cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βικτωριανή τέχνη
Τζόσουα Ρέινολντς και Βασιλική Ακαδημία Τέχνης
Στο έργο του Τζον Ράσκιν Σύγχρονοι Ζωγράφοι (Modern Painters), ο πρώτος τόμος του οποίου δημοσιεύθηκε το 1843, υποστηρίχθηκε πως σκοπός της τέχνης ήταν, να αντιπροσωπεύει τον κόσμο και να επιτρέπει στο θεατή, να σχηματίζει τις δικές του απόψεις για το θέμα και όχι να το εξιδανικεύει. Ο Ράσκιν πίστευε, ότι μόνο με την εκπροσώπηση της φύσης όσο το δυνατόν ακριβέστερα θα μπορούσε ο καλλιτέχνης, να αντικατοπτρίσει τις θεϊκές ιδιότητες μέσα στον φυσικό κόσμο. Μια ανερχόμενη γενιά νέων καλλιτεχνών, η πρώτη που έχει μεγαλώσει σε μια βιομηχανική εποχή, στην οποία η ακριβής αναπαράσταση των τεχνικών λεπτομερειών θεωρήθηκε αρετή και αναγκαιότητα, ήρθε να υποστηρίξει αυτήν την άποψη. Το 1837 ο Τσάρλς Ντίκενς άρχισε να δημοσιεύει μυθιστορήματα, μέσα από τα οποία προσπαθούσε να αντικατοπτρίσει την πραγματικότητα και τα προβλημάτων της τότε εποχής, παρά το παρελθόν ή ένα εξιδανικευμένο παρόν· τα κείμενά του θαυμάζονταν σε μεγάλο βαθμό από πολλές ανερχόμενες γενιές καλλιτεχνών.
Το 1837 ο ζωγράφος Ρίτσαρντ Νταντ και μια ομάδα φίλων σχημάτισαν ένα γκρουπ με την ονομασία Η Κλίκα (The Clique), ένα σύνολο καλλιτεχνών που απέρριψαν την παράδοση των ιστορικών θεμάτων και της απεικόνισης προσώπων της Ακαδημίας, για χάρη της ρωπογραφίας. Ενώ η πλειοψηφία του της Κλίκας επέστρεψε στη Βασιλική Ακαδημία στη δεκαετία του 1840, μετά τη φυλάκιση του Νταντ και τη δολοφονία του πατέρα του το 1843, ήταν η πρώτη ομάδα σημαντικών καλλιτεχνών, που αμφισβήτησε τις θέσεις της Βασιλικής Ακαδημίας.
Τζόζεφ Μάλλορντ Ουίλλιαμ Τέρνερ
μικρογραφία|Πίνακας: Rain, Steam and Speed the Great Western Railway του J. M. W. Turner Στην βικτωριανή εποχή, ο Τ. Μ. Ο. Τέρνερ ήταν ο σημαντικότερος Βρετανός καλλιτέχνης εν ζωή. Είχε κερδίσει τη δημοτικότητά του εκθέτοντας μια σειρά από καλά θεωρημένες υδατογραφίες τοπίων, στα τέλη του 18ου αιώνα και παρουσίασε την πρώτη ελαιογραφία του το 1796. Ένας ισχυρός σύμμαχος της Βασιλικής Ακαδημίας καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, εξελέγη πλήρης Ακαδημαϊκός το 1802 στην ηλικία των 27. Το 1837 παραιτήθηκε από τη θέση του ως καθηγητής στη Βασιλική Ακαδημία και το 1840 συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Τζον Ράσκιν. Ο πρώτος τόμος του έργου Σύγχρονοι Ζωγράφοι του Ράσκιν ήταν μια υπεράσπιση του Τέρνερ, υποστηρίζοντας πως το μεγαλείο του Τέρνερ είχε αναπτυχθεί ανεξάρτητα, και όχι λόγω της επιρροής του Ρέινολντς και της επακόλουθης επιθυμίας να εξιδανικεύσουν τα θέματα των έργων του.
Μέχρι τη δεκαετία του 1840, ο Τέρνερ παρασύρεται από τη μόδα. Παρά την υπεράσπιση του Ράσκιν στο έργο του ως «ολοκληρωμένο αντίγραφο ολόκληρου του συστήματος της φύσης», ο Turner, ο οποίος μέχρι το 1845 είχε γίνει ο παλαιότερος ακαδημαϊκός και αναπληρωτής πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας, είχε έρθει να δει από τους νεότερους καλλιτέχνες να εμπεδώσουν το θάρρος και την πικρία και να αποτελέσουν προϊόν μιας παλαιότερης, ρομαντικής περιόδου που δεν έρχεται σε επαφή με τη σύγχρονη εποχή.
Αδελφότητα των Προραφαηλιτών
Μέχρι το 1854 η αδελφότητα των Προραφαηλιτών είχε καταρρεύσει ως οργάνωση, όμως το ύφος της συνέχισε να κυριαρχεί στη βρετανική ζωγραφική. Μια έκθεση έργων καλλιτεχνών αυτής της αδελφότητας στην Διεθνή Έκθεση Παρισιού το 1855 ήταν ευπρόσδεκτη. Η έκθεση Θησαυροί της Τέχνης το 1857 στο Μάντσεστερ, η οποία παρουσίασε έργα σύγχρονων καλλιτεχνών παράλληλα με 2000 έργα ευρωπαϊκών δασκάλων, δέχτηκε 1.300.000 επισκέπτες, αυξάνοντας περαιτέρω την ευαισθητοποίηση των σύγχρονων μορφών ζωγραφικής. Το 1856 ο συλλέκτης έργων τέχνης Τζον Σίσάνκς παρουσίασε τη συλλογή του, σύγχρονων έργων ζωγραφικής, η οποία μαζί με τα εκθέματα από τη Μεγάλη Έκθεση δημιούργησαν το μουσείο του South Kensington τον Ιούνιο του 1857, που αργότερα χωρίστηκε στο Μουσείο Βικτώρια και Άλμπερτ εικαστικών τεχνών και στο Μουσείο Επιστημών μηχανικής και τεχνολογικής κατασκευής.
Η ζωγραφική παρέμεινε ένα ένας κλάδος, ο οποίος κυριαρχήθηκε από άνδρες καλλιτέχνες εκείνη την περίοδο. Το 1859 κυκλοφόρησε μια αίτηση από 38 γυναίκες καλλιτέχνες σε όλους τους ακαδημαϊκούς ζητώντας, την Ακαδημία ανοιχτή προς τις γυναίκες. Αργότερα εκείνη τη χρονιά, η Λάουρα Χέρφορντ υπέβαλε ένα σχέδιο για την εισαγωγή της στην Ακαδημία που υπογράφηκε απλά ως A. L. Herford· όταν έγινε αποδεκτή από την Ακαδημία, η ίδια η Ακαδημία την αποδέχτηκε ως την πρώτη φοιτήτρια το 1860. Η Σχολή Καλών Τεχνών Slade, που ιδρύθηκε το 1871, όπου δεχόταν φοιτήτριες.
Κίνημα του αισθητισμού
Στη δεκαετία του 1870, η μακρά κατάθλιψη κατέστρεψε την οικονομία και την αυτοπεποίθηση της Βρετανίας, και το πνεύμα της προόδου που αποτέλεσε σύμβολο στη Μεγάλη Έκθεση άρχισε να εξασθενεί, στο βαθμό που το 1904 ο Γκίλμπερντ Κέιθ Τσέστερτον περιέγραψε το Κρυστάλλινο Παλάτι ως "το ναό μιας ξεχασμένης πίστης". Μερικοί ανερχόμενοι καλλιτέχνες όπως ο Τζωρτζ Φρέντερικ Ουώτς παραπονέθηκαν, πως ο καθημερινός τρόπος ζωής και η σπουδαιότητα της υλικής ευημερίας για τη μεσαία τάξη της Βρετανίας, όλο και περισσότερο κυριαρχούσαν, καθιστώντας τη σύγχρονη ζωή όλο και πιο σκληρή. Ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος του 1870 προκάλεσε μεγάλο αριθμός Γάλλων καλλιτεχνών, όπως ο Κλωντ Μονέ και ο Καμίλ Πισαρό να μετακομίσουν στο Λονδίνο, φέρνοντας μαζί τους νέα στυλ ζωγραφικής. Στην κριτική τέχνης του Αναγέννηση (The Renaissance), που δημοσιεύτηκε το 1873, ο Ουόλτερ Πέιτερ ισχυρίζεται, σε αντίθεση με τους Προραφαηλίτες, πως ο μόνος αξιόλογος τρόπος για το πέρας της ζωής ενός ανθρώπου ήταν η αναζήτηση της ευχαρίστησης και της αγάπης της τέχνης και της ομορφιάς για δικούς τους λόγους .μικρογραφία|Πίνακας: Nocturne in Black and Gold: The Falling Rocket, του James Abbott McNeill WhistlerΣτο πλαίσιο αυτό, μια νέα γενιά ζωγράφων, όπως ο Φρέντερικ Λέιτον και ο Τζέιμς ΜακΝίλ Γουίστλερ εγκατέλειψαν τις παραδόσεις της αφήγησης και της ηθικοποίησης, τα έργα ζωγραφικής που σχεδιάστηκαν για αισθητική έκκληση και όχι για την αφήγησή ή το θέμα τους. Ο Γουίστλερ απέρριψε την εμμονή των Προραφαηλιτών με την ακρίβεια και τον ρεαλισμό, διαμαρτυρόμενος για το ότι το κοινό τους είχε αναπτύξει "τη συνήθεια να μην κοιτάζει κανείς την εικόνα, αλλά μέσα από αυτή". Η αδελφότητα των Προραφαηλιτών και οι εναπομείναντες υπερασπιστές τους διαμαρτυρήθηκαν σθεναρά εναντίον αυτού του νέου στυλ τέχνης.
Τα πράγματα έφτασαν στο αποκορύφωμα το 1877, όταν ο Τζον Ράσκιν επισκέφθηκε μια έκθεση της ζωγραφικής Nocturne του Γουίστλερ στη γκαλερί Grosvenor. Έγραψε για τον πίνακα Nocturne in Black and Gold – The Falling Rocket, ότι ο Γουίστλερ "ζητούσε διακόσια φράγκα για να ρίξει ένα δοχείο χρώματος στο πρόσωπο του κοινού". Ο Γουίστλερ υπέβαλε μήνυση για δυσφήμηση, ενώ η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια το 1878. Ο δικαστής της υπόθεσης προκάλεσε γέλιο στο δικαστήριο, όταν αναφερόμενος στο έργο Nocturne: Blue and Gold – Old Battersea Bridge, ρώτησε τον Γουίστλερ "Ποιο μέρος της εικόνας είναι η γέφυρα;" η υπόθεση έληξε με τον Γουίστλερ, να του απονέμεται ως συμβολική αποζημίωση ένα βρετανικό φαρδίνι, όμως το κόστος της δίκης τον οδήγησε σε πτώχευση.
Το κίνημα του αισθητισμού, όπως ο Πατέρ και οι διάδοχοί του, αποτελούσε ολοένα και πιο μεγάλη επιρροή· υπεραστίστηκε από τον Γουίστλερ και τον Όσκαρ Ουάιλντ, και μέχρι το θάνατό του το 1883 από τον πρώην Προραφαηλίτη Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και έγινε δημοφιλές στο κοινό από την επιτυχημένη κωμική όπερα Υπομονή (Patience) των Γουίλιαμ Σβενκ Γκίλμπερ τ και Άρθουρ Σάλιβαν. Οι υποστηρικτές του κινήματος θεωρούσαν την άνοδο των μεσαίων τάξεων και αγοραστών έργων τέχνης στο Μπέρμιγχαμ και το Μάντσεστερ, αρκετά πλούσιους για να αγοράσουν έργα τέχνης αλλά ανεπαρκώς εκπαιδευμένους για να δείξουν καλό γούστο, καθώς οδήγησαν στην πτώση της ποιότητας στη βρετανική τέχνη. Σε συνδυασμό με αυτό, ένιωθαν, πως από τότε που η εκβιομηχάνιση και ο καπιταλισμός καθιστούσαν τον κόσμο όλο και λιγότερο ελκυστικό, η έμφαση των ζωγράφων του κινήματος των Προραφαηλιτών και εκείνων που επηρεάστηκαν από την απεικόνιση της πραγματικότητας όσο το δυνατόν πιο στενά οδήγησε στην απώλεια της ομορφιάς της τέχνης. Κατά συνέπεια, οι καλλιτέχνες του κινήματος του αισθητισμού θεώρησαν πως το καθήκον του καλλιτέχνη είναι να αποσπά την προσοχή του κοινού από την ασχήμια της πραγματικότητας, και να προσπαθεί να τονίσει και να δώσει έμφαση στην ομορφιά του κόσμου, την ευγένεια και τις καλές πράξεις, έστω κι αν ο καλλιτέχνης δεν πίστευε πια σε αυτά. Η εκλογή του Φρέντερικ Λέιτον το 1878 ως προέδρου της Βασιλικής Ακαδημίας, κλήθηκε, κατά κάποιο τρόπο, να εξομαλύνει την ρήξη στον βρετανικό χώρο τέχνης, καθώς ο Λέιτον προσπάθησε να εξασφαλίσει το γεγονός, πως η Θερινή Έκθεση θα είναι ανοιχτή σε νέους καλλιτέχνες και καλλιτέχνες, οι οποίο εργάζονται σε νέα στυλ.
Οι ζωγράφοι του κινήματος του αισθητισμού υπερηφανεύονταν, για την απόσχισή τους από την πραγματικότητα, εργάζονταν από στούντιο και σπάνια αναμειγνύονταν με το κοινό. Ομοίως, τα θέματα των έργων τους σπάνια συνδέονταν, με οποιαδήποτε δραστηριότητα· οι ανθρώπινες μορφές, κατά κανόνα στέκονται ή κάθονται, με κενές εκφράσεις στο πρόσωπο.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Δυτική τέχνη
Πιέρ Λοτί
Ο Πιέρ Λοτί (γαλλικά Pierre Loti) ψευδώνυμο του Λουί Μαρί-Ζυλιέν Βιώ (Louis Marie-Julien Viaud) (1850-1923) ήταν Γάλλος αξιωματικός του ναυτικού και μυθιστοριογράφος, γνωστός για τα εξωτικά του μυθιστορήματα και διηγήματα. Το έργο του περιλαμβάνει μια σειρά από σημαντικά μυθιστορήματα της γαλλικής λογοτεχνίας από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Τα μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, και στα ελληνικά.
Εργοβιογραφία
Ο Λοτί γεννήθηκε στο Ροσφόρ (Σαράντ-Μαριτίμ) στις 14 Ιανουαρίου 1850. Φοίτησε στη Γαλλική Ναυτική Σχολή στη Βρέστη από το 1867 και ως αξιωματικός του Ναυτικού ταξίδεψε για 42 χρόνια.
Η σταδιοδρομία του τον οδήγησε στη Μέση και Άπω Ανατολή, παρέχοντάς του έτσι το εξωτικό σκηνικό των μυθιστορημάτων και των αναμνήσεων του. Μετά τη ναυτική του εκπαίδευση άρχισε να ταξιδεύει, προήχθη σε αξιωματικό το 1881 και οι μετέπειτα προαγωγές του οδήγησαν στη θέση του καπετάνιου πλοίου από το 1906.
Μετά τη δημοσίευση του πρώτου του μυθιστορήματος, Αζιγιαντέ (1879), που διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη και αντικατοπτρίζει το πάθος του για την Ανατολή και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ανέπτυξε σύντομα μια παράλληλη λογοτεχνική καριέρα, κερδίζοντας την αποδοχή των κριτικών και την αφοσίωση του κοινού. Συνέχισε με το μυθιστόρημα Ραραχού (1880), που αργότερα πήρε τον τίτλο Ο γάμος του Λοτί, έργο που καθιέρωσε έναν λογοτεχνικό εξωτισμό και ιμπρεσιονισμό για τις Νότιες Θάλασσες, ιδιαίτερα για την Ταϊτή και χρησίμευσε ως βάση για την όπερα Λακμέ του Λεό Ντελίμπ και την όπερα Το Νησί του Ονείρου του Ρεϊνάλντο Αν.
Το 1887 τιμήθηκε με το παράσημο και την ιδιότητα μέλους της Λεγεώνας της Τιμής ως Ιππότης, το 1921 έλαβε και τον Μεγαλόσταυρο του τάγματος.
Με επιτυχίες όπως Ο ψαράς της Ισλανδίας (1886), που αναφέρεται στη σκληρή ζωή των ψαράδων της Βρετάνης, και Μαντάμ Κρυσαντέμ (1887), που ενέπνευσε στον Πουτσίνι την όπερα Μαντάμ Μπατερφλάι, στο ενεργητικό του και με την επιδοκιμασία απαιτητικών κριτικών όπως ο Φερντινάν Μπρυνετιέρ, ο Ανατόλ Φρανς, ο Πωλ Μπουρζέ και ο Ζυλ Λεμαίτρ, το 1891, 41 ετών, έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία. αριστερά|μικρογραφία|Ο Πιέρ Λοτί (δεξιά) με την κυρία «Χρυσάνθεμο» και ο Πιέρ Λε Κορ, Ιαπωνία, 1885 Υπήρξε πολυγραφότατος, κάθε χρόνο κυκλοφορούσε ένα νέο βιβλίο, άλλοτε μυθιστόρημα - Ραμούντσο (1897), Οι απογοητευμένες (1906) - όπου συχνά εξιστορούσε τους έρωτες με τους οποίους προσπαθούσε να ικανοποιήσει τα ονειροπολήματα και τη μελαγχολία του σε κάθε λιμάνι που έβγαινε, και μερικές φορές σχεδόν αυτοβιογραφικά -Το μυθιστόρημα ενός παιδιού (1890), Πρώτη νεότητα (1919), Ένας φτωχός νεαρός αξιωματικός (1923) - όπου αντανακλούσε την παθιασμένη φύση του.
Ενώ υπηρετούσε στο Τονκίνο (βόρειο Βιετνάμ) ως αξιωματικός του ναυτικού, ο Λοτί δημοσίευσε τρία άρθρα στην εφημερίδα Le Figaro τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1883 σχετικά με φρικαλεότητες που συνέβησαν κατά τη μάχη του Τουάν Αν (20 Αυγούστου 1883) σε επίθεση των Γάλλων στην βιετναμέζικη παράκτια άμυνα. Απειλήθηκε με απόταξη από την υπηρεσία για αυτή την αδιακρισία του, κέρδισε όμως ευρύτερη δημόσια φήμη.
Εξαιρετικά προικισμένος παρατηρητής, στα ταξίδια του συγκέντρωνε πλούσιο απόθεμα εικόνων που τις ενσωμάτωνε σε απλή και μουσική γραφή. Έγραψε κυρίως ταξιδιωτικά και περιγραφές τοπίων, συχνά εφαρμόζοντας στην πεζογραφία ορισμένες από τις ιμπρεσιονιστικές τεχνικές των σύγχρονων ζωγράφων. Ο θάνατος και ο έρωτας βρίσκεται στο επίκεντρο του έργου του, αποκαλύπτοντας μια βαθιά απόγνωση στο πέρασμα της αισθησιακής ζωής.
Αυτή η απελπισία μετριάστηκε από την τρυφερότητα και τη συμπόνια του για την ανθρώπινη κατάσταση, και βιβλία όπως Το βιβλίο της συμπόνιας και του θανάτου (1890) και Ανταύγειες στον ζοφερό δρόμο (1889) είναι παραδείγματα της τέχνης του.
Πέθανε στις 10 Ιουνίου 1923 στην Αντάιγ (Ατλαντικά Πυρηναία) και κηδεύθηκε δημοσία δαπάνη. Ενταφιάστηκε στον κήπο του εξοχικού του σπιτιού στο νησί Ολερόν.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Πιέρ Λοτί σπίτι του στο [[Ροσφόρ (Σαράντ-Μαριτίμ)|Ροσφόρ το 1893.]] Στις 9 Ιουλίου 1885, σε ηλικία 35 ετών, μόλις έφτασε στο Ναγκασάκι, ο Λοτί παντρεύτηκε με ένα ανανεώσιμο συμβόλαιο διάρκειας ενός μήνα, μια νεαρή 18χρονη Γιαπωνέζα, από την οποία εμπνεύστηκε τη Μαντάμ Κρυσαντέμ (1887). Στις 12 Αυγούστου έφυγε από το Ναγκασάκι και ο γάμος έληξε. Αυτός ο γάμος, με τη συγκατάθεση των γονέων της νύφης, κανονίστηκε από έναν πράκτορα και καταχωρήθηκε στην τοπική αστυνομία. Θα ίσχυε μόνο για τη διάρκεια της διαμονής του και η νεαρή κοπέλα θα μπορούσε στη συνέχεια να παντρευτεί έναν Ιάπωνα, κάτι που συνηθίζονταν τότε στην Ιαπωνία, μια εξωπραγματική εμπειρία για τους επισκέπτες.
Στις 21 Οκτωβρίου 1886, παντρεύτηκε τη Ζαν-Αμελί-Μπλανς ντε Φεριέρ (1859-1940), από μια εξέχουσα οικογένεια του Μπορντώ με την οποία το 1887 απέκτησε τον γιο του Σαμυέλ Βιώ.
Το 1894 γνώρισε τη Χουάνα Ζοζέφα Κρουθ Γκάινζα (1867-1949) από την Αντάιγ (Ατλαντικά Πυρηναία), μια νεαρή γυναίκα βασκικής καταγωγής που έγινε ερωμένη του και εγκαταστάθηκαν στο Ροσφόρ (Σαράντ-Μαριτίμ). Μαζί της απέκτησε τέσσερις εξώγαμους γιους.
Ο φίλος του Πιέρ Λε Κορ στον οποίο αναφέρεται στο Ο αδελφός μου Υβ (1883), θεωρήθηκε εραστής του από τον τύπο της εποχής.
Μουσείο
Το σπίτι του στο Ροσφόρ έχει γίνει μουσείο. Ο Λοτί πέρασε χρόνια επανασχεδιάζοντας και μεταμορφώνοντας αυτό το σπίτι - κάθε δωμάτιο είναι διακοσμημένο με το στυλ ενός τόπου ή μιας περιόδου που τον ενδιέφερε ιδιαίτερα, και κάθε δωμάτιο είναι διακοσμημένο με εκθέματα που συγκέντρωσε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του όλα αυτά τα χρόνια. Το σπίτι είναι ακόμη στην αρχική κατάσταση στην οποία το επίπλωσε ο συγγραφέας.
Στην Κωνσταντινούπολη ένα καφέ φέρει το όνομά του, καφέ Πιερ Λοτί.
Επιλογή έργων
μικρογραφία|Ο Πιέρ Λοτί, πίνακας του [[Ανρί Ρουσσώ, 1891]] μικρογραφία|Σκίτσο που δημοσιεύτηκε στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας [[L'Illustration της 25ης Φεβρουαρίου 1893 με αφορμή τη θεατρική διασκευή του έργου του Λοτί Ο ψαράς της Ισλανδίας.]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Συγγραφείς ναυτικών θεμάτων
Αφαία
Η Αφαία ήταν μια θεά στην ελληνική μυθολογία, που λατρευόταν σχεδόν αποκλειστικά στο νησί της Αίγινας. Ξεκίνησε ήδη από τον 14ο αιώνα π.Χ. ως τοπική θεότητα που σχετίζεται με τη γονιμότητα και τον αγροτικό κύκλο. Κάτω από τη μεταγενέστερη αθηναϊκή ηγεμονία ταυτίστηκε με τις θεές Αθηνά και Άρτεμις, καθώς και με τη νύμφη Βριτόμαρτις, τον 2ο αιώνα μ.Χ., την εποχή του Παυσανία."Στην Αίγινα καθώς πηγαίνει κανείς προς το βουνό του Δία, θεού όλων των Ελλήνων, ανεβαίνει στο ιερό της Αφαίας, για το οποίο ο Πίνδαρος συνέθεσε μια ωδή κατ' εντολή των Αιγινήτων. Οι Κρήτες λένε (οι μύθοι για αυτήν είναι ιθαγενείς στην Κρήτη) ότι ο Εύβουλος ήταν γιος του Καρμάνορα, ο οποίος καθάρισε τον Απόλλωνα από τον φόνο του Πύθωνα, και λένε ότι η Βριτομάρτις ήταν κόρη του Δία και της Κάρμης (κόρης του Έβουλου). Της άρεσαν οι αγώνες και τα κυνήγια και ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στη θεά Άρτεμις. Ενώ έφευγε από τον Μίνωα, που τόσο την ποθούσε, ρίχτηκε σε δίχτυα ριγμένα για να πιάσει ψάρι. Η Άρτεμις την έκανε θεά και όχι μόνο οι Κρήτες αλλά και οι Αιγινήτες τη σέβονται. Οι Αιγινήτες λένε ότι η Βριτομάρτις τους έδειξε τον εαυτό της στο νησί τους. Το επίθετό της στους Αιγινήτες είναι η Αφαία και είναι η Δίκτυννα των Διχτυών στην Κρήτη. Περιγραφή της Ελλάδας, Παυσανίας 2.30.3"Μύθος
Σύμφωνα με τον μύθο, η Αφαία ήταν κόρη του Δία και της Κάρμης. Ο Μίνωας την ερωτεύτηκε και για να γλυτώσει από την ερωτική του μανία, έφυγε από την Αίγινα. Όμως, την ερωτεύτηκαν και οι ψαράδες και έτσι, έπεσε στην παραλία και έφυγε σε ένα δάσος. Προς τιμήν της, χτίστηκε ο ναός της Αφαίας, στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού.
Αρχαίος ναόςδεξιά|μικρογραφία|157x157px| [[Ναός της Αφαίας στο νησί της Αίγινας.]] Τα ερείπια του ναού της Αφαίας της ύστερης Αρχαϊκής περιόδου, βρίσκονται σε μια κορυφή 160μ., στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού(συντεταγμένες: 37°45'14,82"Β, 23°32'0,24"Α). Ο σωζόμενος ναός χτίστηκε γύρω στο 500 π.Χ. στη θέση ενός παλαιότερου ναού, που είχε καεί, γύρω στο 510 π.Χ.
Ένα ενεπίγραφο θραύσμα αγγείων του 5ου αιώνα π.Χ. που βρέθηκε στον περίβολο του ναού του Απόλλωνα στις Βάσσες στην Αρκαδία και από τι φαίνεται, είναι αφιερωμένο στην Αφαία. Αυτό είναι και το μοναδικό επίγραφο αγγείο που είναι αφιερωμένο σε αυτή τη θεά και έχει βρεθεί εκτός Αίγινας.
Τεκμηρίωση και Πολιτιστικό Κέντρο Γερμανών Σίντι και Ρομά
Η Τεκμηρίωση και Πολιτιστικό Κέντρο Γερμανών Σίντι και Ρομά ιδρύθηκε στην Χαϊδελβέργη της Γερμανίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ως μνημείο για τους Σίντι και Ρομά πληθυσμούς οι οποίοι δολοφονήθηκαν από το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Μετά από αρκετά χρόνια εργασιών αναφορικά με την συλλογή ιστοριών από τα θύματα και την διεξαγωγή ερευνών, το κτιριακό συγκρότημα εγκαινιάστηκε για το κοινό στις 16 Μαρτίου 1997 με την παρουσία πολλών επιζώντων Ρομά και Σίντι. Πρόκειται για την πρώτη μόνιμη έκθεση στον κόσμο σχετικά με την γενοκτονία των Σίντι και των Ρομά από τους Ναζί. Το Κέντρο Τεκμηρίωσης έχει τρία επίπεδα και καλύπτει μια έκταση σχεδόν 700 τετραγωνικών μέτρων ενώ παρακολουθεί τόσο την ιστορία όσο και τις προσωπικές ιστορίες σχετικά με τις διώξεις που υπέστησαν οι Σίντι και οι Ρομά υπό τον εθνικοσοσιαλισμό. Το ίδρυμα τελεί υπό την εποπτεία του Κεντρικού Συμβουλίου των Γερμανών Σίντι και Ρομά, υποστηρίζεται από την πόλη της Χαϊδελβέργης και είναι δικαιούχος ειδικών κονδυλίων από την γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση και το κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Λα Σασάνι
Το Λα Σασάνι (γαλλικά: La Chassagne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Rai 3
Το Rai 3 είναι το τρίτο κανάλι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης της Ιταλίας, η οποία διαθέτει και άλλα κανάλια, μεταξύ άλλων το Rai 1 και το Rai 2. Το κανάλι άρχισε να εκπέμπει στις 15 Δεκεμβρίου του 1979.
Rai3 HD
Το κανάλι επρόκειτο να ξεκινήσει τη μετάδοσή του σε υψηλή ευκρίνεια από τον Σεπτέμβριο του 2013, αλλά τελικώς ξεκίνησε τρία χρόνια μετά.
Ξένα προγράμματα
Στην κοιλάδα της Αόστα το κανάλι μεταδίδει κάποια προγράμματα στα γαλλικά.
Στο Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε η περιοχή έχει το δικό της κανάλι που ονομάζεται Rai Südtirol (ωστόσο μεταδίδει προγράμματα από το Rai3), το οποίο δεν έχει σταθερό καθημερινό πρόγραμμα (οι ώρες μετάδοσης του Rai Südtirol ποικίλουν ανάλογα με την ημέρα).
Αρομά
Το Αρομά (γαλλικά: Aromas, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Rai 4
Το κανάλι Rai 4 (προφέρεται Rai Quattro) είναι ένα τηλεοπτικό κανάλι ψυχαγωγίας.Διοικείται από την ιταλική κρατική τηλεόραση RAI.
Το κανάλι μεταδίδεται αναλογικά και ψηφιακά απο την πλατφόραμα Tivu Sat. Ξεκίνησε να εκπέμεπει απο τις 14 Ιουλίου του 2008 με την ταινία Elephant. Το πρόγραμμα του είναι κυρίως με σειρές, ταινίες και κινούμενα σχέδια.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Τηλεόραση στην Ιταλία
Κεμπίρ-Τζαμί
Το Τζαμί Κεμπίρ-Τζαμί βρίσκεται στη Συμφερόπολη, στη. Το τζαμί Κεμπίρ-Τζαμί είναι ένα εξέχον αρχιτεκτονικό μνημείο στη Συμφερούπολη και το παλαιότερο κτίριο της πόλης.
Ιστορία
Το 1508, ή το 914 Εγίρα κατά το μουσουλμανικό ημερολόγιο, το τέμενος Κεμπίρ Τζαμί εγκαινιάστηκε. Η επιγραφή στην είσοδο του τζαμιού στην αραβική γλώσσα αναφέρει: «Αυτό το τζαμί χτίστηκε για τη δόξα της εξουσίας του Χάνου Μενλί Α΄ Γκιράι, Αλλάχ συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες του ίδιου και των παιδιών του τον μήνα Μουχαράμ το εννιά έτος εκατόν δεκατέσσερα ". Πιστεύεται ότι τα λευκά τείχη του τζαμιού έδωσαν το όνομα στη μεσαιωνική πόλη του Ακμεστσίτ (Λευκό Τζαμί). Με το πέρασμα των χρόνων το τζαμί έχει υποστεί ανακατασκευή πολλές φορές.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Κεμπίρ-Τζαμί αφέθηκε σε κατάσταση παραμέλησης. Για πολλά χρόνια το τζαμί χρησιμοποιήθηκε ως εργαστήριο εξώφυλλων βιβλίων. Μετά την επιστροφή των Τάταρων της Κριμαίας από την απέλαση άρχισε μια αναβίωση του παλιού τζαμιού: το 1989 το τζαμί επεστράφη στη μουσουλμανική κοινότητα. Η ανακατασκευή ξεκίνησε στα τέλη Οκτωβρίου του 1991.
Σήμερα, το Κεμπίρ-Τζάμι είναι το κύριο τζαμί στη Κριμαία την Παρασκευή, είναι η κατοικία του Μουφτή και η θέση της Πνευματικής Διεύθυνσης των Μουσουλμάνων της Κριμαίας. Το τζαμί περιελάμβαναν επίσης ένα μεντρεσέ (εκπαιδευτικό ίδρυμα) και την Κριμαϊκή Ταταρική βιβλιοθήκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στην Ουκρανία Κατηγορία:Συμφερόπολη
Λα Σατλαίν
Το Λα Σατλαίν (γαλλικά: La Châtelaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σατλαί
Το Σατλαί (γαλλικά: Chatelay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Rai 5
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Το Rai 5 εκπέμπει από το 2011 τον ημιτελικό του Διαγωνισμόυ Τραγουδιού Eurovision όπου πρέπει να ψηφίσει η Ιταλία.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Τηλεόραση στην Ιταλία
Ιλόνα Ντούριγκο
Η Ιλόνα Ντούριγκο (13 Μαΐου 1881 – 25 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Ουγγαρέζα κλασική κοντράλτο και πανεπιστημιακή καθηγήτρια φωνητικής. Εμφανίστηκε διεθνώς, κυρίως σε συναυλίες, τραγουδώντας λιντ και ορατόρια. Είναι γνωστή για το τραγούδι που συνέθεσε ο Ότμαρ Σεκ για εκείνη, και θεωρείται μία από τις κορυφαίες κοντράλτο συναυλιών της εποχής της.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένη στη Βουδαπέστη στις 13 Μαΐου 1881, η Ντούριγκο ήταν μαθήτρια της Μπιάνκα Μαλέζκι και του Γιούλιους Στοκχάουζεν. Σπούδασε από το 1902 στο Ωδείο της Βιέννης με τον Φίλιπ Φόρστεν και στη συνέχεια έκανες ανώτερες σπουδές με την Ετέλκα Γκέρστερ και τον Έντουαρντ Μπέλγουιντ στο Βερολίνο.
Κάθε χρόνο από το 1930 έως το 1939 η Ντούριγκο έπαιζε το άλτο μέρος στο Κατά Ματθαίον πάθη του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ με την Ορχήστρα Κοντσέρτγκεμποου, υπό τη διεύθυνση του Βίλεμ Μένγκελμπεργκ. Το ίδιο έκανε και κατά την πρώτη ηχογράφηση του έργου το 1939, μαζί με τον Καρλ Ερμπ ως ευαγγελιστή και τον Βίλεμ Ραβέλι ως vox Christi. Πήρε μέρος ως σολίστ σε περισσότερες από 40 συναυλίες με τη χορωδία Der Gemischte Chor Zürich μεταξύ 1911 και 1943. Τραγούδησε επίσης σε μουσικά κέντρα της Αυστρίας, της Γερμανίας, του Βελγίου και της Ιταλίας και θεωρείται μία από τις κορυφαίες κοντράλτο συναυλιών της εποχής της.
Το 1912, η Ντούριγκο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τον Ότμαρ Σεκ και το 1913 μπήκε στον κοινωνικό του κύκλο και έγιναν φίλοι. Η Ντούριγκο ερωτεύτηκε τον Σεκ, αλλά τα συναισθήματά της δεν βρήκαν ανταπόκριση, και σε κάθε περίπτωση η ίδια ήταν τότε παντρεμένη με τον Ούγγρο πιανίστα Όσμαν Κάσικτς. Η σχέση της με τον Σεκ ήταν κατά καιρούς ταραχώδης, αλλά η Ντούριγκο έγινε σύντομα η πιο διάσημη ερμηνεύτρια του έργου του και στη μετέπειτα ζωή του εκείνος δήλωσε ότι ήταν η καλύτερη τραγουδίστρια που είχε βρει για τα τραγούδια του.
Η Ντούριγκο ήταν καθηγήτρια φωνητιής στο Ωδείο της Ζυρίχης κατά το διάστημα από το 1921 έως το 1937, όπου μια από τις μαθήτριές της ήταν η Μαρία Στάντερ. Ήταν φίλη με τον λογοτέχνη Έρμαν Έσσε, με τον συνθέτη και μαέστρο Φριτς Μπρουν και με τον βιολονίστα Αλφόνς Μπρουν.
Η Ντούριγκο επέστρεψε στη Βουδαπέστη το 1937 και δίδαξε στο Ωδείο Λιστ. Πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1943.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοντράλτο Κατηγορία:Ούγγροι μουσικοί Κατηγορία:Ούγγροι τραγουδιστές
Πλερ (Ζυρά)
Το Πλερ (γαλλικά: Pleure) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αραίοι Κυθήρων
Οι Αραίοι είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μυλοποτάμου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Οι Αραίοι είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα των Κυθήρων. Βρίσκεται κοντά στον κεντρικό επαρχιακό δρόμο του νησιού (Χώρας-Αγίας Πελαγίας), ανατολικά από τον Μυλοπόταμο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χώρας Κυθήρων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 ως Αρέσι και εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Ζακύνθου, Αργολίδος & Κορινθίας (1869), Λακωνικής (1899), Αργολίδος & Κορινθίας (1909) και Αττικής & Βοιωτίας (1929). Το 1940 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Αραίοι και το 1943 εντάχθηκε στον νομό Αττικής. Το 1964 ενταχθηκε στον νομό Πειραιώς και το 1972 υπήχθη οριστικά στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μυλοποτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Μαρία Γκέρζανι
Η Μαρία Γκέρζανι (1851 – άγνωστο έτος θανάτου) ήταν μια Ουγγαρέζα κατά συρροή δολοφόνος υπεύθυνη για τη δηλητηρίαση τουλάχιστον τριών ανθρώπων με αρσενικό στο Κίστελεκ κατά το διάστημα μεταξύ 1905 και 1911. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για αυτές τις δολοφονίες, αλλά εικάζεται ότι μπορεί να ήταν υπεύθυνη για περισσότερες, πουλώντας τα δηλητήριά της σε άτομα που ήθελαν να απαλλαγούν από ανεπιθύμητους συγγενείς.
Δράση
Η Μαρία Γκέρζανι γεννήθηκε το 1851. Ήταν μέλος μιας αγροτικής καθολικής οικογένεια στην Κισκουνμάισα. Σε μια εποχή χωρίς κοινωνική ασφάλιση, η Γκέρζανι εργαζόταν ως μαία, βοηθώντας τις ντόπιες γυναίκες να γεννήσουν. Μια μεταγενέστερη έρευνα από τους χωροφύλακες στο Κίστελεκ αποκάλυψε ότι είχε βοηθητικό ρόλο σε 95 γεννήσεις, εκ των οποίων οι 78 κατέληξαν με νεκρά βρέφη, αλλά δεν έγινε σαφές εάν τα βρέφη είχαν δολοφονηθεί. Εκτός από την εκτέλεση αμβλώσεων, η Γκέρζανι ήταν επίσης ύποπτη για διακίνησης κοριτσιών με σκοπό την πορνεία, αλλά παρά το γεγονός ότι διώχθηκε σε περισσότερες από δώδεκα υποθέσεις, δεν καταδικάστηκε ποτέ. Την εποχή των δολοφονιών, η Γκέρζανι ζούσε με τον υποδηματοποιό Άνταλ Τέρεκ στην οδό Szegedi στο Κίστελεκ, όπου παρουσιαζόταν ως μαία.
Η Γκέρζανι έκανε πέντε καταγεγραμμένους γάμους, και όλοι τους χαρακτηρίστηκαν «άγριοι». Οι πρώην σύζυγοί της (από τους οποίους μόνο δύο επέζησαν) πέθαναν κάτω από παρόμοιες συνθήκες, αφού είχαν κάνει ασφαλιστικά συμβόλαια ζωής με την Γκέρζανι να είναι η μοναδική δικαιούχος.
Το 1905, η Γκέρζανι ζούσε όντας παντρεμένη με έναν αγρότη που ονομαζόταν Φέρενς Λάτσκο, για τον οποίο κανόνισε ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής αξίας 340 κορονών. Λίγο αργότερα, ο υγιής χωρικός αρρώστησε, πεθάνοντας στις 11 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Μετά τη διενέργεια νεκροψίας - νεκροτομής, ως αιτία θανάτου του προσδιορίστηκε η δηλητηρίαση από αρσενικό. Μετά από μαρτυρία σε μια μεταγενέστερη δίκη, η Γκέρζανι παραδέχτηκε ότι παρήγε, πουλούσε και χορηγούσε σκευάσματα αρσενικού σε όποιον ήθελε να τα αγοράσει, προκειμένου να απαλλαγεί από ανεπιθύμητους συγγενείς του. Η απόδειξη τέτοιων περιπτώσεων αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση, καθώς ούτε τα επιζώντα θύματα ούτε τα μέλη των οικογενειών τους επιθυμούσαν να συνεργαστούν για τους ύποπτους θανάτους και οι μαρτυρίες τους συχνά ήταν ανακριβείς ή αντιφατικές. Σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν τη δράση της, οι χωροφύλακες επέβαλαν υψηλότερα πρόστιμα στην Γκέρζανι μεταξύ 1909 και 1910
Σύλληψη
Τον Ιούνιο του 1911, η μαρία Γκέρζανι πρόσφερε τις υπηρεσίες της στην κυρία Πάλινκας, η οποία παραπονιόταν πολύ για τον σύζυγό της, προσφέροντάς τη αρσενικό με αντάλλαγμα 60 κορόνες. Η Πάλινκας αρνήθηκε και αντ' αυτού ενημέρωσε τους χωροφύλακες στο Κίστελεκ, οι οποίοι ήδη παρακολουθούσαν την ύποπτη ηλικιωμένη. Ζήτησαν από την Πάλινκας να τους βοηθήσει, παρέχοντάς της σημαδεμένα χρήματα, τα οποία έδωσε στην Γκέρζανι ως αντάλλαγμα για το αρσενικό που της είχε υποσχεθεί. Λίγες μέρες αργότερα, η Γκέρζανι συνάντησε ξανά την Πάλινκας, προσφέροντάς της ένα ισχυρότερο δηλητήριο με αντάλλαγμα έξι επιπλέον κορόνες, κάτι με το οποίο η τελευταία συμφώνησε. Αυτές οι πληροφορίες μεταφέρθηκαν στους χωροφύλακες και στις 24 Ιουλίου 1911, η Γκέρζανι συνελήφθη. Κατά την έρευνα στο σπίτι της, οι χωροφύλακες βρήκαν τις σημαδεμένες κορόνες για το δηλητήριο που παρείχε στην Πάλινκας. Μετά από περαιτέρω έρευνα, ανακάλυψαν πολυάριθμες αλοιφές, σκόνες, δηλητήρια, τσιμπιδάκια, πένσες και κάθε είδους όργανα.
Δίκη, φυλάκιση και θάνατος
Μετά τη σύλληψη της Γκέρζανι, οι χωροφύλακες άρχισαν να εκταφιάζουν πτώματα από το νεκροταφείο του Κίστελεκ. Παρά τους ισχυρισμούς των αγανακτισμένων χωρικών ότι ο πιθανός αριθμός των νεκρών να ξεπερνούσε τα 50 άτομα, οι αρχές δεν μπόρεσαν να τους ερευνήσουν όλους. Αντίθετα, εξέτασαν τα πτώματα έξι μόνο πιθανών θυμάτων. Όλα είχαν ίχνη αρσενικού μέσα τους. Στη δίκη κλήθηκαν αρκετοί μάρτυρες, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι τους είχε προσφερθεί αρσενικό από την Γκέρζανι, η οποία απέρριψε όλες τις κατηγορίες, λέγοντας ότι είχε τσακωθεί με τους μάρτυρες και ότι την εκδικούνταν. Τα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον της κατέκλυσαν τους ισχυρισμούς της, ωστόσο, και με τη σειρά της, η Γκέρζανι καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για φόνο και συνέργεια σε φόνο και στάλθηκε για να εκτίσει την ποινή της στη φυλακή το 1912. Η Σίσακ καταδικάστηκε ως συνεργός στη δολοφονία του συζύγου της σε 15 χρόνια φυλάκιση. Δύο χρόνια αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι είχε ωφεληθεί και από ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής ύψους 4.600 κορονών μετά τον θάνατο του αδελφού της Ίμρε, ο οποίος είχε δηλητηριαστεί από τη σύζυγό του, αλλά δεν διώχθηκε για αυτή την υπόθεση.
Η Γκέρζανι πέρασε τα επόμενα επτά χρόνια στη φυλακή σε ένα κελί με μια άλλη διαβόητη εγκληματία, τη Βερόνα Φέκετε. Αποφυλακίστηκε μετά την πρώση της Ουγγαρίας στα χέρια της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συνέχεια επέστρεψε στο σπίτι της στο Κίστελεκ, όπου οι φήμες έλεγαν ότι συνέχιζε να πουλά αρσενικό. Αυτοί οι ισχυρισμοί έφτασαν τελικά στην αστυνομία, η οποία φοβόταν να αφήσει ελεύθερη μια τόσο επικίνδυνη εγκληματία, και στις 19 Μαρτίου 1920, η Γκέρζανι συνελήφθη ξανά και μεταφέρθηκε στη φυλακή στο Σέγκεντ για να τελειώσει την ισόβια κάθειρξή της, όπου πιθανώς πέθανε από άγνωστη ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δηλητηριαστές Κατηγορία:Ούγγροι εγκληματίες
Κατάλογος αστέρων του Κηφέως
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κηφέως παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Κηφέα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Κηφευς *
Πλενιζέτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Συνθήκη του Ιασίου (1792)
Η Συνθήκη του Ιασίου ήταν μια διμερής συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε στο Ιάσιο, στη Μολδαβία (σήμερα στη Ρουμανία), μεταξύ της Ρωσικής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δια της συνθήκης αυτής επήλθε αφενός ο τερματισμός του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1787-1792 και αφετέρου εδραιώθηκε η κυριαρχία της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα.
Γενικά
Η Συνθήκη υπεγράφη στις 9 Ιανουαρίου (ν.ημερ.) 1792 από τον Μέγα Βεζίρη Γιουσούφ Πασά και τον Πρίγκιπα Μπεζμπορόντκο (που αντικατέστησε τον πρίγκιπα Ποτέμκιν, λόγω θανάτου του.), επί Αυτοκράτειρας Μεγάλης Αικατερίνης και Σουλτάνου Σελίμ Γ΄. Η συνθήκη αυτή αποτελεί σταθμό στην ιστορία τόσο της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσο ιδιαίτερα των λαών της Βαλκανικής, συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων. Αποτελεί επίσης ορόσημο της συνεχώς αυξανόμενης ισχύος της Ρωσίας σε βάρος της Υψηλής Πύλης. Η παρουσία πλέον της Ρωσίας στον Εύξεινο Πόντο αποτελεί γεγονός αναμφισβήτητο όπως τούτο μαρτυρούν οι μεγάλοι ρωσικοί ναύσταθμοι που δημιουργούνται στη Σεβαστούπολη, τη Χερσώνα, καθώς και στο Νικολάεφ.
Την εποχή εκείνη η Μεγάλη Αικατερίνη εξακολουθώντας επί μήνες εχθροπραξίες με την Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισε να δέχεται παρατηρήσεις υπό μορφή απειλών από την Αυστρία, την Πρωσία, ακόμα και από την Αγγλία που αντιλαμβανόμενες τον κίνδυνο της ρωσικής επέκτασης στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, επιζητούσαν την κατάπαυση των εχθροπραξιών. Έτσι υπό αυτές τις συνθήκες η Αικατερίνη αποφασίζει τον τερματισμό των εχθροπραξιών και τη συνομολόγηση συνθήκης ειρήνης στο Ιάσιο, πρωτεύουσα τότε της Μολδαβίας.
Όροι συνθήκης
Η Συνθήκη του Ιασίου περιελάμβανε 13 άρθρα στα οποία συνομολογήθηκαν τα ακόλουθα :
Επιπτώσεις
thumb|right|200px|Ο Σουλτάνος Σελίμ Γ΄ Με τη συνθήκη αυτή τελικά η Οθωμανική Αυτοκρατορία εξήλθε του πολέμου χωρίς μεγάλες εδαφικές απώλειες. Παρά τις ήττες που είχε υποστεί ο οθωμανικός στρατός, εντούτοις είχε επιδείξει ικανή αντίσταση που συνεπικουρούμενη από το ενδιαφέρον των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων αποφεύχθηκε η κατάρρευση του μετώπου, αλλά και της ίδιας της Αυτοκρατορίας. Ο Σουλτάνος Σελίμ Γ΄ απαλλαγμένος πλέον από τον πόλεμο με τη Ρωσία, έστω και με κάποιες βόρειες εδαφικές θυσίες είναι ελεύθερος πλέον να αποκαταστήσει την τάξη στις διάφορες περιοχές της χώρας του που τελούσαν υπό επανάσταση.
Από την άλλη πλευρά η Ρωσική Αυτοκρατορία εξασφάλισε σημαντικά εδαφικά κέρδη καθώς επίσης και την ασφάλεια του θαλάσσιου εμπορίου της τόσο στη Μαύρη θάλασσα όσο και στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο γενικότερα. Η Ρωσία αρχίζει πλέον να γίνεται μια αξιόλογη και σπουδαία ναυτική Δύναμη στη περιοχή.
Επιπτώσεις στους Έλληνες
Είναι γεγονός ότι με εκείνο τον ρωσοτουρκικό πόλεμο οι Έλληνες είχαν εναποθέσει πολλές ελπίδες για την απελευθέρωσή τους εμπιστευόμενοι τις υποσχέσεις των Ρώσων με συνέπεια να εξεγερθούν. Κύριος υποκινητής τους υπήρξε ο Λάμπρος Κατσώνης. Βάσει όμως των όρων της Συνθήκης αυτής κυριολεκτικά οι Έλληνες εγκαταλείφθηκαν στη τύχη τους. Στις 11 Αυγούστου του 1791 όταν οι Ρώσοι υπέγραψαν ανακωχή με τους Τούρκους, πριν φθάσουν στη συνομολόγηση της παρούσας συνθήκης, διατάχθηκε ο Κατσώνης ν' αναστείλει τη δράση του, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του ρωσικού στόλου εγκατέλειψε τις ελληνικές θάλασσες.
Τα αισθήματα των Ελλήνων εκείνη την εποχή εξέφρασε πικρόχολα ο Λάμπρος Κατσώνης όταν μαθαίνοντας σχετικά για την υπογραφή της συνθήκης, όντας ακόμα ναύαρχος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αναφώνησε: «Άν η Αυτοκράτειρα σύναψε την ειρήνην της, ο Κατσώνης δεν υπέγραψε ακόμα την ιδικήν του''». '' Όμως ο Λ. Κατσώνης δεν σταμάτησε σ' αυτό αλλά τον Μάιο του 1792 εξέδωσε έγγραφη διαμαρτυρία κατά της ρωσικής πολιτικής. Ήταν η περίφημη «Φανέρωσις» όπως αποκλήθηκε όπου αναφερόταν στις θυσίες των Ελλήνων που υπέστησαν παρασυρόμενοι από ρωσικές υποσχέσεις, διακηρύσσοντας στο τέλος τη συνέχιση του Αγώνα με υψωμένες τις ρωσικές σημαίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ανταρσία, δηλώνοντας ότι θα σταματήσει τις επιχειρήσεις μόνο «όταν οι Έλληνες λάβουν τα δίκαια που τους ανήκουν και που ελπίζουν στο έλεος της Αυτής Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος».
Κατόπιν αυτών η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη γνωστοποίησε στις Μεγάλες Δυνάμεις, που ήδη είχαν λάβει γνώση της διαμαρτυρίας αυτής, ότι αποδοκιμάζει τις ενέργειες του Λ. Κατσώνη, και αν και τον είχε τιμήσει ιδιαίτερα με βαθμούς και με το παράσημο του Αγίου Γεωργίου, διέταξε την αφαίρεση βαθμού και διπλώματος απαγορεύοντας του λοιπού τη χρήση της ρωσικής σημαίας.
Παρατηρήσεις
Ως προς το ελληνικό ζήτημα λόγω της γενικευμένης απογοήτευσης η Συνθήκη του Ιασίου φέρονταν στην αρχή ν' αγνόησε αυτό αφού δεν διελάμβανε τίποτε σχετικά. Λίγα χρόνια όμως αργότερα η Ρωσική Αυτοκρατορία στηριζόμενη στο άρθρο 8 και 9 της συνθήκης αυτής αξίωσε υπέρ της ίδιας ένα είδος προστασίας στα νησιά του Αιγαίου τα οποία θεωρούσε αυτονομούμενα.
Γενικά η Αικατερίνη η Μεγάλη με τη συνθήκη αυτή εξασφάλιζε την αναγνώριση ότι ο Εύξεινος Πόντος έπαυε να θεωρείται πλέον τουρκική λίμνη. Αντίθετα αναφαινόταν η εξουσία επ' αυτού από τη δύναμη του μεγάλου ρωσικού οχυρού και ναυστάθμου της Σεβαστούπολης.
Γελοιογραφία με τον λογοτεχνικό τίτλο «Το ημέρωμα της Στρίγκλας» (The Taming of the Shrew) εμφάνιζε την Αικατερίνη ως ευτραφή ημιλιπόθυμη κυρία που απομακρύνεται από τον Ουίλιαμ Πιτ, ο οποίος εμφανίζεται ως ο Πετρούτσιο και τον έφιππο Δον Κιχώτη (Γεώργιος Γ΄ της Αγγλίας, του οποίου τις εξουσίες περιόρισε ο Πιτ). Καθιστοί πίσω από τον Πιτ εικονίζονται ο βασιλέας της Πρωσίας και μια μορφή, ως Σάντσο Πάντσα, που αντιπροσωπεύει την Ολλανδία. Ο Σελίμ Γ΄ σκύβει για να φιλήσει την ουρά του αλόγου. Μια λιπόσαρκη μορφή, που αντιπροσωπεύει το παλαιό καθεστώς στη Γαλλία, και ο Λεοπόλδος Β΄ βοηθούν την ημιλιπόθυμη Αικατερίνη ώστε να μην πέσει στο έδαφος.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιάσιο
Γκάι Πιρς
Ο Γκάι Έντουαρντ Πιρς (Guy Edward Pearce, 5 Οκτωβρίου 1967) είναι Αυστραλός ηθοποιός. μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Κλερ Μπλουμ (2011)]] Γεννήθηκε το 1967 στην Αγγλία από Αυστραλούς γονείς. Ξεκίνησε σε ηλικία 17 ετών να εμφανίζεται στην αυστραλιανή τηλεόραση στην τηλεοπτική σειρά Neighbours. Οι ρόλοι, όμως, που τον έκαναν γνωστό ήταν αυτός της drag queen στο Οι περιπέτειες της Πρισίλα, της βασίλισσας της ερήμου, του αστυνομικού στο Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό και κυρίως αυτός του άντρα χωρίς πρόσφατη μνήμη στο Memento.
Το 2011 κέρδισε το βραβείο Emmy για την ερμηνεία του στην τηλεοπτική σειρά Mildred Pierce και το 2012 το βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για την ταινία Ο Λόγος του Βασιλιά (δόθηκε σε όλο το καστ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πλαν (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λε Πλανς-πρε-Αρμπουά
Το Λε Πλανς-πρε-Αρμπουά (γαλλικά: Les Planches-près-Arbois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Πλενίζ
Το Πλενίζ (γαλλικά: Plénise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Γκάλγκα (Νότια Αυστραλία)
Το Γκάλγκα (αγγλικά: Galga) είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα της περιοχής Murray Mallee της Νότιας Αυστραλίας.
Γενικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή που διεξήχθη το 2016, το Γκάλγκα είχε πληθυσμό 17 ατόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νότια Αυστραλία
ABA
Ο όρος ABA μπορεί να αναφέρεται σε:
Παλάτσο Κολόννα
Το παλάτσο Κολόννα (ιταλ. Plazzo Colonna) είναι ένα ανακτορικό οικοδομικό τετράγωνο στο κέντρο της Ρώμης, στη βάση του Κυριναλίου λόφου, πλησίον τού Ναού των Δώδεκα Αποστόλων. Ένα μέρος του είναι κτισμένο επάνω σε ένα αρχαίο ρωμαϊκό Σεραπείο· ανήκει στον επιφανή Οίκο των Κολόννα για περισσότερο από 20 αιώνες.
Ιστορία
Το πρώτο τμήμα του είναι του 13ου αι. και η παράδοση λέει ότι ο Δάντης φιλοξενήθηκε εδώ κατά την επίσκεψή του στη Ρώμη. Η πρώτη έγγραφη αναφορά καταγράφει πως το παλάτσο στέγαζε τους καρδιναλίους Τζοβάννι και Τζάκομο Κολόννα τον 13ο αι. Εκεί έμενε ο καρδινάλιος Οντόνε Κολόννα, πριν γίνει ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ το 1417.
Όταν απεβίωσε ο πάπας, το παλάτσο λεηλατήθηκε κατά τις φιλονικίες μεταξύ των ευγενών της Ρώμης και η ιδιοκτησία πέρασε στα χέρια τού Οίκου των ντελλα Ρόβερε. Όταν η ανιψιά τού πάπα Ιουλίου Β΄ ντελλα Ρόβερε, η Λουκρέτσια Γκάρα Φραντσιόττι ντελλα Ρόβερε παντρεύτηκε τον Μαρκαντόνιο Α΄ Κολόννα, το παλάτσο επέστρεψε στον Οίκο. Οι Κολόννα ήταν σύμμαχοι των Αψβούργων και μάλλον γι' αυτό δεν λεηλατήθηκε το κτήριο το 1527 κατά τη λεηλασία της Ρώμης.
Με αρχή τον Φίλιππο Α΄ Κολόννα (1578-1639) πολλές αλλαγές ανακαίνισαν το κτήριο: το αποτελούσαν τέσσερις πτέρυγες γύρω από έναν εσωτερικό (ανατολικό) κήπο. Οι αρχιτέκτονες Τζιρόλαμο Ραϊνάλντι και Πάολο Μαρουτσέλλι εργάστηκαν σε ιδιαίτερα σχέδια. Οι κύριες προσόψεις ολοκληρώθηκαν μόλις τον 17ο και 18ο αι.: η ανατολική επί της οδού ντελλα Πιλόττα και η δυτική. Μπροστά από τη δυτική υπήρχε εξωτερικός (δυτικός) κήπος. Το μεγαλύτερο μέρος τού σχεδίου είναι τού Αντόνιο ντελ Γκράνντε (όπως η Πινακοθήκη) και τού Τζιρόλαμο Φοντάνα (η διακόσμηση της Πινακοθήκης). Κατά τον 18ο αι. ο εξωτερικός κήπος κλείστηκε με μία πτέρυγα στα νότια και μία στα δυτικά επί της πλατείας των Αγ. Αποστόλων. Ήταν και οι δύο χαμηλές, έργο τού Νικόλα Μικέττι, στις οποίες αργότερα ο Πάολο Πόζι έδωσε ύψος στις γωνίες, έτσι ώστε το σύνολο να μοιάζει με φρούριο.
Η Πινακοθήκη Κολόννα
Η παλαιότερη πτέρυγα τού όλου οικοδομήματος, τώρα γνωστή ως διαμερίσματα της πριγκίπισσας Ισαβέλλας, στέγαζε κάποτε τη βιβλιοθήκη τού πάπα Μαρτίνου Ε΄. Το ανάκτορο περιέχει νωπογραφίες των Πιντουρίκιο, Αντόνιο Τεμπέστα, Κρεσέντσιο Ονόφρι, Τζιακίντο Τζιμινιάνι και Κάρλο Κέζι. Επίσης υπάρχει μία συλλογή τοπίων και καθημερινών σκηνών των ζωγράφων Γκασπάρ Ντουγκέ, Κασπάρ φαν Βίττελ (Βανβιτέλλι) και Γιαν Μπρύγκελ τού πρεσβύτερου. Άλλες ιδιωτικές συλλογές στη Ρώμη είναι των Οίκων Ντόρια-Παμφίλι και Παλλαβιτσίνι-Ροσπιλιόζι· των Κολόννα είναι η μεγαλύτερη.
Να μη συγχέεται η Συλλογή Τέχνης Κολόννα με την "Πινακοθήκη Αλμπέρτο Σόρντι", άλλο κτήριο, που ως το 2003 ονομαζόταν Πινακοθήκη Κολόννα και είναι εμπορική στοά (galleria).
Πηγές
Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Κεντάκι Κόλονελς
Οι Κεντάκι Κόλονελς (αγγλικά: Kentucky Colonels) ήταν επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης, μέλος του ABA όπου μετείχε και στα 9 πρωταθλήματα ABA. Η ονομασία προήλθε από τους ιστορικούς συνταγματάρχες του Κεντάκι. Οι Κεντάκι Κόλονελς κέρδισαν τα περισσότερα παιχνίδια και είχε το υψηλότερο ποσοστό σε νίκες, κάθε άλλης ομάδας στην ιστορία του πρωταθλήματος. Παρ' όλ' αυτά, η ομάδα δεν ενταάχθηκε στο ΝΒΑ κατά τη συγχώνευση ΑΒΑ–ΝΒΑ του 1976. Το Louisville Convention Center (γνωστό εν συνεχεία ως Gardens) ήταν η αρχική έδρα της ομάδας για τις τρεις πρώτες περιόδους, πριν από τη μεταφορά προς το Freedom Hall για τις υπόλοιπες περιόδους, ξεκινώντας με την περίοδο 1970–71.
Οι Κεντάκι Κόλονελς ήταν μόνο μία από τις δύο ομάδες του ΑΒΑ, μαζί με τους Ιντιάνα Πέισερς, που πήραν μέρος σε όλες τις περιόδους του πρωταθλήματος, χωρίς μετεγκατάσταση ή μετονομασία. Η ομάδα ήταν επίσης η μόνη μεγάλη δικαιόχρηση πρωταθλημάτων στο Κεντάκι, δεδομένου ότι οι Λούισβιλ Μπρέκενριτζις (Louisville Breckenridges) αποχώρησαν από το NFL το 1923.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1967
3-μεθυλενο-1-μεθυλοκυκλοβουτένιο
Το 3-μεθυλενο-1-μεθυλοκυκλοβουτένιο (αγγλικά 1-methyl-3-methylene-1-cyclobutene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C6H8. Πιο συγκεκριμένα, το 3-μεθυλενο-1-μεθυλοκυκλοβουτένιο είναι ένα κυκλοβουτένιο με έναν εξωδακτυλικό και έναν ενδοδακτυλικό συζυγείς διπλούς δεσμούς. Το χημικά καθαρό 3-μεθυλενο-1-μεθυλοκυκλοβουτένιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό. Έχει πάνω από 100 ισομερή θέσης.
Ονοματολογία
Η ονομασία «κυκλοβουτένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα της κύριας ονομασίας «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός διπλού δεσμού στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας. Το αρχικό πρόθεμα «κυκλο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ισοκυκλικού δακτυλίου στο μόριο της ένωσης. Τέλος τα προθέματα υποκαταστατών είναι δύο (2): «μεθυλενο-» και «μεθυλο-». Η σχετική θέση των υποκαταστατών δίνεται με τους αριθμούς θέσης, που προκείπτουν μετά από αρίθμηση της κύριας αλυσίδας (εδώ δακτυλίου).
Η αρίθμηση της κύριας αλυσίδας (εδώ) αρχίζει από τα άτομα με το διπλό δεσμό, και προτεραιότητα από αυτό που έχει και υποκαταστάτη, (μεθύλιο). Επομένως, #1 είναι το άτομο άνθρακα στο οποίο συνδέεται το μεθύλιο, #2, το άλλο άτομο με διπλό δεσμό, #3 είναι το άτομο άνθρακα που συνδέεται με το μεθυλένιο και #4 το τελευταίο άτομο άνθρακα του κυκλοβουτενικού δακτυλίου. Το μεθυλένιο μπαίνει πρώτο ως υποκαταστάτης λόγω αλφαβητικής σειράς: Το τμήμα μεθυλ- είναι κοινό. Όμως, στο πρόθεμα μεθυλενο- επόμενο γράμμα είναι το «ε», ενώ στο μεθυλο- είναι το «ο».
Επίδραση δισθενών μετάλλων σε 4-αλο-2-αλομεθυλο-1,3-πενταδιένιο
Με επίδραση μετάλλων [συνήθως ψευδάργυροu ή μαγνήσιου (αντίδραση Freund), γιατί γενικά τα δισθενή ηλεκτροθετικά μέταλλα δίνουν καλύτερη απόδοση] και σε 4-αλο-2-αλομεθυλο-1,3-πενταδιένιο. Π.χ. : χωρίς-πλαίσιο|50x50εσ
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Συνδυάζει τις ιδιότητες συζυγούς διενίου και κυκλοβουτανίου. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης, συνήθως πρώτα 1,4- και έπειτα 2,3-, και τελικά (κυρίως και αρκετά δύσκολα) 1,2-κυκλοπροσθήκης. Η σειρά των αντιδράσεων προσθήκης είναι δυνατό να μεταβληθεί, με την επιλογή των κατάλληλων συνθηκών.
Αντιδράσεις Diels–Adler
Δίνει αντιδράσεις Diels–Adler, τόσο ως διένιο, όσο και ως διενόφιλο.
Ενυδάτωση
Με επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση), παράγονται τα ακόλουθα παράγωγα:
Αναφορές
Κατηγορία:Κυκλοαλκένια Κατηγορία:C6
Πρεζιγί (Ζυρά)
Το Πρεζιγί (γαλλικά: Présilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ρι (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα
thumb|250px|Λογότυπο του Πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα (ισπανικά: Universidad de La Laguna) βρίσκεται στο Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα, στο νησί της Τενερίφης. Είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο στις Κανάριες Νήσους. Έχει έξι πανεπιστημιουπόλεις: Κεντρική, Αντσιέτα, Γκουαχάρα, Όφρα, Νότια πανεπιστημιούπολη και Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.
Το 2015 έχει συμπεριληφθεί στην κατάταξη των 500 κορυφαίων πανεπιστημίων του κόσμου. Επιπλέον, θεωρείται επίσης το πρώτο πανεπιστήμιο στην Ισπανία, στην επιστημονική συνεργασία.
Ιστορία
200px|thumb|left|Γκουαχάρα πανεπιστημιούπολη. Οι ρίζες του χρονολογούνται από το έτος 1701, όταν ιδρύθηκε κέντρο για ανώτερες σπουδές από τους Αυγουστινιανούς στην πόλη της Λα Λαγούνα. Μια παπική βούλα του 1744 πρότεινε να μετατραπεί σε Εκκλησιαστικό Πανεπιστήμιο του Σαν Αγουστίν.