cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαρμακευτική
Τομείς Απασχόλησης
Η ενασχόληση των φαρμακοποιών με τα φάρμακα μπορεί να είναι στην έρευνα και ανάπτυξη, στο σχεδιασμό, στην ανακάλυψη, στην παραγωγή, στη μορφοποίηση, στον έλεγχο ποιότητας, στη φύλαξη και διανομή, στην ενημέρωση, στη διάθεση, στον κλινικό έλεγχο επιπέδων φαρμάκου και μεταβολιτών τους σε βιολογικά υγρά, στην εκπαίδευση
Σπουδές Φαρμακευτικής
Για να εισαχθεί κάποιος στη Φαρμακευτική Σχολή, θα χρειαστεί να αποκτήσει απολυτήριο Λυκείου και να συμμετάσχει στις ετήσιες πανελλαδικές εξετάσεις είτε από Γενικό είτε από Επαγγελματικό Λύκειο. Εάν συγκεντρώσει ο υποψήφιος την απαιτούμενη βαθμολογία τότε έχει τη δυνατότητα να φοιτήσει στις ακόλουθες σχολές φαρμακευτικής που παρέχονται στη χώρα μας και εδρεύουν στις εξής πόλεις:
Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2013
To Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2013 ήταν η 36η έκδοση του Πρωταθλήματος πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Νικητής ήταν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της ΣΤΟΚ συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των 12 αγροτικών ομοσπονδιών της Κύπρου.
Διεξήχθη σε 4 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε η πρωταθλήτρια ομάδα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν.
(πρ.) : Πρωταθλήτρια ομάδα ομοσπονδίας
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 8 από τις 12 ομάδες. Μέσα από τη διαδικασία της κλήρωσης 4 ομάδες εξαιρέθηκαν από τον Α΄ γύρο. Οι ομάδες αυτές ήταν ο ΑΠΕΑ Ακρωτηρίου, ΑΕΚ Κοράκου, Δάφνη Τρούλλων και η Ολυμπιάς Λυμπιών
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 4 ομάδες που είχαν εξαιρεθεί από τον Α΄ γύρο.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας και η Ολυμπιάς Λυμπιών. Ο τελικός διεξήχθη στις 21 Απριλίου 2013 στο Στάδιο Χαλκάνορα στο Δάλι. Το παιχνίδι τελείωσε με σκορ 2-2. Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε στην παράταση και ακολούθησε η διαδικασία εκτέλεσης πέναλτι. Νικητής ήταν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας με σκορ 11-10.
Κατηγορία:Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ
Νοζάν-συρ-Μαρν
Το Νοζάν-συρ-Μαρν (γαλλικά: Nogent-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Επαρχία Ταβριτσέσκι
Η Επαρχία Ταβριτσέσκι (ρωσικά: Таври́ческий райо́н) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις 32 επαρχίες στην Περιφέρεια Ομσκ της Ρωσίας. Η επαρχία βρίσκεται στο νότιο τμήμα της περιφέρειας. Καλύπτει μια έκταση 2.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ταβριτσέσκογιε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 36.458 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η επαρχία είχε πληθυσμό 38.840 κατοίκων, ενώ στην Σοβιετική απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 47.751 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Ταβριτσέσκογιε αντιστοιχεί στο 36,0% του πληθυσμού της επαρχίας.
Νοζάν-συρ-Μαρν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νοζανταί (γαλλικά: Nogentais).
Επαρχία Ταβριτσέσκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Ομσκ
Μαρκελλίνος (μάγιστρος του στρατού)
μικρογραφία| Η κατά προσέγγιση περιοχή της Δαλματίας που κυβερνούσε ο Μαρκελλίνος.
Ο Μαρκελλίνος, λατιν.: Marcellinus (απεβ. Αύγουστος 468) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πατρίκιος, που κυβέρνησε την περιοχή της Δαλματίας στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κράτησε την εξουσία με τη βοήθεια του στρατού εκεί από το 454 μέχρι το τέλος του.
Προέλευση
Ο Μαρκελλίνος λέγεται ότι ήταν καλής καταγωγής και χαρακτήρα και ότι είχε καλή μόρφωση, ήταν επίσης αφοσιωμένος ειδωλολάτρης και φέρεται να ήταν επιδέξιος μάντης. Τίποτε δεν είναι γνωστό για την πρώιμη ζωή του Μαρκελλίνου. Τα αρχεία αναφέρουν για πρώτη φορά το όνομά του το 454, όταν επαναστάτησε κατά του Δυτικού Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Γ΄ μετά τη δολοφονία τού Φλάβιου Αέτιου, που ήταν φίλος τού Μαρκελλίνου. Ήταν στη Δαλματία εκείνη την εποχή και πιστεύεται, ότι είχε τον τίτλο του κόμη των στρατιωτικών (come rei militaris). Ήταν αρκετά ισχυρός, για να καταλάβει τον έλεγχο της Δαλματίας για τον εαυτό του και πιθανώς ήταν σε θέση να το κάνει, επειδή ήταν διοικητής των στρατευμάτων εκεί. Φαίνεται ότι παρέμεινε ηγεμόνας της Δαλματίας μέχρι το 468 και διατήρησε την ανεξαρτησία του εκτός από το να αποδεχτεί για λίγο την εξουσία των Αυτοκρατόρων Mαϊοριανού και Aνθεμίου. Πηγές ισχυρίζονται ότι κυβέρνησε δίκαια και καλά και κράτησε τη Δαλματία ανεξάρτητη από τον Αυτοκράτορα και τους βαρβάρους ηγεμόνες.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών του δυτικού μισού της Αυτοκρατορίας παρέμειναν τέσσερις κύριοι παίκτες, που συμμετείχαν στα παιχνίδια εξουσίας, που περιστρέφονταν γύρω από τον θρόνο. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως μία συνέχισε να παίζει σημαντικό πολιτικό ρόλο, όπως και ο δυτικός ρωμαϊκός στρατός που αποτελείτο τους άλλους τρεις: ο Γαλατικός στρατός ήταν εξέχων, ειδικά υπό τον Αιγίδιο στη δεκαετία του 460, ο Ιταλικός στρατός ήταν υπό την επιρροή τού Ρικίμερ και ο στρατός της Δαλματίας ήταν μία σταθερή βάση ισχύος και υποστήριξης μεταξύ 450 και 480 για τον Μαρκελλίνο και αργότερα για τον ανιψιό του, τον Δυτικό Αυτοκράτορα Ιούλιο Νέπωτα.
Όταν ο Μαϊοριανός ανέλαβε τον θρόνο τον Δεκέμβριο του 457, ο Μαρκελλίνος υποσχέθηκε την πίστη του στον νέον Αυτοκράτορα και σύντομα στάλθηκε για να φυλάξει τη Σικελία ενάντια στους Βανδάλους. ίσως αυτή την εποχή κατείχε τον τίτλο του magister militum. Ο Μαρκελλίνος επρόκειτο να συμμετάσχει σε μία κοινή επίθεση εναντίον της υπό των Βαλδάλων Αφρικής, με τον ίδιο να έρθει από τη Σικελία και ο Μαϊοριανός να εισβάλει από την Ισπανία, αλλά πριν ο Μαϊοριανός προλάβει να ξεκινήσει την εκστρατεία του, οι Βάνδαλοι προκάλεσαν σοβαρή ήττα στον στόλο επίθεσης και ένα χρόνο αργότερα το 461 ο Αυτοκράτορας δολοφονήθηκε από τον Ρικίμερ, ο οποίος αμέσως μετά προσπάθησε να δωροδοκήσει τα στρατεύματα του Mαρκελλίνου που ήταν κυρίως Ούννοι, προσπαθώντας να μειώσει την εξουσία των στρατηγών. Αυτό ανάγκασε τον Μαρκελλίνο να εγκαταλείψει τη Σικελία και να επιστρέψει στη Δαλματία, όπου θα συνεργαζόταν στενά με τον Ανατολικό Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄. Το 464 ή το 465 ο Μαρκελλίνος επέστρεψε στη Σικελία, για να υπερασπιστεί το νησί ενάντια στους Βανδάλους. Αυτή η ενέργεια αποτελούσε άμεση απειλή για την προσωπική δύναμη και το κύρος του Ρικίμερ, που είχε ήδη προσφύγει στον Λέοντα Α΄ για να εμποδίσει τον Μαρκελλίνο να ενεργήσει εναντίον του στρατιωτικά. Ο Λέων Α΄ αναγνώρισε τον Mαρκελίνο ως μάγιστρο του στρατού (magister militum), αλλά όχι τον Ρικίμερ και τον νέο μαριονέτα-Αυτοκράτορα Λίβιο Σεβήρο στη Δύση. Ο τίτλος του φαίνεται να άλλαξε περίπου αυτή την εποχή σε εκείνον του μαγίστρου τού Δαλματικού στρατού (magister militum Dalmatiae), αν και δεν είναι σίγουρο, καθώς μόνο ότι ο ανιψιός του που τον ανέλαβε μετά, κατείχε αυτόν τον τίτλο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η δύναμή του φαίνεται να αυξήθηκε και ήταν πιθανό να επιτέθηκε στην Ιταλία, αλλά μετά από αίτημα των Ιταλών, η ανατολική αυλή τού έστειλε απεσταλμένο και συμφώνησε να μην επιτεθεί.
Την άνοιξη του 467 ήταν ένας από τους κόμητες, που συνόδευσαν τον νέο Αυτοκράτορα της Δύσης Ανθέμιο στην Ιταλία με μεγάλο στρατό. Το 468 τον βλέπουμε με τον τίτλο τού πατρικίου, που τού έδωσε ο Ανθέμιος. Κάποιες εξηγήσεις πρέπει να ειπωθούν εδώ, αφού εκείνη την εποχή ο Ρικίμερ εξακολουθούσε να κατείχε τους τίτλους magister utriusque militum και τού πατρικίου, και φαίνεται ότι ο Ανθέμιος επιθυμούσε, ο Μαρκελλίνος να έχει παρόμοια δύναμη με αυτή που κατείχε ο Ρικίμερ, για να είναι αντίβαρο σε αυτόν. Στην Ανατολή ήταν καθιερωμένη πρακτική οι δύο magistri militum praesentales να είναι ίσοι, αλλά στη Δύση είχε γίνει σύνηθες φαινόμενο ο ένας μάγιστρος (συνήθως ο μάγιστρος τού πεζικού, magister peditum) να υπερτερεί του άλλου και έτσι αυτό μπορεί να ήταν μία προσπάθεια, ο Ανθέμιος να εισαγάγει την ανατολική δομή και να κυβερνά όπως ένας ανατολικός Αυτοκράτορας, χρησιμοποιώντας τον επιτυχημένο και αξιόπιστο Μαρκελλίνο ως δεύτερο διοικητή του.
Το τέλος
Το 468 ο Λέων Α΄ οργάνωσε μία μεγάλη εκστρατεία κατά των Βανδάλων στην Αφρική, στην οποία η Ανατολή και η Δύση θα δέσμευαν σημαντικές δυνάμεις. Στον Μαρκελλίνο δόθηκε η διοίκηση των δυνάμεων από τη δυτική Αυτοκρατορία και η εκστρατεία επρόκειτο να είναι μία τριπλή επίθεση. Ο Μαρκελλίνος εκείνη τη στιγμή είχε εκδιώξει τους Βάνδαλους από τη Σικελία και είχε επίσης ανακαταλάβει τη Σαρδηνία και επρόκειτο να μεταφερθεί με στόλο στην Αφρική. Ο Βασιλίσκος, ο κουνιάδος του Λέοντα, με τον κύριο στρατό σε έναν στόλο με περισσότερα από 1.000 πλοία θα αποβιβαζόταν σε απόσταση από την Καρχηδόνα και θα συνδεόταν με τον come rei militis Ηράκλειο, που προχωρούσε από την Αίγυπτο και την Τριπολιτάνα. Ο Μαρκελλίνος θεωρείται ότι διοικούσε περίπου 10.000 με 20.000 στρατιώτες. Ο Mαρκελλίνος δεν ταξίδεψε ποτέ για την Αφρική, ίσως λόγω βέτο τού Ρικίμερ, είτε διότι δεν ήθελε να αφήσει τόσα πολλά στρατεύματα να εμπλακούν σε μία εκστρατεία στην Αφρική ελπίζοντας ότι η Ανατολή θα έκανε τη δουλειά για αυτόν, είτε ο Ανθέμιος αμφισβητούσε τις στρατιωτικές δυνατότητες του Μαρκελλίνου που ήταν προφανώς ο ευνοούμενός του. Ανεξάρτητα από τον λόγο, ο Μαρκελλίνος, που δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην εκστρατεία και ο Βασιλίσκος που έκανε σφάλμα στη μάχη του Κάπε Μπον, αυτά τα δύο έκαναν την επιχείρηση να καταλήξει σε αποτυχία και έτσι η Δύση έχασε τη μοναδική της ευκαιρία να ανακτήσει την Αφρική από τους Βάνδαλους και πιθανώς να αποτρέψει την απώλειά της.
Ο Μαρκελλίνος δολοφονήθηκε στη Σικελία την ίδια χρονιά, πιθανώς με εντολή του Ρικίμερ. Μετά το τέλος του, ο ανιψιός του Ιούλιος Νέπως, κληρονόμησε την εξουσία τού θείου του στη Δαλματία και καταγράφηκε ότι είχε τον τίτλο magister militum Dalmatiae. Η Δαλματία θα υπηρετούσε τον Ιούλιο Νέπωτα με τον ίδιο τρόπο που υπηρέτησε τον Mαρκελλίνο και λόγω του κύρους και της ικανότητας του Ιουλίου Νέπωτα, ο Ανατολικός Αυτοκράτορας Λέοντας Α΄ θα τον πίεζε να γίνει ο νέος Δυτικός Αυτοκράτορας το 474.
Πηγή δύναμης
Ένα θέμα πολλής συζήτησης αφορά την πηγή εξουσίας του Μαρκελλίνου, κυρίως τις δυνάμεις υπό τις διαταγές του. Αυτή η πτυχή γίνεται σημαντική, για την κατανόηση τού ρόλου του ως παίκτη στο πολιτικό και στρατιωτικό θέατρο της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Ένα αξιοσημείωτο σχόλιο για τον στρατό του είναι, ότι τα στρατεύματά του λέγεται ότι ήταν πάντα καλά εξοπλισμένα. Σε μία εποχή που οι στρατοί στη δύση μειώνονταν, αυτό γίνεται ιδιαίτερα σημαντικό.
Καθώς ο come rei militaris Dalmatiae Mαρκελίνος είχε στη διάθεσή του έναν σημαντικό στόλο, που είχε έδρα στη Σαλώνα (Σπλιτ) και ο οποίος θα αποκτούσε μεγάλη σημασία στη σταδιοδρομία του. Ο στόλος του έδωσε: τα απαραίτητα μέσα για να απειλήσει την Ιταλία με εισβολή, την ικανότητα να εισβάλει και να ασφαλίσει τη Σικελία σε δύο περιπτώσεις, και επίσης συνόδευσε τον Ανθέμιο με στρατό από την Ανατολή καθώς και με δικές του δυνάμεις για να εγκατασταθεί ο Ανθέμιος ως Αυτοκράτορας.
Όσο για τις χερσαίες δυνάμεις του, γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι είχε στρατεύματα Ούννων. Αλλά δεν είναι σαφές εάν επρόκειτο για υπόσπονδες (foederati) δυνάμεις ή μισθοφόρους. Ανεξάρτητα από το ποιο από τα δύο ήταν, δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς είχε Ούννους στον στρατό του από τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Ούννων το 454.
Είχε επίσης ανθρώπινο δυναμικό να αντλήσει από τα βόρεια του ποταμού Σάβου και από παραδοσιακούς χώρους στρατολόγησης στο εσωτερικό της Δαλματίας. Ίσως το πιο σημαντικό από όλα, και η πηγή της φράσης «καλά εξοπλισμένος», είναι ότι ο Μαρκελλίνος είχε στην περιοχή του το αυτοκρατορικό εργοστάσιο όπλων της Δαλματίας, ένα ναυτικό οπλοστάσιο στη Σαλώνα (κοντά στο σημερινό Σπλιτ) και πρόσβαση σε πόρους εξόρυξης μολύβδου στη Ντομαβία (κοντά στη σημερινή Σρεμπρένιτσα ) και σιδήρου στην κοιλάδα του Σάβου. Λόγω της γεωγραφίας της Δαλματίας που απέτρεπε την προσέγγιση από την ξηρά (για τις παράκτιες πόλεις) και τον έλεγχο της Αδριατικής Θάλασσας, ο Μαρκελλίνος ήταν αρκετά απρόσβλητος, γεγονός που του επέτρεψε να δραστηριοποιηθεί πολύ σε μεγάλες περιοχές της Δύσης.
Συνωμοσία του Μαρκελλίνου
Ωστόσο στον ακαδημαϊκό κόσμο υπάρχει διαμάχη, ως προς το ποιος είναι πραγματικά το άτομο των μηχανορραφιών της γαλατο-ρωμαϊκής αριστοκρατίας μετά το τέλος του Aβίτου, ο οποίος ήταν Γαλατικής καταγωγής και από τις δικές τους τάξεις. Πολλοί μελετητές παλαιοί και νέοι έχουν διαβάσει, το όνομα της εκδήλωσης ως Marcellini, Marcelliniana αντί για Marcellana. Αυτό δεν έχει και πολύ νόημα να τοποθετήσουμε τον Μαρκελλίνο ως το εν λόγω πρόσωπο γι' αυτή τη δράση της Γαλατικής αριστοκρατίας, αφού δεν ήταν Γαλάτης και πιθανότατα προέρχεται από πλούσια οικογένεια Δαλματίας. Η υπόθεση να τοποθετηθεί ο Μαρκελλίνος ως το πρόσωπο για το οποίο γίνεται λόγος, οδήγησε άλλους να υποθέσουν ότι είναι Γαλατικής καταγωγής, όταν δεν υπάρχουν απολύτως στοιχεία που να το υποστηρίζουν. Ο Μάτιζεν έδειξε, ότι ο Μαρκελλίνος δεν μπορεί να είναι το εν λόγω πρόσωπο και ότι ο Απολλινάριος Σιδόνιος μιλούσε για έναν Μάρκελλο, ο οποίος ήταν Γαλάτης αριστοκράτης. Καταδεικνύει γιατί ο Μαρκελλίνος δεν μπορεί λογικά να είναι το εν λόγω πρόσωπο, συγκρίνοντας άλλα ονόματα γραμμένα από τον ίδιο συγγραφέα και δείχνοντας ότι ο Σιδόνιος χρησιμοποιεί το ίδιο ύφος γράφοντας τα ονόματα, δίνοντας έτσι την υποστήριξη ότι είναι ο Mάρκελλος και όχι ο Mαρκελλίνος, για τον οποίο μιλάει.
Εφορευτική επιτροπή
Η εφορευτική επιτροπή είναι όργανο αρμόδιο με την επίβλεψη των εκλογικών διαδικασιών. Οι εφορευτικές επιτροπές μπορούν να είναι ανεξάρτητες, μικτές, δικαστικές ή εκτελεστικές. Στις ομοσπονδίες μπορεί να υπάρχει ξεχωριστό όργανο για κάθε ομόσπονδη κυβέρνηση.
Στην Ελλάδα τα μέλη της εκάστοτε εφορευτικής επιτροπής διορίζονται από το κράτος. Χρησιμοποιούνται σε κάθε εκλογική διαδικασία, ανεπίσημη ή επίσημη.
Κατηγορία:Εκλογές
Νουαζώ
Το Νουαζώ (γαλλικά: Noiseau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νουαζεέν (γαλλικά: Noiséens).
Πετράλωνα Μεσσηνίας
Πληροφορίες
Τα Πετράλωνα ανήκουν στην Κοινότητα Αρχαίας Μεσσήνης και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Ιθώμης, με έδρα τη Βαλύρα. Βρίσκονται σε υψόμετρο 393 μέτρων και απέχουν από την Καλαμάτα 37 χιλιόμετρα. Πήραν το όνομά τους από 2 πέτρινα αλώνια, που βρίσκονται στο ψηλότερο σημείο του χωριού.
Ανδρομονάστηρο
Κοντά στα Πετράλωνα βρίσκεται το Ανδρομονάστηρο, ή Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, και ανήκει στη Μονή Βουλκάνου. Η Μονή ιδρύθηκε στα τέλη του 12ου, ή στις αρχές του 13ου αιώνα και έχει μορφή φρουρίου. Η ονομασία Ανδρομονάστηρο, δόθηκε για να ξεχωρίζει από τη γειτονική Μονή Ζωοδόχου Πηγής Σαμαρίνας, που ήταν γυναικεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Ορλί
Το Ορλί (γαλλικά: Orly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορλιζιέν (γαλλικά: Orlysiens).
Τζέιμι Ντόρναν
Ο Τζέιμι Ντόρναν (Jamie Dornan, 1 Μαΐου 1982) είναι Βορειοϊρλανδός ηθοποιός, μουσικός και μοντέλο.
Ορλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Τζέιμι Ντόρναν
Καριέρα
Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 2006, όταν έπαιξε στην ταινία Marie Antoinette. Επίσης, έχει εμφανιστεί στις ταινίες: Shadows in the Sun, Flying Home και Anthropoid.
Το 2015 έπαιξε στην ταινία Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι και του δόθηκαν δύο Χρυσά Βατόμουρα. Στη συνέχεια, έπαιξε στις Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι (2017) και Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: Απελευθέρωση (2018).
Στην τηλεόραση, έχει παίξει στις σειρές Once Upon a Time και The Fall.
Προσωπική ζωή
Το 2010 γνώρισε τη μουσικό Αμέλια Γουόρνερ, την οποία αρραβωνιάστηκε το 2012 και νυμφεύθηκε το 2013. Έχουν αποκτήσει δύο κόρες.
Πόλεμος της Πολωνικής Διαδοχής
Ο Πόλεμος της Πολωνικής Διαδοχής, Wojna o sukcesję polską, (1733 – 35) ήταν μια μεγάλη ευρωπαϊκή σύγκρουση, που πυροδότησε έναν πολωνικό εμφύλιο πόλεμο για τη διαδοχή του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας, τον οποίο οι άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις διεύρυναν επιδιώκοντας τα δικά τους εθνικά συμφέροντα. Η Γαλλία και η Ισπανία, οι δύο δυνάμεις των Βουρβόνων, προσπάθησαν να δοκιμάσουν τη δύναμη των Αυστριακών Αψβούργων στη δυτική Ευρώπη, όπως και το βασίλειο της Πρωσίας, ενώ η Σαξονία και η Ρωσία κινητοποιήθηκαν για να υποστηρίξουν τον τελικό νικητή της Πολωνίας. Οι μάχες στην Πολωνία είχαν ως αποτέλεσμα την ανάρρηση του Αυγούστου Γ΄, ο οποίος εκτός από τη Ρωσία και τη Σαξονία, υποστηρίχθηκε πολιτικά από τους Αψβούργους.
Οι μεγάλες στρατιωτικές εκστρατείες και μάχες του πολέμου έγιναν εκτός Πολωνίας. Οι Βουρβόνοι, υποστηριζόμενοι από τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας, κινήθηκαν εναντίον απομονωμένων εδαφών των Αψβούργων. Στη Ρηνανία, η Γαλλία κατέλαβε με επιτυχία το δουκάτο της Λωρραίνης και στην Ιταλία, η Ισπανία ανέκτησε τον έλεγχο στα βασίλεια της Νάπολης και της Σικελίας που είχε χάσει στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, ενώ τα εδαφικά κέρδη στη βόρεια Ιταλία ήταν περιορισμένα, παρά τις αιματηρές εκστρατείες. Η απροθυμία της Βρετανίας να υποστηρίξει την Αψβουργική Αυστρία απέδειξε την αδυναμία της Αγγλο-Αυστριακής Συμμαχίας.
Ο πόλεμος αποδείχθηκε καταστροφικός για την ανεξαρτησία της Πολωνίας και επιβεβαίωσε εκ νέου, ότι οι υποθέσεις της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένης της εκλογής του ίδιου του βασιλιά, θα ελέγχοντο από τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης. Μετά τον Αύγουστο Γ΄ θα υπήρχε μόνο ένας ακόμη βασιλιάς της Πολωνίας, ο Στανίσλαος Β΄ Αύγουστος, ο ίδιος μαριονέτα των Ρώσων, και τελικά η Πολωνία θα διαμελιζόταν από τους γείτονές της και θα έπαυε να υπάρχει ως κυρίαρχο κράτος μέχρι τα τέλη του 18ου αι. Η Πολωνία επίσης παρέδωσε τις αξιώσεις στη Λιβονία και τον άμεσο έλεγχο του δουκάτου της Κουρλάνδης-Σεμιγαλλίας, το οποίο, αν και παρέμενε πολωνικό φέουδο, δεν ενσωματώθηκε στην ίδια την Πολωνία και τέθηκε υπό ισχυρή ρωσική επιρροή, η οποία έληξε μόνο με την πτώση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1917.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|187x187εσ| [[Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός|Αύγουστος Β΄ της Πολωνίας: το τέλος του τον Φεβρουάριο του 1733 πυροδότησε τον πόλεμο.]]
Μετά το τέλος του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου Α΄ το 1572, ο βασιλιάς της Πολωνίας εκλεγόταν από τους ευγενείς (slachta), ένα σώμα που αποτελείτο από τους πολωνικούς γαιοκτήμονες, σε μία ειδικά ονομαζόμενη εκλογική Συνέλευση (Sejm). Η βασιλική εξουσία περιοριζόταν όλο και περισσότερο από τη Συνέλευση, το νομοθετικό σώμα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Με τη σειρά της, η Συνέλευση παρέλυε συχνά από το Liberum Veto, το δικαίωμα οποιουδήποτε μέλους να εμποδίζει τις αποφάσεις του. Οι γείτονες της Πολωνίας επηρέαζαν συχνά τη Συνέλευση, και στις αρχές του 18ου αι. το δημοκρατικό σύστημα βρισκόταν σε παρακμή.
Το 1697 ο Αύγουστος Β΄ έγινε βασιλιάς, με την υποστήριξη της Αυστρίας και της Ρωσίας, αλλά καθαιρέθηκε από τον Στανίσλαο Α΄ Λεστσίνσκι το 1705. Επέστρεψε τέσσερα χρόνια αργότερα και ο Στανίσλαος Α΄ κατέφυγε στη Γαλλία, όπου η κόρη του Μαρία Λεστσίνσκα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας το 1725. Ο Αύγουστος Β΄ απέτυχε σε μια προσπάθεια να διευθετήσει το Πολωνικό στέμμα στον γιο του, Αύγουστο Γ΄, οδηγώντας σε έναν ανταγωνισμό για τον θρόνο, όταν απεβίωσε το 1733. Στη μυστική Συνθήκη των Τριών Μαύρων Αετών του 1732, η Ρωσία, η Αυστρία και η Πρωσία συμφώνησαν να αντιταχθούν στην εκλογή είτε του Στανισλάου Α΄ είτε του Αυγούστου Γ΄ και να υποστηρίξουν τον Εμμανουήλ των Μπραγκάνσα πρίγκιπα της Πορτογαλίας.
Η διαμάχη συνέπεσε με την κατάρρευση της Αγγλο-Γαλλικής Συμμαχίας, η οποία κυριαρχούσε στην Ευρώπη από το 1714. Η συμφωνία στην Ουτρέχτη για να διασφαλιστεί ότι η Γαλλία και η Ισπανία θα παρέμειναν χωριστές, σήμαινε -παρά τη στενή σχέση μεταξύ του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και του θείου του Φίλιππου Ε΄ της Ισπανίας- ότι οι δύο χώρες ήταν αντίπαλοι στον Πόλεμο της Τετραπλής Συμμαχίας 1718-1720. Όταν ο καρδινάλιος Φλερύ έγινε επικεφαλής της Γαλλίας το 1726, επιδίωξε μια στενότερη σχέση με την Ισπανία, βοηθούμενος από τη γέννηση του Λουδοβίκου δελφίνου της Γαλλίας το 1729, κάτι που φαινόταν να διασφαλίζει, ότι οι χώρες θα παρέμεναν χωριστές.
Ο Φλερύ υποστήριξε τον Στανίσλαο Α΄, ελπίζοντας να αποδυναμώσει την Αυστρία και να εξασφαλίσει το δουκάτο της Λωρραίνης, μια στρατηγική περιοχή που κατείχε η Γαλλία για μεγάλα διαστήματα του προηγούμενου αιώνα. Ο σημερινός δούκας Φραγκίσκος αναμενόταν να νυμφευτεί την κληρονόμο του αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ΄, Μαρία-Θηρεσία, φέρνοντας την Αυστρία επικίνδυνα κοντά στη Γαλλία. Ταυτόχρονα, ο Φίλιππος Ε΄ ήθελε να ανακτήσει εδάφη στην Ιταλία, που είχαν παραχωρηθεί στην Αυστρία το 1714, γεγονός που οδήγησε στη Σύμβαση του Οίκου του 1733 μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας.
Τέλος του Αυγούστου Β΄
Ο Αύγουστος Β΄ απεβίωσε την 1η Φεβρουαρίου 1733. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού του 1733, η Γαλλία άρχισε να δημιουργεί δυνάμεις κατά μήκος των βόρειων και ανατολικών συνόρων της, ενώ ο αυτοκράτορας συγκέντρωσε στρατεύματα στα πολωνικά σύνορα, μειώνοντας τις φρουρές στο δουκάτο του Μιλάνου για το σκοπό αυτό. Ενώ ο ηλικιωμένος Ευγένιος πρίγκιπας της Σαβοΐας είχε συστήσει στον αυτοκράτορα μια πιο πολεμική στάση ενάντια σε πιθανές ενέργειες της Γαλλίας στην κοιλάδα του Ρήνου και στη βόρεια Ιταλία, έγιναν ελάχιστα μόνο βήματα για τη βελτίωση της αυτοκρατορικής άμυνας στον Ρήνο.
Ο μαρκήσιος του Μόντι, πρεσβευτής της Γαλλίας στη Βαρσοβία, έπεισε τις αντίπαλες οικογένειες Ποτότσκι και Τσαρτορύσκι να ενωθούν πίσω από τον Στανίσλαο Α΄. Ο Tέοντορ Ποτότσκι, προκαθήμενος της Πολωνίας και μεσοβασιλιάς μετά το τέλος του Αυγούστου Β΄, συγκάλεσε Συνέλευση τον Μάρτιο του 1733. Οι αντιπρόσωποι σε αυτή τη Συνέλευση ενέκριναν ψήφισμα, που απαγόρευε την υποψηφιότητα αλλοδαπών. Αυτό θα απέκλειε ρητά τόσο τον Εμμανουήλ της Πορτογαλίας, όσο και τον γιο του Αυγούστου Β', Φρειδερίκο-Αύγουστο Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας.
Ο Φρειδερίκος-Αύγουστος Β΄ διαπραγματεύτηκε συμφωνίες με την Αυστρία και τη Ρωσία τον Ιούλιο του 1733. Σε αντάλλαγμα για τη Ρωσική υποστήριξη, συμφώνησε να εγκαταλείψει οποιεσδήποτε εναπομείνασες πολωνικές αξιώσεις στη Λιβονία και υποσχέθηκε στην Άννα της Ρωσίας να έχει τη διαδοχή του δουκάτου της Κουρλάνδης, ενός πολωνικού φέουδου (του οποίου ήταν δούκισσα -ως σύζυγος του δούκα της Κουρλάνδης- πριν από την άνοδό της στον Ρωσικό θρόνο), το οποίο διαφορετικά θα είχε τεθεί υπό την άμεση πολωνική κυριαρχία, μετά το τέλος του τότε δούκα, Φερδινάνδου Κέτλερ, ο οποίος δεν είχε κληρονόμους. Στον Αυστριακό αυτοκράτορα υποσχέθηκε την αναγνώριση της Πραγματικής Κύρωσης του 1713, ενός εγγράφου που σχεδιάστηκε για να εγγυηθεί τη διαδοχή του αυστριακού θρόνου στη Μαρία-Θηρεσία, τη μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ (ο οποίος είχε επιζόντα τέκνα μόνο δύο κόρες).
Τον Αύγουστο, οι Πολωνοί ευγενείς συγκεντρώθηκαν για την εκλογική Συνέλευση. Στις 11 Αυγούστου, 30.000 Ρώσοι στρατιώτες υπό τον στρατάρχη Πήτερ Λάισι εισήλθαν στην Πολωνία, σε μια προσπάθεια να επηρεάσουν την απόφαση της Συνέλευσης. Στις 4 Σεπτεμβρίου, η Γαλλία δήλωσε ανοιχτά την υποστήριξή της στον Στανίσλαφ Α΄, ο οποίος εξελέγη βασιλιάς από μια βουλή 12.000 αντιπροσώπων στις 12 Σεπτεμβρίου. Μια ομάδα ευγενών, με επικεφαλής τους Λιθουανούς μεγιστάνες, συμπεριλαμβανομένου του δούκα Mιχαήλ Βισνιοβιέσκι (πρώην μεγάλου καγκελάριου της Λιθουανίας που είχε οριστεί από τον Αύγουστο Β΄), διέσχισε τον ποταμό Βιστούλα προς την Πράγα και την προστασία των ρωσικών στρατευμάτων. Αυτή η ομάδα, που αριθμούσε περίπου 3.000, εξέλεξε τον Φρειδερίκο-Αύγουστο Β΄ γισ βασιλιά της Πολωνίας ως Αύγουστο Γ΄ στις 5 Οκτωβρίου. Παρά το γεγονός ότι αυτή η ομάδα ήταν μειοψηφία, η Ρωσία και η Αυστρία, με σκοπό να διατηρήσουν την επιρροή τους στην Πολωνία, αναγνώρισαν τον Αύγουστο Γ΄ ως βασιλιά.
Αυστριακή απομόνωση
μικρογραφία| Γάλλοι έφιπποι [[Γρεναδιέρος|γρεναδιέροι του Λουδοβίκου ΙΕ΄.]] Όταν τελικά ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες, οι Αυστριακοί ήλπιζαν σε βοήθεια από τις θαλάσσιες δυνάμεις, τη Βρετανία και την Ολλανδική Δημοκρατία. Ήταν απογοητευμένοι σε αυτό, αφού τόσο οι Ολλανδοί, όσο και οι Βρετανοί επέλεξαν να ακολουθήσουν μια πολιτική ουδετερότητας. Ο Βρετανός πρωθυπουργός σερ Ρόμπερτ Γουόλπολ δικαιολόγησε τη μη παρέμβαση της Βρετανίας, επιμένοντας ότι η Αγγλο-Αυστριακή Συμμαχία που είχε συμφωνηθεί στη συνθήκη της Βιέννης το 1731, ήταν μια καθαρά αμυντική συμφωνία, ενώ η Αυστρία ήταν σε αυτή την περίπτωση η επιτιθέμενη. Αυτή η θέση δέχτηκε επίθεση από Άγγλους Αυστρόφιλους, που ήθελαν να βοηθήσουν τους Αυστριακούς ενάντια στη Γαλλία, αλλά η δεσπόζουσα θέση του Γουόλπολ εξασφάλισε ότι η Βρετανία θα μείνει έξω από τη σύγκρουση. Οι Γάλλοι, μη θέλοντας να προκαλέσουν τη Βρετανία, επέλεξαν προσεκτικά να μην εκστρατεύσουν στις Αυστριακές Κάτω Χώρες και απέφυγαν να εκστρατεύσουν σε μέρη της Γερμανίας, που θα μπορούσαν να τραβήξουν οποιαδήποτε δύναμη στη σύγκρουση.
Στα νότια σύνορα της Αυστρίας, η Γαλλία τον Νοέμβριο του 1733 διαπραγματεύτηκε τη μυστική συνθήκη του Τορίνο με τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ΄ και προετοιμάστηκε για στρατιωτικές επιχειρήσεις στη βόρεια Ιταλία. Συνήψε την (επίσης μυστική) συνθήκη του Εσκοριάλ με την Ισπανία, η οποία περιλάμβανε υποσχέσεις για γαλλική βοήθεια στην ισπανική κατάκτηση της Νάπολης και της Σικελίας. Η Γαλλία έκανε επίσης διπλωματικές προσεγγίσεις στη Σουηδία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε μια άκαρπη προσπάθεια να τους παρασύρει στη σύγκρουση για την υποστήριξη του Στανισλάου Α΄.
Οι Αυστριακοί έμειναν έτσι σε μεγάλο βαθμό χωρίς αποτελεσματικούς εξωτερικούς συμμάχους στα νότια και δυτικά σύνορά τους. Οι Ρώσοι και Σάξονες σύμμαχοί τους ασχολήθηκαν με την πολωνική εκστρατεία και ο αυτοκράτορας δεν εμπιστευόταν τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας, ο οποίος ήταν πρόθυμος να παράσχει κάποια βοήθεια. Οι διαιρέσεις εντός της αυτοκρατορίας επηρέασαν επίσης τη συγκέντρωση στρατευμάτων το 1733, καθώς ο Κάρολος-Αλβέτος δούκας της Βαυαρίας, ο οποίος έτρεφε φιλοδοξίες να γίνει ο επόμενος αυτοκράτορας της Γερμανίας, υπέγραψε μυστική συμφωνία με τη Γαλλία τον Νοέμβριο του 1733 και προσπάθησε, με περιορισμένη επιτυχία, να αποτρέψει άλλοι ηγεμόνες εντός της αυτοκρατορίας από την οικογένεια Βίττελσμπαχ από την παροχή στρατευμάτων στον αυτοκράτορα, σύμφωνα με τις υποχρεώσεις τους από τη συνθήκη. Ενώ η ίδια η Βρετανία δεν παρείχε υποστήριξη, το Εκλογικό Σώμα του Ανόβερου, όπου ο Γεώργιος Β΄ κυβερνούσε επίσης ως αυτοκρατορικός Εκλέκτορας, αποδείχθηκε πρόθυμος να βοηθήσει. Στις 9 Απριλίου 1734, κηρύχθηκε αυτοκρατορικός πόλεμος (reichskrieg) κατά της Γαλλίας, υποχρεώνοντας όλα τα αυτοκρατορικά κράτη να συμμετάσχουν.
Στην Πολωνία
δεξιά|μικρογραφία|Ρώσος γρεναδιέρος το 1732 Οι Ρώσοι, με διοικητή τον Πέτερ Λάσυ, κατέλαβαν γρήγορα την πρωτεύουσα της Βαρσοβίας και εγκατέστησαν τον Aύγουστο Γ΄ ως πιθανό διάδοχο, αναγκάζοντας τον Στανίσλαο Α΄ να καταφύγει στο Ντάντσιχ (σημερινό Γκντανσκ), το οποίο πολιορκήθηκε για κάποιο διάστημα από έναν Ρωσο-Σαξωνικό στρατό που ήρθε, υπό τη γενική διοίκηση του στρατάρχη Μπούκχαρντ Κρίστοφ φον Μύνιχ. Το Ντάντσιχ συνθηκολόγησε τον Ιούνιο του 1734 και ο Στανίσλαος αναγκάστηκε να φύγει για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά πρώτα στην πόλη Κένιγκσμπεργκ και τελικά στη Γαλλία. Αυτό τερμάτισε τη μεγάλη στρατιωτική δραστηριότητα στην ίδια την Πολωνία, αν και συνέχισε να καταλαμβάνεται από ξένα στρατεύματα, καθώς ο Aύγουστος Γ΄ αντιμετώπιζε πατριώτες υποστηρικτές του Στανίσλαου Α΄. Μια ομάδα ευγενών και αριστοκρατών που υποστήριζαν τον Στανίσλαο Α΄ σχημάτισαν τη Συνομοσπονδία του Τζίκουφ στα τέλη του 1734 και υπό τον διοικητή τους Άνταμ Τάρλο προσπάθησαν να πολεμήσουν τα ρωσικά και τα σαξονικά στρατεύματα, αλλά οι προσπάθειές τους ήταν αναποτελεσματικές. Σε αυτό που έγινε γνωστό ως Sejm Ειρήνευσης, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο-Ιούλιο 1736, ο Αύγουστος Γ΄ επιβεβαιώθηκε ως βασιλιάς της Πολωνίας και μέγας δούκας της Λιθουανίας.
Στη Ρηνανία
Ο αυτοκράτορας κινητοποίησε τις ενεργές δυνάμεις του ως απάντηση στις γαλλικές επιθέσεις και ξεκίνησε τη διαδικασία κλήσης στρατευμάτων από τα κράτη της αυτοκρατορίας, εγκαθιστώντας μια αμυντική γραμμή στο Έτινγκεν, κοντά στην Καρλσρούη. Την άνοιξη του 1734 γαλλικοί ελιγμοί πλαισίωσαν με επιτυχία αυτή τη γραμμή και ο Ευγένιος πρίγκιπας της Σαβοΐας αναγκάστηκε να αποσύρει αυτές τις δυνάμεις στο αυτοκρατορικό στρατόπεδο στο Χάιλμπρον. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για τον γαλλικό στρατό υπό τον δούκα του Μπέργουικ να πολιορκήσει το αυτοκρατορικό οχυρό στο Φίλιπσμπουργκ, το οποίο έπεσε μετά από πολιορκία δύο μηνών τον Ιούλιο του 1734. Ο Ευγένιος, ο οποίος συνοδευόταν από τον διάδοχο του θρόνου Φρειδερίκο (Β΄) της Πρωσίας, έκανε κάποιες προσπάθειες να ανακουφίσει την πολιορκία, αλλά ποτέ δεν έκανε αποφασιστικές επιθέσεις εναντίον του πολιορκητικού στρατού, λόγω του μεγέθους του και της σχετικά κακής ποιότητας των στρατευμάτων που είχε υπό τις διαταγές του. Ο Μπέργουικ σκοτώθηκε από οβίδα στο Φίλιπσμπουργκ.
Οι γαλλικοί στρατοί συνέχισαν να προελαύνουν κατά μήκος του Ρήνου, φτάνοντας μέχρι το Μάιντς, αλλά ο αυξανόμενος αυτοκρατορικός στρατός, ο οποίος περιλάμβανε στρατεύματα από τη Ρωσία που είχαν βοηθήσει στην κατάληψη του Ντάντσιγκ, μπόρεσε να αποτρέψει τη Γαλλία από την πολιορκία εκεί, και ο Ευγένιος πήγε στην επίθεση. Μια δύναμη 30.000 υπό τον Φρειδερίκο-Ερρίκο φον Σέκεντορφ διέσχισε τον Ρήνο και άρχισε να απωθεί τους Γάλλους πίσω προς το Tρηρ, νικώντας τους στο Κλάουζεν τον Οκτώβριο του 1735, σε μια από τις τελευταίες μάχες πριν από την επίτευξη των προκαταρκτικών όρων ειρήνης.
Στην Ιταλία
Γαλλικά στρατεύματα και στρατεύματα της Σαβοΐας που αριθμούσαν πάνω από 50.000, υπό τη διοίκηση του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄, εισήλθαν στο έδαφος του Μιλάνου ήδη από τις 24 Οκτωβρίου, ενάντια στην ελάχιστη αντίσταση, καθώς οι αυστριακές δυνάμεις στο δουκάτο αριθμούσαν μόνο περίπου 12.000. Μέχρι τις 3 Νοεμβρίου, η ίδια η πόλη του Μιλάνου είχε παραδοθεί, αν και ο Αυστριακός κυβερνήτης, κόμης Βίριχ-Φίλιπ φον Ντάουν, κρατούσε ακόμα το φρούριο. Ο μεγάλος στρατηγός της Γαλλίας, ο δούκας του Βιλάρ, ενώθηκε με τον Κάρολο-Εμμανυήλ Γ΄ στο Μιλάνο στις 11 Νοεμβρίου. Ενώ ο Βιλάρ ήθελε να κινηθεί αμέσως εναντίον της Μάντοβας για να εξασφαλίσει τα αλπικά περάσματα ενάντια στις αυστριακές ενισχύσεις, ο Κάρολος-Εμμανουήλ Γ΄, που δεν είχε εμπιστοσύνη στους Γάλλους συμμάχους του και τις συναλλαγές τους με την Ισπανία, προσπάθησε να εξασφαλίσει το Μιλάνο. Ο στρατός πέρασε τους επόμενους τρεις μήνες εξαλείφοντας την αυστριακή αντίθεση από τις υπόλοιπες οχυρωμένες πόλεις στο δουκάτο. Ο Βιλάρ προσπάθησε να ελκύσει το ενδιαφέρει τον δον Καρόλου της Πάρμας για να συμμετάσχει στην αποστολή εναντίον της Mάντουα, αλλά ο Κάρολος επικεντρώθηκε στην εκστρατεία στη Νάπολη. Ο Βιλάρ άρχισε να κινείται ενάντια στη Μάντοβα, αλλά ο Κάρολος-Εμμανουήλ Β΄ αντιστάθηκε και ο στρατός έκανε μικρή πρόοδο. Στις αρχές Μαΐου, ένας αυστριακός στρατός 40.000 υπό τον κόμη Κλωντ-Φλοριμόντ ντε Μερσύ διέσχισε τις Άλπεις και απείλησε να κλείσει τα μετόπισθεν του γαλλικού στρατού με πλευρικό ελιγμό. Ο Βιλάρ απάντησε υποχωρώντας από τη Μάντοβα και προσπάθησε χωρίς επιτυχία να διακόψει τη διέλευση του αυστριακού στρατού από τον ποταμό Πάδο. Ο Βιλάρ, απογοητευμένος από την τακτική καθυστέρησης του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄, εγκατέλειψε τον στρατό στις 27 Μαΐου. Αρρώστησε στο δρόμο της επιστροφής στη Γαλλία και απεβίωσε στο Τορίνο στις 17 Ιουνίου.
Οι δυνάμεις του ντε Mερσύ έκαναν επανειλημμένες προσπάθειες να διασχίσουν τον ποταμό Πάρμα τον Ιούνιο, αλλά μόλις αργά εκείνον τον μήνα κατάφεραν να διασχίσουν τον ποταμό και να πλησιάσουν την πόλη της Πάρμα, όπου οι συμμαχικές δυνάμεις, τώρα υπό τη διοίκηση των Γάλλων στραταρχών ντε Μπρολί και Κοϊνύ, ήταν εδραιωμένοι. Σε μια μάχη του Κολόρνο πριν και σε μια αιματηρή μάχη κοντά στο χωριό Κροτσέτα στις 29 Ιουνίου, οι Αυστριακοί νικήθηκαν, ο Μερσύ σκοτώθηκε και ο Φρειδερίκος φον Βύρτεμπεργκ, ο δεύτερος διοικητής, τραυματίστηκε. Ο Κάρολος-Εμμανουήλ Γ΄ επέστρεψε την επόμενη ημέρα για να αναλάβει εκ νέου τη διοίκηση και συνέχισε τις τακτικές καθυστερήσεων, αποτυγχάνοντας να καταδιώξει αμέσως τους Αυστριακούς που υποχωρούσαν. Οι Αυστριακοί υποχώρησαν στον Πάδο, όπου ενισχύθηκαν με επιπλέον στρατεύματα και τέθηκαν υπό τη διοίκηση του στρατάρχη Kένιγκσεγκ. Μετά από δύο μήνες αδράνειας, κατά τη διάρκεια των οποίων οι στρατοί αντιμετώπιζαν ο ένας τον άλλον πέρα από τον ποταμό Σέκια, ο Kένιγκσεγκ στις 15 Σεπτεμβρίου εκμεταλλεύτηκε τη χαλαρή ασφάλεια και πραγματοποίησε μια επιδρομή στα κεντρικά γραφεία του Κοϊνύ στο Κουιστέλο, σχεδόν αιχμαλωτίζοντας τον Κοϊνύ και λαμβάνοντας μεταξύ άλλων βραβεία πορσελάνες του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄. Δύο ημέρες αργότερα οι Γάλλοι αποσύρθηκαν σε μια θέση κοντά στη Γκουαστάλλα ως απάντηση στους αυστριακούς ελιγμούς, αλλά ένα απόσπασμα σχεδόν 3.000 ανδρών περικυκλώθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους προελαύνοντες Αυστριακούς. Στις 19 Σεπτεμβρίου, ο Kένιγκσεγκ επιτέθηκε στη συμμαχική θέση στη Γκουαστάλλα, και σε μια άλλη αιματηρή συνάντηση, νικήθηκε, χάνοντας μεταξύ άλλων τον Φρειδερίκο της Βυρτεμβέργης. Ο Kένιγκσεγκ υποχώρησε πέρα από τον Πάδο, υιοθετώντας μια αμυντική θέση μεταξύ του Πάδου και του Όλιο, ενώ ο Κάρολος-Εμμανουήλ Γ΄ και πάλι δεν εκμεταλλεύτηκε τη νίκη του. Όταν τελικά απέσυρε το μεγαλύτερο μέρος του συμμαχικού στρατού στην Κρεμόνα, οι Αυστριακοί προχώρησαν στη βόρεια όχθη του Πάδου μέχρι την Άντα, πριν και οι δύο στρατοί εισέλθουν στις χειμερινές διαμονές τους τον Δεκέμβριο του 1734.
Στη νότια Ιταλία, οι Αυστριακοί, επιλέγοντας μια στρατηγική υπεράσπισης μεγάλου αριθμού φρουρίων, ηττήθηκαν βαθιά. Ο δον Κάρολος συγκέντρωσε έναν στρατό, που αποτελείτο κυρίως από Ισπανούς, αλλά και μερικά στρατεύματα από τη Γαλλία και τη Σαβοΐα. Προχωρώντας νότια μέσα από το Παπικό Κράτος, ο στρατός του πλαισίωσε την πρώτη γραμμή της αυστριακής άμυνας στο Mινιάνο, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν στο φρούριο στην Κάπουα. Στη συνέχεια έγινε πρακτικά δεκτός στη Νάπολη από τους πατρίκιους της πόλης, καθώς ο Αυστριακός αντιβασιλιάς είχε καταφύγει προς το Μπάρι και τα φρούρια που κρατούσαν οι Αυστριακοί στην πόλη καταλήφθηκαν γρήγορα. Ενώ διατηρούσε αποκλεισμό των μεγαλύτερων αυστριακών εγκαταστάσεων στην Κάπουα και τη Γαέτα, μια μεγάλη μερίδα του συμμαχικού στρατού καταδίωξε τις υπόλοιπες αυστριακές δυνάμεις. Αυτοί τελικά επιχείρησαν να σταθούν στα τέλη Μαΐου και ηττήθηκαν στο Μπιτόντο. Η Κάπουα και η Γαέτα πολιορκήθηκαν στη συνέχεια, ενώ τα αυστριακά φρούρια στη Σικελία υποτάχθηκαν γρήγορα. Η Γαέτα παραδόθηκε τον Αύγουστο και η Κάπουα άντεξε μέχρι τον Νοέμβριο, όταν ο διοικητής του, Όθων-Φερδινάνδος φον Άμπενσμπεργκ ουντ Τράουν, διαπραγματεύτηκε τελικά τους όρους παράδοσης, αφού του τελείωσαν τα πυρομαχικά. Ο Ιακωβίτης διεκδικητής των θρόνων του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας, Κάρολος-Εδουάρδος Στιούαρτ, ο οποίος ήταν κάτω των 14 ετών τότε, συμμετείχε επίσης στη γαλλική και ισπανική πολιορκία της Γκαέτα, κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση σε μάχη.
Διακανονισμός ειρήνης
μικρογραφία|400εσ|Η Ευρώπη μετά τη [[Συνθήκη της Βιέννης (1738)|Συνθήκη της Βιέννης του 1738, η οποία ολοκλήρωσε τον πόλεμο.]] Ήδη από τον Φεβρουάριο του 1734 οι Βρετανοί και οι Ολλανδοί είχαν προσφερθεί να μεσολαβήσουν στις ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ των διαφόρων μερών της σύγκρουσης. Στις αρχές του 1735, οι προτάσεις κυκλοφόρησαν. Καθώς το 1735 προχωρούσε με τους Αυστριακούς να μην ήταν σε πραγματική θέση να συνεχίσουν τον αγώνα, και τους Γάλλους που ανησυχούσαν για την πιθανή άφιξη ρωσικών ενισχύσεων στον Ρήνο (η οποία τελικά συνέβη), οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν μέχρι το καλοκαίρι του 1735.
Μια προκαταρκτική ειρήνη συνήφθη τελικά τον Οκτώβριο του 1735 και επικυρώθηκε με τη συνθήκη της Βιέννης τον Νοέμβριο του 1738. Ο Αύγουστος Γ΄ επιβεβαιώθηκε επίσημα ως βασιλιάς της Πολωνίας, ο Στανίσλαος Α΄ αποζημιώθηκε με τη Λωρραίνη (η οποία θα περνούσε με το τέλος του, μέσω της κόρης του, στους Γάλλους), ενώ ο πρώην δούκας της Λωρραίνης Φραγκίσκος-Στέφανος έγινε διάδοχος του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης.
Ο Κάρολος της Πάρμας εγκατέλειψε την Πάρμα, η οποία περιήλθε στην άμεση αυστριακή κυριαρχία, αλλά αποζημιώθηκε πλουσιοπάροχα με το ότι έγινε βασιλιάς της Νάπολης και της Σικελίας. Ο Κάρολος-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας έλαβε εδάφη από το δυτικό τμήμα του δουκάτου του Μιλάνου δυτικά του Τιτσίνο, συμπεριλαμβανομένων της Νοβάρα και της Τορτόνα.
Αν και οι μάχες σταμάτησαν μετά την προκαταρκτική ειρήνη το 1735, η τελική ειρηνευτική διευθέτηση έπρεπε να περιμένει μέχρι το τέλος του τελευταίου μεγάλου δούκα των Μεδίκων της Τοσκάνης, Τζιαν-Γκαστόνε το 1737, για να επιτραπεί η έναρξη ισχύος των εδαφικών ανταλλαγών, που προέβλεπε η ειρηνευτική συμφωνία.
Οι Γάλλοι (και οι σύμμαχοί τους), ελπίζοντας σε ύφεση και καλές σχέσεις με τους Αυστριακούς, αναγνώρισαν τώρα επίσης την Πραγματική Κύρωση, που θα επέτρεπε στην κόρη του αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ΄, Μαρία-Θηρεσία, να τον διαδεχθεί. Ωστόσο αυτό αποδείχτηκε μια φρούδα εγγύηση, καθώς οι Γάλλοι αποφάσισαν να παρέμβουν στην Αυστριακή Διαδοχή για να διαμελίσουν τη μοναρχία των Αψβούργων μετά το τέλος του Καρόλου ΣΤ΄ το 1740. Η απόκτηση της Λωρραίνης για τον πρώην βασιλιά της Πολωνίας, ωστόσο, αποδείχθηκε διαρκές όφελος για τη Γαλλία, καθώς πέρασε υπό άμεση γαλλική κυριαρχία με το τέλος του Στανισλάου Α΄ το 1766.
Ο Στανίσλαος Α΄ υπέγραψε την πράξη της παραίτησης το 1736, ενώ ο Αύγουστος Γ΄ εξήγγειλε γενική αμνηστία. Ο Mιχαήλ Σερβάτσυ Βισνιοβιέσκι ανταμείφθηκε αφειδώς: ο βασιλιάς τον έκανε μεγάλο χέτμαν και αρχιστράτηγο του μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της πρώιμης νεότερης περιόδου Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πόλεμοι της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συγκρούσεις του 18ου αιώνα
Μαρία Γασπαρίνα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1869 τον Κάρολο Γκόντιερ του Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερσχαουζεν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Ευάγγελος Ελευθερίου
Ο Ευάγγελος Ελευθερίου είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανολόγος. Είναι συνεργάτης της IBM και υπεύθυνος για το Τμήμα Cloud and Computing Infrastructure στο εργαστήριο της IBM στην Ελβετία. Είναι επίσης ο υπεύθυνος της ομάδας Memory and Cognitive Technologies στο ίδιο εργαστήριο.
Εκπαίδευση και ερευνητικά ενδιαφέροντα
Ο Ελευθερίου αποφοίτησε το 1979 από το Πανεπιστήμιο Πατρών όπου έλαβε το πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανολόγου. Μετά φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Κάρλετον στην Οτάβα του Καναδά, όπου έλαβε μεταπτυχιακό (1981) και διδακτορικό (1985) πάνω στην ηλεκτρολογία μηχανολογία.
Έγινε μέλος του ερευνητικού διδακτικού προσωπικού του εργαστηρίου της ΙΒΜ, που εδρεύει στην Ελβετία, το 1986. Σήμερα διευθύνει το Τμήμα Cloud and Computing Infrastructure.
Έχει συγγράψει περίπου 200 ερευνητικές μελέτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί
Ορμεσόν-συρ-Μαρν
Το Ορμεσόν-συρ-Μαρν (γαλλικά: Ormesson-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορμεσοναί (γαλλικά: Ormessonnais).
Ιωάννης - Αλέξιος Ζέπος
Ο  Ιωάννης - Αλέξιος Ζέπος (1946) είναι Έλληνας διπλωμάτης, πρέσβης επί τιμή.
Ορμεσόν-συρ-Μαρν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Ιωάννης - Αλέξιος Ζέπος
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα και είναι γιος του Γεωργίου Ζέπου, αντιναύαρχου του Πολεμικού Ναυτικού και γενικού γραμματέα του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εισήλθε στην Διπλωματική Υπηρεσία τον Νοέμβριο του 1974.
Μεταξύ άλλων, υπηρέτησε στο Διπλωματικό Γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας (1975), ως διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του υπουργού Εξωτερικών (2002-04), ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών (2009), πρέσβης της Ελλάδας στην Ινδία με παράλληλη διαπίστευση στο Νεπάλ, στο Μπαγκλαντές, στη Σρι Λάνκα και στις Μαλδίβες (1997-2002), πρέσβης στην Αίγυπτο (2007-09), μόνιμος αντιπρόσωπος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (2004-07) κ.α.
Έχει τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα και διάφορα παράσημα από την Κυπριακή Δημοκρατία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Αίγυπτο, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ολλανδία και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.
Το 2013 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Μια διπλωματική διαδρομή: Υπηρετώντας την Ελλάδα σε τέσσερις ηπείρους».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Τάγμα του Φοίνικος
Φερνάντα Μοντενέγκρο
Η Αρλέτε Πινιέιρο Εστέβες Τόρες (16 Οκτωβρίου 1929), περισσότερο γνωστή υπό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό της ως Φερνάντα Μοντενέγκρο, είναι Βραζιλιάνα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Θεωρείται από πολλούς ως η μεγαλύτερη Βραζιλιάνα ηθοποιός όλων των εποχών και συχνά αναφέρεται ως η μεγάλη κυρία του θεάτρου, του κινηματογράφου και των εφαρμοσμένων τεχνών της Βραζιλίας. Είναι η μόνη Βραζιλιάνα ηθοποιός που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Είναι επίσης η μοναδική ηθοποιός που ήταν υποψήφια για Όσκαρ για την ερμηνεία της στην πορτογαλική ταινία Central Station (1998). Επιπλέον, ήταν η μοναδική Βραζιλιάνα που κέρδισε βραβείο Έμμυ Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία της στην ταινία Doce de Mãe (2013).
Μεταξύ των ποικίλων εθνικών και διεθνών βραβείων που έχει λάβει κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που ξεπερνά τα εξήντα χρόνια, το 1999 βραβεύτηκε με την υψηλότερη αστική τιμή της χώρας της, το Εθνικό Βραβείο Τιμής, "ως αναγνώριση του εξαιρετικού έργου της στις εφαρμοσμένες τέχνες της Βραζιλίας", από τον τότε πρόεδρο Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο. Βραβεύτηκε πέντε φορές με το βραβείο Μολιέρ, έλαβε τρεις φορές το βραβείο του κυβερνήτη του κράτους του Σάο Πάολο και κέρδισε την αργυρά αρκούδα στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 1998 για τον ρόλο της στην ταινία Central Station, έναν ρόλο που της χάρισε υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερης Ηθοποιού και για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Πρωταγωνίστριας σε Δράμα το 1999. Στην τηλεόραση, ήταν η πρώτη ηθοποιός που προσλήφθηκε στο Tupi TV το 1951, όπου πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις για την τηλεόραση υπό τη σκηνοθεσία των Φερνάντο Τόρες, Σέρζιο Μπρίτο και Φλάβιο Ράνζελ. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στις σαπουνόπερες το 1954, με τη σαπουνόπερα A Muralha στο RecordTV, όπου εμφανίστηκε και σε άλλες παραγωγές. Έχει εργαστεί στους περισσότερους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς της Βραζιλίας όπως στους Band TV, Cultura TV, RecordTV e Globo TV (όπου παραμένει από το 1981), αλλά και στους σταθμούς TV Excelsior, TV Rio και TV Tupi οι οποίοι δεν υφίστανται πλέον.
Το 2013, ψηφίστηκε στην 15η θέση στη λίστα με τις διασημότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Βραζιλία από το περιοδικό Forbes. Κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης στους Θερινούς ΟΑ 2016, η Φερνάντα διάβασε το ποίημα "A Flor e a Náusea", του Κάρλος Ντρυμόν ντε Αντράντε, που υποτιτλίστηκε στα αγγλικά από την Τζούντι Ντεντς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ηθοποιοί
Κάρλος Αμπάντ
Ο Κάρλος Χαβιέρ Αμπάντ-Ερνάντες Τρουχίγιο (Carlos Javier Abad-Hernández Trujillo, γεν. 28 Ιουνίου 1995) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Είχε περάσει απ την Ελλάδα την σεζόν 2019-20, για λογαριασμό της Ξάνθης.
Σταδιοδρομία
Άρχισε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στην ΚΝ Τενερίφε, όπου αγωνίστηκε και στην Β ομάδα.
Τη διετία 2015-2017, αγωνίστηκε με δανεισμό στη Ρεάλ Μαδρίτης Β.
Στις 23 Αυγούστου 2018, εντάχθηκε με δανεισμό στην Κόρδοβα ΚΦ.
Στις 9 Ιουλίου 2019, μετακινήθηκε με μονοετή δανεισμό στην Ξάνθη.
Το καλοκαίρι του 2020, πήγε στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια ως ελεύθερος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Λιμάνι της Σμύρνης
Ιστορία
Η Σμύρνη ήταν ένα σημαντικό λιμάνι κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η πρώτη προβλήτα που κατασκευάστηκε το 1869. Το λιμάνι κατασκευάστηκε μεταξύ του 1955 και 1959. Ο πρώτος φορέας λειτουργίας του ήταν οι Κρατικοί Σιδηρόδρομοι της Τουρκίας. Το 1960 εξαγοράστηκε από την DenizBank (κρατική τράπεζα υπεύθυνη για τις θαλάσσιες επιχειρήσεις). Την 1η Ιανουαρίου 1989 επέστρεψε στους Κρατικούς Σιδηροδρόμους της Τουρκίας. Το 2007 ιδιωτικοποιήθηκε αλλά η ιδιωτικοποίηση σταμάτησε εξαιτίας νομικών αιτιών. Τον Μάρτιο 2017 αδελφοποιήθηκε με το λιμάνι του Μαϊάμι. Το 2018 οι λιμενικές υποδομές εντάχθηκαν στο Ταμείο Πλούτου της Τουρκίας.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Η συνολική χερσαία έκταση είναι 902.000 τμ. Το συνολικό μήκος της προκυμαίας είναι 3.386 μέτρα. Η αποβάθρα εξυπηρετεί 18 πλοία. Το μεσαίο βάθος της θάλασσας είναι 11 μέτρα (36 πόδια).
Επιχειρήσεις
Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2018, ο αριθμός των θαλάσσιων σκαφών που επισκέπτονται το λιμάνι της Σμύρνης είναι 2047. Το συνολικό μέγεθος του εμπορίου κατά το ίδιο έτος ήταν 9 εκατομμύρια τόνοι.
Άγιοι Ανάργυροι Σπετσών
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Άγιοι Ανάργυροι (αποσαφήνιση)
Πηγές
Κατηγορία:Σπέτσες
Ναραγιανγκάντζ
Το Ναραγιανγκάντζ (βεγγαλικά: নারায়ণগঞ্জ, Naraeongônj) είναι πόλη στο κεντρικό Μπανγκλαντές. Βρίσκεται στην επαρχία Ναραγιανγκάντζ, κοντά στην πρωτεύουσα Ντάκα και έχει πληθυσμό περίπου 2.2 εκατομμυρίων κατοίκων. Η πόλη βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Σιταλάκσια. Το λιμάνι του Ναραγιανγκάντζ είναι σημαντικό ναυτιλιακό και βιομηχανικό κέντρο. Αποτελεί επίσης κέντρο επιχειρηματικών και βιομηχανικών δραστηριοτήτων, ιδίως των μονάδων εμπορίας και μεταποίησης γιούτας και του τομέα της κλωστοϋφαντουργίας της χώρας. Έχει το παρατσούκλι Ντάντι του Μπαγκλαντές λόγω της παρουσίας πολλών εργοστασίων γιούτας. (Η Ντάντι ήταν η πρώτη βιομηχανική 'Γιουτόπολη' στον κόσμο. )
Ιστορία
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Μπικόν Λαλ Πάντεϊ, θρησκευτικό ηγέτη ινδουιστών που ήταν επίσης γνωστός ως Μπενούρ Θακούρ ή «Λάξμι Ναραγιάν Θακούρ». Ενοίκιασε την περιοχή από τη Βρετανική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών το 1766 μετά τη Μάχη του Πλάσσεϊ. Δώρισε τις αγορές και τη γη στις όχθες του ποταμού, ως ιδιοκτησία του "Ντεβότορ" ή "Δοσμένος στο Θεό", και τα κληροδότησε για έξοδα συντήρησης για τη λατρεία του θεού Ναραγιάν.