cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ
Αναχώρηση για το Μαργκέιτ
Όταν ο Στόουκς επιβιβάστηκε στη μηχανή, περίμενε μόνος του στην καμπίνα μέχρι γύρω στις 18:25 όταν έφτασε ο Ουίλσντον και μίλησε για τις προετοιμασίες για το ταξίδι της επιστροφής στο Λονδίνο. Ο Στόουκς θυμάται ότι όταν ο Ουίλσντον γύρισε να μιλήσει μαζί του, «μύρισε κάτι πολύ δυνατό» στην αναπνοή του μηχανοδηγού και όταν τον ρώτησε, ο Ουίλσντον εξήγησε ότι είχε πιει το μεσημέρι και αργότερα είχε πιει λίγο σέρι πριν φτάσει στο Ράμσγκεϊτ. Αυτά τα στοιχεία έρχονται σε αντίθεση με αυτά των αδελφών του Ουίλσντον, που ισχυρίστηκαν ότι δεν είχε πιει μεταξύ 14:02 και 17:15. Παρόλα αυτά, ο Ουίλσντον πρότεινε στο ζευγάρι να πάνε στο κοντινό "Railway Staff Association Club" περίπου στις 19:00΄ και να πιουν ένα ποτό με το οποίο συμφώνησε ο Στόουκς, με το ζευγάρι να φτάνει ακριβώς στην ώρα του για να ανοίξει το κλαμπ στις 19:05΄. Το ζευγάρι είχε τρεις πίντες ελαφριά και πικρή το καθένα με τον Ουίλσντον να πίνει πιθανότατα άλλη μισή πίντα ελαφριά μπύρα, σύμφωνα με στοιχεία του προσωπικού του κλαμπ που τον σέρβιρε. Ο Στόουκς ήταν αβέβαιος σε αυτό το σημείο, αλλά συμφώνησε ότι "ο Μπομπ θα μπορούσε να έχει πάρει μία". Τρέχοντας λίγο αργά και μετά από παρότρυνση του Ουίλσντον, το ζευγάρι επέστρεψε στο αμαξοστάσιο του Ράμσγκεϊτ γύρω στις 19:40΄.
Ο φύλακας Άττερμπερι, ο οποίος έφτασε στο Ράμσγκεϊτ μερικές ώρες νωρίτερα και χαλάρωνε στην αίθουσα διαλειμμάτων προσωπικού του σταθμού, είχε πάει να προετοιμάσει το τρένο για την αναχώρησή του γύρω στις 19:30΄ και αρχικά παρατήρησε ότι το πλήρωμα της μηχανής απουσίαζε. Πριν προλάβει να πάει να ρωτήσει τους ανωτέρους για το πού βρίσκονταν, είδε τους Στόουκς και Ουίλσντον να επιστρέφουν. Ενημέρωσε το ζευγάρι για τα στοιχεία του τρένου με τον Ουίλσντον να εμφανίζεται νηφάλιος και ήρεμος. Το άδειο τρένο έφυγε από το Ράμσγκεϊτ και έκανε ένα ταξίδι χωρίς προβλήματα στο Μαργκέιτ, φτάνοντας γύρω στις 19:59΄.
Στο Μαργκέιτ
Το τρένο έφτασε στο Μαργκέιτ και η παραλαβή των επιβατών ήταν ρουτίνα, με την επιβίβαση να έχει ολοκληρωθεί στις 20:04΄. Ο σταθμάρχης Άρουντελ έκανε σήμα στο τρένο να αναχωρήσει για Λονδίνο, αλλά τόσο αυτός όσο και ο Άττερμπερι διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε απάντηση στην καμπίνα. Όταν ο Άρουντελ πήγε να εξετάσει την καμπίνα, τη βρήκε άδεια, αλλά όταν επέστρεψε λίγο αργότερα, είδε ένα δυο μπουκάλια μπύρας στην καμπίνα. Ο Άρουντελ πίστεψε ότι ήταν δώρο που άφησαν οι διοργανωτές της εκδρομής στο πλήρωμα της μηχανής - αυτό είναι συνηθισμένη «πρακτική» για τους οδηγούς εκδρομών να δέχονται κεράσματα εκτός υπηρεσίας - και δεν αμφισβήτησε την εμφάνισή τους. Λίγο αργότερα, ο Ουίλσντον και ο Στόουκς επέστρεψαν και μπήκαν στην καμπίνα προετοιμάζοντας την αναχώρηση, χωρίς κανένα να φαίνεται ασυνήθιστο: όταν ο Άρουντελ τους είπε να βιαστούν, ο Ουίλσντον παρατήρησε ήρεμα ότι θα μπορούσαν να ανακτήσουν τον χαμένο χρόνο στο ταξίδι. Ένα μέλος του προσωπικού στην πλατφόρμα εκέινη τη στιγμή σημείωσε ότι είχε δει τόσο τον Στόουκς όσο και τον Ουίλσντον να αναχωρούν από τη μηχανή και να φεύγουν από τον σταθμό μέσω της Πλατφόρμας Νο. 1 τρία λεπτά μετά την άφιξή τους στο Μαργκέιτ και αυτό συγκρίθηκε αργότερα με τους χρόνους που έκανε ο φύλακας Άττερμπερι, ο οποίος κατέγραψε αποχώρηση 20:13 από το Μαργκέιτ (οκτώ λεπτά καθυστέρηση) σημειώνοντας ότι τόσο ο Στόουκς όσο και ο Ουίλσντον ήταν απόντες. Το πού ακριβώς πήγε το ζευγάρι αυτή την περίοδο είναι άγνωστο λόγω του θανάτου του Ουίλσντον και του Στόουκς, που θυμόταν ελάχιστα τα γεγονότα μετά την αποχώρησή του από το Ράμσγκεϊτ και, παρόλο που μια άλλη παμπ ήταν κοντά στον σταθμό, θεωρήθηκε ότι κανένας δεν είχε χρόνο να φτάσει.
Το ταξίδι
Έχοντας φύγει από το Μαργκέιτ με οκτώ λεπτά καθυστέρηση και προγραμματισμένο να τρέξει χωρίς στάση (εκτός από μια μεταγενέστερη στάση για να αλλάξει πλήρωμα), ο Ουίλσντον μπόρεσε να κινήσει το τρένο με μεγάλη ταχύτητα και σύμφωνα με τους χρόνους του Άττερμπερι, άργησε μόνον ένα λεπτό αφού πέρασε το Φάβερσαμ ( 39 χλμ. από το Μαργκέιτ). Ωστόσο, καθώς το τρένο πλησίαζε στο Σίτινγκμπουρν, το τρένο αναγκάστηκε να σταματήσει για λίγο λόγω σημάτων και κρατήθηκε και πάλι στιγμιαία γύρω από το Ρέινχαμ από τον σηματωρό Όμπι, ο οποίος αναγκάστηκε να ανοίξει την ισόπεδη διάβαση για να επιτρέψει σε ένα ζευγάρι λεωφορείων να περάσουν, καθώς το τρένο πήγαινε αργά. Αφού απελευθερώθηκε η διάβαση, όρισε τη διαδρομή για να προχωρήσει το τρένο, αλλά αντ' αυτού, το τρένο σταμάτησε στην αποβάθρα.
Ο τελευταίος σταθμός που πέρασε το τρένο στο ταξίδι του που έπρεπε να χρονομετρήσει ο Άττερμπερι ήταν στον σιδηροδρομικό σταθμό Μπέξλεϊχιθ, 6,9 χλμ. ανατολικά του σημείου του δυστυχήματος. Σύμφωνα με τις σημειώσεις του, το τρένο πέρασε από το Μπέξλεϊχιθ στις 21:31, επτά λεπτά πίσω από το χρονοδιάγραμμα (οι εκτιμήσεις έδειξαν ότι ο Ουίλσντον είχε καλύψει τουλάχιστον ενάμιση λεπτό μεταξύ Γκίλλινχαμ και Στρουντ) και έτρεχε με ελεύθερα σήματα.
Το δυστύχημα
Αν και ο Άττερμπερι ανησυχούσε κάπως για την υπερβολική ταχύτητα μεταξύ Γκίλλινχαμ και Τσάθαμ, δήλωσε ότι ο Ουίλσντον είχε λειτουργήσει κατάλληλα μέσω του Ντάρτφορντ. Ωστόσο, όταν πλησίασε το σιδηροδρομικό σταθμό Έλθαμ Παρκ, ανησυχούσε για τη φαινομενική ταχύτητα του τρένου και περισσότερο καθώς πλησίαζε στο Έλθαμ Γουέλ Χολ, όπου μια απότομη καμπύλη άλλαξε την κατεύθυνση του τρένου από νοτιοδυτικά προς βορειοδυτικά. Προσπαθώντας να κερδίσει την προσοχή του Ουίλσντον, έκανε δύο ελαφριές επεμβάσεις («πιτσιλίσματα») του φρένου του φύλακα. Φαίνεται ότι αυτές οι "πιτσιλιές" έγιναν πολύ αργά και ελαφριά για να εγγραφούν στην καμπίνα. Όταν το τρένο πλησίασε τον σταθμό Έλθαμ Γουέλ Χολ, έτρεχε με περίπου 105 χλμ./ώ. .
Ο σιδηροδρομικός Έικχερστ, ο οποίος βρισκόταν σε υπηρεσία στις πλατφόρμες του Γουέλ Χολ, είχε δει αρκετά προηγούμενα τρένα να περνούν από τον σταθμό και από εκεί την καμπύλη, όλα να επιβραδύνουν στην ασφαλή ταχύτητα των 32 χλμ./ώ. αλλά, όταν είδε το εκδρομικό τρένο να πλησιάζει, ήταν σίγουρος ότι ταξίδευε πολύ πέρα από αυτή την ταχύτητα. Αμέσως προσπάθησε να κάνει σήμα στον οδηγό να σταματήσει αλλά δεν κατάφερε να τραβήξει την προσοχή του Ουίλσντον. Το τρένο πέρασε με μεγάλη ταχύτητα χωρίς να φρενάρει και εισήλθε στην καμπύλη με περίπου 105 χλμ./ώ. Σε κανένα σημείο ο Ουίλσντον δεν προσπάθησε καν να επιβραδύνει το τρένο του πέρα από το να έχει ήδη κλείσει τη μηχανή στον κατήφορο, κάτι που ήταν φυσιολογικό σε αυτόν τον μακρύ κατηφορικό τομέα της γραμμής.
Στην καμπίνα, ο Στόουκς θυμήθηκε αργότερα ότι ο Ουίλσντον είχε ξαφνικά φωνάξει φοβισμένος βλέποντας την καμπύλη να πλησιάζει, οπότε ο Στόουκς πήρε αμέσως στάση ασφαλείας στα δευτερόλεπτα που είχε διαθέσιμα. Η μηχανή αναπήδησε στην απότομη καμπύλη, εκτροχιαζόμενη, κυλώντας στην αριστερή της πλευρά και γλιστρώντας μέσα από μια αποθήκη άνθρακα. Το πρόσθιο τμήμα της καμπίνας διερράγη και τα συντρίμμια εντινάχθηκαν και κυριολεκτικά «όργωσαν» το εσωτερικό της, σκοτώνοντας τον Ουίλσντον και τραυματίζοντας σοβαρά τον Στόουκς. Το πρώτο βαγόνι ακολούθησε την αναποδογυρισμένη μηχανή αλλά παρέμεινε όρθιο, η σύζευξη διασπάσητκε αρκετά αργά στη σειρά των βαγονιών. Έφθασε σε μια βάση που βρισκόταν παράλληλα με την μηχανή, έχοντας διπλώσει σαν σουγιάς και ωθήθηκε ελαφρά γύρω, έτσι ώστε η καμπίνα οδήγησης ήταν στραμμένη προς τα πίσω ως προς τη γραμμή και η οπίσθια καμπίνα είχε στραφεί μακριά από αυτήν. Το πίσω άκρο του πρώτου βαγονιού ήρθε να ακουμπήσει στην πρόσθια καμπίνα.
Παναγιώτης Σφακιανάκης
Ο Παναγιώτης Σφακιανάκης, γνωστός και ως Μπότης Σφακιανάκης (1895 - 23 Αυγούστου 1957) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Ήταν γόνος της ιστορικής οικογένειας των Σφακιανάκηδων.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ
Το δυστύχημα
Το δεύτερο και το τρίτο βαγόνι ακολούθησαν τον πρώτο σχετικά αργά στον εκτροχιασμό, με τη σύζευξη μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου να απελευθερώνεται γύρω στο τέλος του εκτροχιασμού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και τα δύο βαγόνια να ανατραπούν στη δεξιά τους πλευρά, με το πρώτο άκρο του δεύτερου βαγονιού να στέκεται μπροστά από τη μηχανή και το πίσω μέρος του πρώτου βαγονιού, που σε συνδυασμό με το τέταρτο σχημάτιζαν το σχήμα «Ν». με τα τέσσερα πρώτα βαγόνια. Και τα δύο υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Το τέταρτο είχε καταλήξει να σχηματίζει γωνία περίπου 90 μοιρών ως προς τη γραμμή, γέρνοντας στην αριστερή του πλευρά. Το πίσω μέρος του βαγονιού είχε υποστεί κάποιες ζημιές από το πέμπτο, το έκτο και το έβδομο βαγόνι που περνούσαν από δίπλα του, εκτροχιάστηκε αλλά παρέμεινε στη γραμμή. Και τα τρία αυτά βαγόνια έγερναν στις αριστερές τους πλευρές σε διάφορους βαθμούς, με το προπορευόμενο άκρο του πέμπτου να έχει υποστεί μεγάλη ζημιά από την πρόσκρουση με το τέταρτο. Το όγδοο βαγόνι παρέμεινε όρθιο αλλά εκτροχιάστηκε, το ένατο εκτροχιάστηκε στο προπορευόμενο φορείο του αλλά παρέμεινε επίσης όρθιο, και το δέκατο (στο οποίο επέβαινε ο Άττερμπερι) ήταν όρθιο και στις ράγες, αν και είχε προκληθεί κάποια εσωτερική ζημιά.
Παναγιώτης Σφακιανάκης
Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καριέρα
Γεννήθηκε το 1895 στο Ηράκλειο, με καταγωγή από το Βραχάσι. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και έγινε Συνταγματάρχης. Υπήρξε συμπολεμιστής και φίλος του Σοφοκλή Βενιζέλου. Πήρε μέρος σε όλους τους πολέμους και τραυματίστηκε στον Πόλεμο της Μικράς Ασίας, εξαιτίας ιατρικού λάθους (από τα τραύματά του τού έμειναν συρίγγια με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθεί σε όλη του τη ζωή). Αργότερα παραιτήθηκε από τις τάξεις του στρατού.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ
Συνέπειες
Δημόσια έρευνα που πραγματοποιήθηκε για την αιτία του ατυχήματος ξεκίνησε στις 12 Ιουνίου 1972 από τον συνταγματάρχη Τζον Ρόμπερτσον (John R.H. Robertson) που εξέτασε την αιτία του εκτροχιασμού. Η έκθεση για το ατύχημα κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου 1973 και έδειξε ξεκάθαρα ότι το ατύχημα προκλήθηκε εξ ολοκλήρου από τις ενέργειες του Ρόμπερτ Ουίλσντον, στο ότι είχε «εκτρέψει σοβαρά την ικανότητά του να οδηγεί με ασφάλεια πίνοντας σημαντική ποσότητα αλκοόλ τόσο πριν όσο και μετά την ανάληψη των καθηκόντων του». Άσκησε αυστηρή κριτική στη συμπεριφορά του Ουίλσντον, χαρακτηρίζοντάς την ως «επιλήψιμη» και «επαίσχυντη». Η αναστολή του το 1961 θεωρήθηκε προειδοποιητικό σημείο των αλκοολικών τάσεων του Ουίλσντον, αλλά συμφωνήθηκε ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν στοιχεία που να διαψεύδουν τις δηλώσεις του Ουίλσντον ότι θα καλυτέρευε τον εαυτό του και δεν θα έπινε ξανά. Το περιστατικό του 1969 έδειξε επίσης ότι ο Ουίλσντον αγνόησε το τι είχε συμβεί το 1961, αλλά συμφωνήθηκε ότι ο διευθυντής εκείνη την εποχή δεν ήταν συνετό να περιμένει δύο μήνες για να ανακρίνει τον Ουίλσντον, αλλά είχε ενεργήσει κατάλληλα όταν το έκανε.
Το προσωπικό των Βρετανικών ΣΙδηροδρόμων που ήρθε σε επαφή με τον Ουίλσντον στις 11 Ιουνίου (ο προϊστάμενός του στο Χίδερ Γκριν, το προσωπικό του αμαξοστασίου στο Ράμσγκεϊτ, ο βοηθός Στόουκς, το προσωπικό του "Railway Club" στο Ράμσγκεϊτ, ο φύλακας Άττερμπερι, ο Σταθμάρχης Άρουντελ και το προσωπικό του στο Μαργκέιτ, ο σιδηροδρομικός Φλέμινγκ και ο σηματωρος Όμπι στο Ρέινχαμ) ανακρίθηκαν εντατικά και έδωσαν στοιχεία κατά την έρευνα σχετικά με την συμπεριφορά του Ουίλσντον, στην οποία όλοι συμφώνησαν ότι ο Ουίλσντον φαινόταν απόλυτα σε φόρμα και νηφάλιος ακόμη και τόσο αργά όσο η απρογραμμάτιστη στάση του στο Ρέινχαμ, με το μόνο άτομο να γνωρίζει ότι ο Ουίλσντον είχε ήδη πιει αλκοόλ πριν φτάσει στο Ράμσγκεϊτ να είναι ο βοηθός του, Στόουκς, ο οποίος τον θεωρούσε ακόμα ικανό και αρκετά νηφάλιο για να οδηγήσει το τρένο. Κανένας από το προσωπικό δεν επικρίθηκε επειδή απέτυχε να σταματήσει τον Ουίλσντον από τα καθήκοντά του με την πεποίθηση ότι ήταν πολύ μεθυσμένος και τα στοιχεία από τον πεθερό του Ουίλσντον, τα αδέλφια και τους φίλους του επιβεβαίωσαν ότι παρόλο που ο Ουίλσντον έπινε πολύ, μπορούσε να διαχειριστεί καλά το αλκοόλ και ότι η ποσότητα αλκοόλ που ήπιε δεν ήταν αρκετή για να κάνει ορατή τη μέθη του, αν και η έκθεση πίστευε ότι οι ενέργειες του Ουίλσντον στο Ρέινχαμ και οι αντιδράσεις του στο Έλθαμ Γουέλ Χολ έδειχναν ξεκάθαρα ότι άρχιζε να υποφέρει από τις συνέπειες της μέθης.
Παναγιώτης Σφακιανάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
μικρογραφία|422x422px|Μπότης Εμμ. Σφακιανάκης Επί διετία ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Προνοίας. Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση (1923). Ήταν υποψήφιος και στις εκλογές του 1926 στο Λασίθι με την Ένωση Φιλελευθέρων, όπου έλαβε 1119 ψήφους, αλλά χωρίς να εκλεγεί.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ
Συνέπειες
Ο βοηθός Στόουκς, ο οποίος συμφώνησε με τον Ουίλσντον να πιουν μερικά επιπλέον ποτά στο Ράμσγκεϊτ, επικρίθηκε αυστηρά για την "ασύνετη" συμπεριφορά του όταν έπινε τρεις πίντες πριν οδηγήσει το τρένο πίσω στο Μάργκειτ, αλλά συμφωνήθηκε ότι η νεαρή ηλικία και ο αδύναμος χαρακτήρας του Στόουκς σήμαιναν ότι φαινόταν απρόθυμος να εμποδίσει τον Ουίλσντον να πιει λίγο. Ο φύλακας Άττερμπερι δεν επικρίθηκε καθόλου για τη συμπεριφορά του και θεωρήθηκε ατυχές το γεγονός ότι οι «πιτσιλιές» του ήταν πολύ αδύναμες για να κερδίσουν την προσοχή του Ουίλσντον.
Από τα στοιχεία που αποκτήθηκαν για τις δραστηριότητες του Ουίλσντον στις 11 Ιουνίου, ένα αρκετά εμπεριστατωμένο χρονοδιάγραμμα των κινήσεων του Ουίλσντον κατταρτίστηκε και επιβεβαιώθηκε από εκείνους με τους οποίους ήρθε σε επαφή, αλλά τρεις στιγμές αβεβαιότητας βρέθηκαν αργότερα στις κινήσεις του Ουίλσντον εκείνη την ημέρα. Η πρώτη και πιο σοβαρή από αυτές τις στιγμές ήταν το γεγονός ότι ήταν αβέβαιο τι είχε συμβεί με τον Ουίλσντον και τα αδέλφια του μεταξύ 14:02 και 17:15 με τα αδέρφια του να δηλώνουν και οι δύο ότι ο Ουίλσντον δεν είχε πιει μετά την επιστροφή από την παμπ στο Ρέινχαμ. Αντίθετα, ο Στόουκς ισχυρίστηκε ότι ο Ουίλσντον ανέφερε να πιει λίγο σέρι όταν συναντήθηκαν στο Ράμσγκεϊτ. Αν και ο Ρομπερτσον δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει τις δηλώσεις του Στόουκς, θεώρησε πιθανό ότι ο Ουίλσντον είχε πιει μετά τις 14:02 λόγω της μυρωδιάς στην αναπνοή του Ουίλσντον στο Ρέινχαμ αρκετές ώρες αργότερα και ενώ δεν κατηγόρησε ρητά τους αδελφούς του Ουίλσντον για ψέματα, θεώρησε ότι όποιος προσπάθησε να αποκρύψει στοιχεία για το πόσο ποτό είχε καταναλώσει ο Ουίλσντον εκείνη την ημέρα «του έκανε κακό».
Παναγιώτης Σφακιανάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 18 Μαΐου 1936 διορίστηκε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κρήτης στην κυβέρνηση του Μεταξά. Θεμελίωσε και ολοκλήρωσε το έργο διάνοιξης της εθνικής οδού Σητείας - Ηρακλείου το 1939. Παρέμεινε στη θέση του και μετά το θάνατο του δικτάτορα Μεταξά, ως τις 21 Απριλίου 1941. Από τη θέση του συνετέλεσε στην τηλεφωνική σύνδεση των χωριών του Μιραμπέλλου, στην παροχή επιδοτήσεων στους λεπρούς της Σπιναλόγκας και στη διάνοιξη του δρόμου προς την Ελούντα. To 1938 εκδηλώθηκε τοπικό κίνημα στα Χανιά, τα οποία τέθηκαν σε κατάσταση πολιορκίας τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς και μέχρι τον Οκτώβριο. Ο Σφακιανάκης ζήτησε βοήθεια σε στρατό από την Αθήνα και μαζί με το στρατηγό Τσολάκογλου πέτυχαν την κατάσχεση 434 όπλων σε μικρό χρονικό διάστημα, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονταν από τα Χανιά.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ
Συνέπειες
Η δεύτερη αβέβαιη στιγμή ήταν αυτό που συνέβη τόσο σε αυτόν όσο και στον Στόουκς κατά τη διάρκεια της στάσης στο Μαργκέιτ, κατά την οποία και οι δύο φαινομενικά έφυγαν από τον σταθμό μέσω της εισόδου της πλατφόρμας No.1. Ο Στόουκς δεν μπορούσε να θυμηθεί πολλά από όσα συνέβησαν στο Μαργκέιτ και ο Ουίλσντον πέθανε, επομένως ήταν αβέβαιο για το τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και παρόλο που μια παμπ ήταν κοντά στον σταθμό, θεωρήθηκε ότι δεν είχαν αρκετό χρόνο για να φτάσουν εκεί.
Η τελική αβεβαιότητα ήταν το γεγονός ότι όταν το σώμα του υποβλήθηκε σε νεκροψία, η περιεκτικότητα σε αλκοόλ στο αίμα του Ουίλσντον ήταν 0,278% (το νόμιμο όριο για την οδήγηση οδικού οχήματος στην Αγγλία εκείνη την εποχή ήταν 0,08%). Υπήρχε ανισορροπία με το επίπεδο αλκοόλ στα ούρα που καθιστούσε πολύ πιθανό ότι ο μηχανοδηγός είχε καταναλώσει επίσης αλκοόλ μία ώρα πριν από τον θάνατό του, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν πιθανό να είχε πιει ενώ βρισκόταν στα χειριστήρια. Ερευνώντας αυτή τη θεωρία, το πρωί μετά το ατύχημα, η καμπίνα ερευνήθηκε και τρία σπασμένα γυαλιά βρέθηκαν στα συντρίμμια της καμπίνας. Δύο από αυτά ανήκαν στα μπουκάλια μπύρας που είχε δει ο σταθμάρχης Άρουντελ στο Μαργκέιτ και επιβεβαιώθηκε ότι και τα δύο δεν είχαν ανοιχτεί. Ένα τρίτο σπασμένο μπουκάλι, που βρέθηκε αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν φιάλη με φάρμακο και ήταν απίθανο να ήταν γεμάτο με αλκοόλ τη στιγμή του ατυχήματος. Η μόνη διαφορετική θεωρία ήταν ότι ο Ουίλσντον είχε πάρει ένα μπουκάλι οινοπνευματωδών ποτών κάποια στιγμή, το είχε φυλάξει στα προσωπικά του αντικείμενα και το είχε καταναλώσει κάποια στιγμή αφότου έφυγε από το Μαργκέιτ, και αργότερα απέρριψε το μπουκάλι πετώντας το έξω από το παράθυρο της μηχανής. Η θεωρία είναι ότι ο Ουίλσντον είτε έλαβε το μπουκάλι κάποια στιγμή ενώ βρισκόταν στο Μαργκέιτ είτε το είχε φυλάξει από τότε που έφυγε από το Ρέινχαμ για να εργαστεί. Παρόλα αυτά, ο Ρόμπερτσον θεώρησε ότι δεν υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με το ποτό μεταξύ των οδηγών στους βρετανικούς σιδηροδρόμους, με μόνο δύο άλλα ατυχήματα (ένα το 1913 και ένα άλλο το 1952) να συνέβησαν αποκλειστικά λόγω μέθης του μηχανοδηγού εξήντα χρόνια πριν από το δυστύχημα, και ως τέτοιο πίστευε ότι ήταν ένας συνδυασμός των σκέψεων του προσωπικού των σιδηροδρόμων και της αυτοπειθαρχίας για τη συμπεριφορά των μηχανοδηγών σε σχέση με το αλκοόλ.
Παναγιώτης Σφακιανάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στην τελευταία δεκαετία της ζωής του ήταν και πάλι υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου, στις εκλογές του 1950 (ως ανεξάρτητος), του 1951 (με τον Ελληνικό Συναγερμό) και του 1956 (με την ΕΡΕ).
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ
Συνέπειες
Η τελευταία σύσταση που έκανε ο Ρόμπερτσον σχετικά με το ατύχημα ήταν η χρήση τηλεφώνου για υπογραφή εν ώρα υπηρεσίας εντός της Νότιας Περιφέρειας. Ενώ συμφωνήθηκε ότι ήταν ένα αρκετά σύνηθες φαινόμενο στη Νότια Περιφέρεια και οι Βρετανικοί Σιδηρόδρομοι είχαν υιοθετήσει πολιτική σύμφωνα με την οποία ορισμένοι μηχανοδηγοί θα μπορούσαν να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ανάληψη καθηκόντων μέσω τηλεφώνου (συνήθως αυτοί που είτε ζουν μακριά από αποθήκες είτε εκείνοι των οποίων τα καθήκοντα ξεκίνησαν μακριά από τους αποθήκες). Αυτή η διαδικασία θεωρήθηκε πρακτική και επετράπη να παραμείνει σε χρήση, αλλά συμφωνήθηκε ότι η μέθοδος που χρησιμοποιούσε ο Ουίλσντον (που έκανε εν γνώσει του αναφορά ανάληψης καθηκόντων ως προς την ώρα ανάληψης υπηρεσίας για ίδιον όφελος, ώστε να κερδίσει δύο επιπλέον ώρες με ανάληψη στις 15:22΄ αντί για γύρω στις 17:00΄ όταν όντως έφυγε από το σπίτι για την εργασία του) δεν ήταν κατάλληλο και έπρεπε να σταματήσει ή να αποτραπεί όπου ήταν δυνατόν. Ωστόσο, αυτό το ζήτημα αναφέρθηκε ξανά το 1991 μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα του σταθμού της Κάννον Στριτ, στο οποίο πιστεύεται ότι ο μηχανοδηγός σε εκείνη την περίπτωση ήταν είχε καπνίσει κάνναβη και προκάλεσε σύγκρουση στον προφυλακτήρα τερματισμού.
Παναγιώτης Σφακιανάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Πέθανε τον Αύγουστο του 1957 και κηδεύτηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 24 Αυγούστου.
Παραπομπές
Σφακιανακης, Παναγιωτης Σφακιανακης, Παναγιωτης Σφακιανακης, Παναγιωτης
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Έλθαμ Γουέλ Χολ
Συνέπειες
Παρόλο που συμφωνήθηκε ότι η σηματοδότηση δεν έπαιξε κανένα ρόλο στη σύγκρουση, αργότερα συμφωνήθηκε ότι τα σήματα γύρω από το Έλθαμ Γουέλ Χολ θα επανασχεδιάζονταν για να επιβραδύνουν ένα τρένο ώστε να μπορεί να διασχίσει με ασφάλεια την καμπύλη αντί να παραμένουν στο πράσινο, πράγμα που θα σήμαινε ότι θα ήταν λιγότερο πιθανό ένας μηχανοδηγός θα αιφνιδιαζόταν με την καμπύλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Επιναί-συρ-Ορζ
Το Επιναί-συρ-Ορζ (γαλλικά: Épinay-sur-Orge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σπινολιέν (γαλλικά: Spinoliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Κελοκέδαρα
Τα Κελοκέδαρα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Κουβαράς Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κουβαράς Αττικής
Ο Κουβαράς είναι πεδινός οικισμός στο Ξηρόμερο του νομού Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 50 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Κουβαράς βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Αμβρακία και Οζερός, σε απόσταση 20 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο και 21 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Αμφιλοχία. Το χωριό είναι κτισμένο επάνω στην ΕΟ Αγρινίου - Άρτας και πολύ κοντά στην Ιόνια Οδό. Στη γύρω περιοχή έχουν βρεθεί ίχνη αρχαίας κατοίκησης με πιο σημαντικό ένα κιβωτιόσχημο τάφο της Υπομυκηναϊκής φάσης στη τοποθεσία "Ραχούλα". Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1971. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Φυτείες αποτελούν τη τοπική κοινότητα Φυτειών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φυτειών του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 199 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Γεώργιος Θωμάς
Ο Γεώργιος Θωμάς του Πέτρου είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Πολιτισμού, βουλευτής Αχαΐας 2000-2004, υφυπουργός Παιδείας καθώς και Δημοτικός Σύμβουλος – επικεφαλής δημοτικής παράταξης - Δήμου Χαλανδρίου Αττικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε 10 Ιουλίου 1952 στα Θωμαιϊκα Αχαΐας της δυτικής Αχαΐας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Είναι δικηγόρος  Αθηνών  απο το  1981.
Εξελέγη βουλευτής Αχαΐας (ΠΑΣΟΚ) στις εκλογές του 2000. Το 2003 έγινε υφυπουργός Παιδείας με αρμοδιότητα την Ολυμπιακή προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος του 2001 και μέλος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και Γραμματέας του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας (ΚΤΕ) Παιδείας και Πολιτισμού.
Υπήρξε στενός συνεργάτης της Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη επί 15ετία. Διετέλεσε:
Πηγές
Θωμάς Γιώργος Θωμάς Γιώργος
Ελίζαμπεθ Αλεξάντερ
Η Φράνσις Ελίζαμπεθ Σόμερβιλ Αλεξάντερ( γεν. Κάλντγουελ, 13 Δεκεμβρίου 1908 - 15 Οκτωβρίου 1958) ήταν Βρετανίδα γεωλόγος, ακαδημαϊκός και φυσικός, της οποίας η έρευνα κατά τη διάρκεια του πολέμου στα ραντάρ και το ραδιόφωνο οδήγησε σε πρώιμες εξελίξεις στη ραδιοαστρονομία και της οποίας η μεταπολεμική εργασία στη γεωλογία της Σιγκαπούρης θεωρείται σημαντική βάση για τη σύγχρονη έρευνα. Η Αλεξάντερ απέκτησε το διδακτορικό της από το Newnham College, στο Cambridge, και εργάστηκε στην εύρεση ραδιοφωνικών κατευθύνσεων στη Ναυτική Βάση της Σιγκαπούρης από το 1938 έως το 1941. Τον Ιανουάριο του 1941, αδυνατώντας να επιστρέψει στη Σιγκαπούρη από τη Νέα Ζηλανδία, έγινε επικεφαλής της επιχειρησιακής έρευνας στο εργαστήριο ανάπτυξης ραδιοκυμάτων της Νέας Ζηλανδίας, στο Ουέλλινγκτον. Το 1945, η Αλεξάντερ ερμήνευσε σωστά ότι τα ανώμαλα σήματα ραντάρ που λαμβάνονται στο νησί Norfolk προκλήθηκαν από τον ήλιο. Αυτή η ερμηνεία ήταν πρωτοποριακό έργο στον τομέα της ραδιοαστρονομίας, καθιστώντας την μία από τις πρώτες γυναίκες επιστήμονες που εργάστηκαν σε αυτόν τον τομέα, αν και βραχυπρόθεσμα.
Βιογραφία και μελέτες
Η Αλεξάντερ γεννήθηκε ως Φράνσις Ελίζαμπεθ Σόμερβιλ Κάλντγουελ στις 13 Δεκεμβρίου 1908 στο Merton του Surrey. Πέρασε μέρος της νεαρής ζωής της στην Ινδία, όπου ο πατέρας της, ο Δρ. Κ.Σ. Κάλντγουελ, ήταν καθηγητής στο Patna College. (Αργότερα ήταν διευθυντής του Patna Science College μετά την ίδρυσή του το 1928). Το 1918, η Αλεξάντερ επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο και ξεκίνησε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Τον Ιούλιο του 1935, η Αλεξάντερ παντρεύτηκε έναν Φυσικό, τον Νόρμαν Αλεξάντερ, από τη Νέα Ζηλανδία. Όταν ο σύζυγός της ανέλαβε τη θέση του καθηγητή Φυσικής στο Raffles College της Σιγκαπούρης, η Ελίζαμπεθ Αλεξάντερ ταξίδεψε εκεί και ξεκίνησε μια μελέτη για τις επιπτώσεις του καιρού στις τροπικές περιοχές. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη διάβρωση και πώς, υπό ορισμένες συνθήκες, φαίνονταν να σχηματίζονταν νέοι βράχοι με απροσδόκητα υψηλή ταχύτητα. Άρχισε έτσι πειράματα, θάβοντας δείγματα για να τα συγκρίνει με εργαστηριακούς ελέγχους αργότερα. Στη Σιγκαπούρη, η οικογένεια Αλεξάντερ απέκτησε τρία παιδιά, τον Γουίλιαμ το 1937, τη Μαίρη το 1939 και τον Μπερνίς το 1941.
Εργασία κατά τη διάρκεια του πολέμου
Μεταξύ του 1940 και του 1941, η Αλεξάντερ κατείχε την τάξη της καπετάνισσας στην Υπηρεσία Ναυτικών Πληροφοριών, εργαζόμενη για την εύρεση ραδιοφωνικών κατευθύνσεων στη Ναυτική Βάση της Σιγκαπούρης.
Στις 4 Ιανουαρίου 1942, με εντολή του Ναυτικού να φέρει τα παιδιά της στην ασφάλεια και να επιστρέψει με εξειδικευμένο εξοπλισμό κατασκευασμένο στην Αυστραλία, η Δρ. Αλεξάντερ και τα παιδιά της εκκενώθηκαν στη Νέα Ζηλανδία με ένα ιπτάμενο σκάφος Short S23 C. Μετά την πτώση της Σιγκαπούρης στις 15 Φεβρουαρίου, αποκλείστηκε στη Νέα Ζηλανδία. Δεν είχε καμία πληροφορία για τον σύζυγό της για έξι μήνες και στη συνέχεια θεώρησε λανθασμένα ότι ήταν νεκρός. Στη Νέα Ζηλανδία, η Αλεξάντερ έγινε Ανωτέρα Φυσικός και Επικεφαλής του Τμήματος Επιχειρησιακής Έρευνας του Εργαστηρίου Ραδιοανάπτυξης στο Ουέλλινγκτον το 1942, όπου παρέμεινε μέχρι το 1945. Εκεί ήταν υπεύθυνη για τις περισσότερες έρευνες ραδιοφώνου και ραντάρ, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοποριακής ραδιομετεωρολογίας σε συνδυασμό με το Washington State College, την ανάπτυξη του προγράμματος ραντάρ μικροκυμάτων και την έρευνα για ανώμαλη διάδοση των κυμάτων που οδήγησε στο μεταπολεμικό διεθνές έργο, Project Canterbury. Το 1945, η Αλεξάντερ αναγνώρισε το " Norfolk Island Effect " ως ηλιακή ακτινοβολία. Αυτή η ανακάλυψη σηματοδότησε την αρχή της αυστραλιανής ραδιοαστρονομίας αφού έφυγε από τη Νέα Ζηλανδία όταν το συμβόλαιό της έληξε με το τέλος του πολέμου το 1945.
Υπήρξε κάποια συζήτηση σχετικά με το αν η Αλεξάντερ ή η Ρούμπι Πιν-Σκοτ ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη γυναίκα που εργάστηκε στον τομέα της ραδιοαστρονομίας. Παρά την πρόοδό της στον τομέα, η Αλεξάντερ θεωρούσε τη ραδιοαστρονομία μόνο ως δουλειά και μόλις τελείωσε ο πόλεμος επέστρεψε στο πάθος της για τη γεωλογία, και δεν εργάστηκε ξανά στη ραδιοαστρονομία.
Ενώ η Αλεξάντερ εργάστηκε στη Νέα Ζηλανδία, ο σύζυγός της είχε συνεχίσει ως Επιστημονικός Σύμβουλος των Ενόπλων Δυνάμεων, μετακομίζοντας για βοήθεια στο Γενικό Νοσοκομείο της Σιγκαπούρης όταν το Raffles College ήταν στην πρώτη γραμμή. Στο νοσοκομείο, κράτησε τις μηχανές ακτίνων Χ να δουλεύουν μέχρι να πέσει η Σιγκαπούρη λίγες μέρες αργότερα. Στη συνέχεια φυλακίστηκε στο Changi,, έπειτα στα στρατόπεδα Sime Road, μαζί με το ανώτερο ιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου.
Μεταπολεμική καριέρα
Τον Σεπτέμβριο του 1945 η Αλεξάντερ επανενώθηκε με τον σύζυγό της στη Νέα Ζηλανδία, όταν του χορηγήθηκαν έξι μήνες υποχρεωτικής αναρρωτικής άδειας. Επέστρεψε στη Σιγκαπούρη τον Μάρτιο του 1946 για να επανεκκινήσει τα Τμήματα Φυσικής και Χημείας στο Raffles College. Και τα δύο τμήματα λεηλατήθηκαν και ο Καθηγητής Χημείας και ο ανώτερος υπεύθυνος καθηγητής του ήταν και οι δύο νεκροί. Η Αλεξάντερ ολοκλήρωσε τη δουλειά της στο Ουέλλινγκτον και πήγε τα παιδιά της στην Αγγλία, αφήνοντάς τα με την αδερφή της ως κηδεμόνα. Επανήλθε στον Νόρμαν Αλεξάντερ, αγόρασαν εξοπλισμό για το Κολλέγιο και μετά επέστρεψαν στη Σιγκαπούρη μαζί.
Επιστρέφοντας στη Σιγκαπούρη, η Αλεξάντερ ενήργησε ως γραμματέας για τη μεταφορά του Raffles College στο Πανεπιστήμιο της Μαλαισίας. Επιδίωξε να ξαναρχίσει την εργασία της σχετικά με τις τροπικές καιρικές συνθήκες, ωστόσο το εργαστήριο στο σπίτι της είχε καταστραφεί και, κατά τη διάρκεια της κατασκευής δρόμων, η κορυφή ενός λόφου που είχε χρησιμοποιήσει για τριγωνισμό είχε αφαιρεθεί, καθιστώντας αδύνατη την εύρεση των θαμμένων δειγμάτων του πειράματός της. Η Αλεξάντερ αργότερα επέστρεψε στην Αγγλία ενώ ο Νόρμαν Αλεξάντερ πέρασε χρόνο τόσο στη Σιγκαπούρη όσο και στη Νέα Ζηλανδία. Το 1947, όταν τα παιδιά τους ήταν αρκετά μεγάλα για να παρακολουθήσουν το οικοτροφείο, το ζευγάρι επέστρεψε στη Σιγκαπούρη και οι δύο εργάστηκαν στο Raffles College.
Το 1952, οι Alexanders μετακόμισαν στο Ibadan της Νιγηρίας, και οι δύο δέχτηκαν θέσεις στο University College Ibadan. Η Ελίζαμπεθ Αλεξάντερ ανέλαβε το ρόλο της Λεκτόρισσας στις Εδαφολογικές Επιστήμες και εργάστηκε στην Αγρονομία, την επιστήμη του εδάφους και τη διοίκηση. Ο Νόρμαν έγινε Πρόεδρος της Φυσικής. Μετά τη μετακόμιση, ένα μέλος του προσωπικού στο Μουσείο Raffles κατάφερε να εντοπίσει ένα από τα πειραματικά δείγματα θαμμένων βράχων της Αλεξάντερ, και κανόνισε για την αποστολή του στον Ερευνητικό Σταθμό Rothamsted κοντά στο Λονδίνο, ώστε να το εξετάσει κατά τη διάρκεια της ετήσιας άδειας της. Το πανεπιστήμιο άνοιξε ένα τμήμα γεωλογίας το 1958 και διόρισε την Ελίζαμπεθ Αλεξάντερ, Ανωτέρα Λεκτόρισσα και Προϊσταμένη του Τμήματος. Μόλις τρεις εβδομάδες στο νέο της ρόλο, η Αλεξάντερ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε μια εβδομάδα αργότερα στις 15 Οκτωβρίου 1958 σε ηλικία 49 ετών.
Βιβλιογραφία
Η Αλεξάντερ δημοσίευσε μια σειρά γεωλογικών papers μεταξύ του 1951 και του 1957, που προήλθαν από το διδακτορικό της, καθώς και μερικά που προήλθαν από το έργο της ως επιστημόνισσα εδάφους στη Νιγηρία. Το 1958 η Αλεξάντερ έγραψε μια έκθεση για τις τροπικές καιρικές συνθήκες στη Σιγκαπούρη, η οποία δημοσιεύθηκε μετά θάνατον.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βρετανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Βρετανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βαρβάρα Αντωνία Μπαρτ
H Βαρβάρα Αντωνία, γερμ. Barbara Antonie Barth (1871 - 1956) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου Γουλιέλμου, διαδόχου δούκα στη Βαυαρία.
Βιογραφία
Ήταν ηθοποιός. Ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος, διάδοχος δούκας στη Βαυαρία, από τη σχέση του με την ηθοποιό Ερριέττα Μέντελ απέκτησε μία κόρη και όταν η Ερριέττα έμεινε πάλι έγκυος, παραιτήθηκε των δικαιωμάτων του και την παντρεύτηκε μοργανατικά. Αυτή απεβίωσε το 1891 και το επόμενο έτος έκανε δεύτερο γάμο με τη Βαρβάρα Αντωνία. Εκείνος ήταν 62 και αυτή 21 ετών. Τρεις μέρες ποριν τον γάμο της αναγορεύτηκε ευγενής, λαμβάνοντας τον τίτλο της Κυρίας (βαρώνης) του Μπάρτολφ (Frau von Bartolf). Διαζεύχθηκαν μετά από 21 χρόνια γάμου το 1913. Ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος απεβίωσε το 1920 (89 ετών) και η δεύτερη σύζυγός του το 1956 (85 ετών).
Νεκρωτική περιτονιίτιδα
Συνήθως, η λοίμωξη εισέρχεται στο σώμα μέσω διακοπής συνεχείας του δέρματος, όπως κόψιμο ή έγκαυμα. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την κακή λειτουργία του ανοσοποιητικού όπως προκαλούν ο διαβήτης ή ο καρκίνος, η παχυσαρκία, ο αλκοολισμός, η ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών και η περιφερική αρτηριακή νόσος. Συνήθως δεν μεταδίδεται μεταξύ ανθρώπων. Η ασθένεια ταξινομείται σε τέσσερις τύπους, ανάλογα με τον μολυσματικό οργανισμό. Μεταξύ 55 και 80% των περιπτώσεων αφορούν περισσότερους από έναν τύπους βακτηρίων. Ο ανθεκτικός στη μεθικιλλίνη Staphylococcus aureus (MRSA) εμπλέκεται έως και στο ένα τρίτο των περιπτώσεων. Η ιατρική απεικόνιση είναι συχνά χρήσιμη για την επιβεβαίωση της διάγνωσης.
Βαρβάρα Αντωνία Μπαρτ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1892 τον Λουδοβίκο Γουλιέλμο του Βίττελσμπαχ, διάδοχο δούκα στη Βαυαρία. Δεν απέκτησαν απογόνους και διαζεύχθηκαν το 1913.
Νεκρωτική περιτονιίτιδα
Η νεκρωτική περιτονιίτιδα μπορεί να προληφθεί με την κατάλληλη φροντίδα του τραύματος και το πλύσιμο των χεριών. Συνήθως αντιμετωπίζεται με χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του μολυσμένου ιστού και με ενδοφλέβια αντιβιοτικά. Συχνά, χρησιμοποιείται συνδυασμός αντιβιοτικών, όπως η πενικιλλίνη G, η κλινδαμυκίνη, η βανκομυκίνη και η γενταμυκίνη. Οι καθυστερήσεις στη χειρουργική επέμβαση συνδέονται με πολύ υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Παρά την υψηλής ποιότητας θεραπεία, ο κίνδυνος θανάτου κυμαίνεται μεταξύ 25 και 35%.
Βαρβάρα Αντωνία Μπαρτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βαυαροί
Νεκρωτική περιτονιίτιδα
Η νεκρωτική περιτονιίτιδα εμφανίζεται σε περίπου 0,4 άτομα ανά 100.000 ετησίως στις ΗΠΑ και περίπου 1 ανά 100.000 στη Δυτική Ευρώπη. Προσβάλλονται εξίσου και τα δύο φύλα. Είναι πιο συχνή σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και είναι σπάνια στα παιδιά. Περιγράφεται τουλάχιστον από την εποχή του Ιπποκράτη. Ο όρος "νεκρωτική περιτονιίτιδα" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1952.
Σημεία και συμπτώματα
Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πυρετό, οίδημα και παράπονα για υπερβολικό πόνο. Οι αρχικές δερματικές αλλαγές είναι παρόμοιες με την κυτταρίτιδα (φλεγμονή του δέρματος) ή το απόστημα, καθιστώντας έτσι δύσκολη τη διάγνωση στα αρχικά στάδια. Η σκλήρυνση του δέρματος και των μαλακών ιστών και οίδημα πέρα από την περιοχή των αλλαγών του δέρματος είναι συνήθως παρόντα σε άτομα με πρώιμες νεκρωτικές αλλαγές. Η ερυθρότητα και το πρήξιμο συνήθως αναμειγνύονται με τους περιβάλλοντες φυσιολογικούς ιστούς. Το υπερκείμενο δέρμα μπορεί να φαίνεται λαμπερό και τεντωμένο. Άλλα σημεία που υποδηλώνουν περισσότερο νεκρωτικές αλλαγές (αλλά υπάρχουν σε μεταγενέστερα στάδια στο 7 έως 44% των περιπτώσεων) είναι: σχηματισμός βολβών, αιμορραγία στο δέρμα που υπάρχει πριν από τη νέκρωση του δέρματος (το δέρμα μετατρέπεται από κόκκινο σε πορφυρό και μαύρο λόγω θρόμβωσης των αιμοφόρων αγγείων), παρουσία αερίων στους ιστούς και μειωμένη ή ολοσχερής απουσία αίσθησης στο δέρμα (λόγω της νέκρωσης των υποκείμενων νεύρων). Η ταχεία εξέλιξη σε σοκ παρά τη θεραπεία με αντιβιοτικά είναι μια άλλη ένδειξη νεκρωτικής περιτονιίτιδας. Οι νεκρωτικές αλλαγές που επηρεάζουν τη βουβωνική χώρα είναι γνωστές ως γάγγραινα Fournier.
Ωστόσο, όσοι είναι ανοσοκατεσταλμένοι (έχουν καρκίνο, χρησιμοποιούν κορτικοστεροειδή, υποβάλλονται σε ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία, HIV/AIDS ή προηγούμενη μεταμόσχευση οργάνων ή μυελού των οστών ) μπορεί να μην παρουσιάζουν τυπικά συμπτώματα. Τα ανοσοκατεσταλμένα άτομα έχουν επίσης διπλάσιο κίνδυνο θανάτου από νεκρωτικές λοιμώξεις, επομένως θα πρέπει να διατηρηθεί μεγαλύτερη υποψία σε αυτήν την ομάδα.
Παράγοντες κινδύνου
Πάνω από το 70% των περιπτώσεων καταγράφονται σε άτομα με τουλάχιστον μία από τις εξής κλινικές καταστάσεις: ανοσοκαταστολή, διαβήτη, αλκοολισμό/κατάχρηση ναρκωτικών/κάπνισμα, κακοήθειες και χρόνιες συστηματικές ασθένειες. Για λόγους που δεν είναι σαφείς, εμφανίζεται περιστασιακά σε άτομα με φαινομενικά φυσιολογική γενική κατάσταση.
Η νεκρωτική περιτονιίτιδα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, αλλά πιο συχνά εμφανίζεται στα άκρα, στο περίνεο και στα γεννητικά όργανα. Μόνο μερικές από αυτές τις περιπτώσεις προσβάλλουν το στήθος και την κοιλιά. Το τραύμα είναι η συνήθης αιτία της μόλυνσης, όπως από ενδοφλέβια ένεση φαρμάκου, ένεση ινσουλίνης, τσιμπήματα ζώων και εντόμων, εισαγωγή καθετήρα πάνω από το δέρμα ή συρίγγιο που συνδέει το δέρμα με τα εσωτερικά όργανα του σώματος. Οι δερματικές λοιμώξεις όπως το απόστημα και τα έλκη μπορούν επίσης να περιπλέξουν τη νεκρωτική περιτονιίτιδα. Η εξάπλωση της μόλυνσης μέσω του αίματος έχει προταθεί για άτομα με στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα. Για τη μόλυνση του περινέου και των γεννητικών οργάνων ( γάγγραινα Fournier ), τραύμα, χειρουργική επέμβαση, ουρολοίμωξη, πέτρες και απόστημα βαρθολινείων αδένων είναι οι συνήθεις αιτίες.
Ο κίνδυνος εμφάνισης νεκρωτικής περιτονιίτιδας από τραύμα μπορεί να μειωθεί με την καλή φροντίδα του τραύματος και το πλύσιμο των χεριών.
Βακτήρια
Οι τύποι νεκρωτικής λοίμωξης των μαλακών ιστών μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις κατηγορίες ανάλογα με τους τύπους βακτηρίων που μολύνουν τον μαλακό ιστό. Αυτό το σύστημα ταξινόμησης περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Giuliano και τους συνεργάτες του το 1977.
Λοίμωξη τύπου Ι : Αυτός είναι ο πιο κοινός τύπος λοίμωξης και αντιπροσωπεύει το 70 έως 80% των περιπτώσεων. Προκαλείται από ένα μείγμα βακτηριακών τύπων, συνήθως σε περιοχές της κοιλιάς ή της βουβωνικής χώρας. Αυτός ο τύπος λοίμωξης προκαλείται συνήθως από διάφορα είδη θετικών κατά Gram κόκκων, ( Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes και εντερόκοκκους ), Gram-αρνητικά βακτηρια ( Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa ) και αναερόβια ( Bacteroides και Clostridium είδη). Οι πληθυσμοί των προσβεβλημένων είναι συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας με ιατρικές συννοσηρότητες όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η παχυσαρκία και η ανοσοανεπάρκεια. Συνήθως, το τραύμα δεν είναι η αιτία τέτοιων λοιμώξεων. Μπορεί να προκληθεί προηγούμενο ιστορικό μόλυνσης αποστήματος ή διάτρησης του εντέρου με βακτηριακή μετατόπιση. Η λοίμωξη από κλωστρίδια ευθύνεται για το 10% της λοίμωξης τύπου Ι. Τα εμπλεκόμενα είδη Clostridium είναι τα Clostridium perfringens, Clostridium septicum και Clostridium sordellii, τα οποία συνήθως προκαλούν αέρια γάγγραινα (γνωστή και ως μυονέκρωση). Το Clostridium perfringens παράγει δύο θανατηφόρες τοξίνες: την άλφα-τοξίνη και τη θήτα-τοξίνη. Η άλφα-τοξίνη προκαλεί υπερβολική συσσώρευση αιμοπεταλίων που μπλοκάρει τα αιμοφόρα αγγεία και στερεί την παροχή οξυγόνου από τα ζωτικά όργανα. Αυτό δημιουργεί όξινο περιβάλλον με έλλειψη οξυγόνου για τον πολλαπλασιασμό των βακτηρίων. Όταν η άλφα-τοξίνη απορροφάται από τους μαλακούς ιστούς, μπορεί να αναστείλει τη μετανάστευση των λευκών αιμοσφαιρίων από τα αιμοφόρα αγγεία στον μαλακό ιστό, με αποτέλεσμα να βλάπτει τη λειτουργία των φαγοκυττάρων. Οι δύο τοξίνες μαζί μπορούν να προκαλέσουν καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στα αιμοφόρα αγγεία, βλάβη στην ακεραιότητα των αιμοφόρων αγγείων και καταστολή της καρδιακής λειτουργίας.
Το Clostridium sordellii μπορεί επίσης να παραγάγει δύο κύριες τοξίνες: όλα τα γνωστά λοιμογόνα στελέχη παράγουν τον βασικό παράγοντα λοιμογόνου δράσης θανατηφόρα τοξίνη (TcsL) και ορισμένα παράγουν επίσης αιμορραγική τοξίνη (TcsH). Τα TcsL και TcsH είναι και τα δύο μέλη της οικογένειας των μεγάλων κλωστριδιακών κυτταροτοξινών (LCC). Ο βασικός παράγοντας λοιμογόνου δράσης του Clostridium septicum είναι μια τοξίνη που σχηματίζει πόρους που ονομάζεται άλφα-τοξίνη, αν και δεν σχετίζεται με την άλφα-τοξίνη Clostridium perfringens. Μυονεκρωτικές λοιμώξεις που προκαλούνται από αυτά τα κλωστριδιακά είδη εμφανίζονται συνήθως σε χρήστες ηρωίνης που κάνουν ένεση. Όσοι πάσχουν από λοιμώξεις από κλωστρίδια συνήθως έχουν έντονο πόνο στο σημείο του τραύματος, όπου το τραύμα συνήθως παροχετεύει δύσοσμο αίμα αναμεμειγμένο με ορό (ορροαγγειώδης έκκριση). Το σοκ μπορεί να εξελιχθεί ταχέως μετά τον αρχικό τραυματισμό ή τη μόλυνση, και μόλις εδραιωθεί η κατάσταση σοκ, η πιθανότητα θανάτου υπερβαίνει το 50%. Ένα άλλο βακτήριο που σχετίζεται με παρόμοια ταχεία εξέλιξη της νόσου είναι η στρεπτοκοκκική λοίμωξη ομάδας Α (κυρίως Streptococcus pyogenes ). Εν τω μεταξύ, άλλες βακτηριακές λοιμώξεις απαιτούν δύο ή περισσότερες ημέρες για να γίνουν συμπτωματικές.
Λοίμωξη τύπου ΙΙ : Αυτή η λοίμωξη αντιπροσωπεύει το 20 έως 30% των περιπτώσεων, που αφορούν κυρίως τα άκρα. Αυτό αφορά κυρίως βακτήρια Streptococcus pyogenes, μόνα τους ή σε συνδυασμό με σταφυλοκοκκικές λοιμώξεις. Και οι δύο τύποι βακτηρίων μπορούν να εξελιχθούν γρήγορα και να εκδηλωθούν ως σύνδρομο τοξικού σοκ. Τα είδη στρεπτόκοκκου παράγουν πρωτεΐνη Μ, η οποία δρα ως υπεραντιγόνο, διεγείροντας μια μαζική συστηματική ανοσοαπόκριση που δεν είναι αποτελεσματική έναντι του βακτηριακού αντιγόνου, προκαλώντας σοκ. Η λοίμωξη τύπου II επηρεάζει συχνότερα νέους, υγιείς ενήλικες με ιστορικό τραυματισμού.
Λοίμωξη τύπου IV : Μερικοί συγγραφείς έχουν περιγράψει τη λοίμωξη τύπου IV ως μυκητιακής φύσεως.
Διάγνωση
μικρογραφία| Νεκρωτική περιτονιίτιδα που παράγει αέριο στους μαλακούς ιστούς όπως φαίνεται στην αξονική τομογραφία μικρογραφία| Μικρογραφία νεκρωτικής περιτονιίτιδας, που δείχνει νέκρωση (κέντρο εικόνας) του πυκνού συνδετικού ιστού, δηλαδή περιτονία, παρεμβαλλόμενη μεταξύ των λοβών λίπους (πάνω δεξιά και κάτω αριστερά της εικόνας), χρώση Η&Ε Η έγκαιρη διάγνωση είναι δύσκολη, καθώς η ασθένεια συχνά μοιάζει από νωρίς σαν μια απλή επιφανειακή λοίμωξη του δέρματος. Ενώ ένας αριθμός εργαστηριακών και απεικονιστικών μεθόδων μπορεί να εγείρει την υποψία για νεκρωτική περιτονιίτιδα, κανένας δεν μπορεί να το αποκλείσει. Το χρυσό πρότυπο για τη διάγνωση είναι μια χειρουργική εξερεύνηση σε ένα περιβάλλον υψηλής υποψίας. Σε περίπτωση αμφιβολίας, μπορεί να γίνει μια μικρή τομή στον προσβεβλημένο ιστό και εάν ένα δάχτυλο διαχωρίσει εύκολα τον ιστό κατά μήκος του επιπέδου της περιτονίας, η διάγνωση επιβεβαιώνεται και θα πρέπει να πραγματοποιηθεί εκτεταμένος καθαρισμός.
Ιατρική απεικόνιση
Η απεικόνιση έχει περιορισμένο ρόλο στη διάγνωση της νεκρωτικής περιτονιίτιδας. Η χρονική καθυστέρηση στην εκτέλεση της απεικόνισης είναι μια σημαντική ανησυχία. Η απλή ακτινογραφία μπορεί να δείξει υποδόριο εμφύσημα (αέριο στον υποδόριο ιστό ), το οποίο υποδηλώνει έντονα νεκρωτικές αλλαγές, αλλά δεν είναι αρκετά ευαίσθητο για να ανιχνεύσει όλες τις περιπτώσεις, επειδή οι νεκρωτικές δερματικές λοιμώξεις που προκαλούνται από βακτήρια εκτός από τις κλωστριδιακές λοιμώξεις συνήθως δεν παρουσιάζουν υποδόρια εμφύσημα. Εάν η διάγνωση εξακολουθεί να αμφισβητείται, η αξονική τομογραφία (CT) και η μαγνητική τομογραφία (MRI) είναι πιο ευαίσθητες μέθοδοι από την απλή ακτινογραφία. Ωστόσο, τόσο η αξονική τομογραφία όσο και η μαγνητική τομογραφία δεν είναι αρκετά ευαίσθητα ώστε να αποκλειστούν εντελώς νεκρωτικές αλλαγές. Η αξονική τομογραφία μπορεί να δείξει πάχυνση της περιτονίας, οίδημα, υποδόριο αέριο και σχηματισμό αποστήματος. Στην μαγνητική τομογραφία, όταν εμφανίζεται συλλογή υγρού με εμπλοκή εν τω βάθει περιτονίας, πάχυνση ή ενίσχυση με έγχυση σκιαγραφικού, θα πρέπει να υπάρχει ισχυρή υποψία για νεκρωτική περιτονιίτιδα. Εν τω μεταξύ, το υπερηχογράφημα μπορεί να δείξει επιφανειακό σχηματισμό αποστήματος, αλλά δεν είναι αρκετά ευαίσθητο για τη διάγνωση της νεκρωτικής περιτονιίτιδας. Η αξονική τομογραφία μπορεί να ανιχνεύσει περίπου το 80% των περιπτώσεων, ενώ η μαγνητική τομογραφία μπορεί να ανιχνεύσει ελαφρώς περισσότερες.
Σύστημα βαθμολόγησης
Αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων μεγαλύτερος από 15.000 κύτταρα/mm 3 και επίπεδο νατρίου στον ορό μικρότερο από 135 mmol/l έχουν ευαισθησία 90% στην ανίχνευση της νεκρωτικής μόλυνσης των μαλακών μορίων. Έχει επίσης 99% πιθανότητα να αποκλείσει νεκρωτικές αλλαγές εάν οι τιμές δείχνουν διαφορετικά. Αναπτύσσονται διάφορα συστήματα βαθμολόγησης για τον προσδιορισμό της πιθανότητας εμφάνισης νεκρωτικής περιτονιίτιδας, αλλά ένα σύστημα βαθμολόγησης που αναπτύχθηκε από τον Wong και τους συνεργάτες του το 2004 είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο. Είναι ο δείκτης εργαστηριακού κινδύνου για τη βαθμολογία νεκρωτικής περιτονιίτιδας (LRINEC), ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διαστρωμάτωση κατά κίνδυνο εκείνων των ατόμων που έχουν σημεία σοβαρής κυτταρίτιδας ή αποστήματος για να προσδιοριστεί η πιθανότητα ύπαρξης νεκρωτικής περιτονιίτιδας. Χρησιμοποιεί έξι εργαστηριακές τιμές: C-αντιδρώσα πρωτεΐνη, συνολικό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, αιμοσφαιρίνη, νάτριο, κρεατινίνη και γλυκόζη αίματος. Μια βαθμολογία 6 ή περισσότερο υποδηλώνει ότι η νεκρωτική περιτονιίτιδα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Τα κριτήρια μοριοδότησης είναι:
Ωστόσο, το σύστημα βαθμολόγησης δεν έχει επικυρωθεί. Οι τιμές θα ήταν ψευδώς θετικές εάν υπάρχουν άλλες φλεγμονώδεις καταστάσεις. Επομένως, οι τιμές που προκύπτουν από αυτό το σύστημα βαθμολόγησης θα πρέπει να ερμηνεύονται με προσοχή. Περίπου το 10% των ασθενών με νεκρωτική περιτονιίτιδα στην αρχική μελέτη εξακολουθούσαν να έχουν βαθμολογία LRINEC <6. Μια μελέτη επικύρωσης έδειξε ότι οι ασθενείς με βαθμολογία LRINEC ≥6 έχουν υψηλότερο ποσοστό τόσο θανάτου όσο και ακρωτηριασμού.
Πρόληψη
Η νεκρωτική περιτονιίτιδα μπορεί να προληφθεί εν μέρει με την καλή φροντίδα του τραύματος και το πλύσιμο των χεριών.
Χειρουργική επέμβαση
Ο επιθετικός καθαρισμός του τραύματος πρέπει να πραγματοποιείται νωρίς, συνήθως αμέσως μόλις γίνει η διάγνωση της νεκρωτικής λοίμωξης μαλακών μορίων (NSTI). Οι χειρουργικές τομές συχνά εκτείνονται πέρα από τις περιοχές σκλήρυνσης (τον σκληρυμένο ιστό) για την αφαίρεση των κατεστραμμένων αιμοφόρων αγγείων που ευθύνονται για τη σκλήρυνση. Ωστόσο, οι μαλακοί ιστοί της κυτταρίτιδας μερικές φορές γλιτώνουν από τον καθαρισμό για μεταγενέστερη δερματική κάλυψη του τραύματος. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν περισσότερες από μία επεμβάσεις για την αφαίρεση πρόσθετου νεκρωτικού ιστού. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ένα άκρο επηρεάζεται από NSTI, ο ακρωτηριασμός μπορεί να είναι η χειρουργική θεραπεία εκλογής. Μετά τον καθαρισμό του τραύματος, θα πρέπει να εφαρμόζονται επαρκείς επίδεσμοι για την πρόληψη της έκθεσης των οστών, των τενόντων και των χόνδρων, έτσι ώστε τέτοιες δομές να μην στεγνώνουν και να προάγουν την επούλωση των πληγών.
Αντιβιοτικά
Τα εμπειρικά αντιβιοτικά συνήθως ξεκινούν αμέσως μόλις τεθεί η διάγνωση του NSTI και στη συνέχεια αλλάζουν σε θεραπεία με αντιβιοτικά καθοδηγούμενη από καλλιέργεια. Στην περίπτωση των NSTI, τα εμπειρικά αντιβιοτικά είναι ευρέος φάσματος, καλύπτοντας θετικά κατά Gram (συμπεριλαμβανομένου του MRSA), αρνητικά κατά Gram και αναερόβια βακτήρια.
Ενώ οι μελέτες έχουν συγκρίνει τη μοξιφλοξασίνη (μια φθοριοκινολόνη) και την κλαβουλανική αμοξικιλλίνη (μια πενικιλλίνη) και έχουν αξιολογήσει την κατάλληλη διάρκεια θεραπείας (που κυμαίνεται από 7 έως 21 ημέρες), δεν υπάρχουν οριστικά συμπεράσματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της θεραπείας, την ιδανική διάρκεια θεραπείας ή τις ανεπιθύμητες ενέργειες θα μπορούσε να γίνει λόγω αποδεικτικών στοιχείων κακής ποιότητας.
Επιδημιολογία
Η νεκρωτική περιτονιίτιδα επηρεάζει περίπου 0,4 σε κάθε 100.000 άτομα ετησίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Περίπου 1.000 περιπτώσεις νεκρωτικής περιτονιίτιδας συμβαίνουν ετησίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά τα ποσοστά αυξάνονται. Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στην αυξανόμενη επίγνωση αυτής της κατάστασης, που οδηγεί σε αυξημένη αναφορά ή βακτηριακή λοιμογόνο δύναμη ή αύξηση της βακτηριακής αντοχής στα αντιβιοτικά. Σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, είναι τόσο συχνό όσο ένας στους 100.000 ανθρώπους.
Υψηλότερα ποσοστά νεκρωτικής περιτονιίτιδας παρατηρούνται σε άτομα με παχυσαρκία ή διαβήτη και σε άτομα που είναι ανοσοκατεσταλμένα ή αλκοολικά ή έχουν νόσο της περιφερικής αρτηρίας. Ωστόσο, η ασθένεια μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε νέους, υγιείς ενήλικες χωρίς υποκείμενα νοσήματα. Τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξήσουν τα ποσοστά νεκρωτικών λοιμώξεων λόγω της τροποποίησης της ανοσολογικής απόκρισης στο σώμα, επειδή τα ΜΣΑΦ αναστέλλουν τα ένζυμα κυκλοξυγενάση -1 και κυκλοξυγενάση-2 που είναι σημαντικά για την παραγωγή θρομβοξάνης και προσταγλανδίνης Ε2. Η προσταγλανδίνη είναι υπεύθυνη για τον πυρετό, τη φλεγμονή και τον πόνο. Η αναστολή της παραγωγής προσταγλανδίνης Ε2 μειώνει τη φλεγμονώδη απόκριση και την προσκόλληση των λευκοκυττάρων, και έτσι μειώνει την ανοσολογική απόκριση έναντι της βακτηριακής εισβολής, προκαλώντας μόλυνση των μαλακών ιστών.