cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ταυτότητα: Ελληνισμός και Βυζάντιο
Μπορεί να ειπωθεί ότι ο ορθόδοξος χριστιανισμός, η ελληνική γλώσσα και γενικά ο ελληνικός πολιτισμός, με την ταυτόχρονη παρουσία τους, ως φυσική κληρονομιά, στον ελληνικό χώρο, δίνουν το δικαίωμα στη νεώτερη και σύγχρονη Ελλάδα να θεωρούν ισχυρή τη συγγένεια τους με ολόκληρη τη βυζαντινή ιστορία. Πάντως, το γεγονός ότι η αφετηρία του νεώτερου Ελληνισμού βρίσκεται στο Βυζάντιο, αν και είναι για πολλούς ιστορικούς μια πραγματικότητα, για κάποιους άλλους τίθεται υπό αμφισβήτηση τονίζοντας ότι η ελληνικότητα εκδηλώθηκε επισήμως τους 2-3 τελευταίους βυζαντινούς αιώνες, εποχή σταδιακής συρρίκνωσης του Βυζαντίου, και αποχωρισμού των μη ελληνικών περιοχών και πληθυσμών. Αυτό από τους μεν ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι προηγουμένως η ελληνικότητα ήταν αμελητέα, ενώ κατ' άλλους ότι σε εκείνη τη φάση πλέον η πολιτεία δεν δεσμευόταν από το πολυεθνικό μωσαϊκό που έπρεπε να συγκρατεί σε συνοχή και μπορούσε να εκδηλώσει ελεύθερα τον ελληνικό χαρακτήρα της.
Οι βυζαντινές σπουδές
Ύστερα από κάποιες αξιόλογες, αλλά περιορισμένες προσπάθειες (Βολφ, Λαμπέ), οι βυζαντινές σπουδές γνώρισαν την πρώτη τους άνθηση στη Γαλλία από τα μέσα του 17ου αιώνα και εξής. Στον επόμενο αιώνα όμως, κάτω από την επίδραση του ορθολογισμού, οι βυζαντινές σπουδές δοκίμασαν αισθητή κάμψη. Η εποχή του Διαφωτισμού έβλεπε με περιφρόνηση ολόκληρη τη μεσαιωνική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας και ιδίως το Βυζάντιο, που θεωρείτο κλασικό θεοκρατικό βασίλειο.
Πάντως, η ιστορία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, για τον Διαφωτισμό δεν ήταν παρά ένα «άχρηστο απάνθισμα ρητορισμών και θαυματουργιών» (Βολταίρος) ή ένα «πλέγμα επαναστάσεων, εξεγέρσεων και αισχροτήτων» (Μοντεσκιέ) ή, στην καλύτερη περίπτωση, ο τραγικός επίλογος της ένδοξης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι εμφανίζεται και στα φημισμένα έργα των Τσαρλς Λεμπό, 1701-1778, «Ιστορία της Νεωτέρας Αυτοκρατορίας» και Εδουάρδου Γίββωνος «Ιστορία της παρακμής και πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας».
Αν και οι θεωρίες αυτών των, πράγματι, μεγάλων ιστορικών έχουν πλέον ξεπεραστεί και αναγνωρίζονται ως μονόπλευρες, εχθρικές και ιστορικά αστήρικτες, εντούτοις στην εποχή τους και επί έναν σχεδόν αιώνα, επηρέασαν αρνητικά τις βυζαντινές σπουδές. Όπως έγραψε η καθηγήτρια Βυζαντινής ιστορίας Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου :
Τελικά, το έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία που εκδηλώθηκε κατά τον 19ο αιώνα και ιδιαίτερα στις τελευταίες δεκαετίες του, ευνόησε τις βυζαντινές σπουδές και αναβίωσε το ενδιαφέρον για τη βυζαντινή ιστορία στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης.
Κληρονομιά
Βυζαντινοί λόγιοι είχαν μεγάλη συμβολή στη διατήρηση και αντιγραφή κλασικών χειρογράφων που εμπλούτισαν την Αναγέννηση στη δυτική Ευρώπη, καθώς με την παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας πολλοί λόγιοι μετανάστευσαν στην Ιταλία και σε ελληνικά εδάφη των ιταλικών κρατών.
Η μνήμη του ελληνικού παρελθόντος που αναβίωσε τους τελευταίους 4 αιώνες της αυτοκρατορίας συντέλεσαν στη γένεση του νεοελληνικού πατριωτισμού και των ιδεών που τελικά οδήγησαν στη δημιουργία του ελληνικού εθνικού κινήματος κατά τον δέκατο ένατο αιώνα.
Η ρωμαϊκή ταυτότητα επιβίωσε της πτώσης της αυτοκρατορίας. Μετά την οθωμανική κατάκτηση, η ονομασία «Ρωμαίοι» χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί στο σύνολο της πολύγλωσσης και πολυεθνοτικής ορθόδοξης κοινότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενώ μετά την ίδρυση του ελληνικού εθνικού κράτους οι όροι «Ρωμιός» και «Ρωμιοσύνη» χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν την ορθόδοξη και λαϊκή όψη της νεοελληνικής ταυτότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας
Βάουτερ Κράμπετ ο νεότερος
Ο Βάουτερ Κράμπετ ο νεότερος (Wouter Pietersz. Crabeth ΙΙ, 1594 - περ. 18 Ιουνίου 1644) ήταν ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής.
Βιογραφία
Ο Βάουτερ Κράμπετ γεννήθηκε στη Χάουντα το 1594, γιος του συγγραφέα και πολιτικού Πίτερ Βάουτερς Κράμπετ. Ονομάστηκε από τον παππού του Βάουτερ Κράμπετ τον πρεβύτερο, ο οποίος ήταν διάσημος Δάσκαλος υαλογραφίας. Ο Κράμπετ μαθήτευσε με τον Κορνέλις Κέτελ, ο οποίος ήταν γνωστός ζωγράφος πορτρέτων στο Άμστερνταμ. Είναι πιθανόν ότι ο Κράμπετ υπήρξε επίσης μαθητής του Άμπραχαμ Μπλούμερτ στην Ουτρέχτη.
Το 1613, ο Κράμπετ έκανε το Grand Tour του. Μια τέτοια περιοδεία, που τελείωνε στη Φλωρεντία και στη Ρώμη, θεωρήθηκε απαραίτητη τελετή για την ολοκλήρωση της κλασικής εκπαίδευσης ενός Φλαμανδού καλλιτέχνη, από τότε που δημοσιεύτηκε, το 1604, το Schilderboeck του Κάρελ φαν Μάντερ. Βρέθηκε στο Παρίσι το 1615 και στο Αιξ-αν-Προβάνς τον επόμενο χρόνο. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου μελέτησε τα τοπικά αριστουργήματα και εργάστηκε σε διάφορες σχολές ζωγραφικής και εργαστήρια. Το 1619, ενώ βρισκόταν στη Ρώμη, έγινε μέλος του Bentvueghels, με άλλους ζωγράφους όπως ο Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ Cornelius van Poelenburgh, ο Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ, ο Βαιμπραντ ντε Χέιστ και ο Λέονερτ Μπράμερ. Του έδωσαν το ψευδώνυμο " De Almanack " (Ο Καζαμίας). Ο Κρίμπετ εκπροσωπείται σε ανώνυμο σχέδιο που σχεδιάστηκε το 1620 και εκτίθεται στο Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν στο Ρότερνταμ. Ο Κρίβετ ήταν τότε γνωστός ως Wouter van der Gou (δηλαδή ο Βάουτερ από τη Χάουντα). Συχνά τον έβλεπαν μαζί με άλλα μέλη των Bentvueghels.
Το 1626, επέστρεψε στη Χάουντα ως schutter (στρατιώτης). Το 1628, παντρεύτηκε τη θυγατέρα του δημάρχου, Αντριάνα Χέρριτσντρ Φρούσεν (Adriana Gerritsdr Vroesen). Την ίδια χρονιά, όταν ο πατέρας του έγινε δήμαρχος, ορίστηκε λοχαγός της Schutterij ( Εθνοφυλακής), αξιωμα που διατήρησε μέχρι το θάνατό του το 1644. Σε αυτό το ρόλο, το 1629, συμμετείχε στην πολιορκία του Ντεν Μπος.
Πριν από αυτό, έλαβε παραγγελία από τον επιμελητή Petrus Purmerent για δύο ρετάμπλ για την Καθολική Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (αργότερα η Παλαιοκαθολική Εκκλησία ) και την Catharinagasthuis, μια θρησκευτική κοινότητα. Αυτοί οι δύο πίνακες φυλάσσονται επί του παρόντος στο Μουσείο της Χάουντα (: Museum Het Catharina Gasthuis ) στη Χάουντα και στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ. Τα δύο έργα - Η Κοίμηση της Θεοτόκου ( Ten-Hemelopneming van Maria ) και το Ongelovige Thomas (ο Άπιστος Θωμάς ) - εμφανίζουν ισχυρή ιταλική επιρροή και είναι υφολογικά παραπλήσια με έργα του Καραβάτζο. Το 1631 και το 1641, ο Κρίβετ ζωγράφισε άλλα δύο ρετάμπλ για την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, τα οποία βρίσκονται επίσης στο Μουσείο της Χάουντα.
Εκτός από ρετάμπλ, ο Κράμπετ ζωγράφισε συχνά πίνακες με χαρτοπαίκτες και βοσκούς, οι οποίοι επίσης μοιάζουν πολύ με τα έργα του Καραβάτζο. Αυτοί οι πίνακες ζωγραφίστηκαν κυρίως μετά την επιστροφή του στη Χάουντα. Διασώζεται μόνον μικρός αριθμός από αυτά τα έργα.
Τον Βάουτερ Κράμπετ διαδέχθηκαν οι μαθητές του Γιαν Άριενς Ντάουφ (Jan Ariens Duif, Ντιρκ ντε Φράιε (Dirk de Vrije), Γιαν Χόβερτς Φερμπάιλ (Jan Govertsz Verbijl), Γιαν Φερζάιλ (Jan Verzijl) και Ερτ φαν Βάες (Aert Van Waes) .Ο Κράμπετ ήταν ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της ολλανδικής Χρυσής Εποχής στην πόλη Χάουντα.
Η περιγραφή του Ιχνάτιους Βάλφις
μικρογραφία|309x309εσ| Η Κοίμηση της Θεοτόκου, 1628 (Μουσείο Χάουντα) δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Ο Άπιστος Θωμάς, μετά το 1628 ( [[Ρέικσμουζεουμ, Άμστερνταμ)]] δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Η μεταστροφή του Γκιγιώμ ντ' Ακιταίν (Guillaume d'Aquitaine) από τον Βερνάρδο του Κλαιρβώ, 1641 (Μουσείο Χάουντα) δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Ο Harmanus Herberts και οι αξιωματικοί του, 1642 (Μουσείο Χάουντα) Ο ιστορικός Βάλφις (Walvis), της Χάουντα, έγραψε το 1713: Ένας από τους κύριους μαθητές του Κέτελ, ο Βάουτερ Κράμπετ, εγγονός του εικονογράφου και υαλογράφου Βάουτερ Πίτερς Κράμπετ. Αυτός ο Βάουτερ επισκέφθηκε τη Γαλλία, την Ιταλία και όλες τις σχολές ζωγραφικής της Ρώμης, μετά από αυτό το ταξίδι 13 ετών, επέστρεψε στη Χάουντα όπου, το 1628, παντρεύτηκε την Αντριάνα Φρέσεν. Τα σημαντικότερα έργα του είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου, στον βωμό της μονής του IW [= Ignatius Walvis]. Το τελευταίο σπουδαίο έργο του προσωπογραφίας, το Πολεμικό Συμβούλιο ττης Χάουντα, το οποίο ήταν τότε στο γραφείο, χαρακτηριστικό για το μεγάλο του μέγεθος, κρέμεται στην αίθουσα Saint Joris Doelen.
-Ignatius Walvis
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ενρίκο Ντάντολο
Ο Ενρίκο Ντάντολο (Enrico Dandolo, 1107 – Μάιος 1205) — εξελληνισμένος ως Ερρίκος Δάνδολος και εκλατινισμένος ως Henricus Dandulus — ήταν ο 41ος δόγης της Βενετίας (1192 - 1205). Ο Ενρίκο Ντάντολο έμεινε γνωστός για την ευσέβεια, τη μακροζωία, την ευφυΐα του και τον αρχηγικό του ρόλο στην Δ΄ Σταυροφορία που κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και δημιούργησε τη Λατινική Αυτοκρατορία. Μέλος του πανίσχυρου Οίκου των Ντάντολο που είχε πρωταγωνιστήσει τον Μεσαίωνα στη Βενετία ήταν γιος του Βιτάλ Ντάντολο στενού σύμβουλου του Δόγη της Βενετίας Βιτάλε Β΄ Μίσιελ. Ο Ενρίκο είχε άλλους δυο αδελφούς τον Ανδρέα και τον Τζιοβάνι, ο συνώνυμος θείος του Ενρίκο Ντάντολο ήταν πατριάρχης του Γκράντο. Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές για τον νεώτερο Ενρίκο Ντάντολο μέχρι τον θάνατο του πατέρα του (1174). Ο Βιτάλ Ντάντολο είχε φτάσει και αυτός στα 100 χρόνια και οι γιοι του μέχρι τον θάνατο του πατέρα τους ήταν στην σκιά του, το ίδιο και ο Ενρίκο αν και ήταν και ο ίδιος ηλικιωμένος, 67 ετών, όταν πέθανε ο πατέρας του. Συμμετείχε ενεργά στις οικογενειακές επιχειρήσεις αλλά στα περισσότερα έγγραφα υπήρχε η υπογραφή του πατέρα του.
Πρώτες αποστολές
Η πρώτη αποστολή του Ενρίκο ήταν κατά την κρίση των Βυζαντινό-Ενετικών σχέσεων το 1171 και το 1172. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός παραχώρησε στην Πίζα και στη Γένοβα συνοικίες στην Κωνσταντινούπολη, ένα εξαγριωμένο πλήθος Βενετών επιτέθηκε στη νεοσύστατη Γενοβέζικη συνοικία. Η επίθεση είχε σαν αποτέλεσμα να διατάξει ο αυτοκράτορας τη φυλάκιση και κατάσχεση αγαθών σε χιλιάδες Βενετούς που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη. Μετά από λαϊκή απαίτηση τον Σεπτέμβριο του 1171 ο Δόγης Βιτάλ Β' οδήγησε 120 πλοία στο Αιγαίο Πέλαγος εναντίον του Βυζαντίου, στην εκστρατεία συμμετείχε ο Ερρίκος Δάνδολος. Μετά από μήνες καθυστερήσεων και συνομιλιών με τους Βυζαντινούς ξέσπασε λοιμός στα Ενετικά στρατεύματα που είχαν στρατοπεδεύσει στη Χίο (1172). Μετά τις άκαρπες διαπραγματεύσεις ο Δόγης Βιτάλ επέστρεψε τον Μάιο του 1172 στη Δημοκρατία της Βενετίας, κατηγορήθηκε για την καταστροφική εκστρατεία και ο εξαγριωμένος όχλος τον θανάτωσε.
Ο επόμενος δόγης Σεμπαστιάνο Τζιάνι αναζήτησε συμμαχίες με εχθρούς του Βυζαντίου προκειμένου να πιέσει τον αυτοκράτορα να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με τη Βενετία. Έστειλε πολλαπλές αποστολές στην Κωνσταντινούπολη και στην αυλή του Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας, σε πολλές από αυτές συμμετείχε ο Ενρίκο Ντάντολο αν και δεν είχε συναντήσει ποτέ τον ίδιο τον Γουλιέλμο Β΄. Η συμμετοχή του στις αποστολές ανέβασαν σημαντικά τη φήμη και την αξία του στην αυλή με αποτέλεσμα την εκλογή του αργότερα στη θέση του δόγη (1192). Ο Ενρίκο Ντάντολο έκανε συχνά ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη (1183, 1184), στο πρώτο του ταξίδι με τον αδελφό του Τζιοβάνι ενεργούσε για πρώτη φορά σαν δουκικός απεσταλμένος. Ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τον νέο αυτοκράτορα Ανδρόνικο Κομνηνό ξάδελφο του Μανουήλ Α΄ για την αποκατάσταση της συνοικίας των Βενετών στην Κωνσταντινούπολη. Έκανε πολλές δωρεές γης σε Βενετσιάνικα μοναστήρια και σαν ανταμοιβή κέρδισε τον τίτλο του δικηγόρου για το μοναστήρι του Αγίου Κυπριανού στο Μουράνο. Ο Ενρίκο Ντάντολο υπηρέτησε ξανά τη Δημοκρατία της Βενετίας σαν δουκικός απεσταλμένος στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Πιέτρο Τζιάνι και τον Δομήνικο Σανούδο (1184) με στόχο της αποκατάσταση της συνοικίας των Βενετών. Στη συνάντηση αυτή ο αυτοκράτορας συμφώνησε να ελευθερωθούν οι φυλακισμένοι Βενετοί, να αποκατασταθεί η συνοικία τους και να πληρώσει αποζημιώσεις.
Δόγης της Βενετίας
Ο δόγης Όριο Μαστροπιέρο παραιτήθηκε (1 Ιουνίου 1192) και ο Ενρίκο Ντάντολο εξελέγη 41ος Δόγης της Βενετίας, ήταν ο πρώτος που εξελέγη από ένα συμβούλιο 40 εκλεκτόρων. Ο Ενρίκο αν και ηλικιωμένος και τυφλός ήταν πολύ φιλόδοξος με τεράστια ενέργεια και διανοητικές ικανότητες. Τα αξιοθαύμαστα κατορθώματα του τα επόμενα 11 χρόνια οδήγησαν πολλούς ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ήταν περίπου 70 ετών όταν εξελέγη δόγης. Ο ιστορικός Τόμας Φ. Μάντεν (γεν. το 1960) αποκλείει κατηγορηματικά αυτές τις θεωρίες και διαβεβαιώνει ότι γεννήθηκε το 1107, ήταν δηλαδή 85 ετών όταν έγινε κυβερνήτης. Πολλοί πιστεύουν ότι και άλλα μέλη της Οικογένειας Ντάντολο είχαν ανέβει στο παρελθόν στη θέση του δόγη αλλά ο Ενρίκο είναι ο πρώτος που έχει καταγραφεί από ιστορικούς.
Νομισματική πολιτική
Μια από τις πρώτες ενέργειες του ήταν να δώσει τον "δουκικό όρκο" προσδιορίζοντας τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του Δόγη. Αναθεώρησε τον ποινικό κώδικα και δημοσίευσε την πρώτη συλλογή του Ενετικού καταστατικού θέτοντας το εθιμικό δίκαιο της Βενετίας σε σταθερή νομική βάση. Ο Δάνδολος επίσης πραγματοποίησε διάφορες συμφωνίες με τη Βερόνα και το Τρεβίζο (1192), με τον Πατριάρχη της Ακουίλιας (1200), με τον βασιλιά της Αρμενίας (1201), το Βυζάντιο (1199), την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1201) και νίκησε σε μια ναυμαχία ενάντια στην Πίζα (1199).
thumb|left|250px|Το ασημένιο γρόσι του Ενρίκο Ντάντολο με παράσταση του Αγίου Μάρκου και του δόγη Από το 1194 προχώρησε σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο νομισματικό σύστημα της Βενετίας, το νόμισμα ήταν η ασημένια δεκάρα που ζύγιζε λιγότερο από 1 γραμμάριο. Η υποβάθμιση της ασημένιας δεκάρας (1180) και η σταθερότητα του νομισματικού συστήματος της Κωνσταντινούπολης και των Ιεροσολύμων οδήγησαν τον Δάνδολο να κόψει τρεις νέους τύπους νομισμάτων : τη μισή δεκάρα, τη δεκάρα του τετάρτου και το ασημένιο γρόσι. Η μισή δεκάρα είχε πρόσμιξη με ασήμι σε ποσοστό 5% και ήταν διακοσμημένη με έναν σταυρό από τη μια πλευρά και τον Άγιο Μάρκο από την άλλη. Η δεκάρα του τετάρτου δεν είχε μεταλλικές προσμίξεις και έγινε το πρώτο Ευρωπαϊκό νόμισμα με προέλευση από την αρχαία Ρώμη. Το ασημένιο γρόσι ήταν το πρώτο νόμισμα από καθαρό μέταλλο που κόπηκε στη Δύση ύστερα από πέντε αιώνες, άξιζε 26 δηνάρια και περιείχε 98,5% ατόφιο ασήμι. Διακοσμήθηκε με εικόνες του Δάνδολου και του Αγίου Μάρκου από τη μια πλευρά και τον Ιησού Χριστό ένθρονο από την άλλη σύμφωνα με τη μορφή των Βυζαντινών εμπορικών νομισμάτων. Το γρόσι έγινε σύντομα το κυρίαρχο νόμισμα για τις εμπορικές συναλλαγές στη Μεσόγειο.
Προετοιμασίες για Σταυροφορία
Έξι Γάλλοι απεσταλμένοι για την Δ΄ Σταυροφορία έφτασαν στην αυλή της Βενετίας με ελπίδες να κερδίσουν στόλο και προμήθειες. Ο Δάνδολος συναντήθηκε μαζί τους και υπολόγισε τα έξοδα για το ταξίδι που θα ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση στην ιστορία της Βενετίας. Ο βασικός όρος της συμφωνίας ήταν ότι η Βενετία θα παρείχε για περισσότερο από έναν χρόνο διευκολύνσεις και προμήθειες για τον στρατό, τέσσερα ασημένια μάρκα θα πλήρωνε για κάθε ιππότη με το άλογο του και δυο για κάθε άλλο μέλος. Οι Βενετοί όταν τους υποσχέθηκαν οι Γάλλοι να μοιράσουν τα λάφυρα τους εφοδίασαν ενθουσιασμένοι με 50 πλήρως εξοπλισμένες γαλέρες. Με τη φανατική υποστήριξη του λαού ο Δάνδολος επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στη Σταυροφορία και ορκίστηκε στα ιερά λείψανα να τηρήσει κάθε όρο της συμφωνίας.
Η Δημοκρατία της Βενετίας αντιμετώπιζε ωστόσο οικονομικά προβλήματα, οι 6 πρώτοι Σταυροφόροι είχαν δανειστεί χρήματα για τον στόλο αλλά δεν τα επέστρεψαν. Με την άφιξη περισσότερων Σταυροφόρων τον Ιούνιο η ανάγκη για την επιστροφή των χρημάτων αυξήθηκε καθώς πολλοί Βενετοί που στήριξαν τις επιχειρήσεις τους στις αποζημιώσεις κινδύνευαν με οικονομική καταστροφή. Ο Ενρίκο Ντάντολο διέταξε τους Σταυροφόρους που έμεναν στο γειτονικό Λίντο να πληρώσουν 85.000 μάρκα αλλά παρά τη μεγάλη οικονομική συμβολή ακόμα και των φτωχών Σταυροφόρων εξακολουθούσαν να χρωστάνε 34.000 μάρκα. Ο Δάνδολος για να μην διακόψει τις επιχειρήσεις τους αποφάσισε να δανειστεί τα χρήματα από το κοινοβούλιο της Βενετίας με την υπόσχεση να τους τα επιστρέψει από τα λάφυρα που θα κέρδιζαν στη Σταυροφορία. Ο Δάνδολος πρότεινε επίσης στους Σταυροφόρους να περάσουν τον χειμώνα στη Ζάρα επειδή οι πειρατές της περιοχής απειλούσαν το εμπόριο της Βενετίας που ήθελε να ανακτήσει την πόλη. Το μεγάλο ενδιαφέρον των Βενετσιάνων για την ανάκτηση της Ζάρας οδήγησε το Μεγάλο Συμβούλιο της πόλης να συμφωνήσει στην πρόταση του Δάνδολου.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης
Ο στόλος των Σταυροφόρων εγκατέλειψε τη Βενετία την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου 1202 ύστερα από εντυπωσιακή τελετή στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στην οποία ο Ενρίκο Ντάντολο "πήρε τον σταυρό και ορκίστηκε να πεθάνει μαζί με τους Σταυροφόρους μέχρι να πετύχουν τον στόχο τους". Ζήτησε από τους Βενετούς να τον υποστηρίξουν και να δεχτούν τους γιους του ως αντικαταστάτες για την περίοδο που έλλειπε. Οι Σταυροφόροι έφτασαν στη Ζάρα και ζητούσαν με απειλές από τους κατοίκους να παραδοθούν, ο Δάνδολος τους ζήτησε να εγκαταλείψουν την πόλη για να σώσουν τις ζωές τους. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ με παρέμβαση του προειδοποίησε τους Σταυροφόρους ότι η Ζάρα δεν είχε καμιά σχέση με τους στόχους τους, επιπλέον την κυβερνούσε ο Ίμρε της Ουγγαρίας που συμμετείχε και ο ίδιος στη Σταυροφορία. Στο τέλος τους προειδοποίησε με αφορισμό αν δεν εγκαταλείψουν την πολιορκία της Ζάρας. Ο Δάνδολος αγνόησε τις προειδοποιήσεις και η Ζάρα έπεσε στους Σταυροφόρους (24 Νοεμβρίου 1202). Ο πάπας αφόρισε όλους τους Βενετούς που συμμετείχαν στη Σταυροφορία, ο Δάνδολος έστειλε τους Γάλλους να παρακαλέσουν συγχώρεση και έκρυψε τον αφορισμό από τους Βενετούς από φόβο μην εγκαταλείψουν τη Σταυροφορία.
Σύντομα έφτασε στη Ζάρα ο Βυζαντινός πρίγκιπας Αλέξιος Δ΄ Άγγελος, ο πατέρας του Ισαάκιος Β΄ Άγγελος είχε εκθρονιστεί βίαια από τον αδελφό του Αλέξιο Γ´ Άγγελο και ο νεαρός Αλέξιος ζητούσε τη βοήθεια των Βενετών για να ανατρέψει τον σφετεριστή θείο του. Ο Ενρίκο Ντάντολο συμφώνησε να αποκαταστήσει τον νεαρό Αλέξιο στον θρόνο σε αντάλλαγμα με την παροχή πλούσιων οικονομικών πόρων για την ολοκλήρωση της Σταυροφορίας. Ο Αλέξιος Δ΄ ανέτρεψε με τη βοήθεια των Βενετών τον θείο του αλλά η υψηλή φορολογία που έβαλε στους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης για να συγκεντρώσει τα λύτρα τους οδήγησε στην εξέγερση και την ανατροπή του, τον αντικατέστησε ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας. Οι Σταυροφόροι αμέσως μετά κατάλαβαν την Κωνσταντινούπολη (12 Απριλίου 1204), ακολούθησε σκληρή λεηλασία, ο Ενρίκο Ντάντολο έστειλε πολλά λάφυρα στη Βενετία ανάμεσα στα οποία τα τέσσερα άλογα που διακοσμούν σήμερα τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης ανακηρύχτηκε η Λατινική Αυτοκρατορία, οι Σταυροφόροι αναζήτησαν το κατάλληλο πρόσωπο για τη θέση του αυτοκράτορα, μετά την άρνηση του υπέργηρου Δάνδολου το αυτοκρατορικό στέμμα πέρασε στον Βαλδουίνο της Φλάνδρας.
Λατινική Αυτοκρατορία
Η διανομή των εδαφών της Λατινικής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με το Partitio Terrarum Imperii Romaniae παραχωρούσε στους Βενετούς τα 3/8 των κατακτήσεων σύμφωνα με τη συμφωνία που είχε γίνει από την αρχή της Σταυροφορίας. Οι περιοχές αυτές περιείχαν ένα τμήμα της Κωνσταντινούπολης κοντά στο λιμάνι, ένα τμήμα της ακτής στη Θάλασσα του Μαρμαρά και την Αδριανούπολη. Ο Ενρίκο Ντάντολο πήρε τον τίτλο "Κύριος των 3/8 της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" που διατηρήθηκε στους Βενετούς μέχρι την κατάρρευση της Λατινικής Αυτοκρατορίας (1261). Τον Αύγουστο του 1204, ο Ντάντολο αγόρασε για λογαριασμό της Βενετίας από τον Βονιφάτιο Μομφερρατικό την Κρήτη έναντι 1000 αργυρών μάρκων, ή 5000 χρυσών δουκάτων. Ο Ενρίκο Ντάντολο πέθανε και τάφηκε τον Ιούνιο στον ναό της Αγίας Σοφίας (1205), ήταν το μοναδικό πρόσωπο που τάφηκε εκεί. Τον 19ο αιώνα μια Ιταλική αρχαιολογική ομάδα τοποθέτησε ένα σημάδι στον πιθανό τόπο ταφής του που είναι ορατό ακόμα και σήμερα, ο πραγματικός τάφος του είχε καταστραφεί από τους Οθωμανούς την εποχή που κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και μετέτρεψαν την Αγία Σοφία σε τζαμί.
Οικογένεια
Ο γιος του Δάνδολου Ρανιέρι φαίνεται ότι ήταν αντιβασιλιάς την περίοδο που ο πατέρας του απουσίαζε και σκοτώθηκε αργότερα στον πόλεμο με τη Γένοβα για τον έλεγχο της Κρήτης. Δεν είναι γνωστό αν είχε άλλα παιδιά, σύμφωνα με τα έγγραφα της εποχής του δεν έχει αποδειχτεί τίποτα. Ο Ενρίκο Ντάντολο παντρεύτηκε μια γυναίκα που ονομαζόταν κόμισσα Μίνοττο, της ανέθεσε τις εμπορικές και πολιτικές υποθέσεις μαζί με τον αδελφό του Ανδρέα πριν αναχωρήσει για την Κωνσταντινούπολη με τον άλλο αδελφό του Τζιοβάνι (1183). Η ταυτότητα της συζύγου του είναι υπό αμφισβήτηση ίσως να ήταν μέλος της οικογένειας Μινόττο αλλά ο ισχυρισμός είναι αβέβαιος. Διάδοχός του εξελέγη ο Πιέτρο Τζιάνι ο γιος του προηγούμενου δόγη Σεμπαστιάνο Τζιάνι (15 Αυγούστου 1205).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οίκος των Ντάντολο
Αμμόλοφοι Σαρκίγια
Οι Αμμόλοφοι Σαρκίγια (αραβικά: ٱلرِّمَال ٱلشَّرْقِيَّة, ρωμανικά: Ar-Rimāl Ash-Sharqiyyah), παλαιότερα γνωστοί ως «Αμμόλοφοι Γουαχίμπα» (رِمَال وَهِيْبَة ή رَمْلَة آل وَهِيْبَة) είναι μια περιοχή της ερήμου στο Ομάν. Η αρχική ονομασία της περιοχής οφείλεται στη φυλή Μπάνι Γουαχίμπα (Bani Wahiba). Η περιοχή χωρίζεται μεταξύ των κυβερνείων του Βορρά και του Νότου στην Ανατολική Περιοχή. Η περιοχή ορίζεται από ένα όριο 180 χιλιομέτρων από το βορρά προς το νότο και 80 χιλιομέτρων από τα ανατολικά προς τα δυτικά, με έκταση 12.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η έρημος έχει επιστημονικό ενδιαφέρον από την αποστολή του 1986 από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία τεκμηριώνοντας την ποικιλομορφία του εδάφους, της χλωρίδας και της πανίδας, σημειώνοντας 16.000 ασπόνδυλα, καθώς και 200 είδη άλλων άγριων ζώων, συμπεριλαμβανομένης της ορνιθοπανίδας. Τεκμηρίωσαν επίσης 150 είδη ιθαγενούς χλωρίδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έρημοι του Ομάν Κατηγορία:Βόρειο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια Κατηγορία:Νότιο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια
60 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νικολό Μαρτσέλλο
Ο Νικολό Μαρτσέλλο (Ιταλικά : Nicolò Marcello, 1397 - 1 Δεκεμβρίου 1474) ήταν ο 69ος Δόγης της Βενετίας (13 Αυγούστου 1473 - 1 Δεκεμβρίου 1474). Ο Τιτσιάνο ζωγράφισε την προτομή του πολύ μετά τον θάνατο του με έμπνευση από περασμένες προτομές του 15ου αιώνα. Ο Νικολό Μαρτσέλλο ήταν έμπορος με την Ανατολή, ανέλαβε σημαντικές δημόσιες θέσεις στην Δημοκρατία της Βενετίας πριν την εκλογή του όπως μέλος στο Συμβούλιο των Δέκα και Πραίτωρ. Παντρεύτηκε δυο φορές σε πρώτο γάμο την Μπιάνκα Μπαρμπαρίγκο και σε δεύτερο γάμο την Κονταρίνα Κονταρίνι με την οποία απέκτησε μια κόρη.
Δόγης της Βενετίας
Εξελέγη Δόγης της Βενετίας αφού υπερίσχυσε απέναντι στους αντιπάλους του Πιέτρο Μοτσενίγκο και Αντρέα Βεντραμίν που τον διαδέχθηκαν αργότερα. Το σύντομο διάστημα της ηγεσίας του αναμόρφωσε τα οικονομικά στην Βενετία και εισήγαγε νέο νόμισμα το "Μαρτσέλλο", στην διαθήκη του κληροδότησε την περιουσία του σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Με τον θάνατο του σχεδιάστηκε ένα μνημείο από τον γλύπτη Πιέτρο Λομπάρντο (1435 - 1515) και τοποθετήθηκε στον ναό της Σάντα Μαρίνας, όταν καταστράφηκε η εκκλησία (1818) το μνημείο μεταφέρθηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου. Η θέση του τάφου του παραμένει άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
61 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Never Gonna Give You Up
Το «Never Gonna Give You Up» είναι το πρώτο σινγκλ του Άγγλου τραγουδιστή και τραγουδοποιού Ρικ Άστλυ, το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου 1987. Η παραγωγή και συγγραφή του τραγουδιού έγινε από τον Στοκ Άιτκεν Ουότερμαν, και κυκλοφόρησε ως το πρώτο σινγκλ από αυτά που περιέχει το άλμπουμ του Whenever You Need Somebody (1987). Το τραγούδι έγινε παγκόσμια επιτυχία, αρχικά στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1987 όπου ήταν πρώτο στα βρετανικά τσαρτ για πέντε εβδομάδες και ήταν το πιο ευπώλητο σινγκλ της χρονιάς. Έγινε το δημοφιλέστερο τραγούδι στα τσαρτ 25 χωρών, μεταξύ άλλων στην Δυτική Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το τραγούδι κέρδισε το βραβείο καλύτερου βρετανικού τραγουδιού στα βραβεία Μπριτ το 1988.
Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού έχει γίνει η βάση για το διαδικτυακό μιμίδιο «Rickrolling». Το 2008, ο Άστλυ κέρδισε το βραβείο καλύτερης μουσικής πράξης του MTV Europe για το τραγούδι, ως αποτέλεσμα της λαϊκής ψηφοφορίας στο διαδίκτυο, λόγω του φαινομένου του μιμιδίου. Επίσης θεωρείται το τραγούδι «σήμα κατατεθέν» του Άστλυ και παίζεται συχνά στο τέλος των συναυλιών του.
Το 2019, ο Άστλυ κατέγραψε και κυκλοφόρησε μια έκδοση «πιανοφόρτε» του τραγουδιού αυτού για το άλμπουμ The Best of Me, το οποίο περιέχει μια επανεκτέλεση του τραγουδιού σε πιάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1987
Δολιανά (ακταιωρός)
Τα ΔΟΛΙΑΝΑ (A/K-295)  ήταν ξύλινη ακταιωρός (ML) τύπου FAIRMILE ‘B’, μία από τις 15 παρεμφερείς ακταιωρούς που παραχωρήθηκε στην Ελλάδα από το Βρετανικό Ναυτικό το 1945 (δανεισμός). Παρελήφθη στις 23 Μαΐου 1945.
Επεστράφη στη Βρετανία το 1952.
Ιδίου τύπου πλοία ήταν και τα: Τήλος, Κως ΙΙΙ, Κάσος ΙΙ, Καστελόριζο, Δομοκός, Κάρπαθος Ι, ‘Δοξάτο’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’, ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’, ‘Καλαμπάκα’ και ‘Νίσυρος ΙΙ'
Από τα σκάφη αυτά τα : 'Τήλος’, ‘Κως ΙΙΙ’, ‘Κάσος ΙΙ', ‘Δομοκός’, ‘Καστελόριζο’ και ‘Κάρπαθος Ι’, επεστράφησαν κατά τα έτη 1951-1952. Τα : ‘ΔΟΞΑΤΟ’, ‘Δράμα’, 'Ελεύθερον’, ‘Χάλκη Ι’, 'Καρπενήσι’ και ‘ΤΣΑΤΑΛΤΖΑ’ επεστράφησαν κατά τα έτη 1959-1960. Τα : ‘Καλαμπάκα’και ‘Νίσυρος ΙΙ' επεστράφησαν το 1964.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ακταιωροί
Ελεονώρα της Αυστρίας (1582-1620)
Η Ελεονώρα, γερμ. Eleanor von Habsburg (25 Σεπτεμβρίου 1582 - 28 Ιανουαρίου 1620) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.
Βιογραφία
Το 1619 ο αδελφός της Φερδινάνδος Β΄ έγινε αρχιδούκας της Αυστρίας και βασιλιάς της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η Ελεονώρα εθεωρείτο έξυπνη, αλλά άθυμη, κυρίως λόγω της εύθραυστης υγείας της, που της άφησε η ευλογιά που πέρασε στη μικρή της ηλικία. Μαζί με τις αδελφές της Γρηγορία-Μαξιμιλιάνα και Μαργαρίτα και η Ελεονώρα ήταν υποψήγια νύφη για τον Φίλιππο (Β΄) μέλλοντα βασιλιά της Ισπανίας. Τα πορτραίτα των τριών αδελφών στάλθηκαν στην Ισπανική Αυλή, αλλά η Ελεονώρα δεν επελέγη. Έπειτα εξετάστηκε ο γάμος της με διάφορους Ιταλούς πρίγκιπες, αλλά δεν καρποφόρησε κάτι. Η Γρηγορία-Μαξιμιλιάνα απεβίωσε το 1597 σε ηλικία 16 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
62 π.Χ.
Γεγονότα
Η εποχή του Αυγούστου Καίσαρα (62 π.Χ.- 14 μ.χ.),
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εξακαρχαρίας
Ο εξακαρχαρίας ή γκρίζος νωτιδανός (επιστημονική ονομασία Hexanchus griseus - Εξάγχος ο φαιός), γνωστός και ως αλέτρι, είναι ένας μεγάλος καρχαρίας, ο μεγαλύτερος της τάξης των εξαγχίμορφων, φτάνοντας σε μήκος μέχρι 5,4 μέτρα. Είναι συγγενικός με τα σκυλόψαρα και το καρχαρία της Γροιλανδίας. Κάποιοι συγγενείς αυτού του καρχαρία ζούσαν πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια. Αυτός ο καρχαρίας είναι αξιοσημείωτος κυρίως λόγω των πρωτόγονων και σύγχρονων χαρακτηριστικών. Αυτοί οι καρχαρίες έχουν μέσο μέγεθος για τα αρσενικά 3 μέτρα και για τα θηλυκά 4 μέτρα. Φτάνουν σε μήκος 5,5 μέτρων και βάρος 600 κιλά. Έχει σχήμα παρόμοιο με των καρχαριών που ζούσαν στην Τριασική περίοδο, με ένα ραχιαίο πτερύγιο, κοντά στο ουριαίο πτερύγιο και έχει έξι ζεύγη από βράγχια.
Απαντάται σε βάθη μεγαλύτερα από 90 μέτρα και έχει καταγραφεί σε βάθος δύο χιλιομέτρων σε όλες τις τροπικές και εύκρατες θάλασσες της Γης. Είναι πιθανό να εκτελεί κατακόρυφες μεταναστεύσεις, μετακινούμενος προς την επιφάνεια το βράδυ, γυρίζοντας στα βάθη πριν χαράξει. Έχει παρατηρηθεί σε συγκεκριμένες περιοχές σε βάθος μικρότερο των 30 μέτρων. Λόγω της μεγάλης εξάπλωσής του η διατροφή του ποικίλει και περιλαμβάνει συνήθως μαλάκια, καρκινοειδή και άγναθα. Λίγα είναι γνωστά για την αναπαραγωγή του εξακαρχαρία, πέρα από το γεγονός ότι είναι ωοζωοτόκος και γεννά μέχρι 100 μικρά τη φορά.
Αυτός ο καρχαρίας αν και μεγάλος, φαίνεται να μην έχει επιτεθεί σε ανθρώπους. Αλιεύεται για το λάδι από το συκώτι του. Το κρέας του ωμό είναι δηλητηριώδες.
Χρήστος Καζακλάρης
Ο Χρήστος Καζακλάρης (1942-2020) ήταν Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ.
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1942 στο Δίον. Έκανε σπουδές Φυσικής και Μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του και κατήλθε ως υποψήφιος για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974, χωρίς να εκλεγεί (συγκέντρωσε 2.522 ψήφους). Στις επόμενες εκλογές ήταν ξανά υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ, το 1977 και για μία ακόμη φορά δεν κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής, παρότι συγκέντρωσε 6.594 σταυρούς. Ωστόσο, στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Πιερίας και επανεξελέγη το 1985. Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989, ο Χρήστος Καζακλάρης έγινε βουλευτής Πιερίας λόγω έκπτωσης της Μαρίας Αρσένη από το βουλευτικό αξίωμα. Έχασε την έδρα του από τη Μαρία Αρσένη στις εκλογές του 1990, αλλά η τελευταία παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα, με αποτέλεσμα ο Καζακλάρης να επιστρέψει στη Βουλή στις 22 Ιανουαρίου 1991. Η τελευταία του θητεία στο Κοινοβούλιο ολοκληρώθηκε το 1993.
Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στο Λιτόχωρο σε ηλικία 78 ετών στις 6 Ιανουαρίου 2020 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της Θείας Αναλήψεως Κατερίνης.
63 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ποποκατέπετλ
thumb|270px|Το Ποποκατέπετλ από την πόλη [[Αμεκαμέκα, η οποία βρίσκεται βορειοδυτικά του.]] Το Ποποκατέπετλ ή Ποποκατεπέλτ (ισπανικά: Popocatépetl  [popoka'tepetl]) είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στις πολιτείες Πουέμπλα, Μορέλος και Πολιτεία του Μεξικού. Βρίσκεται στο ανατολικό μισό της Κορδιλιέρας Νεοβολκάνικα. Με ύψος 5.426 μέτρα είναι η δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Μεξικού μετά το πίκο ντε Ορισάμπα, το οποίο έχει ύψος 5.636 μέτρα. Συνδέεται με το ηφαίστειο Ιστακσίουατλ (Iztaccíhuatl) στα βόρεια με ένα μακρύ αυχένα, το πέρασμα του Κορτές (Paso de Cortés). Το όνομά του στη Νάουατλ γλώσσα σημαίνει «το βουνό που καπνίζει».
Το Ποποκατέπετλ βρίσκεται 70 χιλιόμετρα μακριά από την Πόλη του Μεξικού, από την οποία είναι ορατό ανάλογα με τις ατμοσφαιρικές συνθήκες. Μέχρι πρόσφατα ήταν μια από τις τρεις κορυφές στο Μεξικό στις οποίες υπήρχαν παγετώνες. Οι άλλες δύο είναι το Ορισάμπα και το Ιστακσίουατλ. Τη δεκαετία του 1990 όμως, ο παγετώνας άρχισε να συρρικνώνεται με ταχείς ρυθμούς, κυρίως εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας από την αυξανόμενη ηφαιστειακή δραστηριότητα. Το αποτέλεσμα ήταν μέχρι τις αρχές του 2001 ο παγετώνας να εξαφανιστεί, καθώς ο πάγος που είχε απομείνει στο βουνό δεν είχε χαρακτηριστικά παγετώνα. Η λάβα του ηφαιστείου αποτελείται από δακίτη και βασαλτικό ανδεσίτη.
Το Ποποκατέπετλ είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στο Μεξικό, αφού έχει εκραγεί 15 φορές από το 1519. Το ηφαίστειο ήταν ανενεργό για σχεδόν μισό αιώνα, αλλά το 1991 η ηφαιστειακή δραστηριότητα αυξήθηκε και από το 1993 καπνός βγαίνει μέσα από το ηφαίστειο σχεδόν καθημερινά. Το 1994 και το 2000 οι περιοχές γύρω από το ηφαίστειο εκκενώθηκαν. Η έκρηξη του 2000 ήταν η ισχυρότερη των τελευταίων 1.200 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Μεξικού Κατηγορία:Ηφαίστεια του Μεξικού Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Μαίρη της Δανίας
Η Μαίρη, η Πριγκίπισσα διάδοχος της Δανίας (Δανικά: Kronprinsesse Marie af Danmark, γεννημένη ως Μαίρη Ελισάβετ Ντόναλντσον Mary Elizabeth Donaldson, 5 Φεβρουαρίου 1972 -) είναι η σύζυγος του διαδόχου του θρόνου της Δανία ς, πρίγκιπα Φρειδερίκου.
Πρώιμος βίος
Η Μαίρη γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1972 στο Χόμπαρτ της Τασμανίας. Είναι κόρη ενός καθηγητή μαθηματικών του Τζον Ντόναλντσον και της πρώτης συζύγου του Ενριέττας Χον. Ο πατέρας της και η μητέρα της, η οποία πλέον έχει αποβιώσει, έχουν Σκωτσέζικη καταγωγή
Η Μαίρη έχει μητρική γλώσσα τα αγγλικά, ενώ μιλάει επίσης δανέζικα και γαλλικά. Η εκπαίδευσή της έγινε στις ΗΠΑ, την Αυστραλία και την Ευρώπη.
Η γνωριμία της με τον διάδοχο της Δανίας, Φρειδερίκο, έγινε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ του 2000
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2003, το δανικό δικαστήριο ανακοίνωσε ότι η βασίλισσα Μαργαρίτα Β΄ σκόπευε να δώσει τη συγκατάθεσή της για το γάμο κατά τη συνεδρίαση του κρατικού συμβουλίου που είχε προγραμματιστεί στις 8 Οκτωβρίου 2003. Το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε και επισήμως στις 8 Οκτωβρίου 2003.
Η Μαίρη και Φρειδερίκος παντρεύτηκαν στις 14 Μαΐου 2004 στον Καθεδρικό Ναό της Κοπεγχάγης. Το ζευγάρι απέκτησε δυο γιους και δυο κόρες:
Τιμητικές διακρίσεις
Δανικές
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Δανίας
Άγιος Πατρίκιος Προύσης
Ο Άγιος Πατρίκιος επίσκοπος Προύσης έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα στην Προύσα της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία. Η μνήμη του τιμάται στις 19 Μαΐου.
Βίος
Ο άγιος Πατρίκιος ήταν πρόσωπο με μεγάλη θεολογική κατάρτιση και αναδείχθηκε επίσκοπος Προύσας στη Μικρά Ασία. Από τη θέση αυτή αγωνίστηκε για την επιστροφή πολλών ανθρώπων από την ειδωλολατρία. Διάλεξε τρεις συνεργάτες, τον Ακάκιο, το Μένανδρο και τον Πολύαινο, με την βοήθεια των οποίων πολλοί ειδωλολάτρες ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Αυτό όμως εξόργισε τους ιερείς των ειδώλων, οι οποίοι τον κατήγγειλαν στον άρχοντα Ιουλιανό τον Υπατικό, ο οποίος διέταξε την σύλληψή τους.
Ο άρχοντας προσπάθησε στην αρχή ανεπιτυχώς με θεολογικές συζητήσεις, να πείσει τον Πατρίκιο ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός.
Ο άγιος Πατρίκιος με ρητορική δεινότητα απάντησε στον τοπικό άρχοντα πως ο Χριστός είναι ο ένας και αληθινός Θεός. Βλέποντας τη διαλεκτική συντριβή, ο άρχοντας διέταξε τον αποκεφαλισμό του Πατρικίου και των συνεργατών του Ακακίου, Μενάνδρου και Πολυαίνου.
Παραπομπές
Πατρικιος Προυσης Πατρικιος Προυσης Πατρικιος Προυσης Πατρικιος Προυσης Πατρίκιος
Δήμος Αυλώνος Αττικής
Ο Δήμος Αυλώνος ήταν δήμος της ανατολικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1990-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τον νομό Βοιωτίας στα βόρεια και δυτικά, τον δήμο Αχαρνών στα νότια και τις κοινότητες Ωρωπού, Συκαμίνου και Μαλακάσας στα ανατολικά. Περιλάμβανε ένα δημοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 106 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 5.184 κάτοικοι. . Έδρα του δήμου ήταν ο Αυλώνας.
Διοικητικές μεταβολές
Ο δήμος Αυλώνος δημιουργήθηκε το 1990 με την αναγνώριση της μέχρι τότε κοινότητας Αυλώνα σε δήμο. Ο δήμος διατηρήθηκε αμετάβλητος μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, το 1997. Η αντίστοιχη κοινότητα είχε συσταθεί για πρώτη φορά το 1912, μετά την διάσπαση του τότε διευρυμένου δήμου Ωρωπίων, με αρχική ονομασία Κοινότητα Σαλεσίου. Το 1927 μετονομάστηκε σε κοινότητα Αυλώνος. Ο Δήμος Αυλώνος καταργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011 καθώς με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ενσωματώθηκε στον νέο δήμο Ωρωπού.
Δήμαρχοι
Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένοι Δήμαρχοι του δήμου Αυλώνας :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Κομητεία του Τραέττο
Η Κομητεία του Τραέττο (Contado di Traetto) ήταν έδαφος, φέουδο, του Δουκάτου της Γκαέτα και με την Λομβαρδική κατάκτηση της περιοχής διεκδικούνταν και από το Πριγκιπάτο της Κάπουα και τέλος πέρασε στο Βασίλειο της Νάπολης. Μέχρι το 1064 κυβερνούνταν από την Οικογένεια Καετάνι και τελευταία η οικογένεια Καράφα έως το 1806 που καταργήθηκαν οι τίτλοι ευγενείας στην Ιταλία.
Η Κομητεία αρχικά δημιουργήθηκε όταν ο Πάπας Ιωάννης Η΄ παραχώρησε τις πόλεις Φοντί και Τραέττο, που ανήκαν στις παπικές κτήσεις, στο Δουκάτο της Γκαέτα σαν ανταμοιβή στον δούκα Ντοκιμπίλη Α΄ της Γκαέτα για το σπάσιμο της συμμαχίας που είχε με τους Σαρακηνούς. Κυβερνήθηκε σαν τμήμα του Δουκάτου της Γκαέτα και το 990 ή 991 ο Νταουφέριος, γιος του Γρηγόριου κόμη του κάστρου Αρτζέντο κι εγγονός του δούκα Μαρίνου Β΄ της Γκαέτα, έγινε ο πρώτος του δούκας.
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτο της Γκαέτα Κατηγορία:Βασίλειο της Νεαπόλεως Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Κάπουα Κατηγορία:Κομητείες της Ιταλίας
Million Dollar Baby
Το Million Dollar Baby είναι μια βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 2004, σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κλιντ Ίστγουντ, Χίλαρι Σουάνκ και Μόργκαν Φρίμαν. Η ταινία μιλάει για έναν υποεκτιμημένο προπονητή μποξ, το κρυφό του παρελθόν και την αναζήτησή του για εξιλέωση μέσω της βοήθειας που παρέχει σε μια ερασιτέχνισσα γυναίκα μποξέρ η οποία προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά της και να γίνει επαγγελματίας. Η ταινία κέρδισε 4 βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένου και του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Το σενάριο έγραψε ο βραβευμένος με Όσκαρ Πολ Χάγκις, ενώ η ιστορία βασίζεται σε μικρές ιστορίες του F.X. Toole (φιλολογικό ψευδώνυμο του "cutman", Jerry Boyd). Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν αυτός των ιστοριών (Rope Burns), αλλά στη συνέχεια το όνομα της ταινίας άλλαξε σε Million Dollar Baby.
Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από το σύνολο των κριτικών κινηματογράφου της Αμερικής, πράγμα που φαίνεται και από τα βραβεία σκηνοθεσία που κέρδισε από τις ενώσεις κριτικών Νέας Υόρκης και Σικάγου.
Βραβεύσεις
Η ταινία κέρδισε 4 βραβεία Όσκαρ, Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α' Γυναικείας Ερμηνείας (Χίλαρι Σουάνκ) και Όσκαρ Β' Αντρικού Ρόλου (Μόργκαν Φρίμαν). Ήταν επίσης υποψήφια σε άλλες τρεις κατηγορίες. Η ταινία απέσπασε βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στα DGA Awards, μια υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας στα PGA Awards και υποψηφιότητα για καλύτερο διασκευασμένο σενάριο στα WGA Awards, ενώ βραβεύτηκε με Screen Actors Guild Award καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας (Χίλαρι Σουάνκ) και Β' Αντρικής Ερμηνείας (Μόργκαν Φρίμαν). Επίσης, απέσπασε δύο Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δραματική Ταινία για τη Χίλαρι Σουάνκ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Πυγμαχικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Μελιά Ιωαννίνων
Η Μελιά είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων, στην Ήπειρο, σε υψόμετρο 520 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μελιά είναι ανήκει στα λεγόμενα χωριά του Άνω Λούρου και απέχει 31 χλμ. νότια της πόλης των Ιωαννίνων και 4 χλμ. δυτικά από την εθνική οδό Άρτας - Ιωαννίνων. Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού υπάρχει το χάνι του "Eμίν Aγά" που υπήρξε το στρατηγείο του βασιλιά Kωνσταντίνου κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων 1912 - 1913 και απετέλεσε το ορμητήριο για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Το 1950 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και έχει μετατραπεί πλέον σε μουσείο πολέμου. Αξιοθέατα του χωριού θεωρούνται οι εκκλησίες Αγίου Νικολάου (αρχική κτήση 1816) και τα εξωκλήσια Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνα (1853) και Αγίας Παρασκευής (1893).
Ονομασία - διοικητικά
Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Μελίχοβο ενώ σε παλιότερες πηγές, χειρόγραφα της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων του 1613 όπου αναγράφονται δωρητές της μονής, αναφέρεται ως Μελίχοβω. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Λαγκιώτισσα και την Αγία Παρασκευή αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μελιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 48 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κλείταρχος
Το όνομα Κλείταρχος είναι αρχαίο ελληνικό όνομα με το οποίο ήταν γνωστοί οι:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κητώ
Σύμφωνα με τη μυθολογία, Αντιπροσώπευε τους κινδύνους της θάλασσας και συχνά σχετίζεται με τα μεγαλόσωμα ζώα της θάλασσας, τα κήτη (φάλαινες, δελφίνια, κτλ). Παντρεύτηκε τον αδελφό της, Φόρκυ, από τον οποίο απέκτησε την Έχιδνα, τη Σκύλλα, τον Λάδωνα, τις Γραίες, τις Γοργόνες, τις Εσπερίδες.
Η Κητώ πολλές φορές συγχέεται στην μυθολογία με τη χθόνια θεά Εκάτη, η οποία είχε, επίσης, εξουσία στην θάλασσα.
Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Γεωδαιτική και Γεωφυσική Επιτροπή του Κράτους
Η Γεωδαιτική και Γεωφυσική Επιτροπή του Κράτους (ΓΓΕΚ) είναι μία εξειδικευμένη συμβουλευτική επιτροπή του ελληνικού κράτους σε θέματα που αφορούν επιστημονικά πεδία της Γεωδαισίας και της Γεωφυσικής.
Η ΓΓΕΚ ιδρύθηκε το 1923, αποτελώντας τον επίσημο εκπρόσωπο της Ελλάδας στη Διεθνή Ένωση Γεωδαιτικής και Γεωφυσικής
Η επιτροπή αυτή συγκροτείται από εκπροσώπους όλων των σχετικών με το αντικείμενο ελληνικών Αρχών (όπως ΓΥΣ κ.ά.) και καθηγητές ΑΕΙ (όπως Πανεπιστημίων, Πολυτεχνείου κ.λπ.).
Πηγές
Κατηγορία:Γεωδαισία
Τσε Τσι Λοπ
Ο Τσε Τσι Λοπ είναι ο φημολογούμενος αρχηγός του Ασιατικού υπερκαρτελ ναρκωτικών Σαμ Γκορ γνωστό ως η "Εταιρία". Καθώς αυτός και η "Εταιρία" διατηρούν σχετικά χαμηλό προφίλ σε σύγκριση με τα καρτέλ της λατινικής αμερικής δεν είναι τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό και μέχρι πρόσφατα ήταν τελείως άγνωστος στις αρχές. Εικάζεται πως είναι ο ισχυρότερος εν ενέργεια εγκληματίας, με περιουσία στο μέγεθος του Πάμπλο Εσκομπάρ και του Χοακίν Γκουσμάν, αν όχι μεγαλύτερη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι εγκληματίες
Ντούγιε Τσάλετα-Τσαρ
Ο Ντούγιε Τσάλετα-Τσαρ (Duje Ćaleta-Car, 17 Σεπτεμβρίου 1996) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για λογαριασμό της Ολιμπίκ Μαρσέιγ και την εθνική ομάδα της Κροατίας.
Ο Τσαλέτα-Τσαρ ξεκίνησε την καριέρα του από την Σίμπενικ τη σαιζόν 2012-13 και την επόμενη χρονιά από την Πάσιγκ και το 2014 από την Ρεντ Μπουλ Ζάλμπουργκ. Με τη Ζάλμπουργκ έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ τη σαιζόν 2017-18. Το καλοκαίρι του 2018 αποκτήθηκε από τη Μαρσέιγ για 19 εκατομμύρια ευρώ. Στα τέλη του Ιανουαρίου 2021 η Λίβερπουλ κινήθηκε για να τον αποκτήσει, αλλά η μεταγραφή δεν ολοκληρώθηκε.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα τον Ιούνιο του 2018 και ήταν μέλος της αποστολής της Κροατίας η οποία στο Μουντιάλ 2018 έφτασε μέχρι τον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΗΝΚ Σίμπενικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Εμπλουτισμός των μεταλλευμάτων
220px|right|thumb|Οι αρχαίοι Αθηναίοι χρησιμοποιούσαν βαρυτομετρικές μεθόδους για τον εμπλουτισμό του αργυρομεταλλεύματος του Λαυρίου. Στην φωτογραφία αρχαίο «πλυντήριο» μεταλλευμάτων στην περιοχή της Λαυρεωτικής. Ο εμπλουτισμός των μεταλλευμάτων αποτελεί το πρώτο στάδιο της εξαγωγικής μεταλλουργίας, κατά το οποίο ένα εξορυσσόμενο μετάλλευμα διαχωρίζεται, με μεθόδους φυσικές, σε ορυκτά με οικονομικό ενδιαφέρον (συμπύκνωμα) και σε ορυκτά με ελάχιστο ή κανένα οικονομικό ενδιαφέρον (απόρριμμα).
Πριν από τον φυσικό διαχωρισμό των ορυκτών, το υλικό που εξορύσσεται πρέπει να κατατμηθεί και να απελευθερωθούν τα μεταλλοφόρα ορυκτά από το στείρο. Η διεργασία της κατάτμησης συνήθως αποκαλείται μηχανική προπαρασκευή, ενώ η διεργασία του διαχωρισμού των ορυκτών αποτελεί τον καθαυτό εμπλουτισμό.
Μηχανική προπαρασκευή
220px|right|thumb|Μύλοι λειοτρίβησης μεταλλεύματος [[χρυσός|χρυσού σε μεταλλείο της Αλάσκας των ΗΠΑ. (Φωτό: N. Bonzey, 2007.)]] Σκοπός της μηχανικής προπαρασκευής είναι να μειωθεί το μέγεθος των τεμαχιδίων του εξορυσσόμενου μεταλλεύματος τόσο ώστε τα ορυκτά με οικονομικό ενδιαφέρον να απελευθερωθούν από την μάζα των στείρων και να είναι πιο εύκολος ο διαχωρισμός. Ένας δεύτερος λόγος για την μηχανική προπαρασκευή των μεταλλευμάτων είναι ότι οι πυρομεταλλουργικές ή υδρομεταλλουργικές διεργασίες συχνά απαιτούν τα μεταλλεύματα (ή τα συμπυκνώματα μεταλλευμάτων) να έχουν ορισμένη κοκκομετρία.
Θραύση
Η θραύση αποτελεί το πρώτο στάδιο της μηχανικής προπαρασκευής. Τα μεγάλα τεμάχια του μεταλλεύματος θρυμματίζονται σε τεμάχια μεγέθους 0,5 έως 20 mm σε μεγάλους θραυστήρες, που μπορεί να είναι γυροσκοπικοί, κωνικοί, σιαγονωτοί, περιστροφικοί–κρουστικοί, κ.ά. Η θραύση γίνεται σε ένα ή πολλά στάδια (πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής θραύση), σε ανοικτά κυκλώματα ή σε κλειστά κυκλώματα με ενδιάμεση ταξινόμηση (κοσκίνισμα) του θρυμματισμένου υλικού.
Λειοτρίβηση
Μετά την θραύση, ακολουθεί η λειοτρίβηση, προκειμένου το μέγεθος των τεμαχιδίων να μειωθεί στα 10 έως 300 μm. Η λειοτρίβηση γίνεται σε περιστρεφόμενους μύλους. Αναλόγως του μέσου λειοτρίβησης που περιέχουν, οι μύλοι μπορεί να είναι σφαιρόμυλοι (το μέσο λειοτρίβησης είναι μεταλλικές σφαίρες), ραβδόμυλοι (το μέσο λειοτρίβησης είναι μεταλλικές ράβδοι) ή αυτογενείς μύλοι (το μέσο λειοτρίβησης είναι το ίδιο το μετάλλευμα).
Ταξινόμηση κατά μέγεθος
Μετά από κάθε στάδιο λειοτρίβησης, συνήθως μεσολαβεί ένα στάδιο ταξινόμησης ως προς το μέγεθος των τεμαχιδίων. Η ταξινόμηση του πιο λεπτόκοκκου λειοτριβημένου υλικού γίνεται με κόσκινα (δονούμενα, περιστροφικά, κ.ά.), με κοχλιωτούς υδροταξινομητές ή με κυκλώνες (υδροκυκλώνες, αεροκυκλώνες). Συχνά το ταξινομημένο μετάλλευμα υπόκειται και σε έκπλυση, προκειμένου να καθαριστεί από εναποθέσεις υπερβολικά λεπτόκοκκων υλικών (ιλύς) που αλλοιώνουν τις επιφανειακές ιδιότητες των κόκκων του μεταλλεύματος.
Εμπλουτισμός
Το καθαρό μετάλλευμα που παράγεται — το συμπύκνωμα — αποθηκεύεται σε προσωρινούς χώρους εναπόθεσης και διατίθεται για την εξαγωγή μετάλλου. Το στείρο χωρίς οικονομική αξία λέγεται απόρριμμα και συνήθως καταλήγει σε μόνιμους χώρους εναπόθεσης κοντά στο εργοστάσιο εμπλουτισμού.
Βαρυτομετρικός διαχωρισμός
Ο βαρυτομετρικός διαχωρισμός στηρίζεται στην διαφορά πυκνότητας ανάμεσα στο μετάλλευμα και το στείρο. Μαζί με την χειροδιαλογή, ο βαρυτομετρικός διαχωρισμός αποτελεί μία από τις αρχαιότερες τεχνικές εμπλουτισμού μεταλλευμάτων. Η αναζήτηση ψηγμάτων χρυσού σε προσχωματικές άμμους με το σκαφίδιο (το «τηγάνι» ή «ταψί») του χρυσοθήρα ή σε στοιχειώδη πλυντήρια αποτέλεσε την πρώτη εφαρμογή βαρυτομετρικού διαχωρισμού στον εμπλουτισμό των μεταλλευμάτων.
300px|right|thumb|Εμπλουτισμός σιδηρομεταλλεύματος με μαγνητικό διαχωρισμό και πυροσυσσωμάτωση (μεταλλείο Πιχουάμο (Pihuamo), Πολιτεία Τζαλίσκο, [[Μεξικό, 1976).]] Στην μέθοδο των βαρέων διαμέσων, το μετάλλευμα πέφτει μέσα σε ένα αιώρημα κατάλληλης πυκνότητας, π.χ. σε πολφό μαγνητίτη (Fe3O4). Το υλικό με μικρή πυκνότητα επιπλέει και απομακρύνεται από την επιφάνεια του αιωρήματος, ενώ το υλικό με μεγάλη πυκνότητα βυθίζεται και απομακρύνεται μαζί με το αιώρημα. Στην συνέχεια από το αιώρημα διαχωρίζονται τα βαρέα διάμεσα (π.χ. με μαγνητικό διαχωρισμό) για να παραχθεί ξανά το καθαρό αιώρημα..
Ο βαρυτομετρικός διαχωρισμός επιτυγχάνεται επίσης με τεχνικές που συνδυάζουν την βαρύτητα με την υδροδυναμική, όπως οι παλλόμενες τράπεζες, οι σπειροειδείς συγκεντρωτές και οι υδροσυγκεντρωτές. Όλες αυτές οι τεχνικές έχουν ευρύ πεδίο εφαρμογής, από την ανάκτηση αυτοφυούς χρυσού έως τον καθαρισμό γαιανθράκων και βιομηχανικών ορυκτών. Γενικά, ο βαρυτομετρικός διαχωρισμός είναι αποτελεσματικός σε σχετικά χονδρόκοκκα υλικά με διαφορά πυκνότητας μεγαλύτερη από 0,1 g/cm3.