cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχαίες αιγυπτιακές ταφικές πρακτικές
Κρίση
Η έννοια της κρίσης περιελάμβανε ότι πριν να γίνουν αποδεκτή για την άλλη ζωή, ο νεκρός έπρεπε να περάσει μια διαδικασία κρίσης πολλών σταδίων από συγκεκριμένους θεούς. Η έννοια και η πίστη στην κρίση περιγράφεται στο Βιβλίο των Νεκρών, το ταφικό κείμενο του Νέου Βασιλείου, το οποίο περιέχει ξόρκια που αφορούν τον νεκρό στην άλλη ζωή. Για παράδειγμα, το ξόρκι 125 πιστεύεται ότι λεγόταν από τον νεκρό στην αρχή της διαδικασίας της κρίσης.
Η διαδικασίας της κρίσης περιελάμβανε το ζύγισμα της καρδιάς του νεκρού με το φτερό της Μάατ, ενώ η θεότητα τέρας Αμμούτ περίμενε να την καταβροχθίσει σε περίπτωση αποτυχίας στη δοκιμασία. Κριτής ήταν ο Όσιρις, μεταξύ άλλων θεοτήτων, και αντιπροσώπευε την ιδανική κατάληξη της κρίσης για τον νεκρό που ερχόταν μπροστά του στην αίθουσα της κρίσης, κι αυτό καθώς ο Όσιρις είχε αναστηθεί και ανακτήσει τη θεϊκή του θέση μετά τη δικαίωση και νίκη του επί του Σεθ, που τον είχε δολοφονήσει. Ο νεκρός παρουσίαζε την απολογία του στον Όσιρι, και σε άλλους 42 κριτές, ότι δεν είχε διαπράξει αμαρτίες, διαδικασία που είναι γνωστή ως "αρνητικές ομολογίες".
Οι 42 κριτές έκριναν πόσο ενάρετη ήταν η ζωή του νεκρού, και αυτή η κρίση τους αποτελούσε καίριο στοιχείο για την αποδοχή του στην αιώνια ζωή. Μετά το επιτυχημένο πέρασμα τις κρίσης, οι συγγενείς και φίλοι του νεκρού απεικονίζονται να γιορτάζουν και να καυχιούνται για την αποδοχή του οικείου τους στη μεταθανάτια ζωή.
Κτερίσματα
thumb|upright|Συλλογή ουσάμπτι. Αν και το είδος των κτερισμάτων άλλαζαν στη διάρκεια της αιγυπτιακής ιστορίας, ο σκοπός τους να προστατεύουν τον νεκρό και να του παρέχουν ό, τι χρειαζόταν για την επόμενη ζωή παρέμενε ο ίδιος.
Από τις παλιότερες περιόδους της αιγυπτιακής ιστορίας, όλοι οι Αιγύπτιοι θάβονταν με τουλάχιστον κάποια ταφικά αγαθά τα οποία πίστευαν ότι θα ήταν χρήσιμα για μετά τον θάνατο. Το ελάχιστο από τα οποία αποτελούνταν αυτά ήταν καθημερινά αντικείμενα όπως σκεύη φαγητού, χτένες, διάφορα άλλα αντικείμενα, καθώς και φαγητό. Οι πιο πλούσιοι Αιγύπτιοι είχαν την οικονομική δυνατότητα να θάβονταν με κοσμήματα, έπιπλα, και άλλα τιμαλφή, κάτι που έκανε τους τάφους τους στόχο τυμβωρύχων.
Καθώς τα ταφικά έθιμα εξελίσσονταν κατά το Παλαιό Βασίλειο, οι πλούσιοι θάβονταν σε ξύλινα ή πέτρινα φέρετρα. Από την άλλη όμως, ο αριθμός των κτερισμάτων μειώθηκε. Συχνά αποτελούνταν μόνο από μοντέλα εργαλείων και κάποια αγγεία. Από την αρχή της Πρώτης μεταβατικής περιόδου πολύ δημοφιλή κτερίσματα έγιναν ξύλινα ομοιώματα, τα οποία αναπαριστούσαν καθημερινές δραστηριότητες που θεωρούνταν ότι ο νεκρός θα συνέχισε να επιτελεί και στην επόμενη ζωή. Επίσης, ο κανόνας έγινε το παραλληλόγραμμο φέρετρο, έντονα ζωγραφισμένο και περιέχοντας συχνά μια φόρμουλα προσφοράς. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καθημερινά αντικείμενα δεν περιλαμβάνονται τόσο συχνά στον τάφο.
thumb|left|Μαζί με το μουμιοποιημένο σώμα οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έβαζαν πράσινους σκαραβαίους φυλακτά στα φέρετρα σημαντικών ατόμων. Κατά το τέλος του Μέσου βασιλείου, εισήχθησαν στις ταφές νέα αντικείμενα, όπως τα πρώτα ουσάμπτι και οι πρώτοι σκαραβαίοι που τοποθετούνταν στη θέση της καρδιάς. Τα ουσάμπτι ήταν μικρά αγαλματίδια, που σκοπό είχαν να πραγματοποιούν τις εργασίες για λογαριασμό του ατόμου στον άλλο κόσμο. Τώρα ξανά έκαναν την εμφάνιση τους καθημερινά αντικείμενα στους τάφους, συχνά μαγικά αντικείμενα (όπως φυλακτά) που χρησιμοποιούνταν ήδη για την προστασία των ζωντανών. Ένα παράδειγμα είναι τα φυλακτά σκαραβαίοι, έντομο με το οποίο απεικονίζονταν ο θεός Κεπρι, ο ήλιος κατά την ανατολή, τα οποία φυλακτά έχουν βρεθεί σε τάφους.
Στο Νέο Βασίλειο κάποια από τα παλιά ταφικά έθιμα άλλαξαν. Για παράδειγμα, ο κανόνας τώρα έγινε το φέρετρο στο σχήμα του σώματος, ενώ συνέχισε η παράδοση της τοποθέτησης στον τάφο ουσάμπτι. Υπό τον Ραμσή Β΄ και μετά καθημερινά αντικείμενα δεν απαντάμε καθημερινά αντικείμενα σε τάφους. Τα κτερίσματα κυρίως αποτελούνται από αντικείμενα ειδικά φτιαγμένα για την ταφή. Επίσης, σε ταφές των επόμενων περιόδων, ο αριθμός των ουσάμπτι αυξήθηκε, φτάνοντας σε κάποιες ταφές τα 400. Εκτός από τα ουσάμπτι, ο νεκρός μπορούσε να ταφεί και με πολλά άλλα είδη μαγικών αγαλματιδίων για την προστασία του από το κακό.
Ερύθεια
Η Ερύθεια (ή Ερυθείη, ή Ερυθηίς) κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν μία από τις Εσπερίδες, το όνομα της είχε η ομώνυμη νήσος στην νότια Ισπανία που ήταν αρχική Φοινικική αποικία των Γαδείρων. Στο νησί Ερύθεια κατοικούσε ο Γηρυόνης με τα βόδια του που έβοσκε ο Ευρυτίων και φύλαγε ο Όρθος, μυθικός σκύλος, αδελφός του Κέρβερου, μέχρι που έφθασε εκεί ο Ηρακλής όπου αφού σκότωσε και τους δύο απήγαγε τα βόδια.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Αντικαταθλιπτικό
Τα αντικαταθλιπτικά είναι φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής και άλλων ψυχικών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένων μερικών αγχωδών διαταραχών, ορισμένων χρόνιων παθήσεων του πόνου και για την αντιμετώπιση ορισμένων εθισμών. Τυπικές παρενέργειες των αντικαταθλιπτικών περιλαμβάνουν ξηροστομία, αύξηση σωματικού βάρους, απώλεια λίμπιντο, ανηδονία, συναισθηματική άμβλυνση και στυτική δυσλειτουργία. Οι παρενέργειες που αφορούν τη σεξουαλικότητα είναι συλλογικά γνωστές με τον όρο σεξουαλική δυσλειτουργία μετά από χρήση εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης. Οι περισσότεροι τύποι αντικαταθλιπτικών φαρμάκων είναι συνήθως ασφαλείς, αλλά μπορεί να προκαλέσουν αυξημένες σκέψεις αυτοκτονίας όταν λαμβάνονται από παιδιά, εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Ένα σύνδρομο μετά τη διακοπή (discontinuation syndrome) μπορεί να παρουσιαστεί μετά τη διακοπή οποιουδήποτε αντικαταθλιπτικού και χαρακτηρίζεται από τα συμπτώματα υποτροπιάζουσας κατάθλιψης. Η συζήτηση στην ιατρική κοινότητα επικεντρώνεται στο κατά πόσον τα παρατηρούμενα αποτελέσματα σε ασθενείς μπορούν να αποδοθούν στο φαινόμενο του εικονικού φαρμάκου (placebo).
Από το 2000 και μετά δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στη φαρμακευτική αντιμετώπιση της κατάθλιψης, βάσει της θεωρίας περί χημικής ανισορροπίας της σεροτονίνης η οποία δεν ευσταθεί σύμφωνα με τις τελευταίες μεταναλύσεις, με εκρηκτική αύξηση της συνταγογράφησης αντικαταθλιπτικών, χωρίς ωστόσο επαρκή επιστημονική στήριξη για την αποτελεσματικότητά τους. Από την άλλη πλευρά, πολυάριθμες σοβαρές και τεκμηριωμένες μελέτες κατέδειξαν την αποτελεσματικότητα, την έκταση και τη μονιμότητα των αλλαγών που επιτυγχάνονται με την ψυχοθεραπεία.
Νεότερες προσεγγίσεις χρησιμοποιούν μικρό αριθμό συνεδριών με ψυχοδηλωτικές ουσίες (όπως ψιλοκυβίνη ) σε συνδυασμό με ψυχοθεραπεία για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης με ενθαρρυντικά αποτελέσματα.
Μητροπολίτης Άρτης Καλλίνικος
Ο Μητροπολίτης Άρτης Καλλίνικος, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Κορομπόκης του Δημητρίου και της Σοφίας (Άργος, 6 Οκτωβρίου 1967), είναι Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μέχρι την εκλογή του σε Μητροπολίτη, διετέλεσε Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Επιδαύρου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Είναι απόφοιτος του Λυκείου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών (1985) και πτυχιούχος του Νομικού Τμήματος της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1991) και του Θεολογικού Τμήματος της Θεολογικής Σχολής (1996) του ίδιου Πανεπιστημίου, καθώς και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδικεύσεως στον τομέα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου (2021).
Εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος Ναυπλίου στις 28 Ιουλίου 1991 από τον Μητροπολίτη Αργολίδος Ιάκωβο Β΄, ο οποίος και τον χειροτόνησε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου Άργους διάκονο στις 18 Αυγούστου 1991 και πρεσβύτερο στις 13 Οκτωβρίου 1996. Διακόνησε στην Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος επί 18 έτη ως ιεροκήρυκας, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την μελέτη και συγγραφή της Εκκλησιαστικής Ιστορίας της Μητροπόλεως και εποίησε Ιερές Ακολουθίες τοπικών Αγίων της Αργολίδος, εγκεκριμένες από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Στις 14 Οκτωβρίου 2009, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, μετά από πρόταση του τότε Μητροπολίτου Αργολίδος Ιακώβου, τον εξέλεξε, με 58 ψήφους (επί 71 ψηφισάντων), βοηθό Επίσκοπο της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ Διαλαμψάσης Επισκοπής Επιδαύρου. Στις 26 Οκτωβρίου 2009 χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου Άργους από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, συμπαραστατούμενο από τους Μητροπολίτες Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιο, Μαντινείας Αλέξανδρο, Αργολίδος Ιάκωβο, Άρτης Ιγνάτιο, Μουάνζας Ιερώνυμο (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας), Ύδρας Εφραίμ, Μεσογαίας Νικόλαο, Πατρών Χρυσόστομο, Κορίνθου Διονύσιο και τους Επισκόπους Κερνίτσης Προκόπιο και Ανδρούσης Θεόκτιστο. Επίσης, ορίσθηκε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος. μικρογραφία|Άρτης Καλλίνικος Μετά την παραίτηση, τον Ιανουάριο του 2013, του Μητροπολίτου Αργολίδος Ιακώβου Β΄ προτάθηκε για υποψήφιος για την κάλυψη του Μητροπολιτικού θρόνου. Ο Ιάκωβος, πριν γίνει αποδεκτή η παραίτησή του, εκοιμήθη ως εν ενεργεία Μητροπολίτης. Στις 18 Οκτωβρίου 2013 η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε ως νέο Μητροπολίτη Αργολίδος τον Αρχιμανδρίτη Νεκτάριο Αντωνόπουλο. Ο Επιδαύρου Καλλίνικος στο Τριπρόσωπο συνέλεξε 45 ψήφους Αρχιερέων, ενώ στην τελική ψηφοφορία 22 ψήφους, χωρίς τελικά να εκλεγεί Μητροπολίτης Αργολίδος.
Στις 7 Οκτωβρίου 2016, σε διαδοχή του παραιτηθέντος Μητροπολίτου πρώην Άρτης Ιγνατίου, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Άρτης με 66 ψήφους (επί 79 ψηφισάντων), ενώ στην προηγηθείσα διαδικασία του Τριπροσώπου έλαβε 61 ψήφους. Η ενθρόνισή του έγινε στις 19 Νοεμβρίου 2016, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Άρτας.
Στις 23 Ιουνίου 2021 έπεσε θύμα επίθεσης με καυστικό υγρό μαζί με άλλους Μητροπολίτες στην Ιερά Μονή Πετράκη, όπου είχε παρευρεθεί ως μέλος του Δευτεροβαθμίου Συνοδικού Δικαστηρίου για Κληρικούς και Μοναχούς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Καλλινικος Καλλινικος
Ιωάννης Ιωάννου (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γιάννης Ιωάννου ή Ιωάννης Ιωάννου μπορεί να αναφέρονται:
Με το όνομα "Γιάννης":
Με το όνομα "Γιάννος":
Κώστας Αξελός
Ο Κώστας Αξελός (26 Ιουνίου 1924 - 4 Φεβρουαρίου 2010) ήταν σύγχρονος Έλληνας στοχαστής και φιλόσοφος και καθηγητής φιλοσοφίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 19 γλώσσες. Το Μάρτιο του 1992 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου. Στις 14 Απριλίου 2000, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Στις 5 Μαρτίου 2009, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Φιλοσοφίας & Παιδαγωγικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Μιλτιάδη Αξελού, παθολόγου, διευθυντή κλινικής στον Ευαγγελισμό και η μητέρα του, Κωνσταντίνα, καταγόταν από την παλιά αθηναϊκή οικογένεια Ξηροταγάρου. Ακολούθησε σπουδές Νομικής και κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ το 1941 και έγινε ανώτερο στέλεχος του ΚΚΕ και διαφωτιστής σε θέματα προπαγάνδας. Πολέμησε στα Δεκεμβριανά και φυλακίστηκε τραυματισμένος στο Χασάνι όπου καταδικάστηκε σε θάνατο για τη συμμετοχή του και τις πράξεις του στον ΕΛΑΣ σπουδάζουσας. Απέδρασε κολυμπώντας. Αν και αρκετά μεταγενέστερα κατεφέρθηκε κατά της δράσης του ΚΚΕ το καιρό της Κατοχής, εν τούτοις θεωρείται διερευνητέος και ο ρόλος που έπαιξε στην υπόθεση Κίτσου Μαλτέζου ενώ πήρε μέρος στην ανατίναξη κτιρίων στα Δεκεμβριανά. Το 1945 εγκαταλείπει μόνιμα την ενεργή πολιτική και διαγράφεται από τις τάξεις του ΚΚΕ. Λόγω των διώξεων του από το κράτος καθώς καταζητούταν μετέβη με το πορτογαλικό πλοίο Ματαρόα από τον Πειραιά στο Παρίσι, όπου έμελλε να εγκατασταθεί μόνιμα, μέχρι τον θάνατό του το Φεβρουάριο του 2010. Συνεπιβάτες σε αυτό το πλοίο ο Κορνήλιος Καστοριάδης και ο Κώστας Παπαϊωάννου, που μαζί με διακόσιους ακόμα (ανάμεσα στους οποίους και οι Μέμος Μακρής, Μιμίκα Κρανάκη) είχαν εξασφαλίσει, με την βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ (Octave Merlier), υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου από την γαλλική κυβέρνηση. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόνη και δίδαξε από το 1962 ως το 1973 ως καθηγητής. Επίσης, ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού Arguments.
Φιλοσοφία
Με διαμεσολαβητές τους Προσωκρατικούς, ο Κώστας Αξελός προσπαθεί να συμφιλιώσει τον Μαρξ με τους Νίτσε, Φρόιντ και Χάιντεγκερ, αναζητώντας πολυδύναμο παρατηρητήριο για την κατόπτευση των προβλημάτων της μεταμαρξιστικής εποχής. Ήδη με τα πρώτα κείμενα, στρέφεται προς τη στοιχειοθέτηση μιας βιοθεωρίας που να καθίσταται πράξη στον στίβο μιας ελεύθερης και δημοκρατικής πολιτείας, έστω κι αν ο δρόμος που οδηγεί σ' αυτήν συνεπάγεται τη βίαιη κοινωνική διαλεκτική της επαναστατικής ανατροπής. Δεν αποφεύγει τη γοητεία του αποσπασματικού λόγου που διέσωσε τη σκέψη του Ηράκλειτου, με την αξίωση πάντως να μελετηθεί στη συνάφειά του με το «πνεύμα του καιρού του» και να αποτιμηθεί με ακρίβεια η «ευεργετική» του επίδραση στο έργο του Ένγκελς και του Μαρξ. Συναφώς αιτιολογεί το αυξανόμενο ενδιαφέρον της σύγχρονης έρευνας για τους Προσοφιστές και γενικότερα για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, ορίζοντας τη φιλοσοφία ως μέθοδο αντικρίσματος των νόμων της κίνησης της φύσης, της ιστορίας και του πνεύματος και θυμίζοντας στο σημείο αυτό το Anti-Dühring (1952).
Έχει εγκατασταθεί στη Γαλλία ο Αξελός, όταν για την προβληματική σχέση του ανθρώπου με την ιστορία συμπλησιάζει τον Ένγκελς και τον Μαρξ με τους Νίτσε και Φρόιντ. Προνομιακό πεδίο γι' αυτή τη συνάντηση αναδεικνύονται τα Οικονομικο-φιλοσοφικά χειρόγραφα του Μαρξ με ερεθιστική αιχμή το νόημα και τις μορφές της «αποξένωσης». Στην οικονομική και κοινωνική σφαίρα, εντοπίζονται οι επιπτώσεις του καταμερισμού της εργασίας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου, του χρήματος και της βιομηχανίας, που μεταμφιέζει σε «πολιτισμό» την «ωμή κατάσταση της βαρβαρότητας των αναγκών». Οι σχέσεις των δύο φύλων, επίσης η «εξωτερίκευση» του ανθρώπου σε μια «ξένη πραγματικότητα», η μετατροπή του «είναι» σε «έχειν», η μετάβαση από το «πραγματικό» στο «αφηρημένο» (ενόσω η «Λογική είναι το χρήμα του πνεύματος») και από την αλήθεια στην «αποξένωση της αυτοσυνείδησης» συναποτελούν εκφάνσεις της «Entfremdung». Η τελευταία μπορεί να αρθεί μόνο με την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας ως «θετικής αναίρεσης της ατομικής ιδιοκτησίας». Τότε αναμένεται να ξαναγεννηθεί ο «ολόκληρος Άνθρωπος», που θα συνταιριάζει την ελευθερία με την αναγκαιότητα του «ατόμου και του γένους», τις φυσικές με τις ιστορικές επιστήμες, καταργώντας έτσι τις «ψευδείς ιδεολογίες και την αφηρημένη φιλοσοφία» (1952).
Ακολουθώντας το παράδειγμα του δασκάλου του Χάιντεγκερ, φιλοσοφεί μέσω της γλώσσας, συχνά χρησιμοποιώντας μια συνεχή ροή αφοριστικών προτάσεων για να υποδηλώσει τα σημεία με τα οποία αφουγκραζόμαστε το «παιγνίδι του κόσμου». Με την ίδια σκευή πλησιάζει τους «ορίζοντες του κόσμου», αποκρυπτογραφεί τα «μυθολογικά στοιχεία» του μαρξισμού και ιδίως αναγγέλλει την έλευση της «μεταϊστορίας», που διαχέεται προδρομικά στην «τελειωμένη ­ διατηρημένη, μηδενισμένη, ξεπερασμένη, κοινωνικοποιημένη, πλανητικοποιημένη ­ υποκειμενικότητα» (1964).
Κατά την εκδοτική πρόθεση του Αξελού, οι δύο διδακτορικές διατριβές και το βιβλίο του "Προς την πλανητική σκέψη" (1964) αποτέλεσαν την πρώτη τριλογία των γραπτών του στα γαλλικά με τίτλο «Η εκδίπλωση της περιπλάνησης» («Le deploiement de l' errance»).
Στους κόλπους της σημερινής εποχής η σκέψη και ο κόσμος αναδύονται πλανητικά, ως ψηλάφηση και ως πραγματικότητα ενός «αθέατου ορίζοντα όλων των ενδοκοσμικών πραγμάτων» (1964), με αποτέλεσμα να στοιχείται η διαρκής περιπλάνηση προς τη θρυμματισμένη «ολότητα» που περιβάλλει τον άνθρωπο και που με τη σειρά της γίνεται «ερωτηματικό του παιγνιδιού» μ' αυτήν (1964). Την αίσθηση βέβαια αυτή αποκομίζει η δεύτερη τριλογία που τιτλοφορείται «Η εκδίπλωση του παιγνιδιού» («Le deploiement de jeu») και περιλαμβάνει τις συνθέσεις: "Το παιγνίδι του κόσμου" (1969), "Για μια προβληματική ηθική" (1972) και "Συμβολή στη Λογική" (1977).
Η τρίτη τριλογία φέρει τον τίτλο «Η εκδίπλωση μιας έρευνας» και απαρτίζεται από τα βιβλία: "Επιχειρήματα μιας έρευνας" (1969), "Ορίζοντες του κόσμου" (1974) και "Προβλήματα του διακυβεύματος" (1979). Τον απασχολεί το δίπολο Μαρξ και Φρόιντ, το οποίο ο Αξελός ουδέποτε αντιμετώπισε με την αμεριμνησία του πατροκτόνου, από τότε που διακήρυττε ότι πρέπει να «απελευθερώσουμε τις ακμαίες δυνάμεις» που περιέχουν ο μαρξισμός και ο φροϋδισμός (1964) ως τις «αυτοβιογραφικές» του σημειώσεις, στις οποίες υπογραμμίζει ότι «μένει να ξαναρωτήσουμε, να προεκτείνουμε τις μαρξικές και φροϋδικές διαισθήσεις» (1997). Στο επίκεντρο των αναζητήσεών του εξακολουθεί να βρίσκεται το «παιγνίδι του συνόλου των συνόλων», ιδίως στη συνάρτησή του με το ερώτημα για το «τέλος της ιστορίας». Τούτο αναδιατυπώνεται απερίφραστα ως εξής: «Δεδομένου ότι όλα έχουν ήδη ειπωθεί και αντικρουσθεί, σε μια συγκεκριμένη γλώσσα, τη γλώσσα κυρίως της μεταφυσικής φιλοσοφίας και τη γλώσσα της αντιφιλοσοφίας που ανατρέπει τη μεταφυσική, υπάρχει ακόμα κάτι τι να ειπωθεί ­ και σε ποια γλώσσα;» (1974).
Έτσι, το ερώτημα για το «τέλος της φιλοσοφίας» και συναφώς για το «τέλος της ιστορίας», στο πλαίσιο της πρακτικής που ανταποκρίνεται στο «παιγνίδι του κόσμου», δεν μπορεί παρά να εκφέρεται κάθε φορά εξαρχής, σ' έναν ορίζοντα που θα «διαρκέσει αναμφισβήτητα ­ για όποιον ξέρει να βλέπει, να διαβλέπει και να προβλέπει ­ πολύ μεγαλύτερο χρόνο από την καθαυτό Ιστορία» (1993). Τι είναι αυτό που απομένει και αναστέλλει το «τέλος» ως τελείωση και ως τελευτή των σχέσεών μας με τον κόσμο; Μάλλον η «ένταση της σκέψης που αναθεωρεί τα πάντα», η «συνάντηση μέσα στο ρήγμα του ερωτισμού, η κατάκτηση του φευγαλέου, η κατάπληξη μπροστά σε ορισμένες στιγμές, η οξυδερκής συμβολή στις μάχες της πολιτικής πρωτοπορίας», γιατί σε κάθε περίπτωση το «παιγνίδι του κόσμου» είναι «πιο δυνατό από τον μηδενισμό» (1969). Το διακύβευμα, ως αδιάπτωτη παιγνιώδης συνεπαφή ανθρώπου και κόσμου, δεν προεξοφλεί κάποια αναδίπλωση της «σκεπτόμενης ομιλίας» ή της «ομιλούσας σκέψης», ακόμη κι αν θα μπορούσε να διερευνηθεί μήπως στον υπάρχοντα κόσμο, «όπου γίνεται πολύς θόρυβος για το τίποτα, μια κάποια διέξοδος θα ήταν να μην πούμε τίποτα». Το «παιγνίδι συνεχίζεται» στα χέρια του «ποιητικού δαίμονα της σκέψης» απέναντι σε μια κοινωνία που διατηρείται «ανυπόφορα μέτρια και απατηλή» (1979).
Μετά την ολοκλήρωση της τρίτης τριλογίας δημοσιεύεται η Ανοιχτή συστηματική (1984) ως προέκταση των αντιλήψεων που είχε εκθέσει ως τότε ο Αξελός για τα «ανοίγματα του κόσμου», με έναν τρόπο σύλληψης και γραφής επίσης «διαφορικό και ενοραματικό» που αγκαλιάζει το «παιγνίδι του κόσμου», δηλαδή ό,τι δεν υπάρχει και ωστόσο «κατακλύζει και υπερβαίνει άτομα και ιστορικές κοινωνίες» και με επιπρόσθετη τώρα την υπογράμμιση του «τρισδιάστατου ορίζοντα που επιτρέπει το «άνοιγμα του χρόνου παρελθόντος - παρόντος - μέλλοντος» (1984). Η αίσθηση της ανάγκης να γίνει το «επόμενο βήμα», ακόμη και πέρα από τους γνώριμους ορίζοντες της «περιπλάνησής» του που κατά το «παιγνίδι του χρόνου» δεν τον διευκόλυναν να «κρυσταλλώνει το είναι» ή να θέτει την «ολότητα» (1964), τον ωθεί στην αναστοχαστική προσέγγιση του «επαγγέλματος του στοχαστή», στην παροχή αποσαφηνίσεων ως προς τα θεωρήματα που καλλιέργησε και ιδίως σε μια παιδαγωγική συνόψιση των αναζητήσεών του. Έτσι, στα Γράμματα σ' ένα νέο στοχαστή (1996) προσπαθεί να προσφέρει «ένα είδος προσανατολισμού» στην ερωτηματοθεσία για τον «λαβύρινθο του κόσμου» με κλειδιά τις «διιστορικές» λέξεις που ενυπάρχουν σε μια σκέψη χωρίς «καμιά οριστική λύση» και συνάμα χωρίς «καμιά παρηγοριά», μια και το «παιγνίδι του κόσμου» τρέφει και καταστρέφει όλες τις τελευταίες λέξεις (1996).
Ανεξάρτητα από το ποιο παρατηρητήριο εποπτεύει κανείς τα κοινωνικά δρώμενα της εποχής του και συναφώς ανατέμνει τη θεωρητική σκέψη που τα προσεγγίζει, επιβάλλεται να επισημανθεί ότι η φιλοσοφική παρουσία του Κώστα Αξελού στη διεθνή σκηνή των ιδεών κατέκτησε επάξια μια ξεχωριστή θέση, τόσο με την εκφραστική του όσο κυρίως με τη σύστοιχη επιλογή των θεμάτων που αποτέλεσαν τον πυρήνα της σκέψης του. Στο «παιγνίδι του κόσμου» συμπυκνώνεται ο πλούτος των παρατηρήσεων που προσκομίζει η «ενιαία και ενοραματική σκέψη» (1984), κατά την «περιπλάνησή» της σε μια «ανοιχτή ολότητα» που συνιστά τη «συνδυαστική των εξουσιών του κόσμου» (1984). Ταυτόχρονα, κατά την αδιάκοπη αναμέτρηση με «ό,τι σκέφθηκε ως τώρα η ανθρωπότητα» (1993) κατανοεί την οφειλή του προς τον Ηράκλειτο, τον Μαρξ, τον Φρόιντ και τον Χάιντεγκερ, για να μείνουμε στις κορυφές αυτής της συνάντησης. Ως προς την «είσοδό» του στον κόσμο της θεωρητικής ζωής έδωσε ο ίδιος, με την υπόμνηση βέβαια ότι δεν πρόκειται για «αιτιακό σχήμα», το περίγραμμα των προσδιορισμών αυτού του διακυβεύματος, στους οποίους συγκαταλέγονται ο «κοινωνικός περίγυρος» και η «ιστορική στιγμή» (1997).
Με υφάδι τον στοχασμό για τον φιλοσοφικό στοχασμό, το σύνολο σχεδόν των κειμένων του τακτοποιείται ως ένας ιδιογενής μετα-φιλοσοφικός επιλογισμός με την πρόθεση να μην «υπομένει παθητικά την εποχή» του: το «κάλεσμα που μας έχει εκτοξευθεί μας επιτάσσει να κοιτάμε και να βλέπουμε από κοντά και από μακριά» (1997). Η διακινδύνευση άλλωστε δεν γέρνει προς την πλευρά νομιμοποίησης του υπάρχοντος ούτε επιτελείται με την αμεριμνησία της αοχλησίας: «Το εν λόγω παιγνίδι είναι οτιδήποτε εκτός από παιγνιώδες και ευτράπελο. Οι σκέψεις και οι χειρονομίες που εκτοξεύονται μέσα στην περιπέτεια του "υπέρτατου ανοίγματος" είναι και παραμένουν παράνομες παρά τις μερικές και μεροληπτικές αναγνωρίσεις» (1997). Σε κάθε περίπτωση, όσοι «πλευροκοπούν το αδύνατο» παραγκωνίζουν και τη «θεατρικότητα» για ν' ανοίξουν τον δρόμο «σε μια ομιλία ποιητική και σκεπτόμενη, σε μια διάπυρη ζωή» (1997).
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί
Ισίδωρος (συγγραφέας)
Ο Ισίδωρος ήταν γιος μαθητής και συνεχιστής του Βασιλείδη αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτε σχετικά με τη δράση του. Έζησε στα μέσα του 2ου αιώνα.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε τρία έργα: Εξηγητικά εις Παρχόρ που ήταν προφήτης της σχολής του Βασιλείδη, Ηθικά που εξετάζει ζητήματα σχετικά με τη σεξουαλική ορμή, και Περί προσφυούς ψυχής, όπου αναπτύσσεται η πυθαγόρεια ιδέα ότι η ψυχή αποτελείται από δύο μέρη, το αγαθό και το πονηρό απ΄όπου πηγάζουν τα ανθρώπινα πάθη.
Πηγές
Ισίδωρος
Επικίνδυνη Αποστολή (σειρά ταινιών)
Επικίνδυνη Αποστολή (αγγλικά: Mission: Impossible) είναι σειρά από ταινίες δράσης βασισμένες στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Στις ταινίες αυτές, ο Τομ Κρουζ (βασικός χαρακτήρας) υποδύεται τον Ήθαν Χαντ, έναν πράκτορα της IMF (Impossible Mission Force). Η σειρά ταινιών έχει κάνει τον 12ο μεγαλύτερο τζίρο όλων των εποχών ξεπερνώντας τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία έχει την κυριολεκτική μετάφραση Αδύνατη Αποστολή, καθώς όλες οι επιχειρήσεις είναι άκρως απόρρητες και έχουν έναν απίστευτο βαθμό δυσκολίας.
Επικίνδυνη: Αποστολή ΙΙΙ
Στην τρίτη ταινία της σειράς που προβλήθηκε το 2006, ο Ήθαν Χαντ, έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση και είναι ένας εκπαιδευτής πρακτόρων του IMF, όμως αναγκάζεται να επανέλθει στην δράση και συγκεντρώνει μια ομάδα για να αντιμετωπίσει έναν αδίστακτο έμπορο όπλων που προτίθεται να πωλήσει ένα μυστηριώδες επικίνδυνο αντικείμενο γνωστό ως "Λαγοπόδαρο" (Rabbit’s Foot).
Επικίνδυνη: Αποστολή - Πρωτόκολλο Φάντασμα
Στην τέταρτη αυτή ταινία που προβλήθηκε το 2011, ο πράκτορας Ήθαν Χαντ, καθώς και το σύνολο των πρακτόρων του IMF χρεώνονται την ευθύνη για τη βομβιστική επίθεση του Κρεμλίνου μετά από παγίδα. Στην ταινία ένας κυβερνητικός πράκτορας υπενθυμίζει στην ομάδα ότι εάν πιαστούν θα στιγματιστούν ως τρομοκράτες, έτοιμοι να πυροδοτήσουν έναν Παγκόσμιο Πυρηνικό Πόλεμο. Αυτός και τρεις άλλοι εναπομείναντες πράκτορες πρέπει να σταματήσουν έναν παρανοϊκό άνθρωπο που προσπαθεί να προκαλέσει παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο.
Επικίνδυνη: Αποστολή - Μυστικό Έθνος
Η υπηρεσία της IMF απειλείται από το Συνδικάτο, μια σχεδόν μυθική οργάνωση δολοφόνων και αδίστακτων πρακτόρων που σκοτώνουν κατά παραγγελία. Αντιμέτωποι με διάλυση της IMF, ο Ethan Hunt συγκροτεί την ομάδα του για την πιο δύσκολη αποστολή τους να αποδείξει την ύπαρξη του Συνδικάτου και να καταστείλει την οργάνωση με κάθε μέσο.
Αυτή η ταινία αποτελεί την 5η συνέχεια της σειράς ταινιών Mission Impossible σε σκηνοθεσία του Christopher McQuarrie και σε σενάριο των Drew Pearce και Will Staples. Πρωταγωνιστεί ο Tom Cruise, ο οποίος επιστρέφει στο ρόλο του πράκτορα της IMF, Ethan Hunt. Η παραγωγή είναι του Τομ Κρουζ, του JJ Abrams και του Bryan Burk.
Τα γυρίσματα άρχισαν στις 21 Αυγούστου 2014 στη Βιέννη. Η πρεμιέρα της ταινίας στις ΗΠΑ έγινε στις 31 Ιουλίου 2015.
Επικίνδυνη: Αποστολή - Η Πτώση
Στις 24 Ιουλίου 2015, ανακοινώθηκε από την Paramount Pictures ότι αναπτύσσει ήδη το Mission: Impossible VI. Προς το παρόν, δεν ανακοινώθηκαν ποια από τα μέλη του βασικού cast θα επιστρέψουν για τη συνέχεια, αλλά Tom Cruise θα είναι και πάλι παραγωγός, μαζί με τον David Ellison και την Dana Goldberg της Skydance Productions και τον JJ Abrams της Bad Robot.
Αντιδράσεις κοινού
Ορισμένοι λάτρεις της τηλεοπτικής σειράς ήταν αναστατωμένοι και δυσαρεστημένοι που ο Τζιμ Φελπς (Jim Phelps), επικεφαλής της ομάδας στη σειρά, έγινε ένας προδότης στην πρώτη ταινία, έχοντας εμπλακεί σε πώληση των πραγματικών στοιχείων των κυβερνητικών πρακτόρων σε έμπορο όπλων. Ο ηθοποιός Γκρεγκ Μόρις (Greg Morris), ο οποίος έπαιζε στην αρχική τηλεοπτική σειρά, ήταν τόσο αηδιασμένος με την επεξεργασία του σεναρίου της πρώτης ταινίας, που αποχώρησε από την κινηματογραφική αίθουσα, πριν η ταινία τελειώσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επικίνδυνη Αποστολή (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Σειρές ταινιών Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Paramount Pictures franchises
Δήμος Ροδίων
Ο Δήμος Ροδίων ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα βόρεια του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Ιαλυσού και Καλλιθέας. Ο δήμος αποτελούνταν από ένα δημοτικό διαμέρισμα και είχε συνολικό πληθυσμό 52.318 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η πόλη της Ρόδου.
Κοινός
Με την ονομασία κοινός ή κοίνος μπορεί να αναφέρονται:
Δήμος Ροδίων
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Ροδιων
Τσαχιρλί (Τζαμπραγίλ)
Το Τσαχιρλί (επίσης, Τσαχιρλή) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τζαμπραγίλ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαμπραγίλ
Χιονοκαταιγίδα
thumb|338px|right|Καταγραφή σε μετεωρολογικό [[ραντάρ πτώσης κεραυνών από τα σύννεφα ως το έδαφος, κατά τη διάρκεια χιονοθύελλας από φαινόμενο της λίμνης (lake effect), το βράδυ της 12ης προς 13ης Οκτωβρίου 2006 πάνω από το Μπάφαλο, ΗΠΑ.]]
Η χιονοκαταιγίδα (αγγλικά: thundersnow, κατ' αντιστοιχία με το thunderstorm = καταιγίδα), γνωστό επίσης και ως χιονοθύελλα με βροντές (thunder snowstorm) ή καταιγίδα χιονιού ή χιόνι με αστραπές και βροντές, είναι ένα σπάνιο είδος καταιγίδας, στην οποία παρατηρούνται τα τυπικά φαινόμενα ηλεκτρικής δραστηριότητας (αστραπές και βροντές), με τη διαφορά ότι η ατμοσφαιρική κατακρήμνιση αποτελείται από χιόνι, αντί για βροχή. Το φαινόμενο αυτό καταγράφεται κυρίως σε περιοχές με έντονα ανοδικά ρεύματα εντός του ψυχρού τομέα των βαρομετρικών υφέσεων, από το φθινόπωρο ως την άνοιξη, όταν οι θερμοκρασίες επιφάνειας είναι πολύ πιθανό να είναι κοντά ή κάτω από τους 0 °C (32 °F). Κατά τη διάρκεια του φαινομένου, εκτός από την χιονόπτωση, παρατηρείται συχνά και χαλαζόπτωση σε κάποια σημεία της καταιγίδας. Υπάρχουν και άλλες παραλλαγές, με συνηθέστερη το thundersleet, όπου η κατακρήμνιση αποτελείται από χιονόνερο (sleet) αντί για χιόνι (snow).
Είδη
thumb|400px|right|Τρόπος σχηματισμού χιονοκαταιγίδας, από συνεσφιγμένο μέτωπο.
Υπάρχουν συνήθως τέσσερις πιθανές αιτίες και μορφές του φαινομένου:
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Μία μοναδική ιδιότητα της χιονοκαταιγίδας είναι ότι η χιονόπτωση ενεργεί ως ακουστικός συμπιεστής της βροντής, λόγω του ότι εμποδίζει τη διάδοση του ήχου σε μεγάλες αποστάσεις, εντονότερα από τη βροχή. Η βροντή από μια τυπική καταιγίδα, μπορεί να ακούγεται και πάνω από 10 χιλιόμετρα μακριά, ενώ η βροντή από ηλεκτρική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια χιονόπτωσης, συνήθως μπορεί να ακούγεται μόνο σε ακτίνα 3 έως 5 χιλιομέτρων από την αστραπή.
Επίσης, αν και θερμοδυναμικά δεν διαφέρει από τα άλλα είδη καταιγίδας, ωστόσο οι κορυφές των καταιγιδοφόρων νεφών (σωρειτομελανίες) φτάνουν συνήθως σε πολύ χαμηλότερα ύψη από τις τυπικές καταιγίδες.
Συνήθως οι χιονοκαταιγίδες προκαλούν και ισχυρές χιονοπτώσεις και χιονοστρώσεις, της τάξεως των 5 έως 10 εκατοστών την ώρα. Ενίοτε, μια έντονη χιονόπτωση σε χιονοκαταιγίδα μπορεί να συνδυαστεί και με ισχυρό άνεμο, άρα υπάρχει και η πιθανότητα συνδυαστικής εκδήλωσης χιονοκαταιγίδας και χιονοθύελλας ταυτόχρονα.
Συχνότητα
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μάρτιος είναι ο μήνας αιχμής του σχηματισμού αυτών των καταιγίδων και σύμφωνα με μία σχετική ανάλυση στοιχείων από 204 μετεωρολογικούς σταθμούς, σε διάστημα 30 ετών υπήρξαν μόλις 229 αναφορές φαινομένων ηλεκτρικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια αποκλειστικά χιονόπτωσης. Ωστόσο, όταν οι αναφορές δεν διαχωρίζονται από τουλάχιστον 1.100 χιλιόμετρα απόσταση ή από χρονική διάρκεια 6 ωρών, θεωρούνται επίσημα ως τοπικές αναφορές του ίδιου γεγονότος και ως αποτέλεσμα, θεωρείται ότι συνέβησαν μόλις 191 συμβάντα χιονοκαταιγίδας. Αυτό δίνει κατά μέσο όρο μόλις 6,4 χιονοκαταιγίδες ανά έτος στις ΗΠΑ.
Σε παγκόσμια κλίμακα, οι περιοχές που παρατηρούνται χιονοκαταιγίδες με αξιοσημείωτη συχνότητα, είναι κατά σειρά οι εξής:
Ιδιαίτερα στα χιονοδρομικά κέντρα, όταν εκδίδονται μετεωρολογικές προγνώσεις για χιονοκαταιγίδα, οι πίστες εκκενώνονται επειγόντως, για λόγους ασφαλείας.
Το φαινόμενο στην Ελλάδα
Ειδικότερα στην Ελλάδα, το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα σπάνιο και αυτός είναι και ο λόγος που ο όρος «χιονοκαταιγίδα» δεν έχει σημαντική απήχηση στην καθημερινότητα, όπου χρησιμοποιείται συνήθως η ανεπίσημη έκφραση «χιόνι με αστραπές και βροντές» από την πρακτική περιγραφή του φαινομένου. Ωστόσο, σε επίπεδο μετεωρολόγων υπάρχει ο επίσημος ελληνικός όρος χιονοκαταιγίδα, από τη μετάφραση του γαλλικού όρου «orage de neige» (καταιγίδα χιονιού), καθώς και του αγγλόφωνου όρου «thundersnow». Σχετικά αξιοσημείωτη συχνότητα του φαινομένου, παρατηρείται μόνο στην περιοχή των Ιωαννίνων (ιδιαίτερα έντονη εκδήλωση του φαινομένου σημειώθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2012), αν και κατά καιρούς μπορεί να συμβεί σε απρόβλεπτες τοποθεσίες. Ένα τέτοιο εντυπωσιακό παράδειγμα, ήταν η εκδήλωση χιονοκαταιγίδας μέσα στην Αθήνα, και μάλιστα επί δύο συνεχόμενες ημέρες, στις 29 και 30 Δεκεμβρίου 2016, κατά τη διάρκεια μιας ψυχρής εισβολής με έντονες χιονοπτώσεις και χιονοστρώσεις σε όλη σχεδόν τη χώρα, ακόμα και μέσα στο λεκανοπέδιο της Αθήνας έως και την παραλιακή ζώνη της πρωτεύουσας. Μεγάλης έκτασης χιονοκαταιγίδα μέσα στην Αθήνα, καθώς και σε πολλές ακόμα περιοχές της Αττικής, της Εύβοιας και των Κυκλάδων εκδηλώθηκε το βράδυ της 24ης Ιανουαρίου 2022 κατά τη διάρκεια της κακοκαιρίας «Ελπίδα», η οποία προκάλεσε και μεγάλες χιονοστρώσεις στις περιοχές αυτές και μέσα στην Αθήνα, έως και την παραλιακή ζώνη.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιονοκαταιγιδα Κατηγορία:Υδρομετέωρα Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα
Αδέλα Ζαμούδιο Ριβέρο
Η Παζ Χουάνα Πλάσιδα Αδέλα Ραφαέλα Ζαμούδιο Ριβέρο, περισσότερο γνωστή ως Αδέλα Ζαμούδιο (11 Οκτωβρίου 1854- 2 Ιουνίου 1928) ήταν Βολιβιανή ποιήτρια, συγγραφέας, φεμινίστρια και εκπαιδευτικός. Θεωρείται ο πιο διάσημος ποιητής της Βολιβίας και πιστεύεται πως ξεκίνησε το φεμινιστικό κίνημα στη χώρα της. Κάποιες φορές χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Σολεδάδ.
Η ζωή και το έργο της
Η Αδέλα Ζαμούδιο γεννήθηκε το 1854 στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας από οικογένεια ανώτερης τάξης. Δημοσίευσε το πρώτο της ποίημα στα 15 της αλλά το πρώτο της βιβλίο θα το εξέδιδε είκοσι χρόνια αργότερα.
Μετά τον Πόλεμο του Ειρηνικού άρχισε να διδάσκει στο σχολείο Σαν Αλμπέρτο και αργότερα έγινε διευθύντρια του λυκείου που αργότερα ονομάστηκε Λύκειο Αδέλα Ζαμούδιο. Τότε άρχισε να γράφει κυρίως για τα κοινωνικά προβλήματα της Βολιβίας επιδεικνύοντας μια ρομαντική επαναστατική διάθεση ενώ υπερασπίζονταν τις γυναίκες και τα παιδιά.
Όταν εξέδωσε το ποίημά της «Quo Vadis» (1903) ήρθε σε σύγκρουση με την Εκκλησία γιατί καυτηρίαζε τη διαφθορά και τη σκληρότητα του κλήρου. Η απόφαση να ασκήσει δημόσια κριτική στην Εκκλησία απαιτούσε μεγάλο θάρρος γιατί τότε η Καθολική Εκκλησία ήταν πανίσχυρη και υποστηρίζονταν από τους συντηρητικούς κύκλους αλλά και τις γυναίκες ανώτερων τάξεων. Όταν, μετά από αυτή τη σύγκρουση, αποφάσισε να βγάλει τα θρησκευτικά από το πρόγραμμα σπουδών του σχολείου που διηύθυνε, η Λίγκα των Καθολικών Γυναικών την καταδίκασε δημόσια. Οι συντηρητικοί κύκλοι τότε την κατηγόρησαν για αθεΐα και αναρχισμό. Το 1913 έγραψε το μυθιστόρημα «Στενές Φίλες» σε ρομαντικό ύφος που διέφερε από το ρεαλιστικό ύφος που επικρατούσε εκείνη την εποχή και το χαρακτήρισε «μυθιστόρημα για γυναίκες από γυναίκες».
Το έργο της Ζαμούδιο άρχισε να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην Βολιβιανή κοινωνία και το 1919 ιδρύθηκε υπό την επίδρασή της ο Πνευματικός και Καλλιτεχνικών Κύκλος Κορασίδων (Circulo Artistico e Intelectual de Senoritas) που άρχισε να εκδίδει το φεμινιστικό περιοδικό Feminiflor. Υπό την επιρροή της Ζαμούδιο επίσης άρχισαν να σημειώνονται διάφορες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που βελτίωναν τη ζωή των γυναικών καθώς οι προοδευτικές κυβερνήσεις των Μπαουτίστα Σααβέδρα (1920-1925) και Χερνάντο Σίλες (1926-1930) μεταξύ άλλων καθιέρωσαν το εργασιακό οκτάωρο και νομιμοποίησαν την πρόσβαση των γυναικών στην ανώτερη εκπαίδευση. Στα επόμενα χρόνια ιδρύθηκαν στη Βολιβία διάφορες φεμινιστικές οργανώσεις που είχαν αρχίσει να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στη Βολιβία μετά από την επίδραση της Ζαμούδιο. Η ίδια η Ζαμούδιο δίδασκε τα κορίτσια έτσι ώστε να τα ενδυναμώσει και ίδρυσε μάλιστα και το πρώτο δημόσιο σχολείο θηλέων στην πόλη της την Κοτσαμπάμπα καθώς επίσης και ακαδημία σχεδίου και ζωγραφικής.
Η ημέρα των γεννεθλίων της, 11 Οκτωβρίου, ορίστηκε ως «Ημέρα της Βολιβιανής Γυναίκας».
Η Αδέλα Ζαμούδιο εμφανίζεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο» στο Δάπεδο της Κληρονομιά ς στο σερβίτσιο της Βιρτζίνια Γουλφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινιστές Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς Κατηγορία:Ποιήτριες
Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος
Ο Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος Κλουκίνας είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας και πρώην βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης, με τον τίτλο της πάλαι πότε διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης.
Βιογραφικά στοιχεία
Εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Τιµίου Προδρόµου Στεμνίτσας Γορτυνίας το 1972, χειροτονήθηκε Διάκονος στην ίδια Ιερά Μονή το 1972 και χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης το 1977 στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Μεγαλοπόλεως από το Μακαριστό Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κυρό Θεόφιλο.
Υπεύθυνος για την πνευματική κίνηση της περιοχής της Μεγαλόπολης, που αριθμεί 50 ενορίες, υπηρέτησε την Ιερά Μητρόπολή του επί 36 συνεχιζόμενα έτη.
Στις 14 Οκτωβρίου 2009, εξελέγη Βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης, με τον τίτλο της Πάλαι πότε Διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 25 Οκτωβρίου 2009 στον Ιερό Ναό του Οσίου Νίκωνος Σπάρτης από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, συμπαραστούμενος από πολλούς Μητροπολίτες.
Παραπομπές
Θεοκτιστος
Παλιπεριδόνη
Η παλιπεριδόνη, που πωλείται με την επωνυμία Invega μεταξύ άλλων, είναι άτυπο αντιψυχωτικό. Διατίθεται στο εμπόριο από την Janssen Pharmaceutica. Η παλιπεριδόνη είναι ο κύριος ενεργός μεταβολίτης του παλαιότερου αντιψυχωσικού ρισπεριδόνη. Ενώ ο μηχανισμός δράσης είναι άγνωστος, θεωρείται ότι η παλιπεριδόνη και η ρισπεριδόνη δρουν με παρόμοιο, αν όχι ίδιο, μηχανισμό.
Το Invega είναι ένα παρασκεύασμα παρατεταμένης αποδέσμευσης της παλιπεριδόνης που χρησιμοποιεί το σύστημα παρατεταμένης αποδέσμευσης OROS για να επιτρέπει τη χορήγηση μιας φορά την ημέρα. Η παλιπεριδόνη χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας και της σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής. Η παλμιτική παλιπεριδόνη είναι ένα ενέσιμο παρασκεύασμα μακράς δράσης παλμιτοϋλ εστέρα παλιπεριδόνης που ενδείκνυται για ένεση μία φορά κάθε 28 ημέρες μετά από μια αρχική περίοδο τιτλοποίησης.
Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας και της σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής. Σε μια μελέτη του 2013 που συνέκρινε 15 αντιψυχωσικά φάρμακα στην αποτελεσματικότητα στη θεραπεία των σχιζοφρενικών συμπτωμάτων, η παλιπεριδόνη κατατάχθηκε στην πέμπτη θέση και έδειξε αποτελεσματικότητα υψηλού επιπέδου. Ήταν 10-14% πιο αποτελεσματική από την αλοπεριδόλη, την κουετιαπίνη και την αριπιπραζόλη, 11% λιγότερο αποτελεσματική από τη ρισπεριδόνη (4η) και 43% λιγότερο αποτελεσματική από την κλοζαπίνη (1η).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Αντιψυχωσικά Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Πυριμιδίνες
Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνάτιος
Ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνάτιος ήταν έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος (κατά κόσμον Ιάκωβος Λάππας) γεννήθηκε στη Σαλαμίνα στις 11 Ιανουαρίου 1946.
Σπούδασε στην Νομική Σχολή και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου εξελέγη στις 25 Μαΐου 1994 από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 28 Μαΐου από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε στην Λάρισα στις 28 Ιουλίου 1994.
Πέθανε στις 26 Ιουνίου 2018, στο Μαϊάμι των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της επέμβασης για μεταμόσχευση ήπατος. Την θέση του ανέλαβε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ο Μητροπολίτης Ιερώνυμος Νικολόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Λαρίσης
Τρίτη δυναστεία Φαραώ
Η Τρίτη Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου είναι η πρώτη δυναστεία του Παλαιού Βασιλείου. Οι άλλες δυναστείες του Παλαιού Βασιλείου είναι η Τέταρτη, Πέμπτη, και Έκτη Δυναστεία. Η πρωτεύουσα κατά την περίοδο αυτή ήταν η Μέμφις.
Άγγελος Γριμάνης
Ο Άγγελος Γριμάνης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1906. Ο ίδιος δήλωνε ότι είχε καταγωγή από την Κέρκυρα. Υπήρξε για πολλά χρόνια η σημαντικότερη προσωπικότητα του χορού στην Ελλάδα τόσο ως χορευτής όσο και ως χορογράφος.
Τρίτη δυναστεία Φαραώ
Σύνοψη
Μετά τα ταραχώδη χρόνια της Δεύτερης Δυναστείας που μπορεί να περιελάμβανε και εμφύλιο πόλεμο, η Αίγυπτος πέρασε υπό την εξουσία του Ζοζέρ, το οποίο σηματοδότησε την αρχή της Τρίτης Δυναστείας. Και ο Κανόνας του Τορίνο και ο Βασιλικός Κατάλογος της Αβύδου καταγράφουν πέντε βασιλιάδες, ενώ το Πίνακιο της Σακάρα μόνο τέσσερεις:
Άγγελος Γριμάνης
Αφού τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο μετέβη το 1923 στη Γερμανία και γράφτηκε στην αρχιτεκτονική σχολή. Γρήγορα όμως εν αγνοία της οικογενείας του εγκατέλειψε τις σπουδές του και γράφτηκε στη Σχολή χορού της Μαίρη Βίκμαν. Ακόμη σπούδασε στις Σχολές Zimmermann, Growsky (Βερολίνο) και Nijinska (Παρίσι). Το ντεμπούτο του ως χορευτής το έκανε με την οπερέτα "Τσάρεβιτς" (Βερολίνο 1927) κερδίζοντας αμέσως το κοινό. Από το 1927 - 1929 συνεχίζει να δημιουργεί στην Όπερα της Στουτγάρδης ως πρώτος χορευτής ("Κοπέλλια" (1928), "Εξπρεσιονιστική σουίτα", κ.α.).
Τρίτη δυναστεία Φαραώ
Σύνοψη
Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι τον Χασεχεμουί, τελευταίο ηγεμόνα της Δεύτερης Δυανστείας, διαδέχτηκε ο Ζοζέρ, που τότε αναφερόταν μόνο με το Όνομα Ώρου του Νετζεριχέτ. Ο διάδοχος του Ζοζέρ ήταν ο Σεχεμχέτ, που είχε το όνομα Δύο Κυριών Ντζεσερτί. Ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας ήταν ο Ουνί. Υπάρχουν ακόμα τρία ονόματα Ώρου για την Τρίτη Δυναστεία, Σανάχτ, Χαμπά, και ίσως Καχεντζέτ. Ένας από αυτούς είχε όνομα Δύο Κυριών Νέμπκα.
Η χρονολόγηση της Τρίτης Δυναστείας έχει δυσκολίες. Ο Shaw δίνει τις χρονολογίες περίου από το 2686 έως το 2613 π.Χ. . Ο Κανόνας του Τορίνο υποδηλώνει 75 χρόνια για την Τρίτη Δυναστεία. Οι Baines και Malek έχουν τοποθετήσει τις χρονολογίες στο περίπου 2650 – 2575 π.Χ. , ενώ οι Dodson και Hilton στο 2584 – 2520 π.Χ. Δεν είναι σπάνιο αυτές οι εκτιμήσεις για τη χρονολόγηση να διαφέρουν ακόμα και μέχρι έναν αιώνα μεταξύ τους.
Άγγελος Γριμάνης
Το 1929 προσλαμβάνεται στην όπερα της Κολωνίας και μέχρι το 1930 δημιουργεί και πάλι ως πρώτος χορευτής στα έργα : "Τρίκοχο καπέλο", "Πουλτσινέλα", "Πετρούσκα" (1930), "Ιεροτελεστία της `Ανοίξης", "Δον Ζουάν" κ.α. Τα έτη 1930-31 συνεχίζει ως πρώτος χορευτής και χορογράφος του Κέμνιτς. Κάνει τις χορογραφίες στα έργα: "Robinsonnade", "Parade", "Βικτωρία και Ουσσάρος", "Αΐντα", "Μάγος έρωτας" και χορεύει με τους Άντον Ντόλιν και Λα Γιάνα στα "Παραμύθια Χόφμαν" σε σκηνοθεσία Μαξ Ράιντχαρτ, (Βερολίνο 1931-32).
Τρίτη δυναστεία Φαραώ
Ηγεμόνες
Η σειρά των φαραώ βασίζεται στον Wilkinson. Τα χρόνια βασιλείας βασίζονται στους Dodson and Hilton, οι οποίοι αποδίδουν μόνο 64 χρόνια αντί περίπου 75 χρόνια στη δυναστεία.
Ενώ ο Μανέθων αναφέρει τον Νεχερώφη, και ο Κανόνας του Τορίνο τον Νέμπκα (δηλαδή Σανάχτ) ως τον πρώτο φαραώ της Τρίτης Δυναστείας, πολλοί σύγχρονοι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι ο πρώτος φαραώ αυτής της δυναστείας ήταν ο Ζοζέρ, τονίζοντας ότι η σειρά με την οποία αναφέρονται κάποιοι από τους προκατόχους του Χέοπα στον Πάπυρο του Γουέστκαρ υποδηλώνει ότι ότι ο Νέμπκα πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ του Ζοζέρ και του Ουνί, και όχι πριν τον Ζοζέρ. Πιο σημαντικά, βρέθηκαν σφραγίδες που ονομάζουν τον Ζοζέρ στην είσοδο του τάφου του Χασεχεμουί στην Άβυδο, που δείχνουν ότι ήταν ο Ζοζέρ και όχι ο Σανάχτ που έθαψε και διαδέχτηκε αυτόν τον βασιλιά. Ο γραφέας του Κανόνα του Τορίνο έγραψε το όνομα του Ζοζέρ με κόκκινο μελάνι, που υποδηλώνει την αναγνώριση της ιστορικής σημασίαςαπό τους αρχαίους Αιγυπτίους αυτού του βασιλιά. Σε κάθε περίπτωση, ο Ζοζέτ είναι ο πιο καλά γνωστός βασιλιάς αυτής της δυναστείας, λόγω της ανάθεσης στον βεζίρη Ιμχοτέπ να κατασκευάσει την παλιότερη σωζόμενη πυραμίδα, την Βαθμιδωτή Πυραμίδα του.
Άγγελος Γριμάνης
Πρώτος χορευτής στα "Ρωσικά μπαλέτα" το 1932 στα έργα : "Πριγκίπισσα κύκνος", "Παραλλαγές", "Πρίγκιψ Ιγκόρ", "Comediens jaloux" κ.ο.κ. περιοδεύει σε πολλές πόλεις της Ευρώπης δίνοντας ρεσιτάλ χορού, αποσπώντας υπέροχες κριτικές. Η φήμη του όμως έχει φτάσει και στον Ελλαδικό χώρο και το 1933 ο Φώτος Πολίτης τον μετακαλεί για να χορογραφήσει και να χορέψει στον "Αρχοντοχωριάτη" του Μολιέρου. Πείθεται, γιατί έτσι θα αποδείξει την καλλιτεχνική αξία του και στην πατρίδα του και παράλληλα θα σωθεί από την γκρίνια της αυστηρών αρχών οικογενείας του (ο πατέρας του ήταν εφέτης) που από την αρχή ήταν αντίθετη στις σπουδές του στον χορό.
Τρίτη δυναστεία Φαραώ
Ηγεμόνες
Κάποιοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο Ιχμοτέπ έζησε κατά τη βασιλεία του Ουνί. Για τον Σεχεμχέτ είναι γνωστά λίγα πράγματα. Τέλος, πιστεύεται ότι ο Χαμπά ίσως έχτισε την στο Ζαουιέτ ελ Αριάν.
Άγγελος Γριμάνης
Από τότε (1933-1937) γίνεται μόνιμος χορευτής και χορογράφος του Εθνικού Θεάτρου ("Πέερ Γκυντ", "Κύκλωψ", "Δωδέκατη νύχτα", "Δον Κιχώτης", "Ηλέκτρα", "Κατά φαντασίαν ασθενής" κ.α.). Πριν τον πόλεμο και κατά την διάρκεια της Κατοχής μετέχει ως χορευτής και χορογράφος σε επιθεωρησιακούς θιάσους, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με την ΕΛΣ. Επιλέγει αξιόλογους χορευτές και συγκροτεί μπαλέτα, που εμφανίζει σε επιθεωρήσεις (1939-40, 1947 και 1951-53). Μετά την απελευθέρωση, γίνεται μόνιμο στέλεχος της ΕΛΣ. Χορογράφησε πολλές όπερες, οπερέτες και βραδιές μπαλέτου. Μερικά από αυτά από 1941-59 είναι : "Πραματευτής", "Αετός", "Θάνατος Αντρειωμένης", "Πρωτομάστορας", "Εύθυμη χήρα", "Αδριανή Λεκουβρέρ", "Κάρμεν", "Ο Βαφτιστικός", "Νύχτες της Βενετίας", "Μανόν", "Χώρα του Μειδιάματος", "Αΐντα", "Τροβατόρε" κ.λπ.. Ως χορογράφος: "Χριστίνα" (1961). "Κάρμεν", "Δύναμη Πεπρωμένου", "Τανχώϋζερ" (1962). "Τροβατόρε", "Μανόν" και "Ριγκολέτο" (1963). "Ορλώφ" και "Ο μαγικός καθρέφτης" (1964). "Αντρέα Σενιέ", "Τσάρος και ξυλουργός" και "Αΐντα" (1965). "Μεφιστόφελε" (1966). κ.λπ.
Τρίτη δυναστεία Φαραώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Άγγελος Γριμάνης
Επιστρέφοντας στην Ευρώπη το 1957 χορογραφεί 3 μπαλέτα στο Raimund Theater της Βιέννης. Συνεργάζεται επίσης με το Ελληνικό Χορόδραμα (1951-59) : "6 λαϊκές ζωγραφιές" σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι, "Τσιγγάνος". Παρά τη φήμη του και την τεράστια καλλιτεχνική του αξία δεν διστάζει να πειραματίζεται και να συνεργάζεται με νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, όπως ο ηθοποιός και χορευτής Άγγελος Γραμμένος. Έτσι το 1975 κάνει τις χορογραφίες στο καφέ θέατρο "Καλημέρα ζωή" στην Πλάκα.
Συμμετείχε επίσης ως ηθοποιός και έχει χορογραφήσει τις ταινίες "Δούκισσα της Πλακεντίας", "Χαρούμενοι αλήτες", "Δράκος" (του Κούνδουρου). Τιμήθηκε με δίπλωμα του Διεθνούς Χορευτικού Φεστιβάλ των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου (1936).
Συνέχισε να χορεύει, να χορογραφεί και να ασκείται στο χορό μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε στην Αθήνα το 1979.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Λίζα Ανδρέου
Το ονοματεπώνυμο Λίζα Ανδρέου μπορεί να σχετίζεται με τα ακόλουθα πρόσωπα:
Μεράπι
thumb|250px|Το όρος Μεράπι το 1998 Το όρος Μεράπι (στα ινδονησιακά, Gunung Merapi, που σημαίνει το βουνό της φωτιάς) είναι ένα ενεργό στωματοηφαίστειο που βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της Κεντρικής Ιάβας και Γιογκιακάρτα, στην Ιάβα, Ινδονησία. Είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο στην Ινδονησία και εκρήγνυται τακτικά από το 1548, περίπου κάθε τέσσερα χρόνια. Βρίσκεται περίπου 28 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Γιογκιακάρτα και χιλιάδες άνθρωποι ζουν στις πλαγιές του ηφαιστείου, με χωριά σε υψόμετρο μέχρι 1.700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το όνομα Μεράπι θα μπορούσε να μεταφραστεί αόριστα ως «βουνό της φωτιάς». Η ετυμολογία του ονόματος προέρχεται από το Μερού-απί. Στα Ιαβανέζικα μερού σημαίνει "βουνό" και αναφέρεται στο μυθικό βουνό των Θεών στον Ινδουισμό, και απί σημαίνει "φωτιά". Ο καπνός στη κορυφή είναι ορατός, τουλάχιστον 300 ημέρες το χρόνο και πολλές εκρήξεις έχουν προκαλέσει αρκετούς θανάτους. Θερμά αέρια ήταν υπεύθυνα για το θάνατο 26 ατόμων στις 22 Νοεμβρίου το 1994, κυρίως στην πόλη της Μουντιλάν, δυτικά του ηφαιστείου. Μια άλλη μεγάλη έκρηξη συνέβη το 2006, λίγο πριν από το σεισμό της Γιογκιακάρτα. Υπό το πρίσμα των κινδύνων που εγκυμονεί το Μεράπι σε κατοικημένες περιοχές, έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα ηφαίστεια της Δεκαετίας.