cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαργαρίτι Θεσπρωτίας
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.35702805555556" longitude="20.439333055555554" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Διονύσιος Αποστολάτος
Ο Διονύσιος Αποστολάτος ήταν μαέστρος χορωδίας και μαντολινάτας από το Αργοστόλι Κεφαλονιάς. Γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1926 και φοίτησε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Ανέπτυξε πλούσια και πολύπλευρη δράση στον χώρο του χορωδιακού τραγουδιού. Αφιέρωσε τη ζωή του για να διαδώσει την επτανησιακή μουσική. Ο Κεφαλλονίτης μαέστρος είχε συνθέσει 5.000 τραγούδια και ήταν δάσκαλος 6.000 μαθητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Βαλγκράνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Εξόρυξη δεδομένων βασισμένη σε πράκτορες
Οι τεχνικές εξόρυξης δεδομένων οι οποίες εμπλέκονται σε πολύπλοκα και κατανεμημένα συστήματα αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις στην απόδοση λόγω των δυναμικών αλλαγών του περιβάλλοντος. Αρκετές είναι οι έρευνες οι οποίες ασχολούνται με την βελτίωση της εξόρυξης δεδομένων με την χρήση πρακτόρων και γενικότερα πολυπρακτορικών συστημάτων. Δυο τεχνολογίες οι οποίες αναπτύχθηκαν για διαφορετικούς σκοπούς συγχωνεύονται και αλληλοεπιδρούν προσφέροντας τα πλεονεκτήματα τους η μια στην άλλη.
Εξόρυξη Δεδομένων
Η Εξόρυξη Δεδομένων (Data Mining - DM) είναι στενά συνδεδεμένη με την ανακάλυψη γνώσης σε βάσεις δεδομένων (Knowledge Discovery in Databases – KDD), και πολλές φορές οι ορισμοί των δυο αυτών διαδικασιών ταυτίζονται. Η ανακάλυψη γνώσης σε βάσεις δεδομένων (KDD) είναι η σημαντική διαδικασία της αναγνώρισης προτύπων μέσα στα δεδομένα μιας βάσης, για τα οποία ισχύει ότι είναι καινούρια, εφαρμόσιμα, πιθανόν χρήσιμα και απόλυτα κατανοητά. Τα περισσότερα συστήματα KDD χρησιμοποιούν μεθόδους μηχανικής μάθησης και στατιστικής. Θέματα που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία είναι ο θόρυβος, το μέγεθος του δείγματος, καθώς και η κάλυψη των δεδομένων. Μερικά συστήματα εντοπίζουν μαθηματικές σχέσεις, και άλλα ανακαλύπτουν συμβολικούς κανόνες ώστε να εξάγουν γνώση. Η εξόρυξη δεδομένων είναι ένα από τα βήματα της KDD διαδικασίας, το οποίο περιλαμβάνει “την εφαρμογή ανάλυσης δεδομένων και αλγορίθμων εξερεύνησης με σκοπό την εύρεση ενός συγκεκριμένου αριθμού προτύπων μέσα στα δεδομένα, υπό τον περιορισμό της αποδεκτής υπολογιστικής πολυπλοκότητας και απόδοσης”. Αν και από τον παραπάνω ορισμό φαίνεται ότι το DM αποτελεί υποσύνολο της KDD διαδικασίας, συχνά οι όροι KDD και DM θεωρούνται ταυτόσημοι και εναλλάσσονται. Οι πράκτορες μπορούν να συνεισφέρουν στην βελτίωση του DM προσφέροντας την ευφυΐα τους στα συστήματα εξόρυξης δεδομένων, και από την άλλη μεριά τα συστήματα πρακτόρων μπορούν να επωφεληθούν από την εξόρυξη δεδομένων επεκτείνοντας την ικανότητα ανακάλυψης γνώσης.
Πράκτορες
Σύμφωνα με τον Michael Wooldridge και τους Βλαχάβα et al., η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει σε έναν κοινό ορισμό για τον όρο «Πράκτορες». Η δυσκολία εξαιτίας της οποίας δεν είναι εφικτή η συμφωνία της κοινότητας σε έναν ορισμό, είναι η ύπαρξη διαφορετικής βαρύτητας γνωρισμάτων, ανάλογα με το πεδίο εφαρμογής των πρακτόρων. Παρόλα αυτά, ο ορισμός που προκρίνει ο Michael Wooldridge είναι ότι ο Πράκτορας είναι ένα υπολογιστικό σύστημα, το οποίο τοποθετείται σε ένα περιβάλλον, μέσα στο οποίο έχει την δυνατότητα να ενεργήσει αυτόνομα, με γνώμονα την επίτευξη των στόχων που του έχουν ορισθεί. Τις ενέργειες αυτές, ο πράκτορας τις εκτελεί εκ μέρους κάποιας οντότητας (άνθρωπος ή μηχανή – σύστημα λογισμικού), χωρίς όμως η οντότητα αυτή να παρεμβαίνει στην λήψη των αποφάσεων. Προκειμένου να φτάσει στην λήψη της απόφασης, ο πράκτορας λαμβάνει πληροφορία από το περιβάλλον με την χρήση αισθητήρων. Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν, ότι ο πράκτορας βρίσκεται σε έναν κλειστό βρόχο, όπου δέχεται το σήμα ανάδρασης από αισθητήρες που ελέγχουν το περιβάλλον του και αποφασίζει για την επόμενη ενέργειά του, ανάλογα με αυτό.
Άλλες προσεγγίσεις λένε ότι «Πράκτορας είναι οτιδήποτε μπορεί να αντιληφθεί το περιβάλλον του μέσω αισθητήρων και να αντιδράσει πάνω στο περιβάλλον μέσω μηχανισμών δράσης» και ότι «Λογισμικοί Πράκτορες είναι προγράμματα που διενεργούν διάλογο, διαπραγματεύονται και συντονίζουν τη ροή πληροφοριών».
Γιατί να χρησιμοποιηθούν πράκτορες στην εξόρυξη δεδομένων
Ένα σύστημα κατανεμημένης εξόρυξης δεδομένων έχει στόχο την εξυπηρέτηση αναγκών για ανεύρεση πληροφορίας, σε πληροφοριακά συστήματα, κυρίως εταιρικά, που όμως η αρχιτεκτονική τους είναι αποκεντρωμένη. Η πολυπλοκότητα και η διαρκής επεκτασιμότητα των συστημάτων αυτών, οδήγησε στην επιλογή των Πρακτόρων ως λύση για την ανεύρεση πληροφοριών. Ο λόγος για την επιλογή αυτή, είναι ότι οι πράκτορες πληρούν ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά τα οποία εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη λειτουργία των πληροφοριακών συστημάτων, καθώς επίσης και ζητήματα ορθών λύσεων μηχανικής λογισμικού, όπως η επεκτασιμότητα, η ευρωστία και η δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης του λογισμικού. Τα χαρακτηριστικά αυτά σύμφωνα με τους συγγραφείς του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξόρυξη δεδομένων Κατηγορία:Ανάλυση δεδομένων
Δημήτριος Φωτάκης
Ο Δημήτριος Φωτάκης (1872 - 1937) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Τρικάλων για εννιαετή θητεία.
Απεβίωσε στη Βιέννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Οδόακρος
Ο Οδόακρος ή Φλάβιος Οδόακρος (Flavius Odovacer, 433 - 15 Μαρτίου 493) ήταν ο πρώτος μη-Ρωμαίος βασιλιάς της Ιταλίας τον πέμπτο αιώνα μ.Χ. Η θητεία του αποτελεί ορόσημο αναφορικά με το τέλος της κλασσικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη Δυτική Ευρώπη και την αρχή του μεσαίωνα.
Καταγωγή
Η καταγωγή του Οδόακρου δεν είναι βέβαιη. Ήταν μάλλον γιος ενός Σκίρου (γερμανική φυλή) φύλαρχου με το όνομα Εδήκος, υποτελή των Ούνων στα χρόνια του Αττίλα. Το όνομά του είναι σίγουρα γερμανικό και φαίνεται πως η μητέρα του ήταν επίσης γερμανικής καταγωγής, αν και η εθνικότητά της μας είναι άγνωστη. Ο πατριάρχης Ιωάννης Αντιοχείας θεωρεί τον Οδόακρο Σκίρο, ενώ ο ιστορικός Ιορδάνης τον αναφέρει ως Ρόυγιο αλλά και ως βασιλιά των Θουρίγγιων. Η συλλογή «Consularia Italica» τον αποκαλεί βασιλιά των Έρουλων, ενώ ο Θεοφάνης φαίνεται να υποθέτει πως ήταν Γότθος.
Ηγέτης των Φοιδεράτων
thumb|right|180px|Νόμισμα με τη μορφή του Οδόακρου με βαρβαρικό μύστακα και επιγραφή FL[AVIUS] ODOAC[ER]. Πίσω: μονόγραμμα με τα γράμματα DOA. Ραβέννα, 477. Το 470, ο Οδόακρος διορίστηκε ηγέτης των Φοιδεράτων. Την εποχή εκείνη υπήρχαν τουλάχιστον 30.000 φοιδεράτοι με τις οικογένειές τους, που είχαν ζήσει στην Ιταλική χερσόνησο για πολλά χρόνια. Παρ’όλα αυτά, τους είχε παραχωρηθεί γη σε άγονες περιοχές γύρω από τα Απέννινα Όρη. Όταν ο Φλάβιος Ορέστης διορίστηκε στρατηγός και πατρίκιος του δυτικού Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουλίου Νέπωτα το 475, ο Οδόακρος έγινε αρχηγός των γερμανικών (Σκίριων και Έρουλων) φοιδεράτων της Ιταλίας. Προκειμένου να κερδίσει την υποστήριξή τους για την ανατροπή της αυτοκρατορίας, ο Ορέστης τους πρότεινε το ένα τρίτο της χερσονήσου υπό τον όρο να τον βοηθήσουν στην επικείμενη ανταρσία.
Οι φοιδεράτοι αποδέχθηκαν τη συμφωνία και ηγήθηκαν της επανάστασης όπως αυτή είχε σχεδιαστεί. Στις 28 Αυγούστου του 475 νίκησαν τον Ιούλιο Νέπωτα, ο οποίος διέφυγε στη Δαλματία. Ο Ορέστης τότε προώθησε τον γιό του Ρωμύλο στη θέση του αυτοκράτορα, με τον επίσημο τίτλο Ρωμύλος Αύγουστος. Κατόπιν αυτού, ο Ορέστης αισθάνθηκε ασφαλής και επιχείρησε να καταπατήσει τη συμφωνία του με τους φοιδεράτους. Οι τελευταίοι αντέδρασαν υπό την ηγεσία του Οδόακρου και αφού νίκησαν τον Ορέστη, τον φυλάκισαν και τελικά τον εκτέλεσαν. Τόσο οι Έρουλοι όσο και οι Σκίριοι μαζί με μεγάλο τμήμα του ρωμαϊκού στρατού ανακήρυξαν αμέσως τον Οδόακρο βασιλιά της Ιταλίας (rex Italiae). Τελικά, το 476 ο Οδόακρος προχώρησε προς τη Ραβέννα και κατέλαβε την πόλη αναγκάζοντας τον Ρωμύλο να διαφύγει (σώος κι αβλαβής) στις 4 Σεπτεμβρίου του 476.
Ο Οδόακρος απαρνήθηκε τον τίτλο του αυτοκράτορα που ήταν ούτως ή άλλως χωρίς ουσία και έτσι απέφυγε μια πιθανή σύρραξη με την Κωνσταντινούπολη. Έστειλε τα αυτοκρατορικά εμβλήματα στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ζήνωνα και αυτοανακηρύχθηκε πατρίκιος της Δυτικής Αυτοκρατορίας, που αποτελούνταν πια μόνο από την Ιταλία, τη Δαλματία και έναν μικρό θύλακα της κεντρικής Γαλατίας. Ο νόμιμος δυτικός αυτοκράτορας Ιούλιος Νέπως διοίκησε ατύπως από τη Δαλματία ως τον θάνατό του το 480. Ο Οδόακρος αναγνώρισε τον Νέπωτα και έκοψε νομίσματα προς τιμήν του.
Βασιλιάς της Ιταλίας
thumb|left|230px|Το βασίλειο του Οδόακρου το 480, μετά τις κατακτήσεις Δαλματίας και Σικελίας Η ανακήρυξη του Οδόακρου σε πρώτο Γερμανό βασιλιά της Ιταλίας το 476 σημάδεψε την απαρχή μιας νέας εποχής. Ο ίδιος ήταν Αρειανός χριστιανός και λέγεται πως ήταν αγράμματος. Μετά τη νίκη του, οι μισθοφόροι φοιδεράτοι και οι οικογένειές τους απέκτησαν εδάφη στην Ιταλία και τους αποδόθηκαν ειδικά φορολογικά προνόμια. Ο Οδόακρος διατήρησε τη ρωμαϊκή διοίκηση, τη Σύγκλητο καθώς και το νομοθετικό και φορολογικό καθεστώς της Ιταλίας ως είχαν. Με τη σειρά τους, ο λαός και η Σύγκλητος στήριξαν τον βασιλιά με σθένος.
Στα πολεμικά πεδία, ο Οδόακρος συγκέντρωσε Γερμανο-ιταλικό στρατό με τον οποίον νίκησε τους Βάνδαλους στη Σικελία και τελικά κατέκτησε ολόκληρο το νησί το 477. Μετά τον θάνατο (ενδεχομένως δολοφονία) του Ιούλιου Νέπωτα το 480, ο ίδιος στρατός προσάρτησε επιτυχώς τη Δαλματία, πράγμα που επέτρεψε στον Οδόακρο να διορίσει το δικό του διοικητικό συμβούλιο και να προχωρήσει στην κοπή των δικών του νομισμάτων. Σύναψε επίσης συμφωνίες με τους Βησιγότθους και τους Φράγκους και συμμάχησε μαζί τους ενάντια στους Βουργουνδούς, τους Αλαμανούς και τους Σάξονες.
Καθώς επέκτεινε το βασίλειό του, η δημοτικότητα του Οδόακρου εντός Ιταλίας εκτινάχθηκε, ενώ η συμφωνία με Βησιγότθους και Φράγκους αύξησε την επιρροή του σημαντικά. Οι εξελίξεις αυτές άρχισαν να ανησυχούν τον Ζήνωνα, που σταδιακά άρχισε να βλέπει τον Οδόακρο ως αντίπαλο. Το 487 ο Οδόακρος οδήγησε τα στρατεύματά του σε νίκη κατά των Ρούγιων στο Νωρικό, αλλά απέφυγε να προσαρτήσει τα εδάφη αυτά στο βασίλειό του. Οι εναπομείναντες Ρούγιοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στους Οστρογότθους, ενώ τα πρώην εδάφη τους παρέμειναν ακατοίκητα και εποικίστηκαν από τους Λομβαρδούς το 493. Το 488 ο Ζήνων ξεκίνησε εκστρατεία δυσφήμησης ενάντια στον Οδόακρου, κυρίως με λεκτικές προσβολές, κατηγορώντας τον ότι συνεισέφερε στην ανταρσία του Ιλλού το 484. Ο Ζήνων έπεισε τους υποτελείς του Οστρογότθους ότι ο Οδόακρος ήταν εχθρός τους, που έπρεπε να απομακρυνθεί. Ο Ζήνων υποσχέθηκε στον ηγέτη των Οστρογότθων Θεοδώριχο ολόκληρη την Ιταλία σε περίπτωση που νικούσαν τον Οδόακρο. Την ίδια χρονιά, το 488, ο Θεοδώριχος οδήγησε τους Οστρογότθους κατά της Ιταλίας, διασχίζοντας τις Ιούλιες Άλπεις. Με την προδοσία αυτή, οι Βυζαντινοί πέτυχαν μονομιάς δυο στόχους. Πρώτον, απαλλάχθηκαν από τους Οστρογότθους στα Βαλκάνια και δεύτερον εξαφάνισαν από σκηνής τον δραστήριο Οδόακρο.
Το τέλος του
thumb|right|210px|Νόμισμα του Οδόακρου με τη μορφή του Ζήνωνα, ένδειξη της υποτέλειας του πρώτου στον τελευταίο. Επιγραφές: D N ZENO PERP F AVG / VICTORIA AVGGGA CON OB. Ο Θεοδώριχος και οι Οστρογότθοι κατατρόπωσαν τον Οδόακρο διαδοχικά στην Ακυληία (488), στη Βερόνα (489) και στον ποταμό Άδδα (490). Την ίδια χρονιά, ο Θεοδώριχος ξεκίνησε την πολιορκία της Ραβέννας. Η πολιορκία διήρκεσε τρία χρόνια και σημαδεύτηκε από πολλαπλές επιθέσεις και από τις δύο πλευρές. Επειδή καμία πλευρά δεν μπορούσε να κερδίσει ξεκάθαρα, στις 25 Φεβρουαρίου 493, ο επίσκοπος της Ραβέννας, Ιωάννης, διαπραγματεύτηκε μία συμφωνία μεταξύ των δύο μερών σύμφωνα με την οποία ο Οδόακρος και ο Θεοδώριχος θα μοιραζόντουσαν τη διακυβέρνηση της Ιταλίας. Οι δυο τους γιόρταζαν το γεγονός σε ένα συμπόσιο όταν, μετά την πρόποσή του, ο Θεοδώριχος δολοφόνησε τον Οδόακρο με τα ίδια του τα χέρια.
Νέος βασιλιάς της Ιταλίας ανακηρύχθηκε ο Θεοδώριχος, που ήταν και ο ιδρυτής της Οστρογοτθικής δυναστείας της χερσονήσου. Οι εναπομείναντες φοιδεράτοι του Οδόακρου παρέμειναν στην Ιταλία και συνεργάστηκαν με τους Οστρογότθους. Εξάλλου, πολλοί από τους μισθοφόρους αυτούς όπως και οι πατεράδες τους είχαν πολεμήσει στο πλευρό των Οστρογότθων ήδη από το 454, στη Μάχη της Νεδάβας.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Αρειανισμός
Βαλλοριάτε
Το Βαλλοριάτε (ιταλικά: Valloriate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Βενάσκα
Η Βενάσκα (ιταλικά: Venasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Victoria Rock Club
Η Βικτώρια (ή αλλιώς αγγ: Victoria Rock Club) ήταν ιστορικό Ροκ κλαμπ  της εποχής του '70-'80, στη Νίκαια. Άνοιξε στην δεκαετία του '70 και ξεκίνησε με Φανκ μουσική. Στη συνέχεια παρακολουθώντας τις μουσικές εξελίξεις της εποχής, η Ροκ άρχισε σιγά σιγά να παίζει στην "Υπόγα". Ροκάδες και Μεταλλάδες περίμεναν από νωρίς το απόγευμα στην πλατεία μέχρι ο DJ να βάλει το πρώτο κομμάτι. Aπ' τις αρχές της δεκαετίας του 80' η Victoria φιλοξενούσε τα top συγκροτήματα της εποχής. Συγκροτήματα όπως οι Alex Harvey, Saxon, Motorhead, Scorpions, Iron Maiden κά., χάριζαν στους θαμώνες υπέροχες και μοναδικές στιγμές, όχι με κάποια συναυλία, αλλά με την παρέα τους στα ίδια τραπέζια με τους πιστούς φίλους της υπόγας.
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσική
Βερντούνο
Το Βερντούνο (ιταλικά: Verduno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Παναγιώτης Χατζηκωνσταντίνου
Ο Παναγιώτης Χατζηκωνσταντίνου (1889 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Noucentisme
Ο noucentisme (προφορά [nɔwsənˈtizmə], «νοουσεντίσμε») ήταν πολιτισμικό και ιδεολογικό κίνημα ιδιαίτερο της Καταλονίας των δύο πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα. Περιελάμβανε ευρείς τομείς της καλλιτεχνικής δραστηριότητας και της πολιτικής ζωής με κυρίαρχο το συναίσθημα εκσυγχρονισμού της καταλανικής ζωής. Πρωτοπόρος του θεωρείται ο διανοούμενος Εουζένι δ' Ορς· σύντομα οι κλασικιστικές του θέσεις συνδέθηκαν με την Καταλανική Αναγέννηση, εναντίον του αισθήματος παρακμής και του συμβολισμού που υιοθέτησε ο Καταλανικός μοντερνισμός σε αντιπαράθεση του οποίου ορθώθηκε το θεωρητικό και καλλιτεχνικό ρεπερτόριο του νέου ρεύματος. Σημαντικό ρόλο ως σύμβολο στις πλαστικές τέχνες του κινήματος έπαιξε η Μεσόγειος.
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα Κατηγορία:Καταλωνία
Κυπάρισσος Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Κυπάρισσος (αποσαφήνιση)
Η Κυπάρισσος είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 520 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Παναιτωλικό και σε απόσταση 28 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο. Η παλιά ονομασία είναι Τέρνοβα και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1836 να ανήκει στον τότε δήμο Αγιοβλασιτών. Το 1912 το όνομα διορθώνεται με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 διορθώνεται σε Τέρροβα ή Τέρνοβα και το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 σε Κυπάρισσος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Κελλάκια αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυπαρίσσου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 327 μόνιμους κατοίκους, ενώ ως οικισμός 268.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Έκλειψη Σελήνης
Εν αντιθέσει με την έκλειψη Ηλίου, που είναι ορατή από μικρές σχετικά περιοχές της Γης, μια έκλειψη Σελήνης είναι ορατή από οποιοδήποτε σημείο στην πλευρά της Γης που είναι νύχτα. Το φαινόμενο έχει διάρκεια μερικών ωρών, ενώ μια ολική έκλειψη Ηλίου διαρκεί μονάχα μερικά λεπτά, διότι η Σελήνη έχει μικρότερη σε μέγεθος σκιά.
Η σκιά της Γης μπορεί να διαχωρισθεί νοητά σε δύο ομόκεντρους κύκλους, την καθαυτή σκιά (umbra) και την παρασκιά (penumbra). Η Σελήνη δεν δέχεται απευθείας ηλιακό φως όταν διέρχεται από τη σκιά της Γης, ενώ δέχεται όταν διέρχεται από την παρασκιά. Το είδος της έκλειψης καθορίζεται από το κατά πόσον η Σελήνη διέρχεται από τους δύο νοητούς κύκλους. Οι ολικές εκλείψεις, δηλαδή αυτές κατά τις οποίες διέρχεται από την καθαυτή σκιά, είναι σχετικά σπάνιες. Κάθε χρόνο συμβαίνουν από δύο ως πέντε εκλείψεις, οι περισσότερες εκ των οποίων δεν είναι όμως ολικές. Αν είναι γνωστή η ημερομηνία και η ώρα που έλαβε χώρα μια έκλειψη, είναι δυνατή η πρόβλεψη των επόμενων.
Κλίμακα Ντανζόν
Η κλίμακα Ντανζόν δεικνύει τη φωτεινότητα του πλήρως σκιασμένου από τον Ήλιο τμήματος της Σελήνης κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης:
Αντίκτυπος του φαινομένου σε διάφορους πολιτισμούς
Πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί είχαν μύθους που έδιναν τη δική τους ερμηνεία στο φαινόμενο, το οποίο μπορεί να εκλαμβανόταν ως καλός ή κακός οιωνός. Σύμφωνα με πολλές μυθολογίες, ένα ζώο κατάπινε τη Σελήνη. Αλλού θεωρούσαν πως επρόκειτο για δαίμονα, ο οποίος ήταν δυνατό να εκδιωχθεί με κατάρες. Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι, διότι ανέφεραν ότι η Γη είναι στρογγυλή και μάλιστα χρησιμοποίησαν τη σκιά της επί της Σελήνης ως απόδειξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκλειψη Εκλειψη Σεληνης Σεληνης
Αμνιακός σάκος
Με την επίσημη ονομασία αμνιακός σάκος, (που έχει σήμερα διεθνοποιηθεί), ή άλλως "εμβρυϊκός σάκος", ή "σάκος υγρών εμβρύου", φέρεται ο υδατοστεγής μεμβρανώδης ημιδιαφανής σάκος στην κοιλότητα του οποίου πληρούμενη από το λεγόμενο αμνιακό υγρό αναπτύσσεται το έμβρυο των ομοθέρμων αμνιωτών ζώων, (ερπετών, πτηνών και θηλαστικών).
Ευστράτιος Φωτάκης
Ο Ευστράτιος Φωτάκης (1882 - 1952) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Αμνιακός σάκος
Δομή
Ανατομικά ο αμνιακός σάκος, ειδικότερα στον άνθρωπο, συνίσταται από δύο επάλληλες μεμβράνες, την εσωτερική που καλείται άμνιο και την εξωτερική που καλείται χόριο. Η εσωτερική (άμνιο) περιβάλει την αμνιακή κοιλότητα που περιέχει το "αμνιακό υγρό" και το εντός αυτού αναπτυσσόμενο                                                                                                                                                                                                                                                               έμβρυο. Η εξωτερική μεμβράνη (χόριο) περιβάλει το άμνιο και τον αλλαντοειδή υμένα αποτελώντας μέρος του πλακούντα με τον οποίο συνδέεται με τον ομφάλιο λώρο. Ιστολογικά και οι δύο επάλληλες μεμβράνες αποτελούνται από πεπλατυσμένα κύτταρα που δημιουργούνται από τους αμνιοβλάστες και χοριοβλάστες αντίστοιχα.
Ευστράτιος Φωτάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Εμμανουήλ Φωτάκη, βουλευτή και δημάρχου, και μεγάλωσε στις Μέλαμπες Ρεθύμνης. Σπούδασε νομικά και το 1918 έγινε εισαγγελέας πρωτοδικών στην Αθήνα.
Αμνιακός σάκος
Ανάπτυξη
Αμέσως μετά τη γονιμοποίηση (σύλληψη) ενεργοποιούνται οι αμνιοβλάστες και χοριοβλάστες για τον σχηματισμό του αμνιακού σάκου (α.σ.) που αρχίζει να σχηματίζεται τη δεύτερη εβδομάδα, αρχικά σε επαφή με το έμβρυο και στη συνέχεια με αναδίπλωση γύρω από το έμβρυο όπου τελικά περιβάλλει εντελώς δημιουργώντας πέριξ αυτού ένα κοιλωματικό χώρο που αρχίζει περίπου τη τέταρτη με πέμπτη εβδομάδα της κύησης να γεμίζει με το διαφανές αμνιακό υγρό. Η συσσώρευση του αμνιακού υγρού έχει ως συνέπεια τη διόγκωση του αμνιακού σάκου που προσκολλάται πλέον στην εσωτερική επιφάνεια του χορίου. Η διόγκωση αυτή συνεχίζεται, παράλληλα με την αύξηση του εμβρύου, μέχρι το τέλος της εγκυμοσύνης όπου και συμβαίνει η διάρρηξη του σάκου (αμνιόρρηξις). Η δε ποσότητα του αμνιακού υγρού που αυξάνεται μέχρι και τον έκτο με έβδομο μήνα κύησης φθάνει περί το τέλος της εγκυμοσύνης τα 800 ml. Μεγαλύτερη ποσότητα αμνιακού υγρού από τη φυσιολογική καλείται υδράμνιο, ή πολυάμνιο και αντίθετα ολιγάμνιο.
Ευστράτιος Φωτάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1910 εξελέγη βουλευτής στην κρητική βουλή. Στο ελληνικό κοινοβούλιο εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ρεθύμνης στις εκλογές του 1926 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1936. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Ρεθύμνης για εννιαετή θητεία με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Αμνιακός σάκος
Ανάπτυξη
Ο αμνιακός σάκος με την παρουσία του αμνιακού υγρού, υπό μορφή ηχομονωτικού ολο-στρώματος, επιτρέπει μηχανικά, την ασφαλή "αιώρηση" και ελευθερία κινήσεων στο έμβρυο καθ΄ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μέχρι και των τελευταίων σταδίων αυτής, με ταυτόχρονη μείωση του κινδύνου τραύματος, ένεκα κραδασμού, από τα τοιχώματα της μήτρας, μέσα στην οποία αναπτύσσεται. Παράλληλα, ο α.σ., δια του αμνιακού υγρού παρέχει επίσης σπουδαία ανοσολογική και βιοχημική λειτουργία.
Ευστράτιος Φωτάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Σήμερα στο Ρέθυμνο ένας δρόμος φέρει το όνομά του
Αμνιακός σάκος
Ρήξη του α.σ.
Η ρήξη, ή διάρρηξη του α.σ. που προκαλείται από συστολές της μήτρας αποτελεί συνηθέστερα ένα από τα τρία βασικά στοιχεία προσδιορισμού της έναρξης τοκετού. Η ρήξη αυτή, καλούμενη και "ρήξη των μεμβρανών", επίσημα "αμνιόρρηξις" και κατά δημώδη έκφραση «σπάσιμο των νερών» διακρίνεται σε α) φυσιολογική, β) πρόωρη, γ) τεχνητή, κατόπιν παρέμβασης, καλούμενη και "αμνιοκτομή" και δ) έκτακτη ή σωτηρίας, (ως προς το έμβρυο), που μπορεί να συμβεί χωρίς παρέμβαση ιατρού ή μαίας. Γενικά μετά την διάρρηξη του α.σ., όπου το αμνιακό υγρό ουσιαστικά διευκολύνει την ολίσθηση του εμβρύου κατά τη διαδικασία της γέννησης, θα πρέπει να ακολουθήσει η δεύτερη φάση του τοκετού, δηλαδή η έξοδος του εμβρύου, και τούτο εντός συγκεκριμένου χρόνου, (24ώρου) διαφορετικά υφίσταται κίνδυνος για το έμβρυο να υποστεί λοίμωξη (αμνιονίτις). Μετά την ολοκλήρωση της γέννησης, τόσο ο α.σ. όσο και ο πλακούντας αποβάλλονται και αυτοί από τη μήτρα. Σε σπάνιες περιπτώσεις παρατηρούνται τμήματα του α.σ. να καλύπτουν το κεφάλι του νεογέννητου βρέφους, καλούμενα "σκέπες", ή προσωπίδες, ή προσαψίδες κ.ά.
Ευστράτιος Φωτάκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Αμνιακός σάκος
Πηγές
Κατηγορία:Εμβρυολογία Κατηγορία:Μαιευτική Κατηγορία:Σωματικά υγρά
Δανιήλ Χαρμς
Ο Δανιήλ Χαρμς (Даниил Хармс, ψευδώνυμο του Δανιήλ Ιβάνοβιτς Γιουβατσόφ), σχεδόν άγνωστος μέχρι πριν από λίγα χρόνια, έχει πλέον αναγνωριστεί ως ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της ρωσικής πρωτοπορίας του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα, ενώ σταδιακά καταλαμβάνει μια θέση μεταξύ των σημαντικών δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Γεννήθηκε το 1905 στην Αγία Πετρούπολη. Πρωτοεμφανίστηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της πόλης στα μέσα της δεκαετίας του 1920, κυρίως ως ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, και το 1927 συμμετείχε στην ίδρυση της Ένωσης Πραγματικής Τέχνης (ΟΜΠΕΡΙΟΥ). Στα τέλη του 1931 συνελήφθη, φυλακίστηκε και στη συνέχεια εκτοπίστηκε για λίγους μήνες στην πόλη Κουρσκ με την κατηγορία της «οργάνωσης και συμμετοχής σε παράνομη, αντισοβιετική ένωση λογοτεχνών». Τον Αύγουστο του 1941 συνελήφθη για δεύτερη φορά, κατηγορούμενος για ντεφετιστική προπαγάνδα, και τον Φεβρουάριο του 1942 πέθανε, πιθανότατα από ασιτία, στην ψυχιατρική πτέρυγα των φυλακών Κρεστί του Λένινγκραντ κατά τον αποκλεισμό της πόλης από τα γερμανικά στρατεύματα.
Ο Δανιήλ Χαρμς βιοποριζόταν από τη συνεργασία με παιδικά περιοδικά και τη συγγραφή παιδικών βιβλίων, ενώ τα μόνα έργα του που δεν ανήκουν στην παιδική λογοτεχνία και εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του ήταν δύο ποιήματα.
Στα ελληνικά κυκλοφορούν 2 βιβλία με κείμενα του Χαρμς σε μετάφραση από τα ρωσικά. Η εκτενέστερη έκδοση (Γαλάζιο τετράδιο, μτφρ. Ροδούλα Παππά, εκδ. Νεφέλη, Νοέμβριος 2010) περιλαμβάνει μεγάλο μέρος του σωζόμενου πεζού έργου του Χαρμς, τα κείμενα του «Γαλάζιου τετραδίου», το αφήγημα «Η γριά», ημερολογιακές σημειώσεις, μερικές επιστολές και ελάχιστα ποιήματα· ακόμη, ένα κείμενο του Ντρούσκιν, φωτογραφικό υλικό, καθώς και εκτενές χρονολόγιο. Στη σειρά «Κόμμα », κυκλοφορεί επίσης η συλλογή Περιστατικά (2009, μτφρ. Ροδούλα Παππά). Περιλαμβάνει τριάντα μικρά κείμενα, και είναι η μοναδική ολοκληρωμένη συλλογή κειμένων του Χαρμς που έχουν επιλεγεί από τον ίδιο.
Πηγές
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ: http://kharms.gr/chronologio.htm
ΒΙΒΛΙΑ:
ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ (με κείμενα, πληροφορίες, φωτογραφίες και βίντεο): www.kharms.gr
Γεώργιος Χατζηγιαννάκης
Ο Γεώργιος Χατζηγιαννάκης (1887 - 1958) ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Ανατολική Θράκη και ήταν ιδιοκτήτης της εταιρείας «Αλτιναλμάζης – Χατζηγιαννάκης» που παρήγαγε αλεύρι. Μετά τον θάνατό του η επιχείρηση πουλήθηκε στην Αλλατίνη.Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1928 ενώ στις γερουσιαστικές εκλογές του 1932 εξελέγη γερουσιαστής Θεσσαλονικης με τριετή θητεία.
Απεβίωσε το 1958.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Γρηγόριος του Μπενεβέντο
Ο Γρηγόριος (απεβ. το 739/740) ήταν ανιψιός του βασιλιά Λιουτπράνδου των Λομβαρδών, ο οποίος τον διόρισε δούκα του Μπενεβέντο το 733 ή περίπου, μετά την απομάκρυνση τόσο τού σφετεριστή Aουντελάις όσο και τού ανήλικου Γισούλφος Β΄.
Κυβέρνησε τους «λαούς των Σαμνιτών», όπως αποκαλεί ο Παύλος ο Διάκονος τους Μπενεβεντιανούς, για επτά χρόνια.
Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος με τη Γκιζελπέργκα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Δούκες του Μπενεβέντο
Ιβάνε Ματσαμπέλι
Ο Πρίγκιπας Ιβάνε Ματσαμπέλι (ივანე მაჩაბელი, 28 Ιανουαρίου 1854 - π. 1898) ήταν Γεωργιανός συγγραφέας, μεταφραστής, εκδότης, δημόσιο πρόσωπο και δραστήριο στέλεχος του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος, καθώς και ένας εκ των δημιουργών της νέας γεωργιανής λογοτεχνικής γλώσσας. Επίσης, είναι γνωστός ως μεταφραστής έργων του Σαίξπηρ, καθώς και για την συγγραφή της όπερας «Ο ιππότης με το δέρμα του πάνθηρα».
Μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη του Ματσαμπέλι βρισκόταν στη γενέτειρά του, το Ταμαρασένι, εντός της εμπόλεμης περιοχής της, υπό εξέλιξη, Γεωργιανής-Οσσετικής Σύγκρουσης. Στις 23 Ιουλίου 1997, υπέστη σημαντικές ζημιές, έπειτα από έκρηξη τις οποίας υπαίτιοι φέρεται να ήταν τοπικοί Οσσέτιοι εθνικιστές, ενώ, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Νότιας Οσσετίας του 2008, κατεστράφη ολοσχερώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γεωργιανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γεωργιανοί ευγενείς Κατηγορία:Γεωργιανοί μεταφραστές Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα
Κώστας Πάμπου
Ο Κώστας Πάμπου ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού μέσου, του δεξιού μέσου και του κεντρικού αμυντικού. Ήταν γνωστός με το προσωνύμιο Μαυρόκολος.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ανέλαβε βοηθός προπονητής στην ΑΕΛ για περίπου 15 χρόνια (1966-1980).
Απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 2013.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κιαμήλ Πασάς
Ο Μεχμέτ Κιαμήλ Πασάς (محمد كامل پاشا, Kıbrıslı Mehmet Kâmil Paşa, 1833 – 14 Νοεμβρίου 1913), ήταν Οθωμανός πολιτικός τουρκοκυπριακής καταγωγής. Ήταν μεγάλος Βεζίρης της Αυτοκρατορίας για τέσσερις διαφορετικές περιόδους.
Πρώτα χρόνια
μικρογραφία|379x379εσ|Ο Μεχμέτ Κιαμήλ Πασάς ως μεσήλικας|εναλλ.= Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1833, γιος του Κυβερνήτη Σαλίχ Αγά από το χωριό Πυρόι, στην Κύπρο. Η πρώτη του θέση ήταν στο νοικοκυριό του Αντιβασιλέα της Αιγύπτου.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Ο Κιαμήλ Πασάς με την ελπίδα να διαιρέσει τους συμμάχους σκέφτηκε να συνάψει ειρήνη με τον βασιλιά Φερδινάνδο, καθώς μετά την αποτυχία της βουλγαρικής επίθεσης εναντίον των οχυρωμάτων της Τσατάλτζας, οι Τούρκοι θεώρησαν τους Βούλγαρους ως τον ισχυρότερο εχθρό τους. Σε αυτήν τη στενάχωρη τοποθεσία στη Τσατάλτζα, οι Βούλγαροι δεν είχαν πλέον την ικανότητα να τους υπερφαλαγγίσουν με γρήγορες κινήσεις. Η θάλασσα και από τις δύο πλευρές και ταβαριά πυροβόλα των τουρκικών πολεμικών πλοίων, που οριοθετούσαν την επίθεση σε μια περιορισμένη κεντρική πεδιάδα, επέτρεψαν στον Τούρκο στατιώτη να μείνει στα χαρακώματα και τα αναχώματά του, και από εκεί να βάλλει με σταθερά πυρά κατά του επελαύνοντος βουλγαρικού ιππικού .Ενώ ο Φερδινάνδος έστειλε στην Κωνσταντινούπολη ως αντιπρόσωπο τον διακριθέντα κατά τον πόλεμο στρατηγό Σάβωφ, τελικά έπαψαν όλες οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Βουλγάρων και της Πύλης.
Βιογραφία
Στις 14 Νοεμβρίου 1913, ενώ άρχισε τα σχέδια να επισκεφθεί την Αγγλία το 1914, ο Κιαμήλ Πασάς ξαφνικά πέθανε από συγκοπή και θάφτηκε στην αυλή του Τζαμιού Αράμπ Αχμέντ Πασά.
Ο Σερ Ρόναλντ Στορς, Βρετανός Κυβερνήτης της Κύπρου από το 1926 έως το 1932, ανήγειρε ένα μνημείο πάνω από τον τάφο του Κιαμήλ Πασά. Συνέθεσε επίσης μια αγγλική επιγραφή χαραγμένη στη ταφόπλακα κάτω από μία τουρκική επιγραφή στην παλαιά τουρκική γραφή. Αναφέρει ως εξής:
Η Υψηλότητά Του Κιαμήλ Πασά.
Ο γιος του Καπετάν Σαλίχ Αγά του Πυρόι.
Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1833 .
Δημόσιος Υπάλληλος.
Ο επίτροπος της Λάρνακας.
Διευθυντής του Εβκάφ.
Τέσσερις φορές μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ένας Μεγάλος Τούρκος και
Πηγές
Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Τόμας Μίτσελ
Ο Τόμας Τζον Μίτσελ (Thomas John Mitchell, 11 Ιουλίου 1927 - 17 Δεκεμβρίου 1962) ήταν Αμερικανός ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία του Τζον Φορντ Η Ταχυδρομική Άμαξα (Stagecoach, 1939) και θεωρούταν ως ένας από τους μεγαλύτερους καρατερίστες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ Επίσης γνωστός για την ερμηνεία του στις ταινίες Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With the Wind, 1939), Μια Υπέροχη Ζωή (It's a Wonderful Life, 1946) και Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon, 1952), Μίτσελ ήταν ο πρώτος άρρεν ηθοποιός που κατάφερε να κερδίσει Όσκαρ, Έμμυ και Τόνυ.
Πέρα από τη νίκη του το 1939, ο Μίτσελ ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου το 1938 για την ταινία του Τζον Φορντ Η Καταιγίς (Hurricane, 1938), ήταν τρεις φορές υποψήφιος για βραβείο Έμμυ για το τηλεοπτικό δράμα The Doctor κερδίζοντας το 1953 και κέρδισε το βραβείο Τόνυ Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Μιούζικαλ για την ερμηνεία του στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ Hazel Flagg βασισμένο στην ταινία του 1937 Ούτε Ιερό Ούτε Όσιο (Nothing Sacred, 1937). Ο τελευταίος του κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην κωμωδία του 1961 σε σκηνοθεσία Φρανκ Κάπρα Η κόμισσα και ο γκάνγκστερ (Pocketful of Miracles, 1961). Ο Μίτσελ ήταν επίσης σκηνοθέτης, σεναριογράφος και δραματουργός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Κορνέλις Xάλλε ο πρεσβύτερος
δεξιά|μικρογραφία|273x273εσ| Μαρία, Βασίλισσα των Ουρανών μικρογραφία|276x276εσ| Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τονς Ολοφέρνη (περ. 1610), από τον Κορνέλις Xάλλε από πίνακα του [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς - Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας ]] Ο Κορνέλις Xάλλε ο πρεσβύτερος (Cornelis Galle the Elder,,1576 - 29 Μαρτίου 1650), μικρότερος γιος του Φίλιπ Χάλλε, γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1576 και διδάχθηκε χαρακτική από τον πατέρα του. Ακολούθησε το παράδειγμα του αδελφού του Τέοντοορ για να πραγματοποιήσει επίσκεψη στη Ρώμη, όπου διέμενε για αρκετά χρόνια και απέκτησε ορθότητα σχεδιασμού και ελευθερία εκτέλεσης, στην οποία ξεπέρασε σε μεγάλο βαθμό τόσο τον πατέρα του όσο και τον αδελφό του. Μετά τη χάραξη αρκετών πλακών στη Ρώμη, επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου συνέχισε την επιχείρηση ενός εκτυπωτή και χάραξε πολλές πλάκες μετά τα έργα των συμπατριωτών του και των δικών του σχεδίων. Έγινε Δάσκαλος στη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1610. Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Τζοβάννι Φλορίμι της Σιένα.
Πριν από την επίσκεψή του στην Ιταλία, χάραξε μερικές πλάκες χρησιμοποιώντας το ξηρό, άκαμπτο ύφος του πατέρα του, εκ των οποίων τα πιο γνωστά είναι:
Θέματα από διάφορους δημιουργούς
μικρογραφία| Pompa Funebris Albert VII δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οι Τέσσερις Πατέρες της Εκκλησίας, Ρούμπενς
Πηγές
Το λήμμα ενσωματώνει κείμενο από βιλίο που σήμερα είναι δημόσιο κτήμα: Bryan, Michael (1886). "GALLE, Cornelis the Elder". In Graves, Robert Edmund (ed.). Bryan's Dictionary of Painters and Engravers (A–K). I (3rd ed.). London: George Bell & Sons.
Μύθοι του Λα Φονταίν
Οι μύθοι του Λα Φονταίν (γαλλικός τίτλος: Fables de La Fontaine) είναι τρεις συλλογές με 243 αλληγορικούς μύθους που εκδόθηκαν από τον Ζαν ντε Λα Φονταίν μεταξύ 1668 και 1694. Τα θέματα των περισσότερων μύθων είναι εμπνευσμένα κυρίως από τους μύθους του Αισώπου, του Βαβρία και του Φαίδρου, που ο Λα Φονταίν διασκεύασε και προσάρμοσε σε γαλλικό ελεύθερο στίχο. Παρουσιάζουν ανθρωπόμορφα ζώα και περιέχουν συνήθως ένα ηθικό δίδαγμα (παρουσιάζεται στην αρχή ή στο τέλος του ποιήματος).
Κυκλοφόρησαν με τον γενικό τίτλο Μύθοι σε πολλούς τόμους από το 1668 έως το 1694 και θεωρούνται κλασικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας.
Πρότυπο της κλασικής γαλλικής γλώσσας, διηγήσεις σκωπτικές, χιουμοριστικές, αυτοί οι μύθοι αρχικά απευθύνονταν σε ενήλικες, αλλά από τις αρχές του 18ου αιώνα χρησιμοποιήθηκαν ως διδακτικό βοήθημα από τους Ιησουίτες, το κύριο διδακτικό σώμα στη Γαλλία μέχρι το 1763, και από οικοδιδάσκαλους, στη συνέχεια και μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα εισήχθησαν στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, στο δημοτικό σχολείο.
Συγγραφή
Οι Μύθοι χωρίζονται σε 12 βιβλία, που εκδόθηκαν σε τρεις συλλογές. Ποικίλλουν σε μήκος από μερικές γραμμές έως μερικές εκατοντάδες, αυτοί που γράφτηκαν αργότερα είναι κατά κανόνα μεγαλύτεροι από εκείνους που γράφτηκαν παλαιότερα.
Τα ζώα
μικρογραφία|250x250εσ|Ο λύκος και το αρνί, [[Ζαν-Μπατίστ Ουντρί]] «Χρησιμοποιώ ζώα για να διδάξω τους ανθρώπους», έγραψε ο Λα Φονταίν. Το λιοντάρι αντιπροσωπεύει τη δύναμη του βασιλιά, η γάτα τον υποκριτή, η αλεπού τον πονηρό. Βασικοί χαρακτήρες των μύθων, τα ζώα μιλούν και ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Ο Λα Φονταίν τα απεικονίζει με εκφραστικές λεπτομέρειες (το «αδύνατο κορμί» του λύκου, το «γυμνό κολάρο» του σκύλου, το «μακρύ ράμφος με μακρύ λαιμό» του πελαργού, κ.λπ. ).
Όλα είναι παρόντα: άγρια ​​και οικόσιτα ζώα, μεγάλα και μικρά θηρία, ευγενικά (γάιδαρος, αρνί) και άγρια (λιοντάρι, λύκος κ.λπ.). Αλλά ο Λα Φονταίν δεν επεδίωξε να γράψει μια εγκυκλοπαίδεια για τον κόσμο των ζώων (το κοράκι δεν τρώει τυρί και ο τζίτζικας δεν τραγουδάει!): αυτό που έχει σημασία για αυτόν είναι να δώσει ζωντάνια και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποικιλία στο σύμπαν του.
Η κοινωνία
μικρογραφία|Το ερωτευμένο λιοντάρι, [[Γκυστάβ Ντορέ]] Ο Λα Φονταίν απεικονίζει ένα ευρύ πανόραμα της κοινωνίας της εποχής του, παρουσιάζει τόσο τους μεγάλους (τον βασιλιά και τους αυλικούς) όσο και τους μικρούς (αγρότες, τεχνίτες), με αναφορές και υπαινιγμούς στα πολιτικά δρώμενα της εποχής του.
Το πορτρέτο των αυλικών είναι ακόμα πιο αρνητικό: περιγράφονται ως παράσιτα, «μηχανικοί των απατηλών» (Ο ποιμένας και ο βασιλιάς), κόλακες (Η αλεπού στην αυλή των λιονταριών και Το άρρωστο λιοντάρι και η αλεπού).
Παρόντες και οι άνθρωποι της υπαίθρου: ξυλοκόποι, βοσκοί και φτωχοί αγρότες εμφανίζονται συχνά στους μύθους. Ο θάνατος και ο ξυλοκόπος δίνει μια εξαιρετική περιγραφή της ζωής των αγροτών τον 17ο αιώνα.
Ο θάνατος
μικρογραφία|Ο τζίτζικας και το μυρμήγκι, εικονογράφηση του 1840 Ο θάνατος είναι σημαντικό θέμα στους μύθους. Γενικά παρουσιάζεται ως αναπόφευκτος, κατάσταση της ίδιας της φύσης. Ο Λα Φονταίν γράφει σχετικά: «Ο θάνατος δεν εκπλήσσει τον σοφό, είναι πάντα έτοιμος να φύγει». Θα πρέπει να θεωρηθεί μόνο ως μια απλή τυπικότητα: «Όταν έρθει η ώρα να πάω να βρω τους νεκρούς, θα έχω ζήσει χωρίς έγνοιες και θα πεθάνω χωρίς τύψεις», γράφει στο Όνειρο ενός κατοίκου της Μογγολίας. Η σοφία συνίσταται στο να μην ανησυχεί κανείς για τον θάνατό του και να απολαμβάνει τη ζωή στο έπακρο.
Ο άνθρωπος
Συχνά καταγγέλλει τους νόμους και την κατάχρηση εξουσίας και λυπάται που οι ισχυροί και οι πλούσιοι είναι πάντα οι ισχυρότεροι. Η ηθική του Λύκου και του αρνιού είναι ξεκάθαρη: «Ο λόγος του ισχυρότερου είναι πάντα ο καλύτερος.»
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Οι Μύθοι του Λα Φονταίν έχουν μεταφραστεί πολλές φορές στα ελληνικά από το 1850.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Νίκος Πύργος
Ο Νίκος Πύργος ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Ενεγράφη στην ΕΠΑ Λάρνακας το 1945. Αγωνίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην αναπληρωματική ομάδα. Το 1948 αποχώρησε και εντάχθηκε στην Αλκή Λάρνακας, στην οποία παρέμεινε έως το 1951. Την χρονιά εκείνη επέστρεψε στην ΕΠΑ, στην οποία παρέμεινε έως το 1960. Με την ΕΠΑ κατέκτησε 2 κύπελλα και 1 Ασπίδα Πάκκου.
Απεβίωσε στις 19 Δεκεμβρίου 2017.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
These Heaux
"These Heaux" (προφέρεται "these hoes") είναι τραγούδι που ηχογράφησε η Αμερικανίδα Ιντερνετική περσόνα και ράπερ Ντανιέλ Μπρεγκόλι (Αγγλικά: Danielle Bregoli), με το ψευδώνυμο Μπαντ Μπάμπι (Αγγλικά: Bhad Bhabie). Κυκλοφόρισε στις 24 Αυγούστου, 2017, ως το single ντεμπούτο της ράπερ και ακολούθως έγινε και η νεότερη που έχει single ντεμπούτο στο Billboard Hot 100.
Παραπομπές
Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Singles του 2017
Γεωργιανή Καβάλας
Η Γεωργιανή (έως το 1926 γνωστή ως Γόργιανη ή Γκόργιανη ) είναι χωριό του δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης σχεδόν στα όρια με τον Νομό Σερρών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, έχει 611 μόνιμους κατοίκους. Η Γεωργιανή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 260 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου, βορειοδυτικά από την πόλη της Καβάλας και σε κοντινή απόσταση από τη Νικήσιανη.
Ιστορία
Ο οικισμός, πριν την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 είχε αμιγή μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος σύμφωνα με την απογραφή του 1920 ανερχόταν στους 504 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στη Γεωργιανή εγκαταστάθηκαν 205 οικογένειες, πολλές από τις οποίες προέρχονταν από την Ανατολική Θράκη. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής, αρκετοί κάτοικοι της Γεωργιανής θα συμμετάσχουν στην Εθνική Αντίσταση, με προεξάρχοντες τους οπλαρχηγούς Ηρακλή Τονουσίδη και Γεώργιο Τσομπανάκο (καπετάν Βοριάς).
Διοικητικά ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Παγγαίου ως έδρα της κοινότητας Γεωργιανής, η οποία δημιουργήθηκε το 1925 όταν ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Νικήσιανης, ενώ με βάση τις αλλαγές που επήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση με το πρόγραμμα Καποδίστριας, εντάχθηκε στον δήμο Παγγαίου. Μετά τη μεταρρύθμιση του προγράμματος Καλλικράτης υπήχθη στον διευρυμένο δήμο Παγγαίου.
Αθλητισμός
Ο οικισμός διαθέτει το κλειστό γυμναστήριο Γεωργιανής ως χώρο άθλησης όπου πραγματοποιούνται αθλητικά γεγονότα και άλλες δράσεις. Στο παρελθόν διέθετε αθλητικό σύλλογο που δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου με την ονομασία Μ.Α.Σ. Αστήρ Γεωργιανής, ο οποίος το 1990 συγχωνεύθηκε με τη Νίκη Νικήσιανής δημιουργώντας το σύλλογο Μ.Α.Ε. Παγγαίο 90.
Προσωπικότητες
Στην Γεωργιανή γεννήθηκε ο Έλληνας ποδοσφαιριστής Γιώργος Μακρής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Αρέχις Β΄ του Μπενεβέντο
Ο Αρέχις Β΄ (επίσης Αρέτχις, Αρίχις, Αρέχι ή Αρέγις ) (π. 734 – 26 Αυγούστου 787) ήταν δούκας του Μπενεβέντο, στη Νότια Ιταλία. Προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή του Μπενεβέντο σε περιοχές της Ιταλίας, που βρίσκονταν ακόμη υπό τον έλεγχο του Βυζαντίου, αλλά έπρεπε επίσης να αμυνθεί ενάντια στον Καρλομάγνο, ο οποίος είχε κατακτήσει τη βόρεια Ιταλία.
Γενεαλογία
Ο Αρέχις Β΄ καταγόταν από τους Λομβαρδούς, οι οποίοι είχαν εισβάλει στην Ιταλική χερσόνησο στα τέλη του 6ου αι. Οι Λομβαρδοί ίδρυσαν το βασίλειό τους στη βόρεια Ιταλία· πρωτεύουσά τους ήταν η Παβία και περιλάμβανε επίσης δύο ανεξάρτητα δουκάτα του νότου: το Σπολέτο και το Μπενεβέντο.
Ο Αρέχις Β΄ ήταν γιος του Λιουτπράνδου δούκα του Μπενεβέντο, τον οποίο διαδέχθηκε το 756. Ο Αρέχις Β΄ συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο τού δούκα τού Μπενεβέντο έως ότου το βασίλειο των Λομβαρδών έπεσε στον Καρλομάγνο το 774. Ο Αρέχις Β΄ υιοθέτησε τον τίτλο τού πρίγκιπα'' τού Μπενεβέντο μετά την πτώση του βασιλείου -πιθανώς ως χειρονομία ανεξαρτησίας- και συνέχισε να τον χρησιμοποιεί μέχρι το τέλος του το 787.
Οικογένεια
μικρογραφία|[[Τριτημόριον|Τρέμισις που φέρει την εικόνα του Αρέχι Β΄, αφού πήρε τον τίτλο του πρίγκιπα.]]
Γύρω στο 757 ο Αρέχις Β΄ νυμφεύτηκε την Αντελπέργκα, κόρη του βόρειο-Λομβαρδού βασιλιά Δεζιδέριου. Ο Αρέχις Β΄ δημιούργησε φιλικές -σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητες— σχέσεις με τον Δεζιδέριο. Αυτό κράτησε μέχρι το 774, όταν το βασίλειο των Λομβαρδών έπεσε στα χέρια των Φράγκων και ο Δεζιδέριος καθαιρέθηκε. Το ζεύγος στο Μπενεβέντο απέκτησε τρία αγόρια και δύο κορίτσια.
Πολιτιστικές συνεισφορές
Ο Aρέχις Β΄ δαπάνησε επίσης σε οικοδομικά έργα στο Σαλέρνο, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου παλατιού και ενός κάστρου. Το Σαλέρνο γινόταν ολοένα και πιο σημαντικό λιμάνι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αρέχι Β΄. Μεγάλα μοναστήρια του νότου, όπως το Μόντε Κασίνο και το Σαν Βιντσέντσο αλ Βολτούρνo έλαβαν επίσης σημαντικές δωρεές από αυτόν.
Πολιτικές δραστηριότητες
Ο Αρέχις Β΄ ήταν δούκας, όταν ο Καρλομάγνος κατέκτησε το βασίλειο των Λομβαρδών της Βόρειας Ιταλίας το 774. Αν και ο Αρέχις Β΄ αρνήθηκε να υποταχθεί, όταν ο Καρλομάγνος έγινε βασιλιάς των Λομβαρδών, το Μπενεβέντο έμεινε σε μεγάλο βαθμό ανενόχλητο. Την ίδια χρονιά ο Αρέχις Β΄ υιοθέτησε τον τίτλο του πρίγκιπα του Μπενεβέντο· εξέδωσε επίσης ευάριθμους νόμους. Και οι δύο αυτές πράξεις προορίζονταν πιθανώς ως χειρονομία περιφρόνησης κατά του Καρλομάγνου: μέχρι εκείνη τη στιγμή μόνο οι Λομβαρδοί βασιλείς θέσπιζαν νόμους. Δεδομένου ότι ο Καρλομάγνος αυτοπροσδιορίστηκε πλέον ως βασιλιάς των Λομβαρδών, ο Αρέχις Β΄ ουσιαστικά απέρριπτε το δικαίωμα του Καρλομάγνου σε αυτόν τον τίτλο.
Το 776 ο Αρέχις Β΄ πιθανότατα ενεπλάκη σε μία συνωμοσία των Λομβαρδών για την απόρριψη της Φραγκικής κυριαρχίας. Ο Καρλομάγνος συνέτριψε με επιτυχία αυτή την εξέγερση, η οποία επικεντρώθηκε κυρίως στο βορειοανατολικό Φρίουλι. Ο Αρέχις Β΄ δεν φαίνεται να παρείχε μεγάλη πρακτική υποστήριξη για την εξέγερση και ο Καρλομάγνος αναγκάστηκε να επιστρέψει βιαστικά βόρεια των Άλπεων, αντί να ασχοληθεί με τον Αρέχι Β΄. Για άλλη μία φορά, η γεωγραφική απόσταση προστάτευσε τον Αρέχι Β΄ από τους Φράγκους.
μικρογραφία|Ερείπια του [[Καστέλο ντι Αρέχι, ενός φρουρίου που οικοδομήθηκε από τον Aρέχις Β΄, αφού μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Σαλέρνο.]]
Αυτό αποκρυσταλλώθηκε το 787, όταν ο Καρλομάγνος προχώρησε στη νότια Ιταλία και πολιόρκησε την Κάπουα, μία σημαντική πόλη στο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο. Ο Αρέχις Β΄ άφησε το ίδιο το Μπενεβέντο και αποσύρθηκε στο νέο του κέντρο, το λιμάνι τού Σαλέρνο. Υπό την πίεση, ο Αρέχις Β΄ προφανώς υποτάχθηκε στη Φραγκική επικυριαρχία. Όπως ο Άιναρντ, ο βιογράφος του Καρλομάγνου, το περιγράφει στον Βίο του Καρλομάγνου (Vita Caroli Magni) του:
"Στη συνέχεια, ο Καρλομάγνος μπήκε στην Ιταλία αυτοπροσώπως με τον στρατό του [το 787] και πέρασε από τη Ρώμη στην Κάπουα, μία πόλη στην Καμπανία, όπου έστησε το στρατόπεδό του και απείλησε τους Μπενεβεντιανούς με εχθροπραξίες, εκτός και αν υποταχθούν σε αυτόν. Ο δούκας τους Αράγκις διέφυγε τον κίνδυνο, στέλνοντας τους δύο γιους του Ρούμολντ και Γκρίμολντ με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, για να συναντήσουν τον βασιλιά, παρακαλώντας τον να τους δεχτεί ως ομήρους και υποσχέθηκε για τον ίδιο και τον λαό του τη συμμόρφωση με όλες τις εντολές του βασιλιά, με την μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα πρέπει να απαιτείται η προσωπική του παρουσία. Ο βασιλιάς έλαβε υπόψη του την ευημερία τού λαού παρά την πεισματική διάθεση του δούκα, δέχτηκε τους προτεινόμενους ομήρους και τον απελευθέρωσε από την υποχρέωση να εμφανιστεί ενώπιόν του για το όμορφο δώρο του. Κράτησε τον μικρότερο γιο μόνο ως όμηρο, και έστειλε τον πρεσβύτερο στον πατέρα του, και επέστρεψε στη Ρώμη, αφήνοντας επιτρόπους με τον Αράγκι, για να ζητήσουν τον όρκο πίστης και να τον δώσουν στους Μπενεβεντιανούς. Έμεινε στη Ρώμη αρκετές ημέρες για να εκπληρώσει τα προσκυνήματά του στους ιερούς τόπους και μετά επέστρεψε στη Γαλατία [το έτος 787]".
Επιφανειακά, ο Καρλομάγνος φαινόταν να έχει επιβληθεί στο Μπενεβέντο. Ο Αρέχις Β΄ είχε δηλώσει υποτέλεια και ένας από τους γιους του κρατούνταν όμηρος, ως εγγύηση τής πίστης τού Μπενεβέντο. Η Φραγκική επιρροή φάνηκε και επίσημα: παραδοσιακά το Μπενεβέντο παρήγαγε και χρησιμοποιούσε χρυσά νομίσματα κατά τον Βυζαντινό τύπο, αλλά από το 787 το νομισματοκοπείο του Μπενεβέντο άρχισε να κόβει και αργυρά νομίσματα. Τα νέα νομίσματα ήταν παρόμοια με αυτά, που εκδόθηκαν από το Φραγκικό βασίλειο του Καρλομάγνου. Τόσο τα νέα αργυρά, όσο και τα παραδοσιακά χρυσά νομίσματα, καθώς και τα νομικά έγγραφα του Μπενεβέντο, άρχισαν να περιλαμβάνουν το όνομα και τον τίτλο του Καρλομάγνου μαζί με αυτά του Αρέχι Β΄. Η συμπερίληψη των τίτλων σε νομίσματα και σε καταστατικά θεωρείτο σημαντικός δείκτης πολιτικής εξουσίας.
μικρογραφία|Άλλος ένας τρέμισις του Αρέχι Β΄.
Ωστόσο, ο Άιναρντ υπερεκτιμά την επιτυχία του Καρλομάγνου. Η Φραγκική επιρροή στο Μπενεβέντο αποδείχθηκε πολύ βραχύβια. Το 788, τόσο ο μεγαλύτερος αδελφός του Γριμοάλδου Γ΄, ο Ρόμουαλντ, όσο και ο ίδιος ο Αρέχις Β΄ απεβίωσαν. Ο Γριμοάλδος Γ΄, που κρατούνταν όμηρος από τον Καρλομάγνο, τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Μπενεβέντο. Ασύνετα, ο Καρλομάγνος απελευθέρωσε τον Γριμόαλδο Γ΄ με αντάλλαγμα μία δήλωση υποτέλειας. Ο Γκριμοάλδος Γ΄ δεν κράτησε την υπόσχεσή του: περίπου από το 791 είχε ουσιαστικά ανακηρυχθεί ανεξάρτητος και αντιστάθηκε επιτυχώς στους Φράγκους. Ο Γριμοάλδος Γ΄ προσπάθησε αργότερα να αποβάλει τη Φραγκική επικυριαρχία, αλλά οι γιοι του Καρλομάγνου, ο Πεπίνος της Ιταλίας και ο Κάρολος ο Νεότερος, τον ανάγκασαν να υποταχθεί το 792.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο Κατηγορία:Δούκες του Μπενεβέντο
Γκαλλούρα
Η Γκαλλούρα ήταν ιστορική περιοχή στο βορειοανατολικό άκρο της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Οι πρώτες ανθρώπινες εγκαταστάσεις στην Γκαλλούρα προσδιορίζονται το 30.000 π.Χ. όπου ανθρώπινοι πληθυσμοί διέσχισαν το στενό ανάμεσα στην Σαρδηνία και την Τοσκάνη στην Εποχή του Λίθου. Σύμφωνα με αμέτρητες πηγές πολλοί έποικοι ήρθαν στην Γκαλλούρα από το βορινότερο νησί της Κορσικής σε ιστορικούς χρόνους. Ο Πολιτισμός της Αρτσακένα προέρχεται από την πόλη της Σαρδηνίας Αρτσακένα, το βασικό χαρακτηριστικό της ήταν οι μεγαλιθικές κατασκευές, οι χαρακτηριστικοί κυκλικοί μεγαλιθικοί τάφοι και τα Μενίρ. O σημαντικότερος Μεγαλιθικός οικισμός, ο αρχαιότερος στην Σαρδηνία εντοπίζεται στην Νεκρόπολη του Λι Μουρί.