cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αικατερίνη Σουίνφορντ
Πρώτος γάμος
Η Κάθριν Σουίνφορντ γεννήθηκε στην Αινώ την διετία 1349 - 1350, η πιθανότερη ημερομηνία ήταν η 25 Νοεμβρίου 1350 την ημέρα που γιόρταζε η προστάτιδα της, Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς. Σε ηλικία περίπου 16 ετών (1366) στην εκκλησία του Σαιν Κλήμη του Δανού στο Ουεστμίνστερ τακτοποιήθηκε ο γάμος της με κάποιον "Χιού" Οττς Σουίνφορντ έναν ευγενή από το Λίνκολνσιρ γιο του Τόμας Σουίνφορντ και της Νικόλ Ντρυέλ. Με τον Χιού απέκτησε την Μπλανς (Λευκή) (1367), τον Τόμας και την Μάργκαρετ Σουίνφορντ που έγινε μοναχή στο Αββαείο του Μπάρκινγκ με εντολή του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας. Η Κάθριν μπήκε στο νοικοκυριό του Ερρίκου Δ΄ σαν κηδεμόνας στις κόρες του από την πρώτο του γάμο με την Λευκή του Λάνκαστερ: Φιλίππη του Λάνκαστερ και Ελισάβετ Πλανταγενέτη του Έξετερ. Η άρρωστη Λευκή τοποθέτησε την μεγαλύτερη κόρη της Κάθριν, Μπλανς, στο νοικοκυριό της μαζί με τις δικές της κόρες, ενώ ο ίδιος ο Ιωάννης της Γάνδης έγινε νονός στο παιδί.
Ερωτικές σχέσεις και γάμος με τον Ιωάννη της Γάνδης
thumb|right|250px|Τα σύμβολα της Κάθριν Σουίνφορντ μετά τον γάμο της με τον Ιωάννη της Γάνδης. Μετά τον πρόωρο θάνατο της Λευκής (1368) ο Ιωάννης της Γάνδης και η Κάθριν ξεκίνησαν μακροχρόνιες ερωτικές σχέσεις με αποτέλεσμα την γέννηση τεσσάρων παιδιών, τα παιδιά νομιμοποιήθηκαν μετά τον επίσημο γάμο των γονέων τους. Οι παράνομες ερωτικές σχέσεις με τον Δούκα τελείωσαν το 1381 και αμαύρωσαν σε σημαντικά την φήμη της Κάθριν. Ο Ιωάννης της Γάνδης και η Κάθριν Σουίνφορντ παντρεύτηκαν στις 13 Ιανουαρίου 1396 στον Καθεδρικό Ναό του Λίνκολν δυο χρόνια μετά τον θάνατο της δεύτερης συζύγου του Δούκα, Κωνσταντίας της Καστίλης. Οι καταγραφές για τον μεταξύ τους γάμο στον Πύργο σημειώνουν: "Ιωάννης της Γάνδης, Δούκας του Λάνκαστερ, παντρεύτηκε την Κάθριν, κόρη του βασιλιά των όπλων της Γκιγιόν την εποχή του Εδουάρδου Γ΄ και αδελφή του Τζέφρυ Τσώσερ". Μετά τον θάνατο του Ιωάννη της Γάνδης η Κάθριν Σουίνφορντ κράτησε τον τίτλο της δούκισσας του Λάνκαστερ και πέθανε σε τέσσερα χρόνια στις 10 Μαΐου 1403. Ο τάφος της Κάθριν και της κόρης της Τζόαν Μπώφορτ ήταν σε έναν από σκαλιστό από πέτρα θόλο στον Καθεδρικό Ναό του Λίνκολν. Οι δυο τάφοι ήταν διακοσμημένοι με τις μορφές τους που είχαν ασπίδες με σύμβολα και καταστράφηκαν την εποχή του Αγγλικού εμφύλιου πολέμου (1664). Μια παράσταση που καταγράφει την ύπαρξη τους σχεδιάστηκε βιαστικά από τον Ουίλλιαμ Ντάγκντεϊλ.
Οικογένεια
Με τον πρώτο σύζυγο της Χιού Οττς Σουίνφορντ απέκτησε:
Ο Τόμας Στέιπλτον δήλωσε (1846) ότι είχε αποκτήσει άλλη μια κόρη, την Ντόροθυ Σουίνφορντ (1366-;) που παντρεύτηκε τον Σερίφη του Λίνκολνσιρ (1380) αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις.
Με τον δεύτερο σύζυγο της Ιωάννη της Γάνδης απέκτησε:
Θρύλοι
thumb|right|250px|Ο τάφος της Κάθριν Σουίνφορντ (1809). Οι απόγονοι του Ιωάννη της Γάνδης και της Κάθριν Σουίνφορντ έμειναν γνωστοί ως Οίκος των Μπώφορτ, με την επέμβαση του πάπα και του Ριχάρδου Β΄ νομιμοποιήθηκαν χάρη στον γάμο των γονέων τους (1396). Οι αδελφοί Μπώφορτ αποκλείστηκαν από τον θρόνο με παρέμβαση του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού τους Ερρίκου Δ΄ αν και σύμφωνα με τους νόμους της εποχής δεν μπορούσε ο βασιλιάς να κάνει το βήμα χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου. Ο Ερρίκος Τυδώρ ακύρωσε την απόφαση του Ερρίκου Δ΄ και επανέφερε τα δικαιώματα των Μπώφορτ στον θρόνο αφού και ο ίδιος μέσω της μητέρας του του ήταν δισέγγονος του Τζον Μπώφορτ, του μεγαλύτερου παιδιού της Κάθριν Σουίνφορντ με τον Ιωάννη της Γάνδης, συνεπώς απόγονος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας μέσω της μητέρας του. Ο Τζον Μπώφορτ, 1ος Κόμης του Σόμερσετ, είχε επίσης μια κόρη την Τζόαν Μπώφορτ που παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Α΄ της Σκωτίας και έγινε ένας από τους γενάρχες του Οίκου των Στιούαρτ. Η κόρη τους, Τζόαν Μπώφορτ, παντρεύτηκε τον Ραλφ Νέβιλ, 1ο Κόμη του Ουέστμορλαντ, και έγινε γιαγιά του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας που ανέτρεψε ο Ερρίκος Τυδώρ στην μάχη του Μπόσγουορθ. Ο Ερρίκος Τυδώρ για να επιβεβαιώσει τα δικαιώματα του στον θρόνο παντρεύτηκε την Ελισάβετ της Υόρκης, μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Δ΄.
H Κάθριν Παρ, έκτη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, επίσης καταγόταν από την Τζόαν Μπώφορτ, Κόμισσα του Ουέστμορλαντ. Ο μεγαλύτερος γιος του συζύγου της από τον πρώτο γάμο του Ερρίκος του Μπόλινμπροκ ανέτρεψε τον ξάδελφο του Ριχάρδο Β΄ (1399), ο Ριχάρδος Β΄ θανατώθηκε πιθανότατα από τον γιο της Κάθριν, Τόμας Σουίνφορντ, που ήταν Κοντόσταυλος στο Κάστρο του Πόντεκραφτ, ενώ ακούγεται ότι ο Ριχάρδος πέθανε από πείνα εκεί. Η κόρη του Ιωάννη της Γάνδης από τον πρώτο του γάμο, Φιλίππα του Λάνκαστερ, ήταν προ-προγιαγιά της Αικατερίνης της Αραγονίας, πρώτης συζύγου του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας και μητέρας της Μαρία Α΄ της Αγγλίας. Η κόρη του Ιωάννη της Γάνδης από τον δεύτερο γάμο του Αικατερίνη του Λάνκαστερ ήταν επίσης προγιαγιά της Αικατερίνης της Αραγωνίας.
Λογοτεχνία
Η Κάθριν Σουίνφορντ ήταν πρωταγωνίστρια σε πολλά μυθιστορήματα όπως το έργο της Άνια Σετόν (1904 - 1990) "Κάθριν" (1954). Η Άλισον Ουίαρ έγραψε το βιογραφικό έργο: "Η ιστορία του Ιωάννη της Γάνδης και της σκανδαλώδους δούκισσας" (2008). Η Τζαννέτ Λούκραφτ έγραψε το βιογραφικό έργο "Κάθριν Σουίνφορντ, η ιστορία της μεσαιωνικής ερωμένης"' που την παρουσιάζει αρκετά δυναμική γυναίκα με ικανότητες να χειριστεί τα κοινωνικά θέματα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Νεόπλασμα
Το νεόπλασμα (από την αρχαία ελληνική λέξη νέο + πλάσμα, "δημιούργημα") είναι μια ανώμαλη μάζα ιστού που είναι αποτέλεσμα της νεοπλασίας. Η νεοπλασία χαρακτηρίζεται από τον ανώμαλο πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Πριν τη νεοπλασία, τα κύτταρα υφίστανται συχνά ένα ανώμαλο επίπεδο ανάπτυξης, όπως μεταπλασία ή δυσπλασία. Εντούτοις, η μεταπλασία ή η δυσπλασία, δεν οδηγούν πάντα σε νεοπλασία. Η ανάπτυξη των νεοπλασματικών κυττάρων ξεπερνά, και δεν συντονίζεται, με την ανάπτυξη των κυττάρων των φυσιολογικών ιστών γύρω από αυτό. Η ανάπτυξη συνεχίζεται κατά τον ίδιο υπερβολικό τρόπο ακόμη και μετά την παύση των ερεθισμάτων. Προκαλεί συνήθως τη δημιουργία μιας μάζας ή ενός όγκου. Τα νεοπλάσματα μπορεί να είναι καλοήθη, προ-κακοήθη (καρκίνωμα in situ) ή κακοήθη (καρκινικά).
Στη σύγχρονη ιατρική, με τον όρο "όγκος" εννοούμε το νεόπλασμα που έχει διαμορφώσει μία μάζα. Στο παρελθόν ο όρος "όγκος" χρησιμοποιούνταν διαφορετικά. Μερικά νεοπλάσματα δε δημιουργούν μάζες.
Είδη
Ένα νεόπλασμα μπορεί να είναι καλόηθες, δυνητικά κακόηθες, ή κακόηθες.
Δυσκολία ορισμού
Επειδή η νεοπλασία περιλαμβάνει πολύ διαφορετικές ασθένειες, είναι δύσκολο να βρεθεί ένας σφαιρικός ορισμός. Ο ορισμός του Βρετανού ογκολόγου R.A. Willis είναι ευρέως αποδεκτός: "Νεόπλασμα είναι μια ανώμαλη μάζα ιστού, η αύξηση της οποίας υπερβαίνει και είναι ασυντόνιστη με αυτή των φυσιολογικών ιστών, και παραμένει σε αυτό το βαθμό ακόμη και μετά τη διακοπή του ερεθίσματος που προκάλεσε την αλλαγή." Ο ορισμός υφίσταται έντονη κριτική επειδή μερικά νεοπλάσματα, όπως οι σπίλοι, δεν είναι αυξητικά.
Μονοκλωνικότητα
Οι νεοπλασματικοί όγκοι συχνά περιέχουν περισσότερους από έναν τύπους κυττάρων, αλλά η κίνηση τους και η συνεχής τους ανάπτυξη εξαρτάται συνήθως από έναν μονάχα τύπο νεοπλασματικών κυττάρων. Αυτά τα κύτταρα θεωρείται ότι είναι μονοκλωνικά - δηλαδή, ότι είναι απόγονοι από ένα μόνο προγονικό κύτταρο.
Μερικές φορές, τα νεοπλασματικά κύτταρα φέρουν όλα την ίδια γενετική ή επιγενετική ανωμαλία, πράγμα που αποτελεί απόδειξη μονοκλωνικότητας. Για λεμφοειδή νεοπλάσματα, π.χ λεμφώματος και λευχαιμίας, η μονοκλωνικότητα αποδεικνύεται από την ενίσχυση μιας απλής αναδιάταξης του γονιδίου της ανοσοσφαιρίνης τους (για βλάβες Β κύτταρων) ή του γονιδίου του υποδοχέα Τ-κυττάρου (για Τ αλλοιώσεις κυττάρων). Η επίδειξη της μονοκλωνικότητας θεωρείται τώρα ότι είναι αναγκαίο για το χαρακτηρισμό ενός λεμφοειδούς κυτταρικού πολλαπλασιασμού ως νεοπλασματικό.
Είναι δελεαστικό να οριστούν τα νεοπλάσματα ως μονοκλωνικοί κυτταρικοί πολλαπλασιασμοί, αλλά η επίδειξη της μονοκλωνικότητας δεν είναι πάντα δυνατή. Συνεπώς, η μονοκλωνικότητα δεν απαιτείται στον ορισμό της νεοπλασίας.
Σχέση μεταξύ των όρων νεόπλασμα και όγκος
Όγκος (στα Λατινικά οίδημα, ένα από τα καρδινάλια συμπτώματα της φλεγμονής) σήμαινε αρχικά κάθε μορφής διόγκωσης, νεοπλασματικής ή όχι. Στα σύγχρονα αγγλικά, ωστόσο, τόσο στην ιατρική ορολογία όσο και στην καθημερινή, χρησιμοποιείται ο όγκος ως συνώνυμο του νεοπλάσματος.
Κάποια νεοπλάσματα δε σχηματίζουν όγκο. Σε αυτά περιλαμβάνονται η λευχαιμία και κάποιες μορφές καρκινώματος in situ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ογκολογία
Χο Τσι Μιν ΦΚ
Η Χο Τσι Μιν ΦΚ ΦΚ είναι βιετναμέζικη ποδοσφαιρική ομάδα. Εδρεύει στην πόλη Χο Τσι Μινχ, Β. Ο σύλλογος αγωνίζεται στη V.League 1, το υψηλότερο επίπεδο του βιετναμέζικου ποδοσφαίρου, από το 2017.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βιετνάμ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975
Μάρκο Εσθονίας
thumb|right|300px|Χαρτονόμισμα των 1000 μάρκων του 1923 Το μάρκο ήταν νόμισμα της υπό γερμανική κατοχή Εσθονίας από το 1918, έως το 1928 όταν πια είχε καταρρεύσει η Γερμανική Αυτοκρατορία. Η αρχική του ισοτιμία έναντι του γερμανικού Papiermark ήταν 1/1, ήταν σε κυκλοφορία στην Εσθονία παράλληλα με το σοβιετικό ρούβλι και υποδιαιρείτο σε 100 πένι (penni). Το 1928 αντικαταστάθηκε από την κορόνα της Εσθονίας με ισοτιμία 1 κορόνα = 100 μάρκα.
Κέρματα
Μεταξύ των ετών 1922 και 1926 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 3, 5 και 10 μάρκων.
Χαρτονομίσματα
Το 1919 εκδόθηκαν ομόλογα δημοσίου («kassatäht») με ονομαστικές αξίες 5, 10, 20 και 50 πένι και 1, 3, 5, 10, 25 και 100 μάρκων και ταυτόχρονα κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα («pangatäht») των 50 μάρκων. Αργότερα, εκδόθηκαν ομόλογα με ονομαστικές αξίες έως και 1000 μάρκων και τραπεζογραμμάτια με αξίες έως και 5000 μάρκων. Το 1922 επίσης υπήρξε ειδική έκδοση χαρτονομισμάτων («vahetustäht»), με ονομαστικές αξίες των 10 και 25 μάρκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Kέρματα του μάρκου
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Εσθονίας
Μάνεσης
Το όνομα Μάνεσης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Ως τοπωνύμιο
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αντώνης Βιρβίλης
μικρογραφία|Αντώνης Βιρβίλης Ο Αντώνης Βιρβίλης γεννήθηκε το 1940. Ζει στον Πειραιά, συνταξιούχος δικηγόρος, ειδικευμένος στη θαλάσσια ασφάλιση. Συλλέκτης από μικρό παιδί, τα κύρια φιλοτελικά του ενδιαφέροντα προσανατολίστηκαν τα τελευταία χρόνια στον ρόλο των υγειονομείων και των λοιμοκαθαρτηρίων στην Ελλάδα. Το ομότιτλο έκθεμά του απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο στην Εθνική Έκθεση Λαύριο 2009 και Χρυσό Μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση Washington 2006.
Ευθύνεται για περισσότερα από 250 φιλοτελικά δημοσιεύματα κατά τα πενήντα τελευταία χρόνια, που περιλαμβάνουν βιβλία, άρθρα , κριτικές , ευρετήρια και καταλόγους , πολλά από τα οποία έχουν μεταφρασθεί και εκδοθεί και σε άλλες γλώσσες. Τα οργανωτικά και προωθητικά επιτεύγματά του για την προαγωγή του ελληνικού φιλοτελισμού διεθνώς και της Φιλοτελικής Φιλολογίας γενικότερα είναι μεγάλα και πάρα πολλά. Για αυτά έχει βραβευθεί πολλαπλώς τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό. Υπηρέτησε ως αντιπρόσωπος και κριτής σε FIP, FEPA και άλλες εκθέσεις και είναι διαπιστευμένος κριτής στη Φιλοτελική Φιλολογία και τον Θεματικό Φιλοτελισμό.
Υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Επιτροπής Φιλοτελικής Φιλολογίας της FIP από το 2008 έως το 2016, είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Φιλοτελικής Ακαδημίας (AEP) , της Διεθνούς Ένωσης Φιλοτελικών Δημοσιογράφων (AIJP), της Φιλοτελικής Λέσχης Βερολίνου και είναι Fellow της Βασιλικής Φιλοτελικής Εταιρείας του Λονδίνου. Το 2008 του απενεμήθη Ειδικό Βραβείο για τις μακροχρόνιες υπηρεσίες του από το Προεδρείο της FEPA το οποίο υπηρέτησε για έντεκα χρόνια, το 2012 το Μετάλλιο της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρείας και το 2013 κλήθηκε να υπογράψει τη Δέλτο των Διαπρεπών Φιλοτελιστών (Roll of Distinguished Philatelists), δεύτερος Έλληνας μετά τον Αλέξανδρο Αργυρόπουλο, ο οποίος είχε υπογράψει το 1954. Το 2014 τιμήθηκε με το Μετάλλιο της FEPA και τo 2016 με το Βραβείο Ν. Ατζαρίτη της Φιλοτελικής Εταιρείας Αθηνών.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρείας (1984-1997) και της Ελληνικής Φιλοτελικής Ομοσπονδίας (2007-2012). Διετέλεσε, επίσης, Πρόεδρος του Συνδέσμου των εν Αθήναις και Πειραιεί Τροιζηνίων (1976-1979 και 1998-2001) και ανακηρύχθηκε Επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου το 2013. Εκτός της φιλοτελικής του ενασχόλησης και συγγραφής ασχολήθηκε ενεργά με τη μελέτη της νεότερης ιστορίας και ιδιαίτερα του Πόρου και της ιστορίας των λοιμοκαθαρτηρίων και υγειονομείων στην Ελλάδα, παρουσιάζοντας τις έρευνές του με ανακοινώσεις σε συνέδρια Ιστορίας, ημερίδες και διαλέξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοτελιστές
Εκλογές στο Πράσινο Ακρωτήριο
Στο Πράσινο Ακρωτήριο διεξάγονται εκλογές σε πανεθνικό επίπεδο για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Δικαίωμα ψήφου χορηγείται στους πολίτες από την ηλικία των 18 ετών και άνω. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία. Η Εθνοσυνέλευση του Πρασίνου Ακρωτηρίου (Asembleia Nacional) απαρτίζεται από 72 μέλη. Εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία και με απλή αναλογική για πενταετή θητεία. Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 1975. Στη χώρα επικρατεί ο δικομματισμός.
2006
Το 2006 εξελέγη πρόεδρος ο Πέδρο Πίρες με ποσοστό 50,98% των ψήφων έναντι 49,02 για τον Κάρλος Βέιγκα. Πρόεδρος, 12 Φεβρουαρίου 2006 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Υποψήφιοι και κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2011
Οι προεδρικές εκλογές του 2011 έγιναν σε δύο γύρους. Στον τελικό γύρο στις 21 Αυγούστου πρόεδρος εξελέγη ο Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα. Πρόεδρος, 7 Αυγούστου και 21 Αυγούστου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan="2"|Υποψήφιοι (κόμματα) !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2"|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2"|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2016
Στις πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις 2 Οκτωβρίου 2016, ο πρόεδρος Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα επανεξελέγη με ποσοστό 74%.
2011
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2011, το κυβερνών κόμμα του Νέβες κέρδισε σχεδόν 51% και 37 επί συνόλου 72 εδρών. Η αντιπολίτευση παραδέχτηκε την ήττα της στις εκλογές, καθώς πέτυχε ποσοστό γύρω στο 42% των ψήφων και 33 έδρες.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Πολιτική του Πρασίνου Ακρωτηρίου
Jaguar Cars
thumb|right|Το σήμα της Jaguar, με τον ιαγουάρο, μαζί και με το λογότυπο. thumb|right|Το σήμα της Jaguar, με τον ιαγουάρο.
Η Jaguar (Τζάγκουαρ, μετάφραση στην ελληνική γλώσσα : ιαγουάρος) είναι βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία κατασκευής πολυτελών αυτοκινήτων, ως μέλος της ενιαίας (από το 2013) εταιρείας Jaguar Land Rover, μιας βρετανικής πολυεθνικής αυτοκινητοβιομηχανίας με έδρα το Ουίτλεϊ στο Κόβεντρι της Αγγλίας. Η Jaguar Cars ήταν πλήρως υπεύθυνη για την παραγωγή των αυτοκινήτων Jaguar μέχρι την συγχώνευση της Jaguar με την Land Rover στις 1 Ιανουαρίου 2013, η οποία σχημάτισε την Jaguar Land Rover.
Οι κυριότεροι ανταγωνιστές της Jaguar, είναι οι Mercedes-Benz, BMW, Audi, Volvo και Lexus, ενώ ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική, στη Μέση Ανατολή και στην Κίνα, είναι επιπρόσθετα και οι Cadillac και Lincoln.
Η Jaguar είναι προμηθευτής αυτοκινήτων της βρετανικής βασιλικής οικογένειας από το 1951. Μετά τη συγχώνευση που έγινε στις 1 Ιανουαρίου 2013, η Jaguar Land Rover είναι ο μόνος κατασκευαστής αυτοκινήτων που επιτρέπεται να φοράει και τα τρία βασιλικά οικόσημα, τα «Royal Warrants».
Τα πρώτα χρόνια
Η Jaguar ιδρύθηκε με την επωνυμία Swallow Sidecar Company το 1922, παράγοντας αρχικά τρίκυκλες μοτοσυκλέτες με πλαϊνό τμήμα για τρίτο επιβάτη, πριν ξεκινήσει να αναπτύσσει τμήματα για επιβατικά αυτοκίνητα. Υπό την ιδιοκτησία της S. S. Cars Limited, η Τζάγκουαρ άρχισε να παράγει ολοκληρωμένα αυτοκίνητα σε συνεργασία με την Standard Motor Company και από τον Σεπτέμβριο του 1935 τα νέα μοντέλα της εταιρείας έλαβαν την ονομασία SS Jaguar.
Με την ονομασία Jaguar
Τελικώς, η S. S. Cars Limited μετονομάστηκε σε Jaguar Cars Limited στις 23 Μαρτίου 1945. Η εταιρεία συγχωνεύτηκε με την British Motor Corporation το 1966 και η νέα, διευρυμένη εταιρεία - όμιλος έγινε γνωστή ως British Motor Holdings (BMH). Το 1968 συγχωνεύτηκε με την Leyland Motor Corporation και ο όμιλος μετονομάστηκε σε British Leyland. Η British Leyland κρατικοποιήθηκε το 1975.
Η Jaguar διαχωρίστηκε από την British Leyland, ιδιωτικοποιήθηκε και εισήχθη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου τον Ιούλιο του 1984. Έγινε μέρος του δείκτη FTSE 100 μέχρι την εξαγορά της από την Ford τον Φεβρουάριο του 1990. Η Jaguar κατασκευάζει επίσης αυτοκίνητα για τις μεταφορές του βρετανού πρωθυπουργού. Η πιο πρόσφατη παράδοση είναι μια XJ που έλαβε χώρα τον Μάιο του 2010. Η εταιρεία έχει και σχετικά βασιλικά εντάλματα, παλαιότερα από την βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, καθώς επίσης τόσο παλαιότερα όσο και σήμερα από τον αρχικά πρίγκιπα και από το 2022 βασιλιά Κάρολο Γ΄.
Εποχή Ford
thumb|right|Jaguar XJ6 (3.0 λίτρων V6) του 2004 / μπροστά. thumb|right|Jaguar XJ6 (3.0 λίτρων V6) του 2004 / πίσω.
Τον Φεβρουάριο του 1990, η Ford απέκτησε την Jaguar Cars και τη διατήρησε υπό την ιδιοκτησία της μέχρι το 2008. Επίσης και η Land Rover εξαγοράστηκε από την Φορντ το 2000, ενώ και οι δύο εταιρείες εντάχθηκαν, το 1999 και το 2000 αντίστοιχα, στον Όμιλο Premier Automotive Group (PAG), που ιδρύθηκε το 1999 και ήταν ο υπο-όμιλος στον οποίο εντάσσονταν όλες οι πολυτελείς μάρκες αυτοκινήτων της Ford Motor Company (Όμιλος Ford). Ο Όμιλος συνδύαζε τις δραστηριότητες των πέντε ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών που είχε στην κατοχή της η Ford.
Εποχή Tata
Η Ford πούλησε τις Jaguar και Land Rover ταυτόχρονα στην ινδική Tata Motors τον Μάρτιο του 2008. Ως αποτέλεσμα, το Premier Automotive Group διαλύθηκε. Μετά, η Tata δημιούργησε την «Jaguar Land Rover» ως θυγατρική εταιρεία συμμετοχών. Σε εταιρικό λειτουργικό επίπεδο, στις 1 Ιανουαρίου 2013 η Jaguar Cars συγχωνεύθηκε με την Land Rover για να σχηματίσει την Jaguar Land Rover Limited, ως μια ενιαία εταιρεία σχεδιασμού, κατασκευής και πώλησης των οχημάτων των εταιρειών Jaguar και Land Rover. Επίσης, η ενιαία εταιρεία κατέχει τα εμπορικά σήματα των δύο εταιρειών.
Από την εξαγορά της από τη Ford μέχρι σήμερα, η Jaguar και η Land Rover χρησιμοποιούν από κοινού εγκαταστάσεις στο Ουίτλεϊ του Κόβεντρι και το Γκέιντον του Ουόρουικσαϊρ. Τα αυτοκίνητα της Jaguar έχουν συναρμολογηθεί και σε εργοστάσια στο Καστλ Μπρόμουιτς και στο Σόλιχαλ.
Εποχή ηλεκτροκίνησης
thumb|right|Jaguar I-Pace EV400 AWD του 2018, αμιγώς ηλεκτροκίνητο [[SUV της εταιρείας, που κέρδισε τον τίτλο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2019 και έγινε το πρώτο μοντέλο της Jaguar που κέρδισε αυτό τον τίτλο.]]
Στις 15 Φεβρουαρίου 2021, η Jaguar Land Rover ανακοίνωσε ότι από το 2025 η Jaguar θα προσφέρει αποκλειστικά και μόνο ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Το I-Pace θα είναι το μοναδικό SUV της Jaguar που θα παραμείνει στην παλέτα της εταιρείας μετά τον πλήρη εξηλεκτρισμό της.
Ταυτόχρονα, ξεκινώντας από το 2025 η Jaguar θα ανέβει κατηγορία και θα τοποθετηθεί απέναντι από εταιρείες όπως η Bentley και η Porsche, με το φθηνότερο μοντέλο της να ξεκινάει από τις 100.000 λίρες Αγγλίας ή 117.000 ευρώ.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Βάμος Χανίων
Ο Βάμος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Αποτελεί ιστορική έδρα του Δήμου Αποκορώνου και ήταν έδρα ομώνυμης Επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 706 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά σε υψόμετρο 190 περίπου μέτρων και σε απόσταση 25 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Το ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα περιλαμβάνει τα Ντουλιανά και έχει έκταση 10.479 στρέμματα. Στο χωριό υπάρχει Κέντρο Υγείας, Ειρηνοδικείο, σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τράπεζα και πλήθος καταστήματα.
Ιστορία
Το χωριό πιθανότατα ιδρύθηκε από Άραβες επιδρομείς τον 8ο αιώνα, οι οποίοι κατέφυγαν στην Κρήτη έχοντας εκδιωχθεί από την Ανδαλουσία. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα μπορεί να είναι προελληνικό. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε χάρτη του 1577 που συνέταξε ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος ως Vamu, ενώ κατά την απογραφή του 1583 που πραγματοποίησαν οι Ενετοί είχε 271 κατοίκους.
Οθωμανικοί χρόνοι
Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Vamos, και είχε 30 χριστιανικές και 15 μουσουλμανικές οικογένειες. Λόγω της στρατηγικής του θέσης, το 1866 επιλέχθηκε από τον Σάββα πασά ως έδρα του Λιβά (νομού) Σφακίων. Κατά την μετέπειτα περίοδο το χωριό γνώρισε μια σύντομη αλλά σημαντική περίοδο ανάπτυξης, κατά την οποία κτίστηκαν με αγγαρείες των ντόπιων νέα δημόσια κτήρια με νεοκλασικά στοιχεία, όπως το Διοικητήριο (Σεράγιο), οι στρατώνες (κισλάδες), κάποιες αποθήκες και δεξαμενές, καθώς και σχολεία, μεταξύ των οποίων το παρθεναγωγείο, που σήμερα λειτουργεί ως δημοτικός ξενώνας. Στο Βάμο οργανώθηκαν σταδιακά οι δικαστικές, πολιτικές και στρατιωτικές αρχές του Νομού Σφακίων, και στο πλαίσιο αυτό το χωριό μνημονεύεται σε αρκετά έγγραφα ως Σαραϊλίκιοϊ (Saraylıköy), δηλαδή "χωριό με παλάτι / διοικητήριο". Το 1881 έγινε έδρα ομώνυμου δήμου και σύμφωνα με την απογραφή εκείνης της χρονιάς είχε μαζί με το μετόχι Γετίμη 759 χριστιανούς και 26 μουσουλμάνους κατοίκους.
Λόγω της ιδιότητάς του να συγκεντρώνει αρκετές από τις οθωμανικές αρχές, αλλά και της εγγύτητάς του στον ορεινό και δυσπρόσιτο όγκο των Λευκών Ορέων, το χωριό δέχτηκε επανειλημμένες και σημαντικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων κρητικών επαναστάσεων. Χαρακτηριστικές είναι αυτές του 1878, όταν τα δημόσια κτήριά του υπέστησαν μεγάλες καταστροφές, τις οποίες αποκατέστησε ο Μαχμούτ πασάς το 1892. Ιδιαίτερης σημασίας ήταν επίσης η πολιορκία και άλωση του Βάμου κατά την Μεταπολιτευτική Επανάσταση του 1895-6, όταν ο Βάμος πολιορκήθηκε για σχεδόν δύο βδομάδες από ένοπλα σώματα χριστιανών που επεδίωκαν να πιέσουν την οθωμανική διοίκηση να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις της (βλέπε Σύμβαση της Χαλέπας) ή να παραχωρήσει ευρύτερη αυτονομία.
Αφού συγκέντρωσε ενισχύσεις από τη Μικρά Ασία και τη Μακεδονία, η οθωμανική στρατιωτική διοίκηση επιχείρησε στις 18 Μαΐου 1896 να διασπάσει τον κλοιό των επαναστατών στο ύψος του Τσιβαρά και των Ντουλιανών. Επειδή όμως δεν μπορούσε να κρατήσει το Βάμο, προσπάθησε να διατηρήσει τις θέσεις του λίγο έξω από το χωριό, ώστε να δώσει χρόνο στη φρουρά και τον μουσουλμανικό πληθυσμό να πραγματοποιήσει την έξοδό του. Η απόπειρα αυτή διακόπηκε από αντεπίθεση δύο χιλιάδων περίπου επαναστατών με αρχηγό τον Εμμανουήλ Μαλεκάκη (Παπαμαλέκο), η οποία ανάγκασε τον Τούρκο διοικητή να διατάξει την εγκατάλειψη του οχυρού. Τα τρεπόμενα σε φυγή τμήματα ωστόσο έπεσαν σε ενέδρα των επαναστατών στο ύψος της Μακράς Πεζούλας, λίγο έξω από το χωριό, όπου είχαν μεγάλες απώλειες. Κατά τις επόμενες ώρες, οι επαναστάτες εκκαθάρισαν το χωριό από τους Οθωμανούς στρατιώτες και μουσουλμάνους κατοίκους, ενώ άλλοι ακολούθησαν τα υποχωρούντα τμήματα μέχρι τα στενά του Τσιβαρά, όπου η καταδίωξη διακόπηκε επειδή η περιοχή ήταν εντός του βεληνεκούς των τουρκικών πυροβόλων.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Δείτε: Κοινότητα Βάμου
Αξιοθέατα
Κτίρια που παρουσιάζουν ενδιαφέρον στο χωριό είναι το αναστηλωμένο παλιό σχολείο (1863), το αναστηλωμένο παλιό παρθεναγωγείο, το οποίο λειτουργεί ως ξενώνας και στεγάζει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης και οι νεότερες εκκλησίες του Αγίου Νικολάου και Γεωργίου. Τα σπίτια του χωριού διακρίνονται σε μικρά και μέγαλα πολυτελή, όλα φτιαχμένα με ντόπια υλικά και έχουν παραδοσιακό χαρακτήρα. Τα μικρά σπίτια είχαν ένα δωμάτιο και ονομάζονταν καμαρόσπιτα, ενώ τα μεγάλα ονομάζονταν κονάκια.
Κοντά στο χωριό, εκεί που βρισκόταν το ενετικό χωριό Καρύδι Καρτσομάδω, σώζονται τα ερείπια της Μονής της Παναγίας στο Κατωμέρι, η οποία έχει μονόχωρο ναό με τοιχογραφίες του 13ου αιώνα. Κοντά βρίσκεται το επίσης ενετικό χωριό Καρύδι του Αγίου Γεωργίου, από το οποίο σώζονται μερικά σπίτια και μια ενετική έπαυλη. Η ομώνυμη μονή που βρίσκεται εκεί (Αγίου Γεωργίου-Καρύδι) χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, ενώ αναστηλώθηκε το 1996. Στη μόνη σώζεται εγκαταλελημένο ελαιοτριβείο με δώδεκα καμάρες του οποίου η οροφή έχει καταρρεύσει, καθώς και οι βάσεις τεσσάρων μυλόπετρων, μαρτυρώντας ότι στο παρελθόν η περιοχή παρήγαγε τεράστιες ποσότητες λαδιού. Το μοναστήρι υπέστη εκτεταμένες καταστροφές κατά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την περιοχή, το καλοκαίρι του 1945.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Νιου Γιορκ Γιάνκις
Η Νιου Γιορκ Γιάνκις (αγγλικά: New York Yankees) είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα μπέιζμπολ η οποία εδρεύει στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Μετέχει στο Μέιτζορ Λιγκ Μπέιζμπολ (MLB) ως μέλος της Αμέρικαν Λιγκ (AL) και ειδικότερα της Ανατολικής κατηγορίας. Οι Γιάνκις είναι ένας από τους δύο συλλόγους της MLB με έδρα τη Νέα Υόρκη, όπως και οι ανταγωνιστές τους, Νιου Γιορκ Μετς. Ο σύλλογος ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Αμέρικαν Λιγκ το 1901 με την επωνυμία «Μπάλτιμορ Όριολς» (δεν πρέπει να συγχέεται με τους σύγχρονους Μπάλτιμορ Όριολς) όταν οι Φρανκ Φαρέλ και Μπιλ Ντέβερι αγόρασαν τη δικαιόχρηση (της οποίας η λειτουργία είχε παύσει) και τη μετέφεραν στην πόλη της Νέας Υόρκης, μετονομάζοντας το σύλλογο σε «Νιου Γιορκ Χάιλαντερς». Οι Χάιλαντερς επίσημα μετονομάστηκαν σε «Γιάνκις» το 1913.
Η ομάδα ανήκει στη Yankee Global Enterprises, μια εταιρεία που ελέγχεται από την οικογένεια του αείμνηστου Τζορτζ Στάινμπρενερ, ο οποίος αγόρασε την ομάδα το 1973. Η ομάδα διεξήγαγε τους εντός έδρας αγώνες της στο αρχικό Yankee Stadium από το 1923 έως το 1973 και από το 1976 έως το 2008. Το 2009 μετεγκαταστάθηκε σε μία νέα έδρα με την ίδια ονομασία, αφού η προηγούμενη εγκατάσταση έκλεισε και κατεδαφίστηκε. Η ομάδα κατέχει διαχρονικά ηγετική θέση στο MLB όσον αφορά την προσέλευση φιλάθλων. Το 2011, η Γιάνκις είχε τη δεύτερη μεγαλύτερη προσέλευση φιλάθλων.
Ένα από τα πιο επιτυχημένα αθλητικά σωματεία στον κόσμο, η Γιάνκις είναι πολυνίκης σε τίτλους πρωταθλήματος Παγκόσμιας Σειράς, συμμετοχής (AL) και κατηγορίας. Η Γιάνκις έχει κερδίσει περισσότερους τίτλους από οποιαδήποτε άλλη δικαιόχρηση στις τέσσερις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις της Βόρειας Αμερικής. Σαράντα τέσσερις παίκτες της Γιάνκις και έντεκα διευθυντές της Γιάνκις έχουν εισαχθεί στη National Baseball Hall of Fame, όπως οι Μπέιμπ Ρουθ, Λου Γκέριγκ, Τζόε ΝτιΜάτζιο, Μίκυ Μαντλ, Γιόγκι Μπέρα και Γουάιτι Φορντ. Επιδιώκοντας να κερδίσει πρωταθλήματα, η δικαιόχρηση χρησιμοποίησε μια μεγάλη μισθοδοσία για να προσελκύσει ταλέντα, ιδιαίτερα κατά την εποχή του Στάινμπρενερ. Σύμφωνα με τη Forbes, η Γιάνκις είναι η δεύτερη πλουσιότερη αθλητική δικαιόχρηση στις Ηνωμένες Πολιτείες και η δεύτερη στον κόσμο, με εκτιμώμενη αξία περίπου 3,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Γιάνκις έχει συγκεντρώσει τεράστια δημοτικότητα και αφοσιωμένο φίλαθλο κοινό, καθώς και ευρεία εχθρότητα από τους οπαδούς άλλων ομάδων του MLB. Η αντιπαλότητα της ομάδας με τη Μπόστον Ρεντ Σοξ είναι μία από τις πιο γνωστές αντιπαλότητες στις ΗΠΑ.
Σύμβολα
Καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας της ως Χαϊλάντερς, το λογότυπο αποτελούνταν από παραλλαγές ενός στυλιζαρισμένου «Ν» και «Υ», που βρισκόταν σε κάθε πλευρά της φανέλας. Το 1905, χρησιμοποιήθηκε ένα σύμπλεγμα των γραμμάτων για μια περίοδο, αλλά όχι με τον τρόπο που χρησιμοποιείται σήμερα. Ήταν το 1909 όταν η ομάδα χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το γνωστό αλληλοσυνδεόμενο λογότυπο «Νέα Υόρκη», ενώ συνέχισε να βρίσκεται στα καπέλα της ομάδας μέχρι και σήμερα. Το αλληλοσυνδεόμενο λογότυπο «Νέα Υόρκη» σχεδιάστηκε αρχικά από την Tiffany & Co. και χρησιμοποιήθηκε σε ένα τιμητικό μετάλλιο που παρουσιάστηκε το 1877 στον Τζον Μακ Ντάουελ, αστυνομικό της Νέας Υόρκης που πυροβολήθηκε εν ώρα υπηρεσίας.
Το αλληλοσυνδεόμενο «NY» ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό και υπάρχουν σήμερα τρεις σημαντικές εκδοχές που χρησιμοποιούνται. Το πρώτο είναι τα διακριτικά του καπέλου, στα οποία τα «Ν» και «Υ» έχουν περίπου το ίδιο μέγεθος και δεν είναι διακοσμημένα. Το δεύτερο είναι το λογότυπο στο στήθος της φανέλας. Αυτό το λογότυπο εμφανίστηκε για πρώτη φορά εκεί το 1912, ενώ συνέχισε να υπάρχει με τη μετονομασία του συλλόγου σε Νιου Γιορκ Γιάνκις το 1913, ενώ έπειτα από την απαλοιφή του το 1917, επέστρεψε το 1936, αν και υπήρξαν πολλές μικρές αλλά εμφανείς αλλαγές τα τελευταία χρόνια. Στο λογότυπο της φανέλας, το «Υ» είναι μεγαλύτερο, τα γράμματα πιο μπλοκαρισμένα και οι καμπύλες πιο υπερβολικές. Το τρίτο είναι το λογότυπο εκτύπωσης που χρησιμοποιείται εκτεταμένα στο μάρκετινγκ, είναι ζωγραφισμένο πίσω από το πέταλο του Σταδίου και εμφανίζεται στα κράνη της ομάδας. Το «Ν» είναι μεγαλύτερο και πιο καμπυλοτό ενώ τα γράμματα έχουν μεγάλες συρραφές στο τέλος.
Λογότυπα
Το λογότυπο στη φανέλα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Μπέιζμπολ στις Ηνωμένες Πολιτείες
Σύστημα ταξινόμησης βιβλιοθήκης
μικρογραφία|251x251εσ|Ράφι βιβλιοθήκης στο Χονγκ Κονγκ τοποθετημένο σύμφωνα με την ταξινόμηση Dewey Ένα σύστημα ταξινόμησης βιβλιοθήκης είναι ένα σύστημα για την οργάνωση υλικού βιβλιοθήκης (βιβλίων, περιοδικών, οπτικοακουστικού υλικού, χαρτών, κ.τ.λ.) και ταξινόμησή του κατά θέμα. Αποτελείται από πίνακες θεματικών επικεφαλίδων με αντίστοιχους κωδικούς, καθώς και σαφείς οδηγίες για τον προσδιορισμό ενός ταξινομικού αριθμού για κάθε τεκμήριο (π.χ. βιβλίο) βάσει του θέματος που αφορά.
Χρησιμότητα
Η χρήση ενός συστήματος ταξινόμησης σε μια βιβλιοθήκη εξυπηρετεί τα ακόλουθα: Σημειώνεται ότι σήμερα, με τη χρήση του ηλεκτρονικού καταλόγου βιβλιοθήκης, το σύστημα ταξινόμησης δεν είναι τόσο επάναγκες όσο ήταν παλαιότερα, όταν ο κατάλογος μιας βιβλιοθήκης αποτελείτο από καρτέλες, αφού θεωρητικά θα μπορούσαν τα βιβλία να παίρνουν απλώς έναν αύξοντα αριθμό και να εντοπίζονται εύκολα· ωστόσο, εξακολουθεί να χρησιμεύει πολύ στον (ακόμη και τυχαίο) εντοπισμό πρόσθετων τεκμηρίων πάνω σε ένα θέμα.
Συστήματα ταξινόμησης
Κατά καιρούς δημιουργήθηκαν πολλά συστήματα ταξινόμησης, τα περισσότερα από τα οποία, όμως, είχαν περιορισμένη χρήση και δεν διαθόθηκαν. Σήμερα, τα κυριότερα συστήματα που χρησιμοποιούνται από αναρίθμητες βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο είναι τα ακόλουθα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Αναπαράσταση γνώσης
Στατιστική Υπηρεσία Πολωνίας
Η Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία Πολωνίας (ΚΣΥΠ) (πολωνικά: Główny Urząd Statystyczny) είναι η ανώτατη κυβερνητική εκτελεστική υπηρεσία της Πολωνίας, που είναι επιφορτισμένη με τη συλλογή και τη δημοσίευση στατιστικών στοιχείων που σχετίζονται με την οικονομία, τον πληθυσμό και την κοινωνία της χώρας, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Ο πρόεδρος της Στατιστικής Υπηρεσίας της Πολωνίας αναφέρεται απευθείας στον Πρωθυπουργό της Πολωνίας και θεωρείται ισοδύναμος ενός υπουργού της Πολωνίας. αριστερά|μικρογραφία|137x137εσ| [[Λούντβικ Κσιβίτσκι]] Ο οργανισμός ιδρύθηκε στις 13 Ιουλίου 1918 από τον Λούντβικ Κσιβίτσκι, έναν από τους πιο αξιόλογους κοινωνιολόγους της εποχής του.
Ανενεργή κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ΚΣΥΠ αναδιοργανώθηκε τον Μάρτιο του 1945 και από τις 31 Ιουλίου 1947 ήταν υπό τον έλεγχο του Διατάγματος του Υπουργικού Συμβουλίου (μαζί με τον Οργανισμό Επίσημων Στατιστικών).
Το γραφείο χωρίζεται σε πολλά ξεχωριστά παραρτήματα, καθένα από τα οποία είναι υπεύθυνο για διαφορετικό σύνολο δεδομένων. Οι κλάδοι περιλαμβάνουν τις Διευθύνσεις Συντονισμού Στατιστικών Ερευνών, Αναλύσεων και Περιφερειακών Στατιστικών, Διάδοσης, Εθνικών Λογαριασμών και Οικονομικών, Επιχειρηματικών Στατιστικών και Μητρώων, Κοινωνικών Στατιστικών, Στατιστικών Υπηρεσιών, Στατιστικών Γεωργίας και Περιβάλλοντος, Διεθνούς Συνεργασίας, Προϋπολογισμού και Προσωπικού.
Αξιοσημείωτες εκδόσεις της ΚΣΥΠ περιλαμβάνουν Rocznik Statystyczny (Στατιστική Επετηρίδα), Mały Rocznik Statystyczny (Συνοπτική Στατιστική Επετηρίδα), Δημογραφική Επετηρίδα της Πολωνίας και Wiadomości Statystyczne (Στατιστικά Νέα).
Τον Νοέμβριο του 2018 η ΚΣΥΠ υπολόγισε ότι ο μέσος μηνιαίος μισθός στην Πολωνία ήταν 4.966 ζλότι (1.158 ευρώ, 1.317 δολάρια). Σύμφωνα με την ΚΣΥΠ, τον ίδιο μήνα οι λιανικές πωλήσεις της Πολωνίας αυξήθηκαν κατά 8,2% σε ετήσια βάση και μειώθηκαν κατά 2,7% σε μηνιαία βάση, ενώ η οικονομία στο σύνολό της αναπτύχθηκε με ετήσιο ρυθμό 5,1%. Το Δεκέμβριο του 2018, οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών αυξήθηκαν κατά 1,1% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ οι μισθοί αυξήθηκαν 1% από τον προηγούμενο μήνα και η ανεργία αυξήθηκε κατά ,1%. μικρογραφία| Πρώην λογότυπο της ΚΣΥΠ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές στατιστικές υπηρεσίες Κατηγορία:Δημογραφία της Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνητικές υπηρεσίες της Πολωνίας
W (Unix)
Σε πολλά λειτουργικά συστήματα της οικογένειας του Unix, η εντολή w εμφανίζει συνοπτικά όλους τους χρήστες που είναι συνδεδεμένοι στον υπολογιστή, τι κάνει ο καθένας εκείνη τη στιγμή και τι φόρτο προκαλεί αυτή η δραστηριότητα στον υπολογιστή. Αποτελεί συνδυασμό σε μια εντολή των εξής προγραμμάτων του Unix: <tt>who</tt>, <tt>uptime</tt>, και <tt>ps -a</tt>.
Παραπομπές
Κατηγορία:Unix
Κωνσταντίνος Κοκκινάκης
Ο Κωνσταντίνος Κοκκινάκης (1781-1831) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και δάσκαλος από τη Χίο.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Κοκκινάκης γεννήθηκε το 1781. Εγκαταστάθηκε στη Βιέννη όπου ξεκίνησε να εκδίδει το 1816 μαζί με τον Θεόκλητο Φαρμακίδη την εφημερίδα «Λόγιος Ερμής». Τον Μάιο του 1821 υποχρεώθηκαν από τις αυστριακές αρχές να διακόψουν την έκδοση της εφημερίδας επειδή αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν την αφοριστική εγκύκλιο του πατριάρχη κατά του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Ο Κοκκινάκης φυλακίστηκε μέχρι το 1825 οπότε του επιτράπηκε να φύγει στην Ελλάδα. Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους εγκαταστάθηκε στην Αίγινα όπου δίδαξε στο Κεντρικό Σχολείο, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη συγγραφή διδακτικών εγχειριδιών και συνεργάστηκε με τον Ιωάννη Καποδίστρια σε θέματα παιδείας. Επίσης ασχολήθηκε και με την ποίηση, χωρίς να εκδώσει ποιητική συλλογή. Οπαδός του Κοραή γράφει στην καθαρεύουσα σε στίχους άτεχνους και ψυχρούς. Πέθανε στην Αίγινα το 1831.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Σχέσεις Ελλάδας-Αργεντινής
Οι σχέσεις Αργεντινής-Ελλάδας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Αργεντινής. Και οι δύο χώρες αντιπροσωπεύονται από πρεσβεία στην πρωτεύουσα της άλλης. Στην Αργεντινή ζουν τουλάχιστον 30.000 άτομα ελληνικής καταγωγής, εκ των οποίων, περίπου, 5.000 με ελληνικό διαβατήριο. Η πλειοψηφία των Ελλήνων ζει στο Μπουένος Άιρες.
Οικονομικές σχέσεις
Ο όγκος του διμερούς εμπορίου είναι χαμηλός. Οι αργεντίνικες εξαγωγές προς την Ελλάδα παρέμειναν περιορισμένες αλλά σταθερές κατά τη διάρκεια της περιόδου 2004-2008. Τον Οκτώβριο του 2008, μια αντιπροσωπεία του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου Επενδύσεων της Αργεντινής επισκέφθηκε την Ελλάδα με στόχο την ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ωστόσο, από ανέκαθεν υπήρχε ένα έντονο κύμα φιλελληνισμού σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της Αργεντινής. Αυτό το γεγονός, έχει οδηγήσει τα δύο κράτη, στο να έχουν εξαίρετες σχέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αργεντινη Ελλαδα
Α.Ο. Κυρίαρχοι Παλαιάς Κοκκινιάς
Ο Αθλητικός Όμιλος Κυρίαρχοι Παλαιάς Κοκκινιάς, γνωστός επίσης και με την επωνυμία Κυρίαρχοι Καμινίων, είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Παλαιάς Κοκκινιάς, στον Πειραιά, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Καμινίων. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-2022, ο Α.Ο. Κυρίαρχοι Παλαιάς Κοκκινιάς έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γ' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Εξασφάλισε μέσω των play-off ,την άνοδο στη Πρωτάθλημα Β'Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.
Ιστορική αναδρομή
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης των Κυρίαρχων κατέκτησε την αγωνιστική περίοδο 2002-03 το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. αποκτώντας το δικαίωμα να διαγωνιστεί στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Συνεπώς την περίοδο 2003-04 βρέθηκε στον Όμιλο Νότου αυτής, καταλαμβάνοντας τη 10η θέση σε σύνολο 12 συλλόγων στην τελική βαθμολογία. Η επίδοση δεν επαρκούσε για την παραμονή του συλλόγου στην κατηγορία κι έτσι οι Κυρίαρχοι επέστρεψαν στο τοπικό πρωτάθλημα.
Την επόμενη χρονιά, 2004-05, ξανακέρδισαν το τρόπαιο της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. επιστρέφοντας στην Α2 Εθνική. Την περίοδο 2005-06 τερμάτισαν 11η θέση σε σύνολο 14 ομάδων και διατηρήθηκαν στην κατηγορία. Την επόμενη, όμως, χρονιά, 2006-07, δεν είχαν την ίδια τύχη καθώς, παρόλο που βρέθηκαν πάλι 11οι, γνώρισαν τον υποβιβασμό. Έκτοτε μετρούν συνεχόμενες παρουσίες στους αγώνες της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2008-09, οι Κυρίαρχοι κατέλαβαν τη 2η θέση του Πρωταθλήματος της Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Την επόμενη χρονιά, 2009-10, ολοκλήρωσαν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο στην 4η θέση της βαθμολογίας, ενώ μέσω των play-off σκαρφάλωσαν στη 2η θέση, αποτυγχάνοντας να επικρατήσουν στην τελική φάση επί της Τερψιθέας.
Πάντα στο Πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., την περίοδο 2010-11, οι Κυρίαρχοι βρέθηκαν στην 5η θέση της τελικής βαθμολογίας, αποτυγχάνοντας να λάβουν εισιτήριο για τα play-off. Εξίσου μέτρια υπήρξαν και τα αποτελέσματα της επόμενης χρονιάς, 2011-12, οπότε και ο σύλλογος της Παλαιάς Κοκκινιάς τερμάτισε στην 7η θέση, χωρίς συμμετοχή στα play-off. Την επόμενη περίοδο, 2012-13, το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας υπήρξε χειρότερο με αποτέλεσμα να τερματίσει στη 12η θέση σε σύνολο 15 συλλόγων.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Κυρίαρχοι Παλαιάς Κοκκινιάς διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργάνωσε η Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., καθώς και στο Κύπελλο Γυναικών της ίδιας Ένωσης. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο στην 6η θέση της βαθμολογίας, μένοντας εκτός των Play-Offs, όπου συμμετείχαν τη χρονιά αυτή 4 αντί για 8 ομάδες.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Καμινίων. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρει από το Μάιο του 2013 ο Δημήτρης Ζαχαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1987 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1987
Αλέξανδρος Γ. Αργυρόπουλος
μικρογραφία|Αλέξανδρος Αργυρόπουλος
O '''Αλέξανδρος Γ. Αργυρόπουλος''' (1883-1962) γεννήθηκε στο Λονδίνο όταν ο πατέρας του υπηρετούσε ως πρέσβης στη Μ. Βρετανία. Υπήρξε γεωπόνος. Δημιούργησε σημαντικές συλλογές, όχι μόνο των πρώτων ελληνικών εκδόσεων, αλλά και των γραμματοσήμων της Σάμου, καθώς και ελληνικής ταχυδρομικής ιστορίας. Εξέθετε τις συλλογές του σε διεθνείς εκθέσεις από το 1930. Το 1953, στη Λισαβόνα, απέσπασε το Grand Prix στην Γενική Κατηγορία Συναγωνισμού. Δύο χρόνια αργότερα, στη Στοκχόλμη, βραβεύθηκε με την ύψιστη βράβευση, το Grand Prix στην Classe d’ Honneur της FIP.
Υπήρξε μεγάλος μελετητής και δημοσίευσε πολλά και σημαντικά άρθρα   τόσο στη Φιλοτέλεια, όσο και σε έγκυρα περιοδικά του εξωτερικού. Από το 1953 υπήρξε συνεπιμελητής της Φιλοτέλειας. Το σημαντικότερο είναι ότι το 1929 υπήρξε ο βασικός συντάκτης στο ελληνικό τμήμα του Kohl Briefmarken Handbuch.
Υπήρξε από τα πρώτα μέλη της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρείας και αργότερα της Βασιλικής Φιλοτελικής Εταιρείας του Λονδίνου. Το 1954 κλήθηκε να υπογράψει τη Δέλτο των Διαπρεπών Φιλοτελιστών (Roll of Distinguished Philatelists). Το 2013, ο Αντώνης Βιρβίλης τον ακολούθησε ως δεύτερος Έλληνας που υπέγραψε τη Δέλτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοτελιστές
Ροσάνα Ροσάντα
Η Ροσάνα Ροσάντα (ιταλ. Rossana Rossanda, 23 Απριλίου 1924 — 20 Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Ιταλίδα πολιτικός της Αριστεράς, δημοσιογράφος και φεμινίστρια.
Βιογραφία
Η Ροσάνα Ροσάντα γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1924 στην Πούλα που ανήκε τότε στην Ιταλία (σήμερα ανήκει στην Κροατία). Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου και ήταν φοιτήτρια του φιλοσόφου Αντόνιο Μπάνφι. Συμμετείχε σε πολύ νεαρή ηλικία στην ιταλική αντίσταση ενώ, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ύστερα από ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ορίστηκε υπέθυνη πολιτισμού του κόμματος από τον Παλμίρο Τολιάτι, ενώ εξελέγη στην Βουλή των Αντιπροσώπων το 1963.
Το 1968 εκδόθηκε το σύντομο άρθρο της Η χρονιά των φοιτητών (ιταλ. L'anno degli studenti), στο οποίο εξέφρασε την υποστήριξή της στις νεολαιίστικες κινητοποιήσεις εκείνης της χρονιάς. Η Ροσάντα ανήκε στη μειοψηφία του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, η οποία ασκούσε κριτική στη Σοβιετική Ένωση ενώ, μαζί με τους Λουίτζι Πιντόρ, Βαλεντίνο Παρλάτο και Λούτσιο Μάγκρι, ίδρυσε το κόμμα και την εφημερίδα Il manifesto. Το γεγονός αυτό οδήγησε στη διαγραφή της από το κόμμα μετά το 12ο Εθνικό Συνέδριο του κόμματος στην Μπολόνια.
Στις εκλογές του 1972, το Il manifesto έλαβε μόλις το 0,8% των ψήφων, γεγονός που οδήγησε στη συγχώνευσή του με το Κόμμα Προλεταριακής Ενότητας και στην ίδρυση του Κόμματος Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομμουνισμό. Στη συνέχεια αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική συνεχίζοντας, παράλληλα, τη διεύθυνση του Il manifesto.
Η Ροσάντα πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020 σε ηλικία 96 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί κομμουνιστές Κατηγορία:Ιταλοί βουλευτές και γερουσιαστές Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φεμινιστές
Σάο Τομέ (νησί)
μικρογραφία|δεξιά|250px|Τροπικό δάσος στο Σάο Τομέ Το Σάο Τομέ είναι το μεγαλύτερο από τα δύο νησιά που συναποτελούν το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, στον Ατλαντικό Ωκεανό. Έχει έκταση 854 τετραγωνικά χιλιόμετρα και σε αυτό ζει το 96% του συνολικού πληθυσμού ρης μικρής χώρας (γύρω στις 133.600 κατοίκους). Η θέση του είναι στα 2 χιλιόμετρα βόρεια του Ισημερινού. Το ψηλότερο σημείο του είναι τα 2.024 μ. στο Πίκο ντε Σάο Τομέ. Στη βορειότερη ακτή του νησιού βρίσκεται και η πρωτεύουσα του κράτους, που επίσης ονομάζεται Σάο Τομέ. Η πλησιέστερη πόλη είναι η Πορτ Ζεντίλ της Γκαμπόν, η οποία βρίσκεται στα ανατολικά και απέχει 240 χιλιόμετρα.
Γλώσσες
Η κύρια γλώσσα είναι τα πορτογαλικά, ωστόσο υπάρχουν πολλοί κάτοικοι που ομιλούν τη γλώσσα Φόρρο και την Ανγκολάρ, οι οποίες βασίζονται στα πορτογαλικά και είναι Κρεολικές.
Γεωλογία
Ολόκληρο το νησί του Σάο Τομέ είναι ηφαιστειογενές και το μεγαλύτερο μέρος της λάβας που εξερράγη τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια έχει γίνει βασάλτης. Ο πιο πρόσφατα χρονολογημένος βράχος είναι ηλικίας 100.000 ετών.
Περιβάλλον και οικονομία
Στο νησί υπάρχουν δάση και η γεωργία αποτελεί την κύρια ασχολία στις βόρειες και στις ανατολικές ακτές. Τα κύρια προϊόντα που παράγονται είναι κακάο, καφές, κόπρα και φοινικέλαιο. ενώ αρκετοί κάτοικοι εργάζονται και στις βιομηχανίες αλιείας.
Έχουν βρεθεί κοιτάσματα πετρελαίου μεταξύ του Σάο Τομέ και της Νιγηρίας. Η πρόσφατη αυτή ανακάλυψη έκανε πολλούς να τη θεωρήσουν απειλή για την πολιτική σταθερότητα της χώρας και για το φυσικό περιβάλλον. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του νησιωτικού κράτους θέσπισε ειδική νομοθεσία για το θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά Κατηγορία:Γεωγραφία του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας
Η ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας (βουλγαρικά: ПФК Славия София) είναι βουλγαρικός ποδοσφαιρικός σύλλογος ο οποίος ιδρύθηκε στις 10 Απριλίου 1913 στη Σόφια. Ο σύλλογος αποτελεί μέλος του ευρύτερου αθλητικού σωματείου Σλάβια Σόφιας. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο ΠΦΚ Σλάβια, χωρητικότητας 25.556 θέσεων. Χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το άσπρο.
Οι ευρωπαϊκές επιτυχίες της ομάδας περιλαμβάνουν τη συμμετοχή στα ημιτελικά στο Κύπελλο Κυπελλούχων του 1967 και στα προημιτελικά το 1981, όπως και την κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου δύο φορές (1986 και 1988).
Ιστορία
Στις 10 Απριλίου του 1913, μια ομάδα νέων ανθρώπων που ζουσαν κοντά σε ένα ρωσικό Μνημείο στη Σόφια, όπως και εκπροσώπων των τοπικών συλλόγων της πρωτεύουσας, «Μπότεφ» και «Ραζβίτιε», στο καφενείο - Alabin str. στη Σόφια, αποφάσισε να ιδρύσει ένα εγγεγραμμένο ασθλητικό σωματείο, το πρώτο οργανωμένο αθλητικό σωματείο στη Σόφια. Το νεοϊδρυθέν τότε σωματείο ονομάστηκε «Σλάβια».
Έμβλημα
Το κύριο στοιχείο του εμβλήματος του συλλόγου είναι το γράμμα «С» σε λευκό χρώμα, το οποίο περικλείεται από ένα μαύρο τρίγωνο. Το έμβλημα που χρησιμοποιήθηκε επί σειρά ετών, αντικαταστάθηκε το 2012 από το επετειακό σήμα για τα 100 χρόνια της ομάδας. Το 2015, παρουσιάστηκε ένα νέο πανομοιότυπο σήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας
Σπατ ι Σιπέρμ
Το Σπατ ι Σιπέρμ είναι χωριό στον πρώην δήμο Μπαλντούσκ στον νομό Τιράνων στην Αλβανία. Στην μεταρρύθμιση της τοπικής κυβέρνησης του 2015 έγινε μέρος του δήμου Τιράνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Αθανάσιος Οικονομόπουλος
Ο Αθανάσιος Οικονομόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Ζυγοβίστιο της επαρχίας Καρύταινας. Υπήρξε στρατιωτικός. Πολέμησε στην μάχη της Γράνας, όπου και συνέβη το εξής περιστατικό. Πιάστηκε με έναν Τούρκο στα χέρια. Επειδή δεν είχαν μαχαίρια, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, άρχισαν να τρώγονται με τα δόντια τους. Ο Τούρκος ήταν δυνατότερος και τον είχε ρίξει κάτω, και αφού του δάγκωσε τα δάχτυλα έβαλε να τον δαγκώνει στο λαρύγγι και θα τον σκότωνε αν δεν ερχόταν ένας γείτονας να σκοτώσει τον Τούρκο. Ο Ζυγοβιστινός απελευθερώθηκε, αλλά τρόμαξε να γιάνει. Τα δάχτυλα των χεριών του από τότε στράβωσαν.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Εθνική Παράταξις
Η Εθνική Παράταξις ήταν ελληνικό εθνικιστικό και φιλοβασιλικό πολιτικό κόμμα.
Ιστορικό
Η Εθνική Παράταξις ιδρύθηκε από τον Στέφανο Στεφανόπουλο, που ήταν πρώην ηγέτης της συντηρητικής πτέρυγας της Ενώσεως Κέντρου. Δεύτερος στην ιεραρχία ήταν ο Σπύρος Θεοτόκης, που είχε υπάρξει ηγετική μορφή στην ΕΡΕ και αργότερα εκλέχτηκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο το 1981, με την Νέα Δημοκρατία.
Συμμετείχε μόνο στις εκλογές του 1977, στις οποίες συγκέντρωσε ποσοστό 6,82%, εξασφαλίζοντας πέντε έδρες στη βουλή. Ο Στεφανόπουλος δεν κατάφερε να εκλεγεί, και επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ανέλαβε ο Σπύρος Θεοτόκης. Χαρακτηριστικό των προεκλογικών συγκεντρώσεων του κόμματος ήταν τα ακραία αντικομμουνιστικά συνθήματα.
Η Εθνική Παράταξις διαλύθηκε λίγο πριν τις εκλογές του 1981, λόγω έντονων διαφωνιών στο θέμα της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας. Τα περισσότερα στελέχη του κόμματος προσχώρησαν στη Νέα Δημοκρατία.
Η νεολαία του κόμματος, ΕΝΕΠ, αυτονομήθηκε και ακολούθησε διαφορετική πορεία. Στη συνέχεια διασπάστηκε και αργότερα μέρος της προσχώρησε στο Κόμμα Προοδευτικών του Μαρκεζίνη.
Ιδεολογικά το κόμμα εντασσόταν στην παραδοσιακή δεξιά εκφράζοντας τους συντηρητικούς βασιλόφρονες.