cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξάρχεια
Ιστορία
Η παρουσία διανοούμενων αλλά κι η έντονη πολιτικοποίηση που κυριαρχεί στα Εξάρχεια ώθησε στην παρουσία πολλών βιβλιοπωλείων και βιβλιοθηκών στη περιοχή, ενώ φιλοξενούν και πολλές τυπογραφικές επιχειρήσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η περιοχή έγινε επίσης κέντρο της αγοράς ειδών πληροφορικής, καθώς πάρα πολλά καταστήματα του είδους εμφανίστηκαν στην οδό Στουρνάρα και τις καθέτους της.
Σημείο αναφοράς για την περιοχή αποτέλεσε για δεκαετίες η μπλε πολυκατοικία στη γωνία πλατείας Εξαρχείων και οδού Αραχώβης, η οποία υπήρξε αρχιτεκτονικό σύμβολο για την εποχή της και στην οποία πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια ο Φρέντυ Γερμανός, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Αλέξης Μινωτής, ο Δημήτρης Χορν, ο Δημήτρης Μυράτ καθώς επίσης η Σοφία Βέμπο και ο Λεωνίδας Κύρκος.
Τοπική ομάδα είναι ο Αστέρας Εξαρχείων.
Διάσημοι κάτοικοι
Στην περιοχή των Εξαρχείων κατοίκησαν και δραστηριοποιήθηκαν σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων ενώ αποτελεί μέχρι και σήμερα στέκι διανοουμένων. Χαρακτηριστικά αναφέρονται οι Δημήτριος Φιλιππότης, Νικόλαος Γύζης, Γεώργιος Σουρής, του οποίου οι απόγονοι κατοικούν ακόμα και σήμερα στην οδό Καλλιδρομίου, Μίνα Γιάννου, Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος διέμενε στην Καλλιδρομίου, και για μία εποχή στην μπλε Πολυκατοικία, Ναπολέων Λαπαθιώτης, που διέμενε στη συμβολή των οδών Κουντουριώτου & Οικονόμου όπου και πέθανε, Σοφία Βέμπο, που έμενε στην μπλε πολυκατοικία, Κατίνα Παξινού, Φρέντυ Γερμανός, η τραγουδίστρια Αρλέτα (Ιουστινιανού και Καλλιδρομίου) και ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου που έμεινε στην οδό Δεληγιάννη 3 κ.ά. Σημαντικό κεφάλαιο επίσης για την περιοχή αποτελούν οι Παύλος Σιδηρόπουλος, Νικόλας Άσιμος και Κατερίνα Γώγου καθώς όχι μόνο συνέδεσαν την καλλιτεχνική τους σταδιοδρομία με τα Εξάρχεια.
Σήμερα διαμένουν στην περιοχή μεταξύ άλλων ο Σταύρος Ξαρχάκος, στην οδό Καλλιδρομίου, ο πρώην βουλευτής Βασίλης Κεδίκογλου, η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, ο συγγραφέας Χρήστος Μπουλώτης, ο τραγουδοποιός Γιώργης Χριστοδούλου, ο ηθοποιός Άγγελος Προκόπιος Νεράντζης, ο μουσικός Δήμος Βρύζας, ο συγγραφέας Χρήστος Ποζίδης κ.ά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ηλεκτροοπτική
Η ηλεκτροοπτική (electro-optics) είναι η εφηρμοσμένη επιστήμη η οποία ουσιαστικά ασχολείται με το ευρύτερο αντικείμενο των συστημάτων και τεχνικών της απόκτησης, επεξεργασίας, αποθήκευσης και απεικόνισης των πληροφοριών του οπτικού τμήματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας (υπέρυθρο, ορατό και υπεριώδες φάσμα).
Η ανάπτυξη ηλεκτροοπτικών συστημάτων, ιδιαίτερα αυτών της υπέρυθρης εικονοληψίας και των συστημάτων laser, οφείλεται πρωτίστως στις αυξανόμενες απαιτήσεις των στρατιωτικών εφαρμογών (επιτήρηση, αναγνώριση, παρακολούθηση στόχων, έγκαιρη προειδοποίηση, ναυτιλία, νυκτερινά συστήματα σκόπευσης, συστήματα διεύθυνσης βολής και κατεύθυνσης βλημάτων, κτλ). Η χρήση της τεχνολογίας των ηλεκτροοπτικών αυξάνει υπό κατάλληλες προυποθέσεις την ακρίβεια και αποτελεσματικότητα των υπαρχόντων συστημάτων έρευνας, αναγνώρισης και στοχοποίησης, ιδιαίτερα σε μεσαίες και κοντινές αποστάσεις.
Τα διάφορα ηλεκτροοπτικά φαινόμενα σχετίζονται με τη μεταβολή των οπτικών ιδιοτήτων οπτικά διαφανών υλικών, ως αποτέλεσμα εξωτερικών πεδιακών δυνάμεων που μεταβάλλουν τη θέση, τον προσανατολισμό ή το σχήμα των μορίων των υλικών αυτών, π.χ.:
- Σε ένα στοιχείο Pockels (κρυσταλλικό), η μεταβολή του δείκτη διάθλασης είναι γραμμικά ανάλογη του εφαρμοζόμενου ηλεκτρικού πεδίου (ανακαλύφθηκε το 1893).
- Φαινόμενο Stark (ασθενικό), αφορά στην ολίσθηση και στον χωρισμό των ατομικών και μοριακών φασμάτων κάτω από την παρουσία εξωτερικού ηλεκτρικού πεδίου (προβλέφθηκε το 1901 και παρατηρήθηκε το 1913). - Φαινόμενο Franz Keldysh, αφορά σε μεταβολή του ενεργειακού διακένου (και επομένως της δυνατότητας απορρόφησης οπτικής ακτινοβολίας) των ημιαγωγών κάτω από την επίδραση ηλεκτρικού πεδίου (προβλέφθηκε το 1957 και παρατηρήθηκε το 1960).
- Κβαντικό περιορισμένο φαινόμενο Stark, αφορά στην επίδραση του ηλεκτρικού πεδίου στην οπτική διέγερση (εκπομπή/απορρόφηση) ημιαγωγών κβαντικών φρεατίων (ανακαλύφθηκε το 1984).
Η εξάρτηση του μέτρου του δείκτη διάθλασης από το εφαρμοζόμενο ηλεκτρικό πεδίο είναι συνήθως μικρή. Ωστόσο, για συγκεκριμένα μήκη κύματος, η φάση του διερχόμενου οπτικού κύματος μπορεί να αλλάξει σημαντικά.
Εφαρμογές
Τα υλικά που μεταβάλλουν το συντελεστή διάθλασης από ένα εξωτερικό ηλεκτρικό πεδίο, είναι χρήσιμα για την παραγωγή οπτικών συσκευών που ελέγχονται από το ηλεκτρικό πεδίο. Παραδείγματα παρατίθενται παρακάτω:
- Ένας φακός κατασκευασμένος από υλικό του οποίου μπορεί να αλλάξει ο δείκτης διάθλασης είναι ένας φακός μεταβαλλόμενης εστιακής απόστασης.
- Ένα πρίσμα, του οποίου η δυνατότητα διάσπασης δέσμης μπορεί να ελεγχθεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένας οπτικός σαρωτής.
- Το φως που διέρχεται από ένα λεπτό διαφανές φύλλο με ελεγχόμενο δείκτη διάθλασης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διαμορφωτής οπτικής φάσης.
- Ένα κρύσταλλο του οποίου ο δείκτης διάθλασης μπορεί να αλλάξει, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιβραδυντής κύματος με ελεγχόμενη λανθάνουσα κατάσταση, ώστε να μεταβάλλει τις ιδιότητες πόλωσης του φωτός.
- Μια καθυστέρηση που είναι κεντραρισμένη μεταξύ δύο πολωτών θα προκαλέσει την ένταση του φωτός που περνάει να εξαρτάται από την καθυστέρηση φάσης. Αυτό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διαμορφωτής της έντασης του φωτός ή του οπτικού κλειδώματος.
- Ελεγχόμενα εξαρτήματα, όπως αυτά που εφαρμόζονται στην οπτική επικοινωνία και την επεξεργασία οπτικών παλμών.
- Ένα εξωτερικό ηλεκτρικό πεδίο μπορεί να αλλάξει τις οπτικές ιδιότητες του υλικού. Ένα ημιαγώγιμο υλικό είναι οπτικά διαφανές για ακτινοβολίας με μήκος κύματος μεγαλύτερο από το μήκος του διακένου ζώνης. Ωστόσο, ένα εφαρμοζόμενο ηλεκτρικό πεδίο μπορεί να μειώσει το διάκενο της ζώνης, και έτσι να διευκολύνει τη διαδικασία απορρόφησης και μετατροπής της ύλης από διαφανή σε απορροφητική. Αυτό το έργο, γνωστό ως ηλεκτροαπορρόφηση, είναι χρήσιμο για τη δημιουργία διαμορφωτών και οπτικών διακοπτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός Κατηγορία:Οπτοηλεκτρονική Κατηγορία:Μη γραμμική οπτική Ηλεκτροοπτικη
電気光学効果
Τζοάν Γούντγουορντ
Η Τζοάν Γούντγουορντ (αγγλ. Joanne Gignilliat Trimmier Woodward, γενν. 27 Φεβρουαρίου 1930) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1957 Η Εύα δίχως πέπλο (The Three Faces of Eve). Η ηθοποιός που υπήρξε σύζυγος του Πωλ Νιούμαν από το 1958 εώς και το θάνατό του το 2008 είναι επίσης γνωστή για τις ταινίες Ο Φυγάς (The Fugitive, 1959), Καλοκαιρινοί Πόθοι, Χειμωνιάτικα Όνειρα (Summer Wishes, Winter Dreams, 1973), Πόθοι στην Κάψα του Καλοκαιριού (The Long, Hot Summer, 1958), Γνώρισα την Αγάπη, Γνώρισα τη Ζωή (Rachel, Rachel, 1968), Άγριες Μαργαρίτες (The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds, 1972) και Ο Κύριος και η Κυρία Μπριτζ (Mr. & Mrs. Bridge, 1990) (οι τέσσερις τελευταίες σε συνεργασία με τον Πωλ Νιούμαν).
Πρώτα χρόνια
Η Τζοάν Γούντγουορντ γεννήθηκε στο Τόμασβιλ της Τζόρτζια το 1930. Γονείς της ήταν η Έλινορ Τρίμιερ και ο Γουέιντ Γούντγουορντ, ο νεώτερος, ο οποίος διετέλεσε για κάμποσα χρόνια πρόεδρος των εκδόσεων Charles Scribner's Sons. Οι γονείς της ήταν απόγονοι των Ουγενότων. Η αγάπη της μητέρας της για τον κινηματογράφο συνετέλεσε στην απόφασή της να γίνει ηθοποιός. Η μητέρα της της έδωσε το όνομα Τζοάν (αποκαλώντας την με την προφορά του αμερικανικού νότου), εμπνευσμένη από εκείνο της ηθοποιού Τζόαν Κρόφορντ. Όταν η εννιάχρονη Γούντγουορντ παρευρέθη στην πρεμιέρα της ταινίας Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With the Wind, 1939) στην Ατλάντα πλησίασε τους ηθοποιούς και κάθισε στην αγκαλιά του Λόρενς Ολίβιε, μελλοντικού ηθοποιού της Βίβιαν Λι, πρωταγωνίστριας της ταινίας. Το 1977 είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον Ολίβιε όταν οι δυο τους συμπρωταγωνίστησαν στην τηλεοπτική μεταφορά του θεατρικού του Γουίλιαμ Ιντζ Ξαναγύρισε, Μικρή μου Σέμπα. Κατά τη διάρκεια των προβών, του ανέφερε το περιστατικό κι εκείνος της είπε ότι τη θυμόταν.
Η Γούντγουορντ έζησε στο Τόμασβιλ μέχρι τη δευτέρα δημοτικού, έπειτα η οικογένειά της μεταφέρθηκε στη Μαριέτα της Τζόρτζια. Μετακόμισε άλλη μια φορά, στο Γκρίνβιλ της Νότιας Καρολίνας, μετά το χωρισμό των γονιών της. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής της στο Λύκειο του Γκρίνβιλ, η ηθοποιός συμμετείχε σε σχολικές θεατρικές παραστάσεις, εμφανίστηκε στο θέατρο του Γκρίνβιλ, ερμηνεύοντας το ρόλο της Λώρα Γουίνγκφιλντ, στο θεατρικό του Τένεσι Γουίλιαμς Γυάλινος Κόσμος και στέφθηκε νικήτρια σε πολλούς διαγωνισμούς ομορφιάς. Το 1976 επέστρεψε στο θέατρο Γκρίνβιλ για να υποδυθεί την Αμάντα Γουίνγκφιλντ στη θεατρική παράσταση Γυάλινος Κόσμος. Μετά την αποφοίτησή της από το Λύκειο η ηθοποιός σπούδασε υποκριτική στο πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα και έπειτα μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη, φιλοδοξώντας να κάνει θεατρική καριέρα.
Καριέρα
Το 1953, η Τζοάν Γούντγουορντ, εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ, ως αναπληρώτρια της Τζάνις Ρουλ στο θεατρικό έργο του Γουίλιαμ Ιντζ Πικνίκ. Εκεί γνωρίστηκε με το μελλοντικό της σύζυγο Πωλ Νιούμαν. Η ηθοποιός έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στο γουέστερν του 1955 Η Εξιλέωσις ενός Προδότη (Count Three and Pray). Ακολούθησε μια παράλληλη πορεία μεταξύ του θεάτρου και του κινηματογράφου. Το 1957 η ηθοποιός συμπρωταγωνίστησε με τον Πολ Νιούμαν (τον οποίο παντρεύτηκε μετά τη λήξη των γυρισμάτων) στην ταινία του Μάρτιν Ριτ Πόθοι στην Κάψα του Καλοκαιρίου (The Long, Hot Summer, 1958). Η ηθοποιός είχε ήδη ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας Η Εύα δίχως πέπλο (The Three Faces of Eve, 1957) για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου ένα χρόνο αργότερα. Η Τζόαν Γούντγουορντ και ο Πολ Νιούμαν γύρισαν μαζί 10 ταινίες: Πόθοι στην Κάψα του Καλοκαιριού (The Long, Hot Summer, 1958), Καλημέρα Ζωή (Rally 'Round the Flag, Boys!, 1958), Δεσμώτες της Ηδονής (From the Terrace, 1960), Αγαπηθήκαμε στο Παρίσι (Paris Blues, 1961), Στους Δυο ο Τρίτος δε Χωρεί (A New Kind of Love, 1963), Άσσοι της Ταχύτητας και του Ιλίγγου (Winning, 1969), Ο Άνθρωπος της Ημέρας (WUSA, 1970), Ο Επιθεωρητής Χάρπερ (The Drowning Pool, 1975), Χάρι και Γιος: Η Σύγκρουση (Harry & Son, 1984) (την οποία σκηνοθέτησε ο Νιούμαν), Ο Κύριος και η Κυρία Μπριτζ (Mr. & Mrs. Bridge, 1990) (για την οποία έλαβε την τέταρτή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου). Κι οι δυο τους εμφανίστηκαν στη μίνι τηλεοπτική σειρά του καναλιού HBO, αλλά δε μοιράστηκαν σκηνές μαζί. Ο Νιούμαν τη σκηνοθέτησε επίσης στις ακόλουθες ταινίες: Γνώρισα την Αγάπη, Γνώρισα τη Ζωή (Rachel, Rachel, 1968) για την οποία προτάθηκε για το δεύτερό της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, Ένας Καταπληκτικός Ντέτεκτιβ (They Might be Giants, 1971), Άγριες Μαργαρίτες (The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds, 1972) (για την οποία έλαβε το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ των Καννών), The Shadow Box, 1980, Ο Γυάλινος Κόσμος (The Glass Menagerie, 1987).
Ύστερη Καριέρα
Ηλικιωμένη πια η Γούντγουορντ εμφανίστηκε στις ταινίες Χειμωνιάτικα Όνειρα (Summer Wishes, Winter Dreams, 1973), Σίμπιλ (Cybil) πλάι στη Σάλι Φιλντ, Crisis at Central High, 1981 και Φιλαδέλφεια (Philadelphia, 1993) στο ρόλο της μητέρας του Τομ Χανκς. Ανέλαβε επίσης το ρόλο της αφηγήτριας στην ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Τα Χρόνια της Αθωότητας (The Age of Innocence, 1993).
Η ηθοποιός είναι επίσης διευθύντρια του θεάτρου του Γουέστπορτ.
Προσωπική ζωή
Πριν παντρευτεί τον Πωλ Νιούμαν, η Τζόαν Γούντγουορντ υπήρξε αρραβωνιασμένη με το συγγραφέα και σεναριογράφο Γκορ Βιντάλ. Χρόνια αργότερα ο Βιντάλ δήλωσε ότι ο αρραβώνας τους ήταν πλασματικός κι ότι συνέβη επείδη η ηθοποιός ήθελε να τραβήξει την προσοχή του Νιούμαν. Η Γούντγουρντ συζούσε για ένα μικρό διάστημα με το συγγραφέα στο Λος Άντζελες και μετά το χωρισμό τους παρέμειναν φίλοι.
Η Γούντγουορντ και ο Νιούμαν απέκτησαν τρεις κόρες, την Έλινορ Τερίσα, γνωστή ως Νελ Ποτς ή και ως Νελ Νιούμαν, τη Μελίσα Λίσι Στιούαρτ και την Κλερ Κλία Ολίβια Νιούμαν. Απέκτησαν επίσης δυο εγγονούς από την κόρη τους Λίσι.
Το 1990, η Γούντγουορντ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Sarah Lawrence με την κόρη τους Κλία. Ο Νιούμαν έβγαλε λόγο στην τελετή απονομής τίτλου σπουδών της Γούντγουορντ λέγοντας: Πώς είναι δυνατόν να δεχτώ να βγάλω λόγο απονομής τίτλου σπουδών για τη σύζυγό μου, όταν δεν έχω καταφέρει το ελάχιστο των συνολικών επιτευγμάτων εκείνης;
Το 1988 το ζευγάρι ίδρυσε την κατασκήνωση Hole in the Wall Gang, της οποίας το όνομα πάρθηκε το όνομα της σπείρας της οποίας μέλη ήταν ο Μπουτς Κάσιντι και ο Σάντανς Κιντ από την ταινία Οι Δυο Ληστές (Butch Cassidy and the Sundance Kid, 1969), η οποία είχε ως πρωταγωνιστή τον Πωλ Νιούμαν. Η κατασκήνωση που βρίσκεται στο Κονέκτικατ παρέχει δωρεάν ιατρική περίθαλψη σε 20.000 σοβαρά άρρωστα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Ζ Πηγάσου
Ο ζ (ζήτα) Πηγάσου (Zeta Pegasi, ζ Peg) ή 42 Πηγάσου (ονομασία κατά Φλάμστηντ) είναι αστέρας που βρίσκεται σε απόσταση 204 ετών φωτός από τη Γη, στον αστερισμό Πήγασο. Φέρει το παραδοσιακό ιδιαίτερο όνομα Χομάμ, που προέρχεται από την αραβική φράση «υψηλόφρων άνθρωπος ή αστέρας». Το φαινόμενο οπτικό μέγεθός του είναι 3,4, δηλαδή είναι αρκετά φωτεινός ώστε να διακρίνεται με γυμνό μάτι μάτι στον ουρανό, ακόμα και σε σεληνόφωτες νύχτες ή και με μέτρια φωτορύπανση: Είναι ο έκτος φωτεινότερος αστέρας στον Πήγασο, μετά τους ε, β, α, γ και η. Ο αστέρας φέρει επιπλέον τα ονόματα HR 8634, BD +10°4797, HD 214923, SAO 108103 και HIP 112029, που αντιστοιχούν στην αναφορά του στους καταλόγους αστέρων.
Το φάσμα του μ Πηγάσου υποδηλώνει αστέρα της Κύριας ακολουθίας. Η διάμετρός του είναι περίπου τετραπλάσια αυτής του Ηλίου. Είναι παλλόμενος μεταβλητός αστέρας με μη ακτινικές ταλαντώσεις, του οποίου η λαμπρότητα μεταβάλλεται ελαφρότατα με περίοδο 22,952 ± 0,804 ώρες. Η ηλικία του ζ Πηγάσου εκτιμάται σε 120 περίπου εκατομμύρια έτη και περιστρέφεται ταχέως γύρω από τον άξονά του, καθώς η γραμμική ταχύτητα εκ περιστροφής των σημείων του ισημερινού του ανέρχεται σε 140 ως 210 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, έναντι 2 στην περίπτωση του Ηλίου. Η ενεργός θερμοκρασία της αστρικής ατμόσφαιρας του ζ Πηγάσου είναι περίπου 11.190 K, και αντιστοιχεί στη χαρακτηριστική γαλανόλευκη απόχρωση του φωτός ενός αστέρα φασματικού τύπου B.
Ο αστέρας έχει ερευνηθεί για περίσσεια υπερύθρου, η οποία μπορεί να υποδεικνύει την παρουσία περιαστρικής ύλης, αλλά κάτι τέτοιο δεν εντοπίσθηκε. Ο ζ Πηγάσου έχει δύο οπτικούς συνοδούς αστέρες: Ο πρώτος έχει φαινόμενο μέγεθος 11,6 και βρίσκεται σε γωνιακή απόσταση (διαχωρισμό) 68 δευτερολέπτων της μοίρας, σε γωνία θέσης 139° (το 1997). Ο δεύτερος συνοδός είναι 11ου μεγέθους και βρίσκεται σε γωνιακή απόσταση 177 δευτερολέπτων της μοίρας, σε γωνία θέσης 5°. . Ο ζ Πηγάσου δεν αποτελεί μέλος αστρικού σμήνους ή ομάδας. Απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 7 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (25.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Δείτε επίσης
Ζ Πηγασου Ζ Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer
Το Ποντίκι (εφημερίδα)
Το Ποντίκι είναι εβδομαδιαία εφημερίδα που εκδίδεται στην Ελλάδα, στην ελληνική γλώσσα. Η ύλη της αποτελείται κυρίως από σατιρικά - πολιτικά σχόλια και αποκαλύψεις, χωρίς να λείπει και το παραδοσιακό ρεπορτάζ.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εφημερίδας είναι το πρωτοσέλιδό της, που συνήθως προβάλλει κάποια γελοιογραφία σε μορφή κολάζ.
Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου 1979, με δώδεκα σελίδες. Οι πρώτοι πέντε μέτοχοι της «Ποντίκι ΕΠΕ» ήταν ο Κώστας Παπαϊωάννου (ο οποίος ανέλαβε και εκδότης-διευθυντής), ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ο Παντελής Τρωγάδης, ο Γιώργος Κοντογιάννης και ο Δημήτρης Κωστιδάκης παρουσίασαν την ταυτότητά της ως «πολιτική - αποκαλυπτική - σα­τιρική εφημερίδα». Το Ποντίκι σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες -και είχε την σημαντικότερη επιρροή του- κατά τη δεκαετία του 1980, όταν κατάφερε να δημοσιεύσει πολλές αποκλειστικότητες, έχοντας καλή πρόσβαση στο περιβάλλον του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Οικογένεια Αθηνογένη
μικρογραφία|Ο Γεώργιος Αθηνογένης Η οικογένεια Αθηνογένη είναι παλιά αθηναϊκή οικογένεια, μέλης της οποίας διακρίθηκαν στις επιχειρήσεις και στον δημόσιο βίο.
Σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανέλιξη της οικογένειας διαδραμάτισε ο γάμος του Γεωργίου Αθηνογένη με την αδελφή του τραπεζίτη και πρωθυπουργού Στέφανου Σκουλούδη, Μαρία. Το Μέγαρο της οικογένειας διατηρείται ακόμα και σήμερα στην οδό Σταδίου. Το αρχείο Αθηνογένη φυλάσσεται στο Εθνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) και την Γεννάδειο Βιβλιοθήκη ύστερα από δωρεά της οικογένειας περι το 1990.
Αναφορές
*
2027 Σεν Γκούο
Ο Σεν Γκούο (Shen Guo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,183. Ανακαλύφθηκε το 1964 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του προς τιμή του Κινέζου αστρονόμου του 11ου αιώνα μ.Χ. Σεν Γκούο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεν Γκουο
Κνιδόζωα
Τα κνιδόζωα (λατ. Cnidaria, από το αρχαιοελληνικό κνίδη, που σημαίνει τσουκνίδα, εξαιτίας της ικανότητάς τους να κεντρίζουν) είναι μία συνομοταξία που περιλαμβάνει πάνω από 10.000 είδη ζώων που απαντώνται αποκλειστικά σε υδατικά, και κυρίως θαλάσσια περιβάλλοντα. Το χαρακτηριστικό γνώρισμά τους είναι τα κνιδοκύτταρα, εξειδικευμένα κύτταρα που που τα χρησιμοποιούν κυρίως για να ακινητοποιούν τη λεία τους. Τα σώματά τους συνίστανται από μεσογλοία, μία νεκρή ζελατινώδη ουσία που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο στρώματα επιθηλίου. Έχουν δύο βασικές μορφές: της ελεύθερης μέδουσας και του εδραίου πολύποδα, που είναι αμφότερες ακτινοσυμμετρικές, με στόματα περιβαλλόμενα από πλοκάμους που φέρουν κνιδοκύτταρα. Πολλά είδη κνιδοζώων δημιουργούν αποικίες, που είναι απλοί οργανισμοί αποτελούμενοι από μεδουσόμορφα ή πολυποδόμορφα ζωίδια ή και τα δύο. Οι δραστηριότητες των κνιδοζώων συντονίζονται και οργανώνονται από ένα αποκεντρωμένο νευρικό πλέγμα και απλούς υποδοχείς. Αρκετά ελεύθερα Κυβόζωα και Σκυφόζωα διαθέτουν στατοκύστες ως αισθητήρια της ισορροπίας και κάποια έχουν απλά μάτια. Δεν αναπαράγονται όλα τα κνιδόζωα εγγενώς. Πολλά έχουν πολύπλοκους κύκλους ζωής, με στάδια αγενούς πολύποδα και εγγενούς μέδουσας, αλλά κάποια παραλείπουν είτε το στάδιο του πολύποδα, είτε της μέδουσας.
Τα κνιδόζωα για πολύ καιρό ομαδοποιούνταν με τα κτενοφόρα στη συνομοταξία των Κοιλεντερωτών, αλλά η αυξανόμενη αντίληψη των διαφορών τους οδήγησε στον διαχωρισμό τους σε δύο ξεχωριστές συνομοταξίες. Τα κνιδόζωα ταξινομούνται σε τέσσερις κύριες ομάδες: τα σχεδόν εξ ολοκλήρου εδραία ανθόζωα (θαλάσσιες ανεμώνες, κοράλλια, φτερά της θάλασσας), τα ελεύθερα σκυφόζωα (μέδουσα), τα κυβόζωα (κυβοειδείς μέδουσες) και τα υδρόζωα, μια διαφορετική ομάδα, που περιλαμβάνει όλα τα κνιδόζωα του γλυκού νερού, καθώς και πολλές θαλάσσιες μορφές, και έχει και εδραία μέλη όπως η Ύδρα και ελεύθερα αποικιακά όπως η γαλέρα. Τα σταυρόζωα έχουν πρόσφατα αναγνωρισθεί ως ομοταξία αυτόνομη και όχι μία υποομάδα των σκυφοζώων και υπάρχει συζήτηση σχετικά με το αν τα μυξόζωα και τα πολυποδιόζωα είναι κνιδόζωα ή είναι πιο κοντά στα αμφίπλευρα (πολυπλοκότερα ζώα).
Απολιθωμένα κνιδόζωα έχουν βρεθεί σε πετρώματα που σχηματίστηκαν περίπου 580 εκατομμύρια χρόνια πριν και άλλα απολιθώματα δείχνουν ότι τα κοράλλια ίσως παρουσιάστηκαν περίπου 490 εκατομμύρια χρόνια πριν και διαφοροποιήθηκαν μερικά εκατομμύρια χρόνια αργότερα. Απολιθώματα κνιδοζώων που δεν δημιουργουν ορυκτοποιημένες δομές είναι πολύ σπάνια. Οι επιστήμονες σήμερα πιστεύουν ότι τα κνιδόζωα, τα κτενοφόρα και τα αμφίπλευρα συνδέονται στενότερα με τους ασβεστόσπογγους, παρά με τους άλλους σπόγγους, και ότι τα ανθόζωα είναι εξελικτικά συγγενείς των άλλων κνιδοζώων και τα πλέον στενά συγγενικά με τα αμφίπλευρα.
Τα Σιφωνοφόρα είναι τάξη των Υδροζώων, τα οποία Υδρόζωα είναι Ομοταξία των Κνιδοζώων. Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ένα σιφωνοφόρο, του γένους Apolemia, με μήκος 46 μέτρα. Θεωρείται το μακρύτερο ζώο που έχει καταγραφεί ποτέ, στην περιοχή Ningaloo του Ινδικού Ωκεανού, στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αυστραλίας.
Διακριτικά χαρακτηριστικά
Όπως οι σπόγγοι και τα κτενοφόρα, τα κνιδόζωα έχουν δύο κύρια στρώματα κυττάρων, μεταξύ των οποίων παρεμβάλλεται ένα ενδιάμεσο στρώμα ζελατινώδους ουσίας, που αποκαλείται μεσογλοία στα κνιδόζωα. Πιο σύνθετα ζώα έχουν τρία κύρια κυτταρικά στρώματα και δεν παρεμβάλλεται ένα ζελατινώδες στρώμα. Συνεπώς, τα κνιδόζωα και τα κτενοφόρα παραδοσιακά έχουν επισημανθεί ως διπλοβλαστικά, μαζί με τους σπόγγους. Ωστόσο, και τα κνιδόζωα και τα κτενοφόρα διαθέτουν έναν τύπο μυός που, σε πολυπλοκότερα ζώα, προέρχεται από το μέσο κυτταρικό στρώμα. Γι' αυτό ορισμένα σύγχρονα συγγράμματα ταξινομούν τα κτενοφόρα ως τριπλοβλαστικά και έχει προταθεί η θεωρία ότι τα κνιδόζωα εξελίχθηκαν από τριπλοβλαστικούς προγόνους.
Βασικές σωματικές μορφές
thumb|right|250px|Στοματικό τέρμα ενός πολύποδα [[Δισκόσωμα|ακτινοδίσκου, με κοντινό πλάνο του στόματός του]] Τα ενήλικα κνιδόζωα εμφανίζονται είτε ως ελεύθερες μέδουσες είτε ως εδραίοι πολύποδες. Αμφότεροι είναι ακτινοσυμμετρικά, όπως ένας τροχός ή ένας σωλήνας αντίστοιχα. Αφού αυτά τα ζώα δεν έχουν κεφάλια, τα άκρα τους χαρακτηρίζονται ως "στοματικά" (κοντά στο στόμα) και "αντιστοματικά" (μακριά από το στόμα). Τα περισσότερα έχουν πλοκάμους εξοπλισμένους με κνιδοκύτταρα γύρω από τις άκρες τους και οι μέδουσες γενικώς έχουν ένα εσωτερικό δακτύλιο πλοκάμων γύρω από το στόμα. Η μεσογλοία των πολυπόδων είναι συνήθως λεπτή και συχνά μαλακή, αλλά αυτή των μεδουσών συνήθως είναι παχιά και ελαστική, έτσι ώστε να επιστρέφει στο αρχικό της σχήμα αφότου οι μύες γύρω από την άκρη συσταλούν για να βγάλει το νερό έξω, δίνοντας έτσι στην μέδουσα την ικανότητα να κολυμπά με ένα είδος υδραυλικής προώσεως.
Σκελετοί
Στις μέδουσες η μόνη στηρικτική δομή είναι η μεσογλοία. Οι Ύδρες και οι περισσότερες θαλάσσιες ανεμώνες κλείνουν τα στόματά τους όταν δεν τρώνε και το νερό στην πεπτική κοιλότητα τότε δρα ως υδροστατικός σκκελετός, κάτι σαν ένα μπαλόνι γεμισμένο με νερό. Άλλοι πολύποδες όπως του γένους Tubularia χρησιμοποιούν στήλες κυττάρων γεμάτων νερό για στήριξη. Τα φτερά της θάλασσας σκληρύνουν την μεσογλοία με κόκκους ανθρακικού ασβεστίου και σκληρές ινώδεις πρωτεΐνες, όπως οι σπόγγοι.
Σε μερικούς αποικιακούς πολύποδες ένα χιτινώδες περίδερμα προσφέρει στήριξη και προστασία στα συνδετικά τμήματα και στα κατώτερα μέρη ενός πολύποδα. Τα Σκληρακτίνια εκκρίνουν μαζικούς εξωσκελετούς ανθρακικού ασβεστίου. Λίγοι πολύποδες συλλέγουν υλικά όπως κόκκους άμμου και θραύσματα κελυφών, τα οποία επισυνάπτουν στο εξωτερικό τους. Κάποιες αποικιακές θαλάσσιες ανεμώνες σκληραίνουν την μεσογλοία με κομμάτια ιζημάτων.
Κύριες κυτταρικές στιβάδες
Τα Κνιδόζωα είναι διπλοβλαστικά ζώα, δηλαδή έχουν δύο κύριες κυτταρικές στιβάδες, ενώ τα πιο πολύπλοκα ζώα είναι τριπλοβλαστικά έχοντας τρεις κύριες στιβάδες. Οι δύο κύριες κυτταρικές στιβάδες των κνιδοζώων σχηματίζουν επιθήλιο που έχει πάχος ενός κυττάρου και είναι προσκολλημένες σε μία ινώδη βασική μεμβράνη, την οποία εκκρίνουν. Εκκρίνουν επίσης την ζελατινώδη μεσογλοία που διαχωρίζει τις στιβάδες. Η εξωτερική στιβάδα, γνωστή ως εξώδερμα, γενικώς περιέχει τους ακόλουθου κυτταρικού τύπους:
Μαζί με τα μυοεπιθηλιακά, τα νευρικά και τα ενδιάμεσα κύτταρα, η εσωτερική γαστροδερμίδα περιλαμβάνει αδενικά κύτταρα που εκκρίνουν πεπτικά ένζυμα. Σε μερικά είδη περιέχει επίσης χαμηλές συγκεντρώσεις κνιδοκυττάρων, τα οποία χρησιμοποιούνται να καταβάλλουν λεία που εξακολουθεί να αγωνίζεται.
Η μεσογλοία περιέχει μικρό αριθμό αμοιβαδοειδή κυτταρα, και μυϊκά κύτταρα σε κάποια είδη. Ωστόσο ο αριθμός των κυττάρων της μεσαίας στιβάδας είναι πολύ χαμηλότερος από των σπόγγων.
Πολυμορφισμός
Ο πολυμορφισμός αναφέρεται στην εμφάνιση δομικώς και λειτουργικώς περισσοτέρων από δύο διαφορετικούς τύπους ατόμων στον ίδιο οργανισμό. Αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των Κνιδοζώων, ιδιαίτερα των μορφών πολύποδα και μέδουσας, ή των ζωιδίων στους αποικιακούς οργανισμούς όπως αυτούς στα Υδρόζωα. Στα Υδρόζωα, αποικιακά άτομα που προέρχονται από ξεχωριστά άτομα ζωιδίων θα αναλάβουν ξεχωριστές εργασίες. Για παράδειγμα, στην Οβελία υπάρχουν άτομα που τρέφουν, τα γαστροζωιδια· τα άτομα που έχουν την ικανότητα αγενούς αναπαραγωγής μόνο, τα γονοζωίδια, βλαστόστυλα και ελεύθερα ή εγγενώς αναπαραγόμενα άτομα, οι μέδουσες.
Κνιδοκύτταρα
Αυτά τα κύτταρα λειτουργούν σαν καμάκια, αφού τα ωφέλιμα φορτία τους παραμένουν προσκολλημένα στα σώματα των κυττάρων με νήματα. Είναι γνωστοί τρεις τύποι κνιδοκυττάρων:
Τα συστατικά μέρη ενός κνιδοκυττάρου είναι: thumb|200px| Μία νηματοκύστη [[ύδρα (γένος)|ύδρας, προτού εκραγεί. κνιδοβλέφαρο (βλεφαρίδα-σκανδάλη) ]]
Είναι δύσκολη η μελέτη των εκρηκτικών μηχανισμών των κνιδοκυττάρων καθώς αυτές οι δομές είναι μικρές αλλά πολυπλοκότατες. Τουλάχιστον τέσσερις υποθέσεις έχουν διατυπωθεί:
Τα κνιδοκύτταρα μπορούν να δράσουν μόνο μία φορά και περίπου το 25% των νηματοκύστεων μιας ύδρας χάνονται από τους πλοκάμους της όταν συλλαμβάνει μία Αρτέμια. Τα χρησιμοποιημένα κνιδοκύτταρα πρέπει να αντικατασταθούν, πράγμα που διαρκεί περίπου 48 ώρες. Προς ελαχιστοποίηση της άσκοπης καταστροφής των κυττάρων, γενικώς απαιτούνται δύο είδη δομών για να διεγείρουν τα κνιδοκύτταρα: το κνιδοβλέφαρο που ανιχνεύει την επαφή και μαζί αισθητικά κύτταρα που "οσμίζονται" τις χημικές ουσίες στο νερό. Αυτός ο συνδυασμός προλαμβάνει την  επίθεση σε νεκρά αντικείμενα ή σε αντικείμενα σε απόσταση. Ομάδες κνιδοκυττάρων είναι συνήθως συνδεδεμένες με νεύρα και, αν ένα εκραγεί, η υπόλοιπη ομάδα απαιτεί το πολύ ασθενέστερο ερέθισμα από ότι το κύτταρο που εξερράγη πρώτο.
Κίνηση
thumb| right| 200px| Μία [[Chrysaora quinquecirrha που κολυμπάει]] Οι μέδουσες κολυμπούν με μία μορφή υδραυλικής πρόωσης: μύες, ειδικότερα στο χείλος του σκιαδίου, συστέλλονται εξωθώντας το νερό έξω από την γαστρική κοιλότητα και η ελαστικότητα της μεσογλοίας βοηθά στην επαναφορά. Αφού οι στιβάδες ιστών είναι πολύ λεπτές, δεν έχουν αρκετή δύναμη για να κολυμπήσουν κόντρα σε ρεύματα αλλά αρκετή για να ελέγχουν την κίνηση μέσα στο ρεύμα.
Οι Ύδρες και κάποιες θαλάσσιες ανεμώνες μπορούν να κινηθούν αργά πάνω σε βράχους στην θάλασσα ή σε ποτάμιες κοίτες με ποικίλα μέσα: έρποντας όπως τα σαλιγκάρια, με βηματισμό όπως οι γεωμέτρες, ή με κυβιστήσεις. Λίγες μπορούν να κολυμπήσουν αδέξια κουνώντας την βάση τους.
Νευρικό σύστημα και αισθήσεις
Τα Κνιδόζωα δεν έχουν εγκέφαλο ούτε καν κεντρικό νευρικό σύστημα. Αντί για αυτό έχουν ένα αποκεντρωμένο νευρικό δίκτυο που συνίσταται από αισθητικούς νευρώνες που δημιουργούν ώσεις ως απόκριση σε διαφόρους τύπους ερεθισμάτων, όπως οσμές, κινητικούς νευρώνες που λένε στους μύες να συσταλούν και "πλέγματα" ενδιάμεσων νευρώνων για να τους συνδέεει. Επίσης, οι ενδιάμεσοι νευρώνες σχηματίζουν γάγγλια που δρουν ως τοπικά κέντρα συντονισμού. Τα κνιδοβλέφαρα των κνιδοκυττάρων ανιχνεύουν την φυσική επαφή. Τα νεύρα πληροφρούν τα κνιδοκύτταρα όταν ανιχνεύονται οσμές από λέια ή εχθρούς και όταν τα γειτονικά κνιδοκύτταρα εκρήγνυνται. Το μεγαλύτερο μέρος των επικοινωνιών μεταξύ των νευρικών κυττάρων πραγματοποιείται μέσω χημικών συνάψεων, μικρά κενά τα οποία διασχίζουν χημικές ουσίες. Καθώς αυτή η διαδικασία είναι υπερβολικά χρονοβόρα για να εξασφαλίσει ότι οι μύες γύρο από το χέιλος του κώδωνα της μέδουσας συστέλλονται ταυτόχρονα κατά την κολύμβηση οι νευρώνες που το ελέγχουν επικοινωνούν με πολύ ταχύτερα ηλεκτρικά σήματα δια μέσου ηλεκτρικών συνάψεων.
Οι μέδουσες και οι πολύπλοκες κολυμβητικές αποικίες όπως τα Σιφωνοφόρα και τα Χονδροφόρα αισθάνονται την κλίση και την επιτάχυνση μέσω στατοκύστεων, θαλάμων επενδεδυμένων με τρίχες που ανιχνεύουν τις κινήσεις εσωτερικών κόκκων ορυκτών που ονομάζονται στατόλιθοι. Αν το σώμα γέρνει προς την λάθος κατεύθυνση, το ζώο επανέρχεται στα ίσια αυξάνοντας την δύναμη των κινήσεων στην πλαευρά που είναι χαμηλά. Τα περισσότερα είδη διαθέτουν οπτικές κηλίδες, που μπορούν να ανιχνεύσουν πηγές φωτός. Ωστόσο τα ευκίνητα Κυβόζωα είναι μοναδικά μευτξύ των μεδουσών επειδή διαθέτουν τέσσερα είδη γνήσιων οφθαλμών που έχουν αμφιβληστροειδείς χιτώνες, κερατοειδείς χιτώνες και κρυσταλλοειδείς φακούς. Αν και οι οφθαλμοί πιθανώς δεν σχηματίζουν εικόνες, τα Κυβόζωα μπορούν να διακρίνουν με σαφήνεια την κατεύθυνση από την οποία έρχεται το φως.
Πρόσληψη τροφής και απέκκριση
Τα κνιδόζωα τρέφονται με διάφορους τρόπους: με αρπαγή, απορροφώντας διαλυμένες οργανικές χημικές ουσίες, διηθώντας σωματίδια τροφής από το νερό και λαμβάνοντας θρεπτικά συστατικά από συμβιωτικά φύκη στα κύτταρά τους. Τα περισσότερα λαμβάνουν την πλειονότητα της τροφής τους από την αρπαγή αλλά κάποια, συμπεριλαμβανομένων των κοραλλίων Hetroxenia και Leptogorgia, βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στους ενδοσυμβιωτικούς τους οργανισμούς και απορρόφηση διαλυμένων θρεπτικών συστατικών. Τα Κνιδόζωα δίνουν στα συμβιωτικά τους φύκη διοξείδιο του άνθρακα, κάποια θρεπτικά συστατικά και μία θέση στον ήλιο.
Τα αρπακτικά είδη χρησιμοποιούν τα κνιδοκύτταρά τους για να δηλητηριάσουν ή να μπλέξουν την λέια τους και αυτά με δηλητηριώδεις νυματοκύστεις μπορούν να αρχίσουν την πέψη με ένεση πεπτικών ενζύμων. Η "μυρωδιά" ρευστών από πληγωμένο θήραμα κάνουν τους πλοκάμους να διπλώσουν προς τα μέσα και να βάλουν την λεία μέσα στο στόμα. Στις μέδουσες οι πλόκαμοι γύρω από την άκρη του κώδωνα είναι συχνά κοντοί και το μεγαλύτερο μέρος της σύλληψης της λείας πραγματοποιείται από "στοματικούς βραχίονες", οι οποίοι αποτελούν επεκτάσεις της άκρης του στόματος και είναι συχνά πτυχωτοί και κάποιες φορές διακλαδιζόμενοι για να αυξηθεί η επιφάνειά τους. Οι μέδουσες συχνά παγιδεύουν την λεία ή αιωρούμενων σωματιδίων τροφής αφού κολυμπήσουν προς τα πάνω, απλώσουν τους πλοκάμους τους και τους στοματικούς βραχίονες και στην συνέχεια βυθιστούν. Σε είδη για τα οποία τα αιώρούνενα σωματίδια τροφής είναι σημαντικά οι πλόκαμοι και οι στοματικοί βραχίονες συχνά έχουν σειρές βλεφαρίδων των οποίων το χτύπημα δημιουργεί ρεύματα που ρέουν προς το στόμα και κάποια δημιουργούν δίκτυα βλέννας για να παγιδεύσουν τα σωματίδια.
Μόλις η τροφή βρεθεί στην πεπτική κοιλότητα, αδενικά κύτταρα στην γαστροδερμίδα απελευθερώνουν ένζυμα που πολτοποιούν την λεία, συνήθως μέσα σε λίγες ώρες. Αυτή κυκλοφορεί δια μέσου της πεπτικής κοιλότητας και, στα αποικιακά κνιδόζωα, των συνδετικών σηράγγων, έτσι ώστε τα κύτταρα της γαστροδερμίδας μπορούν να απορροφήσουν τα θρεπτικά συστατικά. Η απορρόφηση μπορεί να διαρκέσει λίγες ώρες και η πέψη στα κύτταρα μπορεί να διαρκέσει έως και λίγες ημέρες. Η κυκλοφορία των θρεπτικών συστατικών οδηγείται από ρεύματα νερού που δημιουργούνται από βλεφαρίδες στην γαστροδερμίδα ή μυϊκές κινήσεις ή και τα δύο, έτσι ώστε τα θρεπτικά συστατικά φθάνουν σε όλα τα σημεία της πεπτικής κοιλότητας. Τα θρεπτικά συστατικά φθάνουν στην εξωτερική κυτταρική στιβάδα με διάχυση ή, σε ζώα η ζωίδια όπως οι μέδουσες που έχουν λεπτή μεσογλοία, μεταφέρονται από κινητά κύτταρα της μεσογλοίας.
Τα δύσπεπτα υπολείμματα της λέιας αποβάλλονται από το στόμα. Το κύριο απόβλητο των εσωτερικών κυτταρικών διεργασιών είναι η αμμωνία, η οποία απομακρύνεται από τα εξωτερικά και εσωτερικά ρεύματα νερού.
Αναπνοή
Δεν υπάρχουν αναπνευστικά όργανα και αμφότερες οι κυτταρικές στιβάδες απορροφούν οξυγόνο από το περιβάλλον νερό και αποβάλλουν διοξείδιο του άνθρακα. Όταν το νερό στην πεπτική κοιλότητα γίνει «μπαγιάτικο» πρέπει να αντικατασταθεί και τα θρεπτικά συστατικά που που δεν έχουν απορροφηθεί απομακρύνονται μαζί του. Κάποια Ανθόζωα φέρουν κροσσωτές αυλακώσεις στους πλοκάμους τους, επιτρέποντάς τους να αντλούν νερό προς τα έξω και προς τα μέσα της πεπτικής κοιλότητας χωρίς να ανοίγουν το στόμα τους. Αυτό βελτιώνει την αναπνοή μετά την λήψη τροφής και επιτρέπει σ' αυτά τα ζώα, τα οποία χρησιμοποιούν την κοιλότητα ως υδροσκελετό, να ελέγχουν την πίεση του νερού στην κοιλότητα χωρίς να αποβάλλουν αχώνευτη τροφή.
Τα Κνιδόζωα που φέρουν φωτοσυνθετικά συμβιωτικά μπορεί να έχουν το αντίθετο πρόβλημα, πλεόνασμα οξυγόνου, το οποίο μπορεί να αποβεί τοξικό. Τα ζώα παράγουν μεγάλες ποσότητες αντιοξειδωτικών για να εξουδετερώσουν το πλεόνασμα οξυγόνου οξυγόνου.
Αναγέννηση
Όλα τα Κνιδόζωα μπορούν να αναγενώνται, πράγμα που τους επιτρέπει να επουλώσουν τραύματα και να αναπαρχθούν αγενώς. Οι μέδουσες έχουν περιορισμένη ικανότητα ανγεννήσεως, αλλά οι πολύποδες μπορούν να αναγεννηθούν από μικρά κομμάτια ή ακόμα και συλλογές διαχωρισμένων κυττάρων. Αυτό επιτρέπει στά κοράλλια να αναρρώσουν ακόμα και μετά από φαινομενική καταστροφή από αρπακτικά.
Γυναικωνίτης
μικρογραφία|Άποψη γυναικωνίτη [[Ορθόδοξη Εκκλησία|ορθόδοξης εκκλησίας]] Γυναικωνίτης είναι ο ειδικός χώρος ενός σπιτιού στον οποίο παλαιότερα διέμεναν οι γυναίκες, με την πρακτική αυτή να τηρείται επίσης στις ινδουιστικές και μουσουλμανικές παραδόσεις (γνωστό ως ζενάνα) της νότιας Ασίας. Μεταγενέστερα και σε ότι αφορά την ορθόδοξη εκκλησία, είναι γνωστός ως ο ειδικός χώρος για τις γυναίκες σε χριστιανικούς ναούς ώστε να είναι απομονωμένες από τους άνδρες.
Ιστορία
μικρογραφία|Αναπαράσταση γυναικωνίτη στην [[αρχαία Ελλάδα]] Ο γυναικωνίτης εμφανίζεται από τα αρχαία χρόνια, ενώ μεταλαμπαδευόταν από εποχή σε εποχή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ύπαρξη του μέχρι και την σύγχρονη εποχή με την παρουσία του στους ναούς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Αρχαία Χρόνια
Από την εποχή του Ομήρου συναντιέται ο όρος γυναικωνίτης. Σε πολλά μυκηναϊκά ανάκτορα υπήρχαν ειδικά μέγαρα που βρίσκονταν πίσω από το κύριο ή στα πλάγια αυτού. Επίσης, γυναικωνίτες υπήρχαν και σε πολλές κατοικίες της κλασικής και της ελληνιστικής εποχής.
Βυζαντινά Χρόνια
Ο γυναικωνίτης κάνει την εμφάνιση του και στους βυζαντινούς ναούς, συνεχίζοντας την παράδοση, με σκοπό την παραμονή των γυναικών σ' αυτόν κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας. Βρισκόταν στο βορινό κλίτος του ναού (ως επί το πλείστον), αλλά και στο υπερώο. Ειδικότερα βρισκόταν στο κεντρικό μέρος του Π που σχηματίζει, δηλαδή στο δυτικό άκρο του ναού.
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πάβλοβνα της Ρωσίας
Η Αλεξάνδρα Πάβλοβνα (ρωσ. Александра Павловна, 9 Αυγούστου 1783 - 16 Μαρτίου 1801) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Παλατινή (Κόμισσα) της Ουγγαρίας.
Γυναικωνίτης
Βυζαντινά Χρόνια
Ο περιορισμός των γυναικών εκτός του γυναικωνίτη, γινόταν και με τη δημιουργία χωρισμάτων από το υπόλοιπο ναό, δηλαδή μέσω των παραπετασμάτων και των ξύλινων δικτυωτών.
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πάβλοβνα της Ρωσίας
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Παύλου της Ρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας (Μαρίας Φιόντοροβνας), κόρης του Φρειδερικου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης.
Γυναικωνίτης
Σύγχρονη Εποχή
Γυναικωνίτες υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε ορθόδοξους ναούς, αλλά πλέον οι θέσεις των γυναικών βρίσκονται στον κυρίως ναό, διαχωρισμένες, όμως, από αυτές των αντρών. Κατασκευάζονται και στους σύγχρονους ναούς χωρίς να έχουν τα ίδια λειτουργικά στοιχεία με το παρελθόν και χρησιμοποιούνται απλώς ως την απόκτηση μεγαλύτερου χώρου.
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πάβλοβνα της Ρωσίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1799 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινό (Κόμη) της Ουγγαρίας. Απέκτησαν ένα θνησιγενές τέκνο:
Γυναικωνίτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναοί
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πάβλοβνα της Ρωσίας
Οικογένεια
Η Αλεξάνδρα Πάβλοβνα πέθανε στις 16 Μαρτίου 1801 λίγες μέρες μετά τον τοκετό σε ηλικία 17 ετών. Ο θάνατός της και η δολοφονία του πατέρα της στις 24 Μαρτίου 1801 συντάραξαν την οικογένειά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Αντίπαρος
Η Αντίπαρος (αρχ. Ωλίαρος) είναι μικρό βραχώδες κατοικημένο νησί του Νοτίου Αιγαίου στην καρδιά των Κυκλάδων, το οποίο απέχει λιγότερο από ένα ναυτικό μίλι από την Πάρο, με τον λιμένα της οποίας συνδέεται με μικρό τοπικό πορθμείο. Στη νησίδα Σαλιαγκός βρίσκεται ο αρχαιότερος οικισμός των Κυκλάδων, καθώς και το Δεσποτικό, ακατοίκητη νήσος στα νοτιοδυτικά της Αντιπάρου, που αποτελεί τόπο μεγάλης αρχαιολογικής σημασίας.
Δήμος Αντιπάρου
Η Κοινότητα Αντιπάρου ιδρύθηκε το 1914 και προήχθη σε Δήμο το 2010 με την εφαρμογή του σχεδίου νόμου «Καλλικράτης», βάσει της αρχής του «κάθε νησί και δήμος». Καταλαμβάνει δε έκταση 35,1 τ.χλμ. συμπεριλαμβάνοντας τη νήσο της Αντιπάρου, το Δεσποτικό και το Στρογγυλό. Αριθμεί, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 1.037 μόνιμους κατοίκους και έχει πυκνότητα 29,5 κατοίκους ανά τ.χλμ. Στην Αντίπαρο λειτουργεί Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο με τμήματα Λυκείου. Η οικονομία του νησιού βασίζεται στον τουρισμό, την αλιεία, την κτηνοτροφία και λιγότερο στη γεωργία στον κάμπο και στις βορειοανατολικές πεδινές εκτάσεις της. Είναι γνωστή για τη χαρακτηριστική κυκλαδίτικη ομορφιά με τις λευκές κατοικίες, τα λιθόστρωτα σοκάκια και τις όμορφες μπουκαμβίλιες που ανθούν στις αυλές των σπιτιών. Αποτελεί δημοφιλές τουριστικό θέρετρο τα καλοκαίρια για Έλληνες και Ευρωπαίους επισκέπτες, αλλά και τόπο επένδυσης Αμερικανών παραθεριστών.
Ο κεντρικός οικισμός εντοπίζεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, απέναντι από την Πούντα της Πάρου με την οποία συνδέεται με πορθμείο. Το ιστορικό κέντρο εντοπίζεται στο ενετικό Κάστρο της Αντιπάρου, το οποίο συνδέεται μέσα από το εμπορικό δρομάκι με το γραφικό πορθμείο στην παραλιακή. Άλλοι γνωστοί οικισμοί είναι ο παραθεριστικός οικισμός του Αϊ-Γιώργη στο νοτιοδυτικό άκρο, ο οποίος και έχει ενταχθεί στο σχέδιο πόλης, ο Σωρός και ο Κάμπος, ενώ γνωστές παραλίες της ευρύτερης περιοχής του κέντρου είναι οι Ψαραλυκιές, ο Σιφνέικος γιαλός, ο Άγιος Σπυρίδωνας και η παραλία του κάμπινγκ.
Ετυμολογία
Η αρχαία ονομασία του νησιού ήταν «Ωλίαρος», λέξη φοινικικής προέλευσης που πιθανότατα σημαίνει «δασώδες βουνό». Αργότερα το νησί ονομάστηκε «Αντίπαρος» καθώς βρίσκεται απέναντι από την Πάρο.
Γεωγραφία και μορφολογία
left|thumb|220px|Οι ανατολικές ακτές της Αντιπάρου Το νησί της Αντιπάρου βρίσκεται στην καρδιά των Κυκλάδων, στο Νότιο Αιγαίο, 0,8 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Πάρου. Το πορθμείο της απέχει από το κεντρικό λιμάνι της Παροικιάς 4,8 ναυτικά μίλια. Παλαιότερα η Αντίπαρος ήταν ενωμένη με την Πάρο, ενώ πλέον χωρίζεται από αυτή με το Στενό της Αντιπάρου, γνωστό ως Αμφίγειο, πλάτους 500-1000 μ. και βάθους 4,5 μ. Το μέγιστο μήκος του νησιού είναι 7 μίλια σε κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο, ενώ το μέγιστο πλάτος της φθάνει τα 2,8 μίλια και το μήκος των ακτών της τα 57 χλμ.
Η Αντίπαρος έχει ηφαιστειογενές πέτρωμα και ξηρό κλίμα με πολύ υγρασία, ενώ η μορφολογία της χαρακτηρίζεται κατά βάση πεδινή, γεγονός που ευνοεί την ανάπτυξη ισχυρών ανέμων, με πολλές μικρές λοφώδεις εξάρσεις. Ψηλότερη κορυφή είναι ο Προφήτης Ηλίας (301 μ.) και καλύπτεται από κέδρους και θάμνους. Δυτικά οι ακτές είναι ομαλές και αμμώδεις και ανατολικά βραχώδεις, με μικρούς όρμους. Τα άνθη που ευδοκιμούν στην περιοχή είναι κυρίως οι μπουκαμβίλιες που στολίζουν τους κήπους των σπιτιών και των καταστημάτων. Το έδαφος είναι γόνιμο στον κάμπο και τις βόρειες πεδινές εκτάσεις του νησιού, αλλά οι καλλιέργειες είναι περιορισμένες. Μικρές ποσότητες μεταλλευμάτων εξορύσσονταν παλαιότερα σε εγκαταλελειμμένα σήμερα μεταλλεία.
Η νήσος της Αντιπάρου περιβάλλεται από πληθώρα μικρών ακατοίκητων νησιών με μεγάλο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον, όπως το Κοιμητήρι, το Στρογγυλό, το Διπλό, τον Κάβουρα, το Ρευματονήσι, τον Κόκκινο και Μαύρο Τούρλο. Ιδιαίτερα γνωστό στη διεθνή κοινότητα είναι το Δεσποτικό, ένα ακατοίκητο νησί νοτιοδυτικά της Αντιπάρου στο οποίο τα τελευταία χρόνια πραγματοποιούνται ανασκαφές με ευρήματα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας.
Προϊστορικά χρόνια
thumb|230px|Εκθέματα στο Λαογραφικό Μουσείο Η ιστορία της Αντιπάρου ξεκινάει από τη νεολιθική εποχή όταν χρησιμοποιούνταν το σπήλαιό της ως καταφύγιο. Οι αρχαιολογικές έρευνες στο Σαλιαγκό, μια χαμηλή τότε χερσόνησο στον ισθμό Πάρου-Αντιπάρου, έφεραν στο φως ευρήματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη του παλαιότερου οικισμού των Κυκλάδων, ενώ η άνθιση των πρωτοκυκλαδικών πολιτισμών της Πάρου, της Αντιπάρου και του Δεσποτικού συνεχίστηκε την 3η χιλιετία π.Χ., με την ανάδειξη νεκροταφείων, ειδών κεραμικής και με ειδώλια της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού από τις ανασκαφές στο Απάντημα, στο Σωρό, στις Πεταλίδες και στους Κρασάδες. Οι πρώτες ανασκαφές στο Δεσποτικό πραγματοποιήθηκαν το 1889 από το Χρήστο Τσούντα, αποκαλύπτοντας πρωτοκυκλαδικά νεκροταφεία, ενώ στην περιοχή Χειρόμυλοι βρέθηκαν ίχνη προϊστορικού οικισμού. Στο Στρογγυλό διασώζονται ερείπια νεολιθικού οικισμού, ενώ στον Κάβουρα ανακαλύφθηκαν ειδώλια της πρωτοκυκλαδικής περιόδου. Είδη κεραμικής που χρονολογούνται στους γεωμετρικούς χρόνους μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία.
Αρχαίοι χρόνοι
thumb|left|220px|Αρχαιολογικά ευρήματα Δεσποτικού
Κατά την αρχαιότητα, το νησί της Αντιπάρου ταυτίζεται με τον «Ωλίαρο», ονομασία η οποία συναντάται σε κείμενα αρχαίων γεωγράφων, όπως του Ηρακλείδου, του Στράβονος και του Πλινίου του Πρεσβύτερου, ενώ το Δεσποτικό ταυτίζεται με την αρχαία Πρεπέσινθο. Σήμερα υπάρχει η παραδοχή πως οι πρώτοι κάτοικοι των ιστορικών χρόνων ήταν Φοίνικες από τη Σιδώνα, ενώ επιτύμβιες στήλες και κιονόκρανα που ανακαλύφθηκαν στον Άγιο Γεώργιο προδίδουν την ύπαρξη εποικισμού κατά τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους.
Το 1959 ο Νίκος Ζαφειρόπουλος ξεκίνησε ανασκαφές στη θέση Ζουμπάρια και στη Μάντρα Δεσποτικού, στη βορειοανατολική ακτή του νησιού, όπου βρέθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη δωρικού ναού από τους αρχαϊκούς χρόνους, ο οποίος χρονολογείται στο 500 π.Χ. Το 1997 ανασκαφές που έγιναν στη Μάντρα από τον αρχαιολόγο Γιάννο Κουράγιο, έφεραν στο φως μεγάλο τμήμα των βοηθητικών χώρων ενός ιερού. Στα ευρήματα της ανασκαφής συγκαταλέγεται επίμηκες κτιριακό συγκρότημα, αποτελούμενο από πέντε συνεχόμενα παράλληλα δωμάτια. Στο νότιο δωμάτιο εντοπίστηκαν σημαντικά ευρήματα υλικών των αρχαϊκών χρόνων ανατολικοϊωνικής, ροδιακής, κυπριακής και αιγυπτιακής προέλευσης.
Στον τόπο των ανασκαφών έχουν βρεθεί πολλά μαρμάρινα μέλη γλυπτών, δύο αρχαϊκές κεφαλές κούρων, ο κορμός γυμνού ανδρικού αγάλματος, τμήμα ενεπίγραφου περιρραντηρίου αρχαϊκής εποχής με την επιγραφή «Μάρδης ανέθηκεν». Ανάμεσα στα σπουδαία ευρήματα συγκαταλέγεται ο κτιστός τετράγωνος μαρμάρινος βωμός αφιερωμένος στην ΕΣΤΙΑ ΙΣΘΜΙΑ των κλασικών χρόνων και ο οποίος αποτελεί μαρτυρία για μια από τις λατρευόμενες θεότητες των Κυκλάδων. Η επιγραφή μαρτυρά επίσης το τοπωνύμιο του ακρωτηρίου όπου βρίσκεται το ιερό «ΙΣΘΜΟΣ» και επιβεβαιώνει την ύπαρξή του. Οι έρευνες έφεραν στο φως ακόμη πέντε κτίρια και η ανασκαφή τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Τα ευρήματα μαρτυρούν τη διαδεδομένη λατρεία του Θεού Απόλλωνα στις Κυκλάδες, καθώς υπήρχαν σύμφωνα με την παράδοση εικοσιδύο λιτά ιερά στην ευρύτερη περιοχή, ένα εκ των οποίων ήταν εκείνο του Δεσποτικού, το οποίο διασώζεται ανέπαφο από τον 7ο αιώνα π.Χ. οπότε και λειτουργούσε έως και τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Μεσαίωνας
thumb|170px|Η καμάρα στο Κάστρο Το νησί της Αντιπάρου συμπεριελήφθη το 1207, κατά την περίοδο της λατινοκρατίας στο Δουκάτο της Νάξου από τον ιδρυτή του, το Βενετό στρατιωτικό Μάρκο Σανούντο. Από τότε η Αντίπαρος παρείχε μόνιμα 30 κωπηλάτες στις γαλέρες του Δουκάτου. Το 15ο αιώνα άρχισε η σκληρή δοκιμασία της νήσου από Έλληνες και ξένους πειρατές, οι οποίοι το χρησιμοποίησαν ως ορμητήριο στους όρμους του «Στενού των 14 ποδών», όπως αποκαλούνταν τότε χαρακτηριστικά το στενό της Αντιπάρου έως ότου περιήλθε η νήσος στον σημαίνοντα τότε βενετικό Οίκο των Λορεντάνο ως προίκα, όταν ο Τζιοβάννι Λορεντάνο αποφάσισε να παντρευτεί τη Μαρία Σομμαρίπα της Αντιπάρου. Ο Λορεντάνο έχτισε την κατοικία του και εγκατέστησε νέους κατοίκους, οικοδομώντας σταδιακά μαζί με τις υπόλοιπες κατοικίες γύρω από «το Σπίτι του Άρχοντα» το Κάστρο περί το 1440, του οποίου την πύλη στόλιζε ο θυρεός τους. Στη συνέχεια περιήλθε στον Οίκο των Πιζάνη μέχρι το 1537, οπότε και κατελήφθη από τον Οθωμανό κουρσάρο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα και παραχωρήθηκε στην οικογένεια των Κρίσπι. Το 1566 εντάχθηκε ολοκληρωτικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το 1770, κατά την περίοδο του ρωσοτουρκικού πολέμου κατελήφθη από το ρωσικό στόλο των αδελφών Ορλώφ έως και το 1774 και Ρώσοι αφαίρεσαν πολλούς σταλακτίτες από το σπήλαιο της Αντιπάρου, μεταφέροντάς τους στη Ρωσία στο μουσείο Ερμιτάζ. Κατά τον Τόρνεφορτ, το 1770 στην Αντίπαρο αριθμούσαν 78 οικίες με περίπου 200 κατοίκους.
thumb|left|170px|Μνημείο Πεσόντων στο Κέντρο Νεότητος Αργότερα βρέθηκε ξανά υπό την κατοχή των Οθωμανών και έγινε συχνά στόχος επιδρομών από πειρατές, με αποκορύφωμα τη λεηλασία του νησιού και τη σφαγή του πληθυσμού το 1794 από Κεφαλλονίτες και Μανιάτες πειρατές, οι οποίοι απήγαγαν την κόρη του Βενετού υποπρόξενου Γκρατσιόζα Φραντζίσκα, με συνέπεια να δημιουργηθεί ένα άνευ προηγουμένου ανθελληνικό κύμα στην τότε Ευρώπη.
Ελληνική Επανάσταση
Το 1821 οι κάτοικοι του νησιού έλαβαν μέρος στην Ελληνική Επανάσταση, ενώ ο Νεόφυτος Μαυρομάτης, μετέπειτα δεσπότης Ναυπάκτου και ο Ανανίας, δάσκαλος του Γένους φαίνεται πως είχαν αποφοιτήσει από το Γυμνάσιο της Αντιπάρου. Με τα πρωτόκολλα του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου του 1830 και της 18ης Αυγούστου του 1832 η Αντίπαρος ενσωματώθηκε στο Ελληνικό Κράτος. Έγγραφο στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, του 1829, συνταγμένο από τον έκτακτο Επίτροπο Ιάκωβο Ρίζο, διορισμένο στον τμήμα των κεντρικών Κυκλάδων με έδρα τη Νάξο, και με αποδέκτη τη Γενική Γραμματεία της Επικράτειας, μας πληροφορεί σχετικά με τον πληθυσμό του νησιού: 224 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 14 πάροικοι.
Νεότερα χρόνια
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι κάτοικοι του νησιού πήραν ενεργό μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών, χρησιμοποιώντας την περιοχή του Άι-Γιώργη, πίσω από το βουνό της Αντιπάρου, ως μυστική βάση υποβρυχίων. Χαρακτηριστική περίοδος της ιστορίας του νησιού ήταν η λεγόμενη «Επιχείρηση Αντίπαρος», η οποία στοίχισε τη ζωή πολλών Ελλήνων και συμμάχων.
Μετά το πέρας του πολέμου η Αντίπαρος επέστρεψε στους γαλήνιους ρυθμούς της, αναπτυσσόμενη ως ψαροχώρι και σταδιακά ερήμωσε από τη μετανάστευση, με το νησί να είναι απομονωμένο. thumb|230px|Το λιμάνι της Αντιπάρου Η Αντίπαρος έγινε γνωστή στο ευρύτερο ελληνικό κοινό το 1960 και μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο, όταν φιλοξενήθηκαν τα συνεργεία της Φίνος Φιλμ στο ιστορικό κέντρο για τα γυρίσματα της ταινίας Μανταλένα, συμβάλλοντας στην ανάδειξη της φυσικής της ομορφιάς και του ιστορικού τοπίου. Έκτοτε το νησί κατέστη δημοφιλής τουριστικός προορισμός για Έλληνες και ξένους τουρίστες τα καλοκαίρια και η οικονομία του οικισμού άρχισε να προσανατολίζεται στην τουριστική ανάπτυξη.
Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 η Αντίπαρος κατέστη δημοφιλής εναλλακτικός τουριστικός προορισμός Ευρωπαίων γυμνιστών για τις απόμακρες και αμμουδερές της παραλίες, ιδίως στο ευρέως γνωστό camping της, ενώ από τη δεκαετία του 1990 άρχισε να γνωρίζει σταδιακή ανάπτυξη λόγω και της εγγύτητάς της με την Πάρο, βελτιώνοντας τις υποδομές της ώστε να υποδεχτεί το αυξανόμενο κύμα των τουριστών.
Πρόεδροι της Κοινότητας
...