cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρις Τσέλιος
Παρά το ότι ήταν επαγγελματίας αθλητής, ο Κρις Τσέλιος είχε παράλληλα και επιχειρηματική δραστηριότητα, όντας ιδιοκτήτης επί αρκετά χρόνια εστιατορίων-μπαρ στο Σικάγο και το Ντητρόιτ με τη γενική επωνυμία Cheli's Chili Bar. Μετά το τέλος της αθλητικής σταδιοδρομίας του ασχολήθηκε και με την προπονητική, ως βοηθός προπονητή της Εθνικής ΗΠΑ και των Ντητρόιτ Ρεντ Γουίνγκς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του χόκεϊ επί πάγου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Οίκος των Λουζινιάν
Ο Οίκος των Λουζινιάν είναι Γαλλική οικογένεια ευγενών καταγόμενη από το Λουζινιάν του Λιμουζέν, στην περιοχή του Πουατού στις δυτικές ακτές της Γαλλίας. Η οικογένεια κυβέρνησε πολλά πριγκιπάτα στην Ευρώπη και τη Λεβάντες, ανάμεσα τους το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, το Βασίλειο της Κύπρου και το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας από τον 12ο ως τον 15ο αιώνα, είχε επίσης μεγάλη εξουσία στην Αγγλία και τη Γαλλία. Η οικογένεια εμφανίζεται στην περιοχή του Λουζινιάν τον 10ο αιώνα, στα τέλη του 11ου αιώνα είχε γίνει η κυρίαρχη οικογένεια αρχόντων στην ευρύτερη περιοχή με έδρα το κάστρο των Λουζινιάν. Με πολλούς συμμαχικούς γάμους και κληρονομικά δικαιώματα κατάφεραν να αποκτήσουν στα τέλη του 12ου αιώνα τα βασίλεια της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου, στις αρχές του 13ου αιώνα απέκτησαν τις κομητείες του Μαρς και την Ανγκουμουά. Σαν Σταυροφόροι βασιλείς απέκτησαν στα Σταυροφορικά κράτη πολλούς δεσμούς με τους Χετουμίδες βασιλείς της Κιλικίας, κληρονόμησαν το βασίλειο με γάμο στα μέσα του 14ου αιώνα. Όταν οι Μαμελούκοι της Αιγύπτου κατέκτησαν το βασίλειο τους ο Αρμενικός κλάδος δραπέτευσε στη Γαλλία και κατόπιν στη Ρωσία. Ο Αρμενικός κλάδος ξεκληρίστηκε και τα δικαιώματα του μεταφέρθηκαν στον Κυπριακό κλάδο, το Κυπριακό βασίλειο αποκτήθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα από τη Δημοκρατία της Βενετίας.
Η έδρα της οικογένειας ήταν ο πύργος των Λουζινιάν κοντά στο Πουατού, ο διαφωτισμός στην κομητεία του Μαρς έφτασε στο αποκορύφωμα του με το έργο Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί (1412). Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας ανακαίνισε τον Πύργο και τον αξιοποίησε σαν φυλακή, σχολείο και εργοστάσιο παραγωγής υλικών, ισοπεδώθηκε τον 18ο αιώνα για να γίνει στη θέση του πάρκο για τους κατοίκους, σήμερα υπάρχουν μόνο τα θεμέλια. Ο θρύλος λέει ότι το πρώτο κάστρο οικοδομήθηκε από τους γενάρχες της οικογένειας τη νεράιδα Μελυζίν και τον σύζυγό της Ραϊμοντέν. Τον 12ο αιώνα οι άρχοντες του κάστρου των Λουζινιάν έγιναν κόμητες του Μαρς, όταν ο Ούγος Ι΄ του Λουζινιάν παντρεύτηκε την Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ, κόρη του κόμη Αιμέρ του Ανγκουλέμ και χήρα του Άγγλου βασιλιά Ιωάννη του Ακτήμονα πήραν και την Ανγκουλέμ (1220). Αργότερα πήραν περισσότερους τίτλους ο γιος τους Ούγος ΙΑ΄ του Λουζινιάν έμεινε επίσης γνωστός σαν Ούγος ΣΤ΄ του Λα Μαρς και Ούγος Β΄ του Ανγκουλέμ. Όταν πέθανε ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας Ούγος ΙΓ΄ του Λουζινιάν (1303) οι αδελφές του Ιωάννα του Λουζινιάν και Ισαβέλλα πούλησαν την κομητεία του Ανγκουλέμ στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο. Τον Ούγο ΙΓ΄ διαδέχτηκε ο αδελφός του Γκυ του Λουζινιάν και του Ανγκουλέμ, με τον θάνατο του (1308) τον διαδέχθηκε σαν κόμισσα του Ανγκουλέμ η αδελφή του Γιολάντα του Λουζινιάν, με τον θάνατο της Γιολάντας (1314) ο Φίλιππος ο Ωραίος της Γαλλίας προσάρτησε την κομητεία.
Κλάδοι
Στη διάρκεια του Μεσαίωνα, ο Οίκος των Λουζινιάν έδωσε σειρά βασιλέων στην Κύπρο και την Ιερουσαλήμ, καθώς και τους τελευταίους μονάρχες της Μεσαιωνικής Αρμενίας.
Δεύτερος οίκος των Λουζινιάν
Ο οίκος αυτός, ο οποίος έδωσε σειρά βασιλέων της Κύπρου και της Αρμενίας, κατάγεται από τους Πουατιέ πρίγκιπες της Αντιόχειας, ενώ όσον αφορά την καταγωγή σε επίπεδο γυναικών, αυτή ανάγεται στους Λουζινιάν. Ο ιδρυτής του, Ερρίκος της Αντιόχειας, χρησιμοποίησε την ονομασία Λουζινιάν.
Βοϊμόνδος Δ΄ του Πουατιέ († 1233), πρίγκιπας της Αντιόχειας και κόμης της Τρίπολης ┌──< X   │    Πλαιζάνς ντυ Ζιμπελέ († 1217) │   Ερρίκος του Πουατιέ-Αντιόχειας († 1276) ┌< X │ Ισαβέλλα των Λουζινιάν  († 1264) │ │ │  │    Ούγος Α΄ των Λουζινιάν  († 1218), βασιλιάς της Κύπρου │ └──< X │       Αλίκη της Καμπανίας († 1247) │ ├──> Ούγος Γ΄ των Λουζινιάν († 1284), βασιλιάς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ │   X Ιζαμπέλ ντ'Ιμπελέν │   │ │    ├──> Ιωάννης Α΄ († 1285), βασιλιάς της Κύπρου │   │ │    ├──> Ερρίκος Β΄ († 1324), βασιλιάς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ │   │    X Κωνσταντία της Σικελίας (1303 † 1344) │   │ │    ├──> Αμωρί († 1310), Μέγας Σταβλάρχης της Ιερουσαλήμ, άρχοντας της Τύρου, αντιβασιλέας της Κύπρου │   │    X Ισαβέλλα της Αρμενίας (1275 † 1323) │   │    │ │    │    ├──> Γκι των Λουζινιάν († 1344), βασιλιάς της Αρμενίας │   │    │ │    │    └──> Ιωάννης των Λουζινιάν († 1343), αντιβασιλέας της Αρμενίας │   │         │ │    │         └──> Λέων ΣΤ΄ († 1393), βασιλιάς της Αρμενίας │   │ │    ├──> Μαρία († 1322) │   │    X Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας │   │ │    ├──> Γκι († 1303), Μέγας Σταβλάρχης │   │    X Εσίβ ντ'Ιμπελέν │   │    │ │    │    └──> Ούγος Δ΄ († 1359), βασιλιάς της Κύπρου │   │         X 1) Μαρί ντ'Ιμπελέν │    │         X 2) Αλίς ντ'Ιμπελέν │   │         │ │    │         ├─2> Πέτρος Α΄ († 1369), βασιλιάς της Κύπρου │   │         │    X 1) Εσίβ ντε Μονφόρ │    │         │    X 2) Ελεονώρα της Αραγωνίας │   │         │    │ │    │         │    └─2> Πέτρος Β΄ († 1382), βασιλιάς της Κύπρου │   │         │ │    │         ├─2> Ιωάννης των Λουζινιάν († 1375) │   │         │ │    │         └─2> Ιάκωβος Α΄ († 1398), βασιλιάς της Κύπρου │   │              X Χέλβις φον Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν │   │              │ │    │              ├──> Ιανός († 1439), βασιλιάς της Κύπρου │   │              │    X 1) Ανγκλεζία Βισκόντι │    │              │    X 2) Καρλόττα των Βουρβόνων │   │              │    │ │    │              │    ├─2> Ιωάννης Β΄ της Κύπρου († 1458), βασιλιάς της Κύπρου │   │              │    │    X 1) Αμαδέα του Μονφερά │    │              │    │    X 2) Ελένη Παλαιολογίνα │   │              │    │    │ │    │              │    │    ├─2> Καρλόττα († 1487), βασίλισσα της Κύπρου │   │              │    │    │    X1) Ιωάννης της Πορτογαλίας, δούκας της Κοΐμπρα │    │              │    │    │    X2) Λουδοβίκος της Σαβοΐας, κόμης της Γενεύης │   │              │    │    │ │    │              │    │    └─i> Ιάκωβος Β΄ ο Νόθος († 1473), βασιλιάς της Κύπρου │   │              │    │         X Αικατερίνη Κορνάρο († 1510), βασίλισσα της Κύπρου │   │              │    │         │ │    │              │    │         └──> Ιάκωβος Γ΄ († 1474), βασιλιάς της Κύπρου │   │              │    │ │    │              │    └─2> Άννα των Λουζινιάν († 1462) │   │              │         X Λουδοβίκος Α΄ της Σαβοΐας
│   │              │ │    │              └──> Ερρίκος των Λουζινιάν († 1427) │   │                   │ │    │                   └─i> Φίλιππος των Λουζινιάν († 1466) │   │                        │ │    │                        └──> Ερρίκος των Λουζινιάν │   │                             │ │    │                             └──> Φίλιππος των Λουζινιάν († 1546) │   │                                  │ │    │                                  ├──> Φοίβος των Λουζινιάν │   │                                  │ │    │                                  ├──> Ιάσων των Λουζινιάν († 1570) │   │                                  │    │ │    │                                  │    ├──> Πιέρ-Αντουάν ντε Λουζινιάν │   │                                  │    │ │    │                                  │    ├──> Ιωάννης των Λουζινιάν │   │                                  │    │ │    │                                  │    ├──> Ιάκωβος των Λουζινιάν († 1590), επίσκοπος Λεμεσού │   │                                  │    │ │    │                                  │    ├──> Ζαν-Φιλίπ ντε Λουζινιάν († 1571) │   │                                  │    │ │    │                                  │    └──> Ηρακλής των Λουζινιάν │   │                                  │ │    │                                  ├──> Έκτωρ των Λουζινιάν │   │                                  │    │ │    │                                  │    ├──> Γκασπάρ ντε Λουζινιάν († 1571) │   │                                  │    │    │ │    │                                  │    │    └──> Πιέτρο ντε Λουζινιάν († 1611) │   │                                  │    │         │ │    │                                  │    │         └──> Γκασπάρ ντε Λουζινιάν († 1660) │   │                                  │    │ │    │                                  │    ├──> Ζαν-Περέζ ντε Λουζινιάν († 1570) │   │                                  │    │ │    │                                  │    └──> Πέτρος των Λουζινιάν │   │                                  │ │    │                                  ├──> Πέτρος των Λουζινιάν │   │                                  │ │    │                                  ├──> Ιωάννης των Λουζινιάν │   │                                  │ │    │                                  └──> Πονς ντε Λουζινιάν │   │ │    ├──> Μαργαρίτα († 1296) │   │    X Τορός Γ΄, βασιλιάς της Αρμενίας │   │ │    └──> Ισαβέλλα († 1319) │        X Οσίν Α΄, βασιλιάς της Αρμενίας │ └──> Μαργαρίτα των Λουζινιάν († 1308) X Ζαν ντε Μονφόρ, Άρχοντας του Τορόν και της της Τύρου
Δείτε επίσης
Λουζινιαν * * Λουζινιαν Λουζινιαν
Τζέρεμι Χαντ (αποσαφήνιση)
__DISAMBIG__
Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ
Ο Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ (Jean-François Pilâtre de Rozier, 30 Μαρτίου 1754 – 15 Ιουνίου 1785) ήταν Γάλλος καθηγητής χημείας και φυσικής, και ένας εκ των πρωτοπόρων της αεροπορίας. Ο ίδιος και ο Φρανσουά Λωράν ντ'Αρλάντ πραγματοποίησαν την πρώτη επανδρωμένη ελεύθερη πτήση αεροστάτου στις 21 Νοεμβρίου 1783, χρησιμοποιώντας αερόστατο θερμού αέρα των αδελφών Μονγκολφιέ. Αργότερα, απεβίωσε, όταν το αερόστατο του συνετρίβη κοντά στο Βιμερέ στο Πας-ντε-Καλαί, ενώ προσπαθούσε να διασχίσει τη Μάγχη. Ο ίδιος και ο συγκυβερνήτης του, Πιερ Ρομαίν, έγιναν τα πρώτα γνωστά θύματα αεροπορικού ατυχήματος. Επίσης, διακινδύνευσε ενώ ερευνούσε την ευφλεκτότητα του υδρογόνου: στο "A Short History of Nearly Everything", ο Μπιλ Μπράισον γράφει: «Στη Γαλλία, ένας χημικός με το όνομα Πιλάτρ ντε Ροζιέ δοκίμασε την ευφλεκτότητα του υδρογόνου γεμίζοντας το στόμα του με αυτό και φυσώντας το σε ελεύθερη φλόγα, αποδεικνύοντας με ένα χτύπημα πως το υδρογόνο είναι όντως εκρηκτικά εύφλεκτο και πως τα φρύδια δεν είναι απαραίτητα μόνιμο χαρακτηριστικό του προσώπου κάποιου».
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Μετς, και ήταν ο τρίτος γιός της Μαγκντελέν Βιλμάν και του Ματουρίν Πιλάστρ, γνωστού και ως «ντε Ροζιέ», πρώην στρατιωτικού ο οποίος έγινε ξενοδόχος. Το ενδιαφέρον του για τη χημεία των φαρμάκων ξεκίνησε από το στρατιωτικό νοσοκομείο της Μετς, σημαντική πόλη φρούριο στα σύνορα της Γαλλίας. Μετακόμισε στο Παρίσι σε ηλικία 18 ετών, και έπειτα διδάχθηκε φυσική και χημεία στην Ακαδημία της Ρενς, όπου τράβηξε την προσοχή του κόμη της Προβηγκίας, αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Επέστρεψε στο Παρίσι, όπου διορίστηκε στον τομέα φυσικής ιστορίας στο Συμβούλιο των Επιστημών του Κυρίου του, κόμη της Προβηγκίας και έγινε υπηρέτης στη σύζυγο του, η οποία του έδωσε το ευγενές όνομα Πιλάτρ ντε Ροζιέ. Άνοιξε το μουσείο του στη συνοικία Μαραί του Παρισιού στις 11 Δεκεμβρίου 1781, όπου διεξήγαγε πειράματα φυσικής, και πραγματοποίησε επιδείξεις σε ευγενείς. Ερεύνησε το νέο τομέα των αερίων, και εφηύρε τον αναπνευστήρα.
Πρωτοπόρος της αεροπορίας
thumb|left|Η πρώτη προσδεμένη πτήση αεροστάτου από τον Ροζιέ στις 15 Οκτωβρίου 1783. Τον Ιούνιο του 1783, παρακολούθησε την πρώτη δημόσια επίδειξη με αερόστατο των αδελφών Μονγκολφιέ. Στις 19 Σεπτεμβρίου, βοήθησε στην προσδεμένη πτήση ενός αρνιού, ενός κόκορα και μιας πάπιας από την αυλή του Ανακτόρου των Βερσαλλιών. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ αποφάσισε πως το πλήρωμα της πρώτης επανδρωμένης πτήσης με αερόστατο θα ήταν δύο καταδικασμένοι εγκληματίες, αλλά ο ντε Ροζιέ εγγράφηκε στον κατάλογο βοήθειας της Δούκισσας του Πολινιάκ για την υποστήριξη της άποψης πως η τιμή για τους πρώτους αεροστατιστές θα έπρεπε να δωθεί σε κάποιον από υψηλότερη τάξη, και ο Φρανσουά Λωράν ντ'Αρλάντ συμφώνησε να τον συνοδεύσει. Ο βασιλιάς πείστηκε να επιτρέψει στον ντ'Αρλάντ και τον ντε Ροζιέ να γίνουν οι πρώτοι κυβερνήτες.
Μετά από πολλές προσδεμένες πτήσεις για την απόκτηση εμπειρίας ελέγχου του αεροστάτου, οι ντε Ροζιέ και ντ'Αρλάντ πραγματοποίησαν την πρώτη ελεύθερη πτήση τους με αερόστατο θερμού αέρα των Μονγκολφιέ στις 21 Νοεμβρίου 1783, ξεκινώντας περίπου στις 2 μ.μ. από τους κήπους του Κάστρου ντε λα Μουέτ στο Μπουά ντε Μπουλόν, παρουσία του βασιλιά. Στην 25λεπτη πτήση τους ταξίδεψαν αργά για περίπου 9 χιλιόμετρα προς το νότο φτάνοντας σε ύψος 914 μέτρων, προτού επιστρέψουν στο έδαφος στο Μπυτ-ω-Κάιγ, προάστιο του Παρισιού.
thumb|Η πρώτη ελεύθερη πτήση με αερόστατο, από τον Ροζιέ και τον [[Μαρκήσιος ντ'Αρλάντ|Μαρκήσιο ντ'Αρλάντ στις 21 Νοεμβρίου 1783.]] Μαζί με τον Ζοζέφ Μονγκολφιέ, ήταν ένας από τους έξι επιβάτες της δεύτερης πτήσης που έγινε στις 19 Ιανουαρίου 1784, με ένα μεγάλο αερόστατο θερμού αέρα με το όνομα Le Flesselles που απογειώθηκε από τη Λυών. Τέσσερις Γάλλοι ευγενείς πλήρωσαν για το ταξίδι, περιλαμβανομένου και ενός πρίγκιπα. Έπρεπε να ξεπεραστούν διάφορες δυσκολίες. Η ταπετσαρία που χρησιμοποιούνταν για να καλύψει το σάκο του αεροστάτου βράχηκε εξαιτίας των ακραίων καιρικών συνθηκών. Το πάνω μέρος του αεροστάτου ήταν κατασκευασμένο από δέρμα αρνιού ή δέρμα καστόρι. Ο αέρας θερμαινόταν από ξύλα σε μεταλλική σόμπα: στην εκκίνηση, τα άχυρα έπαιρναν φωτιά με μπράντυ. (Σε άλλες δοκιμές χρησιμοποιήθηκαν ξυλάνθρακας ή πατάτες). Το αερόστατο είχε όγκο περίπου 23.000 m³, 10 φορές μεγαλύτερο από την πρώτη πτήση, αλλά διάνυσε μικρή απόσταση. Οι θεατές γονάτισαν όταν το αερόστατο προσγειώθηκε τόσο σύντομα. Το ίδιο απόγευμα οι αεροναύτες γιόρτασαν παρακολουθώντας την όπερα του Γκλουκ, Ιφιγένεια εν Ταυρίδι.
Τελευταία πτήση
Το επόμενο σχέδιο του ντε Ροζιέ ήταν η προσπάθεια του να διασχίσει τη Μάγχη από τη Γαλλία στην Αγγλία. Ένα αερόστατο τύπου Μονγκολφιέ δεν θα ήταν αρκετό για τον σκοπό αυτό, μιας και απαιτούνταν μεγάλες αποθήκες καυσίμων για τον θερμό αέρα, έτσι το αερόστατο Ροζιέ ήταν συνδυασμός αεροστάτου υδρογόνου και θερμού αέρα. Προετοιμάστηκε το φθινόπωρο του 1784, αλλά η προσπάθεια του δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι που ένας άλλος Γάλλος, ο Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ, και ο Αμερικανός συνοδός του, ο Δρ. Τζον Τζέφρις, πέταξαν πάνω από τη Μάγχη με αερόστατο αερίου υδρογόνου στις 7 Ιανουαρίου 1785, από την Αγγλία προς τη Γαλλία.
thumb|Οι θάνατοι του Ροζιέ και του Ρομαίν.
Παρά τις πολλαπλές προσπάθειες, ο ντε Ροζιέ και ο συνοδός του, Πιερ Ρομαίν, δεν κατάφεραν να απογειωθούν από τη Βουλώνη μέχρι τις 15 Ιουνίου 1785. Όταν είχαν πραγματοποιήσει πρόοδο στην πτήση τους, η αλλαγή της διεύθυνσης του ανέμου τους έσπρωξε προς τα πίσω για να προσγειωθούν περίπου 5 χιλιόμετρα από το σημείο εκκίνησης τους. Το αερόστατο ξαφνικά ξεφούσκωσε (χωρίς το κάλυμμα να πιάσει φωτιά) και συνετρίβη κοντά στο Βιμερέ του Πας-ντε-Καλαί, από υπολογισμένο ύψος περίπου 450 μέτρων (1.500 πόδια). Και οι δύο επιβαίνοντες σκοτώθηκαν. Οκτώ μέρες αργότερα η πρώην μνηστή του απεβίωσε, πιθανώς λόγω αυτοκτονίας. Ένας οβελίσκος χτίστηκε αργότερα στο σημείο της συντριβής ως προς ανάμνηση του γεγονότος. Ο βασιλιάς είχε ετοιμάσει ένα μετάλλιο, και έδωσε σύνταξη στην οικογένεια του ντε Ροζιέ.
Το σύγχρονο υβριδικό αερόστατο θερμού αέρα και αερίου έχει την ονομασία Ροζιέ λόγω του πρωτοποριακού σχεδιασμού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αεροπόροι Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Οδιέλ
Ο Οδιέλ (στα ισπανικά: Odiel) είναι ποταμός της επαρχίας της Ουέλβα. Μαζί με τον ποταμό Τίντο, τον οποίο συναντά λίγο πριν τις εκβολές του στον Ατλαντικό, ανήκει στις ατλαντικές υδρογραφικές λεκάνες της Ανδαλουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ανδαλουσίας
Βάτσλαβ Σμιλ
Ο Βάτσλαβ Σμιλ (αγγλ. Vaclav Smil, τσεχ. Václav Smil, τσεχ. προφορά «Βάτσλαφ Σμιλ», γενν. 9 Δεκεμβρίου 1943) είναι Τσεχο-Καναδός επιστήμονας, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής. Είναι «Διακεκριμένος ομότιμος Καθηγητής της Σχολής Περιβαλλοντικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα στο Γουίνιπεγκ του Καναδά. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα είναι διεπιστημονικά και περιλαμβάνουν την ενέργεια και τη χρήση της από τον άνθρωπο, το περιβάλλον, τη διατροφή, τη δημογραφία, καθώς και οικονομικές και ιστορικές μελέτες.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Σμιλ γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στο Πίλζεν, υπαγόμενο εκείνη την εποχή στο Γερμανικό Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας (σημερινή Τσεχία). Ο πατέρας του ήταν αστυνομικός και η μητέρα του λογίστρια. Μεγαλώνοντας σε μια απομακρυσμένη ορεινή μικρή πόλη στην περιοχή του Πίλζεν, ο Σμιλ έκοβε ξύλα καθημερινά για να κρατήσει το σπίτι ζεστό. Αυτό τού έδωσε ένα πρώιμο μάθημα για την ενεργειακή απόδοση και την ενεργειακή πυκνότητα.
Ο Σμιλ ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές και ξεκίνησε τις μεταπτυχιακές στην πατρίδα του, συγκεκριμένα τη Σχολή Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Καρόλου στην Πράγα, όπου παρακολουθούσε 35 μαθήματα την εβδομάδα, επί 10 μήνες το έτος, για πέντε χρόνια. «Μου δίδαξαν τη φύση, από τη γεωλογία μέχρι τα σύννεφα», είπε ο Σμιλ. Μετά την αποφοίτησή του αρνήθηκε να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα, υπονομεύοντας έτσι τις εργασιακές προοπτικές του, αν και βρήκε δουλειά σε ένα περιφερειακό γραφείο σχεδιασμού. Νυμφεύθηκε την Εύα, η οποία σπούδαζε ιατρική. Το 1969, μετά τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και την αποφοίτηση της Εύας, το ζευγάρι μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφήνοντας τη χώρα μήνες πριν μια σοβιετική ταξιδιωτική απαγόρευση κλείσει τα σύνορα. «Δεν ήταν μικρή θυσία, ξέρεις;» είχε αναφέρει σχετικώς ο Σμιλ. Στη συνέχεια, ο Σμιλ έλαβε το διδακτορικό του στη γεωγραφία από το Κολέγιο Γεωεπιστημών και Ορυκτολογίας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια το 1971.
Σταδιοδρομία
Το 1972 ο Σμιλ δέχθηκε την πρώτη κιόλας θέση που του προσφέρθηκε, στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα, όπου παρέμεινε επί δεκαετίες, μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Εκεί δίδαξε εισαγωγικά μαθήματα περιβαλλοντικής επιστήμης και αργότερα, μεταξύ άλλων, θέματα που αφορούν την ενέργεια, την ατμοσφαιρική αλλαγή, την Κίνα, τον πληθυσμό και την οικονομική ανάπτυξη.
Ο Σμιλ έχει αναδειχθεί ως συγγραφέας εκλαϊκευτικών και μέσου επιπέδου βιβλίων, συνολικά περισσότερων από 40 μέχρι σήμερα. Επίσης έχει διατελέσει σύμβουλος πολλών αμερικανικών, ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών και ιδρυμάτων.
Απόψεις για την ενέργεια
Ο Σμιλ αμφιβάλλει ιδιαιτέρως ότι θα υπάρξει μια ταχεία μετάβαση στην καθαρή ενέργεια παγκοσμίως. Πιστεύει ότι αυτό θα χρειασθεί πολύ περισσότερα χρόνια από όσα προβλέπουν πολλοί. Ο επιστήμονας έχει δηλώσει ότι «δεν έχω ποτέ λαθέψει σε αυτά τα μείζονα ενεργειακά και περιβαλλοντικά θέματα, επειδή δεν έχω τίποτα να πουλήσω», αντίθετα με πολλές εταιρείες ενέργειας και πολιτικούς.
Ο Σμιλ σημείωσε το 2018 ότι οι γαιάνθρακες, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξακολουθούν να δίνουν το 90% της παγκόσμιας πρωτογενούς ενέργειας που χρησιμοποιεί η ανθρωπότητα. Παρά τις δεκαετίες αναπτύξεως στις νεότερες τεχνολογίες ανανεώσιμης ενέργειας, η παγκόσμια αναλογία της ενέργειας που προμηθεύουν τα ορυκτά καύσιμα έχει αυξηθεί (αντί να μειωθεί) σε σχέση με το έτος 2000. Ο Σμιλ τονίζει ότι «η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη πρόκληση στον βιομηχανικό τομέα θα είναι η εκτόπιση του γαιάνθρακα που χρησιμοποιείται για την παραγωγή σιδήρου, τσιμέντου, αμμωνίας και πλαστικών», που καταναλώνουν το 15% των ορυκτών καυσίμων που χρησιμοποιούνται παγκοσμίως. Ο Σμιλ προκρίνει τη μείωση της ζητήσεως για ορυκτά καύσιμα δια της εξοικονομήσεως ενέργειας και προτρέπει να αντανακλά η τιμή της ενέργειας το αληθινό κόστος της, που περιλαμβάνει και αυτό της εκλύσεως αερίων του θερμοκηπίου.
Αποδοχή
Ανάμεσα στους θαυμαστές του Σμιλ συγκαταλέγεται και ο συνιδρυτής της «Microsoft» Μπιλ Γκέιτς, ο οποίοε έχει διαβάσει όλα τα βιβλία του Σμιλ. «Περιμένω νέα βιβλία του Σμιλ όπως κάποιοι άνθρωποι περιμένουν την επόμενη ταινία του Πολέμου των άστρων» είχε γράψει ο Γκέιτς το 2017. «Είναι ένας σφαγέας της μπούρδας» είχε σχολιάσει εξάλλου ο Ντέιβιντ Κηθ, ειδικός στα ενεργειακά και κλιματικά θέματα φυσικός του Χάρβαρντ.
Προσωπική ζωή
Η σύζυγος του Σμιλ, η Εύα, είναι ιατρός, ενώ ο γιος τους Ντέιβιντ είναι χημικός με ειδίκευση στη συνθετική οργανική χημεία.
Ο Σμιλ αποφεύγει την έκθεση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αφήνοντας τα βιβλία του να μιλήσουν για τις γνώμες του. Στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα συμμετέσχε μόνο σε μια συνάντηση καθηγητών από τη δεκαετία του 1980. Η Σχολή αποδέχεται την τάση του για απομόνωση, όσο συνεχίζει να διδάσκει και να παράγει καλά συγγράμματα.
Τιμητικές διακρίσεις
Πέραν αυτών, ο Σμιλ προσκλήθηκε ως ομιλητής σε περισσότερα από 300 συνέδρια στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αφρική, ενώ έχει δώσει διαλέξεις σε πολλά πανεπιστήμια στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία.
Το βιβλίο του Πώς λειτουργεί πραγματικά ο Κόσμος ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Δημόσιας Πολιτικής Balsillie του 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγράφοι Κατηγορία:Καναδοί συγγραφείς Κατηγορία:Τσέχοι συγγραφείς Κατηγορία:Πρόσωπα σχετιζόμενα με την ενέργεια Κατηγορία:Ενεργειακή οικονομία
Λακμέ
Η Λακμέ (Lakmé) είναι όπερα τριών πράξεων του Λεό Ντελίμπ (Léo Delibes) σε γαλλικό λιμπρέτο των Εντμόντ Γκοντινέ και Φιλίπ Ζιλ. Ο Ντελίμπ συνέθεσε την όπερα την περίοδο 1881-1882 και έκανε πρεμιέρα στις 14 Απριλίου του 1883 στην Οπερά Κομίκ στο Παρίσι. Το έργο βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Πιέρ Λοτί "Ραραχού", γνωστό και ως "Ο γάμος του Λοτί" (1880), και η δράση τοποθετείται στη Βρετανική Ινδία στα μέσα του 19ου αιώνα. Η όπερα περιλαμβάνει το διάσημο "Ντουέτο των Λουλουδιών" (Sous le dôme épais), το οποίο ερμηνεύει στην Πρώτη Πράξη η Λακμέ, κόρη του ιερέα Νιλακάνθα, και η υπηρέτριά της Μάλικα, καθώς ετοιμάζονται να πάρουν το μπάνιο τους στον ιερό ποταμό. Μία άλλη γνωστή άρια της όπερας είναι το "Τραγούδι της Καμπάνας" (L'Air des clochettes) που ακούγεται στη Δεύτερη Πράξη.
Όπως και άλλες γαλλικές όπερες εκείνης της εποχής, η "Λακμέ" αποτυπώνει την ατμόσφαιρα της Ανατολής, που ήταν στη μόδα κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, και συμπλέει με άλλα οπερατικά έργα όπως τους "Αλιείς μαργαριταριών" του Ζωρζ Μπιζέ και τον "Βασιλιά της Λαχόρης" του Ζυλ Μασνέ.
Πρώτη Πράξη
Οι Ινδουιστές πηγαίνουν να εκτελέσουν το θρησκευτικό τους καθήκον σε έναν ιερό βραχμανικό ναό υπό τον αρχιερέα Νιλακάνθα. Η κόρη του Νιλακάνθα, Λακμέ, και η υπηρέτριά της Μάλικα μένουν στον κήπο και πηγαίνουν προς το ποτάμι για να μαζέψουν λουλούδια, οπότε και τραγουδούν το περίφημο "Ντουέτο των Λουλουδιών". Καθώς πλησιάζουν την όχθη του ποταμού, η Λακμέ αφαιρεί το ανατολίτικο κόσμημα που φορούσε και το τοποθετεί πάνω σ' ένα παγκάκι. Την ίδια στιγμή, δύο αξιωματικοί του βρετανικού στρατού, ο Τζέραλντ και ο Φρέντερικ, διασκεδάζουν εκεί κοντά κάνοντας περίπατο και πικνίκ μαζί με δύο νεαρές Βρετανίδες και την γκουβερνάντα τους, παραβιάζοντας τον ιερό χώρο. Τα κορίτσια βλέπουν το κόσμημα αλλά γρήγορα αποχωρούν από τον ιερό χώρο μαζί με τον Φρέντερικ αφήνοντας μόνο του τον Τζέραλντ, ο οποίος είχε προσφερθεί εθελοντικά να σκιτσάρει το κόσμημα. Ακούγοντας βήματα, ο Τζέραλντ κρύφτηκε σε κάτι χαμόκλαδα του κήπου και είδε να έρχονται η Λακμέ και η Μάλικα. Η Μάλικα αφήνει για λίγο την Λακμέ και η Λακμέ βλέποντας ξαφνικά τον Τζέραλντ έβαλε τις φωνές από το φόβο της. Οι υπηρέτριες την άκουσαν και έτρεξαν να τη βοηθήσουν. Ωστόσο η Λακμέ, γοητευμένη και γεμάτη περιέργεια για τον ξένο, δε θέλησε να μαρτυρήσει τον Τζέραλντ κι έτσι έδιωξε τις υπηρέτριές της.
Έπειτα η Λακμέ επιπλήττει τον Τζέραλντ που έκανε ιεροσυλία και τον προστάζει να φύγει. Αυτός δεν έχει διάθεση να φύγει και την παρακαλεί να μείνει και να κουβεντιάσει μαζί του επειδή μαγεύτηκε από την ομορφιά της. Η Λακμέ νιώθει μεγάλη συμπάθεια για το νεαρό αξιωματικό και παρά λίγο να πειστεί. Γνωρίζει ωστόσο πως ο Νιλακάνθα θα εκδικηθεί τον Τζέραλντ επειδή πάτησε πάνω σε ιερό έδαφος κι έτσι τον διώχνει. Μόλις έφυγε ο Τζέραλντ, έρχονται οι υπηρέτριες της Λακμέ φέρνοντας το Νιλακάνθα, που είναι πολύ θυμωμένος. Ο Νιλακάνθα ορμά έξω μαζί με τους υπηρέτες για να ψάξει να βρει το Βρετανό αξιωματικό. Μια καταιγίδα που ξεσπάει εμποδίζει τον Νικαλάνθα να ακολουθήσει τον Τζέραλντ, αλλά αναγγέλλει πως ο εισβολέας πρέπει να πεθάνει.
Δεύτερη Πράξη
Ο Νιλακάνθα μεταμορφώνεται σε ζητιάνο και πηγαίνει σ' ένα παζάρι παίρνοντας μαζί του τη Λακμέ ντυμένη σαν χορεύτρια. Ανακατεύονται με τον κόσμο και ο Νιλακάνθα διατάζει τη Λακμέ να τραγουδήσει, με την ελπίδα πως ο Τζέραλντ θα γνωρίσει τη φωνή της Λακμέ και θα προδοθεί. Η Λακμέ τραγουδάει τότε το περίφημο "Τραγούδι της Καμπάνας". Όταν ο Τζέραλντ βγαίνει μπροστά στο πλήθος, η Λάκμε λιποθυμάει, επιβεβαιώνοντας έτσι άθελά της την ταυτότητά του. Μόλις καταλαβαίνει ο Νιλακάνθα ποιος είναι ο ιερόσυλος, πάει να προστάξει τους Ινδούς υπηρέτες του να τον βοηθήσουν στο καταχθόνιο σχέδιό του. Η Λακμέ πείθει τον Τζέραλντ να φύγει από την πλατεία μαζί της, αλλά εκείνη τη στιγμή ο Νιλακάνθα επιστρέφει και τον μαχαιρώνει. Για να ξεφύγει από την τιμωρία των Βρετανών αξιωματικών, ο Νιλακάνθα φεύγει.
Ωστόσο, η πληγή του Τζέραλντ δεν είναι θανάσιμη. Η Λακμέ, με τη βοήθεια του υπηρέτη Χατζή, κατορθώνει να τον πάει σ' ένα κρυφό καταφύγιο μέσα στο δάσος κι εκεί τον βοηθάει να αναρρώσει.
Τρίτη Πράξη
Οι μέρες περνούνε. Με την άγρυπνη περιποίηση της Λακμέ, ο Τζέραλντ ξαναβρίσκει σιγά-σιγά τη δύναμή του. Ευτυχισμένος με την αγάπη της Λακμέ, δεν έχει καμία διάθεση να ξαναγυρίσει στη στρατιωτική ζωή. Η Λακμέ, φοβούμενη ότι η αγάπη του Τζέραλντ δεν θα κρατήσει πολύ, πάει να φέρει το μαγικό νερό που, σύμφωνα με μια ινδουιστική πρόληψη, δένει αιώνια στην αγάπη αυτόν που θα το πιει. Κατά την απουσία της, ο Φρέντερικ βρίσκει μονάχο μέσα στο δάσον τον Τζέραλντ και τον παρακαλεί να επιστρέψει στο καθήκον του, λέγοντας πως η βοήθειά του είναι απαραίτητη για να κατασταλεί η εξέγερση των Ινδών. Ο Τζέραλντ υπόσχεται να γυρίσει στη θέση του, αρνείται όμως να φύγει αν δεν αποχαιρετήσει τη Λακμέ.
Όταν η Λακμέ γυρίζει, αισθάνεται την αλλαγή του Τζέραλντ και συνειδητοποιεί ότι τον έχει χάσει. Από την ατίμωση προτιμά τον ένδοξο θάνατο και συντριμμένη από τη λύπη και τη ντροπή, η Λακμέ τρώει φαρμακερά λουλούδια από το φυτό στραμώνιο και, την ώρα που φτάνει ο πατέρας της και οι φίλες της, πεθαίνει στην αγκαλιά του Τζέραλντ. Ο Νιλακάνθα ηρεμεί, αφού η κόρη του με το θάνατό της εξιλεώθηκε για τη ντροπή της.
Μουσική
Η συμβατική μορφή και το ευχάριστο ύφος της "Λακμέ", που ακολούθησε τη μόδα εκείνης της εποχής για κάθετι εξωτικό, σε συνδυασμό με την ευαίσθητη ενορχήστρωση και το μελωδικό της πλούτο, βρήκε ανταπόκριση στο κοινό και χάρισε την επιτυχία στο Ντελίμπ. Τα παθιασμένα στοιχεία της όπερας δόθηκαν με ζεστή και εκφραστική μουσική, ενώ σε γενικές γραμμές το αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται από λεπτά αρμονικά χρώματα και επιτήδεια ενορχήστρωση. Η ανατολίτικη ατμόσφαιρα φαίνεται στις προσευχές, στα ξόρκια, στους χορούς και στη σκηνή στην αγορά.
Το "Τραγούδι της Καμπάνας", που ακούγεται στη Δεύτερη Πράξη, αποτελεί αγαπημένο τραγούδι στα ρεσιτάλ για τις σοπράνο κολορατούρες. Τα τελευταία χρόνια, το "Ντουέτο των Λουλουδιών" από την Πρώτη Πράξη έχει γίνει ευρύτερα γνωστό λόγω της χρήσης του σε διαφημίσεις, και ιδιαίτερα σε διαφήμιση της British Airways, καθώς και σε ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Λεό Ντελίμπ Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Η Μέθοδος των Γουίλιαμς
Η Μέθοδος των Γουίλιαμς (αγγλικά: King Richard) είναι αμερικανική κινηματογραφική, βιογραφική ταινία παραγωγής 2021, σε σκηνοθεσία του Ρεϊνάλντο Μάρκους Γκριν.
Η ταινία διηγείται την ιστορία της οικογένειας των Βένους και Σερένα Γουίλιαμς, εστιάζοντας στις σχέσεις των δυο κοριτσιών με τον πατέρα και προπονητή τους, Ρίτσαρντ Γουίλιαμς.
Πρωταγωνιστεί ο Γουίλ Σμιθ ο οποίος για την ερμηνεία του έρλαβε κυρίως θετικές κριτικές και απέσπασε διάφορα βραβεία, ανάμεσα στα οποία ήταν και Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου στην 94η Απονομή Βραβείων Όσκαρ και Βραβείο BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού Α' Ανδρικού Ρόλου στην 75η Απονομή των BAFTA.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 2 Σεπτεμβρίου του 2021 στο Φεστιβαλ Κινηματογράφου του Τελουρίντ, ενώ στις κινηματογραφικές αίθουσες προβλήθηκε από τις 19 Νοεμβρίου του 2021. Έγινε διαθέσιμη ταυτόγχρονα και στο HBO Max.
Περίληψη
Αποφασισμένος να κάνει τις δυο μικρές του κόρες τις κορυφαίες τενίστριες του κόσμου, ο Ρίτσαρντ Γουίλιαμς ακολουθεί πεισματικά έναν τρόπο προπόνησης δικής του έμπνευσης, κόντρα στις συμβουλές όλων των ειδικών του αθλήματος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Streaming ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την οικογένεια
Γιώργος Καμπερίδης (καλαθοσφαιριστής)
Ο Γιώργος Καμπερίδης (γενν. 1 Οκτωβρίου 1999) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως φόργουορντ για τον Α.Σ. Καρδίτσας.
Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Απρίλιος 1945
Η Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Απριλίου 1945 (Απρίλιος - Αύγουστος 1945) διαδέχτηκε την κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα, ύστερα από την απόφαση αλλαγής Πρωθυπουργού. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η νέα κυβέρνηση θα ήταν αυστηρά υπηρεσιακή, με σκοπό τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το Πολιτειακό.
Γιώργος Καμπερίδης (καλαθοσφαιριστής)
Αδελφός του είναι ο επίσης καλαθοσφαιριστής Μιχάλης Καμπερίδης.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Μανδραϊκού και τη σεζόν 2016-17 αγωνίστηκε με την μορφή δανεισμού στον Δούκα, με τον οποίο κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων. Τον Οκτώβριο του 2017 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Πανιώνιο, όπου παρέμεινε για τρεις σεζόν. Τον Αύγουστο του 2020, πήρε μεταγραφή στον Π.Α.Ο.Κ. Τον Ιούλιο του 2023, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Α.Σ. Καρδίτσας.
Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Απρίλιος 1945
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
- παραιτήθηκε στις 25 Μαΐου 1945
Παραπομπές
1945 04 1945 04 Κ Κατηγορία:1945
Υδροξείδιο του ασβεστίου
Το υδροξείδιο του ασβεστίου (Calcium hydroxide), που συνήθως ονομάζεται σβησμένη άσβεστος, είναι ανόργανη ένωση με τον χημικό τύπο Ca(OH)2. Είναι άχρωμη κρυσταλλική ή λευκή σκόνη και λαμβάνεται όταν αναμειγνύεται το οξείδιο του ασβεστίου με νερό. Έχει αρκετά ονόματα μεταξύ των οποίων σβησμένη άσβεστος, γάλα ασβέστου, καυστική άσβεστος, ένυδρη άσβεστος. Το υδροξείδιο του ασβεστίου χρησιμοποιείται σε πολλές εφαρμογές που περιλαμβάνουν και την προετοιμασία του φαγητού.
Ιδιότητες
Το υδροξείδιο του ασβεστίου είναι σχετικά διαλυτό στο νερό, με γινόμενο διαλυτότητας Ksp 5,5 × 10−6. Το γινόμενο διαλυτότητας είναι αρκετά μεγάλο ώστε να διαλύσει μερικώς το υδροξείδιο του ασβεστίου και να ελευθερώσει ανιόντα υδροξειδίου (OH-) σε διάλυμα σύμφωνα με την παρακάτω αντίδραση:
Σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, το υδροξείδιο του ασβεστίου (πορτλαντίτης) μπορεί να διαλυθεί σε καθαρό νερό για να παραγάγει ένα αλκαλικό διάλυμα με pH περίπου 12,4. Τα διαλύματα του υδροξειδίου του ασβεστίου μπορούν συνεπώς να προκαλέσουν σοβαρά χημικά εγκαύματα. Η διαλυτότητα του υδροξειδίου του ασβεστίου εξαρτάται πολύ από την τιμή του pH. Σε υψηλές τιμές pH, παρουσία αλκαλικών υδροξειδίων (NaOH, KOH), όπως στο πρόσφατο μείγμα τσιμέντου-νερού, η διαλυτότητα του υδροξειδίου του ασβεστίου πέφτει δραστικά.
Το αιώρημα λεπτά διαμερισμένου υδροξειδίου του ασβεστίου σε νερό ονομάζεται γάλα ασβέστου. Το διάλυμα λέγεται ασβεστόνερο και είναι μέτριας ισχύος βάση που αντιδρά με οξέα και μπορεί να προσβάλει μερικά μέταλλα όπως το αργίλιο (αμφοτερικό υδροξείδιο που διαλύει σε υψηλά pH), ενώ προστατεύει άλλα μέταλλα από τη διάβρωση όπως ο σίδηρος και ο χάλυβας με παθητικοποίηση των επιφανειών τους. Το ασβεστόνερο γίνεται γαλακτώδες παρουσία διοξειδίου του άνθρακα λόγω του σχηματισμού ανθρακικού ασβεστίου:
Όταν θερμανθεί στους 512 °C, η μερική πίεση του νερού σε ισορροπία με το υδροξείδιο του ασβεστίου φτάνει τα 101 kPa (κανονική ατμοσφαιρική πίεση), που αποσυνθέτει το υδροξείδιο του ασβεστίου σε οξείδιο του ασβεστίου και νερό.
Δομή, παρασκευή, εμφάνιση
Το υδροξείδιο του ασβεστίου υιοθετεί μια πολυμερική δομή, όπως κάνουν και τα αντίστοιχα υδροξείδια των αλκαλικών γαιών. Η δομή μοιάζει με τη δομή του ιωδιούχου καδμίου με στρώματα από οκταεδρικά κέντρα Ca. Υπάρχουν ισχυροί δεσμοί υδρογόνου μεταξύ των στρωμάτων.
Το υδροξείδιο του ασβεστίου παράγεται εμπορικά με επεξεργασία της ασβέστου με νερό:
Στο εργαστήριο μπορεί να προετοιμαστεί με ανάμειξη υδατικών διαλυμάτων χλωριούχου ασβεστίου και υδροξειδίου του νατρίου. Η ορυκτή μορφή, ο πορτλαντίτης, είναι σχετικά σπάνιος, αλλά μπορεί να βρεθεί σε μερικά ηφαιστειογενή, πλουτωνικά και μεταμορφωσιγενή πετρώματα. Είναι επίσης γνωστό ότι εμφανίζεται σε χώρους απόθεσης καύσης άνθρακα. Υδροξείδιο του ασβεστίου έχει ανιχνευθεί επίσης στην ατμόσφαιρα των αστέρων τύπου S.
Χρήσεις
Μια σημαντική εφαρμογή του υδροξειδίου του ασβεστίου είναι ως κροκιδωτής, στο νερό και στην επεξεργασία λυμάτων. Σχηματίζει ένα φορτισμένο στερεό που βοηθά στην αφαίρεση μικρότερων σωματιδίων από νερό, καταλήγοντας σε ένα πιο καθαρό προϊόν. Αυτή η εφαρμογή χαρακτηρίζεται από μικρό κόστος και τη χαμηλή τοξικότητα του υδροξειδίου του ασβεστίου. Χρησιμοποιείται επίσης στην επεξεργασία πρόσφατου νερού για την αύξηση του pH του νερού, έτσι ώστε οι σωλήνες να μην διαβρώνονται όπου το νερό είναι όξινο, επειδή είναι αυτορρυθμιζόμενη και δεν αυξάνει υπερβολικά το pH.
Χρησιμοποιείται, επίσης στην παρασκευή της αέριας αμμωνίας, ως εξής:
Ca(OH)2 + 2NH4Cl → 2NH3 + CaCl2 + 2H2O
Μια άλλη εφαρμογή είναι στη χαρτοβιομηχανία, όπου είναι ένα ενδιάμεσο προϊόν στην αντίδραση παραγωγής του υδροξειδίου του νατρίου. Αυτή η μετατροπή είναι ένα τμήμα του βήματος της καυστικοποίησης στη μέθοδο Κραφτ για παραγωγή πολτού. Στη διεργασία καυστικοποίησης προστίθεται μη εσβεσμένη άσβεστος στο πράσινο διάλυμα που είναι ένα διάλυμα που αποτελείται κυρίως από ανθρακικό νάτριο και θειικό νάτριο που παράγεται διαλύοντας το τήγμα, που είναι η λιωμένη μορφή αυτών των χημικών από τον φούρνο ανάκτησης.
Βιομηχανία τροφίμων
Λόγω της χαμηλής τοξικότητας του και της ηπιότητας των βασικών του ιδιοτήτων, η σβησμένη άσβεστος χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία τροφίμων για:
Ιθαγενείς αμερικανικές χρήσεις
Στα ισπανικά το υδροξείδιο του ασβεστίου ονομάζεται cal. Το καλαμπόκι μαγειρεμένο με cal γίνεται hominy (nixtamal), που αυξάνει σημαντικά τη βιοδιαθεσιμότητα της νιασίνης και θεωρείται επίσης πιο γευστικό και εύπεπτο.
Στο μάσημα φύλλων κόκας, το υδροξείδιο του ασβεστίου μασιέται συνήθως μαζί τους για να διατηρήσει τους αλκαλοειδείς διεγέρτες χημικά διαθέσιμους για απορρόφηση στο λεπτό έντερο από το σώμα. Παρόμοια, ιθαγενείς Αμερικανοί μασούν παραδοσιακά φύλλα καπνού με υδροξείδιο του ασβεστίου που παράγεται από καμμένα κελύφη μαλακίων για να βελτιώσουν τα αποτελέσματα. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από κάποιες ιθαγενείς αμερικάνικες φυλές ως συστατικό στο γιόπο (yopo), ένα ψυχεδελικό ταμπάκο που προετοιμάζεται από φασόλια κάποιων ειδών Anadenanthera.
Ασιατικές χρήσεις
Το υδροξείδιο του ασβεστίου προστίθεται συνήθως σε μια δέσμη από καρύδια αρέκα και φύλλα μπέτελ για να κρατήσει τους αλκαλοειδείς διεγέρτες χημικά διαθέσιμους για να μπουν στο αίμα μέσω της υπογλώσσιας απορρόφησης.
Αφγανικές χρήσεις
Το υδροξείδιο του ασβεστίου χρησιμοποιείται στην παρασκευή naswar, ενός τύπου καπνού με εμβάπτιση που παρασκευάζεται από πρόσφατα φύλλα καπνού, υδροξείδιο του ασβεστίου (chuna) και τέφρα ξύλου. Καταναλώνεται κυρίως από τους Παστούν, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στο Μπανγκλαντές καθώς και στη Σουηδία και τη Νορβηγία. Το υδροξείδιο του ασβεστίου χρησιμοποιείται επίσης από χωρικούς για να βάφουν τα σπίτια τους από λάσπη στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και την Ινδία.
Κίνδυνοι υγείας
Απροστάτευτη έκθεση στο Ca(OH)2 μπορεί να προκαλέσει κινδύνους υγείας και συνεπώς πρέπει να είναι περιορισμένη. Μπορεί να προκαλέσει σοβαρό δερματικό ερεθισμό, χημικά εγκαύματα, τύφλωση ή πνευμονική βλάβη. Δείτε το MSDS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Ενώσεις ασβεστίου Κατηγορία:Υδροξείδια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις Κατηγορία:Τοξικολογία
Τσεχικές εκλογές Γερουσίας (2018)
Οι εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Γερουσίας που διεξήχθησαν στην Τσεχική Δημοκρατία έγιναν σε δύο γύρους. Ο πρώτος διενεργήθηκε στις 5 και 6 Οκτωβρίου 2018 (μαζί με τις δημοτικές εκλογές), με το δεύτερο γύρο στις 12 και 13 Οκτωβρίου. Το συντηρητικό Δημοκρατικό Κόμμα Πολιτών (ODS) κέρδισε τις εκλογές με 10 έδρες. Τα κυβερνώντα κόμματα ANO 2011 και το Τσεχικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα υπέστησαν μεγάλη ήττα, κερδίζοντας μόνο 1 έδρα το καθένα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα έχασε την τελευταία του έδρα στη Γερουσία, όταν ο Βάτσλαφ Χομόλκα απέτυχε να επανεκλεγεί, πράγμα που σημαίνει ότι το κόμμα έμεινε χωρίς αντιπροσώπευση στη Γερουσία για πρώτη φορά στην ιστορία της Τσεχικής Δημοκρατίας. Οι εκλογές θεωρήθηκαν η πρώτη σημαντική νίκη για την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του Αντρέι Μπάμπις. Σχολιαστές, συμπεριλαμβανομένου του Γιόσεφ Κοπέτσκι, σημείωσαν επίσης ότι το ODS επιβεβαίωσε τη θέση τους ως το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, μπροστά από το Τσεχικό Πειρατικό Κόμμα.
Εκλογικό σύστημα
Το ένα τρίτο της 81μελούς Γερουσίας εκλέγεται κάθε δύο χρόνια, με τους γερουσιαστές να υπηρετούν εξαετή θητεία. Τα μέλη εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες, χρησιμοποιώντας το σύστημα της εκλογής σε 2 γύρους.
Αποτελέσματα
Το κόμμα ODS ήταν το πιο επιτυχημένο στον πρώτο γύρο, με 11 υποψήφιους να προκρίνονται στον δεύτερο γύρο. Το ANO 2011 είχε 10 υποψήφιους που προκρίθηκαν στον 2ο γύρο.
Επαναληπτική εκλογή Γερουσίας 2019
Στην 9η εκλογική περιφέρεια της Πράγας διενεργήθηκε επαναληπτική εκλογή στις 5 και στις 6 Απριλίου 2019. Την έδρα κέρδισε ο Ντέιβιντ Σμόλιακ από τους Δημάρχους και Ανεξάρτητους.
Παραπομπές
2018 γερ Τσεχ
Διπάτ
Ο Διπάτ είναι δημοφιλής ελληνικός πνευματικός χορός. Είναι ο δεύτερος δημοφιλέστερος Ποντιακός χορός. Ο δημοφιλέστερος ποντιακός χορός είναι ο Χορόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Αψίνης (σοφιστής)
Ο Αψίνης ήταν αρχαίος Αθηναίος σοφιστής. Ήταν γιος του Ονέσιμου και εγγονός του συνονόματου Αθηναίου σοφιστή Αψίνη. Ο Αψίνης δίδαξε ρητορική στον τέταρτο αιώνα μ.Χ.. Επειδή ο Αψίνης άκμασε τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο Αψίνης θεωρείται Λακεδαιμόνιος.
Ο Αψίνης και οι μαθητές του ήταν εχθρικοί προς τον ρητορικό Ιουλιανό και τη σχολή του. Αυτή η εχθρότητα μεγάλωσε σε τέτοιο σημείο που κάποια στιγμή η Αθήνα ήταν σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου, η οποία κατεστάλη από τον Ρωμαίο ανθύπατο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοφιστές Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ζαν Ντυζαρντέν (θεολόγος)
Ο πατέρας Ζαν Ντυζαρντέν (γαλλικά: Jean Dujardin), γεννημένος στις 31 Οκτωβρίου 1936 στο Καμπερνόν (Μανς) και αποβιώσας στις 3 Μαρτίου 2018 στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ, ήταν Γάλλος Καθολικός ιερέας, θεολόγος και ιστορικός, με ειδίκευση στον Ιουδαϊσμό, καθώς και στις Σχέσεις μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού.
Βιογραφία
Το 1955, ο πατέρας Ζαν Ντυζαρντέν κατέστη μέλος της Αδελφότητας του Ορατορίου, έχοντας, προηγουμένως, πραγματοποιήσει σπουδές φιλοσοφίας, θεολογίας και ιστορίας. Τον Ιούνιο του 1962, χειροτονήθηκε ως ιερέας.
Το 1971, διαδέχθηκε τον πατέρα Πιερ Νταμποβίλ ως διευθυντής της Σχολής Σαιν-Μαρτέν-ντε-Φρανς, ορατοριανού κολλεγίου όπου και ο ίδιος διετέλεσε καθηγητής ιστορίας. Μεταξύ 1984 και 1999, διετέλεσε γενικός ηγούμενος του Ορατορίου της Γαλλίας. Μεταξύ 1987 και 1999, διετέλεσε γραμματέας της Γαλλικής Επισκοπικής Επιτροπής επί των Σχέσεων με τον Ιουδαϊσμό (γαλλικά: Comité épiscopal français pour les relations avec le judaïsme). Το 1992, παρενέβη προκειμένου να διακόψει τη διαδικασία μακαριοποίησης της βασίλισσας της Ισπανίας, Ισαβέλλας της Καθολικής, καθώς η τελευταία είχε προχωρήσει στην εκδίωξη των Εβραίων από την Ισπανία. Ο ίδιος ήταν ειδικός σύμβουλος της επιτροπής η οποία ασχολείτο με το συγκεκριμένο ζήτημα, ενώ, παράλληλα, ήταν μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Ιουδαιοχριστιανικής Φιλίας Γαλλίας (γαλλικά: Amitié judéo-chrétienne de France ή AJCF).
Το 1997, ο πατέρας Ντυζαρντέν συνέγραψε, από κοινού με τον Σεβασμιώτατο Γκαστόν Πουλαίν, το κεφάλαιο υπό τον τίτλο Église, judaïsme et communauté juive française του βιβλίου L'Église et les français, crise de la foi, crise morale, crise sociale : quatorze évêques répondent. Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, συμμετείχε στη σύνταξη της δήλωση μετάνοιας των επισκόπων της Γαλλίας, η οποία και ανεγνώσθη στο Ντρανσί στις 30 Σεπτεμβρίου, για την σιωπή της εθνικής εκκλησιαστικής διοικήσεως εμπρός στις απελάσεις των γαλλικών εβραϊκών πληθυσμών.
Ο πατέρας Ντυζαρντέν δίδαξε στην Καθεδρική Σχολή, καθώς και στο Κολλέγιο των Βερναρδίνων του Παρισιού και στο Ιεροδιδασκαλείο Αγίου Σουλπικίου του Ισί-λε-Μουλινώ. Ήταν συγγραφέας αριθμού συγγραμμάτων με αντικείμενο τον Ιουδαϊσμό και το Ολοκαύτωμα.
Το 1998, σε συνεργασία με την αδελφή Λουίζ-Μαρί Νις και την Μαρτίν Κερέτ, ξεκίνησε την πρωτοβουλία των «Τραίνων Μνήμης» (γαλλικά: Trains de la Mémoire), μέσω της οποίας εκατοντάδες νέοι μετέβησαν στο Άουσβιτς με απώτερο σκοπό μία «προσέγγιση εκ βαθέων περισυλλογής».
Στις 3 Μαρτίου 2018, ο πατέρας Ζαν Ντυζαρντέν απεβίωσε στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι Ορατοριανοί Κατηγορία:Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Ιστορικοί της θρησκείας Κατηγορία:Γάλλοι κληρικοί
Θέατρο Τέχνης της Μόσχας
Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας (Московский Художественный академический театр (МХАТ) είναι θεατρικός οργανισμός της Ρωσίας, από τους παλαιότερους και επιφανέστερους θεατρικούς οργανισμούς της παγκοσμίως.
Ιδρύθηκε το 1898 από τους Ρώσους αναμορφωτές του θεάτρου, Κονσταντίν Στανισλάφσκι και  και με την πολύτιμη συμβολή του Άντον Τσέχωφ. Το θέατρο μέσω των καινοτομιών του Στανισλάβσκι στον τομέα της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής, και των θεατρικών έργων του Τσέχωφ στο τομέα της θεατρικής συγγραφής διαμόρφωσε το ρεύμα του νατουραλισμού και του ρεαλισμού, συμβάλλοντας στην εξέλιξη της θεατρικής τέχνης σε αυτό που είναι σήμερα.
Το 1987 και εξαιτίας διαφωνιών ο ενιαίος οργανισμός διαλύθηκε και στη θέση του συστήθηκαν δυο νέες σκηνές: Το «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας - Άντον Τσέχωφ» υπό την καθοδήγηση του Όλεγκ Εφραίμοφ και το  «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας - Μαξίμ Γκόρκυ» υπό την καθοδήγηση της. Τα δυο θέατρα σήμερα στεγάζονται σε δυο διαφορετικά αλλά εξίσου ιστορικά κτίρια και συνεχίζουν να υπηρετούν το καλλιτεχνικό θέατρο. δεξιά|μικρογραφία|Η σκηνή του θεάτρου της οδού Καμεργκέρσκι στις αρχές του 20ου αιώνα μικρογραφία| Ρωσικό γραμματόσημο που απεικονίζει τον Επιθεωρητή του [[Νικολάι Γκόγκολ, που ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας]]
Αρχές
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Στανισλάφσκι και ο Νεμιρόβιτς-Ντατσένκο κυρίαρχες ήδη φιγούρες του θεάτρου της Ρωσίας - ήθελαν και να αναβαθμίσουν το ρωσικό θέατρο σε τέχνη υψηλής ποιότητας που θα γινόταν διαθέσιμη στο ευρύ κοινό. Ξεκίνησαν να δημιουργούν ένα ιδιωτικό θέατρο στο οποίο θα είχαν τον απόλυτο έλεγχο (αντί να προσπαθήσουν να αναβαθμίσουν το κρατικό, μια κίνηση που θα τους έδινε πολύ λιγότερη καλλιτεχνική ελευθερία).
Στις 22 Ιουνίου του 1897, πραγματοποιήθηκε στο εστιατόριο Slavyanski Bazar η μυθική πλέον συνάντηση τους στην διάρκεια της οποίας (η συνάντηση μετά δείπνου κράτησε από τις 2 το μεσημέρι της 22ας Ιουνίου ως τις 8:00 το πρωί της επόμενης ημέρας) αναλύθηκαν και συμφωνήθηκαν όλες οι προϋποθέσεις της συνεργασίας τους.
Ο Στανισλάφσκι είχε αναλάβει κυρίως την σκηνοθεσία και την υποκριτική διδασκαλία των ηθοποιών, ο Ντατσένκο καταπιανόταν με την λογοτεχνική πλευρά του θεάτρου, έτσι ο μεν Στανισλάφσκι ανέλαβε τον τομέα της παραγωγής των θεατρικών έργων, ο Ντατσένκο έγινε υπεύθυνος του ρεπερτορίου του θιάσου.
Ο αρχικός στόχος των δυο ιδρυτών του θεάτρου - να δημιουργήσουν ένα ελεύθερο για όλους και φτηνό θέατρο - δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αφού δεν κατάφεραν να λάβουν επαρκή χρηματοδότηση ούτε από το ιδιωτικό (χορηγοί) ούτε από τον δημόσιο (δημοτικό συμβούλιο της πόλης) τομέα.
Ιστορία
Η πρώτη θεατρική περίοδος (1898) του νέου θεατρικού οργανισμού, άνοιξε στις 14 Οκτωβρίου του 1898 με το ιστορικό δράμα του Αλεξέι Τολστόι «Τσάρος Φιοντόρ Ιωάννοβιτς», και έκλεισε, με την περίφημη παράσταση του «Γλάρου» του Άντον Τσέχωφ. Το έργο, η πρεμιέρα του οποίου έγινε στις 17 Δεκεμβρίου του 1898 που σκηνοθέτησε ο Στανισλάφσκι, έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε το θέατρο υιοθέτησε τον γλάρο ως έμβλημά του.
Σε δύσκολη πλέον θέση, το θέατρο αποφάσισε να δεχτεί τις προσκλήσεις για μια περιοδεία στην Ευρώπη, το 1906, η οποία ξεκίνησε από το Βερολίνο και περιελάμβανε τη Δρέσδη, τη Φρανκφούρτη, την Πράγα και τη Βιέννη. Στο Βερολίνο μάλιστα, ο θίασος είχε την ευκαιρία να παίξει μπροστά σε ένα κοινό που το αποτελούσαν εκ των άλλων, οι Μαξ Ράινχαρντ, Γκέρχαρτ Χάουπτμαν,  Άρτουρ Σνίτσλερ και. Η περιοδεία ήταν επιτυχημένη σε όλους τους τομείς: έλυσε τα οικονομικά προβλήματα του θιάσου, έκανε ευρύτατο γνωστό στην Ευρώπη το νεωτεριστικό έργο του Στανισλάβσκι και επηρέασε καθοριστικά το τρόπο που εξελίχτηκε το θέατρο του καιρού μας.
Ωστόσο, η ξαφνική επιτυχία δεν έλυσε εντελώς τα εσωτερικά προβλήματα του θιάσου. Ο Στανισλάβσκι διόρισε φίλους του στη διοίκηση του θεάτρου χωρίς να συμβουλευτεί τον Ντατσένκο και δημιούργησε ομάδες ηθοποιών στους οποίους άρχισε να διδάσκει το ολοένα και εξελισσόμενο σύστημα υποκριτικής του, ενισχύοντας τους φόβους του Νεμιρόβιτς-Ντατσένκο ότι το θέατρο δεν ήταν παρά η προέκταση των ιδεών και του έργου του Στανισλάβσκι. Η ένταση μεταξύ των δύο οδήγησε τον Στανισλάβσκι να εγκαταλείψει τα καθήκοντά του ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου και να παραιτηθεί από όλες τις αρμοδιότητές του στη λήψη αποφάσεων, κρατώντας μόνο τη θέση του σκηνοθέτη.
Το θέατρο συνέχισε να ευδοκιμεί και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και έγινε ένα από τα σημαντικότερα κρατικά θέατρα της Σοβιετικής Ένωσης, με εκτεταμένο ρεπερτόριο κορυφαίων Ρώσων και δυτικών θεατρικών συγγραφέων. Αν και αρκετές επαναστατικές ομάδες το θεώρησαν άσχετο απομεινάρι του προεπαναστατικού πολιτισμού, το Θέατρο Τέχνης υποστηρίχθηκε από τον Βλαντιμίρ Λένιν, που ήταν συχνός θαμώνας του. Σε σημαντικό αριθμό ηθοποιών του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας απονεμήθηκε ο τίτλος του «Καλλιτέχνη του Λαού της ΕΣΣΔ». Πολλοί ακόμη ηθοποιοί έγιναν διάσημοι σε εθνικό επίπεδο χάρη στους ρόλους τους εκεί. Ωστόσο, ο εμφύλιος πόλεμος είδε πολλούς από τους ηθοποιούς του θεάτρου να απομακρύνονται από τη Μόσχα, ενώ η υποστήριξη που λάμβανε το θέατρο από την κυβέρνηση μειωνόταν στο πλαίσιο της νέας οικονομικής πολιτικής του Λένιν. Οι επιδοτήσεις στις οποίες βασιζόταν καταργήθηκαν και το θέατρο αναγκάστηκε να επιβιώνει με δικά του έσοδα. Μέχρι το 1923, το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας είχε χρέος 25.000 δολάρια.