cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαλύτης
Διαλύματα και επιδιαλύτωση
Όμως, πέρα από την ανάμειξη, και οι δυο ουσίες στο διάλυμα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε μοριακό επίπεδο. Όταν κάτι διαλύεται, τα μόρια του διαλύτη διευθετούν ολόγυρα τα μόρια της διαλυμένης ουσίας. Συμβαίνει μεταφορά θερμότητας και η εντροπία αυξάνεται κάνοντας το διάλυμα πιο σταθερό θερμοδυναμικά από τη διαλυμένη ουσία μόνο. Αυτή η διευθέτηση επιτελείται από τις αντίστοιχες χημικές ιδιότητες του διαλύτη και της διαλυμένης ουσίας, όπως δεσμοί υδρογόνου, διπολική ροπή and πολωσιμότητα.
Κατάταξη διαλυτών
Οι διαλύτες μπορούν να ταξινομηθούν σε δυο κατηγορίες, τους πολικούς και τους μη πολικούς. Γενικά, η διηλεκτρική σταθερά του διαλύτη παρέχει ένα χοντρικό μέτρο της πολικότητας του διαλύτη. Η ισχυρή πολικότητα του νερού εμφανίζεται, στους 0 °C, με μια διηλεκτρική σταθερά 88. Οι διαλύτες με διηλεκτρική σταθερά μικρότερη από 15 θεωρούνται γενικά ως μη πολικοί. Τεχνικά, η διηλεκτρική σταθερά μετρά την ικανότητα του διαλύτη να μειώσει την ένταση του ηλεκτρικού πεδίου που περιβάλλει ένα φορτισμένο σωματίδιο που είναι μέσα του. Αυτή η μείωση συγκρίνεται έπειτα με την ένταση πεδίου του φορτισμένου σωματιδίου στο κενό. Με όρους μη ειδικών, η διηλεκτρική σταθερά ενός διαλύτη μπορεί να θεωρηθεί ως η ικανότητά του να μειώσει την αποτελεσματικότητα της διαλυμένης ουσίας εσωτερικό φορτίο. Γενικά, η διηλεκτρική σταθερά ενός διαλύτη είναι μια αποδεκτή προσέγγιση της ικανότητας τού διαλύτη να διαλύσει κοινές ιοντικές ενώσεις, όπως τα άλατα.
Άλλες κλίμακες πολικότητας
Οι διηλεκτρικές σταθερές δεν είναι το μόνο μέτρο πολικότητας. Επειδή οι διαλύτες χρησιμοποιούνται από χημικούς για να εκτελέσουν χημικές αντιδράσεις ή να παρατηρήσουν χημικά και βιολογικά φαινόμενα, απαιτούνται πιο ειδικές μετρήσεις πολικότητας. Οι περισσότερες από αυτές τις μετρήσεις εξαρτώνται έντονα από το χημικό περιεχόμενο.
Η κλίμακα Grunwald Winstein mY μετρά κατά πόσο επηρεάζεται η πολικότητα του διαλύτη κατά την δημιουργία θετικού φορτίου μιας διαλυμένης ουσίας σε μια χημική αντίδραση.
Ο αριθμός δότη και η κλίμακα δότη δέκτη μετρά την πολικότητα ως προς την αλληλεπίδραση διαλύτη με συγκεκριμένες ουσίες, όπως ένα ισχυρό οξύ Lewis ή μια ισχυρή βάση Lewis.
Η παράμετρος διαλυτότητας Hildebrand είναι η τετραγωνική ρίζα του πυκνότητας ενέργειας συνοχής. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με μη πολικές ενώσεις, αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη χημεία συμπλόκων.
Το χρώμα Reichardt, ένα διαλυτοχρωμικό χρώμα που αλλάζει χρώμα ως απάντηση στην αλλαγή πολικότητας, δίνει μια κλίμακα τιμών του ET(30). Το ET είναι η ενέργεια μετάπτωσης μεταξύ της βασικής κατάστασης και της ελάχιστα διεγερμένης κατάστασης σε kcal/mol και το (30) καθορίζει το χρώμα. Μια άλλη χοντρικά συσχετισμένη κλίμακα (ET(33)) μπορεί να οριστεί με το κόκκινο του Νείλου.
Η πολικότητα, η διπολική ροπή, η πολωσιμότητα και οι δεσμοί υδρογόνου ενός διαλύτη καθορίζουν τον τύπο των ενώσεων που μπορεί να διαλύσει και με ποιους άλλους διαλύτες ή υγρές ενώσεις είναι αναμείξιμο. Γενικά, οι πολικοί διαλύτες διαλύουν τις πολικές ενώσεις καλύτερα και οι μη πολικοί διαλύτες διαλύουν τις μη πολικές ενώσεις καλύτερα: "τα όμοια διαλύουν τα όμοια". Ισχυρά πολικές ενώσεις όπως σάκχαρα (π.χ., σακχαρόζη) ή ιοντικές ενώσεις, όπως τα άλατα της ανόργανης χημείας (π.χ., το αλάτι διαλύονται μόνο σε πολύ πολικούς διαλύτες όπως το νερό, ενώ ισχυρά μη πολικές ενώσεις όπως έλαια ή κεριά διαλύονται μόνο σε πολύ μη πολικούς διαλύτες όπως το εξάνιο. Παρόμοια, το νερό και το εξάνιο (ή το ξίδι και τα εδώδιμα έλαια) δεν αναμειγνύονται μεταξύ τους και γρήγορα διαχωρίζονται σε δύο στοιβάδες ακόμα κι αν ανακατευτούν καλά.
Η πολικότητα μπορεί να διακριθεί σε διαφορετικές συνεισφορές. Για παράδειγμα, οι παράμετροι Kamlet-Taft είναι are διπολικότητα/πολωσιμότητα (π*), οξύτητα δεσμού υδρογόνου (α) και βασικότητα δεσμού υδρογόνου (β). Αυτές μπορούν να υπολογιστούν από τις μετατοπίσεις του μήκους κύματος των 3–6 διαφορετικών διαλυτοχρωμικών χρωμάτων στον διαλύτη, συνήθως χρώμα Reichardt, νιτροανιλίνη και διαιθυλονιτροανιλίνη. Μια άλλη επιλογή, οι παράμετροι Hansen, διαχωρίζουν την πυκνότητα της ενέργειας συνοχής σε διασπορά, συνεισφορές πολικών δεσμών και δεσμών υδρογόνου.
Πολικοί πρωτικοί και πολικοί απρωτικοί διαλύτες
Διαλύτες με σχετική στατική επιτρεπτότητα μεγαλύτερη από 15 μπορούν παραπέρα να διαιρεθούν σε πρωτικούς και απρωτικούς. Οι πρωτικοί διαλύτες διαλύουν ισχυρά ανιόντα (αρνητικά φορτισμένες διαλυμένες ουσίες) μέσα από δεσμούς υδρογόνου. Το νερό είναι ένας πρωτικός διαλύτης. Απρωτικοί διαλύτες όπως η προπανόνη ή το διχλωρομεθάνιο τείνουν να έχουν μεγάλες διπολικές ροπές (διαχωρισμό των μερικών θετικών και αρνητικών φορτίων μέσα στο ίδιο μόριο) και διαλύουν θετικά φορτισμένα είδη μέσα από τα αρνητικά τους δίπολα. Στις χημικές αντιδράσεις η χρήση πολικών πρωτικών διαλυτών ευνοεί τον μηχανισμό αντίδρασης SN1, ενώ οι πολικοί απρωτικοί διαλύτες ευνοούν τον μηχανισμό αντίδρασης SN2.
Πίνακας ιδιοτήτων κοινών διαλυτών
Οι διαλύτες ομαδοποιούνται σε μη πολικούς, πολικούς απρωτικούς και πολικούς πρωτικούς διαλύτες και ταξινομούνται με αυξανόμενη πολικότητα. Η πολικότητα δίνεται ως διηλεκτρική σταθερά. Οι ιδιότητες των διαλυτών που ξεπερνούν τις αντίστοιχες του νερού είναι με έντονα γράμματα.
Τιμές παραμέτρου διαλυτότητας Hansen
Οι τιμές παραμέτρου διαλυτότητας Hansen βασίζονται σε δεσμούς διασποράς (δD), πολικούς δεσμούς (δP) and δεσμούς υδρογόνου (δH). Αυτοί περιέχουν πληροφορίες για τις διαμοριακές αλληλεπιδράσεις με άλλους διαλύτες καθώς και με πολυμερή, χρωστικές ουσίες, νανοσωματίδια, κλπ. Αυτό επιτρέπει λογικές επεξεργασίες γνωρίζοντας, παραδείγματος χάριν, ότι υπάρχει ένα καλό ταίριασμα HSP μεταξύ ενός διαλύτη και ενός πολυμερούς. Λογικές υποκαταστάσεις μπορούν επίσης να γίνουν για "καλούς" διαλύτες (αποτελεσματικοί στη διάλυση της διαλυμένης ουσίας) που είναι "κακοί" (ακριβοί ή επικίνδυνοι στην υγεία ή το περιβάλλον). Ο παρακάτω πίνακας δείχνει μεταβάσεις από "μη πολικούς", "πολικούς απρωτικούς" και "πολικούς πρωτικούς" που τοποθετούνται αριθμητικά – τα "πολικά" μόρια έχουν υψηλότερα επίπεδα δP και οι πρωτικοί διαλύτες έχουν υψηλότερα επίπεδα δH. Επειδή χρησιμοποιούνται αριθμητικές τιμές, οι συγκρίσεις μπορούν να γίνουν εύκολα. Παραδείγματος χάριν, το αιθανονιτρίλιο είναι πολύ πιο πολικό από την προπανόνη, αλλά εμφανίζει ελαφρά μικρότερο δεσμό υδρογόνου.
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin:auto; text-align:center;" ! Διαλύτης ! Χημικός τύπος ! δD Διασποράς ! δP Πολικού ! δH Δεσμού υδρογόνου
Αν, για περιβαλλοντικούς ή άλλους λόγους, ένας διαλύτης ή ένα μείγμα διαλυτών απαιτείται για να αντικαταστήσει μια άλλη ισοδύναμη διαλυτική ικανότητα, η υποκατάσταση μπορεί να γίνει με βάση τις παραμέτρους διαλυτότητας Hansen καθενός. Οι τιμές για μείγματα λαμβάνονται ως σταθμισμένοι μέσοι όροι των τιμών για τους καθαρούς διαλύτες. Αυτό μπορεί να υπολογιστεί με τη μέθοδο δοκιμή και πλάνη, ένα υπολογιστικό φύλλο τιμών, ή με λογισμικό HSP. Ένα μείγμα 1:1 από τολουόλιο και 1,4 διοξάνιο έχει τιμές δD, δP και δH 17,8, 1,6 and 5,5, συγκρινόμενο με αυτές του χλωροφορμίου που είναι 17,8, 3,1 και 5,7 αντίστοιχα. Λόγω των κινδύνων υγείας που σχετίζονται με το τολουόλιο, άλλα μείγματα διαλυτών μπορούν να βρεθούν χρησιμοποιώντας τον πλήρη πίνακα HSP.
Σημείο βρασμού
Μια σημαντική ιδιότητα των διαλυτών είναι το σημείο βρασμού. Αυτό προσδιορίζει επίσης την ταχύτητα εξάτμισης. Μικρές ποσότητες διαλυτών με χαμηλά σημεία βρασμού όπως διαιθυλαιθέρας, διχλωρομεθάνιο, ή προπανόνη θα εξατμιστούν σε δευτερόλεπτα σε θερμοκρασία δωματίου, ενώ διαλύτες με υψηλή θερμοκρασία βρασμού όπως νερό ή διμεθυλοσουλφοξείδιο χρειάζονται υψηλότερες θερμοκρασίες, ροή αέρα, ή την εφαρμογή κενού για γρήγορη εξάτμιση.
Πυκνότητα
Οι περισσότεροι οργανικοί διαλύτες έχουν μικρότερη πυκνότητα από το νερό, που σημαίνει ότι είναι ελαφρύτεροι και θα σχηματίσουν μια ξεχωριστή στρώση πάνω από το νερό. Μια σημαντική εξαίρεση: οι περισσότεροι αλογονωμένοι διαλύτες όπως το διχλωρομεθάνιο ή το χλωροφόρμιο θα βυθιστούν στον πυθμένα του περιέκτη, αφήνοντας το νερό ως άνω στρώση. Αυτό είναι σημαντικό να θυμάται κανείς όταν κατανέμονται οι ενώσεις μεταξύ των διαλυτών και του νερού σε μία διαχωριστική χοάνη κατά τη διάρκεια χημικών συνθέσεων.
Συχνά αναφέρεται η σχετική πυκνότητα αντί για την πυκνότητα. Η σχετική πυκνότητα ορίζεται ως η πυκνότητα του διαλύτη διαιρεμένη με την πυκνότητα του νερού στην ίδια θερμοκρασία. Ως τέτοια, η σχετική πυκνότητα έχει τιμή χωρίς μονάδες. Φαίνεται εύκολα αν ένας διαλύτης αδιάλυτος στο νερό θα επιπλεύσει (SG < 1,0) ή θα βυθιστεί (SG > 1,0) κατά την ανάμειξη με το νερό.
Φωτιά
Οι περισσότεροι οργανικοί διαλύτες είναι εύφλεκτοι ή πολύ εύφλεκτοι, ανάλογα με την πτητικότητά τους. Εξαιρέσεις αποτελούν κάποιοι χλωριωμένοι διαλύτες όπως το διχλωρομεθάνιο και το χλωροφόρμιο. Μείγματα ατμών διαλυτών και αέρα μπορεί να εκραγούν. Οι ατμοί διαλυτών είναι πυκνότεροι από τον αέρα· θα βυθιστούν προς τα κάτω και μπορούν να ταξιδέψουν μεγάλες αποστάσεις πρακτικά αδιάλυτοι. Οι ατμοί διαλυτών μπορούν επίσης να βρεθούν σε υποτιθέμενα κενά βαρέλια και δοχεία, θέτοντας έναν κίνδυνο ταχυκαύσης· συνεπώς οι κενοί περιέκτες πτητικών διαλυτών πρέπει να αποθηκεύονται ανοικτοί και ανεστραμμένοι.
Ο διαιθυλαιθέρας και ο διθειούχος άνθρακας έχουν εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες αυτανάφλεξης που αυξάνει πολύ τον κίνδυνο φωτιάς που σχετίζεται με αυτούς τους διαλύτες. Η θερμοκρασία αυτανάφλεξης του διθειούχου άνθρακα είναι κάτω από 100 °C (212 °F), έτσι αντικείμενα όπως σωλήνες ατμού, λαμπτήρες πυράκτωσης, εστίες και πρόσφατα σβησμένοι λύχνοι bunsen μπορούν να αναφλέξουν τους ατμούς τους.
Σχηματισμός εκρηκτικού υπεροξειδίου
Οι αιθέρες όπως ο διαιθυλαιθέρας και το τετραϋδροφουράνιο (THF) μπορούν να σχηματίσουν πολύ εκρηκτικά οργανικά υπεροξείδια με την έκθεση στο οξυγόνο και το φως, το THF σχηματίζει κανονικά πιο εύκολα τέτοια υπεροξείδια από τον διαιθυλαιθέρα. Ένας από τους πιο ευπαθείς διαλύτες είναι ο διισοπροπυλαιθέρας.
Το ετεροάτομο (οξυγόνο) σταθεροποιεί το σχηματισμό μιας ελεύθερης ρίζας που σχηματίζεται από την αφαίρεση ενός ατόμου υδρογόνου από μια άλλη ελεύθερη ρίζα. Η ελεύθερη ρίζα του κεντρικού άνθρακα που σχηματίστηκε έτσι, μπορεί να αντιδράσει με ένα μόριο οξυγόνου για να σχηματίσει μια ένωση υπεροξειδίου. Ένα εύρος δοκιμών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ανιχνεύσει την παρουσία ενός υπεροξειδίου σε έναν αιθέρα· ένας τρόπος είναι η χρήση ενός συνδυασμού θειικού σιδήρου και θειοκυανικό κάλιο. Το υπεροξείδιο μπορεί να οξειδώσει το ιόν Fe2+ σε ιόν Fe3+ που έπειτα να σχηματίσει ένα βαθύ κόκκινο σύμπλοκο συναρμογής με το θειοκυανικό. Σε ακραίες περιπτώσεις τα υπεροξείδια μπορούν να σχηματίσουν κρυσταλλικά στερεά στο δοχείο του αιθέρα.
Εκτός και το χρησιμοποιούμενο ξηραντικό μπορεί να καταστρέψει τα υπεροξείδια, θα συμπυκνωθούν κατά την απόσταξη λόγω του υψηλότερου σημείου βρασμού τους. Όταν σχηματιστούν επαρκή υπεροξείδια, μπορούν να σχηματίσουν ένα κρυσταλλικό και ευαίσθητο στην κρούση στερεό ίζημα. Όταν αυτό το στερεό σχηματιστεί στο στόμιο της φιάλης, η περιστροφή του πώματος μπορεί να δώσει αρκετή ενέργεια για την έκρηξη του υπεροξειδίου. Ο σχηματισμός του υπεροξειδίου δεν είναι σημαντικό πρόβλημα όταν οι διαλύτες χρησιμοποιούνται για λίγο· είναι μεγαλύτερο πρόβλημα για εργαστήρια για τα εργαστήρια. Οι αιθέρες πρέπει να αποθηκεύονται σε σκοτεινά και κλειστά δοχεία παρουσία σταθεροποιητών όπως το βουτυλιωμένο υδροξυτολουόλιο (BHT) ή το υδροξείδιο του νατρίου.
Τα υπεροξείδια μπορούν να αφαιρεθούν ξεπλένοντας με όξινο θειικό σίδηρο(II) και διήθηση με οξείδιο του αργιλίου, ή απόσταξη με νάτριο/βενζοφαινόνη. Το οξείδιο του αργιλίου δεν καταστρέφει τα υπεροξείδια· απλά, τα παγιδεύει. Το πλεονέκτημα της χρήσης νατρίου/βενζοφαινόνης είναι ότι αφαιρείται η υγρασία και το οξυγόνο.
Επιπτώσεις στην υγεία
Οι γενικοί κίνδυνοι υγείας σχετίζονται με την έκθεση στον διαλύτη που περιλαμβάνει την τοξικότητα στο νευρικό σύστημα, την αναπαραγωγική βλάβη, τη βλάβη σε ήπαρ και νεφρά, αναπνευστικά προβλήματα, καρκίνο και δερματίτιδα.
Πολλοί διαλύτες μπορούν να οδηγήσουν σε ξαφνική απώλεια των αισθήσεων αν εισπνευστούν σε μεγάλες ποσότητες. Διαλύτες όπως ο διαιθυλαιθέρας και το χλωροφόρμιο έχουν χρησιμοποιηθεί στην ιατρική ως αναισθητικά, ηρεμιστικά και υπνωτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η αιθανόλη (οινόπνευμα από δημητριακά) έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως και έχει γίνει κατάχρηση ως ψυχότροπο φάρμακο. Ο διαιθυλαιθέρας, το χλωροφόρμιο και πολλοί άλλοι διαλύτες (π.χ., βενζίνη ή κόλλες) χρησιμοποιούνται ψυχαγωγικά, συχνά με επιβλαβή μακροπρόθεσμα αποτελέσματα στην υγεία όπως στην νευροτοξικότητα ή τον καρκίνο. Ο κοινός διαθέσιμος διαλύτης μεθανόλη μπορεί να προκαλέσει μόνιμη τύφλωση και θάνατο αν καταποθεί και είναι επίσης επικίνδυνος, επειδή καίγεται με αόρατη φλόγα.
Μερικοί διαλύτες συμπεριλαμβανομένων του χλωροφορμίου και του βενζολίου (ενός συστατικού της βενζίνης) είναι καρκινογόνοι. Πολλοί άλλοι μπορούν να βλάψουν εσωτερικά όργανα όπως το ήπαρ, τα νεφρά, ή τον εγκέφαλο.
Ο διαλύτης 2-βουτοξυαιθανόλη, που χρησιμοποιείται στα υγρά υδραυλικής διάρρηξης, μπορεί να προκαλέσει υπόταση και μεταβολική οξέωση
Πολλοί διαλύτες είναι γνωστοί ή ύποπτοι για γένεση καταρράκτη, αυξάνοντας σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης καταρράκτη των φακών του οφθαλμού. Η έκθεση σε κάποιους διαλύτες έχει συσχετιστεί επίσης με νευροτοξική βλάβη στην έγχρωμη όραση.
Περιβαλλοντική ρύπανση
Μια σημαντική οδός εισόδου επιπτώσεων στην υγεία εμφανίζεται από σταγόνες ή διαρροές διαλυτών που φτάνουν το underlying έδαφος. Επειδή οι διαλύτες μεταναστεύουν εύκολα σε σημαντικές αποστάσεις, η δημιουργία εκτεταμένης ρύπανσης του εδάφους δεν είναι ασυνήθιστη· μπορεί να υπάρχουν περίπου 5000 τοποθεσίες παγκοσμίως που έχουν μεγάλες υποεπιφανειακές ρυπάνσεις από διαλύτες· αυτός είναι ένας ιδιαίτερος κίνδυνος υγείας αν επηρεαστούν τα υδροφόρα στρώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαλύματα Κατηγορία:Χημικές ενώσεις Κατηγορία:Ρύπανση του εδάφους
Πόλεμος της Συμμαχίας του Κονιάκ
Ο πόλεμος της Συμμαχίας του Κονιάκ (1526-1530) έβδομος στη σειρά των Ιταλικών πολέμων (1494-1559), επίσης αναφέρεται και ως Πόλεμος της Ένωσης του Κονιάκ, διεξήχθη ανάμεσα σε κράτη υπό την κυριαρχία των Αψβούργων - την Ισπανία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία - και σε κράτη συνασπισμένα στην Ένωση ή Λίγκα του Κονιάκ, μια συμμαχία που περιλάμβανε τη Γαλλία, τα Παπικά κράτη υπό τον Πάπα Κλήμη Ζ', τη Δημοκρατία της Βενετίας, την Αγγλία, το δουκάτο του Μιλάνου και τη Φλωρεντία.
Ιστορικό
Το 1526, ο Φραγκίσκος Α', ενώ βρισκόταν σε αιχμαλωσία μετά τη μάχη της Παβίας, αναγκάστηκε να υπογράψει την ταπεινωτική συνθήκη της Μαδρίτης. Αυτή η συνθήκη όριζε μεταξύ άλλων ότι έπρεπε να αποδώσει το δουκάτο της Βουργουνδίας στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε' και να παραιτηθεί από τις διεκδικήσεις του στην Ιταλική χερσόνησο. Μόλις απελευθερώθηκε, ο βασιλιάς της Γαλλίας κήρυξε τη συνθήκη άκυρη και συνέχισε τον αγώνα ενάντια στον αυτοκράτορα συμμετέχοντας στη Λίγκα (ένωση, συμμαχία) του Κονιάκ, που συγκροτήθηκε στις 22 Μαΐου 1526 και στην οποία συμμετείχαν ο Πάπας Κλήμης Ζ΄, ανήσυχος για τις κατακτήσεις του Καρόλου στην Ιταλία, η Γαλλία, η Αγγλία, το δουκάτο του Μιλάνου, η Βενετία και η Φλωρεντία, όλοι εναντίον της επικράτειας του Καρόλου Ε', στα πλαίσια της ισορροπίας των δυνάμεων.
Ο Κάρολος Ε' είχε ήδη εσωτερικά προβλήματα με τους Λουθηρανούς πρίγκιπες λόγω της Θρησκευτικής μεταρρύθμισης αλλά και εξωτερικά στα ανατολικά, όπου ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, που είχε συνάψει συμμαχία με τον Γάλλο βασιλιά, εισήλθε στην Ουγγαρία, νίκησε στη μάχη του Μόχατς το 1526 και προετοιμάζονταν για την επίθεση στη Βιέννη.
Οι συγκρούσεις
μικρογραφία|Ο [[Κάρολος Κουίντος|Κάρολος Ε']] Αν και ο Φραγκίσκος Α' είχε ενταχθεί στην Ένωση του Κονιάκ, δεν συνέβαλε πολύ στα πρώτα στάδια των μαχών. Τον Ιούνιο 1526, τα συνασπισμένα στρατεύματα της Ένωσης του Κονιάκ υπό τον Τζοβάννι ντάλλε Μπάντε Νέρε των Μεδίκων κατέλαβαν εύκολα το Λόντι, αλλά αυτοκρατορικά και ισπανικά στρατεύματα μπήκαν στη Λομβαρδία υπό την ηγεσία του Καρόλου Γ΄ ντε Μπουρμπόν, τους συνέτριψαν στο Μποργκοφόρτε, κοντά στη Μάντοβα, και πολιόρκησαν το εξεγερμένο Μιλάνο. Ενώ ο αυτοκρατορικός στρατός ήταν αποδυναμωμένος από ασθένειες και οι μισθοφόροι απλήρωτοι λόγω έλλειψης χρημάτων, ο δούκας του Ουρμπίνο Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, διοικητής των στρατευμάτων της Ένωσης, καθυστέρησε να επιτεθεί στους πολιορκητές αυτοκρατορικούς, περιμένοντας ενισχύσεις από Ελβετούς μισθοφόρους. Το Μιλάνο συνθηκολόγησε στις 10 Ιουλίου 1526.
Τον Σεπτέμβριο του 1526, με την απειλή του οθωμανικού κινδύνου μετά την ήττα των Ούγγρων στο Μόχατς και πιεζόμενος από μέρος της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας αλλά και τις απειλές του Κάρολου, ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ ήρθε σε διαπραγματεύσεις για να συνάψει εκεχειρία με τον αυτοκράτορα και απέσυρε τις δυνάμεις του τη στιγμή που οι γαλλικές δυνάμεις εισήλθαν στη Λομβαρδία.
Συνειδητοποιώντας ότι ο στόχος της ανάκτησης του Μιλάνου δεν ήταν πλέον εφικτός, ο γαλλικός στρατός άφησε τη Λομβαρδία και επέστρεψε στη Γαλλία.
Η λεηλασία της Ρώμης - 1527
μικρογραφία|290x290εσ|Η [[Λεηλασία της Ρώμης (1527)|λεηλασία της Ρώμης, 1527. Πίνακας του Φρανσίσκο Αμέριγκο, 1884.]]
Την άνοιξη του 1527, ο ντε Μπουρμπόν δεν μπορούσε πλέον να πληρώσει τον αυτοκρατορικό-ισπανικό στρατό, ο οποίος περιελάμβανε μεταξύ άλλων 12 έως 15.000 Λουθηρανούς μισθοφόρους Λάντσκνεχτ με διοικητή τον Γκέοργκ φον Φρούντσμπεργκ. Υποσχέθηκε στους μισθοφόρους ότι θα μπορούσε να τους πληρώσει όταν καταλάμβαναν πόλεις της Τοσκάνης και των Παπικών κρατών. Η Φλωρεντία και η Μπολόνια κατάφεραν να τους απομακρύνουν από τα εδάφη τους πληρώνοντας λύτρα και οι εξαθλιωμένοι λόγω μη καταβολής των μισθών τους Γερμανοί μισθοφόροι κατευθύνθηκαν προς τη Ρώμη. Ο Πάπας Κλήμης Ζ', εν μέσω διαπραγματεύσεων για εκεχειρία με τον αυτοκράτορα, παραμέλησε την άμυνα της πόλης. Το πρωί της 6ης Μαΐου 1527, ο ντε Μπουρμπόν διέταξε τον στρατό του να εισβάλει στη Ρώμη, χωρίς πολιορκία. Ο ίδιος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της επίθεσης, αλλά οι στρατιώτες κατέλαβαν την πόλη σε λίγες ώρες. Ακολούθησε η λεηλασία της Ρώμης για αρκετές ημέρες, με τους στρατιώτες να λεηλατούν και να λαφυραγωγούν τα πάντα, τους ναούς και τα σπίτια των υποστηρικτών του Καρόλου Ε', καταστρέφοντας μεγάλο μέρος της πόλης. Μετά από τρεις εβδομάδες πολιορκίας, το καστέλ Σαντ'Άντζελο, όπου είχε καταφύγει ο πάπας και οι καρδινάλιοι, κατελήφθη. Ο Πάπας χρειάστηκε να πληρώσει λύτρα 400.000 χρυσών δουκάτων. Τα κίνητρα ήταν κυρίως θρησκευτικά, το μίσος των Λουθηρανών εναντίον της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και ο αντίκτυπος της λεηλασίας της Ρώμης ήταν τεράστιος σε όλη την Χριστιανοσύνη.
Ο αυτοκράτορας, παρόλο που είχε καταδικάσει τα γεγονότα, χρονοτριβούσε και μόνο μετά από αρκετούς μήνες κινήθηκε δυναμικά και αφού ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις του με τον πάπα τον Φεβρουάριο του 1528. Τα άλλα ιταλικά κράτη δεν έσπευσαν σε βοήθεια, αντίθετα, φρόντισαν να καταλάβουν εδάφη των Παπικών κρατών, οι Φλωρεντινοί επωφελήθηκαν από τη λεηλασία της Ρώμης για να ανατρέψουν τους Μεδίκους και να αποκαταστήσουν τη Δημοκρατία.
Γαλλική επίθεση κατά της Νάπολης - 1528
μικρογραφία|290x290εσ|Ο [[Κάρολος Κουίντος στέφεται Βασιλιάς της Ιταλίας, 1530]] Ο Φραγκίσκος Α' αποφάσισε τελικά να αντιδράσει, κήρυξε πόλεμο εναντίον του Καρόλου τον Ιανουάριο του 1528 και έστειλε στρατό στην Ιταλία υπό τον στρατάρχη Λωτρέκ. Ο τελευταίος κατέκτησε το Μιλάνο και στη συνέχεια βάδισε στο βασίλειο της Νάπολης, και πολιόρκησε τη Νάπολη τον Απρίλιο του 1528. Ο αυτοκρατορικός-ισπανικός στρατός, με επικεφαλής τον Φερράντε Α΄ Γκοντζάγκα, μετά από πολύμηνη παραμονή στη Ρώμη, έφυγε τον Φεβρουάριο του 1528 για να θέσει τέλος στην πολιορκία της Νάπολης. Η Νάπολη ήταν έτοιμη να καταληφθεί, αλλά ο Γενουάτης ναύαρχος Αντρέα Ντόρια, στην υπηρεσία της Γαλλίας από το 1524, άλλαξε στρατόπεδο και προσχώρησε στον Κάρολο Ε', θέτοντας τέλος στον ναυτικό αποκλεισμό της Νάπολης και εμποδίζοντας τη σύνδεση μεταξύ της Γαλλίας και του βασιλείου της Νάπολης. Ο γαλλικός στρατός υπέφερε πολύ από ασθένειες, τύφο και δυσεντερία και αποδεκατίστηκε. Οι λίγες γαλλικές δυνάμεις που απέμειναν συνθηκολόγησαν στην Καζέρτα στις 15 Αυγούστου 1528. Η Γαλλία υπέστη μια νέα ήττα στο Λαντριάνο και έχασε το δουκάτο του Μιλάνου.
Συνθήκες - Συνέπειες
μικρογραφία|290x290εσ|Η [[Πολιορκία της Φλωρεντίας (1529-30)|πολιορκία της Φλωρεντίας (1529-30)]]
Με το τέλος του πολέμου, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε' έφθασε στην Ιταλία. Αυτό το ταξίδι στην Ιταλία και η διευθέτηση των ιταλικών υποθέσεων θεωρείται παραδοσιακά ότι σηματοδοτεί το τέλος της ιταλικής πολιτικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας και την έναρξη μιας μακράς περιόδου κυριαρχίας του Καρόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη Γαλλία Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Πυροσβεστικό Σώμα Ελλάδας
Το Πυροσβεστικό Σώμα Ελλάδας είναι η αρμόδια κρατική υπηρεσία, η οποία είναι υπεύθυνη για την κατάσβεση και πρόληψη αστικών και δασικών πυρκαγιών και για την έρευνα, διάσωση και παροχή συνδρομής σε ατυχήματα και καταστροφές σε όλον τον ελλαδικό χώρο. Ανήκει στο Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας.
Αποστολή
Ο προορισμός και η αποστολή του Πυροσβεστικού Σώματος είναι η ασφάλεια και προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών και του κράτους, κατά των κινδύνων πυρός, θεομηνιών και πλημμυρών.
Ειδικότερα, αποστολές που επιλαμβάνεται άμεσα είναι σε:
Δράση
Το Πυροσβεστικό Σώμα επεμβαίνει κατά μέσο όρο ανά έτος σε 55.000 περιπτώσεις περίπου. Απ' αυτές οι 25.000 αφορούν πυρκαγιές και οι υπόλοιπες 30.000 αφορούν απεγκλωβισμούς από ανελκυστήρες, διασώσεις και λοιπά συμβάντα. Πραγματοποιούνται 148 επεμβάσεις την ημέρα και το μεγαλύτερο μέρος της πυροσβεστικής δραστηριότητας αφορά στο λεκανοπέδιο Αττικής. Πλέον των παραπάνω συμβάντων οι υπηρεσίες του Πυροσβεστικού Σώματος ασχολούνται καθημερινά με την πυρασφάλεια λιμενικών χώρων, αεροδρομίων και βιομηχανικών εγκαταστάσεων, με την επιβολή και τον έλεγχο των μέτρων πυρασφαλείας σε βιοτεχνικούς, βιομηχανικούς και λοιπούς χώρους καθώς και με τη διάθεση προσωπικού και μηχανημάτων για εκπαίδευση διαφόρων οργανωμένων ομάδων πυροπροστασίας.
Η πρώτη οργάνωση
Το 1833, δηλαδή μόλις ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος, η αρμοδιότητα της πυρασφάλειας ανατέθηκε στους νομάρχες (διάταγμα 26/4-8/5/1833). Επίσης, οι δήμοι όφειλαν να διαθέτουν προσωπικό -τους "ειρηνοφύλακες"- και τα μέσα για την κατάσβεση πυρκαγιών. Τέλος, για τα δημόσια κτίρια την αρμοδιότητα είχαν οι λόχοι σκαπανέων του στρατού.
Το 1856 στην Αθήνα ιδρύθηκε ο "Λόχος Πυροσβεστών" με δύναμη 92 ανδρών.
Το 1861 ο Λόχος διευρύνθηκε σε "Διλοχία Σκαπανέων και Πυροσβεστών", ο οποίος εκτός από την πυρόσβεση εκτελούσε και έργα οδοποιίας. Στο πυροσβεστικό έργο βοηθούσαν επίσης η Χωροφυλακή και το Φρουραρχείο. Το 1909 η Διλοχία κλήθηκε να κατασβέσει μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στα ανάκτορα χωρίς επιτυχία.
Η Μοίρα Υπαγόταν στο Υπ. Στρατιωτικών και το 1914 μετονομάστηκε σε "Λόχο Πυροσβεστών". Κάλυπτε μόνο τις πόλεις Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Στις υπόλοιπες την αρμοδιότητα είχαν οι δήμοι.
Το Πυροσβεστικό Σώμα
Στις 26 Απριλίου 1926 σχηματίστηκε ένα "Πυροσβεστικό Σώμα", εντελώς ανεξάρτητο από το υπόλοιπο στράτευμα. Όμως, αποδείχτηκε επίσης αναποτελεσματικό στην αντιμετώπιση των καταστροφικών πυρκαγιών που ξέσπασαν. Οι ασφαλιστικές εταιρείες ανησύχησαν και έθεσαν θέμα αναδιοργάνωσης της πυροσβεστικής υπηρεσίας.
Στις 30 Αυγούστου 1929 ανατέθηκε από την κυβέρνηση στο χημικό μηχανικό Αλκιβιάδη Κοκκινάκη, Έλληνα πρόσφυγα από τη Ρωσία και πρώην διοικητή της Πυρ/κής Υπηρεσίας Πετρούπολης, η μελέτη και οργάνωση Πυροσβεστικής Υπηρεσίας στην Ελλάδα.
Με το Νόμο 4661/1930 "περί διοργανώσεως Πυροσβεστικού Σώματος" που δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. 153 τ.Α΄ (12 Μαΐου 1930), ιδρύθηκε ανεξάρτητο Π.Σ. ως Ν.Π.Δ.Δ. που υπαγόταν στο Υπουργείο Εσωτερικών, με δικούς του νόμους και αυτοδιοίκηση. Η ίδρυση πυρ/κών σταθμών οριζόταν ότι θα γινόταν με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών με βάση τον πληθυσμό, την εμπορική και βιομηχανική σημασία του δήμου και των τοπικών γενικότερα συνθηκών και με κάποιες υποχρεώσεις του δήμου. Από το 1968 με τον Α.Ν. 360 το Π.Σ. υπάγεται στα Σώματα Ασφαλείας. Με το Νόμο 1590/86 επιτρέπεται η ίδρυση Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και σε κοινότητες με βιομηχανική περιοχή ή συγκοινωνιακό κόμβο μεγάλης σημασίας ή οπουδήποτε αλλού κριθεί σκόπιμο και χωρίς υποχρέωση της τοπικής αρχής. μικρογραφία|Εξωτερική όψη αστικού πυροσβεστικού σταθμού Οι πόλεις στις οποίες ιδρύθηκαν και λειτούργησαν Πυροσβεστικές Υπηρεσίες (Πυροσβεστικοί Σταθμοί) την πρώτη δεκαετία μετά την ψήφιση του ιδρυτικού του Σώματος Νόμου και μέχρι και την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου ήσαν: Στις 31.12.1950, εκτός των παραπάνω Πυροσβεστική Υπηρεσία διέθεταν οι πόλεις: Ρέθυμνο, Λαμία, Αίγιο, Δράμα, Λευκάδα, Πύργος, Ρόδος, Χαλκίδα και Καρδίτσα. Αργότερα ακολούθησε η ίδρυση και λειτουργία Πυροσβεστικών Σταθμών και σε άλλες πόλεις: π.χ. Άμφισσα το 1953, Ναύπλιο το 1954 κλπ.
Ο ρυθμός γίνεται καταιγιστικός από τα τέλη της δεκαετίας του '60 και εφεξής:
Σήμερα υπάρχουν 300 Πυροσβεστικές Υπηρεσίες, σε όλες τις πρωτεύουσες νομών καθώς και στις πόλεις εθνικής σημασίας, όπως η Ορεστιάδα, η Ιεράπετρα, το Διδυμότειχο, η Μύρινα Λήμνου. Σε μεγάλες δε πόλεις που παρουσιάζουν αυξημένο πυροσβεστικό ενδιαφέρον ιδρύθηκαν και λειτούργησαν περισσότεροι του ενός Πυροσβεστικοί Σταθμοί, όπως: Αθήνα, Πειραιάς, Θεσ/νίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Χανιά, Κέρκυρα (ο 2ος το 1978), Γιάννενα (ο 2ος το 1978), Ελευσίνα, Καβάλα, Καλαμάτα, Λάρισα, Ρόδος (ο 2ος το 1978) και Κως.
Από το καλοκαίρι του 1998 με τον Νόμο 2612, το Πυροσβεστικό Σώμα ανέλαβε και την ευθύνη συντονισμού και κατάσβεσης σε δασικές πυρκαγιές, την οποία μέχρι τότε είχε η Δασική Υπηρεσία. Το Σώμα ενισχύθηκε σε υλικό και προσωπικό που μετατάχθηκε από τη Δασική Υπηρεσία, χωρίς όμως να καλύψει τις ελλείψεις. Μεγάλη ενίσχυση σε υλικό είχε και λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, αλλά παρ' όλα αυτά το 19% των οχημάτων παραμένει ηλικίας πέραν της 15ετίας. Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στης επαρχιακές υπηρεσίες, αφού ο εξοπλισμός που αγοράστηκε με κονδύλια των Ολυμπιακών Αγώνων προοριζόταν μόνο για τις πόλεις που φιλοξενούσαν αγώνες. Αυτή την στιγμή λειτουργεί έχοντας σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό, αφού χρειάζονται ακόμη 4.500 πυροσβέστες (οι προβλεπόμενες οργανικές θέσεις είναι 12.000. Στην έλλειψη συνέτεινε η μη πρόσληψη νέων πυροσβεστών για πολλά χρόνια, με την παράλληλη συνταξιοδότηση παλιών υπαλλήλων (περίπου 800 κάθε χρόνο). Η αύξηση όμως των αρμοδιοτήτων έφερε πρόσθετο όγκο εργασίας. Χωρίς ανθρώπινους και υλικούς πόρους υπάρχει πρόβλημα δυσλειτουργίας.
Στο Πυροσβεστικό Σώμα υπηρετούν σήμερα περίπου 21.000 πυροσβέστες (11.500 μόνιμοι, 2.500 πενταετούς υποχρέωσης και 3.500 εποχικοί και 3.500 εθελοντές).
Το Πυροσβεστικό Σώμα έχει χάσει 65 πυροσβέστες εν ώρα υπηρεσίας από το 1911 ως σήμερα.
Έως το 1995 στο Πυροσβεστικό Σώμα υπηρετούσαν μόνο άνδρες σε όλους του βαθμούς. Στις 31 Οκτωβρίου 1995, με την 3η σειρά πτυχιούχων (ειδική διαδικασία κατάταξης διπλωματούχων κυρίως μηχανικών των πολυτεχνείων απευθείας στον βαθμό του ανθυποπυραγού) κατατάχθηκαν οι δύο πρώτες γυναίκες στην ιστορία του Πυροσβεστικού Σώματος. Η δρ Καλλιόπη Σαΐνη, η οποία είναι διδάκτωρ του Τμήματος Μηχανολόγων Αεροναυπηγών του Πανεπιστημίου Πατρών και η Αδελαΐδα Φιλιππίδου, σιπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός του ΕΜΠ. Η δρ Καλλιόπη Σαΐνη είναι η πρώτη γυναίκα του Πυροσβεστικού Σώματος γενικών καθηκόντων που διετέλεσε μάχιμη αξιωματικός, τμηματάρχης και διευθύντρια διεύθυνσης, ενώ τον Ιανουάριο του 2009 έγινε η πρώτη γυναίκα ανώτερη αξιωματικός γενικών καθηκόντων. Σήμερα στο Πυροσβεστικό Σώμα υπηρετούν περισσότερες από 300 γυναίκες σε όλους τους βαθμούς (πυροσβέστες, υπαξιωματικοί και αξιωματικοί).
Οργάνωση
Το Πυροσβεστικό Σώμα απαρτίζεται από τις παρακάτω υπηρεσίες:
Εθελοντές Πυροσβεστικού Σώματος
Μια από τις πρώτες πρωτοβουλίες του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για την ενίσχυση του εθελοντικού θεσμού στον τομέα της πυρασφάλειας/πυροπροστασίας αφορά την αναμόρφωση του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου που διέπει τον θεσμό των Εθελοντών Πυροσβεστών (Νόμος 1951/1991, Π.Δ. 32/1992)). Οι εθελοντές πυροσβέστες αποτελούν περίπου το 17% της δύναμης του Πυροσβεστικού Σώματος, εντάσσονται πλήρως στον επιχειρησιακό σχεδιασμό του και διατηρούν μαζί του μια διαρκή σχέση αφού υποχρεούνται να παρέχουν συγκεκριμένο αριθμό προγραμματισμένων υπηρεσιών κατά τη διάρκεια του έτους.
Ο θεσμός του Εθελοντή Πυροσβέστη καθιερώθηκε στην Ελλάδα με τον Ν.1951/1991 “Καθιέρωση του Θεσμού του Εθελοντή Πυροσβέστη και άλλες διατάξεις”.
Η αποστολή του Εθελοντή Πυροσβέστη είναι η ασφάλεια και η προστασία της ζωής των πολιτών και της περιουσίας αυτών και του κράτους από τους κινδύνους των πυρκαγιών, των πλημμυρών, των σεισμών και των λοιπών θεομηνιών και ατυχημάτων. Οριοθετείται δε στο πλαίσιο της τιμητικής και άμισθης προσφοράς των πολιτών αποκλειστικά και μόνο στο πλαίσιο επιχείρησης του Πυροσβεστικού Σώματος.
Το 2011 η Πολιτεία προχώρησε στην αναβάθμιση του θεσμού με τον Ν.4029/2011 “Εθελοντισμός στο Λιμενικό Σώμα -Ελληνική Ακτοφυλακή και στο Πυροσβεστικό Σώμα και άλλες διατάξεις”. Μεταξύ άλλων με τον νέο νομικό πλαίσιο αναβαθμίστηκε το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης, η λειτουργία των Εθελοντικών Πυροσβεστικών Υπηρεσιών και προστατεύτηκε ο όρος «Εθελοντής Πυροσβέστης».
Οι Εθελοντές Πυροσβέστες:
Φέρουν την ίδια στολή με τους Μόνιμους Πυροσβέστες, σύμφωνα με την νομοθεσία και αποφάσεις του Αρχηγείου Π.Σ. και διακρίνονται από το σήμα ιδιότητας «ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ» που φέρουν στην στολή τους, το οποίο καθορίστηκε με σχετικό Π.Δ. και φέρεται αποκλειστικά και μόνο από αυτούς.
Οργάνωση Εθελοντικών Πυροσβεστικών Υπηρεσιών
Τέλος, στο πλαίσιο του ν. 4029/2011 οργανώνεται σε καλύτερη βάση ο θεσμός των Εθελοντικών Πυροσβεστικών Υπηρεσιών (Εθελοντικοί Πυροσβεστικοί Σταθμοί & Κλιμάκια). Ειδικότερα, εθελοντικές υπηρεσίες μπορούν να δημιουργηθούν σε επίπεδο Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σε Ιερές Μονές, δίνοντας μάλιστα συγκεκριμένα κίνητρα προς την κατεύθυνση αυτή. Οι εθελοντικές αυτές δομές υπάγονται διοικητικά και επιχειρησιακά στην Υπηρεσία του Πυροσβεστικού Σώματος στην οποία εδρεύουν, λειτουργούν υποστηρικτικά σε αυτήν και επανδρώνονται από πιστοποιημένους Εθελοντές Πυροσβέστες. Με βάση τις προβλέψεις του νόμου, τα Εθελοντικά Πυροσβεστικά Κλιμάκια μπορούν να λειτουργούν σε ετήσια ή εποχική βάση προκειμένου να καλύπτουν τις ανάγκες πυρασφάλειας και διάσωσης σε περιοχές στις οποίες δεν υπάρχουν επαγγελματικές πυροσβεστικές υπηρεσίες, όπως σε ορισμένα από τα νησιά μας, καθώς και σε ακριτικές περιοχές της χώρας.
== Διακριτικά βαθμών στο Πυροσβεστικό Σώμα (από το 2005 έως σήμερα) ==
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση των πυροσβεστών σήμερα γίνεται στην Πυροσβεστική Ακαδημία. Το 1936 λειτούργησε στην Αθήνα μια πρώτη "Πυροσβεστική Σχολή", για την εκπαίδευση Δόκιμων Πυροσβεστών. Όμως, επίσημα η Πυροσβεστική Σχολή ιδρύθηκε το 1968 στην Αθήνα. Από το 1979 λειτουργεί σε δικές της εγκαταστάσεις στην Κάτω Κηφισιά. Το 1993 μετονομάσθηκε σε "Πυροσβεστική Ακαδημία".
Η εκπαίδευση περιλαμβάνει τα παρακάτω τμήματα κατά σειρά εξέλιξης:
Η εισαγωγή ιδιωτών στη Σχολή Πυροσβεστών και Αξιωματικών γίνεται με τις πανελλήνιες εξετάσεις. Οι Σχολές Αξιωματικών και Πυροσβεστών της Πυροσβεστικής Ακαδημίας είναι ισότιμες με τα ιδρύματα του πανεπιστημιακού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης, όπως ορίζεται κάθε φορά από την κείμενη νομοθεσία, παρέχοντας ισότιμη εκπαίδευση και χορηγώντας ισότιμα πτυχία με αυτά. Η Σχολή Αρχιπυροσβεστών ανήκει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως ορίζεται κάθε φορά από την κείμενη νομοθεσία, παρέχοντας ισότιμη εκπαίδευση και χορηγώντας ισότιμα πτυχία με τις αντίστοιχες μεταδευτεροβάθμιες σχολές. Εκτός της Σχολής Πυροσβεστών και της σχολής Αξιωματικών η εισαγωγή στις υπόλοιπες σχολές γίνεται μόνο από ήδη υπαλλήλους του Σώματος. Στη Σχολή Αξιωματικών εισάγονται και υπάλληλοι του Σώματος, μέσω των Πανελληνίων εξετάσεων καθώς και ιδιώτες πτυχιούχοι μέσω κατατακτήριων εξετάσεων.
Κυριότερα μαθήματα στην Σχολή Αξιωματικών Π.Σ και Πυροσβεστών είναι: Βασική Πυροσβεστική Εκπαίδευση, Κανονισμός Ασκήσεων, Ειδικός διασωστικός εξοπλισμός, Διοικητικό Δίκαιο, Χημεία, Πυροσβεστική Νομοθεσία, Μηχανολογία και Πυροσβεστικά Οχήματα, Δομικά Υλικά, Γεωπληροφορική GIS, Συμπεριφορά και αντοχή υλικών στη φωτιά, Ποινικό Δίκαιο, Πολιτική Οικονομία, Φυσική, Συνταγματικό Δίκαιο, Εγκληματολογία, Υγιεινή και Ασφάλεια στις Πυροσβεστικές Επιχειρήσεις, Οικοδομική, Ποινική Δικονομία, Μετεωρολογία, Πυροσβεστική Τακτική, Πυρκαγιές Καυσίμων, Νομοθεσία Πυρασφάλειας, Διαχείριση πληθυσμού στις καταστροφές, Αντισεισμική συμπεριφορά των κατασκευών, Χημεία της καύσης - Φωτιά σε κλειστό χώρο, Πυρομηχανική, Εκρηκτικές-Συνθετικές Ύλες, Συστήματα Πυροπροστασίας, Δασικές Πυρκαγιές.
Οχήματα
Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 και μετά, προμηθεύτηκε (μεταξύ άλλων) οχήματα τύπου Magirus (υδροφόρα, κλιμακοφόρα, βραχιονοφόρα), Steyr (υδροφόρα, βραχιονοφόρα), Scania (υδροφόρα), Mercedes Unimog (υδροφόρα) και Isuzu Trooper τζιπ. Το 1998 όλα τα οχήματα της Δασικής Υπηρεσίας πέρασαν στο Πυροσβεστικό Σώμα.
Σήμερα (2014) το Πυροσβεστικό Σώμα έχει 3.500 πυροσβεστικά οχήματα (2500 Υδροφόρα 800 Βοηθητικά και 200 Ειδικά), 44 Πυροσβεστικά Αεροπλάνα (28 Canadair 20 CL-215 και 8 CL-415 05 Pezetel Droomander και 03 Grumman) 20 Ελικόπτερα Αεροπυρόσβεσης (5 που ανήκουν στο Σώμα και 15 μισθωμένα) και 10
Μουσείο
thumb|alt=θυρεός που περιλαμβάνει σύνθεση ιππήλατης πυροσβεστικής χειραντλίας και του παραδοσιακού πυροσβεστικού κράνους, φέροντας χιαστί δύο τσεκούρια, με την προσθήκη του ρητού «ΕΥΚΛΕΙΑΝ ΦΥΛΑΤΤΕΙΝ».|Το έμβλημα του Πυροσβεστικού Μουσείου|210x210εσ Το Μουσείο του Πυροσβεστικού Σώματος ιδρύθηκε το 1992. Από το 2007 στεγάζεται στην Παλλήνη Αττικής (περιοχή Άνω Μπαλάνα, οδός Νίκου Μίληση). Αποστολή του είναι η συγκέντρωση, διαφύλαξη και έκθεση: κειμηλίων, πυροσβεστικού εξοπλισμού, στολών, οχημάτων, αντικειμένων ιστορικής αξίας, εγγράφων, συγγραμμάτων και η συγκρότηση ιστορικού αρχείου. Γενικά, αποσκοπεί στη διάσωση καθετί που σχετίζεται με την πυροσβεστική και στην προβολή της ιστορικής πορείας του Σώματος. Επίσης, το μουσείο διοργανώνει εκδηλώσεις, διαλέξεις, προβολές, εκδίδει βιβλία και πραγματοποιεί καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς για την προώθηση των σκοπών του.
Το μουσείο αποτελείται από τρία επίπεδα. Στο ισόγειο εκτίθενται πυροσβεστικές αντλίες πολλών τύπων από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα. Στον Α΄ όροφο βρίσκεται το πυροσβεστικό αρχείο, η βιβλιοθήκη, τα γραφεία και το πωλητήριο. Στον Β΄ όροφο εκτίθενται τα κειμήλια σε κατάλληλες προθήκες, κατά χρονολογική σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά σώματα ασφαλείας
Theatre of Pain
Το 'Theatre of Pain' είναι ο τρίτος στούντιο δίσκος του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Mötley Crüe. Έγινε 4 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ και ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που έφτασε στο αμερικανικό Top 10 και σηματοδότησε τη στροφή των Mötley Crüe προς ένα πιο εμπορικό ήχο και εικόνα, σε αντίθεση με τον πιο παραδοσιακό χέβι μέταλ ήχο των προηγούμενων δύο δίσκων, Too Fast for Love και Shout at the Devil.
Τραγούδια
Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από το Nikki Sixx, εκτός του "Smokin' in the Boys Room" των Cub Koda και Michael Lutz.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985 Κατηγορία:Δισκογραφία των Mötley Crüe
Ιπποδάμεια του Οινομάου
Τελικώς, η Ιπποδάμεια έζησε αρμονικά με τον Πέλοπα, και μαζί του έγινε μητέρα και γιαγιά ονομαστών μορφών της ελληνικής μυθολογίας: μητέρα του Ατρέα και του Θυέστη, γιαγιά του Αγαμέμνονα, του Μενελάου και του Ευρυσθέα, κ.ά..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιπποδαμεια του Οινομαου
Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή
Υπόθεση
Η σειρά ακολουθεί τη ζωή δύο παντρεμένων φίλων, του Μάκη και του Ανδρέα. Ο Ανδρέας λατρεύει την πλούσια ζωή και τις γυναίκες, αλλά είναι πάντα απένταρος και δανείζεται χρήματα από τον φίλο του και άλλους ανθρώπους. Σε αντάλλαγμα, καλύπτει τον φίλο του Μάκη που έχει μια εξωσυζυγική σχέση. Επειδή ο Ανδρέας δεν πληρώνει ποτέ τα χρέη του, έχει το παρατσούκλι «Ακάλυπτος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Στεπαναβάν
Η πόλη Στεπαναβάν (αρμενικά:Ստեփանավան) βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Δημοκρατίας της Αρμενίας.
Στα τέλη του 18ου αιώνα αρχίζει να εξελίσσεται από ένα μικρό χωριό σε πόλη, χάρη στη γεωγραφική θέση στην οποία βρισκόταν. Αποτελούσε εμπορικό σταυροδρόμι ανάμεσα στη Ρωσία και το Ιράν, την Κίνα και την Ευρώπη. Ιδρυτές της πόλης θεωρούνται οι γνωστές οικογένειες εμπόρων Γκριγκοριάν, Νταντιβανιάν, Αρακελιάν, Μελικσετιάν, Τζιλαβιάν. Η ονομασία της πόλης μέχρι το 1924 ήταν Τζαλάλ - ογλί, οφείλεται δε στο γεγονός ότι ένας από τους ιδρυτές της ήταν ο Αρμένιος άρχοντας Τζαλάλ-ογλί ("γιος του Τζαλάλ" στα τούρκικα), ο οποίος ήρθε στο Τζαλάλ - ογλί στα τέλη του 18ου αι. από το Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ) στη Βόρεια Αρμενία για να αποφύγει τους διωγμούς από τους Τούρκους και Τατάρους.
Η σημερινή ονομασία της πόλης δόθηκε για να τιμήσει τον Αρμένιο επαναστάτη και διανοούμενο Στεπάν Σαουμιάν, ο οποίος το 1899 ίδρυσε στην Αρμενία τη πρώτη μαρξιστική λέσχη στο Τζαλάλ-ογλί.
Το 1988 η πόλη Στεπαναβάν υπέστη μεγάλες καταστροφές από σεισμό.
Σε 5 χιλιόμετρα από την πόλη βρίσκεται το κάστρο Λορί-μπερντ ("το κάστρο Λορί") (10αι. μ.Χ.).
Η πόλη διαθέτει ένα δενδρόπαρκο, το οποίο ιδρύθηκε τη δεκαετία των 1930 από τον Πολωνό Έντβαρντ Λεονόβιτς. Χάρη στις κλιματικές συνθήκες το Στεπαναβάν αποτελεί κατάλληλο μέρος για θεραπεία των ασθενών με φυματίωση.
Εκπαίδευση
Στην πόλη Στεπαναβάν βρίσκονται 6 σχολεία μέσης εκπαίδευσης (11 τάξεις), ένα Λύκειο (Βαρζαράν), καθώς και ιδρύματα προσχολικής αγωγής.
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Γκιόργκι Κβιρικασβίλι
Ο Γκιόργκι Κβιρικασβίλι (Giorgi Kvirikashvili, γεωργιανά: გიორგი კვირიკაშვილი, 20 Ιουλίου 1967-) είναι Γεωργιανός πολιτικός και  υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Γεωργίας από τις 30 Δεκεμβρίου 2015 ως την παραίτησή του, στις 13 Ιουνίου 2018. Υπηρέτησε νωρίτερα ως υπουργός Οικονομίας και Αειφόρου Ανάπτυξης από το 2012 ως το 2015, υπουργός Εξωτερικών από την 1η Σεπτεμβρίου 2015 ως τις 30 Δεκεμβρίου 2015 και ως αναπληρωτής πρωθυπουργός από τις 26 Ιουλίου 2013 ως τις 30 Δεκεμβρίου 2015.
Εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Τιφλίδα και υπηρέτησε την υποχρεωτική στρατιωτική του θητεία στο σοβιετικό στρατό την περίοδο 1986-88. Αποφοίτησε από το Ιατρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας ως πτυχιούχος το 1991 και στη συνέχεια από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας όπου σπούδασε Οικονομικά (πτυχιούχος το 1995). Το 1998 απέκτησε μάστερ στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις.
Σταδιοδρομία
Εργάστηκε ως διοικητικό στέλεχος σε διάφορες τράπεζες στη Γεωργία από το 1993 ως το 1999 και στο Οικονομικό και Νομισματικό Γραφείο της Προεδρίας το 1999. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1999 ως το 2004, εκλεγμένος με το κόμμα Νέα Δικαιώματα. Έπειτα από την άνοδο στην προεδρία του Μιχαήλ Σαακασβίλι με την Επανάσταση των ρόδων, ο Κβιρικασβίλι επέστρεψε στις επιχειρήσεις. Από το 2006 ως το 2011 ήταν γενικός διευθυντής της Τράπεζας, ιδιοκτησίας του Μπίτζινα Ιβανισβίλι. Με τη νίκη του συνασπισμού Γεωργιανό Όνειρο στις βουλευτικές εκλογές του 2012, ο Κβιρικασβίλι διορίστηκε υπουργός Οικονομίας και Αειφόρου Ανάπτυξης στην κυβέρνηση του Ιβανισβίλι τον Οκτώβριο του 2012. Επιπρόσθετα ανέλαβε και αναπληρωτής πρωθυπουργός, τον Ιούλιο του 2013. Παρέμεινε σε αμφότερες τις θέσεις και στην κυβέρνηση του Ιρακλί Γκαριμπασβίλι, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός τον Νοέμβριο του 2013.
Τον Δεκέμβριο του 2015 ο Κβιρικασβίλι προτάθηκε από το συνασπισμό Γεωργιανό Όνειρο για την πρωθυπουργία, ώστε να αντικαταστήσει τον παραιτηθέντα Γκαριμπασβίλι. Ο νέος πρωθυπουργός κέρδισε την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου με 86 ψήφους έναντι 28 στις 30 Δεκεμβρίου 2015.
Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 8 Oκτωβρίου 2016 ο κυβερνών συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Κβιρικασβίλι κέρδισε μια δεύτερη θητεία. Το Γεωργιανό Όνειρο κέρδισε 115 έδρες, παρουσιάζοντας αύξηση 67 εδρών, ενώ το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα μείωσε τις έδρες του σε 27.
Ο Κβιρικασβίλι παραιτήθηκε έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης και στις 20 Ιουνίου 2018 αντικαταστάθηκε από τον Μαμούκα Μπαχτάτζε, υπουργό Οικονομικών. Το κοινοβούλιο ενέκρινε τον διορισμό με ψήφους 99-6.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γεωργίας
Καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ο τίτλος του Καθηγητή Πανεπιστημίου στο Χάρβαρντ (Harvard University Professor) είναι τιμητικός τίτλος που παραχωρείται σε πολύ λίγα μέλη του διδακτικού προσωπικού, για τους οποίους η υποτροφία ή άλλες επαγγελματικές εργασίες έχουν επιτύχει σημαντικές διακρίσεις ή έχουν ασκήσει σημαντική επιρροή στα μέλη της διεθνούς κοινότητας. Πρόκειται για τον ύψιστο τίτλο τιμής και διάκρισης στο Πανεπιστήμιο
Ο ιδιαίτερα τιμητικός αυτός τίτλος δημιουργήθηκε το 1935 από τον Πρόεδρο και τα μέλη της διοίκησης του Πανεπιστημίου για "όσα μέλη του διδακτικού προσωπικού διακρίνονται και ξεπερνούν τα συμβατικά όρια της ειδικότητάς τους.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 – Άλμα επί κοντώ ανδρών
Το άλμα επί κοντώ ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 πραγματοποιήθηκε στις 1 Μαρτίου, ώρα 19:06 (προκριματικά) και στις 2 Μαρτίου, ώρα 18:10 (τελικός).
Προκριματικά
Πρόκριση: 5.80 μ (Q) ή οι 8 καλύτερες επιδόσεις (q). μικρογραφία|Ο νικητής, Πάβελ Βοτσιεκόφσκι. μικρογραφία|Ο δεύτερος, Πιοτρ Λίσεκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 Κατηγορία:Άλμα επί κοντώ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Σουτσεάβα
Η Σουτσεάβα (Suceava) είναι πόλη της βορειοανατολικής Ρουμανίας στη γεωγραφική περιοχή της Βουκοβίνας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται στους 92.121 κατοίκους. Από την πρωτεύουσα της χώρας απέχει 440 χιλιόμετρα και από τα ουκρανικά σύνορα 40 περίπου χιλιόμετρα.
Ονομα και ετυμολογία
Ο Μολδαβός χρονικογράφος Γκριγκόρε Ουρέκε απέδωσε την προέλευση του ονόματος της πόλης στο ουγγρικό Szűcsvár, που συνδυάζεται από τις λέξεις Szűcs (γουναράς, βυρσοδέψης) καιVar (κάστρο). Αυτό το δέχθηκε ο Δημήτριος Καντεμίρης, που στο έργο του Descriptio Moldaviae έδωσε την ίδια εξήγηση για την προέλευση του ονόματος της πόλης, ωστόσο δεν υπάρχουν ούτε ιστορικές ούτε δμώδεις αποδείξεις γι 'αυτό. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, η πόλη φέρει το όνομα του ομώνυμου ποταμού, που θεωρείται ουκρανικής προέλευσης.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε στο τέλος του 14ου αιώνα σε μιά φυσικά οχυρή θέση, στη δεξιά όχθη του ομώνυμου ποταμού και για σχεδόν 200 χρόνια ήταν η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας και η κύρια κατοικία των πριγκίπων της Μολδαβίας (μεταξύ 1388 και 1565). Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της χώρας του Στεφάνου του Μεγάλου, μιας από τις βασικές μορφές στην ιστορία της Ρουμανίας, που πέθανε εκεί το 1504. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του το 15ο αιώνα, η Σουτσεάβα αναπτύχθηκε ως εμπορικό κέντρο και τελωνειακός σταθμός, με πολλούς αποθηκευτικούς χώρους και ένα ισχυρό κάστρο. Επί του πρίγκιπα Αλέξανδρου Λαπουσνεάνου η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Ιάσιο το 1565 και η Σουτσεάβα δεν ξαναέγινε πρωτεύουσα και άρχισε να φθίνει σε σπουδαιότητα όταν οι Τούρκοι τη λεηλάτησαν το 16ο αιώνα. Ο Μιχαήλ ο Γενναίος κατέλαβε την πόλη το 1600 κατά τους Πολέμους των Μαγνάτων της Μολδαβίας, καθώς έγινε ηγεμόνας της Βλαχίας, Μολδαβίας και της Τρανσυλβανίας, αλλά νικήθηκε αργότερα το ίδιο έτος.
Μαζί με την υπόλοιπη Βουκοβίνα, η Σουτσεάβα ήταν υπό την κυριαρχία της Μοναρχίας των Αψβούργων (αργότερα Αυστροουγγαρία) από το 1775 ως το 1918. τα σύνορα των κτήσεων των Αψβούργων διήρχοντο ακριβώς νότιοανατολικά της πόλης. Στο τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου,΄ έγινε τμήμα της Μεγάλης Ρουμανίας.
Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου στη Ρουμανία η Σουτσεάβα εκβιομηχανίσθηκε σε μεγάλο βαθμό.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Σουτσεάβα έχει πληθυσμό 92.121, μια μείωση από την τιμή που καταγράφεται στην απογραφή του 2002 (105.865), καθιστώντας τη 23η μεγαλύτερη πόλη στη Ρουμανία. Η εθνοτική σύνθεση έχει ως εξής:
Το Φρούριο-Εδρα της Σουτσεάβα
Στη Σουτσεάβα υπάρχουν πολλές μεσαιωνικές τοποθεσίες στενά συνδεδεμένες με την ιστορία του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας. Το πιο σημαντικό και το καλύτερα διατηρημένο είναι Φρούριο-Έδρα της Σουτσεάβα (Cetatea de Scaun a Sucevei) ή Ακρόπολη της Σουτσεάβα, ένα μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της σύγχρονης πόλης. Το φρούριο χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πέτρου Β΄ της Μολδαβίας (1375-1391), επίσης γνωστού ως Πέτρου Μουσάτ, και στη συνέχεια επεκτάθηκε και ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλεξάνδρου Α΄ της Μολδαβίας (1400-1432) και του Στέφανου του Μεγάλου (1457-1504 ). Το μεσαιωνικό κάστρο ήταν μέρος του συστήματος οχυρώσεων, που κατασκευαστηκε στη Μολδαβία στα τέλη του 14ου αιώνα, λόγω της εμφάνισης του Οθωμανικού κινδύνου. Ηταν αρκετή ισχυρό για να αποκρούσει μια επίθεση του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ (πορθητή της Κωνσταντινούπολης) το 1476. Η Σουτσεάβα ήταν η πρωτεύουσα του πρώην Πριγκιπάτου της Μολδαβίας μεταξύ 1388 και 1565. Κατά την περίοδο αυτή το κάστρο ήταν η πριγκιπική κατοικία. Ο Αλέξανδρος Λαπουσνεάνου μετέφερε την πρωτεύουσα στο Ιάσιο το 1565, έτσι το κάστρο έχασε αυτή του την ιδιότητα. Μετά από αυτό η ακρόπολη γνώρισε περίοδο παρακμής. Το 1675 Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βοεβόδα Ντουμιτράσκου Καντακουζηνού το φρούριο καταστράφηκε. Στη συνέχεια, για πάνω από δύο αιώνες, το κάστρο εγκαταλείφθηκε.