cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύμπαν της DC (franchise)
Paradise Lost
Τον Δεκέμβριο του 2019, η Πάτι Τζένκινς αποκάλυψε ότι η δουλειά σε μια spin-off ταινία Wonder Woman με επίκεντρο τις Αμαζόνες της Θεμισκύρα είχε αρχίσει να αναπτύσσεται, με τον σκηνοθέτη να εργάζεται στο περίγραμμα της ιστορίας. Τον Απρίλιο του 2020, δήλωσε ότι η ταινία προορίζεται να κυκλοφορήσει μεταξύ της Wonder Woman 1984 και της τρίτης ταινίας Wonder Woman, με την πλοκή να έχει την ίδια σειρά στη συνέχεια. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2020, η σκηνοθέτρια αποκάλυψε ότι είχε γράψει το σενάριο με τον Τζεφ Τζονς και ότι η πλοκή θα διαδραματιζόταν από τη στιγμή που η Νταϊάνα Πρινς/Wonder Woman θα φύγει από το νησί στην πρώτη ταινία, μέχρι τα γεγονότα που διαδραματίζονται μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης ταινίας. Τον Δεκέμβριο του 2022, το έργο στην τρέχουσα μορφή του τέθηκε στο ράφι καθώς η Τζένκινς αποχώρησε από το franchise, λόγω δημιουργικών διαφορών με το στούντιο. Τον Ιανουάριο του 2023, αποκαλύφθηκε ότι ένα πρίκουελ της Wonder Woman θα επαναδημιουργηθεί ως τηλεοπτική σειρά που θα προβάλλεται αποκλειστικά στο HBO Max. Το έργο περιγράφηκε ως μια ιστορία σε στυλ Game of Thrones που εξερευνά την κοινωνία του νησιού πριν από τη γέννηση της Νταϊάνα Πρινς.
Booster Gold
Τον Σεπτέμβριο του 2015, μια ταινία φίλων αστυνομικών με επίκεντρο το Booster Gold και το Blue Beetle ανακοινώθηκε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη με τον παραγωγό Γκρεγκ Μπαρλάντι. Τον Μάιο του 2016, ο Ζακ Στεντζ προσλήφθηκε για να γράψει το σενάριο, ενώ ο Μπαρλάντι εξέφρασε ενδιαφέρον για τη σκηνοθεσία του έργου. Το σενάριο είχε ολοκληρωθεί μέχρι τον Μάρτιο του 2018. Τον Ιανουάριο του 2023, αποκαλύφθηκε ότι το έργο θα μετατραπεί σε τηλεοπτική σειρά που θα κυκλοφορούσε αποκλειστικά στο HBO Max. Ο Γκαν και ο Σάφραν δήλωσαν ότι αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πρώιμες διαπραγματεύσεις με έναν ηθοποιό για να πρωταγωνιστήσει στην παράσταση, η οποία θα είναι μια δόση στο πρώτο τους κεφάλαιο.
Άλλες σειρές
Το HBO Max ανακοίνωσε τον δεύτερο κύκλο του Peacemaker τον Φεβρουάριο του 2022, με τον Γκαν προγραμματισμένο να γράψει και να σκηνοθετήσει όλα τα επεισόδια. Δήλωσε πως ο δεύτερος κύκλος θα εξερευνήσει τα αποτελέσματα όλων των γεγονότων που έλαβαν μέρος στον 1ο κύκλο. Όταν ο Γκαν και ο Σαφράν ανακοίνωσαν όλα τα πρώτα πρότζεκτ του DCU τον Ιανουάριο του 2023, δήλωσαν πως το Waller θα διαδραματίζεται ανάμεσα στον 1ο και στον 2ο κύκλο του Peacemaker, με πολλούς χαρακτήρες του πρώτου κύκλου να εμφανίζονται και στο Waller. Τον Φεβρουάριο, ο Γκαν επιβεβαίωσε πως η δουλειά στον δεύτερο κύκλο του Peacemaker θα συνεχίσει όταν ολοκληρωθεί το Waller, και τον επόμενο μήνα δήλωσε πως θα κυκλοφορήσει μετά το Superman: Legacy.
Βιντεοπαιχνίδια
Αφού ανακοίνωσε τα αρχικά πρότζεκτ του DCU, ο Γκαν επιβεβαίωσε πως σχεδιάζει να περιλάβει καινούργια βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο DCU, για να καλύψουν το κενό ανάμεσα στις ταινίες και τις σειρές. Παρόλα αυτά, προγραμματίζονται σε έναν τρόπο που το κοινό που δεν παίζει βιντεοπαιχνίδια δεν θα χάσει στοιχεία της συνολικής ιστορίας.
DC Elseworlds
Όταν ανακοίνωσε τα πρώτα πρότζεκτ του DCU τον Ιανουάριο του 2023, ο Γκαν δήλωσε πως όποιο πρότζεκτ της DC που δεν είναι μέρος του DCU θα έχει την ετικέτα "DC Elseworlds" από εδώ και πέρα. Με αυτόν τον τρόπο ξεχωρίζει και η DC Comics τα κόμικ της που δεν είναι μέρος του κύριου σύμπαντος.
Τα παρακάτω πρότζεκτ είναι αυτά που είναι επιβεβαιωμένα ως "DC Elseworlds":
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικά σύμπαντα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της DC Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της DC Κατηγορία:Franchises της Warner Bros.
Άγιος Κήρυκος
Με το όνομα Άγιος Κήρυκος είναι γνωστοί:
οι εξής οικισμοί που έχουν το όνομα του Αγίου:
και ο Δήμος:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κάιλ Χάινς
Ο Κάιλ Τέρελ Χάινς (Νιου Τζέρσεϊ, 2 Σεπτεμβρίου 1986) είναι επαγγελματίας Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 μ. και αγωνίζεται τόσο ως πάουερ φόργουορντ, όσο και ως σέντερ, στην Αρμάνι Μιλάνο για την Ευρωλίγκα και το Πρωτάθλημα Ιταλίας.
Σταδιοδρομία
Ο Κάιλ Χάινς έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στο λύκειο Τίμπερ Κρίκ, από το οποίο αποφοίτησε το 2004. Την τετραετία 2004-08 αγωνίστηκε με την κολεγιακή ομάδα του πανεπιστημίου Γκρίνσμπορο Σπάρτανς. Την τετραετία 2004-08 αγωνίστηκε με την κολεγιακή ομάδα του πανεπιστημίου Γκρίνσμπορο Σπάρτανς. Το 2008, σε ηλικία 22 ετών, ο Κάιλ Χάινς αποφάσισε να αφήσει την Αμερική και να ταξιδέψει στην Ευρώπη, με προορισμό τη Βερόλι Μπάσκετ. Στην Ιταλική ομάδα παρέμεινε μέχρι και το 2010 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει δύο Κύπελλα Καλαθοσφαίρισης Β' Κατηγορίας Ιταλίας. Το καλοκαίρι του 2010, ο Χάινς πήρε μεταγραφή για τη Μπρόζε Μπάμπεργκ, στην οποία παρέμεινε για μόλις μία σεζόν. Με τη γερμανική ομάδα κατέκτησε το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Γερμανίας για την περίοδο 2010-11.
Στις 22 Ιουλίου 2011, ο Χάινς ανακοινώθηκε επίσημα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια. Με την ελληνική ομάδα κατάφερε να κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα Ελλάδος (2012) καθώς και δύο Πρωταθλήματα Ευρώπης (2012 και 2013). Το καλοκαίρι του 2013, η ΚΑΕ Ολυμπιακός έκανε πρόταση ανανέωσης του συμβολαίου του Χάινς με τον ίδιο ωστόσο να μην αποδέχεται την πρόταση της διοίκησης, καθώς αποφάσισε να αφήσει την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό και να ταξιδέψει στη Ρωσία για λογαριασμό της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Το 2015 ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι το 2017. Το 2016, κατέκτησε για τρίτη φορά την Ευρωλίγκα και επίσης βραβεύτηκε ως ο Καλύτερος Αμυντικός της διοργάνωσης. Το 2017 ανανέωσε με την ομάδα της Ρωσίας για δυο ακόμα χρόνια (2019), ενώ κατέκτησε τέταρτη φορά την VTB Λίγκα και έφτασε στο Final-4 της Κωνσταντινούπολης. Το 2018 έφτασε στο Final-4 της Ευρωλίγκα ξανά. Ο ίδιος βγήκε για δεύτερη φορά στην καριέρα του καλύτερος αμυντικός της διοργάνωσης. Επίσης κατέκτησε για πέμπτη φορά την VTB Λίγκα. Τη σεζόν 2018/19 καθιερώθηκε ως αρχηγός της ΤΣΣΚΑ. Τον Μάιο του 2019 κατέκτησε την τέταρτη Ευρωλίγκα της καριέρας του. Τον Ιούνιο αναδείχτηκε για έκτη φορά πρωταθλητής στην VTB Λίγκα, νικώντας στους τελικούς την Χίμκι 3-0. Στις 18 Ιουνίου 2019 ανανέωσε το συμβόλαιό του για τα επόμενα 2 χρόνια (1+1). Στις 4 Δεκεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την καλύτερη ομάδα της Ευρωλίγκα στη δεκαετία 2010-20. Στις 11 Μαρτίου 2020, ανακοινώθηκε ότι αποτελεί τελικά μέρος της καλύτερης ομάδας της Ευρωλίγκα για την δεκαετία 2010-20. Στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας παρέμεινε για επτά χρόνια, κερδίζοντας οκτώ τίτλους.
Στις 3 Ιουνίου 2020, ανακοινώθηκε η διετής συμφωνία του με την ιταλική Αρμάνι Μιλάνο.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2020, κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο με την Αρμάνι Μιλάνο, νικώντας στον τελικό του Σούπερ Καπ την Βίρτους Μπολόνια 75-68, ενώ ο ίδιος πέτυχε 9 πόντους. Στις 14 Ιανουαρίου 2021, έγινε ο πρώτος Αμερικανός ο οποίος έφτασε τις 300 συμμετοχές στην Ευρωλίγκα και ο έβδομος συνολικά στην διοργάνωση. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021, κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας, αφού η Μιλάνο κέρδισε με 87-59 την Πέζαρο. Στις 5 Μαρτίου έφτασε τις 250 τάπες στην καριέρα του στην Ευρωλίγκα και πέρασε στην δεύτερη θέση στην ιστορική λίστα της διοργάνωσης. Τον Μάιο με την πρόκριση της Μιλάνο στο Final Four, έγινε ο παίκτης με τις περισσότερες συνεχόμενες παρουσίες (εννέα) στην τελική φάση της διοργάνωσης. Στις 30 Μαΐου κατέκτησε την τρίτη θέση στο Final Four της Κολωνίας, νικώντας στον μικρό τελικό την ΤΣΣΚΑ Μόσχας 83-73. Ο ίδιος έγινε ο παίκτης με τις περισσότερες τάπες στην ιστορία των Final Four, φτάνοντας τις 16 σε 18 αγώνες. Μετά το τέλος της Ευρωλίγκα, η Ένωση Παικτών ψήφισε τον Χάινς ως τον πιο αξιοσέβαστο παίκτη της διοργάνωσης για την σεζόν 2020-21. Στις 8 Ιουνίου κατέκτησε το βραβείο καλύτερου αμυντικού στο Πρωτάθλημα Ιταλίας. Στις 28 Οκτωβρίου 2021, έγινε ο 5ος παίκτης στην ιστορία της Ευρωλίγκα με τουλάχιστον 1.500 ριμπάουντ στην καριέρα του. Στις 8 Φεβρουαρίου 2022, έγινε ο παίκτης με τα περισσότερα επιθετικά ριμπάουντ στη σύγχρονη ιστορία της Ευρωλίγκα, έχοντας 706. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας, αφού η Μιλάνο κέρδισε στον τελικό την Τορτόνα 78-61. Στις 29 Μαρτίου στην αναμέτρηση με την Μπάγερν Μονάχου, έφτασε τους 3.000 πόντους στην Ευρωλίγκα, όντας ο εντέκατος αθλητής που φτάνει αυτό το επίτευγμα. Στις 10 Μαίου, αναδείχθηκε ο κορυφαίος αμυντικός για τη σεζόν 2021/22 στην Ευρωλίγκα, για τρίτη φορά στην καριέρα του. Την σεζόν αυτή με την φανέλα της Αρμάνι, σε περίπου 23 λεπτά συμμετοχής μέτρησε 8 πόντους με 5.3 ριμπάουντ, 1.8 ασίστ, 0.7 κλεψίματα και 0.7 μπλοκ. Στις 18 Ιουνίου 2022 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ιταλίας, αφού η Μιλάνο νίκησε στη σειρά των τελικών την Βίρτους Μπολόνια 4-2. Στις 20 Ιουνίου, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα μια σεζόν με την ιταλική ομάδα. Στις 23 Ιουνίου 2023, κατέκτησε για δεύτερη φορά το Πρωτάθλημα Ιταλίας κόντρα στην Βίρτους Μπολόνια νικώντας με 4-3 στη σειρά των τελικών. Στις 6 Ιουλίου 2023, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα έναν χρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα
Communication Arts
Το Communication Arts (αρκτικόλεξο: CA) είναι ένα από τα σημαντικότερα διεθνή εμπορικά περιοδικά σχεδιασμού και οπτικής επικοινωνίας και η θεματολογία του περιλαμβάνει γραφιστική, διαφήμιση, φωτογραφία, εικονογράφηση, τυπογραφία, διαδραστικά μέσα επικοινωνίας και σχεδιασμό ιστοσελίδων. Το περιοδικό έχει έδρα το Πάλο Άλτο στην Καλιφόρνια και δημοσιεύεται υπό την επιμέλεια του Patrick Coyne. Εκδίδει 6 τεύχη ετησίως και διοργανώνει ισάριθμους δημιουργικούς διαγωνισμούς με αντικείμενο την γραφιστική, τη διαφήμιση, τη φωτογραφία, την εικονογράφηση, την τυπογραφία και τα διαδραστικά μέσα επικοινωνίας. Κάθε τεύχος είναι διαθέσιμο και σαν ηλεκτρονικό περιοδικό.
Ιστορία
Το περιοδικό ιδρύθηκε το 1959 στις ΗΠΑ από τους Richard Coyne και Robert Blanchard. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του ίδιου έτους ως Journal of Commercial Art. Ανάμεσα σε άλλες καινοτομίες, ήταν το πρώτο ευρείας κυκλοφορίας αμερικανικό περιοδικό για τις εφαρμοσμένες τέχνες που εκτυπώθηκε με τη μέθοδο λιθογραφία όφσετ.
Μετά την αποχώρηση του Blanchard για να ασχοληθεί με τη δική του επιχείρηση, ο Coyne, μαζί με τη σύζυγο του Jean και ένα μικρό αριθμό προσωπικού, συνέχισε να γράφει, σχεδιάζει και παράγει το περιοδικό. Με την πάροδο του χρόνου, η κυκλοφορία αυξήθηκε σε 38.000 αντίτυπα. Το 2023, η πληρωμένη κυκλοφορία του Communication Arts ανέρχεται περίπου στα 16.000 αντίτυπα, έναντι των 21.000 το 2021.
Διαγωνισμοί
Διευρύνοντας τις δραστηριότητες του και σε αναζήτηση πρόσθετης συντακτικής ύλης, το περιοδικό ξεκινάει έναν ετήσιο διαγωνισμό το 1960. Σε λίγα μόνο χρόνια, ο διαγωνισμός αυτός έδωσε την θέση του σε τέσσερις αυτοτελείς ετήσιους διαγωνισμούς: γραφιστικής, διαφήμισης, φωτογραφίας και εικονογράφησης. Το 1995 προστέθηκε ο διαγωνισμός των διαδραστικών μέσων επικοινωνίας και τελευταίος παρουσιάζεται ο διαγωνισμός τυπογραφίας. Σε αυτούς συμμετέχουν επαγγελματικά έργα και φοιτητικές εργασίες από όλο τον κόσμο, δημιουργημένα ως και έναν χρόνο πριν την λήξη της προθεσμίας υποβολής συμμετοχών.
Οι διεθνείς διαγωνισμοί του Communication Arts αξιολογούνται από κριτικές επιτροπές που απαρτίζονται από επαγγελματίες των γραφικών τεχνών. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής απονέμουν το βραβείο Award of Excellence με κριτήριο τη δημιουργικότητα. Κάθε έργο που επιτυγχάνει στον διαγωνισμό, δημοσιεύεται στο αντίστοιχο τεύχος και περιλαμβάνεται στο αρχείο των νικητών που είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα του περιοδικού. Στους δημιουργούς απονέμεται εξατομικευμένο βραβείο και πιστοποίηση με τα στοιχεία του έργου και των συντελεστών του.
Διαδικτυακή παρουσία
Το Communication Arts υπήρξε το πρώτο μεγάλο έντυπο περιοδικό σχεδιασμού που απέκτησε παρουσία στο διαδίκτυο, το 1995. Εκτός από την παρουσίαση δημιουργικών έργων οπτικής επικοινωνίας, περιλάμβανε και αγγελίες θέσεων εργασίας. Η ενότητα αγγελιών εργασίας αυξήθηκε και επανασυστήθηκε το 2001 σαν ένας αυτόνομος ιστότοπος, το Creative Hotlist.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ιστοσελίδες Κατηγορία:Διαγωνισμοί Κατηγορία:Ιστότοποι
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Έντγκαρ Ράιτ
Ο Έντγκαρ Χάουαρντ Ράιτ (αγγλικά: Edgar Howard Wright, 18 Απριλίου 1974) είναι Άγγλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το σατιρικό ύφος των ταινιών του, οι οποίες κινούνται γρήγορα μέσω της δράσης, ενώ χαρακτηριστικό του είναι επίσης και το στυλ στο μοντάζ. Επίσης, δίνει μεγάλο ρόλο και στη μουσική στα έργα του.
Εκτός από τη σκηνοθεσία έχει ασχοληθεί και με το σενάριο, με πιο γνωστά στις ταινίες The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn ή The Adventures of Tintin (2011) και Ant-Man (2015). Ο Ράιτ, κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει πάρει αρκετές υποψηφιότητες και βραβεία, μερικές από τις νίκες του ήταν το British Independent Film Awards (σενάριο), το 2004 και το Empire Awards (σκηνοθεσία), το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πόρτο-Νόβο
thumb|right|270px|Τέμενος στο Πόρτο-Νόβο Το Πόρτο-Νόβο (Porto-Novo) είναι πόλη στον Κόλπο της Γουινέας και πρωτεύουσα του Μπενίν στη Δυτική Αφρική. Αποτελεί λιμάνι και ένα από τα κυριότερα αστικά κέντρα της Αφρικής. Είναι επίσης έδρα του διαμερίσματος Ουεμέ. Διαθέτει μουσεία, καταστήματα, ενώ εκεί εδρεύει το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Έρευνας. Ιδρύθηκε το 16ο αιώνα.
Προφίλ
Η ονομασία της πόλης σημαίνει «νέο Λιμάνι». Η θέση της είναι στα νότια της χώρας, στη λιμνοθάλασσα του Νοκουέ, κοντά στα σύνορα με τη Νιγηρία. Συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με το Κοτονού και με την Πομπέ, ενώ με το Λάγκος της Νιγηρίας μόνο οδικώς. Ως πρωτεύουσα του κράτους, αποτελεί διοικητικό και πολιτικό λίκνο, παραγκωνίστηκε όμως τα τελευταία χρόνια από την Κοτονού. Έτσι, στην Κοτονού βρίσκεται η έδρα της κυβέρνησης.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της πόλης:
Ιστορία
Η πόλη είναι μια από τις αρχαιότερες στην Ακτή των Σκλάβων. Η ίδρυσή της τοποθετείται στο 16ο αιώνα από τους Έουε. Στην Πόρτο-Νόβο άνθησε το δουλεμπόριο, το οποίο αρχικά γινόταν από τους Πορτογάλους και έπειτα από τους Γάλλους. Αξιοθέατα της πόλης μαρτυρούν και το παρελθόν της. Ο καθεδρικός ναός σε ρυθμό μπαρόκ οικοδομήθηκε από τους Πορτογάλους και θυμίζει ότι η Μπενίν έχει αποικιοκρατικό παρελθόν. Επίσης, εντυπωσιακό είναι το ανάκτορο του Βασιλιά Τόφα και οι συνοικίες με τα μικρομάγαζα και τους βιοτέχνες. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί και το Μουσείο Τέχνης και Εθνογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπενίν Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Αριαράμνης Β΄ της Καππαδοκίας
Ο Αριαράμνης Β', γνωστός επίσης ως Αριάμνης, Αριαμένης, Αρταμένης και Αριάμναιος, ήταν ηγεμόνας του βασιλείου της Καππαδοκίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Πατέρας του ήταν ο προκάτοχός του, Αριαράθης Β'. Τα νομίσματα του Αριαράμνη είναι οι πρώτες ασφαλώς ταυτισμένες νομισματικές εκδόσεις των Αριαραθιδών όπου χρησιμοποιείται η ελληνική γλώσσα. Επίσης, στον ίδιο ηγεμόνα αποδίδεται η ίδρυση της ομώνυμης πόλης Αριαράμνειας.
Βιογραφικά στοιχεία
Οι νεότεροι ερευνητές δεν συμφωνούν αναφορικά με τη χρονολόγηση της ηγεμονίας του Αριαράμνη. Όσοι υιοθετούν τη μαρτυρία του Διοδώρου του Σικελιώτη υποστηρίζουν ότι ο Αριαράμνης ηγήθηκε της Μεγάλης Καππαδοκίας την περίοδο 280-230 π.Χ. περίπου. Επικρατέστερη όμως είναι η άποψη που, απορρίπτοντας τη γενεαλογία αυτή, χρονολογεί την ηγεμονία του την περίοδο 250-225 π.Χ. Επίσης είναι άγνωστο κατά πόσο έφερε επίσημα τον τίτλο του «βασιλέως», καθώς στα νομίσματά του δε φέρει βασιλικά διακριτικά.
Από τους τρεις γιους του Αριαράθη Β', διάδοχός του ορίστηκε ο Αριαράμνης ως πρωτότοκος. Ο τελευταίος επεδίωξε τη δημιουργία συγγενικών δεσμών με τον Οίκο των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας. Συγκεκριμένα πραγματοποιήθηκε, σύμφωνα με τον ιστορικό Διόδωρο, γάμος ανάμεσα στην πριγκίπισσα της Συρίας, τη Στρατονίκη, και το διάδοχο της Καππαδοκίας, τον Αριαράθη Γ'. Κατά μια εκδοχή η προσάρτηση της Καταονίας στην Καππαδοκία πραγματοποιήθηκε τη συγκεκριμένη περίοδο, με την περιοχή αυτή να μεταβιβάζεται ως προίκα. Επίσης κάποια κόρη του Αριαράμνη παντρεύτηκε τον Αντίοχο Ιέρακα (242-228/7 π.Χ.), πρίγκιπα τον Σελευκιδών που μαχόταν τον αδερφό του, Σέλευκο Β'. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ιουστίνου ο Αντίοχος φιλοξενήθηκε για ένα διάστημα από τον πεθερό του, ωστόσο αναγκάστηκε να διαφύγει διακρίνοντας πως κινδύνευε.
Τον Αριαράμνη, σύμφωνα με τις πηγές, χαρακτήριζε μεγάλη αφοσίωση στα παιδιά του. Έτσι, όρισε συμβασιλιά το γιο του μοιραζόμενος μαζί του την εξουσία επί ίσοις όροις. Μετά το θάνατό του, ο Αριαράθης Γ' συνέχισε να κυβερνά μοναχός του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριαραμνης 02
Σαμπολιόν (κρατήρας)
Ο Σαμπολιόν (Champollion) είναι κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στα βόρεια-βορειοανατολικά του μεγαλύτερου κρατήρα Σαζν και στα νότια-νοτιοανατολικά του Τσάντλερ. Έχει υποστεί σοβαρότατη διάβρωση από μεταγενέστερες προσκρούσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος
Ο Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος (Edward the Elder, περί το 870 - 17 Ιουλίου 924) βασιλιάς των Αγγλοσαξόνων (899 – 924) από τον Οίκο του Ουέσσεξ ήταν γιος και διάδοχος του Αλφρέδου του Μέγα και της Ίαλσουιθ. Κατέλαβε την ανατολική Αγγλία και τa ανατολικά Μίνλαντς από τους Δανούς (917) και στην συνέχεια έγινε βασιλιάς της Μερκίας μετά τον θάνατο της αδελφής του Έθελφλιντ. Τα δυο καταστατικά τα οποία υπέγραψε στην διάρκεια της βασιλείας του αποδίδουν στον Εδουάρδο τον τίτλο του "βασιλιά των Αγγλοσαξόνων" έναν τίτλο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον πατέρα του Αλφρέδο τον Μέγα. Το Αγγλοσαξονικό χρονικό αναφέρει ότι οι βασιλείς της Σκωτίας, του Στραθκλάιντ και οι κυβερνήτες της Νορθουμβρίας επέλεξαν τον Εδουάρδο σαν "βασιλιά και αφέντη τους" (920) αν και η αναφορά αμφισβητήθηκε από τους σύγχρονους ιστορικούς. Ο Εδουάρδος αναφέρεται ως πρεσβύτερος στο έργο του Βούλφσταν "η ζωή του Αγίου Έθελγουλντ" (996) για να τον διακρίνει από τον εγγονό του μετέπειτα βασιλιά Εδουάρδο τον Μάρτυρα.
Παιδικά χρόνια
thumb|right|250px|Ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος σε ένα γενεαλογικό δέντρο του 13ου αιώνα. Ο Αλφρέδος ο Μέγας παντρεύτηκε την βασίλισσα της Μερκίας Ίαλσουιθ (868) κόρη του Έθελρεντ Μούκελ, κόμη του Γκαινί και της Ίντμπουρ η οποία ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας της Μερκίας. Ο Αλφρέδος και η Ίαλσουιθ απέκτησαν πέντε παιδιά, το μεγαλύτερο παιδί τους Έθελφλαεντ παντρεύτηκε τον Έθελρεντ, λόρδο της Μερκίας και έγινε η ίδια κυρία της Μερκίας μετά τον θάνατο του. Ο Εδουάρδος ήταν το δεύτερο παιδί τους, η δεύτερη κόρη και τρίτο παιδί τους Έθελγκιφου έγινε ηγουμένη στο Σάφτεσμπουρι. Η τρίτη τους κόρη Έλφθριθ της Φλάνδρας παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο Β΄ της Φλάνδρας και το μικρότερο παιδί τους Έθελουερντ είχε πλούσια σχολική εκπαίδευση και εκμάθηση της Λατινικής. Ο Αλφρέδος και η Ίαλσουιθ απέκτησαν πολλά άλλα παιδιά ακόμα που πέθαναν σε βρεφική ηλικία, το όνομα του Εδουάρδου μεταφράζεται ως "προστάτης της υγείας". Η συγγραφέας Μπάρμπαρα Γιόρκ (γεν. 1951) αναφέρει ότι το όνομα του προέρχεται από την γιαγιά του από μητέρα Ίντμπουρ κάτι που αντανακλά την επέκταση της σαξονικής πολιτικής αποκτώντας δεσμούς με την Μερκία. Η μεγαλύτερη κόρη τους Έθελφλαεντ γεννήθηκε την επόμενη χρονιά μετά τον γάμο των γονέων τους, ο Εδουάρδος μεγάλωσε μαζί με την μικρότερη αδελφή του Έλφθριθ με την οποία βρισκόταν πιο κοντά στην ηλικία. Το 893 ωστόσο που οδήγησε τα στρατεύματα του πατέρα του σε μάχη πρέπει να ήταν ενήλικας, ο μεγαλύτερος γιος του Έθελσταν γεννήθηκε την επόμενη χρονιά (894) γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πιθανή ημερομηνία γέννησης του Εδουάρδου βρισκόταν στα μέσα της δεκαετίας του 870. Σύμφωνα με το έργο του Ασσέρ "Η ζωή του βασιλιά Αλφρέδου" ο Εδουάρδος και η Έλφθριθ έλαβαν πλούσια εκκλησιαστική εκπαίδευση με ψαλμούς και παλιά αγγλικά ποιήματα, διδάχθηκαν να είναι ευγενείς και ταπεινόφρονες, σύμφωνα με τον Ασσέρ ήταν υπάκουοι απέναντι στον πατέρα τους και ευγενείς στους επισκέπτες. Αυτή ήταν η μοναδική περίπτωση ενός Αγγλοσάξονα πρίγκιπα και πριγκίπισσας που έλαβαν την ίδια ανατροφή.
Αντιδράσεις στο θέμα της διαδοχής
Σαν γιος βασιλιά και μάλιστα μεγαλύτερος διδάχθηκε από τα χρόνια της ζωής του τις βασιλικές υποχρεώσεις παρ' όλα αυτά η θέση του στον θρόνο δεν ήταν εξασφαλισμένη επειδή τον διεκδικούσαν τα ξαδέλφια του Έθελχελμ και Έθελγουλντ γιοι του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ μεγαλύτερου αδελφού του Αλφρέδου ο οποίος είχε διατελέσει και βασιλιάς πριν από τον πατέρα του. Τα περισσότερα που είναι γνωστά από την παιδική του ηλικία αναφέρουν οτι έλαβε κανονική ανατροφή Αγγλοσάξονα πρίγκιπα σε μια περίοδο που ήταν έντονη η επίδραση των Καρολιδών. Ο Έθελχιλμ καταγράφεται στον κατάλογο του Αλφρέδου στα μέσα της δεκαετίας του 880 και πέθανε πιθανότατα την επόμενη δεκαετία αλλά ο Έθελγουλντ καταγράφεται στο μοναδικό καταστατικό που εμφανίζεται μαζί με τον Εδουάρδο να κατέχει πολύ ψηλή θέση. Ο Έθελγουλντ είχε επιπλέον το πλεονέκτημα να εμφανίζεται σε καταστατικό η μητέρα του ως βασίλισσα αντίθετα η μητέρα του Εδουάρδου Ίαλσουιθ δεν καταγράφηκε ποτέ ως σύζυγος του βασιλιά αλλά ο Αλφρέδος φρόντισε από την αρχή να έχει ο γιος του τα απαραίτητα προσόντα για να τον διαδεχτεί. Ο Αλφρέδος άφησε μια σειρά από ακίνητα και τίτλους στους ανιψιούς του ενώ το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του το άφησε στον γιο του Εδουάρδο ακολουθώντας την τακτική που είχε ξεκινήσει ο παππούς του Εγβέρτος του Ουέσσεξ για να εξασφαλίσει τα δικαιώματα του γιου του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ στον θρόνο των δυτικών Σαξόνων με την δήλωση του σαν βασιλιά του Κεντ. Ο Αλφρέδος είχε να αντιμετωπίσει και άλλους διεκδικητές του θρόνου απέναντι στον γιο του όπως ο κουνιάδος του ένας κόμης από την Μερκία με το όνομα Έθελγουλφ και ο γαμπρός του Έθελριντ και έναν συγγενή του με το όνομα Οσφέρθ πιθανότατα νόθος γιος του Αλφρέδου. Ο Αλφρέδος όταν ενηλικιώθηκε ο Εδουάρδος φρόντισε να του μάθει όλα τα βασιλικά καθήκοντα, εμφανιζόταν σε όλα τα καταστατικά δίπλα απο τον πατέρα του τον οποίο συνόδευε σε όλες τις μάχες.
Ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος νίκησε τους Βίκινγκ στη μάχη του Φάρναμ (893) αλλά η υπηρεσία του στρατού του είχε λήξει και χρειαζόταν ενισχύσεις, ο ανανεωμένος αγγλικός στρατός ήρθε από το Λονδίνο υπό την ηγεσία του γαμπρού του Έθελρεντ. Οι Άγγλοι νίκησαν τους Βίκινγκ και στις νέες επιδρομές τους (893, 896), ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Αμπελς (γεν. 1951) αναφέρει ότι η μεγάλη νίκη οφείλεται στον Έθελρεντ και τον Εδουάρδο. Η Γιορκ αναφέρει ότι ο Αλφρέδος είχε συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι θα ήταν άχρηστη οποιαδήποτε διαδοχή στον θρόνο αν ο γιος του δεν είχε τις κατάλληλες ικανότητες να κυβερνήσει.
Τελική επικράτηση
thumb|right|250px|Η διαθήκη του Αλφρέδου του Μέγα στον Εδουάρδο τον πρεσβύτερο Η ιστορικός Τζάνετ Νέλσον (γεν. 1942) αναφέρει το γεγονός ότι υπήρχε σύγκρουση ανάμεσα στον Αλφρέδο και στον γιο του Εδουάρδο την δεκαετία του 890. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το ότι το Αγγλοσαξονικό χρονικό το οποίο συντάχθηκε υπό την επίβλεψη του Αλφρέδου δεν αναφέρει τις μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες του Εδουάρδου, δεν αναφέρουν καν την παρουσία του σε σπουδαίες μάχες όπως η μάχη του Φάρναμ στην οποία ήταν πρωταγωνιστής. Τα στρατιωτικά κατορθώματα του Εδουάρδου τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του πατέρα του τα γνωρίζουμε περισσότερο από τα Χρονικά του Έθελγουιρντ τα οποία είχαν συγγραφεί τον 10ο αιώνα. Ο Τζάνετ Νέλσον αναφέρει ότι ο Αλφρέδος τίμησε σε μεγαλοπρεπή τελετή τον εγγονό του Έθελσταν της Αγγλίας επειδή πιθανότατα αυτόν είχε στόχο να χρίσει σαν διάδοχο του αντί για τον Εδουάρδο τον έστειλε στην Μερκία στην αυλή του θείου του Έθελρεντ και της θείας του Έθελφλιντ αλλά δεν γνωρίζουμε αν ήταν ιδέα του Αλφρέδου ή του Εδουάρδου. Άλλη μια απόδειξη για την εχθρότητα που υπήρχε μεταξύ πατέρα και γιου ήταν το γεγονός ότι η μητέρα του Εδουάρδου Ίλσγουιθ η οποία δεν υπήρχε στα καταστατικά της βασιλείας του Αλφρέδου αναφέρεται στα πρώτα χρόνια του Εδουάρδου. Το 893 ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος παντρεύτηκε την Έκγκουιν με την οποία απέκτησε δυο παιδιά τον μετέπειτα τον μετέπειτα βασιλιά Έθελσταν και μια κόρη η οποία παντρεύτηκε τον Σίτρικ τον Βίκινγκ βασιλιά της Γιορκ. Ένας αντίπαλος του Έθελσταν ισχυριζόταν ότι η μητέρα του ήταν ερωμένη ευτελούς καταγωγής για να τον υποτιμήσει αλλά τα Χρονικά του Αγίου Ντάνσταν αναφέρουν ότι ήταν συγγενής του αγίου, ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αναφέρει επιπλέον ότι ήταν ευγενής. Η Έκγκουιν πέθανε γύρω στο 899 και ο Εδουάρδος παντρεύτηκε την εποχή που πέθαινε ο πατέρας του την δεύτερη σύζυγο του Έλφλεντ κόρη του κόμη Έθελχελμ του Γουίλτσαιρ.
Ο Αλφρέδος πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 899, τον διαδέχθηκε ο Εδουάρδος αλλά ο Έθελγουλντ αμφισβήτησε τη διαδοχή. Πολιόρκησε τις βασιλικές εκτάσεις στο Γουίμπορν με συμβολική σημασία επειδή ήταν η περιοχή που τάφηκε ο πατέρας του και το Κράισττσερτς. Ο Εδουάρδος βάδισε στο φρούριο του Μπάντμπουρρι και ο Έθελγουλντ δήλωσε ότι θα μείνει και θα πεθάνει στο Γουίμπορν παρόλα αυτά δραπέτευσε για την Νορθουμβρία στην οποία έγινε δεκτός από τους Δανούς οι οποίοι τον έστεψαν βασιλιά. Ο Εδουάρδος και αυτός με την σειρά του στέφτηκε βασιλιάς στο Γουίντσεστερ στις 8 Ιουνίου 900. Ο Έθελγουλντ ήρθε με τον στόλο του στο Έσσεξ (901), την επόμενη χρονιά ξεκίνησε τις επιδρομές στην Μερκία και το βόρειο Ουέσσεξ, μετά την οπισθοχώρηση του Εδουάρδου οι άντρες του Κεντ δήλωσαν την πίστη τους στους Δανούς. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στη μάχη του Χολμ στις 13 Δεκεμβρίου 902, οι Δανοί νίκησαν με πολύ βαριές απώλειες ανάμεσα στις οποίες και ο ίδιος ο Έθελγουλντ, ο Εδουάρδος ήταν ελεύθερος να αναλάβει χωρίς αντιδράσεις τον θρόνο.
Άνοδος στον θρόνο
Στο Λονδίνο ο πατέρας του Αλφρέδος (886) δέχθηκε την υποταγή "ολόκληρου του Αγγλικού λαού εκτός εκείνων οι οποίοι ήταν υποτελείς στους Δανούς" από τότε δέχθηκε τον τίτλο του "βασιλιά των Αγγλοσαξόνων". Ο συγγραφέας Σιμόν Κέινες (γεν. 1952) αναφέρει ότι τον υποστήριξαν όλοι οι ευγενείς από την Δυτική Σαξονία και την Μερκία με σημαντικότερο τον Πλέγκμουντ, αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι. Ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος εξέδωσε τρία καταστατικά (903) στα οποία αναγνώριζε τον Έθελρεντ και την σύζυγο του Έθελφλιντ σαν βασιλείς της Μερκίας. Ο Ράιαν Μαρτίν αναφέρει ότι η Έθελφλιντ και ο σύζυγος της μοίρασαν την βασιλική εξουσία στην ανατολική Μερκία αλλά άλλοι ιστορικοί διαφωνούν. Η συγγραφέας Πολίν Στάφορντ (γεν. 1946) αναφέρει την Έθελφλιντ ως την "τελευταία βασίλισσα της Μερκίας", ο Τσάρλς Ίνσλει αντίστοιχα αναφέρει την ανεξαρτησία της Μερκίας μέχρι τον θάνατο της Έθελφλιντ (918). Ο Ντάβιντσον αναφέρει ότι σε καταστατικό του 903 ο Έθελρεντ και η Έθελφλιντ ονομάζονται "βασιλείς ολόκληρου του λαού της Μερκίας με την χάρη του θεού" κάτι που εξηγεί ως ανικανότητα των Σαξόνων βασιλέων να κυβερνήσουν την Μερκία ή κάποιο πραξικόπημα. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό άρχισε να γράφεται στην βασιλική αυλή μετά την δεκαετία του 890 σε αυτό αναφέρεται ότι "ο Αλφρέδος και ο Εδουάρδος είχαν στην βασιλική αυλή εξειδικευμένους γιατρούς".
Ο Αγγλοσαξονικός νόμος καθιερώθηκε αυστηρά στα τέλη του 9ου αιώνα από τον Αλφρέδο, λόγιοι από την Μερκία όπως ο Πλέγκμουντ είχαν καθοριστικό ρόλο στην εφαρμογή του, η διάλεκτος της Μερκίας έγινε η βασική διάλεκτος στους δυτικούς Σάξονες. Τα πιο εντυπωσιακά κεντήματα χρονολογούνται από την εποχή του Εδουάρδου του πρεσβύτερου ανάμεσα στα οποία συμπεριλαμβάνονταν μια στολή και μια ζώνη τα οποία βρέθηκαν στον τάφο του Αγίου Κάθμπερτ. Δωρήθηκαν από τον Έθελσταν (934) αλλά η πρώτη δωρεά έγινε από την Έλφλιντ δεύτερη σύζυγο του Εδουάρδου στον Φρίθεσταν, αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι, πιθανότατα δεν έφτασαν στον προορισμό τους επειδή η κατάσταση στο Γουίντσεστερ ήταν εναντίον του Έθελσταν. Στα τέλη του 9ου αιώνα και στις αρχές του 10ου ξεκίνησαν στενά οι συνδέσεις του Αλφρέδου με τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης μετά τον γάμο της κόρης του Έλφθριθ με τον Βαλδουίνο Β΄ της Φλάνδρας και στην συνέχεια πάντρεψε την κόρη του Έντζιφου της Αγγλίας με τον Κάρολο τον Απλό βασιλιά των δυτικών Φράγκων (919). Το 925 μια άλλη κόρη του Εδουάρδου του πρεσβύτερου η Ήντιθ παντρεύτηκε τον Όθων Α΄ της Γερμανίας. Δεν καταγράφονται άλλες μάχες ανάμεσα στους Αγγλοσάξονες και τους Δανούς για μερικά χρόνια μετά την μάχη του Χόλμ, το 906 ο Εδουάρδος υπέγραψε ειρήνη με την ανατολική Αγγλία και τους Νορθούμπριους της Δανίας με την εγγύηση ότι δεν θα υπάρχει μεταξύ τους σύγκρουση. Σύμφωνα με μια έκδοση των Άγγλο-Σαξονικών χρονικών έκλεισε ειρήνη μαζί τους αφού πιέστηκε να τους εξαγοράσει. Μετέφερε Άγγλους σε Δανικές περιοχές ενώ σώθηκαν από την εποχή του δυο καταστατικά που αφορούσαν το Μπέντφορντσερ και το Ντέρμπισαϊρ.
Οριστική υποταγή των Δανών
Το 909 ο Εδουάρδος έστειλε στρατό να λεηλατήσει την Νορθούμπρια, οι Βίκινγκ απάντησαν με επιδρομές στην Μερκία αλλά στον δρόμο τους συνάντησαν τον στρατό της Μερκίας και των Δυτικών Σαξόνων από τον οποίο συνετρίβησαν στην μάχη του Τέττενχωλ. Μετά την μάχη αυτή οι Δανοί δεν βρέθηκαν ποτέ νότια του Χάμπερ, ο Εδουάρδος και οι σύμμαχοι του στην Μερκία αφοσιώθηκαν στην κατάληψη του Ντάνελαου στην ανατολική Αγγλία και των πέντε επαρχών της Δανίας οι οποίες ήταν : Ντέρμπι, Λέστερ, Λίνκολν, Νότιγχαμ και Στάμφορντ. Ο Έθελρεντ, λόρδος της Μερκίας πέθανε (911) και ο Εδουάρδος απέκτησε τον έλεγχο στις περιοχές γύρω από το Λονδίνο και την Οξφόρδη. Τον Έθελρεντ διαδέχτηκε η χήρα του Έθελφλιντ η οποία ήταν πραγματική κυβερνήτης του βασιλείου τα τελευταία του χρόνια επειδή ο ίδιος ήταν ανίκανος. Ο Εδουάρδος και η Έθελφλιντ ξεκίνησαν την κατασκευή οχυρώσεων για προστασία από τις επιθέσεις των Βίκινγκ, έκτισε ένα κάστρο στην νότια όχθη του ποταμού Λί στο Χέρτφορντ για την προστασία από τις επιθέσεις των Δανών του Μπέντφορντ και του Κέιμπριτζ. Στην συνέχεια βάδισε με τον στρατό του στο Μάλντον στο Έσσεξ (912) στο οποίο έκτισε μια νέα οχύρωση για προστασία μαζί με την προηγούμενη. Το 914 ένας στρατός των Βίκινγκ λεηλάτησε την περιοχή του Σέβερν, ηττήθηκαν από τον στρατό της Μερκίας και ο Εδουάρδος διατήρησε έναν στρατό στο νότιο τμήμα της περιοχής. Το φθινόπωρο οι Βίκινγκ μετακινήθηκαν στην Ιρλανδία, τον Νοέμβριο του 914 ο Εδουάρδος έκτισε δυο κάστρα στο Μπάκιγχαμ ενώ πολλοί Δανοί του Μπέντφορντ και του Νορθάμπτον του δήλωσαν την υποταγή του, άλλοι Δανοί εγκατέλειψαν την Αγγλία. Το 916 ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος έκτισε άλλο ένα κάστρο στο Μάλντον για προστασία από τους Δανούς του Κόλτσεστερ.
Η αποφασιστική χρονιά για την μάχη ήταν το 917, τον Απρίλιο ο Εδουάρδος έκτισε ένα φρούριο στο Τόρκεστερ για άμυνα απέναντι στους Δανούς του Νορθάμπτον και ένα άλλο σε μια θέση με το όνομα Γουίγκιγκειμερ. Οι Δανοί ξεκίνησαν τις επιδρομές στο Τόρκεστερ, το Μπέντφορτ και το Γουίγκιγκειμερ, η Έθελφλιντ κυρίευσε το Ντέρμπι εμφανίζοντας τον βαθμό που η Αγγλική άμυνα ήταν έτοιμη να τους αντιμετωπίσει. Οι Δανοί έκτισαν το δικό τους φρούριο στο Τέμπσφορντ αλλά στο τέλος του καλοκαιριού οι Άγγλοι εισέβαλαν και σκότωσαν τον τελευταίο Δανό βασιλιά της Ανατολικής Αγγλίας, οι Άγγλοι κατέλαβαν το Κόλτσεστερ αλλά δεν προσπάθησαν να το κρατήσουν. Οι Δανοί έστειλαν άλλον έναν στρατό να πολιορκήσει το Μάλντον αλλά οι Άγγλοι πρόλαβαν να στείλουν ενισχύσεις και τους συνέτριψαν για άλλη μια φορά, ο Εδουάρδος επέστρεψε στο Τόουκεστερ και το ενίσχυσε με ένα ισχυρό πέτρινο τείχος, οι Δανοί του Νορθάμπτον δήλωσαν την υποταγή τους σε αυτόν. Οι στρατοί του Καίημπριτζ και της ανατολικής Αγγλίας υποτάχθηκαν όλοι, στα τέλη του χρόνου οι μόνες περιοχές της Αγγλίας που δεν είχαν δηλώσει ακόμα την υποταγή τους στον Εδουάρδο ήταν οι τέσσερις επαρχίες της Δανίας : Λέστερ, Στάμφορντ, Νότιγχαμ και Λίνκολν.
Προσάρτηση της Μερκίας
Στις αρχές του 918 η Έθελφλιντ κατόρθωσε να πετύχει την υποταγή του Λέστερ χωρίς μάχη, οι Δανοί της Νορβουμπριανής Γιορκ της πρόσφεραν την υποστήριξη τους απέναντι στις επιδρομές των Νορβηγών Βίκινγκ που έκαναν επιθέσεις από την Ιρλανδία, η Έθελφλιντ πέθανε στις 12 Ιουνίου πριν δεχτεί την πρόταση. Την ίδια προσφορά έκαναν και στον Εδουάρδο αλλά οι Νορβηγοί Βίκινγκ κατέλαβαν την Γιορκ (919). Την Έθελφλιντ διαδέχθηκε η κόρη της Έλφγουιν αλλά το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει ότι τον Δεκέμβριο του 918 ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος "της στέρησε όλη την κληρονομιά στην Μερκία και την προσάρτησε στο Ουέσσεξ", η Μερκία κυβερνήθηκε πλέον απ'ευθείας από τον βασιλιά Εδουάρδο. Το Στάμφορντ παραδόθηκε στον Εδουάρδο πριν από τον θάνατο της Έθελφλιντ και η Νότιγχαμ αμέσως μετά. Το Αγγλοσαξονικό χρονικό για το έτος 918 καταγράφει "όλοι οι λαοί που είχαν εγκατασταθεί στην Μερκία, τόσο οι Δανοί όσο και οι Άγγλοι είχαν υποταχθεί σε αυτόν". Στο θέμα του Λίνκολν δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα επειδή στην συγκεκριμένη πόλη το 920 οι Δανοί Βίκινγκ έκοβαν ακόμα νομίσματα. Σε μερικούς Δανούς Γιαρλ τους επετράπη να κρατήσουν την γη τους, ο Εδουάρδος έδωσε γη στους οπαδούς του ενώ κράτησε μεγάλα τμήματα για τον εαυτό του, τα νομίσματα της εποχής του αποδεικνύουν την ισχυροποίηση της εξουσίας του σε ολόκληρη την Ανατολική Αγγλία.
Θρησκευτική πολιτική
thumb|right|250px|Νόμισμα του Εδουάρδου του πρεσβύτερου Το 908 ο Πλέγκμουτ μετέφερε τα αιτήματα του Άγγλου βασιλιά και του Αγγλικού λαού στον πάπα στην πρώτη επίσκεψη αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι ύστερα από έναν αιώνα, το ταξίδι του έδωσε την παπική έγκριση για την αναδιοργάνωση της εκκλησίας των δυτικών Σαξόνων. Όταν ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος ανέβηκε στον θρόνο του Ουέσσεξ υπήρχαν δυο επισκοπές : η επισκοπή του Γουίντσεστερ υπό τον Ντένεγουλφ και η επισκοπή του Σέρμπορν υπό τον Ασσέρ. Ο Ντένεγουλφ πέθανε την επόμενη χρονιά και αντικαταστάθηκε από τον Φρίθεσταν, αμέσως μετά το Γουίντσεστερ χωρίστηκε σε δύο επισκοπές δημιουργήθηκε η επισκοπή του Ράμσμπερρυ η οποία περιείχε το Γουιλσάιρ και το Μπέρκσαϊρ ενώ το Γουίντσεστερ περιείχε το Χαμσάιρ και το Σάρρεϋ. Βρέθηκαν καταστατικά τα οποία αναφερόντουσαν στην διαίρεση του 909 αλλά δεν είναι ακριβή. Ο Ασσέρ πέθανε την ίδια χρονιά και το Σέρμπορν την περίοδο 909 - 918 χωρίστηκε σε τρεις νέες επισκοπές, η επισκοπή του Κρέντιτον κάλυπτε το Ντέβον και την Κορνουάλη, η επισκοπή του Γουέλ κάλυπτε το Σάμερσετ ενώ στην ίδια την επισκοπή του Σέρμπορν παρέμεινε μονάχα το Ντόρσετ. Οι διαιρέσεις αυτές έγιναν με στόχο να αυξηθούν οι εξουσίες της αρχιεπισκοπής του Καντέρμπερι ώστε να μπορεί ο βασιλιάς να έχει μεγαλύτερη επέμβαση στα εκκλησιαστικά θέματα.
Στις αρχές της βασιλείας του Εδουάρδου η μητέρα του Ίλσγουιθ ίδρυσε το αβαείο της Αγίας Μαρίας για μοναχές, το γνωστό Νούνναμινστερ στο Γουίντσεστερ. Η κόρη του Εδουάρδου του πρεσβύτερου Έαντμπουρ έγινε εκεί μοναχή και στην συνέχεια αγιοποιήθηκε όπως καταγράφει ο αγιογράφος Όζμπερτ του Κλάρε τον 12ο αιώνα. Το 901 ο Εδουάρδος ξεκίνησε την οικοδόμηση ενός νέου μεγαλύτερου καθεδρικού ναού για άντρες σύμφωνα με τις επιθυμίες του πατέρα του, ο νέος καθεδρικός ναός βρισκόταν δίπλα στον υπάρχων καθεδρικό ναό του Γουίντσεστερ ο οποίος έγινε ο παλιός καθεδρικός ναός ενώ το οικοδόμημα του Εδουάρδου ονομάστηκε καθεδρικός ναός. Ο νέος καθεδρικός ναός ήταν μεγαλύτερος από το παλιό ενώ κατασκευάστηκε μέσα σε αυτόν βασιλικό μαυσωλείο. Περιείχε τα οστά του Βρετανού αγίου Γιούντοκ που έφτασε στην Αγγλία από το Πονθιέ (901) και τα οστά ενός βασικού συμβούλου του Αλφρέδου του Γκρίμαλντ που πέθανε την ίδια χρονιά και καθιερώθηκε ως άγιος. Η μητέρα του Εδουάρδου πέθανε το 902 και τάφηκε εκεί, μεταφέρθηκαν και τα οστά του πατέρα του από το παλαιό καθεδρικό ναό στον νέο, στο ίδιο τάφηκε αργότερα και ο ίδιος ο Εδουάρδος, ο αδελφός του Έθελγουιρντ και ο γιος του Έλφγουιρντ. Ο γιος του Έθελσταν ωστόσο όταν έγινε βασιλιάς της Αγγλίας προτίμησε να μην ταφεί στην κατασκευή του πατέρα του επειδή το Γουίντσεστερ του είχε αντισταθεί σκληρά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, η τελευταία βασιλική ταφή η οποία έγινε στο νέο καθεδρικό ναό ήταν του Έντουι της Αγγλίας (959).
Τελευταία χρόνια
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα του Εδουάρδου του πρεσβύτερου που βρέθηκε στη Ρώμη με απεικόνιση του βασιλιά (920) Το Αγγλοσαξονικό χρονικό καταγράφει την υποταγή των βασιλέων της Βρετανίας στον Εδουάρδο το 920 αναφέροντας: "Ο Εδουάρδος πήγε στην συνέχεια στο Μπέικουελ και διέταξε την οικοδόμηση ενός προαστίου στην ευρύτερη περιοχή. Στην συνέχεια ο βασιλιάς και ο λαός των Σκωτσέζων, όλοι οι λαοί των Δανών και των Βρετανών, οι λαοί της Νορθούμπριας όπως επίσης ο βασιλιάς και ο λαός του Ουαλικού Στραθκλάιντ τον εξέλεξαν άρχοντα και βασιλιά τους". Το απόσπασμα αυτό θεωρείται ως απλή αναφορά για τους περισσότερους ιστορικούς μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα. Ο Φρανκ Στέντον τονίζει ότι οι περισσότεροι από τους ευγενείς κάτι θα είχαν να κερδίσουν με την αναγνώριση της ηγεμονίας του Εδουάρδου. Ο σκεπτικισμός αυτός στους ιστορικούς δημιουργήθηκε επειδή η αναφορά αυτή υπάρχει μονάχα στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό, δεν επιβεβαιώνεται από άλλες πηγές ή νομίσματα. Ο ιστορικός Άλφρεντ Σμιθ (1942 - 2016) αναφέρει ότι ο Εδουάρδος δεν μπορούσε να θέσει υπό την εξουσία του όλους τους λαούς της Βρετανίας όπως επιβεβαιώνεται από άλλες πηγές ή τα νομίσματα, το χρονικό παρουσιάζει μια συμφωνία μεταξύ των βασιλέων σαν μια μορφή υποταγής στο Ουέσσεξ. Η Πολίν Στάφορντ τονίζει ότι η συνάντηση στο Μπέικουελ ήταν μια μορφή συμφωνίας για τον καθορισμό των συνόρων ανάμεσα στην Νορθούμπρια και την Μερκία αλλά αυτό παρουσιάζεται σαν μια μορφή υποταγής. Ο Ντάβιντσον από την πλευρά του αναφέρει:"'Η ιδέα της συνάντησης παρουσιάζεται ως 'υποταγή', τα συγκεκριμένα κείμενα του χρονικού εμφανίζονται ύποπτα αφού δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε άλλες πηγές, ο Εδουάρδος δεν ήταν ακόμα σε θέση να επιβάλει την υποταγή των υπόλοιπων βασιλέων της Βρετανίας'"Ο Εδουάρδος συνέχισε την πολιτική ίδρυσης προαστίων στα βορειοδυτικά με την ίδρυση του Θέλουολ, του Μάντσεστερ (919) και το Ρούντλαν στην βόρεια Ουαλία (921). Δεν έχουν διασωθεί καταστατικά της βασιλείας του Εδουάρδου μετά το 909 και δεν είναι τίποτα γνωστό σχετικά με τις σχέσεις του με την Μερκία στο τέλος της ζωής του όταν κατέστειλε ένα πραξικόπημα στο Τσέστερ από κατοίκους της Μερκίας και του Τσέστερ. Ο έλεγχος του Εδουάρδου στην Μερκία ήταν πλήρης και οι κάτοικοι ήταν έντονα δυσαρεστημένοι από την σκληρή βασιλεία του, την βαριά φορολογία και για το ότι τους κυβερνούσε από το μακρινό Ουέσσεξ αγνοώντας τα τοπικά έθιμα και τα προβλήματα τους. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει η εξέγερση στο Τσέστερ, ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος πέθανε αμέσως μετά την καταστολή της στις 24 Ιουλίου 924 και τάφηκε στον νέο καθεδρικό ναό του Γουίντσεστερ τον οποίο οικοδόμησε ο ίδιος.
Ιστορικές αναφορές
Οι μεσαιωνικοί χρονικογράφοι έγραφαν εντυπωσιακά λόγια για τον Εδουάρδο, ο Ιωάννης του Γουόρκεστερ τον περιγράφει ως "ο πιο ανίκητος βασιλιάς της Αγγλίας, κατώτερος από τον Αλφρέδο στην εκμάθηση των βιβλίων αλλά ισάξιος του στην ισχύ και στις στρατιωτικές ικανότητες." Ο Νίκολας Χιγκάμ αναφέρει ότι "ο Εδουάρδος ήταν ο πιο παραμελημένος από τους Άγγλους βασιλείς, απέκτησε μια ισχυρή κεντρική εξουσία για 25 χρόνια αλλά παραμελήθηκε μετά τον θάνατο του". Το 1999 μια διάσκεψη στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ ασχολήθηκε με τις πηγές τις σχετικές με τον Εδουάρδο τον πρεσβύτερο, τα αποτελέσματα της διάσκεψης δημοσιοποιήθηκαν σε βιβλίο (1001). Πριν την διάσκεψη αυτή η βασιλεία του είχε υποτιμηθεί σημαντικά σε σχέση με αυτήν του πατέρα του, ο σημαντικότερος λόγος είναι η έλλειψη καταστατικών τα οποία δεν είχαν διασωθεί από την εποχή της βασιλείας του. Ο Γουέινγουαιτ αναφέρει: "Χωρίς να υποτιμούμε την βασιλεία του μεγάλου πατέρα του ο Εδουάρδος ήταν ο μοναδικός βασιλιάς που κατέκτησε τα Δανικά Μίνλαντς και εξουδετέρωσε όλους τους κινδύνους που υπήρχαν μέχρι τότε από τις επιθέσεις των Δανών" Ο Χάιγκμαν με την σειρά του συνοψίζει : "Υπό την βασιλεία του Εδουάρδου τα περιφερειακά κέντρα εξουσίας είχαν σημειώσει σημαντική παρακμή, το κοινοβούλιο της Μερκίας είχε διαλυθεί οι Δανοί οπλαρχηγοί διώχθηκαν και εξορίστηκαν. Οι Ουαλοί διαλύθηκαν, σταμάτησαν τις πολεμικές τους δραστηριότητες, οι επισκοπές διαλύθηκαν και ήρθαν υπό την εξουσία του βασιλιά. Ο Εδουάρδος μπορεί να θεωρηθεί ο ιδρυτής της μεσαιωνικής Αγγλίας".
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Έκγκουιν (893) απέκτησε :
Με την δεύτερη σύζυγο του Έλφλεντ (900) απέκτησε :
Με την τρίτη σύζυγο του Εαντγκίφου (919), κόρη τού Σίγκεχελμ κόμη του Κεντ, απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Day of the Tentacle
Υπόθεση
Τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα πέντε χρόνια μετά τα αντίστοιχα του Maniac Mansion. Ο Purple Tentacle (ένα από τα δύο τεράστια πλοκάμια που έχει δημιουργήσει ο Dr Fred Edison) πίνει νερό από ένα ποτάμι που είναι μολυσμένο με εργοστασιακά απόβλητα. Οι συνέπειες είναι σοβαρές: Το μοβ πλοκάμι μεταμορφώνεται σωματικά (αποκτά χέρια) και αποφασίζει να κατακτήσει τον κόσμο.
Τα γεγονότα αυτά αναγκάζουν τον Dr Fred να ζητήσει τη βοήθεια του Bernard Bernoulli, γνωστό ως φίλο του Dave στο Maniac Mansion, αυτή τη φορά στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Μαζί με την παρέα του, τον ροκά Hoagie και τη φοιτήτρια Laverne ταξιδεύουν στον χρόνο (24 ώρες πριν) με σκοπό να εμποδίσουν τον Purple Tentacle να πιει το μολυσμένο νερό. Η μηχανή του χρόνου σε μορφή τουαλέτας (άλλο ένα δημιούργημα του Dr Fred) δεν λειτουργεί όμως σωστά με αποτέλεσμα οι τρεις φίλοι να χωριστούν: ο Hoagie καταλήγει 200 χρόνια στο παρελθόν, στην εποχή της ίδρυσης των ΗΠΑ όπου συναντά μεταξύ άλλων τον Τζορτζ Ουάσινγκτον. Η Laverne μεταφέρεται 200 χρόνια στο μέλλον, όπου ο Purple Tentacle και κλώνοι του έχουν κατακτήσει τον κόσμο· ενώ ο Bernard παραμένει στο παρόν.
Ο Bernard πρέπει να βρει ένα αυθεντικό διαμάντι, ώστε να κάνει την μηχανή του χρόνου να ξαναδουλέψει ενώ η Laverne και ο Hoagie προσπαθούν να συνδέσουν τις μηχανές του χρόνου που έχουν μαζί τους στο έτος που βρίσκονται με μία πηγή ενέργειας ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στον Bernard και να εκτελέσουν την αρχική τους αποστολή. Οι δράσεις των τριών φίλων έχουν αντίκτυπο στο αντίστοιχό τους μέλλον, με ιδιαίτερα διασκεδαστικά αποτελέσματα, προκειμένου να αλληλοβοηθηθούν. Για παράδειγμα ο Bernard βρίσκει ένα μπουκάλι κρασί, το δίνει στον Hoagie που βρίσκεται 200 χρόνια πριν, αυτός το κρύβει κάπου, και η Laverne το βρίσκει ως ξύδι 400 χρόνια μετά, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει σε ένα γρίφο.
Υποδοχή
Το Day of the Tentacle πήρε θετικές κριτικές την εποχή που κυκλοφόρησε και βρίσκεται μέχρι σήμερα σε διάφορες λίστες κορυφαίων παιχνιδιών περιπέτειας. Στον κατάλογο των είκοσι καλύτερων παιχνιδιών περιπέτειας του Adventure Gamers κατέχει την πρώτη θέση. Το 2005 πήρε την εξηκοστή θέση στον κατάλογο των καλύτερων παιχνιδιών του IGN.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με SCUMM Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts
Αιγόκερως (αστρολογία)
Ο Αιγόκερως (♑) είναι αστρολογικό ζώδιο, το οποίο συνδέεται με τον αστερισμό του Αιγόκερω. Σύμφωνα με τον τροπικό ζωδιακό, ο Αιγόκερως καταλαμβάνεται από τον Ήλιο από 22 Δεκεμβρίου μέχρι 19 Ιανουαρίου. Στον αστρικό ζωδιακό, ο αστερισμός καταλαμβάνεται κατά την περίοδο από 15 Ιανουαρίου έως 14 Φεβρουαρίου. Το ζώδιο απέναντι από τον Αιγόκερω είναι ο Καρκίνος.
Μυθολογία
Οι Πλατωνικοί ονόμαζαν τον Αιγόκερω «Πύλη των Θεών», γιατί πίστευαν ότι οι ανθρώπινες ψυχές, μετά το θάνατο των ανθρώπων, περνούσαν από το ζώδιο αυτό πριν φτάσουν στον ουρανό ενω σύμφωνα με μια άλλη μυθολογική εκδοχή, ο Αιγόκερως είναι ο Αιγίπαν, γιος του Δία και της Αίγης, συζύγου του τραγοπόδαρου θεού Πάνα. Από αυτούς τους δυο πήρε και το όνομά του (Αίγη + Παν).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρολογία
Ναόκο Σάτο (συγγραφέας)
Η Ναόκο Σάτο (ιαπωνικά: 佐藤 直子, Χέπμπορν: Satō Naoko) είναι συγγραφέας και σχεδιάστρια βιντεοπαιχνιδιών. Έχει συνεργαστεί μαζί με τον Ιάπωνα σκηνοθέτη και παραγωγό Κεϊτσίρο Τογιάμα ως συνάδελφος στα παιχνίδια Silent Hill, Siren και Gravity Rush.
Θιουδάδ Ρεάλ (επαρχία)
Η επαρχία της Θιουδάδ Ρεάλ (Ciudad Real) είναι μια επαρχία τηε Νοτιοκεντρικής Ισπανίας, στο νοτιοδυτικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης-Λα Μάντσα. Συνορεύει με τις επαρχίες της Κουένκα, του Αλμπαθέτε, του Χαέν, της Κόρδοβα, του Μπαδαχόθ, και του Τολέδο. Η έκταση της στην πραγματικότητα είναι αυτή της παλαιάς επαρχίας Λα Μάντσα. Η πρωτεύουσα της είναι η Θιουδάδ Ρεάλ.
Ναόκο Σάτο (συγγραφέας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Σεναριογράφοι βιντεοπαιχνιδιών
Θιουδάδ Ρεάλ (επαρχία)
Το Εθνικό Πάρκο Τάμπλας ντε Νταϊμιέλ βρίσκεται στη Θιουδάδ Ρεάλ, η οποία μοιράζεται το Εθνικό Πάρκο Καμπανιέρος με την επαρχία του Τολέδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θιουδάδ Ρεάλ Κατηγορία:Καστίλη-Λα Μάντσα
Νοβοκουζνέτσκ
Το Νοβοκουζνέτσκ (ρωσικά: Новокузнецк, Ναβακουζνιέτσκ) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Περιφέρειας Κεμέροβο.
Πληθυσμός
right|300px|thumb|Εξέλιξη του πληθυσμού της πόλης, 1897-2008
Φωτογραφίες
thumb|center|1000px|Πανοράμα από τα νότια της πόλης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Γάγγρα
Η Γάγγρα (ή τα Γάγγρα ή αι Γάγγραι), ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή της Παφλαγονίας στη Μικρά Ασία. Βρισκόταν βορειοανατολικά της Άγκυρας. Ήταν χτισμένη ανάμεσα στους ποταμούς Ξάνθο και Aλμυρό.
Ιστορική ανασκόπηση
Eπί Διοκλητιανού η Γάγγρα αναδείχθηκε σε πολιτική μητρόπολη της επαρχίας Παφλαγονίας.
Υπήρξε η έδρα του τελευταίου ηγεμόνα της περιοχής Δηιοτάρου. Στην πόλη αυτή δίδαξε τον χριστιανισμό ο μεγαλομάρτυρας Καλλίνικος (ο εν Γάγγραις), όπου και στην αυτή πόλη μαρτύρησε, περί τον 1ο αιώνα, εξ ου και η επωνυμία του.
H Γάγγρα αποτέλεσε τη μητροπολιτική έδρα της επαρχίας Παφλαγονίας από το γ΄ τέταρτο του 4ου αι. και εξής. Από την Δ' Οικουμενική Σύνοδο και εξής τον μητροποίτη Γάγγρας τον χειροτονούσε ο πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως ενώ παλιότερα τον χειροτονούσε ο μητροπολίτης Aγκύρας.
Περί το 343 μ.Χ. κατ΄ άλλους αργότερα αλλά πριν το 370 στην πόλη αυτή συνήλθε εκκλησιαστική τοπική σύνοδος, η Σύνοδος Γάγγρας, η οποία καταδίκασε τους αιρετικούς Ευσταθιανούς, που ακολουθούσαν υπερβολικά ασκητικό τρόπο ζωής. Οι Ευσταθιανοί, οπαδοί του μητροπολίτη Σεβαστείας Ευσταθίου, περιφρονούσαν τον γάμο, εγκατέλειπαν συζύγους ή τέκνα ή γονείς, προφασιζόμενοι συγχρόνως εγκράτεια και άσκηση. Θεωρούσαν τον γάμο εμπόδιο για την σωτηρία και θεμελίωναν την άποψη αυτή σε αποσπάσματα από επιστολές του αποστόλου Παύλου. Ήταν μόνο χορτοφάγοι και ακολουθούσαν γενικά υπερβολές ως προς την παρθενία και την ασκητική ζωή. Οι γυναίκες, που ήταν οπαδοί του Ευστάθιου, έκοβαν τα μαλλιά τους και ντύνονταν με ανδρικά ρούχα. Οι οπαδοί του Ευσταθίου προέτρεπαν τους πιστούς να νηστεύουν τις Κυριακές ενώ παραβίαζαν τις καθιερωμένες από την εκκλησία περιόδους νηστείας και έτρωγαν. Περιφρονούσαν τους τόπους, όπου βρίσκονταν τα λείψανα μαρτύρων θεωρώντας τους ως κοινούς τόπους ταφής. Στη Σύνοδο της Γάγγρας προέδρευσε ο Νικομηδείας Ευσέβειος. Ο επίσκοπος Σεβαστείας Ευστάθιος ήταν αρειανόφρων και εκφραστής της τάσεως των Εγκρατιτών. Ο Ευστάθιος Σεβαστείας με τις ιδέες του συνέβαλε στην ανάπτυξη του μοναχισμού στις περιοχές του Πόντου, Μικρής Αρμενίας και Καππαδοκίας.