cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βολφράμιο
Το βολφράμιο σχηματίζει κράματα που έχουν πολλές εφαρμογές, που περιλαμβάνουν νήματα λαμπτήρων πυρακτώσεως, σωλήνες ακτίνων Χ, ηλεκτρόδια για συγκόλληση TIG, υπερκράματα και αντιραδιενεργή θωράκιση. Η υψηλή του σκληρότητα και πυκνότητα έκαναν το βολφράμιο χρήσιμο και για στρατιωτικές εφαρμογές, όπως τα διατρητικά βλήματα. Ακόμη, ενώσεις του βολφραμίου χρησιμοποιούνται συχνά ως βιομηχανικοί καταλύτες.
Το βολφράμιο είναι το μόνο μέταλλο της 3ης σειράς των στοιχείων μετάπτωσης που έχει βρεθεί σε βιομόρια, που χρησιμοποιούνται σε λίγα είδη βακτηρίων και αρχαίων. Συγκεκριμένα, είναι το βαρύτερο χημικό στοιχείο που είναι γνωστό ότι αποτελεί ιχνοστοιχείο για κάποιους ζωντανούς οργανισμούς. Το βολφράμιο εμπλέκεται στο μεταβολισμό μολυβδαινίου και χαλκού και είναι κάπως τοξικό για τα ζώα.
thumb|200px|Δακτυλίδι βολφραμίου
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Αλυάττης
Το όνομα Αλυάττης μπορεί να αναφέρεται στους εξής βασιλείς:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γιόχαν Γκούσταφ Ντρόυζεν
Ο Γιόχαν Γκούσταφ Ντρόυζεν (Johann Gustav Droysen, 6 Ιουλίου 1808 – 19 Ιουνίου 1884) ήταν Γερμανός ιστορικός. Το έργο του για τον Μέγα Αλέξανδρο ήταν το πρώτο που παρουσίασε μια νέα σχολή σκέψης των Γερμανών ιστορικών, η οποία εξιδανίκευσε την μορφή εξουσίας και ισχύος των λεγομένων μεγάλων ανδρών.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Κατά την διάρκεια των ετών αυτών, ο Ντρόυζεν μελέτησε την κλασική αρχαιότητα. Εξέδωσε μια μετάφραση του Αισχύλου το 1832 και μια παράφραση του Αριστοφάνη (1835–1838) αλλά το έργο με το οποίο έγινε διάσημος ως ιστορικός, ήταν το Geschichte Alexanders des Grossen (Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου - Βερολίνο, 1833 και λοιπές εκδόσεις), ένα βιβλίο που επί μακρόν παρέμεινε η καλύτερη εργασία περί Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά κάποιον τρόπο, το έργο αυτό αποτέλεσε την αρχή μιας νέας σχολής σκέψης των Γερμανών ιστορικών, που εξιδανίκευε την εξουσία και την επιτυχία, ένα εννοιολογικό πλαίσιο βασισμένο στην διδασκαλία του Χέγκελ. Ο Ντρόυζεν συνέχισε την βιογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με έργα που είχαν να κάνουν με τους Διαδόχους και Επιγόνους του Αλεξάνδρου, που εκδόθηκαν με τον τίτλο Geschichte des Hellenismus (Αμβούργο, 1836–1843), (Ἱστορία των Ελληνιστικών χρόνων). Μια νέα και αναθεωρημένη έκδοση όλου του έργου εκδόθηκε το 1885 και μεταφράστηκε στην γαλλική γλώσσα. Ο Ντρόυζεν είδε την ελληνιστική εποχή, όχι σαν μια περίοδο παρακμής αλλά σαν μια μορφή παγκοσμιοποίησης, που επέτρεπε στον καθένα ανεξαρτήτως καταγωγής να μιλά, να συμπεριφέρεται και να ζει σαν Έλληνας.
Το έργο του, Vorlesung des Freiheitskrieg (Παραδόσεις για τον Απελευθερωτικό Πόλεμο) εμφανίστηκε το 1846 και το Σχεδίασμα των αρχών της Ιστορίας, που εκδόθηκε το 1858 και μεταφράστηκε το 1893, διαβάστηκε σε όλα τα γερμανικά πανεπιστήμια. . Ακολούθησε το Erhebung der Geschichte zum Rang einer Wissenschaft, (Αναγωγή της Ιστορίας σε Επιστήμη, 1863), μια μεθοδολογική μελέτη, που αντανακλά την δική του νέα προσέγγιση στην έρευνα και την συγγραφή.
Η Ιστορία συναντά την Πολιτική
Η πρώτη μεγάλη πολιτική παρουσία του Ντρόυζεν συνέβη το 1843, στην 1000ή επέτειο της Συνθήκης του Βερντέν, που υπογράφηκε από τον Καρόλο τον Φαλακρό και τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό, εγγονούς του Καρλομάγνου. Ο Ντρόυζεν βρήκε στο γεγονός αυτό την μαρτυρία του νεώτερου γερμανικού έθνους. Αργότερα έκανε μια διάλεξη σε πολυπληθές ακροατήριο στο Βερολίνο, με τίτλο "η Συνθήκη του Βερντέν", η οποία έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό όχι μόνο από τους ακροατές αλλα και από τον ίδιο τον Γερμανό αυτοκράτορα.
Υποστήριξη προς την Πρωσική ηγεμονία
Το 1848, εκλέχθηκε μέλος του επαναστατικού Κοινοβουλίου της Φρανκφούρτης και διετέλεσε γραμματέας της επιτροπής για την εκπόνηση συντάγματος. Ήταν καθοριστικός υποστηρικτής της Πρωσικής υπεροχής, βλέποντάς την ως τον μόνο εφικτό τρόπο για την Γερμανική ενοποίηση.
Δεν μπορούμε να αποκρύψουμε το γεγονός ότι, όλο το Γερμανικό ζήτημα αποτελεί μια απλή επιλογή, Πρωσίας ή Αυστρίας. Στα κράτη αυτά, η γερμανική ζωή έχει θετικούς και αρνητικούς πόλους - στην πρώτη περίπτωση, ανήκουν όλα τα συμφέροντα τα οποία είναι εθνικά και μεταρρυθμιστικά και στην δεύτερη, τα δυναστικά και καταστροφικά. Το Γερμανικό ζήτημα δεν είναι ένα συνταγματικό ζήτημα αλλά ένα ζήτημα ισχύος, και η Πρωσική μοναρχία είναι τώρα καθ'ολοκληρίαν γερμανική ενώ εκείνη της Αυστρίας, όχι.
Ο Ντρόυζεν ήταν ένα από τα πρώτα μέλη που αποσύρθηκαν από το Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης, όταν ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος ο 4ος της Πρωσίας αρνήθηκε το αυτοκρατορικό στέμμα το 1849. Στα επόμενα δύο χρόνια, ο Ντρόυζεν συνέχισε να υποστηρίζει τον αγώνα των δουκάτων και το 1850, με τον Καρλ Ζάμβερ (Carl Samwer), εξέδωσε ένα έργο για την ιστορία των σχέσεων μεταξύ της Δανίας και των Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, με τίτλο Die Herzogthümer Schleswig-Holstein und das Königreich Dänemark seit dem Jahre 1800 (Τα δουκάτα Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν και το βασίλειο της Δανίας από το έτος 1800, Αμβούργο, 1850). Το έργο αυτό είχε μεγάλη πολιτική σημασία και συνέβαλε στην διαμόρφωση της γερμανικής κοινής γνώμης σε σχέση με τα δικαιώματα των δουκάτων κατά τον αγώνα τους εναντίον της Δανίας.
Κληροδότημα στην Πρωσική ιστοριογραφία
Κατά τα τελευταία του χρόνια, ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με την Πρωσική ιστορία. Μετά το 1851 διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Το 1859 κλήθηκε στο Βερολίνο, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Το 1851 συνέγραψε τον βίο του κόμη Γιόρκ βον Βάρτενμπουργκ (Ludwig Yorck von Wartenburg) (Βερολίνο, 1851–1852), που θεωρείται μία από τις καλύτερες βιογραφίες της Γερμανικής γλώσσας. Στην συνέχεια ξεκίνησε το μεγάλο του έργο για την Geschichte der preussischen Politik (Ιστορία της Πρωσικής Πολιτικής, Βερολίνο, 1855–1886). Εκδόθηκαν επτά τόμοι, ο τελευταίος μετά θάνατον. Το συνολικό έργο τελικά κατέλαβε 32 τόμους. Παρουσιάζει μια πλήρη ιστορία για την άνοδο της Πρωσικής μοναρχίας, μέχρι το έτος 1756. Όπως όλα τα έργα του Ντρόυζεν, εμφανίζει κι αυτό μια έντονη ιδιαιτερότητα και την πρόθεση ανίχνευσης των τρόπων με τους οποίους οι δυνάμεις του ιστορικού γίγνεσθαι παίρνουν την θέση τους στην Ιστορία.
Προσωπική ζωή
Ο Ντρόυζεν παντρεύτηκε δύο φορές και πέθανε στο Βερολίνο. Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Γκούσταφ, έγραψε μερικά γνωστά ιστορικά έργα με τίτλους, Gustav Adolf (Λειψία, 1869–1870), μια μελέτη για τον Γουσταύο Αδόλφο, τον βασιλιά της Σουηδίας, κατά την διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, Herzog Bernhard von Weimar (Λειψία, 1885), μια μελέτη για τον δούκα Βερνάρδο της Βαϊμάρης, έναν ικανό Προτεστάντη στρατηγό, κατά την διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, Historischer Handatlas (Λειψία, 1885), μια γεωγραφική ανάλυση των ιστορικών και εδαφικών αλλαγών, καθώς και αρκετά συγγράμματα για διάφορα γεγονότα του προαναφερθέντος πολέμου. Ένας άλλος γιος του, ο Χανς Ντρόυζεν, συνέγραψε κάποια έργα για την ελληνική ιστορία και αρχαιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Ηρέας
Ο Ηρέας ή και Ηραγόρας καλούμενος, ήταν αρχαίος ΄Ελληνας Ιστορικός από τα Μέγαρα.
Έργο του θεωρούνται τα «Μεγαρικά», τα οποία διά των επίσης ιστορικών Ερμίππου και Ίστρου χρησιμοποίησε ο Πλούταρχος στους βίους του Θησέα και του Σόλωνα.
Με βάση τους δύο αναφερόμενους ιστορικούς συγγραφείς που ανήκουν στον 3ο αιώνα π.Χ. συνάγεται ότι και ο Ηρέας ανήκει στην αυτή ιστορική περίοδο.
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Αγαθίνος
Ο Αγαθίνος ήταν ένας διακεκριμένος Έλληνας γιατρός που καταγόταν από τη Σπάρτη, «όχι τυχαίος άνδρας» κατά τη φράση του κορυφαίου Γαληνού. Ο Αγαθίνος οφείλει κυρίως τη φήμη του στο ότι ένωσε τα τρία γνωστά τότε συστήματα της Ιατρικής, το σύστημα των «πνευματικών», αυτό των «εμπειρικών» και αυτό των «μεθοδικών», σε ένα, δημιουργώντας έτσι μία νέα ιατρική «σχολή», αυτή των «εκλεκτικών» ή «επισυνθετικών», η οποία αναπτύχθηκε μεταγενέστερα από τον Κέλσο και τον Αρεταίο τον Καππαδόκη. Μαθητές του Αγαθίνου ήταν ο Αρχιγένης και ο Ηρόδοτος, οι οποίοι διέπρεψαν στη Ρώμη.
Ο Αγαθίνος συνέγραψε πολλά έργα, αλλά όλα χάθηκαν. Σπουδαία ήταν τα έργα του Περί σφυγμών και Περί πυρετών, καθώς και άλλα για τα θερμά και ψυχρά λουτρά.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Θεσμοφόριο
Θεσμοφόριο ονομαζόταν κάθε αρχαίο ιερό αφιερωμένο στη θεά Δήμητρα, την αποκαλούμενη «θεσμοφόρο».
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 (ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ)
Δομή
Η δομή των προκριματικών είναι ίδια με τις προηγούμενες πέντε διοργανώσεις. Οι δέκα ομάδες λαμβάνουν μέρος σε ένα πρωτάθλημα με εντός και εκτός έδρας αγώνες. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες προκρίνονται στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018, ενώ η πέμπτη θέση οδηγεί στα διηπειρωτικά μπαράζ.
Για λόγους προγραμματισμού, η Αργεντινή και η Βραζιλία τοποθετήθηκαν αυτόματα ως ομάδες 4 και 5 αντίστοιχα ώστε να εξασφαλίζεται ότι καμία ομάδα δεν διεξάγει αγώνες με την ίδια αντίπαλο για κάθε διπλή αγωνιστική. Οι υπόλοιπες οκτώ ομάδες κληρώθηκαν σε μία από τις υπόλοιπες οκτώ θέσεις από 1 έως 10 (εκτός 4 και 5).
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018
Παβάο Τιγιάν
Ο Παβάο Τιγιάν (κροατικά: Pavao Tijan, γεννήθηκε στο Σένι το 1908, πέθανε στη Μαδρίτη το 1997) ήταν Κροάτης εγκυκλοπαιδιστής που πέρασε το δεύτερο μισό της ζωής του στην Ισπανία.
Ο Τιγιάν γεννήθηκε στο Σένι το 1908. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, όπου και τελείωσε το πτυχίο Κροατιστικής και Σλαβιστικής το 1930. Στη συνέχεια ήταν καθηγητής ενός γυμνασίου. Έχει επιμεληθεί το Hrvatski jezik και ήταν μέρος του έργου της Κροατικής Εγκυκλοπαίδειας. Ήταν μέλος του Κροατικού Εκδοτικού και Βιβλιογραφικού Ινστιτούτου και να επεξεργάστηκε τη δημοσίευσή του Književni tjednik. Με την πτώση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας το 1945 έφυγε από τον επερχόμενο Γιουγκοσλαβικό Παρτιζανικό στρατό λόγο των φόβων για αντίποινα. Εκείνος και μέλη της οικογένειάς του, ταξίδευσαν μέσα από την Αυστρία και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου ο Τιγιάν παρέμεινε μέχρι το 1947. Από εκεί ταξίδεψε στη Μαδρίτη, η οποία έγινε το σπίτι του για το υπόλοιπο της ζωής του.
Το 1993, ο Τιγιάν επέστρεψε στο Ζάγκρεμπ και το Σένι για την πρώτη του επίσκεψη στην Κροατία σε 48 χρόνια. Ο Τιγιάν έγινε επίτιμος πολίτης του Σένι. Πέθανε στη Μαδρίτη το 1997. Το 2007, η Κυβέρνηση της Κροατίας είχε φέρει γραπτά έργα του στο Ζάγκρεμπ από τη Μαδρίτη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Εκστρακλάσα
Η Εκστρακλάσα (πολωνικά: Ekstraklasa, ) αποτελεί την κορυφαία εθνική ποδοσφαιρική κατηγορία στην Πολωνία. Υπεύθυνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος είναι η εταιρεία Ekstraklasa SA (Ekstraklasa Spółka Akcyjna) και αναφέρεται και ως T-Mobile Ekstraklasa για εμπορικούς λόγους.
Ξεκίνησε το 1920 και από τότε διεξάγεται ανελλιπώς με εξαίρεση το 1924 και την περίοδο 1939-1945 που η Πολωνία βρισκόταν κάτω από Γερμανική κατοχή. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Λέγκια Βαρσοβίας, η οποία έχει 15 πρωταθλήματα και ακολουθούν οι Γκόρνικ Ζάμπζε, η Ρουχ Χόζουφ με 14 και η Βίσλα Κρακοβίας με 13.
Χορηγίες
Από την αγωνιστική περίοδο 2011/2012, κύριος χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η T-Mobile. Από το 2016/2017, κύριος χορηγός είναι η LOTTO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Πολωνίας Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ (TNA)
thumb|right|300px|Ένα από τα είδη αγώνα Χ κατηγορίας, Το απόλυτο Χ. Το Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ είναι ένας επαγγελματικός τίτλος πάλης, που ανήκει στην εταιρεία Total Nonstop Action Wrestling.
Κατηγορία Χ
Η Κατηγορία Χ είναι για παλαιστής στην επαγγελματική πάλη, όπου κάνουν εντυπωσιακές ιπτάμενες κινήσεις, κινήσεις που ρισκάρουν την σωματική τους ακεραιότητα και προσφέρουν γρήγορο ρυθμό αγώνων. Επίσης, ως το 2007 υπήρχε όριο στα κιλά και ήταν 102 kl. Από το 2007, αν και θεωρείται αυτονόητο ότι ένας παλαιστής πρέπει να είναι ελαφρύς για να διαγωνίζεται σε αυτή την κατηγορία, όλα τα κιλά επιτρέπονται. Είναι δημιουργία της εταιρείας Total Nonstop Action Wrestling.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα της κατηγορίας Χ δημιουργήθηκε το 2002 και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 19 Ιουνίου. Οι κανόνες του είναι οι συνηθισμένοι της επαγγελματικής πάλης.
Είδη αγώνων
Τρία είναι τα είδη αγώνων που χρησιμοποιεί η εταιρεία TNA για αυτή την κατηγορία
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Αισωπική γλώσσα
Η αισωπική γλώσσα είναι μέσο επικοινωνίας με σκοπό να μεταφέρει ένα κρυφό νόημα σε ενημερωμένα μέλη μιας συνωμοσίας ή υπόγειου κινήματος, διατηρώντας ταυτόχρονα το πρόσχημα ενός αθώου νοήματος στους ξένους. Η ορολογία αναφέρεται στα αλληγορικά γραπτά του αρχαίου Έλληνα παραμυθογράφου Αισώπου.
Ο όρος αισωπική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ρώσο συγγραφέα του 19ου αιώνα Μιχαήλ Σαλτικόφ-Σεντρίν, για να περιγράψει την τεχνική γραφής που άρχισε να χρησιμοποιεί αργά στην καριέρα του, την οποία συνέκρινε με αυτή των Μύθων του Αισώπου. Σκοπός του ήταν να σατιρίσει τα κοινωνικά δεινά της εποχής, αποφεύγοντας τη σκληρή λογοκρισία της τσαρικής Ρωσίας, της οποίας ήταν ιδιαίτερος στόχος.
Ο συγγραφέας της σοβιετικής εποχής Λεβ Λόσεφ, σημείωσε ότι η χρήση της αισωπικής γλώσσας παρέμενε η αγαπημένη τεχνική των συγγραφέων (συμπεριλαμβανομένου του ίδιου) υπό τη σοβιετική λογοκρισία. Η Μάλιχεχ Τίρελ ορίζει τον όρο στο σοβιετικό πλαίσιο και παρατηρεί ότι η χρήση της αισωπικής γλώσσας επεκτάθηκε και σε άλλες εθνικές λογοτεχνίες υπό σοβιετική κυριαρχία:"Εν ολίγοις, αυτή η μορφή λογοτεχνίας, όπως οι μύθοι των ζώων του Αισώπου, καλύπτεται με αλληγορικές προτάσεις, υπαινιγμούς και ευφημισμούς, ώστε να διαφεύγει την πολιτική λογοκρισία. Η «Αισωπική γλώσσα» ή λογοτεχνία είναι ένας τεχνικός όρος που χρησιμοποιείται από τους Σοβιετολόγους για να ορίσει την αλληγορική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι Ρώσοι ή η εθνικοί [δηλαδή: μη Ρώσοι] αντικομφορμιστές δημοσιογράφοι για να κρύψουν αντικαθεστωτικά αισθήματα. Υπό τη σοβιετική κυριαρχία, αυτή η «Αισώπεια» λογοτεχνία είχε σκοπό να μπερδέψει τις σοβιετικές αρχές, ωστόσο με στόχο να φωτίσει την αλήθεια για τους γηγενείς αναγνώστες."Σύμφωνα με έναν κριτικό, «η λογοκρισία... είχε θετική, διαμορφωτική επίδραση στο ύφος των Αισώπιων συγγραφέων, υποχρεώνοντάς τους να οξύνουν τις σκέψεις τους».
Ο Γερμανοαμερικανός φιλόσοφος Χέρμπερτ Μαρκούζε χρησιμοποιεί τον όρο στο βιβλίο του Ο μονοδιάστατος άνθρωπος, κάπως εναλλακτικά με την οργουελική γλώσσα. Σε αυτό το πλαίσιο, η αισωπική γλώσσα αναφέρεται στην ιδέα ότι ορισμένες χρήσεις της γλώσσας λειτουργούν για να «καταστέλλουν ορισμένες έννοιες ή να τις κρατούν εκτός του γενικού λόγου μέσα στην κοινωνία». Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας τεχνικής είναι η χρήση συντομογραφιών για την πιθανή αποφυγή εμφάνισης ανεπιθύμητων ερωτημάτων: «Η AFL–CIO θάβει τις ριζοσπαστικές πολιτικές διαφορές που κάποτε χώριζαν τους δύο οργανισμούς».
Στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής, μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί μεταξύ της αισωπικής γλώσσας και του όρου πολιτική διγλωσσία, ο οποίος περιγράφει τη χρήση κωδικοποιημένης γλώσσας για την αντιμετώπιση των συμφερόντων των ψηφοφόρων, ενώ τους προστατεύει από αρνητικά πολιτικά πλήγματα εάν αντιμετωπιστεί ανοιχτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές (σχήμα λόγου) Κατηγορία:Λογοκρισία
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 2013–14
Το Κύπελλο Ισπανίας 2013–14 ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου με τον πρώτο γύρο και ολοκληρώθηκε στις 16 Απριλίου του 2014 με τον τελικό. Συμμετέχουν 83 ομάδες και διεξήχθησαν 97 αγώνες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης.
Τελικός
Ο τελικός έγινε στις 16 Απριλίου 2014 με τη Ρεάλ Μαδρίτης να επικρατεί με 2-1 της Μπαρτσελόνα.
Κυπελλο Ανδρων 2014 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2013-2014
Λεχαινά
Τα Λεχαινά είναι κωμόπολη του νομού Ηλείας, πρώην έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Λεχαινών. Από το 2010, με το "Πρόγραμμα Καλλικράτης" (Ν. 3852/2010), τα Λεχαινά αποτελούν την έδρα του νεοσυσταθέντος δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης.
Ιστορία και ίδρυση
Η κωμόπολη των Λεχαινών ήταν σημαντικό κέντρο επί φραγκοκρατίας, ενώ επί τουρκοκρατίας είχε γνωρίσει αξιόλογη άνθηση.
Διοικητική εξέλιξη
Το ΦΕΚ 8Α - 25/02/1874 μετέφερε την έδρα του Δήμου από τα Λεχαινά στην Ανδραβίδα. Η μεταφορά έγινε γιατί είχε απλωθεί επιδημία ευλογιάς, ενώ ταυτόχρονα ενεργούνταν δημοτικές εκλογές. Μέχρι πέρατος των εκλογών μεταφέρθηκε και η έδρα από τα Λεχαινά.
Η μάχη των Λεχαινών
Έμειναν μόνο οι Σουλιώτες και τριάντα από τους Ηλείους με τους γιους του Σισίνη. Πολέμησαν οι λίγοι αυτοί που έμειναν με τους Τούρκους καβαλλαραίους, από τόσο κοντά, που μονάχα οι μπιστόλες και τα γιαταγάνια δούλευαν. Βοήθεια στα λίγα εκείνα παλικάρια ξεκίνησε να πάει και ο Κώστας Μπότσαρης με διακόσιους Σουλιώτες, αλλά δεν πρόλαβε τη μάχη, γιατί στο μεταξύ έφυγαν οι Τούρκοι καβαλλαραίοι, παίρνοντας μαζί τους και τους άμαχους που είχαν πιάσει προηγούμενα. Στη μάχη εκείνη των Λεχαινών σκοτώθηκαν δεκατρείς Έλληνες και πενήντα Τούρκοι.
Προσωπικότητες των Λεχαινών
Ανδρέας Καρκαβίτσας
thumb|200px|Το σπίτι του Ανδρέα Καρκαβίτσα στα Λεχαινά Ηλείας Στα Λεχαινά της Ηλείας γεννήθηκε το 1866 ο Έλληνας συγγραφέας Ανδρέας Καρκαβίτσας. Το σπίτι του Καρκαβίτσα στα Λεχαινά, κοντά στην αγορά, υπάρχει μέχρι σήμερα και είναι αξιοθέατο της πόλης. Προτομή του Καρκαβίτσα υπάρχει στην πλατεία Αγίου Δημητρίου, όπου και ο ομώνυμος καθεδρικός ναός της πόλης. Η πλοκή του έργου του 'Λυγερή' (1896) εκτυλίσσεται στα Λεχαινά και αποτελεί μια ζωηρή εικόνα της ζωής στη μικρή και χωρίς εξέλιξη κοινωνία της εποχής. Τα ήθη, τα έθιμα, οι συνήθειες και οι παραδόσεις της ελληνικής επαρχίας. Ο Καρκαβίτσας πέθανε από φυματίωση στο Μαρούσι Αττικής τον Οκτώβριο του 1922. Είναι θαμμένος στη γενέτειρά του τα Λεχαινά.
Χρήστος Πραντούνας
Στα Λεχαινά γεννήθηκε το έτος 1873 και ο μακεδονομάχος Χρήστος Πραντούνας, γιος του ειρηνοδίκη Φραγκίσκου Πραντούνα, εκ Νάξου καταγομένου.
'''Ντίνος Δ. Ψυχογιός'''
Ο Ντίνος Ψυχογιός (1915-1982) υπήρξε σπουδαία πνευματική προσωπικότητα των Λεχαινών αν και γεννημένος στο Νεοχώρι. Νέος έγραψε ποιήματα, αργότερα όμως στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στη λαογραφία όπου διέπρεψε. Βραβεύτηκε κατ' επανάληψιν από την Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία. Μεγάλη συμβολή του στην ιστορία των Λεχαινών είναι η έκδοση του "Κώδικα της Παναγίας της Λεχαινιώτισας". Επί μακρά σειρά ετών εξέδιδε το περιοδικό "Ηλειακά" με θέματα από την τοπική λαογραφία. Το περιοδικό αυτό, που άφησε εποχή, επανεκδόθηκε πρόσφατα.
Νίκος Αναστόπουλος: ποδοσφαιριστής
Πολιτισμός
Η πολιτιστική ομάδα "Φράγμα" ιδρύθηκε το 1984 και εξέδιδε το περιοδικό "εκ παραδρομής" από το 1985 μέχρι το 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λεχαινών Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Συμμετοχή της Κύπρου στη Eurovision
Η Κύπρος έχει συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 39 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της το. Η πρώτη συμμετοχή της Κύπρου ήταν με το συγκρότημα Island, που τερμάτισε στην έκτη θέση. H καλύτερη απόδοση της χώρας στον διαγωνισμό είναι η δεύτερη θέση, που επιτεύχθηκε από την Ελένη Φουρέιρα το.
Από το, η Κύπρος δεν κατάφερε να προκριθεί από τον ημιτελικό γύρο για έξι από οκτώ χρόνια (2006-2013), προτού αποσυρθεί από τον διαγωνισμό του. Στις 14 Ιουλίου 2014 το ΡΙΚ επιβεβαίωσε επίσημα την επιστροφή της Κύπρου στο διαγωνισμό, με τη χώρα να φτάνει στον τελικό κάθε χρονιά έκτοτε, ένα σερί που κράτησε μέχρι τη μη πρόκριση τους το.
Ιστορία
Από την πρώτη συμμετοχή της, η Κύπρος συμμετείχε κάθε χρόνο εκτός από τα έτη, και. Το 1988, η Κύπρος απέσυρε τη συμμετοχή της αφού ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ΡΙΚ αποφάσισε ότι η προβλεπόμενη συμμετοχή ήταν μη επιλέξιμη. Το τραγούδι είχε εισαχθεί (αλλά δεν είχε επιλεγεί) στην εθνική διαδικασία επιλογής του 1984, η οποία ήταν παραβίαση των Κυπριακών κανόνων επιλογής. Το 2001, η χώρα αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω ανεπαρκούς μέσου όρου βαθμολογιών σε προηγούμενους διαγωνισμούς, σύμφωνα με τη διαδικασία που ήταν σε ισχύ την εποχή εκείνη. Το 2014, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας αποφάσισε να μην συμμετάσχει στον διαγωνισμό και ανέφερε την αδιαφορία του κοινού, την κοινή γνώμη σχετικά με την Κυπριακή οικονομική κρίση 2012-2013 και τους σχετικούς δημοσιονομικούς περιορισμούς ως παράγοντες για τη μη συμμετοχή. Στις 14 Ιουλίου 2014, το ΡΙΚ επιβεβαίωσε επίσημα την επιστροφή του στον διαγωνισμό το 2015. Η Κύπρος φιλοξένησε το Eurovision Song Project, το οποίο περιελάμβανε 2 ημιτελικούς, 1 γύρο δεύτερης ευκαιρίας και έναν τελικό.
Από την επιστροφή τους το 2015, η χώρα απέτυχε να προκριθεί μόνο μία φορά, και μάλιστα σημείωσε το καλύτερό της αποτέλεσμα με την Ελένη Φουρέιρα να έρχεται δεύτερη το 2018. Μέχρι το 2021, η Κύπρος κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες φορές που συμμετέχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision χωρίς ούτε μία νίκη με 37 συμμετοχές στον διαγωνισμό. Τα περισσότερα από τα κυπριακά τραγούδια έχουν τραγουδηθεί στα Ελληνικά ή στα Αγγλικά, με τις εξαιρέσεις να είναι το, όπου το τραγούδι "Νόμιζα" περιελάμβανε και Ελληνικά και Ιταλικά, το , στον οποίο η Ευρυδίκη ερμήνευσε το "Comme ci, comme ça" εξ ολοκλήρου στα Γαλλικά. Επιπλέον, τόσο στον διαγωνισμό του όσο και στον διαγωνισμό του, τα τραγούδια είχαν ορισμένες φράσεις στα Ισπανικά.
Ψηφοφορία
Η ετήσια ανταλλαγή των μέγιστων 12 πόντων με την στον Ημιτελικό και τον Τελικό έχει γίνει ένα διασκεδαστικά προβλέψιμο φαινόμενο που συχνά αντιμετωπίζεται με χλευασμό από το κοινό. Στις 31 περιπτώσεις (1981–2022) που η Κύπρος μπόρεσε να ψηφίσει την Ελλάδα σε τελικό, ψήφισαν την Ελλάδα ως το καλύτερο τραγούδι σε 26 από αυτές (οι εξαιρέσεις ήταν το 1981, το 1985, το 1990, το 1991 και το 2015). Από την εμφάνιση της τηλεψηφοφορίας το, οι δύο χώρες δίνουν σταθερά η μία στην άλλη τους μέγιστους 12 βαθμούς μέχρι το , όπου καμία χώρα δεν έδωσε τους 12 βαθμούς η μια στην άλλη, αλλά περιέργως τα έδωσαν και οι δύο στην Ιταλία. Το, η κυπριακή τηλεψηφοφορία έδωσε 12 βαθμούς στην Ουκρανία.
Η Κύπρος και η Τουρκία δεν αντάλλαξαν ποτέ βαθμούς μέχρι το 2003, ένα "ταμπού" που αποδίδεται στη συνεχιζόμενη Κυπριακή διαμάχη.
Δημοτικότητα του διαγωνισμού
Από την πρώτη συμμεοχή της το 1981, η Κύπρος είχε ένα μείγμα καλών και κακών αποτελεσμάτων. Το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής είναι η δεύτερη θέση που κατέλαβε η Ελένη Φουρέιρα με το τραγούδι "Fuego" το 2018.
Στη δεκαετία του 1980 και του 1990, η Κύπρος είχε καταφέρει να φτάσει στην πρώτη δεκάδα πολλές φορές, κάτι που έκανε τον Διαγωνισμό δημοφιλή στο κυπριακό κοινό. Από το τελευταίο καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας το 2004, οι επιδόσεις της Κύπρου μειώθηκαν σημαντικά. Από το 2006 έως το 2009 και πάλι το 2011 και το 2013, η χώρα δεν κατόρθωσε να φτάσει στον τελικό.
Την ίδια στιγμή που η απόδοση της Κύπρου στο διαγωνισμό μειώθηκε κατακόρυφα, η απόδοση της Ελλάδας βελτιώθηκε πολύ γρήγορα με μία νίκη και επτά τερματισμούς στην πρώτη δεκάδα σε μια δεκαετία. Αυτό δημιούργησε μια μετατόπιση ενδιαφέροντος, με το κυπριακό κοινό να ενδιαφέρεται περισσότερο για την επιτυχία της ελληνικής συμμετοχής. Αυτό πιθανώς οφείλεται στο ότι η Ελλάδα, από το 2004, φαίνεται να στέλνει πολύ δημοφιλείς τραγουδιστές που έχουν ένα καλά εδραιωμένο fan-club στην Κύπρο, ενώ η Κύπρος συνήθως εκλέγει τους διαγωνιζόμενους μέσω ενός ανοιχτού διαγωνισμού ταλέντων, που συχνά καταλήγει σε κάπως άγνωστους καλλιτέχνες που εκπροσωπούν τη χώρα.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Ως το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Κύπρου έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Κύπρος
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Παραπομπές
Κυπρος Eurovision
Δισιλανόλη
Η δισιλανόλη ή υδροξυδισιλάνιο (αγγλικά: disilanol) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει πυρίτιο, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο Si2H6O, αν και συνήθως παριστάνεται πιο αναλυτικά με τον ημισυντακτικό τύπο SiH3SiH2OH. Είναι το πυριτιούχο ανάλογο της αιθανόλης. Ο όρος επεκτείνεται και πέραν της «μητρικής» ένωσης και σε μια σειρά από ανόργανα και οργανικά «θυγατρικά» παράγωγα αυτής, με γενικό τύπο Si2R5OH, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι υδρογόνα, αλογόνα ή διάφορες μονοσθενείς ανόργανες ή οργανικές ρίζες. Επίσης, δύο (2) ή τρία (3) R μαζί μπορεί να παριστάνουν δισθενείς ή και τρισθενείς ρίζες, σχηματίζοντας έτσι και ετεροκυκλικές δισιλανόλες.
Δομή
Η μοριακή δομή της δισιλανόλης ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν της αιθανόλης. Ωστόσο οι δεσμοί Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Siδ+-Hδ-, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Pauling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Pauling). Επίσης, η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ πυριτίου και οξυγόνου (3,44 κατά Pauling) είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη άνθρακα - οξυγόνου. Το γεγονός αυτό δίνει μεγάλο ποσοστό ετεροπολικότητας (44,6%) στο δεσμό Si-Ο, δηλαδή έχουμε σε μεγάλο ποσοστό μια ένωση της μορφής [Si2H5]+OH-.
Από αλοσιλάνια και παράγωγά τους
Οι σιλανόλες, γενικά, συνθέτονται με υδρόλυση αλοσιλανίων, αλκοξυσιλανίων, ακυλοσιλανίων ή αμινοσιλανίων. Τα χλωροσιλάνια είναι τα πιο συνηθισμένα αντιδραστήρια, που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό. Έτσι, για την ίδια τη δισιλανόλη έχουμε αντίστοιχα:
Από σιλάνιο
Μια εναλλακτική παραγωγική οδός περιλαμβάνει την οξυγόνωση διιλανίου. Ένα μεγάλο εύρος οξειδωτικών μπορούν να αξιοποιηθούν, που περιλαμβάνουν ατμοσφαιρικό αέρα (περιέχει οξυγόνο), υπεροξέα (RCO3H), διοξιράνια και υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4). Με την παρουσία μεταλλικών καταλυτών ή τριφθοριούχου βορίου (και πάλι ως καταλύτη), το σιλάνιο υδρολύεται :
link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Dioxirane.svg|31x31px
Οξεοβασική συμπεριφορά
Η δισιλανόλη είναι πιο όξινη από τη αντίστοιχη αιθανόλη. Η αποπροτωνίωση της δισιλανόλης δίνει ως συζυγή βάση ένα ανιόν τύπου Si2H5O-, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως συναρμωτής που χρησιμοποιείται για να υποστηρίξει καταλύτες. Παρόλη τη (συγκριτικά) αυξημένη της οξύτητα, η σιλανόλη φαίνεται να είναι (ταυτόχρονα) σχεδόν το ίδιο βασική όπως και η αιθανόλη.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις πυριτίου Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Οξοξέα Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
B&W Hallerne
thumb|230px|Τα B & W Hallerne Τα B & W Hallerne (Αγγλικά: B & W Halls) είναι πρώην βιομηχανικό συγκρότημα που βρίσκεται στο νησί Refshaleøen στην Κοπεγχάγη, Δανία. Χτισμένο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από την Burmeister & Wain, το συγκρότημα αποτελείται από δύο μεγάλες αίθουσες που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή πλοίων μέχρι το 1996. Σήμερα οι εγκαταστάσεις χρησιμοποιούνται για τον πολιτιστικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2013, ο δανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός DR ανακοίνωσε ότι είχε επιλέξει το B & W Hallerne ως χώρο διεξαγωγής του Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2014. Ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στο τμήμα Hall 2, το οποίο θα μετατραπεί σε ένα μουσικό χώρο με χωρητικότητα 10.000 θεατών και τα γύρω κτίρια και περιοχές θα μετατραπούν στο λεγόμενο «Νησί Eurovision», το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για πρόσθετες υπηρεσίες που σχετίζονται με το διαγωνισμό.
The Singles 1991–1996
Το The Singles 1991–1996 είναι box-set του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1996 από την "WEA Australia" αποκλειστικά στην Αυστραλία. Αποτελείται από έξι CD σινγκλ του συγκροτήματος τα οποία κυκλοφόρησαν από το 1991 μέχρι το 1996.
Στα σινγκλ περιέχονται ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις από το "Monsters Of Rock" της Μόσχας στις 28 Σεπτεμβρίου 1991 και από το "Brixton Academy" του Λονδίνου στις 12 Σεπτεμβρίου 1994.
Η συλλογή σκαρφάλωσε στο Top-40 των αυστραλιανών τσαρτ.
CD 1, I'm Broken
1. I'm Broken (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:25
2. Slaughtered (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:57
3. Domination (Live) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 6:34
CD 2, 5 Minutes Alone
1. 5 Minutes Alone (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:49
2. The Badge (Jerry Lang) - 3:56
3. Cemetery Gates (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 7:02
CD 3, Mouth for War
1. Mouth for War (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:57
2. Rise (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:37
4. Heresy (Live) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:05
CD 4, Walk
1. Walk (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:16
2. A New Level (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:59
3. Walk (Cervical Dub Extended) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 6:41
4. Walk (Cervical Edit) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:10
CD 5, Planet Caravan Part 1
2. The Badge (Jerry Lang) - 3:57
3. A New Level (Live) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:43
4. Becoming (Live) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:05
CD 6, Planet Caravan Part 2
1. Planet Caravan (Osbourne, Iommi, Butler, Ward) - 4:03
2. By Demons Be Driven (Biomechanical Mix) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:18
3. Heresy (Live) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:00
4. Cowboys from Hell (Live) (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:08
Θέσεις τσαρτ
The Singles 1991–1996 (άλμπουμ)
Τα μέλη των Pantera
Οι μουσικοί που ηχογράφησαν τα τραγούδια του "The Singles 1991-1996" ήταν οι εξής:
Γιόχαν Χάινριχ Πεσταλότσι
Ο Γιόχαν Χάινριχ Πεσταλότσι (Johann Heinrich Pestalozzi, 12 Ιανουαρίου 1746 – 17 Φεβρουαρίου 1827) ήταν Ελβετός παιδαγωγός και μεταρρυθμιστής της εκπαιδεύσεως, πρότυπο του κινήματος του ρομαντισμού.
Ο Πεσταλότσι ίδρυσε αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τόσο στις γερμανόφωνες, όσο και στις γαλλόφωνες περιοχές της Ελβετίας και συνέγραψε πολλά έργα που εξηγούσαν τις επαναστατικές νέες ιδέες και αρχές του για την εκπαίδευση. Σύνθημά του ήταν «Μάθηση με το κεφάλι, με το χέρι και με την καρδιά». Χάρη στον Πεσταλότσι ο αναλφαβητισμός στην Ελβετία εξαλείφθηκε σχεδόν τελείως μέχρι το 1830.
Νεαρή ηλικία, 1746–1765
125px|thumb|left|Ο θυρεός της οικογένειας των Πεσταλότσι Ο Γιόχαν Χάινριχ Πεσταλότσι γεννήθηκε στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Ο πατέρας του ήταν χειρουργός και οφθαλμίατρος, που πέθανε σε ηλικία 33 ετών, όταν ο Γιόχαν Χάινριχ (το μεσαίο από τα τρία τέκνα του) ήταν 5 ετών. Η οικογένειά του είχε διαφύγει από την περιοχή του Λοκάρνο εξαιτίας των προτεσταντικών θρησκευτικών τους φρονημάτων. Η μητέρα του, της οποίας το οικογενειακό όνομα ήταν Χότσε (Hotze), ήταν από το Βέντενσβιλ, στις όχθες της λίμνης της Ζυρίχης
Το 1761 ο Γιόχαν Χάινριχ πήγε στο γυμνάσιο (Collegium Humanitatis), όπου διδάχθηκε από τους Γιόχαν Γιάκομπ Μπόντμερ (δίδασκε ιστορία και πολιτική επιστήμη) και Γιόχαν Γιάκομπ Μπράιτινγκερ (δίδασκε ελληνική και εβραϊκή γλώσσα).
Στις σχολικές αργίες ο νεαρός Πεσταλότσι πήγαινε στον παππού του, που ήταν κληρικός στο χωριό Χενγκ (Höngg), σήμερα προάστιο της Ζυρίχης. Μαζί επισκέπτονταν σχολεία και τα σπίτια των ενοριτών του. Μέσα από αυτές τις επισκέψεις ο Πεσταλότσι έμαθε «από πρώτο χέρι» τα προβλήματα φτώχειας των χωρικών. Είδε τις συνέπειες της παιδικής εργασίας στο εργοστάσιο και πόσο λίγα έκαναν τα Κατηχητικά σχολεία για αυτούς. Η άγνοιά τους και η ανικανότητα να βοηθήσουν τους εαυτούς τους άφησε στον Πεσταλότσι τις εντυπώσεις που θα καθοδηγούσαν τις μελλοντικές παιδαγωγικές του ιδέες.
Ο Πεσταλότσι πήγε σε εκκλησιαστική σχολή. Ως κληρικός σκεπτόταν ότι θα είχε πολλές ευκαιρίες να εφαρμόσει τις ιδέες του για την εκπαίδευση. Ωστόσο, η αποτυχία του πρώτου του κηρύγματος και η επίδραση των ιδεών του συμπατριώτη του φιλοσόφου Ζαν-Ζακ Ρουσσώ τον οδήγησαν να επιδιώξει μια σταδιοδρομία στα νομικά και στην πολιτική δικαιοσύνη.
"''Επίσης, το ιδανικό σύστημα ελευθερίας, στο οποίο ο Ρουσσώ προσέδωσε νέα κινητικότητα, αύξησε μέσα μου τον οραματικό πόθο για μια περισσότερο εκτεταμένη σφαίρα δραστηριοτήτων, με τις οποίες θα μπορέσω ίσως να προωθήσω την κοινωνική πρόνοια και την ευτυχία των ανθρώπων. Οι ιδέες της νεότητάς μου ως προς το τι ήταν απαραίτητο και δυνατό να κάνω για τον σκοπό αυτό στη γενέθλια πόλη μου, με ώθησαν να εγκαταλείψω τη σταδιοδρομία κληρικού, προς την οποία είχα προσανατολισθεί προηγουμένως, και για την οποία προοριζόμουν, και έκαναν να ξεπηδήσει από μέσα μου ότι θα ήταν ίσως δυνατό με τη μελέτη του Δικαίουμ να βρω μια σταδιοδρομία που θα ήταν δυνατό να μου εξασφαλίσει κάποτε την ευκαιρία και τα μέσα να ασκήσω μια ενεργό επιρροή στις συνθήκες της γενέτειράς μου, ακόμη και της πατρίδας μου."
- Johann Heinrich Pestalozzi
Πολιτικές φιλοδοξίες (1765–1767)
Κατά τα μέσα του 18ου αιώνα η κυβέρνηση της Ελβετίας καταδίκασε τα έργα του Ρουσσώ Αιμίλιος, ή Περί αγωγής και Κοινωνικό Συμβόλαιο, ανακοινώνοντας ότι ήταν επικίνδυνα για το κράτος και για τη χριστιανική θρησκεία. Ο Ρουσσώ καταδικάστηκε. Ωστόσο, ο Μπόντμερ, ο παλαιός καθηγητής του Πεσταλότσι, υιοθέτησε τις ιδέες του Ρουσσώ και ίδρυσε την «Ελβετική Εταιρεία» με περίπου 20 άλλους φιλοσόφους το 1765. Σκοπός τους ήταν η προαγωγή της ελευθερίας. Ο 19χρονος Πεσταλότσι ήταν ενεργό μέλος της, συνεισφέροντας πολλά άρθρα στην εφημερίδα Der Erinnerer της Εταιρείας.
Ο Πεσταλότσι έφερε στο φως αρκετές περιπτώσεις διαφθοράς αξιωματούχων και πιστευόταν ότι υπήρξε συνεργός στην απόδραση ενός άλλου συνεργάτη της εφημερίδας. Παρά το ότι αποδείχθηκε αργότερα αθώος, βρέθηκε κρατούμενος επί τρεις ημέρες. Αυτά τα γεγονότα τον έκαναν να έχει πολιτικούς αντιπάλους, έναν δυσμενή παράγοντα για σταδιοδρομία νομικού.
Νόυχοφ (1769–1779)
Μετά από προτάσεις αρκετών φίλων, ο Πεσταλότσι αποφάσισε να γίνει αγρότης. Εκείνο τον καιρό ο αγρονόμος Γιόχαν Ρούντολφ Τσιφφέλι (Johann Rudolf Tschiffeli, 1716-1780), επίσης μέλος της Ελβετικής Εταιρείας, είχε προκαλέσει εντύπωση με το επιτυχημένο μοντέλο της μετατροπής μεγάλης εκτάσεως αναξιοποίητης γης σε πολυάριθμα παραγωγικά αγροκτήματα. Το 1767 ο Πεσταλότσι τον επισκέφθηκε για να μάθει σχετικά με τη μέθοδό του και ένα έτος αργότερα αγόρασε 60 στρέμματα 15 αναξιοποίητης γης κοντά στη Ζυρίχη. Εξασφάλισε οικονομική υποστήριξη από έναν τραπεζίτη της Ζυρίχης, αγόρασε περισσότερη γη και το 1769 νυμφεύθηκε την Άννα Σούλτες (Anna Schulthess).
Ο Πεσταλότσι άρχισε να κτίζει ένα σπίτι στην ιδιοκτησία του και το ονόμασε «Νόυχοφ». Ωστόσο η γη ήταν ακατάλληλη για τη γεωργία. Ο Πεσταλότσι προσέθεσε το γνέσιμο μαλλιού στις δραστηριότητες, αλλά οι προκλήσει αυξάνονταν, όπως και το χρέος του. Το ζεύγος απέκτησε ένα τέκνο, τον Ζαν-Ζακ, που τον φώναζαν «Schaggeli» και εμφάνιζε κρίσεις επιληψίας, οι οποίες προκαλούσαν τη συνεχή ανησυχία των γονέων του για την υγεία του.
Από αγρόκτημα σε βιοτεχνική σχολή
Μετά την αποτυχία της αγροτικής του επιχειρήσεως, ο Πεσταλότσι αποφάσισε να διδάξει τα παιδιά των φτωχών. Είχε παρατηρήσει ορφανά που μαθήτευαν ως αγρότες να πέφτουν θύματα εξοντωτικής εργασίας και υποσιτισμού. Επιθυμούσε να τα διδάξει πώς να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Αυτό τον οδήγησε στην απόφαση να μετατρέψει το Νόυχοφ σε βιοτεχνική σχολή. Παρά τη θέληση της οικογένειας της συζύγου του, ο Πεσταλότσι κέρδισε την υποστήριξη του φιλοσόφου Ιζαάκ Ίζελιν από τη Βασιλεία, ο οποίος της έδωσε δημοσιότητα με την περιοδική του έκδοση Die Ephemerides, που ήταν αφιερωμένη σε κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα. Αυτό έφερε εγγραφές και άτοκα δάνεια. Το νέο ίδρυμα γνώρισε μια σύντομη περίοδο ευημερίας, αλλά μετά από ένα έτος το πολιτικό παρελθόν του Πεσταλότσι το έθεσε σε περιπέτειες. Μια έκκληση για δημόσια στήριξη το 1777 έφερε αποτέλεσμα και ο Πεσταλότσι δημοσίευσε στο περιοδικό μια σειρά γραμμάτων για την εκπαίδευση των φτωχών. Ωστόσο, το 1779 αναγκάσθηκε να κλείσει το ίδρυμα. Με βοήθεια από τους φίλους του, ο Πεσταλότσι μπόρεσε να σώσει το σπίτι του Νόυχοφ για να μένει με την οικογένειά του. Παρά το γεγονός αυτό, ήταν οικονομικά κατεστραμμένοι. Οι συγγενείς του τον εγκατέλειψαν, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που είχαν δείξει ενδιαφέρον για τις ιδέες του.
Λεονάρδος και Γερτρούδη
Ο Πεσταλότσι γνώριζε την αγροτική ζωή της υπαίθρου πολύ περισσότερο από τους άλλους συγγραφείς. Από αυτές τις εμπειρίες έγραψε 4 τόμους μιας ιστορίας με τίτλο Λεονάρδος και Γερτρούδη. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τις ζωές 4 χαρακτήρων: της Γερτρούδης, του Γκλύφι (Glüphi), ενός ανώνυμου εφημέριου κληρικού και του Άρνερ. Η Γερτρούδη είναι μια σύζυγος και μητέρα από το χωριό Μπόναλ, που διδάσκει τα τέκνα της πώς να ζουν ηθικές ζωές με την πίστη και την αγάπη στον Θεό. Ο δημοδιδάσκαλος Γκλύφι βλέπει την επιτυχία της Γερτρούδης με τα παιδιά της και επιχειρεί να εφαρμόσει τις διδαχές της στο σχολείο του. Ο εφημέριος επίσης τις υιοθετεί. Ο Γκλύφι και ο κληρικός βοηθούνται από τον Άρνερ, έναν πολιτικό που τους εξασφαλίζει κρατική υποστήριξη. Μέσα από τους 4 αυτούς θεσμούς (οικογένεια-σχολείο-εκκλησία-πολιτεία) επιτυγχάνεται αρμονία και εγκύκλιος παιδεία προσφέρεται σε όλους τους ανθρώπους.
Οι έρευνές μου πάνω στην πορεία της φύσεως στην ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους
Το 1794 ο Πεσταλότσι επισκέφθηκε την αδελφή του στη Λειψία. Κατά την επίσκεψή του εκεί συνάντησε τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, τον Κρίστοφ Μάρτιν Βίλαντ και τον Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ. Στο ταξίδι της επιστροφής γνώρισε και τον Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε. Ο Φίχτε είδε στις ιδέες του Πεσταλότσι το κλειδί για την επίλυση του εκπαιδευτικού προβλήματος και τον προέτρεψε να γράψει για τις απόψεις του σχετικά με την ανθρώπινη φύση και το πρόβλημα της αναπτύξεώς της. Μετά από τρία χρόνια, το 1797, ο Πεσταλότσι έγραψε και δημοσίευσε το Οι έρευνές μου πάνω στην πορεία της φύσεως στην ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους. Λίγοι διάβασαν και αυτό το βιβλίο.
Αυτό το έργο σημείωσε το τέλος της 18χρονης κύριας «συγγραφικής περιόδου» του παιδαγωγού, κατά την οποία ζούσε φτωχικά με την οικογένειά του. Η σύζυγός του ήταν συχνά άρρωστη και το 1797 ο γιος τους επέστρεψε σπίτι από τη μαθητεία του στη Βασιλεία σε παρόμοια κατάσταση υγείας.
Στανς (1799)
thumb|«Ο Πεσταλότσι με τα ορφανά στο [[Στανς» (λεπτομέρεια), ελαιογραφία του Konrad Grob (1879)]] Παράλληλα γίνονταν πολιτικές μεταβολές και όταν η δουλοπαροικία καταργήθηκε στην Ελβετία το 1798, ο Πεσταλότσι απεφάσισε να γίνει εκπαιδευτικός. Συνέταξε ένα σχέδιο για ένα σχολείο και το υπέβαλε στον Φίλιπ Άλμπερτ Στάπφερ, τον νέο υπουργό Τεχνών και Επιστημών, ο οποίος το ενέκρινε. Ο Πεσταλότσι δεν μπόρεσε να εφαρμόσει το σχέδιο αμέσως, καθώς δεν στάθηκε δυνατή η εξεύρεση εγκαταστάσεων, οπότε στο μεταξύ του ζητήθηκε να αναλάβει την εφημερίδα Helvetisches Volksblatt.
Το 1798, όταν ο γαλλικός στρατός εισέβαλε στην πόλη Στανς, πολλά παιδιά έμειναν άστεγα και ορφανά. Η ελβετική κυβέρνηση ίδρυσε ορφανοτροφείο και προσέλαβε τον Πεσταλότσι στις 5 Δεκεμβρίου 1798 για να αναλάβει διευθυντής του. Δύο μόλις ημέρες αργότερα ο Πεσταλότσι έφθασε στο Στανς.
Τα κτίσματα του κοινοβίου των Ουρσουλίνων στο Στανς θα μετατρέπονταν στο ορφανοτροφείο. Στις 14 Ιανουαρίου 1799 έφθασε μια ομάδα ορφανών, που όπως γράφει ο Πεσταλότσι, «ήσαν σε απαίσια κατάσταση, τόσο στο σώμα, όσο και στον νου». Ανέλαβε πολλούς ρόλους: σχολάρχη, υπηρέτη, πατέρα, φύλακα, νοσοκόμου και δασκάλου. Δεν είχε σχολικά υλικά και μοναδική του βοηθός ήταν μία οικονόμος.
Από την προηγούμενη εμπειρία του έθεσε στόχο παρόμοιο με του Νόυχοφ: τον συνδυασμό εκπαιδεύσεως και πρακτικής εξασκήσεως με εργασία. Η κάθε δραστηριότητα θεωρείτο από αυτόν ως ένας τρόπος να εξασκήσει τη φυσική δεξιότητα, να προαγάγει την αποτελεσματικότητα και να ενθαρρύνει την αλληλοβοήθεια μεταξύ των παιδιών. Επιθυμούσε να καλλιεργήσει τις θεμελιώδεις δραστηριότητες του νου: «τις δυνάμεις τις προσοχής, της παρατηρητικότητας και της μνήμης, που πρέπει να προηγούνται της κρίσεως και να είναι καλώς εδραιωμένες προτού ασκηθεί η τελευταία». Στο Στανς ο Πεσταλότσι αντιλήφθηκε τη σημασία μιας γενικής παιδαγωγικής μεθόδου, την οποία θα επιχειρούσε να εφαρμόσει σε άλλα ιδρύματα αργότερα.
Τον Ιούνιο του 1799 ο γαλλικός στρατός, μετά την ήττα του από τους Αυστριακούς, επανακατέλαβε το Στανς. Χρειαζόταν το κάθε διαθέσιμο κτίσμα για να στεγασθεί και έτσι κατάργησαν το ορφανοτροφείο-σχολείο του Πεσταλότσι. Ακόμα και σε αυτό το περιορισμένο χρονικό διάστημα, η επιτυχία του Πεσταλότσι ήταν προφανής. Αφήνοντας το Στανς, κοίταξε την υγεία του διαμένοντας στο Γκούρνιγκελ των Άλπεων, ελπίζοντας να επιστρέψει όταν θα ήταν και πάλι διαθέσιμα τα κτήρια, αλλά δεν του επιτράπηκε.
Μπούργκντορφ (1800–1804)
thumb|Ο [[Πύργος του Μπούργκντορφ, όπου ο Πεσταλότσι διεύθυνε το «Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο» του από το 1800 έως το 1804]] Ο Στάπφερ μετέθεσε τον Πεσταλότσι σε δημοτικό σχολείο στο Μπούργκντορφ. Στο σχολείο αυτό δεν ευδοκίμησε, καθώς ο παπουτσής που το διοικούσε προηγουμένως δεν συμφωνούσε με τις ιδέες του, ωστόσο μπόρεσε σύντομα να μεταφερθεί σε ένα άλλο στην ίδια πόλη. Τα παιδιά ήταν πέντε ως οκτώ ετών. Εκεί ο Πεσταλότσι συνέχισε τις έρευνες και τα πειράματά του στην παιδαγωγική που είχε αρχίσει στο Στανς.
Κάποιος φίλος τού συνέστησε ένα βιβλίο, το Vous voulez mecaniser l'education, για την εφαρμογή της ψυχολογίας στην παιδαγωγική επιστήμη. Παρά το ότι ο Πεσταλότσι δεν γνώριζε καλά τη γαλλική, όσο μπόρεσε να καταλάβει «έρριξε μια πλημμύρα φωτός πάνω στην όλη προσπάθειά μου». Βασικά το βιβλίο επιβεβαίωνε τις ιδέες που είχε αναπτύξει στο Νόυχοφ, στο Στανς και τώρα στο Μπούργκντορφ, σύμφωνα με τις οποίες όλη η κατανόηση από το παιδί μπορεί να επιτευχθεί μέσα από μία ψυχολογικώς διατεταγμένη ακολουθία.
Τον Ιανουάριο του 1800, ένας νεαρός βοηθός διδασκαλίας, ο Χέρμαν Κρύζι (Hermann Krüsi), προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, έχοντας ήδη κάποια πρακτική εμπειρία στη διδασκαλία και ακολουθώντας το παράδειγμά του. Μετά από οκτώ μήνες διδασκαλίας, ο Πεσταλότσι αξιολογήθηκε από τις αρχές, που τον επαίνεσαν για την πρόοδο των μαθητών του: δεν τους είχε απλώς μάθει μέσα στο διάστημα αυτό να διαβάζουν τέλεια, αλλά και να γράφουν, να σχεδιάζουν και να κατανοούν την αριθμητική. Η διεύθυνση εκπαιδεύσεως τον προήγαγε σε διευθυντή στο «ανώτερο» δημοτικό αρρένων, όπου συνέχισε τα παιδαγωγικά του πειράματα.
Ενθαρρυμένος από την επιτυχία του, τον Οκτώβριο του 1800 ο Πεσταλότσι πήρε την απόφαση να ανοίξει ένα άλλο σχολείο στο Μπούργκντορφ, το «Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο για παιδιά των μεσαίων τάξεων», με έδρα τον Πύργο του Μπούργκντορφ, που του παραχωρήθηκε από την πολιτεία. Εκεί προσλήφθηκαν δύο ακόμα εκπαιδευτικοί, οι Γιόχαν Γκέοργκ Τόμπλερ και Γιόχαν Κρίστοφ Μπυς (Büss). Στο ίδρυμα αυτό ο Πεσταλότσι συστηματοποίησε και κωδικοποίησε πολλες από τις μεθόδους και ιδέες του για την εκπαίδευση.
Πώς η Γερτρούδη διδάσκει τα παιδιά της (1801)
Για δεύτερη φορά ο Πεσταλότσι προσέλκυσε ως συγγραφέας έναν ευρύ κύκλο αναγνωστών με την έκδοση του Πώς η Γερτρούδη διδάσκει τα παιδιά της. Το βιβλίο αυτό άσκησε μεγάλη επίδραση στη γνώμη για την εκπαίδευση και στην πρακτική της. Είναι γραμμένο με τη μορφή 14 επιστολών του Πεσταλότσι προς τον φίλο του Χάινριχ Γκέσνερ, έναν βιβλιοδέτη στη Βέρνη. Τα τρία πρώτα γράμματα περιγράφουν το πώς ο ίδιος, ο Κρύζι, ο Τόμπλερ και ο Μπυς έφθασαν στη σημερινή τους θέση στο Μπούργκντορφ. Οι επιστολές από την τέταρτη μέχρι την ενδέκατη παρέχουν τις σκέψεις και τις εμπειρίες του στην παιδαγωγική διδασκαλία και την εκπαιδευτική θεωρία. Η δωδέκατη αφορά τη φυσική αγωγή και οι δύο τελευταίες την ηθική και θρησκευτική εκπαίδευση. Ο σκοπός του Πεσταλότσι στο βιβλίο αυτό ήταν να δείξει ότι, ανάγοντας τη γνώση στα στοιχεία της και κατασκευάζοντας μία σειρά από ψυχολογικώς διατεταγμένες ασκήσεις, ο καθένας μπορούσε να διδάξει τα παιδιά του αποτελεσματικά.
Εξαιτίας της επιτυχίας του βιβλίου, άνθρωποι από όλη την Ελβετία και τη Γερμανία έρχονταν να δουν το σχολείο του Πύργου. Το «Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο» μεγάλωσε, αλλά ο Πεσταλότσι ακόμα αισθανόταν ότι δεν έπραττε αρκετά. Αν και οικονομικώς επιτυχημένο, το σχολείο δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτό που ποθούσε ο Πεσταλότσι: να εκπαιδεύσει τα παιδιά των φτωχών. Προς τούτο έγραψε στην ελβετική κυβέρνηση ότι επιθυμούσε περισσότερες ευκαιρίες να εκπαιδεύσει τα φτωχά παιδιά. Αφού έστειλε δύο επιτρόπους να ερευνήσουν το έργο του και μετά από τη θετική τους αναφορά, η κυβέρνηση μετέτρεψε το σχολείο σε εθνικό ίδρυμα. Το κράτος θα πλήρωνε το προσωπικό και θα χρηματοδοτούσε την έκδοση συγγραμμάτων του. Με αυτή τη βοήθεια ο Πεσταλότσι δημοσίευσε το 1803 τρία βιβλία: Το αλφαβητάριο της αισθητηριακής αντιλήψεως, Μαθήματα στην παρατήρηση των αριθμητικών σχέσεων και Το βιβλίο των μητέρων.
Δύο προσθήκες έγιναν στο προσωπικό του ιδρύματος στη δεύτερη περίοδο: ο Γιόχαν Γιόζεφ Σμιντ (1785-1851) και ο Γιοχάνες Νήντερερ (1779-1843). Ο πρώτος είχε διατελέσει μαθητής στο ίδρυμα, ενώ ο δεύτερος ήταν πρώην πάστορας.
Η οικογένεια του Πεσταλότσι ήρθε τελικά από το Νόυχοφ να ζήσει και να εργασθεί στο ίδρυμα. Το 1801 ο γιος του πέθανε σε ηλικία 31 ετών, αλλά η νύφη του και ο εγγονός του ο Γκότλημπ, έζησαν στον Πύργο.
Ταξίδι στο Παρίσι (1804)
Η πολιτική μεταβολή που επέφερε ο Ναπολέων Α΄ εκείνη την εποχή έθεσε σε κίνδυνο το ίδρυμα του Πεσταλότσι μέσω μεταρρυθμίσεων στο ελβετικό κράτος. Μια εθνική αντιπροσωπεία στάλθηκε από την Ελβετία στο Παρίσι να ενημερωθεί από τον Ναπολέοντα και ο Πεσταλότσι εκλέχθηκε ως μέλος της. Προτού αναχωρήσει, δημοσίευσε τις ιδέες του για την πολιτική προσπάθεια, ένα μοναδικό κείμενο στο έργο του, που δείχνει τον σύνδεσμο της πολιτικής με το κοινωνικό και εκπαιδευτικό γίγνεσθαι. Ο Ναπολέων πάντως δεν έδειξε ενδιαφέρον για το έργο του Πεσταλότσι.
Επιστρέφοντας στη χώρα του, ο Πεσταλότσι βρήκε τη νέα κυβέρνηση της Ελβετίας να αμφισβητεί το δικαίωμά του να χρησιμοποιεί τον Πύργο του Μπούργκντορφ. Τον ειδοποίησαν ότι οι υπηρεσίες του δεν χρειάζονταν πλέον, διότι ο πύργος χρειαζόταν για τους δικούς τους υπαλλήλους. Για να μην επικριθούν από τους πολίτες, οι αρχές προσέφεραν στον Πεσταλότσι τη χρήση ενός παλιού μοναστηριού στο Μυνχενμπούχζε. Ο παιδαγωγός είχε προτάσεις και από άλλες πόλεις να ιδρύσει εκεί σχολή, αλλά στο τέλος απεφάσισε να δεχθεί την κρατική πρόταση. Τον Ιούνιο του 1804 το έργο του στο Μπούργκντορφ έλαβε τέλος.