cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Σανούδου
Κυρία της Άνδρου
Η μητέρα της πέθανε και τη διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός της Νικολό (1371), για κάποιο διάστημα η αντιβασιλεία ασκήθηκε από τον πατέρα της μέχρι τον δικό του θάνατο (1374). Τον Δεκέμβριο του 1371 δέχτηκε από τον ετεροθαλή αδελφό της σαν δώρο την Άνδρο το δεύτερο μεγαλύτερο νησί στις Κυκλάδες μετά τη Νάξο. Οι όροι της παραχώρησης ήταν η Μαρία και οι διάδοχοι της να παρέχουν τρίμηνη στρατιωτική υποστήριξη στο Δουκάτο και να στέλνουν 12 πλοία στον στόλο του δούκα δυο μήνες κάθε χρόνο. Η συνθήκη είχε προβλέψει επιπλέον να μην παντρευτεί η Μαρία χωρίς την άδεια του δούκα, να φροντίζει τη μικρότερη αδελφή της Ελισάβετ Σανούδου και να της βρει τον κατάλληλο σύζυγο. Η Μαρία ήταν εκείνη την εποχή ανήλικη και τη συνθήκη είχε υπογράψει ο πατέρας της που ασκούσε την εξουσία και την κηδεμονία όπως φαίνεται σε έγγραφα της εποχής σχετικά με την Άνδρο. Η Μαρία δέχτηκε επίσης το μικρό νησί Αντίπαρος και τη Λιχάδα Ευβοίας κοντά στην Αιδηψό.
Ο Νικολό υπό τις οδηγίες του θετού του πατέρα άλλαξε αργότερα τους όρους της παραχώρησης, αντικατέστησε την υποχρεωτική στρατιωτική υπηρεσία με ένα ετήσιο ενοίκιο, όταν ενηλικιώθηκε χωρίς την κηδεμονία του πατριού του προσπάθησε να ανανεώσει τη συνθήκη. Ο Νικόλαος Β΄ Σανούδος στράφηκε τον Αύγουστο του 1373 στη Δημοκρατία της Βενετίας που ζήτησε από τον Νικολό να εκδώσει ξανά το διάταγμα. Την ίδια στιγμή εμφανίζεται το ζήτημα του γάμου της Μαρίας χάρη στην αποτυχία των διαπραγματεύσεων να παντρευτεί τον γιο του Βονιφάτιου Φαδρίκ Κόμητα των Σαλώνων και Άρχοντα του Λιδωρικίου και της Αίγινας. Η υπόθεση ανησυχούσε έντονα τη Βενετία όπως και στην περίπτωση της μητέρας της χάρη στις εκτάσεις που είχαν στην Εύβοια, ο τοπικός Βενετός βάιλος της Χαλκίδας Βαρθολομαίος Κουερίνι της πρότεινε έναν γάμο με τον γιο του Ζανίνο. Ο Νικόλαος Σανούδος συμφώνησε με αντάλλαγμα την προστασία της περιουσίας της κόρης του στην Εύβοια, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ τους ήταν μυστικές και ο Νικκολό νταλλε Κάρτσερι έδωσε τη συγκατάθεση του. Η Μαρία και ο πατέρας της ταξίδευσαν για τη Χαλκίδα αλλά ο γάμος τελικά δεν έγινε επειδή ο Νικολό υποψιάστηκε τις μυστικές συνομιλίες και ανακάλεσε την άδεια του. Ακολούθησαν νέες προσπάθειες να παντρευτεί η Μαρία τον Γεώργιο Γ΄ Γκίζι (1376), ο γάμος είχε την έγκριση της Βενετίας, είχε εκδοθεί η απαραίτητη παπική απαλλαγή επειδή ήταν τρίτα ξαδέλφια αλλά επίσης δεν έγινε ποτέ.
Κυρία της Πάρου
Ο άσημης καταγωγής Βενετός πειρατής Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος που ήρθε στη Νάξο με τη στήριξη της ιδιαίτερης πατρίδας του οργάνωσε τη δολοφονία του Νικολό και τον διαδέχθηκε ο ίδιος στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους. Ο νέος κυβερνήτης αντιμετώπιζε στην αρχή τη Μαρία σαν "δικό του παιδί" αλλά εξακολουθούσε να αμφισβητεί τα δικαιώματα του να κυβερνήσει το δουκάτο. Ο Φραγκίσκος για να ισχυροποιήσει τη θέση του και να πετύχει την αναγνώριση του από τον Βενετό βάιλο του Νεγκρεπόντε τακτοποίησε τον γάμο ανάμεσα στην κόρη του Πετρονίλα και στον γιο του Βενετού βάιλου Πιέτρο Τζένο. Η Πετρονίλα πήρε από τον πατέρα της σαν προίκα τη Σύρο και την Άνδρο που τα πήρε από τη Μαρία με τη βία. Στη Μαρία Σανούδο έδωσε σαν αποζημίωση την Πάρο (1389) υπό τον όρο να παντρευτεί τον άσημο ευγενή από τη Βερόνα Γκασπάρε Σομμαρίπα. Η Πάρος και η Αντίπαρος ήταν εκείνη την εποχή ασήμαντα δώρα, τα νησιά ήταν πολύτιμα επειδή παρείχαν στον δούκα τριάντα ναύτες το καθένα για τις γαλέρες του. Ο γάμος της Μαρίας ήταν σύνθετη πολιτική υπόθεση επειδή είχε συνδεθεί με τους οπαδούς των νταλε Κάρτσερι και κρατούσε τους τίτλους της, έπρεπε να την παντρέψει με έναν ασήμαντο ευγενή για να διακόψει τις διεκδικήσεις. Με εντολή της Βενετίας η Μαρία Σανούδου κληρονόμησε τον ετεροθαλή αδελφό της στην Τριτημορία της Εύβοιας. Με τον γάμο της με τον Γκασπάρε Σομμαρίπα απέκτησε:
Η Μαρία Σανούδου μέχρι το τέλος της ζωής της διεκδικούσε συνέχεια την Άνδρο και μετά από 50 χρόνια συγκρούσεων ο γιος της Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα την ανέκτησε με απόφαση της Βενετίας (1440). Τον Ιάκωβο Α΄ που δεν είχε κάνει παιδιά με την κόρη της διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Ιωάννης Β΄ Κρίσπος που συμπεριφέρθηκε στη νύφη του Φιορέντσα και τη μητέρα της όπως περιγράφει ο ιστορικός Ουίλιαμ Μίλλερ "με πλήρη ασέβεια και περιφρόνηση, χωρίς κανένα ίχνος ιπποτισμού τους πήρε όλα τα νησιά και τις έστειλε εξορία". Τελικά ύστερα από απειλές της Βενετίας αναγκάστηκε να τους επιστρέψει τα νησιά με τη βία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σανούδων Κατηγορία:Άρχοντες της Άνδρου Κατηγορία:Άρχοντες της Πάρου Κατηγορία:Τριτημόριοι της Εύβοιας
Μιδάτ Φράσερι
Ο Μιδάτ Φράσερι (, 1880 - 1949) ήταν Αλβανός συγγραφέας (κυρίως υπό το ψευδώνυμο Λούμο Σκέντο, αλλά και με άλλα όπως π.χ. Ισμαήλ Μαλοσμάνι, Μάλι Κοκόικα), διπλωμάτης, πολιτικός και εκδότης εφημερίδων. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ηγέτης της ένοπλης εθνικιστικής οργάνωσης Μπάλι Κομπετάρ, που συνεργάστηκε με τις ιταλικές και γερμανικές κατοχικές αρχές.
Κατοχή
Μετά την εισβολή και την κατάληψη της Αλβανίας από την φασιστική Ιταλία επαναδραστηριοποιήθηκε πολιτικά και από το 1941 ήταν πνευματικός και πολιτικός ηγέτης της ένοπλης οργάνωσης Μπάλι Κομπετάρ, που είχε ως στόχο την προσάρτηση του Κόσοβου και της λεγόμενης Τσαμουριάς. Κατά το τέλος της κατοχής αυτή η οργάνωση κτυπήθηκε από τους Αλβανούς αντιστασιακούς ως προδοτική λόγω της πλήρης συνεργασίας από έτος 1943 και μετά με τις κατοχικές δυνάμεις, ενώ ο ξάδερφος του έγινε ο δωσίλογος πρωθυπουργός της Αλβανίας.
Απελευθέρωση
Με τη αποχώρηση των Γερμανών στρατιωτών από την Αλβανία και την επικράτηση των αντιστασιακών, ο Φράσερι αρχικά κατέφυγε τον Νοέμβριο του 1944 στην Ιταλία, ενώ η πλούσια βιβλιοθήκη που ο ίδιος είχε ιδρύσει με πάνω από 20.000 βιβλία κατασχέθηκε από το νέο καθεστώς μόλις αυτός εγκατέλειψε τη χώρα. Στη συνέχεια αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ.
Πήρε μέρος σε αντικαθεστωτικές οργανώσεις και ενέργειες κατά του καθεστώς Χότζα συνεργαζόμενος με τη CIA και με δίκτυο συνεργατών σε πολλές χώρες μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα. Στις 26 Αυγούστου 1949 προέδρευσε της επιτροπής Ελευθέρας Αλβανίας με στόχο την ανατροπή του κομμουνιστικού καθεστώτος, η οποία χαιρετίστηκε μεταξύ άλλων και από τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξανδρο Διομήδη. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου του 1949 στη Νέα Υόρκη από καρδιακή προσβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αλβανοί επαναστάτες Κατηγορία:Αλβανοί εκδότες Κατηγορία:Αλβανοί πρόσωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης Κατηγορία:Δωσιλογισμός κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Πρωτέας Ελευθερίου-Κορδελιού (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Αθλητικός Σύλλογος Πρωτέας Ελευθερίου-Κορδελιού, γνωστός και ως Πρωτέας Θεσσαλονίκης, είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Νέου Κορδελιού στη Θεσσαλονίκη. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1962 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το πράσινο και το κίτρινο. Στο έμβλημά του απεικονίζεται ένας πυρσός, ενώ το όνομά του παραπέμπει στον Πρωτέα, θαλάσσια θεότητα της αρχαιοελληνικής μυθολογίας. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα γυναικείας καλαθοσφαίρισης για ενήλικες αλλά και νεαρότερες αθλήτριες. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Ελευθερίου, χωρητικότητας 300 καθήμενων θεατών. Το τμήμα νομικά διαθέτει τη μορφή ερασιτεχνικού σωματείου.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Σ. Πρωτέας Ελευθερίου Κορδελιού έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργάνωσε η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης. Στα πλαίσια της διοργάνωσης, 8 σύλλογοι συνέθεσαν έναν κοινό Όμιλο. Ο Πρωτέας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις έχοντας συλλέξει 4 νίκες και 10 ήττες, με συνέπεια να βρέθει στην 7η και προτελευταία θέση της τελικής κατάταξης. Η ομάδα του Πρωτέα δεν δήλωσε συμμετοχή στο Κύπελλο Γυναικών της Ένωσης τη χρονιά αυτή.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Ελευθερίου, χωρητικότητας 300 καθήμενων θεατών. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Χρήστος Μπαλαφούτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ.
Θάμνος
Ο θάμνος είναι μια κατηγορία ξυλωδών φυτών που δεν έχουν κεντρικό κορμό, το ύψος τους είναι μέχρι τρία μέτρα και οι βλαστοί τους διακλαδίζονται από το επίπεδο του εδάφους. Οι βλαστοί των θάμνων διακλαδίζονται έντονα και με αυτόν τον τρόπο αποκτούν το χαρακτηριστικό σχήμα τους. Οι θάμνοι μπορούν να οριστούν μόνο μορφολογικά. Βάσει της εξελικτικής και ταξινομικής συστηματοποίησης, δε συνιστούν ενιαίο σύνολο και κατατάσσονται σε εντελώς διαφορετικές ομαδοποιήσεις. Ανάμεσα στα δέντρα και στους θάμνους, κατατάσσονται μορφολογικά πάντα, οι δενδροειδείς θάμνοι που το ύψος τους μπορεί να φτάσει τα έξι μέτρα. Σε γενικές γραμμές ο θάμνος έχει μικρότερη διάρκεια ζωής από το δέντρο και ο βλαστός του είναι μικρότερος.
Χαρακτηριστικά
Οι εξελικτικά ανταγωνιστικές "συμπεριφορές" του θάμνου εντοπίζονται στη βέλτιστη δέσμευση της ηλιακής ενέργειας, τη διάχυση της θερμότητας που απάγουν από το περιβάλλον και επακόλουθα την ελάχιστη απώλεια της δεσμευμένης υγρασίας λόγω της εξάτμισης. Επίσης οι θάμνοι αναπτύσσουν γρήγορα, εκτεταμένο σχετικά βαθύ και διακλαδιζόμενο ριζικό σύστημα με σκοπό την καλύτερη εκμετάλλευση της ριζικής υγρασίας. Τέλος οι θάμνοι εκκρίνουν τοξικές ουσίες για τα ανταγωνιστικά φυτά, όπως είναι οι πόες, αναστέλλοντας έτσι την ανάπτυξη τους. Η πολυετής φύση των θάμνων εξοικονομεί θρεπτικά συστατικά αυξάνοντας σημαντικά τον κύκλο ζωής τους. Οι θάμνοι αποτελούν έναν σκληρό ανταγωνιστή για όλες τις υπόλοιπες μορφές φυτών, και μόνο οι πυρκαγιές και η ανθρώπινη παρέμβαση καταστέλλουν τη φρενήρη ανάπτυξη τους.
Είδη θάμνων σύμφωνα με τη χρήση τους
Οι θάμνοι μπορούν να χωριστούν, βάσει της κύριας χρήσης τους (πολλοί θάμνοι έχουν πολλές χρήσεις) από τον άνθρωπο, ως εξής (συνοπτική λίστα):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών  Κατηγορία:Φυτά
Γιούκον
Το Γιούκον (αγγλικά/γαλλικά: Yukon) είναι «έδαφος» του Καναδά, δηλαδή περιοχή υπό τον πιο άμεσο έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της χώρας.
Γεωγραφία
Το Γιούκον έχει το σχήμα ενός τριγώνου. Δυτικά χωρίζεται από την Αλάσκα με τον 141ο μεσημβρινό και νότια χωρίζεται από τη Βρετανική Κολομβία με τον 60ο παράλληλο. Ανατολικά συνορεύει με τα Βορειοδυτικά Εδάφη. Στα βόρεια, ένα μικρό τμήμα του Γιούκον βρέχεται από τη Θάλασσα Μποφόρ του Αρκτικού ωκεανού.
Η έκταση του Γιούκον είναι 482.443 τ.χλμ. (περίπου τετραπλάσια από την έκταση της Ελλάδας, αλλά ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 35.874 κατοίκους (απογραφή 2016). Πρωτεύουσα του Γιούκον είναι το Γουάιτχορς (αγγλ., Whitehorse, δηλ. «Άσπρο άλογο») με πληθυσμό 21.732 κατοίκους (2016). Άλλοι σημαντικοί οικισμοί είναι το Ντόσον Σίτι (Dawson City, 1.319 κάτοικοι) και το Γουώτσον Λέικ (Watson Lake, 802 κάτοικοι) (2011).
Το Γιούκον έλαβε το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό της περιοχής. Γιούκον στη γλώσσα των αυτοχθόνων Γκουίτσιν (αγγλ., Gwich’in) σημαίνει «μεγάλος ποταμός». Το Γιούκον είναι κατεξοχήν ορεινή περιοχή και το μεγαλύτερο μέρος του καλύπτεται από τα Βραχώδη Όρη. Μέσα στην έκτασή του βρίσκεται το Όρος Λόγκαν, το οποίο, με υψόμετρο 5.959 μ., είναι το δεύτερο υψηλότερο όρος της Βορείου Αμερικής.
Ιστορία
250px|right|thumb|Χρυσωρυχείο στο Κλοντάικ του Γιούκον, τέλη του 19ου αι. (φωτογραφία από τα Καναδικά Εθνικά Αρχεία) Προϊστορικά ευρήματα δείχνουν ότι άνθρωποι κατοικούσαν στο Γιούκον πριν από 25.000 έως 50.000 χρόνια. Γύρω στο 800 π.Χ., μετά από μία έκρηξη του ηφαιστείου Τσώρτσιλ κοντά στα σύνορα με την Αλάσκα, το νότιο Γιούκον καλύφθηκε από ηφαιστειακή τέφρα. Θρύλοι γι' αυτή τη φυσική καταστροφή αναφέρονται ακόμα και στην προφορική παράδοση των αυτοχθόνων των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών και αυτό κάνει αρκετούς ανθρωπολόγους να υποστηρίζουν ότι πολλές φυλές αυτοχθόνων μετανάστευσαν από το Γιούκον προς νοτιότερα πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.
Οι Ευρωπαίοι άρχισαν να εξερευνούν το Γιούκον για το εμπόριο γούνας και την ανακάλυψη μεταλλευμάτων κατά τα μέσα του 19ου αι. Στην περιοχή εμφανίσθηκαν, μαζί με τους τυχοδιώκτες, αγγλικανοί και καθολικοί ιεραπόστολοι για τον εκχριστιανισμό των «αγρίων». Με την πώληση της Αλάσκας από τους Ρώσους στους Αμερικανούς, το 1869, εντάθηκε η διαμάχη για τα κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή. Γύρω στα 1885, τρεις μεταλλωρύχοι ανακάλυψαν ψήγματα χρυσού στις όχθες του ποταμού Γιούκον. Μια δεύτερη σημαντική ανακάλυψη χρυσού στις όχθες του ποταμού Κλοντάικ το 1896 προκάλεσε τον λεγόμενο «Πυρετό του Χρυσού του Κλοντάικ» (Klondike Gold Rush). Τα νέα διαδόθηκαν πολύ γρήγορα και σύντομα την περιοχή κατέκλυσαν χιλιάδες τυχοδιώκτες χρυσοθήρες, που έρχονταν με καραβάνια μουλαριών από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να κάνουν την τύχη τους στις παγωμένες κοιλάδες του Γιούκον.
Θορυβημένη από τη μαζική εισροή αμερικανών τυχοδιωκτών, η καναδική κυβέρνηση αποφάσισε να εδραιώσει την κυριαρχία της στην περιοχή δημιουργώντας το 1898 το νέο «έδαφος» (ή περιφέρεια) του Γιούκον από τμήμα των Βορειοδυτικών Εδαφών. Στις αρχές του 20ού αι., ο Πυρετός του Χρυσού ξεθύμανε και οι περισσότεροι χρυσοθήρες άρχισαν να εγκαταλείπουν το Γιούκον. Πάντως, η εξόρυξη χρυσού και άλλων μεταλλευμάτων στην περιοχή συνεχίσθηκε από οργανωμένες μεταλλευτικές επιχειρήσεις.
Κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί κατασκεύασαν τον Αυτοκινητόδρομο της Αλάσκας (Alaska Highway), ο οποίος ένωσε τις ΗΠΑ με την Αλάσκα διερχόμενος μέσα από το Γιούκον. Αυτή ήταν η αρχή για τη διάνοιξη πολλών άλλων αυτοκινητοδρόμων, θέτοντας τέλος στη συγκοινωνία με πιρόγες και άλλα πλωτά μέσα. Στα έργα της διάνοιξης των αυτοκινητοδρόμων βρήκαν εργασία χιλιάδες ευρωπαίοι μετανάστες. Ωστόσο, οι εργάτες αυτοί μετέδωσαν πολλές θανατηφόρες ασθένειες στους αυτόχθονες της περιοχής, προκαλώντας σημαντική φθορά στον πληθυσμό των τελευταίων.
250px|right|thumb|Το Ντόσον Σίτι, αλλοτινή πόλη των χρυσοθήρων, και ο ποταμός Γιούκον Για πολλές δεκαετίες, το Γιούκον διοικούνταν από έναν ομοσπονδιακό επίτροπο και μία εκτελεστική επιτροπή. Από το 1979, το Γιούκον έχει δική του περιφερειακή κυβέρνηση, αλλά πολλές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους αυτόχθονες της περιοχής και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά παραμένουν εκκρεμείς. Από το 1992, οι αυτόχθονες φυλές της περιοχής έχουν τις δικές τους δεκατέσσερις «κυβερνήσεις».
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με απογραφή του 2001, οι περισσότεροι κάτοικοι του Γιούκον είναι βρετανικής καταγωγής (49%). Οι αυτόχθονες (τα λεγόμενα «Πρώτα Έθνη») αποτελούν τη δεύτερη πιο σημαντική εθνική ομάδα (22%), ενώ στην περιοχή υπάρχουν ακόμα πολλά άτομα ιρλανδικής (19%), γερμανικής (14%) και γαλλικής καταγωγής (13%).
Το εργατικό δυναμικό του Γιούκον ανέρχεται σε 12.500 άτομα περίπου. Από αυτά τα άτομα, τα 5.000 είναι υπάλληλοι σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες.
Κλίμα
Το κλίμα του Γιούκον είναι υποαρκτικό έως πολικό (βλ. είδη κλίματος). Οι χειμώνες είναι ιδιαίτερα βαρείς με πολύ μικρές ημέρες και θερμοκρασίες πολύ κάτω από το μηδέν. Στο Μπήβερ Κρηκ (Beaver Creek) του Γιούκον έχει καταγραφεί η χαμηλότερη θερμοκρασία σε βορειοαμερικανικό έδαφος: –63 °C στις 3 Φεβρουαρίου του 1947. Πάντως το καλοκαίρι η μέση θερμοκρασία ανέρχεται στους 20 °C.
Διοίκηση
Επίτροπος από τις 12 Μαρτίου 2018 είναι η Ανζελίκ Μπερνάρ και πρωθυπουργός ο Φιλελεύθερος Ράνι Πιλάι από τις 14 Ιανουαρίου 2023.
Πόλη της Μπελίζ
Η Πόλη της Μπελίζ είναι η μεγαλύτερη πόλη της Μπελίζ. Σύμφωνα με ανεπίσημες εκτιμήσεις ο πληθυσμός της Πόλης της Μπελίζ είναι παραπάνω από 70.000 κατοίκους. Βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Μπελίζ στην ακτή της Καραϊβικής. Η πόλη είναι το κύριο λιμάνι της χώρας και το οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της. Πολλά κρουαζιερόπλοια αγκυροβολούν έξω από το λιμάνι και την τάση από τους ντόπιους. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά όταν ο τυφώνας Χάτι, σάρωσε την πόλη στις 31 Οκτωβρίου 1961. Ήταν η πρωτεύουσα της τότε Βρετανικής Ονδούρας (όπως ονομαζότανε τότε η Μπελίζ), μέχρις ότου η κυβέρνηση μετακινήθηκε στην νέα πρωτεύουσα το Μπελμοπάν το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μπελίζ
Κούρος Παλαικάστρου
Ο κούρος του Παλαικάστρου είναι ένα χρυσελεφάντινο αγαλματίδιο ενός νέου άνδρα, που βρέθηκε στη σημερινή πόλη Παλαίκαστρο, ανατολικά της Σητείας, στον νομό Λασιθίου στην Κρήτη.
Χρονολογείται στην ύστερη μινωική εποχή (15ο αι. π.Χ.), κατά την εποχή του Χαλκού και εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σητείας. Έχει ύψος περίπου 50 εκ.· το μεγάλο μέγεθός του και η αξία των υλικών κατασκευής του δείχνουν ότι είχε λατρευτική αξία. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματός του -ο κορμός, τα πόδια και τα χέρια- είναι καμωμένα από δόντι ιπποπόταμου, καλυμμένο με φύλλο χρυσού. Η κεφαλή διαφέρει: είναι σκαλισμένη σε γκρι-πράσινο σερπεντινίτη με οφθαλμούς από ορεία κρύσταλλο και δουλεμένο περαιτέρω με ελεφαντόδοντο.
Πηγές
Κατηγορία:Μινωική τέχνη
16 Δεκεμβρίου
15 Δεκεμβρίου | 16 Δεκεμβρίου | 17 Δεκεμβρίου
Η 16η Δεκεμβρίου είναι η 350η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (351η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 15 ημέρες.
Βλέπε επίσης
16 Νοεμβρίου - 16 Ιανουαρίου
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Διεθνές Πανεπιστήμιο Λένιν
Το Διεθνές Πανεπιστήμιο Λένιν ή Διεθνής Λενινιστική Σχολή MLS (ρωσική γλώσσα: Mezhdunarodnagia Leninskaia Shkola), ιδρύθηκε τον Μάιο του 1926 στη Μόσχα από την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν), ως τρίτο κομματικό ίδρυμα για την περαιτέρω εκπαίδευση στελεχών, προορισμένων να αποτελέσουν τα ηγετικά στελέχη των ανά τον κόσμο κομμουνιστικών κομμάτων.
Ίδρυση - Λειτουργία
Το κομματικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες τον Μάιο του 1926, με απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΕΕΚΔ) με σκοπό να σπουδάσουν κομμουνιστικά στελέχη από διάφορες χώρες σε υψηλότερο επίπεδο από τα άλλα δύο κομματικά ιδρύματα, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (KUTV) και το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ). Η έδρα του ήταν στη Μόσχα. και πρώτος πρύτανης ήταν ο Νικολάι Μπουχάριν.
Η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΕΚΔ για την MLS αναφέρει: "Να βοηθήσει τα τμήματα της Κομιντέρν στην αύξηση των προσόντων των κορυφαίων στελεχών των Κομμουνιστικών Κομμάτων, των οποίων η επαναστατική εμπειρία πρέπει να ενισχυθεί από τη γενική θεωρητική μαρξιστική-λενινιστική προετοιμασία, αφενός, και, αφετέρου, από την άμεση και ενεργή μελέτη".
Οι σπουδαστές που δεχόταν προέρχονταν από όλες τις χώρες της Γης και στη μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν αποφοιτήσει από τα άλλα δύο κομματικά ιδρύματα. Ο συνολικός αριθμός των σπουδαστών στα 12 χρόνια λειτουργίας του ήταν περίπου 3500 άτομα που προέρχονταν από 59 χώρες. Αναφέρεται ότι ένας αριθμός 60-75 ατόμων που προέρχονταν από τη Ρουμανία τη Βουλγαρία, την Ελλάδα και τον Καναδά σπούδασαν στο MLS.
Το 1938 το Πανεπιστήμιο έκλεισε και αργότερα η Κομιντέρν την περίοδο 1941-43 προσπάθησε να λειτουργήσει εκ νέου την MLS στο περιβάλλον μιας Γεωργικής Σχολής στο Kushnarenkovo, χωρίς όμως επιτυχία και την αίγλη του παρελθόντος.
Απόφοιτοι του MLS
Στο Πανεπιστήμιο σπούδασαν μερικά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Ανδρόνικος Χαϊτάς, ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο Γιώργος Κολοζώφ, o Νίκος Πλουμπίδης, ο Μιχάλης Γκαζές και ο Πολύδωρος Δανιηλίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Ρωσία Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Ρωσία
Μακεδονικοί Πόλεμοι
thumb|400px|Η [[Μακεδονική φάλαγγα σε ώρα μάχης.]] Οι Μακεδονικοί Πόλεμοι ήταν μια σειρά πολεμικών συγκρούσεων στις οποίες ενεπλάκη η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατά τη διάρκεια και ακολούθως του Δεύτερου Καρχηδονιακού Πολέμου, στην ανατολική Μεσόγειο, στην Αδριατική και το Αιγαίο. Οι Μακεδονικοί και Καρχηδονιακοί Πόλεμοι είχαν ως αποτέλεσμα την απόλυτη επικράτηση της ρωμαϊκής κυριαρχίας σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου.
Β΄ Μακεδονικός Πόλεμος
Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος ( 200 έως 196 π.Χ. ): Το 201 π.Χ., απεσταλμένοι της Περγάμου και της Ρόδου παρουσίασαν στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο αποδείξεις ότι ο Φίλιππος Ε', βασιλιάς της Μακεδονίας, και ο Αντίοχος Γ', βασιλιάς των Σελευκιδών, υπέγραψαν σύμφωνο μη – επίθεσης. Παρόλο που πολλοί μελετητές απλά θεωρούν πως αυτή η «μυστική συμφωνία» δεν ήταν παρά μια επινόηση της Περγάμου και της Ρόδου, είχε εντούτοις ως αποτέλεσμα την κήρυξη νέου πολέμου, με τη Ρώμη να υποβοηθείται από διάφορους Έλληνες συμμάχους της. Παρέμεινε αμφίρροπος μέχρι τη νίκη των ρωμαϊκών λεγεώνων στη Μάχη στις Κυνός Κεφαλαί το 197 π.Χ. Αφού η Ρώμη επέβαλε τη Συνθήκη των Τεμπών, στον Φίλιππο απαγορεύτηκε να αναμειγνύεται με πολιτικά θέματα εκτός των συνόρων του κράτους του, έναν όρο που σεβάστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 194 π.Χ. η Ρώμη διακήρυξε την «ανεξαρτησία της Ελλάδας», και απέσυρε τα στρατεύματά της από τα Βαλκάνια. Φαινομενικά δεν έκρυβε άλλο ενδιαφέρον για την περιοχή.
Ρωμαιο-συριακός Πόλεμος
Ρωμαιο-συριακός Πόλεμος ( 192 έως 188 π.Χ. ): Μετά το πέρας του Δεύτερου Μακεδονικού Πολέμου, η Αιτωλική Συμπολιτεία δεν έμεινε ευχαριστημένη από τα εδάφη που της παραχώρησε η Ρώμη ως επιβράβευση για τη βοήθειά της. Κατ’ επέκταση ζήτησαν από τον Αντίοχο Γ' τον Μέγα, βασιλιά των Σελευκιδών, να τους βοηθήσει στην προσπάθεια να απελευθερώσουν τον ελλαδικό χώρο από τη «ρωμαϊκή καταπίεση». Ως στρατιωτικός του σύμβουλος, ο Αννίβας προειδοποίησε τον Αντίοχο να μην εισέλθει στην Ελλάδα με μικρό στρατό, εν τούτοις ο Αντίοχος έστειλε μια μικρή δύναμη το 192 π.Χ. Οι Ρωμαίοι απάντησαν ξαναστέλνοντας τις λεγεώνες επί ελληνικού εδάφους. Σαν αντίποινα – και ίσως γιατί προσέφερε καταφύγιο στον Αννίβα – οι Ρωμαίοι έστειλαν στη Μικρά Ασία κατά του Αντίοχου μια δύναμη 30.000 ανδρών υπό τις διαταγές του Σκιπίωνα του Αφρικανού. Μαθαίνοντας πως οι Ρωμαίοι βρίσκονταν κατά πόδας, ο Αντίοχος αντιμετώπισε ένα μεγάλο δίλημμα. Έπρεπε είτε να παραδοθεί ταπεινωτικά και να το σκάσει πίσω στο βασίλειό του, είτε να αντιμετωπίσει τον εχθρό του σε μια δύσβατη περιοχή που θα αποδεικνυόταν μειονεκτική για την υπεράριθμη ρωμαϊκή στρατιά. Επιλέγοντας τελικά το δεύτερο, ο Αντίοχος διάλεξε τις Θερμοπύλες. Ωστόσο, όπως και οι Σπαρτιάτες 300 χρόνια νωρίτερα, δεν κατάφερε να κρατήσει τον εχθρό του με αποτέλεσμα δυο καθοριστικές νίκες των Ρωμαίων, μια στη Μάχη των Θερμοπυλών ( 191 π.Χ. ) και μια στη Μάχη της Μαγνησίας ( 190 π.Χ. ) Αποτελεσματικά, ο Αντίοχος αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη της Απάμειας το 188 π.Χ., η οποία προέβλεπε απόδοση εδαφών του στη Ρώμη και την Πέργαμο, καθώς και μια πολεμική αποζημίωση ύψους 15.000 ασημένιων ταλάντων.
Γ΄ Μακεδονικός Πόλεμος
Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος ( 172 έως 168 π.Χ. ): Μετά το θάνατο του Φιλίππου Ε' στη Μακεδονία το 179 π.Χ., ο γιος του, Περσέας, αποπειράθηκε να αποκαταστήσει την κυριαρχία στον ελλαδικό χώρο και εισέβαλε σε γειτονικά του κράτη. Όταν ο τελευταίος ενεπλάκη σε μια συνωμοσία, η Σύγκλητος κήρυξε πόλεμο για τρίτη φορά. Αρχικά η Ρώμη δεν σημείωσε επιτυχίες κατά των Μακεδόνων, αλλά το 168 π.Χ. οι ρωμαϊκές λεγεώνες συνέτριψαν τη μακεδονική φάλαγγα στη Μάχη της Πύδνας. Ο ίδιος ο Περσέας αιχμαλωτίστηκε λίγο αργότερα, ενώ η Μακεδονία διαιρέθηκε σε τέσσερα τμήματα υπό τον έλεγχο της Ρώμης.
Δ΄ Μακεδονικός Πόλεμος
Τέταρτος Μακεδονικός Πόλεμος ( 150 έως 148 π.Χ. ): Για σειρά ετών επικράτησε ηρεμία στον ελλαδικό χώρο, μέχρι που ξέσπασε επανάσταση στην περιοχή της Μακεδονίας υπό τον Ανδρίσκο, ο οποίος υποστήριζε ότι ήταν γιος του Περσέα. Η Σύγκλητος για μια ακόμη φορά ανέπτυξε τις λεγεώνες στην περιοχή και κατέπνιξε την εξέγερση. Αυτή τη φορά η Ρώμη δεν αποσύρθηκε από τα εδάφη που κατέκτησε, αλλά ίδρυσε την Επαρχία της Μακεδονίας, ένα μόνιμο ρωμαϊκό προπύργιο στην ελληνική χερσόνησο.
Συνέπειες
Ως αποτέλεσμα, οι εναπομείνασες ανεξάρτητες ελληνικές δυνάμεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας, όρθωσαν το ανάστημά τους κατά της παρουσίας των Ρωμαίων στην Ελλάδα. Οι μελετητές καμιά φορά ονομάζουν την περίσταση αυτή «Αχαϊκό Πόλεμο» ( 146 π.Χ. ) Η διάρκειά του ήταν ιδιαίτερα σύντομη. Μέχρι τη στιγμή αυτή, η Ρώμη είχε πραγματοποιήσει εκστρατείες επί ελληνικού εδάφους μόνο για να πολεμήσει τις μακεδονικές δυνάμεις και τους συμμάχους των τελευταίων. Η ανωτερότητα της ρωμαϊκής στρατιωτικής τακτικής ήταν πλέον κοινός τόπος, καθώς είχαν νικήσει την περίφημη μακεδονική φάλαγγα σε αρκετές περιστάσεις, ενώ είχαν επικρατήσει κατά μεγαλύτερων αριθμητικά δυνάμεων στις μάχες κατά των Σελευκιδών. Οι ηγέτες των Αχαιών θα πρέπει να είχαν υπόψη τους πως η κίνησή τους να κηρύξουν πόλεμο δεν ήταν παρά πράξη απελπισίας, εφόσον οι λεγεώνες είχαν θριαμβεύσει ενάντια σε μεγαλύτερες και ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις. Ο ιστορικός Πολύβιος κατηγορεί τους δημαγωγούς ότι υποκίνησαν τον πληθυσμό να εμπλακεί σε έναν πόλεμο αυτοκτονίας. Εθνικιστικοί λόγοι και η ιδέα θριάμβου ενάντια σε ισχυρότερους εχθρούς, όπως είχε συμβεί στις μάχες κατά των Περσών, οδήγησαν τη Συμπολιτεία στο να λάβει μια επιπόλαια απόφαση.
Ωστόσο η υπομονή των Ρωμαίων εξαντλήθηκε. Για παραδειγματισμό η πόλη της Κορίνθου καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 146 π.Χ., την ίδια χρονιά με την ισοπέδωση της Καρχηδόνας. Οι Μακεδονικοί Πόλεμοι έλαβαν τέλος, μαζί με την ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων-κρατών. Ο ελλαδικός χώρος διαιρέθηκε στις επαρχίες της Αχαΐας, της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Τα πρώτα χρόνια της κατάκτησης χαρακτηρίστηκαν από λεηλασίες και συλλογή σκλάβων. Η Ρώμη, αν και ήταν ακόμη στη δημοκρατική της περίοδο, ήταν εδαφικά μια αυτοκρατορία στη Μεσόγειο θάλασσα, που ξεπερνούσε αριθμητικά τον αμιγή πληθυσμό της στην Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Σαλάτα του Καίσαρα
Η σαλάτα του Καίσαρα είναι μια από τις διασημότερες σαλάτες στον κόσμο. Επινοήθηκε στο Μεξικό το 1924, από τον Ιταλό chef, Caesar Cardini (1896 - 1956) ο οποίος μετανάστευσε στις Η.Π.Α. μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και δημιούργησε μια οικογενειακή επιχείρηση στα σύνορα με το Μεξικό. Ζούσε στο Σαν Ντιέγκο, αλλά εργαζόταν στην Τιχουάνα. Το πιάτο έγινε πολύ διάσημο στην Τιχουάνα, ωστόσο συναντώνται πολλές παραλλαγές του ανά τον κόσμο και κορυφαίοι σεφ έχουν τροποποιήσει την συνταγή. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά στην σαλάτα ήταν το μαρούλι ως βάση, κοτόπουλο, μπέικον, παρμεζάνα και κρουτόν και το ντρέσιγκ περιείχε ελαιόλαδο, μουστάρδα, σκόρδο, ξύδι και κρόκο αυγού, η αντζούγια και το καλαμπόκι προστέθηκαν αργότερα.
Ιστορία ονομασίας
Η δημιουργία αυτής της σαλάτας προέκυψε τυχαία. Σύμφωνα με την κόρη του Cardini, Roza (1928 - 2003), στην επέτειο για την 4η Ιουλίου το 1924, το εστιατόριο είχε πάρα πολύ κόσμο με αποτέλεσμα οι προμήθειες να τελειώσουν και η κουζίνα να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τους πελάτες. Ο σεφ με τα υλικά που περίσσευαν, έφτιαξε μια σαλάτα με ντρέσινγκ και την σέρβιρε ως το πιάτο ημέρας.
Μια άλλη εκδοχή θέλει τον αδερφό του Cardini, Alex, να είναι ο ιδρυτής της περίφημης σαλάτας. Ο Alex ήρθε στην Τιχουάνα το 1926 και πρόσθεσε τις αντζούγιες στην σαλάτα. Ονόμασε την εκδοχή αυτή Σαλάτα του Αεροπόρου (Aviator's Salad). Μια τρίτη εκδοχή μιλά για τον συνέταιρο του Cardini, Paul Maggiora, να δίνει το ίδιο όνομα στην σαλάτα, την οποία είχε φτιάξει για έναν αεροπόρο. Την εκδοχή αυτή υποστηρίζουν αρκετοί αεροπόροι οι οποίοι περιγράφουν ότι έπειτα από μια βραδιά διασκέδασης και ποτού, αρκετοί καθυστέρησαν να επιστρέψουν στη βάση τους και έμειναν στο εστιατόριο για να περάσουν τη νύχτα. Το πρωί, ο Cardini τους έφτιαξε την περίφημη σαλάτα, που ονομάστηκε όντως «σαλάτα του αεροπόρου» αρχικά, μέχρι να πάρει τη σημερινή της ονομασία.
Η σαλάτα στην Ευρώπη
Η ονομασία της σαλάτας δεν έχει σχέση με τον Ιούλιο Καίσαρα και η σχέση της με την Ευρώπη είναι άλλη. Λέγεται ότι χάρη στην Αμερικανίδα σύζυγο, του Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας, Εδουάρδου Η', Ουόλις Σίμπσον, επιχείρησε να μεταφέρει τη σαλάτα σε Ευρωπαίους σεφ, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να υλοποιήσουν την συνταγή με επιτυχία.
Σήμερα η συνταγή έχει πρωταρχικό ρόλο σε μενού εστιατορίων, ιδιαίτερα στην Ιταλία και ας μην είναι ο τόπος προέλευσης της συνταγής. Μάλιστα η αυθεντική συνταγή περιλάμβανε και ιταλικό ελαιόλαδο.
Ραίκτωρ
δεξιά|μικρογραφία|300εσ|Σφραγίδα τού ραίκτωρος Βασιλείου, τού 11ου αι. Επιγρ.: Κ[ΥΡΙ]Ε Β[ΟΗΘΕΙ] ΤΩ CΩ Δ[ΟΥΛΩ] / ΒΑCΙΛΕΙΩ ΡΑΙΚΤΩΡΙ ΑΜΗΝ.
Ο ραίκτωρ, η εξελληνισμένη μορφή τού λατινικού rector, ήταν υψηλόβαθμη αυλική θέση της μέσης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία και λειτουργίες
Ο J.B. Bury υπέθεσε ότι η θέση δημιουργήθηκε από τον Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό (βασ. 886–912 ) ή τον πατέρα του Βασίλειο Α΄ Μακεδόνα (βασ. 867–886 ), αλλά ο Νικόλαος Οικονομίδης τη βρήκε στο κείμενο τού Τακτικού Ουσπένσκυ τού c. 843. Ο τίτλος βρίσκεται επίσης σε σφραγίδες τού 7ου και 8ου αι., αλλά με διαφορετική έννοια. Έτσι ένας "ραίκτωρ της Καλαβρίας" ήταν ο διαχειριστής των τοπικών κτημάτων της επισκοπής της Ρώμης στην Καλαβρία.
Το Κλητορολόγιο τού 899 εντάσσει τον ραίκτορα στις "ιδιαίτερες διακρίσεις" (αξίαι ειδικαί). Οι ακριβείς λειτουργίες τού αξιώματος δεν είναι σαφείς, αλλά, όπως έγραψε ο J.B. Bury, πιθανότατα «αποτελούνταν στην άσκηση κάποιας εξουσίας επί τού Αυτοκρατορικού νοικοκυριού». Προηγούμενοι συγγραφείς πρότειναν ότι ο τίτλος σχετίζεται, ή ακόμη ότι είναι πανομοιότυπος, με τον μεταγενέστερο τίτλο τού προέδρου, αλλά η θεωρία απορρίφθηκε από τον Ροντόλφ Γκυγιάν. Η τελετή τού διορισμού του καταγράφεται στο Περί βασιλείου τάξεως τού Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων. Οι αναφορές τού πρεσβευτή στη βυζαντινή Αυλή Λιουτπράνδου της Κρεμόνας δείχνουν ότι ο ραίκτωρ έπαιζε σημαντικό ρόλο στις αυλικές τελετές επί Κωνσταντίνου Ζ΄.
Ταυτόχρονα, ο τίτλος εμφανίζεται και ως οικογενειακό όνομα: ο μάγιστρος και λογοθέτης τού δρόμου Μιχαήλ Ρέκτωρ ήταν μέλος τού συμβουλίου της αντιβασιλείας, που διορίστηκε με το τέλος τού Ρωμανού Β΄ των Μακεδόνων το 963. Επίσης επί Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη (βασ. 1078–1081) ένας μοναχός που ονομαζόταν Ραίκτωρ, προσποιήθηκε τον Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (βασ. 1071–1078 ) και προσπάθησε να ανατρέψει τον Αυτοκράτορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινά αυλικά αξιώματα
Japan Live '94
Το Japan Live '94 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV". Επανεκδόθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2011 από την "EarMusic" με επιπλέον κομμάτια τις ζωντανές ηχογραφήσεις των "Damien" και "Hall Of The Mountain King".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο Καβασάκι της Ιαπωνίας στις 12 Νοεμβρίου 1994, κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Handful of Rain". Αυτή ήταν η πρώτη συναυλία του Τζον Όλιβα με τους Savatage, μετά την αποχώρηση του δύο χρόνια νωρίτερα.
Η συγκεκριμένη εμφάνιση κυκλοφόρησε σε μορφή βίντεο το 1996 στην Ιαπωνία και δύο χρόνια αργότερα στην Βόρεια Αμερική.
Τραγούδια
1. Taunting Cobras (J.Oliva) - 5:01
2. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 6:37
3. Chance (J.Oliva, O'Neill) - 4:36
4. Nothing's Going On (J.Oliva, O'Neill) - 4:31
5. He Carves His Stone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 3:04
7. Watching You Fall (J.Oliva) - 5:24
8. Castles Burning (J.Oliva) - 4:45
9. All That I Bleed (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:20
10. Handful of Rain (J.Oliva) - 5:20
11. Sirens (J.Oliva, C.Oliva) - 7:30
12. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 7:06
Τα μέλη του συγκροτήματος
To "Japan Live '94" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Καρλ Γουέδερς
Ο Καρλ Γουέδερς (Carl Weathers) είναι Αμερικανός ηθοποιός και πρώην αθλητής του αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1948 στη Νέα Ορλεάνη της πολιτείας της Λουιζιάνας, ΗΠΑ. Πριν την καριέρα του ως ηθοποιός είχε επιτυχίες ως αθλητής του αμερικανικού ποδοσφαίρου στους Oakland Raiders. Από το 1971 μέχρι το 1973 έπαιξε για τους B.C. Lions στο καναδικό πρωτάθλημα. Το 1974 τερμάτισε την καριέρα του ως αθλητής και άρχισε να παίζει μικρούς ρόλους σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως την Friday Foster (1975).
Έγινε διάσημος με τον ρόλο του Απόλο Κριντ στην ταινία Ρόκυ (1976), τον οποίο έπαιξε μέχρι και στην τέταρτη ταινία της σειράς. Μια άλλη του επιτυχία αποτελεί η συμμετοχή του στην ταινία Ο Κυνηγός, όπου πρωταγωνιστεί ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο απέκτησε το 1988 στην ταινία Action Jackson, η οποία όμως αν και είχε εισπρακτική επιτυχία, απέσπασε αρνητικές κριτικές. Από το 1991 μέχρι το 1993, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά  Street Justice.
Προσωπική ζωή
Ο Γουέδερς ήταν παντρεμένος από το 1973 με την Mary Ann Castle, πήρε όμως διαζύγιο. Έχει μαζί της δυο γιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Τζέρι Λόουλερ
Ο Τζέρι Ο'Νιλ Λόουλερ (Jerry O'Neil Lawler, 29 Νοεμβρίου 1949) είναι Αμερικανός παλαιστής, σχολιαστής αγώνων πάλης, μουσικός, επιχειρηματίας, διαφημιστής και ηθοποιός. Περισσότερο γνωστός είναι ως Τζέρι "Βασιλιάς" Λόουλερ. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE, στην οποία σχολιάζει τους αγώνες του τηλεοπτικού προγράμματος Raw.
Καριέρα
Ο Λόουλερ, ξεκίνησε την καριέρα του το 1970 και μέχρι το 1992, αγωνίστηκε σε πολλές εταιρείες αγώνων πάλης. Συνολικά κατέκτησε 168 τίτλους σε όλη του την καριέρα. Έχει κατακτήσει περισσότερους τίτλους από οποιονδήποτε άλλον παλαιστή έχει περάσει από το WWE, παρόλο που εκείνος ποτέ δεν κέρδισε κάποιο πρωτάθλημα της εταιρείας.
WWE
Το 1992, ξεκίνησε την καριέρα του στο WWE, τότε γνωστό με την ονομασία World Wrestling Federation. Εμφανίστηκε εκεί, εξ αρχής ως σχολιαστής αγώνων πάλης, όμως είχε και παρουσία σε αγώνες και διάφορες κόντρες με κορυφαίους παλαιστές της εποχής. Το 2001, είχε μια διακοπή από την εταιρεία και εμφανίστηκε σε ανεξάρτητες εταιρείες πάλης, ως παλαιστής. Από τα τέλη του 2001, επέστρεψε στο WWE, όπου είναι έως και σήμερα, ως σχολιαστής.
Ανεξάρτητες εταιρείες
Ο Λόουλερ είχε μια τεράστια καριέρα κυρίως όμως σε ανεξάρτητες εταιρείες, που όπως αναφέρεται παραπάνω, κατέκτησε 168 τίτλους συνολικά. Ακόμα και την περίοδο που έχει συμβόλαιο με το WWE, του δίνεται η δυνατότητα να εμφανίζεται σε εταιρείες χαμηλής εμβέλειας.
Άλλες ασχολίες
Εκτός από την ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη, ο Τζέρι Λόουλερ, ασχολήθηκε με την μουσική και δημιούργησε μερικούς δίσκους σε συνεργασία με άλλους παλαιστές. Επίσης έχει πάρει μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες, ενώ είναι και διαφημιστής.
Προσωπική ζωή
Ο Λόουλερ γεννήθηκε στο Μέμφις του Τενεσί. Έχει παντρευτεί τρεις φορές, και έχει αποκτήσει τρία παιδιά, τον Μπράιαν, τον Κέβιν και την Κένταλ. Οι γιοί του έχουν ασχοληθεί με την πάλη επίσης. Τον Σεπτέμβριο του 2012, ο Λόουλερ κατέρρευσε την ώρα που σχολίαζε έναν αγώνα και μεταφέρθηκε σε κοντινό νοσοκομείο. Μετά απο αυτό, σταμάτησε να παλεύει για το WWE.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες
Κατοικία
thumb|Σπίτι στην [[Ινδία]] Το σπίτι (ή οικία ή κατοικία) είναι κτήριο που χρησιμοποιείται για στέγαση ανθρώπων. Συνήθως έχει τοίχους και οροφή για να προστατεύει τον εσωτερικό του χώρο από τη βροχή, τον άνεμο, τη ζέστη και το κρύο. Εκτός από ανθρώπους, στα σπίτια συχνά βρίσκει κανείς και ζώα, είτε ως κατοικίδια είτε ως ανεπιθύμητους επισκέπτες.
Οικογένειες, καθώς και άλλες κοινωνικές ομάδες, συνήθως ζουν μόνιμα σε σπίτια. Πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν το σπίτι τους κατά τη διάρκεια της ημέρας για λόγους εργασίας και ψυχαγωγίας και επιστρέφουν σε αυτό για ύπνο, ξεκούραση ή για άλλες δραστηριότητες.
Κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον μία είσοδο, συνήθως μια πόρτα ή πύλη, αν και κάποια πρωτόγονα σπίτια είχαν την πρόσβαση από την οροφή ή με σκάλα. Πολλά σπίτια έχουν πίσω πόρτα η οποία οδηγεί στη λεγόμενη πίσω αυλή. Κατά κανόνα, σε ένα σπίτι υπάρχουν επίσης αρκετά παράθυρα τα οποία αφήνουν να μπαίνει φυσικό φως και καθαρός αέρας και παρέχουν θέα προς τα έξω.
Σχήμα
Οι αρχαιολόγοι δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το σχήμα των σπιτιών: θεωρούν τη μετάβαση από την κυκλική καλύβα στο ορθογώνιο σπίτι ως σημαντική πρόοδο στην καλύτερη αξιοποίηση του χώρου, και τη συνδέουν με την ανάπτυξη της έννοιας του προσωπικού χώρου.
Λειτουργία/Χρησιμότητα
Κάποια σπίτια υπερβαίνουν τη βασική λειτουργία του να παρέχουν "μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας" ή την οικογενειακή εστία και είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν για επίδειξη πλούτου ή μόδας ή καταναλωτισμού. Η κατοικία ενός φεουδάρχη ή άρχοντα δυνατό να απαιτεί αμυντικές οχυρώσεις και να μετατρέπουν την κατοικία σε φρούριο ή κάστρο. Η κατοικία ενός μονάρχη μπορεί να στεγάζει επίσης αυλικούς και αξιωματούχους, εκτός από τη βασιλική οικογένεια. Σε αυτή την περίπτωση η κατοικία μετατρέπεται σε παλάτι. Όταν κάποιος διαθέτει δεύτερο σπίτι, συνήθως σε μη αστική περιοχή, τότε γίνεται λόγος για εξοχικό σπίτι.
Αντίθετα από τη σύγχρονη τάση για διαχωρισμό κάποιων λειτουργιών σε διαφορετικά κτήρια, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της ανθρωπότητας το σπίτι εξυπηρετούσε πολλούς σκοπούς: εκτός από χώρος διαμονής, μπορούσε να ήταν και εργαστήριο, κατάστημα ή γραφείο. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο χώρος διαμονής ήταν συνήθως πάνω από το ισόγειο. Χρειάστηκε να έρθει η βιομηχανική επανάσταση για να διαχωρίσει την παραγωγή και τις υπηρεσίες από το σπίτι. Μέχρι και σήμερα υπάρχουν καταστηματάρχες που διαμένουν πάνω από το κατάστημά τους.
Με την ανταλλαγή σπιτιών για διακοπές μπορεί κάποιος να εξασφαλίσει τα πλεονεκτήματα που του παρέχει η κυριότητα ενός σπιτιού για να γνωρίσει ένα ξένο τόπο.
Τα μέρη
Πολλά σπίτια έχουν διάφορα δωμάτια με εξειδικευμένες λειτουργίες, όπως χώρο για φαγητό, χώρο για ύπνο, και χώρο για πλύσιμο και καθαρισμό. Σε παραδοσιακές αγροτικές κοινωνίες, ζώα όπως κότες ή αγελάδες συχνά μοιράζονται ένα μέρος του σπιτιού με τους ανθρώπους. Τα περισσότερα σύγχρονα σπίτια έχουν τουλάχιστον ένα μπάνιο, κουζίνα, σαλόνι και υπνοδωμάτιο.
Διαρρύθμιση
Ιδεωδώς, οι αρχιτέκτονες σχεδιάζουν τα σπίτια με τρόπο που να εξυπηρετούν τις ανάγκες των ανθρώπων που θα ζήσουν μέσα. Αυτός ο σχεδιασμός, γνωστός ως διαρρύθμιση εσωτερικού χώρου (interior design), είναι τα τελευταία χρόνια πολύ δημοφιλές θέμα στα πανεπιστήμια. Το φενγκ σούι, αρχικά κινεζική μέθοδος για κτίσιμο των σπιτιών σύμφωνα με παράγοντες όπως το φως του ήλιου και οι μικροκλιματολογικές συνθήκες, πρόσφατα επεκτάθηκε στον σχεδιασμό του εσωτερικού χώρου με στόχο να φέρνει αρμονία στους ανθρώπους που ζουν μέσα στο σπίτι.
Το εμβαδόν ενός σπιτιού στην Ευρώπη μετριέται σε τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει όλη την έκταση που περιβάλλουν οι εξωτερικοί τοίχοι του σπιτιού. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το εμβαδόν μετριέται σε τετραγωνικά πόδια και δεν περιλαμβάνει το γκαράζ και τους εξωτερικούς χώρους.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές Κατηγορία:Κατοικία
Έγχυση (τσάι)
Η έγχυση είναι το μούλιασμα ενός οργανικού στερεού, όπως τα φύλλα, σε ένα υγρό (συνήθως νερό) για την εξαγωγή γεύσεων ή για να μαλακώσει. Υπάρχουν βότανα που περιέχουν πτητικά αιθέρια έλαια οπότε αν τα βράσουν χωρίς να τα σκεπαστούν, τα έλαια αυτά διαχέονται στον αέρα.
Κατηγορία:Τσάι
Μωρό του ουράνιου τόξου
Μωρό του ουράνιου τόξου είναι όρος που χρησιμοποιείται για μωρό που γεννήθηκε σε μια οικογένεια που έχει χάσει ένα ή περισσότερα μωρά σε προηγούμενη εγκυμοσύνη λόγω θνησιγένειας, αποβολής, εκτοπικής εγκυμοσύνης, διακοπής κύησης για ιατρικούς λόγους ή νεογνικού θανάτου. Αυτές οι εγκυμοσύνες δημιουργούν έντονα συναισθήματα άγχους, ενοχής και φόβου, αλλά και χαράς, συλλογισμού, θεραπείας και άλλα ανάμικτα συναισθήματα. Ο όρος "ουράνιο τόξο" είναι συμβολικός για την ελπίδα που φέρνει το παιδί μετά την συναισθηματική καταιγίδα της απώλειας.
Καταδύσεις στην Ολυμπιάδα 1906
Στην Μεσοολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα διεξήχθη μόνο το αγώνισμα της κατάδυσης από βατήρα. Οι αγώνες έγινε στο λιμανάκι της Ζέας στο Φάληρο. Οι αθλητές έπεσαν διαδοχικά από ύψος 4 μ., 8μ. και 12 μ. Έκαναν τρία άλματα από κάθε ύψος.
Μωρό του ουράνιου τόξου
Έρευνα που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν έδειξε ότι "η σχέση μεταξύ των γονέων έχει μεγαλύτερο κίνδυνο να διαλυθεί μετά από μια αποβολή ή θνησιγένεια σε σύγκριση με μία ζωντανή γέννα" και ότι ο κίνδυνος είναι υψηλότερος, όταν το ζευγάρι έχει βιώσει μια θνησιγένεια. Σύμφωνα με τη γιατρό Τζένιφερ Καλπ-Μακάροφ, "το να χάνεις την εγκυμοσύνη σου ή το μωρό σου είναι απίστευτα συγκινητική και συγκλονιστική εμπειρία. Το να δημιουργήσεις ζωή ή να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό μετά από μια τέτοια απώλεια είναι για αυτούς τους γονείς κάτι το απίστευτο όπως το θαύμα". Σε χώρες με υψηλό εισόδημα όπως η Αυστραλία μία στις πέντε γυναίκες που βίωσε την θνησιγένεια υποφέρει από μακροχρόνια κατάθλιψη, άγχος ή μετατραυματικό στρες. Η θνησιγένεια επηρεάζει όλη την οικογένεια και μπορεί να ασκήσει πίεση στη σχέση του ζευγαριού.
Καταδύσεις στην Ολυμπιάδα 1906
Μετάλλια
Κατηγορία:Ολυμπιάδα 1906 Κατηγορία:Υγρός στίβος στις Ολυμπιάδες
Μωρό του ουράνιου τόξου
Μητέρες που έζησαν την απώλεια και απέκτησαν μια νέα εγκυμοσύνη ή υιοθέτησαν ένα παιδί λένε ότι νιώθουν μια μικρή φλόγα στην καρδιά τους και ότι το νέο μέλος είναι το φως στο τέλος του τούνελ, το ουράνιο τόξο στο τέλος μια δυνατής καταιγίδας.
Η 15η Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την Περιγεννητική Απώλεια, την Απώλεια Εγκυμοσύνης και την Νεογνική Απώλεια. Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Μωρά του Ουράνιου Τόξου είναι στις 22 Αυγούστου.
Διαφορετικές απόψεις για τον όρο
Αν και ο όρος μωρό του ουράνιου τόξου είναι πολύ διαδεδομένος στην κοινότητα της απώλειας μωρού και εγκυμοσύνης, μερικές γυναίκες δεν νιώθουν άνετα στο να χρησιμοποιούν αυτό τον όρο. Μπορεί να σκέφτονται ότι αυτός ο όρος δίνει έμφαση στον θάνατο του μωρού τους και όχι στην ύπαρξή τους ή ότι δεν υπάρχει λόγος να βάλουν μια ετικέτα που διαφοροποιεί αυτό το μωρό από τα αδέρφια του.
Δημήτριος Γ΄ Εύκαιρος
Ο Δημήτριος Γ' Εύκαιρος ήταν ηγεμόνας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Αντίοχου Η' του Γρυπού και της Τρύφαινας και κυβέρνησε κατά την περίοδο 95 π.Χ. – 87 π.Χ..
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτριος ανέβηκε στο θρόνο σε μια πολύ ταραγμένη περίοδο όπου και το βασίλειο είχε διαιρεθεί στα δύο, μαστιζόμενο από διαμάχες ανάμεσα σε αδέλφια και ξαδέλφια που διεκδικούσαν το θρόνο. Η κατάσταση αυτή οδήγησε σε λίγα χρόνια στην οριστική πτώση της Δυναστείας και στην κατάληψη των εδαφών της από εξωτερικούς εχθρούς, ιδίως από τους Ρωμαίους.
Ταραγμένη περίοδος
Κατά την περίοδο 114 / 113 π.Χ. το βασίλειο των Σελευκιδών στη Συρία διαιρέθηκε σε δύο τμήματα. Το νότιο κατείχε ο Αντίοχος Θ' Κυζικηνός, ενώ το βόρειο ο αδελφός του, Αντίοχος Η' Γρυπός. Η διαμάχη ανάμεσα στους δύο άνδρες για επικράτηση υπήρξε πολύχρονη.
Το 96 π.Χ. ο Αντίοχος Η' Γρυπός πέθανε από φυσικά αίτια και ο θρόνος περιήλθε στον αδελφό του, Αντίοχο Θ' Κυζικηνό, που για να σταθεροποιήσει την κατάσταση και να νομιμοποιήσει την ένωση του βασιλείου παντρεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, βασίλισσα Κλεοπάτρα Σελήνη Α'. Ωστόσο τους πρώτους μήνες του 95 π.Χ. ο γιος του Γρυπού, ο Σέλευκος Στ' Επιφανής, νίκησε και θανάτωσε τον Αντίοχο, καταλαμβάνοντας την εξουσία. Εν τούτοις, μέχρι το τέλος του έτους, ο Σέλευκος απομακρύνθηκε από το θρόνο από τον Αντίοχο Ι' τον Ευσεβή, γιο του Κυζικηνού, ο οποίος έτσι εκδικήθηκε για τον πατέρα του. Επίδοξοι διεκδικητές του θρόνου όμως, αναδεικνύονται τρία ακόμη παιδιά του Γρυπού: ο Αντίοχος ΙΑ' Επιφανής, ο Δημήτριος Γ' Εύκαιρος και ο Φίλιππος Α' Φιλάδελφος.
Δράση του Δημητρίου
Την επόμενη περίοδο ο Αντίοχος Ι' Ευσεβής κυβέρνησε την Αντιόχεια και τα περίχωρα αυτής, μαχόμενος δίχως τελειωμό με τα ξαδέλφια του και τους εξωτερικούς εχθρούς του κράτους. Υπάρχει μια αβεβαιότητα γύρω από τα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση του: ο Ιώσηπος Φλάβιος διηγείται ότι σκοτώθηκε γύρω στο 90 π.Χ. ενώ αγωνιζόταν κατά των Πάρθων. Ο Αππιανός διηγείται μια άλλη εκδοχή: πως ο Αντίοχος Ι' ηττήθηκε όταν ο ηγεμόνας της Αρμενίας, ο Τιγράνης, εισέβαλε στη Συρία το 83 π.Χ. Μετά το θάνατο του Αντίοχου Ι', το κράτος διαιρέθηκε ανάμεσα στο Φίλιππο Α' και τον αδελφό του, το Δημήτριο.
Τις βλέψεις του Δημητρίου Γ' του Εύκαιρου για το θρόνο υποστήριξε ο Πτολεμαίος Θ' Λάθυρος, φαραώ της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Με τη βοήθεια του τελευταίου ο Δημήτριος ανέκτησε μέρος των εδαφών του πατέρα του στη Συρία. Έχοντας κατακτήσει την πόλη της Δαμασκού, ο Δημήτριος διεκδίκησε το σύνολο της νότιας Συρίας καθώς και της Παλαιστίνης. Όταν οι ελληνικές πόλεις που απάρτιζαν τη Δεκάπολη ζήτησαν βοήθεια ανήσυχες για τις επεκτατικές διαθέσεις των Ιουδαίων, ο Δημήτριος τους έστειλε στρατό και νίκησε κατά κράτος τον ηγεμόνα τους Αλέξανδρο Ιανναίο στην πόλη Σεχέμ το 89 π.Χ. Παρασυρμένος από τη νίκη του ο Δημήτριος στράφηκε κατά του αδελφού του Φιλίππου Α' για να συγκεντρώσει υπό το σκήπτρο του ολόκληρο το παλαιό κράτος των Σελευκιδών. Εν τούτοις ο Φίλιππος, με την βοήθεια των Πάρθων τον υποχρέωσε σε ήττα, τον αιχμαλώτισε και τον εξόρισε το 87 π.Χ. Ο Δημήτριος πέθανε λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στην Παρθία όπου και κρατούταν.
Ανέστης Λογοθέτης
Ο Ανέστης Λογοθέτης, (27 Οκτωβρίου 1921, Πύργος Ανατολικής Ρωμυλίας - 6 Ιανουαρίου 1994, Βιέννη) ήταν Έλληνας συνθέτης, που δραστηριοποιήθηκε στην Αυστρία, όπου και έζησε μέχρι τον θάνατό του. Θεωρείται από τους πιο σημαντικούς πρωτοπόρους συνθέτες του 20ου αιώνα, αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο έργο με ρηξικέλευθες προτάσεις σύζευξης εικόνας, ήχου και λόγου. Έγινε διεθνώς γνωστός όχι μόνο για το αξιόλογο έργο του, αλλά και για το ιδιόμορφο σύστημα γραφικής σημειογραφίας που ανέπτυξε στα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Νεανική ηλικία
Γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας (σήμερα Μπουργκάς της Βουλγαρίας) από εύπορους Έλληνες γονείς που διέμεναν εκεί. Το 1934, λόγω των ανθελληνικών διωγμών μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη, όπου τελειώνει την Γερμανική Σχολή το 1941. Υποχρεώθηκε από τους κατακτητές να κάνει τον διερμηνέα και για να το αποφύγει πήγε το 1942 στην Βιέννη όπου άρχισε  σπουδές μηχανικού στο εκεί Πολυτεχνείο.
Σπουδές
Το 1945 ξεκίνησε σπουδές  στη  Ακαδημία  Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών της Βιέννης θεωρητικά (Erwin Ratz), σύνθεση (Alfred Uhl), πιάνο (Herrmann Schwertmann) και  διεύθυνση ορχήστρας (Hans Swarowsky). Την ίδια χρονιά απέκτησε μια κόρη, τη Julia που έγινε αργότερα ζωγράφος. Αποφοίτησε το 1951 με διάκριση. Το 1952 παίρνει την Αυστριακή υπηκοότητα και παντρεύεται με την πιανίστα Maria Stahlich. Συμμετείχε πολλές φορές στα Διεθνή Θερινά Μαθήματα του Darmstadt. Εργάστηκε μέχρι το 1969 ως επιμελητής μουσικών εκδόσεων σε διάφορους οίκους (Universal, Modern, Geric). Από το 1952,  μια σειρά υποτροφιών (οι περισσότερες της αυστριακής κυβέρνησης) του επέτρεψαν  να υλοποιήσει τις πειραματικές του ιδέες στη σύνθεση. Παρακολούθησε σεμινάρια  και μαθήματα σύνθεσης στη Ρώμη, με  υποτροφία της ιταλικής κυβέρνησης  (1956, 1958-59) και το 1957 εργάστηκε στο Στούντιο ηλεκτρονικής μουσικής του WDR (Κολωνία) κοντά στον Gottfried Michael Koenig, όπου εξοικειώθηκε με την ηλεκτρονική μουσική.
Συνθετικό έργο
Μέχρι το 1959 έγραψε 65 έργα σε συμβατική σημειογραφία για διάφορους συνδυασμούς οργάνων. Από το τέλος της δεκαετίας του 1950 αναπτύσσει το δικό του γραφικό σύστημα σημειογραφίας γράφοντας όλα τα υπόλοιπα έργα του (περ. 110) με αυτό. Το 1981 προκλήθηκε από το Στούντιο Ηλεκτρονικής Μουσικής EMS της Στοκχόλμης όπου έγραψε το πρώτο του έργο με Ηλεκτρονικό Υπολογιστή. Εκτός από τα πολυάριθμα έργα του για όργανα και φωνές έγραψε και όπερες αλλά και πολλά ραδιοφωνικά έργα (Hörspiele) σε συνεργασία με πολλές ραδιοφωνίες (SR/WDR/NDR/ORF).