cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιμικροβιακές ιδιότητες μικροφυκών
Παραπομπές
Κατηγορία:Φύκη
Χαρά (αστέρας)
Στην αστρονομία αυτό το ιδιαίτερο όνομα (Chara στα λατινικά και διεθνώς) έχει ο αστέρας β (βήτα) Θηρευτικών Κυνών (Beta Canum Venaticorum, β CVn). Ονομάσθηκε έτσι από το όνομα του ενός από τους δύο «θηρευτικούς κύνες» (κυνηγόσκυλα) του Βοώτου, που φαντάσθηκε ο Εβέλιος και δημιούργησε τον αστερισμό αυτό. Επειδή έχει φασματικό τύπο και ηλικία παρόμοια με αυτά του Ηλίου, συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στα άστρα που μπορεί να διαθέτουν κατοικήσιμους πλανήτες. Μάλιστα, το 2006 η Αμερικανίδα αστρονόμος Δρ. Margaret Turnbull απεκάλεσε τη Χαρά «τον πιθανότερο γειτονικό αστέρα για την ύπαρξη τεχνολογικώς ανεπτυγμένων ευφυών εξωγήινων όντων». Η επιφανειακή του θερμοκρασία υπολογίζεται στους 5.600°C και η ηλικία του στα 4 δισεκατομμύρια έτη. Η μάζα του είναι 8% μεγαλύτερη της ηλιακής, η ακτίνα του 5% μεγαλύτερη και η απόλυτη λαμπρότητά του 20% μεγαλύτερη της ηλιακής (απόλυτο μέγεθος +4,64).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G Κατηγορία:Θηρευτικοί Κύνες
Κεβόρκ Παπαζιάν
Ο Κεβόρκ Παπαζιάν (1892 - 10 Νοεμβρίου 1953) ήταν Ελληνο-Αρμένιος πολιτικός καθώς και ο πρώτος Αρμένιος που διετέλεσε μέλος της Βουλής των Ελλήνων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ραιδεστό από Αρμένιους γονείς. Μετά την περάτωση των εγκύκλιων σπουδών του, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου σπούδασε νομικά. Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στη Ραιδεστό, όπου και συνελλήφθη από τις οθωμανικές αρχές μαζί με άλλους Αρμένιους κατοίκους με την κατηγορία της πυρπόλησης τουρκικών οικιών. Φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα και εν συνεχεία εξορίστηκε στη Δαμασκό για να εγκατασταθεί, τελικώς, στην Ντουμά της Συρίας εργαζόμενος ως ιδιωτικός υπάλληλος.
Το 1919 επέστρεψε στην γενέτειρά, ιδιώτευσε για ένα μικρό διάστημα ως δικηγόρος και μετά την ενσωμάτωση της Ανατολικής Θράκης στο ελληνικό κράτος εξελέγη, στις εκλογές του 1920, βουλευτής Ραιδεστού. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση του αρμενικού κινήματος ανεξαρτησίας και της αρμενικής κοινότητας στην Ελλάδα. Μετά την παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία, ο Παπαζιάν εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ίδρυσε την πρώτη αρμένικη εφημερίδα υπό τον τίτλο "Αλίκ" (Κύμα).
Μετά το 1944 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Την περίοδο 1947 - 1950 διετέλεσε πρόεδρος του Πολιτιστικού Σωματείο "Χαμασκαΐν".
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Νοεμβρίου 1953 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Κοκκινιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ραιδεστού Κατηγορία:Έλληνες αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής
Βαρ (θεά)
Στη Σκανδιναβική μυθολογία η Βαρ (Var) είναι μία θεά των Εσίρ. Βαρ σημαίνει είτε όρκος-δέσμευση, είτε αγαπημένη.
Είναι αυτή που ακούει τους όρκους και τις συμφωνίες μεταξύ ανδρών και γυναικών και εκδικείται αυτούς που αθετούν τον λόγο τους.
Καταγράφεται στην Ποιητική Έδδα, μία συλλογή αρχαίων Σκανδιναβικών ποιημάτων από το ισλανδικό μεσαιωνικό χειρόγραφο Codex Regius.
Πηγές
Βαρ
Παναγία Δέξια
thumb|right|Ο Ιερός Ναός της Παναγίας Δέξιας στη Θεσσαλονίκη (εσωτερικό).
Ο Ιερός Ναός Παναγίας Δέξιας αποτελεί ενοριακό ναό της Θεσσαλονίκης και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται επί της οδού Εγνατία, στο κέντρο της πόλης. Ο αρχιτεκτονικός τύπος του ναού είναι σταυροειδής με τρούλο και δύο κωδωνοστάσια.
Ο πεζογράφος της Θεσσαλονίκης Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης στο βιβλίο του «Μητέρα Θεσσαλονίκη» μνημονεύει την εικόνα της Παναγίας ως «Δέξα», δηλαδή ως μεσίτρια που δέχεται τις παρακλήσεις των πιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Θεσσαλονίκη
SBus
thumb|250px|left|Δύο κάρτες τύπου SBus thumb|250px|left|[[Βύσμα SBus]] Με το υλικό δίαυλου ηλεκτρονικού υπολογιστή τύπου SBus ήταν εξοπλισμένοι οι περισσότεροι ηλεκτρονικοί υπολογιστές που βασίζονταν στον επεξεργαστή τύπου SPARC, συμπεριλαμβανομένων όλων των μοντέλων SPARCstations της κατασκευαστικής εταιρείας Sun Microsystems (κοινώς Sun) κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90. Διοχετεύτηκε από την εταιρεία Sun το 1989 για χρήση σε συνδυασμό με τους αντίστοιχους επεξεργαστές SPARC υψηλής ταχύτητας, για να αντικαταστήσουν τον προηγούμενο δίαυλο VMEbus, ο οποίος ήταν σε χρήση σε συνδυασμό με τους επεξεργαστές τύπου 68020 και 68030 της Motorola.
Όταν η Sun στις αρχές της δεκαετίας του '90 άρχισε με την διαδικασία καθορισμού της προδιαγραφής των επεξεργαστών SPARC, η αντίστοιχη διαδικασία για τον δίαυλος SBus είχε σχεδόν περατωθεί υπό την ονομασία IEEE-1496. Το 1997 η Sun άρχισε εγκαταλείπει τον SBus και να υιοθετεί τον δίαυλο PCI. Σήμερα ο SBus έχει πλήρως εγκαταλειφθεί και δεν χρησιμοποιείται πλέον.
Περιγραφή του διαύλου
Ο σχέδιο του SBus θεωρείται από πολλές απόψεις ως «καθαρόαιμο». Ήταν πλήρως εξειδικευμένος στους επεξεργαστές τύπου SPARC, αφού δεν λάμβανε υπόψιν άλλους τύπους επεξεργαστών για να αποφεύγει τα πολλά προβλήματα. Είχε εύρος 32 bits τόσο για συμβολικές διευθύνσεις, όσο και για συμβολικά στοιχεία. Η ταχύτητα του κυμαίνονταν από 16,6 MHz ως 25 MHz, και ήταν σε θέση να μεταφέρει δεδομένα με ταχύτητα μέχρι και 100 MB/s. Οι συσκευές διαχειρίζονταν μέσω συμβολικών διευθύνσεων που είχαν εύρους 28 bits (256 ΜΒ). Ήταν σε θέσει να διαχειρίζεται οκτώ κύριες συσκευές και απεριόριστο αριθμό δευτερευόντων συσκευών.
Κροταλίας
Ο Κροταλίας είναι γένος ιοβόλων φιδιών, το οποίο ανήκει στην τάξη των Λεπιδωτών ή Φολιδωτών και στην οικογένεια των Κροταλιδών. Εκτός από το γένος Crotalus υπάρχει και το γένος Sistrurus. Χαρακτηριστικό τους είναι το «κρόταλο» που φέρουν στην άκρη της ουράς τους, με το οποίο προειδοποιούν τους εχθρούς τους και απομακρύνουν τον κίνδυνο. Η όρασή τους είναι οξύτατη, σε αντίθεση με την ακοή. Υπάρχουν γύρω στα 50 είδη κροταλία, με πολυάριθμα υποείδη. Τα περισσότερα ζουν στη Βόρεια Αμερική.
SBus
Περιγραφή του διαύλου
Όταν παρουσιάστηκαν οι επεξεργαστές τύπου UltraSPARC, ο SBus τροποποιήθηκε και αναβαθμίστηκε για να προσφέρει τελικά μια ταχύτητα 200 MB/s. (Για σύγκριση, οι σύγχρονοι δίαυλοι PCI προσφέρουν 528 MB/s.)
Κροταλίας
Ονομασία
Το όνομά του προέρχεται από το κρόταλο που έχουν στην άκρη της ουράς τους. Η επιστημονική ονομασία Crotalus προέρχεται από την ελληνική λέξη κρόταλον. Το Sistrurus είναι εκλατινισμένος τύπος για το Σείστρουρος, που σημαίνει αυτός που κουνά (=σείει) την ουρά του. Η ονομασία προέρχεται από το σείστρο, αρχαίο αιγυπτιακό μουσικό όργανο.
Πήρε αυτή την ονομασία από το κρόταλο, που βρίσκεται στην ουρά του και με τον χαρακτηριστικό ήχο προειδοποιεί τους εχθρούς του. Το κρόταλο της ουράς παράγει αυτό τον ήχο λόγω των 14 φολίδων κερατίνης, οι οποίες χτυπούν μεταξύ τους σε κάθε κίνηση.
SBus
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίαυλοι υπολογιστή
Κροταλίας
Τροφή
Τα ζώα αυτά τρώνε τρωκτικά, όπως λαγούς, αρουραίους και ποντίκια, τα οποία ακινητοποιούν δαγκώνοντάς τα με τα δηλητηριώδη δόντια τους, σε αντίθεση με άλλα φίδια που τα σφίγγουν μέχρι πνιγμού. Συγκεκριμένα, οι κροταλίες κυνηγούν με τη μέθοδο της ενέδρας. Ο εντοπισμός των θυμάτων τους μπορεί να γίνει ακόμα και στο σκοτάδι, λόγω της θερμότητας που το θύμα εκπέμπει. Την τελευταία ο κροταλίας αντιλαμβάνεται με ένα ειδικό αισθητήριο όργανο, το οποίο βρίσκεται μεταξύ των οφθαλμών και των ρουθουνιών του φιδιού και με το οποίο αντιλαμβάνονται τις μεταβολές της θερμοκρασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το δάγκωμα του θύματος, το παρακολουθούν μέχρι να πεθάνει και έπειτα το καταπίνουν ολόκληρο. Όταν είναι μικρά, τα φίδια τρέφονται με σαύρες και βατράχους, ενώ όταν μεγαλώσουν, τρώνε τρωκτικά.
Εχθροί
Ζώα όπως άλλα φίδια, τα πτηνά δρομείς, γουρούνια, γεράκια και αετοί είναι οι κυριότεροι εχθροί του κροταλία Αρκετά είδη είναι εδώδιμα και από τον άνθρωπο σε ορισμένες χώρες.
Αναπαραγωγή
Οι περισσότεροι κροταλίες ζευγαρώνουν την άνοιξη, όταν ξυπνούν από τη χειμερία νάρκη. Είναι ωοζωοτόκα και τα αυγά του θηλυκού επωάζονται μέσα στους γεννητικούς αγωγούς. Τα μικρά γεννιούνται ζωντανά και είναι αυτάρκη από τη γέννησή τους. Η φροντίδα των γονέων για τα μικρά είναι πολύ μικρή ή και ανύπαρκτη.
Το κρόταλο
Το κρόταλο είναι ένα όργανο από κερατίνη και αποτελείται από (μέχρι 14) φολίδες, οι οποίες συνδέονται χαλαρά μεταξύ τους. Οι υπόλοιπες καταστρέφονται εξαιτίας της τριβής στη γη. Τρεις φορές το χρόνο γίνεται αλλαγή του δέρματος στον κροταλία. Ωστόσο, το άκρο της ουράς δεν αλλάζει και παραμένει ως μέρος ενός κροτάλου. Οι νεογέννητοι κροταλίες δεν έχουν λειτουργικό κρόταλο. Το κρόταλο δεν μπορεί να κάνει θόρυβο αν απορροφήσει πολύ νερό. Ο ρόλος του κροτάλου είναι να προειδοποιεί τα οπληφόρα θηλαστικά για την ύπαρξή του κροταλία, ώστε να μην τον πατήσουν.
Παλαιοντολογία
Το αρχαιότερο απολίθωμα από κροταλία ανακαλύφθηκε στο Ντρίφτγουντ Κρικ στη Νεμπράσκα των ΗΠΑ. Γενικά, έχουν βρεθεί λιγοστά απολιθώματα από τα φίδια αυτά με αποτέλεσμα η εξελικτική τους πορεία στο χρόνο να παραμένει σχεδόν άγνωστη.
Δήγματα
Από τη γέννησή τους, οι κροταλίες έχουν δηλητηριώδη δόντια, με τα οποία εγχέουν δηλητήριο στο θύμα τους. Έχουν την ικανότητα να καθορίζουν την ποσότητα δηλητηρίου που θα αφήσουν να χυθεί κατά το δάγκωμα. Έτσι, δαγκώνουν με μεγάλη ποσότητα δηλητηρίου όταν πρόκειται για τροφή, ενώ για άμυνα δαγκώνουν αφήνοντας να χυθεί ελάχιστο ή και καθόλου δηλητήριο. Όταν το φίδι είναι φοβισμένο ή τραυματισμένο δεν μπορεί να ελέγξει αυτόν τον καθορισμό. Τα νεαρά φίδια θεωρούνται γενικά πιο επικίνδυνα, καθώς έχουν μικρότερο έλεγχο της ποσότητας δηλητηρίου που εγχέουν στο θύμα.
Το δηλητήριο των φιδιών είναι τοξικό και καταστρέφει τους ιστούς, παραλύει τα όργανα (και στα τροπικά είδη το νευρικό σύστημα) και καταστρέφει τους θρόμβους του αίματος. Επίσης, στο σημείο του δήγματος προκαλείται ουλή, που μπορεί να είναι και μόνιμη ή να επιφέρει ακρωτηριασμό του μέλους ή και το θάνατο. Για το λόγο αυτό, το δήγμα από κροταλία είναι και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως σοβαρή περίπτωση, που μπορεί να φέρει και το θάνατο. Όταν δε χορηγείται ιατρική βοήθεια, τα δήγματα από κροταλία, ιδίως από είδη μεγαλύτερα σε μέγεθος, είναι συχνά θανατηφόρα. Αν όμως χορηγηθεί αντιοφεϊκός ορός, αυτό μειώνει την πιθανότητα θανάτου σε λιγότερο από 4%.
Το φίδι Lampropeltis getula, είναι γνωστό για την ανοσία που έχει στο δηλητήριο του κροταλία και άλλων φιδιών. Για το λόγο αυτό το είδος αυτό τρέφεται κατά κύριο λόγο με κροταλίες.
Πρώτες βοήθειες
Όταν κάποιος δαγκωθεί από κροταλία, δεν μπορεί κανείς εύκολα να καθορίσει την ποσότητα δηλητηρίου που εγχύθηκε από το φίδι. Οίδημα και τελικά θάνατος σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν εύκολα να επέλθουν, ενώ σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να περάσουν ώρες μέχρι να εμφανιστούν τα σοβαρά αποτελέσματα. Στις σοβαρότερες περιπτώσεις μαζί με το οίδημα, εμφανίζονται και συμπτώματα όπως να πρηστούν τα χείλη, ναυτία, αιμορραγία, έμετος και σοκ. Κοινά συμπτώματα αποτελούν επίσης η δύσπνοια και η παράλυση. Για να σταματήσει η καταστροφή των ιστών από το δηλητήριο του φιδιού, θα πρέπει να εφαρμοστεί αντιοφεϊκός ορός. Η περιοχή του δαγκώματος καλό θα είναι να κρατηθεί κάτω από το μέρος που κυκλοφορεί το αίμα. Το θύμα θα πρέπει να είναι ήρεμο, ώστε να αποφευχθεί ταχυκαρδία, που θα είχε ως συνέπεια τη γρήγορη κυκλοφορία του δηλητηρίου στο σώμα. Τα μη εκπαιδευμένα άτομα δε θα πρέπει να χρησιμοποιούν νυστέρια, λάμες κλπ. στα μέλη που δαγκώθηκαν, καθώς αυτό μπορεί να προκαλέσει χειρότερα αποτελέσματα από το ίδιο το δήγμα. Κάθε δήγμα θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως σοβαρό περιστατικό που απαιτεί άμεση ιατρική φροντίδα από εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό και ως απειλή για τη ζωή του θύματος.
Ως φαγητό
Στις νοτιοανατολικές και νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ ο κροταλίας είναι δημοφιλές έδεσμα. Μερικές φορές διατίθεται σε ειδικά κρεοπωλεία. Η γεύση του κρέατός του περιγράφεται όπως αυτή του κοτόπουλου ή των βατραχοπόδαρων. Επίσης, στο μάσημα μοιάζει με το κρέας του αλιγάτορα.
Σε αιχμαλωσία
Το φίδι μπορεί να ζήσει σε αιχμαλωσία, ωστόσο η ιδιωτική κατοχή του εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους δαγκώματος από αυτά, που μπορεί να επιφέρει και το θάνατο. Ορισμένες χώρες έχουν νομοθεσία που απαγορεύει την κατοχή κροταλία. Όπου αυτή είναι νόμιμη, απαιτείται ένα είδος άδειας ή η διαμόρφωση πολιτικής ασφαλείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εχιδνίδες
Οίκος του Χάναου
Ο Οίκος του Χάναου, γερμ.: Haus von Hanau, ήταν ένας ευγενής Οίκος στη Γερμανία, που δραστηριοποιήθηκε από το π. 1125 ως το 1736. Αρχικά ήταν κύριοι του Χάναου, αλλά το 1429 ο Ράινχαρντ Β΄ αναβιβάστηκε σε κόμη του Χάναου. Το Χάναου ήταν υποτελές φέουδο της Έσσης. Ο Ράινχαρντ Β΄ είχε δύο γιους, τον Ράινχαρντ Γ΄ με τον οποίο συνεχίστηκε ο κύριος κλάδος ως Χάναου ως Χάναου-Μύντσενμπεργκ, και τον Φίλιππο Α΄ ιδρυτή του πλάγιου κλάδου του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Ο κύριος κλάδος εξέλιπε το 1641 και το Μύντσενμπεργκ περιήλθε μετά από συμφωνία στην Έσση-Κάσσελ. Ο κλάδος Χάναου-Λίχτενμπεργκ εξέλιπε το 1736 με τον Ιωάννη-Ράινχαρντ Γ΄ και το Χάναου κληρονόμησε η κόρη του Καρλόττα. Αυτή παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Η΄ λάντγκραβο της Έσσης-Ντάρμστατ, έτσι το Χάναου περιήλθε στον Οίκο της Έσσης.
Ιστορία
Η οικογένεια είχε αρχικά στην κατοχή της το κάστρο του Ντόρφελντεν, αλλά όταν απέκτησε το κάστρο του Χάναου, έμεινε γνωστή με το όνομα του τελευταίου αυτού κάστρου. Το Χάναου-Μύντσενμπεργκ βρίσκεται από τους πρόποδες του όρους Τάουνους ως το Σπέσαρτ και παό το (Μπαντ) Νάουχαϊμ ως το Όντενβαλντ. Το Χάναου-Λίχτενμπεργκ βρίσκεται στην Αλσατία. Ο Φίλιππος Α΄ έλαβε αρχικά το Μπάμπενχαουζεν, αλλά μετά από επιγαμία έλαβε το Λίχτενμπεργκ και ονομάστηκε κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Το 1866 η Πρωσία προσάρτησε την Έσση-Κάσσελ και το Χάναου-Μύντσενμπεργκ.
Το 1853 ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄ εκλέκτορας της Έσσης-Κάσσελ νυμφεύτηκε μοργανατικά τη Γερτρούδη και απένειμε σε αυτήν και στους απογόνους του από αυτήν τον τίτλο του πρίγκιπα, -ισσας του Χάναου. Απόγονοι αυτών των πριγκίπων υπάρχουν ως την εποχή μας.
Λυσός
Η Λυσός είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Παλιά ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής της περιοχής της με Αστυνομικό Σταθμό και περιφερειακό Σχολείο, και μεχρί σήμερα Δασικό Σταθμό. Μεγάλο τμήμα της είναι μέσα στο Δάσος Πάφου
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Αξιοθέατα
Εντός των κοινοτικών ορίων Λυσού βρίσκεται ο Σταυρός της Ψώκας. Επισκέψιμες τοποθεσίες στον χώρο αποτελούν το Εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού και ο Περιφραγμένος Χώρος Άγριας Ζωής. Η περιοχή διαθέτει Ξενώνα, Καφετέρια και Εστιατόρειο. Υπάρχει επίσης και Κατασκηνωτικός Χώρος.
Ο ταξιδιώτης μπορεί να επισκεφθεί Μονοπάτια της Φύσης καθώς και Ποδηλατικές Διαδρομές, όπως η διαδρομή από τον Σταυρό της Ψώκας έως το Σελλάδι της Μοσφιλιάς. Υπάρχουν επίσης διαδρομές για πεζοπορία, με αφετηρία τον Δασικό Σταθμό του Σταυρού της Ψώκας και τέρμα το χωριό Λυσός, ή περιοχές εκτός των κοινοτικών ορίων της Λυσού όπως η Μονή της Παναγίας του Κύκκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
1256
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1256 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νίκος Κ. Νικολαΐδης (πεζογράφος)
Ο '''Νίκος Κ. Νικολαΐδης''' (Λευκωσία, Κύπρος, 1884-1956 ) ήταν Κύπριος πεζογράφος, ένας εκ των σημαντικότερων συγγραφέων του μεσοπολέμου. Έγραψε συνολικά 25 διηγήματα, μυθιστορήματα, αλλά και ποιήματα και θεατρικά σενάρια.
Σε ηλικία δέκα ετών εγκατέλειψε το σχολείο για να ακολουθήσει το ταλέντο του. Αρχικά εργάσθηκε σαν βοηθός βιβλιοδετείου και αργότερα ως αγιογράφος, αλλά και ηθοποιός. Οι πολλές επαγγελματικές και ταξιδιωτικές του εμπειρίες (ταξίδεψε επανειλημμένα σε Ευρώπη, Περσία, Αίγυπτο και Μέση Ανατολή) τον βοήθησαν να εξελιχθεί σε μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές των γραμμάτων της εποχής του. Μετά το τέλος των ταξιδιών του έζησε στην Αθήνα (1915-1919), τη Λεμεσό (1919-1923, ως καθηγητής ιχνογραφίας στην Ιδιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών και Ελληνικών Μαθημάτων και συνεργάτης του περιοδικού "Αβγή") και τέλος στο Κάιρο, όπου έγραψε και εξέδωσε το μεγαλύτερο μέρος του λογοτεχνικού έργου του και πέθανε στο Κοινοτικό Νοσοκομείο Καΐρου.Το συχνά δηκτικό-ειρωνικό του ύφος τον κατέταξε μεταξύ των δημιουργών που ασχολούνται με τα βαθύτερα εσωτερικά ζητήματα, όπως τη διερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής, τις υπαρξιακές αγωνίες και τα συναισθήματα απόγνωσης που βιώνουν οι κατατρεγμένοι και οι περιθωριακοί της κοινωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Κύπριοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου
Ηρακλής Πουαρό
Ο Ηρακλής Πουαρό (γαλλικά: Hercule Poirot) είναι λογοτεχνικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από την Άγκαθα Κρίστι και έχει το ρόλο του ντετέκτιβ σε 33 μυθιστορήματα και σε περισσότερα από 50 διηγήματα που δημοσιεύτηκαν στο χρονικό διάστημα 1920-1975. Έχει ενσαρκωθεί από πολλούς ηθοποιούς τόσο στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, όσο και στο ραδιόφωνο. Οι σημαντικότεροι εξ αυτών είναι οι Ντέιβιντ Σουσέι, Τζον Μόφατ, Άλμπερτ Φίνεϊ, Πίτερ Ουστίνοφ, Ίαν Χολμ, Τόνι Ράνταλ, Άλφρεντ Μολίνα, Όρσον Γουέλς και Κένεθ Μπράνα.
Επιρροές
Το όνομα Ηρακλής Πουαρό (Hercule Poirot) προέρχεται από δύο άλλους πλασματικούς ντετέκτιβ, τον Hercule Popeau της Μαρί Μπέλοκ Λάουντες και τον Monsieur Poire του Φρανκ Χάουελ Έβανς.
Προφανής επιρροή στις ιστορίες του Πουαρό έχει ασκηθεί και από τον φανταστικό ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς του συγγραφέα Άρθουρ Κόναν Ντόυλ και από τον επιθεωρητή Ανό, του συγγραφέα A. E. W. Mason.
Η Άγκαθα Κρίστι ζούσε στη νοτιοδυτική Αγγλία και πιο συγκεκριμένα στο Ντέβον και εμπνεύστηκε τον ήρωά της από τους Βέλγους πρόσφυγες κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο Πουαρό είναι Βέλγος ντετέκτιβ, εγκατεστημένος στο Λονδίνο έπειτα από τη γερμανική εισβολή στο Βέλγιο.
Πρώτη και τελευταία εμφάνιση
Η πρώτη εμφάνιση του Πουαρό ήταν στο αστυνομικό μυθιστόρημα Η μυστηριώδης υπόθεση στο Στάιλς, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1920, ενώ είχε ήδη ολοκληρωθεί από το 1916. Το μυθιστόρημα έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Χρήστο Καψάλη και κυκλοφόρησε το 2018 από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Μέσα στην πρώτη δεκαετία των ιστοριών του Πουαρό, η Άγκαθα Κρίστι άρχισε να αντιπαθεί τον ήρωα της και για πολλά έτη στην πορεία, τον θεωρούσε αφόρητο, εγωκεντρικό και ενοχλητικό. Ωστόσο, λόγω της αγάπης που είχε το κοινό στο πρόσωπο του Πουαρό, αποφάσισε να μην τον σκοτώσει τόσο σύντομα όσο η ίδια επιθυμούσε και έτσι ο Πουαρό έκανε την τελευταία του εμφάνιση το 1975 στο μυθιστόρημα Αυλαία, το οποίο είχε ήδη γραφτεί μέσα στη δεκαετία του 1940. Μάλιστα, η εφημερίδα The New York Times έκρινε ιδιαίτερα σημαντικό το τέλος του Πουαρό, γράφοντας νεκρολογία στην πρώτη σελίδα της.
Εξωτερική Εμφάνιση
Ο Πουαρό σύμφωνα με την περιγραφή του συνεταίρου του, λοχαγού Άρθουρ Χέιστινγκς:
Στα μεταγενέστερα βιβλία, δεν αναφέρεται ότι ο Πουαρό κουτσαίνει, γεγονός που υποδηλώνει ότι μάλλον ήταν ένας προσωρινός τραυματισμός από τον πόλεμο. Δίνει μεγάλη σημασία στο μουστάκι του, το οποίο λιπαίνει με κερί. Ο Πουαρό έχει πράσινα μάτια, τα οποία επανειλημμένα περιγράφεται ότι λάμπουν σαν της γάτας. Τα μαλλιά του είναι σκούρα και στη συνέχεια της ζωής του, όπως ανακαλύπτει ο Χέιστινγκς, τα βάφει. Ωστόσο, σε πολλές τηλεοπτικές ενσαρκώσεις είναι φαλακρός. Συχνές αναφορές γίνονται στα παπούτσια του, που είναι από λουστρίνι και τυχόν ζημιά σε αυτά, αποτελεί για τον ίδιο πηγή δυστυχίας, ενώ για τον αναγνώστη πηγή γέλιου. Στο ξεκίνημα της καριέρας του, ο τρόπος ντυσίματος του θεωρήθηκε ιδιαίτερα προσεγμένος. Στην πορεία θεωρήθηκε εκτός μόδας.
Προσωπικότητα
Ο Πουαρό αρέσκεται στην άνετη ζωή και στα χρήματα. Επιθυμεί την τάξη και τη συμμετρία και πιστεύει πως όλοι είναι γνώστες του ονόματος του. Απεχθάνεται τη σκόνη και όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Χέιστινγκς «ένας κόκκος σκόνης θα του είχε προκαλέσει περισσότερο πόνο από ένα τραύμα από σφαίρα». Επίσης, διακρίνεται για την ευαισθησία στο στομάχι του και υποφέρει από ναυτίες. Όπως αναφέρεται στην Αυλαία, είναι λάτρης της κλασικής μουσικής, ιδίως του Μότσαρτ και του Μπαχ.
Μεθοδικότητα
Ο Πουαρό κατά την εξιχνίαση εγκλημάτων απαξιώνει μεθόδους όπως αυτή της χρήσης μεγεθυντικού φακού ή της συλλογής αποτυπωμάτων ή στάχτης ενός τσιγάρου και δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα "μικρά φαιά κύτταρα" του εγκεφάλου. Θεωρεί πως κάθε έγκλημα μπορεί να λυθεί, αρκεί να καθίσεις σε μια πολυθρόνα και να προσπαθήσεις να μπεις στο μυαλό του δολοφόνου, αφού κατά την κρίση του «συγκεκριμένοι άνθρωποι κάνουν συγκεκριμένα εγκλήματα». Δίνει μεγάλη έμφαση στη λεπτομέρεια και δρα μεθοδικά, χωρίς να προβαίνει σε βιαστικά συμπεράσματα. Συχνά παρέχει ψευδείς πληροφορίες για το άτομο του, με σκοπό ο ένοχος να τον θεωρήσει υπεράνω πάσης υποψίας και να του αποκαλύψει χρήσιμα για την υπόθεση στοιχεία.
Ζωή
μικρογραφία|Άγαλμα του Ηρακλή Πουαρό στο [[Βέλγιο ]]
Ο Πουαρό έχει μεγαλώσει κοντά στην πόλη Σπα, στο Βέλγιο και είναι ρωμαιοκαθολικός. Η Άγκαθα Κρίστι παρέχει ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την παιδική ηλικία του Πουαρό, με αναφορές κυρίως στο μυθιστόρημα Η υπογραφή του δολοφόνου που φαίνεται να προέρχεται από μια μεγάλη οικογένεια με λίγο πλούτο και να έχει τουλάχιστον μία μικρότερη αδελφή.
Εισήχθη στο αστυνομικό σώμα των Βρυξελλών το 1893 και μέχρι που αναγκάστηκε να φύγει ως πρόσφυγας στην Αγγλία λόγω του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο έγινε ιδιωτικός ντετέκτιβ αστικών υποθέσεων, για την επίλυση των οποίων ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και στο ήμισυ της Νότιας Αμερικής.
Θάνατος
Ο Πουαρό πεθαίνει το 1949 στο μυθιστόρημα Αυλαία, όπου γίνεται και ο ίδιος δολοφόνος. Ερευνώντας μια υπόθεση πολλαπλών δολοφονιών, θεωρεί ότι ο ίδιος πρέπει να σκοτώσει τον δολοφόνο, μιας και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τον αποτρέψει από το να διαπράξει το επόμενό του έγκλημα. Ο Πουαρό αντιμετωπίζει πρόβλημα με την καρδιά του και για αυτό παίρνει χάπια. Όμως αυτή τη φορά (ίσως λόγω ενοχής) δεν παίρνει το χάπι του και έτσι κάνει την τελευταία του εμφάνιση. Τα τελευταία του λόγια τα απηύθυνε στον Χέιστινγκς προσφωνώντας τον «αγαπητέ φίλε».
Ο Πουαρό θάφτηκε στο Στάιλς και την κηδεία ανέλαβαν ο Χέιστινγκς και η μία του κόρη. Πάντως δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Χέιστινγκς παρευρέθη στην κηδεία του Πουαρό, αφού στο μυθιστόρημα Οι μεγάλοι τέσσερις ο Πουαρό σκηνοθετεί τη δήθεν κηδεία του στην προσπάθειά του να αιφνιδιάσει τους υπόπτους.
Άρθουρ Χέιστινγκς
Ο Χέιστινγκς είναι πρώην αξιωματικός του Βρετανικού Στρατού. Γίνεται διά βίου φίλος του Πουαρό και εμφανίζεται σε πολλές περιπτώσεις. Ο Πουαρό δεν τον θεωρεί ιδιαίτερα καλό ντετέκτιβ ούτε και έξυπνο, ωστόσο θεωρεί χρήσιμη τη συνεισφορά του, αφού σκέφτεται όπως ο μέσος άνθρωπος. Οι δυο τους αποτελούν μία δυνατή ομάδα μέχρι που ο Χέιστινγκς νυμφεύεται και αποκτά τέσσερα παιδιά (δύο γιους και δύο κόρες). Τελικά μεταναστεύει στην Αργεντινή, ενώ ξανασυναντά τον Πουαρό για τελευταία φορά στην Αυλαία.
Αριάδνη Όλιβερ
Πρόκειται για συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών, που στην πραγματικότητα είναι η χιουμοριστική αυτοκαρικατούρα της Άγκαθα Κρίστι. Η Αριάδνη Όλιβερ μισεί το αλκοόλ και τις δημόσιες εμφανίσεις ενώ τρέφει μεγάλη αγάπη για τα μήλα. Είναι παντρεμένη και έχει την τάση να αλλάζει συχνά τα μαλλιά της. Η πρώτη της συνάντηση με τον Πουαρό έγινε στο μυθιστόρημα Ο μπαλαντέρ του θανάτου όπου και άρχισε να τον ενοχλεί.
Φελίσιτι Λέμον
Είναι η γραμματέας του Πουαρό και έχει λίγες ανθρώπινες αδυναμίες. Τα μόνα λάθη που έχει κάνει είναι ένα τυπογραφικό και ένα που αφορούσε ένα λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Ο Πουαρό την είχε χαρακτηρίσει "Απίστευτα άσχημη και απίστευτα αποτελεσματική. Ό,τι θεωρούσε άξιο προσοχής, ήταν όντως άξιο προσοχής". Είναι ειδική σχεδόν σε όλα και προσπαθεί να δημιουργήσει το τέλειο σύστημα αρχειοθέτησης.
Αρχιεπιθεωρητής Τζαπ
Ο Τζέιμς Τζαπ είναι ο αρχιεπιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ και ερευνά αρκετές από τις υποθέσεις τις οποίες έχει αναλάβει ο Πουαρό. Οι δυο τους για πρώτη φορά συναντήθηκαν το 1904 στο Βέλγιο. Ορισμένες φορές βοηθούν ο ένας τον άλλον στην επίλυση κάποιου μυστηρίου, ενώ άλλες συνεργάζονται για την εξιχνίαση της ίδιας υπόθεσης. Τον Τζαπ έχει κυρίως υποδυθεί ο Φίλιπ Τζάκσον, ενώ το 1985 στην ταινία Δεκατρείς σε δείπνο (Thirteen at Dinner) τον ρόλο του Τζαπ ενσάρκωσε ο Ντέιβιντ Σουσέι.
Θεατρική Σκηνή
Ο πρώτος ηθοποιός που ενσάρκωσε τον Ηρακλή Πουαρό ήταν ο Τσαρλς Λότον στο έργο Άλλοθι του Μάικλ Μόρτον, το οποίο βασίστηκε στο μυθιστόρημα Ποιος σκότωσε τον Ακρόυντ.
Κινηματογράφος
μικρογραφία|Ο [[Πίτερ Ουστίνοφ ως Ηρακλής Πουαρό]] μικρογραφία|αριστερά|Ο [[Άλμπερτ Φίνεϊ ως Ηρακλής Πουαρό]] Το 1931 ο Όστιν Τρέβορ έπαιξε το ρόλο του Πουαρό στην ταινία Άλλοθι, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο. Έπειτα εμφανίστηκε ως Πουαρό στις ταινίες Μαύρος καφές και Ο λόρδος Έτζγουεαρ πεθαίνει. Μάλιστα, ο Τρέβορ είπε κάποτε ότι ίσως επιλέχτηκε στο ρόλο αυτό, επειδή μπορούσε να έχει γαλλική προφορά.
Το 1965 ο Τόνι Ράνταλ ενσαρκώνει τον Πουαρό στην ταινία Η υπογραφή του δολοφόνου, όπου πρόκειται περισσότερο για μια σατιρική φιγούρα παρά για μια απλή απεικόνιση της πρωτότυπης μορφής του.
Το 1974 ο Άλμπερτ Φίνεϊ εμφανίζεται ως Πουαρό στην κινηματογραφική εκδοχή του λογοτεχνικού έργου Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές.
Το 1978 ο Πίτερ Ουστίνοφ υποδύθηκε τον Πουαρό στην ταινία Έγκλημα στον Νείλο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, επανέλαβε το ρόλο στην ταινία Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο ενώ το 1988 στην ταινία Ραντεβού με τον θάνατο. Μάλιστα, η κόρη της Άγκαθα Κρίστι, Ρόζαλιντ Χικς, παρατηρώντας τον Ουστίνοφ κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, είπε «Αυτός δεν είναι ο Πουαρό. Δεν είναι καθόλου έτσι». Ο Ουστίνοφ το άκουσε και απάντησε «Τώρα είναι!».
Τηλεόραση
Το 1985 ο Πίτερ Ουστίνοφ εμφανίστηκε ως Πουαρό στην ταινία Δεκατρείς σε δείπνο και ένα έτος έπειτα, στην ταινία Η υπογραφή του δολοφόνου.
Ο Ντέιβιντ Σουσέι πρωταγωνίστησε ως Ηρακλής Πουαρό στην ομώνυμη πολυετή σειρά, η οποία προβαλλόταν από το 1989 έως το 2013. «Κανείς δε θα μπορούσε να μαντέψει ότι η σειρά θα παιζόταν για ένα τέταρτο του αιώνα ή ότι ο κλασικά εκπαιδευμένος Σουσέι θα συμπλήρωνε ολόκληρο τον κατάλογο από αστυνομικές ιστορίες που χαρακτηρίζουν τον εκκεντρικό Βέλγο ερευνητή, συμπεριλαμβανομένων 33 μυθιστορημάτων και δεκάδων διηγημάτων». Η τελευταία του εμφάνιση ήταν σε μία προσαρμογή της Αυλαίας, που προβλήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2013. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του τελευταίου αυτού επεισοδίου, ο Σουσέι εξέφρασε τη λύπη του για το τελικό του αντίο στο χαρακτήρα Πουαρό, τον οποίο είχε αγαπήσει:
Τον Πουαρό υποδύθηκαν στην τηλεόραση και οι: Άλφρεντ Μολίνα, Ίαν Χολμ, Μάρτιν Κάμπελ και Χοσέ Φερρέρ.
Κινούμενα Σχέδια
Το 2004 το ιαπωνικό κανάλι ΝΗΚ παρήγαγε μία σειρά από 39 επεισόδια κινούμενων σχεδίων, με τίτλο Οι μεγάλοι ντετέκτιβ Πουαρό και Μαρπλ της Άγκαθα Κρίστι αλλά και μια σειρά Μάνγκα με τον ίδιο τίτλο, που κυκλοφόρησε το 2005.
Ράδιο
Οι ραδιοφωνικές προσαρμογές των ιστοριών του Πουαρό έγιναν κυρίως από το κανάλι BBC Radio 4 με κύριο πρωταγωνιστή τον Τζον Μόφατ. Το 1939 ραδιοφωνική προσαρμογή έγινε και από τον Όρσον Γουέλς, ενώ το 1955 ο Ρίτσαρντ Ουίλιαμς ενσάρκωσε τον Πουαρό σε ένα πρόγραμμα που είχε θεωρηθεί χαμένο, αλλά πρόσφατα ανακαλύφθηκε στα αρχεία του BBC.
Αναβίωση
Το 2014 οι διαχειριστές της διαθήκης της Άγκαθα Κρίστι, παραχώρησαν τα πνευματικά διακαιώματα στη Βρετανίδα συγγραφέα Σόφι Χάνα, ώστε να ξαναζωντανέψει τον Ηρακλή Πουαρό σε νέα μυθιστορήματα, τα οποία φέρουν τον τίτλο Έγκλημα με υπογραφή (2014), Κλειστό φέρετρο (2016) και Το μυστήριο των τριών τετάρτων (2018). Κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Διόπτρα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Αγκάθα Κρίστι
Στάδιο Μονουμεντάλ
Το Στάδιο Μονουμεντάλ (ισπανικά: Estadio Monumental Antonio Vespucio Liberti) είναι ένα στάδιο στο Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή και είναι έδρα της Ρίβερ Πλέιτ και της Εθνικής Αργεντινής. Είναι το μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στην Αργεντινή, με χωρητικότητα 70.054 θεατών και διαθέτει πλήρη υποδομή για αγώνες στίβου.
Ιστορία
Το Στάδιο Μονουμεντάλ άρχιζε να χτίζεται από το 1936 έως το 1938. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε την Τετάρτη 25 Μαΐου 1938. Στον πρώτο αγώνα του γηπέδου, 68.000 φίλαθλοι ήταν παρόντες στο νέο γήπεδο για να παρακολουθήσουν τη Ρίβερ Πλέιτ να κερδίζει με σκορ 3-1 την Πενιαρόλ. Το στάδιο ανακαινίστηκε για να φιλοξενήσει τον τελικό του Μουντιάλ του 1978. Επίσης, έχει φιλοξενήσει τέσσερις τελικούς Κόπα Αμέρικα, με πιο πρόσφατο τον τελικό του 2011.
Γιούρι Νετσάγιεφ-Μαλτσόφ
Ο Γιούρι Στεπάνοφιτς Νετσάγιεφ-Μαλτσόφ (1834 – 1913) ήταν από τους κυριότερους κατασκευαστές υαλικών στη Ρωσία, γαιοκτήμονας, και πάτρωνας των τεχνών, και ο κυριότερος δωρητής του Μουσείου Πούσκιν. Είχε στην ιδιοκτησία του καταστήματα στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, τα οποία πωλούσαν τα υαλικά του που κατασκευάζονταν στα εργοστάσια του στο Γκους Κρουστάλνι. Οι μεγαλύτερες εκθέσεις στη Ρωσία προμηθεύονταν με τα δικά του προϊόντα από γυαλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Φιλιβέρτος Α΄ της Σαβοΐας
Ο Φιλιβέρτος Α'  ο Κυνηγός (Philibert Ier de Savoie, 17 Αυγούστου 1465 - 22 Σεπτεμβρίου 1482) ήταν δούκας της Σαβοΐας (1472-1482). Ήταν υιός του Αμεδαίου Θ' δούκα της Σαβοΐας και της Γιολάντας του Βαλουά, κόρης του Καρόλου Ζ' βασιλιά της Γαλλίας.
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1472 που απεβίωσε, αλλά επειδή ήταν 7ετής, επιτροπευόταν από τη μητέρα του. Ο ίδιος απεβίωσε το 1482 και τον κληρονόμησε ο νεότερος αδελφός του Καρόλου Α'.
Οικογένεια
Το 1476 νυμφεύτηκε τη Μπιάνκα-Μαρία Σφόρτσα, κόρη του Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα του Μιλάνου. Δεν είχαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκες της Σαβοΐας
ASCII
[[Image:ASCII Code Chart.svg|thumb|right|upright=1.6|Όλοι οι 128 χαρακτήρες ASCII, συμπεριλαμβανομένων των μη εκτυπώσιμων χαρακτήρων (αναπαρίστανται με την συντομογραφία τους).
Ο κώδικας ASCII (, ακ: American Standard Code for Information Interchange, Αμερικανικός Πρότυπος Κώδικας για Ανταλλαγή Πληροφοριών) είναι ένα κωδικοποιημένο σύνολο χαρακτήρων του λατινικού αλφάβητου όπως αυτό χρησιμοποιείται σήμερα στην Αγγλική γλώσσα και σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες. Χρησιμοποιείται για αναπαράσταση κειμένου στους υπολογιστές, σε συσκευές τηλεπικοινωνίας, καθώς και σε άλλες συσκευές που δουλεύουν με κείμενο. Οι περισσότερες σύγχρονες κωδικοποιήσεις χαρακτήρων βασίζονται στον ASCII, αν και υποστηρίζουν πολύ περισσότερους χαρακτήρες.
Ιστορικά, ο ASCII αναπτύχθηκε από τηλεγραφικούς κώδικες. Η πρώτη εμπορική χρήση του ήταν ως κώδικας ενός τηλέτυπου επτά bit της Bell. Η δουλειά για τον ASCII ξεκίνησε επίσημα στις 6 Οκτωβρίου 1940, με την πρώτη συνάντηση της υποεπιτροπής X3.2 του Αμερικανικού Οργανισμού Τυποποίησης (American Standards Association, ASA). Η πρώτη έκδοση δημοσιεύτηκε το 1963, μία μείζων αναθεώρηση το 1967, και η πλέον πρόσφατη ενημέρωση το 1986. Σε σύγκριση με τους παλαιότερους τηλεγραφικούς κώδικες, ο προτεινόμενος κώδικας της Bell και ο ASCII ήταν διατεταγμένοι για πιο άνετη ταξινόμηση (π.χ. αλφαβητική σειρά) καταλόγων ενώ είχαν χαρακτηριστικά και για άλλες συσκευές εκτός από τηλέτυπα.
Ο ASCII περιλαμβάνει ορισμούς για 128 χαρακτήρες: 33 είναι μη εκτυπώσιμοι χαρακτήρες ελέγχου (πλέον κατά κύριο λόγο παρωχημένοι) που επηρεάζουν το πως γίνεται οι επεξεργασία του κειμένου και των κενών, 94 είναι εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, και το κενό που θεωρείται αόρατο γραφικό. Η πλέον κοινώς χρησιμοποιούμενη κωδικοποίηση χαρακτήρων στο διαδίκτυο ήταν η US-ASCII μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, οπότε ξεπεράστηκε από την κωδικοποίηση UTF-8.
Ιστορία
Ο ASCII αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα μίας επιτροπής του Αμερικανικού Οργανισμού Τυποποίησης, ονόματι επιτροπή X3, από την υποεπιτροπή της, X3.2 (αργότερα X3L2), και αργότερα από την ομάδα εργασίας X3.2.4 αυτής της υποεπιτροπής. Ο Αμερικανικός Οργανισμός Τυποποίησης εξελίχθηκε σε Ινστιτούτο Τυποποίησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (United States of America Standards Institute, USASI). Όπως και άλλες κωδικοποιήσεις χαρακτήρων, ο ASCII καθορίζει μία αντιστοιχία μεταξύ ψηφιακών μοτίβων και σύμβολα χαρακτήρων (γραφήματα και χαρακτήρες ελέγχου). Αυτό επιτρέπει σε ψηφιακές συσκευές να επικοινωνούν μεταξύ τους και να επεξεργάζονται, να αποθηκεύουν και να μεταδίδουν πληροφορίες σχετικές με χαρακτήρες, όπως η γραπτή γλώσσα. Πριν την ανάπτυξη του ASCII, οι κωδικοποιήσεις που ήταν σε χρήση περιλάμβαναν 26 αλφαβητικούς χαρακτήρες, 10 αριθμητικά ψηφία, και από 11 έως 25 ειδικά γραφικά σύμβολα. Για να συμπεριληφθούν όλα αυτά, καθώς και χαρακτήρες ελέγχου συμβατοί με το πρότυπο της Comité Consultatif International Téléphonique et Télégraphique, το Fieldata και το πρώιμο EBCDIC, απαιτούνταν πάνω από 64 κωδικοί για τον ASCII.
Η επιτροπή συζήτησε την πιθανότητα λειτουργίας πλήκτρου αλλαγής (swift, όπως στην κωδικοποίηση Baudot), η οποία θα επέτρεπε παραπάνω από 64 κωδικούς να αναπαρασταθούν με έξι bit. Σε ένα κωδικό με shift κάποιοι κάποιοι κωδικοί χαρακτήρων καθορίζουν επιλογή ανάμεσα σε κάποιες επιλογές για τους επόμενους κωδικούς χαρακτήρων. Αυτό επιτρέπει συμπαγή κωδικοποίηση, αλλά είναι λιγότερο αξιόπιστο για μετάδοση δεδομένων. Ένα σφάλμα στην μετάδοση του κωδικού swift εν γένει κάνει ένα μεγάλο τμήμα της μετάδοσης ακατάληπτο. Η επιτροπή τυποποίησης αποφάσισε κατά του shit και έτσι για τον ASCII απαιτούνταν κωδικοποίηση τουλάχιστον επτά bit.
Η επιτροπή εξέτασε την πιθανότητα κωδικοποίησης 8-bit, καθώς οκτώ bit θα επέτρεπαν αποδοτική κωδικοποίηση με μοτίβα τεσσάρων bit ψηφίων με δυαδικά κωδικοποιημένους δεκαδικούς (binary coded decimal). Αυτό ωστόσο θα απαιτούσε όλες οι μεταδόσεις δεδομένων να γίνονται με οκτώ bit, όταν επτά θα ήταν αρκετά. Η επιτροπή ψήφισε να χρησιμοποιηθεί κωδικοποίηση επτά bit ώστε να ελαχιστοποιηθεί το κόστος της μετάδοσης δεδομένων. Καθώς η διάτρητη ταινία εκείνη την εποχή μπορούσε να καταγράψει οκτώ bit σε μία θέση, επέτρεπε την χρήση bit ισοτιμίας για έλεγχο σφαλμάτων αν αυτό ήταν επιθυμητό. Συσκευές με δυφιοοκτάδες (octet, ομαδοποίηση 8 bit) ως μητρικό τύπο δεδομένων που δεν χρησιμοποιούσαν έλεγχο ισοτιμίας συνήθως έθεταν το όγδοο bit στο 0.
Η κωδικοποίηση διατάχθηκε έτσι ώστε οι περισσότεροι κωδικοί ελέγχου να είναι μαζί, και όλοι οι γραφικοί κωδικοί μαζί. Οι πρώτες δύο στήλες (32 θέσεις) δεσμεύθηκαν για χαρακτήρες ελέγχου. Ο χαρακτήρας κενού (space) τοποθετήθηκε πριν από τους γραφικούς χαρακτήρες έτσι ώστε να γίνουν ευκολότεροι οι αλγόριθμοι ταξινόμησης, έτσι κατέλαβε την θέση 0x20. Η επιτροπή αποφάσισε ότι ήταν σημαντικό να υποστηρίζονται κεφαλαιογράμματα αλφάβητα 64 χαρακτήρων, και έτσι επέλεξε να δομήσει έτσι τον ASCII ώστε να μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε σύνολο 64 γραφικών χαρακτήρων. Τα μικρά γράμματα έτσι δεν ανακατεύτηκαν με τα κεφαλαία. Οι ειδικοί και αριθμητικοί κωδικοί τοποθετήθηκαν πριν από τα γράμματα ώστε να υπάρχει ευελιξία, ενώ το γράμμα 'A' τοποθετήθηκε στη θέση 0x41 ώστε να ταιριάζει με το προσχέδιο του αντίστοιχου Βρετανικού προτύπου. Τα ψηφία 0-9 διατάχθηκαν έτσι ώστε να αντιστοιχούν σε τιμές με ψηφιακό πρόθεμα 011, κάνοντας έτσι εύκολη την αποκωδικοποίηση στο δεκαδικό.
Πολλοί από τους μη αλφαριθμητικούς χαρακτήρες τοποθετήθηκαν έτσι ώστε να αντιστοιχούν με την αλλαγμένη (shifted) θέση της γραφομηχανής. Έτσι τα #, $ και % τοποθετήθηκαν ώστε να αντιστοιχούν στα 3, 4, και 5 στη διπλανή στήλη. Οι παρενθέσεις ωστόσο, δεν ήταν δυνατόν να αντιστοιχούν στο 9 και 0, καθώς η αντίστοιχη θέση του είχε καταληφθεί από τον χαρακτήρα κενού. Τελικώς επιλέχθηκαν οι θέσεις 8 και 9, καθώς πολλές ευρωπαϊκές γραφομηχανές είχαν εκεί τις παρενθέσεις. Το σύμβολο @ δεν χρησιμοποιούνταν στην ηπειρωτική Ευρώπη και έτσι η επιτροπή περίμενε ότι στη γαλλική εκδοχή θα αντικαθιστούνταν με το À, έτσι το @ τοποθετήθηκε στη θέση 0x40 δίπλα στο γράμμα A.
Οι χαρακτήρες ελέγχου που θεωρήθηκε ότι ήταν θεμελιώδεις για την μετάδοση δεδομένων ήταν οι: αρχή μηνύματος (start of message, SOM), τέλος διεύθυνσης (end of address, EOA), τέλος μηνύματος (end of message, EOM), τέλος μετάδοσης (end of transmission, EOT), ποιος είσαι; (who are you?, WRU), είσαι; (are you?, RU), έλεγχος συσκευής (device control, DCO), σύγχρονα ανενεργό (synchronous idle, SYNC), αναγνώριση (acknowledge , ACK). Αυτοί τοποθετήθηκαν έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί η απόσταση Hamming μεταξύ των δυαδικών τους μοτίβων.
Όταν συμπληρώθηκαν και οι άλλοι χαρακτήρες ελέγχου, ο ASCII δημοσιεύτηκε ως ASA X3.4-1963, έχοντας 28 θέσεις κωδικών κενές για μελλοντική τυποποίηση, και ένα κενό κωδικό χαρακτήρα ελέγχου. Υπήρχαν κάποιες διαφωνίες τότε για το αν θα πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι χαρακτήρες ελέγχου αντί για το μικρογράμματο αλφάβητο. Η αναποφασιστικότητα δεν κράτησε πολύ: τον Μάιο του 1963 η Ομάδα Εργασίας CCITT στο Νέο Τηλεγραφικό Αλφάβητο (New Telegraph Alphabet) πρότεινε την τοποθέτηση των μικρογράμματων χαρακτήρων στις στήλες 6 και 7, και ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης TC 97 SC 2 ψήφισε υπέρ της ενσωμάτωσης της αλλαγής στο προσχέδιο του προτύπου του. Η ομάδα εργασίας X3.2.4 ψήφισε την αποδοχή της αλλαγής στον ASCII στη συνεδρίασή του Μαΐου 1963. Με την τοποθέτηση των μικρογράμματων χαρακτήρων στις στήλες 6 και 7, οι χαρακτήρες διέφεραν στο μοτίβο bit τους από τους κεφαλαιογράμματους μόνο κατά ένα bit, γεγονός που απλοποιούσε την ταύτιση χαρακτήρων χωρίς διάκριση κεφαλαίων-μικρών καθώς και την κατασκευή πληκτρολογίων και εκτυπωτών.
Η επιτροπή X3 έκανε άλλες αλλαγές, συμπεριλαμβάνοντας νέους χαρακτήρες (τους χαρακτήρες αγκύλης και κατακόρυφης γραμμής), μετονομάζοντας κάποιους χαρακτήρες (ο SOM έγινε αρχή κεφαλίδας (SOH)) μεκακινώντας ή αφαιρώντας άλλους (ο RU αφαιρέθηκε). Ο ASCII εν συνεχεία ενημερώθηκε ως USASI X3.4-1967, μετά USASI X3.4-1968, ANSI X3.4-1977, και τέλος, ANSI X3.4-1986 (οι πρώτοι δύο σποραδικά ονομάζονταν εκ των υστέρων ANSI X3.4-1967, και ANSI X3.4-1968).
Ο ASCII χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά εμπορικά το 1963 ως κωδικοποίηση 7 bit για το δίκτυο TWX (Teletype Wide-area eXchange) της American Telephone & Telegraph. Το TWX αρχικά χρησιμοποιούσε την παλαιότερη κωδικοποίηση Baudot 5-bit, η οποία χρησιμοποιούνταν και από το ανταγωνιστικό σύστημα τηλέτυπων Telex. Ο Μπομπ Μπέμερ εισήγαγε χαρακτηριστικά όπως η ακολουθία διαφυγής (escape sequence). Ο βρετανός συνάδελφός του Χιου Μακγκρέγκορ Ρος βοήθησε στην διάδοση αυτού του έργου, σύμφωνα με τον Μπέμερ «τόσο, ώστε αυτό που επρόκειτο να γίνει ο ASCII, αρχικά αποκαλούνταν στην Ευρώπη: Κώδικας Μπέμερ-Ρος». Εξαιτίας του εκτεταμένου έργου του στον ASCII, ο Μπέμερ αποκαλέστηκε ο «πατέρας του ASCII».
Άλλα διεθνή σώματα τυποποίησης επικύρωσαν κωδικοποιήσεις χαρακτήρων όπως ο ISO/IEC 646 που είναι ταυτόσημοι ή σχεδόν ταυτόσημοι με τον ASCII, με επεκτάσεις για χαρακτήρες που δεν υπάρχουν στο αγγλικό αλφάβητο και σύμβολα που δεν χρησιμοποιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το σύμβολο για την στερλίνα του Ηνωμένου Βασιλείου (£). Σχεδόν κάθε χώρα χρειάζονταν μία προσαρμοσμένη εκδοχή του ASCII καθώς ο ASCII ήταν κατάλληλος μόνο για τις ανάγκες των ΗΠΑ και ελάχιστων άλλων χωρών. Για παράδειγμα ο Καναδάς είχε δική του εκδοχή που υποστήριζε γαλλικούς χαρακτήρες. Άλλες προσαρμοσμένες εκδοχές περιλαμβάνουν τους ISCII (Ινδία), VISCII (Βιετνάμ), και YUSCII (Γιουγκοσλαβία). Παρότι και αυτές οι κωδικοποιήσεις αναφέρονται κάποιες φορές ως ASCII, ο πραγματικός ASCII καθορίζεται αυστηρά μόνο από το πρότυπο της ANSI.
Ο ASCII ενσωματώθηκε στο σύνολο χαρακτήρων της Unicode ως τα πρώτα 128 σύμβολα, έτσι οι χαρακτήρες του ASCII έχουν τις ίδιες αριθμητικές τιμές και στα δύο σύνολα. Αυτό επιτρέπει στην UTF-8 να είναι προς τα πίσω συμβατή με τον ASCII.
Χαρακτήρες ελέγχου
Οι πρώτοι 32 κωδικοί (0-31 στο δεκαδικό) στον ASCII είναι δεσμευμένοι για χαρακτήρες ελέγχου, κωδικοί που αρχικά δεν προορίζονταν για την αναπαράσταση εκτυπώσιμων πληροφοριών αλλά για τον έλεγχο συσκευών (όπως οι εκτυπωτές) που χρησιμοποιούν ASCII, ή για να παρέχουν μετα-πληροφορίες για την ροή δεδομένων όπως αυτά που αποθηκεύονται σε μαγνητική ταινία. Για παράδειγμα ο χαρακτήρας 10 αναπαριστά την λειτουργία «τροφοδοσίας γραμμής» (η οποία δίνει εντολή στον εκτυπωτή να προχωρήσει το χαρτί), και ο χαρακτήρας 8 αναπαριστά το backspace.
Το αρχικό πρότυπο ASCII χρησιμοποιούσε μόνο σύντομες περιγραφικές φράσεις για κάθε χαρακτήρα ελέγχου. Η αμφισημία που προέκυπτε ήταν κάποιες φορές εσκεμμένη (όπου ένας χαρακτήρας επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ελαφρώς διαφορετικά σε ένα τερματικό σύνδεσμο από ότι σε μία ροή δεδομένων) και κάποιες φορές τυχαία (όπως για παράδειγμα η σημασία του «delete»).
Η συσκευή που πιθανώς επηρέασε την ερμηνεία αυτών των χαρακτήρων περισσότερο ήταν η σειρά τηλέτυπων ASR-33, το οποίο ήταν τερματικό εκτύπωσης με δυνατότητα ανάγνωσης και διάτρησης χαρτοταινίας. Η χαρτοταινία ήταν πολύ δημοφιλές μέσο για μακροπρόθεσμη αποθήκευση προγραμμάτων την δεκαετία του 1980, καθώς ήταν φτηνότερη και λιγότερο ευάλωτη από την μαγνητοταινία. Πιο συγκεκριμένα, οι ρυθμίσεις της συσκευής Teletype 33 για τους κωδικούς 17 (Control-Q, DC1, γνωστό και ως XON), 19 (Control-S, DC3, γνωστό και ως XOFF), και 127 (Delete) έγιναν ντε φάκτο πρότυπο.
Ο κωδικός 127 ονομάζεται επίσημα «delete» (διαγραφή) αλλά στην Teletype ονομάζονταν «rubout» (σβήσε). Καθώς το πρωτότυπο πρότυπο δεν έδινε λεπτομερή ερμηνεία για τους περισσότερους κωδικούς ελέγχου, οι ερμηνείες αυτού του κωδικού ποίκιλαν. Η αρχική σημασία στην Teletype αλλά και η πρόθεση του προτύπου ήταν να είναι χαρακτήρας αγνόησης, όπως και ο χαρακτήρας NUL (όλα μηδενικά). Αυτό ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για χαρτοταινίες, επειδή η διάτρηση του μοτίβου με όλα τα bit μονάδες πάνω από ένα υπάρχον σημάδι το εξαφάνιζε. Οι ταινίες που επρόκειτο να επεξεργαστούν με το χέρι παράγονταν και με έξτρα χαρακτήρες NUL έτσι ώστε ένας χαρακτήρας να μπορεί να σβηστεί και να μπει η αντικατάστασή του στον κενό χώρο.
Καθώς οι οθόνες άρχισαν να αντικαθιστούν τα τερματικά εκτύπωσης η αξία του χαρακτήρα «rubout» χάθηκε. Τα συστήματα DEC, για παράδειγμα, ερμήνευσαν το «Delete» ώστε να σημαίνει «αφαίρεσε τον χαρακτήρα πριν από τον δρομέα» και αυτή η ερμηνεία έγινε κοινή στα συστήματα Unix. Τα περισσότερα άλλα συστήματα χρησιμοποιούσαν το «Backspace» για αυτή την δουλειά και χρησιμοποιούσαν το «delete» με την έννοια «αφαίρεσε τον χαρακτήρα που βρίσκεται στον δρομέα». Η τελευταία ερμηνεία είναι η πλέον κοινή τώρα.
Πολλοί περισσότεροι από τους κωδικούς ελέγχου πήρες σημασία αρκετά διαφορετική από την αρχική που προβλέπονταν. Ο χαρακτήρας διαφυγής (escape, κωδικός 27), για παράδειγμα, είχε σκοπό αρχικά να επιτρέπει την μετάδοση των χαρακτήρων ελέγχου με το κυριολεκτικό τους νόημα αντί να κληθεί η λειτουργία τους. Αυτή είναι η ίδια σημασία με την διαφυγή στις κωδικοποιήσεις URL, στις συμβολοσειρές της γλώσσας προγραμματισμού C, και σε άλλα συστήματα όπου κάποιοι χαρακτήρες έχουν δεσμευμένη σημασία. Σταδιακά δόθηκε νέα σημασία η οποία τελικά επικράτησε. Πλέον η αποστολή ενός ESC συνήθως υποδηλώνει την αρχή μιας αλληλουχίας εντολών, συνήθως με την μορφή του αποκαλούμενου «κωδικού διαφυγής ANSI» (ANSI escape code, ή πιο σωστά «Εισαγωγέας Αλληλουχίας Ελέγχου», Control Sequence Introducer) που ξεκινά με το ESC ακολουθούμενο από ένα χαρακτήρα αριστερής αγκύλης « [ ». Ένα ESC που στέλνεται από το τερματικό πιο συχνά χρησιμοποιείται ως χαρακτήρας εκτός ζώνης (out of band) που χρησιμοποιείται για τον τερματισμό μιας λειτουργίας, όπως στους επεξεργαστές κειμένου TECO και vi. Σε γραφικό περιβάλλον χρήστη(GUI) ή συστήματα παραθύρων, το ESC συνήθως προκαλεί τον τερματισμό της τρέχουσας λειτουργίας της εφαρμογής ή και τον τερματισμό της ίδιας της εφαρμογής.
Η εγγενής αμφισημία πολλών χαρακτήρων ελέγχου, σε συνδυασμό με την ιστορική τους χρήση, δημιούργησαν προβλήματα όταν μεταφέρονταν απλό κείμενο μεταξύ διαφορετικών συστημάτων. Το καλύτερο παράδειγμα για αυτό είναι το πρόβλημα με την νέα γραμμή (newline) σε διάφορα λειτουργικά συστήματα. Τα τηλέτυπα απαιτούσαν να δηλώνεται το τέλος της γραμμή και με «επιστροφή φορέα» και με «τροφοδοσία γραμμής». Το πρώτο επιστρέφει τον φορέα εκτύπωσης στην αρχή της γραμμής και το δεύτερο προωθεί την δεύτερη γραμμή χωρίς να επηρεάζει τον φορέα. Ωστόσο, η ανάγκη να σημειώνεται το τέλος γραμμής με δύο χαρακτήρες εισήγαγε μη αναγκαία πολυπλοκότητα και ερωτήματα ως προς το πως να ερμηνεύεται κάθε χαρακτήρας όταν εμφανιζόταν μόνος του. Για να απλοποιηθεί το ζήτημα, αρχεία απλού κειμένου στα συστήματα Unix και Amiga χρησιμοποιούσαν μόνο τροφοδοσία γραμμής για την αλλαγή γραμμής. Παρομοίως παλιότερα συστήματα Macintosh μεταξύ άλλων, χρησιμοποιούσαν μόνο επιστροφή φορέα. Διάφορα λειτουργικά συστήματα της IBM χρησιμοποιούσαν και τους δύο χαρακτήρες για το τέλος της γραμμής, πιθανώς για συμβατότητα με τα τηλέτυπα. Αυτό το ντε φάκτο πρότυπο αντιγράφηκε και στο CP/M και μετά στο MS-DOS και τελικώς στα Microsoft Windows. Η μετάδοση κειμένου στο Διαδίκτυο, για πρωτόκολλα (UHU) όπως το E-mail και το World Wide Web, χρησιμοποιεί και τους δύο χαρακτήρες.
Κάποια λειτουργικά συστήματα όπως τα προ-VMS λειτουργικά συστήματα DEC μαζί με το CP/M, κατέγραφαν το μήκος αρχείων μόνο σε μονάδες μπλοκ δίσκου και χρησιμοποιούσαν το Control-Z (SUB) για να σημειώσουν το πραγματικό τέλος του κειμένου σε ένα αρχείο. Για αυτό τον λόγο χρησιμοποιούνταν ως ακρωνύμιο το EOF (end of file, τέλος αρχείου) για το Control-Z αντί για SUB. Για διάφορους λόγους το τέλος κειμένου (EXT, end of text) ή Control-C ενώ η χρήση του Z ώς κωδικού ελέγχου καθώς είναι και το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου ήταν πολύ βολικό. Συμβολοσειρές κειμένου που τελειώνουν με τον μηδενικό χαρακτήρα (null character) είναι γνωστοί ως ASCIZ, ASCIIZ ή C strings
Εκτυπώσιμοι χαρακτήρες
Οι κωδικοί 0x21 έως 0x7E, γνωστοί ως εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, αναπαριστούν γράμματα, αριθμούς, σημεία στίξης και μερικά άλλα σύμβολα.
Ο κωδικός 0x20, ο χαρακτήρας κενού, αναπαριστά το κενό μεταξύ λέξεων, όπως παράγεται από το πάτημα του πλήκτρου space-bar ενός τυπικού πληκτρολογίου. Καθώς ο χαρακτήρας κενού θεωρείται αόρατο γραφικό παρά χαρακτήρας ελέγχου και έτσι εν γένει δεν είναι ορατός, αναπαρίσταται από τον Unicode χαρακτήρα U+2420 «␠». Χρησιμοποιούνται επίσης και οι Unicode χαρακτήρες U+2422 "␢" ή U+2423 "␣" όταν είναι αναγκαία η οπτική αναπαράσταση του κενού.
Ο κωδικός 0x7F αντιστοιχεί στον μη εκτυπώσιμο χαρακτήρα «Delete» (DEL) και έτσι παραλείπεται από το διάγραμμα καθώς καλύπτεται στο προηγούμενο διάγραμμα.
Άλλες ονομασίες
Ένα RFC του 1992 και η καταχώριση συνόλων χαρακτήρων της IANA (Internet Assigned Numbers Authority) αναγνωρίζουν τις ακόλουθες ονομασίες για τον ASCII ως άλλες ονομασίες κατάλληλες για χρήση στο Διαδίκτυο:
Από αυτά η IANA ενθαρρύνει την χρήση του ονόματος «US-ASCII» στο Διαδίκτυο. Βρίσκει κανείς αυτή την ονομασία στην προαιρετική παράμετρο «charset» στις κεφαλίδες κάποιων μηνυμάτων MIME, στο αντίστοιχο μετα-στοιχείο κάποιων εγγράφων HTML, και στο τμήμα του προλόγου όπου γίνεται η δήλωση της κωδικοποίησης σε κάποια έγγραφα XML.
Παραλλαγές
Καθώς η τεχνολογία των υπολογιστών διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο, διάφορα σώματα τυποποίησης και εταιρείες ανέπτυξαν ποικιλίες του ASCII ώστε να εκφραστούν γλώσσες που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο. Κάποιες μπορούν να ταξινομηθούν ως επεκτάσεις του ASCII, αν και ο όρος κάποιες φορές χρησιμοποιείται κακώς περιλαμβάνοντας όλες τις ποικιλίες, περιλαμβάνοντας αυτές που δεν διατηρούν τον χάρτη χαρακτήρων του ASCII στο εύρος των 7-bit.
Η κωδικοποίηση PETSCII που χρησιμοποίησε η Commodore International για τα 8-bit συστήματά της είναι πιθανώς μοναδική ανάμεσα στις μετά το 1970 κωδικοποιήσεις καθώς βασίζεται στον ASCII-1963 αντί για τον πιο κοινό ASCII-1967, όπως για παράδειγμα οι κωδικοποιήσεις του ZX Spectrum. Τα συστήματα Atari και Galaksija χρησιμοποιούσαν επίσης ποικιλίες του ASCII.