cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράουκε Πέτρι
Προσωπική ζωή
Η Πέτρι είναι μέλος της Ευαγγελικής-Λουθηρανικής Εκκλησίας της Σαξονίας, μιας εκκλησίας-μέλους της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία (ΕΚΚ). Επικρίνει πολλές απόψεις του ΕΚΚ, το οποίο ιστορικά έχει μια πολύ φιλελεύθερη Προτεσταντική στάση, υποστηρίζοντας ότι ακολουθεί «μόνο τα δικά του συμφέροντα» σχετικά με τη μετανάστευση. Υποστηρίζει τη συνεργασία της με το Εναλλακτικό κόμμα προκειμένου να υπερασπιστεί τις ευρωπαϊκές χριστιανικές αξίες της Δύσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Σύνδρομο της Στοκχόλμης
Ονομασία
Ο όρος αυτός προήλθε μετά την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας Kreditbanken στο Νόρμαλμστοργκ, στην κεντρική Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973. Δύο ένοπλοι άνδρες οι Γιαν-Έρικ Όλσσον και Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν σε αυτήν και απήγαγαν 4 υπαλλήλους της τράπεζας, τους Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, Κρίστιν Ένμαρκ, Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ, για 6 μέρες σε θησαυροφυλάκιο της τράπεζας Sveriges Kreditbank. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους.
Περιγραφή
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή τραυματικής συγκόλλησης, η οποία δεν απαιτεί απαραιτήτως ένα σενάριο ομηρείας, αλλά η οποία περιγράφει «ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ δύο ατόμων, όπου ένα πρόσωπο παρενοχλεί περιοδικά, χτυπάει, απειλεί, κακοποιεί, ή εκφοβίζει το άλλο."" Μια συχνά χρησιμοποιούμενη υπόθεση για να εξηγήσει το φαινόμενο του συνδρόμου της Στοκχόλμης, βασίζεται στη φροϋδική θεωρία. Προτείνει ότι η σύνδεση (του θύματος με τον κακοποιό) είναι αντίδραση του ατόμου στο τραύμα του, αντίδραση στο να γίνει θύμα. Η ταύτιση με τον επιτιθέμενο είναι ένας τρόπος που το ίδιο το "εγώ" υπερασπίζεται τον εαυτό του. Όταν ένα θύμα πιστεύει τις ίδιες αξίες με τον επιτιθέμενο, αυτός παύει να γίνεται αντιληπτός ως απειλή.
Παραπομπές
Κατηγορία :Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία :Σύνδρομα Κατηγορία :Εγκλήματα [[Κατηγορία :Κακοποίηση]
Κεντρική δύναμη
Στην κλασική μηχανική κεντρική δύναμη που δρα πάνω σε ένα σώμα ονομάζεται μια δύναμη της οποίας το μέτρο εξαρτάται μόνο από την απόσταση r του σώματος από το σημείο από το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται η δύναμη, και επιπλέον η δύναμη έχει τη διεύθυνση της ευθείας που ενώνει το σώμα με το σημείο αυτό: όπου είναι η δύναμη, F είναι μια διανυσματική συνάρτηση δυνάμεως, F είναι μια βαθμωτή (μονόμετρη) τέτοια συνάρτηση, r είναι το διάνυσμα θέσης, ||r|| είναι το μέτρο του και  = r/||r|| είναι το αντίστοιχο μοναδιαίο διάνυσμα.
Ιδιότητες
Οι κεντρικές δυνάμεις που είναι συντηρητικές μπορούν πάντα να εκφρασθούν ως η αρνητική κλίση (βαθμίδα) ενός δυναμικού: (το άνω όριο στην ολοκλήρωση είναι αυθαίρετο, καθώς το δυναμικό ορίζεται με μία προσθετική σταθερά).
Σε ένα πεδίο συντηρητικών δυνάμεων, η ολική μηχανική ενέργεια (κινητική συν δυναμική) διατηρείται: (όπου το ṙ συμβολίζει την παράγωγος του r ως προς τον χρόνο, δηλαδή την ταχύτητα). Σε ένα πεδίο κεντρικών δυνάμεων διατηρείται επιπλέον και η στροφορμή: Η αιτία είναι ότι η ροπή που ασκείται από τη δύναμη είναι πάντα μηδέν. Ως συνέπεια, το σώμα κινείται πάνω στο επίπεδο που είναι κάθετο στο διάνυσμα της στροφορμής, και η κίνησή του υπακούει στον δεύτερο νόμο του Κέπλερ. (Αν η στροφορμή είναι μηδέν, τότε το σώμα κινείται κατά μήκος της ευθείας που το συνδέει με το σημείο από το οποίο πηγάζει η δύναμη.)
Αντιθέτως, ο πρώτος και ο τρίτος νόμος του Κέπλερ εξαρτώνται από το ότι η νευτώνεια βαρύτητα υπακούει σε νόμο αντιστρόφου τετραγώνου, οπότε δεν ισχύουν γενικά για όλες τις κεντρικές δυνάμεις.
Παραδείγματα
Η νευτώνεια βαρύτητα και η δυνάμεις Κουλόμπ είναι δύο οικεία παραδείγματα κεντρικών δυνάμεων F(r) που ακολουθούν τον νόμο του αντίστροφου τετραγώνου. Το σώμα που δέχεται τέτοια δύναμη και επιπλέον το F είναι αρνητικό (δηλαδή η δύναμη είναι και ελκτική) υπακούει και στους τρεις νόμους του Κέπλερ.
Η δύναμη ενός αρμονικού ταλαντωτή είναι κεντρική, με το F(r) ανάλογο του r και αρνητικό.
Αποδεικνύεται (Θεώρημα του Bertrand) ότι οι δύο αυτές δυνάμεις, δηλαδή η F(r) = −k/r2 και η  F(r) = −kr, είναι οι μόνες κεντρικές δυνάμεις που μπορούν να υπάρξουν στον τριδιάστατο χώρο, για τις οποίες όλες οι δέσμιες τροχιές είναι σταθερές κλειστές τροχιές. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες δυνάμεις που έχουν κάποιες κλειστές τροχιές.
Παραπομπές
Κεντρικη Κεντρικη δυναμη
Ισαβέλλα Μαρία της Μπραγκάνσα, πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις
H Ισαβέλλα Μαρία (πορτογαλ. Isabel Maria de Bragança, 19 Νοεμβρίου 1894 - 12 Ιανουαρίου 1970) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν κόρη του Δούκα της Μπραγκάνσα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις.
Βιογραφία
Η Ισαβέλλα Μαρία Αλβέρτα Ιωσηφίνα Μιχαέλα Γαβριέλα Ραφαέλα Φραγκίσκη ντε Πάουλα ε ντε Ασσίς Θηρεσία Αδελαΐδα Ευλαλία Σοφία Καρολίνα ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα και της 2ης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου, 6ου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ΤΔΒΚ
Η Σούπερ Λιγκ ΤΔΒΚ (τουρκικά: KTFF Süper Lig), γνωστή και ως K~Pet Süper Lig για εμπορικούς λόγους, αποτελεί την ανώτατη κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων στην παράνομη ΤΔΒΚ. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Τουρκοκυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 14 ομάδες.
Ισαβέλλα Μαρία της Μπραγκάνσα, πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1920 τον Φραγκίσκο Ιωσήφ, 9ο πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ΤΔΒΚ
Ιστορία
Το πρωτάθλημα διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 1955-56 με τη συμμετοχή Τουρκοκυπριακών ομάδων σε Παγκύπριο επίπεδο. Την περίοδο 1963-64 το πρωτάθλημα διακόπηκε λόγω των δικοινοτικών διαταραχών και δεν διεξήχθη ξανά μέχρι και την περίοδο 1968-69. Δεν διεξήχθη επίσης την περίοδο 1974-75, λόγω της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο. Δεν διεξήχθη επίσης ούτε την περίοδο 2020-21 εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοιού. Από το 1975 αποτελεί την ανώτατη κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων στη Βόρεια Κύπρο. Λόγω του ότι η ΤΔΒΚ είναι παράνομο και μη αναγνωρισμένο κράτος και η ποδοσφαιρική ομοσπονδία δεν είναι αναγνωρισμένη απο την FIFA και την UEFA, οι πρωταθλήτριες ομάδες δεν δικαιούνται να λάβουν μέρος σε διεθνείς διοργανώσεις. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η Τσετίνκαγια με 14 κατακτήσεις.
Μορφή
Στο τέλος κάθε αγωνιστικής περιόδου, οι δύο ομάδες που τερματίζουν στις τελευταίες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα, υποβιβάζονται στην 1. Λιγκ ΤΔΒΚ και οι υπόλοιπες τέσσερεις με τη χειρότερη βαθμολογία, μετέχουν σε αγώνες διαβάθμισης για να καθοριστεί η τρίτη ομάδα που θα υποβιβαστεί.
Οι πρωταθλήτριες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου
Κατακτήσεις ανά ομάδα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συνολικές κατακτήσεις πρωταθλήματος ανά ομάδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Μαρί Ταγκλιονί
Η Μαρί Ταγκλιονί (Marie Taglioni, Comtesse de Voisins ; 23 Απριλίου 1804 – 22 Απριλίου 1884) ήταν Σουηδέζα χορεύτρια του μπαλέτου και σημαντική μορφή του ευρωπαϊκού χορού. Μια από τις γνωστότερες μπαλαρίνες του ρομαντικού μπαλέτου και της ρομαντικής περιόδου, το οποίο καλλιέργησε αρχικά στο Her Majesty's Theatre στο Λονδίνο και στο Théâtre de l'Académie Royale de Musique στην Όπερα του Παρισιού. Θεωρείται (χωρίς όμως να έχει επιβεβαιωθεί) ως η πρώτη μπαλαρίνα που χόρεψε στις μύτες των ποδιών της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί χορευτές Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Τζόνι Βαν Ζαντ
Βιογραφία
Ο Βαν Ζαντ ξεκίνησε να τραγουδάει κατά τα εφηβικά του χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν έγινε μέλος των Austin Nickels Band, ένα συγκρότημα το οποίο σύντομα εξελίχθηκε στους Johnny Van Zant Band. Μαζί με τους κιθαρίστες Ρόμπι Γκέι και Έρικ Λούντγκρεν, το ντράμερ Ρόμπι Μόρις και τον μπασίστα Ντάνι Κλάουσμαν, ηχογράφησαν τα άλμπουμ "No More Dirty Deals" (1980), "Round Two" (1981) και "The Last of the Wild Ones" (1982). Ένα τέταρτο, αλλά διαφορετικό άλμπουμ με πιο μελωδικές τάσεις, έκανε την εμφάνιση του με τον τίτλο "Van Zant", το 1985. Η εμπορική αποτυχία του συγκεκριμένου δίσκου, ώθησε τον Βαν Ζαντ να εγκαταλείψει την μουσική βιομηχανία και να εργαστεί ως οδηγός βαρέων οχημάτων για τα επόμενα δύο χρόνια.
left|thumb|180px|Με τους Lynyrd Skynyrd to 2009 Το 1987, προσκλήθηκε να συμμετάσχει σε μία συναυλία προς τιμή των Lynyrd Skynyrd, οι οποίοι έκλειναν δέκα χρόνια από την διάλυση του συγκροτήματος. Αποτέλεσμα αυτής της συναυλίας ήταν μία αμερικάνικη περιοδεία με τον Βαν Ζαντ ως τραγουδιστή του σχήματος.
Ενώ καθ' όλη την δεκαετία του '90 ηχογραφούσε και περιόδευε με τους Lynyrd Skynyrd, το 1998 ηχογράφησε μαζί με τον αδελφό του, Ντόνι Βαν Ζαντ το άλμπουμ "Brother to Brother". Το συγκεκριμένο σχήμα συνέχισε με τον δίσκο "Van Zant II" το 2001, όπως και με το χρυσό "Get Right with the Man", το οποίο μπήκε στο Top-30 του Billboard, με την βοήθεια των σινγκλ "Help Somebody" και "Nobody Gonna Tell Me What to Do". Τελευταία κυκλοφορία των Van Zant είναι το "My Kind of Country" του 2007.
Τον Μάιο του 2006, ο Βαν Ζαντ υπέστη επείγουσα επέμβαση στην σκωληκοειδή απόφυση, αναγκάζοντας το συγκρότημα του να αναβάλλει τρεις ζωντανές του εμφανίσεις. Επέστρεψε στο νοσοκομείο λόγω μόλυνσης, το 2011, αναβάλλοντας και πάλι μεγάλο αριθμό προγραμματισμένων εμφανίσεων.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Κατάλογος μοναρχών του Εσουατίνι
Το παρόν άρθρο περιλαμβάνει τους μονάρχες (Ngwenyamas) του Εσουατίνι (χώρας γνωστής ως Σουαζιλάνδη για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της). Ο Βασιλιάς του Εσουατίνι (επίσης γνωστός ως Ingwenyama) κυβερνά μαζί με τη Βασιλομήτορα (γνωστή ως Ndlovukati). Ιστορικά ο ρόλος του βασιλιά είναι να αποτελεί τον αρχηγό ή τον πατέρα του έθνους, ενώ η μητέρα του βασιλιά είναι η θρησκευτική αρχηγός του έθνους.
Κατάλογος ηγετών της Περσίας
Το πρώτο βασίλειο που ιδρύθηκε στη περιοχή της Περσίας (σύγχρονο Ιράν) ήταν το βασίλειο του Ελάμ με πρώτη βασιλική δυναστεία της περιοχής, τη δυναστεία των Αβάν, που βασίλευε από τα Σούσα. Ακολουθεί μια λίστα που καταγράφει όλους του βασιλείς που κατείχαν τη γεωγραφική περιοχή της Περσίας στην επικράτεια τους.
Δυναστεία του Αβάν (Ελαμίτες)
Η δυναστεία των Γούτων που είχε ανέλθει στο θρόνο του Ακκάδ κατέκτησε την περιοχή της Περσίας και ανέβηκε στο θρόνο της. Ο τίτλος του
Δυναστεία του Σαργών
Ένας λαός με το όνομα Γκούτι, κατέλαβε τη περιοχή της βόρειας Περσίας, την Ακκάδ και τη Μεσοποταμία. Ξεκινάει η δικιά τους δυναστεία.
Βασιλεία των Γκούτι
Μία επανάσταση έριξε τους Γκούτι από την εξουσία και στη Περσία ανέβηκε η δυναστεία των Σιμάσχ.
Το βασίλειο των Μήδων και η αυτοκρατορία των Περσών
Οι Μήδοι ενώθηκαν σε ένα βασίλειο και κατάφεραν να ιδρύσουν ένα δικό τους κράτος με πρωτεύουσα τα Εκβάτανα.
Δυναστεία των Μήδων
Ταυτόχρονα ένα άλλο ιρανικό φύλο συγγενικό με τους Μήδους, οι Πέρσες, αποκτούσε δύναμη και ανέβηκε στην εξουσία.
Δυναστεία των Αχαιμενιδών (550 π.Χ.–330 π.Χ.)
Ακολούθως το βασίλειο του Τεΐσπη μοιράστηκε στους δυο του γίους.
Δυναστεία των Αργεαδών (330 π.Χ.–310 π.Χ.)
Με τον διαμελισμό της Περσικής Αυτοκρατορίας, από τους Επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο στρατηγός Σέλευκος πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι της. Το βασίλειο του περιελάμβανε τη Μεσοποταμία, τη Περσία, τη Παρθία, τη Βακτριανή, την Αραβία, τη Σογδιανή, τη Καππαδοκία, την Αρμενία, την Αραχωσία και την Υρκανία.
Δυναστεία των Σελευκιδών (305 π.Χ.–164 π.Χ.)
Την εποχή του Δημήτριου Β΄, οι Πάρθοι καταλάβανε τη Μηδία, τη Περσία, την Αρμενία και μέρος της Μεσοποταμίας και η δυναστεία των Αρσακιδών ανέλαβε την εξουσία
Το Ισλάμ στη Περσία
Η Περσία ανήκε στο Αραβικό Χαλιφάτο από το 661 έως το 867 το οποίο διοικήθηκε από δυο δυναστείες χαλίφηδων. Αυτή των Ομεϋαδών (661 - 750) και αυτή των Αββασιδών (750 - 1517). Το έτος 822 η Περσία έγινε ημιαυτόνομη ηγεμονία, φόρου υποτελής στο Χαλιφάτο, ενώ χωρίστηκε σε διάφορα εμιράτα, που αρκετές φορές πολεμούσανε και μεταξύ τους. Ακόμα στη περιοχή δημιουργήθηκαν διάφορα σουλτανάτα, εμιράτα και αυτόνομα βασίλεια που συνέχεια αγωνιζόντουσαν για τον έλεγχο της περιοχής.
Οι εμίρηδες της Χωρεσμίας
Η Χωρεσμία αποτελούνταν από εδάφη του σημερινού βορειοανατολικού Ιράν, το σημερινό Αφγανιστάν και ορισμένα εδάφη της Ινδίας.
Οι εμίρηδες της ηγεμονίας των Βουγιδών
Η ηγεμονία των Βουγιδών περιελάμβανε τις περιοχές του σημερινού Ιράκ, του αρχαίου Ελάμ και την οροσειρά Ζάγκρος, του βορειοδυτικού Ιράν.
Οι εμίρηδες του Βαλουχιστάν (Δυναστεία Σαφφαριδών)
Το Βαλουχιστάν είναι η νοτιοανατολική επαρχία του σημερινού Ιράν, στα σύνορα με το Πακιστάν.
Η δυναστεία των Σαμμανιδών Περσών
Με τη κατάκτηση της Περσίας από τους Μουσουλμάνους ένας Πέρσης ηγεμόνας του Αφγανιστάν, ίδρυσε τη δικιά του δυναστεία και ηγεμόνευσε στη βορειοανατολική Περσία και στο Αφγανιστάν. Οι Πέρσες διατήρησαν τη θρησκεία του Σωροαστρισμού αλλά ταυτόχρονα προσηλυτίσθηκαν και στο Ισλάμ.
Ακολούθησε η κατάκτηση των Περσών από Τουρκο-μογγολικές φυλές, με το όνομα Γαζναβίδες, έτσι ονομάστηκε και το βασίλειο τους ύστερα. Οι φυλές αυτές όμως με τον καιρό αφομοιώθηκαν από τη περσική κουλτούρα.
Σταδιακά τους Γκαζναβίντ τους κατέκτησαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι και απέκτησαν τον έλεγχο της Περσίας.
Ηγεμονία του Καυκάσου
Η ηγεμονία του Καυκάσου περιελάμβανε μέρος και της βορειοδυτικής Περσίας αρκετές φορές μέχρι και την αρχαία Περσέπολις. Δυναστεία Ανουστεγκινιδών ή Δυναστεία των Χωρεσμίων:
Το κράτος τους διαλύθηκε από τους Μογγόλους και ύστερα το διαμέλισαν τα υπόλοιπα βασίλεια της περιοχής. Το μεγαλύτερο μέρος της Περσίας, με την έλευση του Τζένγκις Χαν, έγινε επαρχία του Μεγάλου Χανάτου.
Η Περσία κάτω από Μογγολικό έλεγχο
Ακολούθως ο Ταμερλάνος εισβάλει στη Περσία και τη καταλαμβάνει με τη δική του Τούρκο-Μογγολική Ορδή. Με τον θάνατο του ξέσπασαν εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των διαδόχων του και το μεγάλο βασίλειο του Ταμερλάνου άρχισε να διαμελίζεται.
Δυναστεία των Αφσαριδών
Μια από τις στρατιωτικές οικογένειες του Ιράν αποκαθήλωσε τη δυναστεία των Σαφαβιδών από το περσικό θρόνο δολοφονώντας τον Αμπάς Γ΄ και τους άρρενες απογόνους του.
Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν
Το 1979 η Ισλαμική Ιρανική Επανάσταση υπό τον Ρουχολάχ Αγιατολλάχ Χομεϊνί υποχρέωσε την ιρανική βασιλική οικογένεια να εξοριστεί και εγκαινίασε την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν τη 1η Απριλίου του 1979.
Χρήστος Γιαννούλης
Ο Χρήστος Γιαννούλης (1 Νοεμβρίου 1968, Κατερίνη) είναι Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος, εκλεγμένος βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κατερίνη και σπούδασε φιλολογία ενώ έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος. Ξεκίνησε ως μέλος της ιδρυτικής ομάδας του Δημοτικού Ραδιοφώνου της Κατερίνης, την άνοιξη του 1986. Αργότερα εξέδιδε την τοπική εφημερίδα «Γεγονότα» και δούλεψε στην Δίον Τηλεόραση, την Ερμής Τηλεόραση και τις εφημερίδες «Ολύμπιο Βήμα» και «Αγγελιοφόρος». Το 2001 άρχισε να δουλεύει ως πολιτικός συντάκτης και παρουσιαστής στην ΕΤ3 μέχρι τις παραμονές κλεισίματος της ΕΡΤ το 2013. Το 2011 εξελέγη μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΣΗΕΜ-Θ. Παράλληλα ως δημοσιογράφος της ΕΡΤ3 κάλυπτε και το ρεπορτάζ του νομού Πιερίας.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Κατερίνης, και σε αυτές του 2019, υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας με τον συνδυασμό «Κοιτάμε Μπροστά». Και στις δύο αναμετρήσεις ο Γιαννούλης έλαβε την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.
Το 2019 εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας 17.656 ψήφους συνολικά.
Κριτική
Τον Φεβρουάριο του 2019, με αφορμή αποδοκιμασίες από πολίτες που διαμαρτύρονταν για την Συμφωνία των Πρεσπών στη Κατερίνη, παρουσία του Δημήτρη Τζανακόπουλου, ο Γιαννούλης αποκάλεσε τους διαδηλωτές "φασισταριό". Η δήλωση προκάλεσε αντιδράσεις. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι απευθυνόταν σε 20 με 30 άτομα, επικρίνοντας ορισμένα ΜΜΕ για τον τρόπο κάλυψης του συμβάντος.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την επίσης δημοσιογράφο Μαρία Αμανατίδη και έχουν έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι Παρατάξεων Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Όμορφη Εκκλησιά (Αίγινα)
Η Εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, περισσότερο γνωστή ως Όμορφη Εκκλησιά, είναι εκκλησία στην Αίγινα, στην Περιφέρεια Αττικής, στην Ελλάδα.
Τοποθεσία
Η συγκεκριμένη κατασκευή βρίσκεται επί της οδού μεταξύ της πόλεως της Αίγινας και του οικισμού Παλαιοχώρα, στο ύψος του οικισμού Κυψέλη.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αττική Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Αίγινα
Μαρία Άννα της Μπραγκάνσα
H Μαρία Άννα (πορτογαλ. Maria Anna de Bragança, 3 Σεπτεμβρίου 1899 - 23 Ιουνίου 1971) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν κόρη του Δούκα της Μπραγκάνσα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις.
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Ραφαέλα Μιχαέλα Γαβριέλα Λαυρεντία ήταν η πέμπτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα, Πρίγκιπα της Πορτογαλίας, και της 2ης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου, 6ου Πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1921 τον Κάρολο Αύγουστο, 10ο Πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ζαν Βασέ
Ο Ζαν Βασέ (γαλλικά : Jean Marie Octave Constant Washer) (22 Αυγούστου 1894 - 23 Μαρτίου 1972) ήταν Βέλγος αθλητής της αντισφαίρισης.
Ήταν παντρεμένος με την Σιμόν βαν ντερ Στράτεν, εγγονή του Ερνέστ Σολβέ, κι απέκτησαν τέσσερις γιους: τον Φιλίπ, τον Πολ, τον Ζακ και τον Εντουάρ.
Αγωνίστηκε με το Βέλγιο στα Κύπελλα Ντέιβις του 1921, 1922, 1923, 1924, 1925, 1926 και του 1927 με ρεκόρ 14 νίκες και 10 ήττες. Έφτασε στα ημιτελικά του Ρολάν Γκαρός το 1925 και στα προημιτελικά το 1926. Στους προημιτελικούς του Γουίμπλεντον το 1924. Έπαιξε στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος σε σκληρό τερέν το 1921 και το 1923.
Σύμφωνα με τον A. Wallis Myers της Daily Telegraph ήταν νούμερο 9 στον κόσμο για το 1923.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών
Νήσος Χουάιτ (Νέα Ζηλανδία)
Το Φακαάρι ή Νήσος Χουάιτ (Whakaari / White Island) είναι νησί και ενεργό ηφαίστειο, που απέχει 48 χιλιόμετρα (26 ναυτικά μίλια) από τη βορειοανατολική ακτή του Βόρειου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας, στον Κόλπο Πλέντυ. Είναι το πλέον ενεργό κωνικό ηφαίστειο στο κράτος Νέα Ζηλανδία και υψώθηκε πάνω από τον βυθό του ωκεανού ως αποτέλεσμα συνεχούς ηφαιστειακής δραστηριότητας κατά τα τελευταία 150.000 χρόνια. Βρίσκεται σε σχεδόν μόνιμη κατάσταση απελευθερώσεως τοξικών ηφαιστειακών αερίων τουλάχιστον από τότε που ανακαλύφθηκε από τους Ευρωπαίους, συγκεκριμένα από τον Τζέιμς Κουκ το 1769. Σήμερα το νησί αποτελεί ιδιωτική περιουσία.
Γεωγραφική περιγραφή
Η περίμετρος της νήσου είναι σχεδόν κυκλική και η διάμετρός της περίπου 2 χιλιόμετρα. Η υψηλότερη κορυφή φθάνει σε υψόμετρο 321 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας. Το Χουακαάρι έχει εμβαδό 3,25 τετρ. χιλιόμετρα (χιλιάδες στρέμματα). Το νησί αποτελεί απλώς το ανώτερο μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου βουνού στον βυθό του ωκεανού, το οποίο υψώνεται 1.600 μέτρα πάνω από τον βυθό. Το νησί δεν έχει σήμερα μόνιμους κατοίκους και οι κυριότερες ανθρώπινες δραστηριότητες σε αυτό είναι οι ξεναγήσεις τουριστών και η επιστημονική έρευνα.
Ηφαιστειολογία
thumb|right|405px|Η λίμνη του κρατήρα από επικίνδυνα κοντινή απόσταση το 2004. Το [[pH του νερού της είναι αρνητικό εξαιτίας των πολλών ιόντων φθορίου και χλωρίου (ατμίζον υδροφθορικό και υδροχλωρικό οξύ)]] thumb|right|285px|Αεροφωτογραφία της λίμνης του κρατήρα το 2005 thumb|right|Ο κύριος πόρος του ηφαιστείου το έτος 2000 thumb|right|Σύντομο κλιπ με φουμαρόλες θείου Το Χουακαάρι είναι το βορειότερο ενεργό ηφαίστειο της μήκους 250 χιλιομέτρων «Ηφαιστειακής Ζώνης Taupo». Οι εκρήξεις του έχουν δώσει τόσο ροές ανδεσιτικής λάβας, όσο και ηφαιστειακής στάχτης. Η ενεργότητά του και η εύκολη πρόσβαση προσελκύουν ηφαιστειολόγους και άλλους επιστήμονες, όπως και αρκετούς τουρίστες.
Ηφαιστειολόγοι από το πρόγραμμα GeoNet της Νέας Ζηλανδίας παρακολουθούν συνεχώς τη δραστηριότητα του ηφαιστείου με αυτόματες κάμερες, σεισμογράφους και μαγνητόμετρα για προειδοποιήσεις σεισμών, που έχουν εγκατασταθεί στα τοιχώματα του κρατήρα. Το νησί βρίσκεται συνήθως σε επίπεδο συναγερμού 1 ή 2 σε μια κλίμακα από 0 έως 5, αν και γενικώς η ηφαιστειακή δραστηριότητα περιορίζεται σε έκλυση ατμών από φουμαρόλες και λάσπης που βράζει.
Τον Μάρτιο του 2000 τρεις μικρές ρωγμές εμφανίσθηκαν στον κύριο κρατήρα και άρχισαν να ξερνούν στάχτη, που κάλυψε όλο το νησί με λεπτή γκρίζα σκόνη. Μια έκρηξη στις 27 Ιουλίου 2000 προσέθεσε ένα στρώμα λάσπης και εμφανίσθηκε ένας νέος κρατήρας. Παλαιότερα, μεγάλες εκρήξεις από το 1981 έως το 1983 μετέβαλαν μεγάλο μέρος του τοπίου του νησιού και κατέστρεψαν το δάσος από «pōhutukawa» (Metrosideros excelsa, δενδρώδης θάμνος συγγενής της μυρτιάς). Ο μεγάλος κρατήρας που είχε δημιουργηθεί τότε περιέχει μία λίμνη, της οποίας η στάθμη μεταβάλλεται σημαντικά. Τα νερά της λίμνης αυτής, τουλάχιστον στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ήταν από τα πλέον όξινα πάνω στη Γη, με pH μικρότερο του –0,5, εξαιτίας των πολλών ιόντων φθορίου και χλωρίου.
Μετέπειτα μικρές εκρήξεις σημειώθηκαν στις 5 Αυγούστου 2012, εκτοξεύοντας σποδό (στάχτη), και στις 20 Αυγούστου 2013 το πρωί, βγάζοντας κυρίως ατμούς. Σύμφωνα με την εφημερίδα The New Zealand Herald, «η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας θα παρακολουθεί τη Νήσο White (Whakari) μετά από μία μικρή έκρηξη, η οποία θα μπορούσε να ήταν μέρος μιας ακολουθίας που θα οδηγούσε σε ένα μείζον γεγονός».
Ιστορικά δεδομένα
Το πλήρες όνομα του νησιού στους ιθαγενείς Μαορί είναι Te Puia o Whakaari, δηλαδή «το εντυπωσιακό ηφαίστειο». Και όμως, ο Τζέιμς Κουκ, παρά το ότι το πλησίασε πολύ όταν το ανακάλυψε την 1η Οκτωβρίου 1769, δεν το κατέγραψε ως ηφαίστειο, αν και το ονόμασε Νήσο Χουάιτ (= «Λευκή Νήσο») πιθανότατα εξαιτίας του λευκού ατμού που έβγαινε από αυτό. Εναλλακτικά πάντως μπορεί να αναφερόταν στα αποθέματα λευκού γκουανό που το κάλυπταν κάποτε.
Από το 1885 έγιναν απόπειρες να εξορυχθεί θειάφι από τη Νήσο Χουάιτ, όταν ιδιοκτήτης του νησιού έγινε ο επιχειρηματίας Τζων Α. Γουίλσον. Αυτή η πρώτη περίοδος εξορύξεως τελείωσε τον Σεπτέμβριο του 1914, όταν μέρος του χείλους του δυτικού κρατήρα κατέρρευσε προκαλώντας ένα λαχάρ που σκότωσε και τους δέκα εργάτες. Κανένα ίχνος τους δεν βρέθηκε ποτέ και μόνο ο γάτος του καταυλισμού τους επέζησε: βρέθηκε κάποιες ημέρες αργότερα από το πλοίο ανεφοδιασμού και του δόθηκε τότε το όνομα «Πέτρος ο Μέγας».
Εννέα χρόνια αργότερα, το 1923, επιχειρήθηκε και πάλι εξόρυξη, αλλά μαθαίνοντας από την καταστροφή του 1914 οι εργάτες έχτισαν τις καλύβες τους σε ένα επίπεδο μέρος, κοντά σε μια αποικία θαλάσσιων πτηνών. Καθημερινά κατέβαζαν τη βάρκα τους στη θάλασσα, επιβιβάζονταν και κωπηλατούσαν στην άλλη πλευρά, στην αποβάθρα του ορυχείου, στον Κόλπο του Κρατήρα. Αν η θάλασσα ήταν πολύ άγρια, έπρεπε να σκαρφαλώσουν από το πλάι στα βράχια σε ένα πολύ στενό μονοπάτι.
Το εξορυγμένο υλικό μεταφερόταν μέσα σε μικρά βαγονέτα στην εγκατάσταση θρυμματισμού και συσκευασίας που είχε κατασκευασθεί πάνω στο νησί. Δεν υπήρχε όμως αρκετό θείο στο θρυμματισμένο πέτρωμα και έτσι χρησιμοποιήθηκε μόνο ως συστατικό λιπασμάτων. Τελικώς η εξόρυξη σταμάτησε τη δεκαετία του 1930 εξαιτίας της μικρής περιεκτικότητας σε θείο. Τα κτίσματα και ο εξοπλισμός διακρίνονται και σήμερα, με τον δεύτερο να είναι αρκετά διαβρωμένος από τα όξινα αέρια του ηφαιστείου. Στις 9 Δεκεμβρίου 2019 έκρηξη του ηφαιστείου προκάλεσε το θάνατο 21 ατόμων, τουριστών που είχαν μεταβεί στο νησί για να επισκεφτούν τον κρατήρα.
Πρόσβαση
thumb|Περιηγητές προσεγγίζουν την αποβάθρα του νησιού Η Νήσος White είναι ακόμη ιδιωτική και έχει ανακηρυχθεί από το 1953 «ιδιωτικό προστατευόμενο φυσικό σκηνικό» και υπόκειται στις διατάξεις της «Reserves Act» του 1977. Επισκέπτες συνεπώς δεν επιτρέπεται να αποβιβασθούν στο νησί χωρίς άδεια. Ωστόσο το επισκέπτονται εύκολα ομάδες περιηγητών που συμμετέχουν σε εκδρομές εκτελούμενες από εξουσιοδοτημένα γραφεία, ιδίως από το κοντινό λιμάνι Φακατάνε.
Τα νερά κοντά στο νησί είναι γνωστά για τον αλιευτικό τους πλούτο. Το κιτρινόουρο μαγιάτικο ψάρι (Seriola lalandi) αφθονεί όλο το έτος, ενώ τον χειμώνα γίνεται ψάρεμα στα βαθιά νερά για το χαπούκου (Polyprion oxygeneios) και το βαρελόψαρο της Ανταρκτικής (Hyperoglyphe antarctica), και το καλοκαίρι για τον ιστιοφόρο, τη μακάιρα και τον κίτρινο τόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά
Κόλπος Πλέντυ
thumb|right|285px|Η ακτή του Κόλπου Πλέντυ στις εκβολές του ποταμού Φακατάνε, με κύματα ύψους 2 μέτρων Ο Κόλπος Πλέντυ (αγγλικά: Bay of Plenty, μάορι Te Moana-a-Toi) είναι ο μεγαλύτερος ανοικτός κόλπος στη βόρεια-βορειοανατολική ακτή του Βόρειου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Εκτείνεται σε πλάτος 260 χιλιομέτρων, από τη Χερσόνησο Κορομάντελ στα δυτικά μέχρι το Ακρωτήριο Ράναγουεϊ στα ανατολικά. Ο κόλπος έδωσε το όνομά του στην ομώνυμη Περιφέρεια του Κόλπου Πλέντυ, μία από τις 16 περιφέρειες της Νέας Ζηλανδίας, που εκτείνεται σε τριγωνικό σχήμα στο εσωτερικό και περιλαμβάνει αρκετά νησιά του κόλπου. Το αγγλικό όνομα, που σημαίνει «Κόλπος της Αφθονίας», δόθηκε από τον Τζέιμς Κουκ όταν παρατήρησε τα άφθονα αποθέματα τροφίμων σε αρκετά χωριά των Μάορι εκεί, σε κτυπητή αντίθεση με την προηγούμενη εντύπωσή του από παρατηρήσεις στον Κόλπο Πόβερτυ (= «Κόλπο της Φτώχειας»).
Γεωγραφία
thumb|325px|Αγροτικές εκτάσεις κοντά στις ακτές του Κόλπου Πλέντυ (2014) thumb|left|Η παραλία Πουκεχίνα O Κόλπος Πλέντυ περιλαμβάνει 9.500 τ.χλμ. χωρικών υδάτων της Νέας Ζηλανδίας. Υπάρχουν αρκετά νησιά στον κόλπο, με πιο αξιοσημείωτα τα Μέυορ (Τουχούα), Μοτίτι, Χουέιλ (Μοουτοχόρα) και το ενεργό ηφαίστειο-νησί Χουάιτ (Φακαάρι).
Η γεωγραφικώς προσδιοριζόμενη ακτογραμμή του Κόλπου Πλέντυ ανέρχεται σε 259 χιλιόμετρα. Η ακτή από την παραλία Waihi στα δυτικά μέχρι το Οπάπε ορίζεται ως αμμώδης, ενώ από το Οπάπε μέχρι το Ακρωτήριο Ράναγουεϊ ως βραχώδης. Λιμάνια αρκετά μεγάλα είναι αυτά των Ταουράνγκα, Φακατάνε και Οχίγουα. Οι μεγάλοι σχετικώς ποταμοί που χύνονται στον κόλπο είναι οκτώ: οι Γουαϊρόα, Καϊτούνα, Ταραγουέρα, Ρανγκιτάικι, Φακατάνε, Βαϊοέκα, Μότου και Ραουκοκόρε. Οι σημαντικότεροι υγρότοποι εκβολών είναι ο Μακέτου στον παλαιό ρου του Καϊτούνα, ο Φακατάνε, ο Γουαϊοτάχε και ο Γουαϊοέκα-Οτάρα.
Κάτω από τον βυθό του Κόλπου Πλέντυ εκτείνεται το βορειότερο τμήμα της «Ηφαιστειακής Ζώνης Taupo», που ξεκινά από το κέντρο του Βόρειου Νησιού και καταλήγει στη μικρή Νήσο Χουάιτ (Φακαάρι), ένα ενεργό ηφαίστειο που προσελκύει τουρίστες. Η έκρηξη του όρους Ταραγουέρα το 1886 και ο σεισμός του 1987 στο Έτζκουμπ ήταν δύο καταστροφές που σχετίζονται με τη γεωλογική δραστηριότητα στη Ζώνη Taupo.
Ιστορία
Σύμφωνα με τοπικές παραδόσεις των Μάορι, η ακτή του Κόλπου Πλέντυ υπήρξε το μέρος όπου πρωτοέφθασαν αρκετά «κανώ μεταναστεύσεως» των Μάορι, ποντοπόρα σκάφη που έφεραν εποικιστές Μάορι στη Νέα Ζηλανδία, όπως τα Mataatua, Nukutere, Tākitimu, Arawa και Tainui. Η αρχική εγκατάσταση Μάορι έδωσε πολλά από τα ονόματα σημερινών κωμοπόλεων και πόλεων της περιοχής.
Η πρώτη καταγεγραμμένη άφιξη Ευρωπαίων έγινε όταν ο Τζέιμς Κουκ διέπλευσε τον Κόλπο Πλέντυ το 1769. Ο Κουκ σημείωσε τα άφθονα αποθέματα τροφίμων σε αρκετά χωριά των Μάορι εκεί, σε κτυπητή αντίθεση με την προηγούμενη εντύπωσή του από παρατηρήσεις στον Κόλπο Πόβερτυ (= «Κόλπο της Φτώχειας») στην ανατολική ακτή, και από αυτό προέκυψε το αγγλικό όνομα του κόλπου, που σημαίνει «Κόλπος της Αφθονίας». Οι μετέπειτα αναφορές Ευρωπαίων για την περιοχή είναι ελάχιστες μέχρι την άφιξη του ιεραποστόλου Σάμουελ Μάρσντεν (Samuel Marsden, 1765-1838) στην Ταουράνγκα το 1820. Φαλαινοθηρικοί σταθμοί λειτούργησαν στον Κόλπο τον 19ο αιώνα.
Κατά τις δεκαετίες του 1820 και του 1830, βόρειες φυλές (iwi) των Μάορι, όπως η Ngā Puhi, εισέβαλαν στις ακτές του Κόλπου Πλέντυ κατά την εκστρατεία τους σε όλο το Βόρειο Νησί, πολεμώντας τις τοπικές φυλές στους λεγόμενους «Πολέμους των μουσκέτων». Μετά το 1830 οι επαφές μεταξύ Μάορι και Ευρωπαίων αυξήθηκαν δια του εμπορίου, αλλά λίγοι Ευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Την ίδια περίοδο αυξήθηκε επίσης η ιεραποστολική δράση στην περιοχή. Το 1853 η Νέα Ζηλανδία απέκτησε τις πρώτες της διοικητικές διαιρέσεις, τις επαρχίες, και ο Κόλπος Πλέντυ ενσωματώθηκε στην Επαρχία του Ώκλαντ.
Οι συγκρούσεις επέστρεψαν στον Κόλπο Πλέντυ τη δεκαετία του 1860 με τους Πολέμους της Νέας Ζηλανδίας. Αρχικώς υπήρξε η υποστήριξη της φυλής Ταουράνγκα προς τη φυλή Γουαϊκάτο στη σύγκρουση της τελευταίας με την αποικιακή κυβέρνηση. Σε αντίποινα το Βρετανικό Στέμμα και οι σύμμαχες των Βρετανών δυνάμεις των Μάορι επιτέθηκαν στη φυλή Ταουράνγκα. Αυτή ήταν η Εκστρατεία Ταουράνγκα, κατά την οποία σημειώθηκε η περίφημη Μάχη της Gate Pā το 1864. Περαιτέρω συγκρούσεις με την κυβέρνηση προέκυψαν το 1865 με αφορμή τη δολοφονία του Γερμανού ιεραποστόλου Καρλ Σ. Φέλκνερ (Carl Sylvius Völkner) και του διερμηνέως του Τζέιμς Φούλουν (Fulloon) από τοπικούς Μάορι στο Οποτίκι και το Φακατάνε, αντιστοίχως. Η επακολουθήσασα σύρραξη είχε ως αποτέλεσμα την κατάσχεση μεγάλων εκτάσεων γης αρκετών φυλών των Μάορι υπό των Βρετανών αποικιοκρατών.
Η κατάσχεση των γαιών στέρησε τις τοπικές φυλές από οικονομικούς πόρους και επίσης έδωσε γη για επέκταση της εγκαταστάσεως Ευρωπαίων. Η αποικιακή κυβέρνηση ίδρυσε οχυρά στην Ταουράνγκα, στο Φακατάνε, στο Οποτίκι και αλλού. Μετανάστες από την Ευρώπη κατέφθαναν σε όλο το β΄ μισό του 19ου αιώνα, ιδρύοντας οικισμούς στο Κατικάτι, στο Τι-Πούκι και στην περιοχή του Ρανγκιτάικι. Οι πρώτοι οικιστές πάλεψαν για το ψωμί τους: το κλίμα δεν ήταν καλό για την εκτροφή προβάτων, ο τόπος ήταν δύσβατος και έλειπαν οι υποδομές. Κατά τη δεκαετία του 1890 ο πληθυσμός είχε αρχίσει να μειώνεται. Αλλά μετά τον πειραματισμό με διάφορες καλλιέργειες, οι έποικοι σημείωσαν επιτυχία με την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων. Η παραγωγή βουτύρου και τυριού τροφοδότησε την οικονομική ευμάρεια στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ενώ οι Μάορι της περιοχής συνέχισαν να ζουν στο περιθώριο αυτής της ευημερίας. Η ξυλεία έγινε σημαντικό εξαγώγιμο προϊόν μετά το 1950, όπως και το φρούτο κίβι αργότερα.
Η σημερινή Περιφέρεια του Κόλπου Πλέντυ δημιουργήθηκε το 1989, μετά την αναδόμηση του συστήματος τοπικής αυτοδιοικήσεως της Νέας Ζηλανδίας. Η νέα Περιφέρεια ενσωμάτωσε τις πρώην κομητείες Ταουράνγκα, Ροτορούα, Φακατάνε Whakatane and Opotiki.
Στις 5 Οκτωβρίου 2011 το ελληνόκτητο (με λιβεριανή σημαία) κοντέινερσιπ «Ρένα» εξώκειλε στον Ύφαλο του Αστρολάβου στον Κόλπο Πλέντυ, προκαλώντας μεγάλη διαρροή πετρελαίου, που χαρακτηρίσθηκε ως η χειρότερη περιβαλλοντική καταστροφή στην ιστορία της Νέας Ζηλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλεντυ Πλεντυ
Τα Ημερολόγια Τέρνερ
Τα Ημερολόγια Τέρνερ είναι μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Λούθερ Πηρς (William Luther Pierce) που το έγραψε με το ψευδώνυμο Άντριου ΜακΝτόναλντ (Andrew Macdonald).
Η Ιστορία του βιβλίου
Η ιστορία του βιβλίου ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του 1970 όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά μακριά από τα βιβλιοπωλεία, κυριολεκτικά χέρι - χέρι και μέσω ταχυδρομείου, το βιβλίο κατάφερε μέχρι το 2000 να πουλήσει περίπου 500.000 αντίτυπα. Τότε απέκτησε και τη μεγαλύτερη δημοσιότητα, όταν ανακαλύφθηκε πως το τρομοκρατικό χτύπημα στο αρχηγείο του FBI στην Οκλαχόμα ήταν στην οργάνωση και στην εκτέλεση του, αντιγραμμένο από το κείμενο του βιβλίου.
Το Κείμενο
Η θεματολογία του βιβλίου μιλάει για μια αμερικανική κοινωνία που βρίσκεται στα όρια των φυλετικών και κοινωνικών εντάσεων. Τότε, μια φυλετική οργάνωση με την ονομασία "The Order" αποφασίζει να ξεκινήσει ένοπλο αγώνα, σπρωγμένη από την κρατική καταστολή. Μέσα από έναν κύκλο βίας γλαφυρά γραμμένο η οργάνωση καταφέρνει να γονατίσει την κυβέρνηση των Η.Π.Α.
Αξιοσημείωτα
Η κυβέρνηση των Η.Π.Α. έχει προσπαθήσει να απαγορεύσει την έκδοση του βιβλίου, χωρίς να τα καταφέρει, ενώ σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες που έγινε προσπάθεια να εκδοθεί δημιουργήθηκαν σημαντικά προβλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ομοφοβία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα
Γεωγραφία της Γουατεμάλας
Γεωγραφικές περιοχές
Το νότιο όριο των δυτικών υψιπέδων βρίσκεται η οροσειρά Σιέρα Μάδρε δε Τσιάπας, που εκτείνεται από τα σύνορα με το Μεξικό προς τα νότια και μετά ανατολικά, συνεχίζοντας χαμηλότερη προς το Ελ Σαλβαδόρ. Η ορεινή αυτή αλυσίδα χαρακτηρίζεται από τους απότομους ηφαιστειακούς κώνους της, ανάμεσα στους οποίους είναι και το Ταχουμούλκο (ύψος 4.220 μέτρα), η ψηλότερη κορυφή όχι μόνο της χώρας, αλλά και ολοκληρης της Κεντρικής Αμερικής. Και τα 37 ηφαίστεια της χώρας (τα 3 μόνο είναι ενεργά: το Πακάγια, το Σαντιαγίτο και το Δε Φουέγο), βρίσκονται σε αυτή την οροσειρά.
Η βόρεια μεγάλη οροσειρά της χώρας αρχίζει κοντά στα σύνορα με το Μεξικό με το όνομα Κουτσουματάνες και απλώνεται προς ανατολάς ως Σιέρα δε Τσουακούς και Τσαμά Σιέρας, μέχρι τη Σιέρα δε Σάντα Κρουθ και τη Σιέρα δε λας Μίνας, κοντά στην Καραϊβική Θάλασσα. Οι βόρειες και νότιες οροσειρές χωρίζονται κυρίως από την κοιλάδα Μοτάγουα, όπου ο ομώνυμος ποταμός (ο μακρύτερος της χώρας, με μήκος 486 χιλιόμετρα) και οι παραπόταμοί του συλλέγουν τα νερά των υψιπέδων και τα ρίχνουν στην Καραϊβική. Ο Μοτάγουα είναι πλωτός στο τελευταίο τμήμα του, το οποίο σχηματίζει το σύνορο Γουατεμάλας-Ονδούρας.
Αξιοσημείωτοι ποταμοί είναι επίσης ο Πολοτσίκ, που χύνεται στη Λίμνη Ισαμπάλ, ο Ντούλτσε, ο Σαρστούν, που σχηματίζει το σύνορο με τη Μπελίζ, ο Ουσουμασίντα, και ο Πετέν και παραπόταμοί του.
Οι περισσότερες μεγάλες πόλεις βρίσκονται στα υψίπεδα. Οι μεγαλύτερες είναι η πρωτεύουσα, Πόλη της Γουατεμάλας (υψόμετρο 1500 μ.), η Αντίγουα Γουατεμάλα (υψόμετρο 1530 μ.), το Κετσαλτενάνγκο (υψόμετρο 2350 μ.) και το Πουέρτο Μπάριος στην ακτή της Καραϊβικής. Είναι αξιοσημείωτο ότι στην ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού δεν υπάρχουν φυσικά λιμάνια.
Κλίμα
thumb|285px|Χαρτης της Γουατεμάλας με τις κατατάξεις κλίματος κατά Köppen Το κλίμα της χώρας είναι τροπικό, θερμό και υγρό στην πλευρά του Ειρηνικού και στις χαμηλές περιοχές του Πετέν. Είναι ψυχρότερο στα υψίπεδα, όπου σημειώνονται θερμοκρασίες υπό το μηδέν στις υψηλότερες περιοχές της οροσειράς Κουτσουματάνες, και θερμό αλλά ξηρότερο στα ανατολικά διαμερίσματα.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
thumb|285px|Η τοπογραφία της Γουατεμάλας
Φυσικοί κίνδυνοι
Τρία ενεργά ηφαίστεια, εκρήγνυνται περιστασιακά. Κατά καιρούς συμβαίνουν ισχυροί σεισμοί: Ο τελευταίος μεγάλος σημειώθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1976, σκοτώνοντας περισσότερους από 23 χιλιάδες ανθρώπους στα κεντρικά υψίπεδα. Η θέση της χώρας μεταξύ της Καραϊβικής Θάλασσας και του ανοικτού Ειρηνικού Ωκεανού την καθιστά στόχο κυκλώνων και τροπικών καταιγίδων, που πλήττουν ιδίως τις ακτές της Καραϊβικής. Ο Κυκλώνας Μιτς το 1998 και ο Κυκλώνας Σταν τον Οκτώβριο του 2005 ήταν από τους χειρότερους. Ο Σταν σκότωσε πάνω από 1.500 ανθρώπους. Οι ζημιές δεν οφείλονταν στον άνεμο, αλλά στις πλημμύρες και στις κατολισθήσεις.
Περιβαλλοντικά προβλήματα
Περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Γουατεμάλα είναι κυρίως η αποδάσωση, η διάβρωση του εδάφους και η μόλυνση των υδάτων.
Παλίρροια Φθιώτιδας
Η Παλίρροια είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Σκάλας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας. Βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας, στα παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και στον όρμο της Αταλάντης. Απέχει 9 χλμ. Δ. από την Αταλάντη (έδρα του δήμου), 73 χλμ. ΝΑ. από τη Λαμία και 56 χλμ. ΒΑ. από τη Λιβαδειά. Βόρεια και δίπλα από το χωριό είναι η Σκάλα και ο χείμαρρος Αλαργινό, ανατολικά και απέναντι είναι το Αταλαντονήσι, δυτικά περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1, νοτιοανατολικά είναι οι υγρότοποι του κόλπου Αταλάντης. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά επίσημα το 1991 να απογράφεται στον τότε δήμο Αταλάντης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αταλάντη, τον Άγιο Βλάσιο, τη Σκάλα και τη Μονή Αγίων Αναργύρων αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αταλάντης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αταλάντης του Δήμου Λοκρών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λοκρών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Στυλιανός Αντωναράκης
Ο Στυλιανός Αντωναράκης (γενν. 1951) είναι Έλληνας γενετιστής.
Ο Αντωναράκης είναι Καθηγητής και Πρόεδρος του τμήματος Γενετικής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γενεύης, και διευθυντής του Ινστιτούτου Γενετικής και Γονιδιωματικής iGE3 στη Γενεύη της Ελβετίας. Εγκαταστάθηκε στην Ελβετία το 1992. Είναι Πρόεδρος του Οργανισμού Ανθρώπινου Γονιδιώματος (από το 2013), μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του Ελβετικού Ιδρύματος Επιστημών, και πρόεδρος της επιτροπής γενετικής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας. Προηγουμένως ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ανθρώπινης Γενετικής.
Ο Αντωναράκης έλαβε το πτυχίο του στην ιατρική το 1975 και το διδακτορικό του το 1983 από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, και αυτό στην ανθρώπινη γενετική από τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Εκεί, το 1990 ορίστηκε καθηγητής Παιδιατρικής Γενετικής, Βιολογίας και Ιατρικής. Η έρευνα του επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ γονιδιωμάτων και φαινοτυπικών μεταβολών, ειδικότερα στη λειτουργική ανάλυση του γονιδιώματος, στην επίδραση της ανθρώπινης γενετικής ποικιλομορφίας στην φαινοτυπική ποικιλομορφία, στη μοριακή παθογένεση του συνδρόμου Down και των πολυγενικών φαινοτύπων, στο λειτουργικό χαρακτηρισμό του συντηρημένου κλάσματος του γονιδιώματος, στη διάγνωση και πρόληψη γενετικών διαταραχών, και στις κοινωνικές επιπτώσεις της γενετικής και της έρευνας των γονιδιωμάτων.
Ο Αντωναράκης συνέγραψε περισσότερες από 620 επιστημονικές εργασίες και αναφέρεται ως ένας από τους περισσότερο αναγνωρισμένους επιστήμονες από το Ινστιτούτο Επιστημονικών Πληροφοριών (Δείκτης επιστημονικής ποιότητας h 94). Έχει συγγράψει το κλασικό εγχειρίδιο Genetics in Medicine (Γενετική στη Ιατρική) και είναι επιμελητής των περιοδικών εκδόσεων Annual Review of Genetics, Genomics and Genome Research και eLife.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γενετιστές Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κήποι Κρέμορν (Λονδίνο)
thumb|Μια από τις αυθεντικές πύλες των Κήπων Κρέμορν, έχοντας ανακαινιστεί πρόσφατα και τοποθετηθεί στην αρχική τοποθεσία της. (Ιανουάριος 2006) thumb|Το Περίπτερο Ashburnham το 1858. Οι Κήποι Κρέμορν (Cremorne Gardens) ήταν περίφημοι κήποι αναψυχής στις όχθες του ποταμού Τάμεση στο Τσέλσι του Λονδίνου. Βρισκόταν μεταξύ του Λιμανιού του Τσέλσι και το τέλος της οδού King's, ενώ άκμασαν την περίοδο μεταξύ 1845 και 1877. Σήμερα διασώζονται μόνο μερικά ίχνη του δίπλα στον ποταμό. Το Κρέμορν είναι επίσης συνοικία του Βασιλικού Δήμου του Κένσινγκτον και του Τσέλσι. Ο πληθυσμός της συνοικίας κατά την απογραφή του 2011 ήταν 7.974 κάτοικοι.
Ιστορία
Η περιοχή αρχικά ανήκε στον Κόμη του Χάντινγκτον (περ. 1750), πατέρα της Λαίδης Μπέτυ, ο οποίος είχε κατασκευάσει έπαυλη. Το κτήμα πέρασε από διάφορα χέρια μεταξύ των οποίων του Ιρλανδού ευπατρίδη, Τόμας Ντόουσον, Βαρόνου Ντάρτρεϊ και Υποκόμη Κρέμορν (1725–1813), ο οποίος το καλλώπισε.
Η ονομασία Κρέμορν προέρχεται από την ομότιμη έδρα της Κομητείας Μόναγκαν η οποία είναι ακόμη γνωστή ως Βαρονεία του Κρέμορν, και είναι η αγγλικοποιημένη μορφή της γαελικής ονομασίας Crioch Mhùrn. Αυτό σημαίνει Όρια της Μορν, της περιοχής που κατείχε η αρχαία φυλή Mughdorna. Η ονομασία είναι συγγενής με αυτή τον Όρεων του Μορν.
Ο γνωστός καλλιτέχνης Τζέιμς Άμποτ Μακνίλ Γουίστλερ ζωγράφισε αρκετές νυκτωδίες των Κήπων Κρέμορν μεταξύ 1872 και 1877. Έμενε σε κοντινή απόσταση από τους Κήπους. Το έργο του Κήποι Κρέμορν Αρ. 2 είναι γεμάτο με μοντέρνες και ενεργές φιγούρες και παραλληλίζεται ως ένα σημείο με τα έργα «σύγχρονης ζωής» των Γάλλων Μανέ και Τισό, με τους οποίους διατηρούσε επικοινωνία κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1870.
Οι Κήποι Κρέμορν δεν είχαν ποτέ την διασημότητα των Κήπων Βόξχολ, και κάποια στιγμή η παρουσία των κήπων έγινε πολύ ενοχλητική στους περιοίκους, οι οποίοι οδήγησαν στην μη ανανέωση της άδειας τους. Έτσι στο μεγαλύτερο μέρος των κήπων κατασκευάστηκαν κτίρια σε μικρό διάστημα, ενώ η ονομασία τους παραμένει σε παρακείμενη οδό.
Ο Ντόναλντ Τζέιμς Γουίλ, στην πρώτη έκδοση των απομνημονευμάτων του από το Τσέλσι, το έργο World's End, περιγράφει την ιστορία της κατασκευής των κήπων.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Ιωάννης Β΄ του Μονακό
Ο Ιωάννης Β΄ (γαλλικά: Jean II) ήταν Κύριος του Μονακό από το 1494 μέχρι τη δολοφονία του το 1505. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λαμπέρτο του Μονακό (1420–1494) και της Κλαυδίας του Μονακό (1451–1515).
Κατά τη διάρκεια της 11χρονης διακυβέρνησής του συνέχισε την πολιτική του πατέρα του. Ήταν φιλογάλλος και υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό, στον οποίο έγινε υπολοχαγός της Ριβιέρας από τον Βασιλιάς Κάρολο Η΄.
Ο Ιωάννης νυμφεύτηκε το 1486 την Αντωνία της Σαβοΐας, νόθα κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Ο γάμος τους δεν απέφερε απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Άγιος Βλάσιος Φθιώτιδας
Ο Άγιος Βλάσιος είναι ακατοίκητο ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας. Βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας, σε απόσταση 8 χλμ. Δ. από την Αταλάντη (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Χλωμό και σε απόσταση περίπου 1,5 χλμ. από την επαρχιακή οδό Αταλάντης - Λιβαδειάς. Αναφέρεται ως οικισμός το 1928 με την ονομασία Δρίσμπεη να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αταλάντης. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Άγιος Βλάσιος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αταλάντη, την Παλίρροια, τη Σκάλα και τη Μονή Αγίων Αναργύρων αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αταλάντης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αταλάντης του Δήμου Λοκρών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Λοκρών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Γαλαάδ
Με την ονομασία Γαλαάδ ή Γη Γαλαάδ, αναφέρεται ιστορική ορεινή περιοχή της Παλαιστίνης, που βρίσκεται μεταξύ του Ιορδάνη ποταμού και της αραβικής ερήμου.
Κατά την αρχαιότητα στη περιοχή αυτή υπήρχε σημαντική κτηνοτροφία και ανεπτυγμένο εμπόριο αρωμάτων με την Αίγυπτο. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, μετά την Έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο, τη μακρά περιπλάνησή τους στην έρημο του Σινά και την κατάληψη της Γης Χαναάν, ήλθε και εγκαταστάθηκε στη Γη Γαλαάδ μία από τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, και συγκεκριμένα η έβδομη φυλή των Εβραίων, η φυλή του Γαδ, του εβδόμου γιου του Ιακώβ, που είχε αποκτήσει με την υπηρέτρια της συζύγου του Λείας, τη Ζεφρά.
Σε κάποια τμήματα της περιοχής Γαλαάδ, της οποίας τα όρια παραμένουν ασαφή, φέρονταν να εγκαταστάθηκαν και άλλες εβραϊκές φυλές, όπως η φυλή Ρουβείμ και η φυλή Μανασσή. Με τους κατοίκους της περιοχής αυτής είχαν κατά καιρούς συγκρουσθεί οι Μωαβίτες, οι Αμωνίτες, και οι Ασσύριοι.
Κυριότερες πόλεις στην περιοχή Γαλαάδ την εποχή εκείνη, με αλφαβητική σειρά, ήταν: η Βοτανίμ, η Μαναΐν, η Μασηφά, η Ραββά και η Ραμώθ. Από τη Γαλαάδ κατάγονταν ο Ιαείρ, ο Ιεφθάε και ο Προφήτης Ηλίας. Σήμερα η περιοχή αυτή υπάγεται στην Ιορδανία υπό το όνομα Τζαμπάλ Αντζιούν.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιορδανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Κουρνορράχη Ιωαννίνων
Η Κουρνορράχη είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, ο οποίο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτία ς στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Κασιδιάρης σε υψόμετρο 400 μέτρα. Το χωριό απέχει 39 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 33 χλμ. Δ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φωτεινού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Φωτεινό αποτελούν τη τοπική κοινότητα Φωτεινού της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 12 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Νίκος Παπάζογλου
Ο Νίκος Παπάζογλου (Θεσσαλονίκη, 20 Μαρτίου 1948 - 17 Απριλίου 2011) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός και δισκογραφικός παραγωγός.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου 1948. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Νικομήδεια της Μικράς Ασίας οι οποίοι μετά την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 έμειναν για ένα έτος στην Μυτιλήνη, μετέβησαν σε στρατόπεδο προσφύγων στην Θεσσαλονίκη και εν συνεχεία εγκαταστάθηκαν στην Κορμίστα Σερρών, ενώ απέκτησαν τέσσερα παιδιά, εκ των οποίων ήταν ο μικρότερος. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην οδό Επισκόπου Αμβροσίου 6 της Θεσσαλονίκης κοντά στην πλατεία Αντιγονιδών και μετέπειτα στην οδό Κασσάνδρου 112 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος διατηρούσε κατάστημα επί των οδών Κασσάνδρου και Αγίας Σοφίας, κοντά στην πατρική τους οικία.
Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 περνώντας από τους Olympians (αντικαθιστώντας τον Πασχάλη που θα πήγαινε να υπηρετήσει τη θητεία του) και τους Zealot το 1972 στο Άαχεν της Δυτικής Γερμανίας. Το 1975 τραγουδούσε στη "Ρέμβη", μια κοσμική ταβέρνα της Θεσσαλονίκης, όπου είχε σχηματίσει ορχήστρα, κι ο Παπάζογλου τραγουδούσε μέχρι τις 12 τη νύχτα τραγούδια για χορό. Τα πρώτα του τραγούδια, τα Είναι αργά και Γαλάζια θάλασσα, τα τραγούδησε ο Πασχάλης. Αργότερα, και για πολλά χρόνια, ο Παπάζογλου συνεργάστηκε με τους Διονύση Σαββόπουλο, Μανώλη Ρασούλη και Νίκο Ξυδάκη. Έγινε ευρέως γνωστός με το δίσκο του Μανώλη Ρασούλη Η εκδίκηση της γυφτιάς. Από την παραγωγή αυτή του Σαββόπουλου, μαθαίνουμε ότι το παρατσούκλι του ήταν «push-pull», λόγω των τεχνικών του γνώσεων. Χαρακτηριστικό του Παπάζογλου ήταν το κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό σε όλες του τις εμφανίσεις.