cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαχητές των Δρόμων: Tokyo Drift
Πλοκή
Η ταινία ακολουθεί τον Σον Μπόσγουελ (Μπλακ), ο οποίος μετακομίζει στην άλλη μεριά του κόσμου, στο Τόκυο, όπου μένει ο πατέρας του, αφού στην Αμερική τον περιμένει μία καταδίκη. Εκεί, όμως, μπλέκει με τον γιαπωνέζικο υπόκοσμο και τους παράνομους αγώνες ταχύτητας σε δρόμους της πόλης, το περιβόητο drift στους δρόμους του Τόκυο. Ο Σον γίνεται ένας από τους οδηγούς που προσπερνούν τα άλλα αυτοκίνητα σε απόσταση αναπνοής και σε πολύ κλειστές στροφές, αψηφώντας τη βαρύτητα και τον θάνατο, στο κυνήγι της υπέρτατης οδηγικής εμπειρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:The Fast and the Furious Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου
Η '''Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου''' είναι Ελληνίδα ποιήτρια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και σπούδασε Νομικά και Φιλολογία. Εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή της ως καθηγήτρια στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1974 και έκτοτε έχει εκδώσει δεκαπέντε βιβλία ποίησης, ένα πεζογραφίας και ένα ανθολόγιο μεταφρασμένης αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης. Γραμματολογικά έχει τοποθετηθεί στη λεγόμενη «Γενιά του ‘70».
Το βιβλίο της «Ελάχιστα πριν» (Νεφέλη 2005), ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης του 2006, το βιβλίο της «Λιμός» (Νεφέλη 2007), απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2008, το βιβλίο της «Το ελάχιστο Ψωμί της Συνείδησης» (Μελάνι 2014), απέσπασε το Βραβείο Ποίησης 2015 του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Ο Αναγνώστης, το βιβλίο της «Παράκτιος Οικισμός» (Μελάνι 2017), απέσπασε το Βραβείο Ζαν Μορεάς του «Γραφείου Ποιήσεως» και το βιβλίο της «Είκοσι τέσσερις Χτύποι και Σιωπή» (Μελάνι 2019), ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Ποίησης 2020 του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Ο Αναγνώστης.
Η ποίησή της  θεωρείται συγκερασμός της υπαρξιακής αγωνίας και της πολιτικής– κοινωνικής παρατήρησης με συνεχή την αναζήτηση της πυκνότητας και της συντομίας στην έκφραση. Αυτή η τελευταία αναζήτηση εκφράστηκε με αυστηρότητα στα δύο τελευταία βιβλία της, όπου όλα τα ποιήματα ( 50+50 ) είναι γραμμένα σε ακριβώς 24 στίχους. Ο αριθμός αποκαλύπτει, κατά την ποιήτρια, την ποίηση ως τελετουργία χρόνου και ρυθμού, που δεν μπορεί να ξεπερνά το αποτύπωμα ενός εικοσιτετραώρου, χρονικού συμβόλου του κύκλου «γέννηση – ακμή – θάνατος».
Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες αλλά και στα τουρκικά και στα περσικά.
Τελευταία κυκλοφόρησε επιτομή του έργου της στα γαλλικά ως «Dimitra Christodoulou, Vingt – quatre battements et silence, traduit du grec par Michel Volkovitch, ed. Le miel des anges, 2021».
Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ
Ο Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ (πολωνικά: Zbigniew Antoni Preisner, πραγματικό όνομα: Ζμπίγκνιεφ Άντονι Κοβάλσκι, Zbigniew Antoni Kowalski, 20 Μαΐου 1955) είναι Πολωνός συνθέτης. Θεωρείται μεγάλος συνθέτης ταινιών του κινηματογράφου, γνωστός για το έργο του με το σκηνοθέτη Κριστόφ Κισλόφσκι.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ γεννήθηκε στο Μπιέλσκο-Μπιάλα (Bielsko-Biała) κοντά στην Κρακοβία στη νότια Πολωνία στις 20 Μαΐου το 1955. Σπούδασε Ιστορία και Φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, όμως γρήγορα τον κέρδισε η μουσική. Ο Π. έχει συνδεθεί με τη μουσική που έγραψε για αρκετές ταινίες του Κριστόφ Κισλόφκι: "Δεκάλογος", "Η διπλή ζωή της Βερόνικα", Τρία χρώματα: "Μπλε ταινία", "Κόκκινη ταινία" και "Λευκή ταινία". Τα σχετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν υπολογίζεται ότι έχουν πουλήσει πάνω από 2 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως. Έχει γράψει επίσης τη μουσική για ταινίες σκηνοθετών όπως οι Άντονι Κράουζ, Εκτόρ Μπαμπένκο, Λουί Μαλ, Τόμας Βίντεμπεργκ κ.ά., ενώ έχει επενδύσει με τη μουσική του και παραγωγές της βρετανικής τηλεόρασης. Ξεχωριστό έργο στη δισκογραφία του θεωρείται το άλμπουμ-αφιέρωμα στη μνήμη του Κισλόφκι με τον τίτλο" Ρέκβιεμ για τον φίλο μου", που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1998, στις ηχογραφήσεις του οποίου συμμετείχαν η Συμφωνική Ορχήστρα της Βαρσοβίας, η Χορωδία Δωματίου Βαρσοβίας και η σοπράνο Ελζμπιέτα Τοβάρνικα. Έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία, ανάμεσα στα οποία και την Αργυρή Άρκτο του κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου (1998) και το βραβείο Σεζάρ της Γαλλικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (1995, 1996), της οποίας είναι μέλος.
Καριέρα
Ο Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ αν και δεν είχε διδαχθεί ποτέ επίσημα μαθήματα μουσικής, ο ίδιος ήταν αυτοδίδακτος, ακούγοντας και αντιγράφοντας μουσική από δίσκους. Το συνθετικό του ύφος αποτελεί μια ευδιάκριτα εναλλακτική μορφή έκφρασης του νεορομαντισμού του. Επηρεάστηκε φανερά από τους συνθέτες του πολωνικού ρομαντισμού και επίσης τους: Νικκολό Παγκανίνι (Panganini) και Γιάν Σιμπέλιους (Jean Sibelius).
Ο Πράισνερ είναι γνωστός για τη μουσική που συνέθεσε για τις ταινίες σε σκηνοθεσία του συναδέλφου του, Κριστόφ Κισλόφσκι. Το τραγούδι του για την ενοποίηση της Ευρώπης, βασισμένο στο ελληνικό κείμενο της Α` Επιστολής προς Κορινθίους του Αποστόλου Παύλου, με τίτλο: "Ο Ύμνος της Αγάπης", αποδίδεται σε ένα χαρακτήρα μιας των ταινιών της τριλογίας: "Τα τρία Χρώματα" του Κισλόφσκι, την "Μπλε", διαδραματίζοντας σπουδαίο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία.
Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που συνάντησε το πρόσωπο-σταθμό στη ζωή του, το σκηνοθέτη Κριστόφ Κισλόφσκι και το σεναριογράφο Κριστόφ Πιέσιεβιτς, συνθέτοντας μουσική για την ταινία: «No End».
Ακολούθησε η συνεργασία με τον «Δεκάλογο», δραματική τηλεοπτική σειρά 10 επεισοδίων που κέρδισε βραβεία στις Κάννες, και  με τη «Η Διπλή ζωή της Βερόνικα», ταινία που ‘μελετά’ τις παράξενα συνδεδεμένες ζωές δυο προσώπων, τη Βερόνικα στην Πολωνία και τη Βερονίκ στη Γαλλία. Ο Πράισνερ κάποιες φορέςσυνέθετε μουσική χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο: Van den Budenmayer, ένα φανταστικό Ολλανδό συνθέτη. Επίσης, αυτή η συνεργασία δημιούργησε την τριλογία: «Τα Τρία Χρώματα». Εκείνη την εποχή (αρχές του 1990) ο Πράισνερ ανέλαβε από τον παραγωγό Φράνσις Φορντ Κόπολα να συνθέσει μουσική για το :  «The Secret Garden» (1993- μυστικός κήπος), οικογενειακή σειρά βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Φράνσες Χότζσον Μπάρνετ.
Η στενή φιλία και συνεργασία του Πράισνερ με το σκηνοθέτη Κριστόφ Κισλόφσκι συνδέθηκε με ένα μεγαλεπήβολο στόχο : Να εκφράσουν την ιστορία μιας ζωής σε ένα κοντσέρτο που θα το εκτελούσαν για πρώτη φορά παγκόσμια στην Ακρόπολη. Το όνειρο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί πρόλαβε ο θάνατος τον σκηνοθέτη
Όταν πέθανε ο σκηνοθέτης Κισλόφσκι το 1996, ο Preisner κυκλοφόρησε το πρώτο μεγάλης κλίμακας ορχηστρικό έργο: «Ρέκβιεμ για το φίλο μου» προς τιμήν του.
Αν και πολύ στενά συνδεδεμένος με τον Κισλόφσκι, συνεργάστηκε και με άλλους σκηνοθέτες, κερδίζοντας ένα Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης πρωτότυπης μουσικής επένδυσης το 1996 για το έργο του: "Élisa"  του Jean Becker. Έχει κερδίσει μια σειρά από άλλα βραβεία, συμπεριλαμβανομένων ενός ακόμη Σεζάρ το 1994 για τα: "Τρία Χρώματα: Κόκκινο  και μια Αργυρή Άρκτο του 47ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για την ταινία του 1997: "The Island On Bird Street
Το 1998, το Ρέκβιεμ για το φίλο μου, το πρώτο μεγάλης κλίμακας έργο του Preisner δεν γράφτηκε για την ταινία, πρεμιέρα. Αυτό προοριζόταν αρχικά ως αφηγηματικό έργο γραμμένο από τον Κριστόφ Πιέσιεβιτς σε σκηνοθεσία Κισλόφσκι, αλλά έγινε μνημείο για τον Κισλόφσκι μετά το θάνατο του σκηνοθέτη. Το "Lacrimosa" από αυτό το Ρέκβιεμ εμφανίζεται στο:The Tree of Life ( Το δέντρο της ζωής ) του Terrence Malick. Το "Dies Irae" από αυτό το Ρέκβιεμ εμφανίζεται στην ταινία La Grande Bellezza, σε σκηνοθεσία Πάολο Σορεντίνο. Ο Preisner συνέθεσε το μουσικό θέμα για το: People's Century, ένα μνημειώδες ντοκιμαντέρ με 26-μέρη που γίνονται το 1994 από κοινού, από το τηλεοπτικό δίκτυο BBC στο Ηνωμένο Βασίλειο και το τηλεοπτικό δίκτυο PBS των ΗΠΑ. Έχει επίσης εργαστεί με τον σκηνοθέτη Τόμας Βίντερμπεργκ στην ταινία του 2003: It's All about Love ( Όλα για την αγάπη ). Έκανε την ενορχήστρωση στο άλμπουμ του David Gilmour 2006: "An Island" καθώς και πρόσθετες ενορχηστρώσεις για το σόου στα ναυπηγεία του Γκντανσκ, στο οποίο διηύθυνε τη Βαλτική Φιλαρμονική Ορχήστρα, γεγονός που τεκμηριώθηκε από το άλμπουμ: "Live in Gdańsk" (2008). Ένα από τα τελευταία έργα του συνθέτη ονομάζεται: «Σιωπή, νύχτα & όνειρα» είναι ένα νέο έργο του Zbigniew Preisner, ένα μεγάλης κλίμακας έργο για ορχήστρα, χορωδία και σολίστ, βασισμένη σε κείμενα από το βιβλίο του Ιώβ. Η πρώτη ηχογράφηση, κυκλοφόρησε το 2007 με την τραγουδίστρια των Madredeus, Τερέζα Salgueiro και το μικρό σοπράνο Thomas Cully από την παιδική χορωδία Libera.
Μουσική για ταινίες
Ο Πράισνερ συνέθεσε μουσική για αρκετές ταινίες. Ενδεικτικά αναφέρονται :
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Σεζάρ Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ναύτης
Με τον όρο Ναύτης (Ντης), (sailor, seaman) χαρακτηρίζονται:
Ο Ναύτης στο Πολεμικό Ναυτικό
Στην Κοινοπολιτεία, είναι η χαμηλότερη κατάταξη στο Πολεμικό Ναυτικό, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναφέρεται στις τρεις χαμηλότερες τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ. Το αντίστοιχο του ναύτη είναι το matelot στις γαλλόφωνες χώρες και το matrose στις γερμανόφωνες χώρες.
Αντίστοιχα, οι ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού διακρίνονται, ανάλογα των καθηκόντων τους, κατά επιστασίες.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 73 του Κ.Δ.Ν.Δ., ο ναύτης του υπό ελληνική σημαία πλοίου ή συμβεβλημένου με το Ν.Α.Τ., περιλαμβάνεται στο προσωπικό καταστρώματος και θα πρέπει να είναι κάτοχος σχετικής άδειας ναύτου.
Καναδάς
Υπάρχουν 4 βαθμοί ναύτη (matelot) στο Βασιλικό Ναυτικό του Καναδά:
Γερμανία
Η γερμανική κατάταξη του ναύτη (matrose) είναι η χαμηλότερη κατάταξη του Γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού. Είναι ισοδύναμο με τον OR1 στο ΝΑΤΟ και είναι βαθμός Α3 στους μισθολογικούς κανόνες του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Άμυνας.
Ινδονησία
Στην Ινδονησία, αυτός ο βαθμός αναφέρεται ως "kelasi". Υπάρχουν τρία επίπεδα αυτού του βαθμού στο Πολεμικό Ναυτικό της Ινδονησίας τα οποία είναι: "ναυτικός στρατολόγησης" (kelasi dua), "ναυτικός μαθητευόμενος" (kelasi satu) και "ναύτης" (kelasi kepala). Το σύστημα αξιολόγησης αντικατοπτρίζει αυτό που χρησιμοποιείται στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.
ΗΠΑ
Ο ναύτης είναι η τρίτη καταταγμένη κατάταξη από το τέλος στα αξιώματα του Ναυτικού των Η.Π.Α. και της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ, που κατατάσσεται πάνω από τον μαθητευόμενο ναύτη και κάτω από τον βαθμό του αξιωματικού τρίτης τάξης. Η τάξη χρησιμοποιείται επίσης στο Σώμα Ναυτών Θαλάσσιων Στρατιωτικών Μονάδων των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Naval Sea Cadet Corps).
Ρωσία
Η ρωσική λέξη "ναυτικός" ή "ναύτης" (матрос; matros) προέρχεται από το γερμανικό "matrose". Στην Αυτοκρατορική Ρωσία, η κατώτατη ναυτική τάξη ήταν ο «ναύτης 2ης τάξης» (матрос 2-й статьи). Η Εσθονία (mаdrus) και η Λετονία (mаtrozis) χρησιμοποιούν στενά συνδεδεμένους όρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωπικό πλοίων Κατηγορία:Πολεμικά επαγγέλματα
Kylähullut
Οι Kylähullut είναι ένα πανκ ροκ Φινλανδικό μουσικό συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδικά μουσικά συγκροτήματα
Λόρα Κέλι
Η Λόρα Κέλι (αγγλικά: Laura Kelly, 24 Ιανουαρίου 1950), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, που υπηρετεί ως 48η Κυβερνήτης του Κάνσας από τον Ιανουάριο του 2019. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επίσης, υπηρέτησε και ως Μέλος της Γερουσίας του Κάνσας για την 18η περιφέρεια από το 2005 έως το 2019.
Βιογραφία
Η Λόρα Κέλι, γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1950, στην Νέα Υόρκη. Σπούδασε Ψυχολογία (BS) στο Πανεπιστήμιο Μπράντλεϊ (στην Πιόρια του Ιλινόι). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (MS) πάνω στην Ψυχοθεραπεία και την Θεραπευτική Αναψυχή στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα-Μπλούμινγκτον.
Μέχρι την ενασχόλησή της με την πολιτική, εργάστηκε σε συναφείς εργασίες, γύρω από την ιδιότητά της.
Προσωπική ζωή
Η Κέλι είναι παντρεμένη από το 1979 με τον πνευμονολόγο Τεντ Ντόερτι, με τον οποίο έχουν αποκτήσει μαζί 2 παιδιά. Διαμένει στην Τοπίκα από το 1986. Είναι Ρωμαιοκαθολική.
Γερουσία του Κάνσας (2005-2019)
Τον Νοέμβριο του 2004, εξελέγη Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Κάνσας για την 18η περιφέρεια. Ανέλαβε πολιτειακή Γερουσιαστής στις 10 Ιανουαρίου 2005.
Κατά την υπηρεσία της ως πολιτειακή Γερουσιαστής, η Κέλι, διατέλεσε και Υφηγητής της Μειοψηφίας της πολιτειακής Γερουσίας.
Η βοήθησε στην καθιέρωση του προγράμματος επιχορηγήσεων για την ανάπτυξη της πρώιμης παιδικής ηλικίας στην πολιτεία του Κάνσας.
Κυβερνήτης του Κάνσας (2019-)
Στις εκλογές της 6ης Νοεμβρίου 2018, για το αξίωμα του Κυβερνήτη του Κάνσας, η Κέλι, κατάφερε να κερδίσει τον Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό της, Κρις Κόμπατς με ποσοστό 48% έναντι 43%.
Ανέλαβε το αξίωμα της Κυβερνήτη, στις 14 Ιανουαρίου 2019.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Κάνσας Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Γενοκτονία των Ρομά
μικρογραφία|Άμαχοι [[Ρομά στο Άσπεργκ της Γερμανίας μαζεύονται για απέλαση από τις γερμανικές Αρχές στις 22 Μαΐου 1940.]] Ποράιμος (Porajmos, Pharrajimos προφορά [pʰoɽajˈmos],  που σημαίνει "Αφανισμός" ) ονομάζεται η προσπάθεια της ναζιστικής Γερμανίας και των συμμάχων της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου να διαπράξει εθνοκάθαρση και τελικά γενοκτονία εναντίον των Ρομά της Ευρώπης.
Υπό τον Αδόλφο Χίτλερ, στις 26 Νοεμβρίου 1935 εκδόθηκε ένα συμπληρωματικό διάταγμα των Νόμων της Νυρεμβέργης, το οποίο χαρακτηρίζει τους Ρομά ως "εχθρούς του φυλετικού κράτους" τοποθετώντας τους στην ίδια κατηγορία με τους Εβραίους. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, η μοίρα των Ρομά στην Ευρώπη ήταν παράλληλη με εκείνη των Εβραίων στο Εβραϊκό Ολοκαύτωμα.
Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι 220.000-500.000 Ρομά σκοτώθηκαν από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους, δηλαδή 25% έως πάνω από το 50% της εκτίμησης του συνολικού πληθυσμού του 1 εκατομμυρίου Ρομά στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. Μεταγενέστερη έρευνα, που ανέφερε ο Ίαν Χάνκοκ, εκτιμά ότι ο αριθμός των θυμάτων ανέρχεται σε περίπου 1,5 εκατομμύρια από περίπου 2 εκατομμύρια Ρομά.
Το 1982, η Δυτική Γερμανία αναγνώρισε επίσημα ότι η Γερμανία διέπραξε γενοκτονία εναντίον των Ρομά. Το 2011, η Πολωνία καθιέρωσε επίσημα την 2α Αυγούστου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ρομά.
Ετυμολογία
Ο όρος (porajmos, porrajmos ή pharrajimos - κυριολεκτικά, "αφανισμός" ή "καταστροφή" σε ορισμένες διαλέκτους της γλώσσας ρομανί ) εισήχθη από τον Ίαν Χάνκοκ στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ο Χάνκοκ επέλεξε τον όρο, που επινοήθηκε από έναν Ρομά της φυλής Καλντεράς από διάφορες προτάσεις σε μια "άτυπη συνομιλία το 1993".
Βαλκάνιοι ακτιβιστές Ρομά προτιμούν τον όρο samudaripen ("μαζική δολοφονία"), που εισήχθη για πρώτη φορά από τον γλωσσολόγο Marcel Courthiade. Ο Χάνκοκ απορρίπτει αυτήν τη λέξη, υποστηρίζοντας ότι δεν συμμορφώνεται με τη μορφολογία της γλώσσας των Ρομά. Ορισμένοι Ρώσοι Ρομά ακτιβιστές προτείνουν τον όρο Kali Traš (Μαύρος φόβος). Μια άλλη εναλλακτική λύση, που χρησιμοποιήθηκε, είναι το Berša Bibahtale ("Τα δυστυχισμένα χρόνια"). Τέλος, τα προσαρμοσμένα δάνεια όπως Holokosto, Holokausto κ.λπ. χρησιμοποιούνται επίσης περιστασιακά στα ρομανί.
Γλωσσολογικά, ο όρος ποράιμος αποτελείται από τη ρίζα του ρήματος porrav- και την κατάληξη των αφηρημένων ουσιαστικών -imos. Η κατάληξη αυτή είναι της βλάχικης διαλέκτου των ρομανί, ενώ άλλες παραλλαγές χρησιμοποιούν συνήθως τις καταλήξεις -ibe(n) ή -ipe(n). Για το ίδιο το ρήμα, η πιο συχνά δεδομένη ερμηνεία είναι "ανοίγω/τεντώνω", ενώ η έννοια "ανοίγω το στόμα, καταβροχθίζω" εμφανίζεται σε λιγότερες παραλλαγές.
Η εμφάνιση του επιστημονικού ρατσισμού
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η εμφάνιση του επιστημονικού ρατσισμού και του Κοινωνικού Δαρβινισμού, που συνδέει τις κοινωνικές διαφορές με τις φυλετικές διαφορές, παρείχε στο γερμανικό κοινό δικαιολογίες για προκαταλήψεις εναντίον Εβραίων και Ρομά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, "η έννοια της φυλής χρησιμοποιήθηκε συστηματικά για να εξηγήσει τα κοινωνικά φαινόμενα". Αυτή η προσέγγιση επικύρωσε την πεποίθηση ότι οι φυλές δεν ήταν παραλλαγές ενός μεμονωμένου ανθρώπινου είδους, αλλά είχαν σαφώς διαφορετικές βιολογικές προελεύσεις. Καθιέρωσε μια φερόμενη επιστημονικά υποστηριζόμενη φυλετική ιεραρχία, η οποία όρισε ορισμένες μειονοτικές ομάδες ως διαφορετικές βάσει βιολογίας.
Εκτός από τη φυλετική ψευδοεπιστήμη, το τέλος του 19ου αιώνα ήταν μια περίοδος εκσυγχρονισμού στη Γερμανία, κρατικά χρηματοδοτούμενου. Η βιομηχανική ανάπτυξη άλλαξε πολλές πτυχές της κοινωνίας. Ειδικότερα, η περίοδος άλλαξε κοινωνικούς κανόνες εργασίας και ζωής. Για τους Ρομά, αυτό σήμαινε άρνηση του παραδοσιακού τρόπου ζωής τους ως τεχνίτες. Ο Γιάνος Μπάρσονι σημειώνει ότι "η βιομηχανική ανάπτυξη υποτίμησε τις υπηρεσίες τους ως τεχνίτες, με αποτέλεσμα την αποσύνθεση των κοινοτήτων τους και την κοινωνική περιθωριοποίηση".
Τρανσφοβία
Η τρανσφοβία είναι το φάσμα των αρνητικών αντιλήψεων, συναισθημάτων ή ενεργειών προς τους τρανς ή τρανσεξουαλικούς ανθρώπους ή προς την τρανσεξουαλικότητα. Η τρανσφοβία μπορεί να είναι συναισθηματική αποκρουση, φόβος, βία, θυμός ή δυσφορία που αισθάνεται ή εκφράζεται σε άτομα που δεν συμμορφώνονται με τις κοινωνικές προσδοκίες περί των φύλων. Συχνά εκφράζεται παράλληλα με ομοφοβικές απόψεις και επομένως θεωρείται συχνά μια πτυχή της ομοφοβίας. Η τρανσφοβία είναι ένας τύπος προκατάληψης και διάκρισης παρόμοιας με εκείνη του ρατσισμού και του σεξισμού και οι μη λευκοί τρανς άνθρωποι υποβάλλονται συχνά και στις τρεις μορφές διακρίσεων ταυτόχρονα.
Γενοκτονία των Ρομά
Διώξεις υπό τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Οι εξελίξεις της φυλετικής ψευδοεπιστήμης και του εκσυγχρονισμού οδήγησαν σε κρατικές παρεμβάσεις κατά των Ρομά, που πραγματοποιήθηκαν τόσο από τη Γερμανική Αυτοκρατορία όσο και από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Το 1899, το αρχηγείο της αυτοκρατορικής αστυνομίας στο Μόναχο ίδρυσε τις Υπηρεσίες Πληροφοριών για τους Ρομά από την Αστυνομία Ασφαλείας. Σκοπός τους ήταν η τήρηση αρχείων (δελτία ταυτότητας, δακτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφίες κ.λπ.) και η συνεχής παρακολούθηση της κοινότητας των Ρομά. Οι Ρομά στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης απαγορευόταν να εισέλθουν σε δημόσιες πισίνες, πάρκα και άλλους χώρους αναψυχής και απεικονίστηκαν σε όλη τη Γερμανία και την Ευρώπη ως εγκληματίες και κατάσκοποι.
Τρανσφοβία
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξισμός Κατηγορία:Διάκριση εις βάρος ΛΟΑΤ ατόμων Κατηγορία:ΛΟΑΤ
Γενοκτονία των Ρομά
Διώξεις υπό τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Το 1926, ο νόμος "για την καταπολέμηση των τσιγγάνων, των επαιτών και των αέργων" τέθηκε σε ισχύ στη Βαυαρία, καθιστώντας τον εθνικό κανόνα έως το 1929. Ορίζει ότι οι ομάδες, που χαρακτηρίζονται ως "τσιγγάνοι", αποφεύγουν κάθε ταξίδι στην περιοχή. Όσοι ζούσαν ήδη στην περιοχή έπρεπε να "τεθούν υπό έλεγχο, έτσι ώστε να μην υπάρχει πλέον τίποτα να φοβούνται από αυτούς σχετικά με την ασφάλεια στη χώρα". Απαγορευόταν να "περιπλανώνται ή να παραμένουν σε ομαδικούς καταυλισμούς" και όσοι "δεν μπορούσαν να αποδείξουν την τακτική τους απασχόληση" κινδύνευαν να σταλούν σε καταναγκαστική εργασία για έως και δύο χρόνια. Ο Χέρμπετ Χιους σημειώνει ότι "ο βαυαρικός αυτός νόμος έγινε το πρότυπο για άλλα γερμανικά κράτη και ακόμη και για γειτονικές χώρες ". Το αίτημα για τους Ρομά να εγκαταλείψουν τους νομαδικούς τους τρόπους και να εγκατασταθούν σε μια συγκεκριμένη περιοχή ήταν συχνά το επίκεντρο της αντιτσιγγάνικης πολιτικής τόσο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας όσο και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Μόλις εγκαθίσταντο, οι κοινότητες συγκεντρώνονταν και απομονώνονταν σε μια περιοχή εντός μιας κωμόπολης ή πόλης. Αυτή η διαδικασία διευκόλυνε κρατικές πρακτικές επιτήρησης και "πρόληψη του εγκλήματος".
Μετά την ψήφιση του Νόμου για την Καταπολέμηση των Τσιγγάνων, των Επαιτών και των Αέργων", η δημόσια πολιτική στοχεύει όλο και περισσότερο τους Ρομά στη ρητή βάση της φυλής. Το 1927, η Πρωσία ψήφισε νόμο, που απαιτούσε από όλους τους Ρομά να φέρουν δελτία ταυτότητας. Οκτώ χιλιάδες Ρομά υποβλήθηκαν σε υποχρεωτική λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων και φωτογράφιση . Δύο χρόνια αργότερα, η εστίαση έγινε πιο σαφής. Το 1929, το γερμανικό κρατίδιο της Έσσης πρότεινε τον "νόμο για την καταπολέμηση της απειλής των τσιγγάνων". Την ίδια χρονιά άνοιξε το Κέντρο Καταπολέμησης των Τσιγγάνων στη Γερμανία. Αυτό το όργανο επέβαλε περιορισμούς στα ταξίδια για τους Ρομά χωρίς έγγραφα και επέτρεψε την αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση τσιγγάνων ως μέσο πρόληψης του εγκλήματος.
Άρια φυλετική καθαρότητα
μικρογραφία| Γυναίκα Ρομά με τον Γερμανό αστυνομικό και Ναζί ψυχολόγο Δρ. Ρόμπερτ Ρίτερ Για αιώνες, οι φυλές Ρομά υφίσταντο διώξεις και ταπείνωση στην Ευρώπη. Στιγματίστηκαν ως κοινοί εγκληματίες, παρίες και αλήτες. Όταν ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία το 1933, οι νόμοι κατά των τσιγγάνων στη Γερμανία παρέμειναν σε ισχύ. Σύμφωνα με τον "Νόμο κατά των επικίνδυνων κοινών εγκληματιών" του Νοεμβρίου του 1933, η αστυνομία συνέλαβε πολλούς τσιγγάνους μαζί με άλλους, που οι Ναζί θεωρούσαν "εκτός κοινωνίας" (π.χ. πόρνες, ζητιάνους, άστεγους και αλκοολικούς) και τους φυλάκισαν σε στρατόπεδα.
Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, η νομοθεσία κατά των Ρομά βασίστηκε όλο και περισσότερο σε μια ρητορική ρατσισμού. Η πολιτική, που βασίστηκε αρχικά στην "καταπολέμηση του εγκλήματος" αναδιαμορφώθηκε ως "καταπολέμηση ενός λαού". Οι στοχευμένες ομάδες δεν καθορίζονταν πλέον από νομικούς λόγους. Αντ' αυτού, ήταν θύματα φυλετικής πολιτικής.
Το Τμήμα Φυλετικής Υγιεινής και Πληθυσμιακής Βιολογίας άρχισε να πειραματίζεται με Ρομά για να καθορίσει κριτήρια για τη φυλετική τους ταξινόμηση.
Οι Ναζί ίδρυσαν τη Μονάδα Έρευνας για τη Φυλετική Υγιεινή και τη Δημογραφική Βιολογία (Rassenhygienische und Bevölkerungsbiologische Forschungsstelle, Τμήμα L3 του Τμήματος Υγείας του Ράιχ) το 1936. Με επικεφαλής τον Δρ. Ρόμπερτ Ρίτερ και τη βοηθό του, Εύα Τζάστιν, αυτή η Μονάδα είχε την εντολή να διεξαγάγει μια εις βάθος μελέτη του "ζητήματος των Τσιγγάνων" (Zigeunerfrage) και να παράσχει δεδομένα, που απαιτούνται για τη διαμόρφωση ενός νέου "νόμου περί τσιγγάνων" για το Ράιχ. Μετά από εκτεταμένη επιτόπια εργασία την άνοιξη του 1936, που περιελάμβανε συνεντεύξεις και ιατρικές εξετάσεις για τον προσδιορισμό της φυλετικής ταξινόμησης των Ρομά, η Μονάδα αποφάσισε ότι οι περισσότεροι Ρομά, για τους οποίους είχαν συμπεράνει ότι δεν ήταν "καθαρόαιμοι", αποτελούσαν κίνδυνο για τη γερμανική φυλετική καθαρότητα και έπρεπε να απελαθούν ή να εξαλειφθούν. Δεν ελήφθη απόφαση σχετικά με το υπόλοιπο (περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού των Ρομά στην Ευρώπη), κυρίως για τις φυλές Σίντι και Λαλέρι, που ζούσαν στη Γερμανία. Έγιναν πολλές προτάσεις. Ο Ραϊχσφύρερ Χάινριχ Χίμλερ πρότεινε την απέλαση των Ρομά σε απομακρυσμένο περιφραγμένο οικισμό, όπως είχε γίνει από τις Ηνωμένες Πολιτείες για τους ιθαγενείς Αμερικανούς τους, όπου οι "καθαροί τσιγγάνοι" θα μπορούσαν να συνεχίσουν ανεμπόδιστα τον νομαδικό τρόπο ζωής τους. Σύμφωνα με αυτόν :
"Ο στόχος των ληφθέντων μέτρων από το Κράτος για την υπεράσπιση της ομογένειας του γερμανικού έθνους πρέπει να είναι ο φυσικός διαχωρισμός των Τσιγγάνων από το γερμανικό έθνος, η αποφυγή επιμειξιών και, τελικά, η ρύθμιση του τρόπου ζωής των καθαρών και μη Τσιγγάνων. Η απαραίτητη νομική βάση μπορεί να δημιουργηθεί μονάχα μέσω Νομοθεσίας περί Τσιγγάνων, η οποία αποτρέπει την περαιτέρω επιμειξία και η οποία ρυθμίζει όλα τα πιεστικά ζητήματα περί της ύπαρξης των Τσιγγάνων στο ζωτικό χώρο του γερμανικού έθνους."
Ο Χίμλερ έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την "άρια" προέλευση των Τσιγγάνων και έκανε διάκριση μεταξύ των "εγκατεστημένων" (αφομοιωμένων) και των "άστατων" Τσιγγάνων.
Αν και το ναζιστικό καθεστώς δεν παρήγαγε ποτέ την "Νομοθεσία περί Τσιγγάνων", που επιθυμούσε ο Χίμλερ, ψηφίστηκαν πολιτικές και διατάγματα, που εισήγαγαν διακρίσεις εις βάρος των τσιγγάνων. Οι τσιγγάνοι ταξινομήθηκαν ως "εκτός κοινωνίας" και "εγκληματίες" από το ναζιστικό καθεστώς. Από το 1935, οι Τσιγγάνοι τοποθετήθηκαν σε ειδικούς καταυλισμούς. Μετά το 1937, οι Ναζί άρχισαν να διεξάγουν φυλετικές εξετάσεις στους Τσιγγάνους, που ζούσαν στη Γερμανία. Το 1938, ο Χίμλερ εξέδωσε μια εντολή σχετικά με το "ζήτημα των τσιγγάνων", το οποίο ανέφερε ρητά τη "φυλή", για την οποία ανέφερε ότι "ήταν σκόπιμο να αντιμετωπιστεί το ζήτημα των τσιγγάνων με βάση τη φυλή". Το διάταγμα καθιέρωσε νόμο για την καταγραφή όλων των τσιγγάνων (συμπεριλαμβανομένου και των Mischlinge - μικτής φυλής), καθώς και όσων "ταξιδεύουν με τσιγγάνικο τρόπο" άνω των 6 ετών. Αν και οι Ναζί πίστευαν ότι οι Τσιγγάνοι αρχικά ήταν Άριοι, με την πάροδο του χρόνου λέγεται ότι έγιναν μικτή φυλή και ταξινομήθηκαν ως "μη-Άριοι" και "αλλοδαπής φυλής".
Απώλεια ιθαγένειας
Οι νόμοι της Νυρεμβέργης για τη φυλή ψηφίστηκαν στις 15 Σεπτεμβρίου 1935. Ο πρώτος νόμος της Νυρεμβέργης, ο "νόμος για την προστασία του γερμανικού αίματος και τιμής", απαγόρευσε το γάμο και την εξωσυζυγική επαφή μεταξύ Εβραίων και Γερμανών. Ο δεύτερος νόμος της Νυρεμβέργης, ο "νόμος περί ιθαγένειας Ράιχ", αφαίρεσε από τους Εβραίους τη γερμανική τους υπηκοότητα. Στις 26 Νοεμβρίου 1935, η Γερμανία επέκτεινε τους νόμους της Νυρεμβέργης για να ισχύουν και για τους Ρομά. Οι Ρομά, όπως και οι Εβραίοι, έχασαν το δικαίωμα ψήφου στις 7 Μαρτίου 1936.
Δίωξη και γενοκτονία
μικρογραφία| Ρομανί κρατούμενοι στο στρατόπεδο εργασίας Μπέλζεκ, 1940 μικρογραφία| Το καφέ τρίγωνο. Οι Ρομανί κρατούμενοι σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως το [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς|Άουσβιτς, αναγκάστηκαν να φορέσουν το καφέ ανεστραμμένο τρίγωνο στις φόρμες τους, ώστε να διακρίνονται από άλλους κρατουμένους. ]] Η κυβέρνηση του Τρίτου Ράιχ άρχισε να διώκει τους Ρομά ήδη από το 1936, όταν άρχισαν να μεταφέρουν τους ανθρώπους σε δημοτικά στρατόπεδα κράτησης στα περίχωρα των πόλεων, ένα προοίμιο για την απέλασή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ένα διάταγμα του Δεκεμβρίου του 1937 σχετικά με την "πρόληψη του εγκλήματος" παρείχε το πρόσχημα για σημαντικές συλλήψεις τσιγγάνων. Εννέα εκπρόσωποι της κοινότητας των Ρομά στη Γερμανία κλήθηκαν να συντάξουν λίστες με "καθαρόαιμους" Ρομά για να σωθούν από την απέλαση. Ωστόσο, οι Γερμανοί συχνά αγνόησαν αυτούς τους καταλόγους και ορισμένα άτομα, που συμπειρλαμβάνονταν σε αυτούς, στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αξιοσημείωτα στρατόπεδα εγκλεισμού και συγκέντρωσης περιλαμβάνουν το Νταχάου, το Ντιζελστράσε, τοΜαρζάν (το οποίο εξελίχθηκε από δημοτικό στρατόπεδο εγκλεισμού) και το Βενχάουζεν.
Αρχικά, οι Ρομά ταξινομήθηκαν σε λεγόμενα γκέτο, συμπεριλαμβανομένου του Γκέτο της Βαρσοβίας (Απρίλιος-Ιούνιος 1942), όπου δημιούργησαν μια ξεχωριστή τάξη σε σχέση με τους Εβραίους. Ο χρονικογράφος του Γκέτο Εμάνουελ Ρίνγκελμπλουμ εικάζει ότι οι Ρομά εστάλησαν στο Γκέτο της Βαρσοβίας, επειδή οι Γερμανοί ήθελαν: "... να πετάξουν στο Γκέτο ό,τι είναι χαρακτηριστικώς βρώμικο, άθλιο, παράξενο, από το οποίο κάποιος ένιωθε φόβο και που ούτως ή άλλως πρέπει να καταστραφεί." Αρχικά, υπήρχε διαφωνία στους ναζιστικούς κύκλους σχετικά με τον τρόπο επίλυσης του Ζητήματος των Τσιγγάνων. Στα τέλη του 1939 και στις αρχές του 1940, ο Χανς Φρανκ, ο Γενικός Κυβερνήτης της κατεχόμενης Πολωνίας, αρνήθηκε να δεχτεί τους 30.000 Γερμανούς και Αυστριακούς Ρομά, που επρόκειτο να απελαθούν, στην επικράτειά του. Ο Χάινριχ Χίμλερ "άσκησε πιέσεις για να σώσει μια χούφτα καθαρόαιμων Ρομά", για τους οποίους πίστευε ότι ήταν αρχαίος Άριος λαός, για την "εθνοτική φύλαξή" του, αλλά ήρθε αντιμέτωπος με τον Μάρτιν Μπόρμαν, ο οποίος ήταν υπέρ της απέλασης για όλους τους Ρομά. Η συζήτηση έληξε το 1942, όταν ο Χίμλερ υπέγραψε την εντολή για έναρξη μαζικών απελάσεων Ρομά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ράινχαρντ (1941–43), απροσδιόριστος αριθμός Ρομά σκοτώθηκε σε στρατόπεδα εξόντωσης, όπως η Τρεμπλίνκα. μικρογραφία| Γερμανικά στρατεύματα συγκεντρώνουν Ρομά στο Άσμπεργκ της Γερμανίας τον Μάιο του 1940. Η ναζιστική δίωξη των Ρομά δεν ήταν περιφερειακή. Στη Γαλλία, μεταξύ 3.000 και 6.000 Ρομά απελάθηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Νταχάου, το Ράβενσμπρουκ, το Μπούχενβαλντ και άλλα στρατόπεδα. Πιο ανατολικά, στα κράτη των Βαλκανίων και στη Σοβιετική Ένωση, τα Τάγματα Θανάτου (Einsatzgruppen), κινητές ομάδες δολοφονίας, ταξίδευαν από χωριό σε χωριό σφαγιάζοντας τους κατοίκους, όπου ζούσαν, και συνήθως αφήνοντας λίγα έως καθόλου αρχεία σχετικά με τον αριθμό των Ρομά, που σκοτώθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Σε μερικές περιπτώσεις, δημιουργήθηκαν σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία μαζικής δολοφονίας. Ο Τίμοθι Σνάιντερ σημειώνει ότι μόνο στη Σοβιετική Ένωση υπήρχαν 8.000 τεκμηριωμένες υποθέσεις Ρομά, που δολοφονήθηκαν από Τάγματα Θανάτου στην πορεία τους προς ανατολάς.
Σε αντάλλαγμα για ασυλία από τη δίωξη για εγκλήματα πολέμου, ο Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι δήλωσε στη δίκη για τα Τάγματα Θανάτου ότι "το βασικό καθήκον των Einsatzgruppen της Ες-Ντε ήταν ο αφανισμός των Εβραίων, των τσιγγάνων και των Πολιτικών Επιτρόπων". Οι Ρομά στη Σλοβακική Δημοκρατία σκοτώθηκαν από τοπικούς συνεργαζόμενους βοηθούς. Στη Δανία και την Ελλάδα, οι τοπικοί πληθυσμοί δεν συμμετείχαν στο κυνήγι των Ρομά, όπως έγινε αλλού. Η Βουλγαρία και η Φινλανδία, αν και σύμμαχοι της Γερμανίας, δεν συνεργάστηκαν για το Ποράιμος, όπως και δεν συνεργάστηκαν για το εβραϊκό Σόαχ.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1942, ο Χίμλερ διέταξε να μεταφερθούν οι Ρομανί υποψήφιοι για εξόντωση από τα γκέτο στις εγκαταστάσεις εξόντωσης του Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Στις 15 Νοεμβρίου 1943, ο Χίμλερ διέταξε να τοποθετηθούν οι Ρομά και οι "ημι-Ρομά" στο ίδιο επίπεδο με τους Εβραίους και να τοποθετηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης" . Οι Αρχές του στρατοπέδου στέγαζαν τους Ρομά σε ειδικό συγκρότημα ονόματι "οικογενειακός καταυλισμός τσιγγάνων". Περίπου 23.000 Ρομά, Σίντι και Λάλερι απελάθηκαν στο Άουσβιτς . Σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Άουσβιτς, οι Τσιγγάνοι φορούσαν καφέ ή μαύρα τριγωνικά μπαλώματα ή πράσινα, το σύμβολο για επαγγελματίες εγκληματίες και λιγότερο συχνά το γράμμα «Ζ» (που σημαίνει Zigeuner, Τσιγγάνος στα γερμανικά).
Η ιστορικός Σίμπιλ Μίλτον, μελετήτρια της ναζιστικής Γερμανίας και του Ολοκαυτώματος, εικάζει ότι ο Χίτλερ συμμετείχε στην απόφαση απέλασης όλων των Ρομά στο Άουσβιτς, καθώς ο Χίμλερ έδωσε την εντολή έξι ημέρες μετά τη συνάντησή του με τον Χίτλερ. Για τη συνάντηση αυτή, ο Χίμλερ είχε προετοιμάσει μια έκθεση σχετικά με το θέμα με τίτλο Führer: Aufstellung wer sind Zigeuner. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι Ρομά προσπάθησαν να αντισταθούν στην εξόντωση από τους Ναζί. Τον Μάιο του 1944 στο Άουσβιτς, οι φρουροί Ες-Ες προσπάθησαν να εκκαθαρίσουν τον οικογενειακό καταυλισμό των τσιγγάνων και "αντιμετώπισαν απροσδόκητη αντίσταση". Όταν διατάχτηκαν να βγουν, αρνήθηκαν, αφού προειδοποιήθηκαν και οπλίστηκαν με αυτοσχέδια όπλα: σωλήνες σιδήρου, φτυάρια και άλλα εργαλεία εργασίας. Οι Ες-Ες επέλεξαν να μην αντιμετωπίσουν τους Ρομά άμεσα και αποχώρησαν για αρκετούς μήνες. Αφού μετέφεραν 3.000 Ρομά, που είχαν τη δυνατότητα καταναγκαστικής εργασίας, στο Άουσβιτς Α' και σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι Ες-Ες κινήθηκαν εναντίον των υπόλοιπων 2.898 κρατουμένων στις 2 Αυγούστου. Οι Ες-Ες σκότωσαν σχεδόν όλους τους υπόλοιπους κρατούμενους. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν άρρωστοι, ηλικιωμένοι άνδρες, γυναίκες ή παιδιά, στους θαλάμους αερίου του Μπίρκεναου. Τουλάχιστον 19.000 από τους 23.000 Ρομά, που στάλθηκαν στο Άουσβιτς, χάθηκαν εκεί.
Οι θάνατοι των Ρομά εκτιμώνται σε 277.100. Ο Μάρτιν Γκίλμπερτ εκτιμά ότι περισσότεροι από 220.000 από τους 700.000 Ρομά στην Ευρώπη σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων 15.000 (κυρίως από τη Σοβιετική Ένωση) στο Μαουτχάουζεν τον Ιανουάριο-Μάιο του 1945. Το Μουσείο Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρει μελετητές, οι οποίοι εκτιμούν τον αριθμό των Σίντι και Ρομά, που σκοτώθηκαν, μεταξύ 220.000 και 500.000.
Διώξεις σε άλλες χώρες του Άξονα και κατεχόμενες χώρες
Οι Ρομά διώχθηκαν επίσης από καθεστώτα-μαριονέτες, που συνεργάστηκαν με το Τρίτο Ράιχ κατά τη διάρκεια του πολέμου, ιδιαίτερα από το περίφημο καθεστώς Ουστάσι στην κατεχόμενη Κροατία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Δεκάδες χιλιάδες Ρομά σκοτώθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς, μαζί με Σέρβους, Εβραίους και αντιφασίστες Μουσουλμάνους και Κροάτες. Ο Γιαντ Βασσέμ εκτιμά ότι ο αφανισμός ήταν πιο έντονος στη Γιουγκοσλαβία, όπου σκοτώθηκαν περίπου 90.000 Ρομά. Η κυβέρνηση Ουστάσι ουσιαστικά εξόντωσε τον πληθυσμό των Ρομά της χώρας, σκοτώνοντας περίπου 25.000, και απέλασε επίσης περίπου 26.000.
Στην Επικράτεια του Στρατιωτικού Διοικητή στη Σερβία, οι Γερμανοί κατακτητές και η σερβική κυβέρνηση-μαριονέτα Εθνικής Σωτηρίας σκότωσαν χιλιάδες Ρομά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπάνιτσα, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τσρβένι Κρστ και στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τοπόφσκε Σούπε μαζί με Εβραίους. Τον Αύγουστο του 1942 ο Χάραλντ Τέρνερ ανέφερε στους προϊσταμένους του ότι "η Σερβία είναι η μόνη χώρα, στην οποία έχει λυθεί το ζήτημα των Εβραίων και των τσιγγάνων".
Οι Σέρβοι Ρομά ήταν διάδικοι στην αποτυχημένη αγωγή εναντίον της Τράπεζας του Βατικανού και άλλων στο ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ, στο οποίο ζήτησαν την επιστροφή των λεηλασιών του πολέμου.
Οι κυβερνήσεις ορισμένων συμμάχων των Ναζί, συγκεκριμένα της Σλοβακίας, της Φινλανδίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας του Βισύ, της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας, συνέβαλαν επίσης στο ναζιστικό σχέδιο της εξόντωσης των Ρομά, αλλά οι περισσότεροι Ρομά σε αυτές τις χώρες επέζησαν, σε αντίθεση με εκείνες στην Κροατία των Ουστάσι ή σε περιοχές, που κυβερνούνταν άμεσα από τη ναζιστική Γερμανία (όπως η κατεχόμενη Πολωνία). Η ουγγρική κυβέρνηση απέλασε μεταξύ 28.000 και 33.000 Ρομά από έναν πληθυσμό, που εκτιμάται ότι κυμαινόταν μεταξύ 70.000 και 100.000.
Η ρουμανική κυβέρνηση του Ίον Αντονέσκου δεν εξόντωσε συστηματικά τους περίπου 300.000 Ρομά στην επικράτειά της. Μερικοί κάτοικοι Ρομά απελάθηκαν σε ρουμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην κατεχόμενη Υπερδνειστερία. Από τους περίπου 25.000 κρατούμενους Ρομά αυτών των καταυλισμών, 11.000 (44%, ή σχεδόν οι μισοί) πέθαναν.
Σύμφωνα με την αυτόπτη μάρτυρα κα. Ντε Βικ, η Άννα Φρανκ, Εβραία θύμα του Ολοκαυτώματος, καταγράφεται ως μάρτυρας του προοιμίου της δολοφονίας παιδιών Ρομά στο Άουσβιτς: "Ακόμα τη βλέπω μπροστά μου να βλέπει το δρόμο του στρατοπέδου, καθώς ένα κοπάδι από γυμνές Τσιγγάνες κοπέλες κατευθυνόταν στο κρεματόριο και η Άννα τις παρακολουθούσε και έκλαιγε".
Στο προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας, Ρομά στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Λέτι και Χοντονίν, πριν μεταφερθούν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Αυτό που κάνει το στρατόπεδο Λέτι μοναδικό είναι ότι στελεχώθηκε από Τσέχους φρουρούς, οι οποίοι ήταν ακόμη πιο βάναυσοι από τους Γερμανούς, όπως μαρτυρείται στο βιβλίο Μαύρη Σιωπή του Πολ Πολάνσκι. Η γενοκτονία ήταν τόσο βαθιά, που η συντριπτική πλειοψηφία των Ρομά στην Τσεχική Δημοκρατία σήμερα προέρχεται από μετανάστες από τη Σλοβακία, που μετακόμισαν εκεί κατά τη διάρκεια των μεταπολεμικών ετών στην Τσεχοσλοβακία. Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία, σκοτώθηκαν μεταξύ 16.000 και 18.000.
Ο μικρός πληθυσμός Ρομά στη Δανία δεν υποβλήθηκε σε μαζικές δολοφονίες από τους Ναζί κατοίκους, αντ 'αυτού, απλώς ταξινομήθηκε ως "εκτός κοινωνίας". Αποδίδεται σε "αμφιβολίες σχετικά με τις εθνικές οριοθετήσεις των νομαδικών πληθυσμών". Οι Ρομά της Ελλάδας αιχμαλωτίστηκαν και προετοιμάστηκαν για απέλαση στο Άουσβιτς, αλλά σώθηκαν με προσφυγές από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και τον Έλληνα Πρωθυπουργό.
Το 1934, 68 Ρομά, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Νορβηγοί πολίτες, αντιμετώπισαν απαγόρευση εισόδου στη Νορβηγία και τους απαγορεύτηκε επίσης η διέλευση μέσω Σουηδίας και Δανίας, όταν ήθελαν να φύγουν από τη Γερμανία. Το χειμώνα του 1943-1944, 66 μέλη των οικογενειών Γιόσεφ, Καρόλι και Μόντις κρατήθηκαν στο Βέλγιο και απελάθηκαν στο τμήμα τσιγγάνων στο Άουσβιτς. Μόνο τέσσερα μέλη αυτής της ομάδας επέζησαν.
Ιατρικά πειράματα
Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα τόσο του Ποράιμος όσο και του Ολοκαυτώματος ήταν η εκτεταμένη χρήση ατόμων σε ιατρικά πειράματα. Ο πιο γνωστός από αυτούς τους γιατρούς ήταν ο Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, ο οποίος εργάστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Τα πειράματά του περιελάμβαναν την τοποθέτηση ατόμων σε θαλάμους πίεσης, τη δοκιμή ναρκωτικών σε αυτά, την κατάψυξή τους, την απόπειρα αλλαγής του χρώματος των ματιών τους με την έγχυση χημικών στα μάτια των παιδιών και με διάφορους ακρωτηριασμούς και άλλες βάναυσες χειρουργικές επεμβάσεις. Η όλη έκταση του έργου του δεν θα είναι ποτέ γνωστή, διότι το φορτίο των αρχείων, που έστειλε στο Ινστιτούτο Κάιζερ Βίλχελμ, καταστράφηκε. Τα ημερολόγια του Μένγκελε, που αποτελούνται από περίπου 3.300 σελίδες, πιθανότατα δεν θα δημοσιευθούν ποτέ και υπάρχει υποψία ότι περιέχουν άρνηση του Ολοκαυτώματος. Άτομα, που επέζησαν από τα πειράματα του Μένγκελε, δολοφονούνταν σχεδόν πάντα και τεμαχίζονταν λίγο αργότερα.
Φαινόταν ιδιαίτερα πρόθυμος να συνεργαστεί με παιδιά Ρομά. Τους έφερνε γλυκά και παιχνίδια και τα πήγαινε προσωπικά στο θάλαμο αερίων. Τον αποκαλούσαν "Θείο Μένγκελε". Η Βέρα Αλεξάντερ ήταν Εβραία τρόφιμος στο Άουσβιτς, που φρόντιζε 50 δίδυμα Ρομά: "Θυμάμαι ένα ζευγάρι δίδυμων συγκεκριμένα: Γκίντο και Ίνα, ηλικίας περίπου τεσσάρων ετών. Μια μέρα, ο Μένγκελε τους πήρε. Όταν επέστρεψαν, βρίσκονταν σε τρομερή κατάσταση: ήταν ραμμένα μαζί, πλάτη με πλάτη, σαν σιαμαία. Οι πληγές τους μολύνθηκαν και έβγαζαν πύον. Ούρλιαζαν μέρα-νύχτα. Τότε οι γονείς τους - θυμάμαι το όνομα της μητέρας ήταν Στέλλα - κατάφεραν να βρουν λίγη μορφίνη και σκότωσαν τα παιδιά για να τερματίσουν τον πόνο τους."
Αναγνώριση και ανάμνηση
Η γερμανική κυβέρνηση πλήρωσε αποζημιώσεις πολέμου σε Εβραίους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, αλλά όχι στους Ρομά. Δεν υπήρξαν ποτέ "διαβουλεύσεις στη Νυρεμβέργη ή οποιαδήποτε άλλη διεθνή διάσκεψη ως προς το αν οι Σίντι και οι Ρομά είχαν δικαίωμα όπως οι Εβραίοι σε αποζημιώσεις". Το Υπουργείο Εσωτερικών της Βιρτεμβέργης υποστήριξε ότι "οι τσιγγάνοι διώχθηκαν υπό τους Ναζί όχι για φυλετικούς λόγους αλλά λόγω ποινικού μητρώου". Όταν βρισκόταν σε δίκη για την ηγεσία των Ταγμάτων Θανάτου στην ΕΣΣΔ, ο Ότο Όλεντορφ ανέφερε τις σφαγές των Ρομά κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου ως ιστορικό προηγούμενο.
Η Δυτική Γερμανία αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ρομά το 1982 και έκτοτε το Ποράιμος αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ως γενοκτονία, που διαπράχθηκε ταυτόχρονα με το Σόαχ. Η Αμερικανίδα ιστορικός Σίμπιλ Μίλτον έγραψε διάφορα άρθρα υποστηρίζοντας ότι το Ποράιμος άξιζε αναγνώριση ως μέρος του Ολοκαυτώματος. Στην Ελβετία, μια επιτροπή εμπειρογνωμόνων διερεύνησε την πολιτική της ελβετικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του Ποράιμος.
Η επίσημη αναγνώριση και μνήμη των διώξεων των Ρομά από τους Ναζί ήταν πρακτικά δύσκολη λόγω της έλλειψης σημαντικής συλλογικής μνήμης και τεκμηρίωσης του Ποράιμος μεταξύ των Ρομά. Αυτό οφείλεται τόσο στην παράδοση της προφορικής ιστορίας όσο και στον αναλφαβητισμό, που ενισχύεται από την εκτεταμένη φτώχεια και τη συνεχιζόμενη διάκριση, που ανάγκασε ορισμένους Ρομά να εγκαταλείψουν τα κρατικά σχολεία. Μία έκθεση της UNESCO για τους Ρομά στη Ρουμανία έδειξε ότι μόνο το 40% των παιδιών Ρομά εγγράφονται στο δημοτικό σχολείο από τον εθνικό μέσο όρο του 93%. Από όσα έχουν εγγραφεί, μόνο το 30% των παιδιών Ρομά συνεχίζουν και τελειώνουν το δημοτικό σχολείο.
Ο Νίκο Φορτούνα, κοινωνιολόγος και ακτιβιστής Ρομά, εξήγησε τη διάκριση μεταξύ της εβραϊκής συλλογικής μνήμης του Ολοκαυτώματος και της εμπειρίας των Ρομά :
Για τους Εβραίους ήταν συνολικό και όλοι το ήξεραν αυτό: από τραπεζίτες έως δανειστές. Για τους Ρομά ήταν επιλεκτικό και μερικό. Οι Ρομά εξοντώθηκαν μόνο σε μερικά μέρη της Ευρώπης, όπως η Πολωνία, οι Κάτω Χώρες, η Γερμανία και η Γαλλία. Στη Ρουμανία και σε μεγάλο μέρος των Βαλκανίων, απελάθηκαν μόνο οι νομάδες Ρομά και οι κοινωνικά αποκλεισμένοι Ρομά. Αυτό έχει σημασία και επηρεάζει τη νοοτροπία των Ρομά."
Ο Ίαν Χάνκοκ παρατήρησε επίσης την απροθυμία μεταξύ των Ρομά να αναγνωρίσουν τη θυματοποίησή τους από το Τρίτο Ράιχ. Οι Ρομά "παραδοσιακά δεν είναι διατεθειμένοι να διατηρήσουν ζωντανές τις τρομερές αναμνήσεις από την ιστορία τους. Η νοσταλγία είναι πολυτέλεια για τους άλλους". Οι συνέπειες του αναλφαβητισμού, η έλλειψη κοινωνικών θεσμών και οι ανεξέλεγκτες διακρίσεις, που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ρομά στην Ευρώπη, έχουν δημιουργήσει ανθρώπους που, σύμφωνα με τον Φορτούνα, στερούνται "εθνικής συνείδησης...και ιστορικής μνήμης του Ολοκαυτώματος, επειδή δεν υπάρχει Ρομά ελίτ".
Ενέργειες μνήμης
μικρογραφία| Πλάκα στη [[Ρώμη (Ιταλία) στη μνήμη των Ρομά που πέθαναν σε στρατόπεδα εξόντωσης ]] Το πρώτο μνημείο για την μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος των Ρομά ανεγέρθηκε στις 8 Μαΐου 1956 στο πολωνικό χωριό Στσουρόβα για τη σφαγή της Στσουρόβα. Από το 1996, ένα Καραβάνι Μνήμης ταξιδεύει μεταξύ των κύριων τοποθεσιών μνήμης στην Πολωνία από το Τάρνοφ μέσω Άουσβιτς, Στσουρόβα και Μπορζιέτσιν Ντόλνι εις μνήμη του Ποράιμος. Αρκετά μουσεία αφιερώνουν ένα μέρος της μόνιμης έκθεσής τους για την τεκμηρίωση αυτής της ιστορίας, όπως το Μουσείο Ρομανί Πολιτισμού στην Τσεχική Δημοκρατία και το Εθνογραφικό Μουσείο στο Τάρνοφ στην Πολωνία. Ορισμένες πολιτικές οργανώσεις προσπάθησαν να εμποδίσουν την εγκατάσταση μνημείων Ρομά κοντά σε πρώην στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως φαίνεται από τη συζήτηση για το Λέτι και το Χοντονίν στην Τσεχική Δημοκρατία.
Στις 23 Οκτωβρίου 2007, ο Πρόεδρος της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου ζήτησε συγγνώμη δημοσίως για τον ρόλο του έθνους του στο Ποράιμος, η πρώτη φορά που ένας Ρουμάνος ηγέτης έκανε κάτι τέτοιο. Ζήτησε να διδάσκεται το Ποράιμος στα σχολεία, δηλώνοντας ότι: "Πρέπει να πούμε στα παιδιά μας ότι πριν από έξι δεκαετίες παιδιά σαν κι αυτά εστάλησαν από το ρουμανικό κράτος για να πεθάνουν από πείνα και κρύο". Μέρος της συγγνώμης του εκφράστηκε στα ρομανί. Ο Μπασέσκου απένειμε σε τρεις επιζώντες του Ποράιμος μετάλλιο. Πριν αναγνωρίσει τον ρόλο της Ρουμανίας στο Ποράιμος, ο Τραϊάν Μπασέσκου αναφέρθηκε ευρέως μετά από ένα περιστατικό στις 19 Μαΐου 2007, στο οποίο προσέβαλε μια δημοσιογράφο αποκαλώντας την "βρωμο-γύφτισσα". Στη συνέχεια ο πρόεδρος ζήτησε συγγνώμη. αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο του Ολοκαυτώματος των Ρομά (Τσιγγάνων) στον χώρο των γερμανικών ναζιστικών εγκλημάτων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο πολωνικό χωριό Μπορζέτσιν Στις 27 Ιανουαρίου 2011, ο Ζόνι Βάις έγινε ο πρώτος επίτιμος προσκεκλημένος των Ρομά στην επίσημη τελετή της Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία. Ο γεννημένος στην Ολλανδία Βάις γλίτωσε από το θάνατο κατά τη διάρκεια ναζιστικής επιδρομής, όταν ένας αστυνομικός του επέτρεψε να δραπετεύσει.
Τον Ιούλιο του 2011, το Πολωνικό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα για την επίσημη αναγνώριση της 2ας Αυγούστου ως ημέρας μνήμης της γενοκτονίας.
Στις 24 Οκτωβρίου 2012 παρουσιάστηκε στο Βερολίνο το μνημείο θυμάτων Σίντι και Ρομά του Εθνοσοσιαλισμού. Από το 2010, το ternYpe, το Διεθνές Δίκτυο Νεολαίας Ρομά, διοργανώνει μια εορταστική εβδομάδα με την ονομασία "Dikh he na bister" (βλέπε και μην ξεχνάς) περίπου στις 2 Αυγούστου στην Κρακοβία και στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Το 2014 διοργάνωσαν τη μεγαλύτερη τελετή εορτασμού νέων στην ιστορία, προσελκύοντας περισσότερους από 1000 νέους Ρομά και μη Ρομά από 25 χώρες. Αυτή η πρωτοβουλία του δικτύου ternYpe πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Ύπατης Προστασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που χορηγήθηκε από τον Πρόεδρο Μάρτιν Σουλτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Γενοκτονίες στην Ευρώπη
Μαξιμίνος Β΄
Αρχικά ήταν ένας χωρικός που ονομαζόταν Δάιας, γεννημένος στην περιοχή του Δούναβη, στην νεοοργανωμένη Ρωμαϊκή επαρχία της Αυρηλιανής Δακίας (που μαζί με την Μακεδονία υπαγόταν στην μετέπειτα πραιτωριανή επαρχία Ιλλυρικού). Ήταν ο ανιψιός του Γαλερίου, γιος της αδελφής του.
Το 308, όταν έγινε Αύγουστος ο Λικίνιος, ο Μαξιμίνος και ο Μέγας Κωνσταντίνος ανακηρύχθηκαν filii Augustorum ("γιοι του Αύγουστου"), ωστόσο ο Μαξιμίνος άρχισε να αυτοαποκαλείται Αύγουστος το 310.
Μετά το θάνατο του Γαλέριου, το 311, ο Μαξιμίνος μοιράστηκε μαζί με το Λικίνιο το ανατολικό μέρος της Αυτοκρατορίας και σύναψε μυστική συμμαχία με το σφετεριστή Μαξέντιο, ο οποίος είχε υπό τον έλεγχό του την Ιταλία. Ήρθε σε ανοικτή σύγκρουση με το Λικίνιο το 313 και υπέστη συντριπτική ήττα στη μάχη του Tzirallum, στις 30 Απριλίου και κατέφυγε αρχικά στη Νικομήδεια και έπειτα στην Ταρσό της Κιλικίας. Πέθανε εκεί, τον επόμενο Αύγουστο και ο θάνατός του αποδόθηκε σε "θλίψη, δηλητηρίαση και στην οργή των θεών".
Ο Μαξιμίνος ήταν διαβόητος για τους σκληρούς διωγμούς που εξαπέλυσε εναντίον των Χριστιανών.
Παράσιτα ούρων
Trichomonas vaginalis
Το κυριότερο παράσιτο που ανιχνεύεται στα ούρα είναι η τριχομονάδα του κόλπου ή Trichomonas vaginalis. Είναι κυρίως υπεύθυνη για τις κολπίτιδες στις γυναίκες όπου προκαλεί άφθονο λευκό έκκριμα (λευκόρροια) αλλά μπορεί να μολύνει και την ουρήθρα, την ουροδόχο κύστη, τον προστάτη (στους άντρες) καθώς και τους περιουρηθρικούς αδένες. Η τριχομονάδα είναι μαστιγοφόρο πρωτόζωο με σχήμα αχλαδιού και μήκος περίπου 30 μm. Λόγω του μήκους της μπορεί εύκολα να προκαλέσει σύγχυση στο μικροσκόπιο με μεταβατικά επιθηλιακά κύτταρα ή μεγάλα λευκά αιμοσφαίρια.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων λοίμωξης από τριχομονάδα προέρχεται από την σεξουαλική επαφή, ενώ είναι δυνατό να μεταδοθεί και από βρεγμένες πετσέτες, ρούχα και ακάθαρτα καθίσματα τουαλετών. Οι γυναίκες είναι αρκετά ευάλωτες στην μόλυνση από τριχομονάδα αμέσως μετά την έμμηνο ρύση ενώ οι άντρες, σε ποσοστό της τάξεως 75%, είναι ασυμπτωματικοί. Οι τριχομονάδες μπορούν να επιβιώσουν εκτός σώματος για 45 λεπτά, ενώ η λοίμωξη που προκαλούν μπορεί να συνοδεύεται και από άλλες σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες όπως γονόρροια, χλαμύδια κ.ά. μικρογραφία|Τριχομονάδες
Συμπτώματα
Στη μόλυνση του ουροποιητικού συστήματος, τα συμπτώματα στις γυναίκες είναι κυστίτιδα με κάψιμο και πόνο κατά την διάρκεια της ούρησης τα οποία εμφανίζονται 5 με 28 μέρες μετά την έκθεση του ατόμου στο μικρόβιο. Στους άντρες τα συμπτώματα (αν υπάρχουν) υποχωρούν σε μερικές βδομάδες ακόμα και χωρίς θεραπεία. Αυτά είναι παρόμοια με αυτά των γυναικών, δηλαδή προκαλούν ενόχληση, φαγούρα και πόνο στην ούρηση.
Θεραπεία
Η θεραπεία των τριχομοναδώσεων βασίζεται στα φάρμακα μετρονιδαζόλη και τινιδαζόλη. Κατά την περίοδο της θεραπείας αποφεύγεται η σεξουαλική επαφή του ατόμου ενώ απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ μέχρι και 48 ώρες μετά την χορήγηση μετρονιδαζόλης.