cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προεκλαμψία
Επιπλοκές
Η προεκλαμψία σχετίζεται επίσης με αυξημένη συχνότητα καισαρικής τομής, πρόωρο τοκετό και απόφραξη του πλακούντα. Επιπλέον, μπορεί να παρατηρηθεί αύξηση της αρτηριακής πίεσης σε ορισμένα άτομα την πρώτη εβδομάδα μετά τον τοκετό που οφείλεται στην επέκταση του όγκου και στην κινητοποίηση υγρών. Οι εμβρυϊκές επιπλοκές περιλαμβάνουν περιορισμό της ανάπτυξης του εμβρύου και πιθανό εμβρυϊκό ή περιγεννητικό θάνατο.
Εκλαμψία
Η εκλαμψία είναι η ανάπτυξη νέων σπασμών σε έναν προ-εκλαμπτικό ασθενή που δεν μπορεί να αποδοθεί σε άλλες αιτίες. Είναι ένδειξη ότι η υποκείμενη προ-εκλαμπτική κατάσταση είναι σοβαρή και σχετίζεται με υψηλά ποσοστά περιγεννητικής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Τα προειδοποιητικά συμπτώματα για την εκλαμψία σε ένα άτομο με τρέχουσα προεκλαμψία μπορεί να περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, οπτικές διαταραχές και πόνο στο δεξί υποχόνδριο ή επιγάστριο, με τον πονοκέφαλο να είναι το πιο συνεπές σύμπτωμα. Το θειικό μαγνήσιο χρησιμοποιείται για την πρόληψη σπασμών σε περιπτώσεις σοβαρής προεκλαμψίας.
Σύνδρομο HELLP
Το σύνδρομο HELLP ορίζεται ως αιμόλυση (μικροαγγειοπαθητική), αυξημένα ηπατικά ένζυμα (δυσλειτουργία του ήπατος) και χαμηλά αιμοπετάλια ( θρομβοπενία). Αυτή η κατάσταση μπορεί να εμφανιστεί στο 10-20% των ασθενών με σοβαρή προεκλαμψία και εκλαμψία και σχετίζεται με αυξημένη μητρική και εμβρυϊκή νοσηρότητα και θνησιμότητα. Στο 50% των περιπτώσεων, το σύνδρομο HELLP αναπτύσσεται πρόωρα, ενώ το 20% των περιπτώσεων αναπτύσσεται σε καθυστερημένη κύηση και 30% κατά την περίοδο μετά τον τοκετό.
Μακροπρόθεσμα
Υπάρχει επίσης αυξημένος κίνδυνος για καρδιαγγειακές επιπλοκές, όπως υπέρταση και ισχαιμική καρδιακή νόσο και νεφρική νόσο. Άλλοι κίνδυνοι περιλαμβάνουν εγκεφαλικό επεισόδιο και φλεβικό θρομβοεμβολισμό. Φαίνεται ότι η προεκλαμψία δεν αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου.
Η μειωμένη παροχή αίματος στο έμβρυο λόγω προεκλαμψίας προκαλεί μειωμένη παροχή θρεπτικών ουσιών, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε περιορισμό της ενδομήτριας ανάπτυξης (IUGR) και χαμηλό βάρος γέννησης. Η υπόθεση της εμβρυικής προέλευσης αναφέρει ότι η υποσιτισμός του εμβρύου συνδέεται με στεφανιαία νόσο αργότερα στην ενήλικη ζωή λόγω δυσανάλογης ανάπτυξης.
Επειδή η προεκλαμψία οδηγεί σε αναντιστοιχία μεταξύ μητρικής ενεργειακής προσφοράς και εμβρυϊκών ενεργειακών απαιτήσεων, η προεκλαμψία μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμό ανάπτυξης στο αναπτυσσόμενο έμβρυο. Τα βρέφη που πάσχουν από περιορισμό ανάπτυξης είναι επιρρεπή σε κακή νευρωνική ανάπτυξη και σε αυξημένο κίνδυνο για ασθένειες ενηλίκων σύμφωνα με την υπόθεση Μπάρκερ. Οι ασθένειες ενηλίκων που συσχετιστεί με έμβρυο με IUGR περιλαμβάνουν, αλλά δεν περιορίζονται, τις στεφανιαία νόσο (ΣΝ), σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2), καρκίνο, οστεοπόρωση και διάφορες ψυχιατρικές ασθένειες.
Ο κίνδυνος προεκλαμψίας και ανάπτυξης δυσλειτουργίας του πλακούντα έχει επίσης αποδειχθεί ότι επαναλαμβάνεται διαγενεαλογικά στη μητρική πλευρά και πιθανότατα στην πατρική πλευρά. Τα έμβρυα που γεννήθηκαν από μητέρες που γεννήθηκαν μικρές για την ηλικία κύησης (SGA) είχαν 50% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν προεκλαμψία, ενώ τα έμβρυα που γεννήθηκαν και από γονείς που γεννήθηκαν μικροί για την ηλικία κύησης είχαν τριπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν προεκλαμψία σε μελλοντικές κυήσεις.
Ιστορία
Ένας ξεπερασμένος ιατρικός όρος για την προεκλαμψία είναι τοξαιμία της εγκυμοσύνης, ένας όρος που προήλθε από τη λανθασμένη πεποίθηση ότι η πάθηση προκαλείται από τοξίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά Κατηγορία:Μαιευτική Κατηγορία:Γυναικεία υγεία
Αλήτης
Με το όνομα Αλήτης αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Καλλιρρόη Ιουδαίας
Η Καλλιρρόη (αραβικά: عين الزارة, Ein ez-Zara ελληνικά: Θερμὰ Καλλιρόης) είναι αρχαιολογική τοποθεσία στην Ιορδανία. Κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστή ως λουτρόπολη εξαιτίας των θερμών ιαματικών πηγών της.
Αναφέρεται από Ρωμαίους και Εβραίους ιστορικούς μεταξύ του πρώτου και του τέταρτου αιώνα, λόγω των θεραπευτικών ιδιοτήτων των νερών της καθώς επίσης και για το γεγονός ότι το νερό τους είναι γλυκό / πόσιμο.
Αναφορές σε πηγές
Ο Ιώσηπος, ιστορικός του 1ου αιώνα (ο οποίος αναφέρει την πηγή ως «θερμοῖς τοῖς κατὰ Καλλιρρόην», στο έργο του «Ιστορία των Ιουδαϊκών Πολέμων Ι»), περιγράφει την επίσκεψη του Ηρώδη του Μεγάλου, ο οποίος μετά από πρόταση των γιατρών του, αφού διέσχισε τον Ιορδάνη, κατέφθασε στην Καλλιρρόη άρρωστος, λίγο πριν το θάνατό του, το 4 π.Χ.
Ο Πλήνιος ο πρεσβύτερος (και αυτός του 1ου αιώνα. όπως και ο Ιώσηπος), μιλώντας για το παλάτι του Μαχαιρού το οποίο βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Νεκράς Θάλασσας, αναφέρει ότι «στην ίδια πλευρά βρίσκεται μια θερμή πηγή με θεραπευτικές ιδιότητες, η Καλλιρόη, το όνομα της οποίας δείχνει και την φήμη των νερών της»
Ο Πτολεμαίος, τον δεύτερο αιώνα, αναφέρει και αυτός την Καλλιρρόη ως μια από τις κατοικημένες περιοχές δίνοντας συντεταγμένες «ξζ ιβ΄, λα ς΄», κάτω από τον τίτλο: «Από δε ανατολών του ποταμού Ιορδάνου», μαζί με πόλεις στην σειρά: Κόσμος (ή Κόρμος), Λιβυάς, Καλλιρρόη, Γάζωρος, Επίκαιρος. .
Ο Σολίνος (3ος αιώνας) αναφέρει ότι η Καλλιρόη, που είναι κοντά στην Ιερουσαλήμ, είναι πηγή καλή, όπως αποδεικνύεται από τα θερμά θεραπευτικά νερά και το όνομά της προκύπτει από τα διάσημα νερά της.
Ο Ευσέβιος της Καισαρείας, του 3ου-4ου αιώνα, αναφέρει και αυτός για τον Ηρώδη ότι αφού πέρασε τον Ιορδάνη, πήγε για θεραπεία στα θερμά Καλλιρρόης, τα οποία πέφτουν στην Ασφαλτίτη λίμνη (τη Νεκρά Θάλασσα), τα οποία είναι γλυκά και πόσιμα.
Ανακάλυψη και ταυτοποίηση τοποθεσίας
Ο Ιώσηπος ξεκαθαρίζει ότι η Καλλιρρόη βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της Νεκράς Θάλασσας και επιβεβαιώνεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και τον Πτολεμαίο. Ο τελευταίος, μάλιστα, έδωσε τις συντεταγμένες της περιοχής. Έκτοτε, η περιοχή ξεχάστηκε, έως τον 19ο αιώνα, οπότε και πραγματοποιήθηκαν εξερευνήσεις στα ορεινά της Μωάβ. To 1807, ο Ούλριχ Γιάσπερ Ζέετσεν έφθασε στην όαση Αΐν εζ-Ζαρά, η οποία βρίσκεται νότια του Ουαντί Ζερκά-Μαΐν και έγινε ο πρώτος που πρότεινε να εξακριβωθεί το αν σε εκείνη την περιοχή βρισκόταν η αρχαία Καλλιρρόη. Αργότερα, κοντά στην ακτή ανακαλύφθηκαν αρχαία μνημεία. Το 1872, ο Χένρυ Μπέικερ Τρίστραμ έφθασε στην περιοχή, για να την εξερευνήσει, διασχίζοντας το οροπέδιο που βρίσκεται στα ανατολικά, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους εξερευνητές που έφθαναν ως εκεί με βάρκα από τη Νεκρά Θάλασσα. Οι σημαντικότερες αποστολές αρχαιολόγων ήταν αυτές του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ευαγγελικού Ινστιτούτου, το 1961 και το 1965, με αρχηγούς τους Ντόννερ, Σουλτ και Στρόμπελ, κατά τις οποίες οι ερευνητικές ομάδες μελέτησαν πιο προσεκτικά τα αρχαιολογικά ευρήματα. Μέχρι τότε, πολλοί πίστευαν ότι, η Καλλιρρόη και το Ουαντί Ζερκά-Μαΐν αφορούσαν ακριβώς την ίδια τοποθεσία. Ωστόσο, μετά την ανακάλυψη του χάρτη της Μαντάμπα (σε μωσαϊκό της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στην Μαντάμπα της Ιορδανίας), οι αρχαίες μαρτυρίες και η θεωρία του Ζέετσεν επιβεβαιώθηκαν, καθώς σε αυτόν, η πηγή της Καλλιρρόης τοποθετείται κοντά στη Νεκρά Θάλασσα και ανάμεσα στους χειμάρρους Ουαντί Μουτζίμπ (στα νότια) και Ουαντί Ζερκά-Μαΐν (στα βόρεια), στο βόρειο τμήμα της όασης Αΐν εζ-Ζαρά. Το τοπίο γύρω από την Καλλιρρόη συντίθεται από ημικυκλικά επίπεδα υψώματα και μια ακτή με βότσαλα, ενώ στο βάθος διακρίνονται ορεινοί όγκοι, οι οποίοι οδηγούν στο οροπέδιο της Μωάβ.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Οι ανασκαφές που έχουν γίνει στην περιοχή έχουν φέρει στο φως στοιχεία για δύο περιόδους κατοχής της περιοχής: την πρώιμη ρωμαϊκή και την πρώιμη βυζαντινή. Η πρώτη ξεκίνησε επί βασιλείας του Ηρώδη του Μεγάλου και έληξε στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., ενώ η δεύτερη ξεκίνησε στα μέσα του 4ου αιώνα και έληξε στα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ.. Ανάμεσα στα ευρήματα, είναι και μια έπαυλη, η οποία χρησιμοποιείτο κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μοιάζει με τις τελευταίες κατοικίες των ασμοναϊκών δυναστών στα δυτικά της Νεκράς Θάλασσας και με το παλάτι του Ηρώδη, στην Ιεριχώ. Η ρωμαϊκή περίοδος κατοχής έχει επιβεβαιωθεί από την εκσκαφή δύο κτιρίων, τα οποία βρίσκονται κοντά σε εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης και ήταν είτε ιδιωτικές κατοικίες, είτε αγροικίες.
Συσχέτιση με Λασά
Ο Ιερώνυμος αλλά και εβραϊκές πηγές θεωρούν ότι ο βιβλικός οικισμός ο οποίος αναφέρεται στο βιβλίο της Γένεσης, η Λασά (ή Δασά όπως αναφέρεται στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα) αντιστοιχεί στην Καλλιρρόη, παρόλο που τονίζεται ότι κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζεται από αρχαιολογικά ευρήματα. , ενώ υπάρχει και άλλη άποψη σύμφωνα με την οποία η Λασά ταυτίζεται με την πόλη Λαχίς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιορδανία
Αλήτης του Ιππότη
Ο Αλήτης ήταν γιος του Ιππότη, ενός από τους τέσσερις ηγέτες των Δωριέων που εισέβαλαν στην Πελοπόννησο και κατέλυσαν τα βασίλεια των Αχαιών. Μετά τον θάνατο του Ιππότη, τον διαδέχτηκε στην θέση του αρχηγού και οδήγησε το τέταρτο τμήμα των Δωριέων στην Κορίνθία, την οποία κατέλαβε, διώχνοντας την προηγούμενη δυναστεία των Σισυφιδών. Η κατάληψη της Κορινθίας έγινε 30 χρόνια μετά το πέρασμα των Δωριέων στην Πελοπόννησο. Ο Αλήτης ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Βακχιάδων η οποία κυβέρνησε στην Κόρινθο μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηρακλείδες Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου
Χωρίς Πατρίδα
Το Χωρίς Πατρίδα (γερμανικά: Friesennot) είναι προπαγανδιστική ταινία του γερμανικού κινηματογράφου του 1935 σε σκηνοθεσία του Πέτερ Χάγκεν και σενάριο του Βέρνερ Κόρτβιχ.
Πλοκή
Το έργο διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο χωριό στα δάση της Ρωσίας λίγο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Εκεί είχε εγκατασταθεί μια κοινότητα από την Φρισία και έκτοτε ζούσαν αποκομμένοι από τον κόσμο ασχολούμενοι με τη γεωργία. Μια μέρα επιστρέφει ο Κρίστιαν Κρέγκερ κατόπιν μακροχρόνιας απουσίας. Είναι βαριά άρρωστος και θέλει να ξαναδεί την κόρη του, τη Μέττε πριν πεθάνει. Τους φέρνει τα μαντάτα της αλλαγής. Στη Ρωσία, τους λέει πριν ξεψυχήσει, δεν κυβερνάει πια ο Τσάρος· οι άνθρωποι έχουν γίνει τύραννοι και άθεοι. Τα λόγια του Κρέγκερ φαίνονται απίστευτα στους χωριανούς, που νομίζουν ότι ο συμπολίτης τους έχασε τα λογικά του στην ξενιτιά. Οι χωρικοί θορυβούνται και προτείνουν να πάρουν τα όπλα για να είναι έτοιμοι, αλλά ο δήμαρχος τους το απαγορεύει για λόγους θρησκευτικούς. Λίγο καιρό αργότερα οι Ρώσοι ανακαλύπτουν το χωριό και στέλνουν στρατιώτες. Οι στρατιώτες με επικεφαλής τον επίτροπο Τσέρνοφ, αφού κάνουν κατάσχεση στις αποθήκες των χωρικών, εγκαθίστανται στο χωριό και κάθε λίγο επαναλαμβάνουν τις κατασχέσεις, μέχρι που οι χωρικοί μένουν χωρίς τρόφιμα. Ο Τσέρνοφ προσπαθεί να πείσει τον δήμαρχο και τους χωρικούς ότι δε χρειάζονται αποθέματα, διότι η Ρωσική κυβέρνηση θα τους φροντίσει αν τυχόν πεινάσουν. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Οι Ρώσσοι κάθε μέρα λεηλατούν το χωριό, γλεντοκοπούν, μεθοκοπούν, πυρπολούν την εκκλησία και βιάζουν τις γυναίκες, αναγκάζοντας τους χωριανούς να φύγουν και παμπτωχοι, να αναζητήσουν αλλού μια νέα πατρίδα.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η ταινία βασίζεται κυρίως στις συνθήκες ζωής των Γερμανών Μενονιτών που κατάγονταν από την Φρισία. Οι Μενονίτες ήταν βαθιά θρήσκοι και φιλειρηνικοί άνθρωποι που ζούσαν απομονωμένοι στα δάση της Πολωνίας και αργότερα της Ρωσίας και της Σιβιρίας.
Τα εξωτερικά πλάνα γυρίστικαν στα μέσα Μαΐου του 1935 στα Λιβάδια της Λίνεμπουργκ, ενώ οι εσωτερικές σκηνές γυρίστικαν τον Σεπτέμβριο του ίδιου χόνου στα στούντιο της Τόμπις στο Βερολίνο. Ο Πέτερ Χάγκεν τελούσε τότε κινηματογραφικός δραματουργός του Ράιχ (Reichsfilmdramaturg), δηλαδή είχε την λογοκρισία των σεναρίων πριν γυριστούν οι ταινίες. Η ταινία κρίθηκε ακατάλληλη για ανηλίκους, πήρε βραβείο («Staatspolitisch und künstlerisch besonders wertvoll»), και αφαιρέθηκαν λίγες σκηνές για να γίνει πιο κατάλληλη για όλες τις ηλικίες. Πρωτοκυκλοφόρησε τον Νοέμβριο ταυτόχρονα στο Βερολίνο και τη Ληψία. Απαγορεύτηκε για πολιτικούς λόγους το 1939 και ξανακυκλοφόρησε το 1941 με καινούριο όνομα. Μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου κατασχέθηκε από τους συμμάχους και απαγορεύτηκε η προβολή της. Σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στα έργα με ένδειξη επιφύλαξης.
Μονή Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη
Η Μονή Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου, περισσότερο γνωστή ως Μονή Αγίου Γεωργίου στο Ουάντι Κελτ (دير القديس جورج ) ή απλά Μονή Χοζεβά, είναι μοναστήρι που βρίσκεται στο Ουάντι Κελτ, στην ανατολική Δυτική Όχθη. Το αραβικό του όνομα είναι Μαρ Τζαράς. Το συγκρότημα που είναι κτισμένο σε γκρεμό, το οποίο αναδύθηκε από μια λαύρα που ιδρύθηκε το 420 και αναδιοργανώθηκε ως μοναστήρι γύρω στο 500 μ.Χ. με το αρχαίο παρεκκλήσι και τους αρδευόμενους κήπους του, είναι ενεργό και κατοικείται από Έλληνες Ορθόδοξους μοναχούς. Είναι προσβάσιμο από μια πεζογέφυρα απέναντι από το Ουάντι Κελτ, το οποίο πολλοί πιστεύουν ότι είναι η «κοιλάδα της σκιάς του θανάτου» του Ψαλμού 23. Η κοιλάδα είναι παράλληλη στον παλιό ρωμαϊκό δρόμο προς την Ιεριχώ, το σκηνικό για την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη. Το μοναστήρι είναι ανοιχτό για προσκυνητές και επισκέπτες.
Επίσκεψη
Προσβάσιμο από τον αυτοκινητόδρομο 1 μεταξύ της Νεκράς Θάλασσας και της Ιερουσαλήμ, στρίβοντας στο Μίτζπε Ιεριχώ και ακολουθώντας πινακίδες για το μοναστήρι. Υπάρχει ένα μονοπάτι πεζοπορίας διάρκειας 3 ωρών μέσα από το ουάντι και άλλα μονοπάτια πάνω και κατά μήκος του ουάντι, ή εναλλακτικά ένας χώρος στάθμευσης απέναντι από το ουάντι από το μοναστήρι με ένα παρακείμενο σημείο θέας. Από το πάρκινγκ, είναι μια αρκετά μικρή πεζοπορία, περίπου 1 χιλιόμετρο, αλλά πολύ απότομη κατηφορίζοντας προς το μοναστήρι. Μερικές φορές λόγω έντονης ζέστης η πεζοπορία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη για μερικούς ανθρώπους. Υπάρχουν νεαροί άνδρες με γαϊδούρια για την μεταφορά ανθρώπων στο μοναστήρι ή θα επιστρέψουν στο πάρκινγκ, με διαπραγματεύσιμη χρέωση.
Το μοναστήρι είναι ανοιχτό καθημερινά εκτός από τις Κυριακές και ορισμένες αργίες, μεταξύ 9 π.μ. και 1 μ.μ.
Βυζαντινή περίοδος
Η μοναστική ζωή στον μελλοντικό χώρο της Μονής του Αγίου Γεωργίου ξεκίνησε γύρω στο 420 μ.Χ. ως λαύρα, με μερικούς μοναχούς που αναζήτησαν την εμπειρία των προφητών στην έρημο και εγκαταστάθηκαν γύρω από μια σπηλιά όπου πίστευαν ότι ο Ηλίας τρεφόταν από κοράκια ( 1 Βασιλέων 17:5-6 ). Οι ερημίτες που ζούσαν σε σπηλιές σε κοντινούς γκρεμούς θα συναντιούνταν στο μοναστήρι για μια εβδομαδιαία λειτουργία και γεύμα.
Μεταξύ 480 και 520/530 η λαύρα αναδιοργανώθηκε ως μοναστήρι από τον Ιωάννη των Θηβών, επίσης γνωστό ως Άγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης, ο οποίος είχε μετακομίσει στη Συρία Παλαιστίνη από την Αίγυπτο. Στην εποχή του ήταν αφιερωμένο στη Μητέρα του Θεού.
Το μοναστήρι έγινε σημαντικό πνευματικό κέντρο τον έκτο-έβδομο αιώνα υπό τον Άγιο Γεώργιο τον Χοζεβίτη (πέθανε περίπου το 620). Το μοναστήρι τελικά μετονομάστηκε προς τιμήν του.
Εκείνη τη στιγμή το μοναστήρι περιείχε το αρχικό μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Στέφανο και μια εκκλησία της Παναγίας.
Πρώιμη μουσουλμανική περίοδος
Στα τέλη του 8ου αιώνα, το μοναστήρι αρχίζει να συνδέεται με τους γονείς της Αγίας Μαρίας, τους Αγίους Ιωακείμ και Άννα. Ένας μοναχός από εκείνη την περίοδο αναφέρει τον «Οίκο του Ιωακείμ».
Περίοδος σταυροφόρων
Μετά την καταστροφή του το 614 από τους Πέρσες, το μοναστήρι ξαναχτίστηκε κατά την περίοδο των Σταυροφόρων. Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έκανε κάποια αποκατάσταση το 1179 και, σύμφωνα με επιγραφή, ο Φρειδερίκος Β΄ έκανε περαιτέρω αποκαταστάσεις το 1234. Αφού οι Σταυροφόροι νικήθηκαν και εκδιώχθηκαν από την περιοχή, το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε ξανά.
Σύγχρονη περίοδος
Το μοναστήρι αποκαταστάθηκε το 1878 και έκτοτε υπόκειται στη φροντίδα των ακόλουθων μοναχών ή ηγούμενων:
Το 1878, ένας Έλληνας μοναχός, ο Καλλίνικος, εγκαταστάθηκε στη μονή Χοζεβά και αποκατέστησε το μοναστήρι, ολοκληρώνοντας το έργο το 1901 με τη βοήθεια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Ο Ρουμάνος μοναχός-ιερέας, ο πατέρας Ιωάν (Ιωάννης), γεννημένος Ίλιε Ιάκομπ το 1913, άφησε τη ρουμανική σκήτη στον ποταμό Ιορδάνη όπου ήταν ηγούμενος από το 1947 και μετακόμισε το 1952 στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου μαζί με τον βοηθό και μαθητή του, τον Ιωάννη Παράγιαλα. Μετά το καλοκαίρι, οι δύο αποχώρησαν στο κοντινό σπήλαιο της Αγίας Άννας, το οποίο ο πατέρας Ιωάννης δεν άφησε ποτέ ξανά. Επηρεασμένος από ασθένεια, πέθανε μετά από επτά χρόνια, το 1960. Το 1992 ανακηρύχθηκε άγιος από το Ρουμανικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο και το 2016 αναγνωρίστηκε επίσημα ως τέτοιος από το Ελληνικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Το όνομά του προστέθηκε στο επίσημο όνομα του μοναστηριού. Τα λείψανα του βρίσκονται στο παρεκκλήσι της εκκλησίας της κύριας μονής, δίπλα στα λείψανα των Αγίων Ιωάννη των Θηβών και του Γεωργίου του Χοζεβίτη. Είναι γνωστός ως Άγιος Ιωάννης (Ιάκωβος) ο Νέος, ο Ρουμάνος ή του Νεάμτ, ο Χοζεβίτης.
Ο πατέρας Γερμανός έφτασε στη Μονή Χοζεβά το 1993 και έζησε εκεί μέχρι που σκοτώθηκε από Άραβες τρομοκράτες κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα το 2001. Για πολλά χρόνια ήταν ο μοναδικός κάτοικος του μοναστηριού, του οποίου ονομαζόταν ηγούμενος το 2000. Προσομοιώνοντας τους μοναχούς Ουάντι Κελτ της ύστερης αρχαιότητας, ο πατέρας Γερμανός πρόσφερε φιλοξενία στους επισκέπτες, βελτίωσε το πέτρινο μονοπάτι που χρησιμοποιούσαν οι προσκυνητές για να ανέβουν στο μοναστήρι, επισκευάστηκε τα υδραγωγεία και βελτίωσε τους κήπους και τα ελαιόδεντρα.
Θρησκευτικές παραδόσεις και λείψανα
Οι παραδόσεις που συνδέονται με το μοναστήρι περιλαμβάνουν μια επίσκεψη από τον Προφήτη Ηλία στο δρόμο προς τη χερσόνησο του Σινά, και τον Άγιο Ιωακείμ, του οποίου η σύζυγος Άννα ήταν στείρα, κλαίγοντας εδώ όταν ένας άγγελος του ανακοίνωσε την είδηση της σύλληψης της Μαρίας.
Λείψανα των τριών αγίων που συνδέονται στενά με τη μονή Χοζεβά - Ιωάννης των Θηβών, Γεώργιος ο Χοζεβίτης και Ιωάννης ο Ρουμάνος - φυλάσσονται στην κύρια εκκλησία του μοναστηριού.
Τα οστά και τα κρανία των μαρτύρων μοναχών που σκοτώθηκαν από τους Πέρσες το 614 φυλάσσονται σήμερα σε ένα παρεκκλήσι έξω από τα τείχη της μονής.
Με τη Μονή Χοζεβά συσχετίζεται η Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, όπου σύμφωνα με την παράδοση έφτασε δια θαλάσσης εικόνα της Παναγίας της Χοζιβίτισσας την περίοδο της Εικονομαχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Χώροι λατρείας στο Κράτος της Παλαιστίνης
Wynn Μακάου
Το Wynn Μακάου (κινέζικα: 永利澳門) είναι πολυτελές ξενοδοχείο και καζίνο στην Ειδική Διοικητική Περιοχή Μακάου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας με δύο πύργους, οι οποίοι περιέχουν συνολικά 1.008 δωμάτια και σουίτες, καζίνο που εκτείνεται σε μια περιοχή περίπου 25.400 τετραγωνικών μέτρων, χώρους εμπορικών κέντρων που καταλαμβάνουν έκταση πάνω από 5.500 τετραγωνικών μέτρων, οκτώ εστιατόρια για καθημερινές και εξαιρετικές περιστάσεις, δύο εγκαταστάσεις σπα, ένα κομμωτήριο και μια πισίνα.
Το Wynn Μακάου λειτουργεί υπό τη διαχείριση της διεθνούς εταιρείας ανάπτυξης θερέτρων Wynn Resorts.
Το Wynn Μακάου λειτούργησε για πρώτη φορά στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 και ο δεύτερος πύργος του, που έχει την ονομασία Encore, εγκαινιάστηκε στις 21 Απριλίου 2010.
Ιστορία
μικρογραφία|218x218εσ| Το ξενοδοχείο και καζίνο Wynn Μακάου τη νύχτα. μικρογραφία|291x291εσ| Ο πύργος Encore στο Wynn Μακάου. μικρογραφία|218x218εσ| Σκαλιστή οροφή που απεικονίζει τον [[Ζωδιακός κύκλος|ζωδιακό κύκλο.]] Το Wynn Μακάου άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό στις 6 Σεπτεμβρίου 2006.
Τον Δεκέμβριο του 2007, το Wynn Μακάου ολοκλήρωσε μια επέκταση, προσθέτοντας περισσότερους χώρους για τυχερά παιχνίδια και πρόσθετα καταστήματα τροφίμων, ποτών και λιανεμπορίου.
Το 2016, το Wynn Μακάου έγινε το μοναδικό θέρετρο παγκοσμίως που έχει αποσπάσει οκτώ ανεξάρτητα βραβεία Πέντε Αστέρων του περιοδικού Forbes, έναν τίτλο τον οποίο συνεχίζει να κατέχει μέχρι και σήμερα.
Δεύτερη Επέκταση Πύργου
Στις 21 Απριλίου 2010, η εταιρεία εγκαινίασε τον πύργο Encore στο Wynn Μακάου, ένα μπουτίκ ξενοδοχείο με σουίτες, το οποίο είναι πλήρως ενσωματωμένο στις υπάρχουσες δραστηριότητες του Wynn Μακάου και παρόμοιο με το Encore της πόλης του Λας Βέγκας. Το Encore Μακάου διαθέτει 410 σουίτες, μεταξύ των οποίων 41 υπερπολυτελείς σουίτες Grand Salon, οι οποίες ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό δωματίων που διατίθενται στο Wynn Μακάου σε 1.008.
Κοτάι
Η εταιρεία Wynn Macau Limited απέκτησε μια ομάδα πορσελάνινων βάζων της περιόδου Γιαντσίνγκ (1796-1820) κατά τη διάρκεια μιας δημοπρασίας του οίκου Christie's στο Λονδίνο στις 7 Ιουλίου 2011. Τα βάζα αγοράστηκαν στην τιμή των 8 εκατομμυρίων λιρών (12,8 εκατομμυρίων δολαρίων). «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να επιστρέφουμε έργα αυτής της εξαιρετικής ποιότητας στην πόλη του Μακάου και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας», δήλωσε μετά την πώληση ο Ρότζερ Τόμας, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της εταιρείας Design for Wynn Design and Development.
Τα βάζα της δυναστείας των Τσινγκ εκτέθηκαν στο κτήριο Wynn Palace. Άλλα έργα τέχνης στο Wynn Μακάου περιλαμβάνουν ένα σχέδιο του Louis Rigal, κεντήματα από μετάξι, δύο καμήλες κλοαζονέ καθώς και αγάλματα της δυναστείας των Μινγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ασία Κατηγορία:Μακάου
2568 Μακσούτοφ
Ο Μακσούτοφ (Maksutov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1980 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού οπτικού και αστρονόμου Ντιμίτρι Μακσούτοφ, γνωστού από τον ομώνυμο τύπο τηλεσκοπίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μακσούτοφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μακσουτοφ
Αντρέι Μπογκολιούμπσκι
right|thumb|200px|Ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι Ο Αντρέι Α΄ Μπογκολιούμπσκι (Андрей Боголюбский, 1111 – 29 Ιουνίου 1174) ήταν μέγας πρίγκιπας του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ από το 1157 μέχρι τον θάνατό του. Ήταν γιος του Γιούρι Ντολγκορούκι, ο οποίος ανακήρυξε το γιο του πρίγκιπα στο Βίσγκοροντ (κοντά στο Κίεβο).
Βιογραφία
Άφησε το Βίσγκοροντ το 1155 για το Βλαντίμιρ και μετά το θάνατο του πατέρα του (1157) έγινε πρίγκιπας του Βλαντίμιρ, Ροστόβ και Σούζνταλ.
Ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι προσπάθησε να ενώσει υπό την κυριαρχία του όλα τα εδάφη του Κράτους των Ρως, που βρισκόταν σε διαδικασία αποσύνθεσης. Από το 1159 αγωνίστηκε με επιμονή να υποτάξει το Νόβγκοροντ και διεξήγαγε ένα σύνθετο διπλωματικό και στρατιωτικό παιχνίδι με τους Ρως του νότου. Το 1169 τα στρατεύματά του κατέλαβαν το Κίεβο, επέστρεψε όμως μετά τη νίκη του στα βορειονατολικά, πράγμα που υπογραμμίζει την παρακμή της παλιάς πρωτεύουσας. Απέκτησε επίσης το δικαίωμα να εισπράττει φόρο από τον πληθυσμό της Ντβίνσκαγια. Όταν έγινε κυρίαρχος όλης της γης του Σούζνταλ, μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Βλαντίμιρ, το ενδυνάμωσε και έχτισε τον μεγαλοπρεπή Καθεδρικό της Κοιμήσεως και άλλους ναούς και μοναστήρια. Κάτω από την ηγεσία του το Βλαντίμιρ επεκτάθηκε και χτίστηκαν οχυρώσεις γύρω από την πόλη.
Την ίδια εποχή χτίστηκε κοντά στο Βλαντίμιρ το φρούριο Μπογκολιούμποβο και έγινε ο αγαπημένος τόπος διαμονής του, εξ ου και το παρωνύμιο «Μπογκολιούμπσκι».
Επειδή προσπάθησε να ενισχύσει την κεντρική εξουσία και συγκρούστηκε με εξέχοντες Βογιάρους, καταστρώθηκε εναντίον του ένα σχέδιο, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του τη νύχτα της 28ης προς 29 Ιουνίου 1174. Το πολεμικό τσεκούρι του, διακοσμημένο με ενθέματα από ασήμι, βρίσκεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας.
Οικογένεια
Ο γιος του:
Αλφόνσος Κάρλος των Βουρβόνων
Ο Αλφόνσο Κάρλος των Βουρβόνων (Λονδίνο, 12 Σεπτεμβρίου 1849 - 29 Σεπτεμβρίου 1936) ήταν ο τελευταίος διεκδικητής του Γαλλικού θρόνου από την πλευρά των Καρλιστών (1831 - 1836) μετά τον θάνατο του άτεκνου ανιψιού του, Χάιμε της Μαδρίτης.
Δεύτερος γιος του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων και της αρχιδούκισσας Μαρίας Βεατρίκης της Αυστρίας και του Έστε.
Νυμφεύτηκε την ινφάντα της Πορτογαλίας Μαρία ντας Νέβις (1852 - 1941), κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας, χωρίς να καταφέρουν να αποκτήσουν παιδιά, αν και απεβίωσαν υπέργηροι. Τα δικαιώματά του μετά τον θάνατό του στην Αυστρία κληρονομήθηκαν από τον εξόριστο βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Σούπερ Καπ Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το Σούπερ Καπ Ελλάδος είναι η επαγγελματική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης ανδρών στην Ελλάδα. Διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) αρχικά το 1986 και για πρώτη φορά ως διπλός αγώνας μεταξύ της Πρωταθλήτριας Ελλάδας και της Κυπελλούχου Ελλάδας. Το Σούπερ Καπ αναβίωσε το 2020 από τον Ελληνικό Σύνδεσμο Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ), υιοθετώντας διαφορετική μορφή με συμμετοχή τεσσάρων ομάδων (Φάιναλ Φορ / Final 4).
Αγγείο
Η λέξη Αγγείο μπορεί να αναφέρεται:
Σούπερ Καπ Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Ιστορία και μορφή
Το Σούπερ Καπ Ελλάδος διεξήχθη για πρώτη φορά το 1986 μεταξύ του Άρη, Πρωταθλητή της Α1 Εθνικής την περίοδο 1985-86 και του Παναθηναϊκού, Κυπελλούχου Ελλάδας την ίδια περίοδο. Οι «Θεσσαλονικείς» κέρδισαν τους «Πράσινους» εντός έδρας με 117-85 και εκτός έδρας με 104-88, κατακτώντας έτσι τον πρώτο τίτλο του Σούπερ Καπ. Ο Άρης στη συνέχεια κέρδισε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας τις επόμενες τέσσερις συνεχόμενες σεζόν (1986-87, 1987-88, 1988-89, 1989-90), μη προκύπτοντας έτσι ζευγάρι για την διεκδίκηση του Σούπερ Καπ και η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης δεν διεξήγαγε ποτέ ξανά τη διοργάνωση για άγνωστους λόγους, ούτε το 1991 μεταξύ Άρη και Πανιώνιου, ούτε το 1992 μεταξύ Άρη και ΠΑΟΚ.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ) αποφάσισε να διοργανώσει το Σούπερ Καπ, στο οποίο οι τέσσερις κορυφαίες ομάδες της σεζόν 2019–20 της Α1 Εθνικής συναγωνίζονται μεταξύ τους, με δύο από αυτές να είναι η νικήτρια και η φιναλίστ του Κυπέλλου της σεζόν 2019–20. Η διοργάνωση διεξήχθη σε μορφή Φάιναλ Φορ (Final 4) με μονούς αγώνες ημιτελικών και τελικών. Νικητής αναδείχτηκε ο Προμηθέας Πατρών.
Το 2021 τον τίτλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός και το 2022 νικητής ήταν ο Ολυμπιακός.
Φάιναλ Φορ
Από το 2020 το Σούπερ Καπ Ελλάδας διοργανώνεται με την μορφή Φάιναλ Φορ.
Κορυφαία Στατιστικά
Οι πρώτοι σε κάθε στατιστική κατηγορία της διοργάνωσης διαχρονικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αχαΐας 2006–07
Το Πρωτάθλημα Α΄κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αχαΐας για την αγωνιστική περίοδο 2006-2007 ξεκίνησε στις 16 Σεπτεμβρίου 2006 (1η Αγωνιστική) και έληξε στις 10 Ιουνίου 2007. περιλαμβάνοντας 34 αγωνιστικές. Πρωταθλητής αναδείχτηκε ο '''Α.Σ. Αχιλλέας Καμαρών'''. Η ''Α.Ο. Περιβόλα'' δήλωσε συμμετοχή αλλά δεν κατέβηκε να αγωνιστεί (οικονομικά προβλήματα) σε κανέναν αγώνα και μηδενίστηκε σε όλα με σκορ 3-0, ενώ από την επόμενη περίοδο υποβιβάζεται στην Γ΄ τοπική κατηγορία βάσει των κανονισμών της ΕΠΣ Αχαίας. Σε αυτό το πρωτάθλημα συμμετείχαν παίκτες με παλαιότερη καριέρα στην Α' και Β΄εθνική ,όπως ο Καραπίτσος (ΟΦΗ,Παναχαΐκή) στον Διαγόρα και ''Αποστόλης Δρακόπουλος (Ολυμπιακός Πειραιά) στον Αχιλλέα.
Κανόνες διεξαγωγής
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος πρωταθλητής αναδεικνύεται ο πρώτος, μόνο εάν πάρει διαφορά από 6 βαθμούς και πάνω από τον δεύτερο. Σε αντίθετη περίπτωση παίζουν μπαράζ οι τέσσερις πρώτοι με την εξής σειρά: 4ος-3ος και ο νικητής με τον 2ο, και ο νικητής με τον 1ο. Στον τελικό έχει πλεονέκτημα έδρας ο 1ος και, σε περίπτωση ήττας του, γίνεται επαναληπτικός αγώνας στην έδρα του. Για τις ομάδες που υποβιβάζονται ισχύουν τα εξής: οι 17ος και 18ος υποβιβάζονται απευθείας στην Α2 κατηγορία, ενώ γίνονται μπαράζ για άλλες δύο θέσεις ανάμεσα στους 16ο, 15ο, 14ο και 13ο. Εάν όμως υποβιβαστεί ομάδα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας απο την Δ΄ Εθνική κατηγορία στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ., υποβιβάζεται απευθείας χωρίς μπαράζ και ο 16ος, ενώ παίζει μπαράζ και ο 12ος στην έδρα του υψηλότερου στην βαθμολογία, σε περίπτωση ισοπαλίας γίνετε δεύτερος αγώνας σε ουδέτερο γήπεδο.
Άλλες κατηγορίες και πρωταθλήματα
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αχαΐας
Ουκρανικά Γεράκια
thumb|right|200px|Αεροβατική ομάδα "Ukrainian Falcons" MiG-29 thumb|right|200px|Αεροβατική ομάδα "Ukrainian Falcons" MiG-29]
Οι Ukrainian Falcons (Ουκρανικά:Українські Соколи, Ukrayins'ki Sokoly, Ελληνικά: Ουκρανικά Γεράκια) είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων ακριβείας της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Δημιουργήθηκαν το 1997 χρησιμοποιόντας έξι μαχητικά αεροσκάφη MiG-29.
Οι πιλότοι των "Ουκρανικών Γερακιών" αποτελούν την αφρόκρεμα της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Το σμήνος έχει έδρα την αεροπορική βάση του Kirovskyi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γερακια
Σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα
400px|thumb|Μνημείο στη Σάμπρα, Νότια Βηρυτός Η σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα ήταν η δολοφονία στον Λίβανο μεταξύ 2.500 και 3.500 αμάχων — κυρίως Παλαιστινίων και Λιβανέζων Σιιτών — από την πολιτοφυλακή των Λιβανικών Δυνάμεων η οποία έλαβε χώρα στις 16 Σεπτεμβρίου 1982. Η πολιτοφυλακή ήταν ένα μαρωνιτικό χριστιανικό λιβανέζικο δεξιό κόμμα υπό τη διοίκηση του Ηλί Χομπέικα. Διέπραξε τη θηριωδία στη γειτονιά Σάμπρα και στον παρακείμενο προσφυγικό καταυλισμό Σατίλα, στη Βηρυτό. Ο Πρόεδρος Μπασίρ Τζεμαγιέλ είχε δολοφονηθεί δύο μέρες νωρίτερα και οι Φαλαγγίτες αναζήτησαν εκδίκηση.
Από τις 18:00 περίπου της 16ης Σεπτεμβρίου έως τις 08:00 της 18ης Σεπτεμβρίου 1982, πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη σφαγή από την πολιτοφυλακή, ενώ οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (ΙΑΔ) είχαν περικυκλώσει το στρατόπεδο. Η πολιτοφυλακή είχε λάβει εντολή από τις ΙΑΔ να εκκαθαρίσει τους μαχητές της Οργάνωσης για τη Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) από τη Σάμπρα και τη Σατίλα, ως μέρος των ελιγμών του Ισραηλινού Στρατού στη Δυτική Βηρυτό. Καθώς εκτυλίχθηκε η σφαγή, οι ΙΑΔ έλαβαν αναφορές για φρικαλεότητες, αλλά δεν έκαναν καμία ενέργεια για να αποτρέψουν ή να σταματήσουν τη σφαγή.
Τον Ιούνιο του 1982, ο Ισραηλινός Στρατός είχε εισβάλει στον Λίβανο με σκοπό να εκδιώξει την PLO. Στις 30 Αυγούστου 1982, υπό την επίβλεψη της Πολυεθνικής Δύναμης, η PLO αποσύρθηκε από τον Λίβανο μετά από εβδομάδες μαχών στη Δυτική Βηρυτό και λίγο πριν γίνει η σφαγή. Διάφορες δυνάμεις — Ισραηλινές, Λιβανέζικες δυνάμεις και πιθανώς επίσης ο Στρατός του Νοτίου Λιβάνου — βρίσκονταν στην περιοχή της Σάμπρα και της Σατίλα τη στιγμή της σφαγής, εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι η Πολυεθνική Δύναμη είχε αφαιρέσει στρατώνες και νάρκες που είχαν περικυκλώσει οι κυρίως μουσουλμανικές γειτονιές της Βηρυτού που κράτησαν τους Ισραηλινούς σε απόσταση κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βηρυτού. Η ισραηλινή προέλαση στη Δυτική Βηρυτό στον απόηχο της αποχώρησης της PLO, η οποία επέτρεψε την επιδρομή των Λιβανικών Δυνάμεων, κατά παράβαση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των διαφόρων δυνάμεων. Ο Ισραηλινός Στρατός περικύκλωσε τη Σάμπρα και τη Σατίλα και τοποθέτησε στρατεύματα στις εξόδους της περιοχής για να εμποδίσει τους κατοίκους του στρατοπέδου να φύγουν και, κατόπιν αιτήματος των Λιβανικών Δυνάμεων, εκτόξευσε φωτοβολίδες τη νύχτα.
Τον Φεβρουάριο του 1983, μια επιτροπή υπό την προεδρία του Σον ΜακΜπράιντ, βοηθού του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και Προέδρου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών εκείνη την εποχή, που εξέταζε τις αναφερόμενες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από το Ισραήλ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ, ως κατοχική δύναμη του στρατοπέδου, έφερε την ευθύνη για τη σφαγή. Η επιτροπή κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι η σφαγή ήταν μια μορφή γενοκτονίας.
Ιστορικό
Από το 1975 έως το 1990, ομάδες σε ανταγωνιστικές συμμαχίες με γειτονικές χώρες πολέμησαν μεταξύ τους στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου. Οι εσωκομματικές συγκρούσεις και οι σφαγές μεταξύ αυτών των ομάδων προκάλεσαν αρκετές χιλιάδες θύματα. Παραδείγματα είναι η υποστηριζόμενη από τη Συρία, σφαγή στην Καραντίνα (Ιανουάριος 1976) από τους Φαλαγγίτες και τους συμμάχους τους εναντίον Κούρδων, Σύριων και Παλαιστινίων στην κατά κύριο λόγο μουσουλμανική παραγκούπολη της Βηρυτού, Νταμούρ (Ιανουάριος 1976) από την PLO κατά των χριστιανών Μαρωνιτών, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας και της αρραβωνιαστικιάς του αρχηγού πληροφοριών των Λιβανικών Δυνάμεων, Ηλί Χομπεΐκα και του Τελ αλ-Ζάαταρ (Αύγουστος 1976) από Φαλαγγίτες και τους συμμάχους τους κατά των Παλαιστινίων προσφύγων που ζούσαν σε στρατόπεδο που διαχειρίζεται η UNRWA. Ο συνολικός αριθμός των νεκρών στο Λίβανο για όλη την περίοδο του εμφυλίου πολέμου ήταν περίπου 150.000 θύματα.
Η PLO είχε επιτεθεί στο Ισραήλ από το νότιο Λίβανο και το Ισραήλ από την πλευρά του βομβάρδιζε θέσεις της PLO στο νότιο Λίβανο από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Το casus belli που επικαλέστηκε η ισραηλινή πλευρά για να κηρύξει τον πόλεμο, ωστόσο, ήταν μια απόπειρα δολοφονίας, στις 3 Ιουνίου 1982, που έγινε κατά του Ισραηλινού πρεσβευτή στη Βρετανία Σλόμο Άργκοβ. Η απόπειρα ήταν έργο της οργάνωσης Αμπού Νιντάλ με έδρα το Ιράκ, πιθανώς με συριακή ή ιρακινή συμμετοχή. Ιστορικοί και παρατηρητές όπως ο Ντέιβιντ Χέρστ και Μπένι Μόρις έχουν σχολιάσει ότι η PLO δεν θα μπορούσε να είχε εμπλακεί στην επίθεση, ή ακόμη και να την ενέκρινε, καθώς η ομάδα του Αμπού Νιντάλ ήταν σκληρός αντίπαλος στην PLO του Αραφάτ και μάλιστα δολοφόνησε μερικά από τα μέλη της. Η PLO καταδίκασε την απόπειρα δολοφονίας του Ισραηλινού πρέσβη. Ωστόσο, το Ισραήλ χρησιμοποίησε το γεγονός ως δικαιολογία για να σπάσει την κατάπαυση του πυρός με την PLO και ως casus belli για μια πλήρους κλίμακας εισβολή στον Λίβανο. Μετά τον πόλεμο, το Ισραήλ παρουσίασε τις ενέργειές του ως απάντηση στην τρομοκρατία που ασκούσε η PLO από διάφορα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων των συνόρων με τον Λίβανο. Ωστόσο, αυτοί οι ιστορικοί υποστήριξαν ότι η PLO σεβόταν τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που ίσχυε τότε με το Ισραήλ και διατηρούσε τα σύνορα μεταξύ του εβραϊκού κράτους και του Λιβάνου πιο σταθερά από ό,τι ήταν για πάνω από μια δεκαετία. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκεχειρίας, η οποία διήρκεσε οκτώ μήνες, η UNIFIL (οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ στον Λίβανο) ανέφεραν ότι η PLO δεν είχε πραγματοποιήσει ούτε μια πράξη πρόκλησης εναντίον του Ισραήλ. Η ισραηλινή κυβέρνηση δοκίμασε πολλές δικαιολογίες για να εγκαταλείψει την κατάπαυση του πυρός και να επιτεθεί στην PLO, προκαλώντας ακόμη και κατηγορίες από την ισραηλινή αντιπολίτευση ότι η «δημαγωγία» από την κυβέρνηση απείλησε να φέρει το Ισραήλ σε πόλεμο. Πριν από την απόπειρα δολοφονίας του πρέσβη, όλες αυτές οι δικαιολογίες είχαν καταρριφθεί από τη σύμμαχό τους, τις Ηνωμένες Πολιτείες, ως ανεπαρκής λόγος για να ξεκινήσει ένας πόλεμος εναντίον της PLO.
Στις 6 Ιουνίου 1982, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο κινούμενος προς τα βόρεια για να περικυκλώσει την πρωτεύουσα, τη Βηρυτό. Μετά από μια εκτεταμένη πολιορκία της πόλης, οι μάχες τερματίστηκαν με μια συμφωνία με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ μεταξύ των μερών στις 21 Αυγούστου 1982, η οποία επέτρεψε την ασφαλή εκκένωση των Παλαιστινίων μαχητών από την πόλη υπό την επίβλεψη των δυτικών εθνών και εγγυήθηκε την προστασία των προσφύγων και των πολιτών των προσφυγικών καταυλισμών.
Στις 15 Ιουνίου 1982, 10 ημέρες μετά την έναρξη της εισβολής, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε πρόταση του Πρωθυπουργού, Μεναχέμ Μπέγκιν, ότι ο Ισραηλινός Στρατός δεν έπρεπε να εισέλθει στη Δυτική Βηρυτό αλλά αυτό θα έπρεπε να γίνει από τις Λιβανικές Δυνάμεις. Ο Αρχηγός του Επιτελείου, Ραφαέλ Εϊτάν, είχε ήδη εκδώσει εντολές ότι οι λιβανέζικες, κατά κύριο λόγο χριστιανικές, δεξιές πολιτοφυλακές δεν έπρεπε να συμμετάσχουν στις μάχες και η πρόταση ήταν να αντιμετωπιστούν οι δημόσιες καταγγελίες ότι οι Ισραηλινές δυνάμεις υπέστησαν απώλειες ενώ οι σύμμαχοί τους παρέμεναν. Η επακόλουθη ισραηλινή έρευνα υπολόγισε ότι η δύναμη των πολιτοφυλακών στη Δυτική Βηρυτό, εξαιρουμένων των Παλαιστινίων, ήταν περίπου 7.000. Υπολόγισαν ότι οι Λιβανικές Δυνάμεις ήταν 5.000 όταν κινητοποιήθηκαν πλήρως, εκ των οποίων οι 2.000 ήταν πλήρους δράσης.
Στις 23 Αυγούστου 1982, ο Μπασίρ Τζεμαγιέλ, ηγέτης των δεξιών Λιβανικών Δυνάμεων, εξελέγη Πρόεδρος του Λιβάνου από την Εθνοσυνέλευση. Το Ισραήλ βασίστηκε στον Τζεμαγιέλ και τις δυνάμεις του ως αντίβαρο στην PLO, και ως αποτέλεσμα, οι δεσμοί μεταξύ του Ισραήλ και των Μαρωνιτικών ομάδων, από τις οποίες χαιρετίστηκαν πολλοί από τους υποστηρικτές των Λιβανικών Δυνάμεων, είχαν ενισχυθεί.
Μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου, οι μαχητές της PLO είχαν αποχωρήσει από τη Βηρυτό υπό την επίβλεψη της Πολυεθνικής Δύναμης. Η αποχώρηση πραγματοποιήθηκε υπό τον όρο της συνέχισης της παρουσίας του MNF για την παροχή ασφάλειας στην κοινότητα των Παλαιστινίων προσφύγων στο Λίβανο. Δύο μέρες αργότερα, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπέγκιν συνάντησε τον Τζεμαγιέλ στη Ναχαρίγια και τον προέτρεψε να υπογράψει μια συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ. Ο Μπεγκίν ήθελε επίσης τη συνέχιση της παρουσίας του SLA στο νότιο Λίβανο (ο Χαντάντ υποστήριζε τις ειρηνικές σχέσεις με το Ισραήλ) για τον έλεγχο των επιθέσεων και της βίας, καθώς και δράση από τον Τζεμαγιέλ για να εκδιώξει τους μαχητές της PLO που το Ισραήλ πίστευε ότι παρέμεναν μια κρυφή απειλή στον Λίβανο. Ωστόσο, οι πολιτοφύλακες, οι οποίοι προηγουμένως ήταν ενωμένοι ως αξιόπιστοι Ισραηλινοί σύμμαχοι, τώρα είχαν χωριστεί λόγω της ανάπτυξης συμμαχιών με τη Συρία, η οποία παρέμενε στρατιωτικά εχθρική προς το Ισραήλ. Ως εκ τούτου, ο Τζεμαγιέλ απέρριψε την υπογραφή μιας συνθήκης ειρήνης με το Ισραήλ και δεν εξουσιοδότησε επιχειρήσεις για την εκδίωξη των υπόλοιπων μαχητών της PLO.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1982, οι διεθνείς δυνάμεις που εγγυώνταν την ασφάλεια των Παλαιστινίων προσφύγων έφυγαν από τη Βηρυτό. Στη συνέχεια, στις 14 Σεπτεμβρίου, ο Τζεμαγιέλ δολοφονήθηκε σε μια τεράστια έκρηξη που κατέστρεψε το αρχηγείο του. Τελικά, ο δράστης, ο Χαμπίμπ Τανιούς Σαρτούνι, ένας Λιβανέζος χριστιανός, ομολόγησε το έγκλημα. Αποδείχθηκε ότι ήταν μέλος του Συριακού Σοσιαλιστικού Εθνικιστικού Κόμματος και πράκτορας της Συριακής υπηρεσίας πληροφοριών. Παλαιστίνιοι και Λιβανέζοι μουσουλμάνοι ηγέτες αρνήθηκαν οποιαδήποτε σχέση μαζί του.
Το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου, μετά την είδηση ότι ο Μπασίρ Τζεμαγιέλ είχε δολοφονηθεί, ο πρωθυπουργός Μπεγκίν, ο υπουργός Άμυνας Σαρόν και ο αρχηγός του επιτελείου Εΐταν συμφώνησαν ότι ο ισραηλινός στρατός έπρεπε να εισβάλει στη Δυτική Βηρυτό. Η δημόσια εξήγηση που δόθηκε είναι ότι ήταν εκεί για να αποτρέψουν το χάος. Σε μια ξεχωριστή συνομιλία, στις 20:30 εκείνο το βράδυ, ο Σαρόν και ο Εϊτάν συμφώνησαν ότι ο Ισραηλινός Στρατός δεν έπρεπε να εισέλθει στους Παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς αλλά ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν οι Φαλαγγίτες. Το μόνο άλλο μέλος του υπουργικού συμβουλίου με το οποίο ζητήθηκε η γνώμη ήταν ο υπουργός Εξωτερικών Γιτζάκ Σαμίρ. Λίγο μετά τις 6.00 π.μ. 15 Σεπτεμβρίου, ο Ισραηλινός στρατός εισήλθε στη Δυτική Βηρυτό, Αυτή η Ισραηλινή ενέργεια παραβίασε τη συμφωνία του με τις Ηνωμένες Πολιτείες να μην καταλάβουν τη Δυτική Βηρυτό και παραβίαζε την εκεχειρία.
Ο Φάουαζ Τραμπούλσι γράφει ότι, ενώ η σφαγή παρουσιάστηκε ως αντίδραση στη δολοφονία του Τζεμαγιέλ, αντιπροσώπευε το μεταθανάτιο επίτευγμα της «ριζοσπαστικής λύσης» του για τους Παλαιστίνιους στο Λίβανο, τους οποίους θεωρούσε «πάρα πολλούς» στην περιοχή. Αργότερα, το μηνιαίο περιοδικό του ισραηλινού στρατού Skira Hodechith έγραψε ότι οι Λιβανικές Δυνάμεις ήλπιζαν να προκαλέσουν τη γενική έξοδο του Παλαιστινιακού πληθυσμού και στόχευαν να δημιουργήσουν μια νέα δημογραφική ισορροπία στον Λίβανο ευνοώντας τους Χριστιανούς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θηριωδίες Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου
Μάχη του Περδίκκα
Μάχη του Περδίκκα είναι πολεμικό επεισόδιο της σύγκρουσης των Ελλήνων ανταρτών με τις δυνάμεις των Γερμανών κατακτητών, που έλαβε χώρα στην περιοχή των στρατιωτικών μνημείων της κοινότητας Περδίκκα της τότε επαρχίας Εορδαίας, στις 11 Οκτωβρίου του 1944, λίγες μέρες πριν την οριστική απελευθέρωση της Δυτικής Μακεδονίας.
Η εξέλιξη της μάχης
Το πρωί της ημέρας εκείνης, μια επίλεκτη γερμανική διμοιρία αναχώρησε από τη στρατιωτική της βάση στην Πτολεμαΐδα με κατεύθυνση προς το Αμύνταιο. Οι Γερμανοί ήταν εφοδιασμένοι με ιδιαίτερα βαρύ οπλισμό, κάτι που ενίσχυε τις φήμες των κατοίκων ότι θα δρούσαν σε βάρος του τοπικού πληθυσμού, σαν αντίποινα για τη δραστηριοποίηση ομάδων του Ε.Λ.Α.Σ. στην ευρύτερη περιφέρεια.
Για το σκοπό αυτό, μια μικρή δύναμη μόλις επτά ανδρών του Ε.Λ.Α.Σ. με επικεφαλής τον 28χρονο Ηλία Ακριτίδη, είχε διαταχθεί να εποπτεύει το σημείο και να αντισταθεί σε περίπτωση γερμανικής παρουσίας. Ωστόσο, παρά το ότι δεν ήταν ακάλυπτοι, οι επτά ελασίτες δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τα μυδραλιοβόλα των γερμανών, με αποτέλεσμα να φονευθούν και οι επτά. Οι έξι από αυτούς (Ακριτίδης, Δημήτριος Μαυρίδης, ετών 19, Μιχαήλ Παραστατίδης, ετών 50, Γεώργιος Τσοπανίδης, ετών 38, Γεώργιος Τριανταφυλλίδης, ετών 23 και Ιωάννης Αμαραντίδης, ετών 27) ήταν κάτοικοι του γειτονικού Μεσόβουνου, ενώ ο έβδομος ήταν ένας Ιταλός αντιφασίστας μαχητής, που είχε προσχωρήσει στον Ε.Λ.Α.Σ. ονόματι Marlo.
Οι πεσόντες τάφηκαν σε παρακείμενο χώρο του σημερινού κοιμητήριου του δ.δ. Περδίκκα, ενώ στη μνήμη τους διοργανώνονται κάθε χρόνο εκδηλώσεις τιμής, από το Δήμο Εορδαίας, το προεδρείο του τοπικού συμβουλίου Περδίκκα και σε συνεργασία με τις αντιστασιακές οργανώσεις της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (Π.Ο.Α.Ε.Α.) Δυτικής Μακεδονίας. Οι θρησκευτικές, πολιτικές και στρατιωτικές τιμές αποδίδονται προ του υπάρχοντος μνημείου της Εθνικής Αντίστασης.
Πηγές
Μαχη του Περδικκα Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:1944 Κατηγορία:Μάχες γερμανικού στρατού
Ανδρέας Παΐζης
Ο Ανδρέας Παΐζης, (Πάτρα 1967 - Πάτρα, 14 Απριλίου 2005), ήταν Έλληνας διεθνής πρωταθλητής της πυγμαχίας ο οποίος έμεινε γνωστός κυρίως για την εμπλοκή του με κυκλώματα της νύχτας και την δολοφονία του.
Σταδιοδρομία
Ο Παίζης ξεκίνησε την πυγμαχία στην Ε.Α. Πατρών σε μικρή ηλικία, πήγαινε 3η γυμνασίου, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Λόγω του ότι ήταν πρωταθλητής Ελλάδος μέλος της εθνικής ομάδας και βαλκανιονίκης αργότερα πέρασε χωρίς εξετάσεις στην γυμναστική ακαδημία. Στην Αθήνα όπου πήγε για τις σπουδές του γνωρίστηκε με άλλους πυγμάχους και νονούς της νύχτας όπου εμπλέκει και ο ίδιος σε παράνομες δραστηριότητες. Μέχρι τότε αναφέρεται ότι ήταν ήσυχος χαρακτήρας χωρίς να έχει μπλέξει με παρανομίες. Ο προστάτης του στην νύχτα αργότερα τον στέλνει πίσω στην Πάτρα να οργανώσει το κύκλωμα προστασίας το οποίο στηρίχθηκε σε πυγμάχους από τα τοπικά σωματεία που γνώριζε ο Παίζης και προσλάμβανε για μπράβους του. Στην Πάτρα ο Παίζης οργάνωσε κύκλωμα και παράνομη ομάδα που πουλούσε προστασία στα καταστήματα της πόλης για πάρα πολλά χρόνια, από το 1992 περίπου. Μάλιστα αναφέρεται ότι η ομάδα δρούσε σε γνώση της τοπικής αστυνομίας για όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα αναφέρεται ότι στην ομάδα του είχε μόνο έλληνες και πατρινούς κι εκτός από προστασία η ομάδα έλεγχε το δίκτυο προώθησης γυναικών. Υπολογίζεται ότι οι εισπράξεις για προστασία έφταναν τα 12000000 δρχ τον μήνα.
Μετά μερικά χρόνια άρχισε η διάσπαση της ομάδας και αναφέρονται και ένοπλες συμπλοκές σε μαγαζιά και δρόμους της πόλης. Τον Απρίλιο του 2005 μετά από τηλεφώνημα στο σπίτι του ο Παίζης μετέβη στην χαρτοπαικτική λέσχη ιδιοκτησίας του στην οδό Τριών ναυάρχων όπου εκεί τον περίμενε μεταμφιεσμένος εκτελεστής. Ο δράστης τον πυροβόλησε 13 φορές σκοτώνοντας τον, παρ όλες τι έρευνες δεν βρέθηκε ποτέ ποιος ήταν ο εκτελεστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Πυγμάχοι της Ε.Α. Πατρών
Ουαλική γλώσσα
Η Ουαλική γλώσσα (Cymraeg ή y Gymraeg), είναι ένα μέλος του Βρυθονικού (ή Βρετανικού) κλάδου των Κελτικών, που ομιλείται γηγενώς στο δυτικό μέρος της Βρετανίας γνωστό ως Ουαλία (Cymru), και στην Κοιλάδα Τσουμπούτ (Chubut Valley), μια Ουαλική μεταναστευτική αποικία στην περιοχή της Παταγονίας στην Αργεντινή.
Επίσης υπάρχουν ομιλητές των Ουαλικών σε ολόκληρο τον κόσμο, βασικά στην Αγγλία, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία.
Ιστορία
Η ονομασία Ουαλική προέρχεται από το εξώνυμο που έχει δοθεί από τους Αγγλοσάξωνες που σημαίνει "ξένη ομιλία". Η γηγενής ονομασία είναι Κάμραεγκ (Cymraeg) και για την ονομασία της χώρας (οι Ουαλοί την ονομάζουν Κάμρυ (Cymru)).
Κατάσταση
Η απογραφή του 2001 δίνει έναν αριθμό της τάξεως του 20,5% του πληθυσμού της Ουαλίας ως ομιλητές των Ουαλικών μέσα από έναν πληθυσμό 3 εκατομμυρίων. Ωστόσο, η ίδια απογραφή δείχνει πως το 25% των κατοίκων είχαν γεννηθεί εκτός Ουαλίας. Ο αριθμός των ομιλητών των Ουαλικών στην υπόλοιπη Βρετανία είναι αβέβαιος, αλλά οι αριθμοί είναι υψηλοί στις βασικές πόλεις, ενώ υπάρχουν ομιλητές και στα σύνορα της Αγγλίας με την Ουαλία.
Ακόμα κι ανάμεσα στους Ουαλόφωνους, λίγοι κάτοικοι της Ουαλίας μιλούνε μόνο Ουαλικά. Ωστόσο, ένας μεγάλος αριθμός Ουαλόφωνων εκφράζονται πιο άνετα στα Ουαλικά παρά στα Αγγλικά. Η επιλογή γλώσσας από τον ομιλητή ποικίλει ανάλογα με το θέμα (γνωστό φαινόμενο στη γλωσσολογία ως αλλαγή κώδικα).
thumb|left|Δίγλωσσο οδικό σήμα στο [[Κάρντιφ.]]
Τα Ουαλικά είναι μια πολύ ζωντανή γλώσσα. Χρησιμοποιείται καθημερινά από χιλιάδες και μπορεί να ακουστεί παντού στην Ουαλία.
Τα Ουαλικά στην εκπαίδευση
Τα Ουαλικά χρησιμοποιούνται ευρέως στην εκπαίδευση, και πολλά Ουαλικά πανεπιστήμια είναι δίγλωσσα, με πιο αξιοπρόσεκτο το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, στο Μπανγκόρ.
Τα παιδιά στα σχολεία της Ουαλίας πρέπει να διδάσκονται Ουαλικά μέχρι την ηλικία των 16. Σύμφωνα με το Συμβούλιο για την Ουαλική γλώσσα, πάνω από το ένα τέταρτο των παιδιών στην Ουαλία παρακολουθούν σχολεία που χρησιμοποιούν βασικά ως μέσο επικοινωνίας τα Ουαλικά. Στα υπόλοιπα διδάσκονται τα Ουαλικά ως δεύτερη γλώσσα (στα Αγγλόφωνα σχολεία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρυθονικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Αργεντινής Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουαλίας Κατηγορία:Συνθετικές γλώσσες
Ραμόν (τραγουδιστής)
Ο Ραμόν ντελ Καστίγιο Παλόπ (Ισπανικά: Ramón del Castillo Palop, γεννημένος στις 3 Μαΐου 1985) είναι ένας Ισπανός τραγουδιστής, κυρίως γνωστός που εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το στην Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία
Ο Ραμόν γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1985 στο Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια, ο νεότερος από τα τρία αγόρια. Συμμετείχε στην τρίτη σεζόν του Operación Triunfo (2003–2004), όπου τερμάτισε δεύτερος και, σε ξεχωριστή ψηφοφορία, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ισπανία στην Eurovision το 2004 μετά την όγδοη θέση της Beth μια χρονιά πριν. Ήταν η πρώτη μεγάλη εμφάνισή του - δεν ήταν καλλιτέχνης ηχογράφησης πριν από το Operación Triunfo.
Το "Para llenarme de ti", το οποίο γράφτηκε από τον Kike Santander, ήταν επίσης μια εμπορική επιτυχία στην Ισπανία, φτάνοντας στο νούμερο ένα στα Ισπανικά Τσαρτ για Singles. Το πρώτο άλμπουμ του Ραμόν, Es así, σε παραγωγή των Toni και Xasqui Ten, έκανε το ντεμπούτο του φτάνοντας στο νούμερο έξι στο Τσαρτ Ισπανικών Άλμπουμ.