cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόνι Αναστασιάδης
Ποδοσφαιριστής
Ο Τζον Αναστασιάδης ξεκίνησε την καριέρα του από το Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης (νυν: Heidelberg United FC) το 1987 και την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, στον οποίο αγωνίστηκε εννιά χρόνια, ως το 1997. Στον ΠΑΟΚ έκανε αξιοπρόσεκτη καριέρα, αφού αγωνίστηκε συνολικά σε 382 αγώνες όλων των διοργανώσεων και πέτυχε 66 γκολ (203 ματς/24 γκολ πρωταθλήματος). Αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 1992.
Το 1997 επέστρεψε στην Αυστραλία, όπου αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν στην ιστορικότερη ποδοσφαιρική ομάδα της ελληνικής ομογένειας, την Ελλάς Μελβούρνης (νυν: South Melbourne FC), με την οποία κατέκτησε δύο συνεχείς φορές το πρωτάθλημα Αυστραλίας (1997/98 και 1998/99). Μάλιστα στον τελικό του 1998 σκόραρε κατά του αδερφού Ντιν Αναστασιάδη που ήταν τερματοφύλακας στην αντίπαλη ομάδα Κάρλτον. Δύο γκολ πέτυχε και στον τελικό του 1999 επί της Σίδνεϋ Γιουνάϊτεντ. Στη συνέχεια κατέκτησε με την ομάδα του το Κύπελλο πρωταθλητριών Ωκεανίας και μετείχε στο 1ο Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων της FIFA στο Στάδιο Μαρακανά της Βραζιλίας, όπου σκόραρε το μοναδικό γκολ της ομάδας στη διοργάνωση επί της μεξικανικής Νεκάξα, κάτι που θεωρεί ως κορυφαίο επίτευγμα της καριέρας του, αφού είναι ο μοναδικός Αυστραλός αλλά και ο μοναδικός Έλληνας που έχει σκοράρει στο Μαρακανά.
Με την "Ελλάς Μεβούρνης" έφτασε κοντά σε άλλον ένα τίτλο το 2001, σκοράροντας και πάλι στον τελικό κατά του αδερφού του που έπαιζε στην αντίπαλη ομάδα "Wollongong Wolves", η οποία όμως επικράτησε με 2-1. Στη συνέχεια αγωνίστηκε μια σεζόν ακόμα σε χαμηλότερο επίπεδο, στην Γιάραβιλ Γκλόρι (Yarraville Glory), ως αρχηγός και προπονητής ταυτόχρονα.
Διεθνής
Το 1987 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων (Κ-20) της Αυστραλίας, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ωκεανίας και στη συνέχεια υπήρξε μέλος της ομάδας που έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων (Κ-20) 1987 της ΦΙΦΑ στη Χιλή, όπου αγωνίστηκε στο ματς κατά της Γιουγκοσλαβίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ20 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κάνονς Μελβούρνης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκρινς Μελβούρνης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Φαρίντ Μαμάντοφ
Ο Φαρίντ Μαμάντοφ (Fərid Məmmədov, γεννηθείς στις 30 Αυγούστου 1991 στο Μπακού) είναι Αζέρος τραγουδιστής. Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό τραγουδιού Γιουροβίζιον 2013 στη Μάλμε με το τραγούδι "Hold Me" και ήρθε δεύτερος μετά τη Δανία.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Μαμάντοφ γεννήθηκε στο Μπακού, γιος του Ασίφ Μαμάντοφ, ενός ερασιτέχνη τζουντόκα και μουσικού της ροκ, και της Μάγιας Μαμάντοβα, μια σοβιετική γυμνάστρια. Σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Πολιτισμού και Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν.
Από την παιδική του ηλικία, ο Μαμάντοφ τραγουδούσε στο συγκρότημα Μπουλμπούλ που διαχειρίζεται η Αϊμπανίζ Χασίμοβα. Για πολύ καιρό ήταν σολίστ αυτού του συνόλου. Ενδιαφέρεται για την μουσική σόουλ και τζαζ από την ηλικία των 8 ετών θεωρέι τον Στίβι Γουόντερ ως σημαντική επιρροή.
Ο Μαμάντοφ είναι ο συγγραφέας του Gal yanima (Ελάτε σε μένα), ένα από τα τραγούδια που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού επιλογής τραγουδιού για την Γιουροβίζιον του Αζερμπαϊτζάν.
Εκτός από τη μουσική, ασκεί επίσης ελληνορωμαϊκή πάλη και καποέιρα.
Το 2013, συμμετείχε στην τελετή έναρξης του διεθνούς τουρνουά πάλης "Γκολντ Γκραν Πρι".
Το 2015, συμμετείχε στην τελετή λήξης των 1ων Ευρωπαϊκών Αγώνων όπου τραγούδησε τον εθνικό ύμνο του Αζερμπαϊτζάν με την Σαμπίνα Μπαμπάγιεβα.
Γιουροβίζιον
μικρογραφία|Ο Φαρίντ Μαμάντοφ στη Γιουροβίζιον του 2013 Τον Μάρτιο του 2013 ο Μαμάντοφ κέρδισε τον εθνικό τελικό του Αζερμπαϊτζάν για τον 58ο Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον 2013 που έλαβε χώρα στο Μάλμε της Σουηδίας τον Μάιο του 2013. Ο Μαμάντοφ ήταν ο πρώτος άνδρας σόλο τραγουδιστής που εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό. Την παρουσίαση σκηνοθέτησε ο Φωκάς Ευαγγελινός, ο Έλληνας χορογράφος που σκηνοθέτησε τις πᾶρουσιάσεις του Σάκη Ρουβά και της Άνι Λοράκ. Το Αζερμπαϊτζάν κατέλαβε τη 2η θέση στον διαγωνισμό του 2013, λαμβάνοντας δέκα δωδεκάρια και 234 πόντους.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της συμμετοχής του Αζερμπαϊτζάν στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον, του απονεμήθηκε το καλλιτεχνικό βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν.
Μετά την Γιουροβίζιον
Τον Απρίλιο του 2016, ο Μαμάντοφ παντρεύτηκε μια γυναίκα που ονομάζεται Νιγκάρ σε ιδιωτική τελετή. Το ζευγάρι σύντομα μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, όπου γεννήθηκε ο γιος τους τον Ιανουάριο του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κάρολος Γ΄ της Λωρραίνης
Ο Κάρολος Γ΄ της Λωρραίνης ή Κάρολος Γ΄ ο Μέγας (γαλλικά: Charles III de Lorraine, 18 Φεβρουαρίου 1543 - 14 Μαΐου 1608) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1545 - 1608).
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Λωρραίνης και της Χριστίνας των Όλντενμπουργκ κόρης του Χριστιανού Β΄ της Δανίας, Σουηδίας & Νορβηγίας. Ο πατέρας του πέθανε πρόωρα (1545) και η μητέρα του έγινε αντιβασίλισσα την εποχή που ήταν ανήλικος. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας η ηλικιωμένη προγιαγιά του Φιλίππη του Χέλρε απεβίωσε (1547) αφήνοντας την κληρονομιά της στο νεαρό τότε Κάρολο. Η δυναστεία του διεκδικούσε το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και χρησιμοποιούσε τον τίτλο του δούκα της Καλαβρίας για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Διεκδικούσε επιπλέον το δουκάτο του Χέλρε το οποίο είχε κληρονομήσει από τον Κάρολο του Έχμοντ, δούκα του Γκέρντερλαντ. Η Λωρραίνη δέχτηκε επίθεση από τη Γαλλία (1552), η αντιβασιλεία της μητέρας του έληξε και ο ίδιος μεταφέρθηκε στη Γαλλία για να μεγαλώσει σύμφωνα με τα συμφέροντα του Γαλλικού θρόνου. Παντρεύτηκε τη Γαλλίδα πριγκίπισσα Κλαυδία των Βαλουά, αυτό του επέτρεψε να επιστρέψει στη Λωρραίνη για να κυβερνήσει τα εδάφη του. Η Λωρραίνη πέρασε την εποχή του μια μεγάλη περίοδο ειρήνης και ευημερίας, όταν ξέσπασαν οι θρησκευτικοί πόλεμοι ανάμεσα στη Γαλλία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διατήρησε την ουδετερότητα του. Επέκτεινε το δουκάτο του με την ενσωμάτωση του Φαλσμπούρ από τον Γεώργιο Ιωάννη του Φέλντεντς (1590), ήθελε να κατακτήσει το Λα Πετίτ-Πιέρ αλλά η χήρα του Γεωργίου Ιωάννη Άννα Μαρία της Σουηδίας προσπάθησε να κλείσει ειρήνη. Η πολιτική της ουδετερότητας και της συμμαχίας του με τη Γαλλία έσπασε (1589), συμμάχησε με την Καθολική ομάδα επειδή ο ίδιος ως Καθολικός δεν μπορούσε να δεχτεί σαν νέο βασιλιά της Γαλλίας τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Η ειρήνη επανήλθε ξανά (1594) όταν πάντρεψε τον γιο και διάδοχο του Ερρίκο με την αδελφή του Ερρίκου Δ΄ Αικατερίνη των Βουρβόνων.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Κλαυδία των Βαλουά, κόρη του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας, παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κάρολος Γ΄ Κατηγορία:Δούκες του Μπαρ
Χλωριωμένο πολυβινυλοχλωρίδιο
Το χλωριωμένο πολυβινυλοχλωρίδιο (Chlorinated polyvinyl chloride ή CPVC) είναι ένα θερμοπλαστικό που παράγεται με χλωρίωση της ρητίνης πολυβινυλοχλωριδίου (PVC). Οι χρήσεις του περιλαμβάνουν σωλήνες ζεστού και κρύου νερού και χειρισμό βιομηχανικών υγρών.
Διεργασία παραγωγής
Το χλωριωμένο πολυβινυλοχλωρίδιο (CPVC) είναι PVC (πολυβινυλοχλωρίδιο) που έχει χλωριωθεί μέσω μιας αντίδρασης χλωρίωσης ελευθέρων ριζών. Αυτή η αντίδραση συνήθως ξεκινά με την εφαρμογή θερμικής ενέργειας ή υπεριώδους ακτινοβολίας χρησιμοποιώντας διάφορες προσεγγίσεις. Στη διεργασία, το αέριο χλώριο διασπάται σε ελεύθερη ρίζα χλωρίου που στη συνέχεια αντιδρά με το PVC σε ένα βήμα μετά την παραγωγή, αντικαθιστώντας κυρίως ένα τμήμα του υδρογόνου στο PVC με χλώριο.
Ανάλογα με τη μέθοδο, μια ποικίλλουσα ποσότητα χλωρίου εισάγεται στο πολυμερές επιτρέποντας με ελεγχόμενο τρόπο να ρυθμιστούν οι τελικές ιδιότητες. Το περιεχόμενο του χλωρίου μπορεί να ποικίλλει από κατασκευαστή σε κατασκευαστή· η βάση μπορεί να είναι από 56,7% έως 74% κατά μάζα σε PVC, αν και οι περισσότερες εμπορικές ρητίνες έχουν περιεκτικότητα σε χλώριο 63% έως 69%. Καθώς η περιεκτικότητα του χλωρίου σε CPVC αυξάνεται, η θερμοκρασία υαλώδους μετάπτωσης (glass transition temperature) (Tg) αυξάνει σημαντικά. Κάτω από κανονικές συνθήκες λειτουργίας, το CPVC γίνεται ασταθές σε περιεκτικότητα 70% χλωρίου κατά μάζα.
Διάφορα πρόσθετα εισάγονται επίσης στη ρητίνη για να κάνουν το υλικό επεξεργάσιμο. Αυτά τα πρόσθετα μπορούν να αποτελούνται από σταθεροποιητές, τροποποιητές θραύσης, χρωστικές και λιπαντικά.
Φυσικές ιδιότητες
Το CPVC έχει κοινά τα περισσότερα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες του PVC. Είναι επίσης εύκολα επεξεργάσιμο, συμπεριλαμβανόμενης της μηχανικής κατεργασίας (machining), της συγκόλλησης (welding) και της μορφοποίησης (forming). Λόγω της εξαιρετικής του αντίστασης στη διάβρωση σε υψηλές θερμοκρασίες, το CPVC είναι ιδανικό για αυτοφερόμενες κατασκευές όπου υπάρχουν θερμοκρασίες μέχρι 90 °C. Λόγω της ειδικής του σύστασης, η εργασία με το CPVC απαιτεί μια εξειδικευμένη κόλλα σε διαλύτη. Οι πρώτες κόλλες διαλύτη εισήχθησαν για πρώτη φορά το 1997 από την Weld-On. Η ικανότητα κάμψης, μορφοποίησης και συγκόλλησης του CPVC επιτρέπει τη χρήση του σε ένα πλατύ φάσμα διεργασιών και εφαρμογών. Εμφανίζει ιδιότητες επιβραδυντικού φωτιάς (fire-retardant).
Θερμική αντίσταση
Το CPVC μπορεί να αντέξει διαβρωτικό νερό σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από αυτές του PVC, συνήθως 40 °C έως 50 °C ή και μεγαλύτερες, που το καθιστούν δημοφιλές υλικό για συστήματα σωλήνων νερού για κατοικίες και εμπορικές κατασκευές.
Μηχανικές ιδιότητες
Η κύρια μηχανική διαφορά μεταξύ του CPVC και του PVC είναι ότι το CPVC είναι σημαντικά πιο όλκιμο, επιτρέποντας μεγαλύτερη αντοχή στην κάμψη και καλύτερη αντίσταση στη σύνθλιψη. Επιπλέον, η μηχανική αντοχή του CPVC, το καθιστά βιώσιμο υποψήφιο για να αντικαταστήσει πολλούς τύπους μεταλλικών σωλήνων σε συνθήκες που η ευπάθεια των μετάλλων στη διάβρωση περιορίζει τη χρήση του.
Πυρικές ιδιότητες
Το CPVC είναι παρόμοιο με το PVC στις αντιπυρικές του ιδιότητες. Είναι συνήθως πολύ δύσκολο να αναφλεγεί και τείνει να αυτοκατασβεστεί όταν δεν είναι σε μια άμεσα εφαρμοσμένη φλόγα.
Λόγω της περιεκτικότητάς του σε χλώριο, η αποτέφρωση του CPVC, είτε σε φωτιά ή σε μια βιομηχανική διεργασία διάθεσης, μπορεί να καταλήξει στη δημιουργία χλωριωμένων διοξινών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλαστικά Κατηγορία:Πολυμερή
Νταουλαγκίρι (ζώνη)
Το Νταουλαγκίρι (νεπαλ. धवलागिरी) είναι μια από τις 14 ζώνες του Νεπάλ. Βρίσκεται στην Κεντρική περιφέρεια. Πρωτεύουσα είναι το Μπαγκλούνγκ.
thumb|right|250px|Τζομσόμ thumb|right|250px|Το αεροδρόμιο της Τζομσόμ
Γεωγραφία
Το Νταουλαγκίρι είναι η δεύτερη βορειότερη ζώνη του Νεπάλ μετά το Καρνάλι και η μικρότερη στην Κεντρική περιφέρεια. Έχει έκταση 8,148 τ.χλμ. Συνορεύει με την Κίνα και τις συνοικίες Καρνάλι, Ράπτι, Γκαντάκι και Λουμπίνι.
Συνοικίες
thumb|250px|right|Συνοικίες του Νταουλαγκίρι
Το Νταουλαγκίρι διαιρείται σε 4 συνοικίες:
Κατηγορία:Ζώνες του Νεπάλ
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1892
Η προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών του 1892 ήταν η 27η ανά τετραετία προεδρική εκλογή. Διεξάχθηκε την Τρίτη 8 Νοεμβρίου 1892. Αποτελούσε επανάληψη της οριακής εκλογής του 1888. Ο πρώην Πρόεδρος Γκρόβερ Κλίβελαντ και ο εν ενεργεία Πρόεδρος Μπέντζαμιν Χάρρισον αμφότεροι διαγωνίζονταν για μια δεύτερη θητεία. Το 1888 ο Κλίβελαντ είχε κερδίσει την λαϊκή ψήφο επί του Χάρρισον αλλά έχασε στο εκλεκτορικό κολλέγιο, ούτως χάνοντας την εκλογή.
Οριακές πολιτείες
Διαφορά νίκης μικρότερη του 5% (193 εκλεκτορικές ψήφοι):
Margin of victory between 5% and 10% (101 εκλεκτορικές ψήφοι):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Γιόχαν Φρίντριχ Χέρμπαρτ
Ο Γιόχαν Φρίντριχ Χέρμπαρτ (Johann Friedrich Herbart, 4 Μαΐου 1776 - 4 Αυγούστου 1841) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, ψυχολόγος και ιδρυτής της παιδαγωγικής ως επιστήμης.
Ο Χέρμπαρτ θεωρείται μεταξύ των μετα-καντιανών φιλοσόφων ως επί το πλείστον ως ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ -ιδίως σε σχέση με την αισθητική.
Η ζωή του
Ο Χέρμπαρτ γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 1776 στο Όλντενμπουργκ, στην Κάτω Σαξονία. Μαθητής του Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και του Φρίντριχ Σίλερ στην Ιένα, το 1802 άρχισε τη σταδιοδρομία του ως πανεπιστημιακός καθηγητής στο Γκέτινγκεν, όπου έμεινε έως τον θάνατό του το 1841.
Ο Γιόχαν Φρίντριχ Χέρμπαρτ έδωσε έμφαση στις κοινωνικές αρετές και στην ανάπτυξη ενός πλήρους κύκλου ανθρωπιστικών και ιστορικών ενδιαφερόντων, και υποστήριξε πως η παιδεία θα πρέπει να ενεργοποιεί τους ανθρώπους προς την επίτευξη της αρετής, δηλαδή της εσωτερικής ελευθερίας. Θεμελίωσε και συστηματοποίησε την επιστήμη της αγωγής. Θεωρείται ο πατέρας του "ψυχολογισμού" στη φιλοσοφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της τέχνης
Χλωρικό οξύ
Το χλωρικό οξύ, με χημικό τύπο HClO3, είναι οξυγονοοξύ του χλωρίου και επίσημος πρόδρομος των χλωρικών αλάτων. Είναι ισχυρό οξύ (σταθερά διάστασης οξέος ≈ -2.7) και οξειδωτικός παράγοντας.
Ιδιότητες
Το χλωρικό οξύ είναι θερμοδυναμικά ασταθές.
Στην κατάσταση του κρύου υδατικού διαλύματος το χλωρικό οξύ είναι σταθερό αν η συγκέντρωση του φτάνει μέχρι το 30% περίπου, αν και το χλωρικό οξύ σε ένα υδατικό διάλυμα μπορεί να είναι επίσης σταθερό εάν το ποσοστό συγκέντρωσης του δεν ξεπερνά το 40% εφόσον παρασκευαστεί με προσεκτική εξάτμιση υπό ελαττωμένη πίεση. Με ποσοστά που ξεπερνούν αυτές τις συγκεντρώσεις, τα διαλύματα χλωρικού οξέως αποσυντίθενται για να δώσει μια ποικιλία από προϊόντα. Οι παρακάτω τύποι δίνουν ένα τέτοιο παράδειγμα:
Κίνδυνοι
Το χλωρικό οξύ είναι ισχυρός οξειδωτικός παράγοντας. Οι περισσότερες οργανικές ουσίες και εύφλεκτα υλικά θα κατακαούν αν έρθουν σε επαφή με χλωρικό οξύ.
Παραγωγή
Μπορεί να παρασκευαστεί από την αντίδραση του θειικού οξέος με το χλωρικό βάριο. Με κατακρήμνιση το αδιάλυτο θειικό άλας βαρίου αφαιρείται:
Μια άλλη μέθοδος παραγωγής του είναι η θέρμανση του υποχλωριώδους οξέος, παράγοντας χλωρικό οξύ και χλωριούχο υδρογόνο:
Βιβλιογραφία - παραπομπές
Κατηγορία:Οξειδωτικά μέσα Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Άρθρα χωρίς πηγή KEGG Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Γεράσιμος Κακαβέλης
Ο Γεράσιμος Κακαβέλης ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν συγγενής του Ιερεμία. Υπήρξε ιεροκήρυκας της μεγάλης Εκκλησίας.
Συγγράμματα
Από τους λόγους του μνημονεύεται ο εξής:
Αντώνιος Έπαρχος
Ο Αντώνιος Έπαρχος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε γύρο στο 1491 στην Κέρκυρα. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος, λόγιος και επίσημος άνδρας. Μητέρα του ήταν η θυγατέρα του Ιωάννη Μόσχου του Λάκωνα.
Το 1536 ο Αντώνιος εστάλη μαζί με τον Ιωάννη Καρτάνο στον πρεσβευτή των Κερκυραίων στην Ενετία, όπου δέχτηκε τα περισσότερα προνόμια από όλους τους συμπολίτες του. Επιστρέφοντας αναγκάστηκε λόγω της εκστρατείας του Σουλτάνου Σουλεϊμάν να επανέλθει στην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας ως φυγάς. Εκεί σύστησε Διδακτήριο Ελληνικών Γραμμάτων για να πορίζεται τα προς το ζην. Το Συμβούλιο των δέκα εκτιμώντας τις γνώσεις και τα δεινοπαθήματα του διακεκριμένου Κερκυραίου εξέδωσε ψήφισμα προς απονομής αποζημίωσης οκτώ δουκάτων μηνιαίως μέχρι να λάβει ο Αντώνιος Έπαρχος την αναγνώριση που του αξίζει.
Κατά τον Δεκέμβριο του 1537 διαμένοντας στη Βενετία ο Έπαρχος έγραψε επιστολή προς τον διάσημο καρδινάλιο Βέμβο περιγράφοντάς του την οδυνηρή πενία του με τα ζωηρότερα χρώματα. Ο καρδινάλιος με την σειρά του, θαυμαστής και φίλος του Επάρχου έγραψε στα ιταλικά προς τον καρδινάλιο Φαρνέσιο την 7η Οκτωβρίου 1540 συνιστώντας τον Έπαρχο θερμότατα.
Το 1538 έγραψε επίσης άλλη επιστολή προς τον Αρσένιο τον ψευδο-Μονεμβασίας.
Οι χειρόγραφοι κώδικες που πούλησε ο Έπαρχος αγοράστηκαν τελικά από τον Φραγκίσκο Α', αντιπάλου του Καρόλου Ε’. Μερικά αντίγραφα αγόρασε και η βιβλιοθήκη της Αυγούστης αντί οκτακοσίων δουκάτων, και τον επιφόρτησε με την συλλογή στην Ελλάδα και Ανατολή ελληνικά αντίγραφα, για να κοσμήσουν όχι την βιβλιοθήκη του Βατικανού, αλλά της Φλωρεντίας.
Η χρηματική βοήθεια συνέχισε να του χορηγείται έως το 1541, όταν η Ενετική Δημοκρατία του πρόσφερε μια μεγαλόδωρη τιμή, διορίζοντάς τον τιμαριούχο στο λεγόμενο των Αθιγγάνων της Κερκύρας που είχε μείνει η θέση κενή λόγω θανάτου του προκατόχου του.
Το ίδιο έτος έγραψε επιστολή προς τον καρδινάλιο Γάσπαρι Κονταρηνό, και το 1543 προς Φίλιππο τον Μελάγχθωνα. Το 1544 δημοσίευσε τον θρήνο στην καταστροφή της Ελλάδας μαζί με τις δύο επιστολές και μια Τρίτη προς Αντώνιο τον Αντίμαχο.
Το Έπαρχο διατρίβοντα στην Ενετία είδε το 1545 ο Γεσνέρος. Αλλά και το 1548 διέτριβε στην μητρόπολη της Δημοκρατίας, γράφοντας επιστολή προς τον οικουμενικό πατριάρχη Διονύσιο, η οποία προετάχθη ως πρόλογος της έκδοσης των Μηναίων από τον Σπινέλλο.
Το 1550 αναγκάστηκε να πουλήσει πενήντα αρχαιότατα χειρόγραφα για να συγκεντρώσει την προίκα της θυγατέρας του. Γράφει επίσης επιστολή προς τον Αντώνιο Πινερότο, σύμβουλο οτυ Αυτοκράτορα, στην οποία θρηνεί την υποδούλωση της Ελλάδας και τον παρακινεί να μεσητεύσει προς επανελευθέρωση της πατρίδας του.
Μετά από αυτό επανήλθε όπως φαίνεται στην πατρίδα του, διότι τον μήνα Νοέμβριο του 1551 εστάλη στην πρωτεύουσα ως πρεσβευτής των Κερκυραίων για νζ πετύχει κάποια προτερήματα. Το 1564 ο Έπαρχος ήταν στην Κέρκυρα, από όπου και αποδήμησε για πολλοστή φορά λόγω οικονομικών δυσχεριών. Το 1565 απευθύνθηκε στον Πάπα Πίο Δ' για να τον βοηθήσει οικονομικά. Ο Πάπας όχι μόνο του έστειλε αρκετά αργύρια, αλλά και όρισε μηνιαία σύνταξη δέκα χρυσίων. Ο Έπαρχος αναχώρησε με τους δυο γιούς του το 1566 για να μορφωθούν στην Πάδουα. Έφερε μαζί του πάρα πολλά χειρόγραφα. Στην Ιταλία ο Έπαρχος βρήκε τον Πίο Δ’ νεκρό και απευθύνθηκε στον διάδοχό του, Πίο Ε’. Αυτός όμως δεν απάντησε, και ο Έπαρχος καταπονούμενος από τα χρέη και τους τόκους αναγκάστηκε να αποταθεί για επανηκημένη φορά στους καρδινάλιους Φαρνέσιο, Σιρλέτο και Τράνη, για να μεσητεύσουν υπέρ αυτού και της σύνταξης που του είχε υποσχεθεί.
Από επιστολή του 1568 μαθαίνουμε ότι ήταν τότε εβδομήντα επτά χρονών και έπασχε από ποδάγρα. Αυτή είναι και η τελευταία είδηση που έχουμε. Άφησε μία θυγατέρα και δύο γιους, των οποίων ο μεγαλύτερος ονομάζονταν Νικηφόρος.
Συγγράμματα
Ο Γυρέλδος τον συναριθμεί μεταξύ των περιφανών ποιητών της εποχής του. Περί αυτού δε και ως ένδειξη της αγάπης του για την πατρίδα του έχουμε τον θρήνο στην καταστροφή της Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Κάστρα της Ελλάδας
thumb|500x500px|Αναφορές κάστρων στη [[Χάρτα του Ρήγα (τέλη 18ου αιώνα), Γεωγραφία του Μελέτιου (αρχές 18ου αιώνα), και Γεωγραφική Υφήγησις του Πτολεμαίου (2ος αιώνας μ.Χ.)]] Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων και των φρουρίων είναι ταξινομημένος ανά γεωγραφική περιοχή της Ελλάδας. Ο κατάλογος αποπειράται να καταγράψει το σύνολο των κάστρων αυτών, ανά την παρούσα επικράτεια της Ελλάδας, ανεξαρτήτως ειδών, μεγεθών, εποχών και είτε τα κάστρα αυτά έχουν κηρυχθεί επίσημα ή προστατευόμενα μνημεία είτε όχι (άτυπα, πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις).
Προστασία κάστρων & μνημείων
Η πρώτη σοβαρή και συστηματική προσπάθεια για την προστασία των αρχαίων ακροπόλεων & κάστρων της Ελλάδας άρχισε το 1922 με την έκδοση σχετικής νομολογίας (ΒΔ 25-2-1922 - ΦΕΚ 28/Α/26-2-1922 και ΚΝ 5351/1932, «Περί κηρύξεως προεχόντων βυζαντινών μνημείων»: «Κηρύσσονται επί του παρόντος ως προέχοντα βυζαντινά μνημεία, υπαγόμενα εις τας διατάξεις του Νόμου 2447), με την οποία προστατεύονταν «τα κάτωθι μεσαιωνικά κάστρα: Α. Κάστρα Στερεάς Ελλάδος και Θεσσαλίας:. 1) Θηβών, 2) Λεβαδείας, 3) Δαυλείας, 4) Σαλώνων, 5) Λαμίας, 6) Bελουχόβου, 7) Bιτρινίτσης, 8) Πτελεού, 9) Υπάτης (Νέων Πατρών), 10) Βοδονίτσης, 11) Nαυπάκτου, 12) Bονίτσης, 13) Δομοκού, 14) Tρικάλων, 15) Λαρίσης, 16) Ωριάς. Β. Κάστρα Πελοποννήσου: 1) Xλεμουτσίου, 2) Γλαρέντζας, 3) Ποντικόκαστρον, 4) Καλαμών, 5) Κορώνης, 6) Μεθώνης, 7) Ναυαρίνου, 8) Άργους, 9) Ακροκορίνθου, 10) Πεντεσκούφι, 11) Zαραφόνας, 12) Πασσαβά, 13) Μονεμβασίας, 14) Παλαμήδι, 15) Ιτς-Καλέ, 16) Μπούρτζι, 17) Γερακίου, 18) Mυστρά, 19) Καρυταίνης, 20) Kελεφά και 21) Ρίου. Γ. Κάστρα Ιονίων Νήσων: 1) Αγίου Γεωργίου, 2) Zακύνθου, 3) Κερκύρας, 4) Αγίας Μαύρας (Λευκάδος), 5) Κάστρα Καψαλίου, Μυλοκάστρου, Κυθήρων και Παληοχώρας (Κυθήρων)».
Κάστρα & φρούρια Πελοποννήσου
Περισσότερα από εκατό κάστρα και οχυρές θέσεις, που χρονολογούνται από τον 5ο ως το 19ο αιώνα μ.Χ., εντοπίζονται στην Αργολίδα, στην Αρκαδία και στην Κορινθία. Τα κάστρα αυτά, μεγάλα σε μέγεθος και σε σημασία, διαθέτουν τείχη από την προϊστορική αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.
Κατά την πρώτη βυζαντινή περίοδο (4ος- 7ος αι.), λόγω ποικίλων καταστρεπτικών επιδρομών ανακτούν τη σημασία που είχαν χάσει κατά την περίοδο της ρωμαϊκής ειρήνης των αυτοκρατορικών χρόνων και οχυρώνονται και πάλι, συχνά επαναχρησιμοποιώντας αρχαία υλικά. Αξιοσημείωτη είναι και η κατασκευή και ενίσχυση του Εξαμίλιου τείχους, στον Ισθμό της Κορίνθου που φιλοδοξούσε να προφυλάξει το σύνολο της Πελοποννήσου από εισβολή στη μόνη χερσαία πρόσβασή της.
Κατά την περίοδο των σλαβικών επιδρομών και εγκαταστάσεων (6ος-9ος αι.) καθώς και των αραβικών λεηλασιών στα παράλια (7ος – 10ος αι.) είναι πιθανόν να δημιουργήθηκαν ορισμένες νέες οχυρές θέσεις και να ενισχύθηκαν ήδη υπάρχουσες, στην ενδοχώρα και την ακτογραμμή. Τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν τα κάστρα στο Νησί της Παλαιάς Επιδαύρου, η νησίδα Ρόμβη στο Αργολικό κόλπο. Τα μεγάλα κάστρα ενισχύθηκαν αναμφίβολα και την περίοδο της βυζαντινής ακμής (9ος – 12ος αι.). Στις πηγές αναφέρονται πολυάριθμες πόλεις αυτήν την εποχή που σίγουρα θα διέθεταν οχυρώσεις. Βεβαιωμένες φάσεις της περιόδου εντοπίζονται στο κάστρο Λάρισα Άργους, στην Ακροναυπλία, στον Ακροκόρινθο, στη Θερμησία, στο Νίκλι. Κατά την κατάκτηση των σταυροφόρων στις αρχές του 13ου αι. η Πελοπόννησος διέθετε 12 ισχυρά κάστρα.
Οι σταυροφόροι μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204, ίδρυσαν στην Πελοπόννησο το Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Μέχρι τα μέσα του 13ου αι. αυτή αποτελούσε πλέον φραγκική κτήση χωρισμένη σε 12 βαρονίες που περιλάμβαναν πολυάριθμα φέουδα.
Οι Βυζαντινοί ωστόσο επανακάμπτουν από το 1259, και σταδιακά ανακαταλαμβάνουν μέχρι το 1432 το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου εκτός από τις ενετικές κτήσεις. Αυτήν την περίοδο η καστροκτισία από Φράγκους, Βυζαντινούς και λιγότερο από τους Ενετούς φθάνει στο απόγειό της. Κάθε βαρόνος και φεουδάρχης διαθέτει κάποιο λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό κάστρο. Πέρα από τα ήδη υπάρχοντα που μετασκευάζονται, σημαντικά νέα κάστρα της περιόδου στις περιοχές είναι αυτό της Καρύταινας, της Άκοβας τα κάστρα στην περιοχή του Μαινάλου, η Δαβιά, το Μπεζενίκο, το Αργυρόκαστρο, το Γαρδίκι, το Λεοντάρι, το Μουχλί, το Αγιονόρι, το κάστρο του Αγίου Βασιλείου, το Κιβέρι, η Θερμησία κ.ά.
Η οθωμανική προέλαση και κατάκτηση το 1460 στο μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου ώθησε τη Βενετία να προχωρήσει σε οχυρωματικά έργα μεγάλης κλίμακας σε πολλές από τις κτήσεις της. Ενδεικτικά αναφέρονται η Ακροναυπλία και το Μπούρτζι, η Λάρισα Άργους, το Εξαμίλιο τείχος στον Ισθμό. Ωστόσο τα έργα αυτά, στα οποία εφαρμόστηκαν και οι πρώτες αρχιτεκτονικές αλλαγές που επέβαλε η χρήση του πυροβολικού, αποδείχθηκαν εν μέρει αποτελεσματικά, καθώς οι Τούρκοι σταδιακά μέχρι τον 16ο αι. απομακρύνουν τους Βενετούς από την Πελοπόννησο και επισκευάζουν τα κάστρα που κατέκτησαν.
Οι Βενετοί την ανακαταλαμβάνουν απροσδόκητα το 1686 και την κρατούν μέχρι το 1715 οχυρώνοντας τις θέσεις τους με την τελευταία λέξη της αμυντικής τεχνολογίας. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί το φρούριο του Παλαμηδίου. Από το 1715 ως το 1821 κατασκευάζονται από τους Οθωμανούς λίγα οχυρωματικά έργα, όπως αυτό της Τριπολιτσάς.
Τζακ Λόντον
Ο Τζακ Λόντον (Jack London, 12 Ιανουαρίου 1876 - 22 Νοεμβρίου 1916)  ήταν Αμερικανός συγγραφέας που έγραψε πάνω από 50 βιβλία, όπως Το κάλεσμα της άγριας φύσης, Μάρτιν Ήντεν, Ο θαλασσόλυκος, και άλλα. Πρωτοπόρος στην αγορά της εμπορικής μυθιστοριογραφίας σε λαϊκά περιοδικά, υπήρξε από τους πρώτους Αμερικανούς συγγραφείς που μπόρεσε να ζήσει μόνο από τη συγγραφή και να κάνει μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία.
Τα νεότερα χρόνια
Ο Τζακ Λόντον πιθανότατα να είχε στην αρχή της ζωής του το επώνυμο Τσάνεϋ, επειδή ως βιολογικός πατέρας του φέρεται ο αστρολόγος Γουίλιαμ Τσάνεϋ. Εντούτοις τα μητρώα του Σαν Φρανσίσκο και το σπίτι των γονιών του καταστράφηκαν σε σεισμό και δεν υπάρχουν πιστοποιητικά γάμου των γονέων του αλλά ούτε και πιστοποιητικό γέννησης του ίδιου. Μητέρα του ήταν πάντως η μουσικός και πνευματίστρια Φλώρα Γουέλμαν, μια ατίθαση και προοδευτική προσωπικότητα, με πολλές ανησυχίες και ενδιαφέροντα. Η Γουέλμαν έμεινε έγκυος και σύμφωνα με την ίδια, ο Τσάνεϋ της ζήτησε να προχωρήσει σε άμβλωση επειδή δεν ήθελε παιδιά. Εκείνη αρνήθηκε, και όταν ο Τσάνεϋ αποποιήθηκε οποιασδήποτε ευθύνης για το παιδί, η Γουέλμαν πάνω στην απελπισία της αυτοπυροβολήθηκε. Εντούτοις ούτε η απόπειρα αυτοκτονίας έφερε αποτέλεσμα και ο Τσάνεϋ την εγκατέλειψε. Τον Ιανουάριου του 1876 η Γουέλμαν γέννησε ένα γιο και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε το χήρο Τζον Λόντον, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου και μερικώς ανάπηρο, μεγαλώνοντας πλέον μαζί το νεογέννητο αγόρι της. Αυτός είχε δύο μικρές κόρες και αρκετά οικονομικά προβλήματα. Εντούτοις, αναγνώρισε το γιο της Γουέλμαν και τον κατέγραψαν στα μητρώα ως Τζόνι Λόντον (ο ίδιος άλλαξε το Τζόνι σε Τζακ όταν ενηλικιώθηκε).
Από τα παιδικά του χρόνια, ο Τζακ Λόντον ήταν φορτωμένος με ευθύνες και έπρεπε να αγωνιστεί σκληρά για το ψωμί του, αφού η μητέρα του και ο Τζον Λόντον ήταν φτωχοί και δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν στον ανήσυχο γιο τους μια καλή εκπαίδευση, για την οποία τόσο λαχταρούσε. Ο Τζακ Λόντον τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, όπου είχε μετακομίσει εν τω μεταξύ η οικογένεια.
Στις "Πρώτες Αναμνήσεις" του ο Λόντον γράφει: "Δεν θυμάμαι πότε έμαθα να γράφω ή να διαβάζω. Θαρρώ πως ήξερα και τα δύο πριν κλείσω τα πέντε. Πάντως θυμάμαι πως πρώτη φορά πήγα σχολείο στην Αλαμέντα, πριν εγκατασταθώ σε ένα αγρόκτημα με τους γονείς μου. Εκεί στο αγρόκτημα δούλεψα σκληρά, από 8 χρονών. Στα 15 ήμουν σωστός άνδρας και αν μου βρίσκονταν κανένα ψιλό, αγόραζα μπίρα και όχι γλυκά. Τώρα που έχω τα διπλάσια χρόνια, κυνηγάω την παιδική ηλικία που δεν είχα, και γι' αυτό μ' αρέσουν οι περιπέτειες."
Ο Λόντον είχε ζωηρή φαντασία και μια μεγάλη αγάπη στις περιπέτειες. Στα 15 χρόνια του έφυγε από το σπίτι του. Υπογραμμίζει πως δεν "το 'σκασε", αλλά πως "έφυγε". Πήγε στο Σαν Φρανσίσκο και εκεί μπλέχτηκε με κάποιους "πειρατές στρειδιών". Είχε πολλές περιπέτειες με την αστυνομία, ώσπου βρέθηκε στο στρατόπεδο του Νόμου εναντίον των "πειρατών". Αργότερα μπάρκαρε σε ένα πλοίο που έφευγε να κυνηγήσει φώκιες, κι όταν ξαναγύρισε στις Ηνωμένες Πολιτείες άλλαξε πολλά επαγγέλματα: ανθρακωρύχος, ακτοφύλακας, δημοσιογράφος κ.λπ. Αλήτευε στις Ηνωμένες Πολιτείες, πήγε φυλακή επί αλητεία και τέλος γύρισε στο Όκλαντ.
Στα 19 μπήκε στο Γυμνάσιο, στην τελευταία τάξη. Δούλευε και σπούδαζε. Τον χρόνο που σπούδαζε έγραφε στο περιοδικό του σχολείου κι έτσι περνούσε τις μέρες του με μελέτη, δουλειά και γράψιμο. Η πρώτη ιστορία που δημοσίευσε είχε τίτλο Τυφώνας στις ακτές της Ιαπωνίας. Σε αυτήν περιέγραφε τις εμπειρίες του ως ναυτικός. Μελέτησε ακόμη 3 μήνες και έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ (Καλιφόρνια). Έτσι, το καλοκαίρι του 1896, έπειτα από εξοντωτικό διάβασμα τα κατάφερε. Ύστερα από τους πρώτους 6 μήνες του πρώτου του πανεπιστημιακού έτους, λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο Τζακ Λόντον δούλευε την ημέρα σε ένα πλυντήριο, τη νύχτα έγραφε και έτσι σπανίως έβρισκε καιρό να παρακολουθεί μαθήματα. Το 1897 αναγκάστηκε να αφήσει το Πανεπιστήμιο χωρίς να κατορθώσει ποτέ να αποφοιτήσει. Ο Κίνγκμαν έγραψε: «δεν υπάρχουν αναφορές ότι ο Λόντον είχε δραστηριοποιηθεί συγγραφικά σε κάποιο φοιτητικό περιοδικό». Σε ηλικία περίπου 20 χρόνων πληροφορήθηκε για πρώτη φορά ότι ο Λόντον δεν ήταν ο βιολογικός του πατέρας και απευθύνθηκε στον Τσάνεϋ. Αυτός υποστήριξε ότι δεν είχε παντρευτεί τη Γουέλμαν (παρ' ότι παντρεύτηκε πάνω από 4 φορές στη ζωή του) και ότι την εποχή που συζούσαν ήταν στείρος και δεν μπορούσε κατά συνέπεια να είναι ο πατέρας του. Υπαινίχθηκε επίσης ότι η Φλώρα Γουέλμαν στο ίδιο διάστημα διατηρούσε παράλληλες ερωτικές σχέσεις. Εντούτοις μία βιογράφος του Τζακ Λόντον, η Clarice Stasz σημειώνει ότι στα απομνημονεύματά του, ο Τσάνεϋ αναφέρεται στη Γουελμαν "ως σύζυγό του". Επίσης, ότι σε ένα δημοσίευμα της εποχής η μητέρα του συγγραφέα αποκαλείται "Φλώρα Γουέλμαν Τσάνεϋ". Ο Τσάνεϋ σύμφωνα με την Stasz, ήταν μια πολυδιάστατη και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που ασχολήθηκε κυρίως με την αστρολογία, αλλά και τη συγγραφή, τη δημιοσογραφία και πολλά άλλα επαγγέλματα.
Νομίζοντας πως είχε αποτύχει σε όλα, ο Τζακ Λόντον στις 25 Ιουλίου του 1897 έφυγε για το Κλοντάικ μαζί με τον κουνιάδο του, Τζέιμς Σέπαρντ, για να ψάξουν για χρυσό. Εκεί, στο μακρινό Βορρά, ο Λόντον είχε όλο τον καιρό να σκεφτεί. Στο Κλοντάικ μάζεψε υλικό για πολλά βιβλία του, μεταξύ των οποίων και το περίφημο Το Κάλεσμα της Άγριας Φύσης. Όμως η περίοδος αυτή αποδείχθηκε επιβλαβής για την υγεία του Τζακ Λόντον. Όπως και τόσοι άλλοι που έζησαν την περίοδο αυτή του «πυρετού του χρυσού» σε συνθήκες υποσιτισμού, ο Λόντον προσβλήθηκε από σκορβούτο. Τα ούλα του άρχισαν να πρήζονται με αποτέλεσμα τελικά να χάσει τέσσερα από τα μπροστινά του δόντια. Ταυτόχρονα είχε επίμονο πόνο στην κοιλιά και στους μυς των ποδιών και το πρόσωπό του είχε γεμίσει με πληγές και έλκη. Ευτυχώς για κείνον, αλλά και για άλλους που είχαν προσβληθεί από διάφορες ασθένειες, ο ιερωμένος Ουΐλιαμ Τζατζ, «Ο άγιος του Ντόσον» όπως τον αποκαλούσαν, παρείχε καταφύγιο, τροφή και κάθε δυνατή ιατρική φροντίδα. Έτσι, ο Λόντον μπόρεσε να αναρρώσει και μπορεί να πει κανείς ότι η ζωή του σώθηκε χάρη στον Ιησουίτη ιερέα. Ο Τζακ Λόντον όπως είχε έλθει αιφνιδιαστικά στο Κλοντάικ έτσι και έφυγε. Ο δρόμος ήταν ανοικτός μπροστά του. Ήξερε πως έπρεπε να γράψει ό,τι είχε σκεφτεί, ό,τι αισθάνθηκε, ό,τι είχε κάνει και ό,τι είχε δει. Μέχρι τότε είχε στρέψει τη φλογερή του ενεργητικότητα στη δράση. Τώρα θα την έστρεφε στο γράψιμο.
Επιστρέφοντας στο Όκλαντ το 1898 ο Λόντον ενέτεινε τις προσπάθειές του για να μπει δυναμικά στο χώρο των εκδόσεων, κάτι που περιέγραψε αργότερα στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Μάρτιν Ήντεν». Ο Τζακ Λόντον υπήρξε στην πραγματικότητα αυτοδίδακτος, κυρίως διαβάζοντας βιβλία στην δημόσια βιβλιοθήκη του Σαν Φρανσίσκο. Το 1885 διάβασε το μυθιστόρημα Signa της Ουίντα, που περιέγραφε τις περιπέτειες ενός ατίθασου αγροτόπαιδου, που κατόρθωσε να γίνει φημισμένος καλλιτέχνης της Όπερας. Η επιτυχία αυτού του αγοριού τού ενέπνευσε τη λαχτάρα να πετύχει κι ο ίδιος στη λογοτεχνία.
Ένα ακόμη σημαντικό γεγονός υπήρξε η επαφή του με τη βιβλιοθήκη του Όκλαντ και με την επιμελήτρια της βιβλιοθήκης, Ίνα Κούλμπριθ, η οποία αργότερα έγινε ένα από τα πλέον σημαντικά πρόσωπα στο λογοτεχνικό κύκλο του Σαν Φρανσίσκο. Επιπλέον, την περίοδο που ο Λόντον ζούσε στο Όκλαντ, συνάντησε τον ποιητή Τζωρτζ Στέρλινγκ και από εκείνη τη στιγμή οι δυο τους έγιναν οι καλύτεροι φίλοι.
Το πρώτο αφήγημα του Τζακ Λόντον που δημοσιεύθηκε ήταν το «Πάνω στα ίχνη του ανθρώπου». Το περιοδικό Overland Monthly του πρόσφερε 5$ και ο Λόντον άρχισε να σκέφτεται σοβαρά τη συγγραφική του καριέρα, βιοποριστικά πλέον. Όταν οι εκδόσεις The Black Cat δέχονται το αφήγημά του «Χίλιοι θάνατοι» πληρώνοντας 40$, λέει κυριολεκτικά και λογοτεχνικά ήταν σωτηρία για μένα εκείνα τα πρώτα χρήματα που κέρδισα.
Ο Λόντον ευτυχώς βρισκόταν στην καταλληλότερη εποχή για τη συγγραφική του καριέρα. Ξεκίνησε τη στιγμή που έκανε την εμφάνιση της μία νέα τυπογραφική τεχνολογία που μείωνε το κόστος στην έκδοση των περιοδικών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εκρηκτική ανάπτυξη στις πωλήσεις των περιοδικών ευρείας κυκλοφορίας ενώ έκανε περιζήτητα τα αφηγήματα. Το 1900 ο Τζακ Λόντον κέρδισε 2.500$ από την πώληση των αφηγημάτων του. Η καριέρα του βρισκόταν πλέον σε πολύ καλό δρόμο.
Μεταξύ των αφηγημάτων που πώλησε σε περιοδικά, ήταν και τα «Batard» ή «Diable», δύο διαφορετικές εκδόσεις της ίδιας ιστορίας. Ένας σκληρός Γαλλοκαναδός φέρεται βάναυσα στο σκύλο του, ο οποίος αντεπιτίθεται και τον σκοτώνει. Ο Λόντον έλεγε άλλωστε ότι οι ενέργειες του ανθρώπου είναι η κύρια αιτία των αντιδράσεων των ζώων κι αυτό θα το αναδείκνυε και μέσα από τα έργα του.
Το 1902 ο Στέρλινγκ βοήθησε τον Λόντον να βρει σπίτι κοντά στο Piedmont. Στην αλληλογραφία που διατηρούσαν οι Λόντον και Στέρλινγκ, ο Λόντον τον προσφωνούσε «Έλληνα» εξ αιτίας της γαμψής μύτης του και του κλασικού του προφίλ, υπογράφοντας ως «Λύκος». Ο Λόντον αργότερα περιέγραψε τον φίλο του ως "Russ Brissenden" στο αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Μάρτιν Ήντεν» (1909) και ως "Mark Hall" στην «Κοιλάδα του Φεγγαριού» (1913).
Προς το τέλος της ζωής του ο Λόντον ήταν πλέον κάτοχος μιας μεγάλης βιβλιοθήκης αποτελούμενης από 15.000 τίτλους. Κάνοντας λόγο για αυτήν ανέφερε ότι «ήταν το μέσον της επιτυχίας» του."
Ο Λόντον είχε μεγάλη αυτοπειθαρχία παρά την αλήτικη ζωή του, τη φαινομενική της αταξία και την αγάπη του για την ελευθερία. Είχε ένα αυστηρό πρόγραμμα εργασίας, που το τηρούσε και εργαζόταν διαρκώς. Δεν εξαρτούσε την εργασία του από την έμπνευση. Είχε ένα καταπληκτικό ταλέντο στη ζωντανή περιγραφή. Στα διηγήματά του, μπορεί κανείς πραγματικά να ακούσει τον αναστεναγμό του ανέμου και το γαύγισμα του αγριόσκυλου στην ερημιά του χιονισμένου δάσους. Οι ιστορίες του είναι γεμάτες από τη μαγεία της πρωτόγονης φύσης. Και πολλά από τα επεισόδια που αναφέρει είναι αληθινά και τα μάζεψε στη γεμάτη περιπέτειες ζωή του.
Τα ενδιαφέροντα, όμως, του Τζακ Λόντον ήταν πολλά και δεν εξαντλούνταν στη δουλειά που είχε διαλέξει. Του άρεσε ο αθλητισμός και λάτρευε την πυγμαχία, τη ξιφασκία, την κολύμβηση, την ιππασία και τη ναυσιπλοΐα.
Ο πρώτος του γάμος (1900-1904)
Κατά τη διάρκεια του γάμου του, ο Τζακ Λόντον συνέχισε τη φιλία του με την συγγραφέα Άννα Στράνσκι, τη συνδημιουργό του «Οι επιστολές των Κέμπτον-Γουέις», μιας νουβέλας που είχε ως θέμα την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ δύο γυναικών, που συζητούν φιλοσοφικά για την αγάπη. Η Άννα έγραφε σαν «Ντέιν Κέμπτον» που υποστήριζε τη ρομαντική πλευρά του γάμου και ο Τζακ σαν «Χέρμπερτ Γουέις», όπου υπερασπιζόταν την επιστημονική άποψη, επηρεασμένος από τον Δαρβινισμό και την Ευγονική. Στο μυθιστόρημα αυτό οι φανταστικοί αυτοί αντίθετοι χαρακτήρες των δυο γυναικών, περιγράφονται ως: ''[Η πρώτη γυναίκα είναι] τρελή, ακόλαστη, θαυμάσια, ανήθικη και γεμάτη ζωή. Το αίμα μου σφυροκοπά καυτό ακόμα τώρα που δημιουργώ το χαρακτήρα αυτής της γυναίκας [η δεύτερη είναι] η περήφανη γυναίκα, η τέλεια μητέρα, το ζεστό αγκάλιασμα για ένα παιδί. Ξέρετε τον χαρακτήρα των γυναικών που όλοι τις ξέρουμε κι εγώ τις αποκαλώ σαν «μητέρες των ανθρώπων». Και όσο υπάρχουν στη γη τέτοιες γυναίκες θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε στους ανθρώπους. Η μία είναι η ερωτική γυναίκα, αλλά η άλλη είναι η γυναίκα μητέρα, το υψηλότερο και το ιερότερο στην ιεραρχία της ζωής. '' Η Γουέϊς δηλώνει: ''«Σκοπεύω να εξετάσω την υπόθεσή μου με λογική … για ποιον λόγο παντρεύομαι τον Χέστερ Στέμπινς. Δεν με ωθεί μια αρχέγονη κτηνώδης σεξουαλική παρόρμηση, ούτε κάποια παρωχημένη ρομαντική τρέλα. Ο λόγος αυτής της σχέσης είναι βασισμένος στη λογική, στην υγεία και τη συμβατότητα. Ο νους μου θα απολαύσει αυτή τη σχέση» '' Ο Λόντον εξηγώντας γιατί οδηγήθηκε σε ένα γυναικείο χαρακτήρα που σκοπεύει να παντρευτεί, εξηγεί μέσω της Γουέις: «ήταν η φύση της Μητέρας που φωνάζει μέσα μας, στον κάθε άντρα και στην κάθε γυναίκα, ακατάπαυτα και αιώνια: «ΑΠΟΓΟΝΟΙ, ΑΠΟΓΟΝΟΙ, ΑΠΟΓΟΝΟΙ» Στη συζυγική τους ζωή, ο Τζακ, αποκαλούσε την Μπες χαϊδευτικά σαν «μητέρα-κορίτσι» κι εκείνη τον φώναζε «μπαμπά-αγόρι». Το πρώτο τους παιδί, η Τζόαν, γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1901 και το δεύτερο η Μπέσυ (αργότερα την φώναζαν Μπέκυ) στις 20 Οκτωβρίου 1902.
Σύμφωνα με τον Ιωσήφ Νόελ (1940) «''Η Μπέσυ ήταν η αιώνια μητέρα. Στην αρχή είχε αφοσιωθεί στον Τζακ, διορθώνοντας τα χειρόγραφά του και τις αδυναμίες του στη χρήση της γραμματικής, αλλά όταν ήρθαν τα παιδιά δόθηκε ολοκληρωτικά σ’ αυτά. Αυτά ήταν η πρώτη της επιλογή και αυτό ήταν το πρώτο της σφάλμα. Ο Τζακ παραπονέθηκε στον Νόελ και στον Τζωρτζ Στέρλινγκ ότι «εκείνη είχε αφιερωθεί στην αγνότητα. Όταν της λέω ότι η ηθική της είναι η μόνη απόδειξη της χαμηλής της πίεσης, εκείνη με μισεί. Για χάρη της καταραμένης της αγνότητας, είναι ικανή να πουλήσει εμένα και τα παιδιά. Είναι φοβερό. Κάθε φορά που επιστρέφω σπίτι έπειτα από ξενύχτι, δεν με αφήνει να είμαι στο ίδιο δωμάτιο μαζί της.''» Η Σταζ πίστευε αυτός ήταν ένας τρόπος της Μπέσυ να δείξει ότι φοβόταν μήπως ο Τζακ της μετέδιδε κάποια αφροδίσια αρρώστια από τις πόρνες με τις οποίες εκείνος κοιμόταν.
Στις 24 Ιουλίου 1903, ο Τζακ είπε στην Μπέσυ ότι θα έφευγε και έφυγε. Σε όλη τη διάρκεια του 1904 ο Τζακ και η Μπέσυ διαπραγματεύονταν τους όρους του διαζυγίου και στις 11 Νοεμβρίου 1904 υπέγραψαν το διαζύγιο.
Ο δεύτερος γάμος
Μετά από το διαζύγιο με τη Μπέσυ, ο Τζακ παντρεύτηκε το 1905 την Τσάρμιαν Κίτρετζ. Ο βιογράφος Ρας Κίνγκμαν έγραψε ότι η Τσάρμιαν ήταν «η αδελφή ψυχή του Τζακ, το ιδανικό ταίριασμα».
Ο Τζακ σύγκρινε τη «γυναίκα μητέρα» και τη «γυναίκα σύντροφο» στο βιβλίο του «Οι επιστολές των Κέμπτον-Γουέις». Αποκαλούσε χαϊδευτικά την Μπέσυ «μητέρα-κορίτσι» και την Τσάρμιαν «γυναίκα-σύντροφο» Η θεία και θετή μητέρα της Τσάρμιαν, Βικτώρια Γούντχολ, την είχε αναθρέψει χωρίς σεμνοτυφία. Σχεδόν όλοι οι βιογράφοι υπαινίσσονται την ασυγκράτητη σεξουαλικότητα της Τσάρμιαν. Ο Νόελ γράφει πονηρά "a young woman named Charmian Kittredge began running out to Piedmont with foils, still masks, padded breast plates, and short tailored skirts that fitted tightly over as nice a pair of hips as one might find anywhere". Η Stasz λέει ξεκάθαρα «η διαπίστωση ότι η κομψή και ευπρεπής κυρία ήταν, στις ιδιωτικές τους στιγμές, γεμάτη πάθος και σεξουαλικότητα ήταν σαν την ανακάλυψη ενός μυστικού θησαυρού.» και ο Κέρσοου με χυδαίο τρόπο "At last, here was a woman who adored fornication, expected Jack to make her climax, and to do so frequently, and who didn't burst into tears when the sadist in him punched her in the mouth."
Ο Νόελ (Noel) (1940) αποκαλεί τα γεγονότα από το 1903 ως το 1905 «ένα οικογενειακό δράμα που θα συγκινούσε την πένα του Ίψεν». "Σε γενικές γραμμές ο Τζακ δεν υπήρξε πιστός στους γάμους του και συχνά επιζητούσε τις εξωγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις. Στην Τσάρμιαν βρήκε όχι μόνο μια τολμηρή, δραστήρια και σεξουαλική σύντροφο, αλλά και σύντροφο της ζωής του μέχρι τον θάνατό του."
Προσπάθησαν να κάνουν παιδιά. Παρ΄όλα αυτά, ένα παιδί πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού και μία άλλη εγκυμοσύνη διακόπηκε με αποβολή.
Το Ιδανικό Ράντσο (1910-1916)
Το 1910 ο Τζακ Λόντον αγόρασε ένα αγρόκτημα 1.000 στρεμάτων (4 χλμ²) στο Γκλεν Έλεν της Καλιφόρνια για 26.000$. Ο ίδιος έλεγε γι’ αυτό, ότι «μετά τη σύζυγό μου, το αγρόκτημα είναι για μένα το πιο αγαπημένο πράγμα στον κόσμο».
Πάσχισε πολύ για να καταστήσει το αγρόκτημα μια πετυχημένη οικονομικά επιχείρηση. Η συγγραφή ήταν πάντοτε επικερδής για το Λόντον, αλλά τώρα πλέον έγινε ο μοναδικός του σκοπός: «''Δεν γράφω για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το να προσθέσω περισσότερη ομορφιά σ' αυτό. Τώρα πια γράφω ένα βιβλίο με μοναδικό σκοπό να προσθέσω τρία ή τετρακόσια στρέμματα στο θαυμάσιο κτήμα μου.''»
Μετά το 1910 τα λογοτεχνικά έργα του Λόντον ήταν συνήθως έργα εμπορικά, που γράφτηκαν από την ανάγκη του να εξασφαλίσει τα κατάλληλα έσοδα για την συντήρηση του αγροκτήματος. Η Τζόαν Λόντον έγραψε ότι μετά το 1910 «λίγοι κριτικοί ασχολήθηκαν για να ασκήσουν κριτική πάνω στο έργο του Λόντον, γιατί πλέον ήταν ολοφάνερο ότι ο Τζακ δεν προσπαθούσε πια να γράψει καλά.» Η Stasz έχει γράψει ότι ο Λόντον «''είχε βαθειά μέσα του το αγροτικό όραμα το οποίο εξέφρασε στα λεγόμενα «αγροτικά» μυθιστορήματά του, και σε νεότερη έκδοση του «Μάρτιν Ήντεν». Αυτοδίδακτος στους τρόπους καλλιέργειας της γης, μελετώντας τα διάφορα επιστημονικά εγχειρίδια και γεωργικά βιβλία, συνέβαλε στην ανάπτυξη ενός συστήματος για την αγροτική εξέλιξη τέτοιο, ώστε σήμερα θα επιδοκιμάζονταν για την οικολογική του θεώρηση»''.
Ένοιωθε περήφανος για την δημιουργία του πρώτου σιλό (αποθήκη σιτηρών) στην Καλιφόρνια, το οποίο σχεδίασε μόνος του, μετατρέποντάς το σε αποθήκη, από ένα πρώην κυκλικό χοιροστάσιο. Ήλπιζε να κατορθώσει και να προσαρμόσει τη με φρόνηση καλλιέργεια ασιατικής γης, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το αγρόκτημα ήταν, από κάθε πλευρά μια κολοσσιαία αποτυχία. Αναλυτές που είδαν με συμπάθεια την προσπάθειά του αναφέρουν ως αιτίες της αποτυχίας την κακή τύχη και τα ξεπερασμένα μέσα που χρησιμοποιούσε. Όσοι ήταν επικριτικοί μαζί του, όπως ο Κέβιν Σταρ, πιστεύουν ότι ο Λόντον υπήρξε απλά ένα κακός διαχειριστής της επιχείρησης, γεγονός που γινόταν περισσότερο έντονο εξαιτίας του αλκοολισμού του. Μεταξύ του 1910 και 1916, έλειπε από το αγρόκτημα 6 μήνες τον χρόνο εξαιτίας διαφόρων δραστηριοτήτων. Ήθελε να δείχνει μεγάλος και δυνατός διευθυντής, αλλά ήταν ανεπαρκής στις λεπτομέρειες. Όσοι δούλευαν για τον Λόντον, οι εργάτες του, γελούσαν με τις προσπάθειές του να δείξει ότι ήταν μεγάλος γαιοκτήμονας ενώ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το χόμπι ενός πλούσιου ανθρώπου.
Ο Τζακ Λόντον έζησε ολοκληρωτικά τη ζωή του και ήταν πάντα πρόθυμος να προσφέρει τον εαυτό του και την περιουσία του σ' εκείνους που συμπαθούσε. Πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 1916, σε ηλικία 40 ετών. Το ιδανικό αγρόκτημα του Τζακ Λόντον είναι τώρα το National Historic Landmark.
Κατηγορίες για λογοκλοπή
Ο Τζακ Λόντον κατηγορήθηκε πολλές φορές για λογοκλοπή κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Γινόταν στόχος για τέτοιες κατηγορίες όχι μόνο επειδή ήταν επιτυχημένος συγγραφέας αλλά και λόγω του τρόπου με τον οποίο εργαζόταν. Σε μια επιστολή που έγραψε στον Έλβιν Χόφμαν, του έλεγε «expression, you see—with me—is far easier than invention.» Αγόραζε την πλοκή για τις ιστορίες του από το νεαρό Σίνκλαιρ Λιούις και χρησιμοποιούσε στοιχεία που συνέλλεγε από εφημερίδες και περιοδικά για να βασίσει τις ιστορίες.
Ο Γιανγκ Έγκερτον υποστήριξε ότι η ιστορία του Λόντον «Το κάλεσμα της άγριας φύσης» ήταν αντιγραφή από το βιβλίο του ίδιου με τίτλο «My Dogs in the Northland». Ο Λόντον απάντησε ότι είχε πράγματι χρησιμοποιήσει το βιβλίο του Έγκερτον ως πηγή άντλησης στοιχείων και του έγραψε μια επιστολή ευχαριστώντας τον.
Τον Ιούλιο του 1902 δημοσιεύτηκαν τον ίδιο μήνα δυο μυθιστορήματα. Το «Moon-Face» του Τζακ Λόντον στο περιοδικό San Francisco Argonaut και το «The Passing of Cock-eye Blacklock» του Φρανκ Νόρις στο περιοδικό Century. Οι εφημερίδες σύγκριναν τις δύο ιστορίες τις οποίες ο Λόντον χαρακτήριζε ως «αρκετά διαφορετικές στον τρόπο που είχαν δουλευτεί, αλλά προφανώς ίδιες στην κεντρική ιδέα». Ο Τζακ Λόντον διευκρίνισε ότι και οι δυο συγγραφείς είχαν βασίσει την ιστορία τους στις ίδιες περιγραφές των εφημερίδων. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι ακόμη ένας συγγραφέας, ο Τσαρλς Φόρεστ Μακλάρεν, είχε δημοσιεύσει ένα μυθιστόρημα βασισμένο στο ίδιο γεγονός.
Οι πολιτικές ιδέες
Ο Τζακ Λόντον έγινε σοσιαλιστής σε ηλικία 20 ετών. Πριν απ' αυτό, ήταν γεμάτος αισιοδοξία που προερχόταν από τη δύναμη και την υγεία που τον κατέκλυζε. Ήταν ένας τραχύς ατομιστής, που αγωνίστηκε σκληρά για να τα καταφέρει σε κάθε βήμα της ζωής του. Αλλά, όπως περιγράφει στο δοκίμιό του «Πώς έγινα Σοσιαλιστής», τα μάτια του άνοιξαν καθώς ανακατεύτηκε και συναναστράφηκε με τον κόσμο, τους φτωχούς και τους άπορους. Η αισιοδοξία που ένοιωθε εξανεμίστηκε και ορκίστηκε ότι δεν θα ξαναδούλευε πιο σκληρά απ' όσο έπρεπε. Γράφει ότι σταμάτησε να είναι ατομιστής και αναγεννήθηκε σε σοσιαλιστή προσχωρώντας αρχικά στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1896. Το 1901 άφησε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και προσχώρησε στο Σοσιαλιστικό κόμμα της Αμερικής.
Το 1896, στα «Χρονικά του Σαν Φρανσίσκο», εξιστορεί ότι όταν ήταν 20 ετών έδινε ομιλίες μπροστά σε κόσμο για τον Σοσιαλισμό, τις νύχτες στο πάρκο του Όκλαντ και ότι συνελήφθη γι' αυτές τις δραστηριότητες το 1897.
Έθεσε, ανεπιτυχώς, υποψηφιότητα ως Σοσιαλιστής υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές του 1901 στο Όκλαντ, λαμβάνοντας μόνο 245 ψήφους, και το 1905, σε επόμενη υποψηφιότητα, έλαβε 981 ψήφους. Έκανε περιοδείες σε ολόκληρη την χώρα μιλώντας για τον σοσιαλισμό και δημοσίευσε αυτές τις ομιλίες σε μια συλλογή δοκιμίων (Ο Πόλεμος των Τάξεων το 1905 και Επανάσταση και άλλα δοκίμια το 1910).
Συχνά υπέγραφε τις επιστολές του με το «Ημέτερος για την Επανάσταση».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Έργα (διαθέσιμα online)
Sites για Jack London
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι
Μαρί Λουίζ Χορν
Η Μαρί Λουίζ Χορν (γερμανικά: Marie Louise "Marlies" Horn), (15 Μαρτίου 1912 - 26 Ιουλίου 1991), ήταν Γερμανίδα, αθλήτρια της αντισφαίρισης. Η Χορν γεννήθηκε στο Βισμπάντεν στις 15 Μαρτίου 1912. Το 1927 προσχώρησε στην τοπική λέσχη τένις και χόκεϋ.
Καριέρα
Από το 1928 έως το 1930 η Χόρν έλαβε μέρος στα γερμανικά πρωταθλήματα όπου έχασε από την Έντιθ Σάντερ δύο φορές στον τελικό. Έπαιξε στο γαλλικό πρωτάθλημα από το 1931 ως το 1937. Στο απλό το καλύτερο αποτέλεσμά της ήταν το 1936 όταν έχασε από την Σιμόν Ματιέ στα ημιτελικά. Στο μικτό έφτασε στον τελικό δίπλα στον Ρολάν Ζουρνύ το 1937 όπου νικήθηκαν από την Ματιέ και τον Ιβόν Πετρά.