cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιπ Ρίτσαρντ Μορίς
Βιογραφία
Γεννημένος στο Ντάβενπορτ του Πλύμουθ, από τον Τζον Σίμμονς Μορίς και της Ανν Σώντερς. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και ιδρυτής σιδηρουργείου, προόριζε τον Φίλιπ για την οικογενειακή επιχείρηση. Στα 14 του πήγε στο Λονδίνο και άρχισε να ενδιαφέρεται ολοένα και πιο πολύ για την τέχνη. Με την ενθάρρυνση του Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ, ο οποίος παρενέβη για λογαριασμό του στον πατέρα του, άρχισε να σπουδάζει τέχνη στο Βρετανικό Μουσείο, και αργότερα το 1855 στην Βασιλική Ακαδημία. Τα πήγε αρκετά καλά και κέρδισε ασημένιο μετάλλιο για ζωγραφική πορτρέτων. Το 1858 θα κερδίσει το χρυσό μετάλλιο και θα ταξιδέψει στη Γαλλία και στη Ιταλία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1864. To 1877 έγινε επίσημος συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας, μέχρι το 1900. όπου και παραιτήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Γεώργιος Κυριακόπουλος
Ο Γεώργιος Κυριακόπουλος ήταν πρωτεργάτης του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Τριπόλεως. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αργυραμοιβός (σαράφης) του σατράπη της Πελοποννήσου Χουρσίτ Πασά. Κατασκόπευε τους Τούρκους και οδηγούσε τους αδελφούς της Εταιρείας.
Βρήκε φριχτό θάνατο. Αφού φονεύτηκε κατά διαταγή του τοποτηρητή του σατράπη, το σώμα του σύρθηκε μέσα στην αγορά και έπειτα ερρίφθη στο χαντάκι.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας]]
Δεξαμεθαζόνη
Η δεξαμεθαζόνη (χημικός τύπος: C22H29FO5) είναι είδος κορτικοστεροειδούς φαρμάκου. Χρησιμοποιείται για την θεραπεία διάφορων ασθενειών, όπως: ρευματικά προβλήματα, άσθμα, σοβαρές αλλεργίες, δερματικές παθήσεις, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα, εγκεφαλικό οίδημα, πόνοι στο μάτι (μετά από χειρουργείο στο μάτι), ενώ στην φυματίωση χρησιμοποιείται μαζί με αντιβιοτικά. Στην επινεφριδιακή ανεπάρκεια, πρέπει να χρησιμοποιείται μαζί με ένα φάρμακο που έχει μεγαλύτερες αλατοκορτικοειδείς επιδράσεις όπως η φλοροϋδροκορτιζόνη. Στον πρόωρο τοκετό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βελτιώσει την έκβαση της υγείας του μωρού. Η δεξαμεθαζόνη μπορεί να ληφθεί δια του στόματος, με ένεση σε μυ ή ενδοφλεβίως. Τα αποτελέσματα της δεξαμεθαζόνης γίνονται συχνά ορατά εντός 24 ωρών από την λήψη της, ενώ τα αποτελέσματά της διαρκούν 3 μέρες.
Η μακροχρόνια χρήση της δεξαμεθαζόνης μπορεί να οδηγήσει σε καντιντίαση, απώλεια οστών, καταρράκτες, εύκολο μωλώπισμα ή παρουσίαση αδυναμιών στους μυς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η δεξαμεθαζόνη ανήκει στην κατηγορία εγκυμοσύνης C που σημαίνει ότι η χρήση της πρέπει να βασίζεται στο γεγονός ότι τα προβλεπόμενα οφέλη από την χρήση του φαρμάκου θα είναι περισσότερα από τους κινδύνους που εγκυμονεί η χρήση της. Στην Αυστραλία, η στοματική χρήση της δεξαμεθαζόνης ανήκει στην κατηγορία Α, που σημαίνει ότι χρησιμοποιείται συχνά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και δεν έχει βρεθεί να προκαλεί προβλήματα στο έμβρυο. Επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την διάρκεια του θηλασμού. Η δεξαμεθαζόνη έχει αντιφλεγμονώδεις και ανοσοκατασταλτικές επιδράσεις.
Η δεξαμεθαζόνη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1957 και εγκρίθηκε για φαρμακευτική χρήση το 1961. Η δεξαμεθαζόνη αποτελεί μέρος του Καταλόγου Φαρμάκων Ζωτικής Σημασίας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Η δεξαμεθαζόνη δεν είναι ακριβή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το μηνιαίο κόστος της δεξαμεθαζόνης ως θεραπεία συνήθως κοστίζει λιγότερο από 25 δολάρια. Στην Ινδία, η χρήση της δεξαμεθαζόνης ως θεραπευτική αγωγή για τον πρόωρο τοκετό κοστίζει περίπου 50 λεπτά του δολαρίου. Είναι διαθέσιμη στις περισσότερες περιοχές του κόσμου. Το 2016, ήταν το 259ο πιο συνταγογραφημένο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πάνω από 1 εκατομμύριο συνταγογραφήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορτικοστεροειδή Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:COVID-19
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2000. Από το 2016, μόνιμη στέγη του μουσείου είναι το πρώην εργοστάσιο ζυθοποιίας Φιξ στη λεωφόρο Συγγρού, η ανακατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014.
Ως ιδρυτική Διευθύντρια του ΕΜΣΤ ανέλαβε η Άννα Καφέτση, Διδάκτωρ Αισθητικής - Ιστορίας Τέχνης. Από τον Δεκέμβριο του 2014 μέχρι το 2018 Διευθύντρια του ΕΜΣΤ ήταν η Κατερίνα Κοσκινά, Διδάκτωρ Ιστορίας Τέχνης – Μουσειολόγος. Από τον Μάρτιο του 2019 καθήκοντα μεταβατικού Διευθυντή ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Αντωνακάκης με τη συνδρομή της ιστορικού τέχνης Συραγώς Τσιάρα. Το Μάιο του 2021 ανέλαβε καλλιτεχνική διευθύντρια η επιμελήτρια, ιστορικός τέχνης και μουσειολόγος Κατερίνα Γρέγου.
Αποτελεί το μοναδικό κρατικό μουσείο στην Αθήνα με αντικείμενο τη σύγχρονη ελληνική και διεθνή εικαστική δημιουργία. Από τον Φεβρουάριο του 2019 εκτελούνται εργασίες που θα οδηγήσουν στην ολοκλήρωση του κύριου στρατηγικού στόχου του μουσείου, δηλαδή την πλήρη λειτουργία του, με τον εξοπλισμό και την εφαρμογή των εγκεκριμένων μελετών για την εγκατάσταση της μόνιμης συλλογής του στους 3 τελευταίους ορόφους του, τη λειτουργία media lounge, την ολοκλήρωση της αίθουσας προβολών και συνεδρίων, της βιβλιοθήκης, του αρχείου και του δώματος.
Πολιτική του Μουσείου
Από το ξεκίνημά του, το ΕΜΣΤ υιοθέτησε μια μουσειακή πολιτική με βασικούς στόχους:
Συλλογές
Πρώτος άξονας της πολιτιστικής πολιτικής του ΕΜΣΤ είναι η κατάρτιση και ο εμπλουτισμός μόνιμων συλλογών με ελληνικό και διεθνή χαρακτήρα.
Οι συλλογές αποτελούνται από έργα ζωγραφικής, σχέδια, γλυπτά, εγκαταστάσεις, βίντεο εγκαταστάσεις, ηχητικά και διαδικτυακά έργα σημαντικών καλλιτεχνών, όπως οι: Μπιλ Βιόλα, Γκάρι Χιλ, Ίλια Καμπάκοφ, Γιάννης Κουνέλλης, Kimsooja, Σιρίν Νεσάτ, Μίροσλαβ Μπάλκα, Βόλφγκανγκ Λάιμπ, Μόνα Χατούμ, Καταρίνα Φριτς, Do-Ho Suh, Κέντελ Γκιρς, Δημήτρης Αληθεινός, ( (Γιώργος Λαζόγκας))Παντελής Ξαγοράρης, Μπία Ντάβου, Μανώλης Μπαμπούσης, Χρόνης Μπότσογλου, Έμιλι Ζασίρ, Καρλ Αντρέ, Λουκάς Σαμαράς, Γιώργος Χατζημιχάλης, Βλάσης Κανιάρης, Νίκος Κεσσανλής, Nan Goldin Allan Sekula, Τόμας Στρουθ, Γκίλιαν Γουέρινγκ, Αν Σόφι Σίντεν, Κουτλούγκ Αταμάν, Nίκος Ναυρίδης, Ουαλίντ Ραάντ & Atlas Group, Ανδρέας Αγγελιδάκης, Κώστας Τσόκλης, Κώστας Βαρώτσος, Γιάννης Ψυχοπαίδης
Το 2022 το ΕΜΣΤ έλαβε δωρεά 140 έργων σύγχρονης τέχνης από την Δωρεά της Συλλογής Δ.Δασκαλόπουλου, συμπεριλαμβανωμένων έργων των Kutluğ Ataman, Abraham Cruzvillegas, Paul McCarthy, Ana Mendieta, Annette Messager καθώς και πολλών ελλήνων καλλιτεχνών.
Τα τελευταία χρόνια, η συλλογή ανοίγεται σε πεδία όπως η net art και η sound art.
Εκθέσεις
thumb|Το λογότυπο του ΕΜΣΤ μέχρι το 2020.Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2000. Από το 2016, μόνιμη στέγη του Μουσείου είναι το πρώην εργοστάσιο ζυθοποιίας Φιξ στη Λεωφ.Συγγρού, η ανακατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014.
Από τις 30 Σεπτεμβρίου του 2008 το ΕΜΣΤ φιλοξενήθηκε σε τμήμα του κτιρίου του Ωδείου Αθηνών, ενώ από το 2003 μέχρι το 2008 φιλοξενήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έχει παρουσιάσει εκθέσεις και δράσεις στην ΑΣΚΤ και στο δημόσιο χώρο.
Με τη μετεγκατάσταση του Μουσείου στη μόνιμη στέγη του και ενώ η διαδικασία εφαρμογής της μουσειολογικής μελέτης και της εγκατάστασης της μόνιμης συλλογής του βρίσκεται σε εξέλιξη, το ΕΜΣΤ προχωράει με το πρόγραμμα των περιοδικών του εκθέσεων. Η έκθεση Κρίσιμοι Διάλογοι: Αθήνα – Αμβέρσα, μια συνέργεια με το Μ ΗΚΑ το 2016, εγκαινίασε τους χώρους των περιοδικών του εκθέσεων και αποτέλεσε την εναρκτήρια έκθεση της σειράς Το ΕΜΣΤ στον κόσμο. Η δεύτερη έκθεση της ίδιας σειράς πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του ΕΜΣΤ με την documenta 14 και διήρκεσε από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο του 2017. Οι δύο οργανισμοί συνεργάστηκαν στο πλαίσιο του τίτλου εργασίας της documenta 14  «μαθαίνοντας από την Αθήνα», υλοποιώντας την πρόθεση του ΕΜΣΤ για εξωστρέφεια και παρουσίαση της συλλογή του στο κοινό. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας ήταν μια διπλή μετατόπιση: η πρώην ζυθοποιία FIX έγινε ο κύριος εκθεσιακός χώρος της documenta 14 στην Αθήνα και το Fridericianum έγινε το προσωρινό σπίτι, τμήματος της συλλογής του ΕΜΣΤ στο Κάσελ. Στην έκθεση με τίτλο 'ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ. Η συλλογή του ΕΜΣΤ', παρουσιάστηκαν πάνω από 220 έργα, τμήμα από τη μόνιμη συλλογή του μουσείου που πρόκειται να εκτεθεί στην Αθήνα. Το επόμενο βήμα της σειράς Το ΕΜΣΤ στον κόσμο, τον Σεπτέμβριο του 2018, είναι η συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης της Ρώμης.
Επιπλέον, στο πλαίσιο του Έτους Πολιτιστικών Ανταλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Κίνας και μετά την έκθεση ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ XIEYI: Αριστουργήματα από το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Κίνας (NAMOC) που παρουσιάστηκε στο ΕΜΣΤ το 2017, πραγματοποιήθηκε έκθεση με έργα από τη μόνιμη συλλογή του μουσείου στο NAMOC στο Πεκίνο, τον Νοέμβριο του 2018.
Κτήριο
left|thumb|Ομιλίες στο ΕΜΣΤ|346x346εσ Το ΕΜΣΤ έχει ως έδρα το κτήριο του παλαιού εργοστασίου Φιξ (Σταθμός Συγγρού-Φιξ). Το κτίριο Φιξ των Ελλήνων αρχιτεκτόνων Τάκη Ζενέτου (1926-1977) και Μαργαρίτη Αποστολίδη (1921-2005), μαθητών του Λε Κορμπυζιέ, αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα μοντέρνας βιομηχανικής αρχιτεκτονικής. Με την ανάπλασή του δημιουργήθηκε ένα σύγχρονο μουσείο συνολικής επιφάνειας 20,000 τ.μ., που διατηρεί το λιτό βιομηχανικό χαρακτήρα του παλιού εργοστασίου και γειτνιάζει με αρχαιολογικούς χώρους και το Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Το έργο συγχρηματοδοτήθηκε από το Γ’ ΚΠΣ και το Υπουργείο Πολιτισμού.
Παράλληλες εκδηλώσεις
Με αφορμή την κάθε έκθεση, διοργανώνονται παράλληλες εκδηλώσεις ανοιχτές στο κοινό με τη συμμετοχή επιστημόνων διαφορετικών ειδικοτήτων, που έχουν στόχο να δώσουν στο κοινό τη δυνατότητα μιας ευρύτερης κατανόησης και εξοικείωσης με τους προβληματισμούς της σύγχρονης τέχνης. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται η πολυφωνία και η διεπιστημονική προσέγγιση των θεμάτων που αναλύονται.
Βιβλιοθήκη και Αρχείο
thumb|Η βιβλιοθήκη του ΕΜΣΤ|352x352εσ Το ΕΜΣΤ, στο πλαίσιο της πολιτικής του για την ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας, της τεκμηρίωσης των συλλογών του και εν γένει της σύγχρονης τέχνης, έχει συγκροτήσει Αρχείο Καλλιτεχνών και Βιβλιοθήκη, που εμπλουτίζονται διαρκώς. Το Αρχείο καλλιτεχνών περιλαμβάνει πάνω από 10.000 τεκμήρια για περισσότερους από 100 καλλιτέχνες, τα οποία έχουν προέλθει από δωρεές. Η ψηφιοποίηση και τεκμηρίωση του υλικού αυτού είναι σε εξέλιξη.
Η Βιβλιοθήκη του ΕΜΣΤ διαθέτει 5.500 εξειδικευμένες εκδόσεις και 128 τίτλους περιοδικών στους κλάδους της ιστορίας και θεωρίας της τέχνης, της μουσειολογίας καθώς και στους κλάδους ιστορίας της φιλοσοφίας, ανθρωπολογίας, της αρχιτεκτονικής και βιομηχανικού σχεδιασμού, των νέων τεχνολογιών και των πολυμέσων, συλλογών και εκθέσεων άλλων μουσείων της Ελλάδας και του εξωτερικού αλλά και της λογοτεχνίας. Η συλλογή της Βιβλιοθήκης περιέχει και μια εξειδικευμένη συλλογή ηχητικών έργων σημαντικών σύγχρονων εκπροσώπων της sound art (ηλεκτρονική, περιβαλλοντική, πειραματική, κ.ά.), Εμπλουτίζεται συνεχώς προς εξυπηρέτηση της επιστημονικής έρευνας, της συγγραφής και ενημέρωσης του προσωπικού, των επισκεπτών - ερευνητών και των καλλιτεχνών. Ο εμπλουτισμός της Βιβλιοθήκης γίνεται με δωρεές, αγορές και ανταλλαγές με καλλιτεχνικά και πολιτιστικά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού. Αποστολή της βιβλιοθήκης είναι να υποστηριχθούν οι ερευνητικές προσπάθειες των μελών προσωπικού του ΕΜΣΤ, των ερευνητών και της ακαδημαϊκής κοινότηταςthumb|Οι εκδόσεις του ΕΜΣΤ|349x349εσ
Εκδοτική δραστηριότητα
Οι κατάλογοι των εκθέσεων είναι δίγλωσσοι στην ελληνική και αγγλική γλώσσα περιλαμβάνουν θεωρητικά και κριτικά κείμενα από θεωρητικούς και ιστορικούς της τέχνης, επιμελητές εκθέσεων, καθώς και κείμενα των ίδιων των καλλιτεχνών, εμπλουτίζοντας έτσι την ελληνική βιβλιογραφία για τη σύγχρονη τέχνη.
Οι κατάλογοι διατίθενται στο πωλητήριο του Μουσείου, καθώς και συνοδευτικά έντυπα των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, εξειδικευμένα περιοδικά τέχνης, βιβλία σχετικά με θέματα τέχνης, αφίσες, κάρτες, κοσμήματα και αντικείμενα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνικο Συγχρονης Τεχνης Εθνικο Συγχρονης Τεχνης
Α.Ο. Άρτεμις Δραπετσώνας
Η Άρτεμις ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος γυναικών στην Δραπετσώνα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1987 με χρώματα κόκκινο και άσπρο και ήταν από τους πρώτους γυναικείους ποδοσφαιρικούς συλλόγους. Έδρα της ήταν το Δημοτικό γήπεδο Δραπετσώνας Γιάννης Βάζος.
Το 1997 κι ενώ έπαιζε στην Α΄ Εθνική συγχωνεύτηκε με τη Δόξα Πειραιά που αγωνιζόταν στο ίδιο γήπεδο και δημιουργήθηκε η Ενωση Δόξας Πειραιά-Άρτεμις Δραπετσώνας.
Τίτλοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1987 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας
Καμαραϊκά αγγεία
thumb|Διακόσμηση σε αγγείο thumb|Καμαραϊκά αγγεία που εκτείθονται στο αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου Τα Καμαραϊκά αγγεία ανήκουν στην κεραμική της Μεσομινωικής περιόδου που διακρίνεται για την πολύχρωμη διακόσμησή της και την υψηλή καλλιτεχνική της ποιότητα. Διακοσμούνταν συνήθως με πολύπλοκα καμπυλόγραμμα σχέδια γεμάτα φαντασία και πιο σπάνια με θέματα από τον ζωικό και φυτικό κόσμο. Παράγονταν προφανώς σε ανακτορικά εργαστήρια (κυρίως στην Κνωσό και τη Φαιστό) και εξάγονταν στην Αίγυπτο και τη Συροπαλαιστίνη. Το επίθετο «καμαραϊκός» προέρχεται από τον τόπο της εύρεσης της πρώτης μεγάλης ομάδας αυτών των αγγείων στην Κρήτη, το σπήλαιο των Καμαρών στις νότιες παρυφές του όρους Ψηλορείτη.
Η κεραμική γνώρισε τεράστια ανάπτυξη στη Μεσομινωική και Υστερομινωική περίοδο, και θαυμάσια δείγματά της βρέθηκαν στην Κνωσό και στη Φαιστό. Τα αγγεία διακοσμούνται με απεικονίσεις λουλουδιών και φύλλων, αλλά κυρίως θαλασσινών ζώων, όπως χταπόδια, σουπιές, τρίτωνες και διάφορα ψάρια. Τόσο μεγάλη ήταν η ζήτηση των κρητικών αγγείων στις ακτές του Αιγαίου, ώστε στην Υστερομινωική εποχή η κατασκευή τους έγινε αληθινή βιομηχανία και πάρα πολλά προϊόντα της έφτασαν στην Αίγυπτο, τη Συρία και την υπόλοιπη Ελλάδα, όπου και βρέθηκαν στις ανασκαφές.
Στην αρχή, οι Αιγαίοι τεχνίτες αγνοούσαν τον κεραμευτικό τροχό και κατασκεύαζαν αγγεία, που ήταν μάλλον χοντροκομμένα, αλλά με τον καιρό τελειοποίησαν την τέχνη τους μέχρι το σημείο να επινοήσουν και να κατασκευάσουν τα θαυμάσια αγγεία της Μεσομινωικής περιόδου, που σήμερα είναι γνωστά ως «καμαραϊκά» και θεωρούνται τα σημαντικότερα αγγεία της μινωικής τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μινωική τέχνη Κατηγορία:Κεραμική
Γουίνστον-Σέιλεμ
Το Γουίνστον-Σέιλεμ (αγγλικά: Winston-Salem, North Carolina) είναι πόλη και η έδρα της Κομητείας Φόρσαϊθ της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ. Στην απογραφή του 2020, ο πληθυσμός της ήταν 249.545 κάτοικοι, καθιστώντας τον τον δεύτερο μεγαλύτερο δήμο στην περιοχή Πίντμοντ Τράιαντ, την 5η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη Βόρεια Καρολίνα, την τρίτη μεγαλύτερη αστική περιοχή στη Βόρεια Καρολίνα και την 90η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με μητροπολιτικό πληθυσμό 675.966 κατοίκους, καθίσταται η 4η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στη Βόρεια Καρολίνα. Το Γουίνστον-Σέιλεμ στεγάζει το ψηλότερο κτίριο γραφείων στην περιοχή, το 100 North Main Street, παλαιότερα γνωστό ως Wachovia Building και τώρα τοπικά γνωστό ως Wells Fargo Center.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Καρολίνας
Στέφανος Τηλικίδης
Ο Στέφανος Τηλικίδης (1923 - 1995) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος.
Η ζωή και το έργο του
Ο Στέφανος Τηλικίδης γεννήθηκε το 1923 στο Κρεπασνόι του Καυκάσου. Σε ηλικία 6 ετών εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο χωριό Τέρπυλος του νομού Κιλκίς. Εκεί διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα. Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο του Κιλκίς. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Στα χρόνια της Κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις του Ε.Α.Μ..
Στα ελληνικά γράμματα εμφανίστηκε το 1953 με την ποιητική συλλογή «Δημοτικά Μοτίβα» σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Στη Θεσσαλονίκη έζησε μέχρι το θάνατό του το 1995.
Έργα
Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα έργα:
Επίσης, υπάρχει ακόμη άφθονο ανέκδοτο υλικό.
Άλλες Πληροφορίες
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες και συμπεριλαμβάνονται σε Ελληνικές και ξένες ποιητικές ανθολογίες.
Ποιήματά του από την συλλογή «Για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά» μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη και τραγουδιστή Πάνο Τζαβέλα.
Η κρατική τηλεόραση ΕΤ2 παρουσίασε επανειλημμένα σε επετείους του Πολυτεχνείου το χρονικό του ποιητή «Εδώ Πολυτεχνείο», με απαγγελία ηθοποιών και μελοποίηση αποσπασμάτων από τον συνθέτη Γιώργο Γεωργιάδη.
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Φίλιππος του Αρτουά
Ο Φίλιππος του Αρτουά (Philippe d'Artois, 1269 – 11 Σεπτεμβρίου 1298) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κύριος του Κονς, Νονανκούρ και Ντομφρόν. Ήταν γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Αρτουά, και της Αμικίας του Κουρτεναί, κόρης του Πέτρου κυρίου του Κονς-αν-Ους και Μεάν-συρ-Υβέρ.
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε τη Λευκή των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης, και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Ζιγιαρίδες
Οι Ζιγιαρίδες, γνωστοί και ως Ζεγιαρίδες (περσικά: زیاریان) ήταν δαϋλαμιτική δυναστεία που κυβέρνησε στις επαρχίες Γκοργκάν και Μαζανταράν στην Κασπία Θάλασσα, από το 928-1043. Ιδρυτής της δυναστείας ήταν ο Μαρνταβίζ μπεν Ζιγιάρ, που εκμεταλλεύτηκε την εξέγερση στο στρατό των Σαμανιδών του Ιράν για να αρπάξει την εξουσία στο βόρειο Ιράν. Σύντομα επέκτεινε τις κτήσεις του και κατέλαβε τις πόλεις Χαμαντάν και Ισφαχάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Ζιγιαριδες Ζ
Αυσονία
Αυσονία ονομαζόταν στα αρχαία ελληνικά η περιοχή της Ιταλίας όπου κατοικούσαν οι Αύσονες και μετωνυμικά ολόκληρη η Ιταλία.
Έκτορας
Σύνοψη
Αρχικά δεν ενέκρινε τον πόλεμο μεταξύ των Αχαιών και των Τρώων. Νωρίς στην Ιλιάδα προτείνει μια μονομαχία μεταξύ του αδερφού του, του Πάρη, και του Μενελάου για να σταματήσει τον πόλεμο. Από τη μονομαχία πάντως δεν υπήρξε αδιαμφισβήτητος νικητής λόγω θεϊκής παρέμβασης. Γυναίκα του ήταν η Ανδρομάχη με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Αστυάνακτα. Ο Αχιλλέας σκότωσε τον Έκτορα σε μονομαχία και ατίμωσε το νεκρό του σώμα, σέρνοντάς τον γυμνό γύρω από τα τείχη της Τροίας, σαν εκδίκηση για τον θάνατο του φίλου του Πάτροκλου, ο οποίος σκοτώθηκε από τον Έκτορα. Κάποτε τον θεωρούσαν γιό όχι του Πρίαμου, αλλά του θεού Απόλλωνα και της Εκάβης και αδελφό του Τρωίλου. Ήταν ο πιο ανδρειωμένος πολεμιστής των Τρώων, μαζί με τους Τρώες στρατιώτες του αλλά και συμμάχους του από τη Ζέλεια και τη Λυκία κατάφερε να προκαλέσει πολλά προβλήματα στο ελληνικό στρατόπεδο για πολλά χρόνια.
Η Μονομαχία με τον Αίαντα
Ο Έλενος, αδελφός του Έκτορα και γιος της Εκάβης, με μαντικές ικανότητες επιβεβαιώνει στον Έκτορα ότι η ώρα του θανάτου του δεν έχει φτάσει ακόμα. Ο Έκτωρ καταφέρνει να παύσει τον πόλεμο ανάμεσα στα δύο στρατεύματα. Έπειτα προκαλεί τους Αχαιούς πολέμαρχους σε μονομαχία. Εννέα από αυτούς θέλουν να μονομαχήσουν με τον καλύτερο πολεμιστή των Τρώων. Οι Αχαιοί αναγκάζονται να ρίξουν κλήρο, ο οποίος τελικά πέφτει στον πρίγκιπα της Σαλαμίνας, Αίαντα. Ο Αίαντας με την τεράστια σωματική του δύναμη καταφέρνει ελαφρώς να αποκτήσει το πάνω χέρι, όμως ο Έκτορας συνεχίζει να πολεμάει με ανδρεία και με τεράστια πολεμική ικανότητα, έτσι η μονομαχία δείχνει την ισοπαλία. Μετά από μεσολάβηση των κηρύκων Ιδαίου και Ταλθίβιου, ο Αίαντας και ο Έκτορας λήγουν τη μονομαχία. Οι δύο τους θαυμάζουν το σθένος, την ικανότητα και την ανδρεία του άλλου. Στο τέλος ανταλλάζουν και δώρα, κάτι που είναι συχνό να γίνει στο τέλος μιας ισόπαλης μονομαχίας. Ο Έκτορας δίνει στον Αίαντα το ξίφος του, το οποίο ο Τελαμώνιος θα χρησιμοποιήσει για να αυτοκτονήσει. Ο Αίαντας δίνει στον Έκτορα τη ζώνη του που θα χρησιμοποιηθεί αργότερα από τον Αχιλλέα όταν θα σύρει τον Έκτορα γύρω από τα τείχη της Τροίας.
Έκτορος και Ανδρομάχης διάλογος
thumb|left|210px| Το βάρος της σκηνής μετριάζεται από τα χαμόγελα που προκαλεί ο φόβος του [[Αστυάναξ|Αστυάνακτα για το κράνος του πατέρα του και ο εναγκαλισμός που επακολουθεί του Έκτορα με το βρέφος.]] Έτσι λοιπόν αφού μίλησε, έφυγε ο ορμητικός Έκτορας· αμέσως δε έπειτα έφτασε στο καλοχτισμένο ανάκτορό του, αλλά δεν βρήκε τη λευκόχειρη (λευκώλενον) Ανδρομάχη, αλλά αυτή μαζί με το παιδί της και την καλλίπεπλη υπηρέτρια είχε σταθεί επάνω στον πύργο με θρήνο και κλάματα. Όταν δε ο Έκτορας δεν βρήκε μέσα στο σπίτι την άψογη σύζυγό του, ήρθε και στάθηκε στο κατώφλι και ρώτησε τις δούλες μήπως πήγε σε καμιά κουνιάδα της ή καλοντυμένη συννυφάδα της ή μήπως είχε πάει στον ναό της Αθηνάς, όπου και άλλες καλλιπλόκαμες Τρωάδες ζητούν να εξιλεώσουν τη φοβερή Αθηνά.
Προς αυτό δε απάντησε η πρόθυμη οικονόμος: «Έκτορα, επειδή έντονα με προστάζεις να πω την αλήθεια ούτε κάπου σε καμιά κουνιάδα της ούτε σε καμιά καλοντυμένη συννυφάδα της ούτε για τον ναό της Αθηνάς βγήκε, όπου άλλες καλλίκομες Τρωάδες ζητούν να εξιλεώσουν τη φοβερή θεά, αλλά πήγε στον ψηλό πύργο του Ιλίου, γιατί άκουσε ότι οι Τρώες δεινοπαθούν και ότι η υπεροχή των Αχαιών είναι μεγάλη. Αυτή μεν έχει φτάσει πια στο τείχος τρεχάτη σαν τρελή· μαζί της δε η παραμάνα (τιθινή) κρατεί το παιδί». [Z 389].
Όταν ο Έκτορας έφτασε στις Σκαιές πύλες τότε τρεχάτη τον συνάντησε η γυναίκα του Ανδρομάχη με τα πολλά χαρίσματα, η κορή του Ηετίωνα χύνοντας δάκρυα του έσφιξε το χέρι θερμά και του είπε: «Ευλογημένε (δαιμόνιε), η ορμή σου θα σε καταστρέψει και δεν λυπάσαι το ανήλικο τέκνο σου και μένα την άμοιρη (άμμορον) που σύντομα χήρα (χήρη) σου θα γίνω· γιατί γρήγορα οι Αχαιοί θα σε σκοτώσουν ορμώντας όλοι επάνω σου· για μένα δε θα ήταν προτιμότερο, εάν σε στερηθώ, να χωθώ στη γη· γιατί πια δεν έχω άλλη παρηγοριά, όταν συ βέβαια πεθάνεις, αλλά βάσανα· ούτε υπάρχει ο πατέρας μου και η σεβαστή μου μητέρα».
Αλήθεια κι εγώ, απάντησε ο Έκτορας, για όλα αυτά φροντίζω, αλλά πάρα πολύ ντρέπομαι τους Τρώες και τις χαριτωμένες Τρωάδες, αν φεύγω σαν δειλός μακριά από τον πόλεμο, ούτε ο χαρακτήρας μου το επιτρέπει, γιατί έμαθα να είμαι γενναίος πάντοτε και να πολεμώ μαζί με τους Τρώες στην πρώτη γραμμή, προσπαθώντας να διαφυλάξω τη μεγάλη δόξα του πατέρα μου και μένα του ίδιου.
Η Μονομαχία με τον Αχιλλέα- Ο θάνατος του Έκτορα
thumb|right|180px|Η Ανδρομάχη θρηνεί πάνω από το νεκρό σώμα του τον Έκτορα Μετά τον θάνατο του Πάτροκλου, επιστήθιου φίλου του αποφασίζει να γυρίσει στη μάχη. Ο Αχιλλέας με τρομερές πολεμικές κραυγές κυνηγάει πολλούς Τρώες. Ο Αχιλλέας κατηγορείται από τον ποταμό Σκάμανδρο διότι γεμίζει τα νερά του με νεκρούς. Αυτός αψηφά τον ποταμό-θεό και προκαλεί την οργή του. Το νερό ξεχειλίζει, γεμίζοντας την Τρωική πεδιάδα, αδειάζοντας έτσι ο ποιητής το τοπίο για τη μεγάλη μονομαχία που θα ακολουθήσει. Ο Αχιλλέας καταφέρνει να ξεφύγει, και ο Έκτορας αποφασίζει να βγει έξω και να αντιμετωπίσει τον Αχιλλέα. Ο Έκτορας γεμίζει με αρνητικά και ηττοπαθή συναισθήματα, και διστάζει να πολεμήσει. Η θεά Αθηνά όμως, παίρνει τη μορφή του Δειηφόβου και τον ενθαρρύνει να πολεμήσει, λέγοντας μάλιστα ότι θα αντιμετωπίσουν μαζί τον Αχιλλέα. Ο Έκτορας πείθεται και γεμάτος θάρρος συναντά τον Αχιλλέα έξω από τα τείχη της Τροίας. Ο μύθος λέει ότι ο Τρώας πρίγκιπας δείλιασε και ο Αχιλλέας τον κυνήγησε τρεις φορές γύρω από τα τείχη. Τελικά όμως, ο Έκτωρ καταπνίγει τον φόβο και στέκεται μπροστά στον καλύτερο πολεμίστη των Αχαιών. Έπειτα, ο Έκτορας ζητά από τον Αχιλλέα να συμφωνήσει ότι ο νικητής της μονομαχίας δε θα ατιμάσει το σώμα του ηττημένου. Ο Αχιλλέας, γεμάτος με μίσος για τον χαμό του Πάτροκλου, αρνείται χαρακτηριστικά και υβριστικά. Το κυρίως μέρος της μονομαχίας ξεκινά. Ο Αχιλλέας ρίχνει πρώτος το ακόντιο του, αλλά ο Έκτορας το αποφεύγει. Απαντά έπειτα επίσης με ρίψη ακοντίου, όμως βρίσκει στην ασπίδα του Αχιλλέα και δε τη διαπερνά. Η Αθηνά στο μεταξύ βοηθά τον Αχιλλέα, δίνοντας του πίσω το ακόντιο του, ενώ ο Έκτορας γυρνά κοιτώντας στα τείχη ψάχνοντας τον Δειήφοβο για να του δώσει νέο ακόντιο. Κανένας όμως δεν είναι εκεί, το τέχνασμα της Αθηνάς έχει πετύχει. Και ο ίδιος ο Έκτορας ξέρει ότι το τέλος έχει φτάσει. Δεν το βάζει όμως κάτω. Λέει πως θα πολεμήσει μέχρι θανάτου και ότι οι επόμενες γενιές θα μάθουν πόσο ανδρειωμένος ήταν. Ο Έκτωρ ορμάει πάνω στον Αχιλλέα με το ξίφος του, φορώντας την πρώην αθάνατη πανοπλία του Αχιλλέα, την οποία είχε πάρει από τον νεκρό Πάτροκλο. Ο Αχιλλέας, γνωρίζοντας καλά τα αδύναμα σημεία της παλιάς του πανοπλίας, ρίχνει το ακόντιο σε ένα ανοιχτό σημείο του τραχήλου του Έκτορα, όμως για ποιητικούς λόγους δεν του κόβονται οι φωνητικές χορδές. Έτσι ο Έκτωρ προφητεύει το τέλος του Αχιλλέα προ των Σκαιών Πυλών από τον Πάρη, και πέφτει νεκρός. Τραγικές στιγμές μετά περνούν οι γονείς και η γυναίκα του Έκτορα, Ανδρομάχη, η οποία έχει μόλις ανέβει στα τείχη και αντικρίζει ένα φρικτό θέαμα.Ο Αχιλλέας σύρει τον νεκρό Έκτορα γύρω από τα τείχη της Τροίας με το άρμα του, πανηγυρίζοντας υβριστικά τη νίκη του.
Παραπομπές
Εκτορας
Χένρι Τάουμπε
Ο Χένρι Τάουμπε (αγγλικά: Henry Taube, 30 Νοεμβρίου 1915 – 16 Νοεμβρίου 2005) ήταν ένας Καναδοαμερικανός χημικός που το 1983 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας «για το έργο του στους μηχανισμούς των αντιδράσεων μεταφοράς ηλεκτρονίων, ειδικά στα σύμπλοκα μετάλλων.» Ήταν ο δεύτερος γεννημένος στον Καναδά χημικός που κέρδισε Βραβείο Νόμπελ, και παραμένει o μοναδικός γεννημένος στο Σασκάτσουαν που του απονεμήθηκε Νόμπελ. Ο Τάουμπε ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές του και έλαβε μεταπτυχιακό Μάστερ πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν, και Διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ. Μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών σπουδών του ο Τάουμπε εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Κορνέλ, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
Συν το Βραβείο Νόμπελ, ο Τάουμπε τιμήθηκε και με πολλά άλλα σημαντικά επιστημονικά βραβεία, όπως το Μετάλλιο Πρίστλυ το 1985 και δύο Υποτροφίες Γκούγκενχαϊμ νωρίς στην καριέρα του (το 1949 και το 1955), καθώς και πολλά τιμητικά διδακτορικά. Οι έρευνές του εστιάζονταν στις αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, τα μεταβατικά μέταλλα και τη χρήση ισοτοπικά επισημασμένων ενώσεων για την παρατήρηση αντιδράσεων. Έκανε πάνω από 600 δημοσιεύσεις, με συμπεριλαμβανόμενο ένα βιβλίο, και ήταν μέντορας για πάνω από 200 φοιτητές κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Ο Τάουμπε και η γυναίκα του, η Μαίρη, έκαναν τρία παιδιά, και ο γιος του Καρλ είναι ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Ρίβερσαιντ.
Εκπαίδευση
Στην ηλικία των 12, ο Τάουμπε άφησε τη γενέτειρά του και μετακόμισε στη Ρετζίνα για να φοιτήσει στο Κολέγιο Λούθερ όπου και ολοκλήρωσε το λύκειο. Μετά την αποφοίτησή του, ο Τάουμπε έμεινε στο Κολέγιο Λούθερ και εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου για τον Πολ Λίφιλντ, επιτρέποντάς του να παρακολουθήσει τα πρώτα πανεπιστημιακά μαθήματα. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν και έλαβε το μπάτσελορ επιστημών το 1935 και το μεταπτυχιακό μάστερ το 1937, με επιβλέποντα της διατριβής του τον Τζον Σπινκς. Ενώ τω μεταξύ είχε την ευκαιρία να μελετήσει μαζί με τον Γκέρχαρντ Χέρζμπεργκ, που το 1971 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας. Μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές για το Διδακτορικό του δίπλωμα το 1940, με μέντορα τον Ουίλιαμ Μπράι. Οι μεταπτυχιακές έρευνες του Τάουμπε αφορούσαν την φωτοδιάσπαση του διοξειδίου του χλωρίου και του υπεροξειδίου του υδρογόνου σε διάλυμα.
Ακαδημαϊκά δημοσιεύματα
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο Τάουμπε παρέμεινε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και έγινε λέκτορας χημείας στο Μπέρκλεϋ μέχρι το 1941. Αρχικά θέλησε να επιστρέψει στον Καναδά για να εργαστεί, αλλά δεν έλαβε απάντηση όταν υπέβαλε αίτηση για θέσεις εργασίας στα μεγάλα Καναδικά πανεπιστήμια. Από το Μπέρκλεϊ, εργάστηκε ως λέκτορας και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ μέχρι το 1946. Κατά τη διάρκεια του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τάουμπε υπηρέτησε στην Επιτροπή Ερευνών της Εθνικής Άμυνας. Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο ως επίκουρος καθηγητής, αναπληρωτής καθηγητής και ως τακτικός καθηγητής το 1946-61. Διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος χημείας στο Σικάγο τα έτη 1956-59, αλλά δεν άσκησε διοικητικά καθήκοντα. Όταν έφυγε από το Σικάγο, ο Τάουμπε εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ μέχρι το 1986, μια θέση που του επέτρεψε να επικεντρωθεί στην έρευνα, ενώ δίδασκε μαθήματα σε τάξεις προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επίπεδο. Έγινε Ομότιμος Καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ το 1986,, αλλά συνέχισε το ερευνητικό του έργο μέχρι το 2001, και επισκεπτόταν τα εργαστήριά του καθημερινά μέχρι την ημέρα που πέθανε το 2005. Εκτός από τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα, ο Τάουμπε διετέλεσε επίσης σύμβουλος στο Εθνικό Εργαστήριο Λος Άλαμος από το 1956 έως το 1970.
Ερευνητικά ενδιαφέροντα
Η αρχική έρευνα του Τάουμπε στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ επικεντρώθηκε στα ίδια θέματα που μελέτησε όταν φοιτούσε ως μεταπτυχιακός φοιτητής, τους οξειδωτικούς παράγοντες που περιέχουν οξυγόνο και αλογόνα, και τις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις στις οποίες συμμετέχουν αυτές οι ουσίες. Χρησιμοποίησε ισοτοπικά επισημασμένο οξυγόνο-18 και ραδιενεργό χλώριο για τη μελέτη αυτών των αντιδράσεων. Το 1955 αναγνωρίστηκε από την Αμερικάνικη Χημική Εταιρεία για τις μελέτες του στα ισότοπα.
Το ενδιαφέρον του Τάουμπε για τις δομές συντονισμού κινήθηκε όταν επιλέχθηκε για να αναπτύξει ένα μάθημα για την προχωρημένη ανόργανη χημεία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Στη διαθέσιμη βιβλιογραφία δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες τότε. Ο Τάουμπε συνειδητοποίησε ότι το έργο του σχετικά με την αντικατάσταση του άνθρακα σε οργανικές αντιδράσεις μπορεί να σχετίζεται με ανόργανα σύμπλοκα. Το 1952, ο Τάουμπε δημοσίευσε ένα σημαντικό άρθρο για τη σχέση των ταχυτήτων των χημικών αντιδράσεων με την ηλεκτρονική δομή στο Χημικές Ανασκοπήσεις. Αυτή η έρευνα ήταν η πρώτη στην οποία αναγνωρίστηκε η συσχέτιση μεταξύ της ταχύτητας υποκατάστασης του προσδέτη και της δ-διαμόρφωσης ηλεκτρονίων του μετάλλου. Η σημαντική ανακάλυψη του Τάουμπε ήταν ο τρόπος με τον οποία τα μόρια χτίζουν ένα είδος "χημικής γέφυρας" αντί απλά να ανταλλάξουν ηλεκτρόνια, όπως πιστευόταν παλαιότερα. Προσδιορίζοντας αυτό το ενδιάμεσο βήμα εξήγησε το γιατί οι αντιδράσεις μεταξύ παρόμοιων μετάλλων και ιόντων διεξάγονταν με διαφορετικές ταχύτητες. Το άρθρο του στις Χημικές Ανασκοπήσεις αναπτύχθηκε ενώ βρισκόταν σε σαββατική άδεια περί τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Ένα άρθρο στην Επιστήμη χαρακτήρισε την εργασία του ως «ένα από τα πραγματικά κλασικά έργα της ανόργανης χημείας» κατόπιν της ανακοίνωσης για την απονομή του Βραβείου Νόμπελ. Ο Τάουμπε μελέτησε το ρουθήνιο και το όσμιο, δύο στοιχεία που έχουν υψηλή ικανότητα για π δεσμούς. Αυτός ο τρόπος μεταφοράς των ηλεκτρονίων ήταν σημείο κλειδί στην μελέτη του τρόπου μεταφοράς των ηλεκτρονίων μεταξύ των μορίων σε μια χημική αντίδραση.
Αναπολώντας τις ερευνητικές του εργασίες, ο Τάουμπε εξήγησε ότι συχνά δυσκολεύτηκε να βρει μεταπτυχιακούς φοιτητές πρόθυμους να εργαστούν στις αντιδράσεις μεταφοράς ηλεκτρονίων, εφόσον προτιμούσαν να εργάζονται σε πιο "συναρπαστικά" εργαστηριακά θέματα εστιάζοντας στις εφαρμογές των ισοτοπικών ιχνηθετών και της κινητικής. Ο Τάουμπε θεώρησε ότι το "πρωταρχικό ελάττωμα" στην συσχέτιση μεταξύ της διαφόρφωσης των ηλεκτρονίων και της υποκατάστασης του προσδέτη ήταν ότι περιγράφηκε κύρια από την άποψη της θεωρίας των δεσμών του σθένους, επειδή η θεωρία κρυστάλλων πεδίου και η θεωρία του πεδίου προσδέτη δεν ήταν καλά εδραιωμένες όταν δημοσίευσε το έργο του το 1952.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
μικρογραφία|Τιμητική πλάκα για τον [[Νομπελίστας χημείας|Νομπελίστα Χένρι Τάουμπε στο Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν στον Καναδά.]]
Βραβείο Νόμπελ
Το 1983 ο Τάουμπε τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας «για το έργο του σχετικά με τους μηχανισμούς των αντιδράσεων μεταφοράς ηλεκτρονίων, ιδιαίτερα στα σύμπλοκα μετάλλων.» Έλαβε το βραβείο του την 8 Δεκεμβρίου 1983, με ομιλητή της παρουσίασης τον Ίνγκβαρ Λίντκβιστ από την Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών. Η Διάλεξη του στην απονομή είχε τίτλο «Μεταφορά Ηλεκτρονίων μεταξύ Σύμπλοκων Μετάλλων - Αναδρομή.» Το Βραβείο Νόμπελ ήταν το πρώτο που απονεμήθηκε σε χημικό γεννημένο στον Καναδά. Η νίκη του ήταν η πρώτη για ανόργανο χημικό από το 1913 (Άλφρεντ Βέρνερ), διακόπτοντας μια μακρά αλυσίδα βραβεύσεων των οργανικών χημικών. Μολονότι όταν κέρδισε το Νόμπελ, είχαν ήδη περάσει 30 χρόνια από την αρχική δημοσίευση του στις Χημικές Ανασκοπήσεις, το άρθρο του που περιέγραφε τη συσχέτιση μεταξύ της ταχύτητας υποκατάστασης του προσδέτη και της διαμόρφωσης των ηλεκτρονίων για τα σύμπλοκα συντονισμού των μεταβατικών μετάλλων, διατήρησε την σημασία του ως η κυρίαρχη θεωρία για την χημεία των αντιδράσεων αυτών των ουσιών. Μετά την απονομή του Βραβείου Νόμπελ, ο Τάουμπε δήλωσε διπλά επιβαβρευμένος όταν οι μαθητές του άρχισαν να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στην τάξη.
Άλλα βραβεία
Το 1959 ο Τάουμπε έγινε δεκτός ως μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1976 ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ απένειμε στον Τάουμπε το Προεδρικό Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης «ως αναγνώριση στη συνεισφορά του στην κατανόηση της αντιδραστικότητας και των μηχανισμών αντίδρασης στην ανόργανη χημεία.» Το 1985, ο Τάουμπε τιμήθηκε με την ύψιστη τιμητική διάκριση της Αμερικάνικης Χημικής Εταιρείας, το Μετάλλιο Πρίστλυ, το οποίο απονέμεται ως αναγνώριση «διακεκριμένων υπηρεσιών στη χημεία». Τα έτη 1949 και 1955 βραβεύτηκε με Υποτροφίες Γκούγκενχαϊμ. Ο Τάουμπε έγινε επίτιμο μέλος στο Κολέγιο των Χημικών της Καταλονίας και των Βαλεαρίδων Νήσων (1984), στην Καναδική Χημική Εταιρεία (1986), και στην Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών (1988). Τιμήθηκε επίσης με τιμητική διάκριση από την Βασιλική Εταιρεία της Χημείας (1989) και την Ινδική Χημική Εταιρεία (1989) και ψηφίστηκε μέλος της Βασιλικής εταιρείας για το 1988. Ο Τάουμπε έλαβε τιμητικές διακρίσεις από πολλά ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν (1973), το Πανεπιστήμιο του Σικάγο (1983), το Πολυτεχνείο της Νέας Υόρκης (1984), το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Στόνι Μπρουκ (1985), το Πανεπιστήμιο του Γκελφ (1987), το Πανεπιστήμιο του Σέτον Χολ (1988), το Πανεπιστήμιο του Ντέμπρετσεν Ουγγαρίας (1988) και το Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν (1990). To 1977 στο Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν έγινε αφιέρωμα στους βραβευμένους με Νόμπελ Τάουμπε και Γκέρχαρντ Χέρζμπεργκ.
Κληρονομιά
Το 1981, ο Τάουμπε έγινε ιδρυτικό μέλος στο Παγκόσμιο Πολιτιστικό Συμβούλιο. Το 1997, ο Τάουμπε είχε πραγματοποιήσει πάνω από 600 δημοσιεύσεις, και πάνω από 250 συνεργασίες με μαθητές. Το 1970 εκδόθηκε το βιβλίο του, με τίτλο "Αντιδράσεις Μεταφοράς Ηλεκτρονίων των Συμπλόκων Ιόντων σε Διάλυμα (Τρέχουσες Χημικές Έννοιες)." Οι μαθητές του κέρδισαν θέσεις στις σχολές πολλών ευυπόληπτων πανεπιστημίων, όπως τα Κορνέλ, Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς, Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν και Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια. Από την συνεργασία του με την μεταπτυχιακή φοιτήτρια Κάρολ Κρέτζ, προέκυψε το σύμπλοκο που ονομάστηκε Κρέτζ-Τάουμπε, ένα σύμπλοκο μετάλλων με τον τύπο [ Ru(NH3)5]2(C4H4N2)5+. Η ερευνητική του συνεισφορά έχει τιμηθεί πολλές φορές, όπως με ένα συμπόσιο στην ετήσια συνάντηση της Αμερικάνικης Χημικής Εταιρείας το 1982. Η ετήσια σειρά Πρόοδος στην Ανόργανη Χημεία αφιέρωσε τον 30ο τόμο στον Τάουμπε, με τίτλο «Με Εκτίμηση για τον Χένρι Τάουμπε.» Ετήσια, το Κολλέγιο Λούθερ στη Ρεγκίνα του Σασκάτσουαν προσφέρει μια υποτροφία για έναν φοιτητή εισακτέο στην σχολή επιστημών προς τιμήν του Τάουμπε και του Πολ Λιφελντ, του καθηγητή Φυσικής του. Έχει δημιουργηθεί μια σειρά σεμιναρίων προς τιμήν του έργου του στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, και την εναρκτήρια διάλεξη της σειράς την έδωσε ο ίδιος ο Τάουμπε.
Οι συνάδελφοί του τον θυμούνται ως έναν αφοσιωμένο επιστήμονα. Ο Τζιμ Κόλμαν του Στάνφορντ δήλωσε: «Ο Χένρι ήταν επιστημονικός επιστήμονας και μια κυρίαρχη μορφή στο πεδίο της ανόργανης χημείας.» Ο Χάρι Γκρι, καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια είπε, «ήταν εν τάξει μοναδικός, πρότυπο και αρχηγός τον οποίο όλοι θαυμάσαμε και αγαπήσαμε.» Ο παλιός φοιτητής του Πήτερ Φόρντ θυμάται ότι ο Τάουμπε «έκανε τη χημεία όχι μόνο πρόκληση και κίνητρο, αλλά και πολύ διασκεδαστική».
Προσωπική ζωή
Ο Τάουμπε γεννήθηκε την 30 Νοεμβρίου 1915 στο Νεύδορφ του Σασκάτσουαν, και ήταν το μικρότερο από τέσσερα παιδιά. Οι γονείς του ήταν Γερμανοί εθνικιστές από την Ουκρανία, που είχαν μεταναστεύσει στο Σασκάτσουαν το 1911. Μεγαλώνοντας, η πρώτη γλώσσα που έμαθε ήταν η Κάτω Γερμανική. Το 1700, η Αικατερίνη η Μεγάλη ενθάρρυνε τους αγρότες της Κεντρικής Ευρώπης να εγκατασταθούν στη Ρωσία. παρέχοντας κίνητρα και δικαιώματα. Καθώς οι απολαβές του προγράμματος της Αικατερίνης έφθιναν, πολλοί από τους εποίκους, αντίθετα, κατευθύνθηκαν προς τη Βόρεια Αμερική, όπως προς το Σασκάτσουαν όπου προσφέρονταν καλλιεργήσιμα εδάφη και άλλα κίνητρα στους μετανάστες. Ο Τάουμπε θυμάται τον εαυτό του να μεγαλώνει στο Σασκάτσουαν με στοργή, λέγοντας: «''Στο πλαίσιο της συζήτησης για όλα τα πράγματα που θα άλλαζα στην παιδική μου ηλικία, μέχρι τα 21, στο Σασκάτσουαν, σίγουρα, δεν υπάρχει τίποτα. Στα πράγματα που με ευχαρίστησαν περιλαμβάνονται: η υπέροχη εμπειρία του να μεγαλώνεις σε ένα αγρόκτημα, που με έμαθε να εκτιμώ τη φύση, να είμαι πειθαρχημένος και την σημασία του να γίνονται οι απαραίτητες εργασίες...''»
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο Τάουμπε πολιτογραφήθηκε στις ΗΠΑ το 1942. Το 1952 παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Μαίρη. Απέκτησαν τρία παιδιά, τους Καρλ, Χάινριχ και Λίντα. Η θετή του κόρη, Μαριάννα, πέθανε από καρκίνο το 1998. Όταν διέκοψε την ενεργή ερευνητική δραστηριότητα, το 2001, παρέμεινε διαθέσιμος ως κριτής και σύμβουλος, αλλά ο κύριος στόχος του ήταν η «καλή ζωή». Πέρα από τη χημεία, είχε ποικίλα ενδιαφέροντα, όπως την κηπουρική και την κλασική μουσική, κυρίως την όπερα. Το 2003 ήταν ένας από τους 22 νομπελίστες που υπέγραψαν το Ανθρωπιστικό Μανιφέστο.
Ο Χένρι Τάουμπε πέθανε στο σπίτι του στο Πάλο Άλτο, Καλιφόρνια την 16 Νοεμβρίου 2005, σε ηλικία 89 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Καναδοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί
Γκόλουμπατς
Το Γκόλουμπατς (σερβικά κυριλλικά: Голубац, ) είναι πόλη και δήμος στη βορειοανατολική Σερβία, το οποίο βρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Δούναβη. Γειτονεύει με τη Ρουμανία στα ανατολικά, το Βέλικο Γκράντιστε στα δυτικά και το Κούτσεβο στα νότια. Ο πληθυσμός της πόλης είναι της τάξεως των 1.655 κατοίκων, ενώ ο πληθυσμός του δήμου είναι της τάξεως των 8.161 κατοίκων.
Όνομα
Τα ιστορικά της ονόματα ήταν Columbria, στα λατινικά, ως συντόμευση του Columbaria το οποίο σημαίνει η πόλη των περιστεριών (Λατινικά: Columba, Αρχαία Ελληνικά: Κόλυμβος), ενώ έφερε την ονομασία Cuppae κατά τη διάρκεια της προρωμαϊκής περιόδου.
Ιστορία
Στη σημερινή θέση του Γκόλουμπατς βρισκόταν, κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής και πρωτοβυζαντινής περιόδου (1ος-6ος αιώνας), οχυρό γνωστό ως Cuppae, το οποίο στην πορεία εξελίχθηκε σε πόλη (Columbria) προς το 554/5 μ.Χ.
Λόγω της πληθώρας αρχαιολογικών χώρων που βρίσκονται στα περίχωρά της και του εθνικού πάρκου Τζέρνταπ, η πόλη αποτελεί δημοφιλή τουριστικό, αλιευτικό και ιστιοπλοϊκό προορισμό.
Στους αρχαιολογικούς χώρους περιλαμβάνονται τα ερείπια μιας εκ των στηλών του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τραϊανού κοντά στη Γέφυρα του Τραϊανού, την οποία ο ίδιος έστησε κατά τη διάβασή του των Σιδηρών Πυλών, καθώς και το ρωμαϊκό φρούριο Diana. Το Φρούριο του Γκόλουμπατς, το οποίο βρίσκεται περίπου 4 χλμ. πιο μακριά, χρονολογείται ιστορικά και παρουσιάζει ιστορικό ενδιαφέρον από τον 14ο αιώνα και μετέπειτα. Στο φρούριο έλαβε χώρα μια μάχη ενάντια των Τούρκων το 1428, στη διάρκεια της οποίας ο Πολωνός ιππότης Ζάβισα Σάρνι πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς.
Από το 1929 ως το 1941, το Γκόλουμπατς ήταν τμήμα της Μόραβα Μπανόβινα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Σεκόγια
Η σεκόια (επιστημονική ονομασία σεκόγια η αειθαλής, Sequoia sempervirens) είναι μεγάλο κωνοφόρο δέντρο. Είναι το μόνο υπάρχον είδος του γένους Σεκόια, στην οικογένεια Κυπαρισσοειδή. Είναι αειθαλής, μονόοικη και μακρόβια, αφού ζει 1.200 με 1.800 χρόνια ή και περισσότερο. Είναι το ψηλότερο δέντρο στη Γη, αφού μια σεκόγια (ο Υπερίων) έχει μετρηθεί ότι έχει ύψος 115,61 μέτρα, ενώ μια άλλη είχε διάμετρο στο ύψος του στήθους 7,9 μέτρα. Υπάρχουν αναφορές για ευκάλυπτους και ψευδοτσούγκες που έφταναν σε ύψος τα 120 μ. αλλά κόπηκαν, αλλά το ίδιο μπορεί να υποτεθεί και γι'αυτό το είδος, όποτε δεν υπάρχει σιγουριά. Πριν την υλοτόμηση, δάση σεκόγιας κάλυπταν περίπου 8.500 τ.χλμ. στην παράκτια Καλιφόρνια και το νοτιοδυτικό Όρεγκον.
Γκόλουμπατς
Τουρισμός
Το εθνικό πάρκο των Σιδηρών Πυλών είναι γνωστό για τη φυσική του ομορφιά και τους κυνηγότοπούς του, καθώς και την πληθώρα μονοπατιών που διαθέτει για πεζοπορία. Η αποβάθρα της πόλης κατά μήκος των όχθων του ποταμού Δούναβη είναι ιδανική για μια χαλαρότερης μορφής πεζοπορία.
Σεκόγια
Περιγραφή
Οι σεκόιες έχουν κωνική κόμη, με τα κλαδιά να είναι οριζόντια ή να γέρνουν ελαφρώς προς τα κάτω. Ο φλοιός είναι πολύ παχύς, έως 30 εκ. και αρκετά μαλακός, ινώδης και έχει λαμπερό κόκκινο-καφέ χρώμα όταν εκτεθεί (εξ ου και το όνομα Redwood= κόκκινο ξύλο στα αγγλικά), και με την έκθεση στις καιρικές συνθήκες γίνεται πιο σκούρο. Το ριζικό σύστημα αποτελείται από επιφανειακές, απλωμένες πλάγιες ρίζες.
Γκόλουμπατς
Ιστιοπλοΐα
Το Γκόλουμπατς έχει καταστεί γνωστό ιστιοπλοϊκό κέντρο. Το Ιστιοπλοϊκό Κέντρο της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας της Σερβίας, το οποίο και χρησιμοποιεί η Εθνική Σερβίας Ιστιοπλοΐας για την προετοιμασία της ενόψει των μεγάλων ιστιοπλοϊκών διοργανώσεων στις οποίες συμμετέχει, βρίσκεται στο Γκόλουμπατς. Μία από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα εκεί είναι μία παραδοσιακού τύπου Regatta, η οποία συνήθως λαμβάνει χώρα στη διάρκεια του Αυγούστου. Κατά τη θερινή περίοδο, το Κέντρο διοργανώνει ένα ιστιοπλοϊκό καμπ με σκάφη τύπου Optimist Class, όπου οι αρχάριοι έχουν τη δυνατότητα να εκπαιδευτούν από κορυφαίους Σέρβους αθλητές, καθώς και τους ξένους καλεσμένους τους.
Σεκόγια
Περιγραφή
Τα φύλλα έχουν μεταβλητά χαρακτηριστικά. Επίπεδα φύλλα μήκους 15-25 χιλιοστών βρίσκονται σε νεαρά δέντρα και βλαστούς στη σκιά, στο κάτω μέρος της κόμης των αιωνόβιων δέντρων, ενώ λεπιδόμορφα φύλλα μήκους 5-10 χιλιοστών απαντώνται σε μεγάλους βλαστούς με καλό φωτισμό στο πάνω μέρος της κόμης των ηλικιωμένων δέντρων. Υπάρχει ένα πλήρες φάσμα ενδιάμεσων μορφών από τη μία μέχρι την άλλη ακραία μορφή. Η πάνω επιφάνεια είναι σκούρα πράσινη και έχει δύο μπλε-λευκές στοματικές ζώνες κάτω. Η διάταξη των φύλλων είναι σπειροειδής, αλλά τα μεγαλύτερα φύλλα στη σκιά είναι περιστραμμένα στη βάση για να βρεθούν σε ένα οριζόντιο επίπεδο για τη μέγιστη σύλληψη φωτός.
Το είδος είναι μονόοικο, με τη γύρη και τους κώνους στο ίδιο φυτό. Οι κώνοι είναι ωοειδείς, μήκους 15-32 χιλιοστών, με 15-25 σπειροειδώς διατεταγμένες φολίδες. Η επικονίαση είναι στα τέλη του χειμώνα και η ωρίμανση περίπου 8-9 μήνες μετά. Κάθε φολίδα κώνου φέρει 3-7 σπόρους και κάθε σπόρος έχει μήκος 3-4 χιλιοστά και 0,5 χιλιοστά πλάτος, με δύο φτερά ενός χιλιοστού. Οι σπόροι απελευθερώνονται όταν οι φολίδες στεγνώσουν και ανοίξουν κατά την ωρίμανση. Οι κώνοι γύρης είναι ωοειδείς, μήκους 4-6 χιλιοστών.
Το γενετικό υλικό της σεκόγιας είναι ασυνήθιστο μεταξύ των κωνοφόρων, επειδή είναι εξαπλοειδές και ενδεχομένως αλλοπολυπλοειδές (AAAABB). Η καρυοτυπική ανάλυση των χρωμοσωμάτων έχει δείξει ότι τα περισσότερα από τα συνολικά 66 χρωμοσώματα του κάθε κυττάρου είναι μετακεντρικά. Το μιτοχονδριακό γονιδίωμα είναι πατρικής προέλευσης (σε αντίθεση με τα άλλα κωνοφόρα).
Εξάπλωση και ενδιαίτημα
Οι σεκόιες καταλαμβάνουν μια στενή λωρίδα γης περίπου 750 χιλιόμετρα σε μήκος και 8 έως 75 χιλιόμετρα σε πλάτος κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού της Βόρειας Αμερικής, από το νοτιότερο άλσος στην κομητεία Μοντερέι, Καλιφόρνια μέχρι το νοτιοανατολικό άκρο του Όρεγκον. Φύονται σε υψόμετρο από 30 έως 750 μέτρα, περιστασιακά από το επίπεδο της θάλασσας έως και τα 920 μ. (Farjon 2005). Συνήθως αναπτύσσονται στα βουνά όπου υπάρχουν περισσότερες βροχοπτώσεις από την προερχόμενη από τον ωκεανό υγρασία. Τα ψηλότερα και γηραιότερα δέντρα βρίσκονται σε βαθιές κοιλάδες και ρεματιές, όπου όλο το χρόνο το ρέμα μπορεί να ρέει και η ομίχλη είναι τακτική. Τα δέντρα πάνω από το επίπεδο ομίχλης, πάνω από περίπου 700 μέτρα, είναι νεαρότερα και μικρότερα, λόγω των ξηρότερων και ψυχρότερων συνθηκών. Επιπλέον, δέντρα όπως ο νοθολιθόκαρπος, το πεύκο και το έλατο του Ντάγκλας είναι αφθονότερα σε αυτά τα υψόμετρα. Λίγες σεκόγιες αναπτύσσονται κοντά στον ωκεανό, λόγω της έντονης αλατονέφωσης, της άμμου και του ανέμου. Συμπύκνωση από τις παράκτιες ομίχλες ικανοποιεί ένα σημαντικό μέρος των αναγκών για νερό των δέντρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπαρισσοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Σύμβολα της Καλιφόρνια
Αναγνώστης Κοντάκης
Ο Αναγνώστης Κοντάκης (ή Κονδάκης ή Ιωάννης Κοντάκης του Αθανασίου, 8 Μαρτίου 1782 - 24 Οκτωβρίου 1854) ήταν Φιλικός, αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821, πληρεξούσιος Κυνουρίας, συγγραφέας απομνημονευμάτων.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Άγιος Πέτρος, της τότε επαρχίας Αγίου Πέτρου Κυνουρίας. Πατέρας του ήταν ο Αθανάσιος Κοντάκης και μητέρα του η Ξανθή, από το γένος του Δημητρίου Οικονομάκη. Πριν γίνει προεστός είχε χρηματίσει ταμίας και έμπορος. Ο ίδιος αναφέρει ότι κατηχήθηκε το 1817 στη Φιλική Εταιρία από τον Ηλία Χρυσοσπάθη.
Το 1837 έλαβε τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος .
Έγραψε απομνημονεύματα στα οποία δίνονται σημαντικές πληροφορίες για την Επανάσταση του 1821 και τον αρματολισμό της Πελοποννήσου πριν από την επανάσταση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Κυνουρίας Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Τζατσίντο Φακέτι
Ο Τζατσίντο Φακέτι (ιταλικά: Giacinto Facchetti, 18 Ιουλίου 1942 – 4 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής. Θεωρούμενος ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών,  ψηφίστηκε 42ος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Τρεβίλιο, στην επαρχία του Μπέργκαμο (Λομβαρδία), ξεκίνησε την καριέρα του με τον σύλλογο της πατρίδας του, ως επιθετικός, λόγω του ρυθμού, του ισχυρού του σουτ και της τεχνικής του. Σύντομα παρατηρήθηκε από τον Ελένιο Ερέρα, τότε προπονητή της Ίντερ, ο οποίος τον ξεκίνησε στο πρωτάθλημα στα τέλη της περιόδου 1960–61 ως αμυντικό στα αριστερά.
Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος
Με το όνομα Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος μπορεί να αναφέρονται τα εξής πρόσωπα: