cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βενέδικτος Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Τσεσνείρο της Προύσης της Μικράς Ασίας. Το 1906, σε ηλικία 14 ετών, μετέβη στα Ιεροσόλυμα, όπου αφιερώθηκε και σπούδασε στην τοπική Ιερατική Σχολή. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1914 διορίστηκε γραμματέας του Πατριαρχικού Γραφείου. Αφού υπηρέτησε δύο μήνες, εκάρη μοναχός στις 3 Δεκεμβρίου 1914, παίρνοντας το όνομα Βενέδικτος. Την επόμενη μέρα χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος Κελαδίωνα, από τον οποίο ζητήθηκε να υπηρετήσει στην Μητρόπολη Άκρης. Ακολούθησε τον Πατριάρχη και την Σύνοδο στη Δαμασκό ως διάκονος.
Στις 23 Δεκεμβρίου 1918 επανήλθε στα Ιεροσόλυμα με τον Πατριάρχη και ανέλαβε και πάλι υπηρεσία στο Πατριαρχικό Γραφείο, εκτελώντας παράλληλα και χρέη διακόνο. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1921 πήγε με Συνοδική απόφαση στην Αθήνα, όπου σπούδασε Θεολογία, Νομική και Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.
Το 1927 αντιπροσώπευσε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στο Παγχριστιανικό Συνέδριο «Πίστεως και Τάξεως» που συνήλθε στη Λωζάνη. Τον Οκτώβριο του 1929 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη, και διορίστηκε Έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα. Έμεινε στη θέση αυτή ως το 1946. Κατά την περίοδο 1946-1951 ήταν μέλος της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το 1951 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Τιβεριάδος.
Η Πατριαρχία του
Στις 29 Ιανουαρίου 1957 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Κατά τα πρώτα έτη της Πατριαρχίας του εκδόθηκε νόμος της Ιορδανικής κυβέρνησης (27/1-7-1958), ο οποίος κατοχύρωνε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας στα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Τον Ιανουάριο του 1964 συναντήθηκε στα Ιεροσόλυμα με τον Πάπα Παύλο ΣΤ', χαρακτηρίζοντας την επίσκεψή του ιστορική. Έλαβε μέρος σε διεθνή εκκλησιαστικά συνέδρια και επισκέφθηκε πολλές χώρες και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες για την αντιμετώπιση ζητημάτων της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Διακρίθηκε για τα άριστα διοικητικά του προσόντα και τη μεγάλη του διορατικότητα στην αντιμετώπιση σοβαρών εκκλησιαστικών, πολιτικών και ποιμαντικών προβλημάτων του πατριαρχείου και της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Η επίλυση των μεγάλων προβλημάτων (στελέχωση και οικονομικό) αποτέλεσαν το κύριο μέλημα του και στη διάρκεια της πατριαρχίας του επιλύθηκαν πολλά από αυτά (κατοχύρωση των προσκυνημάτων, εκλογή Πατριάρχη, στελέχωση της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας, μισθοδοσία των μελών της και του εφημεριακού κλήρου, λειτουργία τυπογραφείου κ.ά.).
Πέθανε στα Ιεροσόλυμα στις 10 Δεκεμβρίου 1980. Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στις 14 Δεκεμβρίου 1980, προεξάρχοντος του τοποτηρητού του Πατριαρχικού Θρόνου Μητροπολίτου Πέτρας Γερμανού. Ο ενταφιασμός έγινε στον Ιερό Ναό της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών.
Υπήρξε από τους πιο αποτελεσματικούς Πατριάρχες του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Πηγές
Βενέδικτος Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σοφία της Σαξονίας
Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Saxen von Anhalt (απεβ. 16 Ιουλίου 1244) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του κόμη του Άνχαλτ και έγινε ηγουμένη του αβαείου του Γκέρνροντε.
Βιογραφία
Οι γονείς της ήταν ο Bερνάρδος Γ΄ κόμης του Άνχαλτ και η Ιουδήθ των Πιάστ, κόρη του Mιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και δούκα της Μεγάλης Πολωνιας.
Η Σοφία μεγάλωσε στο αβαείο του Γκέρνροντ. Τα αδέλφια της Σοφίας περιελάμβαναν τον Αλβέρτος Α΄ δούκας της Σαξονίας και το Ερρίκος Α΄ κόμης του Άνχαλτ, ο τελευταίος από τους οποίους ήταν επιμελητής (advocatus) του αβαείου του Γκέρνροντε.
Η Σοφία διαδέχθηκε την Αδελαΐδα Β΄ ως ηγουμένη του Γκέρνροντε στα τέλη του 1220. Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά για τη Σοφία ως ηγουμένης βρίσκεται σε ένα καταστατικό, που εκδόθηκε το 1221.
Προκειμένου να προστατεύσει τον πλούτο της μονής από υπεξαίρεση ή κλοπή, η Σοφία αγόρασε εκτεταμένα αηαθά στο Ρήντερ. Αυτή η αγορά επιβεβαιώθηκε από τον αδελφό της Ερρίκο Α΄, στο Άσερσλεμπεν το 1223. Η επιβεβαίωση όλων των περιουσιακών στοιχείων και των δικαιωμάτων της μονής, που εκδόθηκε από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ τον Ιούνιο του 1227, αναφέρθηκε επίσης στην ιδιοκτησία στο Ρήντερ.
Η Σοφία πιθανότατα απεβίωσε στις 16 Ιουλίου 1244.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Τρόπος (μουσική)
Ο τρόπος είναι σύστημα οκτώ επτάτονων κλιμάκων, που διέφεραν μεταξύ τους ανάλογα με τη θέση που κατείχαν τα ημιτόνια (σε σχέση με τους τόνους) μέσα στην οκτάβα. Η οκτάβα ξεκινά από μία νότα και καταλήγει στην ίδια νότα, για παράδειγμα: "ντο ρε μι φα σολ λα σι ντο". Οι τρόποι εξακολουθούν ως σήμερα να αποτελούν τη βάση του ισόρρυθμου μέλους.
Παλιότερα υποστηριζόταν πως ο Άγιος Αμβρόσιος είχε καθιερώσει τους τέσσερις πρώτους τρόπους του ισόρρυθμου μέλους που σε ανάμνησή του ονομάστηκαν και "αμβροσιανοί". Σήμερα όμως οι μελετητές τοποθετούν την καθιέρωσή τους σε μεταγενέστερη εποχή. Ακόμα θεωρούν ότι η ταύτισή τους με την ελληνική μουσική έγινε ακόμα πιο αργά. Οι τέσσερις τρόποι μαζί με τον αντίστοιχο τους "πλάγιο" τρόπο που χρησιμοποιεί σε κάθε περίπτωση την ίδια τονική αλλά διαφορετική έκταση είναι:
Τα ελληνικά ονόματα που συνδέονται με αυτούς τους ήχους μας προκαλούν σύγχυση, επειδή δεν γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα τι αντιπροσώπευαν στην αρχαιότητα. Τα σύγχρονα βιβλία του ισόρρυθμου μέλους, για να προσδιορίσουν τους τρόπους περιορίζονται στη χρήση αριθμών. Ωστόσο, τα ελληνικά ονόματα, αν και παραπλανητικά, έχουν ενσωματωθεί στην τρέχουσα μουσική ορολογία.
Βασίλης Ντάκουλας
Ο Βασίλης Ντάκουλας (γεννημένος στις 25 Ιανουαρίου 1968) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Βασίλης Ντάκουλας υπέγραψε το καλοκαίρι του 1985 επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, σε ηλικία μόλις 17 ετών.
Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για αρκετά χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο εγχώριο τίτλο.
Σε ευρωπαικό επίπεδο, ο Βασίλης Ντάκουλας έφτασε με τους "ερυθρόλευκους" στη φάση των 32 αλλά και των 8 του Κυπέλλου Κόρατς το 1987 και το 1989 αντίστοιχα.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο Ντάκουλας αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Κώστα Αναστασάτου, Στιβ Γιατζόγλου, Μάκη Δενδρινού και Μιχάλη Κυρίτση.Την χρονιά 1992-93 αγωνίστηκε στην Α1 με την ομάδα του Πειραϊκού.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Βασίλης Ντάκουλας έχει πραγματοποιήσει 4 συμμετοχές με την ελληνική Εθνική ομάδα Παίδων.
Συγκεκριμένα, ήταν μέλος της Εθνικής Παίδων, η οποία συμμετείχε στην προκριματικη φάση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Παίδων του 1985.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πειραϊκού Συνδέσμου
Εθνική Ισπανίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ισπανίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα κάτω των 21 ετών της Ισπανίας. Ελέγχεται από τη Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Συμμετέχει στο διετές Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-21.
Ιδρύθηκε το 1976 μετά την απόφαση της ΟΥΕΦΑ για καθιέρωση διοργανώσεων για ομάδες κάτω των 21 ετών. Κατέχει το ρεκόρ κατάκτησης του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, με 4 τίτλους (1986, 1988, 2011, 2013), ενώ ήταν και δύο φορές φιναλίστ (1984, 1996).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ισπανίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών
Η Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών «Ιωάννης Συκουτρής» ιδρύθηκε στις 18 Μαρτίου 1926 και συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Ελλάδας. Αποτελείται από την Κεντρική Βιβλιοθήκη, που στεγάζεται στο Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών και παραρτήματα που στεγάζονται στα Κέντρα Ερεύνης της. Έχει αποδοθεί σε αυτήν το όνομα του Ιωάννη Συκουτρή, διακεκριμένου Έλληνα φιλολόγου των αρχών του 20ού αιώνα.
Ιστορία
Η Βιβλιοθήκη εξυπηρετεί πρωτίστως τις ανάγκες των ερευνητών του Ιδρύματος, είναι ανοιχτή όμως και στο ευρύτερο κοινό. Αντικείμενο της είναι η υποστήριξη της έρευνας μέσω της συλλογής, επεξεργασίας και διάθεσης βιβλίων, περιοδικών και εν γένει πληροφοριών σε κάθε μορφή.
Τέλος, συντάσσει την Ελληνική Βιβλιογραφία του 20ου αιώνα.
Συλλογή
Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 220.000 τόμους βιβλίων και 3.500 τίτλους περιοδικών εκδόσεων. Οι κύριες κατηγορίες υλικού είναι: Φιλοσοφία, Δίκαιο, Λαογραφία, Ιστορία, Ελληνική και Λατινική Γραμματεία, Αρχαιολογία, Τέχνη και Κοινωνιολογία.
Διαθέτει υλικό σπάνιο και μοναδικό, τόσο από δωρεές μεγάλων ευεργετών του Έθνους, όσο και από αγορές και ανταλλαγές με Ιδρύματα και Οργανισμούς.
Συντηρεί και αναδεικνύει το πλούσιο, σπάνιο και σε πολλές περιπτώσεις μοναδικό υλικό που έχει στην κατοχή της η Βιβλιοθήκη. Διαθέτει το υλικό της, καθώς και τις υπηρεσίες που διευκολύνουν στην πρόσβαση σε αυτό, για χρήση στο ερευνητικό κοινό μέσω εσωτερικού δανεισμού, διαδανεισμού, σε ψηφιακή μορφή και για επιτόπια μελέτη.
Όσον αφορά στην ανάπτυξη της συλλογής, είναι υπεύθυνη για τη βιβλιογραφική έρευνα και τις παραγγελίες υλικού, κυρίως βάσει των αναγκών των Κέντρων Ερεύνης της Ακαδημίας.
Κοιτάσματα PGM
Τα μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου, PGM (Platinum Group Metals) ή PGE (Platinum Group Elements), είναι ο λευκόχρυσος, Pt, το ιρίδιο, Ir, το παλλάδιο, Pd, το ρόδιο, Rh, το ρουθήνιο, Ru και το όσμιο, Os.
Περιγραφή
Τα PGM έχουν σιδηροφιλικό χαρακτήρα και ανευρίσκονται στη φύση ως αυτοφυή µέταλλα, ως κράματα με σίδηρο ή μεταξύ τους, µε µορφή θειούχων ή αρσενικούχων ενώσεων αλλά και ως οξείδια. Αυξημένες ποσότητες PGM (κυρίως Pt) εντοπίσθηκαν και στη Σελήνη, σε μετεωρίτες (ιδίως Ir) αλλά και σε κρατήρες που δημιουργήθηκαν από πτώση μετεωριτών.
Τα κοιτάσματα PGM προέρχονται κυρίως από κλασματική κρυστάλλωση ρευστού μάγματος. Πρόκειται δηλαδή για υγρομαγματικά (ορθομαγματικά) κοιτάσματα προκάμβριας ηλικίας άνω των 2 δις χρόνων και συναντώνται μέσα σε υπερβασικά πετρώματα βρίσκονται δε μαζί με κοιτάσματα χρωμίτη και αδάμαντα.
Τα οξείδια των PGM επειδή είναι δυσδιάλυτα στο πυριτικό τήγμα, κρυσταλλώνονται πρώτα και καταβυθίζονται προς βαθύτερα σημεία λόγω μεγαλύτερης πυκνότητας. Η διαφορά πυκνότητας τήγματος-μεταλλικών ορυκτών και το ιξώδες του τήγματος καθορίζουν τη μορφή του μεταλλεύματος (συμπαγής, ταινιωτή, διάσπαρτη κ.λ.π.).
Τα PGΜ, παρά τη γεωχηµική τους συγγένεια, διακρίνονται σε δύο υποοµάδες µε διαφορετική συµπεριφορά στη διαδικασία της κλασµατικής κρυστάλλωσης : Είναι, κατά συνέπεια, σηµαντική η σύνδεση των PGΜ και των ορυκτών τους µε τη µεταλλογένεση του χρωµίτη (κοιτάσματα Bushveld, Stillwater, Great Dyke), καθώς και με τα υγροµαγµατικής γένεσης κοιτάσµατα σουλφιδίων Cu-Ni (κοιτάσματα Noril'sk και Sudbury).
Κοιτάσματα Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής
Το τεράστιο «Σύμπλεγμα Bushveld» βρίσκεται στη Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής και εκεί υπάρχει το μεγαλύτερο κοίτασμα PGM (κυρίως λευκόχρυσου). Τα βεβαιωμένα και πιθανά αποθέματα λευκόχρυσου εκτιμώνται σε 6.323 τόννους. Εικάζεται ότι ίσως ανέρχονται σε 29.206 τόννους Pt.
Κοιτάσματα Ζιμπάμπουε
Μεγάλα αποθέματα, 7.892 τόννοι, έχουν εντοπιστεί και στην περιοχή Γκρέιτ Ντάικ (Great Dyke) της Ζιμπάμπουε (Zimbabwe). Τα PGM ανακαλύφθηκαν το 1925, αλλά μόνο τα τελευταία χρόνια η παραγωγή έχει φτάσει σε σημαντικά επίπεδα. Στην περιοχή λειτουργούν τρία ορυχεία: Ο γεωλογικός σχηματισμός Great Dyke έχει ηλικία 2,5 δις χρόνων, πλάτος που κυμαίνεται από 4 έως 11 χλμ. και είναι μακρόστενος διασχίζοντας τη χώρα με κατεύθυνση ΒΑ - ΝΔ σε μήκος 550 χλμ. Αποτελείται από τέσσερις γεωλογικούς σχηματισμούς από τους οποίους ο σχηματισμός «Hartley» είναι ο μεγαλύτερος και περιέχει το 80 % των PGM της Zimbabwe. Τα μεταλλοφόρα κοιτάσματα βρίσκονται σε ένα στρώμα πάχους περίπου 3 m γνωστό ως «Κύρια Θειούχος Ζώνη». Η περιεκτικότητα σε PGM είναι 4,7 ppm με το λευκόχρυσο να αντιπροσωπεύει περίπου το 55 %.
Γενικά, τα PGM που εξορύσσονται στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας Αφρικής περιέχουν κατά μέσο όρο 47 % Pt, 32 % Pd, 11 % Ru, 7 % Rh, 2 % Ir και 1 % Os.
Κοιτάσματα Ρωσίας
Πρόκειται κυρίως για κοιτάσματα νικελίου-χαλκού της χερσονήσου Ταιμύρ (Taimyr) κοντά στις πόλεις Νόριλσκ (Noril'sk) και Ταλνάκ (Talnakh) της Βόρειας Σιβηρίας των οποίων η εκμετάλλευση άρχισε το 1935. Τα PGM ανακτώνται ως παραπροϊόντα της κατεργασίας σουλφιδίων Ni-Cu, βρίσκονται δε μαζί με χρωμίτη μέσα σε γάββρους, νορίτες, πυροξενίτες και δουνίτες. Τα βεβαιωμένα αποθέματα είναι περίπου 6.200 τόνοι με περιεκτικότητα σε PGM 3,8 ppm. Περιέχουν κατά μέσο όρο 25 % Pt, 67 % Pd, 2 % Ru, 3 % Rh, 2 % Ir και 1 % Os.
Από το 1960 έως το 1980 αναπτύχθηκαν τέσσερα μεγάλα ορυχεία (Taimyrsky, Komsomolsky, Mayak, Skalisty) και μια επιφανειακή επιχείρηση (Medvezhy Ruchey) που λειτουργούν ακόμα και εξάγουν μετάλλευμα από βάθη 400 έως 1500 m με μέση ημερήσια θερμοκρασία Φεβρουαρίου -32 °C. Η μέγιστη παραγωγή είχε επιτευχθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και ήταν 32 τόννοι Pt ετησίως. Το 2005 η εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα ορυχεία της περιοχής ανέφερε παραγωγή 24 τόννων Pt.
Κοιτάσματα Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Στο «Σύμπλεγμα Στιλλγουώτερ» (Stillwater) της Νότιας Μοντάνα των Η.Π.Α. υπάρχουν βασικά και υπερβασικά πετρώματα ηλικίας 2,7 δις χρόνων που έχουν διεισδύσει σε ιζηματογενή πετρώματα ηλικίας 3,14 δις χρόνων. Ο μεταλλοφόρος ορίζοντας με το όνομα "J-M Reef" έχει μήκος 48 χλμ. και βάθος τουλάχιστον 1,6 χλμ. . Μαζί με τα προηγούμενα πετρώματα, βρίσκονται και 14 χρωμιτοφόρα κοιτάσματα πάχους από λίγα εκατοστά έως 4 m.
Ο J-M Reef δεν περιέχει βέβαια τα αποθέματα του Bushveld αλλά η περιεκτικότητα σε PGM είναι υψηλότερη, 22,3 ppm. Τα βεβαιωμένα αποθέματα είναι 1.057 τόνοι και το παλλάδιο αντιπροσωπεύει τα 3/4 της παραγωγής ενώ το υπόλοιπο είναι λευκόχρυσος.
Κοιτάσματα Καναδά
Η «Λεκάνη Σάντμπερυ» (Sudbury) στο Οντάριο του Καναδά είναι ένας μεγάλος γεωλογικός σχηματισμός ηλικίας περίπου 1,85 δις χρόνων που δημιουργήθηκε από πτώση μετεωρίτη. Είναι τα φτωχότερα κοιτάσματα με βεβαιωμένα αποθεματικά σε PGM μόνο 217 τόνοι περιεκτικότητας 0,9 ppm. Τα PGM ανακτώνται ως παραπροϊόντα κοιτασμάτων νικελίου και χαλκού. Ο Pt βρίσκεται στο ορυκτό σπερρυλίτης που είναι αρσενικούχος λευκόχρυσος, PtAs2. Η Λεκάνη του Sudbury ανακαλύφθηκε το 1883 και η εμπορική παραγωγή των PGM άρχισε περίπου το 1908.
Κοιτάσματα PGM στον Καναδά υπάρχουν επίσης στο Χωκ Ρίτζ (Hawk Ridge) μαζί με κοιτάσματα χρωμίτη, χαλκού, νικελίου, στη Μανιτόμπα (Manitoba) και στην περιοχή Λακ ντεζ Ιλ (Lac des Iles) όπου η εμπορική εκμετάλλευση, κυρίως παλλαδίου, άρχισε το 1993.
Προσχωματικά κοιτάσματα
thumb|left|Εγγενές ψήγμα Pt από την περιοχή [[Κράι Χαμπάροβσκ της Ανατολικής Ρωσίας. Διαστάσεις: 35×23×14 mm, μάζα περίπου 112 g]]
Υπάρχουν και εμπορικώς εκμεταλλεύσιμα ιζηματογενή κοιτάσματα PGM που έχουν προκύψει από την αποσάθρωση συνεκτικών πετρωμάτων και τη μεταφορά και απόθεση των υλικών σε άλλες θέσεις. Τα προσχωματικά αυτά κοιτάσματα δημιουργούνται από τη μεταφορική δράση ρεμάτων και ποταμών. Τέτοια δευτερογενή αλλουβιακά κοιτάσματα έχουν εντοπιστεί στην περιοχή Τσόκο (Choco) της Κολομβίας, σε διάφορα ποτάμια του Καναδά, σε ποταμούς των Ουραλίων ορέων και στο Βιτσβάτερσραντ (Witswatersrand ) της Ν. Αφρικής, κοίτασμα που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, το 1982. Από το 1778 έως το 1823, η Κολομβία ήταν η μόνη χώρα που παρήγαγε PGM. Στα Ουράλια όρη τα κοιτάσματα εντοπίστηκαν το 1823, η εκμετάλλευσή τους άρχισε να υποχωρεί από τη δεκαετία του 1920 και σήμερα αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1 % της ρωσικής παραγωγής λευκόχρυσου. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δέκα ετών σημαντικές ποσότητες λευκόχρυσου έχουν παραχθεί από δύο προσχωσιγενή κοιτάσματα στη Ρωσική Άπω Ανατολή. Το πρώτο είναι στην περιοχή Χαμπάροβσκ (Khabarovsk) και το δεύτερο, στο οποίο η παραγωγή άρχισε το 1994, είναι στην χερσόνησο Καμτσάτκα (Kamchatka). Και στις δύο περιοχές, λόγω του πολικού ψύχους, η εξόρυξη γίνεται μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, συνήθως από Μάιο έως Σεπτέμβριο. Τα δύο αυτά κοιτάσματα παρήγαγαν μαζί το 2005 περίπου 6 τόννους πλατίνας.
[[File:PGM locations.svg|800px|thumb|center|Κυριότερα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα μετάλλων της ομάδας του λευκόχρυσου
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Cry (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)
Το Cry είναι τραγούδι του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον που εμφανίζεται στο δέκατο και τελευταίο άλμπουμ του καλλιτέχνη, Invincible (2001). Το τραγούδι γράφτηκε από τον Ρ. Κέλλι, ο οποίος έγραψε και το You Are Not Alone. Το Cry παράχθηκε από τους Τζάκσον και Κέλλι. Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2001 από την Epic Records ως το τρίτο και τελευταίο single από το Invincible. Το Cry είναι μια R&B μπαλάντα, με στίχους που αφορούν τα προβλήματα του πλανήτη. Οι στίχοι προτρέπουν τους ανθρώπους να ενωθούν για να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Το τραγούδι θυμίζει τα προηγούμενα κομμάτια του Τζάκσον που προωθούσαν την ειρήνη και τον περιβαλλοντισμό.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε με δύο B-side κομμάτια - τα Shout και Streetwalker. Το Cry έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Το single έχει μέτρια επιτυχία στα τσαρτ, καθώς η καλύτερη του θέση ήταν η 16η θέση, που έλαβε στις Κάτω Χώρες, ενώ η χειρότερη συμμετοχή του κομματιού σε τσαρτ ήταν στην Αυστρία. Το κομμάτι προωθήθηκε με μουσικό βίντεο, που διευθύνθηκε από τον Νίκολας Μπράντ. Το βίντεο δεν δείχνει τον Τζάκσον αλλά ανθρώπους που κρατούν χέρια και βρίσκονται σε μέρη όπως θάλασσα και δάσος.
Προϊστορία
Το Cry ηχογραφήθηκε από τον Μάικλ Τζάκσον για το δέκατο και τελευταίο (εν ζωή) άλμπουμ του, Invincible (2001). Το τραγούδι γράφτηκε από τον Ρ. Κέλλι, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Τζάκσον για το κομμάτι You Are Not Alone - η συνεργασία του Τζάκσον και του Κέλλι στο Cry είναι η δεύτερη από τις 3 συνεργασίες τους. Εκτός των ΗΠΑ, το κομμάτι κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2001 ως το τρίτο και τελευταίο single του Invincible από την Epic Records. Το single κυκλοφόρησε με δύο B-side κομμάτια - τα Shout και Streetwalker. Το Shout δεν είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα, και το Streetwalker εμφανίστηκε στην Ειδική Έκδοση του 2001 για το άλμπουμ Bad (1987).
Σύνθεση
Τα θέματα του Cry είναι απομόνωση, πόλεμος και αδελφότητα. Επίσης προτείνει στους ανθρώπους να ενωθούν για να βελτιώσουν τον κόσμο, με τον Τζάκσον να τραγουδά You can change the world/I can't do it by myself. Ο μουσικός κριτικός Μαρκ Μπράουν, της Rocky Mountain News, ένιωσε ότι ο Τζάκσον κλαίει στον στίχο I can't do it by myself. Οι στίχοι του τραγουδιού και τα θέματα τους μοιάζουν με αυτά των τραγουδιών Man in the Mirror και Heal the World. Ο κριτικός του Hartford Courant Ρότζερ Κάτλιν πίστεψε ότι ο Τζάκσον «συνεσταλμένα» τραγουδά τους στίχους στο τραγούδι. Ένας δημοσιογράφος της Contra Costa Times είπε ότι το κομμάτι περιέχει «στίχους του Τζάκσον που έκανε ο ράπτης». Ο Τζωρτζ Βαργκ, του The San Diego Union Tribune, ένιωσε ότι το κομμάτι ακούγεται όπως τα τραγούδια του Τζωρτζ Μάικλ. Το Cry έχει συνθεθεί στην κλείδα του μεγάλου Α και έχει, κατά μέσο όρο, 84 κτύπους ανά λεπτό. Το single γράφτηκε στις εξής συγχορδίες Λα- Σολ/Λα–Λα–Λα/Σολ στους στίχους, ενώ στο ρεφρέν Λα–Λα/Σολ–Ρε–Λα. Τα φωνητικά βρίσκονται μεταξύ Λα 3ης και Σολ 5ης.
Κριτικές
Ο μουσικός κριτικός NME Μαρκ Μπεμόντα πίστεψε ότι ο Τζάκσον «αρχίζει να συνεχίζει ατελείωτα» τους στίχους που προτρέπουν τους ανθρώπους να σώσουν τα παιδιά. Ο Φρανκ Κόγκαν, του Village Voice, σημείωσε ότι ενώ το Cry και άλλο κομμάτι από το άλμπουμ Invincible (Speechless) είναι «πολύ όμορφα», δίνουν την εντύπωση ότι ο Τζάκσον «στέκεται στο πλάι, για να απομακρύνει την ομορφιά από τον εαυτό του». Ο Ρόμπερτ Χίλμπουρν, της Los Angeles Times, έγραψε ότι το κομμάτι «συμπληρώνει τον κοινωνικό σχολιαστικό ρόλο» στο Man in the Mirror (1988), ενώ ο Ρότζερ Κάτλιν, της Hartford Courant, πίστεψε ότι το single είναι redux του Heal the World (1991). Ο Γκλεν Γκαμπόα, της Newsday, είπε ότι το τραγούδι ήταν «στο ίδιο επίπεδο» με τα άλλα κομμάτια του Invincible. Ο Τζέιμς Χάντερ, του Rolling Stone έγραψε ότι ο Ρ. Κέλλι «περισσότερο ή λιγότερο πέτυχε με το είδος του επιβεβαιωμένου αριθμού της ζωής» στο κομμάτι.
Ο Ρότζερ Φρίντμαν, του Fox News Channel, είπε ότι «θα ομολογήσει ότι ήταν κορόιδο για δύο μπαλάντες» του άλμπουμ, οι οποίες ήταν τα Don't Walk Away και Cry. Πρόσθεσε ότι «αγάπησε» τη μελωδία, αλλά ένιωσε ότι οι στίχοι ήταν «γελοίοι». Ο Τζιμ Φάρμπερ, από τη New York Daily News, έγραψε ότι στο Cry, ο Τζάκσον «πηγαίνει στη μέθοδο θεραπεύω-τον-κόσμο, αν και σπάνια ήταν συγκαταβατικός για τον ρόλο του ως σωτήρα». Ο Γκρέγκ Κότ, της Chicago Tribune, πιστεύει ότι ο Ρ. Κέλλι «ξαναχρησιμοποιεί την φόρμουλα του μεγάλου ύμνου γκόσπελ (I Believe I Can Fly) στο κομμάτι». Ένας δημοσιογράφος της The Wichita Eagle έγραψε ότι ο Τζάκσον «λάμπει με ειλικρινές μπαλάντες», όπως τα Cry, Heartbreaker και Speechless. Ο Θορ Κρίστενσεν, της Dallas Morning News, περιέγραψε το single ως «τελευταία παρτίδα του εμπνευσμένου μαλλί της γριάς». Ο Φρανσίσκο Κανγκιάνο, της University Wire, σημείωσε ότι καλά κομμάτια του Invincible είναι τα Heartbreaker, Cry και Speechless. Η Παμέλα Ντέιβις και η Τζίνα Βινινέττο, της St. Petersburg Times, δήλωσαν ότι το κομμάτι είναι «γεμάτο ύβρεις» και ότι «ο Τζάκσον παρουσιάζεται ως Μεσσίας».
Εμφάνιση στα τσαρτ
Το Cry κυκλοφόρησε ως single εκτός των ΗΠΑ και δεν κατάφερε να μπει σε κανένα τσαρτ του Billboard. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα singles του Invincible που κυκλοφόρησαν παγκοσμίως, το Cry είχε μέτρια εμπορική επιτυχία παγκοσμίως. Το Cry έκανε το ντεμπούτο του στη 25η θέση, που ήταν και η καλύτερη του, στο UK Singles Chart. Το single παρέμεινε στο τσαρτ της χώρας για 4 συνεχόμενες εβδομάδες από τον Δεκέμβριο του 2001 μέχρι τον Ιανουάριο του 2002, πριν βγει από το top 100. Το κομμάτι έκανε το ντεμπούτο του στη 37η θέση στις 12 Δεκεμβρίου, και έφθασε στη 30η θέση την επόμενη εβδομάδα στο French Singles Chart. Το τραγούδι έκανε το ντεμπούτο του στην καλύτερη του θέση, στη 49η, στις 12 Δεκεμβρίου, στο Australian Singles Chart. Έμεινε στο τσαρτ της χώρας μόνο για μια εβδομάδα. Το Cry δεν μπήκε στο Belgian Tip Singles Chart, αλλά κατάφερε να κάνει το ντεμπούτο του στη 37η θέση στις 15 Δεκεμβρίου, και να φθάσει στη 31η θέση (καλύτερη θέση) στις 12 Ιανουαρίου 2002 στο μουσικό τσαρτ της Βαλλονίας (Βέλγιο).
Το Cry έμεινε στο Swedish Singles Chart για πέντε συνεχόμενες εβδομάδες. Έχοντας κάνει το ντεμπούτο του στη 50η θέση στις 21 Δεκεμβρίου, έφθασε μέχρι την 48η θέση, την επόμενη εβδομάδα. Το single πέρασε άλλες 4 εβδομάδες στο τσαρτ, κυμαίνοντας προς τα κάτω. Το κομμάτι έφθασε έως τη 42η θέση στο Swiss Singles Chart, και έμεινε εκεί για 6 εβδομάδες. Η μεγαλύτερη επιτυχία του single ήταν η 16η θέση στη Δανία, παρά το γεγονός ότι έμεινε στα τσαρτ για μόνο μια εβδομάδα. Η χειρότερη εμφάνιση του τραγουδιού έγινε στην Αυστρία. Έχοντας κάνει το ντεμπούτο του στη 65η θέση, που ήταν και η καλύτερη του στο τοπικό τσαρτ, στις 16 Δεκεμβρίου, την επόμενη εβδομάδα έπεσε στη 71η θέση και την επόμενη βγήκε από το top 100. Οι Χάλστεντ και Κάντμαν δήλωσε ότι η εμφάνιση του κομματιού στα τσαρτ ήταν «σίγουρα μια οπισθοδρόμηση, αλλά όχι και τόσο μεγάλη» για τον Τζάκσον.
Μουσικό βίντεο
Το Cry προωθήθηκε με μουσικό βίντεο, ή με ταινία μικρού μήκους. Το μουσικό βίντεο διευθύνθηκε από τον Νίκολας Μπραντ, ο οποίος δούλεψε στα promos άλλων singles του Τζάκσον, Earth Song (1995), Childhood (1995) και Stranger in Moscow, τα οποία προέρχονται από το άλμπουμ HIStory: Past, Present and Future, Book I. Το βίντεο γυρίστηκε σε έξι διαφορετικές περιοχές, πέντε στη Καλιφόρνια και άλλη μια στη Νεβάδα. Στο βίντεο γυρίστηκε και ένα αληθινό συγκρότημα γκόσπελ. Το βίντεο δεν δείχνει τον Τζάκσον, καθώς αρνήθηκε να εμφανιστεί σε αυτό. Αυτό αποδόθηκε στις διαφωνίες του Τζάκσον και της Sony εκείνη την εποχή. Λόγω της απουσίας του Τζάκσον από το βίντεο, οι Γκρέιγκ Χάλστεν και Κρις Κάντμαν, συγγραφείς του Michael Jackson the Solo Years, έγραψαν ότι, σε σύγκριση με προηγούμενα βίντεο του Τζάκσον, το τελικό αποτέλεσμα ήταν «θλιβερά ήρεμο». Οι δύο συγγραφείς πίστεψαν ότι η απουσία του Τζάκσον «έκανε λίγα» για να προωθήσει το μουσικό βίντεο. Το βίντεο αρχίζει με δεκάδες ανθρώπους διάφορων ηλικιών, εθνικοτήτων, και ενδυμασιών κρατώντας τα χέρια των άλλων στην παραλία. Επίσης, οι σκηνές διαδραματίζονται σε δάση, αστικά κέντρα και λιβάδια. Στο τέλος, οι άνθρωποι χτυπούν τα χέρια του και τραγουδούν το ρεφρέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 2001 Κατηγορία:Singles του 2001
IPv6
Το IPv6 (Internet Protocol version 6) είναι η πιο πρόσφατη έκδοση του πρωτοκόλλου Internet (IP), του βασικού πρωτοκόλλου επικοινωνίας πάνω στο οποίο έχει χτιστεί το διαδίκτυο. Πρόκειται να αντικαταστήσει το παλιότερο IPv4, το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα (2013). Το IPv6 αναπτύχθηκε από τη Δύναμη Εργασίας Μηχανικής του Διαδικτύου (Internet Engineering Task Force, IETF), για να ασχοληθεί με το επί μακρόν αντιμετωπιζόμενο πρόβλημα της εξάντλησης των διευθύνσεων του IPv4.
Σε κάθε συσκευή στο διαδίκτυο, όπως ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής ή ένα κινητό τηλέφωνο, πρέπει να αποδοθεί τουλάχιστον μία Διεύθυνση IP, ένας αριθμός αποτελούμενος από συγκεκριμένο αριθμό bits, ώστε να είναι δυνατή η επικοινωνία της στο Internet. Με τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό συσκευών που συνδέονται στο διαδίκτυο, παρουσιάστηκε η ανάγκη περισσοτέρων διευθύνσεων από όσες μπορεί να παράσχει το IPv4. To IPv4 χρησιμοποιεί διευθύνσεις 32 bit, οποίο επιτρέπει 232 δηλαδή περίπου 4,3 δισεκατομμύρια διαφορετικές διευθύνσεις. Το IPv6 χρησιμοποιεί διευθύνσεις 128 bit, το οποίο επιτρέπει 2128 δηλ. 3.4×1038 διαφορετικές διευθύνσεις. Τα δύο πρωτόκολλα δεν έχουν σχεδιαστεί ώστε να μπορούν να συνεργάζονται, δυσκολεύοντας έτσι την μετάβαση στο IPv6. Οι διευθύνσεις IP του πρωτοκόλλου IPv6, αποτελούνται από 8 ομάδες των τεσσάρων δεκαεξαδικών ψηφίων, χωρισμένων με άνω και κάτω τελεία, π.χ 2001:0db8:85a3:0042:1000:8a2e:0370:7334.
Εξάντληση της δεξαμενής διαθέσιμων διευθύνσεων IPv4.
Στις 3 Φεβρουαρίου του 2011, σε μία τελετή στο Miami, η Αρχή Διατεθέντων Διευθύνσεων Internet (IANA, Internet Assigned Numbers Authority) διέθεσε την τελευταία παρτίδα 5 μπλοκ διευθύνσεων κλάσης Α σε Καταχωρητές Διευθύνσεων Internet Περιοχών  (Regional Internet Registries), εξαντλώντας την παγκόσμια δεξαμενή  αχρησιμοποίητων διευθύνσεων Internet. Κάθε μπλόκ κλάσης Α αντιπροσωπεύει περίπου 16,7 εκατομμύρια διευθύνσεις, οπότε τα πέντε μπλοκ παρέχουν ένα σύνολο από 80 εκατομμύρια περίπου διευθύνσεις. Την περίοδο εκείνη προβλεπόταν ότι οι διευθύνσεις αυτές, με τον ρυθμό που διετίθεντο, θα μπορούσαν να καταναλωθούν μέσα σε 6 μήνες. Η ARNIC (Asia-Pacific Network Information Centre) ήταν ο πρώτος καταχωρητής Διευθύνσεων Internet Περιοχών που ανακοίνωσε στις 15 Απριλίου του 2011, την εξάντληση των διαθέσιμων διευθύνσεων, πέραν ολίγων που κράτησε για ειδικούς σκοπούς.
Προτάσεις ομάδων εργασίας
Από τις αρχές του 1992, παρουσιάστηκαν πολλές προτάσεις για τροποποίηση του IPv4 και περί τα τέλη του 1992, η IETF εξέδωσε πρόσκληση για προτάσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1993 η IETF δημιούργησε μία προσωρινή περιοχή IP επόμενης γενεάς, για να ασχοληθεί ειδικά με το θέμα αυτό. Η νέα περιοχή καθοδηγούταν από τους Allison Mankin και Scott Bradner και είχε ένα διευθυντήριο από 15 μηχανικούς με ποικίλα υπόβαθρα, για καθορισμό κατευθύνσεων και προκαταρκτική εξέταση των εγγράφων με τις προτάσεις. Τα μέλη της ομάδας εργασίας ήταν οι J. Allard (Microsoft), Steve Bellovin (AT&T), Jim Bound (Digital Equipment Corporation), Ross Callon (Wellfleet), Brian Carpenter (CERN), Dave Clark (MIT), John Curran (NEARNET), Steve Deering (Xerox), Dino Farinacci (Cisco), Paul Francis (NTT), Eric Fleischmann (Boeing), Mark Knopper (Ameritech), Greg Minshall (Novell), Rob Ullmann (Lotus), and Lixia Zhang (Xerox). Η IETF υιοθέτησε το μοντέλο των IP διευθύνσεων στις 25 Ιουλίου του 1994, με τον σχηματισμό διαφόρων ομάδων εργασίας. Το 1996 εκδόθηκε μία σειρά RFCs που καθόριζε την έκδοση 6 (IPv6) του πρωτοκόλλου Internet, ξεκινώντας με την RFC 1983. (Η έκδοση 5, χρησιμοποιήθηκε από το πειραματικό Internet Stream Protocol). Αναμένεται τα IPv4 και IPv6 να χρησιμοποιηθούν παράλληλα στο προσεχές μέλλον. Οι κόμβοι IPv4 και IPv6 δεν μπορούν να επικοινωνήσουν απ’ ευθείας, αλλά χρειάζονται την βοήθεια ενδιαμέσων πυλών ή πρέπει να χρησιμοποιήσουν άλλους μηχανισμούς μετάβασης.
Σύγκριση με IPv4
Στο Internet, τα δεδομένα μεταδίδονται με την μορφή πακέτων δικτύου. Το IPv6 καθορίζει μία νέα μορφή πακέτου, σχεδιασμένη για να ελαχιστοποιεί την επεξεργασία των πακέτων από τους δρομολογητές. Επειδή οι επικεφαλίδες των πακέτων του IPv4 και IPv6 διαφέρουν σημαντικά, τα δύο πρωτόκολλα δεν μπορούν να συνεργαστούν. Όμως από τις περισσότερες πλευρές το IPv6 είναι μία συντηρητική επέκταση του IPv4. Τα περισσότερα πρωτόκολλα του επιπέδου μεταφοράς και εφαρμογής, χρειάζονται λίγη ή και καθόλου μετατροπή για να δουλέψουν πάνω στο IPv6. Εξαίρεση αποτελούν τα πρωτόκολλα εφαρμογών, τα οποία ενσωματώνουν διευθύνσεις του επιπέδου internet, όπως το FTP και το NTPv3, όπου η νέα μορφή των διευθύνσεων μπορεί να προκαλεί συγκρούσεις με την σύνταξη υπαρχόντων πρωτοκόλλων.
Μεγαλύτερος χώρος διευθύνσεων
Το κυριότερο πλεονέκτημα του IPv6, απέναντι στο IPv4 είναι ο μεγαλύτερος χώρος διευθύνσεων. Το μήκος των διευθύνσεων του IPv6 είναι 128 bit, ενώ του IPv4 είναι 32 bit. Για το λόγο αυτό ο χώρος των διευθύνσεων του είναι 2128 ή περίπου 3,4x1038 διευθύνσεις. Έτσι αναλογούν από 4.8×1028 διευθύνσεις σε καθέναν από τα 7 δισεκατομμύρια ανθρώπων που ζουν σήμερα (το 2011) στη γη. Επιπλέον ο χώρος διευθύνσεων του IPv4 είναι κακώς κατανεμημένος, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται κατά προσέγγιση μόνο το 14% των διαθέσιμων διευθύνσεων. Παρότι ο χώρος των διευθύνσεων στο IPv6 είναι πολύ μεγάλος, δεν ήταν αυτό ο πρωταρχικός σκοπός των σχεδιαστών του IPv6. Περισσότερο οι μεγάλες διευθύνσεις απλοποιούν την απόδοση των διευθύνσεων, καθιστούν δυνατή την αποτελεσματική ομαδοποίηση της δρομολόγησης και επιτρέπουν την πραγματοποίηση ειδικών χαρακτηριστικών διευθυνσιοδότησης. Στο IPv4 αναπτύχθηκαν περίπλοκες μέθοδοι "Αταξικής Δρομολόγησης Δικτυακών Περιοχών (CIDR))", για να γίνει δυνατή η καλύτερη χρησιμοποίηση του μικρού χώρου διευθύνσεων. Το σταθερό (standard) μέγεθος ενός υποδικτύου στο IPv6 είναι 264 διευθύνσεις, ίσο με το τετράγωνο όλου του χώρου διευθύνσεων του IPv4. Έτσι το πραγματικό ποσοστό χρησιμοποίησης των διευθύνσεων του IPv6 θα είναι μικρό, αλλά η διαχείριση του δικτύου και η αποτελεσματικότητα της δρομολόγησης βελτιώνεται, τόσο από το μεγάλο μέγεθος των υποδικτύων, όσο και από την ιεραρχική ομαδοποίηση της δρομολόγησης.
Ασφάλεια Επιπέδου Δικτύου
Αρχικά για την ασφάλεια στο IPv6, είχε αναπτυχθεί το πρωτόκολλο Internet Protocol Security (IPsec). Το πρωτόκολλο όμως αυτό χρησιμοποιήθηκε ευρέως και στο IPv4, αφού βέβαια τροποποιήθηκε κατάλληλα. Στην αρχή το IPsec ήταν βασικό χαρακτηριστικό του IPv6, αλλά στη συνέχεια έγινε προαιρετικό.
Απλοποίηση της επεξεργασίας από τους δρομολογητές
Στο IPv6, έχει απλοποιηθεί η επικεφαλίδα και η προώθηση του πακέτου. Παρόλο που η επικεφαλίδα των πακέτων IPv6 είναι τουλάχιστον διπλάσια απο την επικεφαλίδα των πακέτων IPv4, η επεξεργασία των πακέτων είναι αποδοτικότερη, επειδή χρειάζονται λιγότερη επεξεργασία από τους δρομολογητές. Αυτό προάγει την σχεδιαστική Αρχή απ΄ Άκρου σ΄ Άκρο (end-to-end principle) του Internet, η οποία προβλέπει ότι η περισσότερη επεξεργασία πρέπει να πραγματοποιείται στους ακραίους κόμβους. Η επικεφαλίδα του πακέτου IPv6, είναι απλούστερη από την επικεφαλίδα του πακέτου IPv4. Πολλά πεδία τα οποία χρησιμοποιούνται σπάνια, έχουν μετακινηθεί στις προαιρετικές επεκτάσεις της επικεφαλίδας. Οι δρομολογητές IPv6, δεν κάνουν διάσπαση των πακέτων IP. Οι συσκευές IPv6 είναι υποχρεωμένες, είτε να ανακαλύψουν την Μέγιστη Μονάδα Μεταφοράς της Διαδρομής (path MTU discovery), ή να μην στείλουν πακέτα μεγαλύτερα από την προεπιλεγμένη Μέγιστη Μονάδα Μεταφοράς  (Maximum transmission unit, MTU), η οποία είναι 1280 οκτάδες.
Κινητικότητα
Αντίθετα με το κινητό IPv4, το κινητό IPv6 αποφεύγει την τριγωνική δρομολόγηση (triangular routing) και για αυτό είναι το ίδιο αποτελεσματικό με το σταθερό IPv6. Οι δρομολογητές του IPv6, επιτρέπουν να μετακινηθούν ολόκληρα υποδίκτυα σε άλλους δρομολογητές, χωρίς επαναρίθμηση.
Επεκτασιμότητα προαιρετικών επιλογών
Η επικεφαλίδα του IPv6 έχει ελάχιστο μέγεθος 40 οκτάδων. Οι προαιρετικές επιλογές υλοποιούνται σαν επεκτάσεις. Αυτό δίνει τη δυνατότητα μελλοντικών επεκτάσεων του πρωτοκόλλου, χωρίς να επηρεάζεται ο πυρήνας της δομής του πακέτου.
Jumbograms
Το IPv4 περιορίζει το μέγεθος του πακέτου σε 65,535 (216−1) οκτάδες δεδομένων. Ένας κόμβος IPv6, μπορεί προαιρετικά να επεξεργαστεί πακέτα πάνω από αυτό το όριο. Τα πακέτα αυτά αναφέρονται σαν Jumbograms και μπορούν να έχουν μέγεθος μέχρι 4,294,967,295 (232−1) οκτάδες. Η χρήση των Jumbograms μπορεί να βελτιώσει την απόδοση πάνω σε συνδέσεις υψηλού MTU. Η χρήση Jumbograms δηλώνεται στον προαιρετικό πεδίο Jumbo της επικεφαλίδας του πακέτου.
Μορφή Πακέτου
Ένα πακέτο IPv6 αποτελείται από 2 μέρη: Την επικεφαλίδα και τα δεδομένα. Η επικεφαλίδα αποτελείται από ένα σταθερό τμήμα με την ελάχιστη λειτουργικότητα, που είναι απαραίτητη για όλα τα πακέτα, και μπορεί να ακολουθείται από προαιρετικές επεκτάσεις, που υλοποιούν ειδικά χαρακτηριστικά. Το σταθερό μέρος της επικεφαλίδας καταλαμβάνει τις πρώτες 40 οκτάδες (320 bits) του πακέτου. Περιέχει τις διευθύνσεις προέλευσης και προορισμού, το είδος της κυκλοφορίας (traffic classification), τον απαριθμητή αλμάτων (hop counter) και το είδος των προαιρετικών επολογών ή των δεδομένων που ακολουθούν την επικεφαλίδα. Το πεδίο επόμενη επικεφαλίδα (Next Header) ενημερώνει των παραλήπτη, πώς να ερμηνεύσει τα δεδομένα που ακολουθούν την επικεφαλίδα.
Διευθυνσιοδότηση
Σε σύγκριση με το IPv4, το πιο προφανές πλεονέκτημα του IPv6,είναι ο μεγαλύτερος χώρος διευθύνσεων. Οι διευθύνσεις στο IPv4 έχουν μήκος 32 bits, το οποίο μας παρέχει 4,3x109 (4,3 δισεκατομμύρια ) διευθύνσεις. Οι διευθύνσεις στο IPv6 έχουν μήκος 128 bits, που καταλήγει σε έναν χώρο 3,4×1038 διευθύνσεων. Ένας τέτοιος χώρος διευθύνσεων κρίνεται επαρκής για το ορατό μέλλον. Οι IPv6 διευθύνσεις, γράφονται σαν οκτώ ομάδες των τεσσάρων δεκαεξαδικών ψηφίων. Οι ομάδες χωρίζονται με άνω-κάτω τελεία, για παράδειγμα 2001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334.
Αναπαράσταση διευθύνσεων
Τα 128 bits μιας IPv6 διεύθυνσης, αναπαρίστανται σαν 8 ομάδες των 16 bits η κάθε μία. Κάθε ομάδα των 16 bits γράφεται σαν 4 δεκαεξαδικά ψηφία και οι ομάδες χωρίζονται με άνω-κάτω τελεία. Σαν παράδειγμα στην συζήτησή μας θα χρησιμοποιήσουμε τη διεύθυνση 2001:0db8:0000:0000:0000:ff00:0042:8329. Για λόγους ευκολίας μία IPv6 διεύθυνση μπορεί να συντομευτεί με εφαρμογή, όπου είναι δυνατόν, των παρακάτω κανόνων:
Ένα παράδειγμα εφαρμογής αυτών των κανόνων δίνεται παρακάτω.
Αρχική διεύθυνση: 2001:0db8:0000:0000:0000:ff00:0042:8329 Μετά την απομάκρυνση των εμπρόσθιων μηδενικών σε κάθε ομάδα: 2001:db8:0:0:0:ff00:42:8329 Μετά την παράλειψη των διαδοχικών τμημάτων με μηδενικά: 2001:db8::ff00:42:8329 Η τοπική διεύθυνση (loopback address) 0000:0000:0000:0000:0000:0000:0000:0001, μπορεί να συντομευτεί στην ::1, μετά από χρήση και των δύο κανόνων. Επειδή οι IPv6 διευθύνσεις μπορούν να αναπαρασταθούν με περισσότερους από έναν τρόπους, η IETF έχει έκδόσει ένα πρότυπο για τον τρόπο αναπαράστασης τους με κείμενο.
Μηχανισμοί μετάβασης
Μέχρις ότου το IPv6 εκτοπίσει πλήρως το IPv4, είναι απαραίτητος ένας αριθμός μεταβατικών μηχανισμών, που θα επιτρέψει σε συσκευές που χρησιμοποιούν μόνο το IPv6, να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες του IPv4 και να επιτρέψουν σε απ΄ άκρου σε άκρον  συσκευές που χρησιμοποιούν το IPv6,  να μπορούν να επικοινωνούν μέσα από ένα δίκτυο που υποστηρίζει μόνο IPv4. Πολλοί από αυτούς τους μεταβατικούς μηχανισμούς χρησιμοποιούν την τεχνική tunneling, με την οποία ενθυλακώνουν κυκλοφορία του IPv6 σε δίκτυα IPv4. Αυτή είναι μία ατελής λύση η οποία μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Τα πρωτόκολλα tunneling είναι μία προσωρινή λύση για δίκτυα τα οποία δεν υποστηρίζουν διπλή στοίβα (dual-stack), όπου και τα δύο πρωτόκολλα τρέχουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο.
Πραγματοποίηση διπλής στοίβας (Dual Stack ή native Dual-Stack)
Η διπλή στοίβα αναφέρεται σε απ΄ άκρου σε άκρο πραγματοποίηση και των δύο πρωτοκόλλων του IPv4 και IPv6. Δηλ. και τα δύο πρωτόκολλα τρέχουν στο ίδιο δίκτυο και δεν είναι απαραίτητη η ενθυλάκωση του IPv6 στο IPv4 και αντιστρόφως. Η διπλή στοίβα καθορίζεται στο RFC 4213.
Παρότι αυτή είναι η πλέον πρόσφορη πραγματοποίηση του IPv6, καθότι παρακάμπτει πολλά μειονεκτήματα της τεχνικής tunneling, δεν είναι πάντοτε εφικτή, επειδή πεπαλαιωμένος δικτυακός εξοπλισμός δεν μπορεί να υποστηρίξει το IPv6. Έτσι π.χ. δρομολογητές συνδρομητών μπορεί να χρειάζονται είτε ενημέρωση του firmware είτε ακόμη και αλλαγή του hardware. Αυτό σημαίνει ότι διαχειριστές δικτύων πρέπει να καταφεύγουν στην τεχνική του tunneling, μέχρις ότου η ραχοκοκαλιά των δικτύων υποστηρίξει τη διπλή στοίβα.
Τεχνική tunneling
Πολλοί από τους τωρινούς χρήστες του Internet δεν έχουν υποστήριξη διπλής στοίβας για το IPv6. Επομένως δεν μπορούν να έχουν απ’ ευθείας πρόσβαση σε τοποθεσίες IPv6. αντίθετα πρέπει να χρησιμοποιήσουν δίκτυα IPv4 για να μεταφέρουν πακέτα IPv6. Αυτό επιτυγχάνεται χρησιμοποιώντας μία τεχνική γνωστή ως tunneling, η οποία ενθυλακώνει πακέτα IPv6 μέσα σε IPv4, χρησιμοποιώντας στην πραγματικότητα το IPv4 σαν επίπεδο σύνδεσης αντί του IPv6.
Το πρωτόκολλο IP 41, δηλώνει πακέτα IPv4 τα οποία ενθυλακώνουν αυτοδύναμα πακέτα (datagrams) IPv6. Μερικοί δρομολογητές ή συσκευές μετατροπής διευθύνσεων δικτύου (NAT) μπορεί να μπλοκάρουν το πρωτόκολλο 41. Για να διέλθει διαμέσου τέτοιων συσκευών, μπορεί να χρησιμοποιηθούν πακέτα UDP για την ενθυλάκωση αυτοδύναμων πακέτων IPv6. Δημοφιλείς είναι επίσης και άλλες μορφές ενθυλάκωσης, όπως οι AYIYA  και η Generic Routing Encapsulation,
Hardware και ενσωματωμένα συστήματα (embedded systems)
Σε άλλες περιπτώσεις ασύμβατος εξοπλισμός πρέπει να αντικατασταθεί, είτε διότι ο κατασκευαστής δεν υπάρχει πλέον, είτε διότι το firmware του δικτύου είναι γραμμένο σε μόνιμη μνήμη μόνο ανάγνωσης(ROM).
Ο εξοπλισμός ο οποίος δεν είναι έτοιμος για IPv6, εκτείνεται από την καλωδιακή τηλεόραση, έως συσκευές VoIP, εργαστηριακό εξοπλισμό και εκτυπωτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Ρίχαρντ Τάουμπερ
thumb|right|250px|Ο τάφος του Τάουμπερ στο Λονδίνο Ο Ρίχαρντ Τάουμπερ (γερμ. Richard Tauber), πραγματικό όνομα Ρίχαρντ Ντένεμυ (γερ,. Richard Denemy) (1891-1948) υπήρξε Αυστριακός τενόρος, που έγινε γνωστός ως «βασιλιάς του μπελκάντο».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1891 στο ξενοδοχείο Zum schwarzen Bären του Λιντς της Αυστρίας. Ήταν εξώγαμος γιος της γκουβερνάντας Ελίζαμπετ Ντένεμυ και του ηθοποιού Άντον Ρίχαρντ Τάουμπερ, ο οποίος αργότερα, το 1913 τον αποκατέστησε υιοθετώντας τον, και του έδωσε το επώνυμό του. Ο μικρός Ρίχαρντ πήγε σχολείο στο Λιντς, και το 1903 σε ηλικία 12 χρονών μετακόμισε στο Βισμπάντεν της Γερμανίας, όπου έμενε ο πατέρας του. Εκεί συνέχισε το σχολείο και πήγε στο γυμνάσιο. Σπούδασε πιάνο, μουσική σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας. Οι δάσκαλοί του τον παρότρυναν να σπουδάσει φωνητική, και τον προώθησαν. Ο Τάουμπερ έγινε τραγουδιστής της όπερας και έδωσε τη πρεμιέρα του το 1913. Ακολούθησαν πολλές παραστάσεις σε φημισμένες όπερες της Γερμανίας. Μεγάλη επιτυχία είχε με τις όπερες του Μότσαρντ, και με οπερέτες που συνέθεσε ειδικά για αυτόν ο φίλος του Φραντς Λέχαρ. Μετά από έναν αποτυχημένο γάμο χρεοκόπησε και με τη δισκογραφικήν εταιρεία που είχε. Με την άνοδο των Ναζί κατέφυγε στο Λονδίνο λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Εκεί απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου 1948. Παρόλη την εμπορική του επιτυχία άφησε χρέη σε ύψος των 750.000 Μάρκων. Στην κηδεία του συνευρέθησαν 7.000 άτομα, που έκαναν έρανο για να καλύψουν τα χρέη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τενόροι Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές όπερας
Έπαυλη Μοδιάνο
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Στοιχεία "Αρτ Νουβό" στο παράθυρο της Έπαυλης Μοδιάνο Η έπαυλη αποτελεί ένα από τα εναπομείναντα δείγματα μεγαλοαστικής κατοικίας σε εκλεκτικιστικό ύφος. Η κατασκευή της πραγματοποιήθηκε γύρω στα 1905-1906 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ελί Μοδιάνο, ο οποίος πρόσθεσε στο εκλεκτικιστικό της ύφος -κυρίως στα κιγκλιδώματα  και τα μεταλλικά θυρόφυλλα της κεντρικής εισόδου- στοιχεία Art Nouveau, του  νέου καλλιτεχνικού ρεύματος που γνώρισε κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Παρίσι στα τέλη του 19ου αιώνα. Η διαμόρφωση των όψεων ακολουθεί την τυπική τριμερή διαίρεση: βάση-κορμός-στέψη, με βαριά λίθινη ακανόνιστη τοιχοποιία στο ημιυπόγειο, ελαφρότερη επεξεργασία με επιχρισμένες επιφάνειες, εμφανείς πλίνθους και μεγάλα ανοίγματα στον κορμό, δηλαδή στους δύο κύριους ορόφους και στέγη με φολιδωτά κεραμίδια και παράθυρα στη στέψη. Αυτά είναι και τα τέσσερα επίπεδα του κτηρίου, συνολικής έκτασης 1200 τ.μ. Κάθε επίπεδο περιέχει έναν μεγάλο κεντρικό οκταγωνικό χώρο, γύρω από τον οποίο αναπτύσσονται ασύμμετρα τα δωμάτια της έπαυλης.
Η ασυμμετρία αυτή, που προβάλλεται και στις όψεις, είναι χαρακτηριστική της εκλεκτικιστικής διάθεσης αλλά και της γραφικότητας (pittoresque) του συνολικού ύφους αυτών των επαύλεων. Ένας βαθύς, διώροφος εξώστης καμπυλώνει τη νοτιοδυτική γωνία του κτηρίου με κίονες και ελλειψοειδή τόξα στην περίμετρο. Η διώροφη αυτή «loggia» (στοά), με θέα τη θάλασσα δυτικά και την κορυφογραμμή του Ολύμπου στα νότια, καθιστούσε ξεχωριστή την έπαυλη Μοδιάνο από τις άλλες της περιοχής.
Χρήσεις
Ως κατοικία των Μοδιάνο, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα. Το 1913, αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, αγοράστηκε από το ελληνικό δημόσιο και παραχωρήθηκε στη βασιλική οικογένεια. Κατόπιν δόθηκε στον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας, για να ξαναγίνει ανάκτορο για τον Γεώργιο Β΄, ο οποίος πρόσθεσε το 1937 το φυλάκιο στην ανατολική όψη. Το 1947 εγκαθίσταται στο κτήριο η νεοϊδρυθείσα Στρατιωτική Ιατρική Σχολή και στις αρχές του 1960 η Ιερατική Σχολή. Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας το κτήριο παραχωρείται ως κατοικία του Υπουργού Βορείου Ελλάδος και το 1970 στεγάζει το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας (βλ. σήμερα Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας - Θράκης, ΛΕΜΜ-Θ). thumb|Το κτήριο  της  Έπαυλης Μοδιάνο στεγάζει από το 1970 το [[Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης|Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας - Θράκης.]] Όλες αυτές οι χρήσεις επέφεραν στο κτήριο αλλαγές και προσαρμογές, ενώ ο διάκοσμος υπέστη σημαντική φθορά (οροφογραφίες της διώροφης στοάς). Με την πρώτη προσεκτική αποκατάσταση που πραγματοποίησε το 1970-1972 η Τεχνική Υπηρεσία Ν. Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με μελέτη που συντάχθηκε από ειδικούς με επικεφαλής τον καθηγητή αρχιτεκτονικής Νικόλαο Μουτσόπουλο, διαμορφώθηκε το κτήριο σε μουσείο. Με τη δεύτερη σημαντική αποκατάσταση και ανάπλαση την περίοδο 1995-2000, σύμφωνα με μελέτη της 4ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων και του ΛΕΜΜ-Θ, επιστεγάστηκε το αίθριο του 3ου ορόφου και κατασκευάστηκε ο πύργος με το κλιμακοστάσιο διαφυγής στον ακάλυπτο, ενώ το 2008 αποκαταστάθηκαν και οι φθορές στις ορογραφίες.
Σήμερα, το κτήριο του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Μακεδονίας - Θράκης, κηρυγμένο ήδη από το 1980 ως διατηρητέο μνημείο μαζί με τον αύλειο χώρο του, στεγάζει τις μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις του ιδρύματος.
Από το 2008 ο αύλειος χώρος, έκτασης 2500 τ.μ., ο μισός σχεδόν της αρχικής ιδιοκτησίας της έπαυλης και ένας από τους λίγους πλέον μεγάλους χώρους της περιαστικής Θεσσαλονίκης των αρχών του 20ου αι., φιλοξενεί και νέο κτήριο, όπου γίνονται εκπαιδευτικά προγράμματα και περιοδικές εκθέσεις.
Ινστιτούτο Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων
Το Ινστιτούτο Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων (Ι.Μ.Ο.Π.) είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρία με κύριο μέτοχο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι ένας φορέας εθνικής εμβέλειας με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Σκοπός του είναι η εκπαίδευση των ειδικών και η ενημέρωση του κοινού σε θέματα όπως η ουρολογία, η ανδρολογία και η σεξολογία. Στόχο έχει την επίτευξη στενότερης επαφής των πολιτών με την επιστημονική γνώση σε θέματα που αφορούν προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος. . Έχει συνεργαστεί με εξειδικευμένους επιστήμονες και καθηγητές Πανεπιστημίων για όλες τις εκπαιδευτικές του δράσεις. Κατά καιρούς οργανώνει εκδηλώσεις για την ευαισθητοποίηση του κοινού για θέματα υγείας όπου συμμετέχουν άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου.
Ιστορία
Το 1998, με πρωτοβουλία του καθηγητή Δημήτριου Χατζηχρήστου δημιουργήθηκε το Κέντρο Αναφοράς Σεξουαλικών Δυσλειτουργιών και αποτέλεσε το Ελληνικό γραφείο της Ευρωπαϊκής Συμμαχίας για τις Σεξουαλικές Δυσλειτουργίες. Το 2000 μετεξελίχθηκε σε Κέντρο Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας (ΚΕ.Σ.Α.Υ.), και επέκτεινε τις δράσεις του ερευνητικά αλλά και εκπαιδευτικά.
Το 2005 ιδρύονται νέα κέντρα που υπάγονται στη Μονάδα Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων (Μ.Μ.Ο.Π.):
Κέντρο Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας
Το Κέντρο Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας (ΚΕ.Σ.Α.Υ.) ιδρύθηκε το 1998 με σκοπό την προαγωγή της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας, δεδομένου του αποσπασματικού τρόπου αντιμετώπισης των θεμάτων, στην Ελλάδα.
Μονάδα Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων
Η Μονάδα Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων δημιουργήθηκε με σκοπό να προάγει την επιστημονική έρευνα σε θέματα με τα οποία ασχολείται η Ουρολογία. Το 2011 σε συνεργασία με τη Β΄Ουρολογική Κλινική Α.Π.Θ. και τη Μονάδα Ουροδυναμικής Ουρολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών παρουσίασαν το 1ο Κλινικό Φροντιστήριο Λειτουργικής & Επανορθωτικής Ουρολογίας στο Γ. Ν. “Παπαγεωργίου”.
Εκπαιδευτικές Δράσεις
Το ΙΜΟΠ υλοποιεί εκπαιδευτικό έργο ενώ η ΜΜΟΠ επικεντρώνεται στη βασική και κλινική έρευνα.
Διαδραστικό Σχολείο Ουρολογίας
Το Iνστιτούτο, στο πλαίσιο του προγράμματος διά βίου εκπαίδευσης, οργανώνει κάθε χρόνο στην Πορταριά το Διαδραστικό Σχολείο Ουρολογίας. Την ομάδα των εκπαιδευτών απαρτίζουν ακαδημαϊκοί καθηγητές και εκπαιδευτές όλων των πανεπιστημίων της χώρας, με σημαντική παρουσία και αναγνώριση τόσο στον Ελληνικό όσο και στο διεθνή επιστημονικό στίβο. Πρόκειται για ένα σχολείο Ουρολόγων, όπου διδάσκοντες και εκπαιδευόμενοι συζητούν σε μία αμφίδρομη διαδικασία μάθησης και ανταλλαγής κλινικών εμπειριών.
Κλινικά Φροντιστήρια
Αρχικά το ΚΕ.Σ.Α.Υ. και αργότερα όλα τα Κέντρα της Μ.Μ.Ο.Π. έχουν οργανώσει μέχρι σήμερα περισσότερα από 50 κλινικά φροντιστήρια σε όλη την Ελλάδα, καθώς και 2 συναντήσεις ομοφωνίας.
Κλινικές Μελέτες
Η Μ.Μ.Ο.Π., από το 2000 υλοποιεί κλινικές μελέτες φάσεων ΙΙ, ΙΙΙ και IV, μελέτες παρατήρησης, καθώς και επιδημιολογικές μελέτες.
Κοινωνικές Δράσεις
Το ινστιτούτο οργανώνει κοινωνικές εξορμήσεις με διάφορες αφορμές στη διάρκεια της χρονιάς, δημοσιεύει ανακοινώσεις, διοργανώνει συνεντεύξεις τύπου, δράσεις ευαισθητοποίησης κοινού , παράγει τηλεοπτικά σποτ και αφίσες, συμμετέχει σε συνέδρια και λοιπές επιστημονικές εκδηλώσεις και οργανώνει εκδηλώσεις για την ενημέρωση και την πρόληψη σε θέματα Ουρολογικής και σεξουαλικής υγείας.