cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Φωλιά με τις Τρελές
Υπόθεση
Ένας Συνταγματάρχης (Sieghardt Rupp) και ένας Κόμης (Ernst Stankovski) που κατοικούν σε αντίθετες πτέρυγες του ίδιου κάστρου, βάζουν ένα παράξενο στοίχημα: ποιος θα είναι ο πρώτος που θα ρίξει στο κρεβάτι μια από τις «παρθένες» υπηρέτριες. Ο νικητής θα γίνει και κάτοχος του κάστρου! Προκειμένου να επικεντρωθεί στον στόχο του αυτόν, ο Συνταγματάρχης αγνοεί την πανέμορφη αρραβωνιαστικιά του (Edwige Fenech). Όμως αυτή δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια. Σύντομα βρίσκει έναν Υπολοχαγό που τραβάει την προσοχή της. Τελικά, η καπάτσα θεία των δύο υπηρετριών αναλαμβάνει δράση και επηρεάζει την έκβαση των πραγμάτων, προκειμένου να αποκαταστήσει τις ανιψιές της! Η εν λόγω ταινία γυρίστηκε παράλληλα με την ταινία Piacere di Donna, και περιλαμβάνονται πολλές κοινές σκηνές και στις δύο ταινίες. Εναλλακτικοί τίτλοι: Im Schloß der wilden Triebe, Alle Kätzchen naschen gern (Γερμανία), The Sweet Pussycats (Η.Π.Α.).
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Sieghardt Rupp, Ernst Stankovski, Angelica Ott, Barbara Capell, Helen Vita
Σενάριο: Günther Heller, Kurt Nachmann
Σκηνοθεσία: Jozef Zachar
Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Γερμανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες
Εθνικό Πάρκο Λενσόις Μαρανιένσες
μικρογραφία|280x280εσ|Κυματιστοί αμμόλοφοι στο Εθνικό Πάρκο Το Εθνικό Πάρκο Λενσόις Μαρανιένσες (πορτογαλικά: Parque Nacional dos Lençóis Maranhenses) είναι εθνικό πάρκο στην πολιτεία Μαρανιάο, στη βορειοανατολική Βραζιλία, ακριβώς ανατολικά του Κόλπου του Σάο Ζοσέ. Κηρύχθηκε υπό προστασία στις 2 Ιουνίου 1981 και το πάρκο εκτάσεως 155.000 εκταρίων περιλαμβάνει 70 χλμ. της ακτογραμμής και εσωτερικό που αποτελείται από κυματιστούς αμμόλοφους. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των βροχών, οι κοιλάδες ανάμεσα στους αμμόλοφους γεμίζουν με λιμνοθάλασσες γλυκού νερού, που δεν αποστραγγίζονται λόγω του αδιαπέραστου βράχου από κάτω. Το πάρκο φιλοξενεί μια σειρά ειδών, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων που αναφέρονται ως απειλούμενα, και έχει γίνει δημοφιλής προορισμός για οικοτουρίστες.
Φυσική γεωγραφία
Το πάρκο βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή της Βραζιλίας στην πολιτεία Μαρανιάο, κατά μήκος της ανατολικής ακτής, που συνορεύει με 7ο χλμ. των παραλιών κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού. Στην ενδοχώρα, συνορεύει με τον ποταμό Παρναΐμπα, τη λεκάνη Σάο Ζοσέ και τους ποταμούς Ιταπεκουρού, Μουνίμ και Περιά. Το πάρκο περιλαμβάνει μια έκταση 155.000 εκταρίων, που αποτελείται κυρίως από εκτεταμένους παράκτιους αμμόλοφους (που αποτελούνται από βαρχανοειδείς αμμόλοφους), που σχηματίστηκαν κατά την ύστερη Τεταρτογενή περίοδο.
Ενώ μεγάλο μέρος του πάρκου μοιάζει με έρημο, η περιοχή δέχεται περίπου 1.200 χλστ. βροχής ετησίως, ενώ οι έρημοι, εξ ορισμού, δέχονται λιγότερα από 250 χλστ. ετησίως. Περίπου το 70% αυτής της βροχόπτωσης συμβαίνει μεταξύ των μηνών Ιανουαρίου και Μαΐου.
Η άμμος μεταφέρεται στο πάρκο από το εσωτερικό της ηπείρου από τους ποταμούς Παρναΐμπα και Πρεγκίσας, όπου στη συνέχεια οδηγείται πίσω στην ενδοχώρα έως και 50 χλμ. από τους ανέμους, δημιουργώντας μια σειρά από αμμόλοφους που υψώνονται έως και 40 μέτρα σε ύψος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των βροχών, μεταξύ των μηνών Ιανουαρίου και Ιουνίου, οι καταιγίδες γεμίζουν τους χώρους ανάμεσα στους αμμόλοφους με λιμνοθάλασσες γλυκού νερού έως και 100 μέτρα σε μήκος και 3 μέτρα σε βάθος και μαζί αποτελούν το 41% της έκτασης του πάρκου. Το νερό στις λιμνοθάλασσες εμποδίζεται να αποστραγγιστεί από ένα στρώμα αδιαπέραστου βράχου που βρίσκεται κάτω από την αμμώδη επιφάνεια. Οι λιμνοθάλασσες έχουν συνήθως θερμοκρασία μεταξύ 27.5 C και 32 C, pH μεταξύ 4,9 και 6,2 και χαμηλά επίπεδα διαλυμένων θρεπτικών συστατικών. Όταν επιστρέφει η ξηρή περίοδος, τα σώματα νερού εξατμίζονται γρήγορα, χάνοντας έως και 1 μέτρο βάθους ανά μήνα.
Στο εσωτερικό του πάρκου βρίσκονται δύο οάσεις, η Queimada do Britos, που καλύπτει έκταση 1.100 εκατρίων και η Baixa Grande, που καλύπτει μια έκταση 850 εκταρίων.
Η περιοχή του πάρκου έχει μέση ετήσια θερμοκρασία μεταξύ 26 C και 28.5 C και ετήσια διακύμανση θερμοκρασίας περίπου 1,1 °C.
Οικολογία
Οι λιμνοθάλασσες στο πάρκο συχνά συνδέονται μεταξύ τους, καθώς και με τα ποτάμια που διασχίζουν την περιοχή. Είναι το σπίτι πολλών ειδών ψαριών και εντόμων, συμπεριλαμβανομένου του λυκόψαρου, το οποίο τρυπώνει σε υγρά στρώματα λάσπης και παραμένει αδρανές κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου. Εκτός από τους αμμόλοφους που αποτελούν το επίκεντρο του πάρκου, το οικοσύστημα περιλαμβάνει επίσης περιοχή οικοσυστημάτων ρεστίνγκα και μαγκρόβιων δασών.
Το πάρκο φιλοξενεί τέσσερα είδη που περιλαμβάνονται στον Κατάλογο Απειλούμενων Ειδών της Βραζιλίας, την πορφυρή ίβιδα (Eudocimus ruber), τη νεοτροπική ενυδρίδα (Lontra longicaudis), την τιγρογαλή (Leopardus tigrinus) και τον μανάτο των Δυτικών Ινδιών (Trichechus manatus). Το πάρκο περιλαμβάνει επίσης 133 είδη φυτών, 112 είδη πτηνών και τουλάχιστον 42 είδη ερπετών.
Τουρισμός
Το Εθνικό Πάρκο Λενσόις Μαρανιένσες δέχεται έως και 60.000 επισκέπτες ετησίως. Οι κοινές δραστηριότητες μέσα στο πάρκο περιλαμβάνουν σέρφινγκ, κανό και ιππασία.
Παραπομπές
Λενσοις Μαρανιενσες εθνικο παρκο
Αυγερινός Πετραλιάς
Ο Αυγερινός Πετραλιάς (1810-1887) ήταν αγωνιστής του ’21 και πολιτικός, γιος του Αγγελή Πετραλιά. Αν και νεότατος έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Εισήλθε για πρώτη φορά στη Βουλή το 1859. Δύο φορές επαναστάτησε κατά του Όθωνα. Κατά τη μεταπολίτευση, επικεφαλής 400 οπαδών του, κατέλαβε τον Πύργο, κατέλυσε τις αρχές και διορίστηκε πολιτάρχης (φρούραρχος) της πόλης «παγειώσας και περιφρουρήσας την τάξιν».
Πετραλιας Αυγερινός Αυγερινός
Μπεσίκτας Ζιμναστίκ Κουλουμπού
Η Μπεσίκτας (τουρκικά: Beşiktaş, ) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αθλητικούς συλλόγους της Τουρκίας με αξιόλογη παρουσία όχι μόνο εντός των συνόρων της χώρας αλλά και στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1903 αλλά η ίδρυσή της επικυρώθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1910. Είναι μάλιστα ο πρώτος επικυρωμένος αθλητικός σύλλογος της Τουρκίας. Ο σύλλογος διαθέτει αρκετά τμήματα όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση, το χάντμπολ, η πετοσφαίριση, ο στίβος, το σκάκι κλπ.
Ποδόσφαιρο
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μπεσίκτας εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας (Süper Lig).
Ιστορία
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μπεσίκτας ιδρύθηκε το 1911 όταν προσχώρησαν στον σύλλογο δύο τοπικές ποδοσφαιρικές ομάδες της περιοχής του Μπεσίκτας, η "Valideçeşme" και η "Basiret". Στην αρχή τα χρώματα της ομάδας ήταν το ερυθρόλευκα, αλλά το κόκκινο αντικαταστάθηκε απο το μαύρο ως ένδειξη πένθους για τις εδαφικές απώλειες της Τουρκίας στα Βαλκάνια κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Η Μπεσίκτας εκείνη την εποχή ήταν ο μόνος τουρκικός αθλητικός σύλλογος της χώρας για αυτό και αγωνίστηκε σε διάφορες αθλητικές διοργανώσεις ως αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας. Ως εκ τούτου η Μπεσίκτας είναι η μόνη τουρκική ομάδα που της επιτρέπεται να φέρει στο έμβλημά της την τουρκική σημαία.
Καλαθοσφαίριση
Στην Ευρώπη έχει αρκετές συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις. Μεγαλύτερη διακρίση είναι η κατάκτηση του Γιουροτσάλεντζ το 2012. Στις άλλες διοργανώσεις ξεχωρίζουν οι προκρίσεις στους προημιτελικούς του Κυπέλλου Κόρατς το 1999, του Γιούροπ Λιγκ το 2005 και στους προημιτελικούς του Γιούροκαπ το 2008.* Έδρα της ομάδας είναι το Ακατλάρ Αρένα (BJK Akatlar Arena), χωρητικότητας 3.200 θέσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1903 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη
Άγιος Νικόλαος Νηράς Λευκάδας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια).
Ο Άγιος Νικόλαος Νηράς είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Λευκάδας σε υψόμετρο 150 μέτρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το χωριό Αθάνι συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αθανίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Απολλωνίων του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Νικόλαος Νηράς βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Λευκάδας στη χερσόνησο Λευκάτα προς το ακρωτήριο Δουκάτο. Απέχει 30 χλμ από την πόλη της Λευκάδας και 11,5 χλμ από το Αθάνι.
Το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Νηράς
Το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου βρίσκεται Ν.-ΝΔ. του χωριού και πρωτοκτίστηκε, περίπου το 1087, όταν από την περιοχή πέρασαν οι Σταυροφόροι μεταφέροντας το λείψανο του Αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Μικράς Ασίας στο Μπάρι της Ιταλίας. Ανακαινίστηκε τα τέλη του 16ου - αρχές του 17ου αιώνα. Αναφέρονται δεκατρείς εικόνες του τέμπλου ως έργα του αγιογράφου Ανδρέα Μπέτζου (1799) καθώς και η δεσποτική εικόνα του Αγίου Νικολάου ως έργο του Δημητρίου Φώσκαρη (1699), η οποία θεωρείται η πιο παλιά ενυπόγραφη και χρονολογημένη φορητή εικόνα της Λευκάδας.
Τη δεκαετία του 1920, σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος απομόνωσης ατόμων που είχαν προσβληθεί από ευλογιά, κατ΄ άλλους, λόγω της απομονωμένης του θέσης, ως τόπος εξορίας κληρικών.
Ο Φάρος Δουκάτο
Ο φάρος βρίσκεται Ν.-ΝΔ. του Αγίου Νικολάου, στο ακρωτήριο της Νηράς ή Δουκάτο ή Λευκάτα και έχει κτιστεί στη θέση όπου υπήρχε ο ναός του Απόλλωνα Λευκάτα. Πρωτολειτούργησε το 1890, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμουήταν ανενεργός και επαναλειτούργησε μετά το 1945. Από το 1982 έχει ηλεκτροδοτηθεί και λειτουργεί επιτηρούμενος από έναν φαροφύλακα. Απέχει 50 χλμ. από την πόλη της Λευκάδας είναι 50 χλμ.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
STS-105
STS-105 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια αποστολή του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Ήταν προσωρινά η τελευταία πτήση του Ντισκάβερι, αφού μετά την STS-105 το Ντισκάβερι αρχικά έμεινε στο έδαφος για επισκευή, ενώ αμέσως μετά την τραγική απώλεια του Κολούμπια όλες οι πτήσεις των διαστημικών λεωφορείων αναβλήθηκαν και μέχρι που επανήλθαν με τις πτήσεις STS-114 και STS-121. Η επισκευή περιέλαβε μια αναπροσαρμογή της γέφυρας πτήσης στο σχεδιάγραμμα με τα χαρακτηριστικά του γυάλινου πιλοτηρίου, το οποίο ήταν ήδη σε χρήση στο διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση:
Κύρια σημεία της αποστολής
Ένα άλλο ωφέλιμο φορτίο είναι τα υλικά για πειράματα στον διεθνή διαστημικό σταθμό (αγγλ. Materials International Space Station Experiments, MISSE). Το πρόγραμμα αυτό ήταν κοινή προσπάθεια της NASA με το κέντρο ερευνών Langley για μεταφορά υλικών και άλλων τύπων διαστημικών πειραμάτων έκθεσης στο διαστημικό σταθμό. Στόχος της προσπάθειας ήταν να αναπτυχθούν νωρίς διάφορες χαμηλού κόστους μέθοδοι μεταφοράς διαστημικών υλικών και άλλων συστατικών για χρήση σε μελλοντικά διαστημικά σκάφη. Άλλα εργαστήρια που πήραν μέρος στο πρόγραμμα αυτό ήταν το διαστημικό κέντρο Johnson, το κέντρο διαστημικής πτήσης Marshall, το ερευνητικό κέντρο Glenn, το εργαστήριο υλικών στο ερευνητικό εργαστήριο Πολεμικής Αεροπορίας και τα εργοστάσια Phantom της Boeing.
Τα πειράματα MISSE ήταν τα πρώτα πειράματα που τοποθετήθηκαν έξω από το σκάφος και πραγματοποιήθηκαν στον διαστημικό σταθμό. Τα πειράματα ήταν σε τέσσερα ουδέτερα εμπορευματοκιβώτια πειράματος (αγγλ. Passive Experiment Containers, PEC) που αναπτύχθηκαν αρχικά και χρησιμοποιήθηκαν για ένα πείραμα στο διαστημικό σταθμό Μιρ το 1996 κατά τη διάρκεια του κοινού προγράμματος των διαστημικών λεωφορείων και του Μιρ. Τα κιβώτια PEC μεταφέρθηκαν στο Μιρ με την αποστολή STS-76, και μετά από διαμονή δεκαοκτώ μηνών στο διάστημα, επιστράφηκαν στη γη με την πτήση STS-86. Τα κοιβώτια PEC μοιάζουν σαν βαλίτσα ή μπαούλο και χρησιμεύουν για τη μεταφορά των πειραμάτων με το διαστημικό λεωφορείο. Αφού μπει το σκάφος σε τροχιά, τα κιβώτια PEC ανοίγουν και χρησιμεύουν ως ράφια που περιέχουν τα πειράματα,τα οποία τώρα είναι εκτεθειμένα στο διαστημικό περιβάλλον.
Άλλα ωφέλιμα φορτία της πτήσης ήταν το σύστημα μικρών ωφέλιμων φορτίων Wallops του κέντρου διαστημικών πτήσεων Goddard. Το σύστημα αυτό, (αγγλ. Shuttle Small Payloads Project, SSPP) χρησιμοποιεί έτοιμα συστήματα μεταφορέων ωφέλιμων φορτίων όπως Hitchhiker, Getaway Specials και Space Experiment Modules για να παρέχει το απαραίτητο επιστημονικό ερευνητικό περιβάλλον με χαμηλότερο κόστος. Μερικά παραδείγματα των φορτίων SSPP της πτήσης STS-105 ήταν το ωφέλιμο φορτίο Simplesat, το μεταλλικό κουτί GAS με το πείραμα προσαύξησης κυττάρων στο διάστημα (G-708) και το πείραμα MSC αργής καύσης σε περιβάλλον μικροβαρύτητας (αγγλ. Microgravity Smoldering Combustion experimet MSC).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2001
Βρυσάκι Ημαθίας
Το Βρυσάκι είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Βρυσάκι βρίσκεται κοντά στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, στην πεδιάδα του Αλιάκμονα και βόρεια του ποταμού σε υψόμετρο 14 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 4 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Αλεξάνδρεια (έδρα του δήμου), 23 χλμ. Ν. από τα Γιαννιτσά και 54 χλμ. Δ. από την Θεσσαλονίκη (μέσω Χαλκηδόνας) ενώ στη νότια άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Αλεξάνδρειας - Κοζάνης. Η παλιά του ονομασία, στην Τουρκοκρατία είναι Ρέσιανη ή Ρέσαινη ή Ρέσενα ενώ η σημερινή της οφείλεται στην πέτρινη βρύση που υπήρχε στην διασταύρωση για το Νησί. Πολιούχος ναός είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ναούσης, Βεροίας και Καμπανίας.
Αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας και ήταν στα νότια της λίμνης – βάλτου των Γιαννιτσών η οποία αποξηράνθηκε το 1932 - 1936 ενώ ιστορικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά της περιοχής του Ρουμλουκίου. Ο Alexander Sinve (στο βιβλίο "Les Grecs de l' Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique") το 1878 έγραψε ότι 108 Έλληνες ζούσαν στη Ρέσιανη της Επισκοπής Καμπανίας''. ''
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Το Βρυσάκι αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 με την ονομασία από την τουρκοκρατία ως Ρέσιανη να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νησίου. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Βρυσάκι και το 1950 με το ΦΕΚ 155Α - 15/07/1950 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Βρυσακίου η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλεξάνδρειας του Δήμου Αλεξάνδρειας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 669 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Αθλητισμός
Το Βρυσάκι είναι η έδρα του ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας που ιδρύθηκε το 1993 και αγωνίζεται στην Α1 ΕΠΣ Ημαθίας. Από το 1993 αγωνιζόταν στις τοπικές κατηγορίες του νομού Ημαθίας. Το 1995-1996 τερμάτισε στην 1η θέση της Γ΄ Κατηγορίας, το 1996-1997 τερμάτισε στην 1η θέση στην Β΄ Κατηγορία, το 1997-1998 τερμάτισε στην 8η. Το 2005-2006 τερμάτισε στην 14η θέση στην Α΄ Κατηγορία και υποβιβάστηκε στην Β΄Κατηγορία. Το 2010-2011 τερμάτισε στην 1η θέση της Α1 ΕΠΣ Ημαθίας και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, αλλά την επόμενη χρονιά τερμάτισε στην 10η θέση και υποβιβάστηκε στην Α1 ΕΠΣ Ημαθίας. Το 2013-14 τερμάτισε πρώτη στην Α1 ΕΠΣ Ημαθίας, ενώ ήταν φιναλίστ του κυπέλλου ΕΠΣ Ημαθίας το 2014 και το 2015, χάνοντας από την ΑΕ Καψόχωρας 1-2 και ΦΑΣ Νάουσα 2-0 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Κλειδί Βοιωτίας
thumb|Άγιος Ιωάννης Θεολόγος thumb|Άγιος Κωνσταντίνος thumb|Άγιος Κωνσταντίνος εσωτερικά Το Κλειδί είναι χωριό στον Νομό Βοιωτίας, στην τέως Επαρχία Θηβών σε υψόμετρο 248 μ. Αποτελεί τοπική κοινότητα του Δήμου Τανάγρας. Έχει πραγματικό πληθυσμό 301 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Από το 1997 έως το 2010 μαζί με τον Άγιο Θωμά, τα Οινόφυτα και τμήμα του Δηλεσίου αποτελούσαν τον Δήμο Οινοφύτων.
Στην περιοχή του βρίσκεται η Μονή Η Μήτηρ του Ηγαπημένου, δίπλα από το εξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου.
Πληθυσμιακές μεταβολές
Μέχρι και τη καταγραφή το 1879 η καταμέτρηση των κατοίκων γίνεται από κοινού για τους οικισμούς του Κλειδετίου & των Σκούρτων.
Έτος - κάτοικοι
Ιστορικά στοιχεία
Στις 5 Απριλίου 1867 υπογράφηκε πρωτόκολλο μεταξύ του υπουργού των εξωτερικών της Ελλάδος Χαριλάου Τρικούπη και της Οθωμανικής πρεσβείας, όπου το Κλειδέτι (Κλειδί) μαζί με τα χωριά Κρίσπι, Μπάσαρα, Μάδαρα (Μαδαρό) και Μπράτσι εξαγοράζονται από το ελληνικό δημόσιο με το ποσό των 360.000 δραχμών το 1868. Σύμφωνα με τη συμφωνία τα πέντε χωριά πωλήθηκαν το 1834 στον Ρώσσο υπήκοο Ζαχαρία Ζαχάρωφ και κατόπιν μεταβιβάσθηκαν στους κληρονόμους του Ισμαήλ Μπέη και της Σαϊδά Χανούμ.
Αντώνιος Αγγ. Πετραλιάς
Γιος του Αγγελή και αδελφός του Αυγερινού Πετραλιά. Μεγαλέμπορος, που εξελέγη επανειλημμένως Βουλευτής Αχαϊοήλιδας και Δήμαρχος Δίβρης (Λαμπείας).
Κλειδί Βοιωτίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Αντώνιος Αγγ. Πετραλιάς
Αντώνιος Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος
Ρούσος Α. Κούνδουρος
Ο Ρούσος Κούνδουρος του Ανδρέα (και Ρούσσος Κούνδουρος, 1891 - 29 Αυγούστου 1944) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Κρήτη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης το 1891 από γονείς Σφακιανούς, τον Ανδρέα Γ. Κουνδουράκη και τη Σμαράγδη Στ. Βουρδουμπά. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Γυμνάσιο Νεάπολης (μοναδικό στην περιοχή την εποχή εκείνη) και στη συνέχεια έκανε νομικές σπουδές στην Αθήνα. Πρακτική δικηγορική άσκηση έκανε στο γραφείο του εξαδέλφου του Μανούσου Κούνδουρου, στα Χανιά όπου και ορκίστηκε (1916). Διακρίθηκε ως μαχητικός δικηγόρος και δεινός ρήτορας. Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου το 1926 με το "Επαρχιακόν κόμμα" και δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Αγίου Νικολάου (1930 έως 1939, οπότε και παύθηκε από τον μεταξικό νομάρχη Λασιθίου), και συνέβαλε στην εκτέλεση σημαντικών έργων στον Άγιο Νικόλαο, όπως ο ηλεκτροφωτισμός και η έναρξη λειτουργίας του Νοσοκομείου και το δίκτυο ύδρευσης της πόλης. Συμμετείχε με τον εξάδελφό του Ιωσήφ στο βενιζελικό κίνημα του 1935 και φυλακίστηκε. Ήταν παντρεμένος με τη δασκάλα Μαρία Παντερμαράκη από τη Νεάπολη και είχαν 5 παιδιά. . Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΕΑΜ στην Κρήτη και επιδίωξε την ενότητα των αντιστασιακών οργανώσεων. Καταδόθηκε και συνελήφθη από τους ναζί, και εκτελέστηκε στην Αγυιά Χανίων, έπειτα από βασανιστήρια. Στη μνήμη του ιδρύθηκε η Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη στον Άγιο Νικόλαο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Ρουσος Α.
Προκριματικά Κόπα Άφρικα 2015
Στα Προκριματικά Κόπα Άφρικα 2015 θα αποφασιστεί ποιες ομάδες θα συμμετάσχουν στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015 στο οποίο θα συμμετέχουν 16 ομάδες. Διοργανώτρια χώρα είχε κληρωθεί το Μαρόκο αλλά η ομοσπονδία του Μαρόκου αρνήθηκε τη διοργάνωση λόγω του ιού Έμπολα. Έτσι αποκλείστηκε οριστικά από τη διοργάνωση. Έτσι λοιπόν η Ισημερινή Γουινέα ανέλαβε τη διοργάνωση και πέρασε αυτόματα στην τελική φάση χωρίς προκριματικά.
Προκαταρκτικός Γύρος
Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 12 Απριλίου 2014 ενώ οι επαναληπτικοί στις 20 Απριλίου 2014.
Στο ζευγάρι 🇪🇷 - 🇸🇸 τα ματς αναβλήθηκαν επειδή η Ερυθραία αποσύρθηκε από τη διοργάνωση. Έτσι το 🇸🇸 προκρίθηκε στην επόμενη φάση.
Πρώτος προκριματικός γύρος
Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 17 με 18 Μαΐου 2014 ενώ οι επαναληπτικοί στις 30 Μαΐου με 1 Ιουνίου 2014.
Δεύτερος προκριματικός γύρος
Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 19 με 20 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 2 με 3 Αυγούστου.
Φάση Ομίλων
Η κλήρωση των ομίλων έγινε στις 27 Απριλίου 2014 στο Κάιρο της Αιγύπτου.
Κατάταξη ομάδων στην 3η θέση
Η καλύτερη τρίτη θα προκριθεί στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015.
{|
Δείτε Επίσης
Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο ανά ήπειρο
Κωνσταντίνος Γεροστάθης
Ο Κωνσταντίνος Γεροστάθης του Αναστασίου (Άρτα 1770 - 22 Ιουνίου 1870) υπήρξε έμπορος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ευεργέτης.
Ηταν γιος του δολοφονηθέντα από τον Αλη Πασά, Αναστάσιου Γεροστάθη. Εφυγε από το Κομπότι για την Κέρκυρα το 1807 σε ηλικία 37 ετών.
Ήταν εύπορος έμπορος με δραστηριότητα στην Ευρώπη. Στα τέλη του 1818, ο Κωνσταντίνος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αριστείδη Παππά.
Σύμφωνα με τον Λέοντα Μελά,"«ο Γεροστάθης» πρέπει να θεωρείται και προπομπός για τη διδαχή περιβαλλοντικών ανησυχιών και υγιεινής ζωής. Εστιάζει στην ανθρώπινη ψυχή και εκθειάζει τις αρετές της αριστείας και του μέτρου".
Πέθανε σε ηλικία 100 ετών και κηδεύτηκε στον Ιερό Ναό της Παναγίας των Ξένων στην Κέρκυρα. Οι κάτοικοι του Κομποτίου, αναγνωρίζοντας την προσφορά του, μετέφεραν τον τάφο του από την Κέρκυρα στο Κομπότι, στις 11 Μαΐου 1972, στο νότιο προαύλιο του Ναού του Αγίου Γεωργίου Κομποτίου, με δαπάνη του δήμου.
Κλέμενς Φρίντριχ Ντρόστε τσου Χίλσχοφφ
Ο Κλέμενς Φρίντριχ Φράιχερ Ντρόστε τσου Χίλσχοφφ (γερμ. Clemens Friedrich Freiherr Droste zu Hülshoff, 1837 - 1919) ήταν Γερμανός πολιτικός (Landrat).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1837. Ήταν ο τέταρτος γιος του Βέρνερ-Κόνσταντιν φον Ντρόστε τσου Χίλσχοφφ (Werner-Constantin von Droste zu Hülshoff, 1798 - 1867) και της Καρολίνε Φράιφραου φον Βέντ (Caroline Freifrau von Wendt, 1802 - 1881). Αφού σπούδασε νομική διορίστηκε το 1871 (königlich-preußischer Landrat). Αρνήθηκε να εφαρμόσει τους νόμους της εκκοσμίκευσης που εξέδωσε ο Μπίσμαρκ, και γι' αυτό καθαιρέθηκε το 1875.
Παντρεύτηκε την Μαρία φον Μάλλινκροντ, με την οποία απόκτησε επτά παιδιά. Ίδρυσε το γηροκομείο Marienstift Droste zu Hülshoff, το οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα. Απεβίωσε στις 6 Δεκεμβρίου 1919.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Άγγελος Πετραλιάς
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Αγγελος
Καρυότυπος
thumb|Ανδρικός καρυότυπος Ο καρυότυπος είναι η απεικόνιση των μεταφασικών ζευγών ομολόγων χρωμοσωμάτων κατά ελαττούμενο μέγεθος όπου φαίνονται ο αριθμός, το μέγεθος, το σχήμα των χρωμοσωμάτων, οι χρωμοφόρες περιοχές και η θέση του κεντρομεριδιου. Με άλλα λόγια είναι μια φωτογραφία των χρωμοσωμάτων, στην οποία τα χρωμοσώματα είναι ταξινομημένα με βάση το μέγεθός τους (από το μεγαλύτερο στο μικρότερο).
Για να σχηματιστεί ο καρυότυπος χρειάζεται το γενετικό υλικό να εξαχθεί από τον πυρήνα. Το γενετικό υλικό εξάγεται από κύτταρα που αναπαράγονται γρήγορα. Η διαίρεση αυτών των κυττάρων αναστέλλεται με κατάλληλες χημικές ουσίες στη μετάφαση, προστίθενται χρωστικές , φωτογραφίζονται από το μικροσκόπιο και έπειτα η εικόνα υφίσταται επεξεργασία , για να μπουν στις κατάλληλες θέσεις τα επιμέρους χρωμοσώματα (διατάσσονται σε ομόλογα ζεύγη) κατά μέγεθος. Με άλλα λόγια η φωτογραφία είναι τεχνητή, ενώ δεν υπάρχει τρόπος να διαταχθούν τα χρωμοσώματα με τέτοιο τρόπο, ώστε να παρθεί άμεσα μια φωτογραφία από το μικροσκόπιο.
Ο Καρυότυπος είναι το σύνολο των χρωμοσωμάτων ενός οργανισμού. Ο άνθρωπος έχει 23 ζεύγη «ίδιων» χρωμοσωμάτων, 22 αυτοσωματικά και ένα ζεύγος φυλετικών χρωμοσωμάτων, που ονομάζονται ΧΧ για τη γυναίκα και ΧΥ για τον άνδρα. Τα χρωμοσώματα βρίσκονται μέσα στους πυρήνες των κυττάρων και αποτελούνται από DNA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυτταρολογία Κατηγορία:Χρωμοσώματα Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Νεφέλη
Ονομα
Η Νεφέλη ηταν Γυναίκα του Αθάμαντος, παιδιά της ήταν ο Φρίξος και η Έλλη υποκοριστικά ονόματα: Φέλη, Ελήφ. Στην ελληνική μυθολογία, η Νεφέλη σχετίζεται με το μύθο του Φρίξου και της Έλλης.
Σύμφωνα με τον μύθο την δημιούργησε ο Δίας δίνοντάς της την μορφή της Ήρας προκειμένου να ξεγελάσει τον Ιξίωνα. Από την ένωσή τους γεννήθηκαν οι Κένταυροι, τους οποίους βοήθησε η Νεφέλη στη συμπλοκή τους με τον Ηρακλή.
Η Νεφέλη παντρεύτηκε τον βασιλιά Αθάμαντα, ο οποίος αργότερα ξαναπαντρεύτηκε την Ινώ. Τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο, ο Φρίξος και η Έλλη, αποτέλεσαν αντικείμενο μίσους από την Ινώ, η οποία ήθελε να δει στο θρόνο τους δικούς της γιους, Λέαρχο και Μελικέρτη. Η Ινώ κατάφερε να πείσει τις γυναίκες να βράσουν κρυφά από τους άντρες τους το σιτάρι που είχαν για σπορά, με αποτέλεσμα να πέσει πείνα στη χώρα. Ο βασιλιάς απελπισμένος ζήτησε την βοήθεια του Μαντείου των Δελφών, αλλά η Ινώ δωροδόκησε τους κομιστές του χρησμού λέγοντας ότι για να εξαγνιστεί το κακό έπρεπε να θυσιαστεί ο Φρίξος. Την τελευταία στιγμή η Νεφέλη έστειλε στο βωμό ένα φτερωτό χρυσό κριάρι, το οποίο έσωσε τα δυο της παιδιά και τα απομάκρυνε πετώντας πάνω από τη θάλασσα. Η Έλλη όμως έπεσε στα νερά και χάθηκε κι από τότε η θάλασσα σε εκείνο το σημείο πήρε το όνομα Ελλήσποντος, ενώ ο Φρίξος έφτασε ως την Κολχίδα, όπου χάρισε το κριάρι με το χρυσόμαλλο δέρας στον βασιλιά Αιήτη και παντρεύτηκε την κόρη του, Χαλκιόπη.
Παραπομπές
Νεφελη
Νέοι Ψαθάδες Έβρου
Οι Νέοι Ψαθάδες είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 40 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Νέοι Ψαθάδες βρίσκονται 4,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. του Διδυμοτείχου, δίπλα στη μεθοριακή γραμμή με την Τουρκία και δυτικά του ποταμού Έβρου. Δίπλα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αρδανίου - Ορεστιάδας.
Αξιοθέατα θεωρούνται η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα που εγκαινιάστηκε το 1938 όπου μεταφέρθηκαν η καμπάνα και όλα τα κειμήλια του παλιού καθώς και το μουσείο Λαογραφίας και Φυσικής ιστορίας του ιεροδιδασκάλου Γεώργιου Κομνίδη που μεταφέρθηκε το 1975 από τους Γιατράδες.
Το όνομά του οφείλεται στον παλιό οικισμό και το κύριο επάγγελμα των  κατοίκων του, που ήταν πλέκτες ψαθών. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτώνται στην τότε κοινότητα Λαβάρων.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Διδυμότειχο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Διδυμοτείχου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 104 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Κλας Γιόρεν Άντερσον
Ο Κλας Γιόρεν Άντερσον ( Claes Göran Andersson, 1951) είναι Σουηδός καθηγητής στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Ζυρίχη, Ελβετία. Έχει τον τίτλο του Καθηγητή Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας στο τμήμα Τεχνολογίας της Πληροφορικής και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών από το 2000.
Σύντομο Βιογραφικό
Ο Γιόρεν Άντερσον πήρε το μάστερ του στη φυσική το 1975 από το Πανεπιστήμιο του Λουντ στη Σουηδία. Έπειτα, πήρε το διδακτορικό του στην εφαρμοσμένη φυσική από το ίδιο πανεπιστήμιο το 1980, με θέμα τη θεωρία της περιστροφόμενης διεγέρσης σε πυρήνες   . Μετά το διδακτορικό του εργάστηκε στην εταιρία ASEA, τώρα ABB, στο τμήμα Υψηλής Τάσης Συνεχούς Ρεύματος από το 1980 μέχρι το 1985. Το 1985 μέχρι 1986, έγινε Διευθυντής του τμήματος Μηχανικής Συστημάτων και ασχολήθηκε ερευνητικά με θέματα δυναμικής συστημάτων και ελέγχου, με έμφαση στα συστήματα Υψηλής Τάσης Συνεχούς Ρεύματος. Ακολούθως, το 1986 μέχρι 2000 ήταν καθηγητής στο Royal Institute of Technology της Στοκχόλμης στη Σουηδία. Τη περίοδο αυτή ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας. Τα κυρία ενδιαφέροντα του ήταν στη περιοχή δυναμικής ευστάθειας. Το 2000 μετακόμισε στην Ελβετία όπου και έγινε καθηγητής στο στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας, όπου και είναι επικεφαλής του Εργαστηρίου Συστημάτων Ηλεκτρικής Ισχύος.
Ο Γιόρεν Άντερσον είναι νυμφευμένος με την Άννε από το 1975 και έχουν μαζί τρία παιδιά.
Επιλεγμένα Βραβεία
Έχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ οποίων το "IEEE PES Outstanding Power Educator Award" (2007)  και το "George Montefiore International Award" (2010)
Ο Γιόρεν Άντερσον είναι επίσης μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών (1994), "Fellow" του IEEE (1997), μέλος της Ελβετικής Ακαδημίας Επιστημών Μηχανικής (2015) και μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών, ΗΠΑ (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί μηχανικοί
Θάνος Πετραλιάς
Ο Θάνος Πετραλιάς (1881-1953) ήταν πολιτικός.
Γιος του Νικολάου Αθ. Πετραλιά, εγγονός του Αθανασίου Ι. Πετραλιά και δισέγγονος του Ιωάννη Πετραλιά. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1881 και σπούδασε στην Ελβετία και την Αγγλία. Κατά την περίοδο 1902-1903 εργάστηκε στο παράρτημα της Τραπέζης Αθηνών στα Χανιά όπου γνωρίστηκε με τον τότε Ύπατο Αρμοστή της Κρήτης πρίγκιπα Γεώργιο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Εξέλεγξη βουλευτής Αχαϊοήλιδας στα 1910 και 1920 και ακολούθησε τον έκπτωτο βασιλιά Κωνσταντίνο στις εξορίες του, στην Ελβετία (1917-1920) και την Ιταλία (1922-1923).
Ο Θάνος Ν. Πετραλιάς νυμφεύθηκε τη Φάνη Κρεμμύδη και απέκτησαν δύο γιους: τον Επαμεινώνδα Πετραλιά και το Νικόλαο Θ. Πετραλιά. Κόρη του Επαμεινώνδα Θ. Πετραλιά και εγγονή του Θάνου Πετραλιά, είναι η ελληνίδα πολιτικός Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.
Θάνος Πετραλιας Θάνος
Αγγλική λογοτεχνία
Η λογοτεχνία της Αγγλίας, καθώς και η λογοτεχνία των βρετανικών νησιών που είναι γραμμένη στα Αγγλικά, αποτελεί μέρος της λογοτεχνικής κληρονομιάς του αγγλόφωνου κόσμου. Η επίδραση που άσκησε και που δεν παύει και σήμερα να ασκεί, δεν περιορίζεται στη λογοτεχνία των χωρών που υπήρξαν ή εξακολουθούν να είναι μέλη της Κοινοπολιτείας, ή στη λογοτεχνία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η περίοδος της αρχαίας αγγλικής λογοτεχνίας
Από τότε που αρχίζουν να διαφαίνονται τα αποτελέσματα της νορμανδικής κατάκτησης στην αγγλική λογοτεχνία, στις αρχές του 12ου αιώνα, τα κείμενα που γράφτηκαν πριν από τον Τσόσερ χωρίζονται συμβατικά σε δύο περιόδους με διαχωριστικό όριο το 1100μ.Χ. περίπου: στα κείμενα της αρχαίας αγγλικής (ή αγγλοσαξονικής) λογοτεχνίας και στα κείμενα της πρώιμης μεσαιωνικής αγγλικής λογοτεχνίας.
Αρχαία Αγγλική Λογοτεχνία – Αγγλοσαξονική Λογοτεχνία: 450-1153
Τα πρώτα αγγλικά έργα, γραμμένα σε Αρχαία Αγγλικά, εμφανίστηκαν στις αρχές του Μεσαίωνα, με τον «Ύμνο» του Κέντμον να αποτελεί το αρχαιότερο. Η προφορική παράδοση ήταν πολύ ισχυρή στην πρώιμη αγγλική κουλτούρα και τα περισσότερα λογοτεχνικά έργα γράφτηκαν για να παρουσιαστούν αργότερα. Συνεπώς, τα επικά ποιήματα ήταν πολύ δημοφιλή και πολλά, συμπεριλαμβανομένου και του Μπέογουλφ, έχουν διασωθεί μέχρι τη σήμερον ημέρα στο διανθισμένο «σώμα» της Αγγλοσαξονικής λογοτεχνίας που θυμίζει έντονα τη σημερινή Ισλανδική, Νορβηγική, Βόρεια Γερμανική (Φριζική) και Σκωτική (Σκωτς) διάλεκτο των Σύγχρονων Αγγλικών. Η εκτεταμένη χρήση του έμμετρου λόγου στα σωζόμενα χειρόγραφα της Αρχαίας Αγγλικής πιθανώς επηρεάστηκε από τα γερμανικά ποιήματα πολέμου από την ήπειρο που είχαν προηγηθεί. Όταν αυτό το είδος ποίησης έφτασε στην Αγγλία, η ποίηση ακόμη μεταδιδόταν προφορικά από τη μια γενιά στην άλλη, ενώ η συνεχής παρουσία στίχων με παρήχηση ή συνήχηση βοήθησαν τους αγγλόφωνους ανθρώπους να τη θυμούνται. Αυτό το είδος ομοιοκαταληξίας είναι χαρακτηριστικό των Γερμανικών διαλέκτων και αντιτίθεται στη φωνητική ή οξύτονη ομοιοκαταληξία των Ρωμαϊκών γλωσσών. Ωστόσο, το πρώτο δείγμα γραπτής λογοτεχνίας χρονολογείται την εποχή των πρώτων Χριστιανικών μοναστηριών, τα οποία ιδρύθηκαν από τον Αυγουστίνο του Κάντερμπερι και τους διαδόχους του και είναι λογικό να πιστεύουμε ότι με κάποιο τρόπο προσαρμόστηκε ώστε να ικανοποιεί τις ανάγκες των χριστιανών αναγνωστών.
Μεσαιωνική Αγγλική Λογοτεχνία: 1154-1485 Η θρησκευόμενη λογοτεχνία συνέχισε να είναι δημοφιλής, ενώ γράφτηκαν, προσαρμόστηκαν και μεταφράστηκαν Αγιογραφίες, όπως για παράδειγμα «Η ζωή του Άγιου Ανδρέα» (The Life of Saint Audrey), η σύγχρονη βιογραφία του Άνσελμ από το Κάντερμπέρι (Anselm of Canterbury) από τον Έντμερ και το South English Legendary. Ο ρομαντισμός εμφανίζεται στην αγγλική λογοτεχνία από τον 13ο αιώνα με τον «Βασιλιά Χορν» (King Horn) και το «Χάβελοκ το Δανό» (Havelock the Dane), μυθιστορήματα βασισμένα σε αγγλονορμανδικά πρωτότυπα, όπως το «Το Ρομάντζο του Χόρν» (Romance of Horn). Το 12ο αιώνα εξελίχθηκε μια νέα μορφή της αγγλικής γλώσσας γνωστή ως Μεσαιωνικά Αγγλικά (Middle English). Αυτή είναι η πρώτη μορφή της Αγγλικής, η οποία είναι κατανοητή από σύγχρονους αναγνώστες και ακροατές, αν και με δυσκολία. Οι μεταφράσεις της Βίβλου σε Μεσαιωνικά Αγγλικά, ιδιαίτερα της Βίβλου του Γουίκλιφ, βοήθησαν στην καθιέρωση των Αγγλικών ως λογοτεχνική γλώσσα. Το όνομα «Βίβλος του Γούικλιφ» αποδίδεται σε μια ομάδα μεταφράσεων της Βίβλου σε μεσαιωνικά αγγλικά, που πραγματοποιήθηκαν υπό την διεύθυνση ή την υποκίνηση του Τζον Γουίκλιφ (John Wycliffe). Εμφανίστηκαν στη χρονική περίοδο περίπου από το 1382 έως το 1395. Αυτές οι μεταφράσεις της Βίβλου αποτέλεσαν την κύρια πηγή έμπνευσης και την πρωταρχική αιτία του κινήματος του Λόλαρντ (Lollard), ενός προσχισματικού κινήματος που απέρριψε πολλές από τις ιδιαίτερες διδαχές της ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας. Στις αρχές του Μεσαίωνα, οι περισσότεροι χριστιανοί της Δύσης συναντούσαν τη Βίβλο μόνο στις προφορικές μορφές των γραφών, δοκιμίων και ομιλιών της στα Λατινικά (άλλες πηγές ήταν τα μεσαιωνικά Μυστήρια, τα οποία συνήθως διεξάγονταν στην καθομιλουμένη, και δημοφιλείς εικονογραφίες). Παρόλο που σχετικά λίγοι άνθρωποι μπορούσαν να διαβάσουν αυτή την εποχή, η ιδέα του Γουίκλιφ ήταν να μεταφράσει τη Βίβλο στην καθομιλουμένη, λέγοντας «θα βοηθήσει τους χριστιανούς να μελετήσουν το Ευαγγέλιο σε αυτή τη γλώσσα, στην οποία γνωρίζουν καλύτερα την καταδίκη του Χριστού». Αν και μη εξουσιοδοτημένη, η δουλειά του ήταν δημοφιλής και τα κείμενα της Βίβλου του Γουίκλιφ είναι το πιο συνηθισμένο χειρόγραφο της μεσαιωνικής αγγλικής λογοτεχνίας, ενώ έχουν σωθεί πάνω από 250 χειρόγραφα της Βίβλου του Γουίκλιφ.
Στα τέλη του 12ου αιώνα, ο «Βρούτος» του Λάγαμον, γνωστό και ως « Το χρονικό της Βρετανίας» επηρέασαν τον Γουέις (Wace) να δημιουργήσει το πρώτο έργο του στην αγγλική γλώσσα για να συζητήσει τους θρύλους του Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Ήταν επίσης η πρώτη ιστοριογραφία γραμμένη στα Αγγλικά από το Αγγλοσαξωνικό χρονικό.
Ο «Πιρς Πλόουμαν» ή το «Όραμα του Ουίλλιαμ για τον Πίρς Πλόουμαν» (William’s Vision of Piers Plowman) είναι ένα μεσαιωνικό αγγλικό αλληγορικό αφηγητικό ποίημα γραμμένο από τον Ουίλλιαμ Λάνγκλαντ (William Langland) περίπου το 1360 – 1387. Είναι γραμμένο σε ανομοιοκατάληκτο παρηχητικό στίχο και είναι διαιρεμένο σε δύο μέρη που ονομάζονται «πάσοι» (passi) («βήματα» στα Λατινικά). Το έργο αυτό θεωρείται από πολλούς κριτικούς ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα της Αγγλικής λογοτεχνίας, μαζί με τις «Ιστορίες του Κάντερμπερι» (Canterbury Tales) και τον «Σερ Γκαουέιν και τον πράσινο ιππότη» (Sir Gawain and the Green Knight) του Τσόσερ, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. «Ο Σερ Γκαουέιν και ο Πράσινος Ιππότης» είναι ένα μεσαιωνικό αγγλικό παρηχητικό ρομάντζο στα τέλη του 14ου αιώνα. Είναι μια από τις πιο γνωστές ιστορίες του Αρθούρου, ενός καθιερωμένου τύπου γνωστού ως « παιχνίδι αποκεφαλισμού». Αναπτυσσόμενο από την Ουαλική, Ιρλανδική και Αγγλική παράδοση, ο Σερ Γκαουέιν τονίζει τη σημασία της τιμιότητας και του ιπποτισμού. Είναι ένα σημαντικό ποίημα στο είδος της μυθιστορίας, που τυπικά περιλαμβάνει έναν ήρωα που εμπλέκεται σε μια αναζήτηση που εξετάζει την ανδρεία του.
Αυγουστιανή λογοτεχνία (1700–1745)
Κατά τον 18ο αιώνα, υπό την επίδραση του Διαφωτισμού, στην Αγγλία επιχειρήθηκε μια ορθολογική και επιστημονική προσέγγιση σε θρησκευτικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά ζητήματα και προωθήθηκε μια κοσμική αντίληψη και μια γενική αίσθηση προόδου και βελτίωσης. Το κίνημα καθοδηγείται από μια ομάδα στοχαστών, με σημαντικότερους εκπροσώπους τον Τζωρτζ Μπέρκλεϋ και τον Ντέιβιντ Χιουμ - εμπνευσμένων από τις ανακαλύψεις του προηγούμενου αιώνα του Ισαάκ Νεύτωνα και από τις φιλοσοφικές θεωρίες των Φράνσις Μπέικον, Ντεκάρτ και Τζον Λοκ. Στόχος τους ήταν να ανακαλύψουν και να παρέμβουν στις καθιερωμένες αρχές που διέπουν την ανθρωπότητα, τη φύση και την κοινωνία και επέκριναν έντονα τις επικρατούσες θρησκευτικές και επιστημονικές αρχές, τον δογματισμό, τη μισαλλοδοξία, τη λογοκρισία και τους οικονομικούς και κοινωνικούς περιορισμούς. Ο ακραίος ορθολογισμός και ο σκεπτικισμός της εποχής οδήγησαν στον ντεϊσμό και επηρέασαν την εμφάνιση της μεταγενέστερης αντίδρασης του ρομαντισμού. Η Εγκυκλοπαίδεια που συντάχθηκε υπό την καθοδήγηση του Ντενί Ντιντερό ήταν η επιτομή του πνεύματος της εποχής.
Ο όρος Αυγουστιανή που αναφέρεται στη λογοτεχνία αυτής της περιόδου προέρχεται από τους συγγραφείς των δεκαετιών 1720 και 1730, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στον όρο που προτιμούσε ο Γεώργιος Α'. Ωστόσο, ενώ ο βασιλιάς χρησιμοποίησε τον όρο ως συνώνυμο του μεγαλείου και της δύναμής του σαν αντανάκλαση της Αρχαίας Ρώμης, οι συγγραφείς τον είδαν σαν αναφορά στη λογοτεχνία της εποχής του Αυγούστου, η οποία από ακατέργαστη και εκλαϊκευμένη μετατράπηκε σε μια άκρως πολιτική και εξαιρετικά εκλεπτυσμένη λογοτεχνία. Είναι μια εποχή πληθωρικότητας, τεράστιας ενέργειας και εφευρετικότητας, όπου Άγγλοι, Ουαλοί, Σκωτσέζοι και Ιρλανδοί βρέθηκαν στη μέση μιας αναπτυσσόμενης οικονομίας, μείωσαν τα εμπόδια στην εκπαίδευση και δημιούργησαν τις απαρχές της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Ποίηση
μικρογραφία|[[Αλεξάντερ Πόουπ]] Ο πιο σημαντικός ποιητής αυτής της εποχής είναι ο Αλεξάντερ Πόουπ. Σε μια εποχή που οι ποιητές περιορίζονταν στη χρήση των κατάλληλων λέξεων για να δώσουν στα θέματά τους βαρύτητα και τη μέγιστη ποιητική σοβαρότητα, ο Πόουπ έγινε γνωστός με ένα διασκεδαστικό αριστούργημα του είδους της ψευδο-ηρωικής ποίησης: Η απαγωγή της μπούκλας (1712). Ιδιαίτερα σημαντικές είναι και οι μεταφράσεις του της Ιλιάδας (1715-20) και της Οδύσσειας (1725-26). Η δεξιοτεχνία των στίχων, η έντονη μουσικότητα και η σάτιρα του Πόουπ διακωμωδήθηκαν από τους ρομαντικούς ποιητές, αλλά μετά το 1930 η φυσιογνωμία του ως ποιητής άρχισε να επαναξιολογείται και σήμερα θεωρείται η μεγαλύτερη ποιητική φωνή της εποχής του.
Άλλοι διάσημοι ποιητές ήταν ο Τζέιμς Τόμσον με τη συλλογή του Οι εποχές (1728-30) και ο Έντουαρντ Γιανγκ με τις Νυχτερινές σκέψεις (1742).
Θέατρο
Το θέατρο στην αρχή της περιόδου παρουσίαζε τα τελευταία έργα του Τζον Βανμπρού και του Ουίλιαμ Κόνγκριβ με έργα γεμάτα σφρίγος και χιούμορ. Ωστόσο, η πλειονότητα των έργων ήταν χαμηλές φάρσες και εγχώριες τραγωδίες. Ο Τζορτζ Λίλο και ο Ρίτσαρντ Στιλ έγραψαν και οι δύο δημοφιλείς τραγωδίες, στις οποίες οι ανησυχίες των χαρακτήρων αναφέρονταν εξ ολοκλήρου στη μεσαία τάξη ή στην εργατική τάξη. Αυτό αντανακλούσε την αξιοσημείωτη αλλαγή του κοινού, καθώς οι συγγραφείς έπαψαν να βασίζουν τη θεατρική επιτυχία στη βασιλική υποστήριξη ή στους πλούσιους πάτρωνες. Επιπλέον, ο Κόλεϊ Σίμπερ και ο Τζον Ριτς ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για να παρουσιάζουν όλο και μεγαλύτερα θεάματα στη σκηνή. Παρουσιάστηκε η φιγούρα του Αρλεκίνου και άρχισε να ανεβαίνει θέατρο παντομίμας. Αυτή η «χαμηλή» κωμωδία ήταν αρκετά δημοφιλής και τα έργα είχαν επιτυχία. Η όπερα άρχισε επίσης να είναι δημοφιλής στο Λονδίνο. Το 1728 ο Τζον Γκέι έγραψε την Όπερα του ζητιάνου. Ο νόμος περί λογοκρισίας του 1737 σταμάτησε απότομα μεγάλο μέρος της θεατρικής παραγωγής, καθώς τα θέατρα τέθηκαν και πάλι υπό κρατικό έλεγχο και αρκετοί θεατρικοί συγγραφείς, όπως ο Χένρι Φίλντινγκ, αναγκάστηκαν να στραφούν στη συγγραφή μυθιστορημάτων.
Πεζογραφία και μυθιστόρημα
μικρογραφία|[[Τζόναθαν Σουίφτ ]] Στην πεζογραφία, η αρχή της περιόδου χαρακτηρίσθηκε από την ανάπτυξη της δημοσιογραφίας και του δοκιμίου που αναπτύχθηκε και καθιερώθηκε από περιοδικά και εφημερίδες - γύρω στις 20 εκδόθηκαν την πρώτη μόνο δεκαετία - μεταξύ άλλων και η καθημερινή εφημερίδα The Spectator που ίδρυσαν το 1711 οι Τζόζεφ Άντισον και Ρίτσαρντ Στιλ.
Το καθοριστικό για τη αγγλική λογοτεχνία των αρχών του 18ου αιώνα είναι η εμφάνιση του αγγλικού μυθιστορήματος. Οι συγγραφείς που έγραφαν μέχρι τώρα για τη βασιλική αυλή και για τη δόξα των ευγενών προστατών τους, τώρα φρόντιζαν όλο και περισσότερο να ικανοποιήσουν το αστικό κοινό και την αγορά.
Η εποχή της Ευαισθησίας (1745–1798)
Κύριο άρθρο: Συναισθηματισμός στη λογοτεχνία μικρογραφία|[[Σάμιουελ Τζόνσον (1709-1784)]] Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα είναι γνωστό ως Εποχή της Ευαισθησίας, αλλά αναφέρεται και ως Εποχή του Τζόνσον. Ο Σάμιουελ Τζόνσον ήταν ένας Άγγλος συγγραφέας με διαρκή συνεισφορά στην αγγλική λογοτεχνία ως ποιητής, δοκιμιογράφος, ηθικολόγος, κριτικός λογοτεχνίας, βιογράφος, εκδότης και λεξικογράφος. Ο Τζόνσον αναφέρεται ως «αναμφισβήτητα ο πιο διακεκριμένος άνθρωπος των γραμμάτων στην αγγλική ιστορία». Μετά από εννέα χρόνια εργασίας, το λεξικό της Αγγλικής Γλώσσας του Τζόνσον δημοσιεύτηκε το 1755 και είχε εκτεταμένη επίδραση στη σύγχρονη αγγλική γλώσσα.
Ο Σάμιουελ Ρίτσαρντσον εισήγαγε το είδος του συναισθηματικού μυθιστορήματος με τα επιστολικά μυθιστορήματα τεράστιας επιτυχίας και επιρροής Πάμελα ή Η ανταμειφθείσα αρετή (1740) και Κλαρίσα (1748), στα οποία μια ενάρετη κοπέλα της αστικής τάξης αναγκάζεται να υπερασπιστεί τον εαυτό της ενάντια στις άσεμνες επιδιώξεις ενός ανήθικου ευγενή, μοτίβο που βρίσκεται σε τροποποιημένη μορφή και στη ρομαντική περίοδο και κυριάρχησε στη λογοτεχνία για τα επόμενα 150 χρόνια. Η μυθιστορηματική μορφή αφήγησης έκανε δυνατή την πιο άμεση παρουσίαση συναισθημάτων και εμπειριών και συνδέεται με τη νέα αναδυόμενη αστική τάξη. Πίσω από την ιστορία κρύβεται η κριτική για την τάξη των ευγενών και των χαλαρών «γαλλικών» ηθών τους. Λόγω της συναισθηματικής φόρτισης, αυτή η νέα μορφή λογοτεχνίας παρέσυρε το κοινό να ταυτιστεί με τους ήρωες, ο κλήρος, όμως, την αντιμετώπισε θετικά, καθώς υμνούσε την αρετή.
Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα είδε επίσης την εμφάνιση τριών σημαντικών Ιρλανδών συγγραφέων:
Το 1778, η Φράνσις Μπέρνεϋ έγραψε την Εβελίνα, ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα που ασχολούνται με κοινωνικά προβλήματα.
Πρόδρομοι του Ρομαντισμού
μικρογραφία|Ο [[Σάμουελ Ρίτσαρντσον|Σάμιουελ Ρίτσαρντσον]]
Σημαντικές ξένες επιρροές υπήρξαν οι Γερμανοί Γκαίτε, Φρίντριχ Σίλερ και Φρήντριχ Σλέγκελ και οι απόψεις των Γάλλων φιλόσοφων και συγγραφέων του Διαφωτισμού, ιδιαίτερα ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ. Επίσης, το δοκίμιο Περί του Υψηλού και του Ωραίου (1757) του Έντμουντ Μπερκ. Το μεταβαλλόμενο τοπίο που προκλήθηκε από τη Βιομηχανική επανάσταση συνέβαλε επίσης στην ανάπτυξη του ρομαντικού κινήματος στη Βρετανία.
Ρομαντισμός (1798–1837)
Το καλλιτεχνικό, λογοτεχνικό και πνευματικό κίνημα του ρομαντισμού, που ξεκίνησε στην Ευρώπη προς τα τέλη του 18ου αιώνα και τελείωσε γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, στη Μεγάλη Βρετανία συνέπεσε με μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, την ερήμωση της υπαίθρου και την ταχεία ανάπτυξη των πόλεων που έγιναν την περίοδο μεταξύ 1750 και 1850 περίπου λόγω της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Ο ρομαντισμός μπορεί να θεωρηθεί εν μέρει ως αντίδραση στις τεράστιες αλλαγές της κοινωνίας κατά την εκβιομηχάνιση, αλλά ήταν κυρίως μια εξέγερση ενάντια στα παλιά αριστοκρατικά, κοινωνικά και πολιτικά πρότυπα, που είχε ήδη καταδικάσει ο Διαφωτισμός. Η Αμερικανική και η Γαλλική Επανάσταση είχαν σημαντική επιρροή στην πολιτική σκέψη πολλών ρομαντικών συγγραφέων.
Ρομαντική ποίηση
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Ουίλιαμ Μπλέικ]] Πρωτοπόροι ρομαντικοί ποιητές ήταν ο Ρόμπερτ Μπερνς, που μετά τον θάνατό του έγινε πολιτιστικό σύμβολο και εθνικός ποιητής της Σκωτίας, και ο ποιητής και ζωγράφος Ουίλιαμ Μπλέικ, ο οποίος αν και δεν αναγνωρίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του, θεωρείται πλέον μια σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία τόσο της ποίησης όσο και των εικαστικών τεχνών της ρομαντικής εποχής.
Μετά τον Μπλέικ, από τους πρώτους ρομαντικούς ήταν οι λεγόμενοι Ποιητές των Λιμνών, οι Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ,  Σάμουελ Τέηλορ Κόλεριτζ και Ρόμπερτ Σάουδι. Μαζί τους συνδέθηκαν μεταξύ πολλών άλλων ο Τόμας ντε Κουίνσι, περισσότερο γνωστός για το αυτοβιογραφικό Εξομολογήσεις ενός Άγγλου οπιομανούς (1821) και ο Ουίλιαμ Χάζλιτ, γνωστός σήμερα για τη λογοτεχνική του κριτική. Ωστόσο, εκείνη την εποχή ο πιο διάσημος ποιητής ήταν ο σερ Γουόλτερ Σκοτ.
Στην ποίηση της ρομαντικής περιόδου προβάλλονται ιδιαίτερα τα συναισθήματα και η εσωτερική ζωή των ποιητών, που συχνά χρησιμοποιούσαν αυτοβιογραφικά στοιχεία και ευρύτερους διαλογισμούς πάνω σε συναισθηματικές παρορμήσεις ή προσωπικές τους κρίσεις, η μελαγχολία, το ενδιαφέρον για τον απλό άνθρωπο, η εξιδανίκευση της γυναίκας, η φαντασία και κυρίως η φύση. Το πρώτο ρομαντικό μανιφέστο στην αγγλική λογοτεχνία είναι ο Πρόλογος στις Λυρικές μπαλάντες (1798) των Γουόρντσγουορθ και Κόλεριτζ όπου περιλαμβάνεται και Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού (1798), και σηματοδοτεί την εισαγωγή του ρομαντικού κινήματος στην Αγγλία.
Δεύτερη γενιά
Δημοφιλείς ποιήτριες της εποχής ήταν η Φελίσια Χέμανς, με γνωστότερο ποίημα το Καζαμπιάνκα, και η Λετίσια Ελίζαμπεθ Λάντον, τα έργα τους θεωρούνται μεταβατικά μεταξύ του ρομαντισμού και της βικτωριανής εποχής. Στους σημαντικούς ρομαντικούς ποιητές του 19ου αιώνα συγκαταλέγονται ο Τζον Κλερ και ο Τζορτζ Κραμπ που αναφέρθηκαν στη ζωή της εργατικής και αγροτικής τάξης με πρώιμη ρεαλιστική γραφή καθώς και ο Ιρλανδός Τόμας Μουρ που συνέθεσε τις Ιρλανδικές μελωδίες.
Ρομαντικό μυθιστόρημα
μικρογραφία|Ο σερ [[Γουόλτερ Σκοτ γύρω στα 1820]] Ένας από τους πιο δημοφιλείς μυθιστοριογράφους της εποχής ήταν ο σερ Γουόλτερ Σκοτ, του οποίου τα ιστορικά μυθιστορήματα ενέπνευσαν μια γενιά ζωγράφων, συνθετών και συγγραφέων σε όλη την Ευρώπη. Η συγγραφή μυθιστορημάτων του Σκοτ ​​άρχισε το 1814 με το Ουέιβερλι που θεωρείται το πρώτο σύγχρονο ιστορικό μυθιστόρημα.
Τα έργα της Τζέιν Όστεν ασκούν κριτική στα συναισθηματικά μυθιστορήματα του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα και θεωρούνται μεταβατικά προς τον ρεαλισμό. Τα μυθιστορήματά της, όπως Λογική και ευαισθησία (1813), Περηφάνια και Προκατάληψη (1813), Έμμα (1815) κ.α., τονίζουν την εξάρτηση των γυναικών από τον γάμο για εξασφάλιση κοινωνικής θέσης και οικονομικής ασφάλειας.
Εμφανίζονται σημαντικά γοτθικά μυθιστορήματα, όπως ο Φρανκενστάιν (1818) της Μαίρη Σέλλεϋ, Ο Βρυκόλακας (1819) του Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι και Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος (1820) του Τσαρλς Ματούριν.