cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχία Μισιόνες
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|Τερματικός σταθμός στο [[διεθνές αεροδρόμιο του Πουέρτο Ιγκουασού.]] αριστερά|μικρογραφία|Φυτεία Γέρμπα μάτε. Αν και η βροχερή, επιρρεπής στη διάβρωση γεωγραφία της αποθαρρύνει την εντατική καλλιέργεια, η γεωργία συμβάλλει σημαντικά στην οικονομία της επαρχίας, προσθέτοντας περίπου 10% στο σύνολο. Τα πυκνά δάση της Μισιόνες παρείχαν επί μακρόν άφθονη παραγωγή στρογγυλής ξυλείας χωρίς υπερβολικές επιπτώσεις στο οικοσύστημά της.
Η ελαφρά μεταποίηση και ο τουρισμός συμβάλλουν επίσης στην τοπική οικονομία, προσθέτοντας περίπου 13% στο σύνολο.
Πολιτική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 17 νομούς (ισπανικά: departamentos):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Νταν Μπράουν
Ο Νταν Μπράουν (Daniel "Dan" Brown, 22 Ιουνίου 1964) είναι Αμερικανός συγγραφέας μυθιστοριογραφίας θρίλερ, πιο γνωστός για το μυθιστόρημά του ο Κώδικας Ντα Βίντσι το οποίο εκδόθηκε το 2003. Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1964. Είναι απόφοιτος της Ακαδημίας Philips Exeter, στην οποία δίδαξε και φιλολογία. Ζει στη Νέα Αγγλία με τη σύζυγό του. Τα μυθιστορήματα του Μπράουν χαρακτηρίζονται από θέματα κρυπτογραφίας, κλειδιών, συμβόλων, κωδικών και θεωριών συνωμοσίας. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 40 γλώσσες, και ως το 2009 έχει πουλήσει πάνω από 80 εκατομμύρια αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Χανς Βέρνερ Γκέσσμανν
Ζωή και έργο
Ως επίκεντρο της δουλειάς του ο Γκέσσμανν ανάπτυξε και δίδαξε από το 1979 το ανθρώπινο ψυχόδραμα ως μια νέα μορφή του ψυχοδράματος. Το οποίο είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ιδρυώμενης ανθρώπινης ψυχολογίας από το 1960. Ο Γκέσσμανν προσπάθησε να κρατήσει τη συλλογική δράση και την ανθρώπινη φύση πάντα στο επίκεντρο της θεραπευτικής ηθικής. Πίστη, αγάπη, ελπίδα και η ιδέα μια ανθρώπινης κοινότητας έγιναν το νόημα του ανθρώπινου ψυχοδράματος. Διαισθητικό κοίταγμα για την κατανόηση της ολότητας ενός πράγματος, η διαλεκτική αντίληψη των προτεραιοτήτων, η άρνηση στην απόλητη αυθεντία, επιρεάζουν αποφασιστηκά την εικόνα κάθε ανθρώπου και της ζωής του. Οι στόχοι και οι μέθοδοι του κλασσικού ανθρώπινου ψυχοδράματος ξανααξιολογήθηκαν και ξαναγράφτηκαν αναγκαστηκά για ακόμη μία φορά. Αυτό οδήγησε παγκοσμίως σε μεγάλες αλλαγές στο Ψυχόδραμα.
Ο Γκέσσμανν διδάσκει και διεξάγει έρευνα ως καθηγητής πανεπιστημίου κλινικής ψυχολογίας στο τμήμα κοινωνικής ψυχολογίας στο κρατικό πανεπιστήμιο Νεκρασόβ του Κοστρομά, για γενική και εξελικτική ψυχολογία στην Ανώτατη Κρατική Ακαδημία Κοινωνικής Διοίκησης της Μόσχας. Τον Απρίλιο του 2011 αναγνωρίστηκε ως ο πρώτος Γερμανός με διδακτορικό δικαίωμα διευθυντής στη Ρωσία του ρωσικού Διεθνούς Κέντρου Κλινικής Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας στο πανεπιστήμιο της πόλης Κοστρομά με την κύρια εστίαση της ψυχοθεραπευτικής εκπαίδευσης και της έρευνας. Εκεί συνεργάζονται κάτω από την ηγεσία του Γερμανοί και Ρώσοι εμπειρογνώμονες για την εφαρμογή των ψυχολογικών και επιμορφωτικών σεμιναρίων από ψυχοκοινωνικά επαγγέλματα, η οποία εφαρμογή είναι καινοτόμος στη Ρωσία. Από το 2012 διδάσκει στο παιδαγωγικό - ψυχολογικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας (MGPPU) συστημική οικογενειακή θεραπεία. Τον ίδιο χρόνο λαμβάνει ο Γκέσσμανν ένα κάλεσμα στην πανεπιστημιακή έδρα του ανθρωπίνου ψυχοδράματος στο νοτιοανατολικό πανεπιστήμιο της επαρχίας Ναντζίνγκ της Κίνας. Το διαπολιτισμικό του έργο υποστηρίζεται από την Καγκελαρία του κράτους της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των σημαντικότερων ψυχοθεραπευτών.Τον Σεπτέμβριο του 2017, ο Hans-Werner Gessmann εισήγαγε για πρώτη φορά στο Αζερμπαϊτζάν την ομαδική ψυχοθεραπεία Humanistic Psychodrama. Στην εκδήλωση στο Μπακού συμμετείχαν 141 ψυχοθεραπευτές στη χώρα. 2019 Μέλος της Διεθνούς Οργανωτικής Επιτροπής του VI. Διεθνής επιστημονική και πρακτική διάσκεψη στο Κρατικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Krasnoyarsk Prof. V.F. Volno-Yasenetzky. Εργάζεται ως επί μακρόν επισκέπτης καθηγητής Κλινικής Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας από τον Μάρτιο του 2020 στο Κρατικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο Krasnoyarsk Καθ. V.F. Volno-Yasenetzky. Μάιος 2021 Αναπληρωτής Καθηγητής στο Madras Social Work Academy for Humanistic Psychology. Ιούνιος 2021 Διορισμός ως επικεφαλής του τμήματος ψυχολογίας στο DMI - St. John the Baptist University στο Μαλάουι / Κεντρική Αφρική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Μαργαρίτα Μπωφόρ
Η Μαργαρίτα Μπωφόρ (Margaret Beaufort, 31 Μαΐου 1443 - 29 Ιουνίου 1509) από τον Οίκο των Μπωφόρ, κόμισσα του Ρίτσμοντ και του Ντέρμπυ, ήταν η μητέρα του βασιλιά Ερρίκου Ζ' της Αγγλίας και γιαγιά του βασιλιά Ερρίκου Η' της Αγγλίας.
Βιογραφία
Η εγκυμοσύνη ήταν τόσο πολύ δύσκολη ώστε παραλίγο να πεθάνει μαζί με το νεογέννητο. Παντρεύτηκε στην συνέχεια άλλες δύο φορές χωρίς να αποκτήσει κανένα άλλο παιδί. Η Μαργαρίτα συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου Γ'. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι είχε αιχμαλωτίσει τον Γεώργιο Στάνλεϊ, γιο του τρίτου συζύγου της, Τόμας Στάνλεϊ, από την πρώτη σύζυγο του, Ελεονώρα Νέβιλ, της οποίας ο αδελφός, Ριχάρδος, είχε ενεργό συμμετοχή στον πόλεμο των ρόδων.
Καθόρισε τον γάμο του γιου της Ερρίκου με την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Δ' και της Ελισάβετ Γούντβιλ, ώστε να αποκτήσει ο γιος της δικαιώματα στον θρόνο της Αγγλίας μετά την ανατροπή του Ριχάρδου Γ'. Όταν ο γιος της Ερρίκος έγινε βασιλιάς (1485), εκείνη πήρε τον τίτλο της βασιλομήτορος, απαιτώντας να έχει τιμές βασίλισσας. Είχε μεγάλη επιρροή στον γιο της σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του. Αναφέρεται ότι η εξορία της βασίλισσας Ελισάβετ (1487) έγινε με την δική της επιρροή. Ασχολήθηκε με την ποίηση και την λογοτεχνία. Ο γιος της πέθανε στις 21 Απριλίου 1509, οπότε και ανέλαβε η ίδια την αντιβασιλεία για λογαριασμό του ανήλικου εγγονού της, βασιλιά Ερρίκου Η', αλλά σε δύο μήνες στις 29 Ιουνίου 1509 πεθαίνει και η ίδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ Κατηγορία:Πόλεμος των Ρόδων Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Δημήτριος Πετροπουλάκος
Ο Δημήτριος Πετροπουλάκος (1893-1986), του Διονυσίου, ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής.
Βιογραφία
Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής το 1946 με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα). Επανεξελέγη βουλευτής το 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό (από την δεύτερη κατανομή), έπειτα σε επαναληπτικές εκλογές τον Μάρτιο του 1953 μετά την ακύρωση της εκλογής βουλευτών και το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση. . Η κηδεία του έγινε στις 4 Φεβρουαρίου 1986 από τον ιερό ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς. Είχε 3 κόρες και έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά
Ασλάνομπα
Η Ασλάνομπα (επίσης, Ασλάνομπα-Σεϊντλγιάρ) είναι χωριό της επαρχίας Χατσμάζ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σεγιντλικεντιερί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Λα Κορμπιέρ
Το Λα Κορμπιέρ (γαλλικά: La Corbière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Das Boot
Η παραγωγή είχε κοστίσει 32 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα, γεγονός που έκανε την ταινία τη δεύτερη πιο ακριβή ταινία στην ιστορία του Γερμανικού κινηματογράφου έως τότε. Πρώτη ήταν το Metropolis του 1927. Ήδη από τη στιγμή της κυκλοφορίας της, η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και είχε και εισπρακτική επιτυχία, σημειώνοντας έσοδα του ύψους των $80 εκατομμυρίων. Ο Ρότζερ Ίμπερτ, της είχε δώσει 4/5 αστέρια. Η Columbia Pictures, κυκλοφόρησε την ταινία και στα γερμανικά και στα αγγλικά, με την πρώτη εκδοχή να πηγαίνει πολύ καλύτερα στις ΗΠΑ. Η ταινία έλαβε 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου (χωρίς ωστόσο να κερδίσει κανένα). Ο Πέτερεσεν, υπήρξε υποψήφιος και για BAFTA. Το 2018, κυκλοφόρησε και σίκουελ της, σε τηλεοπτική σειρά.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Έντουαρντ Γκίμπον
Ο Έντουαρντ Γκίμπον (Edward Gibbon, γνωστός μερικές φορές στα ελληνικά σαν Εδουάρδος Γίββων, 8 Μαΐου 1737 – 16 Ιανουαρίου 1794) ήταν Άγγλος ιστορικός και Διαφωτιστής. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στη Ρώμη το 1764 φέρεται ότι συνέλαβε την ιδέα της συγγραφής ενός έργου η συγγραφή του οποίου διάρκεσε από το 1776 έως το 1788. Στο έργο του ανιχνεύεται η σύνδεση του αρχαίου και του σύγχρονου κόσμου, με την διαπραγμάτευση θεμάτων όπως η εγκαθίδρυση του χριστιανισμού, οι Τεύτονες, οι κατακτήσεις του Ισλάμ και οι Σταυροφορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί
Άγιος Δημήτριος Σύρου
Ο Άγιος Δημήτριος είναι μικρός οικισμός που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Σύρου και σε πολύ κοντινή απόσταση από την πρωτεύουσα Ερμούπολη.
Γενικές πληροφορίες
Στις 25 Μαΐου του 1936, ο Μανούσος Πελέκης, κάτοικος Ερμούπολης, είχε ένα όραμα που τον οδήγησε στην τοποθεσία που βρισκόταν η εικόνα του Αγίου Δημητρίου. Σε αυτό το σημείο και ύστερα από εντολή του τότε Μητροπολίτη Σύρου Φιλάρετου, χτίστηκε ένας πέτρινος μεγαλοπρεπής ναός βυζαντινού ρυθμού με τρούλο. Ο ναός ξεχωρίζει για το εσωτερικό του και την επένδυση από πέτρα και είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα του νησιού.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως τα πλοία που έρχονται ή φεύγουν από τη Σύρο δεν σφυρίζουν κατά την είσοδο ή έξοδό τους στο λιμάνι της Ερμούπολης, αλλά όταν περνούν από τον συγκεκριμένο ναό. Ως ανταπόδοση, ο παπάς του Αγίου Δημητρίου ανταποκρίνεται χτυπώντας τις καμπάνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σύρου
Κορντονέ
Το Κορντονέ (γαλλικά: Cordonnet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος
thumb|250px|Χάρτης της Παναμερικανικής εθνικής οδού
Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος (Ισπανικά: Carretera Panamericana ή Autopista Panamericana, Πορτογαλικά: Estrada Panamericana, Γαλλικά: Autoroute Panamιricaine) ονομάζεται ένα δίκτυο δρόμων συνολικού μήκους 47.958 χιλιομέτρων, που συνδέει σχεδόν όλα τα κράτη της Αμερικανικής ηπείρου σε ένα ενοποιημένο σύστημα αυτοκινητοδρόμων. Η ιδέα του Παναμερικανικού Αυτοκινητοδρόμου προέκυψε στην πέμπτη Διεθνή Διάσκεψη των αμερικανικών κρατών το 1923, όπου σχεδιαστηκε αρχικά ως ενιαία διαδρομή.
Διαδρομή
Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος εκτείνεται από το Φέρμπανκς της Αλάσκα στη Βόρεια Αμερική μέχρι τη Χιλή στην Νότια Αμερική, αν και το κομμάτι του δρόμου το οποίο βρίσκεται στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι επισήμως τμήμα του. Μεταξύ της Διώρυγας του Παναμά και της βορειοδυτικής Κολομβίας υπάρχει ένα χάσμα το οποίο ονομάζεται Χάσμα Darin και σε αυτό οφείλεται η διακοπή του δρόμου. Είναι ένα χάσμα 54 μιλίων με ορεινή ζούγκλα. Το «χάσμα» έχει διασχιστεί από τους τυχοδιώκτες με ποδήλατο, μοτοσικλέτα και περπατώντας, διανύοντας ζούγκλα, κινούμενη άμμο και έλη.
Περιβαλλοντικές ανησυχίες
Πολλοί αντιτάσσονται στην ολοκλήρωση της μερίδας Dariιn του Αυτοκινητοδρόμου, για ποικίλους λόγους: για να προστατευθεί το τροπικό δάσος, να περιοριστεί η εξάπλωση τροπικών ασθενειών, για την προστασία των οικονομικών πόρων των γηγενών λαών στην περιοχή και για να αποτραπεί η είσοδος του αφθώδους πυρετού στη Βόρεια Αμερική.
Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος περνά μέσω πολλών διαφορετικών κλιμάτων και οικολογικών τύπων, από τις πυκνές ζούγκλες στα κρύα περάσματα βουνών. Δεδομένου ότι ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσω πολλών χωρών, είναι μακριά από ομοιόμορφο. Μερικά τεντώματα του αυτοκινητοδρόμου είναι μέτρια μόνο κατά τη διάρκεια της ξηρασίας περιόδου, και σε πολλές περιοχές η οδήγηση είναι περιστασιακά επικίνδυνη.
Τμήματα
Τα διάσημα τμήματα του Παναμερικανικού Αυτοκινητοδρόμου περιλαμβάνουν τον Αυτοκινητόδρομο της Αλάσκας και τον Διαμερικανικό Αυτοκινητόδρομο, που είναι το τμήμα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και του καναλιού του Παναμά. Αυτό το μέρος είναι αρκετά δημοφιλές μεταξύ των αμερικανικών τουριστών που οδηγούν προς το Μεξικό.
Οι χώρες που την εμπερικλείουν
Η παναμερικανική εθνική οδός διέρχεται μέσω των ακόλουθων 15 χωρών:
Ντέτμολντ (διοικητική περιφέρεια)
Η διοικητική περιφέρεια Ντέτμολντ (γερμ. Regierungsbezirk Detmold) είναι μια από τις πέντε διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Έχει 2.071.642 κατοίκους (30 Ιουνίου 2004) και έκταση 6.518 χμ².
Γεωγραφία
Η διοικητική περιφέρεια Ντέτμολντ βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, μεταξύ του Γερμανικού Βαθυπέδου (Norddeutsche Tiefebene) και των Μεσαίων Όρων (Mittelgebirge). Έχει σε σχέση με τις άλλες διοικητικές περιφέρειες του κρατιδίου την χαμηλότερη πυκνότητα πληθυσμού, σχεδόν διπλάσια όμως από το γειτονικό κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας. Ο πληθυσμός συγκεντρώνεται κυρίως στις περιοχές Μπίλεφελντ, Χέρφορντ και Μίντεν στο μήκος της εθνικής οδού Α2.
Γειτονικές περιφέρειες και κρατίδια
Η διοικητική περιφέρεια Ντέτμολντ συνορεύει στο βορρά και στην ανατολή με το κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας, στο νότο με το κρατίδιο της Έσσης και στην δύση με τις περιφέρειες Μίνστερ και Άρνσμπεργκ.
Διοικητική διαίρεση
Η διοικητική περιφέρεια Ντέτμολντ διαιρείται σε έξι επαρχίες (Kreise), οι οποίες συμπεριλαμβάνουν συνολικά 69 δήμους. Πέραν αυτών υπάρχει μια ανεξάρτητη αστική περιφέρεια (kreisfreie Stadt).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντέτμολντ
Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων
Το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) είναι το μοναδικό Ελληνικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, το οποίο προέκυψε, ύστερα από τη συνένωση του Αθηναϊκού και του Μακεδονικού Πρακτορείων Ειδήσεων, το 2005. Αποστολή του είναι αφενός η διαφώτιση της διεθνούς κοινής γνώμης επί γεγονότων που αφορούν την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πνευματική κίνηση της Ελλάδας και αφετέρου η ενημέρωση της ελληνικής κοινής γνώμης επί των διεθνών ζητημάτων και άλλων διεθνών ή εσωτερικών γεγονότων που αναμεταδίδονται στις ελληνικές εφημερίδες και άλλα μέσα επικοινωνίας.
Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων
Ιδρύθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1905 με πρωτοβουλία του Υπουργείου Εξωτερικών, κατόπιν εξαγοράς του υφιστάμενου τότε «Τηλεγραφικού Πρακτορείου Στεφανόπολι». Λειτουργεί έκτοτε υπό την εποπτεία του Κράτους. Πρώτος διευθυντής του ήταν ο Ιωάννης Παρρέν. Το 1931 έγινε η αναδιοργάνωση του πρακτορείου βάσει των διεθνών προτύπων δημοσιογραφίας και από τον Μάρτιο του 1956 το ΑΠΕ συνδέθηκε με τηλετυπικό δίκτυο με όλες τις Αθηναϊκές εφημερίδες. Το ΑΠΕ διέθετε εξαρχής ένα πλούσιο δυναμικό από δημοσιογράφους, χρονογράφους ρεπόρτερ με μεγάλο δίκτυο μονίμων ανταποκριτών στις κυριότερες πρωτεύουσες και ενδιαφέρουσες πόλεις του κόσμου ανεξάρτητα με το ότι συνεργάζονταν με τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά πρακτορεία του κόσμου.
Αρχικά λειτούργησε ως ειδική υπηρεσία του Υπουργείου των Εξωτερικών και στη συνέχεια υπάχθηκε στη συσταθείσα Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών μέχρι το 1994 όταν με το Π.Δ. 150/1994 μετεβλήθη σε Ανώνυμη Εταιρεία του Ελληνικού Δημοσίου με τον πλήρη τίτλο «Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων Ανώνυμη Εταιρεία» (κοινώς: Α.Π.Ε. Α.Ε.) με έδρα την Αθήνα. Το 2008, με τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής και σύμφωνα με το σχετικό Π.Δ. 191/2008, συμβλήθηκε με το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων υπό τη νέα επωνυμία «Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων Ανώνυμη Εταιρεία». Στην αγγλική γλώσσα η επωνυμία του είναι «Athens News Agency–Macedonian Press Agency» κοινώς με αρχικά «ANA-MPA».
Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων
Ιδρύθηκε το 1991 σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τον Δήμο Θεσσαλονίκης, την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας Θράκης και τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης από όπου και στεγάζεται μέχρι σήμερα και οι οποίοι συμμετείχαν στο πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο. Η ίδρυση του πρακτορείου ήταν αποτέλεσμα της θέλησης όλων των φορέων της Θεσσαλονίκης να προβάλλουν το δυναμισμό του βορειοελλαδικού χώρου. Μέχρι τα μέσα του 2015 και πριν τη συνένωσή του με το ΑΠΕ στεγαζόταν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και είχε ανταποκριτές στην Αθήνα, σε βαλκανικές πρωτεύουσες και σε πόλεις του εξωτερικού με μεγάλη ελληνική ομογένεια. Από τις 31 Αυγούστου του 2015 κατέχει σε συνεργασία με τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (η οποία είναι ιδιοκτήτρια) και δικό του ραδιοφωνικό σταθμό, ονόματι «Πρακτορείο FM 104.9» το οποίο αποτελεί συνέχεια του πάλαι ποτέ «Ράδιο ΔΕΘ» πρώην «105 FM της Helexpo» και ο οποίος ξεκίνησε το 1988 και στεγάζεται μέσα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης παράλληλα με το παράρτημα του ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδησεογραφικά πρακτορεία Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Αθήνας
Σάντσο Β΄ της Πορτογαλίας
Ο Σάντσο Β΄ της Πορτογαλίας ο Ευσεβής (Sancho II de Portugal, Κόιμπρα, 8 Σεπτεμβρίου 1209 – Τολέδο, 4 Ιανουαρίου 1248) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν τέταρτος βασιλιάς της Πορτογαλίας (1223 – 1247), μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσο Β΄ και της Ουρράκας του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας, κόρης του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης.
Βιογραφικά στοιχεία
Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο, κληρονόμησε μια σκληρή διαμάχη με την εκκλησία από τον πατέρα του, που ήθελε να φορολογήσει την εκκλησιαστική περιουσία. Έκανε μια συμφωνία με τον πάπα που περιλάμβανε 10 άρθρα, αλλά δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου να την εκπληρώσει, επειδή είχε στο μυαλό του να απελευθερώσει τη νότια Ιβηρική από τους Μαυριτανούς.
Κορνό (Ωτ-Σον)
Το Κορνό (γαλλικά: Cornot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Σάντσο Β΄ της Πορτογαλίας
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1236 ανακατέλαβε πόλεις όπως το Αλγκάρβε και Αλεντέζο, εξασφαλίζοντας στην Πορτογαλία σταθερότητα των συνόρων της. Είχε εξαιρετικές στρατιωτικές ικανότητες, αλλά δεν μπόρεσε να ελέγξει την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας του. Η αριστοκρατία συμμάχησε εναντίον του και μια ομάδα εμπόρων κήρυξε έχθρα με την εκκλησία χωρίς την επέμβαση του βασιλιά. Ως αποτέλεσμα, ο αρχιεπίσκοπος του Πόρτο έστειλε γράμμα στον πάπα ενάντια στον Σάντσο, λέγοντάς του ότι δεν ενδιαφέρεται για τις εκκλησιαστικές υποθέσεις. Ο πάπας του ζήτησε να εκμεταλλευτεί την εξουσία της εκκλησίας στην Πορτογαλία για να τον αντικαταστήσει.
Το 1246 δυσαρεστημένοι ευγενείς κάλεσαν τον αδελφό του Σάντσο Αλφόνσο να πάρει τον θρόνο της Πορτογαλίας, που ζούσε στη Γαλλία ως σύζυγος της Ματθίλδης, κόμισσας της Βουλώνης. Ο Σάντσο Β΄ ανατράπηκε από τον θρόνο το 1247 και εξορίστηκε στο Τολέδο, όπου πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1248.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. 1240 τη Μέτσια Λόπες δε Άρο, κόρη του Λόπε Ντίαθ Β΄ κύριος του Μπίσκαϋ και της Ουρράκας του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας, κόρης του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Ανάβρα Λάρισας
Η Ανάβρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αγιάς. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Αγιάς. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 599 κατοίκους στο χωριό.
Διοικητικά στοιχεία
Η τοπική κοινότητα Ανάβρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 23,286 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πρινιάς.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού της Ανάβρας ήταν 599 άτομα, δηλαδή αυξημένος σχεδόν 8% σε σύγκριση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Αθλητισμός
Ο Α.Ο. Προοδευτική Ανάβρας ιδρύθηκε το 1965 και εκπροσωπεί την Ανάβρα στο ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενη στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λάρισας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Ηλεκτρονικό παιχνίδι
Ηλεκτρονικό παιχνίδι ονομάζεται ένα παιχνίδι το οποίο χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά στοιχεία για να δημιουργήσει ένα διαδραστικό σύστημα, μέσα στο οποίο μπορεί να παίξει ένας παίκτης. Σήμερα, η πιο κοινή μορφή ηλεκτρονικού παιχνιδιού είναι το βιντεοπαιχνίδι, και για αυτόν το λόγο οι όροι συχνά χρησιμοποιούνται, λανθασμένα, ως συνώνυμοι. Άλλα κοινά είδη ηλεκτρονικού παιχνιδιού, που περιλαμβάνουν όχι μόνο οπτικά προϊόντα, είναι τα φορητά ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα αυτόνομα συστήματα (π.χ. pinball, κουλοχέρης, ή ηλεκτρομηχανικά παιχνίδια arcade), και συγκεκριμένα μη-οπτικά προϊόντα (π.χ. παιχνίδια ήχου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Ηλεκτρονικά παιχνίδια Κατηγορία:Τεχνολογία Κατηγορία:Ψηφιακά μέσα Κατηγορία:Ψυχαγωγία Κατηγορία:Ηλεκτρονική σχεδίαση
Κοραβιλέρ
Το Κοραβιλέρ (γαλλικά: Corravillers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μπορίς Παστερνάκ
Ο Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ (ρωσικά: Борис Леонидович Пастернак, 10 Φεβρουαρίου 1890 – 30 Μαΐου 1960) ήταν Ρώσος συγγραφέας, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ξεκίνησε τη λογοτεχνική του παραγωγή ως φουτουριστής ποιητής. Έκανε αρκετές μεταφράσεις ξένων ποιητών και περισσότερο του Σαίξπηρ, που εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Παρόλο που στη Ρωσία ήταν διάσημος ως ποιητής κυρίως, το έργο που τον έκανε γνωστό παγκοσμίως ήταν το μυθιστόρημά του Δόκτωρ Ζιβάγκο, που εκδόθηκε το 1957 στην Ιταλία. Για το έργο του αυτό βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1958, αλλά το αρνήθηκε για πολιτικούς λόγους.
Αδελφή μου η ζωή, μια αδελφή επανάσταση
Μετά το Αδελφή μου η ζωή, ο ποιητής παρήγαγε έργα ανυπέρβλητης αξίας, συμπεριλαμβανομένου του αριστουργήματός του, της λυρικής συλλογής Ρήξη. Συγγραφείς διαφορετικών μεταξύ τους προσανατολισμών, όπως ο Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, ο Αντρέι Μπέλιι, η Άννα Αχμάτοβα και ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, εκθείασαν τα ποιήματά του ως έργα αγνής, παρθένας, αχαλίνωτης έμπνευσης.
Στα τέλη της δεκαετίας του '20, ο Παστερνάκ συναισθάνθηκε ότι το ποικίλο μοντερνιστικό στυλ του βρισκόταν σε ασυμφωνία με το δόγμα του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού που εισήγαγε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Επιχείρησε να καταστήσει την ποίησή του πιο κατανοητή από τις μάζες επεξεργαζόμενος εκ νέου παλαιότερα έργα του και ξεκινώντας δύο μακροσκελή ποιήματα για την Επανάσταση.
Η Δεύτερη Γέννηση
Το 1932, ο Παστερνάκ είχε μετασχηματίσει το στυλ του για να το κάνει αποδεκτό στο σοβιετικό κοινό και εξέδωσε την ποιητική συλλογή Η Δεύτερη Γέννηση. Στη συνέχεια απλοποίησε περισσότερο το στυλ του και τη γλώσσα του στη νέα του συλλογή Στα Πρωινά Τρένα.
Κατά τη διάρκεια των μεγάλων διωγμών του σταλινικού καθεστώτος στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο ποιητής απογοητεύτηκε όταν διαπίστωσε τις αυταπάτες των κομμουνιστικών ιδανικών. Απρόθυμος να εκδόσει δική του ποίηση, άρχισε να μεταφράζει Σαίξπηρ (Άμλετ, Μάκβεθ, Βασιλιάς Ληρ), Γκαίτε (Φάουστ), Ρίλκε (Ρέκβιεμ για μια φίλη), τον σπουδαίο γάλλο ποιητή του Συμβολισμού Πωλ Βερλαίν και γεωργιανά ποιήματα.
Δόκτωρ Ζιβάγκο
Μερικά χρόνια πριν από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Παστερνάκ εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του στο Περεντέλκινο, ένα χωριό ιδανικό για συγγραφείς, μερικά χιλιόμετρα από τη Μόσχα. Εκεί έγραψε το πασίγνωστο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Δόκτωρ Ζιβάγκο.
Παρά το γεγονός ότι κανένας Σοβιετικός κριτικός δεν είχε διαβάσει το βιβλίο, απαίτησαν την απαγόρευσή του στην ΕΣΣΔ. Τελικά, το 1988 το μυθιστόρημα εκδόθηκε και στη Σοβιετική Ένωση. Το βιβλίο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τον Ομάρ Σαρίφ και την Τζούλι Κρίστι, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λην. Το έργο έγινε παγκόσμια επιτυχία, επικεντρωμένο ωστόσο περισσότερο στη ρομαντική πλευρά του βιβλίου.
Βραβείο Νόμπελ
thumb|right|250px|Το σπίτι του συγγραφέα στο Περεντέλκινο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή. Το 1958 ο συγγραφέας κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ενώ αρχικά δήλωσε ενθουσιασμένος, στη συνέχεια, δεχόμενος πιέσεις από το σοβιετικό καθεστώς, αποποιήθηκε το βραβείο «εξαιτίας του νοήματος που απέδωσε στη διάκριση αυτή η κοινωνία, στους κόλπους της οποίας ζούσε». Ακόμη και μετά την άρνηση παραλαβής του βραβείου, το καθεστώς της χώρας του συνέχισε να τον απειλεί το λιγότερο με εξορία. Το 1989, το βραβείο δόθηκε στον υιό του Παστερνάκ, Γιεβγκένυ, σε τελετή στη Στοκχόλμη.
Το τέλος
Η «τολμηροτέρα φωνή της μετεπαναστατικής Ρωσίας», σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, ο Μπορίς Παστερνάκ, απεβίωσε από καρκίνο των πνευμόνων στα 70 του χρόνια, στις 30 Μαΐου του 1960. Χιλιάδες άνθρωποι ταξίδεψαν από τη Μόσχα στο Περεντέλκινο για να παραστούν στην κηδεία του. Εθελοντές μετέφεραν το ανοιχτό φέρετρό του στον τόπο ταφής και όλοι οι παρόντες (συμπεριλαμβανομένου του σπουδαίου ρώσου ποιητή και θεωρούμενου ως "πνευματικού" του παιδιού Αντρέι Βοζνεσένσκι) απήγγειλαν το απαγορευμένο ποίημα "Άμλετ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες
Βασιλικό Ανάκτορο του Άμστερνταμ
Το Βασιλικό Ανάκτορο του Άμστερνταμ στο Άμστερνταμ (ολλανδικά: Koninklijk Paleis van Amsterdam, συντομότερα Paleis op de Dam) είναι ένα από τα τρία ανάκτορα στην Ολλανδία, που είναι στη διάθεση του μονάρχη με Πράξη του Κοινοβουλίου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της πλατείας Νταμ στο κέντρο του Άμστερνταμ, απέναντι από το μνημείο Πολέμου και δίπλα στη Νέα Εκκλησία (Nieuwe Kerk).
Δημαρχείο
Το κτίριο είχε κτιστεί ως το Δημαρχείο της πόλης του Άμστερνταμ «με θέα στις αποβάθρες, κατά μήκος του Ντάμρακ, που εκείνη την εποχή θα ήταν κατειλημμένες με πλοία». Το δημαρχείο άνοιξε στις 29 Ιουλίου 1655 από τον Κορνέλις ντε Χράφ, τον δήμαρχο του Άμστερνταμ. Ο κύριος αρχιτέκτονας ήταν ο Γιάκομπ φαν Κάμπεν, ο οποίος ανέλαβε τον έλεγχο του κατασκευαστικού έργου το 1648. Κτίστηκε σε 13.659 ξύλινους πασσάλους.
Το Ανάκτορο
αριστερά|μικρογραφία| Η κεντρική αίθουσα του ανακτόρου.
Ο βασιλιάς της Ολλανδίας δεν χάρηκε για πολύ καιρό το νέο του παλάτι: παραιτήθηκε από το θρόνο στις 2 Ιουλίου 1810.
Τέθηκε ιδιοκτησία του Βασιλείου των Κάτω Χωρών το 1936.
Το παλάτι χρησιμοποιείται από τον μονάρχη για ψυχαγωγικές και επίσημες εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια κρατικών επισκέψεων και άλλων επίσημων δεξιώσεων, όπως τις δεξιώσεις της Πρωτοχρονιάς. Στο παλάτι πραγματοποιούνται επίσης οι τελετές απονομής του Βραβείου Eράσμους, του Αργυρού Γαρύφαλλου, των Βασιλικών Βραβείων Ζωγραφικής και του Βραβείου Πρίγκιπας Βασίλειος.
Το μπαλκόνι του Βασιλικού Παλατιού χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας της βασίλισσας Βεατρίκης το 1980, όπου η μητέρα της Τζουλιάνα ανακοίνωσε τη νέα βασίλισσα στον κόσμο.
Το παλάτι ανακαινίστηκε από το 2005 έως τον Ιούνιο του 2009, κατά την οποία, μεταξύ άλλων, αφαιρέθηκε και ο αμίαντος. Από τις 14 Ιουνίου 2009, το παλάτι είναι ξανά ανοικτό για τους επισκέπτες.
Αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά
Ο ψαμμίτης της κιτρινωπής απόχρωσης έχει σκουρύνει σημαντικά με την πάροδο του χρόνου. Στο πίσω μέρος του κτιρίου βρίσκεται ένα άγαλμα του Άτλαντα ύψους 6 μ., που κουβαλά την Υδρόγειο στους ώμους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στην Ολλανδία Κατηγορία:Θόλοι
Προπύλιο
Στην οργανική χημεία, προπύλιο είναι ένας γραμμικός υποκαταστάτης αλκυλίου με τρεις άνθρακες με χημικό τύπο -C3H7. Είναι μια μορφή υποκαταστάτη που παίρνουμε αφαιρώντας ένα άτομο υδρογόνου ενωμένο με τον ακραίο άνθρακα του προπανίου. Ένας υποκαταστάτης προπυλίου αναπαριστάνεται συχνά στην οργανική χημεία με το σύμβολο Pr (να μην συγχέεται με το στοιχείο πρασεοδύμιο).
Υπάρχει μια ισομερής μορφή προπυλίου με το όνομα 1-μεθυλοαιθύλιο ή ισοπροπύλιο που παίρνουμε αφαιρώντας ένα υδογονοϊόν (πρωτόνιο) ενωμένο με τον μεσαίο άνθρακα του προπανίου.
Το γραμμικό ισοπροπύλιο ονομάζεται μερικές φορές κανονικό και γράφεται με ένα πρόθεμα n- (π.χ., n-προπύλιο). Όμως, το n- είναι περιττό, επειδή η απουσία οποιουδήποτε προθέματος υπονοεί προπύλιο χωρίς διακλάδωση.
Επιπλέον υπάρχει μια τρίτη, κυκλική, μορφή που λέγεται κυκλοπροπύλιο, ή c-προπύλιο. Δεν είναι ισομερής με τις δύο άλλες μορφές και έχει τον χημικό τύπο -C3H5.
Παραδείγματα
Αυτό είναι το αιθανικό προπύλιο είναι ένας εστέρας. Η προπυλομάδα ενώνεται με το μόριο μετά το μεσαίο οξυγόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανική χημεία
Εβά Ζολύ
Η Εβά Ζολύ, γεννημένη ως Γκρο Έβα Φαρσέτ στις 5 Δεκεμβρίου 1943 στο Όσλο της Νορβηγίας, είναι Γαλλίδα δικαστικός, γαλλο-νορβηγικής εθνικότητας, που έχει γίνει πολτικός στη Γαλλία.
Γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 αναλαμβάνοντας δικαστικές υποθέσεις πολιτικών-οικονομικών σκανδάλων με μεγάλη προβολή από τον τύπο, όπως οι υποθέσεις σχετικά με τον Μπερνάρ Ταπί και την εταιρία Elf.
Το 2009, εκλέγεται ευρωβουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Ιλ-ντε-Φρανς (Île-de-France), στη λίστα του κόμματος Europe Écologie. Είναι υποψήφια του κόμματος Europe Écologie Les Verts στις προεδρικές εκλογές του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη του Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι
Μύττακας Σύρου
Ο Μύττακας είναι μικρό χωριό που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του νησιού της Σύρου και μεταξύ των οικισμών Φοινικιά και Παπούρι.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες. Στον οικισμό βρίσκονται αρκετοί μικροί ναοί (Αγία Ειρήνη, Αγία Αικατερίνη, Παναγία Καρδιανή, Αγία Θηρεσία και Άγιος Παντελεήμονας).
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 26 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σύρου
Χένρι Σόμερσετ, 2ος κόμης του Γούστερ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο με παπική απαλλαγή στις 15 Ιουνίου 1514 την Λαίδη Μάργκαρετ Κουρτεναί, κόρη του Γουίλιαμ Κουρτεναί, 1ου κόμη του Ντέβον και της Αικατερίνης της Υόρκης κόρης του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας. Η Μάργκαρετ πέθανε πριν τις 15 Απριλίου 1526 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο πριν το 1527 την Ελισάβετ Μπράουν, κόρη του Άντονι Μπράουν και της Λούκι Νέβιλ κόρης του Τζων Νέβιλ, 1ου μαρκησίου του Μόνταγκιου, μαζί της απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ Κατηγορία:Κόμητες του Γούστερ (1514)
Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Το Κοιμητήριο Ποβόνσκι (πολωνικά: Cmentarz Powązkowski), επίσης γνωστό ως Παλαιό Ποβόνσκι (πολωνικά: Stare Powązki), είναι ιστορική νεκρόπολη που βρίσκεται στη συνοικία Βόλα, στο δυτικό τμήμα της Βαρσοβίας στην Πολωνία. Είναι το πιο διάσημο κοιμητήριο της πόλης και ένα από τα παλαιότερα, που ιδρύθηκε το 1790. Είναι ο τόπος ταφής πολλών επιφανών ατόμων από την πολωνική ιστορία. Ορισμένοι είναι ενταφιασμένοι κατά μήκος της «Λεωφόρου των Εξέχοντων» (Aleja Zasłużonych), που δημιουργήθηκε το 1925. Υπολογίζεται ότι πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι είναι θαμμένοι στο Ποβόνσκι.
Ιστορία
Το Κοιμητήριο Ποβόνσκι δημιουργήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1790 σε γη που δωρίστηκε από τον ευγενή Μέλχιορ Σιμανόφσκι και καθαγιάστηκε στις 20 Μαΐου 1792. Αρχικά κάλυπτε έκταση περίπου 2,5 εκταρίων. Την ίδια χρονιά χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Κάρολ Μπορομέους, σχεδιασμένη από τον Ντομένικο Μερλίνι, στο βόρειο άκρο του κοιμητηρίου. Οι κατακόμβες ανεγέρθηκαν αμέσως μετά.
Αρκετά άλλα κοιμητήρια δημιουργήθηκαν στην περιοχή: το εβραϊκό νεκροταφείο και εκείνα των κοινοτήτων των Καλβινιστών, Λουθηρανών, Καυκάσιων και Τάταρων. Το Ορθόδοξο κοιμητήριο βρίσκεται επίσης κοντά.
Την Ημέρα των Αγίων Πάντων (1 Νοεμβρίου) και Zaduszki (Ζαντούσκι) (2 Νοεμβρίου) στη Βαρσοβία, ολονυκτίες διεξάγονται όχι μόνο στα ρωμαιοκαθολικά κοιμητήρια, αλλά και στα προτεσταντικά, μουσουλμανικά, εβραϊκά και ορθόδοξα κοιμητήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόλα  Κατηγορία:Κοιμητήρια στην Πολωνία Κατηγορία:Εθνικά κοιμητήρια
Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Ο Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αλιφείρας, Σκιλλούντος και Ανδριτσαίνης. Η έκταση του Δήμου είναι 419,19 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 14.109 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι τα Κρέστενα και ιστορική έδρα η Ανδρίτσαινα.
Αθλητισμός
Στον δήμο εδρεύουν 5 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι.Σε παρένθεση αναγράφεται η κατηγορία στην οποία αγωνίζονται κατά την περίοδο 2011-2012 :
Αυτοδιοικητική ιστορία
Ως δήμος η Ανδρίτσαινα λειτούργησε ως την κατάργησή του δήμου, το 2010.
Κοινότητα Ανδριτσαίνης Μεσσηνίας (Αρκαδίας από το 1845 ως το 1879, ξανά Μεσσηνίας από το 1879 ως το 1899, Τριφυλίας από το 1899 ως το 1909, Μεσσηνίας από το 1909 ως το 1912)
Το 1939 η κοινότητα Ανδριτσαίνης αποσπάστηκε από τον νομό Μεσσηνίας και υπήχθη στον νομό Ηλείας. Καταργήθηκε το 1951, όταν αναγνωρίστηκε σε δήμο.
Κοινότητα Κρεστένων Μεσσηνίας (Σελινούντος από το 1927 ως 1936, Κρεσταίνων από το 1936 (Ηλείας από το 1939) ως το 1940, Κρεστένων από το 1940 ως το 1985)
....
Παραπομπές
Α
Bulletin de correspondance hellénique
Το Δελτίον Ελληνικής Αλληλογραφίας ή Bulletin de correspondance hellénique (συντομογραφία: BCH) είναι γαλλική περιοδική έκδοση επάνω σε θέματα της αρχαιότητας.
Ιστορική αναδρομή
Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το έτος 1877 και συνεχίζει να εκδίδεται έως τις μέρες μας. Κυκλοφορεί ένας τόμος ετησίως που εκδίδεται από τη Γαλλική Σχολή Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά με τόπο έκδοσης την Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνογαλλικές σχέσεις Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Ελλάδα΄στη γαλλική γλώσσα
Φρίντριχ Ούμπελχερ
Ο Φρίντριχ Ούμπελχερ (γερμανικά: Friedrich Uebelhoer, 25 Σεπτεμβρίου 1893, Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τάουμπερ, Βασίλειο της Βαυαρίας - θεωρήθηκε νεκρός το 1945) ήταν Γερμανός πολιτικός και αξιωματούχος του ναζιστικού Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος.
Πρώιμος βίος
Ο Ούμπελχερ υπηρέτησε ως αξιωματικός στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έγινε μέλος του ναζιστικού Κόμματος αρχικά το 1922 και πάλι το 1925, μετά την ανάκληση της απαγόρευσης που επιβλήθηκε στο κόμμα μετά το πραξικόπημα του Μονάχου.
Έγινε Κράισλαϊτερ στο Νάουμπουργκ το 1931. Διετέλεσε δήμαρχος του Νάουμπουργκ από το 1933 έως το 1939 και διετέλεσε επίσης επικεφαλής της Εθνικής Σοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας στο Γκάου Χάλε-Μέρζενμπουργκ.
Δραστηριότητα στη Σούτσσταφφελ
Ο Ούμπελχερ κατείχε το βαθμό του Μπριγκάντεφυρερ (Ταξιάρχου) στη Σούτσσταφφελ και έλαβε επαίνους για τη συμμετοχή του στην προσάρτηση της Σουδητίας και για τον ρόλο του στην προσάρτηση της Αυστρίας. Μετά την κατοχή της Πολωνίας, υπηρέτησε ως επιθεωρητής στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Διέταξε την κατασκευή του Γκέτο του Λοτζ στις 10 Δεκεμβρίου 1939, ένα μέτρο που χαρακτήρισε ως προσωρινό, προσθέτοντας ότι τελικά οι Ναζί σκόπευαν να «κάψουν αυτό το χωματερή πανούκλας».
Στις αρχές Οκτωβρίου 1941, ο Ούμπελχερ προκάλεσε την οργή του Ράινχαρντ Χάιντριχ, όταν διαμαρτυρήθηκε έντονα ενάντια στην προβλεπόμενη απέλαση 60.000 Γερμανοβραίων στο ήδη γεμάτο γκέτο. Σε μια επιστολή προς τον Ούμπελχερ, ο Χάιντριχ απείλησε να βγάλει «κατάλληλα συμπεράσματα» εάν ο Ούμπελχερ δεν άλλαζε τη στάση του. Μέσα από διαπραγματεύσεις με τον Άντολφ Άιχμαν, ο αριθμός που τελικά έφτασε ήταν 20.000 Εβραίοι και 5.000 τσιγγάνοι που στάλθηκαν στο Λοτζ, ενώ δεκάδες χιλιάδες στάλθηκαν σε άλλα γκέτο. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, για να κατευνάσει τους προβληματισμούς του Ούμπελχερ σχετικά με τον εμπρησμό του γκέτο που ξεκίνησε από τους τσιγγάνους, ο Χάινριχ Χίμλερ συμβούλεψε τον Ούμπελχερ να πυροβολήσει δέκα τσιγγάνους για κάθε πυρκαγιά που ξέσπασε μέσα στο γκέτο.Όσοι τσιγγάνοι δεν χάθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ σκοτώθηκαν από φορτηγά αερίων τον Ιανουάριο του 1942 στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο.
Ο Ούμπελχερ απολύθηκε από τη θέση του ως κυβερνήτης του Λοτζ τον Δεκέμβριο του 1942, αφού κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση από τον Άρτουρ Γκράιζερ (Arthur Greiser). Οι κατηγορίες τελικά δεν αποδείχθηκαν, αλλά η υποψία έβλαψε τη φήμη του και σταμάτησε την πρόοδό του στη Σούτσσταφφελ. Θα επέστρεφε τον Ιανουάριο του 1944, στον μικρότερο ρόλο του κυβερνήτη της περιοχής Μέρζεμπουργκ.
Ο Ούμπελχερ εξαφανίστηκε τις τελευταίες μέρες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και παρέμεινε αγνοούμενος. Κηρύχθηκε νομικά νεκρός το 1950.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αξιωματούχοι της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Ναζί που υπηρέτησαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:SS-Brigadeführer Κατηγορία:Γκέτο του Λοτζ Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Αυτουργοί της γενοκτονίας των Ρομά
Σέλβα ντεϊ Μολίνι
Η Σέλβα ντεϊ Μολίνι (ιταλικά: Selva dei Molini, ) ή Μύλβαλντ (γερμανικά: Mühlwald, ) είναι ιταλικός δήμος με πληθυσμό 1474 κατοίκων στη Βαλ Πουστερία, της αυτόνομης επαρχίας του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια του Τρεντίνο-Άνω Αδίγης/Νότιο Τυρόλο.
Απέχει 95 χιλιόμετρα από τη πόλη του Μπολτσάνο και συνορεύει με τη Βαλ ντι Βίτσε, το Κάμπο Τούρες, το Γκάις, το Κιένες, το Τέρεντο, το Φάλτσες, τη Βάλε Αουρίνα, το Βανντόιες και με τον αυστριακό δήμο του Φίνκενμπεργκ. Ο δήμος βρίσκεται κοντά στην λίμνη του Νέβες και την κοιλάδα Βάλε ντέι Μολίνι, μια κοιλάδα που εκτείνεται από το δημοτικό διαμέρισμα του Κάμπο Τούρες ως το όρος Μέζουλε των Άλπεων. Ο δήμος περιβάλλεται εξ ολοκλήρου από τις κορυφές των Άλπεων, με κορυφές που φτάνουν ως και τα 3.000 μέτρα. Το 99,19% του πληθυσμού ομιλεί γερμανικά, το 0,73% ιταλικά και το 0,07% λαντίνο.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται το 1161, με την ονομασία "Mullenwalt". Η ονομασία πιθανόν να προέρχεται από τις λέξεις mül (μύλος) και walt (λιβάδι).
Πληροφορίες για την κοινότητα, του δωδεκάτου αιώνα, κάνουν αναφορά στις στενές σχέσεις της Σέλβα ντεϊ Μολίνι με το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Μπρούνικο και με εκείνο των Αυγουστίνων, κοντά στο Μπρεσανόνε.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1964 αυτονομιστές της οργάνωσης «Απελευθερωτική Επιτροπή Νοτίου Τυρόλου» (γερμαν. Befreiungsausschuss Südtirol), δολοφόνησαν στο σταθμό των Καραμπινιέρων τον καραμπινιέρο Βιττόριο Τιραλόνγκο.
Έμβλημα
Το έμβλημα, το οποίο θεσπίστηκε το 1967, απεικονίζει στο πάνω μέρος τέσσερα πράσινα έλατα και στο κάτω μέρος ένα τροχό νερόμυλου, σε ασημένιο φόντο.
Οικονομία και δραστηριότητες
Οι κάτοικοι έχουν ως κύρια ασχολία τον τουρισμό, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο πρωτογενής τομέας έχει ως βάση την εκτροφή βοοειδών, χοίρων, προβάτων, αιγών, αλόγων, πουλερικών και την καλλιέργεια σιταριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Μ.Γ.Σ Ελπίς Προβατά
Η Ελπίς Προβατά είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που εδρεύει στον Προβατά του νομού Σερρών. Ιδρύθηκε το 1952 και είναι ένας από τους δέκα πιο ιστορικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους του νομού Σερρών. Έδρα της ομάδας είναι το δημοτικό γήπεδο «Αναστάσιος Νικάκης» με σκεπαστή κερκίδα 1.000 θέσεων και ηλεκτροφωτισμό, όπως επίσης και με εγκαταστάσεις εξυπηρέτησης των αθλητών και των διαιτητών. Την περίοδο 2023-24 θα αγωνίζεται στην Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.
Ιστορικό
Στις εγκαταστάσεις του αθλητικού σωματείου, συμπεριλαμβάνονται συνολικά: ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, ένα γήπεδο καλαθοσφαίρισης, ένα γήπεδο πετοσφαίρισης, καθώς και χώρος που προορίζεται για βοηθητικό γήπεδο ποδοσφαίρου.
Κατά το παρελθόν διεκδίκησε σε μπαράζ την άνοδο στην Β΄ Εθνική Ελλάδας στις αγωνιστικές περιόδους 1973-1974 και 1974-1975 μέσω του "ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος" και έχει και μία κατάκτηση κυπέλλου Ε.Π.Σ Σερρών το 1996.
Από την ομάδα έχουν αναδειχθεί πολλοί ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν σε επαγγελματικές κατηγορίες όπως και στο εξωτερικό όπως οι: Στάθης Ταυλαρίδης, Φώτης Κουτζαβασίλης, Ζήσης Αρβανιτίδης, Σάκης Τραγιάννης, Παναγιώτης Πάντσιος, Τάσος Πάντσιος, Γιάννης Μπάρμπας, Τάκης Βάβαλης, Γιάννης Βογιατζής, Χρήστος Γκουντενούδης κ.α.
Παραπομπές
Ένωση ποδοσφαιρικών σωματίων Ν.Σερρών
ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1974
ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1975
Καλός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αγγειογραφία Κατηγορία:Επιγραφές
Αψίδα του Γρατιανού, Βαλεντινιανού και Θεοδόσιου
Η Αψίδα του Γρατιανού, του Βαλεντιανού και του Θεοδοσίου λατιν.: Arcus Gratiani, Valentiniani et Theodosii, ήταν μία Θριαμβική αψίδα, που κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 379 και 383 μ.Χ. στη Ρώμη. Βρισκόταν στο νότιο άκρο του Γέφυρας του Αιλίου, κοντά στην τοποθεσία που αργότερα καταλήφθηκε από την εκκλησία του Σαν Κέλσο. Σχηματίστηκε ως μνημειακή αψίδα εισόδου στη γέφυρα.
Κτίστηκε από τον Γρατιανό, τον Βαλεντινιανό Β΄ και τον Θεοδόσιο Α΄ με δικά τους χρήματα. Αναφέρεται στο δρομολόγιο του Άινσηντελν (Itinerario Einsiedeln), στα Αξιοθαύμαστα (Mirabilia) και στο Τάγμα του Βενεδίκτου (Ordo Benedicti). Καταστράφηκε πριν από τον 14ο αι., καθώς κατά την αρχιερατεία του πάπα Ουρβανού Ε΄, περιγράφεται ως κατεστραμμένη. Ορισμένα λείψανα ήταν ακόμη ορατά μέχρι τον 16ο αι.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1979
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1979, διεξήχθη στην Θεσσαλονίκη από 20 έως 24 Ιουνίου 1979. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για 6η φορά στην ιστορία του.
Τελική φάση
Οι ομάδες που ήταν στον ίδιο όμιλο στην ημιτελική φάση (ΠΑΟ-Φιλαθλητικός, και ΖΑΟΝ-Άρης), μετέφεραν το μεταξύ τους αποτέλεσμα στην τελική φάση.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1979
Δήμος Ζαχάρως
Ο Δήμος Ζαχάρως-Φιγαλείας είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ζαχάρως και Φιγαλείας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 275.65 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 8.606 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή της ΕΣΥΕ του 2021. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Ζαχάρω.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονται οι παρακάτω πόλεις και οικισμοί του καποδιστριακού δήμου Ζαχάρως: Στον δήμο περιλαμβάνονται οι παρακάτω πόλεις και οικισμοί του πρώην δήμου Φιγαλείας:
Αθλητισμός
Στον δήμο εδρεύουν 4 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι. Σε παρένθεση αναγράφεται η κατηγορία στην οποία αγωνίζονται κατά την περίοδο 2022-2023 :
Παραπομπές
Ζ Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Αντρέ Μασόν
Ο Αντρέ Μασόν (André-Aimé-René Masson, 4 Ιανουαρίου 1896 - 28 Οκτωβρίου 1987) ήταν Γάλλος ζωγράφος και σχεδιαστής, με συμβολή στην εξέλιξη του υπερρεαλισμού και του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού.
Τα πρώτα χρόνια
Σε ηλικία έντεκα ετών, ξεκίνησε σπουδές ζωγραφικής στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών, έχοντας ως δάσκαλο τον Constant Montald. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και αργότερα πολέμησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε σοβαρά. Τα πρώιμα έργα του χρονολογούνται στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και χαρακτηρίζονται από την επίδραση του Αντρέ Ντερέν αλλά και τις αναζητήσεις του Μασόν πάνω στον αναλυτικό κυβισμό.
Η αναγνώριση και η ένταξη στον υπερρεαλισμό
Το 1923 διοργανώθηκε από τον Ντανιέλ-Ανρί Κανβάιλερ η πρώτη ατομική έκθεσή του στο Παρίσι, η οποία προκάλεσε το ενδιαφέρον του Αντρέ Μπρετόν και οδήγησε στη συμμετοχή του Μασόν στην ομάδα των υπερρεαλιστών. Υπό την επίδραση των ιδεών του υπερρεαλιστικού κινήματος, ο Μασόν ασχολήθηκε ενεργά με την αυτόματη ζωγραφική (κατά αναλογία με την αυτόματη γραφή) και έργα του παρουσιάστηκαν στο πρώτο τεύχος του περιοδικού La Révolution Surréaliste (1924). Μαζί με τον Χουάν Μιρό υπήρξε ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του υπερρεαλισμού, μέχρι το 1929, όταν εκδιώχθηκε από το κίνημα.
Μετά τον υπερρεαλισμό
Στη δεκαετία του 1930, το ύφος του διαφοροποιήθηκε και φιλοτέχνησε θέματα δανεισμένα από την ελληνική μυθολογία και τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Εργάστηκε επίσης για το θέατρο, σχεδιάζοντας τα σκηνικά και τα κοστούμια για το μπαλέτο Les Présages του χορογράφου Léonide Massine (1896-1979), ενώ φιλοτέχνησε τα εξώφυλλα της επιθεώρησης Acéphale του Ζωρζ Μπατάιγ. Την περίοδο αυτή έζησε για ένα μεγάλο διάστημα στη νότια Γαλλία και την Ισπανία, επιστρέφοντας στο Παρίσι το 1937.
Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου κατέφυγε στη Ηνωμένες Πολιτείες, όπου άσκησε επίδραση στον αμερικανικό αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1946. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, τα έργα του μαρτυρούν το έντονο ενδιαφέρον του για τον ιμπρεσιονισμό. Το 1965 ανέλαβε μία από τις σημαντικότερες παραγγελίες του, κατόπιν πρόσκλησης του Αντρέ Μαλρώ να φιλοτεχνήσει την οροφή του Θεάτρου Οντεόν (Théâtre de l’Odéon) του Παρισιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Υπερρεαλισμός
Τζιμ Γιονγκ Κιμ
Γεννημένος στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, ο Κιμ μετανάστευσε με την οικογένειά του στις Ηνωμένες Πολιτείες στην ηλικία των πέντε ετών και μεγάλωσε στην Αϊόβα. Αποφοίτησε με magna cum laude από το Πανεπιστήμιο Μπράουν το 1982. Ολοκλήρωσε δύο διδακτορικά στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ένα στην Ιατρική το 1991 κι ένα στην Ανθρωπολογία το 1993. Όντας ακόμη φοιτητής Ιατρικής στο Χάρβαρντ, ίδρυσε μαζί με συναδέλφους του την ανθρωπιστική οργάνωση «Partners in Health». Η τελευταία είναι σήμερα ενεργή σε 12 χώρες όπου στηρίζει, δρώντας σε περιφερειακό επίπεδο, τοπικούς συνεργάτες και διαπραγματεύεται καλύτερους όρους για τη διάθεση φαρμακευτικών σκευασμάτων.
Έχει τιμηθεί με τη MacArthur «Genius» Fellowship (2003), έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους «Καλύτερους 25 Ηγέτες» από το US News & World Report (2005) και συμπεριλήφθη στη λίστα του Περιοδικού Τάιμ με τα «100 άτομα που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως» για το έτος 2006. Το 2004 εκλέχθηκε στο Ινστιτούτο Ιατρικής της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών - μια από τις σπουδαιότερες διακρίσεις στα γνωστικά πεδία της Υγείας και της Ιατρικής - για τα προσωπικά του επιτεύγματα και την προσήλωσή του στην εργασία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες
Αικατερίνη της Σαβοΐας-Βω
Η Αικατερίνη, γαλλ.: Catherine de Savoy-Vaud (1324 - 18 Ιουνίου 1388) από τον Οίκο της Σαβοΐας, ήταν Ιταλίδα υποτελής. Ήταν suo jure (ιδίω δικαιώματι) βαρόνη του Βω (Vaud) το διάστημα 1349 – 1359. Το 1359, πώλησε τη βαρονία στον Aμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, ο οποίος ένωσε το Βω με τη Σαβοΐα.