cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούρι Οσμάνοφ
Πολιτικές δραστηριότητες στη Σοβιετική Ένωση
Μια από τις ενέργειες του ακτιβισμού του ήταν η εκτίμηση της έκτασης των απωλειών στους Τάταρους της Κριμαίας που προκλήθηκαν από την απέλαση τους. Από το 1973 έως το 1974, αυτός και ο πατέρας του εργάστηκαν για τη διεξαγωγή απογραφής των εκτοπισμένων Τάταρων της Κριμαίας στην Κεντρική Ασία, στην οποία υπολόγισαν ότι ο πραγματικός αριθμός των Τάταρων της Κριμαίας που απελάθηκαν το 1944 ήταν 423,100 - πολύ πάνω από τις επίσημες εκτιμήσεις των 200.000 ανθρώπων. Η KGB επέμεινε ότι το ποσοστό θνησιμότητας των εκτοπισμένων Τάταρων της Κριμαίας ήταν μόνο περίπου 22% κατά τα πρώτα χρόνια της εξορίας τους, αλλά η απογραφή του Οσμάνοφ έδειξε περίπου 46%, που οδήγησε στο συμπέρασμά του ότι οι σοβιετικές απογραφές παραποιήθηκαν.Αφού συνέταξε την απογραφή και αξιολόγησε τις απώλειες, δημιούργησε μια λίστα με επτά παράπονα κατά της σοβιετικής πολιτικής που έστειλε στην κεντρική κυβέρνηση της ΕΣΣΔ καθώς και στον ΟΗΕ.
Τον Δεκέμβριο του 1982 συνελήφθη ξανά επειδή διένεμε φυλλάδια που περιεγραφαν την κακομεταχείριση των Τατάρων της Κριμαίας στη Σοβιετική Ένωση, για την οποία κατηγορήθηκε ότι «δυσφήμιζε το σοβιετικό σύστημα» Τα έργα του που οδήγησαν στη σύλληψή του περιελάμβαναν ένα φυλλάδιο με τίτλο «Γενοκτονία-ισραηλινού στυλ» που συνέκρινε τη μεταχείριση των Τάταρων της Κριμαίας από την ΕΣΣΔ και των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Στη συνέχεια, υπηρέτησε τρία χρόνια σε ένα στρατόπεδο εργασίας στο Γιακουτία και, στη συνέχεια, τρεις ημέρες πριν από την προγραμματισμένη απελευθέρωσή του, μεταφέρθηκε βιαίως στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Μπλαγκοβετσένσκ, όπου τέθηκε υπό κράτηση για άλλα δύο χρόνια και υποβλήθηκε σε ψυχιατρική θεραπεία. Ενώ ο Οσμάνοφ βρισκόταν στη φυλακή, πέθανε ο πατέρας του, ένας από τους λίγους που είχαν την άδεια να επιστρέψει στην Κριμαία. Κατά την κηδεία, η οποία είχε έντονη επιτήρηση της KGB, θάφτηκε δίπλα στον Μούσα Μαμούτ, ο οποίος είχε διαπράξει αυτοκτονία διαμαρτυρόμενος για την εξορία του από την Κριμαία. Ο Γιούρι Οσμάνοφ απελευθερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1987 κατά τη διάρκεια της περεστρόικα και επέστρεψε στον ακτιβισμό. Νωρίτερα εκείνο το έτος τον Ιούλιο, δημιουργήθηκε μια κρατική επιτροπή για να εξετάσει και να αξιολογήσει το αίτημα για δικαίωμα επιστροφής, υπό την προεδρία του Αντρέι Γκρομίκο.
Η συγκαταβατική στάση του Γκρομίκο και η αποτυχία να τους διαβεβαιώσει ότι θα είχαν το δικαίωμα επιστροφής κατέληξαν σε μια σχέση με τα μέλη του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων των Τατάρων της Κριμαίας. Τον Ιούνιο απέρριψε το αίτημα για την αποκατάσταση της αυτονομίας των Τατάρων της Κριμαίας στην Κριμαία και υποστήριξε μόνο μικρές προσπάθειες για την επιστροφή τους, ενώ συμφώνησε να επιτρέψει τα αιτήματα χαμηλότερης προτεραιότητας να έχουν περισσότερες δημοσιεύσεις και σχολικές οδηγίες στη γλώσσα των Ταταρικών της Κριμαίας σε τοπικό επίπεδο μεταξύ περιοχών με τους εκτοπισμένους πληθυσμούς. Το τελικό συμπέρασμα του Γκρομίκο ήταν ότι «δεν υπάρχει βάση για ανανέωση της αυτονομίας και παραχώρηση στο Τατάρους της Κριμαίας το δικαίωμα να επιστρέψουν» προκάλεσε εκτεταμένες διαμαρτυρίες.
Ο Ανατόλι Λουκιανόφ από την επιτροπή είχε επισημάνει ότι άλλα έθνη που απελάθηκαν στον πόλεμο είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν και σημείωσαν ότι η υπόθεση των Καλμούκων, οι οποίοι απελάθηκαν λιγότερο από ένα χρόνο πριν από τους Τατάρους της Κριμαίας για τον ίδιο επίσημο λόγο, αλλά τους επέτρεψαν να επιστρέψουν στην Καλμουκία τη δεκαετία του 1950. Η συνεργασία των Καλμούκων με τους Γερμανούς στον πόλεμο δεν χρησιμοποιήθηκε ως λόγος για τη μεταχείριση των Καλμούκων ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας τη δεκαετία του 1980, καθώς τότε είχαν αποκατασταθεί, ενώ η μεταχείριση των Τατάρων της Κριμαίας ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας δικαιολογείται συχνά επαναλαμβάνοντας τα ίδια επίσημα σημεία συζήτησης σχετικά με τις υποτιθέμενες ενέργειές τους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Λιγότερο από δύο χρόνια αφότου η επιτροπή του Γκρομίκο απέρριψε το αίτημά τους για αυτονομία και επιστροφή, ξεκίνησαν πογκρόμ ενάντια στους απελαθέντες Μεσοκετιανούς Τούρκους τα οποία έλαβαν χώρα στην Κεντρική Ασία. Κατά τη διάρκεια των πογκρόμ, υπήρξαν στόχοι και ορισμένοι Τατάροι της Κριμαίας, αλλά ο Οσμάνοφ διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην αποκλιμάκωση της σύγκρουσης και την προστασία των τοπικών κοινοτήτων Τατάρων από τους επιτιθέμενους. Μετά τα πογκρόμ, κατέστη σαφές στην ηγεσία της ΕΣΣΔ ότι οι Τάταροι της Κριμαίας και οι Τούρκοι της Μεσκέτης δεν είχαν εξομοιωθεί πλήρως στην Κεντρική Ασία όπως είχε προβλεφθεί και δημιουργήθηκε μια δεύτερη επιτροπή που περιείχε τον Οσμάνοφ για να επανεξετάσει τα αιτήματα των Τάταρων της Κριμαίας. Τον Νοέμβριο, ο στρατός ενέκρινε το ψήφισμα «σχετικά με την αναγνώριση των κατασταλτικών πράξεων κατά των λαών που υπόκεινται σε καταναγκαστική μετατόπιση και διασφάλιση των δικαιωμάτων τους», το οποίο βασίστηκε στο σχέδιο «Διακήρυξη για τα εγκλήματα και την αδικία των κρατικών πράξεων κατά των λαών που εκδιώχθηκαν από απέλαση». Στις 14 Δεκεμβρίου 1989, το Ανώτατο Σοβιέτ κήρυξε την απέλαση παράνομη, και το 1990 ο Οσμάνοφ διορίστηκε αναπληρωτής πρόεδρος της Κρατικής Επιτροπής για τους Απελαθέντες Λαούς στην Περιφερειακή Εκτελεστική Επιτροπή της Κριμαίας. Εκεί, κατάφερε να πάρει την ηγεσία των δημοκρατιών της Κεντρικής Ασίας και της Κριμαίας για να επιτρέψει την πλήρη επιστροφή και του χορηγήθηκε χρηματοδότηση για την υποστήριξη των επιστρεφόμενων ανθρώπων. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι τον Μάρτιο του 1991.
Αργότερα χρόνια
Όταν αποχώρησε από την επιτροπή, ο Οσμάνοφ αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία και το NDKT. Το 1991 ίδρυσε την εφημερίδα "Areket", στην οποία ήταν συντάκτης για το υπόλοιπο της ζωής του. Έγραψε επίσης και για άλλες εφημερίδες, σχετικά με τις διεθνικές σχέσεις στην Κριμαία. Το 1992 μετακόμισε στην πατρίδα του, την Κριμαία, με τη γυναίκα και την κόρη του. Τον Μάρτιο του 1993 έγινε πρύτανης της σχολής ανατολίτικων σπουδών στο Taurida Ecological and Political University. Αργότερα εκείνο το έτος επισκέφτηκε την Τουρκία για να συναντηθεί με τη διασπορά των Τατάρων της Κριμαίας. Η συνάντηση πήγε καλά, αλλά οι διαφωνίες του Οσμάνοφ με τον Ντζιμέλιεφ εντάθηκαν αφού ο Ντζιμέλιεφ έκανε αμφιλεγόμενα σχόλια σε δύο τουρκικές εφημερίδες. Ο Οσμάνοφ φοβόταν πολύ ότι η Κριμαία θα μετατραπεί σε βίαιο μέρος όπως η Τσετσενία και ανησυχούσε ότι ο Ντζιμέλιεφ με τις μεθόδους του θα προκαλούσαν τον τοπικό ρωσικό πληθυσμό. Ωστόσο, προτού μπορέσει ο Οσμάνοφ να αντιμετωπίσει τις πολιτικές του φιλοδοξίες, τραυματίστηκε άσχημα ενώ περπατούσε στο σπίτι το απόγευμα της 6ης Νοεμβρίου 1993 και πέθανε από τους τραυματισμούς του την επόμενη μέρα. Πολλοί από τους οπαδούς του πιστεύουν ότι ήταν πολιτική δολοφονία. Ο θάνατος του Οσμάνοφ οδήγησε στην κατάρρευση του Εθνικού Κινήματος των Τάταρων, αφήνοντας τους Mejilis ως το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα των Τατάρων της Κριμαίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάταροι
Στοά Μπραντί
Η Στοά Μπραντί (γαλλικά: Passage Brady) είναι μία από τις δύο καλυμμένες εμπορικές στοές στο 10ο διαμέρισμα του Παρισιού. Κατασκευάστηκε το 1828.
Έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από τις 7 Μαρτίου 2002.
Περιγραφή και πρόσβαση
Εξυπηρετείται από το σταθμό του μετρό Σατώ-ντΏ.
Ιστορικό
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η στοά Μπραντί Οι εργασίες για τη Στοά Μπραντί ξεκίνησαν το 1825. Ιδιοκτήτες ήταν οι έμποροι M. Μπριαβουάν και Μ. Μπραντί, από τον οποίο έλαβε το όνομα η στοά. Άνοιξε στις 15 Απριλίου 1828.
Το αρχικό έργο του 1827 προέβλεπε «ένα στεγασμένο πέρασμα σε όλο το μήκος» και θα περιλάμβανε 113 καταστήματα με χώρο κατοικίας από πάνω. Όμως, η ευθεία γραμμή από την οποία έπρεπε να διαμορφωθεί η στοά διακόπηκε από τη σημερινή λεωφόρο του Στρασβούργου. Αρχικά, συνέδεε τις οδούς Φωμπούρ-Σαιν-Ντενί και Φωμπούρ-Σαιν-Μαρτέν, πριν χωριστεί στα δύο με το άνοιγμα της λεωφόρου του Στρασβούργου το 1852. Από το άνοιγμα της λεωφόρου του Στρασβούργου, τα δύο μέρη της στοάς Μπραντί έχουν γίνει ανεξάρτητα.
Το τμήμα που συνδέει την οδό Φωμπούρ-Σαιν-Ντενί με τη λεωφόρο του Στρασβούργου ανακαινίστηκε πρόσφατα και καλύπτεται από γυάλινη οροφή. Υπάρχουν πολλά εστιατόρια και επιχειρήσεις Ινδικές, Πακιστανικές, Μαυρικίου και Ρεϊνιόν. Το άλλο μέρος της στοάς δεν είναι καλυμμένο και χαρακτηρίζεται από την παρουσία εταιρειών ενοικίασης κοστουμιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Σοφία της Σαξονίας-Βάισενφελς, κόμισσα του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωάννη Αδόλφου Α΄ της Σαξονίας-Βάισενφελς και της Ιωάννας Μαγδαληνής των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Σαξονίας-Αλτεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1699 τον Γεώργιο Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Μήτρα Χάρις
Η μήτρα Χάρις επινόηση του Δρ Έντουαρντ Χάρις, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό World Archaeology το 1975. Στη συνέχεια, το 1979, ακολούθησε η πρώτη έκδοση του Αρχές της Αρχαιολογικής Στρωματογραφίας, (Principles of Archaeological Stratigraphy). Στο συγκεκριμένο έργο ο Χάρις αξίωσε τον διαχωρισμό της αρχαιολογικής στρωματογραφίας από γεωλογικά αξιώματα και τη δημιουργία μιας ξεχωριστής επιστήμης, αφού η διαστρωμάτωση σε αρχαιολογικές θέσεις είναι θεμελιωδώς διαφορετική από αυτή που συμβαίνει στη φύση. Το σύστημά του έγινε αποδεκτό ως πρότυπο σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Οι μέθοδοί του είναι καθολικής εφαρμογής, γιατί τα δύο συστατικά της στρωματοποίησης είναι πάντα τα ίδια: επιφάνειες και εναποθέσεις.
Στρωματογραφική προσέγγιση
Μια από τις πιο σημαντικές πτυχές της στρωματογραφικής προσέγγισης είναι ότι ασχολείται κυρίως με τη σχετική χρονική αλληλουχία της αρχαιολογικής στρωματογραφίας (δηλαδή ποιά αρχαιολογικά στρώματα έρχονται πριν και μετά) αλλά δεν απαιτεί απόλυτη χρονολόγηση της ίδιας της αρχαιολογικής στρωματογραφίας σε οποιοδήποτε ανεξάρτητο χρονικό πλαίσιο, όπως ημερομηνίες ΚΕ/ΠΚΕ ή ΠΠ, αν και η απόλυτη χρονολόγηση αντικειμένων που περιέχονται ή σχετίζονται με στρωματογραφικά επίπεδα είναι ένα σημαντικό τμήμα της στρωματογραφικής μοντελοποίησης. Η διάκριση μεταξύ απόλυτων χρονολογήσεων και σχετικών χρονολογήσεων συζητείται από τον Gavin Lucas, ο οποίος κατηγοριοποιεί την αρχαιολογική στρωματογραφική αλληλουχία, αυτή που αναπτύχθηκε από τις «Αρχές Στρωματογραφίας» του Χάρις, ως κύρια σχετική χρονολόγηση.
Παράδειγμα διαμόρφωσης μήτρας Χάρις
Ως εργαλείο η μήτρα Harris βοηθά στην ακριβή και συνεπή ανασκαφή μιας τοποθεσίας και αρθρώνει πολύπλοκες ακολουθίες με σαφή και κατανοητό τρόπο. Οι πίνακες Harris παίζουν σημαντικό ρόλο στην άρθρωση της ακολουθίας και παρέχουν τα δομικά στοιχεία από τα οποία μπορούν να κατασκευαστούν μονάδες υψηλότερης τάξης στρωματογραφικά σχετιζόμενων γεγονότων. Επίσης μπορούν να είναι ιδιαίτερα χρήσιμες, καθώς λειτουργούν ως καταγραφές και αφηγήσεις, σχετικά με την αλληλουχία των γεγονότων.
Ακολουθεί υποθετική τομή ως παράδειγμα σχηματισμού μήτρας. Εδώ υπάρχουν δώδεκα περιβάλλοντα, τα οποία αριθμούνται ως εξής:
Η σειρά με την οποία συνέβησαν αυτά τα γεγονότα που περιγράφονται και η αντίστροφη σειρά με την οποία θα έπρεπε να είχαν ανασκαφεί, επιδεικνύεται από την ακόλουθη μήτρα Harris:
Προγράμματα σύνθεσης μήτρας Χάρις
Κατηγορία:Αρχαιολογικές μέθοδοι
Κουνούπι Αργολίδας
Το Κουνούπι είναι οικισμός στον Δήμο Ερμιονίδας, στον Νομό Αργολίδας της Περιφέρειας Πελοποννήσου, στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κρανιδίου και ήταν μέρος του Δήμου Κρανιδίου το 1997-2010. Σήμερα υπάγεται στην κοινότητα Κρανιδίου.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Βουλγαρική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η βουλγαρική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο [[Μπαλάτ, Κωνσταντινούπολη]] Η Βουλγαρική Εκκλησία του Αγίου Στεφάνου (Църква "Свети Стефан"; Sveti Stefan Kilisesi), επίσης γνωστή ως η Βουλγαρική Σιδερένια Εκκλησία, είναι βουλγαρική ορθόδοξη εκκλησία στο Μπαλάτ της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία. Φημίζεται για την κατασκευή του από προκατασκευασμένα στοιχεία από χυτοσίδηρο σε νεοβυζαντινό ρυθμό. Η εκκλησία ανήκει στη βουλγαρική χριστιανική μειονότητα της πόλης.
Ιστορία
Οι Βούλγαροι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συνήθιζαν να προσεύχονται στις εκκλησίες του Ορθόδοξου Πατριαρχείου στο Φανάρι, καθώς ήταν μέρος του Ρουμ μιλλέτ —δηλαδή της Ορθόδοξης Χριστιανικής κοινότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας— αλλά το βουλγαρικό εθνικιστικό κίνημα του 19ου αιώνα υποστήριξε τη δημιουργία μιας ξεχωριστής βουλγαρικής εκκλησιαστικής οργάνωσης για τους Βούλγαρους Ορθόδοξους Χριστιανούς, καθώς θεωρούσαν το Πατριαρχείο στο Φανάρι ως θεσμό κατά κύριο λόγο ελληνορθόδοξο. Αυτές οι προσπάθειες κορυφώθηκαν με την αναγνώριση της Βουλγαρικής Εξαρχίας μέσω ενό φιρμανιού, που εξέδωσε ο Οθωμανός σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ το 1870.
Η πλούσια διακοσμημένη εκκλησία είναι μια τρίτρουλη σταυροειδής βασιλική. Ο βωμός βλέπει προς τον Κεράτιο Κόλπο και πάνω από τον νάρθηκα υψώνεται ένα καμπαναριό ύψους 40 μέτρων, του οποίου οι έξι καμπάνες ήταν χυτές στο Γιαροσλάβλ. Αρχικά, μια μικρή ξύλινη εκκλησία ανεγέρθηκε στην ακτή του Κεράτιου Κόλπου μεταξύ των πλατειών Μπαλάτ και Φενέρ (κοντά στην περιοχή Εγιούπ), όπου βρίσκεται η σημερινή εκκλησία. Δωρεά οικίας του πολιτικού Στέφανου Βογορίδη, αναδιοργανώθηκε σε ξύλινη εκκλησία. Εγκαινιάστηκε στις 9 Οκτωβρίου 1849 και έγινε σημαντικός χώρος της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Το οθωμανικό βασιλικό διάταγμα της 28ης Φεβρουαρίου 1870 για την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας διαβάστηκε για πρώτη φορά στην εκκλησία. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Η αρχική ξύλινη εκκλησία του Αγίου Στεφάνου, χτισμένη στη μνήμη του [[Στέφανος Βογορίδης|Στέφανου Βογορίδη]] Αφού η αρχική ξύλινη κατασκευή υπέστη πυρκαγιά, στη θέση της κατασκευάστηκε το μεγαλύτερο σημερινό κτήριο. Ένα σιδερένιο πλαίσιο προτιμήθηκε από τον οπλισμό σκυροδέματος λόγω των ασθενών συνθηκών εδάφους. Τα σχέδια κατασκευής εκπονήθηκαν από τον Οθωμανό Αρμένιο αρχιτέκτονα Χοβσέπ Αζναβούρ με έδρα την Κωνσταντινούπολη.
Διεξήχθη διεθνής διαγωνισμός για την παραγωγή των προκατασκευασμένων τμημάτων από χυτοσίδηρο της εκκλησίας, που κέρδισε μια αυστριακή εταιρεία, η R. Ph. Waagner. Τα προκατασκευασμένα στοιχεία, βάρους 500 τόνων, παρήχθησαν στη Βιέννη το 1893 έως το 1896 και μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη με πλοίο μέσω του Δούναβη και της Μαύρης Θάλασσας. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Μια καρτ ποστάλ των αρχών του 20ου αιώνα που απεικονίζει τη βουλγαρική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου Μετά από ενάμιση χρόνο, η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1898 και εγκαινιάστηκε από τον Έξαρχο Ιωσήφ στις 8 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Ο κύριος σκελετός της εκκλησίας ήταν κατασκευασμένος από ατσάλι και καλυπτόταν από μεταλλικές σανίδες. Όλα τα κομμάτια στερεώθηκαν μεταξύ τους με παξιμάδια, μπουλόνια, πριτσίνια ή συγκόλληση. Ως προς το αρχιτεκτονικό ύφος, η εκκλησία συνδυάζει νεοβυζαντινές και νεομπαρόκ επιρροές.
Ο Άγιος Στέφανος ήταν προϊόν πειραματισμού του 19ου αιώνα με προκατασκευασμένες σιδερένιες εκκλησίες. Οι Βρετανοί, οι οποίοι επινόησαν το κυματοειδές σίδερο το 1829, κατασκεύασαν φορητές σιδερένιες εκκλησίες, για να τις στείλουν σε μακρινές αποικίες όπως η Αυστραλία. Ο δημιουργός του Πύργου του Άιφελ, Γάλλος μηχανικός Γουστάβος Άιφελ, σχεδίασε σιδερένιες εκκλησίες που στάλθηκαν μέχρι τις Φιλιππίνες και το Περού. Τώρα, ο Άγιος Στέφανος είναι μια από τις λίγες προκατασκευασμένες εκκλησίες από χυτοσίδηρο που σώζονται στον κόσμο.
Στις 27 Δεκεμβρίου 2010, ανήμερα του Αγίου Στεφάνου, τελέστηκε πανηγυρική Λειτουργία στην εκκλησία προς τιμήν του πολιούχου της. Παρέστησαν ο Μητροπολίτης Βράτσας Καλίνικ, ο επίσκοπος Ναούμ, Αρχιγραμματέας της Βουλγαρικής Ιεράς Συνόδου και εκπρόσωποι του Ιδρύματος «Εκκλησία του Αγίου Στεφάνου». Τιμώντας τον εορτασμό, ο τρούλος της εκκλησίας επιχρυσώθηκε με δωρεά των Βουλγάρων της Φιλιππούπολης. μικρογραφία| Η βουλγαρική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου μετά την ανακαίνιση το 2018 Το κτήριο της εκκλησίας ανακαινίστηκε μέσα στα πλαίσια της βουλγαροτουρκικής συνεργασίας το 2011 και κόστισε περισσότερα από 15 εκατομμύρια ₺. Στις 8 Ιανουαρίου 2018, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ βρέθηκαν στα εγκαίνια του ανακαινισμένου ορθόδοξου ναού του Αγίου Στεφάνου στην Κωνσταντινούπολη, με αφορμή την 120η επέτειό του.
Εκτός από την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου, υπάρχει μια άλλη βουλγαρική ορθόδοξη εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη, η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στο Φερίκιοϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Φατίχ Κατηγορία:Ναοί της Κωνσταντινούπολης
Εθνικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Οδησσού
Ιστορία
Το 1831, ο Μιχαήλ Βοροντσόφ, γενικός κυβερνήτης της Νοβορόσια Κράι (σήμερα μέρος της Ουκρανίας) αποφάσισε να εκχωρήσει τα παλιά καθιερωμένα τέλη καραντίνας στο Θέατρο της Οδησσού. Ο ιστορικός Τσαρλς Κινγκ εξηγεί ότι ένας από τους ιατρικούς επιθεωρητές στην Οδησσό ήταν επίσης ιδιοκτήτης του θεάτρου της Οδησσού. Όταν οι πωλήσεις εισιτηρίων ήταν χαμηλές, ανακοίνωνε ότι υπήρχε μόλυνση μεταξύ των νεοαφιχθέντων επιβατών και διέταζε να μπουν σε καραντίνα με δικά τους έξοδα. Τα έξοδα του πανδοχείου, όπου οι επιβάτες που διέμεναν θα χρησιμοποιηθούν για την πρόσληψη ενός μεγάλου καλλιτέχνη για το θέατρο. thumb|left|300px|Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου, 1900 Τη νύχτα της 2ας Ιανουαρίου 1873, το κτίριο καταστράφηκε από φωτιά. Αμέσως ξεκίνησε μια εκστρατεία συγκέντρωσης κεφαλαίων. Η πόλη ανακοίνωσε διεθνή διαγωνισμό για το καλύτερο σχέδιο και υποβλήθηκαν σαράντα σχέδια, αλλά κανένα δεν επιλέχθηκε. Τέλος, το έργο συντάχθηκε σύμφωνα με τις γραμμές της Όπερας της Δρέσδης που χτίστηκε το 1878, με το μη παραδοσιακό φουαγιέ του να ακολουθεί τις καμπυλότητες του αμφιθέατρου.
Τον Αύγουστο του 1941, όταν ο ρουμανικός στρατός βρισκόταν επικίνδυνα κοντά στην Οδησσό, η στρατιωτική διοίκηση της περιοχής της Οδησσού διόρισε μια ειδική αντιαεροπορική μονάδα, στην οποία ανατέθηκε η προστασία του κτιρίου του θεάτρου από τους βομβαρδισμούς. Στις στέγες των σπιτιών δίπλα στο θέατρο, τοποθετήθηκαν πυροβόλα όπλα και τις 73 ημέρες της άμυνας της πόλης. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Νικήτα Χρουστσόφ, ανησυχώντας για την κατάσταση της πόλης, επισκέφτηκε την Οδησσό αμέσως μετά την απελευθέρωσή της. Ο Χρουστσόφ ανέφερε ότι μόνο μια γωνία του κτιρίου είχε υποστεί ζημιές από εχθρικό βλήμα.
Κατασκευή
Η πρόσοψη του κτηρίου είναι διακοσμημένη σε ιταλικό μπαρόκ στιλ. Στις κόγχες βρίσκονται οι προτομές των Μιχαήλ Γκλίνκα, Νικολάι Γκόγκολ, Αλεξάντρ Γκριμπογιέντοφ και Αλεξάντερ Πούσκιν. Η μεγάλη αίθουσα διαμορφώθηκε σύμφωνα με το στυλ του Λουδοβίκου XVI και είναι πλούσια διακοσμημένη με επιχρυσωμένες φιγούρες και σχέδια από γύψο και μάρμαρο. Οι αρχιτέκτονες δημιούργησαν στο φουαγιέ είκοσι τέσσερις εξόδους, για να αποφευχθεί η τραγωδία σε περίπτωση πυρκαγιάς. Στην πλαϊνή πλευρά του θεάτρου υπάρχει ένας κήπος με φρέσκα λουλούδια και θάμνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουκρανία
Λάκκες Αργολίδας
Οι Λάκκες είναι οικισμός στον δήμο Ερμιονίδας στο νομό Αργολίδας της περιφέρειας Πελοποννήσου στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Κρανιδίου και ήταν μέρος του δήμου Κρανιδίου το 1997 - 2010. Σήμερα υπάγεται στην κοινότητα Κρανιδίου.
Το 2001 είχε πληθυσμό 19 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Ιωάννα Μαγδαληνή της Σαξονίας-Βάισενφελς
H Ιωάννα-Μαγδαληνή, γερμ. Johanna Magdalene von Saxe-Weissenfels von Wettin (17 Μαρτίου 1708 - 25 Ιανουαρίου 1760) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ιούλιος Βασσιανός
Ο Ιούλιος Βασιανός, λατιν.: Julius Bassianus (γενν. β' ήμισυ 2ου αι. - 217) ήταν ένας Άραβας αρχιερέας του Ελαγάβαλου στον Ναό του Ήλιου στην Έμεσα της Συρίας, όπου αυτή η ηλιακή θεότητα λατρευόταν σε σχήμα μαύρης πέτρας (βαίτυλου = κωνικού μετεωρίτη). Το όνομα Ελαγάβαλος προέρχεται από το Ilāh (μία σημιτική λέξη για τον «θεό») και το gabal (μία αραβική λέξη για το «βουνό»),  δηλ. «ο θεός του βουνού», η Εμεσηνή έκφραση για τη θεότητα.
Βιογραφία
Ο Βασιανός ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας της Έμεσας (σύγχρονη Χομς), που ήταν μέρος της αραβικής αριστοκρατίας σε αυτό το πελατειακό (υποτελές) βασίλειο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αρχή της ιεροσύνης του είναι άγνωστη, αλλά το 187 ήταν αρχιερέας στην Έμεσα. Ο Bασιανός ήταν γιος ενός Ιουλίου και εκ πατρός θείος του ήταν ο Ιούλιος Αγρίππας, που υπηρέτησε ως Primipilaris (πρώην κορυφαίος centurion, εκατόνταρχος).
Ο μελλοντικός Αυτοκράτορας Λεύκιος Σεπτίμιος Σεβήρος είχε επισκεφθεί την Έμεσα, με βάση ένα πολλά υποσχόμενο ωροσκόπιο ότι θα βρει τη μελλοντική του σύζυγο στη Συρία. Ο Ι. Bασιανός γνώρισε στον Σεβήρο στις δύο κόρες του. Η σύζυγος τού Bασιανού είναι άγνωστη. Η μεγαλύτερη κόρη του Ιουλία Mαίσα ήταν παντρεμένη με έναν Σύριο ευγενή, τον Ιούλιο Άβιτο Aλεξιανό και είχε δύο κόρες: την Ιουλία Σοαιμιάδα Βασιανή και την Ιουλία Aβίτα Μαμαία. Η μικρότερη όμως κόρη του Ιουλία Δόμνα δεν ήταν παντρεμένη· ο Σεβήρος και η Δόμνα παντρεύτηκαν πολύ αργότερα. Η Ι. Δόμνα έκανε στον Σεβήρο δύο γιους, τον Λεύκιο Σεπτίμιο Βασιανό Καρακάλλα (4 Απριλίου 188 - 8 Απριλίου 217) και τον Πόπλιο Σεπτίμιο Γέτα (7 Μαρτίου 189 - 19 Δεκεμβρίου 211). Ο Καρακάλλας και ο Γέτας θα γίνουν μελλοντικοί Ρωμαίοι Αυτοκράτορες και κληρονόμοι του πατέρα τους. Μετά το τέλος του Καρακάλλα, Αυτοκράτορας έγινε ο εγγονός της Ι. Μαίσας, ο Ελαγάβαλος, στον οποίο αυτή επέβαλε να υιοθετήσει έναν άλλον εγγονό της, τον γιο της Ι. Αβίτας Μαμαίας, που πήρε το όνομα Αλέξανδρος Σεβήρος και τελικά έγινε και ο ίδιος Αυτοκράτορας. Ο Ι. Βασιανός είναι πιθανός απόγονος του Γαΐου Ιουλίου Αλεξίου.
Οικογένεια
Η Ι. Δόμνα έκανε στον Σεβήρο δύο γιους, τον Λεύκιο Σεπτίμιο Βασιανό Καρακάλλα (4 Απριλίου 188 - 8 Απριλίου 217) και τον Πόπλιο Σεπτίμιο Γέτα (7 Μαρτίου 189 - 19 Δεκεμβρίου 211).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας Κατηγορία:Δυναστεία των Σεβήρων
Πραξικόπημα του 1976 στην Αργεντινή
Το πραξικόπημα είχε σχεδιαστεί από τον Οκτώβριο του 1975 και υπήρχαν προετοιμασίες δύο μήνες πριν από την εκτέλεσή του. Ο Χένρι Κίσινγκερ συναντήθηκε πολλές φορές με τους ηγέτες των Ενόπλων Δυνάμεων της Αργεντινής μετά το πραξικόπημα, προτρέποντάς τους να καταστρέψουν τους αντιπάλους τους γρήγορα πριν αυξηθούν οι κατακραυγές για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρελούδιο του πραξικοπήματος
Στις 18 Δεκεμβρίου, ορισμένα πολεμικά αεροσκάφη απογειώθηκαν από την αεροπορική βάση Μορόν και έπληξαν την Κάζα Ροσάντα σε μια προσπάθεια να ανατρέψουν την Ιζαμπέλ Περόν. Η εξέγερση σταμάτησε τέσσερις μέρες αργότερα μέσω διαιτησίας από έναν ιερέα. Ωστόσο, ο στρατός κατάφερε να απομακρύνει τον μοναδικό αξιωματικό που παρέμεινε πιστός στην κυβέρνηση, τον διοικητή της Πολεμικής Αεροπορίας Έκτορ Φαουτάριο, ο οποίος δέχθηκε σκληρή κριτική από τον Στρατό και το Ναυτικό λόγω της έντονης αντίθεσής του στα κατασταλτικά τους σχέδια και για την άρνησή του να κινητοποιήσει την Πολεμική Αεροπορία ενάντια στα οχυρά των ανταρτών στο βορρά. Ο Φαουτάριο ήταν το τελευταίο εμπόδιο του Βιντέλα στην επιδίωξη της εξουσίας.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 1976 η παρουσία των ανταρτών στο Τουκουμάν είχε περιοριστεί σε λίγες διμοιρίες. Εν τω μεταξύ, ο στρατός, πλήρως υποστηριζόμενος από την τοπική ελίτ, μαζί με τον ισχυρό άνδρα της Χιλής Αουγούστο Πινόσετ, την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) των Ηνωμένων Πολιτειών και τη διοίκηση του προέδρου Τζέραλντ Φορντ, άρχισαν να παίρνουν την εξουσία.
Το πραξικόπημα
Λίγο πριν τη 01:00 π.μ., η Πρόεδρος Περόν συνελήφθη και μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στην κατοικία Ελ Μεσίντορ. Στις 03:10 όλοι οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί διακόπηκαν. Οι τακτικές μεταδόσεις κόπηκαν και αντικαταστάθηκαν από μια στρατιωτική πορεία, μετά την οποία μεταδόθηκε το πρώτο ανακοινωθέν :
Επιβλήθηκε κατάσταση πολιορκίας και στρατιωτικός νόμος, καθώς οι στρατιωτικές περιπολίες εξαπλώθηκαν σε κάθε μεγάλη πόλη. Το πρωί ήταν φαινομενικά ομαλό, αλλά όσο προχωρούσε η μέρα, οι συλλήψεις πολλαπλασιάστηκαν. Εκατοντάδες εργαζόμενοι, συνδικαλιστές, φοιτητές και πολιτικοί ακτιβιστές απήχθησαν από τα σπίτια τους, τους χώρους εργασίας τους ή στους δρόμους.
Επακόλουθα γεγονότα
Η δικτατορία ανέλαβε την εκτελεστική εξουσία μέχρι τις 29 Μαρτίου, όταν ο Βιντέλα ορίστηκε πρόεδρος. Το Κογκρέσο διαλύθηκε με γερουσιαστές, βουλευτές και μέλη του προσωπικού να συλλαμβάνονται, να ξυλοκοπούνται βάναυσα και να πετιούνται έξω από τις πόρτες και τα παράθυρα του Παλατιού του Κογκρέσου. Μια οντότητα γνωστή ως Νομοθετική Συμβουλευτική Επιτροπή (ισπαν.:Comision de Asesoramiento Legislativo - CAL), αποτελούμενη εξ ολοκλήρου από αξιωματικούς του στρατού και της αστυνομίας, ανέλαβε νομοθετικό ρόλο.
Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων δηλώνουν ότι στον απόηχο του πραξικοπήματος και του βρώμικου πολέμου που ακολούθησε, περίπου 30.000 άνθρωποι, κυρίως νέοι αντίπαλοι του στρατιωτικού καθεστώτος, "εξαφανίστηκαν" ή σκοτώθηκαν. Οι στρατιωτικοί που ήταν υπεύθυνοι για τις δολοφονίες συχνά γλίτωναν τις έγκυες γυναίκες για ένα διάστημα, κρατώντας τις υπό κράτηση μέχρι να γεννήσουν, πριν τις σκοτώσουν και δώσουν τα βρέφη τους σε άτεκνες στρατιωτικές οικογένειες. Ο Κίσινγκερ διαβεβαίωσε ιδιωτικά το στρατιωτικό καθεστώς ότι θα είχαν την πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο και τις συναφείς ενέργειές τους, μια υπόσχεση που αντιτάχθηκε από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αργεντινή εκείνη την εποχή, Ρόμπερτ Χιλ.
Η δικτατορία υπολόγιζε στη συνενοχή αστικών και εκκλησιαστικών παραγόντων, επομένως χαρακτηρίζεται συνήθως ως αστική-στρατιωτική-εκκλησιαστική-επιχειρηματική δικτατορία. Το στρατιωτικό καθεστώς παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την εκλογή του Ραούλ Αλφονσίν ως Προέδρου της Αργεντινής, τον Δεκέμβριο του 1983.
Η επέτειος της 24ης Μαρτίου του πραξικοπήματος έχει πλέον οριστεί στην Αργεντινή ως Ημέρα Μνήμης για την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πραξικοπήματα Κατηγορία:Ιστορία της Αργεντινής Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Λουίζα Χριστίνα του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ-Όρτενμπεργκ
H Λουίζα-Χριστίνα, γερμ. Louise Christine von Stolberg-Stolberg-Ortenberg (21 Ιανουαρίου 1675 - 16 Μαΐου 1738) από τον Οίκου του Στόλμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ-Όρτενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Μάνσφελντ-Άισλεμπεν και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Χριστοφόρου-Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ-Όρτενμπεργκ και της Αγνής-Ελισάβετ του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 11704 τον Ιωάννη-Γεώργιο Γ΄ κόμη του Μάνσφελντ-Άισλεμπεν. Δεν απέκτησαν παιδιά και ο Ιωάννης-Γεώργιος Γ΄ απεβίωσε το 1710.
Το 1712 η Λουίζα-Χριστίνα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Χριστιανό των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς. Δεν είχαν απογόνους. Ο Χριστιανός απεβίωσε το 1836 και δύο έτη μετά η Λουίζα-Χριστίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Prinz Eugen, der edle Ritter
thumb|right|250px|Ο Πρίγκηπας Ευγένιος στη μάχη του Βελιγραδίου right|250px|thumb|Η πολιορκία του Βελιγραδίου το 1717. Χαλκογραφία ανώνυμου καλλιτέχνη. Βιέννη, Εθνική βιβλιοθήκη της Αυστρίας thumb|right|250px|Μεσαιωνικό κανόνι της εποχής, το λεγόμενο «[[Πύροφις|φίδι».]] Το Prinz Eugen, der edle Ritter είναι γερμανικό δημοτικό τραγούδι αγνώστου ποιητή, σε ανάμνηση του πρίγκηπα Ευγένιου της Σαβοΐας και των ηρωικών κατορθωμάτων του στον μεγάλο πόλεμο εναντίον των Τούρκων. Περιγράφει την πολιορκία και πτώση του Βελιγραδίου από τον πρίγκηπα Ευγένιο το 1717. Η αρχαιότερη γνωστή καταγραφή του ποιήματος έγινε το 1719 σε χειρόγραφο τετράδιο ασμάτων. Τραγουδιέται στην ίδια μελωδία αρχαιότερου τραγουδιού με τίτλο «Als Chursachsen das vernommen, dass der Turk vor Wien was kommen» (μετ. Όταν οι Σάξωνες πήραν το μαντάτο, ότι οι Τούρκοι έφτασαν μέχρι τη Βιέννη) που ανέρχεται στο έτος 1683. Αποδίδεται επίσης ως εμβατήριο με ή χωρίς λόγια.
Περιεχόμενο του ποιήματος
Το ποίημα είναι γραμμένο σε μορφή μπαλάντας με εννέα στροφές. Μνημονεύει τη μάχη, ιδίως την κατασκευή πλωτής γέφυρας διαμέσου του Δούναβη. Αποδίδει όμως λάθος ορισμένα ιστορικά γεγονότα. Αναφέρει π.χ. στην τρίτη στροφή την ημερομηνία 21 Αυγούστου αντί της σωστής 16 Ιουνίου. Εκτός αυτού αναφέρει τον θάνατο κάποιου πρίγκηπα Λουδοβίκου στην όγδοη και ένατη στροφή. Εάν πρόκειται για τον αδελφό του Ευγένιου, πρίγκηπα Λουδοβίκου της Σαβοΐας, αυτός είχε πέσει σε άλλη μάχη εναντίον των Τούρκων το έτος 1683. Ίσως πάλι να πρόκειται για τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Λούι Τόμας της Σαβοΐας, ο οποίος έπεσε σε μάχη στην Ισπανία το 1702. Μια τρίτη εκδοχή μπορεί να είναι ο εξάδελφος του Ευγένιου, ο Λουδοβίκος της Βάδης, ο λεγόμενος «Τουρκολούης» (γερμ. «Türkenlouis»), ο οποίος απεβίωσε το 1707.
Μελωδία
Η μελωδία του τραγουδιού παρουσιάζει ασυνήθιστα για τη γερμανική μουσική χαρακτηριστικά. Ο μεταβαλλόμενος ρυθμός του περιγράφεται ως πέντε τέταρτα, ή συνδυασμός δύο τετάρτων και τριών τετάρτων. Προφανώς η μελωδία και ο ρυθμός να είναι επηρεασμένα από τον μεσαιωνικό χορό «Μορίσκα» (δηλαδή «αράπικος») της Βαυαρίας, ο οποίος ήταν διαδεδομένος στην Αυστρία από τον 15ο ως τον 17ο αιώνα και έχει ισπανικές και αραβικές ρίζες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά τραγούδια
Αραβική κατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου
Με τον όρο Αραβική κατάκτηση της Ιβηρικής είναι γνωστή η κατάλυση του Βησιγοτθικού Βασιλείου από μουσουλμανικά στρατεύματα Αράβων και Βερβέρων του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών μεταξύ 711 και 724. Η κατάκτηση οδήγησε στην εδραίωση της αραβικής παρουσίας στην Ιβηρική, το μουσουλμανικό κομμάτι της οποίας είναι γνωστό ως Αλ-Άνταλους. Αντίστοιχα, στο βορρά, η σταδιακή διαμόρφωση δύο χριστιανικών πυρήνων στα Κανταβρικά όρη (του Βασιλείου των Αστουριών) και στα ανατολικά Πυρηναία (των καταλανικών κομητειών) οδήγησε στη διαδικασία της λεγόμενης Χριστιανικής ανακατάκτησης της Ιβηρικής χερσονήσου. Οι Βαλεαρίδες Νήσοι, υπό βυζαντινό έλεγχο, πέρασαν κάτω από μουσουλμανικό έλεγχο κατά τον 10ο αιώνα και γι' αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται στο άρθρο αυτό.
Η αραβική κατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου θεωρείται ένα σημαντικό γεγονός της ιστορίας της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Η διοικητική ενότητα της Ιβηρικής που είχε επιτευχθεί κάτω από το ιδιαίτερα συγκεντρωτικό Βασίλειο των Βησιγότθων, που είχε φτάσει να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη γοτθική ταυτότητα για τις ελίτ, διασπάστηκε σε τρεις ουσιαστικά διακριτούς κόσμους, που αν και ποτέ δεν έπαψαν να επικοινωνούν, διέφεραν αισθητά πολιτισμικά, πολιτικά και οικονομικά. Ωστόσο, παρά τη δραματικότητα με την οποία συνήθως παρουσιάζεται, η κατάκτηση θα μπορούσε να θεωρηθεί «καταστροφή» αποκλειστικά από την πλευρά της βησιγοτθικής ελίτ, που ήταν το κύριο θύμα της.
Όσον αφορά τα πληθυσμιακά δεδομένα, είναι ευρέως αποδεκτή η θέση ότι κατά τη διάρκεια της κατάκτησης και κατά τους πρώτους δύο αιώνες της μουσουλμανικής παρουσίας στην Ιβηρική, υπήρξαν μόνο δύο κύματα μετεγκατάστασης βερβερικών πληθυσμών, που σε καμία περίπτωση δεν άλλαξαν την εθνοτική σύσταση του ντόπιου πληθυσμού.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το κύμα του αραβικού επεκτατισμού έφτασε στο σημερινό Μαγκρέμπ το 669. Η κατάκτηση της βυζαντινής επαρχίας της Αφρικής διήρκεσε τριάντα χρόνια. Σημαντικό ρόλο στην καθυστέρηση αυτή έπαιξαν οι πολυάριθμες εξεγέρσεις των Βερβέρων και η σθεναρή άμυνα των οχυρωμένων βυζαντινών πόλεων: οι μεν υποτάχθηκαν μερικώς με την κατάκτηση της χερσονήσου της Ταγγέρης ενώ οι δε είδαν να χάνουν την πρωτεύουσα της επαρχίας, Καρχηδόνα, το 697. Μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης, ως νέα πρωτεύουσα ορίστηκε το Καϊρουάν. Σημειωτέον είναι ότι τα περισσότερα μουσουλμανικά στρατεύματα προήλθαν από τις πρόσφατα κατακτημένες περιοχές της σημερινής Τυνησίας και της Ταγγέρης· η επέκταση στο εσωτερικό του Μαρόκου και της Αλγερίας θα αργούσε έναν αιώνα ακόμα.
Τα τέλη του 710, ο Ροδερίχος, δούκας της Βαιτικής, ανακηρύχθηκε βασιλιάς αφότου έριξε από τον θρόνο τον Βιτίθα. Εν τούτοις, ένα μέρος της γοτθικής ελίτ υποστήριξε τον Άγιλα Β΄, δούκα της Ταρρακωνησίας, ο οποίος εγκαθίδρυσε ένα ανεξάρτητο κράτος στη βορειοανατολική επικράτεια του βασιλείου. Δεν είναι γνωστό αν αυτή η δυϊαρχία είναι ένδειξη εμφύλιας διαμάχης ή μιας συνεννοημένης συμβασιλείας, όπως είχε συμβεί πολλάκις στο παρελθόν. Το βασίλειο ωστόσο αναμφισβήτητα βρισκόταν διαιρεμένο.
Αυτή η ισχυρή πολιτική αντιπαλότητα μεταξύ δύο μεγάλων γοτθικών οικογενειών που μάχονταν για πολλές δεκαετίες για τον θρόνο υπήρξε μάλλον, μαζί με τη δημογραφική κρίση των τελών του 7ου αιώνα, κατά την οποία έχασε γύρω στο ένα τρίτο του πληθυσμού του, η κύρια αιτία κατάρρευσης του.
Εξέλιξη της κατάκτησης
Ο Ταρίκ ιμπν Ζιγιάντ, τοποτηρητής του κυβερνήτη της Ιφρικίγια, Μούσα ιμπν Νουσαΐρ, αποβιβάστηκε στις αρχές του 711 στον κόλπο του Αλχεθίρας. Επικεφαλής ενός στρατού της τάξης των 2.500 που κυριαρχούταν από Βερβέρους, εγκατέστησε τη βάση του στο Γιβραλτάρ. Από εκεί ξεκίνησε τη λαφυραγώγηση της Κοιλάδας του Γουαδαλκιβίρ εκμεταλλευόμενος την απουσία του κόμη της Βαιτικής, που συμμετείχε σε μια εκστρατεία του Ροδερίχου εναντίον των Βασκόνων στον βορρά.
Η Μάχη του Γουαδαλέτε
Αρχικά η παρουσία των μουσουλμάνων δεν ανησύχησε ιδιαίτερα τους Βησιγότθους. Όταν όμως ο γότθος μονάρχης αντιλήφθηκε ότι ο Ταρίκ δεν υποχωρούσε στην Αφρική, όπως συνέβαινε συνήθως, άφησε ανολοκλήρωτη την πολιορκία της Πανπλόνα που μάλλον βρισκόταν στα χέρια των υποστηρικτών του Άγιλα Β΄, και οδήγησε τα στρατεύματά του στο νότο.
Στα τέλη του Ιουλίου του 711, στη μάχη του ποταμού Γουαδαλέτε, ο Ροδερίχος υπέστη βαριά ήττα από τον Ταρίκ. Ο ίδιος πέθανε, μαζί με μεγάλο μέρος της γοτθικής αριστοκρατίας. Ο στρατός του δεν ήταν σε καμία περίπτωση πολυάριθμος και είναι πολύ πιθανόν μάλιστα μερικοί από τους ευγενείς του να τέθηκαν με το μέρος των μουσουλμάνων. Η σχετική απειρία των γότθων στον πόλεμο σίγουρα δεν βοήθησε στην αντιμετώπιση ενός εμπειροπόλεμου στρατεύματος, όσο μικρό κι αν ήταν. Τα λάφυρα από τη μάχη πρέπει να ήταν επίσης πολύτιμα, καθώς οι γότθοι συνήθιζαν να αντιγράφουν τη χλιδή των βυζαντινών αυτοκρατόρων σε κάθε τους μετακίνηση.
Ως νέος βασιλιάς ορίστηκε προσωρινά ο Όππα, που ωστόσο δεν έγινε δεκτός από την πλειοψηφία των εναπομείναντων ευγενών ούτε και από τον Άγιλα Β΄. Με την εδραίωση ενός μουσουλμανικού προμαχώματος στο νότο από τον Ταρίκ, ο κυβερνήτης της Ιφρικίγια, Μούσα ιμπν Νουσαΐρ, αποβιβάστηκε στο Κάδιθ με 18.000 άντρες. Η Σεβίλλη, παρότι αντιστάθηκε ένα μήνα στην πολιορκία του, έγινε η πρώτη μεγάλη πόλη που έπεσε στα χέρια των εισβολέων. thumb|Μουσουλμάνοι πολεμιστές, όπως απεικονίζονται σε μουσουλμανικό χειρόγραφο του 11ου αιώνα. Με βάση τη Σεβίλλη, δύο ανεξάρτητοι στρατοί ξεκίνησαν την κατάκτηση του υπόλοιπου νότου. Ο πρώτος κατευθύνθηκε προς την Κόρδοβα, πρωτεύουσα της επαρχίας της Βαιτικής, και ο δεύτερος προς τη Μέριδα, πρωτεύουσα της Λουσιτανίας. Στόχος ήταν η παράλυση των πρωτευουσών, που λειτουργούσαν ως κέντρα συντονισμού και συγκέντρωσης των βησιγοτθικών στρατευμάτων. Επομένως φυσιολογικά το Τολέδο, η έδρα της βησιγοτθικής αυλής και μοναδικό σημείο συγκέντρωσης της βησιγοτθικής ελίτ για την εκλογή του μονάρχη, αποτέλεσε εξαρχής το βασικό στόχο του Μούσα. Στην ταχεία μεταφορά των στρατευμάτων του συνέβαλαν οι ακόμα λειτουργικές ρωμαϊκές οδοί.
Ο Ταρίκ ακολούθησε τη ροή του ποταμού Γουαδαλκιβίρ και νίκησε εκ νέου τα απομεινάρια του βησιγοτθικού στρατού στην Έθιχα, που τους παραδόθηκε. Την Κόρδοβα την κατέλαβε δια αιφνιδιασμού και δολοφόνησε όλους τους κατοίκους της ενώ οι λοιπές πόλεις της Ανδαλουσίας του παραδόθηκαν δίχως αντίσταση.
Στα δυτικά, ο Μούσα πολιόρκησε τη Μέριδα που αντιστάθηκε σθεναρά και τον ανάγκασε να την προσπεράσει και να συνεχίσει προς το Τολέδο, όπου ενώθηκε με τον Ταρίκ.
Η κατάκτηση της κεντρικής Ιβηρικής
Το Τολέδο παραδόθηκε σχεδόν δίχως αντίσταση στον Μούσα στα τέλη του 711. Η κατάλυση της πρωτεύουσας κατακερμάτισε οριστικά την οργανωτική ικανότητα του Βησιγοτθικού Βασιλείου· εξαιρώντας την ανατολική Ιβηρική όπου βασίλευε ο Άγιλα Β΄, οι λοιπές πόλεις της χερσονήσου παραδόθηκαν στους μουσουλμάνους. Επίσης, οι κατακτητές βρέθηκαν να κατέχουν τον βασιλικό θησαυρό, έναν από τους σημαντικότερους στη Δύση της εποχής.
Οι ελάχιστοι ευγενείς που διέφυγαν κατέφυγαν είτε στη Γαλικία είτε στον Άγιλα. Τα στρατεύματα του Μούσα ξεχειμώνιασαν στο Τολέδο και την επόμενη άνοιξη υπέταξαν τις γύρω πόλεις της σημερινής Καστίλης-Λα Μάντσα.
Η κατάκτηση του βορρά
Ορισμένες περιοχές παρέμεναν υπό βησιγοτθικό έλεγχο. Πέραν της Ταρρακωνησίας, λαμπρό παράδειγμα αποτελεί η Μέριδα, η δεύτερη σημαντικότερη πόλη του βασιλείου που χάρη στα τείχη της και το λιμάνι της στον ποταμό Γουαδιάνα κατάφερε να αντέξει πολιορκία ενός έτους. Εν τέλει παραδόθηκε στον γιο του Μούσα, Αμπντ-αλ-Αζίζ,τον Ιούνιο του 712.
Οι δύο κατακτητές της Ιβηρικής, Μούσα και Ταρίκ, κλήθηκαν στη Δαμασκό στα τέλη του 712 από τον χαλίφη. Παρότι έφερε μαζί του μέρος των πλούσιων λάφυρων, ο Μούσα καταδικάστηκε σε θάνατο ενώ ο Ταρίκ πέθανε φτωχός.
Εδραίωση της κατάκτησης
thumb|300x300px|Τα στάδια εξάπλωσης του Χαλιφάτων των Ομεϋαδών. Με τη φυγή και το θάνατο του Μούσα, ο γιος του, Αμπντελαζίζ, έμεινε στην Ιβηρική ως επικεφαλής των εκεί μουσουλμανικών στρατευμάτων. Όρισε ως έδρα του τη Σεβίλλη και υιοθέτησε τον τίτλο του βαλή. Παράλληλα, ο Άγιλα Β΄ διατηρούσε τα εδάφη της σημερινής Καταλονίας και της βησιγοτθικής Σεπτιμανίας.
Ο Αμπντελαζίζ εγκαθίδρυσε σύστημα φορολογίας για τους μη μουσουλμάνους και εξουδετέρωσε τους εναπομείναντες πυρήνες αντίστασης στα κατακτημένα εδάφη. Ωστόσο, ο περιορισμένος αριθμός των στρατευμάτων του τον υποχρέωσε να υπογράψει συμφωνίες ονομαστικής υποταγής με ορισμένους γότθους ευγενείς, κυρίους ορισμένων περιοχών. Η πιο γνωστή τέτοια συμφωνία ήταν με τον Θεοδομίρο, τον γότθο κύριο της Οριουέλα. Μέχρι το 780 μια ευρεία έκταση που περιλαμβάνει τις σημερινές Έλτσε, Αλικάντε και Λόρκα απόλαυσε περιφερειακή αυτονομία και ελεύθερη εκδήλωση της χριστιανικής λατρείας.
Προχωρώντας βορειότερα, ο Αμπνελαζίζ υπέταξε την ακτή του ισπανικού Λεβάντε. Στα δυτικά κατέλαβε τη Λισαβόνα και το Αλγκάρβε· μια αντίστοιχη με την Οριουέλα αυτονομία αποδόθηκε στην Κοΐμπρα.
Το 715 υπήρξε έτος δίχως πολεμική δραστηριότητα για τους μουσουλμάνους. Σκοπός ήταν η επαναφορά της οικονομικής δραστηριότητας και η συνέχιση της γεωργικής παραγωγής. Μερικοί γότθοι ευγενείς μεταστράφηκαν στο Ισλάμ με σκοπό να αποφύγουν τη φορολόγηση των αγαθών τους και να διατηρήσουν τις περιουσίες τους.
Η κίνηση του Αμπντελαζίζ να παντρευτεί την Εγιλόνδα, τη χήρα του Ροδερίχου, σε συνδυασμό με τις επαφές του με την εναπομείνασα βησιγοτθική ελίτ ερμηνεύτηκε από τη Δαμασκό ως προσπάθεια αυτονόμησης από την κεντρική εξουσία και δημιουργίας ενός κράτους υπό τον έλεγχό του. Μετά από συνωμοσία του αρχιστράτηγου και του κουνιάδου του, Αγιούμπ, ο βαλής του νέου κρατικού μορφώματος δολοφονήθηκε το καλοκαίρι του 715. Ο Αγιούμπ έμεινε για έξι μήνες υπεύθυνος των στρατευμάτων της Ιβηρικής.
Ο νέος κυβερνήτης, Αλ Χουρ, έφτασε με ενισχύσεις από το Χαλιφάτο και τον επόμενο χρόνο μετέφερε την πρωτεύουσα στην Κόρδοβα. Πολλοί βησιγότθοι ευγενείς, πιστοί πλέον στο νέο καθεστώς, επέστρεψαν στα κτήματά τους και ένας νέος φόρος χρήσης της γης επιβλήθηκε. Κόπηκε νέο νόμισμα από χρυσό, με δίγλωσσες επιγραφές στα αραβικά και τα λατινικά.
Προηγουμένως, ο Αλ-Χουρ είχε ειρηνοποιήσει τους Βάσκονες και είχε συμφωνήσει με την Πανπλόνα ένα καθεστώς αυτονομίας που διήρκεσε μέχρι το 732.
Η ολοκλήρωση της κατάκτησης
Το 718, ο χαλίφης Ομάρ Β΄ φαίνεται να αποφάσισε την εγκατάλειψη των κατακτημένων εδαφών της Ιβηρικής λόγω του μεγάλους κόστους συντήρησης των μουσουλμανικών στρατευμάτων και των ελάχιστων εσόδων που απέφεραν τα νέα εδάφη. Επίσης, οι ισχυρές εντάσεις μεταξύ των Βερβέρων και των Αράβων συνέβαλαν στις δυσκολίες διαχείρησης των κατακτήσεων. Εν τούτοις η κατοχή της Ιβηρικής συνεχίστηκε, και νέος κυβερνήτης ορίστηκε ο Αλ-Σαμ μπεν Μαλίκ (718-721). Τα εναπομείναντα λάφυρα μοιράστηκαν και ο μουσουλμανικός στρατός κατέκτησε τη Ναρμπόν και το Περπινιάν την άνοιξη του 720. Τον ίδιο χρόνο πιθανότατα πέθανε ο τελευταίος βησιγότθος βασιλιάς, Άρδο.
Η επίθεση των μουσουλμάνων δεν περιορίστηκε στα βησιγοτθικά εδάφη. Το 721 ο Αλ-Σαμ επιτέθηκε στην Τουλούζη και βρήκε το θάνατο στα χέρια του κόμη Εύδη της Ακουιτανίας. Ο ηττημένος μουσουλμανικός στρατός υπό τον Αλ-Γκαφίκι επέστρεψε στη Ναρμπόν. Ο νέος κυβερνήτης Ανμπάσα ιμπν Σουχαΐμ αλ-Καμπίμπι περιόρισε την επιθετική δραστηριότητα και για τρία χρόνια επικεντρώθηκε στην οικονομική ανασυγκρότηση των κατακτημένων εδαφών.
Το 724 ολοκλήρωσε την κατάκτηση του Βησιγοτθικού Βασιλείου με την είσοδό του στη Νιμ, την ανατολικότερη πόλη του. Προηγουμένως, μεταξύ 718 και 722 στα βουνά των Αστουριών, μια μικρή ομάδα χριστιανών ίδρυσε έναν ανεξάρτητο κρατικό πυρήνα που θα εξελίσσονταν στο Βασίλειο των Αστουριών, διορίζοντας τον ευγενή βησιγότθο Πελάγιο ως princeps. Στα πλαίσια της ένοπλης αντίστασης εντάσσεται και η πιθανολογούμενη μάχη της Κοβαδόνγκα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεμοι του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αλ-Άνταλους Κατηγορία:Συγκρούσεις του 8ου αιώνα Κατηγορία:Ιστορία της Ιβηρικής Χερσονήσου
Ντιναμό (Ουκρανία)
Η αθλητική κοινωνία Ντιναμό Ουκρανίας (ουκρανικά: Фізкультурно-спортивному товариству «Динамо» України) είναι αθλητική κοινωνία που ιδρύθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως μέρος της σοβιετικής αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Δημιουργήθηκε στις 31 του Οκτωβρίου του 1924 στο Χάρκοβο. Από εκείνη τη στιγμή το αθλητικό σωματείο παραμένει ως ένα από τα καλύτερα σωματεία στην Ουκρανία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Μεταξύ των έξι υφιστάμενων αθλητικών ενώσεων στην Ουκρανία, η Ντιναμό μπορεί να θεωρηθεί η κορυφαία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 από 245 αθλητές της Ουκρανίας, 125 εκπροσωπούσαν την Ντιναμό. Ογδόντα δύο αθλητές έχουν εκπροσοπήσει τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Σαράντα ένας στους 125 αθλητές ήταν από την πόλη του Κιέβου και της Περιφέρειας Ντονέτσκ. Μέλη της Ντιναμό αποτέλεσαν επίτιμοι σημαιοφόροι σε τελετές έναρξης και λήξης.
Ιστορία
Ο σύλλογος συστάθηκε κατά την εναρκτήρια διάσκεψη των εκπροσώπων των υπηρεσιών επιβολής του νόμου, της κρατικής ασφάλειας, της προστασίας των συνόρων και των εσωτερικών στρατευμάτων που έλαβε χώρα στο Χάρκοβο στις 31 Οκτωβρίου του 1924. Αρχικά η Ντιναμό Χάρκοβο χρηματοδοτήθηκε από το εργοστάσιο του Χαρκόβου «Серп і Маллет» που πρόσφατα είχε κρατικοποιηθεί και μετονοματεί από «Гельферих-Саде».
Το παράρτημα της Ντιναμό στο Κίεβο αρχικά χρηματοδοτήθηκε από το εργοστάσιο των Μπολσεβίκων (πρώην «Γκρέτερ και Κριβάνεκ»). Στις 11 Δεκεμβρίου του 1926 ιδρύθηκε η Ντιναμό Βίννιτσα. Στα χρόνια της ανεξαρτησίας, μεταξύ 1994 και 2010, 455 αθλητές εκπροσώπησαν την Ντιναμό σε Ολυμπιακούς Αγώνες και κέρδισαν 63 διαφορετικά μετάλλια (18 χρυσά, 18 ασημένια, 27 χάλκινα). Γενικά από το 1952 το σωματείο εκπροσωπήθηκε από 608 αθλητές, εκ των οποίων 142 κέρδισαν 164 μετάλλια (49 χρυσά, 49 ασημένια 66 χάλκινα).
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ουκρανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1924
Πετροθάλασσα Κρανιδίου Αργολίδας
Η Πετροθάλασσα (παλαιά ονομασία: Φλάμπουρα ) είναι παραθαλάσσιος οικισμός αλλά και παραλία στοω νομό Αργολίδας. Απέχει περίπου 7 χλμ. Ν. από το Κρανίδι (έδρα του δήμου) και 80 χλμ. ΝΑ. από το Ναύπλιο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στον τότε δήμο Κρανιδίου. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στη κοινότητα Κρανιδίου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Κρανιδίου του δήμου Ερμιονίδας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 177 κατοίκους. Το 2001 είχε πληθυσμό 343 κατοίκων.
Πληθυσμός
Ο οικισμός πρωτοαναγνωρίστηκε το 1981 και σημείωσε σημαντική αύξηση πληθυσμού μέχρι και το 2001. Το 2011 κατέγραψε μεγάλη μείωση.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο αλλά στη δημοτική ενότητα Ερμιόνης υπάρχει ο οικισμός Πετροθάλασσα Ερμιόνης καθώς και η βραχονησίδα Πετροθάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Θωμάς Καραπιπέρης
Ο Θωμάς Καραπιπέρης (- 12 Ιουλίου 1984), του Δημητρίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία. Άρχισε να πολιτεύεται από πολύ νωρίς με το Λαϊκό Κόμμα, το 1926 όμως χωρίς επιτυχία, συγκεντρώνοντας 732 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας το 1935 με το Λαϊκό Κόμμα. Ήταν και πάλι υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1946, όμως απέτυχε να εκλεγεί, με 4.345 ψήφους.
Πέθανε το 1984 και κηδεύτηκε στις 13 Ιουλίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ανεψιός του ήταν ο επίσης βουλευτής, Χρυσόστομος Καραπιπέρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Τρέβον Μπράιαντ
Ο Τρέβον Λεβάρ Μπράιαντ (γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1983), με το προσωνύμιο T, είναι Αμερικανός επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην παίχτης. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο του Μιζούρι.
Ερρίκος Ε΄ της Λεγκνίτσα
Ο Ερρίκος Ε΄ ο Παχύς, πολων. Henryk V Brzuchaty (π. 1248 - 22 Φεβρουαρίου 1296) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Γιάβορ (1273-96), της Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς (1278-96) και του Βρόκλαφ/Μπρέσλαου (1290-96).
Τρέβον Μπράιαντ
Ερασιτεχνική σταδιοδρομία
Ο Μπράιαντ φοίτησε στο Λύκειο Ντέβιντ Σταρ Τζόρνταν στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια όπου τον καθοδηγούσε ο Ρον Μάσι Σένιορ. Ήταν παναμερικανός Μακντόναλντς που έπαιζε κολεγιακό μπάσκετ υπό τον προπονητή Κουίν Σνάιντερ με τους Μιζούρι Τάιγκερς στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι από το 2000 έως το 2004. Ο Μπράιαντ συνέβαλε στην επιτυχία του Μιζούρι ως παίκτης κλειδί στα τέσσερα χρόνια του εκεί. Ο Μπράιαντ έκανε τέσσερα τρίποντα απέναντι στους Φάιτινγκ Ιλάιναϊ του Πανεπιστημίου του Ιλινόις στον αγώνα αντιπαλότητας Μιζού-Ιλάιναϊ στο Σεντ Λούις στην τελευταία του χρονιά.