cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζούλιαν ντε Γκουζμάν
Εθνική ομάδα
Έκανε το ντεμπούτο για τον Καναδά σε έναν αγώνα του CONCACAF Γκολτν Καπ τον Ιανουάριο του 2002 ενάντια στη Μαρτινίκα. Μέχρι τον Ιούλιο του 2015, είχε συνολικά 82 συμμετοχές και 4 γκολ. Έχει εκπροσωπήσει τον Καναδά σε 22 των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο Ντε Γκουζμάν επιλέχθηκε επίσης στο ρόστερ των 23 ατόμων για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2009, όπου ο Καναδάς βγήκε πρώτος στον Α΄ Όμιλο με επτά βαθμούς, προτού αποκλειστεί από την Ονδούρα στα προημιτελικά. Στη συνέχεια, ονομάστηκε στην Ομάδα της Διοργάνωσης, μαζί με τον Καναδό Μάικλ Κλουκόφσκι, όπου ήταν η δεύτερη συνεχόμενη φορά που έλαβε αυτή τη βράβευση.
Την 1η Ιουνίου 2011, στα τελευταία λεπτά ενός φιλικού εναντίον του Ισημερινού όπου ο Καναδάς έχανε με 2-1, ο Ντε Γκουζμάν έπαιξε ένα έξυπνο αλλά αμφιλεγόμενο γρήγορο ελεύθερο λάκτισμα λίγο έξω από τη μεγάλη περιοχή στον Τόσεντ Ρίκετς, ο οποίος σημείωσε το πρώτο διεθνές γκολ του που οδήγησε σε μια κερδισμένη ισοπαλία. Ο Ντε Γκουζμάν κέρδισε την πεντηκοστή συμμετοχή του καπάκι για τον Καναδά στις 7 Οκτωβρίου 2011, σε μια νίκη με 7-0 επί της Αγίας Λουκίας σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014.
Στις 17 Νοεμβρίου 2015, ο Ντε Γκουζμάν έπαιξε για τον Καναδά εναντίον του Ελ Σαλβαδόρ σε έναν προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμίιο Κύπελλο του 2018 και ξεπέρασε τον Πολ Σταλτέρι ως τον παίκτη με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία για τον Καναδά, κερδίζοντας την 85η συμμετοχή του.
Σταδιοδρομία ως προπονητής και εκτελεστικός διευθυντής
Στις 21 Δεκεμβρίου 2017, ο Ντε Γκουζμάν προσλήφθηκε ως γενικός διευθυντής της Οτάβα Φιούρι, μαζί με τον νέο προπονητή Νίκολα Πόποβιτς. Κατείχε το ρόλο έως ότου η Φιούρι σταμάτησε να λειτουργεί στο τέλος του 2019, αφού δεν έλαβε άδεια για να παίξει στην ΓΣΛ Τσάμπιονσιπ.
Το 2020, ανακοινώθηκε ότι εντάχθηκε στο νεοσύστατο σύλλογο 1812 ΦΚ Μπαριέ, όπου θα υπηρετήσει ως πρόεδρος και συνιδιοκτήτης.
Προσωπική ζωή
Ο μικρότερος αδερφός του, Τζόναθαν ντε Γκούζμαν, είναι επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, οποίος στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στις Βιγιαρεάλ, Νάπολι, Σουόνσι Σίτι και Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Έχει αγωνιστεί για την Εθνική Ολλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καναδοί τζαμαϊκανής καταγωγής Κατηγορία:Καναδοί φιλιππινέζικης καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καναδά Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καναδά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Σααρμπρύκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντάλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΦ Γιαν Ρέγκενσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Οτάβα Φιούρι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ Κατηγορία:Καναδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Οτάβα Φιούρι ΦΚ
Ίβιτσα Όλιτς
Ο Ίβιτσα Όλιτς (κροατικά:Ivica Olić) (14 Σεπτεμβρίου 1979, Νταβόρ) είναι ένας Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην 2η κατηγορια της Γερμανίας για τη 1860 Μόναχο. Παίζει συνήθως στο κέντρο της επίθεσης αλλά μπορεί να παίξει και στο άκρο της.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Όλιτς υπέγραψε το 2009 τριετές συμβόλαιο με τη Μπάγερν Μονάχου, όπου προοριζόταν ως αλλαγή των βασικών επιθετικών Μάριο Γκόμες και Μίροσλαβ Κλόζε. Όμως, επωφελούμενος από τους τραυματισμούς τους, έπαιξε πολλά παιχνίδια ως βασικός. Με τη Μπάγερν κατέκτησε τη Μπουντεσλίγκα το 2009 και έπαιξε σε δύο τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου όμως δεν κατάφερε να σηκώσει το τρόπαιο.
Ύστερα από τη λήξη του συμβολαίου του με την ομάδα του Μονάχου πήγε στη Βόφσμπουργκ, όπου και πάλι καθιερώθηκε γρήγορα ως βασικός επιθετικός. Τελείωσε τη σεζόν 2013-2014 ως πρώτος σκόρερ της ομάδας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Μαρσόνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόναχο 1860 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:FIFA Century Club
Σίρι Τόρνχιλ
Η Σίρι Καρολίνε Τόρνχιλ (αγγλ. Siri Karoline Thornhill) είναι Νορβηγίδα σοπράνο για κονσέρτο και ορχήστρα, γνωστή για την ερμηνεία της σε έργα του Μπαχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί τραγουδιστές Κατηγορία:Τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Υψίφωνοι
Εουτζένιο Μπελτράμι
Ο Εουτζένιο Μπελτράμι (ιταλ. Eugenio Beltrami, Κρεμόνα 16 Νοεμβρίου 1836 – Ρώμη 18 Φεβρουαρίου 1900) ήταν Ιταλός μαθηματικός που διακρίθηκε για το έργο του πάνω στις Μη-Ευκλείδειες γεωμετρίες και τον ηλεκτρομαγνητισμό.
Βιογραφία
Ο Μπελτράμι άρχισε να σπουδάζει Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Παβίας το 1853, αλλά το 1856 υποχρεώθηκε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών. Διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια ως καθηγητής το 1862, έτος κατά το οποίο δημοσίευσε την πρώτη του εργασία. Ο Μπελτράμι αργότερα δίδαξε στα Πανεπιστήμια στην Πίζα, τη Ρώμη και την Παβία.
Η Υπερβολική Γεωμετρία
Το 1868, στο «Δοκίμιο επί μίας ερμηνείας της μη-ευκλείδειας Γεωμετρίας» («Saggio sopra un'interpretazione della geometria non euclidea»), ο Μπελτράμι έδωσε το πρώτο μοντέλο της Υπερβολικής Γεωμετρίας. Σε αυτό, οι γραμμές της Υπερβολικής Γεωμετρίας αντιπροσωπεύονται από γεωδαισιακές πάνω στην ψευδοσφαίρα. Με τον τρόπο αυτό ο Μπελτράμι προσπάθησε να αποδείξει ότι το Αξίωμα των παραλλήλων του Ευκλείδη δεν μπορούσε να εξαχθεί από τα άλλα αξιώματα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. Ωστόσο, αυτή η απόδειξη αποτυγχάνει, καθώς η ψευδοσφαίρα είναι μόνο ένα μικρό υποσύνολο του υπερβολικού επιπέδου.
Την ίδια χρονιά, όμως, ο Μπελτράμι πήγε πολύ μακρύτερα και έδωσε μία σωστή απόδειξη του ισοσυνεπούς της Υπερβολικής και της Ευκλείδειας Γεωμετρίας ορίζοντας αυτά που σήμερα είναι γνωστά ως το Μοντέλο του Klein, το Μοντέλο του δίσκου του Poincaré και το Μοντέλο του ημιεπιπέδου του Poincaré, στην εργασία του Teoria fondamentale degli spazii di curvatura costante.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Σαπώρης Β΄ της Περσίας
thumb|300px|Ο Σαπώρης Β' σε νόμισμα Ο Σαπώρης Β' της Περσίας (309 - 379), γνωστός και ως Σαπώρης Β' ο μέγας, ήταν ο δέκατος βασιλιάς της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Ήταν γιος του βασιλιά της Περσίας Ορμίσδα Β' από μία ερωμένη του. Όταν πέθανε ο πατέρας του ήταν ακόμα αγέννητος, οι Πέρσες ευγενείς σκότωσαν, τύφλωσαν και φυλάκισαν αντίστοιχα τους τρεις μεγαλύτερους αδελφούς του, η διοίκηση της χώρας δόθηκε στη μητέρα του και τους ευγενείς. Όταν ενηλικιώθηκε σε ηλικία 16 ετών ανέλαβε απευθείας τη βασιλεία, παρά το γεγονός ότι ήταν νόθος αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους και σκληρότερους βασιλείς της Περσίας. Ήταν ο μοναδικός που επέβαλε με τη βία τον Ζωροαστρισμό στην Περσία εκτελώντας τους οπαδούς ξένων θρησκειών ιδιαίτερα τους χριστιανούς την ίδια εποχή που έγινε στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία επίσημη θρησκεία με τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο. Οι λόγοι για τους οποίους συμπεριφέρθηκε έτσι στους χριστιανούς φαίνονται περισσότερο πολιτικοί, την ίδια εποχή θεωρούσε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σαν τον μοναδικό μεγάλο κίνδυνο για την χώρα του, η καθιέρωση του χριστιανισμού από τον Κωνσταντίνο του φάνηκε ως μεγάλη πρόκληση.
Πόλεμοι του Σαπούρ με το Βυζάντιο
Την εποχή που ζούσε ακόμα ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν τόλμησε να επιτεθεί στρατιωτικά στο Βυζάντιο. Με την άνοδο στον θρόνο του γιου του Κωνστάντιου (337 - 361) ξεκίνησε τις επιδρομές στις περιοχές του Τίγρη και του Ευφράτη. Με την άνοδο στον Ρωμαϊκό θρόνο του Ιουλιανού του παραβάτη (361 - 363), ο Σαπούρ πρότεινε ειρήνη αλλά ο φιλόδοξος παγανιστής αυτοκράτορας ο οποίος ήθελε να μείνει το όνομα του στην ιστορία ως μεγάλου κατακτητή όχι μονάχα απέρριψε τις προτάσεις αλλά ξεκίνησε τις προετοιμασίες για εκστρατεία κατά της Περσίας με μεγάλο στρατό που έφτανε τους 65.000 άνδρες. Η φιλοδοξία όμως του Ιουλιανού θα του στοιχίσει τον πρόωρο θάνατο. Στην πρωτεύουσα των Περσών Κτησιφώντα, ενώ αρχικά φαινόταν ότι η κατάκτηση της Περσίας θα είναι εύκολη υπόθεση ένα βέλος τον τραυμάτισε θανάσιμα (363). Ο στρατός του Ιουλιανού ακέφαλος μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο διάδοχος του Ιουλιανού αυτοκράτορας Ιοβιανός (363 - 364) αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη διάρκειας τριάντα ετών πολύ συμφέρουσα για τους Πέρσες παίρνοντας πίσω την Αρμενία και τις παλιές Περσικές επαρχίες. Μετά από αυτό το ενδιαφέρον του Σαπούρ στράφηκε έντονα στην Αρμενία και την Ιβηρία.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Ρυμουλκό
thumb|250 px|right|Το ρυμουλκό λιμένος Le Four στο λιμάνι της Βρέστης thumb|299 px|right|Το ρυμουλκό λιμένος Aspelia της Αρχής Λιμένων [[Κύπρος|Κύπρου στο λιμάνι της Λεμεσού]] Ρυμουλκό (Ρ/Κ), (Tugboat ή towboat), είναι ένα μικρό μηχανοκίνητο πλοίο με ισχυρές μηχανές για ρυμουλκήσεις (towing) ή και προώσεις (pushing) διακρινόμενο σε μικρό ρυμουλκό λιμένος (harbour tug), ρυμουλκό ανοικτής θάλασσας (high tug ή deep seas tug), ρυμουλκό διώρυγας (canal tug), ρυμουλκό δεξαμενών (dock tug) κ.ά.
Σχέση ρυμουλκού - ρυμουλκουμένου
Όταν η ρυμούλκηση γίνεται εκούσια, δηλαδή με πρωτοβουλία του προς ρυμούλκηση πλοίου, η σχέση ρυμουλκού - ρυμουλκουμένου (tugboat and tow) ρυθμίζεται ως εξής:
Ρ/Κ Ελληνικού πολεμικού ναυτικού
Τα Ρυμουλκά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοηθητικά πλοία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Εξοπλισμός λιμένων
Σασά Γκιτρί
Ο Αλεξάντρ Γκιτρί γνωστός ως Σασά Γκιτρί (Γαλλικά: Alexandre Guitry, dit Sacha Guitry) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1885 στην Αγία Πετρούπολη (Ρωσία) και πέθανε στις 24 Ιουλίου 1957 στο Παρίσι.
Υπήρξε παραγωγικός θεατρικός συγγραφέας, έγραψε 124 θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία. Έχει σκηνοθετήσει επίσης 36 ταινίες (συμπεριλαμβανομένων δεκαεπτά προσαρμογών των έργων του) και πρωταγωνίστησε με επιτυχία σχεδόν σε όλες.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Σασά Γκιτρί στη μουσική κωμωδία Μότσαρτ, 1926 Ο Σασά Γκιτρί γεννήθηκε το 1885 στην Αγία Πετρούπολη και από τα παιδικά του χρόνια βρέθηκε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον καθώς πατέρας του ήταν ο θεατράνθρωπος Λυσιέν Γκιτρί και η μητέρα του επίσης ηθοποιός. Οι γονείς του έζησαν στην Αγία Πετρούπολη από το 1882 έως το 1891, όπου ο πατέρας του ήταν διευθυντής του θεάτρου Μιχαϊλόφσκι. Σε ηλικία 5 χρόνων παρουσιάστηκε στον Τσάρο ως ηθοποιός. Όταν επέστρεψαν στο Παρίσι έζησαν σε ένα διαμέρισμα σε αριστοκρατικό σημείο, με θέα στην πλατεία Βαντόμ. Ο νεαρός Σασά έζησε εκεί και για τη σχολική του εκπαίδευση φοίτησε σε διάφορα σχολεία, τόσο κοσμικά όσο και θρησκευτικά, πριν εγκαταλείψει την επίσημη εκπαίδευση στην ηλικία των 16 ετών. Σε ηλικία 17 ετών εμφανίστηκε στη γαλλική θεατρική σκηνή ως συγγραφέας κωμωδίας (συνολικά έγραψε 124 θεατρικά έργα). Μεγάλωσε μέσα σε θεατρικό περιβάλλον, οι οικογενειακές συναναστροφές μεταξύ άλλων περιλάμβαναν τη Σάρα Μπερνάρ που ήταν η νονά του, τον Κλωντ Μονέ, Ωγκίστ Ροντέν, τον Ζαν Κοκτώ, την Κολέτ και τον σημάδεψαν καθοριστικά.
Το όνομα Σασά το οφείλει στη Ρωσίδα νταντά του που συνήθιζε να συντομεύει το όνομα του Αλεξάντρ με το ρωσικό υποκοριστικό Σασά, όνομα με το οποίο έμεινε γνωστός όλη του τη ζωή.
Ήταν ιδιαίτερα πνευματώδης και μερικά αποφθέγματά του, χαρακτηριστικά του χιούμορ του, αναφέρονται έως σήμερα: «Αν αυτοί που μιλάνε άσχημα για εμένα, γνώριζαν τι γνώμη έχω γι’ αυτούς, θα μιλούσαν πολύ χειρότερα».
Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του Γκιτρί επισκιάστηκαν από κατηγορίες για συνεργασία με τους Γερμανούς της κατοχής μετά τη συνθηκολόγηση της Γαλλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κατηγορίες κατέπεσαν, αλλά ο Γκιτρί, βαθιά πατριώτης, πληγώθηκε από την αντιμετώπιση μερικών συμπατριωτών του. Σύντομα το όνομά του αποκαταστάθηκε και πλήθη χαιρέτησαν το φέρετρό του πριν από την ταφή του. Πέθανε στις 24 Ιουλίου 1957 στο Παρίσι (7ο διαμέρισμα).
Έργο
μικρογραφία|250x250εσ|Σασά Γκιτρί, πίνακας του Λεόν Γκαρ Χαϊδεμένο παιδί της γαλλικής μπουρζουαζίας, υπήρξε ηθοποιός με μεγάλο ταλέντο, ένας από τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές του ελαφρού θεάτρου μπουλβάρ, και αστείρευτος δραματουργός. Το 1914 σε μια 22λεπτη ταινία με τον τίτλο Αυτοί στο σπίτι μας (Ceux de chez nous), ανεκτίμητο ντοκουμέντο μιας ολόκληρης εποχής, κατέγραψε μερικά διάσημα πρόσωπα της τέχνης και της διανόησης: τον Πιερ Ωγκίστ Ρενουάρ με τα χέρια παραμορφωμένα από την αρθρίτιδα να ζωγραφίζει, τον Κλωντ Μονέ μέσα στον κήπο του, τον Ανατόλ Φρανς ενώ τακτοποιεί τη βιβλιοθήκη του, τον Οκτάβ Μιρμπώ, τον Ωγκίστ Ροντέν. Αυτή υπήρξε η αφετηρία της κινηματογραφικής του διαδρομής του, η οποία όμως θα συνεχιστεί αρκετά αργότερα, το 1935, με την εμφάνιση του ομιλούντος κινηματογράφου. Μέχρι τότε, ο Σασά Γκιτρί θα περιπλανηθεί μέσα στο σύμπαν της καλλιτεχνικής δημιουργίας, εστιάζοντας κυρίως στο θέατρο. Τα θεατρικά του έργα κυμαίνονται από ιστορικά δράματα έως σύγχρονες ελαφριές κωμωδίες όπως Ο σύζυγος, η σύζυγος και ο εραστής (Le Mari, la Femme et l'Amant, 1919), Ο πατέρας μου είχε δίκιο (Mon père avait raison 1919), Μην ακούτε, κυρίες μου, (N'écoutez pas, mesdames !,1943).
Από τη δεκαετία του 1930 έως το τέλος της ζωής του αγκάλιασε με ενθουσιασμό τον κινηματογράφο, κάνοντας πέντε ταινίες κάθε χρόνο. Πολλές από τις ταινίες του ήταν μεταφορά θεατρικών του έργων Ας ξανανηφορήσουμε τα Ηλύσια Πεδία (Remontons les Champs-Élysées, 1938), Αν μιλούσαν οι Βερσαλλίες, (Si Versailles m'était conté…1953), Ναπολέων, 1954, Αν μιλούσε το Παρίσι (1956). Το ύφος του είναι «μια μαγική συγχώνευση θεάτρου και κινηματογράφου, πραγματικότητας και ψευδαίσθησης». Ο Φρανσουά Τρυφώ, ένας από τους φανατικούς θαυμαστές του, μαζί με τους Αλέν Ρενέ και Κρις Μαρκέρ, ανέφερε: «Πάντα τον απασχολούν οι παραδοξότητες της ζωής και ακριβώς επειδή η ζωή είναι γεμάτη παραδοξότητες, ο Σασά Γκιτρί είναι ένας ρεαλιστής σκηνοθέτης». Το μυθιστόρημα ενός χαρτοκλέφτη, (Le roman d'un tricheur, 1936) και το Δηλητήριο, (La Poison, 1951), είναι από τις σημαντικότερες ταινίες του.
Πέρα από την ενασχόλησή του με το θέατρο και τον κινηματογράφο, ο Σασά Γκιτρί ασχολήθηκε παράλληλα και με το ραδιόφωνο, τη δημοσιογραφία, τη διαφήμιση και την τηλεόραση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
1 Ιανουαρίου
31 Δεκεμβρίου | 1 Ιανουαρίου | 2 Ιανουαρίου
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2022-2023
H Γ΄ Εθνική Κατηγορία περιόδου 2022-2023 είναι η 41η περίοδος της κατηγορίας μετά την επίσημη ίδρυσή της το 1982 και αποτελεί την 3η βαθμίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου μετά την αναδιάρθρωση του 2021. Έχει ερασιτεχνικό χαρακτήρα. Υπεύθυνη για την διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η ΕΠΟ.
Διεξαγωγή
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας συμμετέχουν 71 ομάδες χωρισμένες σε 5 ομίλους. Η κλήρωση των αγώνων έγινε στις 7 Νοεμβρίου 2022, με την έναρξη να γίνεται στις 12 Νοεμβρίου 2022.
1 Ιανουαρίου
Παραδοσιακό εορτολόγιο
Ονόματα που Γιορτάζουν:
Κατηγορία:Ημέρες του έτους Κατηγορία:Αργίες
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2022-2023
Κανόνες Προβιβασμών Υποβιβασμών
Επίσης, σύμφωνα με το νόμο αν κάποια ομάδα της παραπάνω κατηγορίας δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, θα παίρνει τη θέση κάποια από τις δευτεραθλήτριες ομάδες των ομίλων.
Βαθμολογία
μικρογραφία|Πανιώνιος-Ρόδος 1-0
Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου
Στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου συμμετέχουν οι πρωταθλητές των 5 ομίλων. Είναι ένα πρωτάθλημα 10 αγωνιστικών με 2 ρεπό για κάθε ομάδα. Το πρόγραμμα προέκυψε έπειτα από κλήρωση. Προβιβάζονται στην Super League 2 οι τέσσερις πρώτες ομάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2022–2023
Γιόσιπ Μπροζ Τίτο
Ο Γιόσιπ Μπροζ (κυριλλικό αλφάβητο: Јосип Броз, λατινικό αλφάβητο: Josip Broz, 7 Μαΐου 1892 - 4 Μαΐου 1980), κοινώς γνωστός με το κομματικό του ψευδώνυμο ως Τίτο, ήταν Γιουγκοσλάβος κομμουνιστής επαναστάτης και πολιτικός ηγέτης, που υπηρέτησε σε διάφορους ρόλους από το 1943 μέχρι το θάνατό του το 1980. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ο ηγέτης των Παρτιζάνων, συχνά θεωρούμενων ως το πιο αποτελεσματικό αντιστασιακό κίνημα στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ενώ η προεδρία του έχει επικριθεί ως αυταρχική και έχουν διατυπωθεί επικρίσεις για καταπίεση των πολιτικών του αντιπάλων, ορισμένοι ιστορικοί τον θεωρούν «καλόπιστο δικτάτορα». Ήταν δημοφιλές δημόσιο πρόσωπο τόσο στη Γιουγκοσλαβία όσο και στο εξωτερικό. . Θεωρούμενος ως ενοποιητικό σύμβολο, οι εσωτερικές του πολιτικές διατήρησαν την ειρηνική συνύπαρξη των εθνών της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Απέκτησε περαιτέρω σημασία διεθνώς ως αρχηγός του Κινήματος των Αδεσμεύτων, μαζί με το Τζαβαχαρλάλ Νεχρού της Ινδίας, το Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ της Αιγύπτου, το Σουκάρνο της Ινδονησίας και τον Κβάμε Νκρούμαχ της Γκάνα.
Ο Μπροζ γεννήθηκε από Κροάτη πατέρα και Σλοβένα μητέρα στο χωριό Κούμροβετς της Αυστροουγγαρίας (σήμερα Κροατία). Αφού στρατολογήθηκε διακρίθηκε, γινόμενος ο νεαρότερος επιλοχίας του Αυστρουγγρικού Στρατού εκείνης της εποχής. Αφού τραυματίστηκε σοβαρά και συνελήφθη από τους Ρώσους κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εστάλη σε στρατόπεδο εργασίας στα Ουράλια Όρη. Συμμετείχε σε μερικά γεγονότα της Ρωσικής Επανάστασης το 1917 και τον Εμφύλιο Πόλεμο που ακολούθησε. Μετά την επιστροφή του στην πατρίδα ο Μπροζ βρέθηκε στο νεοσύστατο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, όπου εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας (KPJ).
Ήταν Γενικός Γραμματέας (αργότερα Πρόεδρος του Προεδρείου) της Ενωσης Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας (1939-1980) και ηγήθηκε του Γιουγκοσλαβικού αντάρτικου κινήματος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, των Παρτιζάνων (1941-1945). Μετά τον πόλεμο ήταν πρωθυπουργός (1944-1963), Πρόεδρος (αργότερα Ισόβιος Πρόεδρος) (1953-1980) της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (SFRY). Από το 1943 έως το θάνατό του το 1980, κατείχε τον βαθμό του Στρατάρχη της Γιουγκοσλαβίας, υπηρετώντας ως ανώτατος διοικητής του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού (JNA). Με πολύ καλή φήμη στο εξωτερικό και στα δύο μπλοκ του Ψυχρού Πολέμου, έλαβε περίπου 98 ξένα παράσημα, όπως της Λεγεώνα της Τιμής.
Ο Τίτο ήταν ο αρχιτέκτονας της δεύτερης Γιουγκοσλαβίας, μιας σοσιαλιστικής ομοσπονδίας, που διήρκεσε από το Νοέμβριο του 1942 έως τον Απρίλιο του 1992. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους ιδρυτές της Κομινφόρμ, έγινε το πρώτο μέλος της που αψήφησε τη σοβιετική ηγεμονία το 1948 και ο μόνος επί του Ιωσήφ Στάλιν που κατάφερε να την εγκαταλείψει και να ξεκινήσει το δικό του σοσιαλιστικό πρόγραμμα με στοιχεία σοσιαλισμού της αγοράς. Οι οικονομολόγοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας, συμπεριλαμβανομένων του Γιάροσλαβ Βάνεκ, γεννημένου στην Τσεχική Δημοκρατία και του Μπράνκο Χόρβατ, γεννημένου στην, προήλθαν από ένα μοντέλο σοσιαλισμού της αγοράς που ονομάστηκε Ιλλυρικό, όπου οι επιχειρήσεις ανήκαν κοινωνικά στους υπαλλήλους τους και ήταν δομημένες με εργατική αυτοδιαχείριση και συναγωνίζονταν μεταξύ τους σε ανοικτές και ελεύθερες αγορές.
Πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ήταν το έβδομο παιδί του Φράνιο Μπροζ (1860-1936) και της Μαρίας, το γένος Γιάβερσεκ (1864-1918). Συνολικά στην οικογένεια των Μπροζ γεννήθηκαν 15 παιδιά αλλά μόνο τα 7 επέζησαν. Βαφτίστηκε και ανατράφηκε ως Ρωμαιοκαθολικός. Ο πατέρας του Φράνιο ήταν Κροάτης που η οικογένειά του είχε ζήσει για τρεις αιώνες στο χωριό, ενώ η μητέρα του Μαρία ήταν Σλοβένα από το χωριό Πότσρεντα. Τα χωριά απείχαν μόνο 16 χιλιόμετρα και οι γονείς του παντρεύτηκαν στις 21 Ιανουαρίου 1881. Ο Φράνιο Μπροζ κληρονόμησε ένα κτήμα 40 στρεμμάτων και ένα καλό σπίτι, αλλά δεν μπορούσε να τα πάει καλά με τη γεωργία. Ο Γιόσιπ πέρασε ένα σημαντικό μέρος των προσχολικών του χρόνων ζώντας με τους εκ μητρός παππούδες του στο Πότσρεντα, όπου έγινε ο αγαπημένος του παππού του Mάρτιν Γιάβερσεκ και όταν επέστρεψε στο Κούμροβετς για να αρχίσει το σχολείο, μιλούσε σλοβενικά καλύτερα από τα κροατικά και είχε μάθει να παίζει πιάνο. Παρά τη μικτή του καταγωγή ο Μπροζ συνήθως αναφερόταν στον εαυτό του ως Κροάτη
Τον Ιούλιο του 1900, σε ηλικία οκτώ ετών, ο Μπροζ πήγε στο δημοτικό σχολείο στο Κούμροβετς, αλλά ολοκλήρωσε μόνο τέσσερα χρόνια φοίτησης, αποτυγχάνοντας στη 2η τάξη και στη συνέχεια το εγκατέλειψε το 1905. Ως αποτέλεσμα της περιορισμένης σχολικής φοίτησής του, καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του ήταν ανορθόγραφος. Μετά την εγκατάλειψη του σχολείου εργάστηκε αρχικά για ένα θείο από τη μητέρα του και στη συνέχεια στο οικογενειακό αγρόκτημα. Το 1907 ο πατέρας του ήθελε να τον στείλει να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δεν μπορούσε να συγκεντρώσει τα χρήματα για το ταξίδι. Αντ' αυτού, σε ηλικία 15 ετών, ο Γιόσιπ έφυγε από το Κούμροβετς και ταξίδεψε περίπου 97 χιλιόμετρα νότια στο Σίσακ όπου ο εξάδελφός του Γιούρικα Μπροζ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Ο Γιούρικα τον βοήθησε να βρει δουλειά σε ένα εστιατόριο, αλλά ο Μπροζ σύντομα κουράστηκε από αυτή τη δουλειά και προσέγγισε έναν Τσέχο κλειθροποιό, το Νίκολα Κάρας, για τριετή μαθητεία, που περιλάμβανε εκπαίδευση, φαγητό και διαμονή. Καθώς ο πατέρας του δεν μπορούσε να πληρώσει για τα ρούχα της δουλειάς του ο Γιόσιπ τα πλήρωσε ο ίδιος. Λίγο αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Στιέπαν έγινε και εκείνος μαθητευόμενος στον Κάρας.
Κατά τη διάρκεια της μαθητείας του έμαθε για την Πρωτομαγιά το 1909 και διάβαζε και πουλούσε τη Slobodna Reč (Ελεύθερος Κόσμος), μια σοσιαλιστική εφημερίδα. Αφού ολοκλήρωσε τη μαθητεία του το Σεπτέμβριο του 1910 ο Μπροζ χρησιμοποίησε τις επαφές του για να βρει εργασία στο Ζάγκρεμπ και στην ηλικία των 18 ετών προσχώρησε στην Ένωση Μεταλλουργών και συμμετείχε στην πρώτη του εργατική διαδήλωση. Συμμετείχε επίσης στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Κροατίας και Σλαβονίας.
Επέστρεψε στο σπίτι του το Δεκέμβριο του 1910 και στις αρχές του 1911 άρχισε μια σειρά κινήσεων, αρχικά αναζητώντας δουλειά στη Λιουμπλιάνα, στη συνέχεια στην Τεργέστη, στο Κούμροβετς και στο Ζάγκρεμπ, όπου εργάστηκε για την επισκευή ποδηλάτων και εντάχθηκε στην πρώτη απεργία του την Πρωτομαγιά του 1911. Μετά από μια σύντομη περίοδο εργασίας στη Λιουμπλιάνα, μεταξύ Μαΐου 1911 και Μαΐου 1912 εργάστηκε σε εργοστάσιο στο Kάμνικ της Σλοβενίας και, όταν έκλεισε, του προσφέρθηκε μετάταξη στο Τσένκοβ της Βοημίας. Κατά την άφιξή του στο νέο του εργασιακό χώρο ανακάλυψε ότι ο εργοδότης προσπαθούσε να φέρει φθηνότερο εργατικό δυναμικό για να αντικαταστήσει τους Τσέχους εργάτες και μαζί με άλλους έκαναν απεργίες με επιτυχία για να τον αναγκάσουν να υποχωρήσει.
Με οδηγό την περιέργεια ο Μπροζ μετακόμισε στη συνέχεια στο Πίλζεν, όπου εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στη Σκόντα και στη συνέχεια ταξίδεψε στο Μόναχο της Βαυαρίας. Εργάστηκε επίσης στο εργοστάσιο αυτοκινήτων Benz στο Μάνχαϊμ και επισκέφθηκε το Ρουρ. Τον Οκτώβριο του 1912 έφτασε στη Βιέννη όπου έμεινε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Mάρτιν και την οικογένειά του και εργάστηκε στο Εργοστάσιο Griedl πριν βρει δουλειά στο Βίνερ Νόυστατ όπου εργάστηκε για την Austro-Daimler, όπου συχνά οδηγούσε και δοκίμαζε τα αυτοκίνητα. Την περίοδο αυτή περνούσε αρκετό χρόνο με ξιφασκία και χορό, και κατά τη μαθητεία και τα πρώτα χρόνια εργασίας του έμαθε επίσης γερμανική και μέτρια τσεχικά.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Μάιο του 1913 ο Μπροζ κατατάχθηκε στον Αυστροουγγρικό Στρατό, για την υποχρεωτική δίχρονη θητεία του. Ζήτησε και πέτυχε να υπηρετήσει στο 25ο Σύνταγμα της Κροατικής Εθνοφρουράς (Κροατικά Domobran) στο Ζάγκρεμπ. Αφού εκπαιδεύτηκε στο σκι το χειμώνα του 1913-1914, εστάλη σε σχολή υπαξιωματικών στη Βουδαπέστη, μετά από τον οποίο προήχθη σε επιλοχία και, στα 22 του χρόνια, έγινε ο νεότερος με αυτό το βαθμό στο σύνταγμα του. Κατά μία τουλάχιστον πηγή ήταν και ο νεότερος επιλοχίας του Αυστροουγγρικού Στρατού. Μετά τη νίκη του στο διαγωνισμό ξιφασκίας του συντάγματος, ο Μπροζ ήρθε δεύτερος στο πρωτάθλημα ξιφασκίας του στρατού στη Βουδαπέστη το Μάιο του 1914.
Λιγότερο από ένα μήνα μετά την άφιξη του Μπροζ στην Πετρούπολη, ξέσπασαν οι διαδηλώσεις των Ημερών του Ιούλη, στις οποίες και ο ίδιος συμμετείχε, αντιμετωπίζοντας τα πυρά των κυβερνητικών στρατευμάτων. Στη συνέχεια προσπάθησε να διαφύγει στη Φινλανδία για να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά τον σταμάτησαν στα σύνορα. Συνελήφθη μαζί με άλλους ύποπτους Μπολσεβίκους κατά την καταστολή που ακολούθησε από τη Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση υπό τον Αλεξάντρ Κέρενσκι. Φυλακίστηκε στο Φρούριο των Πέτρου και Παύλου για τρεις εβδομάδες, ισχυριζόμενος ότι ήταν ένας αθώος πολίτης του Περμ. Όταν τελικά παραδέχτηκε ότι ήταν δραπέτης αιχμάλωτο, επρόκειτο να επιστραφεί με το τρένο στο Κουνγκούρ, αλλά διέφυγε στο Γεκατερίνμπουργκ και πήρε άλλο τρένο, που έφθασε στο Ομσκ της Σιβηρίας στις 8 Νοεμβρίου μετά από ένα ταξίδι 3.200 χιλιομέτρων. Σε κάποιο σημείο η αστυνομία ερεύνησε το τρένο αναζητώντας το δραπέτη αιχμάλωτο, αλλά εξαπατήθηκε από τα άπταιστα Ρωσικά του Μπροζ.
Στο Όμσκ το τρένο το σταμάτησαν οι ντόπιοι Μπολσεβίκοι, που είπαν στο Μπρόζ ότι ο Βλαντίμιρ Λένιν είχε καταλάβει τον έλεγχο της Πετρούπολης. Το στρατολόγησαν σε μια Διεθνή Ερυθροφρουρά που φρουρούσε τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο το χειμώνα του 1917-1918. Το Μάιο του 1918, η αντιμπολσεβίκικη Τσεχοσλοβακική Λεγεώνα απέσπασε τον έλεγχο τμημάτων της Σιβηρίας από τις Μπολσεβίκικες δυνάμεις και η Προσωρινή Κυβέρνηση της Σιβηρίας εγκαταστάθηκε στο Όμσκ και ο Μπροζ και οι σύντροφοί του κρύφτηκαν. Τότε ο Μπροζ συναντήθηκε με μια ντόπια πανέμορφη κοπέλα ηλικίας 14 ετών, την Πελάγκια «Πόλκα» Μπελούσοβα, που τον έκρυψε και τον βοήθησε να δραπετεύσει σε ένα χωριό της Κιργιζίας 64 χιλιόμετρα από το Ομσκ. Ο Μπροζ εργάστηκε πάλι στη συντήρηση του τοπικού μύλου μέχρι το Νοέμβριο του 1919, όταν ο Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε το Ομσκ από τις δυνάμεις των Λευκών, πιστών στην Προσωρινή Πανρωσική Κυβέρνηση του Αλεξάντερ Κόλτσακ. Επέστρεψε στο Όμσκ και παντρεύτηκε τη Μπελούσοβα τον Ιανουάριο του 1920.. Τότε ο Μπροζ ήταν 27 χρονών και εκείνη 15. Το φθινόπωρο του 1920 ο ίδιος και η έγκυος σύζυγός του επέστρεψαν στην πατρίδα του, πρώτα με τρένο στη Νάρβα, με πλοίο στο Στσέτσιν και με τρένο στη Βιέννη, όπου έφθασαν στις 20 Σεπτεμβρίου. Στις αρχές Οκτωβρίου ο Μπροζ επέστρεψε στο σπίτι στο Κούμροβετς, στο πλέον Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, για να διαπιστώσει ότι η μητέρα του είχε πεθάνει και ο πατέρας του είχε μετακομίσει στο Γιαστρέμπαρσκο, κοντά στο Ζάγκρεμπ. Οι πηγές διαφέρουν για το αν ο Μπροζ εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα ενώ ήταν στη Ρωσία, αλλά κατά δήλωσή του η πρώτη φορά που μπήκε στο κόμμα ήταν στο Ζάγκρεμπ μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του.
Κομμουνιστής ακτιβιστής
Κατά την επιστροφή του στο σπίτι του ο Μπροζ δεν μπόρεσε να εργαστεί στο μεταλλείο στο Κούμροβετς, οπότε με τη σύζυγό του μετακόμισε για λίγο στο Ζάγκρεμπ, όπου εργάστηκε ως σερβιτόρος και έλαβε μέρος σε μία απεργία σερβιτόρων. Συμμετείχε επίσης στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας (ΚΚΓ). Η επιρροή του ΚΚΓ στην πολιτική ζωή της Γιουγκοσλαβίας αυξανόταν ταχέως. Στις εκλογές του 1920 κέρδισε 59 έδρες και έγινε το τρίτο ισχυρότερο κόμμα. Μετά τη δολοφονία του Υπουργού Εσωτερικών του κράτους Μίλοραντ Ντράσκοβιτς από το νεαρό κομμουνιστή Αλία Αλίγιαγκιτς στις 2 Αυγούστου 1921, το ΚΚΓ κηρύχθηκε παράνομο σύμφωνα με το Νόμο της Ασφάλειας του Γιουγκοσλαβικού Κράτους του 1921.
Λόγω των φανερών σχέσεών του με τους κομμουνιστές ο Μπροζ απολύθηκε από την εργασία του. Αυτός και η σύζυγός του, στη συνέχεια, μετακόμισαν στο χωριό Βέλικο Τρόιστβο όπου εργάστηκε ως μηχανικός μύλων. Μετά τη σύλληψη της ηγεσίας του ΚΚΓ τον Ιανουάριο του 1922 τον έλεγχο των δραστηριοτήτων του ανέλαβε ο Στέβο Σάμπιτς. Αυτός επικοινώνησε με το Μπροζ, που συμφώνησε να εργαστεί παράνομα για το κόμμα, διανέμοντας φυλλάδια και δραστηριοποιούμενος μεταξύ των εργατών του εργοστασίου. Στην ιδεολογική διαμάχη μεταξύ εκείνων που ήθελαν να ακολουθήσουν μετριοπαθείς πολιτικές και εκείνων που τάσσονταν υπέρ μιας βίαιης επανάστασης, ο Μπροζ τάχθηκε με τους δεύτερους. Το 1924 ο Μπροζ εξελέγη στην τοπική επιτροπή του ΚΚΓ, αλλά μετά από μια ομιλία στην Καθολική κηδεία ενός συντρόφου του συνελήφθη όταν ο ιερέας διαμαρτυρήθηκε. Αφού μεταφέρθηκε στους δρόμους σιδηροδέσμιος κρατήθηκε για οκτώ ημέρες και τελικά κατηγορήθηκε για διατάραξη της δημόσιας ειρήνης. Με τη βοήθεια ενός Σέρβου Ορθόδοξου Εισαγγελέα που μισούσε τους Καθολικούς ο Μπροζ και ο συγκατηγορούμενος του αθωώθηκαν. Η εμπλοκή του με το νόμο τον είχε χαρακτηρίσει ως κομμουνιστή ακτιβιστή και το σπίτι του ερευνάτο σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση. Μετά την άφιξή τους στη Γιουγκοσλαβία η Πελάγκια είχε χάσει τρία μωρά αμέσως μετά τη γέννησή τους και μια κόρη, τη Ζλάτινα, σε ηλικία δύο ετών. Ο Μπροζ πληγώθηκε βαθιά από την απώλεια της Ζλάτινα. Το 1924 η Πελάγκια γέννησε ένα αγόρι, το Ζάρκο, που επέζησε. Στα μέσα του 1925 ο εργοδότης του Μπροζ πέθανε και ο νέος μυλωνάς του έθεσε τελεσίγραφο, να εγκαταλείψει τις κομμουνιστικές του δραστηριότητες ή θα έχανε τη δουλειά του. Έτσι, στην ηλικία των 33 ετών, ο Μπροζ έγινε επαγγελματίας επαναστάτης.
Φυλακή
Μετά την καταδίκη του η σύζυγός και ο γιος του επέστρεψαν στο Κούμροβετς, όπου τους φρόντισαν ντόπιοι φίλοι τους, αλλά μια μέρα έφυγαν ξαφνικά χωρίς εξήγηση και επέστρεψαν στη Σοβιετική Ένωση. Εκείνη ερωτεύτηκε κάποιον άλλο και ο Ζάρκο μεγάλωσε σε ιδρύματα. Μετά την άφιξή του στη φυλακή Λεπόγκλαβα ο Μπροζ εργάστηκε για τη συντήρηση του ηλεκτρικού συστήματος και επέλεξε ως βοηθό του έναν Εβραίο της μεσαίας τάξης από το Βελιγράδι, το Μόσα Πιγιάντε που εξέτιε 20ετή ποινή για τις κομμουνιστικές του δραστηριότητες. Η εργασία τους επέτρεψε στους Μπροζ και Πιγιάντε να μετακινούνται στη φυλακή, να έρθουν σε επαφή και να οργανώσουν άλλους κομμουνιστές κρατούμενους. Κατά την κοινή τους κράτηση μαζί στη Λεπόγκλαβα ο Πιγιάντε έγινε ιδεολογικός μέντορας του Μπροζ. Μετά από δυόμισι χρόνια εκεί ο Μπροζ κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να δραπετεύσει και μεταφέρθηκε στη φυλακή του Μάριμπορ, όπου κρατήθηκε σε απομόνωση για αρκετούς μήνες. Μετά την ολοκλήρωση της έκτισης της ποινής του αποφυλακίστηκε, για να συλληφθεί έξω από τις πύλες της φυλακής και μεταφέρθηκε στο Ογκουλιν για να εκτίσει την τετράμηνη ποινή που είχε αποφύγει το 1927. Αποφυλακίστηκε τελικά στις 16 Μαρτίου 1934 αλλά ακόμα και τότε υπό τον όρο να ζει στο Κούμροβετς και να παρουσιάζεται στην αστυνομία καθημερινά. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του η πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη είχε αλλάξει σημαντικά, με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στη Γερμανία και την εμφάνιση δεξιών κομμάτων στη Γαλλία και τη γειτονική Αυστρία. Επέστρεψε με ένα θερμό καλωσόρισμα στο Κούμροβετς, αλλά δεν έμεινε για πολύ. Στις αρχές Μαΐου έλαβε εντολή από το ΚΚΓ να επιστρέψει στις επαναστατικές του δραστηριότητες και έφυγε από τη γενέτειρά του στο Ζάγκρεμπ, όπου επανήλθε στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κροατίας.
Φυγή από τη Γιουγκοσλαβία
Εκείνο το διάστημα ο Τίτο έγραψε άρθρα σχετικά με τα καθήκοντα των φυλακισμένων κομμουνιστών και των συνδικάτων. Βρισκόταν στη Λιουμπλιάνα όταν ο Βασιλιάς Αλέξανδρος δολοφονήθηκε από την Κροατική εθνικιστική οργάνωση Ούστασε στη Μασσαλία στις 9 Οκτωβρίου 1934. Εν μέσω της καταστολής των αντιφρονούντων που ακολούθησαν το θάνατό του αποφασίστηκε ότι ο Τίτο θα έπρεπε να εγκαταλείψει τη Γιουγκοσλαβία. Ταξίδεψε στη Βιέννη με πλαστό τσεχικό διαβατήριο, όπου συνάντησε το Γκόρκιτς και το υπόλοιπο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΓ. Αποφασίστηκε ότι η Αυστριακή κυβέρνηση ήταν υπερβολικά εχθρική προς τον κομμουνισμό, οπότε το Πολιτικό Γραφείο ταξίδεψε στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας και ο Τίτο τους συνόδεψε. Την Ημέρα των Χριστουγέννων του 1934 πραγματοποιήθηκε στη Λιουμπλιάνα μια μυστική συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΓ και ο Τίτο εκλέχτηκε για πρώτη φορά ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Το Πολιτικό Γραφείο αποφάσισε να τον στείλει στη Μόσχα για να αναφέρει την κατάσταση στη Γιουγκοσλαβία και στις αρχές Φεβρουαρίου 1935 έφτασε εκεί ως υπάλληλος πλήρους απασχόλησης της Κομιντέρν. Έμεινε στο κύριο κτίριο διαμονής της Κομιντέρν, το Ξενοδοχείο Λουξ στην οδό Τβέρσκαγια, και γρήγορα ήρθε σε επαφή με το Βλάντιμιρ Κόπιτς, έναν από τους κορυφαίους Γιουγκοσλάβους μέσα στην Κομιντέρν. Σύντομα παρουσιάστηκε στις κύριες προσωπικότητες της οργάνωσης. Ο Τίτο διορίστηκε στη γραμματεία του Βαλκανικού τμήματος, υπεύθυνος για τη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα. Ο Καρντέλι ήταν επίσης στη Μόσχα, όπως και ο Βούλγαρος κομμουνιστής ηγέτης Γκεόργκι Δημητρόφ. Ο Τίτο έδινε διαλέξεις για τα συνδικάτα σε ξένους κομμουνιστές και παρακολούθησε μαθήματα στρατιωτικής τακτικής που διοργάνωσε ο Κόκκινος Στρατός και ενίοτε παρακολουθούσε το Θέατρο Μπολσόι. Παρακολούθησε ως ένας από τους 510 αντιπροσώπους το 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομιντέρν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1935, όπου για πρώτη φορά είδε για λίγο τον Ιωσήφ Στάλιν. Μετά το συνέδριο ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση και στη συνέχεια επέστρεψε στη Μόσχα για να συνεχίσει το έργο του. Επικοινώνησε με την Πόλκα και το Ζάρκο, αλλά σύντομα ερωτεύτηκε μια Αυστριακή που εργαζόταν στο Ξενοδοχείο Λουξ, τη Γιοχάνα Κένιχ, γνωστή στις τάξεις των κομμουνιστών ως Λούτσια Μπάουερ. Όταν έλαβε γνώση αυτού του δεσμού η Πόλκα χώρισε τον Τίτο τον Απρίλιο του 1936. Ο Τίτο παντρεύτηκε τη Μπάουερ στις 13 Οκτωβρίου εκείνου του έτους.
Μετά το Παγκόσμιο Συνέδριο ο Τίτο εργάστηκε για την προώθηση της νέας γραμμής της Κομιντέρν για τη Γιουγκοσλαβία, που ήταν ότι δεν θα εργαζόταν πλέον για να διασπάσει τη χώρα και θα υπερασπιζόταν την ακεραιότητα της Γιουγκοσλαβίας ενάντια στο Ναζισμό και το Φασισμό. Από απόσταση ο Τίτο εργάστηκε επίσης για την οργάνωση απεργιών στα ναυπηγεία της Κραλιέβιτσα και στα ανθρακωρυχεία στο Τρμπόβλιε κοντά στη Λιουμπλιάνα. Προσπάθησε να πείσει την Κομιντέρν ότι θα ήταν καλύτερα η ηγεσία του κόμματος να βρίσκεται μέσα στη Γιουγκοσλαβία. Καταλήξανε σε συμβιβασμό, όπου ο Τίτο και άλλοι θα εργάζονταν στο εσωτερικό της χώρας και ο Γκόρκιτς και το Πολιτικό Γραφείο θα συνέχιζαν να εργάζονται από το εξωτερικό. Ο Γκόρκιτς και το Πολιτικό Γραφείο μετακινήθηκαν στο Παρίσι, ενώ ο Τίτο άρχισε να ταξιδεύει μεταξύ Μόσχας, Παρισιού και Ζάγκρεμπ το 1936 και 1937 χρησιμοποιώντας πλαστά διαβατήρια. Το 1936 πέθανε ο πατέρας του. Ο Τίτο επέστρεψε στη Μόσχα τον Αύγουστο του 1936, λίγο μετά την εκδήλωση του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Την εποχή εκείνη ήταν σε εξέλιξη οι Μεγάλες Εκκαθαρίσεις και οι ξένοι κομμουνιστές όπως ο Τίτο και οι Γιουγκοσλάβοι συμπατριώτες του ήταν ιδιαίτερα ευάλωτοι. Παρά την αναφορά-εξύμνηση του Τίτο για το βετεράνο Γιουγκοσλάβο κομμουνιστή Φίλιπ Φιλίποβιτς, ο τελευταίος συνελήφθη και εκτελέστηκε από τη Σοβιετική μυστική αστυνομία, τη НКВД. Εντούτοις, πριν οι Εκκαθαρίσεις αρχίσουν πραγματικά να διαβρώνουν τις τάξεις των Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών στη Μόσχα, ο Τίτο εστάλη πίσω στη Γιουγκοσλαβία με μια νέα αποστολή, να στρατολογήσει εθελοντές για τις Διεθνείς Ταξιαρχίες που σχηματίζονταν για να πολεμήσουν στο πλευρό των Δημοκρατικών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ταξιδεύοντας μέσω της Βιέννης έφθασε στο παραθαλάσσια πόλη-λιμάνι του Σπλιτ το Δεκέμβριο του 1936. Σύμφωνα με τον Κροάτη ιστορικό Ιβο Μπάνατς ο λόγος για τον οποίο ο Τίτο εστάλη στη Γιουγκοσλαβία από την Κομιντέρν ήταν για να κάνει εκκαθαρίσεις στο ΚΚΓ. Μια πρώτη προσπάθεια αποστολής 500 εθελοντών στην Ισπανία με πλοίο απέτυχε εντελώς, με σχεδόν όλους τους κομμουνιστές εθελοντές να συλλαμβάνονται και να φυλακίζονται. Ο Τίτο ταξίδεψε στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου οργάνωσε το ταξίδι εθελοντών στη Γαλλία υπό την κάλυψη της παρακολούθησης της έκθεσης του Παρισιού. Από τη Γαλλία οι εθελοντές διέσχισαν απλώς τα Πυρηναία και μπήκαν στην Ισπανία. Συνολικά έστειλε 1.192 άνδρες για να πολεμήσουν στον πόλεμο, αλλά μόνο 330 προήλθαν από τη Γιουγκοσλαβία, οι υπόλοιποι ήταν απόδημοι στη Γαλλία, το Βέλγιο, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Λιγότεροι από τους μισούς ήταν κομμουνιστές και οι υπόλοιποι ήταν σοσιαλδημοκράτες και αντιφασίστες διαφόρων αποχρώσεων. Από το σύνολό τους 671 σκοτώθηκαν στις μάχες και άλλοι 300 τραυματίστηκαν. Ο ίδιος ο Τίτο δεν πήγε ποτέ στην Ισπανία, παρά τις μεταγενέστερες δηλώσεις του. Μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου 1937 ταξίδεψε πολλές φορές μεταξύ Παρισιού και Ζάγκρεμπ οργανώνοντας το κίνημα των εθελοντών και δημιουργώντας ένα ξεχωριστό Κομμουνιστικό Κόμμα της Κροατίας. Το νέο κόμμα ιδρύθηκε σε συνέδριο στο Σάμομπορ στα περίχωρα του Ζάγκρεμπ στις 1-2 Αυγούστου 1937.
Γενικός Γραμματέας του ΚΚΓ
Τον Ιούνιο του 1937 ο Γκόρκιτς κλήθηκε στη Μόσχα, όπου συνελήφθη και, μετά από αρκετούς μήνες ανάκρισης της NKVD, εκτελέστηκε. Σύμφωνα με το Μπάνατς ο Γκόρκιτς εκτελέστηκε με εντολή του Στάλιν. Οι Δυτικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι παρά το γεγονός ότι ανταγωνιζόταν με άνδρες όπως ο Γκόρκιτς για την ηγεσία του ΚΚΓ, δεν ήταν στο χαρακτήρα του Τίτο να στέλνει στο θάνατο αθώους ανθρώπους. Ο Τίτο στη συνέχεια έλαβε ένα μήνυμα από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΓ να τους συναντήσει στο Παρίσι. Τον Αύγουστο του 1937 έγινε γενικός γραμματέας του ΚΚΓ. Αργότερα εξήγησε ότι επέζησε από τις εκκαθαρίσεις διαμένοντας εκτός Ισπανίας, όπου δραστηριοποιείτο η NKVD, αλλά και αποφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την επίσκεψη στη Σοβιετική Ένωση. Όταν ορίστηκε για πρώτη φορά ως γενικός γραμματέας, απέφυγε να ταξιδέψει στη Μόσχα επιμένοντας ότι έπρεπε να ασχοληθεί με κάποιες απειθαρχίες στο ΚΚΓ στο Παρίσι. Προωθούσε επίσης την ιδέα ότι τα ανώτερα κλιμάκια του ΚΚΓ θα έπρεπε να μοιράζονται τους κινδύνους της παράνομης αντίστασης μέσα στη χώρα. Αναπτύχθηκε μια νέα, νεώτερη ομάδα ηγεσίας που ήταν πιστή σε αυτόν, όπως ο Σλοβένος Κσρντέλι, ο Σέρβος Αλεκσάνταρ Ράνκοβιτς και ο Μαυροβούνιος Μίλοβαν Τζίλας. Το Δεκέμβριο του 1937 ο Τίτο οργάνωσε διαδήλωση για να χαιρετήσει το Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών όταν επισκέφθηκε το Βελιγράδι, εκφράζοντας αλληλεγγύη προς τους Γάλλους κατά της Ναζιστικής Γερμανίας. Η διαδήλωση αριθμούσε 30.000 και μετατράπηκε σε διαμαρτυρία ενάντια στην πολιτική ουδετερότητας της κυβέρνησης Στογιαντίνοβιτς. Τελικά διαλύθηκε από την αστυνομία. Το Μάρτιο του 1938 ο Τίτο επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία από το Παρίσι. Ακούγοντας μια φήμη ότι οι αντίπαλοί του στο ΚΚΓ τον είχαν προδώσει στην αστυνομία, πήγε στο Βελιγράδι αντί για το Ζάγκρεμπ και χρησιμοποίησε διαφορετικό διαβατήριο. Στο Βελιγράδι έμεινε με ένα νεαρό διανοούμενο, το Βλάντιμιρ Ντέντιγιερ, που ήταν φίλος του Τζίλας. Φτάνοντας στη Γιουγκοσλαβία λίγες μέρες πριν από το Anschluss μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της Αυστρίας, έκανε μια έκκληση για την καταδίκη του, στην οποία συμμετείχαν το ΚΚΓ, οι Σοσιαλδημοκράτες και τα συνδικάτα. Τον Ιούνιο ο Τίτο έγραψε στην Κομιντέρν ότι επρόκειτο να επισκεφθεί τη Μόσχα. Περίμενε στο Παρίσι δύο μήνες για τη σοβιετικές του βίζα πριν ταξιδέψει στη Μόσχα μέσω της Κοπεγχάγης. Έφτασε στη Μόσχα στις 24 Αυγούστου.
Κατά την άφιξή του στη Μόσχα διαπίστωσε ότι υπήρχαν υπόνοιες για όλους τους Γιουγκοσλάβους κομμουνιστές. Σχεδόν όλοι οι σημαντικότεροι ηγέτες του ΚΚΓ συνελήφθησαν από τη NKVD και εκτελέστηκαν, συμπεριλαμβανομένων πάνω από είκοσι μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Τόσο η πρώην σύζυγός του Πόλκα όσο και η σύζυγός του Kένιχ / Μπάουερ συνελήφθησαν ως «ιμπεριαλιστές κατάσκοποι», παρόλο που τελικά απελευθερώθηκαν, η Πόλκα μετά από 27 μήνες φυλάκισης. Ο Τίτο λοιπόν έπρεπε να ενδιαφερθεί για το Ζάρκο, που ήταν δεκατεσσάρων. Τον τοποθέτησε σε οικοτροφείο έξω από το Χάρκοβο, στη συνέχεια σε ένα σχολείο στην Πένζα, αλλά το εγκατέλειψε δύο φορές και τελικά μαζεύτηκε από τη μητέρα ενός φίλου του. Το 1941 ο Ζάρκο εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό για να πολεμήσει τους Γερμανούς εισβολείς. Μερικοί από τους επικριτές του Τίτο ισχυρίζονται ότι η επιβίωσή του δείχνει ότι πρέπει να κατήγγειλε τους συντρόφους του ως τροτσκιστές. Του ζητήθηκαν πληροφορίες για πολλούς συνάδελφους του Γιουγκοσλάβους κομμουνιστές, αλλά σύμφωνα με δικές του δηλώσεις και δημοσιευμένα έγγραφα, ποτέ δεν κατήγγειλε κανέναν, συνήθως λέγοντας ότι δεν τους γνώριζε. Σε μια περίπτωση τον ρώτησαν για τον Κροάτη κομμουνιστή ηγέτη Χόρβατιν, αλλά κατέθεσε διφορούμενα, λέγοντας ότι δεν ήξερε αν ήταν τροτσκιστής. Παρ 'όλα αυτά ο Χόρβατιν δεν ξανακούστηκε. Στη Μόσχα του ανατέθηκε το έργο να βοηθήσει τον Τσóπιτς να μεταφράσει την Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπολσεβίκοι) στα Σερβοκροατικά, αλλά είχαν φτάσει στο δεύτερο κεφάλαιο μόνο όταν ο Τσóπιτς συνελήφθη και εκτελέστηκε. Εργάστηκε στη συνέχεια μαζί με έναν επιζώντα Γιουγκοσλάβο κομμουνιστή, αλλά ένας Γιουγκοσλάβος κομμουνιστής Γερμανικής εθνικότητας επισήμανε την ανακριβή μετάφραση ενός εδαφίου και ισχυρίστηκε ότι έδειχνε ότι ο Τίτο ήταν τροτσκιστής. Άλλοι υψηλά ιστάμενοι κομμουνιστές εγγυήθηκαν για αυτόν και απαλλάχθηκε. Καταγγέλθηκε από ένα δεύτερο Γιουγκοσλάβο κομμουνιστή, αλλά αυτό στράφηκε εναντίον του κατηγόρου του, που συνελήφθη. Αρκετοί παράγοντες συνέβαλαν στην επιβίωσή του : η προέλευσή του από την εργατική τάξη, η έλλειψη ενδιαφέροντος για διανοουμενίστικες διαμάχες σχετικά με τον σοσιαλισμό, η ελκυστική προσωπικότητά του και η ικανότητά του να κάνει φίλους με επιρροή.
Ενώ ο Τίτο απέφευγε τη σύλληψη στη Μόσχα, η Γερμανία ασκούσε πίεση στην Τσεχοσλοβακία να παραχωρήσει τη Σουδητία. Αντιδρώντας σε αυτή την απειλή ο Τίτο οργάνωσε πρόσκληση για εθελοντές από τη Γιουγκοσλαβία να αγωνιστούν για την Τσεχοσλοβακία και χιλιάδες εθελοντές πήγαν στην πρεσβεία της Τσεχοσλοβακίας στο Βελιγράδι για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Παρά τη Συμφωνία του Μονάχου που ακολούθησε και την αποδοχή από την Τσεχοσλοβακία της προσάρτησης και το γεγονός ότι οι εθελοντές αποχώρησαν, ο Τίτο πιστώθηκε τη γιουγκοσλαβική αντίδραση, γεγονός που λειτούργησε υπέρ του. Σε αυτό το στάδιο ο Τίτο γνώριζε καλά την πραγματικότητα στη Σοβιετική Ένωση και αργότερα δήλωσε ότι «είδε πολλές αδικίες», αλλά είχε επενδύσει πάρα πολύ στον κομμουνισμό και ήταν πολύ πιστός στη Σοβιετική Ένωση, ώστε δεν επέμεινε σε αυτό το σημείο. Ο διορισμός του Τίτο ως Γενικού Γραμματέα του ΚΚΓ επικυρώθηκε επισήμως από την Κομιντέρν στις 5 Ιανουαρίου 1939 και άρχισε να διορίζει στην Επιτροπή συμμάχους του, όπως οι Έντβαρντ Καρντέλι, Μίλοβαν Τζίλας, Αλεκσάνταρ Ράνκοβιτς και Μπόρις Κίντριτς.
Τον Οκτώβριο του 1940 επιστρέφει από τη Μόσχα παράνομα στη Γιουγκοσλαβία, μέσω Κωνσταντινούπολης και Θεσσαλονίκης και συμμετέχει στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΓ στο οποίο και καθιερώθηκε ως ΓΓ του κόμματος.
Αντίσταση στη Γιουγκοσλαβία
Στις 6 Απριλίου 1941 οι Γερμανικές δυνάμεις, με τη βοήθεια της Ουγγαρίας και της Ιταλίας, ξεκίνησαν εισβολή στη Γιουγκοσλαβία. Στις 10 Απριλίου 1941 ο Σλάβκο Κβάτερνικ ανακήρυξε το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας και ο Τίτο αντέδρασε σχηματίζοντας μια Στρατιωτική Επιτροπή στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας. Δεχόμενες επίθεση από όλες τις πλευρές οι ένοπλες δυνάμεις του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας γρήγορα κατέρρευσαν. Στις 17 Απριλίου 1941, αφού ο Βασιλιάς Πέτρος Β΄ και άλλα μέλη της κυβέρνησης εγκατέλειψαν τη χώρα, οι υπόλοιποι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του στρατού συναντήθηκαν με τους Γερμανούς αξιωματούχους στο Βελιγράδι και συμφώνησαν γρήγορα να τερματίσουν τη στρατιωτική αντίσταση. Την 1η Μαΐου 1941 ο Τίτο εξέδωσε μια προκήρυξη καλώντας το λαό να ενωθεί σε αγώνα κατά της κατοχής. Στις 27 Ιουνίου 1941 η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας όρισε τον Τίτο Ανώτατο Διοικητή όλων των σχεδιαζόμενων στρατιωτικών δυνάμεων εθνικής απελευθέρωσης. Την 1η Ιουλίου 1941 η Κομιντέρν έστειλε ακριβείς οδηγίες που καλούσαν για άμεση δράση. Παρά τις συγκρούσεις με το αντίπαλο μοναρχικό κίνημα των Τσέτνικ οι Παρτιζάνοι του Τίτο κατάφεραν να απελευθερώσουν περιοχές, κυρίως τη «Δημοκρατία του Ούζιτσε». Την περίοδο αυτή ο Τίτο πραγματοποίησε συνομιλίες με τον ηγέτη των Τσέτνικ Ντράζα Μιχαήλοβιτς στις 19 Σεπτεμβρίου και στις 27 Οκτωβρίου 1941. Λέγεται ότι ο Τίτο διέταξε τις δυνάμεις του να βοηθήσουν τους Εβραίους να διαφύγουν και ότι περισσότεροι από 2.000 Εβραίοι πολεμούσαν μαζί του.
Στις 21 Δεκεμβρίου 1941 οι Παρτιζάνοι δημιούργησαν την Πρώτη Προλεταριακή Ταξιαρχία (υπό την ηγεσία του Κοτζά Πόποβιτς) και την 1η Μαρτίου 1942 ο Τίτο δημιούργησε τη Δεύτερη Προλεταριακή Ταξιαρχία Στα απελευθερωμένα εδάφη, οι Παρτιζάνοι οργάνωσαν τις Λαϊκές Επιτροπές για να ενεργούν ως πολιτική κυβέρνηση. Το Αντιφασιστικό Συμβούλιο Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (AVNOJ) συγκλήθηκε στο Μπίχατς στις 26-27 Νοεμβρίου 1942 και στο Γιάιτσε στις 29 Νοεμβρίου 1943. Στις δύο συνόδους οι αντιπρόσωποι της αντίστασης καθιέρωσαν τη βάση για τη μεταπολεμική οργάνωση της χώρας, αποφασίζοντας για μια ομοσπονδία των γιουγκοσλαβικών εθνών. Στο Γιάιτσε εξελέγη ένα 67μελές «προεδρείο» που όρισε μια ενναμελή Εθνική Επιτροπή Απελευθέρωσης (τα πέντε μέλη κομμουνιστές) ως de facto προσωρινή κυβέρνηση. Ο Τίτο ονομάστηκε Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Απελευθέρωσης.
Με την αυξανόμενη πιθανότητα μιας Συμμαχικής εισβολής στα Βαλκάνια, ο Άξονας άρχισε να κατευθύνει περισσότερους πόρους για τη συντριβή της κύριας δύναμης των Παρτιζάνων και της ανώτερης διοίκησής της. . Αυτό σήμαινε, μεταξύ άλλων, μια συντονισμένη προσπάθεια της Γερμανίας να συλλάβει προσωπικά το Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Στις 25 Μαΐου 1944 κατόρθωσε να ξεφύγει από τους Γερμανούς μετά την Επιχείρηση στο Ντρβαρ (Unternehmen Rösselsprung), μια από αέρος επίθεση έξω από το αρχηγείο του στο Ντρβαρ της Βοσνίας. Αφότου οι Παρτιζάνοι κατόρθωσαν να αντέξουν και να αποφύγουν αυτές τις έντονες επιθέσεις του Άξονα από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 1943 και η έκταση της συνεργασίας των Τσέτνικ με τους κατακτητές κατέστη προφανής, οι ηγέτες των Συμμάχων μετέστρεψαν την υποστήριξή τους από το Ντράζα Μιχαήλοβιτς στον Τίτο. Ο Βασιλιάς Πέτρος Β΄, ο Αμερικανός Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ συνέπραξαν με το Σοβιετικό ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν στην επίσημη αναγνώριση του Τίτο και των Παρτιζάνων στη Διάσκεψη της Τεχεράνης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα Συμμαχική βοήθεια να ρίχνεται με αλεξίπτωτα πίσω από τις γραμμές του Αξονα για να βοηθάει τους Παρτιζάνους. Στις 17 Ιουνίου 1944 στο νησί της Δαλματίας Αλεξίπτωτο υπογράφηκε η ομώνυμη συνθήκη (Viški sporazum) σε μια προσπάθεια συγχώνευσης της κυβέρνησης του Τίτο (AVNOJ) με την εξόριστη κυβέρνηση του Βασιλιά Πέτρου Β΄. Η Βαλκανική Πολεμική Αεροπορία σχηματίστηκε τον Ιούνιο του 1944 για να ελέγξει τις επιχειρήσεις που αποσκοπούσαν κυρίως να βοηθήσουν τις δυνάμεις του.