cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντρέα Κολλινέλλι
Ο Αντρέα Κολλινέλλι (Andrea Collinelli, γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1969) είναι Ιταλός πρώην αθλητής της ποδηλασίας, χρυσός ολυμπιονίκης το 1996 στο αγώνισμα ατομική καταδίωξη στην ποδηλασία πίστας και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής με την ομάδα της Ιταλίας στην ομαδική καταδίωξη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κολλινέλλι γεννήθηκε στη Ραβέννα και άρχισε να ασκείται στην ποδηλασία σε ηλικία 11 ετών στον σύλλογο «A.P. Rinascita Ravenna». Από το 1996 και μετά ανήκε στην ομάδα του «Gruppo Sportivo Forestale».
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 4.000 μέτρα ατομικής καταδιώξεως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, που έγιναν στην Ατλάντα. Εκεί σημείωσε γενικότερα την καλύτερη εμφάνιση της σταδιοδρομίας του, καθώς κατέρριψε επιπλέον δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο συγκεκριμένο αγώνισμα: στις μεν σειρές με 4'19",699, στον δε προημιτελικό με 4'19",153.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας της UCI κέρδισε επίσης την πρώτη θέση μαζί με τα άλλα μέλη της ιταλικής εθνικής ομάδας στην ομαδική καταδίωξη, το ίδιο έτος στο Μάντσεστερ και το επόμενο έτος (1997) στο Περθ. Σε διοργανώσεις του ίδιου πρωταθλήματος ο Κολλινέλλι έχει κατακτήσει επιπλέον τρία αργυρά και δύο χάλκινα μετάλλια, τα έτη 1995-1998.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, ο Κολλινέλλι συνέχισε να ασχολείται με τον χώρο της ποδηλασίας, εντασσόμενος στους τεχνικούς της εθνικής ομάδας ποδηλασίας πίστας της Ιταλίας, ειδικότερα στον τομέα της αντοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές Κατηγορία:Αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Μεγάλη πυρκαγιά του Τορόντο (1904)
thumb|δεξιά|Μία από τις οδούς του [[Τορόντο μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς του 1904]] Η μεγάλη πυρκαγιά του Τορόντο, κατά τη διάρκεια της οποίας καταστράφηκε το μεγαλύτερο τμήμα του κέντρου του Τορόντο συνέβη στις 19 -20 Απριλίου 1904. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη έως τότε πυρκαγιά στην ιστορία του Τορόντο.
Στις 8:04 το βράδυ της 19 Απριλίου 1904 ένας αστυνομικός που έκανε περιπολία αντιλήφθηκε φλόγες να βγαίνουν από το εργοστάσιο E & S Currie Limited's, στην οδό Wellington Street West, στον αριθμό 58. Στην περιοχή όπου βρισκόταν το εργοστάσιο αυτό υπήρχαν και άλλες βιομηχανίες. Πυροσβέστες από άλλες πόλεις όπως το Χάμιλτον, το Οντάριο και το Μπάφαλο έφτασαν στο Τορόντο για να βοηθήσουν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς.
Εκείνη την νύχτα η θερμοκρασία ήταν περίπου -4, ο άνεμος φυσούσε με ταχύτητα 48 χιλ. την ώρα και χιόνιζε. Η λάμψη από τις φλόγες ήταν ορατή από απόσταση χιλιομέτρων. Χρειάστηκαν εννέα ώρες για να τεθεί η πυρκαγιά υπό έλεγχο. Μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς κατά τον καθαρισμό των ερειπίων ένα άτομο έχασε τη ζωή του.
Από την πυρκαγιά καταστράφηκαν περισσότερα από 100 κτίρια. Διασώθηκαν το κτίριο της Τράπεζας του Μόντρεαλ, το τελωνείο και οι αποθήκες του (που κατεδαφίστηκαν το 1919) και το κτίριο του τηλεγραφείου (Toronto Evening Telegram Building). Πέντε χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλείες τους. Οι ζημιές από την πυρκαγιά υπολογίζεται ότι ξεπέρασαν τα 10.000.000 δολάρια Καναδά. Μετά την πυρκαγιά του 1904 έγινε πιο αυστηρή η νομοθεσία σχετικά με την ασφάλεια των κτιρίων και επεκτάθηκε η πυροσβεστική υπηρεσία της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρκαγιές Κατηγορία:Τορόντο
Βίκτωρ Βοναπάρτης
Ο Ναπολέων Βίκτωρ (γαλλ. Napoléon Victor, 18 Ιουλίου 1862 - 3 Μαΐου 1926) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν τιτουλάριος 4ος πρίγκιπας του Μονφόρ, ως Ναπολέων Ε΄ τιτουλάριος αυτοκράτορας των Γάλλων και τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ναπολέοντα Ιωσήφ, Πρίγκιπα του Μονφόρ & τιτουλάριου Βασιλιά της Βεστφαλίας και της Μαρίας Κλοτίλδης της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας και μετέπειτα της Ιταλίας. Ο πατέρας του ήταν εξάδελφος του Ναπολέοντα Γ΄ των Γάλλων.
Ο Ναπολέων Βίκτωρ Ιερώνυμος Φρειδερίκος γεννήθηκε στο Βασιλικό Ανάκτορο του Παρισιού (πρώην Καρδιναλίου Ρισελιέ) κατά τη διάρκεια που ο Ναπολέων Γ΄ ήταν αυτοκράτορας, ο οποίος παραιτήθηκε το 1870. Το 1873 απεβίωσε ο Ναπολέων Γ΄ και το 1879 ο γιος του Ναπολέων Ευγένιος, Ναπολέων Γ΄ ως διεκδικητής αυτοκράτορας των Γάλλων, ο οποίος όριζε με τη διαθήκη του διάδοχο τον 2ο εξάδελφό του Βίκτωρα. Μερικοί Βοναπαρτιστές τον θεωρούσαν, ως Ναπολέοντα Ε΄, επόμενο διεκδικητή, ενώ μερικοί άλλοι Βοναπαρτιστές τον νεότερο αδελφό του Λουδοβίκο συνταγματάρχη της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Φρουράς. Κανονικά επόμενος στη διαδοχή ήταν ο πατέρας του, που ήταν σε διένεξη με τον γιο του για το θέμα αυτό ως το τέλος της ζωής του· μάλιστα ο Ναπολέων-Ιωσήφ τον αποκλήρωσε, αφήνοντας με τη διαθήκη του κληρονόμο τον εγγονό του Λουδοβίκο (γιο του Βίκτωρα). Το 1886 νόμος εξόρισε τα μέλη των προηγουμένων δυναστειών και ο Βίκτωρ μετέβη στο Βέλγιο.
Η υπόθεση Ντρεϋφύς
Κατά τη διάρκεια της υπόθεσης Ντρεϋφύς (1894-1906) απεβίωσε το 1899 ο Πρόεδρος Φελίξ Φωρ και πολιτικά κόμματα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την αταξία που δημιουργήθηκε. Ο Βίκτωρ ως εκπρόσωπος των Βοναπαρτιστών δήλωσε, ότι θα μπορούσε να αναλάβει την αρχή και με τη στρατιωτική ικανότητα του αδελφού του να αποκαταστήσει την τάξη. Ταυτόχρονα ο Φίλιππος, Δούκας της Ορλεάνης, δισεγγονός του τελευταίου βασιλιά και διεκδικητής της εξουσίας, είχε επίσης στρατό στα σύνορα έτοιμο να τα περάσει. Τίποτε από αυτά δεν υλοποιήθηκε και η Γ΄ Δημοκρατία επέζησε της κρίσης.
Το 1926 απεβίωσε στις Βρυξέλλες. Ο συγγραφέας Σαρλ Μωρράς αναφέρει ότι ο Βίκτωρ δεν έφερε νέες ιδέες ή εναλλακτικές προτάσεις. Τον διαδέχθηκε στους Βοναπαρτιστές ο μόνος γιος του Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1910 την Κλημεντίνα των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου, και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Βικτωρ
Φιλόξενος ο Ερετριεύς
right|280px|Το ψηφιδωτό αντίγραφο της «Μάχης της Ισσού» Ο Φιλόξενος ο Ερετριεύς υπήρξε Έλληνας ζωγράφος που έζησε στα τέλη του 4ου με αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα και αναφέρεται, από τον Πλίνιο στο σύγγραμμά του Φυσική Ιστορία, ως μαθητής του Νικομάχου. Θεωρείται ως ο δημιουργός του περίφημου πίνακα της Μάχης της Ισσού που παριστάνει τον Μέγα Αλέξανδρο εναντίον του Δαρείου. Ο πίνακας έγινε κατά παραγγελία του βασιλιά Κασσάνδρου και αντίγραφό του διασώθηκε στο γνωστό ψηφιδωτό της Πομπηίας. Ο Πλίνιος αναφέρει επίσης ότι ο Φιλόξενος ήταν γνωστός για την ζωγραφική του ταχύτητα και την χρήση συντμήσεων.
Παραπομπές
Φιλοξενος Φιλοξενος
Κάρολος Βοναπάρτης, πρίγκιπας
Ο Κάρολος, γαλλικά : Charles (γενν. 19 Οκτωβρίου 1950) από τον Οίκο του Βοναπάρτη είναι τιτουλάριος 5ος πρίγκιπας του Μονφόρ, τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας και τιτουλάριος ως Ναπολέων Ζ΄ αυτοκράτορας των Γάλλων.
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου τιτουλάριου 4ου πρίγκιπα του Μονφόρ, τιτουλάριου βασιλιά της Βεστφαλίας & τιτουλάριου αυτοκράτορα των Γάλλων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1978 την Βεατρίκη των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Φερδινάνδου δούκα του Κάστρο και είχε τέκνα:
Διαζεύχθηκαν το 1989 και ο Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο το 1996 την Ζανν-Φρανσουάζ Βαλιτσιόνι, με την οποία έχει τέκνο:
Έχει υιοθετήσει την Αν, γεννημένη το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Και οι τέσσερις ήταν υπέροχες
Και οι τέσσερις ήταν υπέροχες είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς παραγωγής 1992-1994 που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel.
Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της σειράς επιμελήθηκε ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Η έμπνευση του σεναρίου της σειράς προήλθε από την αμερικάνικη κωμική σειρά Τα χρυσά κορίτσια που προβλήθηκε στην αμερικανική τηλεόραση από το 1985 μέχρι το 1992. Η σειρά αποτελείται από δύο κύκλους με συνολικά 75 επεισόδια. Το πρωταγωνιστικό καστ της σειράς είναι διαφορετικό στον κάθε κύκλο με τους ηθοποιός Μαρία Φωκά και Κώστα Παληό να παραμένουν και τις δύο σεζόν.
Υπόθεση
1ος Κύκλος: Η Μιρέλα βρίσκεται στο Λονδίνο με την κόρη της, ενώ για την διαμονή τους εκεί αντάλλαξαν το διαμέρισμά τους στην Αθήνα με δυο Ελληνίδες που χήρεψαν στο Λονδίνο και αποφάσισαν μετά από 18 χρόνια γάμου να επιστρέψουν στην Ελλάδα, την Καίτη και τη Γεωργία. Όταν, όμως, φτάνουν στο διαμέρισμα της Μιρέλας, η Καίτη και η Γεωργία, ανακαλύπτουν ότι στο σπίτι δεν λειτουργεί τίποτα από τους απλήρωτους λογαριασμούς, καθώς, όμως, και από τις αυθαίρετες μετατροπές που έχει κάνει στην διαρρύθμιση ο πρώην σύζυγος τη Μιρέλας, ο Σωτήρης. Αυτός, για να μην αποκαλυφθεί τίποτα, δέχεται μετά από έναν μικρό εκβιασμό να πληρώσει τους λογαριασμούς και να κάνει το σπίτι κατοικήσιμο. Με την ξαφνική εμφάνιση της Ειρήνης και της Ουρανίας στο σπίτι της Μιρέλας δημιουργήθηκε μια μεγάλη παρεξήγηση μεταξύ αυτών και της Καίτης με την Γεωργία. Η Ουρανία, συγγενής της κυρίας Ειρήνης, ήρθε να μείνει μόνιμα στην Αθήνα μαζί της, μια και η κόρη της κυρίας Ειρήνης γνώρισε έναν Αυστραλό στη Χαλκιδική και έφυγε μαζί του. Τώρα οι τέσσερις γυναίκες, η Καίτη, η Γεωργία, η Ουρανία και η κα Ειρήνη πρέπει να συμβιώσουν, πράγμα όχι και τόσο εύκολο.
2ος Κύκλος: H Καίτη και η Γεωργία επιστρέφουν στην Ελλάδα από το Λονδίνο ύστερα από 18 χρόνια, έπειτα από τους θανάτους των συζύγων τους σε τροχαίο ατύχημα στην Αγγλία. Εγκαθίστανται στο σπίτι της Μιρέλλας, έπειτα από συμφωνία που έχουν κάνει μαζί της προκειμένου να αλληλοφιλοξενηθούν στα σπίτια τους στο Λονδίνο και την Αθήνα. Παράλληλα, στο σπίτι επιστρέφει η Ειρήνη μαζί την Ουρανία, η οποία αμοίβεται από την Άσπα για να φροντίζει την μητέρα της όσο αυτή είναι στην Αυστραλία. Η αρμονική συμβίωση των τεσσάρων διαφορετικών γυναικών μοιάζει να είναι μια δύσκολη υπόθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Κτήριο της Ζετσεσιόν
Το Κτήριο της Ζετσεσιόν (γερμανικά: Secessionsgebäude) είναι ένας εκθεσιακός χώρος στη Βιέννη της Αυστρίας. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1897 και 1898 από τον αρχιτέκτονα Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ (Joseph Maria Olbrich), μαθητή του ήδη διάσημου Όττο Βάγκνερ και απετέλεσε τον εκθεσιακό χώρο των έργων των Ζετσεσιονιστών. Το κίνημα του Ζετσεσιονισμού γνωστό επίσης ως «Η Απόσχιση» (die Sezession), ιδρύθηκε στις 3 Απριλίου του 1897 από τους καλλιτέχνες Γκούσταβ Κλίμτ, Κόλομαν Μόζερ, Γιόζεφ Χόφμαν, Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ, Μαξ Κούρτσβαϊλ, Όσκαρ Κοκόσκα και άλλους, εκδηλώνοντας την αντίθεσή του στον συντηρητισμό που επικρατούσε στους κόλπους της ακαδημαϊκής Ένωσης Αυστριακών Καλλιτεχνών, και στο παραδοσιακό προσανατολισμό της προς τον Ιστορικισμό. μικρογραφία|Οι γοργόνες πάνω από την πόρτα της εισόδου του κτιρίου της Ζετσεσιόν που συμβολίζουν τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική, Όθμαρ Σίμκοβιτς Οι μπρούτζινες πόρτες εισόδου σχεδιάστηκαν από τον αδερφό του Γκούσταβ Κλιμτ, Γκέοργκ Κλιμτ. Οι γοργόνες πάνω από την πόρτα της εισόδου  που απεικονίζουν τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική, σχεδιάστηκαν από τον Όθμαρ Σίμκοβιτς. Τα δύο μωσαϊκά δοχεία δίπλα στη σκάλα που οδηγεί στην πύλη εισόδου είναι του Robert Oerley. Πανομοιότυπα δοχεία υπάρχουν επίσης στη Villa Wustl. Το σύνθημα της Απόσχισης αναγράφεται με χρυσά γράμματα κάτω από τον τρούλο πάνω από την πόρτα της εισόδου: «Σε κάθε εποχή η τέχνη της, σε κάθε τέχνη η ελευθερία της» (στα γερμανικά: Der Zeit ihre Kunst. Der Kunst ihre Freiheit ). Στα αριστερά της εισόδου υπάρχει το λατινικό μότο Ver sacrum (Ιερά Άνοιξη), που εκφράζει την ελπίδα για μια νέα άνθιση τέχνης. Οι έξι κουκουβάγιες στις δύο πλευρικές προσόψεις σχεδιάστηκαν από τον Κόλομαν Μόζερ.Το κτίριο στηρίζεται σε τσιμεντένιες κολώνες ύψους οκτώ μέτρων που φτάνουν μέχρι τον ποταμό της Βιέννης, ο οποίος ρέει υπόγεια σε αυτό το σημείο.
Πηγές
https://www.secession.at/programmatik/
https://www.visitingvienna.com/footsteps/secession/
https://www.inexhibit.com/mymuseum/secession-vienna/
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Θεριακήσιο Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Θεριακήσι Ιωαννίνων
Το Θεριακήσιο ή Θεριακήσι, επίσημα Θεριακήσιον, είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 720 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Θεριακήσι βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας σε απόσταση 47 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αμφιλοχία (μέσω Μενιδίου) και 29,5 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό ιδρύθηκε στα 1600 από κατοίκους του Θιρεκήσι ή Θηρακήσι Ιωαννίνων όταν μετακινήθηκαν για να γλυτώσουν από τους Τούρκους. Με την ονομασία Θηρακήσι ή Θεριάκη αναφέρεται επίσημα το 1836 να ανήκει στον τότε Δήμο Όλπης. Το 1940 διορθώθηκε σε Θεριακήσιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μενίδι, το Ελαιοχώρι, τη Λαγκάδα, τη Συκούλα και το Κατσούλι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μενιδίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 182 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Μπένι ΜακΚάρθι
Ο Μπένεντικτ Σάουλ «Μπένι» ΜακΚάρθι (Benedict Saul "Benni" McCarthy, γεννήθηκε 12 Νοεμβρίου 1977) είναι Νοτιοαφρικανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 31 γκολ σε 79 διεθνείς συμμετοχές.
Καριέρα
Μετά από ένα ακόμα χρόνο στην Αγγλία υπέγραψε με τους Ορλάντο Πάιρετς στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος της Νότιας Αφρικής. Αγωνίστηκε ένα μόνο χρόνο αλλά κατέκτησε το τίτλο του πρωταθλήματος σ' αυτή την τελευταία του σεζόν.
Ο ΜακΚάρθι ήταν στην εθνική ομάδα της χώρας του από το 1997. Την επόμενη χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ με 7 γκολ (μαζί με τον Χοσάμ Χασάν της Αιγύπτου) και καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Οι δύο τους ήταν αντιμέτωποι στον τελικό της διοργάνωσης με νικητή της ομάδα της Αιγύπτου. Για το εντός έδρας Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, παραδόξως απομακρύνθηκε. Ο ΜακΚάρθι θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου της Νότιας Αφρικής και για πολλούς ο κορυφαίος. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα στη χώρα του από το 2015.
Τίτλοι και διακρίσεις
Άγιαξ Θέλτα Πόρτο Ορλάντο Πάιρετς
Ατομικές διακρίσεις
Ιερώνυμος Ξαβιέ Βοναπάρτης
Βιογραφία
Είναι ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου τιτουλάριου 5ου πρίγκιπα του Μονφόρ, τιτουλάριου βασιλιά της Βεστφαλίας & τιτουλάριου αυτοκράτορα των Γάλλων και της Αλίκης ντε Φορεστά, κόρης του Αλμπερίκ κόμη του Φορεστά.
Ο Ιερώνυμος-Ξαβιέ-Μαρία-Ιωσήφ-Βίκτωρ εργάζεται ως βιβλιοθηκονόμος στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 2013 τη Λικία Ιννοσέντι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Σωφρόνιος Περτσινίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1912 στο Μεσουμπιέ του Πόντου. Καταγόταν από την Κορωνούδα Κιλκίς. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη ως το έτος 1950.
Παντρεύτηκε την Παρθένα Παπαδοπούλου και απέκτησαν 2 γιους, το Μιχάλη και τον Ιωάννη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Κιλκίς αρχικά με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη το 1961, 1963 και το 1964. Μετά τη Μεταπολίτευση κέρδισε τις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία και με 7.605 σταυρούς προτίμησης. Στις εκλογές του 1977 ήταν ξανά υποψήφιος με τη ΝΔ και συγκέντρωσε 5.677 ψήφους χωρίς να εκλεγεί βουλευτής και αποχώρησε από την πολιτική ζωή. Απεβίωσε στη συμπρωτεύουσα σε ηλικία 93 ετών.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς
Ισλάμ στην Ιταλία
thumb|275px|Το [[Τζαμί της Ρώμης, το μεγαλύτερο τζαμί σε όλο τον Δυτικό κόσμο]] Η παρουσία Μουσουλμάνων στην Ιταλία χρονολογείται ήδη από τον 9ο αιώνα, όταν η Σικελία καταλήφθηκε από το Χαλιφάτο των Αββασιδών. Πιο συγκεκριμένα, η μουσουλμανική παρουσία στην Ιταλία αρχίζει με την πρώτη κατάληψη της Ματσάρα ντελ Βάλλο μέχρι τον 12ο αιώνα. Η κατάκτηση της Σικελίας από τους Νορμανδούς οδήγησε στη σταδιακή συρρίκνωση του Ισλάμ στη νήσο, εξαιτίας των πολυπληθών μεταστροφών στον Χριστιανισμό και τη μετανάστευση των Μουσουλμάνων στη Βόρεια Αφρική. Μια μικρή μουσουλμανική κοινότητα υπήρχε στην ηπειρωτική Ιταλία τουλάχιστον μέχρι το 1300, έτος της καταστροφής του μουσουλμανικού οικισμού της Λουτσέρα.
Από τον 20ό αιώνα άρχισε η εισροή οικονομικών μεταναστών στην Ιταλία από μουσουλμανικές χώρες, με χαρακτηριστική πρωτοπορία αυτή των Σομαλών. Η μετανάστευση από το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, την Ινδία, το Μαρόκο, την Αίγυπτο και την Τυνησία, αλλά και Μουσουλμάνων από τα Βαλκάνια, εντάθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Επίσης έχουν παρατηρηθεί Χριστιανοί που ασπάζονται το Ισλάμ, ιδίως στη Σικελία. Σήμερα, σύμφωνα με προβολή του Pew Research Center από το 2016, υπάρχουν 1,4 εκατομμύριο Μουσουλμάνοι στην Ιταλία, δηλαδή το 2,3% του ιταλικού πληθυσμού και σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού αλλοδαπών της χώρας (οι 250.000 έχουν αποκτήσει την ιταλική ιθαγένεια). Οι περισσότεροι είναι Σουνίτες.
Νομική υπόσταση
Το Ισλάμ δεν αναγνωρίζεται επισήμως από το ιταλικό κράτος. Η επίσημη αναγνώριση από αυτό μιας θρησκείας εκτός του Ρωμαιοκαθολικού Χριστιανισμού είναι κάτι που εγκρίνεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μετά από αίτημα του Υπουργού Εσωτερικών της χώρας και την υπογραφή συμφωνίας ανάμεσα στη θρησκευτική κοινότητα και την κυβέρνηση. Η αναγνώριση δεν εξαρτάται μόνο από τον αριθμό των πιστών μιας θρησκείας ή δόγματος: απαιτεί και να μην έρχονται οι αρχές της σε αντίθεση με το Σύνταγμα της Ιταλίας. Η επίσημη αναγνώριση δίνει σε μια οργανωμένη θρησκεία τη δυνατότητα να επωφελείται από τον «θρησκευτικό φόρο», που είναι γνωστός ως «Οκτώ τοις χιλίοις». Ο Ιουδαϊσμός και πολύ μικρότερες από το Ισλάμ σε αριθμό πιστών στη χώρα θρησκευτικές ομάδες, όπως οι Μορμόνοι και οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, έχουν ήδη αυτή την επίσημη αναγνώριση. Αλλά οι Μουσουλμάνοι της Ιταλίας που προέρχονται από διάφορες εθνότητες δεν έχουν ενιαία κοινότητα/εκπροσώπηση. Στα τέλη του 2004 ο τότε υπουργός Εσωτερικών Τζουζέπε Πιζάνου ξεκίνησε μια απόπειρα δημιουργίας μιας ενιαίας ηγεσίας της ιταλικής μουσουλμανικής κοινότητας και το 2005 δημιουργήθηκε το Consulta per l'Islam Italiano. Αυτό είναι ένα 16μελές συμβούλιο από μέλη της κοινότητας με σκοπό τη διεξαγωγή διαλόγου με την ιταλική κυβέρνηση. Δεν έχει την εξουσία να λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις, αλλά αποτελεί μια «πλατφόρμα» για τη μουσουλμανική κοινότητα. Ακόμα και σήμερα, οι ισχυρές διαφωνίες μεταξύ των μελών του συμβουλίου καθυστερούν το έργο του.
Υδνόρα
Η υδνόρα (επιστημονική-λατινική ονομασία Hydnora) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, ιθαγενών της Αφρικής, της Μαδαγασκάρης και της Αραβικής Χερσονήσου, το οποίο περιγράφηκε επιστημονικά για πρώτη φορά από τον Σουηδό φυσιοδίφη Καρλ Πέτερ Τούνμπεργκ το 1775. Η ονομασία του γένους προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ὕδνον, που σημαίνει «τρούφα». Οι υδνόρες ειναι παρασιτικά φυτά, που τρέφονται από τις ρίζες άλλων φυτών. Εκπέμπουν οσμή που προσελκύει τα έντομα και τους παρέχει κλειστό χώρο, όπου παραμένουν αρκετό χρόνο, ώστε να κολλήσουν πολλοί κόκκοι γύρης επάνω τους και να επικονιάσουν κατόπιν άλλες υδνόρες.
Είδη
Σήμερα γίνονται γενικώς δεκτά τα εξής είδη στο γένος υδνόρα :
Γονιδίωμα
thumb|right|355px|Το πολύ περιορισμένο γονιδίωμα πλαστιδίου του είδους Hydnora visseri Στην υδνόρα έχει βρεθεί ένα από τα μικρότερα πλαστιδιακά γονιδιώματα των αγγειόσπερμων φυτών. Σε σύγκριση με το αντίστοιχο γονιδίωμα των στενότερων συγγενών γενών, το γονιδίωμα των χλωροπλαστών του είδους Hydnora visseri παρουσιάζει ακραία εξελικτική συρρίκνωση, τόσο σε μέγεθος (περίπου 27 χιλιάδες ζεύγη βάσεων) όσο και σε αριθμό λειτουργικών γονιδίων (24 γονίδια).
Παραπομπές
Υδνορα
Κορράδος του Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ
Ο Κορράδος, γερμ. Konrad (16 Δεκεμβρίου 1863 - 21 Δεκεμβρίου 1918) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν αριστοκράτης και πολιτικός, πρωθυπουργός της Αυστρίας (της εντεύθεν τού ποταμού Λάιτα Αυστρο-Ουγγαρίας) το 1906.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κωνσταντίνου σταυλάρχη και διοικητή τού Ιππικού της Αυστρο-Ουγγαρίας και της Μαρίας, κόρης τού Νικολάου πρίγκιπα τού Ζάυν-Βίττγκενσταϊν-Μπέρλενμπουργκ. Η μητέρα της Μαρίας, η Καρολύνε ήταν γνωστή για την υποστήριξή της στον Εκτόρ Μπερλιόζ και όταν διαζεύχθηκε, έζησε με τον Φραντς Λιστ. Νεότερος αδελφός τού Κορράδου ήταν ο Γοδεφρείδος των Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ, αξιωματικός και διπλωμάτης.
Παρακολούθησε το Σκωτικό Γυμνάσιο και μετά σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το διάστημα 1883-87. Εισήλθε στην Αυστριακή (Cisleithanian, της εντεύθεν τού ποταμού Λάιτα Αυστρο-Ουγγαρίας) πολιτική υπηρεσία στην Πράγα και αργότερα εργάστηκε στο αυτοκρατορικό & βασιλικό Υπουργείο Εσωτερικών. Διορίστηκε αξιωματούχος περιοχής (bezirkshauptmann) στο Τέπλιτς-Σέναου της Βοημίας και απέδειξε ότι είναι ένας άνδρας συμφιλιωτικός και κοινωνικά δίκαιος, όταν επέτυχε διευθέτηση μία απεργίας μεταλλωρύχων και χορήγησε άδεια παράστασης τού έργου κοινωνικής κριτικής Οι υφαντές τού Χάουπτμανν· οι δύο επιτυχίες αυτές τού έδωσαν το παρωνύμιο ο ερυθρός πρίγκιψ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φραντσίσκα κόμισσα τού Σένμπορν-Μπούχαϊμ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Μουρτζανά Ρεθύμνης
Τα Μουρτζανά είναι οικισμός της Κοινότητας Γαράζου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 40 κατοίκους. Βρίσκονται 33 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, επί της παλιάς εθνικής οδού, σε υψόμετρο 160 μ. Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός .Αναφέρατε ότι το όνομα το του χωριού προήλθε από την Βυζαντινή οικογένεια Των Μουρτζανων (Μουρτζακης,Μουρτζανος) Μεγάλη οικογένεια που έδρασε στην Κρήτη μαζί με τον Νικηφορο Φωκά .έχει δράσει σε όλους του απελευθερωτικούς πολέμους κύριος στην επανάσταση του 1821 με τον τότε οπλαρχηγό Μυλοποτάμου Μιχαήλ Μουρτζακη εδρασε στην Κρήτη.
Ιστορικά στοιχεία
Η προέλευση του ονόματος είναι ανδρονυμική απο το επίθετο Μουρτζανός, ήδη από την ανακατάληψη της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961 μ.Χ., όπως αναγράφεται στα παλαιότερα κατάστιχα του Δούκα της Κρήτης, καθώς οι συντελεστές της νίκης ελάμβαναν τιμάρια που έφεραν το όνομα τους (βλ. Απλαδάς-Απλαδιανά, Μουσούρος-Μουσουριανά). Αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Muriziana. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Murzanà ή Murisianà με 55 κατοίκους και 80 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Murzanà. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Merçana, με 13 χαράτσια. . Το 1881 ανήκε στο δήμο Γαράζου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 131 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 133 κατοίκους. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 τα Μουρτζανά προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Γαράζου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκαν στον δήμο Κουλούκωνα.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Μουρτζανα Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Πλάτων Ρωσσέτος
Ο Πλάτων Ρωσσέτος του Θωμά (και Ρωσέτος, 1896 – 6 Οκτωβρίου 1944) ήταν Έλληνας ποτοποιός από την Ανατολική Θράκη, αιρετός δήμαρχος της Κατερίνης από το 1937 μέχρι το 1938.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Ανατολική Θράκη και ήταν πρόσφυγας. Εργαζόταν ως ποτοποιός (την περίοδο του θανάτου του) και ως ποτοπώλης. Εξελέγη το Φεβρουάριο του 1938 πρόεδρος του Αδελφάτου Σανατορίου Πέτρας Ολύμπου. Εξελέγη δήμαρχος από το λαό το 1937 αλλά απολύθηκε από τον Μεταξά.
Πηγές
Ρωσσετος
Birkenia
μικρογραφία|Birkenia elegans Το Birkenia είναι ένα γένος των εξαφανισμένων ανάσπιδων ψαριών από τα στρώματα της Μέσης Σιλούριας της Βόρειας Ευρώπης, και της Μέσης Σιλούριας με ενδεχομένως πρώιμα στρώματα της Δεβόνιας περιόδου του Αρκτικού Καναδά. αριστερά|μικρογραφία|200px|Απολίθωμα και το μοντέλο του B. elegans Άθικτα απολιθωμένα δείγματα του B. elegans δείχνουν ότι τα ενήλικα ζώα έφθασαν σε μήκος έως και τα 10 εκατοστά (3,9 ίντσες), και ήταν ενεργοί κολυμβητής. Εκτός από τα ολόκληρα δείγματα και την κλίμακα μικροαπολιθωμάτων του B. elegans, τα οποία βρίσκονται στη Μεγάλη Βρετανία και στη Σκανδιναβία, οι κλίμακες ενός δεύτερου είδους, του B. robusta, βρίσκονται στα στρώματα τις Ύστερη Σιλούριας της Σκανδιναβίας και της Εσθονίας. Οι κλίμακες του B. robusta διαφέρουν από εκείνες του B. elegans από το γεγονός ότι, όπως υποδηλώνει το συγκεκριμένο επίθετο, οι κλίμακες του πρώτου είδους έχουν πιο έντονες αναλογίες από εκείνες του τελευταίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορικά ψάρια
Ρόμπερτ Μπερκς
Ο Ρόμπερτ Μπερκς, A.S.C. (αγγλικά: Robert Burks, 4 Ιουλίου 1909 - 11 Μαΐου 1968) ήταν Αμερικανός πρωτοπόρος κινηματογραφιστής, που ασχολήθηκε με παρά πολλά κινηματογραφικά είδη, τόσο στην ασπρόμαυρη όσο και στην έγχρωμη εικόνα. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες στις οποίες εργάστηκε, ανήκουν στη φιλμογραφία του Άλφρεντ Χίτσκοκ, μεταξύ των οποίων το Σιωπηλός Μάρτυς (1954), το Vertigo (1958), North by Northwest (1959), το Τα Πουλιά (1963, καθώς και το Το Κυνήγι του Κλέφτη (1955), για το οποίο είχε κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Έγχρωμης Φωτογραφίας, ενώ υπήρξε άλλες τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας.
Γεννημένος στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ξεκίνησε να ασχολείται από την ηλικία των 19 ετών με τον κινηματογράφο, τότε στα στούντιο της Warner Bros., στα μεγαλύτερο, δηλαδή εκείνη την εποχή, στούντιο ειδικών εφέ. Το 1929, έγινε βοηθός οπερατέρ και το 1934 οπερατέρ. Έως το 1944, εργαζόταν ως φωτογράφος ειδικών εφέ, ενώ από το 1944 κι έπειτα του ανατέθηκε η διεύθυνση φωτογραφίας. Βρήκε τραγικό θάνατο, σε ηλικία 58 ετών, μαζί με τη γυναίκα του, όταν έπιασε φωτιά το σπίτι τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας
Αλκάδης της Θαλαμέας
thumb|Το έργο σε παράσταση από το Εθνικό Θέατρο του [[Μάριμπορ το 1952]] Ο Αλκάδης της Θαλαμέας (ισπ. El alcalde de Zalamea) είναι θεατρικό έργο του Ισπανού δραματουργού Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα, που μαζί με τον Λόπε δε Βέγα απετέλεσαν τους δύο μεγάλους της λεγόμενης «χρυσής εποχής του ισπανικού θεάτρου» (περ. 1590-1681). Το έργο είναι δράμα σε τρεις πράξεις, γραμμένο πιθανώς το 1636, και αποτελεί «φόρο τιμής» σε προγενέστερο δράμα με τον ίδιο τίτλο, γραμμένο από τον δε Βέγα. Το έργο του δε λα Μπάρκα ωστόσο ξεπέρασε σε φήμη το πρώτο εξαιτίας της ανώτερης αναπτύξεως των χαρακτήρων και έγινε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα του αιώνα του. Η υπόθεση του έργου εξερευνά τη δύναμη του αυτοδημιούργητου ανθρώπου ενάντια στις αρχές και εξουσίες της Ισπανίας του 17ου αιώνα και τη συνεχή διαπάλη ανάμεσα στο ομαδικό και το ατομικό και οικογενειακό αίσθημα της τιμής.
Υπόθεση
Η υπόθεση του έργου αναφέρεται σε έναν ηλικιωμένο εύπορο χωρικό, τον Πέδρο Κρέσπο, ο οποίος όταν διορίσθηκε αλκάδης (δηλαδή δικαστής) στο χωριό του (τη σημερινή κωμόπολη Θαλαμέα δε λα Σερένα) σκότωσε τον βιαστή της θυγατέρας του Ισαβέλας, τον λοχαγό δον Αλβάρο δε Ατάιδε, τον οποίο ο Πέδρο φιλοξενούσε στο σπίτι του. Προηγουμένως ο αδελφός της Ισαβέλας, ο Χουάν, είχε τραυματίσει τον δον Αλβάρο. Για τη δολοφονία ο Πέδρο Κρέσπο αθωώθηκε από τον ίδιο τον βασιλέα Φίλιππο. Η Ισαβέλα αποφάσισε και κλείστηκε σε μοναστήρι.
Υποδοχή και παραστάσεις
Το έργο συγκίνησε από την αρχή και συνεχίζει να συγκινεί το ισπανικό θεατρικό κοινό, καθώς και το κοινό της Γαλλίας και της Ιταλίας, στις γλώσσες των οποίων μεταφράσθηκε ενωρίς. Ο Αλκάδης της Θαλαμέας μεταφράσθηκε στην ελληνική γλώσσα από τον Ιωάννη Καμπούρογλου και πρωτοπαίχθηκε στην Ελλάδα στο θέατρο «Απόλλων» το 1884 από τον «Πανελλήνιο Θίασο» με τον θιασάρχη Δημοσθένη Αλεξιάδη στον ρόλο του Πέδρο Κρέσπο («Πέτρου Κρέσπου»). Το έργο προκάλεσε και στο ελληνικό κοινό συγκίνηση και ενθουσιασμό. Αντιθέτως, στον αγγλοσαξονικό κόσμο δεν σημείωσε επιτυχία.
Μεταφορές στον κινηματογράφο
Ο Αλκάδης της Θαλαμέας έδωσε τουλάχιστον τρεις κινηματογραφικές ταινίες, αρχίζοντας ήδη από την εποχή του βωβού κινηματογράφου με τη γερμανική ταινία Der Richter von Zalamea του 1920. Μεταπολεμικώς έχουμε την ισπανική ταινία El alcalde de Zalamea του 1954 και την ανατολικογερμανική Der Richter von Zalamea (1956).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλκαδης Θαλαμ
Χριστίνα της Σουηδίας (1943)
Η Χριστίνα της Σουηδίας (Christina av Sverige, 3 Αυγούστου 1943 -) είναι κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1943 στο Παλάτι Χάγκα, και είναι το τέταρτο παιδί και η νεότερη κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν και της Πριγκίπισσας Σίβυλλα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Το 1961 γνώρισε τον μελλοντικό σύζυγό της Τόρντ Μάγκουσον, σε γεύμα στη Στοκχόλμη. Την 1η Φεβρουαρίου 1974 ανακοινώθηκε ο αρραβώνας της με τον Μάγκουσον. Ο γάμος τους έγινε στις 15 Ιουνίου 1974 στο Παρεκκλήσι του Βασιλικού Παλατιού της Στοκχόλμης. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Λόγω του μοργανατικού της γάμου, η Χριστίνα έχασε τα δικαιώματά της στον Σουηδικό θρόνο, όπως έγινε και στις μεγαλύτερες αδελφές της Μαργαρίτα και Ντεζιρέ.
Η Χριστίνα ήταν πρόεδρος του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού για εννέα χρόνια και μέσω της φιλίας της με την Σέρστιν Ντέλερτ για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος της κοινωνικής φιλίας του θεάτρου του Παλατιού Ούλρικσνταλ. Τον Οκτώβριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι η Χριστίνα έχει διαγνωστεί με χρόνια λευχαιμία. Αργότερα έγινε γνωστό ότι είχε θεραπευτεί μετά από θεραπεία με βλαστοκύτταρα.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι
Εθνική Βιβλιοθήκη της Κόστα Ρίκα
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Κόστα Ρίκα (από το 1961 Biblioteca Nacional "Miguel Obregón Lizano", επίσημη συντομογραφία BNMOL) βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας της Κόστα Ρίκα Σαν Χοσέ. Αποστολή της είναι η προώθηση όλων τα έντυπων  έργων που εκδόθηκαν στην Κόστα Ρίκα και να τα κάνει προσιτά στο κοινό. Η BNMOL είναι βιβλιοθήκη αναφοράς και όχι δανειστική.
Ιστορία
μικρογραφία|281x281εσ|Το παλιό κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης Λόγω της γεωγραφικής, οικονομικής και πολιτιστικής απομόνωσης της Κόστα Ρίκα κατά την ισπανική αποικιακή περίοδο, τα πρώτα τυπογραφεία "La Paz" και "La Merced" ιδρύθηκαν μόλις το 1830, ενώ τα πρώτα τυπογραφεία στην Αντίγκουα Γουατεμάλα, (εκείνη την εποχή ήταν πρωτεύουσα του Γενικού  Λοχαγού της Γουατεμάλας, και η  Κόστα Ρίκα ήταν τότε επαρχία της που ιδρύθηκε το 1659). Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στην Κόστα Ρίκα ήταν το "Breves lecciones de Aritmética" του Ραφαέλ Φρανσίσκο Οσέχο, το οποίο εκδόθηκε το 1830 από τους τυπογράφους «La Paz».
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε επίσημα στις 13 Οκτωβρίου 1888 με τη διάλυση του Πανεπιστήμιου Santo Tomás, του πρώτου πανεπιστημίου στην Κόστα Ρίκα, το οποίο ιδρύθηκε το 1845 και ήταν ρωμαιοκαθολικό ίδρυμα. Το 1961 προστέθηκε στη βιβλιοθήκη το όνομα του Miguel Obregón Lizano (1861-1935) ο οποίος είχε εργαστεί εντατικά για το σύστημα ταξινόμησης της βιβλιοθήκης της Κόστα Ρίκα και ήταν επίσης ο πρώτος διευθυντής της εθνικής βιβλιοθήκης. Πριν από την ίδρυση της βιβλιοθήκης, υπήρχαν διάφοροι κύκλοι ανάγνωσης βιβλίων ή αναγνωστικές κοινωνίες από το 1847, όπως η «Ένωση Αγγλοσαξονικών Βιβλιοθηκών», η οποία κατείχε μια μεγάλη συλλογή αγγλόφωνης λογοτεχνίας, αλλά υπήρχε μόνο από το 1867 έως το 1870 και ήταν αποκλειστικά για τα μέλη του συλλόγου.
Σε όλη την ιστορία της, η Εθνική Βιβλιοθήκη στεγάστηκε σε διάφορα κτίρια. Το πρώτο ειδικά κατασκευασμένο κτίριο κατασκευάστηκε το 1906-07 και βρισκόταν μεταξύ στη Calle San José. Το κόστος κατασκευής ήταν 30.270,53 ₡. Σύμφωνα με μια περιγραφή του Χοακίν Μέντεζ Ράσελ, ήταν ένα κομψό και επιβλητικό κτίριο που διακοσμήθηκε από μια προτομή της Μινέρβας, σύμβολο της επιστήμης και των τεχνών. Δεν είναι γνωστό πότε κατεδαφίστηκε το κτίριο -Το 1988 υπήρχε άλσος εκεί.
Το 1910 το προσωπικό αποτελούνταν από έναν βιβλιοθηκάριο (διευθυντή), έναν γραμματέα που ήταν και βοηθός διευθυντή, τρεις βοηθούς, έναν διευθυντή και δύο υπαλλήλους. Τα στατιστικά των χρηστών είναι υποτυπώδη:
Το 1934, δημιουργήθηκε το Ισπανικό Δωμάτιο (Ισπανική Αίθουσα) επειδή η ισπανική κυβέρνηση είχε δωρίσει 1.500 έργα Ισπανών συγγραφέων στην Κόστα Ρίκα, συμπεριλαμβανομένου ενός καταλόγου βιβλιοθήκης. Τα έργα παραδόθηκαν στο Πουέρτο Λιμόν από τους «Magallanes» της Compañia Trasatlántica Española τον Οκτώβριο του 1934, παρελήφθησαν από τον λιμενάρχη και μεταφέρθηκαν στο San José από τον Ισπανό πρόξενο στο Limón.
Λόγω της κακής δομικής κατάστασης της βιβλιοθήκης στη δεκαετία του 1950, έγιναν σκέψεις για ένα νέο κτίριο, το οποίο τελικά κατασκευάστηκε το 1966/67. Το 1971 εγκαινιάστηκε το σημερινό κτίριο (Edifício Biblioteca Nacional). Βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως μεταξύ Εθνικού Πάρκου και Εθνικού Μνημείου.
λειτουργία
Η BNMOL είναι συνδεδεμένη με το σύστημα δικτύου βιβλιοθηκών της Κόστα Ρίκα SINABI (Sistema Nacional de Bibliotecas), το οποίο περιλαμβάνει 57 δημόσιες βιβλιοθήκες σε επτά επαρχίες. Μέσω του SINABI, η βιβλιοθήκη υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού και Νεολαίας της Κόστα Ρίκα (Ministerio de Cultura y Juventud de Costa Rica). Δεδομένου ότι το κύριο καθήκον της BNMOL είναι να εξασφαλίσει έντυπα έργα της Κόστα Ρίκα, η εθνική βιβλιογραφία αποτελεί το επίκεντρο του καταλόγου. Εκτός από τις εθνικές εφημερίδες και περιοδικά, διαχειρίζονται επίσης διεθνείς εκδόσεις.
Η BNMOL είναι συνδεδεμένη με την ABINIA (Asociación de Estados Iberoamericanos para el Desarollo de la Bibliotecas Nacionales de Iberoamérica). Η σημερινή διευθύντρια (2020) είναι η Λάουρα Ροντρίγκεζ Αμαντόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Κόστα Ρίκα Κόστα
Ιωάννης Χριστόφορος Βοναπάρτης
Ο Ιωάννης-Χριστόφορος, γαλλ. Jean-Christophe (γενν. 11 Ιουλίου 1986) από τον Οίκο του Βοναπάρτη είναι τιτουλάριος 7ος πρίγκιπας του Μονφόρ. Αριθμείται ως Ναπολέων Η΄.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης-Χριστόφορος-Λουδοβίκος-Φερδινάνδος-Αλμπερίκ-Ναπολέων γεννήθηκε στο Σαιν-Ραφαέλ, Βαρ της Κυανής Ακτής. Είναι ο μόνος γιος του Καρόλου τιτουλ. 6ου πρίγκιπα του Μονφόρ, τιτουλ. βασιλιά της Βεστφαλίας & τιτουλ. αυτοκράτορα των Γάλλων και της Βεατρίκης των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου δούκα του Κάστρο. Οι γονείς του διαζεύχθηκαν λίγο πριν κλείσει τα 3 έτη του.
Είναι δισεγγονός του Βίκτωρα, μικρανεψιού του Ναπολέοντα Α΄. Ο πατέρας του Βίκτωρα, ο Ναπολέων-Ιωσήφ ήταν εξάδελφος του Ναπολέοντα Γ΄. Αν και ζει ο πατέρας του, ο πάππος του τον όρισε επικεφαλής του Οίκου των Βοναπάρτη. Έτσι είναι διεκδικητής του τίτλου του βασιλιά της Γαλλίας κατά τους Βοναπαρτιστές. Ο πατέρας του είναι απόγονος του Λουδοβίκου-Φιλίππου της Γαλλίας και η μητέρα του απόγονος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ωστόσο οι Ορλεανιστές θεωρούν τιτουλάριο βασιλιά τον Ιωάννη (επικεφαλής του Οίκου των Βουρβόνων-Ορλεάνης) και οι Νομιμόφρονες τον Αλφόνσο (των Βουρβόνων-Ισπανίας).
Σπούδασε στο Λυσέ Σαιν-Ντομινίκ του Νεϊγύ-συρ-Σεν (2001-04) και απέκτησε το μπακαλορεά στις Επιστήμες και τα Μαθηματικά. Έπειτα σπούδασε στο Ινστιτούτ Πριβέ ντε Πρεπαρασιόν ωζ Ετούντ Σουπεριέρ (IPESUP) του Παρισιού (2004-06). Μετά εγγράφτηκε στο Τμήμα Διοίκησης της Σχολής Ανωτέρων Οικονομικών Σπουδών (HEC) του Παρισιού, από όπου αποφοίτησε το 2001 με M.Sc. στη Διοίκηση. Συνέχισε με Μ.Β.Α. στο Χάρβαρντ το 2017.
Ακολούθως εργάστηκε στα ιδιωτικά μετοχικά κεφάλαια Εταιριών της Ομάδας Μπλάκστοουν, στο γραφείο της στο Λονδίνο. Ζει και εργάζεται στη Ν. Υόρκη ως αναλυτής τραπεζικών επενδύσεων για τη Μόργκαν Στάνλεϋ και στο Λονδίνο σε ιδιωτικά μετοχικά κεφάλαια της Άντβεντ Ιντερνάσιοναλ. Μιλά άπταιστα Γαλλικά, Αγγλικά και Ισπανικά. Εκπροσωπεί τον Οίκο του σε δημόσιες εκδηλώσεις και τελετές στη Γαλλία και γενικότερα στην Ευρώπη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ολυμπία κόμισσα του και στο Άρκο-Τσίνεμπεργκ (γενν. 1988). Ο θρησκευτικός γάμος έγινε κατά το Ρωμαιοκαθολικό δόγμα στις 19 Οκτωβρίου 2019 στον καθεδρικό του Σαιν-Λουί ντεζ Ινβαλίντ, στο Παρίσι, ναό που εφάπτεται του Ντομ ντεζ Ινβαλίντ όπου βρίσκεται ο τάφος του Ναπολέοντα Α΄.
Μάχη στη Μονή Νοτσέτου
Η Μάχη στη Μονή Νοτσέτου διεξήχθη στο ομώνυμο μοναστήρι της Μολδοβλαχίας, στις 27 Μαΐου 1821, μεταξύ των Ελλήνων, υπό τους Ιωάννη Κολοκοτρώνη, Γεράσιμο Ορφανό, αρχιμανδρίτη Σέρβο, καθώς και άλλους οπλαρχηγούς και των τουρκικών στρατευμάτων. Έληξε με απόκρουση των τουρκικών επιθέσεων, και αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από το πεδίο της μάχης. Εξ αιτίας όμως, συγχύσεως περί του αποτελέσματος της μάχης, ισοδυναμεί με πανωλεθρία των Ελλήνων.
Σχέδια του Υψηλάντη για εκστρατεία στη Μικρή Βλαχία
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, έχοντας ενισχύσει τον στρατό του με σημαντικό αριθμό βαλκανίων μαχητών, άρχισε να σχεδιάζει εκστρατεία κατά των Τούρκων στη Μικρά Βλαχία (περιοχή της σημερινής Ρουμανίας). Σε αυτή την επιχείρηση θα συμμετείχαν και ντόπια στρατεύματα -σημαντικό πλεονέκτημα για τους Έλληνες, αφού γνώριζαν την περιοχή τους- ενώ το ορεινό έδαφος θα ευνοούσε τον στρατό του Υψηλάντη. Όμως, τουρκική επίθεση από τη γειτονική Μεγάλη Βλαχία, ματαίωσε το σχέδιο και έφερε τους Έλληνες και τους συμμάχους τους στη θέση του αμυνόμενου.
Πρώτες εχθροπραξίες και αποστολή ενισχύσεων
Στις 25 Μαΐου, ο Τούρκος Κεχαγιά Βεγή Χατζή- Αχμέτ, με 4.000 πεζούς και ισάριθμους ιππείς, κινήθηκε εναντίων των ελληνικών προφυλακών στην περιοχή του Τυργοβιστίου· σε αυτές βρισκόταν και η μονή Νοτσέτου. Το μοναστήρι αυτό, ευρισκόμενο μέσα σε δασώδη περιοχή, υπερασπιζόταν ο χιλίαρχος Ιωάννης Κολοκοτρώνης μαζί με τον Γεώργιο Σφήκα και τον εκατόνταρχο Σαχίνη. Συνολικά, οι δυνάμεις τους αριθμούσαν 60 στρατιώτες. Στις 27 Μαΐου, οι Τούρκοι προσέβαλαν για πρώτη φορά το μοναστήρι, αλλά αποκρούστηκαν. Ο Κολοκοτρώνης τότε έστειλε τον Χρίστο Ζαχαριάδη, για να ειδοποιήσει τον Υψηλάντη για τον κίνδυνο που διέτρεχε η μονή. Εκείνος απέστειλε ως επικουρία στρατό υπό τον Γεράσιμο Ορφανό, τον Κωνσταντίνο Δούκα και τον αρχιμανδρίτη Σέρβο, που διοικούσε σερβικές μονάδες μεγέθους 100 ανδρών. Αυτοί έφτασαν στο Νοτσέτι σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Η συντριβή των Τούρκων
Εκτός των σωμάτων του Δούκα, που είχαν καθυστερήσει, οι εξωτερικές δυνάμεις μαζί με  τον Κολοκοτρώνη κρύφτηκαν στο δάσος έξω από τη μονή, την οποία υπεράσπιζαν οι οπλαρχηγοί Σφήκας και Σαχίνης. Έτσι, αν οι Τούρκοι διενεργούσαν επίθεση, θα βρίσκονταν  μεταξύ δύο πυρών. Το πρωί, οι Τούρκοι ιππείς επιτέθηκαν στο μοναστήρι. Αμέσως, τα τμήματα που βρίσκονταν στο δάσος υπό τον Ορφανό και τον αρχιμανδρίτη Σέρβο άρχισαν να τους χτυπούν, σε συνδυασμό με τους κλεισμένους στη μονή Έλληνες. Οι Τούρκοι υπέστησαν φοβερές απώλειες, και η μάχη θα είχε εκτυλιχθεί σε πραγματική πανωλεθρία γι’ αυτούς, αν ο Ορφανός, διαπιστώνοντας την απουσία του Δούκα, δε διέταζε τα στρατεύματα να εισέλθουν στη μονή. Την ίδια νύχτα, φοβούμενοι έλευση πολυάριθμων εχθρών, αποχώρησαν από το μοναστήρι, έχοντας επιτύχει μια σημαντική νίκη, που έμελλε, όμως, να έχει τραγικές συνέπειες.
Η ανεύθυνη στάση του Δούκα
Ο Δούκας, επικεφαλής επίλεκτου ιππικού αποτελούμενου από 400 Έλληνες και Βουλγάρους, έφτασε στο πεδίο της μάχης όταν η σύγκρουση είχε λήξει. Μόλις είδε τα πτώματα του εχθρού, κατά περίεργο τρόπο λιποψύχησε. Αγνόησε -ή δεν είδε- τους Τούρκους που υποχωρούσαν και αντί να τους επιτεθεί, υποχώρησε πανικόβλητος προς το Τυργοβίστι. Μάλιστα, προσπαθώντας να καλύψει τη στάση του, ανακοίνωσε πως οι Έλληνες υπέστησαν πανωλεθρία στη μονή Νοτσέτου.
Οι αντιδράσεις του Υψηλάντη
Ο Υψηλάντης, ακούγοντας την ψευδή πληροφορία περί συντριβής των Ελλήνων, αδυνάτησε να συγκρατήσει τον στρατό του, που έντρομος εγκατέλειψε το Τιργοβίστι. Οι κάτοικοι παράλληλα, έντρομοι άφηναν τα σπίτια τους για να κρυφτούν στα δάση και τα βουνά. Κοπάδια προβάτων, στρατιωτικές προμήθειες και άλλα εφόδια, εγκαταλείφθηκαν στα χέρια των Τούρκων, που εισήλθαν στις 29 Μαΐου στην πόλη. Αργότερα, μετά από μεγάλη περιπλάνηση, οι υπερασπιστές της Μονής Νοτσέτου έφτασαν στο νέο στρατόπεδο των δυνάμεων του Υψηλάντη, στην πόλη Ρίμνικο και πληροφόρησαν τα χριστιανικά στρατεύματα για την πραγματική έκβαση της μάχης. Τελικά, η λαμπρή νίκη των Ελλήνων στη μονή Νοτσέτου, είχε καταστροφικά αποτελέσματα εξ αιτίας της πλημμελούς  οργάνωσης των ελληνικών δυνάμεων και της μεγάλης ανευθυνότητας του στρατηγού Δούκα.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Λαγκάδα Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Λαγκάδα (αποσαφήνιση)
Η Λαγκάδα είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 350 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λαγκάδα βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας σε απόσταση 28,5 χλμ. Β. από την Αμφιλοχία και 21,5 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα και στα δυτικά του χωριού περνάει η Ιονία Οδός. Αναφέρεται επίσημα το 1836 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Θυάμου που ανήκε στο νομό Ακαρνανίας και Αιτωλίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μενίδι, το Θεριακήσιο, το Ελαιοχώρι, τη Συκούλα και το Κατσούλι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μενιδίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 59 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Ainiktozoon
μικρογραφία|Καλλιτεχνική αναπαράσταση Το Ainiktozoon loganense είναι αινιγματικό απολίθωμα οργανισμού από την Σιλούρια περίοδο της Σκωτίας.
Αρχικά περιγράφηκε ως πρώιμο χορδωτό, ωστόσο μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για αρθρόποδο, ακριβέστερα ένα thylacocephalid καρκινοειδές.
Το Ainiktozoon loganense είναι γνωστό από έναν αριθμό δειγμάτων από πετρώματα της Σιλούριας (σειρά Λούντλοου) στο Lesmahagow της Σκωτίας.
Ετυμολογία
Η κοινή ονομασία Ainiktozoon είναι ελληνικής προέλευσης και σημαίνει «αινιγματικό ζώο». Προέκυψε από τη σύνθεση του ζῷον με το επίθετο αἰνικτός, το οποίο στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «ο δι' αινίγματος δηλούμενος», ο αινιγματικός, ο αινιγματώδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη
Λεονίντ Φεντούν
Ο Λεονίντ Αρνόλντοβιτς Φεντούν (γεννημένος στις 5 Απριλίου 1956) είναι Ρώσος επιχειρηματίας. Η εκτιμώμενη περιουσία του για το 2015 ανέρχεται στα $5,1 δισεκατομμύρια, ενώ κατατάσσεται από το Forbes στην 284η θέση της κατάταξης με τους πλουσιότερους ανθρώπους παγκοσμίως. Ο Φεντούν, πρώην αξιωματικός του Ρωσικού Στρατού, αποτελεί το δεξί χέρι του CEO της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, Βαγκίτ Αλεκπέροφ. Ο Φεντούν κατέχει ποσοστό της τάξεως του 9,2% επί του συνόλου των μετοχών της Lukoil, ενώ είναι και ιδιοκτήτης της ρωσικής ποδοσφαιρικής ομάδας της Σπαρτάκ Μόσχας.
Νεανικά χρόνια
Ο Φεντούν ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στην Ανώτατη Σχολή Στρατιωτικής Διοίκησης του Ροστόφ, απ'όπου και αποφοίτησε το 1977. Το 1984, αποφοίτησε από τη Ρωσική Στρατιωτική Ακαδημία.
Καριέρα
Τον Νοέμβριο του 1992, εισήλθε στον χώρο των επιχειρήσεων και ίδρυσε την εταιρεία Neftkonsult LLP. Το 1993, ο Φεντούν απολύθηκε επίσημα από τον Ρωσικό Στρατό και, στη διάρκεια του ιδίου έτους, ανέλαβε CEO της JSC. Το 1996, ο Φεντούν ανέλαβε χρέη Αντιπροέδρου της LUKoil Inc. Ο Φεντούν συνάντησε τον Αλεκπέροφ, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ενώ αυτός ήταν καθηγητής στο Κογκαλύμ, μία πόλη της Σιβηρίας. Τον Μάιο του 2006, ο Φεντούν ήταν ένας εκ των δύο σημαντικότερων μετόχων της IFD Kapital Group.
Προσωπική ζωή
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά, ενώ κατοικεί στη Μόσχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ρωσίας Κατηγορία:Σπαρτάκ Μόσχας
Γκρίζα φώκια
Ταξινομική
Υπάρχουν δύο αναγνωρισμένα υποείδη γκρίζας φώκιας, τα εξής:
Το δείγμα με βάση το οποίο ορίσθηκε το υποείδος H. g. grypus (Ζωολογικό Μουσείο της Κοπεγχάγης, κωδ. δείγματος ZMUC M11-1525) θεωρείτο χαμένο επί πολλά έτη, αλλά ξαναβρέθηκε το 2016, οπότε ένας έλεγχος του DNA του έδειξε ότι προερχόταν από τη Βαλτική Θάλασσα, και συγκεκριμένα από τα νερά κοντά στη νήσο Άμεγια της ανατολικής Δανίας, αντί της Γροιλανδίας όπως μέχρι τότε πιστευόταν (επειδή είχε περιγραφεί πρώτα στο βιβλίο του Ότο Φαμπρίκιους για τα ζώα της Γροιλανδίας, το Fauna Groenlandica). Η ονομασία H. g. grypus μεταφέρθηκε έτσι στο υποείδος της Βαλτικής (αντικαθιστώντας την H. g. macrorhynchus), ενώ η ονομασία H. g. atlantica που ήταν σε αχρηστία επαναφέρθηκε για το υποείδος του Ατλαντικού.
Μοριακές μελέτες έχουν υποδείξει ότι ο ανατολικός και ο δυτικός πληθυσμός του Β. Ατλαντικού έχουν διαχωρισθεί γενετικώς εδώ και τουλάχιστον ένα εκατομμύριο έτη και δυνητικώς θα μπορούσαν να θεωρηθούν ξεχωριστά υποείδη.
Περιγραφή
Ο αλίχοιρος είναι μια μεγάλη φώκια, με τα αρσενικά στον πληθυσμό του ανατολικού Ατλαντικού να φθάνουν σε μήκος το 1,95 έως 2,3 μέτρα και σε βάρος τα 170 έως 310 κιλά. Τα θηλυκά είναι αρκετά μικρότερα: συνήθως έχουν μήκος 1,6 έως 1,95 μέτρο και βάρος 100 έως 190 κιλά. Στον δυτικό Β. Ατλαντικό αμφότερα τα φύλα είναι συχνά πολύ μεγαλύτερα, με τα αρσενικά να έχουν μέσο μήκος περί τα 2,7 μ. και βάρος μέχρι 400 κιλά, και τα θηλυκά να έχουν μέσο μήκος 2,05 μ. και μέγιστο βάρος τα 250 κιλά. Η μεγαλύτερη αρσενική γκρίζα φώκια που έχει καταγραφεί είχε μήκος 3,3 μέτρα. Η γκρίζα φώκια ξεχωρίζει από τη μικρότερη «φώκια των λιμανιών» ή κοινή φώκια (είδος Phoca vitulina) επειδή έχει ρουθούνια μακριά το ένα από το άλλο και λιγότερες βούλες στο σώμα της. Επίσης οι «κουκουλοφόρες φώκιες» (γένος Cystophora) συγχέονται κάποτε όταν ξεχειμωνιάζουν με τις γκρίζες φώκιες, καθώς έχουν το ίδιο περίπου μέγεθος και ως ένα βαθμό το ίδιο μακρύ ρύγχος, αλλά οι κουκουλοφόρες έχουν πιο ανοικτόχρωμο βασικό χρώμα, που κάνει τις σκούρες βούλες τους να ξεχωρίζουν εντονότερα. Οι γκρίζες φώκιες, ως «πραγματικές φώκιες», δεν έχουν εξωτερικά πτερύγια στα αυτιά τους. Επίσης έχουν χαρακτηριστικά μεγάλο ρύγχος. Τα αρσενικά έχουν μεγαλύτερα ρύγχη και λιγότερο καμπύλο σώμα από όσο τα αρσενικά της κοινής φώκιας. Τα αρσενικά είναι γενικώς πιο σκουρόχρωμα από τα θηλυκά, με πιο ανοικτόχρωμα τμήματα γύρω από τον λαιμό. Τα θηλυκά έχουν χρώμα ασημόγκριζο προς το φαιό, με σκουρόχρωμες βούλες.
Ενδιαίτημα και γεωγραφική κατανομή
thumb|Ομάδα από αλίχοιρους στην άμμο, στο Νόρφοκ της Αγγλίας thumb|Νεκρή γκρίζα φώκια που πνίγηκε επειδή μπλέχτηκε σε δίχτυα ψαράδων στο [[Ύσταντ και δεν μπορούσε να ανέλθει στην επιφάνεια για να αναπνεύσει, όπως δηλαδή ακριβώς θα συνέβαινε και με έναν άνθρωπο.]] thumb|Γκρίζες φώκιες στην παγετωνική λίμνη [[Γιέκυλσάουρλοουν της Ισλανδίας]] Στις Βρετανικές Νήσους η γκρίζα φώκια αναπαράγεται σε αρκετές αποικίες της ανά τις ακτές. Οι μεγαλύτερες αποικίες είναι αυτές του Ακρωτηρίου Μπλάκνυ (Blakeney Point) στο βόρειο Νόρφοκ, του Ντόνα Νουκ στο Λίνκολνσιρ, των Νήσων Φαρν (με περίπου 6.000 ζώα), των Ορκάδων και της απομονωμένης νησίδας Νορθ Ρόνα πέρα από τις βόρειες ακτές της Σκωτίας, της Νήσου Λάμπεϋ έξω από το Δουβλίνο και της Νήσου Ράμσυ στα νότια της ακτής της Ουαλίας. Στην ανατολική Βόρεια Θάλασσα υπάρχουν αποικίες γκρίζας φώκιας έξω από τα νησιά Ζυλτ, Άμρουμ και Χέλγκολαντ.