cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Τουρούντζιας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Τουρούντζιας γεννήθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα στη Σιάτιστα και ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του συνεργάτη του Ρήγα Φεραίου, Θεοχάρη Τουρούντζια που μαρτύρησε μαζί του. Ο Ιωάννης Τουρούντζιας κληρονόμησε μεγάλη περιουσία από τον πατέρα του Γεώργιο, ως πρωτότοκος υιός και διέθετε μεγάλα κτήματα στη Σιάτιστα, όπως μαρυρείται σε αρχεία του 1792. Μετά το 1794 μετανάστευσε στο Σεμλίνο της Σερβίας προκειμένου να διδάξει στο Ελληνομουσείο της πόλης. Η σύζυγος του Ιωάννη ήταν άμισθη διδασκάλισσα στο σχολείο θηλέων της Σιάτιστας.
Μετά τα δραματικά γεγονότα της σύλληψης του Ρήγα Φεραίου και της εκτέλεσης του αδερφού του Θεοχάρη στις φυλακές Βελιγραδίου, τη νύκτα της 11ης Ιουνίου του 1798, ο Ιωάννης Τουρούντζιας επέστρεψε στη Σιάτιστα. Συμετείχε στην Ελληνική επανάσταση του 1821 υπερασπιζόμενος την ιδιαίτερη πατρίδα του από τους Τουρκαλβανούς. Το 1824 κλήθηκε να ηγηθεί σώματος Σιατιστινών που θα αναλάμβανε τη φρουρά των Ψαρών. Έτσι κατόπιν συνεννόησης με την Ελληνική κυβέρνηση τέθηκε επικεφαλής 600 παλικαριών από την περιοχή του Βοΐου και ενώθηκε με τα σώματα των Ιωάννη Τσόντζα, Κότα, Λάμπρου Κασσανδρινού και άλλων Μακεδόνων οπλαρχηγών με σκοπό την φύλαξη των Ψαρών. Το σώμα τέθηκε υπό τις γενικές οδηγίες του Τσόντζα. Στη μάχη που διεξάχθηκε το 1824 στα Ψαρά οι άντρες του Ιωάννη Τουρούντζια διακρίθηκαν για την ανδρεία και την αυτοθυσία τους. Δεν μπόρεσαν όμως να αποτρέψουν την κατάληψη του νησιού από τους Τούρκους και την τελική καταστροφή των Ψαρών. Ο Ιωάννης Τουρούντζιας σκοτώθηκε στη μάχη μαζί με τα περισσότερα εκ των παλικαριών του. Ο ναύαρχος Γεώργιος Σαχτούρης έγραψε για τη θυσία των Μακεδόνων:
Έρικ Λόκετ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη
Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Μοντάνα
Το Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Μοντάνα (αγγλικά:Montana State Legislature) είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας Μοντάνα των ΗΠΑ. Αποτελείται από την 100μελή Βουλή των Αντιπροσώπων της Μοντάνα και την 50μελή Γερουσία της Μοντάνα.
Το Σύνταγμα της Μοντάνα υπαγορεύει ότι το νομοθετικό σώμα συνέρχεται σε τακτική συνεδρίαση για όχι περισσότερο από 90 ημέρες σε κάθε περιττό έτος. Το βασικό έργο του νομοθετικού σώματος είναι να περνά ισοσκελισμένους διετείς προϋπολογισμούς που πρέπει μετά να εγκριθούν από τον Κυβερνήτη.
Απότην εποχή που η Μοντάνα προάχθηκε σε πολιτεία, το Νομοθετικό Σώμα διαιρείται από κομματικές γραμμές σε σταθερή βάση και κατά άρτιους αριθμούς. Από την υιοθέτηση του παρόντος πολιτειακού συντάγματος το 1972, το οποίο διέτασσε μονομελείς νομοθετικές περιφέρειες για πρώτη φοράα στην ιστορία της πολιτείας, η Γερουσία της Μοντάνα έχει συνολικά ελεγχθεί από τους Δημοκρατικούς για 9 συνεδριάσεις, και από τους Ρεπουμπλικανούς για 10 συνεδριάσεις. Κατά την ίδια περίοδο, η Βουλή της Μοντάνα έχει ελεγχθεί από τους Δημοκρατικούς σε 8 συνεδριάσεις και από τους Ρεπουμπλικανούς σε 9 συνεδριάσεις με δύο ισοπαλίες. Σύμφωνα με τον πολιτειακό νόμο, σε περίπτωση ισοπαλίας, ο έλεγχος πηγαίνει στο κόμμα του παρόντος Κυβερνήτη. Το 62ο Νομοθετικό Σώμα (2011-2012) ελέγχεται από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα με την Βουλή να έχει 68 Ρεπουμπλικανούς μέλη και 32 μέλη Δημοκρατικούς, και η Γερουσία έχει 28 Ρεπουμπλικανούς και 22 Δημοκρατικούς.
Τα μέλη περιορίζονται σε το πολύ 8 έτη σε κάθε σώμα αλλά το όριο θητείας είναι συνεχόμενο μη ισόβιο.
Το Πολιτειακό Νομοθετκό Σώμα της Μοντάνα συνέρχεται στην πολιτειακή πρωτεύουσα της Έλενα.
Ιωάννης Τουρούντζιας
Βιογραφικά στοιχεία
Ημέρα Παρασκευή 20 Ιουνίου 1824. Τα 2/3 των Μακεδόνων ήταν ήδη σκοτωμένοι, όταν αποφάσισαν να αφήσουν τους Τούρκους να έμβουν μέσα και τότε βάζοντας φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του φρουρίου ανατινάχτηκαν και σκέπασαν υπέρ τας 4.000 Τούρκους, καθώς και οι ίδιοι και οι γυναίκες και τα παιδιά τους. Τέτοιο τέλος έδωκαν οι γενναίοι.
Αναφορές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Curtiss-Wright AT-9 Jeep
Επιχειρησιακή ιστορία
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1941 και ο τύπος εντάχθηκε σε υπηρεσία ως AT-9 το επόμενο έτος. Έφερε το προσωνύμιο «Fledgling» από την κατασκευάστρια εταιρεία, όμως στις τάξεις της αμερικάνικης αεροπορίας έγινε γνωστό «Jeep». Παρόλο που το πρωτότυπο είχε επιφάνειες με υφασμάτινη επικάλυψη, τα αεροσκάφη παραγωγής ήταν μεταλλικής επικάλυψης.
Το AT-9 σχεδιάστηκε επί τούτου ώστε να είναι σχετικά ασταθές κατά την πτήση και αποδείχθηκε δύσκολο στον χειρισμό τόσο στον αέρα όσο και κατά την προσγείωση. Οι ιδιότητες του αυτές το κατέστησαν ιδανικό για την εκπαίδευση των πιλότων που θα πραγματοποιούσαν μετάπτωση σε σύγχρονους δικινητήριους τύπους, όπως για παράδειγμα στα βομβαρδιστικά Martin B-26 Marauder και τα μαχητικά Lockheed P-38 Lightning.
Σβεν Στογιάνοβιτς
Ο Στογιάνοβιτς διηύθυνε και διετέλεσε παραγωγός των Melodifestivalen 2003 έως 2010. Επιπλέον, έχει σκηνοθετήσει τις Eurovision 2003, 2004, 2005 και 2008, καθώς και του 2000 σε συνεργασία με τον Marius Bratten. To 2015 επιλέγει να σκηνοθετήσει τη Eurovision του 2016.
Έχει σκηνοθετήσει επίσης διάφορα σουηδικά σόου, όπως το Φουτμπολσγκόλαν (Fotbollsgalan) και τα βραβεία «Γκράμις» και «Γκουλντμπάγκε», καθώς και την πρώτη μετάδοση υψηλής ευκρίνειας στη Σουηδία το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σέρβοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Υπόθεση Τουχατσέφσκι
Υπόθεση Τουχατσέφσκι (Дело Тухачевского) ή Υπόθεση της «αντισοβιετικής τροτσκιστικής στρατιωτικής οργάνωσης» (Дело «антисоветской троцкистской военной организации») ονομάζεται η εκτέλεση πολλών επιτελικών αξιωματικών, στρατιωτικών ηγετών του Ερυθρού Στρατού από τον Στάλιν, με την κατηγορία της προδοσίας το 1937. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμα της Χιτλερικής μυστικής υπηρεσίας στη Σοβιετική Ένωση. Στις 11 Ιουνίου 1937, το στρατοδικείο καταδίκασε σε θάνατο για την πράξη της προδοσίας και της κατασκοπίας, τον Στρατάρχη Τουχατσέφσκι, καθώς και επτά ακόμη στρατηγούς, τον Γιόνα Γιακίρ, τον Ιερόνυμ Ουμπόρεβιτς, τον Άβγκουστ κόρκ, Μπορίς Φέλντμαν, Βιτάλι Πριμακόφ, Βίτοβτ Πούτνα. Η πράξη αυτή δημιούργησε τεράστιο διοικητικό χάος στις υψηλόβαθμες τάξεις του Ερυθρού Στρατού, που βρέθηκε απροετοίμαστος κατά την επίθεση του Ρωσικού στρατού στη Φινλανδία το 1940 και τη γερμανική επίθεση το 1941.
Ιστορικό
Τον Φεβρουάριο του 1937, ένας γερμανός πράκτορας στη Στοκχόλμη, γνωστός ως επιχειρηματίας Όσκαρ Μπένταουερ, τον οποίον παρακολουθούσε η σοβιετική αντικατασκοπία, δολοφονήθηκε μυστηριωδώς και στην κατοικία του βρέθηκαν έγγραφα τα οποία πέρασαν μυστηριωδώς σε χέρια Σοβιετικών. Επρόκειτο για τρία έγγραφα με συνολικά επτά σελίδες από τις υπηρεσίες και γραφεία του Ερυθρού Στρατού, με πληροφορίες για σχέδια επιθέσεων, την ποιότητα του σοβιετικού πολεμικού υλικού, μαχητικότητα των ενόπλων δυνάμεων, κτλ. Ήτανε πλαστά έγγραφα τα οποία δημιουργήθηκαν από τις Χιτλερικές υπηρεσίες με σκοπό να ενοχοποιηθεί η ηγεσία του Ερυθρού Στρατού. Αυτά αποτέλεσαν το πρόσχημα για τη σύλληψη, το κατηγορητήριο περί προδοσίας και την καταδίκη σε θάνατο 137 συνολικά ανώτατων και ανώτερων σοβιετικών αξιωματικών, από τους 90 στρατηγούς μόνο 6 επιβίωσαν. Από τους 180 διοικητές μονάδων που αποστρατεύτηκαν, μόνο 36 κατάφεραν να διαφύγουν και από τους Λοχαγούς 7403 απολύθηκαν και 5.613 κατάφεραν να διαφύγουν τη σύλληψη. Αυτά συνέβησαν δύο χρόνια πριν από την επίθεση του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Μαρία Ελισάβετ της Βαυαρίας
Η Μαρία Ελισάβετ (γερμ. Maria Elisabet, 9 Σεπτεμβρίου 1914 - 13 Μαΐου 2011) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, ήταν πριγκίπισσα του Βασιλείου της Βαυαρίας, η οποία έγινε αυτοκράτειρα της Βραζιλίας μετά τον γάμο της με τον πρίγκιπα Πέτρος Ερρίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.
Βιογραφία
Η Μαρία Ελισάβετ Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Θηρεσία ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου της Βαυαρίας και της Ισαβέλλας Αντωνίας, κόρης του Καρόλου Αλφρέδου του Κρόυ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1937 τον Πέτρο Ερρίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνζα, διεκδικητή Αυτοκράτορα της Βραζιλίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς
Κιοσέμ: Η Σουλτάνα
Η Κιοσέμ: Η Σουλτάνα (Τουρκικά: Muhteşem Yüzyıl: Kösem, Μετάφραση: Ο Μεγαλοπρεπής Αιώνας: Κιοσέμ) είναι μια ιστορική τηλεοπτική σαπουνόπερα τουρκικής παραγωγής και είναι σίκουελ της σειράς του 2011, Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής.
Η σειρά είναι βασισμένη στη ζωή της Ελληνίδας Κιοσέμ Σουλτάν μια σκλάβα που έγινε μια από τις πιο ισχυρές γυναίκες στην οθωμανική ιστορία αφότου είχε συλληφθεί, στάλθηκε στο χαρέμι του Σουλτάνου Αχμέτ Α΄ σαν παλλακίδα.
Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στην Τουρκία στις 12 Νοεμβρίου 2015. Σκηνοθετείται από τους Μέρτ Μπαϊκάλ, Γιάζ Αϊπ Ακάϊντιν, Ζεϊνέπ Γκιουνάϊ Ταν και την Ντενίζ Κολός μέχρι το επεισόδιο 30. Τον Β' Κύκλο σκηνοθετεί ο Μ. Τσαγατάι Τοσούν.
Υπόθεση
Μεταστρέφεται στο Ισλάμ, αλλάζει το όνομά της σε Κιοσέμ, και τελικά έγινε η πιο ισχυρή Σουλτάνα της Οθωμανικής ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Υπηρεσία Πληροφοριών
Η Υπηρεσία Πληροφοριών (αγγλικά:Intelligence Agency) είναι ένας κυβερνητικός οργανισμός υπεύθυνος για τη συλλογή, ανάλυση και εκμετάλλευση πληροφοριών για την υποστήριξη των στόχων της Εθνικής ασφάλειας, των ενόπλων δυνάμεων και της εξωτερικής πολιτικής.
Τα μέσα συλλογής πληροφοριών είναι μερικές φορές προφανή, αλλά τις περισσότερες φορές μυστικά. Περιλαμβάνουν την κατασκοπεία, την υποκλοπή επικοινωνιών, την κρυπτανάλυση και τη συνεργασία με άλλα ιδρύματα για την αξιολόγηση δημόσιων πηγών. Η συγκέντρωση και διάδοση αυτών των πληροφοριών είναι γνωστή ως «ανάλυση πληροφοριών» ή «αξιολόγηση πληροφοριών».
Παρεχόμενες Υπηρεσίες
Οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν ως κυριότερους στόχους:
Νικόλαος Νέσιος
Ο Νικόλαος Νέσιος ή Νέσιας ήταν σπουδαίος οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από τα Μεγάλα Λιβάδια Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς.
Υπηρεσία Πληροφοριών
Παρεχόμενες Υπηρεσίες
Υπάρχει μια διάκριση μεταξύ «πληροφοριών ασφαλείας» και «ξένων πληροφοριών». Οι πληροφορίες ασφαλείας αφορούν εγχώριες απειλές (π.χ. τρομοκρατία ή κατασκοπεία). Η ξένη πληροφόρηση περιλαμβάνει τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τις πολιτικές ή οικονομικές δραστηριότητες ξένων κρατών. Ορισμένες υπηρεσίες έχουν εμπλακεί σε δολοφονίες, εμπορία όπλων, πραξικοπήματα και δημιουργία παραπληροφόρησης (προπαγάνδα) καθώς και σε άλλες μυστικές επιχειρήσεις, προκειμένου να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους ή τις κυβερνήσεις τους.
Νικόλαος Νέσιος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Νέσιος ή Νέσιας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αίωνα στα Μεγάλα Λιβάδια Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Συγκρότησε ήδη από το 1904 ένοπλο σώμα του οποίου τέθηκε επικεφαλής. Αρχικά συνεργάστηκε με τον Γ. Κακουλίδη (Δράγα), καθώς και με τον καπετάν Αυγέρη (Παπαδόπουλο), πατέρα του Μάρκου Αυγέρη. Τον Οκτώβριο του 1905 σε κοινή επιχείρηση με τους Γ. Κακουλίδη και καπετάν Αυγέρη, οι Έλληνες κυκλώθηκαν από Οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα και συνελήφθησαν. Στη δίκη που ακολούθησε στη Γευγελή, οι Μακεδονομάχοι απαλλάχτηκαν μετά από παρέμβαση του Ελληνικού προξενείου Θεσσαλονίκης και του Γευγελιώτη ιερέα παπα-Λεόντιου. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τους συγχωριανούς του, οπλαρχηγούς Στέργιο Ναούμ, Αναστάσιο Μπέλλη Κουλίνα και Νικόλαο Νταβέλη. Το 1906 στη Μάχη της Βάλια Σιάκα, μεταξύ Λιβαδίων και Όσσιανης (Αρχαγγέλου), συνελήφθη μαζί με άλλους Μακεδονομάχους από τις Οθωμανικές αρχές και φυλακίστηκε στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης. Το 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων χορηγήθηκε γενική αμνηστία και απελευθερώθηκε.
Υπηρεσία Πληροφοριών
Παρεχόμενες Υπηρεσίες
Οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν διαδραματίσει καθοριστικό παράγοντα σε ιστορικές περιόδους όπως κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου που οι υπηρεσίες πληροφορίων έπαιζαν ουσιαστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Η Ρωσική υπηρεσία πληροφοριών KGB αλλά και η Στάζι της Ανατολικής Γερμανίας είναι δύο παραδείγματα. Από τις πιο γνωστές υπηρεσίες πληροφοριών είναι η CIA των Ηνωμένων Πολιτειών και η MI6 του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην Ελλάδα υπάρχει η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.).
Περαιτέρω ανάγνωση
Βιβλία
Νικόλαος Νέσιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς
Υπηρεσία Πληροφοριών
Περαιτέρω ανάγνωση
Περιοδικά
Αναφορές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών
Καφέ Ντομ
thumb|250px|Το Καφέ Ντομ, Παρίσι 2011 thumb|250px|Καφέ Ντομ: Εσωτερικό του καφέ, 2011 Το Καφέ Ντομ (Cafe Le Dome) είναι ένα από τα πιο ιστορικά και παραδοσιακά καφενεία και μπρασερί στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών. Βρίσκεται στο Μπουλβάρ του Μονπαρνάς (108, Blvd du Montparnasse) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα, πολύ κοντά και σε άλλα «φιλολογικά» καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας (Μετρό: Vavin).
Το Καφέ Ντομ ιδρύθηκε το 1897, ως ένα απλό καφενείο που συγκέντρωνε Γάλλους εργάτες και φτωχούς καλλιτέχνες, το οποίο εξελίχτηκε όμως κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου σε ένα από τα πιο διάσημα καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, το Καφέ Ντομ και τα άλλα καφέ στο βουλεβάρτο του Μονπαρνάς αποτελούσαν σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, συγγραφέων και διανοούμενων. Προσήλκυε ακόμη εμιγκρέδες, που ανάμεσά τους ήταν ο Μαρκ Σαγκάλ (Marc Chagall) από τη Ρωσία, ο Χαΐμ Σουτίν (Chaim Soutine) από τη Λιθουανία και ο Αμεντέο Μοντιλιάνι από την Ιταλία. Σ’ αυτούς προστέθηκαν και πολιτικοί πρόσφυγες, όπως οι Ρώσοι επαναστάτες Λένιν και Λέων Τρότσκι, οι οποίοι ζούσαν εξόριστοι στο Παρίσι.
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που έπιναν κατά καιρούς τον καφέ ή το κρασί τους στο Καφέ Ντομ ήταν ο Πικάσο, ο οποίος είχε μετακομίσει από το λόφο της Μονμάρτρης στα φτηνότερα στούντιο στην περιοχή του Μονπαρνάς, ο Μπρακ, ο Ντεραίν, ο ιαπωνικής καταγωγής ζωγράφος Λεονάρ Φουζιτά, ο πολωνικής καταγωγής ζωγράφος Μόιζ Κίσλινγκ και ο ρωσικής καταγωγής γλύπτης Οσίπ Ζάντκιν. Άλλοι διάσημοι θαμώνες ήταν οι ζωγράφοι Πωλ Γκωγκέν, Μαξ Ερνστ και Βασίλι Καντίνσκι, καθώς και οι Αμερικανοί ποιητές Έζρα Πάουντ και Έβα Κότσεβερ και ο Λιβανέζος ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν.
To 1940, ο υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν-Πωλ Σαρτρ και η σύντροφός του Σιμόν ντε Μποβουάρ παραπονιόνταν ότι στο Καφέ Ντομ σύχναζαν οι Γερμανοί κατακτητές κι αποφάσισαν να μετακομίσουν στα καφέ Ντε Μαγκό του βουλεβάρτου Σαιν – Ζερμαίν, όπου συγκεντρώνονταν οι Γάλλοι καλλιτέχνες.
Στη δεκαετία του 1960, το Καφέ Ντομ, όπως και τα άλλα «φιλολογικά» καφέ του Μονπαρνάς «Λα Κουπόλ» και «Λε Σελέκτ», αναβίωσαν και πάλι, προσελκύοντας ξανά την ελίτ της γαλλικής διανόησης και τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Χαλαμπίγιε
Η Χαλαμπίγιε (حلبيّة, λατινικά/ελληνικά: Zenobia, Birtha) είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στη δεξιά όχθη του ποταμού Ευφράτη στο Κυβερνείο Ντέιρ Αλ Ζορ της Συρίας. Ήταν μια αρχαία πόλη και πρώην επισκοπή. Είναι γνωστή ως Ζηνοβία και είναι Λατινική Καθολική τιμητική επισκοπή.
Η Χαλαμπίγιε οχυρώθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. από τη Ζηνοβία, βασίλισσα της Παλμύρας, από την οποία ονομάστηκε κι ο τόπος στην αρχαιότητα. Μετά την εξέγερσή της εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 273, η Χαλαμπίγιε κατελήφθη από τους Ρωμαίους και στη συνέχεια επαναπροσδιορίστηκε ως αμυντικό σύνορο της Ρωμαϊκής Συρίας για την προστασία της περιοχής κυρίως από την Περσία.
Η περιοχή καταλαμβάνει έκταση 12 ha, προστατευμένη από τεράστια τείχη της πόλης και μια ακρόπολη στην κορυφή ενός λόφου. Έχουν ανασκαφεί ερείπια δύο εκκλησιών, ενός συγκροτήματος δημόσιων λουτρών και δύο δρόμων. Όλα αυτά χρονολογούνται στη βασιλεία του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α', ο οποίος ξαναοχύρωσε την πόλη τον 6ο αιώνα μ.Χ.
Ιστορία
εναλλ.=A ruinous stone wall with square bastions built of square stones leading up a hill|μικρογραφία| Εξωτερική πρόσοψη του βόρειου τείχους της πόλης, κοιτάζοντας δυτικά προς το [[Πραιτώριο και την ακρόπολη.]]
Αρχαία εποχή και Μεσαίωνας
εναλλ.=A room with well-built masonry walls and arches|δεξιά|μικρογραφία| Μέσα στο Πραιτώριο Η τοποθεσία Χαλαμπίγιε είχε ήδη αναφερθεί στα αρχεία του 24ου αιώνα π.Χ., που βρέθηκαν στην Έμπλα ως Χαλαμπίτ. Σε νεοασσυριακές πηγές, εμφανίζεται το τοπωνύμιο Μπίρτου, το οποίο μπορεί να είναι συνώνυμο με το Birtha της κλασικής περιόδου, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο χώρος καταλήφθηκε επίσης κατά τη Νεο-Ασσυριακή περίοδο (934-608 π.Χ.).
Η Χαλαμπίγιε κατελήφθη από τους Ρωμαίους το 273 μ.Χ. κατά τη διάρκεια του πολέμου, που ξέσπασε, αφού η Παλμύρα επιβεβαίωσε την ανεξαρτησία της από τη Ρώμη. Το φρούριο μπορεί να επισκευάστηκε υπό τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό (244–311) και πάλι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αναστάσιου Α΄ (430–518). Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' (483–565) οχύρωσε ξανά την πόλη στο τέλος της βασιλείας του ως μέρος του προγράμματός του για ενίσχυση των συνόρων με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών στα ανατολικά.
Η πρώτη περιγραφή βρίσκεται στο Περί κτισμάτων από τον Προκόπιο, ο οποίος περιέγραψε το φρούριο τον 6ο αιώνα μ.Χ. Κατά την αρχαιολογική έρευνα του χώρου, η περιγραφή του Προκόπιου αποδείχθηκε εξαιρετικά ακριβής, υποδηλώνοντας ότι γνώριζε τον χώρο από προσωπική παρατήρηση. Ο Σασσανίδης στρατηγός Σαρβαραζάς κατέλαβε την πόλη το 610 κατά τη διάρκεια του Βυζαντινοπερσικού πολέμου του 602-628.
Μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της βόρειας Μεσοποταμίας, η ανάγκη διατήρησης καλά υπερασπισμένων συνόρων κατά μήκος του Ευφράτη εξαφανίστηκε. Η ακρόπολη στην κορυφή του λόφου συνέχισε να χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της κίνησης στη μέση περιοχή του Ευφράτη και τροποποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό.
Σύγχρονη εποχή
Η Χαλαμπίγιε είχε τραβήξει την προσοχή Ευρωπαίων ταξιδιωτών και μελετητών από τα μέσα του 19ου αιώνα. Η Αγγλίδα εξερευνήτρια Γερτρούδη Μπελ πέρασε από τον χώρο στα ταξίδια της στη βόρεια Μεσοποταμία τη δεκαετία του '30.
Το 1944 και το 1945, ο χώρος ερευνήθηκε από τον Γάλλο αρχαιολόγο Ζαν Λοφρέ, ο οποίος σχεδίασε χάρτες και μελέτησε τα τείχη και τα δημόσια κτίρια. Η ομάδα του περιελάμβανε 45 εργαζόμενους, που προσλήφθηκαν από μια τοπική φυλή Βεδουίνων. Η ομάδα επιτράπηκε να χρησιμοποιήσει τις σκηνές και άλλο απαραίτητο εξοπλισμό από τη γερμανική αρχαιολογική αποστολή στο Τελ Χαλάφ υπό τον Μαξ φον Οπενχάιμ. Το 1945, η ανασκαφή έληξε απότομα μετά την αναταραχή μεταξύ των Βεδουίνων εργαζομένων και τα μέλη της ξένης ομάδας έφυγαν για το Χαλέπι.
Μερικά από τα αποτελέσματα του Λοφρέ επιβεβαιώθηκαν περαιτέρω κατά τη διάρκεια ερευνών στον ιστότοπο το 1987. Μια κοινή αποστολή Συρίας-Γαλλίας ξεκίνησε το 2006 από τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Μουσείων της Συρίας (DGAM) και το Πανεπιστήμιο πολ Βαλερί από το Μονπελιέ της Γαλλίας. Της αποστολής ήταν επικεφαλής η Σιλβί Μπλετρί. Μετά από μια αρχική αποστολή έρευνας το 2006, πραγματοποιήθηκαν τρεις σεζόν ανασκαφής και αποκατάστασης μεταξύ 2007 και 2009. Εκτός από μια νέα έρευνα και χαρτογράφηση των δημόσιων κτιρίων και προμαχώνων, η συρο-γαλλική αποστολή ανέσκαψε επίσης περιοχές με οικιστική αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009, η νεκρόπολη χαρτογραφήθηκε επίσης, με αποτέλεσμα την ανακάλυψη περισσότερων από 100 νέων τάφων.
Περιγραφή
Η Χαλαμπίγιε βρίσκεται σε μια στρατηγική τοποθεσία, όπου οι βασάλτινες προεξοχές αναγκάζουν τον ποταμό να περάσει από ένα στενό κενό. Αυτές οι προεξοχές είναι τοπικά γνωστές ως al-khanuqa. Η Ουάντι Μπίσρι διασχίζει τη νότια πλευρά της Χαλαμπίγιε και επομένως αυτή η διαδρομή προς την έρημο στα δυτικά ελέγχεται επίσης από το φρούριο. Περίπου 3 χιλιόμετρα κατάντη βρίσκεται το σύγχρονο αλλά μικρότερο φρούριο Ζαλαμπίγιε.
Η τοποθεσία προστατεύεται από τεράστια τείχη. Τα τείχη στη βόρεια και νότια πλευρά είναι σε μεγάλο βαθμό ανέπαφα, ενώ μόνο τα απομεινάρια του ανατολικού τείχους είναι ακόμα ορατά. Τα ανατολικά και δυτικά τείχη παραμένουν σε υψόμετρο μεταξύ 8-15 μέτρων. Το ανατολικό τείχος που βλέπει στον ποταμό, επίσης χτισμένο για να προστατεύει την πόλη από τις πλημμύρες, είναι 385 μέτρα μακρύ και με τρεις πύλες. Ο βόρειος τοίχος εκτείνεται από τον ποταμό μέχρι την ακρόπολη στην κορυφή ενός λόφου. Είναι 350 μέτρα, προστατευμένος από πέντε πύργους και με μια πύλη με δύο πύργους κοντά στην όχθη του ποταμού. Στα μισά της πλαγιάς του λόφου βρίσκεται το πραιτόριο, ένα τεράστιο, τετράγωνο, τριώροφο κτίριο ενσωματωμένο στο τείχος της πόλης, που χρησίμευε ως στρατώνας. Το νότιο τείχος εκτείνεται από την ακρόπολη μέχρι τον ποταμό. Είναι 550 μέτρα, προστατευμένο από δέκα πύργους και με μια πύλη παρόμοια με εκείνη στο βόρειο τείχος. Όλοι οι πύργοι κατασκευάστηκαν σύμφωνα με το ίδιο σχέδιο: τετράγωνο και με δύο ορόφους. Ήταν προσβάσιμοι μέσω καλυμμένων στοών και μέσω κλιμακοστασίων.
Βορειοδυτικά από το σημείο διασταύρωσης των δρόμων ήταν το φόρουμ. Βορειοανατολικά ήταν ένα δημόσιο συγκρότημα λουτρών. Δύο εκκλησίες έχουν εντοπιστεί: μια μεγάλη εκκλησία στη βορειοδυτική συνοικία της πόλης, που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας του Ιουστινιανού Α', και μια μικρότερη στη νοτιοδυτική συνοικία, που χτίστηκε λίγο νωρίτερα.
Στην περιοχή βόρεια της Χαλαμπίγιε, κατά μήκος του Ευφράτη, βρίσκεται ένα νεκροταφείο. Αυτές οι δομές χρονολογούνται στα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια και δείχνουν σαφείς πολιτιστικές επιρροές από την Παλμύρα. Μια άλλη νεκρόπολη βρισκόταν νότια της πόλης.
Εκκλησιαστική ιστορία
μικρογραφία| Άποψη του τείχους και του [[Ευφράτης|Ευφράτη .]] Η Ζηνοβία ήταν αρκετά σημαντική στην ύστερη ρωμαϊκή επαρχία της Ευφρατησίας και έγινε τμήμα της Αρχιεπισκοπής της Σεργιούπολης. Η επισκοπή αποκαταστάθηκε ονομαστικά το 1933 ως λατινική καθολική τιμητική επισκοπή Ζηνοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Συρία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο
Το ΣΝΟΦ (Славјаномакедонски Народно Ослободителен Фронт, СНОФ, κυριολεκτικά: Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1943 στην Καστοριά και στη συνέχεια στη Φλώρινα από σλαβικά στελέχη του ΚΚΕ και αυτοδιαλύθηκε τον Μάιο του επόμενου έτους για να το διαδεχθεί το ΝΟΦ (Απρίλιος 1945) με έδρα τα Σκόπια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Μαυριτανία
Η Μαυριτανία είναι χώρα της βορειοΔυτικής Αφρικής με πρωτεύουσα το Νουακσότ. Έχει πληθυσμό 4.475.683 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023 και έκταση 1.030.700 τ.χλμ., με αποτέλεσμα να είναι από τις πιο αραιοκατοικημένες χώρες της ηπείρου αλλά και του κόσμου. Οι επίσημες γλώσσες της χώρας είναι η Αραβική και η Γαλλική, ενώ η επίσημη θρησκεία της χώρας είναι το Σουνιτικό Ισλάμ. Το νόμισμα της χώρας είναι η ουγκίγια. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης «Οίκος της Ελευθερίας» (Freedom House, 2008) η Μαυριτανία και οι Κομόρες θεωρούνταν ως οι μόνες πραγματικές «εκλογικές δημοκρατίες» στον αραβικό κόσμο.
Γεωγραφία και κλίμα
left|thumb|200px
Το τοπίο διαφοροποιείται ανάμεσα στην παράκτια λωρίδα (ευθεία και χαμηλή, με πολύ αραιή βλάστηση) και στα εσωτερικά υψίπεδα, όμως κυρίως ανάμεσα στο βορρά και στο νότο. Σε κοντινή απόσταση από τη θάλασσα υψώνονται θίνες από άμμο, ανάμεσα στις οποίες πολλές φορές συγκεντρώνεται το νερό της βροχής που αρκεί για να συντηρηθεί η λίγη αραιή βλάστηση. Περισσότερες βροχές δέχονται τα υψίπεδα Αντράρ και Ταγκάντ, όπου υπάρχουν πολλές οάσεις. Στη σαχελιανή περιοχή (σεμάμα) βρίσκεται το πλέον κατάλληλο μέρος για ανθρώπινη διαβίωση, εξαιτίας της ύπαρξης νερού. Η περιοχή αυτή περιλαμβάνει το νότιο τμήμα της χώρας και εκεί το έδαφος είναι πιο πεδινό και αμμώδες, ενώ οι θίνες σταθεροποιούνται λόγω της παρουσίας θαμνωδών και ποωδών φυτών. Γενικά, δεν υπάρχει υδρογραφικό δίκτυο στη Μαυριτανία, με εξαίρεση τον ποταμό Σενεγάλη και τη μοναδική λιμναία λεκάνη της Ρκιζ.
Αναφορικά με το κλίμα, η χώρα επηρεάζεται από την εναλλαγή των υψηλών και χαμηλών πιέσεων στη Σαχάρα. Ωστόσο, οι βαρομετρικές διακυμάνσεις είναι πολύ μικρές και οι συνθήκες του κλίματος δεν παρουσιάζουν σημαντική μεταβολή κατά τη διάρκεια του χρόνου. Το χειμώνα φυσούν οι χαρματάν και οι αληγείς άνεμοι, οπότε είναι εποχή ξηρασίας, ενώ το καλοκαίρι χαρακτηρίζεται από την παρουσία ισημερινών ανέμων. Η θερμοκρασία μπορεί να φθάσει σε πολλές περιοχές τους 37,8 βαθμούς Κελσίου. Οι βροχές δεν ξεπερνούν τα 250 χιλιοστά όλο το χρόνο. Στο εσωτερικό οι βροχές είναι λίγες ή και καθόλου, ενώ στον ακραίο Νότο (σεμάμα) υπάρχουν τροπικές βροχές, με αποτέλεσμα να εναλλάσσονται δύο εποχές: η υγρή (χορεέφ) από τον Ιούνιο ως το Σεπτέμβριο και η ξηρή από το Δεκέμβριο ως το Μάρτιο.
200px|thumb|Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της χώρας είναι έρημος
Δημογραφία
Ελάχιστα είναι τα υπάρχοντα στοιχεία αναφορικά με την προέλευση του πληθυσμού της χώρας. Είναι δύσκολο να συνδεθεί η ονομασία της χώρας με συγκεκριμένη προέλευση, καθώς από την Κλασική Εποχή με το όνομα Μαυριτανοί καλούνταν όλοι οι λαοί της βορειοανατολικής Αφρικής και της Σαχάρας. Στην παράλια περιοχή και στη σεμάμα κατοικούσαν μαύροι πληθυσμοί ήδη από το 10ο αιώνα μ.Χ.
Σε ό,τι αφορά τις εθνοτικές ομάδες, οι περισσότερες προέρχονται από τους Άραβες και τους Βερβέρους. Αρκετές από τις εθνοτικές ομάδες ζουν νομαδικά, όπως οι Ουλέντ-Ντελίμ και οι Ρεγκεμπάτ. Στη βόρεια περιοχή του Σάχελ συναντώνται οι Μπράκνα και οι Τράρτσα. Η περιοχή του ακραίου Νότου κατοικείται σήμερα από εθνοτικές ομάδες μαύρων, όπως Ουολόφ, Τεκρούρ, Σαρακολέ και από τους Φουλανί (Φούλμπε). Η πλειονότητα των κατοίκων της χώρας (40%) είναι μιγάδες, οι οποίοι προήλθαν από επιμειξίες των Μαυριτανών με τους μαύρους Αφρικανούς. Οι μαύροι Αφρικανοί υπολογίζονται στο 30% του συνολικού πληθυσμού της Μαυριτανίας, ίδιο ποσοστό με τους Μαυριτανούς που είναι αραβικής και βερβερικής καταγωγής.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 68,4 χρόνια (68,1 χρόνια οι άνδρες και 68,7 οι γυναίκες). Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν στο Νότο, γύρω από τον ποταμό Σενεγάλη.
Γλώσσα
Η αραβική γλώσσα είναι επίσημη στο κράτος, ενώ ομιλείται ευρέως και η γαλλική, όπως επίσης και γλωσσικά ιδιώματα των Βερβέρων και των μαύρων (ουολόφ, πουλάρ και σονίνκε). Τα τελευταία είναι επίσης αναγνωρισμένα από το επίσημο Κράτος.
Θρησκεία
Ο ισλαμισμός ορίζεται από το Σύνταγμα ως επίσημη θρησκεία του Κράτους. Ωστόσο, η ανεξιθρησκία είναι σεβαστή στη χώρα. Το Ισλάμ άρχισε να διαδίδεται στο κράτος από τα τέλη του 10ου αιώνα. Σχεδόν το 100% του πληθυσμού ασπάζεται τη μουσουλμανική θρησκεία μαλικιτικού τύπου. Γενικά, η κυρίαρχη θρησκεία θεωρείται παράγοντας για την ενοποίηση των εθνοτικών ομάδων.
Πόλεις
Όπως είναι φυσικό, ο πληθυσμός συγκεντρώνεται στα νότια της χώρας και στις οάσεις. Έτσι, στην όαση Τσινγκουέτι αναπτύσσονται εμπορικές δραστηριότητες. Το 62% του συνολικού πληθυσμού ζει στις πόλεις. Διαστάσεις και δομή πόλης έχει αποκτήσει μόνο η πρωτεύουσα Νουακσότ. Στην περιοχή της Σαχάρας βρίσκονται αστικά κέντρα, με ανεπτυγμένες συγκοινωνίες. Στο βορρά τα μόνα σημεία όπου συγκεντρώνονται κάποιοι πληθυσμοί είναι η παράκτια Νουαντιμπού-Κανσάντο και η Φ’ Ντέρικ Ζουεράτε στο εσωτερικό της χώρας. Τα αστικά αυτά κέντρα είναι τα μόνα που συνδέονται σιδηροδρομικώς και σχετίζονται με τον ορυκτό σίδηρο (μεταλλεία, εξαγωγές) και την οικονομία της χώρας. Η Καέντι στα νοτιοδυτικά, που βρίσκεται στα σύνορα με τη Σενεγάλη, και το λιμάνι Νουαντιμπού στα δυτικά είναι επίσης κύριες πόλεις, εκτός από την πρωτεύουσα.
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα του κράτους είναι το Ημιπροεδρικό σύστημα. Ο Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 2008. Καθώς ισχύει το Σύνταγμα του 1991, Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται από το λαό με πενταετή θητεία. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο, το οποίο αποτελείται από την 81μελή Βουλή, τα μέλη της οποίας εκλέγονται κάθε πενταετία με καθολική ψηφοφορία, και από τη Γερουσία, με 56 μέλη, τα οποία εκλέγονται από δημοτικούς άρχοντες για 6ετή θητεία. Η Γερουσία ανανεώνεται τμηματικά κάθε δύο έτη. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Αρχηγός κράτους
Αρχηγός Κράτους μέχρι το 2007 ήταν ο Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ που είχε καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα. Από τις 19 Απριλίου του 2007 μέχρι την ανατροπή του σε πραξικόπημα το 2008 ήταν πρόεδρος ο Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί που κέρδισε τις εκλογές του Μαρτίου του 2007. Στις 6 Αυγούστου του 2008 εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα και την εξουσία κατέλαβε χούντα, με επικεφαλής το Στρατηγό Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής Συμβουλίου του Κράτους. Στις 15 Απριλίου του 2009 ο Αμπντέλ Αζίζ παραιτήθηκε για να λάβει μέρος στις προεδρικές εκλογές και ο πρόεδρος της Γερουσίας, Μπα Μαμαντού Μπαρέ έγινε προσωρινός αρχηγός κράτους. Στις 4 Ιουνίου του 2009 συμφωνήθηκε ανάμεσα στους στρατιωτικούς και στην αντιπολίτευση να μεταφερθούν οι εκλογές από τον Ιούνιο για τον Ιούλιο και να σταματήσει την εκστρατεία του ο Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ. Επίσης, με βάση την ίδια συμφωνία ο ανατραπείς πρόεδρος Αμπνταλαχί διόρισε νέο υπουργικό συμβούλιο με πρωθυπουργό ξανά τον Λαγκντάφ. Την ίδια ημέρα η στρατιωτική χούντα μετονομάστηκε από Ανώτατο Συμβούλιο του Κράτους σε Ανώτερο Συμβούλιο για την Εθνική Άμυνα και στις 27 Ιουνίου ο Αμπνταλαχί παραιτήθηκε και επίσημα. Ο προσωρινός πρόεδρος, Μπα Μαμαντού Μπαρέ, παρέμεινε ως την ορκωμοσία του νικητή των προεδρικών εκλογών, οι οποίες έγιναν στις 18 Ιουλίου. Ο Μοχάμετ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ ορκίστηκε πρόεδρος στις 5 Αυγούστου του 2009.
Διοικητική διαίρεση
right|230px|thumb|Διοικητικός χάρτης της Μαυριτανίας.
Η χώρα χωρίζεται σε 12 περιοχές (régions) και έναν νομό πρωτεύουσας, οι οποίες με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε 44 διαμερίσματα (départements). Οι περιοχές μαζί με τις πρωτεύουσές τους είναι:
Οικονομία
Η αλιεία και η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων σιδήρου αποτελούν τους σημαντικότερους τομείς της μαυριτανικής οικονομίας. Το 1993 η κυβέρνηση άρχισε να εφαρμόζει πρόγραμμα φιλελευθεροποίησης της οικονομίας. Στην περιοχή του Σάχελ καλλιεργούνται σιτηρά, καλαμπόκι, πατάτες, ρύζι και φοίνικες. Εξάγεται κυρίως αραβικό κόμμι. Η γεωργία πλήττεται από τις συχνές ξηρασίες. Η κτηνοτροφία ασκείται από τους νομάδες και βασίζεται κυρίως στην εκτροφή καμηλών, βοοειδών, αιγών και άλλων ζώων. Ο βιομηχανικός τομέας είναι σχεδόν ανύπαρκτος και περιορίζεται στη βιομηχανία μεταλλευμάτων και σε μεταποιητικές μονάδες αγροτικών προϊόντων. Η χώρα στηρίζει την οικονομία της στον ορυκτό πλούτο. Μάλιστα, έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα γύψου στον κόσμο. Το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών εξασφαλίζουν ο σίδηρος, ο χαλκός και ο χρυσός. Η ανεργία παρουσιάζει υψηλά ποσοστά (20% το 2004) και η μέση ετήσια κατά κεφαλήν αγοραστική δύναμη υπολογίστηκε το 2005 στα 2.200 δολάρια ΗΠΑ. Νομισματική μονάδα στη χώρα είναι η Ουγκίγια. Το 2004 και το 2008 σμήνη ακρίδων απείλησαν τις καλλιέργειες στη χώρα. .
Συγκοινωνίες
Το οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο της Μαυριτανίας είναι ελλιπές. Η σημαντική πλωτή αρτηρία του ποταμού Σενεγάλη βρίσκεται στο περιθώριο των νοτίων συνόρων του κράτους. Με συνολικό μήκος 717 χλμ. (2005), το σιδηροδρομικό δίκτυο ενώνει το λιμάνι Νουαντιμπού με τα κοιτάσματα του Φ’ Ντέρικ Ζουεράτε. Πολύ λίγοι είναι οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι. Το συνολικό οδικό δίκτυο καλύπτει 7.660 χλμ. (το 1999). Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Τα δύο μεγαλύτερα αεροδρόμια (επί συνόλου 25) βρίσκονται στην πρωτεύουσα Νουακσότ (διεθνές) και στη Νουαντιμπού, όπου βρίσκονται και τα μεγαλύτερα λιμάνια. Ο εθνικός αερομεταφορέας είναι η Air Mauritanie.
Πριν την ανεξαρτησία
Ανάμεσα στα εδάφη της νοτιοανατολικής Μαυριτανίας και στη Βόρεια Αφρική κατοικούσαν ήδη πληθυσμοί Βερβέρων. Τον 8ο αιώνα τα πρώτα εδάφη ανήκαν στο βασίλειο της Γκάνα. Την ίδια περίοδο εξαπλώθηκαν οι Άραβες και εξισλαμισμένοι νομάδες (Ζενάγκα) κατέκτησαν τον 11ο αιώνα τα εδάφη της Μαυριτανίας. Ευρωπαίοι ξεκίνησαν με τους Πορτογάλους το 15ο αιώνα να αποικίσουν την περιοχή. Αργότερα, οι Ζενάγκα υποτάχθηκαν στους Άραβες το 16ο αιώνα. Το 19ο αιώνα Άγγλοι και Γάλλοι διείσδυσαν στο εσωτερικό της χώρας και στις αρχές του 20ού αιώνα επικράτησαν οι δεύτεροι. Το 1903 η Μαυριτανία κηρύχθηκε γαλλικό προτεκτοράτο και το 1920 αποικία. Το 1958 διενεργήθηκε δημοψήφισμα και η χώρα έγινε αυτόνομη δημοκρατία στα πλαίσια της Γαλλικής Κοινότητας, με δική της κυβέρνηση και δικό της Σύνταγμα.
Ανεξαρτησία
Το κράτος απέκτησε την πλήρη ανεξαρτησία του στις 28 Νοεμβρίου του 1960 και πρώτος πρόεδρος ορκίστηκε ο Μοκτάρ Ουλντ Ντάντα, ο οποίος αργότερα εγκαθίδρυσε μονοκομματικό καθεστώς. Επί της ηγεσίας του, η χώρα κατέλαβε το νότιο τμήμα της Δυτικής Σαχάρας. Το 1979, όμως, έναν χρόνο μετά την ανατροπή του Ντάντα σε πραξικόπημα, η νέα κυβέρνηση αποσύρθηκε από τις διεκδικήσεις της στη Δυτική Σαχάρα, λόγω των επιδρομών από τους αντάρτες Πολισάριο. Στη στρατιωτική κυβέρνηση επικράτησε ο πρωθυπουργός Μοχάμεντ Χούνα Ουλντ Χαϊντάλα, αναλαμβάνοντας όλες τις εξουσίες και φυλακίζοντας τον Μουσταφά Ουλντ Σαλέκ, ο οποίος είχε ηγηθεί του πραξικοπήματος του 1978. Το 1984 έπειτα από ταραχές, για τις οποίες θεωρήθηκε υπεύθυνη η Λιβύη, ο Χαϊντάλα ανατράπηκε με άλλο πραξικόπημα και την εξουσία κατέλαβε ο Αντισυνταγματάρχης Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια. Το νέο καθεστώς προχώρησε σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις και στη δεκαετία του ‘ 80 αντιμετώπισε διένεξη με τη Σενεγάλη για τα δικαιώματα βοσκής στη συνοριακή περιοχή μεταξύ των δύο χωρών, με επιθέσεις (1989) εναντίον Μαυριτανών που ζούσαν στη Σενεγάλη και αντίστροφα. Στις αρχές του 1991 η κυβέρνηση Τάγια απελευθέρωσε πολιτικούς κρατουμένους και εγκρίθηκε νέο Σύνταγμα. Στις προεδρικές εκλογές του 1992 εξελέγη ο Τάγια και η Αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία. Το κόμμα του Τάγια (Δημοκρατικό και Κοινωνικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) κέρδισε και όλες τις βουλευτικές εκλογές ως το 2003. Τη δεκαετία του 1990 η κυβέρνηση αντιμετώπισε προβλήματα από την αυξανόμενη δράση των φανατικών ισλαμιστών, ενώ το 1995 επιβλήθηκε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σε ολόκληρη τη χώρα εξαιτίας λαϊκών διαμαρτυριών. Στον εξωτερικό τομέα, η χώρα αντιμετώπισε προβλήματα με διαφωνίες περί νομισματικών θεμάτων, με κορύφωση την αποχώρησή της από την Οικονομική Κοινότητα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) το 1999. Το 2005, έπειτα από νέο πραξικόπημα των στρατιωτικών, που είχε αποτέλεσμα την ανατροπή του Τάγια, ανεστάλη η συμμετοχή της Μαυριτανίας στην Αφρικανική Ένωση. Το νέο καθεστώς διεξήγαγε εκλογές (2007) και πρόεδρος εξελέγη δημοκρατικά ο Αμπνταλαχί. Ο τελευταίος κυβέρνησε μέχρι την ανατροπή του σε ένα ακόμα αναίμακτο πραξικόπημα, τον Αύγουστο του 2008.
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Ο πολιτισμός της χώρας χαρακτηρίζεται από το Ισλάμ. Η απομονωμένη θέση της δεν επέτρεψε επιρροές από τους αποικιοκράτες και πολλές επαφές με το εξωτερικό. Έτσι, διασώζονται μόνο ερείπια και εγκαταστάσεις από τις παλιές πόλεις που είχαν δημιουργηθεί στην καρδιά της Σαχάρας. Τα κσουρ (σημαίνει πόλεις των καραβανιών) δημιουργήθηκαν μεταξύ του 8ου και του 14ου αιώνα ως ενδιάμεσοι σταθμοί στο δρόμο των καραβανιών ανάμεσα στο Μαρόκο και στα αφρικανικά βασίλεια. Ήκμασαν ως εμπορικά κέντρα αλλά ερήμωσαν αργότερα. Οι πόλεις αυτές (Ουαντάνε, Τσινγκουέτι, Ουαλάτα και Τιχίτ) αποτελούν ζωντανή μαρτυρία για τον παραδοσιακό τρόπο ζωής που κυριαρχούσε στη δυτική Σαχάρα. Έτσι, συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996. Αξιόλογη είναι επίσης η μουσική παράδοση στη χώρα, η οποία χαρακτηρίζεται από κοινωνικές διαβαθμίσεις. Τα παραδοσιακά μουσικά όργανα είναι έγχορδα και κρουστά, ενώ οι γυναίκες παίζουν διαφορετικά μουσικά όργανα από τους άνδρες. Κατά παράδοση στη Μαυριτανία υπάρχουν και τρεις διαφορετικοί τρόποι παιξίματος: ο λευκός τρόπος, ο μαύρος και ο μιγαδικός, που απηχούν τις τρεις βασικές εθνοτικές ομάδες.
Αξιοθέατα
Οι φυσιολάτρες επισκέπτες μπορούν να επισκεφθούν το Εθνικό Πάρκο Μπανκ ντ’ Αργκίν, το οποίο αποτελεί από το 1989 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ανάμεσα στα άλλα, το εν λόγω πάρκο φιλοξενεί τη μεγαλύτερη αποικία αναπαραγωγής θαλάσσιων πουλιών στη Δυτική Αφρική. Η θέση του είναι μεταξύ του ακρωτηρίου Τιμίρις και του Πουάντ Μινού, στα βόρεια της Νουακσότ. Έχει έκταση 180 χλμ. και σε αυτό περιλαμβάνονται τα νησιά Ιλ ντ’ Αργκίν και Ιλ ντε Τίντρα. Η περιοχή αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό για ανάπαυση και τροφοληψία των καλοβατικών πουλιών της Σιβηρίας και της Βόρειας Ευρώπης. Εξάλλου, στη Νουακσότ βρίσκεται το Σαουδικό Τζαμί, η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Εθνικό Ινστιτούτο Προηγμένων Ισλαμικών Σπουδών και Εθνικό Μουσείο.
Ταξίδι στον χρόνο
Ιστορικό
Ήδη από το 1895, όταν ο Χ. Τζ. Γουέλς άνοιξε το δρόμο με το μυθιστόρημα του "Η Μηχανή του Χρόνου", οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας αξιοποίησαν το θέμα αυτό πολλάκις.
Η άποψη των ανθρώπων για το χρόνο έχει αλλάξει θεαματικά στη διάρκεια των αιώνων. Στους αρχαίους πολιτισμούς συνδεόταν με την εξέλιξη και τη μεταβολή και ήταν εδραιωμένη στους κύκλους και τους ρυθμούς της φύσης.
Αργότερα ο Άγγλος φυσικός Ισαάκ Νεύτων διατύπωσε μια περισσότερο αφηρημένη και μηχανιστική άποψη. «Ο απόλυτος, πραγματικός και μαθηματικός χρόνος, ρέει αδιατάρακτα χωρίς αναφορά σε οποιονδήποτε εξωτερικό παράγοντα». Αυτή η δήλωση εξέφρασε την αντίληψη που αποδέχονταν όλοι οι επιστήμονες επί διακόσια χρόνια. Όλοι συμφωνούσαν, δίχως αμφιβολία, ότι, ανεξάρτητα από τον προτιμώμενο ορισμό, ο χρόνος είναι ίδιος παντού και για όλους. Με άλλα λόγια είναι παγκόσμιος και απόλυτος. Αναπόσπαστα, αυτή η θεώρηση εμπεριέχει την διαίρεση του χρόνου σε τρία μέρη: το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Αυτή είναι η καθιερωμένη αντίληψη για το χρόνο.
Στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε σαφές ότι αυτή η θεώρηση του χρόνου δεν μπορούσε να είναι σωστή. Η αποκάλυψη των ατελειών στην κοινή μας αντίληψη περί χρόνου συνδέεται άμεσα με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και τη θεωρία της σχετικότητας. Το έργο του Αϊνστάιν συνέτριψε τη θεώρηση του Νεύτωνα τόσο για το χώρο όσο και για το χρόνο, αφαίρεσε κάθε νόημα από την παγκόσμια διαίρεση του χρόνου σε παρελθόν, παρόν και μέλλον και έστρωσε το δρόμο για το ταξίδι στο χρόνο.
Η θεωρία της σχετικότητας έχει ηλικία περίπου 1 αιώνα. Μετά τη δημοσίευσή της, στα 1905, η θεωρία της ειδικής σχετικότητας έγινε αμέσως αποδεκτή από τους φυσικούς, ενώ στις δεκαετίες που ακολούθησαν υπέστη εξαντλητικούς ελέγχους σε πληθώρα πειραμάτων. Σήμερα η επιστημονική κοινότητα συμφωνεί ότι ο χρόνος είναι σχετικός. Η θεωρία της σχετικότητας υπόσχεται ότι μια περιορισμένη μορφή ταξιδιού στον χρόνο είναι σίγουρα εφικτή. Επίσης εκφράζει την ανάλογη βεβαιότητα ότι ένα χωρίς περιορισμούς ταξίδι στο χρόνο, σε οποιαδήποτε εποχή, είναι επίσης δυνατό.
Ο Αϊνστάιν, η σχετικότητα και το ταξίδι στο χρόνο
Στα 1905, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν κατέδειξε πρώτος τη δυνατότητα ενός ταξιδιού στο χρόνο καταρρίπτοντας, αρχικά, τη στερεότυπη εικόνα του χρόνου-σύμφωνα με τον Νεύτωνα- και αντικαθιστώντας την με τη δική του έννοια του σχετικού χρόνου. Ο Αϊνστάιν δημοσίευσε τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας σε ηλικία είκοσι έξι ετών, ενώ εργαζόταν στο Ελβετικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών. Στον ελεύθερο χρόνο του, ο νεαρός Άλμπερτ μελετούσε τον τρόπο κίνησης του φωτός. Έτσι εντόπισε μια ασυνέπεια ανάμεσα στην κίνηση του φωτός και στην κίνηση των υλικών αντικειμένων. Χρησιμοποιώντας μόνο μαθηματικά "του Λυκείου" έδειξε ότι, αν το φως συμπεριφέρεται με τον τρόπο που υποστήριζαν οι φυσικοί της εποχής, τότε η αδιαμφισβήτητη ιδέα του Νεύτωνα για τον χρόνο είχε πολλές ατέλειες. Με αυτόν τον τρόπο κατέληξε στον κεντρικό ισχυρισμό της θεωρίας της σχετικότητας, σύμφωνα με τον οποίο ο χρόνος είναι ελαστικός και μπορεί να εκταθεί και να συρρικνωθεί μέσω της πολύ γρήγορης κίνησης.
Σύμφωνα με τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας, η ακριβής χρονική διάρκεια μεταξύ δύο καθορισμένων γεγονότων θα εξαρτάται από το πώς συμπεριφέρεται ο παρατηρητής. Το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο χτυπημάτων του ρολογιού ίσως είναι μια ώρα αν κάθεται κάποιος ακίνητος, αλλά θα είναι μικρότερο από μια ώρα εάν κινείται. Η χρονική διαφορά είναι απειροελάχιστη –μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου- πολύ μικρή ώστε να γίνει αντιληπτή από τον κοινό ανθρώπινο νου. Ωστόσο, μπορεί να μετρηθεί από σύγχρονα ρολόγια.
Πείραμα Χάφελε-Κήτινγκ
Σε γενικές γραμμές, αυτό έπραξαν οι φυσικοί Τζόε Χάφελε και Ρίτσαρντ Κήτινγκ το 1971. Τοποθέτησαν υψηλής ακρίβειας ατομικά ρολόγια μέσα σε αεροπλάνα, τα οποία έκαναν το γύρο του κόσμου, και ακολούθως συνέκριναν τις ενδείξεις αυτών των ρολογιών με πανομοιότυπα ρολόγια στο έδαφος. Τα αποτελέσματα: ο χρόνος κύλησε πιο αργά μέσα στο αεροσκάφος απ’ ό,τι στο εργαστήριο, έτσι ώστε μετά τη λήξη του πειράματος τα ρολόγια του αεροπλάνου πήγαιναν κατά πενήντα εννιά νάνο-δευτερόλεπτα πίσω σε σχέση με τα επίγεια ρολόγια. Και αυτή η τιμή ήταν ακριβώς όσο προέβλεπε η θεωρία του Αϊνστάιν.
Από τεχνική άποψη η στρέβλωση του χρόνου αγγίζει το άπειρο όταν κινηθούμε με την ταχύτητα του φωτός. Αυτό μας υποδεικνύει ότι έχουμε πρόβλημα. Ουσιαστικά μας λέει ότι ένα συνηθισμένο υλικό σώμα δεν μπορεί να φτάσει την ταχύτητα του φωτός. Υπάρχει ένα φράγμα φωτός που δεν μπορεί ποτέ να παραβιαστεί. Επομένως υπάρχει ένα αποφασιστικής σημασίας αποτέλεσμα της θεωρίας της σχετικότητας: τίποτα δεν μπορεί να παραβιάσει-ξεπεράσει το όριο της ταχύτητας του φωτός.
Αυτό δεν ισχύει μόνο για υλικά σώματα, αλλά και για κύματα διαταραχές του πεδίου, φυσικές επιδράσεις οποιουδήποτε είδους και καταστρέφει ένα μεγάλο μέρος της επιστημονικής φαντασίας αφού, παρά την ταχύτητα του, το φως εξακολουθεί να χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα προκειμένου να καλύψει διαστρικές αποστάσεις. Το πλησιέστερο άστρο, για παράδειγμα, απέχει πάνω από τέσσερα έτη φωτός ,πράγμα που σημαίνει ότι το φως χρειάζεται περισσότερα από τέσσερα χρόνια για να φτάσει εκεί, προερχόμενο από τη γη.
Ο Γαλαξίας μας έχει διάμετρο 100.000 έτη φωτός. Παρόλα αυτά υπάρχει κάποια αντιστάθμιση. Επειδή ο χρόνος εκτείνεται, λόγω της ταχύτητας, τα διαστρικά ταξίδια μοιάζουν να διαρκούν λιγότερο για τους αστροναύτες, από ό,τι για εκείνους που παραμένουν στη γη.
CERN
Υπάρχουν αντικείμενα που κινούνται με ταχύτητες παραπλήσιες εκείνης του φωτός, π.χ. υποατομικά σωματίδια, όπως οι κοσμικές ακτίνες και τα θραύσματα ατόμων που εκπέμπονται σε ραδιενεργές διασπάσεις ή επιταχύνονται σκοπίμως στο εσωτερικό γιγαντιαίων επιταχυντών. Χρησιμοποιώντας τα σωματίδια αυτά ως απλά ρολόγια, μπορούμε να παρατηρήσουμε πολύ μεγάλες διαστολές χρόνου. Ο επιταχυντής σωματιδίων LEP [Large Electron-Positron) στο Ευρωπαϊκό κέντρο Σωματιδιακής Φυσικής (CERN) κοντά στη Γενεύη κατάφερε να προσδώσει σε ηλεκτρόνια ταχύτητα ίση με το 99,999999999% της ταχύτητας του φωτός. Η ταχύτητα αυτή που ελάχιστα διαφέρει από εκείνη του φωτός, έδωσε παράγοντες στρέβλωσης του χρόνου που πλησιάζουν το ένα εκατομμύριο. Όμως ακόμη και αυτό το αποτέλεσμα ωχριά μπροστά σε παράγοντες στρέβλωσης του χρόνου ίσους με δισεκατομμύρια τους οποίους βιώνουν ορισμένες κοσμικές ακτίνες.
Παράδοξο των διδύμων
Αρχικό άρθρο: Παράδοξο των διδύμων
Η επίδραση της κίνησης στο χρόνο εξετάζεται συχνά με τη χρήση του παραδόξου των διδύμων, η οποία έχει περίπου ως εξής: δυο άτομα αποφασίζουν να ελέγξουν την θεωρία του Αϊνστάιν, οπότε το ένα (Α) επιβιβάζεται σε έναν πύραυλο το 2005 και εκτοξεύεται με 99% της ταχύτητας του φωτός προς ένα γειτονικό άστρο, που απέχει δέκα έτη φωτός. Το άλλο άτομο (Β) παραμένει στη Γη. Μόλις φθάνει στον προορισμό του, το άτομο Α κάνει αμέσως στροφή και κατευθύνεται πάλι προς την Γη με την ίδια ταχύτητα. Το άτομο Β διαπιστώνει ότι το ταξίδι διαρκεί κάτι περισσότερο από είκοσι γήινα χρόνια. Όμως το άτομο Α βιώνει τον χρόνο διαφορετικά, καθώς γι' αυτό το ταξίδι διήρκεσε λιγότερο από τρία χρόνια. Φθάνοντας πίσω στη Γη ανακαλύπτει ότι ζουν στο έτος 2025 και το άτομο Β είναι τώρα 17 χρόνια μεγαλύτερο από το άτομο Α. Τα δυο άτομα δεν είναι πια δίδυμοι με την ίδια ηλικία.
Το ταξίδι στο χρόνο λειτουργεί αντίθετα από το ταξίδι στο χώρο. Η συντομότερη απόσταση μεταξύ δύο σημείων είναι η ευθεία γραμμή. Αντίθετα, στο ταξίδι στο χρόνο γερνά περισσότερο εκείνος που παραμένει ακίνητος, δηλαδή το άτομο Β που δεν έφυγε από το σπίτι. Το άτομο Α δεν μπορεί να επιστρέψει με αυτόν τον τρόπο στη Γη στο έτος 2012 προκειμένου να εξισώσει ξανά την ηλικία του με του ατόμου Β.
Ταχύτητα και βαρύτητα
Η ταχύτητα είναι μία από τις μεθόδους στρέβλωσης του χρόνου. Μια άλλη είναι η βαρύτητα.
Ήδη το 1908 ο Αϊνστάιν άρχισε να επεκτείνει τη θεωρία του για την ειδική σχετικότητα ώστε να συμπεριλάβει την επίδραση της βαρύτητας. Χρησιμοποιώντας ένα άλλο εφευρετικό επιχείρημα αναφορικά με το φως, κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: ότι η βαρύτητα επιβραδύνει τον χρόνο. Ο Αϊνστάιν συνέχισε τις μελέτες του μέχρι το 1915, οπότε παρουσίασε τη φημισμένη θεωρία της γενικής σχετικότητας. Το έργο αυτό αποτελούσε επέκταση της ειδικής σχετικότητας που είχε δημοσιεύσει το 1905, συμπεριλαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο έτσι την επίδραση που ασκούν τα βαρυτικά πεδία στο χωροχρόνο. Με την εισαγωγή αριθμών στην εξίσωση του Αϊνστάιν προκύπτει ότι η βαρύτητα της Γης επηρεάζει τα ρολόγια ώστε να χάνουν ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου κάθε τριακόσια χρόνια. Αυτό οδηγεί στην παράξενη πρόβλεψη ότι ο χρόνος κινείται ταχύτερα στο διάστημα. Όμως όχι τόσο ταχύτερα ώστε να το αντιλαμβάνονται οι αστροναύτες. Ωστόσο το 1976 στη Δυτική Βιρτζίνια οι Ρόμπερτ Βέσοτ και Μάρτιν Λεβάιν εκτόξευσαν στο διάστημα με πύραυλο ένα ρολόι μέιζερ ατομικού υδρογόνου και το παρακολούθησαν προσεκτικά από το έδαφος. Το ρολόι κέρδισε περίπου ένα δέκατο του χιλιοστού του δευτερολέπτου πριν συντριβεί στον Ατλαντικό Ωκεανό, λίγες ώρες αργότερα.
Ακόμη και μεταξύ της βάσης και της κορυφής ενός κτιρίου υπάρχει μια μικροσκοπική χρονική διαφορά. Το 1959 πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ένα πείραμα για την μέτρηση του παράγοντα στρέβλωσης του χρόνου σε ένα κτίριο ύψους 22,5 μ. Χρησιμοποιώντας μια εξαιρετικά ακριβή πυρηνική διεργασία διαπιστώθηκε μια επιβράδυνση του χρόνου κατά 0,000000000000257%.Αν και αρκετά μικρή αυτή η τιμή επιβεβαιώνει την πρόβλεψη του Αϊνστάιν.
Αστροφυσική
Τεράστιες συμπιέσεις συμβαίνουν στην αστροφυσική. Για παράδειγμα, όταν εξαντληθούν τα καύσιμα ενός άστρου, αυτό συρρικνώνεται θεαματικά κάτω από το ίδιο του το βάρος, καταλήγοντας σε ένα μικροσκοπικό κλάσμα του αρχικού μεγέθους. Μάλιστα ορισμένα άστρα εκρήγνυνται προς το εσωτερικό τους και σχηματίζουν περιστρεφόμενες σφαίρες, μικρές σε μέγεθος, οι οποίες όμως περιέχουν μάζα μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Η βαρύτητα αυτών των άστρων που έχουν καταρρεύσει είναι τόσο μεγάλη, ώστε ακόμα και τα άτομα τους συνθλίβονται σχηματίζοντας νετρόνια. Τα άστρα αυτά είναι γνωστά ως αστέρες νετρονίων. Ένα τέτοιο αντικείμενο βρίσκεται στον αστερισμό του Ταύρου, βαθιά στο εσωτερικό ενός νέφους γνωστό ως Νεφέλωμα του Καρκίνου.
Οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει πολύ περισσότερα τέτοια αντικείμενα και έχουν συμπεράνει πως η βαρύτητα στην επιφάνεια τους είναι αρκετά μεγάλη ώστε να προκαλέσει στρέβλωση του χρόνου. Ένα ρολόι σε έναν αντιπροσωπευτικό αστέρα νετρονίων θα χτυπούσε περίπου 30% πιο αργά από ό,τι στη Γη.
Εξίσωση του Αϊνστάιν
Στην εξίσωση E=mc2, το Ε συμβολίζει την ενέργεια, το m την μάζα και το c την ταχύτητα του φωτός.