cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυτταρομετρία ροής
Συσκευές κυτταρομετρίας ροής
Οι σύγχρονες συσκευές κυτταρομετρίας ροής έχουν τη δυνατότητα ανάλυσης μερικών χιλιάδων σωματιδίων το δευτερόλεπτο, σε "πραγματικό χρόνο", και ορισμένες έχουν επιπλέον τη δυνατότητα ενεργού διαχωρισμού και απομόνωσης σωματιδίων με συγκεκριμένες ιδιότητες. Μια συσκευή κυτταρομετρίας ροής μοιάζει με ένα μικροσκόπιο με τη διαφορά ότι αντί να παράγει την εικόνα ενός κυττάρου, η κυτταρομετρία ροής παρέχει δεδομένα για τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου αριθμού κυττάρων σε λίγο χρόνο. Για την ανάλυση στερεών ιστών θα πρέπει πρώτα να παρασκευαστεί αναιώρημα απομονωμένων (όχι συσσωματικών) κυττάρων.
Μια συσκευή κυτταρομετρίας ροής αποτελείται από 5 κύρια συστατικά μέρη:
Τα σύγχρονα όργανα κυτταρομετρίας ροής διαθέτουν πολλαπλά λέιζερ και ανιχνευτές φθορισμού (το τρέχον ρεκόρ για όργανο που κυκλοφορεί στην αγορά είναι 4 λέιζερ και 18 ανιχνευτές φθορισμού). Η αύξηση του αριθμού των λέιζερ και των ανιχνευτών φθορισμού επιτρέπει την πολλαπλή σήμανση με χρήση αντισωμάτων και συνεπώς δίνει τη δυνατότητα για πιο ακριβή ταυτοποίηση των πληθυσμών που αποτελούν το στόχο βάσει του φαινοτύπου των τελευταίων. Ορισμένα όργανα μπορούν ακόμα και να φωτογραφήσουν μεμονωμένα κύτταρα επιτρέποντας τον προσδιορισμό της πηγής του σήματος φθορισμού εντός ή επί της επιφανείας των κυττάρων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές
Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λεμεσού
Ίδρυση
Η ΕΠΟΛ ιδρύθηκε στις 18 Μαΐου 1956 με κύριο σκοπό τη διατήρηση του αθλητισμού μακριά από τη μισαλλοδοξία και από τον φανατισμό, ώστε να υπάρξει μια καλύτερη προοπτική στο αγροτικό ποδόσφαιρο στην επαρχία Λεμεσού. Κύριοι σκοποί που τέθηκαν στο καταστατικό της νεοσύστατης ομοσπονδίας ήταν: Οι σκοποί που έθεσε η ομοσπονδία θα μπορούσαν να ευοδωθούν με την οργάνωση και τέλεση πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου, με την διενέργεια αγώνων στίβου, καλαθόσφαιρας και άλλων αθλημάτων, καθώς επίσης και με την τακτική επαφή και συνεργασία μεταξύ των αθλητικών σωματείων.
Ιδρυτικά μέλη
Τα ιδρυτικά μέλη της ομοσπονδίας ήταν:
Πρώτο διοικητικό συμβούλιο
Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της ομοσπονδίας απαρτιζόταν από τους:
Πρώτα χρόνια
Παρά το γεγονός ότι η νεοσύστατη ομοσπονδία αγκαλιάστηκε από αρκετά και ισχυρά αθλητικά σωματεία της πόλης και της επαρχίας της Λεμεσού, τα πρώτα χρόνια χαρακτηριζόταν από δυστοκία. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα ήταν η όχι και τόσο καλή οικονομική κατάσταση των σωματείων που τα ανάγκαζε πολλές φορές να παίρνουν μέρος στους αγώνες χωρίς το κατάλληλο αθλητικό υλικό.Επίσης, την εποχή εκείνη λόγω και της πλήρους αδιαφορίας της βρετανικής αποικιακής διοίκησης, τα λιγοστά γήπεδα που υπήρχαν ήταν όλα σε κακή κατάσταση. Οι συγκοινωνίες ήταν υποτυπώδεις, πολλοί μετακινούνταν με ποδήλατα ή ακόμα και με τα πόδια, και η επικοινωνία πολύ δύσκολη. Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, οι υπεύθυνοι και οι φίλοι της ομοσπονδίας προσπάθησαν να υπερκεράσουν τα όποια προβλήματα. Οι διαιτητές που είχε στη διάθεση της η ομοσπονδία ήταν ελάχιστοι και δυσκολεύονταν πολύ για να μετακινηθούν ώστε να φτάσουν εγκαίρως πριν την έναρξη ενός προγραμματισμένου αγώνα.
Όλα τα πιο πάνω καθιστούσαν πολύ δύσκολη την διεξαγωγή πρωταθλημάτων και ακόμα πιο δύσκολη την διάδοση του αθλήματος στην επαρχία, ειδικά στις πιο απομακρυσμένες περιοχές. Στο πρώτο πρωτάθλημα της ομοσπονδίας συμμετείχαν όλα τα αθλητικά σωματεία της επαρχίας και διεκδίκησαν με αξιώσεις την νίκη στη διοργάνωση. Με τη διεξαγωγή του πρώτου πρωταθλήματος, εκτός του αισθήματος δικαίωσης των παραγόντων που συνετέλεσαν στη διεξαγωγή του, τέθηκαν οι βάσεις για την καθιέρωση της νεοσύστατης ομοσπονδίας σαν της ανερχόμενης δύναμης στο χώρο του επαρχιακού ποδόσφαιρο. Το πρώτο πρωτάθλημα της ομοσπονδίας κατέκτησε ο Ποσειδώνας Αγίου Ιωάννη. Η αναβάθμιση και η διάδοση του πρωταθλήματος της ομοσπονδίας σε όλη της επαρχία Λεμεσού και η συνεργασία όλων των παραγόντων υπήρξε αδιάλειπτος στόχος της ομοσπονδίας παρά τις δύσκολες συνθήκες που κυριάρχησαν τα πρώτα χρόνια διεξαγωγής του.
Το 1959 ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Διαιτητών της ΕΠΟΛ που αποτέλεσε τον προάγγελο της αναβάθμισης των πρωταθλημάτων της ΕΠΟΛ στην σύγχρονη τους μορφή.
Με το πέρασμα του χρόνου ο αριθμός των σωματείων που μετέχουν στην δύναμη της Ομοσπονδίας αυξάνεται. Επιπλέον, η ανεξαρτησία της Κύπρου και η δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας δημιούργησαν νέα δυναμική. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 τα σωματεία της ΕΠΟΛ ήταν από τους βασικούς τροφοδότες σε ποδοσφαιριστές μεγάλων ομάδων της Λεμεσού, πολλοί από τους οποίους υπήρξαν από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στο κυπριακό ποδόσφαιρο.
Προσφυγικά σωματεία
Το πραξικόπημα στην Κύπρο και η τουρκική εισβολή που ακολούθησε, εκτός από τον εκτοπισμό των Ελληνοκυπρίων κατοίκων της βόρειας νήσου προς το νότιο μέρος, αποδιοργάνωσε και αθλητικά σωματεία που συμμετείχαν στα πρωταθλήματα των δικών τους ομοσπονδιών. Η ΕΠΟΛ θεώρησε ως καθήκον της να προσφέρει προσωρινή στέγη σε προσφυγικά σωματεία και να τα βοηθήσει ώστε να διατηρηθούν μέχρι την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους και των ομάδων στις έδρες τους. Τα προσφυγικά σωματεία όπως η Αναγέννηση Προσφύγων, η Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών, ο, η Ενωμένη Αμμόχωστος, εντάσσονται σύντομα στην δύναμη της ομοσπονδίας και καταφέρνουν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και να πρωταγωνιστήσουν στα πρωταθλήματα της ομοσπονδίας. Καταφέρνουν παράλληλα να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε μέσω της δράσης τους να ξυπνούν τα συναισθήματα των οικογενειών των προσφύγων για τις εστίες που άφησαν κατά τον ξεριζωμό.
Συμμετοχή στην ΣΤΟΚ
Η ΕΠΟΛ αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Συνομοσπονδίας Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ) το 1977. Η ίδρυση της ΣΤΟΚ βοήθησε στην ανάπτυξη του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της χώρας. Οι αθλητικές εγκαταστάσεις και οργανωτικές δομές έχουν βελτιωθεί αισθητά και τα πρωταθλήματα που διεξάγει η ΕΠΟΛ είναι από τα πλέον ανταγωνιστικά στο επίπεδο του αγροτικού ποδοσφαίρου. Με την πάροδο του χρόνου και με αύξηση του αγωνιστικού επιπέδου, πολλά σωματεία της ομοσπονδίας πρωταγωνιστούν στα πρωταθλήματα της ΣΤΟΚ και μέσω αυτών εντάσσονται στα εθνικά πρωταθλήματα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Σωματεία όπως η ΑΕΖ Ζακακίου, η ΑΠΕΠ Πελενδρίου, η ΑΠΕΥ 'Υψωνα, το Κούριον Επισκοπής, η ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς, η Αναγέννηση Προσφύγων, η Καρμιώτισσα, η Δόξα Πολεμιδιών κ.ά. είναι αθλητικά σωματεία που αποτέλεσαν μέλη της ΕΠΟΛ, αναδείχθηκαν στα πρωταθλήματα της ΣΤΟΚ και είχαν συμμετοχή στις διάφορες κατηγορίες της ΚΟΠ.
Σε διοικητικό επίπεδο, η ΕΠΟΛ πρωταγωνιστεί και στις άλλες δραστηριότητες της ΣΤΟΚ και αναπτύσσει αρκετές πρωτοβουλίες με σκοπό την ανάπτυξη της φιλίας και της συνεργασίας με όλες τις υπόλοιπες αγροτικές ομοσπονδίες. Συνεργάζεται επίσης στενά με το εκάστοτε διοικητικό συμβούλιο της ΣΤΟΚ και συμβάλλει δυναμικά στις κινητοποιήσεις της συνομοσπονδίας προς τους αρμόδιους φορείς για την επίλυση των πολλών προβλημάτων που ταλανίζουν το αγροτικό ποδόσφαιρο και τα αγροτικά σωματεία.
Διακριθέντα σωματεία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις ομάδες που ξεκίνησαν ως μέλη της ΕΠΟΛ και ακολούθως συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου, τα οποία διοργανώνει η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Για κάθε ομάδα αναφέρεται η ανώτατη κατηγορία στην οποία έχει συμμετάσχει.
Κοινωνική προσφορά
Από την μέρα της ίδρυσης της μέχρι σήμερα, η ΕΠΟΛ με εξαίρεση της περίοδο 1963-64, που λόγω της έκρυθμης κατάστασης (δικοινοτικές διαταραχές) δεν διεξήγε τα πρωταθλήματα της, δεν έχει σταματήσει να διεξάγει και να αναβαθμίζει τις διοργανώσεις της. Η ΕΠΟΛ βοήθησε χιλιάδες νέους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, δίδοντας τους διέξοδο από τα καθημερινά τους προβλήματα και βοηθώντας τους ώστε να αντιμετωπίσουν κινδύνους στη σύγχρονη εποχή. Βοήθησε ώστε χιλιάδες νέοι ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα χωριά να έχουν ευκαιρίες άθλησης, υγιούς ενασχόλησης και επαφής με τους νέους των άλλων περιοχών. Η ΕΠΟΛ με τις δραστηριότητες της βοήθησε πάρα πολλούς μορφωτικούς και πολιτιστικούς συλλόγους να σταθούν στα πόδια τους και να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους εκτός από τον τομέα του αθλητισμού και σε άλλους τομείς της κοινωνικής προσφοράς. Αλλά και η ίδια η ομοσπονδία δεν περιόρισε τις δραστηριότητες της μόνο στον αθλητισμό, αλλά επέκτεινε τη δράση της σε πολλές άλλες δραστηριότητες και εκδηλώσεις κοινωνικού χαρακτήρα που έχουν στόχο την ψυχαγωγία, την καλλιέργεια και το εξύψωση του μορφωτικού και του πολιτιστικού επιπέδου του κατοίκων της επαρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοπικές Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες Κύπρου Κατηγορία:Επαρχία Λεμεσού
Σύγκρουση στο Λίβανο 1860
thumb|Ο Αμπντελκαντέρ Ελ Τζεζαϊρί σώζει τους Χριστιανούς κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του 1860. Έργο του Ζαν Μπαπτίστ Χουισμάνς.
Η Σύγκρουση στο Λίβανο το 1860, γνωστή και ως Σφαγές του 1860 (αραβικά: مجازر 1860), ήταν το αποκορύφωμα μιας αγροτικής εξέγερσης, η οποία ξεκίνησε στα βόρεια του Όρους του Λιβάνου ως εξέγερση των Μαρωνιτών χωρικών εναντίον του Δρούζικου ζυγού και κατέληξαν σε σφαγή στη Δαμασκό. Γρήγορα εξαπλώθηκε προς τα νότια της χώρας, όπου η εξέγερση, άλλαξε χαρακτήρα, με τους Δρούζους να στρέφονται εναντίον των Μαρωνιτών Χριστιανών. Περίπου 20.000 Χριστιανοί θανατώθηκαν από τους Δρούζους, ενώ 380 χριστιανικά χωριά και 560 εκκλησίες καταστράφηκαν. Οι Δρούζοι και οι μουσουλμάνοι υπέστησαν επίσης μεγάλες απώλειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηριωδίες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Θηριωδίες στη Συρία
Επαρχία Ιντέρ
Η επαρχία Ιντέρ (Индер ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Ατιράου στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ιντερμπόρ. Πληθυσμός: 31,644 (εκτίμηση 2013) 30,582 (απογραφή 2009) 29,032 (απογραφή 1999).
327
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 327 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 327 (CCCXXVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Μαξίμου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1080 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 327 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κωπηλασία
Το άθλημα στην Ελλάδα
Με την ευκαιρία της τέλεσης του πρώτου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1970 η Ελλάδα «πλημμυρίζει» εξωσκάλμια σκάφη και το 1972 οργανώθηκε Πανελλήνιο εφηβικό πρωτάθλημα με εξωσκάλμιες λέμβους.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Κωπηλασία Κατηγορία:Αθλήματα αντοχής
Δήμος Τροιζήνος
Ο Δήμος Τροιζήνος ήταν δήμος που ανήκε στην νομαρχία Πειραιά της περιφέρειας Αττικής.Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο Δήμος Τροιζηνίας-Μεθάνων. Γεωγραφικά βρίσκεται στην Πελοπόννησο στο νότιοανατολικό τμήμα της Αργολικής χερσονήσου και συνορεύει με τους δήμους Ερμιόνης, Κρανιδίου, Επιδαύρου και Μεθάνων. Τα όρια του δήμου αντιστοιχούν στα όρια της επαρχίας Τροιζηνίας. Ο δήμος Τροιζηνίας περιλαμβάνει έξι δημοτικά διαμερίσματα και έχει συνολικό πληθυσμό 6.507 κατοίκους. Έδρα του δήμου είναι ο Γαλατάς
Ο δήμος περιλαμβάνει τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
T
Μιχάλης Καρχιμάκης
Ο Μιχάλης Καρχιμάκης είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1957 στη Σητεία. Είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974 (όταν δημιουργήθηκε) στην Τοπική Οργάνωση Σητείας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στην Περιφερειακή Ανάπτυξη από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Είναι πρώην διοικητικό στέλεχος της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 αλλά έχασε την έδρα στο Εκλογοδικείο, ενώ επανεξελέγη κανονικά στις εκλογές του 2000, 2004, 2007 και 2009. Το διάστημα 1993–1996 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, στην τελευταία του κυβέρνηση.
Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτώβρη του 2009, με απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου του ανετέθησαν τα καθήκοντα του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2010 προτάθηκε από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου ως γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη με ποσοστό αποδοχής περίπου 82%.
Στις πρώτες εκλογές του 2012 κατάφερε να εκλεγεί ξανά βουλευτής (6 Μαΐου), αλλά στις επόμενες εκλογές (17 Ιουνίου 2012) απέτυχε να επανεκλεγεί.
Είναι παντρεμένος με την Μαρία Ταλιούρη και έχουν δύο γιούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Θεοδώριχος Α΄ του Μάισσεν
Ο Θεοδώριχος Α΄ (γερμ.: Dietrich der Bedrängte, 11 Μαρτίου 1162 - 18 Ιανουαρίου 1221) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1198-1221).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου της Άρκτου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιούττα των Λουντοβινγκιδών, κόρη του Χέρμαν Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ματζίντ μπιν Σαΐντ
Ο Ματζίντ έγινε Σουλτάνος της Ζανζιβάρης με τον θάνατο του πατέρα του, Σαΐντ μπιν Σουλτάν, αλλά η διαδοχή του αμφισβητήθηκε. Μετά τον αγώνα για την διαδοχή στην θέση του Σουλτάνου του Ομάν, η Ζανζιβάρη και το Ομάν χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστά πριγκιπάτα, και ο Ματχίντ κυβέρνησε την Ζανζιβάρη ενώ ο Θουγουαΐνι μπιν Σαΐντ κυβέρνησε το Ομάν.
Από τον γάμο του απέκτησε μόνο μία κόρη, Σαΐντα Χανφόρα μπιν Ματζίντ (η οποία παντρεύτηκε τον ξάδερφό της Χαμούντ μπιν Μουχάμεντ). Συνεπώς τον Ματζίντ διαδέχτηκε ο αδερφός του Μπαργκάς μπιν Σαΐντ.
Η βασιλεία του έγινε γνωστή από το γεγονός ότι εδραίωσε την εξουσία του με το δουλεμπόριο στην Ανατολική Αφρική. Ο Μπαργκάς μπιν Σαΐντ ισχυρίστηκε ότι σταμάτησε το δουλεμπόριο αλλά το συνέχισε μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο να κάνει την Ζανζιβάρη προτεκτοράτο του.
Κατάλογος Σουλτάνων της Ζανζιβάρης
thumb|right|200px|Σημαία του Σουλτανάτου της Ζανζιβάρης
Το αξίωμα του Σουλτάνου της Ζανζιβάρης δημιουργήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1856 μετά τον θάνατο του Σαΐντ ιμπν Σουλτάν ο οποίος κυβέρνησε το Ομάν και τη Ζανζιβάρη ως Σουλτάνος του Ομάν από το 1804. Οι Σουλτάνοι της Ζανζιβάρης ήταν κλάδος της Δυναστείας Αλ Μπου Σαΐντ του Ομάν.
Το 1698 η Ζανζιβάρη έγινε τμήμα των υπερπόντιων κτήσεων του Ομάν, περνώντας στον έλεγχο του Σουλτάνου του Ομάν. Οι Άραβες εγκατέστησαν φρουρές στην Ζανζιβάρη (Ουνγκούτζα), την Πέμπα και την Κίλβα. Το 1832 ή το 1840, η χρονολογία διαφέρει στις πηγές, ο Σαΐντ ιμπν Σουλτάν μετέφερε την πρωτεύουσά του από το Μουσκάτ του Ομάν στην Λίθινη Πόλη στην Ζανζιβάρη. Εγκαθίδρυσε μια άρχουσα αραβική ελίτ και ενθάρρυνε την ανάπτυξη φυτειών σκόρδου, χρησιμοποιώντας ιθαγενείς σκλάβους. Ο έλεγχος του Ζανζιβαρινού εμπορίου σταδιακά έπεσε στον έλεγχο εμπόρων από την Ινδική υποήπειρο, τους οποίους ο Σαΐντ ενθάρρυνε να εγκατασταθούν στο νησί. Μετά τον θάνατό του το 1856, δύο από τους γιους του, ο Ματζίντ ιμπν Σαΐντ και ο Θουγουαΐνι ιμπν Σαΐντ, ανταγωνίστηκαν για την διαδοχή του. Η Ζανζιβάρη και το Ομάν χωρίστηκαν σε δύο πριγκηπάτα. Ο Ματζίντ έγινε Σουλτάνος της Ζανζιβάρης ενώ ο Θουγουαΐνι έγινε Σουλτάνος του Ομάν. Κατά την διάρκεια της 14χρονης βασιλείας του ως σουλτάνος, ο Ματζίντ εδραίωσε την εξουσία του στο δουλεμπόριο της Ανατολικής Αφρικής. Ο διάδοχός του, Μπαργκάς ιμπν Σαΐντ βοήθησε στην κατάργηση του δουλεμπορίου και ανέπτυξε τις υποδομές της χώρας του. Ο Τρίτος σουλτάνος, Χαλιφάχ μπιν Σαΐντ, έκανε περαιτέρω προόδους στην κατάργηση της δουλείας.
Μέχρι το 1886 ο Σουλτάνος της Ζανζιβάρης έλεγχε ένα σημαντικό τμήμα της ανατολικής αφρικανικής ακτής, γνωστής ως Ζαντζ, καθώς και εμπορικές διαδρομές που εκτείνονταν παραπέρα κατα μήκος της ηπείρου, μέχρι το Κίντου στον ποταμό Κονγκό. Εκείνη την χρονιά η Βρετανοί και οι Γερμανοί σε μυστική συνάντηση επιβεβαίωσαν την κυριαρχία του σουλτάνου στην περιοχή. Στα επόμενα χρόνια το μεγαλύτερο μέρος από τις ηπειρωτικές κτίσεις του σουλτανάτου κατακτήθηκαν από ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις. Με την υπογραφή της Συνθήκης Χέλιγκολαντ-Ζανζιβάρης το 1890 κατά την βασιλεία του Αλί ιμπν Σαΐντ, η Ζανζιβάρη έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Τον Αύγουστο του 1896, η Βρετανία και η Ζανζιβάρη πολέμησαν ένα πόλεμο 38 λεπτών, τον συντομότερο της καταγεγραμμένης ιστορίας, αφού ο Χαλίντ ιμπν Μπαργκάς κατέλαβε την εξουσία μετά τον θάνατο του Χαμίντ ιμν Θουγουαΐνι. Οι Βρετανοί απαίτησαν να γίνει σουλτάνος ο Χαμούντ μπιν Μοχάμεντ, πιστεύοντας ότι θα ήταν ευκολότερη η συνεργασία μαζί του. Οι Βρετανοί έδωσαν περιθώριο μίας ώρας στον Χαλίντ για να εκκενώσει το παλάτι στην Λίθινη Πόλη (Stone Town). Ο Χαλίντ δεν υπάκουσε αλλά αντιθέτως συγκέντρωσε 2.800 άνδρες για να πολεμήσει τους Βρετανούς. Οι Βρετανοί βομβάρδισαν το παλάτι και επιτέθηκαν. Ο Χαλίντ υποχώρησε και διέφυγε στο εξωτερικό ενώ ανέβηκε στον θρόνο ο Χαμούντ.
Τον Δεκέμβριο του 1963 παραχωρήθηκε ανεξαρτησία στην Ζανζιβάρη από το Ηνωμένο Βασίλειο και έγινε συνταγματική μοναρχία υπό τον σουλτάνο. Ο σουλτάνος Τζαμσίντ ιμπν Αμπντουλάχ ανατράπηκε ένα μήνα αργότερα κατά την Ζανζιβαρινή Επανάσταση. Ο Τζαμσίντ διέφυγε και το σουλτανάτο αντικαταστάθηκε από την Δημοκρατία της Ζανζιβάρης και της Πέμπα. Τον Απρίλιο του 1964 η δημοκρατία ενώθηκε με την Τανγκανίκα για τον σχηματισμό της Ηνωμένης Δημοκρατίας της Τανγκανίκας και της Ζανζιβάρης, η οποία έγινε γνωστή ως Τανζανία έξι μήνες αργότερα.
Επαρχία Κουρμανγκάζι
Η επαρχία Κουρμανγκάζι (Құрманғазы ауданы, Qurmanğazı awdanı, قۇرمانعازى اۋدانى) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Ατιράου στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Γκανιούσκινο. Πληθυσμός: 57,138 (εκτίμηση 2013) 55,502 (απογραφή 2009) 55,579 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Κουρμανγκαζι
Οι πρώτοι άνθρωποι στη Σελήνη
Οι πρώτοι άνθρωποι στη Σελήνη (τίτλος πρωτοτύπου: The First Men in the Moon) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Άγγλου συγγραφέα Χ. Τζ. Γουέλς, που αρχικώς δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό The Strand Magazine από τον Δεκέμβριο του 1900 μέχρι τον Αύγουστο του 1901 και κυκλοφόρησε σε βιβλίο μέσα στο 1901. Ο συγγραφέας του το απεκάλεσε «μία από τις φανταστικές ιστορίες του».
Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία ενός ιδιωτικού ταξιδιού στη Σελήνη, που πραγματοποιούν οι δύο κεντρικοί ήρωες: ο επιχειρηματίας Μπέντφορντ (που έχει τον ρόλο του αφηγητή) και ένας εκκεντρικός επιστήμονας, ο Καβόρ. Οι Μπέντφορντ και Καβόρ ανακαλύπτουν ότι η Σελήνη κατοικείται από έναν προηγμένο εξωγήινο πολιτισμό πλασμάτων παρόμοιων με τα μυρμήγκια, τα οποία οι δυο τους αποκαλούν «Σεληνίτες» (και στο πρωτότυπο: Selenites).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Χ. Τζ. Γουέλς Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Δυστοπικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1901
Αχαλγκόρι
Το Αχαλγκόρι (γεωργιανά: ახალგორი, Οσετιανά: Ленингор Λένινγκορ) είναι πόλη στη Νότια Οσετία, στην Γεωργία. Η ονομασία Αχαλγκόρι είναι το αρχικό ιστορικό όνομα της πόλης που χρησιμοποιούσαν οι Γεωργιανοί και επίσημοι, ενώ το Λενινγκόρι είναι το όνομα που δόθηκε στην πόλη στη σοβιετική εποχή και χρησιμοποιείται από τους Νότιους Οσετούς. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ξάνη (ქსანი), σε υψόμετρο 800 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Αγχιρόη της Θράκης
Στην ελληνική μυθολογία, η Αγχιρόη ήταν η σύζυγος του Σίθωνα, γιου του Άρη και η μητέρα δύο κορών, της Παλλήνης και της Ρόδου, από τις οποίες δύο πόλεις έχουν πάρει τα ονόματά τους.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία
Φαλέουλα
Η Φαλέ'ουλα (σαμόα: Fale'ula) είναι σε πληθυσμό η έκτη μεγαλύτερη πόλη των νησιών Σαμόα. Βρίσκεται στην Τουαμασάγκα. Έχει πληθυσμό 2.592 κατοίκων (2005.
Γεωγραφία
Η Φαλέ'ουλα βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα, βόρεια-κεντρικά του Ουπόλου και βόρεια της Τουαμασάγκα. Βρίσκεται στην οδό Μέιν Γουέστ Κόουστ Ρόουντ. Βρίσκεται λίγα μίλια ανατολικά της Αφέγκα και λίγα μίλια δυτικά της Άπια, της Βαϊλέλε και της Βαϊτέλε.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, η Φαλέ'ουλα είχε 2.592 κατοίκους, ενώ το 2001 2.394.
Η Φαλέ'ουλα είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη των νησιών Σαμόα, μετά την Άπια, το Βαϊτέλε, το Φαλεάσιου, το Βαϊλέλε και την Λεαουβάα.
Εκπαίδευση
Το κυριότερο σχολείο είναι το Σχολείο Φαλέ'ουλα.
Παραπομπές
Φαλεουλα Φαλεουλα
329
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 329 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 329 (CCCXXΙΧ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίνου και Κωνσταντίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1082 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 329 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θεοφύλακτος Θεοφυλάκτου
Ο Θεοφύλακτος Θεοφυλάκτου (Τσίτη Αργυρούπολης, 1885 - Θεσσαλονίκη, 12 Αυγούστου 1961) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός με καταγωγή από τον Πόντο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Τσίτη της Αργυρούπολης το 1885. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Θεοφυλάκτου. Έκανε γυμνασιακές σπουδές στο Γυμνάσιο της Τραπεζούντας (τις οποίες ολοκλήρωσε με άριστα) και στη συνέχεια εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναγορεύτηκε διδάκτορας της Χειρουργικής και Μαιευτικής, ενώ συνέχισε τις σπουδές του και στο Παρίσι, όπου ειδικεύτηκε στην ωτορινολαρυγγολογία και στην οφθαλμολογία. Αφού έλαβε το πτυχίο του, επέστρεψε στην πατρίδα του. Στον Πόντο ανέλαβε γραμματέας της Φιλόπτωχου Αδελφότητας και αργότερα εμπνεύστηκε την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, που είχε πρόεδρο τον Μητροπολίτη Χρύσανθο. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες στο Βατούμ. Στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν υπουργός γενικός διοικητής Θράκης από τις 13 Ιουλίου 1928 ως την παραίτησή του, στις 7 Ιουνίου 1929.
Ήταν αγωνιστής για την ανεξαρτησία του Πόντου. Εξέδιδε την εφημερίδα "Ελεύθερος Πόντος" και το 1934 ίδρυσε την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης. Κατά την Κατοχή, βοήθησε με συσσίτια τους πρόσφυγες και τα άσιτα παιδιά στην Καλαμαριά και αλλού, ενισχύοντας το έργο του Ερυθρού Σταυρού. Άφησε και συγγραφικό έργο, με σημαντικότερο το "Γύρω από την άσβεστη φλόγα".
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Αυγούστου 1961.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες οφθαλμίατροι Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Θράκης Κατηγορία:Έλληνες ωτορινολαρυγγολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Επαρχία Κιζιλκόγκα
Η επαρχία Κιζιλκόγκα (Қызылқоға ауданы, Qızılqoğa awdanı) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Ατιράου στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μιγιάλι. Πληθυσμός: 31,244 (εκτίμηση 2013) 30,488 (απογραφή 2009) 30,915 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Κιζιλκογκα
Γιώργος Παρασκευαΐδης
Ο Γιώργος Παρασκευαΐδης (1916 - 5 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Κύπριος επιχειρηματίας με φιλανθρωπική δράση, στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το αξίωμα του Ιππότη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, από τη Βασίλισσα Ελισάβετ και με το Σταυρό του Αγίου Μάρκου από το Βατικανό.
Βιογραφία
Το φιλανθρωπικό του έργο ήταν εξίσου σημαντικό. Χαρακτηριστικά, ενίσχυσε οικονομικά παιδιά που είχαν ανάγκη για θεραπεία στις ΗΠΑ και χρηματοδότησε δημιουργία και λειτουργία μεταμοσχευτικού κέντρου στη Λευκωσία της Κύπρου. Στο Παρασκευαΐδειο Χειρουργικό και Μεταμοσχευτικό Κέντρο που άρχισε τη λειτουργία του το 1986 έγιναν  879 μεταμοσχεύσεις νεφρού, μέχρι το 2010 που σταμάτησε η λειτουργία του.
Πέθανε σε ιδιωτικό νοσοκομείο στο Λονδίνο, στις 5 Δεκεμβρίου του 2007, σε ηλικία 91 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Κύπριοι ευεργέτες
Ο Άνθρωπος της Βροχής
Ο Άνθρωπος της Βροχής (αγγλικά: Rain Man) είναι αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 1988. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μπάρι Λέβινσον και το σενάριο έγραψαν οι Μπάρι Μόροου και Ρόναλντ Μπας. Πρωταγωνιστούν οι Ντάστιν Χόφμαν, Τομ Κρουζ και Βαλέρια Γκολίνο. Η ταινία διηγείται την ιστορία ενός εγωιστή γιάπη, του Τσάρλι Μπάμπιτ, ο οποίος ανακαλύπτει ότι ο αποξενωμένος του πατέρας πέθανε και άφησε όλη του την περιουσία στον άλλο του γιο, τον Ρέιμοντ, έναν αυτιστικό Σαβάντ, του οποίου την ύπαρξη ο Τσάρλι αγνοούσε.
Η ταινία κυκλοφόρησε στου κινηματογράφους στις 16 Δεκεμβρίου 1988. Έλαβε εξαιρετικές κριτικές την εποχή που κυκλοφόρησε κυρίως για την ερμηνεία του Χόφμαν και το σενάριο. Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 354,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Χόφμαν και Πρωτότυπου Σεναρίου.
Πλοκή
Ο Τσάρλι Μπάμπιτ, ένας 25χρονος αντιπρόσωπος αυτοκινήτων στο Λος Άντζελες, βρίσκεται στη μέση της διαδικασίας να εισάγει τέσσερις Λαμποργκίνι. Η συμφωνία απειλείται από την Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας των Η.Π.Α. (EPA) και αν ο Τσάρλι δεν μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Υπηρεσίας θα χάσει πολλά χρήματα. Ο Τσάρλι φεύγει ταξίδι για το σαββατοκύριακο στο Παλμ Σπρινγκς με την κοπέλα του, τη Σουζάνα.
Το ταξίδι του Τσάρλι ματαιώνεται όταν μαθαίνει ότι ο αποξενωμένος πατέρας του, Σάνφορντ Μπάμπιτ, πέθανε. Ο Τσάρλι ταξιδεύει μέχρι το Σινσινάτι του Οχάιο να τακτοποιήσει τα κληρονομικά, όπου μαθαίνει ότι ένας άγνωστος κληρονόμος έλαβε 3.000.000 δολάρια ενώ ο ίδιος κληρονόμησε μια παλιά Μπιούικ. Τελικά μαθαίνει ότι τα λεφτά πηγαίνουν σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, στο οποίο είναι τρόφιμος ο αυτιστικός αδερφός του, Ρέιμοντ. Ο Τσάρλι αγνοούσε την ύπαρξη του Ρέιμοντ.
Ο Τσάρλι τελικά συναντά το δικηγόρο του για να προσπαθήσει να πάρει το μερίδιό του από τη κληρονομιά αλλά αποφασίζει ότι δεν τον ενδιαφέρουν πλέον τα λεφτά και θέλει πραγματικά να πάρει την κηδεμονία του αδερφού του. Ωστόσο, σε μια συνάντησε με ένα διορισμένο από το δικαστήριο ψυχίατρο και τον Δόκτωρ Μπρούνερ, ο Ρέιμοντ αδυνατεί να διαλέξει τι θέλει. Ο ψυχίατρος πιέζει τον Ρέιμοντ, κάτι που τον αναστατώνει προκαλώντας τον Τσάρλι να του πει να σταματήσει. Ο Ρέιμοντ πηγαίνει πίσω στο Σινσινάτι. Ο Τσάρλι του υπόσχεται καθώς ο Ρέιμοντ επιβιβάζεται στο τρένο, ότι θα τον επισκεφτεί σε δύο εβδομάδες.
Box office
Με προϋπολογισμό 25.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Άνθρωπος της Βροχής άνοιξε στη 2η θέση συγκεντρώνοντας 7 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Στο αμερικανικό box office οι εισπράξεις έφτασαν τα 172,8 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο οι εισπράξεις άγγιξαν τα 182 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 354,8 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για το 1988.
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 1880
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ηγεμονία της Σερβίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1880. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι εκλογές οδήγησαν σε μια πλειοψηφία για την κυβέρνηση, της οποίας οι υποστηρικτές κέρδισαν 94 έδρες, ενώ οι Ριζοσπάστες κέρδισαν μόλις 18 έδρες. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1881 ο αριθμός βουλευτών που υποστήριζαν την κυβέρνηση είχε αυξηθεί σε πάνω από 100, ενώ οι ριζοσπάστες είχαν διασπαστεί .]
Ο πρίγκιπας Μίλαν υπέγραψε διάταγμα για τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και προκήρυξε τις εκλογές στις 5 Νοεμβρίου. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές στις οποίες πολλοί υποψήφιοι είχαν επανεκλέγει ομόφωνα, οι περισσότεροι δεν εξελέγησαν.
Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μίλαν Πιροσάνατς του Σερβικού Προοδευτικού κόμματος.
Παραπομπές
1880
Αθανάσιος Α΄ της Νάπολης
Ο Αθανάσιος, Άγιος κι Επίσκοπος της Νάπολης (849 / 850-872), από τους πιο σημαντικούς ναπολιτάνους επισκόπους του Μεσαίωνα, ως άγιος τιμάται στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 15 Ιουλίου.
Οι κύριες αφηγηματικές πηγές για τη ζωή του Αθανασίου Α΄ της Νάπολης είναι το δεύτερο μέρος των Πράξεων των Επισκόπων της Νάπολης (Latin Gesta Episcoporum Noapolitanorum) που γράφτηκε στα τέλη του 9ου αιώνα από τον Ιωάννη τον Διάκονο και τη ζωή αυτού του αγίου (Vita Athanasii episcopi Neapolitani). Η πρώτη από τις πηγές είναι ιδιαίτερα πολύτιμη για την απόδειξη πολιτικών γεγονότων στη Νάπολη εκείνη την εποχή, η δεύτερη για την εκκλησία. Πιθανώς, η δημιουργία μιας έκθεσης που περιγράφει τη μεταφορά των λειψάνων του Αγίου Αθανασίου της Νάπολης χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Όλα αυτά τα έργα δημοσιεύθηκαν στη σειρά Monumenta Germaniae Historica το 1878. Τα γεγονότα στη χερσόνησο των Απέννιων στο δεύτερο μισό του 9ου αιώνα αναφέρονται επίσης στην Ιστορία των Λομβαρδών του Μπενεβέντο από τον Έρχαμπερτ, το Χρονικό του Σαλέρνο και πολλές άλλες μεσαιωνικές πηγές    ..
Πρώτα χρόνια
Ο Αθανάσιος γεννήθηκε το 832 στη Νάπολη, γιος του Σεργίου Α΄, ο οποίος έγινε Δούκας της Νάπολης το 840. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του ήταν ο Γρηγόριος Γ΄, ο Καισάριος, και ο Στέφανος.
Το 842, ο Αθανάσιος δόθηκε από τον πατέρα του για εκπαίδευση στον Επίσκοπο της Νάπολης, τον Ιωάννη Δ' τον Γραμματικό, έναν ενάρετο και πολύ μορφωμένο άνθρωπο. Οι μεσαιωνικοί συγγραφείς υποστήριξαν ότι χάρη στον μέντορά του, ο Αθανάσιος απέκτησε εξαιρετικές γνώσεις, συμπεριλαμβανομένης της τέλειας γνώσης δύο γλωσσών, της Λατινικής και της Ελληνικής. Πιθανότατα, ακόμα από τότε ο Σέργιος σχεδίαζε να βάλει τον γιο του στο επισκοπικό θρόνο της Νάπολης. Υπό την καθοδήγηση του Ιωάννη του Γραμματικού στο σχολείο της Βασιλικής του Αγίου Restituta, τότε Καθεδρικού Ναού της Νάπολης, ο Αθανάσιος μελέτησε τις Αγίες Γραφές και τα γραπτά των Πατέρων της Εκκλησίας. Ως παιδί, χειροτονήθηκε, έγινε κληρικός στη Βασιλική της Αγίας Μαρίας. Στην ηλικία των δέκα ετών, ο Αθανάσιος χειροτονήθηκε στην τάξη του δευτερεύοντος, και στην ηλικία των δώδεκα ετών, στην τάξη του Διακόνου.
Επίσκοπος της Νάπολης
Ο Ιωάννης Δ΄ ο Γραμματικός πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 849 και στις 22 Δεκεμβρίου, ο Αθανάσιος εξελέγη ομόφωνα από τους ναπολιτάνους κληρικούς και λαϊκούς διάδοχός του. Δεδομένου ότι ο νέος επίσκοπος ήταν ακόμη πολύ νέος, ήταν απαραίτητο να ληφθεί η συγκατάθεση του Πάπα. Ο Αθανάσιος πήγε στη Ρώμη, όπου έλαβε την επιβεβαίωση από τον Πάπα Λέοντα Δ΄. Στις 15 Μαρτίου 850, στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, ο Πάπας πραγματοποίησε προσωπικά την τελετή ενθρόνισης του νέου αρχηγού της Ναπολιτανικής Επισκοπής. Ταυτόχρονα, ο μεγαλύτερος αδελφός του Αθανασίου, Γρηγόριος Γ΄, διορίστηκε από τον πατέρα του ως συν-κυβερνήτης. Έτσι, τόσο η κοσμική όσο και η εκκλησιαστική εξουσία επί της Νάπολης κυβερνήθηκε από μέλη της οικογένειας των Σεργίων.
Ο Αθανάσιος ήταν ένας από τους πιο ενεργούς ιεράρχες της εποχής του. Σε μεσαιωνικές πηγές, περιγράφεται ως ασκητής που έζησε σύμφωνα με τους αυστηρότερους κανόνες της εκκλησίας. Έχοντας γίνει επίσκοπος, ο Αθανάσιος πούλησε όλη την προσωπική του περιουσία, και τα χρήματα που έλαβε τα χρησιμοποιούσε για να βοηθήσει τους φτωχούς και να πληρώνει λύτρα για να απελευθερώσει τους χριστιανούς που είχαν συλλάβει οι Σαρακηνοί. Σε μια προσπάθεια να βελτιώσει την ευσέβεια των ενορίτων της επισκοπής του, ο Αθανάσιος, σε μίμηση των κανόνων που θεσπίστηκαν στον Ρωμαϊκό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου, διέταξε τον κλήρο να διεξάγει καθημερινές λειτουργίες σε όλες τις εκκλησίες της πόλης, παρέχοντας στον κλήρο τόσο τα εκκλησιαστικά σκεύη όσο και τα απαραίτητα κεφάλαια για αυτό. Ο ίδιος πραγματοποίησε δύο καθημερινές υπηρεσίες: η μία για τον εαυτό της, η άλλη για τους ενορίτες. Ο Αθανάσιος δημιούργησε ένα σχολείο στο οποίο οι μελλοντικοί κληρικοί διδάσκονταν να διαβάζουν, να γράφουν και να λειτουργούν, επίσης εμπλούτισε την επισκοπική βιβλιοθήκη με πολλά βιβλία. Ο ίδιος ο επίσκοπος παρέδωσε στη βιβλιοθήκη τρεις κώδικες που του ανήκαν με τα έργα του Ιωσήφ. Με εντολή του Αθανασίου Α, ιδρύθηκαν δύο μονές: η μία - ο Άγιος Τζενάρο, στη βασιλική με το ίδιο όνομα, η άλλη, ο Άγιος Σαλβατόρ, στο δυσπρόσιτο νησί του Καστέλ ντελ Όβο. Στο αβαείο του Αγίου Σαλβατόρ, άνοιξε ένα καταφύγιο για τους φτωχούς και τους προσκυνητές. Παρομοίως, πολλές εκκλησίες της Επισκοπής της Νάπολης αποκαταστάθηκαν ή διακοσμήθηκαν από τον επίσκοπο και από τους ευγενείς Ναπολιτάνους εμπνευσμένοι από το παράδειγμά του. Ο Αθανάσιος έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για την αποκατάσταση ναών που είχαν καταστραφεί από τους Σαρακηνούς. Με τη συγκατάθεση του Σεργίου Α΄, ο επίσκοπος της Νάπολης άρχισε να ανοικοδομεί το Μισέννο, που καταστράφηκε από τους Άραβες το 846, και λόγω της έλλειψης ιερέων στην πόλη, ο ίδιος φρόντιζε τους κατοίκους της. Με εντολή του Αθανασίου, από τις κατακόμβες έξω από τη Νάπολη, μεταφέρθηκαν τα λείψανα του Αγίου Τζενάρο, τα οποία ήταν ακόμα εκεί αφού λεηλατήθηκαν από τον πρίγκιπα του Μπενεβέντο, Σίσκο, κατά την πολιορκία του 831.
Υπό τον Πάπα Νικόλαο Α΄ το 861, ο Αθανάσιος Α της Νάπολης συμμετείχε στη σύνοδο της Ρώμης, στο οποίο ελήφθησαν υπόψη κατηγορίες εναντίον του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη της Ραβέννα. Ο Αθανάσιος αναφέρεται στις πράξεις αυτής της συνόδου στην τρίτη θέση, η οποία μαρτυρεί το μεγάλο σεβασμό που είχε ο Νικόλαος για τον Ναπολιτάνο επίσκοπο. Ο Αθανάσιος με εντολή του Πάπα σύνταξε και στη συνέχεια διάβασε ένα κατηγορητικό έγγραφο εναντίον του αρχιεπισκόπου της Ραβέννας. Ο Αθανάσιος αναφέρεται επίσης ως παπικός κληρικός.
Στη δεκαετία του 850 - 860 ο Αθανάσιος ήμουν ένας από τους κύριους συμβούλους των Δουκών της Νάπολης: πρώτος ο Σέργιος, και από το 864 - ο Γρηγόριος. Η επιρροή του επισκόπου αυξήθηκε ιδιαίτερα κάτω από τον δεύτερο δούκα. Ο νέος δούκας εγκατέλειψε την παράδοση της σύναψης συμμαχιών με τους Σαρακηνούς και ήταν κοντά στον Βασιλιά Λουδοβίκο της Ιταλίας. Αυτό έγινε πιθανώς υπό την επήρεια του Αθανασίου. Ξεκινώντας το 866, ο Ναπολιτάνικος επίσκοπος επισκέφτηκε επανειλημμένα την αυλή του Ιταλού βασιλιά. Έχοντας κερδίσει τον σεβασμό του μονάρχη και της συζύγου του Ενγκελμπέργκα από την ευσέβεια και την εκπαίδευσή του, ο Αθανάσιος έγινε ένας από τους πιο κοντινούς ανθρώπους στο βασιλικό ζευγάρι. Σύμφωνα με την μαρτυρία του Ιωάννη του Διακόνου, μόνο η φιλία του Αθανασίου με τον Ιταλό βασιλιά έσωσε τη Νάπολη, η οποία εκείνη την εποχή θεωρητικά ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, από την κατάληψη της πόλης από τον στρατό του Λουδοβίκου Β΄, ο οποίος πήγαινε στην πολιορκία της πρωτεύουσας του Εμιράτου του Μπάρι.
Ωστόσο, ο δούκας Σέργιος Β', γιος του Γρηγορίου, ο οποίος έγινε κυβερνήτης της Νάπολης στις αρχές του 870, ήθελε να απαλλαγεί εντελώς από την παρέμβαση του Αθανασίου στη διοίκηση του Δουκάτου και άρχισε να καταπιέζει τον επίσκοπο. Στις μεσαιωνικές πηγές, η αιτία της σύγκρουσης αναφέρεται η ανανέωση από τον Σέργιο Β΄ της συμμαχίας με τους Άραβες της Σικελίας. Πιθανώς, η προσέγγιση του Σέργιου Β' με τους Σαρακηνούς προκλήθηκε από την επιθυμία του να αντισταθεί στον Λουδοβίκου Β' που ήθελε να κυβερνήσει όλη την Ιταλία, συμπεριλαμβανομένου του Δουκάτου της Νάπολης. Ο Αθανάσιος, ως οπαδός του Ιταλού βασιλιά, προσπάθησε με κάθε δυνατό τρόπο να απομακρύνει τον δούκα από μια συμμαχία με τους Μουσουλμάνους. Ο δούκας τον Οκτώβριο του 870 έδωσε εντολή και συνελήφθησαν αρκετοί ναπολιτάνοι ιερείς που αντιτάχθηκαν στην πρόθεσή του να κατακτήσει τις εκκλησιαστικές αξίες που διατηρούνται στον καθεδρικό ναό του Αγίου Restituta. Μετά από αυτό, ο επίσκοπος, ο οποίος υπερασπίστηκε τον κλήρο, και αρκετοί συγγενείς του Σεργίου Β', συμπεριλαμβανομένου του θείου του Καισάριου, της θείας και του αδελφού του Αθανασίου, συνελήφθησαν. Θέλοντας να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της ναπολιτανικής επισκοπής, ο δούκας ζήτησε από τον Αθανάσιο Α΄ να αποκηρύξει την επισκοπική του θέση και να αποσυρθεί σε ένα από τα μοναστήρια, αλλά αρνήθηκε να υπακούσει στη βούληση του ανιψιού του. Εν τω μεταξύ, η σύλληψη μελών της δουκικής οικογένειας προκάλεσε επταήμερη ταραχή στη Νάπολη, στην οποία συμμετείχαν όχι μόνο οι κάτοικοι, αλλά και οι κληρικοί. Φοβούμενος την απώλεια εξουσίας ως αποτέλεσμα αυτών των ταραχών, ο Σέργιος Β' αναγκάστηκε να απελευθερώσει τον επίσκοπο, ο οποίος είχε περάσει δέκα ημέρες υπό κράτηση. Ωστόσο, οι άλλοι συγγενείς του παρέμειναν υπό κράτηση.
Φοβούμενος ότι ο Αθανάσιος Α΄, θα ζητούσε την υποστήριξη των φίλων του στην αυλήωτου Ιταλού βασιλιά, ο Σέργιος Β΄ ζήτησε από τον επίσκοπο να του υποσχεθεί να μην φύγει από τη Νάπολη. Ωστόσο, τη δέκατη ημέρα μετά την απελευθέρωσή του, ο Αθανάσιος σφράγισε τους θησαυρούς όλων των ναπολιτανικών εκκλησιών, και για το απαραβίαστο τους εξέδωσε διάταγμα που απειλούσε τον αφορισμό σε οποιονδήποτε καταπατούσε την εκκλησία. Μετά από αυτό, ο επίσκοπος με πολλούς από τους οπαδούς του κατέφυγε στο Αβαείο του Αγίου Σαλβατόρ, οχυρωμένο από πιθανές αραβικές επιδρομές, ο οποίες έγιναν τόπος συγκέντρωσης για όλους εκείνους που ήταν δυσαρεστημένοι με τον Σέργιο Β΄. Οι αντίπαλοι του δούκα στράφηκαν στον Λουδοβίκο Β' για βοήθεια και έστειλαν μήνυμα στον Σέργιο Β' στο οποίο απείλησαν τον κυβερνήτη της Νάπολης με πόλεμο αν δεν αποκηρύξει αμέσως τη συμμαχία του με τους Σαρακηνούς και επέστρεφε τον επίσκοπο στον επισκοπικό θρόνο. Ωστόσο, ο Σέργιος Β΄ όχι μόνο αρνήθηκε να το κάνει αλλά άρχισε να προετοιμάζεται για στρατιωτική δράση εναντίον του Ιταλού βασιλιά. Ο δούκας ζήτησε βοήθεια από τους Σαρακηνούς, και όταν ο στρατός τους έφτασε στη Νάπολη, δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει την καταστροφή πολλών εκκλησιών της πόλης από τους Μουσουλμάνους. Έπειτα, μαζί με τους Σαρακηνούς, πολιορκεί το Μοναστήρι του Αγίου Σαλβατόρ, κατά τη διάρκεια του οποίου εννέα μέρες συνεχόμενα πολιορκούσε ανεπιτυχώς το μοναστήρι. Μόνο η άφιξη στις αρχές του 871 στο νησί ενός στόλου είκοσι πλοίων υπό τη διεύθυνση του Λουδοβίκου Β' υπό τη διοίκηση του διοικητή του Αμάλφι, ο οποίος νίκησε τον συνδυασμένο στόλο Ναπολιτάν-Σαρακηνών σε ναυμαχία, επέτρεψε στον Αθανάσιο να αποφύγει μια νέα φυλάκιση. Έχοντας επιβιβαστεί σε πλοία του Αμάλφι, ο επίσκοπος και οι υποστηρικτές του έφυγαν από το μοναστήρι του Αγίου Σαλβατόρ, βρίσκοντας καταφύγιο στην αυλή του Λουδοβίκου Β΄ στο Μπενεβέντο.
Σε απάντηση, ο Σέργιος Β΄ λεηλάτησε το επισκοπικό θησαυροφυλάκιο που ήταν αποθηκευμένο στον καθεδρικό ναό, διανέμοντας τα πολύτιμα αντικείμενα που βρέθηκαν σε αυτόν. μεταξύ των οπαδών του, και στη συνέχεια συνέλαβε τους υποστηρικτές του Αθανασίου Α΄ που παρέμειναν στη Νάπολη: μερικοί από αυτούς συνελήφθησαν, κάποιοι στερήθηκαν κάθε περιουσία και εκδιώχθηκαν από την πόλη. Ο Πάπας Αδριανός Β΄ μεσολάβησε για τον επίσκοπο ενώπιον του δούκα, αλλά αφού ο Σέργιος Β' δεν ήθελε να συμφιλιωθεί με τον θείο του παρά την απαγόρευση που επέβαλε ο πάπας να γίνονται λειτουργείες στο Δουκάτο. Ακόμη και η κοινή επίσκεψη στη Νάπολη των εκπροσώπων του Πάπα, του Αναστάσιου του Βιβλιοθηκονόμου και του Ηγούμενου Καίσαρα, και ο απεσταλμένος του Ιταλού βασιλιά, ηγούμενου Μπερταριά του Μοντεκασίνου, δεν βοήθησε στη συμφιλίωση. Μάλιστα ο Λουδοβίκος Β' κάλεσε τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Α'  να επηρεάσει τον Σέργιο Β ' της Νάπολης και να αναγκάσει τον δούκα να σπάσει τη συμμαχία με τους Σαρακηνούς.
Τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 871, λόγω της εξέγερσης που αντιμετώπιζε ο Λουδοβίκος Β΄ από τον Πρίγκιπα Άδελχο, ο Αθανάσιος Α΄ αναγκάστηκε να φύγει από το Μπενεβέντο και παέι στο Σορέντο, όπου ο μικρότερος αδερφός του Στέφανος ήταν επίσκοπος. Εδώ έμαθε για την πρόθεση του Αδριανού Β' όχι μόνο να άρει την απαγόρευση λειτουργειών στη Νάπολη, αλλά και να εγκρίνει την απομάκρυνσή του από το Ναπολιτάνικο θρόνο, το οποίο ζήτησε ο Πάπας, ο Σέργιος Β', και ο κλήρος της πόλης. Για να αποφευχθεί αυτό, ο Αθανάσιος πήγε στη Ρώμη στο τέλος του έτους. Ωστόσο, παρόλο που τον δέχτηκε ο Πάπας με όλες τις τιμές, την ίδια στιγμή, με εντολή του Αδριανού Β ', στη Νάπολη, η λατρεία επιτράπηκε και πάλι.
Αφού δεν πέτυχε τίποτα από τον Πάπα, ο Αθανάσιος πήγε στο Αβαείο της Φάρφα, όπου ο Λουδοβίκος Β' ετοιμάζεται για μια νέα εκστρατεία εναντίον των Σαρακηνών. Μαζί με τον βασιλιά, ο επίσκοπος επέστρεψε στη Ρώμη τον Μάρτιο του 872. Εδώ ο Λουδοβίκος Β ', μετά τη συνάντησή του με τον Αντριανό Β΄, ανακοίνωσε στον Αθανάσιο ότι θα τον επαναφέρει στον ναπολιτάνικο θρόνο, ακόμα κι αν αυτό θα απαιτούσε στρατιωτική δράση εναντίον του Δούκα Σέργιου Β'. Εμπνευσμένος από αυτήν την υπόσχεση, ο Αθανάσιος αποφάσισε να συνοδεύσει το στρατό του Λουδοβίκου κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Νότια Ιταλία. Ωστόσο, στις 29 Ιουνίου στη Βερόλη, ακριβώς κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας την ημέρα των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ο επίσκοπος έπεσε αναίσθητος. Μεταφέρθηκε στο κοντινό μοναστήρι του Αγίου Quiricus, όπου πέθανε στις 15 Ιουλίου. Ηγήθηκε της επισκοπής της Νάπολης για είκοσι δύο χρόνια, έξι μήνες και είκοσι τέσσερις ημέρες, εκ των οποίων είκοσι ένας μήνες παρέμεινε στην εξορία. Μετά το θάνατό του, ο επισκοπικός θρόνος έμεινε κενός μέχρι το 877, όταν ο Αθανάσιος Β ', γιος του Δούκα Γρηγορίου Γ΄, έγινε ο νέος επίσκοπος, ο οποίος ένωσε και πάλι την εκκλησιαστική και κοσμική εξουσία στη Νάπολη στα χέρια του.
Αρχικά ο Αθανάσιος θάφτηκε στο Αβαείο του Μοντεασίνο, αλλά στις 31 Ιουλίου 877 ο Αθανάσιος Β ' μετέφερε τα λείψανα του προκατόχου του στη Νάπολη και τα τοποθέτησε στις κατακόμβες του Αγίου Τζενάρο. Αργότερα τα λείψανα του Αθανασίου Α΄ μεταφέρθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Τζαννέρο όπου βρίσκονται σήμερα. Η Μήτρα του Αθανασίου φυλάσσεται σε πλούσια διακοσμημένη λειψανοθήκη και χρησιμοποιείται σε λειτουργία τις μέρες της μνήμης του αγίου.
Μεταθανάτιος σεβασμός
Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο Αθανάσιος Α΄ της Νάπολης είναι αναγνωρισμένος ως άγιος, ιδίως σημειώνοντας τη σταθερότητα του επισκόπου στην υπεράσπιση του απαραβίαστου της περιουσίας της επισκοπής του από τις αξιώσεις των κοσμικών ηγεμόνων. Το όνομά του περιλαμβάνεται στη «Ρωμαϊκή μαρτυρολογία», η οποία καθιέρωσε την ημέρα γιορτής του Αθανασίου στις 15 Ιουλίου (ημέρα του θανάτου του επισκόπου). Στη Νάπολη, ένας από τους πολιούχους της ο Αθανάσιος θεωρείται από το 1673, ο εορτασμός πραγματοποιείται επίσης στις 5 Απριλίου (την ημέρα της μεταβίβασης των λειψάνων του Αγίου Αθανασίου) και στις 8 Νοεμβρίου (την ημέρα της γενικής μνήμης των ιερών πρωτευόντων της μητρόπολης της Νάπολης).
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου
Η ΠΑΑΟΚ (Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου) είναι ποδοσφαιρική ομοσπονδία της επαρχίας Λεμεσού.
Η Ίδρυση
Η ΠΑΑΟΚ, η δραστήρια και με πολύχρονη ιστορία Αγροτική Ομοσπονδία της Κύπρου, ιδρύθηκε, σύμφωνα με έγγραφες μαρτυρίες στις 6 Απριλίου 1955. Πολύ λίγοι όμως γνωρίζουν την ύπαρξη μιας άλλης σοβαρής προσπάθειας προπομπού που προηγήθηκε στο χώρο του αγροτικού αθλητισμού και του ποδοσφαίρου.
Η προσπάθεια αυτή, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πηγές που εντοπίσαμε σε προσωπικά αρχεία, στον Τύπο και στο αρχείο της ΠΑΑΟΚ, μας παρουσιάζει σοβαρή δράση λίγο μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο γύρω στα 1947. Αρχικά αποτελούσε μια απόπειρα οργάνωσης του 1ου Επαρχιακού Πρωταθλήματος της μείζονος Λεμεσού το 1947. Συμμετείχαν σε αυτό έντεκα ομάδες. Συγκεκριμένα η ομάδα της ΑΕΛ, τα δύο ανώτερα εκπαιδευτήρια της Λεμεσού και τρεις ομάδες από τα προάστια. Το πρωτάθλημα αυτό συνεχίζεται με επιτυχία και το 1948 με την προσθήκη άλλων δύο ομάδων των προαστίων και μια ομάδα της υπαίθρου. Γύρω στο Σεπτέμβριο του 1948 αρχίζουν με πρωτοβουλία του γνωστού σκαπανέα του αθλητισμού Χρύσανθου Καλογήρου οι Συσκέψεις για την ίδρυση μιας καθαρά Αγροτικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Το εγχείρημα δύσκολο, για τις συνθήκες της εποχής, οδηγεί στην οργάνωση ενός καθαρά Αγροτικού Πρωταθλήματος, πρόσθετου στο τοπικό της μείζονος Λεμεσού. Σκοπός του δεύτερου αυτού πρωταθλήματος ήταν η προετοιμασία του δρόμου για την ίδρυση της Ομοσπονδίας.
Το 1949 κάθε Σάββατο συγκεντρώνονταν στο Σωματείο της ΑΕΛ, εκπρόσωποι των αγροτικών Συλλόγων. Το επόμενο έτος καθώς το ανεπίσημο αγροτικό πρωτάθλημα συνεχιζόταν, οι απανωτές εβδομαδιαίες Συσκέψεις, αρχίζουν να δίνουν καρπούς. Ωριμάζει η ιδέα της ίδρυσης της Αγροτικής Ομοσπονδίας. Οι Συσκέψεις θα συνεχιστούν μαζί με τα δυο πλέον πρωταθλήματα το 1951. Τον Οκτώβριο του 1951 όλα δείχνουν να είναι έτοιμα για την δημιουργία μιας επαρχιακής Αγροτικής Ομοσπονδίας. Οι εβδομαδιαίες Συσκέψεις δυο-τριών περίπου ετών υποβοήθησαν στην υπερπήδηση μιας σειράς προβλημάτων, διαφωνιών και διαφορών ανάμεσα σε Συλλόγους της υπαίθρου.
Η Σύσταση της Α.Π.Ο.Α.Λ.
Στις 11 Οκτωβρίου, του 1951, αποφασίστηκε η ίδρυση της Α.Π.Ο.Α.Λ., της Αθλητικής και Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτών Λεμεσού. Τα ιδρυτικά μέλη της Ομοσπονδίας ήταν συνολικά εικοσιτέσσερις ομάδες. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο χειρόγραφο πρώτο καταστατικό της Ομοσπονδίας παρουσιάζονται ως ιδρυτικά 22 Ελληνικά Σωματεία.
Σκόποι-Στόχοι
Τέσσερεις είναι οι σκοποί της Ομοσπονδίας σύμφωνα με το καταστατικό:
Στα επόμενα τέσσερα χρόνια μέχρι την ίδρυση της ΠΑΑΟΚ, η ΑΠΟΑΛ ακολουθεί μια σοβαρή πορεία στους τομείς της οργάνωσης των πρωταθλημάτων, της υποδομής των αθλητικών χώρων, της επιμόρφωσης των Διαιτητών και την εδραίωση του αθλητικού Ήθους και της Πειθαρχίας.
Κατά τα έτη 1951 και 1952, παράλληλα προς τις δραστηριότητες της Ομοσπονδίας στην επαρχία Λεμεσού, ο Χρύσανθος Καλογήρου και άλλα μέλη της Ομοσπονδίας αρχίζουν σειρά επαφών με αθλητικούς παράγοντες των επαρχιών Πάφου, Λευκωσίας Λάρνακας και Αμμοχώστου.
Μετονομασία σε ΠΑΑΟΚ
Απανωτές Συσκέψεις στο Πισσούρι, στην Σκαρίνου και στο Σωματείο ΕΠΑ Λάρνακας, καρποφορούν το 1953. Το έτος αυτό αρχίζουν αγροτικά πρωταθλήματα στις πιο πάνω Επαρχίες. Την όλη ενεργοποίηση συντονίζει η ΑΠΟΑΛ με Συσκέψεις κατά Επαρχίες και τακτική εβδομαδιαία αλληλογραφία συντονισμού. Τα πρωταθλήματα συνεχίζονται με επιτυχία τα έτη 1954 και 1955. Τον Απρίλιο του 1955 λίγο μετά την έναρξη του απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, και συγκεκριμένα στο Σωματείο ΕΠΑ Λάρνακας ιδρύθηκε η πρώτη Παγκύπρια Αγροτική Ομοσπονδία Π.Α.Α.Ο.Κ. {6.4.1955}
«Κατά την Γενική Συνέλευσιν η οποία συνεκροτήθη εις το Σωματείον ΕΠΑ Λάρνακος μεταξύ των αντιπροσώπων όλων των Επαρχιακών Ομοσπονδιών της Κύπρου, την 9ην μ.μ. της 6.4.1955, ιδρύθη η πρώτη Παγκύπριος Αγροτική Ομοσπονδία υπό την επωνυμίαν Π.Α.Α.Ο.Κ, το πρώτον Διοικητικόν Συμβούλιον της οποίας απήρτηζον οι
»
Επίσης στη Γενική εκείνη Συνέλευση έγινε εύφημος μνεία στους πρώτους Διαιτητές που διαιτήτευσαν αγώνες της νεοϊδρυθείσας ΠΑΑΟΚ οι οποίοι ήσαν οι Αργύρης Γαβαλάς, Ερμής Ρέϊρες και Νούρμης Προκοπίου.
Από το αρχείο του αείμνηστου Χρύσανθου Καλογήρου αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι στον πρώτο τελικό αγώνα πρωταθλήματος Κυπέλλου της ΑΠΟΑΛ που έγινε στο Γ.Σ.Ο. την Κυριακή το πρωί μεταξύ των ομάδων Αγίας Φύλας και ΑΠΟ Αμιάντου παραβρέθηκαν  περίπου 2500 φίλαθλοι.