cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλεντίνα Ραντζιμόφσκα
Θάνατος
Πέθανε στο Ιλινόις στις 22 Δεκεμβρίου 1953.
Οικογένεια
Τα παιδιά της ήταν η Όλγα και ο Ευγένιος Ραντζιμόφσκι. Ο Ευγένιος ήταν ερευνητής στη μηχανική (1905-1975), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στην Ουρμπάνα-Σαμπέιν από το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες
Χάινριχ Βίντελσμιτ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1884 στην Κολωνία. Συγγενής του ήταν ο επίσης εξπρεσιονιστής αγιογράφος Πέτερ Χέκερ. Τιμήθηκε με το μετάλλιο του τάγματος του Αγίου Σύλβεστρου από τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄. Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1963 στη γενέτειρά του.
Έργα του
Αγιογραφίες του στολίζουν την εκκλησία του αγίου Πέτρου Κανισίου στο Άλτσεναχ, ενώ έχουν χαθεί τα έργα του στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου στην Ράινε, του Αγίου Ένγκελμπερτ στη συνοικία Χούμπολντ της Κολωνίας, του Αγίου Παντελεήμονα στο Πίνγκστορφ, και του Αγίου Κουιρίνιου στη συνοικία Μάουενχάιμ της Κολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί αγιογράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Λεβκό Λουκιάνενκο
Ο Λέβκο Γρηγόροβιτς Λουκιάνενκο (Левко́ Григо́рович Лук'я́ненко, Levko Hryhorovych Lukianenko, μερικές φορές γραμμένο ως Levko Lukyanenko, 24 Αυγούστου 1928 – 7 Ιουλίου 2018) ήταν Ουκρανός πολιτικός, Σοβιετικός αντιφρονών και Ήρωας της Ουκρανίας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ουκρανικού Ομίλου Ελσίνκι το 1976 και εξελέγη αρχηγός του αναβιωμένου Ουκρανικού Ομίλου Ελσίνκι, της Ουκρανικής Ένωσης Ελσίνκι, το 1988. Είναι ο συγγραφέας της Διακήρυξης της (αναβίωσης) Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.
Βιογραφία
Ο Λουκιάνενκο γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1928 στο χωριό Κραϊπίβκα της Χορόντνια Ράιον της Σοβιετικής Ένωσης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1944, στρατολογήθηκε στον Σοβιετικό Στρατό σε ηλικία 15 ετών, καθώς μπορούσε να αποδείξει ότι ήταν ανήλικος (για να επιστρατευτεί είπε ψέματα ότι είχε γεννηθεί το 1927) και υπηρέτησε στην Αυστρία και στη συνέχεια στην περιοχή του Καυκάσου (πόλεις Βλαντικαφκάς και Ναχιτσεβάν). Στην Αυστρία, παρατήρησε την άφιξη του ουκρανικού σιταριού στο Μπάντεν κοντά στη Βιέννη, που του θύμισε την απομάκρυνση των σιτηρών από την Ουκρανία όταν σχεδόν λιμοκτονούσε τη δεκαετία του 1930 κατά τη διάρκεια του Γολοντομόρ. Αυτό το γεγονός έκανε τον Λουκιάνενκο «να ακολουθήσει το μονοπάτι του Σεβερίν Ναλιβάικο - θα πολεμούσα για μια ανεξάρτητη Ουκρανία».
Το 1953, ο Λουκιάνενκο γράφτηκε στο Νομικό Τμήμα του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (CPSU). (Ο Λουκιάνενκο ισχυρίστηκε αργότερα ότι είχε ενταχθεί στο ΚΚΣΕ μόνο «για να κάνει το καλύτρο δυνατό για την Ουκρανία»). Στο πανεπιστήμιο, ισχυρίστηκε αργότερα ο Λουκιάνενκο, είχε το παρατσούκλι Khokhol. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του το 1958, ο Λουκιάνενκο έγινε προπαγανδιστής στην επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Radekhiv Raion. Ο Λουκιάνενκο ισχυρίστηκε ότι μετά το 20ο Συνέδριο του 1956, "σταμάτησα να προσποιούμαι ότι ήμουν μέλος του κόμματος."
Το 1959, κατά τη διάρκεια της αναθέρμανσης του Χρουστσόφ, οργάνωσε ένα κίνημα αντιφρονούντων στο Hlyniany, την Ουκρανική Ένωση Εργατών και Αγροτών, μαζί με τον Ιβάν Καντίμπα και άλλους. Ο Λουκιάνενκο υπερασπίστηκε το δικαίωμα απόσχισης της Ουκρανίας από την υπόλοιπη Σοβιετική Ένωση, δικαίωμα που θεωρητικά παραχωρήθηκε από το Σοβιετικό Σύνταγμα του 1936 (άρθρα 17 και 125). Τον Μάιο του 1961, διαγράφηκε από το κόμμα, συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε από το Δικαστήριο της Περιφέρειας του Λβιβ σε θάνατο για αυτονομισμό, «υπονομεύοντας την αξιοπιστία του ΚΚΣΕ και δυσφημίζοντας τη θεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού». Μετά από 72 ημέρες, η ποινή του μετατράπηκε αργότερα σε 15 χρόνια σε στρατόπεδο φυλακών. Ο Λουκιάνενκο εξέτισε την ποινή του αρχικά στη Μορδοβία (Ντουμπράβλαγκ, OLP #10, στη Σοσνόβκα, στην περιοχή Ζούμποβο-Πολιάνσκι) και στη συνέχεια στο Βλαντιμίρ (τη διαβόητη Κεντρική Φυλακή Βλαντιμίρ). Λίγο μετά την απελευθέρωσή του το 1976, μετακόμισε στο Τσερνίχιβ και έγινε ιδρυτικό μέλος του Ουκρανικού Ομίλου Ελσίνκι. Το 1977, συνελήφθη ξανά και καταδικάστηκε από το Περιφερειακό Δικαστήριο του Τσερνίχιφ σε 10 χρόνια σε ένα στρατόπεδο και 5 χρόνια εσωτερική εξορία για «αντισοβιετική ταραχή και προπαγάνδα».
Το 1988 ο Λουκιάνενκο αφέθηκε ελεύθερος στο κύμα της περεστρόικα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (συνολικά είχε περάσει 27 χρόνια στη φυλακή). Αρνήθηκε να μεταναστεύσει ως προϋπόθεση για την αποφυλάκισή του, αλλά αφέθηκε ελεύθερος ούτως ή άλλως τον Νοέμβριο του 1988 Ο Λουκιάνενκο εξελέγη μέλος του ουκρανικού κοινοβουλίου τον Μάρτιο του 1990 και έγινε επικεφαλής του νέου Ουκρανικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος τον επόμενο μήνα. Ήταν ο συν-συγγραφέας της Διακήρυξης της Κρατικής Κυριαρχίας της Ουκρανίας και ο συγγραφέας της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, που εγκρίθηκε το 1991. Στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας το 1991, ο Λουκιάνενκο τερμάτισε τρίτος με 4,5% των ψήφων.
Από τον Μάιο του 1992 έως τον Νοέμβριο του 1993, ο Λουκιάνενκο ήταν ο πρώτος πρεσβευτής της Ουκρανίας στον Καναδά. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις κυβερνητικές πολιτικές, παραιτήθηκε.
Από το 1994 έως τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1998, ο Λουκιάνενκο ήταν βουλευτής του λαού της Ουκρανίας εκπροσωπώντας το Νοβοβολίνσκ.
Κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1998, το Ουκρανικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του ήταν μέρος (μαζί με το Κογκρέσο των Ουκρανών Εθνικιστών και το Ουκρανικό Συντηρητικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ) του Εκλογικού Μπλοκ «Εθνικό Μέτωπο» και ήταν επικεφαλής του εκλογικού καταλόγου της συμμαχίας. Επειδή όμως δεν ξεπέρασε το εκλογικό φράγμα του 4%, δεν εξελέγη βουλευτής.
Ο Λουκιάνενκο τιμήθηκε με τον τίτλο του Ήρωα της Ουκρανίας από τον Ουκρανό Πρόεδρο Βίκτορ Γιούστσενκο στις 19 Απριλίου 2005.
Επίσης το 2005, συμμετείχε σε ένα συνέδριο με τίτλο «Ο Σιωνισμός ως η μεγαλύτερη απειλή για τον σύγχρονο πολιτισμό», το οποίο ήταν αμφιλεγόμενο για τον αντισημιτικό του τόνο και την πρόσκλησή του προς τον πρώην Μεγάλο Μάγο της Κου Κλουξ Κλαν Ντέιβιντ Ντιουκ. Ο Λουκιάνενκο κάθισε δίπλα στον Ντιούκ και τον χειροκροτούσε όρθιος. Παρουσιάζοντας τη δική του εργασία, ο Λουκιάνενκο υποστήριξε ότι το Γολοντομόρ είχε πραγματοποιηθεί από μια σατανική κυβέρνηση, που ελέγχεται από τους Εβραίους. Σύμφωνα με τον Λουκιάνενκο, το 95% των επιτρόπων του σοβιετικού λαού, οι περισσότεροι στρατιωτικοί και δικαστικοί επίτροποι, και ο Λένιν και ο Στάλιν ήταν Εβραίοι και «άρα... από τις πιο σημαντικές διοικητικές θέσεις... το 80% ήταν Εβραίοι».
Ο Λουκιάνενκο υποστήριξε ότι δεν υπάρχει αντισημιτισμός στην Ουκρανία αφού «δεν έχει γνωρίσει ούτε έναν Ουκρανό, ο οποίος να είναι αντίθετος σε όλους τους Σημίτες». Σύμφωνα με τον Λουκιάνενκο, οι Ουκρανοί βασίζουν τις στάσεις τους για άλλες εθνοτικές ομάδες στη «στάση τους απέναντί μας».
Το 2006, ο Λουκιάνενκο εξελέγη και πάλι μέλος του ουκρανικού κοινοβουλίου. Εξελέγη με το Μπλοκ της Γιούλια Τιμοσένκο. Επανεξελέγη για το μπλοκ στις βουλευτικές εκλογές του 2007, αλλά στις 15 Ιουνίου 2007 παραιτήθηκε από τη θητεία του μετά από δικό του αίτημα.
Ο Λουκιάνενκο τιμήθηκε με το παράσημο του Πρίγκιπα Γιάροσλαβ του Σοφού (V βαθμός) το 2007.
Σε ένα άρθρο του 2008 για το περιοδικό Personal-Plus, ο Λουκιάνενκο υποστήριξε ότι οι Ουκρανοί, ως «λευκή φυλή», δεν πρέπει να αναμιγνύονται με άλλες φυλές. Πρότεινε ότι ένας Ουκρανός, που θέλει να παντρευτεί άτομο διαφορετικής φυλής, πρέπει να εγκαταλείψει την Ουκρανία και να αποποιηθεί την ουκρανική υπηκοότητα.
Το 2016, ο Λουκιάνενκο τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Σεφτσένκο.
Ο Λουκιάνενκο πέθανε σε νοσοκομείο του Κιέβου στις 7 Ιουλίου 2018. Τάφηκε στο νεκροταφείο Μπαϊκοβέ του Κιέβου στις 10 Ιουλίου 2018. Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο παρευρέθηκε στην κηδεία του στον καθεδρικό ναό του Αγίου Βολοδυμύρου του Κιέβου και η νεκρώσιμη ακολουθία τελέστηκε από τον επικεφαλής της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Κιέβου, Πατριάρχη Φιλάρετο.
Προσωπική ζωή
Ο Λουκιάνενκο ήταν παντρεμένος με τη Νάντια Μπουχαΐεβσκα (γεννημένη το 1943). το ζευγάρι δεν έκανε παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2018-2019
Το Πρωτάθλημα Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών της περιόδου 2018-19 αποτελεί την 33η διοργάνωση από τη δημιουργία της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.
Στη διοργάνωση λαμβάνουν μέρος 55 σύλλογοι, οι οποίοι μοιράστηκαν για πρακτικούς και οικονομικούς λόγους σε τέσσερις Ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Το πρόγραμμα της αγωνιστικής δράσης περιλαμβάνει Κανονική Περίοδο των 26 Αγωνιστικών (2 Γύροι των 13 Αγωνιστικών), καθώς και τέσσερις αγώνες κατάταξης.
Προκριματική Φάση
Βάσει προκήρυξης στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορίας δικαιούνταν να πάρουν μέρος οι Πρωταθλητές για το έτος 2017-18 των Τ.Ε. Λέσβου, Τ.Ε. Σάμου, Τ.Ε. Χίου, Τ.Ε. Δωδεκανήσου και Ε.Σ.Κ. Κυκλάδων. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή των ομάδων στη διαδικασία ήταν η κατάκτηση Πρωταθλήματος στο οποίο πήραν μέρος τουλάχιστον τέσσερα (4) σωματεία. Το Ειδικό Πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε από τις 20 έως τις 24 Ιουνίου 2018 στην Αθήνα. Φιλοξενήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο «Ανδρέας Παπανδρέου» στο Περιστέρι.
Μέσω της διαδικασίας αυτής την άνοδο στο 2ο Όμιλο Νότου της Γ' Εθνικής πήρε η Α.Ε. Καλλιθέα Ρόδου που ολοκλήρωσε αήττητη τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για τη χρονιά αυτή.
Συμμετέχοντες
Στη διοργάνωση λαμβάνουν μέρος 55 σύλλογοι, οι οποίοι μοιράστηκαν για πρακτικούς και οικονομικούς λόγους σε τέσσερις Ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια (τον έναν Όμιλο Βορρά συνθέτουν 13 ομάδες και τους υπόλοιπους 14 ομάδες).
Την προηγούμενη άνοιξη, μετά την ολοκλήρωση της περιόδου 2017-18 υποβιβάστηκαν από τη Β' Εθνική Κατηγορία οι παρακάτω ομάδες.
Στη Γ' Εθνική ανήλθαν από τα τοπικά πρωταθλήματα οι παρακάτω σύλλογοι, ως Πρωταθλητές των ανά τόπο Τοπικών Ενώσεων και Τοπικών Επιτροπών της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης:
Ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας ήταν η δεύτερη ομάδα προερχόμενη από την Αττική που ανέβηκε στη Γ' Εθνική, έχοντας κερδίσει το δικαίωμα μέσω διαδικασίας Play-offs. Ομοίως εισιτήριο πήρε και ο δευτεραθλητής Θεσσαλονίκης, Βυζαντινός Α.Ο.
Η Δόξα Λευκάδας, η οποία τερμάτισε την προηγούμενη περίοδο στην 6η θέση της Α2 Εθνικής, αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής για οικονομικούς λόγους. Την κενή θέση κάλυψε στην Α2 Εθνική ο Ιπποκράτης Κω, στη Β' Εθνική η Ένωση Ιλίου, ενώ στη Γ' Εθνική ανέβηκε σαν αποτέλεσμα ο Αργοναύτης Τριγλίας.
Από τις ομάδες που υποβιβάστηκαν από τη Β' Εθνική, εκείνη της Ελίμειας αποφάσισε να αποχωρήσει από τις εθνικές κατηγορίες, δηλώνοντας συμμετοχή στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Δυτικής Μακεδονίας.
Η εθελοντική αποχώρηση της Α.Ε. Λάρισας από το Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής δημιούργησε την ανάγκη κάλυψης της κενής της θέσης από την πρώτη επιλαχούσα των Μπαράζ Ανόδου Βορρά, Νίκη Βόλου. Η τελευταία αντικαταστάθηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής από έτερη ομάδα της Θεσσαλίας, τον Α.Ο. Καλαμπάκας.
Η απόφαση του Αρκαδικού να μην αγωνιστεί στη Β' Εθνική (ούτε σε άλλη εθνική κατηγορία) έδωσε εισιτήριο ανόδου στην Πεντέλη. Το κενό που δημιουργήθηκε στη Γ' Κατηγορία καλύφθηκε από τον Ηλυσιακό, που την προηγούμενη περίοδο αγωνιζόταν στα γήπεδα της Αττικής.
Η ομάδα του Ηρακλείου, που την προηγούμενη χρονιά αγωνίστηκε στη Β' Εθνική και εξασφάλισε την παραμονή της αγωνιστικά, δήλωσε αδυναμία παραμονής στις εθνικές κατηγορίες. Την κενή θέση που άφησε στον Όμιλο Νότου κατέλαβε ο επιλαχών από τα Μπαράζ Ανόδου Νότου, Κρόνος Αγίου Δημητρίου. Τη θέση του στη Γ' Εθνική προσέφερε η Ομοσπονδία στον Α.Σ. Πέρα του Πρωταθλήματος Νοτίου Αττικής.
Ο τροπαιούχος του Πρωταθλήματος Χαλκιδικής, Α.Ο. Γαλάτιστας, ανακοίνωσε την αδυναμία συμμετοχής του συλλόγου στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων και χώρου προπονήσεων. Στη θέση του ανήλθε ο Π.Ο. Μουδανιών.
Στο τοπικό της Πρωτάθλημα παρέμεινε και η Σιάτιστα παρά την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Δυτικής Μακεδονίας. Δεν αντικαταστάθηκε από άλλη ομάδα με αποτέλεσμα ο 1ος Όμιλος Βορρά να περιλαμβάνει 13 ομάδες, εκ των οποίων η μία θα έχει κάθε εβδομάδα ρεπό.
Στις αρχές Οκτωβρίου ο Αίολος Τρικάλων ανακοίνωσε την απόφασή του να μην διαγωνιστεί στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής και ουσιαστικά να διαλύσει το ανδρικό του τμήμα. Η εξέλιξη αυτή άνοιξε το δρόμο της ανόδου στην Ευρώπη Πευκοχωρίου, την οποία αντικατέστησε στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής η Χ.Α.Ν.Θ. Το κενό που δημιουργήθηκε στη Γ' Εθνική καλύφθηκε από το Γ.Σ. Μακαμπή, ο οποίος την προηγούμενη περίοδο κατετάγη στην 5η θέση της Α' Κατηγορίας Θεσσαλονίκης.
Οι ομάδες που λαμβάνουν μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής την περίοδο 2018-19 είναι αλφαβητικά οι παρακάτω:
1ος Όμιλος Βορρά
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος θα λάβει χώρα από τις 14 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 12 Μαΐου 2019. Τα σωματεία που λαμβάνουν μέρος θα αναμετρηθούν μεταξύ τους ανά ζεύγη από δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος διεξήχθη στις 30 Ιουλίου 2018 στη Θεσσαλονίκη (περίπου ένα μήνα νωρίτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων ακολουθούν παρακάτω:
Βαθμολογία
* ΑΟ Καλαμπάκας (-1) Βαθμ.(Αρ.7) στην 26η Αγ.
Βαθ1 & Βαθ2 = Επίλυση ισοβαθμίας με βαθμολογία στους μεταξύ τους αγώνες
Διαφ3 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στους μεταξύ τους αγώνες (σε περίπτωση διπλής ισοβαθμίας)
Διαφ4 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στο πρωτάθλημα (σε περίπτωση τριπλής ισοβαθμίας)
2ος Όμιλος Βορρά
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος θα λάβει χώρα από τις 14 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 12 Μαΐου 2019. Τα σωματεία που λαμβάνουν μέρος θα αναμετρηθούν μεταξύ τους ανά ζεύγη από δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος διεξήχθη στις 30 Ιουλίου 2018 στη Θεσσαλονίκη (περίπου ένα μήνα νωρίτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων ακολουθούν παρακάτω:
1ος Όμιλος Νότου
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος θα λάβει χώρα από τις 14 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 12 Μαΐου 2019. Τα σωματεία που λαμβάνουν μέρος θα αναμετρηθούν μεταξύ τους ανά ζεύγη από δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος διεξήχθη στις 27 Ιουλίου 2018 στην Αθήνα (περίπου ένα μήνα νωρίτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων ακολουθούν παρακάτω:
2ος Όμιλος Νότου
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος θα λάβει χώρα από τις 14 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 12 Μαΐου 2019. Τα σωματεία που λαμβάνουν μέρος θα αναμετρηθούν μεταξύ τους ανά ζεύγη από δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος διεξήχθη στις 27 Ιουλίου 2018 στην Αθήνα (περίπου ένα μήνα νωρίτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων ακολουθούν παρακάτω:
Αγώνες μπαράζ
Μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου, προβιβάστηκαν απευθείας στην Β εθνική οι πρωταθλητές και οι δευτεραθλητές των τεσσάρων ομίλων.Στην περίπτωση που για τον οποιοδήποτε λόγω προέκυπταν επιπλέον κενές θέσεις στις παραπάνω κατηγορίες, κρίθηκε απαραίτητο να προκαθοριστεί μια σειρά προτεραιότητας για άνοδο μέσω διαδικασίας μπαράζ.Συγκεκριμένα, οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη και τέταρτη θέση σε κάθε όμιλο,σε βορρά και νότο αντίστοιχα, διασταυρώθηκαν μεταξύ τους για έναν επιπλέον αγώνα σε ουδέτερη έδρα.Επίσης έγινε μπαράζ παραμονής μεταξύ των ομάδων που τερμάτισαν στην 10η θέση στους ομίλους του νότου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρών 2018 2019 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρών 2018 2019
Άγιος αδελφός Κόνραντ του Αλτέτινγκ
Ο Άγιος αδελφός Κόνραντ του Άλτέτινγκ, κατά κόσμο Κόνραντ φον Πάρτζχαμ (γερμ. Konrad von Parzham) (1818 - 1894) είναι άγιος της καθολικής εκκλησίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1818. Πατέρας του ήταν ο εύπορος χωρικός Μπίρντόρφερ φον Πάρτζχαμ, στην ενορία του Πάσσαου. Εφήβευσε αγνός, και σε ηλικία 31 χρονών έγινε μέλος της μονής της Αγίας Άννας του τάγματος των Καπουτσίνων στο Αλτέτινγκ. Εκεί διετέλεσε θυρωρός της μονής επί 43 έτη. Ήταν άκρως επιμελής στον εκκλησιασμό και υπηρέτησε καθημερινά ως διάκονος στην θεία λειτουργία. Προσυποδέχτηκε εκατοντάδες χιλιάδες πιστούς επισκέπτες της μονής. Διακρίθηκε για την σεμνότητα, εχεμύθεια, και την αγαπητή συμπεριφορά του. Απεβίωσε στις 21 Απριλίου 1894. Ανακηρύχτηκε όσιος και άγιος από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄ στις 30 Ιουνίου του 1930, και 20 Μαΐου 1934 αντίστοιχα, ενώ έγινε πολιούχος άγιος στην Βαυαρία και Ουγγαρία. Πολλές καθολικές εκκλησίες φέρουν το όνομά του. Η μνήμη του τιμάται στις 21 Απριλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κονραντ Αλτετινγκ Αγιος αδελφος
Όσιος Σισώης
Ο Όσιος Σισώης, γνωστός και ως Σισώης ο Μέγας, είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Βίος
Ο Όσιος Σισώης έζησε τον 5ο αι. μ.Χ. στην Αίγυπτο. Ανήκε σε πτωχή οικογένεια με πολλά παιδιά. Οι πρώτες καταγραφές του βίου του εντοπίζονται τον 14ο αι. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά από εμφάνιση αγγέλου και την προτροπή να φύγει για την έρημο, εκείνος πήγε και συνάντησε τον Αββά Ιωάννη τον Κοντό. Μετά από κοινή συμβίωση λίγων μηνών ο Κοντός τον προέτρεψε να ασκητέψει μόνος του. Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αντωνίου ο Σισώης αναχώρησε για το βουνό του Μεγάλου Αντωνίου, όπου παρέμεινε για εβδομήντα δύο χρόνια. Πέθανε σε ηλικία ενεννήντα επτά ετών και η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 6 Ιουλίου.
Εικονογράφηση
Οι πρώτες εικονογραφικές μαρτυρίες του βίου του εντοπίζονται τον 16ο αι. Σε τοιχογραφία του 1552 της Μονής Παναγίας Μαυριώτισσας στην Καστοριά, απεικονίζεται γέρος με λιγοστά μαλιά και μακριά γένια, μπροστά από ένα ανοικτό τάφο. Ο Άγιος τρομάζει στη θέα των σκελετών και συλλογίζεται τη ματαιότητα της ίδιας της ζωής και το αναπόφευκτο του ίδιου του θανάτου.
Στη Μονή της Λαύρας στον Άθω γύρω στα 1527 με 1535, ο Θεοφάνης ο Κρης τον απεικονίζει. Τον βρίσκουμε πάλι σε ένα δωδεκαννησιακό τρίπτυχο. Ο ζωγράφος Γεώργιος Φράγκος στο νάρθηκα του καθολικού της Μονής Μετεώρων στα 1556 τον αναπαριστά μπροστά στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δημοφιλούς ήρωα της λαϊκής παράδοσης. Τέλος στα 1783 στη Μονή Ξηροποτάμου στον Άθω έχουμε μια ακόμα απεικόνιση.
Πηγές
Σισωης
Κοινοτικά Καταπιστεύματα Γης
Στα Κoινοτικά Καταπιστεύματα Γης, ο διαχωρισμός της ιδιοκτησίας της γης γίνεται ανάμεσα σε μη κερδοσκοπικό φορέα που συνδέεται με την κοινότητα, τη γειτονιά ή το Δήμο και στους ιδιοκτήτες των κτισμάτων που έχουν χωροθετηθεί σε αυτή. Είναι ένα μοντέλο που έχει εφαρμογή από τη δεκαετία του 70΄στις ΗΠΑ, είτε για τη δυνατότητα αγοράς κατοικίας από ανθρώπους με χαμηλότερης κλίμακας εισοδήματα ή για ενοικίαση κατοικίας με μικρή χρηματική αξία όπου ιδιοκτήτες  είναι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις ή συνεταιρισμοί κατοικίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα εμφανίστηκε το 2012 στις Βρυξέλλες, σκοπός δημιουργίας του φορέα Brussels CLT, είναι η  στήριξη περιθωριοποιημένων ομάδων (μετανάστες, πρόσφυγες) για την πρόσβαση σε στέγαση.
Παράδειγμα Κοινοτικού Καταπιστεύματος Γης - Η περίπτωση του Abahlali base Mjondolo
Η Abahlali base Mjondolo (AbM) αποτελεί ένα κίνημα των κατοίκων των  παραγκουπόλεων στην πόλη Ντουρμπάν (Durban) της Νοτίου Αφρικής το οποίο αγωνίζεται εναντίον των εξώσεων και υπέρ της δημόσιας στέγασης. Βασικό του αίτημα είναι ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην κοινωνική αξία της αστικής γης σε σχέση με την εμπορική αξία της και εκστρατεύει υπέρ της δημόσιας απαλλοτρίωσης μεγάλων ιδιοκτησιών γης ιδιωτικών συμφερόντων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη οργάνωση κατοίκων παραγκουπόλεων στη Νότια Αφρική η οποία αγωνίζεται για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των φτωχών ανθρώπων και υπέρ του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας από τα κάτω.
Δημιουργήθηκε στις αρχές του 2005 στην πόλη Ντουρμπάν και επεκτάθηκε στις πόλεις  Pietermaritzburg και Κέιπ Τάουν, η δε δράση του εντάθηκε ιδιαίτερα το 2010 κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κύπελλου Ποδοσφαίρου. Συγκεκριμένα το Μάρτιο του 2005 κάτοικοι σε ένα προάστιο του Ντουρμπάν έκλεισαν τον δρόμο Kennedy Road προκειμένου να εμποδίσουν την κατεδάφιση ενός κτιρίου που βρισκόταν εκεί. Τους επόμενους μήνες έγιναν έντονες διαβουλεύσεις μεταξύ των κατοίκων 12 παρακείμενων περιοχών οι οποίες όλοι εντάσσονταν στο ίδιο πράστιο και τον Οκτώβριο πάρθηκε η απόφαση να σχηματίσουν το κίνημα Abahlali base Mjondolo και με αυτό τον τρόπο να προωθήσουν μία πολιτική από τους φτωχούς υπέρ των πτωχών.
Το κίνημα κάνει συχνά χρήση της φράσης “το Δικαίωμα στην Πόλη”  για να δώσει έμφαση στο ότι το ζήτημα της τοποθεσίας της στέγασης είναι εξαιρετικά σημαντικό. Ως εκ τούτου μάχεται υπέρ της αναβάθμισης των παραγκουπόλεων οπουδήποτε κι αν βρίσκονται και ταυτόχρονα κατά της μετακίνησης των κατοίκων των παραπηγμάτων αυτών σε εγκαταστάσεις εκτός πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικιστικά κοινά
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2004
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2004 ήταν η 34η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο «Νίκος Παξιμαδάς», στην Πετρούπολη από το Σάββατο 28 έως και την Κυριακή 29 Φεβρουαρίου του 2004.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Α.Γ.Ε.Μ.Σ. Σπάρτακος.
Κάτοχοι μεταλλίων
2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2004 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στην Αθήνα
Μαρία Ζέροβα
Η έρευνά της περιελάμβανε εργασίες για την εκτροτροφική μυκόρριζα και τις μυκητιακές ασθένειες του καουτσούκ (Hevea brasiliensis) και των τεύτλων ( Beta sp). Συνέβαλε σημαντικά με τα πολύτομα βιβλία της Προσδιορισμός των Μανιταριών της Ουκρανίας, που εκδόθηκαν μεταξύ 1967 και 1979. Η συλλογή της από 12.000 δείγματα μυκήτων και φυτών φυλάσσεται τώρα στο Εθνικό Ερμπάριο της Ουκρανίας.
Εκπαίδευση
Το 1917 άφησε το Γυμνάσιο Γυναικών Μαριίνσκι με ασημένιο μετάλλιο και μπήκε στο Ιατρικό Ινστιτούτο του Κιέβου. Ωστόσο, προσβλήθηκε από φυματίωση και έφυγε αφού σπούδασε για τρία χρόνια. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου, σπουδάζοντας στη Βιολογική Σχολή του (τότε) Ινστιτούτου Δημόσιας Εκπαίδευσης. Αποφοίτησε το 1924.
Το 1942, ο Ζέροβα υπέβαλε μια διατριβή στη μυκητολογία με τίτλο Πλειομορφισμός μερικών ασκομυκήτων σχετικά με τις οντογενετικές σχέσεις του Ascomycota με τους ατελείς μύκητες imperfecti. Το 1969 της απονεμήθηκε ανώτατο πτυχίο Διδάκτωρ Επιστημών για μια διατριβή σχετικά με τη μελέτη της μικροχλωρίδας της ΕΣΣΔ και της μυκόρριζας του στεπικού τμήματος της Ουκρανίας.
Καριέρα
Μετακόμισε σε ένα Ινστιτούτο Δασικών Φυτειών και ερεύνησε την παθολογία των φυτών και επίσης πώς η μυκητολογία θα μπορούσε να βελτιώσει την εγκατάσταση δέντρων και θάμνων σε διαμορφωμένες αστικές περιοχές. Αναγνώρισε πάνω από 400 είδη μυκήτων, μερικά νέα στην επιστήμη, σε 160 είδη φυτών.
Το 1942 η Ζέροβα εντάχθηκε στο Ινστιτούτο Βοτανικής MG Kholodny της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ και παρέμεινε εκεί για το υπόλοιπο της καριέρας της. Το 1963 έγινε επικεφαλής του τμήματος μυκητολογίας και από το 1972 μέχρι τον θάνατό της το 1994 ήταν ανώτερη ερευνήτρια-σύμβουλος. Η έρευνα για τη μυκόρριζα ξεκίνησε στο Ινστιτούτο τη δεκαετία του 1950 και η έρευνά της κινήθηκε σε αυτόν τον τομέα. Διερεύνησε την ποικιλομορφία των ειδών που σχετίζονται με δέντρα, θάμνους και επίσης τα χόρτα και τα φυτά της στέπας της Ουκρανίας. Τα δείγματα που συνέλεξε κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας φυλάσσονται τώρα στο Εθνικό Ερμπάριο της Ουκρανίας στο Ινστιτούτο Βοτανικής.
Αργότερα, στη δεκαετία του 1960, εργάστηκε στην ταξινόμηση μυκήτων, συμπεριλαμβανομένων των γενών Inocybe και Dacryomstra. Εφάρμοσε τη νέα διαθέσιμη τεχνολογία της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας σάρωσης σε αυτή την έρευνα. Ηγήθηκε της έρευνας για την αύξηση του αριθμού των ειδών μυκήτων, που συλλέγονται για ανθρώπινη τροφή, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης μεθόδων καλλιέργειας για τα περισσότερα είδη. Αυτές οι στρατηγικές καλλιέργειας θεωρήθηκαν πιο σημαντικές μετά τη συνειδητοποίηση ότι τα καρποφόρα σώματα άγριων μυκήτων θα μπορούσαν να συσσωρεύουν βαρέα μέταλλα και ραδιενεργά ισότοπα από το έδαφος. Ξεκίνησε επίσης έρευνα για τις φαρμακευτικές ιδιότητες ορισμένων από αυτά τα είδη.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της επέβλεψε μεταπτυχιακούς φοιτητές και έδωσε επίσης διαλέξεις και σεμινάρια στο κοινό καθώς και επιστημονικά συνέδρια.
Δημοσιεύσεις
Η Ζέροβα είναι συγγραφέας ή συν-συγγραφέας πάνω από 200 δημοσιεύσεων. Αυτά περιλαμβάνουν βιβλία για τους μύκητες της Ουκρανίας.
Ήταν μια από τις συγγραφείς του Προσδιορισμού των μανιταριών της Ουκρανίας (Визначник грибів України), που δημοσιεύτηκε σε πέντε τόμους σε επτά βιβλία μεταξύ 1967 και 1979, αν και οι εργασίες για αυτό ξεκίνησαν το 1946. Συνέβαλε στον τόμο 2, σχετικά με τους ασκομύκητες και τους βασιδιομύκητες, που βρέθηκαν στην περιοχή της Ουκρανίας, καθώς και στον Τόμο 3 όπου παρείχε μια κριτική αναθεώρηση των ατελών μυκήτων. Στη δεκαετία του '60 ο Ζέροβα δημοσίευσε γενικευμένες εργασίες για την ταξινόμηση και την εξέλιξη των ασκομυκήτων.
Βραβεία
Τον Δεκέμβριο του 1983 η Ζέροβα τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο της Ουκρανίας στην Επιστήμη και την Τεχνολογία στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας για τη συμβολή της στον Καθορισμό των Μανιταριών της Ουκρανίας (1967–1979).
Προσωπική ζωή
Γνώρισε και παντρεύτηκε τον Ντμίτρι Ζέροφ ενώ ήταν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Είχαν ένα παιδί, τη ζωολόγο Μαρίνα Ζέροβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες Κατηγορία:Μυκητολόγοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου ήταν Έλληνας ποδηλάτης. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Ο Κωνσταντίνου αγωνίστηκε στον αγώνα δρόμου, έναν αγώνα 87 χιλιομέτρων με διαδρομή από την Αθήνα στο Μαραθώνα και πίσω. Δεν τερμάτισε στις τρεις πρώτες θέσεις, αν και η ακριβής του θέση μεταξύ της τέταρτης και της έβδομης θέσης είναι ασαφής.
Συμμετείχε επίσης στον αγώνα 12 ωρών και ήταν μεταξύ των τεσσάρων ποδηλατών που εγκατέλειψαν μετά από περίπου τρεις ώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2017-18
Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 2017-18 αποτέλεσε το 47ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Ονήσιλος Σωτήρας 2014 για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2017-18 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2018-19. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2017-18.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2016-17
Ομάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2017-18
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2017-18
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 2016-17
Ομάδες που προήχθησαν από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17
1, 2 Από τη Β΄ κατηγορία 2016-17 είχε υποβιβαστεί και η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς. Ωστόσο, αποχώρησε πριν την έναρξη του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 2017-18. Τη θέση της πήρε η 4η ομάδα του πρωταθλήματος Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2016-17, Ελπίδα Αστρομερίτη.
Ομάδες και έδρες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Σημειώσεις: 1 Από τον Λειβαδιακό/Σαλαμίνα Λειβαδιών αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί για οικονομικούς λόγους επειδή δεν πλήρωσε πρόστιμο που επεβλήθη από τη Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ.
Ισοβαθμία: α Αχυρώνας-Π.Ο. Ορμήδεια 2-1, Π.Ο. Ορμήδεια-Αχυρώνας 0-0
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Κλαίρη του Λουξεμβούργου
Η Κλαίρη του Λουξεμβούργου (Claire vu Lëtzebuerg, γεννημένη ως Κλαίρη Μαργαρίτα Λάντεμαχερ Claire Margareta Lademacher, γενν. 21 Μαρτίου 1985) είναι Γερμανίδα ερευνήτρια βιοηθικής και η σύζυγος του Πρίγκιπα Φήλιξ του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1985 στο Φίλντερστατ της Βάδης-Βυρτεμβέργης, και είναι το δεύτερο παιδί του Χάρτμουτ Λαντεμάχερ, ιδρυτή της LHS Telekommunikation και της Γαβριέλας Σνάιντερ. Στην ηλικία των 11 ετών, μετακόμισε με την οικογένειά της στην Ατλάντα και φοίτησε στο Διεθνές Σχολείο της Ατλάντα.
Ενώ ήταν υπάλληλος των Εκδόσεων Condé Nast, αποφάσισε να ακολουθήσει μια καριέρα στην ακαδημαϊκή βιοηθική. Προχώρησε στην απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου βιοηθικής στο Pontifical Athenaeum Regina Apostolorum, που την έλαβε με τη διάκριση summa cum laude Παράλληλα εργάστηκε για την UNESCO για την Προεδρία Βιοηθικής και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ασχολείται κυρίως με την έρευνα, τον συντονισμό των εκδηλώσεων και τις επικοινωνίες. Το 2012, ήταν στη Ρώμη, προετοιμάζοντας διδακτορικό δίπλωμα στον τομέα της ηθικής δωρεάς οργάνων στο Regina Apostolorum.
Εκτός από τη μητρική της γλώσσα τα Γερμανικά, μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2013 η Κλαίρη παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Φήλιξ στο Κένιγκσταϊν ιμ Τάουνους της Έσσης και στις 21 Σεπτεμβρίου τελέστηκε και ο θρησκευτικός τους γάμος στη Βασιλική της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο Σαιν-Μαξιμάν-λα-Σαιντ-Μπωμ στη Προβηγκία. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Μετά το γάμο, το ζευγάρι έζησε στη νότια Γαλλία στο Κάστρο Λε Κροστ, ένα οινοποιείο στο Λόργκ, το οποίο ανήκει στην οικογένεια Λαντεμάχερ για πολλά χρόνια. Από το 2017, η οικογένεια ζει στη Γενεύη της Ελβετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Έρτχεν Κλες φαν Λέιντεν
μικρογραφία|307x307εσ| Ο Άγιος Ιερώνυμος στo μελετητήριό του υπό το φως των κεριών, περίπου. 1520. Ο Έρτχεν Κλες φαν Λέιντεν (Aertgen Claesz. van Leyden, Λέιντεν, περ. 1498 – Λέιντεν, περ. 1564) ήταν Ολλανδός ζωγράφος του 16ου αιώνα, σχεδιαστής και δημιουργός υαλογραφιών Έργα αυτού του καλλιτέχνη βρίσκονται στο Ρέικσμουζεουμ στο Άμστερνταμ, στο "Stedelijk Museum De Lakenhal" στο Λέιντεν, στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη και στο Μουσείο Thyssen-Bornemisza στη Μαδρίτη.
Σύμφωνα με τον βιογράφο Κάρελ φαν Μάντερ (1604), ο φαν Λέιντεν ήταν γιος ενός υφαντουργού μάλλινων από το Λέιντεν. Το 1516, έγινε μαθητευόμενος στον ζωγράφο του Λέιντεν Κορνέλις Ένχεμπρεχτς. Ορισμένες πηγές ονομάζουν εσφαλμένα τον Έρτχεν φαν Λέιντεν ως αδελφό του Λούκας φαν Λέιντεν. Στην πραγματικότητα, ο Λούκας ήταν γιος ενός ζωγράφου, του Χούγκο Γιάκομπς.
Τα πρώτα έργα του φαν Λέιντεν επηρεάστηκαν από το στυλ του μέντορά του, Ένχεμπρεχτς., ενώ τα μεταγενέστερα έργα του δείχνουν επιρροές από τους Γιαν φαν Σκόρελ και τον Μάαρτεν φαν Χέιμσκερκ μεταξύ άλλων. Το στυλ του φαν Λέιντεν ήταν πολύ ποικιλόμορφο, καθιστώντας δύσκολο να του αποδοθούν με βεβαιότητα πίνακες. Τα περισσότερα από αυτά τα έργα αποδόθηκαν σε άλλους καλλιτέχνες και μόνο τον 20ο αιώνα του αποδόθηκαν αρκετοί πίνακες, συμπεριλαμβανομένου ενός τρίπτυχου της Υπέρτατης Κρίσης που ανακτήθηκε στη Βαλανσιέν το 1969, και ενός πίνακα που βρίσκεται τώρα στο Ρέικσμουζεουμ, Η κλήση του Αγίου Αντωνίου, η οποία είχε αποδοθεί στον Λούκας φαν Λέιντεν μέχρι το 1960.
Το έργο του Έρτχεν φαν Λέιντεν παρέμεινε περιζήτητο μετά τον θάνατό του. Ο Ρούμπενς είχε έναν από τους πίνακές του. Ο κατάλογος του 1656 με τα υπάρχοντα του Ρέμπραντ περιλαμβάνει επίσης πολλά έργα τουΈρτχεν φαν Λέιντεν.
Το 2009, το Μουσείο Stedelijk De Lakenhal στο Λέιντεν αγόρασε ένα τρίπτυχο του φαν Λέιντεν που χρονολογείται περίπου στα 1530. Αυτό το έργο, που απεικονίζει την Υπέρτατη Κρίση, θα είναι τμήμα μιας έκθεσης για τον Λούκας βαν Λέιντεν που διοργάνωσε το μουσείο το 2011, μαζί με το Ρέικσμουζεουμ και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.
Δείτε επίσης
Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
AutoCAD
thumb|280px|Σχεδιασμός κατοικίας με χρήση του AutoCAD thumb|280px|Πρόσοψη σκάλας (AutoCAD) Το AutoCAD είναι εμπορικό λογισμικό σχεδιασμού βοηθούμενο από υπολογιστή (Computer Aided Design). Αναπτύσσεται και διατίθενται στο εμπόριο από την Autodesk, ενώ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1982. Η εφαρμογή κυκλοφόρησε αρχικά για μικροϋπολογιστές με εσωτερικούς ελεγκτές γραφικών. Πριν την εισαγωγή του AutoCAD, τα περισσότερα εμπορικά προγράμματα ΣΒΥ χρησιμοποιούνταν σε κεντρικούς υπολογιστές ή μικροϋπολογιστές, με κάθε χειριστή ΣΒΥ (user) να εργάζεται σε ένα ξεχωριστό τερματικό. Από το 2010, το AutoCAD κυκλοφόρησε σε μορφή κινητού και διαδικτυακής εφαρμογής, ενώ διατίθεται στο εμπόριο με τον τίτλο AutoCAD 360.
Το AutoCAD χρησιμοποιείται από αρχιτέκτονες, διαχειριστές έργων, μηχανικούς, σχεδιαστές γραφικών, πολεοδόμους και άλλους επαγγελματίες, καθώς και από φοιτητές των αντίστοιχων ειδικοτήτων. Υποστηριζόταν από 750 κέντρα εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο το 1994. Το πρόγραμμα είναι τύπου Trialware με ετήσια συνδρομή 2.123 ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Λογισμικό iOS
Αυλάκι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία 'Αυλάκι αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί:
αλλά και τα τοπωνύμια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κύρα-Μαρία (σύζ. Ιβάν Σισμάν)
Η Κυρά Μαρία (Кира Мария), ή μόνο Μαρία, ήταν αυτοκρατορική σύζυγος της Βουλγαρίας, πρώτη σύζυγος του Ιβάν Σισμάν (σ. 1371–1395). Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου ιστορικές πηγές για αυτήν. Το όνομά της αναφέρεται στην νεκρολογία Μπόριλ με τον ακόλουθο τρόπο:
Στην Κυρά Μαρία, την ευσεβή αυτοκράτειρα του μεγάλου αυτοκράτορα Ιβάν Σισμάν, αιώνια η μνήμη.
Στην αφέντισσα Ντεσισλάβα, μητέρα της ευσεβούς αυτοκράτειρας Μαρίας του μεγάλου αυτοκράτορα Ιβάν Σισμάν, που ήρθε με την αγγελική μορφή της Ντεμπόρα, αιώνια η μνήμη.
Η ερμηνεία του αναφερόμενου αποσπάσματος δεν είναι σίγουρη. Είναι πιθανό ότι η Μαρία και η Κυρά Μαρία ήταν δύο διαφορετικές γυναίκες. Είναι γνωστό ότι ο Ιβάν Σισμάν είχε μία δεύτερη σύζυγο - τη Ντραγκάνα, κόρη του Πρίγκιπα Λαζάρ της Σερβίας και της Μιλίτσας Νεμάνιτς. Ο πρίγκιπας Λαζάρ δεν είχε γυναίκα που ονομάζεται Ντεισλάβα και ως εκ τούτου είναι πιθανό το όνομα της πρώτης γυναίκας του αυτοκράτορα να ήταν μόνο η Μαρία, ενώ η Ντραγκάνα θα μπορούσε να ονομαστεί Κίρα Μαρία, εκτός αν υπήρχε κάποιο λάθος στην παράγραφο και οι θέσεις των δύο αυτοκράτειρων άλλαξαν.
Μία άλλη πιθανότητα είναι ότι τα δύο ονόματα ήταν ενός ατόμου, η πρώτη σύζυγος του αυτοκράτορα, που αναφέρεται κάποτε ως Κυρά Μαρία και μετά ως Μαρία. Αυτή η επιλογή, ωστόσο, εγείρει το ερώτημα γιατί παραλείπεται το όνομα της δεύτερης συζύγου του Ιβάν Σισμάν.
Έχει προταθεί ότι η Κυρά Μαρία καταγόταν από μία σημαντική ευγενή οικογένεια από την πρωτεύουσα Τάρνοβο. Τα ονόματα των παιδιών που γεννήθηκαν από τον πρώτο γάμο του Ιβάν Σισμάν είναι άγνωστα. Είχε τρεις γιους Αλέξανδρος, Άσεν και Φρουζίν, αλλά είναι άγνωστο από ποια σύζυγο γεννήθηκαν. Είναι πιθανό ότι είχε άλλα παιδιά που πέθαναν κατά την παιδική τους ηλικία και αναφέρθηκαν στη νεκρολογία του Μπόριλ.
Κατηγορία:Ευρωπαίες βασίλισσες (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζένιτσα
Η Ζένιτσα είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και το διοικητικό κέντρο του καντονιού Ζένιτσα-Ντόμποϊ της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα βόρεια του Σεράγεβο και βρίσκεται στο ποταμό Μπόσνα. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 316 μέτρων και τα περίχωρά της είναι ορεινά. Στην απογραφή του 2013, έχει πληθυσμό 110,663 κατοίκους.
Η Ζένιτσα ήταν σημαντικό οικονομικό και στρατιωτικό κέντρο κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του βανάτου της Βοσνίας και του Βασιλείου της Βοσνίας, και ένα από τα κειμήλια των εποχών αυτών είναι το οχυρό Βράντουκ. Η παλιά συνοικία της πόλης περιέχει πολλά αξιοθέατα, συμπεριλαμβανομένης της πρώην συναγωγής, που χρονολογείται από το 1906, η οποία είναι μέρος του Μουσείου της Πόλης. Στη πόλη βρίσκεται ένα τζαμί, ένα Αυστριακό σιντριβάνι και η αγροικία ενός παλαιού μπέη (Hadžimazića Kuća).
Αρχαία ιστορία
Το αστικό μέρος της σημερινής Ζένιτσα κατοικείται έστω και ασυνεχώς εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στην περιοχή της πόλης έχουν βρεθεί ερείπια από την νεολιθική εποχή, ερείπια παλαιών ιλλυρικών πόλεων, ρωμαϊκά κτίσματα, μια πρώιμη Χριστιανική διπλή βασιλική (2ος-4ος αιώνας) και άλλα ευρήματα. Κοντά στο Μπιλίμιστσε βρέθηκαν τα ερείπια ενός μεγάλου αρχαίου οικισμού (ένα προάστιο στη νότια πλευρά της πόλης), ενώ κοντά στα χωριά Πουτόβιτσι και Τίσινα βρέθηκαν χώροι με λουτρά, ειδωλολατρικούς ναούς και άλλα κτίσματα.
Μεσαιωνική
Οι ρωμαίοι έδωσαν στην πόλη την ονομασία Νέα Βίστουα (Βίστουα Νόβα). Στον μεσαίωνα η πόλη μετονομάστηκε σε Μπίλινο Πόλιε. Αργότερα μετονομάστηκε σε Μπροντ και το σύγχρονο όνομα Ζένιτσα χρησιμοποιείται επισήμως από τις 20 Μαρτίου 1436. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η πόλη ήταν σημαντική για το βασίλειο της Βοσνίας, ιδίως κατά τη βασιλεία του μπάνου Κουλίν τον 12ο αιώνα. Κοντά στην Ζένιτσα κατοικούσαν άτομα ζωτικής σημασίας για το βασίλειο: οι βασιλείς της Βοσνίας κατοικούσαν στο Μπόμποβατς, ενώ ο Ντιντ, επικεφαλής της βοσνιακής εκκλησίας, κατοικούσε στο Γιάνγιτσι. Στα κοντινά χωριά Πούχοβατς και Πόισκε βρέθηκαν πολλές επιτύμβιες στήλες Στέτσακ, μοναδικό γνώρισμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και των γειτονικών χωρών της Κροατίας, του Μαυροβουνίου και της Σερβίας.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
δεξιά|μικρογραφία|Το Τέκιγια Πεχάρε της Ζένιτσας Επί τουρκοκρατίας (1463-1878), οι αλλαγές στις κύριες εμπορικές διαδρομές έθεσαν την πόλη στο περιθώριο, ιδιαίτερα από το 1557 και μετά. Έως το 1557 η Ζένιτσα ήταν η κατοικία των Οθωμανών καδήδων του Μπροντ. Η Ζένιτσα μεταμορφώθηκε σε μια μικρή πόλη με πολλά τζαμιά. Από το 1737, η πόλη διέθετε μεντρεσέ (Ισλαμικό θρησκευτικό σχολείο). Επίσης διέθετε διάφορα κατώτερα δημοτικά σχολεία, Οθωμανικές επιτύμβιες στήλες, κήπους, πανδοχεία και στάσεις για καραβάνια.
Σε μια περιγραφή του 1697, η Ζένιτσα συγκρίνεται με το δέλτα του Νείλου, όπου καλλιεργούνται πεπόνια και έχει ευχάριστο τοπίο. Εκτιμάται ότι η Ζένιτσα είχε 2.000 κατοίκους εκείνη την εποχή, κυρίως Μουσουλμάνους. Επίσης υπήρχαν Καθολικοί και Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Στο τέλος του 18ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, αναφέρεται η ύπαρξη σημαντικής κοινότητας Εβραίων.
Οι επιδρομές του Ευγένιου της Σαβοίας κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου κατά τη δεκαετία του 1680 θεωρούνται σκοτεινή και καταστροφική εποχή για την πόλη. Αρκετοί κάτοικοι εγκατέλειψαν την πόλη, αλλά γύρω στο 1697 η Ζένιτσα είχε αρχίσει να σταθεροποιείται και άρχιζε να επανακτά την θέση της.
Αυστροουγγρική αυτοκρατορία
Στην αρχή του 20ου αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε ταχέως και τα κρατικά μητρώα για το 1910 αναφέρουν ότι σε λίγα χρόνια ο πληθυσμός έφτασε τους 7.215 κατοίκους. Μια Ορθόδοξη Εκκλησία χτίστηκε το 1882, δύο ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες χτίστηκαν το 1910, μια συναγωγή χτίστηκε το 1903 και η πόλη ήδη διέθετε πολλές άλλες υπηρεσίες και κτίρια πέρα από τα θρησκευτικά.
Γιουγκοσλαβία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη του παλαιότερου τμήματος της πόλης το βράδυ Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κάτοικοι της πόλης υπέγραψαν το Ψήφισμα των Μουσουλμάνων της Ζένιτσα το Μάιο του 1942. Οι μουσουλμανικές παραστρατιωτικές ομάδες της Ζένιτσα και των γύρω χωριών συμμάχησαν με τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Η πόλη πέρασε τον πόλεμο χωρίς μεγάλες απώλειες, ανθρώπινες ή υλικές.
Μετά την απελευθέρωση της Ζένιτσα από τους Παρτιζάνους το 1945, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία. Η πόλη εξαπλώθηκε και κατέλαβε τα πρώην χωριά Μπίλινο Πόλιε, Κλόπτσε και Ραντάκοβο, ενώ χτίστηκαν νέες πολυκατοικίες χτίστηκαν για να στεγάσουν τους νέους ανθρακωρύχους και εργάτες χαλυβουργίας. Το 1948 ο πληθυσμός ήταν 12.000 κάτοικοι, αλλά το 1961 είχε αυξηθεί σε πάνω από 30.000. Το 1981, η πόλη είχε πληθυσμό που ξεπερνούσε τα 63.000 άτομα και στην τελευταία απογραφή επί Γιουγκοσλαβίας, το 1991, ο πληθυσμός έφτασε τα 96.027 άτομα.
Πόλεμος της Βοσνίας
Το 1992 ξεκίνησε ο Πόλεμος της Βοσνίας. Το 1991, στην Ζένιτσα ιδρύθηκε ένας από τους πρώτους ιδιωτικούς και ανεξάρτητους ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ανατολική Ευρώπη, ο ραδιοφωνικός σταθμός CD-CEMP. Την άνοιξη του 1993, ο Ζόραν Μίσετιτς, ιδιοκτήτης του σταθμού, κέρδισε το Βελγικό Βραβείο Ανεξάρτητης Δημοσιογραφίας.
Στις 19 Απριλίου του 1993, κατά τη διάρκεια του Κροατοβοσνιακού Πολέμου, 15 πολίτες σκοτώθηκαν και άλλοι 50 τραυματίστηκαν όταν ρίχθηκαν έξι χειροβομβίδες στην κεντρική αγορά της Ζένιτσας. Οι χειροβομβίδες εκτοξεύτηκαν από το χωριό Πουτίτσεβο, 15 χιλιόμετρα μακριά από τη Ζένιτσα. Οι χειροβομβίδες εκτοξεύτηκαν σε δυάδες, στις 12.10, 12.24 και 12.29 μ.μ. Η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Βοσνίας έμεινε χωρίς ρεύμα και νερό, ενώ απομονώθηκε από τον υπόλοιπο κόσμο για ένα χρόνο.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η δημογραφική σύνθεση της πόλης αλλοιώθηκε με την εισροή Βόσνιων προσφύγων και τη φυγή Σέρβων προς περιοχές που ήλεγχαν οι Σέρβοι. Το ορυχείο της πόλης έχει ιδιωτικοποιηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Εδαφικές διαφορές στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας
μικρογραφία|435x435εσ|Εδαφικές διεκδικήσεις στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Οι εδαφικές διαφορές στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας αφορούν τόσο νησιωτικές όσο και θαλάσσιες διεκδικήσεις εντός της περιοχής από διάφορα κυρίαρχα κράτη, συγκεκριμένα το Μπρουνέι, την Κίνα, την Ταϊβάν, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ. Περίπου το ένα τρίτο του συνόλου του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου (που σχετίζεται με τους ωκεανούς) διέρχεται από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Τα μισά από όλα τα δεξαμενόπλοια πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Μέση Ανατολή πλέουν σε αυτήν, στο δρόμο τους προς την Κίνα, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και αλλού. Η θέση της θάλασσας αυτής την καθιστά επίσης στρατιωτικά στρατηγική, πολύτιμη για την εθνική ασφάλεια. Η ίδια η θάλασσα είναι πλούσια σε ψάρια, ενώ τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας είναι επίσης σημαντικά.
Οι διαφωνίες αφορούν στα νησιά, στους υφάλους, στις όχθες και σε άλλα χαρακτηριστικά της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, συμπεριλαμβανομένων των νησιών Σπράτλυ, των νησιών Πάρασελ, του υφάλου Σκάρμπορο και διαφόρων ορίων στον κόλπο του Τονκίνο. Υπάρχουν περαιτέρω διαφωνίες, όπως τα νερά κοντά στις νήσους Νατούνα της Ινδονησίας, οι οποίες δεν θεωρούνται μέρος της Θάλασσας της Νότιας Κίνας. Τα Πάρασελ αποτελούνται κυρίως από νησιά και υφάλους. Οι ύφαλοι είναι αλυσίδες βράχων ή κοραλλιών στην επιφάνεια ή κοντά στην επιφάνεια του νερού. Τα Σπράτλυ έχουν μερικά νησιά, αλλά είναι κυρίως ύφαλοι που μπορεί να μην φαίνονται καν πάνω από το νερό κατά την παλίρροια.
Έξι έθνη διεκδικούν ενεργά τμήματα ή το σύνολο της Θάλασσας της Νότιας Κίνας και των χερσαίων χαρακτηριστικών της. Αυτές οι διαφωνίες περιλαμβάνουν τη διεκδίκηση (α) των Πάρασελ από την Κίνα, την Ταϊβάν και το Βιετνάμ, (β) των Σπράτλυ από την Κίνα, την Ταϊβάν, το Βιετνάμ, το Μπρουνέι, τη Μαλαισία, και τις Φιλιππίνες, και (γ) σχεδόν όλης της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, των χαρακτηριστικών της ξηράς της, και των πόρων της από την Κίνα. Τα εμπλεκόμενα κράτη ενδιαφέρονται να διατηρήσουν ή να αποκτήσουν τα δικαιώματα σε αλιευτικά αποθέματα, την εξερεύνηση και πιθανή εκμετάλλευση αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου στον βυθό διαφόρων τμημάτων της Θάλασσας της Νότιας Κίνας και τον στρατηγικό έλεγχο σημαντικών ναυτιλιακών λωρίδων. Η θαλάσσια ασφάλεια είναι επίσης ένα ζήτημα, καθώς οι συνεχιζόμενες διαφορές παρουσιάζουν προκλήσεις για τη ναυτιλία.
Το 2013, οι Φιλιππίνες προσέφυγαν σε ειδικό διαιτητικό δικαστήριο που προβλέπεται στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας κατά της Κίνας σχετικά με την περιοχή γύρω από τον ύφαλο Σκάρμπορο, σχετικά με το αν η Κίνα είχε το δικαίωμα να ελέγχει και να επωφελείται από τα νερά γύρω του. Η Κίνα αρνήθηκε να αναγνωρίσει την εξουσία του διαιτητικού δικαστηρίου και δεν συμμετείχε στην υπόθεση. Το 2016, όταν εκδόθηκε η απόφαση, η Κίνα τη θεώρησε «παράνομη».