cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νήσοι Νότια Γεωργία και Νότιες Σάντουιτς
Νότιος Γεωργία
right|350px|thumb|Ιστορικοί και σύγχρονοι οικισμοί στη Νότιο Γεωργία Το 1908 το Ηνωμένο Βασίλειο κατάρτισε συνταγματικές διατάξεις για τις κτήσεις του στον νότιο Ατλαντικό που παρατίθενται από το Βούλευμα ως "οι νησιωτικές συστάδες γνωστές ως Νότιος Γεωργία, Νότιες Ορκάδες, Νότια Σέτλαντ, και οι Σάντουιτς Νήσοι, και η περιοχή που είναι γνωστή ως Γη Γκράχαμ, και βρίσκονται στον νότιο Ατλαντικό Ωκεανό στα νότια του 50ου παραλλήλου νότιου γεωγραφικού πλάτους και μεταξύ 20 και 80 βαθμών δυτικού γεωγραφικού μήκους". Το 1917 το Βούλευμα μεταβλήθηκε, εφαρμόζοντας την "αρχή του τομέα" που χρησιμοποιούταν στην Αρκτική, η νέα εμβέλεια των Εξαρτημένων Εδαφών των Νήσων Φώκλαντ επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει "όλα τα νησιά και τις περιοχές μεταξύ 20 και 50 βαθμών δυτικού γεωγραφικού μήκους που βρίσκονται νότια από τον 50ο παράλληλο νότιου γεωγραφικού πλάτους, και όλα τα νησιά και τις περιοχές που βρίσκονται μεταξύ 50 και 80 βαθμών δυτικού γεωγραφικού μήκους και βρίσκονται νότια από τον 58ο παράλληλο νότιου γεωγραφικού πλάτους", και συνεπώς έφτανε τον Νότιο Πόλο. Το βούλευμα του 1908 δεν αμφισβητήθηκε από την Αργεντινή εκείνη την περίοδο, αλλά το 1948 η Αργεντινή πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι ήταν άκυρο αφού περιλάμβανε τμήματα της ενδοχώρας της Νοτίου Αμερικής καθώς και τις Νήσους Φώκλαντ, κάνοντας τις τελευταίες εξαρτημένα εδάφη του εαυτού τους.
Από το 1909 ένα διοικητικό κέντρο και η κατοικία του ανώτατου άρχοντα ιδρύθηκαν στο Ακρωτήριο του Βασιλιά Εδουάρδου (ΑΒΕ) στη Νότιο Γεωργία, κοντά στον φαλαινοθηρικό σταθμό στο Γκρυτβίκεν. Η μόνιμη τοπική Βρετανική διοίκηση και διαμονή του Ανώτατου άρχοντα εξάσκησε αποτελεσματική κυριότητα, επιβολή των Βρετανικών νόμων, και τακτοποίηση όλων των οικονομικών, επιστημονικών και άλλων δραστηριοτήτων στην περιοχή, που τότε κυβερνιόταν ως Εξαρτημένο Έδαφος των Νήσων Φώκλαντ.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό παρέταξε ένα οπλισμένο εμπορικό σκάφος για να περιπολεί τα νερά της Νοτίου Γεωργίας και της Ανταρκτικής ενάντια στα Γερμανικά καταδρομικά, μαζί με δύο χερσαία κανόνια διαμέτρου 10 εκατοστών (ακόμα είναι παρόντα) για να προστατεύουν τον Κόλπο Κάμπερλαντ και τον Κόλπο Στρόμνες, που χειρίζονταν εθελοντές από τους Νορβηγούς φαλαινοθήρες. Η βάση στο ΑΒΕ επεκτάθηκε ως ερευνητική εγκατάσταση το 1949/1950 από το Βρετανικό Ανταρκτικό Παρατηρητήριο (μέχρι το 1962 ονομαζόταν Παρατηρητήριο των Εξαρτημένων Εδαφών των Νήσων Φώκλαντ).
Ο Πόλεμος των Φώκλαντ ξεκίνησε στις 19 Μαρτίου 1982 όταν μια ομάδα Αργεντινών, παριστάνοντας τους εμπόρους μετάλλων, κατέλαβαν τον εγκαταλελειμμένο φαλαινοθηρικό σταθμό στο Λιμάνι Λέιθ της Νοτίου Γεωργίας. Στις 3 Απριλίου τα Αργεντίνικα στρατεύματα επιτέθηκαν και κατέλαβαν το Γκρυτβίκεν. Ανάμεσα στους επικεφαλής αξιωματικούς των δυνάμεων της Αργεντινής ήταν ο Αλφρέδο Αστίζ, ένας Πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού της Αργεντινής που, χρόνια αργότερα, καταδικάστηκε για εγκλήματα που διέπραξε κατά τον «Βρώμικο Πόλεμο» στην Αργεντινή.
Το νησί το κατέλαβαν οι Βρετανικές δυνάμεις στις 25 Απριλίου (Επιχείρηση Παρακουάτ). Από το 1985, η Νότιος Γεωργία και οι Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι έπαψαν να διοικούνται ως Εξαρτημένο Έδαφος των Νήσων Φώκλαντ και έγιναν ξεχωριστό Έδαφος. Η βάση στο ΑΒΕ, που μετατράπηκε σε μια μικρή στρατιωτική φρουρά μετά τον Πόλεμο των Φώκλαντ, επιστράφηκε σε πολιτική χρήση το 2001 και τώρα λειτουργείται από το Βρετανικό Ανταρκτικό Παρατηρητήριο.
250px|right|thumb|Χάρτης των νήσων
Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι
Το Ηνωμένο Βασίλειο προσάρτησε επίσημα τα Νότια Νησιά Σάντουιτς το 1908, κατατάσσοντας τα με άλλες Βρετανικές περιοχές στην Ανταρκτική ως τα Εξαρτημένα Εδάφη των Νήσων Φώκλαντ.
Η Αργεντινή διεκδίκησε τα Νότια Νησιά Σάντουιτς το 1938, και αμφισβήτησε τη Βρετανική κυριαρχία στα νησιά σε διάφορες περιπτώσεις. Από τις 25 Ιανουαρίου 1955 έως το καλοκαίρι του 1956 η Αργεντινή διατηρούσε τον θερινό σταθμό Τενιέντε Εσκουϊβέλ στον Κόλπο Φέργκιουσον στη νοτιοανατολική ακτή της Νήσου Θούλη. Από το 1976 έως το 1982, η Αργεντινή διατηρούσε μια βάση του πολεμικού ναυτικού της ονόματι Κορμπέτα Ουρουγουάη, στον Λιμένα Φαραντέυ, στην υπήνεμη (νότια ανατολική ακτή) του ίδιου νησιού. Αν και οι Βρετανοί ανακάλυψαν την παρουσία της βάσης της Αργεντινής το 1978, διαμαρτυρήθηκαν και προσπάθησαν να λύσουν το θέμα με διπλωματικά μέσα, και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να την απομακρύνουν δια της βίας μέχρι το τέλος του Πολέμου των Φώκλαντ. Η βάση τελικά απομακρύνθηκε στις 20 Ιουνίου 1982.
Συστάδα Νοτίου Γεωργίας
200px|right Η Συστάδα της Νοτίου Γεωργίας βρίσκεται περίπου 1.390 χλμ. ανατολικά – νοτιοανατολικά από τις Νήσους Φώκλαντ, μεταξύ των γεωγραφικών συντεταγμένων 54° - 55° Νότιου γεωγραφικού πλάτους και 36° - 38° Δυτικού γεωγραφικού μήκους. Αποτελείται από το ομώνυμο νησί (με διαφορά το μεγαλύτερο νησί στην περιοχή), νησιά που το περιβάλλουν άμεσα και κάποιες απομακρυσμένες και απομονωμένες νησίδες στα δυτικά και τα ανατολικά – νοτιοανατολικά. Η συστάδα έχει συνολική έκταση 3.756 τ.χλμ., συμπεριλαμβανομένων των δορυφόρων νήσων (αλλά εξαιρουμένων των Νότιων Σάντουιτς Νήσων που σχηματίζουν μια ξεχωριστή νησιωτική ομάδα).
Νησιά της συστάδας Νοτίου Γεωργίας
Η Νήσος Νοτίου Γεωργίας, που ονομάζεται και Νήσος Πέπυς (Σαν Πέδρο στα Ισπανικά, δηλ. Άγιος Πέτρος), έχει έκταση 3.528 τ.χλμ. και βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες -54.25°N, -36.75°W. Είναι ορεινό και κατά το μεγαλύτερο του τμήμα άγονο. Έντεκα κορυφές υψώνονται πάνω από τα 2.000 μέτρα ύψος, οι πλαγιές τους χαράζονται με βαθιές χαράδρες γεμάτες με παγετώνες (Ο Παγετώνας Φορτούνα είναι ο μεγαλύτερος). Η ψηλότερη κορυφή είναι το Όρος Πάτζετ στα 2.934 μέτρα.
Γεωλογικά, το νησί αποτελείται από γνεύσιο και αργιλικό σχιστόλιθο, χωρίς ίχνος απολιθωμάτων, που δείχνει ότι το νησί είναι, όπως και οι Νήσοι Φώκλαντ, ένα παραμένον τμήμα μιας μεγαλύτερης γαιομάζας που τώρα έχει εξαφανιστεί, με πιο πιθανό να αποτελούσε μια πρώην επέκταση του συστήματος των Άνδεων.
Μικρότερα νησιά και νησίδες έξω από τις ακτές της Νοτίου Γεωργίας περιλαμβάνουν τα:
Οι απομακρυσμένες βραχονησίδες που ακολουθούν θεωρούνται επίσης τμήμα της Συστάδας της Νοτίου Γεωργίας:
Νότιοι Νήσοι Σάντουιτς
200px|right Οι Νότιοι Νήσοι Σάντουιτς αποτελούνται από 11 κυρίως ηφαιστειογενή νησιά (εξαιρουμένων μικρών δορυφόρων νησιών και βράχων που βρίσκονται κοντά στα κύρια νησιά), με κάποια ενεργά ηφαίστεια. Ακολουθούν μια τοξοειδή πορεία που διατρέχει από βορρά προς νότο την περιοχή που περικλείεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 56°18 '– 59°27' Νότιου γεωγραφικού πλάτους και 26°23' – 28°08' Δυτικού γεωγραφικού μήκους, περίπου 724 χλμ. νοτιοανατολικά από τη Νότια Γεωργία.
Τα βορειότερα από τις Νότιες Σάντουιτς Νήσους σχηματίζουν τις νησιωτικές ομάδες Τραβερσέυ και Κάντλμας, ενώ τα νοτιότερα την ομάδα Νότια Θούλη. Τα τρία μεγαλύτερα νησιά – Σώντερς, Μόνταγκιου και Μπρίστολ – βρίσκονται ανάμεσα στα προαναφερθέντα. Το ψηλότερο σημείο των νησιών είναι το Όρος Μπελίντα (1.370 μ) στη Νήσο Μόνταγκιου.
Στον παρακάτω πίνακα παρατίθενται οι Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι από βορρά προς νότο:
Κλίμα
left|178px|thumb|Ο παγετώνας Νορντενσκιόλντ στη Νότια Γεωργία Το κλίμα στα νησιά είναι πολύ ευμετάβλητο και δριμύ, με επικρατούντες δυτικούς ανέμους καθ’ όλο το έτος που διακόπτονται στις περιόδους ηρεμίας. Οι τυπικές μέγιστες θερμοκρασίας ημέρας στο επίπεδο της θάλασσας στη Νότιο Γεωργία είναι γύρω στους 0 °C τον χειμώνα (Αύγουστος) και 10 °C το καλοκαίρι (Ιανουάριος). Οι χειμερινές ελάχιστες θερμοκρασίες είναι περίπου στους −5 °C και σπάνια πέφτουν κάτω από τους −10 °C. Η ετήσια βροχόπτωση στη Νότιο Γεωργία είναι περίπου 1.500 χιλιοστά, με το μεγαλύτερο μέρος της να πέφτει ως χιονόνερο ή χιόνι, κάτι που είναι πιθανόν να συμβεί οποιονδήποτε μήνα του έτους. Στις συνθήκες των ορεινών ανέμων, ο άνεμος φυσάει προς τα πάνω τη δυτική πλευρά και προς τα κάτω την ανατολική πλευρά των βουνών και γίνεται θερμότερος και ξηρότερος, αυτό παράγει τις πιο ευχάριστες συνθήκες, όταν και η θερμοκρασία μπορεί να ανέβει πάνω από τους 20 °C τις καλοκαιρινές μέρες.
Οι θάλασσες που περιβάλλουν τη Νότια Γεωργία είναι ψυχρές όλο το έτος λόγω της εγγύτητας του Ανταρκτικού Ρεύματος αλλά δεν παγώνουν τον χειμώνα. Η θερμοκρασία της θάλασσας πέφτει στους 0 °C στα τέλη Αυγούστου και ανέρχεται γύρω στους 4 °C μόνον στις αρχές Απριλίου. Η μόνιμα ψυχρή θάλασσα διατηρεί ένα ψυχρό θαλάσσιο κλίμα στα νησιά και εμποδίζει τις θερινές θερμοκρασίες να υψώνονται πολύ πάνω από το σημείο παγώματος. Στο εσωτερικό, το όριο του χιονιού το καλοκαίρι βρίσκεται σε ένα υψόμετρο περίπου 300 μέτρων.
Οι δυτικοί άνεμοι που επικρατούν δίνουν στην ανατολική πλευρά της Νοτίου Γεωργίας (την απήνεμη πλευρά) ένα πιο ευχάριστο κλίμα από αυτό της εκτεθειμένης δυτικής πλευράς. Οι επικρατούσες χειμερινές συνθήκες γενικά στα νησιά κάνουν δύσκολη την προσέγγιση με πλοίο, αν και η βόρεια ακτή της Νοτίου Γεωργίας έχει αρκετούς μεγάλους κόλπους που παρέχουν καλά αγκυροβόλια.
Οι Νότιοι Νήσοι Σάντουιτς είναι ψυχρότερες από τη Νότιο Γεωργία, επειδή είναι νοτιότερα και πιο εκτεθειμένες στο ψύχος που έρχεται από την Ανταρκτική. Επίσης περιβάλλονται με θαλάσσιο πάγο από τα μέσα Μαΐου έως τα τέλη Νοεμβρίου (στο νοτιότερο άκρο η περίοδος αυτή επιμηκύνεται).
Πολιτική
Η εκτελεστική εξουσία είναι αρμοδιότητα του Βασιλιά και εξασκείται από τον Αρμοστή, μια θέση που κατέχει ο Κυβερνήτης των Νήσων Φώκλαντ. Η σημερινή Αρμοστής είναι η Άλισον Μπλέικ, από τις 23 Ιουλίου 2022. Ένας κύριος Υποδιευθυντής (Χάρριετ Χωλ) εξετάζει τα πολιτικά ζητήματα και είναι επίσης ο Διευθυντής των τόπων αλιείας του Εδάφους, υπεύθυνος για τη διανομή των αδειών αλιείας. Ένας Υποδιευθυντής (Ρίτσαρντ ΜακΚή) εξετάζει τα διοικητικά ζητήματα που σχετίζονται με το Έδαφος. Οικονομικός Γραμματέας και Γενικός Εισαγγελέας διορίζονται αυτοδικαίως οι αντίστοιχοι διορισμένοι στην Κυβέρνηση των Νήσων Φώκλαντ.
Επειδή δεν υπάρχει ιθαγενής πληθυσμός, δεν υπάρχει νομοθετικό συμβούλιο και δεν διεξάγονται εκλογές. Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου διαχειρίζεται τις εξωτερικές σχέσεις του Εδάφους. Από το 1982, το Έδαφος εορτάζει την Ημέρα Απελευθέρωσης στις 14 Ιουνίου.
Το Σύνταγμα του Εδάφους (υιοθετήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1985), βάσει του οποίου διεξάγεται η διακυβέρνηση του, και η διαθεσιμότητα της δικαστικής αναθεώρησης συζητήθηκαν σε μια σειρά αντιδικιών από το 2001 έως το 2005. Παρόλο που η κυβέρνηση του διευθύνεται πλήρως από το Υπουργείο Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, υποστηρίχθηκε ότι οι αποφάσεις της υπό αυτήν την καθοδήγηση δεν θα μπορούσαν να προκληθούν σαν να ήταν αποφάσεις νόμου ενός διαμερίσματος της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου, και έτσι η Ευρωπαϊκή Συνθήκη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν εφαρμόζεται στο Έδαφος.
Οικονομία
Καθώς δεν υπάρχει ιθαγενής πληθυσμός, η οικονομική δραστηριότητα στη Νότιο Γεωργία και τις Νοτίους Σάντουιτς Νήσους είναι περιορισμένη. Το Έδαφος έχει δημόσια έσοδα 3,9 εκατομμύρια Λίρες Στερλίνες, το 90 % των οποίων προέρχεται από τις άδειες αλιείας. Άλλες πηγές εσόδων είναι η πώληση γραμματοσήμων και νομισμάτων, ο τουρισμός, τα τελωνεία και τα λιμενικά τέλη.
Αλιεία
Η Αλιεία γίνεται γύρω από τη Νότιο Γεωργία και στα παρακείμενα νερά κάποιους μήνες τον χρόνο, με τις άδειες αλιείας να πωλούνται από το Έδαφος για το Οδοντόψαρο της Παταγονίας, το παγόψαρο και το κριλ. Οι άδειες αλιείας φέρνουν μερικά εκατομμύρια στερλίνες κάθε χρόνο, με το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων να ξοδεύονται στην προστασία των ψαρότοπων και την έρευνα. Όλοι οι ψαρότοποι διοικούνται και διαχειρίζονται σύμφωνα με το σύστημα της Συνθήκης Διατήρησης των Ανταρκτικών Θαλάσσιων Ζώντων Πόρων. Το 2001, η κυβέρνηση της Νοτίου Γεωργίας έλαβε ένα πιστοποιητικό από το Συμβούλιο Θαλάσσιας Επιτήρησης (MSC) για το υφιστάμενο τόπο αλιείας του Οδοντόψαρου της Παταγονίας, που πιστοποιεί ότι συνάντησε τα περιβαλλοντικά κριτήρια του MSC και θέτει όρια στον χρόνο και την ποσότητα Οδοντόψαρου της Παταγονίας που μπορεί να αλιευθεί.
Τουρισμός
Ο τουρισμός έχει γίνει μια μεγάλη πηγή εσόδων τα τελευταία χρόνια, με πολλά κρουαζιερόπλοια και γιοτ να επισκέπτονται τα νησιά (ο μόνος τρόπος να επισκεφτεί κάποιος τη Νότιο Γεωργία είναι από τη θάλασσα). Το Έδαφος κερδίζει έσοδα από τις χρεώσεις αποβίβασης και την πώληση αναμνηστικών. Τα κρουαζιερόπλοια συχνά συνδυάζουν μια επίσκεψη στο Γκρυτβίκεν με ένα ταξίδι στην Ανταρκτική Χερσόνησο. Οι επισκέψεις των εκμισθωμένων γιώτ συνήθως ξεκινά από τις Νήσους Φώκλαντ, διαρκούν από 4 έως 6 εβδομάδες, και προσφέρουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες να επισκεφτούν απομακρυσμένα λιμάνια της Νότιας Γεωργίας ακόμα και των Νότιων Σάντουιτς. Τα σκάφη τώρα απαιτείται να αγκυροβολούν έξω και δεν μπορούν πλέον να δένουν στις παλιές φαλαινοθηρικές προβλήτες στην ακτή.
Γραμματόσημα
right|148px|thumb|Γραμματόσημο του 1933 Μια μεγάλη πηγή εσόδων από το εξωτερικό προέρχεται από την έκδοση γραμματοσήμων της Νοτίου Γεωργίας και των Νότιων Σάντουιτς Νήσων που παράγονται στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Μια λογική πολιτική (λίγες σειρές γραμματοσήμων εκδίδονται κάθε χρονιά) μαζί με τα ελκυστικά θέματα (ειδικά τις φάλαινες) τα κάνουν πολύ δημοφιλή στους τοπικούς συλλέκτες γραμματοσήμων.
Άγρια Ζωή
Η Νότιος Γεωργία υποστηρίζει έναν μεγάλο αριθμό θαλάσσιων πτηνών, συμπεριλαμβανομένων των άλμπατρος, μια μεγάλη αποικία Βασιλικών Πιγκουίνων και διάφορα άλλα είδη πιγκουίνου. Υπάρχει μόνον ένα χερσαίο είδος που απαντάται μόνον στο αρχιπέλαγος όμως, το Pipit της Νοτίου Γεωργίας (μικρό πτηνό στο μέγεθος σπουργιτιού).
Τάρανδοι, που εισήχθησαν στις αρχές του 20ου αιώνα, ζουν στη Νότιο Γεωργία. Επίσης συχνά απαντώνται φώκιες στα νησιά.
Στρατός
Μετά τον Πόλεμο των Φώκλαντ, το 1982, διατηρήθηκε μια μόνιμη στρατιωτική παρουσία της Βρετανίας στο ΑΒΕ. Αυτή σταδιακά αποκλιμακώθηκε κατά τη δεκαετία του 1990, και το τελευταίο απόσπασμα έφυγε από τη Νότιο Γεωργία τον Μάρτιο του 2001, όταν κτίστηκε ο νέος σταθμός που κατέλαβε το Βρετανικό Ανταρκτικό Παρατηρητήριο.
Η κύρια στρατιωτική Βρετανική εγκατάσταση στην περιοχή είναι στο RAF Όρος Πλέζαντ (και Λιμάνι Μάρε) στο Ανατολικό Φώκλαντ. Εκτός από αυτό, λίγα Βρετανικά σκάφη του πολεμικού ναυτικού περιπολούν την περιοχή. Επισκέπτονται τη Νότιο Γεωργία λίγες φορές κάθε χρόνο, και μερικές φορές παρατάσσουν μικρές περιπόλους του πεζικού. Πτήσεις με αεροσκάφη της RAF τύπου C130 Hercules και VC10 περιστασιακά περιπολούν την περιοχή.
101 Ελένη
Η Ελένη (Helena) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,33. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίτσιγκαν, και πήρε το όνομά της από την Ωραία Ελένη της ελληνικής μυθολογίας. Υπήρξε ο πέμπτος από τους 22 συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ελένης υπολογίσθηκε σε 65,8 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 300 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ελένης εκτιμάται σε 1,84 cm/sec² (δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 532 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 34,8 m/sec (125 χιλιόμετρα την ώρα).
Η Ελένη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 23 ώρες και 5 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελενη
587
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 587 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Ιταλίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U19 της Ιταλίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ιταλίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 19 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ιταλίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ιταλικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federazione Italiana Pallacanestro (FIP)).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U19
Αστεροσκοπείο της Νίκαιας
Το Αστεροσκοπείο της Νίκαιας βρίσκεται στη Νίκαια της Γαλλίας, στην κορυφή του άλσους Μον Γκρο (Mont Gros), σε υψόμετρο 370 μέτρων. Χτίστηκε το 1879, και το κόστος κατασκευής του καλύφθηκε εξ' ολοκλήρου από τον τραπεζίτη και φιλάνθρωπο Ραφαέλ-Λουί Μπισοφσέμ (Raphaël-Louis Bischoffsheim). Ο αρχιτέκτονας Σαρλ Γκαρνιέ σχεδίασε τα 15 αρχικά κτίρια και ο Γουστάβος Άιφελ, ως μηχανικός, έχτισε τον θόλο διαμέτρου 22,4 μέτρων του κεντρικού κτιρίου, όπου βρίσκεται το διοπτρικό τηλεσκόπιο με φακό 76 εκατοστών και εστιακή απόσταση 18 μέτρων. Όταν χτίστηκε, το τηλεσκόπιο αυτό υπήρξε το μεγαλύτερο διοπτρικό τηλεσκόπιο στη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικαια Αστεροσκοπειο Νικαιας
Jaguar XJ13
Το Jaguar XJ13 ήταν ένα πρωτότυπο αγωνιστικό αυτοκίνητο που αναπτύχθηκε από τον διευθυντή της Jaguar Engineering William Heynes για να αγωνιστεί στο Λε Μαν (Le Mans) στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Μέχρι την στιγμή που ολοκληρώθηκε το αυτοκίνητο, ο ανταγωνισμός μεταξύ της Ferrari και της Ford είχε αυξηθεί σε τέτοιο επίπεδο που το πρωτότυπο της XJ13 θεωρήθηκε ξεπερασμένο και ανάγκασε την εταιρεία Jaguar να μην το προωθήσει τελικώς στους αγώνες, με αποτέλεσμα να παραχθεί μόλις ένα αντίτυπο. Παρόλα αυτά, δεν είχε έρθει η λήξη της ιστορίας της XJ13, καθώς στα νεότερα χρόνια έδωσε την έμπνευση για τη δημιουργία αντίγραφων μοντέλων του.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μυκόνου
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Μυκόνου.
Jaguar XJ13
Κινητήρας
Η εταιρεία Jaguar είχε μελετήσει την κατασκευή ενός κινητήρα DOHC και διάταξης V12 ήδη από το 1950, αρχικά για αγωνιστικούς σκοπούς και στη συνέχεια ανέπτυξε μια έκδοση SOHC, σε αντίθεση με το XK που σχεδιάστηκε ως κινητήρας παραγωγής και στη συνέχεια προωθήθηκε στην υπηρεσία για αγώνες. Ο σχεδιασμός του κινητήρα V12 ήταν ουσιαστικά η συνένωση δύο κινητήρων XK 6 κυλίνδρων σε έναν κοινό στροφαλοφόρο άξονα με μπλοκ κυλίνδρου αλουμινίου, αν και υπήρχαν διαφορές στη θύρα εισόδου, στις γωνίες των βαλβίδων και στο σχήμα του θαλάμου καύσης. Ο πρώτος κινητήρας έτρεξε τον Ιούλιο του 1964. Η σχεδίαση ενός μεσαίου κινητήρα πρωτοτύπου προτάθηκε για πρώτη φορά το 1960 από τον William Heynes, αλλά δεν ξεκίνησε η κατασκευή μέχρι το 1965, με το πρώτο αυτοκίνητο να κυκλοφορεί τον Μάρτιο του 1966. Το XJ13 είχε σχήμα μεσαίου κινητήρα με τον V12 κινητήρα των 5.0 λίτρων που σχεδιάστηκε από τον Heynes και τον Claude Bailey, τοποθετημένος πίσω από τον οδηγό, ο οποίος βρισκόταν σε ένα ιδιαίτερα ενισχυμένο σασί, μαζί με το χειροκίνητο κιβώτιο πέντε ταχυτήτων από την εταιρεία ZF και τη μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς. Το 1971, αφού η Jaguar υλοποίησε τον σχεδιασμό και την κατασκευή του V12, αποφάσισε να τοποθετήσει αυτόν τον κινητήρα στη μελλοντική σειρά Jaguar E-Type.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μυκόνου
Η Περιφερειακή Ενότητα Μυκόνου έχει πληθυσμό 10134 κατοίκους.
Jaguar XJ13
Πλαίσιο
Το εξωτερικό πλαίσιο από αλουμίνιο σχεδιάστηκε από τον Malcolm Sayer, τον υπεύθυνο αεροδυναμικό για την αεροδυναμική του αυτοκινήτου. Χρησιμοποιήθηκε ως υπόβαθρο η εταιρεία αεροπλάνων του Bristol για να οικοδομήσει τη χρήση τεχνικών που δανείστηκαν από τη βιομηχανία αεροσκαφών. Το έργο της κατασκευής του αυτοκινήτου ανατέθηκε από τον Heynes στον μηχανικό Derick White, τον Ted Brookes, τον Mike Kimberley και τον Bob Blake στο "διαγωνιστικό κατάστημα" του πειραματικού τμήματος του Browns Lane.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μυκόνου
Δήμος Μυκόνου
Έδρα του Δήμου είναι η Μύκονος. Ο Δήμος Μυκόνου έχει μόνιμο πληθυσμό 10134 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Σιδηροδρομικός Σταθμός Δομοκού
Γενικά
Ο σταθμός Δομοκού βρίσκεται, σε απόσταση 3 χλμ. από το Πουρνάρι και 5 χλμ. από το Δομοκό. Στην περιοχή του σταθμού υπάρχει μικρός οικισμός με την ονομασία Σταθμός Δομοκού, ο οποίος έχει 4 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Jaguar XJ13
Πρώτη δοκιμή
Ο William Heynes αναγνώρισε ήδη από το 1964 ότι ένα αυτοκίνητο όπως το XJ13 χρειαζόταν και έναν έμπειρο οδηγό αγώνων για να τον βοηθήσει να το αναπτύξει. Ο David Hobbs προσλήφθηκε ως ο κύριος οδηγός δοκιμής του XJ13. Το 1969 ο Hobbs συμπεριλήφθηκε σε μια λίστα με 27 οδηγούς της FIA που βαθμολογούσαν τα καλύτερα στον κόσμο. Ο Hobbs πέτυχε ένα ανεπίσημα βρετανικό κλειστό lap record με το XJ13 που έμεινε για 32 χρόνια. Ο βασικός οδηγός δοκιμής και ανάπτυξης του XJ13, Hobbs προστέθηκε στο Silverstone για την τελική δοκιμή του XJ13.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μυκόνου
Δείτε επίσης
Μυκονου
Σιδηροδρομικός Σταθμός Δομοκού
Γενικά
Στην παρούσα φάση, ο σταθμός βρίσκεται υπό ανακαίνιση, και θα παραδοθεί ταυτόχρονα με το τμήμα Λιανοκλάδι-Δομοκός της νέας σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων Τιθορέας-Δομοκού. Προβλέπεται να εγκατασταθεί ανελκυστήρας, να κατασκευαστεί υπόγεια διάβαση, και να τοποθετηθούν στέγαστρα και φωτισμός στις αποβάθρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στη Φθιώτιδα Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1904 Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Jaguar XJ13
Αναρτήσεις
Οι εμπρόσθιοι βραχίονες της ανάρτησης μπροστά ήταν παρόμοιοι με εκείνους της E-Type, ωστόσο, το XJ13 είχε πιο συμβατικές μονάδες ελαστικών ελατηρίων / κλαπέτων. Στο πίσω μέρος παρέμειναν και πάλι ομοιότητες με την E-Type - χρήση κινητήριων αξόνων ως ανώτερων εγκάρσιων συνδέσμων - όμως το υπόλοιπο ήταν αρκετά διαφορετικό, με δύο βραχίονες ακτινικής ακμής ανά πλευρά πίσω από την κεντρική σωληνωτή δεξαμενή, μαζί με ένα ενιαίο κατασκευασμένο εγκάρσιο κατώτερο σύνδεσμο.
Αντίγραφα
Ο Neville Swales, Building the Legend, δημιούργησε "ακριβή αντίγραφα" του Jaguar XJ13 του 1966. Η πρώτη του κατασκευή, που τροφοδοτείται από έναν πρωτότυπο κινητήρα πρωτοτύπου quad-cam, κατασκευάστηκε με γνώση του Jaguar Heritage Trust και υπό την καθοδήγηση των επιζώντων μελών της ομάδας XJ13. Το αυτοκίνητο, βαμμένο και με τον κινητήρα του, παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2016 στην παράσταση του κλασικού αυτοκινήτου του Λονδίνου. Το ολοκληρωμένο αυτοκίνητο έκανε την πρώτη του εμφάνιση, στην εταιρεία επιζώντων μελών της αρχικής ομάδας έργου XJ13, και μέλη της οικογένειας των William Heynes και Malcolm Sayer, Jaguar VIP και ενθουσιωδών στο Curborough (UK) στις 9 Αυγούστου 2016.
Άλλα αντίγραφα που έχουν παραχθεί από το αυτοκίνητο είναι τα εξής:
Πιθανή τιμή
Το αυτοκίνητο δεν έχει εκτιμηθεί επισήμως, αλλά μια προσφορά αξίας 7 εκατομμυρίων λιρών στερλίνας μειώθηκε από τους ιδιοκτήτες το 1996. Ήταν πάνω από 3 φορές η τιμή ενός Ferrari 250 GTO την εποχή εκείνη.
Δημοφιλείς αναφορές
Το 1971 ο E-Type Series 3 σχεδίαζε να κυκλοφορήσει με τον πρώτο V12 κινητήρα της Jaguar. Η ομάδα δημοσιότητας ήθελε ένα πλάνο του XJ13 με ταχύτητα για την ανοιχτή σειρά της ταινίας που ξεκίνησε τον V12 της E-Type. Στις 21 Ιανουαρίου 1971, το XJ13 μεταφέρθηκε στο MIRA για την κινηματογράφηση με τον οδηγό δοκιμών της Jaguar Norman Dewis στο τιμόνι. Ο Norman Dewis οδήγησε με μεγαλύτερη ταχύτητα από την ταχύτητα ασφαλείας και το αυτοκίνητο υπέστη ζημιά σε ένα ελαστικό, το οποίο λόγο παλαιότητας έσκασε. Η προκύπτουσα συντριβή προκάλεσε σοβαρές ζημιές και σχεδόν κατέστρεψε το αυτοκίνητο, αν και ο Dewis δεν είχε τραυματιστεί.
Μερικά χρόνια αργότερα, ο Edward Loads είδε το συντριπτικό XJ13 αποθηκευμένο στην Jaguar και έκανε την προσφορά στην Lofty Αγγλίας ότι η εταιρεία Abbey Panels θα πρέπει να φτιάξει το αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο ξαναφτιάχτηκε, με προδιαγραφές παρόμοιες με το πρωτότυπο, χρησιμοποιώντας μερικά από τα όργανα κατασκευής για την αρχική του κατασκευή και με κόστος £ 1.000 για την Jaguar. Σύμφωνα με τα ίδια τα λόγια της Jaguar "Το αυτοκίνητο που βλέπεις σήμερα δεν είναι ακριβής αναπαραγωγή του πρωτότυπου". Το XJ13 έκανε το δημόσιο ντεμπούτο του τον Ιούλιο του 1973, όταν ο Lofty την οδήγησε γύρω από το Silverstone στη συνάντηση του Grand Prix της Αγγλίας. Εμφανίζεται σήμερα στο British Motor Museum στο Gaydon, Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Jaguar Κατηγορία:Πρωτότυπα μοντέλα αυτοκινήτων
Τρίτων ΙΙ (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Τρίτων ΙΙ (S-112) ήταν τύπου 209/1200 του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Ήταν ένα από τα τέσσερα προηγμένου τύπου συμβατικά υποβρύχια που παραγγέλθηκαν το 1967 από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στα ναυπηγεία HDW του Κιέλου της δυτικής Γερμανίας. Παραλήφθηκε στις 8 Αυγούστου 1972 και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 11 Νοεμβρίου 1972. Eίχε ύψος 11,38 μέτρα χωρίς τους ιστούς. Του ιδίου τύπου είναι τα: Γλαύκος ΙΙΙ, Νηρεύς ΙΙ και Πρωτεύς ΙΙ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Air Madagascar
Η Société Nationale Malgache de Transports Aériens, που λειτουργεί με το όνομα Air Madagascar, είναι αερογραμμές στο Ανταναναρίβο της Μαδαγασκάρης και αποτελεί τον εθνικό αερομεταφορέα του νησιού. Τα αεροσκάφη της εταιρείας πετούν σε χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και του Ινδικού Ωκεανού. Εξυπηρετεί επίσης ένα εκτεταμένο δίκτυο εσωτερικών πτήσεων. Η κύρια έδρα της είναι το διεθνές αεροδρόμιο Ιβατό στο Ανταναναρίβο.
Τον Οκτώβριο του 2021, η Air Madagascar, που τέθηκε υπό παραλαβή, θα συγχωνευθεί με τη θυγατρική της Tsaradia για να επανεκκινήσει και να γίνει Madagascar Airlines.
Ιστορία
thumb|250px|right|Ένα [[ATR 72|ATR-72-500 (5R-MJE) της εταιρείας στο αεροδρόμιο της Σαν Μαρί]] Οι αερογραμμές ιδρύθηκαν την 1η Ιανουαρίου του 1962 και ξεκίνησαν τη λειτουργία τους στις 14 Οκτωβρίου του 1962. Αρχικά είχαν συσταθεί με την επωνυμία Madair από την κυβέρνηση της νεοσύστατης τότε Μαλαγασικής Δημοκρατίας και την Air France. Το 1963 η εταιρεία έλαβε τη σημερινή της ονομασία. Στη διάρκεια των δεκαετιών του 1980 και του 1990 απέκτησε, μεταξύ άλλων, ένα Boeing 747. Την περίοδο από το 2000 ως το 2002 αντιμετώπισε προβλήματα και ανασυγκροτήθηκε με τη βοήθεια της Lufthansa Consulting. Στα τέλη του 2004 παρουσίασε ένα νέο χρωματικό μοτίβο. Οι αερογραμμές είναι ιδιοκτησία της κυβέρνησης της Μαδαγασκάρης κατά 90,6%, της Société Nationale de Participation SONAPAR (4,85%), της Air France (3,17%), της Assurances Ny Havana (0,62%) και εργαζομένων (0,77%). Απασχολεί 1.380 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία για το Μάρτιο του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαδαγασκάρη
Μουσμούλι
Το μουσμούλι (επιστημονική ονομασία: Pagellus acarne), γνωστό επίσης ως μούκι και κατεργάρης, είναι ψάρι της οικογένειας των Σπαρίδων που απαντά στην Μεσόγειο και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού.
Βιολογία
Το μουσμούλι είναι ψάρι του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, από τον Βισκαϊκό στο βορρά μέχρι τη Σενεγάλη στο νότο, συμπεριλαμβανομένων των Καναρίων Νήσων, τη Μαδέρα, του Πράσινου Ακρωτηρίου και τη Μεσόγειο. Σπανιότερα έχει βρεθεί στις Βρετανικές νήσους και σπανιότερα μέχρι τη Δανία.
Το μουσμούλι είναι ψάρι ωκεανόδρομο, βενθοπελαγικό και έχει βρεθεί σε βάθος μέχρι 500 μέτρα, αλλά συνηθώς απαντά σε βάθος 40 με 100 μέτρα. Προτιμάει τους βυθούς με ποσειδωνίες ή αμμώδεις βυθούς. Τα νεαρά βρίσκονται πιο κοντά στις ακτές. Είναι παμφάγα, όμως προτιμούν τα σκουλήκια, τα μαλάκια και τα καρκινοειδή. Μια μελέτη ψαριών στον κόλπο της Τυνησίας βρήκε σημαντικές εποχιακές αλλαγές στη διατροφή για τα θηλυκά του είδους, με σημαντικότερες πηγές τροφής να είναι τα αρθρόποδα, τα μαλάκια και τα εχινόδερμα.
Το είδος είναι πρώτανδρο ερμαφρόδιτο, δηλαδή τα ψάρια έχουν πρώτα αρσενικά γεννητικά όργανα και στη συνέχεια αλλάζουν φύλο και αποκτούν θηλυκά γεννητικά όργανα. Τα αρσενικά ενηλικιώνονται όταν φτάνουν σε μήκος τα 18 εκατοστά και τα θηλυκά σε μήκος 21,7 εκατοστά στον κόλπο του Κάδιθ και τα 20,1 εκατοστά στην θάλασσα του Αλμποράν. Αντίθετα στις νότιες ακτές της Πορτογαλίας εκτιμήθηκε ότι τα θηλυκά φτάνουν σε ωριμότητα όταν έχουν μήκος 17,6 εκατοστά. Η περίοδος αναπαραγωγής εκτιμήθηκε ότι εκτεινόταν από τον Μάιο μέχρι τον Νοέμβριο.
Περιγραφή
Το μουσμούλι έχει συνήθως μήκος 25 εκατοστά, με μέγιστο καταγεγραμμένο μήκος τα 36 εκατοστά. Το ραχιαίο πτερύγιο αποτελείται από συνολικά 12 με 13 άκανθες και 10 με 12 μαλακές ακτίνες. Το πρωκτικό πτερύγιο έχει 3 άκανθες και 9 ή 10 μαλακές ακτίνες. Στη βάση των θωρακικών πτερυγίων υπάρχει μια μαύρη κηλίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπαρίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα
590
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 590 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1989
Βαθμολογία
* 16 σωματεία βαθμολογήθηκαν με 5β. και πάνω.
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1989 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Φυσητήρας
Ο φυσητήρας (αγγλική ονομασία: sperm whale, επιστημονική ονομασία: Physeter macrocephalus) ανήκει στην κατηγορία των θαλάσσιων θηλαστικών όπως και οι φάλαινες, τα δελφίνια και οι φώκαινες. Ωστόσο οι φυσητήρες ως κητώδη, συγγενεύουν περισσότερο με τα δελφίνια, παρά με τις φάλαινες και έτσι αποτελεί λάθος να αναφέρουμε τους φυσητήρες ως "φάλαινες φυσητήρες". Επίσης, αποτελεί λάθος να τους αποκαλούμε σπερμοφάλαινες από τη παράφραση της αγγλικής τους ονομασίας.
Ο φυσητήρας είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κήτος, που μπορούμε να συναντήσουμε στα ελληνικά ύδατα: το μεγαλύτερο είναι η πτεροφάλαινα.
Ο αρσενικός φυσητήρας μπορεί να φτάσει τα 15 μέτρα μήκος και μέχρι 45 τόνους βάρος έχοντας μεγάλη διαφορά από τα θηλυκά που φτάνουν τα 13 μέτρα μήκος και σε βάρος τους 15 τόνους. Τα νεογέννητα με μήκος συνήθως 4 μέτρα έχουν βάρος από 800-1.000 κιλά.
Μπομπ τσορμπά
Οι τοπικές παραλλαγές μπορεί επίσης να αποκλείσουν τα καρότα ή να περιλαμβάνουν πάπρικα, πατάτες ή ακόμα και κάποιο είδος κρέατος.
Φυσητήρας
Έρχονται στην επιφάνεια της θάλασσας για δέκα λεπτά, μόνο για να αναπνεύσουν και στη συνέχεια για 45 λεπτά καταδύονται σε μεγάλα βάθη, κάτω από 500 μέτρα, για να βρουν τη λεία τους. Ο φυσητήρας καταδύεται σε βάθος μέχρι και τα 2.000 μ. Οι καταδύσεις του συνήθως διαρκούν 40-60 λεπτά, αλλά μπορούν να φτάσουν μέχρι και τη 1,5 ώρα.
Περιγραφή
'''Ο φυσητήρας επιστημονικά κατατάσσεται στην κατηγορία των Οδοντοκητών (καθώς έχει δόντια), μαζί με τα δελφίνια και τις φώκαινες. Για τον λόγο αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τις φάλαινες, οι οποίες ανήκουν στα Μυστακοκήτη και δεν έχουν δόντια, αλλά φέρουν τα φαλαίνια ή μπαλένες.'''
Ο φυσητήρας έχει μια γκρι απόχρωση σε όλο το σώμα του. Το κεφάλι του είναι στρογγυλό, με το στόμα του να βρίσκεται κάτω από τη μέση του κεφαλιού. Μετά το κεφάλι του, το σώμα του είναι ρυτιδωμένο, έως λίγο πριν την ουρά του. Η ουρά του είναι κάπως χοντρή, όπως άλλωστε και το υπόλοιπο σώμα του. Τα πτερύγιά του βρίσκονται αρκετά μπροστά, και είναι σχετικά μικρά σε σχέση με το πελώριο σώμα του.
Η επικοινωνία των φυσητήρων, η αναζήτηση συντρόφων, η αναζήτηση τροφής και ο προσανατολισμός τους, βασίζονται στον ηχοεντοπισμό. Εκπέμπουν ηχητικά κύματα, τα οποία ανακλώνται είτε στον θαλάσσιο πυθμένα, είτε σε άλλους θαλάσσιους οργανισμούς και όταν τα ηχητικά κύματα επιστρέψουν, ο εγκέφαλος των φυσητήρων τα αναλύει και με τον τρόπο αυτό οι φυσητήρες μπορούν να γνωρίζουν τι υπάρχει γύρω τους, αλλά και να προσδιορίσουν την απόσταση.
Παρουσία στις ελληνικές θάλασσες
Η παρουσία του κήτους στα πελάγη μας είναι γνωστή ήδη από τον Αριστοτέλη και, όμως, μόλις το 1998 επιβεβαιώθηκε η ύπαρξή του. Ο Αριστοτέλης, ο πατέρας της ζωολογίας, γνώριζε την παρουσία των φυσητήρων στην Ελλάδα ήδη από το 350 π.Χ., καθώς στο σύγγραμμά του «Περί τα ζώα ιστορίαι» αναφέρει τη λέξη «φυσητήρα», περιγράφοντας την αναπνευστική οδό των κητωδών και ίσως και τους φυσητήρες, που είχε παρατηρήσει στο Βόρειο Αιγαίο. Σήμερα ο φυσητήρας ζει και στη χώρα μας και με έναν πληθυσμό ο οποίος αριθμεί περίπου 300 άτομα. Το είδος του φυσητήρα απαντάται στην Ελλάδα στη βαθιά λεκάνη μεταξύ Βορείων Σποράδων και Χαλκιδικής, το σημείο όπου φαίνεται πως τους παρατήρησε ο Αριστοτέλης, όπως επίσης στο Ικάριο πέλαγος αλλά κυρίως στην Ελληνική Τάφρο, το τόξο που εκτείνεται από τη βόρεια Κεφαλλονιά μέχρι τη νότια Ρόδο. Σε αυτές τις περιοχές υπάρχουν υποθαλάσσιοι γκρεμοί και χαράδρες όπου οι φυσητήρες καταδύονται για να βρουν την τροφή τους.
Απειλές
Οι φυσητήρες απειλούνται από τις συγκρούσεις με πλοία, από τις θαλάσσιες σεισμικές έρευνες, από τη ρίψη δυναμιτών (παράνομη τακτική αλιείας) και από τη θαλάσσια πλαστική ρύπανση.
Όταν ένα ζώο, όπως ο φυσητήρας, στηρίζεται τόσο πολύ στον ήχο για να προσανατολιστεί, να κοινωνικοποιηθεί και να βρει τροφή, ένας εκκωφαντικός ήχος μόνο κακό μπορεί να του κάνει. Δεν γνωρίζουμε όμως ακριβώς πώς οι παλμοί επηρεάζουν τους φυσητήρες: μπορεί να απομακρύνονται από την περιοχή με την ηχορύπανση και να χάνουν την ευκαιρία να τραφούν. Από άλλα είδη κητωδών ξέρουμε ότι αυξάνονται τα επίπεδα στρες και με βιολογικούς όρους υπάρχουν μακροχρόνιες σοβαρές επιπτώσεις στην αναπαραγωγή τους, δηλαδή την επιβίωση του είδους τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανίδα του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Πανίδα του Ειρηνικού Ωκεανού Κατηγορία:Πανίδα της Χαβάης Κατηγορία:Φυσητηρίδες Κατηγορία:Σύμβολα του Κονέκτικατ Κατηγορία:Ανώτεροι θηρευτές
Νικόλα Αμάτι
Ο Νικόλα Αμάτι ή Νικολό Αμάτι ή και Νικολάο Αμάτι (ιταλ. Nicola/Nicolò/Nicolao Amati, 3 Σεπτεμβρίου 1596 – 12 Απριλίου 1684) ήταν Ιταλός κατασκευαστής βιολιών και άλλων μουσικών οργάνων από την Κρεμόνα. Ο Ν. Αμάτι ήταν το επιφανέστερο μέλος της φημισμένης οικογένειας οργανοποιών Αμάτι. Εκτός από τα δικά του όργανα, ο Νικόλα υπήρξε δάσκαλος άλλων μεγάλων κατασκευαστών εγχόρδων της «σχολής της Κρεμόνας», όπως του Αντρέα Γκουαρνέρι, του Τζοβάννι Μπαττίστα Ροτζέρι και πιθανώς του Αντόνιο Στραντιβάρι.
Οικογένεια
Ο Νικόλα ήταν ο πέμπτος γιος του Τζιρολάμο Αμάτι (Hieronymus I, 1561-1630) από τη δεύτερη σύζυγό του και εγγονός του Αντρέα Αμάτι. Η μητέρα του, η Λάουρα ντε Λατσαρίνι, ήταν κόρη του Τζοβάννι Φραντσέσκο Γκουατσόνι και μακρινή συγγενής του Οίκου των Μεδίκων της Φλωρεντίας. Οι επιγραφές στα όργανα που έφτιαχνε η οικογένεια αναφέρουν γενικώς τα βαφτιστικά τους ονόματα στη λατινική μορφή τους, έτσι ο Νικόλα αναγράφεται ως Nicolaus. Ακόμα και το οικογενειακό όνομα εκλατινιζόταν κάποιες φορές ως Amatus.
Η μεγάλη ιταλική πανδημία του 1629-1631 έπληξε μεταξύ άλλων πόλεων και την Κρεμόνα. Το 1630 πέθαναν εξαιτίας της οι γονείς του Νικόλα και δύο από τις αδελφές του. Μετά από αυτό, ο Νικόλα έζησε μαζί με την άλλη του αδελφή μέχρι τον γάμο του.
Σταδιοδρομία
thumb|[[Κοντραμπάσο του Ν. Αμάτι με έτος κατασκευής το 1670]] Το πιθανότερο είναι ότι ο Νικόλα μαθήτευσε την τέχνη της οργανοποιίας κοντά στον πατέρα και τον θείο του. Μετά το 1625 περίπου εξελίχθηκε στον κυριότερο κατασκευαστή στο οικογενειακό εργαστήριο.
Από όλα τα βιολιά της οικογένειας Αμάτι, αυτά του Νικόλα θεωρούνται συχνά τα πλέον κατάλληλα για τη μοντέρνα ερμηνεία μουσικών κομματιών. Μέχρι τον θάνατο του πατέρα του, ο Νικόλα ακολουθούσε πιστά τη «γραμμή» του, με σχετικώς μικρά μοντέλα. Αλλά μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1630, άρχισε βαθμιαία να δείχνει σημάδια πρωτοτυπίας, που κατά το 1640 εκφράσθηκαν σε αυτό που σήμερα αποκαλείται «μοτίβο Grand Amati». Τα βιολιά αυτού του προτύπου είναι ελαφρώς μεγαλύτερα (οι ράχες έχουν μήκος έως 35,6 εκατοστά και ιδίως πλάτος έως 20,9 εκατοστά), οπότε έδιναν δυνατότερο ήχο. . Με πολύ καλές καμπυλώσεις, μακρές γωνίες και έντονα και ξεκάθαρα διακοσμητικά άκρα, τα όργανα αυτά αντιπροσωπεύουν ίσως την αποκορύφωση της κομψότητας στην κατασκευαστική των βιολιών. Χαρακτηρίζονται από μαθηματικές καμπύλες ως περιγράμματα και επικαλύψεις από διάφανο κεχριμπαρί βερνίκι. Το στιλ Grand Amati ενέπνευσε άλλους κατασκευαστές βιολιών της Κρεμόνας, όπως ο Βιντσέντσο Ρουτζέρι, και τα πρώτα βιολιά του Αντόνιο Στραντιβάρι.
Ο Νικόλα έπαυσε να κατασκευάζει βιολιά μετά την ηλικία των 75 ετών περίπου και τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Τζιρολάμο Αμάτι (Hieronymus II)
Προσωπική ζωή
thumb|right|Βιολί του Νικ. Αμάτι κατασκευασμένο τη δεκαετία του 1640 Στις 23 Μαΐου 1645 ο Αμάτι πήρε ως σύζυγό του τη Λουκρητία Παλιάρι (Lucrezia Pagliari). Απέκτησαν 4 γιους και 4 θυγατέρες. Ο γιος τους Τζιρολάμο (Hieronymus II, 1649-1740) υπήρξε ο τελευταίος οργανοποιός της οικογένειας Αμάτι.
Ο Νικόλα Αμάτι πέθανε σε ηλικία 87 ετών στην Κρεμόνα. Η σύζυγός του απεβίωσε 19 έτη αργότερα, το 1703.
Συγκεκριμένα όργανα του τεχνίτη σήμερα
Τα όργανα του Νικόλα Αμάτι που σώζονται σήμερα είναι λιγοστά και τα περισσότερα εκτίθενται σε μουσεία. , όπως το «Μουσείο του Βιολιού» στην Κρεμόνα, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη και το Μουσείο της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής του Λονδίνου.
Υπάρχουν ωστόσο και μουσικοί που έχουν ερμηνεύσει με έγχορδα του Νικόλα Αμάτι, όπως ο Άγγλος βιολιστής Τόμας Μπόους (Thomas Bowes, γενν. 1960) και η Τσι-τσι Νουάνοκου, που παίζει ένα κοντραμπάσο του Ν. Αμάτι. Τα γνωστότερα σωζόμενα όργανα του τεχνίτη έχουν το δικό τους «παρατσούκλι», που παρατίθεται στον παρακάτω πίνακα με χρονολογική σειρά κατασκευής (από το Αρχείο Cozio) :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αματι, Νικολ
102 Μυριάμ
Η Μιριάμ (Miriam) ή Μυριάμ είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,26. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης (Αστεροσκοπείο Λίτσφιλντ του Κολεγίου Χάμιλτον), και πήρε το όνομά της από την αδελφή του Μωυσέως στην Παλαιά Διαθήκη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μυριάμ υπολογίσθηκε σε 83 χλμ.. Ο φασματικός τύπος της Μυριάμ είναι P (με πιθανή οργανική χημική σύσταση) ή C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,051. Η Μυριάμ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μια φορά κάθε 15 ώρες και 47 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μυριαμ
Ψαθοτόπι Άρτας
Το Ψαθοτόπι είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 229 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), ελάχιστα χιλιόμετρα από τον Αμβρακικό κόλπο και απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα από την πόλη της Άρτας.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Ψαθοτόπι υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αμβρακικού με έδρα την Ανέζα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το Ψαθοτόπι εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων.
Ιστορία
Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Αλή Μπέη ή Αλήμπι. Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, το Ψαθοτόπι μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλε φόρο στους Βενετούς με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», το Ψαθοτόπι ήταν ένας μικρός οικισμός με 25 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821. thumb|left|400px|Τμήμα του χάρτη του Άαρον Αρροουσμίθ το 1819 όπου απεικονίζεται το Ψαθοτόπι. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» του 1856 κάνει αναφορά στο χωριό και μας ενημερώνει ότι στο Ψαθοτόπι κατοικούσαν 14 οικογένειες. Σύμφωνα με την έκθεση του ρωσικού υποπροξενείου Άρτας που συντάχτηκε το 1877, στο χωριό κατοικούσαν 16 οικογένειες.
Άλλη αξιόλογη πηγή αποτελεί το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή εκείνη ζούσαν στο χωριό 20 οικογένειες και οι κάτοικοι του χωριού εκκλησιάζονταν στην εκκλησία του Αγίου Βλασίου, η οποία οικοδομήθηκε το 1853 χάρη σε συνδρομή ενός κατοίκου του χωριού, του Χρήστου Τσιαντή.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 που εκδόθηκε με τον τίτλο «''Bin üc yüz on bir sene-i maliyesine mahsus Yanya salnamesi. Yedinci defa olarak''» (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311, έκδοση έβδομη). Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στο Ψαθοτόπι κατοικούσαν 23 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 123 άτομα (63 άνδρες, 60 γυναίκες). Ο αντισυνταγματάρχης του μηχανικού Νικόλαος Σχινάς στο έργο του «Οδοιπορικόν Ηπείρου» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1897) μας πληροφορεί ότι στο Ψαθοτόπι την εποχή εκείνη κατοικούσαν 23 οικογένειες γεωργών και το χωριό αποτελούσε ιδιοκτησία του δημοσίου.
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το Ψαθοτόπι απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τα χωριά Γενίτσαρη (τμήμα της σημερινής Ανέζας) και Αλήμπεη (Ψαθοτόπι) χωρίς αντίσταση αφού όλη η περιοχή μέχρι το Λούρο ποταμό είχε εγκαταλειφθεί από τους Τούρκους. Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Το Ψαθοτόπι γειτνιάζει με τη Γαβριά, το Απόμερο, το Μύτικα, την Ανέζα και τα Καλομόδια. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας – Κορωνησίας. Το χωριό εξυπηρετεί η γραμμή Άρτα - Μύτικα, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 229 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 253 κατοίκους. Ο πληθυσμός του χωριού μετά από χρόνια συνεχούς διατήρησης πάνω από τους 300 κατοίκους (από το 1940 μέχρι το 1991), σημείωσε μείωση στην απογραφή του 2001 όπου κατεγράφησαν 253 κάτοικοι. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 300 κατοίκους ήταν το 1940 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1961 με 389 κατοίκους. Με την απογραφή του 2011, το επίπεδο του πληθυσμού σημείωσε το χαμηλότερο ρεκόρ των τελευταίων 90 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψαθοτοπι Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Καθεδρικός Ναός του Αγίου Νερσή Σνορχαλί
Ο Καθεδρικός του Αγίου Νερσή Σνορχαλί (στα ισπανικά: Iglesia Apostólica Armenia San Nerses Shnorhali, στην αρμενική γλώσσα: Սուրբ Ներսէս Շնորհալի եկեղեցի) είναι ο καθεδρικός της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας στο Μοντεβιδέο και αποτελεί την έδρα της Αρχιεπισκοπής της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας στην Ουρουγουάη. Βρίσκεται στη γειτονιά Μπέλλα Βίστα. Δίπλα στον ναό υπάρχουν κτίρια που στεγάζουν ουρουγουανοαρμενικές οργανώσεις και μνημείο για την Αρμενική γενοκτονία, του Nerses Ounanian.
Είναι αφιερωμένος στον Αρμένιο Άγιο Νερσή Σνορχαλί, που ήταν Αρχιεπίσκοπος (Catholicos) της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας από το 1166 μέχρι το 1173. Το προσωνύμιο Σνορχαλί σημαίνει αυτός που είναι γεμάτος χάρη και του δόθηκε από τους συγχρόνους του για την ποιότητα των γραπτών του.
Κατηγορία:Μοντεβιδέο Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Νότια Αμερική
589
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 589 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
For All Kings
Το For All Kings είναι το επερχόμενο, ενδέκατο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Φεβρουαρίου του 2016 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce Records" στην Αμερική και της "Nuclear Blast Records" στην Ευρώπη.
Ιστορία του δίσκου
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ ξεκίνησαν στα τέλη του 2014 στο Λος Άντζελες, με παραγωγό τον Τζέι Ράστον. Τον Οκτώβριο του επόμενου έτους, κυκλοφόρησε ένα βίντεο για το κομμάτι "Evil Twin", λίγες ημέρες πριν γίνουν γνωστά το εξώφυλλο και ο τίτλος του άλμπουμ.
Στις 2 Νοεμβρίου 2015, ανακοινώθηκε η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του "For All Kings", ενώ το εξώφυλλο απεικονίζει τεράστια αγάλματα των μελών του συγκροτήματος επί σκηνής, ένα σχέδιο του Άλεξ Ρος μετά από πρόταση του ντράμερ Τσάρλι Μπενάντε. Οι τίτλοι των τραγουδιών έγιναν γνωστοί στις 4 Δεκεμβρίου, αφήνοντας εκτός άλμπουμ το κομμάτι "Soror Irrumator", το οποίο είχε συμπεριληφθεί στο σάουντρακ της τηλεοπτικής σειράς "Game of Thrones".
Εμπορική επιτυχία
Το άλμπουμ πούλησε 34.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στις Ηνωμένες Πολιτείες, σκαρφαλώνοντας στην ένατη θέση του Billboard, όντας ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στο αμερικάνικο Top-10 μετά το "Sound of White Noise" του 1993. Παράλληλα, κατάφερε να μπει στο Top-10 της Ελβετίας, της Γερμανίας, της Τσεχίας και της Φινλανδίας, αλλά και στο Top-20 συνολικά δέκα χωρών. Στην Μεγάλη Βρετανία ανέβηκε ως το # 21, την υψηλότερη θέση από οποιονδήποτε άλλο δίσκο των Anthrax μετά το 1993.
Θέσεις τσαρτ
For All Kings (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "For All Kings" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Σαιν-Βικτόρ-ε-Μελβιέ
Το Σαιν-Βικτόρ-ε-Μελβιέ (γαλλικά: Saint-Victor-et-Melvieu, οξιτανικά: Sant Victor e Malviu και Sant Victor e Melviu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Βικτορουά (γαλλικά: Saint-Victorois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
588
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Škoda 706 RT
Το Škoda 706 RT ήταν ένα φορτηγό που παράχθηκε από την Škoda από το 1957 μέχρι το 1979. Το φορτηγό ήταν αρκετά δημοφιλές στην Τσεχία και στην Ευρώπη, κάνοντάς το να έχει μια αρκετά μεγάλη παραγωγή σε σχέση με προηγούμενα μοντέλα. Το σασί του φορτηγού επίσης χρησιμοποιήθηκε για το Škoda 706 RTO λεωφορείο.
Η παραγωγή του σταμάτησε το 1979.
Κατηγορία:Φορτηγό
Δυτική περιφέρεια Ρουμανίας
Η Δυτική (Vest) είναι μία από τις οκτώ, κατά γεωγραφική θέση, περιφέρειες της Ρουμανίας, εξ ου και η ονομασία της, που δημιουργήθηκαν το 1998. Καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα της χώρας και πρωτεύουσά της η Τιμισοάρα
Επαρχίες
Η Δυτική περιφέρεια αποτελείται από τέσσερις επαρχίες. Αυτές είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ρουμανίας
Σαιντ-Κρουά (Αβερόν)
Το Σαιντ-Κρουά (γαλλικά: Sainte-Croix, οξιτανικά: Santa Crotz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Κρυσουά (γαλλικά: Saint-Crussois).
Δημήτρης Σειρηνάκης
alt=Το σήμα της εταιρείας Sirina Entertainment|thumb|Sirina Entertainment
Ο Δημήτρης Σειρηνάκης είναι Έλληνας παραγωγός και σκηνοθέτης ερωτικών ταινιών, ιδρυτής της εταιρείας Sirina Entertainment και ιδιοκτήτης του πρώτου ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού ερωτικού περιεχομένου (Sirina Pornosex TV), στη ψηφιακή πλατφόρμα του ΟΤΕ TV.
Καριέρα και Sirina Entertainment
Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων ο Δημήτρης Σειρηνάκης σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων  και στη συνέχεια εργάστηκε σε πολυεθνική εταιρεία.
Ο Δ. Σειρηνάκης θεωρείται ο μόνος επαγγελματίας παραγωγός ερωτικών ταινιών στην Ελλάδα με τις παραγωγές της Sirina Enterntainment να έχουν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στην ελληνική αγορά.