cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αθλητική Ένωση Καρλοβασίου
Η Αθλητική Ένωση Καρλοβασίου είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα το Καρλόβασι στη νήσο της Σάμου. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1929, έχει χρώματα το κόκκινο και το λευκό και έμβλημα τον δικέφαλο αετό. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών, καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών και στο παρελθόν διέθετε και τμήματα πετοσφαίρισης ανδρών, στίβου και πολεμικών τεχνών.
Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Σάμου μαζί με τα υπόλοιπα ποδοσφαιρικά σωματεία του νησιού αλλά και της Ικαρίας και των Φουρνών. Στην καλαθοσφαίριση ανήκει στη δύναμη της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ. Σάμου, μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία μπάσκετ της Σάμου και της Ικαρίας.
Αθλητική Ένωση Καρλοβασίου
Στα μέσα της δεκαετίας του '90 και συγκεκριμένα στις 27 Ιουλίου του 1995, τα Δ.Σ. των Απόλλων Καρλοβασίου και Α.Σ. Καρλόβασι (πρώην Άρης) προχώρησαν στη συγχώνευση, προκύπτοντας αρχικά ο «Α.Σ. Καρλόβασι». Στις 28 Ιουλίου του 1999, η Γ.Σ. των μελών του αποφάσισε τη μετονομασία του σε «Αθλητική Ένωση Καρλοβασίου», η οποία και επισημοποιήθηκε στις 30 Μαΐου του 2000. Από το 1999 στα βασικά χρώματα του συλλόγου προστέθηκε και το κίτρινο.
Παρουσία στην Δ΄ Εθνική
Ως Αθλητική Ένωση Καρλοβασίου αγωνίστηκε 5 φορές στην Δ΄ Εθνική-Ερασιτεχνικού [απο τις 17 στο συνολο με τις προηγούμενες ονομασίες Α.Ο.Κ.-Απόλλωνας] και πιο συγκεκριμένα τις σεζόν 1995-96, 1997-98, 2002-03, 2009-10 και 2011-12.
Τίτλοι υποδομών
Συμμετοχές σε Εθνικές Κατηγορίες
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σάμου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Κιρίλο Στετσένκο
Ο Κιρίλο Χριχόροβιτς Στετσένκο (Кирило Григорович Стеценко) (12 Μαΐου 1882 – 29 Απριλίου 1922) ήταν παραγωγικότατος Ουκρανός συνθέτης, μαέστρος, κριτικός και δάσκαλος. Στα τέλη της ζωής του έγινε Ουκρανός Ορθόδοξος Ιερέας και επικεφαλής του τμήματος Μουσικής του Υπουργείου Παιδείας της βραχύβιας Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Κιρίλο Στετσένκο γεννήθηκε στο Κβίτκιβ, στη περιοχή Τσερκάστσινα, στην Ουκρανία. Ο πατέρας του, Χρηχόριι Μιχαήλοβιτς, ήταν ζωγράφος εικόνων και ήταν γνωστός για τη ζωγραφική εκκλησιών σε κοντινά χωριά. Η μητέρα του, Μαρία Ιβάνιβνα, ήταν κόρη διακόνου στο ίδιο χωριό. Ο Κιρίλο ήταν το όγδοο από τα έντεκα παιδιά.
Όταν ο Κιρίλο Στετσένκο ήταν 10 ετών, ο θείος του (ο αδερφός της μητέρας του) Ντανίλο Χοριάνσκι τον πήγε να σπουδάσει στο εκκλησιαστικό σχολείο της Αγίας Σοφίας, όπου το αγόρι γράφτηκε για πέντε χρόνια, από το 1892 έως το 1897. Το νεαρό αγόρι ζούσε με τον θείο του στο Κίεβο, επιστρέφοντας σπίτι στους γονείς του μόνο το καλοκαίρι. Ωστόσο, δεδομένου ότι η οικογένειά του ήταν φτωχή, το αγόρι έπρεπε να εργαστεί κατά τη διάρκεια αυτών των "διακοπών" και η μητέρα του ξόδευε τα χρήματα, που κέρδιζε σε καινούργια ρούχα για αυτόν.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο σχολείο, ο Στετσένκο τραγούδησε στη σχολική χορωδία και μετά από τρία χρόνια, διηύθυνε ήδη την ομάδα. Το αγόρι έμαθε επίσης πώς να παίζει αρμόνιο και πιάνο. Σε ηλικία δεκατριών ετών, έγραψε την πρώτη του σύνθεση: Θα δοξάζω πάντα τον Κύριο για χορωδία.
Θεολογική Ακαδημία και Σεμινάριο Κιέβου
Τελειώνοντας τη σχολική του εκπαίδευση το 1897, ο Στετσένκο άρχισε να παρακολουθεί τη Θεολογική Ακαδημία και το Σεμινάριο του Κιέβου. Πολλά από τα πρωτότυπα χορωδιακά του έργα, που συνέθεσε έγιναν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Σημαντικό ορόσημο στην εξέλιξή του ως συνθέτη ήταν η γνωριμία του με τον Μικόλα Λίσενκο, που αργότερα εξελίχθηκε σε φιλία. Ο Στετσένκο γνώρισε για πρώτη φορά τον Ουκρανό συνθέτη το 1899 και έγινε μέλος της χορωδίας του Λίσενκο ως τραγουδιστής και βοηθός μαέστρος. Ο νεαρός συνθέτης τιμήθηκε πολύ όταν, κατά την τελετή έναρξης του μνημείου του Ιβάν Κοτλιαρέφσκι στην Πολτάβα, η χορωδία του Λίσενκο ερμήνευσε τη σύνθεση του Στετσένκο Μπουρλάκα. Ο Μικόλα Λίσενκο θα συστήσει τον Στετσένκο στον κύκλο των διανοουμένων του λέγοντας "Αυτός είναι που θα με αντικαταστήσει μετά τον θάνατό μου. Μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους ήταν οι Μιχαήλο Σταρίτσκι, Λέσια Ουκραΐνκα, Βασίλ Στέφανικ, Μιχαήλο Κοτσιουμπίνσκι, Ολένα Πτσίλκα, Βολοντίμιρ Σαμιιλένκο, Μικόλα Αρκάς, Ιβάν Στεσένκο, Χνατ Χοτκέβιτς και πολλοί άλλοι.
Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1903, ο Κιρίλο Στετσένκο αποφάσισε να εργαστεί ως δάσκαλος μουσικής, μουσικός κριτικός, αρχιμουσικός και συνθέτης, αντί να γίνει αμέσως ιερέας.
Μετά την Επανάσταση του 1917
Ο Κιρίλο Στετσένκο επέστρεψε στο Κίεβο με το ξέσπασμα της Ρωσικής Επανάστασης του 1917. Όταν ανακηρύχθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας, ο Στετσένκο έγινε επικεφαλής του Τμήματος Μουσικής στο Υπουργείο Παιδείας. Δημιούργησε δύο εθνικές χορωδίες. Μια χορωδία υπό την ηγεσία του συνθέτη Ολεξάντρ Κόσιτς περιόδευσε στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, για να προωθήσει την Ουκρανία ως ανεξάρτητο έθνος. Ο Στετσένκο ηγήθηκε της άλλης χορωδίας, περιοδεύοντας στην Ουκρανία, για να προωθήσει την εθνική ενότητα.
Όταν οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την Ουκρανία το 1920, η χορωδία Κόσιτς παρέμεινε στο εξωτερικό ενώ η χορωδία του Στετσένκο διαλύθηκε από τη νέα κομμουνιστική κυβέρνηση.
Ο Στετσένκο έφυγε από το Κίεβο, για να εργαστεί σε μια ενορία στο χωριό Βέπρικ, νότια της πόλης. Η γλώσσα αυτής της ενορίας ήταν αποκλειστικά ουκρανική και το 1921 έγινε ένας από τους ιδρυτές της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στο Βέπρικ ίδρυσε μια χορωδία και ένα θέατρο όπου παίχτηκε στη σκηνή. Οι κάτοικοι του χωριού αναφέρονταν στον Στετσένκο ως τον «λαμπρό πατέρα».
Καθώς οι πολιτικές καταστολής συνεχίστηκαν ξανά κατά των Ουκρανών, ο λιμός και οι αρρώστιες άρχισαν να εξαπλώνονται αργότερα, επηρεάζοντας τον Κιρίλο Στετσένκο την άνοιξη του 1922, ο οποίος πέθανε από τύφο, ενώ φρόντιζε τους άρρωστους κατά τη διάρκεια μιας εστίας της ασθένειας.
Οικογένεια
Ο εγγονός του, Κιρίλο Βαντιμόβιτς Στετσένκο, είναι βιολονίστας και συνθέτης στην Ουκρανία. Δίνει πληροφορίες για τον παππού του.
Η κόρη του, Ντόρα Κουζμένκο, γλίτωσε τη σύλληψη από τους Σοβιετικούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Έζησε επί σειρά ετών σε καταυλισμό εκτοπισμένων στην Αυστρία, από όπου μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Πέθανε στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1960. Η Ντόρα ήταν τραγουδίστρια όπερας στην πατρίδα της την Ουκρανία.
Έργα
Στα έργα και τη δραστηριότητά του, ο Στετσένκο συνέχισε την εθνική εστίαση στην ουκρανική μουσική, που ξεκίνησε από τον Μικόλα Λίσενκο. Ο Στετσένκο συνέθεσε πάνω από 30 σόλο φωνητικά έργα με λόγια των Ουκρανών ποιητών Ταράς Σεβτσένκο, Ιβάν Φράνκο, Λέσια Ουκραΐνκα, Ολεξάντρ Όλες και άλλων. Έγραψε 42 έντεχνα τραγούδια, πάνω από 100 ιερά και κοσμικά χορωδιακά κομμάτια, συμπεριλαμβανομένων δύο λειτουργιών και ενός ρέκβιεμ, και μουσική σε δώδεκα σκηνικά έργα. Τα καλλιτεχνικά του τραγούδια έχουν ηχογραφηθεί από τον διάσημο Βρετανό βαρύτονο μπάσο Πάβλο Χούνκα.
Τα μεγαλύτερα και πιο γνωστά έργα του Στετσένκο γράφτηκαν λίγους μήνες πριν το τέλος της ζωής του. Το τελευταίο του έργο ήταν η πανάχυδα, που γράφτηκε στη μνήμη του δασκάλου και φίλου του Μικόλα Λίσενκο.
Κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία| Ο Στετσένκο εμφανίζεται σε ένα ουκρανικό γραμματόσημο. Το 1982 για τον εορτασμό της 100ης επετείου από τη γέννηση του Κιρίλο Στετσένκο, το σπίτι του Στετσένκο στο Βέπρικ μετατράπηκε σε μουσείο του συνθέτη, με μια έκθεση με όσα υπήρχαν εκεί κατά τη διάρκεια της ζωής του. Εκτός από αυτό, αναβίωσε και η εκκλησία όπου εργαζόταν ο συνθέτης. Ο τάφος του Στετσένκο ήταν φανταχτερός με ένα μεγάλο πέτρινο μνημείο του συνθέτη δίπλα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νταμπίσα της Βοσνίας
Ο "Στέφαν" Νταμπίσα,, Dabiša István, (απεβ. στις 8 Σεπτεμβρίου 1395) από τον Οίκο των Κοτρομάνιτς ήταν ο 2ος βασιλιάς της Βοσνίας, από τον Μάρτιο του 1391 μέχρι το τέλος του. Εκλεγμένος για να διαδεχθεί τον πρώτο βασιλιά, τον Tβρτκο Α΄, ο Νταμπίσα διατήρησε αρχικά την ακεραιότητα του βασιλείου της Βοσνίας. Αντιστάθηκε με επιτυχία στην Ουγγαρία, τη Νάπολη, ακόμη και στους Οθωμανούς. Ωστόσο το τελευταίο μέρος της βασιλείας του είδε την άνοδο μεγιστάνων και σημαντική απώλεια του εδάφους και της επιρροής της Βοσνίας.
Ιστορικό
Η σχέση του Νταμπίσα με την υπόλοιπη οικογένεια Kοτρομάνιτς είναι αβέβαιη. Σε μία επιστολή, ο Νταμπίσα αποκαλούσε τον εαυτό του νεότερο αδελφό του Tβρτκο Α΄, ο οποίος έγινε μπαν της Βοσνίας το 1353, αλλά αυτό δεν πρέπει να εκληφθεί κυριολεκτικά. Επηρεασμένη από τα γραπτά τού χρονικογράφου της Ραγκούζας του 16ου αι. Mαύρο Ορμπίνι, η ιστοριογραφία της εποχής του συνήθως περιγράφει τον Νταμπίσα ως νόθο γιο του Nινόσλαβ, ο οποίος ήταν αδελφός τού πατέρα τού Tβρτκο Α΄, Βλαντίσλαβ.
Σύμφωνα με τον Oρμπίνι, ο Νταμπίσα κυβέρνησε την ζούπα(νια) (κομητεία) της Nερέτβα (που αντιστοιχεί στην περιοχή γύρω από τον Άνω Nερέτβα και την πόλη Kόνιτς) και, υποστηρίζοντας τον αδελφό τού Tβρτκo Α΄, Βουκ, συμμετείχε στην εξέγερση, που οδήγησε στην κατάθεση τού Τβρτκο Α΄ το 1366. Ωστόσο ο Νταμπίσα είναι ο μόνος επαναστάτης, που αναφέρεται από τον Oρμπίνι, του οποίου το όνομα δεν εμφανίζεται στις σύγχρονες αφηγήσεις της εξέγερσης. Ο Τβρτκo Α΄ επικράτησε το 1367 και εξόρισε τον Νταμίσα, ανακαλώντας τα εδάφη του. Ο Νταμπίσα πέρασε τις επόμενες δύο δεκαετίες στην αφάνεια, ενώ ο Tβρτκo Α΄ είχε στεφθεί ο ίδιος βασιλιάς της Βοσνίας το 1377.
Εκλογές και αρχική επιτυχία
Ο Νταμπίσα φαίνεται να έχει επιδιορθώσει τις σχέσεις του με τον βασιλιά Tβρτκo Α΄ στα τέλη της δεκαετίας του 1380, καθώς καταγράφεται στη βασιλική Αυλή στη Σουτιέσκα τον Ιούνιο του 1390. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες μετά το ξαφνικό τέλος τού Tβρτκo Α΄ στις 10 Μαρτίου 1391, ο Νταμπίσα εξελέγη βασιλιάς από τη συνέλευση (rusag). Ειδοποίησε αμέσως τις αρχές των γειτονικών δημοκρατιών της Βενετίας και της Ραγκούσας, οι οποίες αναγνώρισαν την ανάρρησή του την 1η και 15η Ιουνίου αντίστοιχα, καθώς και τους βασιλείς Σιγισμούνδο της Ουγγαρίας και Λαδίσλαο της Νάπολης. Ακολουθώντας τα βήματα τού προκατόχου του, ο Νταμπίσα άρχισε να χρησιμοποιεί το βασιλικό όνομα "Στέφαν".
Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, ο Νταμπίσα διατήρησε με επιτυχία την ακεραιότητα του βασιλείου της Βοσνίας του Tβρτκo Α΄, το οποίο περιλάμβανε όχι μόνο την ίδια τη Βοσνία, αλλά και την ίδια την Κροατία, τη Δαλματία, τη Ζαχλούμια και τη Ράσκια. Οι δύο πρώτες περιοχές είχαν κατακτηθεί από τον βασιλιά Σιγισμούνδο της Βοημίας & Γερμανίας και τη σύζυγό του Μαρία βασίλισσα της Ουγγαρίας, και οι άμεσες προσπάθειες της Δημοκρατίας της Ραγκούσας να πείσει τις πόλεις της Δαλματίας να επιστρέψουν στην επικυριαρχία του ουγγρικού στέμματος κατέληξαν σε αποτυχία. Ο Σιγισμούνδος και η Mαρία δεν ήταν οι μόνοι, που διεκδικούσαν τη Δαλματία ή γενικά τα ουγγρικά εδάφη. Επιμένοντας ότι ο Νταμπίσα δεν υποστήριξε την προσπάθειά του για τον ουγγρικό θρόνο τόσο αποτελεσματικά όσο ο προκάτοχός του, ο βασιλιάς Λαδίσλαος της Νάπολης άρχισε να επιβάλλει τη δική του αξίωση για τη Δαλματία και την Κροατία. Ο Tβρτκo Α΄ είχε δηλώσει ότι υποστήριζε τον Λαδίσλαο, όταν επέκτεινε το βασίλειό του για να συμπεριλάβει αυτές τις χώρες. O Νταμπίσα παρέμεινε στο πλευρό τού Λαδισλάου στον αγώνα του εναντίον τού Σιγισμούνδου.
Σημάδια παρακμής
Ενώ το βασίλειο της Βοσνίας διατήρησε τη θέση του μεταξύ των γειτονικών κρατών αμέσως μετά το τέλος του Tβρτκo Α΄, ήταν ήδη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νταμπίσα που οι συνθήκες στο κράτος άρχισαν να επιδεινώνονται. Η αριστοκρατία δυνάμωσε και για πρώτη φορά έδρασε ανεξάρτητα από τον βασιλιά, ξεκινώντας από την οικογένεια των Σανκόβιτς της Zαχλούμια. Ο Νταμπίσα περιόρισε τη δύναμη του Σανκόβιτς, αλλά η τάση ήταν μη αναστρέψιμη και τελικά οδήγησε στην αποδυνάμωση της βασιλικής εξουσίας. Ο Χρβόιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, ο κορυφαίος μεγιστάνας του βασιλείου, ο οποίος κυβέρνησε την Κροατία για λογαριασμό τού βοσνιακού στέμματος και σε πείσμα των ουγγρικών αξιώσεων, ήρθε σε συμφωνία με τον Σιγισμούνδο και τη Mαρία, αλλά παρέμεινε πιστός στον Νταμπίσα. Ο Νταμπίσα και οι άλλοι υποτελείς του πλησίαζαν επίσης σε συμφωνία με τον Σιγισμούνδο, και οι δύο βασιλείς αναμενόταν να κάνουν τον συμβιβασμό του Ντάκοβo τον Μάιο του 1393. Τελικά η συνάντηση δεν έγινε.
Τον Ιούνιο του 1394 ο βασιλιάς Νταμπίσα βρισκόταν σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Ιωάννη Χόρβατ, ένθερμο υποστηρικτή του Λαδίσλαου και εχθρό του Σιγισμούνδου. Διέταξε να βοηθήσουν άνδρες από τα νησιά Μπρατς, Χβαρ και Κορτσούλα στην πολιορκία του Όμις, μίας πόλης που κυβερνούσε ο Χόρβατ. Ο Σιγισμούνδος, ο οποίος είχε συγκεντρώσει στρατό από τον Απρίλιο, εκμεταλλεύτηκε τη διχόνοια. Στη μάχη του Ντόμπορ επήλθε η ήττα και η εκτέλεση τού Ιωάννη Χόρβατ, καθώς και η καταστροφή της ομώνυμης πόλης στον ποταμό Βόσνα από τα στρατεύματα του Σιγισμούνδου. Λίγο αργότερα, σε ένα στρατόπεδο κοντά στα ερείπια της πόλης, ο Νταμπίσα υποτάχθηκε στον Σιγισμούνδο. Παραιτήθηκε από την Κροατία και τη Δαλματία υπέρ τού βασιλιά της Ουγγαρίας και, με τη συμφωνία των υποτελών του, τον αναγνώρισε ως φεουδάρχη του καθώς και ως διάδοχο του θρόνου της Βοσνίας. Δεν είναι σαφές τι ώθησε τον Νταμπίσα να συμφωνήσει με τόσο σκληρούς όρους. Σε αντάλλαγμα, όπως φαίνεται από μία συνθήκη που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1394, ο Σιγισμούνδος συμπεριέλαβε τον Νταμπίσα μεταξύ των υψηλόβαθμων Ούγγρων αξιωματούχων και τον ονόμασε κόμη (ispán) του Σομόγκυ.
Το τέλος του και τα μετέπειτα συμβάντα
μικρογραφία|Καταστατικό με το οποίο ο Νταμπίσα παραχώρησε το Βελιάτσι στην κόρη του Στάνα και στους κληρονόμους της.
Η συμφωνία για την αναγνώριση του Σιγισμούνδου ως βασιλιά μετά τον Νταμπίσα δείχνει, ότι ο τελευταίος ήταν τότε σε προχωρημένη ηλικία. Πράγματι, η υγεία του βασιλιά Νταμπίσα επιδεινώθηκε στις αρχές του 1395. Στα τέλη Μαρτίου, γράφοντας από το Μπίστσε στη Zαχλούμια, ο Νταμπίσα ζήτησε από τις αρχές της Ραγκούζας να στείλουν έναν γιατρό. Τον επόμενο μήνα στη Σουτιέσκα, εξέδωσε καταστατικό παραχώρησης του χωριού Βελιάτσι της Ζαχλούμια στην κόρη του Στάνα, της οποίας η κόρη Βλαντίκα παντρεύτηκε τον ευγενή Γιουράι Ραντιβόιεβιτς. Απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου 1395. Παρά το γεγονός ότι αρχικά είχε συναινέσει στη συμφωνία του Νταμπίσα με τον Σιγισμούνδο, η χήρα τού Νταμπίσα Ελένη ήταν αυτή, που κατάφερε να ανέβει στον θρόνο με την υποστήριξη των μεγιστάνων.
Παρά το ευοίωνο ξεκίνημα, η βασιλεία του Νταμπίσα τελείωσε με το βασίλειο της Βοσνίας να εμφανίζει τα πρώτα σημάδια παρακμής. Μεγάλο μέρος της εξαιρετικής κληρονομιάς του Tβρτκo Α΄ χάθηκε το καλοκαίρι του 1394 και το κράτος επανέλαβε τα προηγούμενα όριά του. Ο Νταμπίσα άφησε το κράτος της Βοσνίας πιο εξαρτημένο από την Ουγγαρία από ποτέ, και η επιρροή τού βασιλείου στα Βαλκάνια μειώθηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένη Γκρούμπα από τον Οίκο των Νικόλιτς της Ζαχλούμια και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βόσνιοι Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Γιώργος Ματαράγκας
Ο Γιώργος Ματαράγκας (26 Απριλίου 1961) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1961 στη Βοιωτία όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Αδερφός του είναι ο επίσης ηθοποιός και ζωγράφος Γιάννης Ματαράγκας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 αποφάσισε να γίνει ηθοποιός σπουδάζοντας στη Δραματική Σχολή Βεάκη.
Ξεκίνησε την πορεία του ως ηθοποιός το 1982 στον κινηματογράφο. Εκείνη τη χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη ταινία Στη ζούγκλα της Αθήνας. Την ίδια χρονιά ακολούθησαν τρεις ακόμη ταινίες με τα Άγρια Νιάτα να είναι αυτή που τον έκανε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο στο ευρύ κοινό. Ακολούθησαν οι κινηματογραφικές παραγωγές Γρανίτα από μελάνι, Ο βιασμός μια μοναχής και Είμαι... το 1983 ενώ το 1984 έπαιξε στις ταινίες Και κλάααμα... στα σχολεία και Φυλακές ανηλίκων Νο2. Το 1985 συμμετείχε στην πρώτη του βιντεοταινία με τίτλο Παράξενος έρωτας. Ακολούθησαν άλλες 30 συμμετοχές σε βιντεοταινίες από το 1985 μέχρι το 1989. Οι πιο γνωστές από αυτές είναι Καπετάν κόκορας, Ο Ράμπο, ο κοντός και η τάπα, Ο αχτύπητος, Ο κατάσκοπος της συμφοράς, Καυτό δόλωμα, Βλαχοδυναστεία και άλλες.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1983 στη σειρά της ΕΡΤ Τα αρραβωνιάσματα. Το 1989 εμφανίστηκε στην πρώτη σειρά της ιδιωτικής τηλεόρασης Πατήρ υιός και πνεύμα στο Mega Channel. Ακολούθησαν συμμετοχές στις σειρές Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης και Η δίκη. Το 1991 ξεκίνησε την συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Νίκο Φώσκολο στην καθημερινή σειρά του ANT1 Η Λάμψη. Εκεί υποδύθηκε τον Ευθύμη κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων κύκλων της σειράς τις σεζόν 1991-1993. Το 1993 αποφάσισε να συνεχίσει την συνεργασία με τον Φώσκολο, έχοντας δεχτεί πρόταση για την νέα του τότε καθημερινή σειρά Καλημέρα ζωή στον ANT1. Ξεκίνησε να εμφανίζεται στη σειρά από το πρώτο επεισόδιο στις 26 Νοεμβρίου του 1993 υποδυόμενος τον γιατρό Πάρη Βελίδη. Η παρουσία του εκεί συνεχίστηκε και για τα επόμενα 13 χρόνια μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς στις 31 Μαρτίου του 2006, όντας ένας από τους ηθοποιούς με τους μακροβιότερους ρόλους στην ελληνική τηλεόραση.
Μετά την ολοκλήρωση της καθημερινής σειράς, συνεχίζει την πορεία του στο θέατρο ενώ εργάζεται και στον κινηματογράφο. Ο ανιψιός του ο οποίος είναι και συνονόματος του (γεννημένος το 1987), είναι επίσης ηθοποιός και σκηνοθέτης πιο συγκεκριμένα στη μεταγλώττιση. Κάποιες από τις πολύ γνωστές του συμμετοχές ως ηθοποιός φωνής είναι στις ταινίες και σειρές Χάνα Μοντάνα, Ο  Ποντικομικρούλης 2,  Μπαμπούλες Πανεπιστημίου, Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch, Power Rangers, Pokémon,  Barbie και Ταρζάν.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Γ. Ματαράγκας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πρεσίδενσια Ρόκε Σάενς Πένια
Η Σάενς Πένια ιδρύθηκε το 1912 και αναπτύχθηκε ως εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο που εξυπηρετεί τη γύρω γεωργική περιοχή των πεδιάδων του Γκραν Τσάκο.
Στην πόλη υπάρχει αεροδρόμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Λεκτικός Επεξεργαστής
Ο όρος λεκτικός επεξεργαστής αναφέρεται σε:
Ημέρα Ανεξαρτησίας (Ινδία)
μικρογραφία|Η Εθνική [[σημαία της Ινδίας υψώνεται από τον πρωθυπουργό της Ινδίας στο Κόκκινο Οχυρό κάθε 15 Αυγούστου. Οι υψωμένες σημαίες είναι συνηθισμένο θέαμα εκείνη την ημέρα στην Ινδία. ]] Η Ημέρα Ανεξαρτησίας (χίντι: स्वतंत्रता दिवस, Σβατάντρατα Ντιβάς) εορτάζεται ετησίως στις 15 Αυγούστου στην Ινδία. Είναι εθνική αργία που εορτάζει την ανεξαρτησία της Ινδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 15 Αυγούστου 1947, ημέρα έγκρισης του Νόμου Ινδικής Ανεξαρτησίας 1947 μεταφέροντας την νομοθετική κυριαρχία στην Ινδική Συντακτική Συνέλευση. Ο Γεώργιος ΣΤ΄ παρέμεινε ως αρχηγός κράτους της Ινδίας μέχρι την μετάβαση της χώρας σε ένα πλήρες δημοκρατικό σύνταγμα. Η Ινδία ανεξαρτητοποιήθηκε μετά το κίνημα ανεξαρτησίας, γνωστό για τη σε μεγάλο βαθμό μη βίαιη αντίσταση και την κοινωνική αναταραχή. Ηγέτης του κινήματος ήταν το Κόμμα του Κογκρέσου.
Η Ημέρα Ανεξαρτησίας εορτάζετα σε όλη την Ινδία με τελετές ύψωσης της σημαίας, παρελάσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Επίσης είναι εθνική αργία.
Εθνικό Πάρκο Κεμέρι
Πηγές θείου
Το Εθνικό Πάρκο Κεμέρι έχει πολλές φυσικές πηγές θείου, λόγω του υποστρώματος του από γύψο και εδαφικά βακτηρίδια, που σχηματίζουν αέριο H2S το οποίο διαλύεται εύκολα στο νερό. Τα θεραπευτικά μεταλλικά νερά και οι λάσπες που βρίσκονται στο Κεμέρι χρησιμοποιούνται σε ιαματικά θέρετρα που βρίσκονται στην κοντινή πόλη Κεμέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ευρώπης Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Λετονίας
Continental AG
Η Continental AG, κοινώς γνωστή ως Continental, είναι κορυφαία γερμανική κατασκευαστική εταιρεία που ειδικεύεται σε ελαστικά, συστήματα φρένων, εσωτερικά ηλεκτρονικά, ασφάλεια αυτοκινήτων, συστήματα μετάδοσης κίνησης, ταχογράφους και άλλα εξαρτήματα για την αυτοκινητοβιομηχανία και τις βιομηχανίες μεταφορών. Η Continental εδρεύει στο Αννόβερο της Κάτω Σαξονίας στη Γερμανία. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη παραγωγός ελαστικών στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1871 ως κατασκευάστρια ελαστικών με την επωνυμία Continental-Caoutchouc und Gutta-Percha Compagnie. Μετά την απόκτηση της μονάδας αυτοκινήτων VDO της Siemens AG το 2007, η Continental κατετάγη τρίτη στην παγκόσμια κατάταξη κατασκευαστών πρωτότυπου εξοπλισμού (OEM) σε πωλήσεις ανταλλακτικών αυτοκινήτων το 2012, σύμφωνα με μια μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από την PricewaterhouseCoopers.
Το 2008, η Continental επεκτάθηκε με την απόκτηση της VDO και από τότε έχασε σχεδόν το μισό της κεφαλαιοποίησης της αγοράς, όταν βρέθηκε να είναι στόχος εξαγοράς της οικογένειας που κατείχε τη Schaeffler AG. Μέχρι το 2009, η Schaeffler εγκατέστησε με επιτυχία τον επικεφαλής του τμήματος κινητήρων της στο πηδάλιο της Continental.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Ημέρα Ανεξαρτησίας (Πακιστάν)
Η Ημέρα Ανεξαρτησίας (Yaum-e Āzādī), η οποία εορτάζεται ετησίως στις 14 Αυγούστου, είναι εθνική αργία στο Πακιστάν. Εορτάζει την ημέρα που το Πακιστάν απέκτησε την ανεξαρτησία του και ανακηρύχθηκε κυρίαρχο κράτος μετά το τέλος της Βρετανικής Ινδίας στις 15 Αυγούστου 1947. Το Πακιστάν δημιουργήθηκε μετά από αγώνες του κινήματος του Πακιστάν, το οποίο στόχευε στη δημιουργία ενός νέου ανεξάρτητου κράτους για τους Μουσουλμάνους στις βορειοδυτικές περιοχές της Νότιας Ασίας μέσω διαίρεσης. Το κίνημα ήταν υπό την ηγεσία της Πανινδικής Μουσουλμανικής Ένωσης υπό την ηγεσία του Μοχάμεντ Αλί Τζίνα. Η διαίρεση επισημοποιήθηκε από το Νόμο Ινδικής Ανεξαρτησίας του 1947, σύμφωνα με τον οποίο η Βρετανική Ινδία παραχώρησε ανεξαρτησία στην Ινδία και το Πακιστάν. Το ντομίνιον του Πακιστάν αποτελούνταν από το Δυτικό και το Ανατολικό Πακιστάν, ενώ ήλεγχε τα εδάφη του σημερινού Πακιστάν και του Μπανγκλαντές. Στο ισλαμικό ημερολόγιο η ημέρα ανεξαρτησίας συμπίπτει με τις 27 Ραμαντάν, την παραμονή του Λαϋλάτ αλ-Καντρ, η οποία είναι ιερή μέρα των Μουσουλμάνων.
Η κύρια τελετή της ημέρας της ανεξαρτησίας λαμβάνει χώρα στην Ισλαμαμπάντ, όπου υψώνεται η σημαία στο κοινοβούλιο και τη προεδρική κατοικία. Ακολουθείται από τον εθνικό ύμνο και οι ομιλίες των ηγετών μεταδίδονται ζωντανά. Οι συνήθεις εορτασμοί για την εκδήλωση είναι τελετές ύψωσης σημαίας, παρελάσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις και ακρόαση πατριωτικών τραγουδιών. Επίσης, πολλοί Πακιστανοί υψώνουν τις σημαίες στα σπίτια τους και λαμβάνουν χώρα διάφορες τελετές βράβευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν
Κέρτης Χίου
Ο Κέρτης ή Γκέρτης είναι νησίδα της Χίου πολύ κοντά στις βόρειες ακτές της και βορειοανατολικά της παραλίας του Κεράμου στο Βίκι. Αποτελεί το βορειότερο άκρο του νησιού, δυτικά από το ακρωτήριο Επανωχώρων και βορειοδυτικά από την Παραλία Αμάδων. Η νησίδα έχει θαμνώδη βλάστηση, επάνω της ζούν αγριοπερίστερα και γλάροι ενώ λειτουργεί και φάρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Χίου
Ταρκύνιος ο Υπερήφανος
Ο Λεύκιος Ταρκύνιος ο Υπερήφανος, λατιν.: Lucius Tarquinius Superbus (απεβ. 495 π.Χ.) ήταν ο θρυλικός έβδομος και τελευταίος βασιλιάς στη Ρώμη από τον Οίκο των Ταρκύνιων (535 π.Χ. - 509 π.Χ.). Ανατράπηκε με επανάσταση (509 π.Χ.) και ακολούθησε η Ρωμαϊκή δημοκρατία. Το προσωνύμιό του προέρχεται από τον χαρακτήρα του, καθώς ήταν σε ακραίο βαθμό υπερήφανος και αλαζόνας. Οι ιστορικές πηγές τον τοποθετούν μεταξύ μύθου και φαντασίας· πιθανότατα ήταν γιος ή εγγονός του πέμπτου βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου και της Τανανκύλλας. Όταν απεβίωσε ο προκάτοχός του Σέρβιος Τύλλιος, ακολούθησε μία σειρά από δολοφονίες μελών της οικογένειας του Σέρβιου, όπως της συζύγου και του μεγαλύτερου αδελφού του, που επέφεραν την άνοδο του Ταρκύνιου στον θρόνο. Η βασιλεία του Ταρκύνιου χαρακτηρίζεται πολύ αυταρχική και τυραννική· αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ανατροπή του, όπως και του πολιτεύματος και την εγκατάσταση της δημοκρατίας.
Σέρβιος Τύλλιος
Η σύζυγος του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου Τανανκύλλα, όταν πέθανε ο τέταρτος βασιλιάς της Ρώμης Άνκος Μάρκιος, επέτυχε να οριστεί διάδοχος ο σύζυγός της αντί για τους νόμιμους γιους του. Οι γιοι του Άνκου Μάρκιου δολοφόνησαν τον Ταρκύνιο τον Πρεσβύτερο (579 π.Χ.) αλλά η Τανακύλλα προτίμησε να τον διαδεχτεί ένας υπηρέτης και γαμπρός της ο Σέρβιος Τύλλιος αντί για τους δικούς της γιους. Οι Ετρούσκοι σύμφωνα με έναν θρύλο περιγράφουν έναν ήρωα που ταυτίζεται με τον Σέρβιο Τύλλιο να δολοφονεί τον Γνάιο Ταρκύνιο και να σώζει τους αδελφούς Βιμπέννα από την αιχμαλωσία, αυτό δείχνει τις προσπάθειες των γιων του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου να κατακτήσουν τον θρόνο. Με στόχο να σταματήσουν οι συγκρούσεις ο Σέρβιος Τύλλιος πάντρεψε τις κόρες του Τύλλια την πρεσβύτερη και Τύλλια την νεότερη με τον Ταρκύνιο τον υπερήφανο και τον μικρότερο αδελφό του Αρρούν αντίστοιχα. Η αδελφή του Ταρκύνιου Ταρκυνία παντρεύτηκε τον Μάρκο Ιούνιο Βρούτο και απέκτησε τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο (545 π.Χ. - 509 π.Χ.), που ήταν ο αρχηγός της εξέγερσης που έφερε την Ρωμαϊκή δημοκρατία. Η Τύλλια η πρεσβύτερη ήταν αδύναμος χαρακτήρας, η μικρότερη αδελφή της Τύλλια η νεότερη ήταν αντίθετα πανούργα και δυναμική αλλά ήταν άβουλος ο σύζυγος της Αρρούν. Η Τύλλια η νεότερη αποφάσισε τελικά σε συνεργασία με τον Ταρκύνιο τον υπερήφανο να θανατώσουν τους συντρόφους τους και να παντρευτούν μεταξύ τους. Απέκτησαν τρεις γιους τον Τίτο, τον Αρρούν και τον Σέξτο και μία κόρη την Ταρκυνία που παντρεύτηκε τον Οκτάβιο Μαμίλιο, τον πρίγκιπα του Τούσκουλου.
Ανατροπή του Σέρβιου Τύλλιου
Η Τύλλια η νεώτερη πρότεινε στον νέο της σύζυγο να ανατρέψει τον Σέρβιο και να ανέβει ο ίδιος στον θρόνο, ο Ταρκύνιος το δέχτηκε πρόθυμα και προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των Γερουσιαστών, ιδιαίτερα αυτών που είχαν υπηρετήσει τον Ταρκύνιο τον πρεσβύτερο. Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος δωροδόκησε στην συνέχεια πλούσια τους Γερουσιαστές και άρχισε να ασκεί έντονη κριτική στον βασιλιά Σέρβιο. Ο Ταρκύνιος αποφάσισε στην συνέχεια να πάρει τον θρόνο με την βία, συγκέντρωσε μια ομάδα από οπλισμένους άντρες, βάδισε για την Γερουσία, κάθισε στον θρόνο και ζήτησε να μιλήσει επίσημα στους Γερουσιαστές. Η κριτική του στον Σέρβιο ήταν αρκετά σκληρή, είπε ότι ήταν γιος δούλας που ανέβηκε στον θρόνο χωρίς κανένα δικαίωμα, η Ταρανκύλλα που τον έκανε βασιλιά έκανε παραβίαση του Ρωμαϊκού νόμου. Πρότεινε επαναστατικά μέτρα όπως κατάσχεση της περιουσίας των πλουσίων και διανομή στους φτωχούς, θα προχωρούσε σε καταγραφή του πληθυσμού και της περιουσίας του ώστε να μην υπάρχουν καταχρήσεις από τους πλούσιους.
Ο Σέρβιος έμαθε τα νέα και έσπευσε να τον αντιμετωπίσει, ο Ταρκύνιος εκμεταλλεύτηκε την νεότητα και την σωματική του δύναμη πέταξε τον πεθερό του από τις σκάλες στον δρόμο και οι οπαδοί του βγήκαν με την βία έξω από τα ανάκτορα. Ο Σέρβιος Τύλλιος δολοφονήθηκε στην συνέχεια από τους οπαδούς του Ταρκύνιου του υπερήφανου με διαταγή της ίδιας της κόρης του. Η Τύλλια ήταν η πρώτη που πήγε να χαιρετήσει τον σύζυγο της σαν νέο βασιλιά, εκείνος της πρότεινε να επιστρέψει αμέσως στο σπίτι για την ασφάλεια της. Ο οδηγός ενώ έτρεχε με το άλογο προς το Καπιτώλιο με τη Τύλλια συνάντησε την αιματοβαμμένη σορό του Σέρβιου Τύλλιου, τρομοκρατήθηκε και σταμάτησε απότομα. Η αδίστακτη Τύλλια πήρε η ίδια τα ηνία του άρματος και πέρασε πάνω από το πτώμα του πατέρα της, ολόκληρο το άρμα γέμισε αίματα όπως και τα ρούχα της, αυτό της άφησε το στύγμα της πατροκτονίας όταν επέστρεψε σπίτι της. Ο δρόμος αυτός έμεινε γνωστός ιστορικά σαν "Οδός Εγκλήματος".
Βασιλεία
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ο Ταρκύνιος συγκάλεσε συνέλευση των Λατίνων ευγενών για να συζητήσει τους δεσμούς ανάμεσα στην Ρώμη και τις υπόλοιπες Λατινικές πόλεις. Στην συνάντηση που ακολούθησε ο Τούρνος κατηγόρησε τον βασιλιά για αυταρχισμό και του δήλωσε ότι οι αγρότες της πόλης του δεν τον εμπιστεύονται. Ο Ταρκύνιος συνάντησε στην συνέχεια μυστικά έναν υπηρέτη του Τούρνου και του ζήτησε να τοποθετήσει μια σειρά από λεπίδες στο βασιλικό κρεβάτι, στην συνέχεια κατηγόρησε τον Τούρνο ότι σχεδίαζε να τον δολοφονήσει. Οι Λατίνοι ευγενείς συνόδευσαν τον Ταρκύνιο στην κλίνη του, εκεί βρήκαν τις λεπίδες που τοποθέτησε μυστικά ο υπηρέτης και οι ευγενείς πίστεψαν ότι πραγματικά ο Τούρνος είχε στόχο να δολοφονήσει τον βασιλιά. Ο Τούρνος καταδικάστηκε σε θάνατο με συνοπτικές διαδικασίες, τον έριξαν σε μία λίμνη με ένα κασόνι από πέτρες στο κεφάλι του και πνίγηκε. Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος έπεισε στην συνέχεια τους ευγενείς για μια μεγάλη Ρωμαϊκή συμμαχία, συγκέντρωσαν τους στρατιώτες στο άλσος δημιουργώντας έναν ισχυρό στρατό.
Ο Ταρκύνιος στην συνέχεια κατέλαβε την πλούσια πόλη Σούεσσα Πωμεντιάνη, στην σημερινή Πομέτζια, γιόρτασε την κατάκτηση με θρίαμβο με τα λάφυρα και ολοκλήρωσε την ανέγερση του Ναού του Καπιτωλινού Διός που είχε υποσχεθεί ο Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος. Συγκρούστηκε στην συνέχεια με την Λατινική πόλη Γάβια που είχε αρνηθεί την υποταγή της, προσπάθησε να καταλάβει την πόλη δε τα κατάφερε και προχώρησε σε τέχνασμα. Έστειλε τον γιο του Σέξτο με γάζες στην πόλη να ζητήσει προστασία από τους κατοίκους επειδή είχε κακοποιηθεί υποτίθεται από τον πατέρα του. Οι κάτοικοι τον εμπιστεύτηκαν, του ανέθεσε την ηγεσία του στρατού της Γάβιας και τον έκαναν βασιλιά της πόλης. Ο Σέξτος ασφαλής πλέον έστειλε μήνυμα στον πατέρα του να την καταλάβει, ο Ταρκύνιος παρίστανε ότι ήταν απασχολημένος κλαδεύοντας τις παπαρούνες του κήπου του για να μην προκαλέσει υποψίες. Ο Σέξτος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία θανάτωσε ή εξόρισε όλους τους ευγενείς της πόλης που είχαν αντισταθεί στον πατέρα του, ο Ταρκύνιος την κατάλαβε εύκολα, ο Σέξτος παρέμεινε βασιλιάς αλλά δολοφονήθηκε μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας από τους κατοίκους για τις πράξεις του. Οι Αίκουοι και οι Ετρούσκοι έκλεισαν ειρήνη με τον Ταρκύνιο, οι Σαβίνοι αντιστάθηκαν αλλά ηττήθηκαν και οι πόλεις τους έγιναν Ρωμαϊκές αποικίες. Ο Ταρκύνος πήγε κατόπιν στην Ταρπηία Πέτρα έναν απόκρημνο βράχος στην νότια κορυφή του Καπιτωλίνου Λόφου που δέσποζε πάνω από την Ρωμαϊκή Αγορά. Κατέστρεψε όλα τα ιερά των Σαβίνων, οικοδόμησε τον Ναό του Καπιτωλινού Διός, μια σειρά κυκλικών καθισμάτων και αγωγό αποχέτευσης.
Η υπόθεση της Λουκρητίας
Οι ευγενείς επισκέφτηκαν στην συνέχεια τα σπίτια τους και ανακάλυψαν ότι πραγματικά μόνο η Λουκρητία σύζυγος του Λεύκιου Ταρκύνιου Κολλατίνου είχε οικιακή ασχολία, οι υπόλοιπες προετοιμαζόντουσαν για έξοδο. Η Λουκρητία δέχτηκε τους πρίγκιπες με μεγάλη ευγένεια, η ομορφιά της ερέθισε έντονα τον γιο του βασιλιά Ταρκύνιου Σέξτο που ήταν και ξάδελφος του συζύγου της Κολλατίνου. Ο Σέξτος επισκέφτηκε ξανά την Λουκριτία, τον υποδέχτηκε με ευγένεια σαν πρίγκιπα, όταν αργότερα η Λουκρητία πήγε στην κρεβατοκάμαρα της ο Σέξτος την ακολούθησε και ζήτησε να την βιάσει. Η Λουκρητία το αρνήθηκε, ο Σέξτος έβγαλε ένα σπαθί και την απείλησε ότι θα την σκοτώσει και θα τοποθετήσει δίπλα της έναν γυμνό σκλάβο ώστε να πιστέψουν ότι πέθανε από την μοιχεία. Η Λουκρητία αναγκάστηκε να υποκύψει στον θανάσιμο εκβιασμό για να σώσει τον σύζυγο της από την ντροπή. Η Λουκρητία στην συνέχεια για να περισώσει την τιμή της κάλεσε τους συγγενείς της, αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο που κρατούσε κρυμμένο παρά το γεγονός ότι την παρακάλεσαν θερμά να μην το κάνει.
Ανατροπή
Ο πατέρας της Λουκρητίας Σπούριος Λουκρήτιος, ο σύζυγος της, ο συγγενής της Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος και ο Πούμπλιος Βαλέριος ορκίστηκαν στην συνέχεια να ανατρέψουν την βασιλική δυναστεία από την Ρώμη. Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος συγκάλεσε την Συνέλευση των Τριβούνων σαν αρχηγός της σωματοφυλακής του βασιλιά, εξήγησε ότι η δυναστεία ήταν μισητή στον Ρωμαϊκό λαό, εξήγησε την υπόθεση της Λουκρητίας και ζήτησε την εξορία της δυναστείας. Η Τύλλια η νεώτερη δραπέτευσε από την πόλη, ο Σέξτος κατέφυγε στην Γάβια με την ελπίδα να τον βοηθήσει η Ρωμαϊκή φρουρά αλλά δολοφονήθηκε από το εξαγριωμένο πλήθος για τα κακουργήματα του. Ο πατέρας της Λουκρητίας προέδρευσε στην πρώτη δημοκρατική συνέλευση σαν Πολίαρχος, εξέλεξαν τους δύο πρώτους συμβούλους τον σύζυγο της Λουκρητίας Λεύκιο Ταρκύνιο Κολλατίνο και τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο. Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος δραπέτευσε στην Ετρουρία και ζήτησε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες, οι Βήιοι και η Ταρκύνια έστειλαν άντρες να βοηθήσουν τον βασιλικό στρατό. Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος ενώ ετοιμαζόταν να τους αντιμετωπίσει ζήτησε αιφνίδια από τον Λεύκιο Ταρκύνιο Κολλατίνο να παραιτηθεί και να φύγει εξορία επειδή είχε το μισητό όνομα του πρώην βασιλιά. Ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος έκπληκτος συμμορφώθηκε, τον αντικατέστησε στο συμβούλιο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ο πεθερός του.
Αποτυχημένες προσπάθειες επανόδου
thumb|250px|right|Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος δέχεται το μήνυμα ενώ κουρεύει τις παπαρούνες του - έργο του [[Λώρενς Άλμα-Τάντεμα.]] Ο πρώην βασιλιάς έστειλε απεσταλμένους στην Γερουσία με την πρόφαση να πάρει την περιουσία του, ο πραγματικός στόχος της αποστολής ήταν ωστόσο η ανατροπή της δημοκρατίας και η επαναφορά του Ταρκύνιου. Η συνωμοσία αποκαλύφτηκε και οι υπεύθυνοι καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος αναγκάστηκε να υπογράψει την θανατική καταδίκη στους ίδιους τους γιους του Τίτο και Τιβέριο επειδή συμμετείχαν στην σκευωρία. Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος άφησε στην θέση του τον Λουκρήτιο και αναχώρησε με τον στρατό του να αντιμετωπίσει τον Ταρκύνιο τον υπερήφανο στο πεδίο της μάχης. Ο δημοκρατικός στρατός της Ρώμης νίκησε τον Ταρκύνιο τον υπερήφανο και τους Ετρούσκους συμμάχους του αλλά με βαριές απώλειες, στην μάχη έπεσε και ο ίδιος ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος και ο ξάδελφος του. Ο Ταρκύνιος δεν εγκατέλειψε τις προσπάθειες του να ανακτήσει τον θρόνο, κατέφυγε στον βασιλιά της πόλης Κλεύσιο Λάρο Πορσένα που βάδισε με έναν μεγάλο στρατό για την Ρώμη. Η αντίσταση των Ρωμαίων ήταν πολύ σκληρή και ηρωική δημιουργώντας θρυλικές ιστορίες, ο Ταρκύνιος και ο Πορσένας έφτασαν στα πρόθυρα της ανακατάληψης αλλά τελικά απέτυχαν.
Τέχνη
Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος αναφέρεται στα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Τίτος Ανδρόνικος, Ιούλιος Καίσαρ, Κοριολανός, Μάκβεθ και Κυμβελίνος και Ο βιασμός της Λουκρητίας. Ο διάσημος δικηγόρος Πάτρικ Χένρι (1736 - 1799) σε μια ομιλία του στην Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια (1765) έκανε ρητορικές συγκρίσεις του Άγγλου βασιλιά Γεωργίου Γ΄ με μεγάλες μορφές του παρελθόντος όπως ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας, ο Ιούλιος Καίσαρ, είπε μερικές λέξεις και για τον Ταρκύνιο.
Το φαινόμενο "σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας" με το οποίο κάποιος άνθρωπος γίνεται πολύ επιθετικός και εκδικητικός με πλεονέκτημα τα κατορθώματα του παρουσιάζει ο Τίτος Λίβιος σε έργο στο οποίο ο Ταρκύνιος δίνει οδηγίες στον γιο του Σέξτο να καταστρέψει την Γάβια. Ο τρόπος που μεταφέρει το μήνυμα και η σκηνή στην οποία κόβει τα κεφάλια από τις ψηλές παπαρούνες χρησιμοποιεί ο Ηρόδοτος σε μία σκηνή του έργου του, η μοναδική διαφορά ότι ο Ηρόδοτος χρησιμοποιεί σιτάρι αντί για παπαρούνες. Ο συγγραφέας Σαίρεν Κίρκεγκωρ στο έργο του "Φόβος και τρόμος" (1843) χρησιμοποιεί μία ιστορία από έργο του Λίβιου. Ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν χρησιμοποιεί τον χαρακτήρα του Ταρκύνιου στο έργο του "Ο βιασμός της Λουκρητίας".
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρώμης Κατηγορία:Ταρκύνιοι
Δαυίδ Στιούαρτ, κόμης του Στράθερν
Ο Δαυίδ Στιούαρτ, κόμης του Στράθιρν (1357 - περί το 1386) Σκωτσέζος πρίγκιπας και ευγενής του 14ου αιώνα από τον Οίκο των Στιούαρτ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτος Β΄ της Σκωτίας και της δεύτερης συζύγου του Ευφημίας του Ρος. Ο πατέρας του την ημέρα της στέψης του στις 26 Μαρτίου 1371 του έδωσε τον τίτλο του κόμη του Στράθιρν και την επόμενη μέρα ο Δαυίδ έδωσε όρκο υποτέλειας στον Ροβέρτο Β΄ με τον τίτλο του κόμη. Στις 19 Ιουνίου 1371 κέρδισε με ένα διάταγμα την βαρονία του Ούρκχαρτ. Δέχτηκε το κάστρο του Μπράαλ στο Καίθνες στις 21 Μαρτίου 1375 και πήρε τον τίτλο του κόμη του Καίθνες, στις 28 Δεκεμβρίου 1377 καταγράφηκε με τον τίτλο κόμης του Παλατινάτου του Στράθιρν και του Καίθνες. Βρέθηκε σε σύγκρουση με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Αλέξανδρο Στιούαρτ, κόμη του Μπάκαν που είχε καταλάβει από το 1385 το κάστρο του στο Ούρκχαρτ. Δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία θανάτου του, το πιθανότερο πέθανε τον Μάρτιο του 1386 το 1389 δεν βρισκόταν στην ζωή. Η σύζυγος του ήταν κόρη του Σερ Αλεξάντερ Λίντσεϊ του Γκλένεσκ και αδελφή του Δαυίδ Λίντσεϊ, 1ου κόμη του Κρόφορντ, απέκτησαν μια κόρη την Ευφημία που τον διαδέχτηκε στην κομητεία. Η χήρα του παντρεύτηκε δεύτερη φορά τον Σερ Γουίλιαμ Γκράχαμ του Μόντροουζ με τον οποίο απέκτησε τον Αλεξάντερ Γκράχαμ τον πατέρα του πρώτου λόρδου του Γκράχαμ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο
Ο Άγιος Πέτρος στο Μοντόριο (Ιταλικά: San Pietro in Montorio) είναι μία εκκλησία στη Ρώμη, που στην αυλή του περιέχει τον Ναΐσκο (Tempietto), ένα μικρό μαρτύριο (κυκλικό κτήριο) του Ντονάτο Μπραμάντε σε ανάμνηση του σημείου που μαρτύρησε ο Άγιος Πέτρος. O ναός βρίσκεται δυτικά του Τίβερη και η αυλή είναι στη βόρεια πλευρά του.
Ιστορία
Η εκκλησία κτίστηκε στην τοποθεσία μίας προϋπάρχουσας, του 9ου αι., εκκλησίας αφιερωμένης στον Άγιο Πέτρο στον Ιανίκουλο λόφο της Ρώμης. Λειτουργεί ως ιερός τόπος, καθώς υποτίθεται ότι ειναι το σημείο, που σταυρώθηκε ο Άγιος Πέτρος.
Τον 15ο αι. τα ερείπια δόθηκαν στους μοναχούς Αμάντιστ, έναν μεταρρυθμιστικό κλάδο των Φραγκισκανών, που ιδρύθηκε ως ομολογία στον πάπα Σϊξτο Δ΄, από το 1472. Την κατασκευή του ναού παρήγγειλαν ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας και η Ισαβέλλα Β΄ της Καστίλης. Είναι μία επίτιμη (titular) εκκλησία, δηλ. έχει καρδινάλιο-ιερέα.
Το εσωτερικό
Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με έργα τέχνης από εξέχοντες διδασκάλους του 16ου και 17ου αι.
Το πρώτο παρεκκλήσιο στα δεξιά περιέχει τα έργα του Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο Μαστίγωση και Μεταμόρφωση (1516-24). Ο Μιχαήλ-Άγγελος, που υποστήριξε τον ντελ Πιόμπο στη Ρώμη, του έδωσε σχέδια, που ενσωματώθηκαν στη Μαστίγωση.
Στο 2ο παρεκκλήσιο υπάρχει μία νωπογραφία του Νικολό Τσιρτσινιάνι (1654), μερικές Αναγεννησιακές νωπογραφίες από τη Σχολή του Πιντουρίκκιο και μία κομψή Σίβυλλα και Αρετή, που αποδίδεται στον Μπαλτντασάρε Περούτσι.
Το 4ο παρεκκλήσιο έχει μία οροφογραφία του Τζιόρτζιο Βαζάρι. Αν και δεν υπάρχει το όνομα στον τάφο, η παράδοση αναφέρει ότι η Μπεατρίτσε Τσέντσι -που αποκεφαλίστηκε το 1599 για τον φόνο του βάναυσου πατέρα της και έγινε διάσημη, μεταξύ άλλων, από τον Πέρσι Σέλλεϋ- έχει ταφεί εδώ.
Η οροφή του 5ου παρεκκλησίου περιέχει μία άλλη νωπογραφία, τη ''Μεταστροφή του Αγ. Παύλου'' από τον Βαζάρι. Ο πίνακας του βωμού αποδίδεται στον Τζούλιο Ματσόνι, ενώ το ταφικό μνημείο του πάπα Ιουλίου Γ΄ (Τζοβάννι Μαρία ντελ Μόντε) και αυτό του Ρομπέρτο Νόμπιλι είναι έργα του Μπαρτολομέο Αμμαννάτι. Επίσης εδώ τάφηκε ο σκανδαλώδης καρδινάλιος Ιννοτσέντσο Τσόκι ντελ Μόντε, που είχε υιοθετηθεί από τον αδελφό τού πάπα και μάλλον έγινε εραστής του Ιουλίου Γ΄.
Η Μεταμόρφωση, το τελευταίο αριστούργημα του Ραφαήλ ήταν εδώ ως το 1797 στον βωμό· τώρα βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Βατικανού. Ο βωμός έχει τώρα ένα αντίγραφο της ''Σταύρωσης του Αγ. Πέτρου'' του Γκουίντο Ρένι. Το αντίγραφο έκανε ο Βιντσέντσο Καμουτσίνι, ενώ το πρωτότυπο βρίσκεται επίσης στο Μουσείο του Βατικανού.
Στο τελευταίο παρεκκλήσιο στα αριστερά βρίσκεται η Βάπτιση του Χριστού και αποδίδεται στον Ντανιέλε ντα Βολτέρα. Επίσης υπάρχουν εδώ γύψινα ανάγλυφα και οροφογραφίες του Τζούλιο Ματσόνι.
Ένας μαθητής του Αντονιάτσο Ρομάνο ζωγράφισε το τρίτο παρεκκλήσιο με την νωπογραφία ''Αγ. Άννα, Παρθένος και Παιδί''.
Ο Ντιρκ φαν Μπάμπουρεν, κεντρική μορφή των Ολλανδών Καραβατζιστών της Ουτρέχτης, ζωγράφισε την Ταφή του Χριστού για το παρεκκλήσιο της Πιετά και το έκανε με υπόδειγμα το αντίστοιχο έργο του Καραβάτζιο. Ο Μπάμπουρεν εργάστηκε με έναν άλλον Ολλανδό καλλιτέχνη, τον Ντάβιντ ντε Χάεν στο εδώ παρεκκλήσιο. Οι δύο άλλοι πίνακες, ο Διαμοιρασμός των Ιματίων και η Αγωνία στον Κήπο αποδίδονται σε έναν από αυτούς ή και στους δύο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Κυβερνείο Αλ Χουντάιντα
Το κυβερνείο Αλ Χουντάιντα (الحديدة, γνωστό και ως αλ Χουντάυντα) αποτελεί διοικητική διαίρεση της Υεμένης. Καταλαμβάνει την κεντροδυτική περιοχή της χώρας δίπλα από την Ερυθρά Θάλασσα, και η πρωτεύουσα του είναι η ομώνυμη πόλη Αλ Χουντάιντα. Έχει συνολική έκταση 17.509 τ.χλμ και πληθυσμό 2,6 εκατομμύρια κατοίκους. Κατά τον υεμενικό εμφύλιο πόλεμο ο οποίος ξεκίνησε το 2015, τον έλεγχο της περιοχής διατηρούν οι Χούθι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Υεμένης
Μαργαρίτα του Αρτουά
Η Μαργαρίτα (γαλλ. Margueritte, 1285-1311) από τον Οίκο του Αρτουά γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Αρτουά και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Εβρέ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου κόμη του Αρτουά και της Λευκής των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης.
Παντρεύτηκε στο Οτέλ ντ'Εβρέ στο Παρίσι. Όλα της τα παιδιά επέζησαν της ενηλικίωσης και είχαν τέκνα. Απεβίωσε 26 ετών στο Παρίσι και τάφηκε στην -τώρα κατεστραμμένη- μονή των Ιακωβίνων, μαζί με τον σύζυγό της και τα τέκνα της.
Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Μυρτιδίων Κέρκυρας
Η Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Μυρτιδίων ή Ιερά Μονή Μυρτιδιώτισσας είναι ανδρώο μοναστήρι στην Κέρκυρα, το οποίο βρίσκεται κοντά στα δυτικά παράλια του νησιού σε απόσταση 17 χλμ. δυτικά από την πόλη της Κέρκυρας, νότια από τον Βάτο και δυτικά του Πέλεκα. Είναι κτισμένη σε καταπράσινη πλαγιά ανάμεσα σε πεύκα, ελιές και πυκνή βλάστηση σε υψόμετρο 152 μέτρα. Το μοναστήρι πιθανολογείται ότι κτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον μοναχό Δανιήλ Καγγελάρη, εφημέριο του Αγίου Βλασίου Τρικλίνου. Το καθολικό είναι ρυθμού βασιλικής, η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Μυρτιδιωτίσσης θεωρείται αξιόλογης τεχνοτροπίας όπως και το το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού ενώ σπουδαίο είναι και η βιβλιοθήκη της. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων της Περιφερειακής Ενότητας Κέρκυρας, αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Πέλεκα και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 22 μοναχούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Κέρκυρα Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Heineken
Η Heineken (ολλανδικά: Heineken Pilsener, ) είναι ξανθή μπύρα με 5% κατ' όγκο αλκοόλης που παράγεται από την ολλανδική εταιρεία ζυθοποιίας, Heineken International. Η Heineken είναι γνωστή για το πράσινο μπουκάλι και το κόκκινο αστέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζύθος‎
Heineken International
Η Heineken International είναι ολλανδική εταιρεία ζυθοποιίας που ιδρύθηκε το 1864 από τον Χέραρντ Άντριαν Χάινεκεν στο Άμστερνταμ. Από το 2015, η Heineken διαθέτει πάνω από 165 ζυθοποιεία σε περισσότερες από 70 χώρες, ενώ απασχολεί περίπου 76.000 άτομα. Εκτός αυτού, η Heineken Lager Beer παρασκευάζει και εμπορεύεται περισσότερα από 250 είδη μπίρας.
Με ετήσια παραγωγή μπύρας 181.300.000 εκατόλιτρων, η Heineken κατατάσσεται ως η τρίτη μεγαλύτερη ζυθοποιία στον κόσμο, μετά την Anheuser-Busch InBev και τη SABMiller, με βάση τον όγκο παραγωγής. Οι ολλανδικές ζυθοποιίες Heineken βρίσκονται στο Ζούτερβαουντε, στο Χερτογεμπός και το Βίλρε. Η αρχική ζυθοποιία στο Άμστερνταμ έκλεισε το 1988, ενώ πλέον διατηρείται ως μουσείο με την ονομασία Heineken Experience.
Μάρκες μπύρας
Η Heineken International κατέχει παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο με πάνω από 170 μάρκες μπίρας, κυρίως απαλή ξανθή μπύρα (pale lager), όπως και κάποιες άλλες μορφές μπύρας που παράγει. Οι δύο μεγαλύτερες μάρκες της είναι οι Heineken και Amstel, αν και το χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει επίσης τις Cruzcampo, Affligem, Żywiec, Starobrno, Tiger Beer, Zagorka και Birra Moretti. Πρόσφατα η Heineken πρόσθεσε ένα μίγμα μηλίτη που ονομάζεται Jillz στη λίστα των εμπορικών σημάτων της. Από τα μέσα του 2007, η Heineken έχει επίσης αναλάβει την ιδιοκτησία στις μάρκες της πρώην S&N International όπως Strongbow και Bulmers Ciders και John Smith και Newcastle Brown Ale. Το 2010, η Heineken αγόρασε τη μεξικανική ζυθοποιία FEMSA Cerveza, συμπεριλαμβανομένων των εμπορικών σημάτων Tecate, Sol, Dos Equis, Indio και Kloster.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Heineken Inter Κατηγορία:Ζυθοποιίες
Λανς Στρολ
Ο Λανς Στρολ (Lance Stroll, 29 Οκτωβρίου 1998) είναι Καναδός οδηγός αγώνων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μόντρεαλ της επαρχίας Κεμπέκ κι είναι γιος του γνωστού Καναδού μεγαλοεπιχειρηματία Λόρενς Στρολ και της Βελγίδας σχεδιάστριας μόδας Κλερ-Αν Καλέν. Αγωνίζεται κάτω απ' την Καναδική σημαία. Αναδείχθηκε Πρωταθλητής στην Ιταλική Φορμουλα 4 το 2014, στο Πρωτάθλημα Τογότα Ρέισινγκ το 2015 και στην Ευρωπαϊκή Φόρμουλα 3 το 2016. Το 2017 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 για λογαριασμό της Γουίλιαμς.Το 2019 εντάχθηκε στην ομάδα της Racing Point Sport Pesa Formula 1 Team.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Σελλά Παγκρατίου Αχαΐας
Τα Σελλά είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Παγκρατίου της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Τοποθεσία
Τα Σελλά απέχουν 9 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 452 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 16 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Τα Σελλά αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Παγκρατίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Παγκρατίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Παγκρατίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Παπ Σεκ Ντιόπ
Ο Παπ Σεκ Ντιόπ Γκεγ (γαλλικά: Pape Cheikh Diop Gueye) (γενν. 8 Αυγούστου 1997) είναι Σενεγαλέζος-Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Έλτσε.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ντιόπ μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ισπανία όταν ήταν 1 μηνός. Μετά τις ακαδημίες νέων των ΚΙ ντε λα Αμιστάδ και ΑΚ Μοντανιέρος ΚΦ, εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Θέλτα Βίγο το 2013.
Θέλτα Βίγο
Ο Ντιόπ έκανε το ντεμπούτο του στην Β ομάδα στις 23 Αυγούστου 2014, μπαίνοντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο σε μια εκτός έδρας νίκη με 2-0 για τη Σεγούντα Ντιβισιόν Β εναντίον της ΚΝ Λεαλτάδ. Σκόραρε το πρώτο του γκολ οκτώ ημέρες αργότερα, σημειώνοντας το τελευταίο σε μια εντός έδρας νίκη με 5–0 επί της ΟΠ Λανγρέο.
Στις 11 Αυγούστου 2015, ο Ντιόπ υπέγραψε νέο πενταετές συμβόλαιο με τον σύλλογο, με ισχύ μέχρι το 2020. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα - και στην Πριμέρα Ντιβισιόν - στις 12 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, αντικαθιστώντας τον Νολίτο στα τελευταία λεπτά μιας εντός έδρας νίκης με 1-0 επί της ΡΚΝ Εσπανιόλ.
Λυών
Στις 29 Αυγούστου 2017, η Ολιμπίκ Λυών ανακοίνωσε την υπογραφή του Ντιόπ με πενταετές συμβόλαιο. Το κόστος μεταγραφής που καταβλήθηκε στη Θέλτα αναφέρθηκε στα 10 εκατομμύρια ευρώ, με 4 εκατομμύρια ευρώ πιθανά μπόνους.