cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιμόν Σινιορέ
Πρώτα χρόνια
Η Σιμόν Ενριέτ Σαρλότ Καμινκέρ, γνωστότερη ως Σιμόν Σινιορέ, γεννήθηκε το 1921 στη Γερμανία, από Γάλλους γονείς. Σε μεγαλύτερη ηλικία υιοθέτησε το επίθετο της μητέρας της, Ζωρζέτ Σινιορέ. Ο πατέρας της, Αντρέ Καμινκέρ, ήταν μεταφραστής για το διεθνή οργανισμό Κοινωνία των Εθνών και μετά τη γέννησή της, απέκτησε με τη μητέρα της άλλα δυο παιδιά. Όταν εκείνη ήταν μικρή, η οικογένεια της εγκαταστάθηκε στο προάστιο του Παρισιού Νεϊγί (επί του Σικουάνα). Η Σινιορέ μεγάλωσε ανάμεσα σε διανοούμενους και λογίους, διδάχτηκε την αγγλική και κατά την ενηλικίωσή της, έλαβε και δίπλωμα διδασκαλίας. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα δίδασκε λατινικά και αγγλικά, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δακτυλογράφος για τη φιλοναζιστική εφημερίδα του Ζαν Λουκέρ.
Χρόνια πολέμου
Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία, η Σινιορέ έγινε μέλος μιας ομάδας καλλιτεχνών και αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Οι φίλοι της, μεταξύ των οποίων και ο εραστής της Ντανιέλ Ζελέν, την ενθάρρυναν να ακολουθήσει τις φιλοδοξίες της. Η ομάδα αυτή των καλλιτεχνών συναντιόταν σε μια καφετέρια του προαστίου Σεν Ζεμέν Ντε Πρε, στο Παρίσι. Το 1942 άρχισε να αναλαμβάνει μικρούς ρόλους και να κερδίζει κάμποσα χρήματα, ώστε να μπορεί να συντηρεί τη μητέρα και τα αδέρφια της, που είχαν εγκαταλείψει τη Γαλλία από το 1940, ακολουθώντας τον πατέρα της στην Αγγλία, ο οποίος πολεμούσε στο πλευρό του στρατηγού Ντε Γκολ. Προκειμένου να κρύψει τις εβραϊκές της ρίζες από τους Γερμανούς, η Σινιορέ υιοθέτησε το επώνυμο της μητέρας της.
Πρώτες επιτυχίες
Οι καμπύλες και τα γήινα χαρακτηριστικά της Σινιορέ έκαναν τους παραγωγούς τον ταινιών να της αναθέτουν συχνά ρόλους πόρνης, στα πρώτα της βήματα. Πρώτη της επιτυχία ήταν η ταινία του Μαξ Οφίς, Σχολείον έρωτος (La Ronde 1950), της οποίας η προβολή απαγορεύτηκε στην Αμερική, λόγω υποτιθέμενης ανηθικότητας. Το 1952 έλαβε περαιτέρω αναγνώριση με την ταινία Χρυσούν κράνος (Casque d'or 1952), που της χάρισε το βραβείο της βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA). Η επιτυχία συνεχίστηκε το 1953 με το Ερασταί της σάρκας (Thérèse Raquin) και το 1955 έφτασε ο ρόλος που απογείωσε την καριέρα της. Εκείνος στην ταινία του Ανρί Κλουζό Οι διαβολογυναίκες (Les Diaboliques 1955), όπου υποδυόταν μια φόνισσα. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ Οι πέντε φυγάδες (La mort en ce jardin 1956) και έπειτα βραβεύτηκε ακόμα με ένα BAFTA για την ταινία Οι μάγισσες του Σάλεμ (Les Sorcières de Salem 1957), κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Άρθουρ Μίλερ (Crucible).
Όσκαρ και Χόλιγουντ
Το 1959 η Σινιορέ πρωταγωνίστησε σε μια ταινία αγγλικής παραγωγής, σκηνοθεσίας Τζακ Κλέιτον, με τίτλο Ο ανεμοστρόβιλος του πάθους (Room At The Top 1959). Η ταινία αυτή, της χάρισε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών, καθώς και το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Μέχρι τη νίκη της Ζυλιέτ Μπινός το 1996 για Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου, η Σινιορέ αποτελούσε τη μοναδική Γαλλίδα ηθοποιό βραβευμένη με Όσκαρ. Το 2008, η Μαριόν Κοτιγιάρ τιμήθηκε με Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία Ζωή σαν τριαντάφυλλο και αποτέλεσε τη δεύτερη Γαλλίδα ηθοποιό, μετά τη Σινιορέ, που έλαβε ποτέ αυτή την τιμή. Μετά τη νίκη της, η Σινιορέ έλαβε πολλές προσφορές ρόλων σε χολιγουντιανές ταινίες, αλλά τις απέρριψε προτιμώντας να συνεχίσει να εργάζεται στην Ευρώπη. Παρ' όλα αυτά κατά τη δεκαετία του '60 συμμετείχε σε κάποιες ταινίες του Χόλυγουντ με σημαντικότερες το Ο άνθρωπος με το στίγμα (Term of Trial 1962) πλάι στον Λόρενς Ολίβιε και την ταινία του Στάνλεϊ Κρέιμερ, Το πλοίο των τρελών (Ship Of Fools 1965), που της χάρισε μια ακόμη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, το οποίο έχασε από τη Τζούλι Κρίστι για την ταινία Ντάρλινγκ (Darling 1965).
Δεκαετία του '60
Η απόπειρά της το 1966 να πρωταγωνιστήσει στο πλευρό του Άλεκ Γκίνες στη θεατρική παράσταση του Ουίλιαμ Σαίξπηρ Μάκβεθ (Macbeth), έλαβε αρνητικές κριτικές από τους Άγγλους κριτικούς που σχολίασαν τη γαλλική προφορά της. Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε με βραβείο Έμμυ για τη συμμετοχή της σε ένα επεισόδιο της σειράς τηλεταινιών Bob Hope Presents the Chrysler Theatre (1966). Ενώ το 1969, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Ζαν-Πιερ Μελβίλ Η μεγάλη στρατιά των αφανών ηρώων (L'Armée des ombres).
Τελευταίες επιτυχίες και θάνατος
μικρογραφία|200x200εσ|Με τον [[Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι στην ταινία Κοκότες πολυτελείας (1960)]] Κατά τη δεκαετία του '70, η Σινιορέ συνέχισε να εργάζεται και να συμμετέχει σε επιτυχημένες ταινίες όπως: Η ομολογία (L' aveu 1970) σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά, Ο γάτος (Le chat 1971) για το οποίο βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου, Ο ανακριτής (Les granges brulees 1973) πλάι στον Αλέν Ντελόν και Μαντάμ Ρόζα (La Vie devant soi 1977) για την οποία βραβεύτηκε με βραβείο Σεζάρ. Οι κριτικοί είχαν αρχίσει πλέον να σχολιάζουν την εμφάνισή της, για την οποία η Σινιορέ δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα και είχε αφήσει τον εαυτό της να παχύνει.
Τα απομνημονεύματά της με τίτλο La nostalgie n'est plus ce qu'elle était κυκλοφόρησαν το 1978. Συνέγραψε επίσης ένα μυθιστόρημα με τίτλο Adieu Volodya που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό της από καρκίνο του παγκρέατος το 1985.
Η τραγουδίστρια Νίνα Σιμόν υιοθέτησε το όνομά της, προς τιμήν της Σινιορέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένες με Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Μανόν Λεσκώ (μυθιστόρημα)
Η Μανόν Λεσκώ είναι αφηγηματικό έργο του αββά Πρεβώ. Δημοσιεύτηκε στο Άμστερνταμ το 1731 και περιλαμβάνεται στον έβδομο τόμο των Αναμνήσεων ενός ευγενούς του οποίου αποτελεί μέρος. Ο πλήρης τίτλος της έκδοσης αυτής ήταν Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut (Ιστορία του ιππότη ντε Γκριέ και της Μανόν Λεσκώ). Δημοσιεύτηκε μεμονωμένα στο Παρίσι την ίδια χρονιά. Η γαλλική κυβέρνηση απαγόρευσε το έργο αλλά ''«το Παρίσι ξετρελάθηκε μ’ αυτό το μυθιστόρημα. Οι άνθρωποι τρέχαν να το αγοράσουν [τις παράνομες εκδόσεις του] λες κι ορμούσανε στη μάχη»''. Το 1753 η Μανόν κυκλοφόρησε σε νέα έκδοση εμπλουτισμένη με ένα σημαντικό επεισόδιο.
Το έργο είναι τρόπον τινά η αυτοβιογραφία του αββά Πρεβώ : Ο ήρωάς του, ο ιππότης ντε Γκριέ, προοριζόταν κι αυτός για ιερωμένος κι έχει τον ίδιο ανήσυχο χαρακτήρα με τον συγγραφέα του.
Περίληψη του έργου
Ο μαρκήσιος ντε Χ., αφηγητής (και υποτίθεται συγγραφέας) των Αναμνήσεων ενός ευγενούς, ταξιδεύοντας προς τη Χάβρη συναντά ένα όχημα με δώδεκα πόρνες που πρόκειται να μεταφερθούν στην Αμερική. Τις ακολουθεί ένας νέος, απελπισμένος γιατί δεν έχει χρήματα για να συνταξιδεύσει με μιαν από τις γυναίκες, τη Μανόν, ο ιππότης ντε Γκριέ. Ο μαρκήσιος, συγκινημένος, του δίνει τα απαραίτητα χρήματα και δύο χρόνια αργότερα δέχεται την επίσκεψη του ιππότη που του διηγείται την ιστορία του.
Ο ιππότης ντε Γκριέ, ένας υποδειγματικός νέος που δεν ήξερε τι θα πει γυναίκα και προοριζόταν για το εκκλησιαστικό στάδιο, συναντά τη δεκαπεντάχρονη Μανόν Λεσκώ που οι δικοί της σκόπευαν να κλείσουν σε μοναστήρι. Αλληλαπάγονται και συζούν στο Παρίσι. Οι δικοί του τον ανακαλύπτουν, φροντίζουν να συλληφθεί από την αστυνομία και τον γυρίζουν σπίτι. Όταν μαθαίνει ότι η Μανόν έγινε ερωμένη ενός πλουσίου, απελπίζεται και δέχεται να γίνει αββάς. Δυο χρόνια αργότερα, όταν ο ντε Γκριέ δίνει εξετάσεις στη Σορβόννη, συναντά και πάλι τη Μανόν και πάλι αλληλαπάγονται.
Ζουν ζωή πολυτελή στο Παρίσι με τα χρήματα που είχε πάρει η Μανόν από τον εραστή της αλλά ληστεύονται κι ο ντε Γκριέ γίνεται χαρτοκλέφτης για να επαρκέσει στις τρελές δαπάνες της Μανόν. Τον ληστεύουν και πάλι και η Μανόν γίνεται ερωμένη ενός φιλήδονου γέρου «για να κάνει τον ιππότη της πλούσιο κι ευτυχισμένο». Προσπαθούν να εξαπατήσουν τον εραστή της Μανόν, ανακαλύπτονται και κλείνεται αυτός σε μοναστήρι κι αυτή στο νοσοκομείο των πορνών. Μετά από ένα φόνο και πολλές δωροδοκίες δραπετεύουν κι ορκίζονται αιώνια πίστη.
Αλλά τα χρήματά τους τελειώνουν και η Μανόν γίνεται ερωμένη ενός πλουσίου νέου. Ο πατέρας του ντε Γκριέ πετυχαίνει την εξορία της στη Λουιζιάνα κι ο ντε Γκριέ, με χρήματα που του έδωσε ο μαρκήσιος την ακολουθεί στο ίδιο πλοίο. Όταν φτάνουν στη Νέα Ορλεάνη ζουν σεμνά και ήσυχα αλλά ο γιος του κυβερνήτη την ερωτεύεται. Ο ντε Γκριέ τον σκοτώνει σε μονομαχία και δραπετεύουν στην έρημο όπου η Μανόν πεθαίνει από τις κακουχίες. Ο ντε Γκριέ τη θάβει και γυρίζει στη Γαλλία, όπου αφηγείται στον μαρκήσιο την ιστορία του.
Επίδραση
Το μυθιστόρημα αυτό ήταν η αρχή των romans larmoyants, των δακρύβρεκτων μυθιστορημάτων, που συγκινεί μέχρι σήμερα παρ’ όλο που μιλά για μιαν εταίρα κι ένα απατεώνα. Η επίδρασή του στους μεταγενέστερους ( Ρουσσώ στη Νέα Ελοΐζα του, Ντιντερό στα δακρύβρεκτα δράματά του, Μπερναρντέν ντε Σαιν-Πιέρ στο ιδεαλιστικό και εξιδανικευμένο έργο του Παύλος και Βιργινία, Δουμά υιό στην Κυρία με τας καμελίας) ήταν τεράστια. Συγκινούν επίσης οι οπερατικές μεταφορές του έργου (Ντανιέλ Ωμπέρ : Manon Lescaut, 1856 - Ζυλ Μασνέ : Manon, 1884 -Τζάκομο Πουτσίνι : Manon Lescaut, 1893).
Γκαμπί της βασίλισσας (Άμυνα Τάρρας)
Η Άμυνα Τάρρας (Tarrasch Defense) είναι μια σκακιστική βαριάντα στο μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας, η οποία χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις 1.δ4 δ5 2.γ4 ε6 3.Ιγ3 γ5 (σε αλγεβρική σημειογραφία).
Θεωρία
Τα μαύρα, με την κίνησή τους ...γ5, κάνουν μια επιθετική προσφορά για χώρο στο κέντρο. Μετά από τις κινήσεις γ:δ5 και δ:γ5 των λευκών, τα μαύρα θα μείνουν με ένα απομονωμένο πιόνι στο τετράγωνο δ5. Ένα τέτοιο πιόνι μπορεί να είναι αδύναμο, δεδομένου ότι δεν μπορεί πλέον να υπερασπιστεί από άλλα πιόνια, αλλά δίνει στα μαύρα ένα άνοιγμα στο κέντρο και ανεμπόδιστες γραμμές για να αναπτύξουν τους αξιωματικούς τους.
Το άνοιγμα υποστηρίχθηκε από τον Γερμανό γκρανμαίτρ Ζίγκμπερτ Τάρρας, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η αύξηση της κινητικότητας που απολαμβάνουν τα μαύρα είναι ένα καλό αντάλλαγμα για την έμφυτη αδυναμία του απομονωμένου πιονιού τους στο κέντρο. Μετά από τις διδαχές του Βίλελμ Στάινιτς, αρκετοί γκρανμαίτρ της εποχής απέρριψαν από πρώτο χέρι την Άμυνα Τάρρας, λόγω της αδυναμίας δομής πιονιών, αλλά ο Τάρρας συνέχιζε να παίζει το άνοιγμά του απορρίπτοντας τις άλλες βαριάντες του Γκαμπί της βασίλισσας, μέχρι που έφτασε στο σημείο να βάζει ερωτηματικά στις συνήθεις κινήσεις για όλες τις βαριάντες εκτός από την Τάρρας (στην οποία είχε βάλει θαυμαστικό) στο βιβλίο του Die Moderne Schachpartie.
Η Άμυνα Τάρρας θεωρείται ηχηρή άμυνα. Ακόμα κι αν τα μαύρα αποτύχουν να κάνουν χρήση της κινητικότητάς τους και καταλήξουν σε κάποιο υποδεέστερο φινάλε που συνδέεται άμεσα με την υπεράσπιση του απομονωμένου πιονιού τους, εάν το υπερασπιστούν με ακρίβεια, είναι σε θέση να αποσπάσουν την ισοπαλία.
Βαριάντες
Η Άμυνα Τάρρας καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς D32–D34.
Τόμας Λέβερτον Ντόναλντσον
Ο Τόμας Λέβερτον Ντόλαντσον (αγγλ. Thomas Leverton Donaldson, 1795-1885) ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας.
Γκαμπί της βασίλισσας (Άμυνα Τάρρας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Τόμας Λέβερτον Ντόναλντσον
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1795 στο Λονδίνο και ήταν το πρώτο παιδί του επίσης αρχιτέκτονα Τζέημς Ντόναλντσον (James Donaldson). Θείος του ήταν ο Τόμας Λέβερτον (1743–1824). Αφού πήγε σχολείο ταξίδευσε στην θάλασσα, έγινε ιερέας, συνόδευσε έναν έμπορο στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος και πολέμησε ως εθελοντής στην κατάληψη του Μαυρίκιου. Επέστρεψε στο Λονδίνο και διορίστηκε υπάλληλος στην εταιρεία του πατέρα του, αλλά ξανά εγκατέλειψε την εργασία του και περιηγήθηκε την Ιταλία και την Ελλάδα. Έκτισε την εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Νότιο Κένσινγκτον στο Λονδίνο το 1826-29. Το 1836 μαζί με τους Jacques Ignace Hittorff και Charles Robert Cockerell μελέτησε τα Ελγίνεια Μάρμαρα και άλλα ελληνικά αγάλματα του Βρετανικού Μουσείου ως προς την αρχική τους πολυχρωμία. Διορίστηκε το 1841 καθηγητής της Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου και δίδαξε ως το 1865. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανικής Αρχιτεκτονικής, του οποίου προέδρευσε το 1863-64. Τιμήθηκε με το μετάλλιο RIBA Royal Gold Medal το 1851. Απεβίωσε στις 1 Αυγούστου 1885 στο Upper Bedford Place, του Μπλούμσμπερι και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του Μπρόμτον στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες
ΦΚ Σλόγκα Γιούγκομαγκνατ
right|150pxΗ Σλόγκα Σκοπίων είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος των Σκοπίων της Βόρειας Μακεδονίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1927 στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, επαρχία του οποίου ήταν τότε η Βόρεια Μακεδονία, με το όνομα '''Φ.Κ. Ζάφερ'''. Το 1945 μετονομάστηκε στο σημερινό της όνομα Σλόγκα. Συμμετείχε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες του Γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος μέχρι το 1992 που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία. Από το 1992 συμμετέχει ανελλιπώς στην Α΄ κατηγορία της Βόρειας Μακεδονίας. Χρώματα έχει το μπλε και μαύρο και αγωνίζεται στο στάδιο Cair (5.000 θέσεων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκόπια Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Συμφωνία Euro Plus
Η Συμφωνία Euro Plus υιοθετήθηκε τον Μάρτιο του 2011 κάτω από μια Ανοικτή μέθοδος συντονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως διακυβερνητική συμφωνία μεταξύ όλων των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκτός από την Κροατία, τη Τσεχία, την Ουγγαρία, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο), στην οποία αναλήφθηκαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τη συνεχή λειτουργία ενός νέου κοινού γενικά συμφωνηθέντος πολιτικού πλαισίου για την εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και της δημοσιονομικής ισχύος κάθε χώρας. Το σχέδιο υποστηρίχθηκε από τη γαλλική και τη γερμανική κυβέρνηση ως μία από τις πολλές πολιτικές απαντήσεις που απαιτούνται για την ενίσχυση σε περιοχές της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης που η Κρίση της Ευρωζώνης είχε αποκαλύψει ότι είναι πολύ κακώς κατασκευασμένες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωζώνη
Θάνατοι τον Φεβρουάριο του 2013
Παραπομπές
02
Νικαιο-Βενετική συνθήκη του 1219
thumb|right|280px|Η [[Αυτοκρατορία της Νίκαιας|Αυτοκρατορία περί το έτος 1214 είχε έδρα τη Νίκαια.]]
Η Νικαiο-Βενετική Συνθήκη του 1219 ήταν ένα εμπορικό και μη επιθετικό σύμφωνο άμυνας, που υπεγράφη μεταξύ της Αυτοκρατορίας στη Νίκαια και της Δημοκρατίας της Βενετίας, με τη μορφή αυτοκρατορικού χρυσόβουλου, που εκδόθηκε από τον Αυτοκράτορα Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη (β. π.1205–1222). Αυτή η συνθήκη παρείχε στους Βενετούς την ελευθερία του εμπορίου και των εισαγωγών χωρίς δασμούς σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα να μη στηρίξουν τη νεοσύστατης Λατινική Αυτοκρατορία.
Ιστορικό
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας το 1204, οι Βενετοί, οι οποίοι είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εκτροπή της Σταυροφορίας και την τελική λεηλασία της Ρωμαϊκής πρωτεύουσας, πρωτοστάτησαν μεταξύ των νικητών. Στην επακόλουθη συμφωνία μεταξύ των Σταυροφόρων, την Partitio terrarum imperii Romaniae, οι Βενετοί επρόκειτο να λάβουν τα τρία όγδοα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων των τριών ογδόων της ίδιας της Κωνσταντινούπολης. Αν και η Βενετία έλαβε το μεγαλύτερο όφελος από τη Σταυροφορία, παραιτήθηκε από την άμεση κυριαρχία επί των εδαφών της Ηπείρου, της Ακαρνανίας, της Αιτωλίας και της Πελοποννήσου, που αρχικά είχαν ανατεθεί στη Δημοκρατία. Αντ' αυτού, η Δημοκρατία της Βενετίας διεκδίκησε τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους, κυρίως την Κρήτη, και μία αλυσίδα λιμανιών και παράκτιων οχυρών κατά μήκος των ελληνικών ακτών, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσουν στα εμπορικά κέντρα και τις εμπορικές διαδρομές σε όλη την (πρώην) Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Με την υποστήριξη των Βενετών, οι Λατίνοι συνέχισαν την εκστρατεία τους στα Βαλκάνια, για να διεκδικήσουν τον έλεγχό τους στα (πρώην) Ρωμαϊκά εδάφη, αλλά σταμάτησαν στη μάχη της Αδριανούπολης το 1205 από τους Βούλγαρους. Η νεοσυσταθείσα Λατινική Αυτοκρατορία, μαζί με τη Βενετία, υπέγραψαν μία μυστική συνθήκη με τον Γκιγιασεντίν Καϊχοσρόη Α΄, τον Τούρκο σουλτάνο του Ρουμ, για έναν κοινό πόλεμο ενάντια στο επικεφαλής Ρωμαϊκό Ελληνικό διάδοχο κράτος, την Αυτοκρατορία στη Νίκαια. Σε απάντηση, ο Αυτοκράτορας στη Νίκαια Θεόδωρος Α΄ ήρθε σε επαφή με τον βασιλιά Λέοντα Α΄ της Μικρής Αρμενίας (Κιλικίας), ο οποίος είχε επίσης απειληθεί από το σουλτανάτο. Η συμφωνία μεταξύ των δύο βασιλείων συνήφθη με τον γάμο της Φίλιππας της Αρμενίας, ανιψιάς του Λέοντα Α΄, με τον Θεόδωρο Α΄· η Φιλίππα έγινε η δεύτερη σύζυγός του το 1214.
Η συνθήκη
Υπήρξε μία μακρά εμπορική σχέση μεταξύ των Βενετών και των Ρωμαίων στο παρελθόν, ξεκινώντας με τη Βυζαντινο-Βενετική συνθήκη του 1082. Ωστόσο με τα χαοτικά γεγονότα του 1204, η σχέση μεταξύ των δύο δυνάμεων είχε αλλάξει πολύ. Προκειμένου να μειώσει τη Βενετική στρατιωτική υποστήριξη προς τη Λατινική Αυτοκρατορία, ο κύριος κληρονόμος της Ρωμανίας, ο Θεόδωρος Α΄, υπέγραψε εμπορική συμφωνία με τη Βενετία τον Αύγουστο του 1219, η οποία παρείχε ελευθερία εμπορίου και αφορολόγητες εισαγωγές στους Βενετούς σε όλη την Αυτοκρατορία στη Νίκαια. Εκτός από τα δικαιώματα διαπραγμάτευσης, τού δόγη της Βενετίας Πιέτρο Τζιάνι, τού αναγνωρίστηκε ο τίτλος τού δεσπότη και του «κυρίου του 1/4 και του 1/8, όλης της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας» (dominus quartae partis et dimidiae, totius Imperii Romaniae), ό,τι είχε διεκδικήσει μετά το 1204. Το λατινικό κείμενο της συνθήκης δημοσιεύθηκε στη συλλογή των βενετικών διπλωματικών εγγράφων, που συνέταξαν οι Γκόντλημπ Τάφελ και Γκέοργκ Τόμας για την Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών στη Βιέννη.
Η συνθήκη έδωσε στη νεοσυσταθείσα Αυτοκρατορία στη Νίκαια αρκετό χώρο να ανασάνει, για να εδραιώσει και αργότερα να επεκτείνει την επικράτειά της σε βάρος της Λατινικής αυτοκρατορίας, ενώ η Βενετία απέκτησε πρόσβαση σε αγορές που δεν ήταν ανοιχτές πριν, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης τής παρουσίας της στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο η ίδια η συνθήκη υπονομεύθηκε στη συνέχεια από τη δημοσιονομική λιτότητα και τις πολιτικές αυτάρκειας του Θεόδωρου Α΄: απαγόρευσε στους υπηκόους του να αγοράζουν ξένα είδη πολυτελείας και τους προειδοποίησε να είναι ικανοποιημένοι με "τα προϊόντα του Ρωμαϊκού εδάφους και τη χειροτεχνία των Ρωμαϊκών χεριών". Αυτός ο προστατευτισμός προφανώς στρεφόταν εναντίον της Βενετίας, αλλά λίγα πράγματα θα μπορούσε αυτή να κάνει· ήταν δικαίωμα του Αυτοκράτορα να αρνηθεί στους υπηκόους του τις υπερβολικές πολυτέλειες. Αυτή η συνθήκη παρέμεινε σε ισχύ με λίγες επιπλοκές, μέχρι τη Συνθήκη του Νυμφαίου μεταξύ της Αυτοκρατορίας στη Νίκαια και τού αντιπάλου της Βενετίας, τύς Δημοκρατίας τύς Γένοβας το 1261.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1270 ο πάπας Γρηγόριος Ι΄ διέταξε τους Βενετούς να μην ανανεώσουν τη συνθήκη, έως ότου ολοκληρωθεί η Ένωση μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ακυρώνοντας έτσι μόνιμα τη συνθήκη.
Πηγές
Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βενετική Δημοκρατία Κατηγορία:Συνθήκες της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Οικονομία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάικλ Φάραντεϊ
Ο Μάικλ Φάραντεϊ (Michael Faraday‎· 22 Σεπτεμβρίου 1791, Νιούινγκτον Μπατς – 25 Αυγούστου 1867, Χάμπτον Κορτ) ήταν Άγγλος επιστήμονας με σημαντική συμβολή στην εξέλιξη του ηλεκτρομαγνητισμού και της ηλεκτροχημείας. Δεν είχε κοινοπολιτειακή υπηκοότητα, αλλά είχε αποκτήσει τον τίτλο του Εταίρου της Βασιλικής Εταιρείας, που δίνονταν σε πολίτες ή μόνιμους κατοίκους της Κοινοπολιτείας των Εθνών.
Ο Φάραντεϊ θεωρείται ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες που η ανθρωπότητα έχει αναδείξει. Κατέχει ξεχωριστή θέση (την πρώτη για αρκετούς ιστορικούς της επιστήμης) όσον αφορά το πειραματικό κομμάτι των φυσικών επιστημών, καθώς ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός όσον αφορά στην επινόηση, το σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός μεγάλου πλήθους πειραμάτων.
Κατάλογος συνθέσεων του Λουίτζι Μποκερίνι
(# = δίεση, b = ύφεση, + = τονικότητα μείζων ή ματζόρε, - = τονικότητα ελάσσων ή μινόρε)
Κουιντέτα με κιθάρα
(Τα μέρη από τα κουιντέτα με κιθάρα είναι, στο σύνολό τους, μεταγραφές από άλλα κουιντέτα, συνήθως εγχόρδων ή με πιάνο)
Μάικλ Φάραντεϊ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Φάραντεϊ γεννήθηκε το 1791 στο Σάρεϋ, στο νότιο Λονδίνο.Ήταν γόνος οικογένειας που ανήκε στην εργατική τάξη της εποχής (ο πατέρας του ήταν σιδεράς). Ακολουθώντας τη μοίρα όλων των παιδιών της κοινωνικής του τάξης, έλαβε ελάχιστη μόρφωση. Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός ενός βιβλιοδέτη της περιοχής, θέση την οποία διατήρησε για 7 χρόνια.
Κατάλογος συνθέσεων του Λουίτζι Μποκερίνι
Πηγές
Μ
Μάικλ Φάραντεϊ
Τα πρώτα χρόνια
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μελέτησε αρκετά από τα βιβλία που περνούσαν από τα χέρια του, κυρίως επιστημονικού περιεχομένου. Με αυτό το τρόπο ενημερώθηκε εκτενώς για τις εξέλιξης της εποχής στους τομείς της φυσικής και της χημείας. Παράλληλα, ξεκίνησε να εκτελεί απλά πειράματα: χρησιμοποιώντας παλιές φιάλες και κομμάτια ξύλου κατασκεύασε μια αυτοσχέδια ηλεκτροστατική γεννήτρια, ενώ αργότερα ανέπτυξε μια ασθενή βολταϊκή στήλη με τη βοήθεια της οποίας πραγματοποίησε μια σειρά ηλεκτροχημικών πειραμάτων.
Το 1812, μετά από αίτησή του, προσκλήθηκε από τον γνωστό Βρετανό χημικό Σερ Χάμφρι Ντέιβι (Humphry Davy) να εργαστεί ως παρασκευαστής βοηθός του στο εργαστήριο του στο Βασιλικό Ινστιτούτο του Λονδίνου. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η πρόσκληση αυτή πραγματοποιήθηκε αφού ο Ντέιβι διάβασε τις σημειώσεις που είχε κρατήσει ο Φάραντεϊ από διάλεξη του, εκτιμώντας έτσι την έφεσή του για μάθηση. Αυτόν τον συνόδεψε ο Φάραντεϊ σε επιστημονικό ταξίδι του ανά την Ευρώπη από τον Οκτώβριο του 1813 μέχρι τον Απρίλιο του 1815.
Η επιστημονική σταδιοδρομία
Το 1821 ο επιστημονικός επιμελητής του περιοδικού Χρονικά Φιλοσοφίας (Annals of Philosophy) ζήτησε από τον Φάραντεϊ να συντάξει μια επισκόπηση των πειραμάτων και των θεωριών του ηλεκτρομαγνητισμού που ακολούθησαν την ανακάλυψη του Χανς Κρίστιαν Έρστεντ που είχε γίνει ένα χρόνο νωρίτερα. Ο Φαραντέι δεν ήταν ακόμη γνωστός στους επιστημονικούς κύκλους της εποχής, ενδιαφέρθηκε όμως ιδιαιτέρως για το ζήτημα. Σύντομα διαπίστωσε ότι δεν θα περιοριζόταν σε μια απλή αναφορά των πεπραγμένων των άλλων επιστημόνων: αποφάσισε να επαναλάβει πολλά από τα πειράματα, να επεξεργάζεται δικές του θεωρίες για να ερμηνεύσει τις παρατηρήσεις του και να σχεδιάζει καινούργια πειράματα.
Το 1825 διορίσθηκε διευθυντής των εργαστηρίων του Βασιλικού Ινστιτούτου και το 1833 ισόβιος καθηγητής Χημείας στο ίδιο Ινστιτούτο, χωρίς την υποχρέωση να παραδίδει μαθήματα. Ο Φαραντέι στερούμενος μαθηματικής μόρφωσης και αυτοδίδακτος, προικισμένος όμως με καταπληκτική φαντασία και παρατηρητικότητα κατάφερε να γίνει ειδήμων στις έρευνές του και να αναδειχθεί σε κορυφαίο επιστήμονα συμβάλλοντας όσο λίγοι στην ανάπτυξη των σημερινών γνώσεων της Χημείας και της Φυσικής, πρώτιστα όμως στον Ηλεκτρισμό. Στο καθαρά χημικό του έργο περιλαμβάνονται οι έρευνές του στο Χλώριο, η ανακάλυψη δύο νέων ενώσεών του με τον άνθρακα, η υγροποίηση πολλών αερίων, μελέτες του επί των κραμάτων του Χάλυβα καθώς και η παρασκευή νέων ειδών οπτικής υάλου. Οι υπέροχες εργασίες του περί του ηλεκτρισμού χρονολογούνται από το 1821.
Ο Φάραντεϊ και η ηλεκτρομαγνητική επαγωγή
Η πρώτη ανακάλυψη του Φάραντεϊ στον ηλεκτρομαγνητισμό έγινε (σύμφωνα με τα προσεγμένα αρχεία που διατηρούσε) στις 3 Σεπτεμβρίου 1821, αφού είχε επαναλάβει το πείραμα του Έρστεντ. Ο Φάραντεϊ παρατήρησε την αλλαγή στον προσανατολισμό της μαγνητικής βελόνας όταν αυτή πλησίαζε ευθύγραμμο ρευματοφόρο αγωγό, κάτι που είχε ήδη επισημάνει ο Έρστεντ. Επιχειρώντας όμως να αναπαραστήσει τη δύναμη που προκαλούσε αυτή την αλλαγή σε διάφορα σημεία γύρω από τον ευθύγραμμο αγωγό, διαπίστωσε ότι η αναπαράσταση που προέκυπτε είχε την μορφή ομόκεντρων κύκλων με κέντρο τον άξονα του αγωγού. Αυτός ο τρόπος απεικόνισης ενός μαγνητικού πεδίου χρησιμοποιείται ευρύτατα στον ηλεκτρομαγνητισμό: πρόκειται για τις γνωστές δυναμικές γραμμές. Σημειώνεται ότι και ο όρος 'μαγνητικό πεδίο' ('magnetic field') αποδίδεται στον Φαραντέι. Βασισμένος στην παραπάνω διαπίστωση, ο Φαραντέι κατασκεύασε τον ηλεκτρομαγνητικό στροφέα μία συσκευή που εκμεταλλευόταν την κυκλική μορφή του μαγνητικού πεδίου γύρω από τον ρευματοφόρο αγωγό και προκαλούσε την περιστροφή μιας μαγνητικής ράβδου.
Οπλισμένος με το 'εργαλείο' των δυναμικών γραμμών, ο Φάραντεϊ συνέχισε τις έρευνες του γύρω από τον ηλεκτρομαγνητισμό επιδιώκοντας να εντοπίσει κάποιο τρόπο να παράγει ηλεκτρικό ρεύμα με τη χρήση μαγνητών. Για αρκετά χρόνια οι προσπάθειες του παρέμεναν άκαρπες. Αναφερόμενος σε διάφορες πειραματικές διατάξεις, συμπληρώνει στο ημερολόγιό του μία σειρά από αναφορές που καταλήγουν σε σχόλια του τύπου 'δεν υπήρξε αντίδραση' ή 'κανένα αποτέλεσμα'...
thumb|150px|right|Κύκλωμα παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποίησε ο Μάικλ Φάραντεϊ στη μελέτη της [[ηλεκτρομαγνητική επαγωγή|ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής]] Η ημερομηνία της 29ης Αυγούστου του 1831 είναι η πιο σημαδιακή για τις προσπάθειες του Άγγλου πειραματιστή, όταν αυτός στο μεταξύ εργαζόταν ως διευθυντής του εργαστηρίου του Βασιλικού Ιδρύματος. Η πειραματική διάταξη που χρησιμοποίησε ήταν απλή: είχε τυλίξει δύο σπείρες σύρματος αντιδιαμετρικά, σε έναν δακτύλιο από μαλακό σίδηρο (βλ. σχήμα). Διοχετεύοντας ηλεκτρικό ρεύμα στο ένα από τα δύο σύρματα, διαπίστωσε ότι στο άλλο σύρμα εμφανίζεται πράγματι ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά μόνο όταν το ρεύμα στο πρώτο σύρμα ξεκινά ή διακόπτεται.
Θεωρώντας ότι το ηλεκτρικό ρεύμα 'επάγεται' στο δεύτερο σύρμα, η ονομασία που αποδόθηκε στο φαινόμενο ήταν 'επαγωγή'. Πολύ σύντομα, συνεχίζοντας τα πειράματα ο Φάραντεϊ κατέληξε σε δύο σημαντικά συμπεράσματα. Πρώτον, η ύπαρξη του σιδερένιου δακτυλίου δεν είναι απαραίτητη για να παρατηρηθεί το φαινόμενο. Δεύτερον, το ρόλο του πρώτου σύρματος μπορούσε να παίξει και ένας ισχυρός μαγνήτης. Αυτό το συμπέρασμα ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αφού σηματοδοτούσε τη δημιουργία ηλεκτρικού ρεύματος από μαγνήτη, με άλλα λόγια τη μετάβαση από τον μαγνητισμό στον ηλεκτρισμό.
Ο Φάραντεϊ και η χημεία
Ο Φάραντεϊ, επηρεασμένος και από τις δουλειές του Ντέιβι, ασχολήθηκε και με ερωτήματα που αφορούσαν τον τομέα της χημείας. Παρασκεύασε τις πρώτες γνωστές ενώσεις άνθρακα και χλωρίου (C2Cl6 και C2Cl4) και κατόρθωσε να υγροποιήσει αρκετά αέρια. Εργάστηκε πολλά έτη πάνω στη δημιουργία του ανοξείδωτου ατσαλιού. Το 1825, στα πλαίσια μιας εργασίας του για το φωταέριο, ανακάλυψε το βενζόλιο και έδωσε μια περιγραφή των ιδιοτήτων του. Επίσης, επινόησε την έννοια του αριθμού οξείδωσης των χημικών στοιχείων.
Μεγάλο μέρος των πειραμάτων του Φάραντεϊ σχετίζονταν με το φαινόμενο της ηλεκτρόλυσης. Πέρα από την ανακάλυψη των νόμων της ηλεκτρόλυσης, ο Φάραντεϊ διεύρυνε τη χρήση όρων που σχετίζονται με την ηλεκτρόλυση και χρησιμοποιούνται ευρέως μέχρι σήμερα. Τέτοιοι όροι είναι οι άνοδος, κάθοδος, ηλεκτρόδιο και ιόν.
Άλλες εργασίες
thumb|right|Το εξώφυλλο της έκδοσης [[Η Χημική Ιστορία ενός Κεριού ('The Chemical History of a Candle')]] Ο Φάραντεϊ δούλεψε και σε φαινόμενα στατικού ηλεκτρισμού. Διαπίστωσε ότι κάθε υλικό χαρακτηρίζεται από τη δική του επαγωγική ικανότητα. Επίσης, έδειξε ότι κατά τη φόρτιση ενός αγωγού το ηλεκτρικό φορτίο κατανέμεται στην εξωτερική επιφάνεια. Με άλλα λόγια, οτιδήποτε βρισκόταν στο εσωτερικό του αγωγού δεν επηρεαζόνταν από το ηλεκτρικό φορτίο.
Ξεχωριστή θέση στις δραστηριότητες του Φάραντεϊ στο Βασιλικό Ίδρυμα του Λονδίνου κατέχει μία σειρά από επιτυχημένες διαλέξεις χημείας και φυσικής. Σε αυτές τις διαλέξεις βασίστηκε η έκδοση Η Χημική Ιστορία ενός Κεριού (1861). Μέχρι τις μέρες μας, μία σειρά διαλέξεων δίνεται κάθε Χριστούγεννα στο Βασιλικό Ίδρυμα, οι οποίες φέρουν το όνομα του Φάραντεϊ.
Το 1845 ανακάλυψε τον διαμαγνητισμό.
Παλιοκάτωνα Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται ως οικιστική θέση ήδη από το 1896, ως τόπος όπου παραχείμαζαν οι κάτοικοι των Αρφαρών. Πρόκειται για έναν από τους πιο καινούριους οικισμούς της Αχαΐας, καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 18/03/2001, όταν και υπήχθη στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αμπελοκήπων του «Καποδιστριακού» Δήμου Αιγείρας. Σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Α.Σ. Μαρούσι 2004
Ο Αθλητικός Σύλλογος Μαρούσι 2004 είναι σύλλογος της Αθήνας. Ιδρύθηκε το 1998 και έχει τμήματα στίβου, άρσης βαρών, αντιπτέρισης, μπέιζμπολ και σόφτμπολ.
Μπέιζμπολ
Το Μαρούσι θεωρείται από τους μεγαλύτερους συλλόγους μπέιζμπολ στην Ελλάδα μαζί με τον Σπάρτακο Γλυφάδας. Έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα στις 11 διοργανώσεις κάτι το οποίο δεν κατάφερε στο κύπελλο Ελλάδος όπου ήταν δύο φορές φιναλίστ. Οι πρώτοι παίκτες του συλλόγου ήταν Ελληνοαμερικάνοι και Ελληνοκαναδοί κάτι το οποίο βοήθησε το Μαρούσι να κατακτήσει τα δύο πρώτα πρωταθλήματα αήττητος. Μία μόλις ήττα έκανε στο πρωτάθλημα του 2002 και του 2003. Χειρότερη χρονιά στην ιστορία του ήταν το 2005 που τερμάτισε 6ος. Επίσης και το 2007 όπου η ομάδα πέρασε αήττητη στην Β΄φάση αλλά εκεί χρησιμοποίησε τιμωρημένους παίκτες και μηδενίστηκε από το υπόλοιπο πρωτάθλημα τερματίζοντας 7η. Στο κύπελλο έχασε σε δύο συνεχόμενους τελικούς από το Νέο Πετρίτσι - τον μετέπειτα Άρη Θεσσαλονίκης - το 2001 με 17-7 και από τον Σπάρτακο Γλυφάδας το 2002 με 13-3.
Σόφτμπολ
Στο σόφτμπολ το Μαρούσι είναι πολυνίκης στην χώρα μας με 8 τρόπαια και είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος στην Ελλάδα. Έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα στις γυναίκες και 2 στις νεανίδες και έχει αγωνιστεί πολλές φορές στο κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΝΕΑΝΙΔΕΣ
Παραπομπές
Μαρούσι Μαρούσι Μαρούσι Μαρουσι Κατηγορία:Μαρούσι
Αναπαΐτης
Ο Αναπαΐτης είναι ένυδρο φωσφορικό ορυκτό που του ασβεστίου και του σιδήρου. Έχει χημικό τύπο Ca2Fe2+[PO4]2·4H2O. Το όνομά του το πήρε από την τοποθεσία Ανάπα, της Χερσονήσου Τάμαν, στη Ρωσία (type locality, TL).
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι ένα ορυκτό το οποίο συνήθως σχηματίζεται σε κοιλότητες και πάνω σε μέρη που φέρουν ιζηματογενείς αποθέσεις. Επίσης, βρίσκεται σε φωσφορικά μεταλλεύματα που περιέχουν σίδηρο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
2NE1
Οι 2NE1 (κορεατικά: 투애니원, tʰu.ɛ.ni.wʌn) ήταν ένα νοτιοκορεατικό girl group, που αποτελούνταν από τις Παρκ Μπομ, CL, Dara και Minzy. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε από την εταιρεία YG Entertainment, το 2009. Μετά τη συμμετοχή τους στο single, "Lilipop", με τους ήδη δημοφιλείς Bing Bang, το συγκρότημα άρχισε να ανεβάζει τη δημοτικότητά του. Η δημοτικότητα του σχήματος έφτασε στην κορυφή μετά την κυκλοφορία των δύο EP τους 2NE1 (2009) και 2NE1 (2011). Ειδικότερα σε συνδυασμό με το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το To Anyone (2010) και το Crush (2014). Και οι τέσσερις προαναφερθείσες κυκλοφορίες έφτασαν στο νούμερο 1 των Gaon Album Chart. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε επίσης και 9 singles που έφτασαν το νούμερο 1 των Gaon, όπως το "I Am the Best" και "Come Back Home".
Το συγκρότημα γνώρισε ανάλογη επιτυχία και στην Ιαπωνία, ξεκινώντας το 2011, όταν επανακυκλοφόρησαν το δεύτερο EP τους εκεί, ως Nolza (2011). Το 2012, κυκλοφόρησαν και τον μοναδικό ιαπωνικό δίσκο τους, ονόματι Collection, ενώ το 2014, κυκλοφόρησαν εκεί κανονικά και το Crush. Το 2016, το συγκρότημα άρχισε να έχει προστριβές, με τη Minzy, πρώτα να αποχωρεί, οι υπόλοιπες τρεις διέλυσαν το συγκρότημα τον Νοέμβριο του ίδιους έτους, με το τελευταίο τους single να είναι το "Goodbye", το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Ιανουαρίου 2017. Μερικές από τις σημαντικότερες επιρροές τους ήταν οι Spice Girls και οι TLC.
Κατά την περίοδο που ευδοκιμούσαν στη Νότια Κορέα, θεωρήθηκαν ένα από τα πιο επιτυχημένα και δημοφιλή συγκροτήματα της χώρας. Έχουν επίσημα πουλήσει 66,5 εκατομμύρια αντίτυπα, κάνοντας το συγκρότημα ένα από τα πιο επιτυχημένα girl group όλων των εποχών. Και στο εξωτερικό είχαν δημοτικότητα, με το περιοδικό Billboard, να το συμπεριλαμβάνει ανάμεσα στα σπουδαιότερα K-Pop συγκροτήματα όλων των εποχών. Μάλιστα είχαν δώσει συναυλία στο Νιου Τζέρσεϊ, την εφημερίδα The New York Times να γράφει πως ήταν μία από τις καλύτερες του 2012. Το συγκρότημα κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του υπήρξε υποψήφιο και νικητήριο σε διάφορες διοργανώσεις.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:K-pop συγκροτήματα
Εθνική Ουρουγουάης (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ουρουγουάης αντιπροσωπεύει την Ουρουγουάη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ουρουγουανής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federación Uruguaya de Básquetbol).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουρουγουαη Γυναικων
Μανόλης Δρεττάκης
Ο Εμμανουήλ (Μανόλης) Δρεττάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 1934-) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός, συγγραφέας και πολιτικός. Υπήρξε ο πρώτος υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, από το οποίο τελικά αποχώρησε για να ενταχθεί στο ΚΚΕ και αργότερα στον ενιαίο Συνασπισμό.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1934 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες αρχικά στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) και έπειτα στο London School of Economics, του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτορας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργαζόταν σε τράπεζες στην Ελλάδα και την Αγγλία καθώς και στην ελληνική υπηρεσία του BBC (BBC, Greek Section).
Δίδαξε οικονομετρία στην Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Leeds στην Αγγλία και αργότερα στην ΑΣΟΕΕ στην Ελλάδα. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά πάνω σε θέματα Θεωρητικής και Εφαρμοσμένης Οικονομετρίας, Μετανάστευσης, Εκπαίδευσης και Δημογραφίας.
Μεταπολιτευτικά ασχολήθηκε με την πολιτική, έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ, και συμμετείχε στο οικονομικό επιτελείο του Ανδρέα Παπανδρέου μαζί με τους Γεράσιμο Αρσένη, Απόστολο Λάζαρη, Κώστα Σημίτη, Παναγιώτη Ρουμελιώτη κ.α.
Εκλέχθηκε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ το 1977 και επανεκλέχθηκε το 1981. Τον Οκτώβριο του 1981, στην πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, την Κυβέρνηση της Αλλαγής, ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών με υφυπουργούς τον Δημοσθένη Δημοσθενόπουλο (στέλεχος προερχόμενο από την Ένωση Κέντρου) και τον Δημήτρη Τσοβόλα αλλά η θητεία του αποδείχτηκε εξαιρετικά σύντομη, καθώς εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τον Ιούνιο του 1982, μετά από διαφωνίες με τον Ανδρέα Παπανδρέου για τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας.
Το 1984 παραιτήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και παρέδωσε την βουλευτική του έδρα, αλλά το 1985 επανήλθε στη Βουλή, καθώς εξελέγη στην Α΄ Αθηνών με το ΚΚΕ. Επίσης, εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών και στις εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1989 - 1990, συνεργαζόμενος με τον ενιαίο Συνασπισμό.
Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Λαρίου και έχει δύο παιδιά.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Διεθνές σύστημα μονάδων
Το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (ΜΣ, ή διεθνώς SI, Γαλ. Le Système International d'unités ή «Μετρικό Σύστημα») αποτελεί ένα δεκαδικό σύστημα έκφρασης συμβατικών μονάδων μέτρησης φυσικών μεγεθών μέτρων και σταθμών.
Το διεθνές σύστημα μονάδων υιοθετήθηκε το 1961 κατά την 11η Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών και αντικατέστησε τα παλαιότερα συστήματα μονάδων της φυσικής, όπως το Μετρικό Σύστημα Μονάδων MKS (Meter Kilogram Second) και το CGS (Centimeter Gram Second).
Το διεθνές σύστημα μονάδων χρησιμοποιείται επίσης λόγω του δεκαδικού χαρακτήρα του και σε εφαρμογές σε μεγάλο ποσοστό του κόσμου έναντι παλαιοτέρων άλλων συστημάτων (όπως τα Αγγλοσαξωνικά συστήματα που βασίζονται σε ιδιαίτερες μονάδες όπως η ίντσα, η λίβρα κλπ).
Βασικές αρχές
Το διεθνές σύστημα μονάδων βασίζεται στις παρακάτω αρχές:
Προθέματα μονάδων
Στο SI υπάρχει και ένα σύστημα προθεμάτων το οποίο επιτρέπει να χρησιμοποιούνται μονάδες της τάξης μεγέθους που μας απασχολεί. Με το πρόθεμα πριν το όνομα της μονάδας έχουμε ένα πολλαπλάσιο ή μια υποδιαίρεση της μονάδας κατά μία δύναμη τού 10. Η ιδέα είχε αφετηρία την γαλλική επανάσταση, κατά την οποία προτάθηκε η χρήση αποκλειστικά δεκαδικού συστήματος αρίθμησης σε αντικατάσταση του υπάρχοντος δωδεκαδικού. Καθώς θεωρήθηκε ότι να νέα μέτρα δεν είχαν την κατάλληλη κλίμακα για όλες τις εργασίες, τα προθέματα έδωσαν την λύση ώστε να δημιουργηθούν με συστηματικό τρόπο οι κατάλληλες μονάδες. Αρχικά η ιδέα ήταν η χρήση ελληνικών προθεμάτων για τα πολλαπλάσια (deca, hecto, kilo) και λατινικών για τις υποδιαιρέσεις (deci, centi, milli). Σήμερα τα προθέματα έχουν επεκταθεί και χρησιμοπούνται και εκτός του συστήματος SI. Ιδιαιτέρως σήμερα χρησιμοποιούνται οι κυβικές δυνάμεις του 10. Χρησιμοποιείται επίσης πολύ το εκατοστο (centi), σπανίως το δεκατο (deci) και το δεκα (deca) και ουσιαστικά ποτέ το εκατο (hecto).
Στα ελληνικά χρησιμοποιείται το αντίστοιχο ελληνικό πρόθεμα (που είναι είτε το καθαρά ελληνικό πρόθεμα είτε μια αντίστοιχη εκδοχή του διεθνούς προθέματος. Ιδιαίτερα το πρόθεμα kilo στα ελληνικά είναι χιλιο αλλά χρησιμοποιείται και ως κιλο (και μιλλι) ιδιαιτέρως αν το δεύτερο συνθετικό ακούγεται ξενικό (π.χ. συνήθως κιλοβάτ και όχι χιλιοβάτ, αλλά χιλιόμετρο και όχι κιλόμετρο).
Παράγωγες μονάδες
Οι παράγωγες μονάδες του διεθνούς συστήματος προκύπτουν από τους συνδυασμούς (μόνο με γινόμενα ή πηλίκα καθώς απαγορεύεται η πρόσθεση ασύμβατων φυσικών μεγεθών) των θεμελιωδών μονάδων. Κάθε διαστατό φυσικό μέγεθος που δεν περιγράφεται άμεσα από κάποια θεμελιώδη μονάδα, μπορεί να περιγραφεί από κάποια παράγωγη. Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζονται ορισμένες συχνά χρησιμοποιούμενες παράγωγες μονάδες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Τυποποίηση
690 Βρατισλαβία
Η Βρατισλαβία (Wratislavia) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,02. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της από την εκλατινισμένη παλαιά ονομασία της πολωνικής πόλεως Βρότσουαφ (και όχι από τη Μπρατισλάβα).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βρατισλαβίας εκτιμάται σε 134,65 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0604. Η Βρατισλαβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 38 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρατισλαβια
Βολοντίμιρ Βακουλένκο
Ο Βολοντίμιρ Βολοντίμιροβιτς Βακουλένκο (ουκρ. Володимир Володимирович Вакуленко, 1 Ιουλίου 1972 – άνοιξη του 2022) ήταν Ουκρανός ποιητής, συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και «βικιπαιδιστής», ο οποίος ασχολήθηκε επίσης γενικότερα με τον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατοχής της Περιφέρειας του Χαρκόβου το 2022. Είχε τιμηθεί με το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο «Ολές Ουλιάνενκο» και είχε κερδίσει τον ουκρανικό Διαγωνισμό «Λες Μαρτόβιτς» (Лесь Мартович).
Απαγωγή και θάνατος
Στις 23 Μαρτίου 2022 ο Βακουλένκο απάχθηκε από τους Ρώσους εισβολείς κοντά στην πόλη Ίζιουμ και σκοτώθηκε σε άγνωστη ημερομηνία κατά τη διάρκεια της κατοχής της Περιφέρειας του Χαρκόβου. Το γεγονός ανακοινώθηκε από το παράρτημα Ουκρανίας της παγκόσμιας ομοσπονδίας συγγραφέων PEN International, που ανέφερε ανάρτηση της πρώην συζύγου του Βακουλένκο, της Ιρίνα Νοβίτσκα, ότι «οι γονείς του Βακουλένκο πληροφορήθηκαν ότι, μετά από τα αποτελέσματα εξετάσεως DNA, ταυτοποιήθηκε το πτώμα του γιου τους στον τάφο με αριθμό 319»
Μετά τον θάνατο του συγγραφέα και την απελευθέρωση του Χαρκόβου, το πολεμικό ημερολόγιό του, το οποίο είχε θάψει στην αυλή του, ανακαλύφθηκε από τη συγγραφέα Βικτόρια Αμελίνα και δημοσιεύθηκε.
Εκτός από τους γονείς του, ο Βακουλένκο άφησε πίσω του τον γιο του, ονόματι Βιτάλι. Στις 22 Μαΐου 2023 η Διεθνής Ένωση Εκδοτών τίμησε μεταθανατίως τον συγγραφέα με το ειδικό της Βραβείο «Βολταίρος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και συγκεκριμένα η αναζήτηση και ο εντοπισμός της τοποθεσίας του,  αποτελεί ένα διαρκές αρχαιολογικό και ιστορικό αίνιγμα, με τις έρευνες να είναι συνεχείς από την ύστερη αρχαιότητα όταν και τα ίχνη του χάθηκαν.
Σύντομα μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ., η κατοχή του σώματος του έγινε αντικείμενο έντονων διαπραγματεύσεων μεταξύ των διαδόχων της αυτοκρατορίας. Ενώ η Βαβυλώνα θα μπορούσε αρχικά να θεωρηθεί ως μια λογική τοποθεσία για τη ταφή του Αλέξανδρου, μια και την είχε αναγάγει σε πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, υπήρξε μερίδα των αξιωματικών του οι οποίοι υποστήριξαν πως θα έπρεπε να ταφεί στο βασιλικό νεκροταφείο του οίκου των Αργεαδών, στις Αιγές -σημερινή Βεργίνα-, όπως και ο πατέρας του Φίλιππος Β΄ καθώς και όλοι οι προκάτοχοι της συγκεκριμένης βασιλικής δυναστείας. Οι Αιγές εμφανίζεται να ήταν η μία από τις δύο αρχικές εναλλακτικές τοποθεσίας που προτάθηκαν έναντι της Βαβυλώνας, με την άλλη να είναι η Όαση του Άμμωνα, και το 321 π.Χ. όταν ήρθε η στιγμή της μετακίνησης της σορού, ο Περδίκκας -ο οποίος είχε πλέον καθήκοντα αντιβασιλέα στην αυτοκρατορία- επέλεξε τις Αιγές. Το σώμα όμως, αρπάχτηκε κατά την πορεία της πομπής προς την Μακεδονία, με παρέμβαση του Πτολεμαίου, ο οποίος απέκτησε και μετέφερε το σώμα στην Πτολεμαϊκή πλέον Αίγυπτο την οποία διοικούσε.
Ο μαρμάρινος κιβωτιόσχημος τάφος με την ονομασία Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου στο αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης, δεν σχετίζεται με τον ίδιο τον Αλέξανδρο και θεωρείται πως πρόκειται για αυτή του Αβδαλώνυμου, τοπικού βασιλιά της Φοινίκης (όρια περίπου του σημερινού Λιβάνου), με μια πιο σύγχρονη εκδοχή να ισχυρίζεται πως πρόκειται για αυτή του Μαζακού, ενός Πέρση κυβερνήτη της Βαβυλώνας.
Χρονικό
thumb|350x350px|Η νεκρική άμαξα του Αλεξάνδρου, σύμφωνα με τις πληροφορίες του [[Διόδωρος Σικελιώτης|Διόδωρου του Σικελιώτη, αναπαράσταση του 19ου αιώνα]] Σύμφωνα με τον Κουίντο Κούρτιο Ρούφο και τον Μάρκο Ιουστίνο, ο Αλέξανδρος ζήτησε λίγο πριν τον θάνατο του να ενταφιαστεί στον ναό του Άμωνος Διός στην όαση της Σίβας. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, αναφέρει πως το σώμα του Αλεξάνδρου τοποθετήθηκε σε ένα φέρετρο κατασκευασμένο από σφυρηλατημένο χρυσάφι, το οποίο εφάρμοζε στο σώμα του. Το φέρετρο αυτό επίσης αναφέρεται από τον Στράβωνα και τον Κούρτιο Ρούφιο, όπου αναφέρουν πως το 89 με 90 π.Χ., επί Πτολεμαίου Θ΄, το χρυσό φέρετρο αφαιρέθηκε ώστε να λιωθεί για την παραγωγή νομισμάτων και την αποπληρωμή χρεών του βασιλείου, και πως αντικαταστάθηκε με ένα κατασκευασμένο από γυαλί ή κρύσταλλο. left|thumb|195x195px|Ο [[Πτολεμαίος ο Σωτήρ|Πτολεμαίος, στρατηγός και σωματοφύλακας του Αλεξάνδρου, απέκτησε το σώμα του και το μετέφερε στην Αίγυπτο]] Εάν αληθεύει πως ο Αλέξανδρος ήθελε προσωπικά να ταφεί στη Σίβα, τότε η επιθυμία του αυτή δεν τιμήθηκε. Το 321 π.Χ., καθώς η νεκροπομπή όδευε από τη Βαβυλώνα προς τη Μακεδονία, περίπου στα μέσα της διαδρομής κοντά στη Δαμασκό, η νεκρική άμαξα αρπάχτηκε από τον Πτολεμαίο -μέσω του στρατηγού Αρριδαίου ο οποίος είχε φροντίσει όλες τις λεπτομέρειες της άμαξας και της πομπής-, και μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο. Ενώ ο Πτολεμαίος είχε την κατοχή του σώματος του Αλεξάνδρου, ο αντιβασιλέας Περδίκκας και ο γενικός γραμματέας Ευμένης, είχαν στην κατοχή τους τον θώρακα, διάδημα, και βασιλικό σκήπτρο του Αλέξανδρου. Είχαν επίσης τη νόμιμη εξουσία της αυτοκρατορίας σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα μετά το θάνατο του Αλέξανδρου κατά τη Συμφωνία της Βαβυλώνας το 323 π.Χ., καθώς και τους νόμιμους κληρονόμους της αυτοκρατορίας, τον Φίλιππο Γ΄Αριδδαίο -ο οποίος υπολειπόταν διανοητικά από μικρή ηλικία- γιό του Φιλίππου Β΄ από άλλη σύζυγο και όχι την Ολυμπιάδα, και τον Αλέξανδρο Δ΄, τον γιό του Αλέξανδρου με τη νόμιμη σύζυγο του Ρωξάνη, ο οποίος ήταν βρέφος έχοντας γεννηθεί λίγους μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του.
Ο Περδίκκας εκστράτευσε εναντίον του Πτολεμαίου σύντομα μετά την αρπαγή της σορού, υπέστη συντριπτική ήττα κατά τη μάχη στο Νείλο ποταμό, και δολοφονήθηκε από τους ίδιους του τους αξιωματικούς στη σκηνή του. Οι αξιωματικοί αυτοί πρόσφεραν την ανάληψη της αυτοκρατορίας στον Πτολεμαίο ο οποίος την αρνήθηκε. Οργανώθηκε νέα σύνοδος αργότερα το ίδιος έτος -η Συμφωνία του Τριπαραδείσου, το 321 π.Χ.- για την επαναδιανομή των επαρχιών και της γενικότερης επανα-οργάνωσης της αυτοκρατορίας, και είναι αξιοπρόσεκτο πως δεν φαίνεται να τέθηκε ως ζήτημα η κατοχή και η διευθέτηση του σώματος του Αλεξάνδρου, ή τουλάχιστο δε σώζεται κάποια μαρτυρία που να αναφέρει κάτι τέτοιο.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο οποίος επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια, ο Πείθων ο Καταναίος -ποιητής που συνόδευε τον Αλέξανδρο στις εκστρατείες-, και ο στρατηγός Σέλευκος μετέβησαν στον ναό της Σεράπιδος στη Βαβυλώνα λίγο πριν ο Αλέξανδρος πεθάνει, για να ρωτήσουν τους ιερομάντεις εάν το σώμα του Αλέξανδρου θα πρέπει να σταλθεί στην Αλεξάνδρεια, και η απάντηση ήταν πως θα έπρεπε να τον αφήσουν εκεί που βρίσκεται.
Το σώμα του Αλεξάνδρου αρχικά τάφηκε στη Μέμφιδα σύμφωνα με τις μαρτυρίες του ιστορικού και γεωγράφου Παυσανία καθώς και τις αναφορές του Πάριου χρονικού για τα έτη 321 – 320 π.Χ.,, και επιπλέον ο Παυσανίας αναφέρει πως ο Πτολεμαίος τίμησε κατά τα Μακεδονικά έθιμα την σορό. Χρησιμοποιήθηκε το κενοτάφιο του Νεκτανεβώ Β΄ στη Μέμφιδα, με την Αλεξάνδρεια να μην είναι ακόμα η μεγάλη πόλη που θα γινόταν στο μέλλον. Αργότερα, στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ., το σώμα του Αλέξανδρου μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια από τον γιo και διάδοχο του Πτολεμαίου στην Αίγυπτο, τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο, ο οποίος και το ενταφίασε εκεί, κάτι που σημαίνει πως θα συνέβη από το ή μετά το 282 π.Χ., έτος θανάτου του Πτολεμαίου Α΄. Αργότερα, στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ., ο Πτολεμαίος Δ΄Φιλοπάτωρ τοποθέτησε το σώμα του Αλέξανδρου στο κοινοτικό μαυσωλείο της Αλεξάνδρειας, το οποίο ονομαζόταν ΣΩΜΑ, και υπάρχει η πιθανότητα να ονομαζόταν και ΣΗΜΑ.