cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσέτνικ
ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας
Τον Ιανουάριο του 1951 η Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση κατηγόρησε 16 άτομα προσκείμενα στους Τσέτνικ ως μέλη συνωμοσίας που σχεδίαζε να ανατρέψει την κυβέρνηση και να επαναφέρει το Βασιλιά Πέτρο στη βοήθεια των γαλλικών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Από τους κατηγορούμενους 15 καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης και ένας σε θάνατο. Στις 12 Ιανουαρίου 1952 η κυβέρνηση ανέφερε ότι τέσσερις ή πέντε «ταξιαρχίες» των Τσέτνικ που καθεμία αριθμούσε περίπου 400 άνδρες υπήρχαν ακόμη και βρίσκονταν στα σύνορα με την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία και στα δάση του Μαυροβουνίου, επιτιθέμενες σε συναντήσεις του κομμουνιστικού κόμματος και σε κτίρια της αστυνομίας. Μέχρι το Νοέμβριο του 1952 μικρές ομάδες Τσέτνικ δρούσαν σε βουνά και δάση γύρω από το Καλίνοβικ και το Τρνόβο. Δίκες Τσέτνικ για την περίοδο του πολέμου διεξάγονταν μέχρι το 1957.
Το 1975 ο Nίκολα Kάβαγια, συμπαθών των Τσέτνικ της διασποράς που ζούσε στο Σικάγο και ανήκε στο Σερβικό Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας (SNDC), ήταν καθ' ομολογία του υπεύθυνος για τη βομβιστική επίθεση στην κατοικία ενός Γιουγκοσλάβου προξένου, την πρώτη μιας σειρά επιθέσεων σε στόχους του Γιουγκοσλαβικού κράτους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Ο ίδιος και οι συσσυνωμότες του συνελήφθηααν σε μια παγίδα που στήθηκε από το FBI και καταδικάστηκαν για τρομοκρατία για την πραγματοποίηση και το σχεδιασμό βομβιστικών ενεργειών δύο Γιουγκοσλαβικές δεξιώσεις για την Εθνική Γιορτή της Γιουγκοσλαβίας. Αργότερα το ίδιο έτος, κατά τη διάρκεια της πτήσης για να εκτίσει την ποινή του, έκανε αεροπειρατεία στην πτήση 293 της American Airlines με σκοπό να ρίξει το αεροπλάνο στην έδρα του Τίτο στο Βελιγράδι, αλλά μεταπείστηκε. Τελικά του υποβλήθηκε 67ετής ποινή φυλάκισης.
Γιουγκοσλαβικοί Πόλεμοι
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 1989 διάφορες ομάδες Τσέτνικ έκαναν μια «επιστροφή» και το καθεστώς του «συνέβαλε καθοριστικά στην έναρξη της εξέγερσης των Τσέτνικ το 1990-1992 και στη συνέχεια στη χρηματοδότησή της» Η ιδεολογία των Τσέτνικ επηρεάστηκε από το μνημόνιο της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του 1985-1986. Στις 28 Ιουνίου 1989, την 600ή επέτειο της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου, Σέρβοι στη βόρεια Δαλματία, το Κνίν, το Ομπροβατς και το Μπένκοβατς, όπου υπήρχαν «παλαιά προπύργια των Τσέτνικ», πραγματοποίησαν τις πρώτες αντικροατικές κυβερνητικές διαδηλώσεις.
Την ίδια ημέρα ο Τζούγιτς δήλωσε ότι ο Βόισλαβ Σέσελι «αναλαμβάνει αμέσως τον ρόλο του βοεβόδα των Τσέτνικ» και τον διέταξε να «εκδιώξει όλους τους Κροάτες, τους Αλβανούς και άλλα ξένα στοιχεία από το ιερό Σερβικό έδαφος», δηλώνοντας ότι θα επιστρέψει μόνο όταν η Σερβία εκκαθαριστεί από «τον τελευταίο Εβραίο, Αλβανό και Κροάτη». Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ξεκίνησε την περιόδευση της λειψανοθήκης του Πρίγκιπα Λάζαρου, που είχε συμμετάσχει στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου και είχε ανακηρυχτεί άγιος, και το καλοκαίρι έφτασε στη Μητρόπολη Ζβόρνικ-Τούζλα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όπου υπήρχε μια αίσθηση «ιστορικής τραγωδίας του Σερβικού λαού, που βιώνει ένα νέο Κοσσυφοπέδιο «συνοδευόμενη από εθνικιστικές διακηρύξεις και αγιοποίηση των Τσέτνικ.
Αργότερα το ίδιο έτος οι Σέσελι, Βουκ Ντράσκοβιτς και Mίρκο Γιόβιτς σχημάτισαν τη Σερβική Εθνική Ανανέωση (SNO), κόμμα των Τσέτνικ. Το Μάρτιο του 1990 ο Ντράσκοβιτς και ο Σέσελι αποχώρησαν για να σχηματίσουν ένα ξεχωριστό κόμμα των Τσέτνικ, το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης (SPO). . Στις 18 Ιουνίου 1990 ο Σέσελι οργάνωσε το Σερβικό Κίνημα Τσέτνικ (SČP) αν και δεν εγκρίθηκε η επίσημη εγγραφή του λόγω της προφανούς συνταύτισής του με τους Τσέτνικ. Στις 23 Φεβρουαρίου 1991 συγχωνεύθηκε με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα (NRS), ιδρύοντας το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα (SRS) με πρόεδρο το Σέσελι και αντιπρόεδρο τον Τόμισλαβ Νίκολιτς. Ήταν ένα κόμμα των Τσέτνικ προσανατολισμένο προς το νεοφασισμό, αγωνιζόμενο για την εδαφική επέκταση της Σερβίας. Τον Ιούλιο του 1991 ξέσπασαν στην Κροατία συγκρούσεις μεταξύ Σέρβων και Κροατώ και έγιναν συλλαλητήρια στα βουνά της Ράβνα Γκόρα με συνθήματα υπέρ του πολέμου και αναπολούμενες «δόξες» των σφαγών Κροατών και Μουσουλμάνων από τους Τσέτνικ κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το SPO πραγματοποίησε πολλές συγκεντρώσεις στη Ράβνα Γκόρα. Κατά τη διάρκεια των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων πολλοί Σέρβοι παραστρατιωτικοί χαρακτήρισαν εαυτούς ως Τσέτνικ. Η στρατιωτική πτέρυγα του SRS ήταν γνωστή ως «Τσέτνικ» και προμηθευόταν όπλα από το Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό (JNA) και τη Σερβική αστυνομία. Ο Σέσελι βοηθούσε προσωπικά τον εξοπλισμό των Σέρβων της Κροατίας και στρατολόγησε εθελοντές στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, στέλνοντας 5.000 άνδρες στην Κροατία και 30.000 στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Σύμφωνα με το Σέσελι «οι Τσέτνικ δεν ενεργούσαν ποτέ έξω από την αιγίδα του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού και της Σερβικής αστυνομίας». Ο Ζέλικο Ραζνάτοβιτς, ένας αυτοαποκαλούμενος Τσέτνικ, ηγείτο μιας δύναμης Τσέτνικ που ονομαζόταν Σερβική Εθελοντική Φρουρά (SDG) και που ιδρύθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1990. Η SDG συνδεόταν με το Υπουργείο Εσωτερικών της Σερβίας, επιχειρούσε υπό τη διοίκηση του JNA, και αναφερόταν απευθείας στο Μιλόσεβιτς. Είχε 1.000 - 1.500 άνδρες. Ο Γιόβιτς, τότε Σέρβος Υπουργός Εσωτερικών, οργάνωσε την πτέρυγα νεολαίας της SNO ως Λευκούς Αετούς, παραστρατιωτικούς που βασίζονταν αρκετά στο κίνημα των Τσέτνικ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και έκαναν έκκληση για μια «Χριστιανική, Ορθόδοξη Σερβία χωρίς κανένα Μουσουλμάνο και κανέναν άπιστο.» Συνδεόταν με το SRS, αν και ο Σέσελι το αρνιόταν.
Τόσο οι Λευκοί Αετοί όσο και η SDG έπαιρναν οδηγίες από τη Γιουγκοσλαβική Υπηρεσία Αντικατασκοπείας Το Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1991 οι Τσέτνικ του Οζρεν (βουνό της Βοσνίας) ιδρύθηκαν για να «συνεχίσουν τις «καλύτερες» παραδόσεις των Τσέτνικ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου». Υπήρχε επίσης μια παραστρατιωτική ομάδα, οι Εκδικητές Τσέτνικ υπό την ηγεσία του Mίλαν Λούκιτς, που αργότερα ανέλαβε τη διοίκηση των Λευκών Αετών. Μια μονάδα Τσέτνικ υπό την ηγεσία του Σλάβκο Αλεκσιτς επιχειρούσε υπό τη διοίκηση του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας. Το 1991 πολέμησε στην περιοχή Κράινα της Κροατίας και το 1992 γύρω από το Σεράγεβο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Ο Μιλόσεβιτς και ο Ράντοβαν Κάρατζιτς, πρόεδρος της αυτοανακηρυχθείσας Σερβικής Δημοκρατίας, χρησιμοποίησαν τις δυνάμεις των Τσέτνικ των Σέσελι και Ραζνάτοβιτς ως μέρος του σχεδίου τους για την εκδίωξη των μη Σέρβων και για τη δημιουργία μιας Μεγάλης Σερβίας μέσω της εθνοκάθαρσης, της τρομοκρατίας και της κατάπτωσης του ηθικού. Οι σχηματισμοί των Σέσελι και Ραζνάτοβιτς επιχειρούσαν ως «αυτόνομες» ομάδες στο σχέδιο RAM, που επιδίωκε να οργανώσει τους Σέρβους εκτός Σερβίας, να εδραιώσει τον έλεγχο των Σερβικών Δημοκρατικών Κομμάτων και να εξασφαλίσει όπλα και πυρομαχικάJudah 2000, σελ. 170., σε μια προσπάθεια ίδρυσης μια χώρας, χώρα όπου «όλοι οι Σέρβοι με τα εδάφη τους θα ζούσαν μαζί στο ίδιο κράτος». Σύμφωνα με τον ιστορικό Nόελ Μάλκολμ, «τα μέτρα που έλαβαν ο Κάρατζιτς και το κόμμα του - [ανακηρύσσοντας Σερβικές] «Αυτόνομες Περιοχές», εξοπλισμός του Σερβικού πληθυσμού, μικρά τοπικά επεισόδια, διαρκής προπαγάνδα, αίτημα για «προστασία» του ομοσπονδιακού στρατού - ταιριάζουν ακριβώς με ό, τι είχε γίνει στην Κροατία. Λίγοι παρατηρητές θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν ότι ένα ενιαίο σχέδιο ήταν σε λειτουργία».
Οι μονάδες των Τσέτνικ ενεπλάκησαν σε μαζικές δολοφονίες και εγκλήματα πολέμου. Το 1991 η κροατική κωμόπολη Ερντουτ καταλήφθηκε από την SDG και το JNA και προσαρτήθηκε στο κράτος-μαριονέτα της Δημοκρατίας της Σερβικής Κράινα. Κροάτες και άλλοι μη Σέρβοι εκδιώχθηκαν ή σκοτώθηκαν και Σέρβοι εποίκισαν τα κενά χωριά στην περιοχή. Την 1η Απριλίου 1992 η SDG επιτέθηκε στη Μπιέλινα και προέβη σε σφαγή των Μουσουλμάνων αμάχων. Στις 4 Απριλίου άτακτοι Τσέτνικ βοήθησαν τον JNA στο βομβαρδισμό του Σεράγεβο. Στις 6 Απριλίου οι Τσέτνικ και ο JNA επιτέθηκαν στη Μπιέλινα, τη Φότσα, το Μπράτουνατς και το Βίσεγκραντ. Στις 9 Απριλίου οι Τσέτνικ της SDG και του Σέσελι βοήθησαν τον JNA και τις ειδικές μονάδες των Σερβικών δυνάμεων ασφαλείας να καταλάβουν το Ζβόρνικ και να εξαλείψουν τον τοπικό Μουσουλμανικό πληθυσμό.
Οι εκθέσεις που έστειλε ο Ραζνάτοβιτς στους Μιλόσεβιτς, Ράτκο Μλάντιτς και Μπλάγκογιε Ατζιτς ανέφεραν ότι το σχέδιο προχωρούσε, σημειώνοντας ότι η ψυχολογική επίθεση στο Βοσνιακό πληθυσμό στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη ήταν αποτελεσματική και έπρεπε να συνεχιστεί. Οι δυνάμεις των Τσέτνικ διεξήγαγαν επίσης μαζικές δολοφονίες στο Βούκοβαρ και τη Σρεμπρένιτσα. Οι Λευκοί Αετοί ήταν υπεύθυνοι για τις σφαγές σε Βότσιν, Βίσεγκραντ, Φότσα, Σιέβεριν και Στρπτσι και για την κατατρομοκράτηση του Μουσουλμανικού πληθυσμού στο Σαντζάκ. Το Σεπτέμβριο του 1992 οι Τσέτνικ προσπάθησαν να αναγκάσουν τους Μουσουλμάνους του Σαντζάκ στην Πλιέβλια να φύγουν, καταστρέφοντας τα καταστήματα και τα σπίτια τους, φωνάζοντας «Τούρκοι φύγετε» και «εδώ είναι Σερβία». Μέχρι τα μέσα του 1993 διέπραξαν πάνω από εκατό βομβιστικές επιθέσεις, απαγωγές, απελάσεις και τυφεκισμούς. Το SPO απειλούσε τους Μουσουλμάνους με απελάσεις όταν αντιδρούσαν στα αιτήματα για αυτονομία του Σαντζάκ.
Στις 15 Μαΐου 1993 ο Σέσελι ανακήρυξε δεκαοκτώ (18) μαχητές των Τσέτνικ ως βοεβόδες, ονομάζοντας πόλεις που είχαν εκκκαθαριστεί από μη Σέρβους προς τιμή τους, και που τους ευλόγησε αργότερα ένας ορθόδοξος ιερέας. Ο Σέσελι περιγράφηκε ως «ένας άνθρωπος του οποίου οι μονάδες δολοφόνων κομάντο που έδρασαν στην Κροατία και τη Βοσνία δημιούργησαν τη χειρότερη παράδοση των Τσέτνικ. Αργότερα το SRS έγινε εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού του Μιλόσεβιτς και το 1998 ο Τζούγιτς δήλωσε δημοσίως ότι εξέφρασε τη λύπη του για την απονομή του τίτλου στο Σέσελι, λέγοντας: «Ήμουν αφελής όταν όρισα το Σέσελι [ως] βοεβόδα, ζητώ από το λαό μου να με συγχωρήσει. Ο μεγαλύτερος νεκροθάφτης της Σερβίας είναι ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς» και ότι είναι «απογοητευμένος από το Σέσελι για την ανοικτή συνεργασία του με το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μιλόσεβιτς, με τους Κομμουνιστές που έχουν αλλάξει μόνο το όνομά τους ... Ο Σέσελι κηλίδωσε την υπόληψη των Τσέτνικ και του Σερβικού εθνικισμού». Το 2000 ο Ραζνάτοβιτς δολοφονήθηκε πριν από τη δίωξη του από το Διεθνές Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY). Το 2003 ο Σέσελι παραδόθηκε στο ICTY αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και αθωώθηκε το 2016.
Ο Νίκολιτς, που ο Σέσελι το 1993 τον είχε ανακηρύξει βοεβόδα και του είχε απονείμει το παράσημο του Τάγματος των Ιπποτών των Τσέτνικ για το «προσωπικό θάρρος στην υπεράσπιση της πατρίδας», ανέλαβε το SRS Ορκίστηκε να επιδιώξει μια Μεγάλη Σερβία «με ειρηνικά μέσα». Το 2008 ο Λούκιτς καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου.
Σερβική ιστοριογραφία
Τη δεκαετία του 1980 οι Σέρβοι ιστορικοί ξεκίνησαν τη διαδικασία επανεξέτασης της αφήγησης του πώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε παρουσιαστεί στη Γιουγκοσλαβία, συνοδευόμενη από την αποκατάσταση του ηγέτη των Τσέτνικ Ντράζα Μιχαήλοβιτς. Οντας προκατειλημμένοι για την εποχή αυτή, Σέρβοι ιστορικοί προσπάθησαν να υπερασπιστούν την ιστορία των Τσέτνικ παρουσιάζοντάς τους ως δίκαιους αγωνιστές της ελευθερίας που πολέμησαν τους Ναζί, αφαιρώντας από τα βιβλία της ιστορίας τις αμφιλεγόμενες συμμαχίες με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς  , ενώ τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Τσέτνικ ενάντια στους Κροάτες και τους Μουσουλμάνους στη σερβική ιστοριογραφία είναι ολοσχερώς «κρυμμένα στη σιωπή».
Σερβία
Στη Σερβία υπήρξε μια αναβίωση του κινήματος Chetnik. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 το SPO διοργανώνει κάθε χρόνο το «Κοινοβούλιο της Ράβνα Γκόρα» και το 2005 το οργάνωσε για πρώτη φορά με κρατική χρηματοδότηση. Ο πρόεδρος της Κροατίας Στίπε Μέσιτς ακύρωσε αργότερα μια προγραμματισμένη επίσκεψη στη Σερβία, καθώς συνέπεσε με τη συγκέντρωση αυτή. Οι άνθρωποι που παρευρίσκονται στην εκδήλωση φορούν απεικονίσεις των Τσέτνικ και τι-σερτ με τη μορφή του Μιχαήλοβιτς ή του Μλάντιτς, που έχει καταδικαστεί για κατηγορίες γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου. Το SRS με επικεφαλής το Νίκολιτς, που εξακολουθεί να υποστηρίζει τη Μεγάλη Σερβία και έχει τις ρίζες του στο κίνημα των Τσέτνικ, κέρδισε τις εκλογές του 2003 με 27,7 % και 82 έδρες από τις 250 του Κοινοβουλίου. Το 2005 ο Πατριάρχης Παύλος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας υποστήριξε το SRS, που αργότερα κέρδισε τις εκλογές του 2007 με 28,7 % των ψήφων Το 2008 ο Νίκολιτς αποχώρησε από το SRS για το θέμα της συνεργασίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και σχημάτισε το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα.
Τα σερβικά σχολικά βιβλία από τη δεκαετία του 1990 περιέλαβαν ιστορική αναθεώρηση του ρόλου των Τσέτνικ στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επανεξέταση και η αναθεώρηση έχουν εστιαστεί κυρίως σε τρεις τομείς: τις σχέσεις Τσέτνικ -Παρτιζάνων, τη συνεργασία με τον Άξονα και τα εγκλήματα κατά των αμάχων. Το σερβικό σχολικό βιβλίο του 2002 που προοριζόταν για τις τελευταίες τάξεις των λυκείων υμνούσε τους Τσέτνικ ως εθνικούς πατριώτες, υποβάθμιζε το κίνημα των Παρτιζάνων και προκάλεσε διαμαρτυρίες από ιστορικούς. Δεν περιείχε καμία αναφορά στη συνεργασία των Τσέτνικ με τους κατακτητές ή στις φρικαλεότητες που είχαν διαπράξει σε βάρος των μη Σέρβων. Οι Τσέτνικ που σκότωναν άτομα που συνεργάζονταν με τους κομμουνιστές αναφέρονταν ως αποστάτες-εξαιρέσεις. Οι Τσέτνικ αναφέρονταν ως «ο πυρήνας της σερβικής αντίστασης στις πόλεις» και «αντίθετα προς τους κομμουνιστές, που ήθελαν να διασπάσουν τον εθνικό χώρο της Σερβίας, επιδίωξαν να επεκτείνουν τη Σερβία ενσωματώνοντας το Μαυροβούνιο, ολόκληρη τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, μέρος της Δαλματίας όπως το Ντουμπρόβνικ και το Ζαντάρ, ολόκληρη τη Σύρμια, συμπεριλαμβανομένων των Βούκοβαρ, Βίνκοβτσι και Νταλι, το Κοσσυφοπέδιο-Μετόχια και τη Νότια Σερβία (Βόρεια Μακεδονία)» και εμφανίζονταν ως προδομένοι από τους Συμμάχους Το κίνημα των Τσέτνικ ισχυρίζεται ότι είναι το μοναδικό για τα «Σερβικά εθνικά συμφέροντα» και η ήττα του εξομοιώνεται με την ήττα της Σερβίας, διατυμπανίζοντας ότι: «Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Σέρβοι πολίτες καταστράφηκαν, το εθνικό κίνημα συνετρίβη και η διανόηση ισοπεδώθηκε». Μετά από τη δημόσια κριτική το βιβλίο του 2006 για την τελευταία τάξη του δημοτικού σχολείου αναφέρθηκε στη συνεργασία με τον Αξονα, αλλά προσπάθησε να το δικαιολογήσει και ανέφερε ότι όλες οι ομάδες κατά τον πόλεμο συνεργάστηκαν.
Το Μάρτιο του 2004 η Εθνοσυνέλευση της Σερβίας ψήφισε νέο νόμο που εξίσωνε τους Τσέτνικ και τους Παρτιζάνους ως εξ ίσου αντιφασίστες , με 176 ψήφους υπέρ, 24 κατά και 4 αποχές. Ο Βόισλαβ Μιχαήλοβιτς, αντιπρόεδρος του Σερβικού Κοινοβουλίου και εγγονός του Ντράζα Μιχαήλοβιτς, δήλωσε ότι ήταν «καθυστερημένο, αλλά ικανοποιεί μια σημαντική μερίδα της Σερβίας, τους απογόνους τους. Δεν θα λάβουν οικονομικούς πόρους, αλλά θα έχουν την ικανοποίηση ότι οι παππούδες και πατέρες τους ήταν αληθινοί αγωνιστές για μια ελεύθερη Σερβία». Οι ενώσεις των Παρτιζάνων βετεράνων πολέμου επέκριναν το νόμο και δήλωσαν ότι η Σερβία ήταν« η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που ανακήρυξε ένα κίνημα κουίσλιγκ ως απελευθερωτικό και αντιφασιστικό». Το 2009 τα σερβικά δικαστήρια αποκατέστησαν έναν από τους επικεφαλής ιδεολόγους των Τσέτνικ Ντράγκισα Βάσιτς. Το Σεπτέμβριο του 2012 το Συνταγματικό Δικαστήριο της Σερβίας κήρυξε το νόμο του 2004 αντισυνταγματικό ότι οι βετεράνοι Τσέτνικ δεν είχαν δικαίωμα επιδόματος και ιατρικής βοήθειας διατηρώντας παράλληλα τα δικαιώματά τους για σύνταξη και αποκατάσταση.
Ο Σέρβος μπασκετμπολίστας Mίλαν Γκούροβιτς έχει ένα τατουάζ του Μιχαήλοβιτς στο αριστερό του χέρι, με αποτέλεσμα απαγόρευση από το 2004 να παίζει στην Κροατία όπου αυτό θεωρείται «υποκίνηση ... φυλετικού, εθνικού ή θρησκευτικού μίσους». Αργότερα η Βοσνία και Ερζεγοβίνη και η Τουρκία θέσπισαν μια ανάλογη απαγόρευση. Ο Σέρβος ροκ μουσικός και ποιητής Μπόρα Τζόρτζεβιτς, ηγέτης του πολύ δημοφιλούς ροκ συγκροτήματος Ρίμπλια Τσόρμπα, είναι επίσης ένας αυτοανακηρυχθείς Τσέτνικ, αλλά τους ονομάζει «εθνικό κίνημα πολύ παλιότερο από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», προσθέτοντας ότι δεν μισεί άλλα έθνη και ποτέ δεν ήταν μέλος του SRS, ούτε υποστήριξε τη Μεγάλη Σερβία
Μαυροβούνιο
Το Μάιο του 2002, προετοιμάστηκαν σχέδια για ένα μνημειακό συγκρότημα της «Μαυροβουνιακής Ράβνα Γκόρα», κοντά στο Μπέρανε. Το συγκρότημα επρόκειτο να αφιερωθεί στον Τζούρισιτς, που όχι μόνο πέρασε ένα μέρος της νεότητάς του στο Μπέρανε αλλά είχε επίσης την έδρα του κατά τον πόλεμο εκεί. Τον Ιούνιο του 2003 η Υπουργός Πολιτισμού του Μαυροβουνίου Βέσνα Κιλίμπαρντα απαγόρευσε την κατασκευή του μνημείου, λέγοντας ότι στο Υπουργείο Πολιτισμού δεν είχε υποβληθεί αίτηση για έγκριση της κατασκευής του.
Ο Σύνδεσμος Βετεράνων Πολέμου του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (SUBNOR) αντιτάχθηκε στην κατασκευή του μνημείου λέγοντας ότι ο Τζούρισιτς ήταν εγκληματίας πολέμου, υπεύθυνος για το θάνατο πολλών συναδέλφων του συνδέσμου τους και 7.000 Μουσουλμάνων. Ο σύλλογος ανησύχησε επίσης για τις οργανώσεις που υποστήριξαν την κατασκευή του, συμπεριλαμβανομένης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του τμήματός της του Μαυροβουνίου, υπό το Μητροπολίτη Αμφιλοχίου. Η Μουσουλμανική Ένωση του Μαυροβουνίου καταδίκασε την κατασκευή και δήλωσε ότι «αυτή είναι μια προσπάθεια να τον αποκαταστήσουν και μια μεγάλη προσβολή στα παιδιά των αθώων θυμάτων και το Μουσουλμανικού λαό στο Μαυροβούνιο». Στις 4 Ιουλίου η κυβέρνηση του Μαυροβουνίου απαγόρευσε τα αποκαλυπτήρια του μνημείου, δηλώνοντας ότι «προκάλεσε δημόσια ανησυχία, ενθάρρυνε το διχασμό μεταξύ των πολιτών του Μαυροβουνίου και υποκίνησε το εθνικό και θρησκευτικό μίσος και τη μισαλλοδοξία». Ένα δελτίο τύπου από την αρμόδια για την κατασκευή του μνημείου επιτροπή ανέφερε ότι οι ενέργειες της κυβέρνησης ήταν «απολύτως παράνομες και απαράδεκτες». Στις 7 Ιουλίου το βάθρο που προετοιμάστηκε για την ανέγερση του μνημείου αφαιρέθηκε από την αστυνομία.
Το 2011 το Σερβικό πολιτικό κόμμα του Μαυροβουνίου Νέα Σερβική Δημοκρατία (NOVA) ανανέωσε τις προσπάθειές του για την κατασκευή ενός μνημείου και δήλωσε ότι ο Τζούρισιτς και άλλοι βασιλικοί Γιουγκοσλάβοι αξιωματικοί ήταν «ηγέτες της εξέγερσης της 13ης Ιουλίου» και ότι «συνέχισαν τον αγώνα τους για την απελευθέρωση της χώρας υπό την ηγεσία του Βασιλιά Πέτρου και της Κυβέρνησης του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας».
Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Στις 22 Ιουλίου 1996 η οντότητα της Σερβικής Δημοκρατίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη ψήφισε ένα νόμο για τα δικαιώματα των βετεράνων, που κάλυπτε ρητά τους πρώην Τσέτνικ, αλλά δεν συμπεριλάμβανε πρώην Παρτιζάνους.
Κατά τον Πόλεμο της Βοσνίας ο κεντρικός δρόμος του Μπρτσκο μετονομάστηκε σε "Λεωφόρο Στρατηγού Ντράζα Μιχαήλοβιτς" και στις 8 Σεπτεμβρίου 1997 ένα άγαλμα του Μιχαήλοβιτς στήθηκε στο κέντρο της πόλης. Το 2000 ο δρόμος μετονομάστηκε σε «Λεωφόρο της Ειρήνης». και το 2004, μετά από άσκηση πίεσης από Βόσνιους επαναπατρισθέντες και παρέμβαση του Γραφείου του Ύπατου Εκπροσώπου, το άγαλμα μεταφέρθηκε σε ορθόδοξο νεκροταφείο που βρίσκεται στα περίχωρα του Μπρτσκο. Απομακρύνθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2005 και στις 18 Αυγούστου 2013 τοποθετήθηκε στο Βίσεγκραντ.
Στις 12 Ιουλίου 2007, μια μέρα μετά τη 12η επέτειο της Σφαγής της Σρεμπρένιτσα και την ταφή 465 ακόμη θυμάτων, μια ομάδα ανδρών ντυμένων με στολές των Τσέτνικ παρέλασε στους δρόμους της Σρεμπρένιτσα. Όλοι φορούσαν εμβλήματα των στρατιωτικών μονάδων που διέπραξαν τη σφαγή τον Ιούλιο του 1995. Στις 11 Ιουλίου 2009, μετά την ταφή 543 θυμάτων στη Σρεμπρένιτσα, μέλη του Κινήματος Τσέτνικ της Ράβνα Γκόρα έκαψαν τη σημαία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, διέσχισαν τους δρόμους φορώντας μπλουζάκια με το πρόσωπο του Μλάντιτς και τραγουδούσαν τραγούδια των Τσέτνικ. Μια ομάδα ανδρών και γυναικών συνδεόμενων με τη Σερβική ακροδεξιά ομάδα Όμπραζ «τραγουδούσε υβριστικά εναντίον των θυμάτων και υπέρ του κινήματος των Τσέτνικ, ζητώντας την εξάλειψη του Ισλάμ». . Μια πλήρης αναφορά του συμβάντος υποβλήθηκε στο τοπική Εισαγγελία, αλλά κανείς δεν διώχθηκε. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης έχει αγωνιστεί για την ψήφιση νόμου που θα θέτει την ομάδα εκτός νόμου στη Βοσνία.
Κροατία
Ο Mίλοραντ Πόποβατς του Ανεξάρτητου Δημοκρατικού Σερβικού Κόμματος στην Κροατία (ο σημερινός ηγέτης των Σέρβων της Κροατίας και μέλος του Κροατικού Κοινοβουλίου) περιέγραψε την οργάνωση ως "φασίστες δοσίλογους".
Ηνωμένες Πολιτείες
Οι Σερβοαμερικανοί έστησαν ένα μνημείο αφιερωμένο στον Πάβλε Τζούρισιτς στο Σερβικό νεκροταφείο στο Λιμπέριβιλ του Ιλινόι. Η διοίκηση και οι παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου το επισκέφθηκαν στις 23 Μαΐου 2010.
Ουκρανία
Το Μάρτιο του 2014 Σέρβοι εθελοντές αυτοαποκαλούμενοι Τσέτνικ, με επικεφαλής το Σέρβο εθνικιστή Μπράτισλαβ Ζίβκοβιτς, ταξίδεψαν στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας για να στηρίξουν τη φιλορωσική πλευρά στην κρίση της Κριμαίας. Μιλούσαν για «κοινό σλαβικό αίμα και ορθόδοξη πίστη», αναφέρθηκαν σε ομοιότητες με τους Κοζάκους και ισχυρίστηκαν ότι ανταπέδωσαν την υποστήριξη των Ρώσων εθελοντών που πολέμησαν στο πλευρό των Σέρβων κατά τους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους. Συμμετέχοντας στις συνεχιζόμενες μάχες στην ανατολική Ουκρανία από την έναρξή τους στις αρχές του 2014, αναφέρθηκε τον Αύγουστο του 2014 ότι οι Τσέτνικ σκότωσαν 23 Ουκρανούς στρατιώτες και κατέλαβαν «σημαντικό αριθμό τεθωρακισμένων οχημάτων» κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τον Ουκρανικό στρατό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Εθνικιστικά κινήματα Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Αντικομμουνιστικές οργανώσεις
Γιώργος Γαβριηλίδης
Ο Γιώργος Γαβριηλίδης (Νίκαια, 3 Απριλίου 1908 – Νίκαια, 23 Ιουλίου 1982) ήταν Έλληνας ηθοποιός, ο οποίος έγινε γνωστός μέσα από ρόλους αριστοκράτη.
Βιογραφία
Γονείς του ήταν οι ηθοποιοί Περικλής (1882-1949) και Αγγελική Γαβριηλίδη. Υπήρξε σύζυγος της επίσης ηθοποιού Μαρίκας Κρεβατά (12 Ιουνίου 1910-14 Σεπτεμβρίου 1994). Αναδείχθηκε από το θέατρο και έπαιξε σε πολλές κωμωδίες στον κινηματογράφο και αργότερα στην τηλεόραση.
Πέθανε από πνευμονικό οίδημα και κηδεύθηκε στο Γ΄ Νεκροταφείο της Νίκαιας.
Θεατρικές Παραστάσεις
Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Σωτήρα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Σωτήρα μπορεί να αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλέξανδρος του Βελγίου
Ο Αλέξανδρος (γαλλ. Alexandre, 18 Ιουλίου 1942 - 29 Νοεμβρίου 2009) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πρίγκιπας του Βελγίου.
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Εμμανουήλ Ερρίκος Αλβέρτος Μαρία Λεοπόλδος ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου και της Μαρί Λίλιαν Μπελ του Ρετύ, κόρη του Ανρί Μπελ, εφοπλιστή από την Οστένδη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1991 τη Λέα Ίνγκα Ντόρα Βόλμαν, κόρη του Σίγκισμουντ Βόλμαν, εμπόρου στις Βρυξέλλες από τη Βαρσοβία· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Παύλος Βρέλλης
Ο Παύλος Βρέλλης (25 Μαρτίου 1923 - 23 Ιουλίου 2010) ήταν Έλληνας γλύπτης, ζωγράφος και ποιητής. Θεωρείται από τους πιο σημαντικούς Έλληνες γλύπτες, ειδικά για την προσφορά του με τη δημιουργία του Μουσείου Ελληνικής Ιστορίας στο Μπιζάνι Ιωαννίνων (Φεβρουάριος 1983), το οποίο φιλοξενεί 150 κέρινα ομοιώματα σε 36 ιστορικά θέματα εμπνευσμένα από σημαντικά γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 25 Μαρτίου του 1923 και βίωσε σε μικρή ηλικία τον θάνατο της μητέρας του (4 ετών) κι αργότερα του πατέρα του (13 ετών). Την ανατροφή του ανέλαβε η θεία του, Σοφία Παραμυθιώτη, αδερφή της μητέρας του.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής οι Γερμανοί τον συνέλαβαν και τον έβαλαν μαζί με άλλα παιδιά να καθαρίζει απομεινάρια πολεμικού υλικού που δεν είχε εκραγεί. Όντας φυλακισμένος και βλέποντας φίλους του να χάνονται, ξεκίνησε να σκαλίζει ξύλινα αντικείμενα κι αποτύπωνε τις μορφές συγκρατουμένων του.
Σπουδές
Οι σπουδές του Παύλου Βρέλλη ξεκίνησαν το 1945 στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία, απ' όπου αποφοίτησε το 1947. Ήδη στα 23 του χρόνια είχε ξεκινήσει να δημιουργεί προτομές ατόμων, μεταξύ των οποίων και του αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος Βλάχου, ο οποίος, λόγω του θαυμασμού για το έργο του, του προσέφερε μεγάλη χρηματική αμοιβή, την οποία ο Βρέλλης αρνήθηκε λέγοντας χαρακτηριστικά ότι: "δε θέλω να αρχίσω την καριέρα μου με χρήματα". Το 1949 ξεκινά να φοιτά στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά τον διακόπτεται από τη θητεία του στον στρατό κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Μετά το τέλος της θητείας συνεχίζει τις σπουδές του στη Α.Σ.Κ.Τ. και παράλληλα ασχολείται με τον αθλητισμό στο γυμναστήριο «Φωκιανός», εξασκείται στη ζωγραφική και τη χαρακτική και κάνει μαθήματα βυζαντινής μουσικής και ορθοφωνίας. Κάποιες από αυτές τις ασχολίες του αναγκάστηκε να τις εγκαταλείψει λόγω της εντατικοποίησης των σπουδών του στη Α.Σ.Κ.Τ.. Διδάχθηκε ακόμα καλλιτεχνική ανατομία, την οποία θεωρούσε "ορθογραφία της δουλειάς του". Το 1954 αποφοίτησε από τη Σχολή με Θεωρητικό και Πρακτικό πτυχίο.
Στη συνέχεια επεκτείνει τις σπουδές του και μαθαίνει χαλκογλυπτική στη Φλωρεντία και ψηφοθετική στη Ραβέννα.
Εργασία
Από της πιο σημαντικές εμπειρίες του υπήρξε η ανάθεση σε αυτόν του έργου της συντήρησης τμημάτων του Μουσείου της Ακρόπολης από τον Ιερό Βράχο. Δούλεψε ακόμα για 3 χρόνια ως ξεναγός στο Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο εισηγήθηκε και θεμελίωσε το Τμήμα Αναπαραγωγής Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Ο Παύλος Βρέλλης υπήρξε και καθηγητής στο Τζάνειο Πειραματικό Γυμνάσιο του Πειραιά, όπου δίδαξε εφαρμόζοντας δικές του μεθόδους και δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην επίσκεψη αρχαιολογικών χώρων, την οποία θεωρούσε απαραίτητο μέρος της παιδείας.
Υπήρξε, επίσης, για κάποια χρόνια ξεναγός σε μέρη όπως η Αρχαία Ολυμπία, οι Δελφοί, ο Μιστράς, η Κωνσταντινούπολη, η Αρχαία Δωδώνη, το Νεκρομαντείο της Νικόπολης, τα μοναστήρια του Νησιού των Ιωαννίνων και άλλα.
Εργάσθηκε όμως, κυρίως, σαν καθηγητής Τεχνικών σε Γυμνάσια και Λύκεια καθώς και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, όπου παρέδωσε μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης.
Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας
Το 1983 αγοράζει ένα χώρο 17 στρεμμάτων στο χωριό Μπιζάνι, τον οποίο, αφού το διαμορφώσει κατάλληλα, μετατρέπει στο Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας, και το γεμίζει με κέρινα ομοιώματα και σκηνικά παρμένα από την Ελληνική Ιστορία. Το Μουσείο προσελκύει ακόμα και σήμερα πλήθος επισκεπτών.
Ποίηση
Μια άλλη, λιγότερο γνωστή, ασχολία του Παύλου Βρέλλη ήταν η σύνθεση ποιημάτων. Ο ίδιος είχε εκδώσει μία σειρά από ποιητικές συλλογές: Θύμησες (1969), Φόρμες (1972)(Δ΄ ΓΙΑΝΝΕΝΑ 1982), Σίδερα, Πέτρες και Λουλούδια (1975)(ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΣΗ / ΓΙΑΝΝΕΝΑ 1981), Ήταν και Είναι (1982) και Λαμαρίνες και Παράνομοι (1982).
Βραβεία
Για το έργο του βραβεύτηκε από:
Προσωπική ζωή
Ο Παύλος Βρέλλης παντρεύτηκε το 1962 τη Μαρία Γιαννίση με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο (1966) και την Άννα (1970). Ο ίδιος δήλωνε υπερήφανος Έλληνας και Χριστιανός Ορθόδοξος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Αλέν Μιμούν
Ο Αλέν Μιμούν (Alain Mimoun, 1 Ιανουαρίου 1921 - 27 Ιουνίου 2013) ήταν Γάλλος δρομέας και Ολυμπιονίκης του μαραθώνιου.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε με το όνομα Ali Mimoun Ould Kacha στο arrondissement του Maïder στην πόλη Τελάγκ (Telagh), στην τότε γαλλική Αλγερία. Εξαιτίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έχασε πολλούς αγώνες, καθώς πολέμησε εκεί. Μετά τον πόλεμο αναδείχθηκε πρωταθλητής Γαλλίας στα 5 χλμ και στα 10 χλμ.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Ο Τσέχος Εμίλ Ζάτοπεκ εμπόδισε το δρόμο του Μιμούν από το να κατακτήσει ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 και του 1952. Ο Μιμούν κέρδισε αργυρά μετάλλια στα 10.000μ το 1948 και το 1952 και ένα ακόμα ασημένιο μετάλλιο στα 5.000μ το 1952. Η δεύτερη θέση που κέρδισε πίσω από το Ζάτοπεκ συνετέλεσε στο να του δοθεί το παρατσούκλι "Η σκιά του Ζάτοπεκ." Τελικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 ο Γάλλος κατάφερε να κερδίσει ένα χρυσό μετάλλιο στο μαραθώνιο στη Μελβούρνη, όπου ο Ζάτοπεκ τερμάτισε στην 6η θέση.
Ο Μιμούν εντάχθηκε στην εθνική ομάδα στίβου της Γαλλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη. Κέρδισε το τελευταίο του εθνικό πρωτάθλημα το 1966, 20 χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Πόλεμος του Καστελαμαρέζε
Ο Πόλεμος του Καστελαμάρεζε (αγγλικά: Castellammarese war) ήταν ένας αιματηρός αγώνας εξουσίας για τον έλεγχο της ιταλοαμερικανικής μαφίας που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη από τον Φεβρουάριο του 1930 έως τον Απρίλιο του 1931, μεταξύ των συμμορίων του Τζο "Το Αφεντικό" Μασερία και εκείνων του Σαλβατόρε Μαραντζάνο. Το όνομα αυτού του πολέμου της μαφίας προέρχεται από την πόλη της Σικελίας Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο, η οποία είναι η γενέτειρα του Μαραντζάνο.
Η παράταξη του Μαραντζάνο κέρδισε, στη συνέχεια διαίρεσε τις οικογένειες εγκληματιών της Νέας Υόρκης στις διαβόητες πέντε οικογένειες και ανακηρύξε τον εαυτό του capo di tutti capi ("αφεντικό όλων των αφεντικών"). Ωστόσο, δολοφονήθηκε σύντομα τον Σεπτέμβριο του 1931, κατόπιν εντολής του Λάκι Λουτσιάνο, ο οποίος ίδρυσε μια συμφωνία κατανομής δυνάμεων που ονομάστηκε "Η Επιτροπή", μια ομάδα οικογενειών μαφίας ίσου ύψους, για να αποφεχθούν παρόμοιοι πολέμοι στο μέλλον.
Υπόβαθρο
Οι επιχειρήσεις της μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1920 ελέγχονταν από τον Τζο Μασερία, του οποίου η οικογένεια αποτελούνταν κυρίως από μαφιόζους από τη Σικελία, τις περιοχές της Καλαβρίας και της νότιας Ιταλίας.
Ο Σικελός μαφιόζος Βίτο Κάσιο Φέρρο αποφάσισε να πάρει τον έλεγχο των δραστηριοτήτων της μαφίας στις ΗΠΑ στελνοντας από την βάση του στο Καστελαμαρέζε Ντελ Γκόλφο, τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο για να καταλάβει τον έλεγχο. Εξωτερικά, ο πόλεμος του Καστελαμαρέζε ήταν μεταξύ των δυνάμεων του Μασερία και του Μαραντζάνο. Στην πραγματικότητα, ήταν μια διαμάχη γενεών, ένας πόλεμος ανάμεσα στην παλιά σικελική μαφία, γνωστή ως το "Μουστάς Πιτ" για το μακρύ μουστάκι, και τη νέα γενιά Ιταλών, εκείνων που γεννήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ή πήγαν στη χώρα ως μετανάστες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανική μαφία
Αρχίας ο Θηβαίος
Ο Αρχίας ήταν ένας από τρεις Θηβαίους ολιγαρχικούς που κατέλαβαν την εξουσία της Θήβας το 382 π.Χ. με την βοήθεια της Σπάρτης. Εγκατέστησαν ολιγαρχικό καθεστώς και ανετράπησαν τρία χρόνια μετά με συνωμοσία που οργάνωσε ο Πελοπίδας.
Ανδρέας Βεσάλιος
Ο Ανδρέας Βεσάλιος (Andreas Vesalius ή Andries van Wesel, 31 Δεκεμβρίου 1514 - 15 Οκτωβρίου 1564) ήταν Φλαμανδός Ιατρός, Ανατόμος, Φυσιοδίφης, Βιολόγος, Ερευνητής κλπ.
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, όταν το Βέλγιο ήταν τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε Ιατρική στην Λουβέν και στο Παρίσι. Εταξίδευσε σε πολλές περιοχές της Ευρώπης. Εργάσθηκε στις Βρυξέλλες ως Ιατρός και αργότερα στην Ισπανία ως Ιατρός της βασιλικής αυλής και Καθηγητής στην Πάντοβα. Ο Ανδρέας Βεσάλιος θεωρείται δίκαια ως ο θεμελιωτής της νεότερης Επιστήμης της Ανατομίας. Διάσημη είναι η πραγματεία του στα λατινικά, με τον τίτλο : "De humani corporis fabrica libri septem", 1543 (Περί της κατασκευής του ανθρώπινου σώματος, Βιβλία επτά,  1543), το οποίο πιθανολογείται ότι εικονογραφήθηκε από τον ζωγράφο Γιαν Γιουστ ή Γιαν φαν Κάλκαρ). Ήταν  η πρώτη πλήρης και ακριβής  περιγραφή του ανθρώπινου σώματος, η οποία συμπλήρωσε και σε ορισμένες περιπτώσεις διόρθωσε τις σχετικές περιγραφές  του μεγάλου ΄Ελληνα Ιατρού της αρχαιότητας Γαληνού, από την Πέργαμο της Μικράς Ασίας. Ο Γαληνός θεωρείται ως δεύτερος σε σπουδαιότητα Ιατρός της αρχαιότητας, μετά τον Ιπποκράτη τον Κώο.
΄Οπως είναι γνωστό, τόσο κατά την αρχαιότητα, όσο και κατά τον μεσαίωνα ήταν αυστηρά απαγορευμένη η διενέργεια νεκροτομής στα ανθρώπινα πτώματα, για λόγους θρησκευτικούς κ.ά. ΄Ετσι οι Ιατροί και άλλοι επιστήμονες, ήσαν αναγκασμένοι να αρκούνται στις έρευνές των στην νεκροτομή πτωμάτων ζώων και σκεπτόμενοι κατ΄ αναλογίαν, εξήγαγαν συμπεράσματα σχετικά με την ανατομία του ανθρωπίνου σώματος. ΄Οπως είναι γνωστόν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου έζησε και έδρασε περί το 300 π. Χ. ο σπουδαίος Ιατρός Ηρόφιλος ( * Χαλκηδών Βιθυνίας περίπου το 430 π. Χ. - + Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου περίπου 360 π. Χ.), ο οποίος θεωρείται σε σπουδαιότητα τρίτος, ήτοι μετά τον Ιπποκράτη τον Κώο και τον Γαληνό τον Περγαμηνό. Λέγεται ότι ο Ηρόφιλος, με άδεια του Πτολεμαίου,  μπόρεσε  να διενεργήσει νεκροτομές  σε  ανθρώπινα πτώματα και να δημοσιεύσει τα συμπεράσματα από τις σχετικές έρευνες. ΄Ομως εξ αιτίας της πυρπολήσεως του ναού της Ειρήνης στη Ρώμη και της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, όταν κατέλαβαν την πόλη οι ΄Αραβες, τα βιβλία του Ηρόφιλου δεν διετηρήθησαν. Ο σπουδαίος αρχαίος ΄Ελληνας Ιατρός Ιπποκράτης ο Κώος (* Κως 460 π. Χ. -  + Λάρισσα 377 π. Χ.  ) και στη συνέχεια ο Γαληνός ο Περγαμηνός  (*Πέργαμος Μικράς Ασίας 129 μ. Χ. - +  Ρώμη 199 μ. Χ.), εγνώριζαν αρκετά καλά την δομή του ανθρωπίνου σώματος, αλλά φαίνεται, ότι οι έρευνές των εστηρίζοντο κυρίως σε παρατηρήσεις επί πτωμάτων ζώων, στα οποία είχαν διενεργήσει νεκροτομή.
Ο Γαληνός προχώρησε πάρα πολύ, περιέγραψε αρκετά καλά την δομή του το ανθρώπινου σώματος και ειδικότερα την κυκλοφορία του αίματος. Διέγνωσε ότι η καρδιά ενεργεί ως ένα υδραυλικό σύστημα και αποτελεί το βασικό όργανο της κυκλοφορίας του αίματος. Πρώτος αυτός διέκρινε τις αρτηρίες και τις φλέβες, καθώς και τα τριχοειδή αγγεία και ανακάλυψε, ότι σε αυτά ρέει αίμα και όχι αέρας, όπως επιστεύετο παλαιότερα. ΄Ηταν ευνόητο, ότι επειδή οι έρευνές του εστηρίζοντο κυρίως στην μελέτη πτωμάτων ζώων, σε ορισμένα σημεία να περιέπεσε σε λάθη. ΄Ομως οι Ιατροί της Ευρώπης μέχρι και τον 16ον αι. μ. Χ. εστηρίζοντο κυρίως στις περιγραφές και στα συμπεράσματα του Γαληνού.
Ο Ανδρέας Βεσάλιος, σπουδαίος Φλαμανδός Ιατρός και θεμελιωτής της νεότερης Επιστήμης της Ανατομίας, ανέταμε  ανθρώπινα πτώματα, περιέγραψε με ακρίβεια την δομή του ανθρωπίνου σώματος, διόρθωσε και συνεπλήρωσε τις παρατηρήσεις του Γαληνού και έθεσε τις βάσεις της Επιστήμης της Ανατομίας. ΄Ομως συνήντησε μεγάλη αντίδραση από ομοτέχνους του και άλλους και αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τις Βρυξέλλες και να έλθει στην Ισπανία, ως Ιατρός της αυλής του εκεί βασιλέως.
Δυστυχώς και εκεί αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες. Ειδικότερα κατά την νεκροτομή ανθρωπίνου πτώματος για ερευνητικούς λόγους, άνοιξε τον θώρακα του νεκρού και τότε διαπιστώθηκε, ότι η καρδιά του έπαλε ακόμη. Οι συγγενείς του νεκρού θεώρησαν τότε, ότι ο Ανδρέας Βεσάλιος διά του τρόπου αυτού έγινε η αιτία του θανάτου του μέλους της οικογενείας των, του υπέβαλαν μήνυση και το Δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης του επέβαλε την τιμωρία να καεί ζωντανός. Με την επέμβαση του τότε βασιλέως της Ισπανίας, η ποινή αυτή μετετράπη σε προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα. Ο Α. Βεσάλιος πραγματοποίησε το προσκύνημα αυτό στους Αγίους Τόπους του Χριστιανισμού, όμως κατά την επιστροφή του, το πλοίο στο οποίο επέβαινε ναυάγησε πλησίον της παραλίας της Ζακύνθου, των Ιονίων νήσων. Ο Α. Βεσάλιος εσώθηκε μεν, αλλά όντας ήδη άρρωστος και ταλαιπωρημένος από το ταξίδι απεβίωσε στη Ζάκυνθο σε ηλικία 50 ετών και ετάφη εκεί. Η ημερομηνία θανάτου του με το νέο ημερολόγιο είναι η 15 Οκτωβρίου 1564.
Σε κεντρική πλατεία της πόλεως της Ζακύνθου έχει στηθεί τελευταία μνημείο, προς τιμή του Ιατρού και Ανατόμου  Ανδρέα Βεσάλιου Αυτό περιλαμβάνει : α) Προτομή του Α. Βεσάλιου από λευκόχρωμο μάρμαρο, με επιγραφή, που αναφέρει τόπο γεννήσεως και ημερομηνία γεννήσεως και θανάτου αυτού και β)  ένα άγαλμα από χαλκό, το οποίο παριστάνει ολόσωμο πτώμα ανδρός σε φυσικό μέγεθος,  με όλες τις ανατομικές λεπτομέρειες αυτού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φλαμανδοί επιστήμονες Κατηγορία:Βέλγοι ιατροί Κατηγορία:Ανατόμοι
Ντόρογκι ΦΚ
Η Ντόρογκι ΦΚ είναι ουγγρική ποδοσφαιρική ομάδα από το Ντόρογκ. Ισρύθηκε το 1914. Έδρα της ομάδας είναι το Jenő Buzánszky Stadium, χωρητικότητας 5000 θεατών. Έχει αρκετές συμμετοχές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουγγαρίας. Το 1962 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ουγγαρίας. Έτσι, συμμετείχε στο Κύπελλο Ιντερτότο 1962-63.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1914
Σωτήρας (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Σωτήρας μπορεί να αναφερόμαστε στους παρακάτω οικισμούς:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καμαμπέρ (Ορν)
Το Καμαμπέρ (γαλλικά: Camembert) είναι χωριό του Νομού Ορν (Orne) της Νορμανδίας στη Βορειοδυτική Γαλλία. Είναι γνωστό από την παρασκευή του ομώνυμου τυριού. Το χωριό αποκαλείται "το μεγαλύτερο μικρό χωριό της Γαλλίας" καθώς το μικρό κέντρο του περιλαμβάνει μόνο το Μουσείο Τυριού (σε σχήμα τυριού Καμαμπέρ), το Δημαρχείο, την εκκλησία της Αγίας Άννας (προστάτιδας του χωριού), το Μουσείο "Ferme Président", το Μπεμονσέλ (Beamoncel, το σπίτι στο οποίο ζούσε η Μαρί Αρέλ - Marie Harel, δημιουργός του τυριού Καμαμπέρ το 1791) και τρία ακόμη σπίτια. Τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού είναι διεσπαρμένα σε λοφώδη έκταση 10 χλμ2. Το χωριό βρίσκεται πολύ κοντά στις όχθες του ποταμού Βιέτ (Viette), στον οποίο υπάρχουν πέστροφες.
Το χωριό φαίνεται να δημιουργήθηκε την εποχή της Νορμανδικής απόβασης στην Αγγλία, γύρω στο 1066. Κάποιος ονόματι Μαμπέρ (Mambert), Φραγκικής καταγωγής, απέκτησε εκεί μεγάλη έκταση γης, η οποία σύντομα έγινε γνωστή ως "Champ de Mambert" (το κτήμα του Μαμπέρ), όνομα που έφερε κατά το Μεσαίωνα. Τα εκκλησιαστικά αρχεία του 16ου αιώνα αναφέρουν το χωριό με την επωνυμία "Campo Mauberti", ονομασία που με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε στο σημερινό όνομα "Καμαμπέρ". Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2007), είναι 217 κάτοικοι. Απέχει 4 χιλ. από το Βιμουτιέ, 22 χλμ από το Αρζαντάν, 50 χλμ. από την Καν και 160 χλμ. από το Παρίσι.
Κάθε Απρίλιο διεξάγεται το ποδηλατικό τουρνουά "Paris–Camembert Trophée Lepetit" ή "Paris–Camembert Lepetit". Η διαδρομή έχει μήκος 200 χιλιόμετρα, εκκίνηση δίνεται από το Μανιανβίλ (Magnanville) κοντά στο Παρίσι, ενώ ο τερματισμός γίνεται στο Βιμουτιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ερπυσμός
μικρογραφία|Λεπίδα στροβίλου με επίστρωση θερμικού φραγμού. Ερπυσμός λέγεται το φαινόμενο κατά το οποίο σε στερεό σώμα στο οποίο ασκείται μια σταθερή δύναμη εκδηλώνεται αργή και συνεχής παραμόρφωση παρότι η τάση η οποία το καταπονεί είναι μικρότερη από το όριο διαρροής του υλικού. Το φαινόμενο εκδηλώνεται σε ψηλές θερμοκρασίες και όταν ασκούνται μηχανικές καταπονήσεις για παρατεταμένο χρόνο. Στον ερπυσμό η παραμόρφωση δίνεται σε συνάρτηση με τον χρόνο επιβολής της τάσης, το μέγεθος της τάσης και τη θερμοκρασία, ε = f(t,σ,T). Σαν προσεγγιστικός κανόνας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μια πρώτη εκτίμηση της περιοχής ερπυσμού για πολλά υλικά, έχει παρατηρηθεί ότι ο ερπυσμός συμβαίνει σε θερμοκρασίες πάνω από περίπου το 1/3 της θερμοκρασίας τήξης του υλικού.
Πογκρόμ του Λβιβ (1941)
μικρογραφία|364x364εσ|Πογκρόμ του Λβιβ (Ιούνιος - Ιούλιος 1941)|εναλλ.= Τα πογκρόμ του Λβιβ ήταν διαδοχικές σφαγές (πογκρόμ) Εβραίων τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1941 στην πόλη Λβουφ στην Ανατολική Πολωνία / Δυτική Ουκρανία (σημερινό Λβιβ, Ουκρανία) στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι σφαγές διαπράχθηκαν από Ουκρανούς εθνικιστές (συγκεκριμένα της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών, ΟΟΕ ή ОУН - Ο Ου Εν), γερμανικές ομάδες θανάτου και τοπικά πλήθη από τις 30 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου και από τις 25 έως τις 29 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Χιλιάδες Εβραίοι σκοτώθηκαν τόσο στα πογκρόμ όσο και στις δολοφονίες από τα Einsatzgruppen.
Οι Ουκρανοί εθνικιστές στόχευσαν στους Εβραίους στο πρώτο πογκρόμ, με το πρόσχημα ότι ήταν υπεύθυνοι για τη σφαγή κρατουμένων από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (Εν Κα Βε Ντέ - НКВД) στο Λβιβ, η οποία άφησε πίσω χιλιάδες πτώματα σε τρεις φυλακές του Λβιβ. Οι επόμενες σφαγές κατευθύνθηκαν από τους Γερμανούς στο πλαίσιο του Ολοκαυτώματος στην Ανατολική Ευρώπη. Τα πογκρόμ αγνοήθηκαν ή συγκαλύφθηκαν στην ιστορική μνήμη της Ουκρανίας, ξεκινώντας από την ενέργειες της ΟΟΕ να εξαφανίσει τις δράσεις της κατά των Εβραίων. Το 2016, ανεγέρθηκε ένα μνημείο για τα θύματα του πογκρόμ στον χώρο της πρώην Συναγωγής Χρυσό Ρόδο.
Ιστορικό
Το Λβιβ (πολωνικά: Lwów) ήταν μια πολυπολιτισμική πόλη λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με πληθυσμό 312.231 κατοίκων. Οι 157.490 Πολωνοί της πόλης αποτελούσαν λίγο πάνω από το 50 τοις εκατό, με τους Εβραίους στο 32 τοις εκατό (99.595) και τους Ουκρανούς στο 16 τοις εκατό (49.747). Στις 28 Σεπτεμβρίου 1939, μετά την κοινή εισβολή της Σοβιετικής-Γερμανίας, η ΕΣΣΔ και η Γερμανία υπέγραψαν τη Γερμανική - Σοβιετική μεθοριακή συνθήκη στα πλαίσια του Σύμφωνου Μολότωφ - Ρίμπεντροπ, σύμφωνα με την οποία εκχωρήθηκαν περίπου 77.000 τετραγωνικά μίλια της πολωνικής επικράτειας ,στα οποία κατοικούσαν 13,5 εκατομμύρια άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων, στη Σοβιετική Ένωση. Στη συνέχεια, το Λβιβ προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Σοβιετικής Μυστικής Αστυνομίας (Εν Κα Βε Ντε ή στα ρωσικά, НКВД), σχεδόν 9.000 κρατούμενοι δολοφονήθηκαν στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας στις σφαγές κρατουμένων της Εν Κα Βε Ντε, μετά την έναρξη της Γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941. Λόγω της σύγχυσης κατά τη διάρκεια της ταχείας σοβιετικής υποχώρησης και των ελλιπών αρχείων, ο αριθμός των θυμάτων της Εν Κα Βε Ντε είναι πιθανότατα υποτιμημένος. Σύμφωνα με εκτιμήσεις σύγχρονων ιστορικών, ο αριθμός των θυμάτων στη Δυτική Ουκρανία ήταν πιθανώς μεταξύ 10.000 και 40.000. Κατά εθνικότητα, οι Ουκρανοί αποτελούσαν περίπου το 70 τοις εκατό των θυμάτων, με τους Πολωνούς στο 20 τοις εκατό.
Πριν από τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, Ουκρανοί εθνικιστές, ειδικά η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ ή στα ουκρανικά, ОУН), είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς για κάποιο χρονικό διάστημα. Η ομάδα της ΟΟΕ στο Λβιβ ήταν υπό τον έλεγχο του Στεπάν Μπαντέρα. Ένας από τους υπολοχαγούς του ήταν ο Γιαροσλάβ Στέντσκο, ένας πικρόχολος αντισημίτης. Το 1939, δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο ισχυρίστηκε ότι οι Εβραίοι ήταν «νομάδες και παράσιτα», ένα έθνος «απατεώνων» και «εγωιστών» που είχε σκοπό να «καταστρέψει την ηρωική κουλτούρα των εθνών των πολεμιστών». Ο Στέτσκο ανέφερε επίσης την υποτιθέμενη συνωμοσία μεταξύ Εβραίων καπιταλιστών και Εβραίων Κομμουνιστών.
Πρώτο πογκρόμ
Κατά τη στιγμή της γερμανικής επίθεσης στη Σοβιετική Ένωση, περίπου 160.000 Εβραίοι ζούσαν στην πόλη. Ο αριθμός είχε διογκωθεί σε δεκάδες χιλιάδες λόγω της άφιξης των Εβραίων προσφύγων από την κατεχόμενη Πολωνία στα τέλη του 1939. Τα μέλη της ΟΟΕ είχαν προετοιμαστεί για την αναμενόμενη γερμανική εισβολή δίνοντας οδηγίες στις μονάδες της πολιτοφυλακής τον Μάιο 1941 για εθνοκάθαρση. Οι οδηγίες διευκρίνιζαν ότι «οι Ρώσοι, οι Πολωνοί, οι Εβραίοι» ήταν εχθροί του ουκρανικού έθνους και και για αυτό το λόγο έπρεπε να «καταστραφούν στη μάχη». Φέιγ βολάν που διανέμονταν από τα μέλη της ΟΟΕ τις πρώτες μέρες της γερμανικής εισβολής ,έδωσαν εντολή στον πληθυσμό: «Μην πετάξετε τα όπλα σας ακόμα. Πάρτε τα. Καταστρέψτε τον εχθρό. ... Η Μόσχα, οι Ούγγροι, οι Εβραίοι - αυτοί είναι οι εχθροί σας. Καταστρέψτε τους.»
Το Λβιβ καταλήφθηκε από την Βέρμαχτ τις πρώτες πρωινές ώρες της 30ης Ιουνίου 1941. Οι γερμανικές δυνάμεις αποτελούνταν από την 1η Ορεινή Μεραρχία και το Τάγμα Αηδόνι (Nachtigall) που υπαγόταν στην Άμπβερ και στελεχωνόταν από Ουκρανούς. Εκείνη την ημέρα, οι Εβραίοι αναγκάστηκαν από τους Γερμανούς να αφαιρέσουν σώματα των θυμάτων της Εν Κα Βε Ντε από τις φυλακές και να εκτελέσουν άλλα καθήκοντα, όπως η εκκαθάριση ζημιών από βόμβες και ο καθαρισμός κτιρίων. Μερικοί Εβραίοι κακοποιήθηκαν από τους Γερμανούς και δολοφονήθηκαν ακόμη, σύμφωνα με τους επιζώντες. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο γερμανικός στρατός ανέφερε ότι ο πληθυσμός του Λβιβ έβγαλε τον θυμό του για τις δολοφονίες των κρατουμένων «στους Εβραίους ... που πάντα συνεργάζονταν με τους Μπολσεβίκους». Το πρωί της 30ης Ιουνίου, σχηματίστηκε μια επιτόπου ουκρανική πολιτοφυλακή στην πόλη. Περιλάμβανε ακτιβιστές της ΟΟΕ που είχαν μετακομίσει από την Κρακοβία με τους Γερμανούς, μέλη της ΟΟΕ που ζούσαν στο Λβιβ, και πρώην σοβιετικούς αστυνομικούς που είτε είχαν αποφασίσει να αλλάξουν πλευρές είτε ήταν μέλη της ΟΟΕ που είχαν διεισδύσει στη σοβιετική αστυνομία. Η οργάνωση ενθάρρυνε τη βία εναντίον Εβραίων, η οποία ξεκίνησε το απόγευμα της 30ης Ιουνίου, με ενεργή συμμετοχή από την ουκρανική πολιτοφυλακή που μπορούσε να αναγνωριστεί από τα περιβραχιόνια της στα εθνικά χρώματα: κίτρινο και μπλε. Πρώην σοβιετικοί αστυνομικοί φορούσαν τις μπλε σοβιετικές στολές τους, αλλά με μια ουκρανική τρίαινα αντί για ένα κόκκινο αστέρι στα καπέλα τους.
Το απόγευμα της 30ής Ιουνίου, οι Ουκρανοί εθνικιστές διακήρυξαν ένα ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος. Υπογεγραμμένη από τον Στέντσκο ,η διακήρυξη ( «Πράξη αποκατάστασης του ουκρανικού κράτους») δήλωνε τη σχέση και τη μελλοντική συνεργασία του ΟΟΕ με τη Ναζιστική Γερμανία, η οποία σύμφωνα με την ΟΟΕ, «βοηθούσε τον ουκρανικό λαό να απελευθερωθεί από την κατοχή των Μοσχοβιτών». Ταυτόχρονα, τα νέα διαδόθηκαν σε όλη την πόλη σχετικά με την ανακάλυψη χιλιάδων πτωμάτων σε τρεις φυλακές της πόλης μετά τις σφαγές της Εν Κα Βε Ντε.
Ένα μεγάλο πογκρόμ ξεκίνησε την επόμενη μέρα, την 1η Ιουλίου. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν από τα διαμερίσματα τους, αναγκάστηκαν να καθαρίσουν τους δρόμους με τα χέρια και τα γόνατά τους, ή έκαναν τελετουργικά που ταυτίζονταν με τον κομμουνισμό. Οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν στους δρόμους για να παρακολουθήσουν το θέαμα. Οι Εβραίες δέχτηκαν ιδιαίτερη ταπείνωση: γδύθηκαν, χτυπήθηκαν και κακοποιήθηκαν. Σε μια τέτοια περίπτωση, μια γερμανική εταιρεία στρατιωτικής προπαγάνδας μαγνητοσκόπησε τη σκηνή. Αναφέρθηκαν επίσης βιασμοί. Οι Εβραίοι συνέχιζαν να οδηγούνται στις τρεις φυλακές, πρώτα να εκταφούν τα πτώματα των θυμάτων της НКВД και μετά να δολοφονούνται. Τουλάχιστον δύο μέλη της ΟΟΕ-Β,οι Ιβάν Κοβαλισίν και Μικαίλο Πεκάρσκυ, αναγνωρίστηκαν από τον ιστορικό Τζον Πάουλ Χίμκα σε φωτογραφίες του πογκρόμ.
Αν και οι Εβραίοι δεν θεωρούνταν από τα μέλη της ΟΟΕ ως οι πρωταρχικοί εχθροί τους (αυτοί ήταν οι Πολωνοί και οι Ρώσοι), πιθανότατα στόχευσαν τους Εβραίους του Λβιβ σε μια προσπάθεια να ευχαριστήσουν τους Γερμανούς, με την ελπίδα να τους επιτραπεί να ιδρύσουν ένα Ουκρανικό κράτος-μαριονέτα. Ο αντισημιτισμός των ηγετών της ΟΟΕ, ειδικά του Στέτσκο, συνέβαλε επίσης.
Δολοφονίες από μέλη των Einsatzgruppen
Η ουκρανική πολιτοφυλακή έλαβε βοήθεια από τις οργανωτικές δομές της ΟΟΕ, από μη οργανωμένους εθνικιστές, καθώς και από συνηθισμένα άτομα από το πλήθος και ανήλικα άτομα. Το γερμανικό στρατιωτικό προσωπικό ήταν συχνά παρόν τόσο ως θεατές όσο και ως δράστες, προφανώς εγκρίνοντας την αντι-εβραϊκή βία και ταπείνωση. Το απόγευμα της 2ης Ιουλίου, οι Γερμανοί σταμάτησαν τις ταραχές, επιβεβαιώνοντας ότι η κατάσταση ήταν τελικά υπό τον έλεγχό τους από την αρχή.
«Ημέρες Πετλούρα»
Ένα δεύτερο πογκρόμ πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες μέρες του Ιουλίου 1941 και ονομάστηκε «Ημέρες Πετλούρα» μετά τη δολοφονία του Ουκρανού πολιτικού Σίμον Πετλούρα. Οι δολοφονίες οργανώθηκαν με ενθάρρυνση των Γερμανών, ενώ Ουκρανοί μαχητές από έξω από την πόλη μπήκαν στη μάχη με εργαλεία αγροκτημάτων. Το πρωί της 25ης Ιουλίου, οι μαχητές άρχισαν να συγκεντρώνονται στα αστυνομικά τμήματα της πόλης. Συνοδευόμενοι από την ουκρανική επικουρική αστυνομία, επιτέθηκαν στους Εβραίους στους δρόμους με ρόπαλα, τσεκούρια και μαχαίρια. Το απόγευμα άρχισαν οι συλλήψεις και οι λεηλασίες. Με τους καταλόγους που ετοίμασαν, οι αστυνομικοί συνελάμβαναν Εβραίους στα σπίτια τους, ενώ πολίτες συμμετείχαν στη βία εναντίον Εβραίων στους δρόμους. Σύμφωνα με το Γιαντ Βασσέμ, περίπου 2.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε περίπου τρεις ημέρες.