cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νοτιοαφρικανικές γενικές εκλογές (2014)
Οι γενικές εκλογές του 2014 στη Νότια Αφρική διεξήχθησαν στις 7 Μαΐου 2014. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τη νέα Εθνοσυνέλευση και τη νέα συνέλευση των επαρχιών για την κάθε επαρχία. Ήταν οι πέμπτες εκλογές στη χώρα από τότε που εισήχθη η καθολική ψηφοφορία, με τον τερματισμό του απαρτχάιντ το 1994. Ήταν επίσης οι πρώτες εκλογές που έγιναν μετά το θάνατο του Νέλσον Μαντέλα.
Οι εκλογές για την Εθνοσυνέλευση κερδήθηκαν από το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC), όμως με μειωμένη πλειοψηφία της τάξης του 62,1%, σε σύγκριση με 65,9% που είχε συγκεντρώσει στις εκλογές του 2009. Η επίσημη αντιπολίτευση, η Δημοκρατική Συμμαχία Δημοκρατική Συμμαχία (DA) αύξησε τα ποσοστά της από 16,7% σε 22,2%, ενώ το νεοσύστατο κόμμα Μαχητές για την Οικονομική Ελευθερία (EFF) εξασφάλισε ποσοστό 6,4% των ψήφων.
Το ANC κέρδισε σε 8 από τα 9 επαρχιακά κοινοβούλια.
Εκλογικό σύστημα
Η Εθνοσυνέλευση απαρτίζεται από 400 μέλη που εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση μέσω κλειστής λίστας. 200 μέλη εκλέγονται από τις λίστες του εθνικού κόμματος και άλλα 200 εκλέγονται από κομματικές λίστες των επαρχιών σε καθεμιά από τις 9 επαρχίες Ο Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής εκλέγεται από τη Εθνοσυνέλευση μετά τις εκλογές.
Τα επαρχιακά κοινοβούλια, των οποίων η δύναμη ποικίλλει από 30 σε 80 μέλη εκλέγονται επίσης με αναλογική εκπροσώπηση μέσω κλειστών λιστών. Οι πρωθυπουργοί κάθε επαρχίας εκλέγονται από την πλειοψηφία που θα αναδειχθεί σε κάθε κοινοβούλιο.
Το Εθνικό Συμβούλιο των Επαρχιών (NCOP) αποτελείται από 90 μέλη, από τα οποία τα 10 εκλέγονται από κάθε επαρχιακό κοινοβούλιο. Τα μέλη του NCOP εκλέγονται στη συνέχεια από τα επαρχιακά κοινοβούλια αναλογικά με την κομματική σύσταση των κοινοβουλίων.
Αλλαγές στην εκλογική νομοθεσία
Στις 26 Νοεμβρίου 2013 τέθηκε σε ισχύ η Πράξη Εκλογικής Τροποποίησης (Electoral Amendment Act) του 2013. Με εκείνη επιτράπηκε στους Νοτιοαφρικανούς κατοίκους έξω από τη Νότια Αφρική να εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους και να ψηφίζουν στις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση.
Προστέθηκε νέος κανονισμός το 2013 και ενεργοποιήθηκε για πρώτη φορά στις 7 Μαΐου 2014 iμε την απαγόρευση να φωτογραφίζουν σημειωμένα ψηφοδέλτια, κάτι που στοχεύει στην παρενόχληση των ψηφοφόρων.
Απόδημοι
Περί τις 27.000 Νοτιοαφρικανοί ήταν εγγεγραμμένοι να μετάσχουν στις γενικές εκλογές κατά την ψηφοφορία στο εξωτερικό, η οποία έλαβε χώρα σε 116 εκλογικά κέντρα στις 30 Απριλίου 2014.
Διαδικασία ψηφοφορίας
Η ψηφοφορία κύλησε σχετικά ομαλά σε 22.264 εκλογικά κέντρα της Νότιας Αφρικής στις 7 Μαΐου 2014. Ανακοινώθηκε ότι 2.449, ή ποσοστό 11% των εκλογικών τμημάτων άνοιξαν αργότερα από την προγραμματισμένη ώρα στις 7 π.μ. Όλα τα εκλογικά τμήματα λειτουργούσαν ως τις 11 π.μ.
Εκλογικά αδικήματα
Την ημέρα της ψηφοφορίας 97 άτομα συνελήφθησαν για αδικήματα σχετικά με τις εκλογές, κυρίως για παρενόχληση των ψηφοφόρων. Κάποιοι ψηφοφόροι αγνόησαν τη νομοθεσία που απαγορεύει τις φωτογραφίσεις των σημειωμένων ψηφοδελτίων, όπως ο ποδοσφαιριστής Αντίλε Τζάλι.
Αποτελέσματα
Η Εκλογική Επιτροπή αποφάσισε να αποκλείσει τις ψήφους από ένα εκλογικό κέντρο στο Τίκιλαϊν κοντά στο Τζάνιν του Λιμπόπο, επειδή το προσωπικό του κέντρου δέχτηκε επίθεση όταν έκλειναν οι κάλπες και δεν μπορούσε να διασφαλιστεί η σωματική ακεραιότητα των συμμετεχόντων στην εκλογική διαδικασία. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 10 Μαΐου.
! style="text-align:left"|Κόμμα !Ψήφοι !% ! +/− !Έδρες ! +/− !colspan="2" style="text-align:left"|Σύνολο !18.402.497 !colspan="2" style="text-align:center"|100,00 !colspan="2" style="text-align:center"|400 !colspan=7| !colspan="2" style="text-align:left"|Σύνολο ψηφοδελτίων !18.654.457 !100,00
Εθνοσυνέλευση
Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, το Κοινοβούλιο εξέλεξε πρόεδρο τον Τζέικομπ Ζούμα, ο οποίος ορκίστηκε στις 24 Μαΐου για 2η θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014
Ιουδίθ
Η Ιουδίθ είναι ηρωίδα ενός δευτεροκανονικού κειμένου της Παλαιάς Διαθήκης που έχει αφαιρεθεί από την Εβραϊκή Βίβλο ενώ οι Προτεστάντες το θεωρούν απόκρυφο. Θεωρείται μη ιστορική παραβολή ή μύθος (αν και οι Καθολικοί σε γενικές γραμμές θεωρούν το Βιβλίο της Ιουδίθ ιστορικό κείμενο ) αλλά έχει επιχειρηθεί να συνδεθεί το όνομά της με την ιστορική βασίλισσα Σαλώμη Αλεξάνδρα (140 – 67 π.Χ.) που ήταν γυναίκα ηγεμόνας της Ιουδαίας και ο τελευταίος Ιουδαίος ηγεμόνας που δεν γνώρισε την κατάκτηση της Ιουδαίας.
Το όνομα Ιουδίθ σημαίνει «τιμημένη» ή απλά «γυναίκα από την Ιουδαία» και είναι η θηλυκή μορφή του αρσενικού ονόματος Ιούδας. Όπως αποκαλύπτει το όνομά της δημιουργήθηκε ως παράδειγμα για όλες τις γυναίκες αλλά και ως σύμβολο του ηρωικού πνεύματος του Εβραϊκού λαού (σε γιουνγκιανούς όρους αποτελεί την anima του πατριαρχικού εβραϊκού λαού ) και ως σύμβολο ηρωικής αντίστασης αλλά και ενάρετης γυναίκας έχει γίνει ιδιαίτερα αγαπητή και στην χριστιανική παράδοση.
Προέλευση
Δεν γνωρίζουμε αν αρχικά η ιστορία της Ιουδίθ γράφτηκε στα Εβραϊκά ή στα Ελληνικά αλλά αρχαιότερη γνωστή εκδοχή της που εμφανίζεται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα φαίνεται ότι προήλθε από μετάφραση κάποιου ελληνικού κειμένου. Η ιστορία στην εβραϊκή γλώσσα χρονολογείται από τον μεσαίωνα και τοποθετεί τη δράση στην Ελληνιστική εποχή όταν οι Μακκαβαίοι πολεμούσαν με τους Σελευκίδες.
Υπόθεση
Η Ιουδίθ, μία τολμηρή και όμορφη χήρα, αποφασίζει να επέμβει προκειμένου να σώσει τους συμπατριώτες της Ισραηλίτες από τους Ασσύριους κατακτητές. Μαζί με την υπηρέτριά της πηγαίνει στο στρατόπεδο του εχθρού στρατηγού Ολοφέρνη και, υποσχόμενη πληροφορίες για τους Ισραηλίτες, κερδίζει την εμπιστοσύνη του. Κάποιο βράδυ που ο Ολοφέρνης την προσκαλεί στην σκηνή του με σκοπό να την αποπλανήσει εκείνη τον μεθά και όταν εκείνος αποκοιμιέται τον αποκεφαλίζει. Μετά επιστρέφει θριαμβευτικά στον λαό της με το κεφάλι του Ολοφέρνη ενώ οι Ασσύριοι, έχοντας χάσει τον ηγέτη τους, διαλύονται και το Ισραήλ σώζεται. Αν και πολλοί εκδηλώνουν την επιθυμία να την παντρευτούν, η Ιουδίθ επιλέγει να μην παντρευτεί κανέναν και επιστρέφει στην καθημερινότητά της.
Η Ιουδίθ στη χριστιανική λαϊκή κουλτούρα
Η εντιμότητα και η αγνότητα της Ιουδίθ καθώς και η προσήλωσή της στα ιδανικά της την έχει μετατρέψει σε ένα ιδιαίτερα αγαπητό θέμα για τους καλλιτέχνες διάφορων εποχών που στον αγώνα της ενάντια στον Ολοφέρνη προέβαλλαν διάφορα ιδανικά που ήταν σχετικά με τη εποχή τους.
Ως «Αγία γυναίκα» (Mulier sancta) αντιπροσωπεύει την Εκκλησία αλλά και τις αρετές Ταπεινότητα, Δικαιοσύνη, Κουράγιο και Αγνότητα ενώ ο Ολοφέρνης αντίθετα χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο των αντίθετων εννοιών, δηλαδή της Αλαζονείας, της Τυραννίας, της Ακολασίας και της Λαγνείας. Επίσης, όπως και κάθε άλλη ηρωική γυναίκα των εβραϊκών κειμένων, χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της Παρθένου Μαρίας. Με αυτόν τον τρόπο χρησιμοποιήθηκε για παράδειγμα και στο έργο της μεσαιωνικής λόγιας Κριστίν ντε Πιζάν.
Κατά την Αναγέννηση η ιστορία της Ιουδίθ απέκτησε νέα σημασία καθώς ο Ασσύριος Ολοφέρνης άρχισε να χρησιμοποιείται ως σύμβολο των Τούρκων που προσπαθούσαν να επεκταθούν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η ποιήτρια Λουκρητία Τορναμπουόνι χρησιμοποίησε την Ιουδίθ ως θέμα για το έργο της που είχε εμπνευστεί από την Παλαιά Διαθήκη.
Τον 16ο αιώνα η Μεταρρύθμιση και η Αντιμεταρρύθμιση άρχισαν να χρησιμοποιούν την Ιουδήθ ως σύμβολο των «ιερών αγώνων» τους ενώ παρομοίαζαν τους θρησκευτικούς τους αντιπάλους με τον Ολοφέρνη.
Κατά τον 19ο αιώνα όμως η χρήση της Ιουδίθ ως θετικό σύμβολο πολεμικού ηρωισμού ατονεί και αρχίζει να χρησιμοποιείται αρνητικά. Στην βικτωριανή Αγγλία η Ιουδίθ μετατρέπεται σε μία δολοφόνο πόρνη/ανήθικη σύζυγος ως κριτική στο αναδυόμενο γυναικείο κίνημα ενώ οι σουφραζίστριες απορρίπτουν την Ιουδίθ ως αντιθετική στον οικιακό και μητρικό ρόλο που προωθούν για τις γυναίκες ως πολίτισσες.
Κατά τον 20ο αιώνα όμως η Ιουδίθ αρχίζει και πάλι να παρουσιάζεται με θετικό τρόπο και γίνεται σύμβολο είτε αντίδρασης απέναντι στην κοινωνική ή κρατική παρακμή ή ως δραστική αντίδραση στη μάστιγα της πατριαρχίας που δικαιολογεί ακόμα και τη χρήση φυσικής βίας.
Η Ιουδίθ ως φεμινιστικό σύμβολο
Το γεγονός ότι η Ιουδίθ ήταν γυναίκα, η ποία μάλιστα όπως αποκαλύπτει το όνομά της εκπροσωπεί όλες τις γυναίκες και δημιουργήθηκε ως πρότυπο για εκείνες, την μετέτρεψε στο τέλειο παράδειγμα του βιβλικού παράδοξου της «δύναμης της αδυναμίας» και υπό αυτή την έννοια συνδέεται με τον Δαυίδ η νίκη του οποίου επί του Γολιάθ αποτελεί, όπως και ο αποκεφαλισμός του Ολοφέρνη, μία πολεμική πράξη που σώζει τον λαό του Ισραήλ. Η σύνδεση της Ιουδίθ με πολεμικές και βίαιες πράξεις που παραδοσιακά θεωρούνται «αντρικές» δεν αναιρεί ούτε την γυναικεία της υπόσταση ούτε τις πατριαρχικές αξίες της εποχής του κειμένου αφού οι πράξεις της ξεπερνούν τη σφαίρα των παραδοσιακών «γυναικείων» ενασχολήσεων αλλά  μόνο κατόπιν θεϊκής εντολής. Στο τέλος του κειμένου μάλιστα η Ιουδίθ τονίζει την παραδοχή των πατριαρχικών αξιών καθώς εμφανίζεται να επιστρέφει στον ιδιωτικό οικιακό βίο και να διατηρεί την αγνότητά της και την γυναικεία της αδυναμία αρνούμενη τις προσφορές γάμου και διατηρώντας το καθεστώς χηρείας της.
Η Ιουδίθ είναι μία γυναίκα (η μοναδική γυναίκα που αναφέρεται ονομαστικά  στην ιστορία) που με τις πράξεις της ξεπερνά τους άντρες καταφέρνοντας αυτό που εκείνοι δεν μπορούν χρησιμοποιώντας το ισχυρότερο όπλο: την ομορφιά της. Με αυτόν τον τρόπο το κείμενο συνδέει τη γυναικεία ομορφιά και σεξουαλικότητα με την παραπλάνηση και τα μετατρέπει στο απόλυτο γυναικείο όπλο ενάντια στους άντρες και έτσι η Ιουδίθ δεν είναι απλά μία πολεμίστρια αλλά μία «γυναίκα πολεμίστρια». Με δεδομένο ότι η Ιουδίθ εννοήθηκε ως πρότυπο και παράδειγμα όλου του γυναικείου φύλου, η ιστορία της επηρεάζει όλες τις γυναίκες και θεωρεί πως η ομορφιά και η σεξουαλικότητα για μία γυναίκα είναι εγγενές χαρακτηριστικό και όχι εξωτερικό ενώ προειδοποιεί τους άντρες για τους κινδύνους που εγκυμονούν οι γυναίκες και τους διδάσκει να τις φοβούνται. Ιστορίες όπως αυτή της Ιουδίθ επιφύλασσαν το μήνυμα πως ένας άντρας οφείλει κάθε φορά που συναντά μία ελκυστική γυναίκα να προβληματίζεται κατά πόσο εκείνη τον προσεγγίζει ως «γυναίκα» ή ως «γυναίκα πολεμίστρια». Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας της Ιουδίθ δεν είναι πως οι γυναίκες είναι καλά δημιουργήματα του Θεού αλλά πως ο Θεός είναι τόσο μεγάλος που μπορεί να φέρει καλό από ένα μεγάλο κακό και όχι πως οι γυναίκες είναι σημαντικές αλλά πως Εκείνος μπορεί να ταπεινώσει τους εχθρούς του Ισραήλ χρησιμοποιώντας ακόμα και το πιο ταπεινό του δημιούργημα. Αυτή η θεώρηση της γυναίκας δυστυχώς επικράτησε στη δυτική κουλτούρα.
Λογοτεχνία
Ο πρώτος σχολιασμός του Βιβλίου της Ιουδίθ που σήμερα δεν διασώζεται είναι εκείνος του προσχολαστικού θεολόγου του 9ου αιώνα Ραβανού Μάουρου (Rabanus Maurus) που σχολίασε τόσο το Βιβλίο της Ιουδίθ όσο και εκείνα της Εσθήρ και της Δεββώρα στα πλαίσια της θεολογικής αντίληψης που επικρατούσε τότε ότι οι γυναίκες διέθεταν έναν ιδιαίτερο δεσμό με τα θεία λόγω της σωματικής και πνευματικής αδυναμίας τους που τις καθιστούσε ιδιαίτερα κατάλληλες για προφήτισσες, αντίληψη που επέτρεψε σε γυναίκες όπως η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν, η Τερέζα της Άβιλα και η Κατερίνα της Σιένα να αναδυθούν ως σημαντικές προσωπικότητες της χριστιανικής θρησκείας.
Από τότε εμφανίζεται ευρέως στη μεσαιωνική λογοτεχνία, αρχικά ως παράδειγμα μίμησης για τον λαό σε περίοδο πολέμου καθώς κατά τον 9ο και 10ο αιώνα η Ευρώπη μαστίζονταν από επιδρομές Βίκινγκ αλλά και τοπικούς πολέμους ενώ ο ποιητής Άλφρικ χρησιμοποίησε την Ιουδίθ ως πρότυπο για τις γυναίκες που μόναζαν την ταραγμένη εκείνη εποχή. Μέσα στους επόμενους τρεις αιώνες η ιστορία της Ιουδίθ θα αποτελούσε έμπνευση για ποιητές όπως ο Δάντης και ο Σώσερ.
Ζωγραφική και γλυπτική
(βλ. κύριο λήμμα Ο αποκεφαλισμός του Ολοφέρνη)
Κατά τον Μεσαίωνα η Ιουδίθ ως σύμβολο της Παρθένου Μαρίας και της Εκκλησίας αποτέλεσε δημοφιλές θέμα για πολλούς καλλιτέχνες. Από τον 8ο αιώνα και μετά η ιστορία της περιλαμβάνεται στον διάκοσμο πολυάριθμων εκκλησιών και γοτθικού ρυθμού καθεδρικών, όπως π.χ. τα 40 σαράντα βιτρό στον καθεδρικό του Σεντ Σαπέλ στο Παρίσι, καθώς και σε διακοσμητικές μινιατούρες σε εικονογραφήσεις της Βίβλου.
Ως μέρος της καλλιτεχνικής κοινοτοπίας της «Δύναμης των Γυναικών» που επικράτησε στην μεσαιωνική και αναγεννησιακή τέχνη του μπαρόκ η οποία είχε ως θέμα γυναίκες που νικούσαν ισχυρούς άντρες, συναντάμε την ιστορία της Ιουδίθ ως θέμα στα έργα πολλών μεγάλων καλλιτεχνών όπως ο Καραβάτζο, ο Μποτιτσέλι, ο Γκουστάβ Κλιμτ, ο Γκόγια κ.α. αλλά ίσως η πιο γνωστή ζωγραφική απεικόνιση του αποκεφαλισμού του Ολοφέρνη από την Ιουδίθ είναι εκείνη από την Αρτεμισία Τζεντιλέσκι η οποία αξίζει ιδιαίτερη αναφορά όχι μόνο γιατί είναι η πρώτη απεικόνιση του θέματος από γυναίκα αλλά γιατί η Τζεντιλέσκι, βλέποντας το θέμα από μία πιο γυναικεία πλευρά, σε αντίθεση με τους άντρες συναδέλφους της παρουσίασε για πρώτη φορά μία αδίστακτη Ιουδίθ που δεν παρουσιάζει καμία «γυναικεία» αδυναμία ή αποστροφή μπροστά στην πράξη της.
Ο Μιχαήλ Άγγελος επίσης παρουσιάζει την ιστορία της Ιουδίθ στην Καπέλα Σιστίνα.
Θέατρο και κινηματογράφος
Η Ιουδίθ επίσης αποτέλεσε έμπνευση για συνθέτες όπως ο Βιβάλντι, ο Μότσαρτ και ο Άντλερ ενώ από τον 18ο αιώνα και μετά γράφτηκαν διάφορα θεατρικά έργα με θέμα την ιστορία της Ιουδίθ. Από τον 20ο αιώνα και έπειτα γυρίστηκαν και διάφορες ταινίες με θέμα την Ιουδίθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες και θρησκεία Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Ιωσήφ Γκερόλα
Βιογραφία
Ο Γκερόλα γεννήθηκε στο Αρσιέρο από τον Ντομένικο Γκερόλα και την Αουγκούστα Κόφλερ. Η οικογένειά του ήταν ενωτικοί με καταγωγή από το Ροβερέτο. Πέρασε την παιδική του ηλικία στην κοιλάδα Λαγκαρίνα και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Ντεσενζάνο.
Εκπαίδευση
Κατά τη διάρκεια του 1894-95, ο Γκερόλα φοίτησε στο Τμήμα Τεχνών στην Πάδοβα και μετά φοίτησε στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών στη Φλωρεντία από όπου αποφοίτησε το 1898. Μεταξύ των καθηγητών του ήταν ο παλαιογράφος Τσεζάρε Παόλι και ο διπλωμάτης και ιστορικός Πωλ Σέφερ Μπόιχορστ, του οποίου τις διαλέξεις παρακολούθησε κατά τη διάρκεια μιας σύντομης παραμονής του στο Βερολίνο το 1898-99. Πέρασε ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Φράιμπουργκ, όπου γνώρισε τον ιστορικό του Μεσαίωνα Χάινριχ Φίνκε (Heinrich Johannes Finke, 1855-1938) και ανέπτυξε ενδιαφέρον για την ιστορία της τέχνης και την αρχιτεκτονική.
Καριέρα
Το 1899, με την προτροπή του Φεντερίκο Χάλμπχερ, ανατέθηκε στον Γκερόλα από το Βενετικό Ινστιτούτο Επιστήμης, Λογοτεχνίας και Τεχνών να πραγματοποιήσει μια μελέτη στην Κρήτη με σκοπό να αναζητήσει ίχνη της ενετικής κατοχής στο νησί, η οποία διήρκεσε από το 1204 έως το 1669. Κατά τη διάρκεια των δυόμισι ετών (αρχές 1900 - Ιούλιος 1902) που παρέμεινε στην Κρήτη, ο Γκερόλα συνέλεξε ένα μεγάλο όγκο υλικού, το οποίο επιμελήθηκε σε μια περίοδο σχεδόν τριάντα ετών (από το 1905 έως το 1932). Το αποτέλεσμα αυτής της εργασίας δημοσιεύτηκε σε τέσσερις τόμους, οι οποίοι του εξασφάλισαν το βραβείο Μουσολίνι που του απονεμήθηκε το 1933 από τη Βασιλική Ακαδημία της Ιταλίας. Αυτοί οι τόμοι αποτελούν μια ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών, που έσωσε από τη λήθη εκατοντάδες μνημεία τα οποία σήμερα έχουν υποστεί σοβαρές φθορές ή έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.
Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία, ο Γκερόλα ανέλαβε τη θέση του διευθυντή στο Μουσείο Μπασάνο ντελ γκράπα (Bassano del Grappa, 1903-06) και έπειτα στο Μουσείο της Βερόνα (1907-10). Το 1909, έγινε επόπτης των μνημείων της Ρομάνια (it) (Romagna) που βρίσκονται στη Ραβέννα, μια θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1920. Ο Γκερόλα επέστρεψε στην Ελλάδα το 1912 για μια μελέτη στα Δωδεκάνησα (τότε υπό ιταλική κατοχή) και ιδιαίτερα στη Ρόδο. Τον Μάρτιο του 1920, έγινε διευθυντής στο τοπικό γραφείο των Μνημείων, Καλών Τεχνών και Αρχαιοτήτων στο Τρέντο.
Ο Γκερόλα πέθανε στο Τρέντο το 1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί
Δήμος Διρφύων
Ο δήμος Διρφύων ήταν ορεινός δήμος του νομού Ευβοίας μέχρι το 2010, ο οποίος το 2011 συγχωνεύτηκε στο νέο Δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού, στις πλαγιές της Δίρφης. Απλώνεται σε μια μεγάλη έκταση από τις πλαγιές της Δίρφης μέχρι τις ακτές του Αιγαίου. Ο δήμος αποτελείτο από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 344,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.038 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Στενή Δίρφυος.
Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι
Ο Ιωάννης Μπουροδήμος του Παναγιώτη ήταν ο τελευταίος Δήμαρχος Διρφύων πριν τη συγχώνευση του Δήμου το 2011. Είχε εκλεγεί και το 2006 αλλά και το 2002.
Αναφορές
Δ
Mastercard
Η Mastercard Incorporated είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών που εδρεύει στη Νέα Υόρκη. . Η κύρια δραστηριότητά της είναι η πραγματοποίηση συναλλαγών μεταξύ εμπόρων, τραπεζών και καταναλωτών μέσω πλαστικού χρήματος.
Το 1966, αρκετές τραπεζικές περιφερειακές ενώσεις ενώθηκαν για να σχηματίσουν την Interbank Card Association (ICA). Αρχικά, η επωνυμία Interbank αναγραφόταν διακριτικά μέσα σε έναν κύκλο στην κάτω δεξιά γωνία του μπροστινού μέρους κάθε κάρτας. Το 1969, η Interbank ανέπτυξε μια νέα εθνική επωνυμία, "Master Charge: The Interbank Card".
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα πληρωμών
Γεβρέμ Γκρούιτς
Ο Γεβρέμ Γκρούιτς (σερβικά : Јеврем Грујић) (Νταρόσαβα 8 Νοεμβρίου 1826, ή. 1827 - Βελιγράδι 15 Σεπτεμβρίου 1895) ήταν συγγραφέας, πολιτικός της Σερβίας και υπουργός.
Βιογραφία
Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στη γενέτηρά του και το γυμνάσιο και λύκειο στο Βελιγράδι. Στο λύκειο ασχολήθηκε πρώτη φορά με την πολιτική, το 1847 ήταν από τους ιδρυτές της κοινότητας των νέων της Σερβίας. Σπούδασε νομικά στη Χαϊδελβέργη και στο Παρίσι όπου έγραψε τα πρώτα έργα του.
Με την επιστροφή του στη Σερβία εντάχθηκε στον κύκλο των φιλελευθέρων, ανάμεσα τους ήταν ο Μίλοβαν Γιάνκοβιτς, ο Αλίμπιγιε Βασιλίγιεβιτς, ο Γιοβάν Μπόσκοβιτς, ο Βλαντιμίρ Γιοβάνοβιτς και άλλοι, είχε θεωρηθεί ως πνευματικός ηγέτης τους.
Από το 1854 μέχρι το 1859 εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος. Ως Γραμματέας της Συνέλευσης του Αγίου Ανδρέα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αλλαγή του καθεστώτος την πτώση και εξορία πρίγκιπα Αλέξανδρου Καραγιόργεβιτς και την άνοδο στην εξουσία του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς.
Ήταν ο αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών και δικαιοσύνης την περίοδο 1859-1860. Έπειτα έγινε υπουργός Δικαιοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση του πρίγκιπα Μιχαήλο, αλλά σύντομα, όπως και όλοι φιλελεύθεροι, έπεσε σε δυσμένεια όπου δικάστηκε και καταδικάστηκε το 1864. Δικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων αλλά μετά από έναν χρόνο του δόθηκε χάρη.
Στις 6 Αύγουστος 1867 εξελέγη πρόεδρος της Ηνωμένης νεολαίας Σερβίας. Το 1869 έγινε διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη και μέλος του συμβουλίου της επικρατείας. Διετέλεσε υπουργός εσωτερικών το 1875 και υπουργός δικαιοσύνης το 1875. Κατά την περίοδο 1880 - 1892 ήταν διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη, Λονδίνο, Παρίσι και τις Βρυξέλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Σανεάτσου Μουσανοκότζι
Ο Σανεάτσου Μουσανοκότζι (ιαπωνικά: 武者小路 実篤(實篤)) (12 Μαΐου 1885– 9 Απριλίου 1976) ήταν Ιάπωνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, καλλιτέχνης και φιλόσοφος στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια των περιόδων Ταισό και Σόβα. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της ζωής του, ζήτησε να αλλάξει η προφορά του επωνύμου του και από το συνηθησμένο Μουσανοκότζι να προσφωνείται ως Μουσακότζι, χωρίς όμως επιτυχία. Από τους συναδέλφους του, του δόθηκαν τα ψευδώνυμα Μούσα και Φουτό-ο.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Κότζιμάκι, Κιγιόντα, Τόκιο ο Σανεάτσου ήταν ο όγδοος γιός του Υποκόμη Μουσανοκότζι Σανέγιο, ο οποίος πέθανε όταν ο Σανεάτσου ηταν δύο ετών. Ανατράφηκε κυρίως από την μητέρα του. Νέος ο Σανεάτσου ήταν αδύναμος, ανίκανος να λάβει μέρος στις σωματικές δραστηριότητες στο σχολείο Γκακουσούιν. Για να αντεπεξέλθει, ανέπτυξε τις δεξιότητές του στη συζήτηση και εμφάνισε ένα ενδιαφέρον στην λογοτεχνία. Κατά την περίοδο στο σχολείο, έγινε φίλος με τον Ναόγια Σίγκα, και γνώρισε μέσω του θείου του την Βίβλο και τα έργα του Τολστόι. Ο Σανεάτσου εγγράφηκε στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Τόκιο, αλλά εγκατέλειψε χωρίς να αποφοιτήσει το 1907 για να δημιουργήσει μια λογοτενική ομάδα με τους Κινοσίτα Ρίγκεν, Ναόγια Σίγκα, Αρισίμα Τακέο, και Οριμάκι Κινκάζου(正親町公和). Η ομάδα ονομάστηκε Τζούγιοκακαι (Το Κλαμπ της Δέκατης Τέταρτης Μέρας). Η ομάδα εξελίχτηκε στην λογοτεχνική κλίκα Σιρακάμπα (Λευκή Συμήδα), και ξεκίνησαν να δημοσιεύουν ένα λογοτεχνικό περιοδικό με το ίδιο όνομα το 1910. Το 1913, ο Σανεάτσου νυμφεύτηκε την Φουσάκο Μιγιάγκι, γυναίκα που του την σύστησε η Κοκίχι Οτάκε. Και η Μιγιάγκι και η Οτάκε ήταν μέλη της λογοτεχνικής ένωσης γυναικών (και εκδότες του περιοδικού με το ίδιο όνομα) "Μπλούστοκινγκ".
Το Έργο
Ως σημαντικό μέλος της Σιρακάμπα, ο Μουσανοκότζι το 1910 δημοσίευσε το έργο του Omedetaki Hito(ιαπωνικά:お目出たき人,Good Natured Person) στο περιοδικό του. Στη συνέχεια, ακολούθησε το Seken shirazu(ιαπωνικά:世間知らず,Babe in the Woods) το 1912. Μέσω της Σιρακάμπα, ο Μουσανοκότζι ξεκίνησε να απομακρύνεται από το ιδανικό του Τολστόι περί αυτοθυσίας, και προώθησε την φιλοσοφία του ανθρωπισμού ως εναλλακτική στην μετέπειτα μορφή του νατουραλισμού. Ενώ ο ανθρωπισμός του δανειζόταν στοιχεία από τον νατουραλισμό, γενικότερα πίστευε ότι η ανθρωπότητα έλεγχε την ίδια του την μοίρα μέσω της διεκδίκησης της βούλησης, ενώ αντίθετα οι νατουραλιστές τείνουν να βλέπουν το άτομο ως ανίσχυρο και απελπισμένο απέναντι σε δυνάμεις πέρα ​​από τον προσωπικό έλεγχο.
Καρλόττα της Λωρραίνης
Η Καρλόττα, γαλ.. Charlotte de Lorraine-Guise-Elbeuf-Brion (6 Μαςιου 1678 - 21 Ιανουαρίου 1757) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ-Μπριόν ήταν κόρη του κόμη του Αρμανιάκ.
Σανεάτσου Μουσανοκότζι
Το Έργο
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μουσανοκότζι γύρισε πίσω στον Τολστόι για έμπνευση και για περαιτέρω ανάπτυξη της ανθρωπιστικής φιλοσοφίας του. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, δημοσίευσε Sono imōto(ιαπωνικά:その妹,His Sister)(1915), ένα θεατρικό έργο που περιλαμβάνει μία επιλογή μεταξύ της αγάπης για τον εαυτό και της αγάπης για την ανθρωπότητα. Μετακόμισε, το 1916, σε μια περιοχή που είναι σήμερα μέρος του Αμπίκο, Κίμπα, μαζί με τους Ναόγια Σίγκα και Γιανάγκι Σόετσου.
Το 1918, ο Μουσανοκότζι έκανε το επόμενο βήμα στην ανάπτυξη της φιλοσοφίας του με την εγκατάστασή του στα βουνά του Κιτζό, Μιγιαζάκι στο Κιούσου, και ίδρυσε μια σχεδόν-σοσιαλιστική ουτοπική κοινότητα, Αταρασίκι-μούρα (Νέο Χωριό) σύμφωνα με τις τολστοϊκές γραμμές. Αμέσως μετά, δημοσίευσε το έργο Kōfukumono(ιαπωνικά:幸福者,A Happy Man) (1919), ένα μυθιστόρημα παρουσιάζοντας την εικόνα του για τον ιδανικό άνθρωπο και Yūjō(ιαπωνικά:友情,Friendship) (1920), ένα μυθιστόρημα για την νίκη του ανθρωπισμού έναντι του εγώ. Ο ιδεαλισμός του εμφανίζεται στην αυτοβιογραφία του Aru otoko(ιαπωνικά:或る男,A Certain Man) (1923), και στο θεατρικό του έργο Ningen banzai(ιαπωνικά:人間万歳,Three Cheers for Mankind) (1922). Η κοινότητα, επίσης, δημοσίευσε το δικό της λογοτεχνικό περιοδικό, Atarashiki-mura. Την δεκαετία του 1920, ενώ διοικούσε την κοινότητα, ο Μουσανοκότζι ήταν πολύ παραγωγικός λογοτεχνικά. Ωστόσο, ο Μουσανοκότζι βαρέθηκε το κοινωνικό πείραμα και εγκατέληψε το χωριό το 1926. Ένα πρόγραμμα κατασκευής φράγματος ανάγκασε το χωριό να επανατοποθετηθεί στον νομό της Σαιτάμα, όπου ακόμα υπάρχει.
Καρλόττα της Λωρραίνης
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ και της Αικατερίνης ντε Νεφβίλ, κόρης του Νικολάου δούκα του Βιλερουά.
Σανεάτσου Μουσανοκότζι
Το Έργο
Μετά τον Μεγάλο Σεισμό του Καντό το 1923, ο Μουσανοκότζι γύρισε στο Τόκιο για να διαχειριστεί μία πινακοθήκη, και άρχισε να πουλά πίνακές του, κυρίως έργα  νεκρής φύσης, που αναπαριστούσαν κολοκύθες και άλλα λαχανικά. Η έκδοση του Σιρακάμπα αναστάλθηκε μέτα τον σεισμό, αλλά ο Μουσανοκότζι συνέχισε εκδίδοντας το λογοτεχνικό περιοδικό, Φούτζι, με τον μυθιστοριογράφο και θεατρικό συγγραφέα Ναγκάγιο Γιοσιρό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έστρεψε την προσοχή του στη συγγραφή ιστορικών και βιογραφικών μυθιστορημάτων, όπως το Νινομίγια Σοντόκου, σχετικά με τον τεχνολόγο φάρμας και γεωπονικό φιλόσοφο του 19ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 30 και του 40, εξαφανίστηκε από τον κόσμο της λογοτεχνίας. Ενθαρρυμένος από τον μεγαλύτερο αδερφό του Κιντόμο Μουσανοκότζι, που ήταν Ιάπωνας πρέσβης στην Ναζιστική Γερμανία, ταξίδεψε στην Ευρώπη το 1936. Το 1946, του αποδώθηκε έδρα στην Ιαπωνική Βουλή από το Κοινοβούλιο της Ιαπωνίας. Ωστόσο, τέσεερις μήνες αργότερα απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του από τον Ανώτατο Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων, εξαιτίας του έργου του Dai Tōa Senso Shikan(ιαπωνικά:大東亜戦争私観,Personal Thoughts on the Great East Asia War) (1942), που υποστήριζε τις δράσεις της Ιαπωνικής κυβέρνησης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Καρλόττα της Λωρραίνης
Βιογραφία
Τα μέλη του Οίκου της είχαν στην Αυλή του Παρισιού τη θέση του ξένου πρίγκιπα (prince étranger). Ανατράφηκε μαζί με την αδελφή της Μαρία. Ήταν γνωστή στην Αυλή ως μαντμαζέλ ντ'Αρμανιάκ και ήταν διάσημη για την ομορφιά της. Έγινε ευνοούμενη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και η μαντάμ ντε Σεβινιέ την περιγράφη ως αξιολάτρευτη. Έπειτα από τον γάμο της αδελφής της Μαρίας με τον Αντώνιο δούκα του Βαλεντινουά, μετέπειτα πρίγκιπα του Μονακό, πολλοί ζήτησαν την Καρλόττα σε γάμο: Γάλλοι ευγενείς, ξένοι, καθώς και ο Λουδοβίκος-Αλέξανδρος νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο βασιλιάς αντιτέθηκε και για την απώλεια της χορήγησε μία σύνταξη.
Σανεάτσου Μουσανοκότζι
Το Έργο
Ο Μουσανοκότζι επέστρεψε στην λογοτεχνία με το μυθιστόρημά του Shinri sensei(ιαπωνικά:真理先生観,Teacher of Truth) (1949–1950). Βραβεύτηκε με το Βραβείο Πολιτισμού το 1951, και έγινε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών  το 1952.
Καρλόττα της Λωρραίνης
Βιογραφία
Απεβίωσε άγαμη σε ηλικία 79 ετών.
Σανεάτσου Μουσανοκότζι
Το Έργο
Ο Μουσανοκότζι έζησε μέχρι το 90ο έτος. Πέθανε στο Νοσοκομείο του Πανεπιστημίου Τζίκει στο Κομάε, Τόκιο από ουραιμία. Ο τάφος του είναι στο Chūō Reien στην πόλη Χακιότζι, κοντά στο Τόκιο. Το σπίτι του στο Τσόφου, όπου μεγάλωσε από το 1955 μέχρι το 1976 μετατράπηκε σε μουσείο μνήμης.
Καρλόττα της Λωρραίνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Σανεάτσου Μουσανοκότζι
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες συγγραφείς Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές Κατηγορία:Ιάπωνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιάπωνες θεατρικοί συγγραφείς
Ανδρέας Κοντέλλης
Βιογραφικό
Ο Ανδρέας Κοντέλλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Κατάγεται από τη Λήμνο, όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Είναι απόφοιτος της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης (Νέα Σμύρνη 1978-1984). Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής με την Ρένα Ανούση-Ηλία και στη συνέχεια με τον Βρασίδα Βλαχόπουλο (1982-1984). Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, ζωγραφική, (1984-1990) με καθηγητή τον Π. Τέτση. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, βραβεύτηκε τρεις φορές από το Ι.Κ.Υ. Το 1993 μετά από εξετάσεις, του χορηγήθηκε τριετής υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, για εκτέλεση ζωγραφικού έργου στην Ελλάδα. Με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Middlesex University του Λονδίνου με καθηγητές τους John Thompson και Jim Mooney. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, τιμήθηκε με υποτροφία από το πανεπιστήμιο και έλαβε το 2000, Master of Art in Fine Art.
Το καλλιτεχνικό του έργο
Ο Κοντέλλης ζωγραφίζει επαγγελματικά από το 1990. Ανήκει στους εξπρεσσιονιστές ζωγράφους και τον ενδιαφέρει κυρίως η αποτύπωση του συναισθήματος, αν και όχι πάντα τόσο έντονα. Για να φτάσει στο αποτέλεσμα που επιθυμεί χρησιμοποιεί κυρίως το χρώμα με έναν προσωπικό, ιδιαίτερο τρόπο και λιγότερο το σχέδιο έτσι ώστε τα έργα του έχουν πλέον αναγνωρίσιμο ύφος. Τον απασχολεί και τον έχει επηρεάσει το λημνιακό τοπίο, φυσικό και ανθρωπογενές, από το οποίο πάντα έχει αφορμές για έμπνευση.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Μαχαβέλι
Ο Μαχαβέλι (σιναλέζικα: මහවැලි ගඟ, κυριολεκτικά «Μεγάλος αμμώδης ποταμός», ταμίλ: மகாவலி ஆறு [μαχαβάλι γκανγκάι]), είναι ο μεγαλύτερος ποταμός στη Σρι Λάνκα και έχει μήκος 335 χλμ. Έχει λεκάνη απορροής 10.448 τ.χλμ., τη μεγαλύτερη στη χώρα, η οποία καλύπτει σχεδόν το ένα πέμπτο της συνολικής έκτασης του νησιού. Η πραγματική αρχή του Μαχαβέλι ξεκινά από το Πολβαθούρα (στην περιοχή Μαχαβίλα), ένα απομακρυσμένο χωριό της περιοχής Νουβάρα Ελίγια της επαρχίας Κάντι. Ο ποταμός εκβάλλει στον κόλπο της Βεγγάλης στη νοτιοδυτική πλευρά του κόλπου του Τρινκομάλε. Ο κόλπος περιλαμβάνει το πρώτο από τα υποβρύχια φαράγγια, καθιστώντας το Τρινκομάλε ένα από τα καλύτερα λιμάνια βαθέων υδάτων στον κόσμο.
Στο πλαίσιο του προγράμματος Ανάπτυξης του Μαχαβέλι, ο ποταμός και οι παραπόταμοι του φράχτηκαν σε διάφορες τοποθεσίες για να γίνει δυνατή η άρδευση στην ξηρά ζώνη, σε σχεδόν 1.000 τ.χλμ. αρδευόμενης γης. Η παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας από έξι φράγματα του συστήματος Μαχαβέλι προμηθεύει περισσότερο από το 40% των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας της Σρι Λάνκα. Μία από τις πολλές πηγές του ποταμού είναι ο Κοτμάλε Όγια.
Υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη στη Σρι Λάνκα ότι ο Μαχαβέλι ξεκινά από την Κορυφή του Αδάμ. Ο Μαχαβέλι πηγάζει από τις πεδιάδες του Χόρτον στην Kirigalpoththa και την οροσειρά Thotupola.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σρι Λάνκα
Γεγονότα Ιουνίου 2007
06
Πάπας Λούκιος Β΄
{{Πάπας |τύπος = πάπας |προσφώνηση = Πάπας |εικόνα = 150px |{Πάπας |όνομα = Λούκιος Β΄ |από = 9 Μαρτίου 1144 |έως = 15 Φεβρουαρίου 1145 |προκάτοχος = Κελεστίνος Β΄ |διάδοχος = Ευγένιος Γ΄ |θυρεός = }} Ο Πάπας Λούκιος Β΄ (Papa Lucio II, ... - 15 Φεβρουαρίου 1145), γεννημένος ως Τζεράρντο Κατσιαμένικι νταλ Όρσο, ήταν Πάπας από τις 4 Μαρτίου 1144 έως το θάνατό του.
Η πολυκύμαντη θητεία του χαρακτηρίστηκε από δύο σημαντικά γεγονότα. Την ανακήρυξη επαναστατικού δημοκρατικού καθεστώτος στη Ρώμη, το οποίο σκόπευε να καταργήσει την εγκόσμια εξουσία των παπών, και την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του βασιλείου της Πορτογαλίας από την Ισπανία, κάτω από την παπική επικυριαρχία.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Έινσλι Μέιτλαντ-Νάιλς
Καριέρα
Γεννημένος στο Γκουντμέις, στο Λονδίνο, ο Μέιτλαντ-Νάιλς είναι προϊόν της ακαδημίας της Άρσεναλ, καθώς εντάχθηκε στην ομάδα σε ηλικία 6 ετών. Ο Μέιτλαντ-Νάιλς έπαιξε στην ομάδα U21 της Άρσεναλ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2013-14, έχοντας παίξει στην ομάδα U18την προηγούμενη σεζόν. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Άρσεναλ στις 24 οκτωβρίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίπσουιτς Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Μπέργκελμιρ (δορυφόρος)
Ο Μπέργκελμιρ (αγγλικά: Bergelmir) ή Κρόνος XXXVIII (Saturn XXXVIII) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ, Jan Kleyna και Μπράιαν Μάρσντεν στις 4 Μαΐου του 2005, ύστερα από παρατηρήσεις στο διάστημα μεταξύ 12 Δεκεμβρίου 2004 και 9 Μαρτίου 2005 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 15.
Έχει περίπου 6 χιλιόμετρα διάμετρο και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 19.372.000 χιλιόμετρα σε 1.006,659 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 157° προς την Εκλειπτική (134° προς τον Ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη φορά και εκκεντρότητα 0,152.
Ονομάστηκε έτσι, τον Απρίλιο του 2007, από το Μπέργκελμιρ, ένα γίγαντα από τη Νορβηγική μυθολογία, εγγονό του Υμίρ, του αρχέγονου γίγαντα. Ο Μπέρκελμιρ και η σύζυγός του ήταν οι μόνοι επιζήσαντες της πλημμύρας που δημιουργήθηκε από το αίμα του Υμίρ, όταν ο Όντιν και οι αδελφοί του σκότωσαν τον Υμίρ, στην αρχή του κόσμου. Ο Μπέργκελμιρ στη συνέχεια έγινε ο προγεννήτορας της νέας γενιάς γιγάντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Κάρλος Πένα Βέγκα
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1989, στο Μιζούρι της Κολάμπια. Ο πατέρας του κατάγεται από την Ισπανία και τη Βενεζουέλα, και η μητέρα του κατάγεται από τον Άγιο Δομίνικο. Μεγάλωσε στην πολιτεία Ουέστον της Φλόριντα. Εμφανίστηκε σε τοπικές παραγωγές του μιούζικαλ Grease και Man of La Mancha. Επίσης, είχε έναν ρόλο στο μιούζικαλ Titanic, στο οποίο συμμετείχε πριν μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να ακολουθήσει καριέρα ως ηθοποιός. Κατά τη διάρκεια της πορείας του στο μιούζικαλ Τιτανικός ανακάλυψε το πάθος του για το τραγούδι και τον χορό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Μαρί-Λουίζ ντε Ροάν
Η Μαρί-Λουίζ-Ζενεβιέβ ντε Ροάν (γαλλικά: Marie-Louise-Geneviève de Rohan, Παρίσι, 7 Ιανουαρίου 1720 – Ρατισβόνη, 4 Μαρτίου 1803), επίσης γνωστή ως Μαντάμ ντε Μαρσάν (γαλλικά: Madame de Marsan), ήταν Γαλλίδα αριστοκράτισσα. Υπήρξε γκουβερνάντα του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, καθώς και των αδερφών του.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ζυλ-Φρανσουά-Λουί ντε Ροάν, πρίγκιπα ντε Σουμπίζ, και της Αν-Ζυλί-Αντελαΐντ ντε Μελάν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1736 παντρεύτηκε τον Γκαστόν της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ-Μπριόν κόμη του Μαρσάν. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Γκαστόν απεβίωσε το 1743.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ρας Τζεμπέλ
Η Ρας Τζεμπέλ, ή Ρας Ελ Τζεμπέλ, είναι σχεδόν παράλια πόλη της Β-ΒΑ. Τυνησίας. Διοικητικά υπάγεται στο Κυβερνείο της Μπιζέρτα από την πρωτεύουσα του οποίου Μπιζέρτα απέχει 36 χλμ. Κατά την απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 25.553 κατοίκους.
Το όνομά της οφείλεται από την ομώνυμη κορυφή της τελευταίας απόληξης της οροσειράς Άτλας. Έχει πολύ ανεπτυγμένη γεωργία (δεντροκαλλιέργειες, κηπουρική κ.λπ) με εξαιρετικά ανεπτυγμένο δίκτυο άρδευσης καθώς και κτηνοτροφία. Ιδιαίτερη ανάπτυξη παρουσιάζει η κλωστοϋφαντουργία. Ένα σημαντικό εργοστάσιο της αλυσίδας Λη Βάις είναι εγκατεστημένο στη περιοχή στο οποίο απασχολείται ένα μεγάλο μέρος του ντόπιου εργατικού δυναμικού.
Δημήτρης Πετρόπουλος
Ο Δημήτρης Πετρόπουλος (1906-1979) ήταν Έλληνας λαογράφος και καθηγητής πανεπιστημίου
Βίος
Ο Δημήτρης Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Τριφυλλία το 1906 και μεγάλωσε στην Ολυμπία. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και δίδαξε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση από το 1929 έως το 1943, στη Θράκη, την Πελοπόννησο, και το Παλαιό Φάληρο.Μετά από εισήγηση του Γεώργιου Μέγα μετατέθηκε στο Λαογραφικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών τον Οκτώβριο του 1943. Έλαβε υποτροφία για δύο χρόνια από τη Γαλλική κυβέρννηση και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Εργάστηκε στη Βιβλιοθήκη του Institut de France και υπέβαλε διδακτορική διατριβή με θέμα τη σύγκριση στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι: ''La comparaison dans la chanson populaire grecque, 1954
Από το 1961 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, στην έδρα Θρησκείας και ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων και της Λαογραφίας και το 1972 ομότιμος καθηγητής. Πέθανε στις 17 Απριλίου του 1979
Οι απόψεις του για τη λαογραφία
Κατά τον Πετρόπουλο έχει μια διττή σημασία η Λαογραφία: να ερμηνεύσει κι όχι να συντηρήσει την παράδοση και να συμβάλει στην συναδέλφωση των λαών, έχει δηλαδή μια βαθιά ανθρωπιστική αποστολή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Μετεμβολιακή εγκεφαλίτιδα
Η μετεμβολιακή εγκεφαλίτιδα είναι μετεμβολιακή επιπλοκή που σχετίζεται με τον εμβολιασμό με τον ιό της βαξινίας (vaccinia) κατά την διεθνή εκστρατεία εξάλειψη της ευλογιάς. Η θνησιμότητα αυτού του είδους εγκεφαλίτιδας ανερχόταν σε 25 – 30%, ενώ άλλο ένα 16 – 30% είχε ισόβιες συνέπειες από αυτό το είδος εγκεφαλίτιδας. Αυτή η επιπλοκή είναι μια από τις πιο σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με τον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς. Ο υποκείμενος μηχανισμός της είναι άγνωστος.
Συμπτώματα και σημάδια
Τα συμπτώματα της ασθένειας αρχίζουν να εμφανίζονται μεταξύ 8ης και 14ης ημέρας μετά τον εμβολιασμό. Μεταξύ των πρώτων συμπτωμάτων είναι ο πυρετός, η κεφαλαλγία, η σύγχυση και η ναυτία. Με το πέρασμα του χρόνου εμφανίζονται τα εξής συμπτώματα: επιληπτικές κρίσεις, βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες δυσλειτουργίες της μνήμης, τοπική παράλυση, ημιπληγία, πολυνευρίτιδα και σπασμοί. Σε ακραίες περιπτώσεις η μετεμβολιακή εγκεφαλίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε κώμα και θάνατο.
Μεταξύ των διαφόρων μορφών της ιογενούς φλεγμονής του εγκεφάλου είναι η λύσσα, η πολιομυελίτιδα και δύο τύποι που μεταδίδονται από τα κουνούπια: η εγκεφαλίτιδα (στις διάφορες μορφές της) και η εγκεφαλίτιδα του Σεντ Λιούις.
Οι δύο τελευταίοι τύποι εγκεφαλίτιδας έχουν εμφανιστεί σε επιδημική μορφή στις Ηνωμένες Πολιτείες και χαρακτηρίζονται από υψηλό πυρετό, παρατεταμένο κώμα (το οποίο είναι υπεύθυνο για την "ασθένεια του ύπνου"), και σπασμούς, που οδηγούν ακόμη και σε θάνατο.
Η εγκεφαλίτιδα που προκύπτει ως επιπλοκή μιας άλλης συστηματικής λοίμωξης λέγεται παραμολυσματική εγκεφαλίτιδα και μπορεί να ακολουθεί ασθένειες όπως: ιλαρά, γρίπη και οστρακιά. Ο ιός του AIDS επίσης μολύνει τον εγκέφαλο και αναπτύσσεται σταδιακά άνοια. Αν και δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τον ιό, όταν η νόσος έχει εδραιωθεί, πολλά είδη εγκεφαλίτιδας μπορούν να αποφευχθούν μέσω του εμβολιασμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής Κατηγορία:Σπάνιες μολυσματικές ασθένειες Κατηγορία:Ιογενής εγκεφαλίτιδα
Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου
Το κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου (Колокольня Иван Великий, Koλοκόλνγια Ιβάν Βελίκιυ) είναι πύργος εκκλησίας μέσα στο συγκρότημα του Κρεμλίνου της Μόσχας. Με συνολικό ύψος 81 μ., είναι ο ψηλότερος πύργος και οικοδόμημα του Κρεμλίνου. Κτίστηκε το 1508 στην πλατεία των Καθεδρικών Ναών για τους τρεις Ρωσικούς Ορθόδοξους Καθεδρικούς Ναούς, δηλαδή της Κοίμησης της Θεοτόκου (πλησιέστερα στον πύργο), του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που δεν έχουν δικά τους καμπαναριά. Λειτουργεί ως μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας.
Ιστορία
Από το 1329, το πρώτο πέτρινο καμπαναριό της Μόσχας βρισκόταν σε αυτήν την τοποθεσία, συνδεδεμένο με την Εκκλησία του Αγίου Ιβάν της Κλίμακος που βρισκόταν κάτω από την Καμπάνα, εξ ου και το όνομα "Ιβάν" στον τίτλο. Αυτή η εκκλησία ανεγέρθηκε από τον μεγάλο δούκα Ιβάν Α΄ Καλιτά και ήταν μια από τις πρώτες που κτίστηκαν στη Μόσχα από πέτρα και όχι από ξύλο. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης ανακαίνισης του Κρεμλίνου από τον Ιβάν Γ΄, ο μεγάλος δούκας προσέλαβε έναν Ιταλό αρχιτέκτονα για να αντικαταστήσει αυτήν την εκκλησία. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1505, τη χρονιά του τέλους του Ιβάν Γ΄, και ολοκληρώθηκε τρία χρόνια αργότερα από τον γιο του Βασίλειο Γ΄. Ο Βασίλειος Γ΄ διέταξε επίσης να ανεγερθεί ένας νέος και μεγάλος πύργος στα θεμέλια του παλαιού πύργου, στη μνήμη του πατέρα του.
Το νέο κωδωνοστάσιο, που ολοκληρώθηκε το 1508, είχε αρχικά δύο καμπαναριά σε διαφορετικά επίπεδα και ύψος περίπου 60 μ. Λόγω του ύψους του, ο πύργος χρησίμευε και ως σημείο παρατήρησης των πυρκαγιών και της προσέγγισης των εχθρών.
Υπάρχει ένας δημοφιλής, αλλά αμφισβητούμενος μύθος, ότι όταν ο Ναπολέων Α΄ κατέλαβε τη Μόσχα το 1812 μετά τη μάχη του Μποροντίνο, άκουσε ότι ο σταυρός στον κεντρικό τρούλο του καθεδρικού ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είχε χυθεί με μασίφ χρυσό και έδωσε αμέσως εντολή να τον κατεβάσουν. Μπέρδεψε όμως τον καθεδρικό ναό με το κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου, που είχε μόνο έναν επιχρυσωμένο σιδερένιο σταυρό. Αυτός ο σταυρός αντιστάθηκε σε όλες τις προσπάθειες των Γάλλων μηχανικών και των εργαλείων τους να τον απομακρύνουν από τον πύργο. Μόνο αφού ένας Ρώσος αγρότης προσφέρθηκε εθελοντικά να σκαρφαλώσει στον τρούλο, ο σταυρός κατέβηκε σε ένα σχοινί. Όταν πήγε στον Ναπολέοντα Α΄ αναζητώντας ανταμοιβή, ο τελευταίος τον σκότωσε ως προδότη της πατρίδας του. αριστερά|μικρογραφία|250px|Το Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου και ο τρούλος του.
Αρχιτεκτονική
Το Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου είναι ένα σύνολο με τρία στοιχεία. Όλα τα κτίρια είναι κατασκευασμένα από τούβλα και είναι ασβεστωμένα σύμφωνα με τα γειτονικά κτίρια της πλατείας του καθεδρικού ναού.
Καμπάνες
Το Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου σήμερα περιέχει 22 καμπάνες. Από αυτές, 18 μικρές καμπάνες κρέμονται στη βάση και στη μέση του καμπαναριού.
Μουσεία Κρεμλίνου της Μόσχας
μικρογραφία|Mνήμη του Αζόφ: αυγό Φαμπερζέ με μοντέλο πλοίου στο Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου.
Τα Μουσεία του Κρεμλίνου της Μόσχας (ρωσικά Музеи Московского Кремля, MMK ή Государственный историко-культурный музей-заповедник «Московский Кремль») είναι ένα σημαντικό κρατικό μουσείο στο Κρεμλίνο της Μόσχας. Οι ρίζες του βρίσκονται στο μουσείο Οπλοστάσιου του Κρεμλίνου που ιδρύθηκε το 1806, ενώ η σημερινή μορφή του μουσείου ξεκίνησε το 1991. Επικεφαλής του μουσείου (από το 2001) είναι η Γιελένα Γκαγκάρινα, κόρη του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν. Υπήρχαν 424.922 επισκέπτες στα Μουσεία του Κρεμλίνου το 2020, μια πτώση 86 % από το 2019 λόγω της πανδημίας COVID-19, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται στην 46η θέση στη λίστα με τα μουσεία τέχνης με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο το 2020.
Τα Μουσεία του Κρεμλίνου της Μόσχας απαρτίζονται από τα:
Ιστορία
Το «Κρατικό Ιστορικό και Πολιτιστικό Μουσείο και Μνημείο Κληρονομιάς του Κρεμλίνου της Μόσχας»11111 αποτελείται από την αίθουσα Οπλισμού και την Πλατεία των καθεδρικών ναών. Στην Πλατεία των Καθεδρικών ναών βρίσκονται οι τρεις καθεδρικοί ναοί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Μέγαρο του Πατριάρχη με την Εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων και το συγκρότημα του Κωδωνοστασίου «Ιβάν ο Μέγας», καθώς και οι εκθεσιακοί χώροι στο Καμπαναριό της Κοιμήσεως και στον Μονόστυλο Θάλαμο του Πατριαρχικού Μεγάρου.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ναπολέοντα Α΄ στη Ρωσία, το προσωπικό του Μουσείου του Κρεμλίνου ανέλαβε να διατηρήσει τις συλλογές του μουσείου. Κατά τη διάρκεια της εισβολής, πολλά πολιτιστικά αντικείμενα υπέστησαν ζημιές, καταστράφηκαν, χάθηκαν ή μεταφέρθηκαν. Τα καθήκοντα που εκτελούσε το προσωπικό ίδρυσαν το Κρατικό Οπλοστάσιο ως εθνικό-ιστορικό μουσείο.
Η πρώτη έκθεση του μουσείου ήταν ανοιχτή στους επισκέπτες το 1814. Ο αυτοκράτορας Νικόλαος Α' άλλαξε το όνομα του μουσείου και το έκανε "Οι θάλαμοι Οπλισμού της Μόσχας", στις 22 Αυγούστου 1831.
Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου
Το κτίριο του Οπλοστασίου είναι μέρος του συγκροτήματος του Μεγάλου Ανακτόρου του Κρεμλίνου. Βρίσκεται στο κτίριο που ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Koνσταντίν Τον το 1851. Το Οπλοστάσιο αποθηκεύει τις βάσεις των συλλογών του μουσείου. Διατηρεί αρχαία κρατικά διάσημα, τελετουργικά βασιλικά ρούχα και ενδύματα στέψης, άμφια ιεραρχών της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, την πιο εκτεταμένη συλλογή χρυσών και αργυρών από Ρώσους τεχνίτες, δυτικοευρωπαϊκά καλλιτεχνικά ασημικά, τελετουργικά όπλα και πανοπλίες, άμαξες και τελετουργικές ιμάντες αλόγων. Το Οπλοστάσιο περιέχει περισσότερα από τέσσερις χιλιάδες αντικείμενα από τη Ρωσία, τις ευρωπαϊκές και ανατολικές χώρες από τον 4ο έως τις αρχές του 20ού αι.
Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Για έξι αιώνες, ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ήταν το εθνικό και θρησκευτικό κέντρο της Ρωσίας: Τσάροι και Αυτοκράτορες στέφθηκαν εκεί. Ο καθεδρικός ναός έγινε τόπος ταφής των Ρώσων Ιεραρχών του 14ου-17ου αι. Υπάρχουν ιερά με τα λείψανα των Πέτρου, Ιωνά, Φίλιππου και Ερμογένη των θαυματουργών της Μόσχας στον καθεδρικό ναό.
Ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ξεπέρασε όλες τις παλαιότερες εκκλησίες, τόσο σε μέγεθος όσο και σε μεγαλοπρέπεια στο εσωτερικό του. Οι τοίχοι του είναι γεμάτοι με τοιχογραφίες από εξαιρετικούς ζωγράφους από όλο τον κόσμο και τελικά γέμισε με μια μοναδική συλλογή από μνημεία μεσαιωνικής τέχνης της Ρωσίας. Μετά την Επανάσταση του 1917, η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έγινε μουσείο. Οι θείες λειτουργίες επαναλήφθηκαν στον καθεδρικό ναό το 1990.
Καθεδρικός Ναός του Αρχαγγέλου
Ο Καθεδρικός Ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ κατασκευάστηκε από το 1505 έως το 1508 από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Aλοΐσιο Νόβυι και θεωρείται το πιο μοναδικό μνημείο σε ολόκληρο το σύνολο της πλατείας των Καθεδρικών Ναών του Κρεμλίνου της Μόσχας. Ο καθεδρικός ναός κτίστηκε για να σηματοδοτήσει το τέλος της μογγολικής κυριαρχίας και τη δύναμη των μεγάλων πριγκίπων της Ρωσίας. Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, τον προστάτη άγιο των πριγκίπων στους άθλους των όπλων. Οι μεγάλοι πρίγκιπες πήγαιναν εκεί για να προσευχηθούν πριν φύγουν για πόλεμο και ο μικρότερος αδελφός των πριγκίπων ορκιζόταν πίστη στους μεγάλους πρίγκιπες εδώ. Αργότερα, οι τσάροι θα απέτειαν φόρο τιμής στους προγόνους τους μετά από μια τελετή στέψης στον καθεδρικό ναό.
Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού
Ο καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου κτίστηκε το 1484-1489 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ηγεμόνα Πασών των Ρωσιών Ιβάν Γ'. Σε αντίθεση με το άλλο νέο κτίριο κατοικιών στο Κρεμλίνο, ο καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου κτίστηκε από αρχιτέκτονες του Πσκοφ και όχι από Ιταλούς αρχιτέκτονες. Διαθέτει χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής παράδοσης τόσο της Μόσχας, όσο και του ΠΣκοφ. Ο καθεδρικός ναός καθαγιάστηκε προς τιμήν της Ημέρας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, αφιερωμένη στην ανακοίνωση από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία ότι επρόκειτο να γεννήσει τον γιο του Θεού. Το 1508, με διάταγμα του μεγάλου πρίγκιπα Βασίλειου Ιβάνοβιτς, οι θόλοι επιχρυσώθηκαν και οι εικόνες του τέμπλου καλύφθηκαν με ασημένιες, χρυσές και γυάλινες χάντρες. Ο Τσάρος Ιβάν Δ' ο Τρομερός πρόσθεσε τέσσερις μικρές πλευρικές εκκλησίες στις γωνίες των στοών, ενώ δύο μαύροι τρούλοι κτίστηκαν επάνω από το δυτικό τμήμα του καθεδρικού ναού και οι θόλοι και η οροφή καλύφθηκαν με χάλκινες επιχρυσωμένες πλάκες. Ο καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου χρησίμευσε ως το ιδιωτικό παρεκκλήσι των μεγάλων πριγκίπων και τσάρων της Μόσχας για αιώνες. Μετά την Επανάσταση του 1917, ο καθεδρικός ναός έκλεισε και το Μουσείο του Κρεμλίνου ανέλαβε τη φροντίδα του καθεδρικού ναού σε προσπάθειες να διατηρήσει και να αποκαταστήσει τα έργα τέχνης του.