cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσιταγκόνγκ
Θέση εμπορικών συναλλαγών από τον 9ο αιώνα, η Τσιταγκόνγκ έχει μια πολυπολιτισμική κληρονομιά ισλαμικών, ινδουιστικών και βουδιστικών παραδόσεων. Η σύγχρονη πόλη αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της βρετανικής κυριαρχίας ως ένα κομβικό σημείο για το εμπόριο πετρελαίου και τσαγιού χάρις στη σιδηροδρομική σύνδεση και την κατασκευή λιμανιού. Η πόλη έγινε επίσης κέντρο επαναστατικών κινημάτων ενάντια στους Βρετανούς, κυρίως την ένοπλη εξέγερση με επικεφαλής τον Σουρία Σεν το 1930. Ήταν, επίσης, σημαντική στρατιωτική βάση και το σημείο εφοδιασμού για τις συμμαχικές δυνάμεις, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Βιρμανίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη διχοτόμηση της Ινδίας το 1947, η Τσιταγκόνγκ έγινε μέρος του Ανατολικού Πακιστάν. Το 1971, το Ανατολικό Πακιστάν επαναστάτησαν κατά της άρνησης του δυτικού Πακιστάν να αποδέχεται τα αποτελέσματα των δημοκρατικών εκλογών. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Μπανγκλαντές έγινε στην Τσιταγκόνγκ. Η πόλη ήταν τόπος έντονων μαχών, ναυτικών αποκλεισμών και αεροπορικών επιθέσεων.
Είναι η μεγαλύτερη βάση του Ναυτικού του Μπαγκλαντές. Το Τσιταγκόνγκ φημίζεται ως μια σχετικά καθαρή πόλη, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικά διοικητικά και κοινωνικοοικονομικά προβλήματα. Η ορεινή ενδοχώρα του Τσιταγκόνγκ είναι η περιοχή με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στο Μπαγκλαντές, με 2000 ενδημικά φυτά και διάφορα είδη άγριας φύσης απειλούμενα με εξαφάνιση. Το σύγχρονο Τσιταγκόνγκ είναι σημαντικός οικονομικός κόμβος στη Νότια Ασία. Είναι η έδρα του Χρηματιστηρίου της Τσιταγκόνγκ και σε πολλές από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες εταιρείες του Μπαγκλαντές. Το λιμάνι του Τσιταγκόνγκ είναι το μεγαλύτερο διεθνές λιμάνι στον κόλπο της Βεγγάλης.
Ιστορία
Το φυσικό λιμάνι του Τσιταγκόνγκ είναι μια αρχαία πύλη προς την περιοχή της Βεγγάλης. Σημειώθηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα ανατολικά λιμάνια από τον Έλληνα γεωγράφο Πτολεμαίο τον 1ο αιώνα. Ως μέρος της πλούσιας ναυτικής παράδοσης του λαού της Βεγγάλης, το παραθαλάσσιο Τσιταγκόνγκ εποικίστηε και κυβερνήθηκε από ινδικά και βεγγαλικά βασίλεια. Οι άραβες έμποροι είδαν το αναπτυγμένο νόμισμα, την τραπεζικό τομέα και την ναυτιλία στη Τσιταγκόνγκ κατά τον 9ο αιώνα. Οι πρώιμοι κοσμοπολίτες μουσουλμάνοι καθιέρωσαν την κυριαρχία στο λιμάνι ως χώρο θαλάσσιου εμπορίου, ενώ το Αρακάν, η Βεγγάλη και η Τρίπουρα αγωνίστηκαν για τον έλεγχο της ευρύτερης ενδοχώρας. Η μουσουλμανική κατάκτηση πραγματοποιήθηκε τον 14ο αιώνα. Το Τσιταγκόνγκ έγινε το βασικό λιμάνι του σουλτανάτου της Βεγγάλης. Χρησιμοποιήθηκε από διάφορους κορυφαίους μεσαιωνικούς παγκόσμιους εξερευνητές, όπως τους Ιμπν Μπατούτα και Νικολό ντε Κόντι. Αργότερα, το Μράουκ Ου, με τη βοήθεια πορτογαλικών εμπορικών φυλακίων, κέρδισε τον έλεγχο της περιοχής. Η κατάκτηση του Τσιταγκόνγκ από τους Μουγκάλ επανέφερε τον έλεγχο των Βεγγάλων και έφερε μια εποχή σταθερότητας και εμπορίου. Η πόλη μετονομάστηκε σε Ισλαμαμπάντ. Αυτή η διαφορετική ιστορία αντικατοπτρίζεται στην αγροτική Τσιταγκονιανή διάλεκτο της Μπενγκάλι, η οποία έχει σχεδόν 50% λεξιλόγιο με αραβική προέλευση, καθώς και δάνεια από τα περσικά και τα πορτογαλικά.
Παραχωρημένο στην Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών το 1760, το Τσιταγκόνγκ έγινε το κύριο λιμάνι της Ανατολικής Βεγγάλης και του Άσαμ υπό της Βρετανικές Ινδίες, καθώς και ένα σιδηροδρομικός κόμβος. Μια αξιοσημείωτη αντιαποικιακή εξέγερση έλαβε χώρα το 1930. Ήταν μια σημαντική βάση για τις συμμαχικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Βιρμανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ταχεία εκβιομηχάνιση ακολούθησε τον πόλεμο, καθώς το Τσιταγκόνγκ έγινε μέρος του ανατολικού Πακιστάν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου απελευθέρωσης του Μπαγκλαντές το 1971, η Τσιταγκόνγκ ήταν τόπος ανακήρυξης ανεξαρτησίας της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες  Κατηγορία:Πρώην αποικίες στην Ασία
Αλνταΐρ
Ο Αλνταΐρ Νασιμέντο Ντος Σάντος (πορτογαλικά: Aldair Nascimento dos Santos) ή απλά Αλνταΐρ είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός. Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κατέκτησε το Μουντιάλ του 1994 ενώ τέσσερα χρόνια μετά ήταν και στην ομάδα που έφτασε μέχρι τον τελικό της ίδιας διοργάνωσης. Πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην ιταλική ΑΣ Ρόμα και το 2003,όταν και έφυγε από την ομάδα αποσύρθηκε τιμής ένεκεν η φανέλα με το νούμερό του (#6).
Βιογραφικό
Μετά την αποδέσμευσή του από την ΑΣ Ρόμα αγωνίστηκε για μια σεζόν στην Τζένοα και στη συνέχεια αγωνίστηκε για λίγο στη βραζιλιάνικη Ρίο Μπράνκο όπου και έκλεισε προσωρινά την πλούσια καριέρα του για να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους το 2007 για λογαριασμό της μαλτέζικης Μουράτα.
Εθνική Ομάδα
Ο Αλνταΐρ έχει συνολικά 93 συμμετοχές με το εθνόσημο.Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 1989 και έδωσε τον τελευταίο του αγώνα το 2000. Συμμετείχε με την Εθνική Βραζιλίας τρεις φορές σε τελικά του Μουντιάλ, άλλες τρεις φορές στην τελική φάση του Κόπα Αμέρικα, καθώς και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 1997 καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.
Διεθνές Επίπεδο
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σ.Σ. Μουράτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Μεσαία Κάψη Φθιώτιδας
right|thumb|Άποψη από την περιοχή «Μεξεράδες»
Η Μεσαία Κάψη είναι ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας, στα δυτικά όρια της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας.
Τοπογραφία
Βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Τυμφρηστός ή Βελουχίου και κοντά στα όρια των περιφερειακών ενοτήτων Φθιώτιδας και Ευρυτανίας. Αποτελεί τον μοναδικό οικισμό της τοπικής κοινότητας Μεσαίας Κάψης, που ανήκει διοικητικά στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του δήμου Μακρακώμης. Βρίσκεται επί του οδικού άξονα που συνδέει τις πόλεις της Λαμίας και του Καρπενησίου, στην κοιλάδα που σχηματίζει ο παραπόταμος Χράμπα του Σπερχειού ποταμού.
Ιστορία
Πρόκειται για νεότερο οικισμό, αφού οι κάτοικοι του προήλθαν από την αναγκαστική μετεγκατάσταση του πληθυσμού του χωριού Μεταξάς ή Μεταξάδες, που κατοίκησε αργότερα στη Μεσαία Κάψη και στους γειτονικούς οικισμούς Μεγάλη Κάψη και Πέρα Κάψη (σήμερα Τυμφρηστός). Η εγκατάλειψη του παλαιότερου οικισμού Μεταξά, που εκείνη την εποχή ήταν μια ευημερούσα κωμόπολη με σημαντική παραγωγή μεταξιού, συνδέεται με την καταστροφή του από τον Μανιάτη λήσταρχο Λυμπεράκη Γερακάρη το 1695.
Σήμερα, η Μεσαία Κάψη είναι ένας μικρός οικισμός, ενώ σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, ο μόνιμος πληθυσμός του φτάνει τους 53 κατοίκους. Η σταδιακή μείωση του πληθυσμού του, οδήγησε το 1957 στο κλείσιμο του δημοτικού σχολείου. Σημείο συνάντησης των κατοίκων του, είναι η κεντρική του πλατεία, με την πετρόχτιστη βρύση και τα πλατάνια. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, ενώ τα κύρια τοπικά προϊόντα του χωριού είναι τα κάστανα και τα καρύδια.
Εκκλησίες
Ο κύριος ναός του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Παρόλο που πρόκειται για μεταγενέστερο ναό αφού οικοδομήθηκε μόλις το 1951, στο εσωτερικό του βρίσκεται το ξυλόγλυπτο τέμπλο που μεταφέρθηκε από μη σωζόμενη σήμερα εκκλησία του Αγίου Δημητρίου ή Άι-Δημήτρη στο παλαιό χωριό. Επίσης στον οικισμό και στη θέση Πλατανιά, βρίσκεται και ο κοιμητηριακός ναός του Αγίου Δημητρίου ή Άι-Δημήτρη, που ολοκληρώθηκε το 1967.
Πρόσβαση
Το χωριό απέχει οδικώς 50 χιλιόμετρα από τη Λαμία και 20 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι. Βρίσκεται επί της εθνικής οδού Λαμίας - Καρπενησίου (ΕΟ38, Ε952). Ο κοντινότερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λειανοκλαδίου που απέχει οδικώς 39 χιλιόμετρα. Στο σταθμό υπάρχει στάση του ΚΤΕΛ Φθιώτιδας με τακτικά δρομολόγια με τελικό προορισμό το Καρπενήσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
The Game
Ο Jayceon Terrell Taylor (29 Νοεμβρίου 1979), γνωστός κυρίως ως The Game (αρχικά) και Game, είναι Αμερικανός καλλιτέχνης της ραπ.
Την περίοδο κατά την οποία υπήρξε μέλος της G-Unit, έγινε διάσημος το 2005 στο ντεμπούτο του με το πρώτο του album, "The Documentary", και τις δυο υποψηφιότητες του για βραβείο Γκράμι. Από τότε θεωρείται η κινητήρια δύναμη στην επαναφορά της χιπ χοπ της Δυτικής Ακτής (West Coast) στη μέινστριμ μουσική, δηλαδή της ευρέως διαδεδομένης ανά την υφήλιο, και ως από τους κύριους ανταγωνιστές των αντιπροσώπων της Ανατολικής Ακτής (East Coast).
Εκτός από την κυκλοφορία δύο άλμπουμ τα οποία κάναν ντεμπούτο στην νούμερο 1 θέση του Billboard 200, ο Game απέκτησε κακή φήμη για την εμπλοκή του στην ανάπτυξη έχθρας με άλλους ραπ καλλιτέχνες οπως Jay-z 50 Cent[G-Unit] Suge Knight.Η μουσική του ανήκει στη κατηγορία της γκανγκστερικής ραπ (gangsta Rap), είδος της χιπ χοπ μουσικής διάσημο στην περιοχή του Κόμπτον της Καλιφόρνιας.
Νεανικά Χρόνια
Ο Game γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας και μεγάλωσε στο Κόμπτον, σε γειτονιά ταγμένη υπό την συμμορία των Κριπ, γνωστή ως Santana Blocc , παρόλο που μεγαλώνοντας έγινε μέλος της συμμορίας των Μπλάντ. Σε συνέντευξη του τον Οκτώβριο του 2006 στο MTV News''' και ανταποκριτή τον Sway Calloway, ο Game περιέγραψε την οικογένεια του ως "προβληματική" και ισχυρίστηκε πως ο πατέρας του παρενοχλούσε μια εκ τις αδερφές του.
Αποφοιτώντας το Λύκειο του Κόμπτον το 1999, ο Τέιλορ πήρε υποτροφία καλαθοσφαίρισης για το πανεπιστήμιο της πολιτείας της Ουάσινγκτον, η οποία όμως διακόπηκε με κατηγορίες για ανάμιξη του με ναρκωτικά. Αυτούς τους ισχυρισμούς τους διαψεύδει το αθλητικό τμήμα του πανεπιστήμιου. Από εκεί και έπειτα στράφηκε πλήρως στη ζωή στους δρόμους και στην διακίνηση ναρκωτικών και συμμετέχοντας σε συμμορίες. Στην ηλικία των 18 άρχισε να ακολουθεί τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδερφό του, Τζορτζ Τέιλορ τον 3ο, γνωστό ως Big Fase 100, ο οποίος ήταν και αρχηγός της συμμορίας των Cedar Block Pirus.
Ξεκίνημα
Μελετώντας διαφόρων επιρροών ραπ άλμπουμ, ο Game ανέπτυξε πλάνο να γίνει ο ίδιος ράπερ και με την βοήθεια του Big Fase, ίδρυσαν την δισκογραφική εταιρεία The Black Wall Street Records. Σε αυτήν αρχικά μετείχαν καλλιτέχνες όπως οι Glasses Malone, Vita, και Nu Jerzey Devil μαζί με τον Game τον ίδιο. Το καλλιτεχνικό του όνομα αποτελεί επινόηση της γιαγιάς του. Ο Game κατάφερε να αναδειχθεί για πρώτη φορά όταν παραβρέθηκε σε χιπ χοπ "σύνοδο κορυφής" των Russell Simmons και Louis Farrakhan, όπου και κυκλοφόρησε το πρώτο του μίξτειπ "You Know What It Is Vol. 1)" το 2002, και ακολούθως το δισκογραφικό συμβόλαιο με την ανεξάρτητη δισκογραφική, Get Low Recordz που ανήκε στον JT the Bigga Figga. Αν και αρχικά ο Sean Combs της Bad Boy Records επρόκειτο να κλείσει συμβόλαιο μαζί του στην δισκογραφική του ,το μιξτέιπ του Game τράβηξε τη προσοχή του γνωστού παραγωγού Dr. Dre, ο οποίος και έκλεισε συμβόλαιο με τον Game στην Aftermath το 2003.
Τον Οκτώβριο του 2004, κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ "Untold Story" (σ.μ. μια ανείπωτη ιστορία) μέσω της Get Low Recordz, το οποίο σημείωσε περισσότερες από 82,000 πωλήσεις αντίτυπων μέσα στους πρώτους του τρεις μήνες. Στο άλμπουμ μετείχαν καλλιτέχνες όπως οι Sean T, Young Noble (των Outlawz) και ο JT the Bigga Figga. Ο Game επίσης συμμετείχε σε διάφορα μίξτειπ από DJ's όπως οι DJ Kayslay, DJ Whoo Kid και ο DJ Clue. Ο Game επίσης κυκλοφόρησε ένα δεύτερο μίξτειπ, το "You Know What It Is Vol. 2" μέσω της δικής του δισκογραφικής εταιρείας και εμφανίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι NBA Live 2004 σε τραγούδι παραγωγής του Fredwreck με τίτλο "Can't Stop Me".
Ο ράπερ Joe Budden αναφέρθηκε κοροϊδευτικά για την εμφάνιση του Game στο τηλεπαιχνίδι γνωριμιών Change of Heart, εμφάνιση την οποία κατά καιρούς ο ίδιος έχει υπερασπιστεί. Αργότερα σε πάρτι στην Νέα Υόρκη οι ράπερ από κοινού ανακοίνωσαν την πρόθεση τους να σταματήσουν την δημιουργία επιθετικών κομματιών μεταξύ τους.
Το Μεγάλο Δισκογραφικό Ντεμπούτο
Το 2004 ο D-Mack πέρασε στον Dr. Dre το ντέμο του Game και εντυπωσιάστηκε αρκετά. Με βάση τον A&R, Άντζελο Σάντερς, της Aftermath ,σε συνέντευξη στο HitQuarters, όταν ο Dre τελικά τον συνάντησε "Αντιλήφθηκε την αλαζονική υπερηφάνεια πάνω του και σκέφτηκε πως θα μπορέσει να πραγματοποιήσει κάτι μαζί του". Ο Game υπέγραψε στην Aftermath Entertainment μόλις μια εβδομάδα μετά σε κοινή συμφωνία με την G-Unit Records, δισκογραφική εταιρεία του 50 Cent. Και ενώ αρχικά υπέγραψε σαν καλλιτέχνης, ο CEO της Interscope Records, Jimmy Iovine και ο Dr. Dre αποφάσισαν ο Game να συνεργασθεί με το 50Cent και την G-Unit. Η κίνηση αυτή είχε σκοπό να βοηθήσει στην δημιουργία ενός αυξανόμενου "θορύβου" γύρω από το όνομα του Game που παράλληλα θα τροφοδοτούσε το ενδιαφέρον του κοινού για την G-Unit. Από τότε έκανε πολλές εμφανίσεις σε μουσικά βίντεο των 50Cent, Lloyd Banks, Young Buck και του Fabulous με πρώτη την εμφάνιση στο βίντεο του "In da Club", που χορεύει με μια κοπέλα. Το πρώτο του σινγκλ "Westside Story" κυκλοφόρησε το 2004.
Το αυθεντικό όνομα του άλμπουμ ήταν "Nigga Wit' An Attitude Volume 1" (όπως αναφέρετε στους στίχους του κομματιού "Dreams"), όμως μετά από προσταγή της χήρας συζύγου του Eazy-Ε (μέλος των N.W.A.), τον απέτρεψε να χρησιμοποιήσει το N.W.A. για τίτλο του άλμπουμ.
Ο Lil Eazy-E, ένας νεαρός ράπερ και γιος του ράπερ Eazy-E, μπήκε σε κόντρα με τον Game. Οι δυο τους υπήρξαν στενοί συνεργάτες και είχαν κάνει κοινές ηχογραφήσεις. Lil' Eazy-E από τότε έχει κατευθύνει υβριστικά κομμάτια με στόχο τον Game και έχει εκφράσει τον θυμό του για την πεποίθηση ότι ο Game εσφαλμένα έκανε χρήση του ονόματος του πατέρα του. Ο Game απαντώντας ισχυρίστηκε ότι ο Lil' Eazy-E προσπαθούσε να εδραιώσει τον εαυτό του μέσω της επιτυχίας που ο ίδιος είχε με την κυκλοφορία του δίσκου "The Documentary". Ο Game συγκεκριμένα στο "120 Bars" ισχυρίζεται ότι ο Lil' Eazy-E δεν γράφει ο ίδιος τους στοίχους του. Πάραυτα ο Game δηλώνει στο ίδιο κομμάτι ότι θα προτιμούσε να μην λογομαχεί με τον Lil' Eazy-E καθώς ο ίδιος τρέφει βαθύ σεβασμό για τον πατέρα του. Η απάντηση του Lil' Eazy-E αργότερα είναι το κομμάτι "They Know Me". Στις 30 Οκτωβρίου το 2006, ο Game πήγε στο KDAY και είπε πως οι δυό τους σταμάτησαν την διαμάχη τους.
Μεταξύ του Suge Knight και του Game υπήρξε κόντρα η οποία ήταν απόρροια, και ενεργή, από την στιγμή που ο Yukmouth ισχυρίστικε ότι ο Suge Knight χειροδίκησε έναντι του Game. Ο Game αντέδρασε απαντόντας στην ιστοσελίδα του όπου και υπαινίχθηκε ότι έαν ο Suge Knight τον είχε ποτέ αγγίξει θα ταν κάτω από το χώμα. Μετά τα μουσικά βραβεία BET 2005, συνεργάτες της Death Row ανακλήθηκαν οι προσκλήσεις τους σε πάρτι της Ciara γιατί υποτίθεται μέλος της Death Row προσπάθησε να κλέψει την αλυσίδα του Game. Ο Game δήλωσε την αντιπάθεια του προς τον Suge Knight στην ιστοσελίδα του της Black Wall Street εξαιτίας "των ειδών που έθεσε υπό εξαφάνιση", και υπονοώντας την πιθανή υπαιτιότητα του για τον φόνο του Τουπάκ. Στο Μιάμι στα μουσικά βραβεία του ΜΤV για το 2005, ο Suge Knight δέχθηκε πυρά και τραυματίστικε σε πάρτι του Kanye West από άγνωστο ένοπλο. Ο Game αρνήθηκε έντονα οποιαδήποτε ανάμιξη με τον πυροβολισμό, όμως το περιστατικό ανανέωσε προσπάθειες για την διατήρηση χιπ χοπ διαξυφισμών και ο Game κατά συνέπεια αποθαρρύνθηκε στο να παρευρεθεί σε συγκεκριμένες κοινωνικές εκδηλώσεις για την αποτροπή αντίποινων. Αργότερα ο Game και διάφοροι εκπρόσωποι από ραπ "οικογένειες" της Καλιφόρνιας συνέταξαν "συνθήκη ειρήνης" για την Δυτική Ακτή (West Coast) ώστε να λήξουν αρκετές αντιπαλότητες μετάξυ ράπερ αυτής της περιοχής. Αν και ο Suge Knight δεν ήταν παρόν, αυτός και ο Game θεώρησαν την διαμάχη τους λήξαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Νικητές World Music Awards
Το Κινούμενο Κάστρο
Το Κινούμενο Κάστρο ή Ο πύργος του Howl (ιαπωνικά: ハウルの動く城, Χέπμπορν: Hauru no Ugoku Shiro) είναι ταινία anime του Ιάπωνα δημιουργού Χαγιάο Μιγιαζάκι. Βασίστηκε όσον αφορά τα κύρια στοιχεία της πλοκής στο βιβλίο της Diana Wynne Jones με τον τίτλο Howl's Moving Castle. Αρχικά, η σκηνοθεσία είχε ανατεθεί στον Χοσόντα Μαμόρου, ο οποίος όμως εγκατέλειψε το πρότζεκτ, αφήνοντας την σκηνοθεσία στον μεγάλο Ιάπωνα δημιουργό. Η συγγραφέας του βιβλίου, αν και συναντήθηκε με αντιπροσώπους της εταιρίας παραγωγής, δεν συμμετείχε στην δημιουργία της ταινίας. Ωστόσο, ο Μιγιαζάκι ταξίδεψε στην Αγγλία και της προσέφερε μια ιδιωτική προβολή της ολοκληρωμένης ταινίας, προτού αυτή βγει στις αίθουσες. Εκείνη, αν και παραδέχτηκε πως η ταινία έχει σημαντικές διαφορές από το βιβλίο, δήλωσε πως έβρισκε την ταινία φανταστική.
Μακαέ Εσπόρτε Φουτεμπόλ Κλούμπε
Η Μακαέ Εσπόρτε Φουτεμπόλ Κλούμπε είναι βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μακαέ. Ιδρύθηκε στις 17 Ιουλίου 1990. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Cláudio Moacir de Azevedo, χωρητικότητας 10500 θεατών. Συμμετέχει στην Campeonato Brasileiro Série C.
Το Κινούμενο Κάστρο
Το «Κινούμενο Κάστρο» έκανε την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ της Βενετίας στις 5 Σεπτεμβρίου 2004. Στις ιαπωνικές αίθουσες βγήκε στις 20 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Η διανομή του στην Αμερική έγινε από την Walt Disney Pictures. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε DVD από την Audio Visual.
Πλοκή
Η Σόφι δεν αργεί να ανακαλύψει πως ο Χάουλ δεν είναι άλλος από το νεαρό που είχε γνωρίσει την μοιραία της ημέρα. Μαθαίνει σιγά σιγά τον ανώριμο κι αυτάρεσκο χαρακτήρα του, δεν μπορεί όμως να πάψει να γοητεύεται από την προσωπικότητά του. Δεν του αποκαλύπτει ποτέ την πραγματική της ταυτότητα, ωστόσο, σαν κάτοικος του κάστρου και με την οπτική γωνία μιας ηλικιωμένης γυναίκας, επαναξιολογεί τις αρχές και τις ικανότητές της. Με τον τρόπο της, η ίδια τον βοηθά στα προβλήματά του και δίνει νέα πνοή στην ατμόσφαιρα του κάστρου.
Παράλληλα, ξεσπά αιματηρός πόλεμος ανάμεσα στις δύο κοντινές χώρες, από την θύελλα του οποίου οι ήρωες του έργου δεν θα ξεφύγουν.
Ανάπτυξη
Στην ιαπωνική έκδοση της ταινίας, ο μάγος ονομάζεται Hauru, εξ ού και το όνομα της ταινίας (Hauru no ugoku shiro). Ο Κάλσιφερ με τη σειρά του ονομάζεται Karushifâ. Στην ταινία εμφανίζονται πολλά από τα χαρακτηριστικά που επαναλαμβάνονται στις ταινίες του Μιγιαζάκι: αερόπλοια, χαριτωμένα μη ανθρώπινα πλάσματα, ήρωες χωρίς σαφή προσανατολισμό προς το καλό ή το κακό. Πολλά από τα κτίρια που εμφανίζονται στην ταινία θυμίζουν πραγματικά κτίρια της πόλης Κολμάρ, στην Αλσατία. Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε την εποχή που οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε πόλεμο με το Ιράκ. Σύμφωνα με συνέντευξη του δημιουργού στο περιοδικό Newsweek, η απογοήτευση του για τον πόλεμο εκφράστηκε μέσω της ταινίας.
Στην ελληνική μεταγλώττιση η κατοικία του Howl δεν λέγεται κάστρο.Αντίθετα λέγεται Ο πύργος του Howl.Επίσης στην ελληνική μεταγλώττιση η ίδια ηθοποιός κάνει τη Σόφη κι όταν είναι νεαρή κι όταν είναι γριά εξαιτίας της κατάρας.
Υποδοχή και βραβεία
Η ταινία συγκέντρωσε πολλά βραβεία και ανάμεσά τους μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων. Η ταινία ανήκει στην τριάδα των δημοφιλέστερων ταινιών anime στην Ιαπωνία, πλάι στην Πριγκίπισσα Μονονόκε και το Ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων του ίδιου δημιουργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ατμοπάνκ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του Studio Ghibli Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Κατάρες στις ταινίες Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2004
Μύδωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μύδωνας (Μύδων) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα, αμφότερα από την Ιλιάδα:
Λουνά 9
Το Λουνά 9 (Луна-9) ήταν μία μη επανδρωμένη διαστημική αποστολή του προγράμματος Λουνά της Σοβιετικής Ένωσης για την εξερεύνηση της Σελήνης κι ένα σημαντικό επεισόδιο στη διαστημική κόντρα Σοβιετικής Ένωσης και Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής τη δεκαετία του 1960.
Στις 3 Φεβρουαρίου του 1966, η ανθρωπότητα πανηγύρισε την υλοποίηση ενός ακόμη από τα αρχαιότερα όνειρά της, καθώς το σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Λουνά 9 έγινε το πρώτο διαστημικό όχημα που προσεδαφίστηκε, και μάλιστα ομαλά, στη Σελήνη. Η προσελήνωση του Λουνά 9 αποτέλεσε άθλο για την εποχή του.
Το σκάφος είχε πλάτος μόλις 60 εκατοστά και βάρος 100 κιλά (στη Γη -στη Σελήνη είχε βάρος 17 κιλά). Εξοπλισμένο με αυτόματα συστήματα που του επέτρεπαν να μετακινείται, με τηλεοπτική κάμερα και δορυφορική κεραία, το διαστημόπλοιο προσεδαφίστηκε στον λεγόμενο Ωκεανό των Καταιγίδων και μετέδωσε στη Γη εξαιρετικής ποιότητας φωτογραφίες του σεληνιακού εδάφους - τόσο καλές ώστε να διακρίνονται πετραδάκια διαμέτρου δύο εκατοστών. Οι εικόνες αυτές ανέτρεψαν τις επικρατούσες εικασίες, που έκαναν λόγο για ένα παχύ στρώμα σκόνης στην επιφάνεια της Σελήνης, αποκαλύπτοντας ένα βραχώδες, σπογγοειδές έδαφος, απολύτως ικανοποιητικό για την προσελήνωση όχι μόνο διαστημοπλοίων αλλά και αστροναυτών. Μετά τον άθλο του Λοουνά 9, το όνειρο για την αποστολή επανδρωμένης πτήσης στη Σελήνη φάνταζε πιο κοντινό από κάθε άλλη φορά, καθώς είχε λυθεί το θεμελιώδες ερώτημα ασφάλειας των μελλοντικών αστροναυτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Λουνά Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1966
Κάστρο του Μαιζόν-Λαφίτ
Αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία της γαλλικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής και σηματοδοτεί τη μετάβαση από το τέλος της ύστερης αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής στον κλασικισμό.
Ιστορικό
Η οικογένεια Λονγκέιγ είχε στην κατοχή της τμήμα της περιοχής από το 1460. Από το 1630 και για τις επόμενες δεκαετίες, ο Ρενέ ντε Λονγκέιγ, αξιωματούχος του Κοινοβουλίου του Παρισιού, άρχισε την κατασκευή του πύργου για να αντικαταστήσει το αρχοντικό που είχε η οικογένεια εκεί. Από το 1649 άρχισε να περνά τους καλοκαιρινούς μήνες στο νέο του σπίτι, αλλά οι εργασίες συνεχίστηκαν και αργότερα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ επισκέφθηκε για πρώτη φορά το κάστρο τον Απρίλιο του 1651.
Αρχιτέκτονας ήταν ο Φρανσουά Μανσάρ. Ο Σαρλ Περώ ανέφερε για τη φήμη του: «Το κάστρο του Μαιζόν, του οποίου όλα τα κτήρια και όλους τους κήπους κατασκεύασε ο Μανσάρ, είναι τόσο μοναδικής ομορφιάς που δεν υπάρχει ξένος που δεν πηγαίνει εκεί για να το δει, ως ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχουμε στη Γαλλία.» Παρ 'όλα αυτά, το μοναδικό σωζόμενο έγγραφο που αναφέρει το όνομα του Μανσάρ είναι μια πληρωμή 20.000 λιβρών από τον Λονγκέιγ το 1657, προφανώς για την τελική ολοκλήρωση του πύργου.
Ένα φυλλάδιο με τον τίτλο Μανσαριάδα κατηγόρησε τον αρχιτέκτονα ότι, μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του πρώτου ορόφου, συνειδητοποίησε ότι είχε κάνει λάθος στα σχέδια και ισοπέδωσε όλα όσα είχαν κατασκευαστεί μέχρι τότε για να ξεκινήσει ξανά. Ίσως οι κατηγορίες ήταν υπερβολικές, αλλά και ο Περώ αναφέρει ότι ο αρχιτέκτονας είχε τη συνήθεια να αναδιαμορφώνει ορισμένα μέρη των κτηρίων του περισσότερες από μία φορές, σε αναζήτηση της τελειότητας, επιμηκύνοντας έτσι το χρονικό διάστημα που απαιτούσε η κατασκευή. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη από τον κήπο Με τον θάνατο του Ρενέ ντε Λονγκέιγ το 1677, το κάστρο πέρασε στους κληρονόμους του. Το 1777 πέρασε στην ιδιοκτησία του αδελφού του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ κόμη του Αρτουά, που βασίλεψε αργότερα από το 1824 έως το 1830 ως Κάρολος Ι΄, ο οποίος πραγματοποίησε σημαντικές εσωτερικές μετατροπές υπό τη διεύθυνση του αρχιτέκτονα Φρανσουά-Ζοζέφ Μπελανζέ. Τα έργα διακόπηκαν το 1782 λόγω έλλειψης κεφαλαίων.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης το κάστρο κατασχέθηκε ως «εθνικό αγαθό» και το 1798 πωλήθηκε. Το 1804 το αγόρασε ο στρατάρχης του Ναπολέοντα Ζαν Λαν. Το 1818, το αγόρασε ο Παρισινός τραπεζίτης Ζακ Λαφίτ. Ξεκινώντας το 1834, ο Λαφίτ προχώρησε στην οικιστική ανάπτυξη του γύρω πάρκου, γκρεμίζοντας τους στάβλους για να παρέχει δομικά υλικά για τους αγοραστές. Το 1850 η κόρη του το πούλησε στον Τομά ντε Κολμάρ και αυτός στον Ρώσο ζωγράφο Τίλμαν Γκρομέ, ο οποίος πέθανε το 1900 και κληροδότησε όλη την περιουσία του στην πόλη Βίμποργκ, η οποία αποφάσισε να διατηρήσει τη συλλογή του έργων τέχνης, αλλά να πουλήσει το κάστρο.
Το 1905, το γαλλικό κράτος αγόρασε το κάστρο για να το σώσει από την κατεδάφιση. Από το 1914 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο. Από το 1980, το κάστρο είναι πλέον ανοιχτό για τους επισκέπτες καθημερινά και επιβεβαιώνει τη θέση του ως τουριστικό πολιτιστικό αξιοθέατο στο κέντρο της Ιλ-ντε-Φρανς. Το κάστρο χρησίμευσε ως χώρος γυρισμάτων για πολλές ταινίες και τηλεταινίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Παλάτια στη Γαλλία
Αρχαίο στάδιο Κω
Το αρχαίο στάδιο της Κω βρίσκεται εντός της σύγχρονης πόλης της Κω, στη διασταύρωση των οδών 31ης Μαρτίου και Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το στάδιο βρίσκεται μπροστά στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας (ΝΔ των ερειπίων των βόρειων Θερμών) και ανήκει στο πρώτο μισό του 2ου π.Χ αιώνα. Το 1900, ο Herzog ανακάλυψε αρχικά τη λεγόμενη "άφεσι" του σταδίου, τα υπολείμματα δηλαδή, επτά τουλάχιστον υποστυλωμάτων, ενώ αργότερα ο Laurenzi βρήκε στα δυτικά καθίσματα από τραβερτίνη, τοποθετημένα σε διάφορες σειρές, γεγονός που επιβεβαίωσε την ταύτιση των ευρημάτων με το Στάδιο. Κατά τις ανασκαφές του Morricone (1939-1940) δε βρέθηκε κανένα κάθισμα στην αρχική του θέση, βρέθηκαν όμως χωμένες οι μεγάλες πλάκες του στυλοβάτη από μαυρογάλανο μάρμαρο, στο οποίο στηρίζονται οι βάσεις των κιόνων.
Διαπιστώθηκε τότε ότι το μήκος του στίβου του Σταδίου δεν μπορούσε να είναι μεγαλύτερο των 180 μέτρων, ενώ το πλάτος του ήταν περίπου 30 μέτρα, σύμφωνα με τις διαστάσεις της "αφέσεως". Η αρχιτεκτονική του Σταδίου συνδυάζει δωρικά και ιωνικά στοιχεία, ενώ η κατασκευή του σίγουρα άρχισε κατά την πρώτη οικοδομική περίοδο (4ος-3ος αι. π.Χ).
Βόρεια της άφεσης του αρχαίου Σταδίου, ο Laurenzi είχε ανακαλύψει αρχιτεκτονικά μέλη δωρικού ρυθμού -θραύσματα από κίονες, επιστύλια και κιονόκρανα από λευκό μάρμαρο.
Μια ενδιαφέρουσα επιγραφή βρέθηκε στο χώρο του Αρχαίου Σταδίου, κοντά στην Αγία Άννα. Αναφέρεται στο {Χαι}ρύλο που ως "παιδονόμος" φρόντιζε την υγεία και την καλή διαγωγή των νέων. Η επιγραφή ήταν προς το Δία Άλσειο και την Αθηνά Αλσεία σε βάση αναθηματικού αγάλματος.
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κω Κατηγορία:Αρχαία Κως
Ζήτηση χωρητικότητας
Με τον ναυτικό όρο ζήτηση χωρητικότητας ή ζήτηση θαλασσίων μεταφορών (demand tonnage ή demand capacity) χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε εκδήλωση ενδιαφέροντος για ναύλωση πλοίου ή πλοίων προς μεταφορά επιβατών ή φορτίων που προέρχεται από ανάδειξη μεταφορικών αναγκών.
Υπάρχει όμως και περίπτωση ζήτησης θαλάσσιας μεταφοράς που όμως μπορεί να είναι ασύμφορη πλην όμως αναγκαία. Τέτοια περίπτωση είναι η αναζήτηση πλοίων για συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση περιοχών με πολύ περιορισμένο φορτίο ή επιβάτες ανα ταξίδι, ιδιαίτερα το Χειμώνα, των λεγομένων επί τούτου "αγόνων γραμμών" όπου το Κράτος παρεμβαίνει με επιδότηση ναύλωσης των πλοίων.
Κατηγορία:Ναυλαγορά
Ζάμπουλ (περιοχή)
Η Ζάμπουλ ή Ζαμπούλ είναι μια από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Πακιστάν. Η έκτασή της είναι περίπου 17.500 τ.χλμ., και ο πληθυσμός της, (κατ΄ εκτίμηση), το 1980 ήταν 186.000, ενώ το 2002 έφτανε τους 366.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 11 επαρχίες. Στη περιοχή αυτή κατοικούν περισσότερο Ταλιμπανί. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η παστού. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Καλάτ.
Επαρχίες
Οι 11 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Ζάμπουλ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αργαχαντάμπ, η Ατγκάρ, η Νέα Μπαχάρ, η Νταϊχοπάν, η Κακάρ, η Μιζάν, η Καλάτ όπου και η ομώνυμη πρωτεύσουσα του νομού, η Σαχτζόη, η Σαμουλτζάγι, η Σινκάη και η Ταρνάκ Βατζαλντάκ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Ηλεκτροσκόπιο
Ηλεκτροσκόπιο λέγεται μια συσκευή η οποία χρησιμεύει στο να ανιχνεύσουμε αν ένα οποιοδήποτε σώμα είναι ηλεκτρισμένο. Το ηλεκτροσκόπιο αποτελείται από μια φιάλη, της οποίας το εσωτερικό διαθέτει δύο λεπτά φύλλα χρυσού. Αυτά τα δύο φύλλα συνδέονται με δίσκο φτιαγμένο από μέταλλο μέσω μιας μεταλλικής ράβδου. Αυτός ο δίσκος, ο οποίος λέγεται και μεταλλικός δίσκος, βρίσκεται έξω από την φιάλη.
Εάν τοποθετήσουμε στον μεταλλικό δίσκο ένα σώμα το οποίο έχει ηλεκτριστεί, το φορτίο που εμπεριέχει το σώμα θα περάσει μέσω της ράβδου στα δύο φύλλα, τα οποία θα φορτιστούν ομώνυμα. Σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, τα ομώνυμα φύλλα απωθούνται. Επομένως, τα δύο φύλλα αρχικά απωθούνται και τελικά αποκλείουν. Αυτό δείχνει ποια σώματα είναι φορτισμένα και ποια δεν είναι φορτισμένα.Αποκτούν ένα θετικό ή αρνητικό φορτίο αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συσκευές
Τηλέφωνο
thumb|200px|Τηλεφωνική συσκευή
thumb|Ασύρματο τηλέφωνο Το τηλέφωνο είναι μία συσκευή συνδιάλεξης η οποία μεταφέρει τον ήχο μέσω ηλεκτρικών σημάτων. Συγκεκριμένα πρόκειται για μια συσκευή που μετασχηματίζει τις ηλεκτρικές ταλαντώσεις σε ηχητικές. Η συσκευή αυτή αποτελείται από πομπό και δέκτη και συνδέεται με καλώδιο με το τηλεφωνικό κέντρο. Ο πομπός έχει μέσα σ' ένα σωλήνα μια μετάλλινη πλάκα μπροστά σε έναν ηλεκτρομαγνήτη. Μόλις ακουστεί η φωνή μας επάνω στην πλάκα, αυτή αρχίζει να κάνει παλμικές κινήσεις ισχυρές ή αδύνατες, ανάλογα με τον τόνο που έχει η φωνή μας, που επηρεάζουν τον ηλεκτρομαγνήτη. Με τη βοήθεια του ηλεκτρικού ρεύματος, τα ηχητικά κύματα περνούν από το καλώδιο και φτάνουν στον δέκτη που έχει κι αυτός έναν ηλεκτρομαγνήτη μ' ένα διάφραγμα μπροστά του. Το διάφραγμα του δέκτη με τη σειρά του αρχίζει  να έχει παλμικές κινήσεις από τα ηχητικά κύματα του πομπού που μεταδίδει ο ηλεκτρομαγνήτης. Μ' αυτόν τον τρόπο η ανθρώπινη ομιλία ξανακούγεται στο ακουστικό με την αναπαραγωγή των ήχων. Ο πομπός και ο δέκτης ενός τηλεφώνου είναι τοποθετημένοι σ' ένα όργανο που λέγεται ακουστικό.
Ιστορική αναδρομή
Πολλοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να κατασκευάσουν ένα μηχάνημα που θα μπορούσε να μεταβιβάσει τον ήχο διαμέσου του ηλεκτρισμού. Αυτό το κατάφερε ο Σκωτσέζος φυσικός Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ το 1876. Η συσκευή που χρησιμοποιήθηκε περιελάμβανε μια ελαστική μεμβράνη από σίδηρο, η οποία βρισκόταν μπροστά από σιδηρομαγνητικό πυρήνα, περιτυλιγμένο με μονωμένο αγωγό. Μια γραμμή από δυο καλώδια συνέδεε τη συσκευή αυτή με μια άλλη παρόμοια. Και οι δυο συσκευές χρησιμοποιήθηκαν ως δέκτες και ως πομποί. Στη συσκευή του Μπελ, η φωνή έπεφτε πάνω στη μεμβράνη και την έκανε να πάλλεται. Η συσκευή αυτή χρησίμευε μόνο για ομιλίες σε κοντινή απόσταση.
Μετά την εφεύρεση όμως του μικροφώνου από τον Αμερικανό Ντέιβιντ Έντουαρντ Χιουζ (David Edward Hughes) το 1877, το τηλέφωνο άρχισε να εξελίσσεται και να χρησιμοποιείται για τη σύνδεση μακρινών αποστάσεων. Το μικρόφωνο αυτό περιλάμβανε μικρή ράβδο από άνθρακα η οποία περιβαλλόταν από δυο στρώματα άνθρακα. Στην αρχή μικρόφωνο και ακουστικό ήταν τοποθετημένα μαζί. Το τηλέφωνο πέρασε διάφορες εξελίξεις για να φτάσει στη σημερινή του μορφή.
Στα χειροκίνητα τηλεφωνικά κέντρα, ο συνδρομητής για να καλέσει το κέντρο έστρεφε  μια μαγνητοηλεκτρική μηχανή που είχε το τηλέφωνό του και η τηλεφωνήτρια ρωτούσε τον συνδρομητή με ποιον αριθμό θέλει να μιλήσει. Στα ημιαυτόματα τηλεφωνικά κέντρα ο συνδρομητής συνδέεται με το κέντρο αμέσως μόλις σηκώσει το ακουστικό.
Τα αυτόματα τέλος τηλεφωνικά κέντρα είναι η πιο εξελιγμένη μορφή που χρησιμοποιείται σήμερα σ' όλο τον κόσμο. Ο συνδρομητής, χωρίς να έχει καμιά επαφή με το κέντρο, μπορεί να μιλήσει απευθείας με τον αριθμό που ζητάει.
Είδη τηλεφωνικών συνδέσεων
Η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων που βρίσκονται στην ίδια περιοχή γίνεται με τα αστικά τηλεφωνικά κέντρα. Εκτός όμως από τα αστικά τηλεφωνικά κέντρα υπάρχουν και τα υπεραστικά τηλεφωνικά κέντρα διαμέσου των οποίων ο συνδρομητής μπορεί να μιλήσει με τις άλλες πόλεις ακόμα και με άλλες χώρες ολόκληρου του κόσμου.
Μέχρι σήμερα η υπεραστική τηλεφωνική σύνδεση γινόταν με ασύρματο. Τα τελευταία όμως χρόνια άρχισαν να χρησιμοποιούνται και άλλοι τρόποι σύνδεσης όπως, καλώδια χαλκού, οπτικές ίνες και δορυφόροι με την συνδυασμένη χρήση ηλεκτρονικών μηχανών. Μ' αυτόν τον τρόπο η σύνδεση με άλλες πόλεις και χώρες γίνεται αυτόματα χωρίς τη μεσολάβηση του κέντρου.
Τα τελευταία χρόνια, η τηλεφωνική επικοινωνία, έχει επεκταθεί στην κινητή τηλεφωνία και στην επικοινωνία μέσω Διαδικτύου.
Τηλεφωνικά κέντρα
Σήμερα τα τηλεφωνικά κέντρα είναι (3) ειδών:
Γιούσρα Μαρντίνι
Η Γιούσρα Μαρντίνι ( يسرى مارديني , γεννημένη στις 5 Μαρτίου 1998) είναι Σύρια πρώην κολυμβήτρια και πρόσφυγας του συριακού εμφυλίου πολέμου. Ήταν μέλος της Ολυμπιακής Ομάδας Προσφύγων, που αγωνίστηκε υπό την Ολυμπιακή σημαία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Στις 27 Απριλίου 2017, η Μαρντίνι έγινε Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Συμμετείχε επίσης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο με την Ολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων (EOR). Χαρακτηρίστηκε ένα από τα 100 άτομα με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο από το περιοδικό Time το 2023, μαζί με την αδερφή της, Σάρα.
Βιογραφία
Μεγαλώνοντας στην Νταράγια, ένα προάστιο της Δαμασκού, η Μαρντίνι εκπαιδεύτηκε στην κολύμβηση με την υποστήριξη της Συριακής Ολυμπιακής Επιτροπής. Το 2012, εκπροσώπησε τη Συρία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης της FINA το 2012 (25 μ.) στα 200 μέτρα μικτό ατομικό, 200 μέτρα ελεύθερο και 400 μέτρα ελεύθερο.
Το σπίτι της Μαρντίνι καταστράφηκε στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας. Η Μαρντίνι και η αδερφή της, Σάρα, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη Συρία τον Αύγουστο του 2015. Έφτασαν στον Λίβανο και μετά στην Τουρκία, αρχικά στην Κωνσταντινούπολη και μετά στα παράλια της Σμύρνης, όπου κανόνισαν να μεταφερθούν λαθραία στην Ελλάδα με βάρκα μαζί με άλλους 18 μετανάστες, αν και το σκάφος προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί από όχι περισσότερα από 6 ή 7 άτομα. Αφού ο κινητήρας σταμάτησε να λειτουργεί και η λέμβος άρχισε να μπάζει νερά στο Αιγαίο, η Γιούσρα, η Σάρα και δύο άλλα άτομα, που μπορούσαν να κολυμπήσουν, πήδηξαν στο νερό και έσπρωξαν και τράβηξαν το σκάφος μέσα στο νερό για πάνω από 3 ώρες μέχρι ομάδα έφτασε στο νησί της Λέσβου. Στη συνέχεια ταξίδεψαν πεζή μέσω Ευρώπης στη Γερμανία, όπου εγκαταστάθηκαν στο Βερολίνο τον Σεπτέμβριο του 2015. Οι γονείς της και η μικρότερη αδερφή της, Σαχέντ, επίσης διέφυγαν από τη Συρία και ζουν στη Γερμανία.
Κολυμβητική καριέρα
Κατά την άφιξή της στη Γερμανία, η Μαρντίνι συνέχισε την εκπαίδευσή της με τον προπονητή της, Σβεν Σπάνεκρεμπς, από το Σπαντάου 04 στο Βερολίνο, με την ελπίδα να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επιχείρησε να προκριθεί στα 200 μέτρα ελεύθερο. Τον Ιούνιο του 2016, η Μαρντίνι ήταν από τους δέκα αθλητές που επιλέχθηκαν για τη νεοσύστατη Ολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων. Αγωνίστηκε στα 100 μέτρα ελεύθερο και στα 100 μέτρα πεταλούδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, η Μαρντίνι κέρδισε στα 100 μέτρα πεταλούδα έναντι τεσσάρων άλλων κολυμβητριών με χρόνο 1:09.21 και την 41η θέση μεταξύ 45 συμμετεχόντων.
Ο πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) Τόμας Μπαχ είπε για τους πρόσφυγες αθλητές: «Τους βοηθάμε να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους για αθλητική αριστεία, ακόμη και όταν πρέπει να ξεφύγουν από τον πόλεμο και τη βία».
Τον Οκτώβριο του 2017, η Μαρντίνι ήταν η πιο πρόσφατη προσθήκη σε μια ομάδα διεθνών αθλητών, που εκπροσωπεί την αθλητική μάρκα Under Armour. Ο Κρις Μπέιτ, Διευθύνων Σύμβουλος της Under Armour στην Ευρώπη, δήλωσε: «Εμπνευστήκαμε από την ορμή και τα επιτεύγματά της, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως αθλήτρια».
Η Μαρντίνι αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο. Έφερε τη σημαία της Ολυμπιακής Ομάδας Προσφύγων της ΔΟΕ στην παρέλαση των αθλητών στην τελετή έναρξης. Στα 100 μ. πεταλούδα γυναικών, κολύμπησε με χρόνο 1:06.78 και αποκλείστηκε από τους επόμενους γύρους, στους οποίους προκρίθηκαν μόνο οι 16 πρώτες γυναίκες.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η ιστορία της Μαρντίνι βρίσκεται στη συλλογή διηγημάτων Good Night Stories for Rebel Girls, των Έλενα Φαβίλι και Φραντσέσκα Καβάλο.
Ο Ιρλανδός μουσικός Ντέκλαν Ο' Ρουρκ έγραψε το τραγούδι "Olympian" για την ιστορία της Γιούσρα.
Στις 3 Μαΐου 2018 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της "Πεταλούδα: Η ιστορία μου. Από τη βομβαρδισμένη Συρία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο".
ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΕΝΗ ΣΥΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΡΙΟ.
Τον Νοέμβριο του 2022, μια βιογραφική ταινία, εμπνευσμένη από τη ζωή της Μαρντίνι και με τίτλο The Swimmers, κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους και διανεμήθηκε στο Netflix αργότερα τον ίδιο μήνα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μανάλ Ίσα, Νάταλι Ίσα και Άχμεντ Μαλέκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αστέρης Κοββατζής
Ο Αστέρης Κοββατζής (1916–1983) ήταν Έλληνας λογοτέχνης.
Εργογραφία
Η πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία έγινε το 1938 με την ποιητική πλακέτα Σπουδές γι’ ακουαρέλες, ενώ το 1939 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Επιστροφή έχοντας επηρεαστεί από τον νεορομαντισμό και τον νεοσυμβολισμό. Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του περιοδικού Πνευματική Ζωή για το διήγημα Εγκατάλειψη το οποίο δημοσίευσε μέσω αυτού. Το 1951 το μυθιστόρημά του Χωριάτες έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο της ομάδας των 12. Δημοσίευε επίσης κείμενά του μέσω των περιοδικών Νέα Εστία, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Φιλολογική Κυριακή και Πειραϊκά Γράμματα, ενώ υπήρξε βιβλιοκριτικός στα περιοδικά Φιλολογικά Χρονικά και Ελληνική Δημιουργία, και τις εφημερίδες Ημέρα, Απογευματινή και Εμπρός του Λονδίνου.
Απόστολος Βασιλείου
Ο Απόστολος Βασιλείου (Γομάτι Χαλκιδικής, 1801 - Ναύπλιο, 1833), γνωστός και ως Αποστολάρας Μαδεμλής ή Μαδεμοχωρίτης, ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από το Γομάτι Χαλκιδικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αποστολάρας Βασιλείου γεννήθηκε το 1801 στο Γομάτι Χαλκιδικής και κατάγονταν από αρχοντική οικογένεια.
Με το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821 συμμετείχε στο στρατιωτικό σώμα του Εμμανουήλ Παπά στις επιχειρήσεις της Χαλκιδικής, ως επικεφαλής ανδρών από τα Μαδεμοχώρια. Μετά την καταστροφή της Κασσάνδρας κατέφυγε στη Σκόπελο, όπου είχε εξέχουσα θέση στην εκεί παροικία των Μακεδόνων.
Από τη Σκόπελο, ο Βασιλείου μαζί με τον Κωνσταντίνο Δουμπιώτη και άλλους Χαλκιδικιώτες αγωνιστές τέθηκαν υπό τη γενική ηγεσία του Αναστάσιου Καρατάσου και με τη ναυτική αρωγή των Σποραδιτών καπεταναίων συνέδραμαν σε διάφορες μάχες στη Στερεά Ελλάδα. Συμμετείχε έτσι στις μάχες στα Βρυσάκια Χαλκίδας το 1822 και στο Τρίκερι το 1823. Το Δεκέμβριο του 1824 μαζί με τον Αν. Καρατάσο και τον Κων. Δουμπιώτη μετέβησαν στην Αθήνα, όπου συμμετείχαν στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, στο πλευρό των Ρουμελιωτών.
Ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης αναφέρει στα απομνημονεύματά του: "...Φέραμε και τους άλλους καπεταναίους εκεί, του Καρατάσιου, κι αυτοίνοι ήταν πρόθυμοι όλοι οι αθάνατοι, Ντουπιώτης, Πηνειός, Βελέτζας, Αποστολάκης, Ζορμπάς."
Ο Μακρυγιάννης αναφέρει στα απομνημονεύματά του:
Αναφορές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Μαρίλια Ατλέτικο Κλούμπε
Η Μαρίλια Ατλέτικο Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μαρίλια. Ιδρύθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1942. Έδρα της ομάδας είναι το Bento de Abreu, χωρητικότητας 18000 θεατών. Συμμετέχει στην Campeonato Brasileiro Série D.
Κατάλογος πολιτειών της Ινδίας ανά ομιλητές των Ταμίλ
Αυτός είναι ένας κατάλογος των πολιτειών και Ενωσιακών Επικρατειών της Ινδίας ανά ομιλητές των Ταμίλ ως πρώτη γλώσσα κατά την απογραφή του 2001. Τα ακαθάριστο στοιχεία πληθυσμού είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο.
Μαρίλια Ατλέτικο Κλούμπε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1942 Κατηγορία:Μαρίλια Ατλέτικο Κλούμπε
Κατάλογος πολιτειών της Ινδίας ανά ομιλητές των Ταμίλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δραβιδικές γλώσσες
Ιππόδρομος του Αγίου Μάμαντα
Ο Ιππόδρομος του Αγίου Μάμαντα ήταν χώρος δημόσιας ψυχαγωγίας που προοριζόταν για ιπποδρομίες και αρματοδρομίες στην πόλη της Κωνσταντινούπολης και στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Ιππόδρομος βρισκόταν στην, τότε, συνοικία του Αγίου Μάμαντα , το σημερινό Πέραν.
Ο Ιππόδρομος ή Κίρκος του Αγίου Μάμαντα ήταν μικρότερος αλλά εξίσου σημαντικός και γνωστός με τον Μεγάλο Ιππόδρομο της πόλης, αφού σε αυτόν συμμετείχαν σε αγωνίσματα σαν Ηνίοχοι αρκετοί αυτοκράτορες, ενώ είχαν γίνει σε αυτόν σημαντικά γεγονότα. Αγώνισματα στον εν λόγω ιππόδρομο γίνονταν αρχικά ταυτόχρονα την ίδια μέρα με τον μεγάλο αλλά και τους άλλους μικρότερους ιπποδρόμους της πόλης για να αποφεύγεται η μεγάλη μετακίνηση θεατών, πλήθους.
Πηγές
Κατηγορία:Χώροι δημοσίων θεαμάτων της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Νταχσούρ
Πυραμίδες
left|thumb|200px|Η Ρομβοειδής Πυραμίδα του Σνεφρού. Η Ρομβοειδής Πυραμίδα και η Κόκκινη Πυραμίδα κατασκευάστηκαν κατά τη βασιλεία του Φαραώ του Παλαιού βασιλείου Σνεφρού (2613-2589 π.Χ.), πατέρα του Χέοπα. Το σχήμα της Ρομβοειδούς Πυραμίδας είναι μοναδικό. Αντιπροσωπεύει μια μεταβατική μορφή πυραμίδας που θεωρείται ότι προέκυψε από τεχνικά προβλήματα κατά τη διάρκεια της κατασκευής της. Η Κόκκινη Πυραμίδα είναι η πρώτη παγκοσμίως πραγματική (με επίπεδες πλευρές) πυραμίδα.
left|thumb|200px|Η Κόκκινη Πυραμίδα του Σνεφρού. Η πυραμίδα του Φαραώ της 12ης Δυναστείας Αμενεμχέτ Γ' (1929-1898 π.Χ.) είναι κατεστραμμένη σε μεγάλο βαθμό. Δίπλα της υπάρχουν αρκετοί απροσδιορίστου ταυτότητας τάφοι γυναικών της βασιλικής αυλής που περιέχουν μεγάλη ποσότητα κοσμημάτων. Η πυραμίδα του Σέσωστρι Γ' αποτελούσε μέρος ενός τεράστιου συγκροτήματος, με πολλές μικρότερες πυραμίδες γυναικών της βασιλικής αυλής, καθώς και μιας πυραμίδας στα νότια. Σε θολωτό τάφο δίπλα σε αυτήν την πυραμίδα βρέθηκαν δύο θησαυροί της κόρης του βασιλιά (Σιτ-Αθώρ).
Πολλές πυραμίδες της 13ης Δυναστείας έχουν χτιστεί στο Νταχσούρ. Μέχρι τώρα έχει ανασκαφεί μόνο η πυραμίδα του Ameny Qemau. Ο αρχαιολόγος που εργάστηκε σε αυτήν την τοποθεσία ήταν ο Ahmad Fakhri.
Επίσης γύρω από τις πυραμίδες του Νταχσούρ έχουν βρεθεί εκτεταμένα νεκροταφεία αξιωματούχων του Παλαιού βασιλείου και του Μέσου βασιλείου. Το Νταχσούρ ήταν η νεκρόπολη και κατά τη βασιλεία του Αμενεμχέτ Γ'.
Σύγχρονη ιστορία
Τον Ιούλιο του 2012, η χριστιανική κοινότητα του Νταχσούρ, που εκτιμάται περίπου στις 100 οικογένειες, εγκατέλειψε την πόλη καταφεύγοντας σε γειτονικές πόλεις, εξαιτίας θρησκευτικών συγκρούσεων. Τα βίαια επεισόδια άρχισαν με αφορμή ασήμαντο περιστατικό που κλιμακώθηκε με αποτέλεσμα το θάνατο Μουσουλμάνου που έκαψαν Χριστιανοί. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε άγρια αντίποινα από τους Μουσουλμάνους, με την αστυνομία να μην έχει μπορέσει να αντιδράσει. Τουλάχιστον 16 σπίτια και ιδιοκτησίες Χριστιανών λεηλατήθηκαν και κάποιες πυρπολήθηκαν, ενώ ζημιές υπέστη και μια εκκλησία. Το περιστατικό γνώρισε διεθνή κάλυψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Ελιζαμπέτα Σιράνι
thumb|220px|Αυτοπροσωπογραφία της Σιράνι Η Ελιζαμπέτα Σιράνι (Elisabetta Sirani, Μπολόνια, 8 Ιανουαρίου 1638 – 28 Αυγούστου 1665) ήταν Ιταλίδα ζωγράφος του μπαρόκ, της σχολής της Μπολόνια.
Καταγωγή
Ήταν κόρη του επίσης καλλιτέχνη Τζοβάνι Αντρέα Σιράνι, της μπολονέζικης σχολής, μαθητή και κυρίως βοηθού του Γκούιντο Ρένι, ζωγράφου στο επάγγελμα και εμπόρου έργων τέχνης. Ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία από τέσσερα αδέλφια, με τις δύο αδερφές της, Μπάρμπαρα και Άννα – Μαρία να ακολουθούν τα βήματά της. Κατάφερε να κερδίσει τη θέση της, αν και γυναίκα, σε έναν χώρο που εκείνη την εποχή ήταν αυστηρά ανδροκρατούμενος, ενώ ο αδερφός της, Αντόνιο Μαρία, ακολουθώντας σπουδές ιατρικής, άφησε την πατρική κατοικία και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Η οικογένεια Σιράνι κατοικούσε στο νούμερο 7 της Via Urbana της Μπολόνια, με το σπίτι της να αποτελεί επίσης και ατελιέ.
Κατάρτιση
Ο πατέρας της αντιλήφθηκε το ταλέντο της χάρις σε έναν οικογενειακό φίλο, τον Κάρλο Τσέζαρε Μαλβαζία. Αν και διστακτικός στην αρχή, ο Τζιοβάνι Αντρέα τελικά πείθεται και αποφασίζει να εντάξει την κόρη του, που ήταν τότε 13 ετών, στο ατελιέ του, όπου εργάζονταν ήδη ο Λορέντζο Λόλι ( 1603 – 1672 ), ο Λορέντζο Τίντι ( 1626 – 1672 ) και ο Τζούλιο Μπένζι ( 1647 – 1681 ). Η Ελιζαμπέτα ξεκινά να μαθαίνει διάφορες τεχνικές, όπως αυτή του σχεδίου, της γκραβούρας και της ζωγραφικής. Εκτός από την πρακτική άσκηση, λαμβάνει επίσης θεωρητική εκπαίδευση. Ακόμη μελετά φιλολογία, χάρις στην οικογενειακή βιβλιοθήκη.
Καριέρα
thumb|250px|"Η Πορκία αυτοτραυματίζεται στο μηρό" (1664), έργο της Ελιζαμπέτα Σιράνι, Ross Miles Foundation, Χιούστον Σε ηλικία 17 ετών η Σιράνι ξεκίνησε τη δημιουργία ενός καταλόγου όπου απαριθμούσε και περιέγραφε όλα της τα έργα, κάτι που μας επιτρέπει σήμερα να αναγνωρίσουμε την ταχύτητά της στην εκτέλεση τους, καθώς σε μια περίοδο δέκα ετών παρήγαγε 190 πίνακες. Ο Τζιοβάνι Αντρέα, προσβεβλημένος από αρθρίτιδα και ποδάγρα, όντας ανίκανος πλέον να ζωγραφίζει, αποσύρθηκε αναθέτοντας τη διεύθυνση του ατελιέ στην κόρη του. Η Ελιζαμπέτα λαμβάνει την πρώτη επίσημη παραγγελία της το 1658 από την Εκκλησία των Καρθουσιανών στην Μπολόνια, έναν πίνακα που θα απεικόνιζε τη Βάπτιση του Κυρίου, ώστε να κρεμαστεί μαζί με το Δείπνο που είχε δημιουργήσει ο πατέρας της πριν από έξι χρόνια.
Η καριέρα της Ελιζαμπέτα Σιράνι παίρνει την ανιούσα και έτσι καταφθάνουν πολυάριθμες παραγγελίες ιδιωτών και εκκλησιών της Μπολόνια. Πότε φτιάχνοντας ποτρέτα, πότε ζωγραφίζοντας εκκλησιαστικά ή μυθολογικά θέματα, η Σιράνι γίνεται καλλιτέχνης της μόδας. Η φήμη της ξεφεύγει από τα όρια της πόλης της Μπολόνια για να φτάσει μέχρι τη Φλωρεντία και τη Ρώμη χάρις στους πελάτες της. Δέχεται λοιπόν, την επίσκεψη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης, Κοσμά των Μεδίκων, στο ατελιέ της, που είχε εξελιχθεί σε πραγματική τουριστική ατραξιόν.
Αν και κοινωνική, δεν είχε το χρόνο να ταξιδέψει, πόσο μάλλον να ερωτευτεί, καθώς έπρεπε να φροντίσει τις ανάγκες της οικογένειας. Έζησε έτσι ως έγκλειστη, κάτω από την επιρροή ενός πατέρα που γινόταν όλο και πιο απαιτητικός. Υπήρξε χωρίς αμφιβολία κληρονόμος της μοναχής Κατερίνα Βίγκρι ( 1413 – 1463 ), διάσημης κατασκευάστριας μινιατούρας στο μοναστήρι Corpus Domini, που βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το σπίτι των Σιράνι, και της οποίας η διαδικασία αγιοποίησης είχε συζητηθεί σε όλη την πόλη. Πρέπει να έζησε έναν πλατωνικό έρωτα με ένα μαθητή του πατέρα της, τον Τζιοβάνι Μπατίστα Τζάνι, μα οι πηγές δε συμφωνούν ούτε αναφέρουν κάτι που μπορεί πραγματικά να τεκμηριωθεί.
Το 1660, η Σιράνι ανοίγει ένα σαλόν, κατόπιν μια σχολή ζωγραφικής αποκλειστικά για γυναίκες. Την ίδια χρονιά, η Σιράνι γίνεται δεκτή από την Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης, αναγνώριση ιδιαίτερα σημαντική για μία γυναίκα, κάτι που της επιτρέπει να κερδίζει περισσότερα χρήματα και να αφιερώσει χρόνο στο πάθος της: τη μουσική ( έπαιζε λύρα και καταγινόταν με το τραγούδι ). Εκπαίδευσε πολυάριθμες καλλιτέχνιδες, από τις οποίες μερικές επιβίωσαν και έγιναν γνωστές στο επάγγελμα: η Βερόνικα Φοντάνα και η Τζινέβρα Καντοφόλι ανάμεσα σε άλλες.
Αμφιλεγόμενος θάνατος
Η Ελιζαμπέτα Σιράνι έσβησε ξαφνικά σε ηλικία 27 ετών από γαστρικό έλκος. Τάφηκε στο παρεκκλήσι Γκουιντότι της Βασιλικής του Σαν Ντομένικο της Μπολόνιας.