cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Χρηματοδότηση του πολέμου
Η βρετανική εθνική παραγωγή παρέμεινε ισχυρή και ο καλά οργανωμένος επιχειρηματικός τομέας διοχέτευε προϊόντα για ότι χρειαζόταν ο στρατός. Η Βρετανία χρησιμοποίησε την οικονομική της δύναμη για να μεγεθύνει το Βασιλικό Ναυτικό, διπλασιάζοντας τον αριθμό των φρεγατών, προσθέτοντας 50% περισσότερα μάχιμα πλοία και αυξάνοντας τον αριθμό των ναυτικών από 15.000 σε 133.000 σε οκτώ χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου το 1793. Η Γαλλία είδε το ναυτικό της να συρρικνώνεται σε λιγότερο από το μισό. Το λαθρεμπόριο τελικών προϊόντων στην ήπειρο υπονόμευσε τις γαλλικές προσπάθειες αποδυνάμωσης της βρετανικής οικονομίας με τον αποκλεισμό των αγορών. Οι επιχορηγήσεις προς τη Ρωσία και την Αυστρία τις κράτησαν στον πόλεμο. Ο βρετανικός προϋπολογισμός το 1814 ανήλθε σε 98 εκατομμύρια λίρες, συγκεκριμένα 10 εκατομμύρια για το Βασιλικό Ναυτικό, 40 εκατομμύρια για το στρατό, 10 εκατομμύρια για τους συμμάχους και 38 εκατομμύρια για τόκους για το εθνικό χρέος, που αυξήθηκε στα 679 εκατομμύρια, υπερδιπλάσιο του ΑΕΠ. Αυτός ο δανεισμός έγινε από εκατοντάδες χιλιάδες επενδυτές και φορολογούμενους, παρά τους υψηλότερους φόρους επί της γης και ένα νέο φόρο εισοδήματος. Το κόστος του πολέμου ανήλθε σε 831 εκατομμύρια λίρες. Αντίθετα, το γαλλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν ανεπαρκές και οι δυνάμεις του Ναπολέοντα έπρεπε να βασίζονται εν μέρει σε επιτάξεις από κατακτημένα εδάφη.
Πόλεμος του Τρίτου Συνασπισμού 1805
Η Βρετανία συγκέντρωσε συμμάχους για να σχηματίσουν τον Τρίτο Συνασπισμό εναντίον της Γαλλίας. Σε απάντηση ο Ναπολέων εξέτασε σοβαρά μια εισβολή στη Μεγάλη Βρετανία, και συγκέντρωσε στρατό 180.000 ανδρών στη Βουλώνη. Πριν μπορέσει να εισβάλει, έπρεπε να εξασφαλίσει ναυτική υπεροχή - ή τουλάχιστον να απομακρύνει το βρετανικό στόλο από τη Μάγχη. Ένα περίπλοκο σχέδιο να αποσπάσει την προσοχή των Βρετανών απειλώντας τις κτήσεις τους στις Δυτικές Ινδίες απέτυχε όταν ένας Γαλλοϊσπανικός στόλος υπό το Ναύαρχο Βιλνέβ γύρισε άπρακτος μετά από μια ανεπιτυχή ενέργεια σ το Ακρωτήριο Φινιστέρε (ΒΔ Ισπανία) στις 22 Ιουλίου 1805. Το Βασιλικό Ναυτικό απέκλεισε το Βιλνέβ στο Κάδιθ μέχρις ότου έφυγε για τη Νάπολη. Στις 19 Οκτωβρίου ο Βρετανικός στόλος παγίδευσε και κατέφερε συντριπτική ήττα σ τον ενωμένο εχθρικό στόλο στη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ στις 21 Οκτωβρίου (ο Βρετανός διοικητής Λόρδος Νέλσον σκοτώθηκε στη ναυμαχία). Ο Ναπολέων δεν είχε ποτέ ξανά την ευκαιρία να προκαλέσει τους Βρετανούς στη θάλασσα, ούτε να απειλήσει με μια εισβολή. Έστρεψε ξανά την προσοχή του στους ηπειρωτικούς εχθρούς. Τον Απρίλιο του 1805 η Βρετανία και η Ρωσία υπέγραψαν μια συνθήκη με σκοπό την απομάκρυνση των Γάλλων από τη Βαταβική Δημοκρατία (περίπου τη σημερινή Ολλανδία) και την Ελβετική Συνομοσπονδία. Η Αυστρία προσχώρησε στη συμμαχία μετά την προσάρτηση της Γένοβας και την ανακήρυξη του Ναπολέοντα Βασιλιά της Ιταλίας στις 17 Μαρτίου 1805. Η Σουηδία, που είχε ήδη συμφωνήσει να εκμισθώσει τη Σουηδική Πομερανία ως στρατιωτική βάση για τα βρετανικά στρατεύματα κατά της Γαλλίας, εισήλθε στο συνασπισμό στις 9 Αυγούστου.
Οι Αυστριακοί ξεκίνησαν τον πόλεμο εισβάλλοντας στη Βαυαρία στις 8 Σεπτεμβρίου 1805 με στρατό περίπου 70.000 υπό τον Καρλ Μακ φον Λάιμπεριτς και ο Γαλλικός στρατός εκστράτευσε από τη Βουλόνη στα τέλη Ιουλίου 1805 για να τους αντιμετωπίσει. Στο Ουλμ (25 Σεπτεμβρίου - 20 Οκτωβρίου) ο Ναπολέων περικύκλωσε το στρατό του Μακ, αναγκάζοντάς τον να παραδοθεί χωρίς σημαντικές απώλειες. Με τον κύριο Αυστριακό στρατό βόρεια των Άλπεων ηττημένο (ένας άλλος στρατός υπό τον Αρχιδούκα Κάρολο πολέμησε εναντίον του Γαλλικού στρατού του Αντρέ Μασσενά στην Ιταλία), ο Ναπολέων κατέλαβε τη Βιέννη στις 13 Νοεμβρίου. Μακριά από τις γραμμές εφοδιασμού του, αντιμετώπισε ένα μεγαλύτερο Αυστρορωσικό στρατό υπό τη διοίκηση του Μιχαήλ Κουτούζοφ, με προσωπικά παρόντα τον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας. Στις 2 Δεκεμβρίου ο Ναπολέων συνέτριψε την Αυστρορωσική δύναμη στο Άουστερλιτς της Μοραβίας (συνήθως θεωρείται η μεγαλύτερη νίκη του). Προκάλεσε 25.000 θύματα σε έναν αριθμητικά ανώτερο εχθρικό στρατό ενώ υπέστη λιγότερες από 7.000 απώλειες. Η Αυστρία υπέγραψε τη Συνθήκη του Πρεσβούργου (26 Δεκεμβρίου 1805) και εγκατέλειψε το συνασπισμό. Η συνθήκη απαιτούσε από τους Αυστριακούς να αποδώσουν το Βένετο στο γαλλικό Βασίλειο της Ιταλίας και το Τιρόλο στη Βαυαρία. Με την αποχώρηση της Αυστρίας από τον πόλεμο, ακολούθησε στασιμότητα. Ο στρατός του Ναπολέοντα είχε ένα ρεκόρ συνεχών αδιάλειπτων νικών στην ξηρά, αλλά η πλήρης δύναμη του Ρωσικού στρατού δεν είχε ακόμη ενεργοποιηθεί. Ο Ναπολέων είχε πλέον παγιώσει τη θέση του στη Γαλλία, είχε αναλάβει τον έλεγχο του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Ελβετίας και του μεγαλύτερου μέρους της Δυτικής Γερμανίας και της βόρειας Ιταλίας. Οι θαυμαστές του υποστηρίζουν ότι ο Ναπολέων ήθελε να σταματήσει τότε, αλλά αναγκάστηκε να συνεχίσει για να αποκτήσει μεγαλύτερη ασφάλεια έναντι των χωρών που αρνούντο να αποδεχτούν τις κατακτήσεις του. Ο Εσντάιλ απορρίπτει αυτήν την εξήγηση και αντ 'αυτού λέει ότι ήταν καλή στιγμή να σταματήσει η επέκταση, γιατί οι μεγάλες δυνάμεις ήταν έτοιμες να αποδεχτούν τις επιτυχίες του Ναπολέοντα:
το 1806 τόσο η Ρωσία όσο και η Βρετανία επιθυμούσαν διακαώς να κάνουν ειρήνη και θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν συμφωνήσει σε όρους που θα είχαν αφήσει το Ναπολεόντειο ιμπέριουμ σχεδόν ανέπαφο. Όσο για την Αυστρία και την Πρωσία απλά ήθελαν να αφεθούν ήσυχες. Η εξασφάλιση συμβιβαστικής ειρήνης λοιπόν θα ήταν σχετικά εύκολη. Όμως ο Ναπολέων δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει παραχωρήσεις.
Πόλεμος του Τέταρτου Συνασπισμού 1806-1807
Λίγους μήνες μετά την κατάρρευση του Τρίτου Συνασπισμού συγκροτήθηκε ο Τέταρτος (1806-07) εναντίον της Γαλλίας από τη Βρετανία, την Πρωσία, τη Ρωσία, τη Σαξονία και τη Σουηδία. Τον Ιούλιο του 1806 ο Ναπολέων συγκρότησε τη Συνομοσπονδία του Ρήνου από τα πολλά μικρά γερμανικά κρατίδια, που αποτελούσαν τη Ρηνανία, και το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης δυτικής Γερμανίας. Συγχώνευσε πολλά από τα μικρότερα κρατίδια σε μεγαλύτερα εκλεκτοράτα, δουκάτα και βασίλεια για να διευκολύνει τη διακυβέρνηση της μη Πρωσικής Γερμανίας. Ο Ναπολέων αναβάθμισε τους ηγεμόνες των δύο μεγαλύτερων κρατών της Συνομοσπονδίας, της Σαξονίας και της Βαυαρίας, σε βασιλιάδες.
Τον Αύγουστο του 1806 ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ αποφάσισε να ξεκινήσει πόλεμο ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη δύναμη. Ο στρατός της Ρωσίας, συμμάχου της Πρωσίας, ήταν πολύ μακριά για να βοηθήσει. Στις 8 Οκτωβρίου 1806 ο Ναπολέων εξαπέλυσε στην Πρωσία όλες τις γαλλικές δυνάμεις ανατολικά του Ρήνου. Ο ίδιος νίκησε έναν Πρωσικό στρατό στην Ιένα (14 Οκτωβρίου 1806) και ο Νταβού νίκησε έναν άλλο στο Άουερστεντ την ίδια μέρα. 160.000 Γάλλοι στρατιώτες (αυξανόμενοι σε αριθμό καθώς συνεχιζόταν η εκστρατεία) επιτέθηκαν στην Πρωσία, κινούμενοι με τόσο μεγάλη ταχύτητα που κατέστρεψαν πλήρως τον Πρωσικό στρατό ως μάχιμη στρατιωτική δύναμη. Από τους 250.000 άνδρες τους οι Πρώσοι έχασαν 25.000, 150.000 αιχμαλωτίστηκαν και έχασαν 4.000 πυροβόλα και πάνω από 100.000 τουφέκια. Στην Ιένα ο Ναπολέων είχε αντιμετωπίσει μόνο ένα απόσπασμα της Πρωσικής δύναμης. Στη μάχη στο Αουερστεντ ενεπλάκη ένα μόνο Γαλλικό σώμα που νίκησε το μεγαλύτερο μέρος του Πρωσικού στρατού. Ο Ναπολέων μπήκε στο Βερολίνο στις 27 Οκτωβρίου 1806. Επισκέφτηκε τον τάφο του Φρειδερίκου του Μεγάλου και έδωσε εντολή στους στρατάρχες του να αφαιρέσουν τα καπέλα τους λέγοντας, «Αν ήταν ζωντανός δεν θα ήμασταν εδώ σήμερα». Ο Ναπολέων χρειάστηκε μόλις 19 ημέρες από την έναρξη της επίθεσής του στην Πρωσία για να τη θέσει εκτός μάχης με την κατάληψη του Βερολίνου και την καταστροφή των κύριων στρατιών της στην Ιένα και το Αουερστεντ. Η Σαξονία εγκατέλειψε την Πρωσία και μαζί με μικρά κρατίδια της βόρειας Γερμανίας συμμάχησε με τη Γαλλία. Στο επόμενο στάδιο του πολέμου οι Γάλλοι έδιωξαν τις ρωσικές δυνάμεις από την Πολωνία και χρησιμοποίησαν πολλούς Πολωνούς και Γερμανούς στρατιώτες σε πολλές πολιορκίες στη Σιλεσία και την Πομερανία, με τη βοήθεια Ολλανδών και Ιταλών στρατιωτών στην τελευταία περίπτωση. Ο Ναπολέων στη συνέχεια στράφηκε βόρεια για να αντιμετωπίσει το υπόλοιπο του Ρωσικού στρατού και να προσπαθήσει να καταλάβει την προσωρινή πρωτεύουσα της Πρωσίας Κένιγκσμπεργκ. Μια τακτική επιτυχία στο Άιλαου (7-8 Φεβρουαρίου 1807) και οι επακολουθήσασες συνθηκολόγηση στο Ντάντσιχ (24 Μαΐου 1807) και Μάχη του Χάιλσμπεργκ (10 Ιουνίου 1807), ανάγκασαν τους Ρώσους να αποσυρθούν πιο βόρεια. Ο Ναπολέων νίκησε αποφασιστικά το Ρωσικό στρατό στο Φρίντλαντ (14 Ιουνίου 1807) και ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να κάνει ειρήνη με τον Ναπολέοντα στο Τιλσίτ (7 Ιουλίου 1807). Στη Γερμανία και την Πολωνία ιδρύθηκαν νέα κράτη-δορυφόροι Ναπολέοντα, όπως το Βασίλειο της Βεστφαλίας, το Δουκάτο της Βαρσοβίας και η Δημοκρατία του Ντάντσιχ.
Το Σεπτέμβριο ο Στρατάρχης Γκυγιώμ Μπρυν ολοκλήρωσε την κατάληψη της Σουηδικής Πομερανίας, επιτρέποντας στο Σουηδικό στρατό να αποσυρθεί με όλα τα πυρομαχικά του.
Σκανδιναβία και Φινλανδία
Η πρώτη απάντηση της Βρετανίας στο Ηπειρωτικό Σύστημα του Ναπολέοντα ήταν η έναρξη μιας μεγάλης ναυτικής επίθεσης εναντίον της Δανίας. Αν και φαινομενικά ουδέτερη η Δανία δέχθηκε μεγάλη πίεση από τη Γαλλία και τη Ρωσία να δεσμεύσει το στόλο της για το Ναπολέοντα. Το Λονδίνο δεν μπορούσε να πάρει το ρίσκο να αγνοήσει την απειλή της Δανίας. Τον Αύγουστο του 1807 το Βασιλικό Ναυτικό πολιόρκησε και βομβάρδισε την Κοπεγχάγη, με αποτέλεσμα την κατάληψη του Δανονορβηγικού στόλου και τη διασφάλιση της χρήσης των θαλάσσιων δρόμων στη Βόρεια και Βαλτική θάλασσα για το Βρετανικό εμπορικό στόλο. Η Δανία εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό της Γαλλίας, αλλά χωρίς στόλο δεν είχε πολλά να προσφέρει, ξεκινώντας μια εμπλοκή σε έναν ανταρτοπόλεμο στη θάλασσα, κατά τον οποίο μικρές κανονιοφόροι έκαναν επιθέσεις σε μεγαλύτερα βρετανικά πλοία στα νερά της Δανίας και της Νορβηγίας. Η Δανία δεσμεύτηκε επίσης να συμμετάσχει σε πόλεμο εναντίον της Σουηδίας μαζί με τη Γαλλία και τη Ρωσία.
Ο πόλεμος μεταξύ της Δανίας και της Βρετανίας ουσιαστικά τελείωσε με μια βρετανική νίκη στη μάχη του Λύνγκερ το 1812, με την καταστροφή του τελευταίου μεγάλου Δανονορβηγικού πλοίου - της φρεγάτας «Najaden».
Πολωνία
Το 1807 ο Ναπολέων δημιούργησε ένα ισχυρό προγεφύρωμα της αυτοκρατορίας του στην Κεντρική Ευρώπη. Η Πολωνία είχε πρόσφατα διαμελισθεί από τους τρεις μεγάλους γείτονές της, αλλά ο Ναπολέων δημιούργησε το Μεγάλο Δουκάτο της Βαρσοβίας, που εξαρτιόταν από την αρχή από τη Γαλλία. Το Δουκάτο αποτελείτο από εδάφη που κατασχέθηκαν από την Αυστρία και την Πρωσία. Μεγάλος Δούκας του ήταν ο, σύμμαχος του Ναπολέοντα, βασιλιάς της Σαξονίας, αλλά ο Ναπολέων διόριζε αυτούς που διοικούσαν τη χώρα. Ο πληθυσμός των 4,3 εκατομμυρίων απελευθερώθηκε από την κατοχή και το 1814 έστειλε περίπου 200.000 άνδρες στους στρατούς του Ναπολέοντα. Μεταξύ αυτών 90.000 που πήγαν μαζί του στη Μόσχα, εκ των οποίων λίγοι επέστρεψαν. Οι Ρώσοι αντιτάχθηκαν σθεναρά σε οποιαδήποτε κίνηση για μια ανεξάρτητη Πολωνία και ένας λόγος που ο Ναπολέων εισέβαλε στη Ρωσία το 1812 ήταν για να τους τιμωρήσει. Το Μεγάλο Δουκάτο διαλύθηκε το 1815 και η Πολωνία δεν ξαναέγινε κράτος μέχρι το 1918 (και τότε μόνο λόγω της Μπολσεβίκικης Επανάστασης). Ο αντίκτυπος του Ναπολέοντα στην Πολωνία ήταν τεράστιος, συμπεριλαμβανομένων του Ναπολεόντειου Αστικού Κώδικα, της κατάργησης της δουλείας και της εισαγωγής της νεότερης γραφειοκρατίας της μεσαίας τάξης.
Πόλεμος του Πέμπτου Συνασπισμού 1809
Ο Πέμπτος Συνασπισμός (1809) της Βρετανίας και της Αυστρίας εναντίον της Γαλλίας προέκυψε όταν η Βρετανία ενεπλάκη στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Η θάλασσα έγινε ένα μεγάλο θέατρο πολέμου ενάντια στους συμμάχους του Ναπολέοντα. Κατά την περίοδο του Πέμπτου Συνασπισμού το Βασιλικό Ναυτικό κέρδισε διαδοχικές νίκες στις Γαλλικές αποικίες. Στην ξηρά οι κυριότερες μάχες ήταν εκείνες του Ράσζυν, του Άσπερν-Έσσλινγκ και του Βαγκράμ.
Βέρχνιαγια Τουρά
Η Βέρχνιαγια Τουρά (ρωσ. Верхняя Тура) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 10.000 κατοίκους. Βρίσκεται 187 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ και 8 χλμ άπο τη Κούσβα, στο ποτάμι Τουρά.
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Πόλεμος του Πέμπτου Συνασπισμού 1809
Στην ξηρά ο Πέμπτος Συνασπισμός προέβη σε λίγες εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις.Η μία, η επιχείρηση Βάλχερεν του 1809, περιλάμβανε μια διπλή προσπάθεια του Βρετανικού Στρατού και του Βασιλικού Ναυτικού να ανακουφίσουν τις Αυστριακές δυνάμεις από την έντονη γαλλική πίεση. Τελείωσε όταν ο διοικητής του στρατού, Τζον Πιτ, 2ος Κόμης του Τσάταμ, απέτυχε να καταλάβει το στόχο, τη ναυτική βάση της ελεγχόμενης από τους Γάλλους Αμβέρσας. Για το μεγαλύτερο μέρος των ετών του Πέμπτου Συνασπισμού, οι βρετανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην ξηρά (εκτός από την Ιβηρική Χερσόνησο) παρέμειναν περιορισμένες σε μεμονωμένα πλήγματα που επιχειρούσε το Βασιλικό Ναυτικό, που κυριάρχησε στη θάλασσα έχοντας καταστείλει σχεδόν κάθε ναυτική αντίδραση από τη Γαλλία και τους συμμάχους της και αποκλείσει ό, τι απέμεινε από τις ναυτικές δυνάμεις της Γαλλίας σε βαριά οχυρωμένα γαλλικά λιμάνια. Αυτές οι επιχειρήσεις ταχείας επίθεσης στόχευαν κυρίως στην καταστροφή του αποκλεισμένου πολεμικού και εμπορικού στόλου της Γαλλίας και στην αποδιοργάνωση του γαλλικού ανεφοδιασμού, των επικοινωνιών και των στρατιωτικών μονάδων που βρίσκονταν κοντά στις ακτές. Συχνά, όταν οι σύμμαχοι της Βρετανίας επιχειρούσαν στρατιωτικές ενέργειες σε απόσταση λίγων δεκάδων χιλιομέτρων από τη θάλασσα, το Βασιλικό Ναυτικό κατέφτανε, αποβίβαζε στρατεύματα και προμήθειες και βοηθούσε τις χερσαίες δυνάμεις του συνασπισμού σε μια συντονισμένη επιχείρηση. Τα πλοία του Βασιλικού Ναυτικού παρείχαν ακόμη υποστήριξη πυροβολικού εναντίον των γαλλικών μονάδων, όταν οι μάχες έφταναν αρκετά κοντά στην ακτογραμμή. Η έκβαση των επιχειρήσεων αυτών εξαρτώνταν από την ικανότητα και την ποιότητα των χερσαίων δυνάμεων. Για παράδειγμα όταν συνεπιχειρούσε με άπειρες αντάρτικες δυνάμεις στην Ισπανία, το Βασιλικό Ναυτικό μερικές φορές αδυνατούσε να επιτύχει τους στόχους του, λόγω της έλλειψης του ανθρώπινου δυναμικού που είχαν υποσχεθεί οι αντάρτες σύμμαχοί του. Ο οικονομικός πόλεμος συνεχίστηκε με το Γαλλικό Ηπειρωτικό Σύστημα ενάντια στο Βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό των ελεγχόμενων από τη Γαλλία εδαφών. Λόγω στρατιωτικών ελλείψεων και έλλειψης οργάνωσης στη γαλλική επικράτεια πολλές παραβιάσεις του Ηπειρωτικού Συστήματος συνέβαιναν καθώς τα υπό γαλλική κυριαρχικά κράτη ανέχονταν ή ακόμη και ενθάρρυναν το εμπόριο με Βρετανούς λαθρεμπόρους. Όσον αφορά την οικονομική ζημία στη Μεγάλη Βρετανία ο αποκλεισμός ήταν σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικός. Οταν ο Ναπολέων συνειδητοποίησε ότι το εκτεταμένο εμπόριο περνούσε από την Ισπανία και τη Ρωσία, εισέβαλε σε αυτές τις δύο χώρες. Δέσμευσε τις δυνάμεις του στην Ισπανία και υπέστη μεγάλες απώλειες στη Ρωσία το 1812.
Βέρχνιαγια Τουρά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Πόλεμος του Πέμπτου Συνασπισμού 1809
Μετά τις ήττες που υπέστη η Ισπανία από τη Γαλλία ο Ναπολέων επωφελήθηκε και είχε επιτυχίες, ανακαταλαμβάνοντας τη Μαδρίτη, νικώντας τους Ισπανούς και πετυχαίνοντας την απόσυρση του υπερτερούντος αριθμητικά Βρετανικού στρατού από την Ιβηρική Χερσόνησο (Μάχη της Κορούνια, 16 Ιανουαρίου 1809). Αλλά όταν έφυγε ο ίδιος ο ανταρτοπόλεμος εναντίον των δυνάμεών του στην ύπαιθρο συνέχισε να δεσμεύει μεγάλο αριθμό στρατευμάτων. Η επίθεση της Αυστρίας εμπόδισε τον Ναπολέοντα να ολοκληρώσει επιτυχώς τις επιχειρήσεις εναντίον των Βρετανικών δυνάμεων, απαιτώντας την αναχώρησή του για την Αυστρία και δεν επέστρεψε ποτέ στο θέατρο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Οι Βρετανοί έστειλαν έπειτα νέο στρατό υπό το Σερ Άρθουρ Γουέλσλεϋ (αργότερα το Δούκα του Ουέλλινγκτον), τον οποίο οι Γάλλοι δεν μπόρεσαν να σταματήσουν.
Ο Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου αποδείχθηκε μια πανωλεθρία για τη Γαλλία. Ο Ναπολέων τα πήγε καλά όταν ήταν άμεσα υπεύθυνος, αλλά σοβαρές απώλειες ακολούθησαν την αποχώρησή του, καθώς υποτίμησε σοβαρά πόσο ανθρώπινο δυναμικό θα χρειαζόταν. Η επιχείρηση στην Ισπανία αποδείχθηκε απώλεια χρημάτων, ανθρώπινου δυναμικού και κύρους. Ο ιστορικός Ντέιβιντ Γκέιτς την ονόμασε «Ισπανικό έλκος». Η Γαλλία έχασε τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου και ο Ναπολέων συνειδητοποίησε ότι ήταν μια συμφορά για την υπόθεσή του, γράφοντας αργότερα, «Αυτός ο ατυχής πόλεμος με κατέστρεψε ... Όλες οι καταστροφές μου είναι δεμένες σε αυτόν το θανάσιμο κόμπο.»
Ο Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου περιελάμβανε 60 μεγάλες μάχες και 30 μεγάλες πολιορκίες, περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη σύγκρουση των Ναπολεόντειων Πολέμων, και διήρκεσε πάνω από έξι χρόνια, πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο. Η Γαλλία και οι σύμμαχοί της είχαν τουλάχιστον 91.000 νεκρούς και 237.000 τραυματίες στη χερσόνησο.
Ο Πόλεμος του Πέμπτου Συνασπισμού έληξε με τη Συνθήκη του Σένμπρουν (14 Οκτωβρίου 1809). Στα ανατολικά μόνο οι αντάρτες του Τιρόλου με επικεφαλής τον Αντρέας Χόφερ συνέχισαν να πολεμούν το Γαλλοβαυαρικό στρατό έως ότου τελικά ηττήθηκαν το Νοέμβριο του 1809. Στα δυτικά συνεχίστηκε ο Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου. Οι Βρετανοί και οι Πορτογάλοι παρέμειναν περιορισμένοι στην περιοχή γύρω από τη Λισαβόνα, αλλά πολιόρκησαν το Κάδιθ.
Το 1810 η Γαλλική Αυτοκρατορία απέκτησε τη μέγιστη έκτασή της. Ο Ναπολέων παντρεύτηκε τη Μαρία Λουίζα, μια Αυστριακή Αρχιδούκισσα, με σκοπό να εξασφαλίσει μια πιο σταθερή συμμαχία με την Αυστρία και να αποκτήσει διάδοχο (κάτι που η πρώτη του σύζυγος Ιωσηφίνα δεν είχε καταφέρει να κάνει). Εκτός από τη Γαλλική Αυτοκρατορία, ο Ναπολέων έλεγχε την Ελβετική Συνομοσπονδία, τη Συνομοσπονδία του Ρήνου, το Δουκάτο της Βαρσοβίας και το Βασίλειο της Ιταλίας. Κράτη συμμαχικά με τους Γάλλους ήταν:
Παράπλευροι πόλεμοι
Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι ήταν η άμεση αιτία πολέμων στην Αμερική και αλλού.
Πόλεμος του 1812
Ο Αγγλοαμερικανικός πόλεμος του 1812 συνέπεσε με τον πόλεμο του Εκτου Συνασπισμού. Οι ιστορικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά το θεωρούν ως ιδιαίτερο πόλεμο, ενώ οι Ευρωπαίοι συνήθως ως ένα μικρό θέατρο των Ναπολεόντειων Πολέμων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν πόλεμο στη Βρετανία εξαιτίας της βρετανικής παρέμβασης στα αμερικανικά εμπορικά πλοία και της αναγκαστικής στρατολόγησης στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Η Γαλλία παρενέβη επίσης και οι ΗΠΑ σκέφτηκαν να κηρύξουν πόλεμο και στη Γαλλία. Ο πόλεμος έληξε σε στρατιωτικό αδιέξοδο και δεν υπήρξαν συνοριακές αλλαγές με τη Συνθήκη της Γάνδης, που τέθηκε σε ισχύ στις αρχές του 1815, όταν ο Ναπολέων βρισκόταν στην Έλβα.
Επαναστάσεις της Λατινικής Αμερικής
Η παραίτηση των βασιλιάδων Κάρολου Δ΄ και Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας και η ενθρόνιση του αδελφού του Ναπολέοντα ως Βασιλιά Ιωσήφ προκάλεσε εμφύλιους πολέμους και επαναστάσεις που οδήγησαν στην ανεξαρτησία των περισσότερων ηπειρωτικών αμερικανικών αποικιών της Ισπανίας. Στην Ισπανική Αμερική πολλές τοπικές ελίτ δημιούργησαν δικτατορίες και μηχανισμούς για να κυβερνήσουν στο όνομα του Φερδινάνδου Ζ΄, τον οποίο θεωρούσαν το νόμιμο Ισπανό μονάρχη. Το ξέσπασμα των Ισπανοαμερικανικών πολέμων ανεξαρτησίας στο μεγαλύτερο μέρος της αυτοκρατορίας ήταν αποτέλεσμα των αποσταθεροποιητικών ενεργειών του Ναπολέοντα στην Ισπανία και οδήγησε στην άνοδο αυταρχικών ηγετών μετά από αυτούς τους πολέμους. Η ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815 προκάλεσε την έξοδο Γάλλων στρατιωτών στη Λατινική Αμερική, όπου εντάχθηκαν στις τάξεις των στρατών των κινημάτων ανεξαρτησίας. [101] Ενώ αυτοί οι αξιωματούχοι είχαν ρόλο σε διάφορες νίκες, όπως η Κατάληψη της Βαλδίβια (1820), ορισμένοι θεωρούνται υπεύθυνοι για σημαντικές ήττες από τους βασιλικούς, όπως στην περίπτωση της Δεύτερης Μάχης της Κάντσα Ραγιάντα (1818).
Η Επανάσταση της Αϊτής ξεκίνησε το 1791, λίγο πριν από τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης και συνεχίστηκε μέχρι το 1804. Η ήττα της Γαλλίας είχε ως αποτέλεσμα την ανεξαρτησία του Αγίου Δομίνικου και οδήγησε τον Ναπολέοντα να πουλήσει εδάφη με την Αγορά της Λουιζιάνας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πόλεμοι της Μπαρμπαριάς
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σουηδία και η Σικελία πολέμησαν εναντίον των Βερβερίνων πειρατών στη Μεσόγειο.
Εισβολή στη Ρωσία 1812
Η Συνθήκη του Τιλσίτ το 1807 είχε ως αποτέλεσμα τον Αγγλορωσικό Πόλεμο (1807–12). Ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α΄ κήρυξε τον πόλεμο στη Βρετανία μετά τη βρετανική επίθεση στη Δανία το Σεπτέμβριο του 1807. Βρετανοί στρατιωτικοί υποστήριξαν το Σουηδικό στόλο κατά το Φινλανδικό Πόλεμο και πέτυχαν νίκες επί των Ρώσων στο Φινλανδικό κόλπο τον Ιούλιο του 1808 και τον Αύγουστο του 1809. Η επιτυχία του Ρωσικού στρατού στην ξηρά, ωστόσο, ανάγκασε τη Σουηδία να υπογράψει ειρηνευτικές συνθήκες με τη Ρωσία το 1809 και με τη Γαλλία το 1810 και να συμμετέχει στον αποκλεισμό της Βρετανίας. Όμως οι γαλλορωσικές σχέσεις χειροτέρευσαν σταδιακά μετά το 1810 και ο ρωσικός πόλεμος κατά της Βρετανία ουσιαστικά έληξε. Τον Απρίλιο του 1812 η ​​Βρετανία, η Ρωσία και η Σουηδία υπέγραψαν μυστικές συμφωνίες κατά του Ναπολέοντα.
Το κεντρικό ζήτημα τόσο για το Ναπολέοντα όσο και για τον Τσάρο Αλέξανδρο Α΄ ήταν ο έλεγχος της Πολωνίας. Καθένας τους ήθελε μια ημιανεξάρτητη Πολωνία που να μπορούσε να ελέγχει. Όπως σημειώνει ο Εστντέιλ, «υπονοούμενο στην ιδέα της Ρωσικής Πολωνίας ήταν, φυσικά, ένας πόλεμος εναντίον του Ναπολέοντα». Ο Σρέντερ αναφέρει ότι η Πολωνία ήταν η «βασική αιτία» του πολέμου του Ναπολέοντα με τη Ρωσία, αλλά η άρνηση της Ρωσίας να υποστηρίξει το Ηπειρωτικό Σύστημα ήταν επίσης ένας παράγοντας.
Το 1812, στο αποκορύφωμα της ισχύος του, ο Ναπολέων εισέβαλε στη Ρωσία με μια πανευρωπαϊκή Grande Armée (Μεγάλη Στρατιά), αποτελούμενη από 450.000 άνδρες (200.000 Γάλλους και πολλούς στρατιώτες συμμαχικών ή υποταγμένων περιοχών). Οι Γαλλικές δυνάμεις πέρασαν τον Ποταμό Νέμαν στις 24 Ιουνίου 1812. Η Ρωσία κήρυξε έναν Πατριωτικό Πόλεμο και ο Ναπολέων το Δεύτερο Πολωνικό Πόλεμο. Οι Πολωνοί παρείχαν σχεδόν 100.000 άντρες για τη δύναμη εισβολής, αλλά παρά τις προσδοκίες τους ο Ναπολέων απέφυγε τυχόν παραχωρήσεις προς την Πολωνία, έχοντας κατά νου περαιτέρω διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία.
Η Grande Armée προέλασε στη Ρωσία, κερδίζοντας κάποιες σχετικά μικρές μάχες και τη μεγάλη Μάχη του Σμολένσκ στις 16-18 Αυγούστου. Τις ίδιες μέρες μέρος του Γαλλικού Στρατού με επικεφαλής το Στρατάρχη Νικολά Ουντινό αναχαιτίσθηκε στη Μάχη του Πολότσκ από τη δεξιά πτέρυγα του Ρωσικού στρατού, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Πέτερ Βιτγκενστάιν. Αυτό απέτρεψε τη γαλλική προέλαση στη ρωσική πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη. Η τύχη της εισβολής κρίθηκε στη Μόσχα, όπου ο Ναπολέων οδήγησε τις δυνάμεις του αυτοπροσώπως. Η Ρωσία χρησιμοποίησε τακτική καμμένης γης και με το ελαφρύ Κοζάκικο ιππικό καταπονούσε τη Grande Armée, που δεν προσάρμοσε κατάλληλα τις επιχειρησιακές της μεθόδους. Αυτό οδήγησε στις περισσότερες από τις απώλειες του κύριου κορμού της, που σε μια περίπτωση ανήλθε σε 95.000 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων των λιποτακτών, σε μια εβδομάδα.
Ο κύριος όγκος του Ρωσικού στρατού υποχωρούσε επί σχεδόν τρεις μήνες. Αυτή η συνεχής υποχώρηση κατέστησε αντιδημοφιλή το Στρατάρχη Μιχαήλ Ανδρέα Μπάρκλεϊ ντε Τόλυ και ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ διόρισε Αρχιστράτηγο το βετεράνο Πρίγκιπα Μιχαήλ Κουτούζοφ. Τελικά οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στη Μάχη του Μποροντίνο στις 7 Σεπτεμβρίου, κοντά στη Μόσχα. Ηταν η μεγαλύτερη και πιο αιματηρή μονοήμερη μάχη των Ναπολεόντειων Πολέμων, με τη συμμετοχή περισσότερων από 250.000 ανδρών και με τουλάχιστον 70.000 θύματα. Η έκβασή της ήταν αμφίσημη γιατί οι Γάλλοι κυρίευσαν τις κύριες θέσεις στο πεδίο της μάχης, αλλά δεν μπόρεσαν να εξοντώσουν το Ρωσικό στρατό. Η δυσκολία του ανεφοδιασμού σήμαινε ότι οι γαλλικές απώλειες δεν μπορούσαν να αντικατασταθούν, σε αντίθεση με τις ρωσικές.
Ο Ναπολέων εισήλθε στη Μόσχα στις 14 Σεπτεμβρίου, αφού ο ρωσικός στρατός είχε υποχωρήσει ξανά. Οι Ρώσοι είχαν ήδη εκκενώσει σε μεγάλο βαθμό την πόλη και είχαν απελευθερώσει εγκληματίες από τις φυλακές για να παρενοχλούν τους Γάλλους. Ο κυβερνήτης, Κόμητ Φίοντορ Ροστόπτσιν, διέταξε να καεί η πόλη. Ο Αλέξανδρος Α΄ αρνήθηκε να συνθηκολογήσει και οι ειρηνευτικές συνομιλίες που επιδίωξε ο Ναπολέων απέτυχαν. Τον Οκτώβριο, χωρίς να υπάρχει κανένα σημάδι σαφούς νίκης, ο Ναπολέων ξεκίνησε την ολέθρια Μεγάλη Υποχώρηση από τη Μόσχα.
Με τη Μάχη του Μαλογιαροσλάβετς οι Γάλλοι προσπάθησαν να φτάσουν στην Καλούγκα, όπου μπορούσαν να βρουν τρόφιμα ζωοτροφές. Ο ανασυγκροτημένος Ρωσικός στρατός τους έκοψε το δρόμο και ο Ναπολέων αναγκάστηκε να υποχωρήσει με τον ίδιο τρόπο που είχε έρθει στη Μόσχα, μέσω των τελείως ερημωμένων περιοχών κατά μήκος του δρόμου του Σμολένσκ. Τις επόμενες εβδομάδες η Grande Armée υπέστη ένα ολέθριο πλήγμα από την έναρξη του Ρωσικού Χειμώνα, την έλλειψη προμηθειών και το συνεχή ανταρτοπόλεμο από τους Ρώσους αγρότες και τα άτακτα στρατεύματα.
Όταν τα απομεινάρια του στρατού του Ναπολέοντα πέρασαν τον ποταμό Μπερέζινα το Νοέμβριο, είχαν επιζήσει μόνο 27.000 μάχιμοι στρατιώτες, με 380.000 άνδρες νεκρούς ή αγνοούμενους και 100.000 αιχμαλώτους. Ο Ναπολέων τότε άφησε τους άντρες του και επέστρεψε στο Παρίσι για να προετοιμάσει την άμυνα κατά των προελαυνόντων Ρώσων. Η εκστρατεία ουσιαστικά έληξε στις 14 Δεκεμβρίου 1812, όταν τα τελευταία εχθρικά στρατεύματα έφυγαν από τη Ρωσία. Οι Ρώσοι είχαν χάσει περίπου 210.000 άνδρες, αλλά με τις πιο κοντινές γραμμές ανεφοδιασμού τους, αναπλήρωναν σύντομα τις απώλειές τους.
Πόλεμος του Εκτου Συνασπισμού 1812-1814
Βλέποντας μια ευκαιρία στην ιστορική ήττα του Ναπολέοντα η Πρωσία, η Σουηδία, η Αυστρία και πολλά Γερμανικά κράτη επανήλθαν στον πόλεμο. Ο Ναπολέων ορκίστηκε ότι θα δημιουργήσει έναν νέο στρατό τόσο μεγάλο, όσο εκείνο που είχε στείλει στη Ρωσία, και γρήγορα αύξησε τις δυνάμεις του στα ανατολικά από 30.000 σε 130.000 και τελικά σε 400.000. Ο Ναπολέων προκάλεσε 40.000 θύματα στους Συμμάχους στο Λύτσεν (2 Μαΐου 1813) και στο Μπάουτσεν (20-21 Μαΐου 1813). Και στις δύο μάχες πήραν μέρος δυνάμεις άνω των 250.000, καθιστώντας τις από τις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις μέχρι τότε. Ο Μέττερνιχ το Νοέμβριο του 1813 πρότεινε στο Ναπολέοντα τις προτάσεις της Φρανκφούρτης, που επέτρεπαν στον Ναπολέοντα να παραμείνει Αυτοκράτορας, αλλά η Γαλλία θα μειωνόταν στα «φυσικά σύνορά της» και θα έχανε τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Ιταλίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας. Ο Ναπολέων προσδοκούσε ακόμη να κερδίσει τους πολέμους και απέρριψε τους όρους αυτούς. Το 1814, καθώς οι Σύμμαχοι πλησίαζαν στο Παρίσι, ο Ναπολέων συμφώνησε με τις προτάσεις της Φρανκφούρτης, αλλά ήταν πολύ αργά και απέρριψε τους νέους σκληρότερους όρους που πρότειναν. Στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου ο Άρθουρ Γουέλσλεϋ, Α΄ δούκας του Ουέλλινγκτον ανανέωσε την αγγλοπορτογαλική προέλαση στην Ισπανία αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά του 1812, πολιορκώντας και καταλαμβάνοντας τις οχυρωμένες πόλεις Θιουδάδ Ροδρίγο, Μπαδαχόθ και με τη Μάχη της Σαλαμάνκα (που ήταν πανωλεθρία των Γάλλων). Ενώ οι Γάλλοι ανασυγκροτούντο οι Αγγλοπορτογάλοι μπήκαν στη Μαδρίτη και προχώρησαν προς το Μπούργος, πριν υποχωρήσουν μέχρι την Πορτογαλία όταν νέες γαλλικές ενισχύσεις απειλούσαν να τους παγιδεύσουν. Ως συνέπεια της εκστρατείας της Σαλαμάνκα οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να τερματίσουν τη μακρά τους πολιορκία του Κάδιθ και να εκκενώσουν μόνιμα τις επαρχίες της Ανδαλουσίας και των Αστουριών.
Σε μια στρατηγική κίνηση, ο Γουέλσλεϋ σχεδίαζε να μεταφέρει τη βάση εφοδιασμού του από τη Λισαβόνα στο Σανταντέρ. Οι Αδυνάμεις κινήθηκαν προς τα βόρεια στα τέλη Μαΐου και κατέλαβαν το Μπούργος. Στις 21 Ιουνίου στη Βιτόρια ο ενωμένος Αγγλοπορτογαλικός και Ισπανικός στρατός νίκησε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, θέτοντας τέρμα στη γαλλική εξουσία στην Ισπανία. Οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την Ιβηρική χερσόνησο, πάνω από τα Πυρηναία.
Οι εμπόλεμοι κήρυξαν ανακωχή από τις 4 Ιουνίου 1813 (που συνεχίστηκε μέχρι τις 13 Αυγούστου), οπότε και οι δύο πλευρές προσπάθησαν να ανακάμψουν από την απώλεια περίπου ενός τετάρτου εκατομμυρίου ανδρών τους προηγούμενους δύο μήνες. Αυτό το διάστημα οι διαπραγματεύσεις συνασπισμού έφεραν τελικά την Αυστρία σε ανοιχτή αντίθεση με τη Γαλλία. Δύο κύριες αυστριακές στρατιές πρόσθεσαν 300.000 άνδρες στο στρατό του συνασπισμού στη Γερμανία. Οι Σύμμαχοι είχαν τώρα περίπου 800.000 στρατιώτες πρώτης γραμμής στο Γερμανικό μέτωπο, με μια στρατηγική εφεδρεία 350.000, που σχηματίστηκε για να υποστηρίξει τις επιχειρήσεις της πρώτης γραμμής. Ο Ναπολέων κατάφερε να φέρει στην περιοχή αυτοκρατορικές δυνάμεις περίπου 650.000 - αν και μόνο 250.000 ήταν υπό την άμεση διοίκησή του, με άλλους 120.000 υπό το Νικολά Σαρλ Ουντινό και 30.000 υπό τον Νταβού. Οι υπόλοιπες προέρχονταν κυρίως από τη Συνομοσπονδία του Ρήνου, ιδίως από τη Σαξονία και τη Βαυαρία. Επιπλέον, στα νότια, το Βασίλειο της Νάπολης του Μυρά και το Βασίλειο της της Ιταλίας του Ευγένιου του Μπωαρναί είχαν 100.000 ένοπλους. Στην Ισπανία ακόμη 150.000 ως 200.000 γαλλικά στρατεύματα υποχωρούσαν σταθερά προ των Αγγλοπορτογαλικών δυνάμεων, που αριθμούσαν περίπου 100.000. Έτσι περίπου 900.000 Γάλλοι σε όλα τα θέατρα του πολέμου αντιμετώπιζαν περίπου 1.800.000 στρατιώτες του συνασπισμού (συμπεριλαμβανομένων των υπό συγκρότηση στρατηγικών εφεδρειών στη Γερμανία). Οι συνολικοί αριθμοί μπορεί να μην είναι απολύτως σωστοί, καθώς τα περισσότερα γερμανικά στρατεύματα που πολεμούσαν στο πλευρό των Γάλλων το έκαναν τουλάχιστον αναξιόπιστα και ήταν έτοιμα να λιποτακτήσουν στους Συμμάχους. Μπορούμε λογικά να πούμε ότι ο Ναπολέων δεν μπορούσε να βασίζεται σε περισσότερους από 450.000 άνδρες στη Γερμανία - το ένα τέταρτο των αντιπάλων του.
Μετά το τέλος της ανακωχής ο Ναπολέων φάνηκε ότι ανέκτησε την πρωτοβουλία στη Δρέσδη (Αύγουστος 1813), όπου για άλλη μια φορά νίκησε έναν αριθμητικά ανώτερο στρατό του συνασπισμού προκαλώντας του τεράστιες απώλειες, ενώ ο ίδιος υπέστη σχετικά λίγες. Οι αποτυχίες των στρατηγών του και η αργή επανάληψη της επίθεσης από την πλευρά του του στέρησαν κάθε πλεονέκτημα που θα μπορούσε να του εξασφαλίσει αυτή η νίκη. Στη Μάχη της Λειψίας στη Σαξονία (16-19 Οκτωβρίου 1813), που ονομάστηκε επίσης «Μάχη των Εθνών», 191.000 Γάλλοι πολέμησαν περισσότερους από 300.000 Συμμάχους και οι ηττημένοι Γάλλοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στη Γαλλία. Μετά από αυτό ο μόνος πλέον σύμμαχος του Ναπολέοντα, η Δανία-Νορβηγία, απομονώθηκε και προσχώρησε στο συνασπισμό. Στη συνέχεια ο Ναπολέων έδωσε μια σειρά από μάχες στη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Αρσί-συρ-Ωμπ, αλλά η συντριπτική αριθμητική των Συμμάχων τον ανάγκαζε σε συνεχή υποχώρηση. Οι Σύμμαχοι μπήκαν στο Παρίσι στις 30 Μαρτίου 1814. Την περίοδο αυτή ο Ναπολέων εξαπέλυσε την Εξαήμερη Εκστρατεία του, κατά την οποία κέρδισε πολλές μάχες ενάντια στις εχθρικές δυνάμεις που προχωρούσαν προς το Παρίσι. Σε όλη αυτή τη εκστρατείας δεν κατάφερε ποτέ να παρατάξει περισσότερους από 70.000 άνδρες ενάντια σε πάνω από μισό εκατομμύριο στρατιώτες συνασπισμού. Με το Σύμφωνο της Σωμόν (9 Μαρτίου 1814) οι Σύμμαχοι συμφώνησαν να διατηρήσουν το συνασπισμό μέχρι την ολοκληρωτική ήττα του Ναπολέοντα.
Οι νικητές εξόρισαν το Ναπολέοντα στο νησί Έλβα και παλινόρθωσαν τη Γαλλική μοναρχία των Βουρβόνων στο πρόσωπο του Λουδοβίκου ΙΗ΄. Υπέγραψαν τη Συνθήκη του Φονταινεμπλώ (11 Απριλίου 1814) και συγκάλεσαν το Συνέδριο της Βιέννης για να ανασχεδιάσουν το χάρτη της Ευρώπης.
Πόλεμος του Έβδομου Συνασπισμού 1815
Ο Έβδομος Συνασπισμός (1815) έφερε αντιμέτωπες τη Βρετανία, τη Ρωσία, την Πρωσία, τη Σουηδία, την Ελβετία, την Αυστρία, την Ολλανδία και πολλά Γερμανικά κράτη εναντίον της Γαλλίας. Η περίοδος γνωστή ως των Εκατό Ημερών ξεκίνησε όταν ο Ναπολέων διέφυγε από την Έλβα και αποβιβάστηκε στις Κάννες (1 Μαρτίου 1815). Ταξιδεύοντας προς το Παρίσι συγκέντρωνε υποστήριξη καθ' οδόν και τελικά ανέτρεψε τον παλινορθωμένο Λουδοβίκο ΙΗ΄. Οι Σύμμαχοι συγκέντρωσαν γρήγορα τους στρατούς τους για να τον αντιμετωπίσουν πάλι. Ο Ναπολέων συγκέντρωσε 280.000 άντρες, τους οποίους κατένειμε σε αρκετά σώματα. Για να αυξήσει το μόνιμο στρατό των 90.000 ανδρών, ανακάλεσε πάνω από 250.000 βετεράνους από προηγούμενες εκστρατείες και εξέδωσε ένα διάταγμα για την ενδεχόμενη στρατολόγηση περίπου 2,5 εκατομμυρίων νέων ανδρών στο Γαλλικό στρατό, που δεν επιτεύχθηκε ποτέ. Ετσι αντιμετώπισε μια αρχική δύναμη του συνασπισμού περίπου 700.000 - αν και τα σχέδια εκστρατείας του συνασπισμού προέβλεπαν ένα εκατομμύριο στρατιώτες στην πρώτη γραμμή, υποστηριζόμενους από περίπου 200.000 φρουρές, εφοδιαστικό και άλλο βοηθητικό προσωπικό.
Ο Ναπολέων πήρε περίπου 124.000 άνδρες της Βόρειας Στρατιάς για ένα προληπτικό πλήγμα εναντίον των Συμμάχων στο Βέλγιο. Σκόπευε να επιτεθεί στα στρατεύματα του συνασπισμού προτού ενωθούν, ελπίζοντας να πετάξει τους Βρετανούς στη θάλασσα και να θέσει τους Πρώσους εκτός μάχης. Η προέλασή του προς τα σύνορα πέτυχε τον αιφνιδιασμό που είχε σχεδιάσει, πιάνοντας στον ύπνο διάσπαρτο τον Αγγλοολλανδικό Στρατό. Οι Πρώσοι ήταν πιο υποψιασμένοι, συγκεντρώνοντας τα 3⁄4 του στρατού τους μέσα και γύρω από το Λινύ. Οι Πρώσοι ανάγκασαν την Armée du Nord (Βόρεια Στρατιά) να πολεμήσει όλη την ημέρα της 15ης για να φτάσει στο Λινύ με μια ενέργεια καθυστέρησης του Πρωσικού 1ου Σώματος. Ο Ναπολέων ανάγκασε την Πρωσία να πολεμήσει στο Λινύ στις 16 Ιουνίου 1815 και οι ηττημένοι Πρώσοι υποχώρησαν άτακτα. Την ίδια ημέρα η αριστερή πτέρυγα της Armée du Nord, υπό την ηγεσία του Στρατάρχη Μισέλ Νεΰ, κατάφερε να αναχαιτήσει όσες δυνάμεις του Ουέλλινγκτον πήγαν να βοηθήσουν τους Πρώσους του Γκέμπχαρντ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ Μπλύχερ με μια μάχη παρεμπόδισης στο Κατρ Μπρα. Ο Νεΰ δεν κατάφερε να εκκαθαρίσει τις διόδους και ο Ουέλλινγκτον ενίσχυσε τη θέση του, αλλά με την υποχώρηση των Πρώσων αναγκάστηκε και αυτός να υποχωρήσει σε μια προηγουμένως εντοπισμένη θέση σε ένα γκρεμό στο Μον Σεν Ζαν, λίγα χιλιόμετρα νότια του χωριού Βατερλώ.
Ο Ναπολέων πήρε τις εφεδρείες της Βόρειας Στρατιάς και επανένωσε τις δυνάμεις του με εκείνες του Νεΰ για να καταδιώξει το στρατό του Ουέλινγκτον, αφού διέταξε το Στρατάρχη Γκρουσύ να αναλάβει τη δεξιά πτέρυγα και να αποτρέψει την ανασύνταξη των Πρώσων. Στην πρώτη από μια σειρά εσφαλμένων υπολογισμών τόσο ο Γκρουσύ όσο και ο Ναπολέων δεν συνειδητοποίησαν ότι οι Πρωσικές δυνάμεις είχαν ήδη αναδιοργανωθεί και συγκεντρώνονταν στο χωριό Βαβρ. Ο Γαλλικός στρατός δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει μια μάλλον χαλαρή υποχώρηση των Πρώσων τη νύχτα και το πρωί. Καθώς το 4ο, το 1ο και το 2ο Πρωσικό Σώμα βάδιζαν προς το Βατερλώ, το 3ο Πρωσικό Σώμα πήρε θέσεις μπλοκαρίσματος απέναντι από τον ποταμό, και παρόλο που ο Γκρουσύ επιτέθηκε και νίκησε την πρωσική οπισθοφυλακή υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Φον Τήλμαν στη μάχη του Βαβρ (18-19 Ιουνίου) άργησε 12 ώρες.Τελικά 17.000 Πρώσοι είχαν κρατήσει εκτός μάχης 33.000 απολύτως απαραίτητες γαλλικές ενισχύσεις.
Ο Ναπολέων καθυστέρησε την έναρξη των εχθροπραξιών στη Μάχη του Βατερλώ το πρωί της 18ης Ιουνίου για αρκετές ώρες, περιμένοντας το έδαφος να στεγνώσει μετά τη βροχή της προηγούμενης νύχτας. Μέχρι αργά το απόγευμα ο Γαλλικός στρατός δεν είχε καταφέρει να διώξει τις δυνάμεις του Ουέλλινγκτον από τον γκρεμό στον οποίο στέκονταν. Όταν οι Πρώσοι έφτασαν και επιτέθηκαν στη γαλλική δεξιά πτέρυγα με ολοένα αυξανόμενες δυνάμεις η στρατηγική του Ναπολέοντα να κρατήσει τους στρατούς του συνασπισμού διχασμένη είχε αποτύχει και μια συνδυασμένη γενική προέλαση του συνασπισμού προκάλεσε την άτακτη υποχώρηση του στρατού του από το πεδίο της μάχης.
Ο Γκρουσύ οργάνωσε μια επιτυχημένη και καλά οργανωμένη υποχώρηση προς το Παρίσι, όπου ο Στρατάρχης Νταβού είχε 117.000 άντρες έτοιμους να αποκρούσουν τους 116.000 άντρες των Μπλύχερ και Ουέλινγκτον. Ο Στρατηγός Βαντάμ ηττήθηκε στη Μάχη του Ισύ και οι διαπραγματεύσεις για παράδοση άρχισαν. Φτάνοντας στο Παρίσι τρεις μέρες μετά το Βατερλώ ο Ναπολέων διατηρούσε ακόμη την ελπίδα μιας συντονισμένης εθνικής αντίστασης, αλλά οι διαθέσεις των νομοθετικών σωμάτων και του κοινού γενικά δεν ήταν ευνοϊκές για κάτι τέτοιο. Ελλείψει υποστήριξης ο Ναπολέων παραιτήθηκε εκ νέου στις 22 Ιουνίου 1815 και στις 15 Ιουλίου παραδόθηκε στη Βρετανική μοίρα του στόλου στο Ροσφόρ. Οι Σύμμαχοι τον εξόρισαν στο απομακρυσμένο νησί Αγία Ελένη Αγία Ελένη του Νοτίου Ατλαντικού, όπου πέθανε στις 5 Μαΐου 1821.
Στην Ιταλία ο Ζοακίμ Μυρά, που οι Σύμμαχοι του είχαν επιτρέψει να παραμείνει Βασιλιάς της Νάπολης μετά την αρχική ήττα του Ναπολέοντα, για άλλη μια φορά συμμάχησαν με το γαμπρό του, πυροδοτώντας τον Πόλεμο της Νάπολης (Μάρτιος ως Μάιο του 1815). Ελπίζοντας να βρει υποστήριξη μεταξύ των Ιταλών εθνικιστών που φοβούντο την αυξανόμενη επιρροή των Αψβούργων στην Ιταλία, ο Μυρά εξέδωσε τη Διακήρυξη του Ρίμινι, υποκινώντας τους σε πόλεμο. Η διακήρυξη δεν βρήκε απήχηση και οι Αυστριακοί συνέτριψαν γρήγορα το Μυρά στη Μάχη του Τολεντίνο (2 Μαΐου ως 3 Μαΐου 1815), αναγκάζοντάς τον να διαφύγει. Οι Βουρβόνοι επέστρεψαν στο θρόνο της Νάπολης στις 20 Μαΐου 1815. Ο Μυρά προσπάθησε να ανακτήσει το θρόνο του, αλλά όταν απέτυχε θανατώθηκε από εκτελεστικό απόσπασμα στις 13 Οκτωβρίου 1815.
Πολιτικά αποτελέσματα
Οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι έφεραν ριζοσπαστικές αλλαγές στην Ευρώπη αλλά οι αντιδραστικές δυνάμεις επέστρεψαν στην εξουσία και προσπάθησαν να αναιρέσουν μερικές από αυτές με την Παλινόρθωση των Βουρβώνων στο θρόνο της Γαλλίας. Ο Ναπολέων είχε καταφέρει να φέρει το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης υπό μία κυβέρνηση. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η υποταγή στη Γαλλική Αυτοκρατορία επέφερε πολλά φιλελεύθερα χαρακτηριστικά της Γαλλικής Επανάστασης, συμπεριλαμβανομένης της δημοκρατίας, ορθών πρακτικών στα δικαστήρια, της κατάργησης της δουλείας, της μείωσης της εξουσίας της Καθολικής Εκκλησίας και της απαίτησης για συνταγματικά όρια στους μονάρχες. Η αυξανόμενη φωνή των μεσαίων τάξεων του ανερχόμενου εμπορίου και της βιομηχανίας σήμαινε ότι οι παλινορθωμένοι Ευρωπαίοι μονάρχες δυσκολεύονταν να αποκαταστήσουν την προεπαναστατική απολυταρχία και αναγκάστηκαν να διατηρήσουν πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Ναπολέοντα. Η θεσμική κληρονομιά παραμένει μέχρι σήμερα με τη μορφή του αστικού δικαίου, με σαφώς καθορισμένους νομικούς κώδικες - μια διαρκή κληρονομιά του Ναπολεόντειου Κώδικα. Οι συνεχείς πόλεμοι της Γαλλίας με τις συνενωμένες δυνάμεις διάφορων συνασπισμών και τελικά όλων των άλλων μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης για πάνω από δύο δεκαετίες τελικά είχαν το τίμημά τους. Στο τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων η Γαλλία δεν κατείχε πλέον το ρόλο της κυρίαρχης δύναμης στην Ηπειρωτική Ευρώπη, που είχε από την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, καθώς το Συνέδριο της Βιέννης παρήγαγε μια «ισορροπία δυνάμεων» αναδιατάσσοντας το μέγεθος των κύριων δυνάμεων έτσι ώστε να μπορούν να ισορροπούν μεταξύ τους και να παραμένουν σε ειρήνη. Σε αυτό το πλαίσιο η Πρωσία αποκαταστάθηκε στα προηγούμενα σύνορά της και έλαβε επίσης μεγάλα τμήματα της Πολωνίας και της Σαξονίας. Αρκετά διευρυμένη πλέον η Πρωσία έγινε μόνιμη Μεγάλη Δύναμη. Προκειμένου να τραβήξει την προσοχή της Πρωσίας προς τη Δύση και τη Γαλλία, το Συνέδριο της έδωσε επίσης τη Ρηνανία και τη Βεστφαλία. Αυτές οι βιομηχανικές περιοχές μετέτρεψαν την αγροτική Πρωσία σε βιομηχανική ηγετική δύναμη το 19ο αιώνα. Η Βρετανία αναδείχθηκε ως η πιο σημαντική οικονομική δύναμη και το Βασιλικό Ναυτικό της διατήρησε αναμφισβήτητη ναυτική υπεροχή σε ολόκληρο τον κόσμο ως τον 20ο αιώνα.
Μετά τη Ναπολεόντεια περίοδο ο εθνικισμός, ένα σχετικά νέο κίνημα, έγινε όλο και πιο σημαντικός. Αυτό διαμόρφωσε μεγάλο μέρος της πορείας της μελλοντικής ευρωπαϊκής ιστορίας. Η ανάπτυξή του επέφερε τη δημιουργία ορισμένων κρατών και το τέλος άλλων, καθώς ο χάρτης της Ευρώπης άλλαξε θεαματικά τα εκατό χρόνια μετά την εποχή του Ναπολέοντα. Η κυριαρχία των φεουδαρχών και της αριστοκρατίας αντικαταστάθηκε ευρέως από τις εθνικές ιδεολογίες που βασίζονται σε κοινές ρίζες και πολιτισμό. Η βασιλεία του Βοναπάρτη στην Ευρώπη έσπειρε τους σπόρους για την ίδρυση των εθνικών κρατών της Γερμανίας και της Ιταλίας ξεκινώντας τη διαδικασία ενοποίησης πόλεων-κρατών, βασιλείων και πριγκιπάτων. Στο τέλος του πολέμου η Δανία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη Νορβηγία στη Σουηδία κυρίως ως αποζημίωση για την απώλεια της Φινλανδίας, όπως συμφώνησαν τα άλλα μέλη του συνασπισμού, αλλά επειδή η Νορβηγία είχε υπογράψει το δικό της σύνταγμα στις 17 Μαΐου 1814, η Σουηδία ξεκίνησε το Σουηδικονορβηγικό Πόλεμο του 1814. Ο πόλεμος ήταν σύντομος, μεταξύ 26 Ιουλίου και 14 Αυγούστου 1814 και ήταν μια σουηδική νίκη που επέφερε την προσωπική ένωση της Νορβηγίας με τη Σουηδία υπό τον Κάρολο ΙΔ΄ Ιωάννη της Σουηδίας. Η ένωση διαλύθηκε ειρηνικά το 1905. Το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών που δημιουργήθηκε ως κράτος-ανάχωμα ενάντια στη Γαλλία διαλύθηκε γρήγορα με την ανεξαρτησία του Βελγίου το 1830. Οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι έπαιξαν επίσης βασικό ρόλο στην ανεξαρτησία των αποικιών της Λατινικής Αμερικής από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Η σύγκρουση εξασθένισε την εξουσία και τη στρατιωτική ισχύ της Ισπανίας, ειδικά μετά τη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Εγιναν πολλές εξεγέρσεις στην Ισπανική Αμερική, που οδήγησαν στους πολέμους της ανεξαρτησίας. Στην Πορτογαλική Αμερική η Βραζιλία απέκτησε μεγαλύτερη αυτονομία, καθώς έγινε έδρα της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας και αναβαθμίστηκε πολιτικά σε Βασίλειο. Αυτά τα γεγονότα συνέβαλαν επίσης στην Πορτογαλική Φιλελεύθερη Επανάσταση το 1820 και στην Ανεξαρτησία της Βραζιλίας το 1822.
Ευρύτερο πλαίσιο
Μέχρι την εποχή του Ναπολέοντα τα ευρωπαϊκά κράτη χρησιμοποιούσαν σχετικά μικρούς στρατούς, αποτελούμενους τόσο από εθνικούς στρατιώτες όσο και από μισθοφόρους. Αυτοί ήταν επαγγελματίες στρατιώτες. Οι στρατοί του Παλαιού Καθεστώτος μπορούσαν να αναπτυχθούν μόνο για μικρής έκτασης μάχες λόγω του περιορισμένου προσωπικού και του δυσκίνητου εφοδιασμού. Ο συνδυασμός αυτός περιόριζε τις δυνάμεις στο πεδίο της μάχης σε περίπου 30.000 άντρες υπό ένα μόνο διοικητή.
Οι στρατιωτικοί νεωτεριστές στα μέσα του 18ου αιώνα άρχισαν να αναγνωρίζουν τις δυνατότητες ενός ολόκληρου έθνους σε πόλεμο: ενός «έθνους στα όπλα». Η κλίμακα του πολέμου διευρύνθηκε θεαματικά κατά του πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης και τους Ναπολεόντειους Πολέμους, που ακολούθησαν. Κατά το μεγάλο προεπαναστατικό πόλεμο της Ευρώπης, τον Επταετή Πόλεμο (1756–1763), λίγοι στρατοί ξεπερνούσαν τη δύναμη των 200.000 με τις δυνάμεις στο πεδίο της μάχης να αριθμούν συχνά λιγότερο από 30.000. Οι γαλλικές καινοτομίες των χωριστών σωμάτων (επιτρέποντας σε ένα μόνο διοικητή να διοικεί αποτελεσματικά περισσότερους από το παραδοσιακό εύρος των 30.000 ανδρών) και της διαμονής τους έξω από τη χώρα (που επέτρεπε στο πεζικό να αναπτύσσει περισσότερους άντρες χωρίς να απαιτείται αντίστοιχη αύξηση στην εφοδιαστική αλυσίδα) επέτρεπε στη Γαλλική Δημοκρατία να αναπτύσσει πολύ μεγαλύτερους στρατούς από τους αντιπάλους της. Ο Ναπολέων διασφάλισε επί της Γαλλικής δημοκρατίας τη λειτουργία των διαφόρων γαλλικών στρατιών ως ενιαίου στρατού υπό τον έλεγχό του, επιτρέποντάς του συχνά να ουσιαστικά να υπερτερεί αριθμητικά των αντιπάλων του. Αυτό ανάγκασε τους αντιπάλους του της ηπειρωτικής Ευρώπης να αυξήσουν επίσης το μέγεθος των στρατών τους, μεταβαίνοντας από τους παραδοσιακούς μικρούς, καλογυμνασμένους στρατούς του Παλαιού Καθεστώτος του 18ου αιώνα σε στρατούς μαζικής στρατολόγησης. Η Μάχη του Μαρένγκο, που σε μεγάλο βαθμό τερμάτισε τον Πόλεμο του Δεύτερου Συνασπισμού, διεξήχθη με λιγότερους από 60.000 άνδρες και στις δύο πλευρές. Στη Μάχη του Άουστερλιτς που τερμάτισε τον Πόλεμο του Τρίτου Συνασπισμού συμμετείχαν λιγότεροι από 160.000 άνδρες. Στη Μάχη του Φρίντλαντ που οδήγησε στην ειρήνη με τη Ρωσία το 1807 συμμετείχαν περίπου 150.000 άνδρες.
Μετά από αυτές τις ήττες οι ηπειρωτικές δυνάμεις ανέπτυξαν διάφορες μορφές μαζικής στρατολόγησης για να τους επιτρέψουν να αντιμετωπίσουν τη Γαλλία με ισότιμους όρους, και το μέγεθος των στρατών στο πεδίο της μάχης αυξήθηκε γρήγορα. Στη Μάχη του Βάγκραμ του 1809 συμμετείχαν 300.000 άνδρες και 500.000 πολέμησαν στη Λειψία το 1813, εκ των οποίων 150.000 σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν.
Καινοτομίες
Τα αρχικά στάδια της Βιομηχανικής Επανάστασης είχαν πολύ να κάνουν με μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις - έγινε εύκολη η μαζική παραγωγή όπλων και έτσι ο εξοπλισμός μεγαλύτερων δυνάμεων. Η Βρετανία ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής όπλων κατά την περίοδο αυτή. Προμήθευε τα περισσότερα από τα όπλα που χρησιμοποίησαν οι δυνάμεις του συνασπισμού καθ 'όλη τη διάρκεια των συγκρούσεων. Η Γαλλία παρήγαγε το δεύτερο μεγαλύτερο σύνολο όπλων, εξοπλίζοντας τις δικές της τεράστιες δυνάμεις, καθώς και εκείνες της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και άλλων συμμάχων.
Ο Ναπολέων έδειξε καινοτόμες τάσεις χρησιμοποιώντας την ευκινησία για να αντισταθμίσει την αριθμητική υστέρηση, όπως αποδείχθηκε στην κατατρόπωση των Αυστρορωσικών δυνάμεων το 1805 στη Μάχη του Άουστερλιτς. Ο Γαλλικός στρατός επαναπροσδιόρισε το ρόλο του πυροβολικού, σχηματίζοντας ανεξάρτητες, κινητές μονάδες, σε αντίθεση με την προηγούμενη παράδοση της προσθήκης πυροβόλων προς υποστήριξη στρατευμάτων. Το σύστημα των σηματωρών είχε επιτρέψει στο Γάλλο υπουργό Πολέμου Καρνό να επικοινωνεί με τις Γαλλικές δυνάμεις στα σύνορα όλη τη δεκαετία του 1790. Οι Γάλλοι συνέχισαν να χρησιμοποιούν αυτό το σύστημα κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Η εναέρια επιτήρηση χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά όταν οι Γάλλοι χρησιμοποίησαν ένα αερόστατο για να ερευνήσουν θέσεις του συνασπισμού πριν από τη Μάχη του Φλερύς, στις 26 Ιουνίου 1794.
Καθολικός πόλεμος
Οι ιστορικοί έχουν διερευνήσει πώς οι Ναπολεόντιοι πόλεμοι έγιναν καθολικοί πόλεμοι. Οι περισσότεροι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η κλιμάκωση του μεγέθους και του πεδίου προήλθε από δύο πηγές. Πρώτη ήταν η ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ των επαναστατικών/εξισωτικών και συντηρητικών/ιεραρχικών συστημάτων πεποιθήσεων. Δεύτερη ήταν η εμφάνιση του εθνικισμού στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία και αλλού που τους έκαναν «λαϊκούς πολέμους» αντί για ανταγωνισμούς μεταξύ μοναρχών. Ο Μπελ έχει υποστηρίξει ότι ακόμη πιο σημαντικοί από την ιδεολογία και τον εθνικισμό ήταν οι διανοητικοί μετασχηματισμοί στην κουλτούρα του πολέμου που προέκυψαν μέσω του Διαφωτισμού. Ένας παράγοντας, λέει, είναι ότι ο πόλεμος δεν ήταν πλέον ένα συνηθισμένο γεγονός αλλά μια μεταμορφωτική εμπειρία για τις κοινωνίες - μια καθολική εμπειρία. Δεύτερον, ο στρατός εμφανίστηκε δικαιωματικά ως ξεχωριστή κοινωνική σφαίρα, που διαφέρει από τον συνηθισμένο κόσμο των πολιτών. Η Γαλλική Επανάσταση κατέστησε κάθε πολίτη μέρος της πολεμικής μηχανής, είτε ως στρατιώτη μέσω της καθολικής στρατολόγησης, είτε ως ζωτικής σημασίας γρανάζι στο μηχανισμό του πατριωτικού μετώπου που υποστήριζε και προμήθευε το στρατό. Από αυτό, λέει ο Μπελ, προήλθε ο «μιλιταρισμός», η πεποίθηση ότι ο στρατιωτικός ρόλος ήταν ηθικά ανώτερος από τον πολιτικό σε περιόδους μεγάλης εθνικής κρίσης. Ο μαχόμενος στρατός αντιπροσώπευε την ουσία της ψυχής του έθνους. Όπως διακήρυξε ο Ναπολέων «Είναι ο στρατιώτης που ιδρύει μια Δημοκρατία και είναι ο ίδιος που τη διατηρεί.»