cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στην Ιταλία Κατηγορία:Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας
Γιάννης Σισμανίδης
Ο Γιάννης Σισμανίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1956 μέχρι τα πρώτα χρόνια της Α' Εθνικής κατηγορίας.
Καριέρα
Την επόμενη σεζόν, ο Σισμανίδης έπαιξε σε πέντε από τους έντεκα αγώνες της ομάδας του για το τοπικό πρωτάθλημα, σκοράροντας δύο φορές στη νίκη του Άρη επί του Μακεδονικού με 6-1 στις 24 Νοεμβρίου 1957.
Το 1958-59, ο Άρης κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης που διεξήχθη πριν την σύσταση της Α' εθνικής κατηγορίας, με τον Σισμανίδη να παίζει μόλις τρεις αγώνες, σημειώνοντας μόνο ένα τέρμα, στο πρώτο ματς της χρονιάς κατά του Μακεδονικού.
Στην πρώτη χρονιά της εθνικής κατηγορίας, αγωνίστηκε σε περισσότερους από τους μισούς αγώνες του Άρη για το πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας τρία τέρματα. Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες του Άρη και σύντομα αποτέλεσε παρελθόν για τον σύλλογο.
Σιδηροδρομική καταστροφή στο Φιροζαμπάντ
Η σιδηροδρομική καταστροφή στο Φιροζαμπάντ συνέβη στις 20 Αυγούστου 1995 κοντά στο Φιροζαμπάντ (Firozabad) στο τμήμα Δελχί - Κανπούρ της εταιρείας "Northern Railway" της Ινδίας, στις 02:55 όταν ένα επιβατικό τρένο συγκρούστηκε με τρένο που είχε σταματήσει μετά από πρόσκρουση σε μια ασιατική αντιλόπη (nilgai), σκοτώνοντας 358 άτομα (αν και ορισμένες πηγές υπολογίζουν τους θανάτους σε περισσότερους από 400). Το ατύχημα συνέβη στην ινδική πολιτεία Ούταρ Πραντές. Και τα δύο τρένα είχαν προορισμό την ινδική πρωτεύουσα, το Νέο Δελχί. Το πρώτο τρένο, το " Kalindi Express " από το Κανπούρ χτύπησε μία "νιλγκάι" αλλά δεν μπόρεσε να προχωρήσει καθώς τα φρένα του υπέστησαν ζημιές. Στη συνέχεια χτυπήθηκε από πίσω με ταχύτητα 70 km/h από το "Purushottam Express" από το Πούρι. Τρία βαγόνια του "Kalindi express" καταστράφηκαν, η μηχανή και τα μπροστινά δύο βαγόνια του τρένου του Πούρι εκτροχιάστηκαν. Οι περισσότεροι από τους 2.200 επιβάτες στα δύο τρένα κοιμόντουσαν την ώρα του δυστυχήματος.
Γιάννης Σισμανίδης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Σιδηροδρομική καταστροφή στο Φιροζαμπάντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Περιοχή Μκαλάμα
Η Περιοχή Μκαλάμα (Αγγλικά: Mkalama District, Σουαχίλι: Wilaya ya Mkalama), είναι μία από τις έξι επαρχίες στην Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region) της Τανζανίας. Είναι μια από τις 20 νέες περιοχές, οι οποίες σχηματίστηκαν στην Τανζανία από το 2010· διαχωρίστηκε από την Περιοχή Ιράμπα (Iramba District). Η Επαρχία Μκαλάμα (Mkalama District), συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Σιμίγιου (Simiyu Region) και την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region), ανατολικά με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), νότια με την Αγροτική Περιοχή Σινγκίντα (Singida Rural District) και δυτικά με την Περιοχή Ιράμπα (Iramba District).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μκαλάμα (Mkalama District), ήταν 188.733 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ3, ο οποίος συνδέει το Μορογκόρο (Morogoro) με τα σύνορα της Ρουάντα (Rwanda), περνά διαμέσου ενός μικρού τμήματος από την περιοχή.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
thumb|left|250px|Χωριό στη Μκαλάμα. thumb|left|250px|Το κτίσιμο Αυστριακής οικίας στη Μκαλάμα. Από το 2012, η Περιοχή Μκαλάμα (Mkalama District), διαιρείται διοικητικά σε 14 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
Μεικτά Τμήματα
• 2
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σινγκίντα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ουρά
Η ουρά είναι το τμήμα στο πίσω μέρος του σώματος ενός ζώου· γενικά, ο όρος αναφέρεται σε ένα ευδιάκριτο, εύκαμπτο άκρο στον κορμό. Είναι το μέρος του σώματος που αντιστοιχεί περίπου στο ιερό οστό και τον κόκκυγα στα θηλαστικά, τα ερπετά και τα πουλιά. Ενώ οι ουρές είναι κατά κύριο λόγο χαρακτηριστικό των σπονδυλωτών, μερικά ασπόνδυλα, συμπεριλαμβανομένων των σκορπιών και των κολλεμβόλων, καθώς και τα σαλιγκάρια και οι γυμνοσάλιαγκες, έχουν άκρα σαν ουρές που μερικές φορές αναφέρονται ως ουρές. Αυτά που φέρουν ουρά αναφέρονται μερικές φορές ως «κερκοφόρα» και το τμήμα του σώματος που συνδέεται με ή κοντά στην ουρά δίνεται σε αυτά το επίθετο «ουραία».
Λειτουργία
Οι ουρές των ζώων έχουν διάφορους τρόπους χρήσης. Αποτελούν τρόπο μετακίνησης για τα ψάρια και ορισμένες άλλες μορφές θαλάσσιας ζωής. Πολλά ζώα της ξηράς χρησιμοποιούν τις ουρές τους για να απομακρύνουν τις μύγες και άλλα έντομα που τσιμπάνε. Ορισμένα είδη, συμπεριλαμβανομένων των γατών και των καγκουρό, χρησιμοποιούν τις ουρές τους για ισορροπία· μερικά, όπως οι μαϊμούδες του Νέου Κόσμου και τα οπόσουμ έχουν συλληπτήριες ουρές, οι οποίες είναι προσαρμοσμένες ώστε να τα επιτρέπουν να γραπώνουν τα κλαδιά των δέντρων.
Οι ουρές χρησιμοποιούνται επίσης για κοινωνική σηματοδότηση. Ορισμένα είδη ελαφιών επιδεικνύουν την άσπρη κάτω πλευρά των ουρών τους για να προειδοποιήσουν τα άλλα ελάφια που βρίσκονται κοντά σε πιθανούς κινδύνους, οι κάστορες χτυπούν το νερό με τις ουρές τους για να υποδείξουν κίνδυνο και οι κυνίδες (συμπεριλαμβανομένων των κατοικίδιων σκύλων) δείχνουν συναισθήματα μέσω της θέσης και της κίνησης των ουρών τους. Οι ουρές ορισμένων ειδών είναι θωρακισμένες και μερικές, όπως αυτές των σκορπιών, περιέχουν δηλητήριο.
Μερικά είδη σαύρας μπορούν να αποσυνδέσουν (δηλαδή να ρίξουν) τις ουρές τους από το σώμα τους. Αυτό μπορεί να τους βοηθήσει να ξεφύγουν από τα αρπακτικά ζώα, στα οποία είτε αποσπάται η προσοχή από την αποσυνδεδεμένη ουρά που κουνιέται είτε μένουν μόνο με την ουρά ενώ η σαύρα απομακρύνεται. Οι ουρές που πέφτουν με αυτόν τον τρόπο γενικά αναπτύσσονται με την πάροδο του χρόνου, αν και η αντικατεστημένη είναι συνήθως πιο σκούρα σε σχέση με την αρχική. Διάφορα είδη αρουραίων επιδεικνύουν μια παρόμοια λειτουργία με τις ουρές τους, στην οποία το εξωτερικό στρώμα αποβάλλεται προκειμένου το ζώο να διαφύγει από ένα θηρευτή.
Οι ουρές των περισσότερων πτηνών τελειώνουν σε μακριά φτερά που ονομάζονται πηδαλιώδη. Αυτά τα φτερά χρησιμοποιούνται ως πηδάλιο, βοηθώντας το πτηνό να κατευθυνθεί και να μανουβράρει κατά την πτήση· βοηθούν επίσης το πουλί να ισορροπήσει ενώ είναι σκαρφαλωμένο. Σε ορισμένα είδη - όπως τα παραδείσια πουλιά, οι μήνουροι, και πιο γνωστό το παγόνι - τα τροποποιημένα φτερά ουράς παίζουν σημαντικό ρόλο στην ερωτοτροπία. Τα εξαιρετικά άκαμπτα φτερά ουράς άλλων ειδών, συμπεριλαμβανομένων των δρυοκολαπτών και των δενδροκολαπτών, τούς επιτρέπουν να στηριχθούν σταθερά στους κορμούς των δέντρων.
Οι ουρές των ζώων βοσκής, όπως στα άλογα, χρησιμοποιούνται για να παρασέρνουν τα έντομα και να τοποθετείται ή να μετακινείται με τρόπους που υποδηλώνουν τη σωματική ή συναισθηματική κατάσταση του ζώου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Άμπελ
Το ευρωπαϊκό όνομα Άμπελ (Abel ή Abell) ή Αμπέλ, που προέρχεται από το βιβλικό Άβελ, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Σάντορ Κότσις
Ο Σάντορ Κότσις (ουγγρικά: Sándor Kocsis, 21 Σεπτεμβρίου 1929 – 22 Ιουλίου 1979) ήταν Ούγγρος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε για τις ουγγρικές Φερεντσβάρος και Χόνβεντ Βουδαπέστης και μετά το 1956 έφυγε από τη χώρα του και αγωνίστηκε αρχικά στην Ελβετία και από το 1958 στη Μπαρτσελόνα. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς όλων των εποχών, ψηφίστηκε 39ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS και δεύτερος Ούγγρος.
Τα χρόνια στην Ουγγαρία
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ήταν μαζί με τους Πούσκας, Ζόλταν Τσίμπορ, Γιόζεφ Μπόζικ και Νάντορ Χιντεγκούτι μέλος των «Μαγικών Μαγυάρων», την για πολλούς καλύτερη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου όλων των εποχών σε σειρά ετών. Ήταν γνωστός για τις κεφαλιές του και είχε το προσωνυμία «ο άνθρωπος με το χρυσό κεφάλι». Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952, οι Μαγυάροι (γνωστοί και ως Aranycsapat - «Χρυσή ομάδα») κέρδισαν εύκολα το χρυσό μετάλλιο με πέντε νίκες σε ισάριθμους αγώνες, νικώντας στον ημιτελικό την κάτοχο του τίτλου Σουηδία με 6–0 και στον τελικό τη Γιουγκοσλαβία με 2–0. Ο Κότσις ήταν πρώτος σκόρερ των Ούγγρων με έξι τέρματα. Στη συντριπτική νίκη επί των Άγγλων στη Βουδαπέστη με 7–1 (23 Μαΐου 1954) σημείωσε δύο γκολ.
Ήταν πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, σημειώνοντας 11 γκολ και έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε δύο χατ τρικ σε μία διοργάνωση, τρία τέρματα απέναντι στη Νότια Κορέα και τέσσερα στη Δυτική Γερμανία στον αγώνα του πρώτου γύρου (8–3). Ήταν ο άνθρωπος που με δύο κεφαλιές έδωσε τη νίκη στην Ουγγαρία στον επικό ημιτελικό με την Ουρουγουάη (4–2 στην παράταση). Είχε σημειώσει άλλα δύο τέρματα και στον επεισοδιακό προημιτελικό με την άλλη φιναλίστ του προηγούμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου Βραζιλία που έληξε με το ίδιο σκορ και έμεινε γνωστός ως η «μάχη της Βέρνης». Η Βραζιλία είχε παίκτες που θα κατακτούσαν τον τίτλο τέσσερα χρόνια αργότερα, όπως οι Ντζάλμα Σάντος, Νίλτον Σάντος και Ντίντι. Η Ουγγαρία είχε βάλει 17 γκολ στον όμιλο και προηγήθηκε 2–0 χάρη σε ένα γκολ του Νάντορ Χιντεγκούτι στο 4ο λεπτό και του Κότσις στο 8ο λεπτό, αλλά δεν είχε στη διάθεσή της τον τραυματία Φέρεντς Πούσκας. Η Βραζιλία μείωσε με πέναλτι του Ντζάλμα Σάντος στο 18ο λεπτό. Ο Μιχάλι Λάντος έκανε το 3–1 επίσης με πέναλτι στο 60ό λεπτό και από εκεί και πέρα ξεκίνησε η μάχη, με τον Γιόζεφ Μπόζικ και τον Νίλτον Σάντος να διαπληκτίζονται στο 71ο λεπτό και να φεύγουν με την κόκκινη κάρτα του Άγγλου διαιτητή και τον Ουμπέρτο να κλωτσάει τον Γκιούλα Λόραντ και να παίρνει την άγουσα για τα αποδυτήρια στο 79ο λεπτό. Συνολικά δόθηκαν 42 φάουλ, ένα για σχεδόν κάθε δύο λεπτά παιχνιδιού, ενώ ο καβγάς δεν έμεινε στο γήπεδο. Αφού ο Κότσις πέτυχε το τελικό 4–2 δύο λεπτά πριν τη λήξη, οι δύο ομάδες έστησαν φοβερό καβγά στα αποδυτήρια και ο προπονητής Γκούσταβ Σέμπες χρειάστηκε τέσσερα ράμματα μετά από γρονθοκόπημα.
thumb| 280px |right|Από τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με τον Κότσις να διεκδικεί μία κεφαλιά. Με την πλάτη αριστερά ο Φέρεντς Πούσκας
Μετά το 1956
Με την πολιτικές εξελίξεις στην Ουγγαρία, η Χόνβεντ αποκλείστηκε από την Ατλέτικο Μπιλμπάο και μετά βρέθηκε σε περιοδεία σε Ευρώπη και Νότια Αμερική. Γρήγορα η ομάδα αποσυντέθηκε με τον Κότσις να είναι από αυτούς που προτίμησαν να μην επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Τον Απρίλιο του 1957, ο Εθνικός προσέγγισε τον Κότσις αλλά και τον Πούσκας, και θα τους φέρει στην Ελλάδα για να ενισχύσουν την εξαιρετική εκείνον τον καιρό ομάδα του Πειραιά. Το ΠΟΚ (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) αντέδρασε έντονα και η διεθνής απαγόρευση επέτρεψε στους δύο Ούγγρους να αγωνιστούν μόνο για ένα ημίχρονο σε φιλική συνάντηση μετά και από την παρέμβαση της ΕΠΟ, η οποία μάλιστα τιμώρησε τον Εθνικό με μηδενισμό στο πρωτάθλημα. Από τον Απρίλιο του 1957 και για λίγο αγωνίστηκε στην ελβετική ομάδα Γιανγκ Φέλοους και την επόμενη χρονιά (1958) μεταγράφηκε στη Μπαρτσελόνα. Με την ισπανική ομάδα κέρδισε δύο πρωταθλήματα και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1961 χάνοντας από τη Μπενφίκα με 3–2 στο ίδιο γήπεδο που είχε ηττηθεί στον τελικό του '54. Στον πρώτο γύρο της συγκεκριμένης διοργάνωσης μία κεφαλιά του ήταν η αιτία του αποκλεισμού της κατόχου του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης από τον πρώτο γύρο για πρώτη φορά. Με τη Μπαρτσελόνα αγωνίστηκε σε 240 επίσημους και φιλικούς αγώνες και σημείωσε 164 γκολ. Έπαιξε και ως φιλοξενούμενος για λίγο στη Βαλένθια βοηθώντας την να κερδίσει το κύπελλο Naranja.
Ο Κότσις αποχώρησε από την ενεργό δράση ως παίκτης το 1966 έχοντας σημειώσει 556 γκολ σε 537 επίσημους αγώνες και 1.185 τέρματα σε 905 επίσημους και φιλικούς αγώνες, από τα οποία περισσότερα από 400 με κεφαλιές. Εργάστηκε επίσης ως βοηθός προπονητή στη Μπαρτσελόνα ασχολούμενος με την ομάδα νέων και προπονητής της Χέρκουλες από το 1972 μέχρι το 1974. Όμως η προπονητική του καριέρα έληξε νωρίς, καθώς διαγνώστηκε με λευχαιμία και αργότερα με καρκίνο του στομάχου. Τις 22 Ιουλίου 1979, σε ηλικία 49 ετών, έπεσε από τον τέταρτο όροφο ενός νοσοκομείου στη Βαρκελώνη και απεβίωσε. Δεν είναι γνωστό αν ήταν ατύχημα ή αυτοκτονία.
Τίτλοι
Φερεντσβάρος Χόνβεντ Μπαρτσελόνα Ουγγαρία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρκουλες Αλικάντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αυτόχειρες
Έιμπελ
Το αγγλικό όνομα Έιμπελ (Abel ή Abell), που προέρχεται από το βιβλικό Άβελ, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Λυκούδης
Το ελληνικό επώνυμο Λυκούδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Βίκυ Βολιώτη
Η Βίκυ Βολιώτη (Βόννη, 14 Οκτωβρίου 1971) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Είναι γνωστότερη για τη συμμετοχή της στη σειρά Λόγω τιμής. Είναι παντρεμένη με τον Σίμο Σαρκετζή και έχουν μια κόρη.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ευρυλεωνίς
Η Ευρυλεωνίς (ακμή περ. 370 π.Χ.) από την Αρχαία Σπάρτη ήταν Ολυμπιονίκης στο ιππικό αγώνισμα Συνωρίς (άμαξα 2 ίππων) στους Ολυμπιακούς αγώνες το 368 π.Χ. Συχνά αναφέρεται ως πριγκίπισσα, πλούσια και εκτροφέας ίππων.
Χάλκινο άγαλμα
Σύμφωνα με τον γεωγράφο και περιηγητή Παυσανία, περίπου το 368 π.Χ. στήθηκε στη Σπάρτη ένα άγαλμα της Ευρυλεωνίδος. Είναι ένα από τα λίγα χάλκινα αγάλματα της Σπάρτης που διασώθηκε και όπως λέγεται δεν υπήρξαν άλλα αγάλματα αθλητών και στρατιωτικών πριν από το άγαλμα της Ευρυλεωνίδος. Σύμφωνα με τους Λακεδαιμονίους, το άγαλμα της Ευρυλεωνίδος βρισκόταν κοντά σε σκήνωμα. Ένας άλλος συγγραφέας περιέγραψε επίσης το άγαλμα κοντά σε ένα σκήνωμα, το οποίο πιστεύται ότι ήταν το μικρό κτίριο που αναφέρθηκε από τον Θουκυδίδη ως ο τόπος όπου κατέφυγε ο βασιλιάς Παυσανίας της Σπάρτης. Λέγεται ακόμη ότι το άγαλμα βρισκόταν στον ναό της Αφροδίτης στη Σπάρτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της συνωρίδας‎ Κατηγορία:Γυναίκες στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Παιδικές Κατασκηνώσεις Ξάνθης
Οι Παιδικές Κατασκηνώσεις Ξάνθης ή Αβδήρων απογράφονται από το 1971 ως οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης και το Δήμο Αβδήρων. Πρόκειται για τις μόνιμες εγκαταστάσεις του δήμου οι οποίες βρίσκονται στα δυτικά παράλια του Θρακικού πελάγους σε υψόμετρο 19 μέτρα. Απέχουν 27 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Ξάνθη, 16 χλμ. Ν. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου) και περίπου 6 χλμ. Ν. από τα Άβδηρα (ιστορική έδρα). Είναι κτισμένες δίπλα και ανατολικά από τον λιμένα Αβδήρων και νοτιοδυτικά του Λεύκιππου. Αναφέρονται για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός να απογράφονται το 1971 στην τότε κοινότητα Αβδήρων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Άβδηρα, τη Γκιώνα, τον Λεύκιππο, τη Σκάλα Αβδήρων και την Πεζούλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αβδήρων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αβδήρων του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Σακχαρομύκητας
Μορφολογία
Οι αποικίες σακχαρομυκήτων αναπτύσσονται γρήγορα και ωριμάζουν σε τρεις ημέρες. Είναι επίπεδα, λεία, υγρά, γυαλιστερά ή θαμπά και έχουν κρεμ χρώμα. Η αδυναμία χρήσης νιτρικών αλάτων και η ικανότητα ζύμωσης διάφορων υδατανθράκων είναι τυπικά χαρακτηριστικά του Saccharomyces.
Κυτταρική μορφολογία
Γενικά, έχουν διάμετρο 2-8 μικρόμετρα και μήκος 3-25 μικρόμετρα. Παρατηρούνται βλαστοκονίδια (κυτταρικοί οφθαλμοί ). Είναι μονοκύτταρα, σφαιρικά και ελλειψοειδή για να επιμηκύνονται σε σχήμα. Είναι χαρακτηριστική η πολυμερής (πολυπολική) εκβλάστηση. Οι ψευδόυφες, εάν υπάρχουν, είναι υποτυπώδεις. Οι υφές απουσιάζουν.
Ο Σακχαρομύκητας παράγει ασκοσπόρια, ιδίως όταν καλλιεργείται σε μέσο V-8, οξικό ασκοσποριακό άγαρ ή μέσο Γκορόντκβα. Αυτά τα ασκοσπόρια είναι σφαιρικά και βρίσκονται μέσα σε ασκούς. Κάθε ασκός περιέχει 1-4 ασκοσπόρια. Οι ασκοί δεν σχίζονται κατά την ωρίμανση. Τα ασκοσπόρια χρωματίζονται με τη χρώση Κίνιουν και τη χρώση ασκοσπορίων. Όταν χρωματίζονται με χρώση Γκραμ, τα ασκοσπόρια εμφανίζονται αρνητικά κατά Γκραμ, ενώ τα βλαστικά κύτταρα εμφανίζονται θετικά κατά Γκραμ.
Ιστορία
Η παρουσία μαγιάς στην μπύρα προτάθηκε για πρώτη φορά το 1680, αν και το γένος ονομάστηκε Σακχαρομύκητας μέχρι το 1837. Μόλις το 1876 ο Λουί Παστέρ έδειξε τη συμμετοχή των ζωντανών οργανισμών στη ζύμωση και το 1883, ο Εμίλ Κρίστιαν Χάνσεν απομόνωσε τη ζύμη ζυθοποιίας και διέδωσε την καλλιέργεια, οδηγώντας στην ανακάλυψη της σημασίας της μαγιάς στη ζυθοποιία. Η χρήση μικροσκοπίων για τη μελέτη της μορφολογίας και της καθαρότητας της ζύμης ήταν ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της λειτουργικότητάς τους.
Χρήση στη ζυθοποιία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/20100911_232323_Yeast_Live.jpg/300px-20100911_232323_Yeast_Live.jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Saccharomyces cerevisiae — η μαγιά που χρησιμοποιείται περισσότερο για την παρασκευή και το ψήσιμο.Τα αριθμημένα τσιμπούρια απέχουν μεταξύ τους 10 μικρόμετρα. Οι ζύμες ζυθοποιίας είναι πολυπλοειδείς και ανήκουν στο γένος Saccharomyces. Τα στελέχη ζυθοποιίας μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο ομάδες. τα στελέχη ale ( Saccharomyces cerevisiae ) και τα στελέχη lager ( Saccharomyces pastorianus ή Saccharomyces carlsbergensis στην παλιά ταξινόμηση). Τα στελέχη Λέιτζερ είναι ένα υβριδικό στέλεχος του S. cerevisiae και του S. eubayanus και συχνά αναφέρονται ως ζύμωση πυθμένα. Αντίθετα, τα στελέχη άλε αναφέρονται ως κορυφαία στελέχη ζύμωσης, αντανακλώντας τα χαρακτηριστικά διαχωρισμού τους σε ανοιχτούς τετράγωνους ζυμωτές. Αν και τα δύο είδη διαφέρουν με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της απόκρισής τους στη θερμοκρασία, τη μεταφορά και τη χρήση του σακχάρου, τα είδη S. pastorianus και S. cerevisiae σχετίζονται στενά με το γένος Σακχαρομύκητας.
Οι ζύμες Σακχαρομυκήτων μπορούν να σχηματίσουν συμβιωτικές μήτρες με βακτήρια και χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κομπούχα, κεφίρ και μπύρας τζίντζερ.
Παθολογία
Οι σακχαρομύκητες προκαλούν αλλοίωση των τροφίμων πλούσιων σε ζάχαρη, όπως ο σφενδάμου, το σιρόπι, οι συμπυκνωμένοι χυμοί και τα καρυκεύματα. Η αναφορά περίπτωσης υποδηλώνει ότι η παρατεταμένη έκθεση στο S. cerevisiae μπορεί να οδηγήσει σε υπερευαισθησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μύκητες
Αγιονόρι Κορινθίας
Το Αγιονόρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Τενέας του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Αγιονόρι είναι χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, ακριβώς στα όρια με τον νομό Αργολίδος. Βρίσκεται στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής Ψηλή Ράχη, στον επαρχιακό ορεινό δρόμο που συνδέει το Χιλιομόδι με τις Λίμνες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 680. Απέχει 31 χλμ. περίπου Ν. της Κορίνθου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 14,781 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 και ορίστηκε έδρα του δήμου Αγιονορίου του νομού Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1899 πέρασε στον νομό Κορινθίας και, το 1909, πάλι στον νομό Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας.
Ιστορικά στοιχεία
Το Αγιονόρι βρίσκεται στο μέσον της Κοντοπορείας, της ανατολικότερης αρχαίας οδού που ένωνε την Κορινθία με το Άργος και χρησιμοποιήθηκε τόσο από τον ιστορικό Ξενοφώντα, όσο και από τον Αγησίλαο με τον Σπαρτιατικό στρατό του. Η αλλαγή της διαδρομής μετά το 1204 υπήρξε η αιτία παρακμής του οικισμού. Το 1365 αναφέρεται ως Alinori στα έγγραφα εσόδων του Ν. Acciaiuoli, χωρίς το φρούριό του. Η περιοχή τότε εντασσόταν στο φρούριο του Αγίου Βασιλείου.
Το Αγιονόρι -Αγινόρι ή Αϊνόρι για τους ντόπιους- έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πρώτα χρόνια του Αγώνα. Κοντά στο χωριό, στην στενωπό (κλεισούρα) παρακείμενης φερώνυμης τοποθεσίας, καταστράφηκε (8 Αυγούστου 1822) μεγάλο μέρος του, υπό τον Δράμαλη, κατευθυνομένου προς Κόρινθο τουρκικού στρατού. Υπερασπιστές της στενωπού, σύμφωνα με το σχέδιο μάχης που είχε καταστρωθεί από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ήταν οι Παπαφλέσσας, Νικηταράς και Δ. Υψηλάντης. Ο Δράμαλης, μετά τη συντριβή του στα Δερβενάκια, προσπάθησε να φθάσει στην Κόρινθο περνώντας από το στενό. Οι Τούρκοι υπέστησαν νέα πανωλεθρία αφήνοντας χίλιους νεκρούς και πολλά λάφυρα.
Περιχάραξις Μυσίας
Η Περιχάραξις ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην κεντρική Μυσία της Μικράς Ασίας. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά της πόλης Αδριανού Θήραι (σημ. Μπαλικεσίρ της Τουρκίας), ενώ δεν απείχε πολύ μακριά από τους πρόποδες του ομηρικού όρους Ίδη.
Ο Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος Theodore Wiegand (1864-1936), ο οποίος επισκέφθηκε την περιοχή το 1902, τοποθετεί τον αρχαίο οικισμό Περιχάραξις και το κοντινό μεταλλείο στην ευρύτερη περιοχή της σύγχρονης τουρκικής κωμόπολης Μπάλιας  ή Βάλιας (τουρκικά: Balya), αναφερόμενης και ως Μπάλια Καραϊντίν ή Μπάλια Μαντέν (από το γαλλικό maden = μεταλλείο).
Κοντά στον οικισμό της Περιχάραξης βρισκόταν επίσης η κώμη με το όνομα Εργαστήριον ή Εργαστήρια, η οποία τοποθετείτο μεταξύ Περγάμου και Κυζίκου, σήμερα επίσης στην ευρύτερη περιοχή της Μπάλιας. Ο γνωστός γιατρός της αρχαιότητας Γαληνός (γεννήθηκε το 131 μ.Χ.), σε σύγραμμά του αναφέρει επίσης την κώμη αυτή, ενώ και ο Ιεροκλής, γεωγράφος του 6ου αι. μ.Χ., ονομάζει τον οικισμό αυτόν Εργαστήριον. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί έχουν εκφράσει την υπόθεση πως από την Περιχάραξι πέρασε ο Απόστολος Παύλος κατά τη δεύτερη αποστολική περιοδεία του, στην πορεία του από την Αντιόχεια της Πισιδίας προς την Αλεξάνδρεια της Τρωάδας. Άλλωστε, το ήδη υπάρχον από την αρχαιότητα οχυρό ανακατασκευάστηκε ως βυζαντινό. Ακόμη και σήμερα σώζονται υπολείμματα των τειχών του, ένας πύργος, καθώς και κυλινδρική υδατοδεξαμενή.
Το τουρκικό όνομα Balya θεωρείται παραφθορά της ελληνικής λέξης Παλαιά. Ο αρχαίος γεωγράφος Στράβων, από την Αμάσεια (πέθανε το 19 μ.Χ.), γράφει: «Έστι δε η Παλαιά, κατοικία τις ούτω καλουμένη, διέχουσα των Ανδείρων εκατόν και τριάκοντα σταδίους».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Μάχη του Κιάτου
Υπόβαθρο
Μετά τη μάχη των Δερβενακίων τα υπολείμματα της στρατιάς του Δράμαλη αποκλείστηκαν στον Ακροκόρινθο. Οι δυσκολίες τους στον ανεφοδιασμό του κάστρου με πολεμοφόδια και κυρίως τρόφιμα ήταν μεγάλες και για τους έγκλειστους στον Ακροκόρινθο Τούρκους η μοναδική διέξοδο ήταν προς την Πάτρα, η οποία βρισκόταν σε τουρκικά χέρια. Όμως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και οι Έλληνες οπλαρχηγοί Γενναίος Κολοκοτρώνης, Αναγνώστης Πετιμεζάς, Παναγιώτης Γιατράκος και Δημήτρης Πλαπούτας είχαν καταλάβει όλες τις διαβάσεις δυτικά της Κορίνθου, στην Βόχα Κορινθίας και είχαν στρατόπεδα στο Σούλι Κορινθίας, στην Αρχαία Σικυώνα (Βασιλικό), στο Κρυονέρι Κορινθίας (Μάτσανι), νοτιοανατολικά στην Κλένια και τον Άγιο Βασίλειο, αλλά και βόρεια στα περάσματα προς την Στερεά Ελλάδα μέσω των Γερανείων (Μεγάλα Δερβένια).
Μάχη
Οι Τούρκοι, αφού είχαν επιχειρήσει αρκετές φορές χωρίς επιτυχία να βγουν από το κάστρο και σπάσουν τις γραμμές των Ελλήνων, το πρωί της 12ης Αυγούστου 1822 κινήθηκαν προς το Κιάτο με δυνάμεις που απαριθμούσαν 3.000 πεζικάριους και 500 ιππείς, αποφασισμένοι να σπάσουν τις άμυνες των Ελλήνων και να κινηθούν προς την Πάτρα. Κατάφεραν να περάσουν χωρίς προβλήματα από την πεδιάδα της Βόχας, να διασχίσουν την γέφυρα του Βέλου (Τουρκογέφυρα) και να οδηγήσουν τις δυνάμεις τους προς Μούλκι, Πάσιο και Διμηνιό. Όμως οι ελληνικές δυνάμεις που τους περίμεναν, τους απέκρουσαν με επιτυχία και τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν. Οι Τούρκοι όμως, αντί να επιστρέψουν στο κάστρο της Κορίνθου κρύφτηκαν στα αμπέλια στην περιοχή της Αρχαίας Σικυώνας και της σημερινής Τραγάνας, κοντά στο Κιάτο, αφήνοντας όμως πίσω τους άλογα, στήνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο ενέδρα. Οι Έλληνες στρατιώτες που δεν αντιλήφθηκαν την ενέδρα προσπάθησαν να πάρουν τα άλογα, όταν οι κρυμμένοι Τούρκοι τους επιτέθηκαν και τους αιφνιδίασαν. Η μάχη πολύ γρήγορα γενικεύτηκε και πήρε μεγάλες διαστάσεις κυρίως στην περιοχή του ρέματος της Αρχαίας Σικυώνας κοντά στον Ελισσώνα ποταμό, καθώς και του υψώματος της Αρκούδας δίπλα στον Κύριλλο ποταμό. Οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις, που βρίσκονταν στο ύψος του Μουλκίου και του Πασίου, αντιλαμβανόμενες τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι συμπολεμιστές τους, έτρεξαν να τους βοηθήσουν, αναγκάζοντας τους Τούρκους να οπισθοχωρήσουν και πάλι στην Κόρινθο.
Η σύγκρουση είχε γίνει αιτία για βαριές απώλειες και για τις δύο πλευρές: Οι τουρκικές απώλειες αριθμούσαν 250 στρατιώτες, άλογα και οπλισμό. Οι νεκροί Έλληνες ήταν πάνω από 50 και άλλοι τόσοι περίπου ήταν οι τραυματίες. Όμως μεταξύ των Ελλήνων νεκρός κειτόταν ο Αναγνώστης Πετιμεζάς και ο 17χρονος γιος του Σωτήρης, ο ιερέας από τη Βορδόνια της Σπάρτης Ιωάννης (Οικονόμος) Καλομοίρης και πολλοί ακόμα Μιστριώτες και Λακεδαιμόνιοι. Ο Αναγνώστης Πετιμεζάς και ο γιος του θάφτηκαν στο χωριό Μεγάλος Βάλτος, ενώ οι Έλληνες στρατιώτες που σκοτώθηκαν θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο, κοντά στο σημερινό χωριό Πάσιο, σε θέση που έκτοτε ονομάστηκε «Βρωμόβρυση».
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αϊσβάρια Ράι
Η Αϊσβάρια Ράι Μπατσάν (γενν. 1 Νοεμβρίου 1973) είναι Ινδή ηθοποιός και νικήτρια του διαγωνισμού ομορφιάς Μις Κόσμος 1994. Είναι μια από τις δημοφιλέστερες διασημότητες στην Ινδία. Έχει λάβει διάφορα βραβεία, συμπεριλαμβανομένων δύο βραβείων Φίλμφεϊρ. Το 2009 η ινδική κυβέρνηση την τίμησε με το Πάντμα Σρι και το 2012 βραβεύτηκε με το Τάγμα Τεχνών και Γραμμάτων της Γαλλικής κυβέρνησης. Περιγράφεται συχνά ως "η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο".
Ενώ βρισκόταν στο κολέγιο, εργάστηκε και ως μοντέλο. Μετά από εμφανίσεις σε διαφημίσεις, μπήκε στα καλλιστεία Μις Ινδία όπου τερμάτισε δεύτερη. Ύστερα στέφθηκε Μις Κόσμος 1994 και έλαβε προτάσεις συμμετοχής σε ταινίες. Η πρώτη ταινία που συμμετείχε ήταν η Iruvar του Μάνι Ρατνάμ το 1997, στα Ταμίλ. Το 1997 έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε ταινία στα χίντι, με τίτλο Aur Pyaar Ho Gaya. Η πρώτη εμπορική της επιτυχία ήταν στην ρομαντική ταινία στα ταμίλ, Jeans (1998), όπου ύστερα έγινε δημοφιλέστερη και κέρδισε δύο βραβεία Φίλμφεϊρ καλύτερης ηθοποιού για την συμμετοχή της στις ταινίες Hum Dil De Chuke Sanam (1999) και Devdas (2002).
Είναι επίσης πρέσβειρα καλής θέλησης στο Πρόγραμμα των ΟΗΕ για το ΣΕΑΑ. Το 2003 ήταν η πρώτη ινδή ηθοποιός μέλος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.
Προσωπική ζωή
Στις 20 Απριλίου 2007, παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Αμπισέκ Μπατσάν, με τον οποίο συνεργάστηκαν στη ταινία Dhai Akshar Prem Ke. Στις 16 Νοεμβρίου 2011, η Ράι γέννησε την κόρη τους, Αράντια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ινδοί μοντέλα Κατηγορία:Νικήτριες Μις Κόσμος Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Κάτω Ρήνος
Ο Κάτω Ρήνος (γαλλικά: Bas-Rhin) είναι νομός στην περιοχή Γκραντ-Εστ στα ανατολικά της Γαλλίας, στα σύνορα με τη Γερμανία. Μαζί με το νομό Άνω Ρήνο αποτελούν τμήματα της ιστορικής και πολιτιστικής περιοχής της Αλσατίας.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 67.
Οι κάτοικοι του νομού αναφέρονται ως Μπα-Ρενουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός [[Ιλλ στο Στρασβούργο]] μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του Κάτω Ρήνου στην περιοχή [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ]] Ο νομός Κάτω Ρήνος είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Γκραντ-Εστ. Έχει έκταση 4.798 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 5 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 514 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 1.121.407 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Ο Κάτω Ρήνος βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Γαλλίας και νοτιοδυτικά της Γερμανίας. Συνορεύει στα νότια με το νομό του Άνω Ρήνου, στα νοτιοδυτικά με τους νομούς Βοζ και Μερτ-ε-Μοζέλ, στα δυτικά με το νομό Μοζέλ, στα ανατολικά με το γερμανικό ομόσπονδο κρατίδιο Βάδη-Βυρτεμβέργη και βόρεια με τη Ρηνανία-Παλατινάτο κατά μήκος του Ρήνου.
Πρωτεύουσα του νομού, καθώς και της περιοχής Γκραντ-Εστ, είναι το Στρασβούργο, όπου εδρεύουν η Νομαρχία και το Νομαρχιακό συμβούλιο.
Ο ποταμός Ρήνος ήταν ανέκαθεν μεγάλης ιστορικής και οικονομικής σημασίας για την περιοχή και αποτελεί το ανατολικό σύνορο του νομού Κάτω Ρήνου. Η περιοχή περιλαμβάνει το βόρειο τμήμα της πεδιάδας της Αλσατίας και στο νοτιοδυτικό άκρο του τους πρόποδες των Βοσγίων, με μέγιστο υψόμετρο τα 1100 μέτρα. Άλλος σημαντικός ποταμός της περιοχής είναι ο Ιλλ.
Χάρτης του νομού.
Κλίμα
Ο Κάτω Ρήνος έχει ηπειρωτικό κλίμα, το οποίο χαρακτηρίζεται από κρύους, ξηρούς χειμώνες και ζεστά, θυελλώδη καλοκαίρια, λόγω της δυτικής προστασίας που παρέχεται από τα Βόσγια όρη. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 10,4 ° C στα πεδινά και 7 ° C στις ορεινές περιοχές. Η ετήσια μέγιστη θερμοκρασία είναι υψηλή (30 ° C). Η μέση βροχόπτωση είναι 700 mm ανά έτος.
Γλώσσα
Ο συγγραφέας Σανφλερύ το 1860 ανέφερε ότι η αλσατική διάλεκτος του Κάτω Ρήνου είναι λιγότερο σκληρή από εκείνη του Άνω Ρήνου, αλλά καμία από τις δύο δεν ήταν κατανοητές από τους Γερμανούς.
Ιστορία
Ο νομός Κάτω Ρήνος είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Έως το 2015 ήταν ένας από τους 2 νομούς της πρώην διοικητικής περιοχής Αλσατία, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Καμπανία-Αρδέννες και την Λωρραίνη από την 1 Ιανουαρίου 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Παρά το απορριπτικό δημοψήφισμα του 2013, η εδαφική κοινότητα του Κάτω Ρήνου θα συγχωνευθεί με την περιοχή του Άνω Ρήνου το 2021. Η συνένωση αυτή θα οδηγήσει στη δημιουργία της «Ευρωπαϊκής κοινότητας της Αλσατίας». Όπως και οι νομοί της Κορσικής, ο Κάτω Ρήνος θα συνεχίσει να υπάρχει ως Νομαρχιακή περιφέρεια.
Το Στρασβούργο, η πρωτεύουσα του Κάτω Ρήνου είναι η επίσημη έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Πόλεις
μικρογραφία|370x370εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ με τον Κάτω Ρήνο στα ανατολικά]] Οι κυριότερες πόλεις του νομού:
Οικονομία
Ο νομός Κάτω Ρήνος έχει το υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων στη βιομηχανία σε σχέση με τον γαλλικό εθνικό μέσο όρο. Η τουριστική δραστηριότητα είναι έντονη και δημιουργεί πολλές έμμεσες θέσεις εργασίας. Το ποσοστό ανεργίας είναι μεταξύ των χαμηλότερων στη Γαλλία: 7,2%. Το μέσο κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ανέρχεται σε 29.418 ευρώ, το οποίο τοποθετεί την περιοχή ως τη δεύτερη μεγαλύτερη περιοχή στη Γαλλία με 2,9% του εθνικού ΑΕΠ.
Η απασχόληση κατανέμεται με τον ακόλουθο τρόπο ως ποσοστό του εργατικού δυναμικού: Γεωργία: 8.411 ή 2% Βιοτεχνία και βιομηχανία: 97.349 ή 24.2% Κτίρια και Δημόσια έργα: 23.928 ή 6.0% Τριτογενής Τομέας: 271.984 ή 67.8% Μεθοριακοί εργαζόμενοι: 28.186.
Ανώτατη εκπαίδευση
Η Αλσατία είναι μια πολύ σημαντική φοιτητική περιοχή. Το πανεπιστήμιο του Στρασβούργου φιλοξενεί το 75% των φοιτητών της Αλσατίας. Μετά τη συγχώνευση των τριών σχολών και των τεχνολογικών ινστιτούτων των Ιλκίρς και Σιλτικάιμ, έχει γίνει  ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια στη Γαλλία. Υπάρχουν  αναγνωρισμένα ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών, Το Πανεπιστήμιο Λουί Παστέρ με πολλές σχολές από Ιατρική μέχρι Οικονομικές σπουδές, το Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, η Εθνική Σχολή Διοίκησης, το Εθνικό Ινστιτούτο Εδαφικών Μελετών, το Ευρωπαϊκό Ανώτερο Ινστιτούτο Διοίκησης κ.ά.
Νομικό καθεστώς
Οι νομοί Κάτω Ρήνος, Άνω Ρήνος και Μοζέλ υπόκεινται, σε ορισμένους τομείς, σε έναν συγκεκριμένο τοπικό νόμο, ο οποίος βασίζεται κυρίως στο γερμανικό δίκαιο. Η ιδιαίτερη αυτή κατάσταση οφείλεται στο γεγονός ότι μετά τη γαλλική ήττα κατά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1871, αυτά τα εδάφη προσαρτήθηκαν από τη Γερμανική Αυτοκρατορία από το 1871 έως το 1919. μικρογραφία|250x250εσ|Παραδοσιακές ενδυμασίες της Αλσατίας
Η παραδοσιακή ενδυμασία
Η παραδοσιακή φορεσιά της Αλσατίας είναι ένα από τα σύμβολα της περιοχής. Παρόλο που αποτελείται συνήθως από ένα μαύρο κάλυμμα κεφαλής και μια κόκκινη φούστα, σύμβολα της Αλσατίας, υπάρχουν πολλές άλλες ενδυμασίες που ποικίλλουν ανάλογα με το χωριό αλλά και με την κοινωνική θέση του ατόμου.
Σήμερα έχει εξαφανιστεί, εμφανίζεται σε κάποια χωριά κατά τη διάρκεια παραδοσιακών εκδηλώσεων και χάρη στα παραδοσιακά συγκροτήματα.
Τουρισμός-Αξιοθέατα
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Το ιστορικό κέντρο του [[Στρασβούργο|Στρασβούργου, η Μικρή Γαλλία]] εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|[[Κάστρο του Ω-Κενιγκσμπούρ]] εναλλ.=|μικρογραφία|Ο [[Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου|καθεδρικός ναός του Στρασβούργου]] Ο νομός Κάτω Ρήνος διαθέτει οργανισμό προώθησης του τουρισμού, το ADT67. Με περισσότερα από 27 εκατομμύρια τουρίστες, είναι ο πέμπτος γαλλικός νομός όσον αφορά τις τουριστικές διανυκτερεύσεις.
Ο Κάτω Ρήνος προσφέρει μια μεγάλη ποικιλία χώρων αρχιτεκτονικού, ιστορικού και θρησκευτικού ενδιαφέροντος, γαστρονομίας και παραδόσεων. Ο ρωμανικός δρόμος, τα τυπικά χωριά της Αλσατίας, τα οχυρά κάστρα, η περίφημη «διαδρομή του κρασιού», τα βόρεια Βόσγια όρη και το Στρασβούργο, είναι μόνο μερικά από τα αξιοσημείωτα αξιοθέατα.
Κάστρα στην περιοχή:
Άλλοι τόποι ενδιαφέροντος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί του Γκραντ Εστ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Άννα Καραμάνου
Ήταν μέλος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Έγινε μέλος του Ευρωκοινοβουλίου στις 6 Φεβρουαρίου 1997, καθώς εξελέγη ως αναπληρωματική στις ευρωεκλογές του 1994, και επανεξελέγη το 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1999-2004 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P102 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P27 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P19 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P569
Κυδωνιές Γρεβενών
Οι Κυδωνιές Γρεβενών [Κυδωνίαι (αι), παλαιά ονομασία: Βαντσικό ή Βαντσκό (το)] είναι μικρός ορεινός οικισμός του νομού Γρεβενών, 50ος σε σειρά/μέγεθος πληθυσμού στο Δήμο Γρεβενών, χτισμένος σε υψόμετρο 900 μέτρων και σε απόσταση 24 χιλιομέτρων Β Δ της πόλης των Γρεβενών. Συνορεύει με το νομό Κοζάνης και συγκεκριμένα με την περιοχή του Βοϊου.
Πληθυσμός
Στην απογραφή του 2001 ο πληθυσμός ήταν 163 μόνιμοι κάτοικοι ενώ κατά την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός μειώθηκε στους 81 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορική αναδρομή
Η ακριβής χρονολογία δημιουργίας του οικισμού είναι άγνωστη, ωστόσο το βέβαιο είναι πως προήλθε από συνένωση άλλων μικρότερων που προϋπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή. Οι Κυδωνιές αναπτύχθηκαν στο βάθος του χρόνου και έγιναν ένα από τα μεγαλύτερα κεφαλοχώρια των Γρεβενών. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την απογραφή του 1904, ήταν ο έκτος μεταξύ 79 οικισμών με 445 Ελληνόφωνους Χριστιανούς κατοίκους.
Αναφέρεται, από τις προφορικές παραδόσεις ότι κάποιες από τις οικογένειες του χωριού προήλθαν από το Παλαιοκριμήνι του όρους Βόϊο, πριν αυτό εγκαταληφθεί οριστικά από τους κατοίκους του κατά τον 17ο αιώνα.
Αξιοθέατα
== Διοικητική μεταβολή οικισμού == Βαντσικό (Κοζάνης)"1918 - Ο οικισμός ορίζεται έδρα της κοινότητας Βαντσικού (ΦΕΚ 260Α – 31/12/1918)"Κυδωνιές (Κοζάνης)"1927 - Ο οικισμός μετονομάζεται σε Κυδωνιές (ΦΕΚ 18Α – 01/02/1927)"Κυδωνιές Γρεβενών"1964 - Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Κοζάνης και υπάγεται στο νομό Γρεβενών (ΦΕΚ 185Α – 30/10/1964)""1997 - Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Κυδωνιών και προσαρτάται στο δήμο Κοσμά του Αιτωλού (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997)"
Διοικητική διαίρεση
Με την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστρια» (Ν.2539/97), οι Κυδωνιές αυτοδιοικητικά αποτελούσαν την τοπική κοινότητα Κυδωνιών και υπάγονταν στη Δημοτική Ενότητα Αγίου Κοσμά Αιτωλού του Δήμου Γρεβενών. Κατά τη νέα διοικητική διαίρεση που προέκυψε με το σχέδιο «Καλλικράτης» (Ν.3852/2010) η τοπική κοινότητα Κυδωνιών προσαρτήθηκε στη Δημοτική Ενότητα Αγίου Κοσμά του Δήμου Γρεβενών, της Περιφερειακής Ενότητας Γρεβενών, της ευρύτερης Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών
Αγροτική Περιοχή Σινγκίντα
Η Αγροτική Περιοχή Σινγκίντα (Αγγλικά: Singida Rural District, Σουαχίλι: Wilaya ya Singida Vijijini), είναι μία από τις έξι επαρχίες στην Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιοχή Μκαλάμα (Mkalama District), ανατολικά με τις Περιφέρειες Μανυάρα (Manyara Region) και Ντοντόμα, νότια με την Περιοχή Ικούνγκι (Ikungi District) και δυτικά με την Αστική Περιοχή Σινγκίντα (Singida Urban District). Η διοικητική έδρα είναι στην πόλη Σινγκίντα (Singida).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Αγροτική Επαρχία Σινγκίντα (Singida Rural District), ήταν 225.521 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ14, ο οποίος συνδέει τη Σινγκίντα (Singida) με το Μπαμπάτι (Babati), περνά μέσα από την περιοχή.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Αγροτική Περιοχή Σινγκίντα (Singida Rural District), διαιρείται διοικητικά σε 21 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σινγκίντα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Καλλίνικος Σταματιάδης
Ο αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Σταματιάδης (Καλλίνικος ο Θάσιος) (1792-1877), ήταν λόγιος κληρικός που καταγόταν από το Καζαβήτι της Θάσου και έδρασε τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και συνέβαλε στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Διετέλεσε διευθυντής της Αθωνιάδας Σχολής και υπηρέτησε ως δάσκαλος σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ήταν για χρόνια εφημέριος του ναού του Αγίου Γεωργίου στη Βιέννη και του ναού του Σωτήρος στο Μόναχο.
Πρώτα χρόνια
Ο αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Σταματιάδης γεννήθηκε στο Καζαβήτι της Θάσου το 1792. Οι γονείς του ήταν αγρότες αλλά αρκετά εύποροι.
Μεγάλωσε στη Θάσο και σε ηλικία 9 ετών πήγε στις Καρυές του Αγίου Όρους, όπου έμεινε μαζί με έναν θείο του, αδελφό της μητέρας του. Όντας στις Καρυές φοίτησε στην Αθωνιάδα Σχολή και απέκτησε μια ικανοποιητικού επιπέδου μόρφωση. Παρέμεινε εκεί μέχρι την ηλικία των 21 ετών, δηλαδή μέχρι το 1813 και κατά την παραμονή του φαίνεται ότι χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας. Στο διάστημα μεταξύ 1813-1821 ασκούσε το λειτούργημα του ιερέα σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας.
Επαναστατική δράση
Όπως φαίνεται μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και απετέλεσε δραστήριο μέλος της. Λέγεται ότι αυτός μύησε στη Φιλική Εταιρεία τον πρόεδρο της Θάσου, τον Χατζη-Γιώργη, και τον παρακίνησε να συμμετάσχει και το νησί στην Επανάσταση. Στις αρχές του καλοκαιριού του 1821, ψαριανά καράβια έφτασαν στη Θάσο και ξεσήκωσαν τους κατοίκους του. Οι Θάσιοι συνέλαβαν τον αγά του νησιού και τον εξόρισαν στη Μακεδονία, μπαίνοντας έτσι και αυτοί στον Αγώνα.
Σέρρες – Μεγίστη Λαύρα
Το 1830 ο Καλλίνικος βρισκόταν στις Σέρρες υπηρετώντας ως αρχιμανδρίτης της οικείας Μητροπόλεως. Εκεί γνώρισε τον προηγούμενο της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας Γαβριήλ, ο οποίος φαίνεται ότι τον παρακίνησε να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Έτσι ο Καλλίνικος εξέφρασε την επιθυμία να μονάσει στη Μεγίστη Λαύρα, στην οποία παραχώρησε και κάποια χωράφια που είχε στη Θάσο. Οι επίτροποι της Μονής τον δέχτηκαν και κατέγραψαν το όνομά του στο μοναχολόγιο του μοναστηριού.
Στη Βιέννη
Ο Καλλίνικος παρέμεινε για πολύ μικρό χρονικό διάστημα στη Μεγίστη Λαύρα, καθώς σύντομα οι πατέρες της Μονής, απαντώντας σε αίτημα που τους είχε γίνει, τον έστειλαν ως εφημέριο στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στη Βιέννη. Ο προηγούμενος εφημέριος του ναού, ο Ζαχαρίας Σπαρμιώτης, διώχθηκε από την ελληνική κοινότητα της Βιέννης, λόγω κάποιων διαφωνιών και γι’ αυτό ήταν αναγκαίο να βρεθεί αντικαταστάτης. Έτσι, στα τέλη του 1830 ο Καλλίνικος ανέλαβε καθήκοντα στον ναό του Αγίου Γεωργίου, τα οποία εξετέλεσε με πολλή συνέπεια. Τον Αύγουστο του 1838, ύστερα από οκτώ χρόνια υπηρεσίας, υπέβαλε αίτηση παραίτησης λόγω ασθένειας και επέστρεψε στην Ελλάδα.
Αθήνα – Κρήτη
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Καλλίνικος εγκαταστάθηκε προσωρινά στην Αθήνα, όπου κάποιοι γνωστοί του του βρήκαν εργασία ως καθηγητή σε ένα σχολείο θηλέων. Κατόπιν, το 1839, πήγε στην Κρήτη όπου εργάστηκε ως δάσκαλος στο χωριό Γωνιά. Ωστόσο, λόγω της έναρξης της κρητικής επανάστασης του 1841, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα.
Στην Αθήνα υπηρέτησε για μερικούς μήνες στην Καπνικαρέα και ακολούθως έγινε εφημέριος του ναού των Αγίων Θεοδώρων Κλαυθμώνος για δύο χρόνια.
Ξανά στο Άγιον Όρος – Διεύθυνση Αθωνιάδας
Το 1844, συνοδεύοντας μέλη της ρωσικής πρεσβείας, ο Καλλίνικος έφτασε στις Καρυές του Αγίου Όρους, όπου συνάντησε γνωστούς του μοναχούς. Εκείνο το διάστημα ολοκληρωνόταν η σχολή που χτιζόταν στις Καρυές σε μια προσπάθεια αναβίωσης της Αθωνιάδας Σχολής, η οποία είχε πάψει να λειτουργεί από το 1821. Έτσι, προτάθηκε στον Καλλίνικο να γίνει αυτός ο πρώτος δάσκαλος της σχολής και του ζητήθηκε να βοηθήσει τους εργολάβους στον σχεδιασμό των χώρων παραδόσεων.
Την 28η Ιουλίου 1844, στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος, υπεγράφη από την Ιερά Επιστασία η πρόσληψη του Καλλίνικου ως δασκάλου για τα μαθήματα της ελληνικής γλώσσας, της αριθμητικής, της γεωγραφίας και της Ιεράς Κατήχησης.
Μετά από αυτό ο Καλλίνικος επέστρεψε στην Αθήνα για να πάρει τα υπάρχοντά του, καθώς και βιβλία που θα χρειάζονταν για τη σχολή. Στην Αθήνα καθυστέρησε περίπου μισό χρόνο λόγω της επιμονής κάποιων γνωστών του να παραμείνει εκεί, αν και η συμφωνία που είχε κάνει με την Ιερά Επιστασία του επέτρεπε να λείψει για ένα με δύο μήνες. Τελικά, τον Μάρτιο του 1845 επιβιβάστηκε σε πλοίο και μέσω Κωνσταντινούπολης έφτασε στο Άγιον Όρος.
Στις 1 Ιουνίου 1845 έγιναν τα εγκαίνια της νέας Αθωνιάδας Σχολής της οποίας η λειτουργία ξεκινούσε με 45 μαθητές. Ο Καλλίνικος διεύθυνε τη σχολή για τρία χρόνια, όμως δημιουργήθηκαν διάφορα προβλήματα λόγω των παρεμβάσεων διαφόρων μονών στα ζητήματα της σχολής και γι’ αυτό το 1847 παραιτήθηκε από δάσκαλος και διευθυντής.
Από το 1846 ο Καλλίνικος έμενε και ασκούνταν στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, ενώ όπως φαίνεται παράλληλα συνέχιζε να παραδίδει μαθήματα.
Αποστολή στο Μόναχο
Στα τέλη του 1847 ο Καλλίνικος πήγε στην Αθήνα. Εκείνη την περίοδο είχε μείνει κενή η θέση του εφημέριου της ελληνικής εκκλησίας του Σωτήρος στο Μόναχο, καθώς ο προηγούμενος εφημέριος Παπαλέξης είχε ανακληθεί στην Ελλάδα. Ο αρμόδιος υπουργός Γλαράκης πρότεινε τον Καλλίνικο σαν αντικαταστάτη, αφού είχε αντίστοιχη εμπειρία και από τη Βιέννη, και έτσι, με τη σύμφωνη γνώμη των βαυαρικών αρχών και της ελληνικής κυβέρνησης, ο Καλλίνικος στάλθηκε στο Μόναχο. Το σχετικό βασιλικό διάταγμα του διορισμού του εκδόθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1847. Τη μισθοδοσία του ανέλαβε το ελληνικό δημόσιο. Αναχώρησε από την Αθήνα στις 18/30 Ιανουαρίου 1848 και έφτασε στο Μόναχο στις 6/18 Φεβρουαρίου.
Δραστηριότητα στον τομέα την εκπαίδευσης
Στο Μόναχο ο Καλλίνικος ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα, τόσο στον τομέα της εκπαίδευσης των ξενιτεμένων ελληνοπαίδων, όσο και στην προάσπιση των δικαιωμάτων της ελληνικής κοινότητας του Μονάχου. Από το 1849 μέχρι και το 1876 έκανε μαθήματα κατήχησης στα ξενιτεμένα ελληνόπουλα. Επίσης, ξεκίνησε ξανά τη λειτουργία του εκπαιδευτηρίου «το των ευγενών Παρθεναγωγείον», στο οποίο φοιτούσαν ορθόδοξα κορίτσια από τη Μολδαβία, τη Ρωσία και την Ελλάδα. Εκεί ο Καλλίνικος δίδασκε τα μαθήματα που σχετίζονταν με τη θρησκεία. Επιπλέον, κατέβαλε προσπάθειες για να βοηθήσει νέους από την Ελλάδα να μορφωθούν στο εξωτερικό. Μεταξύ αυτών ήταν και ο γιος της ανιψιάς του Κωνσταντίνος Δημητριάδης, τον οποίο, αν και ο ίδιος αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, βοήθησε να σπουδάσει ιατρική.
Σφετερισμός του ναού του Σωτήρος
Ο Καλλίνικος, πέτυχε ο ναός του Σωτήρος να παραμείνει στην ιδιοκτησία των Ελλήνων, προστατεύοντάς τον από διάφορες άλλες χριστιανικές ομολογίες που τον διεκδικούσαν. Το 1848, μέλη του κινήματος των «ελεύθερων καθολικών» ζήτησαν να χρησιμοποιούν και αυτοί τον ναό για τις λατρευτικές τους συνάξεις. Ο Καλλίνικος τους παρέπεμψε στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία δεν τους έδωσε την άδεια που ζητούσαν.
Καθώς οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Βαυαρίας είχαν ψυχρανθεί λόγω της απομάκρυνσης του Όθωνα από την Ελλάδα, η ελληνική κοινότητα του Μονάχου είχε πέσει σε δυσμένεια και παράλληλα είχε μειωθεί σημαντικά. Έτσι, το 1863 η μικρή ομάδα Αγγλικανών του Μονάχου, βρήκε ευκαιρία να ζητήσει από το βασιλικό συμβούλιο της Βαυαρίας άδεια να χρησιμοποιεί τον ναό. Το βασιλικό συμβούλιο χορήγησε την άδεια, αλλά οι Έλληνες, με επικεφαλής τον Καλλίνικο Σταματιάδη, αντέδρασαν και ζήτησαν βοήθεια από τον Ρώσο πρεσβευτή στο Μόναχο Ivan Ritter von Ozerov. Η ρωσική πρεσβεία υποστήριξε τους Έλληνες και κατόπιν πιέσεων από μέρους της προς τη βαυαρική κυβέρνηση, άρθηκε η άδεια προς τους Αγγλικανούς και η εκκλησία παρέμεινε υπό την κατοχή των Ελλήνων.
Ο Καλλίνικος βοήθησε σημαντικά τους Έλληνες της κοινότητας του Μονάχου και γι’ αυτό έχαιρε εκτίμησης και σεβασμού από όλους. Δεν περιοριζόταν όμως μόνο στους Έλληνες, αλλά συνέδραμε όλους τους κατοίκους του Μονάχου όταν βρίσκονταν σε ανάγκη και έτσι είχε γίνει πολύ γνωστός. Τον αποκαλούσαν der griechische Geistliche, δηλαδή ο Έλληνας πνευματικός.