cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναταλία Δραγούμη-Μελά
Γεννήθηκε το 1872. Το καλοκαίρι του 1891 γνωρίστηκε με τον Παύλο Μελά, γιο του μεγαλέμπορου Μιχαήλ Μελά και ανθυπολοχαγό τότε του πυροβολικού. Ο Μελάς και η Δραγούμη παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 1892 και απέκτησαν δύο παιδιά, το Μιχαήλ (χαϊδευτικά Μίκης) το 1894 και τη Ζωή το 1898. Αλληλοσυμπληρούμενοι, η Ναταλία εκτιμούσε την παιδικότητα που χαρακτήριζε το Μελά, την οποία επιδείκνυε συναναστρεφόμενος τα παιδιά του, και τον στήριζε στις αποφάσεις του, ενώ ο Μελάς τις λογικές συμβουλές της και λυπόταν που δεν αισθανόταν άξιος να διαδραματίσει το ρόλο του προστάτη της. Κατά τον πόλεμος του 1897 υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσοκόμα στο πλωτό νοσοκομείο Θεσσαλία, όπου νοσηλεύθηκε και ο σύζυγός της. Ο Μελάς ανέπτυξε αντάρτικη δράση υπέρ των ελληνικών συμφερόντων στη Μακεδονία και σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 1904 στη Στάτιστα, ένα χωριό της Καστοριάς.
Το 1926 δημοσιεύθηκε ανώνυμα στην Αλεξάνδρεια και το 1964 επώνυμα στην Αθήνα μία βιογραφία του Μελά γραμμένη από τη Δραγούμη, συνοδευόμενη από την επιστολογραφία του. Η Δραγούμη επενέβη στη γλώσσα του σημειωματαρίου του Μελά και των επιστολών του, ώστε να είναι περισσότερο κατάλληλη για δημοσίευση, και λογόκρινε αναφορές που υπήρχαν σε προσωπικές στιγμές του Μελά με την ίδια, τα παιδιά του ή την κουνιάδα του, Έφη Καλλέργη, με την οποία ο Μελάς συνδεόταν ερωτικά τους τελευταίους μήνες της ζωής του, καθώς και σε πρακτικές που μπορούσαν να απομυθοποιήσουν το Μακεδονικό Αγώνα στην κοινή γνώμη, όπως την παροχή χρημάτων σε εμπλεκόμενους στον Αγώνα ή διηγήσεις του Μελά για την ανευθυνότητα πολλών από αυτούς.
Απεβίωσε το 1973.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικογένεια Δραγούμη
Εκστρατεία των Χιλίων
Η Εκστρατεία των Χιλίων (La spedizione dei Mille) ήταν ένα από τα γεγονότα που οδήγησαν στην Ιταλική Ενοποίηση. Την νύχτα της 5ης προς 6ης Μαΐου 1860 1.162 εθελοντές με επικεφαλής τον Τζιουζέπε Γκαριμπάλντι αναχώρησαν από το Κουάρτο, στα περίχωρα της Γένοβας, που τότε ανήκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και κατευθύνθηκαν στη Σικελία, που τότε αποτελούσε τμήμα του Βασιλείου των Δύο Σικελιών. Σκοπός των συμμετεχόντων στην εκστρατεία ήταν η στήριξη των επαναστάσεων που είχαν ξεσπάσει στη Σικελία για την ανατροπή της εξουσίας των Βουρβώνων. Στις 11 Μαΐου οι άντρες του Γκαριμπάλντι αποβιβάστηκαν στη Μαρσάλα και μαζί με εθελοντές από το νότο της Ιταλίας και άλλους Γαριβαλδίνους εθελοντές αποτέλεσαν το l'Esercito meridionale (Στρατό του Νότου), που αριθμούσε 50.000 άνδρες. Μετά από μια σειρά μάχες ο στρατός αυτός κατέκτησε όλο το Βασίλειο των Δύο Σικελιών, που αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την Ιταλική Ενοποίηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας
Εϊλίν Αμπάδ
Η Εϊλίν Αμπάδ (Eileen Abad, γεννημένη ως Εϊλίν Αντονιέτα Πέρες Αργινσόνες Eylin Antonieta Pérez Arguinzones, 15 Νοεμβρίου 1973) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός και μοντέλο.
Βιογραφία
Σπούδασε δράμα στην Escuela de Artes Escénicas Juana Sujo. Η δουλειά της στη Βενεζουέλα, καθώς και στις τηλενουβέλες του Μεξικού και της Κολομβίας έχει κερδίσει την αναγνώρισή της. Μερικές από τις πιο διάσημες παραγωγές στις οποίες συμμετείχε περιλάμβαναν Por estas calles, Amores de fin de siglo, Contra viento y marea, Calipso, Niña Mimada, El amor de mi vida.
Μεταξύ των βραβείων που έχει λάβει είναι το Las Palmas de Oro, το Βραβείο Nacional Casa del Artista ως νεαρή ηθοποιός της χρονιάς (1998) και το La Orden Francisco Fajardo.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές παραγωγές μεγάλης οθόνης όπως Un tiro en la espalda (1995), Tokyo Paraguaipoa (1996), Entre mentiras (1996) Piel (1998) και Puras Joyitas (2007) είναι μερικά από τα σημαντικότερα. Το 2010 έπαιξε στη σειρά La Reina del Sur.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί
Φερίας ο Αιγινίτης
Ο Φερίας ο Αιγινίτης (γιος του Χάρη, 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης από την Αίγινα, ο οποίος αναδείχτηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης παίδων κατά τους 79ους (464 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατά τον Παυσανία ο ανδριάντας του βρισκόταν δίπλα από αυτόν του Αριστοφώντα του Αθηναίου. Ο Φερίας είχε προσπαθήσει να συμμετέχει στην προηγούμενη διοργάνωση των αγώνων, όμως του είχε αρνηθεί η συμμετοχή από τους ελλανοδίκες καθώς ήταν πολύ νέος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγινήτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Τσίτσεστερ
Το Τσίτσεστερ (αγγλικά: Chichester) είναι πόλη καθεδρικού στο Δυτικό Σάσεξ, στη Νότιο-Ανατολική Αγγλία. Είναι η μόνη πόλη στο Δυτικό Σάσεξ και έδρα της κομητείας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 26.795 κατοίκους. Έχει μια μακρά ιστορία ως οικισμός από τους ρωμαϊκούς χρόνους και ήταν σημαντικό στους αγγλοσαξονικούς χρόνους. Είναι η έδρα της επισκοπής του Τσίτσεστερ της Εκκλησίας της Αγγλίας, με καθεδρικό ναό του 12ου αιώνα.
Η πόλη είναι κόμβος πολλών κύριων οδικών διαδρομών και διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό, θέατρο, νοσοκομείο, σχολεία και μουσεία. Ο ποταμός Λάβαντ διασχίζει και βρίσκεται εν μέρει κάτω από την πόλη.
Ιστορία
Τον Ιανουάριο του 2017, οι αρχαιολόγοι που χρησιμοποίησαν υπόγειο ραντάρ ανέφεραν την ανακάλυψη ενός σχετικά ανέγγιχτου ισογείου ενός ρωμαϊκού αρχοντικού και του κτιρίου. Η εξαιρετική συντήρηση οφείλεται στο γεγονός ότι ο χώρος, το Πράιορι Παρκ, ανήκε σε μοναστήρι και δεν έχει κτιστεί ποτέ από τα ρωμαϊκά χρόνια.
Το Τσίτσεστερ ήταν ένας από τους μπούργους (οχυρωμένες πόλεις) που ιδρύθηκαν από τον Αλφρέδο τον Μεγάλο, πιθανώς το 878–879, χρησιμοποιώντας τα κατάλοιπα των ρωμαϊκών τειχών. Σύμφωνα με τον Burghal Hidage, έναν κατάλογο που γράφτηκε στις αρχές του 10ου αιώνα, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους από τους μπούργους του Αλφρέδου, υποστηριζόμενος από 1500 χάιντ, μονάδες γης που απαιτούνται για την προμήθεια ενός στρατιώτη για τη φρουρά σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Το σύστημα υποστηρίχθηκε από δίκτυο επικοινωνίας που βασίζεται σε φρυκτωρίες στην κορυφή του λόφου για να παρέχει έγκαιρη προειδοποίηση. Έχει προταθεί ότι μία τέτοια φρυκτωρία εκτεινόταν από το Τσίτσεστερ έως το Λονδίνο.
Όταν γράφηκε το βιβλίο Domesday, το Cicestre (Τσίτσεστερ) αποτελούνταν από 300 κατοικίες που είχαν πληθυσμό 1.500 ατόμων. Υπήρχε ένας μύλος με το όνομα Κιγκς Μιλ που θα ενοικιαζόταν σε τοπικούς σκλάβους και βίλλες. Μετά τη Μάχη του Χέιστινγκς, ο δήμος του Τσίτσεστερ παραδόθηκε στον Ρογήρο του Μοντγκόμερι, πρώτο κόμη του Σριούσμπερι, για θαρραλέες προσπάθειες στη μάχη, αλλά χάθηκε το 1104 από τον 3ο κόμη. Λίγο μετά το 1066, το Κάστρο του Τσίτσεστερ χτίστηκε από τον Ρογήρο του Μοντγκόμερι για να εδραιώσει τη Νορμανδική δύναμη. Περίπου το 1143 δημιουργήθηκε ο τίτλος Κόμης του Αρουντέλ (επίσης γνωστός ως κόμης του Σάσεξ έως ότου αυτός ο τίτλος έπαψε να χρησιμοποιείται) δημιουργήθηκε και έγινε ο κυρίαρχος τοπικός γαιοκτήμονας. Το 1216, το Κάστρο του Τσίτσεστερ, μαζί με το Κάστρο Ρίγκεϊτ, κατελήφθη από τους Γάλλους, αλλά ανακτήθηκε τον επόμενο χρόνο, όταν το κάστρο διατάχθηκε να καταστραφεί από τον βασιλιά. Μεταξύ 1250 και 1262, το Ραπ του Τσίτσεστερ δημιουργήθηκε από το δυτικό μισό του Ραπ του Αρουντέλ, με το κάστρο ως διοικητικό κέντρο του.
Τα Χριστούγεννα του 1642 κατά τη διάρκεια του πρώτου αγγλικού εμφύλιου πολέμου η πόλη πολιορκήθηκε και η εκκλησία του Αγίου Παγκρατίου καταστράφηκε από πυρκαγιά. Στρατιωτική παρουσία τοποθετήθηκε στην πόλη το 1795 με την κατασκευή μιας αποθήκης στη γη όπου είχε απαγχονιστεί η συμμορία Hawkhurst. Ονομάστηκε Στρατώνες Ράσιλον το 1958. Η στρατιωτική παρουσία είχε σταματήσει μέχρι το 2014 και ο χώρος αναπτύχθηκε για στέγαση.
Οικονομία
μικρογραφία| Μαρίνα του Τσίτσεστερ Η πόλη διαθέτει τουριστική βιομηχανία. Αρκετές μαρίνες βρίσκονται στην περιοχή μαζί με σχετικές βιομηχανίες. Μια πρόσφατη κυβερνητική μελέτη έδειξε ότι η περιοχή έχει πολλή απασχόληση με τον δημόσιο τομέα (καθώς και με τον τουρισμό και τις βιομηχανίες αναψυχής), με αυξανόμενο αριθμό αυτοαπασχολούμενων στην περιοχή.
Κτίρια
Η αγορά βουτύρου στο βόρειο δρόμο σχεδιάστηκε από τον Τζον Νας και άνοιξε το 1808 ως αγορά τροφίμων και προϊόντων. Το 1900, ένας δεύτερος όροφος προστέθηκε στο κτίριο, αρχικά στεγάζοντας ινστιτούτο τεχνών. Το κτήριο ανακαινίστηκε πρόσφατα. εναλλ.=A view down a pedestrianised street with walkers and shops each side with a sixteenth century buttercross in the distance|μικρογραφία| Ανατολική οδός, κοιτάζοντας δυτικά προς τον Σταυρό του Τσίτσεστερ Το ανταλλακτήριο καλαμποκιού στην ανατολική οδό χτίστηκε το 1833, ένα από τα πρώτα της χώρας. Από τη δεκαετία του 1880 χρησιμοποιήθηκε για ως θέατρο και έγινε κινηματογράφος από τη δεκαετία του 1910. Μια προσπάθεια μετατροπής της σε αίθουσα μπίνγκο απορρίφθηκε το 1977. Δεδομένου ότι δεν μπορούσε να μετατραπεί σε πολυκινηματογράφο, έκλεισε στις 9 Αυγούστου 1980. Έμεινε κλειστό και αχρησιμοποίητο για έξι χρόνια έως ότου άνοιξε το μπροστινό μέρος ως εστιατόριο fast food και το πίσω μέρος μετατράπηκε σε γραφεία. Από το 2005 η πρόσθια πρόσοψη χρησιμοποιείται από έναν λιανοπωλητή ρούχων.
Ο Σταυρός του Τσίτσεστερ, που είναι ένας τύπος κτιρίου που είναι συνήθεις στις παλιές πόλεις της αγοράς, χτίστηκε το 1501 ως σκεπαστή αγορά, βρίσκεται στη διασταύρωση των τεσσάρων κύριων δρόμων στο κέντρο της πόλης.
Το νοσοκομείο St Richard είναι ένα μεσαίου μεγέθους περιφερειακό γενικό νοσοκομείο (DGH). Χτισμένο το 1938, επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Βρίσκεται στα βόρεια του Spitalfield Lane στα βορειοανατολικά της πόλης. αριστερά|μικρογραφία| Η δυτική πρόσοψη του καθεδρικού ναού του Τσίτσεστερ και το άγαλμα του Αγίου Ριχάρδου του Τσίτσεστερ. Ο καθεδρικός ναός του Τσίτσεστερ, που ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα, είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα και περιέχει ένα ιερό αφιερωμένο στον Άγιο Ριχάρδο του Τσίτσεστερ. Ο οβελός του, χτισμένος από την αδύναμη τοπική πέτρα, κατέρρευσε και ξαναχτίστηκε τον 19ο αιώνα. Στο νότιο κλίτος του καθεδρικού ναού, μια γυάλινη επιφάνεια στο πάτωμα επιτρέπει τη θέαση των λειψάνων ενός ρωμαϊκού ψηφιδωτού πεζοδρομίου. Ο καθεδρικός ναός είναι ασυνήθιστος στη Βρετανία καθώς έχει ένα ξεχωριστό καμπαναριό λίγα μέτρα μακριά από το κεντρικό κτίριο, αντί να ενσωματώνεται σε αυτόν. Μέσα στον καθεδρικό ναό υπάρχει ο μεσαιωνικός τάφος ενός ιππότη και της συζύγου του, η έμπνευση του ποιήματος «An Arundel Tomb», του Φίλιπ Λάρκιν. Υπάρχει μνημειακό άγαλμα του Ουίλιαμ Χάσκινσον, κάποτε μέλος του κοινοβουλίου για την πόλη, αλλά περισσότερο γνωστός ως ο πρώτος άνθρωπος που τον πάτησε σιδηροδρομική μηχανή. Οι ψαλμοί του Λεονάρντ Μπερνστάιν ανατέθηκαν για τον καθεδρικό ναό. Το άγαλμα του Αγίου Ριχάρδου (απεικονίζεται αριστερά) είναι από τον γλύπτη Φίλιπ Τζάκσον. Υπάρχουν και άλλα γλυπτά του Φίλιπ Τζάκσον έξω από το Θέατροτου Τσίτσεστερ και το Νοσοκομείο του Αγίου Ριχάρδου στο Τσίτσεστερ.
Εκτός από τον καθεδρικό ναό υπάρχουν πέντε εκκλησίες της Εκκλησίας της Αγγλίας, η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία του Αγίου Ριχάρδου και εννέα θρησκευτικά κτίρια άλλων δογμάτων. Οι πρώην εκκλησίες περιλαμβάνουν την Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή που είναι διατηρητέο κτίριο βαθμού Ι, ένα οκταγωνικό ιδιόκτητο παρεκκλήσι από λευκό τούβλο με εντυπωσιακό τριώροφο άμβωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Αχαχντερέ
Το Αχαχντερέ (γνωστή ως Οχοχντερέ, Οχαχνταρά και Οχαχντερέ μέχρι το 2001) είναι ένα χωριό στην επαρχία Ζακατάλα του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Τσαρ. Είναι το μόνο χωριό στην χώρα που κατοικείται από την εθνότητα των Αχβάχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ζακατάλα
Πιτυρίδα
thumb|250px|Λέπι (νιφάδα) πιτυρίδας υπό μικροσκόπιο Η πιτυρίδα είναι μια δερματική πάθηση που επηρεάζει κυρίως το τριχωτό της κεφαλής. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ξεφλούδισμα και μερικές φορές ήπιο κνησμό. Μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικά προβλήματα ή προβλήματα αυτοεκτίμησης. Μια πιο σοβαρή μορφή της πάθησης, η οποία περιλαμβάνει φλεγμονή του δέρματος, είναι γνωστή ως σμηγματορροϊκή δερματίτιδα.
Η αιτία είναι ασαφής, αλλά πιστεύεται ότι εμπλέκεται ένας αριθμός γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί το χειμώνα. Δεν οφείλεται σε κακή υγιεινή και ο υποκείμενος μηχανισμός περιλαμβάνει την υπερβολική ανάπτυξη των κυττάρων του δέρματος. Η διάγνωση βασίζεται στα συμπτώματα.
Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για την πιτυρίδα. Αντιμυκητιακές κρέμες, όπως κετοκοναζόλη ή σαλικυλικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσπαθήσει να βελτιώσει την κατάσταση. Η πιτυρίδα επηρεάζει περίπου τους μισούς ενήλικες, με τους άνδρες να προσβάλλονται συχνότερα από τις γυναίκες. Οι άνθρωποι σε όλες τις περιοχές του κόσμου επηρεάζονται. Η έναρξη είναι συνήθως στην εφηβεία και γίνεται λιγότερο συχνή μετά την ηλικία των 50 ετών.
Σημεία και συμπτώματα
εναλλ.=Severe dryness of scalp resulting in Dandruff.|μικρογραφία| Χαρακτηριστική περίπτωση πιτυρίδας. Τα σημάδια και τα συμπτώματα της πιτυρίδας είναι η φαγούρα στο τριχωτό της κεφαλής και το ξεφλούδισμα. Κόκκινα και λιπαρά μπαλώματα του δέρματος και ένα αίσθημα μυρμηγκιάσματος στο δέρμα είναι επίσης συμπτώματα.
Αιτίες
Τα αιτία είναι ασαφή, αλλά πιστεύεται ότι εμπλέκεται μια σειρά από γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί το χειμώνα. Δεν οφείλεται σε κακή υγιεινή.
Καθώς τα στρώματα του δέρματος αντικαθίστανται συνεχώς, τα κύτταρα ωθούνται προς τα έξω όπου πεθαίνουν και ξεφλουδίζουν. Για τα περισσότερα άτομα, αυτές οι νιφάδες δέρματος είναι πολύ μικρές για να είναι ορατές. Ωστόσο, ορισμένες συνθήκες προκαλούν ασυνήθιστα γρήγορη εναλλαγή των κυττάρων, ειδικά στο τριχωτό της κεφαλής. Υποτίθεται ότι για τα άτομα με πιτυρίδα, τα κύτταρα του δέρματος μπορεί να ωριμάσουν και να αποβληθούν σε 2-7 ημέρες, σε αντίθεση με περίπου ένα μήνα σε άτομα χωρίς πιτυρίδα. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα νεκρά κύτταρα του δέρματος αποβάλλονται σε μεγάλες, λιπαρές μάζες, οι οποίες εμφανίζονται ως λευκές ή γκριζωπές νιφάδες στο τριχωτό της κεφαλής, το δέρμα και τα ρούχα.
Μικροοργανισμοί
Η παλαιότερη βιβλιογραφία αναφέρει τον μύκητα Malassezia furfur (προηγουμένως γνωστός ως Pityrosporum ovale) ως αιτία της πιτυρίδας. Ενώ αυτό το είδος εμφανίζεται φυσικά στην επιφάνεια του δέρματος ανθρώπων με και χωρίς πιτυρίδα, το 2007 ανακαλύφθηκε ότι ο υπεύθυνος παράγοντας είναι ένας συγκεκριμένος μύκητας του τριχωτού της κεφαλής, Malassezia globosa, που μεταβολίζει τα τριγλυκερίδια που υπάρχουν στο σμήγμα με την έκφραση της λιπάσης, με αποτέλεσμα ένα υποπροϊόν λιπιδίου: ελαϊκό οξύ. Κατά τη διάρκεια της πιτυρίδας, τα επίπεδα της Malassezia αυξάνονται κατά 1,5 έως 2 φορές το κανονικό επίπεδο. Το ελαϊκό οξύ διεισδύει στο ανώτερο στρώμα της επιδερμίδας, την κεράτινη στοιβάδα, και προκαλεί φλεγμονώδη απόκριση σε ευαίσθητα άτομα, η οποία διαταράσσει την ομοιόσταση και οδηγεί σε ακανόνιστη διάσπαση των κυττάρων της κεράτινης στοιβάδας.
Μηχανισμός
Το λέπι της πιτυρίδας είναι ένα σύμπλεγμα κερατινικών κυττάρων, τα οποία έχουν διατηρήσει μεγάλο βαθμό συνοχής μεταξύ τους και αποσπώνται ως τέτοια από την επιφάνεια της κεράτινης στοιβάδας. Ένα κερατινοκύτταρο είναι ένα πρωτεϊνικό σύμπλεγμα που αποτελείται από μικροσκοπικά νήματα κερατίνης σε μια οργανωμένη μήτρα. Το μέγεθος και η αφθονία των φολίδων είναι ετερογενή από τη μια τοποθεσία στην άλλη και με την πάροδο του χρόνου. Τα παρακερατωτικά κύτταρα συχνά αποτελούν μέρος της πιτυρίδας. Ο αριθμός τους σχετίζεται με τη σοβαρότητα των κλινικών εκδηλώσεων, οι οποίες μπορεί επίσης να επηρεαστούν από τη σμηγματόρροια.
Θεραπεία
μικρογραφία| Σαμπουάν κετοκοναζόλης (Nizoral). Τα σαμπουάν χρησιμοποιούν συνδυασμό ειδικών συστατικών για τον έλεγχο της πιτυρίδας.
Αντιμυκητιακά
Οι αντιμυκητιασικές θεραπείες όπως η κετοκοναζόλη, η πυριθειόνη ψευδαργύρου και το δισουλφίδιο του σεληνίου έχουν βρεθεί ότι είναι αποτελεσματικές. Η κετοκοναζόλη φαίνεται να έχει μεγαλύτερη διάρκεια δράσης. Η κετοκοναζόλη είναι ένας αντιμυκητιακός παράγοντας ευρέος φάσματος που είναι δραστικός κατά της Candida και του M. furfur. Από όλα τα αντιμυκητιακά της κατηγορίας ιμιδαζολών, η κετοκοναζόλη έχει γίνει ο κύριος υποψήφιος μεταξύ των θεραπευτικών επιλογών λόγω της αποτελεσματικότητάς της στη θεραπεία της σμηγματορροϊκής δερματίτιδας επίσης.
Το κυκλοπιρόξ (τοπική οδός) μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως φάρμακο κατά της πιτυρίδας. Ωστόσο, πωλείται ως επί το πλείστον ως κρέμα και η κύρια χρήση του είναι για τη θεραπεία του ποδιού του αθλητή, της φαγούρας και των δερματόφυτων.
Λιθανθρακόπισσα
Η λιθανθρακόπισσα προκαλεί το δέρμα να αποβάλλει τα νεκρά κύτταρα από το ανώτερο στρώμα και επιβραδύνει την ανάπτυξη των κυττάρων του δέρματος.
Αιθέρια έλαια
Τα αιθέρια έλαια, όπως το έλαιο τεϊόδεντρου (για τη σύνθεση, βλέπε ISO 4730:2017 ), έχει βρεθεί ότι είναι αποτελεσματικά στη θεραπεία της πιτυρίδας, αλλά απαιτείται περισσότερη έρευνα.
Επιδημιολογία
Η πιτυρίδα επηρεάζει περίπου τους μισούς ενήλικες.
Ετυμολογία
Η λέξη πιτυρίδα προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη πίτυρον, η οποία περιγράφει τον φλοιό των αλεσμένων σπόρων δημητριακών (πίτουρο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός Κατηγορία:Κομμωτική Κατηγορία:Δέρμα
Διαδηλώσεις του 2021 στη Μιανμάρ
Οι διαδηλώσεις του 2021 στη Μιανμάρ είναι οι εγχώριες αντιδράσεις των πολιτών που αντιστέκονται στη στρατιωτική κυβέρνηση του Μιν Αούνγκ Χλάινγκ, το στρατιωτικό καθεστώς που επιβλήθηκε στη χώρα μετά το πραξικόπημα της 1ης Φεβρουαρίου. Μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 2021 τουλάχιστον 452 άτομα έχουν συλληφθεί και κρατηθεί.
Οι διαδηλωτές χρησιμοποίησαν ειρηνικά και αβίαστα μέσα διαμαρτυρίας, όπως πολιτική ανυπακοή, απεργίες των εργαζομένων, μποϊκοτάζ, κατσαρολάσα, δημόσιες συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες. Επανειλημμένα ζήτησαν να αποκατασταθεί η δημοκρατία και να επιτραπεί στα εκλεγμένα μέλη της κυβέρνησης να αναλάβουν καθήκοντα. Οι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος, της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης, ζητούν να απελευθερωθεί η πρώην Κρατική Σύμβουλος Αούνγκ Σαν Σου Κι η οποία κρατείται για να δικαστεί. Σύμβολα της επανάστασης είναι η κόκκινη κορδέλα, επειδή κόκκινο είναι το χρώμα του κυβερνώντος κόμματος, ο χαιρετισμός των 3 δακτύλων και το τραγούδι «Και ο Κόσμος να Τελειώσει Δεν θα Χαρούμε», το οποίο ήταν ύμνος στην επανάσταση που έμεινε γνωστή ως "8888".
Ως απάντηση στο ολοένα και αυξανόμενο κίνημα διαμαρτυριών, οι στρατιωτικοί αρχηγοί του πραξικοπήματος εφάρμοσαν μέτρα για να καταστείλουν την αντίσταση και να εδραιώσουν το καθεστώς τους, όπως: λογοκρισία των μέσων ενημέρωσης του κοινού, αποκλεισμό του ίντερνετ και των διαδικτυακών εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης, όπως το φέισμπουκ και το τουίτερ, συλλήψεις και κρατήσεις διαδηλωτών, πολιτικές προσκλήσεις σε κόμματα για να συμμετάσχουν στο Συμβούλιο Διοίκησης του Κράτους, προβοκάτορες που καλλιεργούν την ανεκτικότητα στο στρατιωτικό καθεστώς. Στις συγκρούσεις των στρατιωτικών με τους διαδηλωτές έχουν εφαρμοστεί βίαιες μέθοδοι καταστολής, όπως δακρυγόνα και λαστιχένιες σφαίρες.
Κήποι του Μαικήνα
μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης των ανασκαφών, από τον Λαντσιάνι το 1901. μικρογραφία|356x356εσ| Η Υγεία από τους Κήπους του Μαικήνα (Μουσείο Καπιτωλίου). μικρογραφία|302x302εσ| Έρως Θανάτος από τον Κήπο του Μαικήνα (Μουσείο Καπιτωλίου). μικρογραφία|Ψηφιδωτό του Ορέστη και της Ιφιγένειας από τον Κήπο του Μαικήνα Μαικίνα (Μουσείο Καπιτωλίου). μικρογραφία|226x226εσ| Γλυπτό του [[Άπις (θεότητα)|Άπι Ααπό αιγυπτιακό γρανοδιορίτη, που βρέθηκε στην περιοχή των Κήπων του Mαικήνα ( Παλάτσο Αλτέμπς).]]
Οι Κήποι του Μαικήνα, λατιν.: Horti Maecenatis, αποτελούσαν το πολυτελές αρχαίο ρωμαϊκό κτήμα του Γάιου Μαικήνα, ενός αυτοκρατορικού συμβούλου της εποχής του Αυγούστου και προστάτη των τεχνών. Η ιδιοκτησία ήταν από τις πρώτες στην Ιταλία, που μιμήθηκε τον τρόπο των περσικών κήπων. Η περιτειχισμένη έπαυλη, τα κτίρια και οι κήποι βρίσκοντο στον λόφο Εσκουιλίνο, στην κορυφή του πεδίου (agger) των Σερβίων Τειχών και της παρακείμενης νεκρόπολης, καθώς και κοντά στους Κήπους του Λάμια.
Ιστορία
Ο Λούκουλλος ξεκίνησε την μόδα του πολυτελούς κτιρίου με κήπο τον 1ου αι. π.Χ., με την κατασκευή των Κήπων του στον λόφο Πίντσιο, που ακολουθήθηκε σύντομα από τους Κήπους του Σαλλούστιου «μεταξύ των λόφων Κιριναλίου, Βιμιναλίου και Πεδίου του Άρεως, οι οποίοι ήταν οι μεγαλύτεροι και πλουσιότεροι στον Ρωμαϊκό κόσμο. Τον 3ο αι. μ.Χ. ο συνολικός αριθμός των κήπων καταλάμβανε περίπου το ένα δέκατο της Ρώμης και σχημάτιζε μιία πράσινη ζώνη γύρω από το κέντρο. Οι κήποι ήταν ένα μέρος ευχαρίστησης, σχεδόν ένα μικρό παλάτι, και πρόσφεραν στον πλούσιο ιδιοκτήτη και την αυλή του τη δυνατότητα να ζήσουν απομονωμένα, μακριά από την ταραχώδη ζωή του κέντρου, αλλά κοντά στην πόλη. Βασικό χαρακτηριστικό των κήπων ήταν η μεγάλη ποσότητα νερού, που ήταν απαραίτητη για την πλούσια βλάστηση και για τη λειτουργία των πολυάριθμων κρηνών και νυμφαίων. Η περιοχή ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη για αυτές τις κατοικίες καθώς 8 από τα 11 μεγάλα υδραγωγεία της πόλης έφταναν στον Εσκουιλίνο.
Ιστοσελίδα
Στη Ρωμαϊκή Δημοκρατική εποχή το ανατολικό μέρος του Εσκουιλίνου, έξω από τα Σέρβια Τείχη, ήταν ένα νεκροταφείο με ανοιχτούς λάκκους (puticuli) για τους πτωχούς. Η Πόρτα Εσκουιλίνα ήταν, όπου οι εγκληματίες εκτελούντο και τα σώματά τους αφήνονταν στα σκουπίδια. Γύρω στο 40 π.Χ., η μεταρρύθμιση των δημόσιων νεκροταφείων προωθήθηκε από τον Μαικήνα, τον φίλο και μετέπειτα υπουργό του Αυγούστου και άρχισε υπό τη βασιλεία του. Το 38 π.Χ. η Ρωμαϊκή Σύγκλητος απαγόρευσε την υπαίθρια καύση πτωμάτων σε ακτίνα 2 μιλίων από την πόλη. Η αρχική φάση του κήπου κατασκευάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 30 π.Χ. (η χρήση της πλινθοδομής με ρόμβους (opus reticulatum) είναι η βάση για αυτή τη χρονολόγηση). Αυτό επιτεύχθηκε προσχώνοντας ολόκληρη την περιοχή δίπλα στο Πεδίο του Σέρβιου Τύλλιου με 6-8 μέτρα γης και δημιουργώντας πολυτελείς κήπους στην κορυφή. Τα αποτελέσματα εορτάστηκαν σε ένα τραγούδι του -φίλου του Mαικήνα-, Οράτιου:
Πολλοί από τους ταφικούς λάκκους της αρχαίας νεκρόπολης, που μαρτυρείται ότι προϋπήρχαν των κήπων, έχουν βρεθεί κοντά στη βορειοδυτική γωνία της Πιάτσα Βιτόριο Εμανουέλε, δηλαδή έξω από την Πόρτα Εσκουιλίνα και το Σέρβιο Τείχος και βόρεια της παλαιάς Βία Τριμπουρτίνα. Πιθανώς οι κήποι εκτεινόταν βόρεια από εκείνη την πύλη και το δρόμο και στις δύο πλευρές του πεδίου (agger).
Σπίτι και Κήποι
Ο Αύγουστος προτιμούσε να μένει στους κήπους τού φίλου του, όποτε αρρώσταινε. Όταν ο Μαικήνας απεβίωσε το 8 π.Χ., άφησε τους κήπους στον Αύγουστο με τη διαθήκη του και έγιναν αυτοκρατορική ιδιοκτησία. Εκεί έζησε ο Τιβέριος μετά την επιστροφή του στη Ρώμη το 2 μ.Χ. Ο Νέρων τους συνέδεσε με τον Παλατίνο Λόφο μέσω της Μεταβατικής Οικίας και φέρεται να είδε το κάψιμο αυτού του ανακτορικού σπιτιού από το turris Maecenatiana Αυτό το turris μπορεί να είναι "ο σωρός, ανάμεσα στα σύννεφα" (molem propinquam nubibus arduis), που αναφέρει ο Οράτιος.
Προς το τέλος της δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων, ο Σενέκας ο Νεότερος αντιμετώπισε την κληρονομιά του Μαικήνα μέσα από το πρίσμα της στωικής φιλοσοφίας, που περιφρονούσε την παρακμή. Είπε ότι το συναρπαστικό μείγμα τέχνης, φύσης και νερού των κήπων επέτρεψε στον Μαικήνα να «εκτρέπει το ανήσυχο μυαλό του με τον ήχο των νερών που κελαρύζουν». Αυτή η αρνητική εκδοχή των κήπων ως καταφύγιο ενός αδύναμου ερημίτη έχει τις ρίζες της σε ένα κατηγορητήριο για τη διάχυτη θηλυκότητα, τον ανελευθερισμό και τη μέθη της τάξης και της εποχής που συμβόλιζαν. Η αισθητηριακή χειραγώγηση και η απόσπαση της προσοχής, στην κλίμακα του κήπου ή της κηδεμονίας του Μαικήνα μέσα σε αυτόν, υποδηλώνουν απώλεια ελέγχου ασύμβατη με τους κατάλληλους πατριαρχικούς στόχους.
Ο αυτοκρατορικός δάσκαλος και ύπατος Mάρκος Κορνήλιος Φρόντο αγόρασε τους κήπους στα μέσα του 2ου αι. μ.Χ. Εκτός από τη σωζόμενη αλληλογραφία του με τον Μάρκο Αυρήλιο, ο οποίος υπερηφανεύεται για μία ειδική σχέση με τον Οράτιο, που δημιουργήθηκε από την ιδιοκτησία της γης των Μαικήνα, εννέα μολύβδινοι αγωγοί νερού με χαραγμένο το όνομά του βρέθηκαν δίπλα στο λεγόμενο αμφιθέατρο. Μία οικία του Φρόντο (domus Frontoniana), που αναφέρεται κατά τον 12ο αι. στον τοπογραφικό οδηγό της Ρώμης από τον Mάγιστρο Γρηγόριο, μπορεί επίσης να αναφέρεται σε αυτούς τους κήπους.
Αρχαιολογία
μικρογραφία|300x300εσ| Σχέδιο ανασκαφών στο θέατρο Μπρανκάτσιο (1914). Ο Ροντόλφο Λαντσιάνι ανέφερε τις ανακαλύψεις, που έγιναν κατά την πυρετώδη -μετά την ενοποίηση- ανάπτυξη της Ρώμης σε αστική πρωτεύουσα και της νέας συνοικίας Eσκουιλίνου της 1874. Βρέθηκαν δομές του οικιστικού τομέα της έπαυλης, συμπεριλαμβανομένου του λεγόμενης Αίθουσας Ακροατών (Auditorium, Νο 23 στον Χάρτη του Λαντσιάνι) και περαιτέρω ανασκαφές έγιναν από το 1876 έως το 1880. Ωστόσο ορισμένα παρακείμενα λείψανα περιγράφηκαν ελάχιστα και καταστράφηκαν γρήγορα. Η ανασκαφή πρέπει να ήταν εξαιρετικά περίπλοκη, καθώς οι ανασκαφές ανέφεραν πολλά επίπεδα κτιρίων. Αυτά που βρίσκοντο ψηλότερα σε πλινθοδομή, σχετίζοντο ίσως με ιαματικά λουτρά του 3ου αι. Στα βαθύτερα στρώματα υπήρχαν τοίχοι από ρομβοειδή τοιχοποιία (opus reticulatum), που αποδίδονται στην εποχή του Μαικήνα.
Τα κτίρια στο εξωτερικό των θόλων των παλαιότερων δωματίων επαναχρησιμοποιούσαν ως οικοδομικό υλικό γλυπτά, που προφανώς ανήκαν στη διακόσμηση των κήπων. Εδώ βρέθηκαν: το πανέμορφο άγαλμα του Μαρσύα σε μάρμαρο pavonazzetto, το άγαλμα της μούσας Ερατώς, το άγαλμα ενός σκύλου από την Αίγυπτο, ένα υπέροχο άγαλμα της Δήμητρας, κ.λπ. Επιπλέον ο Λαντσιάνι επεσήμανε "αρκετούς κορμούς φαύνων και της Αφροδίτης, ένα αγγείο λουλουδιών δουλεμένο σε μορφή στόκου και διακοσμημένο με κισσό και λουλούδια· έναν σπασμένο βωμό (...), το κάτω μέρος ενός συμπλέγματος με έναν ήρωα και μία με ένδυμα γυναίκα· επτά ερμαϊκές στήλες Ινδού Βάκχου, φιλοσόφων, αθλητών, ...". Μαζί με τα γλυπτά υπήρχαν επίσης πολυάριθμα ψηφιδωτά (opus vermiculatum) τοποθετημένα σε πλαίσια, για να χρησιμοποιηθούν ως κεντρικό έμβλημα σε πολύτιμο δάπεδο.
Το 1914 ένας άλλος αξιοσημείωτος κτιριακός πυρήνας, που περιλαμβάνει ρομβοειδείς λιθοδομές και τοίχους από πλίνθους, βρέθηκε λίγα μέτρα από την Αίθουσα Ακροατών του Μαικήνα στη διασταύρωση της Βία Μερουλάνα και της Βία Μεκενάτε κατά την ανακατασκευή του θεάτρου Πολιτέαμα Μπρανκάτσιο. Ένας χάρτης των ευρημάτων απεικονίζει μία συνεκτική αρχαιολογική σχεδίαση, που πιθανώς αποδίδει, τουλάχιστον εν μέρει, την αρχική διάταξη ενός τομέα των Κήπων.
Χαρακτηριστικά
Το Άκουα Μάρκια, ένα απαραίτητο υδραγωγείο για την πόλη, παρείχε νερό υψηλής ποιότητας ακριβώς δίπλα από την ιδιοκτησία του Mαικήνα στον Εσκουιλίνο, καθιστώντας τους χώρους μοναδικά έτοιμους να διατηρηθούν ως ένας από τους πρώτους ιδιωτικούς, ορόσημους ρωμαϊκούς κήπους. Αυτό ήταν κρίσιμο για ένα άλλο υποτιθέμενο υλικοτεχνικό επίτευγμα των κήπων. Λέγεται ότι ο Μαικήνας ήταν ο πρώτος Ρωμαίος που έξτιαξε πισίνα με ζεστό νερό.
Η υπό την αιγίδα του Mαικήνα συνοδεία σημαντικών Λατίνων ποιητών κατέγραψε ορισμένες άμεσες παρατηρήσεις των κήπων του στον Εσκουιλίνο λόφο. Ο Προπέρτιος αναφέρει ότι ο Μαικήνας «προτιμούσε μία σκιερή βελανιδιά και τα νερά που έπεφταν και μερικά αξιόπιστα στρέμματα καρπού εδάφους» Στην ωδή του στον Μαικήνα, ο στενός του συνεργάτης Οράτιος τονίζει τη σαρωτική ανύψωση του κτήματος του κήπου επάνω από την έκταση της Ρώμης, που συμβολίζει τελικά την αποστασιοποιημένη, αλλά φημισμένη ημι-απόσυρση του φίλου του, που πέρασε συμβουλεύοντας στενά τον Αύγουστο.
Έργα τέχνης
Τα πολυάριθμα έργα τέχνης που βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αι. μαρτυρούν τη συλλεκτική διάθεση του Μαικήνα και την πολυτέλεια που υπήρχε στην επίπλωση αυτής της προαστιακής κατοικίας, όπως και των άλλων κήπων. Οι μαρμάρινες κρήνες που καθρεφτίζουν τους απαράμιλλους κήπους γύρω τους, παίζουν μεταξύ της εξημερωμένης καλλιέργειας και της ανθρώπινης μίμησης της φύσης. Αυτές οι ομοιότητες περιλάμβαναν ένα με μορφή κεράτου ρυτό, που υπογράφει ο Έλληνας καλλιτέχνης Πόντιος, ένα άγαλμα του Μαρσύα από μάρμαρο pavonazzetto και ένα άγαλμα σκύλου σε πράσινο μάρμαρο (serpentine moschinato).
Πολλά από αυτά τα αγάλματα μετατράπηκαν σε θραύσματα και επαναχρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό εντός των τειχών της ύστερης αρχαιότητας, σύμφωνα με ένα καθιερωμένο έθιμο στη Ρώμη, ειδικά στον Εσκουιλίνο λόφο. Η ομάδα «Ηνίοχος του Εσκουιλίνου», έργο της πρώιμης αυτοκρατορικής εποχής, που μιμήθηκε την τεχνοτροπία του 5ου αι. π.Χ., μαζί με το άγαλμα του Μαρσύα, αποτελούν δείγματα επιτυχημένης ανάκτησης, που συναρμολογήθηκαν με θραύσματα που βρέθηκαν στην ίδια περιοχή.
Το λεγόμενο Αμφιθέατρο του Μαικήνα
αριστερά|μικρογραφία| Εσωτερικό της αίθουσας. μικρογραφία|Λεπτομέρεια της αψίδας. Το δωμάτιο της Ύστερης Δημοκρατικής εποχής που διατηρήθηκε στους χώρους των κήπων, που ονομάζεται στην εποχή μας "Αίθουσα Ακροατών του Μαικήνα", ήταν πιθανότατα ένα τρίκλινο, το οποίο λειτουργούσε ως ιδιωτική αίθουσα συμποσίων προσαρτημένη σε κατοικίες. Η κατασκευή κτίστηκε απευθείας στο Σέρβιο Τείχος, καθώς η πόλη είχε από καιρό ξεπεράσει τις οχυρώσεις αυτές, και πάνω από το Πεδίο (Agger) του Εσκουιλίνου. Ο στίχος του Οράτιου επιβεβαιώνει την εγχώρια αρχιτεκτονική κατάληψη των Σερβίων Τειχών στις ιδιοκτησίες κήπων του Εσκουιλίνου, όπως όταν γράφει για έναν «περίπατο στον ηλιόλουστο προμαχώνα».
Οι λειτουργίες της αίθουσας τόσο ως αίθουσας που μοιάζει με εκκλησιαστήριο, όσο και ως ενός πολυτελώς διακοσμημένου τρικλίνου δεν ήταν αμοιβαία αποκλειόμενες, αλλά θα μπορούσαν να υπόκεινται σε εποχιακή μετατροπή. Καναπέδες θα είχαν τοποθετηθεί στη μέση του δωματίου, ίσως με θέα σε μία παράσταση στο εγκάρσιο άκρο.
Τα στοιχεία για το κοινωνικό και χρονολογικό πλαίσιο του κτιρίου περιλαμβάνουν ένα ερωτικό επίγραμμα του Έλληνα ποιητή Καλλίμαχου, ζωγραφισμένο στον εσωτερικό τοίχο, το οποίο παρακαλεί έναν άνδρα εραστή να συγχωρήσει την κακή συμπεριφορά, που προκαλείται από τη λαγνεία και το κρασί. Ένα εξέχον ελληνιστικό προηγούμενο ενίσχυε τον ατομικιστικό συναισθηματισμό και τον πνευματώδη πειραματισμό της εποχής του Αυγούστου, κάτι που εκτιμούσαν οι νεοτερικοί και ελεγειακοί, οι οποίοι θα σύχναζαν στις βαρυσήμαντες συγκεντρώσεις του Mαικήνα, ενός διάσημου καλλιεργητή του πολιτισμού. Μάλιστα μία λατινική διασκευή του ίδιου ποιήματος εμφανίζεται στα έργα του Προπέρτιου, ο οποίος σίγουρα πέρασε σημαντικό χρόνο στο κτήμα.
Ο εσωτερικός τοίχος διαθέτει δεκαεπτά κόγχες, πέντε κατά μήκος της αψίδας και έξι εκατέρωθεν, διακοσμημένες με νατουραλιστικές τοιχογραφίες, που απεικονίζουν τοπία και κήπους. Ωστόσο η συσχέτισή τους με το Πομπηιανό 3ο Ρυθμό της ρωμαϊκής ζωγραφικής καθιστά αυτή τη διακόσμηση πιθανό προϊόν μεταγενέστερων ανακαινίσεων, που έγιναν από τον Τιβέριο. Ζωγραφικά μοτίβα που παραπέμπουν στα Διονυσιακά Μυστήρια, όπως σκηνές μεθυσμένης πομπής με προεξέχοντες τους θύρσους και τις μαινάδες, ταιριάζουν με την πρώιμη γοητεία της Αυτοκρατορικής εποχής με τις τελετές μύησης λατρείας.
Ο τοίχος που περικλείει τη νοτιοανατολική πλευρά αποτελεί προσθήκη μετά την ανασκαφή. Στην αρχαία του μορφή, το δωμάτιο φαίνεται να ήταν θεατρικά ανοιχτό στην πόλη κάτω. Η πανοραμική θέα τόσο στους Αλβανούς λόφους, όσο και στις γύρω γειτονιές, εξασφάλιζε ότι οι ιστάμενοι θα μπορούσαν να βλέπουν παντού, ενώ βλέπονταν οι ίδιοι.
Σελέν Οζτούρκ
Η Σελέν Οζτούρκ (Selen Öztürk, 23 Ιουλίου 1980) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1980 στη Σμύρνη. Η μητέρα της ήταν Τουρκοκύπρια, ενώ ο πατέρας της ήταν από το Ουσάκ.
Το 2004, ο üztürk αποφοίτησε από το Κρατικό Ωδείο του Πανεπιστημίου Hacettepe. Λίγο μετά την αποφοίτησή της, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και ξεκίνησε την καριέρα της στη σκηνή.
Εκτός από την καριέρα της ως ηθοποιός, εμφανίστηκε σε διάφορες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, κυρίως στο Muhteşem Yüzyıl και στο Payitaht: Abdülhamid.
Από το 1994, έχει εργαστεί ως ηθοποιός φωνής και έχει εκφωνήσει χαρακτήρες στην τουρκική μεταγλωττισμένη έκδοση ταινιών, όπως το The Unbearable Lightness of Being, Léon: The Professional, Layer Cake και Sin City.
Στέλλα Βιολάντη
Η Στέλλα Βιολάντη είναι τρίπρακτο θεατρικό δράμα του Γρηγόρη Ξενόπουλου. Γράφτηκε το 1901 ως διήγημα με τίτλο Έρως Εσταυρωμένος. Το 1909 ο ίδιος ο συγγραφέας διασκεύασε το διήγημα σε θεατρικό έργο.
Το έργο, μέσα από τον έρωτα της Στέλλας Βιολάντη με έναν νέο, διαπραγματεύεται τη σύγκρουση μεταξύ πατέρα που θέλει να επιβάλλει τον δικό του τρόπο σκέψης και κόρης που θέλει να αποφασίζει η ίδια για τη ζωή της. Στο έργο στιγματίζεται η αυταρχικότητα του πάτερ-φαμίλια, που τότε είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου προς τα υπόλοιπα εξαρτώμενα απο αυτόν μέλη της οικογένειάς του.
Πρωτο-παρουσιάστηκε στην αθηναϊκή σκηνή το καλοκαίρι του 1909 με πρωταγωνίστρια τη Μαρίκα Κοτοπούλη και έγινε μεγάλη επιτυχία. Με το πέρασμα του χρόνου έγινε από τα κλασικά του ελληνικού θεατρικού ρεπερτορίου.
Το θεατρικό έγινε το 1931 και κινηματογραφική ταινία, σε σενάριο του ίδιου του Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Ιωάννη Λούμου και με πρωταγωνίστρια την Ελένη Παπαδάκη από την Ελλάς Φιλμ του Τάκη Μεγαρίτη. Εκτός από την Παπαδάκη, στην ταινία έπαιζαν οι Αθανάσιος Μαρίκος, Φλερί Φριτς, Στέφανος Νέζερ, Αιμιλία Μαρίκου, Γεώργιος Πλούτης, Ευτυχία Παυλογιάννη, Χρήστος Γεωργιάδης, Καίτη Αρσένη και Τιτίκα Σοφιάδου.
Το διήγημα
Το διήγημα με τίτλο «Έρως εσταυρωμένος» πρωτοτυπώθηκε στο περιοδικό Παναθήναια το 1901. Η ανάμνηση ενός περιστατικού που συνέβη πριν λίγα χρόνια στην Αθήνα της εποχής του -δυο αδέρφια που σκότωσαν την αδερφή τους στο ξύλο γιατί είχε ερωτευθεί κάποιον που η οικογένεια δεν ήθελε- συμπαρέσυρε στη μνήμη του συγγραφέα και άλλα παρόμοια περιστατικά που είχε ακούσει και στη Ζάκυνθο όταν ήταν μικρός και στη Πάτρα και αλλού, και του έδωσαν το υλικό για να γράψει το διήγημα Ο εσταυρωμένος έρωτας της Στέλλας Βιολάντη.
Όταν ο ποιητής Κωστής Παλαμάς διαβάζει το διήγημα στο περιοδικό, εμπνέεται και γράφει το ποίημα Ψυχή του θρήνου, του μαρτυρίου και της θυσίας. Ο Παλαμάς το στέλνει χειρόγραφο στον Ξενόπουλο, σαν δώρο, και εκείνος το εντάσσει στο θεατρικό του. Μάλιστα, στην πρώτη παράσταση, το ποίημα το απήγγειλε η ηθοποιός Στέλλα Γαλάτη, στην αρχή του έργου. Σε βιβλίο τυπώνεται για πρώτη φορά το 1903 από τις εκδόσεις του Ανέστη Κωνσταντινίδη, στη συλλογή με τα διηγήματα του συγγραφέα, με τον πρωτότυπο τίτλο του.
Σε πρώτη αυτοτελή έκδοση τυπώνεται το 1914 από τον εκδοτικό οίκο του Γεωργίου Φέξη.
Από τις εκδόσεις Κολλάρου, τυπώνεται το 1923, το διήγημα και το δράμα μαζί.
Η υπόθεση του έργου
thumb|Η πρώτη σελίδα της έκδοσης του 1929 του βιβλίου Βρισκόμαστε στη Ζάκυνθο κάποια χρονιά της δεκαετίας του 1880, και συγκεκριμένα στο σαλόνι του πλούσιου Παναγή Βιολάντη, σταφιδέμπορα από τους ισχυρότερους του νησιού. Ο Βιολάντης ζει μαζί με τη γυναίκα του, την ανύπαντρη αδερφή του, τις τρεις κόρες του, Στέλλα, Νένα και Κατίνα (οι δυο τελευταίες δεν εμφανίζονται στο έργο) και τον μοναχογιό του Νταντή Βιολάντη. Ο Βιολάντης, ως γνήσιος πατριάρχης, έχει κανονίσει να παντρέψει την πρωτότοκη κόρη του Στέλλα με έναν γέρο μεν (45 χρονών) και άσχημο πλην πλουσιότατο έμπορο, τον Ντάντο Μένουλα. Η Στέλλα όμως, είναι κρυφά ερωτευμένη με έναν νέο από παλιά αριστοκρατική μεν, αλλά ξεπεσμένη οικογένεια, που δουλεύει σαν υπάλληλος στο αγγλικό τηλεγραφείο (το τηλεγραφείο για τους πλούσιους) του νησιού, τον Χρηστάκη Ζαμάνο. Ο Ζαμάνος – τύπος νεαρού δον Ζουάν – στη προσπάθειά του να κατακτήσει τη Στέλλα, κάνει το λάθος να ζητήσει από αυτήν -και όχι πρώτα από τον πατέρα της- να την παντρευτεί. Αυτή η κίνηση εξαγριώνει τον Βιολάντη και καλεί στο σπίτι του τον Ζαμάνο, υποδυόμενος τον ευχαριστημένο με την προοπτική του γάμου, και εκεί, αφού εξευτελίζει τον νεαρό, τον διώχνει κακήν κακώς. Γεμάτος θυμό για το πείσμα της κόρης του να επιμένει να παντρευτεί κάποιον που εκείνος δεν εγκρίνει, τη φυλακίζει στη σοφίτα του σπιτιού, δίνοντάς της μόνο ψωμί και νερό, περιμένοντας να αλλάξει γνώμη και να υπακούσει στο θέλημά του. Όμως η Στέλλα, παρ' όλα τα παρακάλια της μητέρας και της θείας της, παρ' όλο το μίσος και το θυμό του πατέρα της, δεν υποχωρεί, δηλώνοντας πως προτιμάει να χάσει τη ζωή της παρά να απαρνηθεί τον Χρηστάκη. Και αυτό τελικά θα συμβεί. Ύστερα από 12 περίπου μέρες εγκλεισμού ο πατέρας της γεμάτος χαρά της ανακοινώνει οτι ο Χρηστάκης δεν την αγαπάει πια -στην πραγματικότητα δεν την αγαπούσε ποτέ- αφού «κλέφτηκε» με μια άλλη κοπέλα και πλέον ανοίγει ο δρόμος για να πραγματοποιηθούν τα σχέδιά του, εκείνη, ψυχικά και σωματικά εξαντλημένη, προδομένη, απογοητευμένη, πεθαίνει.
Κριτικές
«Το δίχως άλλο ανάμεσα στα έργα του κ. Ξενόπουλου, η Στέλλα Βιολάντη είναι το πιο άρτιο θεατρικά. Το θέμα της βέβαια, σήμερα είναι ολότελα παλιωμένο κι οι τωρινές κοπέλες βλέποντας τη Στέλλα θ' απορούν για τους καυγάδες και τα μαρτύρια και τα...θεατρικά έργα που μπορούσε κάποτε να προκαλέσει η φυσική αξίωση ενός κοριτσιού να παντρευτεί σύμφωνα με το προσωπικό της γούστο και όχι με το γούστο του πατέρα της. Ωστόσο, υπάρχουν στη Στέλλα δυο χαρακτήρες θεατρικοί (η Στέλλα και ο Βιολάντης) διαγραμμένοι βέβαια, με τη μονοκόματη κοντυλιά και την ισχνή πτύχωση που χαρακτηρίζει την νεοελληνική δραματουργία, αρκετά καθαροί όμως και αρκετά έντονοι ώστε να καταφέρνουν να στηρίζουν λίγο – πολύ το δράμα, μ' όλο το «ξεπερασμένο» θέμα του. Η θεατρική διαγραφή αυτών των δυο χαρακτήρων είναι και η μόνη σήμερα αξία του έργου....» Μάριος Πλωρίτης στην εφημερίδα Ελευθερία, 1/4/1949.
«Ο Παναγής Βιολάντης είναι ο Πατέρας του οιδιπόδειου συμπλέγματος. Τον χαρακτηρίζει η επιβίωσις του αρχηγού της προϊστορικής πατρυάς. Τύρανος πραγματικός ορίζει τη γυναίκα του, τα παιδιά του, όσους βρίσκονται υπό την εξουσία του και δεν επιτρέπει στη κόρη του ούτε να ερωτευθεί παρά τη θέλησή του. Ζη για μια τιμή και για μια υπόληψη όπως λέει ο λαός..... Η Στέλλα Βιολάντη είναι γνήσια κόρη του πατέρα της. Έχει θέληση ατσαλένια, όπως κι εκείνος, έχει και αυτοσεβασμό. Στέκεται πιστή στον έρωτά της, μολονότι διαπιστώνει πως ο εκλεκτός της δεν αξίζει τίποτα.... Το δράμα που προέρχεται από τη σύγκρουση αυτών των δυο ισχυρών θελήσεων, μετέχει, θα έλεγε κανείς, της θαλερότητας του δημιουργού του. Η “Στέλλα Βιολάντη” φέρει με άνεση τα σαράντα της χρόνια, παρουσιάζει ελάχιστες ρυτίδες, γοητεύει και συγκινεί. Τουλάχιστον οι δυο πρώτες πράξεις της, γιατί η τρίτη κάνει κάπως “βάδην εν χώρα” μοιραίως άλλως τε, εφόσον ο Ξενόπουλος έγραψεν αρχικώς το έργο του ως αφήγημα και συνεπώς δεν το άρχισε από το τέλος, όπως πρέπει να γίνεται με τα θεατρικά έργα....» Κώστας Οικονομίδης, εφημερίδα «Έθνος» 31/3/1949.
"....Το έργο γράφτηκε στις αρχές του αιώνα, με την προσδοκία να αρέσει στο αστικό κοινό της εποχής. Επηρεασμένος από το θέατρο του Ίψεν και από το αρχαίο δράμα ο Γρηγόρης Ξενόπουλος θέλει να προβάλει τη σκληρή θέση της γυναίκας της εποχής του, φιλοδοξώντας παράλληλα να φτιάξει μια σύγχρονη τραγωδία. Αν και πολύ λίγο κατορθώνει να αποφύγει το αισθηματολογικό πνεύμα που κυριαρχούσε στη κοινωνική ζωή, καταφέρνει όχι μόνο να εντοπίσει στην πιο αυταρχική του μορφή το κοινωνικό καθεστώς για τη γυναίκα της Ελλάδας, αλλά ηθογραφεί, ψυχογραφώντάς το, το καρκίνωμα των οικογενειακών “αρχών”, που σήμερα ακόμη δηλητηριάζουν τη ζωή πολλών κοριτσιών, παρά την απότομη αλλαγή ηθών. Ο πατέρας σύμβολο εξουσίας και αυταρχισμού. Απόλυτος κύριος του οικογενειακού του ποιμνίου. Ο γιός φερέφωνο της πατρικής αρχής, ένας μόλις διαμορφούμενος σαδιστής αντροκράτης. Οι γυναίκες του σπιτιού νηφάλια πειθήνοι υπήκοοι της πατριαρχικής αρχής. Εκπαιδευμένες να τη δέχονται, να την ανέχονται για λόγους ηθικής κοινωνικής τάξης. Έτσι τις έμαθαν να πιστεύουν......και η Στέλλα πρέπει να συνετιστεί ή να πεθάνει. Η σκληρότητα που αναδίνει όλο το έργο απλώνεται απειλητική πάνω από τη Στέλλα Βιολάντη. Κανένας δεν συγχωρεί το θάρρος της να έχει προσωπική γνώμη, να υπερασπίζεται τα δικαιώματά της στη ζωή, να κρίνει.....Γύρω της πυργώνεται το οικογενειακό καθεστώς, η προδοσία του άντρα, η αδικία και συγκρούονται με την προσωπική της περηφάνια και την ψυχική της δύναμη να υπερασπιστεί την αγάπη και τις πράξεις της...." Ηρώ Βακαλοπούλου, εφημερίδα Θεσσαλονίκη, 4/2/1983.
Η πρώτη παράσταση
Η Μαρίκα Κοτοπούλη διαβλέποντας στο πρόσωπο της Στέλλας, έναν ρόλο που θα μπορούσε να τον κάνει επιτυχία της, παρακάλεσε τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο, να πείσει τον Ξενόπουλο να το διασκευάσει για το θέατρο. Έτσι και έγινε. Ο Ξενόπουλος δούλεψε το έργο το 1908 και στις αρχές του 1909 και συγκεκριμένα το Σάββατο 10 Ιανουαρίου 1909, δόθηκε η πρώτη παράσταση – όχι όμως από την Κοτοπούλη, όπως θα περίμενε κανείς- αλλά από την Κυβέλη, στη Πάτρα, στο θέατρο Απόλλων. Ωστόσο, στην θεατρική ιστορία θα μείνει η παράσταση της Κοτοπούλη. Στην Αθήνα η πρώτη του έργου δόθηκε την Τετάρτη 10 Ιουνίου 1909 στο Θέατρο Ομόνοιας, στέγη της Νέας Σκηνής. Εκτός από την Κοτοπούλη, τον ρόλο του Χρηστάκη Ζαμάνου έπαιξε ο Κώστας Σαγιώρ, τον Παναγή Βιολάντη ο Αθανάσιος Περίδης, τη γυναίκα του Αγαθή Περίδη έπαιξε τη θεία Νιόνια, η Σοφία Ταβουλάρη τη μητέρα της Στέλλας και ο Περικλής Γαβριηλίδης τον Νταντή Βιολάντη. Αυτή η παράσταση, που δόθηκε παρουσία και του Ξενόπουλου, άνοιξε με την απαγγελία από την ηθοποιό Στέλλα Γαλάτη, του ποιήματος που ο Παλαμάς έγραψε για το έργο. Η μουσική της παράστασης ήταν του Μανώλη Καλομοίρη, που δεν αποδόθηκε βέβαια με πλήρη ορχήστρα αλλά με ένα πιάνο και ένα βιολί.
Η Βιολάντη θεωρήθηκε προσωπική επιτυχία της Μαρίκας Κοτοπούλη όπως αναφέρει και ο κριτικός θεάτρου της εφημερίδας Εστία της επομένης:"...ως έργον θεατρικόν η Βιολάντη ή κυριολεκτικώτερον ως σκηνοποίησις φαίνεται οτι υστερεί της Σάντρη....μένει πάντως η Βιολάντη αν όχι “η ψυχή του θρήνου, του μαρτυρίου και της θυσίας” όπου με τα πτερά της Μούσης του ανύψωσε την ηρωίδα του κ. Ξενόπουλου ο ποιητής, ιδιαιτέρως εν ενδιαφέρουσα ηθογραφία την οποίαν αξίζει να δουν και όσοι δεν παρακολουθούν την άλλη μας φιλολογία και δεν εδιάβασαν τα διηγήματα του κ.Ξενόπουλου....Βεβαίως ουκ ολίγον συνεισέφεραν και οι ηθοποιοί της “Νέας Σκηνής” τελείως μελετημένοι, ιδιαίτατα δε η πρωταγωνίστρια εις την σχεδόν τέλειαν υπόκρισιν της οποίας πρέπει να ομολογηθη οτι οφείλεται η επιτυχία του όλου έργου κατά τα τρία τέταρτα. Διότι περί επιτυχίας πρόκειται, το επαναλαμβάνομεν. Επιτυχίας πλήρους, μαρτυρηθείσης και εκ των γενικών χειροκροτημάτων, με τα οποία ο συγγραφεύς εγένετο δεκτός επανελημμένως κληθείς από σκηνής....."Η κριτική που κάνει για το έργο και για την Κοτοπούλη ειδικά η θεατρική κριτικός της Εφημερίδας των Κυριών της Καλλιρόης Παρέν είναι διθυραμβική. Γράφει ανάμεσα στα άλλα: ''...εν από τα ωραιότερα έργα εξ όσων έχουν γραφεί δια το Ελληνικόν Θέατρον....όλα τα πρόσωπα του έργου είναι τύποι χαρακτηριστικοί και όλοι είναι παρμένοι από την ζωή την καθημερινήν ενός παλιού τυραννικού καθεστώτος. Η δύναμις του ισχυροτέρου υπό την ασπλαγχνοτέραν της μορφήν παρουσιάζεται εις τον τύπον του πατρός Βαλάντη κάτω από την πυγμήν του οποίου σπαράζουν και πονούν και χάνονται το παιδί του, η αδελφή του, η γυναίκα του''....συγγραφεύς, μουσικός και ηθοποιοί μας έδωκαν μιαν από τις πολύ σπανίας θεατρικάς απολαύσεις της περιόδου αυτής με το καθαρώτατα Ελληνικόν αυτό ωραίον έργον το οποίο συνεχίζει την επιτυχίαν της Φωτεινής Σάντρη, με έναν βαθμό υψηλότερα για τον συγγραφέα. Η μουσική του κ. Καλομοίρη ήρεσε πολύ και εχειροκροτήθη.... Για τη Μαρίκα Κοτοπούλη γράφει:''...και η δις Κοτοπούλη υπήρξεν η ενσάρκωσις των χιλιάδων κοριτσιών που πίπτουν θύματα της πατρικής αυθαιρεσίας των γονέα και θυσιάζουν εις τον έρωτα την ζωήν των. Όλοι όσοι την αγαπούν παρηκολούθησαν με αληθινήν χαράν την μεγάλην επιτυχία της εις την Στέλλα Βιολάντη, επιτυχία που επλαισίωσε θαυμάσια η τέλεια υπόκρισις όλων των άλλων ηθοποιών....''
Το έργο παίχτηκε για μια θεατρική εβδομάδα, (από Τετάρτη σε Τρίτη) όπως συνηθιζόταν τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Γρηγόριου Ξενόπουλου
Τερψιχόρη ΙΙ (τορπιλοβόλο)
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘2’.
Ναυπηγήθηκε στα γαλλικά ναυπηγεία "La Seyne" το 1881 μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Ομοίου τύπου πλοία τα τορπιλοβόλα ‘Φερενίκη’, ‘Περσεφόνη Ι’, ‘Τερψιθέα’, ‘Καλλιθέα’.
Μετονομάστηκαν σε τορπιλοβόλα ‘1’, ‘2’, ‘3’, ‘4’ και ‘5’.
Ο οπλισμός του τοποθετήθηκε στον Ναύσταθμο από τους υπεύθυνους της Σχολής Τορπιλών (ναυκλάστρων) και απετέλεσε τορπιλοβόλο κατάλληλο για την άμυνα των ακτών.
Το 1897 συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αποσύρθηκε το 1905.
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Ουζέν
Το Ουζέν μπορεί να αναφέρεται σε:
Αμάλια Ροντρίγκες
Η Αμάλια Ροντρίγκες (πλήρες όνομα Amália da Piedade Rebordão Rodrigues, 23 Ιουλίου 1920 - 6 Οκτωβρίου 1999), ευρέως γνωστή ως Αμάλια (Amália), ήταν μια πορτογαλική φαντίστα (τραγουδίστρια fado) και ηθοποιός. Γνωστή ως «Βασίλισσα του φάντο» (Rainha do Fado), η Ροντρίγκες συνέβαλε στη διάδοση του φάντο παγκοσμίως και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Παραμένει ως σήμερα ο πιο ευπώλητος πορτογάλος καλλιτέχνης στην ιστορία.
Προσωπική ζωή
Τα επίσημα έγγραφα δίνουν ως ημερομηνία γέννησής της την 23η Ιουλίου, αν και η ίδια υποστήριζε ότι τα γενέθλιά της ήταν στην πραγματικότητα την 1η Ιουλίου 1920. Γεννήθηκε στην ενορία Pena της Λισαβόνας στην Πορτογαλία. Η οικογένεια της μητέρας της είχε τις ρίζες της στο Souto da Casa, μια ενορία στο Fundão της Κεντρικής Πορτογαλίας, όπου ο παππούς της εργαζόταν ως σιδεράς. Ο πατέρας της ήταν Albertino de Jesus Rodrigues, ο οποίος καταγόταν από την περιοχή Castelo Branco της Πορτογαλίας, και η μητέρα της ήταν η Lucinda da Piedade Rebordao, από την ενορία Fundão, επίσης στην περιοχή Καστέλο Μπράνκο.
Στην ενοριακή εκκλησία του Fundão υπάρχει το πιστοποιητικό βάπτισης της Αμάλια, ένα έγγραφο που δημοσιεύθηκε επίσης στην τοπική εφημερίδα μετά το θάνατό της, μετά από έρευνα του Salvado J. Travassos, ο οποίος επίσης ανακάλυψε το πιστοποιητικό γέννησής της. Σύμφωνα με μαρτυρία του José Filipe Duarte Gonçalves, η αδελφή της, Celeste, γεννήθηκε στη Λισαβόνα (όπως και άλλο ένα παιδί που πέθανε). Η Αμάλια μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Έκανε διάφορες περίεργες δουλειές, όπως το να πουλάει φρούτα στις αποβάθρες της Λισαβόνας. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">παραπομπή απαιτείται  ]
Καριέρα στο τραγούδι
Η Αμάλια άρχισε να τραγουδά γύρω στο 1935. Η πρώτη επαγγελματική της παρουσίαση σε αίθουσα φάντο πραγματοποιήθηκε το 1939, και επίσης συμμετείχε ως φιλοξενούμενη σε περιοδείες. Την εποχή εκείνη περίπου συναντήθηκε με τον Frederico Valério, έναν συνθέτη με κλασική παιδεία που αναγνώρισε τις δυνατότητες της Αμάλια και συνέθεσε πολυάριθμες μελωδίες ειδικά σχεδιασμένες για αυτήν, προσθέτοντας ορχηστρικές συνοδείες. Κάποια από αυτά είναι το «Fado do Ciúme», το «Ai Mouraria», το «Que Deus Me Perdoe» και το «Não Sei Porque Te Foste Embora».
Ως τις αρχές της δεκαετίας του '40, η Αμάλια είχε γίνει διάσημη στην Πορτογαλία. Άρχισε την καριέρα της ως ηθοποιός κάνοντας το ντεμπούτο της σε μια ταινία του 1946 με τίτλο «Capas Negras» ακολουθούμενη από την πιο γνωστή ταινία της, την «Fado» (1947).
Έγινε δημοφιλής στην Ισπανία και τη Βραζιλία (όπου, το 1945, έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις στη βραζιλιάνικη εταιρία Continental) όπου πέρασε αρκετό χρόνο και στο Παρίσι (1949), όπου κατοικούσε. Το 1950, ενώ συμμετείχε στο διεθνές πρόγραμμα Marshall, εισήγαγε το τραγούδι «Απρίλιος στην Πορτογαλία» σε διεθνές κοινό, με τον αρχικό τίτλο "Coimbra". <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">παραπομπή απαιτείται  ] Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η συμμετοχή του Πορτογάλου ποιητή Ντέιβιντ Μουράο-Φερρέιρα σηματοδότησε μια νέα φάση στην καριέρα της, κατά την οποία κορυφαίοι ποιητές έγραφαν ειδικά γι 'αυτήν.