cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2009-10 συμμετείχαν 14 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν στη Β΄ φάση για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και την άνοδο στην Α΄ κατηγορία. Στους αγώνες αυτές μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί και τα τέρματα της Α΄ φάσης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2010-11.
Οι ομάδες στις θέσεις 12-14 υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2010-11.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2008-09
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2009-10
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2009-10:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2008-09
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2008-09:
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Σημείωση: 1 Ο ΑΣΙΛ έδωσε τα πρώτα εντός έδρας παιχνίδια τους στο γήπεδο του, Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου (Λάρνακα). Στη συνέχεια, λόγω προβλημάτων που παρουσίασε το γήπεδο του, χρησιμοποίησε ως έδρα το Στάδιο Αμμόχωστος.
Βαθμολογία
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή: Βαθμολογία
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης:
Πηγή: Αποτελέσματα
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία της Β΄ φάσης ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων της Β΄ φάσης:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2009-2010
Γρηγόριος Ξενόπουλος
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος (9 Δεκεμβρίου 1867 − 14 Ιανουαρίου 1951) ήταν Ζακυνθινός μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Διετέλεσε αρχισυντάκτης στο ιδιαίτερα γνωστό περιοδικό, Η Διάπλασις των Παίδων, κατά την περίοδο 1896 - 1948. Κατά την αρχισυνταξία του Ξενόπουλου στο περιοδικό ήταν και ο βασικός του συντάκτης. Είναι χαρακτηριστική η υπογραφή του Σας ασπάζομαι, Φαίδων, που χρησιμοποιούσε στις επιστολές που υποτίθεται έστελνε στο περιοδικό. Ήταν ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού Νέα Εστία, το οποίο εκδίδεται ακόμα και σήμερα. Το 1931 έγινε ακαδημαϊκός. Μαζί με τους Παλαμά, Σικελιανό και Καζαντζάκη ίδρυσε την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας ήταν και ο πρώτος πρόεδρος (1934-37).
Σήμερα, το σπίτι του συγγραφέα στην οδό Γαήτα στην πόλη της Ζακύνθου, έχει μετατραπεί σε πολιτιστικό χώρο προς τιμήν του. Συγκεκριμένα το ισόγειο φιλοξενεί την Ξενοπούλειο Παιδική Βιβλιοθήκη, ενώ ο πρώτος όροφος στεγάζει το μουσείο με προσωπικά είδη του συγγραφέα.
Βίος
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 9 Δεκεμβρίου 1867. Ο πατέρας του, Διονύσιος, καταγόταν από τη Ζάκυνθο, με απώτατες ρίζες από την Πελοπόννησο: οι Ξυνήδες ή Ξυνόπουλοι είχαν εγκατασταθεί στη βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο τον 16ο αιώνα. Η μητέρα του Ευθαλία από την Πόλη με απώτατες ρίζες από την Καισάρεια. Ο πατέρας του είχε πάει αρχικά στην Αθήνα όπου στα χρόνια του Όθωνα κατατάχθηκε στο ιππικό και «ανδραγάθησε στην καταδίωξη της ληστείας». Όμως επειδή θεώρησε πως αδικήθηκε στις κρίσεις και τις προαγωγές — είχε φτάσει μέχρι το βαθμό του υπίλαρχου — έφυγε για την Κωνσταντινούπολη όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Η μητέρα του Ευθαλία ήταν μία από τις αδελφές ενός φίλου του πατέρα του Διονύσιου, του Νικόλαου Θωμά, φαρμακοποιού του Φαναρίου και μυρεψού του Πατριαρχείου, με τη μεσολάβηση του οποίου και έγινε ο γάμος των δύο. . Η μητέρα του είχε Φαναριώτική καταγωγή και ήταν αδελφή του μητροπολίτη Χαλκηδόνας Καλλίνικου. Έντεκα μήνες μετά τη γέννησή του μετέβη στη Ζάκυνθο. Ο Ξενόπουλος είχε άλλα πέντε αδέλφια: τη Μαρία-Αναστασία που πέθανε μωρό, την Όλγα, τον Στέφανο, την Αικατερίνη (πέθανε το 1934) και τη Χαρίκλεια. η οποία ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και πέθανε το 1973 Ο Ξενόπουλος συντηρούσε οικονομικά μέχρι το θάνατό της τη μητέρα του και μετά με τη διαθήκη του μερίμνησε για την αδελφή του Χαρίκλεια. Ο Γρηγόριος έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη Ζάκυνθο, μέχρι το 1883, όταν γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να σπουδάσει φυσικομαθηματικά, μετά από προτροπή του φίλου του Νικολάου Μοτσενίγου (αδερφού του συμμαθητή του Ξενόπουλου Σωτηρίου Μοτσενίγου), ο οποίος σπούδαζε ήδη φυσικομαθηματικός στην Αθήνα. Τις σπουδές του δεν τις ολοκλήρωσε ποτέ: από το πρώτο ήδη έτος είχε αρχίσει την ενασχόληση με τη λογοτεχνία, η οποία ήταν και η μοναδική πηγή εσόδων του.
Από το 1892 εγκαταστάθηκε μόνιμα πλέον στην Αθήνα και το 1894 νυμφεύθηκε την Ευφροσύνη Διογενίδη. Το ζευγάρι χώρισε ενάμιση χρόνο μετά, ενώ είχαν ήδη αποκτήσει μια κόρη και ο συγγραφέας νυμφεύθηκε ξανά το 1901 τη Χριστίνα Κανελλοπούλου, με την οποία απέκτησε άλλες δύο κόρες.
Συνεργάστηκε με πλήθος εφημερίδων και περιοδικών στις οποίες δημοσίευε μελέτες, άρθρα, διηγήματα και μυθιστορήματα. Το 1894 ανέλαβε τη διεύθυνση της Εικονογραφημένης Εστίας, το 1896 έγινε αρχισυντάκτης του περιοδικού Η Διάπλασις των Παίδων, του οποίου ήταν και συνδρομητής κατά τα παιδικά του χρόνια. Από το 1901 ως το 1912 δημοσίευε στο περιοδικό Παναθήναια λογοτεχνικά έργα και μελέτες> Από το 1913 έως το 1930 συνεργάστηκε με την εφημερίδα Έθνος γράφοντας μυθιστορήματα σε συνέχειες. Από το 1930 έως το 1945 τα μυθιστορήματά του δημοσιεύονταν κυρίως στην εφημερίδα Αθηναϊκά Νέα. Το 1927 ίδρυσε το περιοδικό Νέα Εστία, του οποίου ήταν διευθυντής ως το 1934. To 1939 έγινε μέλος της πρώτης επιτροπής Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 ο Γρηγόριος Ξενόπουλος μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριαζόταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.
Στη Κατοχή συμμετείχε στην ελληνόφωνη ιταλική εφημερίδα Κουαδρίβιο που προήγαγε την συνεργασια με τους Ιταλούς.
Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου 1951 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.
Πεζογραφικό
Ο Ξενόπουλος ήταν πολυγραφότατος συγγραφέας. Έγραψε πάνω από 80 μυθιστορήματα και πλήθος διηγημάτων. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1888 με το μυθιστόρημα Ο ανθρωπος του κόσμου. Αυτό και το επόμενο μυθιστόρημά του, Νικόλας Σιγαλός (1890), «αθηναϊκά» μυθιστορήματα, ήταν αποτυχημένα. Έπειτα στράφηκε στην έμπνευση από την πατρίδα του και έγραψε κάποια από τα καλύτερά του έργα, Μαργαρίτα Στέφα (1893), Κόκκινος βράχος (1905). Ακολούθησαν έργα «αθηναϊκά», τα σημαντικότερα από τα οποία είναι Ο πόλεμος (1914) και Οι μυστικοί αρραβώνες (1915) και το «ζακυνθινό» Λάουρα (1915), επίσης ένα από τα καλύτερά του. Η πιο φιλόδοξη συγγραφική του απόπειρα ήταν η κοινωνική τριλογία Πλούσιοι και φτωχοί (1919), Τίμιοι και άτιμοι (1921), Τυχεροί και άτυχοι (1924). Τα δύο πρώτα αναγνωρίζονται ως τα καλύτερα και πιο ώριμα έργα του. Άλλα αξιόλογα έργα του που ακολούθησαν είναι τα: Αναδυομένη (1925), Ισαβέλλα (1923), Τερέζα Βάρμα-Δακόστα (1925).
Τα έργα του διαδραματίζονται στην Αθήνα και τη Ζάκυνθο. Θεωρείται ο εισηγητής του «αστικού μυθιστορήματος», δηλαδή του μυθιστορήματος που διαδραματίζεται στα αστικά κέντρα (βλ. Ελληνική πεζογραφία 1880-1930). Βασικό θέμα στα έργα του είναι ο έρωτας, κυρίως έρωτας μεταξύ ατόμων από διαφορετικές τάξεις.
Η ικανότητά του να γράφει εύκολα και γρήγορα τον οδήγησε κάποιες φορές σε «εκπτώσεις» ως προς την ποιότητα. Πολλοί τον κατηγόρησαν, όταν άρχισε να δημοσιεύει μυθιστορήματα σε συνέχειες, ότι έκανε πολύ εύκολα παραχωρήσεις στα γούστα του αναγνωστικού κοινού και ότι χρησιμοποιούσε συχνά προκλητικές για την εποχή ερωτικές σκηνές για να κερδίζει χρήματα. Όλοι όμως επισημαίνουν αρετές του έργου του, όπως η αφηγηματική ευχέρεια, η ικανότητα να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και η παρατηρητικότητα.
Τα έργα του Ξενόπουλου είναι περισσότερο για ψυχαγωγία παρά για φιλολογική ανάλυση. Ο αστικός ρεαλισμός που επικρατούσε αυτή την εποχή στην Ευρώπη και στην Αμερική επηρεάζει και τα έργα του Ξενόπουλου. Για το λόγο αυτό ο Ξενόπουλος θεωρείται από πολλούς εισηγητής του αστικού μυθιστορήματος με προσπάθειες για την αντανάκλαση της ίδιας της πραγματικότητας. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Ξενόπουλος ανήκει στη γενιά του 1880, χρονολογία η οποία αποτελεί σταθμό στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Αρχή νεοελληνικής αναγέννησης με τον Παλαμά αλλά και τον Ροΐδη με το μυθιστόρημα του Η Πάπισσα Ιωάννα).
Ο Ξενόπουλος υπήρξε γνώστης της σχετικής παράδοσης αλλά και καινοτόμος νεωτεριστής. Η στροφή του προς τον αστικό ρεαλισμό υπήρξε βασικά ιδιάζουσα παρέκκλιση από την ηθογραφία. Ο αστικός ρεαλισμός χρησίμευε για την κάλυψη του κενού – την απουσία ενός μέσου στρώματος αναγνωστών που θα λειτουργούσε ως ενδιάμεσος χώρος για μια πολύπλευρη ανάπτυξη λογοτεχνικής γραφής. Τα πρώτα του μυθιστορήματα εξελίσσονται στην Αθήνα με υλικό τη φοιτητική ζωή, πριν ο συγγραφέας κλείσει τα 30. Παραμένει πάντα ο ψυχογράφος. Ο Ξενόπουλος χρησιμοποιεί περιστατικά και από την ίδια του τη ζωή με τρόπο όμως που αυτά να περνάνε σαν φανταστικά.
Θεατρικό
Το πρώτο του θεατρικό έργο, Ο ψυχοπατέρας, παρουσιάστηκε το 1895. Από τις αρχές του αιώνα άρχισε να συνεργάζεται με τη Νέα Σκηνή του Κων/νου Χρηστομάνου. Τα σπουδαιότερα θεατρικά του έργα είναι: Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας (1904), η Στέλλα Βιολάντη (1909, με την Μαρίκα Κοτοπούλη), Φοιτηταί. Ο Ξενόπουλος έγραψε συνολικά 46 διαφορετικά θεατρικά έργα. Το 1901 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Παλαμά για την ίδρυση της Νέας Σκηνής και χάρη στη γνώση ξένων γλωσσών ενημερωνόταν έγκαιρα για σημαντικά πνευματικά συμβάντα στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Έγραφε προλόγους για τον Ίψεν και ζούσε το θέατρο, ζυμωνόταν η καθημερινή ζωή του με αυτό. Πολλά δράματα του είχαν αρχικά γραφτεί ως πεζογραφήματα και έπειτα μεταφέρθηκαν στη σκηνή. (Π.χ. Έρως εσταυρωμένος - Στέλλα Βιολάντη). Μετέφρασε και διασκεύασε αρκετά ξένα έργα και η στάθμη της γραφής του ήταν σε όλες τις περιπτώσεις υψηλά. Συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές δραματουργικών διαγωνισμών και το Βασιλικό Θέατρο της Αθήνας εγκαινιάστηκε στα 1932 με δικό του έργο «Ο θείος Όνειρος».
Τα περισσότερα έργα του Ξενόπουλου είναι τρίπρακτα (28). Στην πρώτη πράξη τίθεται συνήθως το θέμα και χαρακτηρίζονται τα πρόσωπα, στη δεύτερη εντείνεται η πλοκή και κορυφώνεται το δράμα και στην τρίτη έρχεται η λύση. Ο Ξενόπουλος χτίζει μεθοδικά φράση με φράση, προετοιμάζει τα επερχόμενα περιστατικά που φαίνονται λίγο άσχετα με το κύριο θέμα, αλλά αποδεικνύονται αναγκαία. Η Στέλλα Βιολάντη (στην οποία προχωρεί με γρήγορο ρυθμό από την ευχάριστη ατμόσφαιρα ενός ζακυνθινού σπιτιού στη συγκλονιστική κορύφωση του εκούσιου θανάτου της νύμφης) υπήρξε πρότυπο για άλλα 2 γνωστά θεατρικά έργα που αν και γράφτηκαν πιο μετά υστερούν σε δραματική τεχνική.
Οι κατηγορίες των έργων του: Ο Ξενόπουλος έγραψε με την ίδια επιτυχία και δράματα και κωμωδίες κυρίως με θέμα τον έρωτα. Τα έργα του είναι ηθογραφίες που αναδεικνύουν τη ζωή μιας εποχής η μιας τοπικής κοινωνίας, τοπικές και εποχικές ιδιαιτερότητες παίρνουν συχνά ισχύ άγραφων νόμων που επιβάλλονται μέσα από την κοινωνία. Τα έργα του ταξινομούνται είτε στη Ζάκυνθο είτε στην Αθήνα και ο Ξενόπουλος έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των 2 Σχολών, της Αθηναϊκής και της Επτανησιακής.
Ζακυνθινά έργα: Στέλλα Βιολάντη, Ραχήλ, Φωτεινή Σάντρη, Ο ποπολάρος
Αθηναϊκά: Φοιτηταί, Ψυχοσάββατο, Το ανθρώπινο
Κριτική
Ιδιαιτέρως αξιόλογη ήταν η συμβολή του στην κριτική. Στο περιοδικό Παναθήναια δημοσίευσε πλήθος μελετών για πολλούς συγγραφείς, όπως οι Αλέξανδρος Παπαδιαμάντη ς, Γιάννης Καμπύσης και Δημήτριος Βικέλας. Εκείνος πρωτοπαρουσίασε στο αθηναϊκό αναγνωστικό κοινό τον Κ. Π. Καβάφη, το 1903.
Ο Ξενόπουλος και ο σοσιαλισμός
Ο Ξενόπουλος, αν και προερχόταν από εύπορη οικογένεια δεν ήταν αριστοκράτης. Παρακολουθούσε ωστόσο τα προβλήματα των ανερχόμενων αστών όσο και των πιο φτωχών. Ερχόμενος στην Αθήνα έφερε μαζί του την ιδέα του ανθρωπιστικού σοσιαλισμού. Στην Αθήνα ήρθε σε επαφή με τον Δρακούλη και τους άλλους επικεφαλής του σοσιαλιστικού κόμματος, ενώθηκε με αυτούς και βοήθησε στην έκδοση των σοσιαλιστικών εφημερίδων «Άρδην» και «Κοινωνία». Το 1885 έγινε μάλιστα συντάκτης του «Άρδην». Τις θέσεις του για τον σοσιαλισμό μπορούμε να δούμε καλύτερα στο Πλούσιοι και Φτωχοί. Ο Ξενόπουλος πίστευε σ΄ένα σοσιαλισμό που θα άλλαζε την κοινωνία χωρίς βίαιες ανατροπές. Σιγά-σιγά οι άνθρωποι θα καταλάβαιναν το συμφέρον τους, οι πλούσιοι και οι φτωχοί θα έρχονταν σε συνεννόηση χωρίς βία. Μόνο ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να βάλει τέλος στο διαχωρισμό των 2 φυλών. Το ιδανικό του σοσιαλισμού θα εξασφάλιζε σε κάθε άνθρωπο οποιασδήποτε ράτσας τροφή, κατοικία και ενδυμασία, αλλά δεν μπορεί να καταλήξει ποτέ σε μία εντελώς ισότητα. Αρχικά ο Ξενόπουλος θεώρησε τις σοσιαλιστικές ιδέες τις μόνες που θα μπορούσαν να διορθώσουν την ανισότητα μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Ωστόσο την εφαρμογή των σοσιαλιστικών ιδεών δεν την ήθελε βίαια με ανατροπές και επαναστάσεις που θα δημιουργούσαν θύματα. Με την άνοδο του πνευματικού επιπέδου του λαού –πίστευε- θα καταλάβαιναν οι άνθρωποι το πραγματικό τους συμφέρον. Για τον λόγο αυτό θεωρούσε το γράψιμο ως οφειλή διαπαιδαγώγησης και έργο ευθύνης υπέρ του συνόλου.
Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ1133269%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις των έργων του Ξενόπουλου]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Πατριάρχης Ρουμανίας Ιουστινιανός
Ο Ιουστινιανός (κατά κόσμον Ιωάννης Μαρίνα, Ioan Marina), γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1901 στην περιοχή της Βάλτσεα (Vâlcea) και ήταν Πατριάρχης Βουκουρεστίου και πάσης Ρουμανίας επί 29 έτη. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Βουκουρεστίου το 1929. Αφού νυμφεύθηκε χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος το 1924 και υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Επισκοπή Ριμνίκου (1924-1945). Στις 12 Αυγούστου 1945 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Βασλουϊάνου, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Ιασίου. Τον Αύγουστο του 1947 ανέλαβε τοποτηρητής της Μητροπόλεως Μολδαβίας και στις 19 Νοεμβρίου 1947 εξελέγη Μητροπολίτης Μολδαβίας και Σουτσεάβας και Αρχιεπίσκοπος Ιασίου. Το Φεβρουάριο του 1948 ανέλαβε τοποτηρητής του Πατριαρχικού Θρόνου και στις 24 Μαΐου 1948 εξελέγη Μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας, Αρχιεπίσκοπος Βουκουρεστίου και Πατριάρχης Ρουμανίας. Πέθανε στο Βουκουρέστι στις 28 Μαρτίου 1977 (σύμφωνα με άλλη πηγή στις 26 Μαρτίου 1977).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριάρχες Ρουμανίας Κατηγορία:Μητροπολίτες Ουγγροβλαχίας Κατηγορία:Ρουμάνοι ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Υπόθεση Πολκ
Η υπόθεση Πολκ αφορά την ανεξιχνίαστη δολοφονία του Αμερικάνου δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ στη μεταπολεμική περίοδο που συγκλόνισε την Ελλάδα και είχε τεράστιες διεθνείς προεκτάσεις.
Τζορτζ Πολκ
Ο Τζορτζ Πολκ γεννήθηκε στο Τενεσί του Τέξας το 1913. Ήταν γιος του δικηγόρου Τζέιμς Πολκ, και απόγονος του προέδρου των ΗΠΑ Τζέιμς Νοξ Πολκ. Μεγαλώνοντας εγκαταστάθηκε στην Αλάσκα όπου άρχισε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία. Το 1939 πήγε στην Άπω Ανατολή ως ανταποκριτής της εφημερίδας New York Herald Tribune. Προς το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου επέστρεψε στην πατρίδα του και κατατάχθηκε στην Αεροπορία του Ναυτικού. Μετά το τέλος του πολέμου εργάσθηκε ως ελεύθερος ρεπόρτερ στο δίκτυο CBS. Το 1947 ήρθε στην Ελλάδα όπου γνώρισε την αεροσυνοδό Ρέα Κοκκώνη την οποία και παντρεύτηκε. Στις 16 Μαΐου του 1948, βρέθηκε δολοφονημένος στο Θερμαϊκό, κοντά στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Επικρατούσα κατάσταση
Στις 12 Μαρτίου 1947 εξαγγέλλεται στο Αμερικανικό Κογκρέσσο από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν το ομώνυμο Δόγμα Τρούμαν με το οποίο οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν την κηδεμονία της Ελλάδας από τους Βρετανούς, οι οποίοι λόγω οικονομικών προβλημάτων θα αποχωρούσαν από την Ελλάδα. Το Δόγμα Τρούμαν συνίστατο στην υπογραφή μιας συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής και της αμερικανικής κυβέρνησης με την οποία θα παρεχόταν οικονομική, υλική και τεχνοκρατική βοήθεια στην Ελλάδα, υπό τον φόβο της διολίσθησής της στο "σιδηρούν παραπέτασμα". Ουσιαστικά την περίοδο εκείνη ξεκινά ο Ψυχρός Πόλεμος.
Στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη εμφύλιος πόλεμος. Στους ορεινούς όγκους της Δυτικής Μακεδονίας και της Ηπείρου κυριαρχούσε ο Δημοκρατικός Στρατός με αρχηγό τον Μάρκο Βαφειάδη. Στις 10 Φεβρουαρίου του 1948 αντάρτες κανονιοβολούν τη Θεσσαλονίκη με ορειβατικό πυροβόλο. Την Πρωτομαγιά δολοφονείται στην Αθήνα ο Υπουργός Δικαιοσύνης Χρήστος Λαδάς. Ακολουθούν ομαδικές εκτελέσεις καταδικασμένων μελών και οπαδών του ΚΚΕ.
Το σκηνικό της υπόθεσης
Ο Τζορτζ Πολκ αποτελεί «αγκάθι» για τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ελλάδας. Δημοσιεύονται σε αμερικανικές εφημερίδες άρθρα του στα οποία υπάρχουν αναφορές για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, για «λαθροχειρίες πολιτικών», αλλά και για συνεργασία Χωροφυλακής, Αμερικανών και μαυραγοριτών.
Το Μάιο του 1948 μεταβαίνει στη Θεσσαλονίκη, με στόχο να συναντηθεί μέσω συνδέσμων με τον αρχηγό του ΔΣΕ Μάρκο Βαφειάδη ώστε να καταγράψει μέσω συνέντευξης τις απόψεις του για τον ελληνικό εμφύλιο. Το βράδυ της 8ης Μαΐου φεύγει από το ξενοδοχείο που έμενε και από τότε χάνονται τα ίχνη του. Στις 10 Μαΐου οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου αναφέρουν την εξαφάνισή του στις αστυνομικές αρχές οι οποίες αδρανούν. Στις 11 Μαΐου, μια επιστολή, χωρίς γραμματόσημο, που περιέχει την ταυτότητά του βρίσκεται στο ταχυδρομείο του Λευκού Πύργου και παραδίδεται στην Υπηρεσία Αλλοδαπών. Στις 12 Μαΐου έρχεται στη Θεσσαλονίκη η σύζυγός του Ρέα η οποία διαπιστώνει ότι ο άντρας της έχει εξαφανιστεί. Η αστυνομία στην οποία αποτάνθηκε δηλώνει άγνοια.
Στις 16 Μαΐου ο ψαράς Λάμπρος Αντώναρος βρίσκει ένα πτώμα στο Θερμαϊκό, δεμένο χειροπόδαρα, πυροβολημένο με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού που αποδεικνύεται ότι είναι ο Πολκ.
Επίσημη εκδοχή
Για ένα μεγάλο διάστημα οι αρχές θεωρούσαν ότι τον Πολκ τον σκότωσαν οι κομμουνιστές. Η θεωρία αυτή βρήκε αντίθετους τους Αμερικανούς, οι οποίοι δημοσίευαν σχόλια σχετικά με την κατεύθυνση που είχαν πάρει οι ανακρίσεις.
Τελικά κατηγορήθηκε από την Ασφάλεια Θεσσαλονίκης ο Αδάμ Μουζενίδης, επιτελικό στέλεχος του ΚΚΕ, ως δολοφόνος καθώς και ο Βαγγέλης Βασβανάς και ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, συντάκτης της εφημερίδας «Μακεδονία» και ανταποκριτής του «Ρόυτερς» στη Θεσσαλονίκη, για συνέργεια.
Η εκδοχή που παρουσιάστηκε στο δικαστήριο από την Ασφάλεια Θεσσαλονίκης και έγινε αποδεκτή θέλει τον Πολκ να συναντιέται με τον Στακτόπουλο ο οποίος τον οδήγησε σε συνάντηση με τον Αδάμ Μουζενίδη. Η συνάντηση έγινε σε μια βάρκα με την οποία θα τον οδηγούσαν στον Βαφειάδη. Για λόγους ασφαλείας του έδεσαν τα μάτια, τα χέρια και τα πόδια. Τότε ο Μουζενίδης τον πυροβόλησε. Υποχρέωσε μετά τον Στακτόπουλο να ταχυδρομήσει την ταυτότητα του θύματος. Η εκδοχή αυτή υποστήριζε ότι το κίνητρο των κομμουνιστών ήταν η δημοσιοποίηση στην αμερικανική κοινή γνώμη πως η ελληνική κυβέρνηση είναι εγκληματική.
Το δικαστήριο καταδίκασε τους Μουζενίδη και Βασβανά ερήμην σε θάνατο, και τον Στακτόπουλο σε ισόβια δεσμά.
Άλλες θεωρίες
Αργότερα, θα αποκαλυφθεί ότι ο Μουζενίδης το διάστημα της δολοφονίας του Πολκ ήταν νεκρός και ο Βασβανάς εκτός Ελλάδος. Η δικαστική απόφαση ξεθωριάζει και γίνεται λόγος για σκευωρία. Πρόθεση της κυβέρνησης ήταν να καταδικάσει τους κομμουνιστές και τον Δημοκρατικό Στρατό για να καταδείξει στο εσωτερικό και διεθνώς ότι οι μαχητές και οι οπαδοί τους δεν ήταν παρά απλοί δολοφόνοι.
Παράλληλα και οι Αμερικανοί κάνουν τις δικές τους έρευνες για τον δολοφόνο του Πολκ. Ο Τζέιμς Κέλις που ερευνά την υπόθεση για λογαριασμό του δικηγορικού γραφείου της Νέας Υόρκης Ντόνοβαν, γνωστού για τις διασυνδέσεις του με την αμερικανική κυβέρνηση, αποφαίνεται ότι οι αντάρτες δεν είχαν τη δυνατότητα να διαπράξουν το έγκλημα και επιρρίπτει τις ευθύνες σε δεξιούς παρακρατικούς κύκλους. Αμέσως, η έρευνά του διακόπτεται και ο Κέλις ανακαλείται στις ΗΠΑ.
Προφανώς, τους επίσημους αμερικανικούς κύκλους, που χρηματοδοτούσαν αφειδώς την ελληνική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, τους βόλευε όπως κυλούσαν τα πράγματα με την καταδίκη του κομμουνιστή Στακτόπουλου. Ο Εντμουντ Κίλι στο βιβλίο του «The Salonica Bay Murder» υπογραμμίζει ότι μετά τη δολοφονία του Πολκ και τη δίκη που ακολούθησε περιορίστηκε και τελικώς σίγησε στην Αμερική κάθε κριτική εναντίον του «διεφθαρμένου βασιλικού καθεστώτος στην Ελλάδα» και της υποστήριξης που του παρείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Παρά την καταδίκη Στακτόπουλου, διάχυτη είναι η πεποίθηση μέχρι και στις μέρες μας στην ελληνική κοινή γνώμη, αλλά και σε αμερικανούς ερευνητές, ότι ο θεσαλονικιός δημοσιογράφος δεν είχε την παραμικρή ανάμιξη στη δολοφονία Πολκ και ότι ήταν θύμα μιας καλοστημένης σκευωρίας. Πολλά βιβλία γράφτηκαν, αλλά κανένα δεν έφτασε στην αλήθεια. Όλοι, όμως, οι συγγραφείς συγκλίνουν στη διαπίστωση μιας συνωμοσίας μεταξύ μυστικών υπηρεσιών (ελληνικών, βρετανικών και αμερικανικών) για να αποδοθεί το έγκλημα στους κομμουνιστές.
Σύμφωνα με μια θεωρία, τον Πολκ δολοφόνησε ο άγγλος πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις, Ράνταλ Κόουτς, για να εκδικηθεί την παράδοση της Ελλάδας στους Αμερικανούς. Στην εισαγωγή του βιβλίου του «Πόλεμος, διείσδυση και προπαγάνδα», ο δημοσιογράφος Φοίβος Οικονομίδης σημειώνει σχετικά ότι «κύριος οργανωτής της συνωμοσίας εναντίον του Πολκ ήταν ο στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, συνταγματάρχης Χάρβι Σμιθ».
Ο Ελίας Βλάντον και ο Ζακ Μέτγκερ στο βιβλίο τους «Ποιος σκότωσε τον Τζορτζ Πολκ» υποστηρίζουν την εκδοχή του οργανωμένου εγκλήματος. Ο Πολκ, αναφέρουν οι συγγραφείς, δεν βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη για να συναντήσει τους ηγέτες του ΔΣΕ, αλλά για να ερευνήσει την κακοδιαχείριση της αμερικανικής βοήθειας προς την Ελλάδα. Οι μαυραγορίτες που είχαν την ανοχή στελεχών της Χωροφυλακής έναντι ανταλλαγμάτων και οι αμερικανοί συνεργάτες τους αποφάσισαν να του κλείσουν το στόμα.
Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος παρέμεινε στις φυλακές μέχρι τον Αύγουστο του 1960, οπότε του δόθηκε χάρη από την κυβέρνηση Καραμανλή. Από τότε και μέχρι το 1998 που πέθανε διακήρυσσε σε όλους τους τόνους την αθωότητά του. Τέσσερεις αιτήσεις προς τον Άρειο Πάγο για επανάληψη της δίκης (αναψηλάφηση) δεν ευδοκίμησαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα
This Goalie' s Got Guts
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Χαρακτηριστικό απόσπασμα της σειράς
Το This Goalie' s Got Guts είναι εικονογραφημένη σειρά (κόμικς) με θέμα το ποδόσφαιρο, βρετανικής προελεύσεως. Σεναριογράφος της σειράς από την οποία μάλιστα εμπνεύσθηκε ο βραβευμένος συγγραφέας Gareth Roberts ήταν ο Tom Tully και βασικός σχεδιαστής ο Tony Harding. Παρουσιάσθηκε στο περιοδικό Scoop της εταιρείας D.C. Thomson (1978 - 1981), μαζί με παρόμοιες σειρές, όπως Stark: Matchwinner For Hire, The Boss κ.ά. Στην Ελλάδα οι ιστορίες εκδόθηκαν στο εβδομαδιαίο περιοδικό Μπλεκ στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αρχές 80, υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο Τερματοφύλακας Γιατρός και γνώρισε πολύ μεγάλη αποδοχή. Η υπόθεση εστιάζει στον τερματοφύλακα Μπεν Λίπερ, ηγέτη της υποθετικής ομάδας Μανκάστορ Σίτι, ο οποίος παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την υγεία του την οδηγεί σε επιτυχίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά κόμικς
Ιουνία Σεκούνδα
Η Ioυνία Δεύτερη (λατινικά: Junia Secunda), η οποία ονομάστηκε έτσι από τους σύγχρονους ιστορικούς, για να ξεχωρίζει από τις ομώνυμες αδελφές της, ήταν μία αρχαία Ρωμαία, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. Ήταν παντρεμένη με τον Mάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, έναν της Β΄ Τριανδρίας.
Πρώιμη ζωή
Η Ιουνία Σεκούνδα ήταν κόρη της Σερβιλίας (η οποία ήταν ετεροθαλής αδελφή τού Κάτωνα τού Νεότερου και ερωμένη τού Ιουλίου Καίσαρα) και του Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού. Ήταν ετεροθαλής αδελφή τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου μέσω της μητέρας της και αμφιθαλής αδελφή των Mάρκου Ιούνιου Σιλανού, Ιουνίας Πρίμας και Ιουνίας Τέρτιας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λέπιδο, ο οποίος αργότερα έγινε μέλος της Β΄ Τριανδρίας, μαζί με τον Μάρκο Αντώνιο και τον Οκταβιανό (τον αργότερα Αύγουστο). Σε αντίθεση με τους συντρόφους του, ο Λέπιδους παρέμεινε παντρεμένος με την ίδια γυναίκα σε όλη του τη ζωή και φαίνεται ότι ήταν αφοσιωμένος στην Ιουνία.
Συνωμοσία εναντίον του Οκταβιανού
Αφού ο σύζυγός της αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εξουσία από τον Οκταβιανό, η Ιουνία έχασε μεγάλο μέρος της ιδιότητάς της. Μετά τη μάχη τού Άκτιου έγινε μέρος μίας συνωμοσίας για τη δολοφονία τού Οκταβιανού, που σχηματίστηκε από τον γιο της Λέπιδο τον Νεότερο. Εντούτοις αποτράπηκε από τον Γάιο Μαικήνα. Ο γιος της εκτελέστηκε, αφού στάλθηκε στον Οκταβιανό, ο οποίος βρισκόταν ακόμη στα ανατολικά εκείνη την εποχή. Την κάλεσαν να τον ακολουθήσει, για να εμφανιστεί στον Οκταβιανό. Ο σύζυγός της έπρεπε να παρακαλέσει τον -πρώην εχθρό του- Λεύκιο Σαίνιο Βαλβίνο να της χορηγήσει εγγύηση, ώστε να μπορέσει να παραμείνει μαζί του, μέχρι να επιστρέψει ο Οκταβιανός.
Νυχτερινά, Op. 32 (Σοπέν)
Τα Nocturnes, Op. 32 είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν το 1837. Και τα δύο είναι αφιερωμένα στη Μαντάμ Καμελί ντε Μπιλίνγκ. Το πρώτο είναι γραμμένο σε Σι μείζονα σε τέμπο andante sostenuto, 4/4. Το δεύτερο έχει την κλασσική τριαδική μορφή και είναι γραμμένο σε Λα ύφεση μείζονα, με lento τέμπο, 4/4. Το δεύτερο νυχτερινό συμπεριλήφθηκε και στο Les Sylphides (1892). Για μερικούς, τα δύο αυτά νυχτερινά δεν είναι τόσο εντυπωσιακά όπως οι προκάτοχοι τους. Και τα δύο έργα μαζί διαρκούν περίπου 13 λεπτά.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*32 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1837 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
1468
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1468 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιερός Ναός Αναστάσεως Σύρου
thumb|right|300px|Ο Ιερός Ναός της Αναστάσεως του Σωτήρος. thumb|right|300px|Ο ναός (στην κορυφή του δεξιού λόφου), όπως φαίνεται από την είσοδο του λιμανιού της [[Σύρος|Σύρου.]] thumb|right|300px|Άποψη από το εσωτερικό του ναού. Ο Ιερός Ναός της Αναστάσεως του Σωτήρος είναι ορθόδοξος ναός που βρίσκεται στην Ερμούπολη της Σύρου.
Ιστορικά στοιχεία
Θεμελιώθηκε το 1874 στην κορυφή του λόφου Δήλι από τον Μητροπολίτη Σύρου Αλέξανδρο Λυκούργο και είναι έργο του Δημήτρη Ελευθεριάδη, αρχιτέκτονα του Δήμου Ερμουπόλεως. Το αρχικό (1858) σχέδιο του Δήμου ήταν να στηθεί στη θέση αυτή το μνημείο των πεσόντων κατά την Επανάσταση του 1821, αλλά τελικά αποφασίστηκε να τοποθετηθεί μπροστά στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.
Η νέα αυτή εκκλησία αφιερώθηκε στην «Ανάσταση του Έθνους». Πρωτολειτούργησε το 1880 αλλά εγκαινιάσθηκε το 1908, παρά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σύρου Αθανασίου Λεβεντοπούλου με ιερά λείψανα του Αγίου Πλάτωνα.
Η ενορία σήμερα αποτελείται από 500 οικογένειες. Εκτός από τη Θεία Λειτουργία γίνονται ανελλιπώς όλες οι ιερές ακολουθίες. Λειτουργεί κατηχητικό σχολείο και κύκλος μελέτης της Αγίας Γραφής. Έχει νεανικό κέντρο και πρεσβυτέριο. Ο ναός εορτάζει την Κυριακή του Θωμά.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός είναι βυζαντινού ρυθμού, με κάτοψη σε σχήμα σταυρού και με τρούλο, μάλλον βαρύς, με τοιχοδομία λαξευτή και οδοντωτές ταινίες από τούβλα στις όψεις και γύρω από τα μαρμάρινα πλαίσια των ανοιγμάτων. Τα καμπαναριά κατασκευάστηκαν το διάστημα 1915-1916 από τους μεγάλους ευεργέτες Σωτήριο και Θεόδωρο Πάγκαλο. Στο εσωτερικό χωρίζεται με τοξοστοιχίες και πεσσούς σε τρία κλίτη και έχει αρκετά νεοκλασικά στοιχεία: τέμπλο, ιωνικοί κίονες του γυναικωνίτη, ξυλόγλυπτο άμβωνα (αντίγραφο του άμβωνα του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου) και θρόνο.
Εικόνες
Μερικές από τις σπουδαιότερες εικόνες του ναού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανασταση Κατηγορία:Ερμούπολη
Χουσεΐν Αβνί Πασάς
Ο Χουσεΐν Αβνί Πασάς (Hüseyin Avni Paşa, 1819 - 15 Ιουνίου 1876) ήταν Οθωμανός στρατιωτικός και πολιτικός και Μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επί βασιλείας του σουλτάνου Αμπντέλ Αζίζ.
Γεννήθηκε στην Ισπάρτα και ο πατέρας του τον έστειλε για ανώτερη εκπαίδευση στη Κωνσταντινούπολη. Αρχικά ακολούθησε θρησκευτική εκπαίδευση σε μετρεσέ αλλά το 1837 ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα στο οποίο και εξελίχθηκε πολύ σύντομα. Σε ηλικία μόλις 21 ετών είχε γίνει λοχαγός, (μουλαζίμ), και το 1853 ήταν ήδη συνταγματάρχης, (γιάρμπεης), και στρατιωτικός καθηγητής. Η ταχεία αυτή εξέλιξη τον έφερε στο Σαράι του Σουλτάνου με καθήκοντα σημερινού προσωπάρχη. Τελικά το 1863 ανέλαβε στρατηγός και γενικός αρχηγός της 1ης Στρατιάς του οθωμανικού στρατού σε ειδική τελετή.
Το 1867 όταν οι Έλληνες της τουρκοκρατούμενης Κρήτης, που αποτελούσε τότε ιδιαίτερη τουρκική διοικητική περιφέρεια, ξεκίνησαν την επανάσταση, στις 7 Μαρτίου του 1867, έλαβε αμέσως εντολή από τον Σουλτάνο να σπεύσει και να καταστείλει την επανάσταση, (ανταρσία – κατά τους Οθωμανούς), αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και κυβερνήτης. Έτσι φθάνοντας ο Χουσεΐν στη Κρήτη ως στρατιωτικός αρχηγός από τις 29 Νοεμβρίου του 1867 ανέλαβε διοικητής της νήσου, αντικαθιστώντας τον Ρεσίτ Πασά που είχε επί τούτου μεταβεί και αναλάβει κυβερνήτης της Κρήτης. Η Σητεία ανοικοδομήθηκε το 1870 επί της διοίκησής του, και ονομάστηκε Αβνιέ προς τιμήν του. Επιτυγχάνοντας τελικά την ειρήνευση στη Κρήτη επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη όπου και ανέλαβε από τον Φεβρουάριο του 1874 και για 14 μήνες Μέγας βεζίρης και στη συνέχεια υπουργός των Στρατιωτικών.
Την εποχή εκείνη μεγάλη δυσαρέσκεια είχε δημιουργηθεί κατά του φιλοπρόοδου Σουλτάνου μεταξύ των οποίων ήταν αφενός οι ανακατατάξεις του στρατού σε ευρωπαϊκή μορφή αλλά κυρίως το περιβόητο διάταγμα Χαττ-ι Χουμαγιούν. Τότε ο Μιδάτ Πασάς έχοντας ως κύριο συνεργό του τον Χουσεΐν Αβνί Πασά και άλλους, στις 30 Μαΐου του 1876 επεχείρησε στρατιωτικό πραξικόπημα κατά το οποίο καταλήφθηκε το Ανάκτορο του Ντολμαχτσέ όπου και ακολούθησε η δολοφονία του Σουλτάνου. Όμως δεκαπέντε μόλις ημέρες μετά, και ενώ ο πραξικοπηματίας Χουσεΐν Αβνί, ως υπουργός των στρατιωτικών προσερχόταν το βράδυ στις 15 Ιουνίου, (15 Χαζιράν), σε συνεδρίαση της επαναστατικής κυβέρνησης στην οικία του Μιδάτ Πασά πυροβολήθηκε θανάσιμα από τον γαμπρό, (καγίνμπιραντ), του καθαιρεθέντος Σουλτάνου, τον Πρίγκιπα Χασάν τον Κιρκάσιο που καταγόταν από το Σιλιβρί, αφού προηγουμένως είχε καταφέρει να εισέλθει στην οικία αιφνιδιάζοντας όλους, πριν οι σκοποί τον αναγνωρίσουν.
Σημειώνεται ότι στη δολοφονία εκείνη ο Χασάν σκότωσε επίσης άλλα τέσσερα άτομα μεταξύ των οποίων και τον τότε υπουργό των εξωτερικών Ρασίντ Πασά. Ο δε Μιδάτ Πασάς μόλις που πρόλαβε να γλιτώσει του φονικού εκείνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη Κατηγορία:Γενικοί διοικητές Κρήτης
Μαρίνος Γ΄ της Γκαέτα
Ο Μαρίνος Γ΄ ήταν δεύτερος δούκας του Φοντί, το Φοντί ήταν επικράτεια του Δουκάτου της Γκαέτας, Ήταν μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.
Ήταν γιος του Μαρίνου Β΄ τον οποίο κι αντικατέστησε στο Φοντί το 978 όταν αυτός έγινε δούκας της Γκαέτα. Ήταν υποτελείς του πατέρα του Μαρίνου Β΄ κι έπειτα του αδελφού του Ιωάννη Γ΄.
Παντρεύτηκε με την Ρανγκάρντα κι απέκτησε τους :
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι Κατηγορία:Κόμητες του Φοντί Κατηγορία:Δούκες της Ιταλίας
Κοντοχώρι Θήρας
Το Κοντοχώρι είναι χωριό της Θήρας (Σαντορίνη). Βγαίνοντας από τα Φηρά και με κατεύθυνση την Οία περνάμε από το Κοντοχώρι. Τα δύο χωριά (Κοντοχώρι και Φηρά) ενώθηκαν σιγά σιγά τον τελευταίο αιώνα, ώστε σήμερα τα όρια να είναι δυσδιάκριτα και να θεωρείται από πολλούς ως περιοχή των Φηρών. Λόγω της αποστάσεως από την καλδέρα ή καλντέρα στον οικισμό επικρατεί περισσότερη ησυχία. Στο Κοντοχώρι υπάρχουν πολλές εκκλησίες, όπως του Προφήτη Ηλία, οικοδομηθείσα το 18ο αιώνα από το Καθολικό Τάγμα και μετεξελιχθείσα σε ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία, ο Άγιος Ελευθέριος, ο Άγιος Ευστάθιος, η Παναγιά του Λαγκαδιού και ο Άγιος Κωνσταντίνος, όπου στεγάζεται και λαογραφικό μουσείο.
Κοντοχωρι
Μητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος
Ο  Επιφάνιος (ουκρανικά: Епіфаній, κατά κόσμον Σερχίι Πετρόβιτς Ντουμένκο, ουκρανικά: Сергій Петрович Думенко) είναι Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Σερχίι Πέτροβιτς Ντουμένκο γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1979 στο χωριό Βόβκοβε της Οδησσού, στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Stara Zhadova το 1996. Το 1999 αποφοίτησε από τη Θεολογική Ακαδημία Κιέβου με πτυχίο πρώτης τάξης και από το 2003 είναι διδάκτωρ Θεολογίας. Το 2006 και 2007 φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στις 27 Ιουλίου 2010 διορίστηκε Διευθυντής της Θεολογικής Ακαδημίας Κιέβου. Την ίδια ημέρα τοποθετήθηκε Επίσκοπος Περεγιασλάβας Χμιελνικίου. Στις 23 Ιανουαρίου 2012 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο και διορίστηκε μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου. Στις 28 Ιουνίου 2013 προήχθη σε Μητροπολίτη Περεγιασλάβας, Χμιελνικίου και Μπελοτσερκώβου. Στις 13 Δεκεμβρίου 2017 ο τίτλος του μεταβλήθηκε σε «Περεγιασλάβας και Μπελοτσερκώβου».
Προκαθήμενος Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας
Μέχρι σήμερα την νέα αυτοκέφαλη εκκλησία έχουν αναγνωρίσει η Εκκλησία της Ελλάδος (στις 12 Οκτωβρίου 2019 με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας ), το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας (στις 8 Νοεμβρίου 2019    ) και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ (στις 24 Οκτωβρίου 2020 ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κατηγορία:Ουκρανοί Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ουκρανία
Η Πτώση της Γκόντολιν
Η Πτώση της Γκόντολιν (πρωτότυπος τίτλος:The Fall of Gondolin) είναι μια ιστορία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και είναι μια από τις ιστορίες που αποτέλεσαν τη βάση για ένα τμήμα του μεταθανάτια-δημοσιευμένου έργου του, Το Σιλμαρίλλιον, με μια έκδοση της συγκεκριμένης ιστορίας αργότερα να εμφανίζεται στο Βιβλίο των Χαμένων Ιστοριών. Μια αυτόνομη έκδοση βιβλίου της ιστορίας δημοσιεύτηκε το 2018, υπο την επιμέλεια του Κρίστοφερ Τόλκιν. Η Πτώση της Γκόντολιν είναι μία από τις τρεις ιστορίες από την Πρώτη Εποχή της Μέσης Γης που εκδόθηκε ως αυτόνομο βιβλίο: οι άλλοι δύο ιστορίες είναι οι Μπέρεν και Λούθιεν και Τα Παιδιά του Χούριν. Είναι το τελευταίο βιβλίο που επιμελήθηκε ο Κρίστοφερ Τόλκιν, πριν το θάνατό του, το 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέση Γη (βιβλία) Κατηγορία:Βιβλία που δημοσιεύτηκαν μεταθανάτιως Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2018
Φρανκ Ροζίν
Ο Φρανκ Ροζίν (γερμ. Frank Rosin, γενν. 1966) είναι βραβευμένος Γερμανός γαστρονόμος και δημοφιλής τηλεμάγειρος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1966 στο Ντόρστεν (Dorsten). Ο πατέρας του ήταν έμπορος χοντρικής ειδών γαστρονομίας και μικρογαστρονόμος. Από το 1982 μαθήτευσε μάγειρας και αποφοίτησε το 1985. Εργάστηκε ως πλανόδιος μάγειρας στην Καλιφόρνια και στην Ισπανία. Παντρεύτηκε το 2006 και απόκτησε δύο θυγατέρες και έναν γιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί
Ραφαέλ Σοριάνο
Ο Ραφαέλ Σοριάνο (Raphael Soriano) (1 Αυγούστου 1907 - 21 Ιουλίου 1988), ήταν αρχιτέκτονας και εκπαιδευτικός, γνωστός για την συνεισφορά του στον μοντερνισμό, καινοτόμος ως προς την χρήση αρθρωτών προκατασκευασμένων κατασκευών από αλουμίνιο και χάλυβα σε οικιστικά και εμπορικά σχέδια.
Βιογραφία
Ο Ραφαέλ Σοριάνο γεννήθηκε στη Ρόδο από σεφαραδίτικη εβραϊκή οικογένεια όπου και μένει μέχρι και το 17ο έτος της ηλικίας του. Το 1924 μεταναστεύει με την οικογένειά του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και εγκαθίσταται με συγγενείς του στο Λος Άντζελες. Το 1929 εγγράφεται στην Σχολή Αρχιτεκτονικής της Νότιας Καλιφόρνια από την οποία θα αποφοιτήσει το 1934. Το 1930 αποκτά την Αμερικανική υπηκοότητα και από το 1931 κάνει την πρακτική του δίπλα στον Ρίτσαρντ Νούτρα.
Την εποχή που αποφοιτά ο Σοριάνο και ενώ η Αμερική βρίσκεται εν μέσω της Μεγάλης Ύφεσης καταφέρνει και βρίσκει εργασία στο Λος Άντζελες, συμμετέχοντας σε πολλά έργα του WPA (Works Progress Administration) και συνεργαζόμενος με ένα τοπικό τεχνικό γραφείο. Το 1936 μάλιστα ολοκληρώνει και το πρώτο του έργο (The Lipetz House).
Λόγω της συμμετοχής της Αμερικής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι οικιστικές και εμπορικές κατασκευές στις ΗΠΑ περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό. Τότε ο Σοριάνο δέχεται να διδάξει στο USC (University of Southern California) και παράλληλα συμμετέχει σε διαγωνισμούς που επικεντρώνονται στην μεταπολεμική κατοικία. Το 1943 θα βραβευθεί με το 3ο βραβείο στον διαγωνισμό Μεταπολεμικής Διαβίωσης (Postwar Living Competition) που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του περιοδικού "Arts and Architecture". Μετά το τέλος του πολέμου η εύρεση εργασίας γι' αυτόν δεν ήταν δύσκολη και το 1949 λαμβάνει βραβείο για πραγματοποιημένο έργο του από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων. Το 1950 ολοκληρώνει την κατοικία του φίλου του Julius Shulman, ένα από τα λιγοστά έργα του που στέκονται ακόμη.
Την ίδια χρονική περίοδο ολοκληρώνει την εγγραφή του στο περιοδικό "Arts and Architecture" συμμετέχοντας στο πρόγραμμα Δειγματοληπτικής Μελέτης Κατοικίας. Η συμμετοχή του αποτέλεσε σημείο καμπής για το πρόγραμμα λόγω της πρωτοποριακής του αντιμετώπισης του χάλυβα στις κατοικίες. Τα διαμερίσματα Colby (1951) του Σοριάνο ξεχώρισαν τόσο για το μοντέρνο σχεδιασμό τους όσο και για την εκτεταμένη χρήση του χάλυβα στην κατασκευή τους. Για αυτά βραβεύθηκε με το εθνικό βραβείο σχεδιασμού του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων, το VII διεθνές βραβείο του Παναμερικανικού Κογκρέσου και με βραβείο τιμής από το ΑΙΑ της Καλιφόρνια.
Το 1953 μεταφέρεται από το Λος Άντζελες στο Tiburon, κομητεία του Marin, όπου και εγκαθίσταται με την γυναίκα του, Elizabeth Stephens και τις δύο κόρες της, Margaret και Lucille Coberly. Το 1955 ο Σοριάνο σχεδιάζει το πρώτο μαζικής παραγωγής σπίτι από χάλυβα. Το 1961 ο Σοριάνο χρίζεται μέλος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων(FAIA). Το 1965 ιδρύει την επιχείρηση Soria Structures, Inc., η οποία ειδικεύεται στην κατασκευή προκατασκευασμένων κατοικιών από αλουμίνιο. Τα τελευταία σχέδια του Σοριάνο που πραγματοποιήθηκαν ήταν τα 11 Αλουμινένια Σπίτια (All Aluminium Homes) στο νησί Μάουι στη Χαβάη, το 1965.
Από το 1970 μέχρι και τον θάνατό του το 1988 ο Σοριάνο επικεντρώθηκε σε ταξίδια ανά τον κόσμο ως αρχιτεκτονικός λέκτορας, συγγραφέας και ερευνητής. Λίγο πριν τον θάνατο του διετέλεσε ως ειδικός διδάσκων σε συνεδρίες στο Κολέγιο Περιβαλλοντικού Σχεδιασμού στο Cal Poly Pomona.
Έργο
thumb|250px|Έργα του Σοριάνο Από τα 50 έργα του μόνο 12 παραμένουν όρθια, καθώς τα υπόλοιπα επλήγησαν από σεισμούς, πυρκαγιές και κατεδαφίσεις. Κάποια από αυτά που έχουν παραμείνει έχουν υποστεί αλλοιώσεις και προσθήκες. Όσα έχουν μείνει άθικτα πλέον προστατεύονται από τοπικούς κώδικες συντήρησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Εβραίοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Σίγιε Μπαστίντα
Η Σίγιε Μπαστίντα (γεννηθείσα στις 18 Απριλίου 2002) είναι μεξικανοχιλιανή ακτιβίστρια για το κλίμα και μέλος του μεξικανικού έθνους των Οτομί-Τολτέκων. Είναι μια από τις κύριες διοργανώτριες των Παρασκευών για το μέλλον στη Νέα Υόρκη και υπήρξε ηγετική φωνή για την προβολή των ιθαγενών και των μεταναστών στον ακτιβισμό του κλίματος. Είναι μέλος στην Επιτροπή διοίκησης του Λαϊκού Κινήματος για το κλίμα και πρώην μέλος του Κινήματος της Ανατολής Εξέγερση κατά της εξαφάνισης. Είναι συνιδρύτραι της Πρωτοβουλίας Re-Earth, ενός διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού που είναι περιεκτικός και διατομεακός "ακριβώς όπως πρέπει να είναι το κίνημα για το κλίμα.”
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
μικρογραφία|Η Μπαστίντα περιμένοντας την άφιξη της Τούνμπεργκ, 2019 Η Μπαστίντα γεννήθηκε στο Ατλακομούλκο του Μεξικού, κόρη των Μιντάι και Χεραλντίνε, οι οποίοι είναι επίσης περιβαλλοντιστές. Μεγάλωσε στο Σαν Πέδρο Τουλτεπέκ στο Λέρμα. Έχει καταγωγή από τους Οτομί, τους Τολτέκους (ιθαγενείς του Μεξικού) και τους Αζτέκους από την πλευρά του πατέρα της και χιλιανοκελτική καταγωγή από την πλευρά της μητέρα της. Η Μπαστίντα κατέχει επί του παρόντος διπλή υπηκοότητα του Μεξικού και της Χιλής.
Η Μπαστίντα και η οικογένειά της μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη αφού έντονες πλημμύρες έπληξαν την πόλη της το 2015 μετά από τρία χρόνια ξηρασίας.
Ακτιβισμός
Η Μπαστίντα ξεκίνησε τον ακτιβισμό της με μια περιβαλλοντική λέσχη. Ο σύλλογος έκανε διαμαρτυρίες στην Όλμπανι και το Δημαρχείο της Νέας Υόρκης και πίεσε για την εφαρμογή του Νόμου για την προστασία του κλίματος και των ηγετών της Κοινότητας και το Νομοσχέδιο για τα Βρώμικα Κτίρια. Τότε έμαθε για την Γκρέτα Τούνμπεργκ και τις απεργίες της για το κλίμα.
Η Μπαστίντα έδωσε μια ομιλία για την αυτόχθονη Κοσμολογία στο ένατο Παγκόσμιο Αστικό Φόρουμ του ΟΗΕ και τιμήθηκε με το βραβείο "το πνεύμα του ΟΗΕ" το 2018.
Η Μπαστίντα οδήγησε το γυμνάσιο της, την σχολή Μπίκον, στην πρώτη μεγάλη κλιματική κινητοποίηση στη Νέα Υόρκη στις 15 Μαρτίου 2019. Αυτή και η Αλεξάντρια Βιλασενιόρ καλωσόρισαν την Τούνμπεργκ όταν έφτασε από την Ευρώπη με πλοίο τον Αύγουστο του 2019 για να παραστεί στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΗΕ για το κλίμα. Η Μπαστίντα έχει αποκληθεί και "Γκρέτα Τούνμπεργκ της Αμερικής" ωστόσο έχει πει ότι "η απόκληση των νέων ακτιβιστών ως "Γκρέτα Τούνμπεργκ"της χώρας τους μειώνει την προσωπική εμπειρία και τους ατομικούς αγώνες της Γκρέτας".
Η Teen Vogue κυκλοφόρησε ένα σύντομο ντοκιμαντέρ με τίτλο We Rise για την ίδια τον Δεκέμβριο του 2019. Η Μπαστίντα έχει συνεργαστεί με την ταινία Imagine the Future εξερευνώντας πως τα μελλοντικά τοπία και αστικά τοπία θα μπορούσαν να μοιάζουν στο μέλλον.
Η Μπαστίντα συνεισέφερε στο βιβλίο "All We Can Save", μια ανθολογία γυναικών που γράφουν για την κλιματική αλλαγή. Πρόσφατα μίλησε στη Σύνοδο Κορυφής της ηγεσίας για το κλίμα που φιλοξένησε η κυβέρνηση του Μπάιντεν, παρέχοντας μια ομιλία προτρέποντας τους παγκόσμιους ηγέτες να συμμετάσχουν περισσότερο στον ακτιβισμό του κλίματος.
Αν και δεν μπορεί να ψηφίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς δεν είναι Αμερικανίδα πολίτης, η Μπαστίντα ανέφερε ότι υποστήριζε την γερουσιάστρια από την Μασαχουσέτη Ελίζαμπεθ Γουόρεν στις προεδρικές εκλογές του 2020, αν και τόνισε τον δικομματισμό του κλιματικού κινήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτιβιστές για την κλιματική αλλαγή
Σελ (Ερώ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Χαραυγή - Μέρος 2
Η Χαραυγή Μέρος 2 (αγγλικά: Breaking Dawn Part 2) αλλιώς γνωστή ως The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2, είναι μια Αμερικανική ταινία, είδους ρομαντική, φαντασίας και περιπέτειας. Είναι συγκεκριμένα η πέμπτη και τελευταία ταινία του "έπους του Λυκόφωτος" και η συνέχεια της ταινίας Χαραυγή - Μέρος 1 του 2011. Βασίζεται στο μυθιστόρημα Breaking Dawn της Στέφανι Μέγιερ.
Πλοκή
Μετά τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας η κατάσταση έχει αλλάξει. Το παιδί της Μπέλλα και του Έντουαρντ, ονόματι Ρενέσμι (Renesmee), έχει πλέον γεννηθεί και η Μπέλλα προσπαθεί να προσαρμοστεί στην ζωή της ως βαμπίρ. Η μικρή Ρενέσμι με τη μοναδικότητά της θα ανατρέψει τις ισορροπίες. Οι Βολτούρι, θεωρώντας το παιδί ως απειλή για την ύπαρξή τους, αποφασίζουν να το σκοτώσουν και ταυτόχρονα να εξολοθρεύσουν τους Κάλλεν. Έτσι, οι Κάλλεν αρχίζουν να μαζεύουν και άλλα βαμπίρ ανά υφήλιο, με στόχο να το προστατεύσουν από τους Βολτούρι και να τους πείσουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βαμπίρ στην ποπ κουλτούρα Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα Κατηγορία:Ταινίες IMAX
1469
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1469 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη