cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρκ Ραβαλομανάνα
Προφίλ
Γεννήθηκε στην Ιμερινκασινινά στις 12 Δεκεμβρίου του 1949. Ανήκει στη φυλή των Μερινά. Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο, ο οποίος το 2004 παντρεύτηκε τη Βουλγάρα Γκεργκάνα Γκεοργκίεβα. Ξεκίνησε από πωλητής γιαουρτιών με ποδήλατο και μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να γίνει επιχειρηματίας, διευθύνοντας μια μεγάλη επιχείρηση γαλακτοκομικών προϊόντων στο νησί. Τον Νοέμβριο του 1999 κέρδισε τις δημοτικές εκλογές και σημειώθηκε η κάθοδός του στην πολιτική. Εξελέγη δήμαρχος της πρωτεύουσας, Ανταναναρίβο, το 1999 και διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα το 2001. Στη νίκη του Ραβαλομανάνα στις εκλογές σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και η συμμετοχή στην προεκλογική εκστρατεία της Ομοσπονδίας των Χριστιανικών Εκκλησιών της Μαδαγασκάρης (FFKM), η οποία διαθέτει τεράστια επιρροή στην ύπαιθρο. Ο Ραβαλομανάνα τιμήθηκε με τον τίτλο του Τάγματος του Αστέρα και του Κλειδιού του Ινδικού Ωκεανού από τη Δημοκρατία του Μαυρίκιου.
Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (Πατινίρ, Πράδο)
Περιγραφή
Η ιδέα σύνδεσης της θρησκευτικής εικόνας της Παρθένου με το Θείο Βρέφος, σε πρώτο πλάνο, με τη Φυγή στην Αίγυπτο προέρχεται από παλαιότερους Φλαμανδούς δασκάλους, όπως ο Γκέραρντ Ντάβιντ (περ. 1460-1523).
Τεχνική
Το τοπίο, σε ευρεία ανάπτυξη χάρις στην ανύψωση της γραμμής του ορίζοντα, αφήνει να εννοηθεί το χέρι του Πατινίρ, αν και δεν περιλαμβάνει το βραχώδες τοπίο που ο καλλιτέχνης συνήθιζε να επιστρατεύει. Ο ζωγράφος συνέλαβε τη σύνθεση ως ακολουθία οριζόντιων επιπέδων, ενωμένων στο βάθος. Από κοινού με τα κάθετα δέντρα, αυτά τα επίπεδα αποδίδουν στο τοπίο μία αίσθηση γαλήνης που ξεπερνά ακόμη κι εκείνη των περισσότερων έργων του Πατινίρ.
Άλλες εκδοχές
Το θέμα της Φυγής ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στον Φλαμανδό ζωγράφο, που δημιούργησε πολλές εκδοχές του. Αυτές φιλοξενούνται σήμερα στο Μουσείο Τύσεν-Μπορνεμίσα της Μαδρίτης, στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης και στην Πινακοθήκη Strossmayer του Ζάγκρεμπ.
Μαρκ Ραβαλομανάνα
Νικητής στις εκλογές και κρίση 2002
Σποραδικές συγκρούσεις και η οικονομική κρίση συνεχίστηκαν ως τον Ιούλιο του 2002, οπότε ο Ρατσιράκα και αρκετοί από τους υποστηρικτές του εγκατέλειψαν τη χώρα και εξορίστηκαν στη Γαλλία. Εκτός από τις πολιτικές διαφορές, οι εθνοτικές διαφορές διαδραμάτισαν επίσης σημαντικό ρόλο στην κρίση. Ο Ρατσιράκα προέρχεται από τους Μπετσιμισαράκα (φυλή των ακτών), ενώ ο Ραβαλομανάνα από τη φυλή των υψιπέδων Μερίνα. Στις 27 Μαΐου 2 στρατιώτες σκοτώθηκαν σε επίθεση οπαδών του Ραβαλομανάνα στο τελευταίο υπουργείο της νόμιμης κυβέρνησης στο Ανταναναρίβο, ενώ συνελήφθη και ετέθη σε περιορισμό κατ’ οίκον ο Πρωθυπουργός Ταντελί Αντριαναρίβο από οπαδούς πιστούς στον αυτοανακηρυχθέντα Πρόεδρο Ραβαλομανάνα. Την πρωθυπουργία ανέλαβε ο υποστηρικτής του δευτέρου, Ζακ Σιλά. Την ίδια περίοδο, στις 31 Μαΐου, διορίστηκε από τον Ρατσιράκα προσωρινός πρωθυπουργός ο Ζαν Ραζολοντράιμπε. Στις 16 Ιουνίου ο Ραβαλομανάνα διόρισε νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με πρωθυπουργό ξανά τον Σιλά.
Στις 23 Ιουνίου επέστρεψε στο νησί προερχόμενος από τη Γαλλία, ο Ρατσιράκα, ενώ ο Οργανισμός Αφρικανικής Ενότητας αδρανοποίησε την έδρα της χώρας, μην μπορώντας να διακρίνει ποιος ήταν Πρόεδρος του νησιού. Τελικά, έπειτα από στρατιωτικές επιτυχίες του Ραβαλομανάνα, η Γαλλία αναγνώρισε τον ίδιο ως Πρόεδρο της χώρας στις 2 Ιουλίου. Στις 7 του μηνός εγκατέλειψε τη χώρα μαζί με τη σύζυγό του ο Ρατσιράκα και έκανε διήμερη στάση στις Σεϋχέλλες. Στις 9 Ιουλίου αφίχθηκε στο Παρίσι από όπου έκανε δηλώσεις. Ανάμεσα στα άλλα, ο έκπτωτος πρόεδρος είπε ότι θα επέστρεφε στο νησί μόνο αν διεξαγόταν και δεύτερος γύρος ψηφοφορίας ή ένα δημοψήφισμα.
Προεδρία
Στον Ραβαλομανάνα αποδίδεται το έργο της βελτίωσης υποδομής της χώρας του, καθώς κατά την περίοδο της προεδρίας του έγιναν οδικά έργα και βελτιώθηκε η εκπαίδευση και η υγεία. Ωστόσο, ο πολιτικός δέχτηκε επικρίσεις για την ελάχιστη πρόοδο που σημειώθηκε στην καταπολέμηση της φτώχειας. Επίσης, θεωρείται ότι η αγοραστική δύναμη παρουσίασε μείωση κατά τη θητεία του.
Στις 18 Νοεμβρίου του 2006 εκδηλώθηκε ύποπτη απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του, από τον Στρατηγό Φιντί, ο οποίος διέφυγε τη σύλληψη. Το πραξικόπημα κατέρρευσε τις επόμενες ημέρες. Την ημέρα της απόπειρας το αεροσκάφος του Ραβαλομανάνα άλλαξε την πορεία του από το Ανταναναρίβο κατά την επιστροφή του από ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Ο ίδιος ο Φιντί ανακάλεσε και δήλωσε ότι δεν σκόπευε να ανατρέψει την κυβέρνηση. Οι εκλογές διεξήχθησαν κανονικά, στις 3 Δεκεμβρίου 2006 και ο Ραβαλομανάνα κατάφερε να επανεκλεγεί στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 54,8%. Ο κύριος αντίπαλός του, Ρολάν Ρατσιράκα, είναι ανεψιός του άλλοτε Προέδρου Ντιντιέ Ρατσιράκα.
Κρίση 2009
Ο Ραζοελινά δήλωσε στις 31 Ιανουαρίου ότι αναλαμβάνει τον έλεγχο της χώρας λόγω αποτυχίας του Ραβαλομανάνα να αναλάβει τις ευθύνες του. Ο ίδιος τόνισε ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο την άμεση παραίτηση του προέδρου και επίσης το κλείσιμο όλων των υπουργείων ανάμεσα στα άλλα. Μια νέα προσωρινή κυβέρνηση θα σχηματιζόταν με σεβασμό στο Σύνταγμα και οι επόμενες προεδρικές εκλογές θα διεξάγονταν σε 2 χρόνια. Την ίδια μέρα ο Ραβαλομανάνα δήλωσε ότι «παραμένει ακόμα πρόεδρος στη χώρα» και ότι «θα έκανε ότι ήταν απαραίτητο για την ανάπτυξη του κράτους». Η Αφρικανική Ένωση (AU) προειδοποίησε τον Ραζοελινά ότι δε θα δεχόταν την κατάληψη της εξουσίας στη Μαδαγασκάρη με αντισυνταγματικά μέσα.
Στις 2 Φεβρουαρίου οι ηγέτες της αντιπολίτευσης συμμάχησαν με τον Ραζοελινά και κατέθεσαν αίτηση στο Συνταγματικό Δικαστήριο, ζητώντας την καθαίρεση του Ραβαλομανάνα. Μία ημέρα μετά ο δήμαρχος δήλωσε στη διάρκεια πορείας ότι θα ανακοίνωνε το νέο κυβερνητικό σχήμα στις 7 Φεβρουαρίου. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν είχε την εξουσιοδότηση να καθαιρέσει τον πρόεδρο, καθώς αυτή ανήκε στο Κοινοβούλιο. Επίσης στις 3 Φεβρουαρίου απολύθηκε ο δήμαρχος Ραζοελινά και αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Γκι Ραντριαναριζόα (Guy Randrianarisoa) διορίστηκε στη θέση του. Ο έκπτωτος δήμαρχος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο λαός θα ήταν αντίθετος στην απόφαση αυτή.
Αργότερα, στις 7 Φεβρουαρίου του 2009 αντικυβερνητικοί διαδηλωτές πραγματοποίησαν ειρηνική διαδήλωση, η οποία κατεστάλη από την προεδρική φρουρά, που άνοιξε πυρ. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν 28 διαδηλωτές. Λίγες ημέρες μετά το συμβάν η υπουργός Άμυνας, Σεσίλ Μανοροαντά παραιτήθηκε.
Ανταρσία του στρατού, Μάρτιος 2009
Στις 8 Μαρτίου του 2009 εκδηλώθηκε ανταρσία σε στρατόπεδο της επαρχίας Σοανιεράνα κοντά στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο, καθώς ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Ραζοελινά, έμεινε κρυμμένος για δεύτερη συνεχή ημέρα, μετά την καταστολή του αντικυβερνητικού κινήματός του. Οι στασιαστές αντιτάχθηκαν στη χρήση βίας κατά της αντιπολίτευσης και πραγματοποίησαν περιπολία σε μία από τις κυριότερες οδικές αρτηρίες που οδηγούν έξω από την πόλη προς το προεδρικό μέγαρο, αφότου κυκλοφόρησαν φήμες ότι η προεδρική φρουρά ετοιμαζόταν για επίθεση στο στρατόπεδο Κάπσατ. Οι δυτικοί αναλυτές προέβλεπαν ότι η κατάσταση στο νησί μπορεί μόνο να επιλυθεί όταν ο στρατός αποφασίσει να συμμετέχει στην αντιπολίτευση η να παραμείνει πιστός στον πρόεδρο.
Στις 10 Μαρτίου του 2009 ο αρχηγός του στρατού, Εντμόν Ραζολομαχαντρί έδωσε διορία 72 ωρών προς τους πολιτικούς ηγέτες να επιλύσουν τις διαφορές τους, απειλώντας να αναλάβουν δράση οι ένοπλες δυνάμεις αν αυτό δε συνέβαινε. Την ίδια ημέρα ο Υπουργός Άμυνας Ραναϊβονιαρίβο ανακοίνωσε την παραίτησή του λίγο μετά την επίσκεψη μερικών αξιωματικών στο γραφείο του. Οι αξιωματικοί αυτοί απείλησαν να αυτομολήσουν προς την πλευρά του Ραζοελινά. . Μια ημέρα μετά στρατιώτες που ήταν προσκείμενοι στην αντιπολίτευση κατέλαβαν το αρχηγείο του στρατού και εξανάγκασαν σε παραίτηση τον Ραζολομαχαντρί. Οι αναλυτές έκαναν λόγο για πιθανότητα εμφυλίου πολέμου στο νησί. Στη θέση του Ραζολομαχαντρί διορίστηκε ο Αντρέ Αντριαριζαονά, ο οποίος δήλωσε ότι ο στρατός θα κρατούσε ουδέτερη στάση. Με τον τρόπο αυτό ανακλήθηκε η προθεσμία 72 ωρών που είχε δοθεί στους δύο άνδρες για την επίλυση της κρίσης. . Εκπρόσωπος του Ραζοελινά ανακοίνωσε στις 11 Μαρτίου ότι ο ηγέτης της αντιπολίτευσης δεν είχε την πρόθεση να λάβει μέρος σε συνομιλίες, που ήταν προγραμματισμένες για την επόμενη ημέρα. Λίγο μετά το Χριστιανικό Συμβούλιο των Εκκλησιών γνωστοποίησε την καθυστέρηση στις συνομιλίες.
Στις 13 Μαρτίου του 2009 αναπτύχθηκαν στρατιώτες με τανκς στην πρωτεύουσα κοντά στο προεδρικό μέγαρο (Μέγαρο Ιαβολόχα) μια μέρα μετά το ραδιοφωνικό διάγγελμα του προέδρου προς τις δυνάμεις ασφαλείας.<ref name="Έθνος">Έθνος, Στα πρόθυρα εμφυλίου η Μαδαγασκάρη, 13 Μαρτίου 2009. Στο διάγγελμα εκείνο ο Ραβαλομανάνα κάλεσε τον στρατό να προστατεύσουν τους πολίτες, εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις τους. Οι στασιαστές αρνήθηκαν ότι λαμβάνουν εντολές από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης και δήλωσαν αποφασισμένοι να πολεμήσουν κατά των μισθοφόρων που ενδέχεται να προσλάβει ο πρόεδρος της χώρας.
Στις 14 Μαρτίου ανακαταλήφθηκε το γραφείο του πρωθυπουργού από δυνάμεις της αντιπολίτευσης και ο Ραζοελινά έδωσε διορία 4 ωρών στον πρόεδρο να αποχωρήσει με τη θέλησή του. Θα ακολουθούσε έπειτα μαζική πορεία από οπαδούς του Ραζοελινά προς το προεδρικό μέγαρο με σκοπό την απομάκρυνση του προέδρου Ραβαλομανάνα. . Απομακρύνθηκε το ενδεχόμενο να ανατραπεί ο πρόεδρος με στρατιωτικά μέσα. Ο Ραβαλομανάνα έκανε δηλώσεις από το φρουρούμενο μέγαρό του μετά τη λήξη του τελεσιγράφου προς τον πρόεδρο και δήλωσε ότι ήταν ακόμα νόμιμος πρόεδρος, ζητώντας παράλληλα τη διεξαγωγή εθνικής συνδιάσκεψης. Μια ημέρα μετά ο πρόεδρος πρότεινε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό την έξοδο από την κρίση, κατά την οποία βρήκαν τον θάνατο περισσότεροι από 135 άνθρωποι μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ακολούθησε η κατάληψη του προεδρικού μεγάρου στην Ανταναναρίβο από τανκς, στις 16 Μαρτίου.
Παραίτηση
Στις 17 Μαρτίου του 2009 ο Ραβαλομανάνα υπέβαλε την παραίτησή του και διαβίβασε τις εξουσίες του σε ένα "στρατιωτικό διευθυντήριο" με επικεφαλής τον αντιναύαρχο Απολίτ Ραμαροζόν Ραριζόν. Από την πλευρά της, η αντιπολίτευση ανακοίνωσε ότι ο Ραζοελίνα αναλάμβανε πρόεδρος μεταβατικής κυβέρνησης και θα προκηρύξει εκλογές μέσα σε 24 μήνες, αφού θα καταρτίσει ένα νέο Σύνταγμα για την ίδρυση μιας "Τέταρτης Δημοκρατίας". Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων δήλωσε ότι ο στρατός υποστηρίζει την ανάληψη της εξουσίας από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης και όχι από τον Απολίτ Ραμαροζόν Ραριζόν, φοβούμενος σε αντίθετη περίπτωση την έναρξη νέας κρίσης. Τελικά, το βράδυ της 17ης Μαρτίου, ο στρατός μεταβίβασε την εξουσία στον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Ραζοελίνα. Ο Ραζοελίνα ανέλαβε μεταβατικός πρόεδρος.
Ο Ραβαλομανάνα, για πρώτη φορά από την ανατροπή του, έγινε γνωστό ότι συναντήθηκε στις 23 Μαρτίου του 2009 με τον βασιλιά Μσουάτι Γ΄ του Εσουατίνι στη χώρα αυτή. Όπως έγινε γνωστό, ο έκπτωτος ηγέτης είχε συνομιλίες με τον Βασιλιά. . Στα τέλη Μαρτίου, κορυφώθηκαν οι διαδηλώσεις συμπαράστασης προς τον έκπτωτο πρόεδρο. Στις 28 Μαρτίου σε μία τέτοια διαδήλωση ξέσπασαν συγκρούσεις των οπαδών του Ραβαλομανάνα με την αστυνομία, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 34 άτομα. Ο Ραβαλομανάνα κάλεσε τους υποστηρικτές του σε συνέχιση των διαμαρτυριών σε σύντομο μήνυμά του που μεταδόθηκε από τα ιδιωτικά ραδιοφωνικά δίκτυα του νησιού.
Αναφορικά με την παραίτησή του, σε δηλώσεις του από το Εσουατίνι ο Ραβαλομανάνα ισχυρίστηκε ότι αναγκάστηκε σε αυτή την πράξη υπό την απειλή όπλου. Ωστόσο, δυτική διπλωματική πηγή βεβαίωσε ότι στην περιοχή του προεδρικού Μεγάρου της Ιαβολόχα "δεν διέκρινε χρήση βίας", και αντίθετα "διέκρινε την παρουσία οπαδών του Ραβαλομανάνα".
Στις 9 Απριλίου του 2009 άρχισαν στην πρεσβεία της Σενεγάλης στο Ανταναναρίβο διαβουλεύσεις ανάμεσα στις αντιπροσωπείες του Ραβαλομανάνα και του προσωρινού προέδρου Ραζοελίνα, οι οποίες γίνονταν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της Αφρικανικής Ένωσης. Στις διαβουλεύσεις έλαβαν μέρος και οι πρώην πρόεδροι Ντιντιέ Ρατσιράκα και Αλμπέρ Ζαφί. Στις 11 Απριλίου αποχώρησε από τις συνομιλίες η αντιπροσωπεία του Ραβαλομανάνα, κάνοντας λόγο για "διάλογο κωφών".
Ο Ραβαλομανάνα διόρισε τον Ρακοτονιρινά Μανανταφί (Rakotonirina Manandafy), βετεράνο πολιτικό, ως πρωθυπουργό στις 16 Απριλίου του 2009. Την επομένη ημέρα η κυβέρνηση του Ραζοελινά εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του Ραβαλομανάνα, κατηγορώντας τον για κακοδιαχείριση δημοσίου χρήματος.
Ερήμην καταδίκη
Ο Ραβαλομανάνα καταδικάστηκε ερήμην στις 2 Ιουνίου του 2009 σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 70 εκατομμυρίων δολαρίων για κατάχρηση εξουσίας στην αγορά του προεδρικού αεροσκάφους. . Ο έκπτωτος πρόεδρος βρισκόταν στη Νότια Αφρική την περίοδο της καταδίκης του. Νωρίτερα, εμποδίστηκε από τις αρχές να επιστρέψει στο νησί του. Πιο πριν είχε επισκεφτεί και μείνει για λίγο χρονικό διάστημα στο Εσουατίνι.
Προσωπική ζωή
Ο Ραβαλονανάνα είναι ένθερμος υποστηρικτής της Χριστιανικής πίστης, ενεργό μέλος, από την περίοδο της ενηλικίωσής του, της τοπικής προτεσταντικής «Εκκλησίας του Ιησού Χριστού στη Μαδαγασκάρη» (Fiangonan'i Jesoa Kristy eto Madagasikara -FJKM). Είναι παντρεμένος από το 1974 με την επιχειρηματία Λαλάο Ραβαλονανάνα (γένος Ρακοτονιράινι ) και έχουν αποκτήσει 4 παιδιά. Η Λαλάο Ραβαλονανάνα το 2013 έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του προέδρου της χώρας, στις πρώτες εκλογές στη Μαδαγασκάρη μετά την πτώση του συζύγου της από την εξουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Νέα Δυτική Είσοδος Θεσσαλονίκης
Η Νέα Δυτική Είσοδος Θεσσαλονίκης ή Εθνική Οδός 1β, σύμφωνα με την κωδική του ονομασία, είναι μία οδός ταχείας κυκλοφορίας και η βασικότερη είσοδος της πόλης της Θεσσαλονίκης, καθώς αποτελεί προέκταση του Αυτοκινητοδρόμου 1 (Αθηνών - Θεσσαλονίκης - Ευζώνων). Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε μέσα στη δεκαετία του 2000 και είχε προϋπολογισμό 9,5 δισ. δρχ (περίπου 28 εκ. ευρώ), με εξαίρεση τον Ανισόπεδο κόμβο Κ16, ο οποίος ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουνίου 2017. Πριν την κατασκευή της, η είσοδος στην πόλη πραγματοποιείτο μέσω της Οδού Μοναστηρίου, καθώς κατέληγε εκεί η Εθνική Οδός 2 (ΕΟ Θεσσαλονίκης - Έδεσσας).
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Δρόμοι της Θεσσαλονίκης
Εθνική Γερμανίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γερμανίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κ-21. Ελέγχεται από τη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Πριν την ενοποίηση της Γερμανίας, η Ανατολική Γερμανία και η Δυτική Γερμανία συμμετείχαν ως ξεχωριστές οντότητες. Αυτό γινόταν μέχρι το 1990. Με την απόφαση της ΟΥΕΦΑ για δημιουργία διοργανώσεων νέων το 1976 δημιουργήθηκαν οι εθνικές ομάδες Κ-21 στην Ευρώπη. Η ομάδα ποδοσφαίρου της Δυτικής Γερμανίας συμμετείχε για πρώτη φορά το 1982.
632 Πύρρα
Η Πύρρα (Pyrrha) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,348. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Πύρρας δεν είναι γνωστά με κάποια ακρίβεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πυρρα
Αλεξίπτωτο πλαγιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Ατομικά αθλήματα Κατηγορία:Εναέρια αθλήματα
Μαρκ Γουόλμπεργκ
Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ (Mark Robert Michael Wahlberg, 5 Ιουνίου 1971), γνωστότερος παλαιότερα ως Μάρκι Μαρκ είναι Αμερικανός ηθοποιός, μοντέλο και τραγουδιστής.
Έγινε αρχικά διάσημος ως νεότερος αδερφός του Donnie Wahlberg, ο οποίος συμμετείχε στο συγκρότημα New kids on the block. Μετά τη δύση της καριέρας του αδερφού του, το 1994, ο Γουόλμπεργκ άρχισε να ηχογραφεί με το όνομα Marky Mark & the Funky Bunch, κάνοντας επιτυχίες, όπως "Good Vibrations" και "Wild Side" από το Music for the People. Το δεύτερό του άλμπουμ, You Gotta Believe, ήταν σχετικά αποτυχημένο.
Εργάστηκε ως μοντέλο και στη συνέχεια κέρδισε θετικές κριτικές ως ηθοποιός. Στα 16 του, φυλακίστηκε για τραυματισμό ενός Βιετναμέζου. Έχει έναν τρίτο μαστό στο στήθος του (κάτω από τον κανονικό-τρίτη θηλή).
Το 1992, εμφανίστηκε σε πάρτι του MTV κουρεμένος με την "ψιλή" και ξέσπασε σκάνδαλο, καθώς οι φήμες οργίασαν ότι ήταν έργο του ράπερ Βανίλα Άις και των συντρόφων του, για να σταματήσει να κάνει κριτική στη μουσική τους και στους ίδιους.
Έχει μια κόρη από τη φιλενάδα του Rhea Durham (γεννήθηκε το 2003).
Hit singles
Από το "Music for the People"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ
Ο Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ (1281 - 22 Σεπτεμβρίου 1345) από τον Οίκο του Ανζού, 3ος κόμης του Λάνκαστερ και 3ος Κόμης του Λέστερ από την δεύτερη δημιουργία ήταν μικρότερος γιος του Εδμόνδου Κράουτσμπακ και της Λευκής του Αρτουά, εγγονός του Ερρίκου Γ' της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Προβηγκίας. Ο Ερρίκος είχε πρωταγωνιστήσει στην εκθρόνιση του πρώτου του ξαδέλφου Εδουάρδου Β' της Αγγλίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ διαδέχθηκε τον πατέρα τους στο Λάνκαστερ (1296) αλλά ο Ερρίκος είχε εγγραφεί στα μητρώα κάτι που του επέτρεψε να αποκτήσει δικαιώματα διαδοχής, τον Ιούλιο του 1300 συμμετείχε στην πολιορκία του Καρλάβεροκ. Ύστερα από μια μακρά περίοδο συγκρούσεων με τον ξάδελφο του Εδουάρδο Β΄ και τους οπαδούς του ο αδελφός του Τόμας εκτελέστηκε για προδοσία ύστερα από δίκη και τα εδάφη του κατασχέθηκαν (1322). Ο Ερρίκος αν και δεν συμμετείχε στις εξεγέρσεις του αδελφού του έχασε τα εδάφη και τους τίτλους του, στις 29 Μαρτίου 1324 του παραχωρήθηκε η κομητεία του Λέστερ και λίγα χρόνια αργότερα με την άνοδο του νεαρού Εδουάρδου Γ΄ (1327) δέχτηκε την κομητεία του Λάνκαστερ με πολλές άλλες.
Τελευταία χρόνια
Με την επιστροφή της βασίλισσας Ισαβέλλας της Γαλλίας και του Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ου κόμη του Μαρς στην Αγγλία τον Σεπτέμβριο του 1326 ενώθηκε μαζί τους προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια στην ανατροπή των Ντεσπένσερ, συνέλαβε τον Εδουάρδο Β΄ στο κάστρο του Νιθ στην νότια Ουαλία και ανέλαβε την φύλαξη του στο κάστρο του Κένιλγουερθ. Ο Ερρίκος διορίστηκε "κυρίαρχος σύμβουλος" του νεαρού Εδουάρδου Γ΄ και στρατάρχης των βασιλικών δυνάμεων της Αγγλίας στην Σκωτία. Διορίστηκε Κοντόσταυλος στο κάστρο του Λάνκαστερ και υψηλός σερίφης του Λάνκασιρ (1327), βοήθησε τέλος τον νεαρό βασιλιά να τερματίσει την ηγεμονία του Μόρτιμερ που εκτελέστηκε (1330).
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Μοντ Τσάουορθ (1296) απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Κόμητες του Λέστερ (1265)
Εκάβη (τραγωδία)
Η Εκάβη είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχθηκε το 427 π.Χ. και την οποία μετέφρασε ο Ρωμαίος Έννιος.
Σπύρος Πατρίκιος
Ο Σπύρος Πατρίκιος (1894 - 27 Μαΐου 1958) ήταν ηθοποιός επιθεώρησης και από τους σημαντικότερους της ελληνικής οπερέτας.
Γεννήθηκε στη Τήνο το 1894. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές εισήχθηκε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων Ύδρας την οποία όμως μετά ένα χρόνο εγκατέλειψε προς χάριν του θεάτρου. Έτσι το 1911 πρωτοεμφανίζεται στη θεατρική σκηνή στη Κωνσταντινούπολη στο θίασο της Αικατερίνης Βερώνη. Σταδιοδρόμησε στο μουσικό θέατρο κυρίως σε επιθεωρήσεις όπου και διέπρεψε σε κωμικούς ρόλους.
Συμμετείχε στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο μετά τη λήξη του οποίου συνέχισε τις θεατρικές παραστάσεις. Είχε διακριθεί ιδιαίτερα στις επιθεωρήσεις: «Πειρασμός», και «Αποκριάτικη επιθεώρηση». Το 1927 συμμετέχει συνθιασάρχης στο θέατρο της Κυβέλης και ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη στη επιθεώρηση «Αρλεζιάνα».
Ο Σπύρος Πατρίκιος περιόδευσε στη συνέχεια στην Αίγυπτο, την Κωνσταντινούπολη και αργότερα στις ΗΠΑ όπου και επιστρέφοντας αρχίζει να εμφανίζεται πλέον ως θιασάρχης στην επιτυχή επιθεώρηση «Ο παπαγάλος» (1931). Ακολούθως ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις οπερέτες πολλά κείμενα των οποίων έγραψε και ο ίδιος όπως «Γυναίκες... γυναίκες» κ.ά. μαζί με τον Νίκο Χατζηαποστόλου. Το 1939 ίδρυσε την «Οπερέτα Πρωτευούσης» ως θεατρικό οργανισμό του είδους όπου και παρουσίασε με δική του σκηνοθεσία τη «Εύθυμη χήρα» του Φραντς Λέχαρ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής διετέλεσε πρόεδρος του "Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών". Το 1946 ανέβασε την επιθεώρηση «Γιούπι-γιούπι» που άφησε εποχή. Υπήρξε μέλος, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών το 1940-44. Η τελευταία του θεατρική παράσταση δόθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς. Μετά τη συνταξιοδότησή του (1953) ασχολήθηκε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού Ελληνικό Θέατρο.
Ο Σπύρος Πατρίκιος είχε νυμφευθεί την επίσης ηθοποιό Ελένη (Λέλα) Σταματοπούλου και μετέπειτα Πατρικίου και απέκτησαν έναν γιο, τον γνωστό ποιητή Τίτο Πατρίκιο.΄Ήταν αδελφός της ποιήτριας Λιλής Ιακωβίδου της οποίας και κόρη είναι η σύγχρονη ηθοποιός και τραγουδίστρια Φραντζέσκα (Ιακωβίδου). Ο Σ. Πατρίκιος πέθανε στην Αθήνα, πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του, το 1958, σε ηλικία 64 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ανθόπυργος Ηλείας
Γενικά στοιχεία
Ο Ανθόπυργος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 18 μέτρων και βρίσκεται δίπλα και βόρεια του Πύργου, από τον οποίο τον χωρίζει η Περιφερειακή Οδός Πύργου. Ακόμη γειτονεύει δυτικά με τη Συντριάδα και το Γενικό Νοσοκομείο Πύργου, ενώ εντός των ορίων του βρίσκεται το Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής Πύργου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στο δήμο Πύργου της επαρχίας Ηλείας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πύργο, τη Συντριάδα, τα Καβασιλάκια και το Τραγανό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Πύργου που υπάγεται στη ομώνυμη δημοτική ενότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Κουμανή Άνδρου
η Κουμανή είναι ένα χωριό στην Άνδρο σε υψόμετρο 160 m. και με πληθυσμό 138 ατόμων. Υπάγεται στον δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μεσαριάς του ίδιου δήμου. Απέχει από τη Χώρα 6 χλμ. και από το Γαύριο 28 χλμ.
Πηγές
Χάρτης: Orama ΧΝΗ 207 Άνδρος
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Εθνική Γερμανίας Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γερμανίας Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών) (ή Ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου Γερμανίας) υπάρχει από το 1908. Είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας που συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία διαχωρίστηκε σε Ανατολική και Δυτική. Ωστόσο, μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 η Ανατολική Γερμανία και Δυτική Γερμανία αγωνίζονταν μαζί ως Ενωμένη ομάδα Γερμανίας. Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 και έπειτα η Δυτική Γερμανία ξεκίνησε να αγωνίζεται ξεχωριστά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, στην τελευταία εμφάνισή της στη διοργάνωση. Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη διοργάνωση συμμετείχαν ποδοσφαιριστές μέχρι 23 ετών. Τελευταία φορά που η Γερμανία δημιούργησε μια ξεχωριστή ολυμπιακή ομάδα ήταν το 1998. Από τότε, η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες εξαρτάται από τα αποτελέσματα της Εθνικής Γερμανίας Κ-21.
Κυριακή Έβρου
Η Κυριακή είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 70 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κυριακή βρίσκεται στο κέντρο του νομού σε απόσταση 89,5 χλμ. ΒΑ. από την Αλεξανδρούπολη και 25 χλμ. ΒΔ. από το Σουφλί. Είναι αραιοκατοικημένος οικισμός κτισμένος ανάμεσα σε κατάφυτη περιοχή και μέσα από αυτόν περνάει η επαρχιακή οδός Μάνδρας - Μικρού Δέρειου που ενώνει το Σουφλί με τα Πομακοχώρια. Επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Κάιτζικ ή Καγιατζίκ και μετά την ανταλλαγή πληθυσμών στο χωριό εγκαταστάθηκαν Καυκάσιοι, Κιτλιότες και Μασταριώτες πρόσφυγες καθώς και 40-50 οικογένειες από τους Ψαθάδες. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μικρού Δερείου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κυριακής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ορφέα του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 100 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Εθνική Γερμανίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γερμανίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών) (ή Γερμανία Α2) είναι η δεύτερη ομάδα της Εθνικής Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών). Χρησιμοποιείται για τη δοκιμή και ανάπτυξη ποδοσφαιριστών για πιθανή συμπερίληψή τους στην πρώτη ομάδα. Η ομάδα, η οποία δεν είναι ενεργή από το 2006, μπορεί να αντιμετωπίσει εθνικές ομάδας Β άλλων χωρών ή και τις πρώτες εθνικές ομάδας άλλα χωρών, αλλά τα αποτελέσματα της δε θεωρούνται πλήρως διεθνή. Τελευταία φορά που δημιουργήθηκε ήταν το 2006 με το όνομα Ομάδα 2006, η οποία ήταν η αναπτυξιακή ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 που φιλοξενήθηκε στη Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Γερμανίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες Β ποδοσφαίρου Ευρώπης
239 Αδράστεια
Η Αδράστεια (Adrastea), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον μικρότερό της ομώνυμο δορυφόρο του Δία, είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,3. Ανακαλύφθηκε στις 18 Αυγούστου 1884 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και έλαβε το όνομα της Νύμφης Αδράστειας από την ελληνική μυθολογία. Το φαινόμενο μέγεθος της Αδράστειας κατά τη μέση αντίθεσή της είναι περίπου 14,0. Αναφέρεται και ως Αδράστεα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αδράστειας εκτιμάται σε 42 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Είναι άγνωστο επίσης αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αδράστεια γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αδράστεια
Πίστη Μπαχάι
Με τον όρο Μπαχάι Πίστη εννοείται η νεότερη από τις θρησκείες, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν παγκόσμιες. Υπήρξε φυσική συνέχεια της Μπαμπί Πίστης, που ιδρύθηκε στο Ιράν από τον Σαγιέντ Άλι-Μουχάμαντ Σιραζί (1819-1850), τον επονομαζόμενο Μπαμπ (η Πύλη). Προδρομική μορφή, ο Μπαμπ προφήτευσε την άφιξη μιας παρουσίας μεγαλύτερης από τον ίδιο, ρόλο που ανέλαβε ο Μιζρά Χουσεΐν-Αλί-ι-Νουρί ή Μπαχά'ο'λλά(χ) εφεξής αποκαλούμενος Μπαχαολλά, δηλαδή η "δόξα του Θεού".
right|thumb|Η έδρα του Παγκόσμιου Οίκου της Δικαιοσύνης Οι διδασκαλίες της Μπαχάι Πίστης αποδίδουν έμφαση στην πνευματική ενότητα της ανθρωπότητας και την κρυμμένη ενότητα όλων των μεγάλων θρησκειών του κόσμου. Η θρησκευτική ιστορία εκδηλώθηκε μέσα από μία σειρά θείων αγγελιαφόρων, οι οποίοι εγκαθίδρυσαν την κατάλληλη για τις ανάγκες της εποχής τους θρησκεία. Σε αυτούς τους θείους αγγελιαφόρους σύμφωνα με την Πίστη Μπαχάι περιλαμβάνεται ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Ζωροάστρης, ο Βούδας, ο Κρίσνα, ο Ιησούς, ο Μωάμεθ και προσφάτως, ο Μπαμπ και ο Μπαχαολλά. Στην Μπαχάι Πίστη κάθε αγγελιαφόρος φέρεται ότι δίδαξε αυτό που θα ακολουθούσαν οι επόμενοι αγγελιαφόροι και ότι οι ισχυρισμοί και οι διδασκαλίες του Μπαχαολλά εκπληρώνουν τις εσχατολογικές υποσχέσεις προγενέστερων γραφών. Η ανθρωπότητα γίνεται κατανοητή ως εμπλεκόμενη σε μια συλλογική εξελικτική διαδικασία με σκοπό τη σταδιακή εγκαθίδρυση της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ενότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η λέξη "Μπαχά'ι" (, بهائی) χρησιμοποιείται είτε ως επίθετο για την αναφορά στην Μπαχάι Πίστη ή ως όρος για τον ακόλουθο του Μπαχαολλά. Ως ουσιαστικό η λέξη δεν εννοεί τη θρησκεία ως σύνολο. Προέρχεται από την Αραβική Μπαχά', που σημαίνει δόξα ή μεγαλείο. Ο όρος Μπαχαϊσμός (ή "Μπαχα'ισμός") χρησιμοποιείτο στο παρελθόν, αλλά σήμερα η χρήση του όρου φθίνει διαρκώς.
Πεποιθήσεις
Οι διδασκαλίες της Μπαχάι Πίστης σχετίζονται με τρεις αρχές που διαμορφώνουν τον πυρήνα της:
Πλείστες πεποιθήσεις και πρακτικές της Μπαχάι Πίστης είναι ριζωμένες σε αυτές τις τρεις προτεραιότητες. Ωστόσο θεωρούμενες αφεαυτού οι τρεις αρχές συνιστούν μόνον υπεραπλούστευση των διδασκαλιών της Μπαχάι Πίστης.
Δημογραφία
thumb|Ο [[Οίκος Λατρείας Μπαχάι στο Νέο Δελχί, Ινδία προσελκύει κατά μέσον όρο 4 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Είναι γνωστός ως Ναός του Λωτού.]] Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που προέρχονται από την Μπαχάι Πίστη ο πληθυσμός των πιστών της νέας θρησκείας εκτιμάται ότι ανέρχεται στα 7 εκατομμύρια. Οι περισσότερες εγκυκλοπαίδειες και παρόμοιες πηγές εκτιμούν τον πληθυσμό ανάμεσα στα εφτά και τα οκτώ εκατομμύρια στις αρχές του 21ου αιώνα
Από τις απαρχές της στην Περσική και την Οθωμανική αυτοκρατορία, στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρξαν αρκετοί μεταστραφέντες στη Ν. και τη ΝΑ Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Στη δεκαετία 1950 και 1960 συστηματικές προσπάθειες έφεραν τη θρησκεία σχεδόν σε κάθε χώρα και περιοχή του κόσμου. Στη δεκαετία του 1990 αναπτύχθηκαν προγράμματα για τη συστηματική διδασκαλία σε ευρεία κλίμακα, με αποτέλεσμα στην αυγή του 21ου αιώνα να υπάρξουν αθρόες προσελεύσεις νέων ακολούθων σε όλο τον κόσμο.
Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Αλμανάκ (The World Almanac and Book of Facts 2004):
Η Μπαχάι Πίστη καταχωρήθηκε στο The Britannica Book of the Year (1992–παρόν) ως η δεύτερη περισσότερο εξαπλούμενη από τις ανεξάρτητες θρησκείες του κόσμου σύμφωνα με τους αριθμούς των χωρών στις οποίες αντιπροσωπεύεται. Η εγκυκλοπαίδεια Britannica ισχυρίζεται ότι είναι εγκαθιδρυμένη σε 247 χώρες και περιοχές και αντιπροσωπεύει πάνω από 2.100 εθνικές και φυλετικές ομάδες, ενώ οι Γραφές της έχουν μεταφραστεί σε 800 περίπου γλώσσες. Σύμφωνα με την ίδια πηγή υπάρχουν πάνω από 7.000.000 ακόλουθοι παγκοσμίως [2005]. Επιπροσθέτως τα στατιστικά στοιχεία των Εθνικών Πνευματικών Συναθροίσεων υποδεικνύουν ότι οι οπαδοί της θρησκείας έχουν αυτο-οργανωθεί στις περισσότερες επικράτειες στις οποίες δραστηριοποιούνται.
Η Μπαχάι Πίστη ταξινομήθηκε επίσης από το περιοδικό FP magazine ως η δεύτερη περισσότερο εξαπλούμενη θρησκεία, με ρυθμό ανάπτυξης 1,70%.
Επιτομή
Ο Σόγκι Εφφέντι, η κεφαλή της θρησκείας από το 1921 έως το 1957, έγραψε την ακόλουθη επιτομή των διακεκριμένων αρχών των διδασκαλιών του Μπαχαολλά, οι οποίες μαζί με τους νόμους και τις εντολές του Κιτάμπ-ι-Ακντάς συνθέτουν τον θεμέλιο λίθο της Μπαχάι Πίστης:
Κοινωνικές αρχές
Οι ακόλουθες 12 αρχές χρησιμοποιούνται συχνά ως επιτομή των διδασκαλιών της Μπαχάι Πίστης. Προέρχονται από μεταγραφές ομιλιών που δόθηκαν από τον Αμπντόλ-Μπαχά κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στο Παρίσι και τη Νότιο Αμερική, το 1912. Ο κατάλογος δεν είναι επίσημος και κυκλοφορούν αρκετοί τέτοιοι σε γραπτή μορφή ή στο διαδίκτυο.
Ειδικότερα σε ότι αφορά στην επιδίωξη της παγκόσμιας ειρήνης ο Μπαχαολλά προϋπόθεσε έναν κόσμο που αγκαλιάζει τη Συλλογική Ασφάλεια ως αναγκαία συνθήκη για την εγκαθίδρυση μιας διαρκούς ειρήνης.
Μυστικιστικές διδασκαλίες
Αν και οι διδασκαλίες της Μπαχάι Πίστης στρέφονται εμφατικά σε κοινωνικά και ηθικά ζητήματα,υπάρχουν αρκετά θεμελιακά κείμενα που περιγράφθηκαν ως μυστικιστικά. To Επτά Κοιλάδες θεωρείται η μεγαλύτερη μυστικιστική σύνθεση του Μπαχα'ο'λλά. Γράφτηκε προς ένα ακόλουθο του Σουφισμού, στο στυλ του Φαριντ αντ-Ντιν Αττάρ. Πρωτομεταφράστηκε στα αγγλικά το 1906 και έτσι έγινε ένα από τα πρωιμότερα βιβλία του Μπαχαολλά στον δυτικό κόσμο. Το Τα Απόκρυφα Λόγια είναι ένα άλλο βιβλίο του γραμμένο κατά την ίδια περίοδο, με 153 σύντομα εδάφια στα οποία ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι έλαβε τη βασική ουσία ορισμένων πνευματικών αληθειών και τις κατέγραψε σε σύντομη μορφή.
Η Διαθήκη
Οι διδασκαλίες της Μπαχάι Πίστης μιλούν για μια "Μείζονα Διαθήκη", συμπαντική και αιώνια, και μία "Ελάσσονα Διαθήκη", μοναδική σε κάθε θρησκευτική έκφραση. Η Ελάσσων Διαθήκη θεωρείται συμφωνία ανάμεσα σε έναν Αγγελιαφόρο του Θεού και τους ακολούθους του και περιλαμβάνει κοινωνικές πρακτικές, καθώς επίσης και τη συνέχεια της αυθεντίας στη θρησκεία. Επί του παρόντος οι ακόλουθοι της Μπαχάι Πίστης θεωρούν την αποκάλυψη του Μπαχαολλά ως δεσμευτική ελάσσονα διαθήκη του Μπαχαολλά προς τους οπαδούς της θρησκείας. Γενικότερα η προσκόλληση στις γραφές της Πίστης θεωρείται αρετή προς την οποία οφείλει να μοχθεί ο πιστός. Η Μείζων Διαθήκη θεωρείται διαρκής συμφωνία μεταξύ του Θεού και του ανθρώπινου γένους.
Θεωρώντας την ενότητα ως βασική ποιότητα της θρησκείας οι ακόλουθοι της Μπαχάι Πίστης ακολουθούν μία διοίκηση για την οποία πιστεύουν ότι είναι εν θεώ διατεταγμένη (χειροτονημένη). Για αυτό θεωρούν οποιεσδήποτε απόπειρες δημιουργίας σχισμάτων και διαιρέσεων ως προσπάθειες αντίθετες προς τις διδασκαλίες του Μπαχαολλά. Διάφορα σχίσματα προκλήθηκαν στην ιστορία της Μπαχάι Πίστης επικεντρωμένα στο ζήτημα της διαδοχής με σχετικά μικρή επιτυχία και απέτυχαν να προσελκύσουν πολυάριθμους οπαδούς. Οι ακόλουθοι διαιρέσεων θεωρούνται διασπαστές της Διαθήκης και απομακρύνονται, ουσιαστικά αφορίζονται.
Σύντομη ιστορία
Ως θρησκεία η Μπαχάι Πίστη έχει το υπόβαθρό της σε δύο προγενέστερα αλλά εντελώς διαφορετικά στην ουσία τους κινήματα, στον Σιιτικό Σαϊκισμό (Σαΐκ, επίσης Σεΐχης ως θρησκευτικός τίτλος) και την Μπαμπί Πίστη. Ο Σαϊκισμός, επικεντρωμένος στην πεποίθηση ότι υπάρχει ένας τέλειος Ιμάμ (Ιμάμης) επί της γης σε όλες τις περιόδους της ιστορίας, ανέμενε την επιστροφή του κρυμμένου Δωδέκατου Ιμάμ στην περίοδο 1260/1844. Ένας αρκετά μεγάλος αριθμός Σαΐκ προσχώρησε στο μεσσιανικό κίνημα του Μπαμπισμού το 1840, όταν ο Σαγιέντ Άλι-Μουχάμαντ Σιράζι προκήρυξε τον εαυτό του πρώτο Μπαμπ, ή «πύλη» του Δωδέκατου Ιμάμ. Καθώς η νέα θρησκεία εξαπλωνόταν, ξέσπασαν ταραχές ανάμεσα στους Σιίτες και τους Μπαμπιστές. Η κυβερνητική επέμβαση κατέληξε σε σφαγή των Μπαμπιστών.
Σε γενικές γραμμές η ιστορία της Μπαχάι Πίστης ανιχνεύεται συχνά μέσω μιας σειράς καθοδηγητών, κεντρικών μορφών της θρησκείας, που ξεκινούν με τη διακήρυξη του Μπαμπ 23 Μαΐου 1844 στο Σιράζ. Η παράδοση της Μπαχάι Πίστης στις πρώιμες φάσεις της ήταν απομονωμένη στις επικράτειες της Περσικής και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έως τον θάνατο του Μπαχαολλά το 1892. Σύντομα εμφανίστηκαν ακόλουθοι της θρησκείας σε 13 χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Υπό την ηγεσία του γιου του, Αμπντόλ-Μπαχά, η Μπαχάι Πίστη εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και την Αμερική και ενισχύθηκε στο Ιράν παρά τις υφιστάμενες διώξεις. Μετά τον θάνατο του Αμπντου'λ-Μπαχά το 1921, η ηγεσία της κοινότητας της Μπαχάι Πίστης εισήλθε σε μια νέα φάση, εξελισσόμενη σε διαχειριστική τάξη με ένα σύστημα εκλεγμένων σωμάτων.
Νόμοι
Οι νόμοι της Πίστης Μπαχάι προέρχονται κυρίως από το Κιτάμπ-ι-Αγκντάς, το οποίο γράφτηκε από τον Μπαχά'ο'λλά. Τα παρακάτω αντιπροσωπεύουν ορισμένους από τους βασικούς νόμους:
Παρόλο που ορισμένοι από τους νόμους του Κιτάμπ-ι-Αγκντάς είναι εφαρμόσιμοι στην παρούσα εποχή και μπορούν να επιβληθούν σε ένα βαθμό από τους διοικητικούς θεσμούς ο Μπαχαολλά προέβλεψε την προοδευτική εφαρμογή και άλλων νόμων, που εξαρτώνται άμεσα από την ύπαρξη μιας δεσπόζουσας κοινωνίας Μπαχάι. Αυτοί οι νόμοι, όταν δεν έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τους νόμους της χώρας στην οποία είναι εγκατεστημένη και δραστηριοποιείται αυτή η κοινωνία, είναι δεσμευτικοί για κάθε ακόλουθο της Πίστης και η τήρηση των προσωπικών νόμων, όπως η προσευχή ή η νηστεία, είναι αποκλειστική υπευθυνότητα του ατόμου.
Τόποι λατρείας
thumb|right|Οίκος Λατρείας, Λάνγκενχαϊν, [[Γερμανία]]
Ιερές ημέρες
Οι Μπαχάι τηρούν έντεκα ιερές ημέρες μέσα στο έτος. Αυτές περιλαμβάνουν ημέρες που σχετίζονται με την ζωή του Μπαχαολλά, καθώς και την Μπαχάι Πρωτοχρονιά στις 21 Μαρτίου. Η σπουδαιότερη εορτή είναι το Ρεζβάν, μία περίοδος δώδεκα ημερών από τις 21 Απριλίου μέχρι τις 2 Μαΐου, κατά την οποία εορτάζεται η δήλωση του Μπαχαολλά για την αποστολή και την αποκάλυψή του. Οι Μπαχάι εορτάζουν επίσης, την γέννηση του Μπαχαολλά και τον μαρτυρικό θάνατο του Μπαμπ. Η γέννηση του Μπαχαολλά και το μαρτύριο του Μπαμπ εορτάζονται μέσα σε εννέα ημέρες κατά τις οποίες οι οπαδοί της συγκεκριμένης θρησκείας διακόπτουν κάθε εργασία. Κατά την διάρκεια των εορτών οι Μπαχάι παίρνουν μέρος σε συναθροίσεις και ομαδικές προσευχές. <!--
Γάμος
Bahá'í marriage is the union of a man and a woman. Its purpose is mainly to foster spiritual harmony, fellowship and unity between the two partners and to provide a stable and loving environment for the rearing of children. The Bahá'í teachings on marriage call it a fortress for well-being and salvation and place marriage and the family as the foundation of the structure of human society. Bahá'u'lláh highly praised marriage, declaring it an eternal command of God, also discouraging divorce and homosexuality, and requiring chastity outside of marriage; Bahá'u'lláh taught that a husband and wife should strive to improve the spiritual life of each other. Interracial marriage is also highly praised throughout Bahá'í scripture.
Bahá'ís intending to marry "should study each other's character and spend time getting to know each other before they decide to marry, and when they do marry it should be with the intention of establishing an eternal bond." Although parents should not choose partners for their children, once two individuals decide to marry, they must receive the consent of all living biological parents, even if one partner is not a Bahá'í. The Bahá'í marriage ceremony is simple; the only compulsory part of the wedding is the reading of the wedding vows prescribed by Bahá'u'lláh which both the groom and the bride read, in the presence of two witnesses. The vows are "We will all, verily, abide by the Will of God."
Σύμβολα
The official symbol of the Bahá'í Faith is the five-pointed star, but a nine-pointed star is more frequently used. The ringstone symbol and calligraphy of the Greatest Name are also often encountered. The former consists of two stars interspersed with a stylized Bahá’ (بهاء "splendor" or "glory") whose shape is meant to recall the three onenesses. The Greatest Name is Yá Bahá'u'l-Abhá (يا بهاء الأبهى "O Glory of the Most Glorious!"), rendered in Arabic calligraphy.
Ημερολόγιο
The Bahá'í calendar is based upon the calendar established by the Báb. The year consists of 19 months of 19 days, with four or five intercalary days, to make a full solar year. The Bahá'í New Year corresponds to the traditional Persian New Year, called Naw Rúz, and occurs on the vernal equinox, March 21, at the end of the month of fasting. Bahá'í communities gather at the beginning of each month at a meeting called a Feast for worship, consultation and socializing.
Each of the 19 months is given a name which is an attribute of God; some examples include Bahá’ (Splendour), ‘Ilm (Knowledge), and Jamál (Beauty). The Bahá'í week is familiar in that it consists of seven days, with each day of the week also named after an attribute of God; some examples include Istiqlál (Independence), Kamál (Perfection) and ‘Idál (Justice). Bahá'ís observe 11 Holy Days throughout the year, with work suspended on 9 of these. These days commemorate important anniversaries in the history of the religion.-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαχάι πίστη Κατηγορία:Αβρααμικές θρησκείες
Εμπάργκο
Το εμπάργκο ή κωλυσιπλοΐα είναι διεθνής όρος που χρησιμοποιείται για τον οικονομικό (και όχι μόνο) αποκλεισμό μιας χώρας από άλλη ή άλλες για λόγους εθνικού συμφέροντος ή εθνικής ασφαλείας. Γενικά με τον όρο αυτό αποδίδεται η απαγόρευση εισόδου και εξόδου πλοίων σε λιμένες χωρών, που επιβάλλεται όμως από κρατική αρχή και εφαρμόζεται περισσότερο σε διεθνείς εμπλοκές. Παλαιότερα λεγόταν και θαλάσσιος αποκλεισμός. Με νεότερη σημασία, το εμπάργκο είναι η απαγόρευση πωλήσεων σε μία χώρα κάποιων κατηγοριών εμπορευμάτων, συνήθως όπλων, που επιβάλλεται από άλλη χώρα ή χώρες
Κατά το Διεθνές Δίκαιο θεωρείται ως ειρηνικό μέτρο πίεσης και έχει εφαρμοσθεί αρκετές φορές στην προσφατη ιστορία. Χαρακτηριστικές τέτοιες κωλυσιπλοΐες είχαν επιβληθεί παλαιότερα στην Κούβα, Λιβύη, και Ιράκ. Στην Ελλάδα γνωστό είναι το εμπάργκο που επέβαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτιλιακή οικονομία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Ντακότα
Η λέξη Ντακότα μπορεί να αναφέρεται:
Αναστάσιος Καρατάσος
Ο Αναστάσιος Καρατάσος (Δοβρά Ημαθίας, 1764 - Ναύπακτος, 1830) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός στην Επανάσταση του 1821. Το 1795 ανέλαβε το αρματολίκι της περιφέρειας Βεροίας. Έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην Επανάσταση της Νάουσας και αργότερα μετά την αποτυχία και το ολοκαύτωμα της Ναούσης, κατέφυγε σε νοτιότερες περιοχές της Ελλάδος για να συνεχίσει τον αγώνα για ανεξαρτησία. Πέθανε το 1830 ως χιλίαρχος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Δοβρά του Βερμίου, 5 χιλιόμετρα έξω από τη Βέροια. Μετακινήθηκε το 1770 στο Διχαλεύρι της Νάουσας. Στην ίδια τη Νάουσα μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του είτε το 1798 είτε λίγο πριν το 1822. Νυμφεύτηκε με τη Μαρία Καρατάσαινα το 1794. Σύμφωνα με τον Χιονίδη, απέκτησαν 6 αγόρια και άγνωστο αριθμό κοριτσιών. Ο πρωτότοκος γιος τους ήταν ο Γιαννάκης Καρατάσος (1795-1822), υπηρέτησε πλάι στον πατέρα του και πέθανε μαζί με τον Ζαφειράκη στο Σοφολιό (Σταυρό Ημαθίας). Ο δεύτερος γιος τους ήταν ο Δημήτρης ή Τσάμης Καρατάσος (1798-1860), αρχηγός μακεδονικών σωμάτων που πολέμησαν στη νότια Ελλάδα. Πέθανε το 1860 στο Βελιγράδι της Σερβίας, προετοιμάζοντας μία κοινή ελληνοσερβική εξέγερση εναντίον των Τούρκων. Ο τρίτος γιος μπορεί να ταυτίζεται με τον «Αντώνιο, γιο του Τάσιου», ο οποίος αναφέρεται μεταξύ των εκτελεσθέντων Ναουσαίων, το τσιφλίκι του οποίου στο χωριό Γιαβόρνιτσα (σημ. Τρίλοφος Ημαθίας) δημεύτηκε από τους Τούρκους. Όσον αφορά τον τέταρτο, τον Κωτούλα ή Κωνσταντίνο, δεν είναι γνωστή χρονολογία γέννησης, ωστόσο είναι γνωστό ότι πέθανε το 1832 στα Τρίκαλα της Πελοποννήσου. Ο Θανάσης ήταν ο πέμπτος στη σειρά και απαγχονίστηκε μπροστά στη μητέρα του, Μαρία Καρατάσαινα το 1822 , ενώ ο φερόμενος ως έκτος γιος εξισλαμίσθηκε και θεωρείται ότι έγινε πασάς στην Αίγυπτο. Για τις κόρες του δεν γίνεται κάποια ιδιαίτερη αναφορά γι’ αυτό και δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες. Ο Αναστάσιος Καρατάσος πέθανε το 1830 στη Ναύπακτο από πνευμονία καθώς ήταν ήδη ταλαιπωρημένος από τα δεινά που πέρασε .μικρογραφία|Απόσπασμα της γενικής εφημερίδος της Ελλάδος, φύλλο 25, σελίδα 100 με τη νεκρολογία του Αναστάσιου Καρατάσου, γραμμένη από τον Ι. Κωλέττη.|325x325εσ
Προεπαναστατική δράση
Στην εφηβεία του, ξεχώρισε για τις πολεμικές του ικανότητες, την ανδρεία και τη γενναιότητα του, κάτι που οδήγησε τον αρματολό Ρομφαίη να τον πάρει στο στρατόπεδο του. Κοντά στον Ρομφαίη ο Καρατάσος μαθήτευσε δίπλα σε σπουδαίους κλεφταρματολούς, όπως στους Λαζαίους του Ολύμπου, και τελειοποίησε τις γνώσεις της πολεμικής τέχνης πολεμώντας αδιακόπως τους Τούρκους. Μετά το 1795, αναγνωρίστηκε ως αρματολός της περιφέρειας Βεροίας. Από το 1798 μέχρι το 1806 ο Καρατάσος κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων υπερασπιζόμενος τη Νάουσα. Το 1807, πήρε μέρος στον επαναστατικό αγώνα που οργανώθηκε από διάφορους Κλέφτες, κυρίως της Μακεδονίας. Στόχος αυτού του αγώνα ήταν η λεηλάτηση και η καταστροφή μεγάλων τουρκικών εκτάσεων γης και η εκδίκηση εναντίον των Τούρκων στο πλαίσιο του ρωσοτουρκικού πολέμου που είχε ξεσπάσει το 1806. Στις πεζοναυτικές αυτές επιχειρήσεις συμμετείχε με ένα πλοιάριο που ονομαζόταν «Νάουσα» και έφερε ελληνική σημαία. Μάλιστα, σε μια ναυμαχία ο στόλος των Μακεδόνων Κλεφτών πέτυχε να καταλάβει την τουρκική ναυαρχίδα και να προκαλέσει την υποχώρηση του τουρκικού ναυτικού με σημαντικές απώλειες. Στα 1811-1812 φαίνεται πως πήρε πίσω το αρματολίκι της Βέροιας, καθώς ήρθε σε συμβιβασμό με τον Αλή Πασά.
Η επαναστατική δράση του στη Νάουσα
μικρογραφία|Σφραγίδες των δύο ηγετών της επανάστασης της Νάουσας, Αναστασίου Καρατάσου και Αγγελή Γάτσου|258x258εσ Ο Αναστάσιος Καρατάσος, μαζί με τον Ζαφειράκη Θεοδοσίου, ήταν ένας από τους κορυφαίους οπλαρχηγούς στην επανάσταση της Νάουσας, η οποία για την προσφορά της τιμήθηκε με Βασιλικό διάταγμα το 1955. Ο Καρατάσος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 από τον Ιωάννη Φαρμάκη και τον επίσκοπο Αδραμερίου Ιγνάτιο. Το φθινόπωρο του 1821 συμμετείχε σε μια συγκέντρωση σημαντικών οπλαρχηγών της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας στη μονή του Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο μαζί με τον Διαμαντή Νικολάου Ολύμπιο, τον Αγγελή Γάτσο, τον Λογοθέτη Ζαφειράκη, τον Γεώργιο Συρόπουλο, τον Τόλιο Γ. Λάζο, τον Δήμο και Γεώργιο Τζαχιλέους, τον Κωνσταντίνο και Λιάκο Διαμαντή. Αργότερα, το 1822, στο μοναστήρι της Παναγίας Δοβρά στη Βέροια, έλαβε χώρα ακόμα μία παρόμοια συνάντηση όπου πήρε μέρος ο Καρατάσος και άλλοι οπλαρχηγοί. Εκεί επιλέχθηκε η Νάουσα ως κέντρο και ορμητήριο της επανάστασης, καθώς δεν υπήρχε τούρκικος στρατός και ο τρόπος με τον οποίο ήταν οχυρωμένη βοηθούσε πολύ τις πολεμικές επιχειρήσεις. Στις 19 Φεβρουαρίου του 1822 (σύμφωνα με τον Φιλιππίδη 22 Φεβρουαρίου ), κατά τη Θεία Λειτουργία στον ναό του Αγίου Δημητρίου της Νάουσας κηρύχθηκε η επανάσταση. Ο Καρατάσος αναδείχτηκε αρχηγός και στρατιωτικός ηγέτης Βερμίου. Διοίκησε επίσης το πρώτο στρατιωτικό σώμα με υπαρχηγό τον δευτερότοκο γιο του, Τσάμη Καρατάσο. Μέσα στον Μάρτη του 1822, ο Κεχαγιάμπεης της Βέροιας Μεχμέτ αγάς, μαζί με 4000 πεζούς και ιππείς, συγκρούστηκε με τους επαναστάτες Έλληνες του Καρατάσου στον Κρεββατά κοντά στη Βέροια όπου οι Τούρκοι αποκρούστηκαν. Αργότερα την ίδια μέρα, οχυρώθηκε στη μονή Δοβρά και απέκρουε διαδοχικές επιθέσεις των κατά πολύ υπέρτερων τουρκικών δυνάμεων για τρεις μέρες, οπότε απαγκιστρώθηκε και συμπτύχθηκε στα υψώματα γύρω από τη Νάουσα. Κατά την πολιορκία της Νάουσας ο Καρατάσος συγκρούστηκε με τις δυνάμεις του Εμπού Λουμπούτ στην Κουτίχα και τον Παλιοκαλιά, όπου ήταν και το στρατηγείο των Ελλήνων επαναστατών. Η σύγκρουση αυτή οδήγησε σε σημαντικές απώλειες τουρκικών στρατευμάτων. Μετά την είσοδο των Τούρκων στη Νάουσα, ο Καρατάσος συγκέντρωσε τα υπολείμματα των στρατευμάτων και πολλούς άμαχους στον Άγιο Νικόλαο, δυτικά μόλις έξω από την πόλη. Κατευθύνθηκε στο Σέλι και μέσω του περάσματος του Φραγκοτσίου (Ερμακιά) πέρασε στη δυτική πλευρά του Βερμίου. Όμως, θα χάσει τον συμπολεμιστή του Λογοθέτη Ζαφειράκη και τον γιο του Γιαννάκη Καρατάσο οι οποίοι σκοτώθηκαν στο Σοφολιό, ενώ η γυναίκα του θα εκτελεστεί μαζί με έναν από τους γιους του και οι κόρες του θα οδηγηθούν στην αιχμαλωσία. Το καλοκαίρι του 1822 ο Καρατάσος μαζί με τους γιους του, Τσάμη και Κωτούλα και στο πλευρό του τον Γάτσο μαζί με άλλους 300 αγωνιστές άρχισαν να καταδιώκουν τους Τούρκους στις υπώρειες του Βερμίου μεταξύ Βέροιας και Νάουσας, πριν κατευθυνθούν προς το νότο.