cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος επεισοδίων τηλεοπτικής σειράς The Originals
Τα γεγονότα της σειράς διαδραματίζονται στη Νέα Ορλεάνη την οποία η οικογένεια Μάικλσον βοήθησε να κτιστεί πριν από χρόνια. Ο πρώτος κύκλος επικεντρώνεται κυρίως στους Κλάους (Τζόζεφ Μόργκαν), Ελάιτζα (Ντάνιελ Γκίλις) και Ρεμπέκα (Κλερ Χολτ), οι οποίοι μαθαίνουν στον πιλότο της σειράς, ο οποίος προβλήθηκε στις 25 Απριλίου 2013 «μέσα» στη σειρά The Vampire Diaries, πως η Χέιλι Μάρσαλ (Φίμπι Τόνκιν) περιμένει το παιδί του Κλάους. Έχοντας φύγει από την πόλη πολλά χρόνια πριν, επιστρέφοντας βρίσκουν τον Μαρσέλ (Τσαρλς Μάικλ Ντέιβις), τον προστατευόμενο γιο του Κλάους, να διοικεί την πόλη και η οικογένεια αποφασίζει να την πάρει πίσω. Η σειρά περιστρέφεται επίσης γύρω από τη σχέση μεταξύ των πρωταγωνιστών και άλλων υπερφυσικών όντων που ζουν στην πόλη, συμπεριλαμβανομένων και μαγισσών. Στον δεύτερο κύκλο, επιστρέφουν και τα άλλα δύο αδέλφια, ο Κολ (τον υποδύονται οι Ντάνιελ Σάρμαν και Ναθάνιελ Μπουζόλικ) και ο Φιν (τον υποδύονται οι Γιουσούφ Γκέιτγουντ και Κασπάρ Ζέιφερ).
Πλατεία Τραφάλγκαρ
Ιστορικό
center|thumb|800px|Πανοραμική άποψη της πλατείας Τραφάλγκαρ (2009)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου Κατηγορία:Πλατείες
Κατάλογος επεισοδίων τηλεοπτικής σειράς The Originals
Τον Μάιο του 2017, το The CW ανανέωσε τη σειρά για πέμπτο και τελευταίο κύκλο επεισοδίων, ο οποίος έκανε πρεμιέρα στις 18 Απριλίου 2018 και ολοκληρώθηκε την 1η Αυγούστου 2018. Συνολικά, κατά τη διάρκεια των πέντε κύκλων, προβλήθηκαν 92 επεισόδια.
External links
Επεισόδια Originals, The
Σαραχάρτ
Το Σαραχάρτ (Սարահարթ επίσης Σαραχάρτ' και Σαραάρτ, πρώην Γκιουλίντζα) είναι πόλη στην επαρχία Λορί της Αρμενίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Ericsson
Η Telefonaktiebolaget LM Ericsson (εμπορική επωνυμία Ericsson) είναι σουηδική πολυεθνική εταιρεία δικτύωσης και τηλεπικοινωνιών η οποία εδρεύει στη Στοκχόλμη. Η εταιρεία προσφέρει υπηρεσίες, λογισμικό και υποδομή στην πληροφορική και τηλεπικοινωνιακή τεχνολογία για παρόχους υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών, παραδοσιακές τηλεπικοινωνίες και εξοπλισμό δικτύωσης διαδικτυακού πρωτοκόλλου, κινητές και σταθερές ευρυζωνικές υπηρεσίες, υπηρεσίες υποστήριξης λειτουργιών και επιχειρήσεων, καλωδιακή τηλεόραση, συστήματα τηλεόρασης διαδικτυακού πρωτοκόλλου, συστήματα βίντεο και υπηρεσίες.
Το 2018, η Ericsson είχε μερίδιο 27% στην αγορά υποδομής κινητής δικτύωσης 2G/3G/4G.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων
Πάραλος και Ξάνθιππος
Ο Πάραλος και ο Ξάνθιππος ήταν οι δυο νόμιμοι γιοι του Περικλή. Ο Ξάνθιππος ήταν ο μεγαλύτερος και ο Πάραλος ήταν ο νεότερος, ενώ αποτελούσαν μέλος της οικογένειας των Αλκμεωνιδών. Ξάνθιππος ονομαζόταν και ο πατέρας του Περικλή, ενώ ο Πάραλος ονομάστηκε από την ιερή τριήρη και ναυαρχίδα του Αθηναϊκού στόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκμεωνίδες
Ροκκέττα Παλαφέα
Η Ροκκέττα Παλαφέα (ιταλικά: Rocchetta Palafea) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μεγάρχη Άρτας
Η Μεγάρχη είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 271 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 11 χλμ. από την πόλη της Άρτας. .
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Μεγάρχη υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Πέτα με έδρα το Πέτα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Μεγάρχη εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.
Ιστορία
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, η Μεγάρχη μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. thumb|left|430px|Η Μεγάρχη και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Μεγάρχη, από πλευρά ιδιοκτησίας, υπήρξε ιδιόκτητο χωριό και κατοικούσαν σε αυτή 23 χριστιανικές οικογένειες.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 100 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Μεγάρχη αποτελούσε μέρος του τμήματος Βρύσεως.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στη Μεγάρχη. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 15 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό του Τιμίου Προδρόμου, του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στη Μεγάρχη υπήρχε γραμματοδιδασκαλείο και φοιτούσαν σε αυτό περίπου 20 μαθητές. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι το χωριό παρήγαγε εξαιρετικής ποιότητας καπνά.
Η οριστική απελευθέρωση της Μεγάρχης έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεγαρχη Αρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Αρχιμάστορας Σόλνες
Ο Αρχιμάστορας Σόλνες (νορβηγικά: Bygmester Solness) είναι θεατρικό έργο του Ερρίκου Ίψεν. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1892 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και πιο αποκαλυπτικά έργα του.
Πλοκή
Ο Χάλβαρντ Σόλνες είναι ένας μεσήλικας άνδρας και αρχιμάστορας σε μια μικρή πόλη στη Νορβηγία, ο οποίος έχει γίνει επιτυχημένος αρχιτέκτονας και χαίρει της αναγνώρισης στον τόπο του. Μια μέρα που τον είχε επισκεφτεί ο φίλος του, ο γιατρός Χέρνταλ, ο Σόλνες δέχεται επίσκεψη από τη Χίλντα Βάνγκελ, μία 23χρονη γυναίκα, την οποία αναγνωρίζει ο γιατρός Χέρνταλ από ένα πρόσφατο ταξίδι που είχε κάνει. Ο γιατρός φεύγει και ο Σόλνες μένει μόνος του με τη Χίλντα, και εκείνη του υπενθυμίζει ότι δεν είναι ξένοι - έχουν συναντηθεί προηγουμένως στην πόλη της πριν από 10 χρόνια, όταν εκείνη ήταν 13 ετών. Όταν ο Σόλνες δεν ανταποκρίνεται αμέσως, του θυμίζει ότι σε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, την είχε προσεγγίσει ερωτικά και της είχε υποσχεθεί ένα «βασίλειο», τα οποία εκείνη τότε πίστευε. Εκείνος τα αρνείται όλα. Η Χίλντα τον πείθει όμως σταδιακά, ότι μπορεί να τον βοηθήσει με τα καθήκοντα του σπιτιού και έτσι εκείνος την παίρνει στο σπίτι του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του 'Ιψεν
Όνι (γράμμα)
Το Όνι (ασομταβρούλι Ⴍ, νουσκούρι ⴍ, μχεντρούλι ო) είναι το 16ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.
Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης έχει αξία 70.
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ουζμπεκιστάν
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά: Alisher Navoiy nomidagi O'zbekiston Milliy kutubxonasi) είναι η εθνική βιβλιοθήκη, το νομικό αποθετήριο και η βιβλιοθήκη πνευματικής ιδιοκτησίας του Ουζμπεκιστάν, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Τασκένδη.
Όνι (γράμμα)
Το Όνι αντιπροσωπεύει τον ήχο, όπως και την προφορά του o στην λέξη "law".
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ουζμπεκιστάν
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη άνοιξε τον Μάιο του 1870 ως δημόσια βιβλιοθήκη. Η αρχική συλλογή της απαρτιζόταν από 2200 τόμους που είχε λάβει από δωρεές ιδρυμάτων όπως το Υπουργείο Παιδείας και η Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία. Ο κυβερνήτης του Τουρκεστάν ζήτησε τότε από τις ρωσικές κοινότητες να βοηθήσουν στην ίδρυσή της στις 16 Αυγούστου 1867. Το 1920 έλαβε το καθεστώς της κρατικής βιβλιοθήκης. Στις 12 Απριλίου 2002, το Συμβούλιο Υπουργών του Ουζμπεκιστάν εξέδωσε ψήφισμα σχετικά με την ίδρυση της Εθνικής Βιβλιοθήκης που φέρει το όνομα του Ali Sher Nizamaddin Nawoi. Η βιβλιοθήκη είναι μέλος διεθνών οργανισμών βιβλιοθηκών, όπως η IFLA, η Eurasian Library Association και άλλοι.
Όνι (γράμμα)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωργιανό αλφάβητο
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ουζμπεκιστάν
Συλλογές
Η συλλογή των 2200 τόμων κατά την ίδρυσή της αυξήθηκε και το 1925 έφτασε τους 140.000 τόμους. Από το 1920 η βιβλιοθήκη είχε το δικαίωμα να λαμβάνει υποχρεωτικά αντίγραφα των δημοσιεύσεων από το Τουρκεστάν. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, για να συμπληρώσει τη συλλογή της, η βιβλιοθήκη συνεργάστηκε με βιβλιοθήκες από τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, την Πολωνία, τη Ρουμανία και την Τσεχοσλοβακία, τη Μεγάλη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, την Ιαπωνία και άλλες. Οι δωρεές εισέρεαν από τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Το 1948 ιδρύθηκε το τμήμα σπάνιων και παλαιών βιβλίων, το οποίο περιλαμβάνει περισσότερους από 2000 τόμους. Διαθέτει πάνω από 16.000 τόμους πολύτιμων εντύπων και χειρογράφων[3], ενώ η συνολική συλλογή ανέρχεται σε 250.000 τόμους. Σήμερα (2011), η συλλογή της βιβλιοθήκης αριθμεί 10 εκατομμύρια τόμους.
Κτίριο
Το 1948, η βιβλιοθήκη απέκτησε ένα νέο τριώροφο κτίριο με αναγνωστήριο για 350 αναγνώστες. Το 2011 εγκαινιάστηκε στο κέντρο της Τασκένδης μια νέα βιβλιοθήκη 38.000 τ.μ., σχεδιασμένη από τον M.G. Burlakov. Το κτίριο περιλάμβανε 13 αίθουσες ανάγνωσης, πάνω από 200 τερματικά υπολογιστών για το κοινό και ένα συνεδριακό κέντρο 1.200 θέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Ουζμπεκιστάν Ο
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1996
Τα 22α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Σαν Νταμιάνο ντ'Άστι
Το Σαν Νταμιάνο ντ'Άστι (ιταλικά: San Damiano d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κάρολος Αλέξανδρος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Ο Κάρολος-Αλέξανδρος, γερμ. Karl-Alexander (24 Φεβρουαρίου 1736 - 5 Ιανουαρίου 1806) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούρου-Άνσμπαχ (1757-91) και του Βρανδεμβούργου-Μάυροϊτ (1769-91).
Βιογραφία
Το 1791 πώλησε το μαργραβάτο του Άνσμπαχ στον βασιλιά της Πρωσίας, του πρεσβύτερου κλάδου. Το 1806 απεβίωσε στο πάρκο Μπένχαμ στο Σπέεν σε ηλικία 70 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1754 τη Φρειδερίκη-Καρολίνα των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου-Ιωσία δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Το 1791 απεβίωσε η Φρειδερίκη-Καρολίνα και ο Κάρολος-Αλέξανδρος έκανε οκτώ μήνες μετά, το ίδιο έτος, δεύτερο γάμο με τη λαίδη Ελισάβετ Κράβεν, κόρη του Αυγούστου 4ου κόμη του Μπέρκλεϋ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Ροκκέττα Τάναρο
Η Ροκκέττα Τάναρο (ιταλικά: Rocchetta Tanaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Σεραφείμ Καρασάββας
Ο Σεραφείμ Καρασάββας (23 Μαρτίου 1917 - 5 Δεκεμβρίου 2014) του Παντελή, ήταν Έλληνας δικηγόρος και αντιστασιακός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την Αριστερά.
Σταδιοδρομία
Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην Κοζάνη με την ΕΔΑ. Ήταν επίσης πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης πριν θεσμοθετηθεί το αξίωμα του Αντιδημάρχου.
Από το 1974 ως το 1975 ήταν μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
Απέκτησε 1 κόρη από το γάμο του με την Ελευθερία Χαραλαμπίδου.
Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης
Κυβερνείο Φαρουανίγια
Το Κυβερνείο Φαρουανίγια (محافظة الفروانية Muḥāfaẓat al-Farwānīyah) είναι το πιο πυκνοκατοικημένο από τα έξι κυβερνεία του Κουβέιτ και σε αυτό πραγματοποιείται σημαντικό μέρος των εμπορικών δραστηριοτήτων της χώρας. Τον Μάιο του 2014, Κυβερνήτης ήταν ο Φαϊσάλ Χ. Μ. Αλ-Σαμπάχ. Έχει έκταση 190 τ.χλμ και, σύμφωνα με στοιχεία του Ιουνίου 2017, 1.169.312 κατοίκους. Αποτελείται από τις εξής περιοχές:
Αθλητισμός
Η Αλ Τανταμόν ΣΚ, η οποία εδρεύει στο κυβερνείο, έχει κερδίσει το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου τρεις φορές.
Παραπομπές
Φαρουανιγια
Σαν Τζόρτζο Σκαράμπι
Το Σαν Τζόρτζο Σκαράμπι (ιταλικά: San Giorgio Scarampi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Demonaz Doom Occulta
Immortal
Αφού αποχώρησε από τους Old Funeral το 1989, ο Χάραλντ Νέιβνταλ σχημάτισε το death metal γκρουπ Amputation. Το 1991, έχοντας αλλάξει το στυλ τους σε black metal και έχοντας πλέον σχηματίσει τους Immortal ο τραγουδιστής και μπασίστας Abbath, ο κιθαρίστας Demonaz και ο ντράμερ Armagedda κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP και το 1992 το πρώτο τους άλμπουμ, Diabolical Fullmoon Mysticism. Μετά την αποχώρηση του Armagedda ο Abbath ανέλαβε και τα ντραμς μέχρι το άλμπουμ Blizzard Beasts του 1997, το οποίο παρουσίασε τον ντράμερ Horgh-ο οποίος παραμένει στο γκρουπ μέχρι και σήμερα. Αυτό ήταν και το τελευταίο άλμπουμ με τον Νέιβνταλ, καθώς η τενοντίτιδά του δεν του επέτρεπε να παίξει κιθάρα στην ταχύτητα που χρειαζόταν η μουσική των Immortal. Συνέχισε, ωστόσο, να γράφει τους στίχους για όλα τα άλμπουμ της μπάντας και έχει εμφανιστεί σε όλα τα μουσικά βίντεο.
Το 2015 ο Abbath αποχώρησε έπειτα από δικαστική μάχη για τα δικαιώματα της μπάντας και δήλωσε τη διάλυση του συγκροτήματος. Οι Immortal, ωστόσο, αποφάσισαν να συνεχίσουν χωρίς αυτόν. Ο ντράμερ Horgh και ο μπασίστας Apollyon, μαζί με τον Νέιβνταλ που επέστρεψε ως κιθαρίστας και τραγουδιστής, ετοιμάζουν τον νέο τους δίσκο.
Άλλα
Ο Νέιβνταλ είναι στιχουργός για τα συγκροτήματα Immortal, I και για το προσωπικό του σχήμα.
Θέματα στίχων
Αντίθετα από συνηθισμένα black metal θέματα, οι στίχοι του Νέινταλ επικεντρώνονται σε θέματα όπως παγωμένα τοπία. Για έμπνευση κάνει περίπατους στην εξοχή, κοντά στο Μπέργκεν.
Δισκογραφία
Με τους Immortal:
Σόλο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί μουσικοί
Τσεχοσλοβάκικο λυκόσκυλο
thumb|Τυπικό αρσενικό Το Τσεχοσλοβάκικο λυκόσκυλο (τσέχικα: Československý vlčák, σλοβάκικα: Československý vlčiak) είναι μια σχετικά νέα φυλή σκύλου που εντοπίζεται η αρχική του προέλευση σε ένα πείραμα που πραγματοποιήθηκε το 1955 στην Τσεχοσλοβακία. Μετά την αρχική αναπαραγωγή των Γερμανικών Ποιμενικών Σκύλων από γραμμές αίματος με τους Καρπάθιους λύκους (Canis lupus lupus), δουλεύτηκε ένα σχέδιο για να δημιουργηθεί μια φυλή που θα έχει την ιδιοσυγκρασία, τη νοοτροπία της αγέλης και την εκπαιδευσιμότητα του Γερμανικού Ποιμενικού Σκύλου και τη δύναμη, τη σωματοδομή, και την αντοχή του Καρπάθιου λύκου.
Η φυλή κατασκευάστηκε ως σκυλιά επίθεσης για χρήση σε στρατιωτικές ειδικές επιχειρήσεις που πραγματοποιούνταν από τις τσεχοσλοβάκικες ειδικές δυνάμεις καταδρομέων, αλλά χρησιμοποιήθηκαν αργότερα στην αναζήτηση και διάσωση, για σκύλοι φύλακες, για εντοπισμό, για τα κοπάδια, για την ευκινησία τους, για την υπακοή τους, για το κυνήγι και για να σέρνουν κάρα στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως εθνική φυλή στην Τσεχοσλοβακία το 1982 και αναγνωρίστηκε επισήμως ως φυλή από τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία (Fédération Cynologique Internationale, FCI) το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Μπόρις Μπέκερ
Ο Μπόρις Φραντς Μπέκερ (Boris Franz Becker, 22 Νοεμβρίου 1967) είναι Γερμανός πρώην αθλητής της αντισφαίρισης και oλυμπιονίκης. Κέρδισε σε συνολικά 49 διοργανώσεις στο μονό - εκ των οποίων έξι Grand Slam, μεταξύ αυτών σε τρία Γουίμπλεντον - καθώς και 15 τίτλους στο διπλό. Ήταν για δώδεκα εβδομάδες πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη και είναι μέχρι σήμερα ο νεότερος νικητής στο Γουίμπλεντον στην ιστορία της διοργάνωσης. Το 1985 έγινε ο πρώτος Γερμανός στο σύγχρονο τένις, ο οποίος κέρδισε τίτλο Grand Slam στο μονό. Από το 2013 έως το 2016 ήταν ο προπονητής του Νόβακ Τζόκοβιτς.
Ο Μπέκερ σήμερα είναι επιχειρηματίας στον κλάδο του επαγγελματικού πόκερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον
Live From The Jungle
Το Live from the Jungle είναι το δεύτερο EP του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ιαπωνία το 1988.
Σχετικά
Ο τίτλος του δίσκου δεν έχει προσδιοριστεί ακριβώς. Φαίνεται να φέρει το όνομα του συγκροτήματος, αφού μόνο η φράση Guns N' Roses αναγράφεται στο εξώφυλλο. Ωστόσο αναφέρεται συχνά ως Live from the Jungle. Αυτό συμβαίνει γιατί το ιαπωνικό αυτοκόλλητο φέρει την φράση "ライブ・フロム・ザ・ジャングル ガンズ・アンド・ローゼズ", δηλαδή "Live from the jungle: Guns n' Roses".
Άγιος Πολύευκτος
Δύο άγιοι του Χριστιανισμού αναφέρονται με το όνομα Πολύευκτος, οι εξής:
Live From The Jungle
Σχετικά
Το εξώφυλλο είναι το αυθεντικό έργο που σχεδιάστηκε για το δίσκο Appetite for Destruction.
Άγιος Πολύευκτος
Με το όνομα αυτό μπορεί κάποιος να αναφέρεται και στον:
Live From The Jungle
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Guns N' Roses Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
Κβάρελι
Η περιοχή του Κβαρέλι αποτελεί το κέντρο της οινοπαραγωγής της Καχετίας και η ίδια η πόλη είναι γνωστή για την ημίγλυκη ποικιλία κόκκινου κρασιού κιντζμαράουλι, που παράγεται από την ποικιλία σταφυλιού σαπεράβι.
Στην πόλη γεννήθηκαν ο σημαντικός συγγραφέας, ποιητής και εθνική μορφή της Γεωργίας Ιλιά Τσαβτσαβάτζε (1837-1907), καθώς και ο θεατρικός σκηνοθέτης Κονσταντίνε Μαρτζανισβίλι (1872-1933). Η οικία του Τσαβτσαβάτζε στο Κβάρελι διατηρείται ως μουσείο.
Γιακούπ Τσελεμπή
Ο Ηγεμόνας Γιακούπ Τσελεμπή (Οθ. Τούρκικα:الأمير يعقوب جلبي) (Τούρκικα: Şehzade Yakub Çelebi, 1359 - Ιούνιος 1389) ήταν γιος του σουλτάνου Μουράτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Γιακούπ γεννήθηκε το 1359 στην Προύσα, και ήταν γιος του σουλτάνου Μουράτ Α΄ και της συζύγου του Φουλντανέ Χατούν. Ο Γιακούπ συμμετείχε ενεργά στις στρατιωτικές εκστρατείες του πατέρα του. Τον Ιούνιο του 1389, ο Γιακούπ συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του, τον πρίγκηπα Βαγιαζήτ, στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου, γεγονός που αποδείχθηκε μοιραίο. Πέθανε το 1389 στο Κόσοβο σε ηλικία 30 ετών. Θάφτηκε στο Τουρμπέ Μουράτ Α΄ στην Προύσα.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί
Το Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί (Brutti, sporchi e cattivi) είναι ταινία του 1976 σε σκηνοθεσία του Έττορε Σκόλα, με πρωταγωνιστή τον Νίνο Μανφρέντι.
Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκονται τα προάστια της Ρώμης με τις παράγκες τους στις αρχές της δεκαετίας του ’70, σε μια αδυσώπητη περιγραφή όλης της αθλιότητάς τους, ηθικής και υλικής.
Η ταινία κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο 29ο Φεστιβάλ των Καννών. Σύσσωμη η κριτική αναγνώρισε τη σπουδαία ερμηνεία του Νίνο Μανφρέντι, ο οποίος κατάφερε να σκιαγραφήσει τον χαρακτήρα του Τζατσίντο «με εξαιρετικό μέτρο και λεπτότητα».
Υπόθεση
Προάστια της Ρώμης, αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα: η καθημερινή ζωή μιας οικογένειας (περίπου είκοσι πέντε άτομα, μεταξύ των οποίων γονείς, παιδιά, σύζυγοι, εραστές, εγγόνια και μια γιαγιά) εκτυλίσσεται μέσα στη φτώχεια μιας παραγκούπολης. Αρχηγός όλων είναι ο γέρος Τζατσίντο Ματσατέλα: με καταγωγή από την Απουλία (της οποίας την προφορά διατηρεί ακόμα), μονόφθαλμος, δεσποτικός και αναξιόπιστος, συμπεριφέρεται σε συγγενείς και γείτονες σαν να ήταν ζώα.
Η ταινία ξεκινά με την μικρότερη της οικογένειας, η οποία κάθε μέρα, τα χαράματα, σηκώνεται και πάει να γεμίσει κουβάδες με νερό για την οικογένεια και ενώ περιμένει παίζει κουτσό.
Σιγά σιγά ξυπνάν και τα μέλη της υπόλοιπης οικογένειας για να πάνε, όπως κάθε μέρα, να βγάλουν δυο δεκάρες, αν και λίγοι από αυτούς το κάνουν με έντιμο τρόπο.
Μεγάλη γιορτή για όλη την οικογένεια είναι η μέρα της πληρωμής της σύνταξης της γιαγιάς. Σαν μια άγρια φυλή, όλοι μαζί πηγαίνουν να την εισπράξουν, βάζοντας τα μικρότερα παιδιά να σπρώχνουν το καροτσάκι της ηλικιωμένης γυναίκας. Από τη στιγμή όμως που το χρήμα είναι στα χέρια τους, γίνεται η μοιρασιά και ο καθένας παίρνει το δρόμο του, αφήνοντας την ηλικιωμένη (η οποία πλέον είναι άχρηστη μέχρι την επόμενη σύνταξη) μόνη της με τα παιδιά στα οποία έχει ανατεθεί να την επιστρέψουν στο σπίτι.
Ο Τζατσίντο επανέρχεται δριμύτερος και μια μέρα ερωτεύεται μια εύσωμη ναπολετάνα πόρνη, την Ίζιντε, με την οποία αρχίζει να κατασπαταλάει τα χρήματά του και την οποία κουβαλάει στο σπίτι, εξοργίζοντας έτσι τη γυναίκα του. Αυτή, για να ξεπλύνει την προσβολή, οργανώνει την δολοφονία του Τζατσίντο σε συνεργασία με όλους τους συγγενείς, της μητέρας του συμπεριλαμβανομένης (αρχικά η γυναίκα εκλιπαρεί να μην σκοτώσουν τον γιο της, αλλά όταν της εξηγούν ότι θα τον σκοτώσουν για να του πάρουν τα λεφτά, αμέσως συμφωνεί κι αυτή). Το σχέδιο είναι απλό· οργανώνουν το τραπέζι για την βάφτιση ενός από τα εγγόνια του, στο οποίο αυτός και η πόρνη είναι οι τιμώμενοι καλεσμένοι· στο πιάτο του όμως έχουν βάλει άφθονο ποντικοφάρμακο. Όταν αντιλαμβάνεται τι γίνεται, καταφέρνει να τη γλυτώσει· χάρις σε μια τρόμπα ποδηλάτου με την οποία καταπίνει θαλασσινό νερό, καταφέρνει να κάνει εμετό το υπόλοιπο της μακαρονάδας και να σωθεί.
Αφού έχει πλέον ξαναβρεί τη φόρμα του, προκειμένου να αποκτήσει ένα παλιό κάμπριο πουλάει (εν αγνοία όλων) την παράγκα σε έναν άλλον «κυνηγημένο», ο οποίος εμφανίζεται μαζί με την οικογένειά του (πιο πολυάριθμη ακόμη και από εκείνη του Τζατσίντο), για να καταλάβει νόμιμα την κατοικία. Εν μέσω μιας συμπλοκής μεταξύ των δύο οικογενειών, καταφθάνει ο Τζατσίντο με το αυτοκίνητο και καταστρέφει κατά λάθος –λόγω απειρίας στην οδήγηση– την παράγκα.
Στο τέλος βλέπουμε συγκεντρωμένες τις δύο οικογένειες στην παράγκα που έχει εντωμεταξύ επιδιορθωθεί και τον Τζατσίντο να απειλεί να διώξει τους πάντες αφού έχει βρει τα χρήματα, τα οποία θα τα ασφαλίσει διά παντός κλείνοντάς τα με γύψο στο χέρι του.
Η ταινία τελειώνει με την ίδια σχεδόν σκηνή που βλέπουμε στην αρχή, με το κοριτσάκι που πάει να γεμίσει τους κουβάδες με το νερό. Καθώς όμως παίζει κουτσό, φαίνεται τώρα σε προφίλ η κοιλιά της που έχει μεγαλώσει. Κάποιος, είτε από την οικογένειά της είτε ένας από τους καινούριους ενοίκους του σπιτιού, την έχει αφήσει έγκυο.
Κριτική
Λίγο μετά την έξοδο της ταινίας στους κινηματογράφους έγραφε ο Αλμπέρτο Μοράβια: «...σε αυτήν την αξιόλογη ταινία, η επιμονή στις αισχρές και αποκρουστικές φυσικές λεπτομέρειες θα μπορούσε να μας κάνει να μιλήσουμε χωρίς δισταγμό για έναν νέο αισθητισμό, σύμφωνο με τη σύγχρονη εποχή, που έρχεται να προστεθεί στους τόσους που δεν υπάρχουν πια: τον αισθητισμό του «βίαιου», του «βρώμικου» και του «κακού». Και οπωσδήποτε είμαστε σε ένα περιβάλλον μάλλον απαθούς παρατήρησης, παρά δραματικής παρέμβασης».
Πού γυρίστηκε
Η ταινία είναι γυρισμένη σχεδόν αποκλειστικά στη Ρώμη, στην περιοχή του Μόντε Τσότσι, (από την ονομασία της εξοχικής κατοικίας της οικογένειας Τσότσι, ακριβώς μετά την Γεωπονική Σχολή της οδού Ντομίτσια Λουτσίλα)· έτσι εξηγείται και η θέα προς τον τρούλο του Αγίου Πέτρου και την οδό Ολύμπικα. Η περιοχή, μέχρι το 1977, ήταν στην κυριολεξία κατειλημένη από παράγκες γεμάτες από «ξεστρατισμένους» και εργάτες που εργάζονταν στα εργοτάξια των οδών Μπάλντο ντέλι Ουμπάλντι και Μποτσέα. Στη σκηνή κατά την οποία η γιαγιά πάει να πάρει την σύνταξή της, διακρίνεται καθαρά το γνωστό Μέγαρο του Ταχυδρομείου του Ανταλμπέρτο Λίμπερα στην οδό Μαρμοράτα, σκηνικό που δεν μπορεί να γίνει εύκολα πιστευτό μιας και πρόκειται για μια περιοχή της Ρώμης που απέχει πολύ από το Τριομφάλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Κομέντια αλ'ιταλιάνα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Έττορε Σκόλα Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία
Σαν Μαρτίνο Αλφιέρι
Το Σαν Μαρτίνο Αλφιέρι (ιταλικά: San Martino Alfieri) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Σαν Μαρτσάνο Ολιβέτο
Το Σαν Μαρτσάνο Ολιβέτο (ιταλικά: San Marzano Oliveto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Τκιμπούλι
Το Τκιμπούλι (γεωργ. ტყიბული) είναι μικρή πόλη και δήμος της κεντρικής Γεωργίας, στην περιφέρεια της Ιμερετίας, με πληθυσμό 9.770 κατοίκους στην απογραφή του 2014 (μια μεγάλη μείωση κατά 56% από το 1989). Θεωρούμενο ορεινή πόλη, είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Νακεράλα, σε υψόμετρο 590 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου του 42°21΄ Βόρειο πλάτος και 45°49΄ Ανατολικό μήκος. Παλιά η πόλη ήταν κέντρο εξορύξεως γαιανθράκων, αλλά δεν υπάρχουν πλέον ανθρακωρυχεία σε λειτουργία. Το Τκιμπούλι διαρρέεται από τον μικρό ομώνυμο ποταμό Τκιμπούλα και βρίσκεται ανάμεσα σε δύο τεχνητές λίμνες.
Τα ανθρακωρυχεία αποτελούσαν βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας, καθώς παρείχαν τη μόνη πηγή εισοδήματος για 1.500 εργαζόμενους και τις οικογένειές τους. Ωστόσο, εξαιτίας των απαρχαιωμένων και ακατάλληλων κανόνων ασφαλείας, υπήρξαν αρκετά θανατηφόρα δυστυχήματα στα ανθρακωρυχεία του Τκιμπούλι, με αποτέλεσμα σε ένα έτος, το 2018, να σκοτωθούν σε αυτά 16 άνθρωποι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τκιμπουλι
Βιττόρια Αγκανούρ-Πομπίλι
Η Βιττόρια Αγκανούρ (ιταλ. Vittoria Aganoor, αρμεν. Վիկտորիա Աղանուր, 26 Μαΐου 1855 – 9 Απριλίου 1910) ήταν Ιταλίδα ποιήτρια με αρμενική καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της. Ο σύζυγός της Γκουίντο Πομπίλι ήταν βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Βιττόρια γεννήθηκε στην Πάδοβα και ήταν το έβδομο τέκνο του Εντοάρντο Αγκανούρ και της Τζουζεππίνα Πατσίνι. Η οικογένεια του πατέρα της ανήκε στην αρμενική αριστοκρατία και είχε εγκατασταθεί στην Περσία από τον 11ο αιώνα. Αιώνες αργότερα, με συμβουλή των Μεχιταριστών Πατέρων, η οικογένεια μετανάστευσε στο Παρίσι. Εκεί ίδρυσε ένα αξιόλογο εκπαιδευτικό ίδρυμα για την αρμενική διασπορά, το Κολέγιο Ραφαέλ.
Οι γονείς της Βιττόρια παντρεύτηκαν το 1847 και εγκαταστάθηκαν στην Πάδοβα, στον «Οίκο των Αρμενίων» στο Πράτο ντελλα Βάλλε. Εκεί μεγάλωσαν η Βιττόρια και οι 4 αδελφές της.
Ο σύζυγός της, συντετριμμένος από τον θάνατό της, αυτοκτόνησε λίγο αργότερα δίπλα στη σορό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ποιήτριες
Σαν Πάολο Σολμπρίτο
Το Σαν Πάολο Σολμπρίτο (ιταλικά: San Paolo Solbrito) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Θέμα Πελοποννήσου
Το Θέμα της Πελοποννήσου ήταν διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που περιελάμβανε την Πελοπόννησο. Ιδρύθηκε περίπου στο 800 και η πρωτεύουσά του ήταν η Κόρινθος, έπειτα η Μονεμβάσια και τέλος ο Μυστράς.
Ιστορική αναδρομή
Μέχρι τον 7ο αιώνα, οι περιοχές της Πελοποννήσου που ήταν κάτω από τον έλεγχο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν μέρος του θέματος της Ελλάδος. Κατά το 800 όμως, το θέμα αυτό χωρίστηκε. Το όνομα «Θέμα της Ελλάδος» κρατήθηκε για τα εδάφη της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας ενώ η Πελοπόννησος έγινε ένα χωριστό θέμα. Ο πρώτος γνωστός στρατηγός (διοικητής ενός θέματος) της Πελοποννήσου ήταν ο Λέων Σκληρός, που αναφέρεται είτε το 805 ή το 811. Ίσως δε να ήταν και ο πρώτος κάτοχος της στρατηγείας Πελοποννήσου. Η ίδρυση χωριστού θέματος είχε άμεση σχέση με την επανάκτηση του ελέγχου από την κυβέρνηση της αυτοκρατορίας από τα σλαβικά φύλα (βλ. τους Εζερίτες και τους Μηλιγγούς) καθώς και με την εγκατάσταση Ελλήνων εποίκων από την Ιταλία και τη Μικρά Ασία.
Ο στρατηγός της Πελοποννήσου θεωρούνταν πρώτος τη τάξει ανάμεσα στους διοικητές των "δυτικών", δηλ. των ευρωπαϊκών θεμάτων. Βασικός του ρόλος ήταν ο έλεγχος των υποτελών σλαβικών φύλων της ενδοχώρας και η άμυνα ενάντια στις αραβικές επιδρομές, που ήταν ιδιαίτερα συχνές τον ένατο και δέκατο αιώνα. Μεταξύ των υφισταμένων του αξιωματούχων βρισκόταν και ένας τουρμάρχης «της παραλίου» που διοικούσε μια ναυτική μοίρα από τέσσερα χελάνδια. Μετά τη βυζαντινή ανακατάληψη της Κρήτης το 961 και την κατάλυση του πειρατικού εμιράτου του Χάνδακα, η Πελοπόννησος, απαλλαγμένη από τις αραβικές επιδρομές, γνώρισε μια περίοδο μεγάλης άνθησης.
Μετά το τέλος του 10ου αιώνα, η Πελοπόννησος συχνά διοικούνταν από κοινού με το θέμα Ελλάδος. Κατά τον 11ο αιώνα, και οι δυο επαρχίες διοικούνταν από τον μέγα δούκα, τον ανώτατο διοικητή του Βυζαντινού στόλου. Η Πελοπόννησος έμεινε υπό τον έλεγχο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της αρχές του 13ου αιώνα, όταν καταλήφθηκε από τους Λατίνους, κατά τα γεγονότα που ακολούθησαν την Τέταρτη Σταυροφορία, οπότε οι Σταυροφόροι με αρχηγό τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη σχημάτισαν το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι παρακάτω :
Συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Η κυβέρνηση Βενιζέλου του 1917 κήρυξε και επίσημα τον πόλεμο στις Κεντρικές Αυτοκρατορίες τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ενώ ο ελληνικός στρατός είχε ήδη αρχίσει να πολεμά στο Μακεδονικό μέτωπο, καταγάγοντας σημαντικές νίκες, με σημαντικότερη αυτή της μάχης του Σκρα, τον Μάιο του 1918.
Θέμα Πελοποννήσου
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Πελοπόννησος Πελοποννησου
Συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Η Ελλάδα λίγο πριν την έναρξη του πολέμου
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρήκε την Ελλάδα με μια σειρά σημαντικών ζητημάτων να εκρεμμούν.
Στρατιωτική εισβολή της Βουλγαρίας στην Ανατολική Μακεδονία
Τον Αύγουστο του 1916, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μονάδες της 7ης Βουλγαρικής Μεραρχίας κατέλαβαν πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας.
Η επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στον Πόλεμο
μικρογραφία|250x250εσ|Ελληνική προπαγανδιστική [[αφίσα από τον Α΄ Παγκ. Πόλεμο, τυπωμένη στο λιθογραφείο Λουρόπουλου & Λουμάκη (Αθήνα).]] Η ενεργός συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, στο πλευρό των συμμάχων έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα τη θριαμβευτική νίκη κατά των Γερμανοβουλγάρων στα υψώματα του Σκρα στις 30 Μαΐου 1918 και τη συμμετοχή των Ελληνικών δυνάμεων στην τελική επίθεση και διάσπαση του μετώπου, το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Η συνθηκολόγηση, τέλος, της Γερμανίας στις 11 Νοεμβρίου 1918, θέτει τέλος στο Μεγάλο Πόλεμο που διήρκεσε τέσσερα έτη και αιματοκύλησε την Ευρώπη.
Παρά την καθυστερημένη είσοδο της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι απώλειες του Ελληνικού Στρατού ήταν βαριές, με 496 αξιωματικούς και 23.834 οπλίτες νεκρούς και αγνοούμενους.
Τα αποτελέσματα του Πολέμου για την Ελλάδα
thumb|right|250px|Το Διασυμμαχικό ([[Ελλάς, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Γαλλία και Σερβία) Μνημείο Διάσπασης Μακεδονικού Μετώπου στα Λατόμι κατά την 94η επέτειο]] Η εξωτερική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής της.
Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 1919. Σκοπός της Διάσκεψης ήταν ο διακανονισμός των διαφορών και εκκρεμοτήτων που προέκυπταν μεταξύ νικητών και ηττημένων.
Ο Βενιζέλος για λόγους εθνικής σκοπιμότητος υπάκουσε στην πρόταση των Συμμάχων να συμμετάσχει και η Ελλάδα με εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία, προκειμένου να εμποδιστούν οι Μπολσεβίκοι μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στην περιοχή.
Η Συνθήκη των Σεβρών (1920) παραχωρούσε στην Ελλάδα τη Δυτική και Ανατολική Θράκη, τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο, επικύρωνε την κυριαρχία της στα άλλα νησιά του Αιγαίου που κατείχε από το 1913 και εμπιστευόταν τη διοίκηση της περιοχής της Σμύρνης στο ελληνικό κράτος, με ρόλο τοποτηρητή για τη δημόσια τάξη στην Ιωνία. Οι κάτοικοι της περιοχής θα καλούνταν σύμφωνα με την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών, μετά από πέντε έτη να δηλώσουν αν προτιμούν την Ένωση με την Ελλάδα ή την παραμονή τους στην Τουρκία. Η Βόρεια Ήπειρος ενσωματωνόταν στο ιδρυόμενο αλβανικό κράτος, ουσιαστικά προτεκτοράτο της Ιταλίας, η οποία όμως παραχωρούσε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα εκτός της Ρόδου. (Η συμφωνία ακυρώθηκε από την Ιταλία το 1922.)
Το 1913 είχε προωθήσει με τη Συνθήκη του Λονδίνου και του Βουκουρεστίου τα σύνορα της Ελλάδας ώστε να συμπεριλάβουν τη Μακεδονία και την Ήπειρο. Είχε εξασφαλίσει την Κρήτη και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Τώρα, το 1920, με τη Συνθήκη των Σεβρών έδινε στην Ελλάδα τη Θράκη και δημιουργούσε βασικές προϋποθέσεις για την παραχώρηση τμήματος της Μικράς Ασίας στην Ελληνική επικράτεια μετά την παρέλευση πενταετίας.
Η Ελλάδα πανηγύριζε για τη δημιουργία του κράτους «των πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων».
Παρ' όλα αυτά, ο φανατισμός εξακολουθούσε να δημιουργεί βαθύ χάσμα μεταξύ των αντιπάλων πολιτικών παρατάξεων και να ωθεί σε ανεπίτρεπτες πράξεις. Δύο βασιλόφρονες απότακτοι στρατιωτικοί θα πυροβολήσουν τον Έλληνα ηγέτη στο σταθμό της Λυών στο Παρίσι κατά την ώρα της επιστροφής του στην Ελλάδα. Ο Βενιζέλος τραυματίζεται στο δεξιό χέρι. Το γεγονός θα προκαλέσει ταραχή στην Ελλάδα και αλγεινή εντύπωση στους Συμμάχους και θα αναζωπυρώσει τον εθνικό διχασμό. Οι διώξεις αντιβενιζελικών αποκορυφώνονται με την αψυχολόγητη και άδικη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη.
Η επιστροφή του Βενιζέλου στην Αθήνα δημιουργεί κλίμα ενθουσιασμού. Αφού επικυρωθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο η Συνθήκη των Σεβρών, προκηρύσσονται εκλογές για τον Οκτώβριο και διαλύεται η παρατεταμένης θητείας Βουλή.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Πόλεμοι της Ελλάδας Κατηγορία:Ελευθέριος Βενιζέλος
Πληροφοριακή πηγή
Όπως είναι γνωστό η επιστήμη της βιβλιοθηκονομίας συνδέεται άμεσα με την επαφή, ανάκτηση και επεξεργασία πληροφοριών αλλά και υλικού. Σε μια βιβλιοθήκη, σαφώς πέρα από το διαδίκτυο το οποίο παρουσιάζει πολυποίκιλες πληροφορίες και έχει γίνει πλέον ένα απαραίτητο εργαλείο αναζήτησης, οι βασικές πηγές που χρησιμοποιούνται μπορούν να είναι διαφόρων ειδών όπως (βιβλία, έντυπα κλπ).
Μαρία της Αυστρίας (1584-1649)
H Μαρία, γερμ. Maria von Habsburg (16 Ιουνίου 1584 - 2 Μαρτίου 1649) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας (Τυρόλου). Έγινε μοναχή.
Πληροφοριακή πηγή
Πιο συγκεκριμένα, μια πληροφοριακή πηγή: Είναι οποιοδήποτε υλικό - τεκμήριο το οποίο βρίσκεται στο φυσικό περιβάλλον της βιβλιοθήκης (ράφια) και χρησιμοποιείται για να απαντηθούν ερωτήματα των χρηστών και ταυτόχρονα να εξυπηρετηθούν με οποιοδήποτε τρόπο.
Κατηγορίες
Οι πληροφοριακές πηγές χωρίζονται με βάση τις πληροφορίες των τεκμηρίων σε πρωτογενείς, δευτερογενείς και τριτογενείς.
Πρωτογενείς
Είναι οι πληροφορίες οι οποίες δεν έχουν υποστεί κάποια ενέργεια (αλλαγή επεξεργασία κλπ) από κάποιο άτομο ή ομάδα. Οι πρωτογενείς πληροφορίες είναι συνήθως οι πιο επίκαιρες σε μια βιβλιοθήκη και μπορούν να είναι: (ένα βιβλίο, περιοδικό, άρθρο μια μονογραφία, αναφορά, διατριβή, απομνημονεύματα, αυτοβιογραφία, φωτογραφίες, ημερολόγια, στατιστικές κλπ). Χαρακτηριστικό αυτών των πηγών είναι ότι αποτελούν κάτι πρωτότυπο όπως π.χ. βιώματα-προσωπικές εμπειρίες, και τα περιεχόμενα είναι ακριβή.
Δευτερογενείς
Οι δευτερογενείς πηγές παρέχουν πληροφορίες για πρωτογενείς πηγές ή για πρωτότυπες πληροφορίες που έχουν τροποποιηθεί με στόχο να διευκολύνουν κάποιο συγκεκριμένο κοινό ή σκοπό. Οι δευτερογενείς πηγές αναλύουν, κάνουν κριτική ή επαναδιατυπώνουν πληροφορίες από τις πρωτογενείς πηγές ή άλλες δευτερογενείς πηγές. Τέτοιου είδους πηγές είναι: οι βιβλιογραφίες, οι επιτομές το ευρετήριο, διάφορα εκπαιδευτικά εγχειρίδια, επιστημονικά περιοδικά κλπ.
Τριτογενείς
Τέλος, οι τριτογενείς πηγές πληροφόρησης περιέχουν πληροφορίες που προκύπτουν από τον συνδυασμό πρωτογενών και δευτερογενών πηγών και έχουν δημιουργηθεί με στόχο να καλύψουν ειδικές ανάγκες αλλά ταυτόχρονα μπορεί να απευθύνονται σε εξειδικευμένο κοινό. Σε αυτή την κατηγορία πηγών ανήκουν: οι εγκυκλοπαίδειες, τα θεματικά λεξικά αφού παρέχουν ερμηνεία συγκεκριμένων όρων που αφορούν μια πιο συγκεκριμένη κατηγορία, τα αλμανάκ' κλπ.
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Επιστημολογία Κατηγορία:Πηγές πληροφόρησης Κατηγορία:Έργα με θέμα την ιστορία
Μαρία της Αυστρίας (1584-1649)
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Πέραν Αυστρίας (Τυρόλου) και της Άννας-Τζουλιάνας Γκοντζάγκα, κόρης του Γουλιέλμου δούκα της Μάντουα (γιου της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας).
Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ και έγινε μοναχή. Η αδελφή της Άννα παντρεύτηκε τον Ματθία των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η Μαρία απεβίωσε 65 ετών στο Ίνσμπρουκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Σκουρτσολένγκο
Το Σκουρτσολένγκο (ιταλικά: Scurzolengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Γερμανικό δημοψήφισμα του 1929
Στις 22 Δεκεμβρίου του 1929 έλαβε χώρα ένα δημοψήφισμα στη Γερμανία που αφορούσε στην εισαγωγή προς ψήφιση από τη Γερμανική βουλή του «Νόμου ενάντια στην υποδούλωση του Γερμανικού λαού», και αφορούσε στην πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων που κλήθηκε να καταβάλλει η χώρα αυτή από τη «Συνθήκη των Βερσαλλιών», και σαν αποτέλεσμα της ήττας της στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η διενέργεια δημοψηφίσματος προωθήθηκε από τα εθνικιστικά κόμματα της Γερμανίας, και είχε σκοπό με την ψήφιση αυτού του νόμου να καταστήσει ποινικό αδίκημα την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων, και ποινικά υπεύθυνους όσους αξιωματούχους του γερμανικού κράτους συμμετείχαν στη συλλογή των χρημάτων.
Αν και το 94.5% των ψηφισάντων ψήφισε υπέρ της εισαγωγής του νόμου αυτού στη νομοθεσία της Γερμανίας, ωστόσο η προσέλευση των πολιτών ήταν πολύ χαμηλή - μόνο το 14.9 % των Γερμανών ψηφοφόρων προσήλθε στις κάλπες - για να ισχύσουν τα αποτελέσμα της ψηφοφορίας, αφού απαιτούνταν προσέλευση τουλάχιστον του 50% των ψηφοφόρων.
Η ιστορία του δημοψηφίσματος
Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και την υπογραφή της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» το 1919, και ειδικότερα με το άρθρο 231 «Περί πολεμικής ενοχής», η Γερμανία (και πιο συγκεκριμένα η Γερμανική Αυτοκρατορία) αποδέχτηκε την ευθύνη της στην έναρξη του πολέμου και συμφώνησε να καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις.
Το 1921 το συνολικό ποσό που επιδικάστηκε από τη «Διασυμμαχική Επιτροπή Αποζημιώσεων» στη Γερμανία ήταν 132 δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα (33 δισεκατομμύρια δολλάρια), από τα οποία 50 δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα ήταν απολύτως απαιτητά. Για την εξόφληση αυτού του ποσού υπολογίστηκε ότι η Γερμανία θα έπρεπε να πληρώνει μέχρι το 1984.
Στη διάρκεια των επόμενων χρόνων, έγιναν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στου Συμμάχους και στη Γερμανία για την αλλαγή του τρόπου πληρωμής των αποζημιώσεων. Η πρώτη αλλαγή έγινε το 1924 με το «σχέδιο Dawes», το οποίο όριζε ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις θα πληρώνονταν από τη συλλογή των φόρων επιτηδεύματος, διοδίων και τελωνείων, ενώ οι Αμερικανικές τράπεζες θα δάνειζαν τους Γερμανούς προκειμένου να εξοφλήσουν το χρέος τους.
Το 1928 ένα νέο σχέδιο αποπληρωμής, το «σχέδιο Young», ήρθε να μειώσει το χρέος της Γερμανίας σε 713 εκατομμύρια χρυσά μάρκα. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, οι ετήσιες πληρωμές - που υπολογίστηκαν σε 2 δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα - χωρίστηκαν στις αμέσως απαιτητές (πληρωμές που αντιστοιχούσαν στο 1/3 της ετήσια δόσης) και σε αυτές που θα μπορούσαν να καθυστερήσουν (αφορούσαν τα υπόλοιπα 2/3 της δόσης) επιβαρυνόμενες με τόκους που θα διαχειρίζονταν ένα κονσόρτσιουμ Αμερικανικών τραπεζών με επικεφαλής την "J.P. Morgan & Co".
Αντιδράσεις
Ωστόσο, αν και το «σχέδιο Young» μείωνε τις οικονομικές υποχρεώσεις της Γερμανίας αισθητά, ωστόσο τα εθνικιστικά κόμματα της Γερμανίας δεν το υποδέχτηκαν θετικά - όπως δεν είχαν υποδεχτεί θετικά ούτε την ίδια τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Επικεφαλής του συνασπισμού εθνικιστικών κομμάτων που αντιτάχτηκαν στο σχέδιο μπήκε ο πρόεδρος του «Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος», Άλφρεντ Χούγκενμπεργκ ενώ συμμετείχε και το «Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» του Αδόλφου Χίτλερ.
Ο συνασπιστμός στον οποίο συμμετείχαν εκτός από το «Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα» (DNVP) και το «Εθνικοσιαλιστικό» (NSDAP), η «Παν-Γερμανική Λίγκα» και το «Στάλχελμ - Ένωση των Στρατιωτών του Μετώπου» - ("Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten") -ζήτησε την εφαρμογή ενός άλλου νόμου, του «Νόμου της Ελευθερίας» (Freiheitsgesetz) όπως έγινε ευρύτερα γνωστός- αντί του «Σχεδίου Young». . Επίσης, αποκήρυσσαν τη ρήτρα της "πολεμικής ενοχής" και ζητούσαν την επανακατάληψη των γερμανικών εδαφών που είχαν δοθεί στους Συμμάχους. Εκτός της άρνησης πληρωμής των πολεμικών αποζημιώσεων, ποινικοποιούσαν και την οποιαδήποτε προσπάθεια των κυβερνητικών αξιωματούχων να συλλέξουν τους ανάλογους φόρους.
Τα κεντρώα και αριστερά κόμματα του κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ωστόσο, ήταν υπέρ του «Σχεδίου Young» γιατί θεωρούσαν ότι έπρεπε η Γερμανία να αποδεχτεί την ευθύνη των πράξεων της προκειμένου να αποκτήσει ξανά την αξιοπιστία της και μια θέση στη διεθνή σκηνή.
Το δημοψήφισμα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αν ένα 10% των πολιτών με το δικαίωμα του εκλέγειν επέδιδε στο Γερμανικό κοινοβούλιο μια πρόταση για τη δημιουργία ενός νόμου, το κοινοβούλιο όφειλε να τη συζητήσει και να ψηφίσει υπέρ ή κατά της πρότασης. Αν η πλειοψηφία των βουλευτών ψήφιζε κατά της πρότασης, τότε αυτόματα διενεργούνταν πανγερμανικό δημοψήφισμα και αν το 50% των ψηφοφόρων ψήφιζε υπέρ της πρότασης τότε αυτή γινόταν νόμος του κράτους.
Σύμφωνα με αυτήν τη διαδικασία, στις 16 Οκτωβρίου του 1928 ξεκίνησε επίσημα η καμπάνια του συνασπισμού για τη συλλογή υπογραφών και τελικά η πρόταση κατατέθηκε στο Ράιχσταγκ στις 29 Νοεμβρίου 1928, όπου και συζητήθηκε άμεσα. Στο Ράιχσταγκ η πρόταση καταψηφίστηκε με αναλογία 318 κατά - 82 υπέρ. Έτσι η πρόταση τέθηκε προς ψήφιση από τον γερμανικό λαό στις 22 Δεκεμβρίου του 1929.
Αποτελέσματα
Η έλλειψη συμμετοχής τελικά κατέστησε άκυρο το δημοψήφισμα. Τον Μάρτιο του 1930 το γερμανικό κοινοβούλιο απόδεχτηκε και επίσημα το «Σχέδιο Young».
Παραπομπές
Δημοψηφισμα Κατηγορία:Δημοψηφίσματα Κατηγορία:Γερμανικές εκλογές Δ
Κουκκουνάρα Μεσσηνίας
Η Κουκουνάρα, είναι οικισμός κοντά στον Χανδρινό και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η 'Κουκκουνάρα' βρίσκεται βορειοδυτικά του Χανδρινού από τον οποίο απέχει 6 χιλιόμετρα και βορειοανατολικά της Πύλου από την οποία απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 208 μέτρα και απέχει από τον Κόλπο του Ναυαρίνου περίπου 6,5 χιλιόμετρα. Κοντά στην Κουκκουνάρα βρίσκονται, προς τα νοτιοδυτικά της η Γιάλοβα σε απόσταση 7 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά της η Στενωσιά, σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο έχει στην περιοχή του σημαντικές πηγές νερού και πλούσια χλωρίδα και πανίδα, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, σύμφωνα με τα ευρήματα του ανασκαφικού προγράμματος Prap, ήταν από τα σημαντικά κέντρα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου και μια από τις κύριες πόλεις του βασιλείου της Πύλου, με αναφορές στις πινακίδες της Γραμμικής Β. Οι πιθανότερες ονομασίες της αρχαίας πόλης, σύμφωνα με τους σύγχρονους ερευνητές, ήταν pa-ki-ja (Σφαγία) ή ka-ra-do-ro (Χάραδρος). Το σημερινό χωριό, αναφέρεται τουλάχιστον από την εποχή της Ενετοκρατίας με διάφορες παραλλαγές της βασικής ονομασίας, η οποία προέρχεται από τις λέξεις «κουκουνάρι» και «κουκουναριά», όπως η Κουκκουνάρα (με 2 κ) ή Κουκουνάρα (με 1 κ) ή Κουκουναριά.
Αρχαιότητα
Η περιοχή του χωριού είχε οικιστική και ταφική χρήση τουλάχιστον από την Μεσοελλαδική εποχή (2050-1680 π.Χ.) ως και τους μυκηναϊκούς χρόνους. Την μυκηναϊκή εποχή η πόλη που βρισκόταν στην περιοχή της Κουκουνάρας ερημώνεται λόγω κάποιου, απροσδιόριστου από τους ερευνητές προς το παρόν, καταστροφικού γεγονότος. Στην θέση του Αρχαιολογικού Χώρου της Κουκουνάρας εντοπίστηκαν και ανασκάφηκαν, ως σήμερα, 7 θολωτοί τάφοι, οι οποίοι ανήκουν στα πρωιμότερα μνημεία αυτού του ταφικού τύπου στην Πελοπόννησο. Ανάμεσα στα αρχαιολογικά ευρήματα από τους τάφους αυτούς υπάρχουν χρυσά κοσμήματα, χάλκινα αγγεία και όπλα, λίθινες αιχμές βελών και κομμάτια από κράνη με επένδυση από χαυλιόδοντες κάπρου. Τα διάφορα επίσης οικιστικά κατάλοιπα στην τοποθεσία της Κουκουνάρας επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μιας αρκετά διευρυμένης οικιστικής εγκατάστασης με μεγάλο πληθυσμό.
Αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κουκουνάρα
Οι πρώτες διερευνητικές αρχαιολογικές έρευνες στην ευρύτερη περιοχή της Πυλίας, (η οποία θεωρείται συνολικά ως η περιοχή στην οποία εκτεινόταν το βασίλειο της αρχαίας Πύλου, την εποχή του Νέστορα), ξεκίνησαν την περίοδο 1909-1912 από τους αρχαιολόγους Ανδρέα Σκιά και Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη. Το 1939 άρχισαν τις τακτικές ανασκαφές ο Κ. Κουρουνιώτης σε συνεργασία με την αμερικανική αποστολή, υπό τον καθηγητή Carl W. Blegen, οι οποίες διακόπηκαν λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ανασκαφές ξανάρχισαν το 1952 και οι αρχαιολόγοι διαμοιράστηκαν το αρχαιολογικό έργο. Ο καθηγητής Carl William Blegen και η ομάδα του ανέλαβε τις ανασκαφές στο Ανάκτορο του Νέστορα, στην θέση Εγκλιανός και ο Σπυρίδων Μαρινάτος, ως εκπρόσωπος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, ανέλαβε τους τάφους και τους οικισμούς στην ευρύτερη περιοχή του ανακτόρου, αλλά και οπουδήποτε αλλού υπήρχαν λείψανα του μυκηναϊκού πολιτισμού. Η ανασκαφική περίοδος του Σπ. Μαρινάτου στην Μεσσηνία, επί μια περίπου 15ετία (μεταξύ 1952 και 1966), θεωρείται από τους σύγχρονους ερευνητές και ως η κυριότερη και διαρκέστερη προσφορά του στη μυκηναϊκή αρχαιολογία. Την περίοδο αυτή ο Σπυρίδων Μαρινάτος διεξάγει ανασκαφές ανά την Πυλία και την Τριφυλία, υπό την αιγίδα της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας. Στόχος του είναι να αποκαλύψει την τοπογραφία της ομηρικής Πύλου. Ανασκάπτει στα Βολιμίδια, στον Αϊ-Λιά, στην Καταβόθρα (Χώρα), στο Μυρσινοχώρι (θέση Ρούτση), στην Τραγάνα, στη Βοϊδοκοιλιά, στην Περιστεριά (Μύρο), στην Κουκουνάρα, στο Κορυφάσιο, αλλά και σε άλλες περιοχές. Στην περιοχή της Κουκουνάρας το διάστημα αυτό εντοπίζεται και αξιολογείται πληθώρα αρχαιολογικών ευρημάτων. Τις δεκαετίες 1970 και 1980 ακολούθησαν νεότερες έρευνες στην περιοχή της Κουκουνάρας από τον αρχαιολόγο Γεώργιο Κορρέ.