cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nothing Else Matters
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Τραγούδια του 1991 Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles του 1999 Κατηγορία:Singles της Elektra Records
3-μεθυλο-1-φθοροβουτάνιο
To 3-μεθυλο-1-φθοροβουτάνιο ή 3-μεθυλο-1-βουτυλοφθορίδιο είναι ένα αλκυλογονίδιο. Με βάση το χημικό τύπο του, C5H11F, έχει τα ακόλουθα επτά (7) ισομερές θέσης:
Ονοματολογία
Η ονομασία «3-μεθυλο-1-φθοροβουτάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα ανά κύρια αλυσίδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το πρόθεμα «φθορο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου φθορίου ανά μόριο της ένωσης. Το αρχικό πρόθεμα «μεθυλο-» δηλώνει την παρουσία διακλάδωσης ενός ατόμου άνθρακα. Ο αριθμός θέσης «-1-», δηλώνει τον αριθμό θέσης του ατόμου του άνθρακα με το οποίο ενώνεται το άτομο του φθορίου, για να διαχωριστεί η ένωση από την ισομερή της 3-μεθυλο-2-φθοροβουτάνιο. Για το αρχικό πρόθεμα επίσης χρειάζεται ο αριθμός θέσης 3-, γιατί και η θέση #2 είναι διαθέσιμη και επομένως δεν εννοείται. Τέλος το πρόθεμα μέθυλο- προτάσσεται του προθέματος φθορο-, γιατί μ < φ, σύμφωνα με την ελληνική αλφαβητική σειρά. Σημειώνεται ότι η αγγλόφωνη ονομασία της ένωσης είναι 1-fluoro-3-methylbutane, γιατί σύμφωνα με την αγγλική αλφάβητο είναι f < m. Σημειώνεται ακόμη, ότι η αρίθμηση της κύριας ανθρακικής αλυσίδας αρχίζει από την πλευρά του ατόμου του φθορίου, γιατί θεωρείται σημαντικότερο υποκατάστατο από το μεθύλιο. Άλλωστε η σωστή αρίθμηση, 1 για το φθόριο και 3 για το μεθύλιο, δίνει άθροισμα μικρότερο από τη λανθασμένη, 4 για το φθόριο και 2 για το μεθύλιο, αφού 1 + 3 = 4 < 6 = 4 + 2.
Με φωτοχημική φθορίωση
Με φωτοχημική φθορίωση μεθυλοβουτάνιου παράγεται μίγμα 3-μεθυλο-1-φθοροβουτανίου, 2-μεθυλο-2-φθοροβουτάνιου, 3-μεθυλο-2-φθοροβουτάνιου και  2-μεθυλο-1-φθοροβουτάνιου :
Με υποκατάσταση υδροξυλίου από φθόριο
Με επίδραση υδροφθορίου (HF) σε 3-μεθυλο-1-βουτανόλη ((CH3)2CHCH2CH2OH) :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 3-μεθυλο-1-χλωροβουτάνιο ((CH3)2CHCH2CH2Cl) :
Με προσθήκη 2-φθοροπροπανίου σε αιθένιο
Με προσθήκη 2-φθοροπροπάνιου σε αιθένιο παράγεται 3-μεθυλο-1-φθοροβουτάνιο ::
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται 3-μεθυλο-1-βουτανόλη ((CH3)2CHCH2CH2OH) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) σχηματίζει αλκίνιο (RC≡CCH2CH2CH(CH3)2). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει καρβονικό (3-μεθυλοβουτυλ)εστέρα (RCOOCH2CH2CH(CH3)2) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει 4-μεθυλοπεντανονιτρίλιο ((CH3)2CHCH2CH2CH2CN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλκάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει 3-μεθυλο-1-βουτανοθειόλη ((CH3)2CHCH2CH2SH) :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) σχηματίζει 1-αλκυλοθειο-2-μεθυλοβουτάνιο (RSCH2CH2CH(CH3)2) :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) σχηματίζει 1-ιωδο-3-μεθυλοβουτάνιο ((CH3)2CHCH2CH2I) :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) σχηματίζει N-αλκυλο-3-μεθυλο-1-βουταναμίνη (RNHCH2CH2CH(CH3)2) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) σχηματίζει N,N-διαλκυλο-3-μεθυλο-1-βουταναμίνη [R'N(CH2CH2CH(CH3)2)R] :
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες [R'N(R)R"] σχηματίζει φθοριούχο N,N,N-τριαλκυλο(3-μεθυλοβουτυλ)αμμώνιο [R'N(CH2CH2CH(CH3)2)(R)R"]F} :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) σχηματίζει 3-μεθυλο-1-νιτροβουτάνιο ((CH3)2CHCH2CH2NO2) :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται 3-μεθυλο-1-φαινυλοβουτάνιο:
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li σχηματίζει 3-μεθυλοβουτυλολίθιο :
2. Με μαγνήσιο (Mg) σχηματίζει 3-μεθυλο-1-βουτυλομαγνησιοφθορίδιο :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται μεθυλοβουτάνιο :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται μεθυλοβουτάνιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 5-μεθυλο-1-φθορεξάνιο ((CH3)2CHCH2CH2CH2CH2F) :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 5-μεθυλο-1-φθορο-1-εξένιο ((CH3)2CHCH2CH2CH=CHF) :
3. Η αντίδραση του 3-μεθυλο-1-φθοροβουτανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη)
(1,2-προσθήκη)
(3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 6-μεθυλο-1-φθορεπτάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει 1-(3΄-μεθυλοβουτοξυ)-2-φθοραιθάνιο : 30 px
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροφθορίου (HF) από 3-μεθυλο-1-φθοροβουτάνιο παράγεται 3-μεθυλο-1-βουτένιο :
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 3-μεθυλο-1-φθοροπεντάνιου ~54%, 4-μεθυλο-2-φθοροπεντάνιου ~18%,  2,3-διμεθυλο-1-φθοροβουτάνιου ~18% και 3,3-διμεθυλο-1-φθοροβουτάνιου ~9%.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Φθοροπεντάνια
Ιωάννης Β΄ του Αινώ
Ο Ιωάννης Β΄ του Αινώ (Jan II van Avesnes, 1247 – 22 Αυγούστου 1304), κόμης του Αινώ (1280 - 1304) και της Ολλανδίας (1299 - 1304) μέλος του Οίκου του Αβέν ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ιωάννη Α΄ του Αινώ και της Αδελαΐδας, κόρης του Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας.
Κόμης της Ολλανδίας
Ο Ιωάννης Β΄ διαδέχθηκε στο Αινώ τη γιαγιά του Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας ενώ συνέχισε τον πόλεμο με τον Γκυ, από τον Οίκο της Νταμπιέρ ετεροθαλή αδελφό του πατέρα του. Έγινε κόμης της Ολλανδίας μετά τον θάνατο σε εφηβική ηλικία του μικρανεψιού της μητέρας του Αδελαΐδας Ιωάννη Α΄ κόμη της Ολλανδίας (1299) αφού η μητέρα του γινόταν κληρονόμος. Η κληρονομιά αυτή έφερε την ένωση του Αινώ με την Ολλανδία για μισό περίπου αιώνα. Ο ανιψιός του Φλόρις Ε΄ της Ολλανδίας πατέρας του Ιωάννη Α΄ είχε ξεκινήσει τα προηγούμενα χρόνια πόλεμο εναντίον της Φλάνδρας (1296) ζητώντας βοήθεια από τον βασιλιά της Γαλλίας. Οι Γάλλοι νίκησαν τους Φλαμανδούς (1300, 1301) καθώς και τους επαναστάτες στις Κάτω Χώρες, ο αδελφός του Ιωάννη, Γκύ του Αινώ, έγινε επίσκοπος Ουτρέχτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν Κατηγορία:Κόμητες του Αινώ
Κόναν ο Βάρβαρος
Ο Κόναν ο Βάρβαρος (γνωστός και ως Κόναν ο Κιμέριος, από το όνομα της πατρίδας του, της Κιμερίας) είναι φανταστικός χαρακτήρας, ο οποίος συχνά συσχετίζεται με το υποείδος της φαντασίας που αποκαλείται ηρωική φαντασία. Θεωρείται ο πιο διάσημος φανταστικός βάρβαρος και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της ποπ κουλτούρας.
Οικογένεια Καλλιφρονά
Η οικογένεια Καλλιφρονά είναι παλιά αθηναϊκή οικογένεια πολιτικών.
Κόναν ο Βάρβαρος
Δημιουργία
Δημιουργήθηκε από τον Αμερικανό συγγραφέα Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ το 1932, μέσω μιας σειράς διηγημάτων φαντασίας τις οποίες πούλησε στο περιοδικό Weird Tales. Έκτοτε ο χαρακτήρας έχει κάνει την εμφάνισή του σε βιβλία, κόμικ, ταινίες, τηλεοπτικά προγράμματα και βιντεοπαιχνίδια.
Οικογένεια Καλλιφρονά
Στοιχεία
Η πρώτη αναφορά για την οικογένεια Καλλιφρονά ανάγεται στον 13ο αιώνα. Ο Μιχαήλ Καλοφρενάς, βυζαντινός βιβλιογράφος, θεωρείται ότι ήταν πρόγονος της οικογένειας. Μετεπαναστατικά τα μέλη αυτής διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ελληνική πολιτική ζωή ενώ κατείχαν σημαντικές εκτάσεις στην Αθήνα.
Το οικογενειακό μνήμα βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Κόναν ο Βάρβαρος
Γενική Εικόνα
Ο Κόναν εξωτερικά παρουσιάζεται ψηλός και μυώδης, με ίσια μαύρα μακριά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Συνήθως είναι βλοσυρός και ολιγομίλητος. Είναι εξαιρετικά ικανός και επιδέξιος πολεμιστής-ξιφομάχος με σχεδόν αστείρευτες αντοχές και αθλητικές ικανότητες που τον κάνουν σχεδόν αήττητο στην μάχη. Διαθέτει επίσης διοικητικές δεξιότητες και ηγετική προσωπικότητα. Λατρεύει τις γυναίκες και το ποτό και μισεί την μαγεία και τους μάγους.
Περιγραφή χαρακτήρα
Ο Κόναν γεννήθηκε σε ένα χωριό στην Κιμμέρια κατά την διάρκεια μιας μάχης και είναι γιός σιδερά. Από μικρός ξεχώριζε για τις ικανότητες του και σε ηλικία 15 χρονών πήρε μέρος στην καταστροφή του Ακιλονιανού οχυρού Βενάριουμ από τους Κιμμέριους. Σε ηλικία 17 ετών εγκαταλείπει την Κιμμέρια και ξεκινά να περιπλανιέται στον Ιβοριανό κόσμο ζώντας περιπέτειες και πολεμώντας μάγους και τέρατα. Ο Κόναν στα χρόνια των περιπλανήσεων του υπήρξε τυχοδιώκτης, επιδρομέας, παράνομος, φονιάς, κλέφτης, μισθοφόρος και πειρατής στις θάλασσες του νότου, όπου και πήρε και το όνομα Άμρα που σημαίνει λιοντάρι. Παρ'όλα αυτά ο Κόναν ακολουθεί τον δικό του κώδικα τιμής και δεν καταπιέζει αθώους. Με την πάροδο των χρόνων ο Κόναν αρχίζει να έχει υψηλότερες φιλοδοξίες και να διοικεί μεγάλο αριθμό ανδρών για να πετύχει τους σκοπούς του. Τελικά γύρω στα 40 καταφέρνει να γίνει βασιλιάς στην Ακιλόνια, το μεγαλύτερο από τα Ιβοριανά βασίλεια, εκθρονίζοντας τον Νουμιδίδη που μέχρι τότε κυβερνούσε τυραννικά. Ο Κόναν υπήρξε ικανός βασιλιάς και κατάφερε να υπερασπιστεί το βασίλειo του και τον λαό του από τους εχθρούς του που καραδοκούσαν. Παράλληλα παντρεύτηκε την Ζηνοβία, μια πρώην σκλάβα από την Νεμέδια και απέκτησε παιδιά. Γύρω στα 60 ο Κόναν άφησε τον θρόνο του στον γιό του Κόναν Β' και διέσχισε τον μεγάλο ωκεανό στα δυτικά αναζητώντας νέες περιπέτειες.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1985-1986
Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων του 1986 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στο Αγρίνιο. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο '''Α.Μ.Σ. Νέστωρ Θεσσαλονίκης''' για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Συμμετοχές
Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής:
Πηγές
1985 1986 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αιτωλοακαρνανία
Οικογένεια Μοτσενίγκο
Η Οικογένεια Μοτσενίγκο ήταν από τις κορυφαίες Βενετικές οικογένειες που κυβέρνησε την Δημοκρατία της Βενετίας με επτά δόγηδες.
Νιτροξύλιο
Το νιτροξύλιο (αγγλικά:nitroxyl) είναι ανόργανη χημική ένωση, η οποία περιέχει άζωτο, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο HNO. Είναι καλά μελετημένο στην αέρια φάση. Σε υδατικό διάλυμα δρα ως (ασθενές) οξύ, με συζυγή βάση το ανιόν NO-, και pKa = 11,4. To NO- είναι ισοηλεκτρονιακό με το διοξυγόνο (O2) και ανάγεται σε μονοξείδιο του αζώτου (NO). Το νιτροξύλιο μπορεί να παραχθεί ως ενδιάμεσο χημικής αντίδρασης. Είναι πολύ δραστικό έναντι των πυρηνόφιλων (ιδιαίτερα έναντι των θειολών) και γρήγορα διμερίζεται σε υπονιτρώδες οξύ (H2N2O2). Το τελευταίο (το υπονιτρώδες οξύ) όταν αφυδατώνεται σχηματίζει υποξείδιο του αζώτου (N2O). Για το λόγο αυτό, το νιτροξύλιο γενικά παράγεται in situ (δηλαδή «επί τόπου»), για παράδειγμα με αντίδραση ενώσεων όπως το «άλας του Αντζέλι» (Angeli’s salt, Na2N2O3) και το «οξύ του Πιλότυ» (Piloty’s acid, PhSO2NHOH), όταν χρειάζεται. Το νιτροξύλιο δείχνει ότι αποτελεί πειραματική θεραπεία για την καρδιακή ανεπάρκεια και η εξελισσόμενη έρευνα εστιάζεται στην εύρεση νέων μεθόδων παραγωγής της ένωσης. Σύμφωνα με μια μελέτη μια τέτοια μέθοδος είναι η οξείδωση της κυκλοεξανονοξίμης με τετραοξικό μόλυβδο [(CH3COO)2Pb], που οδηγεί σε νιτροξύλιο και αιθανικό  1-νιτρωζοκυκλοεξυλεστέρα. Η (τελευταία) ένωση μπορεί να υδρολυθεί, σε βασικές συνθήκες μέσα σε ένα ρυθμιστικό διάλυμα φωσφορικών, παράγονας νιτροξύλιο, αιθανικό οξύ και κυκλοεξανόνη: 400px
Άλλες μελέτες που έχουν γίνει πάνω σε πρόδρομες ενώσεις για νιτροξύλιο συμπεριλαμβάνουν στις τελευταίες αυτές από τους Ναγκασάουα και συνεργάτες (Nagasawa et al.) στις οποίες το οξύ του Πιλότυ (Piloty's acid) και παράγουν νιτροξύλιο με θερμική αποσύνθεση. Άλλες αξιοσημείωτες μελέτες πάνω στην παραγωγή του νιτροξύλιου έγιναν από τους Τοσκάνο και συνεργάτες (Toscano et al), στις οποίες (μελέτες) έχουν συνθεθεί (πρόδρομες ενώσεις του νιτροξυλίου) με κυκλοσύμπλοκα ακυλονιτρωζοπαραγώγων (που είναι γνωστό ότι ασυνθέτονται με υδρόλυση σε νιτροξύλιιο και αντίστοιχα ακυλικά αξέα). Με τη χρήση φωτόλυσης σε κυκλοσύμπλοκα ακυλονιτρωζοπαραγώγων, απελευθερώνονται «ελεύθερα» ακυλονιτρωζοπαράγωγα, που με τη σειρά τους αποσυνθέτονται σχηματίζοντας νιτροξύλιο.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις οξυγόνου Κατηγορία:Ανόργανες αμίνες Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου Κατηγορία:Ανόργανα οξέα
Οικογένεια Κρεστενίτη
Η οικογένεια Κρεστενίτη είναι παλιά οικογένεια πολιτικών της Ηλείας.
Lada Vesta
Το Lada Vesta είναι μικρομεσαίο αυτοκίνητο που παράγεται από τη ρωσική αυτοκινητοβιομηχανία Lada από τις 25 Σεπτεμβρίου 2015 μέχρι σήμερα. Αρκετά πρωτότυπα φτιάχτηκαν από το 2014 και παρουσιάστηκαν στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Μόσχας τον Αύγουστο του 2014, όπου εισέπραξαν αρκετά καλές κριτικές. thumb|left|Το σαλόνι ενός Lada Vesta του 2017 στη [[Βουδαπέστη.]]
Οι πωλήσεις του αυτοκινήτου ξεκίνησαν στις 25 Νοεμβρίου 2015 και επίσημα αντικατέστησε το Lada Priora. Το μοντέλο σημείωσε εξ αρχής μεγάλη απήχηση και διατηρεί πολύ καλές πωλήσεις στη Ρωσία, λόγω το ότι είναι αρκετά οικονομικό και έχει αρκετά υψηλότερη ποιότητα σε σχέση με άλλα ρωσικά αυτοκίνητα. Το 2018 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο σε πωλήσεις στη Ρωσία. Επίσης, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018 κυκλοφόρησε και μια SUV έκδοση του αυτοκινήτου, to Vesta Cross Sedan, που ήταν ψηλότερη από το Toyota RAV4.
To Vesta ήταν το πρώτο αυτοκίνητο στη Ρωσία με εξ αρχής στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους σε όλες τις εκδόσεις (εκτός από τη βασική έκδοση, που αρχικά είχε μόνο αερόσακο του οδηγού). Το 2016, απέκτησε και πλευρικούς αερόσακους.
Ιταλική παρτίδα
Η Ιταλική παρτίδα είναι σκακιστικό άνοιγμα της κατηγορίας ανοιχτών ανοιγμάτων με βασικές κινήσεις, τις (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή):
Η παρτίδα αυτή είναι πολύ παλαιό σκακιστικό άνοιγμα με αναφορά της ακόμα και στα ιταλικά χειρόγραφα του 15ου αιώνα. Αργότερα, τον 18ο αιώνα γνώρισε μεγάλες δόξες, όμως στη συνέχεια απώλεσε την προτίμηση των μεγάλων παικτών που δεν τη χρησιμοποιούσαν με την ίδια συχνότητα στις παρτίδες τους. Στη σημερινή εποχή εμφανίζεται σπανιότατα στα διάφορα τουρνουά.
Στην Ιταλική Παρτίδα ο λευκός με την κίνηση Αγ4 σκοπεύει σε ολότελα διαφορετικά οφέλη από εκείνα της Ισπανικής παρτίδας. Ενώ στην Ισπανική Παρτίδα, με την κίνηση Αβ5 ο λευκός αρχίζει τη διαμάχη για την κατοχή και έλεγχο του κέντρου, στην Ιταλική Παρτίδα σκοπεύει άμεσα κατά του τετραγώνου ζ7, το οποίο τετράγωνο αποτελεί ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία στην αμυντική διάταξη κάθε παίχτη, καθώς ο μόνος που μπορεί να το υπερασπιστεί στην αρχή του παιχνιδιού είναι ο ίδιος ο βασιλιάς. Με την κίνηση Αγ4 ο λευκός ελέγχει επίσης και το τετράγωνο δ5 στο κέντρο της σκακιέρας, προσθέτοντας ένα όπλο στη φαρέτρα του στην κρίσιμη μάχη κάθε σκακιστή για την κατοχή του κέντρου.
Προβληματισμοί
Η αδυναμία της Ιταλικής Παρτίδας έγκειται στο γεγονός ότι η κίνηση Αγ4 ελέγχει μεν το τετράγωνο δ5, όχι όμως αποτελεσματικά. Ο μαύρος, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, με την κίνηση του την κατάλληλη στιγμή δ7-δ5, επιτυγχάνει τη διάσπαση του λευκού κέντρου (με ταυτόχρονη απειλή κατά του αξιωματικού στο γ4 και του πιονιού στο ε4).
Στο άνοιγμα αυτό διακλαδώνονται οι επόμενες βασικές συνέχειες (βαριάντες):
Τζουόκο πιάνο
Μετά και από την κίνηση 3...Αγ5, που χαρακτηρίζει τη βαριάντα "Τζουόκο πιάνο" (ήρεμη παρτίδα), ο λευκός έχει πολλές συνέχειες, με τις βασικές να είναι 4.γ3 ή και 4.δ3. Η κίνηση 4.0-0 (μικρό ροκέ) συνήθως οδηγεί με διαφορετική σειρά των κινήσεων, σε μια από τις άλλες βαριάντες ή επιτρέπει στα μαύρα να ισορροπήσουν γρηγορότερα το παιχνίδι.
Τζουόκο πιανίσιμο
Η κίνηση 4.δ3 χαρακτηρίζει τη βαριάντα "Τζουόκο πιανίσιμο" (ηρεμότερη παρτίδα). Η συνολική εικόνα του ανοίγματος είναι ως εξής σε αυτή την περίπτωση:
Οι θέσεις είναι ισόπαλες με τον λευκό να έχει περισσότερο έδαφος, τον μαύρο όμως να διατηρεί τους δύο αξιωματικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Αντίκα
Η αντίκα, λατ. antiquus (παλαιό), είναι ένα αντικείμενο, που θεωρείται ότι έχει αξία λόγω της αισθητικής ή ιστορικής σημασίας του. Συνήθως ορίζεται να είναι παλαιότερο των 100 ετών. Η αντίκα συχνά συλλέγεται ή είναι επιθυμητή λόγω της ηλικίας, της ομορφιάς, της σπανιότητας, της κατάστασης, της χρήσης, της προσωπικής συναισθηματικής σύνδεσής που έχουμε με αυτήν ή άλλων μοναδικών χαρακτηριστικών. Το αντικείμενο αντιπροσωπεύει μία προηγούμενη εποχή, ή μία ιστορική περίοδο. Για αντικείμενα ηλικίας μικρότερης των 100 ετών χρησιμοποιούμε τον όρο βίντατζ (vintage) ή συλλεκτικό.
Συνήθως οι αντίκες, π.χ. ένα γραφείο ή ένα αμάξι, είναι αντικείμενα που φανερώνουν έναν βαθμό χειροποίητου, μοναδικότητας ή ιδιαίτερου σχεδιασμού. Αγοράζονται σε παλαιοπωλεία, δημοπρασίες (σε οίκους ή στο διαδίκτυο) ή ανοικτούς χώρους ή μπορεί να αποκτηθούν από κληρονομιά. Οι έμποροι (αντικέρ) είναι οργανωμένοι σε σωματεία, όπως το Σωματείο Αρχαιοπωλών & Εμπόρων Έργων Τέχνης της Ελλάδος ή το Confédération Internationale des Négociants en Oeuvres d'Art (CINOA) στις Βρυξέλλες, με 5000 εμπόρους από 21 χώρες.
Ως τον 18ο αι. ήταν κυρίως οι ευγενείς, που είχαν πλούσιο οικιακό εξοπλισμό. Τον 19ο αι. όμως, με τη Βιομηχανική Επανάσταση και τις εφευρέσεις (ρολόγια, γραμμόφωνα, κά) κάθε αστός μπορούσε να έχει ένα σύνολο οικοσκευής. Στην Ελλάδα είναι συνήθως αντικείμενα αστικών οικιών του 19ου αι., ιδιαίτερα της Μπελ-Επόκ, όταν η παραγωγή είχε αυξηθεί για να προμηθεύσει τους αστούς αντικείμενα οικοσκευής, χρηστικά ή διακοσμητικά (πιάτα, λάμπες, χαλιά, μαχαιροπίρουνα, λαβομάνα, μαγκάλια, κ.ά.). Οι Κωνσταντινουπολίτες είχαν τη συνήθεια να συλλέγουν σε βιτρίνες σπάνια υαλικά και ακριβές πορσελάνες. Την περίοδο του Ρομαντισμού διαδόθηκε το ενδιαφέρον για λαϊκά, παραδοσιακά αντικείμενα (ξυλόγλυπτα, κεραμικά, υφαντά, κεντητά, αργυρά, κ.ά.). Μέσα στο πνεύμα του Φιλελληνισμού, αυξήθηκε στην Αγγλία από μεγαλοαστούς η ζήτηση παραδοσιακών Ελληνικών φορεσιών, κ.ά. αντικειμένων.
Ορισμός
Ο κοινός ορισμός της αντίκας είναι για ένα αντικείμενο, έπιπλο ή έργο τέχνης, που έχει αξία λόγω της ηλικίας του ή της προέλευσής του ή από κάτι άλλο. Η ηλικία της να είναι μεγαλύτερη των 100 ετών, αν και για τα οχήματα το όριο είναι τα 25 έτη. Η νομοθεσία των ΗΠΑ του 1930 ορίζει την αντίκα ως "καλλιτεχνικό έργο που δείχνει την πρόοδο της τέχνης και είναι από μπρούντζο, μάρμαρο, κεραμικό, φαγεντιανό (μαγιόλικο) ή πορσελάνη· έχει τώρα πια διακοσμητικό χαρακτήρα ή εκπαιδευτική αξία και έχει κατασκευαστεί πριν το 1830". Το έτος αυτό άρχισε -κατά προσέγγιση- η μαζική παραγωγή στις ΗΠΑ. Οι ορισμοί είχαν σκοπό να διαχωρίσουν τις αντίκες από τα βίνταζ ή τα συλλογικά αντικείμενα.
Ο όρος αρχαιότητες δηλώνει ευρήματα της αρχαίας τέχνης (προ του έτους 600 μ.Χ.) και αναφέρεται σε αντικείμενα της καθημερινότητας εκείνης της εποχής, που συχνά είναι αρχαιολογικά καλλιτεχνήματα. Ο συλλέκτης των αντικών (antiquarian) μαζεύει και μελετά αυτές ή γενικά αντικείμενα από το παρελθόν.
Η κινεζική πορσελάνη
Στην Κίνα έμπαινε μία κόκκινη σφραγίδα (chop, τσοπ) στη βάση από τον ιδιοκτήτη. Οι ειδήμονες μπορούν να τη διαβάσουν. Στην προ-επαναστατική Κίνα η Κυβέρνηση είχε Τμήμα Αντικών, που σφράγιζε κάθε αντικείμενο με τη χρονολογία του. Το επόμενο καθεστώς της Κίνας έχει άλλον ορισμό για το τι θεωρεί αντίκα. Το άνοιγμα του εμπορίου της χώρας έκανε την κυβέρνηση να θελήσει να προστατεύσει τις αντίκες, ορίζοντας τα χαρακτηριστικά τους.
Η συλλογή αντικών (antiquing)
Με τον όρο αυτόν εννοούμε την εύρεση και διαπραγμάτευση της τιμής της αντίκας. Η αγορά είναι για προσωπική συλλογή, δώρο ή μεταπώληση για κέρδος. Η πηγές μπορεί να είναι παλαιοπωλεία, υπαίθριες αγορές ή δημοπρασίες, μερικές φορές διεθνείς. Με τον αγγλικό όρο νοείται και η (τεχνητή) παλαίωση με βάψιμο. Συχνά η διαφορά με τις αληθινές αντίκες είναι δυσχερής για τον μη μυημένο. Έτσι μπορεί να αγοράσει απομίμηση, αντί για γνήσιο αντικείμενο.
Παλαιά έπιπλα
Εδώ το αντικείμενο, εκτός από αξία ως τέχνη, έχει και πρακτική σημασία. Οι συλλέκτες τα χρησιμοποιούν στα σπίτια τους και τα συντηρούν. Η αξία τους θα ανεβεί, σε αντίθεση με τα νέα αντικείμενα, που η αξία τους θα πέσει. Τέτοια αντικείμενα είναι τραπέζια, καθίσματα, γραφεία, κονσόλες, κ.ά. από καρυδιά, μαόνι, δρυ, πεύκο ή οξυά. Τα κινέζικα έπιπλα είναι συχνά από φτελιά, δένδρο κοινό στην Ασία. Κάθε ξύλο έχει άλλη υφή και χρώμα. Σε κάθε αντικείμενο η κατάσταση (ποιότητα), η συμπλήρωση-επισκευή και η συντήρηση διαφοροποιεί την αξία του. Τα σύγχρονα έπιπλα συνήθως δεν είναι από μασίφ (συμπαγές) ξύλο, αλλά με επίστρωση φύλλων ξύλου (καπλαμάς) και λούστρο. Υπάρχουν περίοδοι με διαφορετικούς ρυθμούς, όπως είναι το μπαρόκ, ο κλασικισμός, ο αυτοκρατορικός ρυθμός (αμπίρ), αρ νουβώ, αρ ντεκό κ.ά.
Τα στυλ
Στην αρχή στα έπιπλα προτιμούσαν τη δρυ (ως το 1670), μετά την καρυδιά (1670-1735), έπειτα το μαόνι (πρώιμη περίοδος 1735-1770, ύστερη περίοδος 1770-1810).
Οι ρυθμοί: Γοτθικός, Αναγέννηση, Μπαρόκ (1620-1700), Ροκοκό (1695-1760), Κλασικισμός (1755-1805), Αμπίρ (Αυτοκρατορία 1799-1815), αντιβασιλείας (1812-30), Εκλεκτισμός (1830-80), Αρ Νουβώ (1900-20), Αρ Ντεκώ (μεσοπολέμου).
Στη Γαλλία: Αναγέννηση, Λουί τρεζ (1610-43), Λουί κατόρζ (1643-1715), αντιβασιλείας (1715-23), Λουί κενζ (1723-74), Λουί σεζ (1774-1793), Ντιρεκτουάρ (1793-99), Αμπίρ (Ναπολεόν Ι 1799-1815), Παλινόρθωση (1815-30), Λουί Φιλίπ (1830-48), ντεζιέμ Αμπίρ (Ναπολεόν ΙΙΙ 1848-70), 3η δημοκρατία (1871-1940).
Στην Αγλία: Ελισάβετ Α΄ (1558-1603), Ιακώβου Α΄ - Καρόλου Α΄ (1603-49), κοινοπολιτεία Κρόμγουελ (1649-60), Κάρολος Β΄ - Ιάκωβος Β΄ (1660-89), Γουλιέλμος Γ΄ - Άννα (1689-1814), Γεωργιος Α΄ και Β΄ (1714-60 πρώιμος Γεωργιανός ρυθμός), Γεώργιος Γ΄ (1760-1811 ύστερος Γεωργιανός ρυθμός), Γεώργιος Δ΄- Γουλιέλμος Δ΄(1820-37), Βικτώρια (1837-1901), Εδουάρδος Ζ΄ (1901-10).
Στη Γερμανία: Αναγέννηση, Μπαρόκ (1650-1700, 1700-1730), Ροκοκό (1730-1760), Νεοκλασικισμός (1760-1800), Αυτοκρατορία (1800-15), Μπήντερμάιερ (1815-48), Αναβίωση (1830-80), Γιούγκενστιλ (1880-1920), Μπάουχαους (1919-33).
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της τέχνης Κατηγορία:Παρελθόν Κατηγορία:Συλλογή
Προγραφή
μικρογραφία|Ο προγραμμένος βασιλόφρων, 1651, ζωγραφική από τον [[Τζων Έβερετ Μίλαι|Τζων Έβερετ Μίλεϊ π. 1853, στο οποίο μία πουριτανή γυναίκα κρύβει έναν φυγόδικο βασιλόφρονα, που δραπέτευσε, στο κοίλο ενός δέντρου.]]
Προγραφή (proscriptio) είναι, στην τρέχουσα χρήση, «διάταγμα καταδίκης σε θάνατο ή εξορία» (Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης) και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολιτικό πλαίσιο, για να αναφερθεί σε δολοφονία ή εξορία εγκεκριμένη από το κράτος. Ο όρος προήλθε από την Αρχαία Ρώμη, όπου περιλάμβανε δημόσια ταυτοποίηση και επίσημη καταδίκη των δηλωμένων εχθρών του κράτους και συχνά περιλάμβανε δήμευση της περιουσίας τους.
Η χρήση του έχει διευρυνθεί σημαντικά, για να περιγράψει κυβερνητικές και πολιτικές κυρώσεις ποικίλου βαθμού σε άτομα και τάξεις ανθρώπων, που έπεσαν σε δυσμένεια: από τη μαζική καταστολή των υποστηρικτών ανορθόδοξων ιδεολογιών έως την καταστολή πολιτικών αντιπάλων ή προσωπικών εχθρών.
Εκτός από τις υποτροπές του κατά τις διάφορες φάσεις της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, έχει γίνει ένας τυπικός όρος για να περιγραφεί:
Προέλευση
Οι προγραφές (λατινικά proscriptio, πληθυντικός proscriptiones) σήμαιναν αρχικά δημόσιες διαφημίσεις ή προκηρύξεις, που σήμαιναν ακίνητα ή αγαθά προς πώληση.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορικής βασιλείας του Λ. Κ. Σύλλα, η λέξη πήρε μία πιο δυσοίωνη σημασία. Το 82 ή 81 π.Χ., ο Σύλλας καθιέρωσε τη διαδικασία της απαγόρευσης, προκειμένου να εκδικηθεί τις σφαγές του Γάιου Μάριου και του γιου εκείνου. Κατέθεσε μία ειδοποίηση για την πώληση κατασχεθέντων περιουσιών, που ανήκαν σε αυτούς, οι οποίοι δηλώθηκαν δημόσιοι εχθροί του κράτους (οι σύγχρονοι ιστορικοί εκτιμούν ότι περίπου 520 άτομα προγράφθηκαν σε αντίθεση με την αρχαία εκτίμηση των 4.700 ατόμων) και ως εκ τούτου καταδίκασε σε θάνατο τους προγραμμένους, που ονομάζονται proscripti στα λατινικά.
Καταδίκη και προδοσία
Υπήρχαν πολλοί λόγοι για τους οποίους η αρχαία ρωμαϊκή κυβέρνηση μπορεί να ήθελε να προγράψει ή να αποδώσει πολλές άλλες μορφές ποινών. Ένας από τους πιο διαδεδομένους λόγους τιμωρίας ήταν τα εγκλήματα προδοσίας, γνωστά και ως lex maiestatis. Τα εγκλήματα προδοσίας αποτελούνταν από έναν πολύ ευρύ και μεγάλο αριθμό κανονισμών και τέτοια εγκλήματα είχαν αρνητική επίδραση στην κυβέρνηση. Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει, αλλά δεν περιορίζεται σε: βοήθεια με οποιονδήποτε τρόπο σε έναν εχθρό, Crimen Laesae Majestasis, πράξεις ανατροπής και σφετερισμού, αδίκημα κατά της ειρήνης του κράτους, αδικήματα κατά της απονομής δικαιοσύνης και παραβίαση απόλυτων καθηκόντων. Συνολικά, εγκλήματα στα οποία το κράτος, ο αυτοκράτορας, η ηρεμία του κράτους ή τα αδικήματα κατά του καλού του λαού θα θεωρούνταν προδοσία και, ως εκ τούτου, θα αποτελούσαν αιτία προγραφής. Ορισμένοι από αυτούς τους κανονισμούς είναι κατανοητοί και συγκρίσιμοι με τους νόμους ασφαλείας σήμερα. Ωστόσο, άλλοι, όπως η παραβίαση των απόλυτων καθηκόντων, θα μπορούσαν πολύ εύκολα να είναι ατυχήματα ή περιστασιακές κρίσεις, που θα άξιζαν ανεξάρτητα τιμωρίας.
Οι τιμωρίες για προδοσία ήταν πολύ αυστηρές με τα σημερινά πρότυπα και είχαν σκοπό να αναδείξουν τη σοβαρότητα και την ατιμία των εγκλημάτων προδοσίας, που διαπράχθηκαν. Υπήρχαν διάφορες ποινές για εγκλήματα κατά της πρωτεύουσας, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου, της απώλειας της ιδιότητας του ελεύθερου, απώλεια της ιθαγένειας με απώλεια των οικογενειακών δικαιωμάτων και απώλεια μόνο των οικογενειακών δικαιωμάτων. Ο θάνατος ήταν μία πολύ συνηθισμένη τιμωρία και αναφερόταν ως <i id="mwWg">summum supplicium</i> (ακραία ποινή). Η θανατική ποινή ήταν συχνά η τιμωρία για όλες εκτός από τις πιο ήπιες μορφές προδοσίας. Ο Ιούλιος Καίσαρας ήταν ένας σημαντικός διαμορφωτής του νόμου για την προδοσία. Η απαγόρευση από την Ύδρευση και την Πυρόσβεση ήταν μία αστική αποξένωση, που είχε ως αποτέλεσμα την τελική εξορία, η οποία περιλάμβανε στέρηση της ιθαγένειας και κατάσχεση περιουσίας. Όσοι καταδικάζοντο, απελαύνοντο σε νησί. Ο Αυτοκράτορας Αύγουστος χρησιμοποιούσε συχνά αυτή τη μέθοδο εξορίας, καθώς ήθελε να εμποδίσει τους εξορισμένους άνδρες να συνενωθούν σε μεγάλες ομάδες. Μία τέτοια τιμωρία δόθηκε μόνο για τις πιο ήπιες μορφές προδοσίας, σε σύγκριση με τη θανατική ποινή που ίσχυε για τα περισσότερα άλλα εγκλήματα προδοσίας. Ο Αύγουστος δημιούργησε επίσης τον έπαρχο (prefect, νομάρχη), του οποίου οι εξουσίες περιλάμβαναν τη δυνατότητα να εξορίσουν, να απελάσουν ή να στείλουν κάποιον στα ορυχεία. Ο έπαρχος ακροάτο επίσης τις εκκλήσεις.
Προγραφή του Σύλλα το 82 π.Χ
Μία πρώιμη περίπτωση μαζικής απαγόρευσης έλαβε χώρα το 82 π.Χ., όταν ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλα διορίστηκε dictator rei publicae constituendae (δικτάτορας για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας). Ο Σύλλας ζήτησε από τη Σύγκλητο να καταρτίσει μία λίστα, με αυτούς που θεωρούσε εχθρούς του κράτους και δημοσίευσε τη λίστα στο Ρωμαϊκό Φόρουμ. Οποιοσδήποτε άνδρας του οποίου το όνομα εμφανιζόταν στη λίστα, στερήθηκε ipso facto από την υπηκοότητά του και αποκλείστηκε από κάθε νόμιμη προστασία. Τα χρήματα της αμοιβής δίδοντο σε οποιονδήποτε πληροφοριοδότη έδινε πληροφορίες που οδηγούσαν στο θάνατο ενός προγραμμένου άνδρα, και κάθε άτομο που σκότωνε έναν προγραμμένο άνδρα είχε το δικαίωμα να κρατήσει μέρος της περιουσίας του (το υπόλοιπο πήγαινε στο κράτος). Κανένα άτομο δεν θα μπορούσε να κληρονομήσει χρήματα ή περιουσίες από προγραμμένους άνδρες, ούτε θα μπορούσε μία γυναίκα παντρεμένη με έναν προγραμμένο άντρα να ξαναπαντρευτεί μετά τον θάνατό του. Πολλά θύματα της προγραφής αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους εκτέθηκαν σε δόρατα στην Αγορά (Forum).
Ο Σύλλας χρησιμοποίησε την προγραφή, για να αποκαταστήσει το εξαντλημένο Ρωμαϊκό θησαυροφυλάκιο ( <i id="mwbQ">Aerarium</i>, το οποίο είχε καταστραφεί από τους δαπανηρούς εμφύλιους και ξένους πολέμους την προηγούμενη δεκαετία, και για να εξαλείψει τους εχθρούς (τόσο πραγματικούς όσο και δυνητικούς) της μεταρρυθμισμένης πολιτείας και νομοθετημάτων του. Οι πλουτοκράτες ιππείς της Τάξης των Ιππέων επλήγησαν ιδιαίτερα. Έδωσε στη διαδικασία έναν ιδιαίτερα απαίσιο χαρακτήρα στα μάτια των πολιτών το γεγονός, ότι πολλοί από τους προγραμμένους άνδρες, αφού συνοδεύτηκαν από τα σπίτια τους τη νύχτα από ομάδες ανδρών, που όλοι ονομάζοντο "Λεύκιοι Κορνήλιοι", δεν εμφανίστηκαν ποτέ ξανά. Αυτοί οι άνδρες ήταν όλοι απελεύθεροι του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα. Έτσι δημιουρόταν ένας γενικός φόβος, το να πάρουν κάποιον από το σπίτι του τη νύχτα, όταν υπήρχε κάποια εξωτερική στασιαστική συμπεριφορά.
Η παραγραφή του 82 π.Χ. επιβλήθηκε από τον apελεύθερο διαχειριστή του Σύλλα, Λεύκιο Κορνήλιο Χρυσόγονο, και ήταν γεμάτη διαφθορά.
Οι κατάλογοι προγραφών που δημιουργήθηκαν από τον Σύλλα, οδήγησαν σε μαζικό τρόμο στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, «οι πόλεις της Ιταλίας έγιναν θέατρα εκτέλεσης». Οι πολίτες τρομοκρατούντο, όταν έβρισκαν τα ονόματά τους στις λίστες. Εκείνοι των οποίων τα ονόματα παρατέθηκαν, καταδικάστηκαν τελικά σε θάνατο. Οι εκτελέσεις ήταν βάναυσες και γινόταν με αποκεφαλισμό. Συχνά τα κεφάλια εκτίθεντο στη συνέχεια, για να τα δει η πόλη. Τα σώματα των καταδικασμένων συχνά ακρωτηριάζοντο και σύροντο πριν ριφθούν στον ποταμό Τίβερη. Επιπλέον, όσοι καταδικάζοντο έχαναν τα δικαιώματά τους ακόμη και μετά τον βάναυσο θάνατό τους. Στους νεκρούς στερείτο το δικαίωμα σε κηδεία και όλα τα υπάρχοντά τους δημοπρατούντο, συχνά σε αυτούς που τους σκότωσαν. Αρνητικές συνέπειες προέκυπταν, για όποιον επέλεγε να βοηθήσει αυτούς, που περιλαμβάνονται στη λίστα, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν οι ίδιοι καταχωρημένοι στις απαγορευμένες λίστες. Όποιος κρινόταν ένοχος για συνδρομή των καταδικασθέντων, τιμωρείτο με θάνατο.
Προγραφή του 43 π.Χ
Η παραγραφή του 43 π.Χ. ήταν η δεύτερη σημαντική προγραφή. Ξεκίνησε με μία συμφωνία τον Νοέμβριο 43 μεταξύ των μελών της Β΄ Τριανδρίας Οκταβιανού Καίσαρα, Μάρκου Αντωνίου και Μάρκου Λεπίδου μετά από δύο μακρές συναντήσεις. Ο στόχος τους ήταν να εκδικηθούν τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα, να εξαλείψουν τους πολιτικούς εχθρούς και να αποκτήσουν τις περιουσίες τους. Η προγραφή απευθυνόταν στους συνωμότες του Ιούλιου Καίσαρα, όπως ο Βρούτος και ο Κάσσιος, και άλλα άτομα που είχαν λάβει μέρος στον εμφύλιο πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων πλούσιων ανθρώπων, γερουσιαστών, ιππέων και δημοκρατών όπως ο Σέξτος Πομπήιος και ο Κικέρωνας. Υπήρχαν 2.000 ονόματα στη λίστα συνολικά και μία ελκυστική αμοιβή 2.500 δραχμών για το κεφάλι ενός ελεύθερου στον κατάλογο (το κεφάλι ενός σκλάβου άξιζε 1.000 δραχμές). Οι ίδιες αμοιβές δόθηκαν, σε όποιον έδινε πληροφορίες, για το πού κρύβεται κάποιος στη λίστα. Όποιος προσπαθούσε να σώσει άτομα του καταλόγου, προστίθετο στον κατάλογο. Τα υλικά αντικείμενα των νεκρών θυμάτων επρόκειτο να κατασχεθούν. Μερικοί από τους καταχωρημένους στερήθηκσν την περιουσία τους, αλλά προστατεύτηκαν από τον θάνατο από τους συγγενείς τους που ανήκαν στην Τριανδρία (π.χ., ο Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρας και ο αδελφός του Λεπίδου). Οι περισσότεροι ωστόσο σκοτώθηκαν, σε ορισμένες περιπτώσεις τραγικά, όπως ο Κικέρων, ο νεώτερος αδελφός του Κόιντος Τύλλιος Κικέρων (ένας από τους αντιπροσώπους του Ιουλίου Καίσαρα) και ο Μάρκος Φαβορίνος σκοτώθηκαν στην προγραφή. Το κεφάλι και τα χέρια του Κικέρωνα κόπηκαν και στερεώθηκαν στα Ρόστρα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Πολιτικές και πολιτισμικές εκκαθαρίσεις
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1971
Οι 30οί Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1971 έγιναν από 2 ως 5 Σεπτεμβρίου στο Ζάγκρεμπ. Την πρώτη ημέρα διεξήχθη μόνο η τελετή έναρξης και ο μαραθώνιος και τις επόμενες τρεις ημέρες το υπόλοιπο πρόγραμμα. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από τις πέντε βαλκανικές χώρες, εκτός από την Αλβανία. Νικήτρια αναδείχθηκε η διοργανώτρια Γιουγκοσλαβία στους άνδρες ενώ στις γυναίκες επικράτησε πάλι η σχεδόν μόνιμη νικήτρια Ρουμανία. Στα αξιοσημείωτα η άνοδος της Ελλάδας στην τρίτη θέση στους άνδρες με συγκομιδή πλέον των 100 βαθμών, για πρώτη φορά από το 1960.
Παναγιώτης Τσιντώτας
Ο Παναγιώτης Τσιντώτας (Κατερίνη, 4 Ιουλίου 1993) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Σούπερ Λίγκα για τον ΠΑΣ Γιάννινα.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1971
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1971 Κατηγορία:Ζάγκρεμπ
Παναγιώτης Τσιντώτας
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Μ.Α.Σ 25η Μαρτίου Κατερίνης και στην συνέχεια πήρε μεταγραφή  στον Πιερικό  το 2011. Το 2012 αποκτήθηκε από τον Λεβαδειακό, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στη Σούπερ Λίγκα στις 26 Απριλίου 2015 στον αγώνα Λεβαδειακός - Ατρόμητος 2-1. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Λεβαδειακό αγωνίστηκε 21 φορές σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Ήταν στο δυναμικό της ΑΕΚ από τον Ιούνιο του 2017 έως τον Νοέμβριο του 2022 και αγωνίστηκε 89 φορές σε Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρώπη. Έχει αγωνιστεί δύο φορές με την Εθνική Ελλάδας Κ19 και αναμένεται να λάβει κλήση για τους φιλικούς αγώνες με την Ελβετία και την Αίγυπτο, ως τμήμα της προετοιμασίας της Εθνικής Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ. Το 2018, ο Τσιντώτας συμφώνησε για επέκταση του συμβολαίου του με την ΑΕΚ έως το καλοκαίρι του 2023.
Τον Νοέμβριο του 2022 έμεινε ελεύθερος από την ΑΕΚ και υπέγραψε στον ΠΑΣ Γιάννινα.
24 Ιουνίου του 2023 υπογράφει και συνεχίζει την καριέρα του στον Ατρόμητο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ούλριχ Α΄ της Ανατολικής Φρισίας
Bιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος (1ος από τον 2ο γάμο) του φυλάρχου Έννο Εντσάρντισνα του Nόρντεν και Γκρέετσηλ και της Γκέλας του Mάνσλαγκτ.
Ο πατέρας του είχε κληρονομήσει την Άτενα του Nόρντεν και είχε γίνει επικεφαλής του Nόρντεν, αφήνοντας στον Ούλριχ Α΄ μία μεγάλη κληρονομιά. Ο Ούλριχ Α΄ έλαβε επίσης την κληρονομιά του σεβαστού Οίκου των Σίρκσενα-Μπέρουμ μέσω της μητέρας του Γκέλας, κόρης του Άφο Μπένινγκα, επικεφαλής των Πίλσουμ και Mάνσλαγκτ και του Τιάντεκα Ζίαρτσε του Μπέρουμ. Η Γκέλα και η εξαδέλφη της Φράουβα Σίρκσενα ("Σύντσενα") ήταν οι μόνες κληρονόμοι των Σόρκσενα του Μπέρουμ. Ο πατέρας τού Ούλριχ Α΄, ο Έννο, είχε χρησιμοποιήσει την ευκαιρία να κανονίσει έναν γάμο μεταξύ του πρωτότοκου γιου του (από τον πρώτο του γάμο, ετεροθαλούς αδελφού τού Ούλριχ Α΄) Έντσαρντ και της Φράουβε. Ο Ούλριχ Α΄ και ο Έντσαρντ πήραν το οικογενειακό όνομα και τους θυρεούς των συζύγων τους. Όταν ο Έντσαρντ και η Φράουβα απεβίωσαν χωρίς παιδιά το 1441 από την πανώλη, ο Ούλριχ Α΄ κληρονόμησε επίσης τις κτήσεις των Σίρκσενα του Μπέλουμ. Το 1430, μαζί με τον πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδελφό του Έντσαρντ, ο Ούλιχ Α΄ είχε ολοκληρώσει τη Freiheitsbund der Sieben Ostfrieslande (Ελεύθερη συμμαχία των επτά εδαφών της Ανατολικής Φρισίας).
Αυτή η συμμαχία στόχευε κατά του κυβερνώντος Φόκο Ούκενα. Ο Έντσαρντ, μαζί με τον αδελφό του Ούλριχ Α΄, κατάφεραν να θέσουν τέρμα στην εξουσία της μερίδας του Ούκενα. Ο Ούλριχ Α΄ ακολούθησε επίσης μία προσοδοφόρα στρατηγική επιγαμιών. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Φόλκα, μόνη κόρη και κληρονόμος του τίτλου Βίμπετ του Έζενς. Αυτή μετέφερε την κυριαρχία του Έζενς στον Ούλριχ Α΄ το 1440. Μετά τον 2ο γάμο του Ούλριχ Α΄ με την Τέντα, εγγονή του αντιπάλου του, το 1455, η πλειοψηφία των εδαφών της Ανατολικής Φρισίας ενώθηκε για πρώτη φορά. Μόνο οι κυριότητες του Γιέβερ και του Φρήντενμπουργκ παρέμειναν ανεξάρτητες. Ο Σίμπετ Άτενα, ανιψιός και σύμμαχος του Ούλριχ Α΄, έλαβε τις κυριότητες του Στέντεσντορφ και Βίτμουντ, οι οποίες από κοινού δημιούργησαν το Χάρλινγκερλαντ. Το Χάρλιγκερλαντ παρέμεινε υπό την εξουσία της οικογένειας Σίρκσενα.
Επειδή ο Όκο Α΄ τομ Μπροκ είχε υποθηκεύσει την Ανατολική Φρισία στον κόμη της Ολλανδίας το 1381, το καθεστώς του κυβερνήτη της Ανατολικής Φρισίας ήταν ασαφές. Ο Ούλριχ Α΄ αποφάσισε να βελτιώσει την κατάστασή του στρεφόμενος απευθείας προς τον αυτοκράτορα της Γερμανίας. Ο Φρειδερίκος Γ΄ στη συνέχεια αναβίβασε τον Ούλριχ Α΄ στη θέση του αυτοκρατορικού κόμη το 1464. Ο αυτοκράτορας παραχώρησε στον Ούλριχ Α΄ την αυτοκρατορική κομητεία του Nόρντεν, Έμντεν & Έμισγκονιεν στην Ανατολική Φρισία, αν και σε αντάλλαγμα ο Ούλριχ Α΄ ήταν υποχρεωμένος να πληρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στην καγκελαρία του αυτοκράτορα, ο οποίος υπέφερε από σχεδόν συνεχή οικονομικά προβλήματα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1440 τη Φόλκα κυρία του Βίμπετ φαν Έζενς. Αυτή απεβίωσε χωρίς απογόνους.
Το 1455 ο Ούλριχ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Τέντα Ούκενα, κόρη του Ούκο Φούκενα φυλάρχου των Μόορμερλαντ & Έμσιγκερλαντ στην ανατολική Φρισία, και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Καμάρι Θήρας
Το Καμάρι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες του Μέσα Βουνού στην ανατολική πλευρά του νησιού, σε απόσταση 9 χιλιομέτρων από τα Φηρά. Με βάση την απογραφή του 2001 έχει 1.351 κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Επισκοπής Γωνιάς του Δήμου Θήρας.
Ούλριχ Α΄ της Ανατολικής Φρισίας
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Καμάρι Θήρας
Ιστορία
Το Καμάρι ήταν το επίνειο της Αρχαίας Θήρας και ονομαζόταν Οία. Ερείπια της αρχαίας Οίας βρίσκονται σήμερα μέσα στη θάλασσα.
Θεοδόσιος Α΄ Βορραδιώτης
Ο Θεοδόσιος Βορραδιώτης ήταν λόγιος ιεράρχης, ο οποίος διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1178(/1179;) ως το 1183.
Καμάρι Θήρας
Ιστορία
Η μεγάλη οικιστική ανάπτυξη του Καμαρίου προέκυψε ουσιαστικά μετά τον μεγάλο σεισμό του 1956, από τους κατοίκους της Μέσα Γωνιάς, η οποία είχε καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά.
Θεοδόσιος Α΄ Βορραδιώτης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θεοδόσιος ήταν Αρμενικής ή Συριακής καταγωγής από την Αντιόχεια και έφερε το όνομα Βορραδιώτης καθώς ήταν μοναχός στη μονή Βορραδίου (ή Αγίου Αυξεντίου). Ήταν λόγιος και ευσεβής μοναχός και κέρδισε την αγάπη του λαού της Κωνσταντινούπολης.
Καμάρι Θήρας
Αρχαιολογικά Ευρήματα
Το 2002 ανακαλύφθηκε στο Καμάρι αρχαϊκό Ιερό του Αχιλλέα. Η ανακάλυψη αυτή αποδεικνύει ότι ο μυθικός ήρωας λατρευόταν και σε άλλα μέρη εκτός από τη Θεσσαλία. Κοντά στην είσοδο του κτίσματος βρέθηκαν κεραμικά, ανάμεσα στα οποία ένας ιωνικός κύλικας με εγχάρακτη επιγραφή που αναφέρει το όνομα του αναθέτη και το όνομα του ήρωα. Είναι το μοναδικό ιερό που έχει ταυτιστεί με τη λατρεία του ήρωα, παρά το γεγονός ότι είναι γνωστή η λατρεία του στην αρχαιότητα από διάφορες γραπτές πηγές.
Θεοδόσιος Α΄ Βορραδιώτης
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη Πατριάρχης το 1178 (ή στις αρχές του 1179 ). Ως Πατριάρχης, χρειάστηκε να χειριστεί τις επιπλοκές που δημιουργούσε η πολιτική αστάθεια που δημιούργησε ο θάνατος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1180) και η άνοδος στο θρόνο του ανήλικου διαδόχου του, Αλεξίου Β΄ (1180-1183). Αρχικά συγκρούστηκε με τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ για το θέμα του προσηλυτισμού των Μουσουλμάνων. Ως τότε, η Εκκλησία ανάγκαζε τους μουσουλμάνους που προσηλυτίζονταν ή επέστρεφαν στον Χριστιανισμό να περάσουν από ένα αυστηρό τελετουργικό μετάνοιας, το οποίο περιελάμβανε και την απαγγελία 22 αναθεμάτων κατά του Ισλάμ και του Προφήτη Μωάμεθ. Ο αυτοκράτορας θέλησε να διευκολύνει τον προσηλυτισμό των Μουσουλμάνων καταργώντας τα αναθέματα. Ο Θεοδόσιος αρχικά αντέδρασε, αλλά συμβιβάστηκε μαζί του τον Μάιο του 1180 και ο αυτοκράτορας τον διόρισε στο συμβούλιο αντιβασιλείας του ανήλικου Αλεξίου.
Καμάρι Θήρας
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά της Σαντορίνης Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Θεοδόσιος Α΄ Βορραδιώτης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1181 ο Θεοδόσιος έδωσε άσυλο στην Μαρία, κόρη του Μανουήλ Κομνηνού, στον σύζυγό της, Ρενιέ του Μομφερράτου, και σε πολλά άλλα μέλη της αριστοκρατίας που αναμείχθηκαν σε συνωμοσία κατά του πρωτοσεβαστού Αλεξίου Κομνηνού. Με την υποστήριξή του και τη δραστηριότητα της Μαρίας της Πορφυρογέννητης, το άσυλο γενικεύτηκε σε εξέγερση που διήρκεσε περίπου τρεις μήνες και ο Θεοδόσιος μεσολάβησε στην αυτοκράτειρα, Μαρία της Αντιοχείας, προκειμένου να λήξει η εξέγερση. Ο πρωτοσεβαστός Αλέξιος τον κατηγόρησε για υπόθαλψη της εξέγερσης και πέτυχε την προσωρινή απομάκρυνσή του από τον Θρόνο, αρχικά στη μονή Τερεβίνθου και κατόπιν στη μονή Χριστού Παντεπόπτου. Πριν το τέλος του χρόνου όμως αποκαταστάθηκε στον πατριαρχικό θρόνο υπό την πίεση της κοινής γνώμης και της αριστοκρατίας. Μάλιστα κατά τον Χωνιάτη, η επιστροφή του στο πατριαρχείο διήρκεσε μία ολόκληρη μέρα εξαιτίας του ενθουσιασμού του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί για την υποδοχή του.
Μετά την εξουδετέρωση του πρωτοσεβαστού Αλεξίου το 1182, τη σφαγή των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης από τον εξεγερμένο όχλο (Απρίλιος 1182) και την προσχώρηση πολλών αριστοκρατών στην παράταξη του Ανδρονίκου Κομνηνού, ο Θεοδόσιος, ενεργώντας ως εγγυητής της ομαλότητας, ενέκρινε την είσοδο του Ανδρονίκου στην Βασιλεύουσα και μάλιστα κατά παρότρυνσή του έστεψε εκ νέου αυτοκράτορα τον Αλέξιο Β΄ στις 16 Μαΐου 1182. Ωστόσο ο Θεοδόσιος δεν εμπιστευόταν τον Ανδρόνικο Κομνηνό και εκείνος επίσης αντιλαμβανόταν πως η δημοφιλία του Πατριάρχη ήταν ένα από τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει για να ανέβει ο ίδιος στο θρόνο της αυτοκρατορίας. Ακολούθησε η δολοφονία της Μαρίας της Πορφυρογέννητης και της αυτοκράτειρας Μαρίας της Αντιοχείας και το 1183 προέκυψε το ζήτημα του γάμου του Αλεξίου, νόθου γιου του Μανουήλ Α΄ (τον οποίο είχε αποκτήσει με την κόρη της αδελφής του, Θεοδώρα Βατάτζαινα) με την Ειρήνη, νόθα κόρη του Ανδρόνικου (την οποία είχε αποκτήσει με την Θεοδώρα Κομνηνή).
Ο Θεοδόσιος Α΄ αντέδρασε στον γάμο αυτό θεωρώντας τον αιμομικτικό, αλλά κατάλαβε ότι έχασε την υποστήριξη της Συνόδου. Έτσι, τον Αύγουστο του 1183 παραιτήθηκε από τον πατριαρχικό θρόνο ανοίγοντας το δρόμο για την άνοδο στο θρόνο του Ανδρονίκου Α΄ και την δολοφονία του Αλεξίου Β΄ (φθινόπωρο 1183). Κατόπιν αυτού, ο Θεοδόσιος έζησε ασκητικά την υπόλοιπη ζωή του στη νήσο Τερέβινθο, όπου αποσύρθηκε, ασχολούμενος με τη συγγραφή. Σε αυτόν αποδίδεται η συγγραφή της βιογραφίας του Λεόντιου Ιεροσολύμων που εκδόθηκε με τις ομιλίες του Μακαρίου Χρυσοκέφαλου στη Βιέννη το 1793.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Θεοδοσιος Α Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Κάρολος Ζ΄ της Σουηδίας
Ο Κάρολος Ζ´ της Σουηδίας (Karl Sverkersson, 1130 - 12 Απριλίου 1167) ήταν βασιλιάς της Γοτθίας και της Σουηδίας (1161 - 1167). Η αρίθμησή του ως Ζ΄ βασίζεται στη μυθική ιστορία της χώρας· στην πραγματικότητα είναι ο Κάρολος Α΄.
Βιογραφία
Ήταν δεύτερος γιος του Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας και της Ούλβχιλντ Χάακονσντοττερ. Ο Κάρολος ως ο μεγάλος αντίπαλος του Ερρίκου Θ´ της Σουηδίας είχε μικρή δύναμη στη Γοτθία την εποχή που ο Ερρίκος ήταν βασιλιάς. Έχει αναφερθεί ότι η δολοφονία του Ερρίκου από υποστηρικτές του Μάγκνους Β΄ της Σουηδίας είχε αρωγή από τον Κάρολο.
Μετά το θάνατο του Μάγκνους, ο Κάρολος αναγνωρίστηκε βασιλιάς της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ιδρύθηκε η Αρχιεπισκοπή της Ουψάλας. Την άνοιξη του 1167 ο Κάρολος σκοτώθηκε στο νησί Βίσινγκσο από υποστηρικτές του Κνούτου Έρικσον επικεφαλής της δυναστείας του Ερρίκου. Ο Κάρολος ενταφιάστηκε στο μοναστήρι του Αλβάστρα. Η Δανέζα σύζυγος του Καρόλου Χριστίνα Χβίντε ήταν κόρη του μεγιστάνα Στιγκ Ηβιταλέντερ. Το μοναδικό παιδί τους ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Σβέρκερ
Κοζάκοι
thumb|Οι Ζαποροζιανοί Κοζάκοι απαντούν στον σουλτάνο, έργο του [[Ιλιά Ρέπιν]] Οι Κοζάκοι (ουκρανικά: козаки, ρώσικα: казаки) είναι ομάδα κυρίως ανατολικο σλαβικών λαών, οι οποίοι αρχικά ήταν μέλη δημοκρατικών, ημιστρατιωτικών κοινοτήτων και κατοικούσαν σε αραιοκατοικημένες περιοχές και νησιά στις λεκάνες του κάτω Δνείπερου και του Ντον, στην περιοχή της σημερινής Ουκρανίας και νότιας Ρωσίας. Οι Κοζάκοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη αυτών των εθνών. Κοινό χαρακτηριστικό τους ανά τους αιώνες ήταν το φιλοπόλεμο και ατίθασο πνεύμα τους.
Η προέλευση των πρώτων Κοζάκων είναι αντικείμενο διαμάχης. Η παραδοσιακή ιστοριογραφία χρονολογεί την εμφάνιση των Κοζάκων στον 14ο έως τον 15ο αιώνα. Προς τα τέλη του 15ου αι., οι Κοζάκοι στην Ουκρανία σχημάτισαν τους Ζαποροζιανούς Κοζάκους που εγκαταστάθηκαν γύρω από τα οχυρωμένα νησιά του Δνείπερου. Αρχικά ήταν υποτελείς στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, αλλά η αυξανόμενη κοινωνική και θρησκευτική καταπίεση τούς ανάγκασε, στα μέσα του 17ου αιώνα, να εξεγερθούν υπό τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι, ανακηρύσοντας το ανεξάρτητο Αταμανάτο των Κοζάκων. Στη συνέχεια, η περιοχή των Κοζάκων τέθηκε υπό ρωσικό έλεγχο για τα επόμενα 300 χρόνια.
Οι Κοζάκοι του Ντον, οι οποίοι είχαν οργανωθεί από τον 16ο αιώνα, συμμάχησαν με το Βασίλειο της Ρωσίας. Μαζί ξεκίνησαν συστηματική κατάκτηση και εποικισμό εδαφών, προκειμένου να ασφαλίσουν τα σύνορα στον Βόλγα, σε ολόκληρη τη Σιβηρία, και τους ποταμούς Ουράλη και Τερέκ. Μέχρι τον 18ο αιώνα, οι θύλακες των Κοζάκων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας λειτουργούσαν ως ζώνες προστασίας στα σύνορά της. Ωστόσο, οι επεκτατικές βλέψεις της αυτοκρατορίας βασίστηκαν στην εξασφάλιση της εμπιστοσύνης των Κοζάκων, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τον παραδοσιακά ανεξάρτητο τρόπο ζωής τους. Το γεγονός αυτό οδήγησε, τον 17ο και 18ο αιώνα, σε εξεγέρσεις των Κοζάκων, με μεγαλύτερη αυτή του Εμελιάν Πουγκατσιόφ. Σε ακραίες περιπτώσεις, διαλύονταν ολόκληροι πληθυσμοί Κοζάκων, όπως ήταν η μοίρα των Ζαποροζιανών Κοζάκων το 1775. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, οι Κοζάκοι μετατράπηκαν σε ειδική κοινωνική τάξη. Υπηρετούσαν ως συνοριακοί φύλακες και τακτικά παρείχαν άνδρες σε συγκρούσεις όπως οι διάφοροι Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου, οι περιοχές των Κοζάκων έγιναν κέντρα του αντι-επαναστατικού Λευκού Στρατού, ένα μέρος του οποίου θα αποτελέσει τη Λευκή Μετανάστευση. Ακόμα και οι Κοζάκοι του Ντον και του Κουμπάν σχημάτισαν βραχύβια ανεξάρτητα κράτη στα αντίστοιχα εδάφη τους. Με τη νίκη του Κόκκινου Στρατού, οι Κοζάκοι υπέφεραν από λιμό και εκτεταμένη καταστολή. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι ιδέες και ο τρόπος ζωής των Κοζάκων επανήλθαν στη Ρωσία. Στον Ρωσικό Στρατό υπάρχουν ειδικές μονάδες Κοζάκων, ενώ οι Κοζάκοι έχουν επίσης παράλληλη πολιτική διοίκηση και αστυνομικά καθήκοντα στις περιοχές τους, έχοντας καταστεί αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας. Οργανώσεις Κοζάκων υπάρχουν στο Καζακστάν, την Ουκρανία και άλλες χώρες.
Ονομασία
Το ετυμολογικό λεξικό Βάσσμερ ανιχνεύει το όνομα στην παλαιά ανατολική σλάβικη λέξη козакъ, η οποία προέρχεται από τη λέξη των Κουμάνων kаzаk, που σήμαινε ο ελεύθερος άνθρωπος, και ιδιαίτερα το άτομο που δεν μπορούσε να βρει τη θέση του στην κοινωνία και πήγε στις στέππες, όπου δεν αναγνώριζε καμία εξουσία. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε λεξικό του 13ου αιώνα. Το εθνώνυμο Καζάκος είναι από την ίδια τούρκικη ρίζα.
Τα πρώτα χρόνια
Είναι ασαφές το πότε άρχισε η εγκατάσταση των Σλάβων στον κάτω ρου των μεγάλων ποταμών, όπως του Ντον και του Δνείπερου. Πάντως θεωρείται απίθανο να είχε συμβεί πριν τον 13ο αιώνα. Επίσης είναι γνωστό ότι κληρονόμησαν έναν τρόπο ζωής που ήδη προϋπήρχε καιρό πριν, σε λαούς όπως οι τουρκικής καταγωγής Κουμάνοι.