cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Becky Lynch
Πορεία προς το WWE
Η Ρεμπέκα ξεκίνησε να εκπαιδεύεται ως επαγγελματίας παλαίστρια τον Ιούνιο του 2002. Πέντε μήνες αργότερα έκανε το ντεμπούτο της. Αρχικά άρχισε να δουλεύει στην Ιρλανδία και λίγο καιρό αργότερα άρχισε να δουλεύει μαζί με τον αδερφό της. Το 2006 πάλεψε για τη Γαλλία και κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα το World Queens Of Chaos. Επίσης έχει δουλέψει στο One Pro Wrestling στην Αγγλία και στη Γερμανία. Το 2013 υπέγραψε το συμβόλαιό της με την εταιρεία του WWE. Αγωνίστηκε στην Πάλη SuperGirls στο Καναδικό Πρωτάθλημα Πάλης. Η Μπέκι κατάφερε να νικήσει τον αγώνα και κράτησε τον τίτλο για δέκα μήνες και δύο μέρες.
NXT (2013 - 2015)
Στις 8 Απριλίου του 2013 η Ρεμπέκα πήρε μέρος στο επεισόδιο του NXT εκείνης της ημέρας, αφότου η ίδια είχε μετακομίσει στη Φλόριντα. Λίγο αργότερα η Ρεμπέκα άλλαξε το όνομα της σε Μπέκι Λιντς και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους έκανε το ντεμπούτο της σε ζωντανό αγώνα. Επίσης η Μπέκι κατά τη διάρκειά της ως παλαίστρια στο NXT είχε μια έχθρα με την παλαίστρια Σάμερ Ράε. Στις 26 Ιουνίου του 2014 η Λιντς κέρδισε τη Ράε σε αγώνα πυγμαχίας.
Προσωπική Ζωή
Αποκαλύφθηκε ότι η Κουίν ήταν σε σχέση με τον επίσης παλαιστή Κόλμπι Λόπες, γνωστό επαγγελματικά ως Σεθ Ρόλινς. Το ζευγάρι δημοσιοποίησε τη σχέση τους στις 22 Αυγούστου 2019. Στις 11 Μαΐου 2020 η Λιντς ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος και περίμενε το πρώτο τις παιδί με τον Λόπες, καθώς και ότι ο γάμος τους, ο οποίος αρχικά ήταν σχεδιασμένος να λάβει χώρα τον Μάιο, θα αναβληθεί για αργότερα λόγω της πανδημίας κορονοϊού 2019-20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Σεισμογράφος
μικρογραφία| Σεισμογράφος τύμπανο Ο σεισμογράφος είναι ειδική συσκευή μέτρησης, η οποία χρησιμοποιείται στην σεισμολογία για τον εντοπισμό και την καταγραφή όλων των τύπων των σεισμικών κυμάτων.
Ο σεισμογράφος είναι συσκευή για τον προσδιορισμό της δύναμης και της κατεύθυνσης και τη μέτρηση των σεισμών.
Ιστορία
μικρογραφία|173x173εσ| Σεισμογράφος του [[Τσανγκ Χενγκ]] μικρογραφία| Σεισμογράφος στο ηφαίστειο Ο σεισμογράφος υποδεικνύει την κατεύθυνση του επίκεντρου του σεισμού. Ο πρώτος σεισμογράφος δημιουργήθηκε το 132 από τον Τσανγκ Χενγκ στην Κίνα.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, το φορτίο του σεισμογράφου είναι τοποθετημένο σε μια ελατηριωτή ανάρτηση, η οποία παραμένει ακίνητη κατά τη διάρκεια ενός σεισμού, ενώ το υπόλοιπο όργανο (σώμα, στήριγμα) κινείται. Ορισμένοι σεισμογράφοι είναι ευαίσθητοι στις οριζόντιες κινήσεις ενώ άλλοι είναι ευαίσθητοι στις κάθετες. Τα κύματα καταγράφονται στη χαρτοταινία. Υπάρχουν ηλεκτρονικοί σεισμογράφοι (χωρίς χαρτοταινία) που εγγράφουν τα μεγέθη των σεισμών σε συσκευές αποθήκευσης. αριστερά|μικρογραφία| Ο σεισμογράφος του Γκολίτσιν στο μουσείο του [[Τόκιο ]] Οι πρώτοι σύγχρονοι σεισμογράφοι ήταν μηχανικοί. Το 1906, ο Ρώσος πρίγκιπας Μπόρις Γκολίτσιν δημιούργησε τον πρώτο ηλεκτρομαγνητικό σεισμογράφο, βασισμένος στο φαινόμενο της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής. Σε ένα τέτοιο σεισμογράφο, στο φορτίο προσαρτάται ένα πηνίο επαγωγής όπου όταν η θήκη κυλάει, κινείται σε σχέση με τους μαγνήτες που είναι στερεωμένοι πάνω του.
Η ταχεία ανάπτυξη της μικροηλεκτρονικής και της κβαντικής οπτικής οδηγεί στην εμφάνιση σοβαρών ανταγωνιστών για τους παραδοσιακούς μηχανικούς σεισμογράφους στη φασματική περιοχή μέσης και υψηλής συχνότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμολογία Κατηγορία:Όργανα μέτρησης Κατηγορία:Κινεζικές εφευρέσεις
Μικρό Μπουρμπούλι Αιτωλοακαρνανίας
Το Μικρό Μπουρμπούλι είναι νησίδα στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου και τον Πατραϊκό κόλπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Λίμνη Λίσον
Η Λίμνη Λίσον (αγγλικά: Leeson Lake) είναι λίμνη που βρίσκεται 2,1 χιλιόμετρα απο το Γουίντερ Χάρμπουρ του γεωγραφικού διαμερίσματος Ουάντινγκτον της Νήσου Βανκούβερ, στη Βρετανική Κολομβία, στον Καναδά. Είναι ιδανικό μέρος για ψάρεμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιμνη Λισον
Μηλέα Τρικάλων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Μηλέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Urban Dictionary
250px|right Το Urban Dictionary είναι διαδικτυακό λεξικό για κυρίως για αργκό λέξεις και φράσεις, το οποίο λειτουργεί υπό το σύνθημα "Define Your World." Ξεκίνησε το 1999 από τον Aaron Peckham. Αρχικά, προοριζόταν ως ένα λεξικό με αργκό λέξεις και φράσεις, που συνήθως δεν βρίσκονται σε τυπικά λεξικά, αλλά τώρα χρησιμοποιείται για τον ορισμό οποιασδήποτε λέξης, συμβάντος ή φράσης (συμπεριλαμβανομένου σεξουαλικού περιεχομένου). Οι λέξεις ή οι φράσεις στο Urban Dictionary μπορεί να έχουν πολλαπλούς ορισμούς, παραδείγματα χρήσης. Το 2014, το λεξικό είχε πάνω από επτά εκατομμύρια ορισμούς, ενώ το 2020 ξεπέρασε τους δώδεκα εκατομμύρια. Περίπου 2.000 νέες καταχωρήσεις προστίθενται καθημερινώς.
Τσαλέο Γιουβίντια
Ο Τσαλέο Γιουβίντια (Ταϊλανδικά: เฉลียว อยู่วิทยา,, γέννηση 17 Αυγούστου 1923, θάνατος 17 Μαρτίου 2012) ήταν ένας Ταϊλανδός επιχειρηματίας και επενδυτής. Ήταν ο δημιουργός του Krating Daeng (กระทิง แดง) και συνδημιουργός των εμπορικών σημάτων, των ενεργειακών ποτών της Red Bull. Ως την στιγμή του θανάτου του το 2012 σε ηλικία 88 ετών, ήταν καταγεγραμμένος ως ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στην Ταϊλάνδη, με εκτιμώμενη καθαρή αξία 5 δις δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταϊλανδοί Κατηγορία:Red Bull
Ντάνιελ Χάκετ
Ο Ντάνιελ Λορένσο Χάκετ (αγγλικά: Daniel Lorenzo Hackett) (Φορλιμπόπολι, 19 Δεκεμβρίου 1987) είναι Ιταλό-Αμερικανός διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 μ. και παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ και του σούτινγκ γκαρντ για την ομάδα της Βίρτους Μπολόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019
Ξενοχρήστος Καμενιανίτης
Ο Ξενοχρήστος Νικολόπουλος - Καμενιανίτης ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε περί τα 1790 στο ορεινό χωριό Μπούλιαρι Γορτυνίας Αρκαδίας στην Πελοπόννησο. Η οικογένεια του, λόγω του ότι ο πατέρας του ήταν διωκόμενος από τους Τούρκους για την αγωνιστική του δράση εναντίον τους, μετέβη βορειότερα και στο χωριό Καμενιάνοι της Επαρχίας Καλαβρύτων στην ορεινή Αχαΐα, όπου και μεγάλωσε ο μικρός τότε Χρήστος.
Από μικρός φανέρωσε την γενναιότητά του. Έλαβε την ονομασία «Ξενοχρήστος», ενώ έπειτα έγινε γνωστός και ως «Καμενιανίτης».
Είχε τέσσερα αδέλφια, εκ των οποίων ο ένας ήταν καλόγερος στην Μονή Αγίας Λαύρας.
Το καλοκαίρι του 1820 χτύπησε με το ένα αγροτικό εργαλείο τον Τούρκο σπαή-φοροεισπράκτορα στους Καμενιάνους και διέφυγε στον τόπο καταγωγής του, στο Μπούλιαρι. Επέστρεψε στους Καμενιάνους και στρατολόγησε και εκπαίδευε άνδρες από τα γύρω χωριά στην περιοχή της Καπρίβαινας.
Στις αρχές του Μάρτη του 1821 ύψωσε επαναστατική σημαία στους Καμενιάνους και μετέβη στα Καλάβρυτα. Συμμετείχε από τους πρώτους στην πολιορκία των Καλαβρύτων, ενώ ήταν παρών στην ορκωμοσία των αγωνιστών και την ύψωση του λαβάρου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα.
Διακρίθηκε ακόμη, στις μάχες στο Πούσι και στον Λάλα Ηλείας, όπως και στην πολιορκία των Πατρών.
Ήταν επικεφαλής 150 ανδρών, ενώ αγωνίστηκε υπό τις στρατιωτικές διαταγές του Ασημάκη Ζαΐμη και του Παναγιώτη Φωτήλα.
Στις 12 Ιουλίου ή 9 Σεπτεμβρίου του 1822 πολέμησε ηρωικά στην μάχη του Πουρναρόκαστρου έξω από την Πάτρα, στο Παναχαϊκό, όπου πληγώθηκε και τελικά πέθανε. Μάλιστα αναφέρεται πως ο Ασημάκης Ζαΐμης διέθεσε ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό για όποιον κατάφερνε να γιατρέψει τον Ξενοχρήστο, χωρίς όμως αυτό τελικά να καταστεί δυνατό.
Ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο χωριό Κρυσταλλόβρυση (Μπαρδικώστα) της πρώην Επαρχίας Πατρών.
Στους Καμενιάνους σήμερα υπάρχει στην κεντρική πλατεία, η προτομή του, τα αποκαλυπτήρια της οποίας έγιναν με λαμπρή εκδήλωση στις 17 Αυγούστου του 2002.
Πηγή
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Ασέρ-λα-Φορέ
Το Ασέρ-λα-Φορέ (γαλλικά: Achères-la-Forêt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ασερουά (γαλλικά: Achèrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πολωνικός μεταμοντερνισμός
δεξιά|μικρογραφία|238x238εσ| [[Σόποτ (Πολωνία)|Σόποτ, Στραβό σπίτι]] Ο πολωνικός μεταμοντερνισμός αναφέρεται στην πολιτιστική, καλλιτεχνική και φιλοσοφική ανάπτυξη εντός της πολωνικής κοινωνίας, η οποία συμπίπτει με την πτώση του κομμουνισμού και τις δημοκρατικές μεταβάσεις που οδήγησαν στην ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004.
Ιστορικό
Ο λόγος για τη φιλοσοφική έννοια και τη λογοτεχνική επίγνωση του μεταμοντερνισμού εμφανίστηκε στην πολωνική κριτική πολύ πριν από την κατάρρευση του Σοβιετικού Μπλοκ, που προκλήθηκε από πολυάριθμες δημοσιεύσεις συγγραφέων που χαρακτηρίζονται πλέον ως μεταμοντερνιστές, συμπεριλαμβανομένων των Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Κουρτ Βόνεγκατ, Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, καθώς και των Ρέιμοντ Φέντερμαν, Τζον Χοκς και Ιχάμπ Χασάν μεταξύ άλλων (ξεχωριστές ανθολογίες). Ήδη πριν από το τέλος της δεκαετίας του 1970, ο Σάμιουελ Μπέκετ παρήχθη στην Πολωνία από πάνω από δώδεκα εθνικά θέατρα σε επτά μητροπολιτικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της κύριας τηλεοπτικής μετάδοσης το 1971. Το έργο του Περιμένοντας τον Γκοντό σε μετάφραση έκανε πρεμιέρα ήδη από το 1957 τόσο στη Βαρσοβία (στο Teatr Współczesny) όσο και στην Κρακοβία (Teatr 38). Ο πολωνικός μεταμοντερνισμός μπορεί να εντοπιστεί στο έργο του πολυγραφότατου ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Ταντέους Ρουζέβιτς, των φιλοσόφων Λέσεκ Κοουακόφσκι, Στανίσουαφ Λεμ, Ταντέους Κάντορ ή στα έργα διαφόρων Πολωνών μεταναστών συγγραφέων όπως ο νομπελίστας Τσέσλαφ Μίλος και των σύγχρονών του, συμπεριλαμβανομένου του Βίτολντ Γκομπρόβιτς. Η βάση για τη ιδιαιτερότητα του πολωνικού μεταμοντερνισμού καθιερώθηκε avant la lettre ήδη στο μεσοπόλεμο μέσω των αμφιλεγόμενων, αν και ευρέως αναγνωρισμένων έργων του Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς (Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας, 1935) και του Κάρολ Ιζικόφσκι, μεταξύ άλλων. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Κτήριο της [[Telewizja Polska|TVP στη Βαρσοβία]] Στο πολωνικό πλαίσιο, ο μεταμοντερνισμός έχει κατηγοριοποιηθεί από τους κριτικούς λογοτεχνίας ως το πλαίσιο του πλουραλισμού που είναι απαραίτητο για την επιτυχία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όσον αφορά τη μετα-εθνική ποικιλομορφία και τις περιφερειακές διαφορές.
Καλλιτεχνικές καταβολές
Αν και ο μεταμοντερνισμός προωθήθηκε ευρέως στο λεγόμενο Drugi obieg (δεύτερη κυκλοφορία) από τον πολωνικό υπόγειο τύπο, έχει επίσης επικριθεί ως άμορφος τόσο από τους Καθολικούς φιλοσόφους, όσο και από τους «πεσόντες μαρξιστές», που πιστώθηκε με την εμφάνιση του κοινωνιο-μεταμοντερνισμού στην Πολωνία – βασίζεται στον ακραίο σχετικισμό και την πικρή αίσθηση του χιούμορ (βλ. Σουαβόμιρ Μρόζεκ). Ο συνεχής διάλογος που εκτείνεται πολύ πέρα από τον στρατιωτικό νόμο στην Πολωνία, οδήγησε τελικά στην καταστροφή της ολοκληρωτικής ιδεολογίας και στην αναπόφευκτη αποδοχή του πλουραλισμού έναντι του θεμελιωτισμού στη θεωρία της τέχνης.
Ο μεταμοντερνισμός εισήλθε στην Πολωνία τη δεκαετία του 1960 στο τέλος της σταλινικής περιόδου (με τον Άντζεϊ Βρουμπλέφσκι να έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στη μεταπολεμική παραστατική ζωγραφική). Συνδυάστηκε με την έλευση του εννοιολογισμού, της ποπ αρτ, καθώς και του νεοεξπρεσιονισμού. Αυτά τα νέα κινήματα – ξεκινώντας ως ανεπίσημοι πολιτικοί και καλλιτεχνικοί λόγοι – αμφισβήτησε την τεράστια μήτρα της πολωνικής θεσμοθετημένης κουλτούρας που ορίστηκε πριν από το 1989 από το μονοκομματικό σύστημα και τη χρήση του πολιτικά φορτισμένου ρεαλισμού ως μέθοδος κοινωνικού ελέγχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταμοντερνισμός Κατηγορία:Μεταμοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Πολιτισμική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1989-παρόν)
Δυναστεία του Μούνσε
thumb|right|300px|Ο τύμβος του Μπιορν Α΄ του σιδηρόπλευρου, στο νησί Μούνσο (νότια της Ουψάλας), από όπου ο Οίκος πήρε το όνομά του.
Ιστορία
Τον Οίκο του Μούνσο διαδέχθηκε ο Οίκος του Στένκιλ.
Βασιλείς της Δανίας από τον Οίκο του Μούνσο:
Έρικ ΣΤ΄ ο Νικηφόρος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας  Κατηγορία:Ήμι-μυθικοί βασιλείς της Σουηδίας
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Ουγγαρία
Τα ΛΟΑΤ+ άτομα στην Ουγγαρία αντιμετωπίζουν νομικές και κοινωνικές προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζουν οι μη-ΛΟΑΤ+ κάτοικοι. Η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη στην Ουγγαρία τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες. Οι διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και φύλου απαγορεύονται στη χώρα. Ωστόσο, τα νοικοκυριά με επικεφαλής ομόφυλα ζευγάρια δεν έχουν τα ίδια νομικά δικαιώματα που διαθέτουν τα ετεροφυλόφιλα παντρεμένα ζευγάρια. Το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια νομιμοποιήθηκε το 2009, αλλά ο γάμος ομοφύλων απαγορεύεται συνταγματικά από το 2012.
Η ουγγρική κυβέρνηση έχει εγκρίνει νομοθεσία που περιορίζει τα πολιτικά δικαιώματα των ΛΟΑΤ+ Ούγγρων – όπως ο τερματισμός της νομικής αναγνώρισης των τρανς Ούγγρων και η απαγόρευση προβολής περιεχομένου ΛΟΑΤ+ για ανηλίκους. Αυτή η τάση συνεχίζεται υπό την κυβέρνηση Φιντές του Βίκτορ Όρμπαν. Η Ουγγαρία βρίσκετε στης τελευταίες θέσεις αναφορικά με τα δικαιώματα ΛΟΑΤ+ στην ΕΕ. Τον Ιούνιο του 2021, η Ουγγαρία ψήφισε νόμο κατά των ΛΟΑΤ+ για την απαγόρευση της «ομοφυλοφιλικής και τρανσεξουαλικής προπαγάνδας» που ισχύει από την 1η Ιουλίου. Ο νόμος έχει καταδικαστεί από δεκαεπτά χώρες της ΕΕ μέχρι στιγμής(μαζί και της Ελλάδας). Επίσης, τον Ιούλιο του 2021, η Επιτροπή της ΕΕ ξεκίνησε νομικές ενέργειες κατά της Ουγγαρίας και της Πολωνίας για παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ+ ατόμων: "Η Ευρώπη δεν θα επιτρέψει ποτέ να στιγματιστούν τμήματα της κοινωνίας μας." Παρόμοιους νόμους είχε εφαρμόσει η Ρωσία από το 2013.
Αναγνώριση των σχέσεων ατόμων του ίδιου φύλου
Η μη καταγεγραμμένη συμβίωση αναγνωρίζεται από το 1996. Ισχύει για κάθε ζευγάρι που ζει μαζί σε οικονομική και σεξουαλική σχέση (γάμος κοινού δικαίου), συμπεριλαμβανομένων ζευγαριών του ιδίου φύλου. Σε αυτήν την περίπτωση δεν απαιτείται επίσημη εγγραφή. Ο νόμος παρέχει συγκεκριμένα δικαιώματα και οφέλη σε δύο άτομα που συμβιούν μαζί. Η μη καταγεγραμμένη συμβίωση ορίζεται στον Αστικό Κώδικα της χώρας «όταν δύο άτομα ζουν εκτός γάμου σε μια συναισθηματική και οικονομική κοινότητα, στο ίδιο νοικοκυριό, υπό τον όρο ότι κανένας από αυτούς δεν είναι παντρεμένος ή σε σύμφωνο συμβίωσης με άλλο πρόσωπο, εγγεγραμμένο ή μη, και ότι δεν συγγενεύουν άμεσα και δεν είναι αδέλφια». Η παραχώρηση κληρονομιάς είναι δυνατή μόνο με διαθήκη, ενώ η σύνταξη χηρείας είναι διαθέσιμη για ζευγάρια που συμβιούν για περισσότερα από 10 χρόνια.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2007, το Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα νομοσχέδιο καταχωρημένου επίσημα συμφώνου συμβίωσης, που υπέβαλε η κυβέρνηση Σοσιαλιστικού Κόμματος - Συμμαχία Ελεύθερων Δημοκρατών της Ουγγαρίας. Το νομοσχέδιο θεωρήθηκε αντισυνταγματικό από το Συνταγματικό Δικαστήριο, λόγω ρήτρας του για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Τον Φεβρουάριο του 2009, το Κοινοβούλιο ενέκρινε τροποποιημένη έκδοση του νομοσχεδίου. Από την 1η Ιουλίου 2009 τα ζευγάρια του ιδίου φύλου μπορούν να συμμετάσχουν σε καταχωρημένα σύμφωνα συμβίωσης. Ο νόμος παρέχει τα ίδια δικαιώματα στους εγγεγραμμένους συντρόφους, τους οποίους εξισώνει με τους συζύγους, όμως αποκλείει την υιοθεσία, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή ή το κοινό επώνυμο.
Την 1η Ιανουαρίου 2012, ένα νέο Σύνταγμα που θεσπίστηκε από την κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν, αρχηγού του κυβερνώντος Κόμματος Fidesz, τέθηκε σε ισχύ, αναφέροντας ότι δικαίωμα γάμου έχουν μόνο ετερόφυλα ζευγάρια, ενώ δεν περιείχε καμία εγγύηση για την προστασία από τις διακρίσεις όσον αφορά το σεξουαλικό προσανατολισμό. Να σημειωθεί, ωστόσο, ότι οι διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού απαγορεύονται από το Σύνταγμα, καθώς και από τον νόμο περί ίσης μεταχείρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουγγαρια ΛΟΑΤ
Γκουρού Χάργκομπιντ
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ (19 Ιουνίου 1595 - 3 Μαρτίου 1644), σεβαστός ως ο έκτος Νάνακ, ήταν ο έκτος από τους δέκα συνολικά Γκουρού του Σιχισμού. Έλαβε το αξίωμα του Γκουρού στη νεαρή ηλικία των έντεκα χρόνων, μετά την εκτέλεση του πατέρα του, Γκουρού Αρντζάν, από τον Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Τζαχανγκίρ.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ εισήγαγε τη διαδικασία της στρατιωτικοποίησης στον Σιχισμό, για να αντισταθεί στην καταπίεση και να προστατέψει την ανθρωπότητα. Αυτό το συμβόλιζε με το να φοράει δύο σπαθιά, τα οποία αντιπροσώπευαν τη διπλή έννοια των μίρι και πίρι (κοσμική δύναμη και πνευματικό κύρος). Μπροστά από τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ στην πόλη Αμριτσάρ, ο Γκουρού Χάργκομπιντ έχτισε το Ακάλ Ταχτ (ο θρόνος του ενός διαχρονικού), ως δικαστήριο προς εξέταση των κοσμικών θεμάτων και απονομή δικαιοσύνης. Το Ακάλ Ταχτ αντιπροσωπεύει την υψηλότερη έδρα της επίγειας εξουσίας της Χάλσα σήμερα.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ είχε τη μεγαλύτερη θητεία ως Σιχ-Γκουρού, κατέχοντας το αξίωμα για 37 χρόνια, 9 μήνες και 3 μέρες.
Βιογραφία
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ γεννήθηκε το 1595 στο Βαντάλι Γκουρού, ένα χωριό 7Km δυτικά της πόλης Αμριτσάρ, και ήταν ο μοναδικός γιος του Γκουρού Αρντζάν, του πέμπτου Σιχ-Γκουρού. Μικρός πέρασε ευλογιά, επιβίωσε από απόπειρα δηλητηρίασής του από κάποιον άγνωστο, καθώς επίσης κι από μια ακόμα απόπειρα εναντίον της ζωής του, όταν κάποιος πέταξε μία κόμπρα προς το μέρος του. Μελέτησε τα ιερά κείμενα με τον Μπάι Γκούρντας και εκπαιδεύτηκε στην ξιφομαχία και τοξοβολία με τον Μπάμπα Μπούντχα.
Στις 25 Μαΐου 1606, ο Γκουρού Αρντζάν επέλεξε τον Γκουρού Χάργκομπιντ ως τον διάδοχό του και του έδωσε οδηγίες να αρχίσει μια στρατιωτική παράδοση για να προστατέψει τον κόσμο, καθώς επίσης κι ο ίδιος να είναι πάντα περιτριγυρισμένος από ένοπλους Σιχ για προστασία. Σύντομα μετά από αυτό, ο Γκουρού Αρντζάν συνελήφθη, βασανίστηκε και μαρτύρησε υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Τζαχανγκίρ. Η τελετή διαδοχής του Γκουρού Χάργκομπιντ έλαβε χώρα στις 24 Ιουνίου 1606 και ο ίδιος εγκαθίδρυσε την έννοια του Μίρι πίρι· έφερε μαζί του πάντα δύο σπαθιά όπου το ένα συμβόλιζε το πνευματικό του κύρος (πίρι) και το άλλο την κοσμική του δύναμη (μίρι). Ακολούθησε επίσης τη συμβουλή του μάρτυρα πατέρα του και ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από ένοπλους Σιχ για προστασία. Ο αριθμός 52 σήμαινε κάτι ιδιαίτερο στη ζωή του και έτσι η ακολουθία του αποτελείτο από 52 ένοπλους άντρες. Μετέπειτα, ίδρυσε και την στρατιωτική παράδοση στην Σιχ πίστη.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ είχε τρεις συζύγους· τις Νταμοντάρι, Νάνακι και Μαχαντέβι, και απέκτησε παιδιά και με τις τρεις. Δύο από τους μεγαλύτερους γιους του από την πρώτη του σύζυγο πέθαναν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, ο γιος του από τη Μάτα Νάνακι, έγινε ο ένατος Σιχ-Γκουρού.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ ήταν δάσκαλος πολεμικών τεχνών (shastarvidya), αγαπούσε το κυνήγι και, σύμφωνα με Περσικές καταγραφές, σε αντίθεση με τους προηγούμενους Σιχ-Γκουρού, αυτός και οι μετέπειτα Σιχ-Γκουρού έτρωγαν κρέας, μια πρακτική που υιοθέτησαν και αρκετοί από τους ακολούθους τους. Ενθάρρυνε τους ανθρώπους να διατηρούν τη φυσική τους κατάσταση και να είναι σωματικά έτοιμοι για μάχη, ενώ είχε το δικό του Ντάρμπαρ (γήπεδο) για εξάσκηση. Ο οπλισμός και η εκπαίδευση κάποιων πιστών του ακολούθων ξεκίνησε. Ο Γκουρού Χάργκομπιντ έφτασε στο να κατέχει 700 άλογα και ο στρατός του (ρισαλντάρι) να αποτελείται από 300 αναβάτες και 60 στρατιώτες με τουφέκι.
Ως διάδοχό του, έχρισε τον εγγονό του Χαρ Ράι, ο οποίος κι έγινε ο έβδομος Σιχ-Γκουρού. Ο Γκουρού Χάργκομπιντ πέθανε το 1644 στην Κιράτπουρ Σαχίμπ, μια πόλη που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ζάραδρου, εκεί όπου και αποτεφρώθηκε και σήμερα βρίσκεται ο ιερός ναός Παταλμπούρι Σαχίμπ.
Σχέσεις με Μουγκάλ ηγέτες
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ ήταν αυτός που οδήγησε τους Σιχ εναντίον των δυνάμεων των Μουγκάλ, μετά την εκτέλεση του Γκουρού Αρντζάν. Αντιστάθηκε στην Ισλαμική δίωξη κάνοντας τέσσερις πολέμους εναντίον των στρατευμάτων του Σαχ Τζαχάν. Οι προσπάθειές του να μετασχηματίσει την κοινότητα των Σιχ, τον οδήγησε σε συγκρούσεις με την εξουσία των Μουγκάλ.
Τζαχανγκίρ
Λόγω της καταπίεσης των Μουγκάλ Αυτοκρατόρων, από το ξεκίνημα της ηγεσίας του ο Γκουρού Χάργκομπιντ ήταν φανατικός εχθρός της κυριαρχίας των Μουγκάλ και συμβούλευε τους Σιχ να είναι οπλισμένοι και να πολεμούν τους Μουγκάλ. Συμβολικά, έφερε πάνω του πάντα δύο σπαθιά, τα οποία αντιπροσώπευαν τη διπλή έννοια των μίρι και πίρι (κοσμική δύναμη και πνευματικό κύρος). Έχτισε ένα φρούριο, για να υπερασπιστεί την πόλη Ραμντάσπουρ, καθώς κι ένα επίσημο δικαστήριο, το Ακάλ Ταχτ.
Ξεκάθαρος επίσης δεν είναι και ο λόγος της αποφυλάκισής του. Μελετητές λένε πως ο Τζαχανγκίρ, περίπου το 1611, είχε λίγο πολύ επανέλθει στις ανεκτικές πολιτικές που ακολουθούσε και ο Ακμπάρ, αφού άρχισε να νιώθει ασφαλής για τον θρόνο του. Άλλη θεωρία αναφέρει πως ο Τζαχανγκίρ ζύγισε τις περιστάσεις και θεώρησε πως ο Γκουρού Χάργκομπιντ δεν ήταν επικίνδυνος, με αποτέλεσμα να διατάξει την αποφυλάκισή του.
Σύμφωνα με τον Σουρτζίτ Σινγκ Γκάντι, 52 Ράτζας οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι στο κάστρο ως όμηροι για «εκατομμύρια ρούπια» και για αντίσταση στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ, ήταν απογοητευμένοι με την αποφυλάκιση του Γκουρού Χάργκομπιντ, καθώς θα έχαναν έναν πνευματικό μέντορα. Ο Γκουρού Χάργκομπιντ είπε στον Τζαχανγκίρ να απελευθερώσει τους Ράτζας μαζί του και του εγγυήθηκε την πιστή τους συμπεριφορά. Ο Τζαχανγκίρ αποδέχτηκε την πρότασή του διατάζοντας, ωστόσο, την απελευθέρωση μόνο όσων θα χωρούσαν μπροστά από τον χιτώνα του όταν θα έφευγε. Έτσι, ο Γκουρού Χάργκομπιντ έβαλε να του φτιάξουν έναν εξαιρετικά μεγάλο χιτώνα, τον οποίο και φόρεσε τη μέρα της αποφυλάκισής του. Καθώς ο Γκουρού Χάργκομπιντ έβγαινε από το κάστρο, οι άλλοι 52 κρατούμενοι Ράτζας κρατούσαν τον χιτώνα του με αποτέλεσμα να τους επιτραπεί να φύγουν μαζί του.
Μετά την αποφυλάκισή του, πιο διακριτικά, ο Γκουρού Χάργκομπιντ ενδυνάμωσε τον Σιχ στρατό και ανασυγκρότησε την Σιχ κοινότητα. Οι σχέσεις του με τον Τζαχανγκίρ παρέμειναν ως επί το πλείστον φιλικές, ενώ τον συνόδευσε και στις πόλεις Κασμίρ και Ρατζπούτανα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τζαχανγκίρ, ο Γκουρού Χάργκομπιντ ενεπλάκη σε μία μάχη ενάντια στους Μουγκάλ (Μάχη της Ροχίλια). Η μάχη έγινε ως απάντηση στην στρατιωτικοποίηση των Σιχ και οι Μουγκάλ, τους οποίους οδήγησε στη μάχη ο Κυβερνήτης Αμπντούλ Χαν, ηττήθηκαν.
Σαχ Τζαχάν
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σαχ Τζαχάν, η οποία ξεκίνησε το 1627, οι σχέσεις μεταξύ του Γκουρού Χάργκομπιντ και του Αυτοκράτορα χάλασαν και πάλι. Ο Σαχ Τζαχάν ήταν μισαλλόδοξος και κατέστρεψε ένα μπαόλι στη Λαχόρη, χτίζοντας στη θέση του ένα τζαμί. Το 1628, οι Σιχ λεηλάτησαν μία αγορά των Μούγκαλ, κάτι το οποίο πυροδότησε την πρώτη ένοπλη διαμάχη.
Ο Πέντι Χαν τέθηκε ηγέτης των επαρχιακών στρατευμάτων από τον Σαχ Τζαχάν και πορεύτηκε προς τον Γκουρού. Ο Γκουρού Χάργκομπιντ δέχθηκε επίθεση αλλά κατάφερε να κερδίσει και αυτή τη μάχη. Ο Γκουρού Χάργκομπιντ πολέμησε επίσης στη Μάχη της Καρταρπούρ.
Ο Σαχ Τζαχάν προσπάθησε να χρησιμοποιήσει πολιτικά μέσα για να υπονομεύσει την Σιχ παράδοση, διαιρώντας κι επηρεάζοντας τη διαδοχή. Επιχορήγησε γη στον Ντιρ Μαλ, έναν από τους εγγονούς του Γκουρού Χάργκομπιντ που ζούσε στην πόλη Καρταρπούρ, κι επιχείρησε να ενθαρρύνει τους Σιχ να τον αναγνωρίσουν ως τον νόμιμο διάδοχο του παππού του, ενώ ο Ντιρ Μαλ προέβη σε δηλώσεις υπέρ του κράτους των Μουγκάλ και άσκησε κριτική εναντίον του παππού του. Ο Γκουρού Χάργκομπιντ πέθανε στην πόλη Κιράτπουρ Σαχίμπ στην περιοχή του Παντζάμπ στις 19 Μαρτίου 1644 αλλά, πριν τον θάνατό του, απέρριψε τον Ντιρ Μαλ και έχρισε ως διάδοχό του τον άλλο του εγγονό και αδελφό του Ντιρ Μαλ, Γκουρού Χαρ Ράι.
Σάμαρθ Ράμντας και Γκουρού Χάργκομπιντ
Σύμφωνα με καταγραφές των Σιχ και βάση παλιού Παντζάμπι χειρογράφου, του Πανζάχ Σάχιαν, ο Σάμαρθ Ράμντας συνάντησε τον Γκουρού Χάργκομπιντ στη Σριναγκάρ. Η συνάντηση, η οποία επιβεβαιώνεται και στο βιβλίο Ramdas Swami's Bakhar του Χανουμάντ Σουάμι το οποίο γράφτηκε το 1793, πιθανόν να έλαβε χώρα στις αρχές της δεκαετίας του 1630 κατά τη διάρκεια των ταξιδιών που έκανε ο Σάμαρθ Ράμντας για προσκυνήματα και κατά το ταξίδι του Γκουρού Χάργκομπιντ στη Νανάκματα. Λέγεται πως όταν ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο, ο Γκουρού Χάργκομπιντ είχε μόλις επιστρέψει από το κυνήγι. Ήταν πλήρως οπλισμένος και καβαλούσε ένα άλογο. Ο Μαράθα άγιος Ράμντας είπε: «Άκουσα πως κατέλαβες την Γκάντι του Γκουρού Νάνακ» και ρώτησε τι είδους σάντου ήταν. Ο Γκουρού Χάργκομπιντ απάντησε: «Εσωτερικά ένας ερημίτης και εξωτερικά ένας πρίγκιπας. Τα όπλα σημαίνουν προστασία για τους φτωχούς και καταστροφή του τυράννου. Ο Μπάμπα Νάνακ δεν απαρνήθηκε τον κόσμο αλλά απαρνήθηκε τη μάγια».
Μάχες
Ο Γκουρού Χάργκομπτιντ συμμετείχε στις εξής μάχες εναντίον των Μουγκάλ: Μάχη της Ροχίλια, Μάχη της Καρταρπούρ, Μάχη της Αμριτσάρ και Μάχη της Λαχίρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χάργκομπιντ
Βιτάλι Κιμ
Ο Βιτάλι Ολεξάντροβιτς Κιμ (Віталій Олександрович Кім; 13 Μαρτίου 1981, είναι Ουκρανός επιχειρηματίας και πολιτικός, ο οποίος είναι Κυβερνήτης της Περιφέρειας Μικολάιβ από το 2020.
Βιογραφία
ΟΒιτάλι Κιμ γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1981 στο Μικολάιβ. Ο πατέρας του, Ολεξάντρ, είναι τιμώμενος προπονητής μπάσκετ με καταγωγή Koryo Saram και ήταν παίκτης στην ομάδα νέων της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Kim αποφοίτησε από το 2ο Γυμνάσιο στο Μικολάιβ και το Εθνικό Πανεπιστήμιο Ναυπηγικής Ναύαρχου Μακάροφ με πτυχίο στα οικονομικά των επιχειρήσεων.
Το 1998 άρχισε να ασχολείται με την επιχειρηματική δραστηριότητα. Ήταν ο διευθύνων συνεργάτης του συγκροτήματος ψυχαγωγίας Ushuaja. Το 2003, εργάστηκε για την εταιρεία Ukrpromresurs, η οποία ασχολούνταν με τον έλεγχο του δημόσιου τομέα. Από το 2005 έως το 2011 διεύθυνε μια σειρά από επιχειρήσεις στο Μικολάιβ, συμμετείχε σε διεθνείς επενδύσεις. Από το 2015 έως το 2016, ήταν επικεφαλής του αναλυτικού τμήματος του Υπουργείου Αγροτικής Πολιτικής της Ουκρανίας. Είναι επίσης ιδρυτής ενός ομίλου αναπτυξιακών εταιρειών, που ασχολούνται με την κατασκευή συγκροτημάτων κατοικιών "Orange", "Concert" και "Uyutny".
Πολιτική δραστηριότητα
Το 2019, ήταν εθελοντής του τμήματος Μικολάιβ του Κόμματος Υπηρέτης του Λαού στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Κατά τη διάρκεια των τοπικών εκλογών του 2020, ήταν υποψήφιος για βουλευτής του δημοτικού συμβουλίου του Μικολάιβ από τον «Υπηρέτη του λαού» με το Νο. 2,  παραμένοντας ανεξάρτητος. Ο Κιμ ήταν επίσης επικεφαλής της εκλογικής έδρας του κόμματος και έκανε εκστρατεία για τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια.
Οικογένεια
Είναι παντρεμένος με την Γιούλια Βιτάλιβνα Κιμ και μεγαλώνει τρία παιδιά. Οι δύο κόρες τους είναι η Γεβχενία και η Ολεξάντρα και ο γιος τους είναι ο Ρουσλάν.
Μιλάει αγγλικά, επίσης λίγο γαλλικά και κορεάτικα λόγω της καταγωγής του Koryo Saram.
Υγεία
Στις 9 Δεκεμβρίου 2020, ο Κιμ δήλωσε ότι η σύζυγός του μπορεί να είχε προσβληθεί από τον COVID-19 και μπήκε σε αυτοαπομόνωση.
Πολ Μάρινερ
Ο Πολ Μάρινερ (Paul Mariner, Farnworth, Αγγλία, 22 Μαΐου 1953 – 9 Ιουλίου 2021) ήταν Βρετανός διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν σαν κεντρικός επιθετικός. Συνέδεσε το όνομά του με την καλύτερη Ίπσουϊτς όλων των εποχών. Ο Μάρινερ άρχισε την καριέρα του από την Chorley και το 1973 έγινε επαγγελματίας παίκτης με την Plymouth Argyle, της οποίας αποτελεί εμβληματική μορφή. Από το 1976 εντάχθηκε στην Ίπσουϊτς, με την οποία, υπό την καθοδήγηση του Μπόμπι Ρόμπσον κέρδισε μεγάλη δημοφιλία τόσο στη χώρα του όσο και στην Ευρώπη. Κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα και έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Συνολικά έγινε 35 φορές διεθνής, πετυχαίνοντας 13 τέρματα. Συνέχισε τη σταδιοδρομία του σε Άρσεναλ και Portsmouth και την ολοκλήρωσε στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ και στη Μάλτα. Μετά το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική. Έναν χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, σε ηλικία 68 ετών, πραγματοποίησε μεταδόσεις ποδοσφαιρικών αγώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ποδοσφαιριστές
Βαλέριος Εκλεκτός
Ο Βαλέριος Εκλεκτός (λατινικά: Valerius Eclectus, 3ος αιώνας μ.Χ.) ή Ουαλέριος Εκλεκτός, ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης από τη Σινώπη στο αγώνισμα των κηρύκων στους 256ους αγώνες (245 μ.Χ.), 258ους (253 μ.Χ.), 259ους (257 μ.Χ.), και 260ους (261 μ.Χ.). Είχε επίσης διακριθεί κατακτώντας την πρώτη θέση 3 φορές στους Πύθιους και Νέμεους αγώνες, καθώς και 4 φορές στους Ίσθμιους.
Είχε επίσης συμμετέχει σε πολλούς άλλους αγώνες και εορτές των ελληνικών πόλεων και της Ρώμης, καθώς και είχε την ιδιότητα του βουλευτή σε πολλές ελληνικές πόλεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες κήρυκες‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Αμιγί
Το Αμιγί (γαλλικά: Amillis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμιγισιέν (γαλλικά: Amillissiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αμπονβίλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμπονβιλουά (γαλλικά: Amponvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αίλιος Γρανιανός
Ο Αίλιος Γρανιανός (λατινικά: Aelius Granianus, 2ος αιώνας μ.Χ.) ή Αέλιος Γρανιανός ήταν αρχαίος αθλητής από τη Σικυώνα, ο οποίος υπήρξε 5 φορές ολυμπιονίκης, την πρώτη στους 228ους ολυμπιακούς αγώνες (133 μ.Χ.) στο στάδιο παίδων, κατόπιν τριαστής στους 229ους (137 μ.Χ.) στα αγωνίσματα του διαύλου, οπλίτη δρόμου, και πεντάθλου, και τέλος στους 230ους (141 μ.Χ.) στο πένταθλο.
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (τρίτο μέρος)
Ο Ερρίκος ο ΣΤ΄ (τρίτο μέρος) (αγγλικός τίτλος: Henry VI, Part 2) είναι ιστορικό θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, πιθανότατα γράφτηκε το 1592 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1595.
Αίλιος Γρανιανός
Ο ιστορικός Παυσανίας, ο οποίος έζησε την ίδια εποχή με τον Γρανιανό, αναφέρει πως είχε ανεγερθεί χάλκινος ανδριάντας του Γρανιανού στον ναό του Ασκληπιού στην Τιτάνη Κορινθίας.
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (τρίτο μέρος)
Είναι το τελευταίο μέρος του κύκλου των τριών θεατρικών έργων που συνθέτουν την τριλογία του Ερρίκου ΣΤ΄ και τα οποία, μαζί με τον Ριχάρδο Γ'  σχηματίζουν την πρώτη τετραλογία του Σαίξπηρ που καλύπτει την περίοδο από τον θάνατο του Ερρίκου Ε' το 1422 έως την άνοδο στην εξουσία του Ερρίκου Ζ' το 1485.
Αίλιος Γρανιανός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Τριαστές Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του οπλίτη δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (τρίτο μέρος)
Ενώ ο Ερρίκος ο ΣΤ΄ (πρώτο μέρος) ασχολείται με την απώλεια των γαλλικών εδαφών της Αγγλίας κατά τον Εκατονταετή πόλεμο και τις πολιτικές μηχανορραφίες που οδήγησαν στον Πόλεμο των Ρόδων και ο Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος) επικεντρώνεται στην αδυναμία του βασιλιά να καταπνίξει τις διαμάχες των ευγενών του και το αναπόφευκτο της ένοπλης σύγκρουσης, το τρίτο μέρος εστιάζει εξ ολοκλήρου στη φρίκη του εμφύλιου πολέμου, με το άλλοτε σταθερό έθνος ριγμένο στο χάος και τη βαρβαρότητα καθώς οι βασιλικοί οίκοι καταρρέουν και οι ηθικοί κώδικες ανατρέπονται στην επιδίωξη της εκδίκησης και της εξουσίας.
Το έργο περιλαμβάνει έναν από τους μεγαλύτερους μονόλογους και τις περισσότερες σκηνές μάχης (τέσσερις στη σκηνή, η μία αναφέρεται) από οποιοδήποτε άλλο έργο του Σαίξπηρ.
Εκτός μιας σκηνής στη Γαλλία, όλη η δράση διαδραματίζεται στην Αγγλία. Η επιτυχία αυτής της σειράς θεατρικών έργων καθιέρωσε σταθερά τη φήμη του Σαίξπηρ ως θεατρικό συγγραφέα.
Υπόθεση
Οι Υορκιστές ανασυντάσσονται και κερδίζουν τη μάχη του Τάουτον (1461), όπου ο Κλίφορντ σκοτώνεται. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Ερρίκος ΣΤ΄ κάθεται σε έναν λόφο και θρηνεί για τη φρίκη του εμφυλίου πολέμου. Μετά τη νίκη του, ο Εδουάρδος ανακηρύσσεται βασιλιάς και ο οίκος της Υόρκης εγκαθίσταται στον αγγλικό θρόνο. Ο Ερρίκος ΣΤ' αιχμαλωτίζεται και κλείνεται στον Πύργο του Λονδίνου. Ο Γεώργιος ανακηρύσσεται δούκας του Κλάρενς και ο Ριχάρδος δούκας του Γκλόστερ, αν και παραπονιέται στον Εδουάρδο ότι πρόκειται για ένα δυσοίωνο δουκάτο. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Δ΄ και ο Γεώργιος εγκαταλείπουν τη σκηνή και ο Ριχάρδος αποκαλύπτει στο κοινό τη φιλοδοξία του να ανεβεί στην εξουσία και να πάρει τον θρόνο από τον αδελφό του, αν και ακόμη δεν είναι σίγουρος πώς θα το πραγματοποιήσει. μικρογραφία|339x339εσ|Η [[Ελισάβετ Γούντβιλ|λαίδη Γκρέυ ζητά τη βοήθεια του Εδουάρδου Δ΄]] Μετά τη μάχη του Τάουτον, ο κόμης Γουόρικ πηγαίνει στη Γαλλία για να εξασφαλίσει στον νεαρό βασιλιά το χέρι της Μπόνας της Σαβοΐας, κουνιάδας του Λουδοβίκου ΙΑ΄, διασφαλίζοντας με τον γάμο την ειρήνη μεταξύ των δύο εθνών. Ο Γουόρικ φτάνει στη γαλλική αυλή και ανακαλύπτει ότι η Μαργαρίτα, ο πρίγκιπας Εδουάρδος και ο κόμης της Οξφόρδης έχουν έρθει στον Γάλλο βασιλιά για να ζητήσουν τη βοήθειά του για την ανάκτηση του θρόνου. Ακριβώς τη στιγμή που ο Λουδοβίκος πρόκειται να συμφωνήσει να παραχωρήσει στη Μαργαρίτα στρατεύματα, ο Γουόρικ επεμβαίνει και τον πείθει ότι είναι προς το συμφέρον του να υποστηρίξει τον Εδουάρδο και να εγκρίνει τον γάμο. Πίσω στην Αγγλία, ωστόσο, η χήρα λαίδη Γκρέυ έρχεται στον βασιλιά Εδουάρδο Δ΄ ζητώντας να της επιστραφούν τα εδάφη του πρόσφατα εκλιπόντος συζύγου της, οπαδού του οίκου των Λάνκαστερ. Ο Εδουάρδος σαγηνεύεται από την ομορφιά της και υπόσχεται να της επιστρέψει τα εδάφη του συζύγου της αν γίνει ερωμένη του, αλλά αυτή αρνείται. Ο βασιλιάς διαπιστώνει ότι εκτός από όμορφη είναι έξυπνη και ενάρετη και παρορμητικά την παντρεύεται παρά τις συμβουλές των αδελφών του και χωρίς να το ανακοινώσει στον πρεσβευτή του και στον βασιλιά της Γαλλίας. Όταν μαθαίνει για τον γάμο, ο Γουόρικ εξοργίζεται νιώθοντας ότι τον γελοιοποίησαν, καταγγέλλει την πίστη του στον οίκο της Υόρκης και τον Εδουάρδο και συμπαρατάσσεται με τον οίκο των Λάνκαστερ, υποσχόμενος τον γάμο της κόρης του Άννας με τον πρίγκιπα Εδουάρδο ως ένδειξη της πίστης του.
Στη συνέχεια ο Γουόρικ εισβάλλει στην Αγγλία με γαλλικά στρατεύματα, αιχμαλωτίζει τον Εδουάρδο Δ΄ και τον μεταφέρει στον αδερφό του Αρχιεπίσκοπο της Υόρκης, ενώ η έγκυος λαίδη Γκρέυ (τώρα βασίλισσα Ελισάβετ) καταφεύγει σε αββαείο.
Ωστόσο, ο Ριχάρδος σύντομα καταφέρνει να ελευθερώσει τον αδελφό του και τον βοηθά να δραπετεύσει στη Γαλλία. Εν τω μεταξύ, ο Γουόρικ πηγαίνει στο Λονδίνο και ελευθερώνει τον Ερρίκο ΣΤ' που ανακτά τον θρόνο του και διορίζει τον Γουόρικ και τον Γεώργιο ως Λόρδους Προστάτες του. Τα νέα της απόδρασης του Εδουάρδου φτάνουν στην αυλή του Ερρίκου ΣΤ΄. Ο κίνδυνος ενός νέου εμφυλίου πολέμου είναι μεγάλος, ο νεαρός κόμης του Ρίτσμοντ, ο μελλοντικός Ερρίκος Ζ', που θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο επόμενο έργο, τον Ριχάρδο Γ', στέλνεται για ασφάλεια στη Βρετάνη. Ο Ρίτσμοντ είναι απόγονος του Ιωάννη της Γάνδης, ιδρυτή του Οίκου του Λάνκαστερ και επομένως πιθανός κληρονόμος των Λάνκαστερ αν συμβεί οτιδήποτε στον Ερρίκο και τον γιο του, εξ ου και η ανάγκη να τον προστατέψουν. μικρογραφία|Δολοφονία του [[Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας|Ερρίκου ΣΤ' από τον Ριχάρδο, δούκα του Γκλόστερ, μελλοντικό Ριχάρδο Γ', στον Πύργο του Λονδίνου. Εικονογράφηση του 1709]] Ο Εδουάρδος Δ΄ αναδιοργανώνει τις δυνάμεις του, αντιμετωπίζει τον στρατό του Γουόρικ και πετυχαίνουν αποφασιστική νίκη στη μάχη του Μπάρνετ (1471), κατά την οποία σκοτώνονται ο Γουόρικ και ο αδελφός του Μόνταγκιου. Εν τω μεταξύ, ανακηρύσσεται ξανά βασιλιάς, συλλαμβάνει τον Ερρίκο ΣΤ΄ και τον φυλακίζει στον πύργο του Λονδίνου.
Ο δούκας της Οξφόρδης και ο δούκας του Σόμερσετ αναλαμβάνουν τώρα τη διοίκηση των δυνάμεων των Λάνκαστερ και ενισχύονται από τα στρατεύματα που έφτασαν πρόσφατα από τη Γαλλία με επικεφαλής τη Μαργαρίτα και τον πρίγκιπα Εδουάρδο. Στην επόμενη μάχη του Τιούκσμπερι (1471), οι Υορκιστές κατατροπώνουν τους Λάνκαστερ, αιχμαλωτίζοντας τη Μαργαρίτα, τον πρίγκιπα Εδουάρδο και τους δούκες του Σόμερσετ και της Οξφόρδης. Ο Σόμερσετ καταδικάζεται σε θάνατο, ο δούκας της Οξφόρδης σε ισόβια κάθειρξη, η Μαργαρίτα εξορίζεται και ο πρίγκιπας Εδουάρδος μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου από τους τρεις αδερφούς, καθώς αρνείται να αναγνωρίσει τον Οίκο της Υόρκης ως νόμιμο βασιλικό οίκο. Σ' αυτό το σημείο, ο Ριχάρδος πηγαίνει στο Λονδίνο για να σκοτώσει τον Ερρίκο. Κατά την άφιξη του στον πύργο του Λονδίνου μαλώνουν και ο Ριχάρδος εξαγριωμένος τον μαχαιρώνει. Ετοιμοθάνατος ο Ερρίκος ΣΤ΄ (1471) προφητεύει τη μελλοντική δράση του Ριχάρδου και το χάος που θα κατακλύσει τη χώρα.
Επιστρέφοντας στη βασιλική αυλή, ο Εδουάρδος Δ΄ ξαναβρίσκει τη βασίλισσά του και βλέπει τον νεογέννητο γιο του. Διατάζει να αρχίσουν οι εορτασμοί, πιστεύοντας ότι ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε επιτέλους και η διαρκής ειρήνη πλησιάζει. Αγνοεί, ωστόσο, τη μοχθηρία του αδελφού του Ριχάρδου (μελλοντικός Ριχάρδος Γ΄) και την επιθυμία του για εξουσία με οποιοδήποτε κόστος.
Πηγές
Η κύρια πηγή του Σαίξπηρ για τον Ερρίκο ΣΤ΄ ήταν η Ένωση των δύο ευγενών και διακεκριμένων οίκων του Λάνκαστερ και της Υόρκης (1548) του Έντουαρντ Χολ. Επίσης, όπως και στα περισσότερα ιστορικά του έργα, ο Σαίξπηρ συμβουλεύτηκε επίσης τα Χρονικά της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας (1577) του Ράφαελ Χόλινσεντ. Ο Χόλινσεντ στήριξε πολλές από τις πληροφορίες του για τον Πόλεμο των Ρόδων στο έργο του Χολ, σε σημείο να αναπαράγει μεγάλα τμήματα κατά λέξη. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές διαφορές μεταξύ του Χολ και του Χόλινσεντ και θεωρείται ότι ο Σαίξπηρ πρέπει να είχε συμβουλευτεί και τους δύο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Ίστρον Λασιθίου
Το Ίστρον είναι οικισμός της Κοινότητος Καλού Χωριού του Δήμο Αγίου Νικολάου της Κρήτης. Στην ελληνική απογραφή του 2011 απογράφηκαν 665 κάτοικοι.
Το Ίστρον δημιουργήθηκε μετά την αποπεράτωση του βόρειου οδικού άξονα Κρήτης στο σημείο και αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1971, ο οποίος εντάχθηκε στην κοινότητα Καλού Χωρίου. Απέχει 10 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο. Το όνομά του το πήρε από την αρχαία πόλη Ιστρών ή Ίστρος, η οποία βρισκέται κοντά στο Καλό Χωριό. Στην απογραφή του 1971 είχε 51 κατοίκους και στην απογραφή του 1981 είχε 118.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου
Γκριζοκέφαλος λεμούριος
Ο Στακτοκέφαλος λεμούριος (Eulemur cinereiceps), ή γκριζοκέφαλος καφέ λεμούριος, είναι μέσου μεγέθους πρωτεύον, είδος λεμούριου στην οικογένεια των Λεμουρίδων. Το είδος δραστηριοποιείται καθ'ολη τη διάρκεια της ημέρας ή της νύκτας σε τυχαία διαστήματα. Μέχρι μία ταξινομική αναθεώρηση το 2008, ήταν γνωστός ως καφέ λεμούριος με λευκό περιλαίμιο ή Ευλεμούριος ο λευκοπεριλαίμιος (Eulemur albocollaris). Ζει στη νοτιοανατολική Μαδαγασκάρη. Το 2005, εκτιμήσεις δορυφορικών εικόνων έδειξαν περίπου 700 τ.χλμ. υπολοιπόμενων ενδιαιτημάτων στο γεωγραφικό του εύρος. Απειλείται σοβαρότατα από το κυνήγι και την απώλεια ενδιαιτήματος και για αυτό συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των 25 πλέον απειλούμενων πρωτευόντων. Αποτιμάται σήμερα ως Κινδυνεύον είδος από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης λόγω της εξαιρετικά περιορισμένης κατανομής του.
Ο στακτοκέφαλος λεμούριος βρίσκεται μόνο στη νοτιοανατολική Μαδαγασκάρη, από τον ποταμό Manampatrana έως νότια στον ποταμό Mananara.
Αλλαγή στην ταξινομία
Πρόσφατες γενετικά και μορφολογικά στοιχεία υποδεικνύουν ότι το πρώην όνομα, E. albocollaris, ήταν στην πραγματικότητα νεώτερο συνώνυμο του E. cinereiceps. Κατά συνέπεια το κοινό όνομα γκριζοκέφαλος λεμούριος καθώς και το επιστημονικό όνομα Eulemur cinereiceps, αναστήθηκαν ώστε να αντικαταστήσουν το όνομα καφέ λεμούριος με άσπρο περιλαίμιο και το επιστημονικό E. albocollaris αντίστοιχα.
Προηγουμένως, το είδος αυτό καταχωρούνταν ως υποείδος του κοινού καφέ λεμούριου έως ότου αναβαθμίστηκε σε είδος το 2001. Ωστόσο γενετικές μελέτες καθώς και μελέτες πεδίου ακόμα υποστηρίζουν την κατάσταση του ως υποείδους υπό την έννοια του βιολογικού είδους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεμουρίδες
Μάριο Ζαγκάλο
Παίκτης
Έκανε το ντεμπούτο του με την Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο το 1948 και το 1950 μεταγράφηκε στη Φλαμένγκο, με την οποία καθιερώθηκε και κέρδισε τρεις φορές το Πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο το 1953, το 1954 και το 1955.
Μετά από οκτώ σεζόν στη Φλαμένγκο, υπέγραψε στην αντίπαλο Μποταφόγκο το 1958. εντάχθηκε στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας την ίδια περίοδο και έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη Σουηδία, αποτελώντας μέλος της επιθετικής τετράδας όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τον τρίτο αγώνα μαζί με τους Βαβά (κεντρικός επιθετικός), Γκαρίντσα (δεξιός ακραίος) και Πελέ (δεύτερος επιθετικός). Σκόραρε το τέταρτο γκολ της ομάδας του στον τελικό κόντρα στη διοργανώτρια χώρα και έτσι κέρδισε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της Βραζιλίας. Με τον σύλλογό του, κέρδισε το Πρωτάθλημα Ρίο ντε Τζανέιρο άλλες δύο φορές το 1961 και το 1962, καθώς και το Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1962. Ήταν και πάλι μέλος της ομάδας της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 στη Χιλή, της οποίας η ραχοκοκαλιά βασίστηκε σε αυτή της Μποταφόγκο με πέντε παίκτες να προέρχονται από αυτόν τον σύλλογο. Σκόραρε το πρώτο γκολ της Βραζιλίας στη διοργάνωση. Αγωνιζόμενος στην αριστερή πτέρυγα, κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο για δεύτερη φορά, ένα επίτευγμα που πέτυχε μόνο η Ιταλία 24 χρόνια νωρίτερα. Αγωνίστηκε για άλλες τρεις σεζόν με τη Μποταφόγκο και κέρδισε το τουρνουά Ρίο - Σάο Πάολο το 1964. Συμμετείχε στην εθνική ομάδα μέχρι το 1964, έτος της 33ης και τελευταίας του επιλογής.
Προπονητής
Ο Ζαγκάλο έχει κατακτήσει είτε ως παίκτης είτε ως προπονητής το Παγκόσμιο Κύπελλο τέσσερις φορές, αριθμός ρεκόρ, ενώ ήταν και το πρώτο άτομο που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, τόσο ως ποδοσφαιριστής, όσο και ως προπονητής. Το 1970 κατέκτησε το τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο ως προπονητής, ενώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994 ήταν βοηθός βοηθός προπονητής. Επίσης ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 (τέταρτη θέση) και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 (δεύτερη θέση). Έχει αγωνιστεί σε 12 αγώνες τελικής φάσης, ενώ έχει είχε την τεχνική ευθύνη της εθνικής σε άλλους 20 αγώνες, συνολικά 32 συναντήσεις τελικής φάσης, επίδοση που είναι και αυτή ρεκόρ (μαζί με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ). Είναι μόλις ένας από τους τρεις που έχουν κατακτήσει το παγκόσμιο κύπελλο τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως προπονητής, μαζί με τους Μπεκενμπάουερ και Ντιντιέ Ντεσάν. Με 13 νίκες ως προπονητής σε τελικές φάσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων είναι τέταρτος όλων των εποχών.
Η εθνική Βραζιλίας του 1970 συχνά αναφέρεται ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών. Ανέλαβε την ομάδα λίγο πριν την έναρξη της διοργάνωσης και στάθηκε και τυχερός γιατί ο προκάτοχός του είχε δημιουργήσει ένα πανίσχυρο σύνολο. Ο Ζαγκάλο πήρε πέντε παίκτες οι οποίοι ήταν όλοι τους «δεκάρια» στις ομάδες τους και τους έβαλε στην βασική ενδεκάδα ταυτόχρονα πρωτοτυπώντας: χρησιμοποίησε μαζί τους Πελέ (Σάντος), Ριβελίνο (Κορίνθιανς), Ζαϊρζίνιο (Μποταφόγκο), Ζέρσον (Σάο Πάολο) και Τοστάο (Κρουζέιρο). Έτσι η ομάδα έμεινε στην ιστορία ως η «ομάδα των πέντε δεκαριών», εφαρμόζοντας σύστημα 4–3–3. Είχε καλλιεργήσει στην ομάδα ένα τρόπο παιχνιδιού που ήταν γρήγορο, ευφάνταστο και γεμάτο ταλέντο που του επέτρεπε να αναδεικνύεται. Δυνατό, κινητικό, αλλά τακτικά απαράμιλλο. Οι ποδοσφαιριστές των ομάδων του του έδωσαν την προσωνυμία Lobo (Λύκος) των πάγκων, για λόγους που αφορούσαν την τακτική του στο παιχνίδι. Τελευταία θέση του στο ποδόσφαιρο ήταν αυτή του τεχνικού συντονιστή της εθνικής Βραζιλίας το χρονικό διάστημα 2002–06.
Το 1992 ο Ζαγκάλο βραβεύτηκε με το Τάγμα Αξίας της FIFA, την υψηλότερη τιμή της FIFA για τη συνεισφορά του στο ποδόσφαιρο. Επίσης το περιοδικό World Soccer τον κατέταξε ως τον 9ο καλύτερο προπονητή όλων των εποχών. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.
Παίκτης
Φλαμένγκο Μποταφόγκο Βραζιλία
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Προπονητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 Κατηγορία:Προπονητές νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Άντελαϊντ Κόφλερ
Η Άντελαϊντ Κόφλερ το γένος Σάσεκ (24 Ιουνίου 1889, Haugsdorf - 27 Ιουλίου 1985, Ίνσμπρουκ) ήταν Αυστριακή εφευρέτρια, ορυκτολόγος και οφθαλμίατρος. Ήταν απόφοιτος Ph.D. / MD από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Βιογραφία
Αφού παρακολούθησε το δημόσιο σχολείο στο Amstetten της Κάτω Αυστρίας, η Άντελαϊντ Κόφλερ φοίτησε από το 1903 έως το 1907 στο δημοτικό λύκειο θηλέων του Μπρνο της Τσεχίας και από το 1907 έως το 1911 στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1911, απέκτησε την επάρκεια διδασκαλίας, η οποία της έδωσε τη δυνατότητα να διδάσκει μαθηματικά, φυσική ιστορία και φυσική σε μαθήτριες λυκείου. Το 1912, η Κόφλερ πέρασε τις εξετάσεις που της έδωσαν τη δυνατότητα να διδάσκει σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και σε ανώτερες σχολές θηλέων. Στη συνέχεια, δίδαξε στο λύκειο θηλέων στη συνοικία Mariahilf της Βιέννης.
Υπό την καθοδήγηση του Friedrich Johann Karl Becke, η Κόφλερ εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή πάνω στην ορυκτολογία και το 1913 έλαβε τον διδακτορικό της τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Ξεκινώντας το 1917, σπούδασε ιατρική στο ίδιο πανεπιστήμιο και εκεί έλαβε τον αντίστοιχο τίτλο σπουδών το 1921, με ειδικότητα στην οφθαλμολογία.
Την ίδια χρονιά, παντρεύτηκε τον φαρμακολόγο Λούντβιχ Κόφλερ (1891–1951) στη Βιέννη.
Το 1925, η Άντελαϊντ Κόφλερ μετακόμισε με την οικογένειά της στην πόλη του Ίνσμπρουκ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, βοήθησε τον άντρα της στην έρευνά του στο ινστιτούτο φαρμακογνωσίας του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ. Χρησιμοποιώντας τις γνώσεις της πάνω στην ορυκτολογία, πραγματοποίησε μελέτες σχετικά με τη συμπεριφορά των μεικτών κρυστάλλων κατά την τήξη και την κρυστάλλωση. Μαζί με τον σύζυγό της, ανέπτυξε το μικροσκόπιο Κόφλερ (θερμομικροσκόπιο). Μεγάλο μέρος της έρευνάς της επικεντρώθηκε στον πολυμορφισμό, σε συνεργασία με τη συνάδελφό της ερευνήτρια, Maria Kuhnert-Brandstätter.