cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών
Τμήμα Πετοσφαίρισης
Πρώτη φορά σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν το 1936-37 όπου κατέλαβε την 3η θέση με 7-2 σετ 3 νίκες και μία ήττα. Στο πρωτάθλημα είχε προκριθεί σαν πρωταθλητής του τοπικού πρωταθλήματος Πατρών. Οι αθλητές του ΠΟΠ σε αυτό το πρωτάθλημα ήταν οι: Κατσαρός, Βαρκάρης, Χατζηδάκης, Ζαπούνης, Κυριακόπουλος, Μπάρλος και Μπούκουρας.
Δεύτερη συμμετοχή στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1937-38 που έγινε στην Πάτρα και στο, ανοιχτό τότε, γυμναστήριο της Ε.Α. Πατρών. Ο ΠΟΠ νίκησε κατά σειρά τους Ιωνικό με 2-0, Ε.Α. Πατρών με 2-0 ήταν μάλιστα η μοναδική της ήττα στο πρωτάθλημα, Πανεπιστήμιο Αθηνών έχασε με 2-0, με Νέους Βύρωνα όπου επίσης έχασε με 2-0.
Τρίτη συμμετοχή την περίοδο 1938-39 όπου κατέλαβε την 2η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με 4-1 σετ. Στο τοπικό πρωτάθλημα της χρονιάς ήταν πρωταθλητής νικώντας στον τελικό την Ε.Α. Πατρών με 2-0 σετ. Την ομάδα του ΠΟΠ απάρτιζαν οι: Κατσαρός, Μπάρλος, Παπαηλίας, Ζμαπούλης, Φίλος και Ιορδανίδης.
Τέταρτη φορά το 1939-40 όπου ο ΠΟΠ κατέλαβε την 3η θέση με μία νίκη μία ήττα και 2-2 σετ.
Τμήμα Κλασικού αθλητισμού
Το τμήμα στίβου του ΠΟΠ το 1938 αποτελούσαν οι εξής αθλητές: Χατζηδάκης, Κυριακόπουλος, Κατσαρός, Φίλος, Φάκαλος και Πρωτόπαπας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1936 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1936
Σάντορ Γκουιντάρ
Ο Σάντορ Γκουιντάρ ( ουγγρικά: Sándor Gujdár ) είναι βετεράνος διεθνής Ούγγρος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα, ενώ σήμερα ασχολείται με την προπονητική.
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1951 και έχει ύψος 1,84 μ. Πέρασε τα σπουδαιότερα χρόνια της καριέρας του στην Χόνβεντ Βουδαπέστης, στην οποία αγωνίστηκε από τον Ιούλιο του 1977 εως τον Ιούνιο του 1981. Παράλληλα διετέλεσε βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής Ουγγαρίας από το 1976 εως το 1979. Υπερασπίστηκε μάλιστα τα δίχτυα της σε 2 αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978, το οποίο διοργανώθηκε στην Αργεντινή. Πιο συγκεκριμένα αγωνίστηκε στις 2 Ιουνίου 1978 στον αγώνα Αργεντινή - Ουγγαρία (2-1) και στις 10 Ιουνίου 1978 στον αγώνα Γαλλία-Ουγγαρία (3-1).
Μετά την Χόνβεντ, μεταπήδησε στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου αγωνίστηκε (33 συμμετοχές) και διέπρεψε εως το 1983, όταν η ποδοσφαρική του καριέρα τελείωσε εντελώς άδοξα ύστερα από έναν σοβαρότατο τραυματισμό στο κεφάλι κατά την διάρκεια ενός οικογενειακού διπλού στην προπόνηση της ομάδας.
Επιστρέφοντας στην Ουγγαρία ασχολήθηκε με την προπονητική τερματοφυλάκων και ανέλαβε διάφορα πόστα τόσο στην Χόνβεντ όσο και άλλες ομάδες. Ενδιάμεσα, την περίοδο 2005-06, ανέλαβε θέση γυμναστή τερματοφυλάκων στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Γκουινταρ Σαντορ Γκουινταρ Σαντορ Γκουινταρ Σαντορ Γκουινταρ Σαντορ Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ελλήνιον (Ναύκρατις)
Ελλήνιο (Αρχαία Ελληνικά : Ἑλλήνιον ) ήταν ένας αρχαίος ελληνικός ναός στη Ναυκράτιδα ( Αίγυπτος ), που ιδρύθηκε από τις πόλεις Ρόδος, Κνίδος, Αλικαρνασσός, Φασέλης, Χίος, Τέος, Φώκαια, Κλαζομενές και Μυτιλήνη κατά τη βασιλεία του Άμαση Β΄ (6ος αιώνας π.Χ.).
Το Ελλήνιο ήταν ένας ναός αφιερωμένος  στους θεούς των Ελλήνων  το οποίο είναι εμφανές και από τα διαφορα κεραμικά που βρέθηκαν στο σημείο του ναού, όπου κυριαρχούν τα ευρήματα μορφών από τερακότα, κατά κύριο λόγο, προτόμες.
ὁ φαραών Ἄμασις καὶ φίλος τῶν Ἑλλήνων ἦν καὶ πολλὰ αὐτοῖς εὖ πεποίηκε. τοῖς δὲ εἰς Αἴγυπτον ἐλθοῦσιν ἐδωρήσατο Ναυκράτιν, ὅπως ἐνταῦθα κατοικήσωσιν. τοῖς δὲ μὴ βουλομένοις ἐνταῦθα οἰκεῖν ἀλλὰ τῇ ναυτικῇ ἐμπορίᾳ προσέχειν, ἔδωκε χώρας, ἵνα ἐκεῖ ἱερὰ καὶ νεώσοικους θεοῖς ἀναστήσωσιν. τῶν δὲ τούτων μεγίστην καὶ λαμπροτάτην καὶ λεγομένην Ἑλλήνιον κοινῇ ταῖς κατωκισμέναις πόλεσιν ἀνεστήσατο· τῶν μὲν Ἰωνίων τάς τε Χῖον καὶ Τέων καὶ Φώκειαν καὶ Κλαζομενάς, τῶν δὲ Ῥοδίων τὴν Κνίδον καὶ Ῥόδον καὶ Ἁλικαρνασσὸν καὶ Φασηλίδα, τῶν δὲ Αἰολέων μόνην Μυτιλήνην.
Ηροδότου, Ιστορίαι Β΄178
Ο Φαραώ Άμασης ήταν και φίλος των Ελλήνων και τους έκανε πολύ καλό. Σε όσους ήρθαν στην Αίγυπτο έδωσε την Ναυκράτη να κατοικήσουν σε αυτήν. Σε όσους δεν ήθελαν να ζήσουν εκεί, αλλά να αφοσιωθούν στο θαλάσσιο εμπόριο, τους έδωσε χωράφια για να χτίσουν βωμούς και ιερούς περιβόλους για τους θεούς. Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο πιο διάσημός και επώνυμος [ναός], το λεγόμενο Ελλήνιο, ανεγέρθηκε από κοινού από τις εξής πόλεις: της Ιωνίας, Χίος, Τέος, Φώκαια και Κλαζομένες. Μεταξύ των Ροδίων, η Κνίδος, η Ρόδος, η Αλικαρνασσός και η Φασηλίδα. από τους Αιολείς μόνο η Μυτιλήνη.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αρχαϊκή εποχή
CS
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων CS ή Cs μπορεί να αναφέρεται:
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1916
thumb|right|Η παρέλαση για τα εγκαίνια του σταδίου στις 8 Ιουνίου 1913. Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1916, γνωστοί και ως Αγώνες της 6ης Ολυμπιάδας, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση προγραμματισμένη να διεξαχθεί στο Βερολίνο της Γερμανίας, η οποία ματαιώθηκε λόγω του ξεσπάσματος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν η πρώτη, χρονολογικά, Ολυμπιάδα που ακυρώθηκε λόγω πολεμικών γεγονότων.
Διαδικασία επιλογής
Η διαδικασία επιλογής της διοργανώτριας χώρας περιελάμβανε έξι υποψηφιότητες και νικήτρια αναδείχτηκε η πόλη του Βερολίνου μπροστά από την Αλεξάνδρεια, το Άμστερνταμ, τις Βρυξέλλες, τη Βουδαπέστη και το Κλίβελαντ. Η επιλογή πραγματοποιήθηκε στην 14η Σύνοδο της ΔΟΕ που διοργανώθηκε στη Στοκχόλμη στις 4 Ιουλίου 1912. Μάλιστα ο πρόεδρος της ΔΟΕ Πιερ ντε Κουμπερτέν είχε ευνοήσει το Βερολίνο, επειδή πίστευε ότι αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην αποτροπή ενός πιθανού επικείμενου πολέμου, με την έννοια της διεθνούς κατανόησης της διοργάνωσης από την πόλη αυτή.
Ακολουθία γεγονότων
Οι εργασίες στο Γερμανικό Στάδιο (Deutsches Stadion) του Βερολίνου ξεκίνησαν το 1912. Ήταν σχεδιασμένο να χωράει περισσότερους από 18.000 καθιστούς θεατές. Στις 8 Ιουνίου 1913, το στάδιο εγκαινιάστηκε με την απελευθέρωση 10.000 περιστεριών, παρουσία 60.000 θεατών.
Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, η προετοιμασία των Αγώνων συνεχίστηκε κανονικά, αφού κανείς δεν περίμενε ότι ο πόλεμος θα διαρκούσε για αρκετά ακόμη χρόνια. Στη συνέχεια όμως, οι Αγώνες ματαιώθηκαν.
Μια χειμερινή αθλητική εβδομάδα με χόκεϊ επί πάγου, σκι και πατινάζ προγραμματίστηκε αντί των Αγώνων. Ο σχεδιασμός αυτής της εβδομάδας έδωσε την ιδέα για τη διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.
Μετά το πέρας των εχθροπραξιών, αποφασίστηκε να διατηρηθεί ο αύξων αριθμός (σαν να έγιναν δηλαδή οι Αγώνες του Βερολίνου) και να διοργανωθεί η έβδομη -πλέον- Ολυμπιάδα στην Αμβέρσα του Βελγίου. Το Βερολίνο επέστρεψε στις υποψηφιότητες των Αγώνων το 1931, όταν κέρδισε τη Βαρκελώνη και διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, στα 20 χρόνια μετά την Ολυμπιάδα που ακυρώθηκε. Η Βαρκελώνη τελικά διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.
Βιβλιογραφία
1916 Κατηγορία:Ματαιωμένοι Ολυμπιακοί Αγώνες Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1916 Κατηγορία:Ιστορία του Βερολίνου Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βερολίνο
Παλώ-ντε-Σερντάνι
Το Παλώ-ντε-Σερντάνι (γαλλικά: Palau-de-Cerdagne, καταλανικά: Palau de Cerdanya) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Παλωζάν (γαλλικά: Palausans).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Πακιστανοί
Οι Πακιστανοί είναι οι πολίτες της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν στην Ασία. Το Πακιστάν είναι πολυεθνικό και πολύγλωσσο κράτος: η πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας μιλούν ινδοάριες και ιρανικές γλώσσες. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 το Πακιστάν έχει πληθυσμό που ξεπερνά τους 212.000.000 κατοίκους και αποτελεί την πέμπτη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο.
Όσον αφορά την πακιστανική διασπορά, σημαντικό μέρος τους ζει στη Μέση Ανατολή, όπου υπάρχουν περίπου 4.700.000 Πακιστανοί. Η επόμενη μεγάλη πακιστανική διασπορά βρίσκεται Ευρώπη, όπου υπολογίζεται ότι ζουν περίπου 2.400.000 Πακιστανοί εκεί, εκ των οποίων οι μισοί ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εθνοτικές υποομάδες
Το Πακιστάν έχει ένα από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους πληθυσμούς παγκοσμίως. Βρίσκεται στη Νότια Ασία￼￼. Τα έθνη του Πακιστάν ανήκουν σε διάφορες υποομάδες και κυρίως στην ινδοϊρανική ομάδα.
Στο Πακιστάν ζουν Παντζάμπι, Σίντι, Παστούν, ουρντούφωνοι μουχατζίρηδες, Βαλούχοι, Κασμίροι, κάποιες άλλες μεγάλες πληθυσμιακά εθνικότητες (Μπραχούι, Χίντκο, Παχάρι, Σιν, Μπουρούσο, Ουάχι, Μπάλτι, Τσιτράλι) και κάποιες μικρότερες εθνότητες στον ορεινό βορρά της χώρας.
Οι κύριες εθνότητες του Πακιστάν είναι οι Παντζάμπι, οι Παστούν, οι Σίντι, οι Βαλούχοι, οι ομιλητές των Ουρντού και οι Κασμίροι.
Γλώσσες
Τα ούρντου είναι η κύρια γλώσσα του Πακιστάν. Τα ούρντου (ινδουστανικά με πολλές επιρροές από τα αραβικά και τα περσικά) επελέγη ως τεκμήριο ενότητας και ως λίνγκουα φράνκα για να μην δίνεται προτίμηση σε μια ντόπια πακιστανική γλώσσα έναντι μιας άλλης. Διδάσκεται ως επί το πλείστον ως δεύτερη γλώσσα, καθώς το 93% του πληθυσμού του Πακιστάν μιλά κάποια άλλη μητρική γλώσσα από τα Ούρντου. Τα Ούρντου είναι είτε μητρική, δεύτερη ή και τρίτη γλώσσα για τους περισσότερους Πακιστανούς.
Στο Πακιστάν ομιλούνται πολλές περιφερειακές και επαρχιακές γλώσσες από τις δεκάδες εθνότητες της χώρας, με το 45% των κατοίκων της χώρας να έχουν τα παντζάμπι ως μητρική γλώσσα. Τα αγγλικά είναι συνεπίσημη γλώσσα, κατάλοιπο της αποικιοκρατίας. Αρκετές γλώσσες έχουν πάνω από 1 εκατομμύριο ομιλητές, μεταξύ άλλων οι πάστο, σίντι, σαράικι, μπαλότσι, μπραχούι και χίντκο. Υπάρχουν περίπου 60 πρόσθετες γλώσσες που ομιλούνται στη χώρα.
Θρησκεία
Η μεγαλύτερη θρησκεία στο Πακιστάν είναι το Ισλάμ. Το Πακιστάν έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό μουσουλμάνων στον κόσμο μετά από την Ινδονησία. Στη χώρα ζουν επίσης Ινδουιστές, Χριστιανοί, Καλάς και Ζωροάστρες. Το 95% των ανθρώπων στο Πακιστάν είναι Μουσουλμάνοι (κυρίως Σουνίτες), το 2% είναι Ινδουιστές, το 2% είναι Χριστιανοί και λιγότερο από το 1% του πληθυσμού είναι Ζωροάστρες, Καλάς, Μπαχάι, Σιχ και άθεοι. Ένα 1% είναι Αχμαντίγια.
Διασπορά
Πολλοί Πακιστανοί ζουν στη Μέση Ανατολή, την Αυστραλία, την Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Βόρεια Αμερική. Σύμφωνα με το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ το Πακιστάν έχει την 6η μεγαλύτερη διασπορά στον κόσμο. Σύμφωνα με το Υπουργείο Πακιστανικής Διασποράς και Ανάπτυξης Ανθρώπινων Πόρων, περίπου 8.8 εκατομμύρια Πακιστανοί ζουν στο εξωτερικό. Περί τα 4.7 εκατομμύρια Πακιστανοί ζουν στη Μέση Ανατολή.
Στην Ελλάδα οι πρώτοι μετανάστες από το Πακιστάν ήρθαν στις αρχές της δεκαετίας του 70. Αυτοί ήταν ήρθαν κυρίως με το σύστημα της μετάκλησης και σχεδόν όλοι ήταν νόμιμοι ως προς την μετακίνηση τους. Ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 80 ο αριθμός των Πακιστανών αυξήθηκε, με την ΕΣΥΕ να καταγράφει 1.829 άτομα εκ των οποίων τα 1.349 ήταν παράνομοι μετανάστες. Κατά την δεκαετία του 90 και ιδιαίτερα τις τελευταίες δυο δεκαετίες (2000 και 2010) υπήρξε ραγδαία αύξηση του πληθυσμού. Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2011 οι Πακιστανοί στην Ελλάδα ανήλθαν σε 11.130 άτομα, ωστόσο ο πραγματικός τους πληθυσμός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος, εκτιμήσεις κάνουν λόγο για έναν αριθμό περί τους 50.000 με αυξητικές τάσεις.
Νιμ
Η Νιμ (γαλλ. Nîmes, οξιτανικά Nimes) είναι πόλη της νότιας Γαλλίας στον νομό (département) Γκαρ (Gard) στην περιοχή (région) Οξιτανία, έως το 2016 αποτελούσε τμήμα του Λανγκντόκ - Ρουσιγιόν (Languedoc-Roussillon). Είναι πόλη με σημαντική ιστορία και πολλά ρωμαϊκά μνημεία, πολύ καλά διατηρημένα, αποτελώντας πόλο έλξης τουριστών. Έχει 150.610 κατοίκους (απογραφή 2017), οι οποίοι αποκαλούνται Νιμουά(ζ). (Nîmois, (άρρενες) Nîmoises (θήλεις))
Επιφανείς Γάλλοι που γεννήθηκαν στη Νιμ υπήρξαν, μεταξύ άλλων, ο λογοτέχνης Αλφόνς Ντωντέ (Alphonse Daudet), ο γιατρός και επιχειρηματίας Λουί Περιέ (Louis Perrier), δημιουργός του ομώνυμου εμφιαλωμένου νερού, ο Μαρκήσιος στρατηγός Μονκάλμ (Louis-Joseph de Montcalm), που διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στις αμερικανικές κτήσεις της Γαλλίας και ο Ζαν Νικό (Jean Nicot), που εισήγαγε τον καπνό στη Γαλλία και έδωσε το όνομά του στη νικοτίνη.
Γεωγραφική θέση
Η Νιμ είναι κτισμένη κοντά στις ακτές της Μεσογείου, στη στενή πεδιάδα που εκτείνεται από τον ποταμό Ροδανό ως τον ποταμό Ωντ (Aude). Η πλεονεκτική της θέση στο μεσογειακό τόξο την τοποθετεί κοντά σε μεγάλες πόλεις, όπως η Αρλ (27 χλμ), το Αιξ-αν-Προβάνς (95 χλμ), η Μασσαλία (110 χλμ), η Αβινιόν (45 χλμ), το Μονπελιέ (50 χλμ) και η Βαρκελώνη (350 χλμ). Η πόλη είναι κτισμένη σε λοφώδη, βραχώδη περιοχή, καλυπτόμενη από θάμνους που ονομάζεται "Les monts Garrigues" και το μέσο υψόμετρό της είναι 118 μ. Από τη θέση αυτή δεσπόζει της κοιλάδας του Βιστρ (Vistres), η οποία είναι κατάφυτη με αμπελώνες.
Κλίμα
right|thumb|300px|Το αρχαίο ρωμαϊκό [[αμφιθέατρο της Νιμ.]] Το κλίμα της πόλης και της ευρύτερης περιοχής είναι ιδιαίτερα ήπιο. Ωστόσο, δέχεται την επίδραση των βορειοδυτικών ανέμων ("Mistral", ελλ. "μαΐστρος"), που πνέουν στην κοιλάδα του Ροδανού επί 10 περίπου ημέρες ανά έτος και ορισμένες φορές οι ριπές τους φθάνουν σε ταχύτητα τα 100 km/h, με συνέπεια οι χειμώνες να είναι λιγότερο ήπιοι απ' όσο θα έπρεπε λόγω γεωγραφικού πλάτους. Από την άλλη, δέχεται τις επιδράσεις του μεσογειακού κλίματος, με συνέπεια οι βροχοπτώσεις να είναι λίγες, τα καλοκαίρια ξηρά και ιδιαίτερα θερμά, ενώ οι περισσότερες βροχοπτώσεις συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και είναι έντονες, με συνέπεια το ύψος βροχής να ανέρχεται θεαματικά μέσα σε λίγες ώρες και να σημειώνονται πλημμύρες. Το πλέον έντονο φαινόμενο σημειώθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1988, οπότε μέσα σε έξι ώρες το ύψος βροχής ανήλθε στα 620 χιλιοστά. Ως συνέπεια, σημειώθηκε ισχυρή πλημμύρα, η οποία, εκτός των υλικών καταστροφών, προκάλεσε τον θάνατο 10 ατόμων.
Προρωμαϊκή και ρωμαϊκή περίοδος
Η Νιμ δημιουργήθηκε ως οικισμός πέριξ μιας ιερής πηγής, αφιερωμένης στη θεότητα "Nemausus" πριν από 2.000 περίπου χρόνια. , ενώ το όνομα ετυμολογείται από την κελτική λέξη "nem", που σημαίνει "καθαγιασμένος τόπος" Αποτέλεσε την πρωτεύουσα μιας φυλής Γαλατών, ενώ ο Στράβων και ο Πλίνιος αναφέρουν ότι στην περιοχή είχε εγκατασταθεί μια ομάδα Κελτών. Η γαλατική φυλή των Volcae Arecomici που είχε εγκατασταθεί στην περιοχή παραδόθηκε χωρίς αντίσταση στους Ρωμαίους το 121 π.Χ. Ο αυτοκράτορας Αύγουστος ίδρυσε εκεί μια νέα πόλη και της έδωσε προνόμια τέτοια, ώστε σύντομα η πόλη αναπτύχθηκε και γνώρισε την ευημερία. Η πόλη κτίστηκε σύμφωνα με τα ρωμαϊκά πρότυπα και εφοδιαζόταν με πόσιμο νερό μέσω ενός καναλιού μήκους 50 χιλιομέτρων, τμήμα του οποίου αποτελεί η γέφυρα του Γκαρ (Pont du Gard), μήκους περίπου 800 μ., ύψους 48 μ. και μέγιστου πλάτους 2,5 μ. Το υδραγωγείο φέρνει νερό από τις καρστικές πηγές του Ερ και, σύμφωνα με σύγχρονες έρευνες, είχε δυνατότητα παροχής 200 - 400 λίτρων ανά δευτερόλεπτο. Επιπλέον, η πόλη βρισκόταν επάνω στη Δομιτία οδό (Via Domitia), τη ρωμαϊκή οδό που συνέδεε τη Ρώμη με την Ισπανία αποτελώντας έτσι διαμετακομιστικό και εμπορικό σταθμό. Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν εκεί πλήθος μνημείων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται η περίφημη Αρένα της Νιμ, ρωμαϊκό στάδιο χωρητικότητας περίπου 24.000 θεατών και ο «τετράγωνος ναός» (Μαιζόν καρέ) και ο Μέγας Πύργος (Tour Magne), ο οποίος χρησίμευε για να ελέγχει την κυκλοφορία στη Δομιτία οδό αλλά και ως οχυρωματικό έργο, αποτελώντας τμήμα των τειχών που κατασκεύασε ο Αύγουστος για να οχυρώσει την πόλη.
Μεσαίωνας
Τον 5ο μ.Χ. αιώνα (407) η πόλη καταλήφθηκε αρχικά από τους Βανδάλους και στη συνέχεια (472) από τους Βησιγότθους. Η κυριαρχία των γερμανικών φύλων τερματίζεται με την εισβολή και κατάληψή τους από τους Σαρακηνούς, οι οποίοι εκδιώκονται με τη σειρά τους το 737 μ.Χ. από τα στρατεύματα του Καρόλου Μαρτέλου, τα οποία πυρπολούν και καταστρέφουν μεγάλο μέρος της. Πιθανότατα εκείνη η εποχή σηματοδοτεί την έναρξη χρήσης της "Αρένας" ως φρουρίου.
Το 752 η πόλη αποκτά ανεξαρτησία. Ως ηγεμόνας της επιλέγεται ένας Γότθος ονομαζόμενος Ansemond, ο οποίος τίθεται υπό την επικυριαρχία του Πεπίνου του Βραχέος, ο οποίος το 758 εγκαθιστά ως φεουδάρχη της πόλης τον κόμητα Ραντούλφο (Radulfe). Το 892 η κομητεία της Νιμ περνά στη δικαιοδοσία των κομήτων της Τουλούζης και στη συνέχεια των υποκομήτων Τρανκαβέλ της Καρκασσόν και του Αλμπί. Το 925 η πόλη δέχεται νέες επιδρομές από τους Νορμανδούς και τους Ούγγρους, παραμένει όμως υπό την επικυριαρχία των υποκομήτων Τρανκαβέλ, οι οποίοι τελικά τη μεταβιβάζουν εκ νέου στους κόμητες της Τουλούζης. Η Νιμ βγαίνει από την απομόνωσή της γύρω στο 1000 μ.Χ.: Το εμπόριο αρχίζει να ανθίζει και πάλι, χάρη στην αμπελοκαλλιέργεια, τις ελιές και την εκτροφή προβάτων, ενώ κατασκευάζονται νέα τείχη. . Όταν το 1226 ο Λουδοβίκος ο Η' ξεκινά τη Σταυροφορία των Αλβιγηνών κατά των Καθαρών, η πόλη συντάσσεται μαζί του, γεγονός από το οποίο ο βασιλέας επωφελείται για να την εντάξει στο Γαλλικό Στέμμα. Η συνθήκη ένταξης ολοκληρώνεται στις 12 Απριλίου του 1229.
Κατά τα τέλη της περιόδου του Μεσαίωνα η πόλη ευημερεί. Αυτό συμβαίνει κύρια χάρη στην παραγωγή υφασμάτων, και συγκεκριμένα χάρη στην τεχνογνωσία κατασκευής ενός τύπου πολύ ανθεκτικού υφάσματος, το οποίο αποκτά το προσωνύμιο "serge de Nîmes" (ύφασμα σερζ από τη Νιμ) ή συγκεκομμένα "de Nîmes", ονομασία που θα εξελιχθεί σε "denim", ύφασμα κατασκευής των σύγχρονων τζιν.
Αναγέννηση
Κατά τον δέκατο έκτο αιώνα, η κατάσταση της πόλης βελτιώθηκε ακόμη περισσότερο. Ύστερα από μια θαυμάσια υποδοχή που επιφύλαξε στον βασιλέα Φραγκίσκο τον Α', η πόλη πέτυχε τη δημιουργία του Πανεπιστημίου της. Σύντομα η πόλη έγινε σημαντική κοιτίδα του Προτεσταντισμού στην περιοχή, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν θρησκευτικές ταραχές. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1569 οι Προτεστάντες δολοφόνησαν περισσότερους από 90 καθολικούς ιερείς. Τα πράγματα ηρέμησαν κάπως με το Έδικτο της Νάντης αλλά τον Οκτώβριο του 1685, όταν το Έδικτο ανακλήθηκε με το Έδικτο του Φονταινεμπλώ, ακολούθησαν νέες διώξεις κατά των Προτεσταντών, ενώ τους επιβλήθηκαν πρόσθετες απαγορεύσεις: Απαγορεύτηκε στους μεταρρυθμιστές να δίνουν στα παιδιά τους προτεσταντική μόρφωση και να ενταφιάζονται σε κανονικά νεκροταφεία. Το 1702 δολοφονήθηκε ο αβάς του Chayla, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει στην πόλη ο αποκαλούμενος "πόλεμος των Camisards", όταν οι προτεστάντες αγρότες και τεχνίτες, απαυδισμένοι από τις απαγορεύσεις και τις διώξεις των ίδιων και των ομοθρήσκων τους αντιστάθηκαν ακόμη και στους βασιλικούς δραγόνους. Η οριστική ειρήνευση επήλθε μόλις το 1715.
Κατά την εποχή του Διαφωτισμού η πόλη απέκτησε τους περίφημους "κήπους της Πηγής" (Jardins de la Fontaine), που δημιουργήθηκαν γύρω από την αρχαία πηγή που υπήρξε η απαρχή της πόλης. Δημιουργός τους ήταν ο Μαρεσάλ (Mareschal). Σήμερα κατατάσσονται ανάμεσα στους "Jardins remarquables" (αξιοσημείωτους κήπους) και αποτελούν ένα από τα αξιοθέατα της πόλης.
19ος αιώνας - σήμερα
Η πόλη, έχοντας σημαντική βιομηχανία υφασμάτων, αρχικά ευημερεί. Κατασκευάζονται εκεί, εκτός από το γνωστό πλέον "denim" και μεταξωτά υφάσματα, τα οποία όμως γνωρίζουν έντονο ανταγωνισμό από τις αντίστοιχες βιομηχανίες της Λυών. Η συγκοινωνία της πόλης βελτιώνεται με τη διέλευση από αυτήν του Καναλιού του Midi ενώ το 1839 η Νιμ αποκτά σιδηροδρομική σύνδεση με την υπόλοιπη χώρα, γύρω από τον νέο σιδηροδρομικό σταθμό κτίζονται νέες πολυτελείς κατοικίες, ενώ τα κέρδη από τη βιομηχανία υφασμάτων επανεπενδύονται σε άλλους τομείς, κύρια στον αμπελουργικό, με αποτέλεσμα η πόλη να αποκτήσει ξανά την παλιά της ευημερία. Μελανό σημείο στην αμπελουργική της ιστορία αποτελεί η επιδημία φυλλοξήρας που πλήττει τα αμπέλια της περιοχής το 1879.
Οικονομία
Παρά το γεγονός ότι ένας από τους τομείς δραστηριότητας της πόλης είναι η οινοποιΐα, μόλις το 0,5% του ενεργού της πληθυσμού ασχολείται με τη γεωργία. Το παραγωγικό δυναμικό της Νιμ αποτελείται κατά 36,5% από υπαλλήλους, 22,4% από τα λεγόμενα "ενδιάμεσα επαγγέλματα", το 21,6% είναι εργάτες, 12,5% είναι στελέχη ή ασχολούμενοι με "πνευματικά επαγγέλματα" και 6,6% είναι τεχνίτες, έμποροι και επιχειρηματίες. Ο μέσος όρος εισοδήματος ανά οικογένεια ανέρχεται σε 16.500 ευρώ/έτος (με τον εθνικό μέσο όρο στα 21.000 ευρώ/έτος), ενώ το 14,5% του πληθυσμού υπολογίζεται ότι βρίσκεται ακριβώς στο όριο του ελάχιστου εισοδήματος, υψηλό ποσοστό συγκρινόμενο με τον εθνικό μ.ό. ο οποίος ανέρχεται στο 2% και τον μέσο όρο στην περιοχή στο 4%.
Μαυρίκιος της Σαξονίας, στρατάρχης
O Μαυρίκιος, γερμ. Moritz (28 Οκτωβρίου 1696 - 20 Νοεμβρίου 1750) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν αξιωματικός του Αυστριακού στρατού, του Γερμανικού και τέλος του Γαλλικού, όπου έγινε στρατάρχης.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος νόθος γιος του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Α΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της ερωμένης του Μαρίας-Αουρόρας κόμισσας φον Κένιγκσμαρκ.
Νιμ
Συγκοινωνίες
Ο υδάτινος δρόμος της πόλης είναι το Κανάλι του Midi. Υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση με την υπόλοιπη χώρα, ενώ από τον σταθμό της Νιμ προβλέπεται, το 2020, η διέλευση της γραμμής LGV (Ligne à grande vitesse, γραμμή υψηλής ταχύτητας) η οποία θα συνδέσει την πόλη με τη Βαρκελώνη στην Ισπανία. Υπάρχει όμως ήδη σιδηροδρομική σύνδεση με τη Λυών, τη Μασσαλία, το Παρίσι και τη Γενεύη μέσω γραμμής TGV (train à grande vitesse, τρένο υψηλής ταχύτητας).
Μαυρίκιος της Σαξονίας, στρατάρχης
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Νιμ
Συγκοινωνίες
Η οδική σύνδεση της πόλης με την υπόλοιπη χώρα πραγματοποιείται μέσω των αυτοκινητοδρόμων Α9 (που αποκαλείται «la Languedocienne» και Α54.
Η αεροπορική σύνδεση της πόλης και των πέριξ κοινοτήτων εξασφαλίζεται από το αεροδρόμιο «Nîmes Alès Camargue Cévennes», το οποίο, έχοντας αεροδιάδρομο μήκους 2.240 μ., τη συνδέει με το Λούτον στο Λονδίνο, το Λίβερπουλ και τις Βρυξέλλες. Πτήσεις εσωτερικού δεν πραγματοποιούνται από αυτό αλλά από το επίσης πολύ κοντινό (απόσταση περίπου 50 χλμ.) αεροδρόμιο του Μονπελιέ.
Ρωμαϊκή εποχή
right|thumb|250px|Το [[Αμφιθέατρο της Νιμ|ρωμαϊκό αμφιθέατρο]] right|thumb|250px|Νιμ: [[Μαιζόν καρέ]]
Μουσεία
Στην πόλη υπάρχουν, επίσης, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το Πλανητάριο της Νιμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιμ
Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, από τους Φρίξο Δασκαλάκη-Φαζάκη και Μαρίκα Παπαδάκη. Η καταγωγή της είναι από τον Έμπαρο Ηρακλείου και την Αρκαδία.
Τελείωσε με επιτυχία το Α΄ Λύκειο Θηλέων Ηρακλείου και σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ, από όπου αποφοίτησε το 1979. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον επιχειρηματία Γιώργο Παρθένη και απέκτησε μαζί του μία κόρη, την Καρολίνα.
Την ενδιέφερε πρωτίστως η δράση σε πραγματικούς χρόνους και πραγματικά προβλήματα. Μότο της ήταν η έκφραση «στάση can-do», δηλ. μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις αυτό που δεν σου αρέσει. Αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων θέλησε να προβάλλει στη δημόσια καθημερινή ζωή και γιαυτό ενεπλάκη στη δρώσα πολιτική, στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με το κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας». Πρόεδρος της Ν.Δ. ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (1984-1993), καταγόμενος από τα Χανιά της Κρήτης. Η γνωριμία τους ήταν αμιγώς θεσμική και η συναίνεση του να εκτεθεί η Γιάννα Δασκαλάκη στις Δημοτικές Εκλογές, του 1986, με τον συνδυασμό του Μιλτιάδη Έβερτ «Νέα Εποχή» στο Δήμο της Αθήνας, κάλυπτε τις ανάγκες του κόμματος της Ν.Δ. να υπάρχουν γυναίκες στα ψηφοδέλτια της.
Είχε λάβει 4.645 σταυρούς προτίμησης, κατατασσόμενη στην 12η θέση ανάμεσα σε 40 υποψηφίους. Το αποτέλεσμα της επιτυχίας της βρίσκεται πρωτίστως στην επιλογή του θέματος που επέλεξε να αναδείξει με την προεκλογική της καμπάνια: την ανατροπή της υποβαθμισμένης ποιότητας ζωής των Αθηναίων. Το πώς αντιλαμβανόταν αυτή την «ανατροπή» το έδειξε όταν στο πλαίσιο της αποστολής προεκλογικής υλικού σε εν δυνάμει ψηφοφόρους της επέλεξε να «τους ταχυδρομήσει σπόρους βασιλικού» εστιάζοντας στην ανάγκη για «πιο πράσινο μέλλον στην Αθήνα». Στο Δήμο Αθηναίων της ανατέθηκαν τα καθήκοντα της Γραμματέως του Δημοτικού Συμβουλίου, θέση που την ενδιέφερε πολύ λιγότερο, από την εθελοντική δράση που ανέπτυξε στα θέματα παιδείας και θερινής κατασκήνωσης των παιδιών. Η ίδια θεωρεί τη δουλειά που έκανε για τα σχολεία των Αθηνών την «μεγαλύτερη επιτυχία» της τρίχρονης θητείας της στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας.
Τον Νοέμβριο του 1989 και το 1990, εκλέχθηκε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών. Είχε λάβει 28.625 και 35.868 σταυρούς προτίμησης (8η και 5η θέση) αντίστοιχα. Στις εκλογικές αναμετρήσεις είχε κατέλθει ως Γιάννα Δασκαλάκη-Παρθένη.
Το 1990, χώρισε από τον πρώτο της σύζυγο και παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, γόνο γνωστής οικογένειας βιομηχάνων, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Παναγιώτη και τον Δημήτρη.
Το 1996, ορίσθηκε από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, πρόεδρος της επιτροπής διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1997, οι αγώνες ανατέθηκαν στην Αθήνα. Όμως, η Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη δεν ορίσθηκε πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής. Μετά από πιέσεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, τον Μάιο του 2000, η ελληνική κυβέρνηση άλλαξε την διοίκηση της οργανωτικής επιτροπής και η Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη ορίσθηκε τελικά πρόεδρος της επιτροπής. Όσα ακολούθησαν από την ημέρα που η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη ορίσθηκε Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Αγώνων του 2004 έως την λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων από τον Προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Ζακ Ρογκ, με τη δημόσια διαπίστωσή του πως επρόκειτο για «αξέχαστους, ονειρεμένους αγώνες», περιγράφονται στο βιβλίο της με τον ελληνικό τίτλο «Γιάννα» που κυκλοφόρησε το 2013, από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Το 2004, κατά τη διάρκεια δεξίωσης που παρέθεσε, τα πυροτεχνήματα που εκτοξεύθηκαν προκάλεσαν πυρκαγιά στο λόφο της Φιλοθέης.
Επίσης, το 1998 διορίσθηκε «Πρέσβης εκ Προσωπικοτήτων» της Ελλάδος.
Από το 1994 συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες της Σχολής Διακυβερνήσεως Τζον Φ. Κένεντι του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και κατέχει τον τίτλο της Αντιπροέδρου του Πρυτανικού Συμβουλίου. Σε αυτό το πλαίσιο -σε συνεργασία με το Ίδρυμα Κλίντον- έχει αναπτύξει πολλές πρωτοβουλίες όπως το Angelopoulos Global Leaders Program, στο οποίο πρώην επιτυχημένοι ηγέτες μοιράζονται τις εμπειρίες τους, διδάσκοντας στο Χάρβαρντ. Από το 2013, το Ίδρυμα Γιάννας και Θεοδώρου Αγγελοπούλου έχει ιδρύσει ένα πρόγραμμα υποτροφιών (με οικονομική στήριξη πρωτοβουλιών και προτάσεων) για νέες και νέους φοιτητές από όλη την Ελλάδα, στο Clinton Global Initiative University που διοργανώνεται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ. Από το πλαίσιο της συνεργασίας της με το Kennedy School of Government του Χάρβαρντ, προέκυψε το βιβλίο με τον τίτλο «Ξαναδιαβάζοντας το ελληνικό παράδοξο», όπου αποτιμάται η απάντηση στο ερώτημα «Τι είναι το Ελληνικό Παράδοξο;» Είναι η διαπίστωση ότι παρατηρείται «ένα πολυσυζητημένο χάσμα ανάμεσα στην απεριόριστη υπόσχεση της Ελλάδας και στην κατά καιρούς απογοητευτική της επίδοση".
Έχει τιμηθεί, το 2004 από την Ελληνική Δημοκρατία, με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής και το 2008 από τη Γαλλική Δημοκρατία με το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.
Επίσης, στο πανεπιστήμιο Harvard, σε συνεργασία του Kennedy School of Government Chan School of Public Health, ιδρύθηκε το 2008 η έδρα Αγγελοπούλου για τη Δημόσια Υγεία και τη Διεθνή Ανάπτυξη.
Το 2019 ιδρύθηκε το «Πρόγραμμα Γιάννας Αγγελοπούλου για τις Επιστήμες, την Τεχνολογία και την Καινοτομία» στο Πανεπιστήμιο Cambridge (GAPSTI-The Gianna Angelopoulos Programme for Science Technology and Innovation), το οποίο λειτουργεί στο πλαίσιο του γνωστού Maxwell Centre του Τμήματος Φυσικής (Cavendish Laboratory) του βρετανικού πανεπιστημίου.
Το πρόγραμμα αποσκοπεί στην παραγωγική διασύνδεση επιστήμης και επιχειρηματικότητας και υποστηρίζει μεταπτυχιακούς φοιτητές και νέους επιστήμονες στην προσπάθεια εμβάθυνσης της εργασίας τους και ένταξής της στον παραγωγικό ιστό. Βασικό στοιχείο του Προγράμματος είναι η σύνδεσή του με την Ελλάδα, μέσω της καθιέρωσης διαρκών δεσμών συνεργασίας του Cambridge με ακαδημαϊκά ιδρύματα στην Ελλάδα για την ανταλλαγή φοιτητών, προγραμμάτων και ιδεών και την παροχή εκπαιδευτικών και επαγγελματικών ευκαιριών σε Έλληνες μεταπτυχιακούς φοιτητές και ερευνητές.
Το 2006, η ίδια και ο δεύτερος σύζυγός της εξαγόρασαν την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, ενώ ένα χρόνο αργότερα απέκτησαν και τον ραδιοσταθμό Planet 99,5, τον οποίο μετονόμασαν σε City 99,5. Στις 22 Ιουνίου 2009, ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά μαζί με το σύζυγό της πως αποχωρούν οριστικά από το χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, προχωρώντας σε άμεση εκκαθάριση των εταιρειών στις οποίες ανήκαν τα δύο μέσα, καλύπτοντας όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς όλους.
Το 2013, δημοσίευσε το βιβλίο "My Greek Drama: Life, Love, and One Woman's Olympic Effort to Bring Glory to Her Country", το οποίο βρέθηκε στις λίστες top Ten των ευπώλητων των New York Times, της Wall Street Journal και του amazon.com. Η ελληνική έκδοση - «Γιάννα» - βρέθηκε στην κορυφή των ευπώλητων στην Ελλάδα.
Τον Ιούλιο του 2019, της ανατέθηκε από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη η προεδρία της επιτροπής «Ελλάδα 2021», που αφορά τις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση (1821-2021). Τέλη Δεκεμβρίου 2020, η Πρόεδρος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» έδωσε στη δημοσιότητα το πρόγραμμα των Δράσεων και Εκδηλώσεων για το επετειακό έτος 2021. Έχουν κατατεθεί 1827 προτάσεις εκδηλώσεων από την Ελλάδα και 319 προτάσεις από την Ομογένεια και από 46 χώρες του πλανήτη. Όταν η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη ρωτήθηκε από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) που στοχεύει ο εορτασμός των 200 χρόνων, απάντησε: «Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε την Ελληνική Επανάσταση ως γεγονός διεθνούς εμβέλειας, την πορεία των 200 ετών, αλλά και τη σύγχρονη Ελλάδα ως μια χώρα που κοιτάζει με αυτοπεποίθηση προς το μέλλον..»
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Λουκρητία των Έστε
Η Λουκρητία των Έστε (16 Δεκεμβρίου 1535-12 Φεβρουαρίου 1598) ήταν Ιταλίδα πριγκίπισσα του Οίκου των Έστε. Ήταν μια από τις πιο μορφωμένες γυναίκες της γενιάς της, και προστάτιδα επιστημόνων και καλλιτεχνών.
Πρώτα χρόνια
Εξαιτίας των προσπαθειών της Δούκισσας Ρενέ, η οποία προσκάλεσε ταλαντούχους δασκάλους στο δουκάτο της Φεράρα για τα παιδιά της, η Λουκρητία, μαζί με τις αδελφές της Άννα και Ελεονόρα, έλαβαν εξαιρετική εκπαίδευση. Οι πριγκίπισσες μελέτησαν αρχαίες και σύγχρονες γλώσσες, κλασική λογοτεχνία, φιλοσοφία και ποίηση, μουσική και φωνητική. Οι δάσκαλοι της Λουκρητίας ήταν οι ανθρωπιστές Olympia Fulvia Morata, Franciscus Portus, Aonio Paleario και Bartolomeo Ricci. Αγαπούσε το θέατρο και ήταν προστάτιδα πολλών επιστημόνων και τεχνών, μεταξύ των οποίων ήταν ο φιλόσοφος Φραγκίσκος Πατρίκιος και ο ποιητής Τορκουάτο Τάσσο, ο οποίος αφιέρωσε το ποίημα "O figlie di Renata (Ω κόρες της Ρενάτα)" στη Λουκρητία και την Ελεονώρα, τη μικρότερη αδερφή της.
Η ζωή της Λουκρητίας άλλαξε λίγο μετά το θάνατο του πατέρα της το 1559, όταν η μητέρα της επέστρεψε στην πατρίδα της. Η πριγκίπισσα αγαπούσε τις τελετές του βασιλείου και σύντομα προκάλεσε κουτσομπολιά για τη συμπεριφορά της. Μπήκε σε μια σχέση με τον καπετάνιο της φρουράς του Ducal, Κόμη Έρκολε Κοντράρι, μια σχέση που συνέχισε ακόμη και μετά τον γάμο της. Μαθαίνοντάς το αυτό, στις 2 Αυγούστου 1575, ο αδερφός της Αλφόνσος διέταξε να μεταφερθούν και οι δύο στο Παλάτι του Δούκα στη Φεράρα και, όταν τους έφεραν, διέταξε να στραγγαλιστεί ο Κόμης Κοντράρι μπροστά στην αδερφή του. Ωστόσο, αυτό δεν επηρέασε τις συνήθειες της Λουκρητίας: μετά από λίγο καιρό, μπήκε σε μια νέα ερωτική σχέση με τον Κόμη Λουίτζι Μοντεκούκουλι.
Δυστυχισμένος γάμος
Η Λουκρητία παρέμεινε άγαμη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε ηλικία 35 ετών, συμφώνησε να παντρευτεί τον 20χρονο Φραντσέσκο Μαρία Β΄ ντελλα Ρόβερε, κληρονόμο του Ουρμπίνο. Η απόφαση της πριγκίπισσας αφορούσε τα συμφέροντα της οικογένειάς της: σε περίπτωση απουσίας αρρένων κληρονόμων στον κύριο κλάδο του Οίκου των Έστε, οι τίτλοι τους πρέπει να επιστρέψουν στα παπικά κράτη. Ο Δούκας Αλφόνσο Β΄ δεν είχε [αιδιά παρά το γεγονός ότι έχει παντρευτεί δύο φορές. Ο μόνος που θα μπορούσε να τον διαδεχθεί, ήταν ο ξάδερφος τους, Τσέζαρε ντ'Έστε. Έτσι, η γαμήλια ένωση μεταξύ των Οίκων των Έστε και του ντελλα Ρόβερε έπρεπε να μαρτυρήσει την αμοιβαία υποστήριξη μεταξύ των δύο δυναστειών, εάν ήταν απαραίτητο.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1570 πραγματοποιήθηκε η γαμήλια τελετή στη Φεράρα, μετά την οποία το ζευγάρι αναχώρησε για το Πέζαρο. Ως προίκα, η Λουκρητία έλαβε το ποσό των 150.000 δουκάτων. Η σχέση της με τον πεθερό της ήταν καλή: ο δούκας Γκιουμπάλντο δεν παρενέβη στα χόμπι της νύφης του για ποίηση, μουσική και θεατρικές παραστάσεις. Μετά το θάνατο του πατέρα του στις 28 Σεπτεμβρίου 1574, ο Φραντσέσκο έγινε δούκας. Η σχέση της Λουκρητίας με τον μικρότερο σύζυγό της ήταν πάντα δύσκολη: χωρίς δισταγμό, ο Δούκας επεσήμανε ότι η αποτυχία παραγωγής απογόνων ήταν μόνο σφάλμα της Λουκρητίας λόγω της μεγάλης ηλικίας της, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος την είχε μολύνει με σύφιλη.
Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, η Λουκρητία βρήκε μια μεγάλη πηγή παρηγοριάς στη φιλία της με τον Τορκουάτο Τάσσο. Μετά από οκτώ χρόνια γάμου και μέσω της διαμεσολάβησης του Καρδινάλου Κάρλο Μπορρομέο, το ζευγάρι του Ουρμπίνο κατάφερε τελικά να χωρίσει. Στις 31 Αυγούστου 1578, η Αγία Έδρα επέτρεψε στους συζύγους να ζήσουν χωριστά, αλλά ο γάμος τους δεν ακυρώθηκε. Η Λουκρητία επέστρεψε στη Φερράρα, ενώ στην πραγματικότητα συνέχισε να είναι η σύζυγος του Δούκα του Ουρμπίνο. Μόνο μετά το θάνατό της, ο Φραντσέσκο μπόρεσε να συνάψει νέο γάμο, με τη Λιβία ντελλα Ρόβερε στον οποίο είχε κληρονόμο.
Μετέπειτα ζωή
Ξεκινώντας από το 1575, η Λουκρητία είχε όλο και πιο τεταμένες και δύσκολες σχέσεις με τα μέλη της οικογένειάς της, αφού ο εραστής της Κόμης Ερκόλε Κοντράρι σκοτώθηκε από τον αδερφό της Αλφόνσο μετά την ανακάλυψη της σχέσης τους. Η Λουκρητία έγινε υπερασπίστρια του συμφέροντος της Αγίας Έδρας εναντίον της οικογένειάς της και του Δουκάτου της Φεράρα, και αυτό σε μια κρίσιμη πολιτική φάση, μετά τη δημοσίευση, το 1567, του "Papal Bull Prohibitio alienandi et infeudandi civitates et loca Sanctae Romanae Ecclesiae", στον οποίο απαγορεύτηκε σε νόθους κληρονόμους να κληροδοτήσουν εκκλησιαστικά φέουδα.
Ο θάνατος του Αλφόνσου το 1597 χωρίς απογόνους τερμάτισε τον κύριο κλάδο του Οίκου των Έστε, ο οποίος κυβέρνησε τη Φερράρα από τον 12ο αιώνα. Η Λουκρητία ήταν ένας σημαντικός και αποφασιστικός σύμμαχος του Παπισμού. Ήταν εντελώς εχθρική προς τον διορισμένο κληρονόμο του αδελφού της, Τσέζαρε. Ωστόσο, ο Τσέζαρε, εμπιστευόμενος την εγγύτητα της Λουκρητίας και τις επαφές της με τη Ρώμη και υποτιμώντας το μίσος που είχε για αυτόν και τη δυναστεία των Έστε,την έστειλε να συναντήσει τον Καρδινάλιο Πιέτρο Αλομπραντίνι, τον παπικό κληρονόμο που είχε οριστεί να αναλάβει τη θέση της Φεράρα. Η συνάντηση, γνωστή ως Σύμβαση Φαένζα πραγματοποιήθηκε στη Φαένζα στις 13 Ιανουαρίου 1598. Συμφωνήθηκε ότι η Αγία Έδρα θα έπαιρνε αποτελεσματικό έλεγχο όχι μόνο στη Φερράρα αλλά και σε άλλα εδάφη που δεν ήταν παπικά φέουδα με βεβαιότητα και που θα μπορούσαν να είχαν παραμείνει στους Έστε, όπως τα Comacchio, Lugo, Bagnacavallo και Conselice. Εγκαταλειμμένος από τους ξένους συμμάχους του, ο Τσέζαρε αναγκάστηκε να αποδεχτεί αυτούς τους σκληρούς όρους και έπρεπε να φύγει από τη Φεράρα. Ωστόσο, τουλάχιστον η Λουκρητία μπόρεσε να διατηρήσει για την οικογένειά της τα δουκάτα της Μόντενα και του Ρέτζιο, των οποίων η επένδυση εξασφάλισε ο Ροδόλφος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Λουκρητία αντιμετώπισε προβλήματα υγείας. Πέθανε στη Φεράρα στις 12 Φεβρουαρίου 1598 σε ηλικία 62 ετών. Τάφηκε στη νεκρόπολη των Έστε στο μοναστήρι Corpus Domini μαζί με τα αδέλφια, τους γονείς και τους παππούδες της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο
Χρονολόγιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας
Αυτό είναι το χρονολόγιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας, από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα.
Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία (1828-1832)
Η Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία είναι ιστοριογραφικός όρος ο οποίος χρησιμοποιείται για μια σειρά από συμβούλια και "Προσωρινές Κυβερνήσεις" κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Κυβέρνησης. Κατά τα πρώτα στάδια της επανάστασης, διάφορες περιοχές εξέλεγαν τα δικά τους περιφερειακά συμβούλια. Αυτά αντικαταστάθηκαν από την ενωμένη διοίκηση που όρισε η Πρώτη Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου στις αρχές του 1822, η οποία ενέκρινε και το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα. Ακολούθησε μια σειρά Εθνοσυνελεύσεων, ενώ η ύπαρξη της ανεξάρτητης Ελλάδας απειλήθηκε με κατάρρευση, λόγω του εμφυλίου πολέμου και τις νίκες του Ιμπραήμ Πασά. Το 1827, η Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα επέλεξε τον Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια ως Κυβερνήτη της Ελλάδας για επτά χρόνια. Έφτασε το 1828 και ίδρυσε το Ελληνικό Κράτος, κυβερνώντας με ημιδικτατορικές εξουσίες. Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε από πολιτικούς αντιπάλους του το 1831 και τον διαδέχτηκε ο αδερφός του, Αυγουστίνος, μέχρι την ανακήρυξη της Ελλάδας σε βασίλειο από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ο βαυαρός πρίγκιπας Όθωνας επελέγη ως βασιλιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας
Μπενιχόφαρ
Το Μπενιχόφαρ (ισπανικά: Benijófar, Ισπανική προφορά: [beniˈxofaɾ]) είναι δήμος στην κομάρκα Βέγα Μπάχα δελ Σεγούρα στην κοινότητα της Βαλένθια της Ισπανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια
Λενινγκράντσκαγια
Η Λενινγκράντσκαγια (Ленингра́дская) είναι αγροτική περιοχή (στάνιτσα) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Λενινγκράντσκι στο κράι Κρασνοντάρ στη Ρωσία. Πληθυσμός: 36,940 (απογραφή 2010)
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1794 ως Ουμάνσκογιε (Уманское), ήταν ένας από τους πρώτους σαράντα οικισμούς τον Κοζάκων στην Μαύρη Θάλασσα, στην περιοχή του Κουμπάν. Έγινε στάνιτσα το 1842.
Το Ουμάνσκογιε επέζησε στο φθινόπωρο του 1932 και τον χειμώνα του 1933, οπότε εκατοντάδες κάτοικοι πέθαναν από την πείνα. Το 1934, όσοι είχαν επιζήσει (1.200 οικογένειες) εγκατέλειψαν την περιοχή, και μετακόμισαν στις βορειότερες περιοχές της ΕΣΣΔ και του Καζακστάν. Μετά κατοικήθηκε από Λευκορώσους και και μετονομάστηκε σε Λενινγκράντσκαγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράι Κρασνοντάρ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2013
Το 27ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών, διοργανώθηκε στις 16 και 17 Φεβρουαρίου 2013 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τέταρτη φορά στην ιστορία του ο Ολυμπιακός.
Λεπτομέρειες
Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλητές από όλη την Ελλάδα και εκτός συναγωνισμού Κύπριοι αθλητές. Βαθμολογήθηκαν συνολικά 56 σωματεία. Στους αγώνες επανήλθαν μετά από χρόνια τα 200μ. Υψηλού επιπέδου αγώνας έγινε στο άλμα εις μήκος. Επικράτησε ο Γιώργος Τσάκωνας, ο οποίος με 8,15μ πέτυχε το δεύτερο καλύτερο άλμα στον κόσμο και δεύτερο καλύτερο όλων των εποχών στην Ελλάδα. Επίσης, ο δεύτερος Λούης Τσάτουμας με 8,08μ σημείωσε την τέταρτη καλύτερη επίδοση στον κόσμο.
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2013 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ντάνφορθ (Σταθμός τρένου GO)
Ο σταθμός Danforth GO είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός στην γραμμή Lakeshore East της GO TRANSIT στο Τορόντο του Οντάριο του Καναδά. Ο σταθμός βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της παλιάς πόλης του Τορόντο, στην κεντρική οδό, νότια της λεωφόρου Danforth. Ο σταθμός Main Street του TTC στη γραμμή 2 Bloor-Danforth του μετρό βρίσκεται σε μικρή απόσταση προς τα βόρεια, αλλά δεν συνδέεται άμεσα με αυτό.
Επιλεγμένα τρένα του GO Transit Stouffville σταματάνε στο σταθμό ως μέρος ενός μακρόχρονου πιλοτικού προγράμματος που άρχισε στις 2 Φεβρουαρίου 2015. Άλλα τρένα του Stouffville περνούν από το σταθμό χωρίς να σταματήσουν.
Ιστορία
Λόγω της έλλειψης διαθέσιμων εκτάσεων για την επέκταση του υπάρχοντος μηχανοστασίου στο κέντρο της πόλης, η σιδηροδρομική εταιρία Grand Trunk (GTR) αποφάσισε να κατασκευάσει ένα νέο εμπορικό αμαξοστάσιο σε αγροτεμάχια νότια της λεωφόρου Danforth όπου η γραμμή προς το Μόντρεαλ διέσχισε την οδό Dawes Road, και η κίνηση εκτρέπονταν σε ένα νέο δρόμο που ονομάζεται Main. Το αμαξοστάσιο είχε χωρητικότητα 420 βαγονιών και μπορούσε να αποθηκεύσει 31 μηχανές στην ροτόντα του μηχανοστασίου με συνεργεία επισκευής. αριστερά|μικρογραφία| Σταθμός Danforth το 1953 Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Γιόρκ (York) χτίστηκε στη βόρεια πλευρά των γραμμών ακριβώς ανατολικά της Main Street γύρω στο 1883. Η GTR έγινε μέρος των Εθνικού Καναδικού Σιδηρόδρομου το 1923 και από τη δεκαετία του 1940 ο χώρος δεν χρησιμοποιείται πλέον για φορτηγά τρένα και η ροτόντα ήταν κατεδαφισμένη. Κάτω από τον Εθνικό Καναδικό σιδηρόδρομο έγινε ο σιδηροδρομικός σταθμός του Danforth. Το αρχικό κτίριο του σταθμού GTR κατεδαφίστηκε το 1974 και στη θέση του εγκαταστάθηκε η σημερινή μονάδα GO Transit.
Σύνδεση διαμετακόμισης
Παρόλο που το τράμ 506 Carlton, το 64 Main και to 135 δρομολόγιo λεωφορείoy Gerrard περνούν στην Main Street, δεν υπάρχουν στάσεις αμέσως δίπλα από το σταθμό GO. Ομοίως, ο σταθμός μετρό Main Street της γραμμής 2 Bloor-Danforth βρίσκεται σε απόσταση 300μ., Στα βόρεια της λεωφόρου Danforth.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τορόντο Κατηγορία:Μεταφορές στον Καναδά Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Alter Channel
Το Alter Channel (όπου Alter στα λατινικά σημαίνει διαφοροποιούμαι) ήταν ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός πανελλαδικής εμβέλειας. Ξεκίνησε να εκπέμπει το Μάρτιο του 1994 με την ονομασία Κανάλι 5 ιδιοκτησίας του Ομίλου Κουρή και πήρε το όνομα Alter από τις 29 Οκτωβρίου του 2000 μέχρι το οριστικό κλείσιμό του την περίοδο 2011-2013 και είχε έδρα το Μπουρνάζι στο Περιστέρι Αττικής.
Χρονολογικό οικονομικού προβλήματος, επίσχεσης εργασίας και διακοπής τηλεοπτικής εκπομπής από την Digea
Στις 6 Μαΐου 2011, λόγω οικονομικών προβλημάτων, το Alter κάνει αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 για πλήρη εξόφληση των δεδουλευμένων των εργαζομένων του και προστασία από τους πιστωτές η οποία γίνεται αποδεκτή στις 12 Αυγούστου. Νωρίτερα το βράδυ της 11ης Μαΐου εμφανίζεται κάρτα διαμαρτυρίας, με συναίνεση της ιδιοκτησίας του. Μετά από ένα μήνα, ξεκινάει μια αντιπαράθεση μεταξύ του Γιώργου Κουρή και του Γιάννη Αλαφούζου. Συγκεκριμένα ο ΣΚΑΪ και η Καθημερινή, συμφερόντων του τελευταίου, ξεκινούν μια σειρά αποκαλύψεων σχετικά με συμβάσεις που υπέγραφε ο σταθμός με τη Modern Times με υπερτιμολογημένες τις αξίες των εσωτερικών προγραμμάτων του και άλλες των υπερτιμολογημένων εκδοτικών προϊόντων της τελευταίας με το κανάλι, το οποίο μαζί με την Αυριανή, συμφερόντων του πρώτου, ανασύρουν παλαιότερες υποθέσεις στις οποίες είχε εμπλακεί ο Αλαφούζος, όπως του λαθρεμπορίου που γινόταν μέσω πλοίων του, της μόλυνσης των νερών στη λίμνη Μαρακαΐμπο στις αρχές του 1997, και της αγοράς ρουμανικών πλοίων της αραβικής κρατικής εταιρείας Petromin με πλαστά τιμολόγια. Το αποτέλεσμα ήταν το ΕΣΡ να επιβάλλει με απόφασή του στις 3 Οκτωβρίου πρόστιμο 70.000 ευρώ στο Alter λόγω της «προσβολής της προσωπικότητας» του Αλαφούζου.
Στις 11 Νοεμβρίου 2011, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του σταθμού υπό την ηγεσία του Νίκου Χατζηνικολάου, προχώρησαν ξανά σε επίσχεση εργασίας, καταλαμβάνοντας τη ροή του προγράμματος με προβολή καρτών, όπου ισχυριζόντουσαν ότι είναι άδικο να υπάρχουν στο κανάλι δημοσιογράφοι με δέκα χρόνια υπηρεσίας και ο Γιώργος Κουρής να μην τους πληρώνει ούτε ένα ευρώ. Επιπλέον, θεώρησαν απαράδεκτη την απόφαση της Digea στο να σαμποτάρει το σήμα του ALTER. Οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν να επανέλθουν στις θέσεις εργασίας τους, μη αποδεχόμενοι τα σχέδια εξυγίανσης που είχε παρουσιάσει ο Γιώργος Κουρής.
Στις 21 Νοεμβρίου 2011, ο Κώστας Γιαννίκος συλλαμβάνεται για μη καταβολή ΦΠΑ ύψους 1,2 εκατομμυρίων ευρώ, και αφήνεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους τρεις μέρες αργότερα. Ωστόσο στις 28 Νοεμβρίου επανεμφανίζονται οι κάρτες διαμαρτυρίας κατά την διάρκεια του μαγνητοσκοπημένου προγράμματος και η υπόσχεση που δίνει έπειτα ο Γιαννίκος για μη προβολή των διαφημίσεων εταιρειών και του δικού του ομίλου αλλά και του Κουρή αθετείται, με αποτέλεσμα το βράδυ της επόμενης μέρας να γίνει κατάληψη της ροής του. Έκτοτε την 1η Ιανουαρίου 2012 οι εργαζόμενοι έστησαν εκπομπή με παρουσιαστές τον Γιώργο Φιλιππάκη και την Ακριβή Κυρίκου στην οποία μιλούσαν άνεργοι και απολυμένοι από τις δουλειές τους πολίτες, απλήρωτοι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας και της άλλοτε πλέον εφημερίδας Ελευθεροτυπία, ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης, ο τότε πρόεδρος της γενικής ομοσπονδίας προσωπικού της ΔΕΗ Νίκος Φωτόπουλος και ο πρώην δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης.
Την περίοδο εκείνη το κανάλι προέβαλε τα ντοκιμαντέρ Debtocracy (Χρεοκρατία) και W4 Crisis (Γυναίκες για την κρίση) που αναφέρονταν στην οικονομική κρίση και στο Ελληνικό χρέος, ενώ νωρίτερα στις 30 Ιανουαρίου προέβαλε συναυλία αλληλεγγύης από το Κλειστό Γυμναστήριο Περιστερίου. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, προφυλακίζεται ο Γιαννίκος για χρέη στο Δημόσιο λόγω μη καταβολής ΦΠΑ του Alter από τον Σεπτέμβριο του 2010 μέχρι τον Ιανουάριο του 2011. Στις 27 Μαρτίου του 2013 προφυλακίζονται οι Γιώργος και Ανδρέας Κουρής, με την κατηγορία ότι έπεισαν τον Γιαννίκο να μην καταβάλλει τον ΦΠΑ. Αφήνονται ελεύθεροι στις 10 Μαΐου με εγγύηση και περιοριστικούς όρους.
Τον Αύγουστο του 2013 στις συχνότητες του σταθμού εξέπεμπε μια εικόνα με χιόνια αλλά φυσικά ασπρόμαυρη τον πρώτο καιρό και μετά έγινε έγχρωμη που είχε το λογότυπο του σταθμού και από κάτω έγραφε Σύντομα ξανά κοντά σας, φέρνοντας στο προσκήνιο φήμες επαναλειτουργίας του καναλιού καθώς ο Γιώργος Κουρής κατέληξε σε συμφωνία με 150 εργαζομένους του σταθμού. Μέλη του απεργιακού κινήματος του σταθμού έκαναν λόγο για ποσό εργαζομένων που δεν το αντιπροσωπεύει εξ ολοκλήρου και επέκριναν τον Κουρή για την προσπάθεια επαναλειτουργίας του. Μετά από λίγο καιρό, η λεγόμενη εικόνα σταμάτησε να εκπέμπει. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013, η Ελεύθερη Τηλεόραση Α.Ε. κηρύχθηκε σε πτώχευση, μετά από αποδοχή σχετικής αίτησης που είχαν υποβάλει 208 εργαζόμενοι του σταθμού στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2012, και στις 11 Οκτωβρίου σφραγίστηκε το κτήριο στο Μπουρνάζι που το στέγαζε ενώ στη θέση του live streaming από το ιστολόγιο των εργαζομένων του καναλιού, μεταδίδονται για αρκετό χρονικό διάστημα μικρής διάρκειας βίντεο με τα αιτήματά τους.