cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυρία επί των τιμών
Τσινγκ
Το σύστημα των γυναικών του παλατιού συνεχίστηκε ως επί το πλείστον αμετάβλητο κατά τη δυναστεία των Τσινγκ (1644-1912), με μια τάξη αυτοκρατορικών γυναικών που ενεργούσαν ως σύζυγοι ή παλλακίδες, και δεν είχαν προηγουμένως άλλους ρόλους. Όπως συνέβαινε και στις προηγούμενες δυναστείες, οι γυναίκες του χαρεμιού, μπορούσαν να προωθηθούν σε παλλακίδες ή ακόμα και μια από τους συζύγους του αυτοκράτορα. Αυτές οι «υπηρέτριες του παλατιού», συνήθως συλλέγονταν από τις κατώτερες τάξεις, πριν όμως εκείνες προλάβουν να παντρευτούν. Μετά την επιλογή τους, εκπαιδεύονταν ως προσωπικοί βοηθοί των συζύγων του αυτοκράτορα, των γυναίκες της αυλής ή σε άλλες εργασίες.
Δανία
Αυτή η ιεραρχία ήταν περίπου σε ισχύ μέχρι το θάνατο του βασιλιά Χριστιανού Θ’ της Δανίας το 1906. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, όλες οι κυρίες επί των τιμών στο βασιλικό παλάτι της Δανίας αναφέρονταν πλέον ως «hofdame» (κυρία του παλατιού).
Γαλλία
μικρογραφία| [[Μαρία Λουίζα Θηρεσία της Σαβοΐας|Η Μαρία Θηρεσία Λουΐζα της Σαβοΐας, Πριγκίπισσα της Λαμπάλ ήταν κυρία επί των τιμών της Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα της Γαλλίας.]] Η βασίλισσα της Γαλλίας επιβεβαιώνεται ότι είχε ξεχωριστό σπιτικό στα τέλη του 12ου αιώνα. Για παράδειγμα, ένα διάταγμα του έτους 1286, αναφέρει ότι η βασίλισσα Ιωάννα Α' της Ναβάρρας, είχε μια ομάδα πέντε κυριών των τιμών. Τη δεκαετία του 1480, οι γαλλίδες κυρίες επί των τιμών χωρίστηκαν σε « Femmes mariées » (παντρεμένες κυρίες επί των τιμών) και « Filles d'honneur » (ανύπαντρες κυρίες των τιμών). Ωστόσο, το νοικοκυριό της βασίλισσας και ο αριθμός των γυναικών της αυλής κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ήταν πολύ μικρός στη Γαλλία, όπως και στα περισσότερα ευρωπαϊκά παλάτια.
Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, η ανώτερη κυρία των τιμών ήταν η « dame d'honneur » (κυρία της τιμής), ακολουθούμενη από 20 έως 36 « dames du palais » (κυρίες του παλατιού). Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του οίκου των Βουρβόνων, η Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας αποκατέστησε την ιεραρχία της αυλής του παλατιού. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, η γυναίκεια αυλή χωρίστηκε στην πρώτη τάξη, η οποία αποτελούνταν από την ανώτερη κυρία των τιμών, την « Grand Maitresse » (Μεγάλη Κυρία) και στη δεύτερη τάξη από την « dame d'honneur » (κυρία της τιμής), ακολουθούμενη από έξι (αργότερα 12) « dames du palais » (κυρίες του παλατιού).
Γερμανία
Τα πρώιμα πριγκιπάτα στη Γερμανία διαμορφώθηκαν σύμφωνα με το αυτοκρατορικό αυστριακό Παλάτι. Αυτό το πρότυπο χώρισε τις κυρίες των τιμών σε μια επικεφαλής κυρία επί των τιμών, την λεγόμενη « Oberhofmeisterin » (η οποία ήταν χήρα ή παντρεμένη ηλικιωμένη γυναίκα) που εποπτεύει τις « Hoffräulein » (υπηρέτριες της τιμής), εκ των οποίων μια ή δύο μπορούσαν να προωθηθούν στη μέση τάξη της « Kammerfräulein » (Καμαριέρα). Τα Γερμανικά πριγκιπάτα με τη σειρά τους έγιναν το πρότυπο των σκανδιναβικών παλατιών της Δανίας και της Σουηδίας τον 16ο αιώνα.
Μετά το τέλος της Γερμανικής Ρωμαϊκής Ιεράς Αυτοκρατορίας το 1806 και την ίδρυση αρκετών μικρών βασιλείων στη Γερμανία, η θέση των « Staatsdame » (παντρεμένες κυρίες των τιμών) εισήχθη σε πολλά γερμανικά πριγκιπάτα και βασιλικά παλάτια. Στο αυτοκρατορικό γερμανικό παλάτι, οι κυρίες επί των τιμών αποτελούνταν από μια « Oberhofmeisterin » (Επικεφαλής κυρία επί των τιμών) υπεύθυνη για τις « Hofstaatsdamen » (Κυρίες του παλατιού).
Ελλάδα
Κατά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η αυτοκράτειρα συνοδευόταν από μια αυλική (την «Σέκρετον των γυναικών» ή πιο σύγχρονα την «Επικεφαλής κυρία επί των τιμών»), η συνήθως ήταν σύζυγος ενός υψηλόβαθμου αξιωματούχου αυλικού στο παλάτι, και χρησιμοποιούσε την γυναικεία εκδοχή των τίτλων του άντρα της. Ο πιο μεγαλοπρεπής τίτλος για μια τέτοια αυλική ήταν της «Ζωστής πατρικίας», δηλαδή της επικεφαλής κυρίας επί των τιμών και η συνοδός της αυτοκράτειρας, η οποία επέβλεπε τις άλλες αυλικές και συχνά ήταν συγγενής της βασίλισσας. Αυτός ο τίτλος υπήρχε τουλάχιστον από τον 9ο αιώνα.
Το Βασίλειο της Ελλάδας ιδρύθηκε το 1832 και η πρώτη του βασίλισσα Αμαλία του Ολδεμβούργου οργάνωσε τις κυρίες επί των τιμών της βασιλικής αυλής με επικεφαλής μια «Μεγάλη Κυρία», ακολουθούμενη από τη δεύτερη σε τάξη «κυρία της τιμής» και την τρίτη σε ιεραρχία «κυρία του παλατιού».
Η Νάπολη και οι δύο Σικελίες
Πριν από την ενοποίηση, το μεγαλύτερο από τα ιταλικά κράτη ήταν το Βασίλειο της Νάπολης, το οποίο αργότερα ονομάστηκε Βασίλειο των δύο Σικελιών. Οι κυρίες της τιμής της βασίλισσας των δύο Σικελιών αποτελούνταν, το 1842, από την « Dama di Onore » (Κυρία της τιμής) η οποία ήταν δεύτερη σε ιεραρχία μετά την « Cavaliere di Onore » (Επικεφαλής κυρία επί των τιμών) και ακολούθησαν τρεις « Dama di Compagnia » (Βασιλική συνοδός) και ένας μεγάλος αριθμός από « Dame di Corte » (Κυρίες της αυλής).
Βασίλειο της Ιταλίας
Η Ιταλία ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας το 1861. Οι κυρίες επί των τιμών της βασίλισσας είχαν επικεφαλής την « Dama d'Onore » (Κυρία της τιμής), ακολουθούμενη από την « Dame di Corte » (Κυρία της αυλής), και τέλος από την « Dame di Palazzo » (Κυρία του Παλατιού). Η « Dama d'Onore » (Κυρία της τιμής), ήταν θεωρικά η επικεφαλής κυρία επί των τιμών, αλλά στην πράξη συχνά η υπηρεσία της περιοριζόταν σε επίσημες περιστάσεις. Η « Dame di Corte » (Κυρία της αυλής) ήταν μια συνηθισμένη κυρία επί των τιμών που συχνά συνόδευε τη βασίλισσα, ενώ η « Dame di Palazzo » (Κυρία του Παλατιού) ήταν επίτιμη αυλική που διοριζόταν στα βασιλικά παλάτια σε συγκεκριμένες πόλεις, όπως η Φλωρεντία, το Τορίνο και ούτω καθεξής, και υπηρετούσε προσωρινά μόνο όταν η βασίλισσα επισκεπτόταν την εν λόγω πόλη. Μεταξύ όλων αυτών, η « Dame di Palazzo » (Κυρία του Παλατιού) που βρισκόταν μόνιμα στο βασιλικό παλάτι της πρωτεύουσας της Ρώμης, υπηρετούσε πιο συχνά την Βασίλισσα.
Ιαπωνία
μικρογραφία| Μουρασάκι Σικίμπου Στην Ιαπωνία, τα αυτοκρατορικά παλάτια κανονικά προορίζονταν για μέλη της αριστοκρατίας του βασιλείου και οι κυρίες της τιμής ή οι «βοηθοί του ανακτόρου» ήταν συνήθως μορφωμένα μέλη της αριστοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Χιάν (794–1185) οι γυναίκες μπορούσαν να κατέχουν βασιλικά αξιώματα ουσιαστικής ευθύνης, και διαχειρίζονταν τις υποθέσεις του αυτοκράτορα. Οι υπηρέτριες των ανακτόρων ήταν υπό την επίβλεψη των κυριών της τιμής του βασιλικού ανακτόρου, αλλά έπρεπε να έχουν επαρκή εκπαίδευση στα κλασικές σπουδές των κινέζικων για να γίνουν δεκτές.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκκόκου (1467-1603), η υψηλότερη τάξη μιας κυρίας επί των τιμών ήταν μια «γυναίκα βοηθός του μεγάλου συμβούλου», η οποία χειριζόταν τις καθημερινές υποθέσεις της αυτοκρατορικής οικογένειας. Ο δεύτερος βαθμός ήταν η «hoto no naishi» (βοηθός του ανακτόρου), η οποία ενεργούσε ως μεσάζων μεταξύ του αυτοκράτορα και εκείνων που ζητούσαν ακρόαση και εξέφρασαν τις επιθυμίες τους γραπτώς. Οι κυρίες των τιμών ενήργησαν ως αυτοκρατορικοί γραμματείς και σημείωναν τα γεγονότα στο παλάτι, τους επισκέπτες και τα δώρα στα επίσημα ημερολόγια του βασιλείου.
Σε αντίθεση με την Κίνα, οι βοηθοί του παλατιού διαχειρίζονται το παλάτι του αυτοκρατορικού χαρεμιού, αλλά όχι τους ευνούχους, και μπορούσαν να κατέχουν υψηλά αξιώματα στο προσωπικό διαμέρισμα του αυτοκράτορα. Οι βοηθοί των ανακτόρων χωρίστηκαν σε δύο τάξεις, οι οποίες με τη σειρά τους είχαν πολλές βαθμίδες, οι όποιες φανέρωναν την θέση τους. Η πρώτη τάξη αποτελούνταν από τις «nyokan», ή κυρίες επί των τιμών που κατείχαν βασιλικά αξιώματα. Η δεύτερη τάξη ήταν βασιλικοί συνοδοί. Οι κυρίες της τιμής εργάζονταν ως προσωπικοί βοηθοί, φροντίζοντας την ντουλάπα του αυτοκράτορα, βοηθώντας στα λουτρά του αυτοκράτορα, σερβίροντας γεύματα, εκτελώντας και παρακολουθώντας τελετές του παλατιού. Κυρίες επί των τιμών μπορούσαν επίσης να διοριστούν από τον αυτοκράτορα ή τον κληρονόμο του θρόνου οι παλλακίδες, οι δευτερεύουσες σύζυγοι ή ακόμη και οι αυτοκράτειρες. Το αξίωμα μιας κυρίας της τιμής ως πιθανή παλλακίδα καταργήθηκε το 1924.
Κορέα
Οι « Gungnyeo » (κυριολεκτικά «γυναίκες του παλατιού») είναι ένας κορεατικός όρος που αναφέρεται σε γυναίκες που υπηρετούσαν τον βασιλιά και την οικογένεια του στην παραδοσιακή κορεατική κοινωνία. Είναι συντομογραφία του « gungjung yeogwan », που μεταφράζεται ως «κυρία αξιωματικός του βασιλικού παλατιού».
Ο τίτλος της « Gungnyeo » (Κυρίας του Παλατιού) περιλαμβάνει την « Sanggung » (Βασιλική κυρία) και την « Nain » (Βοηθός του παλατιού), και οι δύο κατείχαν το αξίωμα ως αυλικές. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ευρύτερα για να συμπεριλάβει τις γυναίκες σε μια κατώτερη τάξη χωρίς βαθμό όπως οι « musuri » (δηλαδή οι υπηρέτριες που ήταν υπεύθυνες για περίεργες δουλειές) και οι « gaksimi, sonnim, uinyeo » (γυναίκες γιατροί).
Ολλανδία
Το Δουκάτο της Βουργουνδίας, το οποίο χωρίστηκε στις Κάτω Χώρες τον 15ο αιώνα, ήταν διάσημο για την περίτεχνη τελετουργική ζωή του παλατιού και έγινε πρότυπο για πολλά άλλα βασίλεια της Ευρώπης. Το αυστριακό αυτοκρατορικό παλάτι κατά τον 16ο αιώνα, όταν η Ολλανδία και η Αυστρία της Βουργουνδίας ενώθηκαν μέσω της δυναστείας του Χάμπσπεργκ.
Τον 16ο αιώνα, οι κυρίες επί των τιμών στα παλάτια της Βασίλισσας Μαργαρίτα της Αυστρίας και της Βασίλισσας Μαρία της Ουγγαρίας, αποτελούνταν από μια « hofmeesteres » (Επικεφαλής του παλατιού), η οποία υπηρέτησε ως η ανώτερη κυρία επί των τιμών, από την « hofdame » που ήταν η δεύτερη στη ιεραρχία και αναπληρωτής της « hofmeesteres » (Επικεφαλής του παλατιού), καθώς και ως υπεύθυνη της « Eredames » (Κυρία της τιμής) και των « Kameniersters » (Καμαριέρες).
Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών ιδρύθηκε το 1815, σηματοδοτώντας την οργάνωση μιας βασιλικής αυλής. Τον 19ο αιώνα, η κυρία επί των τιμών του ολλανδικού παλατιού ήταν επικεφαλής την « Grootmeesteres » («Μεγάλη Κυρία», αντίστοιχη με την κυρία επί των ενδυμάτων). Αμέσως πιο κάτω στην ιεραρχία ήταν οι « Dames du Palais » (παντρεμένες κυρίες επί των τιμών), και τέλος οι « Hofdames » (Κυρίες της τιμής).
Η πριγκίπισσα Βεατρίκη της Ολλανδίας είχε συνολικά επτά « Hofdames » (Κυρίες της τιμής). Συνόδευαν τη βασίλισσα και τις άλλες γυναίκες μέλη του βασιλικού σπιτιού κατά τη διάρκεια επισκέψεων και δεξιώσεων στο Βασιλικό παλάτι. Ο μονάρχης πλήρωνε τα έξοδα τους, αλλά δεν λάμβαναν μισθό. Δεν ήταν όλες αυτές οι κυρίες μέλη της ολλανδικής αριστοκρατίας, αλλά η καθεμία είχε έναν «αξιοσημείωτο» σύζυγο. Ωστόσο, μια γυναίκα που επιθυμούσε να γίνει κυρία της τιμής, χρειαζόταν να έχει εξαιρετική κοινωνική συμπεριφορά και διακριτικότητα ως τις πιο σημαντικές της συστάσεις. Η βασίλισσα Μάξιμα της Ολλανδίας, μείωσε τον αριθμό των κυριών επί των τιμών σε τρεις, δηλαδή την Λίκε Γκαάρλαντ βαν Βορστ βαν Μπιστ, Πίεν βαν Κάρνεμπεκ Τέισεν και Αννεμίν Κρινς λε Ροϊ βαν Μίνστερ βαν Χέιβεν. Μετά την εθελοντική συνταξιοδότηση τους, οι « Hofdames » (Κυρίες της τιμής) διορίστηκαν στο επίτιμο Βασιλικό οίκο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυλικοί τίτλοι Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Ηλεκτροεπιμετάλλωση
Ηλεκτροεπιμετάλλωση λέγεται η διεργασία εκείνη με την οποία επενδύεται κάποιο αντικείμενο με λεπτό στρώμα μετάλλου και που επιτυγχάνεται με την ηλεκτρόλυση.
Ανάλογα με το μέταλλο που γίνεται η διεργασία αυτή λαμβάνει και την ονομασία της π.χ. «επιχρύσωση», «επαργύρωση», «επιχρωμίωση», κλπ..
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία
Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας
Ο Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας (ΟΠΤ, αγγλικά: World Bank Group, [WBG]) είναι μια οικογένεια πέντε διεθνών οργανισμών που χορηγούν δάνεια μόχλευσης σε αναπτυσσόμενες χώρες. Είναι η μεγαλύτερη και πιο γνωστή αναπτυξιακή τράπεζα στον κόσμο και παρατηρητής στην Ομάδα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών. Η τράπεζα έχει την έδρα της στην Ουάσιγκτον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρείχε περίπου 98,83 δισεκατομμύρια δολάρια σε δάνεια και βοήθεια σε «αναπτυσσόμενες» και σε μεταβατικές χώρες το οικονομικό έτος 2021. Η δεδηλωμένη αποστολή της τράπεζας είναι να επιτύχει τους διπλούς στόχους του τερματισμού της ακραίας φτώχειας και της οικοδόμησης κοινής ευημερίας. Ο συνολικός δανεισμός από το 2015 για τα τελευταία 10 χρόνια μέσω της Χρηματοδότησης Αναπτυξιακής Πολιτικής ήταν περίπου 117 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι πέντε οργανισμοί της είναι η Διεθνής Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη (ΔΤΑΑ), η Διεθνής Αναπτυξιακή Ένωση (ΔΑΕ), η Διεθνής Χρηματοοικονομική Εταιρεία (ΔΧΕ), ο Πολυμερής Οργανισμός Εγγύησης Επενδύσεων (ΠΟΕΕ) και το Διεθνές Κέντρο Επίλυσης Επενδυτικών Διαφορών (ΔΚΕΕΔ). Οι δύο πρώτες μερικές φορές αναφέρονται συλλογικά ως Παγκόσμια Τράπεζα.
Οι δραστηριότητες της Παγκόσμιας Τράπεζας (της ΔΤΑΑ και του ΔΑΕ) επικεντρώνονται στις αναπτυσσόμενες χώρες, σε τομείς όπως η ανθρώπινη ανάπτυξη (π.χ. εκπαίδευση, υγεία), η γεωργία και η αγροτική ανάπτυξη (π.χ. άρδευση και υπηρεσίες της υπαίθρου), η προστασία του περιβάλλοντος (π.χ. μείωση της ρύπανσης, δημιουργία και επιβολή κανονισμών), υποδομές (π.χ. δρόμοι, αστική ανάπλαση και ηλεκτρική ενέργεια), μεγάλα βιομηχανικά κατασκευαστικά έργα και διακυβέρνηση (π.χ. καταπολέμηση της διαφθοράς, ανάπτυξη νομικών θεσμών). Η ΔΤΑΑ και η ΔΑΕ παρέχουν δάνεια με προνομιακά επιτόκια στις χώρες μέλη, καθώς και επιχορηγήσεις στις φτωχότερες χώρες. Τα δάνεια ή οι επιχορηγήσεις για συγκεκριμένα έργα συνδέονται συχνά με ευρύτερες αλλαγές πολιτικής στον κλάδο ή στην οικονομία της χώρας συνολικά. Για παράδειγμα, ένα δάνειο για τη βελτίωση της διαχείρισης του παράκτιου περιβάλλοντος μπορεί να συνδέεται με την ανάπτυξη νέων περιβαλλοντικών θεσμών σε εθνικό και τοπικό επίπεδο και την εφαρμογή νέων κανονισμών για τον περιορισμό της ρύπανσης.
Ίδρυση
Ο Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας άρχισε να λειτουργεί επίσημα στις 27 Δεκεμβρίου 1946 μετά την διεθνή επικύρωση των συμφωνιών του Μπρέτον Γουντς, οι οποίες προέκυψαν από τη Νομισματική και Χρηματοοικονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών (1–22 Ιουλίου 1944). Παρείχε επίσης την ίδρυση της Επιτροπής Όσιαντερ το 1951, υπεύθυνη για την προετοιμασία και την αξιολόγηση της Έκθεσης Παγκόσμιας Ανάπτυξης. Ξεκινώντας τη λειτουργία του στις 25 Ιουνίου 1946, ενέκρινε το πρώτο του δάνειο στις 9 Μαΐου 1947 (250 εκατομμύρια δολάρια στη Γαλλία για μεταπολεμική ανοικοδόμηση, σε πραγματικούς όρους το μεγαλύτερο δάνειο που έχει εκδώσει η Τράπεζα μέχρι σήμερα).
Ιδιότητα μέλους
δεξιά|μικρογραφία|Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας: Και τα 188 μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και το Κοσσυφοπέδιο που είναι μέλη του ΟΠΤ συμμετέχουν τουλάχιστον στην ΔΤΑΑ. Από το Μάιο του 2016, όλοι συμμετέχουν επίσης σε μερικούς από τους άλλους τέσσερις οργανισμούς (ΔΑΕ, ΔΧΕ, ΠΟΕΕ και ΔΚΕΕΔ).
Τα μέλη του ΟΠΤ με βάση τον αριθμό των οργανισμών στους οποίους συμμετέχουν:
Μη μέλη είναι η Ανδόρα, η Κούβα, το Λιχτενστάιν, το Μονακό, η Παλαιστίνη, η Αγία Έδρα (Βατικανό), η Ταϊβάν και η Βόρεια Κορέα.
Η Δημοκρατία της Κίνας εντάχθηκε στην Παγκόσμια Τράπεζα στις 27 Δεκεμβρίου 1945. Μετά τον Κινεζικό Εμφύλιο Πόλεμο, η κυβέρνηση κατέφυγε στην Ταϊβάν και συνέχισε να είναι μέλος του ΟΠΤ μέχρι τις 16 Απριλίου 1980, όταν η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας αντικατέστησε τη Δημοκρατία της Κίνας. Από τότε, χρησιμοποιεί το όνομα «Ταϊβάν (Κίνα)».
Εξαιρούνται από τον κατάλογο τα ακόλουθα de facto κράτη: Αμπχαζία, Δημοκρατία του Αρτσάχ, Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ, Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας, Σομαλιλάνδη, Νότια Οσετία και Υπερδνειστερία.
Οργανωτική δομή
μικρογραφία| Το κτίριο του Ομίλου Παγκόσμιας Τράπεζας στην [[Ουάσινγκτον|Ουάσιγκτον]] μικρογραφία|Η επιγραφή της Παγκόσμιας Τράπεζας στο κτίριο Μαζί με τέσσερις συνδεδεμένες υπηρεσίες που δημιουργήθηκαν μεταξύ 1957 και 1988, η ΔΤΑΑ είναι μέρος του Ομίλου Παγκόσμιας Τράπεζας. Τα κεντρικά γραφεία του Ομίλου βρίσκονται στην Ουάσιγκτον. Είναι ένας διεθνής οργανισμός που ανήκει σε κυβερνήσεις μελών. Αν και αποφέρει κέρδη, χρησιμοποιούνται για τη στήριξη των συνεχιζόμενων προσπαθειών για τη μείωση της φτώχειας.
Τεχνικά, η Παγκόσμια Τράπεζα είναι μέρος του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών, αλλά η δομή διακυβέρνησής της είναι διαφορετική: κάθε ίδρυμα στον Όμιλο Παγκόσμιας Τράπεζας ανήκει στις κυβερνήσεις-μέλη του, οι οποίες εγγράφονται στο βασικό μετοχικό κεφάλαιο της, με ψήφους ανάλογες με τη συμμετοχή. Η ιδιότητα μέλους δίνει ορισμένα δικαιώματα ψήφου που είναι ίδια για όλες τις χώρες, αλλά υπάρχουν και πρόσθετες ψήφοι που εξαρτώνται από τις οικονομικές συνεισφορές στον οργανισμό. Ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας διορίζεται από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και εκλέγεται από το Συμβούλιο των Διοικητών της Τράπεζας. Στις 15 Νοεμβρίου 2009, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατείχαν το 16,4% των συνολικών ψήφων, η Ιαπωνία το 7,9%, η Γερμανία το 4,5%, το Ηνωμένο Βασίλειο το 4,3% και η Γαλλία το 4,3%. Καθώς οι αλλαγές στο Καταστατικό της Τράπεζας απαιτούν υπερπλειοψηφία της τάξης του 85%, οι ΗΠΑ μπορούν να εμποδίσουν οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή στη διοικητική δομή της Τράπεζας. Επειδή οι ΗΠΑ ασκούν επίσημη και άτυπη επιρροή στην Τράπεζα ως αποτέλεσμα του μεριδίου ψήφου τους, τον έλεγχο της Προεδρίας και την έδρα της Τράπεζας στην Ουάσιγκτον, οι φίλοι και σύμμαχοι των ΗΠΑ λαμβάνουν περισσότερα έργα με πιο επιεικείς όρους.
Οργανισμοί του Ομίλου Παγκόσμιας Τράπεζας
Ο Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας αποτελείται από
Ο όρος «Παγκόσμια Τράπεζα» αναφέρεται γενικά μόνο στη ΔΤΑΑ και στη ΔΑΕ, ενώ ο όρος «Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας» ή «ΟΠΤ» χρησιμοποιείται για να αναφέρεται και στα πέντε ιδρύματα συλλογικά.
Το Ινστιτούτο Παγκόσμιας Τράπεζας είναι το παράρτημα ανάπτυξης ικανοτήτων της Παγκόσμιας Τράπεζας, το οποίο παρέχει προγράμματα μάθησης και άλλα προγράμματα ανάπτυξης ικανοτήτων στις χώρες μέλη.
Η ΔΤΑΑ έχει 189 κυβερνήσεις μέλη και τα άλλα ιδρύματα έχουν μεταξύ 153 και 184. Τα ιδρύματα του Ομίλου Παγκόσμιας Τράπεζας διοικούνται από ένα συμβούλιο διοικητών που συνέρχεται μια φορά το χρόνο. Κάθε χώρα μέλος διορίζει έναν κυβερνήτη, γενικά τον Υπουργό Οικονομικών της. Καθημερινά, ο Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας διοικείται από ένα συμβούλιο 25 εκτελεστικών διευθυντών στους οποίους οι διοικητές έχουν εκχωρηθεί με ορισμένες εξουσίες. Κάθε διευθυντής εκπροσωπεί είτε μία χώρα (για τις μεγαλύτερες χώρες), είτε μια ομάδα χωρών. Οι εκτελεστικοί διευθυντές διορίζονται από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις ή τις εκλογικές περιφέρειές τους.
Οι δραστηριότητες της ΔΑΕ και του ΠΟΕΕ περιλαμβάνουν επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα και παροχή ασφάλισης, αντίστοιχα.
Προεδρεία
Παραδοσιακά, ο Πρόεδρος της Τράπεζας ήταν Αμερικανός πολίτης που ορίζεται από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, τον μεγαλύτερο μέτοχο της τράπεζας. Ο υποψήφιος υπόκειται σε επιβεβαίωση από τους εκτελεστικούς συμβούλους, για να υπηρετήσει μια πενταετή, ανανεώσιμη θητεία.
Σημερινός πρόεδρος
Στις 5 Απριλίου 2019, ο Ντέιβιντ Μάλπας επιλέχθηκε ως ο 13ος Πρόεδρος του Ομίλου Παγκόσμιας Τράπεζας. Η θητεία του ξεκίνησε στις 9 Απριλίου 2019.
Διευθύνων Σύμβουλος
Ο διευθύνων σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι υπεύθυνος για την οργανωτική στρατηγική, για τον προϋπολογισμό και τον στρατηγικό σχεδιασμό, για την τεχνολογία της πληροφορίας, για τις κοινές υπηρεσίες, τις εταιρικές προμήθειες, τις γενικές υπηρεσίες και την εταιρική Ασφάλεια, το Σύστημα Κυρώσεων και το Σύστημα Επίλυσης Συγκρούσεων και Εσωτερικής Δικαιοσύνης. Ο σημερινός διευθύνων σύμβουλος, Σαολίν Γιανγκ, ανέλαβε το αξίωμα μετά την παραίτηση της Σρι Μουλιάνι για να γίνει υπουργός Οικονομικών της Ινδονησίας.
Κριτική
μικρογραφία| Ένας νεαρός διαδηλωτής κατά της Παγκόσμιας Τράπεζας στην [[Τζακάρτα της Ινδονησίας]] Η Παγκόσμια Τράπεζα έχει επικριθεί εδώ και καιρό από μια σειρά μη κυβερνητικών οργανώσεων και ακαδημαϊκών, ιδίως συμπεριλαμβανομένου του πρώην επικεφαλής οικονομολόγου της Τζόζεφ Στίγκλιτς, ο οποίος είναι εξίσου επικριτικός για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών και το εμπόριο των ΗΠΑ και άλλων διαπραγματευτικών αναπτυγμένων χωρών. Κριτικοί  υποστηρίζουν ότι οι αποκαλούμενες πολιτικές μεταρρύθμισης της ελεύθερης αγοράς - τις οποίες η Παγκόσμια Τράπεζα υποστηρίζει σε πολλές περιπτώσεις - στην πράξη είναι συχνά επιβλαβείς για την οικονομική ανάπτυξη εάν εφαρμοστούν άσχημα, πολύ γρήγορα («σοκ θεραπεία»), με λάθος σειρά ή σε πολύ αδύναμες, μη ανταγωνιστικές οικονομίες. Οι δανειακές συμφωνίες της Παγκόσμιας Τράπεζας μπορούν επίσης να αναγκάσουν τις προμήθειες αγαθών και υπηρεσιών σε μη ανταγωνιστικές, μη ελεύθερες τιμές. Άλλοι κριτικοί συγγραφείς, όπως ο Τζον Πέρκινς, χαρακτηρίζουν τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ως «παράνομα και νόθα και γρανάζι της καταναγκαστικής αμερικανικής διπλωματίας στην πραγματοποίηση οικονομικής τρομοκρατίας».
Στο Masters of Illusion: The World Bank and the Poverty of Nations (1996), η Κάθριν Κόφιλντ υποστηρίζει ότι οι υποθέσεις και η δομή της λειτουργίας της Παγκόσμιας Τράπεζας βλάπτουν τελικά τα αναπτυσσόμενα έθνη αντί να τα προωθούν. Η Κόφιλντ επικρίνει πρώτα τις εξαιρετικά ομογενοποιημένες και δυτικές συνταγές «ανάπτυξης» που έχει η Τράπεζα. Για την Παγκόσμια Τράπεζα, διαφορετικά έθνη και περιοχές είναι δυσδιάκριτα και έτοιμες να λάβουν την «ομοιόμορφη θεραπεία της ανάπτυξης». Ο κίνδυνος αυτής της υπόθεσης είναι ότι για να επιτευχθούν ακόμη και μικρές μερίδες επιτυχίας, υιοθετούνται δυτικές προσεγγίσεις στη ζωή και εγκαταλείπονται οι παραδοσιακές οικονομικές δομές και αξίες. Μια δεύτερη υπόθεση είναι ότι οι φτωχές χώρες δεν μπορούν να εκσυγχρονιστούν χωρίς χρήματα και συμβουλές από το εξωτερικό.
Αρκετοί διανοούμενοι στις αναπτυσσόμενες χώρες έχουν υποστηρίξει ότι η Παγκόσμια Τράπεζα εμπλέκεται βαθιά στους σύγχρονους τρόπους ιμπεριαλισμού που καθοδηγείται από δωρητές και ΜΚΟ και ότι η πνευματική της συνεισφορά λειτουργεί, πρωτίστως, στο να επιδιώκει να κατηγορήσει τους φτωχούς για την κατάστασή τους.
Επικρίθηκε επίσης η ΔΑΕ και ο ΠΟΕΕ και ο τρόπος αξιολόγησης των κοινωνικών και περιβαλλοντικών επιπτώσεων των έργων τους. Οι επικριτές δηλώνουν ότι παρόλο που η ΔΑΕ και ο ΠΟΕΕ διαθέτουν περισσότερα από αυτά τα πρότυπα από ότι η Παγκόσμια Τράπεζα, βασίζονται κυρίως σε πελάτες του ιδιωτικού τομέα για την παρακολούθηση της εφαρμογής τους και χάνουν ένα ανεξάρτητο ίδρυμα παρακολούθησης σε αυτό το πλαίσιο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απαιτείται εκτενής αναθεώρηση της στρατηγικής εφαρμογής των κοινωνικών και περιβαλλοντικών προτύπων από τα ιδρύματα.
Η Παγκόσμια Τράπεζα αποτέλεσε αντικείμενο σκανδάλου με τον τότε πρόεδρό της Πολ Βόλφοβιτς και τον βοηθό του, Σαχά Ριζά, το 2007.
Καταγγελίες για διαφθορά
Η Αντιπροεδρία Ακεραιότητας της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι επιφορτισμένη με τη διερεύνηση της εσωτερικής απάτης και της διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένων των αναφορών λήψης καταγγελιών και έρευνας.
Επενδύσεις
Ο Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας έχει επίσης επικριθεί για επενδύσεις σε έργα με ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο Σύμβουλος Συμμόρφωσης/Διαμεσολαβητής επέκρινε ένα δάνειο που έδωσε η Τράπεζα στην εταιρεία παραγωγής φοινικελαίου Dinant μετά το πραξικόπημα της Ονδούρας το 2009. Υπήρξαν πολλές δολοφονίες αγροτών στην περιοχή όπου δρούσε η Dinant.
Άλλες αμφιλεγόμενες επενδύσεις περιλαμβάνουν δάνεια για το Υδροηλεκτρικό Φράγμα του Τσιξόι στη Γουατεμάλα ενώ βρισκόταν υπό στρατιωτική δικτατορία και στην Goldcorp (τότε Glamis Gold) για την κατασκευή του ορυχείου Marlin.
Το 2019, η Εκτελεστική Επιτροπή του Κογκρέσου για την Κίνα ρώτησε την Παγκόσμια Τράπεζα σχετικά με ένα δάνειο στο Σιντζιάνγκ της Κίνας, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την αγορά εξοπλισμού ασφαλείας υψηλής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένου εξοπλισμού παρακολούθησης. Η Τράπεζα ξεκίνησε εσωτερική έρευνα ως απάντηση στον ισχυρισμό. Τον Αύγουστο του 2020, Αμερικανοί νομοθέτες αμφισβήτησαν τη συνέχιση της εκταμίευσης του δανείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς αναπτυξιακοί οργανισμοί
Μετεωρολογικά όργανα
Τα όργανα που χρησιμοποιούνται στις μετεωρολογικές παρατηρήσεις ονομάζονται μετεωρολογικά όργανα. Αυτά διακρίνονται σε "όργανα εδάφους η επιφανείας" και "όργανα ατμόσφαιρας".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογία *
Επιφάνιος (λόγιος)
Ο Επιφάνιος ήταν Έλληνας λόγιος. Έμαθε γράμματα και σπούδασε στη Σχολή των Δεσποτών. Αποδήμησε στη Βενετία για να ασχοληθεί μαζί με τον αδερφό του, Γεώργιο, με το εμπόριο. Ευδοκίμησε και πλούτισε, ενώ κέρδισε την εκτίμηση της ελληνικής κοινότητας, η οποία τον ανάδειξε τέσσερις φορές επιστάτη (guardiano). Εμψύχωσε πολλούς συγγραφείς και τους παρότρυνε να εκδώσουν τα βιβλία τους χάρη της εθνικής αναγέννησης. Είχε μεγάλη επιθυμία και ζήλο να εκσυγχρονίσει την υπόδουλη Ελλάδα, και γι' αυτό ίδρυσε στα Γιάννενα και στην Αθήνα σχολή που έφερε το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Μπονρεπό-συρ-Ωσονέλ
Το Μπονρεπό-συρ-Ωσονέλ (γαλλικά: Bonrepos-sur-Aussonnelle, οξιτανικά: Bonrepaus d'Aussonèra) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονρεποζιέν (γαλλικά: Bonreposiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Γέφυρα των καραβανιών
Η Γέφυρα των καραβανιών είναι μια θρυλική γέφυρα έξω από τη Σμύρνη, στη Μικρά Ασία, από τη Ρωμαϊκή περίοδο όταν άρχιζαν να δημιουργούνται και να οργανώνονται οι πρώτοι εμπορικοί δρόμοι.
Η γέφυρα αυτή βρίσκεται επί του αρχαίου ποταμού Μέλητα. Την ονομασία της αυτή διατήρησε μέχρι το 1922, οπότε μετονομάστηκε σε «Καραβάν Κιοπρού».
Κατηγορία:Γέφυρες στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σμύρνη
Γουίλιαμ Χάρτνελ
Ο Γουίλιαμ Χένρυ Χάρτνελ (William Henry Hartnell, 8 Ιανουαρίου 1908 – 23 Απριλίου 1975) ήταν Άγγλος ηθοποιός. Ο Χάρτνελ είναι γνωστός για το ρόλο του Πρώτου Doctor στη σειρά Doctor Who κατά τα έτη 1963-1966
Πρώτα χρόνια
Ο Χάρτνελ γεννήθηκε στο St Pancras, στο Λονδίνο στην Αγγλία. Ήταν ο μοναχογιός της Λούσι Χάρτνελ, μιας ανύπαντρης μητέρας. Μεγάλωσε από μία θετή μητέρα, και επίσης πέρασε πολλές διακοπές στο Ντέβον με την οικογένεια αγροτών της μητέρας του όπου έμαθε να ιππεύει.
Ο Χάρτνελ ποτέ δεν ανακάλυψε την ταυτότητα του πατέρα του (του οποίου τα στοιχεία έμειναν κενά στο πιστοποιητικό γέννησης του) παρά τις προσπάθειές του να τον εντοπίσει. Γνωστός και ως Μπίλι, άφησε το σχολείο χωρίς προοπτικές και απασχολημένος με μικροαδικήματα. Ο Χάρτνελ γνώρισε τον συλλέκτη τέχνης Χιου Μπλέικερ, ο οποίος έγινε αργότερα ο ανεπίσημός του φύλακας και κανόνισε γι' αυτόν αρχικά να τον εκπαιδεύσει ως αναβάτης και τον βοήθησε να μπει στην Italia Conti Academy. Με το θέατρο να είναι το πάθος του Χιου Μπλέικερ, πλήρωσε τον Χάρτνελ να πάρει λίγη λεπτότητα στο Imperial Service College, αν και ο Χάρτνελ βρήκε τους περιορισμούς του πολλούς και έφυγε.
Ο Χάρτνελ μπήκε στο θέατρο το 1925 δουλεύοντας σαν βοηθός. Εμφανίστηκε σε πολλές Σαιξπηρικές παραστάσεις όπως Ο Έμπορος της Βενετίας (1926), Ιούλιος Καίσαρας (1926), Όπως σου Αρέσει (1926), Άμλετ (1926), Ο Πειρασμός (1926), Μακμπέθ (1926). Επίσης πρωταγωνίστησε στο Σκύβει για να κατακτήσει (1926), και στο Σχολείο για Σκάνδαλα (1926), και στο Καλημέρα, Μπιλ (1927), και έπειτα στο Ο Κρατούμενος της κυρίας Ελίζαμπεθ (1928). Το έργο γράφτηκε από τον Ρόμπερτ Νίλσον Στίβενς και από τον Ε. Λάιαλ Σουίτ. Παρουσίασε την ηθοποιό Χέδερ ΜακΙντάιρ την οποία παντρεύτηκε κατά τη διάρκεια του επόμενου χρόνου. Οι πρώτες από τις περισσότερο από 60 ταινίες ήταν στο Πες το με Μουσική (1932). Έπαιξε τον Άλμπερτ Φόσνταικ στην ταινία του Νόελ Κάουαρντ Στην Οποία Υπηρετούμε (1942) αλλά εμφανίστηκε πολύ πιο αργά για την πρώτη μέρα των γυρισμάτων. Ο Κάουαρντ επέπληξε τον Χάρτνελ μπροστά από το προσωπικό και τους ηθοποιούς για τον ερασιτεχνισμό του, όπου του απολογήθηκε προσωπικά μπροστά σε όλους και έπειτα τον απέλυσε. Ο Μάικλ Άντερσον που ήταν ο πρώτος βοηθός σκηνοθέτης, πήρε το ρόλο και πιστώθηκε ως Μίκι Άντερσον.
Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Χάρτνελ υπηρέτησε στο Σώμα των Τανκς, αλλά έφυγε μετά από 18 μήνες υποφέροντας από νευρικό κλονισμό επιστρέφοντας στην ηθοποιία. Ο Χάρτνελ συχνά έπαιζε χαρακτήρες από κόμικς, μέχρι που διαλέχτηκε για το ρωμαλέο ρόλο του Λοχία Νεντ Φλέτσερ στο Ο Δρόμος Μπροστά μας (1944). Από τότε στην καριέρα του έπαιζε αστυνομικούς, στρατιώτες και νταήδες. Αυτός ο τύπος ρόλων τον ενοχλούσε, ακόμα και αν έπαιζε σε κωμωδίες όπου έβρισκε τον εαυτό του υπερβολικά 'βαρύ'. Το 1958 έπαιξε τον λοχία στην πρώτη του κωμωδία του Συνέχισε Λοχία, και εμφανίστηκε ως δημοτικός σύμβουλος στην ταινία των αδερφών Μπούλτινγκ Ο Παράδεισος Επάνω (1963) με τον Πίτερ Σέλλερς. Επίσης εμφανίστηκε ως Γουίλ Μπάκλι στην ταινία Το Ποντίκι που Βρυχήθηκε (1959) ξανά με τον Σέλλερς.
Ο πρώτος του κανονικός ρόλος στην τηλεόραση ήταν αυτός του Επιλοχία Πέρσι Μπάλιμορ στο Παιχνίδι Στρατού από το 1957 μέχρι το 1961. Ξανά όμως ενώ ήταν κωμωδία, βρήκε τον εαυτό του στο ρόλο του "σκληρού". Εμφανίστηκε σε έναν υποστηρικτικό ρόλο στην ταινία Αυτή η Αθλητική Ζωή (1963), που του έδωσε μία αισθητική παρουσία ως ένα γηράσκων ταλέντο του ράγκμπι γνωστός ως 'Πατέρας'.
Μετά τη διαμονή τους στην οδό 51 Church, στο Άιλγουορθ, δίπλα στον Χιου Μπλέικερ, οι Χάρτνελ ζούσαν στο Thames Ditton Island. Έπειτα τη δεκαετία του 1960 μετακόμισαν σε ένα εξωχίο στο Μέιφιλντ στο Σούσεξ. Έπειτα έζησε στην Sheephurst Lane στο Μάρντεν, Κεντ.
Doctor Who
Την παρουσία του Χάρτνελ στο Αυτή η Αθλητική Ζωή την πρόσεξε ο Βέριτι Λάμπερτ, ο παραγωγός που ετοίμαζε μία τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας για το BBC, το Doctor Who. Ο Λάμπερτ του πρόσφερε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αν και ο Χάρτνελ στην αρχή δεν ήταν σίγουρος για να δεχτεί ένα ρόλο σε παιδική σειρά, λόγω της επιτυχίας του στης ταινίας, ο Λάμπερτ και ο σκηνοθέτης Γουόρις Χούσειν τον έπεισαν να πάρει το ρόλο, και έγινε ο χαρακτήρας για τον οποίο κέρδισε το υψηλότερο και αξιομνημόνευτο προφίλ. Ο Χάρτνελ αργότερα αποκάλυψε ότι πήρε το ρόλο επειδή θα ξέφευγε από την τραχύτητα και τα στρατιωτικά κομμάτια στα οποία συνήθως έπαιζε.
Από το Doctor Who ο Χάρτνελ κέρδιζε ένα κανονικό μισθό των 315 δολαρίων ανά επεισόδιο από το 1966 (στην περίοδο των 48 εβδομάδων ανά ετήσια παραγωγή στις σειρές), αντίστοιχο του ποσού τον 4.050 δολαρίων την εβδομάδα για τα σημερινά δεδομένα. Συγκριτικά το 1966 οι συνάδελφοί του Άννεκε Γουίλς και Μάικλ Κρέιζ κέρδιζαν 68 και 52 δολάρια το επεισόδιο την ίδια στιγμή αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια της κατοχής του ρόλου του Δόκτωρ, ο Γουίλιαμ Χάρτνελ φορούσε περούκα αφού ο χαρακτήρας είχε μακριά μαλλιά.
Σύμφωνα με κάποιους συναδέλφους του στο Doctor Who, ήταν ένα δύσκολο άτομο για να συνεργαστεί κάποιος μαζί του. Άλλοι, ωστόσο, ηθοποιοί όπως ο Πίτερ Πέρβς και ο Γουίλιαμ Ράσελ και ο παραγωγός Βέριτι Λάμπερτ, μίλησαν λαμπρά για αυτόν μετά από περισσότερο από 40 χρόνια. Ανάμεσα στους πιο καυστικούς χαρακτηρισμούς του ο Νίκολας Κόρτνει, στα απομνημονεύματά του, έλεγε ότι κατά τη διάρκεια του Το Υπέρτατο Σχέδιο των Ντάλεκς ο Χάρτνελ ανέφερε ότι ένα έξτρα στη σκηνή ήταν Εβραϊκό, δείχνοντας έτσι πως ο Χάρτνελ ήταν προκατειλημμένος. Σε μια συνέντευξη το 2008, ο Κόρτνει ισχυρίστηκε πως ήταν εθνικιστής και δεν ήταν ανεκτικός με άλλες φυλές. Ωστόσο τα πήγαινε πολύ καλά με την πρώτη συνοδό του, που παίχτηκε από την Κάρολ Ανν Φορντ η οποία ήταν Εβραία.
Όταν έφυγε από το Doctor Who, ο παραγωγός του σόου σκέφτηκε μία μοναδική ιδέα: αφού ο Δόκτωρ είναι εξωγήινος, μπορεί να μεταμορφώνει την εμφάνισή του και έτσι να ανανεώνει τον εαυτό του. Ο Γουίλιαμ Χάρτνελ ο ίδιος πρότεινε πως ο Πάτρικ Τρότον θα έπρεπε να γίνει ο νέος Δόκτωρ λέγοντας ότι "Είναι μόνο ένας άντρας στην Αγγλία που μπορεί να αναλάβει και αυτός είναι ο Πάτρικ Τρότον". Στο τέταρτο επεισόδιο της σειράς Ο Δέκατος Πλανήτης, ο Πρώτος Δόκτωρ αναγεννήθηκε στο Δεύτερο Δόκτωρ του Πάτρικ Τρότον.
Ο Χάρτνελ εμφανίζεται ως χαρακτήρας στο ακουστικό δράμα Pier Pressure όπου πρωταγωνιστεί ο Κόλιν Μπέικερ στο ρόλο του Έκτου Δόκτωρ. Για την πεντηκοστή επέτειο του Doctor Who το 2013, το BBC αναμετέδωσε μια δραματοποίηση των γεγονότων που περιέβαλλε την δημιουργία της σειράς, με τίτλο Μια Περιπέτεια στο Χωροχρόνο. Τον ρόλο του Χάρτνελ είχε ο Ντέιβιντ Μπράντλει.
Αργότερη ζωή και θάνατος
Ο Χάρτνελ επανέλαβε το ρόλο του Δόκτωρ στο Doctor Who κατά τη διάρκεια του επεισοδίου της 10ης επετείου της σειράς Οι Τρεις Δόκτωρ (1972-73). Όταν η σύζυγος του Χάρτνελ, Χέδερ, κατάλαβε την ανάμειξή του ενημέρωσε το προσωπικό του σόου ότι η εξασθενημένη μνήμη και υγεία του τον απέτρεψαν από την συμμετοχή του στο επεισόδιο. Έγινε μια συμφωνία ανάμεσα στο προσωπικό και στη Χέδερ ότι ο Χάρτνελ θα καθόταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και θα διάβαζε τα λόγια του μέσω καρτών. Η εμφάνισή του στο επεισόδιο ήταν η τελευταία του εμφάνιση ως ηθοποιός. Η υγεία του χειροτέρεψε κατά τη διάρκεια του 1970 και τον Δεκέμβριο του 1974 μπήκε στο νοσοκομείο μόνιμα. Έζησε την αργότερη ζωή του στο Sheephurst Lane στο Marden στο Kent. Στις αρχές του 1975 υπέφερε από μια σειρά από εγκεφαλικά επεισόδια που προκαλούνταν από ασθένεια των αγγείων του εγκεφάλου, και πέθανε στον ύπνο του από καρδιακή ανακοπή στις 23 Απριλίου 1975, στην ηλικία των 67.
Ένα βίντεο της σκηνής του Χάρτνελ από το τέλος του επεισοδίου Η Εισβολή των Ντάλεκ στη Γη (1965) χρησιμοποιήθηκε ως πίστωση για την 20η επέτειο της σειράς Οι Πέντε Δόκτωρ (1983). Ωστόσο, ο Ρίτσαρντ Χάρνταλλ έπαιξε τον Πρώτο Δόκτωρ για το υπόλοιπο του επεισοδίου λόγω της απουσίας του Χάρτνελ. Ένα έγχρωμο υλικό από του Χάρτνελ από το επεισόδιο Οι Αζτέκοι αναμείχθηκε με σύγχρονο υλικό της ηθοποιού Jenna-Louise Coleman και με αντίγραφα των σωμάτων για τον Πρώτο Δόκτωρ και τη Σούζαν, για να δημιουργήσουν μία νέα σκηνή στο επεισόδιο του 2013 Το Όνομα του Δόκτωρ.
Ο Χάρτνελ παντρεύτηκε την Χέδερ ΜακΙντάιρ από τις 9 Μαΐου 1929 μέχρι το θάνατό του. Είχαν μόνο μία κόρη την Χέδερ Ανν και δύο εγγόνια. Η χήρα του, Χέδερ, πέθανε το 1984. Η μόνη δημοσιευμένη βιογραφία του είναι από την εγγονή του, Τζούντιθ Κάρνει, με τίτλο ''Ποιος Είναι Εκεί? Η Ζωή και η Καριέρα του Γουίλιαμ Χάρτνελ. Αρχικά δημοσιεύτηκε το 1996 από την Virgin Publishing, και έπειτα στην 50η επέτειο του Doctor Who, από την Fantom Publishing, αυτή τη φορά σε βιβλίο το 2013.
Βιβλιογραφία
Haining, Peter (1983). Doctor Who: A Celebration. London: W.H. Allen and Co. ISBN 0-491-03351-6.
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Περισσοδάκτυλα
Τα περισσοδάκτυλα (Perissodactyla) είναι τάξη οπληφόρων θηλαστικών. Σε αντίθεση με τα αρτιοδάκτυλα οπληφόρα χαρακτηρίζονται από περιττό αριθμό δακτύλων στις οπλές. Είναι μεγαλόσωμα φυτοφάγα ζώα και εκπροσωπούνται σήμερα από έναν μικρό αριθμό ειδών ρινόκερων, ταπίρων και ίππων.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Οι διάφορες οικογένειες των περισσοδακτύλων έχουν αναπτύξει ευκρινείς μορφολογικές διαφορές, ως αποτέλεσμα της προσαρμογής τους σε διαφορετικά ενδιαιτήματα και διαφορετικούς τρόπους διαβίωσης.
Έχουν ωστόσο κοινά χαρακτηριστικά στη δομή των άκρων και της οδοντοστοιχίας. Όλα τα σύγχρονα και η πλειονότητα των εξαφανισμένων περισσοδακτύλων είναι μεγαλόσωμα ζώα. Το εξαφανισμένο Παρακεραθηρίο του Ολιγοκαίνου είναι μάλιστα το μεγαλύτερο χερσαίο θηλαστικό που έχει υπάρξει.
Τα μέλη της οικογένειας των ρινοκερατιδών είναι όπως και οι ελέφαντες παχύδερμα, ενώ οι τάπιροι και οι ίπποι καλύπτονται από κοντό και πυκνό τρίχωμα.
Άκρα, κρανίο και οδοντοστοιχία
Τα περισσοδάκτυλα έχουν όπως όλα τα οπληφόρα στις απολήξεις των άκρων τους οπλές. Οι ρινόκεροι έχουν στις οπλές τους τρία δάκτυλα, ενώ οι τάπιροι έχουν στα μπροστινά άκρα τέσσερα και στα πίσω άκρα τρία δάκτυλα. Οι ίπποι εμφανίζουν μονοδακτυλία. Στο κρανίο των ρινόκερων φύονται ένα, η δύο κέρατα, τα οποία δεν αποτελούνται όπως τα κέρατα των αρτιοδακτύλων από οστεική μάζα, αλλά από κερατίνη. Το άνω χείλος και η ρίνα έχουν εξελιχθεί στους τάπιρους σε μικρή προβοσκίδα, με την οποία λαμβάνουν την φυτική τους τροφή.
Ο οδοντικός τύπος των περισσοδακτύλων είναι: I 0-3/0-3 C 0-1/0-1 P 3-4/3-4 M 3/3.
Συστηματική
Τα περισσοδάκτυλα εκπροσωπούνται σήμερα από τρεις οικογένειες, τις ιππίδες (Equidae), τις ταπιρίδες (Tapiridae) και τις ρινοκερατίδες (Rhinocerotidae). Οι οικογένειες αυτές φαινοτυπικά διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους και ο πρώτος που αντιλήφθηκε τη συγγενική σχέση μεταξύ αυτών ήταν το 19ο αιώνα ο ζωολόγος Ρίτσαρντ Όουεν (Richard Owen), ο οποίος τα κατέταξε σε μια κοινή τάξη, την οποία ονόμασε Perissodactyla, από τις ελληνικές λέξεις περισσός και δάκτυλον.
thumb|300px|Το άλογο του Πρζεβάλσκι (Equus ferus przewalskii) είναι το μοναδικό άγριο άλογο που υπάρχει σήμερα thumb|300px|Η ζέβρα του Γκρέβυ (Equus grevyi) είναι ένα από τα τρία είδη του γένους Ίππος, τα οποία αποκαλούνται [[ζέβρα|ζέβρες.]] thumb|300px|Ο Ινδικός τάπιρος (Tapirus indicus) είναι ο μόνος [[τάπιρος, ο οποίος δεν ζει στην Αμερική.]] thumb|300px|[[Ινδικός ρινόκερος (Rhinoceros unicornis). Αν και το γένος Ρινόκερος περιλαμβάνει μονάχα δύο είδη, συνηθίζεται να αποκαλούνται ρινόκεροι και τα 5 είδη των ρινοκερατιδών.]] Οι ζωολόγοι αναγνωρίζουν 17 σύγχρονα είδη περισσοδακτύλων, τα οποία ανήκουν σε 6 γένη. Οι ρινόκεροι (4 γένη) και οι τάπιροι (1 γένος) αποτελούν την υποτάξη των κερατομόρφων (Ceratomorpha), ενώ τα άλογα, οι ζέβρες και οι όνοι της οικογένειας των ιππιδών ανήκουν όλα στο ίδιο γένος και αποτελούν την υποτάξη των ιππομόρφων (Hippomorpha).
Σώστρατος ο Σικυώνιος
μικρογραφία|[[Δραχμή της Ολυμπίας της 105ης διοργάνωσης των αγώνων (360 π.Χ.)]] Ο Σώστρατος ο Σικυώνιος ή ο Ακροχερσίτης (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Σικυώνα.
Τα επιτεύγματά του
Στέφθηκε νικητής 3 φορές στο αγώνισμα του παγκράτιου, κατά τους 104ους (364 π.Χ.), 105ους (360 π.Χ.) και 106ους (356 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Την επωνυμία Ακροχερσίτης την απέκτησε από την τακτική που χρησιμοποιούσε όταν αγωνιζόταν, καθώς συνήθιζε να πιάνει τις κορυφές των δαχτύλων (άκρα των χεριών) των αντιπάλων του και να τους λυγίζει τα δάχτυλα προκαλώντας τους πόνο και κερδίζοντας τον αγώνα, μια τεχνική την οποία εφάρμοζε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και ο ολυμπιονίκης παλαιστής Λεοντίσκος ο Μεσσήνιος. Αναφέρεται πως ο Σώστρατος ήταν περιοδονίκης με νίκες και στα Πύθια, Νέμεα και Ίσθμια. Λόγω της δόξας που έφερε στη Σικυώνα με τις πολλές νίκες του, η μορφή του αποτυπώθηκε στα νομίσματα της πόλης.
Σύμφωνα με τον Παυσανία
Παυσανίας -Ἑλλάδος περιήγησις - Ἠλιακῶν Β -4.1, 4.2
'''[4.1] ἔχεται δὲ τοῦ Λυσάνδρου τῆς εἰκόνος Ἐφέσιός τε πύκτης τοὺς ἐλθόντας κρατήσας τῶν παίδων--ὄνομα δέ οἱ ἦν Ἀθήναιος--καὶ Σικυώνιος Σώστρατος παγκρατιαστὴς ἀνήρ, ἐπίκλησις δὲ ἦν Ἀκροχερσίτης αὐτῷ: παραλαμβανόμενος γὰρ ἄκρων τοῦ ἀνταγωνιζομένου τῶν χειρῶν ἔκλα, καὶ οὐ πρότερον ἀνίει πρὶν ἢ αἴσθοιτο ἀπαγορεύσαντος. '''[4.2] γεγόνασι δὲ αὐτῷ Νεμείων μὲν νῖκαι καὶ Ἰσθμίων ἀναμὶξ δυόδεκα, Ὀλυμπίασι δὲ καὶ Πυθοῖ, τῇ μὲν δύο, τρεῖς δὲ ἐν Ὀλυμπίᾳ. τὴν τετάρτην δὲ Ὀλυμπιάδα ἐπὶ ταῖς ἑκατόν--πρώτην γὰρ δὴ ἐνίκησεν ὁ Σώστρατος ταύτην--οὐκ ἀναγράφουσιν οἱ Ἠλεῖοι, διότι μὴ αὐτοὶ τὸν ἀγῶνα ἀλλὰ Πισαῖοι καὶ Ἀρκάδες ἔθεσαν ἀντ' αὐτῶν
''4. Μετά τον ανδριάντα του Λύσανδρου, ακολουθεί η εικόνα ενός παιδιού απὀ την Έφεσο, πρωταθλητή στην πυγμαχία, που ονομαζόταν Αθήναιος και στη συνέχεια είναι ο παγκρατιαστής Σώστρατος από τη Σικυώνα: αυτός επονομαζόταν Ακροχειριστής, επειδή συνήθιζε να αρπάζει τα άκρα των χεριών των αντιπάλων του και να τα λυγίζει προς τα πίσω, και δεν τα άφηνε μέχρι να παραδοθούν. ''2. Στα Νέμεια και στα Ίσθμια είχε κερδίσει συνολικά δώδεκα νίκες, δύο στα Πύθια και τρεις στην Ολυμπία. Οι Ἠλείοι δεν αναφέρουν την εκατοστή τέταρτη ολυμπιάδα - τότε που ο Σώστρατος νίκησε για πρώτη φορά- επειδή οι αγώνες είχαν οργανωθεί από τους Πισαίους και τους Ἄγιάδες και ὀχι απ’ αυτούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Μεγάλο έπαθλο φθινοπώρου 1979
Στο ατομικό τραπ, οι αθλητές του Ο.Φ.Κ.Ο. Ευάγγελος Πατρώνης και Όλγα Τζαβάρα αναδείχθηκαν νικητές με 183 επιτυχίες και 151 αντίστοιχα. Στο ομαδικό την πρώτη θέση κατέκτησε ο Ο.Φ.Κ.Ο. με 510 επιτυχίες, τη δεύτερη θέση ο ΣΚ.Ο. Ελευσίνας με 416 επιτυχίες και την τρίτη θέση η Α.Ψ.Λ. Μεδεών με 367 επιτυχίες. Ο νικητής Πατρώνης συμμετείχε ύστερα από τέσσερα χρόνια απουσίας.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκοποβολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1979
Τομ Χίντλστον
Ο Τομ Χίντλστον (Thomas William "Tom" Hiddleston, 9 Φεβρουαρίου 1981) είναι Άγγλος ηθοποιός, παραγωγός ταινιών και μουσικός. Απόφοιτος του κολεγίου του Ήτον και του Πανεπιστήμιου του Κέιμπριτζ όπου και αρίστευσε στις Κλασικές Σπουδές, εισηχθη αργότερα στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art) και ήρθε στην επιφάνεια μέσω των πολυάριθμων τηλεοπτικών, θεατρικών, και κινηματογραφικών του ρόλων.
Καριέρα
Κατά την διάρκεια των σπουδών του στο Κέιμπριτζ έπαιξε τον ρόλο του Ορέστη στην παράσταση Ηλέκτρα (2001), την οποία και ανέβασε με τους συμφοιτητές του πλήρως στα αρχαία Ελληνικά. Ξεκίνησε την καριέρα του με παραστάσεις του Γουέστ Εντ όπως ο Κυμβελίνος (2007) για την οποία κέρδισε το βραβείο Λόρενς Ολίβιε πρωτοεμφανιζόμενου στο θέατρο, Ιβάνοφ (2008) του Αντόν Τσέχωφ, και Οθέλλος (2008).
Το 2011 ο Κένεθ Μπράνα, με τον όποιο συνεργάστηκαν στον Ιβάνοφ και στον Επιθεωρητή Βαλάντερ, τον κάλεσε να περάσει από οντισιόν για υποδυθεί τον Λόκι στο Thor (2011), ρόλο τον οποίο επανέλαβε στις ταινίες Οι Εκδικητές (The Avengers, 2012), Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (Thor: The Dark World, 2013), Thor: Ragnarok (2017), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (Avengers: Infinity War, 2018) και Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (Avengers: Endgame, 2019). Τον Νοέμβριο του 2018 ο διευθύνων σύμβουλος της Disney, Bob Iger, ανακοίνωσε ότι τα στούντιο της Marvel αναπτύσσουν μια νέα σειρά βασισμένη στον Λόκι για την νέα streaming υπηρεσία της Disney, με τον Χίντλστον στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εκτός από το σύμπαν της Marvel έχει πρωταγωνιστήσει σε μια σειρά ταινιών, σειρών, και θεατρικών παραστάσεων. Υποδύθηκε τον Λοχαγό Νίκολς στην ταινία Το Άλογο του Πολέμου (War Horse, 2011) σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ και τον Φρέντι Πέιτζ στο βρετανικό δράμα Το Βαθύ Μπλε του Ερωτα (The Deep Blue Sea, 2011). Συμμετείχε επίσης στην ταινία Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Midnight in Paris, 2011) του Γούντι Άλεν, στον ρόλο του συγγραφέα Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ.To 2012 υποδύθηκε τον Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας στην σειρά The Hollow Crown του BBC, βασισμένη στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, και έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA Ανερχόμενου Αστεριού.
Το 2013 υποδύθηκε τον Adam στην ταινία Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί (Only Lovers Left Alive) σε σκηνοθεσία Τζιμ Τζάρμους, και πρωταγωνίστησε στην παράσταση ο Κοριολανός (Coriolanus) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία της Jossie Rourke, στο Donmar Warehouse, για τη όποια ήταν υποψήφιος για το βραβείο Λόρενς Ολίβιε καλύτερου ηθοποιού, και κέρδισε το βραβείο Evening Standard για τον καλύτερο θεατρικό ηθοποιό. Το 2015 υποδύθηκε τον Thomas Sharpe στο ρομαντικό θρίλερ Πορφυρός Λόφος (Crimson Peak) σε σκηνοθεσία Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, και τον Hank Williams στο βιογραφικό Δόξα και πτώση (I Saw the Light) σε σκηνοθεσία Μαρκ Έιμπραχαμ με συμπρωταγωνίστρια την Elizabeth Olsen.
Το 2016 πρωταγωνίστησε στο ψυχολογικό θρίλερ High Rise του Ben Wheatley, υποδυόμενος τον γιατρό Robert Laing, και στην τηλεοπτική σειρά, The Night Manager, για την οποία απέσπασε και την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεοπτική ταινία. Το 2017 πρωταγωνίστησε στην ταινία Κονγκ: Η Νήσος του Κρανίου (Kong: Skull Island), και στο τέλος του έτους ανέβασε σε ένα πολύ μικρό θέατρο με περιορισμένο αριθμό παραστάσεων την παράσταση Άμλετ, όπου υποδύθηκε τον ομώνυμο ρόλο σε σκηνοθεσία του Κένεθ Μπράνα. Την άνοιξη του 2019, με αφορμή την συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατο του Χάρολντ Πίντερ πρωταγωνίστησε το έργο του Προδοσία σε σκηνοθεσία Jamie Lloyd, σαράντα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του στο Εθνικό θέατρο.
Προσωπική ζωή
Είναι άμεσος απόγονος της οικογένειας Vestey, που υπήρξε στο παρελθόν η πιο πλούσια οικογένεια της Βρετανίας μετά τους Ουίνδσορ και του αντιναυάρχου Reginald Servaes από τη μεριά της μητέρας του Diana Patricia (πατρ.Servaes) Hiddleston. . Η ίδια εργάστηκε ως arts manager και διευθύντρια σκηνής, ενώ ο πατέρας του είναι ο δόκτορας James Norman Hiddleston, διευθυντής μιας φαρμακευτικής/βιοτεχνολογικής εταιρείας σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, που προήλθε από την σκωτσέζικη εργατική τάξη. Ο Χίντλστον έχει δηλώσει ότι είναι ένα "παράξενο υβρίδιο" της Βρετανικής κουλτούρας. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο ίδιος ήταν 12 ετών, ενώ από 7 ετών ήταν εσώκλειστος σε γνωστά ιδιωτικά βρετανικά σχολεία.
Τον Μάρτιο του 2022, ανακοινώθηκε ότι ο Hiddleston είναι αρραβωνιασμένος με την Αγγλίδα ηθοποιό και συγγραφέα Zawe Ashton, με την οποία πρωταγωνίστησε στο έργο του 2019 στο West End και στο Broadway, Betrayal. Τον Ιούνιο του 2022, ανακοινώθηκε ότι περιμένουν το πρώτο τους παιδί.
Eμφανίστηκε στον κατάλογο του Debrett για το 2017 ως ένας από τους ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ είναι επίσης πρεσβευτής της ομάδας ανθρωπιστικής και αναπτυξιακής βοήθειας της UNICEF για το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης. Από το 2015 είναι ο πρώτος ιδρυτικός και ισόβιος πρέσβης του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου.
Ιβάνα Λούκοβιτς
Η Ιβάνα Λούκοβιτς (γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1992 στο Βελιγράδι) είναι Σέρβα επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως διαγώνιοςος. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σερβίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Καριέρα
Η Ιβάνα Λούκοβιτς έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της ΟΚ Παρτιζάν, στις οποίες βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε μέχρι το 2010 χωρίς ωστόσο να έχει καταφέρει προηγουμένως να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2010 αποφάσισε να αφήσει τη Σερβία και να ταξιδέψει στην Ιταλία για λογαριασμό της Σίριο Περούτζια. Στην ιταλική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο. Καθ' όλη τη διάρκεια της αμέσως επόμενης αγωνιστικής περιόδου και συγκεκριμένα της περιόδου 2011-12, η Ιβάνα Λούκοβιτς παρέμεινε ανενεργή καθώς δεν πήρε μεταγραφή σε κανένα σύλλογο.
Το καλοκαίρι του 2012, ο Ολυμπιακός Πειραιώς ανακοίνωσε επίσημα την απόκτηση της Ιβάνα Λούκοβιτς για ένα χρόνο. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 βρήκε τη Λούκοβιτς Πρωταθλήτρια αλλά και Κυπελλούχος Ελλάδος με τον Ολυμπιακό. Ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή στην ιστορία του συλλόγου καθώς αυτό το πρωτάθλημα ήταν το πρώτο που κατακτούσε το συγκεκριμένο τμήμα του συλλόγου από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη χρονιά.