cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιβλίο των Ωρών
Οι Ώρες είναι οι διαιρέσεις της ημέρας που έχουν καθοριστεί για προσευχή προς τιμήν της Παρθένου κι έτσι προκύπτει το όνομα του βιβλίου. Η σύνθεσή του ποίκιλε. Στην αρχή υπήρχε το λειτουργικό ημερολόγιο του έτους, που συχνά συνοδευόταν από εικονογραφήσεις με τις εργασίες των μηνών και τα ζώδια.
Οι τόμοι εμπλουτίζονταν με μικρογραφίες, συχνά εξαιρετικής ποιότητας, που καθιστούσαν το βιβλίο αντικείμενο πολυτελείας. Η αυξημένη ζήτηση για τέτοια βιβλία είχε εξέχουσα σημασία για την ανάπτυξη της γοτθικής εικονογράφησης χειρογράφων.
Με την εικονογράφηση τέτοιων βιβλίων καταπιάστηκαν σημαντικοί καλλιτέχνες όπως οι Γιαν βαν Άικ, οι αδερφοί Λίμπουργκ και ο Ζαν Φουκέ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γοτθική ζωγραφική Κατηγορία:Χριστιανική λατρεία Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Τζ. Κ. Ρόουλινγκ
Η Τζόαν Ρόουλινγκ (Joanne "Jo" Rowling, 31 Ιουλίου 1965 ), γνωστή κυρίως με τα αρχικά '''Τζ. Κ. Ρόουλινγκ' (J. K. Rowling''), είναι διάσημη Αγγλίδα συγγραφέας. Έγινε διάσημη για τη συγγραφή της σειράς Χάρι Πότερ, τα βιβλία της οποίας έχουν κερδίσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον, έχουν πολυβραβευθεί και έχουν πωλήσει περισσότερα από 350 εκατομμύρια αντίτυπα ανά τον κόσμο. Τα βιβλία έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 70 γλώσσες.
Το 2008, στη Sunday Times Rich List, η περιουσία της Ρόουλινγκ υπολογίστηκε στα 560 εκατομμύρια. στερλίνες, καθιστώντας την το 144ο πιο πλούσιο άτομο στον κόσμο και την 12η πιο πλούσια γυναίκα στη Βρετανία. Είναι το πρώτο πρόσωπο παγκοσμίως που κέρδισε περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο δολάρια μόνο από τη συγγραφή βιβλίων.Το πιο γνωστο της εργο θεωρειται "Ο Τζακ κι η φασολιά" Το 2008 κέρδισε περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια απ' αυτό το βιβλίο.
Ο οίκος Bloomsbury, φοβούμενος ότι τα αγόρια δεν θα αγόραζαν το βιβλίο εξαιτίας του γεγονότος ότι είχε γυναίκα συγγραφέα, ζήτησαν από τη Ρόουλινγκ να χρησιμοποιήσει δύο αρχικά, κρύβοντας έτσι το μικρό της όνομα. Μη έχοντας μεσαίο όνομα, η Ρόουλινγκ επέλεξε το Κ από το όνομα της γιαγιάς της, Κάθλιν Έιντα Μπούλτζεν Ρόουλινγκ (Kathleen Ada Bulgen Rowling), σαν το δεύτερο αρχικό του ψευδωνύμου της.
Εργογραφία
Όλα τα βιβλία της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ κυκλοφορούν στην Ελληνική γλώσσα από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Χάρι Πότερ Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Ούμεο
Ιδρύθηκε το 1622 και είναι σήμερα το κέντρο της εκπαίδευσης σε τεχνολογία και ιατρική, με ένα πανεπιστήμιο και πάνω από 30.000 σπουδαστές. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στη βόρεια Σουηδία, με 79.594 κατοίκους (2010). Διοικητικά είναι έδρα του ομώνυμου δήμου, με 116.206 κατοίκους (Σεπτέμβριος 2011). Το Ούμεο είναι μία από τις γρηγορότερα αναπτυσσόμενες πόλεις της Σουηδίας, καθώς επεκτείνεται με γρήγορο ρυθμό εδώ και μερικές δεκαετίες. Η αύξηση επιταχύνθηκε το 1965, τη χρονιά που ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της πόλης. Η μέση ηλικία των 116.000 ανθρώπων που ζουν στο δήμο Ούμεο είναι τα 37 έτη. Γίνονται προσπάθειες να αυξηθεί ο πληθυσμός του Ούμεο ακόμη περισσότερο - ο στόχος είναι να ξεπεράσει τις 150.000 πριν από το 2050. Αυτή τη στιγμή κάθε έτος κατασκευάζονται 700 έως 800 νέα διαμερίσματα.
Η πόλη είναι κέντρο της έρευνας, της τέχνης και του πολιτισμού. Η πόλη ορίστηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2014.
Γεωγραφία-Κλίμα
Το Ούμεο είναι χτισμένο στις ακτές του Βοθνιακού κόλπου σε απόσταση 600 χιλιομέτρων βορείως της Στοκχόλμης και 400 χιλιόμετρα νότια του Αρκτικού κύκλου, απέναντι από τη Φιλανδική πόλη Βάασα, με την οποία συνδέεται με πορθμείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Κοινότητα των Ινουίτ
Η Κοινότητα των Ινουίτ (γροιλ. Inuit Ataqatigiit) είναι σοσιαλιστικό κόμμα της Γροιλανδίας. Τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας της Γροιλανδίας από τη Δανία.
Στις εκλογές του 2009, το κόμμα αναδείχθηκε ως μεγαλύτερο κόμμα του Γροιλανδικού κοινοβουλίου, κερδίζοντας το 43,7% των ψήφων και 14 από τις συνολικά 31 έδρες του, διπλασιάζοντας έτσι τον αριθμό των εδρών που κέρδισε στις εκλογές του 2005. Εκπροσωπείται, επίσης, στο Φόλκετινγκ, κατέχοντας μία από τις δύο έδρες που αντιστοιχούν στη Γροιλανδία. Τωρινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Κουούπικ Κλάιστ, ο οποίος διαδέχτηκε τον Γιόσεφ Μότζφελντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γροιλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα
Νησιά Μασκαρέν
Τα νησιά Μασκαρέν (γαλλικά: Mascareignes, αγγλικά: Mascarenes) είναι αρχιπέλαγος στον Ινδικό ωκεανό ανατολικά της Μαδαγασκάρης που αποτελείται από το Μαυρίκιος, τη Ρεϋνιόν και το Ροντρίγκες. Το όνομα των νησιών προέρχεται από τον Πορτογάλο πλοηγό Πέδρο Μασκαρένιας, ο οποίος τα επισκέφθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 16ου αιώνα. Τα νησιά έχουν κοινή γεωλογική προέλευση από το θερμό σημείο της Ρεϋνιόν, κάτω από το οροπέδιο Μασκαρέν, και σχηματίζουν ένα μοναδικό οικοσύστημα με μοναδική χλωρίδα και πανίδα.
Τοποθεσία
Το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει τρία μεγάλα νησιά, το Μαυρίκιο, τη Ρεϋνιόν και το Ροντρίγκες, καθώς και μια σειρά ηφαιστειακών υπολειμμάτων στις τροπικές περιοχές του νοτιοδυτικού Ινδικού ωκεανού, γενικά μεταξύ 700 και 1500 χιλιομέτρων ανατολικά της Μαδαγασκάρης. Το έδαφος περιλαμβάνει μια ποικιλία από υφάλους, ατόλες και μικρά νησιά. Στα μεγαλύτερα νησιά υπάρχει ασυνήθιστη βιοποικιλότητα. Το κλίμα είναι ωκεάνιο και τροπικό.
Γεωλογία
Τα νησιά είναι ηφαιστειακής προέλευσης. Η Σάγια ντε Μάλια (35 εκατ. χρόνια πριν) ήταν η πρώτη από τις νήσους Μασκαρέν που αναδύθηκε από τον Ινδικό ωκεανό λόγω του θερμού σημείου της Ρεϋνιόν, ακολουθούμενη από τη Nazareth Bank (περίπου 2.000 χρόνια αργότερα), τη Soudan Bank και το Cargados Carajos. Τα νεότερα νησιά που σχηματίστηκαν ήταν ο Μαυρίκιος (7-10 εκατ. χρόνια πριν), ο παλαιότερος από τα υπάρχοντα νησιά, που δημιουργήθηκε μαζί με την υποθαλάσσια κορυφογραμμή Ροντρίγκες. Τα νησιά Ροντρίγκες και Ρεϋνιόν δημιουργήθηκαν τα τελευταία δύο εκατομμύρια χρόνια. Η Ρεϋνιόν είναι το μεγαλύτερο από τα νησιά (2.500 τ.χλμ.), ακολουθούμενη από τον Μαυρίκιο (1.900 τ.χλμ) και τον Ροντρίγκες (110 τ.χλμ). Τελικά οι Saya de Malha, Nazareth και Soudan βυθίστηκαν εντελώς, ενώ το Cargados Carajos παρέμεινε ως ατόλλη. Το hotspot της Ρεϋνιόν άρχιζε να κρυώνει και αναδύθηκε ένα μικρό νησί, ο Ροντρίγκες.
Η Ρεϋνιόν φιλοξενεί τις υψηλότερες κορυφές των Μασκαρέν, τα ασπιδοειδή ηφαίστεια Πιτόν ντε Νεζ (3.069 μ.) και Πιτόν ντε λα Φουρναίζ (2.525 μ.). Το Πιτόν ντε λα Φουρναίζ, στη νοτιοανατολική γωνία της Ρεϋνιόν, είναι ένα από τα πιο δραστήρια ηφαίστεια στον κόσμο, τελευταία εξερράγη το 2017. Το Πιτόν ντε λα Πετίτ Ριβιέρ Νουάρ (828 μ.) είναι η υψηλότερη κορυφή του Μαυρίκιου και οι ήσυχοι λόφοι του Ροντρίγκες ανέρχονται σε μόλις 390 μ.
Το οροπέδιο Μασκαρέν είναι υποθαλάσσιο οροπέδιο που εκτείνεται σε περίπου 2000 χιλιόμετρα, από τις Σεϋχέλλες μέχρι τη Ρεϋνιόν. Το οροπέδιο καλύπτει μια έκταση άνω των 115.000 τ.χλμ. αβαθούς ύδατος, με βάθη που κυμαίνονται από 8 έως 150 μέτρα, φτάνοντας τα 4000 μ. στα άκρα του. Το νότιο τμήμα του οροπεδίου, συμπεριλαμβανομένης της Saya de Malha Bank, της Nazareth Bank, της Soudan Banks και του Cargados Carajos Shoals (Saint Brandon) (τότε ενός μεγάλου νησιού), σχηματίστηκε από το hotspot της Ρεϋνιόν. Αυτά ήταν κάποτε ηφαιστειακά νησιά, όπως ο Μαυρίκιος και η Ρεϋνιόν, τα οποία έχουν βυθιστεί ή διαβρωθεί κάτω από τη στάθμη της θάλασσας ή, στην περίπτωση του Cargados Carajos, σε νησιά χαμηλών ατολλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιπελάγη του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Αρχιπελάγη της Αφρικής Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Νησιά της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην αποικίες στην Αφρική
Νίκος Σουλτανίδης
Καριέρα
Ο Νίκος Σουλτανίδης ξεκίνησε την καριέρα του από τη Δόξα Υφαντών Κομοτηνής και συνέχισε στην ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης το 1996 όταν η Δόξα συγχωνεύθηκε με τον Πόντο Θρυλορίου. Με την ΠΑΕ Ποντίων κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο στην ΕΠΣ Θράκης το 1997, ενώ αγωνίστηκε και στον τελικό του Κυπέλλου Ερασιτεχνών απέναντι στην Ιωνία Χανίων. Τη σεζόν 1997-98 συμμετείχε με την ΠΑΕ Ποντίων στη Δ' Εθνική για να πάρει μεταγραφή στον Κιλκισιακό το καλοκαίρι του 1998 μετά τον υποβιβασμό της ομάδας του. Στον Κιλκισιακό αγωνίστηκε 3 χρόνια πετυχαίνοντας 36 γκολ σε 88 αγώνες. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για τον Ηρακλή στον οποίο δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Συνέχισε στον Α.Ο. Χανίων και στην συνέχεια επέστρεψε για άλλη μία χρονιά στον Κιλκισιακό.
Το καλοκαίρι του 2003 πήγε στην Καστοριά που αγωνιζόταν στην Γ΄Εθνική και συνέβαλε σημαντικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ομάδα του σημειώνοντας 19 γκολ. Αγωνίστηκε άλλες δύο χρονιές με την Καστοριά στη Β΄Εθνικής. Στο διάστημα αυτό ξεχώρισε η πορεία της Καστοριάς στο κύπελλο Ελλάδος της περιόδου 2004-05 που έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση. Αποκλείστηκε τελικά από τον Ολυμπιακό, τον οποίο όμως κατάφερε να κερδίσει στον πρώτο αγώνα με σκορ 2-1, με τον Σουλτανίδη να σημειώνει και τα δύο γκολ της Καστοριάς. Τις περιόδους 2006-07 και 2007-08 ο Σουλτανίδης αγωνίστηκε στον Αγροτικό Αστέρα, στον οποίο είχε καλή παρουσία και διατήρησε τις καλές επιδόσεις του στην επίθεση.
Το καλοκαίρι του 2008 πήρε μεταγραφή για την Καβάλα. Η παρουσία του στην Καβάλα την περίοδο 2008-09 υπήρξε η σημαντικότερη της καριέρας αφού πέρα από την επιτυχία της ομάδας που εξασφάλισε την άνοδο στην Α΄Εθνική, ο Σουλτανίδης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και επιπλέον αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος στην ετήσια τελετή βράβευσης του ΠΣΑΠ. Συνέχισε άλλη μία χρονιά στην Καβάλα αγωνιζόμενος στην Α΄ Εθνική, πετυχαίνοντας ένα γκολ σε αγώνα με αντίπαλο τον Ατρόμητο. Το καλοκαίρι του 2010 αποκτήθηκε από τον Πανθρακικό που αγωνιζόταν στην Β΄Εθνική και  κατάφερε να αναδειχθεί πρωταθλητής Β΄Εθνικής την περίοδο 2011-12. Την περίοδο 2012-13 συνέχισε την καριέρα του στον Κιλκισιακό, επιστρέφοντας στην πρώτη του ομάδα μετά από 10 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κιλκισιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χανιά
3 Νοεμβρίου
Η 3η Νοεμβρίου είναι η 307η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (308η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 58 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Στριπτίζ
Το στριπτίζ (striptease) είναι ερωτικός χορός, στον οποίο ένα άτομο, καλούμενο «στρίπερ» (stripper), γυμνώνεται αργά, μερικώς ή πλήρως, με έναν σαγηνευτικό και σεξουαλικά προκλητικό τρόπο, συνοδεία μουσικής.
Στις χώρες της Δύσης, οι χώροι όπου προσφέρεται τακτικά το θέαμα αυτό λέγονται "strip clubs", αν και οι παραστάσεις αυτές μπορούν να πραγματοποιηθούν και σε χώρους όπως οι παμπς (ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο), τα θέατρα και τα κέντρα διασκέδασης.
Το στριπτίζ περιλαμβάνει ένα αργό, αισθησιακό γδύσιμο. Ο/Η στρίπερ μπορεί να παρατείνει το γδύσιμο με παρελκυστικές τακτικές όπως η χρήση των επιπλέον ρούχων ή βάζοντας τα ρούχα ή τα χέρια του/της σε γυμνά μέρη του σώματος όπως το στήθος ή τα γεννητικά όργανα. Στο παρελθόν, η παράσταση ολοκληρωνόταν όταν το γδύσιμο τελείωνε, αν και σήμερα συνήθως συνεχίζουν να χορεύουν.
Στριπτίζ και δημόσια γύμνια έχουν υποστεί νομικές, πολιτιστικές και αισθητικές απαγορεύσεις. Κύρια μέθοδος περιορισμού των παραστάσεων αυτών είναι οι αυξημένες προϋποθέσεις αδειοδότησης των σχετικών χώρων καθώς και η ποικιλία των σχετικών νόμων.
Ιστορία
Αν και ο όρος "Στριπτίζ" ως τέχνη του θεάματος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1932, οι αναφορές για την τελετουργία του αργού γδυσίματος είναι πολύ παλιές.
Η πρώτη παράδοση τελετουργικής αφαίρεσης ρούχων υπάρχει στην Μυθολογία των αρχαίων Σουμερίων, στο μύθο της Θεάς Ινάννα, η οποία κατεβαίνοντας στο Κάτω Κόσμο ( Kur ) αφαιρούσε  και από ένα πέπλο σε κάθε μία από τις επτά πύλες που πέργναγε. Όσο παρέμενε στο Κάτω Κόσμο, η γη ήταν άγονη. Όταν επέστρεψε, η γη βλάστησε.
Από την Βίβλο, έχουμε την αναφορά στη Σαλώμη, την κόρη της Ηρωδιάδας που σαγήνευσε με τον χορό της τον βασιλιά Ηρώδη, πετυχαίνοντας με αυτό το μέσο τομ φόνο του Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτή η αναφορά γίνεται από τους Ευαγγελιστές Ματθαίος και Μάρκος στα Κατά Ματθαίον  και Κατά Μάρκον Ευαγγέλια  αντίστοιχα. Ωστόσο, η δοξασία περί του χορού των επτά πέπλων οφείλεται στον Όσκαρ Ουάιλντ,  και όχι στους Ευαγγελιστές - που στο θεατρικό του έργο "Σαλώμη", βάζει την ανιψιά του βασιλιά Ηρώδη, να χορεύει έναν ερωτικό χορό στον οποίον αφαιρεί ένα - ένα τα πέπλα που την σκεπάζουν.
Στους νεότερους χρόνους την πρώτη αναφορά σε μια εκδοχή αισθησιακού γδυσίματος την έχουμε από την Αγγλία, την περίοδο της Παλινόρθωσης, όταν η πρωτοπόρος συγγραφέας της εποχής Άφρα Μπεν, στην θεατρική κωμωδία της "The Rover" (1677), βάζει  έναν άντρα να γδύνεται με αισθησιακό τρόπο και να πηγαίνει στο κρεβάτι να συναντήσει την ερωτική του σύντροφο.
Γαλλική παράδοση
Στις δεκαετίες του 1880 και 1890 παρισινά καμπαρέ όπως το Μουλέν Ρουζ και Φολί-Μπερζέρ, παρουσίαζαν ελαφρά ντυμένες γυναίκες να χορεύουν και να σχηματίζουν tableaux vivants (ζωντανούς πίνακες). Ένας τέτοιος πίνακας του 1890 -μια γυναίκα που αφαιρεί σιγά-σιγά τα ρούχα της σε μια μάταιη αναζήτηση ενός ψύλλου που σέρνεται στο σώμα της- χαρακτηρίστηκε ως η απαρχή του στριπτίζ.
Το 1905, η περιβόητη και τραγική Ολλανδή χορεύτρια Μάτα Χάρι, που αργότερα τουφεκίστηκε ως κατάσκοπος από τις γαλλικές αρχές κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε διάσημη μέσα σε μια νύχτα, χάρη στο νούμερο που παρουσίασε στη Βιβλιοθήκη του  Μουσείο Γκιμέ(Musée Guimet) στις 13 Μαΐου. Η Μάτα Χάρι γδυνόταν αργά και αισθησιακά, μένοντας στο τέλος μόνο με ένα στηθόδεσμο από διαμάντια και κάποια κοσμήματα στα χέρια και στα πόδια. Μια άλλη εμφάνιση - ορόσημο ήταν αυτή της ηθοποιού Ζερμαίν Αϊμό όταν εμφανίστηκε, το 1907, στη σκηνή του Μουλέν Ρουζ φορώντας μόνο τρία πολύ μικρά κοχύλια στα επίμαχα σημεία. Σύμφωνα με μια πηγή, όχι διασταυρωμένη- το "Ζερμαίν Αϊμό" ήταν ψευδώνυμο της Ελληνίδας Ελένης Καβαλλιεράτου. Στη δεκαετία του 1930 η Ζοζεφίν Μπέικερ χόρεψε με γυμνά τα στήθη το  Sauvage Danse (Άγριο Χορό) στα διάσημα καμπαρέ του Παρισιού "Folies" και  "Bal Tabarin". Αυτές οι παραστάσεις ήταν αξιοσημείωτες για τις εξεζητημένες χορογραφίες και τα εκθαμβωτικά κουστούμια τους. Κατά τη δεκαετία του 1960 οι χορεύτριες του καμπαρέ "Crazy Horse" εμφανίζονταν τελείως γυμνές.
Βρετανική παράδοση
Την δεκαετία του 1930 η Λώρα Χέντερσον, ιδιοκτήτρια του Windmill Theatre (Θέατρο Γουίντμιλ) στο Σόχο του Λονδίνου, παρουσίασε πρώτη γυμνά κορίτσια στη σκηνή. Επειδή, όμως σύμφωνα με το βρετανικό δίκαιο, απαγορευόταν ο γυμνός χορός, το θέαμα αποτελούνταν από tableaux vivants (ζωντανές εικόνες) που σχημάτιζαν οι κοπέλες. Συνήθως, το σώμα μιας γυμνής χορεύτριας έμενε κρυμμένο από τους θαυμαστές της και τους συνοδούς της, μέχρι να γδυθεί εντελώς, οπότε έμενε γυμνή και ακίνητη για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Επίσης, χρησιμοποιούνταν τεράστιες βεντάλιες, ή μεγάλα φτερά που μισο-έκρυβαν το γυμνό σώμα.
Το 1958 ο Πωλ Ρέημοντ (Paul Raymond) λειτούργησε το πρώτο στριπ κλαμπ το "Raymond Revuebar", σαν λέσχη που τα μέλη της απολάμβαναν το θέαμα του γυμνού χορού των κοριτσιών έναντι οικονομικής συνδρομής. Οι αλλαγές των νόμων που έγιναν στην Αγγλία, την δεκαετία του 1960 επέφεραν μια έκρηξη των "strip clubs" που πρόσφεραν πλέον πλήρως γυμνό χορό με τη συμμετοχή του κοινού. Οι παμπς επίσης, χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς ως χώροι στριπτίζ, ειδικά αυτές του Ανατολικού Λονδίνου στην περιοχή του Shoreditch. Σε αυτές τις παμπ γυμνόστηθες go - go χορεύτριες άρχισαν από την δεκαετία του 1970 και μετά να γυρίζουν ανάμεσα στα τραπέζια των πελατών για να προ-εισπράξουν την αμοιβή τους για έναν χορό που θα τα αποκάλυπτε όλα.
Αμερικανική παράδοση
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το στριπτίζ πρωτο - έκανε την εμφάνισή του από το 1880 περίπου και μετά, με την εμφάνιση των λούνα παρκ που περιόδευαν από πόλη σε πόλη και τα θεάματα τύπου μπουρλέσκ. (https://el.wiktionary.org/wiki/burlesque) Ημερομηνία σταθμός για την ιστορία του στριπτίζ στην Αμερική, είναι το 1931 όταν ο επιχειρηματίας Μπίλι Μίνσκι μετέτρεψε ένα θέατρο της Νέας Υόρκης, σε στριπ κλαμπ - το πρώτο στριπ κλαμπ του Μπρόντγουεϊ. Σε αυτό το κλαμπ εμφανίστηκε και η Γκίπσι Ρόουζ Λι η πιο διάσημη στρίπερ της εποχής. Το 1960 το νέο είδος των γκόου-γκόου χορευτριών που χόρευαν γυμνόστηθες σε μπαρ και κλαμπς έδωσε νέα ώθηση στο στριπτίζ. Από το 1980 και μετά, τα στριπ κλαμπς εισάγουν το λαπ ντανς και ο χορός σε πόλο και παίρνουν πλέον την μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.
Ιαπωνική παράδοση
Το στριπτίζ έγινε δημοφιλές στην Ιαπωνία μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο επιχειρηματίας Σιγκέο Οζάκι βλέποντας μια παράσταση της στρίπερ Γκίπσι Ρόουζ Λι δημιούργησε το πρώτο κλαμπ  με στριπτίζ στην συνοικία Σιντζούκου, στο Τόκιο. Με το πέρασμα του χρόνου, οι παραστάσεις στριπτίζ βασίζονταν όλο και περισσότερο στην σεξουαλική, ηδονοβλεπτική, διεγερτική, πλευρά του και λιγότερο στην χορευτική - αισθησιακή, έως που έγιναν τελικά, παραστάσεις (ανα-παραστάσεις) της σεξουαλικής συνεύρεσης. (live sex shows).
Σήμερα
Σήμερα, ο «Χορός στο στύλο» (pole dance) έχει κυριαρχήσει στο κόσμο του στριπτίζ. Ο χορός στο στύλο πρωτοεμφανίστηκε σε στριπ κλαμπς του Καναδά, αλλά πολύ γρήγορα έγινε δημοφιλής σε όλο το κόσμο. Πλέον, τα θεάματα του στριπτίζ, όπως ο «χορός στο στύλο», ο «χορός πάνω στο τραπέζι» (table dance) ή ο «χορός στα γόνατα» (lap dance), παρέχονται από ανώνυμες εταιρείες, που προωθούν παραστάσεις και θεάματα σε όλο το κόσμο.
Ενδεικτικό της αντιμετώπισης πλέον του στριπτίζ είναι η απόφαση νορβηγικού δικαστηρίου, το 2006, να θεωρήσει το στριπτίζ ως μορφή τέχνης και να απαλλάξει τις επιχειρήσεις από τον Φ.Π.Α.
Νέο Burlesque
Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, μια σειρά από καλλιτέχνες και ομάδες χορού εμφανίστηκαν με σκοπό να δημιουργήσουν το νέο (σύχρονο) μπουρλέσκ, μια αναβίωση του κλασικού Αμερικάνικου μπουρλέσκ στριπτίζ του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Το νέο Μπουρλέσκ επικεντρώνεται περισσότερο στο καλλιτεχνικό θέαμα δίνοντας βαρύτητα στον χορό, τα θεατρικά κοστούμια, το τραγούδι και τα κωμικά σκετς, και λιγότερο στο γδύσιμο των χορευτριών.
Άνδρες στρίπερ
Από την δεκαετία του 1970, άντρες στρίπερ ήρθαν να προστεθούν στον κόσμο του στριπτίζ. Προορισμένο για τους άντρες ομοφυλόφιλους θέαμα στην αρχή, κατέκτησε στο τέλος και το γυναικείο κοινό. Οι άντρες στρίπερ ακόμα και τώρα όμως, γδύνονται κυρίως για το gay κοινό και λιγότερο για το γυναικείο. Επίσης, εμφανίζονται περισσότερο ιδιωτικά, σε μέρη με περιορισμένο και συγκεκριμένο κοινό, και λιγότερο στις επιχειρήσεις στριπτίζ.
Η.Π.Α.
Πολλές πολιτείες των ΗΠΑ έχουν διαφορετικούς νόμους σχετικά με το δημόσιο γδύσιμο και το στριπτίζ. Για παράδειγμα υπάρχει ο «Νόμος των Έξι Ποδών», ο οποίος απαγορεύει την προσέγγιση των πελατών στις στρίπερς, σε απόσταση μικρότερη των δύο μέτρων περίπου (6 πόδια). . Σε άλλες Πολιτείες ο νόμος ξεχωρίζει τις επιχειρήσεις στριπτίζ σε γυμνόστηθο (toplless) ή εντελώς γυμνό (full nudy) (ανάλογα δηλαδή, το πόσο αποκαλυπτικό είναι το στριπτίζ που παρουσιάζεται)  Στα full nudy κλαμπς υπάρχουν περισσότεροι περιορισμοί, όπως η απαγόρευση πώλησης αλκοόλ ή η απαγόρευση χειρονομιών προς τις χορεύτριες.
Ισλανδία
Το 2010, στην Ισλανδία, απαγορεύτηκε δια νόμου το στρπτίζ. Η τότε Πρωθυπουργός της χώρας, Γιόχανα Σιγκουρδαντότιρ (Johanna Sigurdardottir), δήλωσε :«Οι σκανδιναβικές χώρες δείχνουν το δρόμο για την ισότητα των γυναικών, αναγνωρίζοντας τις γυναίκες ως ισότιμους πολίτες και όχι ως εμπορεύματα προς πώληση». Η εισηγήτρια του νόμου, Κολμπρούν Χαλντουρσντότιρ, δήλωσε ότι δεν είναι πλέον αποδεκτό, οι γυναίκες και γενικά οι άνθρωποι να χρησιμοποιούνται ως προϊόν προς πώληση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορευτικά είδη Κατηγορία:Γύμνια
Παλάτι των Δόγηδων
thumb|220px|Γλυπτή πρόσοψη του παλατιού από την εσωτερική αυλή
Το Παλάτι των Δόγηδων (ιταλικά:Palazzo Ducale di Venezia) είναι ένα παλάτι Γοτθικής αρχιτεκτονικής στη Βενετία. Το σημερινό παλάτι κατασκευάστηκε κατά την περίοδο από το 1309 ως 1424 πάνω σε υπάρχον κτίριο του 9ου αιώνα. Το κτίριο εικάζεται ότι σχεδιάστηκε από τον Φιλίππο Καλεντάριο (Filippo Calendario). Οι Μπαρτολομέο και Τζιοβάννι Μπον (Bartolomeo και Giovanni Bon) δημιούργησαν σε μεταγενέστερη εποχή τη μνημειώδη είσοδο του κτιρίου (Porta della Carta) από την πλευρά της πλατείας (Piazzetta).
Το παλάτι ήταν η κατοικία των ηγετών της Βενετίας ή Δόγηδων και περιείχε τα γραφεία ενός αριθμού πολιτικών ιδρυμάτων, διαρρυθμισμένα γύρω από μία κεντρική αυλή. Ο πρώτος όροφος στέγαζε τα δικηγορικά γραφεία, το διευθυντήριο, τη ληξιαρχική διεύθυνση και τη διεύθυνση του στόλου. Στον δεύτερο όροφο υπήρχαν η αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου, η αίθουσα ψηφοφορίας και τα διαμερίσματα του Δόγη. Στον τρίτο όροφο υπήρχε η αίθουσα του Κολλεγίου (Sala del Collegio) διακοσμημένη με πίνακες, (κάποιοι από αυτούς ήταν πορτραίτα Δόγηδων), και η αίθουσα Λεπάντο (Lepanto), διακοσμημένη από τον Πάολο Βερονέζε, όπου γίνονταν συνήθως δεκτοί οι ξένοι πρέσβεις. Υπάρχουν επίσης κτίρια που χρησιμοποιούνταν από κυβερνητικά όργανα όπως η αίθουσα Bussola όπου οι πολίτες μπορούσαν να καταθέτουν γραπτώς τα παράπονά τους, οι αίθουσες του Συμβουλίου των Δέκα και Sala dei Tre Capi που διακοσμήθηκαν από τον Έλληνα ζωγράφο της αναγέννησης Αντώνη Βασιλάκη, και το κρατικό Ιεροδικείο.
Επίσης ενδιαφέρουσα είναι η αίθουσα μελέτης Sala dello Scrutinio όπου εκτίθενται πολλοί αριστουργηματικοί πίνακες, ιδιαίτερα η Μάχη του Λεπάντο (1571) του Αντρέα Βιντσεντίνο (Andrea Vicentino). Στο πίσω μέρος του παλατιού βρίσκεται η Γέφυρα των στεναγμών που συνδέει το παλάτι με την φυλακή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στη Βενετία Κατηγορία:Γοτθική αρχιτεκτονική στην Ιταλία
Μοναστικές Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ
μικρογραφία|Η εναρκτήρια λειτουργία για τη νέα κοινότητα στο Groß St. Martin, Κολωνία, Απρίλιος 2009 Οι Μοναστικές αδελφότητες της Ιερουσαλήμ ιδρύθηκαν το 1975 από τον αδελφό Πιέρ-Μαρί Ντελφιέ με στόχο να βιωθεί το πνεύμα της μοναστικής ερήμου στην καρδιά των πόλεων.
Ίδρυση
Γεννημένες εντός του κινήματος ανανέωσης που ακολούθησε το συμβούλιο Βατικανό Β', με την πρωτοβουλία του Καρδιναλίου Μαρτύ, τότε αρχιεπισκόπου του Παρισιού, και του Πατέρα Πιέρ-Μαρί Ντελφιέ, οι Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ συγκεντρώνουν μοναχούς, μοναχές και λαϊκούς που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, ο καθένας σύμφωνα με το χάρισμά του και την ίδια του τη θέληση, να μοιραστεί μια κοινή πνευματικότητα που να τους καλεί να ζήσουν «στη καρδιά των πόλεων, στη καρδιά του Θεού».
Γύρω από τα Μοναστικά Ινστιτούτα των Αδελφών (άνδρες) και των Αδελφών (γυναίκες) της Ιερουσαλήμ, των οποίων το βασικό λειτούργημα είναι να «απλώσουν ένα χαλί προσευχής στη ματαιότητα» των μεγάλων μας πόλεων, άλλα παρακλάδια άρχισαν σιγά-σιγά να κάνουν την εμφάνισή τους για να σχηματίσουν μαζί την «Οικογένεια» της Ιερουσαλήμ : Αποστολικές Αδελφότητες, επεκτείνοντας το χάρισμα της «Ιερουσαλήμ» στην ενοριακή ζωή, και αρκετές Λαϊκές Αδελφότητες, αντλώντας από τη λειτουργία της Ιερουσαλήμ και στην πνευματικότητα που μοιράζονται με τους αδελφούς και τις αδελφές χάρη στο «Livre de Vie» της Ιερουσαλήμ, το σφρίγος του ιδίου τους του εκκλησιαστικού ριζώματος.
Γιατί Ιερουσαλήμ? "''Γιατί η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη που παραχωρήθηκε από τον Θεό στους ανθρώπους και χτίστηκε από τους ανθρώπους για τον Θεό, γινόμενη σε αυτό η προεξέχουσα όλων των πόλεων του κόσμου, και το γεγονός ότι το λειτούργημά σου είναι πολίτης, είσαι μοναχός και μοναχή της Ιερουσαλήμ. §161
''Φρόντισε να κρατήσεις στη καρδιά σου μια πραγματική ανησυχία για την κοινωνία με όλους τους γιους του Αβραάμ, Εβραίους και Μουσουλμάνους, που είναι όπως εσύ λάτρεις του μοναδικού Θεού και για τους οποίους η Ιερουσαλήμ είναι επίσης μια Άγια Πόλη. §174 "
Αλβέρτος Ναμίας
Ο Αλβέρτος Ναμίας ή Αλμπέρτο Ναχμία (γένν. 1905, Θεσσαλονίκη — ;), ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου, εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του έξω δεξιά για τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Μοναστικές Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ
Ίδρυση
Οι Μοναστικές Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ αναβαθμίστηκαν σε Επισκοπικά Ινστιτούτα της Εκκλησιαστικής Ζωής στις 31 Μαΐου 1996 από τον καρδινάλιο Λουστιγκέρ.
Αλβέρτος Ναμίας
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Ναμίας αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 1920 και ιστορικό στέλεχος του ΓΣ Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Υπήρξε αναπόσπαστο μέλος της βασικής ενδεκάδας της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ηρακλή και από τους καλύτερους έξω δεξιά κυνηγούς της Ελλάδας, καθώς και κορυφαίος δρομέας των 100 μέτρων, 400 μέτρων με εμπόδια και σκυταλοδρομίας 4Χ100. Με τη φανέλα του Ηρακλή αγωνίστηκε την περίοδο 1924-1936.
Μοναστικές Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ
Τοποθεσίες
μικρογραφία|δεξιά|Εκκλησία Σαιν-Ζερβαί-Σαιν-Προταί στο Παρίσι. Αυτές οι καθολικές κοινότητες υπάρχουν στη:
Αλβέρτος Ναμίας
Στην Εθνική Ελλάδας
Έλαβε μέρος στον πρώτο ιστορικά αγώνα της Ελλάδας επί της Β' Ιταλίας στις 7 Απριλίου 1929, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, σημειώνοντας το μοναδικό τέρμα της ελληνικής ομάδας. Μερικούς μήνες αργότερα συμμετείχε και στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Βουλγαρίας (1-1).
Μοναστικές Αδελφότητες της Ιερουσαλήμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολικά μοναστικά τάγματα
Αλβέρτος Ναμίας
Στα χρόνια του πολέμου
Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου βρέθηκε στο αλβανικό μέτωπο, όπου τραυματίστηκε και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Το 1942 συνελήφθη από τα γερμανικά στρατεύματα λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Μετά τον πόλεμο έφυγε στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Μακεδόνες
Πλέι-Οφ NBA 1961
Τα πλέι-οφ του 1961 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1960-61 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μπόστον Σέλτικς να επικρατούν των Σαιντ Λούις Χοκς με 4-1 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.
Αυτός ήταν ο τρίτος συνεχόμενος και ο τέταρτος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς. Οι Σέλτικς και οι Χοκς συναντήθηκαν σε τέσσερις από τους πέντε τελικούς το διάστημα 1957-1961, με τους Σέλτικς να κερδίζουν τους τρεις (1957, 1960, 1961) και τους Χοκς τον ένα (1958).
Αυτή ήταν η τελευταία εμφάνιση των Χοκς σε τελικούς έως και σήμερα (από το 1968 μετακόμισαν στην Ατλάντα και μετονομάστηκαν σε Ατλάντα Χοκς) και η πρώτη παρουσία των Λέικερς σε πλέι-οφ από τη μετακόμισή τους στο Λος Άντζελες.
Κριστίνε Νέστλινγκερ
Η Κριστίνε Νέστλινγκερ (Christine Nöstlinger, 13 Οκτωβρίου 1936 - 28 Ιουνίου 2018) ήταν Αυστριακή συγγραφέας, περισσότερο γνωστή για τα παιδικά βιβλία της. Για την συνεισφορά της καριέρας της στην "παιδική και εφηβική λογοτεχνία με την ευρύτερη έννοια", τιμήθηκε με το βραβείο Άστριντ Λίντγκρεντ από την Σουηδική Επιτροπή Τεχνών το 2003, το μεγαλύτερο βραβείο παιδικής λογοτεχνίας. Το 1984 έλαβε το μετάλιο Χαν Κρίστιαν Άντερσεν για την "τεράστια συνεισφορά της στην παιδική λογοτεχνία" και ήταν μια από τα τρία άτομα που το 2002 κέρδισαν και τα δυο αυτά διεθνή βραβεία.
Πλέι-Οφ NBA 1961
Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας
(2) Λος Άντζελες Λέικερς vs. (3) Ντιτρόιτ Πίστονς:
Κριστίνε Νέστλινγκερ
Βιογραφία
Η Νέστλινγκερ γεννήθηκε στην Βιέννη το 1936. Με δική της παραδοχή, υπήρξε ένα άγριο και θυμωμένο παιδί. Μετά την ολοκλήρωση του σχολείου, ήθελε να γίνει καλλιτέχνης και σπούδασε γραφιστική στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης. Εργάστηκε για λίγα χρόνια ως γραφίστρια προτού παντρευτεί τον δημοσιογράφο Έρνστ Νέστλινγκερ, με τον οποίο απέκτησε δυο κόρες. Μέχρι τον θάνατό της μοίραζε τον χρόνο της μεταξύ του σπιτιού της στην Βιέννη και ενός εξοχικού σπιτιού στην Νότια Αυστρία.
Πλέι-Οφ NBA 1961
Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(2) Φιλαδέλφεια Ουόριορς vs. (3) Σίρακιουζ Νάσιοναλς:
Κριστίνε Νέστλινγκερ
Βιογραφία
Η πλειοψηφία της παραγωγής της Νέστλινγκερ είναι λογοτεχνία για παιδιά και εφήβους ενώ παράλληλα έγραφε για την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες. Στο έργο της επικεντρωνόταν στις ανάγκες των παιδιών ενώ ανέπτυξε δύσκολα θέματα όπως ο ρατσισμός, η διάκριση και η απομόνωση.
Πλέι-Οφ NBA 1961
Τελικοί Δυτικής κατηγορίας
(1) Σαιντ Λούις Χοκς vs. (2) Λος Άντζελες Λέικερς:
Κριστίνε Νέστλινγκερ
Βιογραφία
Το πρώτο βιβλίο της είχε τον τίτλο Die feuerrote Friederike, κυκλοφόρησε το 1970 και η επιμέλεια έγινε από την ίδια. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 1975 με τον τίτλο Fiery Frederica.
Πλέι-Οφ NBA 1961
Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(1) Μπόστον Σέλτικς vs. (3) Σίρακιουζ Νάσιοναλς:
Κριστίνε Νέστλινγκερ
Βιογραφία
Το WorldCat ανέφερε ότι το έργο της Νέστλινγκερ που χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε βιβλιοθήκες είναι το Fly away home (Maikäfer flieg, 1973).
Πλέι-Οφ NBA 1961
Τελικοί NBA
(Α1) Μπόστον Σέλτικς vs. (Δ1) Σαιντ Λούις Χοκς:
Κριστίνε Νέστλινγκερ
Βραβεία και αναγνώριση
Το βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που απονέμεται από την Διεθνή Επιτροπή της Παιδικής Λογοτεχνίας, είναι η μεγαλύτερη αναγνώριση που παρέχεται σε έναν συγγραφέα ή επιμελητή παιδικών βιβλίων. Η Νέστλινγκερ έλαβε αυτό το βραβείο το 1984.
Πλέι-Οφ NBA 1961
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1961 Πλει-Οφ
Κριστίνε Νέστλινγκερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς
Θεόδωρος Αβουκάρας
Ο Θεόδωρος Αβουκάρας (735-;) χριστιανός επίσκοπος, θεολόγος και συγγραφέας που έζησε τον 8ο αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από την ήταν Έδεσσα Μεσοποταμίας.
Βίος
Ο Θεόδωρος γεννήθηκε γύρω στα 735 στην Έδεσσα Μεσοποταμίας. Σε πολύ νεαρή ηλικία ακολούθησε τον μοναχισμό εισερχόμενος στη Μονή του Αγίου Σάββα, λίγο πριν το 749 και πιθανώς να υπήρξε μαθητής του Ιωάννη Δαμασκηνού. Αργότερα θα γίνει επίσκοπος Χαρράν (η πέραν του Ιορδάνη, Κάρρα της Μεσοποταμίας).
Το επώνυμό του
Το «Αβουκάρας» είναι ελληνοφανής μορφή και σημαίνει «Πατήρ (επίσκοπος) της Χαρράν», ενώ στην αραβική μορφή του «Πατήρ της αναψυχής». Στα συριακά ονομάζεται Αμπού-Κόρρα.
Συγχύσεις σχετικά με την ταυτότητά του
Έχει ταυτιστεί εσφαλμένα με τον Θεόδωρο Καρίας ο οποίος έζησε έναν αιώνα μετά από τον Αβουκαρά. Επίσης, έχει ταυτιστεί με κάποιον Θεοδώρικο Αβού ή Πύγκαλα ο οποίος αργότερα ονομάστηκε Θεόδωρος και ήταν επίσκοπος Χαρράν, ο οποίος παύθηκε από την θέση του και μετά άρχισε να περιοδεύει διαδίδοντας αιρετικές τριαδολογικού χαρακτήρα αιρετικές διδασκαλίες.
Συγγραφικό έργο
Χρησιμοποιούσε με μεγάλη άνεση την ελληνική, λατινική, συριακή και αραβική. Σώζονται στην ελληνική γύρω στις σαραντατρείς πραγματείες. Τα θεολογικά ζητήματα που πραγματεύεται είναι, η απόδειξη της θεότητας του Χριστού, η αναίρεση της βασικής θέσης των Μουσουλμάνων σχετικά με την προφητική ιδιότητα του Μωάμεθ, η καταπολέμηση ιουδαϊκών διδασκαλιών, η ανασκευή Νεστοριανικών και μονοφυστικών αντιλήψεων. Ο τρόπος που τα διαχειρίζεται είναι με συνεχή παράθεση των απόψεών του ή με τρόπο διαλογικό, δίνοντας μια φιλοσοφική χροιά στα κείμενά του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί Κατηγορία:Νεστοριανισμός Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Wawel (εταιρεία)
Η Wawel Μ.Ε. (προφέρεται: Βάβελ) είναι εταιρεία παραγωγής προϊόντων ζαχαροπλαστικής, με έδρα την Κρακοβία της Πολωνίας. Η εταιρεία προσφέρει πολλές δεκάδες είδη προϊόντων, όπως: σοκολάτα, ράβδους σοκολάτας, γεμιστές σοκολάτες, κουτιά σοκολάτας, γκοφρέτες, δαμάσκηνα με σοκολάτα και καραμέλες. Τα προϊόντα της εταιρείας πωλούνται κυρίως στην εγχώρια αγορά (περίπου 95% των πωλήσεων.
Ο μεγαλύτερος μέτοχος της εταιρείας είναι η Hosta International AG, με έδρα το Μύνχενσταϊν της Ελβετίας, η οποία κατέχει το 52,13% του μετοχικού κεφαλαίου.
Τα κορυφαία προϊόντα της μάρκας Wawel είναι: μπάρες Danusia, σοκολάτες Malaga, Tiki Taki και Kasztanki, χειροποίητες καραμέλες, κ.α..
Ιστορία
Η Wawel είναι ένα από τα παλαιότερα εργοστάσια ζαχαροπλαστικής στην Πολωνία. Η εταιρεία ζαχαροπλαστικής ιδρύθηκε από τον Άνταμ Πιασέτσκι το 1898. Στη συνέχεια, το 1910, ο Πιασέτσκι ξεκίνησε ένα εργοστάσιο σοκολάτας. Άνοιξε το πρώτο του εταιρικό κατάστημα σε οίκημα στην Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το εργοστάσιο κρατικοποιήθηκε και το 1951 τρία εργοστάσια ζαχαροπλαστικής της Κρακοβίας συγχωνεύθηκαν - το Εργοστάσιο Γ. Πίσινγκερ και Σκα, το Εργοστάσιο Σούχαρντ και το Εργοστάσιο Wawel - σε μια επιχείρηση: Εργοστάσιο Ζαχαροπλαστικής Wawel. αριστερά|μικρογραφία| Καραμέλες Michałki Białe, ένα από τα προϊόντα της μάρκας Wawel. Το 1992, ως αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης, το Εργοστάσιο Ζαχαροπλαστικής Wawel έγινε μετοχική εταιρεία. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε δημόσια εταιρεία. Τον Σεπτέμβριο του 1997, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς παραχώρησε τις μετοχές της εταιρείας στη δημόσια διαπραγμάτευση. Οι μετοχές της ZPC Wawel SA πρωτοεμφανίστηκαν στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου της Βαρσοβίας. Το 2005, η εταιρεία άλλαξε την επωνυμία της σε Wawel SA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες με έδρα την Κρακοβία Κατηγορία:Εταιρείες ζαχαροπλαστικής της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας
Λάερμα Ρόδου
Οι εικασίες για την προέλευση του ονόματος είναι ποικίλες. Επικρατέστερη φαίνεται εκείνη που το αποδίδει σε παραφθορά της προελληνικής λέξης Λάδαρμα, καθώς το χωριό ιστορικά αποτελεί συνέχεια του αρχαίου δήμου της Λινδίας, Λάδαρμα, που βρισκόταν στην περιοχή κι ανήκε στο κράτος των Λινδίων, ενώ πιθανή είναι και η συσχέτισή του με τη λατρεία του Ερμή (Λάερμα < Λαός του Ερμή).
Το χωριό είναι πόλος έλξης τόσο για τους εκδρομείς που επιζητούν επαφή με τη φύση, καθώς διαθέτει πλούσια χλωρίδα και πανίδα, όσο και με τους θρησκευτικούς επισκέπτες, οι οποίοι καταφθάνουν για να προσκυνήσουν στο βυζαντινό μοναστήρι του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Θαρρινού και να θαυμάσουν τον τοιχογραφικό του διάκοσμο που ανάγεται στον 12ο αιώνα έως τον 18ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Εγιαλέτι του Έγκερ
Το εγιαλέτι του Έγκερ (οθωμανικά: ایالت اگیر, τουρκικά: Eyālet-i Egīr, σερβικά: Јегарски ејалет, ουγγρικά: Egri ejálet), ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πρωτεύουσα του ήταν η πόλη Έγκερ της σημερινής Ουγγαρίας όπου οφείλει και το όνομα του.
Κουνγκούρ
Το Κουνγκούρ (Кунгу́р) είναι μια πόλη στα νοτιοανατολικά του Κράι Περμ της Ρωσίας, που βρίσκεται στα Ουράλια Όρη στη συμβολή των ποταμών Ιρέν και Σάκβα με τον Σίλβα (λεκάνη Κάμα).
Εγιαλέτι του Έγκερ
Ιστορία
Ο πληθυσμός της επαρχίας περιελάμβανε εθνοτικά και θρησκευτικά Σλοβάκους, Ούγγρους (που ζούσαν κυρίως στα βόρεια), Σέρβους (που ζούσαν κυρίως στον νότο), οι μουσουλμάνοι των διαφόρων εθνολογικά προελεύσεων (που ζούσαν κυρίως στις πόλεις), Εβραίων και Ρομά.
Διοικητικές διαιρέσεις
Το εγιαλέτι περιλάμβανε τα ακόλουθα σαντζάκια:
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία της Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Οθωμανική Ουγγαρία Κατηγορία:Εγιαλέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κουνγκούρ
To Κουνγκούρ βρίσκεται 76 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Περμ και 1.194 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας.
Ιστορία
μικρογραφία| Πανοραμική θέα Το Κουνγκούρ ιδρύθηκε 17 χιλιόμετρα από τις εκβολές του ποταμού Ιρέν στις όχθες του Κουνγκούρσκα το 1648. Το 1662, κάηκε από τους Μπασκίρ. Το 1663, ξαναχτίστηκε ως φρούριο στη θέση του χωριού Μισοβσκόγιε. αριστερά|μικρογραφία|Οικόσημο το 1783. Στις αρχές του 18ου αιώνα, βιομηχανίες δέρματος και υποδημάτων άρχισαν να αναπτύσσονται εδώ και το 1724 χτίστηκε ένα βυρσοδεψείο. Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, το Κουνγκούρ έγινε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στα Ουράλια Όρη. Το 1759, η διαχείριση tvn εγκαταστάσεων εξόρυξης του Περμ μεταφέρθηκε στο Κουνγκούρ.
Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, το Κουνγκούρ είχε γίνει ένα σημαντικό βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο (συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής δερμάτινων υποδημάτων και γαντιών).
Το 1890 η Κουνγκουριανή Εποχή της Πέρμιας περιόδου της γεωλογικής ιστορίας ονομάστηκε από το Κουνγκούρ. μικρογραφία| Σοβιετικός θυρεός του Κουνγκούρ από το 1972
Οικόσημο
Το αρχικό οικόσημο της πόλης έγινε επίσημο σύμφωνα με τον Ανώτατο Νόμο της Αυτοκράτειρας Άννα Ιβάνοβνα το 1737. Το τρέχον εθνόσημο εγκρίθηκε το 1994.
Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς
Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Κουνγκούρ λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Κουνγκούρσκι, παρόλο που δεν είναι μέρος αυτής. Ως διοικητική διαίρεση, ενσωματώνεται χωριστά ως η πόλη κράι του Κουνγκούρ, μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των περιφερειών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη κράι του Κουνγκούρ ενσωματώνεται ως Αστικό Οκρούγκ του Κουνγκούρ.
Οικονομία
Οι κυριότερες βιομηχανίες είναι τα SIA Turbobur και JSK "Kungur-footwear" (δερμάτινα συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών υποδημάτων). Η πόλη παράγει είδη τέχνης, διαθέτει εργοστάσια μουσικών οργάνων (κιθάρες), εργοστάσια επισκευών, πλεκτομηχανές και εταιρείες βιομηχανίας τροφίμων. Στην πόλη καλλιεργούνται σίκαλη, σιτάρι, βρώμη, κριθάρι, πατάτες, λαχανικά και διαθέτει επίσης κτηνοτροφία και πτηνοτροφία.
Μεταφορές
Το Κουνγκούρ βρίσκεται στη διέλευση της διαδρομής Σολικάμσκ, της διαδρομής της Σιβηρίας και του Υπερσιβηρικού Αυτοκινητόδρομου. αριστερά|μικρογραφία| Σιδηροδρομικός σταθμός Κουνγκούρ.
Αρχιτεκτονική
Ανάμεσα στα αξιοσημείωτα κτίρια στο Κουνγκούρ είναι η Εκκλησία της Μεταμόρφωσης (1781), ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Νικολάου, το Άσυλο Ζιριάνοφ (1881, πλέον τμήμα χειρουργικής ενός νοσοκομείου), οι αποθήκες του 19ου αιώνα των εμπόρων Κοπάκοφ (νυν πολιτιστικό κέντρο).
Ο ναός Τιχβίνσκι χτίστηκε το 1763. Πλέον στο κτίριο στεγάζεται ο κινηματογράφος "Oktyabr".
Στο κάτω μέρος της πόλης, στην οδό Κιτάρσκαγια, βρίσκεται η εκκλησία Ουσπένσκαγια, που χτίστηκε το 1761. Στην απέναντι όχθη του ποταμού Σίλβα βρίσκεται ο Ναός Πρεομπραζένσκι.
Σπήλαιο πάγου Κουνγκούρ
Το σπήλαιο πάγου βρίσκεται κοντά στο Κουνγκούρ, στη δεξιά όχθη του ποταμού Σίλβα. Τα διαβαθμισμένα περάσματα εκτείνονται κάτω από το έδαφος για πάνω από 6.000 μέτρα και μόλις ένα μικρό μέρος έχει ήδη εξερευνηθεί.
Μέχρι σήμερα, οι παλιοί θρυμματισμοί δεν επιτρέπουν τον προσδιορισμό του συνολικού μήκους των διόδων. Στο εξερευνημένο μέρος του σπηλαίου υπάρχουν αρκετές δεκάδες σπηλιές, η μεγαλύτερη εκ των οποίων ονομάζεται Δρούζβα (Φιλία), η οποία πήρε το όνομά της προς τιμήν των συμμετεχόντων του Διεθνούς Γεωλογικού Συνεδρίου, που επισκέφτηκαν το σπήλαιο το 1937.
Μέσα σε αυτό το σπήλαιο υπάρχει μια λίμνη έκτασης 750 τετραγωνικών μέτρων. Οι σπηλιές είναι "στολισμένες" με στήλες σταλαγμιτών και σταλακτιτών ύψους έως και δύο μέτρων. Πάνω από χιλιετίες, το νερό με ασβεστόλιθο έχει δημιουργήσει μια άπειρη ποικιλία μορφών στο σπήλαιο, όπως νιφάδες χιονιού, που αλλάζουν σε μέγεθος κατά τη διάρκεια του έτους και φτάνουν στο μέγεθος ενός φύλλου σφενδάμου κατά τα τέλη του χειμώνα. Το σπήλαιο γεμίζει με νερό από τον ποταμό Σίλβα δύο φορές το χρόνο, την άνοιξη και το φθινόπωρο, οπότε και δεν είναι προσβάσιμο από τους τουρίστες.
Εκπαίδευση
Οι εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις στην πόλη περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Δημοτικό διαμέρισμα
Ο όρος Δημοτικό διαμέρισμα περιέγραφε την υποδιαίρεση Καποδιστριακού δήμου. Ο όρος εισήχθη το 1999, δύο χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 2539/97 και καταργήθηκε με τον νόμο 3463/2006 για να αντικατασταθεί με με τον όρο Τοπικό διαμέρισμα. Διοικητικά δεν αποτελούσαν αυτοδιοικούμενο θεσμό όμως διέθεταν δικό τους συμβούλιο.
Τα δημοτικά διαμερίσματα αντιπροσώπευαν την επικράτεια δήμων ή κοινοτήτων που συγχωνεύθηκαν σε έναν μεγαλύτερο δήμο.
Σύμφωνα με το άρθρο 117 του Νόμου 3463/2006 σε δημοτικά διαμερίσματα διαιρούνται οι οικισμοί-έδρες δήμων που έχουν πληθυσμό πάνω από 100.000 κατοίκους. Οι δήμοι των οποίων οι έδρες έχουν περισσότερους από 100.000 κατοίκους και διαιρούνται σε δημοτικά διαμερίσματα είναι οι εξής:
Οι δήμοι Πατρέων, Ηρακλείου και Λαρισαίων διαιρούνται και σε τοπικά διαμερίσματα, αφού απαρτίζονται και από άλλους οικισμούς πλην της έδρας τους. Σε δημοτικά διαμερίσματα χωρίζεται μόνο η έδρα τους. Σε παρένθεση είναι ο πραγματικός πληθυσμός των δήμων και των οικισμών κατά την απογραφή του 2001.
Με τον πιο πρόσφατο νόμο 3852/2010, γνωστό και ως πρόγραμμα Καλλικράτης, τα δημοτικά διαμερίσματα μετονομάστηκαν σε δημοτικές κοινότητες.
Παραπομπές
δημοτικη ενοτητα Αμαξαδων
Муниципальный и общественный районы в Греции
Ιερή γλώσσα
Γενική θεώρηση
Οι παραδόσεις εμπλεκόμενες στην θρησκευτική τελετουργία και λειτουργική πολύ συχνά δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη χρήση αρχαϊκών μορφών της γλώσσας, όπως συμβαίνει με την ελληνιστική Κοινή ή τη λατινική στην οποία τελείται η θεία λειτουργία στην Ελληνορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αντίστοιχα.
Η χρήση της ιερής γλώσσας αντιπροσωπεύει μια επιπλέον ανάπτυξη αυτής της πρακτικής. Η καθομιλούμενη γλώσσα αλλάζει τόσο από τη γλώσσα των ιερών κειμένων ώστε η λειτουργία καθίσταται ακατανόητη χωρίς ιδιαίτερη εκπαίδευση. Οι ιεραποστολικές συνήθως θρησκείες διαδίδουν την αρχαία γλώσσα σε πληθυσμούς που ποτέ δεν τη μιλούσαν, και για τους οποίους παραμένει ξένη γλώσσα. Εφόσον συνδεθεί μια γλώσσα με κάποια θρησκευτική λατρεία, οι οπαδοί αυτής της λατρείας συχνά της ιδιότητες που υπό κανονικές συνθήκες δε θα έδιναν στην μητρική τους γλώσσα. Η ιερή γλώσσα είναι ενδεδυμένη τον μανδύα της ιεροπρέπειας και της μαγείας που λείπει από τον καθημερινό λόγο και την ίδια στιγμή γίνεται και το σημείο ενσυνείδητου διαχωρισμού και συνεπώς ανάπτυξης εξουσιαστικών παραμέτρων- ανάμεσα στον κλήρο και τον ανεκπαίδευτο απλό λαό, που δεν έχει τη δυνατότητα πρόσβασης στο ιδιαίτερο σώμα γνώσης που περιέχεται στα ιερά κείμενα.
Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Ανωπόλεως
Η  Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου  βρίσκεται στα ανατολικά της Ανωπόλεως Πεδιάδος, στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, σε απόσταση 150 μέτρων. Η θέση της είναι σε μια μικρή κοιλάδα και σε υψόμετρο 170 μέτρων. Γιορτάζει στις 8 Μαΐου και διαθέτει ξενώνα. Το 2011 απεγράφησαν 3 άτομα.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Μνημειακός σταυρός στην κορυφή Σελί πάνω από τη Μονή για τις σφαγές του 1896 Το μοναστήρι υπήρξε μετόχι άλλης παλαιότερης μονής του Αγίου Γεωργίου, η οποία βρισκόταν στην αριστερή όχθη του χειμάρρου Αποσελέμη, στα 800 περίπου μέτρα από τη θάλασσα. Εκείνη η μονή εγκαταλείφθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια λόγω των πειρατικών επιδρομών.
Οι μοναχοί μετεγκαταστάθηκαν δυτικότερα και μακρύτερα από τη θάλασσα, στη θέση Πεζέτης ή Μπεζέτης, νότια του χωριού Γούρνες και ανατολικά του χωριού Ανώπολη. Η θέση βρισκόταν πάνω στους δρόμους που τότε συνέδεαν το Ηράκλειο με το Λασίθι, και συχνά η μονή έπεφτε θύμα κακόβουλων διερχόμενων, που σταματούσαν εκεί, ξεπέζευαν, απ' όπου και το όνομα Πεζέτης. Έτσι μετεγκαταστάθηκαν και πάλι, αυτή τη φορά στο ως τότε μετόχι της μονής, τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο της Ανώπολης.
Ο δίκλιτος ναός της μονής Αγίου Γεωργίου κτίστηκε κατά την Ενετοκρατία και διαλύθηκε από τους Ναζί το 1942. Τα υλικά του χρησιμοποιήθηκαν για οχυρωματικούς σκοπούς. Η παλιά εικόνα του Αγίου Γεωργίου μεταφέρθηκε στη νέα έδρα της Μονής, όπου υπάρχει και στις μέρες μας.
Ο μονόκλιτος καμαροσκεπής ναός του μοναστηριού στον Πεζέτη, τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, ανάγεται στην ενετοκρατία, και φέρει αγιογραφίες. Δίπλα του υπάρχουν ερειπωμένα κελιά.
Έπειτα από την Κρητική Επανάσταση του 1866 με 1869 η Μονή Θεολόγου ανακαινίστηκε από τον κτήτορά της, ο οποίος ήταν ο Ηγούμενος Ματθαίος. Παλαιότερα η μονή ήταν σταυροπηγιακή. Έγινε ενοριακή το 1730 και στέγασε το Δημοτικό Σχολείο (1840-1908) στο οποίο δίδαξαν οι μετέπειτα Μητροπολίτες Κρήτης Τιμόθεος Βενέρης και Τίτος Ζωγραφίδης.
Την 26 Ιουνίου του 1896, στη διάρκεια της επανάστασης του 1895-1898, η μονή καταστράφηκε ξανά και όσοι μοναχοί δεν πρόφτασαν να την εγκαταλείψουν, σφαγιάστηκαν από Τούρκους ενόπλους. Ο ναός, το τέμπλο και οι εικόνες πυρπολήθηκαν, ενώ κάποιες εικόνες πρόλαβαν και τις είχαν πάρει οι μοναχοί που έφυγαν. Το 1908 η Μονή ανακαινίστηκε από τον ηγούμενο Καλλίνικο Δασκαλάκη και από τότε αναπτύχθηκε. Στο χώρο του μοναστηριού βρίσκονται πολλές ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανωπολ Ανωπ Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Κρις Σλέιντ
Ο Κρις Σλέιντ είναι Ουαλός ντράμερ της χαρντ ροκ μουσικής σκηνής, γνωστός ως μέλος των AC/DC στις αρχές της δεκαετίας του '90, όπως και των Manfred Mann's Earth Band, Asia και Tom Jones.
Βιογραφία
Ο Σλέιντ γεννήθηκε στο Πόντιπριντ της Ουαλίας στις 30 Οκτωβρίου 1946.
Η καριέρα του ξεκίνησε το 1963, όταν έγινε μέλος των The Squires του Τομ Τζόουνς. Παρέμεινε στο συγκρότημα για έξι χρόνια, γνωρίζοντας, αρχικά, επιτυχία το 1965 με το σινγκλ "It's Not Unusual" και περιοδεύοντας με τον Τζόουνς σε Ευρώπη και Αμερική. Στη συνέχεια έγινε μέλος των Tomorrow, των οποίων τα φωνητικά είχε αναλάβει η Ολίβια Νιούτον-Τζον και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους.
Ο Σλέιντ δούλεψε σαν session μουσικός με τον Τομ Πάξτον το 1971 και τον Μάρτιο του 1972 σχημάτισε τους Manfred Mann's Earth Band. Μαζί τους, ηχογράφησε οκτώ άλμπουμ μέχρι το 1978, με τα Top-10 σινγκλ "Joybringer", "Blinded By The Light" και "Davy's On The Road Again". Με κάποια από τα μέλη των Earth Band, ο Σλέιντ σχημάτισε τους Terra Nova το 1978, κυκλοφορώντας ένα άλμπουμ.
Το 1979, ηχογράφησε ένα άλμπουμ με τον Κάι Όλσον και ένα με τον Φράνκι Μίλερ, πριν γίνει μέλος των Uriah Heep για τον δίσκο "Conquest". Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα των Bad Company, Μικ Ραλφς, στους Mick Ralphs Band οι οποίοι περιόδευσαν με τον κιθαρίστα των Pink Floyd, Ντέιβιντ Γκίλμορ.
Το 1984, έγινε μέλος των The Firm του Τζίμι Πέιτζ, του Πωλ Ρότζερς και του Τόνι Φράνκλιν. Μαζί τους ηχογράφησε τους επιτυχημένους δίσκους "The Firm" και "Mean Business", πριν συνεργαστεί με τον Γκάρι Μουρ για την περιοδεία του "After The War".
Σε μία από τις ζωντανές εμφανίσεις του με τον Μουρ, παραβρέθηκε ο κιθαρίστας των AC/DC, Μάλκολμ Γιανγκ και μερικές ημέρες αργότερα πρότεινε στον Σλέιντ να αντικαταστήσει τον Σάιμον Ράιτ στην θέση του ντράμερ των Αυστραλών. Ο Σλέιντ κυκλοφόρησε μαζί τους το ιδιαίτερα επιτυχημένο "The Razor's Edge" του 1990 και το ζωντανά ηχογραφημένο "AC/DC Live" δύο χρόνια αργότερα. Το 1994, αποχώρησε για να επιστρέψει στο συγκρότημα ο Φιλ Ραντ.
Μετά την συνεργασία του με τους AC/DC, εντάχθηκε στους Asia και κυκλοφόρησε μαζί τους δύο στούντιο άλμπουμ στις αρχές της δεκαετίας του '00. Το 2006, σχημάτισε τους Damage Control ηχογραφώντας δύο δίσκους και το 2011 τους MIWA με το άλμπουμ "My Wish Is Your Command".
Πλέον, περιοδεύει με τους The Chris Slade Timeline, γιορτάζοντας τα πενήντα χρόνια του ως ντράμερ της ροκ μουσικής.
Δισκογραφία
{|width="90%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ουαλοί μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Μέλη των AC/DC
Σόρια
Η Σόρια είναι πόλη της Ισπανίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην αυτόνομη κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν. Έχει 39398 κατοίκους και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1063 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Πάουλ Τσούκερ
Ο Πάουλ Τσούκερ (Paul Zucker) (14 Αυγούστου, 1888, Βερολίνο - 14 Φεβρουαρίου, 1971, Νέα Υόρκη) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας.