cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας (ταινία 1962)
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Κόντον που κυκλοφόρησε το 1959, η διασκευή του σεναρίου έγινε από τον Τζορτζ Άξελροντ. Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε από τον Τζον Φράνκενχαϊμερ, ο οποίος ανάγκαστηκε να στραφεί στo μυθιστόρημα του Κόντον, όταν τα σχέδιά του για να γυρίσει την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ρίτσαρντ Γέιτς Ο δρόμος της Επανάστασης απέτυχαν. Ο δρόμος της επανάστασης γυρίστηκε τελικά το 2008 με πρωταγωνιστές τους Κέιτ Γουίνσλετ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ο Φρανκ Σινάτρα που είχε συμβόλαιο για την πραγματοποίηση τεσσάρων ταινιών με την United Artists, πρότεινε στον Φράνκενχαϊμερ τη Λουσίλ Μπολ για τον ρόλο της κυρίας Άισελιν, αλλά ο σκηνοθέτης που είχε σκηνοθετήσει την Άντζελα Λάνσμπερι στην ταινία Γύρω μου γκρεμίστηκαν όλα (All Fall Down) προτίμησε να δώσει σε εκείνην τον ρόλο, παρά το γεγονός ότι ήταν μόνο τρία χρόνια μεγαλύτερη από τον Λόρενς Χάρβεϊ που επρόκειτο να ερμηνεύσει τον γιο της. Όλες οι αναφορές του μυθιστορήματος που ήθελαν την κυρία Άισελιν να έχει αιμομικτική σχέση με τον γιο της αφαιρέθηκαν από την ταινία για να αποφευχθεί η λογοκρισία (συγκεκριμένα η σκηνή στην οποία η κυρία Άιζλιν κάνει πλύση εγκεφάλου στο γιο της για να έχει σεξουαλική σχέση μαζί του).
Ο Φρανκ Σινάτρα έσπασε ένα από τα δάχτυλά του κατά τη διάρκεια της σκηνής της πάλης του με τον Χένρι Σίλβα. Επειδή έπρεπε να γυρίσει κι άλλες σκηνές για την ταινία δεν ξεκούρασε το χέρι του, αλλά ούτε το έβαλε σε νάρθηκα, με αποτέλεσμα τα οστά του δαχτύλου του να μη δέσουν σωστά και να τον ταλαιπωρούν για την υπόλοιπή του ζωή.
Η ταινία γυρίστηκε εν καιρώ ψυχρού πολέμου και καθώς το θέμα που άγγιζε ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητο, η προβολή της δεν απαγορεύτηκε μόνο στις χώρες υποκείμενες στο ανατολικό μπλοκ, αλλά και στη Σουηδία και τη Φινλανδία. Η προβολή της σε αυτές τις χώρες πραγματοποιήθηκε μετά τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης.
Υποδοχή και Βραβεία
Η προβολή της ταινίας πραγματοποιηθήκε την περίοδο της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας, συνοδεύτηκε από θετικές κριτικές και έλαβε δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ. Η Άντζελα Λάνσμπερι έλαβε το βραβείο των κριτικών του National Board of Review και τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού σε Β' Γυναικείο Ρόλο. Ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, αλλά έχασε το βραβείο από την Πάτι Ντιουκ, που χρίστηκε νικήτρια για την ερμηνεία της στην ταινία Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν (The Miracle Worker).
Όσκαρ Υποψηφιότητες:
Επανεκτέλεση
Το 2004 το μυθιστόρημα του Κόντον μεταφέρθηκε για δεύτερη φορά στη μεγάλη οθόνη σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Ντέμι και με πρωταγωνιστές τους Ντένζελ Ουάσινγκτον, Μέριλ Στριπ και Λιβ Σράιμπερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Φρανκ Σινάτρα
The Complete Studio Recordings (Led Zeppelin)
The Complete Studio Recordings είναι ο τίτλος του πακέτου δέκα CD του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records" και περιλαμβάνει τα εννέα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, μαζί με το "Coda" το οποίο κυκλοφόρησε δύο χρόνια μετά τη διάλυση τους.
Τραγούδια
CD 1, Led Zeppelin I
1. Good Times, Bad Times (Page, Jones, Bohnam) - 2:46
2. Babe, I'm Gonna Leave You (Page, Plant, Bredon) - 6:41
3. You Shook Me (Dixon, Lenoir) - 6:28
4. Dazed and Confused (Page) - 6:26
5. Your Times is Gonna Come (Page, Jones) - 4:14
6. Black Mountain Slide (Page) - 2:05
7. Communication Breakdown (Page, Jones, Bohnam) - 2:27
8. I Can't Quit You Baby (Dixon) - 4:42
9. How Many More Times (Page, Jones, Bohnam) - 8:28
CD 2, Led Zeppelin II
1. Whole Lotta Love (Page, Plant, Jones, Bonham, Dixon) - 5:34
2. What Is And What Should Never Be (Page, Plant) - 4:44
3. The Lemon Song (Page, Plant, Jones, Bonham, Burnett) - 6:19
4. Thank You (Page, Plant) - 4:47
5. Heartbreaker (Page, Plant, Jones, Bonham) - 4:14
6. Living Loving Maid (She's Just a Woman) (Page, Plant) - 2:39
7. Ramble On (Page, Plant) - 4:23
8. Moby Dick (Page, Plant, Bonham) - 4:21
CD 3, Led Zeppelin III
1. Immigrant Song (Page, Plant) - 2:23
2. Friends (Page, Plant) - 3:54
3. Celebration Day (Page, Plant, Jones) - 3:28
4. Since I've Been Loving You (Page, Plant, Jones) - 7:24
6. Gallows Pole (Page, Plant) - 4:56
7. Tangerine (Page) - 2:57
9. Bron-Y-Aur Stamp (Page, Plant, Jones) - 4:16
10. Hats Off to (Roy Harper) (Charles Obscure) - 3:42
CD 4, Led Zeppelin IV
2. Rock and Roll (Page, Plant, Bohnam) - 3:40
3. The Battle of Evermore (Page, Plant) - 5:51
5. Misty Mountain Hop (Page, Plant, Jones) - 4:38
6. Four Sticks (Page, Plant) - 4:44
7. Going to California (Page, Plant) - 3:31
8. When the Levee Breaks (Page, Plant, Jones, Bohnam, Memphis Minnie) - 7:07
CD 5, Houses of the Holy
1. The Song Remains the Same (Page, Plant) - 5:28
2. The Rain Song (Page, Plant) - 7:39
3. Over the Hills and Far Away (Page, Plant) - 4:47
4. The Crunge (Page, Plant, Jones, Bonham) - 3:13
5. Dancing Days (Page, Plant) - 3:41
7. No Quarter (Page, Plant, Jones) - 6:59
8. The Ocean (Page, Plant, Jones, Bohnam) - 4:30
CD 6, Presence
1. Achilles Last Stand (Page, Plant, Jones) - 10:22
2. For Your Life (Page, Plant) - 6:20
3. Royal Orleans (Page, Plant, Jones, Bonham) - 2:58
4. Nobody's Fault but Mine (Page, Plant) - 6:27
5. Candy Store Rock (Page, Plant) - 4:07
6. Hots on for Nowhere (Page, Plant) - 4:43
7. Tea for One (Page, Plant) - 9:27
CD 7, Physical Graffiti 1
1. Custard Pie (Page, Plant) - 4:13
2. The Rover (Page, Plant) - 5:36
3. In My Time of Dying (Page, Plant, Jones, Bonham) - 11:04
4. Houses of the Holy (Page, Plant) - 4:01
5. Trampled Under Foot (Page, Plant, Jones) - 5:35
6. Kashmir (Page, Plant, Bonham) - 8:31
CD 8, Physical Graffiti 2
1. In the Light (Page, Plant, Jones) - 8:44
2. Bron-Yr-Aur (Page) - 2:06
3. Down By the Seaside (Page, Plant) - 5:14
4. Ten Years Gone (Page, Plant) - 6:31
5. Night Flight (Page, Plant, Jones) - 3:36
6. The Wanton Song (Page, Plant) - 4:06
7. Boogie with Stu (Page, Plant, Jones, Bonham, Stewart) - 3:51
8. Black Country Woman (Page, Plant) - 4:24
CD 9, In Through the Out Door
1. In the Evening (Page, Plant, Jones) - 6:49
2. South Bound Suarez (Plan, Jones) - 4:12
4. Hot Dog (Page, Plant) - 3:17
5. Carouselambra (Page, Plant, Jones) - 10:32
6. All My Love (Plant, Jones) - 5:53
7. I'm Gonna Crawl (Page, Plant, Jones) - 5:30
CD 10, Coda
1. We're Gonna Groove (Bethea, King) - 2:37
3. I Can't Quit You Baby (Dixon) - 4:16
4. Walter's Walk (Page, Plant) - 4:31
5. Ozone Baby (Page, Plant) - 3:35
7. Bonzo's Montreux (Bonham) - 4:18
8. Wearing and Tearing (Page, Plant) - 5:28
9. Baby Come on Home (Page, Plant, Berns) - 4:29
11. White Summer / Black Mountain Side (Page) - 8:01
12. Hey Hey What Can I Do (Page, Plant, Jones, Bonham) - 3:56
Βραβεία
The Complete Studio Recordings (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 φορές πλατινένιος
Μέλη των Led Zeppelin
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του "The Complete Studio Recordings" ήταν οι εξής:
Ρόμπερτ Πλαντ - φωνητικά, φυσαρμόνικα
Τζίμι Πέιτζ - ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα
Τζον Πωλ Τζόουνς - μπάσο, πλήκτρα
Τζον Μπόναμ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Led Zeppelin
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ημαθίας 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ημαθίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ημαθίας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ημαθίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2015–16, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ημαθίας είναι η εξής:
Στην Α1 δε δήλωσαν συμμετοχή ο Α.Σ. Λευκαδίων και ο Άτλας Ζερβοχωρίου. Έτσι η κατηγορία διεξάγεται με 14 αντί για 16 ομάδες. Στην Α2 δε δήλωσαν συμμετοχή 3 σύλλογοι, ο Αχιλλέας Νεοκάστρου που τελικά συμμετείχε στην Β΄, και οι Α.Ε. Καψόχωρας, Θύελλα Στενημάχου.
Α1 Κατηγορία
Πρωταθλήτρια για το 2015-16 ήταν ο Φ.Α.Σ. Νάουσα που θα διεκδικήσει την επάνοδο σε εθνικές κατηγορίες μέσω του Πρωταθλήματος Πρωταθλητριών ΕΠΣ. Στην Α2 υποβιβάζεται μόνο ο τελευταίος Φίλιππος Μελίκης, λόγω της διεξαγωγής του πρωταθληματος με λιγότερες ομάδες. Πηγή: ΕΠΣ Ημαθίας
Α2 Κατηγορία
Οι 26 ομάδες χωρίστηκαν σε δυο ομίλους, οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου ανεβαίνουν στην Α1 και οι τελευταίες υποβιβάζονται.
Β΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 9 ομάδων διεξήχθη το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας. Σύμφωνα με την προκήρυξη οι 4 πρώτες ανεβαίνουν στην Α2 και η τελευταία υποβιβάζεται στη Γ΄.
Γ΄ Κατηγορία
Η κατηγορία απαρτίζεται από 13 συνολικά συλλόγους που χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2016. Τέσσερις ομάδες θα ανέβουν κατηγορία, έτσι μετά το τέλος της κανονικής περιόδου θα γίνουν αγώνες κατάταξης μεταξύ των πρώτων κάθε ομίλου για την ανάδειξη του υπερπρωταθλητή και μεταξύ των δεύτερων κάθε ομίλου για την ανάδειξη της 4ης ομάδας που θα ανέβει στη Β΄
Η τελική ενιαία κατάταξη ήταν: Πηγή: SportsUp.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ημαθίας. Το κύπελλο της περιόδου 2015–16 κατέκτησε η ομάδα του ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ημαθίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Ματθαίος Στιούαρτ, 2ος κόμης του Λέννοξ
Ο Ματθαίος Στιούαρτ, 2ος κόμης του Λέννοξ (1460 - 9 Σεπτεμβρίου 1513) εξέχων Σκωτσέζος ευγενής ήταν γιος του Τζων Στιούαρτ, 1ου κόμη του Λέννοξ και της Μάργκαρετ Μοντγκομέρι, κόρης του Αλεξάνδρου κυρίου του Μοντγκομέρι. Παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο στις 13 Ιουνίου 1490 την Μάργκαρετ Λιλ, κόρη του Ρόμπερτ Λιλ λόρδου του Λιλ. Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του στις 9 Απριλίου 1494 την Ελισάβετ Χάμιλτον, κόρη του Ιακώβου Χάμιλτον, 1ου λόρδου του Χάμιλτον και της Μαρίας Στιούαρτ κόρης του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας.
Ο Ματθαίος Στιούαρτ και η Ελισάβετ είχαν έξι παιδιά : Μάνγκο Στιούαρτ, Αγνή Στιούαρτ, Ιωάννης Στιούαρτ, 3ος κόμης του Λέννοξ, Μαργαρίτα Στιούαρτ, Ελισάβετ Στιούαρτ και Κατερίνα Στιούαρτ. Έγινε δυο φορές λόρδος προστάτης της Γλασκώβης (1497, 1509 - 1513)
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Αντώνιος Ρικάκης
Ο Αντώνιος Ρικάκης (1824 - 1909) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπήρξε βουλευτής, υπουργός και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Κύθηρα αλλά είχε Κρητική καταγωγή. Μεγάλωσε στην Πάτρα και σπούδασε νομικά στην Αθήνα ενώ διετέλεσε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της Παναχαϊκής και της Φιλίππου Ενώσεως Ελ­λάδος. Το 1875 πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Πατρών με το Ρουφικό κόμμα. Το 1881 χρημάτισε υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου και το 1885 υπουργός οικονομικών, επί κυβέρνησης Δελλιγιάννη, διετέλεσε δυο φορές πρόεδρος της Βουλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Παναχαϊκή Γ.Ε. Κατηγορία:Οικογένεια Παπαδιαμαντόπουλου
Νέα Πέραμος Καβάλας
Η Νέα Πέραμος Καβάλας είναι παραθαλάσσια κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας, του Δήμου Παγγαίου, έδρα της Δημοτικής Ενότητας Ελευθερών. Βρίσκεται στον Όρμο Ελευθερών, 17 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Καβάλας
Ιστορικά στοιχεία
Το 1924, οι Περάμιοι, που είχαν εγκατασταθεί και δημιουργήσει μία εύρωστη παροικία στην Κωνσταντινούπολη, (μετά την καταστροφική φωτιά της Περάμου από τους Τούρκους το 1915 και την εξορία που ακολούθησε) διώχθηκαν, αφού έγινε πράξη η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδας και Τουρκίας, σύμφωνα με τη συνθήκη της Λοζάνης. Το δεύτερο κύμα προσφύγων, φτάνοντας στην Ελλάδα, επέλεξε την παραθαλάσσια περιοχή «Μεγάλο Πεύκο» της επαρχίας Μεγαρίδος, όπου εκεί ίδρυσε την νέα εστία, τη Νέα Πέραμο Αττικής, δηλώνοντας έτσι την καταγωγή και την πολιτιστική ταυτότητα των κατοίκων της.Τον Οκτώβριο του 1922 οι περισσότεροι Περαμιώτες πρόσφυγες είχαν συγκεντρωθεί στην Καβάλα. Στεγάστηκαν προσωρινά σε σπίτια, σε δημόσια κτίρια, σε καπναποθήκες κι όπου αλλού βρισκόταν χώρος. Άμεση ήταν η ανάγκη να βρεθεί ένας τόπος κατάλληλος για μόνιμη εγκατάσταση. Έτσι, την άνοιξη του '23 οι πρώτες οικογένειες Περαμιωτών εγκαταστάθηκαν στο συνοικισμό Νέα Μήδεια, που είχε κτιστεί για τους πρόσφυγες από τη Μήδεια της Μαύρης Θάλασσας. Ακολούθησαν κι άλλες Περαμιώτικες οικογένειες αλλά και οικογένειες από άλλα χωριά της Κυζίκου (τη Διαβατή, το Καστέλι, τη Χαρταλιμή, το Πασά Κιοϊ, τα Γανόχωρα). Στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου βρίσκεται σήμερα το εξαιρετικής τέχνης εικόνισμα του Αγίου Παντελεήμονα που οι Περαμιώτες μετέφεραν από την Πέραμα. Δυστυχώς, το εικόνισμα της Αγίας Παρασκευής χάθηκε στη βουλγαρική κατοχή· τότε καταστράφηκαν και τα αρχεία της κοινότητας και ο κώδικας της παλαιάς Περάμου.
Χρόνο με το χρόνο περιορίστηκαν οι βαλτότοποι και λιγόστεψε η ελονοσία που ταλάνιζε παλιότερα τους Μηδιώτες αλλά και τους νεότερους οικιστές. Τα προβλήματα σιγά σιγά αντιμετωπίζονταν και ο τόπος άρχισε να προοδεύει. Αρχές του 1928 ο συνοικισμός αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα Νέας Περάμου και συγκροτήθηκε το πρώτο Κοινοτικό Συμβούλιο με πρόεδρο τον Θεόδωρο Λιώτα. Ο κοινοτικός κύκλος ζωής της Νέας Περάμου, όπως και των άλλων χωριών που αποτέλεσαν το νέο Δήμο, που ονομάστηκε Ελευθερών, έκλεισε με τον περίφημο "Νόμο Καποδίστρια" το 1998.
Αρχαία Οισύμη και Ανακτορόπολη
μικρογραφία|Τα ερείπια της Ανακτορόπολης Η ιστορία της φτάνει μέχρι στο 7. αιώνα π. Χ., όταν Θασίτες ίδρυσαν στην απέναντι όχθη της στερεάς την αποικία Οισύμη. Στην θέση του αρχαίου οικισμού αναφέρεται για πρώτη φορά κατά το 9. αιώνα μ. Χ. η επισκοπική έδρα Ανακτορούπολη, η οποία κατατάσσεται σήμερα στους σημαντικότερους αρχαιολογικούς και ιστορικούς τόπους του Νομού Καβάλας. Κατά την βυζαντινή εποχή αποτέλεσε ο όρμος των Ελευθερών ένα από τα σημαντικά λιμάνια του βόρειου Αιγαίου. Η κάθοδος και τελικά ο ουσιαστικός αφανισμός της Ανακτορούπολη στα πλαίσια της επέκτασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας έλαβε χώρα κατά το 14ο και 15ο αιώνα.
«Αισύμη ή Οισύμη. Πόλις της αρχαίας Ήδαινίδος, εκτεινομένης μεταξύ των ποταμών της Μακεδονίας Στρυμόνος και Νέστου. Έκειτο εις τάς έκβολάς του Στρυμόνος και, ήτο αποικία των Θασίων. Ύπό του Όμηρου (Ίλ. Θ. 305) αναφέρεται με τό πρώτον της όνομα ( [Οίσύμη) ώς πατρίς τής ωραίας Καστιανείρας, έκ του γάμου της οποίας μετά του Πριάμου είχε γεννηθή ό Γαργυθίων, τόν όποιον έφόνευσεν ό δεινός τοξότης Τείκρος, ο αδελφός του Αίαντος. Κατά τό εβδομον έτος του Πελοποννησιακού πολέμου (424 π. Χ.) ή πόλις αύτη, Οισύμη τότε καλούμενη, έκ των άξιολογωτάτων ούσα προσεχώρησε μετά της Γαληψού και Μυρκίνου, πόλεων πασών της Ήδωνίδος, προς τόν Βρασίδαν.» (Θουκ. Δ' 107.)
Σήμερα
Σήμερα η Νέα Πέραμος είναι μια τουριστική περιοχή με καθαρές παράλιες, βραβευμένες με Γαλάζιες Σημαίες, με πολλά εστιατόρια, ταβέρνες και μπαράκια και αποτελεί πόλο έλξης πολλών τουριστών, κυρίως από Βαλκανικές χώρες. Ο επισκέπτης μπορεί να βρει ό,τι χρειάζεται για την διαμονή του, είτε έρθει τον χειμώνα είτε το καλοκαίρι. Η Πέραμος φημίζεται κυρίως για τις παραλίες των Αμμολόφων, όπου εκεί θα βρει αρκετές οργανωμένες παραλίες. Εκτός, όμως, από τον τουρισμό, στην Ν. Πέραμο μπορεί κανείς να απολαύσει και τα τοπικά προϊόντα από ντόπιους παραγωγούς, όπως το σταφύλι, κρασί, τσίπουρο, ελιές, λάδι, καθώς μια από τις κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι και η γεωργία. Στην περιοχή λειτουργούν Δημοτικά σχολεία, Νηπιαγωγεία, γυμνάσιο και Λύκειο. Διαθέτει πολιτιστικό Σύλλογο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καβάλας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Καβάλα Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου
Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε
Ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε (Ludwig Mies van der Rohe, 27 Μαρτίου 1886 - 17 Αυγούστου 1969) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στο Άαχεν και πέθανε στο Σικάγο.
Θεωρείται από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, δίπλα στον Λε Κορμπυζιέ και στον Φρανκ Λόιντ Ράιτ, και από τις μεγάλες μορφές του μοντέρνου κινήματος στην αρχιτεκτονική. Επιδίωξε μια λογική προσέγγιση που θα καθοδηγούσε τη δημιουργική διαδικασία του αρχιτεκτονικού σχεδίου, και είναι γνωστός για τη χρήση των αφορισμών «το λιγότερο είναι περισσότερο» («weniger ist mehr») και «ο Θεός κρύβεται στις λεπτομέρειες».
Η ζωή του
μικρογραφία|Η [[Έπαυλη Τούγκεντατ]] Ο φαν ντερ Ρόε γεννήθηκε στο Άαχεν. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών άρχισε να δουλεύει στην οικοδομική επιχείρηση του πατέρα του. Ύστερα από φοίτηση δύο χρόνων σε εμπορική σχολή και μια περίοδο κατά την οποία σχεδίαζε γύψινες διακοσμήσεις για έναν οικοδόμο της περιοχής, άφησε το 1905 τη γενέτειρα του το Άαχεν και πήγε στο Βερολίνο. Το πατρικό επώνυμό του ήταν Mies, αλλά μετονομάστηκε σε “van der Rohe“, το οποίο ήταν το επώνυμο της μητέρας του, όταν πια ως διάσημος αρχιτέκτονας άρχισε να συνεργάζεται με την πολιτιστική ελίτ του Βερολίνου. Εργάστηκε από το 1905 στο Βερολίνο ως σχεδιαστής επίπλων, στο πλευρό του Μπουρνό Πόλ και από το 1908 άρχισε την αρχιτεκτονική του σταδιοδρομία ως μαθητευόμενος στο τεχνικό γραφείο του Πέτερ Μπέρενς, όπου γνωρίστηκε με τον Βάλτερ Γκρόπιους και τον Λε Κορμπυζιέ, ως το 1912 όπου ήρθε σε επαφή με τις θεωρίες σχεδίου και τον προοδευτικό γερμανικό πολιτισμό. Όπως και ο Γκρόπιους, ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε ήταν βαθιά επηρεασμένος από τον εξπρεσιονισμό. Στα χρόνια 1911-12 διηύθυνε με εντολή του Μπέρενς την κατασκευή της γερμανικής πρεσβείας στην Πετρούπολη της Ρωσίας και το 1912 ίδρυσε ανεξάρτητο αρχιτεκτονικό γραφείο. Στον Α' παγκόσμιο πόλεμο επιστρατεύτηκε και πολέμησε σε διαφορά μέτωπα.
Το 1921 τίθεται επικεφαλής της «Ομάδας του Νοέμβρη» (Novembergruppe), η οποία έχει βάλει στόχο τη μεταφορά του πνεύματος της γερμανικής «επανάστασης του Νοέμβρη» (1918) στην περιοχή της τέχνης. Η ομάδα απαιτεί περίπου τη «διάλυση της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής» και την «εξάλειψη της προσωπικότητας» του καλλιτέχνη. Με την κατασκευή ενός πολυώροφου κτιρίου με επένδυση γυαλιού στο Βερολίνο ξεκινάει τη λεγόμενη αρχιτεκτονική «skin and bones» (ελεύθερα «πετσί και κόκαλο»). Το 1923 γίνεται συνεκδότης του πρωτοποριακού περιοδικού «G», στο οποίο εκδηλώνει την προσχώρησή του στη ριζοσπαστική Αρχιτεκτονική. Γίνεται συνιδρυτής με τον Γκρόπιους του «κύκλου» πρωτοποριακών αρχιτεκτόνων.
Στα χρόνια 1925-26 σχεδιάζει με εντολή του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας τις επιτάφιες πλάκες των δολοφονηθέντων ηγετών Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζα Λούξεμπουργκ, που τοποθετούνται στο προάστιο Friedrichsfelde του Βερολίνου. Στα χρόνια 1928-29 κατασκευάζεται από τον Μις φαν ντερ Ρόε το περίπτερο της Γερμανίας στην παγκόσμια έκθεση της Βαρκελώνης. Το 1930 του ανατίθεται από τον Γκρόπιους η διεύθυνση του «Μπάουχαους». Μετά το κλείσιμό του Μπάουχαους το 1932, μετακινείται στη Στουτγκάρδη. Το 1934 συμμετέχει σε διαγωνισμό για το γερμανικό περίπτερο στις Βρυξέλλες, αλλά η πρότασή του απορρίπτεται από τον Χίτλερ προσωπικά. Η δυνατότητα εργασίας στη Γερμανία περιορίζεται σταδιακά, λόγω του επεκτεινόμενου ελέγχου των ναζί σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου. Το 1938 ο Μις φαν ντερ Ρόε μεταναστεύει στην Αμερική και γίνεται διευθυντής του Illinois Institute of Technology στο Σικάγο. Για 20 και πλέον χρόνια κατασκευάζει εντυπωσιακά οικοδομήματα στην Αμερική. Στα χρόνια 1965-1968 επανήλθε στη Γερμανία και κατασκεύασε τη Νέα Εθνική Πινακοθήκη του Βερολίνου. Η επαγγελματική σταδιοδρομία του Μις φαν ντερ Ρόε χωρίζεται σε δύο περιόδους, σε αυτή της δράσης του στη Γερμανία και σε αυτή στην Αμερική.
Ο Μις φαν ντερ Ρόε μαζί με τον Βάλτερ Γκρόπιους και τον Λε Κορμπυζιέ, θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πρωτοποριακούς της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Ο Μις όπως πολλοί από τους μετασύγχρονους επιδίωξε να καθιερώσει ένα αρχιτεκτονικό ύφος. Υλικά της προτίμησής του το ατσάλι και το γυαλί. Στην καριέρα του ως ελεύθερος επαγγελματίας σχεδίαζε σπίτια ανώτερης κατηγορίας στις παραδοσιακές γερμανικές μορφές. Θαύμασε τις ευρείες αναλογίες την τακτικότητα των ρυθμικών στοιχείων και έδωσε μεγάλη προσοχή στη σχέση μεταξύ των δημιουργημάτων του ανθρώπου και τη φύση.
Μπαουχάους
Λειτούργησε σε τρεις διαφορετικές πόλεις της Γερμανίας, στη Βαϊμάρη (1919-25), στο Ντεσάου (1925-32) και στο Βερολίνο (1932-33), υπό τη διεύθυνση των Βάλτερ Γκρόπιους (1919-28), Χάνες Μέγιερ (1928-30) και Μις φαν ντερ Ρόε (1930-33) αντίστοιχα. Οι αλλαγές στην έδρα και στην ηγεσία της συνδέονταν με αντίστοιχες διαφοροποιήσεις στην πολιτική της αλλά και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ύφους της. Ανάμεσα στις κεντρικές ιδέες που προώθησε η σχολή, ήταν η χρήση της τεχνολογίας για καλλιτεχνικούς σκοπούς, η απουσία διάκρισης μεταξύ καλών και εφαρμοσμένων τεχνών, καθώς και η αναγκαιότητα της σφαιρικής διδασκαλίας όλων των μορφών τέχνης. Επανέφερε τη διδασκαλία σε εργαστήρια, σε αντίθεση με τον τρόπο λειτουργίας των ακαδημιών, και στο μικρό χρονικό διάστημα που λειτούργησε, δίδαξαν επιφανείς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, όπως ο Βασίλι Καντίνσκυ, ο Γιοχάνες Ίτεν, ο Μαρσέλ Μπρόιερ και ο Πάουλ Κλέε.
Όταν τη διεύθυνση της σχολής ανέλαβε ο Μις, ελευθέρωσε τη σχολή από την πολιτική, αλλά συνάντησε σημαντική αντίθεση από τους αριστερούς σπουδαστές, και σε μια από τις συνεδριάσεις έγινε μια αναταραχή. Η σχολή έκλεισε για λίγο και ο Μις έκανε το Μπάουχαους ένα παραδοσιακό σχολείο της αρχιτεκτονικής με αυστηρές απαγορεύσεις πολιτικής δραστηριότητας ακόμα και με την ποινή της αποβολής. Στο διάστημα που διετέλεσε διευθυντής της σχολής εισήγαγε μαζί με τη συνεργάτιδά του Λίλλυ Ράιχ τη διδασκαλία του σχεδιασμού εσωτερικών και εκθεσιακών χώρων. Φρόντισε επίσης να αναπτυχθούν και τα εργαστήρια τυπογραφίας, διαφήμισης και φωτογραφίας.
Το 1932 η σχολή έκλεισε καθώς οι Ναζί πήραν τον έλεγχο του Ντεσσάου και θεώρησαν το ύφος Μπάουχαους μη πατριωτικό. Από εκεί μεταφέρθηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Βερολίνο και παρά τις ύστατες απεγνωσμένες προσπάθειες του Μις, έκλεισε οριστικά το 1933, μετά από εννέα μόνο μήνες λειτουργίας της. Έτσι, ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε υπήρξε ο τελευταίος διευθυντής του Μπάουχαους.
Επαγγελματική δραστηριότητα στις Η.Π.Α.
μικρογραφία|Η κατοικία Farnsworth (Κατασκευή 1950-51) Ο Mies εγκαταστάθηκε στο Σικάγο στο Ιλινόις όπου διορίστηκε ως προϊστάμενος του σχολείου αρχιτεκτονικής στο τμήμα τεθωρακισμένης τεχνολογίας που αργότερα ονομάστηκε (Institute of technology –IIT).Μια από τις προϋποθέσεις για να πάρει αυτή τη θέση ήταν ότι θα αναλάμβανε να σχεδιάσει τα νέα κτήρια τής πανεπιστημιούπολης. Έτσι πολλά από τα πιο διάσημα κτήρια του βρίσκονται εκεί. Αυτά είναι Alumni Hall, S.R Grown Hall, Home of IIT’s school of Architecture. Το 1944 έγινε Αμερικανός πολίτης. Τα τριάντα χρόνια ως Αμερικανός αρχιτέκτονας αντανακλούσαν μια πιο συγκροτημένη και ώριμη προσέγγιση στην πραγματοποίηση του στόχου του. Δηλαδή μια αρχιτεκτονική του εικοστού αιώνα. Εστίασε τις προσπάθειες του στην ιδέα να στεγάσει μεγάλους ανοιχτούς χώρους με καθαρά στοιχισμένα δομικά πλαίσια τα οποία θα ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και γυαλί.
Ως καθηγητής
Ο Μις έπαιξε σημαντικό ρόλο σαν εκπαιδευτικός πιστεύοντας ότι η αρχιτεκτονική είναι γλώσσα που μπορεί να μαθευτεί και να διδαχτεί. Εργάστηκε προσωπικά και εντατικά στις πρωτότυπες ιδέες και λύσεις επιτρέποντας στους μαθητές του στη σχολή και στο γραφείο του να αναπτύξουν παραγωγικές λύσεις για συγκεκριμένα προγράμματα κάτω από την καθοδήγηση του. Όταν όμως είδε πως κανείς δεν είχε την ικανότητα να συνδυάσει την ιδιοφυΐα και την ποιότητα της δικής του δουλειάς αναρωτήθηκε πού είχε κάνει λάθος στην εκπαιδευτική του μέθοδο.
Φιλοσοφία
μικρογραφία|Neue Nationalgalerie Berlin Ο Ludwig Mies είχε ως στόχο ζωής τη δημιουργία όχι μόνο ενός νέου αρχιτεκτονικού ύφους αλλά και μιας νέας αρχιτεκτονικής γλώσσας, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αντιπροσωπεύσει τη νέα εποχή των τεχνολογικών επιτευγμάτων και της παραγωγής. Θεωρούσε αναγκαία τη δημιουργία μιας αρχιτεκτονικής που θα ήταν σε αρμονία με την εποχή της, όπως η γοτθική αρχιτεκτονική ήταν την εποχή του πνευματισμού. Περισσότερο από κάθε άλλο μοντερνιστή ο Μις χρησιμοποίησε τη φιλοσοφία ως βάση για την εργασία του.
Ο Ludwig Mies δημιούργησε ένα επιδρών αρχιτεκτονικό ύφος εικοστού αιώνα, που το χαρακτήριζε ακραία σαφήνεια και απλότητα. Τα κτήρια αποπνέουν την καθαρότητα και τη σαφήνεια της απλής απλοϊκής θα έλεγε κανείς, γεωμετρικής δομής, όπου η ένταση δημιουργείται μέσα από την αυστηρότητα των περιγραμμάτων και την προσεγμένη αναλογία των επιμέρους στοιχείων. Το “Less is more” είναι η άλλη προστακτική του, που οδήγησε στον υπέρτατο ορθολογισμό και στην ψυχρή ομορφιά των χαλύβδινων και γυάλινων δημιουργημάτων του, που πραγματοποιούνται χάρη στην τελειοποίηση της τεχνολογίας, της οποίας ο Μις αποδεικνύεται μεγαλοφυής γνώστης και χρήστης. Το πάθος του για τη λεπτομέρεια φαίνεται στην επεξεργασία του προβλήματος της γωνίας, ενός πανάρχαιου προβλήματος από την εποχή του δωρικού ρυθμού. Επίσης τα κτήρια του χρησιμοποιούσαν σύγχρονα υλικά όπως ο βιομηχανικός χάλυβας και γυαλί για να καθορίσουν τον αυστηρό αλλά κομψό χώρο. Ανέπτυξε τη χρήση της εκτεθειμένης δομής χάλυβα και γυαλιού για να εσωκλείσει και να καθορίσει τον χώρο. Προσπάθησε για μια αρχιτεκτονική με ελάχιστα πλαίσια στη δομική διάταξη και σε ισορροπία με την απαιτούμενη ελευθερία του ανοιχτού χώρου. Χαρακτήριζε τα κτήρια του “skin and bones” αρχιτεκτονική. Τέλος είναι γνωστός για τη χρήση αφορισμών όπως “Less is more” και “God is in details”.
Έπιπλα
μικρογραφία|Οι πολυθρόνες στο περίπτερο της Βαρκελώνης Ο Μις σχεδίασε σύγχρονα κομμάτια επίπλων χρησιμοποιώντας τις νέες βιομηχανικές τεχνολογίες. Τα έπιπλα είναι γνωστά για τη λεπτή χειροτεχνία, ένα μείγμα των παραδοσιακών πολυτελών υφασμάτων όπως το δέρμα σε συνδυασμό με τα σύγχρονα πλαίσια χρωμίου, καθώς και έναν ευδιάκριτο χωρισμό της ενισχυτικής δομής και των υποστηριγμένων επιφανειών. Προκειμένου να ενισχύσουν το συναίσθημα της ελαφρότητας που δημιουργείται από τα λεπτά δομικά πλαίσια χρησιμοποιούσαν προεξέχουσες κυρτές δοκούς (cantilevers).
Σημαντικά κτήρια
μικρογραφία|Ουρανοξύστης Seagram (1958)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μις Μις Μις
Καλλιόπη Κουτήφαρη
Το 1964 με υποτροφία του Ι.Κ.Υ Μελέτησε την Ελληνική Τέχνη στα μουσεία της Ελλάδας και το 1966 πηγαίνει στη Γαλλία, υπότροφος του Πανεπιστημίου Αθηνών, για μεταπτυχιακές σπουδές στην Ecole Nationale Superieure Des Beaux Arts στο Παρίσι, όπου επίσης διακρίθηκε (Mantion).
Έχει διοργανώσει 4 ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 140 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Από το 1969 που επιστρέφει στην Ελλάδα παίρνει μέρος σε σημαντικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων διεθνείς και στο εξωτερικό, όπως στο Παρίσι, Αίγυπτο (9η Μπιενάλε Αλεξανδρείας Β’ βραβείο γλυπτικής), Μόσχα, Ισπανία, πανελλήνιες του Ζαππείου, του Υπουργείου Πολιτισμού στον Ο.Λ.Π το 1987, Αθήνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 1985, Θεσσαλονίκη Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης το 1987, εκθέσεις του Συλλόγου Γλυπτών, του Καλ. Επιμελητηρίου, της Ουνέσκο, της Διεθνούς Γυναικείας Μορφωτικής Ομοσπονδίας κ.α. Επίσης το 2000 έλαβε μέρος στο Συμπόσιο Εικαστικών Τεχνών του Καλ. Επιμελητηρίου στη Σαμοθράκη και του Δήμου Αιγάλεω στο Αιγάλεω το 2001. Άλλες εκθέσεις που πήρε μέρος είναι: ο μήνας εικαστικών τεχνών στην Τεχνόπολη του Ε.Ε.Τ.Ε., η 45η διεθνής έκθεση εικαστικών τεχνών της Διεθνούς Γυναικείας Μορφωτικής Ομοσπονδίας στο κέντρο τεχνών του Δήμου Αθηναίων, η 1η διαβαλκανική έκθεση μικρογλυπτικής στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης το 2002, η διεθνής έκθεση Θεσσαλονίκης το 2003 (Σύλ. Γλυπτών-Υπ. Πολιτισμού), η έκθεση Μεγάλη Ολυμπιακή Τριλογία στο Λαύριο το 2004 (Συλ. Γλυπτών- Δήμος Λαυρίου), η έκθεση γλυπτικής στο Ιωνικό κέντρο τεχνών (Σύλ. Γλυπτών), η έκθεση στο μουσείο Βούρου-Ευταξία το 2006 (Διεθνής γυναικεία Μορφωτική ομοσπονδία, η έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας, η έκθεση του κέντρου τεχνών Δήμου Αθηναίων στο Πάρκο Ελευθερίας (Συλ. γλυπτών- Πολ. Οργ. Δήμου Αθηναίων), η έκθεση στον πολυχώρο Απόλλων της Νομαρχίας Πειραιώς το 2007, η έκθεση του Συλ. Γλυπτών στην Τήνο το 2008, και η έκθεση του Ε.Ε.Τ.Ε στον πολυχώρο Μελίνα Μερκούρη.
Έχει παρουσιάσει επιστημονικές εργασίες για τους Μεσσήνιους Γλύπτες στα “Μεσσηνιακά Χρονικά”, 1ος τόμος, του Χ.Ρέππα. Επίσης σε συνεργασία με επιστημονική ομάδα των Τ.Ε.Ι, συνέταξε τη μελέτη για την κατάρτιση ειδικότητας εφηρμοσμένων τεχνών του Ο.Ε.Ε.Κ, “Βοηθός Συντηρητή Γλυπτών Έργων Κεραμικών”
Έχει τιμηθεί με βραβεία γλυπτικής το 1972 στη διεθνή έκθεση Αλεξανδρείας και το 1987 στην έκθεση “Σύγχρονα γλυπτά στους Δήμους της Αθήνας”, σε διαγωνισμό του Συλλόγου Γλυπτών - Δήμου Αθηναίων.
Είναι από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Γλυπτών, του οποίου υπήρξε πρόεδρος. Επίσης είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Έργα της, βρίσκονται: στο Υπ. Πολιτισμού, Μουσεία, δημόσιους χώρους και Ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. ☁
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Οικογένεια Κουτούφαρη
Χαράλαμπος Σφαέλλος
Ο Χαράλαμπος Σφαέλλος (Αλεξάνδρεια, 1914 - Αθήνα, Νοέμβριος 2004) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας, κύριος εκπρόσωπος του ελληνικού μοντερνισμού. Το όνομά του συνδέθηκε με τη δημιουργία του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, όπου εργάσθηκε ως τη δεκαετία του 1950 και το σχεδιασμό τως ξενοδοχείων Ξενία.
Βιογραφία
Ο Χαράλαμπος Σφαέλλος γεννήθηκε το 1914 στην Αλεξάνδρεια. Το 1931 αποφοιτά από το Αβερώφειο Γυμνάσιο με άριστα και εγγράφεται στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου μαθητεύει κοντά στους σημαντικούς Έλληνες αρχιτέκτονες Αναστάσιο Ορλάνδο και Δημήτρη Πικιώνη. Το 1935 αποφοιτά από τη σχολή και για 10 χρόνια εργάζεται στην Ελλάδα. Το 1945 σπουδάζει με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης "Ιστορία Τέχνης και Αισθητικής" στο Ινστιτούτο Τέχνης και Πολεοδομίας της Σορβόνης, απ'όπου αποφοιτά το 1948, και ένα χρόνο μετά (1949) εκλέγεται διδάκτορας της Τέχνης και της Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Το 1952 εκδίδεται η διατριβή του "Le Fonctionnalisme dans l'architecture contemporaine" από το Centre National de la Recherche Scientifique στο Παρίσι, ενώ την ίδια περίοδο εργάζεται πλάι στον Λε Κορμπυζιέ και τον Marcel Lods'. Την περίοδο 1950-58 διορίζεται διευθυντής των Τεχνικών Υπηρεσιών του νεοσύστατου τότε Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) και υπό την καθοδήγηση του πραγματοποιείται το πρόγραμμα μελέτης και ανέγερσης των ξενοδοχείων Ξενίας. Την περίοδο 1967-1988 επιστρέφει στη Γαλλία όπου εκλέγεται τακτικός καθηγητής της Ανώτατης Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Παρίσι, ενώ παράλληλα εργάζεται ως σύμβουλος του ΟΗΕ για την τουριστική ανάπτυξη 15 χωρών της Δυτικής Αφρικής. Το 1973 επιστρέφει στην Ελλάδα και διορίζεται Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικισμού και Δημόσιων Έργων. Το 1984 εκδίδεται το βιβλίο του "Αρχιτεκτονική, η μορφή της σκέψης στο φυσικό χώρο". Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε από το Μουσείο Μπενάκη.
Ο Χαράλαμπος Σφαέλλος πέθανε το 2004.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Μονό ανδρών
Το μονό ανδρών ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα αντισφαίρισης στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Νικητής αναδείχθηκε ο Βρετανός Τζον Μπόλαντ.
Σύνοψη αγωνίσματος
Συμμετείχαν 13 αθλητές από έξι χώρες. Ωστόσο, δεν έλαβε μέρος κανείς από τους κορυφαίους της εποχής, όπως ο νικητής εκείνης της χρονιάς στο Γουίμπλεντον, Χάρολντ Μαχόνι και ο πρωταθλητής των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Βρεν.
Οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Τζον Μπόλαντ από τη Μεγάλη Βρετανία, που κέρδισε στον τελικό τον Έλληνα Δημήτριο Κάσδαγλη με 2-0 σετ. Την τρίτη θέση μοιράστηκαν ο Κωνσταντίνος Πασπάτης από την Ελλάδα και ο Μομτσίλο Ταπάβιτσα από την Ουγγαρία, οι οποίοι ήταν οι ηττημένοι των ημιτελικών.
Πίνακας αποτελεσμάτων
thumb|right|150px|border|Ο [[Τζον Μπόλαντ]] thumb|right|150px|Ο [[Μομτσίλο Ταπάβιτσα|Μ. Ταπάβιτσα]] thumb|right|150px|Ο [[Φρίντριχ Τράουν]] thumb|right|150px|Ο [[Έντγουϊν Φλακ]]
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ημαθίας 2013–14
Για την περίοδο 2013–14, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ημαθίας.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ημαθίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2013–14, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ημαθίας είναι η εξής:
Στην Α1 δήλωσαν συμμετοχή ωσόσο δε κατέβηκε στο πρωτάθλημα η Α.Ε. Αλεξάνδρειας. Στην Α2 δε δήλωσαν συμμετοχή 2 σύλλογοι, ο Αγροτικός Αστέρας Πλατέος, και ο Ολυμπιακός Λουτρού.
Α2 Κατηγορία
Οι 22 ομάδες χωρίστηκαν σε δυο ομίλους, οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου ανεβαίνουν στην Α1 και οι τελευταίες υποβιβάζονται.
Β΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 13 ομάδων διεξήχθη το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας. Σύμφωνα με την προκήρυξη οι 4 πρώτες ανεβαίνουν στην Α2 και η τελευταία υποβιβάζεται στη Γ΄.
Γ΄ Κατηγορία
Η τελική ενιαία κατάταξη ήταν: sportsup.gr</ref Πηγή: SportsUp.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ημαθίας. Το κύπελλο της περιόδου 2015–16 κατέκτησε η ομάδα του ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας. sportsup.gr.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ημαθίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014
Μεγάλο Δουκάτο της Φραγκφούρτης
Το Μεγάλο Δουκάτο της Φραγκφούρτης (γερμανικά: Großherzogtum Frankfurt, γαλλικά: Grand-duché de Francfort) ήταν γερμανική κράτος-δορυφόρος του Ναπολέοντα. Δημιουργήθηκε το 1810 μέσω του συνδυασμού των πρώην εδαφών της Αρχιεπισκοπής του Μάιντς και του Ελεύθερου Κράτους της Φρανκφούρτης.
Ιστορία
Η Φραγκφούρτη έχασε το καθεστώς της ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη το 1806 με τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πόλη παραχωρήθηκε στον πρώην αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, Κάρολο Θεόδωρο Αντώνιο Μαρία φον Ντάλμπεργκ, και έγινε το Πριγκιπάτο της Φραγκφούρτης. Όταν ο Ντάλμπεργκ αναγκάστηκε από τον Ναπολέοντα να παραιτηθεί από το Πριγκιπάτο του Ρέγκενσμπουργκ στο Βασίλειο της Βαυαρίας το 1810, τα εναπομένοντα εδάφη του Ασάφενμπουργκ, Βέτσλαρ, Φούλντα, Χάναου και Φραγκφούρτης συνδυάστηκαν στο νέο Μεγάλο Δουκάτο της Φρανκφούρτης.
Αν και το μεγάλο Δουκάτο πήρε το όνομά του από τη Φραγκφούρτη, η πόλη διοικούνταν από Γάλλους επιτρόπους, ενώ ο Ντάλμπεργκ κατοικούσε στην πόλη του Ασάφενμπουργκ. Σύμφωνα με το σύνταγμα του Μεγάλου Δουκάτου, μετά το θάνατο του Ντάλμπεργκ, το κράτος θα κληρονομήθηκε από τον θετό γιο του Ναπολέοντα, τον Ευγένιο ντε Μπωαρναί.
Ο Ντάλμπεργκ παραιτήθηκε υπέρ του Ευγένιου στις 26 Οκτωβρίου 1813, μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Μάχη της Λειψίας. Το μεγάλο Δουκάτο έπαψε να υπάρχει μετά τον Δεκέμβριο του 1813, όταν η πόλη καταλήφθηκε από συμμαχικά στρατεύματα. Ενώ η ίδια η Φραγκφούρτη έγινε και πάλι Ελεύθερο Κράτος, το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους του Μεγάλου Δουκάτου προσαρτήθηκε τελικά από το Βασίλειο της Βαυαρίας.
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βαυαρίας Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Έσσης Κατηγορία:Πρώην μεγάλα δουκάτα
Αεροπειρατεία στην Πτήση 840 της TWA
Η TWA Πτήση 840 (TWA Flight 840) ήταν μια πτήση της αεροπορικής εταιρείας Trans World Airlines (TWA), από το Διεθνές Αεροδρόμιο Λεονάρντο Ντα Βίντσι - Φιουμιτσίνο στη Ρώμη, Ιταλία προς το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίβ, Ισραήλ, στην οποία έγινε αεροπειρατεία στις 29 Αυγούστου 1969. Δεν υπήρξαν τραυματισμοί ή θάνατοι, παρόλο που το αεροσκάφος είχε φθαρεί σημαντικά και κρατήθηκαν δύο όμηροι επί δύο μήνες.
Ιστορικό
Τον Αύγουστο του 1969, οι ηγέτες της αριστερής πτέρυγας της Παλαιστινιακής οργάνωσης «Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP)» έμαθαν ότι ο Γιτζάκ Ράμπιν, ο Πρεσβευτής του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε προγραμματιστεί να επιβαίνει σε μια πτήση της Trans World Airlines (TWA) Ρώμη-Αθήνα-Τελ Αβίβ. Στα τέλη εκείνου του μήνα (στις 29) δύο μαχητές οι Leila Khaled και Salim Issawi, έκαναν αεροπειρατεία στο αεροσκάφος.
Επακόλουθο
Η επιχείρηση ήταν επιτυχής, παρ'όλα αυτά, δεν επέβαινε ο Ράμπιν (Rabin). Οι αεροπειρατές υποχρέωσαν τους πιλότους να προσγειώσουν το αεροσκάφος στο Διεθνές Αεροδρόμιο Δαμασκού στη Συρία. Εκκένωσαν το αεροσκάφος, ένα Boeing 707 και ανατίναξαν το ρύγχος του αεροσκάφους. Οι Συριακές Αρχές συνέλαβαν τους αεροπειρατές και αμέσως απελευθέρωσαν τα 12 μέλη του πληρώματος και τους 95 επιβάτες, διατηρώντας αρχικώς έξι Ισραηλινούς επιβάτες. Από αυτούς, οι τέσσερις απελευθερώθηκαν στις 30 Αυγούστου. Οι εναπομείναντες δύο Ισραηλινοί επιβάτες απελευθερώθηκαν τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, εις αντάλλαγμα με 71 στρατιώτες της Συρίας και της Αιγύπτου οι οποίοι απελευθερώθηκαν από το Ισραήλ. Οι δύο Παλαιστίνιοι αεροπειρατές απελευθερώθηκαν δίχως κατηγορίες περί τα μέσα Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπειρατεία Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα στη Συρία Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ελλάδα
Ερνστ Χέκελ
Ο Ερνστ Χάινριχ Φίλιπ Άουγκουστ Χέκελ (Ernst Heinrich Philipp August Haeckel, 16 Φεβρουαρίου 1834 – 9 Αυγούστου 1919), γράφεται και φον Χέκελ (von Haeckel), ήταν διαπρεπής Γερμανός βιολόγος, φυσιοδίφης, φιλόσοφος, φυσικός και καλλιτέχνης, ο οποίος ανακάλυψε, περιέγραψε και ονόμασε χιλιάδες νέα είδη, χαρτογράφησε ένα γενεαλογικό δέντρο σχετίζοντας όλες τις μορφές ζωής και εισήγαγε πολλούς νέους όρους στη βιολογία, όπως φύλο, φυλογένεση, οικολογία και το βασίλειο Πρώτιστα. Ο Χέκελ προήγαγε και εκλαΐκευσε το έργο του Κάρολου Δαρβίνου στη Γερμανία και ανέπτυξε την αμφιλεγόμενη θεωρία της ανακεφαλαίωσης (recapitulation theory) ισχυριζόμενος ότι η βιολογική ανάπτυξη ενός οργανισμού είναι παράλληλη και συνοψίζει ολόκληρη την εξελικτική ανάπτυξη του είδους, τη φυλογένεση.
Το δημοσιευμένο καλλιτεχνικό έργο του Χέκελ περιλαμβάνει πάνω από 100 λεπτομερείς πολύχρωμες εικονογραφήσεις ζώων και θαλάσσιων πλασμάτων (Kunstformen der Natur, Καλλιτεχνικές μορφές της φύσης). Ως φιλόσοφος ο Ερνστ Χέκελ έγραψε το έργο Die Welträtsel (Το αίνιγμα του κόσμου) και το έργο Freie Wissenschaft und freie Lehre (Ελευθερία στην Επιστήμη και τη Διδασκαλία) για να υποστηρίξει τη διδασκαλία της εξέλιξης.
Προς τιμή του έχουν ονομαστεί το Όρος Χέκελ (Mount Haeckel) στις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ανατολική Σιέρρα Νεβάδα με θέα τη Λεκάνη της Εξέλιξης καθώς και ακόμα ένα όρος Χέκελ στη Νέα Ζηλανδία όπως και ο αστεροειδής 12323 Χέκελ.
Βιογραφία
right|thumb|Θαλάσσιες ανεμώνες από το έργο του [[Kunstformen der Naturτου 1904]] thumb|right|Ο Ερνστ Χέκελ τα Χριστούγεννα του 1860 σε ηλικία 26 ετών Ο Ερνστ Χέκελ γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1834 στο Πότσνταμ (τότε μέρος της Πρωσίας). Το 1852 τέλειωσε τις σπουδές του στο Domgymnasium του Μέρσεμπουργκ. Σπούδασε ιατρική στο Βερολίνο και το Βίρτσμπουργκ, και ειδικότερα με τους Άλμπερτ φον Κέλικερ, Φραντς Λέιντιχ, Ρούντολφ Βίρχοφ (με τους οποίους δούλεψε αργότερα ως βοηθός), και με τον ανατόμο-φυσιολόγο Γιοχάνες Πέτερ Μίλερ (1801–1858). Μαζί με τον Χέρμαν Στόιντνερ παρακολούθησε διαλέξεις βοτανικής στο Βίρτσμπουργκ. Το 1857 του απονεμήθηκε διδακτορικός τίτλος στην ιατρική και αμέσως μετά έλαβε άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος. Το επάγγελμα του γιατρού του φάνηκε λιγότερο αξιόλογο μετά την επαφή του με ασθενείς που υπέφεραν.
Ο Χέκελ μελέτησε με τον Καρλ Γκέγκενμπαουρ στο Πανεπιστήμιο της Ιένας για τρία χρόνια, παίρνοντας διδακτορικό στη ζωολογία, πριν γίνει καθηγητής συγκριτικής ανατομίας εκεί, όπου παρέμεινα 47 χρόνια, από 1862 μέχρι το 1909. Μεταξύ 1859 και 1866, δούλεψε πάνω σε ομάδες ασπόνδυλων, όπως τα ακτινόζωα, τους σπόγγους (porifera) και τις Αννελίδες. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στη Μεσόγειο, ονομάτισε περίπου 150 νέα είδη ακτινόζωων. Από το 1859 μέχρι το 1887 ονομάτισε χιλιάδες νέα είδη.
Από το 1866 μέχρι το 1867, έκανε ένα εκτεταμένο ταξίδι στα Κανάρια νησιά και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου γνώρισε τον Κάρολο Δαρβίνο τον Τόμας Χάξλεϊ και τον Τσαρλς Λάιελ, το 1866 στο Down House στο Κεντ. Το 1867 παντρεύτηκε την Άγκνες Χάσκε και το 1868 γεννήθηκε ο γιος τους, ενώ οι κόρες τους Ελίζαμπεθ και Έμα το 1871 και 1873 αντίστοιχα. Το 1869 ταξίδεψε ως ερευνητής στη Νορβηγία, το 1871 στη Δαλματία και το 1873 στην Αίγυπτο, την Τουρκία και την Ελλάδα. Το 1909 αποσύρθηκε από τη διδασκαλία και το 1910 από την Ευαγγελική εκκλησία. Η γυναίκα του πέθανε το 1915, και ο Χέκελ έγινε σημαντικά πιο αθενικός, με σπασμένο μηρό και χέρι. Το 1918 πούλησε τη Villa Medusa στο ίδρυμα Καρλ Τσάις Πέθανε στις 9 Αυγούστου 1919.