cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαλαισία
Γεωγραφία
Τα δύο μέρη της Μαλαισίας χωρίζονται μεταξύ τους από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Παρόλα αυτά, μοιράζονται σε μεγάλο βαθμό παρόμοιο φυσικό τοπίο, με μεγάλες παράκτιες πεδιάδες και λόφους και βουνά να υψώνονται στο εσωτερικό. Η Μαλαϊκή Χερσόνησος, που αποτελεί το 40% της χερσαίας έκτασης της Μαλαισίας, εκτείνεται σε 740 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο ενώ έχει μέγιστο πλάτος 322 χιλιομέτρων. Οι ανατολικές και δυτικές ακτές της χερσονήσου χωρίζονται από την οροσειρά Τιτιγουάγκσα, η οποία φτάνει σε υψόμετρο έως και τα 2.183 μέτρα, στο Όρος Κόρμπου Αυτά τα βουνά είναι καλύπτονται από πυκνά δάση, ενώ αποτελούνται κυρίως από γρανίτη και άλλα πυριγενή πετρώματα. Μεγάλο μέρος της οροσειράς έχει διαβρωθεί, δημιουργώντας ένα καρστικό τοπίο. Επίσης, από την οροσειρά πηγάζουν μερικά από τα μεγαλύτερα ποτάμια της Δυτικής Μαλαισίας. Οι παράκτιες πεδιάδες που περιβάλλουν τη χερσόνησο φτάνουν σε μέγιστο πλάτος τα 50 χιλιόμετρα, ενώ η ακτογραμμή της χερσονήσου είναι περίπου 1.931 χιλιόμετρα. Λιμάνια είναι διαθέσιμα μόνο στη δυτική ακτή της χερσονήσου.
Η Μαλαισία διαθέτει επίσης πολλά νησιά, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι η νήσος Μπάντζι, στα βόρεια του Σαμπάχ. Το κλίμα της Μαλαισίας είναι γενικά τροπικό, αν και υπάρχουν αισθητές διαφορές μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Μαλαισίας. Καθοριστική σημασία έχει ο ετήσιος κύκλος των μουσώνων. Η θερμοκρασία μετριάζεται από την παρουσία των γύρω ωκεανών. Η υγρασία είναι συνήθως υψηλή και η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 250 εκατοστά. Η κλιματική αλλαγή αναμένεται να επηρεάσει το επίπεδο της θάλασσας και τις βροχοπτώσεις, κάτι που θα αυξήσει τους κινδύνους πλημμύρας και θα οδηγήσει σε ξηρασίες.
Βιοποικιλότητα και περιβαλλοντικά ζητήματα
Η χώρα διαθέτει μία ιδιαίτερα πλούσια βιοποικιλότητα, με μεγάλο αριθμό ντόπιων ειδών και υψηλά επίπεδα ενδημισμού. Υπολογίζεται ότι στη Μαλαισία απαντάται έως και το 20% των ζωικών ειδών όλου του κόσμου. Υψηλά επίπεδα ενδημισμού εντοπίζονται στα πλούσια δάση των βουνών του Βόρνεο, καθώς τα είδη είναι απομονωμένα μεταξύ τους από τα παράκτια δάση.
Έχουν βρεθεί περίπου 210 είδη θηλαστικών στη χώρα, ενώ 620 είδη πουλιών έχουν καταγραφεί μόνο στην Ηπειρωτική Μαλαισία. Ένας μεγάλος αριθμός ενδημικών πτηνών βρίσκεται επίσης στο Μαλαϊκό Βόρνεο. Ακόμα, έχουν καταγραφεί συνολικά 250 είδη ερπετών, από τα οποία τα 150 περίπου είναι είδη φιδιών και τα 80 είναι είδη σαυρών. Υπάρχουν επίσης περίπου 150 είδη βατράχων και χιλιάδες είδη εντόμων. Πλούσια σε ζωή είναι και οι θάλασσες της Μαλαισίας. Η αποκλειστική οικονομική ζώνη της, η οποία εκτείνεται κυρίως στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, έχει έκταση 334.671 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή 1,5 φορά μεγαλύτερη από τη χερσαία της έκταση. Κάποια νερά της Μαλαισίας στα Βορειοανατολικά εντάσσονται στο Κοραλιογενές Τρίγωνο, που φιλοξενεί το 1/3 των κοραλίων όλου του κόσμου, καθώς και διάφορα άλλα μοναδικά θαλάσσια είδη. Επιπλέον, η Ανατολική Μαλαισία, συνορεύει με τη Θάλασσα Σούλου, η οποία επίσης αποτελεί κέντρο μοναδικής βιοποικηλότητας, με περίπου 600 είδη κοραλλιών και 1200 είδη ψαριών. Η τεράστια βιοποικιλότητα των σπηλαίων της Μαλαισίας προσελκύει τους λάτρεις του οικοτουρισμού από όλο τον κόσμο.
Σχεδόν 4.000 είδη μυκήτων (Ασκομύκητες, Βασιδιομύκητες, μανιτάρια κλπ) έχουν καταγραφεί από τη Μαλαισία. Οι μύκητες της Μαλαισίας αποτελούν αντικείμενο εντατικής ερευνητικής μελέτης. Χωρίς αμφιβολία, πολλά περισσότερα είδη μυκήτων στη Μαλαισία δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί και είναι πιθανό ότι πολλά από αυτά, όταν βρεθούν, θα είναι πρωτόγνωρα στην επιστήμη. μικρογραφία|Το λουλούδι Rafflesia είναι ένα είδος [[Αγγειόσπερμα|αγγειόσπερμου φυτού που απαντάται μόνο στη ΝΑ Ασία.]] Περίπου δύο τα τρίτα της Μαλαισίας ήταν καλυμμένα με δάση το 2007, με μερικά από αυτά να πιστεύεται ότι έχουν ηλικία πολλών εκατομμυρίων ετών. Τα πεδινά δάση καλύπτουν περιοχές κάτω των 760 μέτρων, και παλαιότερα όλη η Ανατολική Μαλαισία καλυπτόταν από τέτοια, λόγω του ζεστού και υγρού κλίματός της. Υπάρχουν περίπου 14.500 είδη ανθοφόρων φυτών και δέντρων. Εκτός από τα τροπικά δάση, υπάρχουν πάνω από 1400 τετ. χιλιόμετρα μαγγρόβιων δασών στη Μαλαισία, και μεγάλη ποσότητα τυρφοδάσους. Σε μεγαλύτερα υψόμετρα επικρατούν οι βελανιδιές, οι καστανιές και τα ροδόδεντρα αντικαθιστούν. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 8.500 είδη αγγειακών φυτών στην Ηπειρωτική Μαλαισία, με άλλα 15.000 στην Ανατολική. Τα δάση της Ανατολικής Μαλαισίας εκτιμάται ότι αποτελούν βιότοπο άνω των 2.000 διαφορετικών ειδών δέντρων και είναι μια από τις περιοχές με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στον κόσμο, με 240 διαφορετικά είδη δέντρων ανά εκτάριο. Αυτά τα δάση φιλοξενούν πολλά μέλη του γένους Rafflesia, του μεγαλύτερου λουλουδιού στον κόσμο, με μέγιστη διάμετρο 1 μέτρου.
Η αποψίλωση των δασών, μαζί με διάφορες αγροτικές πρακτικές, έχει καταστρέψει πολλές δασικές εκτάσεις, προκαλώντας σοβαρή περιβαλλοντική υποβάθμιση στη χώρα. Πάνω από 80% του τροπικού δάσους του Σαράουακ έχει αποψιλωθεί, ενώ πλημμύρες στην περιοχή έχουν επιδεινωθεί από την απώλεια δέντρων. Ακόμα, υπολογίζεται ότι το 60% του δάσους της Ηπειρωτικής Μαλαισίας έχει εκκαθαριστεί. Με τους σημερινούς ρυθμούς αποψίλωσης των δασών, η οποία κυρίως υποδαυλίζεται από τη βιομηχανία φοινικέλαιου, τα δάση προβλέπεται να εξαφανιστούν μέχρι το 2020. Η καταστροφή των δασών δημιουργεί ένα σημαντικό πρόβλημα για τα ζώα, τους μύκητες και τα φυτά, και έχει προκαλέσει την εξαφάνιση ειδών όπως το Begonia eiromischa. Τα περισσότερα εναπομείναντα δάση βρίσκονται σε προστατευόμενες περιοχές, όπως καταφύγια άγριας ζωής και εθνικά πάρκα. Επίσης, Η παράνομη αλιεία καθώς και η υπεραλίευση είναι μια υπαρκτή απειλή για τα θαλάσσια οικοσυστήματα, καθώς μέθοδοι όπως η αλιεία με δυναμίτη ή με δηλητηρίαση προκαλούν μεγάλες καταστροφές. Ο αριθμός των δερματοχελωνών έχει μειωθεί κατά 98% από τη δεκαετία του 1950. Το παράνομο κυνήγι και η υπερκατανάλωση είναι επίσης ένα ζήτημα για ορισμένα είδη ζώων, από τη θαλάσσια ζωή έως τις τίγρεις. Τέλος, η θαλάσσια ζωή επηρεάζεται επίσης αρνητικά από τον ανεξέλεγκτο τουρισμό.
Η κυβέρνηση της Μαλαισίας σκοπεύει στην εξισορρόπηση της την οικονομικής ανάπτυξης με την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά έχει κατηγορηθεί ότι ευνοεί τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις έναντι του περιβάλλοντος. Έχει υπογράψει και αποτελεί συμβαλλόμενο μέλος της Σύμβασης για τη Βιολογική ποικιλότητα από το 1994. Ορισμένες κρατιδιακές κυβερνήσεις προσπαθούν τώρα να αντιμετωπίσουν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και τη ρύπανση που δημιουργείται από την αποψίλωση των δασών, ενώ η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στοχεύει στη μείωση της υλοτομίας κατά 10% κάθε χρόνο. Έχουν δημιουργηθεί συνολικά 28 εθνικά πάρκα, 23 στην Ανατολική Μαλαισία και πέντε στην Ηπειρωτική. Ο τουρισμός έχει περιοριστεί σε περιοχές με πλούσιαβιοποικιλότητα όπως το νησί Sipadan. Η εμπορία άγριων ζώων είναι ένα μεγάλο ζήτημα και η κυβέρνηση της Μαλαισίας έχει συνομιλίες με τις κυβερνήσεις του Μπρουνέι και της Ινδονησίας για την υιοθέτηση κοινής γραμμής απέναντι σε αυτό το θέμα.
Διακυβέρνηση
Η χώρα είναι ομοσπονδιακή συνταγματική μοναρχία. Ο Βασιλιάς της Μαλαισίας, επίσημα ονομαζόμενος Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ είναι αρχηγός του κράτους και ηγέτης της Ισλαμικής πίστης στη Μαλαισία. Η Μοναρχία της Μαλαισίας διαφέρει από τις υπόλοιπες, διότι ο Βασιλιάς εκλέγεται ανά 5ετία από τους 9 σουλτάνους των κρατιδίων της Μαλαισίας. Δεν έχουν όλα τα κρατίδια της ομοσπονδίας σουλτάνο, και συνεπώς δεν συμμετέχουν όλα στη διαδικασία επιλογής νέου ηγέτη. Ο νυν Βασιλιάς της Μαλαισίας είναι ο Αμπντουλάχ από το κρατίδιο του Παχάνγκ, ο οποίος εκλέχτηκε το 2019.
Παρόλα αυτά, οι εξουσίες του βασιλιά είναι ιδιαίτερα περιορισμένες. Το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι κοινοβουλευτικό. Αρχηγός της εκτελεστικής εξουσίας αποτελεί ο Πρωθυπουργός, ο οποίος για να διοριστεί από τον Βασιλιά πρέπει να έχει την υποστήριξη του κοινοβουλίου. Όλα τα μέλη της κυβέρνησης πρέπει να είναι και μέλη του κοινοβουλίου. αριστερά|μικρογραφία|Το κτήριο του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το κοινοβούλιο της Μαλαισίας. Το κοινοβούλιο είναι διθάλαμο, δηλαδή αποτελείται από μία άνω, και μία κάτω βουλή. Η Κάτω βουλή, γνωστή ως Ντεβάν Ρακιάτ, εκλέγεται από τον λαό κάθε 5 έτη και αποτελείται από 222 βουλετές. Είναι αυτή που δίνει την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Το εκλογικό σύστημα που χρησιμοποιείται είναι το απλό πλειοψηφικό. Η άνω βουλή, η Ντεβάν Νεγκάρα, αποτελείται από 70 μέλη, τα οποία διορίζονται είτε από τον Βασιλιά, είτε από τις τοπικές βουλές των κρατιδίων. Η δύναμη της άνω βουλής περιορίζεται στη δυνατότητα βέτου ή τροποποίησης ενός νόμου, πριν εφαρμοστεί. Πάντως, λόγω της ομοσπονδιακότητας του κράτους, η νομοθετική εξουσία μοιράζεται ανάμεσα στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο και στις τοπικές βουλές των κρατιδίων.
Η δικαστική εξουσία ασκείται από τα κρατιδιακά και ομοσπονδιακά δικαστήρια της Μαλαισίας. Η Μαλαισία είναι επηρρεασμένη κυρίως από το Αγγλικό κοινό δίκαιο. Η δικαστική εξουσία διαχρονικά δεν ήταν ιδιαίτερα ανεξάρτητη, λόγω της απόλυτης κυριαρχίας του κόμματος Μπαρισάν Νασιονάλ. Ωστόσο, έπειτα από τη μετάβαση της εξουσίας, το 2018, στην αντιπολίτευση, έγιναν προσπάθειες αύξησης της αυτονομίας και της αμεροληψίας της δικαιοσύνης.
Διοικητική διαίρεση
Η Μαλαισία διαιρείται σε 13 κρατίδια και τρεις Ομοσπονδιακές Επικράτειες. Από αυτά, τα 11 κρατίδια και οι 2 Ο.Ε. βρίσκονται στην Ηπειρωτική Μαλαισία, ενώ τα υπόλοιπα εντοπίζονται στη λεγόμενη Ανατολική Μαλαισία, δηλαδή στο κομμάτι του Βόρνεου που ανήκει στη Μαλαισία. κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ|Τα Κρατίδια και οι Ομοσπονδιακές Περιφέρειες της Μαλαισίας.
Δημογραφία
μικρογραφία|303x303εσ|Πληθυσμιακή πυκνότητα της Μαλαισία, για το 2010 Σύμφωνα με την αντίστοιχη στατιστική αρχή της Μαλαισίας, ο πληθυσμός της χώρας ήταν 32.447.385 το 2020, καθιστώντας την την 42η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα. Σύμφωνα με μια εκτίμηση του 2012, ο πληθυσμός αυξάνεται κατά 1,54% ετησίως. Η Μαλαισία κατέχει επίσης την 116η θέση στον κόσμο ως προς την πυκνότητα πληθυσμού, με μία μέση πληθυσμιακή πυκνότητα 96 ατόμων/τ.χλμ.. Τα άτομα 15-64 ετών αποτελούν το 69,5% του συνολικού πληθυσμού. Αντίστοιχα, τα άτομα 0-14 ετών συγκροτούν το 24,5%, ενώ οι ηλικιωμένοι πολίτες των 65 ετών και άνω αποτελούν μόλις το 6%. Το 1960, όταν καταγράφηκε η πρώτη επίσημη απογραφή στη Μαλαισία, ο πληθυσμός ήταν μόλις 8,11 εκατομμύρια. Το 91,8% των κατοίκων είναι πολίτες της Μαλαισίας. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 74,7 χρόνια (72,6 χρόνια οι άνδρες και 77,1 οι γυναίκες).
Οι πολίτες της Μαλαισίας χωρίζονται ανάλογα την εθνικότητά τους. Το 69,7% θεωρούνται ότι είναι Μαλαισιανοί, ή, ορθότερα, Bumiputera. Ο όρος Bumiputera είναι γενικότερος και χρησιμοποιείται για να περιγράψει όλους τους ιθαγενείς πληθυσμούς της Μαλαισίας, αποκλείοντας του Μαλαισιανούς Κινέζους και Ινδούς. Κατά συνέπεια, οι καθεαυτοί Μαλαισιανοί αποτελούν απλώς τη μεγαλύτερη και πιο κυρίαρχη εθνοτική ομάδα Bumiputera. Οι Μαλαισιανοί ασκούν το Ισλάμ, κάτι που αναγνωρίζεται και αππό το Σύνταγμα της Μαλαισίας. Διαδραματίζουν επίσης κυρίαρχο πολιτικό ρόλο στη χώρα. Το καθεστώς Bumiputera αναγνωρίζεται επίσης στους μη-Μαλαισιανούς ιθαγενείς του Σαμπάχ και του Σαράουακ (Ανατολική Μαλαισία). Οι ιθαγενείς αυτές εθνότητες αποτελούν περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού του Σαράουακ και πάνω από τα 2/3 του πληθυσμού της Σαμπάχ. Υπάρχουν επίσης αυτόχθονες Bumiputera ομάδες σε πολύ μικρά ποσοστά στη Χερσόνησο (κάτω από 1%), όπου είναι συλλογικά γνωστές ως Οράνγκ Ασλί. Οι νόμοι σχετικά με το σε ποια ομάδα αναγνωρίζεται το καθεστώς Bumiputera διαφέρουν μεταξύ των κρατιδίων, κάτι που είναι σημαντικό, αφού οι πολίτες Bumiputera έχουν διακριτή μεταχείριση από το κράτος. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Νέα Οικονομική Πολιτική, που εφαρμόστηκε τις δεκαετίες του 70' και του 80', και στην οποία οι Bumiputera είχαν προτιμησιακό καθεστώς.
Υπάρχουν επίσης δύο σημαντικές εθνοτικές ομάδες, οι οποίες δεν εντάσσονται στους Bumiputera. Αυτές είναι οι Μαλαισιανοί Κινέζοι και οι Μαλαισιανοί Ινδοί, που αποτελούν το 22,5% και το 6,8% του συνολικού πληθυσμού, αντίστοιχα. Η Κινεζική κοινότητα κυριαρχούσαν ιστορικά στον οικονομικό και επιχειρηματικό τομέα. Οι Ινδοί της Μαλαισία είναι κυρίως Ταμίλ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μαλαισιανή ιθαγένεια δεν χορηγείται αυτόματα σε όσους γεννιούνται στη Μαλαισία, αλλά τη χορηγεί σε παιδιά που γεννιούνται στο εξωτερικό από δύο Μαλαισιανούς γονείς. Επίσης το κράτος δεν επιτρέπεται τη διπλή υπηκοότητα. Η ιθαγένεια στα κρατίδια της Ανατολικής Μαλαισίας διαφέρει από την υπηκοότητα στη Μαλαϊκή Χερσόνησο, για λόγους μετανάστευσης.
Θρησκεία
αριστερά|μικρογραφία|Η επικρατούσα θρησκεία ανά κρατίδιο, στη Μαλαισία: Σκούρο πράσινο= Ισλάμ, άνω του 50% Ανοικτό πράσινο= Ισλάμ, κάτω του 50% Μπλε=Χριστιανισμός, άνω του 50% Το σύνταγμα της Μαλαισίας παρέχει στους πολίτες της θρησκευτική ελευθερία και προβλέπει την κοσμικότητα του κράτος, παρόλο που αναφέρει το Ισλάμ ως τη «θρησκεία της Ομοσπονδίας». Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2020, η εθνικότητα και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις συσχετίζονται σε μεγάλο βαθμό. Περίπου το 63,5% του πληθυσμού ασκεί το Ισλάμ, το 18,7% τον Βουδισμό, το 9,1% τον Χριστιανισμό, το 6,1% τον Ινδουισμό και το 1,3% τον Κομφουκιανισμό, τον Ταοϊσμό και άλλες παραδοσιακές κινεζικές θρησκείες. Το 2,7% των πολιτών δήλωσε άθρησκος ή δεν παρείχε καμία σχετική πληροφορία. Σε όλα τα κρατίδια της Μαλαισίας τα Ισλάμ ασκείται από την πλειοψηφία των κατοίκων, με εξαίρεση τα κρατίδια Σαράουακ, Πενάγκ και την ομοσπονδιακή περιφέρεια της Κουάλα Λουμπούρ έχουν μη μουσουλμανικές πλειοψηφίες.
Το Σουνιτικό Ισλάμ είναι ο κλάδος που επικρατεί στη χώρα. Η άσκηση του Ισλάμ είναι μία βασική συνιστώσα της Μαλαισιανής εθνικής ταυτότητας. Μάλιστα, το σύνταγμα αναγνωρίζει ως Μαλαισιανούς μόνο εκείνους που α) μιλούν Μαλαισιανά, β) εφαρμόζουν τα Μαλαισιανά ήθη και έθμια, γ) είναι Μουσουλμάνοι και δ) έχουν προγόνους από το Μπρουνέι, τη Μαλαισία ή τη Σιγκαπούρη. Όσον αφορά τις άλλες εθνικές μειονότητες, στατιστικά στοιχεία από την απογραφή του 2010 δείχνουν ότι το 83,6% του κινεζικού πληθυσμού εξασκεί τον Βουδισμό, τ 11,1% τον Χριστιανισμό και το 3,4% τον Ταοϊσμό, ενώ υπάρχουν και μικρές ομάδες Κινέζων μουσουλμάνων σε περιοχές όπως το Πενάνγκ. Αντίστοιχα, η μεγάλη πλειοψηφία της Ινδικής μειονότητας ακολουθεί τον Ινδουισμό (86,2%), ενώ υπάρχουν και μειοψηφίες Χριστιανών και Μουσουλμάνων Ινδών (6,0% και 4,1%, αντίστοιχα).
Οι μουσουλμάνοι, σε θέματα που αφορούν τη θρησκεία τους, είναι υποχρεωμένοι να τηρούν τις αποφάσεις ειδικών δικαστηρίων που ακολουθούν τη Σαρία. Η δικαιοδοσία αυτών των θρησκευτικών δικαστηρίων περιορίζεται στους μουσουλμάνους σε θέματα όπως ο γάμος, η κληρονομιά, το διαζύγιο, η αποστασία, ο θρησκευτικός προσηλυτισμός κλπ. Κανένα άλλο ποινικό ή αστικό αδίκημα δεν υπάγεται στη δικαιοδοσία των θρησκευτικών δικαστηρίων. Τα πολιτικά δικαστήρια δεν εκδικάζουν ζητήματα που σχετίζονται με ισλαμικές πρακτικές.
Γλώσσες
μικρογραφία|Γλωσσικός χάρτης της Μαλαισίας Η επίσημη και εθνική γλώσσα της Μαλαισίας είναι τα Μαλαισιανά, μια τυποποιημένη μορφή της Μαλαϊκής γλώσσας. Τα αγγλικά παραμένουν ως δεύτερη γλώσσα, με τη χρήση τους να επιτρέπεται για ορισμένους επίσημους σκοπούς σύμφωνα με νόμο του 1967. Στο Σαράουακ, τα αγγλικά είναι επίσημη γλώσσα μαζί με τα Μαλαισιανά. Ιστορικά, τα αγγλικά ήταν η γλώσσα της διοίκησης. Τα Μαλαισιανά κυριάρχησαν μετά τις φυλετικές ταραχές του 1969. Τα Μαλαισιανά Αγγλικά είναι μια μορφή αγγλικών που προέρχεται από τα βρετανικά αγγλικά. Τα Μαλαισιανά Αγγλικά χρησιμοποιούνται ευρέως στις επιχειρήσεις, ενώ μία άλλη μορφή τους, που ονομάζονται «Manglish» είναι η καθομιλουμένη, λαϊκή μορφή της αγγλικής γλώσσας με έντονες επιρροές από τα Μαλαισιανά, τα Κινέζικα και τα Ταμιλικά. Η κυβέρνηση αποθαρρύνει τη χρήση μη τυποποιημένων Μαλαισιανών, αλλά δεν έχει εξουσία να εκδίδει πρόστιμα σε όσους χρησιμοποιούν «ακατάλληλα» ή «λανθασμένα» Μαλαισιανά.
Οικονομία
Το ΑΕΠ της χώρας είναι 212,480 δισ. $ (37η στον κόσμο, σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 7.654 $ (εκτίμηση 2009).
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοκίνα Κατηγορία:Κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας
Χισέν Χαμπρέ
Ο Χισέν Χαμπρέ (Hissene Habre, γνωστός και σαν «Πινοσέτ της Αφρικής», γεν. Faya-Largeau, Γαλλική αποικιακή Αφρική, 13 Αυγούστου 1942 - 24 Αυγούστου 2021 ) ήταν πρώην πολιτικός, δικτάτορας του Τσαντ. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας του κατά τα έτη 1982 – 1990, οπότε καθαιρέθηκε και προηγούμενα, σαν πρωθυπουργός της από τον Αύγουστο του 1978 έως το Μάρτιο του 1979. Ο Χαμπρέ αν ελίχθηκε και κατέλαβε την εξουσία πραξικοπηματικά, χάρις στην οικονομική συνδρομή της Γαλλίας και τον ΗΠΑ, που, επιπλέον, τον ενίσχυσαν στρατιωτικά χορηγώντας του όπλα αλλά και εκπαιδευτές. Έχοντας καταφύγει, μετά την ανατροπή του, το 1990, στη Σενεγάλη, συνελήφθη εκεί, όπου του αποδόθηκαν κατηγορίες για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βιασμούς, σεξουαλική καταπίεση και εντολές για δολοφονία 400 .000 ανθρώπων. Το δικαστήριο του επέβαλε την ποινή της ισόβιας κάθειρξης και η περίπτωσή του είναι η μοναδική για επικεφαλής κράτους, ο οποίος καταδικάστηκε για τα παραπάνω αδικήματα από άλλη χώρα.
Θάνατος
Ο Χαμπρέ απεβίωσε στη Σενεγάλη σε ηλικία 79 ετών στις 24 Αυγούστου 2021, ενώ νοσηλευόταν στο κεντρικό νοσοκομείο του Ντακάρ για COVID-19. Είχε αρρωστήσει ενώ βρισκόταν στη φυλακή μία εβδομάδα νωρίτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τσαντ Κατηγορία:Πρόεδροι του Τσαντ
Ταρίχευση
Ταρίχευση (Embalming) ονομάζεται η διαδικασία κατά την οποία το σώμα του νεκρού αδειάζεται από τα εσωτερικά του όργανα και υφίσταται κατάλληλη επεξεργασία (αρωματίζεται, γεμίζεται με φύλλα) ώστε να καθυστερήσει η σήψη του και να είναι προετοιμασμένο για την μεταθανάτιο ζωή που θα ακολουθήσει ο νεκρός, σύμφωνα με δοξασίες που προέρχονται από την αρχαία αιγυπτιακή παράδοση και υιοθετήθηκε από διάφορες αρχαίες φυλές.
Τα ζώα μπορούν επίσης να ταριχευτούν με παρόμοιες μεθόδους, αλλά η ταρίχευση διαφέρει από την ταξιδερμία. Η ταρίχευση διατηρεί το σώμα ανέπαφο, ενώ η ταξιδερμία είναι η αναδημιουργία της μορφής ενός ζώου συχνά χρησιμοποιώντας μόνο το δέρμα του πλάσματος τοποθετημένο σε μια ανατομική μορφή. Στη σημερινή εποχή, η ταρίχευση, ή βαλσάμωση γίνεται κυρίως σπάνια, για την μελέτη τους και πέρα του θανάτου των ζώων.
Ιστορία
thumb|Κεραμικά, πιάτα και άλλα διάφορα αντικείμενα από την κρύπτη ταρίχευσης του [[Τουταγχαμών.]] Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ενώ ο όρος ταρίχευση χρησιμοποιείται τόσο για τις αρχαίες όσο και για τις σύγχρονες μεθόδους συντήρησης ενός νεκρού ατόμου, υπάρχει πολύ μικρή σχέση όσον αφορά τις πραγματικές πρακτικές ή τα τελικά αισθητικά αποτελέσματα.
Ο πολιτισμός Τσιντσόρο (Chinchorro) στην έρημο Ατακάμα της σημερινής Χιλής και του Περού είναι από τους πρώτους πολιτισμούς που είναι γνωστό ότι έχουν πραγματοποιήσει τεχνητή μουμιοποίηση ήδη από το 5000⁠–⁠6000 π.Χ.
Ίσως ο αρχαίος πολιτισμός που ανέπτυξε στο μεγαλύτερο βαθμό την ταρίχευση ήταν η Αίγυπτος. Ήδη από την Πρώτη Δυναστεία (3200 π.Χ.), εξειδικευμένοι ιερείς ήταν υπεύθυνοι για την ταρίχευση και τη μουμιοποίηση. Το έκαναν αφαιρώντας όργανα, απαλλάσσοντας το σώμα από την υγρασία και καλύπτοντας το σώμα με λινό ύφασμα. Η διατήρηση των υποστάσεων της μεταθανάτιας ύπαρξης αποτελούσε βασικό άξονα της αιγυπτιακής νεκρικής ιδεολογίας. Η διατήρηση αυτή επιτυγχάνονταν με την ταρίχευση.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι περιγράφουν την ταρίχευση όχι μεθοδολογικά αλλά τελετουργικά. Αρκούνται δηλαδή στην περιγραφή των θρησκευτικών δρώμενων που συνοδεύουν την ταριχευτική διαδικασία. Όσα μεθοδολογικά στοιχεία μας είναι γνωστά για την ταρίχευση, μας έχουν δοθεί από τον Ηρόδοτο και από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη οι οποίοι περιγράφουν την ταριχευτική διαδικασία ως εξής:
Την ταριχευτική διαδικασία συνοδεύουν τελετουργικά δρώμενα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Broken Frame Tour
Η περιοδεία Broken Frame Tour ήταν μια περιοδεία του αγγλικού ηλεκτρονικού συγκροτήματος Depeche Mode, που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της παρουσίασης του δεύτερου δίσκου τους, A Broken Frame, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1982.
Διάφορες Πληροφορίες
Κατηγορία:Depeche Mode Κατηγορία:Περιοδείες
Δήμος Ορεστιάδας
Ο Δήμος Ορεστιάδας είναι δήμος της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ορεστιάδας, Βύσσας, Τριγώνου και Κυπρίνου. Η έκταση του δήμου είναι 955,6 τ.χλμ και ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 31.686 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Η έδρα του δήμου είναι η Ορεστιάδα.
thumb|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου.
Δημοτικές Ενότητες και οικισμοί
Ο Δήμος Ορεστιάδας διαιρείται σε 4 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 4 καταργηθέντες δήμους και κοινότητες. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
thumb|300px|Χάρτης των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων και κοινοτήτων) του Δήμου Ορεστιάδας .{{legend|red|1 - [[#Ενότητα Ορεστιάδας|Ορεστιάδας}}{{legend|blue|2 - Βύσσας}}{{legend|lightgreen|3 - Τριγώνου}}{{legend|yellow|4 - Κυπρίνου}}]]
Δημοτική Ενότητα Βύσσας
Η δημοτική ενότητα (και τέως δήμος) Βύσσας καταλαμβάνει έκταση 170.179 στρεμμάτων και έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.184 κατοίκους. Έδρα του πρώην δήμου ήταν η Νέα Βύσσα.
Περιλαμβάνονται οι παρακάτω κοινότητες και οικισμοί:
Δημοτική Ενότητα Τριγώνου
Η περιοχή του δήμου ονομάζεται και η «Μεσοποταμία του Έβρου» καθώς η έκταση του δήμου βρίσκεται ανάμεσα στους ποταμούς Άρδα και Έβρο, ο Άρδας είναι το φυσικό νότιο σύνορο του Δήμου και ο Έβρος το φυσικό βορειοανατολικό σύνορο.
Περιλαμβάνονται οι παρακάτω κοινότητες και οικισμοί:
Δημοτική Ενότητα Κυπρίνου
Περιλαμβάνονται οι παρακάτω κοινότητες και οικισμοί:
Δήμος Βύσσας
==== Δήμαρχοι Βύσσας ====
Δήμος Κυπρίνου
==== Δήμαρχοι Κυπρίνου ====
Δήμος Τριγώνου
==== Δήμαρχοι Τριγώνου ====
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Ιερός Λόχος Μέσης Ανατολής
Ο Ιερός Λόχος ήταν ελληνική στρατιωτική "μονάδα ειδικών δυνάμεων", που συγκροτήθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1942 στη Μέση Ανατολή και αποτελείτο εξ ολοκλήρου από Έλληνες αξιωματικούς και των τριών όπλων, της τότε Βασιλικής Χωροφυλακής και από μαθητές της στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, κάτω από την εντολή του συνταγματάρχη Τσιγάντε.
Πολέμησε στο πλευρό της βρετανικής ταξιαρχίας SAS στην έρημο της Λιβύης και στο Αιγαίο, καθώς επίσης και με τις Ελεύθερες γαλλικές δυνάμεις του στρατηγού Ζακ Φιλίπ Λεκλέρ στην Τυνησία. Στη συνέχεια υπό τον διοικητή της μεραρχίας των Νεοζηλανδών στρατηγό Φρέυμπεργκ και τέλος υπό τον Άγγλο ταξίαρχο Τόρυμπουλ διοικητή της βρετανικής ταξιαρχίας καταδρομών σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και απελευθέρωσης νήσων Αιγαίου.
Αποσυγκροτήθηκε τον Αύγουστο του 1945, ενώ απετέλεσε τον πρόδρομο των σύγχρονων ελληνικών ειδικών δυνάμεων. Γενικά η δράση του Ιερού Λόχου ήταν κυρίως επιχειρήσεις καταδρομικές και εκκαθαριστικές με σημαντικά αξιόλογα αποτελέσματα, τόσο στη Β. Αφρική, όσο και ιδιαίτερα στο Αιγαίο.
Ίδρυση
Μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα τον Απρίλιο-Μάιο του 1941, η ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε στην Αίγυπτο και άρχισε να ανασυγκροτεί εκεί τις στρατιωτικές μονάδες, σχεδόν το σύνολο των ελληνικών πολεμικών πλοίων γραμμής και των πολεμικών αεροπορικών μοιρών που είχαν καταφύγει ομοίως στην Αίγυπτο. Λόγω όμως του μεγάλου αριθμού των Ελλήνων αξιωματικών σε σύγκριση με τον αριθμό των απλών στρατιωτών, οδήγησε τον αντισμήναρχο της Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας Γεώργιο Αλεξανδρή στην πρόταση της δημιουργίας μιας ξεχωριστής μονάδας στρατού από εθελοντές αξιωματικούς, με καθήκοντα απλού στρατιώτη. Αυτή η πρόταση εγκρίθηκε από το διοικητή της II Ελληνικής Ταξιαρχίας, τον Συνταγματάρχη του Πεζικού Αλκιβιάδη Μπουρδάρα .Κατά συνέπεια, την 6η Σεπτεμβρίου 1942 ιδρύθηκε ο Λόχος Επιλέκτων Αθανάτων, υπό την προσωρινή διοίκηση του Επίλαρχου Αντωνίου Στεφανάκη στην Παλαιστίνη, με 143 εθελοντές κατώτερους αξιωματικούς όλων των όπλων και υπηρεσιών. Αρχικά, η μονάδα οργανώθηκε ως Λόχος Πολυβόλων και προορίστηκε για να συμπτυχθεί με την II Ελληνική Ταξιαρχία.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1942 αναλαμβάνει διοικητής της μονάδας ο Συνταγματάρχης Πεζικού Χριστόδουλος Τσιγάντες ο οποίος θα τη μετονομάσει σε Ιερό Λόχο. Σε στενή συνεργασία με το διοικητή του 1ου Βρετανικού Συντάγματος Καταδρομών της SAS, τον Συνταγματάρχη Ντέιβιντ Στέρλινγκ (David Stirling), και με την έγκριση του ελληνικού Γενικού Επιτελείου, η μονάδα αυτή κινήθηκε προς τη βάση της SAS στο Καμπρίτ (Qabrit) στην Αίγυπτο για να αρχίσει την κατάρτισή της στο νέο ρόλο της.
Οργάνωση
Ο Ιερός Λόχος από τον Σεπτέμβριο του 1943, κατά το στάδιο των επιχειρήσεων μέχρι τον Αύγουστο του 1944 συγκροτούσε δύναμη ενός τάγματος (Battalion Force) που το αποτελούσε η ομάδα διοίκησης (Command group) και τρεις λόχοι (ομάδες) καταδρομών η Ι, η ΙΙ και η ΙΙΙ ομάδα καταδρομών, λεγόμενες και αρ-τζί, εκ των αγγλικών αρχικών (I, II, III Raid Group).
Από τον Αύγουστο του 1944 και μέχρι τον Μάιο του 1945 ο Ιερός Λόχος συγκροτούνταν από το Επιτελείο της Ομάδας διοίκησης από δύο τάγματα καταδρομών (Ιη και IIη Battalions) και ένα τάγμα υποστήριξης (Support Battalion).
Επιχειρήσεις στη Β. Αφρική
Κατά τις επιχειρήσεις στη Β. Αφρική ο Ιερός λόχος συμμετείχε νικηφόρα σε τρεις κυρίως μάχες και σε μία κατάληψη πόλης ως ακολούθως:
Στις 7 Φεβρουαρίου του 1943, μετά από την πρόταση του συνταγματάρχη Τσιγάντε, ο διοικητής της βρετανικής 8ης Στρατιάς, ο στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ (Bernard Montgomery), έθεσε τον Λόχο υπό από τις εντολές του Γάλλου στρατηγού Ζακ-Φιλίπ Λεκλέρκ (Jacques-Philippe Leclerc), του Ελεύθερου Γαλλικού 2ου τάγματος Τεθωρακισμένων, (και μετέπειτα στρατάρχη της Γαλλίας), με τα καθήκοντα ελαφρού μηχανοκίνητου ιππικού.
Στις 10 Μαρτίου του 1943, στην περιοχή Κσαρ-Ριλάν (Ksar-Rillan) της Τυνησίας, ο Ιερός Λόχος έδωσε την πρώτη μάχη του ενάντια σε ένα Γερμανικό μηχανοκίνητο απόσπασμα, δίνοντας κάλυψη στο 10ο Βρετανικό Σώμα που προχωρούσε προσπαθώντας να παρακάμψει από το Νότο την αμυντική γραμμή Μάρεθ. Κατά την επιχείρηση εκείνη καταλήφθηκε όλο το γερμανικό μηχανοκίνητο απόσπασμα. Μετά από την κατάκτηση της Τυνησιακής πόλη Γκαμπές (Gabès) από τις συμμαχικές δυνάμεις, ο Ιερός Λόχος συμπτύχθηκε με το 2ο Σώμα των Νεοζηλανδών στις 29 Μαρτίου 1943, για να πολεμήσει ενάντια των Γερμανών στο Ουάντι Ακαρίτ (Wadi Akarit) στις 6 Απριλίου, η οποία και έληξε την ίδια μέρα νικηφόρα.
Στις 12 Απριλίου 1943 ο Ιερός Λόχος εισέβαλε στη πόλη Σους (Sousse), με πλήρη επιτυχία εκκαθάρισης και οριστικής κατάληψης.
Τέλος στις 13 Απριλίου συμμετείχε στη μάχη της Ενφινταβίλ (Enfidaville), ως τις ολοκληρωτικές εκκαθαρίσεις στις 17 Απριλίου του 1943.
Επιχειρήσεις στο Αιγαίο
Από τον Μάιο του 1943, ο Ιερός Λόχος, που τώρα αποτελείτο από 314 άτομα, μετακινήθηκε προς την Παλαιστίνη, σε διάφορα στρατόπεδα, και εκπαιδεύτηκαν ως αλεξιπτωτιστές. Εκεί επίσης αναδιοργανώθηκαν σχηματίζοντας ένα διοικητικό τμήμα, ένα κεντρικό τμήμα, και τα τμήματα Καταδρομών Α', Β' και Γ'. Μετά από την ιταλική συνθηκολόγηση στις 9 Σεπτεμβρίου 1943, οι βρετανικές δυνάμεις κινήθηκαν στα πρώην ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα. Το τμήμα Καταδρομών Α' του Ιερού Λόχου έπεσε με αλεξίπτωτα στη Σάμο στις 31 Οκτωβρίου, ενώ τα τμήματα Καταδρομών Β' και Γ' έκαναν απόβαση εκεί με αλιευτικά σκάφη. Με την αποτυχία της εκστρατείας μετά από τη μάχη της Λέρου, η Σάμος εκκενώθηκε, και ο Ιερός Λόχος αποσύρθηκε για τη Μέση Ανατολή. Τον Φεβρουάριο του '44, τέθηκε κάτω από την εντολή των Βρετανικών Δυνάμεων Καταδρομών. Στις 7 Φεβρουαρίου, το Τμήμα Καταδρομών Α' μετακινήθηκε προς τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου (Σάμος, Ψαρά, Λέσβος, Χίος), ενώ το Τμήμα Β' μετακινήθηκε προς τα Δωδεκάνησα. Τον Απρίλιο, ο Ιερός Λόχος αποτελούσε μια δύναμη περίπου 1.000 ανδρών.
Τέλος του πολέμου και αποσυγκρότηση του Λόχου
Μετά από την απελευθέρωση των ηπειρωτικών περιοχών της Ελλάδας (τον Οκτώβριο του 1944), ο Ιερός Λόχος συνέχισε τη δράση του ενάντια στις υπόλοιπες γερμανικές δυνάμεις στα νησιά του Αιγαίου μέχρι το τέλος του πολέμου τον Μάιο του 1945. Τον Ιούνιο, ο Λόχος επέστρεψε στην Αίγυπτο πριν αποσυγκροτηθεί, με μια τελετή στην Αθήνα, στις 7 Αυγούστου του 1945.
Κατά τη διάρκεια της τελετής, η σημαία του Ιερού Λόχου παρασημοφορήθηκε με το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο της Ελλάδος, τον χρυσό σταυρό της ανδρείας και τον ελληνικό πολεμικό σταυρό Α' Τάξεως. Σήμερα η σημαία του, εκτίθεται στο Πολεμικό Μουσείο στην Αθήνα. Οι απώλειες του Ιερού Λόχου σε όλη τη διάρκεια ύπαρξής του ανήλθαν σε 25 νεκρούς, 56 τραυματίας, 3 αγνοούμενους και 29 ομήρους.
Στον Ελληνικό στρατό, η παράδοση του Ιερού Λόχου συνεχίστηκε αρχικά από τους Λόχους Ορεινών Καταδρομών (ΛΟΚ), που ιδρύθηκαν το 1946 οι οποίοι στη συνέχεια μετεξελίχθηκαν στις Δυνάμεις Καταδρομών και σήμερα, στις σύγχρονες Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ειδικές δυνάμεις
Σαχαλίνη
Η Σαχαλίνη (ρωσικά: Сахалин, Σαχαλίν· ιαπωνικά: 樺太, Καράφουτο) είναι μεγάλο ρωσικό νησί στο Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Είναι το μεγαλύτερο νησί της Ρωσίας με έκταση 72.492 τ.χλμ. και ανήκει στην Περιφέρεια Σαχαλίνης. Είναι περίπου το ένα πέμπτο του μεγέθους της Ιαπωνίας και βρίσκεται απέναντι από την ανατολική ακτή της Ρωσίας και βόρεια της Ιαπωνίας.
Οι αυτόχθονες λαοί του νησιού είναι οι Αϊνού, οι Ορόκ και οι Νιβχ. Η Σαχαλίνη είχε διεκδικηθεί από τη Ρωσία και την Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ου αιώνα. Αυτό οδήγησε σε διαμάχες μεταξύ των δύο χωρών για τον έλεγχο του νησιού. Η Ρωσία κατέλαβε το νησί από τους Ιάπωνες κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι περισσότεροι Αϊνού μετακόμισαν στο Χοκκάιντο όταν οι Ιάπωνες εκτοπίστηκαν από το νησί το 1949.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας Κατηγορία:Όμπλαστ της Σαχαλίνης
Τα Χρονικά των Κέιν
Τα Χρονικά των Κέιν είναι μια σειρά μυθιστορημάτων γραμμένη από τον Ρικ Ρίορνταν βασισμένη στην Αιγυπτιακή μυθολογία, αλλά διαδραματιζόμενη στο ίδιο σύμπαν με τον Πέρσι Τζάκσον και τους Ολύμπιους και το The Heroes of Olympus, του ίδιου συγγραφέα. Το πρώτο βιβλίο, Η Κόκκινη Πυραμίδα, κυκλοφόρησε στις 4 Μαΐου 2010 και στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 2013. Το δεύτερο βιβλίο, Ο Πύρινος Θρόνος, ακολούθησε στις 4 Μαΐου 2011 και στην Ελλάδα τον Οκτώβριο 2013. Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο, Η Σκιά του Ερπετού, κυκλοφόρησε την 1 Μαΐου 2012 και στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο 2014. Τα μυθιστορήματα αφηγούνται εναλλάξ οι δύο πρωταγωνιστές, τα αδέρφια Κάρτερ και Σέιντι Κέιν, με καταγωγή από τον Φαραώ Ναρμέρ και τον Ραμσή τον Μεγάλο, αναγκασμένα να παλεύουν με Αιγύπτιους θεούς και θεές.
Πλοκή
Στα βιβλία, ο Ρικ Ριόρνταν λέει ότι η ιστορία είναι μια καταγεγραμμένη εκδοχή μιας ψηφιακής ηχογράφησης που έλαβε από "τον Κάρτερ και την Σέιντι".
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τα Χρονικά των Κέιν
Άσσηρος Θεσσαλονίκης
Η Άσσηρος είναι κωμόπολη του νομού Θεσσαλονίκης και έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του δήμου Λαγκαδά. Έχει πραγματικό πληθυσμό 1.975 κατοίκους. Η Άσσηρος βρίσκεται βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης, 22 χιλιόμετρα από το κέντρο της. Στο χωριό υπάρχουν δύο ενορίες: του Προφήτη Ηλία και των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Ιστορικά στοιχεία
Τα παλαιότερα γνωστά στοιχεία που υπάρχουν για την περιοχή της Ασσήρου χρονολογούνται από το 2.000 π.Χ. και αφορούν την Τούμπα Ασσήρου. Η Τούμπα κατοικήθηκε από το 2.000 έως το 900 π.Χ. και σύμφωνα με τα ευρήματα των Άγγλων αρχαιολόγων που ήταν επικεφαλής των ανασκαφικών εργασιών, αποτελούσε διοικητικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής.
Αργότερα βρίσκουμε μια αναφορά του Κλαύδιου Πτολεμαίου στην «Γεωγραφία Υφήγησις» (ΙΙΙ, 13, 36), ο οποίος αναφέρει αρχαίο πόλισμα στη Μυγδονία με το όνομα Άσσορος. Η Άσσηρος μαζί με τις άλλες Κρηστωνικές πόλεις πρέπει να ήταν ο ενδιάμεσος συγκοινωνιακός κόμβος της απώτερης αρχαιότητας της γεωγραφικής Μυγδονικής περιοχής Β’, που συνέδεε τη Λητή με την υπόλοιπη αρχαία Μυγδονία και οδηγούσε στο λιμναίο και θαλάσσιο κόσμο των αρχαίων Μυγδόνων.
Τα επόμενα στοιχεία που έχουμε για την Άσσηρο είναι από τους φορολογικούς καταλόγους του 17ου αι. της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε αυτούς η Άσσηρος αναφέρεται ως Γκιουβέζνα (Guvezna). Η Γκιουβέζνα τότε ήταν ένα μικτό χωριό και σχετικά μεγάλο, έκτο στη σειρά των μικτών χωριών. Το γεγονός πως η Άσσηρος ήταν μικτό χωριό (περιλάμβανε, πέραν των μουσουλμάνων και χριστιανούς) μας δείχνει πως το χωριό ήταν παλαιότερο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μιας και οι Τούρκοι είτε έκτιζαν νέα χωριά με μουσουλμάνους, είτε προσκολλούνταν στα ήδη υπάρχοντα.
Τα ιστορικά στοιχεία της Ασσήρου συνεχίζουν το 1922, όπου στο χωριό εγκαθίστανται πρόσφυγες απ’ τη Μικρά Ασία. Το 1929 η Γκιουβέζνα μετονομάστηκε σε «Άσσηρος». Τέλος, στη δεκαετία του ’40 στην Άσσηρο εγκαταστάθηκαν οικογένειες Σαρακατσάνων, αρχικά έξω απ’ το χωριό και αργότερα -όπως και οι πρόσφυγες της Μ. Ασίας- μέσα στην Άσσηρο.
Αξιοθέατα
Ο «Ιερός ναός του Προφήτη Ηλία» στην Ανατολική πλευρά του χωριού που θεμελιώθηκε το 1812
Εκπαίδευση
Στο χωριό υπάρχει νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο στην νότια και νοτιοδυτική πλευρά του χωριού.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Θέμα Γερμανίκειας
Το Θέμα Γερμανίκειας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που καταλάμβανε εδάφη της σημερινής Τουρκίας, τότε Συριακά, με πρωτεύουσα την Γερμανίκεια.
Αμύντας ο Αρραβαίου
Ο Αμύντας (4ος αιώνας π.Χ.), γιος του Αρραβαίου, ήταν ίππαρχος στο εκστρατευτικό σώμα του Αλεξάνδρου του Μέγα. Τέθηκε επικεφαλής των προδρόμων ιππέων, όταν η στρατιά πλησίαζε την Πρίαπο και το Γρανικό. Στη μάχη του Γρανικού (334 π.Χ.) διοικούσε τους σαρισσοφόρους, τους Παίονες και την ίλη του Σωκράτη, περνώντας πρώτος τον ποταμό επικεφαλής των προδρόμων ιππέων. Στην πολιορκία της Σαλγασσού ηγείτο του αριστερού τμήματος της φάλαγγας.
Θέμα Γερμανίκειας
Η πόλη της Γερμανίκειας επανακατελήφθη από του βυζαντινούς το 968 από τον στρατηγό Νικηφόρο Φωκά, και δημιουργήθηκε διοικητική διαίρεση. Έπειτα η Γερμανίκεια χρησιμοποιήθηκε σαν σταθμός από τον Ρωμανό Διογένη κατά την Συριακή εκστρατεία του 1068.
Αμύντας ο Αρραβαίου
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Θέμα Γερμανίκειας
Μετά την Μάχη του Ματζικέρτ το 1071 και έπειτα τον θάνατο του Διογένη, η Γερμανίκεια ανήκε στην σφαίρα επιρροής του Φιλάρετου Βραχάμιου και αποτέλεσε τμήμα του εφήμερου κρατιδίου του. Μετά το 1084 και την πτώση της Αντιόχειας το 1084 η Γερμανίκεια παρέμεινε υπό την διοίκηση του Βραχάμιου και μετά των γιων του σαν ημιανεξάρτητοι, το 1097 μαρτυρήτε τουρκική φρουρά στην πόλη από τους Σταυροφόρους που την κατέλαβαν κι επέστρεψε σε βυζαντινή διοίκηση.
Τέλος η πόλη με τα γειτονικά χωριά και ότι παρέμενε στο θέμα δόθηκε στους σταυροφόρους και στον Βαλδουίνο της Βουλώνης από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό με την Συνθήκη της Δεαβόλεως.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Ρινοδέλφινο
Το ρινοδέλφινο (επιστημονική ονομασία: Tursiops truncatus) είναι είδος θηλαστικών κητοειδών της οικογένειας των δελφινιδών που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Το ρινοδέλφινο δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Περιγραφή
Το μέγεθος του ρινοδέλφινου είναι 2 με 4 μέτρα (το ανώτερο) και έχει βάρος 270-350 χιλιόγραμμα. Το χρώμα του σώματός του είναι σκούρο γκρι στη ράχη με λιγότερο σκούρα ή άσπρη-ροζ κοιλιά. Στις ελληνικές θάλασσες τα εινοδέλφινα μπορούμε να διακρίνουμε μια ανοιχτόχρωμη «πινελιά» κάτω από ραχιαίο πτερύγιο. Εκτός από το μεγάλο του μέγεθος έχει πολύ καμπυλωμένη ράχη όταν ξενερίζει. (Βγάζει το νερό από την τρύπα που έχει στη ράχη το σώματός του). Έχει 20-25 δόντια σε κάθε σιαγόνα.
Περιβάλλον και συνήθειες
Ζει σε όλους του ωκεανούς (πλην των Αρκτικών) και σε όλη τη Μεσόγειο, την Αδριατική, το Ιόνιο και το Αιγαίο. Επίσης μεγάλοι πληθυσμοί παρατηρούνται και στον Αμβρακικό, στον Βόρειο Ευβοϊκό, στον Σιγγιτικό, στον Σαρωνικό, στον Κορινθιακό και στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στη Λευκάδα και την Αιτωλοακαρνανία.
Κολυμπά με ταχύτητες φτάνουν τα 35 χιλιόμετρα την ώρα. Πολύ συχνά το βλέπουμε να παίζει με το κύμα της πλώρης ή με τα απόνερα ενός σκάφους. Βουτά για 3 με 4 λεπτά και τρέφεται με γαύρο, σαρδέλα, σκουμπριά, κέφαλους, σουπιές και καλαμάρια. Μερικές φορές συνεργάζεται με τους ψαράδες αλλά πιο συχνά τους δημιουργεί προβλήματα και ζημιές κλέβοντας ψάρια από τα δίκτυα. Είναι φιλικό με τον άνθρωπο και συχνά πλησιάζει και παίζει με τους κολυμβητές. Ζει μέχρι και σαράντα έξι χρόνια.
Οι κύριες απειλές του είναι η μείωση τροφής, η απευθείας θανάτωση, η παρεμπίπτουσα αλιεία με παραδοσιακά μέσα, ο θόρυβος, η θαλάσσια ρύπανση, η τυχαία σύλληψη σε αλιευτικά εργαλεία (δίχτυα) και η υπεραλίευση.
Πηγές
Κατηγορία:Δελφινίδες Κατηγορία:Θαλάσσια θηλαστικά
Διοξείδιο του άνθρακα
Το διοξείδιο του άνθρακα (χημικός τύπος ) είναι χημική ένωση που αποτελείται από δύο άτομα οξυγόνου ενωμένα με ομοιοπολικό δεσμό με ένα άτομο άνθρακα. Είναι γραμμικό μόριο χωρίς διπολική ροπή. Περιέχει 27,3 % w/w άνθρακα και 72,7 % w/w οξυγόνο. Μπορεί να αποδοθεί με το συντακτικό τύπο : O=C=O. Είναι αέριο συστατικό της γήινης ατμόσφαιρας, άχρωμο, άοσμο και άγευστο σε κανονικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας και επίσης είναι ένα από τα αέρια του θερμοκηπίου.
Προέλευση
Αποτελεί υποπροϊόν όλων των καύσεων ορυκτών καυσίμων (κάρβουνου, πετρελαίου, βενζίνης, φυσικού αερίου κλπ.), αλλά και του ξύλου, πλαστικών κ.ά. οργανικών ενώσεων. Παράγεται ακόμα από την αποσύνθεση οργανικών ουσιών. Μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα εκπέμπονται επίσης από τα ηφαίστεια* και από τις θερμές πηγές αλλά και από τη διάλυση των ανθρακικών πετρωμάτων. Ενωμένο, με τη μορφή ανθρακικών αλάτων, βρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες στο στερεό φλοιό της γης. Τα κυριότερα ανθρακικά ορυκτά είναι οι διάφορες ποικιλίες του CaCO3 (ασβεστόλιθοι, ασβεστίτης, μάρμαρο κ.ά.), ο μαγνησίτης MgCO3, ο σιδηρίτης FeCO3, ο δολομίτης CaCO3.MgCO3 κ.ά. Παράγεται επίσης κατά την αναπνοή όλων των φυτών και των ζώων και από τους μύκητες και μικροοργανισμούς που εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από τα φυτά για την τροφή τους.
Ιστορικά στοιχεία
Οι ιδιότητες του διοξειδίου του άνθρακα μελετήθηκαν πιο διεξοδικά στη δεκαετία 1750-1760 από το Σκωτσέζο φυσιολόγο Τζόζεφ Μπλακ (Joseph Black). Αυτός πρόσεξε ότι ο ασβεστόλιθος (ανθρακικό ασβέστιο) όταν θερμαίνεται ή υφίσταται κατεργασία με οξέα παράγει ένα αέριο που το ονόμασε «σταθερό αέρα». Παρατήρησε επίσης ότι ο "σταθερός αέρας" ήταν πυκνότερος από τον αέρα και δε συντηρούσε ούτε την καύση ούτε τις ζωικές λειτουργίες. Ο Μπλακ παρατήρησε ακόμα ότι όταν διοχετεύονταν φυσαλίδες του αερίου σε υδατικό διάλυμα ασβέστη (υδροξείδιο του ασβεστίου), παραγόταν ίζημα ανθρακικού ασβεστίου. Χρησιμοποίησε μάλιστα αυτή τη διαπίστωσή του για να αποδείξει ότι το διοξείδιο του άνθρακα παράγεται από την αναπνοή των ζώων και τη μικροβιακή ζύμωση.
Το 1772, ο Άγγλος χημικός Τζόζεφ Πρίστλεϋ (Joseph Priestley) δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο "Εμπλουτισμός του νερού με Σταθερό Αέρα" στην οποία περιέγραφε μια διαδικασία κατά την οποία όταν έπεφταν σταγόνες θειικού οξέος (ή βιτριόλι όπως το ήξερε ο Πρίστλεϋ) στην κιμωλία, για να παράγουν διοξείδιο του άνθρακα, το αέριο στη συνέχεια όταν διοχετευόταν σε μπολ με νερό, διαλυόταν.
Το διοξείδιο του άνθρακα υγροποιήθηκε για πρώτη φορά (σε υψηλές πιέσεις) το 1823 από τον Χάμφρεϋ Ντέϊβυ (Humphry Davy) και το μαθητή του Μάϊκλ Φαραντέϋ (Michael Faraday).
Η παλιότερη περιγραφή του στερεού διοξειδίου του άνθρακα δόθηκε από τον Σαρλ Τιλοριέ (Charles Thilorier), ο οποίος το 1834 άνοιξε ένα δοχείο υπό πίεση με υγρό διοξείδιο του άνθρακα, και διαπίστωσε την ταχεία εξάτμιση του υγρού που μετατράπηκε σε ένα "χιόνι" στερεού CO2.
Πώς παρασκευάζεται
Το διοξείδιο του άνθρακα μπορεί να παραληφθεί από την απόσταξη του αέρα. Η μέθοδος αυτή όμως χρησιμοποιείται για την παραγωγή μικρών ποσοτήτων.
Εργαστηριακές μέθοδοι
1. Με αντίδραση των ανθρακικών ή όξινων ανθρακικών αλάτων με οξέα: 2. Με τη θερμική διάσπαση των ίδιων αλάτων:
Βιομηχανικές παρασκευές
1. Με την αναγωγή οξειδίων του σιδήρου από άνθρακα σε υψικαμίνους: 2. Με πύρωση του ασβεστόλιθου στα ασβεστοκάμινα για την παραγωγή ασβέστη (CaO): 3. Με καύση του άνθρακα σε περίσσεια οξυγόνου ή αέρα. Έτσι προκύπτει μίγμα με άλλα αέρια (Ν2, CO) από το οποίο το CO2 απομονώνεται με διάφορες μεθόδους.
4. Με την αλκοολική ζύμωση των σακχάρων κατά τη διαδικασία παραγωγής αλκοολούχων ποτών, από την οποία προκύπτει πολύ καθαρό διοξείδιο του άνθρακα: 5. Με την καύση όλων των καυσίμων που περιέχουν άνθρακα όπως είναι το μεθάνιο (ως συστατικό του φυσικού αερίου), τα διάφορα κλάσματα του πετρελαίου (βενζίνη, diesel, κηροζίνη κλπ.) αλλά και το κάρβουνο και το ξύλο. 6. Ως υποπροϊόν των μονάδων παραγωγής υδρογόνου, όπου το μεθάνιο μετατρέπεται σε CO2
Φυσικές ιδιότητες
thumb|400px| Διάγραμμα φάσεων του CO2 που δείχνει το τριπλό σημείο (ΤΣ) και το κρίσιμο σημείο (ΚΣ) Είναι αέριο άχρωμο και σε μικρές συγκεντρώσεις είναι και άοσμο. Σε κανονικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας η πυκνότητα του είναι 1,98 kg/m3, είναι δηλ. 1,5 φορά πυκνότερο του αέρα. Σε 1 Atm (δηλ. σε πίεση στο επίπεδο της θάλασσας), μετατρέπεται απευθείας σε στερεό, σε θερμοκρασίες κάτω από -78,51 °C και, αν είναι σε στερεή μορφή, εξαχνώνεται πάνω από τους -78,51 °C. Στη στερεή του κατάσταση, το διοξείδιο του άνθρακα, είναι γνωστό ως «ξηρός πάγος».
Η κρίσιμη θερμοκρασία του είναι 31,1 °C και επομένως υγροποιείται εύκολα στη συνηθισμένη θερμοκρασία αλλά μόνο με συμπίεση (7,38 MPa). Είναι λίγο διαλυτό στο νερό, η διαλυτότητά του όμως αυξάνεται, όπως όλων των αερίων, με την πίεση. Νερό κορεσμένο από CO2 με πίεση λέγεται "νερό του Seltz".
Το τριπλό σημείο του διοξειδίου του άνθρακα είναι περίπου 518 kPa στους -56.6 °C.
Υπάρχει και μια εναλλακτική μορφή άμορφου κρυσταλλικού στερεού διοξειδίου του άνθρακα, όχι όμως σε ατμοσφαιρική πίεση. Αυτή η μορφή γυαλιού, που ονομάζεται "καρμπόνια" παράχθηκε με υπέρψυξη θερμαινόμενου CO2 σε ακραίες συνθήκες πίεσης (περίπου 400000 Atm). Η ανακάλυψη αυτή επιβεβαίωσε τη θεωρία ότι το διοξείδιο του άνθρακα θα μπορούσε να υπάρχει σε μια κατάσταση παρόμοια με τις κρυσταλλικές μορφές των άλλων στοιχείων της ομάδας του άνθρακα στον περιοδικό πίνακα όπως το πυρίτιο και το γερμάνιο. Σε αντίθεση όμως με τα διοξείδια του πυριτίου και του γερμανίου, η "καρμπόνια" δεν είναι σταθερή σε κανονική πίεση.
Μοριακή δομή
Αποδεικνύεται κβαντομηχανικά ότι η δομή του CO2 περιέχει διάχυτους (μη εντοπισμένους) διπλούς δεσμούς C=Ο (δηλ. τα 4 ηλεκτρόνια των π-δεσμών είναι ελεύθερα να κινούνται σε όλο το μήκος του πυρηνικού σκελετού) και όχι εντοπισμένους επειδή η ολική ενέργεια της βασικής κατάστασης στην πρώτη περίπτωση είναι μικρότερη και επομένως το μόριο είναι σταθερότερο.
Το CO2 όπως είναι φανερό δεν έχει διπολική ροπή, είναι δηλ. μόριο μη-πολικό.
Χημικές αντιδράσεις
Εφόσον στο CO2 ο C έχει αριθμό οξείδωσης +4, είναι όξινο κανονικό οξείδιο και ανυδρίτης του διπρωτικού ανθρακικού οξέος (H2CO3) το οποίο είναι ασταθές οξύ και υπάρχει μόνο με μορφή αλάτων (π.χ. Na2CO3) ή σε υδατικό διάλυμα στα αεριούχα ποτά όπου αποκαθίσταται η ισορροπία : CO2 + H2Ο ⇄ H2CO3.
Το CO2 είναι γενικά σταθερή ένωση και σε κατάλληλες συνθήκες ανάγεται από διάφορα αναγωγικά προς άνθρακα (C) ή προς μονοξείδιο του άνθρακα (CO), δηλαδή συμπεριφέρεται σαν οξειδωτικό.
Αντιδράσεις οξέος-βάσης
Αντιδρά με βάσεις και ανυδρίτες βάσεων και σχηματίζει ανάλογα με την υπάρχουσα αναλογία mol των αντιδρώντων, δύο σειρές αλάτων, τα όξινα και τα ουδέτερα : Όταν το CO2 διαβιβάζεται σε διάλυμα ή σε αιώρημα ουδέτερου ανθρακικού άλατος, τότε το μετατρέπει σε όξινο :
Αντιδράσεις οξειδοαναγωγής
Σε κατάλληλες συνθήκες ανάγεται από τον C προς CO και από ορισμένα μέταλλα (K, Na, Mg) προς C :
Ανίχνευση - ποσοτικός προσδιορισμός
Το CO2 ανιχνεύεται από την ιδιότητά του να σβήνει τη φλόγα και από το ότι σχηματίζει θόλωμα ή ίζημα δυσδιάλυτου ανθρακικού άλατος, όταν διαβιβάζεται σε ασβεστόνερο : Η αντίδραση με ΚΟΗ (CO2 + 2ΚΟΗ → Κ2CO3 + H2O) χρησιμοποιείται για τον ποσοτικό προσδιορισμό του CO2 σε μίγμα αερίων (δείγμα) : Σε κατάλληλο σκεύος υπάρχει διάλυμα 36 % w/v ΚΟΗ ή 32 % w/v NaOH. Και τα δύο διαλύματα απορροφούν 30/πλάσιο όγκο CO2. Προτιμάται όμως το ΚΟΗ γιατί το σχηματιζόμενο K2CO3 είναι διαλυτό σε διάλυμα ΚΟΗ ενώ το αντίστοιχο Na2CO3 δεν είναι σε διάλυμα NaOH και σχηματίζεται επίπαγος. Στο διάλυμα διοχετεύεται το μίγμα των αερίων που περιέχει το CO2 και από τη μείωση του όγκου προσδιορίζεται τελικά το διοξείδιο του άνθρακα, με την προϋπόθεση βέβαια ότι τα άλλα αέρια του μίγματος δεν αντιδρούν με το ΚΟΗ. Αν οι συγκεντρώσεις του CO2 στο δείγμα είναι μικρές, τότε χρησιμοποιείται διάλυμα Ba(OH)2 και μετά τη διέλευση του δείγματος, ογκομετρείται η περίσσεια του Ba(OH)2.
Διαλυτότητα στο νερό
thumb|450px|right| Η διαλυτότητα του CO2 (g/L) στο νερό σε συνάρτηση με την πίεση (σε bar) σε διάφορες θερμοκρασίες Η διαλυτότητα του CO2 στο νερό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως η πίεση του CO2 σε ισορροπία με το διάλυμα (η διαλυτότητα αυξάνεται με αύξηση της πίεσης), η θερμοκρασία (η διαλυτότητα ελαττώνεται με αύξηση της θερμοκρασίας), το pH (η διαλυτότητα του CO2 αυξάνεται με την αύξηση του pH), η παρουσία άλλων ουσιών (η διαλυτότητα μειώνεται με την παρουσία ενώσεων όπως το χλωριούχο νάτριο, αλλά μπορεί και να αυξηθεί ή να μειωθεί με την αύξηση της συγκέντρωσης των οργανικών ενώσεων).
Σε θερμοκρασία δωματίου (25 °C), η διαλυτότητα του CO2 είναι περίπου 90 mL ανά 100 mL νερού. Σε υδατικό διάλυμα, το διοξείδιο του άνθρακα βρίσκεται με διάφορες μορφές : CO2(aq) + H2Ο ⇄ H2CO3 ⇄ HCO3- + H+ ⇄ CO32- + 2H+ Τα ανιόντα του παραπάνω σχήματος αντιδρούν με κατιόντα που πιθανόν υπάρχουν στο νερό, παράγοντας αδιάλυτα άλατα. Έτσι, αν π.χ. υπάρχουν ιόντα Ca2+ ή/και Mg2+ τότε σχηματίζονται αδιάλυτα CaCO3 και MgCO3 τα οποία, δεσμεύοντας τα CO32-, μετατοπίζουν την ισορροπία προς τα δεξιά αυξάνοντας την οξύτητα του νερού.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ακόμη ότι το καρβονικό οξύ που παράγεται κατά την διάλυση του CO2 στο νερό είναι ακόμη ένας λόγος που η αύξηση του CO2 από ανθρωπογενείς παράγοντες απειλεί την ισορροπία του οικοσυστήματος, αφού η αυξημένη οξύτητα του νερού προκαλεί προβλήματα στους θαλάσσιους οργανισμούς