cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο Σχοινιά
Αν και δεν είχε ολοκληρωθεί πλήρως μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2004, φιλοξένησε την πρώτη του επιτυχή διοργάνωση, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Εφήβων/Νεανίδων, τον Αύγουστο 2003. Κατά τη διάρκεια αυτών των αγώνων, πολλά σκάφη γέμισαν νερό εξαιτίας θυελλωδών ανέμων. Οι περισσότεροι τελικοί αγώνες διεξήχθησαν σε μικρότερη διαδρομή για να αποφευχθούν τα κύματα στο δεύτερο μισό της, μήκους 2 χιλιομέτρων, λίμνης.
Φίλιππος ντε Λαγκονές
Ο Φίλιππος ντε Λαγκονές (γαλλικά : Philippe de Lagonesse) ήταν Γαλλικής καταγωγής ευγενής του Βασιλείου της Σικελίας, κύριος του Ρόκα και του Γκουλιέλμα. Ο πατέρας του Γουλιέλμος ντε Λαγκονές ήταν ιππότης που είχε βοηθήσει τους Ανζού στην κατάκτηση της Σικελίας, καταγόταν από το χωριό "Gonesse" ή "La Gonesse" 17 χλμ. από το Παρίσι.
Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο Σχοινιά
Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του υπήρξαν αντιδράσεις για πιθανή περιβαλλοντική καταστροφή, μιας και μεταφέρθηκε υδροβιότοπος ούτως ώστε να κατασκευαστεί η εγκατάσταση.
Φίλιππος ντε Λαγκονές
Ήταν αρχιοικονόμος του φεουδάρχη του Πιεμόντε και αναγκάστηκε όμως το 1275 να υποχωρήσει στην Προβηγκία. Όταν ο Κάρολος του Ανζού έγινε πρίγκιπας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας τον διόρισε βάιλο-επίτροπο του από το 1280 έως το 1282. Συντήρησε τα φρούρια του πριγκιπάτου κι εξόφλησε τα στρατεύματα με χρήματα από το νομισματοκοπείο της Γλαρέντζας. Παντρεύτηκε με την Αλτρούντα ντε Απολίτα και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Γουλιέλμο, τον Τζιοβάνι, την Γκουλιέλμα και την Μαριότα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Σικελίας Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο Σχοινιά
Το κωπηλατοδρόμιο είναι ένα από τα μόνο τρία εγκεκριμένα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Κωπηλασίας ως προπονητικού κέντρου - τα άλλα δύο είναι σε Μόναχο και Σεβίλλη. Φιλοξενεί πανελλήνια πρωταθλήματα κωπηλασίας και κανό, και επίσης φιλοξένησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 2008 τον Σεπτέμβριο του 2008. Μετά το τέλος της Ολυμπιάδας, η εγκατάσταση ανακατασκευάστηκε πλήρως από τη Γερμανική εταιρεία Hochtief.
External links
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Κωπηλασία στην Ελλάδα Κατηγορία:Κανόε καγιάκ στην Ελλάδα
Περιπλανώμενος Ιουδαίος
300px|thumb|right|Ο Περιπλανώμενος Ιουδαίος. Εικονογράφηση του [[Γκυστάβ Ντορέ.]] Ο περιπλανώμενος Ιουδαίος είναι φανταστικό μυθικό πρόσωπο που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση περιφέρεται τον κόσμο αιώνια μη βρίσκοντας ανάπαυση καταδικασμένο έτσι σε συνεχή περιπλάνηση αναμένοντας τη λύτρωσή του. Η μυθοπλασία αυτή ανάγεται περί τον 4ο αιώνα όπου φέρεται η αρχή της να δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή του Μεσαίωνα που ακολούθησε και δια των Σταυροφόρων η μυθοπλασία αυτή διαδόθηκε σ΄ όλη την Ευρώπη. Έγινε μέρος της χριστιανικής παράδοσης, και αργότερα του ρομαντισμού.
Αίτια του μύθου
Ο μύθος αυτός φέρεται να δημιουργήθηκε αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Σταυρού όπου η αναζήτηση σχετικών αναφορών την εποχή εκείνη υπήρξε ιδιαίτερα μεγάλη από κανονικά και μη κανονικά κείμενα. Έτσι λαμβάνοντας συνειρμικά αφενός σχετική περικοπή από την Γένεση της Παλαιάς διαθήκης, όπου ο Γιαχβέ, μη προλαβαίνοντας να αποτρέψει την πράξη, καταδίκασε τον πρώτο ανθρωποκτόνο και αδελφοκτόνο, και στη συνέχεια αιμομίκτη, Κάιν σε εξορία νομαδικής ζωής μακριά από την περιοχή όπου βρισκόταν, προστατεύοντάς τον όμως από τον θάνατο, και αφετέρου τη Σταύρωση του Ιησού Χριστού από το "θεοκτόνο έθνος" και τη διασπορά των Ιουδαίων που ακολούθησε μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.) γεννήθηκε ο μύθος.
Βασικότερα σημεία όμως της γέννησης του μύθου φέρονται δύο ευαγγελικές περικοπές που αναφέρουν προφητεία του ίδιου του Ιησού Χριστού για σχετική "περιπλάνηση" απίστων (στον πληθυντικό) και όχι μόνο ενός. με επιδιωκόμενο σκοπό την πραγματοποίηση και επαλήθευση της προφητείας. Η προφητεία αυτή φέρεται από δύο Ευαγγελιστές, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον και στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιον που όμως χρονολογικά, επί των γεγονότων του Θείου Πάθους, φέρεται, από τους Ευαγγελιστές, να ειπώθηκε πολύ πριν τη σύλληψη του Ιησού Χριστού. Οι δύο ευαγγελικές περικοπές με τα λόγια του Ιησού έχουν ως ακολούθως:
B. Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον
Ο μύθος
Αρχικά όπως διαμορφώθηκε ο μύθος στη βυζαντινή παράδοση είχε ως ακολούθως:
Όταν ο Ιησούς Χριστός οδηγούνταν στον τόπο του Μαρτυρίου, φέροντας τον βαρύ Σταυρό διερχόμενος μπροστά από το κατάστημα ενός Εβραίου που έφερε το όνομα Αχασβήρος, οι Ρωμαίοι στρατιώτες ζήτησαν απ΄ αυτόν να κρατήσει για λίγο χρόνο εκείνος τον Σταυρό προκειμένου να ξεκουραστεί ο Ιησούς. Ο Αχασβήρος όχι μόνο αρνήθηκε αλλά γυρνώντας προς τον Ιησού είπε: "βάδιζε, βάδιζε". Τότε ο Ιησούς στρέφοντας το βλέμμα του σ΄ αυτόν του απάντησε: "Βάδιζε και εσύ και να διατρέξεις όλη τη γη, χωρίς να σταθείς πουθενά, μέχρις ότου εγώ επιστρέψω από την Βασιλεία των ουρανών εις την Γην." Από δε της επομένης, σύμφωνα πάντα με την παράδοση αυτή ο Αχασβήρος άρχισε να παριπλανιέται και να περιφέρεται συνεχώς ανά την υφήλιο.
Η παράδοση αυτή κατά τον Μεσαίωνα μεταφέρθηκε σε πολλά βιβλία στη Δύση με πλείστες παραλλαγές του μύθου. Σημαντικότερες εξ αυτών είναι τρεις. Κατά μεν την πρώτη, του 1228, "Ανθολογία ιστορική", ο "περιπλανώμενος Ιουδαίος" λεγόταν Ιωσήφ Κατράφιλος που φερόταν ως θυρωρός του Ποντίου Πιλάτου. Η παραλλαγή αυτή του μύθου καταγράφεται στο Flores Historiarum του Roger of Wendover του 1228. Ένας Αρχιεπίσκοπος από την Αρμενία ρωτήθηκε από τους μοναχούς της μονής του Αγίου Άλμπαν για τον Ιωσήφ της Αριμαθείας, για τον οποίον πίστευαν ότι είναι ακόμα ζωντανός. Ο Αρχιεπίσκοπος απάντησε ότι τον ξέρει προσωπικά. Τον λένε Καρθάφιλο και είναι ένας Εβραίος τσαγκάρης. Είχε αποπάρει τον Ιησού όταν αυτός για μια στιγμή ξαπόστασε με τον σταυρό στους ώμους, και χτυπώντας τον, του είπε: «Πήγαινε πιο γρήγορα, Ιησού! Συνέχισε το δρόμο σου! Γιατί χασομεράς;». Ο Χριστός τότε με ήρεμο τόνο του απάντησε: «Εγώ θα σταθώ και θα ξεκουραστώ, αλλά εσύ θα συνεχίσεις μέχρι την δευτέρα παρουσία.»
Κατά δε τη δεύτερη (ιταλικής παραδοχής) ο Εβραίος αυτός έφερε το όνομα Μποτάντερ, κατά δε την τρίτη Μαλκ, ή Μαλάκ, ή Μάλχος. Και οι τρεις αυτές παραλλαγές ανάγονται στον 13ο αιώνα. Η αρχική παράδοση που βασίστηκε σε βυζαντινής περιόδου κείμενα επαναλήφθηκε σε βιβλίο που έγραψε κατά τον 17ο αιώνα κάποιος Γερμανός συγγραφέας με τον τίτλο "Ο Αιώνιος Ιουδαίος".
Διάδοση
Με την παράδοση αυτή του "Περιπλανώμενου Ιουδαίου", ασχολήθηκαν και έγραψαν σχετικά πολλοί σπουδαίοι συγγραφείς μεταξύ των οποίων ο Γκαίτε, ο Σούβαρτ, ο Κινέ, καθώς και ο Χάμερλιγκ. Μάλιστα ο τελευταίος έγραψε ολόκληρη εποποιία με τον τίτλο "Ο Αχασβήρος εν Ρώμη", (Ο Αχασβήρος στη Ρώμη) το οποίο έχει συμπεριληφθεί μεταξύ των αριστουργημάτων της γερμανικής φιλολογίας.
Την εποχή του μεσαίωνα υπήρχε μια δημοφιλής διδασκαλία, ότι ο αγαπητός μαθητής του Ιησού θα ζούσε χωρίς να πεθάνει μέχρι την έλευση της δευτέρας παρουσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Χριστιανική παράδοση Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Κατάρες Κατηγορία:Αθανασία
Διάκος Μανουσάκης
Ο Διάκος Μανουσάκης (1922-1999) γεννήθηκε στη Χάλκη του Νομού Δωδεκανήσου στις 5 Ιουλίου 1922. Οδοντίατρος στο επάγγελμα, αποφοίτησε από την Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Γεωργιάδου με την απέκτησε δύο κόρες και ένα γιο.
Πολιτεύθηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του 20ης Νοεμβρίου 1977 με την Εθνική Παράταξη των Σ.Στεφανόπουλου- Σ.Θεοτόκη στο Νομό Πέλλας, όπου παρότι ανακηρύχθηκε πρώτος σε σταυρούς (2.500),από όλους τους υποψηφίους του κόμματος δεν εξελέγη βουλευτής. Τον Σεπτέμβριο του 1981 προσχώρησε στη Ν.Δ. και συμπεριελήφθη στις εκλογικές λίστες. Εξελέγη δεύτερος σε σταυρούς βουλευτής (8.371) στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου. Στις εκλογές της 2ας Ιουνίου 1985 επανεξελέγη βουλευτής ως δεύτερος στην λίστα των υποψηφίων.
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (ΠΑ.ΠΕΛ.) είναι Ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα με έδρα την Τρίπολη. Το ΠΑ.ΠΕΛ. αποτελείται από 9 σχολές και 22 τμήματα σε πόλεις της Περιφέρειας Πελοποννήσου (Τρίπολη, Καλαμάτα, Ναύπλιο, Κόρινθος, Σπάρτη) και της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας (Πάτρα) με περισσότερους από 25.000 σπουδαστές όλων των κύκλων σπουδών.
Διάκος Μανουσάκης
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1985, μετά την ρήξη του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Κωστή Στεφανόπουλου με τον επανεκλεγέντα αρχηγό της Ν.Δ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ακολούθησε τον μετέπειτα πρόεδρο της Δημοκρατίας μαζί με άλλους 8 βουλευτές στην αποχώρηση από το κόμμα και στην ίδρυση της Δημοκρατικής Ανανέωσης (ΔΗ.ΑΝΑ.). Μετά την διάλυση της ΔΗ.ΑΝΑ. τον Ιούνιο του 1994, αφού δεν κατάφερε να ξεπεράσει το όριο του 3%,στις ευρωεκλογές, επέστρεψε στην Ν.Δ. μετά από πρόσκληση του τότε πρόεδρου Μιλτιάδη Έβερτ, τον Ιανουάριο του 1996, και συμμετείχε στο Δ΄ συνέδριο του κόμματος στις 21-23 Μαρτίου 1997.
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Ιστορία
Στόχος της ίδρυσης και λειτουργίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου είναι η δημιουργική συμβολή στην ανάπτυξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια, με ποιοτικές προδιαγραφές που ανταποκρίνονται ως προς το περιεχόμενο των σπουδών, την έρευνα και τη διδασκαλία στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου Πανεπιστημίου με ευρωπαϊκή και διεθνή εμβέλεια.
Διάκος Μανουσάκης
Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, στις 8 Αυγούστου 1999.
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Ιστορία
Με τον νόμο 4610/2019 το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Δυτικής Ελλάδας καταργείται και τα τμήματα της ΣΤΕ απορροφούνται από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, καθώς και το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πελοποννήσου καταργήθηκε ως αυτοτελές νομικό πρόσωπο και συγχωνεύθηκε με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.
Διάκος Μανουσάκης
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Ιστορία
Η Πρυτανεία του Πανεπιστήμιου στεγάζεται κοντά στο κέντρο της πόλης, στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης.
Έμβλημα
Το έμβλημα του ιδρύματος είναι ο Πέλοπας.
Σχολές και τμήματα
Το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου προσφέρει προπτυχιακές, μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές, καθώς και επιμορφωτικές δράσεις δια βίου μάθησης.
Μεταπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών
40 μεταπτυχιακά προγράμματα (6 στα αγγλικά και 8 σε συνεργασία με ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια):
Έρευνα
Περίπου 200 ερευνητικά έργα ανταγωνιστικού χαρακτήρα βρίσκονται σε εξέλιξη.
Συμμετοχή σε 7 Horizon 2020 και 20 Erasmus+ έργα.
Εξωστρέφεια
Κοινωνική Προσφορά μέσω:
250 Διϊδρυματικές Συμφωνίες σε 26 χώρες
Φοιτητές:
Διδακτικό Προσωπικό:
Επιμόρφωση Διοικητικού Προσωπικού:
Ακαδημαϊκή αξιολόγηση
Το 2016 το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) και έλαβε συνολικά Θετική αξιολόγηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Περιφέρεια Πελοποννήσου Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Incertae sedis
Ο λατινικός όρος incertae sedis (που σημαίνει «αβέβαιης τοποθέτησης» ) χρησιμοποιείται στη συστηματική ταξινόμηση όταν οι ευρύτερες σχέσεις μίας ταξινομικής βαθμίδας δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν ή είναι εντελώς άγνωστες. Εναλλακτικά, τέτοιες ομάδες αναφέρονται και ως «αινιγματικά τάξα». Στην ανοιχτή ονοματολογία (open nomenclature) η αβεβαιότητα σε συγκεκριμένη βαθμίδα μπορεί να ονομαστεί αναλόγως: incertae familiae (αβέβαιης οικογένειας), σε incerti subordinis (αβέβαιης υποτάξης) ή incerti ordinis (αβέβαιης τάξης) ή με παρόμοιους όρους.
Κωνσταντίνος Σ. Σπηλιόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Σπηλιόπουλος (1924-1987) του Σπήλιου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Αρκαδίας με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1981.
Πρώτα χρόνια και δικηγορία
Γεννήθηκε το 1924 στα Τρόπαια της Γορτυνίας, γιος του Σπήλιου Σπηλιόπουλου και της Ντίνας Νικολετοπούλου. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Ήταν μέλος του Συλλόγου Δημοκρατικών Δικηγόρων. Το 1974 ήταν ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και έλαβε 1.916 ψήφους στις εκλογές του 1974 χωρίς να εκλεγεί βουλευτής.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του 1977 με το ΠΑΣΟΚ. Αργότερα ήταν γενικός γραμματέας Υγείας και Πρόνοιας.
Θάνατος
Απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών στην Αθήνα στις 23 Φεβρουαρίου 1987 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Με τη σύζυγό του, Μαρία, είχαν έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Polandball
thumb|200px|Η αναπαράσταση του Polandball όπως προήλθε από τους χρήστες Το Polandball, γνωστό επίσης και ως countryball, είναι ένα user-generated διαδικτυακό μιμίδιο που προήλθε από το /int/ board του Γερμανικού imageboard (διαδικτυακού φόρουμ εικόνων) Krautchan.net στο δεύτερο μισό του 2009. Το meme έχει εμφανιστεί σε έναν μεγάλο αριθμό από webcomics, όπου οι χώρες παρουσιάζονται ως σφαιρικές περσόνες που αλληλοεπιδρούν συχνάκις με σπαστά αγγλικά, διακωμωδώντας τα εθνικά στερεότυπα και τις διεθνείς σχέσεις. Στο στυλ των κόμικς μπορεί κάποιος να αναφερθεί διπλά τόσο ως Polandball (ακόμα και στην περίπτωση που δεν υπάρχει η Πολωνία ανάμεσα στους χαρακτήρες καρτούν) όσο και ως countryball (ή συνολικά, countryballs).
Polandball
Το Polandball έχει τις ρίζες του στον 'κυβερνοπόλεμο' του Αυγούστου του 2009 ανάμεσα στους Πολωνούς χρήστες του Internet και τον υπόλοιπο κόσμο στο drawball.com. Ο ιστοχώρος, που προσφέρει έναν εικονικό καμβά, επιτρέπει στους χρήστες του Internet να ζωγραφίσουν ότι θέλουν, όπως και να ζωγραφίσουν πάνω στις ζωγραφιές των άλλων. Στο πολωνικό internet, προτάθηκε μια ιδέα να ζωγραφίσουν τη σημαία της Πολωνίας πάνω σε μια μπάλα, και χιλιάδες Πολωνοί από κοινού κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο της ζωγραφιστής μπάλας ζωγραφίζοντας με άσπρο το πάνω μέρος του κόκκινου, και με τη λέξη "POLSKA" γραμμένη στη μέση. Μετά τον συντονισμό από το 4chan, το σχήμα στη συνέχεια καλύφθηκε από μια τεράστια ναζιστική σβάστικα.
Το Krautchan.net είναι ένα γερμανόγλωσσο imageboard του οποίου το /INT/ board έχει κατακλυστεί από αγγλόφωνους netizens. Η αρχή του meme του Polandball έχει πιστωθεί στον Falco, έναν Βρετανό στο /INT/, ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 2009 δημιούργησε το μιμίδιο χρησιμοποιώντας το MS Paint με έναν απολίτικο τρόπο για να τρολάρει τον Wojak, έναν Πολωνό που ήταν στο ίδιο board και που συνεισέφερε με σπασμένα αγγλικά. Μετά απ'αυτό τα καρτούν του Polandball άρχισαν να σχεδιάζονται με ενθουσιασμό από τους Ρώσους.
Η υπόθεση του Polandball, που κέρδισε σε δημοφιλία στον απόηχο της συντριβής του αεροσκάφους στο Σμολένσκ που σκότωσε τον Πολωνό Πρόεδρο Λεχ Κατσίνσκι, αναπαριστά την Πολωνική ιστορία, τις σχέσεις της με τις άλλες χώρες, και τα στερεότυπα, δίνοντας βάρος στην Πολωνική μεγαλομανία και τα εθνικά συμπλέγματα. Οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα countryballs συνηθίζεται να γράφονται σε σπαστά αγγλικά και internet slang, και θυμίζουν το μιμίδιο Lolcat, και στο τέλος του καρτούν της Πολωνίας, που σκόπιμα αναπαρίσταται ως κόκκινη στο πάνω μέρος άσπρου φόντου (το αντίστροφο της Πολωνικής σημαίας), και συνήθως εμφανίζεται να κλαίει.
Μερικά κόμικς του προκύπτουν από την παραδοχή Polandball ότι η Ρωσία μπορεί να πετάξει στο διάστημα, ενώ η Πολωνία όχι. Ένα από τα πιο δημοφιλή καρτούν του Polandball ξεκινά με την υπόθεση ότι η Γη πρόκειται να χτυπηθεί από έναν γιγάντιο μετεωρίτη, οδηγώντας όλες τις χώρες με διαστημική τεχνολογία να εγκαταλείψουν τη Γη και να μπουν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη. Στο τέλος του καρτούν, η Πολωνία, που βρίσκεται ακόμα στη γη, φωνάζει προφέροντας με σπαστά αγγλικά το τυπικό τσιτάτο του Polandball "Poland cannot into space". Με αυτόν τον χιουμοριστικό τρόπο οι Ρώσοι βάζουν ένα τέλος σε όλη τη συζήτηση με τους Πολωνούς για το ποια χώρα είναι ανώτερη. Σε ένα άλλο κόμικ του Polandball που ανασκαλίζει στην ιστορικο-πολιτική σάτιρα, η Πολωνία φαίνεται να προκαλεί πλήξη σε άλλες countryballs, με την διακήρυξή της ότι "So when we crushed Russia and the turks [sic] were were the biggest country in the world... and..", οδηγώντας άλλες χώρες να γελάσουν μ'αυτό. Η Πολωνία, εκνευρισμένη πλέον, εκστομίζει τη λέξη kurwa, και σηκώνει μια πινακίδα που λέει "Internet serious business", το οποίο είναι ένα σλόγκαν του internet που χρησιμοποιείται για να λοιδωρεί όσους μεταχειρίζονται άλλους με περιφρόνηση, και στον χώρο του Polandball τελειώνει με κλάμα.
Άλλα countryballs
thumb|right|upright|Μια αναπαράσταση της Βρετανίας παραχθείσα από χρήστες σε στυλ Polandball thumb|right|upright|"Greeceball"
Το Polandball μπορεί επίσης να περιλαμβάνει κόμικς για άλλες χώρες, αλλά από σύμβαση και αυτά τα κόμικς συνήθως αναφέρονται επίσης ως Polandball, αν και μπορεί κάποιος να αναφερθεί σε αυτά και ως countryballs. Σύμφωνα με το Lurkmore.to, η Βαυαρία έχει το δικό της, και άλλα balls έχουν δημιουργηθεί για τις ΗΠΑ, την Καταλονία και τη Σιβηρία, μεταξύ άλλων. Στη Σιγκαπούρη παίρνει τη μορφή μιας τριάδας και αποκαλείται Tringapore. Στο Ισραήλ παίρνει τη μορφή ενός υπερκύβου (κάνοντας έτσι παραπομπή στη εβραϊκή φυσική). Στο Καζακστάν παίρνει τη μορφή ενός τούβλου και στο Ηνωμένο Βασίλειο απεικονίζεται να φορά ένα ψηλό καπέλο και ένα μονόκλ. Επίσης υπάρχει στο Facebook, κοινότητα που αφορά την Ελλάδα στον χώρο των countryballs. Στο έτος 2014, οι περισσότερες χώρες υπάρχουν ως κοινότητες countryball. Επίσης πολλές κοινότητες βρίσκονται στο Google+. Οι περισσότερες είναι τύπου RolePlay.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
ΦΚ Σεμλίνο
Η ΦΚ Σεμλίνο είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Σεμλίνο, ενός δήμου στο Βελιγράδι στη Σερβία.
Ιστορία
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι αθλητικές δραστηριότητες στο Σεμλίνο επανήρχισαν. Στις αρχές του 1945, δημιουργήθηκε η FK Maksim Divnić, η οποία μετονομάστηκε σε FK Sremac Zemun μετά από μερικά παιχνίδια. Στο τέλος του έτους δημιουργήθηκε η FK Sparta Zemun. Στις 20 Οκτωβρίου 1946 οι δύο ομάδες ενοποιήθηκαν δημιουργώντας τη FK Jedinstvo Zemun. Την 1η Ιανουαρίου 1985 η ομάδα άλλαξε το όνομα της σε ΦΚ Σεμλίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:ΦΚ Σεμλίνο
2625 Τζακ Λόντον
Ο Τζακ Λόντον (Jack London) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού συγγραφέα Τζακ Λόντον.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Τζακ Λόντον είναι S (λιθώδης). Ο Τζακ Λόντον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες και 59 λεπτά (Polishook 2010), μία πολύ γρήγορη περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τζακ Λοντον
Κωνσταντίνος Βέλλιος
thumb|right|200px|Ο βαρώνος Κωνσταντίνος Βέλλιος thumb|right|220px| Ο έπαρχος της Καστοριάς έτρεξε την επόμενη άνοιξη για να αποκαταστήσει την τάξη, έκανε έρευνες στα σπίτια και μάζεψε όλα τα όπλα που βρήκε. Το χωριό είναι τώρα στο έλεος του πρώτου λήσταρχου που θα θελήσει να το πατήσει. Το κυνήγι όμως πια δεν αξίζει το μπαρούτι του∙ οι 200 λίρες που δόθηκαν στους Αλβανούς εκπροσωπούσαν τη συρμαγιά μιας γενεάς ολόκληρης∙ το μόνο που απομένει στα καλύβια πια είναι το χώμα και οι πλίθρες.
Ο Βαρώνος Κωνσταντίνος Δημητρίου Βέλλιος (Μπέλλος ή Μπέλλιος) (1772 - 1838) του Δημητρίου και της Δέσποινας γεννήθηκε στο Μπλάτσι νυν Βλάστη Σισσανίου (Εορδαίας) του νομού Κοζάνης την 7η Μαρτίου 1772 και πέθανε στη Βιέννη στις 23 Δεκεμβρίου 1838.
Γενικά
Είχε αδελφούς τον Στέφανο Μπέλλιο (Βλάστη 1767 - Βουκουρέστι 1835), ο οποίος διετέλεσε και με το αξίωμα του λογοθέτη (υπουργού) Δικαιοσύνης στη Βλαχία και τον Γεώργιο Μπέλλιο. Η ύπαρξη θηλυκών ανεψιών σημαίνει πως ο βαρόνος είχε και αδελφές ή ότι κάποιο από τα αδέλφια του είχε κόρες. Δυστυχώς δεν προκύπτουν λεπτομερείς πληροφορίες για το είδος των συγγενικών δεσμών με αυτές τις ανεψιές από τα διασωθέντα γραπτά τεκμήρια.
Όπως προκύπτει από τις σωζόμενες πηγές ο Κωνστ. Βέλλιος έτυχε επιμελούς ανατροφής και παιδείας.
Στο εξώφυλλο του βιβλίου αναφέρεται ο τόπος της καταγωγἠς του, εκ Λινοτοπόλεως της Μακεδονίας (Λινοτόπι), κοντά στη σημερινή Γράμμουστα του όρους Γράμμου Καστοριάς που δυστυχώς ανήκει στους επτά πρώτους εγκατελειμμένους και κατεστρεμμένους οικισμούς, οι κάτοικοι του οποίου κατέφυγαν μετά την καταστροφή από τους Τουρκαλβανούς 1769 στη Βλάστη, την Εράτυρα και τα Νάματα Κοζάνης, την Καστοριά, τη Σαμαρίνα Γρεβενών, τους Χιονάδες και τον Γοργοπόταμο Ιωαννίνων, την Κορυτσά, το Νεστόριο και την Κλεισούρα Καστοριάς και σε διάφορες άλλες περιοχές όπως, Μοναστήρι, Αχρίδα, Κρούσοβο κ.α.
Βιογραφία
thumb|right|150px|Το εξώφυλλο της μετάφρασης του [[Ροβινσώνας Κρούσος|Ροβινσώνα Κρούσου από τον Κ. Μπέλλιο (Βιέννη 1792)]]
Η οικογένειά του μετανάστευσε από τη Βλάστη το 1776 και μετά από σύντομη διαμονή στην Κωνσταντινούπολη, εγκαταστάθηκε τελικά στην Αυστρουγγαρία. Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, όπου ζούσε η οικογένειά του, απέκτησε ιδιαίτερη μόρφωση. Έκανε μεγάλη σταδιοδρομία στο εμπόριο και τις χρηματιστηριακές εργασίες και παράλληλα φρόντισε για την πνευματική του καλλιέργεια. Εγκαταστάθηκε τελικά στη Βιέννη όντας πλέον μεγαλέμπορος.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1817, ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος ο Α΄ του απένειμε τον τίτλο του "Βαρώνου".
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1990 ήταν η 14η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στην Ιταλία από τις 8 Ιουνίου έως τις 8 Ιουλίου 1990. Η Ιταλία έγινε η δεύτερη χώρα μετά το Μεξικό που διοργάνωσε δύο φορές το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στον τελικό της διοργάνωσης πήγαν η Δυτική Γερμανία και η Αργεντινή, με την Δυτική Γερμανία να αναδεικνύεται κυπελλούχος για τρίτη φορά στην ιστορία της, με σκορ 1-0.
Η διοργάνωση θεωρείται ως μία από τις χειρότερες από πλευράς θεάματος όλων των εποχών. Τα αμυντικά συστήματα κυριάρχησαν ολοκληρωτικά, με την πλειοψηφία των ομάδων να προσέχουν υπερβολικά τις άμυνές τους και σπάνια να εκδηλώνουν επίθεση, ενώ είναι ενδεικτικό ότι η Αργεντινή έφτασε στον τελικό με δύο μόνο νίκες σε επτά αγώνες, έχοντας προκριθεί δύο φορές στη διαδικασία των πέναλτι, ενώ και μεγάλο αριθμός αγώνων κρίθηκε ανάλογα μετά από πτωχά σε γκολ και θέαμα αποτελέσματα κανονικής διάρκειας αγώνων και ημίωρης παράτασης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στους 52 αγώνες της διοργάνωσης, σημειώθηκαν 115 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο μόλις 2,21 γκολ ανά αγώνα, τον χαμηλότερο μέσο όρο γκολ ανά αγώνα στην ιστορία όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων μέχρι σήμερα.
Κωνσταντίνος Βέλλιος
Βιογραφία
Διέθεσε τεράστια ποσά για την αναγέννηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους με τις εξής συγκεκριμένες παρεμβάσεις του. thumb|right|160px| Αποτύπωμα της σφραγίδας των δωρεών του Κωνσταντίνου Μπέλλιου σε βιβλίο της [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος|Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος που αρχικά προορίζονταν, ένεκεν τιμής, για την Αταλάντη, όπου θα εγκαθίστανταν Μακεδόνες συμπατριώτες του που είχαν κατέβει στην απελευθερωμένη Ελλάδα με την επανασταση. ]]
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990
Αντίστοιχα κακός ήταν και ο τελικός, που θεωρείται ο χειρότερος στην ιστορία του θεσμού, χωρίς θέαμα, δύο αποβολές και το μοναδικό γκολ με αμφισβητούμενο πέναλτι στο 85'. Παρ' αυτά, η Δυτική Γερμανία θεωρείται δίκαιος νικητής, κυριαρχώντας γενικότερα στη διοργάνωση. Στη μνήμη πολλών το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 έμεινε για οτιδήποτε άλλο εκτός από το ποδόσφαιρο, όπως ο πανηγυρισμός του 38χρονου Καμερουνέζου Ροζέ Μιλά μετά από κάθε ένα από τα τέσσερα γκολ που σημείωσε.
Σύμφωνα με τον σκόρερ του τελικού Αντρέας Μπρέμε, ήταν η αρχή της μείωσης των μεγάλων αποστάσεων ανάμεσα σε μεγάλες και μικρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις, εθνικές ομάδες και συλλόγους. Πιο ανταγωνιστικό το ποδοσφαιρικό θέαμα, λιγότεροι οι κενοί χώροι στα γήπεδα, εκεί που αναπτύσσονται δυνατότητες και οι τακτικές.
Κωνσταντίνος Βέλλιος
Βιογραφία
Έκανε πολλές δωρεές στη Βιέννη, και ενίσχυσε οικονομικά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ιδιαίτερα δε, βοήθησε τους επαναστάτες στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Μακεδονία. Το 1836 ο Βαρώνος Κωνσταντίνος Βέλλιος έγινε δεκτός με τιμές από των Όθωνα, στην Αθήνα.
Εκεί γνωρίστηκε με τον Κυριακό Πιττάκη, ο οποίος ήταν Έφορος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Η συνάντησή του με τον Κυριακό Πιττακή και η περιήγησή του στα αρχαιολογικά μνημεία της Αθήνας τον συγκίνησαν και αποφάσισε την ίδρυση και την οικονομική υποστήριξη της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, το 1837. Στην Αθήνα παρέμεινε περίπου τρεις μήνες, όπως συνάγεται από το ημερολόγιό του( 2 Δεκεμβρίου 1836 αφίχθηκε στην Πάτρα και η 4η Μαρτίου 1837, Ημέρα Παρασκευή είναι και η τελευταία σημείωσή του).
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990
Επιλογή διοργανωτή
Για την διοργάνωση του 1990 εκδήλωσαν ενδιαφέρον 4 χώρες. Οι 4 χώρες ήταν η Αγγλία, Ιταλία, Ελλάδα και Σοβιετική Ένωση. Στις αρχές του 1984, η Ελλάδα και η Αγγλία απέσυραν την υποψηφιότητά τους. Στην τελική ψηφοφορία, που έγινε στην Ελβετία το 1984, η Ιταλία κατάφερε να συγκεντρώσει τις 11 από τις 16 ψήφους. Το Σοβιετικό μποϊκοτάζ των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984, που είχε ανακοινωθεί λίγο πριν την τελική ψηφοφορία, θεωρήθηκε τότε ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την επιλογή της Ιταλίας έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, αν και ο τότε πρόεδρος της FIFA, ο Βραζιλιάνος Ζοάο Χαβελάνζε, επίσημα αρνήθηκε ότι συνέβη κάτι τέτοιο.
Προκριματικά
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 συμμετείχαν 116 εθνικές ομάδες από 5 ηπείρους. Για πρώτη φορά εξασφάλισαν συμμετοχή στην τελική φάση η Κόστα Ρίκα, η Ιρλανδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Κωνσταντίνος Βέλλιος
Βιογραφία
Στις ευεργεσίες του συγκαταλέγονται η Βιέννη, η Μακεδονία και ο Δήμος Αθηναίων, στον οποίον, εκτός των άλλων, δώρισε οικόπεδα αξίας 70.000 δρχ της εποχής εκείνης. Πέθανε στη Βιέννη το 1838. Στον Πολύγυρο Χαλκιδικής υπάρχει προτομή του, όπου αναγράφεται "Βαρώνος Κωνσταντίνος Δ. Βέλιος 1772 - 1837 Ευεργέτης των Μακεδόνων Αγωνιστών του 1821".
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990
Οι ομάδες
Οι 24 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ 1990 ήταν οι εξής:
Κωνσταντίνος Βέλλιος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Αυστριακοί ευεργέτες Κατηγορία:Αυστριακοί ελληνικής καταγωγής
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990
Οι ομάδες
600px
Στάδια
Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 12 στάδια:
Φάση Ομίλων
Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Ιταλίας UTC +2
Υπόμνημα
Α=Αγώνες
Ν=Νίκες
Ι=Ισοπαλίες
ΓΚ=Γκολ Κατά
ΓΔ=Διαφορά Γκολ
Β=Βαθμοί
Ο Άγιος Φραγκίσκος δέχεται τα στίγματα (Τζιότο)
Ο Άγιος Φραγκίσκος δέχεται τα στίγματα (ιταλικά: Stigmate di san Francesco) είναι έργο γοτθικής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε περίπου το 1290-1295 ο Ιταλός ζωγράφος Τζιότο (περ. 1267-1337). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι.
Ιστορικά στοιχεία
Το έργο είχε αρχικά φιλοτεχνηθεί για τη μοναστηριακή εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο στην Ασίζη. Από εκεί μεταφέρθηκε στο κοιμητήριο της Πίζας, απ' όπου το «απέσπασαν» το 1814 οι επίτροποι Καλών Τεχνών του Ναπολέοντα Α΄. Όπως και «Η Παναγία εν δόξη» του Τσιμαμπούε, το έργο παρέμεινε στο Παρίσι και μετά τη Συνθήκη της Βιέννης του 1815.
Περιγραφή
Σε ενιαία επιφάνεια είναι σχεδιασμένες η κεντρική σκηνή, όπου ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης δέχεται τα στίγματα στο όρος Βέρνα, και, στο κάτω μέρος, στη λεγόμενη πρεντέλα, τρεις σκηνές που απεικονίζουν το «Όνειρο του Πάπα Ιννοκέντιου Γ'», την «Επικύρωση του Κανόνα του Τάγματος των Φραγκισκανών» και το «Κήρυγμα του Αγίου Φραγκίσκου στα Πουλιά». Όπως και η κυρίως παράσταση, οι σκηνές της βάσης είναι εμπνευσμένες από τις νωπογραφίες στην Άνω Βασιλική της Ασίζης, τις οποίες φιλοτέχνησε ο Τζιότο μεταξύ των ετών 1297 και 1300.
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Άγιος Φραγκίσκος, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου νηστείας και προσευχής σαράντα ημερών στα Απέννινα με τους μαθητές του, είχε ένα όραμα κάποιο πρωινό, ενώ ο ήλιος ανέτειλε. Είδε τον Ιησού Χριστό με τη μορφή Σεραφείμ ψηλά στον ουρανό, με αποτέλεσμα να πέσει στα γόνατα από δέος και φόβο, σηκώνοντας ψηλά τα χέρια σε ένδειξη παράδοσης. Όταν το όραμα παρήλθε, ένιωσε οξύ πόνο και ανακάλυψε πως είχε λάβει τα στίγματα (τραύματα στα χέρια και τα πόδια που δέχτηκε ο Χριστός κατά τη Σταύρωση).
Η υπογραφή του καλλιτέχνη στο αυθεντικό πλαίσιο (OPUS IOCTI FLORENTINI) παρουσιάζει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Τζιότο, απ' όσο γνωρίζουμε, έχει υπογράψει μόνο δύο ακόμη έργα του: το λεγόμενο «Πολύπτυχο της Μπολόνιας» και το «Πολύπτυχο Baroncelli» στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας.
Διεθνής μοναδικός αριθμός σειρών
thumb|Ενα παράδειγμα: ISSN 2049-3630, [[EAN-13.]] Ο Διεθνής μοναδικός αριθμός σειρών (International Standard Serial Number, ISSN) είναι μηχαναγνώσιμος ραβδοκώδικας ή αλλιώς ένας μηχαναγνώσιμος αριθμός, που χρησιμοποιείται για τη καταγραφή των περιοδικών εκδόσεων. Ο Διεθνής σταθερός αριθμός σειριακών εκδόσεων είναι διεθνώς αποδεκτός, σύντομος, μοναδικός και σαφής κωδικός αριθμός για τον προσδιορισμό των περιοδικών εκδόσεων.
Οι αριθμοί ISSN δίνονται σε περιοδικές εκδόσεις. Ως Περιοδική Έκδοση χαρακτηρίζεται μια έκδοση (έντυπη ή μη) που εκδίδεται σε διαδοχικά μέρη, τα οποία έχουν κατά κανόνα αριθμητική ή χρονολογική ένδειξη και η οποία πρόκειται να συνεχιστεί επ’ αόριστον.
Στις περιοδικές εκδόσεις ανήκουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΙΣΣΝ Κατηγορία:Αλγόριθμοι ελέγχου αθροίσματος
Ύπαιπα
Τα Ύπαιπα ήταν πόλη της αρχαίας Λυδίας, κοντά στην βόρεια όχθη του ποταμού Κάυστρου, και 67 χιλιόμετρα από την Έφεσο.
Το όνομα προέρχεται από την θέση της στους πρόποδες του όρους Αίπος, το οποίο είναι λόφος του Τμώλου.
Η τοποθεσία της ταυτοποιήθηκε από τους Frenchmen Cousinéry και Texier και επαληθεύτηκε από ανασκαφές που έγινε από τον Δημοσθένη Μπαλταζή εκ μέρους της Οθωμανικής κυβέρνησης το 1892. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται κοντά στο χωριό Günlüce (Γκιουνλουτζέ, πριν γνωστό ως Datbey ή Tapaı), 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Οντεμίς (Ödemış).
Είχε στρατηγική θέση στο δρόμο μεταξύ των Σάρδεων και της Εφέσου.
Μυθολογία και θρησκεία
Οι γυναίκες από τα Ύπαιπα είχαν τη φήμη ότι είχαν λάβει από την Αφροδίτη το δώρο της ομορφιάς και του χορού. Ο Οβίδιος τοποθετεί στα Ύπαιπα την πατρίδα της Αράχνης πριν αυτή γίνει αράχνη.
Η Περσική θεά Αναχίτα, που ταυτίζεται με την Άρτεμις και ονομάζεται έτσι Άρτεμις Αναΐτις ή Περσική Άρτεμις, λατρευόταν στα Ύπαιπα, τα οποία τότε ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Όμως, κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η ιερείς του ναού είχαν ελληνικά και όχι περσικά ονόματα.
Ο Παυσανίας αναφέρει ένα τελετουργικό που γινόταν στα Ύπαιπα, όπου ένα ξύλο έπαιρνε φωτιά, απ’ ό, τι φαίνεται με μαγεία.
Μια επιγραφή από τη συναγωγή των Σάρδεων, αναφέρει έναν ευεργέτη που ήταν μέλος του συμβουλίου στα Ύπαιπα, που υποδηλώνει την παρουσία εκεί Εβραϊκής κοινότητας.
Ιστορία
Το 88 π.Χ. τα Ύπαιπα εξεγέρθηκαν εναντίον του Μιθριδάτη ΣΤ΄ και τιμωρήθηκαν αυστηρά. Υπό τον Τιβέριο (14-37 μ.Χ.) η πόλη ήταν υποψήφια ως τοποθεσία για ναό για τη λατρεία του αυτοκράτορα, αλλά απορρίφθηκε ως ασήμαντη. Στην πραγματικότητα, ο Οβίδιος συνέκρινε τη μεγάλη πόλη των Σάρδεων, με αυτό που αποκάλεσε "μικρά Ύπαιπα": Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis.
Σώζονται νομίσματα από τα Ύπαιπα από τον 3ο μ.Χ. αιώνα.
Κρίνοντας από τον αριθμό των Βυζαντινών εκκλησιών, τα Ύπαιπα ευημερούσαν υπό την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Επισκοπή
Τα Ύπαιπα ήταν επισκοπική έδρα, χωροεπισκοπή της Εφέσου, της μητροπολιτικής περιφέρειας της Ρωμαϊκής επαρχίας (της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) της Ασίας. Παρέμεινε ενεργή μέχρι τον 13ο αιώνα. Υπό τον Ισαάκιος Β΄ (1185-1195 και 1203-1204) έγινε μητροπολιτική έδρα.
Ο Michel Le Quien (Oriens Christianus I, 695) αναφέρει έξι επισκόπους: ο Μίθρης, παρόν στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325, τον Εύπορο, στην Πρώτη Σύνοδο της Εφέσου το 431, ο Ιουλιανός στην Έφεσο το 449 και στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αντώνιος που αποκήρυξε τον Μονοθελητισμό στην Τρίτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 680, ο Θεοφύλακτος στη Δεύτερη Σύνοδο της Νίκαιας το 787, και ο Γρηγόριος στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 879. Σε αυτούς μπορεί να προστεθεί και ο Μιχαήλ, ο οποίος το 1230 υπέγραψε ένα έγγραφο που εξέδωσε ο Γερμανός Β΄ (Revue des études grecques, 1894, VII).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Λέστερ Στάνχοπ
Ο Λέστερ Στάνχοπ (πλήρες ονοματεπώνυμο Leicester FitzGerald Charles Stanhope), γεννήθηκε στο Δουβλίνο, στις 2 Σεπτεμβρίου 1784 και απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στο Λονδίνο, στις 7 Σεπτεμβρίου 1862) . Ήταν τρίτος γιος του Charles Stanhope («3ου Κόμη του Χάρινγκτον») και της Jane Stanhope.  Βρετανός αριστοκράτης, στρατιωτικός, συγγραφέας και φιλέλληνας. Στη διάρκεια του πολέμου της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, και  σε συνεργασία με  τον  Λόρδο Βύρωνα, ταξίδεψε στην Ελλάδα μεταξύ 1823 και 1824, εποχή της  Α΄ Ελληνικής Δημοκρατίας και συγχρόνως του  Α΄ εμφυλίου πολέμου (1823-1824).
Στρατιωτική καριέρα
Σε ηλικία 15 ετών, το Σεπτέμβριο του 1799, κατατάχθηκε στο Βρετανικό στρατό και υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες. Το 1807 ως λοχαγός υπηρέτησε στη Νότια Αμερική, όπου έλαβε μέρος στην επίθεση κατά του Μπουένος Άιρες. Τον Ιούλιο του 1816 με το βαθμό του ταγματάρχη μετατέθηκε στην Ινδία λαμβάνοντας μέρος στην 3η και τελευταία από μία σειρά συγκρούσεων των Βρετανών, εκπροσωπούμενων από την Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, εναντίον της τοπικής Αυτοκρατορίας των Μαράτα (Maratha) οι οποίες διεξήχθησαν στα εδάφη της Βρετανικής αποικίας της Ινδίας, από το 1817 έως το 1819. Υπηρετώντας στο Βρετανικό στρατό έφτασε έως το βαθμό του συνταγματάρχη.
Στην Ελληνική Επιτροπή του Λονδίνου
Ο Λέστερ Στάνχοπ, πέραν του στρατιωτικού του επαγγέλματος, είχε και ευρύτερα ενδιαφέροντα. Ήταν οπαδός του Τζέρεμι Μπένθαμ (Jeremy Bentham) και ανέπτυξε φιλελεύθερες πολιτικές ιδέες, ενώ, όπως και ο Μπένθαμ, αποτέλεσε δραστήριο μέλος της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου ή Ελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου ή Φιλελληνικού Κομιτάτου του Λονδίνου (London Greek Committee). Η Επιτροπή είχε συσταθεί τον Μάρτιο του 1823, από τον Τζον Μπάουρινγκ (John Bowring) και τον  Έντουαρντ Μπλακιέρ (Edward Blaquiere). Ο τελευταίος σε ένα πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα, στις 7 Απριλίου 1823, σταμάτησε στο Άλμπαρο, προάστιο της Γένοβας, προκειμένου να συναντήσει τον Μπάιρον και να τον πείσει να μεταβεί στην Ελλάδα ως αντιπρόσωπος της “Ελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου”, όπως και τελικά έγινε. Το Σεπτέμβριο του 1823 ο Στάνχοπ προσφέρθηκε να μεταβεί στην Ελλάδα και να δουλέψει ως βοηθός, κάτω από τις οδηγίες του Μπάιρον ως εκπρόσωπος του Κομιτάτου, με σκοπό την επίβλεψη των αξιωματικών που έστελνε η Επιτροπή, την οργάνωση εξοπλισμού, ανεφοδιασμού και γενικά την ενίσχυση του αγώνα των Ελλήνων. Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα είχε προηγηθεί, ένα χρόνο πριν, η ψήφιση του  πρώτου  Ελληνικού Συντάγματος από την Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, και επίσης λειτουργούσε, εκτός από το Βουλευτικό, και το Εκτελεστικό (Κυβέρνηση) με επικεφαλής τον   Πετρόμπεη  Μαυρομιχάλη. Αυτά δημιουργούσαν στους φιλέλληνες του Λονδίνου την εντύπωση μιας πλήρως συντεταγμένης χώρας, όπου το επόμενο επιθυμητό βήμα θα ήταν η οργάνωση φιλελεύθερης δημοκρατίας. Με τέτοιες σκέψεις ξεκίνησε ο Στάνχοπ το ταξίδι του. Εν τούτοις, οι επιθυμίες του, όπως και τα οράματα για δημοκρατικό πολίτευμα όσων συνέγραψαν τα Συντάγματα του Αγώνα, δεν ήταν δυνατό να πραγματοποιηθούν, καθώς στην Ελλάδα επικρατούσαν μοναρχικές ιδέες.
Ο Στάνχοπ επέλεξε να κατεβεί στην Ελλάδα διασχίζοντας την Κεντρική Ευρώπη. Έτσι είχε επαφές με μέλη των Φιλελληνικών Κομιτάτων, τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ελβετία, τους οποίους κατάφερε να μεταπείσει ώστε να συνεχίσουν τη βοήθεια τους προς την Ελλάδα. Στη Λωζάννη επεδίωξε να συναντήσει τον Καποδίστρια, με τον οποίο είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία, καθώς οι δύο άνδρες διευκρίνισαν τις πολιτικές τους απόψεις και διαπίστωσαν ότι συμφωνούν.
Η συνομιλία με τον Καποδίστρια
Το περιεχόμενο αυτής της συνομιλίας το γνωρίζουμε από την περιγραφή του Στάνχοπ, στην τακτική αλληλογραφία του με τον Τζον Μπάουρινγκ, όπως δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Στάνχοπ, που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1824. Η συνάντηση έγινε στις αρχές του Οκτωβρίου 1823. Ο Στάνχοπ φθάνοντας στη Λωζάννη διαπίστωσε ότι ο Καποδίστριας έμενε στον ίδιο ξενώνα. Η συνάντηση τους πραγματοποιήθηκε στο δωμάτιο του Καποδίστρια, ο οποίος τον υποδέχθηκε με μεγάλη ευγένεια.
Τη συζήτηση άνοιξε ο Καποδίστριας περιγράφοντας τα πρόσφατα γεγονότα και κατέληξε σχολιάζοντας υποτιμητικά την πολιτική αντίληψη του πρώην του υπουργού Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου  Κάσλρεϊ. Ο Στάνχοπ, ενοχλημένος από τα σχόλια του Καποδίστρια, γύρισε τη συζήτηση στα δικά του ενδιαφέροντα δηλαδή τη μείωση της ρωσικής επιρροής στην Ελλάδα και την αντίστοιχη αύξηση της βρετανικής.
_«Δεν ανησυχούμε» είπε ο Στάνχοπ, μιλώντας ως εκπρόσωπος των μελών της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, «''για την Τουρκία. Ανησυχούμε για την εσωτερική αναστάτωση στην Ελλάδα, που προκαλούν οι ηγέτες των στρατιωτικών. Φοβόμαστε και τη Ρωσία. Φοβόμαστε μήπως αποφασίσει να εισβάλει στην Ελλάδα. Φοβόμαστε ακόμα και την προστασία που μπορεί να της προσφέρει''». Φυσικά αυτή η απάντησή του Στάνχοπ δεν άρεσε στον Καποδίστρια, που, αν και σε δυσμένεια του τσάρου, διατηρούσε ακόμη τον τίτλο του υπουργού της Ρωσίας, και ανταπάντησε: _«''Το κομιτάτο σας έχει κάνει και μπορεί ακόμα να κάνει μεγάλο καλό στον αγώνα των Ελλήνων. Αλλά δεν πρέπει να επιχειρήσετε να αγγλοποιήσετε την Ελλάδα''». -«Μάλλον προτιμούμε να την αμερικανοποιήσουμε». Αυτή η απάντηση του Στάνχοπ πρέπει να αιφνιδίασε ευχάριστα τον Καποδίστρια και ο Στανχοπ συμπέρανε ότι ο συνομιλητής του  κατάλαβε ότι σκοπός των μελών της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου ήταν ο διαφωτισμός των Ελλήνων.
Συνάντηση με τον Μπάιρον στην Κεφαλονιά
Στο μεταξύ, στην Ηπειρωτική Ελλάδα, ήδη από την Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους, τον Απρίλιο του 1823, είχε εκδηλωθεί ο διχασμός μεταξύ των προσκείμενων στην κυβέρνηση πληρεξουσίων και όσων άλλων ήταν αντίθετοι με την κυβέρνηση και υποστήριζαν τους στρατιωτικούς. Κοτζαμπάσηδες και οπλαρχηγοί διαγκωνίζονταν για την εξουσία. Οι διχόνοιες επεκτάθηκαν με τρόπο που οι σχέσεις Βουλευτικού και Εκτελεστικού έφτασαν σε σημείο να συμπεριφέρονται ως εχθροί, ενώ σε διάφορα μέρη της Πελοποννήσου μικρές ομάδες οπλισμένων συγκρούονταν μεταξύ τους με αποτέλεσμα την υπονόμευση του Αγώνα εναντίον των Τούρκων. Πολλά από τα μέλη του Βουλευτικού εγκαταλείποντας το Άστρος εγκαταστάθηκαν στο Κρανίδι, όπου προσπαθούσαν να ορίσουν ένα αντίπαλο Εκτελεστικό σώμα. Σημαντικό γεγονός τον Αύγουστο του 1823 ήταν ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη, τον οποίον οι τοπικοί οπλαρχηγοί των Αγράφων, που τον εχθρεύονταν, τον άφησαν μόνον του να αντιμετωπίσει τους πολύ περισσότερους Τουρκαλβανούς στο Καρπενήσι. Οι Σουλιώτες του Μπότσαρη κέρδισαν τη μάχη και πολλά λάφυρα από αυτήν, αλλά δυστυχώς έχασαν τον αρχηγό τους, τη σωρό του οποίου μετέφεραν στο Μεσολόγγι. Μαθαίνοντας τα νέα, οι δύο απεσταλμένοι της Ελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου έβλεπαν πόσο τα προσωπικά κίνητρα οδηγούσαν τους Έλληνες σε διχόνοιες.
Στο Μεσολόγγι
Μόλις πληροφορήθηκε ο Στάνχοπ ότι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, έφυγε από την Ύδρα για το Μεσολόγγι, πέρασε και αυτός στο Μεσολόγγι στις 30 Νοεμβρίου, για να τον συναντήσει. Εκεί, μετά τη συνάντησή τους, την 1η Δεκεμβρίου μίλησε σε συγκέντρωση προκρίτων, που είχαν αναγορεύσει τον Μαυροκορδάτο γενικό διοικητή της Δυτικής Ελλάδας. Στην συγκέντρωση αυτή, βέβαια μέσω διερμηνέα, τους είπε ότι θα ήταν ευχής έργο να υπάρξουν στην Ελλάδα ελευθεροτυπία και σχολεία, παρουσίασε τις δυσάρεστες επιπτώσεις της πολιτικής διχόνοιας και έθεσε ως στρατιωτική προτεραιότητα να καταλάβουν οι Έλληνες την Πάτρα και τη Ναύπακτο, αναλύοντας και το τι χρειάζονταν για την επίτευξη αυτών των στόχων. Με καθυστέρηση, στις 22 Ιανουαρίου 1824, έφτασε στο Μεσολόγγι, όπου τον περίμενε ο Στάνχοπ, ο Γουίλιαμ Πάρυ (William Parry), τον οποίο είχε στείλει η Εταιρεία του Λονδίνου με 11 ελαφρά κανόνια, πυρίτιδα, τα αναγκαία εργαλεία και τεχνίτες όπλων, καθώς και χίλιες λίρες από τη Δημαρχία του Λονδίνου. Στο Σαράι του Μεσολογγίου, που είχε προετοιμάσει κατάλληλα ο Στάνχοπ, ανέλαβε ο Πάρυ να οργανώσει μηχανουργείο, για τις ανάγκες του στρατού. Δυστυχώς όμως το μηχανουργείο, πριν ακόμη λειτουργήσει αποτελεσματικά, ληστεύτηκε και καταστράφηκε από Σουλιώτες πρόσφυγες.
Η ίδρυση τυπογραφείων και η διαφωνία με τον Μπάιρον
Με την εμπειρία που είχε αποκτήσει στην Ινδία, όπου είχε ιδρύσει ανεξάρτητες εφημερίδες, η Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου είχε επιφορτίσει τον Στάνχοπ να επιμεληθεί την ίδρυση τεσσάρων τυπογραφείων στην Ελλάδα, στέλνοντας του τα σχετικά μηχανήματα. Το πρώτο από αυτά ο Λέστερ Στάνχοπ το εγκατέστησε στο Μεσολόγγι. Επέλεξε μάλιστα ως εκδότη της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» τον Ιάκωβο Μάγερ, τον φιλέλληνα Ελβετό φαρμακοποιό για να διευθύνει την εφημερίδα, καθώς και αυτός συμμερίζονταν τις ίδιες φιλελεύθερες απόψεις με τον Στάνχοπ. Ο Μάγερ είχε ασπαστεί την ορθοδοξία και είχε νυμφευτεί Ελληνίδα. Για την ίδια εφημερίδα προσέλαβε και τον τυπογράφο Δημήτριο Μενεσθέα, για τον οποίο ο Στάνχοπ ανέφερε «έχω μισθώσει έναν έξυπνο άνθρωπο, που τον έχω εφοδιάσει με αρκετό υλικό». Έτσι το Δεκέμβριο του 1823, εμφανίσθηκε επίσημα η ελληνική τυπογραφία στο Μεσολόγγι με την δις της εβδομάδος έκδοση των «Ελληνικών Χρονικών». Αυτά εξέδωσαν συνολικά 266 φύλλα, από τον Ιανουάριο του 1824 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1826, ενώ ένα από τα τελευταία φύλλα των Ελληνικών Χρονικών, κυκλοφόρησε χειρόγραφο, λίγο πριν από το θάνατο του Μάγερ κατά την «Έξοδο». Στο ίδιο τυπογραφείο εκδόθηκε επίσης και η (πολύγλωσση) Telegrafo Greco (Ελληνικός Τηλέγραφος), με εκδότη τον Πιέτρο Γκάμπα (Pietro Gamba), που συμπλήρωσε 39 φύλλα.
Στις 24 Δεκεμβρίου/ 5 Ιανουαρίου ο Μπάιρον, έφτασε στο Μεσολόγγι και ξανασυναντήθηκε με τον Στάνχοπ. Οι δύο άνδρες, που και οι δύο εκπροσωπούσαν το κομιτάτο του Λονδίνου, είχαν διαφορετική αντίληψη της αποστολής τους. Ο Στάνχοπ ήλθε στην Ελλάδα για να εφαρμόσει τις φιλελεύθερες ιδέες του και να καταστήσει την Ελλάδα φιλελεύθερη δημοκρατία, ενώ ο Μπάιρον, περισσότερο πραγματιστής, πίστευε ότι ο βασικός στόχος ήταν η στρατιωτική επιτυχία της Επανάστασης, που προϋπέθετε την εύνοια των μεγάλων δυνάμεων.
Η έκδοση των εφημερίδων έγινε αφορμή διαφωνιών μεταξύ τους και ο Μπάιρον χλεύαζε τον Στάνχοπ αποκαλώντας τον «συνταγματάρχη της τυπογραφίας» και έγραφε «ο Στάνχοπ, ο στρατιώτης, ζητάει να πολεμήσουμε τους Τούρκους με γραψίματα, ενώ εγώ, ο συγγραφέας, ζητάω να τους πολεμήσουμε με όπλα.». Από την άλλη πλευρά ο Στάνχοπ έβλεπε με μεγάλη δυσπιστία τον Μαυροκορδάτο, καθώς πίστευε ότι υποστήριζε την ιδέα της μοναρχίας. Έτσι, στις 9 Φεβρουαρίου, αναχώρησε δυσαρεστημένος για την Αθήνα, «αλλά πάντοτε με ειλικρινή ζήλο για την ανέγερση του Ελληνικού Έθνους». Έφτασε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου.
Η διαφωνία του Μπάιρον για την έκδοση εφημερίδων συνεχίστηκε. Έτσι, όταν στις 8 Μαρτίου 1824 κυκλοφόρησε στο Μεσολόγγι το 20ό τεύχος των «Ελληνικών Χρονικών», αυτό έδωσε την αφορμή για το πρώτο, ίσως, επεισόδιο λογοκρισίας στην ιστορία του ελληνικού Τύπου. Στο τεύχος αυτό ο Μάγερ περιέλαβε ένα σύντομο σημείωμα για τον φιλελληνισμό των Ούγγρων, στο οποίο υπονοούσε ότι και οι Ούγγροι διεκδικούσαν την ελευθερία τους από τους Αυστριακούς. Όπως φαίνεται ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, φοβούμενος ότι το άρθρο θα προκαλούσε την αντίδραση του Μέττερνιχ, επισήμανε στον Μπάιρον τον κίνδυνο και αυτός εξοργίστηκε και έδωσε εντολή να κατασχεθούν όλα τα τεύχη. Τα τεύχη εξαφανίστηκαν και σε τέσσερις ημέρες κυκλοφόρησε ένα διπλό τεύχος 20-21, με την ίδια περίπου ύλη, αλλά χωρίς αναφορά στους Ούγγρους.
Στην Αθήνα, στην Ύδρα και στο Ναύπλιο
Στις 19 Δεκεμβρίου 1823, το Βουλευτικό, στο Κρανίδι, καθαίρεσε, μετά από επτάμηνη θητεία, τον Πετρόμπεη  Μαυρομιχάλη από την Κυβέρνηση και στη θέση του διόρισε πρόεδρο τον Γεώργιο Κουντουριώτη, που ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 6 Ιανουαρίου 1824, έχοντας την έδρα του στο Κρανίδι. Η αλλαγή αυτή αποτελούσε νίκη των προκρίτων και των νησιωτών απέναντι στους Μοραΐτες καπεταναίους. Ο Πετρόμπεης, που είχε μείνει στο Άργος, μαζί με τον Κολοκοτρώνη, κήρυξε παράνομη την πράξη αυτή. Συμπλήρωσε την Κυβέρνησή του με άλλα πρόσωπα, και επέστρεψε στη Τριπολιτσά. Από τότε oι δύο κυβερνήσεις, άρχισαν να συγκρούονται με στρατιωτικές μετακινήσεις και πολιορκίες, ενώ οι φιλέλληνες, όπως ο Μπάιρον και ο Στάνχοπ, διαπίστωναν πόσο μάταιες ήταν οι συμφιλιωτικές τους προσπάθειες. Η δύναμη του Κολοκοτρώνη ήταν ότι κρατούσε το Παλαμήδι, που το φρουρούσε ο γιος του Πάνος. Αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο στη νέα Κυβέρνηση να ορίσει έδρα της το Ναύπλιο και να διατάξει να πολιορκηθεί το Παλαμήδι.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, το Φεβρουάριο του 1824, ο Στάνχοπ από το Μεσολόγγι έφτασε στην Αθήνα, όπου συνάντησε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Ο Ανδρούτσος, προκειμένου να ενισχύσει τη θέση του, γνωρίζοντας ότι έρχονταν τα χρήματα του πρώτου αγγλικού δανείου, και ακόμη για να προβληθεί ως υπερασπιστής των λαϊκών ελευθεριών στο εξωτερικό, προσποιήθηκε πως είχε τις ίδιες φιλοπρόοδες αντιλήψεις με τον Άγγλο φιλέλληνα. Έτσι ο Στάνχοπ, που αρχικά πήγε για να δει τις αρχαιότητες, σύντομα ενθουσιάστηκε με τον Ανδρούτσο, θαυμάζοντας τις στρατιωτικές και διπλωματικές του ικανότητες. Ακόμη ο Οδυσσέας οργάνωσε για χάρη του μια πειστική επίδειξη αθηναϊκής δημοκρατίας, συγκεντρώνοντας λαό για να εκλέξουν τρεις εφόρους. Τελικά ο Στάνχοπ, που δήλωνε ουδετερότητα, φάνηκε να συντάσσεται με τον Ανδρούτσο. Στις αρχές του 1824, οι επαναστάτες στη Ρούμελη ήταν διχασμένοι μεταξύ του Ανδρούτσου, που επικρατούσε στην Ανατολική Στερεά και του Μαυροκορδάτου, που με έδρα το Μεσολόγγι, επικρατούσε στη Δυτική Στερεά. Ο Οδυσσέας από τον Ιανουάριο του 1824, είχε στείλει επιστολή στον Μπάιρον, και μέχρι την άνοιξη, κατέβαλε προσπάθειες να συγκληθεί στα Σάλωνα συνδιάσκεψη των αντιμαχόμενων μερίδων, ώστε να επιτευχθεί μια ένωση των δυνάμεων Ανατολικής και Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, χωρίς βέβαια να αναφέρει ότι η ένωση αυτή επιδίωκε να πραγματοποιηθεί υπό την αρχηγία του. Έτσι, ο Στάνχοπ, συντασσόμενος με τον Ανδρούτσο, σε επιστολή προς τον Μπάιρον, μετά την έκφραση της εκτίμησής του, τόνιζε τη μεγάλη επιρροή που ασκούσε ο λόγος του λόρδου στους Έλληνες, και κατέληγε παρακαλώντας τον να προσέλθει σε αυτή τη συμφιλιωτική σύσκεψη. Με παρόμοιο σκεπτικό και ο Φίνλεϊ, πήγε ο ίδιος στο Μεσολόγγι και προσκάλεσε τους Μπάιρον και Μαυροκορδάτο στη συνέλευση. Ο μεν Μπάιρον δέχθηκε και επέμενε να πάει, ο δε Μαυροκορδάτος έκανε το πάν για να τον αποτρέψει.
Όταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έφυγε από την Αθήνα για την Εύβοια, προκειμένου να βρει τους άνδρες του, που πολιορκούσαν τους Τούρκους στη Χαλκίδα και στην Κάρυστο, ο Στάνχοπ έμεινε στην Αθήνα ασχολούμενος με τις εκδόσεις του. Εκεί ο Στάνχοπ γνώρισε και τον Γεώργιο Ψύλλα, στον οποίο ανέθεσε τη διεύθυνση της υπό έκδοση  «Εφημερίδος των Αθηνών».