cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόζεφ Ρότμπλατ
Στο Πρόγραμμα Μανχάταν
Στις αρχές του 1944 ο Ρότμπλατ μετακόμισε μαζί με την ομάδα του Τσάντγουικ στις ΗΠΑ για να εργασθεί για το Πρόγραμμα Μανχάταν, που είχε σκοπό την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας. Συνήθως οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα αυτό έπρεπε να γίνουν Αμερικανοί πολίτες ή Βρετανοί υπήκοοι. Ο Ρότμπλατ όμως αρνήθηκε και αυτός ο όρος καταργήθηκε. Ο Ρότμπλατ συνέχισε να έχει ισχυρές προσωπικές επιφυλάξεις σχετικά με τη χρήση της επιστήμης για την ανάπτυξη ενός τόσο καταστροφικού όπλου. Μέχρι τα τέλη του 1944 ήταν φανερό ότι η Γερμανία είχε εγκαταλείψει την ανάπτυξη μιας δικής της πυρηνικής βόμβας, οπότε ο Ρότμπλατ ζήτησε να φύγει από το Πρόγραμμα Μανχάταν. Τότε έδειξαν στον Τσάντγουικ ένα διαβαθμισμένο ντοσιέ στο οποίο ο Ρότμπλατ κατηγορείτο ως κατάσκοπος των Σοβιετικών και ότι, έχοντας μάθει να οδηγεί αεροπλάνο στο Λος `Αλαμος, ήταν ύποπτος ότι ήθελε να καταταγεί στη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία, έτσι ώστε να μπορέσει να πετάξει ως την Πολωνία και να αυτομολήσει στην ΕΣΣΔ. Επιπλέον, τον κατηγορούσαν ότι επισκεπτόταν «κάποιους» στη Σάντα Φε και τους άφησε μία λευκή επιταγή για τη χρηματοδότηση της δημιουργίας ενός κομμουνιστικού θύλακα.
Στην πραγματικότητα, ο Ρότμπλατ μπόρεσε να αποδείξει ότι μεγάλο μέρος των πληροφοριών του ντοσιέ ήταν κατασκευασμένες. . Δεν του επιτράπηκε πάντως να ξαναεπισκεφθεί τις ΗΠΑ μέχρι το 1964. Υπήρξε ο μόνος φυσικός που εγκατέλειψε το Πρόγραμμα Μανχάταν για λόγους συνειδήσεως, παρότι και άλλοι συμμετέχοντες αρνήθηκαν να εργασθούν σε πυρηνικές βόμβες μετά τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας.
Ραδιενεργός κατακρήμνιση
Ο Ρότμπλατ επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου έγινε λέκτορας και ενεργός διευθυντής ερευνών πυρηνικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Λίβερπουλ. Αποφασίζοντας να μην επιστρέψει στην κομμουνιστική Πολωνία, πήρε τη βρετανική υπηκοότητα και έγινε δυνατό να μεταναστεύσουν στη Βρετανία η μητέρα του, η αδελφή του και ένας από τους αδελφούς του. Αισθάνθηκε προδομένος από τη χρήση πυρηνικών όπλων κατά της Ιαπωνίας και έκανε καμπάνια για ένα τριετές μορατόριουμ στη διεξαγωγή πυρηνικών ερευνών. Ο Ρότμπλατ ήταν απόλυτος στο ότι η έρευνά του έπρεπε να έχει μόνο ειρηνικούς στόχους και για τον λόγο αυτό ενδιαφέρθηκε για τις ιατρικές και βιολογικές χρήσεις της ακτινοβολίας. Το 1949 εκλέχθηκε καθηγητής της φυσικής στο Νοσοκομείο Σαιντ Μπαρτόλομιουζ του Λονδίνου και ένα έτος αργότερα πήρε ένα διδακτορικό από το Λίβερπουλ με θέμα της διατριβής του «Determination of a number of neutrons emitted from a source» (= «Προσδιορισμός αριθμού νετρονίων που εκπέμπονται από μία πηγή»). Εργάσθηκε επίσης σε αρκετές επιτροπές και σώματα σχετικά με την πυρηνική φυσική.
Στο νοσοκομείο ο Ρότμπλατ ερεύνησε τα αποτελέσματα της ραδιενέργειας πάνω στους ζωντανούς οργανισμούς, και ειδικότερα πάνω στη γήρανση και στη γονιμότητα. Αυτό τον οδήγησε να ενδιαφερθεί για την ατμοσφαιρική κατακρήμνιση ραδιενεργών ισοτόπων από πυρηνικές δοκιμές, ιδίως του στροντίου-90, και για τα όρια ασφαλείας των ιονιζουσών ακτινοβολιών. Το 1955 απέδειξε ότι η ραδιενεργός μόλυνση από την αμερικανική πυρηνική δοκιμή της βόμβας Κασλ Μπράβο στην Ατόλλη Μπικίνι θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που είχε ανακοινωθεί επισήμως. Μέχρι τότε η επίσημη «γραμμή» ήταν ότι η αύξηση της ισχύος των πυρηνικών βομβών δεν συνοδευόταν από αντίστοιχη αύξηση στην απελευθερούμενη ραδιενέργεια. Ιάπωνες επιστήμονες που είχαν συλλέξει δεδομένα από ένα αλιευτικό σκάφος, το Daigo Fukuryū Maru (= «Τυχερός δράκος»), που είχε από απροσεξία εκτεθεί στη ραδιενέργεια, διαφωνούσαν με αυτή την άποψη. Ο Ρότμπλατ κατάφερε να συναγάγει ότι αυτή η βόμβα υδρογόνου είχε τρία στάδια εκρήξεως και ότι η σχάση που περιελάμβανε αύξανε την ποσότητα της εκλυόμενης ραδιενέργειας κατά χίλιες περίπου φορές. Η επιστημονική δημοσίευση του Ρότμπλατ έλαβε μεγάλη δημοσιότητα από τα ΜΜΕ και συνεισέφερε στον δημόσιο διάλογο που κατέληξε στην απαγόρευση των ελεύθερων πυρηνικών δοκιμών στην ατμόσφαιρα.
Συμμετοχή στο ειρηνιστικό κίνημα
Ο Ρότμπλατ πίστευε ότι οι ηθικές συνέπειες των ερευνών τους θα έπρεπε να απασχολούν τους επιστήμονες. Συνακόλουθα έγινε ένας από τους πλέον εξέχοντες επικριτές της «κούρσας» των πυρηνικών εξοπλισμών, ήταν ο νεότερος από όσους υπέγραψαν το Μανιφέστο Ράσελ - Αϊνστάιν το 1955 και προέδρευσε της συνεντεύξεως τύπου που το συνόδευσε. Μετά τη θετική κάλυψη του μανιφέστου, ο Cyrus S. Eaton προσφέρθηκε να ιδρύσει τα «Συνέδρια του Πάγκγουως για την Επιστήμη και τα Ζητήματα του Κόσμου». Από κοινού με τον Μπέρτραντ Ράσελ και άλλους ο Ρότμπλατ διοργάνωσε το πρώτο από αυτά τα συνέδρια το 1957 και συνέχισε να εργάζεται στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας μέχρι τον θάνατό του. Παρά τον Ψυχρό πόλεμο, υποστήριξε τη σύναψη σχέσεων ανάμεσα στους επιστήμονες της Δύσεως και της Ανατολής. Για τον λόγο αυτό πολλοί έβλεπαν τα Συνέδρια του Πάγκγουως με υποψία. Στην αρχή η βρετανική κυβέρνηση τα θεωρούσε ως ελάχιστα παραπάνω από «συγκεντρώσεις του κομμουνιστικού μετώπου». Στη συνέχεια, ο Ρότμπλατ αντιστάθηκε στην απόπειρα της βρετανικής κυβερνήσεως να τα «καπελώσει», προκαλώντας τις εξής φράσεις σε γραπτή αναφορά από έναν αξιωματούχο του Φόρεϊν Όφις: ''«η δυσκολία είναι να πεισθεί ο Καθηγ. Ρότμπλατ να δώσει την παραμικράν σημασίαν εις αυτά που σκεπτόμεθα... Διαθέτει άνευ αμφιβολίας ζήλον περί την ανεξαρτησίαν του και την επιστημονικήν του ακεραιότητα...»'' Παράλληλα με αυτά τα συνέδρια, ο Ρότμπλατ ίδρυσε μαζί με τους Αϊνστάιν, Οπενχάιμερ, Ράσελ και άλλους επιστήμονες την «Παγκόσμια Ακαδημία Τέχνης και Επιστήμης». Μετά πάντως από την επιτυχία της υπογραφής της Συνθήκης Μερικής Απαγορεύσεως των Πυρηνικών Δοκιμών, ο Ρότμπλατ τιμήθηκε το 1965 με το παράσημο Order of the British Empire.
Τα ύστερα χρόνια
Ο Ρότμπλατ αποσύρθηκε από το Νοσοκομείο Σαιντ Μπαρτόλομιουζ το 1976. Το ακαδημαϊκό έτος 1975-1976 ήταν επισκέπτης καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Πίστευε ότι ο κάθε επιστήμονας φέρει μία προσωπική, εξατομικευμένη ηθική ευθύνη και, ακριβώς όπως ο Όρκος του Ιπποκράτη παρέχει έναν κώδικα συμπεριφοράς για τους ιατρούς, σκεπτόταν ότι οι θετικοί επιστήμονες γενικώς θα έπρεπε να έχουν τον δικό τους κώδικα ηθικής, έναν «όρκο του Ιπποκράτη για θετικούς επιστήμονες». Παρότι Εβραίος ο ίδιος, κατά τη θητεία του ως πρόεδρος των Συνεδρίων του Πάγκγουως ο Ρότμπλατ υπέβαλλε ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης κάθε χρόνο από το 1988 ως το 2004 τον θεωρούμενο ως «προδότη» από τους Ισραηλινούς πυρηνικό τεχνικό Μορντεχάι Βανούνου. Ο Βανούνου είχε αποκαλύψει την έκταση του προγράμματος πυρηνικών όπλων του Ισραήλ και στη συνέχεια είχε περάσει 18 χρόνια στη φυλακή.
Ο Ρότμπλατ συνέχισε να αγωνίζεται αδιάκοπα κατά των πυρηνικών όπλων. Σε μία συνέντευξή του λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2004 στις ΗΠΑ, εξέφρασε την πίστη του ότι το Μανιφέστο Ράσελ-Αϊνστάιν είχε ακόμα «μεγάλη σημασία σήμερα, μετά από 50 χρόνια, ιδίως σε συνδυασμό με την εκλογή ενός προέδρου των ΗΠΑ», και πάνω από όλα σε σχέση με την προληπτική χρήση των πυρηνικών όπλων. Κεντρική θέση στην κοσμοθεωρία του κατείχαν οι λέξεις του Μανιφέστου Ράσελ-Αϊνστάιν με τις οποίες έκλεισε τη διάλεξή του κατά την απονομή σε αυτόν του Βραβείου Νόμπελ το 1995: «Πάνω από όλα, να θυμόσαστε ότι είσαστε άνθρωποι».
Ο Ρότμπλατ διετέλεσε πρόεδρος αρκετών ιδρυμάτων και επιστημονικών ενώσεων, καθώς και συνιδρυτής και μέλος του Δ.Σ. του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών Ειρήνης της Στοκχόλμης. Υπήρξε επίσης μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Ιατρικών Ερευνών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Γεννημένος στη Βαρσοβία, ο Ρότμπλατ μιλούσε μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του τέλεια την πολωνική γλώσσα και πάντα τόνιζε τους δεσμούς του με την Πολωνία, λέγοντας ότι ήταν ένας «Πολωνός με βρετανικό διαβατήριο». Πέθανε στο Λονδίνο σε ηλικία 97 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί Κατηγορία:Βρετανοί φυσικοί Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Ειρηνιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Πολωνοί νομπελίστες Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Ρομπέρτο Φέρι
Ο Ρομπέρτο Φέρι (Roberto Ferri) είναι Ιταλός ζωγράφος, γεννήθηκε το 1978 στον Τάραντα της Ιταλίας και είναι επηρεασμένος κυρίως από τα «ρεύματα» της αναγέννησης, του ρομαντισμού, του μπαρόκ, του συμβολισμού και του ακαδημαϊσμού.
Βιογραφία
Το 1996 αποφοίτησε από την σχολή καλών τεχνών "Lisippo" (Λύσιππος) της Τάραντα και το 1999 μετακόμισε στην Ρώμη, όπου και άρχισε να μαθαίνει τις τεχνικές τις κλασσικής περιόδου, του 16ου μέχρι και του 19ου αιώνα και κυρίως τις τεχνικές του Καραβάτζιο και άλλων ζωγράφων όπως ο Ζακ-Λουί Νταβίντ, ο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, ο Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοζόν, ο Τεοντόρ Ζερικώ, ο Σαρλ Γκλαιρ, ο Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ και άλλους. Το 2006 αποφοίτησε από την ακαδημία καλών τεχνών της Ρώμης με άριστα, εκεί τα πρώτα τρία χρόνια στο εργαστήριο της σκηνογραφίας διδάχθηκε από τον Γκαετάνο Καστέλλι (Gaetano Castelli) και τον τελευταίο χρόνο από τον Φραντσέσκο Ζίτο (Francesco Zito).
Λάικα
Η Λάικα (στα ρώσσικα Лайка, "Αυτή που γαβγίζει", 1954 - 3 Νοεμβρίου 1957) ήταν μία σκυλίτσα που χρησιμοποιήθηκε στο Σοβιετικό Διαστημικό Πρόγραμμα. Στις 3 Νοεμβρίου 1957, έγινε ο πρώτος ζωντανός οργανισμός που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, επιβαίνοντας στον τεχνητό δορυφόρο Σπούτνικ 2.
Το σύντομο ταξίδι της Λάικα
Πριν γίνει πειραματόζωο της Σοβιετικής Διαστημικής Υπηρεσίας, ήταν αδέσποτο στη Μόσχα. Η επιλογή ενός αδέσποτου ήταν σκόπιμη, ώστε να έχει συνηθίσει στο κρύο και την πείνα και να μπορεί να αντεπεξέλθει ευκολότερα τυχόν δυσμενείς καταστάσεις κατά την πτήση. Ήταν ημίαιμη, πιθανώς τριών ετών. Το όνομά της στην αρχή ήταν Kudryavka ("μικρή σγουρομάλλα" στα Ρώσικα) ενώ τη φώναζαν και Zhuchka ("Ζουζούνι") και Limonchik ("Λεμόνι").
Πέρασε μία σχετική εκπαίδευση εξοικείωσης με περιορισμένους χώρους και με τους θόρυβους και την επιτάχυνση της εκτόξευσης και στις 3 Νοέμβριου 1957 (για να γιορταστεί η 40-ή επέτειος της Ρωσικής Επανάστασης) εκτοξεύτηκε με το Σπούτνικ 2.
Το Σπούτνικ 2 είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί στα γρήγορα, σε μόλις ένα μήνα, καθώς ο Νικίτα Χρουστσόφ είχε δώσει ρητή εντολή να προλάβει να εκτοξευτεί ο δορυφόρος στην επέτειο της Ρωσικής Επανάστασης. Ως αποτέλεσμα, αντίθετα με τους μεταγενέστερους σοβιετικούς δορυφόρους, δεν είχε προλάβει να σχεδιαστεί και για ασφαλή επανείσοδο στην ατμόσφαιρα και έτσι η Λάικα ήταν καταδικασμένη απ' τη στιγμή που άρχισε το ταξίδι της.
Το σχέδιο ήταν να μείνει ζωντανή επί 10 μέρες σε τροχιά, τρεφόμενη με ένα τζελ που περιείχε θρεπτικά συστατικά, και ύστερα να της γίνει ευθανασία, με δηλητήριο που είχε τοποθετηθεί στο τζελ που θα κατανάλωνε τη δέκατη ημέρα. Οι αισθητήρες που ήταν τοποθετημένοι πάνω της έδειξαν ότι επιβίωσε από την εκτόξευση, οι παλμοί της όμως έφτασαν τους τριπλάσιους από το κανονικό λόγω του φόβου και επανήλθαν μετά από πολλή ώρα.
Επειδή ακριβώς το Σπούτνικ 2 είχε κατασκευαστεί πολύ γρήγορα και πρόχειρα, προκειμένου να προλάβει την επέτειο της Επανάστασης, λίγο μετά την επιτυχή τοποθέτηση σε τροχιά γύρω από τη Γη παρουσιάστηκε μία βλάβη στο σύστημα θερμομόνωσης και εξαερισμού, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία στον χώρο που βρισκόταν η Λάικα να φτάσει ή ίσως και ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου. Καθώς ο οργανισμός των σκύλων δεν μπορεί να αντέξει τέτοια υπερθέρμανση, λόγω έλλειψης ιδρωτοποιών αδένων, η Λάικα πέθανε από έναν συνδυασμό θερμοπληξίας, καταπόνησης και ακραίου στρες, σε 5 έως 7 ώρες μετά την εκτόξευση, αφού είχε συμπληρώσει 4 τροχιές γύρω από τη Γη. Το Σπούτνικ 2 εξαερώθηκε κατά την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα στις 14 Απριλίου 1958, μετά από 2.570 τροχιές γύρω από τη Γη.
Εκτός από τον πρώτο ζωντανό οργανισμό σε τροχιά, έγινε έτσι και το πρώτο θύμα της εξερεύνησης του διαστήματος. Η πτήση της όμως απέδειξε ότι οι ζωντανοί οργανισμοί μπορούσαν να επιβιώσουν από μια εκτόξευση και από τις συνθήκες που επικρατούν σε τροχιά και έδωσε τα πρώτα στοιχεία για το πως συμπεριφέρονται τα έμβια όντα στο διάστημα. Παρόλα αυτά, ο τότε εκπαιδευτής της, Όλεγκ Γκαζένκο, το 1998 δήλωσε ότι «Όσο ο καιρός περνάει, μετανιώνω όλο και πιο πολύ γι' αυτό που έκανα. Αυτά που μάθαμε από αυτή την αποστολή δεν ήταν τόσα ώστε να δικαιολογούν το θάνατο του σκυλιού».
Λαϊκή απήχηση
thumb|right|182px|Ρουμανικό γραμματόσημο του 1959 με τη Λάικα
Το σύντομο ταξίδι της Λάικα, την έκανε ένα από τα πιο διάσημα σκυλιά του κόσμου. Απεικονίστηκε σε γραμματόσημα σε πολλές χώρες, και μάρκες από τσιγάρα και σοκολάτες είχαν το όνομά της. Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει γίνει και όνομα συγκροτημάτων και τραγουδιών. Τον Νοέμβριο του 1997, σαράντα χρόνια μετά την πτήση της Λάικα, ένα μνημείο πεσόντων αστροναυτών ανεγέρθηκε στην Αστρόπολη, το κέντρο εκπαίδευσης των Σοβιετικών αστροναυτών κοντά στη Μόσχα. Σε μία γωνιά του μνημείου υπάρχει και η εικόνα της Λάικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα Κατηγορία:Διάσημα ζώα Κατηγορία:Σκύλος
Perks and Tit
Perks and Tit (εναλλακτικός τίτλος Live in San Diego) είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στις 9 Απριλίου του 1974 στο "Sports Arena" του Σαν Ντιέγκο, μπροστά σε πάνω από 10.000 οπαδούς του συγκροτήματος. Η έκδοση έγινε από την εταιρεία "Purple Records", στις 29 Μαρτίου του 2004, κατά την τριακοστή επέτειο από το συγκεκριμένο γεγονός.
Η συγκεκριμένη συναυλία, ήταν η τελευταία της αμερικανικής περιοδείας του συγκροτήματος για την προώθηση του στούντιο δίσκου, "Burn". Η ηχογράφηση της συναυλίας δεν περιλαμβάνει τα τραγούδια "You Fool No One" και "Space Truckin' ", τα οποία έπαιξε το συγκρότημα εκείνη την ημέρα. Επανακυκλοφόρησε από την εταιρεία "Sonic Zoom", στις 3 Σεπτεμβρίου του 2007, με τον τίτλο "Live in San Diego 1974".
Τραγούδια
2. Might Just Take Your Life - 4:41
3. Lay Down, Stay Down - 4:48
4. Mistreated - 12:00
6. Jon Lord keyboard solo - 4:31
Τα μέλη των Deep Purple
Το Perks & Tit ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Βιελίτσκα
Η Βιελίτσκα (πολωνικά: Wieliczka, γερμανικά: Groß Salze, λατινικά: Magnum Sal) είναι ιστορική πόλη στη νότια Πολωνία, η οποία βρίσκεται στη μητροπολιτική περιοχή της Κρακοβίας στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας (από το 1999). Η πόλη ιδρύθηκε αρχικά το 1290 από τον Πσέμισλ Β΄. Σήμερα, είναι κυρίως γνωστή για το Αλατωρυχείο Βιελίτσκα, το οποίο κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1978, και το κέντρο της ιστορικής παλιάς πόλης που είχε καταχωριστεί ως ένα από τα εθνικά μνημεία της Πολωνίας το 1994. Ο πληθυσμός της πόλης εκτιμήθηκε σε 23.395 το 2019.
Γεωγραφική θέση
Η Βιελίτσκα βρίσκεται στο νότιο κεντρικό τμήμα της Πολωνίας, στην Ελάσσων Πολωνία (Małopolska). Η πόλη βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κρακοβίας και όχι μακριά από την πόλη Νιεποουομίτσε. Το Αλατωρυχείο Βιελίτσκα - ένα από τα παλαιότερα αλατωρυχεία στον κόσμο, έχει δημιουργηθεί σε σημαντικά αποθέματα αλατιού που βρίσκονται επίσης στην κοντινή Μπόχνια.
Η πόλη βρίσκεται σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε δύο κορυφογραμμές που εκτείνονται από τα δυτικά προς τα ανατολικά: νότιους πρόποδες της Βιελίτσκα, βόρειους αμμόλοφους του Μπογκουτσίτσε, συμπεριλαμβανομένου του Υψίπεδου Βιελίτσκα-Γκντουφ. Η νότια κορυφογραμμή είναι ψηλότερη, ενώ η βόρεια κορυφογραμμή οδηγεί στην Εθνική Οδό 94. Κοντά στην πόλη βρίσκεται ο Αυτοκινητόδρομος Α4 (Ευρωπαϊκή Οδός E40), ο οποίος συνδέει την Κρακοβία με τις νοτιοδυτικές και νοτιοανατολικές περιοχές της Πολωνίας. Παρά τη μικρή περιοχή, το σχετική υψομετρική διαφορά της πόλης αντιστοιχεί σε περισσότερα από 137 μέτρα: το υψηλότερο βουνό φτάνει τα 361,8 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και το χαμηλότερο σημείο βρίσκεται σε υψόμετρο 224 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Πολιτισμός
Η Βιελίτσκα, καθώς και το κοντινό χωριό Λεντνίτσα Γκούρνα, είναι από τα τελευταία μέρη στην Πολωνία όπου εξακολουθεί να εφαρμόζεται η πασχαλινή παράδοση της Σιούντα Μπάμπα (Siuda Baba).
Μεσαίωνας
Οι πρώτοι άποικοι ήταν πιθανότατα από τις κελτικές φυλές. Τα τελευταία τους χρόνια εκδιώχθηκαν από τις δυτικές σλαβικές ή λεχιτικές φυλές. Η σημασία των αποθεμάτων εξόρυξης προέκυψε μετά τη μετακίνηση της πρωτεύουσας της Πολωνίας από το Γκνιέζνο στην Κρακοβία από τον Καζίμιρ Α΄ τον Αποκαταστάτη τον 11ο αιώνα. Ωστόσο, η περαιτέρω ανάπτυξη των εξορυκτικών πρακτικών σταμάτησε απότομα από τη μογγολική εισβολή, η οποία κατέστρεψε την Κρακοβία και τα περίχωρά της τον 13ο αιώνα. Στη συνέχεια η περιοχή κατοικήθηκε από Γερμανούς μετανάστες, οι οποίοι ονόμασαν τον οικισμό Γκρος Ζαλτς (Gross Salz, «Μεγάλο Αλάτι») και από τον οποίο προήλθε το παλαιό πολωνικό όνομα Wielka Sól (Βιέλκα Σουλ). Με την πάροδο του χρόνου, το όνομα εξελίχθηκε σε Βιελίτσκα, αν και το όνομα Βιέλκα Σουλ παρέμεινε σε επίσημη χρήση, ιδίως σε βασιλικές σφραγίδες και έγγραφα.
Μετά την ανακάλυψη 1252 μεγάλων αποθέσεων αλατιού και καλίου σε όλη τη νότια Πολωνία, η εξαγωγή αλατιού άρχισε σε πολύ ευρύτερη κλίμακα. Το 1289, ο Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος, τότε Λόρδος της Κρακοβίας, εξέδωσε ένα έγγραφο που επέτρεψε στους αδελφούς Γέσχο και Ίζενμπολντ να επεκτείνουν την πόλη. Ο Δούκας και ο μελλοντικός Βασιλιάς Πσέμισλ Β΄, παραχώρησαν προνόμια πόλης στην Βιελίτσκα το 1290.
17ος έως 18ος αιώνας
Το 1651, ο πληθυσμός της Βιελίτσκα αποδεκατίστηκε από μια επιδημία πανούκλας. Στα έτη 1655-1660, την εποχή του Σουηδικού Κατακλυσμού, η πόλη ήταν σε οικονομική παρακμή. Το ορυχείο λεηλατήθηκε και κάηκε από τους Σουηδούς, και τα σουηδικά στρατεύματα φρουρούσαν το ορυχείο και οι φόροι αυξήθηκαν στους ντόπιους. Ο Γκάμπριελ Βοϊνιουόβιτς μαζί με τον Γέζι Σεμπάστιαν Λουμπομίρσκι οργάνωσαν περίπου 3.000 άτομα που συμμετείχαν στην απελευθέρωση των Βιελίτσκα, Μπόχνια και Βίσνιτς. Η μάχη έλαβε χώρα στην Καμιόννα, όπου οι Πολωνοί αναδείχτηκαν νικηφόροι.
18ος έως 19ος αιώνας
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, η Βιελίτσκα έγινε μέλος της Μοναρχίας των Αψβούργων υπό την ηγεσία της Αυστρίας. Το 1809, η Βιελίτσκα ενσωματώθηκε στο Δουκάτο της Βαρσοβίας και οι Αψβούργοι ανέκτησαν την πόλη μετά την πτώση του Δουκάτου και τον διαμελισμό του από το Συνέδριο της Βιέννης. Η πόλη έγινε τότε μέρος της ημιαυτόνομης επαρχίας της Γαλικίας. Κάτω από την πολυπολιτισμική Αυστριακή Αυτοκρατορία, πολλοί ανθρακωρύχοι της Γερμανίας, της Ουγγαρίας, της Κροατίας και της Τρανσυλβανίας εγκαταστάθηκαν στη Βιελίτσκα, αλλάζοντας έτσι την εθνοτική σύνθεση της πόλης. Μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης της Κρακοβίας το 1846, οι επαναστατικοί ανθρακωρύχοι κατέλαβαν την εξουσία στα αλατωρυχεία. Με την προοδευτική εκβιομηχάνιση, η πόλη εξελίχθηκε σε μια κωμόπολη, η οποία ήταν πλέον γνωστή για την παραγωγή και εξαγωγή αλατιού σε όλη την Αυτοκρατορία.
20ος έως 21ος αιώνας
Μόνο στα τέλη του 19ου αιώνα, οι αρχές της Γαλικίας άρχισαν να επενδύουν σε δημόσια στέγαση. Ωστόσο, η πόλη επεκτάθηκε με ιδιωτικές επενδύσεις, πλούσιοι επιχειρηματίες έχτισαν αποικίες εξόρυξης (οργανωμένοι οικισμοί για οικογένειες εργαζομένων σε ορυχεία) και σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής (τροφοδοτούσαν ηλεκτρική ενέργεια όχι μόνο στο ορυχείο, αλλά και στην πόλη).
Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, ο συνολικός πληθυσμός της Βιελίτσκα αυξήθηκε, γεγονός που ενθάρρυνε την εδαφική επέκταση. Τοπικά χωριά ενσωματώθηκαν στα σύνορα της πόλης και δημιουργήθηκαν νέες κατοικημένες περιοχές τη δεκαετία του 1920 για να καλύψουν τις απαιτήσεις του αυξανόμενου πληθυσμού. Ωστόσο, η πόλη γνώρισε επίσης την απεργία των ανθρακωρύχων του 1933, η οποία πραγματοποιήθηκε λόγω της μείωσης των μισθών κατά 13%.
Κατά τις πρώτες μέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 7 Σεπτεμβρίου 1939, η Βέρμαχτ εισήλθε στη Βιελίτσκα. Άρχισαν αμέσως να διώκουν, να ληστεύουν και να λεηλατούν τις περιουσίες των 1.500 Εβραίων της πόλης. Κατά τα επόμενα δυόμισι χρόνια, έφεραν επίσης στη Βιελίτσκα εκατοντάδες Εβραίους από άλλες πόλεις της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Γκέτο της Κρακοβίας, μετά το άνοιγμα ενός γκέτο στην περιοχή Κάσνο. Συνολικά, 11.000 Εβραίοι ζούσαν στο γκέτο μέχρι την απέλαση τους το 1942. Η πόλη, ειδικά τα μέρη όπου ζούσαν οι Εβραίοι, ήταν υπερβολικά πυκνοκατοικημένοι και ο πληθυσμός εξαθλιωμένος. Τον Αύγουστο του 1942, ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός συγκεντρώθηκε, όπου περίπου 700 άτομα μεταφέρθηκαν σε ένα κοντινό δάσος όπου πυροβολήθηκαν. Άλλοι σκοτώθηκαν στην πόλη. Περίπου 700 νεαροί άνδρες μεταφέρθηκαν στο Πούστκοφ και σε άλλα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Οι υπόλοιποι εξαναγκάστηκαν σε τρένα και στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μπέλζεκ, όπου δολοφονήθηκαν με αέριο κατά την άφιξη. Πολύ λίγοι Εβραίοι της Βιελίτσκα επέζησαν μέχρι την απελευθέρωση.
Στις 21 Ιανουαρίου 1945, ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε τη Βιελίτσκα από τους Ναζί. Κατά τη διάρκεια των μαχών, 138 σοβιετικοί στρατιώτες σκοτώθηκαν.
Το 1994, η πόλη καταχωρίστηκε στο Μητρώο Ιστορικών Μνημείων της Πολωνίας.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Βιελίτσκα είναι αδελφοποιημένη με:
Ακμονία
Η Ακμονία ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας.
Ιστορία
Ήταν κτισμένη στις όχθες του ποταμού Σίνδρου και σε απόσταση 6 χιλιομέτρων δυτικά της Διοκλείας, και αποτελούσε σταθμό στο δρόμο μεταξύ του Δορυλαίου και της Φιλαδέλφειας. Η Ακμονία ιδρύθηκε από τον αρχηγό των Σακών Σκυθών Άκμονα, γιο του Μανέα, από τον οποίο πήρε και το όνομά της. Ο Άκμων είχε κατακτήσει όλη την Αρμενία και την Καππαδοκία.
Κατά τη ρωμαϊκή εποχή τον 1ος αιώνας π.Χ., η Ακμονία ανήκε στη διοικητική περιφέρεια της Απαμείας. Αναφέρεται από τον Κικέρωνα στο έργο του Pro Flacco και στο κεφάλαιο 15. Ήταν επίσης έδρα επισκόπου και μεταγενέστερα έδρα επισκόπου της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας Κατηγορία:Επαρχία Ουσάκ
Αλεβίων
Στην ελληνική μυθολογία ο Αλεβίων ή Αλβίων ήταν Γίγαντας, γιος του Ποσειδώνα. Αφού ο Ηρακλής σκότωσε τον Γηρυόνη και επέστρεφε στην Ελλάδα με τα βόδια του, ο Αλεβίων μαζί με τον Γίγαντα αδελφό του Βεργίωνα του επιτέθηκαν στη Λιγουρία. Επειδή τα βέλη του Ηρακλή είχαν τελειώσει, ο ήρωας παρακάλεσε τον Δία να τον βοηθήσει. Πραγματικά, ο Δίας άρχισε να ρίχνει βροχή από πέτρες στα κεφάλια των Γιγάντων και τους σκότωσε.
Πηγές
Αλεβιων Αλεβιων
Κουνουπιέρης
Ο Κουνουπιέρης (επιστημονική ονομασία Gambusia affinis) είναι είδος ψαριού του γλυκού νερού. Είναι μικρό σε μέγεθος. Το θηλυκό μπορεί να διακρίνεται από το αρσενικό από το μεγαλύτερο μέγεθος και από ένα σημείο στο οπίσθιο μέρος της κοιλιάς. Το όνομα κουνουπιέρης δόθηκε επειδή η διατροφή του εν λόγω ιχθύος μερικές φορές αποτελείται από μεγάλο αριθμό νυμφών κουνουπιών, σε σχέση με το σωματικό μέγεθος του. Ζει στα γλυκά νερά σε φράκτες ή δεξαμενές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτινοπτερύγιοι
Τάλιο ντι Πο
Το Τάλιο ντι Πο (ιταλικά: Taglio di Po) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1937 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1937 πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου.
Στο αγώνισμα αυτό, η Γιουγκοσλαβία κέρδισε το χρυσό και το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γιοβάν Μίκιτς μπροστά από τον Ρουμάνο Κράϊσλερ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Γιοβάσεβιτς. Η Γιουγκοσλαβία κέρδισε το αγώνισμα για πρώτη φορά. Έλαβαν μέρος 10 αθλητές από 5 χώρες.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Στο αγώνισμα συμμετείχαν 10 αθλητές από 5 χώρες.
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1937)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1937.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1937 1937
Τρυγικό οξύ
Το τρυγικό οξύ (ή παλαιότερα ταρταρικό οξύ) είναι ένα φυσικό οργανικό καρβοξυλικό οξύ με χημικό τύπο C4H6O6. Είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα οξέα των φρούτων και το βρίσκουμε κυρίως στα σταφύλια όπου υπάρχει είτε ως ελεύθερο οξύ είτε με τη μορφή αλάτων καλίου, ασβεστίου ή μαγνησίου. Επίσης είναι ένα από τα βασικά οξέα του κρασιού.
Χρησιμοποιείται ως πρόσθετο στα τρόφιμα, με αριθμό Ε Ε334, κυρίως ως ρυθμιστής της οξύτητας αλλά και αντιοξειδωτικό ενώ έχει και πολλές βιομηχανικές εφαρμογές.
Είναι οπτικά ενεργός χημική ένωση, δηλαδή στρέφει το επίπεδο του πολωμένου φωτός κατά συγκεκριμένη γωνία ανάλογα με τη δομή του στο χώρο.
Ιστορία
Το τρυγικό οξύ (για την ακρίβεια το όξινο τρυγικό κάλιο) ήταν ήδη γνωστό στους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους με το όνομα τρυγία, ως παραπροϊόν της ζύμωσης των σταφυλιών. Η πρώτη παρασκευή του ελεύθερου οξέος αποδίδεται στον αλχημιστή Jabir Ibn Hayyan το 800 ενώ απομονώθηκε το 1769 από τον Σουηδό χημικό Carl Wilhelm Scheele. Το 1832 ο Γάλλος φυσικός Jean-Baptiste Biot παρατήρησε για πρώτη φορά την ικανότητα του οξέος να στρέφει το επίπεδο πόλωσης του πολωμένου φωτός ενώ στη συνέχεια ο χημικός Λουί Παστέρ (Louis Pasteur), μελετώντας τις κρυσταλλογραφικές, χημικές και οπτικές ιδιότητες του τρυγικού οξέος, έθεσε τις βάσεις για τον σημερινό κλάδο της Στερεοχημείας.
Ιδιότητες
Το τρυγικό οξύ είναι στερεό, άχρωμο και άοσμο κρυσταλλικό σώμα ή σε μορφή λευκής σκόνης. Ανήκει στην οικογένεια των δι-καρβοξυλικών οξέων και είναι πολύ εύκολα διαλυτό στο νερό και στις αλκοόλες.
Περιέχει δύο ομοιοειδώς ασύμμετρα άτομα άνθρακα με αποτέλεσμα να τέσσερις στέρεο-ισομερείς μορφές: δύο οπτικούς αντίποδες, το φυσικό L-(+)-τρυγικό οξύ και η εναντιομερής μορφή του D-(-)-τρυγικό οξύ, η ρακεμική μορφή του (DL) η οποία είναι μείγμα των δύο παραπάνω ισομερών σε αναλογία 1 προς 1 (σταφυλικό οξύ) και τέλος η οπτικά ανενεργός μεσομορφή (μεσοτρυγικό οξύ):
COOH            COOH           COOH        COOH |               |              |           |      HO-C-Η            H-C-OH         H-C-OH     HO-C-H |               |          | = |       H-C-OH          HO-C-Η          H-C-OH     HO-C-H |               |              |           |         COOH             COOH           COOH        COOH D-(-)-τρυγικό οξύ L-(+)-τρυγικό οξύ    Μέσοτρυγικό οξύ (i-τρυγικό οξύ)
Στο μεσοτρυγικό οξύ, παρόλη την ύπαρξη δύο ασύμμετρων ατόμων άνθρακα, η συνολική δομή του μορίου είναι συμμετρική και γι' αυτό η ένωση είναι οπτικά ανενεργή.
Πυκνό υδατικό διάλυμα τρυγικού οξέος, παρουσία υδροϊωδίου και με θέρμανση για 6 – 8 ώρες σε θερμοκρασία όχι μεγαλύτερη από 120°C, ανάγεται σε ηλεκτρικό οξύ. Το νιτρικό οξύ το διασπά άμεσα σε οξαλικό οξύ και καρβονικά οξέα. Τέλος, από το τρυγικό οξύ μπορούν να παραχθούν διάφορα άλατά του, είτε ουδέτερα είτε όξινα, με πιο σημαντικά από αυτά το τρυγικό καλιονάτριο, το όξινο τρυγικό κάλιο και νάτριο και το τρυγικό κάλιοαντιμονύλιο ή εμετική τρυγία.
Παραγωγή
Το φυσικό L-(+)-τρυγικό οξύ παρασκευάζεται βιομηχανικά από την τρυγία, δηλαδή το όξινο τρυγικό κάλιο το οποίο καθιζάνει κατά τη ζύμωση του γλεύκους στην παρασκευή του κρασιού. Αυτό στη συνέχεια θερμαίνεται με αραιό υδροχλωρικό οξύ και εξουδετερώνεται με υδροξείδιο του ασβεστίου. Στο τρυγικό ασβέστιο που παράγεται προστίθεται αραιό θειικό οξύ και παραλαμβάνεται το ελεύθερο L-(+)-τρυγικό οξύ το οποίο στρέφει προς τα δεξιά το επίπεδο του πολωμένου φωτός.
Χρήσεις
Το τρυγικό οξύ χρησιμοποιείται ως πρόσθετο τροφίμων με αριθμό Ε Ε334 όπως και τα άλατά του με κάλιο και νάτριο. Η κύρια χρήση του είναι ως ρυθμιστής της οξύτητας και βελτιωτικό γεύσης σε χυμούς, προϊόντα ζαχαροπλαστικής, μαρμελάδες, προϊόντα σοκολάτας. Αναμιγνύεται ιδανικά με τεχνητά και φυσικά αρωματικά ανθρακούχων ποτών και χυμών φρούτων. Αποτελεί, μαζί με το μηλικό οξύ, το κύριο οξύ του κρασιού και λειτουργεί ως ρυθμιστής του pH, δηλαδή της οξύτητας του κρασιού.
Βιομηχανικά χρησιμοποιείται στην βυρσοδεψία, σε φωτογραφικές εκτυπώσεις και για τον καθαρισμό και το γυάλισμα μεταλλικών επιφανειών καθώς σχηματίζει σύμπλοκα με ιόντα μετάλλων.
Από τα άλατά του το τρυγικό καλιονάτριο χρησιμοποιείται στην κατεργασία του τυριού και στην παρασκευή ήπιων καθαρτικών ουσιών, το όξινο τρυγικό κάλιο ως πρόσθετο στην τεχνητή ζύμη (baking powder), στις καραμέλες καθώς και σε διάφορες κατεργασίες μετάλλων όπως στον καθαρισμό μπρούτζινων αντικειμένων. Τέλος η εμετική τρυγία χρησιμοποιείται στην φαρμακευτική βιομηχανία, ως εντομοκτόνο και στην κατεργασία των μετάλλων.
Ασφάλεια - Υγεία
Το τρυγικό οξύ δεν μεταβολίζεται στο σώμα,επομένως αποβάλλεται στα ούρα χωρίς παρενέργειες ενώ δεν έχει αναφερθεί καμία αρνητική επίπτωση από τη χρήση του ως πρόσθετο τροφίμων.
Παρόλα αυτά σε μεγάλες δόσεις μπορεί να προκαλέσει διάφορες γαστρεντερικές διαταραχές, εμετό, μέχρι και το θάνατο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδροξυοξέα Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Γεώργιος Ρωμανός
Ο Γεώργιος Ρωμανός (1908 - 30 Ιανουαρίου 1996) του Αριστείδη ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και ως υφυπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1908 και εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα.
Ο Ρωμανός ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με τον ΕΔΕΣ και έδρασε στην Ήπειρο το 1943.
Παντρεύτηκε τη δημοσιογράφο Φωφώ Βασιλακάκη, η οποία απεβίωσε το 2002.
Εξελέγη βουλευτής Κέας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Στην κυβέρνηση Παπάγου ήταν Υφυπουργός αποκαταστάσεως σεισμοπλήκτων Νήσων παρά τω Υπουργείω Συντονισμού από τις 11 Απριλίου 1954 ως την παραίτησή του, στις 16 Νοεμβρίου 1954.
Απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου 1996 σε ηλικία 88 ετών.
Έγραψε ημερολόγιο με τίτλο "Μια αθηναϊκή βεγγέρα του 1944", όπου αποτύπωσε τις αναμνήσεις του από την αντάρτικη δράση του στα 1943-44.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κέας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού
Λουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας ο Οκνηρός (Louis V le Faineant, 967 – 21 Μαΐου 987) ήταν Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων (2 Μαρτίου 986 - 21 Μαΐου 987). Ο Λουδοβίκος Ε΄ ήταν γιος του βασιλιά Λοθάριου της Φραγκίας και της Έμμας των Μποζονιδών, κόρης του Λοθαρίου Β΄ της Ιταλίας. Ο Λουδοβίκος Ε΄ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς από την Δυναστεία των Καρολιδών. Στην σύντομη διάρκεια της βασιλείας του το βασίλειο έγινε όργανο της αριστοκρατίας· ο ίδιος απεβίωσε άτεκνος, με αποτέλεσμα να λήξει η δυναστεία.
Πρώτα χρόνια
Ο Λοθάριος ανέθεσε στον Λουδοβίκο εξουσίες από μικρή ηλικία (978), στέφτηκε συμβασιλέας από τον αρχιεπίσκοπο Αντάλμπερο της Ρενς στο Αβαείο του Σαιντ Κορνέιγ στην Κομπιένη (8 Ιουνίου 979). Ανέλαβε πλήρως την εξουσία στο βασίλειο των Δυτικών Φράγκων με τον θάνατο του πατέρα του (986). Ο 15χρονος Λουδοβίκος παντρεύτηκε στην Μπριούντ του Ωτ-Λουάρ στον τρίτο γάμο της την 40χρονη Αδελαΐδα του Ανζού (982), αδελφή του Γοδεφρείδου Α΄ του Ανζού. Οι προηγούμενοι σύζυγοι της ήταν ο κόμης Στέφανος του Ζεβοντάν και ο κόμης Ραϊμόνδος της Τουλούζης, πρίγκιπας της Γοτθίας. Ο γάμος έγινε περισσότερο για πολιτικούς λόγους με κύριο στόχο να επαναφέρει την εξουσία των Καρολιδών στον νότο, την ίδια εποχή βρισκόταν σε σύγκρουση με τους Ροβερτίδες. Με τον γάμο συνδέθηκαν με συμμαχία δύο από τις ισχυρότερες οικογένειες, ο Λοθάριος πίστευε ότι έτσι θα μπορούσε να αποκτήσει την εξουσία που είχε ο Ούγος Καπέτος στον νότο. Αμέσως μετά τον γάμο ο Λουδοβίκος Ε΄ και η Αδελαΐδα στέφτηκαν βασιλείς της Ακουιτανίας από τον αδελφό της Αδελαΐδας επίσκοπο Γκυ του Λε Πουί. Από την αρχή το ζεύγος έδειξε αταίριαστο για συμβίωση, δεν έφταιγε μόνο η μεγάλη διαφορά ηλικίας αλλά και ο άτακτος τρόπος ζωής του Λουδοβίκου.
"Δεν υπήρχε καμιά αμοιβαία αγάπη, ο Λουδοβίκος αντιπαθούσε την Αδελαΐδα ως ηλικιωμένοι, δεν ζούσαν στο ίδιο δωμάτιο, δεν ταξίδευσε ποτέ ο ένας μαζί με τον άλλον, περπατούσαν σε απόσταση μεταξύ τους και δεν έλεγαν τίποτα περισσότερο από λίγες λέξεις. Η κατάσταση διατηρήθηκε συνεχώς δύο χρόνια και στην συνέχεια χώρισαν τόσο λόγω της μεγάλης αντίθεσης των χαρακτήρων τους όσο και λόγω της επιπολαιότητας του Λουδοβίκου".
Μετά από δύο χρόνια ατεκνίας η Αδελαΐδα εξαπάτησε τον σύζυγο της, επισκέφτηκε την Ακουιτανία, από εκεί επέστρεψε στην οικογένεια της και παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο τον Γουλιέλμο Α΄ της Προβηγκίας.
"Όταν ο νεαρός πρίγκιπας έφτασε κοντά στην ενηλικίωση ο Λοθάριος τον έκανε συμβασιλέα, τον όρισε διάδοχο και επέλεξε μια πριγκίπισσα από την Ακουιτανία σαν σύζυγο αλλά κατάλαβε σύντομα ότι δεν είχε τις ικανότητες του πατέρα του. Αποφάσισε να χωρίσει μαζί του, με τέχνασμα τον έπεισε να ταξιδεύσει μαζί της στην Ακουιτανία ώστε να επικυρώσει τα κληρονομικά του δικαιώματα στην περιοχή. Ο μικρός Λουδοβίκος ανυποψίαστος ακολούθησε την σύζυγο του στην Ακουιτανία, όταν έφτασαν στην περιοχή τον εγκατέλειψε για να ενωθεί με την οικογένεια της".
Παρά την καταγραφή του γάμου από πολλούς μετέπειτα ιστορικούς ο ιστορικός Καρλριτσάρντ Μπρυλ τον αμφισβητεί.
Βασιλιάς των Φράγκων
thumb|right|Ο Λουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας (σύγχρονη φανταστική αναπαράσταση) Με τον θάνατο του πατέρα του (2 Μαρτίου 986) ο Λουδοβίκος Ε΄ έγινε αναμφισβήτητος βασιλιάς των Φράγκων. Την ίδια εποχή υπήρχαν δυο αντιμαχόμενες ομάδες που βρέθηκαν σε σύγκρουση μεταξύ τους. Την πρώτη ομάδα εκπροσωπούσαν ο αρχιεπίσκοπος Αντάλμπερο της Ρενς και η βασίλισσα Έμμα που επηρεαζόταν ισχυρά από την αυτοκράτειρα μητέρα της Αδελαΐδα της Ιταλίας, επιθυμούσε φιλικές σχέσεις με τον Οίκο των Οθωνιδών. Η δεύτερη ομάδα επέμενε στην πολιτική του Λοθάριου, εκμεταλλεύτηκε την εποχή που ήταν ανήλικος ο Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για να επεκταθεί στην Λοθαριγγία. Ο νέος βασιλιάς είχε επιπλέον να αντιμετωπίσει διαμάχες με προβλήματα που είχαν προκύψει τόσο με τους δύο προηγούμενους βασιλείς του Οίκου των Μποζονιδών όσο και με τον Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σαν υπερασπιστής της Ρώμης ο Όθων Α΄ είχε δικαίωμα να ελέγχει τον κλήρο σε περιοχές των Καρολιδών, ο κλήρος με την σειρά του υποστήριζε τους Καρολίδες. Η βασίλισσα Έμμα αρχικά κυριάρχησε αλλά το καλοκαίρι του 516 παρατηρήθηκε αντιστροφή, το αντί-Οθωνικό κόμμα κυριάρχησε και η βασίλισσα αναγκάστηκε να δραπετεύσει στον Ούγο Καπέτο. Ο αρχιεπίσκοπος Αντάλμπερο της Ρενς που είχε αποκτήσει την πανίσχυρη αρχιεπισκοπή του Ρενς από τον Όθων Α΄ αναγκάστηκε με την σειρά του σε ένα από τα κάστρα στον ποταμό Μεύση που υποστήριζε τους Οθωνίδες. Ο Λουδοβίκος Ε΄ εξοργίστηκε από την φυγή του αρχιεπισκόπου και τον κατηγόρησε για προδοσία, τον απείλησε ότι θα πολιορκήσει την Ρενς, το θέμα τέθηκε σε Σύνοδο στην Κομπιένη. Ο Λουδοβίκος Ε΄ δήλωσε λίγο πριν την συνάντηση την επιθυμία του να συμφιλιωθεί με τον Αντάλμπερο, την άνοιξη του 987 ζήτησε ειρήνη με την μητέρα του Όθων Γ΄ Θεοφανώ Σκλήραινα.
Διαδοχή
Ο Λουδοβίκος Ε΄ δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις πράξεις του επειδή πέθανε σε ένα κυνηγητικό ατύχημα στο δάσος του Σενλίς σε ηλικία 20 ετών. Η ταφή του έγινε στο Αβαείο του Σαιντ Κορνέιγ στην Κομπιένη. Ο Λουδοβίκος Ε΄ δεν άφησε γιους, νόμιμος διάδοχος του θρόνου ήταν ο θείος του Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης. Ο κλήρος ωστόσο, ο Αντάλμπερο της Ρενς και ο Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ ο μετέπειτα Πάπας Σιλβέστρος Β΄ επέλεξαν τον Ούγο Καπέτο ο οποίος εκτός από την βασιλική του καταγωγή ήταν διάσημος για τις πράξεις και τις στρατιωτικές του ικανότητες. Ο Αντάλμπερο της Ρενς έστεψε τον Ούγο Καπέτο βασιλιά των Φράγκων δυο μήνες μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Ε΄, με την στέψη του έληξαν οι Καρολίδες και ξεκίνησε να κυβερνά ο Οίκος των Καπετιδών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 982 την Αδελαΐδα των Ινζελζέ, κόρη του Φούλκωνος Β΄ κόμη του Ανζού.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας
Τρετσέντα
Η Τρετσέντα (ιταλικά: Trecenta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1978
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1978.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Ύφαλος Φίλιππο
Ο Ύφαλος Φίλιππο είναι ένα βυθισμένο, υποθαλάσσιο όρος με κοραλλιογενή κορυφή που βρίσκεται στα ρηχά νερά 450 χμ ανατολικά της Νήσου Στάρμπακ στα Νησιά Γραμμής Ισημερινού στις γεωγραφικές συντεταγμένες 05°30′S, 151°50′W. Από τους κυματοθραύστες εκτιμάται ότι έχει ένα ελάχιστο βάθος μόλις 0,6 έως 0,9 μέτρα. Έχει μήκος περίπου 1,6 χμ στον άξονα από τα βορειοδυτικά στα νοτιοανατολικά, και λιγότερο πλάτος. Ο ύφαλος αναφέρθηκε πρώτη φορά από το Ιταλικό Καράβι Φίλιππο στις 28 Ιουνίου 1886.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά Γραμμής Ισημερινού Φιλιππο
Γεράσιμος Βασιλειάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Βασιλείου Βασιλειάδη, αξιωματικού του στρατού και πολιτικού, και της Ιφιγένειας Λάνδερερ. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία εντασσόμενος στο Πολεμικό Ναυτικό. Αποφοίτησε από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ως Σημαιοφόρος και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους καθώς και στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης. Το 1920 παραιτήθηκε από το στράτευμα, επανήλθε όμως το 1922, οπότε και τοποθετήθηκε στο θωρηκτό Λήμνος. Το 1928 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του πλοιάρχου. Υπήρξε υπασπιστής του Παύλου Κουντουριώτη (1923 - 1925) καθώς και ναυτικός ακόλουθος (1925 - 1927) της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο.
Μετά την αποστρατεία ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος το 1928 βουλευτής για πρώτη φορά με το κόμμα των Φιλελευθέρων στην περιφέρεια Λοκρίδος. Επανεξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος στις βουλευτικές εκλογές του 1932, 1936, 1946 (με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων) και το1950 ξανά με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Απέτυχε να εκλεγεί στις βουλευτικές εκλογές του 1952 και 1956. Κατά τη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε υπουργός Ναυτικών και Αεροπορίας (1932) στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, υπουργός Ναυτικών στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Διομήδη (1949) & Θεμιστοκλή Σοφούλη (Ιανουαρίου και Απριλίου 1949), υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1950) στην Βενιζέλου, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1944) στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου καθώς και υφυπουργός Εμπορίου (1950) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
Υπήρξε ο οραματιστής και ιδρυτής της λουτρόπολης των Καμένων Βούρλων γι' αυτό και ο παραλιακός κεντρικός δρόμος φέρει το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Λεβίδη Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Βουλευτές Λοκρίδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κυριάκος Πεζόπουλος
Ο Κυριάκος Πεζόπουλος (1897-1971) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού και καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Νικολάου Πεζόπουλου, καθηγητή ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αδέλφια του ήταν οι Θεόδωρος Πεζόπουλος, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, Κωνσταντίνος Πεζόπουλος, αξιωματικός του στρατού, Γεώργιος Πεζόπουλος, υπουργός, και Σπύρος Πεζόπουλος, καθηγητής ιατρικής. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Βασιλικού Ναυτικού αποφοιτώντας το 1916 από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την περίοδο 1925 - 1926 μετεκπαιδεύτηκε στην Ανωτάτη ηλεκτρολογική σχολή των Παρισίων και το 1940 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φυσικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε μέχρι το 1946, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υποναυάρχου.
Το 1942 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής Ασυρμάτου Επικοινωνίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το 1946 έγινε τακτικός καθηγητής. Το 1961 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην έδρα Τηλεπικοινωνιών και Ηλεκτρονικής. Υπήρξε κοσμήτωρ στη σχολή Ηλεκτρολόγων - Μηχανικών καθώς και πρύτανης του Ε.Μ.Π. την περίοδο 1961 - 1963. Την περίοδο 1949 - 1952 διετέλεσε γενικός διευθυντής του ΟΤΕ και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΙΡ.
Απεβίωσε στις 17 Δεκεμβρίου 1971 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τον Νικόλαο Πεζόπουλο, αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1979
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1979 ήταν η 2η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1979 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Ο Ολυμπιακός και ο Απόλλωνας αποχώρησαν από τη διοργάνωση πριν την ολοκλήρωση της και υποβιβάστηκαν. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε με 8 ομάδες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1979
Τροχήλατο πλοίο
thumb|180 px|right|Τροχήλατο κινεζικό σκάφος από [[εγκυκλοπαίδεια του 1726]] Τροχήλατα πλοία (paddle vessels, paddle ships ή paddle steamers) λέγονταν τα πρώτα ατμόπλοια που αντί για έλικα, που δεν είχε επινοηθεί ακόμα, έφεραν στην αρχή ως μέσον πρόωσης δύο μεγάλους ατμοκίνητους τροχούς (ένα ανά πλευρά) ή μόνο ένα μεγάλο στη πρύμνη. Πρυμναίο τροχό έφεραν ιδίως τα ποταμόπλοια.
Εξέλιξη
Το πρώτο ατμοκίνητο τροχήλατο πλοίο που ναυπηγήθηκε δοκιμαστικά ήταν το «Σαρλότ Ντάντας» (Charlotte Dundas), στη Σκωτία το 1802, που ήταν ταυτόχρονα και ιστιοφόρο. Ακολουθεί το 1807 το «Κλερμόντ» (Clermont) του Ροβέρτου Φούλτον και αυτού το 1812 η καθέλκυση του «Κομήτη» (SS Comet) επίσης στη Σκωτία από τους Μπελ, Ναπίρ και Ρόμπερτσον (Bell, Napier, Robertson) το οποίο και επέφερε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Από τότε άρχισε η σταδιακή βιομηχανική ναυπηγική ανάπτυξη του τύπου τέτοιων πλοίων.
Ακολούθησαν ο «Μέγας Δυτικός», το λεγόμενο «Γκρέητ Γουέστερν», (SS Great Western), που ναυπηγήθηκε το 1852 από τον Μπρούνελ, που κάλυψε την απόσταση Μπρίστολ-Νέα Υόρκη ακριβώς σε 15 ημέρες, δηλαδή 3 ημέρες λιγότερο από το ταχύτερο ιστιοφόρο (κλίπερ) της εποχής. Και αμέσως μετά ακολουθεί το πρώτο μεταλλικό τροχήλατο ατμόπλοιο το «Ραίνμποου» (Rainbow).
Όμως η μεγαλύτερη ιστορική επιτυχία και προόδος του τροχήλατου πλοίου ήταν η ναυπήγηση του θρυλικού «Μέγας Ανατολικός» το λεγόμενο «Γκρέιτ Ήστερν» (SS Great Eastern), ένα θαύμα της τότε ναυπηγικής, που είχε μήκος 210 μέτρα, έφερε έξι ιστούς (κατάρτια), πέντε καπνοδόχους και από ένα τεράστιο τροχό ανά πλευρά. Ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερο σε μήκος απ΄ οποιοδήποτε άλλο τροχήλατο πλοίο που είχε ναυπηγηθεί μέχρι τότε. Σε αυτό το πλοίο είναι βασισμένο το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ανδρέα Εμπειρίκου, «Ο Μέγας Ανατολικός».
Συμπεριφορά στη πλεύση
Γεγονός ήταν πως αυτός ο τύπος πλοίων υπέφερε κυριολεκτικά σε κυματισμό. Ιδιαίτερα μάλιστα σε υφιστάμενο διατοιχισμό όπου τότε βυθιζόμενο περισσότερο ανά πλευρά, ο τροχός της αυτής πλευράς ενεργούσε σαν τεράστιο πηδάλιο, με ισχυρή ροπή στρέψης προς την αντίθετη πλευρά, επιφέροντας απότομα αλλαγή πορείας του σκάφους έναντι του άλλου τροχού που σχεδόν γύριζε στον αέρα. Έτσι τα πλοία αυτά ήταν υποχρεωμένα συνεχώς να διορθώνουν την πορεία τους και ν΄ αυξιομειώνουν την ταχύτητά τους. Τότε ακόμη δεν είχαν αναπτυχθεί και τα μέσα ελάττωσης διατοιχισμού και έτσι υποχρεώνονταν να πλέουν σχεδόν κόντρα στο κύμα με έντονο προνευστασμό, το κοινώς λεγόμενο σκαμπανεύασμα.
Ο εκτοπισμός
Ο εκτοπισμός των πλοίων αυτών επήλθε με την επινόηση της έλικας, που έφερε το νεότευκτο ατμόπλοιο «Αρχιμήδης» (SS Archimedes) που διέσχισε τον Ατλαντικό σε 14,5 ημέρες, μόλις δηλαδή μισή μέρα λιγότερο από τον «Μέγα Ανατολικό», αλλά με όλα βεβαίως τα ουσιαστικά ναυπηγικά πλεονεκτήματα της εξέλιξης της πρόωσης των πλοίων.
Ελληνικά τροχήλατα
Βέβαια το «ναυτικό δαιμόνιο» των Ελλήνων δεν μπορούσε να λείψει απ΄ αυτή τη ναυπηγική εξέλιξη και πολλά πλοία τροχήλατα παραγγέλθηκαν και ναυπηγήθηκαν ακόμα και στην Ελλάδα. Τέτοια ήταν το θρυλικό πολεμικό «Καρτερία», τα τέσσερα που παραγγέλθηκαν στην Αγγλία: ο «Όθων» (SS Othon) και η «Αμαλία» (αδελφά πλοία), το «Βυζάντιον», και το «Επτάνησος», μικρότερα των προηγουμένων, το «Αρκάδιον» κ.ά.
Κατηγορία:Ατμοκίνητα πλοία
Ζυμβρακάκης
Με το όνομα Ζυμβρακάκης ή Ζυμβραγάκης φέρεται ιστορική οικογένεια της Κρήτης και συγκεκριμένα από τα Δράμια Αποκορώνου Χανίων, τα μέλη της οποίας πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες τόσο στην Ελληνική επανάσταση του 1821 όσο και μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας. Κυριότερα μέλη αυτή της οικογένειας ήταν οι:
*
Άγιος Ανδρέας (συνοικία Λευκωσίας)
Ο Άγιος Ανδρέας είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με το Αράπ Αχμέτ, στα βορειοανατολικά με το Καραμανζαντέ, στα ανατολικά με το Νεμπετχανέ και το Ταμπακχανέ, στα νότια με τον Τρυπιώτη, τους Άγιους Ομολογητές και την Έγκωμη και στα δυτικά με τον Άγιο Γεώργιο (Δήμος Αγίου Δομετίου) και τον Άγιο Παύλο (Δήμος Αγίου Δομετίου).
Ιστορία
Την περίοδο της Αγγλοκρατίας ο Άγιος Ανδρέας ονομαζόταν Τοπ Χανέ Μετσιδί. Είχε δύο κοινοτάρχες, ένα Έλληνα και ένα Τούρκο. Μετά από αίτημα του Έλληνα κοινοτάρχη, το οποίο προσυπέγραψε και ο Τούρκος κοινοτάρχης, προς τη βρετανική διοίκηση της Κύπρου, η συνοικία μετονομάστηκε σε Άγιος Ανδρέας.
Έως το 1945 στην περιοχή υπήρχαν λίγα σπίτια και ο πληθυσμός ήταν λίγος. Στη συνέχεια η περιοχή γνώρισε μεγάλη οικιστική και πληθυσμιακή ανάπτυξη.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Ανδρέα όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Σημεία ενδιαφέροντος
Στη συνοικία Αγίου Ανδρέα βρίσκονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
1947
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1947 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάλντεν Νήσος
Η Νήσος Μάλντεν (Malden Island) (4°1′Ν, 154°56′Δ), η πρώην Νήσος Ανεξαρτησίας (Independence Island), είναι ένα χαμηλό, άνυδρο και ακατοίκητο νησί στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, με έκταση περίπου 39,3 χμ². Είναι ένα από τα Νησιά Γραμμής Ισημερινού και ανήκει στο Κιριμπάτι. Το νησί είναι γνωστό κυρίως για τα «μυστηριώδη» προϊστορικά ερείπια (Πολυνησιακής προέλευσης), τα κάποτε εκτενή αποθέματα φωσφατικού γκουανό (τα εκμεταλλεύτηκαν Αυστραλιανές εταιρείες από το 1860 έως το 1927), την χρήση του ως το θέατρο των πρώτων Βρετανικών δοκιμών της Βόμβας Υδρογόνου (Επιχείρηση Γκραμπλ, 1957), και την σημασία του ως προστατευμένη περιοχή για την αναπαραγωγή θαλάσσιων πτηνών.