cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
G-Dragon
Το 2013, ο καλλιτέχνης έλαβε και το βραβείο Καλύτερος Καλλιτέχνης της Χρονιάς από τα Ασιατικά Μουσικά Βραβεία Mnet, μετά τη μεγάλη επιτυχία του δεύτερου δίσκου του, Coup d'etat. Το 2017, κυκλοφόρησε και το δεύτερο του EP, ονόματι Kwon Ji Yong, και το σινγκλ του δίσκου "Untitled, 2014" κατέληξε κι αυτό στην πρώτη θέση των τσαρτ. Η περιοδεία του Act III: M.O.T.T.E υπήρξε η μεγαλύτερη που γίνεται από Κορεάτη σόλο καλλιτέχνη. Ο G-Dragon είναι ιδιαίτερα γνωστός για την επιρροή που ασκεί στην εφηβική κουλτούρα, στις τάσεις της μόδας, καθώς και γενικότερα στη μουσική της Νότιας Κορέας. Μάλιστα, το 2016, το περιοδικό Forbes, τον κατέταξε στη λίστα του με πρόσωπα κάτω των 30 που κατέχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στον χώρο του θεάματος και του αθλητισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη των Bing Bang (νοτιοκορεατικό συγκρότημα) Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες τραγουδιστές
Διαπροσωπικές σχέσεις
Η έννοια της διαπροσωπικής σχέσης αφορά κοινωνικές συνδέσεις, δεσμούς ή συνεργασίες, μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Οι διαπροσωπικές σχέσεις, αναφορικά με μερικές μόνο από τις διαστάσεις τους, ποικίλλουν και διαφοροποιούνται ως προς τον βαθμό οικειότητας ή αυτοαποκάλυψής τους, αλλά και σχετικά με τη διάρκεια τους, την αμοιβαιότητα και το πόσο ισχυρές είναι.
Το περιεχόμενο των διαπροσωπικών σχέσεων είναι δυνατόν να αφορά οικογενειακές ή συγγενικές σχέσεις, τη φιλία ή τον γάμο, σχέσεις που προκύπτουν στα πλαίσια της εργασίας ή ενός συλλόγου (οργάνωση ανθρώπων που εξυπηρετεί κοινούς στόχους, π.χ. φιλανθρωπικούς) γειτονικές σχέσεις και σχέσεις που αναπτύσσονται σε χώρους λατρείας. Αυτές μπορεί να ρυθμίζονται με βάση τον νόμο, τα έθιμα, ή ορισμένη αμοιβαία συμφωνία, και τελικά διαμορφώνουν τους ρόλους των ατόμων που απαρτίζουν τις κοινωνικές ομάδες, αλλά και της κοινωνίας στο σύνολό της.
Αυτός ο συσχετισμός μπορεί να βασίζεται σε συμπεράσματα (συλλογιστικά βήματα που οδηγούν σε λογικές συνέπειες, μπορεί επίσης να εδράζεται στην αγάπη, την αλληλεγγύη, την υποστήριξη, αλλά και σε επιχειρηματικές αλληλεπιδράσεις ή σε κάποιο άλλο είδος κοινωνικής σύνδεσης ή δέσμευσης. Οι διαπροσωπικές σχέσεις ευδοκιμούν στα πλαίσια ενός δίκαιου και αμοιβαίου συμβιβασμού (όπου κάθε ένα από τα μέρη που απαρτίζουν τη σχέση παραιτείται αμοιβαία από κάποιες απαιτήσεις προκειμένου να επιτευχθεί σύγκλιση), και σχηματίζονται υπό την επίδραση κοινωνικών, πολιτιστικών και άλλων επιρροών. δεξιά|χωρίς-πλαίσιο Η μελέτη των διαπροσωπικών σχέσεων επιτυγχάνεται με την αρωγή διάφορων κλάδων που ανήκουν στις κοινωνικές επιστήμες, και περιλαμβάνουν τομείς όπως η επικοινωνία (μελέτη της ανθρώπινης επικοινωνίας και συμπεριφοράς), η ψυχολογία, η ανθρωπολογία, η κοινωνική εργασία, η κοινωνιολογία και τα μαθηματικά.
Η επιστημονική μελέτη των σχέσεων εξελίχθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και μετά από τη δημοσίευση σχετικών ερευνών που πραγματοποιήθηκαν από την Έλεν Μπέρσαϊντ και την Ιλέιν Χάρφιλντ,  αναφέρεται ως η «επιστήμη των σχέσεων». Αυτό το πεδίο μελέτης προσδιορίζεται από ανεπίσημα στοιχεία ή  στοιχεία που προκύπτουν από διαπιστώσεις μη ειδικών, οι οποίοι βασίζουν συμπεράσματα σε δεδομένα και σε αντικειμενική ανάλυση.
Πεσμεργκά
Πεσμεργκά είναι επίσης η επίσημη ονομασία των ενόπλων δυνάμεων της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν, στο ημιαυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι δυνάμεις Πεσμεργκά περιλαμβάνουν και γυναίκες στις τάξεις τους. Οι Πεσμεργκά, έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας αποτελεσματικός στρατός, παρέχοντας ασφάλεια σε όλες τις εθνικότητες. Κατά τη διάρκεια της, υπό αμερικανική ηγεσία, εισβολής στο Ιράκ, οι Πεσμεργκά βοήθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες στην αποστολή τους να συλλάβουν τον Σαντάμ Χουσεΐν. Επίσης, συνέλαβαν τον Χασάν Γκουλ, αγγελιοφόρο του επικεφαλής της Αλ Κάιντα Οσάμα Μπιν Λάντεν, το 2004, η οποία οδήγησε τελικά στην επιχείρηση Λόγχη του Ποσειδώνα, κατά την οποία αμερικανοί πεζοναύτες σκότωσαν τον Μπιν Λάντεν.
Περαιτέρω διάβασμα
Ιρακινό Κουρδιστάν
Κώστας Δίγκας
Ο Κώστας Δίγκας είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Ερμήνευσε ρόλους στον κινηματογράφο, στο θέατρο, σε τηλεοπτικές σειρές, στο ραδιόφωνο, στη διαφήμιση και σε μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών σειρών. Επίσης, η φωνή του έχει χρησιμοποιηθεί σε ντοκιμαντέρ, στο ραδιόφωνο και την τηλεοπτική διαφήμιση.
Ως συγγραφέας θεατρικών έργων
Έχει γράψει διηγήματα και δύο θεατρικά έργα που έχουν ανέβει στο θέατρο. Τα "Ψέματα" και το "Overdose".
Έγραψε και σκηνοθέτησε το 2019 την ταινία μικρού μήκους "Ο Κόσμος Πάνω Από Τη Θάλασσα" που μέσα στον ίδιο χρόνο έχει βραβευτεί δύο φορές σε φεστιβάλ.
Ως σκηνοθέτης
Σκηνοθέτησε το έργο του "Ψέματα" το 2016 στην Θεατρική σκηνή "Τσάι στη Σαχάρα".
Σκηνοθέτησε την ταινία του "Ο Κόσμος Πάνω Από Τη Θάλασσα".
Θεατρικές παραστάσεις
Συμπληρωματικός πίνακας
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Τηλεοπτικές σειρές
Στην τηλεόραση συμμετείχε στις σειρές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Μητροπολίτης Χρυσόστομος (Μαχαιριώτης)
Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος (Μαχαιριώτης) (Παλαιομέτοχο Επαρχία Λευκωσίας, Βρετανική Κύπρος, 4 Ιουνίου 1938) είναι Ελληνοκύπριος, θεολόγος, κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας και επίσκοπος της Εκκλησίας της Κύπρου. Υπήρξε Μητροπολίτης Κιτίου επί 46 συνεχή χρόνια έως τις 19 Ιουνίου 2019, όταν παραιτήθηκε μετά από καταγγελίες για άσεμνη επίθεση σε βάρος ανήλικης γυναίκας. Κρίθηκε ένοχος από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας επιβάλλοντάς του, πρωτόδικα, ποινή 12 μήνών φυλάκισης με αναστολή, μέχρι την εκδίκαση της έφεσής του από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στις 3 Ιουνίου 2023 τέθηκε σε αργία με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου.
Βιογραφία
Το 1951 έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός στην Ιερά Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά. Αποφοίτησε από την Εμπορική Σχολή και το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Το 1955 χειροτονήθηκε διάκονος. Το 1962 εισήλθε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1966. Συνέχισε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου, αποφοιτώντας το 1970. Στις 7 Ιουνίου 1970 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και στη συνέχεια ανυψώθηκε στο βαθμό του αρχιμανδρίτη και Πρωτέκδικο της Μονής Μαχαιρά.
Μητροπολίτης Κιτίου
Στις 24 Οκτωβρίου 1973 εξελέγη ομόφωνα Μητροπολίτης Κιτίου και δύο ημέρες μετά χειροτονήθηκε επίσκοπος.
Τον Ιούνιο του 1977, ηγήθηκε της αντιπροσωπείας της Κυπριακής Εκκλησίας στο Παγκόσμιο Συνέδριο «Θρησκευτικές Μορφές για Διαρκή Ειρήνη, Αφοπλισμό και Δίκαιες Σχέσεις μεταξύ Εθνών» στη Μόσχα. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2001, στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, εκπροσώπησε την Κυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία στην ενθρόνιση του πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου Α΄. Στις 11 Ιουνίου 2012, στον Ναό του Αγίου Λαζάρου στη Λάρνακα, την τελευταία ημέρα της επίσημης επίσκεψης του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών στην Εκκλησία της Κύπρου, παρέδωσε στον Πατριάρχη Κύριλλο λειψανοθήκη με τμήμα λειψάνων του Αγίου Λαζάρου. Στις 17 Ιουνίου 2012, σε επίσκεψή του στη Ρωσία, υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας μεταξύ της Ρωσικής και της Κυπριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας για την ανάπτυξη κοινών προσκυνημάτων.
Τον Οκτώβριο του 2013 γιορτάστηκαν τα 40 χρόνια από την αρχιερατική ανάδειξή του, όπου δέχθηκε τα συγχαρητήρια του τότε Προέδρου της Κύπρου, Νίκου Αναστασιάδη. Προς τιμήν της επετείου, κυκλοφόρησε η έκδοση «Οδοιπορώντας στην Ιερά Μητρόπολη Κιτίου, 1973—2013».
Παραίτηση από την Μητρόπολη
Στις 19 Ιουνίου 2019, ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος υπέβαλε στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου την παραίτησή του από την Μητρόπολη Κιτίου, όχι όμως από την Αρχιερατεία, επικαλούμενος λόγους γήρατος.
Καταγγελίες και καταδίκη για ανήθικη επίθεση σε ανήλικη
Είχαν προηγηθεί καταγγελίες εναντίον του Μητροπολίτη για βιασμούς δύο γυναικών το 2011 και το 1996 και επίθεση σε βάρος 16χρονης το 1981. Την 1η Ιουνίου 2023, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας καταδίκασε τον Χρυσόστομο Μαχαιριώτη σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών με αναστολή, μέχρι την εκδίκαση της έφεσής του από το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου, λόγω κακοποίησης ανήλικου κοριτσιού το 1981. Έξω από το δικαστήριο είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου, κυρίως γυναίκες και με την ανακοίνωση της απόφασης ξέσπασαν εναντίον του καταδικασθέντα. Στις 13 Ιουνίου, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου, με απόφασή της έθεσε τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο σε αργία, μέχρι την εκδίκαση της έφεσής του από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο ίδιος θεώρησε "άκυρη" την απόφαση, επειδή εκκρεμεί η έφεσή του και αρνήθηκε να εγκαταλείψει το κτίριο της μητρόπολης (τόπο διαμονής του) απαιτώντας να του βρει εκείνη χώρο διαμονής με δικά της έξοδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Μητροπολίτες Κιτίου Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Νιου Πρόβιντενς
Το Νιου Πρόβιντενς (αγγλικά: New Providence) είναι νησί στο αρχιπέλαγος Λουκάγιαν, το οποίο ανήκει στις Μπαχάμες. Στο νησί βρίσκεται η πρωτεύουσα των Μπαχαμών, το Νάσσαου και αυτό καθιστά το νησί το πιο πυκνοκατοικημένο νησί στις Μπαχάμες, έχοντας πάνω από το 70% του συνολικού πληθυσμού της χώρας.
Το νησί ήταν αρχικά υπό ισπανική κυριαρχία μετά την ανακάλυψή του Νέου Κόσμου από τον Χριστόφορο Κολόμβο, αλλά η ισπανική κυβέρνηση έδειξε λίγο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη του νησιού (αλλά και για τις Μπαχάμες γενικότερα). Το Νάσσαου, η μεγαλύτερη πόλη του νησιού, ήταν παλαιότερα γνωστή ως Charles-town, αλλά κάηκε ολοσχερώς από τους Ισπανούς το 1684. Έπειτα το 1695 ξαναχτίστηκε και μετονομάστηκε σε Νάσσαου από τον Nicholas Trott, τον πιο επιτυχημένο Κυβερνήτη, προς τιμήν του πρίγκιπα του Οίκου της Οράγγης-Νάσσαου, Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας. Το Νιου Πρόβιντενς λειτουργεί ως το κύριο εμπορικό κέντρο των Μπαχαμών και είναι επίσης η έδρα για πάνω από 400 τράπεζες. Από το λιμάνι και τα ξενοδοχεία της πόλης περνούν περισσότερα από τα δύο τρίτα των τεσσάρων εκατομμυρίων τουριστών που επισκέπτονται τις Μπαχάμες ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιου Προβιντενς
Χάουλαντ
Η Νήσος Χάουλαντ (Howland Island) είναι ένα ακατοίκητο κοραλλιογενές νησί που βρίσκεται μόλις βόρεια του ισημερινού στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, περίπου 3.100 χμ νοτιοδυτικά της Χονολουλού. Το νησί βρίσκεται περίπου στο μισό της απόστασης Χαβάη - Αυστραλία και είναι ένα μη ενσωματωμένο, ανοργάνωτο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, και συχνά περιλαμβάνεται ως ένα από τα Νησιά Φοίνικα. Για στατιστικούς λόγους, το Χάουλαντ ομαδοποιείται ως ένα από τα Μικρά Εξωτερικά Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών. Το νησί ονομάστηκε από το όνομα κάποιου που το είδε πάνω από το φαλαινοθηρικό πλοίο Ιζαμπέλλα στις 9 Σεπτεμβρίου 1842. Όμως, η πρώτη καταγεγραμμένη θέαση του από Ευρωπαίους είχε ήδη γίνει 20 χρόνια πρωτύτερα από το φαλαινοθηρικό Οένο την 1η Δεκεμβρίου 1828 και για λίγο ονομαζόταν Νήσος Ουόρθ (Worth Island) από το όνομα του καπετάνιου αυτού του πλοίου.
Το Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής Νήσου Χάουλαντ αποτελείται από τα 1,84 χμ² της έκτασης του νησιού και τα περιβάλλοντα 130 χμ² βυθισμένης γης. Το νησί είναι τώρα ένα Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής και το διαχειρίζεται η Αμερικανική Υπηρεσία Αλιευμάτων και Άγριας Ζωής ως μια νησιωτική περιοχή υπό το Αμερικανικό Υπουργείο Εσωτερικών.
Η ατόλη δεν έχει καμία οικονομική δραστηριότητα και ίσως είναι περισσότερο γνωστή ως το νησί που δεν έφτασε ποτέ η Αμέλια Έρχαρτ. Οι αεροδιάδρομοι που κατασκευάστηκαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1930, για να γίνει το νησί ενδιάμεσος σταθμός πτήσεων δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, στη συνέχεια καταστράφηκαν, δεν συντηρήθηκαν και σταδιακά εξαφανίστηκαν. Δεν υπάρχουν λιμάνια ούτε αποβάθρες, και ο ύφαλος μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος. Υπάρχει μια περιοχή αποβίβασης μικρών σκαφών στο μέσο της αμμώδους παραλίας στην δυτική ακτή, όπου υπάρχει ένας ερειπωμένος ημερήσιος ραδιοφάρος. Η άμυνα είναι αρμοδιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και το νησί το επισκέπτεται κάθε δύο χρόνια η Αμερικανική Υπηρεσία Αλιευμάτων και Άγριας Ζωής.
Γεωγραφία
Το νησί βρίσκεται στον βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, είναι μικρό με έκταση μόλις 1,84 χμ² και ακτογραμμή 6,4 χμ. Το νησί είναι επίμηκες στον άξονα βορράς - νότος. Το κλίμα είναι ισημερινό, με μικρή βροχόπτωση και έναν καυτό ήλιο. Η θερμοκρασία μετριάζεται κάπως από επίμονους ανέμους από τα ανατολικά. Το έδαφος είναι χαμηλό και αμμώδες: ένα κοραλλιογενές νησί που περιτριγυρίζεται από έναν στενό περιβάλλοντα ύφαλο με μια ελαφρά ανυψωμένη κεντρική περιοχή. Το ψηλότερο σημείο είναι περίπου 6 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Δεν υπάρχουν φυσικές πηγές φρέσκου νερού. Το τοπίο χαρακτηρίζεται από διάσπαρτα χορτάρια με περικοκλάδες στο έδαφος και χαμηλούς θάμνους. Μια μαρτυρία από το 1942 αναφέρει την βλάστηση ως "ένα χαμηλό άλσος από νεκρά και αποσυντεθειμένα δέντρα "κου" σε έναν πολύ χαμηλό λόφο στο κέντρο του νησιού, αλλά 58 χρόνια αργότερα (2000) ένας επισκέπτης που συνόδευε μια επιστημονική αποστολή ανάφερε ότι είδε "μια επίπεδη πεδιάδα από κοραλλιογενή άμμο, δίχως ένα δέντρο" και κάποια ίχνη από ερείπια κτισμάτων. Το Χάουλαντ είναι κυρίως ένας τόπος φωλιάσματος και συλλογής τροφής για θαλασσοπούλια, ακτοπούλια και την θαλάσσια άγρια ζωή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν μια αποκλειστική οικονομική ζώνη 370 χμ (200 ναυτικά μίλια) και χωρικά ύδατα 22 χμ (12 ναυτικά μίλια).
Επειδή το νησί είναι ακατοίκητο δεν προσδιορίζεται η ζώνη ώρας του αλλά βρίσκεται εντός της ναυτικής ωριαίας ζώνης των 12 ωρών πίσω από την UTC.
Ιστορία
Η ανακάλυψη της Νήσου Χάουλαντ κάποιες φορές αποδίδεται στον Καπετάνιο Τζωρτζ Ουόρθ με το φαλαινοθηρικό πλοίο Οένο από το Ναντάκετ, γύρω στο 1822, που το ονόμασε Νήσο Ουόρθ. Ο Ντάνιελ ΜακΚένζι του Αμερικανικού φαλαινοθηρικού Μινέρβα Σμιθ, χαρτογράφησε το νησί το 1828, και, θεωρώντας ότι πρόκειται για νέα ανακάλυψη, το ονόμασε από το όνομα των ιδιοκτητών του πλοίου του.
Αραιά απομεινάρια μονοπατιών και κάποιων χειροποίητων κατασκευών υποδεικνύουν την σποραδική πρώιμη Πολυνησιακή παρουσία, αλλά το νησί ήταν ακατοίκητο όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες πήραν την ιδιοκτησία του, το 1857, μέσω της διεκδίκησης του υπό την Πράξη Νήσων με Γκουανό του 1856. Το νησί ήταν γνωστό ως ένας ναυσιπλοϊκός κίνδυνος για πολλές δεκαετίες και αρκετά πλοία ναυάγησαν εκεί. Τα αποθέματα γκουανό εξορύχθηκαν μέχρι την εξάντληση τους από Αμερικανικές και Βρετανικές εταιρείες κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Αεροδρόμιο Καμακαΐβι
Το έδαφος μιας στοιχειώδους περιοχής για την προσγείωση αεροπλάνων είχε καθαριστεί κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1930, προσμένοντας ότι το νησί στο μέλλον θα χρησιμοποιηθεί ως ενδιάμεσος σταθμός για εμπορικές πτήσεις πάνω από τον Ειρηνικό και θα προάγει τις Αμερικανικές εδαφικές διεκδικήσεις στην περιοχή.
Για την διατήρηση του πιθανού ρόλου του στην αεροπλοΐα η Νήσος Χάουλαντ προγραμματίστηκε ως σταθμός ανεφοδιασμού για την Αμερικανίδα πιλότο Αμέλια Έρχαρτ και τον πλοηγό Φρεντ Νόοναν στην πτήση τους γύρω από τον κόσμο το 1937. Τα κονδύλια της WPA (Διοίκηση Προόδου Εργασιών) χρησιμοποιήθηκαν από το Γραφείο Αεροπορικού Εμπορίου για την κατασκευή 3 επικλινών, άστρωτων αεροδιαδρόμων με σκοπό την χρησιμοποίηση τους από το σύγχρονο δικινητήριο Λόκχηντ L-10E Ελέκτρα αεροπλάνο της Έρχαρτ. Οι εγκαταστάσεις ονομάστηκαν Αεροδρόμιο Καμακαΐβι από το όνομα του Τζέημς Καμακαΐβι, ενός νεαρού Χαβανέζου που έφτασε με την πρώτη ομάδα των 4 αποίκων, στη συνέχεια εκλέχτηκε αρχηγός και πέρασε συνολικά πάνω από 3 χρόνια στο Χάουλαντ, κατά πολύ περισσότερο από τον μέσο χρόνο διαμονής των κληρωτών. Επίσης αναφερόταν και ως WPA Χάουλαντ Αεροδρόμιο (η WPA συνεισέφερε περίπου το 20% του κόστους των 12.000$. Η Έρχαρτ και ο Νόοναν ξεκίνησαν από το Λάε της Νέας Γουϊνέας και ενώ ήταν κοντά στην γύρω περιοχή του Χάουλαντ, ελήφθησαν ραδιοφωνικές εκπομπές από τον ασύρματο της Έρχαρτ αλλά το αεροπλάνο δεν το είδαν ποτέ.
Ιαπωνικές επιθέσεις
Σε μια Γιαπωνέζικη από αέρος επίθεση στις 8 Δεκεμβρίου 1941 με 14 δικινητήρια βομβαρδιστικά σκοτώθηκαν δύο από τους αποίκους της Σχολής Καμεχαμέχα (ο Ρίτσαρντ "Ντίκυ" Κανάνι Ουαλέυ και ο Τζόζεφ Κεαλόχα Κελι'χανανούι) στην αρχή της Αμερικανικής συμμετοχής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι 3 αεροδιάδρομοι του Αεροδρομίου Καμακαΐβι σημαδεύτηκαν και καταστράφηκαν στην επιδρομή. Δύο μέρες αργότερα, ένα Ιαπωνικό υποβρύχιο τορπίλισε ό,τι απέμεινε από τα λιγοστά κτήρια της αποικίας. Οι 2 επιζώντες εκκένωσαν το νησί με ένα αντιτορπιλικό του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού στις 31 Ιανουαρίου 1942. Το νησί καταλήφθηκε από ένα τάγμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών στα τέλη του 1943, και ήταν γνωστό ως Σταθμός Αεροπορίας Πολεμικού Ναυτικού Χάουλαντ κατά την σύντομη αυτή περίοδο, αλλά εγκαταλείφθηκε μετά τον πόλεμο (τα σχέδια αποίκησης στα 4 άλλα νησιά διαλύθηκαν επίσης από τον πόλεμο και τερματίστηκαν την ίδια περίοδο).
Το Αεροδρόμιο Καμακαΐβι υπέστη μεγάλες ζημιές στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα σχεδόν εξαφανίστηκε. Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ η ατόλλη αποικίστηκε το 1935 ως μελλοντική εγκατάσταση αεροπλοΐας και αναφέρεται από τον κόσμο σχεδόν αποκλειστικά λόγω της σχέσης της με την τελευταία πτήση της Έρχαρτ και του Νόοναν, κανένα αεροπλάνο δεν είναι γνωστό ότι προσγειώθηκε ποτέ στην Νήσο Χάουλαντ.
Καταφύγιο Άγριας Ζωής
Την δεκαετία του 1970 η Νήσος Χάουλαντ ήταν γεμάτη με έναν πληθυσμό από άγριες γάτες, που ήταν απόγονοι των αρχικών οικόσιτων γατιών που έφεραν οι πρώτοι άποικοι. Οι γάτες σταδιακά απομακρύνθηκαν κατά την δεκαετία του 1980 και η περιοχή χαρακτηρίστηκε ως καταφύγιο πτηνών και άγριας ζωής. Όμως, τα εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά θραύσματα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέχιζαν να αποτελούν ένα μέλημα. Κάποιοι ερασιτέχνες του ραδιοφώνου έκαναν μερικές εξουσιοδοτημένες επισκέψεις στο νησί κατά της δεκαετίας του 1900 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το 2006, η καταπάτηση από εμπορικά αλιευτικά σκάφη και τα ελικόπτερα τους αναφέρθηκε ως σοβαρό πρόβλημα.
Η δημόσια είσοδος στο νησί γίνεται με ειδική άδεια από την Αμερικανική Υπηρεσία Αλιευμάτων και Άγριας Ζωής και γενικά περιορίζεται σε επιστήμονες και εκπαιδευτικούς. Αντιπρόσωποι της υπηρεσίας επισκέπτονται το νησί κατά μέσο όρο μια φορά κάθε δύο χρόνια, συχνά συντονίζοντας την μεταφορά τους με ερασιτέχνες ραδιοχειριστές ή την Αμερικανική Ακτοφυλακή για να καλύψουν το υψηλό κόστος διοικητικής μέριμνας που απαιτείται για να επισκεφτείς αυτήν την απομακρυσμένη ατόλλη.
Ο φάρος Έρχαρτ
Ο Φάρος Έρχαρτ είναι ένας ημερήσιος ραδιοφάρος ή ναυτιλιακό σημάδι κατά κάποιον τρόπο σαν ένας κοντός φάρος (χωρίς φωτισμό), βαμμένος με φαρδιές λωρίδες και προορισμένος να φαίνεται από αρκετά χιλιόμετρα μεσοπέλαγα κατά την διάρκεια της ημέρας. Βρίσκεται κοντά στο σημείο αποβίβασης μικρών σκαφών στο μέσο της δυτικής ακτής, κοντά στην τοποθεσία που βρισκόταν η Ιτασκατάουν. Καταστράφηκε εν μέρει κατά τις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τις Ιαπωνικές επιθέσεις, αλλά ξανακτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από την Αμερικανική Ακτοφυλακή. Το 2000, ο φάρος Έρχαρτ αναφέρθηκε ότι ήταν ερειπωμένος και παρέμενε άβαφτος για δεκαετίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χ Κατηγορία:Νησιά Φοίνικα Κατηγορία:Μικρά Εξωτερικά Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών Χαουλαντ
Νικήτας Τζάννης
Ο Νικήτας Τζάννης ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν εμποροκτηματίας κάτοικος Πειραιώς. Κληροδότησε την περιουσία του το 1864 προς ίδρυση του Δημοτικού νοσοκομείου Πειραιώς. Δώρησε επίσης αποθήκες και ακίνητα.
Η σύζυγος του Ελένη Νικήτα Τζάννη διέθεσε δύο ακίνητα, τα οποία έφεραν εισοδήματα ικανά για την ίδρυση του Ορφανοτροφείου Ελένης Τζάννη στον Πειραιά.
Άντζεϊ Γιουσκόβιακ
Ο Αντρέι Μιετσίσλαβ Γιουσκόβιακ (Andrzej Mieczysław Juskowiak, 3 Νοεμβρίου 1970) είναι διεθνής Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Πολωνίας, της Ελλάδας, της Γερμανίας και των ΗΠΑ.
Βιογραφία
Ο Αντρέι Γιουσκόβιακ γεννήθηκε στο Γκόστιν της Πολωνίας. Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην τοπική ομάδα της γενέτειράς του, την Κάνια Γκοστίν και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα λίγο αργότερα, και συγκεκριμένα το 1987, χρονιά κατά την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την πολωνική Λεχ Πόζναν. Στην ομάδα του Πόζναν παρέμεινε μέχρι το 1992 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Πολωνίας (1990, 1992), ένα Κύπελλο Πολωνίας (1988) καθώς και δύο Σούπερ Καπ (1990, 1992). Επίσης, τη χρονιά 1989-90 ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Πολωνίας. Συνολικά, πραγματοποίησε με τη φανέλα της πολωνικής ομάδας 85 εμφανίσεις και πέτυχε 43 γκολ.
Οι πολύ καλές εμφανίσεις του Γιουσκόβιακ με τη φανέλα της Λεχ Πόζναν προξένησαν το ενδιαφέρον αρκετών συλλόγων από πρωταθλήματα της Ευρώπης και το 1992 ήρθε η μεταγγραφή στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Στην ομάδα της Πορτογαλίας αγωνίστηκε μέχρι το 1995 έχοντας καταφέρει να πετύχει 25 γκολ σε 74 εμφανίσεις. Επίσης, κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Πορτογαλίας του 1995 όταν και η Σπόρτινγκ Λισαβόνας νίκησε στον τελικό της διοργάνωσης τη Μαρίτιμο με σκορ 2-0.
Το καλοκαίρι του 1995, ο Γιουσκόβιακ παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στον Ολυμπιακό Πειραιώς για ένα χρόνο. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στον ελληνικό σύλλογο, ο Γιουσκόβιακ πραγματοποίησε κατά διαστήματα εξαιρετικές εμφανίσεις πετυχαίνοντας αρκετά γκολ. Συγκεκριμένα, κατάφερε να πετύχει 12 γκολ σε 25 εμφανίσεις. Ωστόσο, με την ομάδα του Πειραιά δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο εγχώριο τίτλο. Παρά τις καλές του εμφανίσεις και τη σημαντική του συνεισφορά στους «ερυθρόλευκους», η τότε διοίκηση του συλλόγου αποφάσισε να μην προχωρήσει στην πλήρη απόκτησή του παίκτη. με τον ίδιο να επιστρέφει και πάλι στην πορτογαλική Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Ακολούθησε μια πολυετής σταδιοδρομία στα γερμανικά γήπεδα με τις φανέλες των Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, Κότμπους και Άουε. Μοναδική εξαίρεση αυτής της συνεχούς παρουσίας του Γιουσκόβιακ στα γερμανικά γήπεδα αποτέλεε ένα σύντομο πέρασμα που πραγματοποίησε το 2003 στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα τους Μέτροσταρς, γνωστούς σήμερα και ως Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς.
Το καλοκαίρι του 2007, ο Αντρέι Γιουσκόβιακ αποφάσισε σε ηλικία 37 ετών να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή επαγγελματική του καριέρα.
Διεθνής καριέρα
Ο Αντρέι Γιουσκόβιακ αγωνίστηκε συνολικά 39 φορές με την Εθνική Πολωνίας,πετυχαίνοντας 13 τέρματα από το 1992 ως το 2001.
Ήταν επίσης βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.
Τίτλοι και ατομικές διακρίσεις
Τίτλοι
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεχ Πόζναν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
545 π.Χ.
Στο Βουδιστικό ημερολόγιο, αντιστοιχεί στο έτος 0, παραδοσιακά το έτος που ο Βούδας έφτασε στην Παρινιρβάνα. Ωστόσο, διαφορετικές παραδόσεις διαφωνούν σχετικά με το πραγματικό έτος 0, με πολλές από αυτές να το τοποθετούν το επόμενο έτος 544 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μεγάλος Βεζίρης
Ο τίτλος του μεγάλου βεζίρη ή μεγάλου βεζύρη (οθωμανικά τουρκικά: وزیر اعظم‎, vezir-i âzam) ή σαντραζάμης (οθωμανικά τουρκικά: صدر اعظم, sadr-i âzam) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους στη διοικητική οργάνωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στην ουσία ο Μεγάλος Βεζίρης ήταν ο επικεφαλής των κρατικών υπηρεσιών, διοικητής του στρατού (εξαιρουμένων των γενιτσαρικών ταγμάτων της πρωτεύουσας), επικεφαλής του αυτοκρατορικού συμβουλίου και της δικαιοσύνης, φορέας της σουλτανικής σφραγίδας και στην ουσία ο μόνος πληρεξούσιος εκπρόσωπος του Σουλτάνου. Κατά την περίοδο των ισχυρών Σουλτάνων (15ος-16ος αιώνας) οι Μεγάλοι Βεζίρηδες έμεναν στην σκιά των κυρίων τους ενώ αντίθετα κατά την περίοδο των ανίσχυρων Σουλτάνων (17ος-18ος αιώνας) συγκέντρωσαν μεγάλη δύναμη στα χέρια τους, σε βαθμό που το κέντρο της εξουσίας να μεταφερθεί από το αυτοκρατορικό παλάτι (Υψηλή Πύλη ή Μεγάλη Πόρτα) στο παλάτι του Μ. Βεζίρη. Ενδεικτικό της μεταφοράς αυτής είναι πως το αυτοκρατορικό συμβούλιο συνεδρίαζε την περίοδο εκείνη (17ος αιώνας) στην οικία του Μ. Βεζίρη και πως πολλοί από αυτούς απέκτησαν δικτατορικές εξουσίες, παραγκωνίζοντας τα άλλα κέντρα εξουσίας (χαρέμι, στρατός).
Βέβαια καθ’ όλη την περίοδο από την Άλωση μέχρι και τα τέλη του 18ου αιώνα υπήρχε στην κορυφή της Οθωμανικής κυβέρνησης μια αέναη σύγκρουση μεταξύ των Μ. Βεζίρηδων (του μόνου θεσμικά εκπροσώπου του Σουλτάνου), του χαρεμιού (με κυριότερο εκπρόσωπο τη Βαλιντέ Σουλτάνα) και το σώμα των γενιτσάρων. Μετά την πτώση των Κιοπρουλού, το αξίωμα του Μ. Βεζίρη χάνει το παλιό του κύρος, παραμένοντας όμως τυπικά το σημαντικότερο μετά του Σουλτάνου. Οι περισσότεροι Μ. Βεζίρηδες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, από την εποχή του Μεχμέτ Φατίχ, προέρχονταν από το Παιδομάζωμα (την τάξη των σκλάβων του Σουλτάνου).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι
Ξεροβούνι Αρκαδίας
Το Ξεροβούνι είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας το οποίο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας και είναι κτισμένο στις πλαγιές από τα Όρη Λαγκαδίων σε υψόμετρο 1.250 μέτρα. Το χωριό απέχει 26 χιλιόμετρα Β. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και λίγα χιλιόμετρα Β.-ΒΑ. από τα Λαγκάδια. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1981 να απογράφεται στον τότε Δήμο Λαγκαδίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Αθανάσιο, τον Άγιο Νικόλαο, το Καλονέρι, τα Λαγκάδια και την Πτεριά αποτελούν την τοπική κοινότητα Λαγκαδίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δημητσάνης του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 10 κατοίκους ενώ το 2001 είχε 32.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Λούγδουνο
Το Λούγδουνο, (λατινικά: Lugdunum, πλήρες όνομα Colonia Copia Claudia Augusta Lugudunum) ήταν μια σημαντική ρωμαϊκή πόλη στη Γαλατία, η σημερινή Λυών στη Γαλλία. Η πόλη ιδρύθηκε το 43 π.Χ. από τον Ρωμαίο αξιωματικό Λούκιο Μουνάτιο Πλάνκο. Ήταν πρωτεύουσα της Λουγδουνικής Γαλατίας, μιας από τις τέσσερις επαρχίες της Γαλατίας και σημαντική πόλη της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για αιώνες. Δύο αυτοκράτορες, ο Κλαύδιος και ο Καρακάλλας, γεννήθηκαν στην πόλη. Στην περίοδο 69-192 μ.Χ. ο πληθυσμός της πόλης πιθανόν να ανέρχονταν σε 200.000 κατοίκους.
Όνομα
Η πιθανότερη προέλευση του σύνθετου ονόματος Lugdunum είναι από το Lug, που αναφέρεται στον κελτικό θεό Λου (Lugh) και από το dunum, που στα κελτικά παραπέμπει σε ένα ύψωμα, λόφο ή ακρόπολη. Ωστόσο, οι ιστορικοί δεν συμφωνούν σχετικά με την ακριβή έννοια του ονόματος. Η ρίζα του «lug» μπορεί επίσης να προέρχεται από το λατινικό «lux», δηλαδή «φως». Άλλοι ιστορικοί ενστερνίζονται τη θέση του Ψευδοπλούταρχο υ στο έργο De Fluvii, όπου η πόλη ονομάζεται Λουγκούντουνο, με τη λέξη «Λούγκο» να σημαίνει «κοράκι».
Οι προρωμαϊκοί οικισμοί
Τα αρχαιολογικά ευρήματα αποκάλυψαν ότι το Λούγδουνο ήταν ένας προ-γαλατικός οικισμός από τη νεολιθική εποχή που εξελίχθηκε σε γαλατικό οικισμό με συνεχή κατοίκηση από τον 4ο αιώνα π.Χ. Βρισκόταν στο λόφο Φουρβιέρ πάνω στον ποταμό Σον. Είχε αναπτύξει εμπορικές συναλλαγές με την Καμπανία, κυρίως εμπορεύονταν κεραμικά, κρασί και κάποια οικιακά χρηστικά αντικείμενα, ήδη πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Η περιοχή ανήκε στη φυλή των Αλλοβρόγων, των οποίων η πρωτεύουσα ήταν η κοντινή Βιέν.
Η ρωμαϊκή πόλη
μικρογραφία|Οι κύριες οδικές αρτηρίες που κατασκευάστηκαν από τους Ρωμαίους στη Γαλατία Η ίδρυση το 43 π.Χ. του Λούγδουνου από τον Λούκιο Μουνάτιο Πλάνκο, τότε διοικητή της Γαλατίας, έγινε στην ταραγμένη περίοδο μετά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα στις 15 Μαρτίου του προηγούμενου έτους.
Η Ρώμη βρισκόταν σε πλήρη εμφύλιο πόλεμο, με κύριους αντιπάλους τον Μάρκο Αντώνιο και τη Σύγκλητο. Ο ιστορικός Δίων Κάσσιος αναφέρει ότι το 43 π.Χ., η Ρωμαϊκή Σύγκλητος ανέθεσε στον Μουνάτιο Πλάνκο και στον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, διοικητές της κεντρικής και της Ναρβωνικής Γαλατίας αντίστοιχα, να ιδρύσουν την πόλη για να εγκατασταθεί μια ομάδα Ρωμαίων προσφύγων που είχαν εκδιωχθεί από τη Βιέν από τους Αλλόβρογες και είχαν κατασκηνώσει στη συμβολή των ποταμών Σον και Ροδανού. Σύμφωνα με τον Δίωνα τον Κάσσιο, αυτό συνέβη για να κρατήσει τους δύο αξιωματούχους και τα στρατεύματά τους σε απόσταση από τον Μάρκο Αντώνιο, εναντίον του οποίου η Σύγκλητος μάχονταν.
Η γειτνίαση με τα σύνορα με τη Γερμανία κατέστησε το Λούγδουνο στρατηγικά σημαντικό για τους επόμενους τέσσερις αιώνες για την περαιτέρω επέκταση της Ρώμης στη Γερμανία, καθώς και πρωτεύουσα και διοικητικό κέντρο των γαλλικών επαρχιών. Ο μεγάλος πληθυσμός του το έκανε εμπορικό και οικονομικό κέντρο της Γαλατίας. Το αυτοκρατορικό νομισματοκοπείο δημιούργησε εκεί παράρτημα το 15 π.Χ. κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Οκταβιανού και παρήγαγε νομίσματα για τους επόμενους τρεις αιώνες.
Εκχριστιανισμός
αριστερά|μικρογραφία|Το αμφιθέατρο Κατά το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα, στην πόλη εμφανίστηκαν ιεραπόστολοι και διέδωσαν τον Χριστιανισμό, ήταν κυρίως Έλληνες της Μικράς Ασίας που είχαν εγκατασταθεί στο Λούγδουνο.
Το 177 μ.Χ. κατά τη διάρκεια χριστιανικών διωγμών 48 άτομα μαρτύρησαν στο αμφιθέατρο της συνοικίας Κρουά-Ρους, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Πόθεινος, πρώτος επίσκοπος της πόλης. Η εκκλησία, ωστόσο, ανέκαμψε γρήγορα, και ο Ειρηναίος, ο διάδοχος του Πόθεινου, έγινε ο πρώτος μεγάλος χριστιανός θεολόγος.
Τον 5ο αιώνα αυτή η πνευματική παράδοση διατηρήθηκε από έναν άλλο καταγόμενο από το Λούγδουνο, τον Σιδώνιο Απολλινάριο. και η πόλη έγινε ένα από τα πνευματικά κέντρα της Χριστιανοσύνης.
Παρακμή
Κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Ρώμης ανάμεσα στον Κλαύδιο Αλβίνο και τον Σεπτίμιο Σεβήρο, το Λούγδουνο τάχθηκε στο πλευρό του Αλβίνου. Μετά την επικράτηση του Σεβήρου το 197 μ.Χ., η πόλη λεηλατήθηκε και ερημώθηκε, η οικονομική της δραστηριότητα εξασθένησε και έπαψε να είναι πρωτεύουσα. Η πόλη πάνω στο λόφο Φουβριέρ εγκαταλείφθηκε και περιορίσθηκε σε έναν οχυρωμένο οικισμό στις όχθες του ποταμού Σον. Κατά την περίοδο της παρακμής και λίγο πριν την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατελήφθη από τους Βουργουνδούς το 457 και αργότερα, το 500, από τους Φράγκους.
Άγιος Αρσένιος Νάξου
Ο Άγιος Αρσένιος ή κατά τους ντόπιους Αγερσανί, είναι το μεγαλύτερο χωριό της πεδινής δυτικής Νάξου σε πληθυσμό και έκταση και από τα μεγαλύτερα του νησιού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 40-70 μέτρων και απέχει περίπου 7 χλμ από την Χώρα της Νάξου. Το 1952 αριθμούσε περίπου 900 κατοίκους. Κατά την απογραφή του 2011 οι κάτοικοι ήταν 717.
Κατά την παράδοση το όνομά του το πήρε από ένα μικρό εξωκλήσι, τον Άγιο Αρσένιο, που είναι κοντά στο χωριό. Η παλαιότερη αναφορά του τοπωνυμίου βρίσκεται σε έγγραφο του Δούκα Κρίσπου της 1 Απριλίου του 1435 ως "In lo luoco de Gersani" = στον τόπο του Γερσανιού.(Ν. Κεφαλληνιάδης - Αγερσανί Νάξου). Ο ιερός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σπυρίδωνα.
Θεωρείται από τα πιο εύφορα χωριά της Νάξου, με γεωργική καλλιέργεια αυτή, της περίφημης πατάτας Νάξου, όπου και σημειώνεται η μεγαλύτερη παραγωγή, ενώ έχει ανεπτυγμένη και κτηνοτροφία ιδίως αγελαδοτροφία. Παρά ταύτα σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τουριστικά επαγγέλματα, αφού στην περιοχή του Αγίου Αρσενίου ανήκουν οι ομορφότερες τουριστικές περιοχές (παραλίες) όπως του Αγίου Προκοπίου, της Αγίας Άννας και της Παραλίας Πλάκας.
Κατά τη διοικητική διιαίρεση της Νάξου ο Άγιος Αρσένιος Νάξου αποτελεί έδρα ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Νάξου στον οποίο περιλαμβάνονται και τα ακόλουθα χωριά και οικισμοί η Αγία Αννα, οι Άγιοι Πάντες, ο Άγιος Προκόπιος, ο Μάραγκας, ο Μαστοράκης και η Στελίδα.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (Πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγία Άννα ( 176 κ.), Αγίους Πάντες ( 103 κ.), Άγιο Προκόπιο ( 96 κ.), Μάραγκα ( 73 κ.), Μαστοράκη ( 5 κ.) και Στελίδα ( 157 κ.) την Δημοτική Κοινότητα Αγίου Αρσενίου ( 1327 κ.), όπου έχει οριστεί έδρα. Η Δ.Κ. Αγίου Αρσενίου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου (του πρώην Νομού Κυκλάδων), στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Οικισμός Μαστοράκης
Ο Μαστοράκης είναι ένας παλαιός εποχιακός αγροτικός οικισμός του Δημοτικού Διαμερίσματος του Αγίου Αρσενίου στη Νάξο. Απέχει από αυτόν περίπου 1,5 χλμ. και βρίσκεται στο δρόμο προς την παραλία της Αγίας Άννας. Κατά την απογραφή του 2001 είχε πραγματικό πληθυσμό 10 ατόμων (με μόνιμο πληθυσμό 4 άτομα), ενώ κατά την απογραφή του 1991 είχε καταγραφεί με μηδενικό πληθυσμό (δηλαδή δε βρέθηκαν κάτοικοι στις υπάρχουσες κατοικίες).
Αθλητισμός
Το χωριό του Αγερσανίου έχει την δική του ποδοσφαιρική ομάδα την Αναγγένηση Νάξου (παλαιότερα έφερε το όνομα Αγερσανί). Η ομάδα έχει συμμετοχές σε Δ' και Γ' Εθνικής και αγωνίστηκε τη σεζόν 1999–2000 στο Κύπελλο Ελλάδος όπου έπαιξε αντίπαλος μεταξύ άλλων του ΠΑΟΚ στο Γήπεδο Τούμπας, της Παναχαϊκής, του Ολυμπιακού Βόλου. Προκρίθηκε δεύτερη από τον όμιλο της και στον επόμενο γύρο αποκλείστηκε από τον ΟΦΗ με σκορ 3-0. Η ομάδα σημεραυ αγωνίζεται στον Β' Όμιλο της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Οικονομία του Μπασκορτοστάν
Η οικονομία του Μπασκορτοστάν είναι συνδυασμός οικονομικών δραστηριοτήτων και βιομηχανιών στην εθνική οικονομία της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν μιας από τις ηγετικές περιοχές της Ρωσίας.
Η οικονομία του Μπασκορτοστάν έχει μια διαφοροποιημένη δομή. Οι ειδικευμένοι κλάδοι του κλάδου είναι το συγκρότημα καυσίμων και ενέργειας, η διύλιση πετρελαίου, η χημική και πετροχημική βιομηχανία, η μηχανική, η δασοκομία κ.λπ.
Όσον αφορά την παραγωγή πετρελαίου, το Μπασκορτοστάν κατέχει την 9η θέση στη Ρωσική Ομοσπονδία για την εξευγενισμό και την παραγωγή πετρελαιοειδών. Είναι 1η στη διύλιση πετρελαίου, παραγωγή βενζίνης, πετρέλαιου εσωτερικής καύσης και μαζούτ, 4η στη παραγωγή τρόλεϊ, 5η στα λεωφορεία, ενώ παράγει το 19% της καυστικής σόδας που παράγεται στη Ρωσική Ομοσπονδία, το 53% της ισοβουτίλης και των βουτυλαλκοολών, το 58% του ανθρακικού νατρίου και είναι ο μόνος εγχώριος παραγωγός λευκού αιθάλης και μαγειρικής σόδας. Η δημοκρατία έχει αναπτυγμένη υποδομή και κτιριακή υποδομή. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η δομή του ΑΠΠ του Μπασκορτοστάν για το 2013
Ακαθάριστο περιφερειακό προϊόν
Το Μπασκορτοστάν είναι μία από τις ηγετικές περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας όσον αφορά το ακαθάριστο περιφερειακό προϊόν. Σύμφωνα με την Ρωσική Στατιστική Υπηρεσία (Ροσστάτ), το ακαθάριστο προϊόν της δημοκρατίας ήταν:
Οικονομική ανάπτυξη
Η ανάπτυξη της οικονομίας του Μπασκορτοστάν οφείλεται στους ακόλουθους παράγοντες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Ανδρέας Δρακόπουλος
Ο Ανδρέας Δρακόπουλος είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Κωνσταντίνου Δρακόπουλου και της Ελένης Μερκάτη. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την οικογένεια Νιάρχου και είναι εγγονός της Μαρίας Νιάρχου, αδελφής του εφοπλιστή Σταύρου Νιάρχου, ενώ από την πλευρά της μητέρας του κατάγεται από την παλαιά ζακυνθινή οικογένεια Μερκάτη και είναι δισέγγονος του Αλέξανδρου Μερκάτη, κτηματία και αυλάρχη του βασιλιά Κωνσταντίνου. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε οικονομικές επιστήμες στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας.
Υπήρξε ο αγαπημένος ανηψιός του Σταύρου Νιάρχου, ο οποίος του κληροδότησε το 10% των μετοχών της εταιρείας Willow Trust Company. Η τελευταία διαχειριζόταν το σύνολο της περιουσίας του Σταύρου Νιάρχου που αποτελείτο από ναυτιλιακές εταιρείας και συμμετοχές σε μετοχικά κεφάλαια και ομόλογα. Με την ίδια διαθήκη ιδρύθηκε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στο οποίο κληροδοτήθηκε το 20% της Willow Trust Company και στο διοικητικό συμβούλιο του οποίου τοποθετήθηκε πρόεδρος. Επί προεδρίας του το Ίδρυμα έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 5.100 δωρεές σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς ανά τον κόσμο μεταξύ των οποίων το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος κ.α.
Επιδεικνύοντας ιδιαίτερη αφοσίωση στο φιλανθρωπικό έργο, τόσο στον προσωπικό όσο και στον δημόσιο βίο του, ο Ανδρέας Δρακόπουλος αποτελεί μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου Rockefeller, στη Νέα Υόρκη, του Πανεπιστημίου Johns Hopkins (JHU) στη Βαλτιμόρη, και του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) στην Ουάσιγκτον. Επιπλέον, είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ινστιτούτου Βιοηθικής Berman στο JHU και επίτιμο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης (NYPL), του οποίου διετέλεσε ενεργό μέλος κατά την περίοδο 2003-2010. Από το 2009 έως το 2018 διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Peterson στην Ουάσιγκτον και κατά τις περιόδους 2012-2018 και 2019-2020, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Dalton School στη Νέα Υόρκη.
Έχει, επίσης, στηρίξει επί σειρά ετών πληθώρα πρωτοβουλιών μέσα από προσωπικές δωρεές του, κυρίως στους τομείς της παιδείας, των τεχνών, του πολιτισμού και της υγείας. Έχει υποστηρίξει, μεταξύ άλλων, τη δημιουργία του Dracopoulos iDeas Lab στο CSIS και τη δημιουργία του Dracopoulos-Bloomberg Bioethics iDeas Lab στο Ινστιτούτο Βιοηθικής Berman του JHU, καθώς επίσης και τη δημιουργία έδρας διευθυντή στο Ινστιτούτο Βιοηθικής Berman του JHU. Μέσω προσωπικών δωρεών του συνεχίζει να συμβάλει στο σημαντικό έργο πλήθους μη κερδοσκοπικών οργανισμών.
Έχει την τιμή να έχει λάβει σειρά διακρίσεων για το έργο του. Το 2022, ο οργανισμός New York Landmarks Conservancy τίμησε τον Ανδρέα Δρακόπουλο με τον τίτλο «Ζωντανό Ορόσημο» (Living Landmark) για την αξιοσημείωτη συνεισφορά του στην πόλη της Νέας Υόρκης. Το 2021, χειροθετήθηκε με το οφφίκιο του Άρχοντος Μεγάλου Ρήτορα, από τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α’ και ανακηρύχθηκε Επίτιμος Αρχηγός του Τάγματος του Πυροσβεστικού Σώματος της πόλης της Νέας Υόρκης - Fire Department of the City of New York (FDNY). Πρόκειται για την ύψιστη αναγνώριση σε πολίτη από το FDNY, σε αναγνώριση της ιδιαίτερα σημαντικής προσφοράς του στον οργανισμό. Το 2018 τιμήθηκε από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής. Το 2016, ο Ανδρέας Δρακόπουλος είχε τιμηθεί, επίσης, ως Αξιωματούχος της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, και το 2012 με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ζει στη Νέα Υόρκη.
Ισότοπα του φωσφόρου
Ο φωσφόρος (P) έχει μόνο ένα σταθερό ισότοπο το 31P. Τα ραδιοϊσότοπα του φωσφόρου περιλαμβάνουν :
Το 32P. Εκπέμπει σωματίδια β (1.71 MeV) και έχει ημιζωή 14.3 μέρες. Χρησιμοποιείται συνήθως για ραδιοεπισήμανση του DNA και RΝΑ στα βιοχημικά εργαστήρια. Εξαιτίας της υψηλής ενέργειας των β-σωματιδίων που διαπερνούν το δέρμα και τον κερατοειδή χιτώνα και επειδή κάθε κατάποση, εισπνοή, απορρόφηση του ισοτόπου 32P περνάει εύκολα στα οστά και στα νουκλεϊνικά οξέα, ο "Οργανισμός για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγεία (OSHA)" των Η.Π.Α. απαιτεί από τους εργαζόμενους στα εργαστήρια να φορούν να φορούν κατάλληλα ρούχα, γάντια και προστατευτικά γυαλιά όταν εργάζονται με το ισότοπο 32P.
Το 33P. Εκπέμπει και αυτό β-σωματίδια μικρότερης όμως ενέργειας (0.25 MeV) και έχει ημιζωή 25.4 μέρες. Χρησιμοποιείται σε βιοχημικά εργαστήρια όπου οι εκπομπές χαμηλότερης ενέργειας αποτελούν πλεονέκτημα όπως π.χ. στον προσδιοριαμό της αλληλουχίας των αζωτούχων βάσεων του DNA.
Σημειώσεις
φωσφορος Κατηγορία:Φωσφόρος
Γεώργιος Ζαρίφης
Ο Γεώργιος Ζαρίφης (1807 - 1884) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικό
Γιος του Γιάγκου ή Ιωάννη Ζαρίφη και της Ταρσίτσας, ο Γεώργιος Ζαρίφης γεννήθηκε το 1807, στο εξοχικό των Ζαρίφηδων, στο Μέγα Ρεύμα του Βοσπόρου, στη νήσο Αλώνη (Πασά Λιμάνι) κοντά στο Προικονήσι, της Προποντίδας, στα Ευρωπαϊκα παράλια (σημερινό Αναβούτκιοι). Με την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821 όπου και ξέσπασε μεγάλος διωγμός των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη αποδήμησε δεκαπεντάχρονος μαζί με τους γονείς του στην Οδησσό, όπου εκεί προστατεύτηκε από τον τότε Τσάρο της Ρωσίας και σπούδασε στο Λύκειο Ρισελιέ. Το 1830 ήλθε στην Ελλάδα και διορίστηκε επί Ι. Καποδίστρια γραμματέας της διοικήσεως Καρύταινας. Μετά τον θάνατο του Καποδίστρια και σε ηλικία 25 ετών, όντας το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, απογοητευμένος από τη μιζέρια της επαρχιώτικης ζωής και τη νοοτροπία στη μικρή κοινωνία, άρπαξε την οικογένεια του και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και άπλωσε τα φτερά του. Ο Ζαρίφης απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1884 στην Κωνσταντινούπολη. Η σύζυγος του Ελένη (το γένος Στέφανου Ζαφειρόπουλου), μετά το θάνατο του, προσπάθησε να διασώσει τα περίφημα Διδασκαλεία.
Επιχειρηματικές δραστηριότητες
Προσελήφθη υπάλληλος στο κατάστημα του Στέφανου Ζαφειρόπουλου όπου ρίχτηκε στη δουλειά και μέσα σε δυο χρόνια η επωνυμία της επιχείρησης μεταβλήθηκε σε «Ζαφειρόπουλος & Ζαρίφης». Ο Γεώργιος Ζαρίφης κράτησε την ελληνική του υπηκόοτητα, παρά τις δελεαστικές προτάσεις του Σουλτάνου να γίνει «ραγιάς», με αντάλλαγμα υψηλά αξιώματα και παντρεύτηκε την Ελένη Ζαφειροπούλου, κόρη του συνέταιρου του, Δημήτρη Ζαφειρόπουλου. Στη συνέχεια ο Γ. Ζαρίφης ίδρυσε δικό του εμπορικό οίκο που τον μετέτρεψε σε σημαντική εμπορική τράπεζα, η οποία ανέλαβε το τούρκικο χρέος. Μαζί και με άλλους Έλληνες τραπεζίτες, Κωνσταντινοπολίτες και Χιώτες, πρωτοστάτησε στην επιβολή του πρώτου Διεθνή Οικονομικού Ελέγχου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέρ των Ελλήνων αλλά και ξένων πιστωτών. Συνέπεια αυτού ήταν ο Γ. Ζαρίφης να γίνει κυριολεκτικά πάμπλουτος. Σημειώνεται ότι ο οικονομικός εκείνος έλεγχος που επιβλήθηκε τελικά το 1888 έπαυσε να ισχύει το 1923 με μονομερή απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ.
Φιλανθρωπικό έργο
Ο Ζαρίφης έγινε πλούσιος, και επιδόθηκε με μοναδική γενναιοδωρία προς τους εθνικούς, εκπαιδευτικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς. Επί σαράντα χρόνια διέθετε συνέχεια σημαντικά χρηματικά ποσά για την ίδρυση και την διατήρηση σχολείων, σε υποτροφίες απόρων φοιτητών, και σε άλλες φιλανθρωπίες. Ο Γ. Ζαρίφης πρόσφερε μεγάλα χρηματικά ποσά σε όλα τα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Κωνσταντινούπολης (Μεγάλη του Γένους Σχολή, Ελληνικά Νοσοκομεία, Ορφανοτροφεία κ.α). Παρόλα αυτά, κατά μαρτυρία του εγγονού του, μόνο ένα φέρει το όνομα του, δόθηκε η προσωνυμία μάλιστα μετά το θάνατο του, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για προγενέστερες δωρεές. «Ζαρίφειον» ονομάστηκε δηλ. ένα παράρτημα του Εθνικού Νοσοκομείου του Μπαλουκλί. Το 1865 σε επίσκεψη του στην Προύσα, διαπιστώνοντας πως κανένας Έλληνας δε μιλούσε ελληνικά, προσφέρθηκε να κτίσει δυο σχολεία, ένα αρρένων και ένα θηλέων και υποσχέθηκε και ένα Γυμνάσιο, εφόσον μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια τα παιδιά μιλούσαν ελληνικά. Μαζί με άλλους εύπορους Έλληνες ένωσε τις προσπάθειες του και ίδρυσε σωματεία με σκοπό τη διάδοση των Ελληνικών Γραμμάτων.
Το σημαντικότερο ευεργετικό έργο του εκτός των σχολείων στην Προύσα, ήταν τα Ζαρίφεια διδασκαλεία Φιλιππούπολης στη Φιλιππούπολη και στα Θεραπειά αρρένων και θηλέων, ο Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινούπολης, η φιλοεκπαιδευτική και φιλανθρωπική αδελφότης Αγαπάτε Αλλήλους που έστελνε δασκάλους και δασκάλες στα χωριά της Θράκης και Μακεδονίας αλλά και η ίδρυση της Φιλεργού Εταιρίας Κωνσταντινουπόλεως (1866-77) που προμήθευε εργαλεία σε άπορους τεχνίτες, υλική βοήθεια σε φτωχούς βιοτέχνες, υλικά ραπτικής και χειροτεχνίας σε φτωχές οικογένειες κ.α Από τη μεγάλη του χορηγία ανοικοδομήθηκε αποκλειστικά, το νέο ιδιαίτερα επιβλητικό κτίριο της Μεγάλης του Γένους Σχολή, στη περιοχή Φανάρι. Το 1875 ιδρύει τα Ζαρίφεια Διδασκαλεία, ανώτερο πνευματικό ίδρυμα, με στόχο οι απόφοιτοι, δάσκαλοι και δασκάλες, να αναλάβουν τη μόρφωση των Ελληνοπαίδων. Για τη συντήρηση της σχολής χορηγούσε χίλιες χρυσές λίρες το χρόνο.
Μία από τις δωρεές του, αν και δεν περιλαμβάνεται σ’ εκείνες που αναφέρονται στις βιογραφίες του, αφορούσε στην ανέγερση Παρθεναγωγείου στην Τρίγλια, το οποίο «συνετηρείτο παρά τε της κοινότητος και εκ δωρεάς του αειμνήστου εθνικού ευεργέτου Γεωργίου Ζαρίφη», όπως αναφέρει ο Τρύφων Ευαγγελίδης στο «Βρύλλειον-Τριγλεία» (σελ. 81). Η πραγματική ιστορία, όμως, για τη δωρεά αυτή του Γεωργίου Ζαρίφη περιγράφεται στην από 10.1.1885 επιστολή της Εφοροδημογεροντίας Τριγλίας προς τον Λεωνίδα Ζαρίφη, πρωτότοκο γιο του Γεωργίου, η οποία καταχωρήθηκε στις σελίδες 108-109 του Κώδικα Προικοσυμφώνων της περιόδου 1877-1898, της Εφοροδημογεροντίας Τριγλίας, που φυλάσσετα ι στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ). Η επιστολή δημοσιεύτηκε και στο φύλλο 72/ Σεπτέμβριος 1990 των Τριγλιανών Νέων, με τίτλο «Ιστορικά Χρονικά της Παλιάς Τρίγλιας», και συγγραφέα τον «Ιστορικό» (ψευδώνυμο του Σωτήρη Στ. Βουλγαράκη, μάλλον). Δυστυχώς, ο συγγραφέας του άρθρου δεν αναφέρει την πηγή, δηλαδή τον Κώδικα Προικοσυμφώνων, στον οποίο καταχωρήθ ηκε αυτή η σημαντική και αποκαλυπτική επιστολή, για την ιστορία του κτιρίου που σώζεται ανακαινισμένο μέχρι σήμερα (2021). Με την επιστολή αυτή η Εφοροδημογεροντία ευχαριστεί τον Λεωνίδα Ζαρίφη, για τη γενναιόδωρη δωρεά της μητέρας του, με το ποσό των 45 λιρών ετησίως, για τη συντήρηση του κτιρίου του Παρθεναγωγείου, που ιδρύθηκε με δωρεά του συζύγου της Γεωργίου Ζαρίφη. Στην επιστολή παρατίθεται αυτούσια με όλα τα σημαντικά στοιχεία για το κτίριο και το σχετικό υλικό, στο άρθρο "Τα Παλιά Σχολεία της Τρίγλιας" στο forum των Απανταχού Τριγλιανών Απογόνων www.triglianoi.gr.
Μετά θάνατον
Συνεχιστές του έργου του μέχρι το 1922 ήταν ο γιος του Λεωνίδας Ζαρίφης (1840 -1923) και στη συνέχεια ο εγγονός του, γιος του προηγουμένου Κωνσταντίνος Ζαρίφης (1891 - 1979). Ο εγγονός του Γεώργιος Ζαρίφης (1880-1943) επίσης γιος του Λεώνίδα έγραψε το βιβλίο Οι αναμνήσεις μου Ένας κόσμος που έφυγε: Κωνσταντινούπολη 1800 -1920 Εκδόσεις Τροχαλία 2002. === Ζαρίφειος Παιδαγωγική Ακαδημία === Το 1923 ιδρύεται το Διδασκαλείο στην Αλεξανδρούπολη, όπου φοιτούσαν απόφοτοι τρίτης Γυμνασίου και αυτό γιατί το Κάραγατς, στο οποίο είχε μεταφερθεί και λειτουργήσει για 11 μήνες το Αρχιγένειο Διδασκαλείο των Επιβατών, παρέμεινε τελικά στην τούρκικη Θρακη (Συνθήκη Λωζάνης). Το 1934 το Διδασκαλείο έγινε Ακαδημία( μια από τις πρώτες έξι στην Ελλάδα). Ο εγγονός του Γ.Ι. Ζαρίφη στις 15 Ιουνίου 1936 παρέστη στην Αλεξανδρούπολη στα εγκαίνια της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, τα οποία η Αυτού Μεγαλειότης βασιλευς των Ελλήνων, Γεώργιος ο Β΄ τίμησε με την παρουσία του. Μέχρι και σήμερα ίσως είναι το μόνο μνημείο στην Ελλάδα που φέρει το όνομα Ζαρίφηδων, οι οποίοι και είχαν δωρήσει ένα πιάνο αλλά και χρηματικό ποσό για την αγορά μουσικών οργάνων και επίπλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Γεωργιος