cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόρτσμουθ ΦΚ
Τα πρώτα χρόνια
Η Πόρτσμουθ ιδρύθηκε στις 5 Απριλίου 1898. Πρώτος πρόεδρός της ήταν ο Τζον Μπρίκγουντ (John Brickwood), ιδιοκτήτης τοπικής εταιρίας ζυθοποιίας και πρώτος προπονητής της ο Φρανκ Μπρέτελ (Frank Brettell). Το 1899 αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα της Σάδερν Λιγκ. Το πρώτο τους παιχνίδι ήταν απέναντι στην Τσάταμ Τάουν στις 2 Σεπτεμβρίου 1899, με την ομάδα της Πόρτσμουθ να νικά με 1-0, ενώ δύο μέρες αργότερα νίκησαν την Σαουθάμπτον με 2-0 στο πρώτο τους αγώνα στο γήπεδό τους, το Φράττον Παρκ. Τέλειωσε την χρονιά στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, το οποίο κατάφερε να κατακτήσει για πρώτη φορά την περίοδο 1901-02, κάτι που κατάφερε ξανά μετά την διακοπή την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η άνοδος και οι επιτυχίες
Την περίοδο 1920-21 αγωνίστηκαν στη Θερντ Ντιβίζιον, την πρώτη θέση της οποίας κατάφεραν να κατακτήσουν τελικά την περίοδο 1923-24, κερδίζοντας την άνοδό τους στη Σέκοντ Ντιβίζιον. Την περίοδο 1926-27 τερμάτισαν στην δεύτερη θέση και κέρδισαν την άνοδό τους στην Φερστ Ντιβίζιον, όπου και παρέμειναν από το 1927 μέχρι το 1959. Η καλύτερή τους θέση ήταν η 4η την περίοδο 1930-31. Παράλληλα κατάφεραν να φτάσουν 3 φορές στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας. Η πρώτη ήταν το 1929 όπου αντιμετώπισαν την Μπόλτον Γουόντερερς, χάνοντας με 2-0. Ακολούθησε άλλος ένας χαμένος τελικός το 1934 με αντίπαλο την Μάντσεστερ Σίτι (2-1). Ο πρώτος της σημαντικός τίτλος ήρθε τελικά το 1939, όταν στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας αντιμετώπισε την ομάδα της Γουλβς και κατάφερε να νικήσει με 4-1. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε ξανά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1946. Η διετία 1948-49 και 1949-50 ήταν η πιο επιτυχημένη περίοδος στην ιστορία του συλλόγου. Η ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Μπομπ Τζάκσον (Bob Jackson) κατάφερε να κατακτήσει τα δύο μοναδικά της πρωταθλήματα.
Τα χρόνια της κρίσης
Το 1959 υποβιβάστηκαν στην Δεύτερη Κατηγορία ενώ το 1961 αγωνίστηκαν για μια χρονιά ξανά στην Θερντ Ντιβίζιον, πριν επανέλθουν ξανά την επομένη πίσω στην Σέκοντ, κάτω από την καθοδήγηση του Τζορτζ Σμιθ (George Smith).
Τα επόμενα χρόνια αντιμετώπισε κάποια οικονομικά προβλήματα, κατάφερε να διατηρηθεί μέχρι το 1975 στην Σέκοντ Ντιβίζιον, με την οικονομική βοήθεια και του νέου της προέδρου Τζον Ντίκον (John Deacon - από το 1972), αλλά το 1976 υποβιβάστηκε τελικά στην Θερντ Ντιβίζιον. Τον Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς η ομάδα έφτασε στα πρόθυρα της πτώχευσης. Η ομάδα χρειαζόταν £25.000 τα οποία κατάφερε να συγκεντρώσει με την βοήθεια εισφορών των οπαδών της μετά από μια εκστρατεία της τοπικής εφημερίδας The News. Η ομάδα αναγκάστηκε να πουλήσει αρκετούς από τους παίκτες της κάτι που τελικά οδήγησε στον υποβιβασμό στην Φορθ Ντιβίζιον το 1978. Το 1979 προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο Φρανκ Μπάροους (Frank Burrows), οδηγώντας την πίσω στην Θερντ Ντιβίζιον, ενώ πάλεψε και την επόμενη μέχρι το τέλος για την άνοδο στη Σέκοντ. Την επόμενη χρονιά, ο Μπόμπυ Κάμπελ (Bobby Campbell) αντικατέστησε τον Μπάροους και κερδίζοντας τον τίτλο της Τρίτης Κατηγορίας ανέβασε την ομάδα πίσω στην Δεύτερη. Η ήττα από την Σάουθάμπτον όμως στο Κύπελλο οδήγησε τον Μπάροους στην έξοδο από την ομάδα. Την θέση του πήρε ο Άλαν Μπολ (Alan Ball), ο οποίος και κατάφερε τελικά να οδηγήσει την ομάδα πίσω στην Πρώτη Κατηγορία το 1987. Δεν κατάφεραν να παραμείνουν για πολύ εκεί, καθώς την επόμενη χρονιά υποβιβάστηκαν ξανά στην Σέκοντ Ντιβίζιον. Εκείνο το καλοκαίρι του 1988 ο Ντίκον αποφάσισε να πωλήσει την ομάδα στον πρώην πρόεδρο της QPR, Τζιμ Γκρέγκορι (Jim Gregory).
Καθ’ όλη την περίοδο της δεκαετίας του  1980 οι οπαδοί της ομάδας ήταν γνωστοί για τα κρούσματα χουλιγκανισμού.
Τον Ιανουάριο του 1989 προπονητής ανέλαβε ο Τζον Γκρέγκορι (John Gregory), αλλά η καταστροφική απόδοση της ομάδας κατά τους τελευταίους μήνες της χρονιάς την έφερε μέχρι την 20η θέση. Το 1989-90 επέστρεψε ο Φρανκ Μπάροους. Την χρονιά εκείνη τερμάτισε στο μέσο του πίνακα, αλλά την επομένη και πάλι δεν μπόρεσε να παίξει καλύτερα, κινδυνεύοντας με υποβιβασμό. Ο Μπάροους απολύθηκε τον Μάρτιο του 1991 και ο υπηρεσιακός προπονητής Τόνι Μπάρτον (Tony Barton) κατάφερε να τελικά την σώσει από την Τρίτη Κατηγορία.
Το 1991 ανέλαβε προπονητής ο Τζιμ Σμιθ (Jim Smith), ενώ νέοι παίκτες αποκτήθηκαν. Κατά την πρώτη χρονιά του κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Αγγλίας, όπου αποκλείστηκαν από την μετέπειτα κυπελλούχο Λίβερπουλ, ενώ την δεύτερη χρονιά έφτασαν κοντά στην άνοδο, την οποία έχασαν στην διαφορά των γκολ από την Γουέστ Χαμ.
Τα οικονομικά και διοικητικά προβλήματα τη δεκαετία του 1990
Η εξόφληση ενός δανείου το οποίο είχε πάρει ο πρόεδρος της ομάδας Τζιμ Γκρέγκορι οδήγησε στην πώληση κάποιων παικτών που όμως δεν μπόρεσαν να αντικατασταθούν. Η πορεία της ομάδας ήταν για άλλη μια φορά κακή, ο Σμιθ απολύθηκε, ενώ ο υποβιβασμός στην Τρίτη Κατηγορία αποφεύχθηκε την τελευταία αγωνιστική λόγω της διαφοράς τερμάτων.
Το 1996 ο Τέρι Βίναμπλς (Terry Venables) έφτασε στην ομάδα ως σύμβουλος, και αργότερα ανέλαβε την θέση του προέδρου αγοράζοντας την ομάδα έναντι £1. Αργότερα ήρθε σε ρίξη με τους οπαδούς, ενώ και πάλι τα αποτελέσματα δεν ήταν θετικά. Τελικά κατά την διάρκεια της σαιζόν 1997-98 αναγκάστηκε να παραχωρήσει την ομάδα στον Μάρτιν Γκρέγκορι (Martin Gregory), γιο του πρώην  προέδρου της Τζιμ Γκρέγκορι.
Κατά την εκατονταετηρίδα του συλλόγου, η Πόρτσμουθ αντιμετώπιζε μια νέα σοβαρή οικονομική κρίση που την οδήγησε τελικά τον Δεκέμβριο του 1998 υπό καθεστώς πτώχευσης. Τον Μάιο του 1999 ήρθαν σε συμφωνία με τον Μίλαν Μάνταριτς ( Milan Mandarić), ο οποίος κατάφερε να σώσει το σωματείο, ενώ ξεκίνησε και κάποιες επενδύσεις. Όμως η ομάδα δεν κατάφερε να έχει καλύτερα αποτελέσματα.
Στην Πρέμιερσιπ
Το Καλοκαίρι του 2001, και ενώ προπονητής της ομάδας ήταν ο πρώην βοηθός προπονητής της Τσέλσι Γκράχαμ Ριξ (Graham Rix), ο Χάρι Ρέντναπ (Harry Redknapp), πρώην προπονητής της Γουέστ Χαμ αποκτήθηκε στην θέση του Διευθυντή Ποδοσφαίρου. Η μέτρια απόδοση της ομάδας στα μέσα του πρωταθλήματος και ο αποκλεισμός στο Κύπελλο από την Λέιτον Όριεντ έφεραν την απόλυση του Ριξ. Τότε νέος προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο Ρέντναπ. Βοηθός του ανέλαβε ο πρώην προπονητής της ομάδας Τζιμ Σμιθ.
Παρά την επιτυχημένη συνεργασία τους, ο Μάνταριτς και ο Ρέντναπ είχαν πολλές φορές συγκρουστεί μεταξύ τους. Μετά το τέλος της περιόδου 2003-04 ο Μάνταριτς πρότεινε μια σειρά από αλλαγές στον σύλλογο, μεταξύ των οποίων και την αντικατάσταση του βοηθού του Ρέντναπ, Τζιμ Σμιθ. Μια νέα σύγκρουση ήρθε όταν ο Μάνταριτς πρότεινε τον διορισμό νέου τεχνικού διευθυντή, με τον Ρέντναπ να αντιδρά. Στην θέση αυτή αποκτήθηκε ο Βέλιμιρ Ζάετς (Velimir Zajec). Τον Νοέμβριο του 2004 ο Ρέντναπ υπέβαλε την παραίτησή του και την θέση του ανέλαβε ο Ζάετς. Αργότερα την θέση ανέλαβε ο Αλέν Περέν (Alain Perrin), ενώ ο Ζάετς επέστρεψε στην αρχική του θέση, του τεχνικού διευθυντή της ομάδας. Αργότερα θα αποχωρίσει και αυτός για προσωπικούς λόγους.
Τα κακά αποτελέσματα την περίοδο το Νοέμβριο του 2005 έφεραν την απόλυση του Περέν. Στην ομάδα επέστρεψε ο Ρέντναπ, κάτι που χώρισε τους φίλους της Πόρτσμουθ σε δύο στρατόπεδα, αλλά βοήθησε και την ομάδα αγωνιστικά.
Τον Ιανουάριο του 2006, η Πόρτσμουθ πουλήθηκε στον επιχειρηματία Αλεξάντρ Γκέινταμακ (Alexandre Gaydamak). Τα χρήματα που μπήκαν στα ταμεία της επέτρεψαν στον σύλλογο να αγοράσει σχεδόν ολόκληρη μια νέα ομάδα στα μέσα της σεζόν. Ο σύλλογος τελείωσε την περίοδο 2006-07 στο άνω ήμισυ του πίνακα για πρώτη φορά, χάνοντας για λίγο την έξοδο στην Ευρώπη.
Το 2008 η ομάδα κατάφερε να φτάσει για πρώτη φορά μετά το 1939 σε τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, όπου υποδέχθηκε την έκπληξη εκείνης της χρονιάς στον θεσμό Κάρντιφ Σίτυ. Με γκολ του Κανού, η Πόρτσμουθ κατάφερε να κερδίσει με 1-0, κατακτώντας για δεύτερη φορά στην ιστορία της το τρόπαιο του Κυπέλλου Αγγλίας. Ταυτόχρονα εξασφάλιζε για πρώτη φορά στην ιστορία της την έξοδο στην Ευρώπη, καθώς κέρδιζε το δικαίωμα της συμμετοχής στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 2008-09.
Νέα οικονομικά προβλήματα και υποβιβασμός
Τον Μάιο του 2009 η διοίκηση της Πόρτσμουθ δέχθηκε κρούση από τον επιχειρηματία Σουλεϊμάν Αλ-Φαχίμ (Sulaiman Al-Fahim) από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που επιθυμούσε να αγοράσει τον σύλλογο. Ο Αλ-Φαχίμ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την διοίκηση της ομάδας, η οποία αντιμετώπιζε εκ νέου νέα οικονομικά προβλήματα, και σχεδόν αμέσως επήλθε συμφωνία.
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο Αλ-Φαχίμ διορίστηκε μη εκτελεστικός πρόεδρος της Πόρτσμουθ. Στις 19 Αυγούστου ανακοινώθηκε από την επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας πως μια αντίπαλη κοινοπραξία, με επικεφαλής τον τότε CEO της ομάδας Πήτερ Στόρι είχε κάνει επίσης προσφορά για τον σύλλογο. Αυτό όμως δεν σταμάτησε τον Αλ-Φαχίμ που ολοκλήρωσε την συμφωνία στις 26 Αυγούστου 2008, αναλαμβάνοντας να πληρώσει και τα χρέη της ομάδας που έφταναν τα 35 εκατομμύρια ευρώ.
Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν θετικά για την ομάδα. Τον Οκτώβριο του 2009 έγινε γνωστό πως μερικοί ποδοσφαιριστές και μέλη του τεχνικού προσωπικού δεν είχαν πληρωθεί, με την διοίκηση της Πρέμιερσιπ να προχωρά σε απαγόρευση μεταγραφών για την Πόρτσμουθ. Ταυτόχρονα έγινε γνωστό πως η νέα διοίκηση ετοιμαζόταν να έρθει σε συμφωνία με τον Σαουδάραβα Αλί Αλ-Φαράζ (Ali al-Faraj) για την πώληση των μετοχών του συλλόγου. Η συμφωνία επιτεύχθηκε στις 5 Οκτωβρίου, με τον Αλ-Φαράζ και τους συνεργάτες του να αποκτά το 90% των μετοχών, μέσω εταιρίας των Βρετανικών Παρθένων Νήσων Falcondrone, ενώ ο Αλ-Φαχίμ θα κρατούσε το 10% και θα παρέμεινε ως εκτελεστικός διευθυντής για 2 χρόνια.
Στις αρχές Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε πως ο σύλλογος απέτυχε να πληρώσει τους μισθούς των παικτών για δεύτερο συνεχή μήνα, ενώ αυτοί θα πληρώνονταν στις 5 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με τους νόμους, οι παίκτες είχαν το δικαίωμα να καταγγείλουν τις συμβάσεις τους και να αποχωρίσουν από τον σύλλογο χωρίς να αποζημιωθεί η ομάδα. Τον Δεκέμβριο η Βασιλική Υπηρεσία Δημοσίων Εσόδων & Τελωνείων (HMRC) οδήγησε την ομάδα στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου.
Η Πρέμιερσιπ αποφάσισε να άρει το εμπάργκο μεταγραφών την περίοδο του Ιανουαρίου, δίνοντας στην ομάδα την δυνατότητα να έρθει σε κάποιες συμφωνίες για να μπορέσει να βρει κάποια χρήματα. Τον Φεβρουάριο, και ενώ η ομάδα δεν μπορούσε να πληρώσει για τέταρτη φορά μέσα στην χρονιά τους παίκτες της, η ομάδα άλλαξε πάλι χέρια. Αυτή την φορά νέος ιδιοκτήτης ήταν ο Μπαλράμ Τσαϊνράι (Balram Chainrai) από το Νεπάλ, ο οποίος ανέλαβε την ομάδα στο πλαίσιο μιας ρήτρας ενός δανείου που είχε συμφωνηθεί με τους προηγούμενους ιδιοκτήτες. Μετά από αυτές τις αλλαγές, το Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου αποφάσισε να δώσει μια μικρή παράταση στην ομάδα για να παρουσιάσει μια πιο διαφανή εικόνα σχετικά με τα οικονομικά και διοικητικά της στοιχεία. Η ομάδα δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει νέο αγοραστή μέχρι την λήξη της προθεσμίας και της επιβλήθηκε αναγκαστικός διαχειριστής, ο οποίος ήταν ο Ανδρέας Ανδρονίκου από την εξειδικευμένη εταιρεία διαχείρισης πτωχεύσεων UHY Hacker Young, ενώ της αφαιρέθηκαν και 9 βαθμοί.
Αγωνιστικά, η Πόρτσμουθ υποβιβάστηκε ήδη από τις αρχές Απριλίου στην Τσάμπιονσιπ. Παρά τα μεγάλα προβλήματα, κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, αποκλείοντας την Τότεναμ. Στον τελικό ηττήθηκαν από την ομάδα της Τσέλσι ΦΚ με 1-0.
Μετά τον υποβιβασμό
Στις 17 Ιουνίου 2010, η ομάδα αποφάσισε την εθελούσια ρύθμιση των χρεών της με τους πιστωτές της. Σε αυτή διαφώνησε η Βασιλική Υπηρεσία Δημοσίων Εσόδων & Τελωνείων (HMRC) που αποφάσισε να ασκήσει προσφυγή κατά της απόφασης, η οποία εκδικάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου μεταξύ της 3ης και 5ης Αυγούστου 2010. Η απόφαση ήταν κατά της HMRC.
Στις 22 Οκτωβρίου η διοικούσα επιτροπή της ομάδας, με ανακοίνωσή της στην επίσημη ιστοσελίδα της, υποστήριξε πως αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στην οικονομική διαχείριση της και την κάλυψη των εξόδων και πρότεινε την διάλυση της Πόρτσμουθ. Κύριος λόγος αυτής της απόφασης είχε να κάνει η στάση του πρώην ιδιοκτήτη της Αλεξάντερ Γκέινταμακ, ο οποίος αξίωνε εγγυήσεις για την εξόφληση 2,2 εκατ. λιρών που του χρώσταγε η ομάδα, ώστε να υπογράψει τα έγγραφα για την έξοδό της από το καθεστώς αναγκαστικής οικονομικής διαχείρισης. Τελικά, μια συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών επετεύχθη και η ομάδα κατάφερε να απεμπλακεί. Στα μέσα της άνοιξης του 2011 ξεκίνησαν συζητήσεις για την εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών της ομάδας που κατείχε ο Τσαϊνράι, από τον Ρώσο επιχειρηματία Βλάντιμιρ Αντόνοφ, έναντι ενός ποσού που πλησίαζε τα 20 εκατομμύρια ευρώ.
Έμβλημα και χρώματα
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, ο σύλλογος έχει δοκιμάσει διάφορες παραλλαγές του σήματος, πριν την επαναφορά του στη βασική σύνθεση με το χρυσό αστέρι και το μισοφέγγαρο. Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, το παραδοσιακό έμβλημα ήταν ζωγραφισμένο στο πουκάμισο σε λευκό χρώμα και όχι χρυσό. Μεταξύ 1980 και 1989, η Πόρτσμουθ το αντικατέστησε με ένα νέο σχέδιο, αυτό μιας μπάλας ποδοσφαίρου μπροστά από μια άγκυρα (που αντιπροσωπεύει το ναυτικό) και ενα σπαθί (που αντιπροσωπεύει το στρατό). Μια εναλλακτική έκδοση του τελευταίου περιελάμβανε μια κυκλική εκδοχή του αστεριού και του μισοφέγγαρου στη θέση της μπάλας ποδοσφαίρου. Το 1989 η ομάδα αποφάσισε να επιστρέψει στο αρχικό σχέδιο με το αστέρι και το μισοφέγγαρο, αλλά το 1993 το έμβλημα αντικαταστάθηκε από τον ίδιο τον θυρεό της πόλης.
Αρχικά η ομάδα χρησιμοποιούσε ροζ φανέλες, λευκά παντελόνια και μαύρες κάλτσες. Από το 1909 η ομάδα εισήγαγε μπλε και λευκές εμφανίσεις, ενώ από το 1947 οι μαύρες κάλτσες αντικαταστάθηκαν από κόκκινες.
Γήπεδο
Σε ολόκληρη την ιστορία της η Πόρτσμουθ έχει ως έδρα το Φράττον Πάρκ
Επιτυχίες
Η Πόρτσμουθ Π.Σ. έχει κατακτήσει 2 φορές το Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, τις περιόδους 1948-49 και 1949-50, 2 φορές το Κύπελλο Αγγλίας, το 1939 νικώντας στον τελικό της διοργάνωσης τη Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς με σκορ 4-1 και το 2008 νικώντας 1-0 την Κάρντιφ Σίτι και 1 φορά το Φούτμπολ Λιγκ Τρόφι το 2019 νικώντας τη Σάντερλαντ ΑΦΚ στα πέναλτι 5-4 (σκορ κανονικής διάρκειας 2-2).
Τουργκάις
Ο Τουργκάις (Turgeis, ... - 845) ήταν πολέμαρχος (Βίκινγκ) που ίδρυσε το Δουβλίνο στην Ιρλανδία.
Ο Τουργκάις ήρθε στην Ιρλανδία σε μια επιδρομή των Βίκινγκς και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί το 840. Έχτισε ένα μικρό φρούριο για να το χρησιμοποιεί σαν ναυτική βάση για τις επιδρομές του. Το φρούριο αυτό σταδιακά εξελίχθηκε σε οικισμό και αργότερα σε Βασίλειο. Ο οικισμός αυτός είναι η σημερινή πόλη του Δουβλίνου.
Ο θάνατός του αναφέρεται στα Χρονικά του Ώλστερ: το 845 αιχμαλωτίστηκε από τον Máel Sechnaill mac Máele Ruanaid και πνίγηκε στη λίμνη Όουελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βίκινγκ Κατηγορία:Δουβλίνο
Μπρους Τ. Χήζεν
Ο Μπρους Τσαρλς Χήζεν. ή Χέιζεν, (Bruce Charles Heezen) (1924 - 1977) ήταν Αμερικανός γεωλόγος, ωκεανογράφος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια.
Με τις ωκεανογραφικές μελέτες του επί των ωκεάνιων λεκανών και ειδικότερα των μεσοωκεάνιων ράχεων του Ατλαντικού έδωσε πολλά γεωλογικά χαρακτηριστικά επί των οποίων βασίστηκε η θεωρία των τεκτονικών πλακών που αποτελεί σήμερα το δόγμα των Γεωεπιστημών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βίντον της Αϊόβας στις 11 Απριλίου (1924). Σπούδασε γεωλογία στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και το 1957 έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Εκεί συνεργάστηκε με την ωκεανογράφο χαρτογράφο Μαίρυ Θαρπ στη χαρτογράφηση της Μεσω-Ατλαντικής υφαλορράχης (Mid-Atlantic Ridge) κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Με τις λεπτομερείς μελέτες του ανακάλυψε τη μεσοατλαντική ρηξιγενή κοιλάδα, γεγονός που τον έκανε να εγκαταλείψει την παλαιότερη θεωρία της δημιουργίας των Ηπείρων και να συγγράψει πολλές μελέτες βασιζόμενες στη θεωρία των τεκτονικών πλακών.
Ο Μπρους Τσάρλς Χήζεν πέθανε "εν πλω" στις 21 Ιουνίου του 1977 κατά τη διάρκεια έρευνας της ωκεάνιας λεκάνης του Ατλαντικού κοντά στην Ισλανδία επιβαίνοντας του ερευνητικού υποβρυχίου NR-1. Το όνομά του δόθηκε, τιμής ένεκεν, το 1999 στο αμερικανικό ερευνητικό ωκεανογραφικό πλοίο USNS Bruce C. Heezen.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί ωκεανογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Τρίζενμπεργκ
Το Τρίζενμπεργκ (γερμανικά: Triesenberg) είναι δήμος στο Λιχτενστάιν με πληθυσμό 2.618 κατοίκων. Έχει έκταση 30 τ.χλμ. και αποτελεί το μεγαλύτερο δήμο στο Λιχτενστάιν. Το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε υψόμετρο 884 – 1.000 μέτρων.
Γεωγραφία
Ο δήμος περιλαμβάνει 8 χωριά: Γκαφλάι, Μάλμπουν, Μασέσα, Ρότενμποντεν, Ζίλουμ, Ζτιγκ, Ζύκα και Βάνγκερμπεργκ. Το Μάλμπουν διαθέτει το μόνο χιονοδρομικό θέρετρο στη χώρα, κοντά στα Αυστριακά σύνορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του Λίχτενσταϊν
Γιάννης Σπαρίδης
Ο Γιάννης Σπαρίδης (πραγματικό ονοματεπώνυμο Ιωάννης Σπανομαρίδης) (Κωνσταντινούπολη 13 Αυγούστου 1898-Αθήνα 28 Οκτωβρίου 1973), ήταν Έλληνας λαϊκός κωμωδιογράφος και ηθοποιός.
Βιογραφία και καριέρα
Εργάστηκε κυρίως σε μουσικούς θιάσους και βαριετέ. Πρωτοεμφανίστηκε ως ερασιτέχνης ηθοποιός στο Τσιβρίν της Μικρασίας, με θίασο ψυχαγωγίας των στρατιωτών του Μικρασιατικού Πολέμου (1920-1922). Πρώτος του ρόλος ήταν ο Μπαρμπα-Χρόνης στον Αγαπητικό της βοσκοπούλας του Δημήτρη Κορομηλά, με πρωταγωνιστή τον Κώστα Μουσούρη που έπαιξε το ρόλο του Λιάκου. Η φιλία του με το Μουσούρη τον έφερε το 1924, επαγγελματικά πια, στο "Θίασο Νέων" στο Παγκράτι. Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του Σ.Ε.Η..
Το 1929 εμφανίστηκε στην επιθεώρηση "Λοβιτούρα" στο "Θέατρο Λαού" και από τότε παρέμεινε στο μουσικό θέατρο. Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με το θεατρικό επιχειρηματία Ανδρέα Μακέδο, στο Θέατρο "Μοντιάλ". Συνεργαζόμενος με τον ίδιο επιχειρηματία έπαιξε το 1935 και στο θερινό Θέατρο "Αθήναιον" της οδού Πατησίων και λίγο αργότερα στο Θέατρο "Λυρικόν" (3ης Σεπτεμβρίου & Μάρνη). Στο μεταξύ, είχε αρχίσει, στα τέλη της δεκαετία του '30, να εμφανίζεται και στο βαριετέ, όπου και καθιερώθηκε οριστικά με τον τύπο του Αρμένη Αγκόπ (ο πραγματικός Αγκόπ όμως, είναι ο παλιός ηθοποιός Φίλιος Φιλιππίδης). Έτσι, τον συναντούμε εκείνη την περίοδο στο βαριετέ "Όασις" του Ζαππείου με καλλιτεχνικό διευθυντή το γνωστό επιθεωρησιογράφο Γ. Θίσβιο. Μεταξύ άλλων, έλαβε μέρος και στο νούμερο "Περιφερόμενον κουρείον", μαζί με τους Γιάννη Διανέλλο και Κίττυ Άλμα. Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ. Το 1948-49 συμμετείχε στο μουσικό θίασο Γιώργου Οικονομίδη-Φίλωνα Αρία, στο Θέατρο "Ριάλτο".
Τιμήθηκε από την Πολιτεία με τον Πολεμικό Σταυρό. Εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο. Είχε πολύ χαρακτηριστική φωνή, που έμοιαζε πολύ με τη φωνή του Φίλιου Φιλιππίδη, που και αυτός έκανε τον Αγκόπ. Συμμετείχε σε πολλές ταινίες και συνεργάστηκε και με το Θανάση Βέγγο. Μια από τις τελευταίες του ταινίες είναι το έργο "Δυο τρελοί και ο ατσίδας", το 1970. Πέθανε το 1973 και κηδεύτηκε στις 30 Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μεσιέ 86
Ο Μεσιέ 86 (γνωστός και ως Μ86 και NGC 4406) είναι φακοειδής γαλαξίας σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου. Αποτελεί πηγή ακτίνων Χ και αποτελεί με έναν άλλο γιγάντιο φακοειδή γαλαξία, τον Μεσιέ 84, ένα εμφανές ζευγάρι στην αλυσίδα του Μαρκάριαν, κοντά στο κέντρο του σμήνους της Παρθένου, του οποίου είναι ένα από τα λαμπρότερα μέλη.
Έχει ένα μικρό συνοδό, τον UGC 7494 σε απόσταση 1,4 λεπτών τη μοίρας από τον Μεσιέ 86. Σε απόσταση 10 λεπτών της μοίρας βρίσκεται ο NGC 4402, με τον οποίο φαίνεται να μην αλληλεπιδρά.
Παρουσιάζει μετατόπιση προς το κυανό καθώς πέφτει προς το κέντρο του σμήνους, το οποίο είναι προς το μέρος του Γαλαξία μας. Παρόμοια μετατόπιση παρουσιάζει και ο Μεσιέ 90. Ως αποτέλεσμα αυτής της κίνησης το διαγαλαξιακό ενδιάμεσο συγκρούεται με το υλικό του γαλαξία με αποτέλεσμα η σκόνη του γαλαξία να θερμαίνεται και να απομακρύνεται από αυτόν.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 86 ανακαλύφθηκε τις 18 Μαρτίου 1781 από τον Τσαρλς Μεσιέ, μαζί με άλλα 7 μέλη του καταλόγου του στην ίδια περιοχή του ουρανού και το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 92.
Εκπομπή ακτίνων Χ
Στις ακτίνες Χ ο Μεσιέ 86 παρουσιάζει μία ουρά αερίου (κυρίως υδρογόνου). Έχει ακτίνα 0°,2, δηλαδή περίπου 70 kpc.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου 86 4406 Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
Ευαγγελικός Χριστιανισμός
Ο Ευαγγελικός Χριστιανισμός είναι ένα παγκόσμιο διακονηματικό κίνημα μέσα στον προτεσταντικό Χριστιανισμό που διατηρεί την πεποίθηση ότι η ουσία του Ευαγγελίου αποτελείται από το δόγμα της σωτηρίας με χάρη μέσω της πίστης στην εξιλέωση του Ιησού Χριστού. Οι Ευαγγελικοί πιστεύουν στην κεντρική θέση της μετατροπής ή της "αναγεννημένης" εμπειρίας στην αποδοχή της σωτηρίας, στην εξουσία της Γραφής ως αποκαλύπτρια του Θεού στην ανθρωπότητα και στην εξάπλωση του Χριστιανικού μηνύματος.
Η προέλευσή του εντοπίζεται συνήθως στο 1738, με διάφορα θεολογικά ρεύματα που συντελούν στην ίδρυσή του, συμπεριλαμβανομένου του Αγγλικού Μεθοδισμού, της Μοραβικής Εκκλησίας και του Λουθηρανισμού. Κατά κύριο λόγο, ο Τζον Γουέσλεϋ και άλλοι πρώτοι Μεθοδιστές ήταν οι πρώτοι Ευαγγελικοί. Σήμερα, οι Ευαγγελικοί βρίσκονται σε πολλά Προτεσταντικά κλαδιά, καθώς και σε διάφορες ονομασίες που δεν ανήκουν στο συγκεκριμένο κλάδο. Μεταξύ των ηγετών και των μεγάλων μορφών του Ευαγγελικού Προτεσταντικού κινήματος ήταν ο Τζον Γουέσλεϋ, ο Τζωρτζ Γουάιτφιλντ, ο Τζόναθαν Έντουαρντς, ο Μπίλι Γκράχαμ, ο Μπιλ Μπράιτ, ο Άρολντ Τζον Οκένγκα, ο Τζον Σκωττ και ο Μάρτιν Λόιντ-Τζόουνς. Το κίνημα απέκτησε μεγάλη δυναμική τον 18ο και 19ο αιώνα με τις Μεγάλες Αφυπνίσεις στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ευαγγελικών στον κόσμο. Στη Μεγάλη Βρετανία, οι Ευαγγελικοί εκπροσωπούνται κυρίως στην Μεθοδιστική Εκκλησία, τις Κοινότητες των Βαπτιστών και μεταξύ των Ευαγγελικών Αγγλικανών.
Ο Ευαγγελικός Χριστιανισμός, ένα μεγάλο μέρος του λαϊκού Προτεσταντισμού, είναι ένα από τα πιο δυναμικά θρησκευτικά κινήματα στον σύγχρονο κόσμο. Ενώ ο Ευαγγελικός Χριστιανισμός βρίσκεται σε άνοδο σε παγκόσμιο επίπεδο, οι αναπτυσσόμενες χώρες το έχουν αγκαλιάσει ιδιαίτερα.
Χαρακτηριστικά
Ο Ντέιβιντ Μπέμπιγκντον σημειώνει τέσσερις ξεχωριστές πτυχές της Ευαγγελικής πίστης: τον ρεγκισμό, τη βιβλογραφία, τον εγκιβωτισμό και τον ακτιβισμό, σημειώνοντας: «Μαζί σχηματίζουν τις προτεραιότητες και τη βάση του Ευαγγελικού Χριστιανισμού».
Ο μετασχηματισμός, η "αναγέννηση", υπήρξε ένα σταθερό θέμα του Ευαγγελικού Χριστιανισμού από τις αρχές του. Για τους Ευαγγελικούς, το κεντρικό μήνυμα του Ευαγγελίου είναι η πίστη στον Χριστό. Η μετάνοια διαφοροποιεί τον χριστιανό από τον μη χριστιανικό και η αλλαγή στη ζωή που οδηγεί σε αυτό χαρακτηρίζεται τόσο από την απόρριψη της αμαρτίας όσο και από την αντίστοιχη προσωπική αγιότητα της ζωής. Μια εμπειρία μετάνοιας μπορεί να είναι συναισθηματική, συμπεριλαμβανομένης της θλίψης για την αμαρτία που ακολουθείται από μεγάλη ανακούφιση από τη λήψη της συγχώρεσης. Η έμφαση στην μετάνοια διαφοροποιεί τον Ευαγγελικό Χριστιανισμό από άλλες μορφές Προτεσταντισμού από τη συναφή πεποίθηση ότι μια διαβεβαίωση της σωτηρίας θα συνοδεύει τη μετάνοια.
Ο ακτιβισμός περιγράφει την τάση προς την ενεργό έκφραση και την κατανομή του Ευαγγελίου με διάφορους τρόπους που περιλαμβάνουν το κήρυγμα και την κοινωνική δράση. Αυτή η πτυχή του Ευαγγελικού Χριστιανισμού εξακολουθεί να γίνεται αντιληπτή σήμερα στον πολλαπλασιασμό των Ευαγγελικών εθελοντικών θρησκευτικών ομάδων.
Ποικιλία
Ως διακοινωνικό κίνημα, ο Ευαγγελικός Χριστιανισμός υπάρχει σχεδόν σε κάθε Προτεσταντικό δόγμα και παράδοση. Όλα τα παρακλάδια, και μη, του Προτεσταντισμού έχουν ισχυρή επιρροή στο σύγχρονο Ευαγγελικό Χριστιανισμό. Ορισμένες Χριστιανικές ομολογίες (όπως η Εκκλησία των Αδελφών) είναι Ευαγγελικές και ορισμένοι Λουθηρανοί αυτοπροσδιορίζονται ως Ευαγγελικοί. Υπάρχουν επίσης και Ευαγγελικοί Αγγλικανοί.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρξε μια παρακμή της Ευαγγελικής επιρροής και η ανάπτυξη του Χριστιανικού Φονταμενταλισμού ως ξεχωριστού θρησκευτικού κινήματος. Κατά το δεύτερο μισό του αιώνα αναπτύχθηκε μια ευρεία συναίνεση για την ευημερία να είναι πιο περιεκτική και πολιτιστικότερη από τον Φονταμενταλισμό, διατηρώντας παράλληλα τη συντηρητική Προτεσταντική διδασκαλία. Σύμφωνα με τον Μπράιαν Στάνλεϊ, καθηγητή του παγκόσμιου Χριστιανισμού, αυτή η νέα μεταπολεμική συναίνεση ονομάζεται Νεο-Ευαγγελικισμός, ή απλά ο Ευαγγελικός Χριστιανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία και σε άλλες Αγγλόφωνες χώρες ονομάζεται συνήθως συντηρητικός Ευαγγελικός Χριστιανισμός. Με τα χρόνια, οι λιγότερο συντηρητικοί Ευαγγελικοί αμφισβήτησαν αυτήν την κυρίαρχη συναίνεση σε διάφορους βαθμούς. Τέτοιες κινήσεις έχουν ταξινομηθεί από μια ποικιλία, όπως προοδευτική, ανοικτή, μετα-συντηρητική και μετα-Ευαγγελική.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα ως Ευαγγελικοί μπορούν να χαρακτηριστούν οι:
Επίσης έχει συγκροτηθεί ο Πανελλήνιος Ευαγγελικός Σύνδεσμος για την συνεργασία των Ευαγγελικών όλων των αποχρώσεων.
Πολλές φορές οι Ευαγγελικοί αποκαλούνται εσφαλμένα ως Ευαγγελιστές.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα Κατηγορία:Ευαγγελικαλισμός Κατηγορία:Χριστιανικές ιεραποστολές
Αμπελόκηποι Ζακύνθου
Οι Αμπελόκηποι Ζακύνθου είναι ένα χωριό πληθυσμού 1.200 κατοίκων 5 χλμ νότια της πόλης της Ζακύνθου. Έχουν υψόμετρο 69 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Το χωριό αυτό, μέχρι το 1953 ονομαζόταν Ρόιδο. Μετονομάστηκε, όμως, σε Αμπελόκηπους στις 11 Αυγούστου από τον τότε πρόεδρο με σκοπό να επωφεληθεί από την παροχή τροφίμων, ρουχισμού και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης, που προσέφερε ο Ερυθρός Σταυρός σε όλα τα χωριά του νησιού με αλφαβητική σειρά λόγω του καταστροφικού σεισμού εκείνη τη χρονιά. Ήταν, πάντως, ένα από τα φτωχότερα χωριά της Ζακύνθου, το οποίο έχει καταφέρει σήμερα να είναι από τα πλουσιότερα του νησιού, διότι με τη μεγάλη τουριστική ανάπτυξη έχει γίνει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο.
Στους Αμπελόκηπους Ζακύνθου, σαν φτωχό χωριό που ήταν, οι καλλιέργειες ήταν βοσκότοποι, κτηνοτροφία και ψάρεμα χελιών λόγω της λίμνης που υπήρχε εκεί. Η λίμνη αυτή ήταν ιδιόκτητη κάποιου μεγάλου γαιοκτήμονα που ονομαζόταν Μακρής. Προσπάθησαν πολλές φορές για την αποξήρανσή της όπως το έτος 1845 και το 1922 χωρίς επιτυχία. Το έτος, όμως, 1936 επί Ιωάννου Μεταξά έγινε η τελική αποξήρανση και ο χωρισμός σε εκτάσεις δέκα στρεμμάτων η κάθε μία. Αυτές οι εκτάσεις χαρίστηκαν στους χωριανούς και στους περίοικους.
Περίπου το 1500 μ.Χ., στο χωριό υπήρχε ένα μοναστήρι στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται το παλαιό νεκροταφείο, καθώς και το παλαιό καμπαναριό. Το μοναστήρι αυτό ήταν γυναικείο. Όταν, όμως, αργότερα (δεν υπάρχει ακριβής χρονολογία) έπαψε να έχει μοναχές, έγινε ο ενοριακός ναός του χωριού, αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο. Το 1953, εξαιτίας των καταστροφικών σεισμών, γκρεμίστηκε. Σήμερα, στη θέση του έχει χτιστεί μια νέα και μεγαλύτερη εκκλησία.
Στο συγκεκριμένο χωριό, τη σημερινή εποχή, υπάρχει και ο Κρατικός Αερολιμένας Ζακύνθου ή Διεθνές Αεροδρόμιο Ζακύνθου που ονομάζεται «Διονύσιος Σολωμός».
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1968 και ολοκληρώθηκε το 1970 στο σημείο ακριβώς όπου υπήρχε η λίμνη Μακρή, καθώς η τότε κυβέρνηση (δικτατορίας 1967-1974) απαλλοτρίωσε την περιοχή αποζημιώνοντας τους ιδιοκτήτες. Από τον Ιούνιο του 1981 το αεροδρόμιο έγινε διεθνές και από αυτό ανθεί η οικονομία στο νησί λόγω της αυξημένης τουριστικής κίνησης. Σήμερα, είναι το πέμπτο σε απασχόληση αεροδρόμιο στην Ελλάδα, με πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Προς τη Ζάκυνθο δεν πραγματοποιούνται νυχτερινές πτήσεις για να μην ενοχλείται η χελώνα καρέτα καρέτα.
Δημοτική κοινότητα
Οι Αμπελόκηποι είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του δήμου Ζακύνθου. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,973 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καλπάκι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Γκρίζοι Λύκοι (οργάνωση)
Οι Γκρίζοι Λύκοι (Bozkurtlar) επισήμως γνωστοί με την σύντομη ονομασία Ιδεαλιστικές Εστίες (Ülkü Ocakları) είναι τουρκική υπερεθνικιστική, παραστρατιωτική, ακροδεξιά οργάνωση, που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με σκοπό να πολεμήσει τον κομμουνισμό και τους φιλελεύθερους θεσμούς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 1983 η οργάνωση απαρτιζόταν από περίπου 18.000 μέλη τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ευρώπη.
Πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '60 και ανέπτυξε δράση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Ως έδρα της φαίνεται να είναι η Κωνσταντινούπολη.
Ο λύκος σαν σύμβολο της οργάνωσης προέρχεται από την λύκαινα (αρχαία τουρκικά Kök Böri, μπλέ ή ουράνια λύκαινα) της τουρκικής μυθολογίας. Αυτή ήταν που κατά τη μυθολογία οδήγησε τους Γκιοκτούρκους από την κοιλάδα του Εργκενεκόν που είχαν μαζευτεί τον 8ο αιώνα μετά την ήττα τους από τους Κινέζους.
Η βασική ιδεολογία της οργάνωσης είναι ο παντουρκισμός, η ιδέα δηλαδή για την ένωση και κοινή δράση όλων των τουρκικών φυλών και τη συμβίωσή τους σε μια νέα Τουρκική Αυτοκρατορία. Η οργάνωση έχει οργανώσει συλλαλητήρια κατά της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, καθώς και επιθέσεις εναντίον Κούρδων στην Τουρκία αλλά και την Ευρώπη. Μέλος των Γκρίζων Λύκων ήταν ο Μεχμέτ Αλί Αγκτσά, που το 1981 επιχείρησε να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. Μέλη των Γκρίζων Λύκων συμμετείχαν στη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ το 1996. Τον Νοέμβριο του 2020 η οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικός εθνικισμός Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Τουρκία Κατηγορία:Αρνητές της γενοκτονίας των Αρμενίων Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία Κατηγορία:Αντικομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Αντικομμουνιστική τρομοκρατία Κατηγορία:Μισελληνισμός Κατηγορία:Εθνικιστικά κινήματα στην Ασία
Πιέτρο Τζένο
Ο Πιέτρο Τζένο (πέθανε το 1427) ήταν Κύριος της Άνδρου και της Σύρου (1384 - 1427) και διακεκριμένος διπλωμάτης που υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Πιέτρο Τζένο ήταν γιος του Βενετού βάιλου του Νεγκρεπόντε επίσης Πιέτρο Τζένο. Ο νέος Δούκας του Αρχιπελάγους Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος ιδρυτής του Οίκου των Κρίσπων τον κάλεσε στις αρχές του 1384 να τον παντρέψει με την κόρη του Πετρονίλλα για να δικαιολογήσει τον σφετερισμό και τον φόνο του προηγούμενου δούκα Νικκολό νταλλε Κάρτσερι.
Κύριος της Άνδρου και της Σύρου
Ο Πιέτρο Τζένο δέχτηκε προίκα δυο νησιά του δουκάτου : Άνδρος και Σύρος. Ο Ζένο ήταν πολύ ικανός διπλωμάτης, ο ιστορικός της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα Γουίλιαμ Μίλλερ τον αποκαλεί "ένας διπλωμάτης ασυναγώνιστης εμπειρίας στις ταραχώδεις πολιτικές της Ανατολής" και "ο πιό χρήσιμος διπλωμάτης στην εποχή του". Οι Βενετοί τον χρησιμοποίησαν σε πολλές δύσκολες και κρίσιμες διαπραγματεύσεις. Έπαιξε σημαντικό ρόλο να επιστρέψει το Άργος στην Δημοκρατία της Βενετίας μετά από ένα χρονικό διάστημα που το είχε στην κατοχή του ο Δεσπότης του Μυστρά Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος. Την επόμενη μέρα μετά την Μάχη της Άγκυρας (1402) απεστάλη στην Οθωμανική αυλή για να ζητήσει βοήθεια απέναντι στον αντεκδικητή από την Φλωρεντία Αντώνιο Α΄ Ατσαγιόλι που είχε κυριεύσει πρόσφατα την Αθήνα από την Βενετία.
Η Συνθήκη της Καλλίπολης
Με πλεονέκτημα τους φόβους των Οθωμανών για μια οργανωμένη επίθεση εναντίον τους μετά την καταστροφική τους ήττα στην Άγκυρα ξεκίνησε μια σειρά από διαπραγματεύσεις με τον Σουλεϊμάν Τσελεμπή που ολοκληρώθηκαν με την Συνθήκη της Καλλίπολης τον Ιανουάριο ή στις αρχές Φεβρουαρίου 1403. Η Βενετία δέχτηκε μια μεγάλη ζώνη στην ηπειρωτική Ελλάδα απέναντι από την Εύβοια που ήταν Βενετική κτήση, οι βόρειες Σποράδες παραχωρήθηκαν στους Βυζαντινούς και η Κομητεία των Σαλώνων μεταφέρθηκε στους Ιωαννίτες Ιππότες. Το Μαρκιωνία της Βοδονίτσας έδωσε φόρο υποτέλειας και ο σουλτάνος υποσχέθηκε τελικά να παραδώσει την Αθήνα στην Βενετία, η υπόσχεση έμεινε τελικά κενή και η Βενετία αναγκάστηκε σε μερικά χρόνια να αναγνωρίσει την κυριαρχία των Ατσαγιόλι στην Αθήνα. Ο Ζένο επισκέφτηκε την Αγγλία για να ζητήσει βοήθεια από τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας αλλά χωρίς επιτυχία.
Εγκατάσταση Αρβανιτών στην Άνδρο
Παρά το γεγονός ότι οι ικανότητες και η φήμη του στάθηκαν αιτία να πάρει τον τίτλο του "Δούκα των Αθηνών" βρέθηκε σε δυσκολίες να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της εποχής του. Η Σύρος, η Πάρος και τα υπόλοιπα νησιά είχαν ερημώσει από τις συνεχείς Οθωμανικές επιδρομές, η Άνδρος είχε γλυτώσει αλλά υποχρεώθηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας και να παραχωρήσει τα λιμάνια της σαν καταφύγιο στα Οθωμανικά πλοία. Σε νέα Οθωμανική επιδρομή (1416) ο πληθυσμός του νησιού ερημώθηκε. Οι Αρβανίτες κατόπιν πέρασαν από την γειτονική Εύβοια στην βόρεια ακτή του νησιού.
Διαδοχή
Ο Πιέτρο Τζένο πέθανε (1427) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ανδρέας που είχε άσχημη υγεία και μόνο μια κόρη σαν κληρονόμο. Με τον θάνατο του Ανδρέα (1437) η Δημοκρατία της Βενετίας αποφάσισε να λύσει το θέμα της διαδοχής με διαιτησία, επόμενος Κύριος της Άνδρου σύμφωνα με απόφαση της Βενετίας έγινε ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα γιος της παλιάς νόμιμης Κυρίας της Άνδρου Μαρίας Σανούδου.
Πηγές
Κατηγορία:Άρχοντες της Άνδρου Κατηγορία:Άρχοντες της Σύρου
Χένρυ Γ. Μέναρντ
Ο Χένρυ Γουίλιαμ Μέναρντ, (Henry William Menard) (1920 - 1986) ήταν Αμερικανός γεωλόγος, και ειδικότερα ωκεανογράφος και συγγραφέας.
Έρικ ο Ερυθρός
Ο Έρικ ήταν Νορβηγός που είχε μεταναστεύσει στην Ισλανδία και ακούγοντας τις ιστορίες ναυτικών για μια νέα γη η οποία καλυπτόταν από πάγους αποφάσισε να την εξερευνήσει. Ο βασικότερος λόγος που αποφάσισε να φύγει από την Ισλανδία ήταν ότι είχε διαπράξει φόνους. Για να γλιτώσει από νομικές κυρώσεις επέλεξε έναν τόπο απόμακρο χωρίς δικαστές. Η δικαιοσύνη επιβαλλόταν και από κοινότητες, αλλά, αν ήταν μικρή αποικία και οι περισσότεροι συγγενείς με το μέρος του φονιά, τότε η οικογένεια του θύματος δεν είχε ελπίδες δικαίωσης.
Χένρυ Γ. Μέναρντ
Με τις ωκεανογραφικές μελέτες του επί της μορφολογίας των πυθμένων ωκεάνιων λεκανών και ειδικότερα του Ατλαντικού έδωσε πολλά γεωλογικά χαρακτηριστικά επί των οποίων βασίστηκε η θεωρία των τεκτονικών πλακών που αποτελεί σήμερα το δόγμα των Γεωεπιστημών.
Έρικ ο Ερυθρός
Το 983 έκανε το πρώτο ταξίδι του και ανακάλυψε εύφορες εκτάσεις που έδιναν τη δυνατότητα μόνιμης εγκατάστασης. Επιστρέφοντας στην Ισλανδία έπεισε και άλλους να τον ακολουθήσουν. Το 986 επέστρεψε στη Γροιλανδία με 25 πλοία με πολλά ζώα, αν και τελικά μόνο 14 πλοία κατάφεραν να φτάσουν. Οι άποικοι δημιούργησαν τρεις οικισμούς, τον Ανατολικό οικισμό, το Δυτικό οικισμό, και το Μεσαίο οικισμό. Ο πιο ανεπτυγμένος ήταν ο Ανατολικός, ο οποίος άντεξε περισσότερο από τους υπόλοιπους. Οι άποικοι δημιούργησαν εκκλησίες και μοναστήρια και ξεκίνησαν περαιτέρω εξερευνήσεις για πιο εύφορες εκτάσεις.
Ο Έρικ ονόμασε τη νέα χώρα Πράσινη γη (Groland), και όταν τον ρώτησαν οι υπόλοιποι γιατί την ονόμασε έτσι αφού ήταν καλυμμένη με πάγους απάντησε ότι αυτό το όνομα θα προσέλκυε νέους αποίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερικ Ερικ Ερικ Ερικ Κατηγορία:Βίκινγκ
Πιέβε ντελ Γκράππα
Το Πιέβε ντελ Γκράππα (ιταλικά: Pieve del Grappa, βενετικά: Pieve) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Ασφάλεια στο VMware
Τα θέματα ασφαλείας των προϊόντων της VMware χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, στο επίπεδο εικονικοποίησης του πυρήνα “VMKernel”, και, κατά κύριο λόγο, στην κονσόλα χειρισμού, η οποία συνδέεται απευθείας με τον πυρήνα και βασίζεται στο λειτουργικό Red Hat Linux Enterprise που σημαίνει ότι έχει κληρονομήσει και αρκετές από τις ευπάθειες του. Στα εικονικά συστήματα καθώς και στο τοπικό σύστημα (αν υπάρχει…) τα θέματα ασφαλείας είναι οι γνωστές και οι άγνωστες απειλές, όπως οι ευπάθειες των λειτουργικών συστημάτων, Ιοί, Spyware, Δούρειοι Ίπποι κτλ.
Ενδυνάμωση της Ασφαλείας
Για την ενδυνάμωση της ασφάλειας θα πρέπει τα εικονικά συστήματα όπως και ο τοπικός υπολογιστής να τηρούνε τους συνηθισμένους κανόνες ασφαλείας, δηλαδή να έχουν τείχος προστασίας (Firewall) με αυστηρούς κανόνες, αντιβιοτικά, ίσως και κάποιο σύστημα ανίχνευσης εισβολών, τα λειτουργικά συστήματα που χρησιμοποιούν να είναι τελευταίας έκδοσης και ενημερωμένα. Το πρόγραμμα της VMware που χρησιμοποιείται να είναι και αυτό τελευταίας έκδοσης και όταν βγάζει κάποιο patch η εταιρεία να γίνεται άμεσα εγκατάστασή του. Αν είναι εφικτό να χρησιμοποιούνται έξτρα προγράμματα όπως το vShield το οποίο κατηγοριοποιεί τα ευαίσθητα δεδομένα στα εικονικά συστήματα μειώνοντας παράλληλα τους κινδύνους κλοπής ή διαρροής τους, προστατεύει τις εφαρμογές και τα δεδομένα από επιθέσεις μέσω δικτύου (Εγκαθιστώντας ένα vSphere host και ελέγχοντας την κίνηση του δικτύου), μπορεί να δημιουργήσει ένα κεντρικό περιβάλλον το οποίο μπορεί να αξιοποιήσει το vCenter Server και να εφαρμόσει αυτές τις πολιτικές σε όλα τα vSphere host που έχει το εικονικό datacenter και τέλος ελέγχει για διαθέσιμες αναβαθμίσεις λειτουργικών συστημάτων και anti-virus για όλα τα εικονικά συστήματα. Τέλος να τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας που προτείνει η ίδια η εταιρεία[8]. Εκτός από τα προαναφερθέντα προτείνει:
Ανίχνευση παρουσίας του VMware
Όπως προαναφέρθηκε τα προϊόντα της VMware και γενικά της εικονικοποίησης λειτουργικών συστημάτων εγκαθιστούν κάποιες συγκεκριμένες δομές δεδομένων. Μία μέθοδος ανίχνευσης εικονικού συστήματος είναι μέσω της δομής δεδομένων Local Descriptor Table η οποία δεν χρησιμοποιείται από τα windows, οπότε η ανίχνευση μιας μη-μηδενικής τέτοιας δομής σε περιβάλλον windows οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εντοπίσθηκε ένα εικονικό σύστημα (Η Συγκεκριμένη μέθοδος λειτουργεί μόνο για μονοπύρηνους υπολογιστές). Ένας άλλος τρόπος είναι μέσω του εικονικού hardware για παράδειγμα ο εντοπισμός μιας μητρικής πλακέτας (motherboard) τύπου Microsoft[1] οδηγεί επίσης στο συμπέρασμα ότι εντοπίσθηκε ένα εικονικό σύστημα. Το παρακάτω script χρησιμοποιεί WMI (Windows Management Instrumentation) ένα σετ από επεκτάσεις για τα μοντέλα των οδηγών (drivers) των windows. Επίσης είναι επεκτάσιμο για τον εντοπισμό εικονικών συστημάτων μέσου του hardware και σε άλλων τύπων λειτουργικών συστημάτων.
Απειλές
Εκτός από της συνηθισμένες απειλές που απειλούν τοπικά και φιλοξενούμενα λειτουργικά συστήματα υπάρχουν και οι ειδικευμένες απειλές των εικονικών λειτουργικών συστημάτων κατά τις οποίες μπορεί να γίνει κατάχρηση των φυσικών πόρων με αποτέλεσμα να οδηγήσει το σύστημα σε τερματισμό και συνεπώς σε άρνηση εξυπηρέτησης για όλα τα εικονικά συστήματα που φιλοξενεί. (Δεν ισχύει για την περίπτωση που το σύστημα ενσωματώνει την υπηρεσία VMotion και λειτουργεί σε παραπάνω από έναν cluster). Επίσης η απειλή μέσω κάποιας ευπάθειας του προϊόντος μπορεί να διαφύγει εκτός του περιβάλλοντος της εικονικοποίησης.
Οι προηγούμενες ευπάθειες ταξινομημένες κατα απειλή.
Οι προηγούμενες ευπάθειες ταξινομημένες κατα χρονολογία.
Αναφορές
1.     Armstrong B., "Detecting Microsoft virtual machines", 2005. 2.	Kato K., “Vmware backdoor I/Ο port”, 2006.
3.	Klein T., ”scooby doo - VMware Fingerprint Suite”, 2003.
5.	Quist D., Smith V., "Detecting the Presence of Virtual Machines Using the Local Data Table", 2006.
6.	Rutkowska J.. “Red Pill: Detect VMM using (almost) One CPU Instruction”, November 2004.
7.	The ultimate security vulnerability database - http://www.cvedetails.com, τελευταία επίσκεψη 23/5/2011.
8.	https://web.archive.org/web/20120307201127/http://www.vmware.com/files/pdf/vi35_security_hardening_wp.pdf, τελευταία επίσκεψη 7/11/2011.
Βιβλιογραφία
Ferrie P., “Attacks on Virtual Machine Emulators”, In Proceedings of the Association of Anti-Virus sia Researchers Conference, 2007.
Omella A.A., "Methods for Virtual Machine Detection", June 2006.
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
Αντάρης
Ο Αντάρης, γνωστός και διεθνώς ως Antares, είναι ο φωτεινότερος αστέρας (δηλαδή με το μικρότερο φαινόμενο μέγεθος) στον αστερισμό Σκορπιό, ο άλφα (α) Σκορπίου, και ένας από τους φωτεινότερους στο νότιο ημισφαίριο του ουρανού, ο 15ος ή 16ος σε φωτεινότητα απλανής ολόκληρης της ουράνιας σφαίρας.
Ονομασίες και ιστορία
Το όνομα προέρχεται από τη Σύνταξιν («Αλμαγέστη») του Πτολεμαίου και γενικώς ετυμολογείται από τις λέξεις «αντί» και «Άρης», δηλαδή «αντικαταστάτης του Άρη» ή «αντίζηλος του Άρη», μία αναφορά στο παρόμοιο χρώμα και φαινόμενο μέγεθος των δύο ουράνιων σωμάτων. Από αυτή την αιτία εξάλλου οι αστρολόγοι θεωρούσαν τον Σκορπιό τον «οίκο» αυτού του πλανήτη και τον θεό του πολέμου τον «φρουρό» του.
Στην Αναγεννησιακή Ευρώπη υπήρχε και η γραφή Antar, πιθανώς από την αραβική επίδραση ως «Αστέρα του Αντάρ» ή Antarah, του μιγάδα πολεμιστή-ήρωα αμέσως προ της εποχής του Μωάμεθ. Ο Beigel μετέφραζε αυτή τη λέξη από την αραβική ως «έλαμψα», ενώ ο μεταφραστής της λατινικής Αλμαγέστης του 1515 το συνδέει με το natar (= διαρπαγή, λεηλασία), το οποίο εξηγεί και την περιγραφή "tendit ad rapinam" εκεί και στους Αλφόνσειους Πίνακες του 1521, κάτι όμως που μπορεί να προήλθε και από τον χαρακτήρα του θεού του πολέμου Άρη. Οι Ροδόλφειοι Πίνακες περιγράφουν τον Αντάρη ως rutilans, δηλαδή ως «λάμποντα με ερυθρωπή απόχρωση».
Η αραβική ονομασία για τον αστέρα Kalb al Akrab, δηλαδή «Η Καρδιά του Σκορπιού», εξίσου αρχαία ίσως με την ελληνική Καρδία Σκορπίου και την Cor Scorpii των Ρωμαίων, μεταγράφηκε από τους Ευρωπαίους ως Kelbalacrab, Calbalacrab, Calbolacrabi, Calbalatrab και Cabalatrab. Ο Τζιοβάνι Ριτσιόλι παραθέτει το μοναδικό Alcantub, παρότι γενικά έγραφε Kalb Aakrab. Στην Αραβία επίσης, ο Αντάρης μόνος του απάρτιζε τον 16ο manzil (σεληνιακός οίκος ή ορθότερα «στάση»), τον Al Kalb (= Η Καρδιά), που τον θεωρούσαν καλότυχο. Παρόμοια και στην Κίνα ήταν ο οίκος (sieu) Sin = καρδιά, αλλά όχι μόνος του, παρά μαζί με τους σ και τ Σκορπίου, ενώ η «καρδιά» στην περίπτωση αυτή δεν ήταν σκορπιού, αλλά του Tsing Lung, του Κυανού Δράκου, μιας από τις 4 μεγάλες υποδιαιρέσεις του κινεζικού ζωδιακού. Μόνος του ο Αντάρης ήταν γνωστός στην αρχαία Κίνα ως Who Sing, ο Αστέρας της Φωτιάς, τον οποίο επικαλούνταν για προστασία από πυρκαγιές.
Για τους Πέρσες ο Αντάρης ήταν ένας από τους 4 «βασιλικούς αστέρες» και «φρουρούς των ουρανών» περί το 3000 π.Χ., ίσως ο Satevis κατά τον C.F. Dupuis. Αλλά ως σεληνιακός τους αστερισμός ήταν ο Gel, ο Κόκκινος. Παρόμοια, στη Σογδιανή ονομαζόταν Maghan sadwis (= ο Μέγας με το χρώμα του κρόκου), ενώ στη Χορασμία Dharind (= ο `Αρπαγας). Οι Κόπτες τον έλεγαν «Καρδιά» στη γλώσσα τους (Kharthian).
Στους Βαβυλωνίους ο Αντάρης σημάδευε τον 24ο ζωδιακό αστερισμό τους, τον Hurru, ενώ ο ίδιος ο αστέρας ονομαζόταν Urbat κατά μία άποψη. Επίσης στην αρχαία Μεσοποταμία ήταν γνωστός ως Bilu-sha-ziri (= ο Κύριος των Σπόρων), Kak-Shisa (ο Δημιουργός της Ευφορίας, όνομα συνηθέστερο για τον Σείριο) και, ως σεληνιακός οίκος, Dar Lugal (ο Βασιλεύς), ταυτιζόμενος με τον θεό της αστραπής Lugal Tudda. Και στη Μεσοποταμία οι επιγραφές τον συνδέουν βέβαια με τον πλανήτη Άρη (τον Ul Suru). Ο Βρετανός ανατολιστής Robert Brown, Jr., ταυτίζει τον Αντάρη με τον έβδομο προκατακλυσμιαίο βασιλέα, τον Ευεδώρανχο.
Στην αιγυπτιακή Αστρονομία ο Αντάρης αντιπροσώπευε τη θεά Selkit, με τους ναούς της προσανατολισμένους προς το αζιμούθιο της ανατολής του περί το 3700 ως 3500 π.Χ., ενώ έχει θεωρηθεί ότι σε ορισμένες τελετές στις πυραμίδες ήταν το σύμβολο της Ίσιδας.
Ο Βρετανός αρχαιολόγος του 19ου αι. Francis Cranmer Penrose αναφέρει τους εξής προκλασικούς αρχαίους ελληνικούς ναούς ως προσανατολισμένους σε σχέση με την ανατολή ή τη δύση του Αντάρη κατά την εαρινή ισημερία :
Αστρονομικά δεδομένα
thumb|left|240px|Σύγκριση της διαμέτρου του Αντάρη με εκείνη του Ήλιου. Ο μαύρος κύκλος είναι η τροχιά του πλανήτη Άρη. Ο [[Αρκτούρος εικονίζεται επίσης κάτω από τον Ήλιο για σύγκριση.]] Ο Αντάρης είναι διπλός αστέρας, με ένα «σμαραγδί πράσινο» (κατά τον Allen) συνοδό πέμπτου μεγέθους, τον Αντάρη B, διαχωριζόμενο με ισχυρό τηλεσκόπιο 2,9 δευτερόλεπτα της μοίρας από τον κύριο αστέρα. Ο κύριος αστέρας είναι ένας εξελιγμένος ερυθρός υπεργίγαντας αστέρας με διάμετρο 800 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής ή 1,114,000,000 χλμ., δηλαδή ο όγκος του είναι 340 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου.
Ο κύριος αστέρας είναι ο ίδιος φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας, με θερμοκρασία του κύριου φάσματος 3.550 K. Ο συνοδός Αντάρης B βρίσκεται σε απόσταση 550 AU από αυτόν στην εκτιμώμενη απόσταση του συστήματος από τη Γη και ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια σεληνιακής επιπροσθήσεως στις 13 Απριλίου 1819. Εκτιμάται ότι το σύστημα περιφέρεται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας κάθε 878 γήινα έτη.
Ο Αντάρης έχει μάζα 15,5 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Η πραγματική λαμπρότητα του Αντάρη είναι 10 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου μας στο ορατό φως (απόλυτο μέγεθος M = –5,2 και –0,3 για τον συνοδό), αλλά, καθώς εκπέμπει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό της ενέργειας στο υπέρυθρο, η ολική ισχύς του (βολομετρική) είναι 65.000 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Πάντως, όπως οι περισσότεροι ερυθροί γίγαντες και υπεργίγαντες, είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας με ακανόνιστη περίοδο εκατοντάδων ημερών.
Ο Αντάρης, εξαιτίας της μεγάλης του αποστάσεως από εμάς, εμφανίζει πολύ μικρή ιδία κίνηση, η οποία ωστόσο μετρήθηκε σε 0,025 arcsec/έτος, και μας πλησιάζει με ταχύτητα 3,4 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (12.200 χιλιόμετρα την ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανταρης Κατηγορία:Μεταβλητοί αστέρες Κατηγορία:Σκορπιός (αστερισμός) Κατηγορία:Υπεργίγαντες αστέρες τύπου M Κατηγορία:Διπλοί αστέρες
Optima bank
Η Optima bank, είναι ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, το οποίο εκτός από την πλήρη τραπεζική άδεια που κατέχει, είναι ταυτόχρονα και ένα από τα μέλη του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Προσφέρει στους πελάτες της, φυσικά και νομικά πρόσωπα, προϊόντα και υπηρεσίες σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Τα κεντρικά γραφεία της Optima bank βρίσκονται στο Μαρούσι (Αιγιαλείας 32 και Παραδείσου).
Ιστορία
Η Optima bank δημιουργήθηκε στις 31 Ιουλίου 2019, μετά από την μεταβίβαση των μετοχών της Επενδυτικής Τράπεζας της Ελλάδος και την ένταξή της στον Όμιλο Βαρδινογιάννη.
Σήμερα, η Optima bank διατηρεί πολυμετοχικό χαρακτήρα, έχοντας διπλασιάσει την κεφαλαιακή της βάση, μετά την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που υλοποίησε τον Ιανουάριο του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Τράπεζες της Ελλάδας
Σαμψών (βιβλική μορφή)
Ο Σαμψών υπήρξε ηγέτης και τελευταίος κριτής του βιβλικού Ισραήλ. Η ιστορία του εξιστορείται στο βιβλίο των Κριτών της Παλαιάς Διαθήκης (Κριτές, Κεφ. 13-16). Ήταν ναζίρ / Ναζιραίος, δηλαδή αφιερωμένος στον Θεό, και κριτής (ηγέτης) του λαού τού Ισραήλ.
Γέννηση
Στην Αγία Γραφή συναντώνται τρεις μορφές γεννήσεως: α) Η κατά σάρκα γέννηση, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. β) Η κατ’ επαγγελίαν γέννηση, η οποία επιτελείται χωρίς την πλήρη ενέργεια των φυσικών νόμων, καθώς στηρίζεται στη θαυματουργική επέμβαση του Θεού και γ) η υπερφυσική και μοναδική γέννηση στην ιστορία της ανθρωπότητας, αυτή του Ιησού Χριστού.