cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trollface
Χρήση
Το Trollface δείχνει ένα τρολ, κάποιον που ενοχλεί τους άλλους στο διαδίκτυο για τη δική του διασκέδαση. Το πρωτότυπο κόμικ του Ραμίρεζ δημιουργήθηκε για να διακωμωδήσει τα τρολ, ωστόσο, η εικόνα χρησιμοποιείται ευρέως από τα τρολ. Η εικόνα συχνά συνοδεύεται από εκφράσεις όπως "Problem?", ή "You mad, bro?".
Επακόλουθα
Τον Μάρτιο του 2012, ένα viral βίντεο έδειξε ένα πανό με το Trollface και τη φράση "Problem?", που χρησιμοποιήθηκε από τους οπαδούς της τουρκικής ομάδας Εσκίσεχιρσπορ για να διαμαρτυρηθεί μια αλλαγή κανόνα. Σημαντική είναι η αναφορά στη βρετανική σειρά Black Mirror, όπου στο επεισόδιο "Shut Up and Dance", οι εκβιαστές στέλνουν φωτογραφίες του Trollface αφού διαρρέουν τα μυστικά των θυμάτων τους. Τέλος, τον Φεβρουάριο του 2021], η Ρεμπέκα Μπλακ κυκλοφόρησε ένα remix του τραγουδιού της, ονόματι "Friday", για να γιορτάσει τη 10η επέτειό της, με το μουσικό βίντεο του τραγουδιού, που περιλαμβάνει πολλά rage memes, συμπεριλαμβανομένου και του Trollface.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Αργκό του Διαδικτύου Κατηγορία:Πολιτισμός του Διαδικτύου Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
Διμερκαπρόλη
Η διμερκαπρόλη, που ονομάζεται επίσης βρετανικός αντι-Λεβισίτης (BAL), είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία οξείας δηλητηρίασης από αρσενικό, υδράργυρο, χρυσό και μόλυβδο. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για δηλητηρίαση από αντιμόνιο, θάλλιο ή βισμούθιο, αλλά τα στοιχεία για αυτές τις χρήσεις δεν είναι πολύ ισχυρά. Χορηγείται με ένεση σε μυ.
Η διμεκαρπρόλη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μια πορεία θεραπείας κοστίζει πάνω από US$200.
Ιατρικές χρήσεις
Η νόσος του Wilson είναι μια γενετική διαταραχή στην οποία ο χαλκός συσσωρεύεται μέσα στο ήπαρ και σε άλλους ιστούς. Η διμερκαπρόλη είναι χηλικός χηλικός παράγοντας που έχει εγκριθεί από το FDA για τη θεραπεία της νόσου του Wilson.
Ιστορία
Το αρχικό της όνομα αντικατοπτρίζει την προέλευσή του ως μια ένωση που αναπτύχθηκε κρυφά από τους Βρετανούς βιοχημικούς στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ως αντίδοτο για το λεβισίτη, έναν πλέον απαρχαιωμένο παράγοντα χημικού πολέμου με βάση το αρσενικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Θειόλες Κατηγορία:Αντίδοτα Κατηγορία:Αλκοόλες
Θεόδωρος Χαβίνης
Ο Θεόδωρος Χαβίνης (Φυτείες Αιτωλοακαρνανίας, 1886- Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 1960) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής και υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις. Υπήρξε ο βουλευτής Πρέβεζας με τη μεγαλύτερη συνολικά θητεία (18 χρόνια και 4 μήνες) και κατόρθωσε να εκλεγεί 10 φορές βουλευτής της περιφέρειας αυτής.
Βιογραφία
Πολέμησε σε διάφορους πολέμους, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και συνέβαλε στην απελευθέρωση της Πρέβεζας ως διοικητής της 6ης πεδινής πυροβολαρχίας κατά τη μάχη της Νικοπόλεως. Πήρε μέρος στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας.
Στη Δίκη των Έξι ήταν μέλος στο έκτακτο στρατοδικείο, με το βαθμό του Συνταγματάρχη.
Η κάθοδός του στον πολιτικό στίβο ξεκίνησε στις εκλογές του 1923 με το Κόμμα Φιλελευθέρων οπότε εξελέγη για πρώτη φορά στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση. Εξελέγη βουλευτής Πρεβέζης-Άρτης με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος, με 2.222 ψήφους, στις εκλογές του 1926. Επανεξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1928, του 1932, του 1933 και το 1936. Απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1946, για να εκλεγεί ξανά το 1950, το 1951, το 1952 και το 1956. Υπήρξε ο μακροβιότερος βουλευτής της Εκλογικής Περιφέρειας Πρέβεζας, με συνολική θητεία 18,5 περίπου ετών, έχοντας κατορθώσει να εκλεγεί σε 10 εκλογικές αναμετρήσεις.
Στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Στρατιωτικών από τις 5 Ιουνίου 1932 μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 1932.
Ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη από τις 22 Νοεμβρίου 1945 ως την παραίτησή του, στις 20 Ιανουαρίου 1946 και στη συνέχεια υπουργός Εσωτερικών και προσωρινά Δημοσίων Έργων ως το Μάρτιο του 1946.
Στη κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου του 1950 ο Χαβίνης χρημάτισε υπουργός Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως από τις 24 Μαρτίου ως τις 27 Μαρτίου 1950. Λίγο αργότερα ανέλαβε υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Πλαστήρα, από τις 15 Απριλίου 1950 ως τις 21 Αυγούστου 1950. Στο χαρτοφυλάκιο των Δημοσίων Έργων παρέμεινε και στη επόμενη κυβέρνηση, από τις 27 Οκτωβρίου 1951 ως την παραίτησή του, στις 19 Μαρτίου 1952.
Πέθανε το Φεβρουάριο του 1960 από καρδιακή συγκοπή ενώ μεταφερόταν στο νοσοκομείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος Κατηγορία:Βενιζελισμός
Ζητείται ψεύτης
Ο τίτλος Ζητείται ψεύτης μπορεί να αναφέρεται:
Νομός Κορυτσάς
Ο νομός Κορυτσάς (αλβανικά: Qarku i Korçës) είναι μία από τις δώδεκα περιφέρειες της Αλβανίας. Βρίσκεται στο νότιο και ανατολικό τμήμα της Αλβανίας στα σύνορα με την Ελλάδα και τη Βόρεια Μακεδονία. Καταλαμβάνει έκταση 3.711 τ.χλμ. (η μεγαλύτερη σε έκταση της χώρας) και ο συνολικός της πληθυσμός είναι 257.387 σύμφωνα με την Αλβανική απογραφή του 2006. Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Κορυτσά.
Επαρχίες
Η περιφέρεια Κορυτσάς χωρίζεται σε τέσσερις νομούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Νομοί της Αλβανίας
Ένωση Επαγγελματιών Εκδοτών
Η Ένωση Επαγγελματιών Εκδοτών (αγγλ.Professional Publishers Association - PPA) - πρώην Ένωση Εκδοτών Περιοδικού Υλικού (Periodical Publishers Association) είναι ένας οργανισμός της εκδοτικής βιομηχανίας, ο οποίος εργάζεται για την ενίσχυση του έργου των επαγγελματιών συγγραφέων του Λονδίνου και την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Η PPA διοικείται από ένα Συμβούλιο (Board) 19 μελών και διαθέτει παραρτήματα στη Σκωτία και την Ιρλανδία τα οποία αποσκοπούν στην εκπροσώπηση της εκδοτικής δραστηριότητας των συγκεκριμένων περιοχών.
Σκοπός
Πρωταρχικής σημασίας στόχο για την PPA αποτελεί η εκπροσώπηση, η καθοδήγηση και η ενίσχυση του έργου των μελών της. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η PPA εργάζεται για την ανάπτυξη και την προώθηση της εκδοτικής βιομηχανίας του Ηνωμένου Βασιλείου, παρέχοντας στα μέλη της προστασία και εκπαιδευτικές ευκαιρίες.
Δράση
Η PPA προωθεί την εκδοτική βιομηχανία, υπερασπίζεται τα συμφέροντα των μελών της και εργάζεται για την προώθηση του έργου τους. Επιπλέον, διοργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα και σεμινάρια, τα οποία αποσκοπούν στην πληρέστερη ενημέρωση και την ορθή καθοδήγηση των μελών της κατά την επαγγελματική τους πορεία και απονέμει τιμητικές βραβεύσεις ως ένδειξη αναγνώρισης της συνεισφοράς τους στο έργο της. Σε ετήσια συχνότητα διεξάγει ένα συνέδριο (PPA Conference), κατά το οποίο προβάλλονται και εξετάζονται θέματα, τα οποία εντάσσονται στον τομέα της επαγγελματικής εκδοτικής. Παράλληλα, δραστηριοποιείται σε τομείς που σχετίζονται με την οικονομία, το περιβάλλον, την εκπαίδευση και τις νομικές υποθέσεις. Αναλυτικότερα, όσον αφορά τον τομέα της οικονομίας η Ένωση παρέχει οικονομική στήριξη σε μέλη για την αποπληρωμή των χρεών τους. Μέσω της μείωσης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων της εκδοτικής βιομηχανίας στο ελάχιστο, συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος. Ένας ακόμη τομέας δραστηριοποίησης της PPA είναι εκείνος που συνδέεται με την εκπαίδευση, στον οποίο συνεισφέρει μέσω του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου Περιοδικών Εκδόσεων (Periodicals Training Council - PTC) που αποτελεί βασικό φορέα στον τομέα της κατάρτισης. Η συνεισφορά της στον τομέα των νομικών υποθέσεων επιτυγχάνεται μέσω της προστασίας των συμφερόντων των μελών της.
Ποταμιού
Η Ποταμιού είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Ποταμιού βρίσκεται βορειοδυτικά της Λεμεσού, σε απόσταση 39 χιλιομέτρων. Το χωριό είναι κτισμένο στη δυτική όχθη του ποταμού Χαποτάμι, σε μέσο υψόμετρο 680 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με την Κισσούσα, στα δυτικά με τη Βάσα Κοιλανίου, στα βόρεια με το Όμοδος και στα ανατολικά με το Βουνί.
Φυσικό περιβάλλον
Το χωριό κατατάσσεται στα αμπελοχώρια της γεωγραφικής περιφέρειας Λεμεσού-Πάφου. Στα ασβεστούχα εδάφη της Ποταμιούς υπάρχουν αμπελώνες οινοποιήσιμων ποικιλιών αλλά και καλλιέργειες με φρουτόδεντρα, όπως μηλιές, αχλαδιέ ς, δαμασκηνιές, χρυσομηλιές και ροδακινιές.
Ιστορία
Η Ποταμιού υπήρχε από τα μεσαιωνικά χρόνια. Την περίοδο της φραγκοκρατίας ήταν βασιλικό κτήμα. Την περίοδο της βενετοκρατίας το χωριό υπαγόταν στην επισκοπική περιφέρειας της Πάφου. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό αποτέλεσε έδρα χωρεπισκοπής την περίοδο αυτή.
Στην Ποταμιού γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Νεόφυτος Ροδινός, ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους και λαογράφους του 17ου αιώνα.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα του χωριού είναι:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες οι κάτοικοι που παραμένουν σε αυτό είναι λιγοστοί. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Ποταμιούς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Ιερεμίας Δ΄
Ο Ιερεμίας Δ΄ ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1809-1813.
Καταγόταν από την Κρήτη. Διετέλεσε μέγας πρωτοσύγκελλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί Πατριαρχίας Σαμουήλ Χαντζερή, ο οποίος επιχείρησε να τον τοποθετήσει Μητροπολίτη Κρήτης. Η απόπειρα αυτή όμως δεν τελεσφόρησε, και έτσι έφερε τον τίτλο «πρώην Κρήτης» μέχρι τον Φεβρουάριο του 1772, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως. Ως Χριστιανουπόλεως προήδρευε της Ιεράς Συνόδου από τον Οκτώβριο ως τον Δεκέμβριο του 1780, διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ του θανάτου του Πατριάρχη Σωφρονίου και της ανάληψης των καθηκόντων του διαδόχου του, Γαβριήλ Δ΄.
Τον Φεβρουάριο του 1783 εξελέγη Μητροπολίτης Μυτιλήνης και τον Μάιο του 1809 Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Θεωρείται, αν και μέτριας μόρφωσης, επιτυχημένος Πατριάρχης, καθώς ήταν συνετός με εξαιρετικές διοικητικές ικανότητες και βαθιά γνώση της τουρκικής γλώσσας. Χαρακτηρίσθηκε επίσης ιδιαίτερα θαρραλέος προστάτης των συμφερόντων της Εκκλησίας. Στις 3 Μαρτίου 1813 παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Αποσύρθηκε στη Μυτιλήνη, όπου και πέθανε στις 5 Μαρτίου 1824 σε βαθιά γεράματα.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Μυτιλήνης Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Λουίζα της Σαβοΐας (μακάρια)
Η Λουίζα, ιταλ. Luisa di Savoia (28 Δεκεμβρίου 1461 - 24 Ιουλίου 1503) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας, που έγινε μοναχή.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής της Σφαγής των Αθώων Νηπίων. Ήταν η τρίτη κόρη του Αμεδαίου Θ΄ δούκα της Σαβοΐας και της Γιολάντας των Βαλουά, κόρης του Καρολου Ζ΄ της Γαλλίας.
Ήταν 10η απόγονος του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας, αδελφού της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας από το 3ο Τάγμα των Φραγκισκανών. Ο πατέρας της ήταν ευλαβής και έδινε μεγάλη προσοχή σε ελεημοσύνες στο δουκάτο του· υπέφερε από επιληψία και από τον χαρακτήρα του ήθελε να αποσυρθεί, έτσι έφησε τους μηχανισμούς εξουσίας στα χέρια της συζύγου του. Αυτός αγιοποιήθηκε το 1677.
Η Λουίζα έδειξε κλίση στην πνευματική ζωή από μικρή ηλικία. Ενόσω ήταν ακόμη παιδί, βρέθηκε να νηστεύει, τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό στην αγρυπνία κάθε μεγάλης εορτής της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας. Παρά την ενεργό Αυλική ζωή γύρω της, αποσυρόταν σε προσευχή και απομόνωση. Ακόμη χαρακτηριζόταν από πνεύμα υπακοής και όταν η μητέρα της επέμενε να ντύνεται καλά, όπως άρμοζε για τη θέση της, υπάκουε. Τότε όμως φορούσε έναν τρίχινο χιτώνα κάτω από τα πολυτελή ενδύματά της.
Όταν μεγάλωσε, ζήτησε να αποσυρθεί σε μοναστήρι, όμως ο θείος της Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, αδελφός της Γιολάντας των Βαλουά, κανόνισε να παντρευτεί τον Ούγο των Ιβρέα - Σαλόν-Αρλαί. Η Λουίζα συμφώνησε και παντρεύτηκε το 1479. Σύμφωνα με την τυπική συνήθεια τής υπακοής της, είδε το χέρι του Θεού σε αυτόν τον γάμο. Ο πρίγκιπας ήταν ευσεβής νέος, που υποστήριξε την προσπάθεια τής συζύγου του να ζήσει μία ζωή με πίστη και αυταπάρνηση μέσα στην πολυτέλειά τους. Η Λουίζα έθεσε ένα υψηλό επίπεδο ήθους για την Αυλή της, αρχίζοντας από τις ακόλουθές της. Απαίτησε, όποιος άνδρας χρησιμοποιούσε ρυπαρή γλώσσα να προσφέρει κάτι στους πτωχούς, ως τιμωρία. Είχαν τα συνήθη συμβάντα στην Αυλή, όπως χορούς, αλλά δεν συμμετείχε στις διασκεδάσεις.
Η ευχάριστη αυτή ζωή σύντομα τελείωσε, καθώς ο άνδρας της απεβίωσε στα 27 έτη του. Μια και δεν είχε παιδιά, η χήρα Λουίζα ακολούθησε την κλίση της ως μοναχή, αρνούμενη πολλές προτάσεις γάμου. Αφού χρησιμοποίησε τον πλούτο της για να εκπληρώσει ανάγκες των πενήτων, εισήλθε στη μονή των Πτωχών της Αγ. Κλάρας στο Όρμπε, τώρα μέρος της Ελβετίας. Εκεί υπήρξε πρότυπο ταπεινοφροσύνης και υπακοής, χωρίς να διατηρήσει κάτι από τη βασιλική καταγωγή της. Απεβίωσε 42 ετών και αγιοποιήθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄ το 1839. Η εορτή της διατηρείται από τις Πτωχές της Αγ. Κλάρας στη μνήμη της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1479 τον Ούγο των Σαλόν, κύριο του Σατώ-Γκυγιόν και ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, 3ο γιο του Λουδοβίκου Β΄ κυρίου του Αρλαί και πρίγκιπα της Οράγγης. Αυτός απεβίωσε το 1490.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Μνημείο της Βικτώριας (Λονδίνο)
Το Μνημείο της Βικτώριας (αγγλικά: Victoria Memorial) είναι ένα μνημείο προς τιμήν της Βασίλισσας Βικτώριας, που βρίσκεται στο τέρμα της Λεωφόρου The Mall στο Λονδίνο και σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τον γλύπτη Τόμας Μπροκ. Παρότι σχεδιάστηκε το 1901, αποκαλύφθηκε στις 16 Μαΐου 1911, με την τελική του μορφή να την λαμβάνει το 1924. Ήταν το κεντρικό κομμάτι ενός φιλόδοξου αστικού σχεδίου, το οποίο περιελάμβανε τη δημιουργία των Κήπων της Βασίλισσας και την ανακαίνιση των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ (τα οποία βρίσκονται πίσω από το μνημείο) από τον αρχιτέκτονα Άστον Ουέμπ.
Όπως και το προγενέστερο Μνημείο του Αλβέρτου στους Κήπους του Κένσινγκτον, προς τιμήν του συζύγου της Βικτώριας, το Μνημείο της Βικτώριας διαθέτει ένα περίτεχνο σχέδιο εικονογραφικής γλυπτικής. Ο κεντρικός πυλώνας του μνημείου αποτελείται από πεντελικό μάρμαρο, ενώ τα υπόλοιπα αγάλματά του είναι από μάρμαρο Λάζα και επιχρυσωμένο χαλκό. Το μνημείο ζυγίζει 2.300 τόνους και έχει πλάτος 31,7 μέτρα. Το 1970 εντάχθηκε στην Κατηγορία Α΄ των Ιστορικών Μνημείων της Αγγλίας.
Περιγραφή
Στην κορυφή του κεντρικού πυλώνα βρίσκεται μια επιχρυσωμένη χάλκινη Φτερωτή Νίκη, η οποία στέκεται σε μια υδρόγειο κρατώντας στο χέρι της ένα κλαδί φοίνικα. Κάτω από αυτήν υπάρχουν προσωποποιήσεις του Συνέπειας, που κρατάει μια πυξίδα με τη βελόνα της να δείχνει τον αληθή βορρά, και το Θάρρος, που κρατάει ένα ρόπαλο. Κάτω από αυτά, στην ανατολική και δυτική πλευρά, υπάρχουν δύο αετοί με απλωμένα φτερά, που αντιπροσωπεύουν την Αυτοκρατορία. Κάτω από αυτά, υπάρχει το άγαλμα της ένθρονης Βασίλισσας Βικτώριας (που «κοιτάζει» προς το The Mall), το άγαλμα της Μητρότητας (που «κοιτάζει» τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ), καθώς και εκείνα της Δικαιοσύνης (που «κοιτάζει» προς τα βορειοδυτικά) και της Αλήθειας (που «κοιτάζει» προς τα νοτιοανατολικά). Τα ανωτέρω δημιουργήθηκαν από συμπαγείς όγκους μαρμάρου, όπως για παράδειγμα η Αλήθεια που σμιλεύτηκε από ένα τετράγωνο βάρους 40 τόνων.
Ο Μπροκ περιέγραψε τον συμβολισμό του Μνημείου, λέγοντας ότι είναι αφιερωμένο στις «ιδιότητες που έκαναν την Βασίλισσά μας τόσο μεγάλη και τόσο πολύ αγαπημένη». Προσέθεσε ότι το άγαλμα της Βασίλισσας τοποθετήθηκε για να είναι στραμμένο προς την πόλη, ενώ η πλαισίωσή του από την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη συμβολίζει ότι εκείνη ήταν δίκαιη και ότι αναζητούσε την αλήθεια πάντα και στις λεπτομέρειες, ενώ η Μητρότητα'' εκπροσωπεί τη «μεγάλη αγάπη της για τον λαό της».
Στις τέσσερις γωνίες του μνημείου υπάρχουν ογκώδεις χάλκινες μορφές ανθρώπων πλαισιωμένες από λιοντάρια, που αντιπροσωπεύουν την Ειρήνη (η γυναικεία φιγούρα που κρατά ένα κλαδί ελιάς), την Πρόοδο (η νεαρή ανδρική φιγούρα που κρατά έναν φλεγόμενο πυρσό), τη Γεωργία (η γυναικεία φιγούρα με αγροτική ενδυμασία που κρατά δρεπάνι και ένα δεμάτι καλαμπόκι) και την Παραγωγή (ο σιδηρουργός με μοντέρνα στολή που κρατάει ένα σφυρί και έναν πάπυρο). Στις βάσεις των δύο τελευταίων μορφών (Γεωργίας και Παραγωγής) αναγράφεται η φράση «THE GIFT OF NEW ZEALAND» (ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ).
Το μνημείο τοποθετείται στη μέση ενός αρχιτεκτονικού σκηνικού ανάμεσα σε επίσημους κήπους και πύλες, που σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Άστον Ουέμπ. Με ύψος σχεδόν 25 μέτρα, το Μνημείο Της Βικτώριας παραμένει το υψηλότερο μνημείο Βασιλιά ή Βασίλισσας στην Αγγλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λονδίνο
Ρενό του Ερμπόζ
Ο Ρενό του Ερμπόζ (795-843) ήταν Φράγκος κόμης του Ερμπόζ, Κόμης του Πουατιέ και Κόμης της Νάντης (841 - 843), το όνομα του προφέρεται πολλές φορές στην Αγγλική γλώσσα ως "Ρέτζιναλντ". Η κομητεία του Ερμπόζ περιείχε τρεις Πάγαρχους και διαχωριζόταν από την Κομητεία του Πουατιέ στην οποία ο Ρενό εμφανιζόταν επίσης ως κόμης. Ο διορισμός του φαίνεται ότι έγινε πριν τον Ιούλιο του 835 μετά από μιά μάχη απέναντι στους Νορμανδούς. Με τον θάνατο του κόμητος Ρίκουιν της Νάντης στην "μάχη του Φοντεναί (842)" ο Κάρολος ο Φαλακρός τον διόρισε διάδοχο του στην Κομητεία της Νάντης. Ο Λαμβέρτος Β΄ της Νάντης που ήταν νόμιμος διάδοχος του πατέρα του Λαμβέρτου Α΄ της Νάντης και είχε βοηθήσει εξίσου τον Κάρολο τον Φαλακρό στο Φοντεναί δυσαρεστήθηκε έντονα από αυτό και αποφάσισε να δράσει εναντίον του Φράγκου βασιλιά. Ο Λαμβέρτος Β΄ και ο Νομινόης ένωσαν τις δυνάμεις τους και επαναστάτησαν εναντίον του Καρόλου του Φαλακρού. Την εποχή που οχύρωναν την Νάντη ο Νομινόης σακατεύτηκε από μια σοβαρή ασθένεια και ανέλαβε την ηγεσία εναντίον των Βρετόνων ο γιος του Ερισπόε ο οποίος ηττήθηκε στην πρώτη μάχη από τον Ρενό. Με την άφιξη της βοήθειας του Λαμβέρτου Β΄ ο Ερισπόε ανασυγκρότησε τις δυνάμεις του και συνέτριψε τον Ρενό, ο ίδιος ο Ρενό καταδιώχτηκε και φονεύτηκε την επόμενη μέρα. Στην μεγάλη νίκη κατά των Βρετόνων σημαντικό ρόλο έπαιξε η βοήθεια του Βίκινγκ οπλαρχηγού Χάσταϊν ο οποίος ακούγεται ότι σκότωσε ο ίδιος τον Ρενό. Οι περισσότερες πηγές ωστόσο συμφωνούν ότι ο Ρενό δολοφονήθηκε από τον ίδιο τον Λαμβέρτο Β΄, οι Βίκινγκ έφτασαν αμέσως μετά. Οι Βίκινγκ λεηλάτησαν την Νάντη, ο Λαμβέρτος Β΄ την κατέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα αλλά δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Ένας γιος του Ρενό σκοτώθηκε την επόμενη χρονιά σε μάχη εναντίον του Λαμβέρτου Β΄ αλλά ένας άλλος ο Ρέτζιναλντ της Νευστρίας έγινε κόμης του Ερμπόζ και κυβέρνησε το Μαίν και τις Μαρκιωνίες της Νευστρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Νάντης Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2011-2012
Το Λιγκ Καπ πετοσφαίρισης ανδρών διοργανώθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνικού βόλεϊ το διάστημα 18 με 28 Νοεμβρίου του 2011 με διοργανώτρια την ΕΣΑΠ και με την επίσημη ονομασία Volleyleague Cup 2012. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Φοίνικας Σύρου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην Α' φάση, οι δώδεκα ομάδες της Volleyleague 2011−12 χωρίστηκαν σε 3 ομίλους των τεσσάρων. Σε κάθε όμιλο θα διεξαχθούν νοκ-άουτ αγώνες. Στις 18 Νοεμβρίου θα διεξαχθούν οι ημιτελικοί, και στις 19 Νοεμβρίου ο Μεγάλος και ο μικρός τελικός κάθε ομίλου. Οι τρεις νικητές των ομίλων προκρίθηκαν στο Final−4, όπου είχε ήδη προκριθεί ο Φοίνικας Σύρου ως διοργανωτής (θα αγωνιστεί κανονικά στην Α' φάση). Εκεί στις 27 Νοεμβρίου έγιναν οι ημιτελικοί και στις 28 Νοεμβρίου ο τελικός για της ανάδειξη του Κυπελλούχου του Λιγκ Καπ Ελλάδας στο βόλεϊ για το 2011, με νικητή το Φοίνικα Σύρου. Στην διοργάνωση δε συμμετείχαν οι διεθνείς των ομάδων, που είχαν υποχρεώσεις με την Εθνική ομάδα στο Προολυμπιακό τουρνουά.
Α' Όμιλος
Τόπος διεξαγωγής: Βραχάτι
Γ' Όμιλος
Τόπος διεξαγωγής: Αλεξανδρούπολη
Final−4
'''Τόπος διεξαγωγής: Σύρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 2012 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2011 2012 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2011 2012
Γενικές εκλογές της Ταϊβάν (2016)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ταϊβάν στις 16 Ιανουαρίου 2016 για την εκλογή του 14ου προέδρου και αντιπροέδρου της Δημοκρατίας της Κίνας και των 113 μελών της 9ης Νομοθετικής Συνέλευσης. Η Τσάι Ινγκ Γουέν από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 56% των ψήφων. Το κόμμα της Τσάι επίσης εξασφάλισε την πλειοψηφία στη βουλή. Για πρώτη φορά στην ιστορία, το DPP πέτυχε αυτοδυναμία. Για πρώτη φορά το Κουομιντάνγκ απώλεσε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.
Η κεντρική εφορευτική επιτροπή ανέφερε ότι η συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές ήταν 66,27% των ψήφων, που είναι η χαμηλότερη από το 1996], οπότε για πρώτη φορά ο πρόεδρος εξελέγη από το λαό.
Εκλογικό σύστημα
Οι υποψήφιοι στις προεδρικές εκλογές και οι υποψήφιοι αντιπρόεδροι εξελέγησαν ταυτόχρονα, με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Η εκλογή των 113 μελών της νομοθετικής συνέλευσης έγινε με το σύστημα των αναπληρωματικών μελών, με 73 από τις γεωγραφικές περιφέρειες μέσω του πλειοψηφικού. Οι 34 έδρες αποφασίστηκαν με κλειστή λίστα υποψηφίων. Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας οι υποψήφιοι αντιπρόεδροι δεν ήταν προσκείμενοι στο ίδιο κόμμα με τους υποψηφίους προέδρους. Συνολικά 556 υποψήφιοι διεκδίκησαν βουλευτική έδρα, σημειώνοντας αριθμό ρεκόρ.
Αποτελέσματα
Οι εκλογές οδήγησαν στη νίκη του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, το οποίο είναι σκεπτικιστικό απέναντι στο Πεκίνο.
Πρόεδρος
Προεδρικές εκλογές, 16 Ιανουαρίου 2016 ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" rowspan= 2 colspan=2 | Κόμμα ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" colspan=2 | Υποψήφιος ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" rowspan= 2 | Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" rowspan= 2 colspan=2 | Ποσοστό
Επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές 2019
Στις 27 Ιανουαρίου 2019 έγιναν δύο επαναληπτικές εκλογές και άλλες 4 στις 16 Μαρτίου για την εκλογή των 6 από τα συνολικά 113 μέλη της Νομοθετικής Γιουάν για το υπόλοιπο της θητείας ως τις εκλογές του 2020. Το DPP κέρδισε 3 έδρες, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό εδρών στη συνέλευση από 65 σε 68. Το Κουομιντάν κέρδισε 2 έδρες και έφτασε στις 34 συνολικά, από 32. Την έκτη έδρα κέρδισε ένας ανεξάρτητος στην εκλογική περιφέρεια της Κινμέν.
Παραπομπές
2016 γενικές
Η΄ Σταυροφορία
μικρογραφία|Αναπαράσταση του θανάτου του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της πολιορκίας της Τύνιδας, σε ζωγραφιά των μέσων του 15ου αιώνα. Η Όγδοη Σταυροφορία ήταν μια σταυροφορία την οποία ξεκίνησε ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας κατά της δυναστείας των Χαφσιδών το 1270. Η όγδοη σταυροφορία μερικές φορές υπολογίζεται ως η έβδομη σταυροφορία αν καταμετρηθούν μαζί η Πέμπτη και η Έκτη Σταυροφορία του Φρειδερίκου Β΄ ως ενιαία Σταυροφορία. Η Ένατη Σταυροφορία μερικές φορές υπολογίζεται επίσης ως μέρος της όγδοης. Η σταυροφορία θεωρείται αποτυχία αφού ο Λουδοβίκος πέθανε λίγο μετά την άφιξή του στις ακτές της Τυνησίας, με τον στρατό του να επιστρέφει στην Ευρώπη λίγο αργότερα καθώς επλήγη από επιδημίες. Αυτή η σταυροφορία δεν οδήγησε σε εδαφικές αλλαγές.
Παρασκήνιο
Παρά την αποτυχία της Έβδομης Σταυροφορίας, η οποία κατέληξε στη σύλληψη του βασιλιά Λουδοβίκου από τους Μαμελούκους, ο βασιλιάς δεν έχασε το ενδιαφέρον του στις σταυροφορίες. Συνέχισε να στέλνει οικονομική βοήθεια και στρατιωτική υποστήριξη στα σταυροφορικά κράτη από το 1254 έως το 1266. Ενώ η "σταυροφορία" του αδελφού του βασιλιά Καρόλου του Ανζού κατά του Βασιλείου της Σικελίας (το οποίο διοικούταν από τη δυναστεία των Χοενστάουφεν) τράβηξε τη προσοχή του Πάπα για μερικά χρόνια, η πρόοδος του Μπαϊμπάρς στη Συρία κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1260, έγινε όλο και πιο ανησυχητική για τη Χριστιανοσύνη. Ο πόλεμος του Αγίου Σάββα μεταξύ της Γένοβας και της Βενετίας είχε εμπλέξει τα σταυροφορικά κράτη, και εξάντλησε τους πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό τους. Οι εξαντλημένοι οικισμοί λεηλατήθηκαν συστηματικά από τις μεθοδικές εκστρατείες του Μπαϊμπάρς. Μέχρι το 1265 είχαν επιτεθεί στη Γαλιλαία, κατέστρεψαν τον καθεδρικό ναό του Ναζαρέτ, και κατέλαβαν την Καισάρεια, το Αρσούφ και προσωρινά τη Χάιφα. Στα τέλη του 1266, ο Λουδοβίκος Θ΄ ενημέρωσε τον Πάπα Κλήμη Δ΄ ότι σκόπευε να πάει ξανά σε σταυροφορία.
Προετοιμασία
Το αρχικό σχέδιο του Λουδοβίκου ήταν να αποβιβαστεί στα σταυροφορικά κράτη μέσω της Κύπρου. Ωστόσο, το 1269 αναπτύχθηκε ένα νέο σχέδιο, κατά το οποίο ο στόλος θα αποβιβαζόταν στην Τύνιδα της Τυνησίας, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει πριν. Συχνά οι ιστορικοί αποδίδουν την αλλαγή πλεύσης στον αδελφό του βασιλιά Κάρολο του Ανζού, καθώς μετά την πρόσφατη κατάκτηση του, το βασίλειο της Σικελίας θα επωφελούταν από την ανανέωση της παραδοσιακής επιρροής του στην Τύνιδα. Ωστόσο, οι λεπτομέρειες των προετοιμασιών του Καρόλου για τη σταυροφορία υποδηλώνουν ότι δεν γνώριζε εξαρχής για την αλλαγή των σχεδίων, η οποία προήλθε έπειτα από απόφαση της γαλλικής αυλής. Ο Λουδοβίκος μπορεί να πίστευε ότι η Τύνιδα ήταν μια σημαντική βάση προμηθειών για την Αίγυπτο. Ο Ζοφρουά του Μπωλιέ πίστευε ότι ο Χαλίφης της Τύνιδας, Μουχαμάντ Α΄ αλ-Μουστανσίρ, θα πειθόταν να βαπτιστεί Χριστιανός εάν του δινόταν στρατιωτική υποστήριξη.
Ο χαλίφης της Τύνιδας Μουστανσίρ αρνήτο να πληρώνει φόρ ο υποταγής στον Κάρολο, όπως έκανε με τον προηγούμενο βασιλιά. Επίσης είχε προσφέρει άσυλο σε εχθρούς του Καρόλου. Δεν ήταν όμως φανατικός μουσουλμάνος. Οι χριστιανοί είχαν πλήρη θρησκευτική ελευθερία και είχε επιτρέψει την ίδρυση χριστιανικού μοναστηριού στην πρωτεύουσα. Κυκλοφορούσαν και φήμες, ότι είχε προσηλυτιστεί κρυφά στο χριστιανισμό.
Ο Πάπας Κλήμης παραχώρησε το ένα δέκατο του εισοδήματος της εκκλησίας από τη Ναβάρα στον βασιλιά Θεοβάλδο για τη χρηματοδότηση της Σταυροφορίας. Ο ηγούμενος του Ρονσεβάλ και ο κοσμήτορας της Τουδέλας επελέγησαν να επιβλέπουν τη συλλογή του δέκατου. Το κήρυγμα της Σταυροφορίας στη Ναβάρα αναλήφθηκε κυρίως από τους Φραγκισκανούς και τους Δομινικανούς της Παμπλόνας.
Εκστρατεία και πολιορκία
Ένας μεγάλος και καλά οργανωμένος στόλος υπό τον Λουδοβίκο Θ΄ απέπλευσε από το Εγκ-Μορ περίπου ένα μήνα αργότερα, την 1η Ιουλίου 1270. Την επόμενη μέρα ένας δεύτερος στόλος υπό τον βασιλιά της Ναβάρας έπλευσε από τη Μασσαλία. Οι δύο στόλοι ενώθηκαν στο Κάλιαρι στη νότια ακτή της Σαρδηνίας. Ο Λουδοβίκος Θ΄ ενθουσιάστηκε από την ιδέα να κατακτήσει μια ολόκληρη χώρα και τον βασιλιά της, στο όνομα της πίστης. Προσγειώθηκαν στις ακτές της Τυνησίας στις 18 Ιουλίου χωρίς να αντιμετωπίσουν μεγάλη αντίσταση. Ο μουσουλμανικός στρατός οχυρώθηκε στην Τύνιδα. Οι Σταυροφόροι έχτισαν ένα στρατόπεδο κοντά σε ένα φρούριο χτισμένο πάνω στην Καρχηδόνα και περίμενε την άφιξη του σικελικού στρατιωτικού σώματος υπό τον Κάρολο του Ανζού. Ο Λουδοβίκος Θ΄, βλέποντας την εχθρότητα του Μουστανσίρ, αποφάσισε να περιμένει τις ενισχύσεις του Καρόλου. Εξαιτίας της υπερβολικής ζέστης και της κακής υγιεινής μεγάλο μέρος του στρατού προσβλήθηκε από αρρώστιες όπως η δυσεντερία. Ο γεννημένος στη Δαμιέττα γιος του Λουδοβίκου Ιωάννης Τριστάν υπέκυψε στην ασθένεια του στις 3 Αυγούστου. Σύντομα ο Λουδοβίκος αρρώστησε και πέθανε, με μετάνοια, σε ένα κρεβάτι στάχτης στις 25 Αυγούστου. Ο αδελφός του Κάρολος έφτασε αμέσως μετά το θάνατό του. Ο ερχομός του Καρόλου έσωσε τους Γάλλους. Ο στρατός του ήταν ξεκούραστος και γνώριζε καλύτερα, πώς να αντιμετωπίσει το κλίμα.
Λόγω των νέων επιδημιών που ξέσπασαν η πολιορκία της Τύνιδας εγκαταλείφθη στις 30 Οκτωβρίου και συνήφθη η Συνθήκη της Τύνιδας με τον σουλτάνο. Σε αυτή τη συμφωνία οι Χριστιανοί απέκτησαν το δικαίωμα του ελεύθερου εμπορίου με την Τύνιδα και η διαμονή για μοναχούς και ιερείς στην πόλη ήταν εγγυημένη. Αφού ενημερώθηκε για τον θάνατο του Λουδοβίκου και την αποχώρηση των σταυροφόρων από την Τύνιδα, ο Σουλτάνος Μπαϊμπάρς της Αιγύπτου ακύρωσε το σχέδιό του να στείλει αιγυπτιακά στρατεύματα για να πολεμήσουν τον Λουδοβίκο στην Τύνιδα. Ο Μουστανσίρ αναγκάστηκε να πληρώσει τα έξοδα του πολέμου, να πληρώνει φόρο υποταγής στον Κάρολο. Η συνθήκη ήταν αρκετά επωφελής για τον Κάρολο του Ανζού, ο οποίος έλαβε το ένα τρίτο μιας πολεμικής αποζημίωσης από τους Τυνήσιους και έλαβε εγγυήσεις ότι οι πρόσφυγες από τη δυναστεία των Χοενστάουφεν που ζούσαν στο Σουλτανάτο θα εκδιωχθούν.
Ο πρίγκιπας Εδουάρδος της Αγγλίας έφτασε με αγγλικό στόλο την παραμονή της αποχώρησης των Σταυροφόρων από την Τύνιδα. Οι Άγγλοι επέστρεψαν στη Σικελία με τους υπόλοιπους Σταυροφόρους. Ο κοινός στόλος υπέστη σοβαρές ζημιές από μια καταιγίδα έξω από το Τράπανι. Στα τέλη Απριλίου του 1271, οι Άγγλοι συνέχισαν με κατεύθυνση προς την Άκρα διεξάγοντας την Ένατη Σταυροφορία. Ο Ερρίκος Ε΄, κόμης του Λουξεμβούργου, πρώτα εντάχθηκε στη σταυροφορία του Λουδοβίκου Θ΄ και στη συνέχεια εντάχθηκε στη σταυροφορία του Εδουάρδου της Αγγλίας αφού η όγδοη Σταυροφορία απέτυχε. Όταν ο Άγγλος πρίγκιπας Εδουάρδος έφτασε αργότερα στη Τύνιδα, απογοητεύτηκε, όταν έμαθε ότι οι μάχες είχαν τελειώσει. Έδωσε οδηγίες στον εξάδελφό του Ερρίκο της Κορνουάλης να επιστρέψει με το γαλλικό στρατό, ενώ ο ίδιος συνέχισε για τους Αγίους Τόπους.
Λογοτεχνική απάντηση
Ο Μπερτράν ντ'Αλαμανόν, διπλωμάτης στην υπηρεσία του Καρόλου του Ανζού, καθώς και ο Ρικώ Μπονό, επέκριναν την Παπική πολιτική της επιδίωξης πολέμων στην Ιταλία, επειδή χρηματοδοτούνταν με χρήματα που θα έπρεπε να είχαν αξιοποιηθεί στο εξωτερικό.
Η αποτυχία της όγδοης Σταυροφορίας, καθώς και των προηγούμενων σταυροφοριών, έλαβε τη προσοχή των Οξιτανών τροβαδούρων. Ο θάνατος του Λουδοβίκου της Γαλλίας τράβηξε την προσοχή των τροβαδούρων, λόγω και της έχθρας που έδειχναν για τους Γάλλους μονάρχες κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών. Συντέθηκαν τρία πλαν (τραγούδια θρήνου) για τον θάνατο του Λουδοβίκου Θ΄.
Ο Γκιλιέμ ντ'Ωτπόλ συνέθεσε το Fortz tristors es e salvaj'a retraire για τον Λουδοβίκο. Ο Ραιμόν Γκωσέμ ντε Μπεζέρ συνέθεσε το Qui vol aver complida amistansa για να γιορτάσει τις προετοιμασίες για τη νέα Σταυροφορία το 1268, αλλά το 1270 έπρεπε να συνθέσει το Ab grans trebalhs et ab grans marrimens εις ανάμνηση του πεσόντος Γάλλου βασιλιά. Ο Ωστόρκ ντε Σεγκρέ συνέθεσε το No sai quim so, tan sui desconoissens, ένα γενικότερο Σταυροφορικό τραγούδι, που θρηνεί τον Λουδοβίκο αλλά και ότι λέει ότι ο Θεός ή ο Σατανάς παραπλανούν τους Χριστιανούς. Επιτίθεται επίσης στον Κάρολο του Ανζού, τον οποίο ονομάζει caps e guitz (επικεφαλής και οδηγός) των άπιστων, επειδή έπεισε τον Λουδοβίκο να επιτεθεί στην Τύνιδα και όχι στους Άγιους Τόπους, ενώ διαπραγματεύτηκε αμέσως μια ειρήνη με τους μουσουλμάνους μετά το θάνατο του Λουδοβίκου.
Μετά τη Σταυροφορία, ο ηλικιωμένος τροβαδούρος Πέιρ Καρντενάλ έγραψε το τραγούδι Totz lo mons es vestitiz et abrazatz (περισσότερο ή λιγότερο: ολόκληρος ο κόσμος πολιορκείται και περιβάλλεται [από ψεύδος]), ενθαρρύνοντας τον κληρονόμο του Λουδοβίκου, Φίλιππο Γ', να πάει στους Αγίους Τόπους για να βοηθήσει τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας.
Στην Τύνιδα γράφτηκαν σατιρικοί στίχοι για το νέο σχέδιο του Λουδοβίκου να εισβάλει στην Τύνιδα: "Ω Λουδοβίκε, η Τύνιδα είναι η αδελφή της Αιγύπτου! Έτσι περιμένετε τη δοκιμασία σας! θα βρείτε τον τάφο σας εδώ αντί για την οικία του ιμπν Λοκμάν. Και εδώ ο ευνούχος Σομπίχ θα αντικατασταθεί από τον Μουνκίρ και τον Νακίρ.".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σταυροφορίες
Νομός Κούκεσι
Ο νομός Κούκες (αλβανικά: qarku i Kukësit) βρίσκεται στη Βόρεια Αλβανία και είναι ένας από τους δώδεκα νομούς της Αλβανίας. Βρίσκεται στο βόρειο και ανατολικό τμήμα της Αλβανίας στα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο και το Μαυροβούνιο. Καταλαμβάνει έκταση 2.373 τ.χλμ. και ο συνολικός του πληθυσμός είναι 78.031 σύμφωνα με την Αλβανική απογραφή του 2006. Είναι πολύ ορεινή και ο πιο αραιοκατοικημένος νομός της χώρας. Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Κούκες.
Βελημάχι Αρκαδίας
Το Βελημάχι ή και Βελιμάχι είναι μικρό χωριό της Γορτυνίας στο Νομό Αρκαδίας. Πρόκειται για ορεινό χωριό (860-880μ.), κτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Αφροδίσιο, σε ένα καταπράσινο περιβάλλον που έχει πολλά νερά και πηγές ενώ στις παρακείμενες ρεματιές υπάρχουν ερειπωμένοι νερόμυλοι.
Νομός Κούκεσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουκς
Σερ Μπορς
Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Μπορς (γαλλ. Bohort) ήταν γιος του Βασιλιά Μπορς της Γαλατίας κι αδερφός του Λάιονελ. Ο Βασιλιάς Μπορς ο Πρεσβύτερος ήταν αδερφός του βασιλιά Μπαν, κι έτσι θείος του Λάνσελοτ.
Βελημάχι Αρκαδίας
Ιστορικά στοιχεία
Υπάρχει μία άποψη ότι κατά την περίοδο της δημογραφικής ακμής του ομώνυμου χωριού Βελιμάχι Αχαΐας κάτοικοί του έφυγαν και δημιούργησαν το χωριό Βελημάχι στη Γορτυνία.
Σχετικά με την ονομασία του χωριού, όπως και για το Βελιμάχι Αχαΐας, υπάρχει η παράδοση ότι πήρε την ονομασία του από τη λεγόμενη μάχη Βελή, δηλ. από τη μάχη που έδωσε ο Βελής πασάς με τους τουρκαλβανούς του Λάλα, στην ευρύτερη περιοχή του Βελημαχίου, ερχόμενος το 1807 στην περιοχή της Γορτυνίας από την Τρίπολη.
Σερ Μπορς
Μετά το θάνατο του πατέρα τους, τα δυο αδέρφια Μπορς και Λάιονελ στάλθηκαν για εκπαίδευση στον ξάδερφό τους, Λάνσελοτ, κι αργότερα τον συνόδευσαν στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου, όπου έγιναν Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.
Βελημάχι Αρκαδίας
Ιστορικά στοιχεία
Ωστόσο, το 2006 ο Δρ. Levent Kayapinar, σε εργασία του που δημοσίευσε, αναφέρεται στο οθωμανικό κατάστιχο ΤΤ560 (της εποχής του Σελίμ Β΄, δηλ. 1566-1574), όπου υπάρχει καταγραφή για το χωρίο «Velimahi» το οποίο είχε 203 σπίτια νοικοκυριά οικογενειών και 41 άγαμων, σύνολο 244 σπίτια Χριστιανών και επίσης 9 σπίτια Μουσουλμάνων, δηλ. πιθανόν να είχε 1.000 περίπου κάτοικους.
Σερ Μπορς
Κατά την αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο, ο Λάιονελ δέχτηκε επίθεση και κινδύνευσε να πεθάνει, αλλά ο Μπορς δεν κατάφερε να τον βοηθήσει, καθώς την ίδια στιγμή έπρεπε να σώσει από βιασμό μια νεαρή κοπέλα. Αργότερα, ο Λάιονελ απειλεί να σκοτώσει τον αδερφό του, αλλά ο Μπορς αρνείται να σηκώσει όπλο ενάντια στον αδερφό του και σώζεται από θεϊκή παρέμβαση. Έτσι, σε αντίθεση με τον Μπορς, ο Λάιονελ αποδεικνύεται ανάξιος για το Δισκοπότηρο.
Βελημάχι Αρκαδίας
Ιστορικά στοιχεία
Στα μέσα του 17ου αιώνα, σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκη Κανδηλώρο, «ο Δημήτρης Κουριάκος «εύπορος και ισχυρός Προεστός, έχων πολλάς οικίας και τσιφλίκια μέχρι Λειβαρτζινού..», έρχεται να κατοικήσει στο Βελημάχι και ως μεγάλος και δυνατός επί τουρκοκρατίας δέσποζε στην όλη περιοχή». Μεταξύ των ετών 1804-1806 ο Sir William Gell έκανε ταξίδι στην Πελοπόννησο και κατέγραψε το ταξίδι του στο «Οδοιπορικό του Μοριά» στο οποίο αναφέρεται και στο Βελιμάχι ως «μεγάλο χωριό με ένα σπίτι οχυρωμένο που ανήκει σε ένα Τούρκο αγά».
Οικογένειες που προέκυψαν μεταεπαναστατικά στο Βελημάχι είναι λ.χ. οι Αγγελόπουλοι, οι Αργυρόπουλοι, η οικογένεια Αποσκίτη, η οικογένεια Ντόκα, η οικογένεια Τζανέτου, οι Χριστόπουλοι κ.ά.
Σερ Μπορς
Μαζί με τον Γκάλαχαντ, συνοδεύουν τον Πέρσιβαλ στην ολοκλήρωση της αποστολής τους και βρίσκουν το Άγιο Δισκοπότηρο.
Βελημάχι Αρκαδίας
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 ορίζεται ως έδρα του τότε Δήμου Βελιμαχίας (μετέπειτα: Δήμος Πανιών). Με το ΦΕΚ 28Α της 21/06/1836 αποσπάται από την Επαρχία Διποταμίας του τότε Νομού Αχαΐας και Ήλιδος, στην οποία υπαγόταν, και προσαρτάται στην Επαρχία Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπάται από το Δήμο Πανιών (πρώην: Δήμος Βελιμαχίας) και προσαρτάται στον τότε Δήμο Ελευσίνος (της Αρκαδίας). Με το ΦΕΚ 252Α της 24/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Ελευσίνος και ορίζεται έδρα της νεοπαγούς Κοινότητας Βελιμαχίου. Στις 16/10/1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Βελημάχι, ομοίως και της κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας», προσαρτάται στο Δήμο Κοντοβαζαίνης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Γορτυνίας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης».
Δημογραφικά στοιχεία
«Η περιοχή έχει γνωρίσει έντονη μετανάστευση προς την Αμερική. Το καλοκαίρι όμως οι οικισμοί ξαναζωντανεύουν από πολλούς που έλκουν την καταγωγή από το χωριό και που κατεβαίνουν από την Αθήνα και άλλες περιοχές για παραθερισμό». Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός του Βελιμαχίου βρέθηκε να έχει 65 κάτοικους ενώ η Τοπική Κοινότητα Βελημαχίου, η οποία απαρτίζεται επίσης από τους μικρούς οικισμούς Απόσκια και Σούδελη, είχε 113 κάτοικους συνολικά με την Απόσκια και τη Σούδελη να έχουν 26 και 22 κάτοικους αντίστοιχα. Το 2001 ο οικισμός είχε 104 μόνιμους κατοίκους και το πρώην δημοτικό διαμέρισμα Βελημαχίου 215.
Σερ Μπορς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Βελημάχι Αρκαδίας
Αξιοθέατα
Στην γεμάτη πλατάνια πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που είναι πετρόκτιστη τρίκλιτη Βασιλική με τρούλο, και φέρει σκάλισμα με το σήμα της Φιλικής Εταιρείας και την χρονολογική ένδειξη 1823 ενώ γύρω από το χωριό υπάρχουν διάφορα ξωκλήσια, με σημαντικότερα αυτά της Αγίας Παρασκευής, της Αγίας Ανάληψης και του Αγ. Ανδρέα. Άξια επίσκεψης είναι συν τοις άλλοις το Ηρώο Πεσόντων Βελημαχιτών καθώς και το ιστορικό παλιό κτίριο που λειτούργησε το Σχολαρχείο.
Πολιτισμός
Κάθε καλοκαίρι από το 2003 κ.εξ. διοργανώνεται στο αθλητικό κέντρο Βελημαχίου, από τον Σύλλογο Βελημαχίου Γορτυνίας, η λεγόμενη «γιορτή της σαρδέλας» ενώ από το 2011 κ.εξ. έχει ενταχθεί σε αυτή τη γιορτή και ο λεγόμενος «διαγωνισμός καλύτερου μουστακιού Γορτυνίας». Στην περιοχή του χωριού διοργανώνονται επίσης θρησκευτικά πανηγύρια αφιερωμένα στη μνήμη των τιμώμενων αγίων των ναών και ξωκλησιών.
Λοιπά στοιχεία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Θριαμβική αψίδα
thumb|350px|Η αψίδα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ρώμη, 315 μ.Χ. Η αψίδα θριάμβου είναι είδος μνημείου της ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής, ιδρυόμενο προς τιμή ενός προσώπου ή σε ανάμνηση ενός σημαντικού γεγονότος. Συνήθως έχει τη μορφή μιας ή περισσότερων τοξωτών διόδων που φέρουν πάνω τους τα αγάλματα, διακοσμητικά στοιχεία και αναθηματικές επιγραφές, σχετικές με το πρόσωπο ή το γεγονός αυτό. Δεν υπήρχε ειδικός χώρος για την ίδρυση των αψίδων θριάμβων, προτιμούσαν όμως πολυσύχναστα μέρη, όπως η αγορά της πόλης, τα σταυροδρόμια, οι πλατείες, οι κεντρικοί δρόμοι, οι ναοί κ.α. Η κυκλοφορία γίνονταν μέσα, από το πλάι ή γύρω από τις αψίδες.
Δικαίωμα για ίδρυση αψίδων είχαν τόσο οι ανώτεροι αξιωματούχοι, όσο και οι ιερείς προς τιμή του αυτοκράτορα. Αφορμή για την ίδρυση και αφιέρωση μιας αψίδας ήταν ένα γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας: μια λαμπρή νίκη, η αποκατάσταση του γοήτρου μετά από μια ήττα του παρελθόντος, η αύξηση των εδαφών της αυτοκρατορίας κ.ά..
Ηλίας Μαριολόπουλος
Ο Ηλίας Μαριολόπουλος ( Αθήνα, 1900- Αθήνα, 13 Φεβρουαρίου 1991 ) ήταν Έλληνας φυσικός και ακαδημαϊκός. Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη μελέτη του κλίματος της Ελλάδας. Θεωρείται "πατέρας" της σύγχρονης ελληνικής μετεωρολογίας και κλιματολογίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, με καταγωγή από τα Μαγούλιανα Αρκαδίας. Σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, από όπου απέκτησε τίτλο μάστερ. Στην Αγγλία έλαβε και δίπλωμα στη Μετεωρολογία. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, από όπου απέκτησε άλλα δύο διπλώματα.
Το Δεκέμβριο του 1925 διορίστηκε τμηματάρχης στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (όπου ίδρυσε την πρώτη ελληνική υπηρεσία για τη μέτρηση του ατμοσφαιρικού ηλεκτρισμού) και τρία χρόνια αργότερα εξελέγη τακτικός καθηγητής της Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας στη Φυσικομαθηματική Σχολή στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Η εν λόγω έδρα ήταν η πρώτη στα ελληνικά πανεπιστημιακά χρονικά στον τομέα εκείνο. Το 1939 τον βρίσκει καθηγητή Μετεωρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1959 ως το 1960 ήταν κοσμήτορας στο εν λόγω πανεπιστήμιο.
Εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1965 και πρόεδρός της το 1973.
Μετά το τέλος της πανεπιστημιακής του καριέρας εισηγήθηκε στην Ακαδημία και οργάνωσε το 1977 το Κέντρο Ερεύνης Φυσικής της Ατμοσφαίρας και Κλιματολογίας.
Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 16 Φεβρουαρίου 1991. Άφησε πλήθος έργων, όπως μελέτες.
Κοινωφελές ίδρυμα
Με πρωτοβουλία της συζύγου του, Αικατερίνης-Νίνας Ηλία Μαριολοπούλου (απεβίωσε τον Αύγουστο του 2004), ιδρύθηκε ίδρυμα που φέρει το όνομά του με σκοπό ανάμεσα στα άλλα να προαχθούν οι επιστήμες της ατμόσφαιρας, όπως η μετεωρολογία και να βραβευτούν οι νέοι που ασχολούνται με τις επιστήμες αυτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες μετεωρολόγοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Βάλτερ Μόντελ
Ο Βάλτερ Μόντελ (Otto Moritz Walter Model, 24 Ιανουαρίου 1891 – 21 Απριλίου 1945) ήταν Γερμανός στρατηγός και αργότερα Στρατάρχης της Βέρμαχτ, ο οποίος διακρίθηκε ιδιαίτερα στις αμυντικές μάχες που έδωσε ο γερμανικός στρατός κυρίως στο ανατολικό αλλά και στο δυτικό μέτωπο. Θεωρείται ο αξιωματικός με την καλύτερη αμυντική τακτική που διέθετε η Ναζιστική Γερμανία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Ο Μόντελ είχε προκαλέσει την προσοχή του Χίτλερ, αλλά οι σχέσεις τους δεν έγιναν στενές πριν το 1942. Ο πεισματικός χαρακτήρας που επεδείκνυε κατά τη μάχη και η επιθετική του προσωπικότητα προκάλεσαν τις επιδοκιμασίες του Φύρερ, ο οποίος τον θεωρούσε έναν από τους καλύτερους μάχιμους διοικητές και προσέφυγε σε αυτόν κατ' επανάληψη, όταν οι συνθήκες στο μέτωπο ήταν απελπιστικές για τις γερμανικές δυνάμεις. Οι σχέσεις των δύο ανδρών διερράγησαν όταν ο Μόντελ ηττήθηκε στη μάχη των Αρδεννών (τέλη 1944 - αρχές 1945). Ο Στρατάρχης εν τέλει αυτοκτόνησε στις 21 Απριλίου 1945 κάτω από δένδρο ενός δάσους στην περιοχή του Ράτινγκεν (Ratingen) της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Βιογραφία
Ο Μόντελ γεννήθηκε στο Γκέντιν (Genthin), κοντά στο Μαγδεβούργο, στις 24 Ιανουαρίου 1891. . Ο πατέρας του ήταν καθηγητής μουσικής στο Γκέντιν. Ο νεαρός Μόντελ ήθελε να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία και εγγράφηκε στη στρατιωτική σχολή του Νάισσε το 1908. Αποφοίτησε το 1910 έχοντας μέτριες επιδόσεις και τοποθετήθηκε ως ανθυπολοχαγός στο 52ο Σύνταγμα Πεζικού. Ως ανθυπολοχαγός, ο Μόντελ απέκτησε σύντομα τη φήμη ενός φιλόδοξου και ευσυνείδητου αξιωματικού, ο οποίος δεν δίσταζε να εκφράζει τη γνώμη του, αλλά ποτέ δεν απόκτησε στενές φιλίες με κάποιον από τους συναδέλφους του, κάτι που χαρακτήρισε ολόκληρη τη σταδιοδρομία του.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τo 1914 το Σύνταγμα στο οποίο υπηρετούσε στάλθηκε με την 5η Μεραρχία, μονάδα της οποίας αποτελούσε, στο Δυτικό Μέτωπο. Το 1915 ο Μόντελ τραυματίστηκε σοβαρά κοντά στο Αρράς και, λίγο αργότερα, επιβραβεύτηκε για τη γενναιότητα που επέδειξε κατά τη μάχη που έγινε κοντά στο Αρράς, με τον Σιδηρό Σταυρό 1ης Τάξεως. Η εκτέλεση των καθηκόντων του στο πεδίο της μάχης προσείλκυσε την προσοχή του διοικητή της μονάδας Πρίγκηπα Όσκαρ της Πρωσίας (Prinz Oskar von Preussen), ενός από τους έξι γιους του Κάιζερ, και μετατέθηκε στο γερμανικό Γενικό Επιτελείο το 1916. Ο Μόντελ εγκατέλειψε το σύνταγμά του στα πρώτα στάδια της μάχης του Βερντέν και στάλθηκε για εκπαίδευση στο Σεντάν, όπως απαιτούσε η νέα του θέση. Επανήλθε στο μέτωπο το 1916 αρχικά ως υπασπιστής σε ταξιαρχία και στη συνέχεια ως διοικητής λόχου, με αποτέλεσμα και δεύτερο σοβαρό τραυματισμό του αλλά και δεύτερο παράσημο, αυτό του Σταυρού των Ιπποτών μετά Ξιφών. Όταν ανένηψε από τον τραυματισμό, ανέλαβε μια σειρά αποστολών για το Γενικό Επιτελείο, συμπεριλαμβανομένης και μιας σύντομης επίσκεψης στην Τουρκία το 1917. Με τον τερματισμό του Πολέμου ο Μόντελ έφερε τον βαθμό του λοχαγού και τοποθετήθηκε σε μεραρχία εν εφεδρεία.
Μεσοπόλεμος
Η συμμετοχή του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προσέδωσε στον Μόντελ σημαντική υπόληψη ως ικανού αξιωματικού με σημαντικές προοπτικές. Ο ίδιος σκεφτόταν να ακολουθήσει μη στρατιωτική σταδιοδρομία, ωστόσο η τελική αναφορά του μεράρχου της 36ης Μεραρχίας εν εφεδρεία, Φραντς φον Ράνταου, το 1920, ανέγραφε ότι "ο Μόντελ είναι αφοσιωμένος και ικανός αξιωματικός και αξίζει να υπηρετήσει σε υψηλότερες στρατιωτικές βαθμίδες". Ο Μόντελ ήταν ήδη γνωστός στον Χανς φον Ζέεκτ, τον επικεφαλής της "συρρικνωμένης" Ράιχσβερ από την προϋπηρεσία του ως επιτελικός αξιωματικός κατά τον Πόλεμο. Η αναφορά του μεράρχου και η προσωπική γνώση του Ζέεκτ σχετικά με τον νεαρό αξιωματικό είχαν ως αποτέλεσμα να του προταθεί μία από τις 4.000 θέσεις αξιωματικών στη Ράιχσβερ. Όπως αναγράφει ο Νιούτον στο βιβλίο του, "στο κάτω κάτω, υπήρχαν πολλοί 29άχρονοι λοχαγοί που είχαν τιμηθεί με τον Σιδηρό Σταυρό, είχαν υπηρετήσει ως διοικητές μονάδων και σε επιτελική θέση;". Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Μόντελ συμμετείχε με στρατιωτική μονάδα στην καταστολή κομμουνιστικής εξέγερσης στην περιοχή του Ρουρ το 1920.
Το 1921 νυμφεύτηκε τη Χέρτα Χούισσεν (Herta Huyssen) με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: Την Κρίστα, τη Χέλλα και τον Χανσγκέοργκ. Ο Μόντελ εν γένει δεν συμπαθούσε την πολιτική, δεν αναμίχθηκε σε καμία πολιτική ενέργεια της χαοτικής περιόδου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, απεχθανόταν να συζητά ιστορίες από τον Πόλεμο ή την πολιτική κατάσταση με τη σύζυγό του
Το 1938 ο Μόντελ προβιβάζεται σε Ταξίαρχο (Generalmajor) και είναι ο επικεφαλής στην επίδειξη του νέου οβιδοβόλου "Mörser 18", το οποίο βομβάρδισε ομοιώματα των τσεχοσλοβακικών οχυρώσεων. Η επίδειξη αυτή, όμως, δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει τον Χίτλερ.
Η παραμονή του στη γερμανική πρωτεύουσα είχα ως αποτέλεσμα να έρθει σε επαφή με πολλά ανώτερα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Ο Μόντελ, όπως πολλοί αξιωματικοί της εποχής, ήταν υποστηρικτής της Ναζιστικής κυβέρνησης. Ωστόσο, ο Χάλντερ, που είχε αναλάβει επικεφαλής του γερμανικού στρατού, θέλοντας να μειώσει την επιρροή φιλοχιτλερικών αξιωματικών, φρόντισε να μεταθέσει όσους από τους υποστηρικτές του Μόντελ είχαν απομείνει εν ενεργεία, όπως ο Έριχ φον Μανστάιν, ενώ άλλοι, όπως ο Λούντβιχ Μπεκ είχαν απομακρυνθεί από το στράτευμα. Ο Μόντελ μετατέθηκε από το Τ-4 στη Δρέσδη, όπου η έδρα του επιτελείου του 4ου Σώματος, μακριά από το κέντρο των εξελίξεων και των αποφάσεων ύστερα από πολλά χρόνια. Στη θέση αυτή τον βρήκε η εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Μόντελ πέρασε το πρώτο έτος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως αρχηγός του επιτελείου, πρώτα του IV Σώματος, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία και, στη συνέχεια, της 16ης Στρατιάς κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας (1940). Προάχθηκε σε υποστράτηγο τον Απρίλιο του 1940 και τοποθετήθηκε επικεφαλής της 3ης μεραρχίας Πάντσερ (θωρακισμένων), η οποία έφερε το προσωνύμιο Berliner Bärendivision) τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Αγνόησε άμεσα όλο το τυπικό οργάνωσης και διοίκησης, γεγονός που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στους άνδρες του, αλλά προκάλεσε την αγανάκτηση των ανδρών του επιτελείου του, οι οποίοι συχνά έπρεπε να συμμαζεύουν την ακαταστασία που άφηνε πίσω του. Εγκαθίδρυσε, επίσης, ένα σύστημα μικτής εκπαίδευσης ομάδων (kampfgruppen) των ανδρών του, ώστε τα πληρώματα των θωρακισμένων να εκπαιδεύονται και ως μάχιμο πεζικό, οι μηχανικοί και ως μονάδα αναγνώρισης κ.ο.κ. Αυτό το σύστημα επρόκειτο να καθιερωθεί λίγο διάστημα αργότερα, αλλά ως τότε δεν ήταν καθιερωμένη πρακτική της Βέρμαχτ του 1940 και των αρχών του 1941.