cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συντηρητικός Ιουδαϊσμός
Συμπεριφορά
Ο παραδοσιακός Ιουδαϊσμός, από τα πρώτα του στάδια, χαρακτηρίστηκε από αμφιθυμία και αμφισημία σε όλα τα θεολογικά ζητήματα. Ο Ραββίνος Ζαχαρίας Φράνκελ, που θεωρούνταν διανοητικός πρόγονός του, πίστευε ότι η ίδια η έννοια της θεολογίας ήταν ξένη προς τον παραδοσιακό Ιουδαϊσμό. Συχνά κατηγορήθηκε για αφάνεια επί του θέματος από τους αντιπάλους του, μεταρρυθμιστές και ορθόδοξους. Το αμερικανικό κίνημα υποστήριξε σε μεγάλο βαθμό μια παρόμοια προσέγγιση και οι ηγέτες του απέφευγαν κυρίως το συγκεκριμένο πεδίο. Μόλις το 1985 εμφανίστηκε ένα μάθημα για τη Συντηρητική θεολογία στο Ιουδαϊκό Θεολογικό Σεμινάριο της Αμερικής. Η μέχρι τώρα μοναδική σημαντική προσπάθεια να οριστεί μια σαφής πίστη έγινε το 1988, με τη Δήλωση Αρχών Εμέτ βε-Εμουνά (Αλήθεια και Πίστη), που διατυπώθηκε και εκδόθηκε από το Ηγετικό Συμβούλιο του Συντηρητικού Ιουδαϊσμού. Η εισαγωγή ανέφερε ότι «η έλλειψη ορισμού ήταν χρήσιμη» στο παρελθόν, αλλά τώρα προέκυψε η ανάγκη να διατυπωθεί. Η πλατφόρμα παρείχε πολλές δηλώσεις που αναφέρονταν σε βασικές έννοιες όπως ο Θεός, η αποκάλυψη και η Εκλογή, αλλά επίσης αναγνώρισε ότι υπήρχαν ποικίλες θέσεις και πεποιθήσεις στις τάξεις της, αποφεύγοντας την αυστηρή οριοθέτηση αρχών και συχνά εκφράζοντας αντικρουόμενες απόψεις. Σε μια ειδική έκδοση του "Συντηρητικός Ιουδαϊσμός" το 1999 αφιερωμένη στο θέμα, οι κορυφαίοι ραββίνοι Έλιοτ Ν. Ντορφ και Γκόρντον Τάκερ διευκρίνισαν ότι «η μεγάλη ποικιλομορφία» μέσα στο κίνημα «καθιστά τη δημιουργία ενός θεολογικού οράματος που μοιράζονται όλοι ούτε εφικτή ούτε επιθυμητή».
Θεός και εσχατολογία
Ο παραδοσιακός Ιουδαϊσμός υποστηρίζει σε μεγάλο βαθμό τη θεϊστική έννοια του προσωπικού Θεού. Ο Εμέτ βε-Εμουνά δήλωσε ότι "επιβεβαιώνουμε την πίστη μας στον Θεό ως Δημιουργό και Κυβερνήτη του σύμπαντος. Η δύναμή Του δημιούργησε τον κόσμο· η σοφία και η καλοσύνη Του καθοδηγούν το πεπρωμένο του.". Ταυτόχρονα, η πλατφόρμα σημείωσε επίσης ότι η φύση Του ήταν «άπιαστη» και υπόκειται σε πολλές επιλογές πίστης. Μια φυσιοκρατική αντίληψη της θεότητας, που τη θεωρούσε αχώριστη από τον εγκόσμιο κόσμο, είχε κάποτε μια σημαντική θέση μέσα στο κίνημα, ειδικά εκπροσωπούμενη από τον Μόρντεκαϊ Καπλάν. Μετά την πλήρη συγχώνευση του Ανακατασκευασμού του Καπλάν σε ένα ανεξάρτητο κίνημα, αυτές οι απόψεις περιθωριοποιήθηκαν.
Αποκάλυψη
Η συντηρητική αντίληψη της Αποκάλυψης περιλαμβάνει ένα εκτεταμένο φάσμα. Ο ίδιος ο Ζαχαρίας Φράνκελ εφάρμοσε κριτικά-επιστημονικές μεθόδους για να αναλύσει τα στάδια ανάπτυξης της Προφορικής Τορά (καταστατικά και νομικές ερμηνείες που δεν καταγράφηκαν στα Πέντε Βιβλία του Μωυσή, δηλαδή τη γραπτή Τορά), πρωτοπορώντας στη σύγχρονη μελέτη του Μισνά. Θεωρούσε τους Μακαριωμένους Σοφούς ως καινοτόμους που πρόσθεσαν τη δική τους, πρωτότυπη συμβολή στον κανόνα, όχι απλώς ως επεξηγητές και ερμηνευτές ενός νομικού συστήματος που δόθηκε στο σύνολό του στον Μωυσή στο όρος Σινά. Ωστόσο, απέρριψε επίσης σθεναρά τη χρήση αυτών των πειθαρχιών στην Πεντάτευχο, υποστηρίζοντας ότι ήταν πέρα ​​από την ανθρώπινη πρόσβαση και εντελώς ουράνιας προέλευσης. Ο Φράνκελ δεν διευκρίνισε ποτέ τις πεποιθήσεις του και η ακριβής συσχέτιση μεταξύ του ανθρώπου και του Θείου στη σκέψη του εξακολουθεί να υπόκειται σε επιστημονική συζήτηση.
Ένα μικρό αλλά σημαντικό τμήμα εντός του Εβραϊκού Θεολογικού Σεμιναρίου της Αμερικής και του κινήματος προσκολλήθηκε, από τη δεκαετία του 1930, στη φιλοσοφία του Καπλάν που αρνιόταν κάθε μορφή αποκάλυψης, αλλά θεωρούσε όλη τη γραφή ως ένα καθαρά ανθρώπινο προϊόν. Μαζί με άλλες αρχές της Ανασυγκρότησης, μειώθηκε καθώς οι τελευταίοι ενοποιήθηκαν σε μια ξεχωριστή ομάδα. Οι απόψεις του Καπλάν και η διείσδυση της Ανώτερης Κριτικής παρέσυραν σταδιακά τους περισσότερους Συντηρητικούς στοχαστές προς μια μη λεκτική κατανόηση της θεοφάνειας, η οποία έγινε κυρίαρχη τη δεκαετία του 1970. Αυτό ήταν σε συγχρονισμό με την ευρύτερη τάση μείωσης των ποσοστών των Αμερικανών που αποδέχονταν τη Βίβλο ως τον Λόγο του Θεού.
Ιδεολογία
αριστερά|μικρογραφία|Γυναίκες ραββίνοι, Ισραήλ. Το στήριγμα των Συντηρητικών ήταν η υιοθέτηση της ιστορικο-κριτικής μεθόδου για την κατανόηση του Ιουδαϊσμού και τον καθορισμό της μελλοντικής του πορείας. Αποδεχόμενος μια εξελικτική προσέγγιση της θρησκείας, ως κάτι που αναπτύχθηκε με την πάροδο του χρόνου και απορρόφησε σημαντικές εξωτερικές επιρροές, το κίνημα διέκρινε το αρχικό νόημα που υπονοείται στις παραδοσιακές πηγές και τον τρόπο που αντιλήφθηκαν από τις διαδοχικές γενιές, απορρίπτοντας την πίστη σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα ερμηνείας από την αρχική Αποκάλυψη του Θεού, απρόσβλητος σε οποιεσδήποτε σημαντικές εξωγενείς επιπτώσεις.
Αντιμετώπισαν την παράδοση και δέχονταν τα ήθη με ευλάβεια, ιδιαίτερα τη συνεχή προσκόλληση στον μηχανισμό του Θρησκευτικού Νόμου (Χάλαχα), αντιτιθέμενοι στις αδιάκριτες τροποποιήσεις, και τόνισαν ότι πρέπει να αλλάζουν μόνο με προσοχή και να τηρούνται από τους ανθρώπους. Ο ραββίνος Λούις Γκίνζμπεργκ, συνοψίζοντας τη θέση του κινήματός του, έγραψε:"Μπορούμε τώρα να καταλάβουμε τη φαινομενική αντίφαση μεταξύ θεωρίας και πράξης... Μπορεί κανείς να συλλάβει την προέλευση του Σαββάτου όπως θα έκανε ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο, ωστόσο παρατηρεί την παραμικρή λεπτομέρεια που γνωρίζει η αυστηρή Ορθοδοξία... Η ιερότητα του Σαββάτου δεν στηρίζεται στο γεγονός ότι διακηρύχθηκε στο Σινά, αλλά στο ότι βρήκε για χιλιάδες χρόνια την έκφρασή του στις εβραϊκές ψυχές. Είναι καθήκον του ιστορικού να εξετάσει τις απαρχές και τις εξελίξεις των εθίμων. Ο πρακτικός Ιουδαϊσμός, από την άλλη πλευρά, δεν ασχολείται με την καταγωγή αλλά θεωρεί τους θεσμούς αμετάβλητους και πιστούς στα γραπτά κείμενα."Αυτή η ασυμφωνία μεταξύ της επιστημονικής κριτικής και της επιμονής στην κληρονομιά έπρεπε να αντισταθμιστεί με μια πεποίθηση που θα απέτρεπε είτε την απόκλιση από τους αποδεκτούς κανόνες είτε τη χαλαρότητα και την απάθεια.
Η ηγεσία των Συντηρητικών είχε περιορισμένη επιτυχία στη μετάδοση της κοσμοθεωρίας της στο ευρύ κοινό. Ενώ οι ραββίνοι αντιλαμβάνονταν ότι φέρουν μια μοναδική, πρωτότυπη αντίληψη για τον Ιουδαϊσμό, οι μάζες δεν είχαν μεγάλο ενδιαφέρον, θεωρώντας τον κυρίως ως συμβιβασμό που προσφέρει ένα κανάλι θρησκευτικής ταύτισης που ήταν πιο παραδοσιακό από τον μεταρρυθμιστικό Ιουδαϊσμό αλλά λιγότερο αυστηρό από την Ορθοδοξία. Μόνο ένα χαμηλό ποσοστό των Συντηρητικών επιδίωκε ενεργά έναν παρατηρητικό τρόπο ζωής: στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Τσαρλς Λίμπμαν και ο Ντάνιελ Τζ. Ελάζαρ υπολόγισαν ότι μόλις το 3 έως 4 τοις εκατό ανταποκρίνεται σε έναν αρκετά διεξοδικό Συντηρητικό τρόπο ζωής. Αυτό το χάσμα μεταξύ αρχής και κοινού, πιο έντονο από οποιοδήποτε άλλο εβραϊκό κίνημα, πιστώνεται συχνά ότι εξηγεί την παρακμή του συντηρητικού κινήματος. Ενώ περίπου το 41 τοις εκατό των Αμερικανο-εβραίων ταυτίστηκε με αυτό τη δεκαετία του 1970, είχε συρρικνωθεί σε περίπου 18 τοις εκατό (και 11 τοις εκατό μεταξύ των ατόμων κάτω των 30 ετών) το 2013.
Τρίτο κίνημα
Τα όρια μεταξύ Ορθοδόξου και Συντηρητικού Ιουδαϊσμού στην Αμερική θεσμοθετήθηκαν μόνο στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η δεκαετία του 1940 είδε τη νεότερη γενιά αποφοίτων του Σεμιναρίου της Αμερικής λιγότερο υπομονετική. Ο Ανοικοδομισμός του Κάπλαν, ενώ οι πλήρως αφοσιωμένοι αντάρτες του ήταν λίγοι, είχε μεγάλη επιρροή. Η πλειονότητα μεταξύ των πρόσφατων αποφοίτων απέφευγε το επίθετο «Ορθόδοξος» και έτεινε να χρησιμοποιεί αποκλειστικά το «Συντηρητικός». Διαδεχόμενοι τους άμεσους μαθητές του Σέτλερ που ηγήθηκαν της Ραββινικής Συνέλευσης και της Ενωμένης Συναγωγής στην περίοδο του Μεσοπολέμου, ένα νέο στρώμα ακτιβιστών ηγετών αναδυόταν. Ο Ραββίνος Ρόμπερτ Γκόρντις, πρόεδρος της Ραββινικής Συνέλευσης το 1944–1946, εκπροσώπησε τα κατώτερα μέλη υποστηρίζοντας περισσότερη ευελιξία. Ο Ραββίνος Τζέικομπ Άγκους, εντάχθηκε στο σώμα μόλις το 1945, δήλωνε ότι «χρειαζόμαστε ένα νομοθετικό σώμα, όχι μια επιτροπή ερμηνείας του νόμου». Ο Άγκους υποστήριξε ότι η ρήξη μεταξύ του εβραϊκού κοινού και της παράδοσης ήταν πολύ μεγάλη για να γεφυρωθεί συμβατικά και ότι η Ραββινική Συνέλευση θα παρέμενε πάντα κατώτερη από την Ορθόδοξη όσο διατηρούσε την πολιτική της απλώς να υιοθετεί επιεικά προηγούμενα στη ραββινική λογοτεχνία. Προσφέρθηκε να εφαρμόσει εκτενώς το εργαλείο τάκανα (ραββινικό διάταγμα).
Οργάνωση και δημογραφικά στοιχεία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Καγκελάριος Λούις Φίνκελσταϊν (αριστερά), κυρίαρχος ηγέτης του [[Εβραϊκό Θεολογικό Σεμινάριο της Αμερικής|Εβραϊκού Θεολογικού Σεμιναρίου της Αμερικής από το 1940 ως το 1972.]] Ο όρος Συντηρητικός Ιουδαϊσμός χρησιμοποιήθηκε, γενικά και όχι ακόμη ως συγκεκριμένη ετικέτα, ήδη στην αφιερωτική ομιλία του Εβραϊκού Θεολογικού Σεμιναρίου της Αμερικής το 1887 από τον Ραβίνο Αλεξάντερ Κοχούτ. Μέχρι το 1901, οι απόφοιτοι του Σεμιναρίου σχημάτισαν τη Ραββινική Συνέλευση, στην οποία μέλη ήταν όλοι οι χειροτονημένοι Συντηρητικοί κληρικοί στον κόσμο. Από το 2010, υπήρχαν 1.648 ραββίνοι στη Ραββινική Συνέλευση. Το 1913, η Ενωμένη Συναγωγή της Αμερικής, που μετονομάστηκε σε Ενωμένη Συναγωγή του Συντηρητικού Ιουδαϊσμού το 1991, ιδρύθηκε ως εκκλησιαστικός βραχίονας της Ραββινικής Συνέλευσης. Το κίνημα ίδρυσε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Συντηρητικών Συναγωγών το 1957. Οι παραφυάδες έξω από τη Βόρεια Αμερική υιοθέτησαν ως επί το πλείστον το εβραϊκό όνομα «Μασόρτι», όπως και το Ισραηλινό Κίνημα των Μασόρτι, που ιδρύθηκε το 1979, και η Βρετανική Συνέλευση των Συναγωγών Μασόρτι που σχηματίστηκε το 1985. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο άλλαξε τελικά το όνομά του σε "Μασόρτι Ολάμι".
Η σημερινή καγκελάριος του Σεμιναρίου της Αμερικής είναι η Σάλι Ρούμπιν Σβαρτς, στην εξουσία από το 2020. Είναι η πρώτη γυναίκα που εκλέγεται σε αυτή τη θέση στην Ιστορία του Σεμιναρίου. Ο σημερινός κοσμήτορας της Σχολής Ραββινικών Σπουδών Ζίγκλερ είναι ο Μπράντλι Σαβίτ Άρτσον. Η Επιτροπή Εβραϊκού Νόμου και Προτύπων προεδρεύεται από τον Ραββίνο Έλιοτ Ν. Ντορφ, ο οποίος υπηρετεί από το 2007. Η Ραββινική Συνέλευση διευθύνεται από την Πρόεδρο Ραββίνο Ντέμπρα Νιούμαν Καμίν, από το 2019 και διευθύνεται από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο, Ραββίνο Τζέικομπ Μπλούμενταλ. Ο Ραββίνος Μπλούμενταλ κατέχει την κοινή θέση ως Διευθύνων Σύμβουλος της Ενωμένης Συναγωγής του Συντηρητικού Ιουδαϊσμού. Στο Ισραήλ, ο εκτελεστικός διευθυντής του κινήματος Μασόρτι είναι ο Ιζχάρ Χες και πρόεδρος η Σόφι Φέλμαν Ραφάλοβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκά θρησκευτικά κινήματα
Alfa Romeo 155
Η Alfa Romeo 155 (εσωτερικός κωδικός: Type 167) ήταν ένα μεσαίο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τον Ιανουάριο του 1992 έως τον Ιανουάριο του 1998. Αντικατέστησε την Alfa Romeo 75 και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1997 από την Alfa Romeo 156. Συνολικά κατασκευάστηκαν 192.618 αντίτυπα της 155 στα 6 έτη παραγωγής της.
Αμάξωμα
thumb|left|Alfa Romeo 155 έκδοσης 1.7 λίτρων 8V στην [[Ολλανδία.]]
Η Alfa Romeo 155 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά τον Μάρτιο του 1992. Η αισθητική της, είχε διαμορφωθεί ως μια έντονη μετεξέλιξη της προκατόχου Alfa Romeo 75, αλλά το τελικό αποτέλεσμα έδειχνε πολύ πιο σύγχρονο από την 75 που είχε αρχίσει έως τότε να δείχνει έντονα την ηλικία της. Κατά τη σχεδίαση της 155 δόθηκε μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα έναν εντυπωσιακό για την τότε εποχή αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,29 έναντι 0,36 της προκατόχου 75. Επίσης, το αμάξωμα της 155 ήταν κάπως μεγαλύτερο από αυτό της 75, με αποτέλεσμα τη βελτίωση των εσωτερικών χώρων, καθώς και ότι ο χώρος αποσκευών είχε αυξηθεί σημαντικά, φτάνοντας τα 525 λίτρα. thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη Alfa Romeo 155 έκδοσης 2.0 λίτρων 16V του 1997.]]
Το μοντέλο μοιραζόταν το σασί και αρκετούς κινητήρες με τα Fiat Tempra και Lancia Dedra. Ωστόσο, η Alfa Romeo 155 είχε μερικά χαρακτηριστικά που την ξεχώριζαν από τα αντίστοιχα μοντέλα του Ομίλου της Fiat. Το φαρδύτερο εμπρός μετατρόχιο, η πιο άμεση κρεμαγιέρα, η διαφορετική ρύθμιση της ανάρτησης και οι κοντύτερες σχέσεις του κιβωτίου ταχυτήτων έδιναν το στίγμα της διαφορετικότητας της 155.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Οι περισσότεροι κινητήρες της 155 ήταν 4-κύλινδροι σε σειρά (I4), εκτός από την έκδοση 2.5 V6, που έφερε έναν εξακύλινδρο σε διάταξη V (V6) κινητήρα 2.5 λίτρων. Σχεδόν όλες οι 155 είχαν κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, με μοναδική εξαίρεση την 4-κίνητη έκδοση 155 Q4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Alfa Romeo Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Παλάτι του Λαύσου
δεξιά|μικρογραφία|226x226εσ|Η Αυτοκρατορική συνοικία της Κωνσταντινούπολης, με το Παλάτι του Λαύσου που βρίσκεται ακριβώς δυτικά του Ιπποδρόμου. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Περίγραμμα του ανακτόρου του Αντιόχου. Η βόρεια πτέρυγά του ταυτίζεται συχνά ως το Παλάτι του Λαύσου. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Μία ανακατασκευή (1572) του αγάλματος του Δία, φιλοτεχνημένου από τον Φειδία, όπως το είχε τοποθετήσει ο Λαύσος στο Παλάτι του.
Το Παλάτι του Λαύσου ή Λαύσος, επίσης γνωστό ως Λαυσείον, ήταν ένα κτίριο του 5ου αι. που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο αποκτήθηκε και ανήκε στον ευνούχο Λαύσο.
Ο Λαύσος
Ο Λαύσος, ο οποίος είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως ευνούχος στην Αυλή του Θεοδόσιου Β', έγινε ο αυτοκρατορικός αρχιθαλαμηπόλος κάπου γύρω στο 420. Αναφέρεται σε επιστολή του επισκόπου Καισαρείας ως φιλάνθρωπος για τους ενδεείς, αλλά επίσης ως πολύ πλούσιος και ιδιοκτήτης καλών ιδιοκτησιών. Ο Μακρόβιος αναφέρει ότι ο Λαύσος έχασε τη θέση του ως αρχιθαλαμηπόλος, δύο μόνο χρόνια μετά την προαγωγή του· δέκα χρόνια περίπου μετά μάλλον ανέκτησε τον τίτλο του, έπειτα από σύσταση του Κύριλλου Α΄ Πατριάρχη Αλεξανδρείας και αποκατέστησε τον πλούτο του.
Περιγραφή του παλατιού
Το Παλάτι του Λαύσου ήταν γνωστό σε όλη την Κωνσταντινούπολη για την τεράστια συλλογή ηρωικών και μυθολογικών αγαλμάτων, που ο ιδιοκτήτης τους στέγαζε μέσα στους τοίχους του. Ο Λαύσος συγκέντρωσε αυτήν την τεράστια συλλογή από ναούς στην ανατολή, που λεηλατήθηκαν και αδειάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδοσίου και, ως εκ τούτου, η συλλογή του ήταν πιθανώς η πιο ποικίλη, που υπήρχε εκείνη την εποχή στην Κωνσταντινούπολη. Η συλλογή ειδωλολατρικών αγαλμάτων του Λαύσου ήταν η πρώτη που συγκροτήθηκε ανυπόμονα για καθαρά αισθητικούς και ιστορικούς λόγους, καθώς ο ίδιος φέρεται να ήταν ευσεβής Χριστιανός. Τα πιο διάσημα εκθέματα από τη συλλογή του ήταν τα αγάλματα του Δία από την Ολυμπία, που σμιλεύτηκε από τον Φειδία γύρω στο 500 π.Χ. (ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου) και της Αφροδίτης της Κνίδου του Πραξιτέλη. Ο Λαύσος είναι επίσης γνωστό ότι κατείχε την Ήρα της Σάμου και την Αθηνά της Λίνδου, καθώς και αλληγορικά αγάλματα του Έρωτα και του Καιρού. Οι αναφορές δείχνουν ότι ο Λαύσος είχε εκθέσει τη συλλογή του με μία συγκεκριμένη σειρά. Το προαναφερθέν άγαλμα του Δία βρισκόταν σε μία αψίδα στο άκρο της αίθουσας, με τον Έρωτα και τον Καιρό στο πλάι του. Ο ένας τοίχος ήταν αφιερωμένος σε αγάλματα θεαινών, ο άλλος σε γλυπτά ζώων.
Τόσο ο Ζωναράς όσο και ο Κεδρηνός αναφέρουν ότι το Παλάτι του Λαύσου, μαζί με μεγάλο μέρος της πόλης, καταστράφηκε από πυρκαγιά το 475. Ολόκληρη η συλλογή του Λαύσου χάθηκε από τη φλόγα.
Η καταστροφή αυτή του ανακτόρου συνέβη πολύ μετά το θάνατο του Λαύσου, που είχε αποβιώσει τριάντα χρόνια νωρίτερα, περί το 436.
Σήμερα η Κινστέρνα του Φιλοξένου βρίσκεται κάτω από την τοποθεσία, όπου το Παλάτι του Λαύσου είναι κοινώς αποδεκτό ότι βρισκόταν. Τα ερείπια τού ανακτόρου τού Αντιόχου εξακολουθούν να παραμένουν στον χώρο σήμερα, όπως και τα ερείπια από τη Ροτόντα, που ένωνε το Παλάτι του Λαύσου με τον Ιππόδρομο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Βυζαντινά παλάτια
Κυκλαμικό οξύ
Το κυκλαμικό οξύ είναι μια ένωση με τύπο C6H11NHSO2OH.
Χρησιμοποιείται κυρίως ως καταλύτης στην παραγωγή βαφών και πλαστικών και ως αντιδραστήριο για χημικά εργαστήρια. Τα άλατα μετά νατρίου και ασβεστίου του κυκλαμικού οξέος χρησιμοποιούνται ως τεχνητά γλυκαντικά υπό την ονομασία «κυκλαμικά». Ο αριθμός Ε του οξέος και των αλάτων αυτών είναι E952.
Κατηγορία:Σουλφονικά οξέα Κατηγορία:Οργανικές αμίνες Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Ανάκτορο της Καζέρτα
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ανάκτορα που ανεγέρθηκαν στην Ευρώπη κατά τον 18ο αι. Το 1997 το ανάκτορο χαρακτηρίστηκε τοποθεσία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ με τη διατύπωση ότι "είναι το κύκνειο άσμα της θεαματικής Μπαρόκ τέχνης, από την οποία υιοθέτησε όλες τις οφθαλμαπάτες ενός πολυδιάστατου χώρου". Με αριθμητικούς όρους, είναι το μεγαλύτερο του κόσμου, όγκου 2.000.000 κ.μ. και έκτασης 235.000 τ.μ.
Ιστορία
Η οικοδόμηση ξεκίνησε το 1752 για τον Κάρολο Ζ΄ της Νάπολης και Ε΄ της Σικελίας. Συνεργάστηκε στενά με τον αρχιτέκτονά του Λουίτζι Βανβιτέλλι· όταν είδε το τεράστιο σχέδιό του, ο βασιλιάς συγκινήθηκε. Πάντως δεν έμεινε ούτε μία βραδιά εκεί, καθώς το 1759 έγινε ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας. Το σχέδιο συνεχίστηκε εν μέρει από τον γιο και διάδοχό του Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών.
Το πολιτικό και κοινωνικό πρότυπο για το ανάκτορο του Βανβιτέλι ήταν αυτό των Βερσαλιών, το οποίο αν και διαφορετικό σε μορφή και διάταξη, λύνει το όμοιο πρόβλημα του να συγκεντρώσει και να παράσχει στον ηγεμόνα την Αυλή και την Κυβέρνηση σε ένα ογκώδες κτήριο, με την κοινωνική δομή μίας μικρής πόλης. Αυτό ήταν μέρος της όλης σύλληψης του ανακτόρου, όταν προτάθηκε αρχικά από τον Μάριο Τζοφφρέντο το 1750.
Η διαρρύθμιση του ανακτόρου
Το ανάκτορο έχει 5 επίπεδα, 1.200 δωμάτια μεταξύ των οποίων δύο ντουζίνες διαμερίσματα υπηρεσιών του κράτους, μία μεγάλη βιβλιοθήκη και ένα θέατρο κατά το πρότυπο του Θεάτρου σαν Κάρλο της Νάπολης. Μία μνημειώδης λεωφόρος 20 χλμ. από το ανάκτορο προς την πόλη σχεδιάστηκε, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε.
Το κτήριο έχει ορθογώνια κάτοψη διαστάσεων 247 μ. Χ 184 μ. και οι τέσσερις πλευρικές πτέρυγες του ορθογωνίου ενώνονται στο εσωτερικό του από δύο κάθετες μεταξύ τους πτέρυγες· έτσι σχηματίζονται τέσσερις αυλές. Κάθε επίπεδο είναι επιφάνειας 47.000 τ.μ. και συνολικά τα πέντε επίπεδα είναι 235.000 τ.μ.
Με όγκο 2.000.000 κ.μ. είναι το μεγαλύτερο ανάκτορο του κόσμου, υπερέχοντας κατά πολύ των άλλων σε όγκο.
Από όλα τα βασιλικά ενδιαιτήματα που εμπνεύστηκαν από τις Βερσαλίες, το ανάκτορο της Καζέρτα είναι αυτό, που φέρει τη μεγαλύτερη ομοιότητα στο πρωτότυπο: η πρόσοψη έχει μάκρος και είναι ομοιόμορφη· διασπάται ελαφρά μόνο στο κέντρο και στα άκρα, που προεξέχουν. Στην κορυφή, η πρόσοψη έχει μία συνεχόμενη σειρά από ατρακτοειδείς κιονίσκους (μπαλούστρα), ως περίφραγμα της στέγης. Όπως και στις Βερσαλίες, ένα μεγάλο υδραγωγείο κατασκευάστηκε για να φέρει τεράστιες ποσότητες νερού για τους πίδακες. Σχεδιάστηκε με την ίδια φιλοδοξία: να προβάλει το μεγαλείο και τη δύναμη της απόλυτης μοναρχίας των Βουρβόνων. Μία ιδιαιτερότητα εδώ είναι, ότι επάνω από τον πρώτο, βασιλικό όροφο (piano reale), ο δεύτερος όροφος είναι εξίσου μεγαλόπρεπος. Τα αλλεπάλληλα σαλόνια (enfilades), στοιχεία του ύστερου Μπαρόκ, ήταν η έδρα της κυβέρνησης και η επίδειξη του εθνικού πλούτου. Η Καζέρτα ήταν το καταφύγιο από τους φατριασμούς και τον θόρυβο της πρωτεύουσας, όπως ο ι Βερσαλίες ελευθέρωσαν τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ από το Παρίσι. Για σύγκριση, η Καζέρτα έχει περισσότερες από 40 μνημειώδεις αίθουσες πλήρως διακοσμημένες με νωπογραφίες, όταν οι Βερσαλίες αριθμούν μόνο 22 τέτοιες.
Το πάρκο
Ο κήπος είναι ένα τυπικό παράδειγμα της προοπτικής θέας (vista) και εκτείνεται για 120 εκτάρια, εν μέρη σε λοφώδες έδαφος. Η αρχιτεκτονική του είναι επίσης εμπνευσμένη από τις Βερσαλίες. Το πάρκο αρχίζει από την πίσω, βόρεια πρόσοψη του κτηρίου και είναι εκατέρωθεν μίας μακράς σειράς από αλλεπάλληλους καταρράκτες. Στο άνω μέρος σχεδιάστηκε το 1780 ένας Αγγλικός κήπος από τον Κάρλο Βανβιτέλλι και τον Τζον Γκράεφερ, Γερμανό βοτανολόγο, φυτοκόμο και σχεδιαστή φυτειών, που εκπαιδεύτηκε στο Λονδίνο. Είναι ένα από τα πρώτα δείγματα των Αγγλικών κήπων στην ηπειρωτική Ευρώπη με το χαριτωμένο, φυσιολατρικό στυλ του Καπαμπίλιτυ Μπράουν.
Τα αναβρυτήρια και οι καταρράκτες γεμίζουν, το καθένα τους, μία λεκάνη (vasca). Ο σχεδιασμός τους και η υδραυλική κατασκευή τους είναι του Λουίτζι Βανβιτέλλι. Οι αλλεπάλληλοι καταρράκτες είναι σε μία μακρά ευθεία, που πάει στον ορίζοντα και αμιλλώνται αυτούς των ανακτόρων του Πέτερχωφ, έξω από της Αγία Πετρούπολη. Η ευθεία τους διακόπτεται κατά διαστήματα από τα αναβρυτήρια:
Ένας μεγάλος αριθμός γλυπτών της κλασικής αρχαιότητας σχεδιάστηκαν από τον Γκαετάνο Σαλομόνε για τους κήπους του βασιλικού ανακτόρου και εκτελέστηκαν από μεγάλες ομάδες τεχνιτών. Σύγχρονοι παρατηρητές έλεγαν, ότι η Καζέρτα υπερείχε όλων των άλλων ανακτόρων της Ευρώπης, περιλαμβανομένων των γλυπτών της, σε ικανότητα και μεγαλοπρέπεια. Αυτό οφείλεται και στη μεγάλη οβάλ πλατεία, μπροστά από τη νότια, κύρια πρόσοψη του κτηρίου.
Τοποθεσία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ
Το 1997 το ανάκτορο μπήκε στον κατάλογο των τοποθεσιών παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Σύμφωνα με την αιτιολογία, το ανάκτορο "αν και έχει την ίδια μορφή με άλλα βασιλικά ενδιαιτήματα του 18ου αι., το ανάκτορο ξεχωρίζει για το μεγάλο του σχέδιο, που περιλαμβάνει όχι μόνο το επιβλητικό κτήριο και τον κήπο, αλλά και το γύρω τοπίο και τον σχεδιασμό μίας νέας πόλης γύρω του, σύμφωνα με τις πολεοδομικές απόψεις της εποχής του".
Σκηνικό ταινιών
Το κλασικό στυλ του ανακτόρου και η ομοιότητά του με το Βατικανό, το έκαναν τοποθεσία γυρίσματος ταινιών. Έγινε το σκηνικό της ταινίας "Αδύνατη Αποστολή, 3ο μέρος" και του "Καλού πάπα", μίας βιογραφίας του Ιωάννη ΚΒ΄. Επίσης είναι η τοποθεσία του Βασιλικού Ανακτόρου Νάμπου στη σειρά ταινιών "Πόλεμος των Άστρων".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στη Νάπολη
Λα Σαπέλ-λε-Λυξέιγ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σισέ Μαριάμ Καϊνταμά Σιντιμπέ
Η Σισέ Μαριάμ Καϊνταμά Σιντιμπέ (Cissé Mariam Kaïdama Sidibé, 4 Ιανουαρίου 1948-6 Νοεμβρίου 2021) ήταν Μαλινέζα πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας της από το 2011 ως το 2012 και η πρώτη γυναίκα που διορίστηκε στο αξίωμα αυτό στην ιστορία της χώρας. Διορίστηκε με διάταγμα στις 3 Απριλίου 2011, στη θέση του Μοντιμπό Σιντιμπέ. Στις 22 Μαρτίου 2012, έπειτα από την αναστολή ισχύος του Συντάγματος μετά το πραξικόπημα των στρατιωτικών, απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία και ανακοινώθηκε ότι τέθηκε υπό κράτηση από τις δυνάμεις της χούντας.
Πρώιμη καριέρα
Γεννήθηκε στο Τιμπουκτού. Το οικογενειακό της όνομα είναιSidibé άλλαξε αργότερα σε Cissé από την οικογένεια του συζύγου της. Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο της Γκουντάμ και αργότερα πήρε τον τίτλο baccalauréat το 1970. Εν συνεχεία πήρε πτυχίο πολιτικών επιστημών από την Εθνική Σχολή Διοίκησης του Μάλι.
Από το 1974 ως το 1989 εργάστηκε ως δημόσια υπάλληλος στο υπουργείο επί ζητημάτων κρατικών εταιρειών και κοινωνιών(Ministère de Tutelle des Sociétés et Entreprises d’Etat du Mali), και το 1987 έγινε βοηθός υπουργός. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου έκανε σπουδές στη Δυτική Αφρική, στη Γαλλία, στον Καναδά, στο Βέλγιο και στην Ιταλία
Το 1991 έπειτα από τη βραχύβια επιστροφή στη δημοκρατία, η Σιντιμπέ Σισέ διορίστηκε ειδική σύμβουλος του προσωρινού προέδρου Αμαντού Τουμανί Τουρέ) και ανέλαβε υπουργός Συντονισμού και Διεθνούς Συνεργασίας στην προσωρινή κυβέρνηση (Αύγουστος 1991-Ιούνιος 1992). Από το Μάρτιο του 1992 ως τον Ιούνιο του 1992 ήταν και υπουργός Γεωργίας.) Τον Αύγουστο του 1993 και ως το 2000 υπηρέτησε στην ειδική επιτροπή εναντίον της ερημοποίησης ( Cilss -- Comité Inter-Etats de lutte contre la sécheresse au Sahel) με έδρα την Ουαγκαντουγκού. Επέστρεψε στο αξίωμα της προεδρικής συμβούλου το 2001 έπειτα από την εκλογή του Τουμανί Τουρέ στην προεδρία. Από το Μάρτιο ως τον Ιούνιο του 2002 η Σιντιμπέ Σισέ διορίστηκε ως υπουργός Ανάπτυξης της Υπαίθρου και το 2003 τέθηκε επικεφαλής της επιτροπής για τον καπνό SONTAM (Société nationale des tabacs et allumettes du Mali).
Πρωθυπουργός
Στις 30 Μαρτίου 2011 ανακοινώθηκε η παραίτηση του Μοντιμπό Σιντιμπέ από την πρωθυπουργία και η διάλυση της κυβέρνησης από τον πρόεδρο Αμαντού Τουμανί Τουρέ. Στις 3 Απριλίου ανακοινώθηκε και μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση ο διορισμός της Σιντιμπέ Σισέ στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός του Μάλι.
Η Σιντιμπέ Σισέ και ο πρόεδρος Τουρέ φέρονταν από το γραφείο Τύπου του προέδρου να υπήρξαν "παλιοί φίλοι", αν και η θητεία της Σιντιμπέ σε διοικητικά αξιώματα ήταν μικρή.
Απομάκρυνση από την εξουσία
Στις 22 Μαρτίου 2012 στασιαστές στρατιώτες που ήταν δυσαρεστημένοι με τη διοίκηση του Τουρέ κατά την επανάσταση των Τουαρέγκ κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα. Όπως ανακοίνωσε η Διεθνής Αμνηστία, η Σιντιμπέ Σισέ συνελήφθη από τη χούντα και τέθηκε υπό κράτηση σε στρατόπεδο στο Κατί.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένη με 4 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μάλι Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Ορθή Απάντηση 2021
Η Ορθή Απάντηση 2021 (ολλανδικά: Juiste Antwoord 2021, JA21) είναι ένα συντηρητικό, φιλελεύθερο και λαϊκιστικό πολιτικό κόμμα στις Κάτω Χώρες, που τοποθετείται στην δεξιά ή την άκρα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Ιδρύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2020 από τους Γιουστ Εεντμάνς και Άναμπελ Νάνινγκα μετά την αποχώρησή τους από το Φόρουμ για τη Δημοκρατία.
Ιστορικό
Η Δεξιά Απάντηση ιδρύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2020 από τους Eerdmans και Nanninga, αφού αποχώρησαν από το Φόρουμ για τη Δημοκρατία μετά από εσωτερική διαμάχη σχετικά με κατηγορίες για ρατσισμό, αντισημιτισμό και ομοφοβία, καθώς και αμφιλεγόμενες δηλώσεις του αρχηγού του κόμματος Thierry Baudet.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2020, οι πρώην ευρωβουλευτές του Φόρουμ για τη Δημοκρατία Derk Jan Eppink, Rob Roos και Rob Rooken ανακοίνωσαν ότι έγιναν μέλη της Δεξιάς Απάντησης. Δύο ημέρες αργότερα, η ανεξάρτητη ομάδα της Γερουσίας Fractie-Van Pareren – αποτελούμενη από επτά πρώην γερουσιαστές του Φόρουμ για τη Δημοκρατία – προσχώρησε στο κόμμα, καθιστώντας το το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα στη Γερουσία.
Στις 16 Ιανουαρίου 2021, η επαρχιακή ομάδα του Φόρουμ για τη Δημοκρατία στη Βόρεια Βραβάντη διασπάστηκε, με τρία μέλη να αποχωρούν από το Φόρουμ για τη Δημοκρατία για να σχηματίσουν την κοινοβουλευτική ομάδα της Δεξιάς Απάντησης στο Επαρχιακό Συμβούλιο της Βόρειας Βραβάντης. Καθώς το Φόρουμ για τη Δημοκρατία ήταν μέρος της κυβέρνησης συνασπισμού της επαρχίας τη στιγμή της διάσπασης, η νέα κοινοβουλευτική ομάδα μπήκε αμέσως στον συνασπισμό μετά από συνομιλίες με τα άλλα μέλη του συνασπισμού. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Δεξιά Απάντηση εισήλθε σε συνασπισμό με άλλα κόμματα.
Ιδεολογία
Η Ορθή Απάντηση αυτοχαρακτηρίζεται ως ένα «σωστό» δεξιό κόμμα και στοχεύει να καλύψει το κενό μεταξύ του κεντροδεξιού Λαϊκού Κόμματος για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία και του πιο ριζοσπαστικού δεξιού Κόμματος για την Ελευθερία.
Στην πλατφόρμα της, περιγράφει τον εαυτό της ως φιλελεύθερο και συντηρητικό με έμφαση στην προσωπική ελευθερία, την πολιτική διαφάνεια και την αξιόπιστη κυβέρνηση. Αρχικά, το κόμμα προσπάθησε να μιμηθεί την αρχική πολιτική πλατφόρμα του Φόρουμ για τη Δημοκρατία. Τόσο οι πολιτικοί παρατηρητές όσο και η ηγεσία του κόμματος αναφέρθηκαν επίσης στο JA21 ως περισσότερο επηρεασμένο από τον Φορτουινισμό, την ιδεολογία που υποστήριξε ο δολοφονημένος Ολλανδός πολιτικός Πιμ Φόρτουιν και το κόμμα του Λίστα Πιμ Φόρτουιν. Ο ηγέτης του κόμματος Joost Eerdmans, ο οποίος είναι ο ίδιος πρώην μέλος του κοινοβουλίου του, ισχυρίστηκε ότι θέλει το JA21 να βοηθήσει ώστε «οι ιδέες του Fortuyn να επιστρέψουν στη Βουλή των Αντιπροσώπων».
Η Ορθή Απάντηση δηλώνει ότι αντιπροσωπεύει «λιγότερο ρυθμιστικό φόρτο, φορολογικές ελαφρύνσεις, αυστηρή μεταναστευτική πολιτική και υποστήριξη για τους επιχειρηματίες που κάνουν τη χώρα μας σπουδαία». Το κόμμα είναι σθεναρά αντίθετο στην περαιτέρω ενσωμάτωση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη μετατροπή της ΕΕ σε Ομοσπονδιακό Υπερκράτος, ενώ θέλει να ενισχύσει την αυτονομία της Ολλανδίας τερματίζοντας την επιρροή της ΕΕ στις εσωτερικές υποθέσεις, θέτοντας τα «ολλανδικά συμφέροντα πρώτα» και υποστηρίζοντας το δικαίωμα στην εθνική αυτοδιάθεση. Υποστηρίζει επίσης ένα δημοψήφισμα για την ένταξη των Κάτω Χωρών στην Ευρωζώνη, την αναθεώρηση της ολλανδικής ένταξης στις συνθήκες της ΕΕ και τη Συμφωνία του Σένγκεν, και μια επαναδιαπραγμάτευση της ολλανδικής ένταξης στην ΕΕ. Η Δεξιά Απάντηση είναι επίσης αντίθετη στην ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κόμμα θέλει επίσης να εξαιρεθεί η Ολλανδία από το σύμφωνο της ΕΕ για το άσυλο, να ανακτήσει τον πλήρη έλεγχο των ολλανδικών συνόρων και να εκδιώξει τους παράνομους μετανάστες. Η JA21 αντιτίθεται επίσης στις περικοπές στον προϋπολογισμό της αστυνομίας και ζητά αυστηρότερες ποινές φυλάκισης σε όσους επιτίθενται σε εργαζόμενους έκτακτης ανάγκης και προσβάλλουν επανειλημμένα. Ζητεί επίσης να ληφθούν υποχρεωτικά μέτρα για τους μετανάστες, να μάθουν ολλανδικά, θέλει να σταματήσει η ξένη χρηματοδότηση τζαμιών και ισλαμικών σχολείων και αναφέρει ότι τα άτομα με διπλή υπηκοότητα θα πρέπει να αφαιρέσουν την ολλανδική υπηκοότητα εάν ενταχθούν σε ξένη τρομοκρατική ομάδα. Το κόμμα υποστηρίζει επίσης τις ξένες επενδύσεις και τη διατήρηση συμφωνιών ελεύθερων συναλλαγών με άλλα έθνη προκειμένου να αναχαιτιστούν οι μεταναστευτικές ροές και επιθυμεί καλές σχέσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο μετά το Brexit. Το κόμμα υποστηρίζει επίσης την ελευθερία του Διαδικτύου και θέλει να προστατεύσει το δικαίωμα στο διαδικτυακό απόρρητο αποτρέποντας την κυβέρνηση και τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας από την παραβίαση της νομοθεσίας περί απορρήτου. Όσον αφορά τον πολιτισμό, το κόμμα έχει εκφράσει την αντίθεσή του στη σύγχρονη αρχιτεκτονική και υποστηρίζει την αποκατάσταση των ιστορικών κτιρίων στις αρχικές τους προδιαγραφές. Το 2022, η Δεξιά Απάντηση έκανε εκστρατεία κατά της «αποαποικιοποίησης» της ολλανδικής ιστορίας, υποστηρίζοντας την προστασία της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και τη δωρεάν είσοδο σε μουσεία για τους Ολλανδούς υπηκόους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ολλανδικά (nl) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ολλανδικά Κατηγορία:Ολλανδικά πολιτικά κόμματα
Δυναστεία των Αντιγονιδών
Η Δυναστεία των Αντιγονιδών (294 π.Χ.–168 π.Χ.) κυβέρνησε το αρχαίο Μακεδονικό Βασίλειο κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, δηλαδή από τον θάνατο του Αλεξάνδρου του Μέγα, μέχρι και την κατάκτηση του ελλαδικού χώρου από τους Ρωμαίους.
Σύντομα ιστορικά στοιχεία
Η δυναστεία οφείλει το όνομά της στον στρατηγό του Αλεξάνδρου που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Αντίγονος Α' ο Μονόφθαλμος. Μετά τη διαίρεση του αχανούς κράτους του Μακεδόνα στρατηλάτη, παραχωρήθηκε στον Αντίγονο το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας και της Συρίας. Οι προσπάθειές του να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής του εις βάρος των άλλων Διαδόχων είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατό του στη Μάχη της Ιψού το 301 π.Χ. Στη μάχη συμμετείχαν επίσης ο γιος του, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής και ο εγγονός του, Αντίγονος Β' Γονατάς. Επέζησαν και οι δύο και κατάφεραν εν τέλει να κατακτήσουν το κράτος της Μακεδονίας. Μετά από μια σύντομη απώλεια του θρόνου από τη δυναστεία, κατά την περίοδο ( 287 π.Χ. – 276 π.Χ.), ο Γονατάς επανέκτησε τον θρόνο του και εδραίωσε τη δύναμη της δυναστείας στη Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα μέχρι το 276 π.Χ. Η κυριαρχία τους έληξε με την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, μετά τη Μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αντιγονιδών, η Μακεδονία γνώρισε μέρες στρατιωτικής δύναμης και οικονομικής ευημερίας. Η εξωτερική τους πολιτική επεκτεινόταν σε όλο τον σύγχρονο ελλαδικό χώρο, το Αιγαίο πέλαγος, τη Μικρά Ασία, την Κύπρο και τα στενά του Ελλήσποντου. Ανάλογα με τις περιστάσεις είχαν εναλλασσόμενες περιόδους πολέμου και διπλωματικών επαφών με τα γειτονικά βασίλεια των άλλων Διαδόχων: με τους Σελευκίδες, τους Πτολεμαίους, τον Λυσίμαχο, το Βασίλειο της Ηπείρου και τις πόλεις - κράτη της νότιας Ελλάδας. Οι επαφές αυτές σφραγίζονταν από αιματηρούς πολέμους, πρόσκαιρες συμμαχίες και διπλωματικούς γάμους.
Οι Βασιλείς της Δυναστείας
Τα μέλη της Δυναστείας των Αντιγονιδών είναι:
Άλλα μέλη της Δυναστείας
thumb|250px|Ο Αντίοχος και η Στρατονίκη, πίνακας του Jacques-Louis David.
Σημερινή χρήση του ονόματος
Η πλατεία "Αντιγονιδών" και η αντίστοιχη στάση του ΟΑΣΘ στη Θεσσαλονίκη πήρε το όνομά της από τη δυναστεία αυτή.
Δείτε επίσης
* Αντιγονίδες Αντιγονίδες Αντιγονιδες
Τζον Γουέιν
μικρογραφία|Από την ταινία του [[Τζον Φορντ Η αιχμάλωτος της ερήμου]] Ο Τζον Γουέιν (αγγλικά: John Wayne, πραγματικό όνομα: Marion Robert Morrison, 26 Μαΐου 1907 – 11 Ιουνίου 1979), ήταν Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών. Αποτέλεσε την ενσάρκωση του αρρενωπού άνδρα και αποτελεί πλέον αμερικανικό είδωλο. Έμεινε διάσημος για τη χαρακτηριστική του φωνή, το βάδισμα και το ύψος του. Ήταν γνωστός επίσης για τις συντηρητικές πολιτικές ιδέες του και για τις αντικομμουνιστικές θέσεις του κατά την περίοδο του μακαρθισμού στην Αμερική της δεκαετίας του 1950. μικρογραφία|Ο Γουέιν με τη Νάνσι Όλσον στην ταινία του 1952 Κεραυνός στη Χαβάη μικρογραφία|Ο Γουέιν με τον [[Ντιν Μάρτιν στην ταινία του 1959 Ρίο Μπράβο]] Ο Γουέιν τοποθετήθηκε στην τρίτη θέση μιας λίστας με τους αγαπημένους Αμερικανούς σταρ. Είναι κι ο μοναδικός μη εν ζωή σταρ που κοσμεί τη συγκεκριμένη λίστα, κάθε χρονιά από το 1994. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει 13ο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. μικρογραφία|Ο Γουέιν σε ταξίδι του στην [[Αυστραλία το 1943 για την εμψύχωση του στρατεύματος κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου]]
Βιογραφία
Ο Γουέιν άλλαξε πολύ μικρός το μεσαίο από Ρόμπερτ σε Μίτσελ, όταν οι γονείς του αποφάσισαν να ονομάσουν τον επόμενο γιο τους Ρόμπερτ. Η οικογένειά του ήταν πρεσβυτεριανή. Ο πατέρας του, Κλάιντ Λέοναρντ Μόρισον (1884-1937), γιος του Αμερικανού βετεράνου του εμφυλίου πολέμου Μάριον Μίτσελ Μόρισον (1845-1915), ήταν ιρλανδικής, σκωτσέζικης και αγγλικής καταγωγής.
Η μητέρα του, η Μαίρη Μπράουν (1885-1970), ήταν από το Λάνκαστερ της Νεμπράσκας. Ο Γουέιν έκανε αίτηση να μπει στην Αμερικανική Ναυτική Ακαδημία, αλλά δεν έγινε αποδεκτός. Σπούδασε αντ' αυτού νομική στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας (USC).
Ο Γουέιν ήταν μέλος της ομάδας αμερικάνικου ποδοσφαίρου του πανεπιστημίου, με προπονητή του τον θρυλικό Χάουαρντ Τζόουνς. Ένας τραυματισμός σταμάτησε την αθλητική σταδιοδρομία του. Έχασε έτσι την αθλητική υποτροφία του και, χωρίς χρήματα, αναγκάστηκε να αφήσει το πανεπιστήμιο.
Ηθοποιός
Εργάστηκε στην αρχή ως κομπάρσος για την εταιρία ταινιών Fox κι η αμοιβή του ανερχόταν στα 75 δολάρια την βδομάδα. Το 1930, ο σκηνοθέτης Ράουλ Γουόλς του προσέφερε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία The Big Trail. Ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, ο Γουόλς του πρότεινε το "Άντονι Γουέιν", ονοματεπώνυμο του στρατηγού της Αμερικανικής Επανάστασης Mad Anthony Wayne. Ο Γουίνφιλντ Σίναν, διευθυντής του στούντιο, το απέρριψε, καθώς ακουγόταν πολύ ιταλικό. Ως εναλλακτική λύση ο Γουόλς πρότεινε το Τζον Γουέιν. Ο Σίναν συμφώνησε και από τότε ο Γουέιν είναι γνωστός με αυτό το όνομα. Μετά τη συμμετοχή του στο The Big Trail η αμοιβή του αυξήθηκε. Πλέον εισέπραττε 105 δολάρια εβδομαδιαίως.
Ο ρόλος που απογείωσε την καριέρα του Γουέιν ήταν ο πρωταγωνιστικός στο κλασικό γουέστερν Η ταχυδρομική άμαξα (Stagecoach, 1939) σε σκηνοθεσία του Τζον Φορντ. Ο Φορντ δυσκολεύτηκε να βρει χρηματοδότες για την ταινία, λόγω του γεγονότος ότι ο άσημος ακόμη Γουέιν δεν αποτελούσε εγγύηση για την εμπορική επιτυχία της ταινίας. Ο Γουέιν μετά την προβολή της ταινίας καθιερώθηκε ως αστέρας του κινηματογράφου και η επιτυχία της σφράγισε τη φιλία του με τον Φορντ, με τον οποίο συνεργάστηκε σε περισσότερες από 20 ταινίες.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του πρωταγωνίστησε σε 142 ταινίες. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στις ταινίες: Ο ήσυχος άνθρωπος (The Quiet Man, 1952), Η αιχμάλωτος της ερήμου (The Searchers, 1956) σε σκηνοθεσία του Τζον Φορντ και Το κόκκινο ποτάμι (Red River, 1948) και Ρίο Μπράβο (Rio Bravo, 1959)'' σε σκηνοθεσία του Χάουαρντ Χοκς. Ο Γουέιν βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1969, Αληθινό θράσος'' (True Grit).
Ασθένεια
Ο Γουέιν ήταν καπνιστής από νεαρός. Το 1964, του διέγνωσαν καρκίνο του πνεύμονα και υποβλήθηκε σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση όπου αφαιρέθηκε ολόκληρος ο αριστερός πνεύμονάς του και τέσσερα πλευρά. Παρά τις προσπάθειες από τους συνεργάτες του να κρατηθεί κρυφή η ασθένειά του, της οποίας η αποκάλυψη μπορεί και να του στοίχιζε την κινηματογραφική του καριέρα, ο Γουέιν ανήγγειλε ότι είχε καρκίνο και κάλεσε το κοινό να κάνει προληπτικές εξετάσεις. Πέντε χρόνια αργότερα, δήλωσε ότι είχε απαλλαγεί από τον καρκίνο. Η λειτουργία των πνευμόνων του ήταν μειωμένη κι ο οργανισμός του δεν άντεχε την κούραση με αποτέλεσμα να έχει συχνά ανάγκη από συμπληρωματικό οξυγόνο. Παρ' όλα αυτά μερικά χρόνια αργότερα άρχισε να καπνίζει πούρα.
Πολιτικά
Συμμετείχε στη δημιουργία της Ένωση κινηματογραφιστών για την διατήρηση του αμερικανικού ιδεώδους τον Φεβρουάριο του 1944 και εκλέχτηκε πρόεδρος της οργάνωσης το 1947.
Ήταν διακαής αντικομμουνιστής και υποστηρικτής της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων. Ο Γουέιν χρησιμοποίησε την ισχυρή θέση του για να υποστηρίξει συντηρητικές ιδέες, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης για τον Πόλεμο του Βιετνάμ με την παραγωγή της ταινίας Τα πράσινα μπερέ (Green Berets, 1968). Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, εντούτοις, τάχτηκε ενάντια στις συντηρητικές ιδέες με την υποστήριξη της Συνθήκης του Παναμά.
Ο Γουέιν υποστήριξε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Playboy ότι υποστήριζε το σοσιαλισμό όταν ήταν φοιτητής κι ότι ψήφισε τον δημοκρατικό πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούζβελτ στην προεδρική αναμέτρηση του 1936. Εντούτοις, για το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του ήταν ρεπουμπλικάνος.
Προσωπική ζωή
Ο Γουέιν παντρεύτηκε τρεις φορές και χώρισε δύο. Οι σύζυγοί του, όλες τους ισπανικής καταγωγής, ήταν η Τζοζεφίν Αλίσια Σαντς, η Εσπεράντσα Μπάουρ, και η Πιλάρ Παλέτ.
Είχε τέσσερα παιδιά με την Τζοζεφίν:
και τρία με την Παλέτ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουέιν Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Χένρι Μπωφόρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ
Ο Χένρι Μπωφόρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ (26 Ιανουαρίου 1436 - 15 Μαΐου 1464) από τον Οίκο των Μπωφόρ ήταν στρατιωτικός ηγέτης, που υπηρέτησε τον Οίκο του Λάνκαστερ, όταν άρχισε ο Πόλεμος των Ρόδων.
Βιογραφία
Ήταν μεγαλύτερος γιος του Εδμόνδου Μπωφόρ 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ 13ου κόμη του Γουόρικ.
Δούκας του Σόμερσετ
Απαριθμείται μερικές φορές ως δεύτερος δούκας του Σόμερσετ επειδή ο τίτλος δημιουργήθηκε ξανά για λογαριασμό του πατέρα του όταν πέθανε ο θείος του, είχε επίσης τους τίτλους του 5ου κόμη του Σόμερσετ, του 2ου μαρκήσιου του Ντόρσετ και του 2ου κόμη του Ντόρσετ. Την περίοδο 1443 - 1448 έγινε κόμης του Μορτέν και την περίοδο 1448 - 1455 κόμης του Ντόρσετ. Στη νεότητα του πολέμησε στην 1η μάχη του Σαιν Άλμπαν και ο πατέρας του σκοτώθηκε και ο ίδιος τραυματίστηκε, ο Χένρι Μπωφόρ κληρονόμησε τον τίτλο του τρίτου δούκα του Σόμερσετ.
Ονομάστηκε "η ελπίδα των Λάνκαστερ" αλλά κληρονόμησε και "πολλούς εχθρούς στο όνομα του πατέρα του". Τον Οκτώβριο του 1456 στο Συμβούλιο του Κόβεντρι οι δυο πλευρές αποφάσισαν να συναντηθούν και να συμφιλιωθούν αλλά προκλήθηκαν συγκρούσεις ανάμεσα στον Σόμερσετ και τον Ριχάρδου Νέβιλ, 16ου κόμη του Γουόρικ και ανάμεσα στους άντρες του Σόμερσετ και τους εκπροσώπους της Κόβεντρι. Η βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού πρότεινε γάμο ανάμεσα στον Σόμερσετ και την ξαδέλφη του Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον αδελφή του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας (1457) αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Σόμερσετ έγινε στις 14 Οκτωβρίου 1457 Υπολοχαγός της Νήσου Γουάιτ και φύλακας του κάστρου του Κάρισμπρουκ. Στις αρχές του 1458 συμμετείχε ξανά σε συμβούλιο του Λονδίνου με νέες προσπάθειες για συμφιλίωση, συμφωνήθηκε ο Ριχάρδος της Υόρκης να πληρώσει στη χήρα δούκισσα του Σόμερσετ και τα παιδιά της ετήσια αποζημίωση 5.000 μάρκων για τον θάνατο του δεύτερου δούκα.
Οπαδός των Λάνκαστερ
Η ειρήνη κράτησε λίγο και η Μαργαρίτα του Ανζού συνέχισε τις δολοπλοκίες εναντίον του δούκα της Υόρκης, τον Οκτώβριο του 1458 πρότεινε να διοριστεί ο Σόμερσετ καπετάνιος του Καλαί στη θέση του Γουόρικ. Ο πόλεμος ξέσπασε (1459) και μετά την ήττα των Υορκιστών στη μάχη του Λούντφορντ Μπρίτζ ο Χένρι Μπωφόρ ορίστηκε Καπετάνιος του Καλαί. Διέσχισε τη Μάγχη αλλά οι οπαδοί του Γουόρικ του αρνήθηκαν την είσοδο στην πόλη, ο ίδιος κράτησε το γειτονικό κάστρο στην Γκιν διορίζοντας μπάιλο του κάστρο τον Άντριου Τρόλοπ. Μετά από πολλές μάχες μεταξύ του Γκιν και του Καλαί στη μάχη του Νιούνχαμ Μπρίτζ στις 23 Απριλίου 1460 ανέστρεψε την κατάσταση. Την περίοδο που απουσίαζε οι Υορκιστές νίκησαν στη μάχη του Νορθάμπτον αλλά ο Σόμερσετ ενώθηκε τον Δεκέμβριο του 1460 με τον στρατό του Λάνκαστερ στο Πόντεκραφτ και στις 21 Δεκεμβρίου παγίδευσε τμήμα των δυνάμεων της Υόρκης στο Γουόρκσοπ, ακολούθησε στις 30 Δεκεμβρίου η νικηφόρα για τους Λάνκαστερ μάχη του Γουέικφιλντ. Ο Σόμερσετ βάδισε νότια με τη βασίλισσα Μαργαρίτα και νίκησε ξανά τους Υορκιστές στη δεύτερη μάχη του Σαιν Άλμπαν στις 17 Φεβρουαρίου 1461. Ο στρατός των Λάνκαστερ κατόπιν αποσύρθηκε βόρεια και ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας τους συνέτριψε στη μάχη του Τάουτον (29 Μαρτίου 1461). Ο Σόμερσετ δραπέτευσε και τον επόμενο Ιούλιο η Μαργαρίτα τον έστειλε να ζητήσει βοήθεια από τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Κάρολος Ζ΄ πέθανε πριν την άφιξη του Χένρι, ο διάδοχος Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας κάλεσε τον Σόμερσετ στην Τουρ και του έδωσε πολλές υποσχέσεις για βοήθεια αλλά με ελάχιστα αποτελέσματα.
Ο Σόμερσετ αναζήτησε ειρήνη με τον Εδουάρδο Δ΄, τα περισσότερα εδάφη του δόθηκαν με απόφαση του Κοινοβουλίου στις 4 Νοεμβρίου 1461 στον Ριχάρδο του Γκλόστερ και άλλους οπαδούς του Οίκου της Υόρκης. Μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία ανέλαβε τη διοίκηση των δυνάμεων του Λάνκαστερ στη Σκωτία ενώ η Μαργαρίτα πήγε στη Γαλλία και το φθινόπωρο του 1462 κράτησε το κάστρο του Μπάμπουργκ για τους Λάνκαστερ. Ο Χένρι Μπωφόρ παρέδωσε στις 24 Δεκεμβρίου το κάστρο στον Ραλφ Πέρσι και δήλωσε υποταγή στον Εδουάρδο Δ΄, ο βασιλιάς τον συγχώρεσε και τον επανέφερε στα αξιώματα του με κοινοβουλευτική πράξη στις 29 Απριλίου.
Εκτέλεση
Ο Σόμερσετ σύντομα δραπέτευσε από το κάστρο στη βόρεια Ουαλία που βρισκόταν υπό κράτηση και επανήλθε στους Λάνκαστερ (1464), συνάντησε τη Μαργαρίτα στα σύνορα. Οι Λάνκαστερ έκαναν τις τελευταίες προσπάθειες να επανέλθουν στον θρόνο αλλά στις 15 Μαΐου 1464 ηττήθηκαν οριστικά στη μάχη του Χέξαμ από τον Τζων Νέβιλ, 1ο μαρκήσιος του Μόνταγκιου. Ο Χένρι Μπωφόρ συνελήφθη σε μια θέση που έμεινε γνωστή σαν Σπίτι του δούκα και αποκεφαλίστηκε αμέσως μετά την ίδια μέρα, τάφηκε στο αβαείο του Χέξαμ. Το Κοινοβούλιο έκανε κατάσχεση σε όλους τους τίτλους και τα αξιώματα του, πέθανε άγαμος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ. Σε 21 χρόνια μετά τον θάνατο του (1485) το Κοινοβούλιο με τον Τζάσπερ Τυδώρ ακύρωσε όλες τις κατασχέσεις εναντίον του Σόμερσετ "για τις πολύτιμες υπηρεσίες που είχε προσφέρει στον ευλογημένο βασιλιά Ερρίκο ΣΤ΄". Ο Σόμερσετ περιγράφεται σαν ηγέτης αντάξιος με τους μεγάλους βασιλείς των Λάνκαστερ αλλά με μειωμένες στρατιωτικές ικανότητες.
Οικογένεια
Ο Χένρι Μπωφόρ απέκτησε με την ερωμένη του Τζοάν Χιλλ έναν γιο τον Κάρολο Σόμερσετ, 1ο κόμη του Γούστερ (1514), οι απόγονοι του έγιναν δούκες του Μπωφόρ και από αυτούς κατάγονται οι σύγχρονοι απόγονοι της δυναστείας των Πλανταγενετών.
Λα Σαπέλ-Σαιν-Κιλαίν
Το Λα Σαπέλ-Σαιν-Κιλαίν (γαλλικά: La Chapelle-Saint-Quillain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Καρδιτσομαγούλα Καρδίτσας
Η  Καρδιτσομαγούλα είναι κωμόπολη του Νομού Καρδίτσας. Αποτελεί ομώνυμη κοινότητα του Δήμου Καρδίτσας και έχει πραγματικό πληθυσμό 2.063 κατοίκους, σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 2011.
Η Καρδιτσομαγούλα βρίσκεται βόρεια και πολύ κοντά στην πόλη της Καρδίτσας, απέχοντας από το κέντρο της περίπου 3 χλμ.
Γέφυρα
Το τοξωτό γεφύρι Καρδιτσομαγούλας (ή οι Καμάρες), το οποίο χρονολογείται στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα και έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Βρίσκεται στη θέση "Προκοβάς". Γεφυρώνει την κοίτη του Πάμισου ποταμού και παλαιότερα επικοινωνούσαν μέσω αυτού όλα τα χωριά του τέως Δήμου Σελλάνων με τη γειτονική Καρδίτσα. Είναι δίτοξο, με κάθε τόξο να έχει άνοιγμα 12 μέτρα και ύψος 2,1 μ. Το 1993 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Αθλητισμός
Στην Καρδιτσομμαγούλα εδρεύει ο «Αθλητικός Όμιλος Ηρακλής Καρδιτσομαγούλας», ο οποίος ιδρύθηκε το 1966 και εκπροσωπεί την περιοχή στο ποδόσφαιρο. Ανήκει στη δύναμη των ποδοσφαιρικών σωματείων της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας, έχοντας υπάρξει μάλιστα ιδρυτικό της σωματείο το 1968. Αγωνίζεται ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Καρδίτσας έχοντας ως μεγαλύτερη διάκριση την παρουσία του στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1997-98.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Δεσμός δ
Το ελληνικό γράμμα δ στο όνομά τους αναφέρεται σε d τροχιακά, αφού η τροχιακή συμμετρία του δεσμού δ είναι ίδια με αυτή των συνηθισμένων (τέσσερις λοβοί) τύπων d τροχιακών όταν παρατηρούνται από κάτω από τον άξονα του δεσμού. Αυτός ο τύπος δεσμού παρατηρείται σε άτομα που έχουν καταλάβει d τροχιακά με αρκετά χαμηλή ενέργεια ώστε να συμμετέχουν σε ομοιοπολικούς δεσμούς, για παράδειγμα, σε οργανομεταλλικά είδη μετάλλων μετάπτωσης. Ορισμένες ενώσεις ρηνίου, μολυβδαινίου και χρωμίου περιέχουν έναν τετραπλό δεσμό, που αποτελείται από έναν δεσμό σ, δύο δεσμούς π και έναν δεσμό δ.
Η τροχιακή συμμετρία του δεσμικού τροχιακού δ είναι διαφορετική από εκείνη ενός αντιδεσμικού τροχιακού π, το οποίο έχει ένα κομβικό επίπεδο που περικλείει τον διαπυρηνικό άξονα και ένα δεύτερο κομβικό επίπεδο κάθετο σε αυτόν τον άξονα μεταξύ των ατόμων.
Ο συμβολισμός δ εισήχθη από τον Robert Mulliken το 1931. Η πρώτη ένωση που αναγνωρίστηκε ότι έχει δ δεσμό ήταν το οκταχλωροδιρενικό κάλιο (III). Το 1965, ο F. A. Cotton ανέφερε ότι υπήρχε δ-δεσμός ως μέρος του τετραπλού δεσμού ρηνίου-ρηνίου στο ιόν [Re2Cl8]2−. Ένα άλλο ενδιαφέρον παράδειγμα ενός δεσμού δ προτείνεται στο τρικαρβονύλιο κυκλοβουταδιενοσίδηρο μεταξύ ενός τροχιακού σιδήρου d και των τεσσάρων τροχιακών p του συνδεδεμένου μορίου κυκλοβουταδιενίου.
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Σαρσέν
Το Σαρσέν (γαλλικά: Charcenne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1983
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1983 (αγγλικά: 1983 10m European Shooting Championships) ήταν η 13η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ντόρτμουντ, στη Δυτική Γερμανία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 10 αγωνίσματα, 3 ανδρών, 2 γυναικών, 3 εφήβων και 2 νεανίδων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 3 χρυσά, 2 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Πολωνία με 1 χρυσό και 1 ασημένιο και την τρίτη η Δυτική Γερμανία με 1 χρυσό και 1 χάλκινο μετάλλιο.