cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλα Μάτια
Πλοκή
Το έργο της καλλιτέχνιδος Μάργκαρετ Κιν γνώρισε τεράστια επιτυχία τη δεκαετία του '50 αλλά δεν έλαβε καμία αναγνώριση γι' αυτό. Ο σύζυγός της, Γουόλτερ Κιν, ισχυριζόμενος ότι είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης, έγινε εθνική διασημότητα και φιγούρα των talk show μετά την πρωτοπορία του στη μαζική παραγωγή φτηνών εκτυπώσεων των παιδιών με μεγάλα μάτια. Χρησιμοποιώντας πολύ έξυπνα το μάρκετινγκ, πούλησε τις εκτυπώσεις σε καταστήματα και βενζινάδικα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Μάργκαρετ ζωγράφιζε τους πίνακες στο υπόγειό της και η μόνη συνεισφορά του Γουόλτερ ήταν η υπογραφή του που πρόσθετε στο κάτω μέρος. Σύντομα ο γάμος τους έφτασε στο τέλος του και όταν η Μάργκαρετ προπάθησε να κάνει γνωστό ότι αυτή δημιούργησε τους πίνακες, το ζευγάρι κατέληξε σε μια δικαστική μάχη, αφού έμαθε ότι ο Γουόλτερ πήρε τους πίνακες χωρίς την άδειά της.
Box office
Με προϋπολογισμό 10.000.000 δολάρια, έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 15η θέση με 3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 14,4 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 14,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 29,2 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Δικαστικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον
Νικόλαος Λαζαρή
Ο Νικόλαος Λαζαρή ή Λαζάρου ή Λάζαρης, ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, αγωνιστής και πολιτικός της επανάστασης του 1821.
Συμμετείχε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης νήσου Σπετσών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821 Νικολαος Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Ζιγκουράτ της Ουρ
Ζιγκουράτ των Σουμερίων
Το ζιγκουράτ ήταν ένα κομμάτι σε ένα συγκρότημα ναών, που χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο για την πόλη και ήταν ιερό του θεού της σελήνης Σιν, της προστάτιδας θεότητας της Ουρ.
Η κατασκευή του ζιγκουράτ ολοκληρώθηκε τον 21ο αιώνα π.Χ. από τον βασιλιά Σουλγκί, ο οποίος, για να κερδίσει την πίστη των πόλεων, αυτοανακηρύχτηκε θεός. Κατά τη διάρκεια της 48χρονης βασιλείας του, η πόλη της Ουρ έγινε η πρωτεύουσα ενός κράτους, που έλεγχε μεγάλο μέρος της Μεσοποταμίας. Πολλά ζιγκουράτ κατασκευάζονταν με την τοποθέτηση λασπότουβλων και με τη χρήση λάσπης, για να σφραγίζουν το μεταξύ τους κενό.
Νεοβαβυλωνιακή αποκατάσταση
Ο βασιλιάς Ναβοναΐδ, ο τελευταίος βασιλιάς της Νεο-Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας τον 6ο αιώνα π.Χ., αφού «βρήκε ελάχιστα απομεινάρια από το τελευταίο τμήμα και τίποτα που να τον καθοδηγεί ως προς την αρχική εμφάνιση του μνημείου», το αναστήλωσε σε επτά βαθμίδες και όχι σε τρεις.
Ανασκαφή και συντήρηση
Τα υπολείμματα του ζιγκουράτ ανακαλύφθηκαν ξανά από τον Γουίλιαμ Λόφτους το 1850. Οι πρώτες ανασκαφές στην τοποθεσία διεξήχθησαν από τον Τζον Τζόρτζ Τέιλορ (από λάθος αναφέρεται ως "J.E. Taylor") τη δεκαετία του 1850, οδηγώντας στην ταύτιση της τοποθεσίας ως Ουρ.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, προκαταρκτικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν από τον Ρέτζιναλντ Κάμπελ Τόμπσον και τον Χένρι Χολ. Ο χώρος ανασκάφηκε εκτενώς τη δεκαετία του 1920 από τον Σερ Λέοναρντ Γούλεϊ, ο οποίος είχε διοριστεί από το Πανεπιστημιακό Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια και το Βρετανικό Μουσείο την περίοδο 1922-1934.
Τα υπολείμματα του ζιγκουράτ αποτελούνται από μια σταθερή μάζα τριών στρωμάτων από τούβλα, που είναι καλυμμένα με τούβλα τοποθετημένα μέσα σε άσφαλτο. Το χαμηλότερο στρώμα αντιστοιχεί στην αρχική κατασκευή του Ουρ-Ναμμού, ενώ τα δύο ανώτερα στρώματα αποτελούν μέρος των νεοβαβυλωνιακών αποκαταστάσεων. Η πρόσοψη του χαμηλότερου επιπέδου και η μνημειακή σκάλα ξαναχτίστηκαν υπό τις διαταγές του Σαντάμ Χουσεΐν.
Το ζιγκουράτ υπέστη ζημιές στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 από πυρά φορητών όπλων και από εκρήξεις βομβών. Τέσσερις κρατήρες βομβών διακρίνονται σε κοντινή απόσταση και τα τοιχώματα του ζιγκουράτ έχουν εν μέρει υποστεί φθορές από περισσότερες από 400 τρύπες από σφαίρες.
αριστερά|μικρογραφία| Το σκίτσο του Γουίλιαμ Λόφτους για την ανακάλυψη του ζιγκουράτ Από το 2008, ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται υπό την επίβλεψη του εφόρου Ντίιφ Μοσέιν Ναΐφ αλ-Γκίζι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρ Κατηγορία:Τέχνη των Σουμερίων Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γεγονότα Αυγούστου 2009
4 Αυγούστου
(The Age) (The Hindu)
27 Αυγούστου
(MSNBC)
29 Αυγούστου
Xinhua (Associated Press)
31 Αυγούστου
Γεγονοτα 08
1684 Ιγκουασού
Ο Ιγκουασού (Iguassú) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,827. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Αργεντινό αστρονόμο Μιγκέλ Ίτζιγκσον, που παρατηρούσε από τη Λα Πλάτα της Αργεντινής, και πήρε το όνομά του από τους μεγάλους Καταρράκτες Ιγκουασού.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ιγκουασού εκτιμάται σε 26,53 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1202 ± 0,011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιγκουασου
TAP Portugal
Η TAP Portugal είναι ο εθνικός αερομεταφορέας της Πορτογαλίας με έδρα το κτήριο 25 στο Αεροδρόμιο της Λισαβόνας. Έγινε μέλος της Star Alliance στις 14 Μαρτίου του 2005,ημερομηνία στην οποία έκλεινε 60 χρόνια από την ίδρυσή της. Ο κόμβος της στη Λισαβόνα αποτελεί βασική ευρωπαϊκή πύλη στο σταυροδρόμι της Αφρικής, της Νότιας και της Βόρειας Αμερικής. Το δίκτυο δρομολογίων της ΤΑΡ περιλαμβάνει 77 προορισμούς σε 34 χώρες σε όλο τον κόσμο. Η ΤΑΡ εξυπηρετεί σχεδόν 2.000 εβδομαδιαίες πτήσεις με στόλο 55 αεροσκαφών Airbus, και 16 επιπλέον αεροσκαφών που εξυπηρετούν τον περιφερειακό φορέα, τη θυγατρική Portugalia.
TAP αρχικά σήμαινε Transportes Aéreos Portugueses (πορτογαλικές αερομεταφορές). Αυτό το ακρωνύμιο εγκαταλείφθηκε το 1979, όταν η εταιρεία μετονομάστηκε σε TAP Air Portugal, στη συνέχεια άλλαξε και πάλι στο σημερινό επιχειρησιακό όνομά της, TAP Portugal.
Αναφορές
Κατηγορία:Μεταφορές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες
Ύφαλος της Μάρσα Αλάμ
Ο Ύφαλος της Μάρσα Αλάμ (αραβικά : مرسى علم) είναι νησί, κοραλιογενής ύφαλος, της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα στα ανοιχτά της πόλης Μάρσα Αλάμ. Είναι δημοφιλής τουριστικός καταδυτικός προορισμός.
Απέχει 4 χλμ από την Μάρσα Αλάμ, έχει μακρόστενο σχήμα με μήκος του υφάλου που το περιβάλει σχεδόν 2 χλμ. Είναι ένας μισοβυθισμένος ύφαλος με κοράλλια, θαλάσσιες ανεμώνες, το καλοκαίρι κυρίως ο ύφαλος φιλοξενεί πολλά δελφίνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα Κατηγορία:Κοραλλιογενή νησιά
Τουρκμενικό αλφάβητο
Το Τουρκμενικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται για επίσημους σκοπούς στο Τουρκμενιστάν είναι ένα λατινικό αλφάβητο με βάση το τουρκικό αλφάβητο, αλλά με αξιοσημείωτες διαφορές: το J χρησιμοποιείται αντί του τουρκικού C, Το W χρησιμοποιείται αντί του τουρκικού V, το Ž χρησιμοποιείται αντί του τουρκικού J, το Y χρησιμοποιείται αντί για το i χωρίς τελεία (I/ı); Ý χρησιμοποιείται αντί του τουρκικού συμφωνικού Υ. Τα γράμματα Ä και Ň έχουν προστεθεί για να αντιπροσωπεύουν τους ήχους και, αντίστοιχα. Η επιλογή του Y και Ý επηρεάζονται από τα κυριλλικά γράμματα И και Й, με το τελευταίο να γράφεται μερικές φορές ως И́.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η τουρκμενική γλώσσα απέκτησε γραπτή μορφή, χρησιμοποίησε το αραβικό αλφάβητο, αλλά το 1928 υιοθετήθηκε το λατινικό αλφάβητο. Το 1940, η ρωσική επιρροή στο σοβιετικό Τουρκμενιστάν προκάλεσε τη μετάβαση στο κυριλλικό αλφάβητο και δημιουργήθηκε ένα κυριλλικό τουρκμενικό αλφάβητο (που παρουσιάζεται παρακάτω στο πίνακα παράλληλα με τα Λατινικά). Όταν το Τουρκμενιστάν έγινε ανεξάρτητο το 1991, ο Πρόεδρος Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ ξεκίνησε αμέσως την επιστροφή στο λατινικό αλφάβητο. Όταν αποκαταστάθηκε, έτεινε να χρησιμοποιήσει μερικά ασυνήθιστα γράμματα, όπως το σύμβολο της λίρας (£), του δολαρίου ($), του γιεν (¥), και του σεντ (¢), αλλά αντικαταστάθηκαν από πιο συμβατικά γράμματα. Οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που συνδυάστηκαν έφεραν τις αλλαγές στο αλφάβητο και ύστερα τις τροποποιήσεις του λατινικού αλφαβήτου, όπως τεκμηριώνεται από τη Βικτόρια Κλέμεντ (2008).
Το Τουρκμενιστάν εξακολουθεί να γράφεται συχνά με το αραβικό αλφάβητο σε άλλες χώρες όπου ομιλείται η γλώσσα και όπου κυριαρχεί η αραβική γραφή (όπως το Ιράν και το Αφγανιστάν).
Προφορά του λατινικού αλφαβήτου
Türkmen elipbiýi
Κυριλλικό
түркмен элипбийи
Συνηθισμένο στη Ρωσία. Τα γράμματα και η σύγκριση με το λατινικό αλφάβητο περιλαμβάνονται στο πρώτο πρίγκιπα.
Arabic
توركمن الیپبایی
Συνηθισμένο στο Ιράν και το Αφγανιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικά αλφάβητα Κατηγορία:Τουρκμενική γλώσσα Κατηγορία:Κυριλλικά αλφάβητα Κατηγορία:Αραβικά αλφάβητα
Γιώργος Κριμιζάκης
Ο Γιώργος Κριμιζάκης (3 Μαΐου 1943) είναι Έλληνας μουσικοσυνθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Αβδού και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Μετά το Γυμνάσιο σπούδασε μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Την καριέρα του την ξεκίνησε το 1968.
Παραπομπές
Κριμιζάκης Γιώργος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ποτοαπαγόρευση στις Ηνωμένες Πολιτείες
300x500px|thumb|Η αστυνομία του [[Ντιτρόιτ ανακαλύπτει ένα παράνομο αποστάκτηριο στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης.]] Η Ποτοαπαγόρευση στις Ηνωμένες Πολιτείες (αγγλ.: Prohibition in the United States) ήταν μια περίοδος από το 1920 έως το 1933 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε παράνομη με συνταγματικό τρόπο η παρασκευή, διακίνηση, εισαγωγή, εξαγωγή και πώληση αλκοολούχων ποτών.
Οι υπέρμαχοι της ποτοαπαγόρευσης προσπάθησαν να τερματίσουν το εμπόριο αλκοολούχων ποτών κατά τον 19ο αιώνα. Με επικεφαλής τους Προτεστάντες, στόχευαν να θεραπεύσουν αυτό που έβλεπαν ως μια άρρωστη κοινωνία που αντιμετώπιζε προβλήματα που σχετίζονται με το αλκοόλ, όπως ο αλκοολισμός, η οικογενειακή βία και η πολιτική διαφθορά που βασίζονταν στα σαλούν. Πολλές κοινότητες εισήγαγαν απαγορεύσεις για το αλκοόλ στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα και η εφαρμογή αυτών των νέων νόμων απαγόρευσης έγινε θέμα συζήτησης. Οι υποστηρικτές της ποτοαπαγόρευσης, που ονομάζονταν «ξηροί», την παρουσίασαν ως μια μάχη για τα δημόσια ήθη και την υγεία. Το κίνημα αναλήφθηκε από προοδευτικούς στην ποτοαπαγόρευση με Δημοκρατικά και Ρεπουμπλικανικά κόμματα, και απέκτησαν μια εθνική βάση βάσης μέσω της Ένωσης Γυναικείας Χριστιανικής Εγκράτειας. Μετά το 1900, συντονίστηκε από την Anti-Saloon League. Η αντίθεση από τη βιομηχανία μπύρας κινητοποίησε τους «υγρούς» υποστηρικτές από τις πλούσιες καθολικές και γερμανικές λουθηρανικές κοινότητες, αλλά η επιρροή αυτών των ομάδων υποχώρησε από το 1917 μετά την είσοδο των ΗΠΑ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Γερμανίας.
Η βιομηχανία αλκοόλ περιορίστηκε από τη διαδοχή των νομοθετικών αρχών της πολιτείας και τελικά έληξε σε εθνικό επίπεδο σύμφωνα με την 18η τροποποίηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1920, η οποία ψηφίστηκε «με 68 % υπερψήφιση στην Βουλή των Αντιπροσώπων και 76 % στη Γερουσία», καθώς και επικύρωση από 46 από τις 48 πολιτείες. Η ενεργοποίηση της νομοθεσίας, γνωστή ως νόμος Βόλστεντ, καθόρισε τους κανόνες για την επιβολή της ομοσπονδιακής απαγόρευσης και καθόρισε τους τύπους αλκοολούχων ποτών που απαγορεύτηκαν. Δεν απαγορεύτηκε όλο το αλκοόλ, όπως για παράδειγμα, η χρήση του κρασιού για θρησκευτική χρήση επιτρεπόταν. Η ιδιωτική ιδιοκτησία και η κατανάλωση αλκοόλ δεν έγιναν παράνομες βάσει του ομοσπονδιακού νόμου, αλλά οι τοπικοί νόμοι ήταν αυστηρότεροι σε πολλούς τομείς, με ορισμένες πολιτείες να απαγορεύουν την κατοχή.
Μετά την απαγόρευση, εγκληματικές συμμορίες απέκτησαν τον έλεγχο της προσφοράς μπύρας και ποτών σε πολλές πόλεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, μια νέα αντίθεση στην Ποτοαπαγόρευση εμφανίστηκε σε εθνικό επίπεδο. Οι επικριτές επιτέθηκαν στην πολιτική ως αιτία εγκληματικότητας, μειώνοντας τα τοπικά έσοδα και επιβάλλοντας «αγροτικές» προτεσταντικές θρησκευτικές αξίες στην «αστική» Αμερική.
Η ποτοαπαγόρευση ολοκληρώθηκε με την επικύρωση της 20ης Τροπολογίας, η οποία κατάργησε την 18η Τροπολογία στις 5 Δεκεμβρίου 1933, αν και η απαγόρευση συνεχίστηκε σε ορισμένες πολιτείες. Μέχρι σήμερα, αυτή είναι η μόνη φορά στην αμερικανική ιστορία στην οποία ψηφίστηκε συνταγματική τροποποίηση με σκοπό την κατάργηση μιας άλλης.
Ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι η κατανάλωση αλκοόλ μειώθηκε σημαντικά λόγω της απαγόρευσης. Τα ποσοστά κίρρωσης του ήπατος, η αλκοολική ψύχωση και η βρεφική θνησιμότητα μειώθηκαν επίσης. Η επίδραση της ποτοαπαγόρευσης στα ποσοστά εγκληματικότητας και βίας αμφισβητείται. Παρ 'όλα αυτά, έχασε υποστηρικτές κάθε χρόνο που ήταν ενεργή και μείωσε τα φορολογικά έσοδα της κυβέρνησης σε μια κρίσιμη περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.
Ιστορικό
Στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε ξεκινήσει ένα κίνημα υπέρ της ποτοαπαγόρευσης ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα και ως το 1850 αρκετές πολιτείες, κυρίως του νότου, είχαν ψηφίσει νόμους που περιόριζαν ή απαγόρευαν την διάθεση αλκοολούχων ποτών. Η πρωτοβουλία ανήκε σε θρησκευτικές προτεσταντικές οργανώσεις, κυρίως του μεθοδιστικού δόγματος. Έτσι γρήγορα σχηματίσθηκαν δύο πανίσχυρες ομάδες πίεσης, η Ένωση κατά των Σαλούν (Anti-Saloon League) και η Ένωση Γυναικών για τη Χριστιανική Εγκράτεια (Women's Christian Temperance Union). Μέλη των δύο αυτών οργανώσεων σχημάτισαν το Κόμμα της Απαγόρευσης (Prohibition Party), που πήρε μέρος στις προεδρικές εκλογές του 1872, αλλά συγκέντρωσε μόλις 5.608 ψήφους. Το 1879 ο Τζον Σεντ Τζον εκλέχθηκε κυβερνήτης του Κάνσας, το οποίο αργότερα έγινε η πρώτη πολιτεία στην Αμερική, που κήρυξε παράνομο το αλκοόλ. Το 1884 ο Σεντ Τζον έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Αμερικής με τη σημαία του Κόμματος της Απαγόρευσης και έλαβε 150.369 ψήφους.
Η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ άρχισε να αλλάζει διάθεση και ως το 1919 το 75% των πολιτειών είχε ευθυγραμμισθεί με τη 18η Τροπολογία του Αμερικάνικου Συντάγματος, που απαγόρευε την πώληση ή διακίνηση αλκοολούχων ποτών (16 Ιανουαρίου 1919). Ένα χρόνο αργότερα, στις 16 Ιανουαρίου του 1920, τέθηκε σε ισχύ με το Νόμο Βόλστεντ (Volstead Act). Ήταν η ληξιαρχική πράξη για την έναρξη της ποτοαπαγόρευσης.
Επιπτώσεις της ποτοαπαγόρευσης
Με την έναρξη της ποτοαπαγόρευσης, η μαύρη αγορά έκανε την εμφάνιση της και το οργανωμένο έγκλημα κινήθηκε ανοδικά, με τις οργανωμένες συμμορίες να ευημερούν και να κερδίζουν πολιτική επιρροή. Η αστυνόμευση ήταν μια δύσκολη υπόθεση, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια τα παράνομα αποστακτήρια και μπαρ. Τα σημεία πώλησης έφθασαν τα 30.000, σχεδόν διπλάσια σε σχέση με την εποχή πριν την ποτοαπαγόρευση.
Το αφεντικό της μαφίας του Σικάγο, ο Αλ Καπόνε, ισχυριζόταν ότι είχε στο μισθολόγιό του τη μισή αστυνομία του Σικάγο. Οι παράνομοι διακινητές και οι γκάνγκστερς έγιναν λαϊκοί ήρωες, καθώς πρόσφεραν δουλειά σε περίοδο μεγάλης ανεργίας, όπως ήταν η εποχή της Μεγάλης Ύφεσης.
Σημαντικά θέρετρα, όπως το Ατλάντικ Σίτι και το Γκάλβεστον, ευημερούσαν κατά την διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης, λόγω της έλλειψης οργανωμένης αστυνόμευσης και την πολιτική επιρροή γκάνγκστερ, όπως ο Νάκυ Τζόνσον και ο Σαμ Μασέο. Έτσι το Ατλάντικ Σίτι μετατράπηκε σε ένα κέντρο της πολιτικής, του πολιτισμού και της χλιδής, παίρνοντας το παρατσούκλι "The World's Playground" και μένοντας στη λαϊκή κουλτούρα των ΗΠΑ μέχρι και σήμερα. Αυτή η αρκετά διαδεδομένη εικόνα του Ατλάντικ Σίτι οδήγησε ουσιαστικά στην νομιμοποίηση του τζόγου στα καζίνο της πόλης δεκαετίες αργότερα σε μια προσπάθεια να τονωθεί η τότε οικονομία της πόλης.
Ένα από τα λίγα θετικά αποτελέσματα της ποτοαπαγόρευσης ήταν η υποκουλτούρα των Roaring Twenties, που χαρακτήρισε μια ολόκληρη δεκαετία.
Κατανάλωση αλκοόλ
μικρογραφία|300x300px|Ο αναπληρωτής αστυνομικός επίτροπος της Νέας Υόρκης Τζον Λίτς, δεξιά, παρακολουθώντας αστυνομικούς να ρίχνουν το αλκοολούχο ποτό στο αποχετευτικό δίκτυο κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης. Σύμφωνα με μια ανασκόπηση της ακαδημαϊκής έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 2010 "η ποτοαπαγόρευση πιθανώς να μείωσε την κατά κεφαλήν χρήση του αλκοόλ και τις σχετιζόμενες βλάβες, αλλά αυτά τα οφέλη διαβρώθηκαν με την πάροδο του χρόνου καθώς αναπτύχθηκε μια οργανωμένη μαύρη αγορά και η δημόσια στήριξη στο κίνημα μειώθηκε." Μια μελέτη που επανεξέτασε τις συλλήψεις μέθης σε επίπεδο πόλης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απαγόρευση είχε βραχυπρόθεσμο, αλλά όχι μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Μια αντίστοιχη μελέτη που εξέτασε τα στατιστικά θνησιμότητας, ψυχικής υγείας και εγκληματικότητας κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης διαπίστωσε ότι η κατανάλωση αλκοόλ μειώθηκε, αρχικά στο 30% περίπου του προ-απαγορευτικού επιπέδου, αλλά, κατά τα επόμενα χρόνια, αυξήθηκε σε περίπου 60-70% του προ-απαγορευτικού επιπέδου. Η 18η Τροπολογία του Συντάγματος απαγόρευσε την παραγωγή, πώληση και μεταφορά αλκοολούχων ποτών, ωστόσο, δεν απαγόρευσε την κατοχή ή την κατανάλωση αλκοόλ στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα νομικό κενό το οποίο έδινε το πάτημα στους καταναλωτές που κατείχαν αλκοολούχα ποτά.
Υγεία
Τα ερευνητικά στοιχεία δείχνουν ότι τα ποσοστά κίρρωσης του ήπατος μειώθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης και αυξήθηκαν μετά την κατάργηση της απαγόρευσης. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζακ Μπλόκερ, "τα ποσοστά θανάτων από κίρρωση και αλκοολισμό, οι εισαγωγές σε νοσοκομεία λόγω αλκοολικής ψύχωσης και οι συλλήψεις σε κατάσταση μέθης μειώθηκαν απότομα τόσο στα πρώτα χρόνια της έναρξης ισχύος της ποτοαπαγόρευσης όσο και κατά τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1910, όταν τόσο το πολιτιστικό όσο και το νομικό κλίμα ήταν όλο και πιο αφιλόξενο για τους πότες". Μελέτες που εξέτασαν τα ποσοστά θανάτων από κίρρωση λόγω κατανάλωσης του αλκοόλ εκτιμούσαν ότι υπήρξε μείωση της κατανάλωσης κατά 10-20%. Οι μελέτες του Εθνικού Ινστιτούτου για την Κατάχρηση Αλκοόλ και τον Αλκοολισμό δείχνουν ξεκάθαρα επιδημιολογικά στοιχεία ότι "τα συνολικά ποσοστά θνησιμότητας από κίρρωση μειώθηκαν ραγδαία με την έναρξη της ποτοαπαγόρευσης", παρά την ευρεία παραβίαση του νόμου.
Εγκληματικότητα
μικρογραφία|250x250εσ|Συνταγή για το ουίσκι την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Είναι δύσκολο να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με τον αντίκτυπο της ποτοαπαγόρευσης στο έγκλημα σε εθνικό επίπεδο, καθώς δεν υπήρχαν παρόμοιες εθνικές στατιστικές σε επίπεδο πολιτειών για το έγκλημα πριν από το 1930. Έχει υποστηριχθεί ότι το οργανωμένο έγκλημα έλαβε μεγάλη ώθηση από την ποτοαπαγόρευση. Για παράδειγμα, μια μελέτη διαπίστωσε ότι το οργανωμένο έγκλημα στο Σικάγο τριπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης. Ομάδες μαφίας και άλλες εγκληματικές οργανώσεις και συμμορίες είχαν περιορίσει ως επί το πλείστον τις δραστηριότητές τους στην πορνεία, στα τυχερά παιχνίδια και στις κλοπές μέχρι το 1920, όταν εμφανίστηκε η οργανωμένη «εκμετάλλευση του ρούμι» ή η λαθραία πώληση ποτών ως απάντηση στην ποτοαπαγόρευση. Με αυτόν τον τρόπο αναδείχθηκε μια κερδοφόρα, συχνά βίαιη, μαύρη αγορά του αλκοόλ. Η απαγόρευση παρείχε μια οικονομική βάση για την άνθηση του οργανωμένου εγκλήματος.
Σε μια μελέτη σε περισσότερες από 30 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ κατά τα χρόνια της απαγόρευσης το 1920 και το 1921, ο αριθμός των εγκλημάτων αυξήθηκε κατά 24%. Επιπλέον, οι κλοπές και οι διαρρήξεις αυξήθηκαν κατά 9%, οι ανθρωποκτονίες κατά 12,7%, οι επιθέσεις αυξήθηκαν κατά 13%, ο εθισμός στα ναρκωτικά κατά 44,6% και το κόστος της αστυνομικής επιτήρησης αυξήθηκε κατά 11,4%. Αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της "βίας στη μαύρη αγορά" και της εκτροπής των πόρων επιβολής του νόμου αλλού. Παρά την ελπίδα του κινήματος ότι η απαγόρευση του αλκοόλ θα μείωνε το έγκλημα, η πραγματικότητα ήταν ότι ο Νόμος Βόλστεντ οδήγησε σε υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας από ό,τι πριν από την ποτοαπαγόρευση και τη δημιουργία μιας μαύρης αγοράς όπου κυριαρχούσαν οι εγκληματικές οργανώσεις.
Ένα έγγραφο του Εθνικού Γραφείου Οικονομικής Έρευνας του 2016 έδειξε ότι οι νομοί της Νότιας Καρολίνας που θέσπισαν και επέβαλαν την ποτοαπαγόρευση είχαν ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι ανθρωποκτονίες κατά 30 έως 60% σε σύγκριση με τις πολιτείες που δεν επέβαλαν την ποτοαπαγόρευση. Μια αντίστοιχη μελέτη του 2009 διαπίστωσε αύξηση των ανθρωποκτονιών στο Σικάγο κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης. Μαζί με άλλες οικονομικές επιπτώσεις, η θέσπιση και η επιβολή της απαγόρευσης προκάλεσε τη σπατάλη των οικονομικών πόρων. Κατά τη δεκαετία του 1920, ο ετήσιος προϋπολογισμός του Γραφείου Ποτοαπαγόρευσης αυξήθηκε από 4,4 εκατομμύρια δολάρια σε 13,4 εκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον, η αμερικανική ακτοφυλακή ξόδευε κατά μέσο όρο 13 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για την επιβολή των νόμων της ποτοαπαγόρευσης. Παράλληλα με αυτά τα ποσά υπήρχε επιπλέον το κόστος για τις τοπικές και τις πολιτειακές κυβερνήσεις.
Οικονομία
Μια μελέτη του 2021 στο «Περιοδικό της Οικονομικής Ιστορίας» διαπίστωσε ότι οι πολιτείες που υιοθέτησαν την απαγόρευση αλκοόλ νωρίτερα είχαν μεγαλύτερη αύξηση πληθυσμού και αύξηση των αξιών των αγροτικών ακινήτων.
Μια μελέτη του 2015 υπολόγισε ότι η κατάργηση της ποτοαπαγόρευσης είχε καθαρό κοινωνικό όφελος «432 εκατομμύριων δολαρίων ετησίως το 1934-1937, περίπου 0,33% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Τα συνολικά οφέλη των 3,25 δισεκατομμυρίων δολαρίων αποτελούνταν κυρίως από αυξημένο πλεόνασμα καταναλωτών και παραγωγών, φορολογικά έσοδα και μειωμένο κόστος εγκληματικής βίας». Όταν η μπύρα με 3.2% αλκοόλ νομιμοποιήθηκε το 1933, δημιουργήθηκαν 81.000 θέσεις εργασίας σε διάστημα τριών μηνών.
Άλλες επιπτώσεις
Λόγω της ποτοαπαγόρευσης, η εκβιομηχάνιση της βιομηχανίας των αλκοολούχων ποτών ουσιαστικά σταμάτησε. Οι περισσότεροι μεγάλοι παραγωγοί αλκοόλ έκλεισαν και μεμονωμένοι πολίτες ανέλαβαν την παράνομη παραγωγή του, αντιστρέφοντας ουσιαστικά την αποτελεσματικότητα της μαζικής παραγωγής και λιανικής πώλησης αλκοολούχων ποτών (μέσω οικονομίας κλίμακας). Το κλείσιμο των εργοστασίων και ταβερνών της χώρας οδήγησε επίσης σε οικονομική ύφεση για τη βιομηχανία. Ενώ η 18η Τροπολογία δεν είχε αυτή την επίδραση στη βιομηχανία λόγω της αποτυχίας της να προσδιορίσει πως θα πρέπει να ορίζεται ένα «αλκοολούχο» ποτό, ο ορισμός του Νόμου Βόλστεντ για 0,5% ή περισσότερο αλκοόλ κατ' όγκο έκλεισε τις ζυθοποιίες, οι οποίες ανέμεναν να συνεχίσουν να παράγουν μπύρα μέτριας ποσότητας σε αλκοόλ.
Το 1930 ο Επίτροπος Απαγόρευσης εκτίμησε ότι το 1919, έτος πριν από την έναρξη ισχύος του Νόμου Βόλστεντ, ο μέσος Αμερικανός που έπινε ξόδευε 17 δολάρια ετησίως σε αλκοολούχα ποτά. Μέχρι το 1930, επειδή η επιβολή μείωσε την προσφορά, οι δαπάνες αυξήθηκαν στα 35 δολάρια ετησίως (δεν υπήρχε πληθωρισμός σε αυτήν την περίοδο). Το αποτέλεσμα ήταν ότι η παράνομη βιομηχανία αλκοολούχων ποτών έβγαζε κατά μέσο όρο 3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε παράνομα μη φορολογημένα έσοδα.
Ο νόμος Βόλστεντ επέτρεπε σε μεμονωμένους αγρότες να φτιάχνουν κρασί "ως μη αλκοολούχου χυμού φρούτων για οικιακή κατανάλωση". Οι επιχειρηματίες αμπελουργοί παρήγαγαν υγρά και ημιστερεά συμπυκνώματα σταφυλιών, συχνά αποκαλούμενα "μπλοκ κρασιού" ("wine bricks" ή "wine blocks"). Αυτή η ζήτηση οδήγησε τους καλλιεργητές σταφυλιών της Καλιφόρνια να αυξήσουν τη καλλιεργήσιμη γη κατά περίπου 700% κατά τα πρώτα πέντε χρόνια της απαγόρευσης. Το συμπύκνωμα σταφυλιού πωλούταν με μια "προειδοποίηση": "αφού διαλύσετε το συμπύκνωμα σε ένα γαλόνι νερού, μην τοποθετείτε το υγρό σε μια κανάτα μακριά στο ντουλάπι για είκοσι ημέρες, γιατί τότε θα μετατραπεί σε κρασί".
Λήξη της ποτοαπαγόρευσης
μικρογραφία|250x250εσ|Εορτασμός της λήξης της ποτοαπαγόρευσης, το 1933. Η αύξηση της εγκληματικότητας και της διαφθοράς όμως άλλαξε τη διάθεση της κοινής γνώμης, που είχε σαν αποτέλεσμα στις προεδρικές εκλογές του 1932, ο δημοκρατικός υποψήφιος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του την λήξη της ποτοαπαγόρευσης. Έτσι έναν χρόνο αργότερα, στις 5 Δεκεμβρίου του 1933, η ποτοαπαγόρευση ήρθη στο μεγαλύτερο μέρος των ΗΠΑ, μετά την υιοθέτηση από το Αμερικανικό Κογκρέσο της 21ης Τροπολογίας του Συντάγματος.
Η πολιτεία του Μισισίπι ήταν και η τελευταία που νομιμοποίησε και πάλι το αλκοόλ, το 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ποτά
Βραβείο Καρλομάγνος
Το διεθνές Βραβείο Καρλομάγνος (Karlspreis, επίσημα Διεθνές Βραβείο Καρλομάγνου της Πόλης Άαχεν, από το 1988 Διεθνές Βραβείο Καρλομάγνου Άαχεν ) απονέμεται κάθε χρόνο από την πόλη Άαχεν της Γερμανίας σε άτομα για τη συνεισφορά τους στην ιδέα της Ευρώπης και στην ειρήνη στην περιοχή.
Συγκεκριμένα, απονέμονται ένα δίπλωμα, ένα συμβολικό ποσό 5.000 ευρώ και ένα μετάλλιο που έχει στην εμπρόσθια πλευρά του τον Καρλομάγνο, αντίγραφο της σφραγίδας της πόλης του 12ου αιώνα. Η τελετή λήγει με την ομιλία του βραβευθέντα.
Το βραβείο απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1950 έπειτα από πρωτοβουλία πολιτών του Άαχεν το 1949 με πρωτεργάτη τον Κουρτ Πφάιφερ.
Το 2008, σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι διοργανωτές του βραβείου θέσπισαν και ένα ειδικό βραβείο για τους νέους («Καρλομάγνος για τη Νεολαία»), που θα απονέμεται σε νέες και νέους ηλικίας 16-30 ετών.
Βραβείο Καρλομάγνος
Ο κατάλογος εμφανίζει κατά σειρά: έτος βράβευσης, βραβευθέντα, χώρα καταγωγής και διάρκεια ζωής του προσώπου που τιμήθηκε.
thumb|200px|Ο Μπιλ Κλίντον παραλαμβάνει το βραβείο το 2000
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρλομάγνος Καρλομάγνος Κατηγορία:Άαχεν
Καμέρσαχ Σουλτάνα
Η Καμέρσαχ Σουλτάνα (Οθ. Τούρκικα:قمر شاه سلطان) (Τούρκικα: Kamerşâh Sultan γνωστή και ως Καμέρ Σουλτάνα, 1460 - ?) ήταν κόρη του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αδελφή του Ηγεμόνα Αλεμσάχ και ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Σελίμ Α΄.
Η Καμέρσαχ παντρεύτηκε με τον γιο του Νταβούτ Πασά, Κοτζά Μουσταφά Πασά. Είναι θαμμένη στον τουρμπέ της μητέρας της Γκιουλρούχ Χατούν στην Προύσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Μαρία Αντωνία πριγκίπισσα Κοχάρυ
Η Μαρία Αντωνία (ουγγρ. Mária Antónia von Koháry, 2 Ιουλίου 1797 - 25 Σεπτεμβρίου 1862) από τον Οίκο Κοχάρυ, ήταν Ουγγαρέζα ευγενής και πρόγονος πολλών Ευρωπαίων μοναρχών. Ήταν κληρονόμος του Οίκου της και μία από τις τρεις μεγαλύτερες γαιοκτήμονες στην Ουγγαρία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βούδα, ως Μαρία Αντωνία, κόμισσα Κοχάρυ ντε Σαμπράγκ & Σίτνυα, το δεύτερο παιδί του Φραντς Γιόζεφ, κόμη Κοχάρυ ντε Σαμπράγκ, και της Μαρία Αντόνια Γιοζέφα Γιοχάννα Μπατίστα, κόμισσας του Βάλντσταϊν-Βάρτενμπεργκ. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Φραγκίσκος απεβίωσε σε ηλικία δύο ετών, στις 19 Απριλίου 1795. Αυτό άφησε την Αντωνία από τη στιγμή της γέννησής της ως τη μοναδικό κληρονόμο της τεράστιας περιουσίας του Οίκου Κοχάρυ.
Κληρονόμησε πάνω από 150.000 εκτάρια (1.500.000 στρέμματα) γης στη σημερινή Κάτω Αυστρία, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία, συμπεριλαμβανομένων κτημάτων, δασών, ορυχείων και εργοστασίων. Σύμφωνα με έναν κατάλογο περιουσιακών στοιχείων που επισυνάφθηκε στο συμβόλαιο γάμου τού γιου της Αυγούστου, τη στιγμή τού γάμου του με την Κλημεντίνη πριγκίπισσα της Ορλεάνης το 1843, οι ιδιοκτησίες των Κοχάρυ περιελάμβαναν το τεράστιο παλάτι Κοχάρυ στο κέντρο της Βιέννης και πολλά βιεννέζικα μέγαρα, ένα καλοκαιρινό σπίτι και εδάφη στο Έμπενταλ της Κάτω Αυστρίας, ακίνητα στην Αυστρία -στο Βελμ, Ντούρνκρουτ, Βάλτερσκιρχεν, Μπόχμισντρουτ και Άλτχοφλαϊν- καθώς και δώδεκα μέγαρα στην Ουγγαρία, την κυριότητα της Κιραλύτια και ένα μέγαρο στην Πέστη. Το 1868, όταν παντρεύτηκε ο εγγονός της Αντωνίας, ο Φερδινάνδος δούκας του Αλανσόν, εκτιμήθηκε ότι αυτός και τα τρία αδέλφια του είχαν κληρονομήσει συνολικά ένα εκατομμύριο φράγκα μόνο από το μερίδιό τους στο κτήμα της αείμνηστης της γιαγιάς τους. Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι απόγονοί της, ο κλάδος Κοχάρυ του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, ήταν μεταξύ των τριών μεγαλύτερων γαιοκτημόνων στην Ουγγαρία.
Στις 30 Νοεμβρίου 1815 στη Βιέννη, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ήταν μεγαλύτερος αδελφός τού Λεοπόλδου (Α΄) μελλοντικού βασιλιά των Βέλγων. Για να την καταστήσει μία κατάλληλη νύφη για έναν πρίγκιπα, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ είχε αναβιβάσει τον πατέρα της (του οποίου οι πρόγονοι ήταν κόμητες στην ουγγρική αριστοκρατία από τον Ιούλιο του 1685 και πιο πριν βαρόνοι από τον Φεβρουάριο του 1616) σε πρίγκιπα Κοχάρυ του Τσάμπραγκ & Σίτνια στην αριστοκρατία της Αυστρίας στις 15 Νοεμβρίου 1815, δύο εβδομάδες πριν από τον γάμο, επιτρέποντάς της έτσι να προσέλθει στον γάμο ως πριγκίπισσα.
Απεβίωσε στη Βιέννη το 1862 και τάφηκε στο δουκικό μαυσωλείο στο κοιμητήριο αμ Γκλόκενμπεργκ στο Κόμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1815 τον Φερδινάνδο πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα και είχε τέκνα:
Το ζευγάρι είχε απογόνους τον Κάρολο αυτοκράτορα της Αυστρίας (γιο της Μαρίας-Ιωσηφίνας της Σαξονίας), τον Όθωνα των Αψβούργων (γιο του προηγούμενου), τον Μιχαήλ της Ρουμανίας (γιο του Καρόλου Β΄ της Ρουμανίας, γιου του Φερδινάνδου της Ρουμανίας), τον Πέτρο Β΄ της Γιουγκοσλαβίας (γιου της Μαρίας της Ρουμανίας, κόρης του Φερδινάνδου της Ρουμανίας), τον Συμεών Β΄ της Βουλγαρίας (γιου του Βόρι Γ΄ της Βουλγαρίας), τους Μπόρις και Χέρμανν-Φρειδερίκο πρίγκιπες του Λάινινγκεν (γιους της Μαρίας-Λουίζας της Βουλγαρίας, κόρης του Φερδινάνδου της Βουλγαρίας), τον Πέτρο δε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά (γιο του Γκαστόν κόμη του Ε) και μέλη του Αυτοκρατορικού Οίκου της Βραζιλίας που ζουν σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Social Waste
Οι Social Waste είναι ελληνικό hip-hop/low bap συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1999 στο Ηράκλειο Κρήτης. Η θεματολογία των τραγουδιών είναι ευρεία, οι στίχοι είναι πολιτικοί, με αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα όπως ο Άρης Βελουχιώτης, ο Χρόνης Μίσσιος και άλλα, και σχολιάζουν και καυτηριάζουν ιστορικά και κοινωνικά θέματα. Μέλη της μπάντας έχουν δηλώσει πως κατατάσσουν τον εαυτό τους στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο. Με την μουσική τους να λαμβάνει κινήματα ως πηγή έμπνευσης και με τους ίδιους να δηλώνουν στήριξη σε κινητοποιήσεις. Ενδεικτικό μέρος της δράσης στήριξης αποτελεί η συμμετοχή σε συναυλία για την στήριξη της Ηριάννας Β.Λ. ή το τραγούδι που έγραψαν για τις κινητοποιήσεις στις Σκουριές Χαλκιδικής.
Ιστορικό
Από τα πρώτα βήματα του το συγκρότημα συνεργάστηκε με τους Active Member, με αυτούς να εντάσσονται στην ομάδα παραγωγής του B.D. Foxmoor, την «Freestyle Productions», όπου συνεργάζονταν και με τον Παύλο Φύσσα. Από την Freestyle Productions αποχώρησαν το 2004, και απείχαν από τις σκηνές μέχρι να επανεμφανιστούν το 2013.
Συμμετοχές σε εκδόσεις
Οι απόψεις τους για το ποδόσφαιρο συμπεριλήφθηκαν σε βιβλίο για την Αριστερά, την πολιτική και το ποδόσφαιρο μαζί με αυτές του Αλέξη Τσίπρα.
Η δημιουργία του τραγουδιού τους "Μέγαρα" μετατράπηκε σε κόμικ και συμπεριλήφθηκε σε σχετική ανθολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Αστεροειδή
Με τον όρο αστεροειδή μπορεί να αναφερόμαστε:
Μπεντεσχάν
Το Μπαντασκάν, επίσης γνωστό ως Μπαντασγκάν, μέχρι το 2003. Μπεντεσχάν και Μπαντασχάν) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Μπαμπέκ του Ναχιτσεβάν στο Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται 6 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της επαρχίας, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ναχτσιβαντσάι, στην πεδιάδα Ναχτσιβάν. Οι κάτοικοι απασχολούνται με την καλλιέργεια σιτηρών, λαχανικών και την κτηνοτροφία. Υπάρχει βιβλιοθήκη και ιατρικό κέντρο στο χωριό. Ο πληθυσμός είναι 281 κάτοικοι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαμπέκ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Κουέντιν Σκίνερ
Ο Κουέντιν Σκίνερ (αγγλ. Quentin Skinner, 26 Νοεμβρίου 1940) είναι καθηγητής Ανθρωπιστικών Επιστημών στο Κουήν Μέρυ, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και δίδαξε εκεί από την αποφοίτησή του μέχρι το 2008. Έχει γράψει βιβλία σχετικά με τον Τόμας Χομπς και τον Μακιαβέλι καθώς και τα "Θεμέλια της Νεότερης Πολιτικής Σκέψης", που συγκαταλέγεται ανάμεσα στη λίστα των 100 πιο σημαντικών βιβλίων που γράφτηκαν μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο του Times Literary Supplement. Είναι μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας των Τεχνών και των Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι
Εργασιακός Αθλητισμός
Με τον εργασιακό-εταιρικό αθλητισμό, συνδυάζεται ο εργασιακός χώρος με τον αθλητικό. Στόχος είναι εργοδότες και εργαζόμενοι να ενισχύσουν την προαγωγή υγείας και αναψυχής στον εργασιακό χώρο και η κινητική δραστηριότητα να λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στην εργασιακή απασχόληση. Το όραμα αυτό άρχισε να αναπτύσσεται κατά την έναρξη της βιομηχανικής εποχής.
Ο πρώτος οργανωμένος εργασιακός αθλητισμός δημιουργήθηκε στη Γερμανία από την ένωση των ομοσπονδιών των κρατιδίων (DBSV). Αντίστοιχα, υπάρχει ο παγκόσμιος (WFCS), ο ευρωπαϊκός (EFCS). Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε το 2011 ο ελληνικός οργανισμός εργασιακής άθλησης και υγείας (HOCSH), πραγματοποιώντας το 2012 τους πρώτους εθνικούς αγώνες που συνεχίζονται κάθε χρόνο. Οι πρώτοι ευρωπαϊκοί εργασιακοί αγώνες πραγματοποιήθηκαν το 1977, οι παγκόσμιοι το 2014 και πραγματοποιούνται ανά δύο χρόνια εναλλάξ σε διαφορετικά μέλη κράτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητισμός Κατηγορία:Εργασία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.in.gr/2021/04/27/sports/othersports/ergasiakos-athlitismos-ton-oktovrio-stin-ellada-oi-pagkosmioi-agones/
Σαουαρμά
Τα σχετικά πιάτα στην περιοχή περιλαμβάνουν το τουρκικό ντόνερ κεμπάπ και τον ελληνικό γύρο.
Ιστορία
Το ψήσιμο μιας κάθετης σούβλας από φέτες κρεμμυδιού και το κόψιμο αναπτύχθηκε ον 19ο αιώνα στην Οθωμανική Τουρκία. Αυτό είναι το ντόνερ κεμπάπ, που είναι η προέλευση του σαουαρμά, το Μεξικανικό τάκος αλ παστόρ και ο ελληνικός γύρος.
Ετυμολογία
Η λέξη σαουαρμά είναι η αραβική μεταφορά της τουρκικής λέξης çevirme 'που γυρνά', αναφερόμενο στη σούβλα που γυρίζει. Τα τουρκικά και ελληνικά ονόματα, döner και γύρος, αναφέρονται επίσης στη στροφή.
Προετοιμασία
Τα αποκομμένα τεμάχια αποκόπτονται από το μπλοκ του κρέατος για σερβίρισμα και το υπόλοιπο τμήμα του κρέατος διατηρείται ενώ θερμαίνεται στην περιστρεφόμενη σούβλα. Το σαουαρμά μπορεί να σερβιριστεί σε ένα πιάτο (γενικά με συνοδεία) ή σαν σάντουιτς ή τυλιγμένο. Το Σαουαρμά τρώγεται συνήθως με ταμπουλέχ, φατούς, ψωμί ταμπούν, ντομάτα και αγγούρι. Οι κορυφές περιλαμβάνουν ταχίνι, χούμους, γογγύλια και αμπά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Λεβαντίνικη κουζίνα
Σχέδιο Σλίφεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
1686 Ντε Σίτερ
Ο Ντε Σίτερ (De Sitter) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,981. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδού μαθηματικού και κοσμολόγου Βίλεμ ντε Σίτερ.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή κλίση της τροχιάς του Ντε Σίτερ ως προς την εκλειπτική, μόλις 37΄ 21΄΄, γεγονός που θα διευκόλυνε ένα διαστημικό ταξίδι από τη Γη προς αυτό τον αστεροειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ντε Σίτερ εκτιμάται σε 32,92 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,065.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντε Σιτερ
1687 Γλαρόνα
Η Γλαρόνα (Glarona) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,25. Ανακαλύφθηκε το 1965 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά της από τη γενέτειρα του Βιλντ, την ελβετική πόλη Γκλάρους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γλαρόνας εκτιμάται σε 33,9 ± 4,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,122 ± 0,044. Η Γλαρόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6,3 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γλαρονα
Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας ή Πέτρος ο Ωμός ή Πέτρος ο Δίκαιος (Pedro I de Portugal, 8 Απριλίου 1320 – 18 Ιανουαρίου 1367) μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Βασιλιάς της Πορτογαλίας (1357 - 1367). Ο Πέτρος ήταν τρίτος αλλά μεγαλύτερος επιζήσας γιος του Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας και της Βεατρίκης της Καστίλης από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, κόρης τού Σάντσο Δ΄ της Καστίλης. Ο πατέρας του Πέτρου, Αλφόνσος Δ' κανόνισε τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης του Μαρίας, με τον Αλφόνσο ΙΑ' της Καστίλης (1328).
Το 1334 του έφερε έναν γιο, ο οποίος τελικά έγινε ο Πέτρος της Καστίλης. Ωστόσο, η Μαρία επέστρεψε στην πατρίδα της, την Πορτογαλία (1335) επειδή ο σύζυγός της λίγο μετά το γάμο τους άρχισε μία μακροχρόνια σχέση με μία όμορφη χήρα, την οποία αρνήθηκε να διακόψει. Ο εξάδελφος του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης Χουάν-Μανουέλ δούκας του Πενιαφιέλ]] ήταν δυσαρεστημένος με τον εξάδελφό του, είχε απορρίψει σαν σύζυγο την δική του θυγατέρα Κωνσταντία του Πενιαφιέλ ηλικίας 2 ετών και εγγονής του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας για λογαριασμό της πριγκίπισσας από την Πορτογαλία. Ο Χουάν-Μανουέλ ξεκίνησε για δύο χρόνια πόλεμο με το Βασίλειο της Καστίλης· κράτησαν όμηρο την Κωνσταντία, μέχρι την εποχή που ο επίσκοπος του Οβιέδο Τζων ντε Κάμπο μεσολάβησε για ειρήνη.
Η υπόθεση της Ινές ντε Κάστρο
thumb|250px|left|Ο Πέτρος Α΄ τοποθετεί την σορό της [[Ινές ντε Κάστρο στον θρόνο, έργο του 19ου αιώνα]] Ο Αλφόνσος Δ΄ έντονα δυσαρεστημένος με την απιστία και την άσχημη συμπεριφορά του Αλφόνσου ΙΑ΄ απέναντι στην κόρη του του αποφάσισε να προχωρήσει σε νέα συμμαχία με την αριστοκρατία της Καστίλης που ήταν αντίπαλοι του βασιλιά. Προχώρησε σε συμμαχία με τον Χουάν Μανουέλ του Πεναφιέλ, πάντρεψε τον γιο και διάδοχο του Πέτρο με την ίδια την Κωνσταντία του Πενιαφιέλ. Όταν η Κωνσταντία έφτασε στην Πορτογαλία (1140) την συνόδευσε η Ινές ντε Κάστρο μια όμορφη υπηρέτρια αριστοκρατικής καταγωγής από την Γαλικία. Ο Πέτρος έπεσε αμέσως σε σφοδρή αγάπη με την Ινές το ίδιο και εκείνη μαζί του, ο έρωτας ήταν έντονος και διακόπηκε μονάχα με την δολοφονία της Ινές (1355). Η Κωνσταντία του Πενιαφέλ πέθανε λίγους μήνες μετά την γέννηση του γιου τους Φερδινάνδου (1345), θα είναι ο πρώτος βασιλιάς που θα διαδεχτεί τον πατέρα του Πέτρο μετά τον θάνατο του. Ο Πέτρος αρνήθηκε να παντρευτεί οποιαδήποτε άλλη γυναίκα εκτός από την Ινές, ο Αλφόνσος Δ΄ με την σειρά του που αναζητούσε δεύτερη σύζυγο απαγόρευσε στον γιο του να την παντρευτεί επειδή δεν ήταν βασιλικής καταγωγής. Το ζεύγος άρχισε να συμβιώνει κρυφά από τον Αλφόνσο Δ΄ και γεννούσε συνεχώς παιδιά.
Ο χρονικογράφος Φερνάο Λόπες (1385-1460) γράφει ότι την ίδια εποχή έδωσε στους αδελφούς της Ινές που ήταν εξόριστοι από την Καστίλη στην Πορτογαλία σημαντικά αξιώματα, αυτό ανησύχησε έντονα τον πατέρα του. Ο ηλικιωμένος βασιλιάς ανησύχησε με την σκέψη ότι με τον θάνατο του θα ξεσπάσει εμφύλιο πόλεμο που θα φέρει την καταστροφή του Πορτογαλικού βασιλείου, ο Χουάν Μανουέλ που ήθελε να υπερασπιστεί την τιμή της κόρης του από τον Πέτρο αποφάσισε να εκστρατεύσει στην Πορτογαλία. Ο Αλφόνσος Δ΄ έστειλε τρεις άντρες στην Μονή Σάντα Κλάρα-α-Βέλια, στην Κοΐμπρα όπου βρισκόταν αιχμάλωτη η Ινές και την αποκεφάλισαν μπροστά σε ένα από τα παιδιά της (1355). Ο Πέτρος εξοργισμένος ξεκίνησε εμφύλιο πόλεμο εναντίον του πατέρα του λεηλατώντας την χώρα έναν χρόνο, συμφιλιώθηκαν λίγο πριν τον θάνατο του Αλφόνσου Δ΄ (1357). Το δράμα ανάμεσα στον Πέτρο τον Ωμό και την Ινές έγινε αντικείμενο πολλών συγγραφέων όπως ο Λουίς δε Καμόες στις "Λουζιάδες", τον Χερόνιμο Μπερμούδες (1577), τον Λούις Βέλες ντι Γκεβάρα (1579 - 1644) και τους Γάλλους Μάρι Ράσελ Μίτφορντ (1787 - 1855) και Ανρί ντε Μοντερλάν (1895 - 1972).
Βασιλιάς της Πορτογαλίας
thumb|right|Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας Ο Πέτρος Α΄ βασίλευσε περίπου μία δεκαετία, πολλές φορές συνδέεται με τον ανεψιό του Πέτρο από την Καστίλη επειδή είχαν τα ίδια παρατσούκλια. Ο Φερνάο Λόπες τον αποκαλεί Πέτρος ο Δίκαιος" χάρη στην έντονη πρόθεση του να διαδώσει την δικαιοσύνη στους υπηκόους του και να τιμωρήσει την αδικία. Οι δολοφόνοι της Ινές δέχτηκαν πολύ σκληρή τιμωρία, δραπέτευσαν και οι τρεις στην Καστίλη αλλά ο Πορτογάλος βασιλιάς τους αντάλλαξε με τον ομώνυμο βασιλιά Πέτρο με άλλους δραπέτες από την Καστίλη στην Πορτογαλία. Ο Πέντρο Κοέλιο και ο Άλβαρο Γκονσάλβες εισήχθηκαν σε δίκη (1361) και αποδείχτηκε η ενοχή τους, ο ίδιος ο Πέτρος Α΄ ξερίζωσε τις καρδιές τους με τα χέρια του. Ο τρίτος δολοφόνος της Ινές Ντιόγκο Λόπες Πατσέκο δραπέτευσε και πέθανε αργότερα (1383). Σύμφωνα με τον θρύλο ο Πέτρος έκανε εκταφή στην σορό της Ινές, την τοποθέτησε με τα οστά στον θρόνο, την έντυσε με χρυσά φορέματα και κοσμήματα και διέταξε όλη την αυλή του να της φιλήσει το χέρι, οι αποδείξεις για το μακάβριο αυτό γεγονός είναι ωστόσο ελάχιστες. Ο Πέτρος μετέφερε την σορό της από την Κοΐμπρα στην Αλκαμπάκα όπου οικοδόμησε ξανά το βασιλικό μοναστήρι, οικοδόμησε δύο τάφους για τον εαυτό του και την ίδια ώστε να μπορούν να βλέπουν ο ένας τον άλλον στην ώρα της τελικής κρίσης. Στην μαρμάρινη πλάκα του τάφου ήταν χαραγμένη η επιγραφή "μέχρι το τέλος του κόσμου". Ο Πέτρος Α΄ ήταν πατέρας δύο μετέπειτα Πορτογάλων βασιλέων του Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας και του Ιωάννη Α΄ του Μέγα αρχηγό του Τάγματος των Αβίς και ιδρυτή του κλάδου των Αβις όταν ξέσπασε η κρίση (1383-1385)
Ο δάσκαλος (ταινία, 1993)
Ο δάσκαλος (ιαπωνικά: まあだだよ, προφέρεται Μανταντάγιο, "Όχι ακόμα") είναι ιαπωνική κινηματογραφική ταινία του 1993 και αποτελεί την τριακοστή
Κυβερνείο Πορτ Σάιντ
To Κυβερνείο του Πορτ Σάιντ (αραβικά : محافظة بورسعيد Muḥāfaẓat Borsa'īd ) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Πορτ Σάιντ. Βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της Αιγύπτου, ακριβώς πάνω στην βόρεια είσοδο της διώρυγας του Σουέζ στην Μεσόγειο Θάλασσα. Έχει πληθυσμό πάνω από 653.000 κατοίκους και έκταση 1.345 τ.χλμ..
Ο δάσκαλος (ταινία, 1993)
και τελευταία ταινία που γύρισε ο Ακίρα Κουροσάβα, αποτελώντας το κύκνειο άσμα του Ιάπωνα σκηνοθέτη. Η ταίνα προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1993 και επιλέχθηκε ως η ιαπωνική υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας κατά την 66η τελετή των βραβείων, αλλά η υποψηφιότητα δεν έγινε δεκτή. Η ταινία Ο δάσκαλος συνδυάζει στοιχεία δράματος και κωμωδίας και έχει χαρακτηριστεί ως "εικαστικό ποίημα και μαζί οξύς διαλογισμός πάνω στην γαλήνη και την χαρά της ζωής".
Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας
Οικογένεια
thumb|250px|right|Ο Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας Πριν παντρευτεί την Κωνσταντία ο Πέτρος αρραβωνιάστηκε την Λευκή της Καστίλης αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ λόγω της άσχημης υγείας της.
Κυβερνείο Πορτ Σάιντ
Διοικητικά το κυβερνείο διαιρείται σε έξι αστικές περιοχές στο Πορτ Σάιντ, και την πόλη Πορτ Φουάντ.
Ο δάσκαλος (ταινία, 1993)
Πλοκή
Η ιστορία της ταινίας είναι βασισμένη στη ζωή ενός Ιάπωνα πανεπιστημιακού καθηγητή και συγγραφέα, του Χιάκεν Ουσίντα (1889–1971), αφηγούμενη την ιστορία των δύο τελευταίων δεκαετιών της ζωής του. Η ταινία ξεκινά με τον ίδιο να παραιτείται από καθηγητής γερμανικής γλώσσας, κατά την περίοδο ακριβώς πριν από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται στη σχέση του Ουσίντα με τους πρώην μαθητές του, οι οποίοι τον φροντίζουν μέχρι τα βαθιά του γεράματα.
Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε (1329) την Κωνσταντία του Πενιαφιέλ (1319 – 1345), κόρη του Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα & δούκα του Πενιαφιέλ και είχε τέκνα:
Κυβερνείο Πορτ Σάιντ
Ιστορία
Από τα παλιότερα κυβερνεία της Αιγύπτου που περιελάμβανε μόνο την πόλη του Πορτ Σάιντ από το 1860 και από το 2010 και την Πορτ Φουάντ. Το 1913 είχε 49.884 κατοίκους κι έκταση 4 τργ χλμ, για να αποτελέσει έπειτα τμήμα στο νέο Κυβερνείο Καναλίου. Επαναδημιουργήθηκε το 1950 και διατηρείται έως σήμερα.
Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Με την ερωμένη του Ινές ντε Κάστρο 1320–1355, που μάλλον τη νυμφεύτηκε το 1354 απέκτησε:
Ο δάσκαλος (ταινία, 1993)
Κυκλοφορία
Ο δάσκαλος κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες της Ιαπωνίας από την εταιρία Toho στις 17 Απριλίου 1993. Η ταινία παρουσιάστηκε σε διάφορα αμερικανικά φεστιβάλ κινηματογράφου από τις 20 Μαρτίου 1998 και έπειτα. Αρχικά, Ο δάσκαλος δεν έκοψε πολλά εισιτήρια στις αίθουσες και κυκλοφόρησε απευθείας στην τηλεόραση από την εταιρεία WinStar Cinema, ενώ μεταδόθηκε για πρώτη φορά από το Turner Classic Movies τον Σεπτέμβριο του 1999. Η ταινία επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες την 1η Σεπτεμβρίου 2000.
Κυβερνείο Πορτ Σάιντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Ο δάσκαλος (ταινία, 1993)
Κυκλοφορία
Έχουν κυκλοφορήσει ντιβιντί με αγγλικούς υποτίτλους από τις εταιρείες Winstar and Criterion Collection στις ΗΠΑ, από τη Madman στην Αυστραλία, από τη Yume Pictures στο Ηνωμένο Βασίλειο και από τη Mei Ah στο Χονγκ Κονγκ. Μια έκδοση της ταινίας με τη μορφή Blu-ray αλλά χωρίς αγγλικούς υπότιτλους είναι διαθέσιμη στην Ιαπωνία ως μέρος ενός box set που περιέχει επίσης τις ταινίες Ρασομόν, Ραν και Σιωπηλή μονομαχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία
Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Με την Τερέζα Λοουρένσο, με την οποία είχε μη νόμιμη, ερωτική σχέση μετά την δολοφονία της Ινές ντε Κάστρο, είχε φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Μοσάσαυρος
Ο μοσάσαυρος, η σαύρα του ποταμού Μεύση, είναι ένα είδος υδρόβιου ερπετού. Οι Μοσάσυροι ζούσαν πριν από περίπου 85 εκατομμύρια χρόνια, είχαν μήκος 17 μέτρα και ζύγιζαν περίπου 20 τόνους. Ο Μοσάσαυρος είχε ένα γιγάντιο στόμα το οποίο αποτελούταν με ένα πλήθος από κοφτερά δόντια μήκους ενός χεριού. Το μοναδικό μειονέκτημα σύμφωνα με τους αρχαίους που παρουσίαζαν οι Μοσάσαυροι ήταν η χαμηλή ταχύτητα κατά την κίνηση τους μέσα στο νερό όμως, μία νέα έρευνα του πανεπηστημίου Lund στη Σουηδία ήρθε να διαψεύσει αυτήν την θεωρία λέγοντας ότι ο Μοσάσαυρος είχε ένα ουραίο πτερύγιο το οποίο τους διευκόλυνε στο να επιταχύνουν έτσι ώστε να κυνηγήσουν το θήραμα τους επιπροσθέτως διέθετε εξαιρετική όραση για να αντισταθμίσει την κακή όσφρησή του και υψηλό μεταβολικό ρυθμό που υποδηλώνει ότι ήταν ενδόθερμος («θερμόαιμος»), μια προσαρμογή που συναντάται μόνο στους μoσασαύρουςμικρογραφία|αριστερά|Σκελετός Μοσάσαυρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεινόσαυροι
Πανικός (ταινία, 1946)
Ο Πανικός (γαλλικά: Panique) είναι γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Ντυβιβιέ, που γυρίστηκε το 1946 και κυκλοφόρησε το 1947, με πρωταγωνιστές τον Μισέλ Σιμόν και τη Βιβιάν Ρομάνς. Το σενάριο βασίζεται στο μυθιστόρημα Οι αρραβώνες του κυρίου Ιρ του Ζωρζ Σιμενόν.
Το 1989 ο Πατρίς Λεκόντ σκηνοθέτησε μια δεύτερη ταινία, Monsieur Hire, βασισμένη στο ίδιο μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον Μισέλ Μπλαν.