cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατρίδα των Ασσυρίων
thumb|Τα ασσυριακά σύνορα με κόκκινο χρώμα, όπως προτάθηκαν κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πατρίδα των Ασσυρίων ή Ασσυρία (κλασικά συριακά: ܐܬܘܪ, προφ.: Άτουρ) αναφέρεται σε περιοχές οι οποίες κατοικούνται από τους Ασσύριους. Οι περιοχές που αποτελούν την ασσυριακή πατρίδα είναι τμήματα του σημερινού Ιράκ, της Τουρκίας, του Ιράν και πιο πρόσφατα και της Συρίας. Επιπλέον, η περιοχή που είχε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ασσυρίων στον κόσμο μέχρι πρόσφατα βρίσκεται στο Ασσυριακό Τρίγωνο.
Στο Ιράν, η Πεδιάδα της Ούρμιας αποτελεί μέρος της ασσυριακής πατρίδας, αν και μεγάλο μέρος της πεδιάδας της Ούρμιας κατοικείται από Αζέρους. Ωστόσο, στις μέρες μας η πλειοψηφία των Ασσυρίων στο Ιράν ζει στην Τεχεράνη.
Οι Ασσύριοι είναι κατά κύριο λόγο χριστιανοί, τηρώντας ως επί το πλείστον τις ανατολικές και δυτικές συριακές λειτουργικές τελετές του Χριστιανισμού. Μιλούν νεοαραμαϊκές γλώσσες, με πιο συνηθισμένες την Ασσυριακή Νεοαραμαϊκή, τη Χαλδαϊκή Νεοαραμαϊκή και την Τούρογιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Πολιτισμικές περιοχές Κατηγορία:Ασσυριακή γεωγραφία Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιράκ Κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Συρίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιράν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Λεβάντες Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος
Ελισάβετ και Έσσεξ
Το Ελισάβετ και Έσσεξ (αγγλ. The Private Lives Of Elizabeth And Essex) είναι ρομαντικό δράμα εποχής, βασισμένο στη θεατρική παράσταση του Μάξουελ Άντερσον με τίτλο "Βασίλισσα Ελισάβετ" που πραγματεύεται τη σχέση της βασίλισσας Ελισάβετ Α' της Αγγλίας με τον Ρόμπερτ Ντέβερω 2ο κόμη του Έσσεξ. Η κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Άντερσον έχει ως πρωταγωνιστές τη Μπέτι Ντέιβις, τον Έρολ Φλιν και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ.
Πλοκή
Αγγλία, 1587, η Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας (Μπέτι Ντέιβις) πλησιάζει τα 60 και είναι ερωτευμένη με τον κόμη του Έσσεξ, Ρόμπερτ Ντέβερω (Έρολ Φλιν). Ο κόμης του Έσσεξ επιστρέφει στην Αγγλία μετά τη ναυμαχία του Κάντιθ, μεταξύ του αγγλικού και του ισπανικού στόλου, που έληξε με θριαμβευτική νίκη των Άγγλων.
Η βασίλισσα Ελισάβετ παρά το γεγονός ότι αγαπά τον Έσσεξ, φοβάται την δημοτικότητά του και τη φιλοδοξία του και προσπαθεί να τον έχει υπό έλεγχο. Οι εχθροί του Εσσεξ είναι πολλοί, ο Σερ Ρόμπερτ Σέσιλ (Χένρι Ντάνιελ), ο λόρδος Μπέργκλεϊ (Χένρι Ρίτσαρντσον) και ο Σερ Γούολτερ Ράιλι (Βίνσεντ Πράις). Ο μοναδικός αυλικός που υποστηρίζει τον Έσσεξ, είναι ο Φράνσις Μπέικον (Ντόναλντ Κρισπ). Η υποδοχή του Έσσεξ από την Ελισάβετ δεν είναι αυτή που ο Έσσεξ περίμενε, καθώς η βασίλισσα του κάνει αυστηρή κριτική για το γεγονός ότι δεν κατάφερε να επιστρέψει με λάφυρα το θησαυρό των Ισπανών. Η βασίλισσα επιβραβεύει επίσης όλους τους υπόλοιπους αρχηγούς της εκστρατείας εκτός από εκείνον και η ρήξη ανάμεσα στους εραστές είναι επώδυνη.
Διανομή
200px|thumb|right|Η Μπέτι Ντέιβις ως Βασίλισσα Ελισάβετ και ο Έρολ Φλιν ως Ρόμπερτ Ντέβερω, Κόμης του Έσσεξ.
Παραγωγή
Το θεατρικό έργο, στο οποίο βασίζεται η ταινία, έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το 1930, με πρωταγωνιστές τη μεγάλη θεατρική ηθοποιό Λιν Φοντάν και το σύζυγό της Άλφρεντ Λαντ. Η παραγωγή της κινηματογραφικής μεταφοράς του θεατρικού έγινε από την εταιρία Warner και τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μάικλ Κερτίζ, σκηνοθέτης των ταινιών Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1942) και Θύελλα σε μητρική καρδιά (Mildred Pierce, 1945). Η Μπέτι Ντέιβις ήταν αρχικά ενθουσιασμένη με την πρόκληση να υποδυθεί τη Βρετανίδα βασίλισσα (κάτι που επανέλαβε και το 1955, με την ταινία του Χένρι Κόστερ Εστεμμένη Παρθένα (The Virgin Queen). Η Ντέιβις θαύμαζε πολύ τον Λόρενς Ολίβιε και ήθελε απεγνωσμένα να συνεργαστεί με εκείνον και θεώρησε αυτή την ταινία το κατάλληλο μέσο, για τους δυο. Παρακάλεσε λοιπόν τον Τζακ Γουόρνερ να προσλάβει τον Ολίβιε για το ρόλο του Έσσεξ. Ο Γουόρνερ όμως δεν ήθελε να αναθέσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον άσημο ακόμη στις Η.Π.Α. Λόρενς Ολίβιε και ανάθεσε το ρόλο στον αστέρα της εποχής Έρολ Φλιν, τον οποίο η Ντέιβις απεχθανόταν. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν για την ταινία Μετά την καταιγίδα (The Sisters, 1938) και η Ντέιβις θεωρούσε τον Φλιν πολύ κατώτερο ηθοποιό από εκείνη και πίστευε, ότι η ερμηνεία του θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στην ποιότητα της ταινίας. Η ηθοποιός, για να προετοιμαστεί για το ρόλο ξύρισε το κεφάλι της και τα φρύδια της (τα οποία μετά από αυτό δεν αναπτύχθηκαν σωστά και ανάγκαζόταν να τα σχεδιάζει με μολύβι) και μελέτησε την αγγλική προφορά του 16ου αιώνα. Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν Queen Elizabeth και ο Φλιν, που πίστευε ότι ήταν αστέρας της ίδιας εμβέλειας με την Ντέιβις, ζήτησε από τον Γουόρνερ να αλλαχθεί ώστε ο τίτλος να περιλαμβάνει και εκείνον. Ο Γουόρνερ πρότεινε τον τίτλο "The Knight and the Lady" (Ο ιππότης και η κυρία), εξοργίζοντας την Ντέιβις, η οποία είχε αντιρρήσεις. Ο τίτλος που δόθηκε τελικά στην ταινία ήταν "The Private Lives Of Elizabeth & Essex".
Γυρίσματα
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η Ντέιβις ήρθε συχνά σε σύγκρουση με τον Φλιν και στη σκηνή στην οποία η Ελισάβετ χαστουκίζει τον Έσσεξ, η Ντέιβις τον χαστούκισε κανονικότατα. Ο μεγάλος Άγγλος ηθοποιός Τσαρλς Λότον, που είχε υποδυθεί τον Ερρίκο τον Η' στην ταινία Ερρίκος Η' (The Private Life Of Henry V, 1933) επισκέφτηκε την Ντέιβις στο σετ των γυρισμάτων και εκείνη τον υποδέχτηκε αποκαλώντας τον "μπαμπά". Στη συνέχεια του εκμυστηρεύτηκε την ανασφάλειά της για το γεγονός ότι εκείνη ήταν μόλις 31 χρονών και έπρεπε να υποδυθεί μια 60χρονη γυναίκα. Ο Λότον τότε της είπε: "Άμα θέλεις να πετύχεις, αγαπητή Μπέτι, να μη φοβηθείς ποτέ να τσαλακώσεις την εικόνα σου". Η Ντέιβις άκουσε τη συμβουλή του και προσπάθησε σε όλες της τις ταινίες να κάνει ότι μπορούσε για να μοιάσει περισσότερο στον χαρακτήρα τον οποίο υποδυόταν. Η ταινία ήταν η μοναδική έγχρωμη ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε η Ντέιβις κατά τη θητεία της στην Warner.
Κριτικές και Υποψηφιότητες για Όσκαρ
Η ταινία έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 1939 και αγαπήθηκε από το κοινό. Οι κριτικοί όμως την υποδέχτηκαν με ανάμεικτα συναισθήματα. Όλοι έκαναν θετικά σχόλια για την ερμηνεία της Ντέιβις και αναφέρονταν αρνητικά στην άνευρη ερμηνεία του Φλιν. Η ερμηνεία της Ντέιβις θεωρούνταν φαβορί για υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, αλλά η ακαδημία προτίμησε την ερμηνεία της στην ταινία Το λυκόφως μιας ζωής (Dark Victory, 1939). Η ταινία προτάθηκε συνολικά για 5 όσκαρ, αλλά ηττήθηκε τόσο από το Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind), όσο και από την ταινία Ο Μάγος του Οζ (The Wizard Of Oz).
Οι υποψηφιότητες της ταινίας : Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Έριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Γεώργιος Μετοχίτης
O Γεώργιος Μετοχίτης (π. 1250 - 1328) ήταν αρχιδιάκονος στην Κωνσταντινούπολη κατά τη δεκαετία του 1270 και τις αρχές αυτής του 1280. Έγινε σημαντικός, θερμός υποστηρικτής της ένωσης των Εκκλησιών, όπως αυτή είχε αποφασιστεί το 1274 στη Λυών.
Βιογραφία
Για τα πρώτα έτη του δεν έχουμε πληροφορίες. Εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1273 στην Ιστορία του Γεωργίου Παχυμέρη ως ένας από τους λίγους κληρικούς, που υποστήριξαν τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο στην ένωση με τη Δυτική Εκκλησία. Μετά τη Σύνοδο της Λυών, υπηρέτησε ως πρέσβης του Αυτοκράτορα στην Αυλή των παπών Γρηγορίου Ι΄, Ιννοκεντίου Ε΄, Ιωάννη ΚΑ΄ και Νικολάου Γ΄, όπου μεταξύ άλλων συζητιόταν και μία από κοινού Σταυροφορία εναντίον των Τούρκων. Το 1282 απεβίωσε ο Μιχαήλ Η΄ και ο γιος του Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος διέλυσε την Ένωση της Λυών. Ο Γεώργιος περιέπεσε σε δυσμένεια, μαζί με τον Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ΄ Βέκκο και τον αρχιδιάκονο Κωνσταντίνο Μελιτηνιώτη. Στην Κωνσταντινούπολη έγιναν το 1283 και το 1285 Σύνοδοι κατά της ένωσης. που τον υποβίβασαν σε βοηθό και τον κατηγόρησαν για αίρεση. Πέρασε 45 έτη (το μεγαλύτερο μέρος) από τη ζωή του στη φυλακή, μένοντας πιστός στις αντιλήψεις του περί ενώσεως.
Τρομοκρατική επίθεση στη Στοκχόλμη (2017)
Ένας 39χρονος Ουζμπέκος, του οποίου η αίτηση για παροχή ασύλου είχε απορριφθεί από τις σουηδικές αρχές, έκλεψε ένα φορτηγό και το οδήγησε με ταχύτητα στο πεζόδρομο Drottninggatan, στο κέντρο της σουηδικής πρωτεύουσας, χτυπώντας ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί. Τελικά το φορτηγό κατέληξε σε ένα πολυκατάστημα και ο 39χρονος αρχικά διέφυγε αλλά συνελήφθη αργότερα. Ο δράστης πριν την επίθεση είχε δηλώσει πίστη στο Ισλαμικό Κράτος.
Η τρομοκρατική επίθεση
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε στις 14.53 τοπική ώρα. Ο 39χρονος Ραχκμάτ Ακίλοφ (Rakhmat Akilov), ο οποίος είχε πάει στη Σουηδία από το Ουζμπεκιστάν το 2014, και η αίτησή του για παροχή ασύλου είχε απορριφθεί, έκλεψε ένα φορτηγό στην οδό Adolf Fredriks kyrkogata, στο κέντρο της Στοκχόλμης και στη συνέχεια το οδήγησε στο πεζόδρομο Drottninggatan, όπου διήνησε 500μ. προσπαθώντας να χτυπήσει όσον το δυνατόν περισσότερους περαστικούς. Η πορεία του φορτηγού σταμάτησε όταν έπεσε πάνω στο πολυκατάστημα Åhléns City. Ο Ακίλοφ διέφυγε αλλά συνελήφθη μερικές ώρες αργότερα. Μέσα στο φορτηγό βρέθηκε μια αυτοσχέδια βόμβα που δεν είχε εκραγεί.
Γεώργιος Μετοχίτης
Βιογραφία
Ο γιος του Θεόδωρος Μετοχίτης, που δεν συμμεριζόταν την άποψη του πατέρα του για την ένωση, απέκτησε μεγάλη επιρροή και πλούτο υπό τον Ανδρόνικο Β΄ και ήταν διάσημος Ανθρωπιστής. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Νικηφόρος Γρηγοράς ιστορικός και αντι-Ησυχαστής θεολόγος. Φαίνεται πως ο Θεόδωρος προμήθευε τον πατέρα του με βιβλία και γραφική ύλη· όπως και να έχει το πράγμα, ο Γεώργιος έγραψε έναν αριθμό βιβλίων αυτά τα 45 έτη, δίνοντας θεολογικές και ιστορικές δικαιολογίες για την ένωση. Τα έργα του λίγο έλαβαν την προσοχή των λογίων, ένεκα του περίεργου, δύσκολου τρόπου των Ελληνικών, στα οποία είναι γραμμένα.
Τρομοκρατική επίθεση στη Στοκχόλμη (2017)
Τα θύματα
Κατά την τρομοκρατική επίθεση έχασαν τη ζωή τους τέσσερις άνθρωποι: ένα κοριτσάκι 11 ετών και μια γυναίκα 69 ετών από τη Σουηδία, μια γυναίκα 31 ετών από το Βέλγιο και ένας άνδρας 41 ετών από τη Μεγάλη Βρετανία. Επίσης υπήρχαν δεκαπέντε τραυματίες από τους οποίους οι εννιά ήταν σε σοβαρή κατάσταση. Τρεις εβδομάδες μετά την επίθεση πέθανε μια 69χρονη Σουηδέζα, δημοτική σύμβουλος στο Τρολχάταν, που είχε τραυματιστεί κατά την επίθεση.
Γεώργιος Μετοχίτης
Έργα και Εκδόσεις
Μερικά έργα του μεταφράστηκαν στα λατινικά από τον Λέοντα Αλλάτιο τον 11ο αι. Τον 19ο αι. τυπώθηκαν από τον Ζακ Πολ Μιν στο έργο του Patrologia Graeca vol. 141. Εκεί περιλαμβάνονται τα εξής: Σε αυτά εκθέτει τους λόγους, ότι η Λατινική άποψη "της εκπόρευσης του Αγ. Πνεύματος από τον Πατέρα και τον Υιό" δεν έρχεται σε αντίθεση με τη λογική ή την Παράδοση των Ελλήνων Πατέρων. Άλλο έργο του είναι: Ο Φρανσουά Κομπεφί (17ος αι.) αναφέρει ότι είναι το καλύτερο του είδους του. Βρίσκεται στην έκδοση του Μιν, στον τόμο 141. Επίσης έγραψε έργα ιστορικά για το σχίσμα, τις απαρχές του και τις προσπάθειες θεραπείας του· τις προετοιμασίες της Λυών, την προσπάθεια εφαρμογής της ένωσης στην Κωνσταντινούπολη και την αντίδραση που προκλήθηκε, μετά την αποβίωση του Μιχαήλ Η΄. Αυτά μεταφράστηκαν από τον Γιόζεφ Κότσα-Λούτσι υπό τον τίτλο Δογματική ιστορία τόμ. VIII-X και ο πρώτος τόμος της εργασίας αυτής εκδόθηκε από τον Α. Μάι με τον τίτλο Nova Patrum Bibliotheca (Ρώμη, 1871 και 1905).
Τρομοκρατική επίθεση στη Στοκχόλμη (2017)
Παραπομπές
Στοκχόλμη Κατηγορία:Κοινωνία της Σουηδίας
Γεώργιος Μετοχίτης
Έργα και Εκδόσεις
Αντικείμενο των επιθέσεων του Γεωργίου είναι ο Γρηγόριος Β΄ Κύπριος, Πατριάρχης που διαδέχθηκε τον Βέκκο και περιγράφεται ως αιρετικός κακοποιός. Στην εποχή μας δεν υπάρχουν μεταφράσεις των έργων του σε σύγχρονη γλώσσα. Είναι μία από τις κύριες πηγές της εποχής και γνώριζε προσωπικά τα περισσότερα πρόσωπα, που δραστηριοποιήθηκαν την περίοδο αυτή.
Το ύφος του Γεωργίου Μετοχίτου
Ο Λέων Αλλάτιος περιγράφει το ύφος του ως εξής: "η γραφή του είναι δύσκολη, σκληρή στη σύνθεση, χωρίς να ελαφρύνεται από διακοσμητικά στοιχεία. Οι δύσκολες, δύστροπες απόψεις του και τα σκληρά επιχειρήματά του χρησιμοποιούν τρομερές λέξεις για να αποδειχθεί αυτό, που πιστεύει ο Μετοχίτης".
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Μάχη του Βαφέ
Ως μάχη του Βαφέ μπορεί να αναφέρεται η:
Πλατεία Μεγάλης του Γένους Σχολής
Στη πλατεία εκτίθεται το γυάλινο γλυπτό Δρομέας του Κώστα Βαρώτσου.
Παραπομπές
Σχολής Γενους Μεγαλης Πλατεια Μεγάλης του Γένους Σχολής
Άνανουρι
Το Ανάνουρι (ანანური) είναι φρούριο που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Άραγκβι, δίπλα στο ομώνυμο χωριό του δήμου Ντουσέτι, στο μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι στη Γεωργία, περίπου 72 χλμ. από την Τιφλίδα.
Ιστορία
Το φρούριο έχει χτιστεί σε έναν λόφο στη συμβολή των ποταμών Άρκαλα και Άραγκβι και η περιοχή του είναι τριγωνική. Το παλαιότερο τμήμα του φρουρίου είναι ένας πύργος-παρατηρητήριο που συνορεύει με τη μεγαλύτερη εκκλησία και χρονολογείται του 14ου-15ου αιώνα.
Η ακρόπολη χτίστηκε τον 17ο-18ο αιώνα και ήταν η έδρα των εριστάβι (Δούκων) του Άραγκβι. Στο εσωτερικό του φρουρίου υπάρχουν 3 εκκλησίες. Η μικρότερη, η Εκκλησία της Παρθένου, κατασκευάστηκε το πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Η μεγαλύτερη, η Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, χτίστηκε το 1689 με εντολή του εριστάβι Μπάρτζεμ. Το 1739, το Άνανουρι δέχτηκε επίθεση και πυρπολήθηκε από τις δυνάμεις του Δούκα Σάνσε του Κσάνι. Η φυλή του Άραγκβι σφαγιάστηκε. Ωστόσο, τέσσερα χρόνια αργότερα, οι ντόπιοι αγρότες εξεγέρθηκαν ενάντια στην κυριαρχία του Σάνσε, σκότωσαν τους σφετεριστές και προσκάλεσαν τον Βασιλιά Τεϊμουράζ Β' να τους κυβερνήσει. Τότε το φρούριο έγινε η κατοικία των αξιωματούχων του βασιλιά.
Το 1746 ο Βασιλιάς Τεϊμουράζ Β' κατέστειλε άλλη μία εξέγερση των αγροτών με τη βοήθεια του Βασιλιά Ηράκλειου Β' του Καχέτι. Το 1786 το φρούριο ήταν μέρος μιας μικρής πόλης με 100 νοικοκυριά. To 1791 το Άνανουρι ήταν ένα από τα 7 ισχυρότερα οχυρά της χώρας.
Το 1812, κατά την διάρκεια της εξέγερσης του Καχέτι, το φρούριο καταλήφθηκε από τα Ρωσικά στρατεύματα. Από τότε η σημασία του φρουρίου περιορίστηκε.
Το 2007 το φρούριο συμπεριλήφθηκε στον Ενδεικτικό κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Επί του παρόντος, το φρούριο είναι τουριστικό αξιοθέατο ανοιχτό για επισκέπτες τις ώρες λειτουργίας. Η μεγάλη πλατεία μπροστά στο φρούριο έχει κατά κανόνα πολύ κίνηση και πολλά γεμάτα λεωφορεία γεμάτα τουρίστες έρχονται καθημερινά. Η μικρή εκκλησία είναι κλειστή για το κοινό και στην μεγάλη εκκλησία απαγορεύονται οι φωτογραφίες.
Περιγραφή
Το συγκρότημα κτιρίων του Άνανουρι περιλαμβάνει ένα οχυρωματικό τείχος με αμυντικές δομές και πύργους, την εκκλησία της Παρθένου, τη μικρή εκκλησία Μκουρνάλι (του θεραπευτή), έναν πύργο με βαθμιδωτή πυραμιδοειδή οροφή Σβανετιανού τύπου, έναν πύργο Σευποβάρι, μία εκκλησία της Κοίμησης, ένα καμπαναριό, μία πηγή και έναν ταμιευτήρα νερού.
Ακρόπολη
Η ακρόπολη είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός λόφου και έχει ορθογώνιο σχήμα που επιμηκύνεται στον άξονα ανατολής-δύσης. Περιβάλλεται από οχυρωματικό τείχος, του οποίου οι τοίχοι αρχικά είχαν ύψος 5-6 μ. ενώ οι ανατολικοί τοίχοι έφταναν τα 10 μ. Είναι ενισχυμένο με 5 πύργους. Ένας πύργος είναι τετραώροφος και στεγάζει την πύλη εισόδου στο νότιο τείχος. Στο δυτικό τείχος υπάρχουν 3 πύργοι, εκ των οποίων ο μεσαίος είναι ο μεγαλύτερος, έχει ορθογώνιο σχήμα διαστάσεων 6,8 x 8 x 20 μ. και είναι εξαώροφος. Ο νοτιοδυτικός πύργος είναι κυλινδρικός τετραόροφος και ο βορειοδυτικός πύργος είναι κυλινδρικός εξαώροφος. Ο 5ος πύργος βρίσκεται στο κέντρο του βόρειου τείχους και είναι ο μικρότερος με ημισεληνοειδές σχήμα, από τον οποίο έχουν διασωθεί 3 όροφοι.
«Πύργος Κεβσούριαν»
Βρίσκεται στο κέντρο της ακρόπολης και είναι η παλαιότερη δομή του συγκροτήματος που χρονολογείται του 14ου-15ου αιώνα. Είναι πέτρινος, έχει ορθογώνιο σχήμα διαστάσεων 4,8 x 4,6 μ. και είναι τετραώροφος με ύψος 18 μ. Η είσοδος είναι στα ανατολικά. Η βαθμιδωτή πυραμιδοειδής οροφή του είναι πρωτότυπη για τη Γεωργιανή αρχιτεκτονική.
Εκκλησία της Θεοτόκου
Πάνω από το ένα παράθυρο της ανατολικής πρόσοψης υπάρχει σύνθετο διακοσμητικό σχέδιο. Είναι ένας μεγάλος ανάγλυφος σταυρός, εκατέρωθεν του οποίου υπάρχουν 2 μικρότεροι σταυροί που καταλήγουν σε ένα στρογγυλό παράθυρο ο καθένας. Η δυτική πρόσοψη είναι διακοσμημένη με έναν μεγάλο ανάγλυφο σταυρό στη μέση, ο οποίος πατά πάνω σε δύο φίδια και στα δεξιά του υπάρχει μία άμπελος και η Παναγία. Η νότια πρόσοψη είναι διακοσμημένη με έναν μεγάλο ανάγλυφο σταυρό, εκατέρωθεν του οποίου υπάρχουν φύλλα αμπέλου στα οποία κάθονται περιστέρια. Υπάρχουν άγγελοι και χερουβείμ και πάνω απ'τα παράθυρα απεικονίζονται αλυσοδεμένα λιοντάρια. Η πόρτα στο αριστερό μέρος της πρόσοψης είναι διακοσμημένη.
Στο εσωτερικό της εκκλησίας έχουν διασωθεί θραύσματα από τοιχογραφίες. Στο νότιο τοίχο κάτω από τα παράθυρα απεικονίζεται η Ημέρα της Κρίσης, στις κολόνες οι Ασσύριοι Πατέρες, κ.α. Ορισμένες τοιχογραφίες συνοδεύονται από επιγραφές.
Εκκλησία της Παρθένου
Χτίστηκε στα τέλη του 16ου ή στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα από πέτρες και τούβλα. Είναι θολωτή σταυροειδής με ορθογώνια βάση διαστάσεων 16,4 x 13,3 μ. Έχει 2 εισόδους, στα βόρεια και νότια. Ο θόλος στηρίζεται στις γωνίες της Αγίας Τράπεζας και σε 2 κολόνες στα δυτικά. Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχουν 4 κολόνες και δεν είναι τοιχογραφημένη. Η νότια είσοδος οδηγεί σε ένα προπύλαιο που είναι τοιχογραφημένο. Στα ανατολικά απεικονίζεται η Παναγία με το βρέφος καθισμένη σε θρόνο, στα ανατολικά ο Ευαγγελισμός και στα δυτικά τα Θεοφάνεια, η Κοίμηση και η Σταύρωση. Στις αψίδες απεικονίζονται χερουβείμ, οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, και οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Σε μία επιγραφή αναφέρεται ότι ο πρόναος χτίστηκε το 1674.
Εκκλησία του Θεραπευτή (Μκουρνάλι)
Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της ακρόπολης και χρονολογείται του 16ου αιώνα. Είναι ένα ορθογώνιο κτίριο διαστάσεων 11,2 x 7,1 μ. χτισμένο από πέτρες και τούβλα. Έχει 2 εισόδους, στα βόρεια και νότια, και ένα καμπαναριό.
Καμπαναριό
Το πέτρινο, οκταεδρικό καμπαναριό χρονολογείται του 17ου αιώνα.
Υπόγεια αίθουσα
Η υπόγεια αίθουσα διαστάσεων 3,5 x 3,5 μ. βρίσκεται μεταξύ της μεγάλης εκκλησίας και του καμπαναριού, στα δυτικά της εκκλησίας του Θεραπευτή. Είναι χτισμένη από πέτρες και έχει μία είσοδο στα βορειοανατολικά. Μία σήραγγα που ξεκινά από την αίθουσα οδηγεί στην αυλή του κάτω Άνανουρι.
Ταμιευτήρας νερού
Περιλαμβάνει δύο συγκοινωνούσες δεξαμενές και μία «πηγή» πόσιμου νερού, συνολικής επιφάνειας 12,9 x 9,6 μ. Οι δεξαμενές είναι κατασκευασμένες από κατεργασμένη πέτρα. Η μεταφορά νερού γινόταν με κεραμικούς σωλήνες από τα βορειοδυτικά του φρουρίου. Το νερό εισερχόταν στο σύστημα από το κάτω μέρος της δυτικής δεξαμενής, και από εκεί όταν έφτανε σε μία ορισμένη στάθμη περνούσε στη δεύτερη δεξαμενή, και τελικά στην τρίτη που ήταν η πηγή.
Στη νοτιοανατολική γωνία της ακρόπολης υπάρχει άλλη μία δεξαμενή, πέτρινη, βάθους 6 μ., με διάμετρο κορυφής 1,2 μ. και διάμετρο πάτου 3 μ.
Θέμης Κατριός
Ο Θέμης Κατριός (1945 - 1 Οκτωβρίου 2022) ήταν Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ και του σμολ φόργουορντ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1961 μέχρι το 1975.
Καριέρα
Ο Κατριός ξεκίνησε την καριέρα του στο ανδρικό τμήμα μπάσκετ του Άρη το καλοκαίρι του 1961 και αγωνίστηκε ως βασικός από την πρώτη του χρονιά. Το 1962-63, έπαιξε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, βοηθώντας τον Άρη να καταλάβει την πέμπτη θέση και να κερδίσει την συμμετοχή του στο πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής. Στην συγκεκριμένη διοργάνωση αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του, πετυχαίνοντας 37 πόντους στην νίκη του Άρη επί του Ηρακλή με 80-76 και 24 πόντους στην ήττα των "κίτρινων" από τον Πανελλήνιο με 93-75.
Το 1963-64, ο Άρης κατέλαβε την πέμπτη θέση, με τον Κατριό να πετυχαίνει διψήφιο αριθμό πόντων σε 16 από τους 18 αγώνες. Τις δύο επόμενες χρονιές, οι "κίτρινοι" αναδείχθηκαν δευτεραθλητές Ελλάδας, χάνοντας τον τίτλο του 1966 στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, όπου ηττήθηκαν εκτός έδρας από την ΑΕΚ. Ακολούθησαν δύο σεζόν όπου η ομάδα του Ανέστη Πεταλίδη κατέκτησε την τρίτη θέση, όπως και δύο ακόμη που αναδείχθηκε τέταρτη.
Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας μέχρι το 1972, επανερχόμενος το 1973-74, όταν ο Άρης με προπονητή τον Φαίδωνα Ματθαίου αναδείχθηκε τριταθλητής Ελλάδας. Στην τελευταία χρονιά του Κατριού με τους "κίτρινους", ο Άρης παρέμεινε σε μέτρια πορεία, καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Διακρίσεις
Άρης
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη
Μυκητοκτόνο
Εφαρμογές
μικρογραφία|Μύκητες σε σαλάμι μικρογραφία|Ψωμί μουχλιασμένο Τα μυκητοκτόνα χρησιμοποιούνται κυρίως στη γεωργία ως προϊόντα φυτοπροστασίας. Επίσης για την προστασία ξυλείας, χρωμάτων, υφασμάτων, τοίχων και τροφίμων από επιβλαβείς μύκητες. Τα μυκητοκτόνα φάρμακα (όπως για θεραπεία μυκητίασης δέρματος) ονομάζονται αντιμυκητιασικά. Όταν χρησιμοποιούνται ως απολυμαντικά, ενδιαφέρει η ισχύς μυκητοκτόνας και σποριοκτόνας δραστικότητας, δεδομένου ότι η αδρανοποίηση των σπόριων απαιτεί πιο δραστικές ουσίες και μεγαλύτερους χρόνους έκθεσης από ότι η εξόντωση των βιολογικά δραστικών μυκηλιακών κυττάρων.
Ιστορία
Στο παρελθόν έχουν υπάρξει απώλειες καλλιεργειών από ανάπτυξη μυκήτων.
Τα έτη 1845-46 στην Ιρλανδία η καλλιέργεια πατάτας καταστράφηκε εξολοκλήρου από μύκητες. Ένα εκατομμύριο Ιρλανδοί πέθαναν από την πείνα και δύο εκατομμύρια Ιρλανδοί μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα έτη 1916-1917 ο ίδιος μύκητας κατάστρεψε τις Γερμανικές καλλιέργειες πατάτας.
Και οι αμπελοκαλλιέργειες έχουν πληγεί από επιδημία μύκητα, όπως το έτος 1848 που καταστράφηκε το 80% της Γαλλικής συγκομιδής.
Ιστορικά, για φυτοπροστασία από μύκητες έχουν χρησιμοποιηθεί θείο, τέφρα, ασβέστης και ούρα. Το 1635 χρησιμοποιήθηκε το άλας του Γκλάουμπερ, το 1740 μείγμα αρσενικού και θειικού χαλκού (το 1786 απαγορεύτηκαν λόγω κίνδυνου δηλητηρίασης).
Κατά τον 19ο αιώνα προστάτευσαν τα φυτά με μεταλλικά άλατα όπως το μείγμα Μπορντό από θειικό χαλκό και οξείδιο του ασβεστίου. Την περίοδο 1897 - 1930 χρησιμοποιήθηκαν υδράργυρος και οργανικές ενώσεις του υδραργύρου.
Το 1930 στις ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκαν διθειοκαρβαμιδικές ενώσεις και το 1946 το Dinocarb, το πρώτο μυκητοκτόνο με εκλεκτική δράση κατά των μυκήτων.
Μηχανισμός δράσης
Οι μύκητες δεν έχουν χλωροφύλλη και άρα δεν μπορούν να συνθέσουν υδατάνθρακες από διοξείδιο του άνθρακα και νερό. Παρασιτούν στους ιστούς άλλων οργανισμών και αντλούν την τροφή τους από το σώμα του ξενιστή. Τα μυκητιασικά ένζυμα σχηματίζουν μυκητιακές υφές που διαλύουν τα κυτταρικά τοιχώματα του ξενιστή. Τα σπόρια τους διασπείρονται στον αέρα και στο έδαφος και σε ευνοϊκές συνθήκες αναπτύσσονται ταχέως προς νέες υφές.
Τα μυκητοκτόνα μπορεί να είναι προστατευτικά, θεραπευτικά ή εξαλείφοντα. Τα προστατευτικά μυκητοκτόνα δρουν προληπτικά εμποδίζοντας τη βλάστηση των σπορίων ή τη διείσδυση του μύκητα στον ιστό. Αυτό επιτυγχάνεται με άμεση δράση στα σπόρια (σποριοκτόνος δράση) ή με αλλαγή των φυσιολογικών συνθηκών στο φύλλο. Για την πρόληψη σε περίοδους κινδύνου μόλυνσης απαιτούνται πολλαπλές εφαρμογές οπότε αυξάνονται οι δαπάνες φυτοπροστασίας.
Τα θεραπευτικά μυκητοκτόνα μπορούν να σταματήσουν τη μόλυνση στα πρώτα της στάδια. Τα εξαλείφοντα μυκητοκτόνα είναι αποτελεσματικά στην καταπολέμηση του μύκητα ακόμα και όταν τα συμπτώματα της μόλυνσης είναι εμφανή, όπως κατά των εκτοπαρασιτικών μυκήτων.
Τρόποι εφαρμογής
Ανάλογα με τη θέση εφαρμογής διακρίνονται σε μυκητοκτόνα φυλλώματος, εδάφους, επεξεργασίας σπόρων.
Τα μυκητοκτόνα φυλλώματος εφαρμόζονται στα υπέργεια μέρη των φυτών με ψεκασμό ενώ του εδάφους εισάγονται στο έδαφος.
Συστηματική κατανομή στο φυτό
Τα μυκητοκτόνα που προσλαμβάνονται από τα φύλλα ή τις ρίζες του φυτού και μεταφέρονται μέσω του συστήματος μεταφοράς του Φυτού ονομάζονται συστηματικά μυκητοκτόνα, και προστατεύουν καλά τους νέους βλαστούς.
Δραστικές ουσίες όπως οι τριαζόλες, τα βενζιμιδαζόλια και οι Μορφολίνες που είναι υδατοδιαλυτές θα κινηθούν όπως το νερό προς τα πάνω.
Όρισμένες φυτικές ασθένειες ίσως παρεμποδίσουν την μετακίνηση των μυκητοκτόνων. Με την ανοδική κίνηση των δραστικών συστατικών, δημιουργείται ένα αποτέλεσμα αραίωσης στα κάτωθεν μέρη του φυτού. Γι'αυτό τα φυτά πρέπει να διαβρέχονται καλά με τα μυκητοκτόνα, ιδιαίτερα στα χαμηλότερα επίπεδα.
Τοπική συστηματική δράση
Οι Τοπικές-συστηματικές δραστικές ουσίες απορροφώνται από τα φυτά αλλά εξαπλώνονται ελάχιστα. Για παράδειγμα, το Ιμιδαζόλιο Prochloraz διαπερνά τον φυτικό ιστό, μένει εκεί και δεν εισέρχεται στο ρεύμα νερού οπότε δεν γίνεται αραίωση.
Αποθήκευση και παρατεταμένη δράση
Ορισμένες μυκητοκτόνες ουσίες, όπως οι στομπιλουρίνες, οι ανιλινο-Πυριμιδίνες, οι κινολίνες, και οι οξαζολιδίνη-διόνες αποθηκεύονται προσωρινά στο στρώμα κηρού από όπου τα ενεργά συστατικά απελευθερώνονται σταδιακά, παρέχοντας μακροχρόνια παρατεταμένη φυτοπροστασία,
Επιφανειακά
Τα μη-συστημικά μυκητοκτόνα ή μυκητοκτόνα επαφής δεν εισέρχονται στη συστηματική κυκλοφορία του φυτού, αλλά παραμένουν στην επιφάνεια του. Αν το φυτό σχηματίσει νέα φύλλα ή το μυκητοκτόνο ξεπλυθεί από τη βροχή, πρέπει να επαναληφθεί εκ νέου η εφαρμογή του μυκητοκτόνου.
Δραστικές ουσίες
Τα Μυκητοκτόνα μπορεί να είναι ανόργανες, οργανομεταλλικές ή οργανικές χημικές ουσίες, ή οργανισμοί.
Ανόργανα μυκητοκτόνα είναι το μείγμα Μπορντό (Cu(OH)2 · CaSO4) και ο οξυχλωριούχος χαλκός (3 Cu(OH)2) · CuCl2 · n H2O). Δρουν απελευθερώνοντας ιόντα χαλκού(ΙΙ) που αναστέλλουν τα ένζυμα των μυκοσπορίων αποτρέποντας τη βλάστησή τους. Το κολλοειδές, καθαρό θείο είναι ανόργανο μυκητοκτόνο που οξειδώνεται στην επιφάνεια των φυτών προς διοξείδιο του θείου που αναστέλλει τη βλάστηση των σπορίων. Τα ανόργανα μυκητοκτόνα αντιπροσωπεύουν περίπου το ήμισυ των πωλήσεων μυκητοκτόνων. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν στη Βιολογική γεωργία και βιοδυναμική γεωργία.
Οργανομεταλλικά μυκητοκτόνα είναι οι άκρως τοξικές και επιβλαβείς για το περιβάλλον οργανικές ενώσεις του υδραργύρου και του κασσιτέρου, και έχουν πλέον απαγορευτεί.
Επί του παρόντος, στη Γερμανία, έχει εγκριθεί μία βιολογική δραστική ουσία που περιέχει σπόρια του παρασιτικού μύκητα Coniothyrium minitans για τον έλεγχο των μυκήτων Sclerotinia (όπως η λευκή μούχλα στην ελαιοκράμβη).
Ομάδες δραστικών ουσιών (Πίνακας)
Ο πίνακας είναι ταξινομημένος σύμφωνα με τα μερίδια στο συνολικό κύκλο εργασιών (βλ. δεξιά στήλη). (S.-Gruppe, 2004) Εποξικοναζόλη Τριφλοξυστρομπίνη Μάνεμπ
Θείο Φουμπεριδαζόλη Χλωροθαλονίλη Χλωζολινάτ Μπεναλαξύλη Φενπροπιμόρφη Κυπροδινίλη Τρικυκλαζόλη Μπιξαφέν
Επιφανειακά
Περιλαμβάνονται τα:
Αζόλες
Είναι η μεγαλύτερη ομάδα και διακρίνονται σε βενζιμιδαζόλια, τριαζόλες και Ιμιδαζόλια.
Βενζιμιδαζόλια ("MBC")
Η πραγματική δραστική ουσία είναι η Καρβενδαζίμη ενώ τα θειοφανικό μεθύλιο και Μπενομύλ μετατρέπονται στο Φυτό σε Καρβενδαζίμη.
Τριαζόλες
Όλες οι Τριαζόλες κατανέμονται συστηματικά στο φυτό και έχουν διαφορετικές ισχύες προληπτικής, θεραπευτικής και εξαλείφουσας δράσης. Είναι αναστολείς της Βιοσύνθεσης Στερολών που δρούν αναστέλλοντας το ένζυμο C14-απομεθυλάση, που απομεθυλιώνει τη λανοστερόλη κατά τη σύνθεση της μυκητιακής εργοστερόλης. Οι εργοστερόλες είναι απαραίτητες για τους μύκητες όπως η χοληστερίνη στα ζώα.
Επίδραση στην ανάπτυξη της καλλιέργειας: Οι τριαζόλες και οι Στρομπιλουρίνες έχουν θετική επίδραση στις συγκεντρώσεις χλωροφύλλης, αυξημένο χρόνο αφομοίωσης, βελτιωμένη φωτοσύνθεση και ανάπτυξη. Αναστέλλουν τη σύνθεση των ορμόνων ωρίμανσης και τα οφέλη από την αργή ωρίμανση, δηλαδή δυνατότητα αποθήκευσης των σιτηρών για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, αλλά και μεταγενέστερη ημερομηνία συγκομιδής, αναφέρονται ως "Πράσινη επίδραση".
Στις τριαζόλες περιλαμβάνονται τα ακόλουθα δραστικά συστατικά: Προπικοναζόλη, Φλουσιλαζόλη Μετκοναζόλη, Εποξυκοναζόλη, Φλουκινκοναζόλη, Τεμπουκοναζόλη, Προθειοκοναζόλη, διφενοκοναζόλη, κυπροκοναζόλη, τριαδιμενόλη, βρομουκοναζόλη, μυκλοβουτανίλη. Δεν επιτρέπονται πλέον οι ουσίες Φενμπουκοναζόλη και Βιοτερτανόλη.
Ιμιδαζόλια
Έχουν τοπική συστηματική δράση. Περιλαμβάνονται το προχλωράζ και η ιμιζαλίλη (για επεξεργασία σπόρων κριθαριού).
Μορφολίνες
Οι μορφολίνες είναι αναστολείς της βιοσύνθεσης στερολών. Αναστέλλουν δύο ένζυμα που συμμετέχουν στην κατασκευή κυτταρικού τοιχώματος (αναγωγάση και ισομεράση). Με ατελές και διάτρητο κυτταρικό τοίχωμα οι μύκητες εξαλείφονται από αφυδάτωση. Περιλαμβάνονται οι δραστικές ουσίες Φενπροπιμόρφη και Φενπροπιδίνη.
Στρομπιλουρίνες
Αποθηκεύονται προσωρινά στο στρώμα κηρού από όπου απελευθερώνονται σταδιακά. Αναστέλλουν ένα ένζυμο μεταβολισμού (αναπνευστική αλυσίδα) στα μιτοχόνδρια των μυκήτων. Περιλαμβάνονται τα δραστικά συστατικά Πικοξυστρομπίνη, αζοξυστρομπίνη, κ.α.
Κινολίνες
Αποθηκεύονται στο στρώμα κηρού από όπου αποδεσμεύονται σταδιακά, παρέχοντας παρατεταμένη δράση. Δεν έχουν θεραπευτικό αποτέλεσμα. Περιλαμβάνοται: Κινοξιφένη και  Προκιναζίδη.
Ανιλινο-Πυριμιδίνες
Αποθηκεύονται στο στρώμα κηρού από όπου απελευθερώνονται σταδιακά προς τη συστηματική κυκλοφορία. Η δράση τους βασίζεται σε αναστολή της μυκητιακής σύνθεσης του αμινοξέος μεθειονίνη, με αποτέλεσμα αδυναμία ανάπτυξης (υφών) και εισβολής στα φυτά της καλλιέργειας. Δραστικα συστατικά: Κυπροδινίλη, Μεπανιπυρίμη και Πυριμεθανίλη.
Οξαζολιδίνο-διόνες
Αποθηκεύονται στο στρώμα κηρού από όπου απελευθερώνονται σταδιακά. Αποτρέπουν τη βλάστηση των σπορίων αναστέλλοντας την αναπνευστική αλυσίδα στα μιτοχόνδρια. Δραστική Ουσία: Φαμοξαδόνη.
Αμίδια καρβοξυλικού οξέος (Καρβοξαμίδια)
Την περίοδο 2003 - 2012 παρουσιάστηκαν αρκετά νέα μυκητοκτόνα καρβοξαμίδια. .
Τα καρβοξαμίδια αναστέλλουν το συγκρότημα ΙΙ της αναπνευστικής αλυσίδας, την ηλεκτρική Αφυδρογονάση. Συχνά χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με αζόλες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παρασιτοκτόνα
Βασίλειος Βασιλακάκης
Ο Βασίλειος Βασιλακάκης (Νεοχώρι Εμμανουήλ Παππά Σερρών, 1947) είναι Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Εμμανουήλ Παππά Σερρών. Σπούδασε στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μέλος του Αγροτικού Συλλόγου Σερρών και γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Σερρών από το 1979 μέχρι το 1984.
Το 1981 και το 1985 ήταν υποψήφιος βουλευτής Σερρών με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Στη συνέχεια, διετέλεσε βουλευτής ΠΑΣΟΚ Σερρών από το 1989 μέχρι το 1996, και από το 2000 μέχρι το 2004.
Από τον Ιούλιο του 1994 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1995 ήταν υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το 2000 ήταν από τους ιδρυτές της «Αριστερής Πρωτοβουλίας» του ΠΑΣΟΚ, που λειτουργούσε ως εσωκομματική αντιπολίτευση στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Θεόδοτος Καλόθετος
Ο Θεόδοτος Καλόθετος (άκμασε τη δεκαετία του 1250) ήταν ανώτερος αξιωματούχος και κυβερνήτης της Αυτοκρατορίας στη Νίκαια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Έφεσο και ήταν θείος του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Κατείχε τη θέση του δομεστίκου των Σχολών (αρχηγού του Στρατού).
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης Βατάτζης αναφέρει σε επιστολή του ότι ήταν αποτρόπαιος, καθώς είχε έλλειψη πολιτισμού. Αναφέρεται ξανά από τις πηγές το 1259, όταν πήρε το μέρος του μοναχού Γαβριήλ της μονής του Αγ. Γρηγορίου του Θαυματουργού στη διένεξή του με τον Νικηφόρο Βλεμμύδη. Τότε είχε στην Αυλή τον βαθμό του πανσεβαστού σεβαστού και ήταν κυβερνήτης εκτεταμένης περιοχής της δυτικής Μικράς Ασίας, που περιελάμβανε το θέμα των Θρακησίων, το Μελανούδιον, το Πυργίον και την Καλόη.
Εμμανουήλ Μπακλατζής
Ο Εμμανουήλ Μπακλατζής (Μονή Σελίνου Χανίων, 1900 - Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 1971), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος, βουλευτής και Πρόεδρος της Βουλής. Υπήρξε πρόεδρος της ομάδας «Σοσιαλιστική Κίνηση».
Συμμετοχή σε αγώνες
Το 1935 πήρε μέρος στο κίνημα του Βενιζέλου και καταδικάστηκε σε ειρκτή από το Έκτακτο Στρατοδικείο της Σούδας. Το 1938 ήταν ένας από τους 4 αρχηγούς της εξέγερσης κατά της δικτατορίας Μεταξά στα Χανιά. Το κίνημα απέτυχε και ο Μπακλατζής διέφυγε προς την Κύπρο, όπου παρέμεινε επί επταετία.
Για τους αγώνες του είχε μηνυθεί επανειλημμένα, όμως δήλωνε ως κατηγορούμενος «δεν θα δολοφονήσωμεν την αλήθειαν, διά να μην δολοφονηθώμεν». Ήταν γνωστή και η πολεμική του εναντίον του εισαγγελέα εφετών Κρήτης, όπως και το τηλεγράφημα που είχε επιδοθεί προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο, με το οποίο του ζητούσε να παραιτηθεί για το καλό του Έθνους. Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα να καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την επιστροφή του από την Κύπρο εγκαταστάθηκε ξανά στα Χανιά όπου εργάστηκε ως δικηγόρος και εξέδωσε ξανά την εφημερίδα «παρατηρητής», η οποία είχε κλείσει από το μεταξικό καθεστώς.
Από το 1947 έως το 1948 διετέλεσε Γενικός Διοικητής Κρήτης.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Χανίων με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1936 και μετά με την ΕΠΕΚ στις εκλογές του 1950, του 1951, του εκλογές του 1952 και στις εκλογές του 1956.
Υπήρξε πρωτοπόρος σοσιαλιστής και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος (1950-51, 1951-52, 1964-65) και το 1965 (Ιούλιος ως Νοέμβριος) ως Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου και εξελέγη με αυτήν βουλευτής Χανίων στις εκλογές του 1961, 1963 και 1964.
Πέθανε φτωχός και υποφέροντας από καρκίνο στην Αθήνα, σε ηλικία 71 ετών, και κηδεύτηκε στα Χανιά στις 2 Δεκεμβρίου 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Κρήτης Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες αγροφύλακες
Orlen
H PKN Orlen (Polski Koncern Naftowy Orlen, δηλ. «Πολωνική Εταιρεία Πετρελαίου Όρλεν», στο Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας: PKN) είναι πολωνική κρατική εταιρεία διύλισης πετρελαίου και λιανοπωλητής βενζίνης. Η εταιρεία είναι μια σημαντική ευρωπαϊκή εταιρεία στο χρηματιστήριο, με σημαντικές δραστηριότητες στην Πολωνία, στην Τσεχία, στη Σλοβακία, στη Γερμανία και στις χώρες της Βαλτικής, καθώς και δραστηριότητα στον Καναδά.
Η PKN Orlen είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και είναι καταχωρημένη σε παγκόσμιες κατατάξεις, όπως το Fortune Global 500, το Platts TOP250 και το Thompson Reuters TOP100.
Ίδρυση (1999)
Η εταιρεία δημιουργήθηκε μέσω της συγχώνευσης δύο κρατικών πετροχημικών εταιρειών: της CPN (Centrala Produktów Naftowych), το μονοπώλιο λιανικής πετρελαίου της κομμουνιστικής Πολωνίας και της Petrochemia Płock, η κρατική εταιρεία που είναι υπεύθυνη για τα διυλιστήρια πετρελαίου στο Πουότσκ, το μεγαλύτερο συγκρότημα του είδους του στην Πολωνία. Μετά τη συγχώνευση της CPN και της Petrochemia Płock το 1999, η εταιρεία μετονομάστηκε σε Polski Koncern Naftowy (PKN), ενώ το Orlen προστέθηκε αρκετούς μήνες αργότερα ως το εμπορικό σήμα της κοινοπραξίας. Το νέο όνομα προέρχεται από το Orl- για το "orzeł" (αετός) και το επίθετό του, "orli", και -en για το "energia" (ενέργεια).
Ιδιωτικοποίηση και Orlengate
Το 1999, και οι δύο εταιρείες ιδιωτικοποιήθηκαν μερικώς και συγχωνεύτηκαν για να δημιουργήσουν μια εταιρεία λιανικής πώλησης και διύλισης με την επωνυμία PKN Orlen.
Το Orlengate είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Πολωνίας. Το σκάνδαλο ξεκίνησε με τη σύλληψη του Άντζεϊ Μοντζεγέφσκι, του Διευθύνοντος Συμβούλου της PKN Orlen, στις 7 Φεβρουαρίου 2002 από το Γραφείο Κρατικής Προστασίας. Κατηγορήθηκε για εμπορία εμπιστευτικών πληροφοριών και αποκάλυψη εμπιστευτικών πληροφοριών. Ο Ζμπίγκνιεφ Βρούμπελ τον διαδέχθηκε άμεσα ως Διευθύνων Σύμβουλος και πρότεινε τον Δεκέμβριο του 2002 160 εκατομμύρια δολάρια για την αγορά 295 γερμανικών πρατηρίων βενζίνης από τη βρετανική BP PLC. Ήταν το πρώτο βήμα στη στρατηγική του Βρούμπελ να επεκταθεί δυτικά. Εκείνη την εποχή, η PKN Orlen ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία της Πολωνίας, με πωλήσεις 7,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Διεθνείς επεκτάσεις (2003-2014)
Μετά από απώλειες το 2000 και το 2001, το αμοιβαίο κεφάλαιο επέστρεψε στο 25% το 2002. Μέχρι τον Ιούλιο του 2003, αυξήθηκε κατά σχεδόν ένα τρίτο από τον Μάρτιο και συνολικά το αμοιβαίο κεφάλαιο αυξήθηκε κατά περίπου 60% από την αρχή το 1994.
Το 2003, η PKN Orlen είχε την ευκαιρία να αποκτήσει 500 πρατήρια καυσίμων στη Βόρεια Γερμανία από τη BP, υπό την προϋπόθεση ενός κανόνα κατά του ανταγωνισμού όταν η BP ανέλαβε την Aral. Από το 2007, η PKN Orlen διαθέτει 581 πρατήρια καυσίμων στη Γερμανία (484 με την επωνυμία Star, 58 με την επωνυμία Orlen και 29 με την επωνυμία ενός σούπερ μάρκετ).
Τον Ιανουάριο του 2003, η PKN Orlen και η MOL υπέγραψαν Μνημόνιο Κατανόησης, με το οποίο συμφώνησαν στην πρόθεσή τους να ξεκινήσουν συνεργασία στον πετρελαϊκό τομέα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Ήλπιζαν ότι η συνεργασία θα τους επέτρεπε να επωφεληθούν από τις συνέργειες και να ανταγωνιστούν πιο αποτελεσματικά στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Τον Ιούλιο του 2003, το κροατικό διυλιστήριο INA πωλήθηκε για 505 εκατομμύρια δολάρια στον ανταγωνιστή της PKN Orlen, την ουγγρική εταιρεία πετρελαίου MOL. Αυτό ενισχύει τη θέση της MOL στη μάχη για τον έλεγχο των αγορών καυσίμων της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.
Επιπλέον, η PKN Orlen συμμετείχε σε συνομιλίες συγχώνευσης με την MOL Group το 2005. Εάν συγχωνευόταν, οι δύο εταιρείες θα είχαν δημιουργήσει έναν περιφερειακό γίγαντα και θα έλεγχαν μεγάλο μέρος της πετρελαϊκής βιομηχανίας της Κεντρικής Ευρώπης. Ωστόσο, η σχεδιαζόμενη συγχώνευση απέτυχε λόγω της υψηλής πολιτικοποίησης. Μετά τα εγκαταλελειμμένα σχέδια συγχώνευσης, η PKN Orlen αγόρασε το πλειοψηφικό μερίδιο της τσεχικής Unipetrol. Τον Μάιο του 2006, η εταιρεία ανακοίνωσε τη μεγαλύτερη επένδυσή της όλων των εποχών, όταν ανέλαβε το πλειοψηφικό μερίδιο, με 84,3%, της λιθουανικής Mažeikių Nafta, της μεγαλύτερης εταιρείας στα κράτη της Βαλτικής. Αγοράστηκε εν μέρει από τη Yukos (53,7%) και εν μέρει από τη λιθουανική κυβέρνηση (30,6%) τον Δεκέμβριο. Νωρίτερα, στις 12 Οκτωβρίου, μια πυρκαγιά προκάλεσε ζημιές στο διυλιστήριο Mažeikių, προκαλώντας ζημιές περίπου 75 εκατομμυρίων δολαρίων. Με την ολοκλήρωση της εξαγοράς, η PKN Orlen έγινε η μεγαλύτερη εταιρεία της Κεντρικής Ευρώπης.
Τον Μάιο του 2007, αφού η Λιθουανία πούλησε το διυλιστήριό της στην PKN Orlen, η ρωσική κυβέρνηση ενέκρινε την κατασκευή ενός νέου αγωγού αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που περνά από τη Λευκορωσία και τη Λιθουανία.
Το 2010, η PKN Orlen είχε αναφερθεί έσοδα 28,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το επόμενο έτος ήταν ο μεγαλύτερος λιανοπωλητής καυσίμων στην Πολωνία με πάνω από 2.000 τοποθεσίες. Η εταιρεία διέθετε το πιο προηγμένο και το δεύτερο μεγαλύτερο συγκρότημα παραγωγής τερεφθαλικού οξέος στην Ευρώπη.
Το 2013, η PKN Orlen και ο τερματικός σταθμός πετρελαίου Klaipedos Nafta διαπραγματεύτηκαν τη συνεργασία για έναν νέο αγωγό που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση της Λιθουανίας. Για να ιδρύσει την εταιρεία στον Καναδά και να γίνει παραγωγός πετρελαίου, η PKN Orlen αγόρασε την εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου TriOil Resources Ltd για 169 εκατομμύρια δολάρια τον Σεπτέμβριο του 2013. Μετά την πρώτη επέκτασή της στο εξωτερικό, η εταιρεία εξαγόρασε την Birchill Exploration Ltd, λόγω διπλασιασμού της παραγωγής της τον Μάιο του 2014.
Η PKN Orlen, στο πλαίσιο μιας κοινοπραξίας με την ολλανδική εταιρεία Basell, κατέχει επίσης τη μεγαλύτερη εταιρεία πλαστικών στην Πολωνία.
2015 - σήμερα
Το 2019, η PKN Orlen υποστήριξε τη Wiliams Racing και τον οδηγό της, Ρόμπερτ Κουμπίτσα, στη Φόρμουλα 1 με 10 εκατομμύρια ευρώ. Μετά τη μετακόμιση του Κουμπίτσα στην Alfa Romeo Racing το 2020, ο πολωνικός λιανοπωλητής βενζίνης έγινε ο ομοτίτλος χορηγός της ομάδας.
Το 2019, η PKN Orlen άνοιξε το πρώτο της πρατήριο καυσίμων στη Σλοβακία, μέσω της τσέχικης θυγατρικής Unipetrol, με την επωνυμία Benzina. Στα τέλη του 2020, 20 σταθμοί Orlen λειτουργούσαν στη Σλοβακία.
Στα τέλη του 2019, η Orlen και η PZU ίδρυσαν το πρακτορείο μέσων ενημέρωσης "Sigma Bis".
Η Orlen εφαρμόζει μια στρατηγική ανάπτυξης από το 2018, η οποία περιλαμβάνει τη μετατροπή της εταιρείας σε έναν πολυενεργειακό και εμπορικό όμιλο. Τον Απρίλιο του 2020, η PKN Orlen απέκτησε το 80% των μετοχών της Energa και στις 14 Ιουλίου 2020 ανακοίνωσε ότι έλαβε άδεια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την εξαγορά της Lotos. Τον Νοέμβριο του 2020, η Orlen έγινε κάτοχος του 65% των μετοχών της Ruch. Στις 7 Δεκεμβρίου 2020, υπέγραψε συμφωνία για την απόκτηση του 100% των μετοχών στην εταιρεία μέσων ενημέρωσης και τύπου "Polska Press"  και η συναλλαγή πραγματοποιήθηκε την 1η Μαρτίου 2021. Τον Δεκέμβριο του 2020, αγόρασε μια γεωργική μονάδα βιοαερίου, την Bioenergy Project, την οποία θα μετατρέψει σε μονάδα βιομεθανίου. Για την εξασφάλιση των προμηθειών, εξαγοράστηκε και η εταιρεία Biozec, υπεύθυνη για την πώληση και διανομή της θερμικής ενέργειας που προμηθεύεται από το εργοστάσιο βιοαερίου. Το 2021, η Orlen αγόρασε 4 αιολικά πάρκα: τον Φεβρουάριο, το πάρκο Κλανιν με ισχύ 20 MW και τον Μάρτιο, άλλα τρία συνολικής ισχύος 89,4 MW.
Στις 14 Ιουλίου 2020, η PKN Orlen ανακοίνωσε την πρόθεσή της να αναλάβει την PGNiG και στις 10 Μαΐου 2021 υπέβαλε αίτηση εξαγοράς στο Γραφείο Ανταγωνισμού και Προστασίας Καταναλωτών.
Εμπορικά σήματα και θυγατρικές της Grupa Orlen (PKN Orlen Group)
μικρογραφία| Πρατήριο Orlen στην Πολωνία μικρογραφία| Πρατήριο Star στη Γερμανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες λιανικής πώλησης καυσίμων αυτοκινήτων Κατηγορία:Εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου της Πολωνίας Κατηγορία:Εταιρείες κρατικής ιδιοκτησίας της Πολωνίας Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα
Στάδιο του Λουξεμβούργου
Το Στάδιο του Λουξεμβούργου (γαλλικά: Stade de Luxembourg, λουξεμβουργιανά: Stadion vu Lëtzebuerg) είναι το εθνικό στάδιο του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, που βρίσκεται στη συνοικία Γκάσπεριχ της πόλης του Λουξεμβούργου. Το στάδιο φιλοξενεί τις εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου και ράγκμπι του Λουξεμβούργου και έχει καταχωρηθεί ως στάδιο Κατηγορίας 4 από την UEFA, επιτρέποντάς του να φιλοξενεί διεθνείς αγώνες. Η κατασκευή του σταδίου πραγματοποιήθηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 2017 και Ιουλίου 2021, ξεφεύγοντας την αρχική ημερομηνία ολοκλήρωσης του 2019. Την 1η Σεπτεμβρίου 2021, το στάδιο σηματοδότησε τα επίσημα εγκαίνιά του φιλοξενώντας τον πρώτο του διεθνή αγώνα μεταξύ των αντρικών ομάδων ποδοσφαίρου του Λουξεμβούργου και του Αζερμπαϊτζάν ως μέρος των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022. Η τελετή εγκαινίων για το στάδιο πραγματοποιήθηκε αργότερα τον ίδιο μήνα, στις 25 Σεπτεμβρίου. Το Στάδιο του Λουξεμβούργου αντικατέστησε το απαρχαιωμένο Στάδιο Τζόσι Μπάρτελ, που πρόκειται να κατεδαφιστεί.
Σχεδιασμός και κατασκευή
Το σχέδιο του σταδίου εκπονήθηκε από το τοπικό αρχιτεκτονικό γραφείο Beng Architectes Associés, σε συνεργασία με τους Gerkan, Marg and Partners με έδρα το Αμβούργο και επιλέχθηκε από συνολικά 25 υποβολές από τον Υπουργό Αθλητισμού του Λουξεμβούργου και τον Δήμαρχο της πόλης του Λουξεμβούργου τον Σεπτέμβριο του 2014. Τα τελικά σχέδια μελέτης και κατασκευής εγκρίθηκαν με ομόφωνη ψήφο των δημοτικών συμβούλων του Λουξεμβούργου στις 5 Δεκεμβρίου 2016.
Οι αρχικές εργασίες στο στάδιο ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2017, με τις κατασκευαστικές εργασίες να ξεκινούν στις 21 Αυγούστου 2017, και μια επίσημη τελετή κατεδάφισης παρουσία της Δημάρχου Λίντι Πόλφερ, που πραγματοποιήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2017. Οι εργασίες επρόκειτο να ολοκληρωθούν έως τον Οκτώβριο του 2019, με εκτιμώμενο κόστος, στην αρχή της κατασκευής στα 61,1 εκατ. ευρώ, με 40 εκατ. ευρώ να καλύπτονται από το Υπουργείο Αθλητισμού και τα υπόλοιπα από τον δήμο του Λουξεμβούργου. Ωστόσο, λόγω καθυστερήσεων στην κατασκευή, η ολοκλήρωση του σταδίου αρχικά αναβλήθηκε μέχρι το 2020, πριν τελικά ολοκληρωθεί τον Ιούλιο του 2021. Το κόστος κατασκευής αναθεωρήθηκε σε περίπου 80 εκατομμύρια ευρώ, με τη διοίκηση της πόλης του Λουξεμβούργου να πληρώνει για την υπέρβαση.
Προδιαγραφές
Λόγω της θέσης του δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Α6, το στάδιο βρίσκεται κατά μήκος του άξονα Ανατολής-Δύσης, στη θέση του πιο παραδοσιακού άξονα Βορρά-Νότου που χρησιμοποιείται για τα στάδια. Το στάδιο έχει σχεδιαστεί για να χωράει 9.386 θεατές με πλήρως καλυμμένες κερκίδες για αθλητικές εκδηλώσεις και μπορεί να φιλοξενήσει έως και 15.000 θεατές για συναυλίες. Η κύρια κερκίδα βρίσκεται κατά μήκος της νότιας πλευράς του γηπέδου. Για να ανταπεξέλθει στον διπλό σκοπό του ως γήπεδο ποδοσφαίρου και ράγκμπι, καθώς και για τη φιλοξενία περιστασιακών συναυλιών, το στάδιο είναι εξοπλισμένο με επιφάνεια από υβριδικό γρασίδι.
Ονομασία
Το όνομα του σταδίου αποκαλύφθηκε ως «Stade de Luxembourg» σε συνέντευξη Τύπου τον Ιούλιο του 2020. Τον Σεπτέμβριο του 2020, η Βουλή των Αντιπροσώπων του Λουξεμβούργου απέρριψε ένα υπόμνημα για τροποποίηση του ονόματος χρησιμοποιώντας τη λουξεμβουργιανή γλώσσα.
Το όνομα είναι μια διαμάχη στο Λουξεμβούργο λόγω του γεγονότος ότι έχει επιλεγεί ένα όνομα στα γαλλικά και όχι στα λουξεμβουργιανά, που είναι η εθνική γλώσσα. Η επιπλέον διαμάχη είναι η μη συμπερίληψη του πληθυσμού στη διαδικασία ονοματοδοσίας.
Μέσα μαζικής μεταφοράς
Ένας χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων 2.000 θέσεων, υπό κατασκευή απέναντι από την είσοδο του γηπέδου Route d'Esch, πρόκειται να ολοκληρωθεί στα μέσα του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Λουξεμβούργο Κατηγορία:Εθνικά στάδια Κατηγορία:Εθνική Λουξεμβούργου (ποδόσφαιρο)
Εστάδιο Σεντενάριο
Το Εστάδιο Σεντενάριο είναι ένα στάδιο στην Parque Batlle γειτονιά του Μοντεβιδέο, πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, και χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το στάδιο κατασκευάστηκε μεταξύ 1929 και 1930 με σκοπό να φιλοξενήσει το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, αλλά και να αποτίσει φόρο τιμής για τα 100 χρόνια από το πρώτο σύνταγμα της Ουρουγουάης. Είναι στη λίστα της FIFA ως ένα από τα πιο κλασικά στάδια στον κόσμο. Στις 18 Ιουλίου 1983, ανακηρύχθηκε από τη FIFA ως το μοναδικό ιστορικό μνημείο του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου, το μοναδικό στο είδος του στον κόσμο.
Είναι η κύρια έδρα της Εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης. Η Ουρουγουάη αποτελεί πάντα απειλή όταν αγωνίζεται στην έδρα της, πετυχαίνοντας σε σταθερή βάση νίκες απέναντι στις καλύτερες εθνικές ομάδες. Ακόμα και η πολυνίκης των Παγκοσμίων Κυπέλλων, Εθνική Βραζιλίας έχει επιτύχει μόνο 5 νίκες (1932, 1976, 2009, 2017, 2020).