cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπετίνο Ρικάζολι
Βιογραφία
Η ιδιωτική του ζωή και η δημόσια καριέρα του σημαδεύτηκαν από μέγιστη ακεραιότητα και από μια άκαμπτη λιτότητα, που του χάρισαν το προσωνύμιο του «Σιδηρού Βαρόνου». Παρά την αποτυχία του εκκλησιαστικού του σχεδίου, θεωρείται μία από τις πιο αξιοσημείωτες φιγούρες της ιταλικής αναβίωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Εκπαίδευση
μικρογραφία|Στιγμιότυπο από διάλεξη στο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του [[Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών|ΕΚΠΑ.]] Η εκπαίδευση με την ευρεία έννοια περιλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες που έχουν σκοπό την επίδραση με συγκεκριμένο τρόπο στη σκέψη, στο χαρακτήρα και στη σωματική αγωγή του ατόμου. Από τεχνικής πλευράς, με τη διαδικασία της εκπαίδευσης αποκτώνται συγκεκριμένες γνώσεις, αναπτύσσονται δεξιότητες και ικανότητες και διαμορφώνονται αξίες (ηθική, ειλικρίνεια, ακεραιότητα χαρακτήρα, αίσθηση του δικαίου, αφοσίωση, επαγγελματισμός, υπευθυνότητα, κτλ). Η εκπαίδευση γίνεται με βάση συγκεκριμένες μεθόδους (θεωρητική διδασκαλία, επίδειξη, ανάθεση εργασιών, πρακτική εξάσκηση, κτλ), σε ένα ειδικά σχεδιασμένο πρόγραμμα, με συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους και είναι οριοθετημένη χρονικά. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα εκπαιδεύω που σημαίνει ανατρέφω από παιδική ηλικία, μορφώνω, διαπαιδαγωγώ.
Ορισμός
Κάποιοι άλλοι γνωστοί ορισμοί για την εκπαίδευση:
Σκοποί της εκπαίδευσης
Οι σκοποί της εκπαίδευσης διαφέρουν από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή. Η σύγχρονη εκπαίδευση δεν έχει ξεκαθαρισμένους σκοπούς λόγω της γρήγορης ανάπτυξης, παρ'όλα αυτά γίνονται γενικώς αποδεκτοί οι παρακάτω σκοποί:
Κατά D.J. O'Connor
Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι η παιδεία και η εκπαίδευση δεν είναι ταυτόσημοι όροι. Η εκπαίδευση είναι θεσμός της πολιτείας με συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους και περιεχόμενο και έχει καθορισμένη χρονική διάρκεια. Αντίθετα η παιδεία δεν περιορίζεται σε κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Επεκτείνεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ατόμου, αφού ποτέ δε σταματά να δέχεται επιδράσεις, ερεθίσματα από το περιβάλλον στο οποίο ζει. Η έννοια «παιδεία» είναι πλατύτερη από την έννοια «εκπαίδευση».
Εκπαιδευτική Αξιολόγηση
Ο ρόλος της αξιολόγησης στην εκπαίδευση: Για κάθε εκπαιδευτικό και κοινωνικό σύστημα, η αξιολόγηση ως θεσμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος τόσο της εκπαιδευτικής διαδικασίας όσο και της εκπαιδευτικής πολιτικής και έχει άμεση σχέση με την εκπαιδευτική πραγματικότητα της εκάστοτε κοινωνίας. Η έννοια της αξιολόγησης στην εκπαίδευση και η αντίστοιχη διαδικασία αναπτύχθηκαν και καθιερώθηκαν στις διάφορες χώρες σχεδόν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη των συστημάτων εκπαίδευσης. Η αξιολόγηση αποκαλείται "εκπαιδευτική αξιολόγηση" ή "αξιολόγηση στην εκπαίδευση", καθώς το κεντρικό σημείο αναφοράς της είναι η εκπαίδευση. Η αξιολόγηση στην αρχική της μορφή εμφανίστηκε σχεδόν αποκλειστικά μέσα στο σχολείο, με σκοπό την αξιολόγηση των μαθητών. Ο βασικός προβληματισμός των εκπαιδευτικών και γενικότερα όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία ήταν για πολλά χρόνια η ανάπτυξη αντικειμενικών μεθόδων που αφορούν στη διαπίστωση και τη μέτρηση των γνώσεων που αποκτώνται στη σχολική μονάδα. Η εκπαιδευτική αξιολόγηση αποτελεί μία ευρεία έννοια και καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα διαδικασιών με κοινό χαρακτηριστικό τη διερεύνηση, αποτίμηση ή εκτίμηση και καταγραφή ποιοτικών ή ποσοτικών μεγεθών της εκπαίδευσης. Κατά συνέπεια, η αξιολόγηση είναι μια πολυδιάστατη και σύνθετη διαδικασία που αξιοποιεί διάφορα επιστημονικά πεδία. Τις τελευταίες δεκαετίες οι σύγχρονες τάσεις στην εκπαίδευση οδήγησαν στην εξέλιξη της εκπαιδευτικής αξιολόγησης, η οποία αποτελεί πλέον νέο και ξεχωριστό επιστημονικό πεδίο των επιστημών αγωγής. "Η αξιολόγηση της εκπαίδευσης πρέπει:
Αρχαία Ελλάδα
Στην αρχαία Αθήνα η εκπαίδευση ήταν ιδιωτική. Παιδαγωγοί και παιδοτρίβες δίδασκαν στα παιδιά γραφή, ανάγνωση, αριθμητική, μουσική και γυμναστική.
Δωδέκατος αιώνας
Ο όρος εκπαίδευση πρωτοεμφανίστηκε το 12ο αιώνα, γύρω στο 1200 μ.Χ., στη Β. Ιταλία, Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Τσεχία για την αναβάθμιση του εργατικού δυναμικού, μιας και έχουμε και τη βιομηχανική επανάσταση το 18ο αιώνα στην Αγγλία. Η παροχή δωρεάν στοιχειώδους εκπαίδευσης γινόταν από φιλανθρωπικές και θρησκευτικές οργανώσεις, των οποίων ο στόχος ήταν πρωταρχικά ηθικός και των οποίων η αντίληψη για το βαθμό μόρφωσης που ήταν αναγκαίος για τον σκοπό αυτόν, ήταν πολύ περιορισμένος. Σύμφωνα με τον Durkheim οι εκπαιδευτικοί μετασχηματισμοί είναι πάντα αποτέλεσμα και ένδειξη των κοινωνικών μετασχηματισμών και βάσει αυτών πρέπει να ερμηνεύονται. Με άλλα λόγια, η εκπαίδευση αλλάζει καθώς αλλάζει η κοινωνία.
Αναγέννηση και Διαφωτισμός
Διαφοροποιήσεις στη σημασία του όρου εμφανίστηκαν στην εποχή της Αναγέννησης και του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, όπου η μελέτη της κλασσικής γραμματείας αντικατέστησε την αυστηρή εκπαίδευση στη λογική που κατείχε κεντρική θέση στο σχολαστικισμό του Μεσαίωνα. Τώρα πια δινόταν έμφαση στην ελκυστικότητα της παρουσίασης, την κομψότητα της μορφής και το εκλεπτυσμένο και επεξεργασμένο ύφος και όχι στην ανάπτυξη της δύναμης της λογικής.
Εικοστός αιώνας
μικρογραφία|Μαθήτρια Δημοτικού Σχολείου με ποδιά του 1980 σε ξύλινο θρανίο του 1950, [[Πάτρα, Ελλάδα]] Δεν είναι δυνατόν να μη σημειώσει κανείς και δύο πολύ βασικούς σταθμούς στην ιστορία της εκπαίδευσης. Ο α’ που χρονολογείται στις αρχές του 20ού αιώνα και χαρακτηρίζει τη μετάβαση από το λεγόμενο «παλαιό» στο «νέο» σχολείο (σχολείο εργασίας) επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην εσωτερική μορφή και λειτουργία της εκπαίδευσης, δηλαδή στο περιεχόμενο και τη μεθόδευση της διδασκαλίας καθώς και στη σχέση εκπαιδευτικού και μαθητή. Ο β’ σταθμός καλύπτει την περίοδο μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπου μεταδίδεται το εκάστοτε ισχύον σύστημα γνώσεων και αξιών σε κάθε κοινωνική ομάδα, ασκείται κοινωνικός έλεγχος, ενώ το παιδαγωγικό έργο γίνεται πλέον επάγγελμα και διαμορφώνεται ένα πλέγμα προσδοκιών και νορμών για το φορέα του επαγγελματικού ρόλου.
Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να προσαρμοστεί στη σημερινή εποχή. Οι μαθητές βρίσκονται στο επίκεντρο όλων των εκπαιδευτικών εγχειρημάτων και πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για τον κόσμο, για τον διεθνή ανταγωνισμό και όχι για τον στενό ελληνικό χώρο. Βασικά στοιχεία που πρέπει να αποκτήσουν οι μαθητές μέσα από το σχολείο είναι η ικανότητα να σκέφτονται κριτικά, να συλλέγουν πληροφορίες από πολλαπλές πηγές, να αξιολογούν πηγές και να συνθέτουν. Η μάθηση επικεντρώνεται στο πώς να μαθαίνετε για έναν κόσμο που αλλάζει, όχι στην απομνημόνευση πληροφοριών. Ας μην χαθούμε στα ασήμαντα και ας χαθούν οι καλές προθέσεις στην πολυπλοκότητα. Με μια αμερικανική προσέγγιση που βασίζεται στην ουσία και τα αποτελέσματα, είναι απλή αλλά έχει και βάθος. Εμβαθύνουν στην ελληνική γλώσσα, την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και μια βαθιά αγάπη για τη χώρα μας θα τους συντροφεύει όταν φεύγουν στο εξωτερικό.
Στοιχεία της Ιστορίας της Εκπαίδευσης εκτίθενται σε σχετικά μουσεία όπως το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης στην Αθήνα και το Μουσείο Σχολικής Ζωής στα Χανιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20170616225631/http://www.helidoni.info/
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Αξιολόγηση
Άννα Τζιν Αίαρς
Η Άννα Τζιν Αίαρς (Anna Jean Ayres) (10 Ιανουαρίου 1920 – 16 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Αμερικανίδα Εργοθεραπεύτρια, εκπαιδευτική ψυχολόγος και υπερασπίστρια των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Έγινε γνωστή για τη δουλειά της στη θεωρία Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης (SIT).
Εκπαίδευση
Η Αίαρς γεννήθηκε το 1920 σε ένα αγρόκτημα στη Βισάλια της Καλιφόρνιας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, από δύο δασκάλους, τους Φλέτσερ και Λουίζ (Σταμ) Αίαρς. Μεγαλώνοντας, η Ayres φέρεται να είχε συμπτώματα παρόμοια με τις δυσλειτουργίες που αργότερα θα μελετούσε. Η Ayres πήρε το Bachelor of Arts στην Εργοθεραπεία το 1945, το Master οf Arts στην Εργοθεραπεία το 1954 και το Διδακτορικό της στην εκπαιδευτική ψυχολογία το 1961, όλα από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας (αγγλικά: University of Southern California, συντ. USC) στο Λος Άντζελες. Ξεκίνησε τη μετα-διδακτορική της εργασία στο Ινστιτούτο Ερευνών Εγκεφάλου του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες (UCLA) από το 1964 έως το 1966, υπό τον Δρ. Arthur Parmelee. Ήταν επίσης μέλος του διδακτικού προσωπικού των τμημάτων Εργοθεραπείας και Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας από το 1955 έως το 1984.
Η Ayres έγραψε δύο βιβλία και περισσότερα από τριάντα άρθρα σε περιοδικά. Το 1975 στάθμισε τις τυποποιημένες δοκιμές αρχικά γνωστές ως η Southern California Sensory Integration Tests και αργότερα την αναθεωρημένη έκδοση με την ονομασία Sensory Integration and Praxis Tests (SIPT) το 1989.
Το 1976 η Αίαρς ίδρυσε μια ιδιωτική παιδιατρική κλινική που ονομάστηκε Ayres Clinic στο Τόρανς της Καλιφόρνιας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου διεξήγαγε αξιολόγηση και παρέμβαση Εργοθεραπείας σε παιδιά και ενήλικες με ποικίλες διαταραχές, συμπεριλαμβανομένων των μαθησιακών δυσκολιών και του αυτισμού.
Δυσλειτουργία Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης
Ξεκινώντας με βάση της το έργο του Charles S. Sherrington και άλλων, άρχισε να αναπτύσσει τη θεωρία και τις συναφείς τεχνικές παρέμβασης της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης στη δεκαετία του 1950, εξετάζοντας τη σχέση μεταξύ εγκεφάλου και συμπεριφοράς. Από τη δεκαετία του 1960, η Δρ. Ayres αναγνώρισε και περιέγραψε "κρυφές αναπηρίες" ή "δυσλειτουργία στις διεργασίες αισθητηριακής ολοκλήρωσης" (Ayres, 1963, 1968), στην οποία αργότερα αναφέρεται ως δυσλειτουργία αισθητηριακής ολοκλήρωσης. Δημιούργησε τη θεωρία για να "εξηγήσει τη σχέση μεταξύ ελλειμμάτων στην ερμηνεία της αίσθηση από το σώμα και το περιβάλλον και τις δυσκολίες στην ακαδημαϊκή ή κινητική μάθηση." Μεταξύ 1968 και 1989, η Ayres χρησιμοποίησε δοκιμασίες λειτουργιών αισθητηριακής ολοκλήρωσης και πρακτικών λειτουργιών με παιδιά με και χωρίς μαθησιακές και αισθητικοκινητικές δυσκολίες. Αυτές οι δοκιμασίες είχαν αρχικά δημοσιευτεί ως "Southern California Sensory Integration Tests" (SCSIT; 1975) και αργότερα εκδόθηκε η αναθεώρησή τους με την ονομασία  "Sensory Integration and Praxis Tests (SIPT; 1989).  Είχε δημοσιεύσει πολυάριθμες αναλύσεις παραγόντων (factor analyses) ευρημάτων αξιολόγησης που της επέτρεψε να εντοπίσει μοτίβα δυσλειτουργίας αισθητηριακής ολοκλήρωσης,  τα οποία αργότερα επιβεβαιώθηκαν και από άλλους ερευνητές και να διευρύνθηκαν (π.χ. στο πλαίσιο της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας ).
Αισθητηριακή Ολοκλήρωση
"Η θεωρία Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης χρησιμοποιείται για να εξηγήσει γιατί τα άτομα συμπεριφέρονται με συγκεκριμένους τρόπους, να σχεδιάσει πλάνα παρέμβασης για τη βελτίωση ιδιαίτερων δυσκολιών, και να προβλέψει πώς η συμπεριφορά θα αλλάξει ως αποτέλεσμα της παρέμβασης" (σελ.  5). Η Δρ. Ayres όρισε την Αισθητηριακή Ολοκλήρωση ως την "οργάνωση των αισθήσεων προς χρήση. Οι αισθήσεις μας μας δίνουν πληροφορίες για τις φυσικές συνθήκες του σώματός μας και του περιβάλλοντος γύρω μας... Ο εγκέφαλος πρέπει να οργανώσει όλες μας τις αισθήσεις αν ένα άτομο είναι να μετακινηθεί και να μάθει και να συμπεριφέρεται με έναν παραγωγικό τρόπο" (σελ.  5).
Η Ayres δημοσίευσε το ορισμό της "αισθητηριακής ολοκλήρωσης" το 1972 ως την νευρολογική διαδικασία που οργανώνει την αίσθηση από το ίδιο το σώμα κάποιου και από το περιβάλλον και καθιστά ικανό το να χρησιμοποιήσει το σώμα αποτελεσματικά εντός του περιβάλλοντος (σελ.  11). Το 1979 η Δρ. Ayres δημοσίευσε το Sensory Integration and the Child, ένα βιβλίο για να "βοηθήσει τους γονείς να αναγνωρίσουν προβλήματα αισθητηριακής ολοκλήρωσης στο παιδί τους, να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν το παιδί τους"
Θεραπεία Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης
Ως μια προσέγγιση της παρέμβασης η θεραπεία Αισθητηριακής ολοκλήρωσης χρησιμοποιείται ως "ένα κλινικό πλαίσιο αναφοράς για την αξιολόγηση και τη θεραπεία ανθρώπων που έχουν λειτουργικές διαταραχές στην αισθητηριακή επεξεργασία" (σελ.  325). Η Ayres θεωρούσε την παρέμβαση αισθητηριακής ολοκλήρωσης "μια εξειδίκευση της Εργοθεραπείας" (Ayres 1979, σελ.  155). Έτσι, η αξιολόγηση και η παρέμβαση από την οπτική της αισθητηριακής ολοκλήρωσης  χρησιμοποιούνται πιο συχνά από ασκούντες την Εργοθεραπεία, κυρίως Εργοθεραπευτές, στη θεραπεία παιδιών με δυσκολίες στην εκτέλεση έργου και τη συμμετοχή σε έργο που σχετίζονται με την αισθητηριακή ολοκλήρωση ή την δυσλειτουργία αισθητηριακής επεξεργασίας.
Ανέπτυξε την προσέγγιση της παρέμβασης μέσα από εμπειρική έρευνα      Πολλοί επαγγελματίες υποστηρίζουν ότι η Δρ. Ayres δημιούργησε μία από τις πρώτες δομές για την τεκμηριωμένη πρακτική στην Εργοθεραπεία μέσα από την ανάπτυξη της θεωρίας της (Ayres, 1972), την ανάπτυξη του μοντέλου της (Ayres, 1979-2005), την ανάπτυξη της αξιολόγησής της (Ayres, 1989) και τις στρατηγικές παρέμβασης της (Ayres, 1972).
Μια πρόσφατη ανασκόπηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Θεραπεία Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης είναι "αναποτελεσματική και ότι το θεωρητικό υπόβαθρο και οι πρακτικές αξιολόγησης είναι μη έγκυρα." Επιπλέον, οι συγγραφείς προειδοποίησαν ότι οι τεχνικές της Θεραπείας Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης υπάρχουν "εκτός των ορίων της καθιερωμένης βασισμένης σε τεκμήρια πρακτικής" και ότι είναι "πολύ πιθανή η εσφαλμένη χρήση των περιορισμένων πόρων."
Η θεωρία και πρακτική της Αισθητηριακής ολοκλήρωσης έχει βρει αντίσταση εντός του επαγγέλματος της Εργοθεραπείας καθώς και άλλων κλάδων.
Βραβεία και αναγνώριση
Η Ayres έλαβε πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις από τον Αμερικανικό Σύλλογο Εργοθεραπείας (αγγλικά: American Occupational Therapy Association, συντ.: AOTA)--συμπεριλαμβανομένης της τιμητικής θέσης λέκτορα Eleanor Clark Slagle (αγγλικά: Eleanor Clark Slagle Lectureship), του Βραβείου Αξίας (αγγλικά: Award of Merit), και της ιδιότητας του τακτικού μέλους της Ακαδημία της Έρευνας του Αμερικανικού Συλλόγου Εργοθεραπείας (αγγλικά: AOTA Academy of Research). Έχει περιγραφεί από τους μαθητές και τους συναδέλφους της ως "μια πρωτοπόρος στην συναισθηματική νευροεπιστήμη (αγγλικά: affective neuroscience)" (Schneider, 2005), μια "αναπτυξιακή θεωρητικός" (Knox, 2005), "μία από τις αρχικές θεωρητικούς της αντιληπτικο-κινητικής" (Smith Roley, 2005), "μια πρωτοπόρος στην κατανόηση της αναπτυξιακής δυσπραξίας" (Cermak, 2005), και "μια έξυπνη παρατηρήτρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς και νευρολογικής ανάπτυξης" (Bauman, 2005).
Αφιερώθηκε στην προώθηση του ότι οι καθοδηγούμενες από την επιστήμη στρατηγικές παρέμβασης οδηγούν σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής για τα άτομα με αναπηρίες και τις οικογένειές τους. "Το έργο της σημείωσε σημαντική πρόοδο στην κατανόηση της κλινικής νευροεπιστήμης, της σημασίας της εμπειρίας στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, του ρόλου της απτικής αμυντικότητας και των διαταραχών αισθητηριακής ρύθμισης ως συντελεστές στις διαταραχές συμπεριφοράς, καθώς και του αντίκτυπου της αισθητηριακής καταγραφής στον αυτισμό, μεταξύ άλλων."
Η Ayres πέθανε από επιπλοκές του καρκίνου του μαστού στις 16 Δεκεμβρίου 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εργοθεραπευτές Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι
Στέλλα Πιλάτου
Η Στέλλα Πιλάτου (28 Μαρτίου 1980) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στο άλμα εις μήκος. Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1980 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ανήκει στην ομάδα στίβου του ΟΦΗ και προπονητής της είναι ο Γιώργος Κόκκινος.
Ιστορικό αγώνων
Το 2001, αναδείχθηκε αργυρή μεσογειονίκης στο μήκος με άλμα στα 6,41 μέτρα. Την ίδια χρονιά ήταν 7η στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για Αθλητές Κάτω των 23 Ετών, με επίδοση στα 6,06 μέτρα και 5η στην Πανεπιστημιάδα, με επίδοση στα 6,48 μέτρα.
Το 2002, ήταν μια αποδοτική χρονιά για την Στέλλα Πιλάτου. Αρχικά, κατέλαβε την 5η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2002 στη Βιέννη, ενώ αργότερα κατάφερε να προκριθεί στον τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2002 στο Μόναχο με την 5η επίδοση στα 6,43 μέτρα. Στον τελικό, με άλμα στα 6,58 μέτρα, κατετάγη 6η. Την ίδια χρονιά είχε σημειώσει ατομικό ρεκόρ στα 6,75 μέτρα.
Το 2003 πέτυχε μεγάλη επίδοση στον κλειστό στίβο με 6,80 μέτρα. Η επίδοση αυτή αποτελεί την 3η καλύτερη όλων των εποχών, στον κλειστό στίβο στην Ελλάδα. Επίσης πήρε την 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2003, με άλμα στα 6,47 μέτρα. Δεν κατάφερε όμως να προκριθεί στον τελικό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2003 στο Παρίσι.
Το 2004 δεν προκρίθηκε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία της ήρθε μερικούς μήνες αργότερα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2005 στη Μαδρίτη. Εκεί, αφότου προκρίθηκε στον τελικό με την 7η επίδοση στα 6,44 μέτρα, κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο με άλμα στα 6,64 μέτρα.
Το 2006 είχε μία ακόμη εξαιρετική χρονιά στον κλειστό στίβο και εξασφάλισε για ακόμη μια φορά την πρόκριση στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου 2006 της Μόσχας, με την 3η επίδοση από τις συμμετέχουσες, στα 6,55 μέτρα. Στον τελικό ωστόσο περιορίστηκε στην 8η θέση, με άλμα στα 6,50 μέτρα. Στη συνέχεια ξεκίνησε εξαιρετικά στον ανοιχτό στίβο, ισοφαρίζοντας το ατομικό της ρεκόρ με επίδοση στα 6,75 μέτρα. Ένας τραυματισμός όμως στο διαγωνισμό Τοφάλεια, την άφησε εκτός για το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου, με αποτέλεσμα να μην ταξιδέψει στο Γκέτεμποργκ.
Επιδόσεις
Οι επιδόσεις της Στέλλας Πιλάτου στο άλμα εις μήκος (ανοιχτός στίβος), κατά χρονολογική σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2001 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2007 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Ιωνική λογογραφία
Στην αρχαία Ιωνία περί τον 6ο με 5ο αιώνα π.Χ. άρχισε ν΄ αναπτύσσεται η αρχαία ελληνική ιστοριογραφία με την ονομασία Ιωνική λογογραφία. Οι Ίωνες της εποχής εκείνης άρχισαν να εγκαταλείπουν το μέχρι τότε κατεστημένο παράδειγμα του Έπους και να δοκιμάζουν να γράφουν στον πεζό λόγο, εγκαταλείποντας παράλληλα τον μύθο και να καταπιάνονται με εγγραφές γενεαλογιών, ή με θέματα που αφορούσαν εθνογραφία, γεωγραφία, κ.ά. φθάνοντας έτσι σιγά - σιγά σ΄ αυτό που σήμερα λέγεται ιστορία.
Πολλοί θεωρούν ότι η παρακίνηση αυτή της πεζής λογογραφίας - ιστοριογραφίας ήλθε από τις ανατολικές περιοχές όπου συγγράφονταν "χρονικά", όπως εκείνα των Αιγυπτίων, Ασσυρίων, Βαβυλωνίων, Ινδών, κ.ά. που περιελάμβαναν πληροφορίες γεωγραφικές, εθνογραφικές καθώς και ιστορικές. Αναμφίβολα όμως βασικότερος λόγος ήταν η τότε παράλληλη ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτιλίας, όπου υπό τις συνεχείς επαφές και μακροχρόνιες μετακινήσεις εμπόρων, ερευνητών, περιηγητών κ.ά. άρχισε γενικά η σκέψη να στρέφεται πέραν των διαφόρων μύθων στον αντικειμενικό χώρο των εμπειρικών πλέον γνώσεων. Αυτή δε η στροφή ήλθε ακριβώς την εποχή (6ος αι.) που στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο άκμαζε το ιστορικό έπος. Πρώτα συγγράμματα μεταστροφής ήταν η "Αρχαιολογία των Σαμίων" (= αρχαία ιστορία των Σαμίων), του Σιμωνίδη του Αμοργινού, η "Κολοφώνος κτήσις" του Ξενοφάνη, τα "Ιωνικά" του Πανύασση και τα "Περσικά" του Χοιρίλου, που αποτελούν και τα πρώτα έργα όπου παραμερίζεται η ποίηση
Σύμφωνα με την παράδοση σημαντικότεροι βασικοί εκπρόσωποι της Ιωνικής λογογραφίας, είναι οι: Κάδμος ο Μιλήσιος, Διονύσιος ο Μιλήσιος, Ευγέων ο Σάμιος, Δηίοχος ο Προκοννήσιος, Εύδημος ο Πάριος, Δημοκλής ο Φυγελεύς, Εκαταίος ο Μιλήσιος, Ευθυμένης ο Μασσαλιώτης, Χάρων ο Λαμψακηνός, Ξάνθος ο Λυδός, Μελησαγόρας ο Χαλκηδόνιος, Ακουσίλαος ο Αργείος και ο Φερεκύδης ο Αθηναίος.
Πηγές
Κατηγορία:Ιωνία Κατηγορία:Ιστοριογραφία της Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαία ελληνική ιστορία
Όπλο
Γενικά, ως όπλο χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε μέσο χρησιμοποιείται με σκοπό την πρόκληση βλάβης σε ανθρώπους ή κατασκευές. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επίθεση, άμυνα ή για εκφοβισμό.
Επίσης με το όνομα Όπλο φέρεται στράτευμα ειδικά εκπαιδευμένο κατά χώρο επιχειρήσεων και είδος αυτών, με όλα τα διατειθέμενα μέσα υπαγωγής του. Ειδικότερα στο Στρατό Ξηράς ως "Όπλα" χαρακτηρίζονται το Πεζικό, το Πυροβολικό, τα Τεθωρακισμένα, (στη θέση του άλλοτε Ιππικού), το Μηχανικό, οι Διαβιβάσεις και η Αεροπορία στρατού.
Στην εραλδική γλώσσα με τον όρο όπλα φέρονται οι θυρεοί.
Ετυμολογία
Το "όπλον" στην αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν η κυκλική ασπίδα που χρησιμοποιούσαν οι οπλίτες, δηλαδή οι στρατιώτες που έρχονταν αντιμέτωποι με τον εχθρό σώμα με σώμα και πεζοί.
Κατηγορίες όπλων
Εκτός της κατηγοριοποίησης των όπλων σε "επιθετικά" και "αμυντικά", τα όπλα αρχικά διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες στα αγχέμαχα για μάχες σώμα με σώμα και στα εκηβόλα που χτυπουν τον εχθρό από μεγάλη απόσταση. Κάθε μια από αυτές διακρίνονται επιμέρους σε φορητά όπλα και σε βαρέα όπλα. Κάθε μια από αυτή τη δεύτερη υποκατηγορία διακρίνεται επιμέρους σε "απλά ή μηχανικά όπλα", σε χημικά όπλα, σε "σύνθετα όπλα" και σε "πολυσύνθετα όπλα" που συνηθέστερα καλούνται οπλικά συστήματα, στη κατηγορία αυτών υπάγονται και τα λεγόμενα "ηλεκτρονικά όπλα".
Ανάλογα του χώρου χρήσης τους χαρακτηρίζονται "όπλα επιφανείας", που μπορεί να αφορούν επιφάνεια ξηράς ή θάλασσας, λεγόμενα και πεζικά όπλα, ή ναυτικά όπλα στα οποία περιλαμβάνονται και τα "ύφαλα όπλα", όπου η χρήση τους γίνεται υπό την επιφάνεια της θάλασσας, καθώς και τα όπλα αέρος ή "αεροπορικά όπλα".
Τα βαρέα όπλα επιφανείας ξηράς διακρίνονται σε "πεδινά,", "ορειβατικά" και "παντός εδάφους". Ειδικότερα στο πολεμικό πλοίο το σύνολο των πάσης φύσεως διαμετρήματος των φερομένων "πυροβόλων όπλων" ονομάζεται "πυροβολικό" (του πλοίου).
Ανάλογα του σκοπού για το οποίο προορίζεται η χρήση των φερομένων όπλων αυτά χαρακτηρίζονται γενικά: "κατά προσωπικού", "αντιαρματικά", "αντιαεροπορικά", και "ανθυποβρυχιακά όπλα".
Ιδιαίτερες κατηγορίες αποτελούν τα βλήματα αγχέμαχων και εκηβόλων όπλων.
Ιστορία
μικρογραφία|[[Νεολιθική περίοδος|Νεολιθικά αντικείμενα, ανάμεσα τους και κεφαλές τσεκουριών και εργαλεία ακονισμού]] Οι πρώτοι άνθρωποι άρχισαν να κατασκευάζουν οχυρωματικά έργα για την κατοικία τους και την προφύλαξή τους από τα διάφορα ζώα. Στη συνέχεια διάφορα φυσικά αντικείμενα σαν πρόχειρα όπλα, που αργότερα μετέτρεψαν σε πιο αποτελεσματικά με την κατεργασία τους, ενώ παρόμοια συμπεριφορά έχει παρατηρηθεί και στη χρήση φυσικών αντικειμένων από χιμπατζήδες. Τα πρώτα όπλα που εμφανίζονται είναι τα ρόπαλα από κόκαλο ή ξύλο, και τα παλαιότερα χρονολογούνται έως και 300.000 έτη πριν βάσει τεκμηρίων που ανακαλύφθηκαν στη Γερμανία. Ακολουθούν τα δόρατα το τόξο και οι πρώτοι πελέκεις, που στην αρχή ήταν λίθινοι και με την πάροδο του χρόνου αντικαταστάθηκαν από μεταλλικούς.
Είναι γεγονός ότι η χρησιμοποίηση του μετάλλου για την κατασκευή όπλων, ακολούθησε την ανακάλυψη της φωτιάς, που άλλωστε αποτέλεσε κι ένα απ' τα πιο βασικά αμυντικά, αλλά κι επιθετικά όπλα. Με την ανακάλυψη όμως αυτής και τη χρησιμοποίησή της για την επεξεργασία των μεταλλικών όπλων, τα λίθινα όπλα κυρίως από πυριτόλιθο αχρηστεύονται. Η ύπαρξή τους διαπιστώνεται απ' τα άφθονα όπλα του είδους αυτού, που έχουν ανακαλυφτεί στα ερείπια πρωτόγονων οικισμών.
Η ανακάλυψη του σιδήρου απετέλεσε πραγματική επανάσταση στη μέχρι τότε τέχνη του πολέμου. Στην αρχή τα πρώτα μεταλλικά όπλα ήταν από χαλκό που όμως ήταν μαλακός και δεν διατηρούσε κοφτερές άκρες. Έτσι άρχισε να χρησιμοποιείται ο κασσίτερος (2.500 π.Χ.) στη παραγωγή του μπρούντζου. Το μέταλλο αυτό ήταν σκληρότερο, κάλυπτε τις απαιτούμενες ανάγκες και ήταν πολύ πιό εύχρηστο. Σημειώνεται πως η εποχή του χαλκού προηγήθηκε της εποχής του σιδήρου (600 π.Χ.), η δε παραγωγή μπρούτζινων όπλων συνέχισε και μετά την εποχή του σιδήρου. Πάντως σήμερα θεωρείται βέβαιο ότι η κατεργασία του σιδήρου και παραγωγή όπλων εξ αυτού ήταν γνωστή στη Μικρά Ασία από την 3η χιλιετία π.Χ..
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (συντομογραφία: ΑΠΘ), γνωστό και ως Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο ή Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας, με έδρα την Θεσσαλονίκη και έτος ίδρυσης το 1925. Σήμερα στο πανεπιστήμιο λειτουργούν συνολικά περισσότερα από σαράντα τμήματα, τα οποία οργανώνονται σε έντεκα σχολές, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών πεδίων.
Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο είναι το μεγαλύτερο σε αριθμό φοιτητών εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας και είναι διεθνώς αναγνωρισμένο για το εκπαιδευτικό και ερευνητικό ακαδημαϊκό του έργο.
Ιστορία
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή είχε προτείνει την ίδρυση ενός δεύτερου ελληνικού πανεπιστημίου καθώς μέχρι εκείνη την εποχή η Αθήνα ήταν το μόνο εκπαιδευτικό κέντρο του Ελληνισμού.
Οι δυσκολίες της ίδρυσης ελληνικού ακαδημαϊκού ιδρύματος στην Κωνσταντινούπολη τον οδηγούν να προτείνει τρεις πόλεις ως υποψήφιες για την έδρα του νέου ιδρύματος: τη Θεσσαλονίκη, τη Χίο και τη Σμύρνη. Η ολοκλήρωση της οργάνωσής του, έλαβε χώρα, μερικά χρόνια αργότερα, με τη δημοσίευση του Οργανισμού του Πανεπιστημίου, με τον Α.Ν. 1895/1939. Με το άρθρo 7 του Ν. 3108/1954 το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μετονομάστηκε, μετά από εισήγηση του τότε Πρύτανη Μαρίνου Σιγάλα και απόφαση της Συγκλήτου, σε «Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης».
thumb|Το ιστορικό κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ. (παλιά Φιλοσοφική). Τον Οκτώβριο του 1927 αποφασίστηκε η μεταστέγαση του πανεπιστημίου, μετά από την διαπίστωση ότι η επιλογή που είχε γίνει δεν ήταν η καλύτερη. Έτσι λοιπόν μεταφέρθηκε στο κτίριο που χρησιμοποιούσε τότε το B΄ Στρατιωτικό Νοσοκομείο, στην οδό Εθνικής Αμύνης. Σήμερα αποτελεί το ιστορικό κτήριο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και στεγάζει ένα μέρος της Φιλοσοφικής Σχολής.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στη Θεσσαλονίκη πολλοί φοιτητές συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση. Στις 13 Νοεμβρίου 1941 εκτελέστηκαν από τους ναζί για αντιστασιακή δράση δύο φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο Σωκράτης Διορινός, φοιτητής Νομικής από τους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης και ο Ηλίας Καπέσης, φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής. Έτσι, οι δύο Θεσσαλονικείς φοιτητές (γεννηθέντες το 1917) αποτέλεσαν τους πρώτους εκτελεσμένους φοιτητές στη διάρκεια της Κατοχής. Συνολικά 66 φοιτητές εκτελέστηκαν ή πέθαναν από βασανιστήρια επί Κατοχής.
Την παραμονή της Πρωτομαγιάς του 1971, ο φοιτητής της Οδοντιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκος Ρουκουνάκης αυτοπυρπολήθηκε στην πανεπιστημιούπολη και έχασε τη ζωή του, ως έσχατη διαμαρτυρία κατά της Χούντας. Στις 17 Νοεμβρίου 1973 κορυφώθηκαν οι ενέργειες κατάληψης του Πολυτεχνείου του Α.Π.Θ. με λειτουργία ραδιοφωνικού σταθμού στα υπόγεια του κτιρίου. Ακολούθως άρχισε και η πολιορκία του χώρου από την ασφάλεια που συνοδεύτηκε μετά με την εμφάνιση στρατιωτών και τεθωρακισμένων τανκς μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου. Το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας έλαβε χώρα η εκκένωση του Πολυτεχνείου με τη σύλληψη 250 προσώπων που μεταφέρθηκαν στην ασφάλεια, εκ των οποίων 14 φοιτητές και εργάτες, μετά από βασανιστήρια, κλείσθηκαν στις στρατιωτικές φυλακές Θεσσαλονίκης.
Έμβλημα
Το ίδρυμα αρχικά ονομαζόταν Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μετονομάστηκε σε Αριστοτέλειο το 1954 προς τιμήν του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου Αριστοτέλη.
Το έμβλημα του πανεπιστημίου απεικονίζει τον Άγιο Δημήτριο, τον πολιούχο άγιο της Θεσσαλονίκης.
Σχολές και τμήματα
Το πανεπιστήμιο αποτελείται από 11 Σχολές, οι οποίες χωρίζονται σε 41 ακαδημαϊκά τμήματα:
Έρευνα
Το Α.Π.Θ. συμμετέχει και συντονίζει ευρωπαϊκά και εθνικά ερευνητικά, εκπαιδευτικά και έργα παροχής επιστημονικών υπηρεσιών.
Το Διδακτικό και Ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ), δηλαδή καθηγητές, αναπληρωτές καθηγητές, επίκουροι καθηγητές και λέκτορες αριθμεί 2.024 άτομα, το Εργαστηριακό Διδακτικό Προσωπικό (Ε.ΔΙ.Π.) αριθμεί 287 άτομα, το ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό (ΕΕΠ) ανέρχεται σε 53 άτομα και το Ειδικό Τεχνικό Εργαστηριακό Προσωπικό (E.Τ.Ε.Π.) αριθμεί 134 μέλη. Στην διοίκηση εργάζονται 245 μόνιμοι υπάλληλοι και 294 με σχέση Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (Ι.Δ.Α.Χ.).
Ακαδημαϊκή Αξιολόγηση
Για το 2021, το Αριστοτέλειο κατατάσσεται στη θέση 601-800 στην παγκόσμια λίστα που δημοσιεύεται στους The Times Higher Education (THE). Αντίστοιχα στη λίστα QS βρέθηκε στη θέση 650-700, καταγράφοντας (όπως σχεδόν όλα τα ακαδημαϊκά ιδρύματα της χώρας) μια διαρκή και ραγδαία πτωτική πορεία. Το 2015, το ίδρυμα αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) ως Worthy of merit.
Εγκαταστάσεις
μικρογραφία|291x291εσ|Πανοραμική άποψη του Α.Π.Θ. Η πανεπιστημιούπολη (campus) του ΑΠΘ εκτείνεται σε μία έκταση περίπου 334.000 m² και βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Λόγω πυκνής δόμησης του campus, αλλά και για άλλους λειτουργικούς λόγους, μερικές από τις εγκαταστάσεις του πανεπιστημίου βρίσκονται εκτός της πανεπιστημιούπολης ή ακόμη και εκτός του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης.
Η πλειοψηφία των εγκαταστάσεων βρίσκεται μέσα στην πανεπιστημιούπολη, ενώ εκτός αυτής είναι εγκατεστημένα διάφορα ιδρύματα, εργαστήρια και εγκαταστάσεις των σχολών του πανεπιστημίου όπως οι κλινικές του Τμήματος Κτηνιατρικής, το αγρόκτημα του πανεπιστημίου στο Σέδες και το Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. Τα πανεπιστημιακά δάση στο Περτούλι της Πίνδου και τον Ταξιάρχη στον Χολομώντα της Χαλκιδικής, αποτελούν τόπο άσκησης των φοιτητών αλλά και δασικής έρευνας. Ανάμεσα στις διάφορες άλλες εγκαταστάσεις είναι και οι εξής:
Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1927 και από το 1974 στεγάζεται σε δικό της κτήριο στο κέντρο της πανεπιστημιούπολης.
Η βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης του ΑΠΘ περιλαμβάνει την Κεντρική Βιβλιοθήκη, τις θεματικές Βιβλιοθήκες και τις Βιβλιοθήκες Σχολών και τμημάτων, διαθέτει σήμερα πάνω από 800.000 τίτλους βιβλίων και 300.000 τόμους περιοδικών, ενώ είναι συνδρομήτρια σε περίπου 3500 επιστημονικά περιοδικά από όλο τον κόσμο. Επίσης διαθέτει 20.000 ηλεκτρονικά περιοδικά πλήρους κειμένου, 11.200 τίτλοι μέσω συμβάσεων της Κοινοπραξίας των Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (HEAL-Link), περίπου 3.500 ελεύθερης πρόσβασης και περίπου 6.000 μέσω συνδρομών του ίδιου του Ιδρύματος. Επίσης διαθέτει πλήθος ηλεκτρονικών βιβλίων, 12.500 μέσω της Κοινοπραξίας του HEAL-Link και περίπου 300.000 ηλεκτρονικών τεκμηριών μέσω του ίδιου του Πανεπιστημίου.
Όπλο
Ιστορία
Η ανακάλυψη και η χρησιμοποίηση των μετάλλων συντέλεσε επίσης στη δημιουργία δύο ειδών όπλων: των αμυντικών και των επιθετικών. Ο διαχωρισμός αυτός συναντάται σε μεγάλη κλίμακα στους αρχαίους Έλληνες και στους σύγχρονούς τους λαούς. Σαν κύρια επιθετικά όπλα χρησιμοποιούσαν το ξίφος, το δόρυ ή ακόντιο, ενώ η ασπίδα, η περικεφαλαία, ο θώρακας και οι περικνημίδες είχαν αμυντική αποστολή. Την εποχή αυτή γίνεται και η διάκριση των όπλων σε αγχέμαχα, σε όπλα δηλ. που χρησιμοποιούνταν για μάχες σώμα με σώμα, όπως το ξίφος και το ακόντιο και σε εκηβόλα (τηλέμαχα), που είχαν τη δυνατότητα να χτυπήσουν τον αντίπαλο από μακριά (τόξο, σφενδόνη). Μια πρώτη παραστατική εικόνα της εξέλιξης των όπλων μας παρέχουν οι Άθλοι του Ηρακλή στην αρχή το ρόπαλο στη συνέχεια ο δαυλός και ο πέλεκυς (τσεκούρι) και μετά το τόξο.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκη
Η Κεντρική Βιβλιοθήκη διαθέτει δύο αναγνωστήρια: Το φοιτητικό αναγνωστήριο, χωρητικότητας 1.300 ατόμων, το οποίο βρίσκεται στον πάνω όροφο και μπορεί να προσέλθει οποιοσδήποτε φοιτητής και το επιστημονικό - εκπαιδευτικό αναγνωστήριο, το οποίο προορίζεται κυρίως για το επιστημονικό και διδακτικό προσωπικό του πανεπιστημίου και στεγάζεται στο υπόγειο του κτηρίου.
Όπλο
Ιστορία
Τα όπλα αυτά όμως ήταν ατομικά, δηλ. είχαν περιορισμένες καταστροφικές δυνατότητες. Για την επίτευξη δυσκολότερων σκοπών άρχισαν να εκπαιδεύουν και ζώα (άλογα, καμήλες, ελέφαντες κ.λπ) και να επιχειρούν μ΄ αυτά. Στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν τα δρεπανηφόρα άρματα και τις λεγόμενες πολιορκητικές και πολεμικές μηχανές, όπως οι λιθοβόλοι, οι καταπέλτες, οι χελώνες, οι κριοί κ.ά., μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ο Δούρειος Ίππος. Η απόβαση των αρχαίων Ελλήνων στη Τροία όσο και η πολιορκία της, (Τρωικός πόλεμος), θεωρούνται οι πρώτες αφηγήσεις τέτοιων πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Έλληνες επίσης ναυπήγησαν πολεμικά πλοία, όπως τις τριήρεις που γνώρισαν μεγάλη εξέλιξη κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Γενικά οι αρχαίοι Έλληνες διατηρούσαν στρατό από πολίτες που έφεραν ατομικό οπλισμό. Έτσι στην αρχαία Αθήνα οι πιο ευκατάστατοι ήταν και οι περισσότερο οπλισμένοι διατηρώντας και ίππους. Στην αρχαία Σπάρτη αντίθετα όλοι έφεραν τον ίδιο εξοπλισμό με μπρούτζινη περικεφαλαία, κυκλική ασπίδα, και με πιο σύνηθες το δόρυ. Παράλληλα όμως άρχισε να αναπτύσσεται και η οχυρωματική καθώς και η στρατηγική. Η επικράτηση των Ρωμαίων και η πολεμική οργάνωσή τους οφείλει πολλά στους Έλληνες και τους Ετρούσκους που έφθασαν στα εδάφη τους. Οι λεγεωνάριοι ήταν εξοπλισμένοι με κράνος, παραλληλόγραμμη ασπίδα, κοντό σπαθί, μακρύ δόρυ και μεταλλικό θώρακα, χωρίς περικνημίδες. Από τη μελέτη επίσης της Παλαιάς Διαθήκης παρέχονται πολλά στοιχεία για τα όπλα που χρησιμοποιούνταν στη περιοχή της Μέσης Ανατολής από τη Μεσοποταμία μέχρι τη Μεσόγειο στην προχριστιανική εποχή. Φαίνεται για παράδειγμα πως τα άρματα επινοήθηκαν την εποχή που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι άρχισαν να επεκτείνονται προς βορρά με συνέπεια ν΄ αποτελέσουν μια ελαφρά πολεμική "μηχανή". Σύμφωνα δε με ευρήματα φέρονται ν΄ αναπτύχθηκαν επίσης και από τους Βαβυλωνίους.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκη
Επιπροσθέτως, στον χώρο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης λειτουργεί η κύρια νησίδα ηλεκτρονικών υπολογιστών του Κέντρου Υποστήριξης Τεχνολογιών Πληροφορικής του Α.Π.Θ., η οποία είναι διαθέσιμη σε όλους τους φοιτητές του πανεπιστημίου και τους παρέχει σύνδεση στο διαδίκτυο. Στην βιβλιοθήκη λειτουργεί ειδικά εξοπλισμένος χώρος που επιτρέπει την εξυπηρέτηση φοιτητών με προβλήματα όρασης.
Όπλο
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της βυζαντινής εποχής γίνεται επίσης χρήση από τους Βυζαντινούς του υγρού πυρός.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκη
Οι Περιφερειακές Βιβλιοθήκες περιλαμβάνουν όλες τις βιβλιοθήκες των τμημάτων και των σχολών του ΑΠΘ.
Από το 1974 η Βιβλιοθήκη είναι μέλος της Διεθνούς Οργάνωσης IFLA, γεγονός που της επιτρέπει την συνεργασία με διάφορες βιβλιοθήκες από όλον τον κόσμο.
Όπλο
Εποχή του σιδήρου
Η ανακάλυψη του σιδήρου απετέλεσε πραγματική επανάσταση στη μέχρι τότε τέχνη του πολέμου. Στην αρχή τα πρώτα μεταλλικά όπλα ήταν από χαλκό που όμως ήταν μαλακός και δεν διατηρούσε κοφτερές άκρες. Έτσι άρχισε να χρησιμοποιείται ο κασσίτερος (2.500 π.Χ.) στη παραγωγή του μπρούντζου. Το μέταλλο αυτό ήταν σκληρότερο, κάλυπτε τις απαιτούμενες ανάγκες και ήταν πολύ πιό εύχρηστο. Σημειώνεται πως η εποχή του χαλκού προηγήθηκε της εποχής του σιδήρου (600 π.Χ.), η δε παραγωγή μπρούτζινων όπλων συνέχισε και μετά την εποχή του σιδήρου. Πάντως σήμερα θεωρείται βέβαιο ότι η κατεργασία του σιδήρου και παραγωγή όπλων εξ αυτού ήταν γνωστή στη Μικρά Ασία από την 3η χιλιετία π.Χ..
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκες τμημάτων
μικρογραφία|200x200εσ|Το παλιό κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Η Ειδική Βιβλιοθήκη Χημείας Θεσσαλονίκης στεγάζεται στο ισόγειο του χημικού τμήματος στο «Νέο Χημείο» που βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη του Α.Π.Θ. Ο χώρος που καταλαμβάνει η βιβλιοθήκη ανέρχεται σε 388 τ.μ. και διαθέτει αναγνωστήριο με 30 περίπου θέσεις για το κοινό. Η βιβλιοθήκη διατηρεί μια συλλογή 18.000 τίτλους βιβλίων και 5000 τόμους περιοδικών.
Όπλο
Εποχή του σιδήρου
Η ανακάλυψη και η χρησιμοποίηση των μετάλλων συντέλεσε επίσης στη δημιουργία δύο ειδών όπλων: των αμυντικών και των επιθετικών. Ο διαχωρισμός αυτός συναντάται σε μεγάλη κλίμακα στους αρχαίους Έλληνες και στους σύγχρονούς τους λαούς. Σαν κύρια επιθετικά όπλα χρησιμοποιούσαν το ξίφος, το δόρυ ή ακόντιο, ενώ η ασπίδα, η περικεφαλαία, ο θώρακας και οι περικνημίδες είχαν αμυντική αποστολή. Την εποχή αυτή γίνεται και η διάκριση των όπλων σε αγχέμαχα, σε όπλα δηλ. που χρησιμοποιούνταν για μάχες σώμα με σώμα, όπως το ξίφος και το ακόντιο και σε εκηβόλα (τηλέμαχα), που είχαν τη δυνατότητα να χτυπήσουν τον αντίπαλο από μακριά (τόξο, σφενδόνη). Μια πρώτη παραστατική εικόνα της εξέλιξης των όπλων μας παρέχουν οι Άθλοι του Ηρακλή στην αρχή το ρόπαλο στη συνέχεια ο δαυλός και ο πέλεκυς (τσεκούρι) και μετά το τόξο.
Τα όπλα αυτά όμως ήταν ατομικά, δηλ. είχαν περιορισμένες καταστροφικές δυνατότητες. Για την επίτευξη δυσκολότερων σκοπών άρχισαν να εκπαιδεύουν και ζώα (άλογα, καμήλες, ελέφαντες κ.λπ) και να επιχειρούν μ΄ αυτά. Στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν τα δρεπανηφόρα άρματα και τις λεγόμενες πολιορκητικές και πολεμικές μηχανές, όπως οι λιθοβόλοι, οι καταπέλτες, οι χελώνες, οι κριοί κ.ά., μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ο Δούρειος Ίππος. Η απόβαση των αρχαίων Ελλήνων στη Τροία όσο και η πολιορκία της, (Τρωικός πόλεμος), θεωρούνται οι πρώτες αφηγήσεις τέτοιων πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Έλληνες επίσης ναυπήγησαν πολεμικά πλοία, όπως τις τριήρεις που γνώρισαν μεγάλη εξέλιξη κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Γενικά οι αρχαίοι Έλληνες διατηρούσαν στρατό από πολίτες που έφεραν ατομικό οπλισμό. Έτσι στην αρχαία Αθήνα οι πιο ευκατάστατοι ήταν και οι περισσότερο οπλισμένοι διατηρώντας και ίππους. Στην αρχαία Σπάρτη αντίθετα όλοι έφεραν τον ίδιο εξοπλισμό με μπρούτζινη περικεφαλαία, κυκλική ασπίδα, και με πιο σύνηθες το δόρυ. Παράλληλα όμως άρχισε να αναπτύσσεται και η οχυρωματική καθώς και η στρατηγική. Η επικράτηση των Ρωμαίων και η πολεμική οργάνωσή τους οφείλει πολλά στους Έλληνες και τους Ετρούσκους που έφθασαν στα εδάφη τους. Οι λεγεωνάριοι ήταν εξοπλισμένοι με κράνος, παραλληλόγραμμη ασπίδα, κοντό σπαθί, μακρύ δόρυ και μεταλλικό θώρακα, χωρίς περικνημίδες. Από τη μελέτη επίσης της Παλαιάς Διαθήκης παρέχονται πολλά στοιχεία για τα όπλα που χρησιμοποιούνταν στη περιοχή της Μέσης Ανατολής από τη Μεσοποταμία μέχρι τη Μεσόγειο στην προχριστιανική εποχή. Φαίνεται για παράδειγμα πως τα άρματα επινοήθηκαν την εποχή που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι άρχισαν να επεκτείνονται προς βορρά με συνέπεια ν΄ αποτελέσουν μια ελαφρά πολεμική "μηχανή". Σύμφωνα δε με ευρήματα φέρονται ν΄ αναπτύχθηκαν επίσης και από τους Βαβυλωνίους.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκες τμημάτων
Η Βιβλιοθήκη του Τμήματος Βιολογίας του Α.Π.Θ. βρίσκεται στο φοιτητικό campus, στο νέο κτίριο της Σχολής Θετικών Επιστημών, στο ισόγειο όπου στεγάζεται το βιολογικό, καλύπτοντας έκταση 240 τ.μ. Συνολικά, η συλλογή της βιβλιοθήκης διαθέτει περίπου 9000 τίτλους βιβλίων και 12000 τίτλους περιοδικών.
Όπλο
Εποχή του σιδήρου
Κατά τη διάρκεια της βυζαντινής εποχής γίνεται επίσης χρήση από τους Βυζαντινούς του υγρού πυρός.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκες τμημάτων
Η Βιβλιοθήκη του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας αποτελείται από τρία επιμέρους σπουδαστήρια, με το καθένα να εξυπηρετεί διαφορετικούς τομείς του τμήματος:
Όπλο
Εποχή του σιδήρου
Την ίδια εποχή στην Ευρώπη κάνουν την εμφάνισή τους οι πανοπλίες και οι κατάφρακτοι ιππότες. Οι πολεμιστές του είδους αυτού, αν και βραδυκίνητοι, είχαν τρομερή αποτελεσματικότητα στις συγκρούσεις εξ επαφής (εκ του συστάδην). Η πανοπλία που ήταν βασικά αμυντικό όπλο, βρέθηκε στο ζενίθ της χρησιμοποίησής της κατά τους χρόνους του μεσαίωνα. Την εποχή αυτή αναπτύσσεται έντονα η στρατηγική και η στρατιωτική τακτική παίρνει νέα δομή αξιοποιώντας σε γραμμή μετώπου τους τοξότες ενώ ο στρατιώτες είναι απλοί μισθοφόροι. Υπόψη ότι στη μάχη του Άντζικορτ, το 1415, (Εκατονταετής πόλεμος), οι Άγγλοι πέτυχαν περιφανή νίκη κατά των σαφώς υπέρτερων Γάλλων αξιοποιώντας τους τοξότες. Συνέχεια αυτών ήταν η ανάπτυξη της βαλλίστρας από την οποία και εκτοξεύονταν μικρότερα βέλη.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|200px|Γερμανική νάρκη του Α' Π.Π. (κρουστική) Όπως γίνεται αντιληπτό η ιστορία του όπλου είναι παράλληλη με εκείνη των πολέμων χάρη στους οποίους τα όπλα συνεχώς εξελίσσονται. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρείται μια θεαματική παρουσία όπλων. Στη θάλασσα έχουν ήδη εμφανισθεί τα θωρηκτά που φαντάζουν σαν τεράστια πλωτά πυροβολεία. Στον αέρα εμφανίζονται ιπτάμενες μηχανές όπου και σημειώνονται οι από αέρος επιθέσεις. Τη θέση των βλημάτων τώρα καταλαμβάνουν οι βόμβες. Πρώτη τέτοια αεροπορική επίθεση με ρίψη βομβών έγινε από τον Έλληνα Δημήτρη Καμπέρο κατά των Τούρκων στη Θεσσαλία στη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Τα πυροβόλα όμως συνεχίζουν την εξέλιξη τους. Η από αέρος αυτή εξέλιξη αναγκάζει τον Γερμανό καθηγητή Φον Έμπερχαρντ το 1916 να σχεδιάσει το πρώτο αντιαεροπορικό όπλο, την παραγωγή του οποίου αναλαμβάνει η εταιρεία Κρουπ. Το όπλο αυτό έφερε πολύ μακριά κάννη δημιουργώντας βεληνεκές πάνω από 100 χλμ.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκες τμημάτων
Η Βιβλιοθήκη του Τμήματος Μαθηματικών, άρχισε να λειτουργεί το 1929 ως «Σπουδαστήριον Μαθηματικόν». Στεγάζεται στο κτίριο της Σχολής Θετικών Επιστημών, στη Δυτική Πτέρυγα του 3ου ορόφου και κατέχει 25.700 τόμους βιβλίων και 396 τίτλους επιστημονικών περιοδικών.
Όπλο
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Την ίδια εποχή εμφανίζονται και τα πρώτα «ύπουλα όπλα». Ξηρές και θάλασσες αρχίζουν να φιλοξενούν τις νάρκες. Και ενώ στη θάλασσα οι τορπίλες βρίσκονται σε εξέλιξη, μια άλλη παρουσία, επίσης «ύπουλη», γίνεται αισθητή, το μάτι του περισκοπίου. Τον Φεβρουάριο του 1917 τα γερμανικά υποβρύχια παύουν πλέον να τηρούν τον εθιμοτυπικό κώδικα της «μη βύθισης εμπορικών πλοίων» απειλώντας ακόμη και την αμερικανική ναυτιλία στον Ατλαντικό. Έτσι και οι ΗΠΑ που μέχρι τότε εφοδίαζε με πολεμικό υλικό τους Συμμάχους αναγκαστικά μπήκε στον πόλεμο.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Βιβλιοθήκες τμημάτων
Η Βιβλιοθήκη του Τμήματος Φυσικής και Πληροφορικής, η οποία εξυπηρετεί και τα δύο αυτά τμήματα δημιουργήθηκε το 1978. Βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη, στο νέο κτίριο της Σχολής Θετικών Επιστημών, και συγκεκριμένα στο ισόγειο, στον χώρο του Τμήματος Βιολογίας, καταλαμβάνοντας έκταση περίπου 270 τ.μ. Αποτελείται από 21.000 τόμους βιβλίων, πληροφοριακό υλικό και 200 τίτλους επιστημονικών περιοδικών.
Όπλο
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Για την άριστη απόδοση των όπλων απαιτείται άριστη εκπαίδευση των χειριστών τους. Οι Γερμανοί υπερτερούσαν στον τομέα αυτό, με αποτέλεσμα στην αρχή των επιχειρήσεων όλα τα άλλα στρατεύματα των Συμμάχων να παρουσιάζουν αποκαρδιωτική εικόνα δίνοντας την εντύπωση ανεκπαίδευτων πολιτών. Η Αγγλία όπως και άλλες χώρες ήταν επαναπαυμένες στις δυνάμεις τους, όχι όμως στην εκπαίδευση και στη μέριμνα αποθεμάτων υλικού. Έτσι, με το ξέσπασμα του πολέμου βρέθηκαν απροετοίμαστες, όχι τόσο χωρίς στρατιώτες, αφού υπήρχε τεράστια ανεργία, όσο από την έλλειψη υλικών και πυρομαχικών. Αυτό είχε ως συνέπεια ακόμη και γυναίκες να εργαστούν σε εργοστάσια και ναυπηγεία προκειμένου να βοηθήσουν τη διεξαγωγή του πολέμου.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Φοιτητική Λέσχη
Η Φοιτητική Λέσχη του A.Π.Θ. στεγάζεται σε ένα κτίριο στα ανατολικά της πανεπιστημιούπολης. Σκοπός της είναι η σίτιση και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των φοιτητών. Περίπου 12.000 φοιτητές σιτίζονται καθημερινά στην Λέσχη, ενώ στις εγκαταστάσεις της συμπεριλαμβάνονται: η Υγειονομική Υπηρεσία του πανεπιστημίου, ο φωτογραφικός όμιλος, το μουσικό τμήμα και ο χώρος όπου λαμβάνουν χώρα οι πρόβες τις χορωδίας. Τέλος, η Φοιτητική Λέσχη στηρίζει την διεξαγωγή διαφόρων πολιτιστικών, αθλητικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Όπλο
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ένα ακόμη ενδιαφέρον σημείο αποτελούν οι λεγόμενες μαζικές καταστροφές που σημειώθηκαν τότε και μάλιστα ολόκληρων κοινοτήτων. Τα νέα βαρέα όπλα που εισήλθαν στον πόλεμο με την εμβέλεια των 100 χλμ. μπορούσαν να βομβαρδίσουν πόλεις από ασφαλέστερη πλέον απόσταση για το πεζικό. Παρά ταύτα οι στρατηγοί όλων των εμπλεκομένων προτιμούσαν να ακολουθούν την παλαιά ακόμη τακτική της αντιτακτής (κατ' έναντι) παράταξης των στρατευμάτων τους.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Φοιτητική Λέσχη
Δωρεάν σίτιση στην Φοιτητική Λέσχη δικαιούνται όλοι οι φοιτητές, προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί, που δεν έχουν υψηλό εισόδημα οι ίδιοι ή οι γονείς τους και επιπλέον δεν είναι πτυχιούχοι κάποιας άλλης σχολής Α.Ε.Ι. Επίσης δωρεάν σίτιση δικαιούνται οι ομογενείς, οι Κύπριοι φοιτητές και οι αλλοδαποί φοιτητές, στους οποίους έχει χορηγηθεί υποτροφία.
Όπλο
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|Το [[Ναγκασάκι το 1945]] thumb|Το [[Ναγκασάκι μετά από τη ρίψη πυρηνικής βόμβας]] Στις μάχες του πολέμου αυτού κυριαρχεί η μαζικότητα των όπλων και βεβαίως η εξελιγμένη και επιμελημένη πλέον τακτική σχεδίαση. Η τεχνολογία και τα λεγόμενα "όπλα μαζικής καταστροφής" κυριαρχούν. Στόλοι θωρηκτών, σμήνη βομβαρδιστικών και μαχητικών αεροσκαφών, καθώς και μεραρχίες τεθωρακισμένων δεσπόζουν των συγκρούσεων. Η παραγωγή όπλων είναι εκπληκτική. Τα γερμανικά εργοστάσια παράγουν ανά 8 λεπτά ένα άρμα μάχης (100 την ημέρα). Η εξέλιξη της ναυπηγικής ακολουθεί ομοίως. Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί αποτελούν συνήθεια. Ως επακόλουθο, ο πόλεμος αυτός δημιούργησε και τις μεγαλύτερες μέχρι τότε συμμαχίες στον κόσμο.
Στη νέα τακτική, η αεροπορία πλέον είναι πρώτη δύναμη, που εξαπολύει επιδρομές στρατηγικών στόχων, πριν προλάβουν άλλες δυνάμεις, χερσαίες και θαλάσσιες, να επέμβουν. Στην υπηρεσία αυτής εμφανίζεται το αεροπλανοφόρο. Το 1937 οι Άγγλοι κατασκευάζουν τον αεροστρόβιλο κινητήρα, που όμως θ' αργήσει λίγο να χρησιμοποιηθεί στα αεριωθούμενα αεροσκάφη. Η πρώτη αερομαχία τέτοιων σκαφών θα πραγματοποιηθεί σε μια άλλη αναμέτρηση, στον Πόλεμο της Κορέας. Τα αερόπλοια τύπου Ζέπελιν ήδη αρχίζουν να παραχωρούν τη θέση τους σε μια νέα ιπτάμενη συσκευή που σχεδίασε το 1939 ο Ιγκόρ Σικόρσκι, το ελικόπτερο. Παράλληλα η ηλεκτρονική παρουσιάζει πρώτα το ραντάρ για ν' ακολουθήσει η τηλεκατεύθυνση των όπλων. Στην υπηρεσία του πολέμου σπεύδουν να προσφέρουν και άλλες επιστήμες και τεχνικές, η ψυχολογία των μαζών και εξ αυτής η προπαγάνδα που ανάγεται αμέσως σε όπλο, ομοίως και η κατασκοπεία. Μέσα σ΄ αυτή τη δίνη και ο διωγμός των Εβραίων, μεγάλος αριθμός των οποίων θανατώθηκε ή υπέστη ιδιαίτερες ταλαιπωρίες.
Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις του πολέμου αυτού ήταν η λεγόμενη "Μάχη της Αγγλίας" που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1940 με το όνομα "επιχείρηση Θαλάσσιος Λέων", (γερμανικό σχέδιο εισβολής στην Αγγλία) που κράτησε δύο μήνες και θεωρείται η μεγαλύτερη μάχη στην Ιστορία που διεξήχθη αποκλειστικά στον αέρα, ο ιαπωνικός βομβαρδισμός του Περλ Χάρμπορ που εισήγαγε τις Η.Π.Α. στον πόλεμο και ασφαλώς η απόβαση στη Νορμανδία.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Φοιτητική Λέσχη
Η λειτουργία της Φοιτητικής Λέσχης έχει παραχωρηθεί μέσω διαγωνισμού στην εταιρεία catering Χούτος. Σύμφωνα με καταγγελίες, από την ανάληψη της λειτουργίας της Λέσχης από την συγκεκριμένη εταιρεία, η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών εμφανίζει σημαντική πτώση.
Όπλο
Σύγχρονη εποχή
Από την εποχή των πρώτων πυροβόλων όπλων έχει σημειωθεί - και σημειώνεται - μεγάλη εξέλιξη στο θέμα της κατασκευής καινούριων. Αύξηση του βεληνεκούς, ευθυβολία, εύκολη χρήση είναι προβλήματα που αντιμετωπίζονται με επιτυχία απ' τους κατασκευαστές όπλων σ' όλον τον κόσμο. Όπλα διάφορου μεγέθους (πιστόλια, καραμπίνες) επαναληπτικά και αυτόματα χρησιμοποιήθηκαν κατά εκατομμύρια από τους ανθρώπους. Στον πολεμικό χώρο η βιομηχανία (ή βιοτεχνία κατά τα παλιότερα χρόνια) κατασκευής όπλων έχει να επιδείξει νάρκες, όλμους, βαριά πολυβόλα, τηλεβόλα, ρουκέτες κ.ά. Ακόμα και χημικά αέρια χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλη κλίμακα κατά τον Α και λιγότερο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, του οποίου το τέλος του σημάδεψε η παρουσία και χρήση των πυρηνικών όπλων, που χαρακτηρίστηκαν τέλεια όπλα «μαζικής καταστροφής», σε αντίθεση με τα άλλα που χαρακτηρίζονται «συμβατικά».