cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθρωπισμός
Στάσεις Ανθρωπιστών σε διάφορα θέματα
Τι κάνει κάτι ηθικό ή ανήθικο; είναι μια συχνή ερώτηση που αντηχεί τη φράση λογοτεχνικού ήρωα του Φ. Ντοστογιέφσκι: «Αν δεν υπάρχει θεός, όλα επιτρέπονται». Συνήθως αρκετοί διαβάζουν τις Γραφές ή κάποια ανώτερη αρχή η οποία θα τους αποκαλύψει τις σταθερές επιταγές και εντολές του κάποιου Θεού. Οι ανθρωπιστές έχουνε διαφορετική προσέγγιση. Σκέφτονται προσεκτικά τα δεδομένα της κάθε περίστασης και χρησιμοποιώντας κριτική σκέψη και ενσυναίσθηση αναλογίζονται τις συνέπειες της κάθε τους επιλογής στη ζωή τους και στη ζωή των άλλων. Σέβονται τα δικαιώματα ή τις επιθυμίες όσων συνδέονται με την κάθε περίσταση και προσπαθούν να ακολουθήσουν τον πιο ευγενικό δρόμο που προκαλεί το μικρότερο κακό. Συνοπτικά, χρησιμοποιούν τη λογική, εμπειρία και ενσυναίσθηση αντί για τους κανόνες τους οποίους δογματικά υποστηρίζουν οι θρησκείες. Η ηθική προέρχεται από την ύπαρξη των ανθρώπων, δεν δίνεται από κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Η μακρόχρονη δε εμπειρία χιλιάδων χρόνων εξέλιξης, έχει αναπτύξει και αποκρυσταλλώσει ηθικούς κανόνες με τους οποίους τα μέλη των ανθρώπινων κοινωνιών συμβιώνουν αρμονικά. Η ανθρωπότητα πρέπει να είναι περήφανη που ανάπτυξε ιδανικά όπως Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ισότητα και προσπαθεί να ζήσει με αυτά.
Εθνικές και Διεθνείς Ενώσεις Ανθρωπιστών
Οι ανθρωπιστές είναι οργανωμένοι σε μια πλειάδα ομίλων οι οποίοι παγκόσμια συγκροτούν τη Διεθνή Ανθρωπιστική και Ηθική Ένωση- ΔΑΗΕ (The International Humanist and Ethical Union), ενώ πανευρωπαϊκά συγκροτούν την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ανθρωπιστών (European Humanist Federation). To 2002, τα μέλη της ΔΑΗΕ στο Άμστερνταμ διακήρυξαν τις αναθεωρημένες θέσεις της Διεθνούς Ένωσης, γνωστές ως "Διακήρυξη του Άμστερνταμ, οι οποίες αντικατέστησαν τις προηγούμενες του 1952.
Μεγαλύτερος αναλογικά με το μέγεθος του πληθυσμού, είναι Όμιλος Ανθρωπιστών της Νορβηγίας, (Norwegian Humanist Association) (Human-Etisk Forbund, HEF) με 84,300 μέλη, οι οποίοι συνιστούν το 1.7% του γενικού πληθυσμού
Στην Κύπρο δραστηριοποιείται ο Όμιλος Ανθρωπιστών Κύπρου, ο οποίος είναι ενταγμένος στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και την Παγκόσμια Ανθρωπιστική και Ηθική Ένωση.
Περαιτέρω Μελέτη
Κατηγορία:Επιστημολογία Κατηγορία:Ουμανισμός Κατηγορία:Φιλοσοφικά κινήματα Κατηγορία:Φιλοσοφία της ζωής Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας
Μαρμαρά Ερέγλισι
Το Μαρμαρά Ερέγλισι (η αρχαία ελληνική Πέρινθος, και αργότερα Ηράκλεια) είναι κωμόπολη και λιμάνι στη Θάλασσα του Μαρμαρά, καθώς και δήμος, στην Επαρχία Ραιδεστού. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ ανατολικά της Ραιδεστού και 90 χλμ δυτικά της Κωνσταντινούπολης, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2019, ο δήμος είχε πληθυσμό 26.007 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Για να αγαπήσεις και πάλι
Για να αγαπήσεις και πάλι (Ισπανικά: Para volver a amar) είναι τηλενουβέλα μεξικανικής παραγωγής του 2010. Βασισμένη στην Κολομβιανή τηλενουβέλα El Último Matrimonio Feliz ("Ο τελευταίος ευτυχισμένος γάμος").
Πρωταγωνιστούν Ρεμπέκα Γιόνς, Αλεχάντρα Μπάρρος, Ναϊλέα Νόρβιντ, Άφρικα Σαβάλα, Σάιντε Σίλβια Γκουτιέρες και Σόφι Αλεξάντερ.
Υπόθεση
Παρά όλα αυτά, και οι έξι γυναίκες ενωμένες θα αλλάξουν την ζωή τους και θα μάθουν σταδιακά ότι υπάρχει και πάλι ελπίδα για την αγάπη.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας
Η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ΕΕΑΕ) είναι ανεξάρτητη αρχή της Ελλάδας. Η ΕΕΑΕ είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια από την ατομική ενέργεια, την ανάπτυξη και θέσπιση κανονισμών. Επίσης είναι υπεύθυνη για την παρακολούθηση των τεχνητά παραγόμενων ιονιζουσών και μη ιονιζουσών ακτινοβολιών. Η ΕΕΑΕ ιδρύθηκε με νόμο του 1954. Το επταμελές διοικητικό συμβούλιο λειτουργεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Ανάπτυξης, μέσω της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας
Ράζνγιτσι
μικρογραφία|Ράζνγιτσι κοτόπουλου Το ράζνγιτσι (ražnjići) είναι δημοφιλής σπεσιαλιτέ των Δυτικών Βαλκανίων.
Αποτελείται από ψητό κρέας σε σουβλάκι, ισοδύναμο με το ελληνικό σουβλάκι και το τουρκικό σασλίκ. Το όνομα προέρχεται από το ράζανι που σημαίνει "σουβλάκι".
Πηγές
Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας
Η Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας (ΣΤΥΑ) είναι Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας. Αποστολή της σχολής είναι να παρέχει στην Πολεμική Αεροπορία εξειδικευμένο τεχνικό προσωπικό προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες της Πολεμικής Αεροπορίας.
Ιστορία
Η σχολή ιδρύθηκε το 1949 με όνομα Σχολή Τεχνικών Αεροπορίας. Τότε δεν υπήρχε ενιαία εκπαίδευση, και οι τεχνικοί γνώριζαν το αντικείμενο τους εμπειρικά. Το 1950 η σχολή μετονομάστηκε σε Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας, όνομα που διατηρεί μέχρι και σήμερα. Έκτοτε μέχρι σήμερα προστίθενται συνεχώς κατηγορίες και νέες ειδικότητες στην ύλη των σπουδών προκειμένου οι δόκιμοι να είναι άρτια εκπαιδευμένοι στον τομέα τους, ανταποκρινόμενοι στην συνεχώς μεταβαλλόμενη κατάσταση της Πολεμικής Αεροπορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικές σχολές στην Ελλάδα Κατηγορία:Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα
Διοικητικά δικαστήρια στην Ελλάδα
Η Ελλάδα, ως μια χώρα που εφαρμόζει το αστικό δίκαιο, κατέχει διοικητικά δικαστήρια. Η ίδρυση των διοικητικών δικαστηρίων ανάγεται στο άρθρο 94 του Συντάγματος του 1975, όπως αναθεωρήθηκε το 2001. Τα διοικητικά δικαστήρια αποτελούνται από νομαρχιακά πρωτοδικεία, νομαρχιακά εφετεία και το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο που ονομάζεται "Συμβούλιο της Επικρατείας".
Τα ελληνικά διοικητικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να λύσουν διαφορές ανάμεσα στο Κράτος και τους πολίτες. Οι πιο συνήθεις τύποι υποθέσεων που περνούν από τα διοικητικά δικαστήρια είναι φορολογικές υποθέσεις, περιπτώσεις κοινωνικής ασφάλειας, περιπτώσεις αδικοπρακτικής ευθύνης του Κράτους, περιπτώσεις παράνομης μετανάστευσης κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Μαργαρίτα της Δανίας (1895-1992)
Η Μαργαρίτα της Δανίας (Margrethe af Danmark, 17 Σεπτεμβρίου 1895 – 18 Σεπτεμβρίου 1992) ήταν η σύζυγος του Ρενέ των Βουρβόνων-Πάρμας.
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Φραγκίσκη Λουίζα Μαρία Ελένη γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1895 στο Παλάτι Μπέρνστορφ, και ήταν το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Βάλντεμαρ, πρίγκιπα της Δανίας (αδελφού του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας), και της Μαρίας της Ορλεάνης, κόρης του Ροβέρτου, δούκα του Σαρτρ. Ονομάσθηκε Μαργαρίτα προς τιμήν της εκ μητρός θείας της Μαργαρίτας, πριγκίπισσας της Ορλεάνης (1869-1940).
Οι γονείς της είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων ότι όλοι οι γιοί τους θα ακολουθούσαν τον Λουθηρανισμό, το θρήσκευμα του πατέρα τους και όλες οι κόρες τους, τον Ρωμαιοκαθολικισμό, την πίστη της μητέρας τους. Ήταν λοιπόν η πρώτη Δανή πριγκίπισσα από την εποχή της Μεταρρύθμισης, που μεγαλώνει ως Ρωμαιοκαθολική.
Παντρεύτηκε τον Ρενέ των Βουρβόνων-Πάρμας στην Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς του Ιησού στην Κοπεγχάγη. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Τον Ιούνιο του 1951 η Μαργαρίτα και ο σύζυγός της, κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους, συγκρούστηκαν με ένα αυτοκίνητο ενός 22χρονου, ο οποίος πέθανε σύντομα μετά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο.
Η οικογένεια ήταν σχετικά πενιχρή. Κατοικούσαν στη Γαλλία, όπου και γεννήθηκαν όλα τα παιδιά τους. Το 1939 η οικογένεια ξέφυγε από τους Ναζί και διέφυγε στην Ισπανία. Από εκεί πήγαν στην Πορτογαλία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, στη Νέα Υόρκη, η Μαργαρίτα ζούσε κάνοντας καπέλα, ενώ ο σύζυγός της εργάστηκε σε μια εταιρία αερίου και η κόρη της ως βοηθός καταστημάτων. Επέστρεψαν στο Παρίσι μετά τον πόλεμο.
Η Μαργαρίτα πέθανε μια μέρα τα 97α γενέθλια στις 18 Σεπτεμβρίου 1992 στη Κοπεγχάγη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Γιόνα Φρίντμαν
Ο Γιόνα Φρίντμαν (Yona Friedman, 5 Ιουνίου 1923, Βουδαπέστη, Ουγγαρία – 20 Φεβρουαρίου 2020, Λος-Άντζελες, ΗΠΑ) ήταν ένας ουγγρικής καταγωγής Γάλλος αρχιτέκτονας, αστικός οργανωτής και σχεδιαστής. Ασκούσε ιδιαίτερη επιρροή στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και ήταν κυρίως γνωστός για τη θεωρία του πάνω στη «κινητή αρχιτεκτονική».
Βιογραφία
Γεννημένος στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, το 1923 μέσα σε μια εθνική εβραϊκή οικογένεια, γεγονός που του προκάλεσε προβλήματα λόγω των αντισημιτικών περιορισμών των πανεπιστημίων, ο Φρίντμαν επέζησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δραπετεύοντας τις ναζιστικές συγκεντρώσεις Εβραίων, και έζησε για περίπου μια δεκαετία στη πόλη Χάιφα στο Ισραήλ, προτού μετακομίσει στο Παρίσι μόνιμα το 1957. Έγινε Γάλλος πολίτης το 1966.
Το 1956, στο Xth International Congress of Modern Architecture στο Ντουμπρόβνικ, το "Manifeste de l'architecture mobile" του, συνέβαλε στο να αμφισβητηθεί σίγουρα η τολμηρή βούληση για τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την πολεοδομία. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτού του συνεδρίου, και χάρη ειδικά στους νέους της Ομάδας 10, που επινοήθηκε η «κινητή αρχιτεκτονική» με την έννοια της «κινητικότητας της ζωής». Με το παράδειγμα του «Ville Spatiale», ο Φρίντμαν έθεσε –για πρώτη φορά– τις αρχές μιας αρχιτεκτονικής ικανής να κατανοήσει τις συνεχείς αλλαγές που χαρακτηρίζουν την «κοινωνική κινητικότητα» και να βασίζεται σε «υποδομές» που παρέχουν στέγαση. Οι κανόνες σχεδιασμού θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και να αναδημιουργηθούν, σύμφωνα με τις ανάγκες των κατοίκων και των κατοίκων. Η εστίασή του στους ίδιους τους ανθρώπους προκύπτει από την άμεση εμπειρία του με τους άστεγους πρόσφυγες, πρώτα σε ευρωπαϊκές πόλεις που αντιμετωπίζουν πόλεμο και καταστροφές και αργότερα στο Ισραήλ, όπου, στα πρώτα χρόνια του κράτους, χιλιάδες άνθρωποι προσγειώνονταν καθημερινά, με προβλήματα στέγασης.
Εξέλιξη
Το 1958, ο Φρίντμαν ίδρυσε το Groupe d'études dearchitectural Mobile (GEAM) που διαλύθηκε το 1962. Το 1963 ανέπτυξε την ιδέα μιας γέφυρας πόλης και συμμετείχε ενεργά στο πολιτιστικό κλίμα και την ουτοπική αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1960, γνωστή ως «Εποχή των μεγαδομών». Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 δίδασκε στο MIT και στα πανεπιστήμια Princeton, Harvard και Columbia. Την επόμενη δεκαετία εργάστηκε για τα Ηνωμένα Έθνη και την UNESCO μέσω της διάδοσης εγχειριδίων αυτο-οικοδόμησης σε αφρικανικές χώρες, Νότια Αμερική και Ινδία. Παρά την πολυετή ουτοπική ετικέτα του, ο Φρίντμαν είπε: «Πάντα προσπαθούσα, στις αρχιτεκτονικές μελέτες, να αναπτύξω έργα που ήταν εφικτά». Το 1978, του ανατέθηκε να σχεδιάσει το Lycée Bergson στην Ανζέ της Γαλλίας, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1981. Με την ευκαιρία αυτή δημοσίευσε μια διαδικασία κατά την οποία η διανομή και η διάταξη όλων των αρχιτεκτονικών στοιχείων σχεδιάστηκε και αποφασίστηκε από μελλοντικούς χρήστες. Επειδή ακόμη και οι μη επαγγελματίες μπορούν να κατανοήσουν και να εφαρμόσουν τη μέθοδό του, έγραψε επίσης πώς να κάνεος κόμικς. Το ενδιαφέρον για το θέμα της συμμετοχής έφερε το έργο του Φρίντμαν στην προσοχή αρχιτεκτόνων όπως ο Giancarlo De Carlo και ο Bernard Rudofsky.
Το 1987, στο Μάντρας της Ινδίας, ο Φρίντμαν ολοκλήρωσε το Μουσείο Απλής Τεχνολογίας στο οποίο εφαρμόστηκαν οι αρχές της αυτοκατασκευής από τοπικά υλικά όπως το μπαμπού. Έγραψε επίσης βιβλία που ασχολούνται με τεχνικά θέματα (Για μια επιστημονική αρχιτεκτονική, Εργαστήριο 1975), κοινωνιολογικά (L'architecture du survie, L'éclat 2003) και επιστημολογικά (L'univers erratique, PUF 1994). Το βιβλίο που αντιπροσωπεύει καλύτερα, ωστόσο, την ηθική και το πνεύμα του Φρίντμαν είναι ίσως το «Utopies Réalisables» (γαλλικά για εφικτές ουτοπίες), που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία το 1975 και δημοσιεύτηκε επίσης στα ιταλικά (Quodlibet 2003) που περιγράφει ένα έργο για την αναδιάρθρωση της κοινωνίας μας με έναν γνήσιο δημοκρατικό τρόπο, επιδιώκοντας να ξεφύγει από κάθε ελιτισμό μέσω της θεωρίας της κριτικής ομάδας. Το βιβλίο είναι επίσης μια σφοδρή κριτική στον μύθο της παγκόσμιας επικοινωνίας Από το βιβλίο: «Η ανάλυση των κοινωνικών ουτοπιών που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο υπονοεί, σιωπηρά στην πράξη της κατηγορίας και κριτικής σε αυτές τις δύο «μάστιγες» της εποχής μας που είναι: η «κρατική μαφία» και η «μαφία των μέσων ενημέρωσης» (τύπος, τηλεόραση κ.λπ.). Η ύπαρξη μιας κρατικής μαφίας προκύπτει από την αδυναμία του κλασικού δημοκρατικού κράτους να διατηρήσει το σχήμα του όταν το μέγεθός του ξεπεράσει ορισμένα όρια, και η «μαφία των μέσων» είναι άμεσο αποτέλεσμα της ίδιας ανικανότητας στην παγκόσμια επικοινωνία. Το Διαδίκτυο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα αυτής της ανικανότητας, η οποία δεν είναι αποτέλεσμα τεχνικών δυσκολιών, αλλά μάλλον πηγάζει από τη θεμελιώδη ανθρώπινη ανικανότητα να επικοινωνήσει καθολικά (από όλους σε όλους). Η αποτυχία αυτών των δύο γενναιόδωρων ουτοπιών, της δημοκρατίας και της «παγκόσμιας επικοινωνίας» μεταξύ ανθρώπων, οδηγεί λογικά στη δημιουργία συμμοριών που ενεργούν για λογαριασμό μας ενάντια στα συμφέροντά μας. Εκτός από ένα κατηγορητήριο, αυτό το βιβλίο είναι ταυτόχρονα μια πράξη ενθάρρυνσης: το άτομο θα πρέπει να ενθαρρύνεται να μην προσφέρει τη βοήθειά του ή τη σιωπηρή συγκατάθεσή του σε αυτές τις δύο συμμορίες. Δεν είναι κάλεσμα για επανάσταση, αλλά κάλεσμα στην αντίσταση.»
Κινητή Αρχιτεκτονική
Το 1958, ο Γιόνα Φρίντμαν δημοσίευσε το πρώτο του μανιφέστο: "Κινητή αρχιτεκτονική". Αυτό περιγράφει ένα νέο είδος κινητικότητας όχι των κτιρίων, αλλά των κατοίκων, στους οποίους δίνεται μια νέα ελευθερία.
Η κινητή αρχιτεκτονική είναι η «κατοικία που αποφασίζεται από τον κάτοχο» μέσω «υποδομών που δεν είναι ούτε καθορισμένες ούτε καθοριστικές». Η κινητή αρχιτεκτονική αντιπροσωπεύει μια αρχιτεκτονική διαθέσιμη για μια «κινητή κοινωνία». Για να το αντιμετωπίσει, ο κλασικός αρχιτέκτονας επινόησε τον «Μέσο Άνθρωπο». Τα έργα των αρχιτεκτόνων στη δεκαετία του 1950 αναλήφθηκαν, σύμφωνα με τον Φρίντμαν, για να καλύψουν τις ανάγκες αυτής της φανταστικής οντότητας και όχι ως προσπάθεια κάλυψης των αναγκών των πραγματικών μελών αυτής της κινητής κοινωνίας.
Η διδασκαλία της αρχιτεκτονικής ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την υποεκτίμηση του ρόλου του χρήστη από τον «κλασικό» αρχιτέκτονα. Επιπλέον, αυτή η διδασκαλία δεν ασπαζόταν καμία πραγματική θεωρία της αρχιτεκτονικής. Ο Φρίντμαν πρότεινε τότε διδακτικά εγχειρίδια για τις βασικές αρχές της αρχιτεκτονικής για το ευρύ κοινό.
TΗ χωρική πόλη, που αποτελεί υλοποίηση αυτής της θεωρίας, δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να αναπτύξει τη δική του υπόθεση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, στην κινητή πόλη, τα κτίρια θα πρέπει :
Η Χωρική Πόλη
Η Χωρική Πόλη είναι η πιο σημαντική εφαρμογή της «κινητής αρχιτεκτονικής». Χτίζεται πάνω σε πασσάλους οι οποίοι ανάμεσά τους εμπεριέχουν κατοικημένους όγκους, που είναι τοποθετημένοι μέσα σε μερικά από τα «κενά», και εναλλάσσονται με άλλους όγκους που δεν χρησιμοποιούνται, κάνοντάς τη να φαίνεται αισθητικά ευχάριστη. Η βάση του σχεδιασμού του είναι αυτή των τριεδρικών στοιχείων που λειτουργούν ως «γειτονιές» όπου οι κατοικίες διανέμονται χωρίς τιμή.
Αυτή η δομή εισάγει ένα είδος συγχώνευσης μεταξύ της υπαίθρου και της πόλης (σε σύγκριση με την έννοια Arcology του Paolo Soleri) και μπορεί να εκτείνεται:
Αυτή η τεχνική που περιλαμβάνει δομές εμπορευματοκιβωτίων εισάγει μια νέα εξέλιξη στον πολεοδομικό σχεδιασμό. Τα ανυψωμένα σχέδια αυξάνουν την αρχική περιοχή της πόλης και έτσι γίνονται τρισδιάστατα. Η κλιμάκωση της χωρικής πόλης σε πολλά ανεξάρτητα επίπεδα, το ένα πάνω στο άλλο, καθορίζει τη «χωρική πολεοδομία» τόσο από λειτουργική όσο και από αισθητική άποψη. Το κατώτερο επίπεδο μπορεί να προορίζεται για τη δημόσια ζωή και για χώρους σχεδιασμένους για κοινοτικές υπηρεσίες καθώς και χώρους για πεζούς. Οι πάσσαλοι περιέχουν τα κάθετα μέσα μεταφοράς (ανελκυστήρες, σκάλες). Η υπέρθεση των επιπέδων θα πρέπει να καθιστά δυνατή την οικοδόμηση μιας ολόκληρης βιομηχανικής πόλης, ή μιας οικιστικής ή εμπορικής πόλης, στον ίδιο χώρο. Με αυτόν τον τρόπο, η Χωρική Πόλη σχηματίζει αυτό που ο Φρίντμαν θα αποκαλούσε «τεχνητή τοπογραφία». Αυτό το πλέγμα που αιωρείται στο διάστημα σκιαγραφεί μια νέα χαρτογραφία του εδάφους με τη βοήθεια ενός συνεχούς και απροσδιόριστου ομοιογενούς δικτύου με ένα σημαντικό θετικό αποτέλεσμα: αυτό το αρθρωτό πλέγμα θα επέτρεπε την απεριόριστη ανάπτυξη της πόλης.
Οι χώροι σε αυτό το πλέγμα είναι ορθογώνια και κατοικήσιμα αρθρωτά «κενά», με μέση επιφάνεια 25–35 τετραγωνικά μέτρα. Αντίθετα, η μορφή των τόμων που περιλαμβάνονται στο πλέγμα εξαρτάται αποκλειστικά από τον κάτοχο και η διαμόρφωσή τους με ένα "Flatwriter" στο πλέγμα είναι εντελώς δωρεάν. Μόνο το ήμισυ της χωρικής πόλης θα καταλαμβανόταν. Τα «γεμίσματα» που αντιστοιχούν στις κατοικίες καταλαμβάνουν στην πραγματικότητα μόνο το 50% του τρισδιάστατου πλέγματος, επιτρέποντας στο φως να διαχέεται ελεύθερα στη χωρική πόλη. Αυτή η εισαγωγή στοιχείων σε ένα τρισδιάστατο πλέγμα με πολλά επίπεδα στηριγμένα από πασσάλους επιτρέπει μια μεταβλητή κατάληψη του χώρου μέσω της μετατρεψιμότητας των μορφών και της προσαρμογής τους σε πολλαπλές χρήσεις.
Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Φρίντμαν, «η πόλη, ως μηχανισμός, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας λαβύρινθος : μια διαμόρφωση σημείων εκκίνησης και τερματικών σημείων, που χωρίζονται από εμπόδια».
Ανώτατο Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα
Στην Ελλάδα, τα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα είναι σχολές πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ισότιμες με Πανεπιστήμια, που υπάγονται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Σε αυτές τις σχολές η ύλη έχει σκοπό την μόρφωση των σπουδαστών και τη δημιουργία ισχυρού ηγετικού χαρακτήρα, προκειμένου οι απόφοιτοι να ανταποκριθούν στις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων ως αξιωματικοί. Η φοίτηση σε ΑΣΕΙ διαρκεί τέσσερα έτη, εκτός από το τμήμα ιατρικής της ΣΣΑΣ, το οποίο διαρκεί 6 έτη. Οι υποψήφιοι σπουδαστές εξετάζονται με το σύστημα των Πανελλήνιων εξετάσεων για είσοδο σε μία τέτοια σχολή. Τα ΑΣΕΙ είναι: η Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων (διακλαδική), η Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής (διακλαδική), η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (Στρατός Ξηράς), η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (Πολεμικό Ναυτικό) και η Σχολή Ικάρων (Πολεμική Αεροπορία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές σχολές στην Ελλάδα
Ιστορία της Αιγύπτου
μικρογραφία|280x280εσ|Οι [[Πυραμίδες της Γκίζας.]] μικρογραφία|280x280εσ|Είσοδος στο [[Ναός του Λούξορ|Nαό του Λούξορ στην Αίγυπτο.]] Η ιστορία της Αιγύπτου είναι μακρά και πλούσια. Η Αίγυπτος άκμασε για χιλιάδες χρόνια (από περίπου 8000 π.Χ.), με τον πολιτισμό της να είναι διάσημος για τις μεγάλες πολιτιστικές προόδους σε κάθε τομέα της ανθρώπινης γνώσης, από τις τέχνες και την επιστήμη μέχρι την τεχνολογία και τη θρησκεία. Ανάμεσα στα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου είναι η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Μεγάλο μέρος της αρχαίας ιστορίας της ήταν ένα μυστήριο έως ότου τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά αποκρυπτογραφήθηκαν με την ανακάλυψη και τη βοήθεια της Στήλης της Ροζέττας.
Ο αρχαίος αιγυπτιακός πολιτισμός συγχωνεύτηκε γύρω στο 3150 π.Χ. με την πολιτική ενοποίηση της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου υπό τον πρώτο βασιλιά της Πρώτης Δυναστείας, Μήνη (ή Ναρμέρ). Η κυριαρχία των γηγενών Αιγυπτίων διήρκεσε μέχρι την κατάκτηση της Αιγύπτου από την Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία τον 6ο αιώνα π.Χ.
Το 332 π.Χ., ο Μακεδόνας ηγεμόνας Αλέξανδρος ο Μέγας κατέλαβε την Αίγυπτο καθώς ανέτρεψε τους Αχαιμενίδες και ίδρυσε τη βραχύβια Μακεδονική Αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία αυτή οδήγησε στη δημιουργία της Δυναστείας των Πτολεμαίων, που ιδρύθηκε το 305 π.Χ. από έναν από τους πρώην στρατηγούς του Αλέξανδρου, τον Πτολεμαίο Α' Σωτήρα. Οι Πτολεμαίοι έπρεπε να πολεμήσουν τις εγγενείς εξεγέρσεις και συμμετείχαν σε ξένους και εμφυλίους πολέμους που οδήγησαν στην παρακμή της δυναστείας και στην τελική προσάρτησή της από τη Αρχαία Ρώμη. Ο θάνατος της Κλεοπάτρας το 30 π.Χ. τερμάτισε την ονομαστική ανεξαρτησία της Αιγύπτου, με αποτέλεσμα η Αίγυπτος να γίνει μια από τις επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η ρωμαϊκή κυριαρχία στην Αίγυπτο (συμπεριλαμβανομένης της Βυζαντινής) διήρκεσε από το 30 π.Χ. έως το 641 μ.Χ., με ένα σύντομο μεσοδιάστημα ελέγχου από τη Αυτοκρατορία των Σασσανιδών μεταξύ 619 και 629, γνωστή ως Σασσανική Αίγυπτος. Μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Αιγύπτου, τμήματα της Αιγύπτου έγιναν επαρχίες διαδοχικών χαλιφάτων και άλλων μουσουλμανικών δυναστειών: Χαλιφάτο Ρασιντούν (632-661), Χαλιφάτο των Ομεϋαδών (661-750), Χαλιφάτο των Αββασιδών (750-935), Χαλιφάτο των Φατιμιδών (909-1171), Σουλτανάτο των Αγιουβιδών (1171–1260) και Σουλτανάτο των Μαμελούκων (1250–1517). Το 1517, ο Οθωμανός σουλτάνος Σελίμ Α' κατέλαβε το Κάιρο, ενσωματώνοντας την Αίγυπτο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Αίγυπτος παρέμεινε εξ ολοκλήρου οθωμανική μέχρι το 1867, εκτός από την περίοδο της γαλλικής κατοχής από το 1798 έως το 1801. Από το 1867, η Αίγυπτος έγινε ένα τυπικά αυτόνομο υποτελές κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ονομαζόταν Χεδιβάτο της Αιγύπτου. Το Χεδιβάτο πέρασε στο βρετανικό έλεγχο το 1882 μετά τον Αγγλοαιγυπτιακό πόλεμο. Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και μετά την Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1919, ιδρύθηκε το Βασίλειο της Αιγύπτου. Κι ενώ ήταν de jure ανεξάρτητο κράτος, το Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησε τον έλεγχο των εξωτερικών υποθέσεων, της άμυνας και άλλων θεμάτων. Η βρετανική κατοχή κράτησε μέχρι το 1954, οπότε και συνάφθηκε η Αγγλοαιγυπτιακή Συμφωνία του 1954.
Η σύγχρονη Δημοκρατία της Αιγύπτου ιδρύθηκε το 1953, και με την πλήρη απόσυρση των βρετανικών δυνάμεων από τη Διώρυγα του Σουέζ το 1956 σηματοδοτήθηκε για πρώτη φορά μετά από 2500 χρόνια η πλήρης ανεξαρτησίας της Αιγύπτου. Ο Πρόεδρος Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ (πρόεδρος από το 1956 έως το 1970) εισήγαγε πολλές μεταρρυθμίσεις και δημιούργησε τη βραχύβια Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (με τη Συρία). Κατά τη διάρκεια της θητείας του διεξήχθη ο Πόλεμος των Έξι Ημερών και δημιουργήθηκε το διεθνές Κίνημα των Αδεσμεύτων. Ο διάδοχός του, ο Ανουάρ Σαντάτ (πρόεδρος από το 1970 έως το 1981) άλλαξε την τροχιά της Αιγύπτου, ενώ απομακρύνθηκε από πολλές από τις πολιτικές και τις οικονομικές αρχές του νασερισμού, εγκαθιδρύοντας εκ νέου ένα πολυκομματικό σύστημα και εγκαινιάζοντας την οικονομική πολιτική του λεγόμενου ανοίγματος ή «ινφιτάχ». Ο Σαντάτ οδήγησε την Αίγυπτο στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973 για να ανακτήσει τη Χερσόνησο του Σινά, η οποία προσαρτήθηκε στο Ισραήλ μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967. Αυτό οδήγησε αργότερα στη Συνθήκη Ειρήνης Αιγύπτου-Ισραήλ.
Προϊστορία (μέχρι το 3100 π.Χ.)
μικρογραφία|Τεχνουργήματα της Αιγύπτου από την [[Προδυναστική περίοδος της Αιγύπτου|προδυναστική περίοδο, από το 4400 έως το 3100 π.Χ. Πρώτη σειρά από πάνω αριστερά: βαδαρινό ειδώλιο από ελεφαντόδοντο, βάζο πολιτισμού Νακάντα II, ειδώλιο θεάς Μπατ. Δεύτερη σειρά: βάζο από διορίτη, μαχαίρι από πυριτόλιθο, και παλέτα καλλυντικών.]] μικρογραφία|Χάρτης της Αρχαίας Αιγύπτου, που απεικονίζει τον Νείλο έως και τον πέμπτο καταρράκτη, και κύριες πόλεις και τοποθεσίες της Δυναστικής περιόδου (περ. 3150 π.Χ. έως 30 π.Χ.).Η προϊστορία της Αιγύπτου εκτείνεται από την περίοδο από την πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση έως την αρχή της δυναστικής περιόδου γύρω στο 3100 π.Χ., ξεκινώντας από τον πρώτο Φαραώ, τον Μήνη. Η περίοδος αυτή χωρίζεται γενικά σε πολιτιστικές εποχές, καθεμία από τις οποίες πήρε το όνομά της από τον τόπο όπου ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά ένας συγκεκριμένος τύπος αιγυπτιακού οικισμού. Η συντριπτική πλειονότητα των προδυναστικών αρχαιολογικών ευρημάτων βρίσκεται στην Άνω Αίγυπτο, επειδή η λάσπη του ποταμού Νείλου αποτέθηκε περισσότερο στην περιοχή του δέλτα, θάβοντας πλήρως τις περισσότερες τοποθεσίες του δέλτα πολύ πριν από τη σύγχρονη εποχή.
Οι λαοί της προδυναστικής Αιγύπτου ήταν οι διάδοχοι των παλαιολιθικών κατοίκων της βορειοανατολικής Αφρικής, οι οποίοι είχαν εξαπλωθεί σε μεγάλο μέρος της περιοχής της. Η τελική αποξήρανση της Σαχάρας δεν ολοκληρώθηκε παρά στα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ. Κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών οι άνθρωποι πρέπει να έχουν μεταναστεύσει από εκεί στην κοιλάδα του Νείλου, το περιβάλλον της οποίας βελτιώθηκε καθώς η περιοχή στέγνωσε. Κάποια στιγμή μετά το 5000 π.Χ., εισήχθη η καλλιέργεια των σιτηρών, πιθανώς σε κηπευτική κλίμακα, σε μικρούς τοπικούς πολιτισμούς που φαίνεται να είχαν εισχωρήσει προς τα νότια μέσω της Αιγύπτου στις οάσεις και στο Σουδάν. Οι παλαιότεροι γνωστοί νεολιθικοί πολιτισμοί στην Αίγυπτο που έχουν βρεθεί ήταν στη Μαρίμντα Μπανί Σαλάμα, στο νοτιοδυτικό άκρο του δέλτα, και πιο νοτιοδυτικά, στο αλ-Φαγιούμ. Άλλοι πολιτισμοί έχουν εντοπιστεί στη Δυτική Έρημο, στην περιοχή του Δεύτερου Καταρράκτη και βόρεια του Χαρτούμ. Στην Άνω Αίγυπτο έχουν βρεθεί ο τασιανός πολιτισμός και ο βαδαριανός πολιτισμός, οι οποίοι χρονολογούνται από τα τέλη της 5ης χιλιετίας π.Χ. Ο πολιτισμός Νακάντα, που πήρε το όνομά του από την κύρια τοποθεσία στη Νακάντα, είναι μια ξεχωριστή εποχή που διαδέχτηκε τον βαδαριανό πολιτισμό και διήρκησε μέχρι περίπου το 3100 π.Χ.
Αρχαϊκή περίοδος και Παλαιό Βασίλειο
Το 3150 π.Χ σχηματίστηκε ένα ενιαίο βασίλειο από την ενοποίηση της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου από τον βασιλιά Μήνη (ή Ναρμέρ), οδηγώντας σε μια σειρά από δυναστείες που κυβέρνησαν την Αίγυπτο για τις επόμενες τρεις χιλιετίες. Ο αιγυπτιακός πολιτισμός άκμασε κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου και παρέμεινε αμιγώς αιγυπτιακός στη θρησκεία, στις τέχνες, στη γλώσσα και στα έθιμά του. Η αρχή της ιστορικής περιόδου χαρακτηρίζεται από την εισαγωγή γραπτών αρχείων με τη μορφή ονομάτων βασιλικών ετών—τα αρχεία που αργότερα συγκεντρώθηκαν σε έγγραφα όπως η Στήλη του Παλέρμο. αριστερά|μικρογραφία|Η [[Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας|Μεγάλη Σφίγγα και οι Πυραμίδες της Γκίζα ς, που χτίστηκαν κατά τη διάρκεια του Παλαιού Βασιλείου.]] Οι δύο πρώτες κυρίαρχες δυναστείες μιας ενοποιημένης Αιγύπτου έθεσαν το σκηνικό για την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου (περίπου 2700–2200 π.Χ.), κατα τη διάρκεια του οποίου κατασκευάστηκαν πολλές πυραμίδες, με πιο αξιοσημείωτες την πυραμίδα του Ζοζέρ της Τρίτης Δυναστείας και τις πυραμίδες της Γκίζας της Τέταρτης Δυναστείας.
Νέο βασίλειο, Τρίτη μεταβατική περίοδος και Ύστερη περίοδος
Τον 6ο π.Χ., η Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Αίγυπτο. Ολόκληρη η 27η Δυναστεία της Αιγύπτου, από το 525 π.Χ. έως το 402 π.Χ., εκτός από αυτή με τον Πετούμπαστη Γ', ήταν περίοδος εξ ολοκλήρου περσικής κυριαρχίας, με τους βασιλείς των Αχαιμενιδών να λαμβάνουν τον τίτλο του Φαραώ. Η 30η Δυναστεία ήταν η τελευταία αμιγώς αιγυπτιακή δυναστεία κατά τη διάρκεια της φαραωνικής εποχής. Έπεσε ξανά στους Πέρσες το 343 π.Χ., αφού ο τελευταίος γηγενής Φαραώ, ο Νεκτανεβώ Β΄, ηττήθηκε σε μάχη.
Ελληνορωμαϊκή Αίγυπτος (332 π.Χ - 641 μ.Χ)
αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ|Η βασίλισσα των Πτολεμαίων Κλεοπάτρα και ο γιος της από τον Ιούλιο Καίσαρα, [[Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων|Καισαρίων, στο Συγκρότημα Ναού στα Δένδερα.]]
Ελληνική κυριαρχία
Το 332 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος ανέτρεψε την Αχαιμενική Αυτοκρατορία. Μετά το θάνατό του, οι στρατηγοί του χώρισαν τις σατραπίες της αυτοκρατορίας του. Η Δυναστεία των Πτολεμαίων, η οποία αποτελούσε ένα ισχυρό βασιλικό οίκο της ελληνιστικής περιόδου, έλεγχε την περιοχή που εκτεινόταν από τη νότια Συρία στα ανατολικά, μέχρι την Κυρήνη στα δυτικά, και νότια μέχρι τα σύνορα με τη Νουβία. Η Αλεξάνδρεια έγινε πρωτεύουσα και κέντρο του ελληνικού πολιτισμού και του εμπορίου. Για να ξεχωρίσουν σε σχέση με τον ιθαγενή αιγυπτιακό πληθυσμό, οι Πτολεμαίοι ονόμασαν τους εαυτούς τους διαδόχους των Φαραώ. Αργότερα, υιοθέτησαν τις αιγυπτιακές παραδόσεις, απεικονίζονταν σε δημόσια μνημεία με αιγυπτιακό στυλ και ενδυμασία, και συμμετείχαν στην αιγυπτιακή θρησκευτική ζωή.
Οι Πτολεμαίοι αντιμετώπισαν εξεγέρσεις γηγενών Αιγυπτίων, που συχνά προκλήθηκαν από αισθήματα μίσους προς ένα ανεπιθύμητο καθεστώς, και ενεπλάκησαν σε ξένους και εμφυλίους πολέμους που οδήγησαν στην παρακμή του βασιλείου και στην προσάρτησή του από τη Ρώμη. Ο ελληνιστικός πολιτισμός, ωστόσο, συνέχισε να ευδοκιμεί στην Αίγυπτο πολύ μετά και τη μουσουλμανική κατάκτηση, και μαζί με αυτόν συνέχισε να συνυπάρχει και ο γηγενής αιγυπτιακός/κοπτικός πολιτισμός (η ίδια η κοπτική γλώσσα ήταν η πιο ευρέως ομιλούμενη γλώσσα της Αιγύπτου τουλάχιστον μέχρι τον 10ο αιώνα). Η τελευταία βασίλισσα της δυναστείας των Πτολεμαίων ήταν η Κλεοπάτρα.αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Η [[Κρεμαστή Εκκλησία του Καΐρου που χτίστηκε για πρώτη φορά τον 3ο ή 4ο αιώνα, είναι μια από τις πιο διάσημες κοπτικές ορθόδοξες εκκλησίες στην Αίγυπτο.]]
Ρωμαϊκή κυριαρχία
Ο χριστιανισμός έφτασε στην Αίγυπτο σχετικά νωρίς κατά τη διάρκεια της ευαγγελικής περιόδου του 1ου αιώνα μ.Χ. (παραδοσιακά αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Μάρκο). Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και η Αντιόχεια της Συρίας έγιναν γρήγορα τα κορυφαία κέντρα του χριστιανισμού. Η ηγεμονία του Διοκλητιανού σηματοδότησε τη μετάβαση από την κλασική ρωμαϊκή στην ύστερη αρχαιότητα/βυζαντινή εποχή στην Αίγυπτο, όταν μεγάλος αριθμός Αιγυπτίων Χριστιανών υπέστησαν διωγμούς. Την εποχή εκείνη η Καινή Διαθήκη είχε μεταφραστεί στα αιγυπτιακά. Μετά τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 μ.Χ., ιδρύθηκε η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία με κανονική δικαιοδοσία.
Η Σασσανική Αίγυπτος αποτελεί μια περίοδο σύντομης κατάληψης της Αιγύπτου και τμημάτων της Λιβύης από την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Η κατάληψη αυτή διήρκεσε από το 619 έως το 629, έως ότου ο Σασσανίδης βασιλιάς Σαρβαραζάς της Περσίας έκανε συμμαχία με τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ηράκλειο, ο οποίος επανέκτησε τον έλεγχο της Αιγύπτου.
Μεσαιωνική Αίγυπτος (641-1517)
μικρογραφία|240x240εσ|Χάρτης του [[Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)|Σουλτανάτου των Μαμελούκων το 1317.]] Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες μπόρεσαν να διατηρήσουν τον έλεγχο της χώρας μέχρι το 641, όταν η Αίγυπτος πέρασε στον έλεγχο των Αράβων κατακτητών. Η απώλεια της Αιγύπτου ήταν ανυπολόγιστης αξίας για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία βασιζόταν στην Αίγυπτο για πολλά γεωργικά και βιομηχανικά αγαθά.
Οι μουσουλμάνοι ηγέτες που ορίστηκαν από το Ισλαμικό Χαλιφάτο διατήρησαν τον έλεγχο της Αιγύπτου για τους επόμενους έξι αιώνες, με το Κάιρο να ορίζεται ως η έδρα του Χαλιφάτου των Φατιμιδών. Μετά το τέλος της κουρδικής δυναστείας των Αγιουβιδών, οι Μαμελούκοι, μια τουρκο-κιρκάσια στρατιωτική κάστα, ανέλαβαν τον έλεγχο της Αιγύπτου περίπου το 1250 μ.Χ. Οι Μαμελούκοι συνέχισαν να κυβερνούν τη χώρα μέχρι την κατάκτηση της Αιγύπτου από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1517, μετά την οποία έγινε επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κατά την περίοδο των Μαμελούκων η Αίγυπτος έγινε το ασυναγώνιστο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της ανατολικής αραβόφωνης ζώνης του μουσουλμανικού κόσμου. Την εποχή αυτή, η αραβοποίηση της Αιγύπτου πρέπει να είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Τα αραβικά ήταν η γλώσσα της γραφειοκρατίας από τις αρχές του 8ου αιώνα και η γλώσσα της θρησκείας και του πολιτισμού ακόμη περισσότερο. Επιπλέον, η επικράτηση της αραβικής ως γραπτής και προφορικής γλώσσας επιβεβαιώνεται από την ανακάλυψη στη γενίζα (αποθήκη) μιας συναγωγής του Καΐρου χιλιάδων επιστολών και εγγράφων - που ονομάζονται Έγγραφα Γενίζα - που χρονολογούνται από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα. Αν και κάποια γραμμένα με εβραϊκούς χαρακτήρες, η πραγματική γλώσσα των περισσότερων από αυτά τα έγγραφα είναι τα αραβικά, γεγονός που αποδεικνύει ότι τα αραβικά χρησιμοποιούνταν ευρέως ακόμη και από μη μουσουλμάνους. Στο εμπόριο και στις συναλλαγές, η περίοδος των Μαμελούκων σηματοδότησε το ζενίθ της μεσαιωνικής αιγυπτιακής οικονομικής ιστορίας, αν και μέχρι τον 15ο αιώνα η εμπορική σημασία της Αιγύπτου επιδεινώθηκε.
Πρώιμη σύγχρονη Αίγυπτος (1517-1914)
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Το [[Εγιαλέτι της Αιγύπτου το 1609.]] αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Σφαγή των [[Μαμελούκοι|Μαμελούκων στο Κάιρο με εντολή του Μεχμέτ Αλή το 1811.]] Το Εγιαλέτι της Αιγύπτου λειτούργησε ως διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1517 έως το 1867, με μια διακοπή κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής από το 1798 έως το 1801. Προέκυψε ως αποτέλεσμα της κατάκτησης της Αιγύπτου των Μαμελούκων από τους Οθωμανούς το 1517, μετά τον οθωμανο-μαμελούκικο πόλεμο (1516-17). Η Αίγυπτος παρέμεινε ημι-αυτόνομη υπό τους Μαμελούκους έως ότου οι γαλλικές δυνάμεις του Ναπολέοντα εισέβαλαν το 1798. Μετά την εκδίωξη των Γάλλων από τις αγγλοτουρκικές δυνάμεις το 1801, ο Μεχμέτ Αλή Πασάς, Αλβανός στρατιωτικός διοικητής του οθωμανικού στρατού στην Αίγυπτο, κατέλαβε την εξουσία το 1805 και ίδρυσε το Χεδιβάτο της Αιγύπτου το 1867, το οποίο έλαβε το καθεστώς του αυτόνομου υποτελούς κράτους. Το Χεβιδάτο περέμεινε de jure οθωμανική επαρχία μέχρι το 1914, οπότε και πέρασε στον έλεγχο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, η Αίγυπτος αξιοποιήθηκε ως πηγή φορολόγησης προς όφελος μιας αυτοκρατορικής κυβέρνησης και ως βάση για εξωτερική επέκταση. Η οικονομική παρακμή που είχε ξεκινήσει κατά τη διάρκεια των Μαμελούκων συνεχίστηκε και μαζί της ήρθε μια παρακμή στον αιγυπτιακό πολιτισμό. Αν και η οθωμανική πολιτική ήταν προσανατολισμένη στις αυτοκρατορικές και όχι στις αιγυπτιακές ανάγκες, ήταν προφανώς προς όφελος των ηγεμόνων να παράσχουν μια σταθερή κυβέρνηση που θα διατηρούσε την αιγυπτιακή γεωργία σε υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας και θα προωθούσε το διαμετακομιστικό εμπόριο. Οι Οθωμανοί το πέτυχαν αυτό σε κάποιο βαθμό, ωστόσο, οι πολιτικές τους υπονομεύτηκαν από την πρώην ελίτ των Μαμελούκων, οι οποίοι παρόλο που συνεργάζονταν με την οθωμανική κυβέρνηση, συχνά την αψηφούσαν και τελικά της επιβλήθηκαν.
Όταν ανέλαβε ο Μεχμέτ Αλή Πασάς, αναδιοργάνωσε την αιγυπτιακή κοινωνία στον απόηχο της ναπολεόντειας κατοχής, εξαλείφοντας τα υπολείμματα των Μαμελούκων, περιορίζοντας τους γηγενείς εμπόρους και τεχνίτες και καταπνίγοντας τις εξεγέρσεις των αγροτών. Εθνικοποίησε το μεγαλύτερο μέρος της γης, εισήγαγε τη δυνατότητα καλλιέργειας της γης προς εμπορική εκμετάλλευση και προσπάθησε να αναπτύξει τη σύγχρονη βιομηχανία, αλλά οι προσπάθειές του υπονομεύτηκαν από την έλλειψη εκπαιδευμένων εργατών, τις καταστροφικές συνέπειες της υπερβολικής φορολόγησης και μια ευρεία δυσαρέσκεια ως προς τη στρατολόγηση των αγροτών.
Ύστερη σύγχρονη Αίγυπτος (1914-σήμερα)
Ο Νάσερ πέθανε το 1970, τον οποίο διαδέχτηκε ο αντιπρόεδρός του, Ανουάρ Σαντάτ. Η εποχή του Σαντάτ ξεκίνησε πραγματικά με τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Ο πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα των συνεχόμενων εντάσεων κατά μήκος της ζώνης του καναλιού. Και παρόλο που η Αίγυπτος δεν είχε αυταπάτες ότι το Ισραήλ μπορούσε να νικηθεί, κατάφερε να προσαρτήσει τη Χερσόνησο του Σινά. Λίγα χρόνια αργότερα, ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, για τις οποίες ο Σαντάτ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπέγκιν έλαβαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Υπό την ηγεσία τους, η Αίγυπτος και το Ισραήλ έκαναν ειρήνη μεταξύ τους το 1979. Η αδυναμία του Σαντάτ, ωστόσο, μέσω της συμφωνίας να διασφαλίσει τα νόμιμα δικαιώματα των Παλαιστινίων οδήγησε στην απώλεια της οικονομικής υποστήριξης των αραβικών κρατών και στην αποβολή της Αιγύπτου από τον Αραβικό Σύνδεσμο. Η δημοφιλία του Σαντάτ έπεσε δραματικά λόγω της εσωτερικής αντίθεσης στη συνθήκη, μιας επιδεινούμενης οικονομικής κρίσης και της καταστολής της δημόσιας δυσαρέσκειας. Το 1981, ο Σαντάτ δολοφονήθηκε από τα μέλη της Αιγυπτιακής Ισλαμικής Τζιχάντ, κάτι το οποίο ο λαός το δέχτηκε με εκκωφαντική ηρεμία. μικρογραφία|Συγκέντρωση διαδηλωτών στην [[πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου στις 8 Φεβρουαρίου 2011.]] Τον Σαντάτ διαδέχτηκε ο αντιπρόεδρος του, Χόσνι Μουμπάρακ. Αρχικά, ο Μουμπάρακ κράτησε μια μετριοπαθή στάση ως προς τη συμφωνία για να διασφαλίσει την επιστροφή της Χερσονήσου του Σινά. Ταυτόχρονα, απελευθέρωσε τους πολιτικούς κρατούμενους και προσπάθησε να ανατρέψει την επιδείνωση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας. Η αντίθεση, ωστόσο, σε μια ποικιλία πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών συνεχίστηκε, κυρίως μεταξύ των δυσαρεστημένων εργατικών και θρησκευτικών ομάδων. Στα τέλη της δεκαετίας 1980, η πτώση των τιμών του πετρελαίου, η μείωση του αριθμού των εμβασμάτων από εργαζόμενους του εξωτερικού, και το αυξανόμενο δημόσιο χρέος οδήγησαν τη χώρα στο ΔΝΤ. Η πολιτική στην Αίγυπτο συνέχισε να ακολουθεί αυταρχικά πρότυπα, με τον Μουμπάρακ να εκλέγεται συνεχώς το 1987, 1993, 1999, 2005, και το 2010, ενώ ταυτόχρονα παρατηρούνταν αυξανόμενη λογοκρισία και περιορισμός της ελευθερίας του λόγου και του Τύπου. Στον αγώνα ενάντια στην ισλαμιστική τρομοκρατία, το καθεστώς Μουμπάρακ κατέφυγε στην προληπτική κράτηση και, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, σε βασανιστήρια. Οι Αιγύπτιοι τρομοκράτες, από την πλευρά τους, δολοφόνησαν υπουργούς, κυβερνητικούς αξιωματούχους, ακόμα και τουρίστες. Οι εσωτερικές εντάσεις αυξήθηκαν, καθώς το καθεστώς Μουμπάρακ συνέχισε να καταστέλλει την αντιπολίτευση, συλλαμβάνοντας ηγέτες αντιφρονούντων και περιορίζοντας την πολιτική έκφραση.
Τον Ιανουάριο του 2011, ξέσπασαν διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος Μουμπάρακ ενάντια στη διαφθορά, στην πολιτική καταστολή και στη φτώχεια. Μετά από 17 μέρες διαδηλώσεων, και με τον στρατό να αρνείται να χρησιμοποιήσει βία κατά των διαδηλωτών, ο Μουμπάρακ παραιτήθηκε. αριστερά|μικρογραφία|Υποστηρικτές του έκπτωτου προέδρου Μόρσι διαδηλώνουν στη [[Νταμιέτα στις 5 Ιουλίου 2013.]] Οι εκλογές για την ανάδειξη προέδρου διεξήχθησαν τον Ιούνιου του 2012. Ο Μοχάμεντ Μόρσι, επικεφαλής του Κόμματος Ελευθερίας και Δικαιοσύνης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ανακηρύχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών. Κάποιους μήνες μετά την εκλογή του, η χειροτέρευση των οικονομικών συνθηκών της χώρας, η χειροτέρευση των δημόσιων υπηρεσιών και μια σειρά από σεχταριστικά επεισόδια επιδείνωσαν την πολιτική πόλωση και ενίσχυσαν την αντίθεση στην εξουσία του. Οι συγκρούσεις μεταξύ των υποστηρικτών και των επικριτών του στα τέλη Ιουνίου 2013 κορυφώθηκαν με μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Μετά την αδυναμία του να κατευνάσει τους διαδηλωτές, ο στρατός τον απομάκρυνε από την προεδρία. Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι — ο οποίος είχε ηγηθεί της ανατροπής του Μόρσι — άφησε τον στρατό για να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος και εξελέγη το 2014.
Ο Μόρσι αντιμετώπισε χωριστές δίκες για διάφορα αδικήματα. Το 2015, καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση για υποκίνηση βίας εναντίον διαδηλωτών, σε θάνατο για τον φερόμενο ρόλο του σε πράξεις βίας που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια μιας μαζικής διακοπής από τη φυλακή που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 2011, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης κατά του Μουμπάρακ, και σε ισόβια κάθειρξη για συνωμοσία με ξένες μαχητικές ομάδες για τη διάπραξη τρομοκρατικών ενεργειών στην Αίγυπτο. Το 2016, αιγυπτιακό δικαστήριο ακύρωσε τη θανατική ποινή του Μόρσι και την ισόβια κάθειρξη εναντίον του και διέταξε εκ νέου δίκη. Λόγω των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης στις φυλακές, η υγεία του χειροτέρευσε. Ως αποτέλεσμα, το 2019, ο Μόρσι κατέρρευσε σε δικαστική αίθουσα και λίγο αργότερα διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Μετά την εκλογή του Σίσι, η Αίγυπτος επανήλθε στην απολυταρχία, με την καταπίεση της δυσαρέσκειας, τον περιορισμό της πολιτικής δραστηριότητας, και τον έλεγχο της κυβέρνησης επί των διαδηλώσεων, των μέσων ενημέρωσης και των μη κυβερνητικών οργανώσεων. Παρά τις προσπάθειές του, ο Σίσι δεν κατάφερε να βελτιώσει τα οικονομικά της χώρας, καθώς αναγκάστηκε να προσφύγει στο ΔΝΤ το 2016, όπως επίσης δεν κατάφερε να ελέγξει τις διάσπαρτες τρομοκρατικές επιθέσεις. Όπως ήταν αναμενόμενο, στις εκλογές του 2018, κατάφερε μια συντριπτική νίκη, λαμβάνοντας περισσότερο από το 97% των ψήφων. Η νίκη αυτή του έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσει σε ένα σύνολο συνταγματικών τροποποιήσεων που ισχυροποιούσαν την προεδρία κι ενίσχυαν περαιτέρω τον στρατό στη χάραξη της πολιτικής.
Σομαλική προεδρική εκλογή (2017)
Το 2017 εκλογή προέδρου πραγματοποιήθηκε στη Σομαλία, στις 8 Φεβρουαρίου. Οι βουλευτές που εξελέγησαν στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν το φθινόπωρο του 2016, εξέλεξαν τον πρώην πρωθυπουργό Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ στη θέση του Προέδρου της Σομαλίας για μία θητεία τεσσάρων ετών.
Η προεδρική εκλογή είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί τον Αύγουστο του 2016 και με βάση τις προσδοκίες, θα ήταν εθνική ψηφοφορία  για ένα πρόσωπο, με μια ψήφο ", αλλά είχε αναβληθεί αρκετές φορές και τελικά έγινε εκλογή από ένα εκλογικό σώμα εξαιτίας ανησυχιών για την ασφάλεια. Στις 26 Ιανουαρίου 2017 η εκλογή ορίστηκε για τις 8 Φεβρουαρίου, με τους υποψηφίους να απαιτείται να εγγραφούν μέχρι τις 29 Ιανουαρίου. Η εκλογή πραγματοποιήθηκε στο υπόστεγο του αεροδρομίου του Διεθνούς Αεροδρομίου του Άντεν Άντε, στην πρωτεύουσα Μογκαντίσου.
Ο Μοχάμεντ ανακηρύχθηκε πρόεδρος σε μια ειρηνική μετάβαση της εξουσίας αφού ο κάτοχος της προεδρίας Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ παραδέχθηκε την ήττα του και συνεχάρη τον νικητή.
Ασφάλεια
Λόγω του εν εξελίξει εμφυλίου πολέμου, η ασφάλεια κατά τη διενέργεια της ψηφοφορίας υπήρξε ένα σημαντικό μέλημα. Η ψηφοφορία είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί σε αστυνομική ακαδημία στην Μογκαντίσου, αλλά μεταφέρθηκε στο ασφαλέστερο Διεθνές Αεροδρόμιο, θεωρούμενο και ως το ασφαλέστερο μέρος στη σομαλική πρωτεύουσα. Την ημέρα της ψηφοφορίας, η κυκλοφορία απαγορεύτηκε στην πόλη, τα σχολεία έκλεισαν και οι πτήσεις προς και από το αεροδρόμιο ανεστάλησαν.
Εκλογικό σύστημα
Στην προηγούμενη προεδρική εκλογή του 2012, ο πρόεδρος εξελέγη από ένα κοινοβούλιο που είχε επιλεγεί από 135 πρεσβύτερους. Τα σχέδια για μια πλήρη προεδρική εκλογή με τη συμμετοχή όλων των ενήλικων Σομαλών για το 2016–2017 απαλείφθηκαν για λόγους ασφαλείας που αφορούσαν τον εμφύλιο πόλεμο που σοβούσε. Το κόστος των εκλογών χρηματοδοτήθηκε κατά 60% από δωρήτριες χώρες στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, και κατά το υπόλοιπο χρηματοδοτήθηκαν από τη σομαλική κυβέρνηση και τα παράβολα για την εγγραφή των υποψηφίων.
Ο πρόεδρος εξελέγη από τους 328 βουλευτές της Κάτω Βουλής και της Άνω Βουλής που αμφότερες απαρτίζουν το Κοινοβούλιο της Σομαλίας. Τα μέλη του κοινοβουλίου εξελέγησαν στις βουλευτικές εκλογές του 2016, οι οποίες περιορίστηκαν σε 14.025 διορισμένους αντιπροσώπους από τους πρεσβύτερους κάθε φυλής. Η εκλογή περιγράφηκε από τους ξένους χρηματοδότες  ως προς την επέκταση της διαδικασίας ως ένα "μικρό βήμα προς τα εμπρός".
Η διαδικασία για την εκλογή—μια μορφή  ψηφοφορίας τελικού γύρου—περιγράφεται στο εδάφιο 89 του Συντάγματος της Σομαλίας. Υπήρξαν περισσότεροι από 20 εγγεγραμμένοι υποψήφιοι στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας.
Υποψήφιοι
Συνολικά 23 ή 24 δηλώθηκαν ως υποψήφιοι. Ο αρχικός αριθμός των υποψηφίων ποικίλλει ανάλογα με τις αναφορές. . Ωστόσο, οι αποσύρσεις από την ψηφοφορία—συμπεριλαμβανομένης εκείνης του Αμπντιραχμάν Μοχάμεντ Φαρόλε —μείωσαν τους υποψήφιους σε 21 την ώρα της ψηφοφορίας. Στα άτομα που κατήλθαν υποψήφιοι ήταν και ο κάτοχος της προεδρίας,  Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ, ο τότε πρωθυπουργός ΟμάρΑμπντιρασίντ Αλί Σαρμάρκε, ο πρώην πρόεδρος Σαρίφ Σεΐχ Αχμέντ και ο πρώην πρωθυπουργός Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ.
Αποτελέσματα
Κανένας υποψήφιος δεν κατάφερε να συμπληρώσει τα απαιτούμενα δύο τρίτα των ψήφων για να κερδίσει την εκλογή από τον πρώτο γύρο, με αποτέλεσμα οι τέσσερις πρώτοι υποψήφιοι (οι Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ, Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ, Σαρίφ Σεΐχ Αχμέντ και ο Ομάρ Αμπντιρασίντ Σαρμάρκε) να προχωρήσουν στο δεύτερο γύρο. Ο Ομάρ Αμπντιρασίντ Σαρμάρκε στη συνέχεια αποχώρησε, μειώνοντας το πεδίο σε τρεις υποψήφιους. Κανένας υποψήφιος δεν κατάφερε να συμπληρώσει το απαιτούμενο όριο εκλογής στο δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας, και ο τρίτος Αχμέντ είχε αποκλειστεί. Ο Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ παραδέχθηκε την ήττα του, αναιρώντας την ανάγκη για την τελική ψηφοφορία.
Παραπομπές
2017 Σομαλια
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας (Biblioteca Nacional de España) είναι μια μεγάλη δημοτική βιβλιοθήκη, η μεγαλύτερη στην Ισπανία και μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Βρίσκεται στη Μαδρίτη και συγκεκριμένα στο προάστιο Πασέο ντε Ρεκολέτος.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε από τον βασιλέα Φίλιππο τον Ε΄ το 1712 ως Δημόσια Βιβλιοθήκη του Παλατιού (Biblioteca Pública de Palacio). Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας Royal Letters που χορήγησε, ο προκάτοχος της τρέχουσας απαίτησης για νομική κατάθεση, απαιτούσε από τους εκδότες να υποβάλλουν στη βιβλιοθήκη ένα αντίγραφο κάθε βιβλίου που τυπώνεται στην Ισπανία. Το 1836 το καθεστώς της βιβλιοθήκης ως ιδιοκτησίας του Στέμματος ανακλήθηκε και η ιδιοκτησία μεταβιβάστηκε στο Υπουργείο Διακυβέρνησης (Ministryio de la Gobernación). Ταυτόχρονα, μετονομάστηκε σε Biblioteca Nacional.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι κατασχέσεις, οι αγορές και οι δωρεές επέτρεψαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη να αποκτήσει την πλειοψηφία των παλαιών και πολύτιμων βιβλίων που κατέχει σήμερα. Το 1892 το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για να φιλοξενήσει την Ιστορική Αμερικανική Έκθεση. Στις 16 Μαρτίου 1896, η Εθνική Βιβλιοθήκη άνοιξε για το κοινό στο ίδιο κτίριο που στεγάζεται σήμερα  και περιλάμβανε ένα μεγάλο Αναγνωστήριο στο ισόγειο  σχεδιασμένο για 320 αναγνώστες. Το 1931 το Αναγνωστήριο αναδιοργανώθηκε, με μια νέα μεγάλη συλλογή έργων αναφοράς και δημιουργήθηκε το Γενικό Αναγνωστήριο για να εξυπηρετήσει φοιτητές, εργάτες και αναγνώστες γενικότερα.
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, σχεδόν 500.000 τόμοι συλλέχθηκαν από την Επιτροπή Κατάσχεσης (Junta de Incautación) και αποθηκεύτηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη για τη διαφύλαξη έργων τέχνης και βιβλίων που διατηρούνταν μέχρι τότε σε θρησκευτικά ιδρύματα, παλάτια και ιδιωτικά σπίτια. Κατά τον 20ό αιώνα, έγιναν πολλές τροποποιήσεις στο κτίριο για την προσαρμογή των δωματίων και των αποθηκών στις συνεχώς διευρυνόμενες συλλογές, στον αυξανόμενο όγκο υλικού που ελήφθη μετά την τροποποίηση της νόμιμης κατάθεσης το 1958 και στα πολυάριθμα έργα που αγόρασε η βιβλιοθήκη. Από τις πιο αξιοσημείωτες αλλαγές που έγιναν στο κτίριο ήταν τα έργα του 1955 για τον τριπλασιασμό της χωρητικότητας των αποθετηρίων της βιβλιοθήκης, και τα έργα του 1986  - 2000, που οδήγησαν στη δημιουργία του νέου κτιρίου στο Alcalá de Henares και πλήρης ανακαίνιση του κτιρίου Paseo de Recoletos.
Το 1986, όταν τα κύρια ισπανικά βιβλιογραφικά ιδρύματα - η Εθνική Βιβλιοθήκη Εφημερίδων (Hemeroteca Nacional), το Ισπανικό Βιβλιογραφικό Ινστιτούτο (Instituto Bibliográfico Hispánico) και το Κέντρο Ντοκιμαντέρ και Βιβλιογραφικών Θησαυρών (Centro del Tesoro Documental y Bibliográfico) - ενσωματώθηκαν στη Εθνική Βιβλιοθήκη, τότε η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε ως Κρατικό Αποθετήριο της Ισπανικής Πολιτιστικής Μνήμης (Centro Estatal Depositario de la Memoria Cultural Española), καθιστώντας όλη την ισπανική βιβλιογραφική παραγωγή διαθέσιμη στο σύστημα της Ισπανικής βιβλιοθήκης και των υπόλοιπων πολιτιστικών, εκπαιδευτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων της χώρας και του εξωτερικού.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού (Ministryio de Cultura).
Αίθουσες
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας διαθέτει αρκετές αίθουσες.
Μία αίθουσα που αποτελείται από γενικές συλλογές αναφοράς σε ελεύθερη πρόσβαση.
Εξειδικευμένες αίθουσες: