cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
Προϊστορία
Η απαρχή του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου επίσημα υπήρξε η επίθεση στη χωροφυλακή Λιτοχώρου στις 31 Μαρτίου 1946, την παραμονή των πρώτων βουλευτικών εκλογών έπειτα από δέκα ολόκληρα χρόνια. Τον Σεπτέμβριο του 1946, επίσης, οι αντάρτες επιτίθενται εναντίον μικρών ή μεγάλων πόλεων, όπως η Δεσκάτη (21 Σεπτεμβρίου) και η Νάουσα (30 Σεπτεμβρίου). Καθοδηγητής του ένοπλου αγώνα και ιδρυτής του ΔΣΕ υπήρξε το ΚΚΕ. Η δράση των αντάρτικων ομάδων συντονιζόταν από το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών, το οποίο δημιουργήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1946. Συγκεκριμένα την ημερομηνία αυτή, πολλοί αρχηγοί ένοπλων ομάδων και ο Μάρκος Βαφειάδης συναντήθηκαν στο χωριό Τσούκα στα βουνά των Αντιχασίων και συγκρότησαν ενιαίο στρατό. Στις 13 Νοεμβρίου της χρονιάς αυτής επιτίθενται οι δυνάμεις του «ΔΣΕ στο χωριό Σκρα κοντά στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα σε βάρος του τακτικού στρατού με βαριές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Ακολουθούν και αλλού επιθέσεις σε τοπικές φρουρές και σταθμούς χωροφυλακής στη δυτική Μακεδονία, Έβρο και ελληνοαλβανικά σύνορα. Με τη διαταγή υπ' αριθμόν 19 του Γενικού Αρχηγείου στις 27 Δεκεμβρίου του 1946 οι αντάρτικες δυνάμεις μετονομάζονται σε Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας.
Συγκρότηση, ιεραρχία και δράση
μικρογραφία|Οργάνωση και βάσεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, καθώς και δίοδοι εισόδου στην Ελλάδα στηριζόμενα στην προπαγάνδα της Κυβέρνσης της Αθήνας περί "ξενόφερτων μαχητών" Ως αντάρτικος στρατός, στα πρώτα χρόνια του εμφυλίου απέφευγε τις μάχες παρατάξεως με τα υπέρτερα σε αριθμό και οπλισμό τμήματα του εθνικού στρατού, ενώ ως στρατηγική μετά το δεύτερο μισό του εμφυλίου επιλέχθηκε η μετατροπή του σε τακτικό στρατό και επιδιώχθηκε η κατάληψη μια μεγάλης πόλης ή κωμόπολης που θα χρησίμευε ως πρωτεύουσα.
Το δεύτερο έτος του πολέμου (1947) η ηγεσία του ΚΚΕ επιχείρησε να εγκαταλείψει μερικώς την ανταρτική τακτική και να προσδώσει στο ΔΣΕ τα χαρακτηριστικά ενός τακτικού λαϊκού στρατού. Για τον σκοπό αυτό προχώρησε σε πλήρη διοικητική συγκρότηση των μονάδων χωρίζοντας την επικράτεια δράσης τους σε έξι επιμέρους αρχηγεία (Πελοποννήσου, Ηπείρου, Στερεάς, Κεντρικής Μακεδονίας, Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης), που υπάγονταν στο γενικό στρατηγείο του. Στις ορεινές περιοχές που βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο των ανταρτών εγκαταστάθηκαν τα λεγόμενα περιφερειακά γραφεία. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1947 ανακοινώθηκε η ίδρυση της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και το καλοκαίρι του 1948 με σχετικό διάταγμα του υπουργού στρατιωτικών της ΠΔΚ ο ΔΣΕ αναβαπτίσθηκε σε πλήρως τακτικό στρατό, με τη δημιουργία δυο κλιμακίων, για τη νότια και τη βόρεια Ελλάδα αντίστοιχα. Στις 26 Αυγούστου ο Νίκος Ζαχαριάδης ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη ενός νέου πολιτικοστρατιωτικού σχηματισμού του Ανώτατου Πολεμικού Συμβουλίου, ενώ ο Μάρκος Βαφειάδης ηγείτο του Γενικού Αρχηγείου. Παράλληλα με τις μάχιμες μονάδες, υπήρχαν και σχολές εκπαίδευσης (αξιωματικών και υπαξιωματικών), σχολές δολιοφθορών, σχολές μηχανικού, κλπ. Καταβλήθηκε επίσης προσπάθεια για τη συγκρότηση υγειονομικής υπηρεσίας, η οποία λειτουργούσε υπό αντίξοες συνθήκες. Ο οπλισμός του ΔΣΕ ήταν κυρίως όπλα που είχαν περιέλθει στην κατοχή του ΕΛΑΣ κατά τη διάρκεια της κατοχής και δεν παραδόθηκαν μετά τη Βάρκιζα. Επίσης, αρκετά όπλα κατασχέθηκαν έπειτα από επιτυχείς επιχειρήσεις εναντίον του εθνικού στρατού, τμημάτων χωροφυλακής ή παρακρατικών ομάδων. Τέλος, ένα μικρό μέρος βαρέως κυρίως οπλισμού, παραχωρήθηκε από τους Γιουγκοσλάβους κομμουνιστές. Όσον αφορά στη διοίκηση των μονάδων, ο ΔΣΕ είχε εισάγει τη διαρχία, που την αποτελούσε ο στρατιωτικός διοικητής και ο πολιτικός επίτροπος.
Τέλη 1946 και 1947
Τρεις μέρες μετά την ίδρυση του ΔΣΕ κατελήφθη προσωρινά η Υπάτη. Η πιο σημαντική επιτυχία του ΔΣΕ στις αρχές του 1947 είναι στις 14 Φεβρουαρίου 1947 η προσωρινή κατάληψη της Σπάρτης και η απελευθέρωση αριστερών φυλακισμένων.
1948 και 1949
Η μεγαλύτερη μάχη του τρίχρονου Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου έλαβε χώρα στους ορεινούς όγκους του Γράμμου και του Βιτσίου το καλοκαίρι του 1948. Στη μάχη αυτή με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Κορωνίς ο κυβερνητικός Εθνικός Στρατός παρέταξε 100.000 στρατιώτες και ο ΔΣΕ 12.000. Οι μάχες κράτησαν από τις 16 Ιουνίου μέχρι και τις 21 Αυγούστου 1948 και ήταν σφοδρότατες και πολύνεκρες. Ο κυβερνητικός στρατός διέσπασε την αμυντική γραμμή των μονάδων του ΔΣΕ μεταξύ Γράμμου και Βιτσίου, απέκοψε τη μεταξύ τους επικοινωνία και σχημάτισε κλοιό στις μονάδες του Γράμμου. Το βράδυ της 21ης Αυγούστου οι δυνάμεις του ΔΣΕ του Γράμμου μετά από σκληρή μάχη έσπασαν τον κλοιό του κυβερνητικού στρατού και με εντολή του Μάρκου Βαφειάδη πραγματοποίησαν ελιγμό προς ανατολικά, και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Βιτσίου. Ο ελιγμός από τον Γράμμο στο Βίτσι θεωρείται μία από τις σημαντικότερες, από στρατιωτικής πλευράς, κινήσεις τακτικής του ΔΣΕ κατά τη μάχη. Ο κυβερνητικός στρατός κατέλαβε μεν το Γράμμο αλλά απέτυχε να εξουδετερώσει το ΔΣΕ. Οι απώλειες και των δύο αντιπάλων ήταν μεγάλες, αλλά ο ΔΣΕ δε θα καταφέρει να καλύψει έκτοτε τα κενά των μονάδων του. Την άνοιξη του 1949 ο ΔΣΕ αιφνιδίασε τον κυβερνητικό στρατό και ανακατέλαβε το Γράμμο. Το καλοκαίρι όμως του 1949 ο κυβερνητικός στρατός έχοντας εξουδετερώσει τις διάσπαρτες δυνάμεις του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο, τη Ρούμελη και τη Θεσσαλία στράφηκε πλέον απερίσπαστος κατά των κύριων δυνάμεων του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι. Στα τέλη Αυγούστου του 1949 ο κυβερνητικός στρατός, με την άφθονη υλική βοήθεια των Αμερικανών, με 100.000 στρατιώτες, με τεθωρακισμένα, πυροβολικό και αεροπορία κατέβαλε το ΔΣΕ στο μέτωπο Γράμμου-Βιτσίου. Οι δυνάμεις του ΔΣΕ αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τη σφοδρή επίθεση πέρασαν τα σύνορα και εγκαταστάθηκαν προσωρινά στην Αλβανία. Μετά την ήττα του ΔΣΕ οι μαχητές του από την Αλβανία μεταφέρθηκαν και εγκαταστάθηκαν σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ελλάδα μετά το 1974 (εξαιρουμένων των Σλαβομακεδόνων).
Ηγετικές μορφές του ΔΣΕ
Μεταξύ άλλων, ηγετικές θέσεις στο ΔΣΕ κατείχαν οι Χαρίλαος Φλωράκης (‘Καπετάν-Γιώτης’), Κωστής Καραγιώργης, Γιάννης Αλεξάνδρου (‘Διαμαντής’), Κώστας Κολιγιάννης, Αλέξανδρος Ρόσιος (‘Υψηλάντης’), Γιώργος Ερυθριάδης (‘Πετρής’), Στέφανος Γκιουζέλης, Δημήτρης Παλαιολόγος, Νίκος Θεοχαρόπουλος (‘Σκοτίδας’), Θανάσης Γκένιος (‘Λασάνης’) κ.ά.
Μέγεθος και σύνθεση του ΔΣΕ
αριστερά|μικρογραφία|249x249εσ|Μέλη του ΔΣΕ Υπάρχει γενική συμφωνία μεταξύ των ιστορικών πηγών ότι σε ολόκληρη τη διάρκεια του εμφυλίου πέρασαν από τις γραμμές του ΔΣΕ περίπου 100.000 άνδρες και γυναίκες, ενώ στην φάση της πλήρους ανάπτυξής του, κατά τα μέσα του 1948, ο αριθμός είχε φτάσει τους 26.000. Δεν υπάρχουν ακριβείς αριθμοί σχετικά με την σύνθεση του Δημοκρατικού Στρατού. Σύμφωνα με τους Βερέμη, Κλόουζ το 80% ήταν νέοι κάτω των 25 ετών. Είναι βέβαιο ότι πρόκειται για σώμα με υπεραντιπροσώπευση εφήβων, ιδιαίτερα με την πάροδο του χρόνου μειώνονταν ο μέσος όρος ηλικίας. Από τις γυναίκες επίσης η πλειοψηφία ήταν νεαρής ηλικίας: 16-19 ετών. Είναι φυσικό ότι δεν διέθετε η πλειοψηφία του ΔΣΕ μαχητική εμπειρία, αφού διέρχονταν την παιδική ηλικία το μεγαλύτερο μέρος του, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η πλειονότητα των μαχητών του ΔΣΕ ήταν αγρότες και κάτοικοι αγροτικών περιοχών. Ίσως υπερέβαιναν το 75 -80% του συνόλου των ανταρτών. Μεταξύ όμως των κομματικών στελεχών και των αξιωματικών του ΔΣΕ οι αγρότες υποαντιπροσωπεύονταν. Ως προς το μορφωτικό επίπεδο αυτοί που είχαν στοιχειώδη μόρφωση κυμαίνονταν στο 90%. Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για χαμηλής μόρφωσης μαχητές. Αυτό οφειλόταν στο ό,τι στρατολογούνταν άτομα από τις πλέον απομακρυσμένες περιοχές της ελληνικής επαρχίας. Γενικά, ο ΔΣΕ στην πλειοψηφία του αποτελούνταν από ακούσια στρατολογημένους νέους και εφήβους αγρότες και αγρότισσες και από ένα σημαντικό αριθμό Σλαβομακεδόνων-Βουλγάρων, που είχαν πολύ μικρή σχέση με τον μαρξισμό και τα οράματα του ΚΚΕ. Αντίθετα, ο Ελληνικός Στρατός είχε περισσότερα κοινά στοιχεία με τον ΕΛΑΣ καθώς σ' αυτόν εντάχθηκαν εκατοντάδες ή χιλιάδες πρώην ελασίτες, κάτι που ο πολιτικός επιστήμονας Νίκος Μαραντζίδης χαρακτηρίζει «ειρωνεία της Ιστορίας». Σημαντική σημείωση στη σύνθεση του ΔΣΕ και τη διαδικασία στρατολόγησης και από τις δύο μεριές, είναι η εκτόπιση και φυλάκιση του κύριου όγκου του ΕΛΑΣ (100.000 περίπου κρατούμενοι έως το 1947 από την κυβέρνηση της Αθήνας), η περίοδος της Λευκής τρομοκρατίας με 3500 περίπου εκτελεσμένους σε όλη τη χώρα καθώς και η λειτουργία της Μακρονήσου ως χώρος εκτοπισμού των δημοκρατικών στρατιωτών, με τη μεθοδολογία μέσω βασανιστηρίων για την υπογραφή δηλώσεων μετανοίας ενάντια στο ΚΚΕ και το κομμουνιστικό κίνημα.
Σύμφωνα με αναφορές των ίδιων των αξιωματικών του ΔΣΕ, η στρατολόγηση στις τάξεις του ΔΣΕ γινόταν είτε από τον παράνομο μηχανισμό στις πόλεις - που όμως άργησε να λειτουργήσει - είτε από την στρατολόγηση σε ότι είχε αφήσει όρθιο η πολιτική των "ανταρτόπληκτων" χωριών που εφάρμοσε ο Εθνικός Στρατός στην ύπαιθρο. Η γενική οδηγία ήταν η στρατολόγηση να γίνεται από οικογένειες ΕΑΜιτών, ώστε να υπάρχει και συνοχή και συνειδητή πειθαρχία στις συνθήκες του αντάρτικου αγώνα. Βέβαια δεν έλειψαν και οι βίαιες στρατολογήσεις. Σύμφωνα με τους Στάθη Καλύβα και Νίκο Μαραντζίδη μόνο το 10% των στρατιωτών κατατάχτηκε εθελοντικά.
Εθνοτική σύνθεση
Από εθνοτική πλευρά οι Σλαβομακεδόνες συγκροτούσαν το 20-25% της δύναμης του ΔΣΕ σε όλη τη διάρκεια του πολέμου (15.000-20.000 άτομα). Με δήλωσή του το 1947, ο Νίκος Ζαχαριάδης έθεσε ζήτημα πλήρους αποκατάστασης του "μακεδονικού λαού" ύστερα από τη νίκη του Δημοκρατικού Στρατού (δήλωση που πιθανώς να ήταν κίνηση τακτικής σε μια προσπάθεια μεγαλύτερου προσεταιρισμού των Σλαβομακεδόνων-Βουλγάρων). Επίσης επιχείρησαν την στρατολόγηση και των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης, εκμεταλλευόμενοι τη δυσφορία τους απέναντι στο ελληνικό κράτος. Πράγματι συγκροτήθηκε ένα μικρό τάγμα, ονόματι Τάγμα Οθωμανών, συνολικής δύναμης 200-300 ατόμων, προερχόμενων κυρίως από τα πομακικά χωριά και άλλοι 2.000-3.000 για βοηθητικές θέσεις. Γενικά οι μουσουλμάνοι δεν υπήρξαν συνεργάσιμοι για λόγους θρησκευτικούς, αμοιβαίας καχυποψίας, κοινοτικούς και μορφωτικούς. Πολλοί λιποτάκτησαν προς τον ελληνικό στρατό. Ο ΔΣΕ επιχείρησε να στρατολογήσει και Τσάμηδες απευθύνοντας αίτημα στην Αλβανία τόσο το 1947 διά του Βαφειάδη όσο και το 1948. Και στις δύο περιπτώσεις απορρίφθηκε το αίτημα. Η αλβανική πλευρά ήταν αρνητική σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο από τον φόβο εισβολής του ελληνικού στρατού στην Αλβανία. Στις αρχές του 1949, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Μεχμέτ Σέχου συμφώνησε και αποφάσισε επιστράτευση Τσάμηδων "για την απελευθέρωση της πατρίδας τους". Οι Τσάμηδες αρνήθηκαν να υπακούσουν και μέχρι τις αρχές Απριλίου μόλις 130-150 άτομα εντάχθηκαν στον ΔΣΕ. Υπήρχαν πληροφορίες ότι περίπου 800 άτομα εκτοπίστηκαν σε στρατόπεδα εργασίας λόγω των αντιδράσεών τους.
Ο ΔΣΕ και οι αιχμάλωτοι
Αρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής κατάταξής τους στον ΔΣΕ ή απελευθέρωσής τους. Άλλοι εντάσσονταν για να αποφύγουν τη θανάτωσή τους ή τον βασανισμό τους, ή χρησιμοποιούνταν για λόγους προπαγάνδας υπογράφοντας δηλώσεις αυτομόλησης στον ΔΣΕ. Αρκετοί εκτελέστηκαν (π.χ. Μάρτιος 1948: 120 από 180 αιχμαλώτους οπλίτες και αξιωματικοί στον Τσαμαντά Μουργάνας) ή μεταφέρθηκαν στις ανατολικές χώρες (π.χ. Τσεχοσλοβακία 200-300 αξιωματικοί του τακτικού στρατού).
Η αντιμετώπιση
Η ονομασία Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας δεν χρησιμοποιούταν από τους κύκλους που δεν ήταν ιδεολογικά προσκείμενοι στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των τότε κρατικών αρχών, για την περιγραφή των φιλικά προσκείμενων προς το κόμμα ανταρτών. Αντ' αυτής, συνηθιζόταν ο υποτιμητικός όρος συμμορίτες, ενώ λόγω της εθνικής ανομοιογένειας του ΔΣΕ ήταν συνήθης και ο όρος Σλαβοκομμουνιστές.
Τζιοβάνι Πρίντσι
Ο Βαρόνος Τζιοβάνι Πρίντσι ήταν ιταλός ευγενής και αντιπρόξενος του Τράπανι (Βασίλειο της Σικελίας).
Στις αρχές του 19ου αιώνα ήταν ο ιδιοκτήτης των αλυκών Σαλίνε ντι Καλάτσι στο σημερινό δήμο του Τράπανι στη Σικελία.
Άντζελα Γκρέκα
Η Άντζελα Γκρέκα (πραγματικό ονοματεπώνυμο Ανθή Αξελιθιώτου, Πειραιάς 25 Ιανουαρίου 1940 - Αθήνα 8 Μαΐου 2016) ήταν Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Πρωτοεμφανίστηκε στο τραγούδι το 1955 και το 1960 συνόδευσε το Γιάννη Παπαϊωάννου στις ΗΠΑ ενώ ηχογράφησε το "Να πεθάνεις να πεθάνεις'" του Μάρκου Βαμβακάρη. Πέθανε στις 8 Μαΐου του 2016 σε ηλικία 76 ετών και 2 μέρες αργότερα κηδεύτηκε στο Γ΄ Νεκροταφείο στη Νίκαια.
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας
Ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας (1006 - 22 Μαΐου 1067) Βυζαντινός αυτοκράτορας (24 Νοεμβρίου 1059 - 22 Μαΐου 1067) ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας από την Δυναστεία των Δουκών. Ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας ήταν μεγαλύτερος γιος του Ανδρόνικου Δούκα ενός Παφλαγόνα ευγενή που υπηρέτησε κατά πάσα πιθανότητα κυβερνήτης στην Μυσία, απόγονος του Ανδρόνικου Δούκα του γνωστού επαναστάτη την εποχή του Λέων ΣΤ΄. Την περίοδο που κυβέρνησε την Βυζαντινή αυτοκρατορία οι Νορμανδοί κατέλαβαν τις υπόλοιπες περιοχές στην νότια Ιταλία και οι Ούγγροι στα Βαλκάνια κατέκτησαν το Βελιγράδι. Ο Κωνσταντίνος Ι΄ γνώρισε επίσης άλλη μία συντριβή από τον Σουλτάνο των Σελτζούκων Αλπ Αρσλάν.
Άνοδος στον θρόνο
Με έντονο ενδιαφέρον στις φιλοσοφικές και θεολογικές αναζητήσεις ανέβηκε ψηλά στην Βυζαντινή ιεραρχία όταν παντρεύτηκε την δεύτερη σύζυγο του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, ανεψιά του πατριάρχη Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριου. Ο Κωνσταντίνος υποστήριξε τον νέο σφετεριστή αυτοκράτορα Ισαάκιο Α΄ Κομνηνό αλλά τάχτηκε σταδιακά ενάντια στις γραφειοκρατικές μεταρρυθμίσεις που έκανε. Ο Μιχαήλ Ψελλός έπεισε ωστόσο τον Ισαάκιο να ορίσει τον Νοέμβριο του 1059 διάδοχο του τον Κωνσταντίνο Ι΄. Ο Ισαάκιος παραιτήθηκε (24 Νοεμβρίου 1059) και ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας στέφθηκε νέος Βυζαντινός αυτοκράτορας. Ο νέος αυτοκράτορας έδωσε σύντομα εξουσία στους γιους του Μιχαήλ Ζ΄ και Κωνσταντίνο, διόρισε τον αδελφό του Ιωάννη Καίσαρα, ακολούθησε μία πολιτική υπέρ της ανακτορικής γραφειοκρατείας και της εκκλησίας.
Στρατιωτικές απώλειες
Υποτίμησε σοβαρά τις ικανότητες του στρατού με αποτέλεσμα να εξασθενήσουν σοβαρά οι ένοπλες δυνάμεις της αυτοκρατορίας, την ίδια εποχή που έκαναν επέλαση οι Σελτζούκοι και τα Τουρκομανικά Εμιράτα διαλύθηκε η Αρμενική πολιτοφυλακή 50.000 ανδρών. Ακύρωσε τις περισσότερες θετικές μεταρρυθμίσεις του Ισαάκιου Α΄, την διοίκηση του στρατού ανέλαβαν υψηλά αμοιβώμενοι αξιωματούχοι και η Γερουσία ήταν γεμάτη με οπαδούς του. Η απόφαση του να αντικαταστήσει τους μόνιμους στρατιώτες του με μισθοφόρους και η άρνηση του να επισκευάσει τις ορεινές οχυρώσεις τον έκαναν αντιδημοφιλή στους παλιούς οπαδούς του Ισαάκιου που επιχείρησαν να τον δολοφονήσουν (1061). Η απόφαση του να ανεβάσει τους φόρους για να πληρώσει τον στρατό μεγάλωσε περισσότερο το μίσος απέναντι του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την κόρη του Κωνσταντίνου Δαλασσηνού, αλλά δεν απέκτησε παιδιά.
Έπειτα ο Κωνσταντίνος Ι΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, κόρη του Ιωάννου Μακρεμβολίτη και της αδελφής του πατριάρχου Μιχαήλ Α΄ Κηρουλαρίου. Τέκνα:
Νομίσματα
Στην εποχή του κόπηκαν χρυσά ιστάμενα, χρυσά τεταρτηρά, αργυρά των 2/3 ή του 1/3 του μιλιαρησίου και χάλκινες φόλλεις.
Πηγές
Κωνσταντινος 10 Κατηγορία:Δυναστεία των Δουκών
Μαρία Βικτώρια της Σαβοΐας
Βιογραφία
Η Μαρία Βικτωρία Φιλιβέρτα ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωσήφ Μαρία της Σαβοΐας, ιππότη & κόμη της Βιλαφράνα, και της Πωλίν Μπενεντετίν ντε Κελέν ντε Βωγκυγιόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1837 τον Λεοπόλδο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη των Συρακουσών. Απέκτησαν ένα τέκνο:
Κωνσταντίνος Βυζάντιος
Ο Κωνσταντίνος Βυζάντιος ήταν μουσικοδιδάσκαλος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.
Βιογραφία
Έγραψε έργα άξια μελέτης, εξέδωσε «Αναστασιματάριο», το «Αργοσύντομο Δοξαστάριο», δίτομη Ανθολογία της Μουσικής, και άλλα. Από τα μουσουργήματά του διακρίνονται τα αργοσύντομα Χερουβικά που ψάλλονται στις επίσημες εορτές από ικανούς ιεροψάλτες.
Απεβίωσε και ενταφιάστηκε έξω από τη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Κρημνού στη Χάλκη στις 30 Ιουλίου 1862 σε ηλικία 85 χρονών.
Εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο
Στο Ηνωμένο Βασίλειο διεξάγονται γενικές εκλογές, οι οποίες σύμφωνα με τον νόμο, πρέπει να διεξάγονται ώστε το σώμα της βουλής να παραμένει στην εξουσία το πολύ πέντε χρόνια. Η τελευταία βουλή συνεκλήθη στις 17 Δεκεμβρίου 2019 και θα διαλυθεί αυτόματα στις 17 Δεκεμβρίου 2024, εκτός αν αποφασιστεί νωρίτερα από τον Βασιλιά. Από την ημέρα της διάλυσης της βουλής οι εκλογές διεξάγονται σε 25 ημέρες. Οι τελευταίες γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
2015
Στις τελευταίες γενικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 7 Μαΐου 2015, κέρδισαν νίκη οι Συντηρητικοί του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον. Οι δημοσκοπήσεις που ήθελαν τους Συντηρητικούς να ηττώνται όχι μόνο διαψεύστηκαν, αλλά ο Κάμερον πέτυχε και αυτοδυναμία, για πρώτη φορά από το 1992.
2010
Στις 6 Μαΐου 2010 διεξήχθησαν γενικές εκλογές. Οι Συντηρητικοί του Ντέιβιντ Κάμερον κέρδισαν τις εκλογές, χωρίς να εξασφαλίσουν αυτοδυναμία στο κοινοβούλιο καθώς από αυτές αναδείχθηκε το πρώτο «μετέωρο κοινοβούλιο» (hung parliament) για τη Βρετανία, από το 1974, όπου κανένα κόμμα δε διέθετε την πλειοψηφία. Ο Γκόρντον Μπράουν παραιτήθηκε στις 11 Μαΐου 2010 και νέος πρωθυπουργός ανακηρύχθηκε ο Κάμερον, επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στους Συντηρητικούς και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες.
Η σύνθεση της Βουλής μετά τις εκλογές του 2010 ήταν η ακόλουθη:
Βουλευτικές εκλογές, 6 Μαΐου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Δημοψήφισμα για εναλλακτική ψήφο, 2011
Στις 5 Μαΐου 2011 οι πολίτες απέρριψαν σε δημοψήφισμα την πρόταση να αντικατασταθεί η μέθοδος εκλογής πολιτικών διά απλής πλειοψηφίας με ένα σύστημα «εναλλακτικής ψήφου» στο οποίο θα μπορούσαν να ψηφίσουν υποψήφιους με βάση τη σειρά προτίμησης. Ήταν το δεύτερο πανεθνικό δημοψήφισμα στη Βρετανία, με πρώτο εκείνο για την ένταξη στην ΕΟΚ, το 1975. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν της τάξης του 42,2 %, με το 68 % να καταψηφίζει την πρόταση για αλλαγή του εκλογικού νόμου έναντι 32% που ψήφισαν 'Ναι'.
Παραπομπές
*
Πολιτική κρίση στο Περού (2009)
Η πολιτική κρίση στο Περού του 2009 αφορά την αντίθεση στην εκμετάλλευση πετρελαίου στην περουβιανή ζούγκλα. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές είναι οι αυτόχθονες της περιοχής, οι οποίοι είναι αντίθετοι στην εταιρεία Petroperú και η Εθνική Αστυνομία.
Η διαμάχη έχει περιγραφεί ως η χειρότερη πολιτική βία στο Περού επί πολλά χρόνια και είναι η σοβαρότερη κρίση που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση του Άλαν Γκαρσία. Επίσης, ζητήθηκε η παραίτηση του πρωθυπουργού Γιεχούντε Σιμόν.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, τουλάχιστον 22 αστυνομικοί σκοτώθηκαν (επτά από τους οποίους με ακόντια), ενώ τουλάχιστον 30 αυτόχθονες, ανάμεσα στους οποίους και 3 παιδιά βρήκαν επίσης το θάνατο. Σημειώθηκαν 155 τραυματισμοί, το ένα τρίτο εκ των οποίων ήταν από σφαίρες. Πραγματοποιήθηκαν συνολικά 72 συλλήψεις. . Θάνατοι και τραυματισμοί στη διάρκεια πολιτικής κρίσης είχαν να σημειωθούν από την εποχή των συγκρούσεων, πριν από μία δεκαετία, για τις οποίες θεωρήθηκαν υπεύθυνοι οι αντάρτες της οργάνωσης "Φωτεινό Μονοπάτι".
Οι θάνατοι ήταν αποτέλεσμα δύο συγκρούσεων στη ζούγκλα του Αμαζονίου στις 5 Ιουνίου και στις 6 Ιουνίου του 2009. Οι συγκρούσεις αυτές υποδαυλίζονται από την πρόσφατη αντίθεση στην εξερεύνηση πετρελαίου και στην εκμετάλλευση των εδαφών που ανήκουν στους ιθαγενείς.
Προφίλ
Από τον Απρίλιο του 2009 ήταν κοινός τόπος οι διαμαρτυρίες και οι αποκλεισμοί καυσίμων και των συγκοινωνιών στην περιοχή της Αμαζονίας καθώς οι ιθαγενείς εμμένουν στο ότι η νέα κυβερνητική νομοθεσία (διατάγματα) που ψήφισε η κυβέρνηση του προέδρου Άλαν Γκαρσία απειλεί την ασφάλεια των φυσικών πόρων και τους καθιστούσε εκμεταλλεύσιμους από ξένες εταιρείες. Στις μέρες μας τέτοια εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου δέχεται πυρά από οικονομολόγους. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι ερευνητές έδειξαν ότι η αφθονία του φυσικού πλούτου (κυρίως ορυκτών και πετρελαίου) στη χώρα σχετίζεται με την χαμηλή ανάπτυξη, όπως επίσης και με τις ακατάλληλες οικονομικές πολιτικές και τους θεσμούς (διαφθορά, κακοδιαχείριση, λεηλασίες). Αυτό αποδεικνύεται ότι ισχύει ιδιαίτερα σε ορυκτά και πετρελαιοπηγές, οι οποίες παράγουν μεγάλη αξία για λίγους ανθρώπους,σε αντίθεση με την γεωργική ανάπτυξη, η οποία συμπεριλαμβάνει πολλούς εργάτες που αναγκάζονται να λαμβάνουν ένα μερίδιο από τα κέρδη. Η πετρελαϊκή εκμετάλλευση στο Περού λειτουργεί ως πρότυπο σαν το προαναφερθέν, προκαλώντας παράπονα και μικρά κέρδη για τους τοπικούς πληθυσμούς.Τον Ιούνιο του 2009, με την επιδείνωση της κρίσης, κλήθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις προς βοήθεια της αστυνομίας.
Μάχη στη "Στροφή του Διαβόλου"
Στις 5 Ιουνίου του 2009 τουλάχιστον 31 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις ασφαλείας και στους ιθαγενείς σε δρόμο της ζούγκλας, που ονομάζεται  "Στροφή του Διαβόλου",δίπλα στην Μπάγουα, πάνω από 1.000 χλμ. στα βόρεια της Λίμα, κατά την προσπάθεια των δυνάμεων ασφαλείας να διαλυθεί ένα οδόφραγμα. Οι θάνατοι συνέβησαν όταν η αστυνομία αποφάσισε να διαλύσει το μπλόκο των 5.000 διαδηλωτών. Είκοσι δύο από τους νεκρούς ήταν αρχηγοί φυλών και 9 ήταν μέλη της αστυνομικής δύναμης. Οι εκπρόσωποι των ιθαγενών ισχυρίστηκαν ότι η αστυνομία,με ελικόπτερα, άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών, οι οποίοι έκαναν ειρηνική διαδήλωση από κάτω. Ο ηγέτης των αυτοχθόνων, Αλμπέρτο Πισάνγκο, ανέφερε στους δημοσιογράφους ότι για τη σφαγή ήταν υπεύθυνη η κυβέρνηση. Η αστυνομία ανέφερε ότι ανταπέδωσαν πυρά που είχαν δεχτεί στην αρχή και ο πρόεδρος της χώρας ανέφερε ότι οι φυλές "είχαν υποπέσει σε επίπεδο εγκληματιών".
Σφαγή 6ης Ιουνίου
Στις 6 Ιουνίου του 2009 εννέα ακόμη αστυνομικοί σκοτώθηκαν σε πετρελαϊκή εγκατάσταση που ανήκει στην εθνική εταιρεία πετρελαίου, Petroperu, η οποία είχε καταληφθεί από τους αυτόχθονες που διαμαρτύρονταν. Ο πρωθυπουργός Σιμόν δήλωσε ότι οι αξιωματικοί σκοτώθηκαν κατά την απόπειρά τους να σώσουν 38 απαχθέντες αξιωματικούς της αστυνομίας. Ο Γκαρσία άσκησε κριτική εναντίον των διαδηλωτών, τονίζοντας ότι συμπεριφέρονταν σαν τρομοκράτες και ξεκάθαρα υπέθεσε ότι ήταν "υποκινούμενοι από ξένους". Αρκετοί αστυνομικοί ήταν όμηροι, παρότι 22 απελευθερώθηκαν και 7 ακόμα αγνοούνται.
Από τις 3:00 μ.μ.–6:00 π.μ. επιβλήθηκε αμέσως απαγόρευση κυκλοφορίας.
Συνέπειες
Η περουβιανή κυβέρνηση επιζήτησε τη σύλληψη του Αλμπέρτο Πισάνγκο, ηγέτη των Ινδιάνων αυτοχθόνων και αρχηγού της οργάνωσης Asociación Interétnica de Desarrollo de la Selva (AIDESEP). Ο τελευταίος κατέφυγε στην πρεσβεία της Νικαράγουας στη Λίμα στις 8 Ιουνίου και την επομένη του παραχωρήθηκε άσυλο.
Στις 8 Ιουνίου παραιτήθηκε η υπουργός επί γυναικείων ζητημάτων και κοινωνικής ανάπτυξης, Κάρμεν Βιλντόσο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Στη συνέχεια, το Κογκρέσο ανέστειλε δύο από τα επίμαχα κυβερνητικά διατάγματα. Οι αυτόχθονες διαδηλωτές υποσχέθηκαν να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους μέχρι την απόσυρση και όχι απλώς την αναστολή εφαρμογής των διαταγμάτων.
Τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει το νομοσχέδιο.
Παραπομπές
Πολιτικη κριση 2009 Κριση 2009
Αλβούρνος
Ο Αλβούρνος ή λευκίσκος ή  σίρκο (Alburnus) είναι γένος ψαριών του γλυκού νερού της οικογένειας των Κυπρινιδών.
Το γένος είναι ενδημικό της δυτικής Παλαιαρκτικής οικοζώνης και παρουσιάζει την μέγιστη ποικιλότητά του στην Τουρκία.
Είδη
Το γένος Alburnus περιλαμβάνει αυτήν την στιγμή 42 είδη εκ των οποίων τα 5 ενδημούν, είτε αποκλειστικά είτε μερικά, στην Ελλάδα:
Πηγές
Κατηγορία:Κυπρινίδες Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Ψάρια γλυκών υδάτων
Σημαία της Λιθουανίας
thumb|Σημαία της Λιθουανίας. Λόγος σημαίας: 3:5.
Η σημαία της Λιθουανίας είναι τρίχρωμη με οριζόντιες ισοπαχείς λωρίδες. Τα χρώματα της είναι το κίτρινο, το πράσινο και το κόκκινο. Η σημαία καθιερώθηκε στις 20 Μαρτίου του 1989 έπειτα από την επανίδρυση του κράτους. Πριν επαναφερθεί, η σημαία ήταν σε χρήση από το 1918 μέχρι το 1940, οπότε η Λιθουανία ήταν υπό σοβιετική κατοχή και προσαρτημένη στη Σοβιετική Ένωση (Ε.Σ.Σ.Δ.). Έπειτα από βραχύχρονη Ναζιστική Κατοχή (1941–1945), από το 1945 μέχρι το 1989, η Λιθουανία είχε σημαία στο πλαίσιο του σοβιετικού προτύπου. Έπειτα, η σημαία άλλαξε και έγινε κόκκινη με άσπρο και πράσινο. Η τελευταία αλλαγή στη σημαία έλαβε χώρα το 2004 όταν ο λόγος της σημαίας άλλαξε από 1:2 σε 3:5.
Θεόδωρος ο Φωκαεύς
Ο Θεόδωρος ο Φωκαεύς (1790 - 3 Οκτωβρίου 1851) ήταν ένας από τους μεγάλους μουσικοδιδασκάλους της Εκκλησιαστικής Μουσικής. Εξέδωσε πολλά μουσικά βιβλία, καθώς και πολύτομη ολοκληρωμένη συλλογή όλων των ψαλλόμενων μελών του Εσπερινού, του Όρθρου και της Θ. Λειτουργίας. Εξέδωσε κατά τη Νέα Μέθοδο μουσικής σημειογραφίας των τριών μουσικοδιδασκάλων. Δραστήριος μελοποιός και επιμελητής εκδόσεων βασικών βιβλίων, απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φώκαια της Ιωνίας και ήταν γιος τού ιερέως Παράσχου, στον οποίο έκανε τα πρώτα μουσικά βήματά του. Έχασε την όρασή του το διάστημα 1805-1814, πράγμα που εμπόδισε τις σπουδές του. Ο Θεόδωρος έμαθε την Παλαιά Μέθοδο της μουσικής σημειογραφίας στις Κυδωνίες από τον αδελφό του Αθανάσιο. Εκεί έμαθε καλά τη μουσική τέχνη καθώς είχε γρήγορη μουσική αντίληψη. Έπειτα μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και ανέλαβε λαμπαδάριος (αριστερός ψάλτης) στον Άγ. Δημήτριο στα Ταταύλα, με πρωτοψάλτη (δεξιό ψάλτη) τον Χουρμούζιο τον Χαρτοφύλακα, ο οποίος υπήρξε δάσκαλός του. Έμεινε εκεί έξι έτη. Έγινε μαθητής τού Γεωργίου τού Κρητός. Ο ζήλος του για την τελειοποίηση της ψαλτικής τέχνης τον οδήγησε στον Γρηγόριο τον Πρωτοψάλτη, λαμπαδάριο της Μεγάλης τού Χριστού Εκκλησίας. Η ενασχόληση τού Θοδώρου με τα τραγούδια και την έκδοσή τους πρέπει να έχει τις καταβολές της στον Γρηγόριο. Για 25 έτη έψαλλε ως πρωτοψάλτης στον Άγ. Νικόλαο τού Γαλατά με λαμπαδάριο τον Σταυράκη τον Βυζάντιο. Το 1843 ο ίδιος αναφέρει ότι «έκαμα παύσιν τού ψάλλειν καθότι οι σωματικαί δυνάμεις μου δεν συγχωρούσι το έργον τούτο εις το εξής». Ο Γρηγόριος ο Πρωτοψάλτης, ο Χουρμούζιος ο Χαρτοφύλαξ και ο Χρύσανθος εκ Μαδύτου μεταρρύθμισαν τη Μουσική σημειογραφία το 1814 με τη Νέα Μέθοδό τους. Το διάστημα 1815-21 λειτούργησε η 3η Πατριαρχική Μουσική Σχολή, με τη νέα σημειογραφία.
Μαθήτευσε στη Μουσική Σχολή τού Γένους, όμως το 1820-21 έκλεισε η Σχολή αυτή. Δύο-τρία έτη μετά άρχισε να διδάσκει συστηματικά για προσπορισμό την ψαλτική και την εξωτερική (κοσμική) μουσική. Το 1830 άρχισε την εκδοτική δραστηριότητα. Η έγνοια του να ανταποκρίνεται σε αυτήν τον έφθειρε και τον κρατούσε μακριά από τη μελοποιία, όμως τα τελευταία δέκα έτη της ζωής του δημιούργησε το προσωπικό του έργο: τη «Μουσική Μέλισσα» και το «Ταμείον Ανθολογίας», όπου συγκέντρωσε τα δικά του («νέα») συνθέματα. Όπως αναφέρει με ευχαρίστηση «αι προστεθείσαι νέαι μελοποιίαι μου, καθυποβληθείσαι εις την επίκρισιν της Α. Θ. Παναγιότητος και της περί Αυτήν Ιεράς Συνόδου και εξετασθείσαι, επεδοκιμάσθησαν και εκρίθησαν άξιαι δημοσιεύσεως, ως μη νεωτερίζουσαι, αλλά φυλάττουσαι αυστηρώς το ύφος και το μέλος της καθιερωμένης εκκλησιαστικής μουσικής». Απεβίωσε σχετικά νέος στις 3 Οκτωβρίου 1851, άνδρας ενάρετος και φιλογενής, «αναγκαίος έτι εις την κοινωνίαν».
Βιογραφίες του δημοσίευσαν οι γιοί του Κωνσταντίνος (το 1851), Αλέξανδρος (το 1863) και Λεωνίδας (το 1869).
Έργα
Όλες οι εκδόσεις έγιναν στην Κωνσταντινούπολη «αναλώμασι τού τε ιδίου και των φιλομούσων συνδρομητών».
Αποτίμηση του Έργου του
Ο Θεόδωρος ενδιαφέρει την επιστήμη της Μουσικολογίας α) ως μελουργός, που κατέγραψε μακάμια και τραγούδια β) ως «τονιστής» καθώς μετέγραψε μέλη από την προ τού 1814 σημειογραφία στη Νέα Μέθοδο και γ) ως εκδότης βασικών μουσικών βιβλίων. Το έργο του διαδόθηκε ευρύτατα: ανθολογήθηκε σε χειρόγραφα τού Αγ. Όρους και αλλού· επίσης κέρδισε την προτίμηση των ψαλτών για την απλότητα και την εύρυθμη μελωδικότητά του.
Η διδακτική θεωρητική προσφορά του βρίσκεται στο «περί ορθογραφίας» κεφάλαιο, που ήταν και ο αρμοδιότερος στην εποχής του να συντάξει. Στην καταγραφή και έκδοση των τραγουδιών έχει μεγάλη σημασία το έντεχνο μάθημα που αποκαλεί «Κιάρι, προς χρήσιν των μουσικολογιωτάτων».
Συνεχίζει τη μουσική παράδοση τού Πέτρου τού Πελοποννησίου (β΄ ήμισυ 18ου αι.). Ο ίδιος κινείται στο πνεύμα των τριών διδασκάλων της Νέας Μεθόδου και με την «Ευτέρπη» και την «Πανδώρα» φέρει την επιρροή της αστικής εξωτερικής μουσικής· έτσι προϊδεάζει το μεγάλο ρεύμα τού β΄ ημίσεως τού 19ου αι. που επιβλήθηκε στις αστικές περιοχές.
Στα βιβλία που εξέδωσε, θεωρούσε τα δημιουργήματα των προγενεστέρων και των συγχρόνων του διδασκάλων ως άριστα μελωδήματα και στην «Κρηπίδα» του τα υποδεικνύει ως απαραίτητα μαθήματα, που πρέπει κάποιος να διεξέλθει για να τελειοποιηθεί στην Ψαλτική τέχνη· εξαιρεί το «Λέσβιο Σύστημα» που θεωρεί νεωτεριστικό. Εγκωμιάζει τους ευεργέτες τού Γένους και τους τρεις διδασκάλους της Νέας Μεθόδου σημειογραφίας. Οι εκδόσεις του, μνημεία ιστορικά της Ψαλτικής τένης και καλλιτεχνικά της τυπογραφίας, έβγαιναν σε 2000 αντίτυπα έκαστη. Το «Αναστασιματάριον» και το «Ταμείον Ανθολογίας Γρηγορίου Πρωτοψάλτου» εξέδωσε και δεύτερη φορά. Η εξέλιξη της Ψαλτικής οφείλει πολλά στους εκδοτικούς κόπους τού Θεοδώρου, που συνέβαλλαν στη σταθεροποίηση και διάδοση της ψαλτικής παράδοσης.
Οι κατάλογοι συνδρομητών στο τέλος των εκδόσεών του αποτελούν σπουδαιότατη πτυχή της Νεοελληνικής ιστορίας: περιέχονται ονόματα φιλόμουσων με το επάγγελμα και τον τόπο καταγωγής τους από όλα τα μέρη της Ορθοδοξίας, που ήταν εστίες μουσικού πολιτισμού. Είναι συγκινητικό να διαβάζουμε τα ονόματα ελληνικών κοινοτήτων στα Βαλκάνια και τη Μ. Ασία, που τώρα δεν υπάρχουν πια. Οι κατάλογοι αυτοί των συνδρομητών προβάλουν τη ρωμαίικη ταυτότητά μας.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσικοί της βυζαντινής μουσικής
Συκόπετρα
Η Συκόπετρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Συκόπετρα βρίσκεται 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Βρίσκεται στα σύνορα των Επαρχιών Λεμεσού, Λευκωσίας και Λάρνακας. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 760 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα νότια με τον Αρακαπά, στα δυτικά με τον Άγιο Κωνσταντίνο, στα βόρεια με το Παλαιχώρι, στα βορειοδυτικά με το Καμπί και στα ανατολικά με τη Μελίνη και την Οδού.
Στα διοικητικά όρια του χωριού περιλαμβάνεται ο οικισμός Προφήτης Ηλίας.
Φυσικό περιβάλλον
Το χωριό περιβάλλεται από ψηλές κορυφές. Μεγαλύτερες είναι η Παπούτσα (1534 μέτρα), ο Σταυροπεύκος (1233 μέτρα) και το Κοφίνη (1130 μέτρα). Το κυριότερο χαρακτηριστικό των βουνών της περιοχής είναι οι πελώριοι βράχοι. Επιπλέον, υπάρχουν βραχώδεις κοιλάδες και βραχώδεις πλαγιές. Οι βαθιές κοιλάδες της κοινότητας καλύπτονται από παραποτάμια βλάστηση, όπως πλατάνια, σκλήδρους, ιτιές, ροδοδάφνες, αιγοκλήματα και κυκλάμινα. Λόγω των μεγάλων υψομετρικών διαφορών στις πλαγιές υπάρχουν πολλά είδη δέντρων, θάμνοι, ημίθαμνοι και αγριόχορτα της Κύπρου.
Στην περιοχή υπάρχει ένα δάσος με θάμνους, το «Μαυρόδασος». Καλύπτει μεγάλο μέρος της ανατολικής περιοχής της οροσειράς της Παππούτσας και αποτελείται κυρίως από λατζιές.
Το χωριό είναι γνωστό για την παραγωγή μανταρινιών και άλλων ειδών φρούτων.
Ιστορία
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής, ο οικισμός της Συκόπετρας υπήρχε από την εποχή των κυπριακών βασιλείων (1050 π.Χ. - 725 π.Χ.). Μάλιστα, κοντά στο χωριό γινόταν και εξόρυξη χαλκού. Διάφορα τοπωνύμια τεκμηριώνουν την ύπαρξη του χωριού από τη βυζαντινή περίοδο έως και την οθωμανική κυριαρχία της Κύπρου. Την εποχή της φραγκοκρατίας το χωριό είχε παραχωρηθεί στο Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, ενώ αργότερα, το 14ο αιώνα, στο Τάγμα των Ιωαννίτων Ιπποτών.
Ο οικισμός του Προφήτη Ηλίας δημιουργήθηκε πριν μερικές δεκαετίες όταν ένας βοσκός βρήκε μια εικόνα του προφήτη Ηλία και έφτιαξε εκεί ένα εξωκλήσι. Θεωρώντας ως υπόδειξη την εύρεση της εικόνας, εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην περιοχή. Ακολούθησαν και άλλες οικογένειες με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μικρός οικισμός.
Ονομασία
Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού:
Ο οικισμός του Προφήτη Ηλία στο παρελθόν αποκαλείτο Λαμπίρης. Η ονομασία αυτή προέκυψε από το όνομα του Γάλλου πρόξενου στην Κύπρου, Λαπιέρ, που διατηρούσε τσιφλίκι στην περιοχή. Όταν ο Λαπιέρ εγκατέλειψε την Κύπρο, δώρησε το τσιφλίκι στον ιδρυτή του σημερινού οικισμού του Προφήτη Ηλία. Στη συνέχεια η περιοχή μετονομάστηκε από τον ιδρυτή του οικισμού, ο οποίος έκτισε την εκκλησία του προφήτη Ηλία μετά που βρήκε μια εικόνα του προφήτη σε ένα κοντινό ποταμό.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Συκόπετρας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εκκλησίες
Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, τον πολιούχο άγιο της κοινότητας. Υπάρχει και ένα μικρότερο εκκλησάκι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Σον Χάουζ
Ο Σον Χάουζ (Son House, 21 Μαρτίου 1902 - 19 Οκτωβρίου 1988), ψευδώνυμο του Έντι Τζέιμς, ήταν Αμερικανός μπλουζ μουσικός, τραγουδιστής και κιθαρίστας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των μπλουζ του Δέλτα και τοποθετείται συχνά στο ίδιο επίπεδο με άλλους διακεκριμένους μπλουζ μουσικούς όπως ο Τσάρλι Πάτον και ο Ρόμπερτ Τζόνσον. Χαρακτηρίστηκε λιγότερο για την τεχνική του και περισσότερο για το πάθος της ερμηνείας του, ξεχωρίζοντας κυρίως στο είδος της σλάιντ κιθάρας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ρίβερτον του Μισισιπή, ενώ μετά το χωρισμό των γονέων του εγκαταστάθηκε μαζί με τη μητέρα του στην πόλη Ταλούλα της Λουιζιάνα. Από την παιδική του ηλικία και πιθανώς κάτω από την επίδραση της θρησκευόμενης μητέρας του, συμμετείχε σε εκκλησιαστικές χορωδίες Βαπτιστών στη Λουιζιάνα και στο Μισισιπή, ενώ σε ηλικία δεκαπέντε ετών ξεκίνησε να κηρύττει ως πάστορας. Στην ηλικία των είκοσι περίπου ετών, και ενώ είχε προηγηθεί ο θάνατος της μητέρας του, ο Χάουζ μετακόμισε στο Σαίντ Λούις όπου εργάστηκε σε εργοστάσιο χάλυβα. Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στο Μισισιπή όπου ήρθε σε επαφή με τη μουσική του Γουίλι Γουίλσον και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως μπλουζ μουσικός. Η απόφασή του να ασχοληθεί με τη μουσική ήρθε πιθανότατα σε σύγκρουση με τον πρότερο βίο του, ωστόσο σύντομα ασπάστηκε πλήρως την άσωτη ζωή που συνόδευε τους περισσότερους περιπλανόμενους μπλουζ μουσικούς της εποχής. Το 1928 καταδικάστηκε για τη δολοφονία ενός άνδρα, με τις συνθήκες του περιστατικού να παραμένουν ασαφείς, και τοποθετήθηκε στο μοναδικό υψίστης ασφαλείας σωφρονιστήριο του Μισισιπή, από το οποίο όμως ελευθερώθηκε λίγο αργότερα.
Το 1930 εγκαταστάθηκε στην πόλη Λούλα του Μισισιπή όπου συνεργάστηκε με τον Τσάρλι Πάτον και τον Γουίλι Μπράουν, περιοδεύοντας μαζί τους στον αμερικανικό νότο. Τον ίδιο χρόνο ηχογράφησε για πρώτη φορά, για τη δισκογραφική εταιρεία της Paramount, κληροδοτώντας αξιοσημείωτες συνθέσεις όπως τα Preachin’ the Blues, Dry Spell Blues και My Black Mama. Την περίοδο 1941-42 πραγματοποίησε επίσης ηχογραφήσεις για τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, στις οποίες περιλαμβάνονται ορισμένες κλασικές συνθέσεις του Χάουζ, όπως τα Depot Blues, Delta Blues, Low Down Dirty Dog Blues, The Key of Minor, Country Farm Blues κ.α. Το 1942 εγκατέλειψε την περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή και εγκαταστάθηκε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, απέχοντας από τα μουσικά δρώμενα καθώς η φήμη του εξασθένισε σημαντικά. Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα, και ενώ πολλές αλλαγές είχαν σημειωθεί στη σκηνή των μπλουζ, ο Χάουζ επανήλθε στο προσκήνιο ανανεώνοντας το ενδιαφέρον για το είδος των φολκ μπλουζ, ηχογραφώντας ξανά — με σημαντικότερο το δίσκο Father of the Folk Blues — και συμμετέχοντας εκ νέου σε συναυλίες, με αποκορύφωμα τις εμφανίσεις του στο φολκ φεστιβάλ του Νιούπορτ το 1964 και στο Κάρνεγκι Χολ το 1965. Επισκέφτηκε επίσης την Ευρώπη το 1967 και το 1970. Από τις αρχές του 1970 αντιμετώπισε προβλήματα υγείας που περιόρισαν σημαντικά τις εμφανίσεις του, θέτοντας οριστικό τέλος στη σταδιοδρομία του κατά τα μέσα της δεκαετίας. Σε ένδειξη αναγνώρισης της προσφοράς του, τιμήθηκε με την είσοδό του στο Blues Hall of Fame, ταυτόχρονα με την εγκαινίαση του θεσμού το 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί
Μαργαρίτα (δορυφόρος)
Η Μαργαρίτα (αγγλικά: Margaret) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από την Μαργαρίτα, η οποία ήταν η υπηρέτρια της Ηρώς στο έργο του Σαίξπηρ «Πολύ κακό για το τίποτα». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XXIII (Uranus XXIII, δηλαδή ο εικοστός τρίτος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Ανακαλύφθηκε στις 29 Αυγούστου 2003 από τους αστρονόμους Σκοτ Σέπαρντ και Ντέιβιντ Τζιούιτ και του δόθηκε η αρχική προσωρινή ονομασία S/2003 U 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Διεθνής Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης
Η Διεθνής Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης (αγγλικά: International Association of Music Libraries, Archives and Documentation Centres - IAML) ιδρύθηκε το 1951 με έδρα το Παρίσι και εκπροσωπεί βιβλιοθήκες, αρχεία και κέντρα τεκμηρίωσης με αντικείμενό τους τη μουσική. Παράλληλα στηρίζει και προωθεί το έργο του προσωπικού που εργάζεται σε αυτά τα ιδρύματα.
Διοίκηση
Η IAML διευθύνεται από το Συμβούλιο (Council), την Επιτροπή (Board) και τη Γενική Συνέλευση (General Assembly). Το Συμβούλιο είναι το αντιπροσωπευτικό σώμα της ένωσης είναι υπεύθυνο για την συνολική πορεία και το έργο της. Η Επιτροπή απαρτίζεται από τον Πρόεδρο (President), τον αμέσως προηγούμενο Πρόεδρο (immediate Past-President), τέσσερις Αντιπροέδρους (Vice-Presidents), τον Γενικό Γραμματέα (Secretary General) και τον Ταμία (Treasurer) και καλείται να υλοποιεί τις αποφάσεις του Συμβουλίου. Η Γενική Συνέλευση, αποτελείται από όλα τα μέλη της ένωσης και κατά τις συνεδριάσεις της λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις για την IAML. Επιπλέον, η IAML συστήνει Επιτροπές (Committees) καθεμιά από τις οποίες κατέχει ξεχωριστό αντικείμενο και σκοπό λειτουργίας, προκειμένου να διαχειρίζονται διάφορα ζητήματα της ένωσης και να εκτελούν συγκεκριμένα καθήκοντα.
Σκοπός
Μέσα από τη δράση και το έργο της, η IAML επιδιώκει να υποστηρίξει και να διευκολύνει το έργο των βιβλιοθηκών, αρχείων και κέντρων τεκμηρίωσης με αντικείμενο τη μουσική σε παγκόσμιο επίπεδο. Για την επίτευξη του σκοπού της, η ένωση έχει θέσει κάποιους βασικούς στόχους, οι οποίοι όπως δηλώνονται στην επίσημη ιστοσελίδα της είναι:
Κατάλογος πόλεων του Μαλάουι
right|250px
Διεθνής Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης
Μέλη
Κάθε πρόσωπο ή ίδρυμα που ενδιαφέρεται για το έργο της ένωσης και θέλει να συμμετάσχει στην υλοποίηση του, μπορεί να ενταχθεί σε μια από τις διαθέσιμες κατηγορίες μελών της IAML κατόπιν καταβολής ετήσιας συνδρομής. Τα μέλη ξεπερνούν τις 2.000 συμμετοχές σε 45 χώρες από όλο τον κόσμο και διακρίνονται σε Μεμονωμένα άτομα ως μέλη (Individual Members), Ιδρύματα (Institutional Μembers) και Επίτιμα Μέλη (Ηonorary Μembers). Το μεγαλύτερο ποσοστό των μελών της IAML προέρχεται από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Κατάλογος πόλεων του Μαλάουι
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Μαλάουι.
Διεθνής Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Κατάλογος πόλεων του Μαλάουι
Νότια Περιφέρεια
Μ
Κρατικός Αερολιμένας Κω «Ιπποκράτης»
Ο Διεθνής Αερολιμένας Κω, «Ιπποκράτης» (IATA: KGS, ICAO: LGKO, ΥΠΑ: KAKI), είναι το αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το νησί της Κω. Το αεροδρόμιο βρίσκεται πλησίον του χωριού της Αντιμάχειας. Το όνομα του αεροδρομίου είναι αφιερωμένο στον αρχαίο Έλληνα ιατρό, Ιπποκράτη, ο οποίος καταγόταν από το νησί. Είναι το 5ο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Ελλάδας.
Ιστορικό
Το αεροδρόμιο ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 4 Απριλίου 1964. Το 1974 ο διάδρομος επεκτάθηκε στα 2.400 μέτρα. Λόγω της αυξημένης κίνησης του αεροδρομίου τη δεκαετία του 1980, χτίστηκε νέος τερματικός σταθμός. Το 1997, ο τερματικός σταθμός ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε. Μπορεί να εξυπηρετήσει ταυτόχρονα 12 μεγάλα αεροσκάφη, 6 μικρότερα και 4 ελαφρύτερα.
Ιδιωτικοποίηση
Το Δεκέμβριο του 2015 οριστικοποιήθηκε η ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου της Κω καθώς και άλλων 13 περιφερειακών αεροδρομίων, με την υπογραφή παραχώρησης τους από την κυβέρνηση και τη κοινοπραξία Fraport AG / Όμιλος Κοπελούζου. Σύμφωνα με τη συμφωνία, η κοινοπραξία θα χειρίζεται τα 14 αεροδρόμια (συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Κω) για 40 χρόνια ξεκινώντας από το φθινόπωρο του 2016.
Έργα κατά τη διάρκεια παραχώρησης του αεροδρομίου στη Fraport-Greece
Στις 22 Μαρτίου 2017, η Fraport-Greece παρουσίασε τα σχέδια όλων των αεροδρομίων, μεταξύ αυτών και του αεροδρομίου της Κω.
Οι άμεσες εργασίες που θα πραγματοποιηθούν στο αεροδρόμιο με την ανάληψη της λειτουργίας τους από τη Fraport Greece και πριν την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου 2017 περιλαμβάνουν:
Οι εργασίες που θα ξεκινήσουν τον Οκτώβριο του 2017 και θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του επενδυτικού προγράμματος της Fraport Greece μέχρι το 2021 είναι οι ακόλουθες:
Ατυχήματα και Συμβάντα
Το 2013, ένα Boeing 737 της Air Explore, πραγματοποίησε μια έκτακτη προσγείωση λόγω υπερθέρμανσης του αριστερού κινητήρα. Μόλις τροχοδρόμησε στην πύλη, ο κινητήρας έπιασε φωτιά. Ο πιλότος διέταξε εκκένωση μέσω των τσουληθρών έκτακτης ανάγκης που βρίσκονται σε κάθε πλευρά του αεροσκάφους. Κανένας δεν τραυματίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κω
Οίκος των Στιούαρτ
Ο Οίκος των Στιούαρτ (αγγλικά: House of Stuart, εξ αρχής: Stewart, γαελικά: Stiùbhart) είναι ένας σημαντικός ευρωπαϊκός βασιλικός οίκος. Ιδρύθηκε από τον Ροβέρτο Β΄ της Σκωτίας. Οι Στιούαρτ πρώτα έγιναν μονάρχες του Βασιλείου της Σκωτίας κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα. Οι απευθείας απόγονοί τους (από τη Βρετάνη) έφεραν τον τίτλο του Υψηλού Επιτρόπου της Σκωτίας (High Steward of Scotland). Η δυναστεία κληρονόμησε ακόμη περισσότερο έδαφος τον 17ο αιώνα, το οποίο κάλυπτε ολόκληρες τις Βρετανικές Νήσους, περιλαμβάνοντας το Βασίλειο της Αγγλίας και το Βασίλειο της Ιρλανδίας, διατηρώντας επίσης τις διεκδικήσεις στο Βασίλειο της Γαλλίας.
Συνολικά, εννέα μονάρχες Στιούαρτ κυβέρνησαν μόνο τη Σκωτία από το 1371 έως το 1603. Το 1603 έγινε μία Ένωση των Στεμμάτων υπό τον Ιάκωβο ΣΤ΄ της Σκωτίας και Α΄ της Αγγλίας, ο οποίος έγινε ο πρεσβύτερος διεκδικητής από γενεαλογικής άποψης του συνόλου των κτήσεων του εκλιπόντος Οίκου των Τυδόρ. Έτσι υπήρξαν έξι μονάρχες Στιούαρτ, που κυβέρνησαν την Αγγλία και τη Σκωτία καθώς και την Ιρλανδία (αν και η εποχή των Στιούαρτ διακόπηκε από μία μεσοβασιλεία, που διήρκεσε την περίοδο 1649-1660, ως αποτέλεσμα του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου). Επιπλέον με την ίδρυση του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας μετά από τους Νόμους της Ένωσης, οι οποίοι ένωσαν πολιτικά την Αγγλία και τη Σκωτία, ο πρώτος μονάρχης ήταν η Άννα της Μεγάλης Βρετανίας. Παρ' όλα αυτά, πέθανε χωρίς απογόνους και όλες οι κτήσεις πέρασαν στον Οίκο του Ανόβερου, υπό τους όρους του Νόμου της Διευθέτησης (Act of Settlement 1701).
Κατά τη βασιλεία των Στιούαρτ, η Σκωτία εξελίχθηκε από μία σχετικά φτωχή και φεουδαλική χώρα σε ένα ευημερούν, τελείως σύγχρονο και συγκεντρωτικό κράτος. Κυβέρνησαν κατά τη διάρκεια μίας εποχής μεταβολής από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση. Μονάρχες, όπως ο Ιάκωβος Δ΄, έγιναν γνωστοί για την προστασία εκπροσώπων της Αναγέννησης στον Βορρά, όπως ο ποιητής Ρόμπερτ Χένρισον. Αφού οι Στιούαρτ πήραν τον έλεγχο όλης της Μεγάλης Βρετανίας, οι τέχνες και οι επιστήμες συνέχισαν να αναπτύσσονται. Τα γνωστότερα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ παραγγέλθηκαν την Ιακωβιανή εποχή, ενώ ιδρύματα, όπως η Βασιλική Εταιρεία και το Βασιλικό Ταχυδρομείο, ιδρύθηκαν κατά τη βασιλεία τού Καρόλου Β΄.
Καταγωγή
120px|thumb|Το έμβλημα του Μεγάλου Επιτρόπου.
Ετυμολογία
Το όνομα Στιούαρτ (Stewart) προσδιόριζε το βασιλικό αξίωμα του Επιτρόπου. Αρχικά υιοθετήθηκε ως το οικογενειακό επώνυμο από τον Ουώλτερ Στιούαρτ, 3ο Μεγάλο Επίτροπο της Σκωτίας (High Steward of Scotland), o oποίος ήταν το τρίτο μέλος της οικογένειας, που κατέλαβε τη θέση. Πριν από αυτό, το οικογενειακό τους όνομα οριζόταν μέσω άμεσων προγόνων και ουσιαστικά άλλαζε από γενιά σε γενιά· για παράδειγμα οι πρώτοι δύο Μεγάλοι Επίτροποις (High Stewards) ήταν γνωστοί ως ΦιτζΆλαν και ΦιτζΟυώλτερ αντίστοιχα.
Ιστορία
Ο 6ος Μέγας Επόπτης της Σκωτίας, Γουόλτερ Στιούαρτ (1293-1326), νυμφεύθηκε τη Μάρτζορι Μπρους, κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Σκωτίας, και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Μάχη του Μπάννοκμπερν κερδίζοντας περισσότερη εύνοια. Ο γιος τους Ροβέρτος Β΄ Στιούαρτ, ήταν διάδοχος του Οίκου του Μπρους, στη λορδική επικράτεια του Κάννιγκχαμ και των γαιών των Μπρους του Μπούρτρυχιλ· τελικά κληρονόμησε τον Σκωτικό θρόνο, όταν ο θείος του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας πέθανε άτεκνος το 1371.
Αυτό θα γινόταν μέρος της πολιτικής και στρατιωτικής σύγκρουσης, που σημάδεψε τη βασιλεία του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, με αποκορύφωμα μία σειρά συγκρούσεων γνωστή ως Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος (ο οποίος, παρά το όνομά του, θα είχε αντίκτυπο και στα τρία βασίλεια). Η δίκη και η εκτέλεση του Καρόλου Α΄ από το Αγγλικό Κοινοβούλιο το 1649 αποτέλεσε την απαρχή για τα 11 χρόνια της δημοκρατικής διακυβέρνησης, γνωστής ως Αγγλική Μεσοβασιλεία. Η Σκωτία αρχικά αναγνώρισε τα δικαιώματα του 2ου επιζώντος γιου του βασιλιά, επίσης καλούμενου Καρόλου, ως μονάρχη της, πριν υποχρεωθεί να εισέλθει στο "δημοκρατικό" σύστημα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα σημαντικότερα μέλη τού Οίκου των Στιούαρτ έζησαν εξόριστα στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ο Κάρολος ο νεότερος επέστρεψε στη Βρετανία, για να αναλάβει τους τρεις θρόνους των βρετανικών νήσων το 1660 με το όνομα ως "Κάρολος Β΄ της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας", αλλά θα μετρούσε τη βασιλεία του από το τέλος τού πατέρα του 11 χρόνια νωρίτερα· για τον λόγο αυτό θεωρείται, πως η βασιλεία του διήρκεσε από το 1649 και μετά και όχι από το 1660.
Εθνόσημο της Γκάμπια
right|225px Το εθνόσημο της Γκάμπια είναι σε χρήση από τις 18 Νοεμβρίου 1964. Απεικονίζει δύο λιοντάρια που βαστούν ένα τσεκούρι και ένα τσαπί, τα οποία κρατούν έναν θυρεό που εικονίζει ένα ακόμα ζευγάρι τσαπιού και τσεκουριού, διασταυρωμένων. Πάνω στον θυρεό βρίσκεται η περικεφαλαία ενός ιππότη και ένα κλαδί φοίνικα από πάνω. Στο κάτω μέρος αναγράφεται το εθνικό ρητό: Progress - Peace – Prosperity (Πρόοδος-Ειρήνη-Ευημερία).
Τα δυο λιοντάρια εκπροσωπούν την αποικιακή ιστορία της Γκάμπια ως μέλους της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το σταυρωτό τσεκούρι και η αξίνα συμβολίζουν τη σημασία της γεωργίας. Επίσης θεωρούνται ότι εκπροσωπούν τις κύριες εθνότητες της Γκάμπια, τους Μαντίνκα και τους Φουλανί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαμπια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γκάμπια
Δήμος Γκισαγκάρα
Κοινότητες
Ο Δήμος Γκισαγκάρα διαιρείται σε 13 κοινότητες:
Δείτε επίσης
γ Κατηγορία:Νότια Ρουάντα