cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μόνικα Ντέικον
Γενική Κυβερνήτρια
Διορίστηκε στο αξίωμα του αναπληρωτή Γενικού Κυβερνήτη (ή Γενικού Αντικυβερνήτη) το 2001, όταν ήταν Γενικός Κυβερνήτης ο Σερ Τσαρλς Άντρομπας. Όταν ο τελευταίος πέθανε, στις 3 Ιουνίου του 2002, η Ντέικον έγινε προσωρινά Γενική Κυβερνήτρια, μέχρι να αναλάβει καθήκοντα νέος. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2002 διορίστηκε στο αξίωμα ο Δρ Φρέντερικ Μπάλλανταϊν.
Παραπομπές
Ντει
Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου
Ο Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου του Ηλία (1921 – 31 Ιανουαρίου 1984) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Φθιώτιδας και ως υφυπουργός.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αγία Μαρίνα Λοκρίδας. Σπούδασε Νομικά. Εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1963. Μετά τη Μεταπολίτευση πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία και εξελέγη στη Φθιώτιδα με 7.982 ψήφους στις εκλογές του 1974 και του 1977.
Στην κυβέρνηση Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Γεωργίας από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980.
Ήταν παντρεμένος με την Πιπίτσα Τριανταφύλλου. Κηδεύτηκε την 1η Φεβρουαρίου 1984 στο Πρώτο Νεκροταφείο το 1984.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Κινητοποίηση του βουλγαρικού στρατού το 1915
Η κινητοποίηση του Βουλγαρικού Στρατού την παραμονή της εισόδου της Βουλγαρίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε χώρα από τις 11 μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 1915. Η κινητοποίηση ήταν άμεση συνέπεια της πολεμικής συμφωνίας της Βουλγαρίας με τη Γερμανική Αυτοκρατορία και την Αυστροουγγαρία και της συμφωνίας φιλίας και συμμαχίας μεταξύ της Βουλγαρίας και της Γερμανίας που υπογράφτηκε στις 6 Σεπτεμβρίου και σήμανε την επίσημη ευθυγράμμιση της χώρας με τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Προετοιμασίες για την κινητοποίηση
Η εσωτερική κατάσταση της Βουλγαρίας μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους παρέμεινε σοβαρά τεταμένη. Η προσάρτηση περίπου 18.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και 400.000 κατοίκων δεν μπορούσε να καλύψει την απώλεια της Νότιας Δοβρουτσάς, η οποία ήταν μια από τις πιο εύφορες περιοχές της χώρας - αυτό σήμαινε και την απώλεια 176.000 ανθρώπων και σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Η γεωργία, η οποία ήταν ο κύριος τομέας της βουλγαρικής οικονομίας, δέχθηκε σοβαρό πλήγμα εξαιτίας της απώλειας της Νότιας Δοβρουτσάς, όπου παράγονταν ετησίως 150.000 τόννοι σιτήρων. Ο αριθμός των διαθέσιμων αλόγων, προβάτων και βοοειδών ήταν μικρότερος σε σχέση μ' αυτόν του 1912. Η ετήσια παραγωγή κρεάτων ανερχόταν στους 105.629 τόννους, αν και ένας στρατός από 600.000 άνδρες χρειάζονταν ετησίως 87.600 τόννους. Το εξωτερικό εμπόριο και η δημόσια οικονομία επίσης χαρακτηρίζονταν από αρνητική ανισορροπία. Ήταν σαφές πως σε περίπτωση πολέμου, η Βουλγαρία δεν ήταν σε θέση να τροφοδοτήσει και να εφοδιάσει τον στρατό, ούτε να καλύψει τις απώλειες ενός στρατού με περισσότερους από 500.000 άνδρες χωρίς να υπομονευτεί σοβαρά η οικονομία.
Μετά το τέλος του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου, οι βουλγαρικές δυνάμεις αποστρατεύτηκαν και ο βουλγαρικός στρατός είχε στη διάθεση του 5.220 αξιωματικούς και 80.079 στρατιώτες. Το Βουλγαρικό Γενικό Επιτελείο είχε προχωρήσει στον σχεδιασμό κινητοποίησης που θα έμοιαζε με την κινητοποίηση που προηγήθηκε του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου. Ωστόσο, η ανάλυση της δράσης του στρατού κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων έδωσε αρκετά μαθήματα που αποτέλεσαν βάση για αρκετές σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές. Ειδικά, μερικά συντάγματα πεζικού ανασυντάχθηκαν ώστε να περιλαμβάνουν 3 τάγματα (αντί 4 τάγματα όπως προηγουμένως), είχαν συνταχθεί νέα συντάγματα τύπου «Etappe» (κάθε στρατιά και μεραρχία είχε ένα τέτοιο σύνταγμα στη διάθεση της) και δύο συντάγματα πυροβολικού κάθε μεραρχίας αποτελούσαν μια ταξιαρχία πυροβολικού.
Κινητοποίηση
Αργά το απόγευμα της 9ης Σεπτεμβρίου 1915, ο Τσάρος Φερδινάνδος Α' της Βουλγαρίας και ο Πρωθυπουργός Βασίλ Ραντοσλάβοβ υπέγραψαν διάταγμα γενικής κινητοποίησης, η οποία θα ξεκινούσε στις 11 Σεπτεμβρίου. Το Βουλγαρικό Γενικό Επιτελείο ξεκίνησε να εκτελεί όλα τα καθήκοντα σχετικά με την κινητοποίηση. Οι Βούλγαροι έδωσαν έμφαση στα σύνορα με τη Σερβία όπου έπρεπε να παραταχθούν οι κύριες βουλγαρικές δυνάμεις. Αυτό ήταν χρήσιμο καθώς το Σερβικό Γενικό Επιτελείο είχε ενημερωθεί σχετικά με τις προετοιμασίες των Βουλγάρων, με αποτέλεσμα να προχωρήσει σε γενική κινητοποίηση και να οργανώσει στράτευμα στα σύνορα με τη Βουλγαρία που ήταν σε θέση να προκαλέσει σοβαρές απώλειες στον βουλγαρικό στρατό κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης - παρ' ολ' αυτά, οι Σέρβοι δεν προχώρησαν σε επίθεση εξαιτίας μιας συμμαχικής εντολής, καθώς η Αντάντ ήλπιζε ακόμα να πείσει τη Βουλγαρία να πολεμήσει στο πλευρό της.
Το αρχικό σχέδιο της κινητοποίησης υλοποιήθηκε με σχετικά λίγες δυσκολίες αλλά υλοποιήθηκε αργά και δεν αντιμετωπίστηκε με ευρύ ενθουσιασμό όπως το σχέδιο κινητοποίησης του 1912. Οι δυνάμεις ξεκίνησαν να παρατάσσονται την πέμπτη μέρα της κινητοποίησης και μοιράστηκαν σε 3 στρατιές - δύο στρατιές παρατάχθηκαν κατά της Σερβίας και ακόμα μια ανέλαβε την προστασία των συνόρων με τη Ρουμανία. Επιπρόσθετες δυνάμεις παρατάχθηκαν κατά της ουδέτερης Ελλάδας που είχε υπογράψει αμυντική συμφωνία με τη Σερβία.
Η περίοδος της κινητοποίησης είχε διάρκεια 17-18 ημερών. Μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη, ο συνολικός αριθμός των κινητοποιημένων στρατευμάτων ανερχόταν στους 15.908 αξιωματικούς και στους 600.772 στρατιώτες (12-13% του πληθυσμού), ωστόσο 19.224 έφεδροι ήταν απόντες. Αυτές οι δυνάμεις χωρίστηκαν σε 3 στρατιές, σε αρκετές ανεξάρτητες μονάδες και σε στρατεύματα που έμειναν στο εσωτερικό της Βουλγαρίας. Όπως αναφερόταν στην Πολεμική Σύμβαση, η 1η Βουλγαρική Στρατιά συγκεντρώθηκε στα παλαιά σύνορα με τη Σερβία και τέθηκε υπό τη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών Μάκενσεν. Η 2η Βουλγαρική Στρατιά παρατάχθηκε κατά της Μακεδονίας του Βαρδάρη και βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχο της Βουλγαρίας. Η 3η Βουλγαρική Στρατιά ανέλαβε την προστασία των συνόρων με τη Ρουμανία. Δύο μεραρχίες παρατάχθηκαν στα σύνορα με την Ελλάδα και ακόμα μια μεραρχία αποτέλεσε εφεδρεία της ανώτατης διοίκησης.
Ένα σύνολο από 390 τάγματα κινητοποιήθηκε - περίπου 232 τάγματα πεζικού και 11 τάγματα σκαπανέων συμπεριλήφθηκαν σε 11 μεραρχίες πεζικού με συνολική δύναμη 469.140 ανδρών, ενώ άλλα 75 τάγματα με συνολική δύναμη 86.144 ανδρών ήταν ανεξάρτητα. Άλλα 31 τάγματα πολιτοφυλακής και 41 συμπληρωματικά τάγματα με συνολική δύναμη 64.845 ανδρών παρέμειναν στο εσωτερικό της Βουλγαρίας. Τα πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων είχαν σχηματίσει 219 πυροβολαρχίες - 94 πυροβολαρχίες με 409 πυροβόλα συμπεριλήφθηκαν στην 1η Βουλγαρική Στρατιά, 44 πυροβολαρχίες με 182 πυροβόλα συμπεριλήφθηκαν στην 2η Βουλγαρική Στρατιά, 50 πυροβολαραρχίες με 401 πυροβόλα συμπεριλήφθηκαν στην 3η Βουλγαρική Στρατιά και 31 πυροβολαρχίες με 130 πυροβόλα συμπεριλήφθηκαν σε 3 ανεξάρτητες μεραρχίες. Επίσης κινητοποιήθηκαν περίπου 62 ίλες ιππικού.
Σχεδόν όλες οι μεραρχίες αποτελούνταν από 3 ταξιαρχίες πεζικού και το συνολικό δυναμικό των περισσότερων μεραρχιών ανέρχονταν στους 40.000 άνδρες - αυτός ο αριθμός ισοδυναμούσε με ένα σώμα στρατού σε άλλες χώρες.
Επακόλουθα
Μετά την κινητοποίηση του 1915, το Βουλγαρικό Γενικό Επιτελείο είχε στη διάθεση του λίγους ακινητοποιημένους εφέδρους. Με σκοπό να εξασφαλίσει πηγές ενίσχυσης για τον στρατό, το Γενικό Επιτελείο άνοιξε σχολές για νεαρούς στρατιώτες και αξιωματικούς του πεζικού, του ιππικού και του πυροβολικού. Έτσι, από τα τέλη του 1915 μέχρι τις αρχές του 1918, τα τακτικά ετήσια αγήματα των νέων κληρωτών κλήθηκαν και έλαβαν την εκπαίδευση τους. Ο αριθμός των νέων κληρωτών ανέρχεται στους 214.343 και ήταν επαρκής για να αντικαταστήσει τις απώλειες του βουλγαρικού στρατού που ανέρχονταν στους 181.515 στρατιώτες. Ο ακριβής αριθμός όλων των κινητοποιημένων ανδρών κατά τη διάρκεια του πολέμου παραμένει ωστόσο ασαφής. Μερικές πηγές δηλώνουν πως κινητοποιήθηκαν 1.200.000 άνδρες, αριθμός που είναι ίσως μεγαλύτερος από τον πραγματικό αλλά που εξακολουθεί να είναι κοντά στην αλήθεια. Στην προσπάθεια να καθοριστεί ο πραγματικός αριθμός πρέπει να ληφθεί υπόψη πως κατά τον Σεπτέμβριο του 1918, ο βουλγαρικός στρατός είχε στη διάθεση του 855.175 με 877.392 άνδρες (το 18% του πληθυσμού) και πως κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο βουλγαρικός στρατός κινητοποίησε δυνάμεις από τις περιοχές που κατέλαβε - από την περιοχή της Μακεδονίας είχαν κινητοποιηθεί 133.837 άνδρες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αμερικανική Ανθρωπιστική Ένωση
thumb|260 px| Η Αμερικανική Ανθρωπιστική Ένωση (ΑΗΑ) είναι εκπαιδευτικός οργανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες που προωθεί τον υλιστικό ανθρωπισμό, μια φιλοσοφία ζωής που, χωρίς θεϊσμό ή άλλες υπερφυσικές πεποιθήσεις, επιβεβαιώνει την ικανότητα και την ευθύνη των ανθρώπων να επιδιώξουν στην προσωπική ζωή τους την ηθική ικανοποίηση που επιθυμούν για το γενικότερο καλό της ανθρωπότητας.
Η Ένωση ιδρύθηκε το 1941 και παρέχει νομική βοήθεια για την υπεράσπιση των συνταγματικών δικαιωμάτων των υλιστών και των θρησκευτικών μειονοτήτων. Ασχολείται ενεργά με το ζήτημα διαχωρισμού εκκλησίας-κράτους και άλλα σχετικά ζητήματα και διατηρεί ένα δίκτυο 150 τοπικών οργανώσεων και ομάδων που ασχολούνται με τον κοινωνικό ακτιβισμό, τη φιλοσοφική συζήτηση και την οργάνωση κοινοτικών εκδηλώσεων. Το AHA έχει αρκετές δημοσιεύσεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται: το διμηνιαίο περιοδικό Ανθρωπιστής, το τριμηνιαίο ενημερωτικό δελτίο Ελεύθερος Νους, η εξαμηνιαία ερευνητική περιοδική έκδοση Δοκίμια στη φιλοσοφία του Ανθρωπισμού και ένα εβδομαδιαίο διαδικτυακό περιοδικό το Humanist Network News.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Υλισμός Κατηγορία:Ουμανισμός
ΡΝ Ιμπέρια
Η ΡΝ Ιμπέρια (ιταλικά: Rari Nantes Imperia, RN Imperia) είναι ιταλικός κολυμβητικός σύλλογος με έδρα την πόλη Ιμπέρια. Ιδρύθηκε το 1957 και διατηρεί τμήματα υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών και ανταγωνιστικής κολύμβησης.
Ο σύλλογος είναι περισσότερο γνωστός για το τμήμα υδατοσφαίρισης των γυναικών που έχει κατακτήσει 2 Λεν Τρόφι, 1 Σούπερ Καπ και 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας.
Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2017 τα τμήματα του συλλόγου παραιτήθηκαν από τα πρωταθλήματα της περιόδου 2017–18, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Το τμήμα των γυναικών από την Α1 και το τμήμα των ανδρών από την Α2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957
Στεκούλα Πλαπούτα
Η Στεκούλα Πλαπούτα, το γένος Κολοκοτρώνη, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Στεκούλα ήταν κόρη του Αναγνώστη Κολοκοτρώνη, αδελφή των Κουντάνη, Γιαννάκη και Γεωργακλή Κολοκοτρώνη, ξαδέλφη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και σύζυγος του Δημητρίου Πλαπούτα. Με τον Πλαπούτα παντρεύτηκαν στις 20 Μαΐου 1803 και δεν απέκτησαν απογόνους.
Η Στεκούλα είναι ιδιαίτερα γνωστή για ένα κατόρθωμά της, σε κάποια μάχη με τους Λαλαίους Τούρκους αφόπλισε και σκότωσε τον Αχμέτ Αγά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Στεκουλα
Ανδρονίκη Στάρκου
Η Ανδρονίκη Στάρκου, ήταν Μανιάτισσα, από το Οίτυλο, αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Ήταν σύζυγος Στάρκου και είχε έναν γιό, τον καπετάνιο Νικόλα Στάρκου που κατά την επανάσταση πολέμησε με τους Οθωμανούς. Η Ανδρονίκη εντάχτηκε στην επανάσταση από τις πρώτες μέρες του αγώνα, ήταν με τους Μανιάτες που υποδέχτηκαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη από την επιστροφή του από τη Ζάκυνθο που βρισκόταν εξορισμένος.
Είναι το κεντρικό πρόσωπο στο μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν Οι πειρατές του Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Μελιδόνι Κοζάνης
Το Μελιδόνι είναι οικισμός που βρίσκεται περίπου έξι (6) χιλιόμετρα βόρεια από τη Νεάπολη Κοζάνης, σε ένα φυσικό κοίλωμα στην ανατολική όχθη του ποταμού Αλιάκμονα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κάτοικους.
Παλιότερα βρισκόταν βορειοανατολικά της σημερινής τοποθεσίας και είχε την ονομασία Κουτσούφλιανη. Μάλιστα το επίθετο πολλών κατοίκων του είναι «Κουτσουφλιανιώτης». Εικάζεται ότι εκεί έζησε ένας βασιλιάς Μήδας και ότι το χωριό ονομαζόταν Νικομήδεια.
Ως το Μεσοπόλεμο το χωριό ευημερούσε, καθώς η γεωργία και η κτηνοτροφία επέφεραν ακόμη κέρδη. Από την έναρξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου ως τη λήξη του Εμφύλιου Πολέμου, η οικονομική συρρίκνωση ήταν τεράστια. Αυτή ήταν και η αιτία που περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους έγιναν οικονομικοί μετανάστες. Η Γερμανία, η Αυστραλία, αλλά και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη δέχτηκαν τους περισσότερους ξενιτεμένους. Σήμερα το χωριό αριθμεί πενήντα περίπου κατοίκους.
Ίβηρες του Καυκάσου
Με τον όρο Ίβηρες του Καυκάσου ονομάζονται από τους Έλληνες, Λατίνους και Βυζαντινούς συγγραφείς οι πληθυσμοί της Καυκασιακής Ιβηρίας, που μιλούσαν μια γεωργιανή-καρτβελιανή γλώσσα. Επεκτείνονταν στην σημερινή ανατολική Γεωργία, έχοντας ως σύνορα στα δυτικά την έταιρη καρτεβελιανή χώρα της Κολχίδας-Λαζικής, στα ανατολικά την Αλβανία του Καυκάσου, στα νότια την Αρμενία και στα βόρεια τις διάφορες φυλές του Καυκάσου όπως τους Οσέτιους.
Μελιδόνι Κοζάνης
Η εκκλησία στην είσοδο του χωριού είναι Τα Εισόδια της Θεοτόκου και χτίστηκε με την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1913.
Ίβηρες του Καυκάσου
Καταγωγή και ονομασία
Οι Ίβηρες ήταν ένας ιθαγενής λαός του Καυκάσου που μιλούσε μια κοινή γλώσσα, την πρόγονο των σημερινών Ιβηρο-Καυκασιακών γλωσσών. Η παρουσία των καυκάσιων αυτών φύλλων στην περιοχή ανάγεται τουλάχιστον στον 2000 π.Χ. και θεωρείται σχετικά σταθερή, χωρίς να έχουν παρουσιάστεί ιδιαίτερες προσμίξεις με άλλους λαούς. Όσον αφορά την ονομασία τους, μια θεωρία αναφέρει ότι προέρχεται από το όνομα της φυλής των Τιβαρηνών. Το εθνικό επίθετο Ίβηρ εμφανίζεται στους αρχαίους έλληνες συγγραφείς, που περιέκλειαν σε αυτό τις πρώιμες γεωργιανές-καρτβελιανές φυλές.
Μελιδόνι Κοζάνης
Μερικές τοποθεσίες του χωριού είναι τα Μικρά Κουλούρια και τα Μεγάλα Κουλούρια, όπου σχηματίζονται «κουλούρια» από την πορεία της κοίτης του ποταμού Αλιάκμονα, η Τζάκινα (το δάσος του χωριού), τα Καράβια και το Κουκούλι (ο λόφος ανατολικά του χωριού).
Για να το επισκεφθεί κάποιος από τη Νεάπολη θα κατευθυνθεί προς Καστοριά και σε πέντε περίπου χιλιόμετρα υπάρχει διασταύρωση για το χωριό.
Ιστορικά στοιχεία
Σ' ένα τραπεζοειδές ύψωμα, που βρίσκεται σε 700 με 800 μ. νοτιοανατολικά του χωριού, έχουν διαπιστωθεί ίχνη οικισμού των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Η ίδρυσή του θα πρέπει να σχετιστεί με τον έλεγχο ενός σημαντικού αρχαίου δρόμου που έφερνε από την Ελιμιώτιδα στην Ορεστίδα.
Ίβηρες του Καυκάσου
Η ίδρυση του βασιλείου
Η περιοχή της Ιβηρίας του Καυκάσου κατοικήθηκε από τη νεολιθική εποχή από διάφορες φυλές. Γύρω στον 6ο αι. π.Χ. ωστόσο, οι γεωργιανικές φυλές Μόσχοι και Τίβαλοι μετακινήθηκαν από τα νότια προς την κοιλάδα του ποταμού Κύρου και διαμόρφωσαν τον πυρήνα του βασιλείου της Ιβηρίας. Πρωτεύουσά του από το 300 π.Χ. μέχρι και το 500 μ.Χ. υπήρξε η Μισκέτα, σημαντικό αστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής της Τρανσκαυκασίας.
Μελιδόνι Κοζάνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Ίβηρες του Καυκάσου
Η ίδρυση του βασιλείου
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Μόσχοι και οι Τιβαρηνοί εντάχθηκαν στη 19η σατραπεία της Περσικής Αυτοκρατορίας. Αντίθετα, η Κολχίδα παρέμεινε προτεκτοράτο. Κατά τη διάρκεια της περσικής κυριαρχίας, εισήλθαν στον ιβηρικό πολιτισμό πολλά περσικά στοιχεία. Η τοπική ελίτ κατοικούσε σε οχυρές πόλεις όπως την Uplistsikhe, το Urbnisi και το Kaspi· οι τάφοι των τοπικών αρχόντων ήταν γεμάτοι με όπλα και πολυτελή αντικείμενα. Ο Ξενοφώντας, στην Κύρου Ανάβαση, αναφέρει ότι την περίοδο της επιστροφής των ελλήνων μισθοφόρων, οι Εσπερίτες (που μάλλον ταυτίζονται με τους Σασπέριους-Ίβηρες)   βρίσκονταν κάτω από την κυριαρχία του Τιρίβαζου, Πέρση σατράπη της Αρμενίας.
Το μεσαιωνικό γεωργιανικό χρονικό που είναι γνωστό ως τα Γεωργιανικά Χρονικά αναφέρει ότι ένας από τους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά τη διάρκεια της εκστρατείας κατέκτησε την Ιβηρία και κατέσφαξε την  τοπική ηγεσία. Ωστόσο, στα τέλη του 4ου αιώνα ηττήθηκε από τον πρίγκιπα Φαρνάβαζο, ο οποίος έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιβηρίας (299 - 234 π.Χ.), κατέκτησε μεγάλο μέρος της σημερινής Γεωργίας, συμπεριλαμβανομένης και της Κολχίδας. Το ενοποιημένο Ιβηρικό βασίλειο, που ενσωμάτωνε πολλά άλλα έθνη όπως οι Οσσέτιοι και οι Εβραίοι, κατέρρευσε κάτω από την αυξανόμενη δύναμη της Αρμενίας και του Πόντου.
Συνυπάρχοντας με τη Ρώμη και την Περσία
Η πρώτη ρωμαϊκή εισβολή στην Ιβηρία έλαβε χώρα το 65 π.Χ., όταν ο Πομπήιος με το τέλος του Τρίτου Μιθριδατικού Πολέμου εισέβαλε στην περιοχή, με σκοπό να εγκαταστήσει τη ρωμαϊκή εξουσία. Οι Ίβηρες είχαν πολεμήσει στο πλευρό του κύριου συμμάχου του Μιθριδάτη, Τιγράνη Β΄ του Μέγα της Αρμενίας. και δεν άργησαν να παραδοθούν στους Ρωμαίους. Δεκαεννιά χρόνια αργότερα, το 36 π.Χ., οι Ρωμαίοι υποχρέωσαν τον βασιλιά Φαρνάβαζο Β΄ να τους συνοδεύσει ως σύμμαχος εναντίον των Αλβανών του Καυκάσου. Σε αντίθεση με το έτερο γεωργιανικό βασίλειο της Κολχίδας που αποτέλεσε μια ρωμαϊκή επαρχία, η Ιβηρία αυτοβούλως αποδέχθηκε την ρωμαϊκή αυτοκρατορική προστασία και έγινε σύμμαχός της. Έπαιξε για τους Ρωμαίους τον ρόλο του φύλακα των περασμάτων του Καύκασου, ενώ παράλληλα είχε να αντιμετωπίσει την εχθρικότητα των Πάρθιων και των Αρμένιων.
Η Ιβηρία συνέχισε να υφίσταται ως αυτόνομο βασίλειο-σύμμαχος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέχρι που στα μέσα του 3ου αιώνα δέχθηκε επίθεση από τη Σασσανιδική Αυτοκρατορία· η περσική επιρροή αυξήθηκε και το βασίλειο συμμετείχε ως σύμμαχος των Περσών στους πόλεμούς τους εναντίον της Ρώμης μέχρι το 298. Η συνθήκη της Νισίβης του ίδιου έτους άλλαξε εκ νέου τις ισορροπίες και επανέφερε τους Ίβηρες στην σφαίρα επιρροής της αυτοκρατορίας και άνοιξε τον δρόμο για τον εκχριστιανισμό τους.
Ο εκχριστιανισμός
Ο ίβηρας βασιλιάς Μιριανός Γ΄ υιοθέτησε το χριστιανισμό ως κρατική θρησκεία το 327 μ.Χ. και το βασίλειο συμμάχησε με τον Κωνσταντίνο τον Μέγα. Ο χριστιανισμός δημιούργησε στενά δεσμά μεταξύ της Ρωμαϊκής-Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Ιβηρίας και επηρέασε βαθύτατα την ιβηρική κουλτούρα και κοινωνία. Εν τούτοις, μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του αυτοκράτορα Ιουλιανού στην Περσία το 363, η αυτοκρατορία παραχώρησε τον έλεγχο της Ιβηρίας στην Περσία.
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι (447-522) υπήρξαν περίοδος ανασυγκρότησης της Ιβηρίας. Έθεσε υπό τον έλεγχό του τις ορεινές φυλές του Καυκάσου και τις παρακείμενες περιοχές της νότιας και δυτικής Γεωργίας, ίδρυσε το αυτοκέφαλο πατριαρχείο στη Μτσχέτα και έκανε την Τιφλίδα την πρωτεύουσά του. Από το 482 και μέχρι τον θάνατό του το 502, πολέμησε για την ανεξαρτησία του βασιλείου του εναντίον των Περσών χωρίς αποτέλεσμα. Από το 570 η Ιβηρία έπαψε να θεωρείται βασίλειο και ενσωματώθηκε, μαζί με την Αρμενία και την Αλβανία του Καυκάσου, στην παραμεθόριο της Περσικής Αυτοκρατορίας. Λίγα χρόνια αργότερα, το Ιβηρικό βασίλειο αναγεννήθηκε με τη βοήθεια του αυτοκράτορα Μαυρίκιου. Εκατό χρόνια αργότερα έπεσε στα χέρια του Χαλιφάτου της Βαγδάτης· έζησε μεγάλες καταστροφές κατά τη διάρκεια των αραβικών πολέμων με τους Χαζάρους και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Βιβλιογραφία
Ίβηρες
Νικόλαος Στειρόπουλος
Ο Νικόλαος Στειρόπουλος (Τυχερό Έβρου, 1929-2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που χρημάτισε βουλευτής Έβρου.
Βιογραφία
Εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής Έβρου με το Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη. Εξελέγη επίσης με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1964.
Πέθανε το 2008 σε ηλικία 79 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Προοδευτικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Τσαρλς Άντρομπας
Ο Σερ Τσαρλς Άντρομπας (Sir Charles James Antrobus, 14 Μαΐου 1933 - 3 Ιουνίου 2002), αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου ήταν Γενικός Κυβερνήτης του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων από το 1996 ως το θάνατό του. Υπήρξε ο μοναδικός Γενικός Κυβερνήτης που υπηρέτησε επί τριών διαφορετικών πρωθυπουργών (Τζέιμς Μίτσελ, Άρνχιμ Γιούστας και Ραλφ Γκονσάλβες).
Κυβερνήτης
Γεννήθηκε στο Ολντ Μοντρόουζ στις 14 Μαΐου του 1933. Εργάστηκε στην εταιρεία Cable and Wireless σε διάφορες χώρες και έφτασε στο βαθμό του Διευθυντή. Τη δεκαετία του 1980 υπηρέτησε στην κυβέρνηση Μίτσελ σε διάφορα πόστα. Έγινε Κυβερνήτης την 1η Ιουνίου του 1996 διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα Σερ Ντέιβιντ Τζακ. Πέθανε εν ενεργεία, ενώ έκανε θεραπεία στον Καναδά στις 3 Ιουνίου του 2002. Τον διαδέχθηκε προσωρινά η Μόνικα Ντέικον.
Τελλούριο
Το τελλούριο (λατινικά: tellurium) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο Te και ατομικό αριθμό 52. Η σχετική ατομική μάζα του είναι 127,60(3). Ανήκει στην ομάδα 16 (VIA, με την παλαιότερη ταξινόμηση) του περιοδικού πίνακα, στην περίοδο 5 και στον τομέα p. Έχει (κανονική) θερμοκρασία τήξης 449,51 °C και (κανονική) θερμοκρασία βρασμού 988 °C. Το χημικά καθαρό τελλούριο, στις συνηθισμένες συνθήκες, είναι εύθραυστο, κονιορτοποιείται εύκολα, ήπια τοξικό, σπάνιο, αργυρόλευκο στερεό μεταλλοειδές, που φαίνεται (οπτικά) όμοιο με τον κασσίτερο, αλλά από χημικής άποψης είναι συγγενικό με το σελήνιο και το θείο. Είναι ημιαγωγός p-τύπου και παρουσιάζει μεγαλύτερη αγωγιμότητα προς ορισμένες κατευθύνσεις, ανάλογα με την ευθυγράμμιση των ατόμων του στο κρυσταλλικό πλέγμα. Οι χημικές του ιδιότητες είναι παρόμοιες με του θείου. Σχηματίζει πολλές ενώσεις, χωρίς όμως εμπορικό ενδιαφέρον. Καίγεται στον αέρα δίνοντας διοξείδιο του τελλουρίου (TeO2), ενώ δεν αντιδρά με το νερό, ούτε με αραιά διαλύματα βάσεων, αλλά ούτε και με μη-οξειδωτικά οξέα όπως το υδροχλωρικό. Οξειδώνεται από το νιτρικό, από το πυκνό θερμό θειικό οξύ και από τα αλογόνα, με τα οποία σχηματίζει διαλογονίδια (TeX2) και τετραλογονίδια (TeX4). Σχηματίζει το τελλουριώδες οξύ (H2TeO3) που οξειδώνεται προς τελλουρικό οξύ (H2TeO4). . Το τελλούριο περιστασιακά υπάρχει στη φύση σε κρυσταλλική στοιχειακή μορφή, αλλά συνήθως βρίσκεται μαζί με χρυσό σε ορυκτά όπως ο καλαβερίτης και ο κρεννερίτης, ή και με άργυρο όπως ο πετζίτης και ο συλβανίτης. Το τελλούριο είναι πιο συνηθισμένο στο (υπόλοιπο) σύμπαν από ότι είναι πάνω στη Γη. Η εξαιρετική σχετική σπανιότητά του στο γήινο φλοιό είναι συγκρίσημη με εκείνη του λευκοχρύσου. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο σχετικά υψηλό ατομικό του αριθμό αλλά και στο γεγονός ότι σχηματίζει πτητικό υδρίδιο, το υδροτελλούριο (H2Te), οπότε μέρος του στοιχείου χάθηκε στο διάστημα κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του πλανήτη μας από σχηματισμό θερμού νεφελώματος.
Το τελλούριο αναλύφθηκε το 1782 από τον Φρανζ-Τζόζεφ Μύλλερ φον Ρέιχενσταϊν (Franz-Joseph Müller von Reichenstein), στην Αψβουρκική Αυτοκρατορία, σε ορυκτό που περιείχε τελλούριο και χρυσό. Το 1798 ο Μάρτιν Χάιντριχ Κλάπροθ (Martin Heinrich Klaproth) ονόμασε το (τότε) νέο στοιχείο από το λατινικό όνομα για τη Γη tellus. Τα ορυκτά τελλουριούχου χρυσού είναι οι πιο αξιοσημείωτες φυσικές ενώσεις του χρυσού. Ωστόσο, δεν έχουν σημαντική εμπορική αξία για την παραγωγή του ίδιου του τελλούριου.
Το τελλούριο σήμερα παράγεται σχεδόν αποκλειστικά ως παραπροϊόν της παραγωγής χαλκού και μολύβδου και οι κυριότερες χώρες παραγωγής είναι οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Αξιόλογες ποσότητες τελλουρίου παράγουν επίσης το Περού, ο Καναδάς και η Ρωσία, ενώ μικρότερες παράγουν η Αυστραλία, το Βέλγιο, η Χιλή, η Κίνα, η Κολομβία, η Γερμανία, το Μεξικό, οι Φιλιππίνες, η Πολωνία και το Καζακστάν. Η κύρια εμπορική εφαρμογή του τελλουρίου είναι στην παραγωγή κραμάτων, κυρίως με χάλυβα και χαλκό, για να αυξήσει τις μηχανικές τους ιδιότητες. Επίσης χρησιμοποιείται ως καταλύτης στην επεξεργασία του καουτσούκ και ως χρωστικό πρόσθετο σε γυαλιά και κεραμικά. Τελλούριο υψηλής καθαρότητας χρησιμοποιείται σε κράματα για ηλεκτρονικές εφαρμογές όπως θερμική απεικόνιση, θερμοηλεκτρικά στοιχεία. Εφαρμογές όπως τα φωτοβολταϊκά πάνελ και ως ημιαγωγικό υλικό επίσης καταναλώνουν ένα αξιόλογο κλάσμα της παγκόσμιας παραγωγής τελλουρίου.
Το τελλούριο δεν έχει βιολογική λειτουργικότητα, παρόλο που κάποια φύκη μπορούν να το χρησιμοποιήσουν στη θέση του θείου και του σεληνίου, σχηματίζοντας τα αμινοξέα τελλουροκυστεΐνη και τελλουρομεθειονίνη. Στους ανθρώπους το τελλούριο μεταβολίζεται μερικώς σε διμεθυλοτελλουρίδιο [(CH3)2Te], ένα αέριο με οσμή σκόρδου, που εκπνέεται από θύματα έκθεσης στην τοξικότητα του τελλουρίου.
Το ίδιο το τελλούριο έχει ήπια τοξικότητα, αλλά οι ενώσεις του είναι (πιο) τοξικές και ο χειρισμός τους πρέπει να γίνεται προσεκτικά.
Το τελλούριο βρίσκεται στη φύση με μορφή τεσσάρων σταθερών ισοτόπων : 122Te, 124Te, 125Te, 126Te, ενώ τέσσερα άλλα έχουν πολύ μεγάλο χρόνο ημιζωής και θεωρούνται σταθερά : 120Te, 123Te, 128Te και 130Te.
Ιστορία
Το τελλούριο, η ονομασία του οποίου προέρχεται από τη λατινική λέξη tellus, που σημαίνει Γη, ανακαλύφθηκε κατά το 18ο αιώνα σε ένα μετάλλευμα χρυσού από τα ορυχεία της Ζλάτνας, κοντά στη σημερινή πόλη Σιμπίου, της Ρουμανίας. Αυτό το μετάλλευμα ήταν γνωστό ως Faczebajer weißes blättriges Golderz, δηλαδή λευκό φυλλώδες μετάλλευμα χρυσού από την Faczebaja, γερμανικη ονομασία της Facebánya, δηλαδή της σημερινής Faţa Băii στην Alba County, ή antimonalischer Goldkies, δηλαδή αντιμονικός χρυσοπυρίτης, και σύμφωνα με τον Άνιον φον Ρούππρεχτ (Anton von Rupprecht) ήταν Spießglaskönig, δηλαδή περιείχε φυσικό αντιμόνιο. Το 1782 ο Φρανς - Γιόσεφ Μύλλερ φον Ρεϊχενστάιν (Franz-Joseph Müller von Reichenstein), που υπηρετούσε ως αυστριακός αρχιεπιθεωρητής των ορυχείων στην Τρανσυλβανία συμπέρανε ότι το εν λόγω μετάλλευμα δεν περιείχε αντιμόνιο, αλλά τριθειούχο βισμούθιο (Bi2S3).
Τον επόμενο χρόνο, ανέφερε ότι το παραπάνω συμπέρασμα ήταν λανθασμένο, και ότι το μετάλλευμα περιείχε κυρίως χρυσό και ένα άγνωστο μέταλλο, πολύ παρόμοιο με το αντιμόνιο. Ύστερα από επιπλέον έρευνες που κράτησαν τρία (3) χρόνια και περιλάμβαναν πάνω από 50 πειράματα, ο Μύλλερ καθόρησε το σχετικό βάρος του ορυκτού και σημείωσε μια οσμή, παρόμοια με αυτή από ραπανάκι, του λευκού καμνού που διέρχονταν πάνω από το (αναφερόμενο) μέταλλο, όταν αυτό θερμαίνονταν, το κόκκινο χρώμα που έπαιρνε το μέταλλο με την επίδραση θειικού οξέος και το μαύρο ίζημα που έδεινε αυτό το διάλυμα, όταν αραιώνονταν με νερό. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να ταυτοποιήσει αυτό το «μέταλλο» και το ονόμασε aurum paradoxium και metallum problematicum, καθώς δεν έδειχνε τις ιδιότητες αντιμονίου που περίμενε.
Το 1789, ο Ούγγρος επιστήμονας Παλ Κιτάιμπελ (Pál Kitaibel) επίσης ανακάλυψε το τελλούριο, ανεξάρτητα σε ένα μετάλλευμα από το Γερμανικό Πίλσεν, που θεωρούνταν ότι ήταν αργυρούχος μολυβδαινίτης, αλλά το στοιχείο αργότερα πιστώθηκε στο Μύλλερ. Το 1798, το τελλούριο ονομάστηκε από τον Μάρτιν Χάινριχ Κλάπροθ (Martin Heinrich Klaproth), ο οποίος νωρίτερα το είχε απομονώσει από ορυκτό καλαβερίτη. Κατά τη δεκαετία του 1960 βρέθηκαν θερμοηλεκτρικές εφαρμογές για το τελλούριο, με τη μορφή του τελλουριούχου βισμουθίου (Bi2Te3), καθώς σε κράματα με χάλυβα ελεύθερης μεταλλοτεχνίας. Τα τελευταία έγιναν η κυρίαρχη σύγχρονη εφαρμογή του στοιχείου.
Χημικά χαρακτηριστικά
Το Te έχει παραπλήσιες χημικές ιδιότητες με το θείο και το σελήνιο με τα οποία ανήκει και στην ίδια ομάδα. Εμφανίζει περισσότερο μεταλλικό χαρακτήρα από το σελήνιο, γι' αυτό και το οξείδιο TeO2 είναι λιγότερο όξινο από το SeO2 και βέβαια από το SO2 που εμφανίζει σαφώς όξινα χαρακτηριστικά.
Η ιονική ακτίνα του ιόντος Te2- είναι 221 pm και του ιόντος Te6+ είναι 56 pm. Το κανονικό δυναμικό αναγωγής της αντίδρασης : είναι Eo = +0,568 V.
Ηλεκτρονιακή δόμηση - Θέση στον περιοδικό πίνακα
Το τελλούριο εμφανίζει, με μικρή ένταση όμως, το φαινόμενο αδρανούς ζεύγους, σύμφωνα με το οποίο, όσο αυξάνεται ο ατομικός αριθμός ενός χημικού στοιχείου και κατά συνέπεια το ηλεκτρικό φορτίο του πυρήνα, αυξάνεται και η ταχύτητα των ηλεκτρονίων της στιβάδας σθένους που αυτός έλκει, πράγμα που συνεπάγεται και μεγαλύτερη σχετικιστική αύξηση της μάζας τους, και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ελάττωση (συστολή) της απόστασής τους από τον πυρήνα. Έτσι, στην περίπτωση του Te, τα 5s2 ηλεκτρόνια δε δημιουργούν τόσο έντονη σχετικιστική συστολή οπότε τα ηλεκτρόνια 5p4 να μην είναι τόσο προστατευμένα και έτσι ιονίζονται σχετικά εύκολα. Γι'αυτό οι ενώσεις του τελλουρίου με αριθμό οξείδωσης +4 είναι σταθερότερες από εκείνες στις οποίες έχει +6.
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλοειδή Κατηγορία:Χαλκογόνα
Μοτέτο
Ο όρος μοτέτο (ιταλ. mottetto, γαλλ. motet, υποκοριστικό του mot ) προέρχεται είτε από τη γαλλική λέξη mot που σημαίνει "λέξη" είτε από το λατινικό ρήμα movere που σημαίνει "κινώ".
Το μοτέτο είναι η σπουδαιότερη μορφή πολυφωνικής μουσικής σύνθεσης που πρωτοεμφανίζεται το 1200 μ.Χ. (13ος αιώνας). Είναι ένα όργκανουμ (organum) (παλαιότερη φόρμα που συνίστατο από μια μελωδία γρηγοριανού μέλους που την τραγουδούσε ο tenor) στο οποίo προστίθενται νέα κείμενα, συνήθως διαφορετικά για κάθε φωνή. Πάνω στο όργκανουμ οικοδομούνται όλες οι υπόλοιπες πρόσθετες φωνές με τον εξής τρόπο: στην επάνω φωνή ενός όργκανουμ –δηλαδή στον tenor- μπαίνει μια μελωδική γραμμή η οποία αποτελείται από ένα κείμενο που κάθε συλλαβή του αντιστοιχούσε και σε ένα φθόγγο. Αρχικά είχαμε ταυτόχρονη συνήχηση της πρόσθετης φωνής με το διαφορετικό κείμενο και τον tenor. Γρήγορα όμως η επάνω φωνή ανεξαρτητοποιήθηκε τόσο στο κείμενο όσο και στη μελωδία από τη βασική φωνή και ονομάστηκε μοτέτο.
Το μοτέτο αρχικά ήταν δίφωνο (tenor, motetus ή duplum) και στη συνέχεια έγινε τρίφωνο (triplum) ή και τετράφωνο (quadruplum). Στη βάση έχουμε τον tenor και από πάνω τοποθετείται η motetus. Ως εκ τούτου, η τρίτη φωνή μπαίνει πάνω από τη δεύτερη διατηρώντας όμως πάντα την ανεξαρτησίας της με το διαφορετικό κείμενο. Ομοίως και με την τέταρτη φωνή που έρχεται να μπει πάνω από την τρίτη τραγουδώντας πάλι διαφορετικό κείμενο.
Το αποτέλεσμα ήταν «το ταυτόχρονο ξετύλιγμα τεσσάρων ανεξάρτητων μελωδιών και τεσσάρων κειμένων (σε δύο γλώσσες), που δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους».
Σημαντικό είναι να ειπωθεί ότι το μοτέτο προέκυψε από την κλάουζουλα (clausula). Στη Σχολή της Παναγίας των Παρισίων ο Περοτέν έγραψε πολλά κομμάτια οργκάνα (organum ή discantus ήταν η πρώτη και η απλούστερη μορφή πολυφωνικής μουσικής με κύριο χαρακτηριστικό την παράλληλη κίνηση δύο φωνών σε διαστήματα 8ης, 5ης, 4ης) συντελώντας μια καινοτομία. Η δεύτερη φωνή (duplum) είχε ρυθμική και μελωδική ανεξαρτησία και αυτοτέλεια από την πρώτη φωνή (tenor ή cantus firmus). Πολλά από τα παλαιότερα μοτέτα ομοιάζουν μουσικά με την κλάουζουλα και μόνη διαφορά αποτελεί η προσθήκη του κειμένου στις πάνω φωνές.
Τελικά, «…ο όρος μοτέτο σήμαινε το έργο στο σύνολό του αλλά και η φωνή που βρισκότανε πάνω από τη βασική του tenor».
Η εξέλιξη του μοτέτου
Το μοτέτο άρχισε να αναπτύσσεται στα μέσα του 12ου αιώνα από τη Σχολή της Παναγίας των Παρισίων (μέσα 12ου-τέλη 13ου αιώνα) έχοντας τα εξής χαρακτηριστικά:
Τον 13ο αιώνα έως τις αρχές του 14ου αιώνα, δηλαδή την εποχή Ars Antiqua (1240-1310 μ.Χ.), το μοτέτο αναδεικνύεται σε κοσμική μουσική με τα εξής χαρακτηριστικά:
Τον 14ο αιώνα, δηλαδή την εποχή Ars Nova (1320-1380) το μοτέτο έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
Την εποχή Ars Subtilior, από τα τέλη του 14ου αιώνα έως τις δύο πρώτες δεκαετίες του 15ου αιώνα με κύριο εκπρόσωπο τον συνθέτη Γιοχάνες Τσικόνια (Johannes Ciconia), το μοτέτο παρακμάζει καθώς:
Στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα το μοτέτο γίνεται ένα είδος θρησκευτικής μουσικής, χωρίς να είναι απαραίτητα λειτουργική μουσική. Στα τέλη του 16ου αιώνα παρατηρούμε ότι στο μοτέτο χρησιμοποιούνται όργανα και η μονωδία, ενώ αντικαθίσταται το λατινικό κείμενο με κείμενο της τοπικής γλώσσας. Τον 17ο και 18ο αιώνα έχουμε μοτέτα με οργανική συνοδεία για σόλο φωνή μέχρι τα χορωδιακά μοτέτα του Μπαχ. «Μετά ο τέλος της εποχής μπαρόκ, στα μέσα του 18ου αιώνα, το μοτέτο έγινε λιγότερο σημαντική φόρμα. Εξακολούθησαν να γράφονται μοτέτα, π.χ. από τον Μότσαρτ τον 18ο αιώνα, από τον Μπράμς τον 19ο αιώνα και στον 20ό από τον γερμανό Χούγκο Ντίστλερ και τον γάλλο συνθέτη Φρανσίς Πουλένκ ».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεσαιωνική μουσική Κατηγορία:Αναγεννησιακή μουσική Κατηγορία:Μπαρόκ μουσική
Συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision
Το Αζερμπαϊτζάν έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 15 φορές μετά το ντεμπούτο του το 2008, όταν το İctimai Televiziya (ITV), έγινε ενεργό μέλος της EBU. Το ITV είχε μεταδώσει το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και τα προηγούμενα χρόνια, έχοντας δικαιώματα μετάδοσης από την EBU. Το Αζερμπαϊτζάν είναι η τελευταία χώρα στην περιοχή του Καυκάσου που έκανε το ντεμπούτο της στο διαγωνισμό (η Αρμενία ήταν η πρώτη, το 2006, ακολουθούμενη από τη Γεωργία το 2007), καθώς και η πρώτη που κέρδισε.
Τέσσερα χρόνια μετά το ντεμπούτο, το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε το 2011 με τους Έλλ & Νίκκι και το τραγούδι "Running Scared", καθορίζοντας το ρεκόρ της χαμηλότερου μέσου όρου για ένα νικητήριο τραγούδι με το ισχύον σύστημα ψηφοφορίας (που ισχύει από το 1975), μόνο με 5,14 πόντους ανά χώρα (συμπεριλαμβανομένων και του Αζερμπαϊτζάν) και 5.26 (χωρίς το Αζερμπαϊτζάν). Το Αζερμπαϊτζάν έφτασε στις κορυφαίες πέντε πρώτες θέσεις σε πέντε συνεχόμενους διαγωνισμούς — 3ο το 2009, 5ο το 2010, 1ο το 2011, 4ο το 2012, και 2ο το 2013. Το Αζερμπαϊτζάν δεν κατάφερε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό δύο φορές, το 2018 και το 2023.
Ιστορία
Η πρώτη συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν στην Eurovision αποδείχθηκε επιτυχής, καθώς η χώρα προκρίθηκε στον τελικό από τον πρώτο ημιτελικό και ήρθε 8η με 132 βαθμούς στον τελικό.
Προηγουμένως, ένας άλλος τηλεοπτικός οργανισμός, ο AzTV, ήθελε να συμμετάσχει το 2007, αλλά οι κανόνες της EBU δεν το επέτρεψαν στο AzTV, επειδή δεν ήταν ενεργό μέλος της EBU. Στις 18 Ιουνίου του 2007, ο AzTV αποφάσισε να μην γίνει μέλος της EBU, επειδή θεωρήθηκε πάρα πολύ συνδεδεμένο με την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν. Στις 5 Ιουλίου, το ITV έγινε πλήρες μέλος της EBU, και στις 15 Οκτωβρίου δόθηκε άδεια να λάβει μέρος.
Η πρώτη συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision εκτελέστηκε από το δίδυμο Ελνούρ και Σαμίρ που τερμάτισαν στην πρώτη δεκάδα (8η θέση, 132 βαθμοί). Το 2009 το Αζερμπαϊτζάν κατάφερε μια βελτίωση σε σχέση με το ντεμπούτο του το 2008, τερματίζοντας στην 3η θέση με 207 βαθμούς και με το τραγούδι "Always", που εκτελέστηκε από το δίδυμο Αϊσέλ & Άρας.
Στις 14 Μαΐου του 2011, το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2011 με το τραγούδι "Running Scared" από τους Έλλ & Νίκκι.
Σεροτονίνη
thumb|right|Σεροτονίνη Η σεροτονίνη 5-υδροξυ-αμινοαιθυλο-ινδόλιο ή αλλιώς ορμόνη της καλής διάθεσης. Αποτελεί τη βιογενή αμίνη του αμινοξέος 5-υδροξυ-τρυπτοφάνη και είναι ένα από τα πιο σημαντικά ινδολικά παράγωγα που υπάρχουν στη φύση.
Συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision
Ιστορία
Η χώρα κατάφερε άλλα δύο διαδοχικά κορυφαία αποτελέσματα στην πρώτη πεντάδα με τη Σαμπίνα Μπαμπάγιεβα να τερματίζει τέταρτη με 150 βαθμούς το 2012 και τον Φαρίντ Μαμάντοφ να τερματίζει δεύτερος με 234 βαθμούς το 2013, αλλά το 2014 το Αζερμπαϊτζάν απέτυχε να τερματίσει στην πρώτη δεκάδα για πρώτη φορά μετά το ντεμπούτο τους, τερματίζοντας στην 22η θέση, το χειρότερο αποτέλεσμα της χώρας σε τελικό μέχρι σήμερα. Από τότε το Αζερμπαϊτζάν δεν κατάφερε να τερματίσει στην πρώτη δεκάδα αφού ήρθε 12ο το 2015, 17ο το 2016 και 14ο το 2017. Το 2018 ήρθε η πρώτη μη πρόκριση της χώρας, με το "X My Heart" της Αϊσέλ αποτυγχάνοντας να προκριθεί από τον πρώτο ημιτελικό. Ωστόσο, το 2019 ο Τσινγκίζ κατάφερε να βάλει το Αζερμπαϊτζάν πίσω στην πρώτη δεκάδα για πρώτη φορά από το 2013, τερματίζοντας 8ος με το τραγούδι "Truth". Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού του 2020, το Αζερμπαϊτζάν προκρίθηκε στους τελικούς τόσο το 2021 όσο και το 2022, εν τω μεταξύ η χώρα πέτυχε τη δεύτερη μη πρόκρισή της το 2023.
Σεροτονίνη
Είναι ένας νευροδιαβιβαστής εγκεφάλου. Ακόμη, εντοπίζεται στο έντερο αλλά και στα αιμοπετάλια των οργανισμών, και εμφανίζει ορμονική δράση. Στον ανθρώπινο οργανισμό δρα ως ισχυρός αγγειοδιασταλτικός παράγοντας και ενισχύει τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου. Όταν αυτή συσσωρευθεί σε μεγάλες ποσότητες στον οργανισμό, προκαλεί έντονη νευρικότητα και τελικα σχιζοφρένεια. Χαμηλά επίπεδα της σεροτονίνης εμπλέκονται στην εμφάνιση κατάθλιψης. Τα φάρμακα που επιλεκτικά αναστέλλουν την επαναπρόσληψη της σεροτονίνης αυξάνουν τα επίπεδα της ελεύθερης σεροτονίνης, θεραπεύοντας έτσι την κατάθλιψη. Η σεροτονίνη είναι η χημική ουσία που ηρεμεί το σώμα μας. Σημαντικές ποσότητες σεροτονίνης ανευρίσκονται στο ανώτερο εγκεφαλικό στέλεχος και ιδιαίτερα στη γέφυρα και τον προμήκη μυελό.
Συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision
Δημοτικότητα του διαγωνισμού
Δεδομένου ότι η χώρα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο διαγωνισμό το 2008, ο τελευταίος είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη χώρα. Μετά τον τερματισμό στις 10 κορυφαίες χώρες στο ντεμπούτο τους και τερματίζοντας στις 5 πρώτες θέσεις κάθε χρόνο από το 2009, ο διαγωνισμός έχει γίνει θέμα «εθνικής υπερηφάνειας», έχοντας πολύ μεγάλη σημασία. Η σημασία αυτή του διαγωνισμού εντός Αζερμπαϊτζάν έγινε εμφανής στην παγκόσμια ειδησεογραφία το 2013, όταν ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ, ξεκίνησε μια έρευνα για τους λόγους που η χώρα του δεν απένειμε στη Ρωσία κανένα βαθμό στον τελικό της Eurovision του 2013. Το Αζερμπαϊτζάν επιζητά η συμμετοχή του να τερματίζει μέσα στις 5 πρώτες χώρες. Γι' αυτόν το λόγο, η χώρα προσλαμβάνει συχνά πολύ καλούς και καταξιωμένους τραγουδοποιούς και παραγωγούς (οι περισσότεροι από αυτούς είναι Σουηδοί) για συμμετοχή στο διαγωνισμό. Από το 2009, ο διαγωνισμός έχει καταστεί η τηλεοπτική εκπομπή με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην αζέρικη τηλεόραση, ακόμη και αν ο διαγωνισμός μεταδίδεται μετά τα μεσάνυχτα, λόγω της διαφοράς ώρας από την Κεντρική Ώρα της Ευρώπης. Το Αζερμπαϊτζάν εξέδωσε γραμματόσημο αφιερωμένο στη νίκη του με τους Ell & Nikki στη Eurovision. Το δίδυμο έγιναν επίσης εθνικά αστέρια μετά από τη νίκη τους.
Σεροτονίνη
Η σεροτονίνη ανήκει στην οικογένεια των μονοαμινών, και συγκεκριμένα των ινδολαμινών. Χημικές ενώσεις που επηρεάζουν τα επίπεδα σεροτονίνης στον οργανισμό είναι το LSD, το οποίο προκαλεί παραισθήσεις, οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης, και η 3,4-μεθυλενοδιοξυμεθαμφεταμίνη (MDMA), το συνθετικό ναρκωτικό γνωστό ως "ecstasy". Αύξηση της σεροτονίνης στον οργανισμό μπορεί να προκληθεί και μετά από λήψη βουφοτενίνης (από μανιτάρια), ένωσης που αναστέλλει τη δράση των ενζύμων που αποικοδομούν τη σεροτονίνη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ινδόλες Κατηγορία:Νευροδιαβιβαστές Κατηγορία:Αρενόλες Κατηγορία:Αμίνες
Συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision
Δημοτικότητα του διαγωνισμού
Ένα περίεργο περιστατικό που αφορά το διαγωνισμό του 2009 συνέβη στο Αζερμπαϊτζάν, όταν κλήθηκαν για ανάκριση από την αστυνομία της χώρας Αζέροι πολίτες, οι οποίοι ψήφισαν κατά την διάρκεια της τηλεψηφοφορίας το τραγούδι της Αρμενίας. Εντοπίστηκαν μέσω των τηλεφωνικών τους αριθμών και οδηγήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις κατηγορούμενοι για «έλλειψη πατριωτισμού» και «απειλή για την ασφάλεια της χώρας», δεδομένου ότι οι σχέσεις των δύο γειτονικών χωρών είναι τεταμένες από την δεκαετία του '90 μετά τον πόλεμο για το αμφισβητούμενο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Η χώρα φέρεται να δαπάνησε το ποσό των 75,7 εκατ. δολαρίων για τη διοργάνωση του διαγωνισμού το 2012 και κατασκεύασε μια νέα αρένα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσό που έχει ποτέ δαπανήσει μία χώρα για την Eurovision.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Ως το, το ιστορικό ψηφοφορίας του Αζερμπαϊτζάν έχει ως εξής:
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Τα βραβεία θεσμοθετήθηκαν το 2002 από τους Σουηδούς Κρίστερ Μπιόρκμαν και Ρίτσαρντ Χέρεϊ και έχουν το όνομα του ανθρώπου που ίδρυσε τον ετήσιο διαγωνισμό, Μαρσέλ Μπεζενσόν. Διακρίνονται σε 3 κατηγορίες: Βραβείο Τύπου, Καλλιτεχνικό Βραβείο και Βραβείο Συνθέτη.
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Αζερμπαϊτζάν
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Παραπομπές
Αζερμπαιτζαν Eurovision
Λέων Σγουρός
Ο Λέων Σγουρός (... - 1208) ήταν Βυζαντινός άρχοντας του Ναυπλίου στις αρχές του 13ου αιώνα. Μεταξύ 1201 και 1208 έλεγχε ως ουσιαστικά de facto ανεξάρτητες τις περιοχές της Ναυπλίας (ευρύτερη περιοχή Ναυπλίου), το Άργος, την Κόρινθο, την Αττική και τη Βοιωτία, περιοχές οι οποίες κατόπιν περιήλθαν στους Φράγκους της Δ΄ Σταυροφορίας.
Ιστορικό
Κληρονόμησε την ηγεμονία από τον πατέρα του Θεόδωρο πριν το 1200. Επαναστάτησε το 1201 ενάντια στον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' και αυτονακηρύχθηκε άρχοντας. Όταν ο Ορθόδοξος κλήρος αντέδρασε, ο Λέων έλαβε δραστικά μέτρα και φυλάκισε τον αρχιεπίσκοπο Ναυπλίας. Στη συνέχεια κατέλαβε το Άργος και την Κόρινθο, ενώ θανάτωσε τον εκεί αρχιεπίσκοπο γκρεμίζοντάς τον από τον Ακροκόρινθο, αφού προηγουμένως τον τύφλωσε. Κατόπιν εκστράτευσε εναντίον της Αθήνας και την κατέστρεψε, αποκρούστηκε όμως στην Ακρόπολη από τον εκεί μητροπολίτη Μιχαήλ Χωνιάτη. Ο Λέων πολιόρκησε την Αθήνα, έκανε αποκλεισμό του λιμανιού από τη θάλασσα και διέκοψε το θαλάσσιο δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη. Ενώ ακόμα διαρκούσε η πολιορκία, εκστράτευσε με επιτυχία στη Θήβα και την κατέλαβε. Το 1203 το βασίλειο του Σγουρού έφτανε από το Ναύπλιο μέχρι τη Βοιωτία. Τον επόμενο χρόνο, 1204, όταν οι Φράγκοι έκαναν την Δ' Σταυροφορία και κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, ο Αλέξιος Γ' ζήτησε καταφύγιο στη Λάρισα, και έδωσε στον Σγουρό την κόρη του Ευδοκία ως σύζυγο, και τον τίτλο του Δεσπότη. Ο Σγουρός προσπάθησε να αντιμετωπίσει τους Φράγκους στις Θερμοπύλες, αλλά ο ελληνικός πληθυσμός τον εγκατέλειψε μην αντέχοντας την τυραννική και βάναυση δεσποτεία του. Κατέφυγε με λίγους άνδρες στο φρούριο του Ακροκορίνθου, όπου και οχυρώθηκε. Οι Φράγκοι κατέλαβαν τη Βοιωτία και την Αττική και μετά τη νικηφόρα μάχη του Κούντουρα, το 1205, κατευθύνθηκαν προς το Ναύπλιο και τον Ακροκόρινθο. Ο Σγουρός έμεινε πολιορκημένος για πολλά χρόνια, εξερχόμενος όμως σε τακτικά χρονικά διαστήματα προκαλούσε μεγάλες ζημιές στους Φράγκους. Τελικά κάποια μέρα του 1208, απελπισμένος από την κατάληψη της υπόλοιπης Πελοποννήσου από τους Φράγκους, αυτοκτόνησε πέφτοντας έφιππος από τις επάλξεις του Ακροκορίνθου στα βράχια. Ένα χρόνο αργότερα, το 1209, ο Ακροκόρινθος παραδόθηκε στους Φράγκους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Δεσπότες (τίτλος ευγενείας) Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Ναύπλιο Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Λεων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κώστας Μίσσας
Ο Κώστας Μίσσας (Κωνσταντίνος Μίσσας) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1953. Κατάγεται από την Καρίτσα Καρδίτσας. Είναι επίσης καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Μέλος της Ε.Ε.Δ.Ι.Π. του Τ.Ε.Φ.Α.Α. Αθηνών, Εθνικός Προπονητής της Εθνικής Ομάδας Γυναικών, Τεχνικός Υπεύθυνος του Αναπτυξιακού προγράμματος κορασίδων της Ε.Ο.Κ. και Ομοσπονδιακός Προπονητής της Εθνικής Ομάδας Νέων Ανδρών.
Καριέρα Αθλητή
Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο από το το 1968 έως το 1986, βοηθώντας τον να ανέβει από το τοπικό πρωτάθλημα της Αθήνας στην Α΄ Εθνική, στην έξοδο στο Κύπελλο Κόρατς το 1976 και στη συμμετοχή του στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1977.
Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ανδρών 45 φορές και σημείωσε 238 πόντους (5,29 μ.ο.). Αγωνίστηκε σε τέσσερα Βαλκανικά πρωταθλήματα: 1977, 1978, 1981, 1982, στο Διηπειρωτικό Κύπελλο 175, στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1983 και στο προολυμπιακό τουρνουά 1984. Την κορυφαία επίδοση με 20 πόντους πέτυχε σε φιλικό αγώνα επί της Ρουμανίας στις 27-10-1977.
Αγωνίστηκε επίσης με την Εθνική Εφήβων στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1972. Συνολικά, σε 15 αγώνες σημείωσε 116 πόντους (7,73 μ.ο.).
Καριέρα Προπονητή
Ο Κώστας Μίσσας ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στην ΑΕ Περάματος και συνέχισε ως βοηθός προπονητή του Βλάντο Τζούροβιτς στον Πανιώνιο. Έχει εργαστεί ως προπονητής στους Πανιώνιο, Περιστέρι, Εθνική Κύπρου, Παπάγου, Απόλλωνα Πάτρας, Δάφνη, ΚΑΟ Δράμας, Α.Γ.Ε. Χαλκίδα. Σήμερα είναι ο προπονητής της Εθνικής Νέων Ανδρών και της Εθνικής Γυναικών.
To 2009 αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Νέων Ανδρών ενώ παράλληλα οδήγησε την Εθνική Γυναικών στην 5η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που ήταν και η μεγαλύτερη επίδοσή της, η οποία της έδωσε την πρόκριση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα για πρώτη φορά.
Ομάδες
Οι ομάδες που εργάστηκε ως προπονητής είναι:
Συγγραφικό έργο
Ο Κώστας Μίσσας έχει συγγράψει εκπαιδευτικά συγγράμματα για τους φοιτητές του ΤΕΦΑ Αθηνών καθώς και άλλα δύο βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Περιστερίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παπάγου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Δάφνης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΚΑΟΔ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Α.Γ.Ε. Χαλκίδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109
To αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109 είναι Αμερικάνικης κατασκευής, και είναι από τα πιο χρηστικά ερπυστριοφόρα σε όλους τους Στρατούς του κόσμου. Ενεργεί στο Πυροβολικό, και για τον πλήρη έλεγχο του χρειάζεται μια ομάδα (Στοιχείο) έξι ατόμων. Είναι κατασκευασμένο πάνω στην πλατφόρμα Μ992, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή και άλλων αυτοκινούμενων οχημάτων. Το Μ109, είναι ένα από τα πιο βασικά πυροβόλα και στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς και βρίσκεται σε Μοίρες Μέσου Πυροβολικού (ΜΜΠ).
Ιστορικά στοιχεία
Το Μ109 για πρώτη φορά συμμετείχε στον πόλεμο του Βιετνάμ (1968-1973), ενώ χρησιμοποιήθηκε και απο τον Ισραηλινό Στρατό το 1973 στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ στην Αίγυπτο. Επίσης χρησιμοποιήθηκε στους δυο πολέμους του Λίβανου το 1982 και το 2006, από τον Ισραηλινό στρατό επίσης. Ο στρατός του Ιράν επίσης στηρίχθηκε για το Πυροβολικό του σε αυτό το πυροβόλο ενάντια στο Ιράκ, τη δεκαετία του '80. Το 1991 υπηρέτησε για ακόμη μια φορά τις Βρετανικές, τις Αιγυπτιακές και τις δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας στον πόλεμο του Κόλπου. Ακόμη και σήμερα, συνεχίζει να υπηρετεί σε πολλές επιχειρησιακές αποστολές, και ο Αμερικάνικος Στρατός, φροντίζοντας για την αναβάθμιση του, διαθέτει βασικό όπλο υποστήριξης των φίλιων δυνάμεων του.
Αναβαθμίσεις του πυροβόλου Μ109
Το Μ109, από το 1963 έχει υποστεί 7 (εφτά) αναβαθμίσεις, προσθέτοντας νέο και αντικαθιστώντας παλιό στρατιωτικό τεχνολογικό εξοπλισμό, ώστε να ανταποκρίνεται στην καλύτερη εκτέλεση των αποστολών.
Μ109
H πρώτη έκδοση του πυροβόλου, παρουσιάστηκε το 1963, εφοδιασμένη με σωλήνα 23 διαμετρημάτων των 155 χιλιοστών, πύργο πυροβόλου Μ127 και είχε τη δυνατότητα αποθήκευσης, εντός του σκάφους, 28 βλημάτων των 155 χιλιοστών. Επίσης, υπήρχε η ικανότητα τοποθέτησης πολυβόλου Μ2 Browning, εφοδιασμένο με 500 σφαίρες. Το μέγιστο βεληνεκές του πυροβόλου έφτανε στα 14.600 μέτρα (14,6 χλμ).