cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόγκουαρτς
Το ρητό του σχολείου είναι «Draco Dormiens Nunquam Titillandus» που μεταφράζεται ως «Ποτέ μην γαργαλάς έναν κοιμισμένο δράκο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Φανταστικές οχυρώσεις
Βασίλειο της Γαλλίας
Το Βασίλειο της Γαλλίας (γαλλικά: Royaume de France) είναι το όνομα του πολιτικού καθεστώτος της Γαλλίας την περίοδο της δυναστείας των Καπετιδών, η οποία διατήρησε την εξουσία κατά τη διάρκεια ενός τμήματος του Μεσαίωνα και στις αρχές της σύγχρονης εποχής - με αυτή την τελευταία εποχή να αντιστοιχεί στην επανομαζόμενη περίοδο του Παλαιού Καθεστώτος. Τη διαδέχθηκε το Βασίλειο της Γαλλίας με συνταγματική μοναρχία.
Το βασίλειο της Γαλλίας προέκυψε από τη διαίρεση του βασιλείου των Φράγκων το 843. Το δυτικό βασίλειο, αποτελώντας τμήμα αυτής της διαίρεσης, απόσπάσθηκε πλήρως από τα άλλα δύο βασίλεια, το κεντρικό και το ανατολικό. Από το 911 και μετά, ο βασιλιάς Κάρολος Γ' απαίτησε την κληρονομιά των Φράγκων και χρησιμοποιούσε τον τίτλο του Βασιλιά τον Φράγκων, τίτλο που είχε εγκαταλειφθεί από την εποχή του Καρλομάγνου και που σύντομα θα γινόταν ο ιδιαίτερος τίτλος του μοναδικού βασιλιά της Δύσης, ο οποίος κατείχε περιοχές που αποτελούσαν τμήμα του βασιλείου του Κλοβί, συμπεριλαμβανομένων του Τουρναί, της Ρενς και του Παρισιού.
Η πρώτη αναφορά του ονόματος Γαλλία για τον προσδιορισμό του δυτικού βασιλείου των Φράγκων στο σύνολό του (μερικές φορές αναφερόμενο και ως Δυτική Φραγκία από ορισμένους ιστορικούς) βρίσκεται σε ένα δίπλωμα του βασιλιά Λουδοβίκου Δ' με ημερομηνία το 946, αναφερόμενο στη στιγμή όπου "ο βασιλιάς ανέκτησε τη Γαλλία".
Αλλά το 1204, υπό τη βασιλεία του Φίλιππου Αυγούστου για πρώτη φορά ο βασιλιάς προσφωνήθηκε βασιλιάς της Γαλλίας αντί για βασιλιάς των Φράγκων. Η χρήση αυτού του τίτλου γενικεύτηκε σταδιακά το επόμενο διάστημα.
Οι Καπετίδες βασιλείς άρχισαν σταδιακά να αντικαθιστούν το σύστημα της φεουδαλικής μοναρχίας με την εφαρμογή του συστήματος της απόλυτης μοναρχίας, το οποίο έφθασε στο απόγειό του τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Η Γαλλία είναι σίγουρο πως έφτασε στο απόγειό της στη διεθνή σκηνή υπό αυτό το καθεστώς. Ούτως, από την εποχή του Φίλιππου Αυγούστου, το βασίλειο φαινόταν πως αποτελούσε την πλέον σημαντική ευρωπαϊκή δύναμη αλλά κυρίως κατά τη διάρκεια του καθεστώτος της απόλυτης μοναρχίας, απέναντι σε αρκετές αντίπαλες ευρωπαϊκές συμμαχίες, η Γαλλία αναδύθηκε ως η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή δύναμη στη διάρκεια της περιόδου από το δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα.
Το 1791 το σύστημα της απόλυτης μοναρχίας επίσημα καταργήθηκε και το Βασίλειο της Γαλλίας εισήλθε στο καθεστώς της συνταγματικής μοναρχίας. Λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, με τη διακήρυξη της κατάργησης της βασιλείας στη Γαλλία στις 21 Σεπτεμβρίου 1792, το Βασίλειο της Γαλλίας παραχώρησε τη θέση του στην Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία και στη συνέχεια στην Πρώτη Αυτοκρατορία πριν αποκατασταθεί το 1814 και για μια ακόμη φορά το 1815 έχοντας διακοπεί στο μεσοδιάστημα από τις Εκατό Ημέρες. Το βασίλειο της Γαλλίας εξαφανίσθηκε οριστικά με την Επανάσταση του 1848.
Διάφορες μορφές στη διάρκεια της ιστορίας
Η ημερομηνία γέννησης του βασιλείου της Γαλλίας αποτελεί αντικείμενο διαφορετικών ερμηνειών. Μετά την κατάληψη της Γαλατίας από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τα εδάφη της σημερινής Γαλλίας γνώρισαν την επονομαζόμενη περίοδο της Ρωμαϊκής Γαλατίας. Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και οι βαρβαρικές επιδρομές συνοδεύθηκαν από την περίοδο της Αυτοκρατορίας της Γαλατίας. thumb|right|Εξέλιξη των εδαφών της μητροπολιτικής Γαλλίας από το 985 μέχρι το 1947
Τα φραγκικά βασίλεια από τον 5ο μέχρι τον 9ο αιώνα
Μετά τον αφανισμό της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476, διάφορα βασίλεια επονομαζόμενα "βαρβαρικά" συγκροτήθηκαν σε ανεξάρτητα κράτη, όπου οι Γερμανοί άρχοντες κυβερνούσαν τόσο τους Γαλλο-ρωμαίους όσο και τους ίδιους τους πολεμιστές τους. Μετά τη νίκη των Φράγκων επί των Γαλλορωμαίων του Συάγριου και στη συνέχεια επί των υπόλοιπων γερμανικών λαών (Βησιγότθοι, Αλεμάνοι, Θουρίγγιοι, Βουργουνδοί), τα φραγκικά βασίλεια έλεγχαν το μεγαλύτερο τμήμα των παλαιών ρωμαϊκών επαρχιών της Γαλατίας, όπως και μεγάλες σε έκταση γερμανικές περιοχές. Ορισμένες παραδόσεις χρονολογούν τη γέννηση της γαλλικής μοναρχίας στη βάπτιση του Κλοβίς Α'. Από τα τέλη του Μεσαίωνα, οι Βασιλείς της Γαλλίας καταγράφονται παραδοσιακά από την εποχή των Μεροβιγγίων.
Το φραγκικό βασίλειο από τον 9ο στον 11ο αιώνα
Οι Καρολίδες διαδέχθηκαν τους Μεροβίγγειους στην εξουσία με πρώτο εκπρόσωπό τους τον Πεπίνο τον Βραχύ ο οποίος επέβαλε τη νόμιμη ανάρρησή του αποτελώντας τον πρώτο εστεμμένο βασιλιά της Γαλλίας. Ο γιος του Καρλομάγνος στέφθηκε το 800 Αυτοκράτορας της Δύσης, δημιουργώντας έτσι την Αυτοκρατορία των Καρολιδών (ή και Καρολίγγεια Αυτοκρατορία). Από τις αρχές του 9ου αιώνα έγιναν πιο συγκεκριμένα τα χαρακτηριστικά του φεουδαλισμού με τη δημιουργία ισχυρών αγροτικών φέουδων και τη δυνατότητα κληροδότησης των τίτλων, των εδαφών, αλλά και των υπόλοιπων προνομίων. Μετά τη βασιλεία του Λουδοβίκου του Ευσεβή, τα εδάφη του αρχικού βασιλείου των Φράγκων έγιναν γνωστά υπό το όνομα Φραγκία.
Το 843 το Συνθήκη του Βερντέν διαμέλισε την Καρολίγγεια Αυτοκρατορία στους εγγονούς του Καρλομάγνου. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός έλαβε την Ανατολική Φραγκία (περιοχές της σημερινής Γερμανίας) ενώ ο Κάρολος ο Φαλακρός και ο Λοθάριος έλαβαν τη Δυτική Φραγκία και τη Μέση Φραγκία αντίστοιχα. Στο δυτικό τμήμα της πρώην αυτοκρατορίας η φεουδαρχική αποδιάρθρωση αποδείχθηκε σύντομη και ο Κάρολος ο Φαλακρός έχασε σύντομα κάθε δικαιοδοσία πέραν του Λίγηρα. Η Καρολίγγεια αυτοκρατορία επανενώθηκε για τελευταία φορά υπό τον Κάρολο τον Παχύ (885-887).
Οι απευθείας Καπετίδες
thumb|Πορτραίτο του [[Ούγος Καπέτος|Ούγου Καπέτου]] Με την άνοδο στον θρόνο του Ούγου Καπέτου και στη συνέχεια του γιου του Ροβέρτου, η Καρολιγγιανή δυναστεία εξαφανίζεται και ταυτοχρόνως οι πενιχρές πιθανότητες που είχαν απομείνει για την επανένωση της παλαιάς αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου. Η Δυτική Φραγκία με αυτό τον τρόπο αποκόπηκε οριστικά από την Αυτοκρατορία των Οθωνιδών. Αυτό οδήγησε μερικές φορές στο να θεωρηθεί η βασιλεία του, μαζί με τη βάπτιση του Κλοβίς, ως ένα από τα γεγονότα που απέφεραν τη γέννηση της Γαλλίας. Αποτέλεσε τη γέννηση μιας εθνικής δυναστείας η οποία θα αντικαθιστούσε την αυστρασιακή δυναστεία των Καρολιδών. Αυτή η άποψη αναπτύχθηκε ιδιαιτέρως στη διάρκεια του 19ου αιώνα κατά τη συγγραφή των βιβλίων της ιστορίας της χώρας. Ο Ούγος Καπέτος εγκαινίασε το έθιμο να στέφει ο μονάρχης τον μεγαλύτερο υιό του όσο αυτός ζει, προσδίδοντας έτσι στη γαλλική μοναρχία μια νομιμοφάνεια και μια συνέχεια που ήταν εντελώς καινοτόμες έννοιες. Τα βασιλικά εδάφη αυξήθηκαν αλλά οι διάδοχοι του Ούγου Καπέτου στάθηκαν τις περισσότερες φορές ανίκανοι να αντιδράσουν μπροστά στην απειθαρχία των τοπικών αρχόντων και διαδραμάτισαν ήσσονα ρόλο στα μεγάλα γεγονότα της εποχής τους, όπως η Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας ή η Α' Σταυροφορία. Τελικά την περίοδο του Λουδοβίκου τον Παχέος που η γαλλική μοναρχία βίωσε μια αφύπνιση που σταθεροποίησε και αύξησε τη βασιλική εξουσία. Ο Λουδοβίκος Ζ', νυμφευόμενος την Ελεονώρα της Ακουιτανίας, δημιουργεί νέους δεσμούς ανάμεσα στη μοναρχία και το νότιο τμήμα της Γαλλίας. Αλλά ο τερματισμός αυτού του γάμου οδηγεί σε έναν νέο γάμο της Ελεονώρας, αυτή τη φορά με τον κόμη του Ανζού Ερρίκο Πλανταγενέτη, που στη συνέχεια γίνεται βασιλιάς της Αγγλίας υπό το όνομα Ερρίκος Β'. Ο βασιλιάς της Αγγλίας βρίσκεται λοιπόν να είναι επίσης ένας εξαιρετικά ισχυρός βασάλος, έχοντας στην κατοχή του μια ένωση όλων των ηγεμονιών που εκτείνονταν από τη Νορμανδία στην Ακουιτανία. Αυτό, όμως, δεν τον εμποδίζει από το να αποδίδει τις πρέπουσες τιμές στον βασιλιά της Γαλλίας.
Ο Φίλιππος Β' Αύγουστος, γιος του Λουδοβίκου Ζ' αποτελεί τον πρώτο άρχοντα που να φέρει τον τίτλο του βασιλιά της Γαλλίας. Ο γάμος του με την κόρη του κόμη της Φλάνδρας του δίνει τη δυνατότητα να αυξήσει σε σημαντικό βαθμό τα βασιλικά εδάφη. Στη συνέχεια έρχεται σε αντιπαράθεση με την ανδεγαυινή « αυτοκρατορία » των Πλανταγενετών. Εκμεταλλευόμενος τα λάθη του Ιωάννη του Ακτήμονα, αποσπά από τους Άγγλους τη Νορμανδία, το Μαιν, το Ανζού, το Πουατού και την Τουραίν. Η μάχη του Μπουβίν αποτελεί μια σημαντική επιτυχία για τη Γαλλία.
Οι κατακτήσεις και η αποτελεσματική διοίκηση του Φιλίππου Αυγούστου αναπτύσσουν το μοναρχικό Κράτος, μέσω μιας πολιτικής κεντρικοποίησης βασιζόμενη στην αστική τάξη και την ανώτερη τάξη, ενάντια στα συμφέροντα των ισχυρότερων βασάλων του βασιλείου. Οι βασιλικοί αξιωματούχοι, βάιλοι (ή ταξίαρχοι) διαχειρίζονται τις επεκτάσεις των βασιλικών εδαφών.
Η μεσαιωνική γαλλική μοναρχία κατορθώνει να έχει μια ισχυρή επιρροή σε διεθνές επίπεδο : ο Λουδοβίκος Θ' (Άγιος Λουδοβίκος) τερματίζει την αγγλογαλλική διαμάχη με το σύμφωνο του Παρισιού το 1259 και βλέπει τον εαυτό του να αναλαμβάνει "διαιτητικό" ρόλο στις διεθνείς αντιπαραθέσεις.
Μετά τον θάνατο του Φίλιππου του Ωραίου το 1314, οι τρεις γιοί του Λουδοβίκος Ι' ο Ουτέν (του οποίου ο γιος Ιωάννης Α' ο Μεταθάνατον δεν έζησε παρά μερικές μέρες), Φίλιππος Ε' ο Μακρύς και Κάρολος Δ' ο Ωραίος τον διαδέχονται. Με τον θάνατο, χωρίς αρσενικούς απογόνους, του Καρόλου Δ' σβήνει η δυναστεία των επονομαζόμενων "άμεσων Καπετιδών".
Οι Βαλουά
Με τον θάνατο του Καρόλου Δ' η κρίση της διαδοχής έλαβε τέλος όταν ο Φίλιππος του Βαλουά, εξάδελφος του αποθανόντα βασιλιά, έγινε βασιλιάς της Γαλλίας με το όνομα Φίλιππος ΣΤ΄. Ο εξάδελφος του τελευταίου, Εδουάρδος Γ' της Αγγλίας, διεκδίκησε τον γαλλικό θρόνο αλλά το δικαίωμά του στη διαδοχή τέθηκε υπό αμφισβήτηση καθώς ήταν διάδοχος από τη θηλυκή γραμμή διαδοχής και ερχόταν σε αντίθεση με ένα άρθρο του Σαλικού νόμου (loi salique), ο οποίος απαγόρευε την ανάρρηση γυναικών στον θρόνο, που ενεργοποιήθηκε εκ νέου ειδικά για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Ο Εκατονταετής Πόλεμος, ο οποίος προέκυψε από τις αγγλικές διεκδικήσεις στον γαλλικό θρόνο, αποδείχθηκε ιδιαίτερα δυσχερής για το βασίλειο της Γαλλίας το οποίο βίωσε μια σειρά μεγάλων στρατιωτικών αποτυχιών. Το 1346, οι Άγγλοι συνέτριψαν τους Γάλλους στη μάχη του Κρεσύ, ενώ το 1356 κατά τη διάρκεια της μάχης του Πουατιέ ο Ιωάννης ο Καλός αιχμαλωτίσθηκε. Ο γιος του, Δελφίνος (dauphin, διάδοχος) Κάρολος ο οποίος ήταν αντιβασιλέας, και μελλοντικός Κάρολος Ε', βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σοβαρή πρόκληση. Αυτή συνίστατο στο ότι ο Ετιέν Μαρσέλ προσπάθησε με το μεγάλο διάταγμα του 1357 να μειώσει τη βασιλική εξουσία. Η απόπειρά του τελικά απέτυχε. Το 1358 οι περιοχές που βρίσκονταν στα βόρεια του Σηκουάνα έγιναν θέατρο του Grande Jacquerie, ενός λαϊκού κινήματος ενάντια στη βασιλική εξουσία. Παρόλα αυτά, η Γαλλία γνώρισε υπό τη βασιλεία του Καρόλου Ε' μια στρατιωτική ανάκαμψη. Αλλά οι συντριβές επανήλθαν λόγω της ψυχικής αστάθειας του Καρόλου ΣΤ', ενώ η Γαλλία επλήγη από τον Μαύρο Θάνατο μετά το 1347. Το 1415 η Γαλλία ηττήθηκε από τους Άγγλους υπό τον Ερρίκο Ε' της Αγγλίας στη μάχη του Αζενκούρ. Το 1420 ο τελευταίος ολοκλήρωσε τη στρατιωτική και πολιτική του υπεροχή επιτυγχάνοντας, μέσω μιας συμμαχίας με τον δούκα Φίλιππο της Βουργουνδίας, να αναγνωριστεί από το σύμφωνο της Τρουά ως ο διάδοχος του Καρόλου ΣΤ' εις βάρος του διαδόχου Καρόλου. Αλλά ο θάνατος του Ερρίκου Ε', που έλαβε χώρα λίγο καιρό πριν από αυτόν του Καρόλου ΣΤ', έθεσε σε κίνδυνο την αγγλική επιτυχία, επειδή το 1429 και μετά τη γαλλική επιτυχία στη μάχη του Παταί ο διάδοχος πείσθηκε από τη Ζαν ντ' Αρκ να στεφτεί βασιλιάς στη Ρενς. Ο Εκατονταετής Πόλεμος έληξε επίσημα το 1453 με τη νίκη των Γάλλων, προς όφελος του Καρόλου Ζ' (γνωστού ως Νικηφόρου ή ωφελημένουυ. Ο πόλεμος ταυτόχρονα συενπικούρησε στη γέννηση ενός αισθήματος εθνικής ενότητας και ενδυνάμωσε ουσιαστικά τον θεσμό της βασιλείας. Η Νομική Κύρωση της Μπουρζ το 1438 περιόρισε τη δκαιοδοσία του Πάπα στα ζητήματα του βασιλείου· ο βασιλιάς ορίσθηκε μοναδικός φύλακας της Εκκλησίας της Γαλλίας. Το 1475 το σύμφωνο του Πικινύ ανάμεσα στον Λουδοβίκο ΙΑ΄ και τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας έθεσε και επίσημα πλέον τέλος στον πόλεμο, θέτοντας την ιδια στιγμή τέρμα στις βλέψεις του δούκα της Βουργουνδίας Καρόλου του Τολμηρού ο οποίος προσπαθούσε να αναζωογονήσει την αντιπαράθεση συμμαχώντας με τον Εδουάρδο Δ΄.
Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄, γιος και διάδοχος του Καρόλου Ζ΄, ανέλαβε να διαλύσει τη συμμαχία των μεγάλων φεουδαρχών νικώντας το 1465 την εξέγερση της Λίγκας του Κοινού Καλού, εξουδετέρωσε τον Κάρολο τον Τολμηρό το 1477, διέλυσε τις αξιώσεις του Οίκου των Αρμανιάκ και αύξησε περαιτέρω τα εδάφη του βασιλείου. Η χώρα μετά τον πόλεμο γνώρισε μια μεγάλη δημογραφική αύξηση κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, και η γαλλική μοναρχία συνέχισε τη μετεξέλιξή της σε μια απολυταρχική μορφή στο κατώφλι της σύγχρονης εποχής. Οι Πόλεμοι της Ιταλίας ενάντια στους Αψβούργους, που ξεκίνησαν υπό την βασιλεία του Καρόλου Η' και συνεχίσθηκαν υπό τον Λουδοβίκο ΙΒ', τον Φραγκίσκο Α' και τον Ερρίκο Β', αντικατοπτρίζουν την πολιτική και στρατιωτική αναγέννηση της Γαλλίας μετά τον Εκατονταετή Πόλεμο. Ο Κάρολος Η' και ο Λουδοβίκος ΙΒ' ενίσχυσαν την εικόνα του βασιλιά-δικαστή με την έκδοση νόμων σχετικά με τη δικαιοσύνη το 1493, το 1499 και το 1510. Με την ένωση με τη Βρετάννη και την κατάσχεση των εδαφών του connétable του Μπουρμπόν, τα βασιλικά εδάφη αντιστοιχούσαν υπό τη βασιλεία του Φραγκίσκου Α΄ σχεδόν στα εδάφη της σημερινής Γαλλίας. Η Γαλλία γνώρισε μια οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη κατά την οποία οι πόλεις αποτελέσαν τους πόλους της ανάπτυξης της οικονομίας και της διανόησης. Ο Φραγκίσκος Α' προσπάθησε να εκλεγεί στον θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά τελικά εκλέχθηκε το 1519 ο Κάρολος Α΄ της Ισπανίας. Η βασιλεία του σηματοδοτήθηκς από την αντιπαλότητα με τον Οίκο της Αυστρίας, την ευρωπαϊκή κυριαρχία του οποίου προσπάθησε να θέσει εν αμφιβόλω. Το Κονκορδάτο της Μπολόνια που συμφωνήθηκε με τον Πάπα το 1516 έθεσε τέλος στη Νομική Κύρωση της Μπουρζ επιτρέποντας πάντως τη βασιλική εξουσία να ελέγχει τα μεγάλα εκκλησιαστικά έσοδα. Ούτως ο βασιλιάς εδύνατο να ελέγχει τις μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες καθώς όλοι οι διορισμοί στις εκκλησιαστικές θέσεις απαιτούσαν μια βασιλική πρόταση. Ο Φραγκίσκος Α' ανέλαβε επίσης να εκσυγχρονίσει τη διοίκηση του βασιλείου δημιουργώντας θέσεις υπουργών και ελέγχοντας ταυτόχρονα τις επαρχίες μέσω επιτρόπων. Η πολυτελής ζωή της αυλής βοήθησε ταυτόχρονα τον μοχάρχη να έχει καλές σχέσεις με τους υψηλόβαθμους ευγενείς. Το 1539 το διάταγμα του Βιγιέ-Κοτρέ όρισε τη γαλλική ως επίσημη γλώσσα του βασιλείου. Για να καλυφθούν τα οικονομικά ανοίγματα οι βασιλείς αναγκάσθηκαν να αναπτύξουν την τακτική της δωροληψία κατά τη διάρκεια των εκκλησιαστικών τελετών, κάτι που βοήθησε στην ανάδεξη της αστικής τάξης.
Με τον πρόωρο θάνατο του Ερρίκου Β΄ οι τρεις γιοι του, ο Φραγκίσκος Β΄, ο Κάρολος Θ΄ και ο Ερρίκος Γ΄ ανέβηκαν στον θρόνο ο ένας μετά τον άλλον. Η ανάπτυξη της κρατικής διοίκησης που ξεκίνησε υπό τον Φραγκίσκο Α' συνεχίσθηκε, με σημαντικότερο γεγονός τη δημιουργία το 1563 ενός συμβουλίου επί των οικονομικών με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν λόγω του υπερβολικού δανεισμού και της υπερχρέωσης κατά τους Ιταλικούς Πολέμους .Η μητέρα των προηγουμένων, Αικατερίνη των Μεδίκων, ανέλαβε την αντιβασιλεία κατά την ανηλικιότητα των δύο πρώτων της γιών. Από το 1562 το βασίλειο είχε να αντιμετωπίσει τους Θρησκευτικούς Πολέμους, οι οποίοι αποδείχθηκαν ιδιαίτερα αιματηροί με κορυφαίο γεγονός τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572. Ο Ερρίκος Γ΄ πέθανε το 1589 χωρίς διάδοχο και ούτως ο Ερρίκος, βασιλιάς της Ναβάρρας και εν διαστάσει σύζυγος της αδελφής του Καρόλου, Μαργαρίτας του Βαλουά, τον διαδέχθηκε ως Ερρίκος Δ΄.
Οι Βουρβόνοι
thumb|Σημαία με κρίνους, που χρησιμοποιούνταν κατά την παρουσία μελών της βασιλικής οικογένειας thumb|left|Ο [[Ερρίκος Δ' της Γαλλίας|Ερρίκος Δ΄]] thumb|Η βασιλική σημαία, που χρησιμοποιείτο κατά την παρουσία του βασιλιά Η βασιλεία του Ερρίκου Δ΄, ο οποίος απαρνήθηκε τον Καθολικισμό και εγκαινίασε την Καθολική Λίγκα, σηματοδότησε την απαρχή της δυναστείας των Βουρβόνων και το τέλος των θρησκευτικών πολέμων, στους οποίους έθεσε τέλος το έδικτο της Νάντης το οποίο υπογράφηκε στις 30 Απριλίου 1598. Στις 2 Μαΐου 1598 ο Ερρίκος Δ' υπέγραψε τη Συνθήκη Ειρήνης του Βερβάν θέτοντας τέλος στη διαμάχη με την Ισπανία. Στηριζόμενος στις αστικές ελίτ, των οποίων η σημασία αυξήθηκε λόγω της απληστίας της ανάληψης αξιωμάτων με κληρονομική διαδοχή, ο Ερρίκος Δ' ενδυνάμωσε τη βασιλική ισχύ και έθεσε σε τάξη ένα βασίλειο που υπέφερε από τους πολυετείς πολέμους. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε ο υπουργός οικονομικών Συλλύ. Το 1610 η Γαλλία επανήλθε το επίπεδο της αγροτικής παραγωγής όπως ήταν περίπου το 1560. Ο Ερρίκος Δ' προώθησε ταυτόχρονα την εγκατάσταση αποίκων στην Αμερική και την ανάπτυξη της Νέας Γαλλίας. Η πόλη του Κεμπέκ ιδρύθηκε το 1608 από τον Σαμουήλ ντε Σαμπλέν.
Όταν ο Ερρίκος Δ' δολοφονήθηκε στις 14 Μαΐου 1610, ο γιος του Λουδοβίκος ΙΓ' ήταν μόλις εννέα ετών. Το βασιλικό θησαυροφυλάκιο έχει εν μέρει επιλέξει ως αντιβασιλέα τον στρατάρχη της Γαλλίας και εκλεκτό της βασιλομήτορος και αντιβασίλισσας Μαρίας των Μεδίκων, τον Κονσίνο Κονσίνι. Στις 24 Απριλίου 1617 ο βασιλιάς διέταξε τη δολοφονία του Κονσίνι και οδήγησε στην εξορία τη μητέρα του. Η ανάκτηση του ελέγχου του βασιλείου από τον Λουδοβίκο ΙΓ' ακολουθήθηκε από την αναζωογόνηση των κρατικών υποθέσεων υπό τον Καρδινάλιο του Ρισελιέ, ο οποίος εισήλθε στο Βασιλικό Συμβούλιο το 1624. Ο Ρισελιέ ανέλαβε να υποτάξει την ταραγμένη αριστοκρατία και να αφοπλίσει τους Προτεστάντες, οι οποίοι εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Λα Ροσέλ. Υπό την υπουργική του θητεία η Γαλλία έλαβε μέρος στον Τριακονταετή Πόλεμο, ο οποίος ήταν μακροχρόνιος και δαπανηρός αλλά έδωσε την ευκαιρία στη χώρα να επεκτείνει αρκετά τα σύνορά της και να ενισχύσει την πολιτική της θέση στην Ευρώπη. Αυτή η διαμάχη επιμηκύνθηκε από τον Γαλλοϊσπανικό Πόλεμο ο οποίος κατέληξε στη σημαντική αποδυνάμωση της Ισπανίας και ανύψωσε τη Γαλλία ως μέγιστη ευρωπαϊκή δύναμη.
Η απόλυτη μοναρχία στο απόγειό της
thumb|left|Ο [[Λουδοβίκος ΙΔ' της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ'.]] thumb|Βασιλικό λάβαρο του Λουδοβίκου ΙΔ' Κατά τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΓ', ο γιος του Λουδοβίκος ΙΔ' ήταν μόλις τεσσάρων ετών και ούτως την αντιβασιλεία ανέλαβε η βασιλομήτωρ Άννα της Αυστρίας, και τη διακυβέρνηση ο καρδινάλιος Μαζαρέν. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ανήλικου μονάρχη η εξέγερση της Σφενδόνης έθεσε σε δοκιμασία τη μοναρχική εξουσία, αλλά τελικά είναι οι μοναρχικοί νίκησαν εκείνη τη διαμάχη. Με τη Συνθήκη των Πυρηναίων του 1659, η Γαλλία έθεσε ένα τέλος στη διαμάχη της με την Ισπανία και αναδείχθηκε μια από τις ισχυρότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ο 17ος αιώνας αποτεέλεσε το αποκορύφωμα της γαλλικής πολιτικής υπεροχής, κάτι που απέφερε την ονομασία Grand Siècle (Μεγάλος Αιώνας). Το 1661, μετά τον θάνατο του Μαζαρέν, ο Λουδοβίκος ΙΔ' ξεκίνησε την προσωπική του βασιλεία και κατέστησε τη γαλλική βασιλεία υπόδειγμα απόλυτης μοναρχίας. Ο Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ συνεισέφερε στην οικονομική αναγέννηση του βασιλείου. Ο βασιλιάς είχε υπό στενό έλεγχο την αριστοκρατία και ήταν ο απόλυτος άρχοντας του βασιλείου, συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό του όλες τις εξουσίες. Η κεντρική κυβέρνηση διαμοιράσθηκε ανάμεσα στο Conseil du Roi, τον Καγκελάριο της Γαλλίας και τέσσερις κρατικούς γραμματείς. Η Εθνοσυνέλευση δεν συγκλήθηκε ξανά και από το 1673, τα κοινοβούλια περιορίσθηκαν στην καταγραφή των βασιλικών διαταγμάτων. Το 1667 η αστυνομία αναδιοργανώθηκε υπό την εξουσία ενός υπολοχαγού της αστυνομίας. Ο απολυταρχισμός αφορούσε ταυτόχρονα και την Εκκλησία και η ανακοίνωση των Τεσσάρων Άρθρων αποτελεί μια επίσημη χάρτα του Γαλλικανισμού. Η ανοικοδόμηση του παλατιού των Βερσαλλιών το οποίο έγινε μόνιμη έδρα του βασιλιά και της αυλής από το 1682, αποτέλεσε το συμβολικό απόγειο του προσωπικού κύρους του Λουδοβίκου ΙΔ'.
Η εξωτερική πολιτική παρέμεινε το πεδίο που ανήκε αποκλειστικά στον ίδιο τον βασιλιά και οδήγησε τη Γαλλία σε μια διαδικασία δαπανηρών πολέμων, αλλά πρωτίστως νικηφόρων που έδωσαν τη δυνατότητα της αύξησης των εδαφών του βασιλείου. Ο Γαλλοολλανδικός Πόλεμος (1672-1678) απέφερε στη Γαλλία τη Φρανς-Κοντέ μέσω της Συνθήκης του Ναϊμέγκεν. Η ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης το 1685 επιδείνωσε ακόμη περισσότερο, ενδιάμεσα, τις σχέσεις της Γαλλίας με τα γερμανικά κράτη, οδηγώντας ταυτόχρονα στην εξορία αρκετούς Ουγενότους. Ο Πόλεμος της Ένωσης του Άουγκσμπουργκ (1688-1697) έδωσε τη δυνατότητα στη Γαλλία μέσω της συνθήκης του Ράισβαϊκ να προσαρτήσει το Σάαρ και τα τέσσερα πέμπτα της Αλσατίας.
thumb|Ο [[Λουδοβίκος ΙΕ' της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΕ']]
Ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1701-1714) παρότι ήταν δαπανηρός, έθεσε τελικά ένα τέρμα στην πολιτική της γαλλικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Αν και ένας από τους εγγονούς του Λουδοβίκου ΙΔ' αναγνωρίσθηκε τελικά ως βασιλιάς της Ισπανίας υπό το όνομα Φίλιππος Ε', η Συνθήκη της Ουτρέχτης του επέβαλει να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του επί του γαλλικού θρόνου. Παράλληλα, μέσα σε λίγα χρόνια η βασιλική οικογένεια, εντός της οποίας η διαδοχή φάνταζε σίγουρη, αποδεκατίσθηκε. Ο Μεγάλος Δελφίνος, γιος του Λουδοβίκου ΙΔ', πέθανε το 1711, ακολουθούμενος το 1712 και το 1714 από τους γιους του, τον δούκα της Βουργουνδίας και τον δούκα του Μπερρύ.
Με τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΔ', τον διαδέχθηκε ο δισέγγονός του Λουδοβίκος ΙΕ' σε ηλικία πέντε ετών. Στη διάρκεια της επανομαζόμενης περιόδου της Αντιβασιλείας, υπό την εξουσία του δούκα Φίλιππου της Ορλεάνης, η Γαλλία βίωσε μια χαλάρωση της πολιτικής της, αλλά και μια σοβαρή οικονομική κρίση με την κατάρρευση του συστήματος του Λω. Η κρίση υπό το καθεστώς της αντιβασιλείας ήταν επίσης διπλωματική, εφόσον η Γαλλία βρέθηκε απομονωμένη στην Ευρώπη απέναντι στις ναυτιλιακές μεγάλες δυνάμεις, και τη διαμάχη μεταξύ Βουρβόνων και Αψβούργων, ενώ η εξαθλίωση ενός μέρους του αγροτικού πληθυσμού και οι ταραχές με τους Ουγενότων συνέβαλαν στο κοινωνικό και πνευματικό πεδίο των δυσκολιών της χώρας.
Μετά τον θάνατο του καρδινάλιου του Φλερύ ο Λουδοβίκος ΙΕ' επιθύμησε να κυβερνήσει ο ίδιος, αλλά σύντομα κουράσθηκε και εγκατέλειψε τη διαχείριση της εξουσίας στις αντιμαχόμενες πλευρές. Το βασιλικό κύρος κλονίσθηκε, αλλά η βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ' είναι εξίσου γνωστή για την ενίσχυση της βασιλικής και της περιφερειακής διοίκησης, και έναν εξωραϊσμό των πόλεων μέσω μιας πολιτικής μεγάλων έργων. Τα θεσμικά όργανα του βασιλείου παρέμειναν παρόλα αυτά πίσω σε σχέση με την οικονομική πραγματικότητα, και η κοινωνία διακατεχόταν από εντάσεις που οφείλονταν στην αντιπαλότητα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Οι ιδέες του Διαφωτισμού οδήγησαν στη δυσφήμιση παραδοσιακών θεσμικών οργάνων και της βασιλικής εξουσίας. Με τον Επταετή Πόλεμο η Γαλλία έχασε με τη συνθήκη του Παρισιού, τα έσοδα ενός μεγάλου τμήματος των πρώτων γαλλικών αποικιακών εδαφών, εφόσον η Νέα Γαλλία κυρίως διαμελίσθηκε ανάμεσα στο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και στο Βασίλειο της Ισπανίας.
Το τέλος της μοναρχίας
thumb|left|Ο [[Λουδοβίκος ΙΣΤ' της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΣΤ']] Όταν ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' διαδέχθηκε το 1774 τον παππού του Λουδοβίκο ΙΕ', κληρονόμησε μια χώρα πολιτικά ισχυρή αλλά χρήζουσαι βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής μεταρρύθμισης. Η συμμετοχή της Γαλλίας στον πόλεμο της αμερικάνικης ανεξαρτησίας, που αποδείχθηκε ιδιαίτερα δαπανηρός, κατέρριψε τις προσπάθειες που είχαν ξεκινήσει από τον Τυργκό κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ'. Το κράτος, το οποίο φαινόταν να έχει παραλύσει από τη σκλήρυνση των θεσμικών του οργάνων, δεν κατόρθωσε να επιλύσει την πολιτική, διοικητική και οικονομική κρίση. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' συγκάλεσε τα κοινοβούλια, τα οποία όμως τάχθηκαν με το μέρος των συντηρητικών.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1780 η χώρα βρισκόταν στα όρια της χρεοκοπίας. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' συγκάλεσε τότε τη Συνέλευση των Τάξεων η οποία άρχισε τις εργασίες της στις 5 Μαΐου 1789 στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Αλλά ο έλεγχος της κατάστασης ξέφυγε ταχύτατα από τον βασιλιά και στις: στις 17 Ιουνίου η τρίτη τάξη αυτοανακηρύχθηκε Εθνική Συνέλευση, δηλώνοντας ότι εκπροσωπεί το 98% των Γάλλων. Η κατάληψη της Βαστίλλης στις 14 Ιουλίου 1789 θεωρείται ως το πραγματικό σημείο εκκίνησης της Γαλλικής Επανάστασης. Σύντομα, έχοντας ξεπεραστεί από τα μέτρα της Εθνικής Συνέλευσης, ο βασιλιάς εξέτασε το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την χώρα αλλά αναγνωρίσθηκε και επέστρεψε αναγκαστικά στο Παρίσι. Το επεισόδιο αυτό έγινε γνωστό ως φυγή στη Βαρέν και κατέστρεψε την εναπομείνασα δημοφιλία του θεσμού. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1791 υιοθετήθηκε το πρώτο Σύνταγμα της Γαλλίας το οποίο έθεσε τέλος στη μοναρχία ελέω Θεού. Το καθεστώς της συνταγματικής μοναρχίας την αντικατέστησε αλλά διάρκεσε λιγότερο από έναν χρόνο και η κατάληψη των Ανακτόρων του Κεραμεικού τον Αύγουστο του 1792 κατέλυσε οριστικά τη μοναρχία, η οποία καταργήθηκε επίσημα στις 21 Σεπτεμβρίου. Αφότου δικάσθηκε με την κατηγορία της προδοσίας σε βάρος της πατρίδας, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' εκτελάσθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1793.
Μετά το τέλος της περιόδου της επανάστασης και της Πρώτης Αυτοκρατορίας η Γαλλία απέκτησε πάλι το 1814 το επίσημο όνομα Βασίλειο της Γαλλίας κατά την παλινόρθωση του Οίκου των Βουρβόνων, αλλά υπό καθεστώς Συνταγματικής Μοναρχίας. Μετά από τις Τρεις Ένδοξες του 1830 η Γαλλία επέστρεψε και πάλι στο καθεστώς της μοναρχίας υπό τη μορφή της Ιουλιανής μοναρχίας. Σε αυτό το καθεστώς το θρόνο κατείχε ο Οίκος της Ορλεάνης και ο Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Γάλλων (1830-1848).
Το κύρος του βασιλείου των Φράγκων και μετέπειτα της Γαλλίας
Από την ίδρυση του βασιλείου των Φράγκων, αυτό απολάμβανε μεγάλου κύρους, κυρίως από τον Πάπα. Οι Φράγκοι και στη συνέχεια οι Γάλλοι υπήρξαν ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην αναγνώριση από τους Πάπες του κύρους των βασιλέων τους και των βασιλείων τους.
Το κύρος του βασιλείου των Φράγκων ήταν αναγνωρισμένο ακόμη και από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Ανατολής (ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία). Έτσι, ο Κωνσταντίνος Η' ο Πορφυρογέννητος αναφέρει πως ένα διάταγμα που είχε συνταχθεί στον καθεδρικό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη και που αποδιδόταν στον Κωνσταντίνο Α' όριζε πως "ένας Ρωμαίος Αυτοκράτορας απαγορευόταν δια παντός να ενωθεί με τα δεσμά του γάμου με μια γυναίκα που δεν ήταν Ρωμαία, με μοναδική εξαίρεση τους Φράγκους..." Αυτό το κύρος των Φράγκων πιθανώς να προερχόταν από τις μεγάλες καριέρες που έκαναν στον ρωμαϊκό κόσμο αρκετοί Φράγκοι αρχηγοί και τις συγγένειες που αναπτύχθηκαν ανάμεσα σε Φράγκους και Ρωμαίους, κυρίως με τον γάμο το 395 του αυτοκράτορα Αρκαδίου με την Ευδοξία, κόρη του Φράγκου πρίγκηπα Μπότο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας  Γαλλια
Σκάλα Λήμνου
thumb|right|200px|Πύργος από το οχυρό της Σκάλας Η Σκάλα ήταν μεσαιωνικό οχυρό της Λήμνου και βρισκόταν στη ΝΑ χερσόνησο του νησιού.
Θέση
Επίσης, υπάρχουν ερείπια διαφόρων κτισμάτων, ενώ μαρμάρινα μέλη (βημόθυρα, κίονες) βρίσκονται είτε σκορπισμένα ένα γύρω είτε ενσωματωμένα σε δυο κοντινά εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του ερειπωμένου Αγίου Δημητρίου.
Ιστορικά στοιχεία
Η Σκάλα και ο πύργος της αναφέρονται από το 1362, όταν ο Μιχαήλ Γεράκης δώρισε το εκεί ιδιόκτητο μονύδριο του Ιωάννη Πρόδρομου και Βαπτιστή στη Μονή Κουτλουμουσίου:
«...μετά του πλησίον αυτού οικήματος και του σύνεγγυς του πύργου ετέρου οικήματος του εις αποθήκην χρησιμεύοντος.»
Πιθανότατα το οχυρό είχε φτιαχτεί από τους Ενετούς την περίοδο 1207-14, όταν κτίστηκαν ή επισκευάστηκαν τα οχυρά του νησιού. Ο Buondelmonti (1418) σημειώνει το κάστρο στο χάρτη του, χωρίς να το ονομάζει. Το 1470 ήταν το μόνο κάστρο της Λήμνου, εκτός από εκείνο της Μύρινας, που άντεξε την επίθεση του στόλου του Μαχμούτ πασά, τον οποίο αποτελούσαν 300 πλοία και 70.000 άνδρες.
Όλοι σχεδόν οι περιηγητές και χαρτογράφοι σημειώνουν τη Σκάλα ως το σπουδαιότερο οχυρό και λιμάνι στις ανατολικές ακτές της Λήμνου. Ο Piri Reis (1521) αναφέρει μόνο «τα αβαθή νερά γνωστά ως Iskele» και τα σημειώνει στο χάρτη του ως «Σκάλα-σιγλαρί: αβαθή της Σκάλας».
Ως κάστρο τη σημειώνουν οι: Bordone (1528, La Schala), Rosaccio (1598, La Schala), Μάρκο Μποσκίνι (1658, La Stala), Φραντσέσκο Πιαντσένζα (1680-85, La Scala), ανώνυμος (1685, La Scala), Όλφερτ Ντάπερ (1688, La Scala) και Βιντσέντζο Κορονέλλι (1696, La Scala). Το 18ο αιώνα δεν αναφέρεται καθόλου.
ΕΡΤ Κέρκυρας
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Κέρκυρας (ΕΡΤ Κέρκυρας) είναι ένας από τους τοπικούς σταθμούς της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 28 Μαρτίου του 1957.
Σκάλα Λήμνου
Ιστορικά στοιχεία
Το 1785 στο χάρτη του Choiseul-Gouffier σημειώνεται ένα ερειπωμένο χωριό (Village ruines) στη θέση της Σκάλας-Γούδηλα, ενώ το 1858 ο Conze βρήκε τους δυο πύργους ερειπωμένους και στο χάρτη του σημειώνει Pirgi, κάτι που σημαίνει ότι το οχυρό είχε από καιρό εγκαταλειφθεί.
ΕΡΤ Κέρκυρας
Το πρόγραμμά της είναι ενημερωτικό και μουσικό, καλύπτοντας με τοπική παραγωγή 10 με 12 ώρες ημερησίως. Κάθε βράδυ από τις 9 έως τις 6 τα ξημερώματα, αναμεταδίδεται το ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Kosmos (λόγω της έλλειψης πομπού του συγκεκριμένου προγράμματος στην Κέρκυρα). Μεταδίδονται επίσης τα σύντομα δελτία ειδήσεων του Πρώτου Προγράμματος εμβόλιμα των τοπικών εκπομπών, καθώς και η κεντρική ραδιοεφημερίδα του Πρώτου Προγράμματος καθημερινά στις 14:00, αλλά και η βραδινή ράδιοεφημερίδα στις 20:00. Εκπέμπει από την Κέρκυρα και καλύπτει όλο τον νομό Κέρκυρας.
Σκάλα Λήμνου
Χωριά της Σκάλας
Με το όνομα αυτό αποκαλούνταν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα τα χωριά της ΝΑ Λήμνου που βρίσκονταν γύρω από το ομώνυμο οχυρό: Σκανδάλη, Φισίνη και Αγία Σοφία. Αλλά παλαιότερα στην κατηγορία αυτή ανήκαν κι άλλοι μικρότεροι οικισμοί, που σήμερα είναι ερειπωμένοι, όπως του Γούδηλα, ο Αγιομάρνος, ο Παρθενόμτος κλπ.
Γούδηλα
Δίπλα στη Σκάλα υπήρχε ο οικισμός του Γούδηλα, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων βόρεια του σημερινού χωριού της Φισίνης. Σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας αναφέρεται ότι το 1355 διατηρούσε ιδιοκτησίες στου Γούδηλα το μονύδριο της Παναγίας Σεργουνιώτισσας. Ως Tilo τον σημειώνουν οι Piacenza (1680-85) και Βιντσέντζο Κορονέλλι (1696). Έκτοτε δεν αναφέρεται.
ΕΡΤ Κέρκυρας
Ιστορικό
Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στις 28 Μαρτίου 1957 και ο πρώτος εκφωνητής του ήταν ο Γιώργος Κάρτερ, ο οποίος καταγόταν από την Κέρκυρα. Επίσης, ο Κάρτερ οργάνωσε και το Γραφείο Προγράμματος. Το κτίριο του σταθμού ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1953 και τα εγκαίνια έγιναν στις 28 Μαρτίου του 1957.
Σκάλα Λήμνου
Γούδηλα
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση οι κάτοικοί του μετοίκησαν στη Φισίνη για να γλιτώσουν από τους πειρατές. Πιθανότατα, αυτό συνέβη ταυτόχρονα με την εγκατάλειψη του κοντινού οχυρού της Σκάλας -που ως τότε πρόσφερε προστασία από τις πειρατείες- κατά το 18ο αιώνα και πριν το 1785. Αντίστοιχη μετακίνηση κατοίκων σε ασφαλέστερη θέση συνέβη και στη γειτονική Αγία Σοφία, στα τέλη του 18ου αιώνα. Ερείπια οικιών, πηγαδιών, νεκροταφείου και ανεμόμυλων διακρίνονται ως σήμερα.
ΕΡΤ Κέρκυρας
Ιστορικό
Ο πομπός FM του σταθμού έχει ισχύ 10 KW και εκπέμπει στη συχνότητα των 99.3 MHz, και ο πομπός των μεσαίων (ΑΜ) έχει ισχύ 100 KW και εκπέμπει στη συχνότητα των 1008 KHz. Ο πομπός των μεσαίων καλύπτει τη Δυτική, την Κεντρική και νότια Ελλάδα, τα βόρεια παράλια της Αφρικής και κομμάτι της βόρειας Ελλάδας. Επίσημες αναφορές λήψης από ραδιοερασιτέχνες έχουν σταλεί από περιοχές όπως ο Περσικός Κόλπος, η Ολλανδία κ.ά.
Σκάλα Λήμνου
Αγιομάρνος
Λίγες εκατοντάδες μέτρα βορείως του οχυρού της Σκάλας υπάρχουν τα ερείπια του Αγιομάρνου, στα ανατολικά του χωριού Αγία Σοφία. Είναι κοντά στην ακτή κι εκτός από ερείπια κατοικιών διακρίνεται και το χάλασμα μιας εκκλησίας. Πρόκειται για το μεσαιωνικό οικισμό Άγιο Μαρίνο, του οποίου ο ναός αναφέρεται το 1355 σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας.
ΕΡΤ Κέρκυρας
Ιστορικό
Ο σταθμός του Δικτύου Ιονίων Νήσων της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, κατά τη μακρά πορεία λειτουργίας του, κάλυψε τις δραστηριότητες του νομού Κέρκυρας, των γειτονικών νησιών και της δυτικής Ηπείρου, ενώ από τον Ιούλιο του 1998, που δημιουργήθηκαν τα δίκτυα των περιφερειακών σταθμών, καλύπτει σε συνεργασία με τον «αδελφό» σταθμό της Ζακύνθου, την ευρύτερη περιοχή των Ιονίων Νήσων.
Σκάλα Λήμνου
Πηγές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της Λήμνου
ΕΡΤ Κέρκυρας
Ιστορικό
Από τις 11 Ιουνίου του 2013, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ ο ραδιοφωνικός σταθμός τερμάτισε τη λειτουργία του. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΑ Κέρκυρας αποφάσισαν, να συνεχίσουν να εκπέμπουν το πρόγραμμά τους έχοντας τον έλεγχο του ιστορικού κτιρίου.
Σήμερα
Στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Κέρκυρας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Κέρκυρας.
Ο σταθμός λειτουργεί πλέον ως ενιαία δομή της ΕΡΤ στην Κέρκυρα, διαθέτοντας ένα κεντρικό στούντιο on air και ηχογραφήσεων, δεύτερο ραδιοφωνικό στούντιο ηχογραφήσεων και παραγωγής, τηλεοπτικό στούντιο για τις ανάγκες συνδέσεων με τα κεντρικά τηλεοπτικά προγράμματα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ηλεκτρονικό εργαστήριο, εργαστήριο κατασκευών και χώρο δισκοθήκης και οπτικοακουστικού αρχείου στο οποίο φυλάσσονται, μεταξύ άλλων, εκατοντάδες μαγνητοταινίες με ηχητικά ντοκουμέντα από τις αρχές της δεκαετίας του '60.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Γραμμική ακουστική θεωρία
Η γραμμική ακουστική θεωρία αφορά στη μαθηματική περιγραφή και μελέτη των ηχητικών κυμάτων, με βάση τη γραμμική κυματική εξίσωση.
Η γραμμική κυματική εξίσωση πηγάζει από τη δυναμική των ρευστών και συγκεκριμένα από την εξίσωση της κίνησης (διατήρηση της ορμής) και την εξίσωση της συνέχειας (διατήρησης της μάζας), με κάποιες απλοποιήσεις (ακουστικά σήματα μικρού πλάτους ταλαντώσεων, υλικά μέσα διάδοσης με σταθερή πυκνότητα ηρεμίας και μηδενικές απώλειες).
Η τρισδιάστατη γραμμική κυματική εξίσωση αποδεικνύεται ότι είναι (Feynman ):
όπου \nabla ^2 ο τελεστής Laplace, p είναι η ακουστική πίεση και c είναι η ταχύτητα του ήχου.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακουστική
Χοάν Άνχελ Ρομάν
Ο Ζοάν Άνχελ Ρομάν Ογιέ (Joan Ángel Román Ollè, γενν. 18 Μαΐου 1993) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος μέσος για τον Παναιτωλικό.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Γεννημένος στο Ρέους της Ταραγόνα στην Καταλονία, ο Ρομάν ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική Μπαρί Σάντες Κρέους, πριν από την ένταξή του στις ακαδημίες νέων της Εσπανιόλ στην ηλικία των 10 ετών. Έξι χρόνια αργότερα υπέγραψε με τη Μάντσεστερ Σίτι, παίζοντας αποκλειστικά με την δεύτερη ομάδα κατά τη διάρκεια της θητείας του και κλήθηκε μία φορά στην πρώτη ομάδα, σε μία νίκη με 3-2 επί της Σπόρτινγκ Λισαβόνας για το Γιουρόπα Λιγκ εκείνης της σεζόν, όπου παρέμεινε αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός.
Μπαρτσελόνα B
Στις 27 Ιουνίου 2012, ο Ρομάν επέστρεψε στην πατρίδα του, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο με τη Μπαρτσελόνα Β. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 8 Σεπτεμβρίου, αντικαθιστώντας τον Σέρχιο Αραούχο για τα τελευταία 24 λεπτά της εκτός έδρας νίκης με 1-0 επί της Γουαδαλαχάρα για τη Σεγούντα Ντιβισιόν. Στον επόμενο αγώνα του, στις 13 Οκτωβρίου και πάλι από τον πάγκο, σημείωσε το πρώτο του γκολ για να κλείσει το σκορ στη νίκη με 3-0 εναντίον της Σπόρτινγκ Χιχόν στο Μίνι Εστάντι. Συνολικά, είχε 22 συμμετοχές κατά την πρώτη του σεζόν. Στις 13 Ιανουαρίου 2013, σκόραρε ύστερα από ένα λεπτό από την είσοδο του στον αγώνα στη νίκη με 4-2 επί της Χερέθ.
Στις 31 Ιανουαρίου 2014, ύστερα από το σκοράρισμα ακόμα δύο γκολ σε 16 αγώνες της δεύτερης κατηγορίας κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013-14, ο Ρομάν δανείστηκε στη Βιγιαρεάλ της Πριμέρα Ντιβισιόν, για το υπόλοιπο της σεζόν. Οκτώ ημέρες αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, παίζοντας στα τελευταία 28 λεπτά στη θέση του Μόι Γκόμεθ, στην εκτός έδρας ήττα με 4-2 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης. Η επόμενη μοναδική του συμμετοχή ήταν στις 5 Απριλίου, όπου ξεκίνησε βασικός στην ήττα με 0-1 εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης.
Ο Ρομάν επέστρεψε στη μητρική του ομάδα για τη σεζόν 2014-15, παίζοντας σε 32 αγώνες καθ 'οδόν προς έναν τελικό υποβιβασμό. Συνολικά, σημείωσε πέντε γκολ κατά τη διάρκεια της πορείας του, μεταξύ των οποίων δύο στις 23 Μαΐου, σε μία ήττα με 2-4 εναντίον της Λας Πάλμας, όπου αγωνίστηκε μόνο 22 λεπτά.
Μπράγκα
Μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τη Μπαρτσελόνα Β, ο Ρομάν εντάχθηκε στη Μπράγκα, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο στις 28 Ιουνίου 2015. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα την πρώτη αγωνιστική της σεζόν, σημειώνοντας το νικητήριο γκολ στην εντός έδρας νίκη με 2-1 επί της Νασιονάλ, επτά λεπτά μετά την είσοδο του στον αγώνα.
Αφού αγωνίστηκε μόνο σε έξι αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις, ο Ρομάν δανείστηκε στη Νασιονάλ μέχρι το τέλος της σεζόν, στις 18 Ιανουαρίου 2016. Τον Αύγουστο, μετακόμισε με μονοετές δανεισμό στη Σλασκ Βρότσλαβ της Εκστρακλάσα.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Ο Ρομάν αποχώρησε από τη Μπράγκα τον Ιανουάριο του 2018 και εντάχθηκε στην ΑΕΛ Λεμεσού μέχρι το τέλος της σεζόν της Α' κατηγορίας Κύπρου. Σε κάτι περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στην Πολωνία και υπέγραψε με τη Μιέντζ Λεγκνίτσα. Το συμβόλαιο του τερματίστηκε μετά τον υποβιβασμό της ομάδας και ακολούθως υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Παναιτωλικό της Σούπερ Λιγκ τον Ιούλιο του 2019.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ρομάν έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική Ισπανίας U16 (3 συμ., 2 γκολ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλασκ Βρότσλαβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μιέντζ Λεγκνίτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Άγιος Νικόλαος (συνοικία Λακατάμιας)
Ο Άγιος Νικόλαος είναι συνοικία του Δήμου Λακατάμιας. Γεωγραφικά αντιστοιχεί περίπου με την Πάνω Λακατάμια, ένα από τους τρεις αγροτικούς οικισμούς στους οποίους διαιρείτο η Λακατάμια τα παλιά χρόνια.
Τοποθεσία
Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Αγία Παρασκευή, στα νότια με το Τσέρι, στα δυτικά με την Κάτω Δευτερά και στα βορειοδυτικά με τον Συνοικισμό Ανθούπολης και τη συνοικία Αρχάγγελος-Ανθούπολη.
Ιεροί ναοί
Ο ιερός ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, από τον οποίο προέρχεται και η ονομασία της συνοικίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λακατάμιας
Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα
H Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Αγγλικά: Sumbawanga Urban District, Σουαχίλι: Wilaya Sumbawanga Mjini), είναι μία από τις τέσσερις περιοχές στην Περιφέρεια Ρούκουα (Rukwa Region) της Τανζανίας.
Συνορεύει στα βόρεια με τη Λίμνη Ρούκουα (Lake Rukwa), ανατολικά με την Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region), νότια με την Αγροτική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Rural District) και δυτικά με την Περιοχή Νκάσι (Nkasi District).
Η επαρχιακή (και περιφερειακή) πρωτεύουσα, είναι στην πόλη Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga).
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή της Τανζανίας, κατά το 2002 ο πληθυσμός Αστική Επαρχία Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Urban District) ήταν 147.483 άτομα.
Τμήματα
Η Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Urban District), διαιρείται διοικητικά σε δεκαπέντε Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ρούκουα
Εθνική Σερβίας και Μαυροβουνίου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου εκπροσωπούσε τη Σερβία και Μαυροβούνιο στις διεθνείς διοργανώσεις. Τελούσε υπό τη διοίκηση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Σερβίας και Μαυροβούνιου.
Το 2006, το Μαυροβούνιο απέκτησε την ανεξαρτησία του από τη Σερβία, με αποτέλεμσα η ποδοσφαιρική ομάδα να μετονομαστεί σε εθνική Σερβίας στις 28 Ιουνίου του 2006, με την παράλληλη δημιουργίας της εθνικής Μαυροβουνίου που δημιουργήθηκε για να εκπροσωπεί το Μαυροβούνιο.
Η εθνική Σερβίας κληρονόμησε τη θέση της εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου στη FIFA και στην UEFA και η Εθνική Μαυροβουνίου έκανε αίτηση ώστε να καταστεί ξεχωριστό μέλος στις δύο ομοσπονδίες. Η FIFA θεωρούσε την Εθνική Σερβίας και Μαυροβουνίου σαν τη διάδοχο της εθνικής Γιουγκοσλαβίας.
Μετάλλιο για την διάκριση στην άμυνα των συνόρων της ΕΣΣΔ
Το Μετάλλιο για την διάκριση στην άμυνα των συνόρων της ΕΣΣΔ (ρωσ. Медаль «За отличие в охране государственной границы СССР») ήταν βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1950, με διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Απονομή
Το μετάλλιο απονεμόταν σε στρατιώτες του MVD, του MGB και του KGB, καθώς και σε άμαχο πληθυσμό. Το μετάλλιο απονεμόταν για:
Συνολικά είχαν γίνει 67.520 απονομές του Μεταλλίου για την διάκριση στην άμυνα των συνόρων της ΕΣΣΔ.
Διακριση στην αμυνα των συνορων της ΕΣΣΔ
Άρχερμος
Ο Άρχερμος υπήρξε αρχαίος Έλληνας γλύπτης, από το νησί της Χίου που δραστηριοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Είναι ένας από τους λίγους γλύπτες της αρχαϊκής περιόδου για τον οποίο υπήρξαν αναφορές σε λογοτεχνικές πηγές και επιγραφές.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χίο και ήταν εγγονός του Μέλαντα και γιος του Μικκιάδη, αμφότεροι γλύπτες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ότι έργα του Άρχερμου βρίσκονταν στη Δήλο. Από σχολιαστή της κωμωδίας Όρνιθες του Αριστοφάνη πληροφορούμαστε ότι πρώτος αυτός παράστησε τη Νίκη με φτερά. Το όνομά του μνημονεύεται σε επιγραφή σε βάση αγάλματος που βρέθηκε στη Δήλο και κοντά σε γλυπτό μιας φτερωτής Νίκης που σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Επίσης μνημονεύεται σε επιγραφή που βρέθηκε στην Ακρόπολη, ώστε ο Άρχερμος ή εργάζονταν εκεί, ή κατασκεύαζε τα αγάλματά του στη Χίο και τα έστελνε στην Ακρόπολη.
Γιοί του ήταν ο Βούπαλος και ο Άθηνις, όπως μας αναφέρει ο Πλίνιος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Γεννημένη Χθες
Η ταινία Γεννημένη Χθες (Αγγλ. Born Yesterday) είναι κωμωδία παραγωγής 1950, σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Τζούντι Χόλιντεϊ, ο Γουίλιαμ Χόλντεν και ο Μπρόντερικ Κρόφορντ. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό του Γκάρσον Κέινιν το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Άλμπερτ Μανχάιμερ σε συνεργασία με τον ίδιο τον Κέινιν.
Το 2012 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Πληροφορίες παραγωγής
Ο ρόλος της Έμμα Μπίλι Ντόουν προοριζόταν αρχικά για τη Ρίτα Χέιγουορθ, αλλά η ηθοποιός είχε αποφασίσει να αφήσει το Χόλιγουντ μετά το γάμο της με τον πρίγκιπα Άλι Χαν το 1949. Έτσι ο Χάρι Κον αναγκάστηκε να προσλάβει άλλη ηθοποιό για τον ρόλο. Μερικές από τις ηθοποιούς που θεώρησε ότι ήταν κατάλληλες για το ρόλο ήταν οι Σελέστ Χολμ, Πολέτ Γκοντάρντ, Άιντα Λουπίνο, Μαίρη ΜακΝτόναλντ και Έβελιν Κις. Ο Κον δεν ήθελε να προσλάβει την Τζούντι Χόλιντεϊ που είχε ερμηνεύσει το ρόλο στο Μπρόντγουεϊ 4 χρόνια πριν. Όταν όμως είδε την ερμηνεία της στην ταινία Από το Πλευρό του Αδάμ (Adam's Rib, 1949) άλλαξε γνώμη.
Ο Πωλ Λούκας που είχε ερμηνεύσει το ρόλο του Χάρι Μπροκ στο Μπρόντγουεϊ δε θέλησε να τον επαναλάβει στη μεγάλη οθόνη. Ο ρόλος στο τέλος δόθηκε στον Μπρόντερικ Κρόφορντ.
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια για πέντε βραβεία Όσκαρ και χάρισε στη Τζούντι Χόλιντεϊ το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Η Χόλιντεϊ κατάφερε να υπερισχύσει των συνυποψηφίων της Μπέτι Ντέιβις για την ταινία Όλα για την Εύα (All About Eve, 1950) και την Γκλόρια Σουάνσον για την ταινία Η Λεωφόρος της Δύσης (Sunset Boulevard, 1950). Η ηθοποιός βραβεύτηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε κωμωδία ή μιούζικαλ. Ενώ η ταινια ήταν επίσης υποψήφια για το Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 24η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών.
Επανεκτελέσεις
Η ταινία γυρίστηκε ξανά το 1993 με πρωταγωνιστές τη Μέλανι Γκρίφιθ, τον Ντον Τζόνσον και τον Τζον Γκούντμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ
Ροστόμ της Ιμερετίας
Ο Ροστόμ, როსტომი, (1791 – c. 1840) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonisvili) της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι.
Βιογραφία
Μερικές φορές ο Ροστόμ συγχέεται με τον συνονόματό του Ιμερέτιο πρίγκιπα (2ο εξάδελφο τού πατέρα του), ο οποίος ήταν φυσικός γιος του Δαβίδ Β΄ τού Ιμερέτι και πρόγονος της Ιμερετικής οικογένειας των Μπαγκρατιόν-Νταβύντοφ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Eλισάβετ Mχέιτζε (1794–1862) και είχε μαζί της 5 παιδιά.
Oι απόγονοι του Ροστόμ, σε αντίθεση με τους γόνους των βασιλικών Ιμερετίων, δεν αναγνωρίστηκαν σε πριγκιπικό βαθμό από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά την προσάρτηση τού Ιμερέτι το 1810. Αντίθετα, υποβιβάστηκαν στον βαθμό των άτιτλων ευγενών (aznauri) με το επώνυμο Μπαγκρατιόνι και αναφέρονται ως τέτοιοι στον κατάλογο των Ιμερετίων ευγενών, που επιβεβαίωσε ο τσάρος το 1850. Από το 2015, είναι οι μόνοι επιζώντες εξ αρρενογονίας γραμμής απόγονοι τού βασιλικού οίκου τού Ιμερέτι. Το οικογενειακό τους χωριό είναι το Γκβανκίτι, στο Ιμερέτι.
Υπάτιο όρος
Το Υπάτιο όρος (ή Ύπατο) είναι βουνό της Βοιωτίας, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού, ανατολικά της Θήβας. Είναι σχετικά χαμηλό βουνό με μέγιστο υψόμετρο 730 μέτρων. Στα ανατολικά συνδέεται με το Μεσσάπιο όρος, ενώ στις υπόλοιπες κατευθύνσεις περιβάλλεται από τον κάμπο της Θήβας. Λίγο βορειότερα του σχηματίζεται η λίμνη Υλίκη. Στις πλαγιές του βρίσκεται το χωριό Ύπατο και η Μονή Σαγματά. Σύμφωνα με τον Παυσανία εκεί ήταν χτισμένος ο ναός αφιερωμένος στον Ύπατο Δία. Στην θέση του είναι χτισμένη σήμερα η μονή Σαγματά. Στο βουνό αυτό βρισκόταν επίσης η αρχαία πόλη Γλίσαντας, που αναφέρεται και από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών.