cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναγκαϊμπάκοι
Ιστορική καταγραφή
Το 1773 το Φρούριο Ναγκαϊμπάκ κατελήφθη στην εξέγερση του Γιεμελιάν Πουγκάτσεφ. Οι πιστοί Κοζάκοι και τα στρατεύματα, με επικεφαλής τον καπετάνιο Ρουσσίνσκι, κατέφυγαν στο Μενζελίνσκ. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους στρατιώτες εντάχθηκαν στην εξέγερση και συμμετείχαν στην πολιορκία της Ουφά. Ο Πουγκάτσεφ εγκατέστησε ένα "νεοβάπτιστο Πέρση" με το όνομα Τόρνοφ, ως αταμάνο του Ναγκαϊμπάκ. Τον Ιανουάριο του 1774 μια μικρή κυβερνητική εταιρεία έδιωξε τους αντάρτες από το Φρούριο Ναγκαϊμπάκ, αλλά ο Τόρνοφ επέστρεψε και ανέκτησε τον έλεγχο του φρουρίου. Δύο εβδομάδες αργότερα ένα ολόκληρο σώμα κυβερνητικών στρατευμάτων συνέθλιψε την εξέγερση. Το φρούριο έγινε μια βάση για κατασταλτικές αποστολές ενάντια στον εναπομείναν στρατό του Πουγκάτσεφ.
Το ιππικό των Ναγκαϊμπάκων συμμετείχε στους Ναπολεόντειους πολέμους και στην επακόλουθη κατοχή του Παρισιού. Το 1842 οι κοζάκοι Ναγκαϊμπάκ μεταφέρθηκαν από τον πρώην οικοδεσπότη τους στο οχυρό Ναγκαϊμπάκ ανατολικά, στο πρώην Κυβερνείο Αρινμπούρκ. Εδώ, ίδρυσαν μια αλυσίδα χωριών που πήραν τα ονόματά τους από μάχες των Ναπολεόντειων πολέμων, συμπεριλαμβανομένου του σημερινού Παρίζ, που πήρε το όνομά της από τη Μάχη του Παρισιού, του Φερσαμπενουάζ (από τη μάχη του Φερ-Σαμπενουάζ), το Κάσσελ (μετά από συμπλοκές κοντά στο Κάσσελ στην Έσση) και το Τρεμπίι (από τη μάχη της Τρέμπια) κλπ. Το Φερσαμπενουάζ παραμένει το κέντρο της επαρχίας Ναγκαϊμπάκσκι μέχρι σήμερα. Μια άλλη ομάδα Ναγκαϊμπάκων εγκαταστάθηκε στην σημερινή περιφέρεια Αρινμπούρκ. Αυτοί οι Ναγκαϊμπάκοι εποίκισαν παραδοσιακά μουσουλμανικές περιοχές, και στο ξεκίνημα του 20ού αιώνα είχαν επιστρέψει στο Ισλάμ και επαναφομοιώθηκαν στο ταταρικό έθνος.
Η παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία των Ναγκαϊμπάκ είναι παρόμοια με αυτή των Τατάρων Κεράσεν, αλλά η ανδρική ενδυμασία περιέχει πολλά στοιχεία της Κοζάκικης στολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Νατάσα Κάντιτς
Η Νατάσα Κάντιτς (Наташа Кандић, γεννημένη το 1946) είναι Σέρβα πολιτική συγγραφέας, ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και συντονίστρια του Δικτύου Συμφιλίωσης RECOM, ιδρύτρια και πρώην εκτελεστική διευθύντρια του Κέντρου Ανθρωπιστικής Νομικής (HLC), μίας οργάνωσης που αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη συμφιλίωση στην πρώην Γιουγκοσλαβία, εστιάζοντας σχετικά με τον σερβικό ρόλο στη σύγκρουση. Ιδρύθηκε το 1992. Η έρευνα του HLC αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος των διώξεων για το έγκλημα πολέμου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την Πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY), ιδίως το βίντεο, που ως καίριο αποδεικτικό στοιχείο, συνδέει τις σερβικές στρατιωτικές δυνάμεις με τις σφαγές στη Σρεμπρένιτσα. Έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία για το έργο της για τα ανθρώπινα δικαιώματα (το βραβείο αντικειμένικού παρατηρητή της Διεθνούς Αμνηστίας, μεταξύ άλλων). Είναι ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο στη Σερβία όπου αποτέλεσε αντικείμενο αγωγής δυσφήμισης από τον πρώην Πρόεδρο της Σερβίας Τόμισλαβ Νίκολιτς.
Ανθρωπιστικό Νομικό Κέντρο
Η Κάντιτς έχει εκπαιδευτεί ως κοινωνιολόγος. Το 1992, ίδρυσε και έγινε εκτελεστική διευθύντρια του Ανθρωπιστικού Νομικού Κέντρου στο Βελιγράδι, μίας οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η οποία επαινέθηκε για τις συστηματικές και αμερόληπτες έρευνές της για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από την έναρξη των Γιουγκοσλαβικών πολέμων στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έχει τεκμηριώσει και διαμαρτυρηθεί για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν μεταξύ 1991 και 1999, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων, βιασμών και δολοφονιών. Σύμφωνα με το Businessweek, το έργο της προκάλεσε «το μίσος Σέρβων συμπατριωτών της και στρατιωτικών ηγετών σε όλη την περιοχή - και κέρδισε τον θαυμασμό των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παγκοσμίως».
Καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, ταξίδεψε σε όλη τη Σερβία, παρέχοντας πληροφορίες στον έξω κόσμο για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν από αστυνομικές και παραστρατιωτικές ομάδες. Ήταν μία από τις λίγες Σέρβες ακτιβίστριες δικαιωμάτων που συνέχισε να ερευνά την κρίση του Κοσσυφοπεδίου μετά τη δολοφονία του Σλάβκο Κουρουβιά και συνεργάστηκε με αλβανικής εθνικότητας ακτιβιστές. Εκείνη και το προσωπικό της απειλήθηκαν ανώνυμα για τη δουλειά τους\ και στο γραφείο τους βάφτηκε με σπρέυ μία σβάστικα και το μήνυμα "κατάσκοποι του ΝΑΤΟ". Τον Δεκέμβριο του 1999, ο δικηγόρος της οργάνωσης Τέκι Μπόκσι συνελήφθη στο Κοσσυφοπέδιο από τη Σερβική αστυνομία, προκαλώντας τη διαμαρτυρίατου Ανθρωπιστικού Νομικού Κέντρου και ενός απεσταλμένου των Ηνωμένων Εθνών.
Τα αποδεικτικά στοιχεία που συγκέντρωσε χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για την προετοιμασία κατηγοριών από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη. Παρείχε ένα βίντεο που έδειχνε Σερβοβόσνιους παραστρατιωτικούς να εκτελούν έξι Βόσνιους μουσουλμάνους κρατούμενους κοντά στο Τρόνοβο, που χρησιμοποιήθηκαν ως απόδειξη του ρόλου της Σερβίας στη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, στην οποία σκοτώθηκαν 7.500 Βόσνιοι μουσουλμάνοι άνδρες και αγόρια. Η Κάντιτς είχε βρει ένα αντίγραφο της κασέτας, που είχε τραβηχτεί αρχικά από τους ίδιους τους παραστρατιωτικούς, από έναν άνδρα στο Σιντ, ο οποίος την παρείχε μόνο με την προϋπόθεση ότι δεν η Κάντιτς δεν θα την έδινε στη δημοσιότητα μέχρι να φύγει ο ίδιος με ασφάλεια από τη χώρα. Αποσπάσματα από την κασέτα αργότερα εμφανίστηκαν στη Σερβική και τη Βοσνιακή τηλεόραση. Ο Guardian περιέγραψε την ταινία ως το «σημαντικό στοιχείο» — «την τελική, αδιαμφισβήτητη απόδειξη του ρόλου της Σερβίας στις σφαγές στη Σρεμπρένιτσα» — ενώ η εφημερίδα The New York Times χαρακτήρισε την προβολή της κασέτας στη σερβική τηλεόραση «ορόσημο» για τη χώρα. Η Κάντιτς επέκρινε μία απόφαση του 2007 στη Σερβία όπου ο προεδρεύων δικαστής χαρακτήρισε το έγκλημα ως «φόνος έξι ανδρών μουσουλμανικής καταγωγής», για τους οποίους «δεν ήταν σαφές ότι προέρχονταν από τη Σρεμπρένιτσα». Ή Κάντιτς δήλωσε: «Η απόφαση στέλνει ένα πολύ επικίνδυνο μήνυμα», δηλώνοντας, επίσης, “Τόσο από ηθικής όσο και πραγματολογική πλευτάς, αυτό δεν είναι δικαιοσύνη”.
Το 2004, συνέβαλε στην αποκάλυψη του αμερικανού δημοσιογράφου Τζακ Κέλεϋ, ενός δημοσιογράφου της εφημερίας USA Today που αποδείχτηκε ότι είχε κατασκευάσει πολλές σημαντικές ιστορίες, όταν αμφισβήτησε τhν αναφορά του ότι τη χρησιμοποίησε ως πηγή για ένα πρωτοσέλδιο άρθρο του, του Ιουλίου 1999, για μία δακτυλογραφημένη διαταγή του Γιουγκοσλαβικού στρατού για να «εκκαθαρίσει» ένα χωριό στο Κοσσυφοπέδιο.
Συμβάν στην πλατεία Δημοκρατίας του 2003
Το 2003, η Κάντιτς συμμετείχε σε μία διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε την Παγκόσμια Ημέρα των Εξαφανισμένων στην Πλατεία Δημοκρατίας στο Βελιγράδι, ενάντια στην έλλειψη πληροφοριών για τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου που αγνοούνται μετά τη σύγκρουση του 1999. Ήρθε αντιμέτωπη με άλλους συμμετέχοντες και προσεβλήθηκε επανειλημμένα αφού την χαρακτήρισαν «προδότη». Όταν ο Νίκολα Ποπόβιτς, ένας ηλικιωμένος Σέρβος πρόσφυγας από το Κοσσυφοπέδιο, την αντιμετώπισε απευθείας, εκείνη τον χαστούκισε στο πρόσωπο και του φώναξε. Οι παρόντες αστυνομικοί την πήραν στην άκρη και ζήτησαν την ταυτότητα της, για το οποίο διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι θα έπρεπε να ζητήσουν ταυτότητες από άλλα άτομα. Η αστυνομία την κατηγόρησε αργότερα για βίαιη συμπεριφορά σε δημόσιο χώρο και ότι παρενέβη τις εντολές της αστυνομίας.
Η οργάνωση που εκπροσωπεί Σέρβους πρόσφυγες υπέβαλε, επίσης, κατηγορίες. Δικαιολόγησε τις ενέργειές της ισχυριζόμενη ότι έπρεπε να «υπερασπιστώ τον εαυτό μου από τον σερβικό πατριωτισμό». Τον Ιούλιο του 2005, το Πρώτο Δημοτικό Δικαστήριο στο Βελιγράδι απέρριψε την ιδιωτική αγωγή εναντίον της Κάντιτς. Οι παρευρισκόμενοι χαρακτήρισαν τον προεδρεύοντα δικαστή «Σέρβο προδότη».
Αγωγή δυσφήμισης
Η Κάντιτς αρχικά κρίθηκε ένοχη για κατηγορίες δυσφήμισης τον Φεβρουάριο του 2009 μετά τις δηλώσεις της το 2006 ότι ο Τόμισλαβ Νίκολιτς σκότωσε ηλικιωμένους στην Κροατία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Της επιβλήθηκε πρόστιμο 200.000 σερβικών δηναρίων (περίπου 2.000 ευρώ την εποχή εκείνη). Η διεθνής οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Φροντ Λάιν καταδίκασε τις κατηγορίες ως "μέρος μίας εκστρατείας που στοχεύει στον στιγματισμό των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που λειτουργούν στη Σερβία, απεικονίζοντας τους ως εχθρούς της χώρας", και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων χαρακτήρισε την υπόθεση ως παράδειγμα ποινικού νόμου για τη συκοφαντική δυσφήμιση που χρησιμοποιείται ως «εργαλείο για να σταματήσουν οι επικρίσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα». Οι κατηγορίες ανατράπηκαν αργότερα κατόπιν έφεσης από το Επαρχιακό Δικαστήριο του Βελιγραδίου.
Διεθνής αναγνώριση
Το περιοδικό Time την χαρακτήρισε ως μία από τους 36 Ευρωπαίους ήρωές της το 2003 και το 2006 ως Time European Hero (Ευρωπαία Ηρωίδα του Time). Το 2004, το Ίδρυμα People in Need απένειμε στην Κάντιτς και στην οργάνωση HLC το βραβείο Homo Homini, που παρουσίασε ο Βάτσλαβ Χάβελ.
Το 2005 ανακηρύχθηκε επίτιμη πολίτης του Σεράγεβο και το περιοδικό Σλόμποντνα Μπόσνα την ονόμασε Πρόσωπο της Χρονιάς στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Τον Σεπτέμβριο του 2006, η Κάντιτς διορίστηκε στο Τάγμα της Danica Hrvatska, που απονέμεται από τον Πρόεδρο της Κροατίας σε άτομα που συνέβαλαν σημαντικά στην προώθηση των ηθικών αξιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Σέρβοι ακτιβιστές
1278 Κένυα
Η Κένυα (Kenya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,836. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Αφρικής.
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, η Κένυα προσεγγίζει κατά το περιήλιό της την τροχιά του πλανήτη `Αρη, ενώ κατά το αφήλιό της βρίσκεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κενυα
Ρεκολόνι (Ντου)
Το Ρεκολόνι (γαλλικά: Recologne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ρεκυλφό
Το Ρεκυλφό (γαλλικά: Reculfoz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γκένιους
Στην Ρωμαϊκή μυθολογία, κάθε άντρας είχε έναν γκένιους και κάθε γυναίκα μια γιούνο (Γιούνο ήταν επίσης και το όνομα της βασίλισσας των θεών). Αρχικά, οι γκένιι και οι γιουνόνες ήταν πρόγονοι που φύλασσαν τους απογόνους τους. Με την πάροδο του χρόνου, μετετράπησαν σε προσωπικά πνεύματα προστασίας, που χάριζαν διανοητική γενναιότητα. Θυσίες στον γκένους ή την γιούνο του καθενός γίνονταν στα γενέθλια του ατόμου.
Η γιούνο λατρευόταν με διάφορους τίτλους:
Πέρα από τον προσωπικό γκένιους ή γιούνο του καθενός, γκένιους διέθεταν και περιοχές, οικογένειες, νοικοκυριά και πόλεις.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία
Μογγολικές γλώσσες
Οι μογγολικές γλώσσες είναι ομάδα γλώσσων που ομιλούνται στην ανατολική και την κεντρική Ασία, κυρίως στη Μογγολία και τις περιβάλλουσες περιοχές και τη Δημοκρατία της Καλμίκια. Το γνωστότερο μέλος αυτής της γλωσσικής οικογένειας είναι η Μογγολική, κύρια γλώσσα των περισσοτέρων κατοίκων της Μογγολίας και των Μογγόλων κατοίκων της Εσωτερικής Μογγολίας, με 5,2 εκατομύρια ομιλητές στην Κίνα. . Ορισμένοι γλωσσολόγοι ταξινομούν την Μογγολική στις Τουρκικές, Τουνγκουζικές και πιθανά στις Ιαπωνικές, ως τμήμα της ευρύτερης Αλταϊκής Οικογένειας.
Ταξινόμηση
Ιστορική Μογγολική:
Σύγχρονη Μογγολική:
Η ταξινόμηση και ο αριθμός ομιλητών ακολουθεί τον Γιανχούνεν (2006), εκτός από τη νότια Μογγολική που ακολουθεί τον Νουγκτερέν (2011). Σε μια άλλη ταξινομική προσέγγιση, παρατηρείται η τάση να αποκαλείται η κεντρική Μογγολική γλώσσα που μείγμα της Μογγολικής, της Οϊράτ και της Μουριάτ, ενώ η Όρντος αντιμετωπίζεται ως παραλλαγή της Μογγολικής. Στη Μογγολική διακρίνουν ανάμεσα στην Χάλχα και τη Νότια Μογγολική. Λιγότερο κοινή υποδιαίρεση της Κεντρικής Μογγολικής είναι ο τεμαχισμός της σε κεντρική, ανατολική και δυτική διάλεκτο μαζί με μία βόρεια διάλεκτο που συντίθεται από παραλαγγές της Μπουριάτ γλώσσας. Η ευρύτερη οροθέτηση της Μογγολικής μπορεί να βασιστεί στην αμοιβαία κατανόηση, αλλά η φυλογενετική ανάλυση αντιμετωπίζει άλλα προβλήματα εξαιτίας των στενών επαφών των Μπουριάτ και των Χάλχα Μογγόλων, για παράδειγμα, στη διάρκεια της ιστορίας και η δημιουργία ή διατήρηση διαλεκτικού συνεχούς. Ένα άλλο πρόβλημα βρίσκεται στην αδυναμία σύγκρισης της ορολογίας, καθώς οι δυτικοί γλωσσολόγοι χρησιμοποιούν το γλώσσα και διάλεκτος, ενώ οι Μογγόλοι γλωσσολόγοι χρησιμοποιούν την τριχοτόμηση των αδελφών Γκριμ γλώσσα (kele), διάλεκτος (nutuγ-un ayalγu) και τοπική διάλεκτος (aman ayalγu).
Πρωτομογγολική γλώσσα
Η πρωτομογγολική γλώσσα, προγονική των σύγχρονων μογγολικών γλωσσών, προσεγγίζει ιδιαίτερα τη μέση Μογγολική, τη γλώσσα που ομιλείτο στην εποχή του Τζένγκις Χαν και της μογγολικής αυτοκρατορίας. Τα περισσότερα χαρακτηριστικά των σύγχρονων μογγολικών γλώσσών είναι δυνατόν να ανασυντεθούν από τη Μέση Μογγολική.
Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι οι γλώσσες των Ντόνγκου, Γουχούαν και Σιανμπέι σχετίζονται με την πρωτομογγολική. Η Τουόμπα (γλώσσα των ιδρυτών της βόρειας δυναστείας Γουέι), για την οποία διαθέτουμε πενιχρές μαρτυρίες και η Χιτάν, για την οποία υπάρχει μαρτυρία στις επιγραφές Χιτάν, που δεν έχουν πλήρως αποκρυπτογραφηθεί, φαίνεται πως συνδέονται πιθανώς με τη Μογγολική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μογγολικές γλώσσες
Εμφύλιος πόλεμος στην Ακτή Ελεφαντοστού
Ο γενικός όρος Εμφύλιος πόλεμος στην Ακτή Ελεφαντοστού αναφέρεται σε δύο εμφυλίους πολέμους στην Ακτή Ελεφαντοστού:
Δήμος Φαιστού
Ο Δήμος Φαιστού, δήμος της περιφέρειας Κρήτης, αποτελεί συνένωση των τριών πρώην Καποδιστριακών δήμων Ζαρού, Τυμπακίου και Μοιρών, διαθέτει πλούσιο πολιτισμικό απόθεμα, σπουδαία ιστορία, σημαντική αγροτική παραγωγή και σπουδαία μνημεία. Η έδρα του δήμου Φαιστού βρίσκεται στις Μοίρες, ενώ ιστορική έδρα του έχει οριστεί το Τυμπάκι. Βρίσκεται και ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Κρήτης.
Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019 έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).
Τοποθετείται, στην Νότια Κεντρική Κρήτη, Νότιο Δυτικά στον Νομό Ηρακλείου. Με επίκεντρο το ανάκτορο της Φαιστού που δεσπόζει στην περιοχή, ο δήμος εκτείνεται σε 412.74 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ αριθμεί 24.360 κατοίκους.
Η ευρύτερη περιοχή του Δήμου Φαιστού φιλοξενεί, ιδιαίτερης αξίας φυσικούς τόπους άγριας πανίδας και χλωρίδας και παράλληλα παρουσιάζει εξαιρετικού ενδιαφέροντος ανθρωπογενή και πολιτιστικά στοιχεία με διαχρονικότητα που καλύπτει ίχνη εγκαταστάσεων από την Υστερομινωϊκή περίοδο έως και σήμερα. Οι φυσικές και πολιτιστικές αυτές καταλληλότητες αποτελούν τη βάση για μια ισόρροπη και αειφόρο ανάπτυξη του τόπου σε συνδυασμό με την εκμετάλλευση των παραδοσιακών παραγωγικών δραστηριοτήτων της περιοχής.
Κύρια ασχολία των κατοίκων του δήμου Φαιστού είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και ο τουρισμός. Τα προϊόντα του δήμου εξάγονται σε διάφορες χώρες του κόσμου ενώ πολλά από αυτά έχουν λάβει κορυφαίες Διεθνείς διακρίσεις για την ποιότητα και το κύρος τους.
Οι περιοχές με έντονο ανάγλυφο στα βόρεια και κυρίως στα νότια του Δήμου αξιοποιούνται από τη κτηνοτροφία και την ελαιοκαλλιέργεια στην εκτατική της μορφή, ενώ μικρές εκτάσεις καταλαμβάνουν καλλιέργειες σιτηρών και ψυχανθών για κτηνοτροφική χρήση. Το κεντρικό τμήμα του Δήμου αποτελείται από πεδινές εκτάσεις και χαμηλούς λόφους, εδώ η γη καλλιεργείται εντατικά με πιο συνήθη καλλιέργεια αυτή της ελιάς, του αμπελιού και των υπαίθριων και θερμοκηπιακών κηπευτικών. Έντονη είναι και εδώ η παρουσία τόσο της ενσταβλισμένης όσο και της ποιμενικής αιγοπροβατοτροφίας με τα ποίμνια να εκτρέφονται στην γεωργική γη σε καλλιεργούμενα λιβάδια ή με τα υποπροϊόντα της γεωργικής παραγωγής.
Τις τελευταίες δεκαετίες είναι έντονη η οικιστική ανάπτυξη και η εγκατάσταση βιοτεχνικών ή και μικρών βιομηχανικών μονάδων κυρίως. Παράλληλα η σταδιακή εκμετάλλευση των ευκαιριών για τουριστική ανάπτυξη, κυρίως στα παράλια και στις ορεινές περιοχές όπου έχει διατηρηθεί το παραδοσιακό στοιχείο, αναδεικνύουν νέες μορφές οικονομικής δραστήριας οι οποίες διεκδικούν μέρος της αγροτικής γης.
Εκτός από το ανάκτορο της Φαιστού, στο δήμο εντάσσονται ο αρχαιολογικός χώρος της Αγίας Τριάδας, το Καμαραϊκό Σπηλαίο, ο Κομός (ο λιμένας της Φαιστού) και μέρος του λεγόμενου ως Μινωικός Λαβύρινθος (μινωικό λατομείο). Παγκόσμια γνωστό είναι επίσης και το Ρωμαϊκό Νεκροταφείο στην περιοχή των Ματάλων, το οποίο έχει γίνει ευρύτερα γνωστό ως «οι σπηλιές».
Τα   τελευταία χρόνια, ο δήμος Φαιστού έχει προσεγγίσει τις δυνατότητες μεγάλων, σύγχρονων πόλεων, με τα Μητροπολιτικά κέντρα Μοιρών και Τυμπακίου να συμβάλουν στην κατεύθυνση αυτή. Ταυτόχρονα ωστόσο διατηρεί αναλλοίωτα χαρακτηριστικά και ομορφιές του κρητικού νότου, που τον καθιστούν ιδιαίτερα ανταγωνιστικό.
Κοινότητες και οικισμοί
μικρογραφία|595x595px|Οι κοινότητες και ο Δήμος. Ο Δήμος Φαιστού αποτελείται από 26 Κοινότητες, οι οποίες ανήκουν στις τρεις Δημοτικές Ενότητες Ζαρού, Μοιρών και Τυμπακίου.
Ο Δήμος περιλαμβάνει όλους τους ένδεκα Κοινότητες της Επαρχίας Πυργιωτίσσης (=Δ.Ε. Τυμπακίου), αλλά και 15 Κοινότητες της Επαρχίας Καινούργιου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κρήτης
Αζάτ Αμπάσοφ
Ο Αμπάσοφ Αζάτ Ζινάτ ουλί (στο ταταρικό Κυριλλικό αλφάβητο: Аббасов Азат Зиннәт улы, ρωσικά: Аббасов Азад (Азат) Зиннатович, Abbasov Azad (Azat) Zinnatovič, 19 Ιανουαρίου 1925 στη Γιελαμπούγκα της τότε Ταταρικής ΑΣΣΔ - 11 Οκτωβρίου 2006) ήταν τάταρος τραγουδιστής της όπερας (λυρικός-δραματικός τενόρος), που τιμήθηκε με το τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ το 1977.
Αποφοίτησε από τη Σχολή Αεροπορικής Τεχνικής του Καζάν και εργάστηκε στο εργοστάσιο "Ελικόπτερα του Καζάν Ελικόπτερα" ως σχεδιαστής. Το 1944, όταν ο φίλος της οικογένειας του Αμπάσοφ, ο Τάταρος συνθέτης Σαλίχ Σαϊντάς τον συμβούλεψε να αφιερώσει τον εαυτό του στο να τραγουδά επαγγελματικά, ο Αζάτ προσχώρησε στο Εθνικό Ταταρικό Στούντιο Όπερας εντός του Ωδείου της Μόσχας. Αποφοίτησε από το ωδείο το 1950 και επέστρεψε στο Καζάν. Από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1990 ήταν σολίστ του Ταταρικού Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου Μουσά Τζαλίλ με έδρα το Καζάν.
Ο Αμπάσοφ εκτέλεσε περισσότερα από 100 τμήματα σε όλες σχεδόν τις κορυφαίες συναυλίες. Μεγάλα τμήματα είχαν τα Τζαλίλ και Τουλάκ (Τζαλίλ, Τουλάρ και Σουσιλού από τον Νατζίπ Τσιχάνοφ), το Σαμάτ (Σαμάτ από τον Χοσνούλα Βαλιούλιν), το Αλφρέντο Ζερμόν (La traviata από τον Τζουζέπε Βέρντι), και Σεργκέι (Κατερίνα Ιζμάιλοβα από τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς).
Ήταν γνωστός για τον υψηλό φωνητικό πολιτισμό του με μια εξαιρετικά ακριβή προφορά. Το ρεπερτόριό του είχε μεγάλη ποικιλία, που περιείχε ρωσικά, ταταρικά και δυτικοευρωπαϊκά οπερατικά κλασσικά. Η αξία της ανάπτυξης της φωνητικής του τέχνης εκτιμήθηκε ιδιαίτερα: του δόθηκε μια τάξη του Τιμημένου Καλλιτέχνη του Ταταρστάν, καθώς και ο τίτλος του Λαϊκού και Τιμημένου Καλλιτέχνη της Ρωσίας και της ΕΣΣΔ.
Αναφορές
Κατηγορία:Τάταροι
1279 Ουγκάντα
Η Ουγκάντα (Uganda) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,131. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Αφρικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουγκαντα
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1971-1972
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1971-72 ήταν το 13ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 11η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 5 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.
Πρωταθλητής
thumb|right|167px| Πρωταθλητής 1971–72 [[Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)|Παναθηναϊκός ]] Παναθηναϊκός
Βαθμολογία
Β = Βαθμοί, Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων;
Αναφορές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1971-1972
Ρεμοντάν-Βαιβρ
Το Ρεμοντάν-Βαιβρ (γαλλικά: Rémondans-Vaivre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Τζον Γκάρφιλντ
μικρογραφία|260x260εσ|Με τη [[Χέντι Λαμάρ στην ταινία Στην πεδιάδα της Τορτίγιας (1942)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τη [[Λάνα Τάρνερ σε διαφημιστική φωτογραφία για την ταινία Ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα δύο φορές (1946)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με την Ντόροθι Μακγουάιαρ στην ταινία [[Συμφωνία Κυρίων|Συμφωνία κυρίων (1947)]] Ο Τζον Γκάρφιλντ (αγγλικά: John Garfield, 4 Μαρτίου 1913 - 21 Μαΐου 1952) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, γνωστός ερμηνεύοντας επαναστατικούς, ανυπότακτους χαρακτήρες, προερχόμενους, κυρίως, από την εργατική τάξη. Παρόλα αυτά, μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη της Μεγάλης Ύφεσης και γνώρισε πολλή φτώχεια, ωστόσο έγινε σημαίνον μέλος του Group Theatre, της Νέας Υόρκης. Το 1937 μετακόμισε στο Χόλιγουντ και, παραδόξως, έγινε αστέρας της Warner Bros. Μολονότι αστέρας, η καριέρα του σταμάτησε γρήγορα, καθότι είχε μπλεξίματα με την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, αλλά αρνήθηκε πως είναι κομμουνιστής, ενώ αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε ονόματα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτή η υπόθεση του στοίχισε πολύ και ήταν μία από τις αιτίες που πέθανε τόσο νέος, μόλις 39 ετών, από ανακοπή καρδιάς. Αναγνωρίζεται στον Γκάρφιλντ, ότι πολλοί μέθοδοι του Μάρλον Μπράντο, του Μοντγκόμερι Κλιφτ και του Τζέιμς Ντιν, αρχικά χρησιμοποιήθηκαν από αυτόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ
PO
Η συντομογραφία λατινικών & ελληνικών χαρακτήρων PO ή Po ή ΡΟ ή ρο (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται πι-όου) μπορεί να αναφέρεται:
Πρυτανείο
Το Πρυτανείο ήταν κτήριο στην Ακρόπολη των Αθηνών. Βρισκόταν στους βόρειους πρόποδες της Ακρόπολης προς την αγορά κάτω από τον ναό της Πολιάδος Αθηνάς, πιο κάτω από το Ανάκειο και κοντά στο Αγλαύρειο. Μέσα στο κτήριο υπήρχε άγαλμα της Εστίας και της Ειρήνης και η άσβεστος λύχνος απ' όπου έπαιρναν φωτιά οι αποικιζόμενοι. Από εδώ άρχιζε η οδός των Τριπόδων, η οποία έφερε στον ιερό περίβολο του Διονυσίου κοντά στο θέατρο.
Το Πρυτανείο χρονολογείται από μερικούς μέχρι και στους χρόνους του Θησέα, ο οποίος όρισε τους δώδεκα δήμους της Αττικής και διόρισε ως πρωτεύουσα την Κεκροπία. Ως τόπο συναθροίσεως των αντιπροσώπων όρισε το Πρυτανείο. Αργότερα, όταν η πόλη επεκτάθηκε προς τα δυτικά και νότια, οι πρυτάνεις συνέρχονταν στο Βουλευτήριο, ενώ το Πρυτανείο μεταφέρθηκε από την Ακρόπολη μαζί με την ιερή εστία του έθνους και την έδρα του βασιλιά των Αθηνών στο άστυ.
Υπάρχει επίσης η θεωρία πως το κτήριο χρονολογείται κατά την εποχή του Σόλωνα (6ος αιώνας π.Χ.).
Ήταν αφιερωμένο στην Πολιάδα Αθηνά και χρησίμευε ως Αρχείο. Εδώ δειπνούσαν πρέσβεις και επίσημοι πολίτες, καθώς και οι αείσιτοι, οι οποίοι ήταν δημόσιοι της Βουλής και του Δήμου, και λόγω της θέσης τους είχαν το δικαίωμα της διαρκούς σιτίσεως στο Πρυτανείο καθ' όλη την διάρκεια της θητείας τους. Ο Σωκράτης στην απολογία του αντέτεινε αντί της θανατικής του καταδίκης την σίτισή του στο Πρυτανείο. Στο Πρυτανείο ήταν ανηρτημένοι οι νόμοι του Σόλωνα. Εκεί εκδικάζονταν οι δίκες των αψύχων. Εκτός από τα αγάλματα της Εστίας και της Ειρήνης υπήρχε και πλήθος άλλων αγαλμάτων επισήμων ανδρών, του Θεμιστοκλή, Μιλτιάδη, και άλλων, καθώς και αγάλματα των νικητών των αγώνων.
Κατά την εισβολή των Περσών κατά το 480 π.Χ. το νότιο τμήμα του κτηρίου καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς. Μετά το τέλος των Περσικών Πολέμων το κτήριο διαμορφώθηκε χωρίς ιδιαίτερη σπουδή σε αίθουσα που χρησιμοποίησε μόνο το κεντρικό τμήμα του προγενέστερου κτιρίου μαζί με το αντίστοιχο τμήμα της κιονοστοιχίας για την κάλυψη θεσμικών αναγκών, όπως για την εναπόθεση νομικών κειμένων και αρχείων.
Δεν είναι γνωστό που ακριβώς βρίσκονταν το κτήριο αυτό. Πιστεύεται ότι βρέθηκε η τοποθεσία του σε ένα ψηλό και εκτεταμένο επίπεδο ανάμεσα στους ναούς του Σωτήρα και του Αγίου Συμεώνος. Μια άλλη άποψη αναφέρει ότι βρισκόταν στην πλατεία Αγίας Αικατερίνης, κοντά στο μνημείο Λυσικράτους, όπου έχει ανακαλυφθεί τμήμα περιστύλιου.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Ρεμοραί-Μπουζόν
Το Ρεμοραί-Μπουζόν (γαλλικά: Remoray-Boujeons) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μάγκνους του Χόλσταϊν
Ο Μάγκνους, δανικά Magnus (5 Σεπτεμβρίου 1540 - 28 Μαρτίου 1583) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν δούκας του Χόλσταϊν (1559) και μετά τιτουλάριος βασιλιάς της Λιβονίας, υποτελής του Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο Κρίστιανσμποργκ της Κοπενχάγης και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας και της Δωροθέας των Ασκάνια, κόρης του Μάγκνους Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Στα 17 έτη του εστάλη στη Γερμανία για να μορφωθεί σε διάφορες Αυλές της χώρας. Το 1559 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Μάγκνους επέστρεψε στη Δανία για τη στέψη του μεγαλύτερου αδελφού του Φρειδερίκου Β΄ ως βασιλιά. Το ίδιο έτος ο επίσκοπος Έσελ-Βηκ & Κουρλάνδης (περιοχών στη Λιβονία) πώλησε τα εδάφη του για 30.000 τάληρα στον Φρειδερίκο Β΄. Ο βασιλιάς προτίμησε να παραχωρήσει τη Λιβονία στον Μάγκνους, αντί να διαιρέσει τα πατρικά εδάφη με τον αδελφό του. Ο Μάγκνους δέχθηκε να αποκηρύξει το δικαίωμα διαδοχής του στα δουκάτα Σλέσβιχ & Χόλσταϊν και το 1560 μετέβη με στρατό στο Έσελ, όπου αμέσως εκλέχθηκε επίσκοπος Έσελ-Βηκ & Κουρλάνδης από τον Σύλλογο του καθεδρικού ναού.
Βασιλιάς της Λιβονίας
Ζήτησε από τους ευγενείς της Λιβονίας να συνασπιστούν μαζί του εναντίον των ξένων, αλλά ο ΙΒάν Δ΄ του επιτέθηκε και τον αιχμαλώτισε. Όταν ελευθερώθηκε δεν ήταν πια αυτός βασιλιάς, αλλά ο Στέφαν Μπάτορυ της Πολωνίας. Έζησε τα τελευταία έτη στο κάστρο Πίλτεν στην επισκοπή της Κουρλάνδης, όπου απεβίωσε. Το 1662 το λείψανό του μεταφέρθηκε στη Δανία και εναποτέθηκε στον καθεδρικό του Ρόσκιλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Ρενεντάλ
Το Ρενεντάλ (γαλλικά: Renédale) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
MILF
Ο αγγλικός όρος MILF (ελεύθερη απόδοση: μιλφ) είναι αρκτικόλεξο και σημαίνει Mother I'd Like to Fuck". Στην αγγλική (και από εκεί στην ελληνική) χρησιμοποιείται το αρκτικόλεξο αντί ολόκληρης της φράσης. Ο όρος υποδηλώνει μια σεξουαλικά ελκυστική μεγαλύτερη γυναίκα, η οποία συνήθως έχει παιδιά.
Ιστορία
Η έννοια της λέξης MILF προηγείται του όρου, όπως αποδεικνύεται από την κυρία Ρόμπινσον στην ταινία Ο Πρωτάρης (1967). Ο όρος διαδόθηκε από την ταινία American Pie (1999), όπου ο χαρακτήρας του Τζον Τσο (ο οποίος στην ταινία ονομαζόταν "MILF Τύπος αρ. 2") χρησιμοποιούσε τον όρο για να αναφερθεί στην Ζανίν Στίφλερ (Τζένιφερ Κούλιτζ).
Το 2007, ένα άρθρο στο περιοδικό New York έγραφε ότι ο όρος MILF είχε γίνει δημοφιλής. Υπήρχαν μπλουζάκια, κούπες, σχετικά βιβλία και ένα είδος πορνογραφίας μεταξύ άλλων με τον όρο "μιλφ". Οι συγγραφείς του άρθρου αναρωτήθηκαν: "Πώς ακριβώς ένας αμφιλεγόμενος ερωτικός όρος γίνει ευρέως διαδεδομένος, πολιτιστικά κυρωμένο ιδανικό, ένα διεστραμμένο μείγμα εμπορευματοποίησης και χειραφέτησης;"
Παρόμοιοι όροι
Ο όρος yummy mummy χρησιμοποιείται μαζί με το μιλφ. Το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης ορίζει τον όρο ως "μια ελκυστική και κομψή νεαρή μητέρα".
Αν και δεν είναι τόσο διαδεδομένοι, υπάρχουν οι όροι Ντιλφ και Φιλφ (DILF και FILF, δηλαδή Πατέρας/Μπαμπάς που θα ήθελα να Γαμήσω") ή FILF (για το "Πατέρας που θα Ήθελα να Γαμήσω") τους οποίους χρησιμοποιούν οι ανδρόφιλοι για να αναφερθούν σε ένα σεξουαλικά ελκυστικό μεγαλύτερο άνθρωπο που είναι πιθανώς πατέρας.
Στο λαϊκό πολιτισμό
Το 2002, ένας κάτοικος της πολιτείας της Ουάσιγκτον έκανε αίτηση για την τοποθέτηση μιας πινακίδας με την επιγραφή "GOTMILF" στο αυτοκίνητο του, παρωδία του διαφημιστικού συνθήματος "Got Milk?". Η πινακίδα εγκρίθηκε, αλλά αργότερα η έγκριση ακυρώθηκε μετά από καταγγελίες που υποβλήθηκαν εναντίον του.
Τον Δεκέμβριο του 2007, ο αερομεταφορέας χαμηλού κόστους Spirit Airlines ξεκίνησε μια αμφιλεγόμενη διαφημιστική καμπάνια, στην οποία χρησιμοποίησε τον όρο Μιλφ (Milf) ως αρκτικόλεξο του "Πολλά Νησιά, Χαμηλές Τιμές" (στα αγγλικά: Many Islands, Low Fares). Τον Ιανουάριο του 2009, η ίδια εταιρία χρησιμοποίησε πάλι το αρκτικόλεξο αυτό.
Η γαλλική κωμωδία MILF του 2018 έχει ως θέμα τρεις παιδικούς φίλους που γίνονται MILF, παραπλανώντας τρία νεαρά αγόρια.
Το 2013 η εταιρεία ένδυσης True &amp; Co., διακωμώδησε τη φράση σε μια διαφήμιση σουτιέν. Η εκστρατεία συγκέντρωσε αρνητική προσοχή για την εταιρεία του Σαν Φρανσίσκο.
Ένα άρθρο του περιοδικού Πλέιμποϊ από τον εκπαιδευτή του σεξ και ερευνητή του πανεπιστημίου Πέρντιου Τζάστιν Λεμίλερ ανέφερε το έργο των Σίγκμουντ Φρόυντ και Άλφρεντ Κίνσεϊ για να εξηγήσουν τη γοητεία με το φαινόμενο Μιλφ.
Η SMILF ήταν μια αμερικανική κωμική σειρά με πρωταγωνιστή, δημιουργό, σεναριογράφο και σκηνοθέτη τον Φράνκι Σω. Η σειρά προβαλλόταν στο κανάλι Showtime. Βασιζόταν στην ομώνυμη ταινία μικρού μήκους του Σω. Το όνομα SMILF είναι λογοπαίγνιο του όρου "Μιλφ/MILF", με το "S" να σημαίνει "ελεύθερος" ή "νότιος" (αγγλικά: southie, ένα ψευδώνυμο για την Νότια Βοστώνη), ή και τα δύο. Η σειρά ακυρώθηκε στις 8 Μαρτίου 2019, μετά από δύο κύκλους προβολής από το κανάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία
Αππιανός
Ο Αππιανός (Αππιανός Αλεξανδρεύς) ήταν Ρωμαίος ιστορικός ελληνικής καταγωγής. Γεννήθηκε γύρω στο 95 στην Αλεξάνδρεια. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας. Ανέλαβε διοικητικά αξιώματα στη γενέτειρα του και αργότερα, εγκατεστημένος στη Ρώμη, άσκησε καθήκοντα συνηγόρου σε δίκες ενώπιον των αυτοκρατόρων και προάχθηκε μετά το 147 σε αυτοκρατορικό επίτροπο στην Αίγυπτο. Πέθανε περίπου το 165.
Έγραψε τη ρωμαϊκή ιστορία από την εποχή του Αινεία μέχρι τις μέρες του, με τίτλο Ρωμαϊκά. Το έργο του αποτελείται από 24 βιβλία. Διαίρεσε την ιστορία κατά έθνη με τη χρονολογική σειρά που κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους. Η μόνη εξαίρεση είναι τα βιβλιά 13-17 που αναφέρονται στους εμφυλίους πολέμους.
Οι τίτλοι των βιβλίων του είναι :
Από αυτά σώζονται ολόκληρα τα 6, 7, 8α, 9β, 11α, 12, 13-17. Αποσπάσματα σώζονται από τα 1, 2, 3, 4, 5, 8β, 9α, 24. Δεν σώζονται τα 10, 11β, 18-21, 22, 23.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Μέγα Ρεύμα Καρδίτσας
Το Μέγα Ρέμα ή Μέγα Ρεύμα  είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.160 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Το Μέγα Ρέμα ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Καρίτσης Δολόπων του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 5 κάτοικοι. Το χωριό βρισκόταν αρχικά στην τοποθεσία Ξεροκαμάρα στις όχθες του Καριτσιώτη ποταμού. Μεταξύ 1920 και 1930 μετά από μια συνεχόμενη βροχόπτωση η οποία διήρκησε 40 μέρες (σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλαιότερων) τα περισσότερα σπίτια παρασύρθηκαν από τα ορμητικά νερά του ποταμού και έτσι το χωριό μεταφέρθηκε στην θέση που βρίσκεται και σήμερα, στις πηγές του Καριτσιώτη. Στα ΒΔ του βρίσκεται η κορυφή Βουτσικάκι (2.154μ) η οποία το χωρίζει από τα χωριά της Ανατολικής Αργιθέας (Πετρίλο κ.α.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Δήμος Ζηρού
Ο Δήμος Ζηρού είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας της περιφέρειας Ηπείρου που συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Φιλιππιάδος, Θεσπρωτικού και Ανωγείου και της Κοινότητας Κρανέας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 386,15 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 13.892 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε η Φιλιππιάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζηρου
Βαλλωνική Περιοχή
Η Βαλλωνική Περιοχή (γαλλικά: Région Wallonne, γερμανικά: Wallonische Region) ή Περιφέρεια Βαλλωνίας είναι η, κατά κύριο λόγο, Γαλλόφωνη περιοχή που αποτελεί μία από τις τρεις ομόσπονδες περιοχές του Βελγίου. Έχει έκταση 16.844 τ.χλμ. (55,18% του Βελγίου) και πληθυσμό 3.620.531 κατοίκους (εκτίμηση 2018). Πρωτεύουσά της είναι το Ναμύρ και επίσημες γλώσσες της είναι τα γαλλικά και τα γερμανικά.
Δημογραφία και γλώσσα
Η Βαλλωνική Περιοχή καταλαμβάνει το νότιο μέρος του Βελγίου. Αποτελείται από τις ακόλουθες επαρχίες:
Στις μεγαλύτερες πόλεις της περιλαμβάνονται οι Λιέγη, Ναμύρ, Σαρλρουά, Μονς, Τουρναί, Αρλόν, Μπαστόν κ.α.
Τα Γαλλικά είναι η επίσημη γλώσσα στους περισσότερους δήμους. Τα Γερμανικά (με Γαλλικές υπηρεσίες) είναι η επίσημη γλώσσα σε εννέα ανατολικούς δήμους που ανήκαν στη Γερμανία μέχρι το 1918 και αποτελούν τώρα τη Γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου. Αρκετοί Γαλλόφωνοι δήμοι διαθέτουν υπηρεσίες στα Ολλανδικά, τα Γερμανικά, ή και στις δύο γλώσσες.
Η ποικιλία των Γαλλικών που ομιλούνται στη Βαλλωνία είναι τα Βελγικά Γαλλικά, που διαφέρουν από τα πρότυπα Γαλλικά της Γαλλίας σε διάφορους βαθμούς, ανάλογα με τον ομιλητή. Η Γαλλική γλώσσα που χρησιμοποιείται στη διοίκηση και τα μέσα ενημέρωσης είναι παρόμοια με εκείνη στο Βέλγιο και τη Γαλλία. Μια χαρακτηριστική διαφορά είναι η χρήση των λέξεων για τον αριθμό εβδομήντα septante και τον αριθμό ενενήντα nonante στο Βέλγιο σε αντιπαράθεση με τα αριθμητικά soixante-dix και quatre-vingt-dix που χρησιμοποιούνται στη Γαλλία.
Το 1990, το Βέλγιο αναγνώρισε επίσης επίσημα τα Σαμπενουά, Γκομαί, Πικαρδιανά και Βαλλωνικά ως τοπικές γλώσσες. Οι διάλεκτοι των Βαλλωνικών και των Πικαρδιανών ήταν οι κυριαρχούσες γλώσσες των Βαλλώνων μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Τα Γαλλικά ήταν η γλώσσα της ανώτερης τάξης. Με την ανάπτυξη της εκπαίδευσης στα Γαλλικά, οι διάλεκτοι αυτοί βρέθηκαν σε συνεχή οπισθοχώρηση. Σήμερα γίνεται προσπάθεια αναζωογόνησης των Βαλλωνικών διαλέκτων: μερικά σχολεία προσφέρουν γλωσσικά μαθήματα στα Βαλλωνικά, τα οποία επίσης ομιλούνται σε μερικά ραδιοφωνικά προγράμματα, αλλά η προσπάθεια αυτή παραμένει πολύ περιορισμένη.
Η Βαλλωνία απαρτίζεται και από τη Γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου.
Πολιτική
Από τις 23 Απριλίου 1993, το Βέλγιο είναι ομόσπονδο κράτος, γεωγραφικά χωρισμένο σε τρεις Περιοχές και γλωσσολογικά χωρισμένο σε τρεις Κοινότητες. Η Βαλλωνική Περιοχή είναι μία από τις τρεις περιοχές (νότια περιοχή, κυρίως Γαλλόφωνη, με πληθυσμό 3.360.000), και οι άλλες δύο περιοχές είναι η Φλαμανδική Περιοχή (βόρεια περιοχή, κυρίως Ολλανδόφωνη, με πληθυσμό 5.900.000) και η Περιοχή Βρυξελλών-Πρωτεύουσας (επισήμως δίγλωσση Γαλλο/Ολλανδόφωνη αλλά κυρίως Γαλλόφωνη, με πληθυσμό 980.000).
thumb|Το κτίριο του κοινοβουλίου της Βαλλωνίας στη Ναμύρ
Η Βαλλωνική περιοχή έχει κοινοβούλιο (ένα σώμα με 75 μέλη εκλεγμένα κάθε πέντε χρόνια) και κυβέρνηση υπεύθυνη έναντι του κοινοβουλίου.
Η σύνθεση του κοινοβουλίου για το νομοθετικό σώμα 2009-2014 είναι:
Επικεφαλής της κυβέρνησης, αποκαλούμενος Ministre-Président (Υπουργός-πρόεδρος), μέχρι το 2005 ήταν ο Ζαν-Κλοντ Φαν Καουβενμπέργκε. Έκτοτε ανέλαβε τη θέση του ο Ελιό ντε Ρούπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κωνσταντίνος Ρόκας
Ο '''Κωνσταντίνος Ν. Ρόκας''' (Χανιά, 15 Δεκεμβρίου 1910 – Χιούστον, 23 Νοεμβρίου 1981) ήταν Έλληνας διακεκριμένος νομοδιδάσκαλος, θεμελιωτής του Εμπορικού Δικαίου, Υπουργός και Αντιπρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Καταγωγή και πρώιμα χρόνια
Ήταν πρωτότοκος γιος του Νικολάου Ρόκα, στρατηγού. Καταγόταν από παλιά οικογένεια της Μεγαρίδος και ήταν δισέγγονος του Καπετάν Κολιού, ταγματάρχη της Οροφυλακής, καθώς και ανιψιός του Γεωργίου Νικολαΐδη, στρατηγού και βουλευτή. Η οικογένεια Ρόκα (του Παπανικόλα) καταγόταν από την Μάνδρα Αττικής και διακρίθηκε για τη δράση της και την προσφορά της σε όλους τους Εθνικόαπελευθερωτικούς αγώνες. Ο Στρατηγός Νικόλαος Σταύρου Ρόκας (γνωστός περισσότερο με το στρατιωτικό ψευδώνυμο Ζερβονικόλας) Αρχηγός των έξι Ανατολικών Επαρχιών στην Κρητική Επανάσταση και αδελφοποιητός του Τσελεπή Δασκαλογιάννη ήταν εκ των άμεσων προγόνων του.
Η Επιθεώρηση του Εμπορικού Δικαίου
Το 1950 ο Κωνσταντίνος Ρόκας ίδρυσε το πρώτο ειδικό νομικό περιοδικό επί του όλου εμπορικού δικαίου, την Επιθεώρηση του Εμπορικού Δικαίου (ΕΕμπΔ), την οποία διηύθυνε μέχρι και το θάνατό του. Στις σελίδες της Επιθεώρησης του Εμπορικού Δικαίου περιλαμβάνεται συστηματικά η μεταπολεμική νομολογία όλων των κλάδων του εμπορικού δικαίου (λ.χ. πτωχευτικό δίκαιο, ναυτικό δίκαιο, εταιρικό δίκαιο) αλλά και αναδείχθηκε η νέα επιστημονική γενιά του εμπορικού δικαίου στην Ελλάδα. Μετά το θάνατό του τη διεύθυνση της Επιθεώρησης του Εμπορικού Δικαίου ανέλαβαν οι υιοί του Κωνσταντίνου Ρόκα, Ομότιμοι Καθηγητές Πανεπιστημίου Νικόλαος και Ιωάννης Ρόκας.
Ακαδημαϊκή Σταδιοδρομία
Το 1952 εκλέγεται έκτακτος καθηγητής στην Α΄ έδρα του Εμπορικού και Ναυτικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με την εργασία «Η εγκατάλειψις εν τω θαλασσίω ασφαλιστικώ δικαίω», και το 1955 τακτικός καθηγητής με την εργασία του «Ο πτωχευτικός συμβιβασμός». Μετά την εκλογή του συνέγραψε εγχειρίδια επί των περισσοτέρων κλάδων του εμπορικού δικαίου (ασφαλιστικό δίκαιο, πτωχευτικό δίκαιο, ναυτικό δίκαιο, δίκαιο αξιογράφων), ενώ διετέλεσε κοσμήτωρ, συγκλητικός και αντιπρύτανις του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε πολλές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, ο δε νόμος 3190/1955 περί εταιριών περιορισμένης ευθύνης (ΕΠΕ) αποτελεί δημιούργημά του. Το 1965 ιδρύθηκε με δική του πρωτοβουλία το Σπουδαστήριο Εμπορικού και Ναυτικού Δικαίου. Επιπλέον, ήταν επιβλέπων καθηγητής και εισηγητής 14 διδακτορικών διατριβών, μεταξύ των οποίων του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, του Τρύφωνος Κουταλίδη, αλλά και των μετέπειτα καθηγητών Δ. Γκόφα, Σπ. Μεταλληνού, Μ. Μηνούδη, Αθ. Λιακόπουλου, Α. Αντάπαση, Ε. Περάκη και Θ. Σκούρα. Το συνολικό του συγγραφικό έργο εκτείνεται περίπου στις 4.000 σελίδες.
Κοινωνική δράση και Οικογένεια
Ο Κωνσταντίνος Ρόκας συμμετείχε δύο φορές σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις: στην κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου ως υφυπουργός Οικονομικών (12.11.1945-22.11.1945) και στην κυβέρνηση Παναγιώτη Πιπινέλη ως υπουργός Εργασίας (19.06.1963-03.09.1963), θέση από την οποία παραιτήθηκε καθώς θεώρησε ότι η κυβέρνηση δεν λειτουργούσε στα πλαίσια της υπηρεσιακής κυβέρνησης. Διετέλεσε επί πολλά έτη αντιπρόεδρος του ΠΙΚΠΑ. Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας τον τίμησε με τον τίτλο του Ανώτερου Ταξιάρχη των Ιπποτών για τη συμβολή του στην προαγωγή των ελληνοϊταλικών μορφωτικών σχέσεων.
Παντρεύτηκε την Ειρήνη μοναχοκόρη του Πρύτανη του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου Ιωάννη Θεοφανόπουλου και της Ιφιγένειας Καραλοπούλου και απέκτησε δυο υιούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Ευκαρπία Θεσσαλονίκης
Η Ευκαρπία είναι περιοχή του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης. Μέχρι το 1934 η Κοινότητα Νέας Ευκαρπίας Θεσσαλονίκης ανήκε στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Με Προεδρικό Διάταγμα (έτος 2006) έγινε η διοικητική μετατροπή της Κοινότητας Ευκαρπίας σε Δήμο. Αποτελεί ομώνυμη δημοτική ενότητα του Δήμου Παύλου Μελά από το 2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης». Θεωρείται μια από τις ταχύτατα αναπτυσσόμενες συνοικίες της πόλης της Θεσσαλονίκης. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 35.000 κατοίκους (Απογραφή του 2011).
Η Νέα Ευκαρπία, όπως επίσης ονομάζεται, ιδρύθηκε μετά το 1922 από Μικρασιάτες πρόσφυγες από το Ουσάκ (Ευκαρπία) της Μικράς Ασίας, που βρισκόταν κοντά στην αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας Τημένου Θύραι. Το Ουσάκ ήταν έδρα καζά (υποδιοίκηση) με κύριο άρχοντα τον καϊμακάμη (υποδιοικητή) και βρισκόταν σε έναν από τους εμπορικότερους δρόμους που ένωνε τη Σμύρνη, την Κιουτάχεια, το Αφιόν Καραχισάρ και τη Φιλαδέλφεια. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) οι χριστιανοί κάτοικοι του Ουσάκ επιβιβάστηκαν στα τρένα της σιδηροδρομικής γραμμής – όσοι τα κατάφεραν – με προορισμό τη Σμύρνη  και έφθασαν στην ελεύθερη Ελλάδα ξεκινώντας μια νέα ζωή. δεξιά|μικρογραφία|569x569εσ|Ευκαρπία-Παπαδιαμάντη Στην περιοχή υπήρχε παρουσία των Βλάχων από το Πάϊκο (Μικρά και Μεγάλα Λιβάδια), οι οποίοι φτιάχνουν τις πρώτες καλύβες τους στη Νέα Ευκαρπία το 1912, ενώ το καλοκαίρι επιστρέφουν στα Μεγάλα Λιβάδια. Αργότερα, εγκαταστάθηκαν Βλάχοι και από άλλες περιοχές, όπως από την περιοχή του Κοκκινοπλού Ολύμπου. Μετά τις βιαιοπραγίες των Γερμανών κατακτητών στην περίοδο της Κατοχής, αρκετοί Κοκκινοπλίτες διασκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (Δίον, Κατερίνη, Λάρισα, Ελασσόνα, Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Στην περιοχή της Νέας Ευκαρπίας εγκαταστάθηκαν 3 οικογένειες από το Κοκκινοπλό, ενώ μέχρι τη δεκαετία του ΄80 ήταν περίπου 50. Εξυπηρετείται από τις γραμμές του ΟΑΣΘ 1, 1Α, 27, 28, 34, 38, 43, 55, 56, 83, 84, 85, 86.
Στην περιοχή βρίσκονται οι Ιεροί Ναοί Αγίου Γεωργίου, Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ & Άννης. Στην πλατεία βρίσκεται το παρεκκλήσιο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, το οποίο κτίσθηκε σε ανάμνηση του Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που υπήρχε στην Ευκαρπία (Ουσάκ) της Μικράς Ασίας. Επίσης στην Ευκαρπία βρίσκεται το γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στο ρέμα των εργατικών κατοικιών και το Αγίασμα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. μικρογραφία|Είσοδος από το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στο ρέμα των εργατικών κατοικιών στην Ευκαρπία.
Συνοικίες
Οι περιοχές της Ευκαρπίας είναι: thumb|left|130px|Δ.Ε. Ευκαρπίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Ρομάν Μόντσενκο
Ο Ρόμαν Βιτάλιεβιτς Μόντσενκο (ρωσ. Роман Витальевич Монченко, 9 Αυγούστου 1964 – 2 Ιανουαρίου 2020) ήταν αθλητής της κωπηλασίας και Ολυμπιονίκης. Έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 με τη σημαία της Ενωμένης Ομάδας, στην τετράκωπο χωρίς πηδαλιούχο, χωρίς να καταφέρει να κερδίσει μετάλλιο, καθώς η ομάδα του ήρθε 10η. Όμως, στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1996 εκπροσωπώντας τη Ρωσία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στην οκτάκωπο.
Ελληνικό δημοψήφισμα του 1946
Ιστορικό πλαίσιο
Τον Μάιο του 1941, η διαγραφόμενη ολοκληρωτική κατάληψη της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα και η απόφαση της κυβέρνησης να συνεχίσει την πολεμική προσπάθεια στο πλευρό των Συμμάχων, υποχρέωναν τον βασιλιά της Ελλάδας Γεώργιο να εγκαταλείψει το εθνικό έδαφος. Η παρουσία του, αρχικά στο Κάιρο και στη συνέχεια στο Λονδίνο, έφερε τη σφραγίδα της νομιμότητας και της συνέχειας του ελληνικού κράτους στην εξορία. Όλες οι συμμαχικές και ουδέτερες χώρες αναγνώριζαν την κυβέρνησή του ως τη μόνη νόμιμη ελληνική κυβέρνηση. Καμία από τις κυβερνήσεις των χωρών του Άξονα δεν αναγνώρισε ούτε αποκατέστησε διπλωματικές σχέσεις με τις κατοχικές κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια στου πολέμου.
Ωστόσο, η ξεκάθαρη αναγνώριση στο εξωτερικό του Γεωργίου ως κεφαλή του κράτους δεν ήταν αντίστοιχη πλέον με τα αισθήματα των υπηκόων του στην κατεχόμενη Ελλάδα. Η πρώτη κατοχική κυβέρνηση, προσπαθώντας να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα, κατήγγειλε εμμέσως, μέσω διαγγέλματος, τον βασιλιά ότι ήταν υπεύθυνος για την εθνική τραγωδία και ότι εγκατέλειψε τον λαό του. Μία από τις πρώτες αντιστασιακές οργανώσεις και αργότερα από τις σημαντικότερες, ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος, στην ιδρυτική του διακήρυξη έθετε προς αμφισβήτηση όχι μόνο το πρόσωπο του Γεωργίου («Να αποκαλύψη […] την προδοσίαν του τέως Βασιλέως Γεωργίου του Β΄ και της περί αυτόν σπείρας της αυτοκληθείσης Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου»), αλλά και ίδια τη Μοναρχία («Να εγκαθιδρύση εις την Ελλάδα το Δημοκρατικόν πολίτευμα»).
Στάση των κομμάτων
right|200px|thumb|Η εφημερίδα του [[ΚΚΕ Ριζοσπάστης καλεί τον ελληνικό λαό να ρίξει λευκό στο δημοψήφισμα για την επιστροφή του Γεωργίου Β΄ (φύλλο 1ης Σεπτεμβρίου 1946).]] Το ΚΚΕ, ενώ απείχε από τις βουλευτικές εκλογές του 1946, συμμετείχε στο δημοψήφισμα ζητώντας από τα μέλη του να ρίξουν λευκό. Η Εθνική Πολιτική Ένωση των Γ.Παπανδρέου, Σοφ. Βενιζέλου και Π. Κανελλοπούλου και οι Φιλελεύθεροι του Θ. Σοφούλη είχαν ταχθεί υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας ή κατά της επανόδου, δήλωσαν όμως ότι θα αποδεχθούν το αποτέλεσμα. Στην ουσία, όχι ανοιχτά, λόγω της ταραγμένης περιόδου, τα κεντρώα κόμματα για λόγους αρχής ψήφιζαν Αβασίλευτη αλλά δεν έκαναν μεγάλη εκστρατεία υπέρ της. Τον υπέρ της δημοκρατίας αγώνα τον έδωσαν από την παράταξή τους κυρίως ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Εμμανουήλ Τσουδερός. Υπέρ της επανόδου είχαν εκδηλωθεί το Λαϊκό Κόμμα και όσοι είχαν συνεργασθεί μαζί του στις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946.
Αποτελέσματα
Το δημοψήφισμα διενεργήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1946. Σε σύνολο 1.812.444 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ψήφισαν 1.679.813. Το αποτέλεσμα ήταν 69% των ψήφων υπέρ της επανόδου του Γεωργίου Β΄. Στην ηπειρωτική Ελλάδα ο Γεώργιος Β΄ έλαβε από 80% έως 97%, ενώ στις πόλεις ψήφισαν κατά της επανόδου του. Στην Κρήτη σημειώθηκε ποσοστό 70% υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Η αποχή ήταν επισήμως 7,3%. Ο Γεώργιος Β΄ επέστρεψε στην Ελλάδα στις 28 Σεπτεμβρίου.
Συνθήκες δημοψηφίσματος
Την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ακολούθησαν οι κατηγορίες ότι είχε γίνει νοθεία αφού σε όλες τις αγροτικές περιοχές υπήρχαν παρακρατικές ομάδες και άτυπη αστυνομία, καθιστώντας αδύνατη και την πολιτική λειτουργία όχι μόνο του ΚΚΕ αλλά και όποιων άλλων αντιμοναρχικών τάσεων. Παράλληλα είχε ψηφιστεί το Γ΄ Ψήφισμα τον Ιούνιο του 1946, ενώ λίγες μέρες μετά δολοφονήθηκε ο Κώστας Βιδάλης, πολιτικός συντάκτης του Ριζοσπάστη που είχε μετέβει στη Θεσσαλία για να περιγράψει την κατάσταση. Αντίθετα σε περιοχές τις οποίες το ΚΚΕ θεωρούσε ως επιρροή του, όπως ο Πειραιάς, η Θεσσαλονίκη και γενικά η Μακεδονία, τα αποτελέσματα έδειχναν ότι οι ψήφοι είχαν μοιραστεί. Τα αποτελέσματα αυτά φαντάζουν ως εμφανέστατα διαβλητά. Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης χαρακτήρισε το δημοψήφισμα ως «εστερημένον οιουδήποτε κύρους και αξίας ηθικής, οικτρόν κατασκεύασμα βίας και νοθείας».
Αποτίμηση του αποτελέσματος
200px|right|thumb|Φιλομοναρχική αφίσα για το δημοψήφισμα του 1946. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έδειξε αύξηση της φιλομοναρχικής παράταξη κάτι που πρέπει να ερμηνευθεί περισσότερο ως έκφραση αντίθεσης προς το ΚΚΕ παρά μόνο ως ένδειξη για την επιθυμία επιστροφής του βασιλιά. Επικρατούσε τότε στη χώρα η αίσθηση ότι η υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας ψήφος θα λειτουργούσε τελικά σε όφελος του ΚΚΕ. Άλλωστε τα κεντρώα κόμματα ουσιαστικά δεν έδρασαν εναντίον του. Εξάλλου ο κίνδυνος από το ΚΚΕ δεν ήταν φανταστικός για το καθεστώς και μπορούσε να τον διαπιστώσει κανείς από τη συνεχώς αυξανόμενη δραστηριότητα των ανταρτών στη διάρκεια του καλοκαιριού. Παραμένει τελείως αβέβαιο ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα του αν είχε γίνει σε ομαλές συνθήκες ενώ άλλες έρευνες δείχνουν ότι το φιλομοναρχικό στρατόπεδο θα έπαιρνε λίγο πάνω από 50%. Κατά τρόπο συμβολικό την ίδια μέρα ομάδα ανταρτών του Γιώργου Γιαννούλη επιτέθηκαν και εξουδετέρωσε τον ενισχυμένο σταθμό χωροφυλακής στην Κοτύλη.