cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρτίκι Μεσσηνίας
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής του Αετού. Σε περιοχές του χωριού, όπως στις τοποθεσίες Εκκλησιές και Ήρα, έχουν εντοπισθεί ίχνη διαφόρων αρχαιολογικών ευρημάτων, από τα οποία πιθανολογείται ότι το Αρτίκι κατοικείτο κατά την αρχαιότητα, τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους και την βυζαντινή εποχή. Στη θέση Ήρα, ίσως, υπήρχε αρχαίος οικισμός και ναός προς τιμή της θεάς Ήρας.
Οίκος του Βαλουά-Ανζού
Ιστορικό
Ο Ρενέ, τελευταίος των Βαλουά-Ανζού, απεβίωσε το 1480 και η κομητεία του Ανζού επέστρεψε στο Γαλλικό στέμμα. Το 1472 απεβίωσε ο Κάρολος κόμης του Μαιν και της Προβηγκίας, και το Μαιν και η Προβηγκία επέστρεψαν επίσης στο Γαλλικό στέμμα. Η κόρη του Ρενέ, η Γιολάντα δούκισσα της Λωρραίνης συνέχισε να διεκδικεί το βασίλειο της Νάπολης, πράγμα που συνέχισαν και οι απόγονοί της δούκες της Λωρραίνης. Μάλιστα ο δισεγγονός της Φραγκίσκος Α΄ δούκας της Λωρραίνης, κατά τους Ιταλικούς Πολέμους (1551-59) μεταξύ των Βαλουά και των Αψβούργων, οδήγησε Γαλλικό στρατό εναντίον της Νάπολης, αλλά χωρίς επιτυχία.
Αρτίκι Μεσσηνίας
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Αρτίκι (Artichi). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Αρτίκι (Artichi), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Τουρκοκρατία
Στη τοποθεσία Εκκλησιές, εκτιμάται, ότι υπήρχε οικισμός ο οποίος κατεστράφη ολοσχερώς και ερημώθηκε, από εχθρική επιδρομή, του στρατηγού του Μωάμεθ Β΄, του Τουραχάν Μπέη, οι δε εναπομείναντες κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στα γειτονικά χωριά Παναγιά, Κρίτσι και Σαρακινάδα. Λέγεται, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, πως όταν ο Τούρκος πασάς αντίκρισε για πρώτη φορά την περιοχή του Αρτικίου, είπε με ευχαρίστηση την εξής φράση: «Αρτίκι μου, τσιφλίκι μου», πιθανώς επειδή η περιοχή του χωριού ήταν πεδινή και ιδιαίτερα εύφορη.
Οίκος του Βαλουά-Ανζού
Γενεαλογία των Βαλουά-Ανζού
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Αρτίκι Μεσσηνίας
Νεότερη ιστορία
Το Αρτίκι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Τριπύλης το 1845,  στον οποίο, ως έδρα από το 1843 ήταν η Σαρακινάδα. Το Αρτίκι άρχισε να ενισχύεται σε πληθυσμό κυρίως, από το 1850 έως το 1915, με κατοίκους που μετοίκησαν από το σημερινό χωριό Κρυονέρι (παλαιότερα γνωστό ως η Σαρακινάδα). Το χωριό του Αρτικίου, πάντως, δεν αναφέρεται, το 1853, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Τριπύλης της Επαρχίας Τριφυλίας, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως τότε έδρα του Δήμου Τριπύλης η Σαρακινάδα. Η Σαρακινάδα παρέμεινε ως οικισμός του Δήμου Τριπύλης ως και το 1876 που επανήλθε στον παλαιό Δήμο Αετού. Σύμφωνα με την απογραφή του 1861 το Σελά ήταν τότε έδρα του δήμου με 279 κατοίκους. Λίγο αργότερα η έδρα του δήμου μεταφέρεται και πάλι στην Σαρακινάδα, ενώ το 1876 η έδρα μεταφέρεται από αυτήν στον οικισμό Ραυτόπουλον, όπως επιβεβαιώνεται και από την απογραφή του 1879, στην οποία το χωριό του Αρτικίου δεν αναφέρεται επίσης, ενώ το 1889 ο οικισμός του καταργείται και επίσημα. Το 1899 η περιοχή του κατηργημένου ως οικισμού χωριού μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό Αρτίκι αναγνωρίζεται εκ νέου και προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Αρτικίου. Το 1940 το χωριό αναφέρεται επίσημα ως Αρτίκιον. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Αρτίκιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αετού Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Αρτίκιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Αρτίκιον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Αρτικίου του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 22 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Το κυριότερο αγροτικό προϊόν του Αρτικίου ήταν κυρίως η μαύρη σταφίδα. Παρήγαγε όμως και σιτηρά και εσπεριδοειδή. Είχε και έχει κτηνοτροφία, αλλά σήμερα παράγει κυρίως ελαιόλαδο. Θεωρείται επίσης από τα πλέον παραγωγικά χωριά της Τριφυλίας, γιατί η περιοχή του περιλαμβάνει μεγάλη έκταση ελαιώνων.
Συνδεδεμένοι παλαιοί οικισμοί
Το Αρτίκι είχε, κατά το παρελθόν, συνδεδεμένους με αυτό, άλλους δυο μικρούς συνοικισμούς: Το Κρίτσι και την Παναγιά, οι οποίοι οικισμοί σήμερα είναι εγκαταλελειμμένοι και ακατοίκητοι. Οι οικισμοί αυτοί απέχουν από το Αρτίκι περίπου 7 και 5 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Το Κρίτσι μετονομάσθηκε, το 1956, σε Άγιο Νικόλαο και καταργήθηκε ως οικισμός το 1971. Λίγο νωρίτερα, κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 είχε ερημωθεί και ο πολύ μικρός οικισμός της Παναγιάς, ο οποίος δεν αναφέρθηκε ποτέ σε διάφορες απογραφές. Η Παναγιά συνδέεται οδικά με χωματόδρομο, με την Σαρακινάδα, το Κρίτσι και το Αρτίκι. Τα χρόνια της λειτουργίας του οικισμού αυτού κατοικούσαν εκεί οι οικογένειες των Τερζαίων (Γιώρη - Παναγιώτη - Κώστα και αργότερα του Νίκου που ήλθε από το Κρίτσι), Παναγουλαίων (Γιάννη - Θανάση - Παναγιώτη), Λουμπριναίων (Γιώρη - Σωτήρη) και Γιώρη Λούμπαρδη ή Χατζή. Το 1948, στο Κρίτσι ζούσαν περίπου 10 οικογένειες και στην Παναγιά 8, ενώ στο Δημοτικό Σχολείο του Αρτικίου συμμετείχαν από το Κρίτσι 15 και από την Παναγιά 10 παιδιά.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το καφενείο του χωριού υπάρχει και το νεότερο κτίριο του κλειστού Δημοτικού Σχολείου, το οποίο αντικατέστησε το παλαιότερο σχολειό, στο οποίο το 1945 στεγάζονταν 65 μαθητές. Η ενοριακή εκκλησία του Αρτικίου είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Ο Άγιος Δημήτριος είναι και ο προστάτης Άγιος του χωριού και εορτάζεται εκεί στις 26 Οκτωβρίου. Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν ακόμα δύο ξωκλήσια: Το εκκλησάκι του Αι-Δημήτρη στην τοποθεσία Σχοινταρμένι, που λειτουργείται στις 29 Σεπτεμβρίου και το ξωκλήσι της Παναγίας, στην τοποθεσία Εκκλησιές, που εορτάζεται τον Δεκαπενταύγουστο. Στη μέση του χωριού υπήρχε παλαιότερα ένα πηγάδι που χρησίμευε στην ύδρευση των Αρτικαίων, το οποίο αργότερα σκεπάσθηκε και έγινε η πλατεία. Οι κάτοικοι του χωριού στη συνέχεια έπαιρναν νερό από βρύση στην τοποθεσία Κοκκινοσκιά, που και αυτή όμως καταργήθηκε, όταν έφεραν νερό, με φυσική ροή, από το Κεφαλάρι του μικρού οικισμού της Παναγιάς, το οποίο και χρησιμοποιείται, ως σήμερα, για ύδρευση και άρδευση.
Τοποθεσίες Αρτικίου
Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού συναντώνται διάφορα τοπωνύμια και ονομασίες τοποθεσιών, όπως τα: Βαμπακιά ή Φτέρη, Βατάκι, Λιναρίστρα, Στενόλακα, Μυγδαλιές, Ντερβοσκιά, Ντερβόκαμπος, Ντροχός, Κιβούρια, Χελονόβρυση, Ήρα, Βαρκός, Πλατανάκια, Κατσιματσιουρέικα, Κοκκινοσκιά, Σιέχου, Γούβα, Εκκλησιές, Λάκκα-Μουλά, Λάκκα Μαρτή, Αλωνάκι, Σφακούλι, Λάκκα-Κασίμη, Ρέματα Αρτίκι, Λάζοι, Μαχάνα, Λίμνες, Κοκκινόρικο, Καγκέλι, Λαζάκι, Παλιομανάστηρο, Βράχο, Ράχη Αγκορτσιά, Άι Δημήτρης, Καλογερόγιαννη, Σπηλιά - Μήτρου Ντόγκα, κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Άλφα Δικτύου
Ο α Δικτύου είναι γίγαντας έως λαμπρός γίγαντας αστέρας, έχοντας διασταλεί σε 12,8 φορές μεγαλύτερη διάμετρο από τον Ήλιο και μάζα 3,11 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Η ηλικία του εκτιμάται σε περίπου 330 εκατομμύρια έτη. Η ενεργός θερμοκρασία του είναι 5.196 K. , κάτι που σε συνδυασμό με το εμβαδό της επιφάνειάς του σημαίνει ότι έχει απόλυτο μέγεθος −0,17, δηλαδή έχει πραγματική λαμπρότητα 240 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Ακτίνες Χ έχουν ανιχνευθεί από αυτόν τον αστέρα, που αντιπροσωπεύουν εκπεμπόμενη ισχύ ίση με 3 × 1022 Watt.
Ο αστέρας απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 35,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (128 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα).
Ο α Δικτύου έχει έναν ερυθρό νάνο αστέρα 12ου μεγέθους, τον CCDM J04144-6228B, που εμφανίζεται πολύ κοντά του όπως φαίνεται από τη Γη, μόλις 48 δευτερόλεπτα της μοίρας, προς τα βόρεια (γωνία θέσεως 355°). Επειδή αμφότεροι οι αστέρες έχουν κοινή ιδία κίνηση, είναι πιθανό να αποτελούν διπλό σύστημα, περιφερόμενοι περί το κοινό τους κέντρο μάζας. Στην περίπτωση αυτή όμως, προκειμένου να εκτελέσουν μία τέτοια περιφορά θα χρειάζονται τουλάχιστον 60 χιλιάδες γήινα έτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκτυον (αστερισμός) Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου G Κατηγορία:Λαμπροί γίγαντες τύπου G
Δήμητρα Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Δήμητρα
Η Δήμητρα (έως 1928 Τσεπελτζές ) είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 90 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 374 κατοίκων, ενώ στην τελευταία απογραφή του 2021 μειώθηκαν σε 217 μόνιμους κατοίκους.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Δήμητρα βρίσκεται σε απόσταση 7,5 χλμ. (οδηγικά) ΝΑ. από τη Νέα Ζίχνη και 33,5 χλμ. νοτιοανατολικά από τις Σέρρες. Ανατολικά και νότια του χωριού περνάει ο Αγγίτης ποταμός που καταλήγει στο Στρυμόνα. Το χωριό ιδρύθηκε το 1914 από οικογένειες προσφύγων από το Σιμιτλή της Ανατολικής Θράκης και ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια των χωραφιών της γύρω περιοχής που τότε ήταν ελώδη εδάφη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Καύκασο και τον Πόντο. Σε λόφο νότια του χωριού και σε απόσταση 5 χλμ. προς τις όχθες του Αγγίτη, έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός καθώς και νοτιοανατολικά μέσα στο χωριό έχουν βρεθεί προϊστορικοί οικισμοί.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Τσεπελτζές (που σήμαινε λασπώδης τόπος) και έτσι αναφέρεται το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζηλιαχώβης (Νέας Ζίχνης). Το 1927 με ΦΕΚ 7Α - 14/01/1927 μετονομάστηκε σε Δήμητρα και οφείλει το όνομά του στις πολλές καλλιέργειες δημητριακών των κατοίκων του. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Δήμητρας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Κάρολος Δ΄ του Ανζού
Ο Κάρολος Δ΄ του Ανζού (1446 - 10 Δεκεμβρίου 1481) μέλος του Οίκου των Βαλουά-Ανζού ήταν Δούκας του Ανζού και Κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ (1480 - 1481). Επίσης κόμης του Μαιν και του Γκιζ (1472 - 1481).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Καρόλου κόμη του Μαιν και του Γκιζ και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ.
Το 1480 απεβίωσε ο Ρενέ Α΄ δούκας του Ανζού και κόμης της Προβηγκίας, μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα του και τον κληρονόμησε με διαθήκη του· ο πατέρας του είχε αποβιώσει νωρίτερα. Οι δύο γιοί και ο εγγονός τού Ρενέ Α΄ είχαν επίσης αποβιώσει. Η κόρη του Ρενέ Α΄, η Γιολάντα έλαβε την κομητεία του Μπαρ και ήταν ήδη δούκισσα της Λωρραίνης. Ο Ρενέ Α΄ ήταν διεκδικητής βασιλιάς της Νάπολης και είχε ονομάσει τον γιο του και μετά τον εγγονό του δούκες της Καλαβρίας. Όταν ο εγγονός του απεβίωσε το 1473, σε ένδειξη των αξιώσεων αυτών ονόμασε τον Κάρολο Δ΄ δούκα της Καλαβρίας.
Με τη διαθήκη του άφησε τις κτήσεις του στον τρίτο εξάδελφό του Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά της Γαλλίας. Έτσι οι διάδοχοι βασιλείς αξίωναν το βασίλειο της Νάπολης και τις επόμενες δεκαετίες επεδίωξαν να το αποκτήσουν.
Οικογένεια
Το 1474 νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Οίκου της Λωρραίνης, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Ελληνική Χριστιανοκοινωνική Ένωση
μικρογραφία|Το λογότυπο του κόμματος Η Ελληνική Χριστιανοκοινωνική Ένωση (Ε.Χ.Ε.) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1977 και συμμετείχε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, το 1977 και το 1985. Η ιδεολογία της συνδυάζει την χριστιανική πίστη με τα κοινωνικά αιτήματα για Δημοκρατία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη και Οικολογία. Δεν έχει καμιά σχέση με τη γερμανική Χριστιανοκοινωνική Ένωση.
Ιστορική αναδρομή
Η Ε.Χ.Ε. ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου 1977 από πρόσωπα που είχαν πρωταγωνιστήσει σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες στη δεκαετία του 1960 και κατά την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Η ίδρυση της Ε.Χ.Ε. προκλήθηκε ως αντίδραση προς τη διαφαινόμενη συνεργασία του κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας του Νικόλαου Ψαρουδάκη με τη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων στις εκλογές του 1977.
Συμμετοχή σε εκλογές
Η Ε.Χ.Ε. συμμετείχε σε δύο Εθνικές Εκλογές:
Αντιμασονικός Αγώνας του 1981
Η Ε.Χ.Ε. πρωταγωνίστησε στις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού του 1981 εναντίον της Μασονίας, με συγκεντρώσεις και πορείες στο Κέντρο της Αθήνας, στις οποίες συμμετείχαν χιλιάδες πολίτες. Είχε προηγηθεί καταιγισμός αποκαλύψεων στον διεθνή τύπο για την εμπλοκή της Μασονικής Στοάς P2 στην Ιταλία με την Μαφία και διεθνείς μυστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Ακολούθησαν συνεχή δημοσιεύματα στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία από τον δημοσιογράφο Κώστα Τσαρούχα και Ακρόπολη από τον δημοσιογράφο Βασίλη Λαμπρόπουλο σχετικά με τη μασονική δράση στην Ελλάδα.
Προσπάθειες ενοποίησης μικρότερων κομμάτων και πολιτικών ομάδων
Από την ίδρυσή της η Ε.Χ.Ε. επεδίωξε τη συσπείρωση συγγενών πολιτικών σχηματισμών και ομάδων προσώπων για τη δημιουργία ενός ευρύτερου χριστιανικού πολιτικού κινήματος. Το 1980 οι συζητήσεις που έγιναν με την Χριστιανική Δημοκρατία φαίνονταν ότι θα οδηγούσαν στην επίτευξη κοινής εκπροσώπησης στις επόμενες εκλογές, κάτι που δεν ολοκληρώθηκε.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου και του Ιουνίου του 2015 προσκλήθηκε η Ε.Χ.Ε. να συνεργαστεί με τον συνασπισμό κομμάτων των Ανεξαρτήτων Ελλήνων αλλά η απάντηση υπήρξε αρνητική, εξαιτίας της διαφαινόμενης μετεκλογικής συνεργασίας των ΑΝΕΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα
Έρικα Μπουενφίλ
Η Έρικα Μπουενφίλ (Teresa de Jesús Buenfil Lopez, 23 Νοεμβρίου 1963 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Άλμπουμ
• 2.- "Se Busca un Corazón"
• 3.- "Soy Mujer"
• 4.- "Cerca de Ti" – Bonus Track:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Λουδοβίκος του Ανζού-Κομερσί
Ο Λουδοβίκος του Ανζού, μαρκήσιος του Ποντ-α-Μουσόν (16 Οκτωβρίου 1427 - 22 Μαΐου - 16 Οκτωβρίου 1444) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν μαρκήσιος του Ποντ-α-Μουσόν (1441 - 1443). Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ρενέ Α΄ δούκα του Ανζού και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας, κόρης και κληρονόμου του Καρόλου Β΄, δούκα της Λωρραίνης. Πέθανε πρόωρα και τον διαδέχθηκε σε όλους τους τίτλους ο πατέρας του. Αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του ο Ιωάννης Β΄ του Ανζού δόθηκαν ως όμηροι στη Βουργουνδία τον Απρίλιο του 1432 για να ελευθερωθεί ο πατέρας τους Ρενέ Α΄, που είχε αιχμαλωτιστεί. Ο Ιωάννης Β΄ αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει, αλλά κρατήθηκε ο Λουδοβίκος, που ασθένησε από Πνευμονία και απεβίωσε στην ομηρία, 16 ετών. Τάφηκε στο ναό του Αγ. Αντωνίου στο Ποντ-α-Μουσόν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κοιλάδα των Πεταλούδων
μικρογραφία|314x314εσ|"Η Κοιλάδα των Πεταλούδων Ρόδου" μικρογραφία|460x460εσ|Η «Κοιλάδα των Πεταλούδων» Η Κοιλάδα των Πεταλούδων είναι βιότοπος στο νησί Ρόδος του νοτιοανατολικού Αιγαίου. Αποτελεί τουριστικό προορισμό και αξιοθέατο της περιοχής. Στην Κοιλάδα φιλοξενείται η πεταλούδα Panaxia Quadripunctaria, ένα σπάνιο είδος πεταλούδας. Επίσης, υπάρχει το μεγαλύτερο δάσος στην Ευρώπη με δέντρα Liquidambar Orientalis (Λικιδάμβαρη η Ανατολική ή Υγράμβαρη ή αλλιώς Ζηδιά ή Ζητιά).
Ο χώρος
μικρογραφία|358x358εσ|Γεφύρι στην «Κοιλάδα των Πεταλούδων» Η Κοιλάδα των Πεταλούδων έκτασης 600 στρεμμάτων ανήκει στο δίκτυο Natura 2000 (με site GR 4210006) και βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Ρόδου, 26 χλμ. από την πόλη της Ρόδου και 6 χλμ. από τη δυτική ακτή της, ανάμεσα στα χωριά Παραδείσι και Θεολόγος. Ολόκληρη την Κοιλάδα διασχίζει ο ποταμός Πελεκάνος. Στο κάτω μέρος της τοποθεσίας βρίσκεται το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, στο οποίο εκτίθενται δείγματα τόσο της χλωρίδας όσο και της πανίδας του νησιού μαζί με είδη πεταλούδων από όλο τον κόσμο. Ένα ειδικά διαμορφωμένο, ανηφορικό μονοπάτι μέσα από δέντρα, μικρούς καταρράκτες, ξύλινα γεφυράκια και μικρές λίμνες οδηγεί στη Μονή της Παναγίας Καλόπετρας, στην κορυφή της Κοιλάδας.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έφερε την κόρη του στην περιοχή για να θεραπευθεί από τη φυματίωσή της λόγω του καλού κλίματος της περιοχής. Το 1782 έκτισε το Μοναστήρι της Καλόπετρας στα ερείπια του παλιότερου και όρισε φύλακά του τον δούλο του, ο οποίος ονομαζόταν Πελεκάνος. Όταν η κόρη του αγάπησε τον δούλο κι ο πατέρας της αρνήθηκε να συναινέσει στην ένωσή τους, ο Πελεκάνος αυτοκτόνησε και η περιοχή πήρε το όνομά του.
To 1928 o Ιταλός καθηγητής Alessandro Chigi εντόπισε το είδος της πεταλούδας.
Αργότερα, μετά το 1957, όταν το φαινόμενο της πολυάριθμης συγκέντρωσης πεταλούδων στην κοιλάδα έγινε ευρύτερα γνωστό, η ονομασία άλλαξε σε Κοιλάδα των Πεταλούδων.
Πεταλούδα Panaxia Quadripunctaria
Ο βιότοπος αποτελεί το θερινό καταφύγιο της πεταλούδας με το επιστημονικό όνομα "Πεταλούδα η τετραγωνόστικτος" ή με την λατινική ονομασία "Panaxia Quandripunctaria". Τα τελευταία χρόνια αναφέρεται και ως Euplagia Quadripunctaria. μικρογραφία|392x392εσ|Η πεταλούδα κατά τη διάρκεια της μέρας αναπαύεται στους κορμούς των δένδρων και στα βράχια.
Ανήκει στις νυχτοπεταλούδες και κατά τη διάρκεια της μέρας αναπαύεται στους κορμούς των δένδρων και στα βράχια. Σε στάση ηρεμίας έχει σχήμα ισόπλευρου τριγώνου. Τα μπροστινά φτερά της έχουν χρώμα μαύρο-καφέ με λευκές-κίτρινες ραβδώσεις. Τα πίσω φτερά της είναι κόκκινα με τέσσερα μαύρα στίγματα. Τρέφεται με νέκταρ και νερό.
Η πεταλούδα απαντάται στην Ευρώπη, εκτός από τις βόρειες περιοχές της, στη δυτική Ασία και Αφρική. Στην Ελλάδα ο κυριότερος τόπος συγκέντρωσής της είναι η «Κοιλάδα των Πεταλούδων» ή «Πεταλούδες» στη Ρόδο. Συναντάται επίσης σε μεγάλο ποσοστό στο νησί της Πάρου κοντά στη Μονή του Χριστού και στην περιοχή του Οσίου Λουκά στη Βοιωτία.
Στην «Κοιλάδα των Πεταλούδων» η πεταλούδα εμφανίζεται στα μέσα του Ιουνίου και μεταναστεύει στα τέλη του Σεπτεμβρίου.
Κύκλος ζωής της πεταλούδας Panaxia quadripunctaria
Ο κύκλος ζωής της πεταλούδας είναι ένας χρόνος στο τέλος του οποίου γεννάει περισσότερα από εκατό αυγά. Τα τέσσερα στάδια ανάπτυξής της είναι: αυγό, προνύμφη (κάμπια), πλαγγόνα ή pupa ή νύμφη (χρυσαλίδα), ενήλικο ή ακμαίο ή τέλειο έντομο.
Η ωοτοκία γίνεται από τις αρχές έως τα τέλη Σεπτεμβρίου. Οι προνύμφες εκκολάπτονται μετά από δέκα έως δεκαπέντε μέρες και νυμφεύονται από τα τέλη του Απριλίου έως τις αρχές του Μαΐου. Από τις αρχές Ιουνίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου είναι τέλεια έντομα.
μικρογραφία|338x338εσ|Panaxia quadripunctaria
Απειλή για το είδος
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 παρατηρήθηκε μείωση του είδους Panaxia Quadripunctaria στην Κοιλάδα.
Απειλή για το είδος της πεταλούδας αποτελούν η νυχτερίδα, ο κάβουρας, ο βάτραχος, η σαύρα, η γαλαζοπαπαδίτσα, ο σπίνος, ο τρυποφράχτης, ο φλώρος, δίπτερα της οικογένειας Syrphidae, οι ιστοί από αράχνες, οι ασθένειες της πεταλούδας, η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας και ο ανθρώπινος παράγοντας μέσω της παραγωγής ήχων (χειροκρότημα, υψηλή ένταση φωνής) τους οποίους αντιλαμβάνονται οι πεταλούδες ως υπερήχους που εκπέμπονται από νυχτερίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρόδου
Life in a Day (ταινία του 2011)
Το Life in a Day (ελληνικα: Η ζωή σε μια μέρα) είναι μια ταινία δράματος/ντοκιμαντέρ που περιλαμβάνει μια οργανωμένη σειρά βίντεο κλιπ που έχουν επιλεγεί από 80.000 κλιπ βιντεο που έχουν υποβληθεί στον ιστότοπο κοινής χρήσης βίντεο YouTube, τα κλιπ που δείχνουν αντίστοιχα περιστατικά από όλο τον κόσμο σε μια μέρα την 24η Ιουλίου του 2010.
Η ταινία είναι διαρκειας 94 λεπτων και 53 δευτερόλεπτων και περιλαμβάνει σκηνές που έχουν επιλεγεί από 4.500 ώρες σε 80.000 υποβολές από 192 έθνη. Η ολοκληρωμένη ταινία έκανε το ντεμπούτο του στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς στις 27 Ιανουαρίου του 2011 και η πρεμιέρα κυκλοφόρησε ζωντανά στο YouTube. Στις 31 Οκτωβρίου 2011, το YouTube ανακοίνωσε ότι το Life in a Day θα είναι διαθέσιμο για προβολή στην ιστοσελίδα της δωρεάν και σε DVD.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:YouTube (βίντεο)
De Officiis
Το De Officiis (Περί καθηκόντων ή Περί υποχρεώσεων) είναι μια πραγματεία γραμμένη από τον Μάρκο Τύλλιο Κικέρωνα. Χωρίζονται σε τρία βιβλία, στα οποία ο Κικέρων εκθέτει την ιδέα του για το πώς πρέπει να ζούμε, να συμπεριφερόμαστε και να τηρούμε τις ηθικές μας υποχρεώσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στο έργο συζητιέται το τι είναι η εντιμότητα (Βιβλίο Ι), τι είναι το πλεονέκτημα υπέρ κάποιου (Βιβλίο ΙΙ) και τι πρέπει να κάνει όταν ο έντιμος κερδίζει μια διαμάχη (Βιβλίο ΙΙΙ). Για το δύο πρώτα βιβλία ο Κικέρων βασίστηκε πάνω στον στωικό φιλόσοφο Παναίτιο, αλλά έγραψε πιο ανεξάρτητα για το τρίτο βιβλίο.
Ιστορικό
Το Περί καθηκόντων γράφτηκε τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 44 ΠΚΕ, μέσα σε τέσσερις εβδομάδες. Αυτή η χρονιά ήταν η τελευταία του Κικέρωνα, και ήταν 62 χρονών. Ήταν ακόμη πολιτικά ενεργός εκείνη την περίοδο, προσπαθώντας να σταματήσει επαναστατικές δυνάμεις που προσπαθούσαν να καταλάβουν τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Παρ' όλες τις προσπάθειές του, το δημοκρατικό σύστημα απέτυχε να αναβιώσει ακόμα κατά την δολοφονία του Καίσαρα, και ο Κικέρων δολοφονήθηκε μετά από λίγο καιρό.
Γραπτό
Το Περί καθηκόντων γράφτηκε με τη μορφή επιστολής στο γιο του με το ίδιο όνομα, ο οποίος σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα. Κρίνοντας από τη μορφή του, είναι πιθανό ότι ο Κικέρων το έγραψε με ευρύτερο κοινό στο μυαλό του. Το δοκίμιο δημοσιεύτηκε μεταθανάτια.
Αν και ο Κικέρων επηρεάστηκε από τις ακαδημεικές, περιπατητικές και στωικές σχολές της ελληνικής φιλοσοφίας, το έργο αυτό δείχνει την επιρροή του στωικού φιλόσοφου Παναίτιου. Ο Παναίτιος ήταν Έλληνας φιλόσοφος που κατοικούσε στη Ρώμη περίπου ογδόντα χρόνια πριν. Συνέγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Περί Καθήκοντος, στο οποίο διαίρεσε το περιεχόμενό του σε τρία μέρη αλλά άφησε ημιτελές το τρίτο μέρος. Αν και ο Κικέρων αντλεί τη βιβλιογραφία του από πολλές διαφορετικές πηγές, για το δύο πρώτα βιβλία του ακολουθεί τα βήματα του Παναίτιου σε μεγάλο βαθμό. Το τρίτο βιβλίο είναι πιο ανεξάρτητο, και ο Κικέρων αρνείται ότι είναι υπόχρεος σε κάποιον από τους προηγούμενους συγγραφείς πάνω στο θέμα. Ο Μάικλ Γκραντ μας λέει ότι «ο Κικέρων θεωρεί τη πραγματεία του σαν την πνευματική του διαθήκη και επίσης ένα κορυφαίο έργο».
Ο Κικέρων παρότρυνε τον γιο του Μάρκο να ακολουθήσει τη φύση και τη γνώση, όπως επίσης και την πολιτική, και τον προειδοποίησε να αποφεύγει τις απολαύσεις και την οκνηρία. Τo δοκίμιο του Κικέρωνα βασίζεται σε υπερβολικό βαθμό πάνω σε ανέκδοτα, πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα έργα του, και είναι γραμμένο σε πιο χαλαρό και ανεπίσημο ύφος από τα άλλα έργα του, επειδή πιθανόν να τα έγραψε βιαστικά. Όπως ακριβώς οι σάτιρες του Ιουβενάλιου, έτσι και το έργο του Κικέρωνα Περί Καθηκόντων αναφέρεται συχνά σε συγκεκριμένα γεγονότα της εποχής του.
Περιεχόμενα
μικρογραφία| Από μια γερμανική έκδοση - 1531 To έργο αναλύει το τι είναι η εντιμότητα (Βιβλίο Ι), τι είναι κάτι σκόπιμο (Βιβλίο ΙΙ), και τι πρέπει να κάνουνε όταν ο έντιμος και ο σκόπιμος διαπληκτίζονται (Βιβλίο ΙΙΙ). Ο Κικέρων λέει ότι είναι το ίδιο και ότι μόνο φαίνεται ότι βρίσκονται σε σύγκρουση. Στο τρίτο Βιβλίο, ο Κικέρων εκφράζει τις δικές του ιδέες.
Βιβλίο 1
To πρώτο βιβλίο πραγματεύεται το τι είναι η εντιμότητα από μόνη της. Δείχνει με ποιον τρόπο τα καθήκοντά μας βασίζονται στην εντιμότητα και την αρετή. Tα τέσσερα συστατικά μέρη της αρετής είναι αληθή: η δικαιοσύνη, η ψυχική δύναμη, η κοσμιότητα και τα καθήκοντά μας βασίζονται στη σωστή αντίληψη αυτών.
Βιβλίο 2
Το δεύτερο βιβλίο διευρύνει σε εκείνα τα καθήκοντα που σχετίζονται με το ιδιωτικό πλεονέκτημα και τη βελτίωση της ζωής. Το βιβλίο επικεντρώνεται στη πολιτική πρόοδο και στα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη του πλούτου και της δύναμης. Η εντιμότητα σημαίνει την απόκτηση δημοφιλίας,συμπεριλαμβανομένης της γενναιοδωρίας,της ευγένειας και της ευφράδειας.
Βιβλίο 3
Το τρίτο βιβλίο πραγματεύεται την επιλογή που πρέπει να γίνει για το αν υπάρχει προφανής σύγκρουση μεταξύ αρετής και σκοπιμότητας. Η αληθής αρετή δεν μπορεί να συγκριθεί ποτέ με το ιδιωτικό πλεονέκτημα. Επίσης, τίποτα δεν πρέπει θεωρείται χρήσιμο ή επικερδές αν όχι αυστηρά ενάρετο, και δεν θα πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός των αρχών της αρετής και της σκοπιμότητας.
Ο Κικέρων προτείνει μερικούς κανόνες για περιπτώσεις αμφιβολιών, οπού η φαινομενική πρακτικότητα ανταγωνίζεται την αρετή. Εξετάζει σε ποιες καταστάσεις πρέπει κάποιος να επιζητά το προσωπικό του όφελος με εντιμότητα. Αντλεί τα παραδείγματά του από τη ρωμαϊκή ιστορία, όπως στη περίπτωση του Μάρκου Ατίλιου Ρέγουλου, ο οποίος απελευθερώθηκε από τους Καρχηδόνιους με σκοπό τη διαπραγμάτευση ειρήνης,που συμβούλεψε τη ρωμαϊκή Σύγκλητο να απορρίψει τις προτάσεις, και εκπλήρωσε τον όρκο του επιστρέφοντας πίσω στη Καρχηδόνα.
Μοτίβα
To Περί καθηκόντων έχει χαρακτηριστεί ως μια προσπάθεια να ορίσει τα ιδανικά της δημόσιας συμπεριφοράς. Επικρίνει τον πρόσφατα έκπτωτο δικτάτορα Ιούλιο Καίσαρα σε αρκετά μέρη, και τη δικτατορία του γενικότερα. Ο Κικέρων ισχυρίζεται ότι η απουσία των πολιτικών δικαιωμάτων διαφθείρει τις ηθικές αρετές. Επίσης μιλάει για τον φυσικό νόμο, ότι κυβερνάει τους ανθρώπους και του Θεούς παρόμοια.
Κληρονομιά
Η κληρονομιά του έργου είναι σημαντική. Παρόλο που δεν είναι χριστιανικό έργο, ο Άγιος Αμβρόσιος το διακήρυξε νόμιμο για την Εκκλησία προς χρήση το 390 ( μαζί με οποιοδήποτε άλλο έργο του Κικέρωνα, και με του επίσης δημοφιλέστατου Ρωμαίου φιλοσόφου Σενέκα). Έγινε η ηθική εξουσία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Από τους Πατέρες της Εκκλησίας, ο Άγιος Αυγουστίνος, ο Άγιος Ιερώνυμος και ακόμη πολύ περισσότερο ο Θωμάς Ακινάτης, είναι γνωστοί για την εξοικείωσή τους με το έργο. Αποτυπώνοντας τη σημασία του, περίπου 700 χειρόγραφα αντίγραφα σώζονται σε βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο και χρονολογούνται πολύ πριν από την εφεύρεση του τυπογραφικού πιεστηρίου. Mόνο με τον Λατίνο γραμματικολόγο Πρισκιανό επιβεβαιώνεται καλύτερα ότι τόσα χειρόγραφα αντίγραφα, περίπου 900, έχουν σωθεί. Μετά την εφεύρεση του τυπογραφικού πιεστηρίου, το Περί Καθηκόντων ήταν το τρίτο βιβλίο που εκτυπώθηκε --- τρίτο μετά τη Βίβλο του Γουτεμβέργιου και το «Αrs Minor» του Αιλίου Ντονάτου, που ήταν το πρώτο που εκτυπώθηκε.
Ο Πετράρχης, ο πατέρας του ουμανισμού και ο αρχηγός της αναβίωσης της κλασσικής Παιδείας, υποστήριξε τον Κικέρωνα. Αρκετά από τα έργα του χτίστηκαν πάνω στις επιταγές του Περί Καθηκόντων. Ο Ρωμαιοκαθολικός ουμανιστής Έρασμος δημοσίευσε τη δική του έκδοση στο Παρίσι το 1501. Ο ενθουσιασμός του για αυτή την ηθική πραγματεία εκφράσθηκε σε πολλά έργα. Ο Γερμανός ουμανιστής Φίλιππος Μελάγχθων εισήγαγε το Περι Καθηκόντων στα λουθηρανικά ουμανιστικά σχολεία.
Τον 17ο αιώνα αποτελούσε ένα πρότυπο κείμενο στα σχολεία της Αγγλίας (του Ουέστμινστερ και του Ίτον) και στα πανεπιστήμια (του Κέιμπριτζ και της Οξφόρδης). Εξετάστηκε εκτενώς από τον Ούγκο Γκρότιους και τον Πούφεντορφ. Ο Γκρότιους, άντλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό από το Περί καθηκόντων για το κύριο έργο του Περί του Νόμου της Ειρήνης και του Πολέμου. Επηρέασε τον Ρόμπερτ Σάντερσον και τον Τζων Λοκ.
Τον 18ο αιώνα, ο Βολταίρος είπε σχετικά με το Περι Καθηκόντων: «Κανείς δεν πρόκειται να γράψει τίποτε σοφότερο». Ο Φρειδερίκος ο Μέγας έτρεφε τόσο μεγάλη εκτίμηση για το βιβλίο που ζήτησε από τον λόγιο Kρίστιαν Γκάρβε να κάνει μια νέα μετάφρασή του, αν και υπήρχαν ήδη δύο μεταφρασμένα στα Γερμανικά από το 1756. Το εγχείρημα του Γκάρβε κατέληξε σε 880 επιπλέον σελίδες σχολιασμού.
To 1885, η πόλη της Περούτζια θορυβήθηκε από την κλοπή ενός εικονογραφημένου χειρογράφου του Περί Καθηκόντων από τη Βιβλιοθήκη Αυγούστα. Ο αρχιβιβλιοθηκάριος Αντάμο Ρόσι, ένας γνωστός λόγιος, θεωρήθηκε ύποπτος αρχικά, αλλά αθωώθηκε μετά από μακρά διοικητική και δικαστική έρευνα. Ο υπαίτιος της κλοπής δεν βρέθηκε ποτέ. Η υποψία έπεσε σε έναν επιστάτη που μερικά χρόνια αργότερα έγινε αρκετά εύπορος ώστε να αγοράσει ένα σπίτι για τον εαυτό του. Το σπίτι του πρώην επιστάτη ονομάστηκε «Βίλα Κικέρωνα» από τους κατοίκους της Περούτζια.
Το Περί Καθηκόντων εξακολουθεί να είναι ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Κικέρωνα εξαιτίας του ύφους του, και εξαιτίας της απεικόνισης της ρωμαϊκής πολιτικής ζωής κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά Κατηγορία:Ρωμαϊκή λογοτεχνία
Ιωάννης του Μπερί (Κόμης του Μονπανσιέ)
Ο Ιωάννης (1375/1376 - 1401) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόμης του Μονπανσιέ (Montpensier) (1386 - 1401).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη δούκα του Μπερί και της Ιωάννας, κόρης του Ιωάννη Α΄ κόμη του Αρμανιάκ. Απεβίωσε πριν από τον πατέρα του.
Οικογένεια
Το 1388 απεβίωσε η Αικατερίνη και έπειτα από δύο έτη ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα των Βουρβόνων, κόρη του Ιακώβου Α΄ κόμη του Λα Μαρς.
Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του.
C8H8O2
Ο μοριακός τύπος C8H8O2 με μοριακή μάζα 136,15 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 136,05243), μπορεί να αναφέρεται σε ισομερείς οξυγονούχες οργανικές ενώσεις με βαθμό ακορεστότητας 5, και πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων και) στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C8 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο
Ματίας Βέκμαν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βέκμαν γεννήθηκε το 1616 στο Νίντερντορλα της Θουριγγίας. Ήταν γιος του Γιάκομπους Βέκμαν, αρχικά δασκάλου και οργανίστα -κατόπιν ιερέα- στο Όπερσχάουζεν. Πήρε μαθήματα μουσικής στη Δρέσδη, όπου υπήρξε χορωδός και μέλος της Αυλής της Σαξονίας (1628-30), υπό τη διεύθυνση του διάσημου Χ. Σίτς, του οποίου υπήρξε από τους σημαντικότερους μαθητές. Στη συνέχεια, ο ίδιος ο Σιτς πήγε τον Βέκμαν στο Αμβούργο (1633), για να σπουδάσει με τον φημισμένο οργανίστα Γ. Πρετόριους (Jacob Praetorius) στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου (Petrikirche), με υποτροφία που χορηγήθηκε από τον Εκλέκτορα Johann Georg Ι της Σαξονίας. Εκεί, ο Βέκμαν συνάντησε και τον οργανίστα της Εκκλησίας της Αγ. Αικατερίνης, Χ. Σάιντεμαν (Heinrich Scheidemann).
Το 1636 η 1637, έγινε οργανίστας στην Εκλεκτορική Αυλή της Σαξονίας, στη Δρέσδη. Το 1639, ταξίδεψε με τον Σιτς στην Κοπεγχάγη, για σύντομη επίσκεψη στη Βασιλική Δανική Αυλή. Επέστρεψε στη Δανία, το 1643, ως προσκεκλημένος του πρίγκηπα Χριστιανού στην Αυλή του Nykøbing, αλλά ο πρίγκηπας πέθανε το 1647, οπότε ο Βέκμαν επέστρεψε στο πόστο του στη Δρέσδη. Το 1648 νυμφεύθηκε την Ρ. Μπέουτε, κόρη λαουτίστα, στο Λίμπεκ. Κάπου μεταξύ 1649 και 1655, συναντήθηκε με τον Φρόμπεργκερ κατά τη διάρκεια ενός μουσικού διαγωνισμού που διοργανώθηκε από το Εκλεκτοράτο. Από τότε έγιναν στενοί φίλοι και αλληλογραφούσαν μεταξύ τους. Το 1655, μετά από διαγωνισμό, ονομάστηκε επίτιμος οργανίστας στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου (Jakobkirche) στο Αμβούργο και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του εκεί. Ωστόσο, δεν φαίνεται να διέκοψε τις επαφές του με τη Δρέσδη, καθώς οι γιοι του Χανς Γκέοργκ και Γιάκομπ σπούδαζαν με χρήματα του εκλέκτορα της Σαξονίας στο γειτονικό Βίτενμπεργκ. Στο Αμβούργο, ίδρυσε το διάσημο ορχηστρικό σύνολο Collegium Musicum. Αυτή ήταν η πιο παραγωγική περίοδος της ζωής του: μεταξύ των συνθέσεών του υπάρχει μια συλλογή του 1663, που αναφέρεται στη φοβερή πανούκλα που σκότωσε την πρώτη σύζυγό του και πολλούς συναδέλφους του στο Αμβούργο εκείνο το έτος, συμπεριλαμβανομένου του Σάιντεμαν. Επίσης, στην Εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης, συνάντησε τον περίφημο Ράινκεν, πιθανόν και τον Μπουξτεχούντε. Έχασε τη σύζυγό του το 1665, αλλά νυμφεύθηκε ξανά το 1669. Συνολικά, από τους δύο γάμους του, απέκτησε 11 (8 συν 3) παιδιά. Μάλιστα, ένας από τους γιους του, ο Γιάκομπ, έγινε και αυτός μουσικός –οργανίστας στη Λειψία.
Πέθανε, το 1674, στο Αμβούργο και ενταφιάστηκε σε οικογενειακό τάφο, κάτω από το εκκλησιαστικό όργανο της εκκλησίας του Αγίου Ιακώβου. Ο διάδοχός του στο πόστο, Χ. Φρις, νυμφεύθηκε τη δεύτερη σύζυγό του και ανέλαβε να διατηρήσει τις συνθέσεις του.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βέκμαν εξοικειώθηκε με το ιταλικό στυλ κοντσερτάντε, πολυδιάστατο και μονοδιάστατο -διότι ο δάσκαλός του, Σιτς, ταξίδεψε στην Ιταλία όταν ήταν νέος και συναντήθηκε με τους Γκαμπριέλι και Μοντεβέρντι- καθώς και το ύφος των μαθητών τού Ολλανδού Γ. Σβέελινγκ (Jan Pieterzoon Sweelinck), μερικοί από τους οποίους είχαν εγκατασταθεί στο Αμβούργο. Συνέθεσε χορωδιακά πρελούδια και μουσική για το εκκλησιαστικό όργανο και το τσέμπαλο, η οποία συνδυάζει ιταλικές και γαλλικές επιρροές, διάφορες σονάτες για τρία ή τέσσερα όργανα, καθώς και ορχηστρική και φωνητική θρησκευτική μουσική (καντάτες, παραλλαγές, κ.ο.κ. ).
Στυλιστικά, ακολούθησε ως επί το πλείστον τις προοδευτικές τάσεις τού δασκάλου του, Σιτς, όπως το κοντσερτάντε ιδίωμα και την τάση αυξημένης χρήσης της χρωματικότητας, και της αντιστικτικής και θεματικής πολυπλοκότητας. Από αυτή την άποψη, έρχεται σε αντίθεση με τις επικρατούσες τάσεις της εποχής προς την απλούστευση, πολλές από τις οποίες μπορούν να φανούν στη μεταγενέστερη μουσική του Σίτς. Επίσης, σε πολλά από τα έργα του είναι εμφανής η επίδραση του Πρετόριους. Ο Βέκμαν αποτελεί καλό παράδειγμα ενός συνθέτη, του οποίου τα έργα θα είχαν χαθεί εντελώς από την ιστορία, αν δεν υπήρχε το ενδιαφέρον του 19ου αιώνα, να ερευνηθούν οι συνθέτες που προηγήθηκαν τού Μπαχ. Γενικότερα, αξιοσημείωτη θεωρείται η συμβολή του στην εξέλιξη της μουσικής στη Β. και Κ. Γερμανία.
Δεν Νιώθω Άνετα σ' Αυτόν τον Κόσμο Πια
Το Δεν νιώθω άνετα σ' αυτόν τον κόσμο πια (αγγλικά: I Don't Feel at Home in This World Anymore, συχνά στυλιζαρισμένο ως: I don't feel at home in this world anymore.) είναι μια αμερικανική ταινία θρίλερ κωμωδίας που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Μέικον Μπλερ στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Πρωταγωνιστούν η Μέλανι Λίνσκι, ο Ελάιτζα Γουντ, ο Ντέιβιντ Γιόυ, η Τζέιν Λιβάι και ο Ντέβον Γκρέι. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από ένα παλιό τραγούδι του Ευαγγελίου "Δεν Νιώθω Άνετα σ' Αυτόν τον Κόσμο Πια", το οποίο ήταν πολύ δημοφιλές από τους τραγουδιστές της χώρας Carter Family και Woody Guthrie.
Η ταινία είχε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Sundance Film Festival στις 19 Ιανουαρίου 2017. Συνέχισε να κερδίζει το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής για τον διαγωνισμό των ΗΠΑ για τα δραματικά διαγωνίσματα. Κυκλοφόρησε από την Netflix στις 24 Φεβρουαρίου 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του Netflix Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Πόρτλαντ, Όρεγκον
Χάρης Γρηγορόπουλος
Ο Χάρης (Χαρίσιος) Γρηγορόπουλος (Αθήνα ,10 Φεβρουαρίου 1964) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις στην τηλεόραση στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 κάνοντας εμφανίσεις σε διάφορες σειρές μεταξύ των οποίων Οι απάραδεκτοι, Μπελάδες για δύο και Αχ! Ελένη. Τη σεζόν 1993-1994 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Βαρβαρότητες στον ANT1 ενώ ακολούθησαν κάποιες εμφανίσεις στις σειρές Τμήμα ηθών και Τα χαμένα γράμματα. Την σεζόν 1998-1999 έλαβε μέρος στην δραματική σειρά Το σημάδι του έρωτα ενώ την επόμενη σεζόν συμμετείχε στο βασικό καστ των κωμικών σειρών Κρις κρος και Μη μαδάς τη Μαργαρίτα.
Έγινε ευρύτερα γνωστός το 2003 μέσω της συμμετοχής της στην κωμική σειρά του Χάρη Ρώμα και της Άννας Χατζησοφιά Το καφέ της Χαράς. Εκεί για τρεις σεζόν υποδύθηκε τον Τρελαντώνη, που αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες της σειράς. Από το 2016 μέχρι σήμερα είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή κωμική σειρά Έλα στη θέση μου υποδυόμενος τον Θόδωρο Αντύπα. Τη σεζόν 2019-2021, πέρα από την παρουσία του στον τέταρτο και πέμπτο κύκλο του Έλα στη θέση μου, συμμετείχε στον νέο κύκλο επεισοδίων της σειράς Το καφέ της Χαράς για 6 επεισόδια, επαναφέροντας τον χαρακτήρα του Τρελαντώνη. Το 2022 ανακοινώθηκε ότι θα συμμετάσχει στη σειρά Τρία Μίλια η οποία θα προβληθεί στο Σταρ.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε το 1994 στη ταινία Μεταίχμιο και το 1996 στην ταινία Ο οργασμός της αγελάδας. Το 1999 συμμετείχε στην επιτυχημένη ταινία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου Safe Sex. Το 2001 συνεργάστηκε και πάλι με το συγγραφικό δίδυμο Ρέππα-Παπαθανασίου στην ταινία Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο.
Έχει ασχοληθεί και με την μεταγλώττιση από το 1990.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Φωτεινή Ντεμίρη και έχουν 2 παιδιά.
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα
Ο Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα ( სხალთა) είναι ένας Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός που βρίσκεται σε έναν λόφο στην κοιλάδα του ομώνυμου ποταμού, στο χωριό Κινχάουρι του Δήμου Κχούλο, στην Ατζαρία της Γεωργίας. Χρονολογείται από τα μέσα του 13ου αιώνα, ενώ οι τοιχογραφίες είναι Παλαιολογικής τεχνοτροπίας του 14ου- 15ου αιώνα. Στο χώρο του λειτουργεί και μοναστήρι, το συγκρότημα κτιρίων του οποίου περιλαμβάνει κελάρι και κοιμητήριο. Πρόκειται για Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Είναι η μοναδική μεσαιωνική εκκλησία στην Ατζαρία που διασώθηκε από την Οθωμανική και τη Σοβιετική περίοδο. Επί του παρόντος λειτουργεί και αποτελεί επισκοπική έδρα.
Ιστορία
Δεν υπάρχουν πολλές γραπτές αναφορές για τη Σχάλτα. Ένας μύθος αποδίδει την ανέγερση του ναού στη Βασίλισσα Ταμάρ της Γεωργίας (βασ. 1184-1213).
Λίμνη Εζερέτσκο
Η Εζερέτσκο (βουλγαρικά: Езерецко езеро) ή Λίμνη του Έζερετς, είναι λίμνη της βορειοανατολικής Βουλγαρίας στην Επαρχία του Ντόμπριτς, στην ιστορική περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς και στον Δήμο Σάμπλα. Απέχει 1 χιλιόμετρο από το χωριό Έζερετς και 4 από την κωμόπολη Σάμπλα. Παλαιότερα ήταν γνωστή με το όνομα Σάτουλμους (Сатълмъш).
Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα
Ιστορία
Οι σύγχρονοι μελετητές χρονολογούν την εκκλησία από τα μέσα του 13ου αιώνα. Εκείνη την περίοδο η Σχάλτα ήταν επιφανής μεσαιωνική περιοχή και βρισκόταν στο δρόμο που σύνδεε την Ατζαρία με την Αρτάνη. Η πολιτιστική ακμή της περιοχής συνδέεται με την Χρυσή Εποχή για την πολιτική και οικονομική ανάπτυξη της Γεωργίας. Τότε, η οικογένεια ευγενών Αμπουσερίτζε κυβερνούσε την Ατζαρία, και χαρακτηρίζονταν από εξαιρετική γενναιοδωρία και αφοσίωση. Έχτισαν αρκετές εκκλησίες και πιστεύεται ότι ο καθεδρικός ναός της Σχάλτα είναι έργο του εριστάβι (Δούκα) Τμπέλι Αμπουσερίτζε. Τον 16ο αιώνα, που η περιοχή κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, η εκκλησία εγκαταλείφθηκε.
Μαρία Άννα της Βαυαρίας (1574-1616)
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας και της Ρενάτας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Λωρραίνης.
Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα
Ιστορία
Το 1874 ένας Γεωργιανός αξιωματούχος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Γκιόργκι Καζμπέγκι, κατά τη διάρκεια μιας αναγνωριστικής αποστολής στην Οθωμανική Γεωργία ανακάλυψε το μοναστήρι της Σχάλτα και το σχεδίασε. Το 1878 που η Ατζαρία πέρασε στην κατοχή των Ρώσων, η Σχάλτα ήταν ιδιοκτησία του μπέη Σερίφ Κχιμσιασβίλι. Το μοναστήρι δέχτηκε επισκέψεις και περιγράφηκε από μελετητές της Καυκασιανής ιστορίας, όπως ο Ντιμίτρι Μπακράτζε και η Κόμισσα Πρασκόβια Ουβάροβα.
Λίμνη Εζερέτσκο
Η λίμνη έχει τη μορφή τεντωμένου λατινικού γράμματος «S» από τα βορειοδυτικά στα νοτιοανατολικά, το μήκος της είναι 2,1 χιλιόμετρα και το μέγιστο πλάτος στα νοτιοανατολικά φτάνει τα 300 μέτρα. Η έκτασή της είναι 0,72 τετρ. χιλιόμετρα, έχει μέγιστο βάθος 9 μ. . Μια στενή λωρίδα άμμου μήκους 120 μέτρων την χωρίζει από τη Μαύρη Θάλασσα.
Μαρία Άννα της Βαυαρίας (1574-1616)
Βιογραφία
Ο γάμος της με τον εξάδελφό της Φερδινάνδο Β΄ έγινε στον καθεδρικό του Γκρατς. Η συζυγία επιβεβαίωσε τη συμμαχία των Αψβούργων με τους Βίττελσμπαχ. Η Μαρία Άννα δεν παρενέβη στην πολιτική και έζησε στο πλάι του συζύγου της.
Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα
Ιστορία
Το 1957 και το 1989 έγιναν έργα αποκατάστασης στο κτίριο. Το 1989 ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β επισκέφθηκε την εκκλησία. Από το 1990 η εκκλησία λειτουργεί και το αντρικό μοναστήρι έχει αφιερωθεί στο Γενέσιο της Θεοτόκου.
Μαρία Άννα της Βαυαρίας (1574-1616)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄, αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα
Περιγραφή
Κελάρι (Μαράνι): Είναι ένα ορθογώνιο κτίριο με μία είσοδο στα νότια. Διαθέτει πιεστήριο σταφυλιών και θαμμένα πιθάρια (κβέβρι) για τη ζύμωση και την ωρίμανση του οίνου. Ο δεύτερος όροφος του κτιρίου κατέρρευσε κατά τη σοβιετική περίοδο.
Λίμνη Εζερέτσκο
Το νοτιοανατολικό άκρο της συνδέεται με τη Λίμνη Σαμπλένσκο μέσω ενός τεχνητού καναλιού μήκους περίπου 200 μέτρων, και οι δυο λίμνες προστατεύονται από τη συνθήκη Ραμσάρ. Τροφοδοτείται κυρίως από πηγαία νερά, για αυτό και το νερό της είναι γλυκό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Επαρχία Ντόμπριτς Κατηγορία:Φυσικά καταφύγια στη Βουλγαρία
Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα
Περιγραφή
Πέτρινος φράχτης: Περιβάλλει το μοναστήρι. μικρογραφία|Το σχέδιο του Γκιόργκι Καζμπέγκι, 1873.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Μαρία Άννα της Βαυαρίας (1551-1608)
Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna, 21 Μαρτίου 1551 - 29 Απριλίου 1608) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας και της Άννας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Γερμανίας.
Το 1608 αποσύρθηκε στη Μονή της Αγ. Κλάρας στο Γκρατς. Απεβίωσε 57 ετών· έχει διατηρηθεί μέρος της αλληλογραφίας της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1571 με τον θείο της Κάρολο Β΄ της Έσω Αυστρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μυρρίνη Σερρών
Η Μυρρίνη είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 90 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μυρρίνη βρίσκεται στις νότιες άκρες του κάμπου των Σερρών και νότια του Αγγίτη ποταμού που καταλήγει στο Στρυμόνα. Απέχει 11 χλμ. ΝΑ. από τη Νέα Ζίχνη και 39 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Κοτσάκι και έτσι αναφέρεται το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με ΦΕΚ 7Α - 14/01/1927 μετονομάστηκε σε Μυρρίνη που πιθανολογείται ότι προέρχεται από γλωσσική παραφθορά του φυτού μυρσίνη ή αλλιώς μυρτιά, που αφθονεί περιοχή. Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρχαν δυο γειτονικοί οικισμοί, το Κολτσάκι και το Κοτσάκι, που ήταν τσιφλίκια του Φιτά Μπέη και μετά το 1821 συνενώθηκαν. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μυρρίνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 236 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Ορφανοτροφείο του Αγίου Νικολάου
Το Ορφαντροφείο του Αγίου Νικολάου (ρωσικά: Детский дом "Приют св. Николая") ήταν το μόνο Καθολικό ορφαντροφείο στη Σιβηρία και το μόνο μη κρατικό ορφανοτροφείο σε αυτήν την περιοχή της Ρωσίας. Ιδρύθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ το 1996 από τη φιλανθρωπική οργάνωση "Caritas" με την οικονομική υποστήριξη αρκετών διεθνών ιδρυμάτων.
Φίλιππος της Ορλεάνης (1396-1420)
Ο Φίλιππος (21/24 Ιουλίου 1396 - 1 Σεπτεμβρίου 1420) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόμης του Βερτύ (Vertus) το διάστημα 1408-1420.
Ορφανοτροφείο του Αγίου Νικολάου
Το ορφανοτροφείο έλαβε εθνική αναγνώριση για τις κοινωνικές καινοτομίες τους. Ήταν το πρώτο ορφανοτροφείο στη Ρωσία που παρείχε στήριξη στις βιολογικές οικογένειες των παιδιών. Επίσης, ήταν ένας από τους εθνικούς πρωτοπόρους στη βοήθεια των απόφοιτων του ορφανοτροφείου. Ήταν ένα από τα λίγα Ρωσικά ορφανοτροφεία που ξεκίνησαν τακτικό πρόγραμμα για τους ξένους φοιτητικούς εθελοντές. Το Θεατρικό Στούντιο του ορφανοτροφείου κέρδισε το γκραν πρι του Έβδομου Διεθνούς Παιδικού Θεατρικού Φεστιβάλ στη Μόσχα και άλλα βραβεία.
Φίλιππος της Ορλεάνης (1396-1420)
Βιογραφία
Το 1410 πήρε το μέρος των Αρμανιάκ στην Ένωση του Ζιάν. Με τους όρους της Συνθήκης του Ωξέρ το 1412, θα νυμφευόταν την δεύτερη εξαδέλφη του Αικατερίνη, κόρη του Ιωάννη των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας.
Ορφανοτροφείο του Αγίου Νικολάου
Το 2015, το ορφανοτροφείο έκλεισε λόγω της γενικής μείωσης του αριθμού των ορφανών στο Νοβοσιμπίρσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικισμός-επέκταση Κατηγορία:Ορφανοτροφεία ανά χώρα
Φίλιππος της Ορλεάνης (1396-1420)
Βιογραφία
Απεβίωσε αιφνίδια, 24 ετών και ο διάδοχος έχασε τον καλύτερο υπερασπιστή του. Στην κομητεία του Βερτύ τον διαδέχθηκε η αδελφή του Μαργαρίτα και αυτήν ο γιος της Φραγκίσκος Β΄ δούκας της Βρετάνης.
Οικογένεια
Ήταν άγαμος. Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Ο γλύπτης Καμίλ Κλωντέλ και ο αδελφός του ποιητής Πωλ Κλωντέλ είναι απόγονοι, σύμφωνα με έναν θρύλο, ενός νόθου τέκνου του Φιλίππου.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Αέρα! Αέρα! Αέρα!
Το 'Αέρα! Αέρα! Αέρα!' είναι ελληνική ταινία του 1972 σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου. Πρωταγωνιστές ήταν ο Γιάννης Βόγλης και η Ξένια Καλογεροπούλου.
Πλοκή
Η πλοκή της ταινίας βασίζεται στην εναρκτήρια φάση του Ελληνοϊταλικού Πολέμου (Οκτώβριος/Νοέμβριος 1940) όπου οι πρωταγωνιστές εγκλωβίζονται κατά την ιταλική επίθεση στην Αλβανία. Η ταινία ανήκει σε μια σειρά πατριωτικών ταινιών που γυρίστηκαν στην εποχή της χούντας. Ο τίτλος προέρχεται από την δημοφιλή ελληνική πολεμική κραυγή της εποχής εκείνης, "Αέρα!".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Ουίλλιαμ Σάμιουελ Χένσον
Ο Ουίλλιαμ Σάμιουελ Χένσον (William Samuel Henson, 3 Μαΐου 1812 – 22 Μαρτίου 1888) ήταν Άγγλος αεροπορικός μηχανικός και εφευρέτης στην προ-Ράιτ εποχή.