cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάνια Τρύπη
Σπουδές -Συνεργασίες
Έχει συνεργαστεί με τους εξής σκηνοθέτες: Κώστας Φέρρης, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Πάνος Κοκκινόπουλος, Διαγόρας Χρονόπουλος, Σταμάτης Φασουλής, Γιάννης Κακλέας, Νίκος Αρμάος, Στάθης Λιβαθινός, Γιάννης Ιορδανίδης, Αντώνης Καλογρίδης, Χρήστος Δήμας, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Νίκος Κούνδουρος, Τώνια Μαρκετάκη, Γιώργος Πετρίδης, Στέφανος Ληναίος, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Αντώνης Αγγελόπουλος, Φωκάς Ευαγγελινός, Χάρης Ρώμας, Κώστας Κουτσομύτης, Γιώργος Σκαλενάκης, Κώστας Αριστόπουλος, Δημήτρης Αρβανίτης, Αρτέμης Σαμοθράκης, Λάμπης Ζαρουτιάδης, Γιώργος Παπαϊωάννου, Στράτος Μαρκίδης, Γιάννης Βασιλειάδης, Νικος Μαστοράκης, Κώστας Τσιάνος, Μιχάλης Ρέππας, Σωτήρης Χατζάκης, Ρομάν Βικτιούκ, Δημήτρης Μαλισσόβας, Αλέξανδρος Κοέν, Γρηγόρης Βαλτινός, Γιάννης Χουβαρδάς και ο Μανούσος Μανουσάκης.
Προσωπική ζωή
Από το 1993 μέχρι το 1997 ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία και μάνατζερ των Beatles, Αλέξη Μάρδα. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, τη Μαρίνα (γενν. 1994).
Από το 1999 μέχρι το 2007 ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο και απέκτησαν μια κόρη, την Τζένη (γενν. 2000).
Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται ενεργά υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, ασπαζόμενη τον βιγκανισμό.
Αρτάβαν
Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ο Αρτάβαν ή Αρτάβανος ήταν ο τέταρτος Μάγος στη Γέννηση του Χριστού.
Ο Αρτάβαν καταγόταν από τα Εκβάτανα της Περσίας και ήταν φίλος των τριών άλλων Μάγων, του Μελχιώρ, του Γάσπαρ και του Βαλτάσαρ, που προσκύνησαν τον Χριστό στη Βηθλεέμ. Και αυτός ήταν μάγος - αστρονόμος της εποχής εκείνης που είχε δει και αυτός τη συζυγία των πλανητών, σημείο γέννησης βασιλέως. Έτσι μετέβη προς συνάντηση των φίλων του που κατοικούσαν στη Βορσίπη της Βαβυλώνας προκειμένου να οδοιπορήσουν μαζί προς το σημείο που η συζυγία αυτή θα φαινόταν καλλίτερα όπου και θα συνέβαινε η γέννηση του νέου Βασιλιά. Καθοδόν όμως συνάντησε έναν εμπύρετο εβραίο στην έρημο που βοηθώντας τον αργοπόρησε, και όταν έφθασε στη Βορσίπη οι φίλοι του Μάγοι είχαν ήδη φύγει. Ακολούθησε και αυτός τον ίδιο δρόμο αλλά δεν τους πρόλαβε. Τελικά έφθασε στη Βηθλεέμ τότε που ο Ηρώδης έσφαζε τα νήπια. Ο Αρτάβαν επεμβαίνοντας και δωροδοκώντας ένα στρατιώτη μ΄ ένα ρουμπίνι, απ΄ αυτά που έφερνε ως δώρα στο Θείο βρέφος απελευθέρωσε ένα νήπιο που ήταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος.
Στη συνέχεια ο Αρτάβαν πήγε στην Αίγυπτο και παρέμεινε εκεί 33 χρόνια, θεραπεύοντας ασθενείς δωρεάν, απελευθερώνοντας δέσμιους και συναναστρεφόμενος με ταπεινούς. Υπερήλικας πλέον με μακριά άσπρη γενειάδα επιστρέφει στην Ιερουσαλήμ όπου και έτυχε την ημέρα που σταυρωνόταν ο Χριστός. Τη στιγμή που ζητούσε να μάθει για τον σταυρωθέντα Βασιλέα των Ιουδαίων έγινε ο μεγάλος σεισμός κατά τον οποίο μία πέτρα από το καταπέτασμα του Ναού πέφτοντας τον κτύπησε στο κεφάλι και έπεσε αναίσθητος. Όταν μετά από κάποιο χρόνο συνήλθε άκουσε μια γλυκιά φωνή που του έλεγε: Τότε ο Αρτάβαν άνοιξε τους οφθαλμούς του και είδε για μια στιγμή τον Ιησού μέσα σε εκθαμβωτικό φως. Τότε ευτυχισμένος ότι είδε έστω και στο τέλος τον αναμενόμενο Βασιλέα ξεψύχησε.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανική παράδοση Κατηγορία:Χριστούγεννα
Γράμπος
Ο Γράμπος (Grampus griseus, Γράμπος ο φαιός) είναι είδος θηλαστικών κητοειδών της οικογένειας των δελφινιδών. Ο γράμπος είναι το μοναδικό είδος στο ομώνυμο γένος. Ζεί κυρίως στα τροπικά και εύκρατα νερά των ωκεναών, αλλά απαντάται όμως και στη Μεσόγειο, κυρίως στις ακτές της Γαλλίας, στον Περσικό κόλπο και την Ερυθρά θάλασσα. Το είδος αυτό δεν φέρει ρύγχος (το γνωστό των δελφινιών) αλλά το πρόσθιο μέρος του κεφαλιού του είναι σχεδόν κάθετο όπως της κουτσομούρας. Έχει μήκος 3 με 4,3 μέτρα και βάρος που φτάνει τα 500 κιλά.
Μιαούλης ΙΙ (καταδρομικό)
Το καταδρομικό «Ναύαρχος Μιαούλης» ναυπηγήθηκε το 1878 στη Γαλλία και κατέπλευσε στον Πειραιά το 1879. Χαρακτηρίσθηκε αρχικώς ως «Θωρηκτό» καθώς διέθετε αρετές, όπως η ταχύτητα με την οποία μπορούσε να προσεγγίσει εχθρικά πλοία, ενώ χρησιμοποιείτο προκειμένου να πλήξει παράκτιους σταθμούς ανθράκευσης, εμποδίζοντας έτσι τον ανεφοδιασμό των τορπιλοβόλων. Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα σκάφος σύνθετης κατασκευής. Το κάτω μέρος του αποτελείτο από σιδερένιες πλάκες που το περίβλημά του ήταν ξύλινο (δρυς), το οποίο έφερνε επιχάλκωση για την αποφυγή συχνών καθαρισμών του πλοίου. Η μηχανή ήταν κατά την καθέλκυση του πλοίου, τελευταίου τύπου, χαρακτηριζόμενη ως οριζόντια με τρεις κυλίνδρους. Οι δύο εξ αυτών είχαν το ίδιο μέγεθος, ενώ ο τρίτος κύλινδρος ήταν λίγο μικρότερος. Η έλικα ήταν ορειχάλκινη, με τέσσερα πτερύγια, ενώ οι λέβητες κυλινδρικοί κατασκευασμένοι από άριστο σιδηρέλασμα.
Το μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης κατασκευής του (2,3 εκατομμύρια χρυσές δραχμές) καλύφθηκε με χρήματα της εταιρείας ‘ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ’, που ιδρύθηκε το έτος 1886 από τον Κ. Νικόδημου, η οποία πρώτη φορά διέθεσε χρήματα για ναυπήγηση ή κατασκευή πολεμικού πλοίου. Χρησιμοποιήθηκε για την περιφορά της σημαίας σε χώρες της Μεσογείου και του Ατλαντικού και σαν εκπαιδευτικό πλοίο των Ναυτικών Δοκίμων.
Με Κυβερνήτη τον Πλοίαρχο Κ. Ζώτο τον Ιανουάριο του 1897 όταν είχε σταλεί στην Κρήτη για την προστασία του Χριστιανικού Πληθυσμού από τις τουρκικές σφαγές, εμπόδισε με – παρ’ όλο που δεν υπήρχε εμπόλεμη κατάσταση - το τουρκικό πολεμικό πλοίο ‘Φονάτ’ να αποβιβάσει Τούρκους ατάκτους στην Σητεία, που η μεταφορά τους είχε σκοπό να καταπνίξει την εξέγερση των Χριστιανών.
Το 1897 στη Κρητική επανάσταση ήταν αρχηγίδα της Δυτικής μοίρας με Κυβερνήτη τον Πλοίαρχο Κριεζή.
To 1900 το «Ναύαρχος Μιαούλης» με Κυβερνήτη τον τότε Αντιπλοίαρχο του Βασιλικού Ναυτικού Παύλο Κουντουριώτη, πραγματοποιεί τον διάπλου του Ατλαντικού Ωκεανού, για πρώτη φορά από συστάσεως του νέου Ελληνικού κράτους, με αποστολή την επίδειξη της Ελληνικής Σημαίας στους εξήντα χιλιάδες ομογενείς των Η.Π.Α..
Το 1912 παροπλίστηκε και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σαν Σχολή Πυροβολικού και Σχολή Υπαξιωματικών. Το 1931 εκποιήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά καταδρομικά
Άστρος
Το Άστρος είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, της επαρχίας Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται σε εύφορη κι εκτεταμένη πεδιάδα που έχει σημαντική στρατηγική θέση. Στην απογραφή του 2011 είχε 2.285 κατοίκους. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, την ελαιοκομία, την αμπελουργία και την κτηνοτροφία. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 70 μέτρων, στο κέντρο του κάμπου της Θυρέας, νοτιοανατολικά της Τρίπολης (40χλμ) και νοτιοδυτικά του Ναυπλίου (33χλμ). Απέχει περίπου 170 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Αναφέρεται περιστασιακά και ως Μεσόγειο Άστρος για να ξεχωρίζει από το Παράλιο Άστρος.
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία|αριστερά|Η πεδιάδα της Θυρέας από τη [[Ζάβιτσα. Διακρίνονται το Άστρος και το Παράλιο Άστρος]] Η αρχική ονομασία του οικισμού ήταν «Αγιαννίτικα Καλύβια». Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου. Στο χρυσόβουλο αυτό ο μητροπολίτης Μονεμβασίας λαμβάνει το αξίωμα του έξαρχου της Πελοποννήσου και του καθορίζονται τα εκκλησιαστικά του δικαιώματα. . Από το χωριό Άγιος Ιωάννης του νομού Αρκαδίας. προήλθε το Άστρος, το Παράλιο Άστρος, αλλά και άλλοι οικισμοί. Στην περιοχή υπήρξαν αρχαίες πόλεις όπως η Θυρέα, η Ανθήνη, η Νηριήδα και η Εύα στην οποία βρίσκεται η πασίγνωστη Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού.
μικρογραφία|Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους, πρώην «Σχολή Καρυτσιώτη». Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους φιλοξενεί ενδιαφέροντα εκθέματα από την έπαυλη του Ηρώδη Αττικού, όπως επιγραφές, μαρμάρινα γλυπτά, αρχιτεκτονικά μέλη, κεφαλές αγαλμάτων, καθώς και ένα αναθηματικό ανάγλυφο με τον Ερμή και τις νύμφες. Επίσης, εκτίθενται κεραμικά από τα νεκροταφεία του Ελληνικού Κυνουρίας και άλλα ενδιαφέροντα έργα του 2ου και 3ου μ.Χ. αιώνα καθώς και μια επιτύμβια στήλη του 4ου π.Χ. Λόγω έλλειψης χώρου, πολλά θαυμάσια έργα βρίσκονται στον προαύλιο χώρο. Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους στεγάζεται στο κτήριο της Σχολής Καρυτσιώτη  στο Άστρος, χτίστηκε το 1805,  που ήταν  παράρτημα της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγίου Ιωάννου ( χτίστηκε  το 1798)  στην οποία φοιτούσαν νέοι από όλη τη  Ελλάδα. Μαζί με την σχολή, ο Αγιαννίτης Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741 - 1819), δώρισε μία μεγάλη έκταση, το λεγόμενο Αγροκήπιο περίπου 47 στρέμματα. Το Άστρος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση: στις 29 Μαρτίου -18 Απριλίου του 1823 συγκροτήθηκε εκεί η Β' Εθνική Συνέλευση, με την προεδρία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, για να ψηφίσει την αναθεώρηση του πρώτου Ελληνικού Συντάγματος της Επιδαύρου. Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου»'', λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής. «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον»''
Διοικητική ιστορία
Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας.(6) (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997) .
''Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου. Η πρώτη όμως αναφορά   με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.) Ο Νίκος Βέης (1883–1958) καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός αναφέρει  «έχομε κατ΄ επανάληψιν μνείας  του Κυνουριακού αυτού πολίσματος» του Άστρους το 1320,1372,1374, 1407,1421, ,1435, 1463, 1467, 1471, 1481. Ο Γ. Τερτσέτης αναφέρει  «συνέτρωγαν  ο Δημήτριος Υψηλάντης  και  ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους  των δένδρων του Άστρους».(Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής φυλής  σελ.287) Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρεi μετά από το τραπέζι  : «Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα»''
Η πόλη
μικρογραφία|Η πλατεία Αγίου Παύλου στην Πάνω Γειτονιά Η πόλη έχει τρεις πλατείες, δύο μεγαλύτερες και μία μικρότερη, την κεντρική, με πολλά μαγαζιά και καταστήματα. Έχει ένα Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο, Λύκειο, ΕΠΑΛ, Αρχαιολογικό μουσείο, το οποίο αποτελούσε την πρώην σχολή Καρυτσιώτη (1805). Επίσης έχει Δημαρχείο και δημοτικές υπηρεσίες, Κέντρο Υγείας, τράπεζες και ταχυδρομείο. Διαθέτει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με τεχνητό χλοοτάπητα και ένα κλειστό γυμναστήριο. μικρογραφία|Το πολιτιστικό κέντρο Άστρους
Δίπλα από το Άστρος βρίσκεται το χωριό Μελιγού, το οποίο χωροταξικά είναι ενσωματωμένο στην κωμόπολη. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Άστρους κατάγονται από τα γύρω χωριά και ιδιαίτερα από τον Άγιο Ιωάννη, πολλοί δε κατοικούν στο Παράλιο Άστρος που βρίσκεται σε απόσταση 4 χλμ.
Στην περιοχή και στη διαδρομή από Άστρος προς Τρίπολη μέσω των Kάτω Δολιανών, βρίσκεται η περιοχή της Αρχαίας Εύας, όπου κείτονται τα ερείπια της έπαυλης του Ηρώδη του Αττικού. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και η Μονή Λουκούς.
Δημογραφική εξέλιξη
μικρογραφία|Το δημοτικό σχολείο Άστρους
Κλίμα
Το Άστρος βρίσκεται στην κεντρο-ανατολική Πελοπόννησο και έχει Μεσογειακό κλίμα με θερμά και ξηρά καλοκαίρια, καθώς και ήπιους χειμώνες. Η περιοχή είναι χαρακτηρισμένη ως κατηγορίας Γ στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν.
Αθλητισμός
Οι ομάδες του Άστρους είναι τρεις:
Προσωπικότητες
Από το Άστρος έλκουν την καταγωγή τους οι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αρκαδίας
Νικόλαος Χατζιδάκις
Ο Νικόλαος Χατζιδάκις (1872-1942) ήταν Έλληνας καθηγητής Πανεπιστημίου με αντικείμενο τη Θεωρητική Μηχανική, τα Μαθηματικά και την Αστρονομία. Έχασε τη ζωή του κατά την Πείνα στην Κατοχή αρνούμενος να συνεργαστεί με τους κατακτητές.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1872 στο Βερολίνο και η καταγωγή του ήταν από την Κρήτη. Πατέρας του ήταν ο φυσικομαθηματικός καθηγητής πανεπιστημίου Ιωάννης Χατζιδάκις και θείος του ο γλωσσολόγος Γεώργιος Χατζιδάκις. Γυμνάσιο πήγε στην Αθήνα και σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ των Μαθηματικών. Συνέχισε τις σπουδές στο Παρίσι, Γκέτιγκεν και Βερολίνο.
Επέστρεψε και διορίστηκε από το 1900 καθηγητής της Θεωρητικής Μηχανικής και Αστρονομίας στη Σχολή Ευελπίδων και από το 1904 τακτικός καθηγητής των Ανωτέρων Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δίδαξε επίσης στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.
Ο Νικόλαος Χατζιδάκις υπήρξε θερμός πατριώτης. Το 1897, διέκοψε τις σπουδές του στο Παρίσι για να πάρει μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα που είχε ξεκινήσει στη γενέτειρά του, την Κρήτη μαζί με τον θείο του Γεώργιο Χατζιδάκι. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, παρότι γνώριζε τη γερμανική και ιταλική γλώσσα, δεν καταδέχτηκε να συνάψει γνωριμίες με τους κατακτητές και πέθανε από την πείνα στις 25 Ιανουαρίου 1942. Κληροδότησε τα ελάχιστα περισσεύματά του για εκδόσεις υπέρ των φοιτητών.
Ομιλούσε 13 ξένες γλώσσες και παράλληλα ανέπτυξε σημαντική λογοτεχνική δραστηριότητα. Δημοσίευε με το ψευδώνυμο Ζέφυρος Βραδυνός στα λογοτεχνικά περιοδικά Διάπλαση, Νουμάς, και Νέα Εστία. Επίσης ήταν μεταφραστής και με τις μεταφράσεις του έκανε γνωστή στο ελληνικό κοινό τη σύγχρονη σκανδιναβική λογοτεχνία. Το μεταφραστικό του έργο παρουσιάστηκε στο βιβλίο του Ξενικά Λουλούδια (1940). Ενδιαφερόταν ταυτόχρονα για τη Γλωσσολογία και συνέγραψε σχετικά άρθρα στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη. Αποτελούσε υποστηρικτή της δημοτικής γλώσσας και για τον λόγο αυτό απολύθηκε ως «μαλλιαρός» από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επαναπροσλήφθηκε το 1912.
Κόρη του ήταν η συγγραφέας, μεταφράστρια και κριτικός Φούλα Χατζιδάκη (1906-1984) με σημαντική δράση στην Εθνική Αντίσταση. .
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Γερβάσιος Παρασκευόπουλος
Ο Γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος (1877-1964) ήταν Έλληνας θεολόγος και κληρικός. Θεωρείται μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της νεότερης ιστορίας της Πάτρας. Διετέλεσε Ηγούμενος της Μονής Γηροκομείου Πατρών, καθώς και Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών (1939-1941). Κατέστη ιδιαίτερα αγαπητός λόγω της προσφοράς στους Μικρασιάτες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Πάτρα, αλλά και για τη βοήθεια που προσέφερε στους πένητες και περιθωριακούς πολίτες της εποχής. Έχει προταθεί προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, από τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, η κατάταξή του στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, έλαμψε με την ζωή, την διδασκαλία και τα έργα του, όχι μόνον στην Ιερά Μητρόπολη των Πατρών, όπου κυρίως αναπτύχθηκε η ποιμαντική δράση του, αλλά και στην καθόλου Ελλαδική Εκκλησία, αφού είναι ο ιδρυτής των ενοριακών κατηχητικών σχολείων και των εκκλησιαστικών νηπιαγωγείων. Η βιοτή του κρυστάλλινη, Αγιοπατερική.Διακρίθηκε για την διεισδυτικότητα και την προορατικότητα του θεολογικού λόγου του. Η διδασκαλία του, επίκαιρη όσο και προφητική, διαπερνά την ψυχή του κάθε πιστού που αγωνία για την σωτηρία της ψυχής του.
Μαθητής και Μοναχός
Έτσι θέλοντας να συνδυάσει και τις δύο ιδιότητες εισέρχεται το 1891 στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κερνίτσης ως υποτακτικός, ενώ την ίδια στιγμή επιδίδεται στη μελέτη των γραμμάτων, τόσο των εκκλησιαστικών, όσο και της θύραθεν παιδείας.Τρία έτη παρέμεινε εκεί και κατόπιν εισέρχεται στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου υπήρχε και Σχολαρχείο, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει τη γραμματική και πνευματική του πρόοδο, ενώ πλέον γίνεται  δόκιμος μοναχός. Η άφιξή του έγινε με περιπετειώδη τρόπο καθώς αναγκάστηκε να ταξιδέψει από το Μοναστήρι της  Κερνίτσας ως το Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα, περπατώντας μέσα στο κρύο .Εν  τέλει παραμένει για να αναρρώσει στη Μονή του Αγίου Αθανασίου Κλειτορίας, έχοντας ασθενήσει σοβαρά πριν φτάσει όπου τον περιέθαλψε ο Μοναχός Βησσαρίων. Όταν συνήλθε από την ασθένεια, προσήλθε στη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Ήταν η Διακαινήσιμος εβδομάδα του 1894. Στο Μοναστήρι όμως αδιαφόρησαν για την πνευματική του  καλλιέργεια  και έτσι αναγκάστηκε να φύγει από εκεί, καθώς αυτό που ζητούσε του ήταν να συνεχίσει τη μελέτη των γραμμάτων κάτι που δε συνέβη στη Μονή. Έτσι με νέα οδοιπορία πηγαίνει στη Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας, που επίσης είχε σχολαρχείο. Εκεί τον υποδέχθηκαν και τον περιέβαλαν με ιδιαίτερη αγάπη (Σε όλες τις παραπάνω Μονές του είχαν ανατεθεί αρκετά και δύσκολα διακονήματα - εργασίες).Στο σχολαρχείο της Μονής ο δόκιμος μοναχός Γεώργιος αρίστευσε, αλλά λόγω των επιδόσεών του και της διαγωγής του, στράφηκαν εναντίον του πολλοί μοναχοί μέσα στη Μονή, με αποτέλεσμα, να συκοφαντηθεί. Όμως δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να αποκαλυφθούν οι ραδιουργίες σε βάρος του και να φανερωθεί η αθωότητά του
Αποφασίζει να φύγει και από τη Μονή Ταξιαρχών και το 1897 φτάνει στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου της Γηροκομήτισσας, λίγο έξω από την Πάτρα, ''στην οποία εγκαταβιώνει εγγραφόμενος στο μοναχολόγιο της Μονής. Τότε στην Πάτρα'' δέσποζε η μορφή του Μητροπολίτου Ιεροθέου Μητρόπουλου.
Φοιτητής, Ιερέας και Εκπαιδευτικός
Το 1899 στρατεύτηκε. Στις 30 Αυγούστου του 1903 κείρεται μοναχός στην Ιερά Μονή Θεοτοκίου Άρτης, μετονομαζόμενος σε Γερβάσιος, ενώ στις 2 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονείται ιεροδιάκονος. Το 1905 αποφοιτά από το Σχολαρχείο και εισάγεται στο ανώτερο Φροντιστήριο της Ριζαρείου Σχολής επί διευθύνσεως του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος τον εκτιμούσε και αγαπούσε ιδιαίτερα διαβλέποντας σε αυτόν -όπως είχε πει - "τον αυριανό πνευματικό ηγέτη της εκκλησίας".
Το 1906 μετά από διαγωνισμό, του χορηγείται επταετής υποτροφία του κληροδοτήματος της εν Γορτυνία  Αικατερίνης Μαντζούνη, δηλαδή μέχρι το πέρας της φοιτήσεως στη Θεολογική Σχολή Αθηνών  στην οποία εισήχθη  το 1909 αποφοιτώντας από τη Ριζάρειο. Το 1910  σε ηλικία 33 ετών χειροτονείται ιερέας και 4 έτη αργότερα το 1914 λαμβάνει το πτυχίο του διδάκτορος της θεολογικής σχολής.Κατά την παραμονή του στην Αθήνα  ο Μητροπολίτης Θεόκλητος Μηνόπουλος εκτίμησε πολύ την προσωπικότητα και τη μόρφωση του Γερβασίου και γι' αυτό τον τοποθέτησε στη θέση  του Πρωτοσυγκέλλου  και  Πρωτεκδίκου της Μητροπόλεως των Αθηνών. Το 1918 διορίζεται καθηγητής στο Α΄ Ελληνικό Σχολείο Ερμουπόλεως Σύρου, όπου και παραμένει για ένα χρόνο. Το 1919 επιστρέφει στη Μονή Γηροκομείου και εκλέγεται ηγούμενος της Μονής. Πρώτη του ενέργεια είναι να αρχίσει την ανακαίνιση της Μονής  και να φροντίσει ώστε  να μετατραπεί η Μονή από  ιδιόρρυθμη  που ήταν, σε κοινοβιακή. Η προσπάθειά του αυτή βρίσκει εσωτερικές αντιδράσεις και δεν τελεσφορεί, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει το 1943 με την άδεια του Μητροπολίτη Αντώνιου από τη Μονή και να ξεκινήσει το έργο του στην πόλη της Πάτρας όπου διέμεινε στο εξής, παραμένοντας πάντοτε εγγεγραμμένος στο Μοναχολόγιο της Μονής Γηροκομείου.
Στρατιωτικός ιερέας στους βαλκανικούς πολέμους
Λίγα έτη νωρίτερα το 1912, ο π. Γερβάσιος είχε διακόψει τις σπουδές του. Ο λόγος ήταν η κατάταξή του στον στρατό ως στρατιωτικός ιερέας, στο «Ανεξάρτητο Ευρυζωνικό Απόσπασμα Κωνσταντινόπουλου», κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους εμψυχώνοντας και μεταδίδοντας το θείο λόγο και την ελπίδα στο ελληνικό στράτευμα, για την απελευθέρωση των ελληνικών εδαφών. Ο Μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης, Διονύσιος Παπανικολόπουλος, στρατιωτικός ιερέας τότε, έγραψε για το γέροντα: «''...Τον ενθυμούμαι με φορτωμένον τον σάκκον με τας αποσκευάς του, διάβροχον και μέχρι λαιμού λασπωμένον να βαδίζει δρόμον μέσα στις λάσπες του πεδίου της μάχης των Γιαννιτσών δίπλα εις τους αερόποδας ευζώνους μας. Και εγώ δεν ήμουν εις καλυτέραν κατάστασην. Αντηλλάξαμεν θερμόν αδελφικόν ασπασμόν και έκαστος ακολουθήσαμεν τον δρόμον του. Δια δευτέραν φοράν πάλιν συνηντήθημεν την 15 η Ιουλίου 1913 στα υψώματα του τζαμί Τεπέ, εντός βουλγαρικού εδάφους. Ήτο τότε κατάκοπος και νήστις. Ως μου είπε, είχε τρεις ημέρες να βάλει κάτι εις το στόμα του. Είχα κάποιο ξεροκόμματον εγώ εις το σακκίδιόν μου. Του το προσέφερα. Το εδέχθη. Με ησπάσθη και έφυγε ακολουθών τους ευζώνους του προς Μέτσοβον.''».
Στο πλευρό των Μικρασιατών προσφύγων
Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή θα βρουν καταφύγιο  στην Πάτρα οικογένειες Μικρασιατών, που αριθμούαν  περισσότερα από 7.000 πρόσωπα. Πολλοί πατρινοί και ιδίως οι πιο ευκατάστατοι δεν αποδέχονται εύκολα την είσοδο στην πόλη των προσφύγων. Ο ίδιος την ίδια εποχή θα γράψει:«...απομονώνονται εις ένα γκέτο από την υπόλοιπη Πατραϊκή κοινωνία και για κάθε αναταραχή, πολιτική ή κοινωνική, τους θεωρούν ύποπτους και υπεύθυνους, με συνέπεια συλλήψεις, εφορίες, φυλακίσεις». Μέσα σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση ο Γέροντας Γερβάσιος θα σταθεί δίπλα στους Μικρασιάτες. Θα τους περιθάλψει με αγάπη, θα διαδώσει το μήνυμα της ελπίδας και του θάρρους''. Περιέρχεται τους καταυλισμούς, ενδιαφέρεται ένθερμα γι´αυτούς, τους ενισχύει ηθικά και υλικά, με όσες δυνάμεις έχει και όσους λιγοστούς πολίτες συντάσσονται στο πλευρό του. μικρογραφία|366x366εσ|Γερβάσιος Παρασκευόπουλος(Νυμφασία 1877-Πάτρα 1964)
Η ποιμαντική διακονία του
Ο πατέρας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος λειτουργούσε 4 με 5 φορές την εβδομάδα σε πρωινές και νυκτερινές Θείες Λειτουργίες. Ο ναός της Αγίας Αικατερίνης στη λεγόμενη περιοχή των προσφυγικών ήταν πάντοτε πλήρης. Η προσφορά του στους πρόσφυγες, αλλά και η φωτισμένη μορφή του είχε αρχίσει να διαφαίνεται μέσα στα δύσκολα χρόνια της φτώχειας και πλήθος πιστών συνέτρεχε σε αυτόν με αποτέλεσμα η φήμη του να εξαπλώνεται διαρκώς πέρα από τα στενά όρια της Πάτρας.Ο π. Γερβάσιος είχε  ένα ιδιαίτερο χάρισμα: την επαφή με τους νέους ανθρώπους  και τη μεγάλη του αγάπη για τα παιδιά  ενώ η αγάπη του απλωνόταν σε καθένα που είχε ανάγκη υλική ή πνευματική.. Η κοινωνική και εκκλησιαστική προσφορά του είναι  ανεκτίμητη. Το 1923 ίδρυσε και οργάνωσε τα κατηχητικά της πόλεως της Πάτρας που ήταν τα πρώτα στην Ελλάδα κάνοντας κατηχητικό κέντρο τον Ναό του Αγίου Δημητρίου. Το 1931 ίδρυσε τη σχολή βιοτεχνίας και χειροτεχνίας, το 1932 ίδρυσε νηπιαγωγείο, το 1934 ίδρυσε τη Νυκτερινή σχολή αναλφαβήτων.
Ένα θαυμαστό γεγονός
μικρογραφία|219x219px|Τμήμα κορμού του πεύκου που φύτεψε ο π. Γερβάσιος το 1929. Το 1934  ίδρυσε κοντά στη Μονή Προφήτου Ηλία, εκκλησιαστική κατασκήνωση  ,  στο χώρο της οποίας   βρέθηκε τον Αύγουστο του 1960 σε διαδικασία κοπής δέντρων, αχειροποίητος σταυρός εγγεγραμμένος σε κορμό πεύκου που φύτεψε ο ίδιος στις  17/2/1929  στο πλαίσιο δεντροφύτευσης πεύκων από τους μικρούς κατασκηνωτές οι οποίοι φύτεψαν  ένα πεύκο καθένας. Ο π. Γερβάσιος σχολιάζοντας ταπεινά το θαυμαστό γεγονός είπε  απλά ότι  " αυτό έγινε χάριν των αγαθών και αναμαρτήτων παιδιών". (Σταυροί από το πεύκο εκείνο υπάρχουν σήμερα στην Ι. Μητρόπολη Πατρών, στην Ι.Μονή Γηροκομείου, στην Ι. Μονή Προφήτου Ηλιού και στην Αγία Παρασκευή Συχαινών).Το 1938 ίδρυσε το θρησκευτικό σωματείο «Κατηχητικός Όμιλος Ορθοδόξων Πατρών».
Περίοδος Κατοχής
Τον Απρίλιο του 1941 ως Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών  είναι παρών στις  στιγμές αντίστασης του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου  απέναντι  στους Γερμανούς κατακτητές. Οργανώνει συσσίτια, διασώζει τραυματίες, ασθενείς και αστέγους, οργανώνει τις ενορίες της Αρχιεπισκοπής επιβλέποντας και βοηθώντας στην σωστή λειτουργία τους.Το 1944 η φήμη του για τις ικανότητές του, αλλά και για την προσωπικότητά του η οποία ξεπερνούσε τα αυστηρά θρησκευτικά και πολιτειακά σύνορα, τον φέρνουν επικεφαλής επιτροπής η οποία προσπάθησε να συμφιλιώσει τους ηγέτες Ε.Α.Μ. - Ε.Δ.Ε.Σ. Επιτυχία του θεωρήθηκε η αποτροπή σφαγών και διωγμών στην ευρύτερη περιοχή των Πατρών. μικρογραφία|Ο τάφος του π. Γερβασίου στο Ναό Αγίας Παρασκευής Συχαινών
Η κατασκήνωση στα Συχαινά
Το 1948 ίδρυσε σχολή χειροτεχνίας ενώ το 1954 ιδρύει νέα εκκλησιαστική κατασκήνωση στα Συχαινά Αχαΐας εντός της οποίας ανεγείρει Ναό της Αγίας Παρασκευής. Παράλληλα δεν πρέπει να λησμονείται η μεγάλη του φιλανθρωπική προσπάθεια με εράνους προς ενίσχυση των φτωχών Πατρινών.
Η κοίμησή του
Το τέλος της ζωής του Πατρός Γερβασίου επήλθε στις 30 Ιουνίου 1964 σε ηλικία  87 ετών. Η κοίμησή του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στο λαό των Πατρών, που  έζησε το ευρύ ποιμαντικό, θεολογικό, κοινωνικό του έργο. Αλλά και την πολύπλευρη προσωπικότητά του που εμφορούνταν εκτός των άλλων από ακεραιότητα, ταπείνωση, σύνεση, αγάπη και πίστη προς τον  Θεό, αγάπη και φροντίδα για τον Λαό γηγενή και προσφυγικό, βίωση της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού, και έμπρακτη σεβασμό προς τη διοικούσα και ποιμαίνουσα Εκκλησία. Στην εξόδιο ακολουθία που τελέστηκε στον ασφυκτικά γεμάτο Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου Πατρών επικρατούσε η αίσθηση ότι κηδεύεται ένας άγιος.Ετάφη στην εκκλησιαστική κατασκήνωση Συχαινών. πίσω από την κόγχη του ιερού της Αγίας Παρασκευής.Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα δηλώσει  για το θάνατο του Πατρός Γερβασίου:  "Ο θάνατος του πατρός Γερβασίου μέγιστον και δυσαναπλήρωτον κενόν κατέλιπε. Η μνήμη του ας είναι, και θα είναι, αιώνια».Παρόμοιες δηλώσεις έγιναν από  άλλα  σημαίνοντα πολιτικά και εκκλησιαστικά πρόσωπα  εκείνης της περιόδου.
Η ανακομιδή των λειψάνων
Με τη συμπλήρωση 50 ετών από την κοίμηση του π. Γερβασίου Παρασκευόπουλου έγινε  στις 29 Ιουνίου 2014  στο χώρο της κατασκήνωσης στα Συχαινά, σε κλίμα συγκίνησης  η ανακομιδή των λειψάνων του  από τον Μητροπολίτη Πατρών  Χρυσόστομο με την παρουσία και άλλων μητροπολιτών, πολλών κληρικών και πλήθους λαού. Μάλιστα, παρούσα στην ανακομιδή των λειψάνων ήταν και η Ηγουμένη Θεοδοσία Ανδρικοπούλου της Ιεράς Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας, ιδιαίτερα συγκινημένη,καθώς ήταν δίπλα στον Γέροντα από την τρυφερή ηλικία των τεσσάρων ετών μέχρι και την κοίμησή του. Στις 26/08/2019, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος κατόπιν εισηγήσεως του Μητροπολίτη Πατρών   υπέβαλε  αίτημα αγιοκατάταξής του, προς το  Οικουμενικό Πατριαρχείο,.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Γουίλιαμ Κάνλιφ Μπρουκς
Ο Γουίλιαμ Κάνλιφ Μπρουκς (Αγγλικά: Sir William Cunliffe Brooks, 1st Baronet, DL Ο JP) (30 Σεπτεμβρίου 1819 – 9 Ιουνίου 1900) ήταν Άγγλος δικηγόρος, τραπεζίτης και συντηρητικός πολιτικός που κάθισε στη Βουλή των Κοινοτήτων μεταξύ 1869 και 1892.
Η ζωή του
Ο Μπρουκς ήταν γιος του Σάμιουελ Μπρουκς, τραπεζίτη του Μάντσεστερ και της συζύγου του Μάργκαρετ Χολ, κόρης του Τόμας Χολ. Μετά την εκπαίδευσή του στο Ράγκμπι και στο Κολέγιο του Κέιμπριτζ, κλήθηκε στο Μπαρ στο Inner Temple το 1847. Πήγε στο North Circuit μέχρι το θάνατο του πατέρα του το 1864, όταν έγινε ο μοναδικός συνεργάτης της Cunliffe Brooks and Co, Μάντσεστερ. Άνοιξε την Brooks and Co., 81 Lombard Street, Λονδίνο. Ήταν JP για το Lancashire, το Cheshire και το Manchester, και αναπληρωτής υπολοχαγός για το Lancashire και το Aberdeen. Η κύρια κατοικία του για το μεγαλύτερο μέρος εκείνου του χρόνου ήταν το ιστορικό Barlow Hall, Chorlton-cum-Hardy.
Το 1869 ο Μπρουκς εξελέγη σε αναπληρωματική εκλογή ως Συντηρητικό μέλος του Κοινοβουλίου (MP) για το East Cheshire. Κράτησε την έδρα έως ότου διαιρέθηκε βάσει του νόμου περί ανακατανομής των εδρών του 1885, και στις γενικές εκλογές του 1885 αμφισβήτησε ανεπιτυχώς τη νέα διαίρεση του Macclesfield. Η βαρονετία του απονεμήθηκε στις 4 Μαρτίου 1886. Στις εκλογές του 1886 εξελέγη ως βουλευτής για το Altrincham, κρατώντας το κάθισμα έως ότου αποχώρησε στις γενικές εκλογές του 1892.
Οικογένεια
Ο Μπρουκς παντρεύτηκε την Τζέιν Ελίζαμπεθ Όρελ, κόρη του Ραλφ Όρελ το 1842. Δεν είχαν γιους αλλά δύο κόρες (άλλα παιδιά πέθαναν στη βρεφική ηλικία). Η μεγαλύτερη κόρη τους, Έιμι, παντρεύτηκε τον Τσαρλς Γκόρντον, 11ο Μαρκήσιο του Χάντλι. Η δεύτερη κόρη τους, Edith, παντρεύτηκε τον Λόρδο Francis Horace Pierrepont Cecil, δεύτερο γιο του William Cecil, 3ου Marquess of Exeter. Έχουν πολλούς απογόνους τόσο στην Αγγλία όσο και στην Αμερική, συμπεριλαμβανομένων των Sir James Cockburn, Lady Ethel Cecil, Diana Lewis και Isabella Overington.
Μετά το θάνατο της συζύγου του, το 1879 ο Μπρουκς παντρεύτηκε δεύτερη την Τζέιν Ντέιβιντσον (1852-1946), κόρη του Αντισυνταγματάρχη Ντέιβιντ Ντέιβιντσον KCB του Haddington, East Lothian.
Βιβλιογραφικές αναφορές
9. Brooks Peerage, διαθήκες, επιστολές και οικογενειακά έγγραφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Hansard 1803–2005: contributions in Parliament by William Brooks
Κατηγορία:Άγγλοι τραπεζίτες Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Γαλήνη Λάρισας
Η Γαλήνη είναι ένα από τα χωριά του θεσσαλικού κάμπου, με πληθυσμό 1.030 μόνιμους κατοίκους, και απέχει μόλις 11 χλμ από την πόλη της Λάρισας. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πλατυκάμπου (πρώην ομώνυμο δήμο), που από την 1η Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Κιλελέρ της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Η σημερινή ονομασία του χωριού αποκτήθηκε μόλις το 1981, αφού έως και τότε το όνομα του ήταν Άνω Πλατύκαμπος. Το 1996 το όνομα Γαλήνη καταργείται ξανά, μετά από εθελοντική συνένωση της Γαλήνης με τον Πλατύκαμπο και τον σχηματισμό νέου δήμου, με πληθυσμό 4.083 κατοίκων. Με τον ερχομό του Σχεδίου Καποδίστριας ο Δήμος Πλατυκάμπου διευρύνεται και προσαρτώνται σε αυτόν επτά κοινότητες, που πλέον αποτελούν τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Σε πρόσφατη δικαστική διαμάχη για τη λειτουργία φαρμακείου στην Γαλήνη, έγινε φανερό ότι η Γαλήνη δεν αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου, λόγω της πρότερης εθελοντικής συνένωσής της με τον Πλατύκαμπο. Παρ'όλα αυτά, για πρακτικούς λόγους το Υπουργείο Εσωτερικών θεώρησε ότι αποτελεί την ένατη τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Πλατυκάμπου, με αποτέλεσμα το όνομα Γαλήνη να είναι εκ νέου και επισήμως υπαρκτό.
Τοπική οικονομία
Η τοπική οικονομία λόγω του αγροτικού της χαρακτήρα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εύρυθμη λειτουργία της φύσης, και αρκετές φορές καταστροφές μεγάλης έκτασης έχουν πλήξει την περιοχή με σοβαρά αποτελέσματα στην τοπική οικονομία. Μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση καταστροφές προκλήθηκε τον Ιούνιο του 2004 όταν σφοδρή ανεμοθύελλα που συνοδεύονταν από ανέμους άνω των 120 χλμ/ώρα και χαλαζόπτωση κατέστρεψαν πάνω από 50.000 στρέμματα καλλιεργειών.
Ιστορία
Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας του σύγχρονου οικισμού δεν είναι γνωστή. Άγνωστο, επίσης, είναι ποιο από τα δύο χωριά (Πλατύκαμπος-Άνω Πλατύκαμπος) δημιουργήθηκε πρώτο. Πάντως σύμφωνα με μαρτυρίες γερόντων, ο οικισμός ήταν κοινός και ο διαχωρισμός έγινε μετά από επιδημία που ανάγκασε τους κατοίκους να μεταφερθούν μακριά από τον αρχικό οικισμό για κάποιο χρονικό διάστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2004–05
Ο Α.Σ. Ανδρούτσος Γραβιάς αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του, κυπελλούχος Φωκίδας για το 2005, επικρατώντας στον Τελικό με 3-0 του Ησαΐα Δεσφίνας.
Β΄Φωκίδας
Στο πρωτάθλημα της δεύτερης τοπικής κατηγορίας έλαβαν μέρος 9 σύλλογοι. Τον τίτλο κατέκτησε η Λιλαία Ε.Σ., η οποία ανήλθε στην Α΄Κατηγορία. Βάσει προκήρυξης, την άνοδο κέρδισε και η δευτεραθλήτρια, Ένωση Γλυφάδας.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 2004-05 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2004-2005
152 Αταλά
Η Αταλά (Atala) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,33. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Πωλ Ανρί, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομα της ηρωίδας του ομώνυμου μυθιστορήματος (1801) του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αταλά εκτιμάται (αναλόγως του άλβεδου) μεταξύ 60 και 122 χιλιομέτρων. Ο φασματικός της τύπος είναι D (με οργανικά υλικά και ίσως πάγο νερού). Το άλβεδό της είτε 0,054, είτε περί το 0,26. Η Αταλά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 15 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αταλα
Σκουαλένιο
Στην πραγματικότητα όλα τα φυτά και ζώα, όπως και ο ανθρώπινος οργανισμός, παράγουν σκουαλένιο ως μία βιοχημικά ενδιάμεση ουσία. Αν και δεν είναι πολύ γνωστή ως ονομασία, η χημική αυτή ένωση είναι η πρόδρομη για τη σύνθεση όλων ανεξαιρέτως των στεροειδών, και όλων των φυτικών και ζωικών στερολών (π.χ. της χοληστερόλης). Από χημική άποψη το σκουαλένιο είναι υδρογονάνθρακας και τριτερπένιο με μοριακό χημικό τύπο C30H50.
Ρόλος στη σύνθεση των στεροειδών
Η οξείδωση του ενός από τους ακραίους διπλούς δεσμούς του σκουαλενίου (με το ένζυμο μονοοξυγενάση του σκουαλενίου) δίνει οξείδιο του σκουαλενίου (2,3-οξειδοσκουαλένιο), το οποίο κυκλοποιείται από άλλα ένζυμα δίνοντας λανοστερόλη (στα ζώα και στον άνθρωπο), η οποία κατόπιν μετατρέπεται σε χοληστερόλη και στεροειδείς ορμόνες. Στα φυτά, το σκουαλένιο είναι η πρόδρομη ένωση της στιγμαστερόλης, ενώ σε μερικούς μύκητες είναι η πρόδρομη ένωση της εργοστερόλης. Ωστόσο τα κυανοπράσινα φύκη και ορισμένα βακτήρια δεν συνθέτουν σκουαλένιο και πρέπει να το προσλαμβάνουν από το περιβάλλον στον βαθμό που το χρειάζονται.
Βιοσύνθεση
Δύο μόρια πυροφωσφορικής φαρνεσύλης συμπυκνώνονται με αναγωγή από NADPH σχηματίζοντας ένα μόριο σκουαλενίου, με κατάλυση από το ένζυμο συνθετάση του σκουαλενίου.
705px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Μοριάς
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Χάρτης της μεσαιωνικής Πελοποννήσου με τις κύριες τοποθεσίες της.
Ο Μωρέας ή Μοριάς ήταν το όνομα της χερσονήσου της Πελοποννήσου στη νότια Ελλάδα κατά τον Μεσαίωνα και την πρώιμη νεότερη περίοδο. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε για τη Βυζαντινή επαρχία γνωστή ως Δεσποτάτο του Μορέως, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία για το Μορέα Eγιαλέτ και από τη Δημοκρατία της Βενετίας για το βραχύβιο Βασίλειο του Μορέα.
Ετυμολογία
Υπάρχει κάποια αβεβαιότητα για την προέλευση του μεσαιωνικού ονόματος «Μωρέας», που καταγράφεται για πρώτη φορά μόλις τον 10ο αιώνα στα Βυζαντινά χρονικά.
Παραδοσιακά, οι μελετητές πίστευαν ότι το όνομα προήλθε από τη λέξη μωρέα, δηλ. το δένδρο μουριά, ένα δέντρο που, αν και ήταν γνωστό στην περιοχή από την αρχαιότητα, απέκτησε αξία μετά τον 6ο αι., όταν έτρωγαν φύλλα μουριάς οι μεταξοσκώληκες, που μεταφέρθηκαν λαθραία από την Κίνα στο Βυζάντιο. Ο Μωρέας έγινε διάσημος λόγω της σηροτροφίας.
Ο Βρετανός Βυζαντινολόγος Στήβεν Ράνσιμαν πρότεινε ότι το όνομα προέρχεται «από την ομοιότητα του σχήματός του σε αυτό ενός φύλλου μουριάς».
Ιστορία
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τις δυνάμεις της Δ' Σταυροφορίας (1204), δύο ομάδες Φράγκων ανέλαβαν την κατάληψη του Μωρέα. Δημιούργησαν το πριγκιπάτο της Αχαΐας, ένα σε μεγάλο βαθμό ελληνο-κατοικημένο κράτος που κυβερνούσε ένας Λατίνος (Δυτικός) μονάρχης. Αναφερόμενοι στην Πελοπόννησο, οι Φράγκοι ακολούθησαν την τοπική πρακτική και χρησιμοποίησαν το όνομα «Μωρέας».
Ο σημαντικότερος πρίγκιπας στον Μωρέα ήταν ο Γουλιέλμος Β΄ του Βιλαρντουέν (1246 – 1278), ο οποίος οχύρωσε τον Μυστρά κοντά στην αρχαία Σπάρτη το 1249. Αφού έχασε τη Μάχη της Πελαγονίας (1259) εναντίον του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, ο Γουλιέλμος Β΄ για να ελευθερωθεί από την αιχμαλωσία, παραχώρησε το μεγαλύτερο μέρος του ανατολικού τμήματος του Μωρέως και τα νεόκτιστα οχυρά του. Μία αρχική Βυζαντινή προσπάθεια να ανακατακτηθεί ολόκληρη η χερσόνησος απέτυχε στις μάχες της Πρινίτσας και του Μακρυπλαγίου, και οι Βυζαντινοί και οι Φράγκοι συμβιβάστηκαν σε μία δυσάρεστη συνύπαρξη.
Στα μέσα του 14ου αι. ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός αναδιοργάνωσε τον Μορέα σε δεσποτάτο του Μωρέως. Οι γιοι του αυτοκράτορα με το βαθμό των δεσποτών συνήθως στέλνοντο να κυβερνήσουν την επαρχία ως εισόδημα. Μέχρι το 1430 οι Βυζαντινοί ανέκτησαν τελικά το υπόλοιπο του φραγκικού τμήματος του Μοριά, αλλά το 1460 η χερσόνησος καταλήφθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σε αυτές τις κατακτήσεις, οι παραθαλάσσιες με λιμάνια πόλεις παρέμειναν στα χέρια των Ενετών όπως η Μονεμβάζια, το Λεπάντο, το Μοντόν, η Κορόν, αλλά αυτά τα μέρη καταλήφθηκαν επί Βαγιαζήτ Β΄ και Σουλεϊμάν Α΄. Τον Ιούλιο του 1461 καταλήφθηκε το τελευταίο καταφύγιο, το κάστρο Σαλμενίκου στην Αχαΐα.
Η χερσόνησος καταλήφθηκε για τη Δημοκρατία της Βενετίας από τον Φραντσέσκο Μοροζίνι κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Mωρέως το διάστημα 1684–99. Η Βενετική κυριαρχία αποδείχθηκε αντιδημοφιλής και οι Οθωμανοί ανακατέλαβαν τον Μωρέα σε μία αστραπιαία εκστρατεία το 1714. Υπό την ανανεωμένη Οθωμανική κυριαρχία, με κέντρο την Τριπολιτσά, η περιοχή γνώρισε σχετική ευημερία. Το δεύτερο ήμισυ του 18ου αι. χαρακτηρίστηκε από ανανεωμένη δυσαρέσκεια. Ένοπλες ομάδες κλεφτών εμφανίστηκαν, απτόητοι από τη βάναυση καταστολή της εξέγερσης του Ορλώφ. Διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο κατά των Τούρκων, βοηθούμενοι τόσο από την παρακμή της Οθωμανικής εξουσίας, όσο και από την ανάδειξη της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Τελικά, ο Μωρέας και οι κάτοικοί του αποτέλεσαν το λίκνο και τη ραχοκοκαλιά της Ελληνικής Επανάστασης.
Χρονικόν του Μωρέως
Το ανώνυμο Χρονικόν του Μωρέως του 14ου αι. αφηγείται γεγονότα της εγκαθίδρυσης της φεουδαρχίας από τους Φράγκους στην ηπειρωτική Ελλάδα μετά τη Δ΄ Σταυροφορία. Παρά την αναξιοπιστία του σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα, το Χρονικόν είναι διάσημο για τη ζωηρή απεικόνιση της ζωής στη φεουδαρχική κοινότητα. Η γλώσσα στις ελληνικές εκδόσεις είναι αξιοσημείωτη, καθώς αντικατοπτρίζει τη γρήγορη μετάβαση από τη Μεσαιωνική στη Νέα Ελληνική. Η αρχική γλώσσα του Χρονικού αμφισβητείται, αλλά η πρόσφατη μελέτη προτιμά την ελληνική έκδοση στο χειρόγραφο MS Havniensis 57 (14ου – 15ου αι., στην Κοπεγχάγη). Άλλα χειρόγραφα περιλαμβάνουν το Ms Parisinus graecus 2898 (15ου – 16ου αι., στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, στο Παρίσι). Η διαφορά ενός αιώνα περίπου στα κείμενα δείχνει σημαντικό αριθμό γλωσσικών διαφορών, λόγω της ραγδαίας εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πελοποννήσου
Μαρίνος Αντύπας
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο χωριό Φερεντινάτα της περιοχής Πυλάρου, στην Κεφαλονιά, το 1872. Πατέρας του Μαρίνου Αντύπα ήταν ο Σπύρος Αντύπας, μαραγκός και ξυλογλύπτης το επάγγελμα, και μητέρα του η Αγγελική Κλαδά. Η οικογένεια μετακόμισε στο Αργοστόλι, όπου ο Μαρίνος αποφοίτησε, μέσα σε στερήσεις, από το Γυμνάσιο, τον Ιούνιο του 1890.
Στη συνέχεια, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τότε μυήθηκε στις σοσιαλιστικές ιδέες που διέδιδε ο κύκλος του Σταύρου Καλλέργη και έγινε μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου. Ως σοσιαλιστής ανέπτυξε έντονη δράση, διοργανώνοντας ομιλίες. Κατά την Κρητική Επανάσταση του 1896, πολέμησε μαζί με άλλους φοιτητές στο πλευρό των Κρητών. Μετά από ένα χρόνο, επέστρεψε στην Αθήνα με τραύμα στο στήθος. Εκεί οργάνωσε το συλλαλητήριο της 14ης Σεπτεμβρίου 1897 στην πλατεία Ομονοίας. Σε εκείνο το συλλαλητήριο, κατάγγειλε δημόσια τον ρόλο μελών της βασιλικής οικογένειας και των Μεγάλων Δυνάμεων στην έκβαση του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Αποτέλεσμα αυτής της ομιλίας ήταν η καταδίκη του σε φυλάκιση 1 έτους. Μετά την αποφυλάκισή του, συνελήφθη και φυλακίστηκε ξανά, με πρόσχημα την ηθική αυτουργία σε υπόθεση απόπειρας δολοφονίας του βασιλιά Γεωργίου Α΄.
Το 1898, ο Αντύπας διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Κεφαλονιά. Την επόμενη χρονιά εξέδωσε την εφημερίδα Ανάστασις, της οποίας η κυκλοφορία διακόπηκε εξαιτίας ενός άρθρου όπου ο Αντύπας καταφερόταν εναντίον της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας και των υπευθύνων της ήττας του 1897. Σημαντικό εδώ -από ένα περιληπτικό πρόγραμμα του 1905- είναι ότι ζητούσε νόμους που να περιορίζουν τις ώρες εργασίας, να καθοριστεί ημερομίσθιο, να δημιουργηθούν ταμεία σύνταξης για τους ανίκανους εργάτες είτε λόγω ηλικίας, είτε ασθενείας ή τραυματισμού.
Το 1903 ο Μαρίνος Αντύπας πήγε στο Βουκουρέστι όπου ζούσε ο θείος του Γεώργιος Σκιαδαρέσης. Υπάρχει η πεποίθηση ότι ο Αντύπας ήταν αυτός που τον έπεισε να αγοράσει γη έκτασης 300.000 στρεμμάτων στον θεσσαλικό κάμπο, στην περιοχή των Τεμπών. Την ίδια χρονιά, ξαναγύρισε στην Κεφαλονιά όπου επανεξέδωσε την εφημερίδα του και ίδρυσε το «Λαϊκόν Αναγνωστήριον Η Ισότης», ένα είδος λαϊκού σχολείου.
Το 1906, μετά την αποτυχία του στις εκλογές στην Κεφαλονιά (ως υποψήφιος βουλευτής επαρχίας Κρανιάς), έφτασε στη Θεσσαλία όπου ανέλαβε επιστάτης στα κτήματα του θείου του. Εκεί εφάρμοσε προοδευτικά μέτρα όπως η εφαρμογή της αργίας της Κυριακής, η αμοιβή των κολίγων με το 75% της παραγωγής (αντί του 25% που ίσχυε ως τότε) και η παραγραφή των χρεών τους. Ταυτόχρονα συνέχισε να μιλάει σε συγκεντρώσεις στα χωριά του κάμπου, κινητοποιώντας και οργανώνοντας τους εξαθλιωμένους αγρότες της Θεσσαλίας. Οι ενέργειές του αυτές και η μαχητικότητά του προκάλεσαν το μίσος των τσιφλικάδων, οι οποίοι προσπάθησαν, στην αρχή, να τον σταματήσουν μέσω συστάσεων από τη Χωροφυλακή και τη Νομαρχία. Ο Μ. Αντύπας ωστόσο συνέχισε να διατρέχει τα χωριά του θεσσαλικού κάμπου και να κινητοποιεί τους αγρότες για τα δίκαιά τους, με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο στο Λασποχώρι στις αρχές του 1907. Οι τσιφλικάδες της Θεσσαλίας, βλέποντας πως με κανένα μέσο δεν μπορούν να τον κάμψουν, αποφάσισαν τη δολοφονία του στις 8 Μαρτίου 1907 στον Πυργετό Λάρισας, βάζοντας τον επιστάτη Ιωάννη Κυριακό να προκαλέσει επεισόδιο και, στη συνέχεια, να τον πυροβολήσει. Με τον τρόπο αυτό έλπιζαν να εμφανίσουν τη δολοφονία ως αυτοάμυνα για να αθωωθεί ο δράστης, όπως και έγινε. Οι τελευταίες λέξεις του Μαρίνου Αντύπα ήταν: «Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία». Η δολοφονία του προκάλεσε λαϊκές εκδηλώσεις και αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες αγροτοσυνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες σοσιαλιστές
Χάρι Παναγιώτου
Ο Χάρρισον Αντρέας Παναγιώτου (γενν. 28 Οκτωβρίου 1994) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στη Λέστερ Σίτι, ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ.
Διασυλλογική καριέρα
Ο Παναγιώτου γεννήθηκε στο Λέστερ της Αγγλία ς από Ελληνοκύπριο πατέρα, τον Ανδρέα (γνωστό ως Άντι) και μητέρα με καταγωγή από τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις.
Διεθνής καριέρα
Στις 8 Οκτωβρίου του 2014, ο Παναγιώτου σκόραρε στο ντεμπούτο του για λογαριασμό του Άγιου Χριστόφορου και Νέβις στο Κύπελλο Καραϊβικής, όπου η ομάδα του ηττήθηκε από τα Μπαρμπάντος στο Σταντ Σιλβιό Κατόρ στο Πορτ-ο-Πρενς της Αϊτής.
Στις 26 Μαρτίου του 2015, σημείωσε χατ-τρικ το οποίο ξεκίνησε με ένα πέναλτι στον επαναληπτικό αγώνα της προκριματικής Φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου εναντίον των Τερκς και Κέικος στο TCIFA National Academy του Πρόβιντενσιαλες στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, κερδίζοντας τον αγώνα με 6–2 και συνολικό σκορ στους δύο αγώνες 12–4. Στις 26 Μαρτίου του 2016 σκόραρε στη νίκη με 2–0 επί της Αρούμπα, εξασφαλίζοντας την πρόκριση στο δεύτερο γύρο των προκριματικών για το Κύπελλο Καραϊβικής 2017. Αυτό σημαίνει πως έσπασε το ρεκόρ 85 χρόνων στη Λέστερ Σίτι που κατείχε ο Έρνι Χάιν, ως κορυφαίος διεθνής σκόρερ όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από Άγιο Χριστόφορο και Νέβι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγίου Χριστόφορου και Νέβις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νάσιοναλ Λιγκ (αγγλικό ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πορτ Βέιλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάροου ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιθ Ρόβερς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Άγγλοι με καταγωγή από τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις
Μιαούλης IV (αντιτορπιλικό)
Το Μιαούλης ΙV/D-211 ήταν αντιτορπιλικό στόλου τύπου Allen Sumner, μετασκευής Fram IΙ (πρώην USS INGRAHA DD694).
Ναυπηγήθηκε το 1944 στα ναυπηγεία ‘USA – Federl Shipbuilding and Drydoking Co, Nework, NJ’. Καθελκύστηκε στις 16 Ιανουαρίου 1944. Εν ενεργεία από τις 10 Μαρτίου 1944. Εκτόπισμα : 2200/3320 ΤΝ. – Πρόωση : ατμοστρόβιλοι. Πλήρωμα 274 άνδρες. – Οπλισμός : ο ίδιος με το ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ. Παρελήφθη στο Νόρφολκ της Βιργινίας των Η.Π.Α. στις 16 Ιουλίου 1971 από τον Αντιπλοίαρχο Κωνσταντίνο Μανιουδάκη και στην Ελλάδα κατέπλευσε στις 6 Νοεμβρίου 1971. Από τον Φεβρουάριο του 1976 ενισχύεται με ένα Ε/Κ τύπου ALOVETTE-III, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον Υ/Β και πλοίων επιφανείας. Παροπλίστηκε στις 25 Ιουλίου 1992.
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Norwegian Air Shuttle
Από τον Δεκέμβριο του 2017 η Norwegian έχει στον στόλο της 145 αεροσκάφη Boeing 737 και Boeing 787-8 Dreamliner. Η Norwegian χρησιμοποιεί σαν βάσεις της τα αεροδρόμια του Όσλο (Gardermoen), της Κοπεγχάγης, της Στοκχόλμης(Arlanda), του Ελσίνκι(Vantaa), του Μπέργκεν, του Τρόντχαϊμ, του Στάβανγκερ. Η Norwegian προτίθεται να ξεκινήσει διηπειρωτικές πτήσεις το 2012 με το αεροσκάφος Boeing 787-8 Dreamliner. Ήδη η εταιρεία έχει παραγγείλει 6 αεροσκάφη αυτού του τύπου και διαπραγματεύεται την αγορά άλλων 4-6 αεροσκαφών, στοχεύοντας στη δημιουργία στόλου 10-15 Dreamliners στο μεσοδιάστημα. Με τα νέα αεροσκάφη η Norwegian ξεκινήσε πτήσεις απο τον Οκτώβριο του 2017 προς Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Μπανγκόκ και Σιγκαπούρη, και από τον Μάρτιο του 2018 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
Προορισμοί
Η Norwegian Air Shuttle εξυπηρετεί προορισμούς σε Ευρώπη, Βόρεια Αφρική, Βόρεια Αμερική, Νότια Αμερική και Μέση Ανατολή, με τακτικά δρομολόγια αλλά και με εποχικά δρομολόγια αναψυχής. Για τοπογραφικούς και δημογραφικούς λόγους, οι πτήσεις εσωτερικού της Νορβηγίας αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες αεροπορικές αγορές του Βορρά, και μία από τις σημαντικότερες στην Ευρώπη. Οι σκανδιναβικές χώρες, με τα ποτάμια, τα φιορδ, τα βουνά, τις λίμνες, τα χειμερινά χιόνια καθιστούν δύσκολες τις συγκοινωνίες και η συγκοινωνία με αεροπλάνο είναι πολλές φορές επιβεβλημένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες
Ιδομενέας
Στην Ελληνική μυθολογία, ο Ιδομενέας (< Ἴδα + μένος (σφρίγος, οργή, δύναμη), «η δύναμη της Ίδας») ήταν βασιλιάς της Κρήτης, γιος του Δευκαλίωνα και εγγονός του Μίνωα. Συμμετείχε και διακρίθηκε για την αντρειοσύνη του στον Πόλεμο της Τροίας. Το όνομα Ιδομενεύς είναι σύνθετο από την ονομασία του ιερού βουνού της Κρήτης, την πολυτραγουδισμένη Ίδη και το ρήμα μένω. Το όνομά του απαντάται σήμερα στην Κρήτη σαν βαφτιστικό πολλών ανθρώπων και σαν όνομα δρόμων και πλατειών. Συχνά έχει γίνει εμπνευστική πηγή πολλών συγγραφέων Κρητικών αλλά και μη Κρητικών.
Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Ιδομενέας επέστρεψε στην Κρήτη σώος, χωρίς περιπέτειες στο δρόμο του. Από το Βιργίλιο (Βιργίλιος III, 400), ωστόσο, μας παραδίδεται μια άλλη ιστορία. Επιστρέφοντας από τον πόλεμο, το πλοίο του έπεσε σε θύελλα. Ο Ιδομενέας τότε ορκίστηκε στο θεό Ποσειδώνα ότι αν έφτανε ζωντανός στην πατρίδα, θα θυσίαζε στο θεό όποιο ζωντανό ον αντίκρυζε πρώτο. Όταν γύρισε όμως, ο πρώτος που αντίκρισε ήταν ο γιος του. Αρνούμενος να τον θυσιάσει, προκάλεσε την οργή των θεών, που έστειλαν λοιμό στη χώρα κι έτσι οι κάτοικοι αποφάσισαν να τον εξορίσουν.
==Ο Ιδομενέας ως μορφή της Ομήρου Ιλιάδος ==
Ο  Ιδομενέας μαζί με τον Μηριόνη, μετείχαν με 80 πλοία στην εκστρατεία των Ελλήνων κατά της Τροίας. Ο Όμηρος γράφει στην Ιλιάδα ότι ο Ιδομενέας ήταν ανάμεσα στην πρώτη τάξη των στρατηγών που ήταν σύμμαχοι των Αχαιών, πολέμησε γενναία και δραπέτευσε βαριά τραυματισμένος. Ο  Όμηρος, που τον επαινεί συχνά, τον ονομάζει «δουρικλυτόν» (=ξακουστό στο δόρυ). Ο Αγαμέμνονας τον χρησιμοποιούσε σαν κύριο σύμβουλο, καταγράφεται σαν ένας από τους σημαντικότερους ήρωες των Αχαιών, πολέμησε σκληρά τον Έκτορα και τον απέκρουσε. Στα τέλη του Τρωικού πολέμου ήταν ακόμα ζωντανός, εισήλθε στον Δούρειο Ίππο μαζί με τους υπόλοιπους Αχαιούς. Ο Ιδομενέας θανάτωσε συνολικά 21 Τρώες και 3 Αμαζόνες ανάμεσα στις οποίες και την Βρεμούσα.