καρολίνες. Η Γερμανία έθεσε τα νησιά στη διοίκηση της αποικίας της Γερμανικής Νέας Γουινέας και έκανε λίγα από την άποψη της ανάπτυξης.
Στις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιαπωνία κήρυξε πόλεμο στη Γερμανία και εισέβαλε στις Βόρειες Μαριάνες. Το 1919, η Κοινωνία των Εθνών έδωσε όλα τα νησιά της Γερμανίας στον Ειρηνικό ωκεανό που βρίσκονται βόρεια του Ισημερινού, συμπεριλαμβανομένων των Βόρειων Μαριάνων, κατ' εντολή στην Ιαπωνία. Κάτω από αυτή τη διευθέτηση, οι Ιάπωνες διέθεταν έτσι τις Βόρειες Μαριάνες ως τμήμα της Εντολής του Νότιου Ειρηνικού. Κατά την ιαπωνική κατοχή, το ζαχαροκάλαμο έγινε η κύρια βιομηχανία των νησιών. Το Γκαραπάν στη Σαϊπάν αναπτύχθηκε ως περιφερειακή πρωτεύουσα και πολλοί Ιάπωνες μετανάστευσαν στα νησιά. Στην απογραφή του Δεκεμβρίου του 1939, ο συνολικός πληθυσμός της εντολής του Νότιου Ειρηνικού ήταν 129.104 εκ των οποίων οι 77.257 ήταν Ιάπωνες. Στη Σαϊπάν ο προπολεμικός πληθυσμός περιλάμβανε 29.348 Ιάπωνες αποίκους και 3.926 Τσαμόρο και Καρολίνιους. Το Τίνιαν είχε 15.700 Ιάπωνες αποίκους.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 8 Δεκεμβρίου του 1941, ώρες μετά την Επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, οι ιαπωνικές δυνάμεις από τις Βόρειες Μαριάνες εισέβαλαν στο Γκουάμ. Οι Τσαμόρο από τις Βόρειες Μαριάνες, που ήταν υπό ιαπωνική κυριαρχία για περισσότερα από 20 χρόνια, μεταφέρθηκαν στο Γκουάμ για να βοηθήσουν την ιαπωνική διοίκηση. Αυτό, σε συνδυασμό με την σκληρή μεταχείριση των Τσαμόρο του Γκουάμ κατά τη διάρκεια της 31μηνης κατοχής, δημιούργησε ένα ρήγμα που θα γινόταν ο κύριος λόγος για τον οποίο οι κάτοικοι του Γκουάμ απέρριψαν το δημοψήφισμα επανένωσης που εγκρίθηκε από τους κατοίκους των Βόρειων Μαριανών τη δεκαετία του 1960.
Στις 15 Ιουνίου του 1944, κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, οι στρατιώτες των Ηνωμένων Πολιτειών εισέβαλαν στα νησιά των Βόρειων Μαριανών ξεκινώντας τη μάχη του Σαϊπάν, η οποία έληξε στις 9 Ιουλίου. Από τα 30.000 ιαπωνικά στρατεύματα που υπερασπίζονταν τη Σαϊπάν, λιγότεροι από 1.000 παρέμειναν ζωντανοί στο τέλος της μάχης. Πολλοί Ιάπωνες πολίτες σκοτώθηκαν επίσης από ασθένειες, πείνα, εχθρικά πυρά είτε αυτοκτόνησαν. Περίπου 1.000 πολίτες αυτοκτόνησαν πετώντας από τους βράχους στο Mt. Marpi ή Marpi Point. Οι δυνάμεις των Η.Π.Α στη συνέχεια ανέκτησαν το Γκουάμ στις 21 Ιουλίου και εισέβαλαν στον Τίνιαν στις 24 Ιουλίου. Ένα χρόνο αργότερα, το Τίνιαν ήταν το σημείο απογείωσης του Ενόλα Γκέι, του αεροπλάνου που έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα. Το νησί Ρότα έμεινε ανεπηρέαστο (και απομονωμένο) μέχρι την παράδοση της Ιαπωνίας τον Αύγουστο του 1945, λόγω της μικρής στρατιωτικής σημασίας του.
Ο πόλεμος δεν τελείωσε για όλους με την υπογραφή της ανακωχής. Η τελευταία ομάδα των Ιαπώνων ανταρτών της Σαϊπάν παραδόθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1945. Στο Γκουάμ, ο ιαπωνικός στρατιώτης Shoichi Yokoi, αγνοώντας ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει, κρύφτηκε σε μια σπηλιά της ζούγκλας στην περιοχή Talofofo μέχρι το 1972.
Οι Ιάπωνες υπήκοοι τελικά επαναπατρίστηκαν στην Ιαπωνία.
Αμερικανική κηδεμονία
Μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η διοίκηση των Βόρειων Μαριανών δόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες σύμφωνα με την απόφαση 21 του Συμβουλίου Ασφαλείας, ως Έδαφος υπό εντολή των Νησιών του Ειρηνικού, η οποία ανέθεσε την άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις των νησιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1958, 1961, 1963 και 1969 πραγματοποιήθηκαν τέσσερα δημοψηφίσματα που προσέφεραν ενσωμάτωση με το Γκουάμ ή αλλαγές στο καθεστώς των νησιών. Παρότι, η πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ενσωμάτωσης με το Γκουάμ, αυτό δεν συνέβη επειδή το Γκουάμ απέρριψε την ένταξη με το δημοψήφισμα του 1969. Ο λαός των Νήσων των Βόρειων Μαριανών αποφάσισε στη δεκαετία του 1970 να μην επιδιώξει την ανεξαρτησία του, αλλά να δημιουργήσει στενότερους δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι διαπραγματεύσεις για το καθεστώς της Κοινοπολιτείας άρχισαν το 1972 και ένα σύμφωνο για την πολιτική ένωση της Κοινοπολιτείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες εγκρίθηκε με ένα δημοψήφισμα το 1975. Μια νέα κυβέρνηση και σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ το 1978 αφού εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα το 1977. Τα Ηνωμένα Έθνη ενέκριναν αυτή τη ρύθμιση σύμφωνα με το ψήφισμα 683 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η Κοινοπολιτεία δεν έχει εκπροσώπηση στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά από το 2009 εκπροσωπείτε στη Βουλή των Αντιπροσώπων από έναν αντιπρόσωπο που μπορεί να συμμετάσχει στη συζήτηση αλλά δεν μπορεί να ψηφίσει. Η Κοινοπολιτεία δεν έχει εκπροσώπηση στη Γερουσία των ΗΠΑ.
Πολιτική
Κυβερνήτης των νησιών είναι, από τις 28 Δεκεμβρίου 2015, οπότε πέθανε ο Ελόι Ίνος, ο Ραλφ Τόρες. Τον Ιανουάριο του 2009 καταργήθηκε το αξίωμα του Μονίμου Αντιπροσώπου (Resident Representative). Τελευταίος στο αξίωμα ήταν ο Πέδρο Αγκούλτο Τενόριο. Θεσμοθετήθηκε η θέση του αντιπροσώπου στο Κογκρέσο (Delegate to Congress) και πρώτος χρονικά στο αξίωμα αυτό ανέλαβε τον Ιανουάριο του 2009 ο Γκρεγκόριο Σαμπλάν (Gregorio Sablan).
Δημογραφία
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία 2021, ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι -0,36% ανά έτος, ενώ ο ρυθμός γεννήσεων 15,31 ανά χίλιους κατοίκους, ο ρυθμός θανάτων 5,28 ανά χίλιους κατοίκους. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού το 2021 είναι τα 76,3 χρόνια (74,2 χρόνια για τους άνδρες και 78,8 για τις γυναίκες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαριανες Βορειες  Κατηγορία:Μικρονησία Κατηγορία:Πρώην Ιαπωνικές αποικίες
Αβαρικές πολιορκίες της Σιγγιδόνας
μικρογραφία|Τμήματα της ρωμαϊκής οχύρωσης της Σιγγιδόν στο σημερινό κάστρο του Βελιγραδίου Οι Αβαρικές πολιορκίες της Σιγγιδόνας ήταν πολεμικά γεγονότα που έγιναν τον 6ο αιώνα, όπου Άβαροι και Σλάβοι υποτελείς τους πολιόρκησαν τη Σιγγιδόν άλλες φορές με επιτυχία κι άλλες όχι στα πλαίσια των πόλεμων με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Σιγγιδόν βρισκόταν στο σημείο που ο Σάβος εκβάλει στον Δούναβη, εκεί που σήμερα βρίσκεται το Βελιγράδι, η πρωτεύουσα της Σερβίας, στα τότε σύνορα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και του Χανάτου των Άβαρων.
Το καλοκαίρι του 584 οι Άβαροι επιτέθηκαν στην πόλη και κατάφεραν να την καταλάβουν μετά από σκληρές οδομαχίες, η αιτία ήταν η αξιώσεις του χαγάνου για αύξηση των δώρων που λάμβανε από τους βυζαντινούς, κάτι που ο Μαυρίκιος δεν δέχτηκε. Συνέχισαν καταλαμβάνοντας ή λεηλατώντας αρκετές πόλεις ωσότου ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα τους κι επέστρεψαν στην Παννονία.
Το 592 οι Σλάβοι υποτελείς των Αβάρων (Σκλαβηνίες), έπειτα από εντολή του Άβαρου χαγάνου, επιτέθηκαν στη Σιγγιδόνα από ξηρά και το ποτάμι και την πολιόρκησαν. Αναφέρεται ότι οι Βυζαντινοί βύθισαν και κατέστρεψαν τον Σλαβικό στόλο στον Σάβο. Την έβδομη ημέρα της πολιορκίας ο χαγάνος απέσυρε τους Σλάβους, λύνοντας την πολιορκία, έπειτα από συμφωνία με τους βυζαντινούς λαμβάνοντας δώρα.
Μετά την πρώτη εκστρατεία του Μαυρικίου κατά των Αβάρων, και την προσωρινή ειρήνη που συμφώνησαν οι δύο πλευρές, το 595, οι Άβαροι πολιόρκησαν εκ νέου τη Σιγγιδόνα και ξεκίνησαν την καταστροφή των τειχών της. Οι Άβαροι είχαν παραβιάσει την συμφωνία ειρήνης με πρόσχημα την στρατοπέδευση του βυζαντινού στρατού, υπό τον Πρίσκο, στην βόρεια όχθη του Δούναβη που την θεωρούσαν Αβαρικό έδαφος. Ο Πρίσκος μαθαίνοντας τα γεγονότα πήγε κοντά στην πόλη και την νήσο Σίγκα όπου στρατοπεύδεσε, αφού οι διαππραγματεύσεις δεν έφεραν αποτέλεσμα αποβίβασε στρατό με πλοιάρια στη Σιγγιδόν υπό τις εντολές του Γουδούη ο οποίος τους έτρεψε σε φυγή με την βοήθεια των κατοίκων. Ο Πρίσκος ανακατασκεύασε τα κατεστραμμένα τείχη και στρατοπέδευσε εκεί.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοαβαρικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοσλαβικοί πόλεμοι
Βαράσοβα
Η Βαράσοβα είναι βουνό της Αιτωλοακαρνανίας που βρίσκεται ανατολικά του Εύηνου ποταμού και δυτικά του Αντιρρίου και της Παλιοβούνας. Είναι ένας τεράστιος όγκος ασβεστολιθικών πετρωμάτων και το μέγιστο ύψος του είναι 917 μ. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Χάλκεια.
Το "Άγιο Όρος" της Αιτωλίας
Λέγεται έτσι διότι εκεί ασκήτευαν την εποχή του Βυζαντίου πλήθος μοναχών. Μεγάλος είναι επίσης ο αριθμός των εκκλησιών, ερειπωμένων μονών και ασκηταριών που βρίσκονται εκεί (περί τα 72).
Στη Βαράσοβα υπάρχει και το Μοναστήρι-Εγκλείστρα του Αγίου Νικολάου, που η κτίση του ανάγεται από τον 10ο αιώνα. Βρίσκεται σε ένα σπήλαιο στην νότια πλευρά του βουνού και πρόσβαση σε αυτό γίνεται δια θαλάσσης. Στις μέρες μας συνεχίζονται οι ανασκαφές, κυρίως από τον Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, και επίσης μία φορά τον χρόνο πιστοί τελούν εκεί τη Θεία λειτουργία.
Αναρρίχηση
Λόγω του ότι το βουνό ανεβαίνει κάθετα από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι περίπου τα 900 μέτρα, αποτελεί πόλο έλξης για τους πιστούς και λάτρες της αναρρίχησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Αναρριχητικά πεδία Κατηγορία:Αναρριχητικοί προορισμοί στην Ελλάδα
NGC 2281
Το NGC 2281 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Ηνίοχο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρόνομο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 4 Μαρτίου 1788. Ταξινομείται ως I3p, γεγονός που δείχνει πως είναι «φτωχό» σε αστέρες, αλλά συνεκτικό, αποτελούμενο από άστρα σημαντικά διαφοροποιούμενης φωτεινότητας. Απέχει περίπου 1720 έτη φωτός από τον Ήλιο και είναι ηλικίας περίπου 630–661 εκατομμυρίων ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Ηνίοχος (αστερισμός)
Σμίλετς
Ο Σμίλετς (βουλγαρικά: Смилец) κυβέρνησε ως αυτοκράτορας (τσάρος της Βουλγαρίας από το 1292 εώς το 1298. Η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη.
Ζωή
Αν και ο Σμίλετς πιστώνεται, ότι κατάγεται «από την ευγενέστερη οικογένεια των Βουλγάρων», η καταγωγή είναι άγνωστη. Κρίνοντας από τις ιδιοκτησίες των αδελφών του Ραντοσλάβ και Βόισιλ, η οικογένεια κατείχε εκτενή εδάφη μεταξύ των Βαλκανικών βουνών και του Σρέντνα Γκόρα.
Πριν ανέβει στο θρόνο, αντικαταστώντας τον Γεώργιο Τέρτερ Α΄ το 1292, ο Σμίλετς είχε νυμφευτεί μια ανώνυμη Βυζαντινή πριγκίπισσα, κόρη του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ετεροθαλή αδελφού του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Εκτός από την πληροφορία ότι ο Σμίλετς έγινε αυτοκράτορας της Βουλγαρίας, σύμφωνα με τις επιθυμίες του Νογκάι Χαν, δεν γνωρίζουμε τίποτε για τις συνθήκες της ενθρόνισης του Σμίλετς. Δεν στέφθηκε από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Ο τελευταίος εκτελέστηκε για προδοσία το 1300 από τον βασιλιά Θεόδωρο Σβέτοσλαβ, γιο του Γεωργίου Τέρτερ Α΄ και ο ιστορικός Τζον Φάιν υποθέτει, ότι η υποτιθέμενη προδοσία μπορεί να συνδέεται με την σκοτεινή περίοδο, όταν ο Σμίλετς ανέτρεψε τον Γεώργιο Τέρτερ Α΄.
Η βασιλεία του Σμίλετς έχει θεωρηθεί ως η ακμή της Μογγολικής επικυριαρχίας στη Βουλγαρία. Ωστόσο, οι επιδρομές των Μογγόλων μπορεί να είχαν συνεχιστεί, ως το 1297 και 1298: σε αυτές τις επιδρομές λεηλατήθηκαν μέρη της Θράκης (τότε εξ ολοκλήρου στα χέρια των Βυζαντινών) και ίσως η Βουλγαρία δεν ήταν ένας από τους στόχους τους. Στην πραγματικότητα, παρά τη συνήθως φιλοβυζαντινή πολιτική του Νογκάι, ο Σμίλετς ενεπλάκη γρήγορα σε ένα ατυχή πόλεμο ενάντια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στις αρχές της βασιλείας του.
Γύρω στο 1296/1297 ο Σμίλετς πάντρεψε την κόρη του Θεοδώρα με τον μελλοντικό Σέρβο βασιλιά Στέφανο-Ούρος Γ΄ και ένας από τους απογόνους της ένωσης αυτής ήταν ο Σέρβος βασιλιάς και μετέπειτα αυτοκράτορας Στέφανος-Ούρος Δ΄ Δουσάν.
Το 1298 ο Σμίλετς εξαφανίζεται από τις σελίδες της ιστορίας, προφανώς μετά την έναρξη της εισβολής του Τσάκα. Μπορεί να είχε σκοτωθεί από τον Τσάκα ή να πέθανε από φυσικά αίτια, ενώ ο εχθρός προχώρησε εναντίον του. Ο νεαρός γιος του Ιβάν Δ΄ Σμίλετς τον διαδέχτηκε για μια σύντομη περίοδο.
Το Σημείο Σμίλετς στην Ανταρκτική ονομάζεται προς τιμήν του Βασιλιά Σμίλετς της Βουλγαρίας.
Οικογένεια
Ο Σμίλετς ήταν νυμφευμένος με μία ανώνυμη Βυζαντινή πριγκίπισσα, κόρη του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Ονομαζόταν απλά ως Σμίλτσενα (βουλγαρικά: Смилцена, γυναίκα του Σμίλετς). Είχαν αποκτήσει τουλάχιστον τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Ουρική αρθρίτιδα
thumb|alt=Άνδρας που φορά μακριά, κατσαρή περούκα και πλήρη αμφίεση κάθεται κοιτώντας έξω. Το αριστερό του χέρι ακουμπάει σε ένα μικρό τραπέζι, ενώ στο δεξί του χέρι κρατάει ένα κουτί. Πίσω του υπάρχει μία υδρόγειος.|300px|Ο [[Άντον φαν Λέβενχουκ περιέγραψε τη μικροσκοπική εμφάνιση των κρυστάλλων του ουρικού οξέος το 1679. ]] thumb|right|300px|Κύστη Ωλεκράνου από τόφφους ουρικού νατρίου
Η ουρική αρθρίτιδα (γνωστή επίσης ως ποδάγρα όταν εντοπίζεται και στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού) είναι μια παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίζεται συνήθως από επαναλαμβανόμενα επεισόδια οξείας φλεγμονώδους αρθρίτιδας - διογκωμένες αρθρώσεις που παρουσιάζουν ευαισθησία, ερυθρότητα και αίσθηση θερμότητας. Η μεταταρσοφαλλαγική άρθρωση στη βάση του μεγάλου δακτύλου του ποδιού είναι το σημείο που προσλαμβάνεται συχνότερα (περίπου στο 50% των περιπτώσεων). Μπορεί, ωστόσο, να εμφανιστούν και ουρικοί τόφοι, νεφρικοί λίθοι ή ουρική νεφροπάθεια. Προκαλείται από αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα. Το ουρικό οξύ κρυσταλλώνεται και οι κρύσταλλοι εναποτίθενται σε αρθρώσεις, τένοντες, όπως και σε παρακείμενους ιστούς. Η κλινική διάγνωση επιβεβαιώνεται με τη διαπίστωση των χαρακτηριστικών κρυστάλλων στο αρθρικό υγρό. Η θεραπευτική αγωγή με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), στεροειδή ή κολχικίνη βελτιώνει τα συμπτώματα. Όταν τα οξέα επεισόδια υποχωρήσουν, τα επίπεδα του ουρικού οξέος μπορούν να μειωθούν κατά κανόνα, μέσω αλλαγών στον τρόπο ζωής. Στα άτομα με συχνές κρίσεις οι δραστικές ουσίες όπως η αλλοπουρινόλη ή η προβενεσίδη, ενδέχεται να λειτουργήσουν προληπτικά, σε μακροχρόνιο επίπεδο. Η ουρική αρθρίτιδα έχει αυξηθεί σε συχνότητα τις τελευταίες δεκαετίες και επηρεάζει περίπου το 1-2% του Δυτικού Κόσμου κάποια στιγμή στη ζωή του. Θεωρείται ότι οφείλεται στους αυξημένους παράγοντες κινδύνου που αντιμετωπίζει ο πληθυσμός, όπως το μεταβολικό σύνδρομο,και τις αλλαγές στη διατροφή.Το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από ότι στο παρελθόν συναινεί.Στο παρελθόν η ουρική αρθρίτιδα είχε χαρακτηριστεί ως "νόσος των βασιλέων" ή "νόσος των πλουσίων".
Ιστορία της ουρικής αρθρίτιδας
Η αγγλική απόδοση της "ουρικής αρθρίτιδας" ως gout χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Randolphus του Bocking, περίπου το 1200 μ.Χ. Προέρχεται από τη λατινική λέξη gutta, που σημαίνει "μια σταγόνα" (υγρού). Σύμφωνα με το αγγλικό λεξικό Oxford English Dictionary, αυτό προκύπτει από γαληνισμό και "την έννοια της 'πτώσης' ενός νοσηρού υλικού από το αίμα στις και γύρω από τις αρθρώσεις". . Η ουρική αρθρίτιδα, ωστόσο, ήταν γνωστή από την αρχαιότητα. Ιστορικά, έχει αναφερθεί ως "ο βασιλιάς των ασθενειών" και "η ασθένεια των βασιλέων" ή "η ασθένεια των πλουσίων". Η πρώτη τεκμηρίωση της ασθένειας έγινε στην Αίγυπτο το 2600 π.Χ. σε μία περιγραφή αρθρίτιδας στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού. Ο Έλληνας ιατρός Ιπποκράτης γύρω στο 400 π.Χ. σχολίασε πάνω σ' αυτό στους Αφορισμούς του, σημειώνοντας την απουσία της στους ευνούχους και τις προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Ο Αύλος Κορνήλιος Κέλσος (30 μ.Χ.) περιέγραψε τη σύνδεση με το αλκοόλ, τη μεταγενέστερη έναρξη στις γυναίκες και τα συσχετιζόμενα νεφρικά προβλήματα: "Και πάλι τα πηχτά ούρα, των οποίων το ίζημα είναι λευκό, υποδεικνύουν ότι ο πόνος και η ασθένεια γίνονται αντιληπτά στην περιοχή των αρθρώσεων ή στα σπλάχνα... Τα προβλήματα στα αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών είναι πολύ συχνά και επίμονα, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις ποδάγρας και χειράγρας. Αυτά σπάνια εμφανίζονται στους ευνούχους ή στα αγόρια πριν τη συνουσία με μια γυναίκα ή στις γυναίκες εκτός από εκείνες που η έμμηνος ρήση έχει σταματήσει... μερικοί έχουν αποκτήσει δια βίου ασφάλεια απέχοντας από το κρασί, το υδρόμελι και τη λαγνεία."
Κατά την βυζαντινή περίοδο υπήρξε σημαντική πρόοδος στην περιγραφή της ποδάγρας και την αντιμετώπιση της από τον ιατρό Δημήτριο Πεπαγωμένο και τον λόγιο Ιωάννη Χούμνο. Ιδιαίτερα το έργο του πρώτου με τίτλο Σύνταγμα περὶ τῆς ποδάγρας μεταφράστηκε στα λατινικά κατά τον 16ο αιώνα και επανεκδόθηκε αρκετές φορές στην Βενετία και το Παρίσι έως και τον 17ο αιώνα.
Επιδημιολογία
Η ουρική αρθρίτιδα επηρεάζει περίπου το 1-2% του πληθυσμού της Δύσης κάποια στιγμή στη ζωή τους και γίνεται πιο συνηθισμένη. Τα ποσοστά της ουρικής αρθρίτιδας έχουν σχεδόν διπλασιαστεί μεταξύ 1990 και 2010. Πιστεύεται ότι αυτή η αύξηση οφείλεται στο αυξανόμενο προσδόκιμο ζωής, στις αλλαγές στη διατροφή και σε αύξηση στις ασθένειες που σχετίζονται με την ουρική αρθρίτιδα, όπως το μεταβολικό σύνδρομο και η υψηλή αρτηριακή πίεση. Έχει ανακαλυφθεί ότι ένας αριθμός παραγόντων επηρεάζει τα ποσοστά της ουρικής αρθρίτιδας, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας, της φυλής και της εποχής του έτους. Στους άνδρες άνω των 30 ετών και στις γυναίκες άνω των 50 ετών ο επιπολασμός είναι 2%.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες η ουρική αρθρίτιδα έχει διπλάσιες πιθανότητες να εμφανιστεί σε Αφροαμερικανούς άνδρες απ' ό,τι σε Ευρωπαίους Αμερικανούς. Τα ποσοστά είναι υψηλά στους λαούς των Νήσων του Ειρηνικού και στους Μαόρι της Νέας Ζηλανδίας, αλλά σπάνια στους Αβοριγίνες της Αυστραλίας, παρά την υψηλότερη μέση συγκέντρωση ουρικού οξέος στον ορό στην τελευταία ομάδα. Έχει γίνει συνηθισμένη στην Κίνα, στην Πολυνησία και στην αστική υπο-Σαχάρια Αφρική. Μερικές μελέτες έχουν ανακαλύψει ότι οι προσβολές από ουρική αρθρίτιδα συμβαίνουν συχνότερα την άνοιξη. Αυτό έχει αποδοθεί στις εποχιακές αλλαγές στη δίαιτα, στην κατανάλωση αλκοόλ, στη σωματική δραστηριότητα και στη θερμοκρασία.
Σημεία και συμπτώματα
Η ουρική αρθρίτιδα παρουσιάζει διάφορους τρόπους εκδήλωσης. Ο πιο κοινός, όμως, είναι τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια οξείας φλεγμονώδους αρθρίτιδας (η προσβεβλημένη άρθρωση είναι ερυθρή, ευαίσθητη, θερμή και διογκωμένη). Η μεταταρσοφαλαγγική άρθρωση στη βάση του μεγάλου δακτύλου του ποδιού είναι το σημείο στο οποίο εντοπίζεται συχνότερα και αφορά το 50% των περιπτώσεων. Άλλες αρθρώσεις, όπως αυτές της πτέρνας, του γονάτου, του καρπού και των δακτύλων ενδέχεται επίσης να προσβληθούν. Ο πόνος στις αρθρώσεις διαρκεί συνήθως από 2-4 ώρες και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό αποδίδεται στο γεγονός ότι τη νύχτα μειώνεται η θερμοκρασία του σώματος. Εκτός του πόνου στις αρθρώσεις μπορεί σε σπάνιες περιπτώσεις να συνυπάρχουν και άλλα συμπτώματα συμπεριλαμβανομένης της κόπωσης και του υψηλού πυρετού. . Τα αυξημένα για μεγάλο διάστημα επίπεδα ουρικού οξέος (υπερουριχαιμία) μπορεί να οδηγήσουν σε επιπλέον συμπτώματα, που περιλαμβάνουν και την εναπόθεση ανώδυνων σκληρών κρυστάλλων ουρικού οξέος, των λεγόμενων τόφων. Οι μεγάλοι τόφοι μπορεί να οδηγήσουν σε χρόνια αρθρίτιδα, λόγω της διάβρωσης των οστών. Τα αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε καθίζηση των κρυστάλλων στους νεφρούς με αποτέλεσμα τον σχηματισμό νεφρικών λίθων και στη συνέχεια την εκδήλωση ουρικής νεφροπάθειας.
Τρόπος ζωής
Περίπου 12% των αιτιών που προκαλούν ουρική αρθρίτιδα οφείλεται σε διατροφικούς παράγοντες και συνδέονται στενά με την κατανάλωση αλκοολούχων και ποτών που περιέχουν φρουκτόζη, όπως επίσης την κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών. Στους παράγοντες που μπορεί να πυροδοτήσουν την έναρξη της πάθησης περιλαμβάνονται επίσης το τραύμα και η χειρουργική επέμβαση. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι οι διατροφικοί παράγοντες που κάποτε θεωρούνταν ότι έχουν σχέση, δεν περιλαμβάνουν, στην πραγματικότητα, την κατανάλωση λαχανικών πλούσιων σε πουρίνες (π.χ. φασόλια, αρακάς, φακές ή σπανάκι) και την κατανάλωση της συνολικής πρωτεΐνης. Η κατανάλωση καφέ, βιταμίνης C και γαλακτοκομικών προϊόντων καθώς και η φυσική άσκηση φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο. Πιστεύεται ότι αυτό οφείλεται εν μέρει στη μείωση της ινσουλινοαντίστασης.
Γενετική
Η εμφάνιση της ουρικής αρθρίτιδας οφείλεται κατά ένα μέρος σε γενετικούς παράγοντες, συμβάλλοντας σε περίπου 60% της μεταβλητότητας στο επίπεδο του ουρικού οξέος. Τρία γονίδια που ονομάζονται SLC2A9, SLC22A12 και ABCG2 βρέθηκαν να σχετίζονται με την ουρική αρθρίτιδα και μεταβολές σε αυτά μπορεί να διπλασιάσουν τον κίνδυνο. Οι μεταλλάξεις που έχουν ως αποτέλεσμα μειωμένη λειτουργικότητα στα γονίδια SLC2A9 και SLC22A12 προξενούν κληρονομική υπερουριχαιμία με τη μείωση της απορρόφησης του ουρικού και την ανεμπόδιστη ουρική έκκριση. Μερικές σπάνιες γενετικές διαταραχές, όπως ηοικογενής νεανική υπερουριχαιμική νεφροπάθεια, η κυστική μυελική νόσος των νεφρών, η συνθετάση φωσφοριβοσυλπυροφωσφορικού και η ανεπάρκεια υποξανθινο-γουανινο-φωσφοριβοσιλοτρανφεράσης (ΗGPRT ένζυμο το οποίο μετατρέπει την υποξανθίνη σε ινοσινικό οξύ ). όπως παρατηρείται στο σύνδρομο Lesch-Nyhan επιδεινώνονται με την ουρική αρθρίτιδα.
Το ότι η Ουρική νόσος είναι κληρονομική είναι γνωστό από πολύ καιρό από διάφορες επιδημιολογικές μελέτες, μια πρόσφατη μελέτη όμως καθόρισε τα γονίδια που την προκαλούν και για πρώτη φορά μπόρεσε να συνδέσει συγκεκριμένα γονίδια με την επιλογή της θεραπευτικής αγωγής. Σε μια ευρεία γονιδιακή μελέτη που έκαναν ερευνητές από την Ιαπωνία, προσδιόρισαν τα γονίδια 945 ασθενών, με επιβεβαιωμένη ουρική αρθρίτιδα και τα συνέκριναν με αυτά 1213 φυσιολογικών ατόμων. Μετά από αλλεπάλληλους γονιδιακούς διασταυρωμένους ελέγχους προέκυψαν 5 γονιδιακοί τόποι των οποίων η συχνότητα ήταν ιδιαίτερα σημαντική τους ασθενείς με ουρική αρθρίτιδα (rs2728125 το ABCG2 (odds ratio (OR 2.05), rs3775948 το SLC2A9 (OR 1.64), rs2188380 το MYL2-CUX2 (OR 1.78), rs1260326 το GCKR (OR 1.32), rs4073582 το CNIH-2 (OR 1.55). Οσα περισσότερα αλλήλια από τα παραπάνω γονίδια έχει ένας ασθενής τόσο ο κίνδυνος να πάθει ουρική νόσο είναι και μεγαλύτερος. Τα γονίδια ABCG2 και SLC2A9, είναι αυτά που καθορίζουν αντίστοιχα την απέκκριση και την πρόσληψη του ουρικού οξέος από τα νεφρικά σωληνάρια. Το MYL2-CUX2 είναι ένα γονίδιο που εκφράζεται και σε ασθενείς που έχουν υψηλή χοληστερίνη και σακχαρώδη διαβήτη και ίσως είναι αυτό που συνδέει την ουρική νόσο με το μεταβολικό σύνδρομο. Κατά την άποψη των ερευνητών πολυμορφισμοί του ABCG2 γονιδίου έχουν σαν αποτέλεσμα δυσκολία αποβολής του ουρικού οξέος από τα νεφρά και την αύξηση του ουρικού οξέος στο αίμα, άρα σε αυτούς τους ασθενείς θα πρέπει να χορηγούμε ουρικοστατικά, όπως είναι η φεμπουξοστάτη και η αλλοπουρινόλη. Αντίθετα σε ασθενείς που παρουσιάζουν πολυμορφισμούς στο γονίδιο SLC2A9, που βασικά εμποδίζουν την απέκκριση του ουρικού οξέος από τα νεφρά, χρειάζεται να χορηγούμε ουρικοδιουρητικά. Από τα αποτελέσματα της παραπάνω μελέτης συνειδητοποιούμε ότι σε λίγα χρόνια ένας προσδιορισμός των γονιδίων του ασθενούς θα μας καθορίζει και την θεραπεία του, δηλαδή έρχεται η εποχή της απόλυτα εξατομικευμένης θεραπείας.(Πηγή = Matsuo H, et al, 2014)