cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικ Ντρέικ
Μουσικό ύφος
Ο Ντρέικ σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Κέμπριτζ και ενδιαφέρθηκε ιδιαιτέρως για το έργο του Ουίλλιαμ Μπλέηκ, του Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς και του Χένρι Βον, χωρίς όμως να αποτυπωθούν στους στίχους του στοιχεία ενδεικτικά αυτών των επιρροών. Αντιθέτως, ο Ντρέικ χρησιμοποίησε απλοϊκά στοιχεία, συνθέτοντας συμπυκνωμένους στίχους συχνά εμπνευσμένους από τη φύση. Το φεγγάρι, τα αστέρια, η θάλασσα, η βροχή, τα δέντρα, ο ουρανός και οι εποχές χρησιμοποιούναι συχνά στη θεματολογία του. Εικόνες που σχετίζονται με το καλοκαίρι συναντώνται συχνά στις πρώιμες συνθέσεις του, ενώ μετά το Bryter Layter, τα τραγούδια του χαρακτηρίζονται ως περισσότερο «φθινοπωρινά», αντανακλώντας τη θλίψη που συχνά συνδέεται με την εποχή του φθινοπώρου. Γενικά, ο Ντρέικ έγραφε περισσότερο ως ανεξάρτητος θεατής των γεγονότων, σαν να «παρατηρούσε τη ζωή του από μεγάλη απόσταση». Ο Κίρμπι περιέγραψε τους στίχους του Ντρέικ ως «εξαιρετικά παραστατικές, πλήρεις παρατηρήσεις, όπως μία σειρά επιγραμματικών παροιμιών», αν και αμφέβαλε αν θεωρούσε τον εαυτό του «ποιητή». Κατά τον Κίρμπι, οι στίχοι του Ντρέικ είχαν σκοπό να συμπληρώσουν την ατμόσφαιρα που καλλιεργούσαν οι μελωδίες του.
Πάολο Φιαμμίνγκο
Οι ακριβείς ημερομηνίες και λεπτομέρειες του ταξιδιού του στην Ιταλία δεν είναι γνωστές. Πιστεύεται ότι πέρασε από τη Φλωρεντία όπου είχε επαφή με καλλιτέχνες που εργάζονταν στο Studiolo του Φραγκίσκου Α΄ των Μεδίκων. Καταγράφεται στη Βενετία από το 1573, αλλά πιθανότατα ήταν βοηθός στο εργαστήριο του Τιντορέττο ήδη από τη δεκαετία του 1560. Στη Βενετία πιστεύεται ότι είχε επαφή με τον συμπατριώτη του Λοντεβάικ Τούπουτ, ο οποίος εργαζόταν επίσης στο εργαστήριο του Τιντορέττο. Οι δύο καλλιτέχνες μπορεί να είχαν συναντηθεί στο εργαστήριο του Τιντορέττο. μικρογραφία|300x300εσ| Η Εποχή του Χαλκού
Από το 1584 μέχρι το θάνατό του ο καλλιτέχνης εγγράφηκε στη συντεχνία ζωγράφων της Βενετίας. Στην Ιταλία ο καλλιτέχνης έγινε γνωστός με το όνομα Paolo Fiammingo («Πάολο ο Φλαμανδός»). Διέμεινε και εργάστηκε στη Βενετία για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του. Δημιούργησε επιτυχημένο εργαστήριο στη Βενετία, το οποίο έλαβε παραγγελίες από όλη την Ευρώπη.
Εργάστηκε για διεθνείς πάτρονες, συμπεριλαμβανομένου του Χανς Φούγκερ, κληρονόμου μιας γερμανικής τραπεζικής δυναστείας. Ο Φούγκερ του ανέθεσε το 1580 να παραγάγει αρκετές σειρές ζωγραφικής για να διακοσμήσει το κάστρο Kirchheim στη Βυρτεμβέργη κοντά στο Άουγκσμπουργκ, τη θερινή κατοικία της οικογένειας Φούγκερ. Ενώ ο Φιαμμίνγκο παρήγαγε μεγάλο αριθμό έργων τη δεκαετία του 1580 για τις παραγγελίες των Φούγκερ, φαίνεται ότι είχε δημιουργήσει ταυτόχρονα αρκετές εκδόσεις πολλών από τις συνθέσεις που έγιναν για την οικογένεια Φούγκερ. Αυτό υποδηλώνει ότι ο Πάολο διοργάνωσε εργαστήριο μεγάλου μεγέθους για εκείνη την εποχή.
Έργο
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η ανάληψη της Αρετής Ο Πάολο Φιαμμίνγκο ζωγράφισε τοπία με πολλές θρησκευτικές σκηνές, αλλά είναι κυρίως γνωστός για τις αλληγορικές και μυθολογικές του σκηνές. Οι τελευταίες άντλησαν την έμπνευσή τους από τον Τζορτζόνε, αλλά αντιμετωπίστηκαν από τον Πάολο με βενετσιάνικη απαλότητα και χάρη και μετατράπηκαν σε ονειρικά τοπία. Αυτά τα τοπία προηγούνται της Ιταλοφλαμανδικής σχολής που αργότερα συνδέθηκε με τον Πάουλ Μπριλ και τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο. Ένα καλό παράδειγμα είναι το τοπίο με την Έξωση των Άρπυιων ( Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, 1592–6). αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Θρίαμβος των αρετών πάνω στις κακίες Η οικογένεια Φούγκερ έδωσε διάφορες παραγγελίες στον Πάολο Φιαμμίνγκο για τη διακόσμηση του νέου Κάστρου Kirchheim στη Βυρτεμβέργη. Πιστεύεται ότι ζωγράφισε συνολικά 37 πίνακες για τους Φούγκερ. Το 2007, 18 από αυτά τα έργα ήταν ακόμη στην κατοχή της οικογένειας, 8 βρίσκονταν στο Bayerische Staatsgemäldesammlungen, Μόναχο, και ένας πίνακας ήταν σε ιδιωτική συλλογή. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πίνακες παρέμειναν σαν ομάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν και άρχισε να συμβαίνει κάποια διασπορά τους από τον 17ο αιώνα. Φωτογραφήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι φωτογραφίες αποτελούν σημαντική πηγή για την κατανόηση του έργου του Πάολο Φιαμμίνγκο. Μερικά από τα προηγούμενα έργα στη συλλογή Φούγκερ εμφανίστηκαν πρόσφατα σε δημοπρασίες.
Μία παραγγελία των Φούγκερ, στην οποία εργάστηκε μεταξύ του 1580 και του 1592, ήταν μια σειρά δώδεκα έργων που απεικόνιζαν τους τέσσερις ηλικίες του ανθρώπου. Η εικονογραφία αυτής της σειράς προέρχεται από τον Οβίδιο στις Μεταμορφώσεις του (Ι: 89-150), ο οποίος αφηγείται πώς ο επίγειος παράδεισος της Χρυσής Εποχής κατεβαίνει περνώντας μέσα από την Αργυρή Εποχή και τη Χάλκινη Εποχής στη σύγκρουση και την απληστία του πολέμου, όπως στην Εποχή του Σιδήρου. μικρογραφία|310x310εσ| Αλληγορία του νερού Μια άλλη σειρά που φτιάχτηκε για τους Φούγκερ ήταν ένα σύνολο των πλανητών στον οποίο εκπροσωπήθηκαν οι επτά πλανήτες. Η σειρά ολοκληρώθηκε με μια σύνθεση του Θριάμβου των Αρετών επάνω στις Κακίες (δημοπρασία του οίκου Sotheby στο Λονδίνο στις 6 Ιουλίου 2011). Στο προσκήνιο υπάρχουν τέσσερις γυμνές, εν μέρει δεμένες γυναικείες μορφές, που ξαπλώνουν επάνω σε μικρά ενδύματα και στα στήθη τους, συνοδευόμενες από ένα άγριο σκυλί και μια γάτα. Αυτή η ομάδα κακιών περιβάλλεται από προσωποποιήσεις τεσσάρων αρετών και πέντε φιλοσόφων ή ανθρώπων της Εκκλησίας. Μια άλλη γυναικεία μορφή με γυμνά στήθη, που ακουμπά σε σύννεφο, βλέπει ένα δοχείο από το οποίο αναδύεται καπνός. Κρατά, επίσης, ένα ζευγάρι πυξίδες και μια ζυγαριά. Η σύνθεση απεικονίζει τον Θρίαμβο των Αρετών έναντι των Κακιών ως καταδίκη των προδοτών. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ| Τοπίο με νύμφες που ψαρεύουν Μια σειρά αλληγοριών των τεσσάρων στοιχείων που φτιάχτηκαν για τους Φούγκερ έχει χαθεί, αλλά άλλες σειρές και αντίγραφα αυτών των αλληγοριών εξακολουθούν να υπάρχουν. Ένα πλήρες σετ πωλήθηκε στην παρτίδα 17 του οίκου Sotheby's στις 5 Δεκεμβρίου 2007 Ένα άλλο αλληγορικό θέμα με το οποίο ασχολήθηκε ο καλλιτέχνης είναι αυτό των τεσσάρων εποχών. Ένα σετ βρίσκεται στη συλλογή του Μουσείου του Πράδο και, όπως είναι σύνηθες σε αυτά τα έργα, εικονογραφούνται οι τέσσερις εποχές απεικονίζοντας τις ανθρώπινες δραστηριότητες που συνδέονται με κάθε εποχή.
Τα τοπία κατέλαβαν σημαντικότερο τμήμα της δραστηριότητας του καλλιτέχνη από το 1590 και ύστερα. Οι τοπιακές του συνθέσεις συνδυάζουν τη σκανδιναβική παράδοση των τοπίων με ενετικούς εικονογραφικούς χώρους. Το πινέλο του είναι χαλαρό και λιγότερο περιγραφικό από τα φλαμανδικά τοπία της ίδιας εποχής. Η παλέτα του είναι σίγουρα βενετσιάνικη, με κυρίως ζεστά χρώματα, που κυριαρχείται από καφέ, κόκκινο και ροζ. Παράδειγμα είναι το τοπίο με το Ψάρεμα των Νυμφών (Δημοτική Πινακοθήκη, Βιτσέντσα). Ενώ η συνιστώσα του τοπίου είναι δεσπόζουσα σε αυτή τη σύνθεση, υπάρχει ένα αφηγηματικό στοιχείο με τις νύμφες που αλιεύουν και μορφές που εκκινούν από το πρώτο πλάνο έως το φόντο. Ο καμβάς χρονολογείται στη μεταγενέστερη περίοδο της σταδιοδρομίας του ζωγράφου, όταν συχνά απεικόνιζε θέματα κυνηγιού και αλιευτικών δραστηριοτήτων. Το θέμα της σύνθεσης μπορεί επίσης να είναι μια αλληγορία του νερού. Η ευχαρίστηση της φύσης, που απεικονίζεται με μεγάλη ακρίβεια, δείχνει τη φλαμανδική του εκπαίδευση. Ο φλαμανδικός χαρακτήρας μετριάζεται από προφανείς βενετσιάνικες επιρροές, και ιδίως από εκείνες του Τιντορέττο, που αντικατοπτρίζονται στην προοπτική άποψη και την ξαφνική κίνηση των πρωταγωνιστών, που τονίζονται από ελαφρές πινελιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
1605
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1605 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Νταρούγκα
Αργότερα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για την επαρχία, ιδιαίτερα στο χανάτο του Καζάν και το χανάτο της Σιβηρίας του 15ου-16ου αιώνα, και τέλος, από τις κατοικημένες από τους Τούρκους περιοχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τον 16ο-18ο αιώνα. Στην Περσία των Σαφαβιδών, ήταν ένας τίτλος που σήμαινε νομάρχης. Για παράδειγμα, ένας από τα πολλούς Σαφαβιδικούς νταρούγκα ήταν ο Μιρμάν Μιριμανίντζε.
Το 1762, οι Μπασκίρ ήλεγχαν τα Νταρούγκα Καζάν, Νογκάι, Οσίν και Σιβηρίας.
Στη μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας της Νότιας Ασίας,ο νταρούγκα ήταν ο τίτλος του επαρχιακού αστυνομικού. Ο τίτλος αυτός διατηρήθηκε μέχρι τον 20ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κυριαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Ο Λαχνός Υπ' αριθ. 9672
Ο Λαχνός Υπ΄αριθμόν 9672 (γαλλικά: Un Billet de loterie) είναι μυθιστόρημα περιπέτειας που γράφτηκε από τον Ιούλιο Βερν. Στα Ελληνικά κυκλοφόρησε και υπό τον τίτλο: Ένας τυχερός λαχνός. Επίσης δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ υπό τον τίτλο: Ticket No. 9672.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1972
Το ΛΖ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1972 διεξήχθη από τις 22 ως τις 24 Σεπτεμβρίου 1972 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, εκτός από το πένταθλο γυναικών (22ο πρωτάθλημα) που είχε γίνει στο ίδιο στάδιο μια εβδομάδα νωρίτερα, στις 16-17 Σεπτεμβρίου. Συμμετείχαν 191 αθλήτριες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για 19η φορά.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν 20 σωματεία ενώ 11 κατέκτησαν μετάλλια.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1972 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Σκυθαίος
Το όνομα "Σκυθαίος" σχετίζεται με τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και αναφέρεται από τον Ρωμαίο ιστορικό Μάρκο Ιουστίνο(2ος - 3ος αιώνας μ.Χ.) ως ο σατράπης της Σογδιανής, περιοχή που του ανατέθηκε το 323 π.Χ. με την Συμφωνία της Βαβυλώνας. Στη μετέπειτα Συμφωνία του Τριπαράδεισου το 321 π.Χ., η περιοχή ανατέθηκε στον Στασάνωρ σύμφωνα με τους ιστορικούς Διόδωρο Σικελιώτη και Φλάβιο Αρριανό.
Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ
Ο Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ (15 Ιουλίου 1946-) είναι ο ηγέτης του Μπρουνέι από το 1984. Το πλήρες όνομά του είναι Sultan Haji Hassanal Bolkiah Mu'izzaddin Waddaulah ibni Al-Marhum Sultan Haji Omar Ali Saifuddien Sa'adul Khairi Waddien. Είναι ο μακροβιότερος εν ενεργεία μονάρχης μετά το θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Προσωπικά στοιχεία
Γιος του σουλτάνου Ομάρ Αλί Σαϊφουντίν Σααντούλ Χαϊρί Ουαντιέν (Sir Omar Ali Saifuddin Sa'adul Khairi Waddien), προηγούμενου σουλτάνου, γεννήθηκε στο Μπρουνέι Τάουν (σημερινό Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν) το 1946 και σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποφοιτώντας το 1967. Ανακηρύχθηκε διάδοχος του θρόνου το 1961 και Σουλτάνος στις 5 Οκτωβρίου 1967, μετά την εθελοντική παραίτηση του πατέρα του. Σύζυγός του είναι η Σαλέχα, Αλ Μουχταντί Μπιλάχ Μπολκιάχ. Τον Αύγουστο του 2005 έκανε τον τρίτο του γάμο. Από τους 3 γάμους του έχει 5 γιους και 7 κόρες.
Διακυβέρνηση
Στις αρχές της δεκαετίας του του '90 εισήγαγε στο σουλτανάτο του Μπρουνέι μια νέα συντηρητική ιδεολογία που την ονόμασε Μαλαϊκή Ισλαμική Μοναρχία, η οποία ονομάζεται "Μαλαϊκή" επειδή η χώρα βρίσκεται στην ευρεία περιοχή της Μαλαϊκής Χερσονήσου και "Ισλαμική Μοναρχία" επειδή παρουσιάζει τη μοναρχία ως υπερασπιστή της πίστης. Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει αρκετές κινήσεις για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του Πρωθυπουργό και Πρόεδρο. Το 2004 επαναλειτούργησε τον θεσμό του Νομοθετικού Συμβουλίου.
Στο όνομά του έχει προσθέσει τους τίτλους του "Χατζί" (ιερού προσκυνητή στους αγίους τόπους) και του "σερ" (όπως ανακηρύχτηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄). Είναι ο δεύτερος πλουσιότερος μονάρχης του κόσμου (μετά τον Βασιλιά της Ταϊλάνδης).
Άλλες δραστηριότητες
Ο σουλτάνος του Μπρουνέι, Χασανάλ Μπολκιάχ, ξεχωρίζει ως ο άνθρωπος που έχει διοργανώσει το μεγαλύτερο και ακριβότερο πάρτι γενεθλίων παγκοσμίως. Ήταν Ιούλιος του 2006 όταν ο σουλτάνος έγινε 60 ετών και για να το γιορτάσει κάλεσε στο Μπρουνέι 60.000 ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο. Στο μικρό σουλτανάτο βρέθηκε και ο βασιλιάς της ποπ Μάικλ Τζάκσον, ο οποίος έδωσε τρεις συναυλίες προς τιμήν του μονάρχη. Τα έξοδα για το πάρτι έφτασαν τα 27 εκατ. δολάρια.
Άγιος Νικόλαος Ψαρών
Ο ναός του Αγίου Νικολάου Ψαρών είναι χριστιανικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, προστάτη των Ναυτικών και των Ψαριανών και βρίσκεται στα Ψαρά.
Άρχιζε να κτίζεται από το 1785, τη χρονική περίοδο που η ναυτιλία των Ψαρών άρχιζε να αναπτύσσεται. Τα μάρμαρα προέρχονταν από τα Θυμιανά της Χίου, από νησιά του Αιγαίου, αλλά και από πιο μακριά: από τη Μάλτα και τη Μασσαλία. Oι Ψαριανές μετέφεραν τα κεράσματα στους εργάτες μέσα στα πιο όμορφα πιάτα που είχαν στο νοικοκυριό τους. Όταν τελείωσε το χτίσιμο, οι εργάτες πήραν τα πιάτα και τα εντοίχισαν στο εξωτερικό του ναού, όπου και μένουν μέχρι σήμερα. Ο ναός ολοκληρώθηκε τη χρονιά που γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Κανάρης, το 1793. Σε αυτό το ναό προσευχήθηκε ο Κανάρης πριν ανατινάξει την τουρκική ναυαρχίδα έξω από το λιμάνι της Χίου. Καταστράφηκε και τα σκεύη του λεηλατήθηκαν στην καταστροφή του νησιού το 1824 και ανακαινίστηκε το 1863, όταν μετά την Καταστροφή οι Ψαριανοί άρχισαν να ξαναμαζεύονται στο νησί τους. Ο ναός υπέστη σημαντικές ζημίες από σεισμό το 2001, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να καταρρεύσει.
Ο νάος βρίσκεται σε μικρό ύψωμα δίπλα στη θάλασσα και βρίσκεται στη κορυφή σκάλας με 60 σκαλοπάτια. Το μήκος του ναού είναι 28 μέτρα, 14 το πλάτος και φτάνει μέχρι τα 24 μέτρα ύψος. Για το φωτισμό του είχαν σχεδιαστεί 67 παράθυρα και 8 πόρτες. Σήμερα υπάρχουν 51 και 7 αντίστοιχα. Είναι ναός τρισυπόστατος, ανακάτεμα Βασιλικής μετά τρούλου με μαρμάρινο τέμπλο, με κολώνες που καταλήγουν σε χρυσό στεφάνι πριν αρχίσει το κιονόκρανο. Το κωδωνοστάσιο (καμπαναριό) αντικατέστησε το παλιό που γκρεμίστηκε. Τα σκεύη του ναού, όλα τα αφιερώματα μεγάλης αξίας, όπως και τα ιερά σκεύη που είχε δωρίσει ο Βαρβάκης, κρυστάλλινοι πολυέλαιοι, καντήλια αργυρά και επίχρυσα, εικόνες από καθαρό ασήμι, όλα λεηλατήθηκαν στην καταστροφή του νησιού το 1824. Από αυτά, μόνο το ιερό ευαγγέλιο σώζεται σήμερα.
Παραπομπές
Νικολαος Ψαρων Ψαρα Αγιος Νικολαος
Μεντουχοτέπ Γ΄
Ο Σανκαρέ  Μεντουχοτέπ Γ' (επίσης  Μεντουχοτέπ Γ') ήταν Φαραώ της Αιγύπτου της 11ης Δυναστείας του Μέσου βασιλείου. Ο Κανόνας του Τορίνο του αντιστοιχεί 12 χρόνια βασιλείας.
Οικογένεια
Ο Μεντουχοτέπ Γ' ήταν γιος και διάδοχος του Μεντουχοτέπ Β'. Μία από τις γυναίκες του Μεντουχοτέπ Β', η Τεμ, είχε τον τίτλο Μητέρα του Διπλού Βασιλιά και βάση αυτού του τίτλου είναι σχεδόν βέβαιο ότι ήταν η μητέρα του Μεντουχοτέπ Γ'. Η οικογένεια του τελευταίου καλύπτεται σε μεγάλο μέρος από μυστήριο. Πιστεύεται ότι ήταν πατέρας του διαδόχου του Μεντουχοτέπ Δ' τον οποίο έκανε με μία από τις γυναίκες του χαρεμιού του, την Imi, αλλά αυτό ακόμα είναι υπό αμφισβήτηση. Η μητέρα του Μεντουχοτέπ Δ' είναι γνωστό ότι ήταν η Βασίλισσα Imi, οπότε αν ήταν γιος του Μεντουχοτέπ Γ', η Imi πρέπει να ήταν η γυναίκα του Μεντουχοτέπ Γ'.
Βασιλεία
thumb|right|170px|Ο Μεντουχοτέπ Γ’ σε ανάγλυφο από το Ναό στο Μενταμούντ.
Όνομα
Ο βασιλικός τίτλος του Μεντουχοτέπ Γ' είναι παρόμοιος με τον τρίτο τίτλο του πατέρα του. Είναι γνωστό ότι είχε τουλάχιστον δύο επίσημα ονόματα, το ένα γνωστό Μεντουχοτέπ , και επίσης το snfr-k3-ra ,  Σανκαρέ Αυτός που στολίζει την Ψυχή του Ρα
Ο Μεντουχοτέπ Γ' διαδέχτηκε τον πατέρα του Μεντουχοτέπ Β’ στο θρόνο. Πιστεύεται ότι καθώς ο πατέρας του βασίλεψε για 51 χρόνια, ο Μεντουχοτέπ Γ’ ήταν σχετικά μεγάλος όταν έγινε Φαραώ, και βασίλεψε για 12 χρόνια. Παρά την σύντομη βασιλεία του, έμεινε γνωστός για τις εκστρατείες του στη Γη της Πουντ και τις αρχιτεκτονικές του καινοτομίες.
Αποστολές στη Γη της Πουντ
Ο Μεντουχοτέπ Γ' έστειλε αποστολή κατά το 8ο έτος της βασιλείας του στη Γη της Πουντ κάτι που είχε να συμβεί από την περίοδο του Παλαιού βασιλείου. Μια επιγραφή στο Ουάντι Χαμαμάτ αναφέρει ότι η αποστολή ήταν δυναμικότητας 800 ανδρών, με αρχηγό τον Χενενού. Ξεκινώντας από την Κοπτό προς την κατεύθυνση της Ερυθράς Θάλασσας, έσκαψαν 12 πηγάδια για μελλοντικές αποστολές, και καθάρισαν την περιοχή από στασιαστές. Γύρισαν από την Πουντ με λιβάνι, (αραβική) μαστίχα, και αρώματα, και επίσης εξόρυξαν πέτρες στο Ουάντι Χαμαμάτ.
Μνημεία
Ο Μεντουχοτέπ Γ' ήταν υπεύθυνος για πολλά οικοδομικά έργα κατά τη διάρκεια της 12ατούς βασιλείας του. Η κατασκευή του ταφικού ναού του άρχισε στο Ντέιρ ελ-Μπάχρι, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο ναός βρισκόταν κοντά στον ταφικό ναό του πατέρα του. Ένας ανωφερής διάδρομος οδηγούσε στην ανοιχτή αυλή του ναού. Επιγραφές δείχνουν ότι ο βασιλιάς ήταν θαμμένος σε θάλαμο σκαμμένο στον φυσικό βράχο.
Ο Μεντουχοτέπ Γ' επίσης ανήγειρε ναό στο Λόφο του Θωθ στις Δυτικές Θήβες. Ήταν χτισμένος από πλίνθους, στο μέρος που παλιά υπήρχε παλιότερος ναός. Ήταν αφιερωμένος στον θεό Μοντού-Ρα. Πιστεύεται ότι ο ναός μπορεί να καταστράφηκε από σεισμό προς το τέλος της 11ης Δυναστείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της 11ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Θέρμες του Κωνσταντίνου
μικρογραφία|Μακέτα των Θερμών του Κωνσταντίνου στο Νομαρχιακό Μουσείο της Αρχαίας Αρλ. Οι Θέρμες του Κωνσταντίνου ή Θέρμες του Βορρά είναι ρωμαϊκά λουτρά του 4ου αιώνα, τα οποία ευρίσκονται στην Αρλ της Γαλλίας.
Ιστορία
Οι συγκεκριμένες θέρμες ανεγέρθηκαν στις αρχές του 4ου αιώνα, όταν ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος διέμενε στην Αρελάτη. Γνωστές κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα ως « Palais de la Trouille », θεωρούνταν παραδοσιακά, εσφαλμένα, ως τα ερείπια ενός παλατιού το οποίο ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει.
Τα ερείπια των θερμών έχουν κατηγοριοποιηθεί ως ιστορικό μνημείο μέσω του καταλόγου του 1840, ενώ το ρωμαϊκό τείχος και τα γειτνιάζοντα υπόγεια κατηγοριοποιήθηκαν το 1922.
Περιγραφή
Οι Θέρμες του Βορρά (Θέρμες του Κωνσταντίνου) συγκαταλέγονται μεταξύ των καλύτερα διατηρημένων της Γαλλίας, μαζί με τις Θέρμες του Κλυνί στο Παρίσι. Οι θέρμες άρχισαν μερικώς να ανασκάπτονται μετά τον 19ο αιώνα.
Τα ορατά, σήμερα, ερείπια αντιστοιχούν στο caldarium, με θερμαινόμενα υπερυψωμένα δάπεδα (υπόκαυστο), ενώ διέθετε τρεις δεξαμενές (solia). Δύο εξ αυτών ήταν ορθογωνικού σχήματος. Η τρίτη, σε μορφή ημικυκλικής αψίδας και φωτιζόμενη από τρία παράθυρα, ενώ καλυπτόταν από έναν θόλο σε μορφή ημιθόλου. Το caldarium επικοινωνούσε με το laconicum ή χαμάμ και το tepidarium ή θερμό λουτρό, το οποίο πλαισιωνόταν στα δυτικά από μία ημικυκλική αψίδα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές θέρμες στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Αιάντειο Σαλαμίνας
μικρογραφία|Η παραλία Αιαντείου κατά το ηλιοβασίλεμα Το Αιάντειο είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στη Σαλαμίνα σε υψόμετρο 40 μ. και με πληθυσμό 3.652 κατοίκων. Απέχει από τη Σαλαμίνα 4 χλμ. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή του νησιού, στο νότιο μυχό του όρμου της Σαλαμίνας. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του δήμου Σαλαμίνας. Το χωριό μέχρι το 1915 ονομαζόταν Μούλκι. Σε ολόκληρη τη Σαλαμίνα υπάρχει ιδιωτικό δίκτυο μέσω μαζικής μεταφοράς για τις καθημερινές μετακινήσεις τόσο των κατοίκων όσο και των επισκεπτών κατά την καλοκαιρινή περίοδο. Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες έργων για την ανάπλαση της περιοχής και γενικότερα του νησιού αφού αποτελεί προορισμό εκατοντάδων κατοίκων της Αθήνας λόγο της μικρής απόστασης και του μικρού κόστους μεταφοράς.
Δημοτική κοινότητα
Η δημοτική κοινότητα Αιαντείου είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 42,812 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γαϊδούρι (νησί), Δημήτρανι, Κανάκια, Κολώνες, Μαρούδι, Κανάκια (νησί), Πέρα (νησί), Πέρανη, Περιστέρια, Περιστέρια (νησί) και Τρίνησα - Τρίμεσα (νησί).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
Φαρούκ Ιρεμέτ
Ο Φαρούκ Ιρεμέτ είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος και γράφει στην Σουηδική, Τουρκική και Ζαζαϊκή γλώσσα. Γράφει στο περιοδικό «Ζαζάκι» και έχει δημοσιεύσει παλαιότερες ποιητικές του συλλογές σε αυτές τις γλώσσες. Υπήρξε εκδότης Οικονομικού περιοδικού. Επίσης έχει εκδοτικό οίκο και είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Σουηδίας.
Γεννήθηκε το 1965 στο Σιβερέκ της Νοτιοανατολικής Τουρκίας όπου έκανε και την υποχρεωτική του εκπαίδευση. Την δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευσή την έκανε στο Ντιγιάρμπακιρ.
Το 1982 εργάστηκε ως γραμματέας της Ένωσης του Κρατικού Φορέα ΥSΕ (Δρόμοι, Ύδρευση και Ηλεκτρισμός). Σταμάτησε την εργασία αυτή λόγω πιέσεων του στρατού. Το 1983 σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Εσκί Σεχίρ. Ταυτόχρονα ξεκίνησε να εργάζεται σαν δάσκαλος στο χωριό Σάτι (Sati) κοντά στο Ντιγιάρμπακιρ. Σε αυτό το χρονικό διάστημα τα ποιήματα και τα άρθρα του δημοσιευόντουσαν σε διάφορα περιοδικά. Το 1985 το «Εθνικό Συμβούλιο Για Την Παιδεία» αποφάσισε να του απαγορεύσει την διδασκαλία, λόγω της νομοθεσίας σχετικά με τον κίνδυνο για την ασφάλεια της χώρας. Έτσι άρχισε να έχει μεγαλύτερο συγγραφικό έργο. Το 1985 επίσης η Γιέσιλ Γιουρουγιούς του απένειμε βραβείο για τα άρθρα του, στην Άγκυρα.
Το 1986 πήγε στη Σουηδία όπου ολοκλήρωσε την ανώτατη εκπαίδευσή του και σπούδασε τη γλώσσα προγραμματισμού Pascal. Το 1988 άρχισε να εργάζεται στη Βιομηχανία Νoble. Το 1989 δημιούργησε τον Εκδοτικό Οίκο «SUK».
Το 1995 εξέδωσε με κάποιους φίλους το Kormiskan-Bulten πρώτο περιοδικό στη Ζαζαϊκή γλώσσα, όπου ήταν και αρχισυντάκτης. Η έκδοση του περιοδικού, μετά την έκδοση του έκτου τεύχους, διακόπηκε για οικονομικούς λόγους. Στην συνέχεια τον Απρίλιο του 2000 ξεκίνησε μόνος του την έκδοση του περιοδικού «ZazaPress»
Από το 1996 έως 2000 εργάστηκε ως καθηγητής ηλεκτρονικών υπολογιστών κάνοντας ταυτόχρονα και διαλέξεις. Διάφορες μελέτες του εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από διάφορες Αρχές. Από το 2002 εργάζεται στο Γραφείο Απασχόλησης και Αποκατάστασης στη Στοκχόλμη.
Ο Φαρούκ Ιρεμέτ είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων και της Ένωσης Καθηγητών της Σουηδίας.
Εύα Περσάκη
Η Εύα Περσάκη είναι Ελληνίδα ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Παρίσι και μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, καθώς ήταν κόρη της επίσης ζωγράφου Γιάννας Περσάκη. Ο πατέρας της ήταν ο γλύπτης Laszlo Szabo και ο πατριός της ο Κώστας Κουλεντιανός. Στην Αθήνα έκανε μαθήματα με τον ζωγράφο Πάνο Σαραφιανό.
Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης για ένα χρόνο. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και ο καθηγητής της ήταν ο Γιώργος Μαυροίδης και ο Κώστας Ξυνόπουλος, καθήγητής βυζαντινής και τοιχογραφίας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της έλαβε δύο χρόνια κρατική υποτροφία.
Στο Παρίσι έκανε μαθήματα με τον Hayter όπου ήταν ο καθηγητής του Πικάσο στη χαρακτική. Έκανε ελεύθερες σπουδές στο στούντιο του Grande Chaumiere. Το 1978, με υποτροφία από την πρεσβεία της Ινδίας πήγε στο Μπεναρές για να σπουδάσει μινιατούρες και στο Κατμαντού οπού γνώρισε τη θιβετιανή ζωγραφική και έμεινε 3 χρόνια μαθαίνοντας βουδιστική αγιογραφία Tang-ka. Ταξίδεψε επίσης στην Ιταλία, Γαλλία, Τουρκία, Ελβετία, Γιουγκοσλαβία, Αγγλία, Μόναχο, Ολλανδία, Ισπανία, Μαρόκο, Αίγυπτο, Ινδία και Νεπάλ.
Έργα της βρίσκονται σε: Παρίσι, Αμερική, Αυστρία, Ιταλία, Γερμανία, Ιαπωνία, Ελβετία, Ιρλανδία και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ολλανδία (Άμστερνταμ, Hans Voragen) Αθήνα (Κώστας Γουζέλης, Γιώργος Κουμπαράκης) και στη Συλλογή Καγκελάρη.
Μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και ιδρυτικό μέλος του Εικαστικού Συλλόγου Σύρου. Περιλαμβάνεται στο λεξικό who is who και στο λεξικό Ελλήνων ζωγράφων (Εκδόσεις Μέλισσα). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και τη Σύρο.
Ενδεικτική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Αμεδαίος Ζ΄ της Σαβοΐας
Ο Αμεδαίος Ζ΄ ο Κόκκινος (Amédée VII de Savoie, 24 Φεβρουαρίου 1360 - 1 Νοεμβρίου 1391) ήταν κόμης της Σαβοΐας. Ήταν γιος του Αμεδαίου ΣΤ' κόμη της Σαβοΐας και της Μπόννης των Βουρβόνων, κόρης του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν.
Βιογραφία
Ήταν γνωστός για τη φιλοξενία του. Ήθελε να ευχαριστήσει ανθρώπους όλων των τάξεων και ποτέ δεν άφησε να φύγει κάποιος χωρίς ένα γεύμα στο τραπέζι του. Απεβίωσε στα 29 έτη του από τέτανο. Με τη διαθήκη του άφησε επίτροπο του 11ετούς υιού του τη μητέρα του, αδελφή του ισχυρού Λουδοβίκου Β' δούκα των Βουρβόνων, αντί της συζύγου του, όπως συνήθως γινόταν. Αυτό δημιούργησε διαμάχη και πέρασαν τρεις μήνες διαπραγματεύσεων για να επανέλθει η ειρήνη στην οικογένεια.
Οικογένεια
Το 1377 νυμφεύτηκε τη Βόννη του Μπερί, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ. Είχε τέκνα:
Πηγές
Vaughan, Richard (2002). Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State. Boydell Press.
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
953 Παινλεβά
Η Παινλεβά (Painleva) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,898. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Ρώσο αστρονόμο Βενιαμίν Ζεχόφσκι, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γάλλου μαθηματικού και πολιτικού Πωλ Παινλεβέ. Η Παινλεβά πήρξε ο πρώτος από τους 12 αστεροειδείς που ανεκάλυψε συνολικά ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Παινλεβά εκτιμάται σε 28,32 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,167. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Παινλεβά γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παινλεβα
1836 Κομαρώφ
Ο Κομαρώφ (Komarov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστροναύτη (κοσμοναύτη) Βλαντιμίρ Μιχαήλοβιτς Κομαρόφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Κομαρώφ είναι Ch. Ο Κομαρώφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες 4 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομαρωφ
Σανάνα Γκουσμάο
Ο Σανάνα Γκουσμάο (Xanana Gusmão, 1946-) ήταν ο Πρόεδρος του Ανατολικού Τιμόρ από το 2002, οπότε η χώρα έγινε ανεξάρτητη, μέχρι το 2007 και πρωθυπουργός της χώρας από τις 8 Αυγούστου 2007 ως τις 16 Φεβρουαρίου 2015.
Προσωπική ζωή
Το 1993 ο αγωνιστής για την ανεξαρτησία της χώρας καταδικάστηκε σε ισόβια από τις ινδονησιακές αρχές. Το 2002 έγινε ανεξάρτητη χώρα το Ανατολικό Τιμόρ και στις εκλογές του 2001 ο Γκουσμάο εξελέγη πρώτος πρόεδρος. To 2006, έπειτα από πολιτική κρίση, απείλησε να παραιτηθεί, επειδή ο πρωθυπουργός Μάρι Αλκατίρι δε δέχτηκε να παραιτηθεί εκείνος. Τελικά, Πρωθυπουργός έγινε ο Νομπελίστας Ζοζέ Ράμος Όρτα, ο οποίος και τον διαδέχθηκε στην προεδρία, το 2007. Ο Πρόεδρος Ζοζέ Ράμος Όρτα επέλεξε επίσημα τον Γκουσμάο για τη θέση του Πρωθυπουργού στις 6 Αυγούστου 2007. Ο Γκουσμάο ορκίστηκε πρωθυπουργός δύο ημέρες μετά. Στην τελετή ορκωμοσίας του δεν παρέστησαν μέλη της αντιπολίτευσης.
Απόπειρα δολοφονίας
Στις 11 Φεβρουαρίου του 2008 εκδηλώθηκε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Γκουσμάο, λίγο μετά την επίσης αποτυχημένη απόπειρα κατά του προέδρου Ζοζέ Ράμος Ορτά, ο οποίος τραυματίστηκε. Ο Γκουσμάο δεν έπαθε το παραμικρό. Η χώρα κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας για 48 ώρες και οι αρχές έκαναν λόγο για "αποτυχημένο πραξικόπημα". Παράλληλα, οι διεθνείς αντιδράσεις στις επιθέσεις ήταν η έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως και η ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων της Αυστραλίας στο Τιμόρ.
Στις 12 Οκτωβρίου 2009 η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, με 26 υπέρ της πρότασης μορφής και 39 κατά. Το 2015 αποχώρησε από την πρωθυπουργία και ανέλαβε υπουργός Σχεδιασμού και Επενδύσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ανατολικού Τιμόρ Κατηγορία:Πρόεδροι του Ανατολικού Τιμόρ Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎
1606
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1606 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιώς του ΟΣΕ είναι η αφετηρία των γραμμών 1 και 2 του Προαστιακού. Διαθέτει μία πλευρική αποβάθρα και δύο αποβάθρες μορφής νησίδας. Στην παλαιότερή του μορφή διέθετε και μηχανοστάσιο, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα.
Ο σταθμός εγκαινιάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) στις 30 Ιουνίου 1884 επί της τότε οδού Πλούτωνος - σημερινής ακτής Καλλιμασιώτη. Αποτέλεσε μέρος του δικτύου των ΣΠΑΠ (Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου) μέχρι την κρατικοποίηση των ΣΠΑΠ το 1954 και την ενσωμάτωσή τους στους ΣΕΚ (Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους) το 1962. Μέχρι το 2005 εξυπηρετούσε τη σιδηροδρομική συγκοινωνία μεταξύ Πειραιά και Πελοποννήσου, και γι' αυτό ήταν γνωστός και ανεπίσημα ως Σταθμός Πελοποννήσου. Από τον σταθμό Πειραιά, μία γραμμή οδηγούσε προς το λιμάνι του Πειραιά, μέσω της οποίας κυκλοφορούσαν εμπορευματικοί συρμοί που εκτελούσαν μεταφορτώσεις μεταξύ του σιδηροδρόμου και των πλοίων.
Έκλεισε στις 7 Αυγούστου 2005, μαζί με το τμήμα Πειραιά - Αγίων Αναργύρων της μετρικής γραμμής Αθήνα - Κόρινθος. Μετά από ανακατασκευή, εγκαινιάστηκε εκ νέου ως σταθμός της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και του Προαστιακού στις 3 Ιουνίου 2007.
Δομή σταθμού
Ο σταθμός έχει 5 γραμμές οι οποίες είναι οργανωμένες σε 1 πλευρική αποβάθρα και 2 αποβάθρες νησίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πειραιάς Πειραιάς Πειραιάς Πειραιάς Πειραιάς Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Πέτρα
Η λέξη Πέτρα μπορεί να αναφέρεται:
Ιατρική
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δήμος Πέτρας
Με την ονομασία Δήμος Πέτρας υπήρχαν στο παρελθόν τρεις δήμοι της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
1607
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1607 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βορειοανατολική Αττική
Η Βορειοανατολική Αττική αποτελεί διοικητική περιοχή της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής που ταυτίζεται με το βορειοανατολικό τμήμα του Νομού. Οριοθετείται από τον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο, την Πάρνηθα και την Πεντέλη. Στην έκταση αυτή παλαιότερα συγκαταλέγονταν όλοι οι βορειοανατολικοί Δήμοι των Αθηνών ως κοινότητες.
Κατηγορία:Νομαρχία Ανατολικής Αττικής
Σκύνος
Το όνομα "Σκύνος" σχετίζεται με τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και αναφέρεται από τον Ρωμαίο ιστορικό Μάρκο Ιουστίνο (2ος - 3ος αιώνας μ.Χ.) ως ο σατράπης των Σουσών, περιοχή που του ανατέθηκε το 323 π.Χ. με την Συμφωνία της Βαβυλώνας. Πιθανώς να αποτελεί παραφθορά του ονόματος Κύνος ή Κοίνος. Στη μετέπειτα Συμφωνία του Τριπαράδεισου το 321 π.Χ., η περιοχή ανατέθηκε στον Αντιγένη σύμφωνα με τους ιστορικούς Διόδωρο Σικελιώτη και Φλάβιο Αρριανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Αττίλα Αμπόνι
Ο Αττίλα Αμπόνι (αγγλικά Attila Abonyi ) (Γέννηση 16 Αυγούστου 1946 Βουδαπέστη Θάνατος 6 Ιουλίου 2023 Νέα Νότια Ουαλία) είναι παλαίμαχος Ούγγρος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Εθνικής Αυστραλίας.
Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1946 στην Ουγγαρία και μετανάστευσε σε ηλικία 10 ετών στην Αυστραλία. Εκεί έκανε καριέρα παίζοντας ως μέσος σε αρκετές ομάδες όπως η Ουγγαρία Μελβούρνης, η St George Saints, η Κροατία Σίδνεϊ και η Μελίτα Ιγκλς. Επίσης διετέλεσε διεθνής με την εθνική ομάδα της Αυστραλίας στην οποία αγωνίστηκε 61 φορές πετυχαίνοντας 25 τέρματα. Μάλιστα ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 στην Δυτική Γερμανία. Ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1980 και στη συνέχεια διετέλεσε προπονητής σε αρκετές ομάδες. Μάλιστα στις Κροατία Σίδνεϊ και Μελίτα Ιγκλς υπήρξε και παίκτης και προπονητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου
Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως (Κύπρος)
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως της Κύπρου δημιουργήθηκε το 1993. Η έδρα του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως βρίσκεται στον Δήμο Στροβόλου. Διαδέχθηκε το Υπουργείο Δικαιοσύνης. (1960-1993).
Διατελέσαντες υπουργοί
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους Υπουργούς Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως από την ίδρυση του υπουργείο έως σήμερα.
Παραπομπές
Δικαιοσυνης και Δημοσιας Ταξεως Κατηγορία:Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Δικαιοσύνης Κατηγορία:Υπουργεία Δημοσίας Τάξεως
Επαρχία Τσαμπόνγκ
Η Επαρχία Τσαμπόνγκ (Tshabong) ή Νότιο Κγκαλαγκάντι είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι στη Μποτσουάνα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της χώρας και νότια της περιφέρειας. Πρωτεύουσα είναι η Τσαμπόνγκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι
1608
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1608 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ίβιτσα Όσιμ
Ο Ιβάν "Ίβιτσα" Όσιμ (κροατικά: Ivan "Ivica" Osim, 6 Μαΐου 1941-1 Μαΐου 2022) ήταν Βόσνιος πρώην προπονητής και διεθνής παίκτης ποδοσφαίρου.
Στην εθνική ομάδα
Αγωνίστηκε σε 16 αγώνες με τη φανέλα της εθνικής Γιουγκοσλαβίας και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968, όπου η Γιουγκοσλαβία έφτασε μεν στον τελικό, ηττήθηκε όμως από την Ιταλία.
Ως παίκτης αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1968 (χωρίς να μετάσχει στον τελικό και τον επαναληπτικό του με τη γηπεδούχο Ιταλία) και αναδεικνυόμενος 6ος ολυμπιονίκης το 1964 στην Ιαπωνία (σημείωσε 4 γκολ στο ολυμπιακό τουρνουά).
Προπονητής
Ως βοηθός προπονητή της εθνικής, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στις ΗΠΑ, Επίσης, κατάφερε να οδηγήσει την εθνική ομάδα της χώρας του στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990, όπου αποκλείστηκε στη διαδικασία των πέναλτι από την Αργεντινή (ο Μαραντόνα αστόχησε, το ίδιο όμως και τρεις Γιουγκοσλάβοι).
Προσωπικά
Έχει έναν γιο, τον Αμάρ, ο οποίος είναι επίσης προπονητής ποδοσφαίρου.
Στις 16 Νοεμβρίου 2007 ο Όσιμ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ βρισκόταν στην Ιαπωνία και η κατάστασή του παρέμενε κρίσιμη.
Στις 19 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε ότι η κατάστασή του παρουσίασε μικρή βελτίωση και ότι ανέρρωνε.
Τον διαδέχθηκε στην τεχνική ηγεσία της εθνικής Ιαπωνίας ο Τακέσι Οκάντα.
Πέθανε σε ηλικία 81 ετών, το πρωί της Κυριακής 1 Μαΐου, στο Γκρατς της Αυστρίας, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βόσνιοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΕΚ Ζβόλε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Στουρμ Γκρατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιαπωνίας Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιστιχάρα Τσίμπα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Κολούτσιο Σαλουτάτι
Ο Κολούτσιο Σαλουτάτι (Στινιάνο, 16 Φεβρουαρίου 1331 - Φλωρεντία, 4 Μαΐου 1406) ήταν ένας Ιταλός λόγιος, άνθρωπος των γραμμάτων και ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς και πολιτιστικούς ηγέτες της Αναγεννησιακής Φλωρεντίας. Ως καγκελάριος της Δημοκρατίας που υποστήριξε σταθερά την ανθρωποκεντρική, κλασική Παιδεία έφερε στην πόλη το 1396/7 τον δάσκαλο ελληνικών και λόγιο Μανουήλ Χρυσολωρά. Ήταν ουσιαστικά ο μόνιμος γραμματέας του κράτους στη γενιά πριν την άνοδο της οικογένειας των Μεδίκων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1331 στο Στινιάνο (Stignano), μια μικρή κοινότητα κοντά στο Μπουτζάνο (Buggiano) της επαρχίας Πιστόια της Τοσκάνης). Σπούδασε στην Μπολόνια, όπου ο πατέρας του έζησε εξόριστος μετά από ένα πραξικόπημα Γιβελίνων στο Μπουτζάνo. Όταν η κατάσταση ησύχασε η οικογένειά του επέστρεψε στο Μπουτζάνο, που είχε πια γίνει μέρος της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας. Εκεί εργάστηκε αρχικά ως συμβολαιογράφος και συνέχισε τις λογοτεχνικές μελέτες του, κι ήρθε σε επαφή με τους λόγιους της Φλωρεντίας Βοκάκιο και Φραντζέσκο Νέλι. Τα εκλεπτυσμένα και αριστοτεχνικά λατινικά του στις επιστολές του, του προσέδωσαν το προσωνύμιο «μιμητής του Κικέρωνα»
Το 1367 διορίστηκε καγκελάριος της πόλης Τόντι στα παπικά κράτη. Ο παπικός γραμματέας Φραντζέσκο Μπρούνι τον πήρε μαζί του στη Ρώμη από το 1368 έως το 1370, ως βοηθός στην παπική κουρία του Πάπα Ουρβανoύ Ε' που πρόσφατα είχε επιστρέψει από την Αβινιόν. Εκεί γνώρισε μια μέρα στην παική αυλή και τον λόγιο Πετράρχη, προσπαθώντας μάταια να τον μεταπείσει. Τους συνέδεσε στενή φιλία απο κείνη τη μέρα. Το 1370, διορίστηκε καγκελάριος της ισχυρής πόλης Λούκα, αλλά γρήγορα έχασε τη θέση από εσωτερικούς ανταγωνισμούς
Καγκελάριος της Φλωρεντίας
Το 1375 διορίστηκε καγκελάριος της Φλωρεντίας, την ανώτερη θέση στη διοίκηση της Δημοκρατίας. Στη θέση του, επέδειξε μεγάλες διπλωματικές και νομικές ικανότητες κι ενίσχυσε το κύρος και τη δύναμή της. Οι ικανότητές του δοκιμάστηκαν σύντομα καθώς η Φλωρεντία ήρθε σε σύγκρουσε με τη Ρώμη. Ο Σαλούτατι κατηγορήθηκε ότι είχε διαβεβαιώσει εσφαλμένα τον Πάπα Γρηγόριο ΙΑ ότι η Φλωρεντία ήταν ακόμα πιστή στους Γουέλφους. Αν και δεν απέτρεψε την ένοπλη σύρραξη, δικαιώθηκε από τον λαό της Φλωρεντίας για τις επιλογές του και θαυμάστηκε για τις εξαίσιες επίσημες επιστολές απάντησης προν τον Πάπα. Ο μεγάλος του αντίζηλος, δούκας του Μιλάνου Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, είπε κάποτε ότι ένα γράμμα του Σαλουτάτι έκανε "πιο πολλή ζημιά από χίλους ιππείς". Δύο φορές πολέμησε η Φλωρεντία κατά του ισχυρού βόρειου αντιπάλου της, του Μιλάνο υπό τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, τελικά σώζοντας την πόλη από τις επιδρομές. Το έργο του Περί Τυράννου (De tyranno) που δημοσιεύθηκε το 1400, εννοεί πιθανότατα το Βισκόντι. Ωστόσο σε αυτό αν κι είναι ο ίδιος υπέρ της δημοκρατίας, προβάλλει έναν δίκαιο, προνοητικό βασιλιά/φιλόσοφο όπως έκανε ο Δάντης. Άλλες φορές όμως οι επιστολές του είχαν ακούσιες συνέπειες. Κάποτε έγραψε στους κατοίκους της Ανκόνα το 1376, παρακινώντας τους, στο όνομα της ελευθερίας τους, να εξεγερθούν εναντίον του κυβερνήτη που επέβαλε ο παπάς, και να θυμηθούν τα δεινά που είχε υποστεί η Ιταλία από τους Γάλλους των Ανζού. Όταν η αποστροφή αυτή έφτασε στ' αυτιά του βασιλιά της Γαλλίας, αυτός απαίτησε γραπτά μια πιο συμφιλιωτική επιστολή από το Σαλουτάτι, ο οποίος διαβεβαίωσε τον βασιλιά ότι δεν εννοούσε κάτι κακό για τη Γαλλία κι ότι η Φλωρεντία θα παρέμενε φίλος της. Νυμφεύθηκε την Ινιότα Σαλουτάτι κι απέκτησαν δύο παιδιά.
Πέθανε στη Φλωρεντία στις 4 Μαϊου 1406 σε ηλικία 75 ετών. Προς τιμήν του, η πόλη της Φλωρεντίας διέθεσε 250 φλωρίνια για την κηδεία του.
Πολιτιστικά επιτεύγματα
Τα πολιτιστικά επιτεύγματα του Σαλουτάτι είναι ασφαλώς μεγαλύτερα από τα πολιτικά του. Ένας δεινός συγγραφέας και ρήτορας, έστρεψε το ενδιαφέρον στην κλασική Παιδεία, την πεζογραφία και τα Λατινικά του Βιργίλιου και του Κικέρωνα : "Πάντα πίστευα", έγραψε κάποτε, "ότι πρέπει να μιμηθώ την αρχαιότητα όχι μόνο για να το αναπαράγω, αλλά και για να παράγω κάτι νέο". Με αυτή την έννοια, η άποψή του για τον ανθρωπισμό ήταν ανώτερη από τον στείρο αντιχριστιανισμό ενάντια στον Πάπα της γενιάς μερικών ανθρωπιστών που διοικούσε.
Είχε συχνή αλληλογραφία με τον λόγιο Πετράρχη και ξόδευε πολλά συγκεντρώνοντας μια συλλογή από 800 βιβλία, λίγο μικρότερη από τον σύγχρονό του Νικολό ντε Νικολί. Έψαχνε επίσης παλιά χειρόγραφα, καταφέροντας αρκετές σημαντικές ανακαλύψεις, όπως τα χαμένα γράμματα του Κικέρωνα στους φίλους του (Epistulae ad Familiares ), που επέδειξαν πόσο υπεράσπιζε τις δημοκρατικές ελευθερίες. Μελέτησε επίσης ιστορικά δεδομένα, συνδέοντας τη Φλωρεντία και το πολίτευμά της όχι τόσο με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλλά κυρίως με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Προήγε το έργο των νεότερων ανθρωπιστών όπως ο Πότζιο Μπρατσολίνι, ο Νικολό ντε Νικολί, ο Λεονάρντο Μπρούνι και ο Πιερ Πάολο Βερτζέριο (ο παλιότερος).
Ελληνικά από τον Μανουήλ Χρυσολωρά
Αν και δεν ήξερε ελληνικά, έτρεφε μεγάλο σεβασμό για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό κι έψαχνε ευκαιρία να μάθει τη γλώσσα. Του παρουσιάστηκε απροσδόκητα το 1394/5 όταν έφτασε στην Ιταλία ως διπλωματικός απεσταλμένος ο Κωνσταντινουπολίτης λόγιος Mανουήλ Χρυσολωράς. Κίνησε διαδικασίες και τον έφερε στη Φλωρεντία το 1396/7 για να διδάξει και πάλι ελληνικά στη Δύση μετά από σχεδόν 900 χρόνια. Μετά τον Βοήθιο, ελάχιστοι δυτικοί έμαθαν Ελληνικά. Πολλά αρχαιοελληνικά έργα επιστήμης και φιλοσοφίας δεν υπήρχαν σε λατινική μετάφραση. Μόνο μερικά του Αριστοτέλη από τη μουσουλμανική Ισπανία και τη Σικελία, μεταφρασμένα από τα αραβικά στα λατινικά, όχι απευθείας από τα ελληνικά. Φέρνοντας τον Χρυσολωρά στη Φλωρεντία, επέτρεψε σε μια επιλεγμένη ομάδα μελετητών (συμπεριλαμβανομένου του Μπρούνι και του Βερτζέριο) να διαβάσουν τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα στη δική τους, την αρχαία ελληνική γλώσσα. Ο Χρυσολωράς έμεινε στην πόλη έως το 1400 και με την υπέροχη διδασκαλία του δημιούργησε μια γενιά λογίων που μπόλιασαν την Αναγέννηση με ελληνική, ανθρωπιστική Παιδεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Οινόη (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Οινόη αναφέρεται στους σύγχρονους οικισμούς:
Επίσης στις αρχαίες πόλεις:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μπέρναντ Χάιτινκ
Ο Μπέρναρντ Γιόχαν Χέρμαν Χάιτινκ (Ολλανδικά [bɛrnɑrt ɦaːi̯tɪŋk], γενν. 4 Μαρτίου 1929 - 21 Οκτωβρίου 2021 Λονδίνο) ήταν Ολλανδός μαέστρος και πρώην βιολιστής.
Βίος
Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ, γιος του Βίλελμ Χάιτινκ και της Άννα Κλάρα Βερσχάφελτ. Σπούδασε βιολί και διεύθυνση ορχήστρας στο Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ. Έπαιξε βιολί στην ορχήστρα, πριν λάβει μαθήματα διεύθυνσης ορχήστρας υπό τον Φέρντιναρντ Λάιτνερ το 1954 και το 1955.
Μουσική σταδιοδρομία
Ο Χάιτινκ διηύθυνε το πρώτο του κονσέρτο στις 19 Ιουλίου 1954 με την «Netherlands Radio Union Orchestra» (μεταγενέστερα Φιλαρμονική του Ολλανδικού Ραδιοφώνου [RFO]). Έγινε δεύτερος διευθυντής της ορχήστρας το 1955 και πρώτος διευθυντής το 1957. Έκανε το ντεμπούτο του με τη Βασιλική Ορχήστρα Κονσερτχέμπου στις 7 Νοεμβρίου 1956, αντικαθιστώντας τον Κάρλο Μαρία Τζιουλίνι. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του Έντουαρντ φαν Μπέινουμ, ο Χάιτινκ έγινε οριστικά πρώτος διευθυντής της Ορχήστρας Κονσερτχέμπου στις 1 Σεπτεμβρίου 1959. Έγινε βασικός μαέστρος της Ορχήστρας Concertgebouw το 1961 και μοιράστηκε αυτή τη θέση με τον Γιουτζίν Γιόχουμ μέχρι το 1963, όταν και έγινε μοναδικός βασικός μαέστρος. Με την Ορχήστρα Κονσερτχέμπου ο Χάιτινκ έκανε πολλές ηχογραφήσεις για την εταιρεία Philips, αργότερα για την Decca και την EMI Classics και έκανε περιοδείες σε όλο τον κόσμο.
Έξω από τις Κάτω Χώρες ο Χάιτινκ ήταν μόνιμος αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου από το 1967 έως το 1979. Επίσης, εργάστηκε ως διευθυντής μουσικής στην Όπερα Γκλύντεμπουρν από το 1978 έως το 1988. Διετέλεσε, επίσης, μουσικός διευθυντής στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, 1987 - 2002, όπου επαινέθηκε για τη μουσικότητά του, αλλά έλαβε αρνητική κριτική για τον βαθμό προσκόλλησής του στον οργανισμό.
Ο Χάιτινκ δίδαξε επίσης σε τάξεις νέων μαέστρων νέων μαέστρων στη Λουκέρνη για πολλά χρόνια. Τον Ιούνιο του 2015 η Ορχήστρα Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανακοίνωσε τον διορισμό του Χάιτινκ ως μαέστρο της.
Ρεπερτόριο
Ο Χάιτινκ ηχογράφησε ευρύ φάσμα ρεπερτορίου, με πλήρεις συμφωνίες των Μπετόβεν, Μπραμς, Σούμαν, Τσαϊκόφσκι, Μπρούκνερ, Μάλερ, Σοστακόβιτς και Βον Γουίλιαμς, καθώς και οι πλήρη κοντσέρτα για πιάνο του Μπετόβεν και του Μπραμς με Κλαούντιο Αράου.
Ηχογράφησε για αρκετές εταιρείες, ανάμεσά τους η Philips Records, η EMI Classics, η Columbia Records, η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και η Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου αντηχούν. Άλλες ηχογραφήσεις του περιλαμβάνουν τα πλήρη ορχηστρικά έργα του Ντεμπυσσύ, οι δύο συμφωνίες του Έλγκαρ, τα τρία έργα του Μότσαρτ και τον πλήρη οπερατικό κύκλο του Βάγκνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί μουσικοί Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1957
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1957 ήταν η 2η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αγωνιστικής Σκοποβολής (ISSF). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι, στη Γαλλία. Για πρώτη φορά έλαβαν μέρος γυναίκες. Διεξήχθησαν 6 αγωνίσματα, 4 ανδρών (2 ατομικά και 2 ομαδικά) και 2 γυναικών (ατομικά). Συμμετείχαν και χώρες εκτός της Ευρώπης όπως ο Λίβανος και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
1957 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι Κατηγορία:Σκοποβολή το 1957
Κωνσταντίνος Ι. Παπαρρηγόπουλος
Γεννήθηκε το 1836 στην Πάτρα, ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ι. Παπαρρηγόπουλου. Σπούδασε στη στρατιωτική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης. Μετά την αποφοίτησή του κατατάχθηκε στον ρωσικό στρατό. Διέπρεψε σε πολεμικές επιχειρήσεις και ιδιαίτερα στη πολιορκία της Σεβαστούπολης το 1855.
Εξελίχθηκε στον ρωσικό στρατό. Πέθανε το 1908.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κωνσταντινος Ι
1609
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1609 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Άρχων της Πέλλας
Ο Άρχων της Πέλλας ήταν Μακεδόνας στρατιωτικός του 4ου αιώνα π.Χ. και διορίστηκε σατράπης της Βαβυλωνίας το 323 π.Χ. μετά τον θάνατο του Μέγα Αλεξάνδρου και σύμφωνα με την Συμφωνία της Βαβυλώνας που επακολούθησε. Είναι πιθανώς το ίδιο άτομο για το οποίο αναφέρεται από τον Αρριανό πως ο πατέρας του ήταν ο Κλεινίας και συμμετείχε στις εκστρατείες του Αλέξανδρου. Πέθανε το 321 π.Χ. σε μια διαμάχη με τον Αντίγονο Δόκιμο. Από επιγραφές που βρέθηκαν στους Δελφούς, φαίνεται πως ο Άρχων είχε πάρει μέρος στους Ίσθμιους αγώνες καθώς και στους Πύθιους το 333 με 332 π.Χ., όπου κέρδισε στο αγώνισμα της ιπποδρομίας.
Επίσης αναφέρεται από τον Ρωμαίο ιστορικό Μάρκο Ιουστίνο(2ος - 3ος αιώνας μ.Χ.) ως ο σατράπης της Πελασγίας αντί της Βαβυλωνίας, με την Πελασγία επίσης να αναφέρεται από τον Ιουστίνο μόνο και όχι από άλλους ιστορικούς ως Μακεδονική επαρχία. Στη μετέπειτα Συμφωνία του Τριπαράδεισου το 321 π.Χ., δεν υπάρχει αναφορά στην επαρχία αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Τριήραρχοι του στόλου του Νεάρχου
Ελιά Θεσπρωτίας
Η Ελιά, επίσημα Ελαία είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 127 μέτρα.
Δείτε επίσης
Η αρχαία Ελέα Θεσπρωτίας και το κάστρο της δίπλα στον οικισμό Χρυσαυγή του Δήμου Σουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
ΟΛΚΕ
Το αρκτικόλεξο ΟΛΚΕ μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Άνθρωπος της Ειρήνης
Ο τίτλος Άνθρωπος της Ειρήνης δημιουργήθηκε το 1999 από την ετήσια Παγκόσμια Σύνοδο των βραβευθέντων με Νόμπελ Ειρήνης στη Ρώμη. Σκοπός του βραβείου είναι να αναγνωρίσει «προσωπικότητες από τον κόσμο του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας που όρθωσαν το ανάστημά τους για τα δικαιώματα του ανθρώπου και για τη διάδοση των αρχών της ειρήνης και της αλληλεγγύης στον κόσμο, έκαναν μια εξαιρετική συμβολή στη διεθνή κοινωνική δικαιοσύνη και την ειρήνη».
Μια πρωτοβουλία από τον πρώην ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο ίδιος βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης, το βραβείο απονέμεται στο Καπιτώλιο της Ρώμης από τον ο Πρόεδρο Γκορμπατσόφ, τον Βάλτερ Βελτρόνι, Δήμαρχο της Ρώμης, και τους βραβευθέντες με Νόμπελ Ειρήνης που παρακολουθούν την ετήσια σύνοδο.
Στα πρώτα χρόνια του, το βραβείο αναφερόταν ως «Άνθρωπος για την Ειρήνη» στην Ευρώπη και «Άνθρωπος της Ειρήνης» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2006 ο τίτλος του άλλαξε επίσημα σε «Άνθρωπος της Ειρήνης», και επίσης «Βραβείο Συνόδου Ειρήνης».
Οι παραλήπτες του βραβείου είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία Ειρήνης