cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έπαυλη του Αδριανού
Ιστορία
Μετά τον Αδριανό η βίλα χρησιμοποιήθηκε από τους διάφορους διαδόχους του. Κατά την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η βίλα περιέπεσε σε αχρηστία και μερικώς ερειπώθηκε. Τον 16ο αιώνα ο Καρδινάλιος Ιππόλυτος ντ’ Έστε αφαίρεσε τα περισσότερα μάρμαρα και αγάλματα από τη βίλα του Αδριανού για να διακοσμήσει τη δική του Βίλα ντ’ Έστε εκεί κοντά. Η Βίλα Αντριάνα ήταν ένα συγκρότημα πάνω από 30 κτιρίων, καλύπτοντας μια έκταση τουλάχιστον 1 τ.χιλ., το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ακόμη δεν έχει ανασκαφεί. Η βίλα ήταν το μεγαλύτερο Ρωμαϊκό παράδειγμα Αλεξανδρινών κήπων, ιερού τόπου αναψυχής. Το συγκρότημα περιελάμβανε ανάκτορα, αρκετά λουτρά, θέατρα, ναούς, βιβλιοθήκες, κρατικές αίθουσες και κατοικίες αυλικών, πραιτοριανών και δούλων. Η Βίλα απηχεί πολλούς διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς, κυρίως Ελληνικούς και Αιγυπτιακούς. Ο Αδριανός, αυτοκράτορας πολυταξιδεμένος, δανείστηκε αυτά τα σχέδια, όπως οι Καρυάτιδες από την Κάνωπο μαζί με τα αγάλματα δίπλα τους που απεικόνιζαν τον Αιγυπτιακό νάνο θεό της γονιμότητας Βησά. Ένα Ελληνικό λεγόμενο ΄΄Ναυτικό Θέατρο΄΄ είναι κλασικού ιωνικού ρυθμού, ενώ οι θόλοι των κύριων κτιρίων καθώς και οι κορινθιακές αψίδες της Κανώπου και του Σεραπείου φανερώνουν καθαρά Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική.
Στη βιογραφία του Αδριανού ότι περιοχές της βίλας έφεραν τα ονόματα τόπων που ο Αδριανός είχε δει στα ταξίδια του. Μόνο μερικοί τόποι που μνημονεύονται στη βιογραφία μπορούν να συσχετισθούν επακριβώς με τα σημερινά ερείπια. Ένα από τα εντυπωσιακότερα και καλύτερα διατηρημένα μέρη της Βίλας είναι μια πισίνα και ένα τεχνητό σπήλαιο, που ονομάζονταν Κάνωπος και Σεραπείο αντίστοιχα. Η Κάνωπος ήταν Αιγυπτιακή πόλη, όπου ήταν ένας ναός (Σεραπείο), αφιερωμένος στο θεό Σέραπι. Εντούτοις η αρχιτεκτονική έχει Ελληνικές επιρροές (χαρακτηριστικό στη Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική της Ακμάζουσας και Ύστερης Αυτοκρατορίας, όπως φαίνεται στους Κορινθιακούς κίονες και στα αντίγραφα διάσημων Ελληνικών αγαλμάτων που περιβάλλουν την πισίνα. Υπάρχει ένα ανέκδοτο σχετικά με το Σεραπείο και τον αλλόκοτου σχήματος θόλο του. Ένας εξέχων αρχιτέκτων της εποχής, ο Απολλόδωρος από τη Δαμασκό, προσβάλλει τα σχέδια του Αδριανού, συγκρίνοντας το θόλο του Σεραπείου με ΄΄κολοκύθα΄΄.  Η πλήρης ρήση είναι: ΄΄Τράβα και σχεδίασε τις κολοκύθες σου. Δεν έχεις ιδέα για αυτά τα (αρχιτεκτονικά) θέματα΄΄.  Όταν ο Αδριανός έγινε αυτοκράτορας ο Απολλόδωρος εξορίστηκε και αργότερα καταδικάστηκε σε θάνατο.
Ναυτικό Θέατρο
μικρογραφία|315x315εσ Σημαντική κατασκευή στη Βίλα είναι το λεγόμενο ΄΄Ναυτικό Θέατρο΄΄. Αποτελείται από ένα κυκλικό προστώο, στο εσωτερικό του οποίου ήταν μια δακτυλιόσχημη πισίνα με ένα κεντρικό νησί. Κατά τους αρχαίους χρόνους το νησί συνδεόταν με το πρόστοο με δύο κινητές γέφυρες. Στο νησί υπάρχει ένα μικρό Ρωμαϊκό σπίτι με αίθριο, βιβλιοθήκη, τρικλίνιο και μικρά λουτρά. Το μέρος αυτό χρησιμοποιείτο πιθανόν από τον αυτοκράτορα σαν καταφύγιο από την πολύβουη ζωή της αυλής. Στη βίλα γίνεται χρήση πολλών αρχιτεκτονικών ρυθμών και καινοτομιών. Η περιοχή έχει ένα εκτεταμένο δίκτυο υπόγειων σηράγγων. Οι σήραγγες χρησίμευαν κυρίως για τη μεταφορά υπηρετών και αγαθών από τη μία περιοχή στην άλλη. Τα μονοπάτια και οι δρόμοι στην επιφάνεια ήταν στη διάθεση των πιο υψηλόβαθμων κατοίκων της Βίλας. Θόλοι και στοές είχαν εκτεταμένη χρήση. Οι θόλοι στα ατμόλουτρα έχουν κυκλικές οπές στην οροφή για τη διαφυγή του ατμού. Αυτό θυμίζει το Πάνθεον, που επίσης χτίστηκε από τον Αδριανό. Το 1998 ανακαλύφθηκαν στη Βίλα ερείπια που οι αρχαιολόγοι υποστήριξαν ότι ήταν ο μνημειακός τάφος του Αντίνοου ή ενός ναού αφιερωμένου σε αυτόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαύλεις στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Λάτιο
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1981
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 7 Ιουνίου του 1981. Το Πατριωτικό Μέτωπο ήταν και πάλι ο μόνος οργανισμός που συμμετείχε στις εκλογές και είχε προτείνει έναν υποψήφιο για κάθε εκλογική περιφέρεια. Από τους 400 υποψηφίους οι 271 ήταν μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος Βουλγαρίας, 99 ήταν μέλη της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης και οι υπόλοιποι 30 ήταν ανεξάρτητοι .Η προσέλευση των ψηφοφόρων φέρεται να ήταν 99,9%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Χέρτα Μύλερ
Γεννήθηκε στο Νίτσκιντορφ στη Ρουμανία στις 17 του Αυγούστου 1953. Ανήκει στη γερμανόφωνη μειονότητα της δυτικής Ρουμανίας (περιοχή Μπανάτ). Από το 1987 ζει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 το έργο της έχει βρει διεθνή αναγνώριση και έχει μεταφραστεί σε 20 γλώσσες. Εμφανίστηκε αρχικά με μία συλλογή διηγημάτων το 1982, ενώ το πρώτο της μυθιστόρημα ονομαζόταν Η Συνάντηση. Άλλα μυθιστορήματά της είναι Η αλεπού ήταν κιόλας ο κυνηγός, Το Ζώο της Καρδιάς, και οι Μετέωροι Ταξιδιώτες.
Έχει τιμηθεί με 20 βραβεία μεταξύ των οποίων το "Kleist Prize" το 1994, το Αριστείον το 1995, το  "International Dublin Literary Award" το 199) και το "Franz Werfel Human Rights Award" το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Ρουμάνοι νομπελίστες
Η Νταντά
Υπόθεση
Η Μαίρη Παπαδάκη (Μαρία Λεκάκη), μια γυναίκα μετά τα 30 λαϊκής καταγωγής, απολύεται από το κατάστημα νυφικών όπου δούλευε αφού τη παράτησε ο φίλος της και ιδιοκτήτης του καταστήματος, Αλέξης, και έτσι αρχίζει να δουλεύει ως πλασιέ καλλυντικών. Στις αρχές της νέας της καριέρας χτυπά τυχαία τη πόρτα ενός πλούσιου σπιτιού που ανήκει στο γνωστό θεατρικό επιχειρηματία, Άρη Μπακόπουλο (Κώστα Αποστολίδη), ο οποίος ψάχνει απεγνωσμένα νταντά για τα τρία του παιδιά, που έχουν πρόσφατα χάσει τη μητέρα τους και έχουν ήδη απορρίψει πολλές νταντάδες. Μη έχοντας άλλες επιλογές προσλαμβάνει τη Μαίρη, η οποία ενσωματώνεται με τον καλύτερο τρόπο με τα παιδιά του Άρη, Ναταλία (Ιφιγένεια Βογιατζάκη), Φοίβο (Βασίλη Καραγιάννη) και Εβίτα (Ναταλία Δάρα).
Σίγα σιγά, κι ενώ η Μαίρη έχει κερδίσει τη καρδιά των τριών παιδιών, αποκτά μια ιδιαίτερη σχέση με τον Άρη. Στο τέλος, καταλήγουν παντρεμένοι και ζουν όλοι μαζί σαν οικογένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Νταντά Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
923
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία του Μαρντίν
Η επαρχία του Μαρντίν (Mardin ili, Parêzgeha Mêrdînê, محافظة ماردين ) είναι επαρχία της Τουρκίας της οποίας ο πληθυσμός αγγίζει τους 745.778 κατοίκους. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μαρντίν. Η επαρχία βρίσκεται επίσης στα 'παραδοσιακά' σύνορα μεταξύ Ανατολίας και Μεσοποταμίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τουρκίας Κατηγορία:Άνω Μεσοποταμία Κατηγορία:Ασσυριακοί οικισμοί Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν
Μαρντίν
Το Μαρντίν (τουρκικά: Mardin, κουρδικά: Mêrdîn‎) είναι πόλη της Νοτιοανατολικής Τουρκίας. Αποτελεί πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η πόλη είναι ιδιαίτερα γνωστή κυρίως για την αραβική αρχιτεκτονική της, και για την στρατηγική της θέσης, αφού είναι χτισμένη σε βραχώδη λόφο κοιτάζοντας προς τις πεδιάδες της βόρειας Συρίας. Η πόλη είναι, επίσης, αδελφοποιημένη με την Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας από το 2003. Παλαιότερα η πλειονότητα της περιοχής και της πόλης ήταν Ασσύριοι-Αραμαίοι της φυλής Τουρ Αμπντίν. Σήμερα η πλειονότητα είναι οι Άραβες της φυλής Μχαλλαμί και οι Κούρδοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1979
Το 20ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 1-7 Οκτωβρίου 1979 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Πληροφορίες
1979
Ερβέβιος Φραγκόπουλος
Ο Ερβέ(βιος), λατιν: Ervevius, γαλλ. Hervé, Erveo), που ονομάστηκε Φραγκόπουλος (i.e. Φράγκος), ήταν Νορμανδός μισθοφόρος, στρατηγός στη Ρωμαϊκή υπηρεσία κατά τη δεκαετία του 1050.
Λιναρίτης
Ο λιναρίτης (αγγλ. linarite) είναι θειικό - υδροξυλιούχο ορυκτό του μολύβδου και του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στην περιοχή Linares της Ισπανίας (type locality, TL), όπου εντοπίστηκε και μελετήθηκε για πρώτη φορά (1839).
Σχηματίζεται ως δευτερογενές σε ζώνες οξείδωσης χαλκούχων - μολυβδούχων αποθέσεων, κυρίως εις βάρος του γαληνίτη και του χαλκοπυρίτη. Το χρώμα του είναι πάντα έντονο μπλε, ανεξάρτητα από το αν συναντάται σε επιφλοιώσεις (συνηθέστερα) ή σε πρισματικούς κρυστάλλους, οπότε και αποτελεί περιζήτητο δείγμα για τους συλλέκτες ορυκτών. Μπορεί εύκολα να αποτελέσει αντικείμενο σύγχισης με τον αζουρίτη, από τον οποίο ξεχωρίζει με την επίδραση αραιού υδροχλωρικού οξέος: Ο λιναρίτης δεν αντιδρά και δεν αναβράζει, όπως συμβαίνει με τον αζουρίτη.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γαληνίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, ο αγγλεσίτης, ο ημιμορφίτης, ο καληδονίτης και ο κερουσίτης.
Ερβέβιος Φραγκόπουλος
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Αμάτους του Μοντεκασίνο, ο Ερβέ και άλλοι Νορμανδοί μισθοφόροι πολέμησαν για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον Γεώργιο Μανιάκη εναντίον των Μουσουλμάνων στη Σικελία το 1038-1040. Μεταξύ των ετών 1040 και 1043 συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων της Απουλίας και έλαβε την πόλη Αβελλίνο (1042/3). Περί το 1050 εμφανίζεται ως ηγέτης των Νορμανδών μισθοφόρων υπό τον Νικηφόρο Βρυέννιο τον Πρεσβύτερο και ενός από τους δύο επικεφαλής υποδιοικητές της Ελλάδας. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος και ο Κατακαλών Κακαυμένος ηττήθηκαν από τους Πετσενέγκους κοντά στον Δούναβη.
Το 1056 ζήτησε τον ανώτερο αυλικό τίτλο του μαγίστρου από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικό (β. 1056-1057). Όταν αυτός αρνήθηκε, ο Ερβέ αποσύρθηκε στο κτήμα του στο Θέμα των Αρμενιακών. Από εκεί συγκέντρωσε έναν αριθμό 300 Νορμανδών και την άνοιξη του 1057 βάδισε στην ανατολική Μικρά Ασία, γύρω από τη λίμνη Βαν. Εκεί πιθανότατα σκόπευε να δημιουργήσει ένα κράτος για τον εαυτό του και εισήλθε σε πολέμους με τους Αρμένιους και τους Σελτζούκους. Μετά την αρχική επιτυχία, αιχμαλωτίστηκε από τον Αμπού Νασρ, εμίρη του Aχλάτ.
Λιναρίτης
Στην Ελλάδα απαντά σε πολλά από τα Μεταλλεία Λαυρίου (Σερπιέρη, Χριστιάνα, Εσπεράντσα, Ιλαρίων, Αδάμη αρ. 2 και Σουνίου αρ. 19). Ανευρίσκεται, επίσης, στην περιοχή της Κίρκης στο Νομό Ξάνθης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιναριτης Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Ερβέβιος Φραγκόπουλος
Βιογραφία
Ο Ερβέ απεστάλη πίσω στην Κωνσταντινούπολη σιδηροδέσμιος, αλλά εκεί φαίνεται πως συμφιλιώθηκε με τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων: μία σφραγίδα του που διασώθηκε, καταγράφει πως είχε λάβει τον τίτλο τού μαγίστρου και τις θέσεις τού βεστιαρίου και του στρατηλάτη της Ανατολής, στον στρατό του Αυτοκράτορα Ισαακίου Α΄ Κομνηνού (β. 1057-1059). Ωστόσο γύρω στο 1063 ο Ματθαίος της Έδεσσας καταγράφει ότι οι Τούρκοι της Άμιδας δωροδόκησαν έναν «Φρανκάβολ», για να αποφύγουν τη μάχη. Το αν ήταν πράγματι ο Ερβέ είναι αβέβαιο, αλλά εκτελέστηκε από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ι΄ Δούκα (β. 1059-1067) λίγο μετά. Ήταν πιθανώς ο ιδρυτής της οικογένειας της ύστερης Βυζαντινής οικογένειας Φραγκοπούλου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί μισθοφόροι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Πρωτοβεστιάριοι
Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο
μικρογραφία|386x386εσ| Γάμος της Πρθένου Ο Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο (Niccolò di Buonaccorso, επίσης Niccolò di Niccolò di Buonaccorso ή Bonaccorso, ενεργός κατά το διάστημα 1355 - 1388) ήταν Ιταλός ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Σιένα του 14ου αιώνα. Το μικρό τμημα του έργου του που διασώζεται δείχνει την εξαιρετικά εκλεπτυσμένη τεχνική της μινιατούρας του καλλιτέχνη. Ο καλλιτέχνης συμμετείχε επίσης για μικρό διάστημα στην τοπική πολιτική.
Βιογραφία
Πολύ λίγα είναι γνωστά για αυτόν τον ζωγράφο. Πιστεύεται ότι ο πατέρας του ήταν ο ζωγράφος Μπουονακκόρσο ντι Πάτσε (δραστ. 1348 – περ. 1362). Το 1355 ο Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο εγγράφηκε στη Συντεχνία ζωγράφων της Σιένα.
Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1372 και τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1376 ο καλλιτέχνης υπηρέτησε στην κυβέρνηση της Σιένα. Το 1381 εξελέγη επίτιμος Gonfaloniere (επί λέξει "σημαιοφόρος" αξίωμα στη Δημοτική Αρχή) στην ενορία του Αγίου Μαρτίνου.
Στον Νικκολό ντι Μπουονακκόρσο ανατέθηκε να ζωγραφίσει το κάλυμμα επάνω από τον υψηλό βωμό του καθεδρικού ναού της Σιένα το 1376 και ένα πάνελ του προφήτη Δανιήλ για βωμό στον καθεδρικό ναό το 1383. μικρογραφία|479x479εσ| Παναγία Βρεφοκρατούσα Μόνο δύο υπογεγραμμένα έργα του καλλιτέχνη είναι γνωστά. Ένα από αυτά είναι ο Γάμος της Παναγίας ( Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου ), η οποία είναι μια από μια σειρά από πάνελ, ίσως ένα τρίπτυχο. Το άλλο είναι ένα πολύπτυχο (σήμερα κατακερματισμένο), με χρονολογία 1387.
Ο καλλιτέχνης επιδεικνύει έντονο ύφος και εξαιρετικά εκλεπτυσμένη τεχνική ικανότητα. Το έργο του δείχνει μια κάποια επανάληψη στα σχήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Νεϊμάρ
Το όνομα Νεϊμάρ ντα Σίλβα Σάντος Τζούνιορ (πορτογαλικά: Neymar da Silva Santos Júnior), ή απλά Νεϊμάρ (ορθή προφορά: Νέιμαρ, γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1992) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται με την ομάδα της Αλ Χιλάλ και αγωνίζεται ως μέσος ή επιθετικός. Στην ηλικία των 19 κέρδισε το βραβείο του ποδοσφαιριστή της χρονιάς της Νότιας Αμερικής για το 2011, ενώ είναι ο από κοινού πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Βραζιλίας μαζί με τον Πελέ.
Σάντος
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στα 11 του από τη Σάντος το 2003. Την επόμενη χρονιά το ταλέντο του εκτιμήθηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης και πέρασε επιτυχημένα δοκιμαστικά τεστ από τον ισπανικό σύλλογο για να μεταγραφεί εκεί, όμως η ομάδα του τον πλήρωσε και τον κράτησε στις ακαδημίες της. Το 2009, μετά από πέντε χρόνια στις ακαδημίες, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. Από τότε έχει εντυπωσιάσει με τις εμφανίσεις του, την τεχνική του κατάρτιση, τις ντρίμπλες του και την ταχύτητά του.
Στα 17 του, στις 7 Μαρτίου 2009, έκανε την πρώτη του εμφάνιση, όπου αγωνίστηκε τα τελευταία 30 λεπτά απέναντι στην Οέστε. Την επόμενη εβδομάδα πέτυχε το πρώτο του γκολ απέναντι στη Μοζί Μιρίμ. Ένα μήνα αργότερα πέτυχε το καθοριστικό γκολ της νίκης με 2–1 ενάντια στην Παλμέιρας. Τελικά, τελείωσε την πρώτη του σεζόν με 48 εμφανίσεις και 12 γκολ.
Το 2010 συνέχισε την εντυπωσιακή του πορεία και στις 15 Απριλίου σκόραρε 5 φορές σε έναν αγώνα απέναντι στην ομάδα της Γκουαρανί στο Βραζιλιάνικο κύπελλο. Στο κύπελλο εκείνη τη σεζόν σκόραρε συνολικά 14 φορές σε 19 αγώνες και κατέκτησε με την ομάδα του το τρόπαιο νικώντας τη Σάντρο Αντρέ στον τελικό και κερδίζοντας το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη της διοργάνωσης. Παρά τις δυο πρώτες, άκρως επιτυχημένες σεζόν όπου τελείωσε με την εξαιρετική στατιστική τερμάτων 42 γκολ σε 60 αγώνες, προβλήματα εμφανίστηκαν γύρω από το όνομά του που αφορούσαν αρχικά ένα θέατρο που έκανε ότι χτυπήθηκε από αντίπαλο ποδοσφαιριστή αντί να συνεχίσει την πορεία του με την μπάλα και την ανυπακοή που έδειξε στον προπονητή του όταν αυτός αρνήθηκε να χτυπήσει ο Νεϊμάρ το πέναλτι αλλά ένας άλλος συμπαίκτης του.
Ξεκίνησε το 2013 στο Καμπεονάτο Παουλίστα σκοράροντας δύο φορές στον πρώτο αγώνα, ο οποίος έληξε 3–1 με νίκη επί της Σάο Μπερνάρντο στις 19 Ιανουαρίου. Στις 18 Μαρτίου 2013 είπε ότι έχει όνειρο να αγωνιστεί στην Ευρώπη, για ένα μεγάλο σύλλογο όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης ή η Τσέλσι.
Μπαρτσελόνα
thumb |250px|Με τη φανέλα της Μπαρτσελόνας. Αποτέλεσε το μεγάλο μεταγραφικό απόκτημα της Μπαρτσελόνας για τη σεζόν 2013–14 προκειμένου να στελεχώσει την επίθεση της ομάδας στο πλευρό του Μέσι. Στις 21 Αυγούστου της ίδιας σεζόν πέτυχε το 1ο γκολ με την ομάδα του απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης, στις 18 Σεπτεμβρίου έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λίγκ και έδωσε την ασίστ στον Ζεράρ Πικέ για τη νίκη της ομάδας του απέναντι στον Άγιαξ με 4–0. Στις 11 Δεκεμβρίου πέτυχε το πρώτο του χατ-τρικ με την Μπαρτσελόνα στη νίκη της ομάδας του απέναντι στη Σέλτικ με 6–1 για το Τσάμπιονς Λίγκ.
Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2014 πέτυχε χατ-τρικ στον αγώνα με τη Γρανάδα, ο οποίος έληξε 6–0 υπέρ της Μπαρτσελόνα και κατάφερε στους επόμενους τρεις αγώνες της ομάδας του να πετύχει τέρμα συμπεριλαμβανομένου του πρώτου στο ντέρμπι με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στις 28 Ιανουαρίου πέτυχε το 20ό προσωπικό του τέρμα για τη χρονιά στον προημιτελικό του κυπέλλου Ισπανίας με την Ατλέτικο Μαδρίτης, ο οποίος έληξε 3–2 υπέρ της Μπαρτσελόνα.
Η αγωνιστική περίοδος 2015–16 δεν ξεκίνησε καλά αφού, λόγω παρωτίτιδας, έχασε αγώνες στην αρχή, όμως στις 17 Οκτωβρίου σημείωσε 4 γκολ στην έδρα της Βαρκελώνης στο 5–2 με τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Στις 30 Νοεμβρίου είχε επιλεγεί για τη Χρυσή Μπάλα του 2015 με τους Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο, και ήρθε τρίτος. Το τρίο της επίθεσης της ομάδας τελείωσε τη σεζόν με 131 γκολ, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που είχε επιτευχθεί το προηγούμενο έτος για τα περισσότερα από ένα τρίο σε ένα έτος.
Παρί Σεν Ζερμέν
Στις 3 Αυγούστου 2017 η ομάδα της Βαρκελώνης ανακοίνωσε ότι οι νόμιμοι εκπρόσωποι του ποδοσφαιριστή κατέβαλαν στον σύλλογο ποσό ύψους 222 εκατομμυρίων ευρώ από τη γαλλική ομάδα Παρί Σεν Ζερμέν, ίσο με τη ρήτρα αποδέσμευσης της σύμβασής του, η οποία αποτελούσε και την ακριβότερη μεταγραφή που είχε γίνει μέχρι τότε. Με συμπαίκτες τους Έντισον Καβάνι και Κιλιάν Εμπαπέ δημιούργησε ένα παραγωγικό τρίο στην επίθεση της ομάδας και σημείωσε 28 τέρματα σε 30 αγώνες την πρώτη του χρονιά.
Το 2020 οδήγησε με τους συμπαίκτες του την ομάδα στον τελικό του champions league για πρώτη φορά στην ιστορία της όπου και ηττήθηκαν με 4-0 από τη Μπάγερν Μοναχού.
Διεθνής καριέρα
Το 2009 αγωνίστηκε για τη Βραζιλιάνικη Εθνική κάτω των 17 ετών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αυτών των ηλικιών. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος 2011 της Νότιας Αμερικής Νέων με εννέα γκολ, μεταξύ των οποίων δύο στον τελικό στη νίκη 6–0 επί της Ουρουγουάης, βοηθώντας τη Βραζιλία να κερδίσει 11ο τίτλο της σε αυτή τη διοργάνωση. Έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα των ανδρών στις 10 Αυγούστου 2010 σε ηλικία 18 ετών, σκοράροντας, μάλιστα, στη νίκη με 2–0 εναντίον των Η.Π.Α.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 οργανώθηκε στη Βραζιλία και οι απαιτήσεις των φιλάθλων από το αστέρι της Εθνικής ήταν υψηλές. Αγωνίστηκε για 50ή φορά στον εναρκτήριο αγώνα του τουρνουά στις 12 Ιουνίου απέναντι στην Κροατία στο Σάο Πάολο. Έδωσε στη Βραζιλία το προβάδισμα στο δεύτερο ημίχρονο με πέναλτι, μετά από μια αμφιλεγόμενη απόφαση του διαιτητή, σε μία νίκη τελικά με 3–1. Στον τρίτο αγώνα της ομάδας σκόραρε δύο φορές, καθώς η "σελεσάο" νίκησε το Καμερούν με 4–1 για να φτάσει στο στάδιο των νοκ-άουτ. Στον γύρο του "16" με αντίπαλο τη Χιλή ο αγώνας έληξε 1–1 μετά από 120 λεπτά και κρίθηκε από δικό του πέναλτι. Στον επόμενο αγώνα με την Κολομβία τραυματίστηκε σοβαρά στη μέση και η διοργάνωση γι' αυτόν τελείωσε εκεί. Η κατά τα άλλα μέτρια ομάδα της Βραζιλίας συνετρίβη τελικά στον ημιτελικό από μια εκπληκτική Γερμανία με 7–1 στις 8 Ιουλίου. Οι καλές του, όμως, εμφανίσεις του έδωσαν ατομικές διακρίσεις: ήταν τρίτος καλύτερος σκόρερ του τουρνουά και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο (2016) έκανε αισθητή την παρουσία του με δύο γκολ στον ημιτελικό με αντίπαλο την Ονδούρα, ενώ στον τελικό ενάντια στη Γερμανία στο Μαρακανά άνοιξε το σκορ με ελεύθερο λάκτισμα μετά από 27 λεπτά. Το παιχνίδι τελείωσε 1–1 και η Βραζιλία νίκησε με 5–4 στα πέναλτι φέρνοντας στη Βραζιλία το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στο ποδόσφαιρο ανδρών. Τόσο κατά τη διάρκεια, όσο και πριν από το τουρνουά, είχε υποβληθεί σε κριτική για τη συμπεριφορά του στο γήπεδο και για αυτήν εκτός του αγωνιστικού χώρου.
Επέστρεψε στην Εθνική μετά από διάστημα μηνών λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Στο δεύτερο αγώνα του Κυπέλλου έπαιξε με αντίπαλο την Κόστα Ρίκα και σημείωσε το δεύτερο γκολ της ομάδας, το οποίο ήταν το 56ο για τη Βραζιλία, και έφτασε έτσι στην τρίτη θέση των σκόρερ της εθνικής Βραζιλίας όλων των εποχών, πίσω από τον Πελέ και τον Ρονάλντο, η ομάδα, όμως, δεν κατάφερε να προχωρήσει πέρα από τη φάση των "8".
Τρόπος παιχνιδιού
Παίζει κυρίως ως επιθετικός, συνήθως ακραίος ή περιστασιακά ως μεσοεπιθετικός. Συχνά αγωνιζόταν για τη Σάντος και τη Βραζιλία στο 4-3-3 στην επίθεση και κινούνταν στα άκρα. Τα γνωρίσματά του είναι η δημιουργικότητά του, οι έξυπνες πάσες, η εξαιρετική ντρίμπλα και η τεχνική ικανότητα. Το ποδοσφαιρικό του στιλ έχει κερδίσει τους κριτικούς, τους οπαδούς, και τα ΜΜΕ. Ο Πελέ είπε χαρακτηριστικά σε μια δήλωση του για τον Νεϊμάρ "εξαιρετικός παίκτης". Ο Νεϊμάρ είχε δηλώσει ότι ο Πελέ είναι το «πρότυπό» του.
Τίτλοι
Με Βραζιλία
Ατομικές διακρίσεις
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το τμήμα αυτό είναι ανολοκλήρωτο. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
924
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 924 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μια νύχτα με τη Μοντ
Το Μια νύχτα με τη Μοντ ( Ma nuit chez Maud), είναι γαλλική δραματική ταινία του 1969 του Νέου Κύματος του Ερίκ Ρομέρ. Είναι η τρίτη ταινία (τέταρτη κατά σειρά κυκλοφορίας) στη σειρά των έξι ηθικών ιστοριών (Six Moral Tales). Κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων σε μια γαλλική πόλη, η ταινία δείχνει τυχαίες συναντήσεις και συζητήσεις μεταξύ τεσσάρων ανύπαντρων ανθρώπων, που ο καθένας γνωρίζει έναν από τους άλλους τρεις. Ένας άνδρας και μία γυναίκα είναι καθολικοί, ενώ ο άλλος άνδρας και γυναίκα είναι άθεοι. Οι συζητήσεις και οι ενέργειες των τεσσάρων αναφέρονται συνεχώς στις σκέψεις του Μπλεζ Πασκάλ για τα μαθηματικά, για την ηθική και για την ανθρώπινη ύπαρξη. Μιλούν επίσης για ένα θέμα που ο Πασκάλ δεν κάλυψε - την αγάπη μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Πλοκή
Ο Ζαν-Λουί, ένας μοναχικός και σοβαρός μηχανικός, έχει πιάσει δουλειά στο Κλερμόν-Φεράν όπου δεν γνωρίζει κανέναν. Πηγαίνοντας σε μια καθολική εκκλησία, βλέπει μια νεαρή ξανθιά γυναίκα και χωρίς να γνωρίζει τίποτα για αυτήν είναι πεπεισμένος ότι θα γίνει γυναίκα του. Στο καφενείο συναντά τον Βιντάλ, έναν παλιό φίλο μαρξιστή, τώρα λέκτορα πανεπιστημίου, που τον προσκαλεί σε μια συναυλία εκείνο το βράδυ. Ο Ζαν Λουί στην αρχή είναι απρόθυμος αλλά τελικά συμφωνεί να πάει. Μετά τη συναυλία δειπνούν σε ένα εστιατόριο. Ο Βιντάλ έχει σχέδια να επισκεφτεί έναν φίλο το επόμενο βράδυ και προσκαλεί τον Ζαν Λουί να τον συνοδεύσει. Ωστόσο, ο Ζαν-Λουί σχεδιάζει να παραστεί στη λειτουργία. Συμφωνούν να παρευρεθούν μαζί, καθώς ο φίλος του Βιντάλ δεν θα είναι διαθέσιμος παρά μόνο μετά τα μεσάνυχτα.
Φτάνουν στο διαμέρισμα της Μοντ, μιας παιδίατρου που έχει πρόσφατα χωρίσει. Οι τρεις μιλούν και πίνουν, μέχρι που η Μοντ προτείνει ότι το χιόνι που πέφτει έχει κάνει τη διαδρομή προς το ορεινό χωριό του Ζαν Λουί ανασφαλή και πρέπει να μείνει. Ο Βιντάλ, που ήλπιζε να μείνει, φεύγει. Η Μοντ και ο Ζαν-Λουί συζητούν τη θρησκεία και την ερωτική τους ζωή. Αισθάνεται άνετα στο διπλό κρεβάτι στο σαλόνι και αποκαλύπτει ότι χώρισε με τον άντρα της επειδή είχε σχέση με μια καθολική γυναίκα, ενώ η ίδια είχε έναν εραστή που πέθανε σε τροχαίο πριν από ένα χρόνο. Όταν είναι η ώρα του ύπνου, δηλώνει ότι το κρεβάτι στο οποίο βρίσκεται είναι το μόνο κρεβάτι. Η Μοντ μένει γυμνή και προτείνει στον Ζαν Λουί να την ακολουθήσει κάτω από τα σκεπάσματα. Τελικά το κάνει, κρατώντας τα ρούχα του. Το πρωί αντιστέκεται στις προλήψεις της για να κάνει έρωτα. Αρχικά πληγωμένη, η Μοντ ξεπερνά την απόρριψη και τον προσκαλεί να την συνοδεύσει αργότερα για μια βόλτα στο χιόνι με φίλους.
Λίγο πριν συναντήσει τους φίλους της Μοντ, βλέπει την ξανθιά κοπέλα από την εκκλησία και, πολύ ενθαρρυμένος στις σχέσεις του με τις γυναίκες από τη νύχτα του με τη Μοντ, συστήνεται με τόλμη. Την λένε Φρανσουάζ και δέχεται να τον δει στην εκκλησία. Στη βόλτα με τη Μοντ είναι πολύ πιο μπροστά μαζί της, σε σημείο που πρέπει να τον συγκρατήσει. Μετά τη βόλτα, ο Ζαν Λουί δοκιμάζει την τύχη του στο μέρος όπου συνάντησε τη Φρανσουάζ και αποδεικνύεται ότι είναι εκεί, έτοιμος να επιστρέψει στο σπίτι. Προσφέρεται να της κάνει μια βόλτα για το σπίτι και μαθαίνει ότι κάνει μεταπτυχιακό στη βιολογία. Επιστρέφει μαζί της στο φοιτητικό της σπίτι και μετά από ένα τσάι μπορεί να περάσει τη νύχτα σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο. Το πρωί, πριν πάνε στην εκκλησία, αρνείται να τον φιλήσει.
Πέντε χρόνια μετά, παντρεμένοι πλέον και σε μια παραλία με το παιδί τους, οι δυο τους συναντούν τη Μοντ. Λέει ότι έχει ξαναπαντρευτεί, αλλά δεν έχει επιτυχία. Στη συνέχεια, ο Ζαν-Λουί ομολογεί στη Φρανσουάζ ότι ήρθε από το κρεβάτι της Μοντ το πρωί που τη συνάντησε για πρώτη φορά, αλλά δεν δίνει λεπτομέρειες για το τι πραγματικά συνέβη. Τότε συνειδητοποιεί ότι ο εραστής της γυναίκας του ήταν ο σύζυγος της Μοντ. Καθώς τώρα είναι και οι δύο ευτυχισμένοι μαζί, αποφασίζουν να μην ξαναζήτησουν το θέμα. Αντίθετα, πηγαίνουν για μπάνιο με το παιδί τους.
Παραγωγή και θέματα
Η Μια νύχτα με τη Μοντ φτιάχτηκε με χρήματα που συγκέντρωσε ο Φρανσουά Τρυφώ, στον οποίο άρεσε το σενάριο, το οποίο αρχικά προοριζόταν να είναι το τρίτο "Moral Tale". Ωστόσο, επειδή η ταινία διαδραματίζεται την παραμονή των Χριστουγέννων, ο Rohmer θέλησε να γυρίσει την ταινία εκείνη την ημέρα και γύρω από αυτήν. Ο ηθοποιός Ζαν-Λουί Τρεντινιάν δεν ήταν διαθέσιμος. Έτσι, τα γυρίσματα καθυστέρησαν για έναν ολόκληρο χρόνο.
Ένα από τα κύρια θέματα αφορά το Στοίχημα του Πασκάλ, το οποίο συζητούν ο Ζαν Λουί και ο Βιντάλ. Οι συνομιλίες είναι άμεσα εμπνευσμένες από ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς En profil dans le texte που ονομάζεται l'Entretien sur Pascal (Η συνέντευξη στον Πασκάλ), η οποία έγινε από τον Ρομέρ και περιλάμβανε μια παρόμοια συζήτηση μεταξύ του Brice Parain και του Δομινικανού πατέρα Dominique Dubarle. Τα θέματα της τύχης και του Πασκάλ θα εξεταστούν από τον Ρομέρ στην ταινία του 1992 A Tale of Winter.
Υποδοχή
Όταν η ταινία κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1969, έλαβε μικτές κριτικές. Ο Guy Teisseire του L'Aurore έγραψε ότι «Το καλύτερο κομπλιμέντο που μπορούμε να κάνουμε στον Ρομέρ είναι να έχουμε κάνει με την ταινία Μια νύχτα με τη Μοντ'. Εννοώ το αντίθετο μιας ομιλητικής ταινίας όπου το κείμενο θα χρησιμοποιηθεί για να καλύψει τα κενά: δηλαδή, ένα έργο στο οποίο οι εύγλωττες σιωπές γίνονται αισθητές καθώς η έλλειψη κατανόησης και των δύο είναι συνεχής». Ο Claude Garson του L'Aurore είπε ότι «Δεν υποτιμούμε τη φιλοδοξία ενός τέτοιου έργου, αλλά λέμε αμέσως ότι η ταινία, με τους δικούς της νόμους, δεν προσφέρεται για ένα τέτοιο θέμα. Το θέατρο ή το συνέδριο θα εξυπηρετούσε καλύτερα τον σκοπό των συγγραφέων, γιατί τέτοιες αντιπαραθέσεις δεν έχουν τίποτα το φωτογενές, πέρα από την παρουσία της όμορφης Φρανσουάζ Φαμπιάν και εκείνου του πολύ καλού ηθοποιού Ζαν Λουί Τριντινιάν». Ο Henry Chapier του Combat το αποκάλεσε «λίγο άκαμπτο και διανοούμενο». Ο Jean Rochereau του La Croix το ονόμασε «Ένα αριστούργημα ... του οποίου η υπέροχη αυθάδεια προς όλους με ενθουσιάζει και με γεμίζει». Ο Jean de Baroncelli της Le Monde έγραψε ότι «Είναι ένα έργο που απαιτεί από τον θεατή μια ελάχιστη προσοχή και συνενοχή. Βρισκόμαστε στο περιθώριο των ανησυχιών και των εμμονών της εποχής: η δέσμευσή της ξεπερνά την καθημερινότητα. Ωστόσο, αυτό, κατά την άποψή μας, αξίζει το τίμημα. . . . Είμαστε ευγνώμονες στον Ρομέρ για την υπεροπτική, αν και λίγο ξεπερασμένη, λιτότητα του. Η ερμηνεία είναι λαμπρή» Η Πένελοπ Χιούστον έγραψε ότι "πρόκειται για μια ήρεμη, σοβαρά ειρωνική, λεπτώς ισορροπημένη ταινία, ένα εξαιρετικά χαριτωμένο κομμάτι αρχιτεκτονικής οθόνης, της οποίας οι κομψές αναλογίες είναι πιο δελεαστικές επειδή η συμμετρία της δεν χτυπά αμέσως το μάτι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερίκ Ρομέρ Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες ταινίες
Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος
Ο '''Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος''' (1930) είναι διακεκριμένος Έλληνας διηγηματογράφος και δοκιμιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας, όπου πέρασε και τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Μετά τον θάνατο του δικηγόρου πατέρα του το 1943, η οικογένειά του πέρασε δύσκολες ημέρες. Όπως έγραψε ο ίδιος αργότερα, από ανάγκη σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1949 έως το 1955.
Κατά την δεκαετία 1959 έως 1968, υπηρέτησε στην Καβάλα. Εκεί έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα Γράμματα με το διήγημα «Ο φρακασάνες», το οποίο δημοσίευσε με ψευδώνυμο στο καβαλιώτικο περιοδικό Αργώ το 1962. Συνεργάσθηκε επίσης με τα περιοδικά Σκαπτή Ύλη (Καβάλα), Ταχυδρόμος (Καβάλα), Διάλογος (Θεσσαλονίκη), Διάλογος (Λεχαινά), Αντί, Χάρτης, Χρονικό και Το Τέταρτο. Επίσης διετέλεσε για πολλά χρόνια διευθυντής σύνταξης στο περιοδικό Ιατρική Επιθεώρησις Ενόπλων Δυνάμεων. Από τον Στρατό παραιτήθηκε το 1983 με τον βαθμό του ανωτέρου γενικού αρχίατρου.
Αρθρογραφούσε περιστασιακά στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ενώ επιμελήθηκε και την έκδοση βιβλίων λιγότερο γνωστών λογοτεχνών, όπως ο Όμηρος Πέλλας (1921–1962). Σ' αυτόν οφείλεται και η πρώτη κριτική παρουσίαση στην Ελλάδα του έργου του Νίκου Καχτίτση με μια ιδιωτική έκδοση το 1974. Τα πιο πρόσφατα έργα του είναι η συλλογή διηγημάτων Ο θησαυρός των Αηδονιών (2009) και το αφήγημα Συγκοπή πλατάνου (2010).
Το 2007 γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ «Σπίτι δίπλα στη θάλασσα» με θέμα τον ίδιο και σκηνοθέτη τον Λευτέρη Ξανθόπουλο.
Διηγήματά του έχουν μεταφρασθεί και στα γαλλικά.
Εργογραφία
Επίσης έχουν δημοσιευθεί πολλά άλλα πεζά και κριτικές σε εφημερίδες, περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1986
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 8 Ιουνίου του 1986. Το Πατριωτικό Μέτωπο ήταν ο μόνος πολιτικός οργανισμός που συμμετείχε στις εκλογές και είχε προτείνει έναν υποψήφιο για κάθε εκλογική περιφέρεια. Από τους 400 υποψηφίους οι 276 ήταν μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος Βουλγαρίας, 99 ήταν μέλη της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης και και οι υπόλοιποι 25 ήταν ανεξάρτητοι. Η προσέλευση των ψηφοφόρων φέρεται να ήταν 99,5%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Κουρλάνδη
thumb|250x250px|Ιστορικές περιοχές της Λετονίας, η Κουρλάνδη με κίτρινο thumb|right|200px|Το εθνόσημο της Κουρλάνδης Η Κουρλάνδη ή Κουρονία (λετονικά: Kurzeme, ρωσικά: Курляндия, λιβονικά: Kurāmō, λατινικά: Curonia / Couronia) είναι μία από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας. Οι περιφέρειες Σελονία και Σεμιγαλλία θεωρούνται μερικές φορές μέρος της Κουρονίας, καθώς αποτελούσαν μέρος του Δουκάτου της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας. Η μεγαλύτερη πόλη της Κουρλάνδης είναι η Λιέπαγια, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Λετονίας.
Γεωγραφία και κλίμα
Η Κουρλάνδη βρίσκεται στη δυτική Λετονία. Βόρεια βρέχεται από τον Κόλπο της Ρίγα, δυτικά από την Βαλτική Θάλασσα, ενώ νότια συνορεύει με τη Λιθουανία.
Η Κουρλάνδη έχει έκταση 27.286 τ.χλμ., εκ των οποίων τα 262 τ.χλμ. αποτελούν λίμνες. Το τοπίο είναι γενικά χαμηλό και με κυματοειδή χαρακτηριστικά, με επίπεδες και ελώδεις παραλιακές περιοχές. Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από δασώδεις λόφους, καλυμμένους με πεύκα, έλατα, σημύδες και βελανιδιές, με βάλτους και λίμνες και γόνιμο έδαφος μεταξύ τους. Το υψόμετρο της Κουρλάνδης δεν υπερβαίνει τα 213 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας.
Η πεδιάδα της Γιέλγκαβα διαχωρίζει την Κουρλάνδη σε δύο μέρη, το δυτικό, το οποίο είναι εύφορο και πυκνοκατοικημένο, και το ανατολικό, το οποίο είναι λιγότερο εύφορο και αραιοκατοικημένο.
Σχεδόν εκατό ποτάμια διέρχονται από την Κουρλάνδη, όμως μόνο τρία από αυτά ( ο Νταουγκάβα, ο Λιελούπε και ο Βέντα) είναι πλωτά. Όλα κινούνται προς βορειοδυτικά και εκβάλλουν στη Βαλτική Θάλασσα.
Εξαιτίας των πολλών λιμνών και βάλτων, η Κουρλάνδη έχει ένα κλίμα υγρό, συχνά ομιχλώδες και ασταθές. Οι χειμώνες είναι δριμείς.
Λιβονική Συνομοσπονδία
Η Λιβονιανή Συνομοσπονδία ήταν μια χαλαρά οργανωμένη συνομοσπονδία, που σχηματίστηκε από το γερμανικό Λιβονικό Τάγμα και διάφορες επισκοπές, που κάλυπταν μεγάλο μέρος της σημερινής Εσθονίας και Λετονίας. Υπήρχε από το 1228 έως το 1560, όταν διαλύθηκε κατά τον Λιβονικό πόλεμο.
Δουκάτο της Κουρλάνδης και η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (1561-1795)
thumb|right|350px|Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας όπως ήταν το 1740 Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας ήταν ένα ημιανεξάρτητο δουκάτο που υπήρχε από το 1561 έως το 1795 και περιλάμβανε τις περιοχές της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας. Αν και τυπικά υποτελές στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, οι δούκες του λειτουργούσαν αυτόνομα. Τον 18ο αιώνα η Ρωσία απέκτησε μεγάλη επιρροή στο Δουκάτο. Το Δουκάτο ήταν ένα από τα μικρότερα ευρωπαϊκά κράτη που αποίκισαν υπερπόντια εδάφη, εγκαθιστώντας μικρής διάρκειας φυλάκια στα νησιά της Καραϊβικής, Τρινιντάντ και Τομπάγκο και στις εκβολές του ποταμού Γκάμπια στην Αφρική, στο νησί που ήταν τότε γνωστό ως νησί Τζέιμς. Η πρώην Επισκοπή της Κουρλάνδης ενσωματώθηκε απευθείας στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ως περιφέρεια Πιλτίν του Βέντεν και αργότερα ως Βοϊβοδάτο του Ινφλάντι. Το 1795 ο τελευταίος δούκας Πέτερ φον Μπίρον παραχώρησε το δουκάτο στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Η Κουρλάνδη ως μέρος της Ρωσίας
Μετά την προσάρτηση του Δουκάτου από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, το Δουκάτο αποτέλεσε το Κυβερνείο της Κουρλάνδης.
Η γεωργία ήταν η κύρια απασχόληση, με κύριες καλλιέργειες αυτές της σίκαλης, του κριθαριού, της βρώμης, του σιταριού, του λιναριού και της πατάτας. Τα μεγάλα κτήματα διεξήγαν τη γεωργία με επιδεξιότητα και επιστημονικές γνώσεις. Η Λιέπαγια και η Γιέλγκαβα λειτουργούσαν ως τα κυριότερα βιομηχανικά κέντρα με σιδηρουργεία, βυρσοδεψεία, υαλουργεία και σαπωνοποιεία. Η κλώση του λιναριού αποτελούσε την κύρια εγχώρια βιομηχανία. Ο σίδηρος και ο ασβεστόλιθος ήταν τα κύρια ορυκτά, όπως και το κεχριμπάρι που βρισκόταν στην ακτή. Οι μόνοι λιμένες ήταν η Λιέπαγια, το Βέντσπιλς και η Παλάνγκα, ενώ κανένας δεν υπήρχε στην ακτή του Κόλπου της Ρίγας.
Η Κουρλάνδη κατά τη διάρκεια και μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Κουρλάνδη έλαβαν χώρα πολεμικές επιχειρήσεις του Ανατολικού Μετώπου, κυρίως μεταξύ των δυνάμεων της Ρωσικής και Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά τη μεγάλη υποχώρηση της Ρωσίας το 1915, η Κουρλάνδη τέθηκε υπό τον έλεγχο του διοικητή του Ανατολικού Μετώπου του Γερμανικού στρατού, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, ενός Πρώσου στρατιωτικού ήρωα. Με την αύξηση των περιοχών του Ανατολικού Μετώπου ως αποτέλεσμα των εκεί στρατιωτικών επιτυχιών, δόθηκε στον στρατηγό Έριχ Λούντεντορφ η διαχείριση αυτής της μεγάλης περιοχής. Η επαρχία της Κουρλάνδης (η οποία περιλάμβανε τμήματα της Σεμιγαλλίας) έγινε μία από τις τρεις επαρχίες της περιοχής, η οποία έγινε επίσης γνωστή ως Ανατολικό Μέτωπο.
Καθώς η ρωσική κυριαρχία στο υπόλοιπο της σημερινής Λετονίας άρχισε να καταρρέει στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί της Βαλτικής άρχισαν μια διαδικασία σχηματισμού επαρχιακών συμβουλίων μεταξύ του Σεπτεμβρίου του 1917 και του Μαρτίου του 1918, ανταγωνιζόμενες τις κινήσεις των εθνοτικών Λετονών προς την ανεξαρτησία. Με τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ στις 3 Μαρτίου του 1918, η νέα μπολσεβίκικη κυβέρνηση της Ρωσίας παραιτήθηκε επίσημα από τον έλεγχο της Κουρλάνδης υπέρ της Γερμανίας. Το δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας αναγγέλθηκε στις 8 Μαρτίου του 1918 από το βαλτικό γερμανικό συμβούλιο, το οποίο προσέφερε το στέμμα του δουκάτου στον γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ Ο Γουλιέλμος Β΄ αναγνώρισε το δουκάτο ως γερμανικό υποτελές δουκάτο τον ίδιο μήνα. Ωστόσο το δουκάτο απορροφήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1918 από το Ηνωμένο Βαλτικό Δουκάτο. Στις 18 Νοεμβρίου του 1918 η Λετονία διακήρυξε την ανεξαρτησία της και στις 7 Δεκεμβρίου του 1918 ο γερμανικός στρατός παρέδωσε την εξουσία στην προσωρινή κυβέρνηση της Λετονίας με επικεφαλής τον Κάρλις Ουλμάνις. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1919 μεγάλο μέρος της Κουρλάνδης είχε προσαρτηθεί από τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λετονίας, αλλά η προσωρινή κυβέρνηση με τη βοήθεια των γερμανικών δυνάμεων πήρε πίσω την Κουρλάνδη τον Απρίλιο. Καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου ανεξαρτησίας της Λετονίας, μεγάλο μέρος της Κουρλάνδης παρέμεινε γερμανικό προπύργιο. Η Λετονία τελικά υπέγραψε την κατάπαυση του πυρός με τη Γερμανία στις 15 Ιουλίου του 1920 και η Συνθήκη της Ρίγα της 11ης Αυγούστου έληξε τον πόλεμο.
Η Κουρλάνδη ως μέρος της μεσοπολεμικής Λετονίας
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Κουρλάνδη έγινε μία από τις πέντε επαρχίες του νεοσυσταθέντος έθνους της Λετονίας. Αυτές οι επαρχίες αντιστοιχούσαν στις τέσσερις παραδοσιακές περιοχές της Λετονίας καθώς και στη Ρίγα. Το 1935 η Κουρλάνδη είχε έκταση 13.210 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 292.659 κατοίκους, γεγονός που την καθιστούσε την πιο αραιοκατοικημένη επαρχία.
Η Κουρλάνδη κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά την έναρξη της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα το καλοκαίρι του 1941, η Βέρμαχτ με επικεφαλής τον Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ κατέλαβε την Κουρλάνδη, μαζί με την υπόλοιπη παράκτια περιοχή της Βαλτικής. Το 1944 ο Κόκκινος στρατός ήρε την πολιορκία του Λένινγκραντ και επανέκτησε τη Βαλτική περιοχή μαζί με μεγάλο μέρος της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας. Εντούτοις, περίπου 200.000 γερμανοί στρατιώτες βρίσκονταν στην Κουρλάνδη και παρέμειναν παγιδευμένοι σε αυτό που έγινε γνωστό ως Θύλακας της Κουρλάνδης, μπλοκαρισμένο από τον Κόκκινο στρατό και τον Κόκκινο Βαλτικό στόλο. Ο συνταγματάρχης Χάιντς Γκουντέριαν, αρχηγός του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου, παρακάλεσε τον Αδόλφο Χίτλερ να επιτρέψει την εκκένωση των στρατευμάτων από την Κουρλάνδη δια θαλάσσης για να χρησιμοποιηθούν στην άμυνα της Γερμανίας. Ο Χίτλερ αρνήθηκε και διέταξε τις δυνάμεις της Βέρμαχτ στην Κουρλάνδη να συνεχίσουν την υπεράσπιση της περιοχής. Ο Χίτλερ πίστευε ότι είναι αναγκαία για την προστασία των υποβρυχίων βάσεων του πολεμικού ναυτικού (Kriegsmarine) κατά μήκος των ακτών της Βαλτικής. Στις 15 Ιανουαρίου του 1945 σχηματίστηκε η Ομάδα Στρατιών Κουρλάνδης (Heeresgruppe Kurland) υπό τον γενικό συνταγματάρχη Λόταρ Ρέντουλιτς. Στις 8 Μαΐου του 1945 η ομάδα στρατιών της Κουρλάνδης υπό τον τελευταίο διοικητή της, τον γενικό συνταγματάρχη Καρλ Χίλπερτ, παραδόθηκε στον στρατάρχη Λεονίντ Γκοβόροφ, διοικητή του Μετώπου του Λένινγκραντ. Την εποχή εκείνη η ομάδα αποτελούνταν από τα κατάλοιπα 31 περίπου τμημάτων. Μετά τις 9 Μαΐου του 1945 περίπου 203.000 στρατιώτες της Ομάδας Στρατιών Κουρλάνδης άρχισαν να μετακινούνται στα σοβιετικά στρατόπεδα στα ανατολικά. Η πλειονότητά τους δεν επέστρεψε στη Γερμανία (Haupt, 1997). Η Κουρλάνδη παρέμεινε μέρος της ΣΣΔ της Λετονίας της Σοβιετικής Ένωσης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Κουρλάνδη έγινε και πάλι μέρος της ανεξάρτητης Λετονίας, αν και δεν αποτελεί σήμερα διοικητική οντότητα.
Φρικασέ
thumb|right|120px|Φρικασέ κοτόπουλου με κόκκινο λάχανο thumb|120px thumb|right|120px|Φρικασέ κοτόπουλου
Το φρικασέ (Fricassee ή Fricassée) είναι μια γενική ονομασία που περιγράφει ένα βραστό πιάτο που συνήθως γίνεται με αρνί ή μοσχάρι αλλά μπορεί να γίνει και με άλλα λευκά κρέατα (όπως αρνί, λαγό, ή κοτόπουλο). Κόβεται σε κομμάτια και βράζεται σε σάλτσα, που μπορεί να δέσει με βούτυρο και κρέμα ή γάλα (δες λευκή σάλτσα). Συχνά περιέχει και άλλα υλικά και λαχανικά. Το Ελληνικό φρικασέ γίνεται συχνά με αρνάκι ή κατσικάκι και συνήθως περιέχει πράσινα αγριόχορτα ή μαρούλι ή σπανάκι ή και τα δυο. Το φαγητό δένεται με αυγολέμονο (αβγά χτυπημένα με λεμόνι και ζωμό από το κρέας) λίγο πριν το σερβίρισμα.
Ένα φρικασέ καζέν είναι οποιοδήποτε κρέας ή θαλασσινό βρασμένο σε σάλτσα από σκούρο roux, συνήθως το χρώμα της σοκολάτας γάλακτος. Όπως στα περισσότερα πιάτα καζέν (Cajun) επίσης περιέχει και τη λεγόμενη αγία τριάδα, δηλαδή κρεμμύδι, πιπεριές σχήματος καμπάνας, και σέλερι (celery), και σκόρδο, και σερβίρεται με ρύζι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαγειρεμένα φαγητά Κατηγορία:Ορολογία διατροφής Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Καστανιά Ηλείας
Η Καστανιά είναι ακατοίκητος ορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 680 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στις νοτιοδυτικές απολήξεις του όρους Ερύμανθος και μέσα στο δάσος της Φολόης. Απέχει 45 χλμ. Β.-ΒΑ. του Πύργου, 30 χλμ. ΒΑ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και 3 χλμ. Δ. από τον Κούμανη. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Κούμανη του τότε δήμου Φολόης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Κούμανη και τον Άι Γιαννάκη αποτελούν την τοπική κοινότητα Κούμανη που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φολόης του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Αθηναϊκή Πολυφωνία
Η Αθηναϊκή Πολυφωνία υπήρξε ολιγομελές ανδρικό φωνητικό Σύνολο μουσικής δωματίου, εξειδικευόμενο κυρίως στη μουσική της Αναγέννησης και στους κλασικούς δημιουργούς. Ιδρύθηκε το 1986 από τον Καλλιτεχνικό του διευθυντή και μαέστρο Θρασύβουλο Κάββουρα και έλαβε μέρος στο Α' Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Αθηνών εκείνης της χρονιάς.
To 1989 κατέκτησε το Α' βραβείο και χρυσό Μετάλλιο στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου της Τακαράτσουκα (Takarazuka) στην Ιαπωνία, ενώ το 1990 και το 1992 απέσπασε τιμητικές διακρίσεις σε μη διαγωνιστικά Φεστιβάλ στην Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα αντίστοιχα.
Με τη διοργάνωση του "Διεθνούς Χορωδιακού Φεστιβάλ Αθηνών" το Σύνολο ανέπτυξε κατά τη δεκαετία του '90 πολιτισμικές επαφές με Μουσικούς Οργανισμούς και Συγκροτήματα σε όλο τον κόσμο. Είναι ιδρυτικό μέλος των Μουσικών Εταιρειών "International Choral Network", που εδρεύει στο Μαρκτόμπερντορφ της Γερμανίας και "International Federation for Choral Music", που εδρεύει στις ΗΠΑ.
Παλαιότερα μέλη (δεν συμμετείχαν στο σχήμα μέχρι το 1996): Ασωνίτης Περικλής*, Γαβριηλίδης Μάκης, Γεωργαλής Κώστας, Δημήτριεφ Θεοδ. , Καλαϊτζίδης Κυρ., Κουρκούτης Ανδρ*., Κωστάκης Κων/νος*, Μαρόπουλος Παύλος, Μανωλάκης Γιάννης, Μηνιάτης Νίκος, Μπαργιωτάκης Τάσσος*, Μπερής Σταύρος*, Ράπτης Απόστολος, Φλωράκης Κώστας*, Ψύχας Παντελής.
Μέλη το 1996: Κυριαζής Πέτρος, Λάγκας Βασίλης, Λουκόπουλος Παύλος*, Μαθιουδάκης Δημήτρης, Μπάσης Αλέκος*, Μαύρος Βασίλης, Παπαβλασσόπουλος Γιάννης*, Σαμοΐλης Πάνος*, Τζαβάρας Τάσος*, Τσιλιακός Λευτέρης, Χαλκιάς Δημήτρης, Χούπας Δημήτρης*, Μανώλης Νίκος*.
Το Σύνολο ανέστειλε τις εμφανίσεις του εκείνη τη χρονιά, συνεχίζει όμως να δραστηριοποιείται σε μουσικές παραγωγές και εκδηλώσεις.
Σημειώσεις
(με * σημειώνονται τα ιδρυτικά μέλη)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Δημήτριος Καμπούρογλου
Ο Δημήτριος Καμπούρογλου ή Καμπούρογλους (14 Οκτωβρίου 1852 - 21 Φεβρουαρίου 1942 ) ήταν Έλληνας ιστοριοδίφης, λογοτέχνης, ακαδημαϊκός, δικηγόρος, ποιητής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά καταγόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και ήταν γιος του Γρηγορίου Καμπούρογλου, ιδρυτή της Εθνικής σκηνής, και της λογίας Μαριάννας Σωτηριανού - Γέροντα, κόρης του Άγγελου Γέροντα. Βαφτίστηκε από τον αυλάρχη του Όθωνα, Π. Νοταρά. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1877 αναγορεύτηκε διδάκτορας.
Αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την ιστορική αναδίφηση και την Ιστοριογραφία με την οποία και ασχολήθηκε τελικά. Από το 1873 έως το 1881 αναλαμβάνει την αρχισυνταξία της «Εφημερίδος», του εκδότη Δημήτριου Κορομηλά. To 1881 διαφωνώντας με τον Κορομηλά, αποχωρεί απο την αρχισυνταξία της εφημερίδας και ιδρύει τη δική του εφημερίδα, που την ονομάζει «Νέα Εφημερίς» ενώ το 1882 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
Την περίοδο 1884-1886 ήταν διευθυντής του περιοδικού «Εβδομάς». Το 1891 προσλήφθηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε επιμελητής των χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Την περίοδο 1904-1917 διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης, αλλά το 1917 με τον νόμο περί άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων παύθηκε από τη θέση του. Το 1923 τιμήθηκε από την πολιτεία με το αριστείο γραμμάτων. Το 1927 έγινε το πρώτο δια εκλογής μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών και την περίοδο 1934-1935 χρημάτισε πρόεδρος της Ακαδημίας.Στις αρχές του 1942 ασθένησε με πνευμονία, στις 10 Φεβρουαρίου υπέστη ένα ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και στις 21 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς πέθανε. Ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Μαράτου από το1884 και είχε τρία παιδιά: Τον Γρηγόρη, την Ελένη και την Τζένη. Στις 19 Απριλίου του 1939 έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του στην πλατεία Φιλομούσου Εταιρείας στην Πλάκα.
Τα πρώτα του έργα
Πριν ακόμα ολοκληρώσει τη φοίτησή του στο Βαρβάκειο, είχε γράψει σατιρικούς στίχους και τρεις μονόπρακτες κωμωδίες: Η φθισιώσα, Αι αγχόναι, Η αγγελιοφοβία. Χάθηκαν όμως και οι τρεις.
Ιστορική έρευνα
Η ιστορική του έρευνα ως ιστορικού επικεντρώθηκε κυρίως στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και αφορούσε μόνο την περιοχή της Αθήνας, γι' αυτό και του δόθηκε το προσωνύμιο «Αθηναιογράφος». Το 1896 ολοκληρώθηκε η έκδοση του τρίτομου έργου του η Ιστορία των Αθηναίων στο οποίο και εργάστηκε περισσότερο ως λαογράφος παρά ως ιστορικός.
Ποιήματα
Το ποιητικό του έργο είναι αρκετά αξιόλογο αν και δεν διακρίθηκε αρκετά. Η ποιητική συλλογή Η φωνή της καρδιάς μου ήταν από τα σημαντικότερα έργα του. Ήταν γραμμένο στη δημοτική και είχε έντονα αντιρομαντικά στοιχεία σε σχέση με το κλίμα της Α' Αθηναϊκής Σχολής. Η συλλογή βραβεύτηκε το 1873 στον Βουτσιναίο ποιητικό διαγωνισμό, ενώ στον ίδιο διαγωνισμό το 1874 επαινέθηκε, χωρίς να διακριθεί, ποιητική συλλογή του στην οποία σατίριζε και παρωδούσε το ρομαντικό ύφος των συγχρόνων ποιητών. Το 1874 εξέδωσε τη συλλογή του Παλαιαί αμαρτίαι.
Πεζογραφία
Επίσης ασχολήθηκε και με την πεζογραφία, όπου αντλούσε τα θέματα του κυρίως από τη λαογραφία. Το 1881 εξέδωσε τα μη λαογραφικά αφηγήματα "Εικόνες. Σατυρικαί Διατριβαί", όπου σατιρίζει τα ήθη της εποχής. Μερικά από τα έργα του είναι: Αθηναϊκά διηγήματα, Αι Αθήναι που φεύγουν, Μύθοι και διάλογοι, Αττικοί έρωτες, Θρύψαλα, Ευσυνειδησία και ασυνειδησία κ.ά. Συνήθως υπέγραφε τα λογοτεχνικά του έργα με το ψευδώνυμο «Αναδρομάρης».
Έργα του
Ο Δημητριος Καμπούρογλου μετέφρασε την "Νανά" του Ζολά και τα "Μυστικά και φωναχτά" του Καλντερόν.