cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βέννα Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βέννα βρίσκεται στον κάμπο της Κομοτηνής σε απόσταση 21 χλμ. Δ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 16 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή. Βόρεια του χωριού περνάει ο Λίσσος ποταμός και υπάρχει σταθμός της Σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης ενώ βορειανατολικά περνάει η Εγνατία Οδός. Οι κάτοικοί του είναι Μουσουλμάνοι, αρκετοί από τους οποίους είναι Πομάκοι κυρίως από την Κύμη, αλλά και από άλλα πομακοχώρια (Κάρδαμος, Ραγάδα, Άνω Βυρσίνη κ.α). Στα νοτιοανατολικά και τον λόφο "Αμπάρ - Τεπέ" έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός που χρονολογείται στην Ύστερη Νεολιθική και πρώιμη Εποχή του Χαλκού καθώς και επιφανειακή συλλογή κεραμεικής. Η παλιά του ονομασία είναι Δεμίρ Μπεϊλί και επίσημα αναφέρεται ως Βέννα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μοιράνων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Μίρανα και τη Σαλμώνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μιράνων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 619 κατοίκους.
Μοντ-Ορμέλ
Το Μοντ-Ορμέλ (γαλλικά: Mont-Ormel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής
Το Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής, το μοναδικό μουσείο πληροφορικής στη νοτιανατολική Ευρώπη, ξεκίνησε τις δραστηριότητες του το 2009 και από το 2012 αποτελεί τον πρώτο επίσημο φορέα στην Ελλάδα που συγκεντρώνει τη γνώση για την εξέλιξη στο χώρο της πληροφορικής από το 1970 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 σε έναν ενιαίο χώρο.
Μοντ-Ορμέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντ-Ορμελουά (γαλλικά: Mont-Ormellois).
Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής
Εμπνευστής και ιδρυτής του Ελληνικού Μουσείου Πληροφορικής είναι ο Γεώργιος Τσεκούρας.
Μοντ-Ορμέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής
Το Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής (ΕΛ.Μ.Π.) βασίζεται στις δωρεές υπολογιστών, λογισμικού και άλλων αντικειμένων από τον χώρο της πληροφορικής, προερχόμενες από ιδιώτες, από δημόσιους και μεγάλους ιδιωτικούς οργανισμούς, καθώς και από πολλούς άλλους φορείς. Η λειτουργία του ΕΛ.Μ.Π. στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε ιδίους πόρους.
Οι εγκαταστάσεις του Μουσείου βρίσκονται στο Μοσχάτο, στην οδό Πέτρου Σπυροπούλου 2 & Θεσσαλονικής και δέχεται μεμονωμένους επισκέπτες και σχολεία κατόπιν συνεννοήσεως με τους υπεύθυνους του μουσείου.
Όραμα του μουσείου είναι, μεταξύ άλλων, να προσφέρει γνώση σε όλους εκείνους που αναζητούν να μάθουν για την ιστορία της πληροφορικής και νοσταλγούν το παρελθόν της.
Στους σκοπούς του μουσείου περιλαμβάνονται η διάσωση, συλλογή και συντήρηση μοναδικών μηχανημάτων και εντύπων που συντέλεσαν στην εξέλιξη της τεχνολογίας, όπως και η γνωριμία και η διάδοση της ιστορία της πληροφορικής στο κοινό.
Εκθέματα
Στο χώρο του μουσείου εκτίθεται μεγάλος αριθμός υπολογιστικών συστημάτων εταιρειών που έχουν εκλείψει ή και συνεχίζουν να υπάρχουν, όπως Sinclair, Commodore, Amstrad, Texas Instruments, Wang, Olivetti PC, Zenith, Casio, Compaq, Toshiba, Sharp, Apple, καθώς και λογισμικό και υλικό γι' αυτά, και παλαιές εκδόσεις του ειδικού περιοδικού τύπου.
Συνολικά η συλλογή του Ελληνικού Μουσείου Πληροφορικής περιλαμβάνει πάνω από 4.700 εκθέματα τα οποία έχουν περιέλθει στο μουσείο ως δωρεές. Ο αριθμός των δωρητών ξεπερνά τους 270.
Νομική υπόσταση μουσείου
Το μουσείο βρίσκεται υπό τη νομική σκέπη ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με την επωνυμία "Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής", ο οποίος είναι επίσημα εγκεκριμένος από το Πρωτοδικείο Αθηνών (Α.Κ. 1428/2012).
Το προηγούμενο νομικό πλαίσιο βασιζόταν στο καταστατικό για την δημιουργία ιδρύματος με την επωνυμία "Ίδρυμα Πληροφορικής", το οποίο τελούσε υπό την έγκριση ( Α.Π. 1075297 30.07.2009) της Διεύθυνσης Εθνικών Κληροδοτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορικης Κατηγορία:Αιγάλεω Κατηγορία:Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου Πληροφορικης
Μονταμπάρ
Το Μονταμπάρ (γαλλικά: Montabard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονταμπαρνταί (γαλλικά: Montabardais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αρνόλφο ντι Κάμπιο
Ο Αρνόλφο ντι Κάμπιο (Arnolfo di Cambio, π. 1240 – π. 1310) ήταν Ιταλός γλύπτης και αρχιτέκτονας.
Γεννήθηκε στο Colle Val d'Elsa της Τοσκάνης και υπήρξε βοηθός του Νικόλα Πιζάνο στην κατασκευή του μαρμάρινου άμβωνα του καθεδρικού ναού της Σιένας (1268-68). Το 1277 πήγε στην Ρώμη και τέθηκε στην υπηρεσία του Καρόλου του Ανζού. Το άγαλμά του τού Καρόλου είναι από τα πρώτα γλυπτά-προσωπογραφίες που φιλοτεχνήθηκαν μετά την αρχαιότητα (σήμερα στα Musei Capitolini της Ρώμης). Εξαίρετο έργο του θεωρείται το επιτάφιο μνημείο του καρδιναλίου Guillaume de Braye στον San Domenico του Ορβιέτο, με τον οποίο καθιέρωσε τον τύπο των επιτοιχίων τάφων που κυριάρχησε για έναν αιώνα. Το περιφημότερο πάντως έργο του είναι το ορειχάλκινο άγαλμα του Αγίου Πέτρου στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου της Ρώμης.
Ως αρχιτέκτονας, ξεκίνησε την ανέγερση του καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας και δημιούργησε επίσης μια σειρά αγαλμάτων για την πρόσοψη του ναού. Όσα σώζονται, φυλάσσονται στο μουσείο της μητρόπολης (Museo dell'Opera del Duomo). Κατά τον πολύ γενναιόδωρο εν προκειμένω Βαζάρι, ο Αρνόλφο σχεδίασε επίσης την Santa Croce, το Palazzo Vecchio και τη νέα πόλη San Giovanni Valdarno που έκτισαν οι Φλωρεντίνοι.
Γεγονός πάντως είναι ότι η Φλωρεντία φέρει την αρχιτεκτονική σφραγίδα του Αρνόλφο και ότι τα ταφικά μνημεία του υπήρξαν το υπόδειγμα της γοτθικής επιτύμβιας τέχνης.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Βασίλης Τολιόπουλος
Ο Βασίλης Τολιόπουλος (Αθήνα, 15 Ιουνίου 1996) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ / σούτινγκ γκαρντ στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Πρώτα χρόνια
Ο Τολιόπουλος σε μικρή ηλικία έπαιζε στις νεανικές ομάδες του Πανιωνίου. Το 2013 ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τον Ίκαρο Καλλιθέας, στον οποίοι παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2014 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Κολοσσό Ρόδου.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Το 2015 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Στις 3 Ιανουαρίου 2019, το συμβόλαιό του με τον Ολυμπιακό λύθηκε.
Α.Ε.Κ
Στις 4 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε από την ΑΕΚ. Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας 2019-20 εναντίον του Προμηθέα Πατρών, με νίκη 61-57.
Άρης Θεσσαλονίκης
Στις 6 Ιουλίου 2022, επέστρεψε επίσημα στον Άρη για τη σεζόν 2022-23.
Μπουλαζάκ
Στις 24 Απριλίου 2023, έγινε και επίσημα παίκτης της γαλλικής Μπουλαζάκ ομάδα 2ης κατηγορίας στη Γαλλία.
Άρης Θεσσαλονίκης
Στις 23 Ιουνίου 2023, ανακοινώθηκε η επιστροφή του στον Άρη για την αγωνιστική περίοδο 2023-24.
Εθνική Ελλάδος
Ο Τολιόπουλος έχει συμμετάσχει στο Ευρωμπάσκετ Παίδων 2012 με την Εθνική Παίδων, στο Ευρωμπάκετ Εφήβων (U-18) το 2013 και το 2014 με την Εθνική Εφήβων. Επίσης το καλοκαίρι του 2015 πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Εφήβων (U-19) που διοργανώθηκε στην Κρήτη και η Εθνική Ελλάδος κατέλαβε την τέταρτη θέση. Το 2016 ήταν ένα από τα σημαντικότερα μέλη της Εθνικής Νέων Ανδρών, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Β Κατηγορίας που διεξήχθη στη Χαλκίδα από τις 15 έως τις 24 Ιουλίου, η οποία κατέκτησε την τρίτη θέση, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο και το τρίτο εισιτήριο για άνοδο στην Α΄ Κατηγορία.
Τον Νοέμβριο του 2020, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών ώστε να συμμετάσχει στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022, ωστόσο ένας τραυματισμός τον κράτησε εκτός ομάδας. Τελικά έκανε ντεμπούτο με την Εθνική στις 20 Φεβρουαρίου 2021, κόντρα στη Βοσνία (ήττα με 69-84).
Πρωτάθλημα Ελλάδας
*Τελευταία ανανέωση: 23/06/2023
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Μπικ (ποταμός)
Ο Μπικ ή Μπακ (Bîc ή Bâc, ρωσ. Бык) είναι δεξιός παραπόταμος του Δνείστερου και ο δεύτερος σε μήκος (155 χιλιόμετρα) ποταμός της Μολδαβίας από όσους ρέουν αποκλειστικά σε μολδαβικό έδαφος, μετά τον Ρέουτ.
Ο Μπικ πηγάζει από τα δάση Κόντρι της δυτικής κεντρικής Μολδαβίας και έχει διανοίξει στον άνω ρου του ένα βαθύ φαράγγι στους λόφους των Κόντρι. Η πρωτεύουσα της χωρας, το Κισινάου, είναι κτισμένη στις όχθες του Μπικ. Στην περιοχή του Κισινάου ένα φράγμα στον ποταμό δημιουργεί την τεχνητή λίμνη (ταμιευτήρα) Γκιντιγκίτσι (Ghidighici, από το ομώνυμο χωριό στα δεξιά του ποταμού), γνωστή τοπικά ως «Θάλασσα του Κισινάου», που έχει έκταση περί τα 10 τ.χλμ. και μήκος 5,8 χιλιόμετρα, με επιφάνεια σε υψόμετρο 53 μέτρα περίπου. Μετά εκβάλλει στον Δνείστερο βορείως του Μπεντέρ, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 46°54΄42΄΄ Βόρειο και μήκος 29°27΄59΄΄ Ανατολικό, αφού 2,5 χιλιόμετρα πριν σχηματίσει τη μικρότερη Λίμνη Σαλάς ή Μπικ.
Ο Μπικ έχει αρκετά μεγάλη ρύπανση, ώστε το κολύμπι σε αυτόν να μη συνίσταται.
Παραπομπές
Μπικ
Κατιούσα (τραγούδι)
Η Κατιούσα (ρωσικά: Катю́ша —Κατερίνα, υποκοριστικό της Αικατερίνης στα ρωσικά: Екатерина) είναι δημοφιλές ρωσικό (σοβιετικό) πολεμικό τραγούδι, που γράφτηκε το 1938, σε σύνθεση Ματβέι Μπλάντερ και σε στίχους Μιχαήλ Ισακόφσκι. Το κομμάτι έγινε ιδιαίτερα γνωστό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χρησιμοποιούταν για να εξυψώσει το ηθικό των στρατιωτών που μάχονταν για την πατρίδα. Πρώτη το ερμήνευσε η Valentina Batishcheva, με τους Γκεόγρκι Βιογκράντοφ και Βζεβόλοντ Τιουτούνικ, με την ορχήστρα του Κνουσέφτσκι, στις 28 Νοεμβρίου του 1938. Ενώ έχουν ακολουθήσει κι άλλοι Ρώσοι ερμηνεύτριες όπως η Λίντια Ρουσλάνοβα, ο Ιβάν Ρεμπρόφ και ο Ιωσήφ Κομπζόν, μεταξύ πολλών άλλων τραγουδιστών.
Ωστόσο, πριν την αυθεντική του εκτέλεση, το τραγούδι τραγουδιόταν από μαθήτριες σχολείων της Μόσχας, προς τους στρατιώτες που πήγαιναν να πολεμήσουν εναντίον της Ναζιστικής Γερμανίας, τον Ιούλιο του 1941. Το τραγούδι μιλάει για μία κοπέλα που τραγουδά, κρατώντας στα χέρια της τα γράμματα του αγαπημένου της, ο οποίος βρίσκεται στο μέτωπο. Ένα από τα θέματα του τραγουδιού είναι ότι όσο η αγαπημένη του τον αγαπά εκείνος θα έχει τη δύναμη να μάχεται για τον λαό και την πατρίδα. Πιθανώς ο προωθητής πυραύλων του Κόκκινου Στρατού να πήρε το όνομά του από αυτό το τραγούδι.
Αυρηλιανά Τείχη
Τα Αυρηλιανά Τείχη είναι ένα οχυρωματικό τείχος της Ρώμης, που κατασκευάστηκε μεταξύ 271 και 275 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Αυρηλιανό για την ενίσχυση της άμυνας της πόλης ενάντια στις βαρβαρικές επιδρομές. Είχαν μήκος 19 χιλιόμετρα περίπου, από τα οποία σήμερα σώζονται τα 12,5 χλμ.
Κατασκευή
Τα Σέρβια Τείχη που περιέκλειαν τους επτά λόφους της Ρώμης, κατασκευασμένα τον 6ο αιώνα π.Χ. για να προστατεύσουν την μικρή τότε πόλη από τους γειτονικούς λαούς της κεντρικής Ιταλίας, δεν είχαν καμία χρησιμότητα στο διάστημα κατά το οποίο η Ρώμη ήταν πρωτεύουσα της κραταιάς Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Για πολλούς αιώνες φαινόταν αδιανόητο να τολμήσει ο οιοσδήποτε εχθρός να επιτεθεί στο ιερό έδαφος της Ρώμης. Κατά τον 3ο αιώνα η κατάσταση άρχισε ν’ αλλάζει, οι εχθροί της Ρώμης, κυρίως βάρβαρα φύλα από τον βορρά, δεν περιορίζονταν πια σε αψιμαχίες στα μακρινά της σύνορα αλλά άρχισαν τις εισβολές προς τη νότια Ευρώπη. Το 260 μ.Χ. οι Αλαμανοί εισέβαλαν στην Ιταλική χερσόνησο, αν και δεν τόλμησαν να επιτεθούν στην Ρώμη. Το 267 οι Έρουλοι επέδραμαν μεταξύ άλλων πόλεων στην Αθήνα, πυρπολώντας τα μνημεία της, γεγονός που σκόρπισε τον πανικό στη Ρώμη. Για να αποφευχθεί ένας παρόμοιος κίνδυνος, ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός, που ανέλαβε τα ηνία της αυτοκρατορίας το 270, αποφάσισε την ταχύτατη κατασκευή νέων τειχών για την προστασία της πόλης, η οποία είχε πλέον επεκταθεί πολύ πιο πέρα από τον μικρό πυρήνα που περιέκλειαν τα Σέρβια τείχη.
Η κατασκευή των τειχών ξεκίνησε πιθανότατα το 271 και ολοκληρώθηκε στα βασικά της μέρη μέσα σε 4 μόλις χρόνια αν και η πλήρης αποπεράτωση έγινε το 279 επί αυτοκράτορα Πρόβου. Η ταχύτητα της κατασκευής φαίνεται από το γεγονός της ενσωμάτωσης παλαιοτέρων κτιρίων στην περίμετρο των τειχών, όπως του βασιλικού αμφιθεάτρου, του στρατοπέδου των πραιτωριανών και διαφόρων υδραγωγείων. μικρογραφία | αριστερά |Τμήμα των τειχών με το βασιλικό αμφιθέατροΤις εργασίες ανέλαβαν κυρίως οι οικοδομικές συντεχνίες της πόλης. Το τείχος, ήταν από τούβλα, είχε ύψος 6 μέτρα (συν 2 μέτρα τα θεμέλια), πάχος 3,50 μέτρα και μήκος σχεδόν 19 χιλιόμετρα. Κάθε εκατό πόδες (29,6 μέτρα) υπήρχε ένας ορθογώνιος πύργος, που διέθετε ένα άνω δώμα για τις βαλλίστρες. Οι πιο σημαντικές πύλες είχαν 2 αψίδες καλυμμένες με πλάκες τραβερτίνη ενώ στα πλαϊνά τους δέσποζαν ημικυκλικοί πύργοι. Υπήρχαν και πύλες με μονή αψίδα ή και χωρίς πύργους.
Πάντως, κανένας εχθρικός στρατός δεν πολιόρκησε τα τείχη μέχρι το 408.
Ανακατασκευές και επισκευές
Ο Μαξέντιος ενίσχυσε τα τείχη και ξεκίνησε την κατασκευή μιας τάφρου για να κάνει απόρθητο φρούριο τη Ρώμη, ώστε να αντισταθεί στα στρατεύματα του Μεγάλου Κωνσταντίνου που κατέβαιναν με απειλητικές διαθέσεις την ιταλική χερσόνησο. Την κρίσιμη στιγμή ο Μαξέντιος προτίμησε να αποφύγει την πολιορκία και οι δυο στρατοί συγκρούστηκαν έξω από τα τείχη, στη γνωστή μάχη της Μιλβίας γέφυρας στις 28 Οκτωβρίου του 312, που είχε τραγική κατάληξη για τον Μαξέντιο ενώ σηματοδότησε μια νέα εποχή για τον Χριστιανισμό και εδραίωσε την εξουσία του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οι επεμβάσεις που έγιναν στα τείχη επί εποχής Μαξέντιου διακρίνονται από τη διαφορετική μέθοδο τοιχοποιίας: οριζόντιες σειρές από τούβλα εναλλάσσονται με σειρές λίθων τόφφου. Η τάφρος των τειχών τελικά ολοκληρώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο.
Στις αρχές του 5ου αιώνα ένας νέος βαρβαρικός κίνδυνος απείλησε την ιταλική χερσόνησο, οι Βησιγότθοι του Αλάριχου. Τα τείχη έχρηζαν ανακατασκευής όχι μόνο λόγω φθοράς, αλλά και γιατί είχαν αλλάξει οι πολιορκητικές δυνατότητες των εχθρών, ενώ ο στρατός της Ρώμης ήταν πιο αδύναμος. Αυτή η ανακατασκευή ήταν και η σημαντικότερη που έγινε στα Αυρηλιανά τείχη. Με διαταγή του αυτοκράτορα Ονώριου, ή μάλλον πιο συγκεκριμένα του στρατηγού του (magister militum) Στιλίχωνα μέσα σε μια διετία, περί το 403, το ύψος των τειχών σχεδόν διπλασιάστηκε (από τα 6-8 μέτρα έφτασε τα 10-15), δημιουργήθηκε ένα επιπλέον επίπεδο με οδοντωτές επάλξεις ενώ το κατώτερο μετατράπηκε σε μια κλειστή στοά με χιλιάδες πολεμίστρες για τους τοξότες και περάσματα που προστάτευαν τη μετακίνηση των στρατιωτών από το ένα σημείο σημείο του τείχους στο άλλο. Οι πύργοι επίσης ενισχύθηκαν με έναν δεύτερο όροφο, πολλές δε πύλες ανοικοδομήθηκαν εξ ολοκλήρου και σε κάποιες περιπτώσεις η διπλή είσοδος μετατράπηκε σε μονή. μικρογραφία | Τμήμα των τειχών με το μαυσωλείο του ΑδριανούΑυτήν την περίοδο, το μαυσωλείο του αυτοκράτορα Αδριανού, στη δεξιά όχθη του Τίβερη, ενσωματώθηκε στα τείχη, συμπεριλαμβάνοντας έτσι στον οχυρωματικό περίβολο την περιοχή του Τραστέβερε και τους λόφους του Τζανίκολο και του Βατικανού. Σε ορισμένα όμως σημεία του τείχους οι επεμβάσεις που έγιναν χαμήλωσαν το οδόστρωμα και αποκάλυψαν μέρος από τα θεμέλια τω τειχών, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί στατική βλάβη σε ολόκληρο το οικοδόμημα. Ο Αλάριχος πολιόρκησε τη Ρώμη 3 φορές: στα τέλη του 408, τους τελευταίους μήνες του 409 και πάλι το 410. Τελικά στις 24 Αυγούστου του 410 η Αιώνια Πόλη έπεσε προδοτικά, τα νέα ισχυρά τείχη δεν την βοήθησαν γιατί η Πύλη Σαλάρια βρέθηκε ανοικτή και αφύλακτη και ο Αλάριχος με τα στρατεύματά του κατέλαβε την πόλη και την λεηλάτησε για 3 ημέρες. Αυτή ήταν και η πρώτη άλωση της Ρώμης μετά την επιδρομή των Γαλατών το 390 π.Χ.
Ένα διάταγμα των αυτοκρατόρων Θεοδοσίου Β´ και Ουαλεντινιανού Γ΄ το 440 όριζε επείγουσες εργασίες επισκευής των τειχών, των πυλών και των πύργων, διάταγμα που μάλλον αγνοήθηκε λόγω έλλειψης ισχυρής πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας στην περιοχή. Τα δεινά που προκάλεσαν στην πόλη μια επιδημία πανώλης το 442 και ένας ισχυρός σεισμός το 443 δεν βοήθησαν στην εφαρμογή του αυτοκρατορικού διατάγματος. Το 455 οι Βάνδαλοι με αρχηγό τον Γιζέριχο κατέλαβαν και αυτοί τη Ρώμη, όχι γιατί κατάφεραν να εκπορθήσουν τα τείχη αλλά γιατί βρήκαν ανοιχτές δυο από τις πύλες. Για δυο εβδομάδες η πόλη λεηλατήθηκε ανηλεώς, άπειρα έργα τέχνης καταστράφηκαν και από τότε ο όρος «βανδαλισμός» έμεινε στην ιστορία ως συνώνυμο της καταστροφής μνημείων πολιτισμού.
Μόνο προς το τέλος του αιώνα επιτέλους τα τείχη επισκευάστηκαν από τον Θεοδώριχο τον Μέγα. Η διαμάχη του με τον Οδόακρο είχε προκαλέσει περαιτέρω ζημιές στα τείχη. Αν και έδρα του ήταν η Ραβένα, θέλοντας να θεωρείται διάδοχος των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, ενδιαφέρθηκε και για την Ρώμη: ανοικοδόμησε το λιμάνι της Όστιας, τα Αυρηλιανά τείχη και τροφοδοτούσε τα θεάματα της πόλης. Εξάλλου, παρά την απώλεια οικονομικής δύναμης, η Ρώμη, αν και σε παρακμή, παρέμενε ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο και η πολιτική εξουσία πέρναγε σταδιακά στη θρησκευτική εξουσία.
Τον Μάρτιο του 537 ο Ουίτιγις, βασιλιάς των Οστρογότθων, πολιόρκησε τη Ρώμη με 150.000 στρατιώτες, σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο. Την πόλη υπεράσπιζε ο στρατηγός του Ιουστινιανού Βελισάριος, ο οποίος είχε βελτιώσει και ενισχύσει τα τείχη, οι πύργοι έγιναν 383, με 2066 παράθυρα. Η πολιορκία διήρκεσε περίπου 1 χρόνο και κατά την διάρκειά της ο Ουίτιγις διέταξε το κόψιμο όλων των αρχαίων υδραγωγείων που πήγαιναν νερό στη Ρώμη, ενώ ο Βελισάριος διέταξε τη φραγή τους για να μην μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο εχθρός για να χωθεί κρυφά στην πόλη. Τελικά τα βυζαντινά στρατεύματα υπερίσχυσαν και ο Ουίτιγις έλυσε την πολιορκία. Πάντως ελάχιστα από τα υδραγωγεία λειτούργησαν και πάλι. To 593 μπροστά στα τείχη της Ρώμης καταφθάνουν οι Λομβαρδοί, και αργότερα, το 739, πάλι αυτοί απείλησαν να την πολιορκήσουν αλλά η πόλη σώθηκε γιατί ο Πάπας ζήτησε τη βοήθεια του Κάρολου Μαρτέλου.
Τα Αυρηλιανά τείχη συνέχισαν να προστατεύουν τη Ρώμη για πολλούς αιώνες γι' αυτό πολυάριθμες επισκευές και επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν και τα μεταγενέστερα χρόνια από τους διάφορους Πάπες, μέχρι την ίδρυση του Ιταλικού κράτους τον 19ο αιώνα. Ο Πάπας Πίος Δ΄ (1499-1565), φοβούμενος επίθεση από τους Βερβερίνους πειρατές που λεηλατούσαν τα παράλια του Λάτιου, φρόντισε να επισκευασθούν και να ενισχυθούν τα Αυρηλιανά τείχη. Η επέμβαση αυτή συμπεριλάμβανε και την κατασκευή μιας πιο ευρείας οχύρωσης που αντικατέστησε τα Λεόντεια Τείχη. Αξιοσημείωτη επίσης η οικοδόμηση τον 16ο αιώνα 2 προμαχών από τον Αντόνιο ντα Σανγκάλο τον νεότερο στο νότιο τμήμα των τειχών, πλησίον την πύλης του Αγίου Σεβαστιανού, προμαχώνες που ανταποκρίνονταν καλύτερα από τις αρχαίες κατασκευές στη χρήση κανονιών. μικρογραφία | Το ρήγμα της Πύλης Πίας Με διαταγή του Πάπα Πίου Δ' η Πύλη Νομεντάνα είχε αντικατασταθεί από την Πύλη Πία, τα σχέδια της οποίας είχε επιμεληθεί ο Μιχαήλ Άγγελος. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1870, 50 μέτρα πέρα από την πύλη αυτή, ο ιταλικός στρατός κατάφερε με κανονιοβολισμούς να δημιουργήσει ένα ρήγμα στα τείχη και να εισέλθει στην πόλη, δίνοντας έτσι τέλος σε περισσότερα από χίλια χρόνια παπικής κοσμικής εξουσίας. Με την προσάρτηση της Ρώμης στο Βασίλειο της Ιταλίας ολοκληρώθηκε η ενοποίηση της Ιταλίας και το ρήγμα της πύλης Πίας έγινε το σύμβολο αυτής της ενοποίησης.
Τρέχουσα κατάσταση
Στις αρχές του 20ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν αρκετές διανοίξεις στα τείχη για τη διέλευση των οχημάτων. Όσο και αν η αρχαιολογική υπηρεσία έχει προσπαθήσει να προστατέψει τα τείχη, τα προβλήματα του συνόλου είναι αρκετά: προμαχώνες έχουν δοθεί για οικιστική χρήση, ιδιωτικές κατοικίες, καταστήματα, τράπεζες, ακόμη και κρατικά κτίρια χτίστηκαν ακουμπώντας κυριολεκτικά πάνω στα τείχη έτσι ώστε να αλλοιώνεται η αρχική εμφάνιση των τειχών και να δημιουργούνται στατικά προβλήματα. Το δημοτικό ψήφισμα του 1980 ενάντια στις πολεοδομικές παραβιάσεις δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Το Πάσχα του 2001 σημειώθηκε μερική κατάρρευση του τείχους κοντά στην πύλη Αρδεατίνα μήκους περίπου 20 μέτρων, λόγω διεισδυτικών φαινομένων των ομβρίων υδάτων και λόγω έλλειψης συντήρησης του κτιριακού συγκροτήματος, παρόλο που ο Δήμος το 1999 είχε διαθέσει 30 δισεκατομμύρια λιρέτες για τις απαραίτητες επισκευές. Η ζημιά αποκαταστάθηκε πάντως το 2006. Μια νέα κατάρρευση μήκους 10 μέτρων σημειώθηκε την 1η Νοεμβρίου 2007 στο τμήμα των τειχών που βρίσκεται στην περιοχή του Σαν Λορέντσο. Μικρότερης έκτασης ζημιές συνεχίζουν να συμβαίνουν, όπως στις 27 Ιανουαρίου 2017 ένα μικρό κομμάτι των τειχών κατέρρευσε κοντά στο Υπουργείο Μεταφορών. Η δημιουργία της 3ης γραμμής του μετρό δημιούργησε και νέα στατικά προβλήματα σε κάποια σημεία του τείχους, όπως αυτό που βρίσκεται κοντά στον Άγιο Ιωάννη του Λατερανού. Το 2015 ο δήμαρχος της Ρώμης Ινιάτσιο Μαρίνο ανακοίνωσε ότι από το σύνολο των 12 χιλιομέτρων, τα 4 έχουν ανακαινιστεί με έξοδα του Δήμου και για την επισκευή των υπολοίπων 8 αναζητούνται 16 εκατομμύρια ευρώ. Παρά τα τόσα προβλήματα συντήρησης και αποκαταστάσης, η Ρώμη σήμερα είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που διατηρεί ολόκληρο σχεδόν τον αρχαίο οχυρωματικό της περίβολο.
Πύλες
μικρογραφία | Ο χάρτης των τειχών Οι πύλες ήταν 18 και χωρίζονται σε 3 τύπους: στον 1ο τύπο ανήκουν αυτές οι οποίες ήταν αφετηρία των πιο σημαντικών οδικών αρτηριών προς την υπόλοιπη Ιταλία, είχαν 2 τόξα και στα πλαϊνά τους υψώνονταν δυο κυλινδρικοί πύργοι, στον 2ο τύπο ανήκουν αυτές με ένα τόξο και επίσης δύο κυλινδρικούς πύργους, ενώ στον 3ο τύπο ανήκουν όσες διέθεταν ένα μόνο τόξο και ορθογώνιους πύργους.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Μονσεβρέλ
Το Μονσεβρέλ (γαλλικά: Montchevrel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Κίφας
Η αρχαία πόλη Κίφας (κουρδικά: Heskîf Χεσκίφ, τουρκικά: Hasankeyf Χασάνκεϊφ) βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Τίγρη στη νοτιοανατολική τουρκική Επαρχία του Μπατμάν, στην περιοχή του Τουρκικού Κουρδιστάν. Το 1981 ανακηρύχθηκε ως διατηρητέα φυσική περιοχή από την Τουρκία.
Μονσεβρέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονσεβρέλ (γαλλικά: Montchevrellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Κίφας
Παρά τις τοπικές και διεθνείς αντιρρήσεις, η πόλη και οι αρχαιολογικοί της χώροι έχουν πλημμυρίσει ως μέρος του έργου του φράγματος Ιλισού. Μέχρι την 1η Απριλίου 2020, η στάθμη του νερού έφτανε σε υψόμετρο 498,2 μέτρων, καλύπτοντας ολόκληρη την πόλη.
Ιστορία
Ο ασσυριακός χριστιανικός πληθυσμός της πόλης εξοντώθηκε σχεδόν πλήρως κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Ασσυρίων το 1915 στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, οι Ασσύριοι κάτοικοι βρίσκονταν γύρω από το χωριό και την εκκλησία τους η οποία βρισκόταν στα υψώματα της πόλης. Το τουρκικό κράτος τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το χωριό τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Νοτιοανατολική Ανατολία Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Έργα υποδομής
Στατιστικές περιοχές NUTS της Λετονίας
Τα τρία επίπεδα NUTS (κοινή ονοματολογία των εδαφικών στατιστικών μονάδων) για τη Λετονία (LV) είναι:
Τοπικές διοικητικές μονάδες
Το επίπεδο NUTS 3 υποδιαιρείται σε μονάδες LAU 1. Οι μονάδες LAU 1 υποδιαιρούνται σε μονάδες LAU 2.
Οι LAU (Τοπικές Διοικητικές Μονάδες) της Λετονίας σύμφωνα με τον κανονισμό NUTS (έως τις 31.12.2011): Οι LAU στη Λετονία σύμφωνα με τον κανονισμό NUTS (από 01.01.2012): * Λόγω της διοικητικής εδαφικής μεταρρύθμισης (1η Ιουλίου 2009) οι διοικητικές επαρχίες δεν υφίστανται πλέον ως διοικητικές μονάδες στη Λετονία. Οι δήμοι και ενορίες συγχωνεύθηκαν και σχημάτισαν νέες μονάδες LAU 2 - τους δήμους.
Πηγές
Κατηγορία:NUTS Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Λετονίας
Ροκφόρ-συρ-Σουλζόν
Το Ροκφόρ-συρ-Σουλζόν (γαλλικά: Roquefort-sur-Soulzon, οξιτανικά: Ròcafòrt) είναι κοινότητα και χωριό του νομού Αβερόν, στην Οξιτανία της νότιας Γαλλίας. Ο πληθυσμός της το 2016 ήταν 588 κάτοικοι.
Το έδαφος της κοινότητας, με έκταση 17,03 τετραγωνικά χιλιόμετρα, απλώνεται στο ασβεστολιθικό οροπέδιο Λαρζάκ, σε υψόμετρο από 424 έως 828 μέτρα. Το Ροκφόρ-συρ-Σουλζόν έχει μεγάλη παράδοση στα προϊόντα των προβατίνων του, όπως το γάλα, τα μάλλινα υφάσματα, το κρέας, ακόμα και τις σκαλισμένες οπλές τους. Μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας του χωριού επικεντρώνεται στην παραγωγή και τη διάθεση του γνωστού ομώνυμου μουχλιασμένου τυριού «ροκφόρ». Η ονομασία αυτή συνιστά Προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Appelation d’Origine). Σύμφωνα με αρχαιολόγους, η διαδικασία παραγωγής του τυριού μέσα στα σπήλαια της περιοχής χρονολογείται από το 900 μ.Χ.. Με διάταγμά του στις 4 Ιουνίου 1411, ο βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας παρεχώρησε το μονοπώλιο της ωριμάνσεως του συγκεκριμένου τυριού στους κατοίκους του Ροκφόρ-συρ-Σουλζόν.
Σούζι Μπράιτ
Η Susannah "Susie" Bright (γεν. 25 Μαρτίου 1958 στο Άρλινγκτον, Βιρτζίνια . επίσης γνωστή ως Susie Sexpert ) είναι αμερικανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παρουσιάστρια και λέκτορας. Το κύριο θέμα της είναι η σεξουαλικότητα. Η Bright ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που χαρακτηρίστηκαν σεξουαλικά φιλελεύθερες φεμινίστριες.
IDLE (Python)
Το IDLE (συντομογραφία του Integrated DeveLopment Environment ή Integrated Development and Learning Environment ) είναι ένα ολοκληρωμένο περιβάλλον ανάπτυξης (IDE) για την γλώσσα προγραμματισμού Python και παρέχεται δωρεάν μαζί με την εγκατάσταση από την έκδοση 1.5.2 beta. Είναι εξολοκλήρου γραμμένο σε Python και επειδή ως γραφικό περιβάλλον χρήστη (GUI) χρησιμοποιεί το Tkinter toolkit, μπορεί να εκτελεσθεί σε περιβάλλον Linux, Microsoft Windows και Mac OS X. Πιθανολογείται ότι το όνομα προήλθε από ένα μέλος της κωμικής σειράς «Monty Python's Flying Circus», τον Eric Idle.
Σούζι Μπράιτ
Βιογραφικά στοιχεία
Η Bright μεγάλωσε σε μια ιρλανδική καθολική οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ο γλωσσολόγος William Bright. Όταν ήταν στο γυμνάσιο επιμελήθηκε μια underground σχολική εφημερίδα με τίτλο "The Red Tide", η οποία ασχολήθηκε με θέματα όπως η αντισύλληψη. Η εφημερίδα κατασχέθηκε πολλές φορές από τον διευθυντή του γυμνασίου της. Το 1974 διεκδίκησε και το 1977 κέρδισε δικαστικά ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου της Καλιφόρνια το δικαίωμά της να δημοσιεύει την εφημερίδα χωρίς προηγούμενη λογοκρισία.
IDLE (Python)
Ιστορία
Ο Γκίντο βαν Ρόσσουμ (Guido van Rossum), όταν ξεκίνησε να δημιουργεί το IDLE δεν είχε πολύ χρόνο να το τελειοποιήσει, οπότε αποφάσισε κάθε βελτίωση να την κυκλοφορεί όσο πιο σύντομα μπορούσε και με συχνότερες εκδόσεις.
Σούζι Μπράιτ
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά το σχολείο συμμετείχε σε διάφορες αριστερές πολιτικές ομάδες και ήταν ενεργή στο αντιπολεμικό κίνημα. Είναι μια από τις συνιδρύτριες των Teamsters για μια Δημοκρατική Ένωση. Μετά τη διάλυση της ομάδας η Bright αποφάσισε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, αρχιικά Γυναικείες Σπουδές και Θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Καλιφόρνια στο Λονγκ Μπιτς και στη συνέχεια κοινοτική θεωρία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σάντα Κρουζ, όπου και αποφοίτησε.
IDLE (Python)
Χαρακτηριστικά
Το IDLE να είναι ένα απλό IDE, κατάλληλο για αρχάριους, ιδιαιτέρως σε εκπαιδευτικό περιβάλλον.
Σύμφωνα με το IDLE Help της εφαρμογής τα κύρια χαρακτηριστικά είναι:
Σούζι Μπράιτ
Καριέρα
Ως αρχισυντάκτρια εργαζόταν σχεδόν αμισθί. Για να εξασφαλίσει τα προς το ζειν συνέχισε να εργάζεται στο Good Vibrations, μέχρι που το Penthouse Forum της προσέφερε το 1986 μια μηνιαία στήλη ως κριτικός ταινιών για ερωτικές ταινίες. Έκτοτε εργάζεται ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος, κυρίως σε θέματα ερωτισμού.
IDLE (Python)
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Σούζι Μπράιτ
Καριέρα
Ίδρυσε επίσης την πρώτη ερωτική σειρά βιβλίων για τις γυναίκες, "Herotica". Το 1993 ξεκίνησε τη σειρά "The Best American Erotica", η οποία κυκλοφορεί ακόμα σήμερα. Εργάστηκε ως χορογράφος και σύμβουλος για την ταινία Bound.
IDLE (Python)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Σούζι Μπράιτ
Ιδιωτική ζωή
Η Susie Bright δηλώνει αμφιφυλόφιλη. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 είχε σχέση με τον φωτογράφο Honey Lee Cottrell, ο οποίος εργάστηκε επίσης στο On Our Backs Η Bright διαμένει πλέον στη Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνιας μαζί με κόρη της και την φίλη της.
Μονγκωντρί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ντιρκ Μπάρεντς
Ο Ντιρκ Μπάρεντς (Dirck Barendsz,) γνωστός και ως Τέοντορ Μπάρεντσζον (Theodor Barendszoon), (1534–1592) ήταν Ολλανδός ζωγράφος από το Άμστερνταμ που ταξίδεψε στην Ιταλία κατά τη νεότητά του για να μάθει από τους Ιταλούς δασκάλους, κυρίως τον Τιτσιάνο.
Εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, ζωγράφο γνωστό ως Dooven Barent (=κωφός Μπάρεντ)  και, το 1555, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, ο Μπάρεντς ταξίδεψε στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της επταετούς παραμονής του εκεί, ο Κάρελ φαν Μάντερ μας λέει ότι «εκπαιδεύτηκε στο μεγάλο εργαστήριο του Τιτσιάνο».
Ήταν μεγάλος φίλος του συγγραφέα και πολιτικού ανδρός Φίλιπ φαν Μάρνιξ ((Philip Van Marnix, πιθσνού δημιουργού του ολλανδικού εθνικού ύμνου), τον οποίο γνώρισε στη Ρώμη και του Ντομίνικους Λαμψόνιους, με τον οποίο αλληλογραφούσε στα λατινικά. Ήταν καλός μουσικός και το πιο αξιοσημείωτο έργο του, ανάμεσα σε άλλα έργα που ο φαν Μάντερ περιγράφει ότι ζωγράφισε στο Άμστερνταμ, ήταν ένας πίνακας με την Ιουδήθ.  Ανάμεσα σε κομμάτια που αξίζει να αναφερθούν στο Λάιντεν που άρεσε στον φαν Μάντερ ήταν πίνακας με την Αφροδίτη που τη στιγμή που ο φαν Μάντερ έγραφε (το 1604) ήταν στην κατοχή του Συμπράντ Μπουίκ (Sybrandt  Buyck, γιος του τελευταίου καθολικού δημάρχου του Άμστερνταμ, Joost Sijbrantsz Buyck). Ο φαν Μάντερ απαριθμεί επιπλέον ένα τραπέζι και ένα χριστουγεννιάτικο κομμάτι στην κατοχή των Φραγκισκανών στη Χάουντα, και ένα αντίγραφο ενός tronie από τον Titian, στην κατοχή του Πίτερ Ίζαακς (Pieter Isaacsz, 1569–1625), ενός ζωγράφου και εμπόρου τέχνης του Άμστερνταμ. μικρογραφία| Γεύμα των φρουρών του Άμστερνταμ το 1566, γνωστό ως Poseters Το παρεκκλήσι του για την πολιτοφυλακή του Άμστερνταμ, που ονομάζεται πτώση του Λούσιφερ από τον Μάντερ, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Μπέελντενστορμ, αλλά το πορτρέτο της πολιτοφυλακής του για την ίδια ομάδα που κρέμασε στην αίθουσα συσκέψεών τους επέζησε. Πέθανε στο Άμστερνταμ.
Φριτς Πρεγκλ
Ο Φριτς Πρεγκλ (Fritz Pregl, στη σλοβενική και Friderik Pregl, 3 Σεπτεμβρίου 1869 – 13 Δεκεμβρίου 1930) ήταν Σλοβενο-αυστριακός χημικός και ιατρός. Κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1923 για τις σημαντικές συνεισφορές του στην ποσοτική ανάλυση μικρών δειγμάτων οργανικών χημικών ουσιών («μικροανάλυση»). Μία από αυτές τις συνεισφορές ήταν η βελτίωση της μεθόδου της σειριακής καύσεως για τη στοιχειακή ανάλυση ενός δείγματος.
Βιογραφικά δεδομένα
thumb|left|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Πρεγκλ, στην οδό Gosposka της Λιουμπλιάνα Ο Πρεγκλ γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του ήταν σλοβενόφωνος, ενώ η μητέρα του γερμανόφωνη. Το 1923 ωστόσο η Σλοβενία ήταν μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και έτσι κατά την απονομή του Βραβείου Νόμπελ σε αυτόν, ο Φ. Πρεγκλ είχε διπλή υπηκοότητα: αυστριακή και γιουγκοσλαβική. Ο Πρεγκλ πέθανε στο Γκρατς της Αυστρίας σε ηλικία 61 ετών.
Ο Πρεγκλ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως χημικός αφού πρώτα σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Εξαιτίας της ενασχολήσεώς του με τη φυσιολογία και ειδικότερα τη χημική φυσιολογία, υπέφερε από τους περιορισμούς της ποσοτικής μικροαναλύσεως οργανικών χημικών ουσιών. Οι πολύ μικρές ποσότητες των ουσιών που απεμόνωνε κατά την έρευνά του πάνω στα οξέα της χολής καθιστούσαν απαραίτητη τη βελτίωση της μεθόδου στοιχειακής αναλύσεως. Στο τέλος της έρευνάς του, ο Πρεγκλ είχε κατορθώσει να μειώσει την ελάχιστη ποσότητα της ουσίας που ήταν απαραίτητη για την ανάλυση κατά 50 φορές. Προσκάλεσε χημικούς να μάθουν τη μέθοδό του για στοιχειακή ανάλυση και έτσι η μέθοδος αναγνωρίσθηκε σύντομα ευρύτατα.
Μεταθανάτια αναγνώριση
Το 1950 το τμήμα του Πανεπιστημίου του Γκρατς όπου εργαζόταν ο Πρεγκλ μετονομάσθηκε σε «Ινστιτούτο Ιατρικής Χημείας και Εργαστήριο Πρεγκλ». Επίσης οδοί πόλεων στο Γκρατς, στο Ίνσμπρουκ, στη Βιέννη και το Κλάγκενφουρτ έχουν πάρει το όνομά του. Στη Σλοβενία απονέμονται κάθε χρόνο από το 2007 τα «Βραβεία Πρεγκλ» από το Εθνικό Ινστιτούτο Χημείας της χώρας για ερευνητικό έργο και εξέχουσες διδακτορικές διατριβές. Σε Σλοβένους μαθητές του δημοτικού σχολείου απονέμονται «Βραβεία Αναγνωρίσεως Πρεγκλ», ενώ σε μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως απονέμονται «Μνείες Πρεγκλ» για εξαιρετικές επιδόσεις σε εθνικούς διαγωνισμούς χημείας. Σε μία πλατεία στη Λιουμπλιάνα έχει δοθεί το όνομα του Πρεγκλ. Πολύ παλαιότερο είναι το Βραβείο Φριτς Πρεγκλ, που απονεμόταν ετησίως από το 1931 έως το 2006 (μετά το 1977 ανά δύο έτη) σε Αυστριακό επιστήμονα για διακεκριμένα επιτεύγματα στη χημεία από την Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών από πόρους που της άφησε ο ίδιος ο Πρεγκλ.
Ρενάτο Καροζόνε
Ο Ρενάτο Καροζόνε (ιταλικά: Renato Carosone, πραγματικό όνομα: Renato Carusone, 3 Ιανουαρίου 1920 – 20 Μαΐου 2001) ήταν Ιταλός μουσικός.
Φριτς Πρεγκλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Αυστριακοί νομπελίστες Κατηγορία:Σλοβένοι επιστήμονες
Ρενάτο Καροζόνε
Υπήρξε εξέχουσα μορφή της ιταλικής μουσικής σκηνής κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ήταν επίσης σύγχρονος ερμηνευτής του λεγόμενου canzone napoletana, ενός είδους παραδοσιακού τραγουδιού από τη Νάπολη. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν: "'O Sarracino", "Caravan Petrol", "Tu Vuò Fà L'Americano", "Maruzzella" και "Pigliate na' pastiglia". μικρογραφία|250x250εσ|Ο Καροζόνε και η ορχήστρα του το 1958 στο [[Μιλάνο]] Ο Καροζόνε ήταν ένας από τους πρώτους μεταπολεμικούς Ιταλούς καλλιτέχνες (ο άλλος ήταν ο Ντομένικο Μοντούνιο) που πούλησε δίσκους και έκανε περιοδείες στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς να τραγουδήσει στα αγγλικά.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Καροζόνε γεννήθηκε στη Νάπολη και ήταν το μεγαλύτερο από τρία αδέρφια της οικογένειάς του. Ο πατέρας του, που δούλευε σε ταμείο θεάτρου, τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τη μουσική. Σπούδασε πιάνο και σύνθεση στο Ωδείο της Νάπολης και πήρε το δίπλωμά του το 1937, όταν ήταν μόλις 17 ετών. Λίγους μήνες αργότερα, υπέγραψε συμβόλαιο για να εμφανιστεί ως αρχηγός συγκροτήματος στην Ερυθραία της Αφρικής. Ο Καροζόνε εργάστηκε στο Odeon Club της Αντίς Αμπέμπα, όπου έγινε εξέχουσα φυσιογνωμία της τοπικής μουσικής σκηνής, ερμηνεύοντας έναν συνδυασμό μουσικής μεγάλης μπάντας, ναπολιτάνικων τραγουδιών και κρουστών της Ερυθραίας.
Το 1938 ο Καροζόνε γνώρισε τη χορεύτρια Λίτα Λεβίντι στην Αντίς Αμπέμπα. Οι δυο τους ερωτεύτηκαν και τελικά παντρεύτηκαν. Ο Καροζόνε υιοθέτησε τον γιο της, Πίνο.
Στο ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Καροζόνε κλήθηκε να πολεμήσει στην Αιθιοπία. Το 1946, με το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στην Ιταλία.
Εν μέρει λόγω της μακρόχρονης θητείας του στο εξωτερικό και των ετών αδράνειας λόγω του πολέμου, ο Καροζόνε ανακάλυψε ότι ήταν σχεδόν άγνωστος στη χώρα του. Ξεκίνησε την καριέρα του εκ νέου, παίζοντας πιάνο με μικρά συγκροτήματα χορευτικών αιθουσών. Αυτές οι νέες παραστάσεις επηρεάστηκαν έντονα από τους νέους ρυθμούς και τα νέα είδη μουσικής που είχε συναντήσει κατά τη διάρκεια των δέκα ετών του στην Ερυθραία και τράβηξαν την προσοχή των τοπικών παραγόντων.
Επιτυχία
Το 1949, ζητήθηκε από τον Καροζόνε να δημιουργήσει ένα συγκρότημα για τη βραδιά έναρξης ενός κλαμπ. Μετά από μερικές ακροάσεις, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολλανδό κιθαρίστα Πέτερ βαν Χάουτεν και τον Ναπολιτάνο ντράμερ Γκεγκέ ντι Τζιάκομο και σχημάτισε το Trio Carosone. Το τρίο αργότερα θα γίνει κουαρτέτο με την προσθήκη του Ούγγρου Ρομά μουσικού Ελέκ Μαξίκ στο μπάσο, την κιθάρα και το βιολί.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ο Καροζόνε γινόταν όλο και πιο δημοφιλής, η ορχήστρα του είχε μεγάλη ζήτηση τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό και οι πωλήσεις δίσκων του εκτοξεύονταν στα ύψη.
Το τραγούδι του "Torero", μπήκε στα τσαρτ των Ηνωμένων Πολιτειών το καλοκαίρι του 1958. Το "Torero" μεταφράστηκε σε δώδεκα γλώσσες και ερμηνεύτηκε από σχεδόν τριάντα καλλιτέχνες μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως οι Andrews Sisters, Κόνι Φράνσις και King Brothers. Το 1957 ο Καροζόνε και το συγκρότημά του του έφυγαν για αμερικανική περιοδεία, ξεκινώντας από την Κούβα. Αυτή η περιοδεία ολοκληρώθηκε με μια θριαμβευτική εμφάνιση στο περίφημο Κάρνεγκι Χολ στη Νέα Υόρκη.
Ο Καροζόνε υπέγραψε τότε συμβόλαιο με την Capitol Records, η οποία κυκλοφόρησε τα δύο πρώτα του άλμπουμ: Honeymoon in Rome (1957) και Renato Carosone! (1959). Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Pathé και ηχογράφησε το Blue Italian Skies (1958). Το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του με τίτλο Carnevale Carosone (1960) κυκλοφόρησε από την Parlophone.
Απόσυρση
Στο απόγειο της καριέρας του, ο Καροζόνε ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη μουσική το 1960. Ένιωθε ότι η έλευση του ροκ εντ ρολ είχε ως συνέπεια να μην είναι πλέον δημοφιλής ο σουίνγκ, ήχος του τύπου μεγάλης μπάντας: «Προτιμώ να αποσυρθώ τώρα που είμαι στην κορυφή, παρά να βασανίζομαι αργότερα από την ιδέα ότι το ρον εντ ρολ θα εξαφανίσει όλα όσα έχω πετύχει σε τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς». Η απόφασή του να αποσυρθεί προκάλεσε σάλο. Μερικοί παρατηρητές υποψιάστηκαν ακόμη και σκοτεινές απειλές του υποκόσμου. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Καροζόνε στράφηκε σε άλλα ενδιαφέροντα, κυρίως στη ζωγραφική. Το 2007 το Μουσείο Καστέλ Σαντ Άντζελο στη Ρώμη οργάνωσε μια μεγάλη έκθεση με έργα του.
Επιστροφή
Στις 9 Αυγούστου 1975 ο Καροζόνε έκανε την επιστροφή του με μια τηλεοπτική συναυλία. Στη συνέχεια συνέχισε τη μουσική του καριέρα με ζωντανές συναυλίες, παραστάσεις στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο και τηλεοπτικές εμφανίσεις μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Ρεπερτόριο
Η πλειονότητα των τραγουδιών του Καροζόνε ήταν το αποτέλεσμα της μακρόχρονης και γόνιμης συνεργασίας του με τον στιχουργό Νικόλα Σαλέρνο, ο οποίος χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Νίζα. Τα "O suspiro", "Torero", "Tu Vuò Fà L'Americano", "Mambo Italiano", "Caravan Petrol", "Pigliate 'na pastiglia" και "'O Sarracino" ήταν κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους.
Μερικά διάσημα τραγούδια που δεν συνέγραψε ο Νίζα ήταν τα «E la barca tornò sola», «Tre numeri al lotto», «Maruzzella» (αφιερωμένο στη γυναίκα του) και «O russo e'a rossa».
Θάνατος
Η Καροζόνε πέθανε στις 20 Μαΐου 2001 σε ηλικία 81 ετών στη Ρώμη της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πιανίστες Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Ανδρών είναι ετήσιο πρωτάθλημα για αθλητές από Ευρωπαϊκές χώρες και διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση Γυμναστικής.
Αρχικά το πρωτάθλημα διεξαγόταν ανά διετία κάθε μονή χρονιά, και από το 1990 μεταφέρθηκαν προς κάθε ζυγή χρονιά. Το 2005 εισήχθηκε ένα δεύτερο σύνολο πρωταθλημάτων, τιτλοφορούμενα ως "ατομικά πρωταθλήματα" που αναδεικνύουν εξίσου πρωταθλητές Ευρώπης. Το πρωτάθλημα φαίνεται ετήσιο, αλλά στην πραγματικότητα διακρίνεται σε δύο μορφές: τα ζυγά έτη περιλαμβάνει ασκήσεις αθλητών και το Ευρωπαϊκό Junior πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής (όμοια για το γυναικειό πρωτάθλημα), ενώ τα μονά έτη διεξάγονται τα "ατομικά πρωταθλήματα", χωρίς τους τζούνιορ, ως ένα ενιαίο γεγονός.
Συνοπτικά, τα ζυγά έτη δεν απονέμεται ατομικός τίτλος  (μόνο στους τζούνιορ) και τα μονά έτη δεν απονέμεται ομαδικός τίτλος. Δηλαδή παραμένουν εκδηλώσεις διεξαγόμενες ανά διετία, ενώ ο τρόπος διοργάνωση και οι τίτλοι του πρωταθλήματος παραμένουν ίδιοι.
Το 2015, η Ευρωπαϊκή Ένωση Γυμναστικής συμφώνησε ότι από το 2018, το ετήσιο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο μέσο του κύκλου των Ολυμπιακών (δηλαδή στο μεσοδιάστημα των Ολυμπιακών που διεξάγονται ανά 4ετία) θα αποτελεί μέρος του νέου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και θα διοργανώνεται τοιουτοτρόπως ανά τετραετία. Όλα αυτά παραμένουν στην αρμοδιότητα της Ε.Ε.Γ. και άλλων αθλητικών ομοσπονδιών. Αν και τα πρωταθλήματα αντρών και γυναικών διεξάγονται την ίδια χρονική περίοδο και στον ίδιο χώρο, πρόκειται για σαφώς διακριτές εκδηλώσεις όπως και το τζούνιορ πρωτάθλημα.
Τα Ευρωπαϊκά Παιχνίδια περιλαμβάνουν πρωταθλήματα για Ευρωπαίους αθλητές και από το 2015 διεξάγονται το έτος που προηγείται των Ολυμπιακών Αγώνων. Διοργανώνονται από την Ευρωπαϊκό Ολυμπιακών Επιτροπών και δεν αποτελούν μέρος της συνέχειας του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενόργανη γυμναστική στην Ευρώπη
Ιωάννης του Σαρολαί
O Ιωάννης του Σαρολαί (Γαλλική γλώσσα : Jean, 1283 - 1322) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κύριος (βαρόνος) του Σαρολαί (Charolais).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ροβέρτου κόμη του Κλερμόν και της Βεατρίκης των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη, κυρίου του Μπουρμπόν και του Σαρολαί. Ο πατέρας του Ροβέρτος ήταν γιος του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας.
Το 1310 απεβίωσε η Βεατρίκη και ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ έλαβε το Μπουρμπόν, που αναβαθμίστηκε σε δουκάτο και ο Ιωάννης έλαβε το Σαρολαί. Ο Λουδοβίκος και ο Ιωάννης ήταν ξαδέλφια του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας. Απεβίωσε το 1322 και τάφηκε αρχικά στη Λυών τα οστά του αργότερα μεταφέρθηκαν στο Παρίσι. Τον διαδέχθηκε η πρωτότοκη κόρη του.
Οικογένεια
Περί το 1309 νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη του Ρενώ Β΄ του Νταρζί & Κατέ και είχαν τέκνα:
Aναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Νάντια Μπουλανζέ
Η Ζυλλιέτ Νάντια Μπουλανζέ (Juliette Nadia Boulanger· 16 Σεπτεμβρίου 1887, Παρίσι – 22 Οκτωβρίου 1979, Παρίσι) ήταν Γαλλίδα πιανίστα, οργανίστα, διευθύντρια ορχήστρας, μουσικολόγος, συνθέτρια και παιδαγωγός. Περισσότερο γνωστή είναι ως καθηγήτρια μερικών από των σπουδαιότερων συνθετών και μουσικών του 20ου αιώνα. Συχνά, ερμήνευε κιόλας ως πιανίστα και οργανίστα.
Προερχόμενη από μουσική οικογένεια, είχε λάβει πολλές διακρίσεις από μικρή ηλικία από το Κονσερβατόριο του Παρισιού, όμως πίστευε ότι ως συνθέτης δεν ήταν καλή, έτσι αποφάσισε να αφοσιωθεί στη διδασκαλία. Σε αυτόν τον τομέα διέπρεψε και μαθήτευσε μερικούς από τους πιο σημαντικούς μουσικούς, συνθέτες, σολίστ και μαέστρους του 20ου αιώνα, μεταξύ αυτών ο Άαρον Κόουπλαντ, ο Κουίνσυ Τζόουνς, ο Έλιοτ Κάρτερ, ο Βέρτζιλ Τόμσον, ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, Φίλιπ Γκλας, ο Μισέλ Λεγκράν, ο Άστορ Πιατσόλα και ο Βόιτσεχ Κίλαρ. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή της Λιλί Μπουλανζέ.
Η Μπουλανζέ δίδαξε τόσο στην Αγγλία όσο και στις ΗΠΑ, ενώ συνεργάστηκε και με διάφορες μουσικές ακαδημίες και σχολές όπως η Σχολή Τζούλλιαρντ, το Longy School of Music of Bard College, το Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής και η Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου. Όμως, κατά κύριο λόγο δίδασκε στο διαμέρισμά της στο Παρίσι, όπου παρέδιδε μαθήματα για εφτά δεκαετίες, μέχρι και τον θάνατό της. Η Μπουλανζέ, ήταν η πρώτη γυναίκα που διεύθυνε τόσες πολλές μεγάλες ορχήστρες όπως τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και της Βοστώνης, μεταξύ άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πιανίστες Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Γάλλοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Λουί Νεέλ
Ο Λουί Εζέν Φελίξ Νεέλ (Louis Eugène Félix Néel, 22 Νοεμβρίου 1904 – 17 Νοεμβρίου 2000) ήταν Γάλλος φυσικός, που το 1970 βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής «για τη θεμελιώδη εργασία του και τις ανακαλύψεις σχετικά με τον σιδηρομαγνητισμό και τον παραμαγνητισμό, οι οποίες οδήγησαν σε σημαντικές εφαρμογές στη φυσική στερεάς κατάστασης».
Ζωή και έρευνες
Ο Νεέλ γεννήθηκε στη Λυών και εισάχθηκε στην École Normale Supérieure στο Παρίσι. Πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου υπό την επίβλεψη του Πιερ Βεΐς. Οι συνεισφορές του στη μελέτη του μαγνητισμού και γενικότερα στη φυσική στερεάς κατάστασης βρήκαν πολλές χρήσιμες εφαρμογές, ιδίως στην ανάπτυξη βελτιωμένων μονάδων μνήμης για ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Περί το 1930 πρότεινε ότι ίσως να υπάρχει ένα άγνωστο μέχρι τότε είδος μαγνητικής συμπεριφοράς της ύλης: ο αντισιδηρομαγνητισμός, δηλαδή το αντίθετο του σιδηρομαγνητισμού. Πάνω από μία συγκεκριμένη για το κάθε υλικό θερμοκρασία (τη θερμοκρασία Νεέλ) αυτή η συμπεριφορά σταματά. Το 1948 ο Νεέλ επεσήμανε ότι μπορεί να υπάρχει και μία ακόμη κατάσταση μαγνητικής συμπεριφοράς της ύλης, ο σιδηριμαγνητισμός. Πράγματι, τόσο ο αντισιδηρομαγνητισμός, όσο και ο σιδηριμαγνητισμός ανιχνεύθηκαν πειραματικά. σε διάφορα υλικά και θερμοκρασίες.
Ο Νεέλ έδωσε επίσης μια ερμηνεία του ασθενούς μαγνητισμού ορισμένων πετρωμάτων, καθιστώντας έτσι δυνατή τη μελέτη της ιστορίας του μαγνητικού πεδίου της Γης. Το 1970 μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής με τον Σουηδό φυσικό πλάσματος Χάνες Αλφβέν, για τις πρωτοποριακές αυτές μελέτες και ανακαλύψεις σχετικώς με τις μαγνητικές ιδιότητες των στερεών.
Ο Λουί Νεέλ υπήρξε η κινητήρια φυσιογνωμία πίσω από τη δημιουργία του λεγόμενου «Επιστημονικού Πολυγώνου» (Polygone Scientifique), μια περιοχή επιστημονικών κέντρων στην πόλη Γκρενόμπλ.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Λουί Νεέλ δέχθηκε πολλά βραβεία και άλλες τιμές για το έργο του, μεταξύ των οποίων και τις παρακάτω:
Παράσημα
Εξαιτίας και της συμμετοχής του στην εθνική άμυνα, ιδίως με τις έρευνές του για την προστασία των πολεμικών πλοίων από τις μαγνητικές νάρκες, ο Νεέλ τιμήθηκε (εκτός από τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής το 1974) με τα εξής παράσημα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure
Νικόλαος Βασιλειάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Φανάρι, της Κωνσταντινούπολης το 1867. Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και έπειτα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στην ιατρική σχολή του εκεί πανεπιστημίου. Στη συνέχεια μετέβη στη Γερμανία για να συνεχίσει τις σπουδές του και μετά την ολοκλήρωση τους επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και αρθρογραφούσε σε φιλολογικά περιοδικά της Κωνσταντινούπολης και της Αθήνας. Η πρώτη του πεζογραφική συλλογή κυκλοφόρησε το 1910 στην Κωνσταντινούπολη και είχε τίτλο Εικόνες Κωνσταντινουπόλεως και Αθηνών. Το 1923, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Αθήνα, από όπου συνέχισε το λογοτεχνικό του έργο, μέχρι να πεθάνει το 1945, στο Παλαιό Φάληρο.
Εργογραφία
Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής: Επίσης μετέφρασε αρκετά κείμενα, ενώ έγραφε αρχικά στην καθαρεύουσα και έπειτα στη δημοτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
HMS Weymouth (1910)
Το HMS Weymouth ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης Town το οποίο ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό στις αρχές της δεκαετίας του 1910. Ήταν το πρώτο πλοίο της υποκλάσης που φέρει το όνομά του και γνώρισε πολεμική δράση κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πορεία του ολοκληρώθηκε το 1928 με την διάλυσή του για σκραπ.