cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιλόνα Σλούπιανεκ
Καριέρα
Το 1979 κατέκτησε όλους τους τίτλους των διοργάνωσεων που συμμετείχε με ευκολία: αρχικά το Ανατολικογερμανικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και ακόλουθα το εγχώριο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου, την Πανεπιστημιάδα, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου και το Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου. Στη διοργάνωση του Μόντρεαλ επικράτησε με βολή 20,98 μέτρα, 1,24 μέτρα περισσότερο από την Έλενα Φιμπινγκέροβα που εκπροσώπησε την Ευρώπη. Η επίδοση αυτή παρέμεινε ακατάρριπτη ως το τέλος των διοργανώσεων του Κυπέλλου και είναι η μακροβιότερη των γυναικείων αγωνισμάτων. Στις 2 Μαΐου 1980 στο Τσέλιε της Γιουγκοσλαβίας (τώρα Σλοβενία) σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 22,36 μέτρα, το οποίο βελτίωσε στις 11 Μαΐου της ίδιας χρονιάς στο Πότσδαμ με 22,45 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 (24 Ιουλίου) ήταν νικήτρια με 22,41 μέτρα, σχεδόν ένα μέτρο περισσότερο από τη δεύτερη, που έμεινε ως η δεύτερη καλύτερη βολή στην καριέρα της. Η επίδοση αυτή παραμένει ακατάρριπτο Ολυμπιακό ρεκόρ, το δεύτερο παλαιότερο στην ιστορία του κλασικού αθλητισμού μετά από αυτό του Μπομπ Μπίμον. Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε ως η κορυφαία του στίβου από το περιοδικό Track and Field News. Στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1983 στο Ελσίνκι ήταν θύμα έκπληξης χάνοντας από την Έλενα Φιμπινγκέροβα και τελικά καταττασόμενη τρίτη. Το 1984 παντρεύτηκε τον επίσης σφαιροβόλο πρωταθλητή Ευρώπης Χάρτμουτ Μπρίσενικ, απέκτησε μία κόρη (μετέπειτα αθλήτρια δισκοβολίας ) και επανήλθε σε αγωνιστική δράση το 1987, χρονιά που αναδείχθηκε δευτεραθλήτρια κόσμου στον κλειστό στίβο στη διοργάνωση της Ινδιανάπολης. Η αποτυχία πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 έθεσε τέρμα στη σταδιοδρομία της. Εξακολουθεί να κατέχει 7 από τις 11 καλύτερες βολές όλων των εποχών, ενώ είναι η αθλήτρια με τις περισσότερες προσπάθειες πάνω από τα 22 μέτρα (13). Από το 1976 έως το 1986 ήταν βουλευτής στο νομοθετικό σώμα της Ανατολικής Γερμανίας, με την Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία (FDJ).
Διακρίσεις
Πηγές: World Athletics, Athleticspodium
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1979 Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό
Σάρλιο του Σπολέτο
Ο Σάρλιο, Sarlio ήταν δούκας του Σπολέτο από το 940 έως το 943. Καταγόταν από την Προβηγκία και υπηρέτησε ως κόμης του παλατιού υπό τον Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Λιούτπραντ της Κρεμόνα ο βασιλιάς έδωσε χρήματα στον Σάρλιo, για να εξεγερθεί εναντίον του Άνσκαρ δούκα του Σπολέτο. Ο Σάρλιo νυμφεύτηκε τη χήρα του προηγούμενου δούκα, Θεοβάλδου Α΄, έναν ανιψιό (nepos) του Ούγου και απέκτησε πληροφορίες και οπαδούς στο Σπολέτo. Σε μία απροσδιόριστη ημερομηνία, ο Σάρλιο ξεσήκωσε μία εξέγερση εναντίον του Άνσκαρ, ο οποίος εγκατέλειψε την πόλη Σπολέτo, για να τον συναντήσει στη μάχη του Σπολέτo. Αν και ο Σάρλιo δεν μπήκε στη μάχη προσωπικά, τα στρατεύματά του ήταν νικητές και ο Άνσκαρ σκοτώθηκε.
Το 941 ο Ούγος πήρε πολλά μοναστήρια στη μαρκιωνία της Τοσκάνης και τη μαρκιωνία του Φέρμo, συμπεριλαμβανομένου του αβαείου της Φάρφα, και τα έδωσε στον Σάρλιo, ο οποίος πήρε τον τίτλο «πρύτανης της Σαμπίνα» σύμφωνα με το Χρονικό της Φάρφα (Chronicon Farfense). Το 943 ο Ούγος ανάγκασε τον Σάρλιo να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, κατηγορώντας τον για τη δολοφονία του Άνσκαρ, και τοποθέτησε τον νόθο γιο του Ουμβέρτο των Μποζονιδών, που ήδη κυβερνούσε την Τοσκάνη, ως επικεφαλής του Σπολέτo.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί μοναχοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Μπεν Γουίσοου
Ο Μπεν Γουίσοου (Benjamin John "Ben" Whishaw, 14 Οκτωβρίου 1980) είναι Άγγλος ηθοποιός. Έχει παίξει στο θέατρο τον Άμλετ ; στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στις ταινίες Nathan Barley, Criminal Justice, The Hour, London Spy. Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει σε κινηματογραφικές ταινίες όπως Cloud Atlas, I'm Not There, Bright Star, Το άρωμα: Η ιστορία ενός δολοφόνου, Το κορίτσι από τη Δανία, Ο Αστακός, Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ, Σουφραζέτα. Ακόμη, έχει παίξει τον ρόλο του Q σε τρεις ταινίες του Τζέιμς Μποντ, το Skyfall, το Spectre και το No Time to Die. Χάρισε την φωνή του ως Αρκούδα Πάντινγκτον στις ταινίες Paddington και Paddington 2 καθώς και στην Επιστρoφή της Mary Poppins.
Βιογραφία
Ο Γουίσοου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπεντφορντσάιρ. Η μητέρα του Λίντα είναι κοσμηματοπώλης και ο πατέρας του Χοσέ Γουίσοου εργάζεται στην τεχνολογία των υπολογιστών. Ο πατέρας του είναι γαλλικής, γερμανικής και ρωσικής καταγωγής και η μητέρα του είναι αγγλικής καταγωγής. Έχει έναν αδερφό, τον Τζέιμς, με τον οποίο είναι δίδυμοι. Το "Γουίσοου" δεν είναι το αληθινό επίθετο της οικογένειας ; η οικογένεια ονομαζόταν Στέλμαχερ, ένα γερμανικό όνομα.
Ο πρώτος σοβαρός του ρόλος ήταν στην θεατρική παράσταση Big Spirit στο Queen Mother Theatre. Φοίτησε στο γυμνάσιο Henlow και στο λύκειο Samuel Whitbread στο Σέφορντ. Αποφοίτησε από την Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης το 2003.
Προσωπική ζωή
Για πολλά χρόνια ο Γουίσοου αρνιόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικές με την προσωπική του ζωή, αναφέροντας : "Για μένα, είναι σημαντικό να κρατάς ένα επίπεδο ανωνυμίας. Ως ηθοποιός, η δουλειά σου είναι να πείθεις τους ανθρώπους ότι είσαι κάποιος άλλος. Επομένως εάν μιλάς συνέχεια στους άλλους για τον εαυτό σου, πιστεύω ότι πυροβολείς τον εαυτό σου". Το 2011 είπε στο περιοδικό Out : "Ως ηθοποιός έχεις πλήρη δικαιώματα στην ιδιωτικότητα και στο μυστήριο, ανεξάρτητα από το ποια είναι η σεξουαλικότητά σου, ανεξάρτητα από το τι κάνεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό πρέπει να αποτελεί θέμα δημόσιας συζήτησης επειδή είσαι δημόσιο πρόσωπο. Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί κάνουμε τους ηθοποιούς σελέμπριτι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πέτρος Νίκωφ
Ο Πέτρος Νίκωφ (1884-1938) ήταν Βούλγαρος πανεπιστημιακός και ιστορικός.
Βίος
Ο Πέτρος Νίκωφ γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1884 στον Πύργο της Βουλγαρίας. Σπούδασε στο κλασικό Γυμνάσιο της Βάρνας και μετά στο Μόναχο και στη Βιέννη. Η πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας τον βοήθησε να ασχοληθεί με την σπουδή της κλασικής και μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας και παλαιογραφίας και ιστορίας. Στην Βιέννη ασχολήθηκε κυρίως με τη βουλγαρική ιστορία και γενικά την βαλκανική.
Το 1915 διορίσθηκε στο Γυμνάσιο της Βάρνας και το 1923 έγινε έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας Πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1938.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι ιστορικοί Κατηγορία:Πανεπιστημιακοί
Ρωμανός Γεωργίου
Ο Ρωμανός Γεωργίου ήταν ιερομόναχος και Φιλικός.
Βίος
Ο Ρωμανός Γεωργίου καταγόταν από την Κυπαρισσία. Διετέλεσε βοηθός του Γερμανού Χριστιανουπόλεως και στη συνέχεια του πρωτοσύγκελλου Αμβρόσιου Φραντζή ως τοποτηρητή της Μητρόπολης. Το 1819 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες αποστολές της. Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης συνεργάστηκε με ένοπλα σώματα στην Τριφυλία. Στην διάρκεια της Επανάστασης προήχθη στο βαθμό του ταξιάρχου. Μετά την απελευθέρωση τού απονεμήθηκε ο βαθμός του αξιωματικού της φάλαγγας της 6ης τάξεως. Το 1842 έλαβε το αργυρό αριστείο ανδρείας. Υπηρέτησε ως εφημέριος Κυπαρισσίας. Πέθανε το 1852.
Κόπα Αμέρικα 1997
Το Κόπα Αμέρικα 1997 διεξήχθη στη Βολιβία η οποία διοργάνωσε το τουρνουά για δεύτερη φορά μετά τη διοργάνωση του 1963. Το τουρνουά ξεκίνησε στις 11 Ιουνίου και τελείωσε στις 29 του ίδιου μήνα.
Οι δυο προσκεκλημένες ομάδες ήταν οι Μεξικό και Κόστα Ρίκα.
Νικήτρια της διοργάνωσης ήταν η Βραζιλία κατακτώντας τον 5ο τίτλο.
Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας
Η '''Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα''' αποτελεί νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου του Δήμου Λαρισαίων.
Ιστορία
Το 1981, ο Λαρισαίος χειρουργός Γ. Ι. Κατσίγρας εξήγγειλε ότι θα δωρίσει 700 πινάκες ζωγραφικής του 19ου και 20ου αιώνα, τους οποίους είχε αποκτήσει  από το 1950 ως το 1965 περίπου. Το 1981 η συλλογή δωρίζεται στο Δήμο Λάρισας υπό τον όρο να δημιουργηθεί ένας σύγχρονος χώρος πινακοθήκης που να καλύπτει και τις ερευνητικές και εκπαιδευτικές ανάγκες στο χώρο της τέχνης.
Το 1983, το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης της Λάρισας ιδρύει τον φορέα 'Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα', όπου περιήλθαν τα έργα που ήδη κατείχε ο Δήμος, καθώς και όσα επρόκειτο να αποκτήσει στο μέλλον.
Το σύγχρονο κτίριο όπου στεγάζεται σήμερα η Πινακοθήκη θεμελιώθηκε μόλις το 1990, ενώ εγκαινιάστηκε μόλις στις 23 Νοεμβρίου του 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαρισας Κατηγορία:Μουσεία στη Λάρισα
Μπζεζίνι
Το Μπζεζίνι (πολωνικά: Brzeziny,, γίντις: Brezin) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας, περίπου 20 χλμ ανατολικά του Λοτζ. Είναι η πρωτεύουσα του Πόβιατ Μπζεζίνι και έχει πληθυσμό 12.514 κατοίκων (2016). Κάποτε ήταν ένα ακμάζων εβραϊκό στετλ, διάσημο για τους ράφτες του.
Ιστορία
Το 1793, μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη και η περιοχή προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Πρωσίας ως Νότια Πρωσία. Τον Ιούλιο του 1807, μετά τη Συνθήκη του Τιλσίτ, η πόλη μεταφέρθηκε στο Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά τον Ιούνιο του 1815, έγινε μέλος του Ρωσικού Βασιλείου της Πολωνίας το 1916. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αυστριακοί και γερμανικοί στρατοί ήταν πολύ δραστήριοι στην περιοχή. Ο Πρώσος στρατηγός Καρλ Λίτζμαν κέρδισε εδώ μια σημαντική μάχη εναντίον του ρωσικού στρατού και κέρδισε το ψευδώνυμο «το λιοντάρι του Μπζεζίνι». Από τον Νοέμβριο του 1916, με την Πολωνία να καταλαμβάνεται ως επί το πλείστον από αυστριακούς και γερμανικούς στρατούς, το αυτόνομο Βασίλειο της Πολωνίας (Królestwo Regencyjne) κυβερνούσε την περιοχή μέχρι τη διακήρυξη της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1918.
Από το 1939 και τη γερμανική κατοχή της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ολόκληρη η περιοχή αποτελούσε μέρος του διαβόητου Ράιχσγκαου Βάρτελαντ, το οποίο διοικούνταν από τον Όμπεργκρουπενφυρερ της Σούτσσταφφελ, Άρτουρ Γκράιζερ. Η πόλη μετονομάστηκε σε Λύβενστατ (Löwenstadt) προς τιμήν του για να τιμήσει τον Καρλ Λίτζμαν. Ένα γκέτο ιδρύθηκε στις αρχές του 1940 και περίπου 6.000 Εβραίοι από το Μπζεζίνι φυλακίστηκαν εκεί. Πολλοί πέθαναν εκεί από πείνα, ασθένειες και δολοφονίες από τους Γερμανούς. Κάποιοι Πολωνοί προσπάθησαν να βοηθήσουν εισάγοντας λαθραία τρόφιμα στο γκέτο. Το 1942, εκατοντάδες ηλικιωμένοι, άρρωστοι και μητέρες με παιδιά στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο και αμέσως εξοντώθηκαν με αέριο. Άλλοι απελάθηκαν στο γκέτο του Λοτζ, όπου οι περισσότεροι πέθαναν ή στάλθηκαν αργότερα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Περίπου 200 έως 300 από τους 6.850 Εβραίους που ζούσαν στο Μπζεζίνι στην αρχή του πολέμου επέζησαν.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Μπζεζίνι έχει αδελφοποιηθεί με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόβιατ Μπζεζίνι Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Στετλ
Παπαδιάνικα Λακωνίας
Τα Παπαδιάνικα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκουν στην κοινότητα Παπαδιανίκων και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Ασωπού, του Δήμου Μονεμβασια. Ως γνωστών τα Παπαδιάνικα είναι πολύ ανώτερα ως τουριστικός προορισμός από τα γύρω χωριά του δήμου Ασωπου (λ.χ Ασωπός, Φοινίκι
Γεωγραφικές πληροφορίες
Τα Παπαδιάνικα βρίσκονται σε υψόμετρο 59 μέτρων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχουν 1.619 κατοίκους.
Ιστορικές πληροφορίες
Τα Παπαδιάνικα κατοικήθηκαν το 1821, από ανθρώπους που ήρθαν στην περιοχή από την Κρήτη και πήραν το όνομά τους, από την πιο πολυμελή οικογένεια, την οικογένεια Παπαδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Μπελλίνι (κοκτέιλ)
thumb|Ένα ποτήρι Μπελλίνι Το Μπελλίνι (Bellini) είναι κοκτέιλ φτιαγμένο με κρασί Προσέκκο και πουρέ ροδάκινου ή νέκταρ. Προέρχεται από τη Βενετία της Ιταλίας.
Ιστορία
Το Μπελλίνι επινοήθηκε κάποια στιγμή μεταξύ 1934 και 1948  από τον Τζουζέππε Κιπριάνι, ιδρυτή του Harry's Bar στη Βενετία της Ιταλίας. Ονόμασε το ποτό Μπελλίνι επειδή το μοναδικό ροζ χρώμα του θύμιζε την τόγκα ενός αγίου σε έναν πίνακα του Βενετού καλλιτέχνη του 15ου αιώνα Τζοβάνι Μπελλίνι.
Το ποτό ξεκίνησε ως εποχιακή σπεσιαλιτέ στο Harry's Bar. Αργότερα, έγινε επίσης δημοφιλές στο αντίστοιχο μπαρ στη Νέα Υόρκη. Αφότου ένας επιχειρηματίας Γάλλος ίδρυσε μια επιχείρηση για να στείλει φρέσκο πουρέ λευκού ροδάκινου και στις δύο τοποθεσίες, σερβιριζόταν όλο το χρόνο.
Το Μπελλίνι είναι ένα επίσημο κοκτέιλ της IBA. Προτείνουν επίσης ένα Πουτσίνι, αντικαθιστώντας τον πουρέ ροδάκινου με ίση ποσότητα χυμού μανταρινιού, ένα Ροσσίνι, το οποίο χρησιμοποιεί πουρέ φράουλας, ή ένα Τιντορέττο, το οποίο φτιάχνεται με χυμό ροδιού.
Προετοιμασία και σερβίρισμα
Το Μπελλίνι αποτελείται από πολτοποιημένα λευκά ροδάκινα και Προσέκκο, ένα ιταλικό αφρώδες κρασί. Το μαρινάρισμα φρέσκων ροδάκινων σε κρασί είναι μια ιταλική παράδοση. Η αρχική συνταγή έγινε με λίγο χυμό βατόμουρου ή κερασιού για να δώσει στο ποτό μια ροζ λάμψη. Λόγω εν μέρει της περιορισμένης διαθεσιμότητας τόσο των λευκών ροδάκινων όσο και του Προσέκκο, υπάρχουν αρκετές παραλλαγές.
Η οικογένεια Κιπριάνι παράγει το Bellini Base για το χαρακτηριστικό κοκτέιλ των εστιατορίων του Harry's Bar.
Άλλα αφρώδη κρασιά χρησιμοποιούνται συνήθως στη θέση του Προσέκκο, αν και η γαλλική σαμπάνια με πλούσια γεύση δεν συνδυάζεται καλά με την ελαφριά, φρουτώδη γεύση του Μπελλίνι. Για μια μη αλκοολούχα εκδοχή, στη θέση του κρασιού χρησιμοποιείται αφρώδης χυμός ή σόδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοκτέιλ
Νακούρου
Το Νακούρου (Nakuru) είναι μεγάλη πόλη της Κένυας. Σήμερα είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης Κομητείας Νακούρου, ενώ μέχρι το 2010 ήταν η πρωτεύουσα της Επαρχίας της Κοιλάδας Ριφτ. Το 2019 το Νακούρου είχε πληθυσμό 570.674 κατοίκους, γεγονός που την καθιστά την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Κένυα σε πληθυσμό, μετά την πρωτεύουσα Ναϊρόμπι, τη Μομπάσα και το Κισούμου. Το Νακούρου είναι γνωστό και με τα προσωνύμια «Ναξ» ή «Ναξάρ».
Ιστορία
thumb|left|Το Νακούρου το 1913 Η ιστορία του Νακούρου ακολουθεί μια προϊστορική περίοδο κατοικήσεως, όπως υποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα περίπου 8 χιλιόμετρα από το σημερινό κέντρο της πόλης, στον Λόφο του Ύρακος (Hyrax Hill). Ωστόσο η σημερινή πόλη ιδρύθηκε επισήμως από τους Βρετανούς μόλις στις 28 Ιανουαρίου 1904. Τότε η έκταση εντός κύκλου με ακτίνα ένα μίλι (1.609 μέτρα) και κέντρο σημείο της σιδηροδρομικής γραμμής στο οποίο θα κτιζόταν ο σιδηροδρομικός σταθμός, κηρύχθηκε οικισμός.
Η ονομασία της πόλεως, όπως και πολλές άλλες στην Κένυα, προέρχεται από τη γλώσσα των Μασσάι. Μετά την ίδρυσή της συνεχώς μεγάλωνε και έγινε δήμος το 1952.
Οι δύο πρώτοι πρόεδροι της ανεξάρτητης Κένυας (οι Τζόμο Κενυάτα και Ντάνιελ Αράπ Μόι) διατηρούσαν ημιεπίσημη κατοικία στην πόλη. Το Νακούρου υπήρξε για πολλά χρόνια κέντρο ζυμώσεων της κενυατικής πολιτικής σκηνής. Η μετεκλογική βία του 2007 στοίχισε και στο Νακούρου, καθώς δεκάδες κτήρια κάηκαν ολοσχερώς από διάφορες φατρίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νακουρου
Πάμπος Αβρααμίδης
Ο Πάμπος Αβρααμίδης ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα, ήταν αθλητικός συντάκτης, διαιτητής ποδοσφαίρου και καθηγητής διαιτησίας.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Το 1936 ήταν μέλος της πρώτης Μικτής Κύπρου ενώ το 1949 αποτέλεσε αρχηγός της. Το 1950 ήταν αρχηγός της Μικτής Λευκωσίας. Ολοκλήρωσε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής το 1950, σε ηλικία 35 ετών.
Προπονητική καριέρα
Στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα προπονητή για 28 χρόνια. Διετέλεσε προπονητής σε πάρα πολλές κυπριακές ομάδες, κερδίζοντας πολλούς τίτλους και διακρίσεις. Ακόμη ανέδειξε πολλούς ποδοσφαιριστές. Επιπρόσθετα, διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Κύπρου, οδηγώντας την ομάδα στις πρώτες επίσημες νίκες στην ιστορία της (2-1 επί Ελβετίας το 1968 και 1-0 επί Βόρειας Ιρλανδίας το 1974).
Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από τη ΑΫΜΑ το 1950. Παρέμεινε στην ομάδα αυτή έως το 1953. To 1952, όντας προπονητής της ΑΫΜΑ, του ζητήθηκε να αντικαταστήσει τον Γιόζεφ Κιούνσλερ, ο οποίος πήγε στην Αγγλία για θεραπεία, ως προπονητής του ΑΠΟΕΛ. Με τη σύμφωνο γνώμη της ΑΫΜΑ, ο Πάμπος Αβρααμίδης προπονούσε και τις δύο ομάδες από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Μάιο του 1952. Τον Μάιο του 1952, πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, υπέβαλε παραίτηση από τον ΑΠΟΕΛ λόγω διαφορών στο θέμα καταρτισμού ενδεκάδας. Προπονητής του ΑΠΟΕΛ ανέλαβε ο Τάκης Τσίγκης, κατόπιν οδηγιών του Κιούνσλερ που είχε επιστρέψει στην Κύπρο. Ο ΑΠΟΕΛ κατέκτησε το πρωτάθλημα και αποφασίστηκε όπως στην απονομή του πρωταθλήματος, να παραλάβει το τρόπαιο ο Πάμπος Αβρααμίδης.
Το 1953 ανέλαβε προπονητής της Ομόνοιας, αμέσως μετά την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου και την ένταξη της Ομόνοιας στην ΚΟΠ. Η πρωτοβουλία για την πρόσληψη του στην Ομόνοια έγινε από τους Αγησίλαο Τσιαλή και Κώστα Λυμπουρή, οι οποίοι υπήρξαν συμπαίκτες του στον ΑΠΟΕΛ πριν τη διάσπαση του 1948.
Το 1955 ανέλαβε προπονητής στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Το 1960, όντας προπονητής του Ολυμπιακού, ανέλαβε προσωρινά προπονητής και στην Ανόρθωση για τις 3 τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, αφού ο προπονητής της αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την Κύπρο. Η Ανόρθωση ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Κύπρου 1959-60. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε μέχρι το 1961. Επέστρεψε στην ομάδα το 1963 και συνέχισε ως το 1967. Την περίοδο 1966-67 κατέκτησε το πρωτάθλημα, το πρώτο στην ιστορία της ομάδας. Συνέχισε στον ΑΠΟΕΛ για δύο χρόνια κατακτώντας ισάριθμα κύπελλα.
Εθνική Κύπρου
Διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Κύπρου την περίοδο 1968-69, την περίοδο 1972-74 και το 1975.
Διάφορα
Ο Πάμπος Αβρααμίδης ήταν διαιτητής, καθηγητής διαιτησίας, παρατηρητής διαιτησίας και ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Διαιτητών Κύπρου το 1957. Ήταν ο πρώτος Κύπριος διεθνής διαιτητής. Ακόμη ήταν ραδιοσχολιαστής και τηλεοπτικός σχολιαστής. Μετά το πέρας της προπονητικής του καριέρας ασχολήθηκε με τη αθλητική δημοσιογραφία, μέχρι το 1978 που εργοδοτήθηκε στην Carlsberg. Στην Carlsberg κατείχε τη θέση του Διευθυντή Δημοσίων Σχέσεων με κύριο στόχο την περαιτέρω ανάπτυξη και εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ της εταιρείας και των αθλητικών σωματείων.
Απεβίωσε στις 22 Μαΐου 2005. Στις 10 Νοεμβρίου 2015, με την ευκαιρία συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννηση του και 10 από το θάνατο του, διοργανώθηκε ειδική τιμητική εκδήλωση στο Ολυμπιακό Μέγαρο Κύπρου. Διοργανωτής της εκδήλωσης ήταν η Carlsberg Κύπρου, της οποίας υπήρξε μέλος του διευθυντικού προσωπικού την περίοδο 1978-1995.
Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) θεσμοθέτησε ειδικό βραβείο Πάμπου Αβρααμίδη για τον καλύτερο προπονητή της χρονιάς στην ετήσια γιορτή  της ΚΟΠ. Η συγκεκριμένη βράβευση διήρκεσε για 10 χρόνια.
Ο γιος του, Μάριος Αβρααμίδης, είναι γνωστός αθλητικογράφος και παρουσιαστής αθλητικών εκπομπών στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Κύπριοι διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΫΜΑ Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πεζοπορικού Λάρνακας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ευαγόρα Πάφου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χαλκάνορα Ιδαλίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ανόρθωσης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ορφέα Λευκωσίας
Γουλιέλμος Γ΄ της Βαυαρίας
Ο Γουλιέλμος Γ΄, γερμ. Wilhelm III (1375 - 12 Σεπτεμβρίου 1435) από τον Οίκο του Βίττελσμαπχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Ερνέστο.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Αικατερίνης, κόρης του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια.
Ο εξάδελφός του Λουδοβίκος Ζ΄ δούκας της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ με το να είναι εριστικός, έκανε πολλούς εχθρούς. Αυτοί ίδρυσαν το 1414 μία ομάδα εναντίον του, την Εταιρεία του Παπαγάλου και ο Γουλιέλμος Γ΄ έγινε μέλος μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερνέστο δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου.
Το 1425 απεβίωσε ο εξάδελφος του πατέρα του Ιωάννης Γ΄ δούκας της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ, τελευταίος του κλάδου του. Είχε τέσσερα ανίψια: τον Λουδοβίκο Ζ΄, τον Ερρίκο ΙΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και τους αδελφούς Ερνέστο και Γουλιέλμο Γ΄. Οι δύο αδελφοί διαπληκτίστηκαν με τα δύο εξαδέλφια τους και τελικά το 1429 έλαβαν το ήμισυ του Στράουμπινγκ.
Ο Γουλιέλμο Γ΄ υποστήριξε τον Σιγισμούνδο του Οίκου Λουξεμβούργου της Γερμανίας στον αγώνα του εναντίον των Χουσιτών. Θα ήταν υποψήφιος για την εκλογή του βασιλιά της Γερμανίας, αλλά απεβίωσε το 1435. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αδόλφος, ενός έτους.
Εξωτερικού σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Τζέισον Κάνλιφ
Ο Τζέισον Κάνλιφ (Jason Cunliffe, γεννήθηκε 23 Οκτωβρίου 1983) είναι ποδοσφαιριστής από το Γκουάμ που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 22 γκολ σε 63 αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Γκουάμ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2000–01
Για την περίοδο 2000-01, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 2000-01 ήταν η 32η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες.
Β κατηγορία
Στην Β κατηγορία μετείχαν 32 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους.
1ος όμιλος
ο Άγιος Γεώργιος είχε έναν μηδενισμό και -3 βαθμούς, ο Οινόμαος Μιράκας αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
2ος όμιλος
Θύελλα Καρδαμά-Ελπίδα Βαρθολομιού-Ίφιτος Λευκοχωρίου δεν συμμετείχαν.
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 33 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
1ος όμιλος
ο Άφοβος Βροχίτσας αποχώρησε από το πρωτάθλημα-οι Λέοντες Αμαλιάδας δεν συμμετείχαν.
3ος όμιλος
Αετός Κέντρου και Κένταυρος Καπελέτου αποχώρησαν από το πρωτάθλημα.
Κύπελλο Ηλείας
Τελικός
21 Μαρτίου 2001 Αστέρας Αμαλιάδας - Ηλειακός Λεχαινών 2-2 (5-4 πέναλτι) - εθνικό στάδιο Πύργου -
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2000-2001 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2000-2001
Μαντιράτζα
Η Μαντιράτζα (ινδονησιακά: Mandiraja) είναι μια υποεπαρχία στην επαρχία Μπαντζαρνεγκάρα, στην επαρχία της Κεντρικής Ιάβας στην Ινδονησία. Η Μαντιράτζα καταλαμβάνει έκταση 52.61 τ.χλμ. και πληθυσμό 63.679 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ινδονησίας
Γλώσσα Κουρσενιέκι
Η γλώσσα Κουρσενιέκι (Κουρσενιέκι: Kursisk valuod, Kursenieku valoda) ή Κουρονιανή γλώσσα του Κουρουνιανού ισθμού (kurische Sprache der Kurischen Nehrung) είναι μια διάλεκτος της λετονικής γλώσσας που ομιλούνται από τους Κουρσενιέκι της Κουρονιανής χερσονήσου, μια λεπτή λωρίδα γης που εκτείνεται μεταξύ της νοτιοδυτικής Λιθουανίας και της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια διάφορων μεταναστεύσεων του 14ου–17ου αιώνα, οι Κουρονιανοί (ήδη ομιλούσαν μια λετονική διάλεκτο) εγκαταστάθηκαν κατά μήκος της Κουρονιανής χερσονήσου στην Ανατολική Πρωσία και έγιναν γνωστή ως Κουρσενιέκι. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Η περιοχή εποικισμού των Κουρσενιέκι που ομιλούσαν την γλώσσα Κουρσενιέκι το 1649 ήταν από το [[Κλάιπεντα|Μέμελ (Κλαϊπέντα) μέχρι το Ντάντσιχ (Γκντανσκ) στην Πολωνία.]] Η γλώσσα Κουρσενιέκι επηρεάστηκε από τα Παλαιά Πρωσικά, τα Κάτω γερμανικά, τα Υψηλά γερμανικά και τη Σαμογιτιανή διάλεκτο διαδοχικά, και από το τέλος του 18ου αιώνα, είχαν σχηματιστεί νέες Κουρονιανές διάλεκτοι, με τη διάλεκτο της Κουρονιακής αμμώδης χερσονήσου να είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, λόγω της απομόνωσής της από την ηπειρωτική χώρα. Το λεξιλόγιο των Κουρονιανών που δημοσιεύθηκε το 1927 δείχνει: το 60% των Κουρονιανών λέξεων ήταν το ίδια με τις λετονικές, το 26% ήταν δάνεια από τα "γερμανικά" (δηλαδή κάτω γερμανικά και υψηλά γερμανικά), και 13% από λιθουανικές διαλέκτους. Η γλώσσα Κουρσενιέκι είναι αμοιβαία κατανοητή με την λετονική, ειδικά με στις νοτιοδυτικές διαλέκτους, και οι Λετονοί μπορούν να επικοινωνούν εύκολα με τους Κουρσενιέκι σήμερα.
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γλώσσα Κουρσενιέκι χρησιμοποιούταν ευρέως από τους Κουρονιανούς αλιείς της Κουρονιανής χερσονήσου. Σε άλλους τομείς της καθημερινής ζωής οι Κουρσενιέκι χρησιμοποιούσαν τα Χαμηλά γερμανικά και τα Υψηλά γερμανικά. Τα γεγονότα του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των γερμανικών και σοβιετικών κατοχών κρατών της Βαλτικής και αργότερα της Ανατολικής Πρωσίας, οδήγησε σχεδόν στην εξαφάνιση της γλώσσας, καθιστώντας την σοβαρά απειλούμενη. Αρκετοί εναπομείναντες γηγενείς ομιλητές ζουν στη Γερμανία, αφού εκδιώχθηκαν ως "Γερμανοί" στην εθνοκάθαρση που έγινε στην Ανατολική Πρωσία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Λετονίας
Αδόλφος της Βαυαρίας
Ο Αδόλφος, γερμ. Adolf (7 Ιανουαρίου 1434 - 24 Οκτωβρίου 1441) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου (1435-41) μαζί με τον θείο του Ερνέστο (ως το 1438) και τον εξάδελφό του Αλβέρτο Γ΄ (μετά το 1438).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Γ΄ και της Μαργαρίτας των Λα Μαρκ, κόρης του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης. Ο Γουλιέλμος Γ΄ ήταν, μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Ερνέστο, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου.
Το 1435 απεβίωσε ο πατέρας του και τον άφησε ενός έτους. Ο θείος του Ερνέστος δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου κυβερνούσε το δουκάτο· απεβίωσε το 1438 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβέρτος Γ΄. Το 1441 απεβίωσε και ο Αδόλφος σε ηλικία 7 ετών.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ετιέν Τεμπιέ
Ετιέν (Στεφάν) Τεμπιέ επίσης γνωστός ως Στέφανος της Ορλεάνης (πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1279) ήταν Γάλλος επίσκοπος του Παρισιού κατά τον 13ο αιώνα. Υπήρξε πρύτανης της Σορβόννης από το 1263 έως το 1268 και επίσκοπος του Παρισιού από το 1268 μέχρι τον θάνατό του. Είναι περισσότερο γνωστός για τη δημοσίευση μιας Καταδίκης 219 φιλοσοφικών και θεολογικών προτάσεων (ή άρθρων) που αφορούσαν έννοιες που αμφισβητήθηκαν στη σχολή τεχνών του Πανεπιστημίου του Παρισιού.
Το 1270 ο Tempier, παρακινούμενος από τον Ερρίκο της Γάνδης (πέθανε το 1293), εξέδωσε επίσημη καταδίκη των δεκατριών δογμάτων που είχαν οι «ριζοσπάστες Αριστοτελιστές» σχετικά με τη νόηση, την αιτιακή αναγκαιότητα και την αιωνιότητα του κόσμου. Περαιτέρω διερεύνηση για τα λάθη που επικρατούσαν τότε στο πανεπιστήμιο υποκινήθηκε από τον Πορτογάλο κληρικό Juliani, ο οποίος εξελέγη Πάπας Ιωάννης XXI στις 13 Σεπτεμβρίου 1276 Πρώην καθηγητής θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, έγραψε στον Tempier στις 28 Ιανουαρίου 1277. Ο Πάπας είπε στον Tempier ότι είχε ακούσει αναφορές για αιρετικές απόψεις στην περιοχή του Παρισιού και ζήτησε να ενημερωθεί για την κατάσταση. Ωστόσο, τη δεδομένη στιγμή ο Τεμπιέ ερευνούσε ήδη πιθανές αιρετικές απόψεις στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Στις 7 Μαρτίου 1277, ο Tempier επέκτεινε τον αριθμό των καταδικασμένων δογμάτων σε 219. Βοηθήθηκε από επιτροπή θεολόγων του Πανεπιστημίου. Ο Ερρίκος της Γάνδης συμμετείχε στην επισκοπική επιτροπή του Τεμπιέ (vleresores episcopi) από δεκαέξι δασκάλους, η οποία παρήγαγε το αναλυτικό πρόγραμμα 219 προτάσεων που καταδίκασε ο Τεμπιέ στις 7 Μαρτίου 1277. Οι καταδίκες κατά του Αριστοτελισμού στο Παρίσι αφορούσαν τον Αιγίδιο τον Ρωμαίο, τον Σιγκέρ της Μπραμπάντ, τη σχολή τεχνών και ορισμένα δόγματα του Θωμά Ακινάτη. Το τεσσαρακοστό ένατο στοιχείο στη λίστα ήταν ο ισχυρισμός ότι ο Θεός είναι ανίκανος να κινήσει το σύμπαν, επειδή υπονοεί την ύπαρξη ενός κενού.
Δεν είναι σαφές ποιές ήταν οι προθέσεις του με την έκδοση αυτής της καταδίκης. Ωστόσο, μελετητές έχουν γράψει ότι «η Παρισινή καταδίκη του 1277 συμβολίζει μια πνευματική κρίση στο Πανεπιστήμιο. Είναι ενδεικτική των θεμελιωδών αλλαγών στη θεωρητική σκέψη και την πολιτιστική αντίληψη που συνέβησαν στα τέλη του 13ου αιώνα».
Οι απαγορεύσεις του Τεμπιέ δεν περιόρισαν την ελεύθερη συζήτηση των θωμιστικών δογμάτων και ελάχιστα περιόρισαν την επιρροή τους στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού Το διάταγμά του συνάντησε ενεργή αντίδραση και τελικά ανατράπηκε το 1325.
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο του Παρισιού Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι
Ιωάννης Δ΄ της Βαυαρίας
Ο Ιωάννης Δ΄, γερμ. Johann (4 Οκτωβρίου 1437 - 18 Νοεμβρίου 1463) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου (1460-63).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Άννας των Γουέλφων-Μπράουνσβαϊγκ, κόρης του Έρικ δούκα του Γκρούμπενχαγκεν.
Το 1460 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ήταν περίοδος που οι ευγενείς της επικράτειάς του ήταν ανήσυχοι και είχε διαμάχη με τις πόλεις. Ήταν γνωστός ως ακόρεστος κυνηγός.
Απεβίωσε το 1463 από την πανώλη και τάφηκε στο αββαείο Άντεχς, όπως και ο πατέρας του. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Σιγισμούνδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κόρη (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου αρ. SL 108)
Το έκθεμα αυτό είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα βοιωτικού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.
Περιγραφή
Παριστάνει όμορφη κόρη που στέκει όρθια επάνω σε τετράγωνο στιβαρό βάθρο. Στηρίζει το βάρος του σώματος στο αριστερό πόδι, ενώ έχει το δεξί να αναπαύεται στο πλάι, δίνοντας μοναδική χάρη στην στάση. Στα δυο χέρια κρατάει φαρδιά κορδέλα, η οποία καταλήγει σε κρόσσια. Φοράει όμορφο ένδυμα. Η κόμη είναι πλούσια και στέφεται από φαρδύ και ψηλό ψάθινο καλαθοειδή πίλο. Το έργο τέχνης είναι ζωγραφισμένο με ζωηρά χρώματα, κίτρινα σανδάλια, κόκκινες ρίγες στο φόρεμα, κόκκινο βραχιόλι στο χέρι, κόκκινο κολιέ στο λαιμό. Επίσης κόκκινα μαλλιά, μάγουλα και κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Οι κόρες των ματιών είναι μελαχρινές.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Πρόκειται για τερακότα, σε χαρακτηριστικό τύπο βοιωτικού εργαστηρίου της μετάβασης από τον 5ο στον 4ο αιώνα π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Κόρες Κατηγορία:Εκθέματα στην Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή του Μονάχου Κατηγορία:Αρχαία Βοιωτία Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Βοιωτία
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ΄)
Η Εσμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:إسما سلطان) (Τούρκικα: Esma Sultan, 14 Μαρτίου 1726 - 13 Αυγούστου 1788) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Μουσταφά Γ΄ και Αμπντούλ Χαμίτ Α΄.
Βιογραφία
Η Εσμά Σουλτάνα γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1726 στην Κωνσταντινούπολη, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Ζεϊνέπ Καντινεφέντι. Στα δεκαεφτά της παντρεύτηκε, τον Νταμάτ Γιακούπ Πασά, στις 19 Φεβρουαρίου 1743. Ο δεύτερος γάμος της, ήταν με τον Νταμάτ Πίρ Μουσταφά Πασά, το 1744, ο Μουσταφά πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1757 και στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Μουχσίνζαντε Μεχμέτ Πασά, στις 23 Ιουνίου 1758. Η Εσμά Σουλτάνα πέθανε σε ηλικία 62 ετών, στις 13 Αυγούστου 1788 στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Φάχεντ Άταλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιστίνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παλαιστίνης Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2006
Σιγισμούνδος της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Άννας των Γουέλφων-Μπράουνσβαϊγκ, κόρης του Έρικ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν.
Το 1460 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Δ΄ με συγκυβερνήτη τον Σιγισμούνδο. Το 1463 απεβίωσε ο Ιωάννης Δ΄ και ο Σιγισμούνδος έμεινε μόνος κυβερνήτης. Το 1467 παραχώρησε την επικράτειά του στον νεότερο αδελφό του Αλβέρτο Δ΄ και κράτησε μόνο την περιοχή του Νταχάου.
Τάφηκε στο Φράουνκιρχε του Μονάχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Αικατερίνη Μόρτιμερ, κόμισσα του Γουόρικ
Η Αικατερίνη Μόρτιμερ, κόμισσα του Γουόρικ (1314 - 4 Αυγούστου 1369) ήταν μια από τις μικρότερες κόρες και 12ο παιδί του Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ου κόμη του Μαρς που έμεινε πασίγνωστος για τον ρόλο του σαν ερωμένος της βασίλισσας Ισαβέλλας της Γαλλίας και της Ιωάννας του Τζένβιλλ, 2ης βαρόνης του Τζένβιλλ. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Έντμοντ Μόρτιμερ, 2ος βαρόνος του Μόρτιμερ και η Μάργκαρετ του Φιν, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Πιρς Τζένβιλλ των κάστρων του Τριμ και του Λάντλοου και η Ιωάννα των Λουζινιάν.
Παιδικά χρόνια
Ο πατέρας της ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της Αγγλίας με την βασίλισσα Ισαβέλλα της Γαλλίας από την εποχή που εκθρονίστηκε ο σύζυγος της Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας μέχρι την σύλληψη και την εκτέλεση του ίδιου του Μόρτιμερ από τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο της ερωμένης του Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας. Ο Εδουάρδος Β΄ φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και ακούγεται ότι βρήκε βίαιο θάνατο από την σύζυγο του και τον εραστή της. Η Αικατερίνη ήταν 16 ετών την εποχή που ο πατέρας της θανατώθηκε με απαγχονισμό στο Τίμπουρν στο Λονδίνο (29 Νοεμβρίου 1300).
Γάμος
Η Αικατερίνη παντρεύτηκε σε ηλικία 5 ετών τον Τόμας Μποσάμπ, 11ο κόμη του Γουόρικ μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Γκυ Μποσάμπ, 10ου κόμη του Γουόρικ και της Αλίκης Τοενί (19 Απριλίου 1319). Ο γάμος τους χρειάστηκε παπική απαλλαγή επειδή είχαν συγγένεια τρίτου και τέταρτου βαθμού, ο σύζυγος της διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία δυο ετών και η Αικατερίνη έγινε κόμισσα του Γουόρικ από την εποχή που παντρεύτηκε μεχρι τον θάνατο της. Ο γάμος έγινε τον Ιούλιο του 1318 και έφερε διαμάχη ανάμεσα στις δυο οικογένειες για την ηγεμονία του Έλφαελ που δόθηκε στην Αικατερίνη σαν προίκα. Η κηδεμονία του Μποσάμπ σύμφωνα με τους όρους του γάμου δόθηκε στον πεθερό του Ρότζερ Μόρτιμερ.
Οικογένεια
Η Αικατερίνη Μόρτιμερ πέθανε σε ηλικία 55 ετών (4 Αυγούστου 1369), ο σύζυγος της πέθανε σε τρεις μήνες από την Μαύρη πανώλη. Δυο χρόνια πριν τον θάνατο της όταν έκανε η αδελφή της Αγνή Μόρτιμερ, κόμισσα του Πέμπροκ την διαθήκη της η Αικατερίνη ήταν μια από τις κληρονόμους. Η Αικατερίνη τάφηκε στον ναό της Σαιν Μαρί στο Γουόρικσερ μαζί με τον σύζυγο της. Στο κέντρο του τάφου δημιουργήθηκαν δυο περίφημες αλαβάστρινες μορφές της ίδιας και του συζύγου της, η Αικατερίνη φορούσε ένα μακρύ φόρεμα με κηρήθρες και κρατούσε το χέρι του συζύγου της. Η περιοχή ήταν διακοσμημένη με πολλές αρσενικές και θηλυκές πένθιμες μορφές.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Σκύλος (κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου αρ. SL 120)
Το έκθεμα αυτό είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα βοιωτικού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από ερυθρό πηλό και παριστάνει κυνηγετική σκηνή. Ένας σκύλος κρατάει στο στόμα το θήραμα που έπιασε, ίσως ένα λαγουδάκι. Στέκει ζωηρός, με τεντωμένο σώμα και κοντή ουρά. Τα αυτιά είναι προσανατολισμένα μπροστά. Η όλη σύνθεση είναι φυσική και γεμάτη κομψότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική κεραμική Κατηγορία:Εκθέματα στην Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή του Μονάχου Κατηγορία:Αρχαία Βοιωτία Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Βοιωτία
Μιχαήλ Λάσκαρις
Ο Μιχαήλ Λάσκαρις (1903-1965) ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου και Βαλκανιολόγος.
Βίος
Ο Μιχαήλ Λάσκαρις γεννήθηκε το 1903 στην Κέρκυρα και ήταν γόνος αρχοντικής οικογένειας του νησιού. Γονείς του ήταν ο Θεοδωρος Λάσκαρις (1858-1940) και η Ευτέρπη Ανδρεάδη, αδελφή του Ανδρέα Ανδρεάδη Ακαδημαϊκού και καθηγητή πανεπιστημίου. Παππούς του ήταν ο Μιχαήλ Λάσκαρις, ενώ ο Σταμάτιος Λάσκαρις, νομικός και πολιτευτής, ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα. Θείος του ήταν ο νομικός και πολιτευτής Σπυρίδων Λάσκαρις και αδελφός του ο Σταμάτιος Λάσκαρις, διπλωμάτης και ιστορικός της ελληνικής και ευρωπαϊκής διπλωματίας. Από τα μαθητικά χρόνια διδάχθηκε τη σερβοκροατική γλώσσα από Σέρβους αξιωματικούς οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Κέρκυρα κατά τη διάρκεια του 'Α Παγκοσμίου πολέμου. Σε νεαρή ηλικία πήγε στο Παρίσι και σπούδασε για τέσσερα χρόνια ιστορία, γεωγραφία, πολιτικές επιστήμες και σλαβολογία. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Ζάγκρεμπ και Βελιγραδίου. Αρχίζει τις δημοσιεύσεις του στα 1925 και το επόμενο έτος αναγορεύεται διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου με τη σερβικά γραμμένη διατριβή του Βυζαντινές πριγκίπισσες στη μεσαιωνική Σερβία. Το 1926, επίσης, διορίστηκε καθηγητής στην έδρα της Ιστορίας των Λαών του Αίμου στο αρτισύστατο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Στην αρχή έκτακτος και από τον Φεβρουάριο του 1940 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Ιστορίας των Μέσων και Νεωτέρων Χρόνων στο ίδιο Πανεπιστήμιο και τη θέση αυτή διατήρησε έως το 1959, οπότε παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και διευθυντής του Κέντρου Νεοελληνικών Ερευνών του Βασιλικού Ίδρύματος Ερευνών. Το 1927 προσκλήθηκε από τον Νικολάε Γιόργκα για να διδάξει στο θερινό πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, το 1928 εκλέγεται αντεπιστέλλον μέλος της School of Slavonic Studies του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, το 1929 εκλέγεται αντεπιστέλλον μέλος του Σαλαβικού Ινστιτούτου της Πράγας και μέλος της εκδοτικής επιτροπής του περιοδικού Byzantinoslavica, το 1932 ονομάζεται τακτικό μέλος του Βουλγαρικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και το 1933 εκλέγεται μέλος της Comite executif de la Federation des Societes Historiques de l' Europe Orientale της Βαρσοβίας. Ήταν μέλος της Ρουμανικής Ακαδημία το 1933 ενώ λίγο πριν πεθάνει εξελέγη μέλος της Σερβικής Ακαδημίας. Επίσης ιδρυτής, μέλος και αντιπρόεδρος της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών. Ήταν πολύγλωσσος: μιλούσε πέντε ευρωπαϊκές γλώσσες μαζί με ρωσικά, σερβικά, ρουμάνικα, βουλγαρικά, τσέχικα και ισπανικά. Πέθανε στις 7 Νοεμβρίου 1965 στο Νοσοκομείο Βασιλεύς Παύλος.
Αποτίμηση του έργου του
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Δαφνή, «Το κύριο χαρακτηριστικό των εργασιών του στάθηκε η πρωτοτυπία. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που μελέτησε συστηματικά τα αρχεία της Γιουγκοσλαβίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Τσεχοσλοβακίας και της Ουγγαρίας και ανέσυρε από αυτά ό, τι ενδιέφερε την Ελλάδα, την Επτάνησο και την Κέρκυρα[...]Είναι αλήθεια ότι υστερούσε σε συνθετικές ικανότητες και σε ύφος». Ο Κλ. Τσούρκας θεωρεί πως δεν υστερούσε στο ύφος, ενώ δεν ασχολήθηκε συστηματικά με ευρείες συνθετικές εργασίες επειδή κάτι τέτοιο «[...] προϋπέθετε απόλυτον εξάντλησιν της ερεύνης όλων των επιμέρους θεμάτων και τω πηγών. Αφ' ετέρου τον εκώλυε το πάθος προς την απόλυτον πρωτότυπον εργασίαν». Τέλος ο Λάσκαρις, σύμφωνα με τον Τσούρκα, απευθυνόταν σε ένα ειδικό κοινό επαϊόντων. Τέλος ρόλο έπαιξαν και κάποια προβλήματα υγείας που είχε παλαιόθεν : «Η σωματική του αναπηρία και η υπερευαισθησία του νευρικού του συστήματος δεν του επέτρεψαν να αποδώσει στο συγγραφικό έργο όσο θα μπορούσε» Για τον Κωνσταντίνο Δημαρά «[...] ολιγογράφος, από ιδιοσυγκρασία[...]είχε αρκετή έκταση ενδιαφερόντων, τόση ώστε να μέσα στις εργασίες του να διασταυρώνει ποικίλων διδασκαλίών τα πορίσματα» Για τον Μανούσακα ήταν «ο πρώτος και ο μόνος επιστημονικά συγκροτημένος Έλληνας Σλαβολόγος» Το 1934 και ενώ ο Λάσκαρις ήταν τριανταενός ετών ο Κροάτης φιλόλογος Dr. Ivan Esih συνέταξε ειδική μονογραφία για το επιστημονικό έργο του με τίτλο ''Grci i Juzni Slaveni. Naucni rad Prof. Dra Mihajla Laskarisa'' (Έλληνες και Γιουγκοσλάβοι. Το επιστημονικό έργο του δρα Μιχαήλ Λάσκαρι, Zagreb, 1934)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Διονύσιος Ζέπος
Ο Διονύσιος Ζέπος ( 1905 - 1985) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής υπηρέτησε στον στόλο της Μέσης Ανατολής και στην ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο ως ναυτικός ακόλουθος ενώ μετά την απελευθέρωση διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλιά (1947 - 1949). Διετέλεσε επίσης Διοικητής του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Πόρου (1949 - 1952), Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων (19/2/1953 - 11/3/1953), Αρχηγός του Βασιλικού Ναυστάθμου (1952 - 1954) και Αρχηγός Ναυτικής Εκπαιδεύσεως (1956 - 1957, 1958) και Διευθυντής Μικτού Επιτελείου του ΓΕΕΘΑ. Αποστρατεύθηκε το 1958 με τον βαθμό του αντιναυάρχου ε.α.
Από το 1959 ως το 1979 εργάστηκε ως Διευθυντής των Γραφείων της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Το 1977 ανακλήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό τοποθετούμενος μέλος του Μικτού Ειδικού Συμβουλίου Επανάκρισης αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίοι είχαν διωχθεί κατά την διάρκεια της επταετίας της Χούντας.
Πολεμική δράση
Συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως κυβερνήτης των υποβρυχίων «Γλαύκος» και «Τρίτων». Ως κυβερνήτης του τελευταίου εμβόλισε και βύθισε το ατμόπλοιο CARNIA. Ακολούθησε άκαρπη καταδίωξη του ΤΡΙΤΩΝ από το συνοδό ιταλικό τορπιλοβόλο, το οποίο έριξε συνολικά 17 βόμβες βυθού. Δυο ημέρες μετά την βύθιση του CARNIA, το απόγευμα της 25ης Μαρτίου 1941, το ΤΡΙΤΩΝ επέστρεψε στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Αμέσως μετά την άφιξη του και σύμφωνα με το βασιλικό διάταγμα 31/3/41, ο κυβερνήτης του ΤΡΙΤΩΝ Γεώργιος Ζέπος τιμήθηκε επ΄ ανδραγαθία με προαγωγή σε αντιπλοίαρχο και παρασημοφορήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ τάξεως.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Μάχη του Ντιντγκόρι
Στη Μάχη του Ντιντγκόρι πολέμησαν μεταξύ τους οι στρατοί του Βασιλείου της Γεωργίας και η Η Μεγάλη Αυτοκρατορία των Σελτζούκων στο στενό πέρασμα του Ντιντγκόρι, 40 χλμ. δυτικά της πόλης Τιφλίδας, στις 12 Αυγούστου, του 1121. Ο μεγάλος Μουσουλμανικός στρατός, υπό τις διαταγές του Στρατηγού Ιλγκαζί ιμπν Αρτούκ δεν ήταν σε θέση να ελιχθεί, και υπέστη μια καταστροφική ήττα, από τον Βασιλιά Δαβίδ Β΄ της Γεωργίας χρησιμοποιώντας αποτελεσματική και αξιόλογη στρατιωτική τακτική που οδήγησε τον γεωργιανό στρατό σε αυτήν την φοβερή νίκη εναντίον των μουσουλμάνων.
Πρελούδιο
Το Βασίλειο της Γεωργίας ήταν υπό καθεστώς υποτέλειας στα χέρια της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων από την δεκαετία του 1080. Ωστόσο, στα 1090, ο γεωργιανός βασιλιάς Δαβίδ Β΄ ήταν σε θέση να εκμεταλλευτεί την εσωτερική αναταραχή στο κράτος των Σελτζούκων και την επιτυχία των λαών της Δυτικής Ευρώπης στην Πρώτη Σταυροφορία κατά των Μουσουλμάνων για τον έλεγχο των Αγίων τόπων, και δημιούργησε μια σχετικά ισχυρή μοναρχία, την αναδιοργάνωση του στρατού και την πρόσληψη των Κιπτσάκων, Αλανών, και Φράγκων μισθοφόρων για να τους οδηγήσει στην ανακατάληψη των χαμένων εδαφών και την εκδίωξη των Τούρκων επιδρομών. Οι μάχες του Βασιλιά Δαβίδ δεν ήταν, όπως αυτές των Σταυροφόρων, ως μέρος δηλαδή ενός θρησκευτικού πόλεμου κατά του Ισλάμ, αλλά μάλλον ήταν μια πολιτική-στρατιωτική προσπάθεια να απελευθερώσουν τον Καύκασο, από τους Τούρκους νομάδες που τον λυμαίνονταν.
Ο Δαβίδ απαρνήθηκε την υποτέλεια στους Σελτζούκους το 1096/7, και έθεσε τέλος στις μετακινήσεις των Τούρκων στη Γεωργία. Μετά την προσάρτηση του Βασιλείου της Kakheti, το 1105 ο Δαβίδ διέτρεξε μια επιθετική δύναμη εναντίων των Σελτζούκων στη Μάχη της Ertsukhi, οδηγώντας τον σε πλεονέκτημα, που τον βοήθησε να εξασφαλίσει αρκετά βασικά φρούρια σε μια σειρά εκστρατειών από 1103 έως 1118.
Η Γεωργία συνεχίζοντας τον πόλεμο για σχεδόν είκοσι χρόνια, έπρεπε να ξεκινήσει ενέργειες, ώστε να γίνουν παραγωγικοί και πάλι. Για να ενισχύσει τον στρατό του, ο Βασιλιάς Δαβίδ ξεκίνησε μια μεγάλη στρατιωτική μεταρρύθμιση στα 1118-1120 με την επανεγκατάσταση αρκετών χιλιάδων Κιπτσάκων από τις βόρειες στέπες σε παραμεθόριες περιοχές της Γεωργίας. Σε αντάλλαγμα, η Κιπτσάκοι παρείχαν έναν στρατιώτη ανά οικογένεια, επιτρέποντας στο Βασιλιά Δαβίδ να δημιουργήσει ένα μόνιμο στρατό, εκτός από τα βασιλικά στρατεύματα (γνωστή ως Μονασπα). Ο νέος στρατός του βασιλιά προσέδωσε την απαραίτητη δύναμη να αντιμετωπίσουν τόσο τις εξωτερικές απειλές, όσο και την εσωτερική δυσαρέσκεια των ισχυρών αρχόντων.
Ξεκινώντας το 1120, ο Βασιλιάς Δαβίδ άρχισε μια πιο επιθετική επεκτατική πολιτική, διείσδυσε μέχρι τον Αράξη ποταμ ό και τα παράκτια της Κασπίας, και τρομοκρατούσε Μουσουλμάνους έμπορους σε όλο το Νότιο Καύκασο. Από τον Ιούνιο του 1121, η Τιφλίδα βρισκόταν υπό γεωργιανή πολιορκία, με την Μουσουλμανική ελίτ να αναγκάζεται να πληρώνει βαρύ φόρο στον Δαβίδ Β΄. Η αναζωπύρωση των στρατιωτικών δυνάμεων των Γεωργιανών, καθώς και τα αιτήματά του για φόρο υποτέλειας από την ανεξάρτητη πόλη της Τιφλίδας, προκάλεσαν μια συντονισμένη αντίδραση των μουσουλμάνων. Το 1121, ο σουλτάνος των Σελτζούκων Μαχμούτ Β' Ο Μωάμεθ (σ.1118-1131) κήρυξε ιερό πόλεμο στη Γεωργία.
Η Μουσουλμανική συμμαχία
Τόσο οι γεωργιανές όσο και οι ισλαμικές πηγές μαρτυρούν ότι στις καταγγελίες των μουσουλμάνων εμπόρων της Τιφλίδας, της Γκαντζά και του Ντμανίσι, ο σουλτάνος Μαχμούντ Β' της Βαγδάτης (1118-1131) έστειλε μια αποστολή στη Γεωργία υπό την εποπτεία του στρατηγού Ιλγκαζί Ιμπν Αρτούκ του Μαρντίν, του οποίου η ηγεμονία στη Μέση Ανατολή και η εξουσία μεταξύ των μουσουλμάνων ήταν αναμφισβήτητη. Μετά τη λεηλασία της Περιφέρειας της Έδεσσας και την ήττα του Ρογήρου του Σαλέρνο στη μάχη στο Αζέρ Σανγκουίνις, το 1119, η φήμη του Ιλγκαζί ως μεγάλου στρατιωτικού διοικητή και υπερασπιστή των μουσουλμάνων ενάντια στους χριστιανούς εξαπλώθηκε ευρέως.
Το μέγεθος του μουσουλμανικού στρατού εξακολουθεί να αποτελεί θέμα συζήτησης, με αριθμούς που κυμαίνονται από φανταστικούς 600.000 άνδρες (όπως δόθηκαν από τον Walter the Chancellor και Matthew of Edessa) σε 400.000 (Χρονικό του Sempad Sparapet), ενώ εκτιμήσεις σύγχρονων Γεωργιανών ιστορικών κυμαίνονται μεταξύ 100.000 και 250.000 άνδρες. Αν και οι υψηλότεροι αριθμοί είναι υπερβολικοί, όλες οι πηγές δείχνουν ότι οι μουσουλμάνοι έκαναν μαζικές προετοιμασίες και υπερείχαν εξαιρετικά, σε αριθμούς, από τους Γεωργιανούς.