cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παιδιά του Πολέμου
Ελλάδα
Λίγα είναι γνωστά για τα παιδιά αυτά στην Ελλάδα, δεδομένου ότι εξακολουθεί να είναι ένα θέμα που περιβάλλεται από ταμπού στην Ελλάδα.Ωστόσο είναι γνωστό ότι τα παιδιά των στρατιωτών της Βέρμαχτ είχαν υποστεί δημόσια ταπείνωση. Συχνά ονομάζονταν «μπάσταρδα των Γερμανών». Οι μητέρες δέχτηκαν επίσης διακρίσεις. Πολύ συχνά, κατηγόρησαν τα παιδιά για την κακή τους κατάσταση. Δεν υπάρχει επίσημο αρχείο για αυτά τα παιδιά, αλλά οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο αριθμός τους είναι τουλάχιστον 200. Ο σχετικά χαμηλός αριθμός, υποστηρίζουν ορισμένοι συγγραφείς, ήταν επειδή μόνο ένα μικρό ποσοστό των κυήσεων κατέληξε σε γέννηση, λόγω των φόβων των μητέρων για διακρίσεις. Οι αμβλώσεις ήταν εύκολα προσβάσιμες στην Ελλάδα εκείνη την εποχή και η Ορθόδοξη Εκκλησία ενθάρρυνε τη σιωπή σχετικά με το θέμα και βοήθησε τις γυναίκες να πραγματοποιήσουν αμβλώσεις.
Η Κέρστιν Μουτ, Γερμανίδα καθηγήτρια ιστορίας και ψυχολογίας, ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο θέμα και εξέδωσε ένα βιβλίο στη γερμανική γλώσσα με τίτλο Die Wehrmacht in Griechenland - und ihre Kinder (Η Βέρμαχτ στην Ελλάδα και τα παιδιά της). Η ίδια κατάφερε να εντοπίσει 12 τέτοια παιδιά αλλά στο βιβλίο της παρουσιάζονται οι ιστορίες έξι εξ αυτών.
Μία γνωστή περίπτωση παιδιών πολέμου στην Ελλάδα αποτελεί η Μαρίζα Κωχ και η αδερφή της.
Ανατολικό μέτωπο
Ο αριθμός των παιδιών που γεννήθηκαν από πατέρες στρατιώτες της Βέρμαχτ και ντόπιες γυναίκες στο Ανατολικό μέτωπο υπολογίζεται σε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο.
Παιδιά μετά τον πόλεμο
Οι Συμμαχικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Γερμανία για αρκετά χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Μαρία Χον, στο βιβλίο της GIs and Fräuleins τεκμηριώνει 66.000 παιδιά που γεννήθηκαν από Γερμανίδες και πατέρες που ήταν στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων κατά την περίοδο 1945–55:
Αμερικανός γονέας: 36.334
Γάλλος γονέας: 10.188
Βρετανός γονέας: 8.397
Σοβιετικός γονέας: 3.105
Άλλο / άγνωστο: 6.829
Αμερικανοί στρατιώτες
Τα παιδιά των Αφροαμερικανών στρατιωτών, που συνήθως αποκαλούνταν «Negermischlinge» βρίσκονταν σε ιδιαίτερα μειονεκτική κατάσταση. Ακόμα και στις περιπτώσεις όπου ο στρατιώτης ήθελε να παντρευτεί τη μητέρα του παιδιού του δεν ήταν εφικτό λόγω απαγόρευσης των διαφυλετικών γάμων μέχρι το 1948.
Οι γάμοι μεταξύ λευκών στρατιωτών των ΗΠΑ και αυστριακών γυναικών απαγορεύτηκαν μέχρι τον Ιανουάριο του 1946 και με γερμανικές γυναίκες μέχρι τον Δεκέμβριο του 1946.
Η επίσημη πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για τα παιδιά του πολέμου συνοψίστηκε στην εφημερίδα Stars and Stripes στις 8 Απριλίου 1946, στο άρθρο «Οι έγκυες Frauleins προειδοποιούνται!»:
Καναδοί στρατιώτες
Περίπου 22.000 παιδιά γεννήθηκαν από Βρετανίδες και Καναδούς στρατιώτες που στάθμευσαν στη Βρετανία κυρίως πριν την απόβαση της Νορμανδίας. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, εκτιμάται ότι 6.000 παιδιά γεννήθηκαν από Καναδούς πατέρες στις Κάτω Χώρες, με μικρότερους αριθμούς στο Βέλγιο και σε άλλα μέρη όπου οι καναδικές δυνάμεις τοποθετήθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο.
Ένα διάσημο παράδειγμα είναι ο Έρικ Κλάπτον.
Παιδιά πολέμου στη Ασία
Πιθανώς περισσότερα από 100.000 παιδιά γεννήθηκαν από Ασιάτισες μητέρες και στρατιώτες των ΗΠΑ στην Ασία. Αυτό συνέβη κυρίως κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πόλεμο της Κορέας και τον πόλεμο του Βιετνάμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Η Κόρη του Ράιαν
Η ταινία Η Κόρη του Ράιαν (Αγγλ. Ryan's Daughter) είναι επικό ρομαντικό δράμα παραγωγής 1970, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιν. Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Ρόμπερτ Μπολτ και η πλοκή, που φέρει ομοιότητες με το μυθιστόρημα του Γκυστάβ Φλωμπέρ Μαντάμ Μποβαρί, πραγματεύεται την απαγορευμένη σχέση μιας παντρεμένης Ιρλανδής γυναίκας με έναν Βρετανό αξιωματικό κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Ρόμπερτ Μίτσαμ, Σάρα Μάιλς, Τρέβορ Χάουαρντ, Τζον Μιλς και Κρίστοφερ Τζόουνς.
Η ταινία του Λην δίχασε τους κριτικούς, αλλά έκανε επιτυχία στο αμερικανικό Box-Office, αποφέροντας κέρδη της τάξεως των 18 εκατομμυρίων δολαρίων κι αποτέλεσε την όγδοη εμπορικότερη ταινία για το 1970. Έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά δυο.
Πλοκή
Το 1916, ενώ η Ευρώπη πλήττεται από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, σ' ένα παραθαλάσσιο χωρίο της Ιρλανδίας η Ρόουζι (Σάρα Μάιλς) κόρη του Τομ Ράιαν (Λίο Μακ Κερν) ονειρεύται μια ζωή γεμάτη συγκινήσεις, όμοια με εκείνη των μυθιστορημάτων που λατρεύει. Ο εφημέριος του χωρίου πατήρ Χιου Κόλινς (Τρέβορ Χάουαρντ), που ξέρει τα πάντα για όλους τους κατοίκους του χωριού την προειδοποιεί ότι η ζωή είναι πολύ διαφορετική από τα μυθιστορήματα. Η Ρόουζι όμως ερωτεύεται τον χήρο Τσαρλς Σόνεσι (Ρόμπερτ Μίτσαμ), διευθυντή του σχολείου του χωριού, πιστεύοντας ότι μπορεί να την απαλλάξει από την άχαρη ζωή της. Μετά το γάμο της όμως με τον Τσαρλς ανακαλύπτει ότι ο σύζυγος της δεν είναι σε θέση να της προσφέρει τις συγκινήσεις που φανταζόταν. Έτσι η Ρόζι ερωτεύεται τον άγγλο στρατηγό Ράντολφ Ντόριαν (Κρίστοφερ Τζόουνς), βετεράνο του πολέμου με αναπηρία στο δεξί του πόδι. Οι δυο τους γίνονται εραστές, πράγμα που ανακαλύπτει ο Τσαρλς αλλά το κρατά κρυφό. Όταν όμως ο χαζούλης του χωριού, Μάικλ (Τζον Μιλς) ανακαλύπτει τη σχέση της Ρόουζι με το στρατηγό, πληροφορεί όλους τους κατοίκους για το συμβάν και ξεσπάει σκάνδαλο. Η Ρόουζι υπόκειται δημόσιο λιντσάρισμα και μαζί με τον Τσαρλς αναγκάζονται να εγκαταλείψουν για πάντα το χωριό.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία επρόκειτο αρχικά να αποτελέσει κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Γκυστάβ Φλωμπέρ Μαντάμ Μποβαρι. Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιν είχε αναθέσει στο Ρόμπερτ Μπολτ τη μεταφορά του μυθιστορήματος, αλλά δεν έμεινε ευχαριστημένος με τη διασκευή και πρότεινε στον Μπολτ να ξαναγράψει το σενάριο τοποθετώντας το σε άλλη χρονική περίοδο. Ο Μπολτ άλλαξε λοιπόν το όνομα της ηρωίδας του Φλομπέρ και μείωσε τον αριθμό των εραστών της και την περίοδο στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα.
Η Σάρα Μάιλς ήταν η αρχική επιλογή για το ρόλο της Ρόουζι, ενώ ο Άλεκ Γκίνες, που είχε συνεργαστεί με το Λιν σε πολλές ταινίες απέρριψε το ρόλο του εφημέριου Κόλινς, καθώς διαφωνούσε με τον τρόπο που το σενάριο περιέγραφε το χαρακτήρα του καθολικού αυτού ιερέα. Στην απόρριψη του ρόλου συνετέλεσαν και οι διαφωνίες που είχε με το Λιν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Δρ. Ζιβάγκο. Πρώτη επιλογή για το ρόλο του Τσαρλς Σόνεσι ήταν ο Πολ Σκόφιλντ, ο οποίος δεν κατάφερε να αναλάβει το ρόλο, λόγω θεατρικών υποχρεώσεων. Ο Γκρέγκορι Πεκ θέλησε να αναλάβει το ρόλο αλλά υποχώρησε όταν έμαθε ότι ο Λιν προσέγγισε το Ρόμπερτ Μίτσαμ. Ο ρόλος του στρατηγού Ντόριαν γράφτηκε αποκλειστικά για το Μάρλον Μπράντο και Μπράντο δέχτηκε αρχικά να τον ερμηνεύσει, αλλά οι καθυστερήσεις με τα γυρίσματα της ταινίας Κουεϊμάντα (Burn!), τον ανάγκασαν να απορρίψει τελικά το ρόλο. Ο Λιν έμεινε γοητευμένος από την ερμηνεία του Κρίστοφερ Τζόουνς στην ταινία Η ώρα των κατασκόπων (The Looking Glass War, 1969) και τον προσέλαβε χωρίς να τον έχει ποτέ συναντήσει. Στην "Ώρα των κατασκόπων", ο Τζόουνς είχε ντουμπλαριστεί από άλλον ηθοποιό και ήταν πολύ κοντός. Ο Λιν έμεινε απογοητευμένος από την ερμηνεία του και οι δυο άνδρες λογομάχησαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ο Τζόουνς επίσης δεν είχε καλές σχέσεις με τη Σάρα Μάιλς κάτι που κατέστησε δύσκολα τα γυρίσματα των ερωτικών σκηνών μεταξύ τους. Η φωνή του Τζόουνς ντουμπλαρίστηκε τελικά από τον Τζούλιαν Χόλογουεϊ. Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ ήταν αρχικά απρόθυμος να αναλάβει το ρόλο, καθώς διένυε προσωπική κρίση την περίοδο εκείνη. Όταν ο Λιν του ζήτησε να του εξηγήσει το λόγο για τον οποίο δεν ήθελε να συμμετάσχει στην ταινία ο Μίτσαμ του απάντησε ότι σκόπευε να αυτοκτονήσει. Ακούγοντας τα λεγόμενα του Μίτσαμ ο σεναριογράφος Ρόμπερτ Μπολτ του είπε ότι σε περίπτωση που συμμετείχε στην ταινία ήταν πρόθυμος να πληρώσει τα έξοδα της κηδείας του.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν έναν ολόκληρο χρόνο αντί των έξι μηνών που είχαν αρχικά προγραμματιστεί. Λόγω κακών καιρικών συνθηκών στην Ιρλανδία, οι σκηνές δίπλα στην ακτή γυρίστηκαν στη Νότια Αφρική. Ο Μίτσαμ που είχε συχνά διένεξεις με το Λιν κατά τη διάρκειά τους δήλωσε ότι το να εργάζεται κανείς με το Λιν είναι σαν να προσπαθεί να φτιάξει το Ταζ Μαχάλ με οδοντογλυφίδες. Χρόνια αργότερα όμως παραδέχτηκε ότι ο Λιν ήταν ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες με τους οποίους είχε συνεργαστεί. Ο Μίτσαμ απογοητεύτηκε από τις αρνητικές κριτικές που έλαβε η ταινία, παρά το γεγονός ότι θεωρούσε το ρόλο του Σόνεσι, έναν από τους καλύτερους που ερμήνευσε ποτέ.
Κριτικές
Η κοινότητα των αμερικανών κριτικών σχολίασαν πολύ αρνητικά την ταινία. Η διάσημη κριτικός Πολίν Κάελ κράτησε την αυστηρότερη στάση απέναντι στο εγχείρημα του Λιν. Ο Λιν απογοητεύτηκε πολύ από τις αρνητικές κριτικές και απείχε από το τιμόνι της σκηνοθεσίας για δέκα περίπου χρόνια. Τα έσοδα της ταινίας στις Η.Π.Α. ξεπέρασαν τα 30 εκατομμύρια δολάρια (με προϋπολογισμό 13 εκατομμυρίων δολαρίων), ενώ στην Αγγλία η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία και προβάλλονταν στους κινηματογράφους για δυο περίπου χρόνια.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, όχι όμως και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, όπως τα τρία προηγούμενα εγχειρήματα του Λιν. Τη βραδιά της τελετής απέσπασε δυο τελικά αγαλματίδια, το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Τζον Μιλς και το Όσκαρ Φωτογραφίας.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιρλανδία Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Mercedes-Benz W140
Εξέλιξη και παρουσίαση
thumb|left|Ο κινητήρας 6.0 λίτρων V12 μιας CL600 του 1994.
Η εξέλιξη του W140 ξεκίνησε ήδη από το 1981 και ενώ ακόμα το W126 ήταν σχεδόν καινούριο στην αγορά. Μεταξύ του 1982 και του 1986 εξετάστηκαν πολλές υποψήφιες σχεδιαστικές ιδέες και η βασική αισθητική φιλοσοφία, που βασίστηκε σε μια σχεδιαστική ιδέα του Olivier Boulay, επελέγη στις 9 Δεκεμβρίου 1986. Από τις αρχές του 1987, πολλά πρωτότυπα υπεβλήθησαν σε δοκιμές και η τελική επιλογή του ντιζάιν που υιοθετήθηκε στο μοντέλο παραγωγής έγινε λίγους μήνες μετά, ενώ η έναρξη της παραγωγής του μοντέλου είχε αρχικά οριστεί για τον Οκτώβριο του 1989.
Προς το τέλος όμως, σημειώθηκε μια καθυστέρηση, προκειμένου να γίνει η προσαρμογή στο σασί ενός νέου V12 κινητήρα 6.0 λίτρων, ως απάντηση στη BMW Σειρά 7 E32, της οποίας η κορυφαία έκδοση 750i / 750iL, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1987, διέθετε τον πρώτο γερμανικό 12-κύλινδρο κινητήρα της μεταπολεμικής περιόδου (για την ιστορία, ο V12 της BMW E32 είχε κυβισμό 5.0 λίτρα). Ως αποτέλεσμα, το τελικό πρωτότυπο του W140 ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1990. Μαζί με την εξέλιξη του V12, έλαβε χώρα και μια σχετική ενίσχυση των φρένων του νέου μοντέλου. thumb|left|W140 [[ταξί στο αεροδρόμιο του Βερολίνου.]]
Από τον Ιούλιο του 1990 έως τον Ιανουάριο του 1991, κατασκευάστηκαν τα πρώτα «πιλοτικά» μοντέλα προ-παραγωγής, ενώ στις 16 Νοεμβρίου 1990 έγινε και μια πρώτη παρουσίαση στον Τύπο. Στις αρχές του 1991 μάλιστα, προστέθηκαν επειγόντως στο W140 και μερικά ακόμα στοιχεία εξοπλισμού και νέες βελτιώσεις, προκειμένου να ανταπεξέλθει επιτυχώς απέναντι στο τότε πρωτοεμφανιζόμενο Lexus LS 400, που είχε κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 1989 και στη Γερμανία τον Σεπτέμβριο του 1990. thumb|left|Ο κινητήρας 6.0 λίτρων V12 μιας 600SEL που κατασκευάστηκε τον Δεκέμβριο του 1991, ισχύος 408 hp.
Τελικώς, το μοντέλο W140 έκανε πρεμιέρα στο 61ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1991, ενώ τα πρώτα αντίτυπα κύλησαν από τη γραμμή παραγωγής τον Απρίλιο και τα μοντέλα για εξαγωγή στη Βόρεια Αμερική στις 6 Αυγούστου 1991, για τη σεζόν (model year) του 1992. Αρχικά προσφερόταν μόνο σε έκδοση σεντάν, με κοντό (SE) και μακρύ (SEL) μεταξόνιο, αλλά τον Οκτώβριο του 1992 προστέθηκε και μια 2-πορτη έκδοση coupé (SEC). Το νέο μοντέλο είχε εξαιρετικά βελτιωμένο αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,31 ως προς τον προκάτοχό του, το W126, που είχε 0,36 για το σεντάν και 0,34 για το coupé.
Από την άλλη όμως, ως αποτέλεσμα των τεχνολογικών προσθηκών, το W140 ήταν σημαντικά ακριβότερο από τον προκάτοχο W126, έως και 25% ακριβότερο, με συνέπεια τις πολύ χαμηλότερες πωλήσεις του W140 ως προς αυτές του W126. Ένας ακόμα λόγος για τις μειωμένες πωλήσεις του W140 ήταν η ταυτόχρονη εισαγωγή νέων πολυτελών ιαπωνικών μοντέλων, όπως το Lexus LS 400, που κατάφεραν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον ενός σημαντικού μέρους του αγοραστικού κοινού, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ονοματολογία
thumb|W140 που είχε στην κατοχή του ο [[Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.]]
Τον Ιούνιο του 1993, όπως συνέβη τότε και με όλα τα μοντέλα της Mercedes-Benz, το W140 S-Class υπέστη μια ολική μετονομασία, χρησιμοποιώντας το νέο σύστημα ονοματολογίας «letter-first» (πρώτα το γράμμα). Οι εκδοχές αμαξώματος SE/SEL/SEC μετονομάστηκαν σε S-Class, με ανεστραμμένες γραμματο-αριθμητικές ονομασίες. Για παράδειγμα, η έκδοση 500SE μετονομάστηκε σε S500 και η έκδοση με μακρύτερο μεταξόνιο 500SEL έγινε S500L.
Επίσης, τον Ιούνιο του 1996 όλα τα μοντέλα coupé διαχωρίστηκαν ονομαστικά από την «κανονική» σεντάν S-Class και μετονομάστηκαν σε CL-Class. Ως αποτέλεσμα, η έκδοση W140 CL-Class αντικαταστάθηκε ξεχωριστά από την σειρά Mercedes-Benz C215.
Κινητήρια σύνολα
Το S-Class W140 προσφερόταν με τους εξής κινητήρες:
Ιδιαίτερα γνωρίσματα της S600
thumb|S600L V12, η κορυφαία έκδοση του Mercedes-Benz W140. Η κορυφαία έκδοση του W140, δηλαδή η S600 V12, ήταν διαθέσιμη με δερμάτινο ταμπλό, σε αντίθεση με όσα μοντέλα έφεραν κινητήρες V8 και 6-κύλινδρους σε σειρά. Μέσα στο 1994, η S600 προσέθεσε και τιμόνι με ξύλο και δέρμα, επιλογέα ταχυτήτων με ξύλο και δέρμα, ξύλινα καλύμματα στα πίσω τασάκια και διχρωμία στα δερμάτινα καθίσματα, με σκοπό να διαφοροποιηθεί περαιτέρω από τις άλλες εκδόσεις. Η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα της W140 S600 ερχόταν σε μόλις 5,5 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα περιοριζόταν ηλεκτρονικά στα 250 χιλιόμετρα την ώρα, αν και με αφαίρεση του κόφτη έφτανε τα 288 χιλιόμετρα την ώρα.
Mercedes W140 Pullman
Η συγκεκριμένη έκδοση διέθετε τον 6.0 λίτρων V12 κινητήρα της S600 και είχε μήκος 6.213 χιλιοστά, δηλαδή ήταν ακριβώς 1 μέτρο μακρύτερη από την «κανονική» S600L. Επίσης, από τον Αύγουστο του 1996 η μακρύτερη έκδοση συνδυάστηκε και με τον 5.0 λίτρων V8 κινητήρα της S500, προσφέροντας έτσι δύο επιλογές στους υποψήφιους πελάτες, την S500 lang Pullman και την S600 lang Pullman.
Ανανέωση του 1994
thumb|left|Mercedes-Benz W140 S600 V12 του 1991 - 1994.
Ακολουθώντας την νέα παράδοση της Mercedes-Benz (ξεκινώντας με την ανανέωση του W126 την σεζόν του 1986) να προβαίνει σε λίφτινγκ στα μέσα της χρονοδιάρκειας των μοντέλων της, το W140 έλαβε μία ελαφρά αισθητική ανανέωση, η οποία παρουσιάστηκε στο 64ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1994. Η πιο εμφανής αλλαγή ήταν τα νέα διάφανα μπροστινά φλας, όπως και η γρίλια, που μάλιστα έγινε διαφορετική και πιο ελκυστική για την S600. Ταυτόχρονα εμφανίστηκε και ένα νέο 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, αντικαθιστώντας το προηγούμενο 4-τάχυτο.
Μια ακόμα διακριτική αλλαγή έγινε επίσης το 1995, όταν οι μπροστινοί προβολείς εξοπλίστηκαν με ξεχωριστούς ανακλαστήρες H7 για τα κοντινά φώτα, Η1 για τα φώτα ομίχλης και Η1 για τα μακρινά φώτα, ενώ τα μοντέλα πριν το 1995 χρησιμοποιούσαν έναν κοινό H4 για τους προβολείς και H3 για τα φώτα ομίχλης.
Νέες καινοτομίες το 1995
thumb|Mercedes-Benz W140 S600 V12 πριν την ανανέωση τον Μάρτιο του 1994 / το πίσω μέρος του προηγούμενου μοντέλου. Φαίνεται το σύστημα με τις κεραίες, στα πίσω φτερά, οι οποίες ανυψώνονταν κατά τους ελιγμούς στάθμευσης, διευκολύνοντας το παρκάρισμα.
Κατά την παρουσίασή του, το 1991, το W140 είχε εισάγει μια καινοτομία για διευκόλυνση της στάθμευσης. Το σύστημα αυτό αποτελείτο από 2 κεραίες στα πίσω φτερά, μία σε κάθε πίσω άκρο, που ανυψώνονταν, προσφέροντας καλύτερη ορατότητα πίσω σε δύσκολους ελιγμούς στο παρκάρισμα, καθώς επέτρεπαν στον οδηγό να βλέπει το σημείο που έφτανε το πίσω άκρο του οχήματος.
Στην πράξη ωστόσο, απεδείχθη δύσχρηστο για αρκετούς οδηγούς και τελικώς, τον Απρίλιο του 1995, ο πίσω προφυλακτήρας απέκτησε αισθητήρες υπερήχων Parktronic για καλύτερη διευκόλυνση της στάθμευσης, καταργώντας έτσι το προηγούμενο σύστημα με τις κεραίες στα πίσω φτερά που ανυψώνονταν. Στα S600, sedan και coupé, ήταν στάνταρ και στα άλλα ήταν έξτρα.
Τον Μάιο του 1995, δύο νέες καινοτομίες εμφανίστηκαν, τους πρώτους μήνες μόνο στα S600, sedan και coupé:
Τον Ιούνιο του 1995, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε Mercedes-Benz προαιρετικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης. Το αρχικό σύστημα λειτουργούσε με CD-ROM, αν και διέθετε μόνο μια μικρή οθόνη με μαύρα βέλη και γραμματοσειρές σε πράσινο φόντο, χωρίς να προσφέρει ακόμα έγχρωμη οθόνη. Για την ιστορία, η έγχρωμη οθόνη καθιερώθηκε στη διάδοχο Mercedes-Benz W220 με την εισαγωγή της, τον Σεπτέμβριο του 1998.
Τον Σεπτέμβριο του 1995, το 5-τάχυτο ηλεκτρονικά ελεγχόμενο αυτόματο κιβώτιο επεκτάθηκε και στα 8-κύλινδρα μοντέλα, ενώ το ESP ήταν πλέον διαθέσιμο σε όλες τις εκδόσεις και τους κυβισμούς των sedan και coupé, ως προαιρετικό έξτρα.
Νέες καινοτομίες και βελτιώσεις το 1996
thumb|Mercedes-Benz C140 με αισθητήρες Parktronic. thumb|Mercedes-Benz CL500 με αισθητήρες Parktronic.
Τον Ιούνιο του 1996, για τη σεζόν του 1997, έλαβε χώρα μια ακόμα σειρά βελτιώσεων στο W140. Συγκεκριμένα:
Στις 25 Νοεμβρίου 1996, η Mercedes-Benz παρουσίασε μια ακόμα πατέντα, το Σύστημα Υποβοήθησης Φρεναρίσματος (Brake Assist). Το σύστημα αυτό άρχισε να προσφέρεται τον Δεκέμβριο του 1996 στο Mercedes-Benz S-Class, W140 και C140, καθώς και στο σπορ μοντέλο Mercedes-Benz SL-Class R129. Μάλιστα το 1998 η Mercedes-Benz έγινε η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία που έκανε το σύστημα Brake Assist στάνταρ σε όλα τα μοντέλα της, ενώ σύντομα ακολούθησαν και αρκετές άλλες (μεταξύ των πρώτων ήταν η Volvo και η BMW).
Αντικατάσταση του W140
thumb|Το σαλόνι του προηγούμενου Mercedes-Benz CL500.
Το W140 παρέμεινε στις διεθνείς αγορές έως το 1998. Τον Ιούλιο έληξε η παραγωγή της S600, τον Αύγουστο έληξε η παραγωγή των S300 Turbodiesel, S280, S420, S500, CL 420 και τον Σεπτέμβριο των CL500, CL600, S320, S320L, S420L, S500L και S600L. Στα 7½ χρόνια παραγωγής του μοντέλου, κατασκευάστηκαν 26.022 coupé και 406.532 sedan, από τα οποία τα 28.101 ήταν ντίζελ. Ο διάδοχός του, το Mercedes-Benz W220, παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 1998 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο στην Ευρώπη και την Ιαπωνία, ενώ στις ΗΠΑ έφτασε τον Μάρτιο του 1999 ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2000. Ως αποτέλεσμα, οι αμερικανικοί κατάλογοι αναφέρουν ως τελευταία σεζόν (model year) του W140 το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W140 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ο.Φ.Χ. Παγχανιακός
Ο Όμιλος Φιλάθλων Χανίων «Παγχανιακός» (Ο.Φ.Χ. Παγχανιακός ή απλά Παγχανιακός) είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στα Χανιά και διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης.
Τμήμα Ποδοσφαίρου
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Παγχανιακού έχει μακρά ιστορία στο νομό και στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων στην οποία ανήκει, πρωταγωνιστώντας τις δεκαετίες του 60 και 70 κυρίως και με συμμετοχές στα πρώτα πρωταθλήματα της Β΄ και Γ΄ Εθνικής.
Ιστορία
Ο Παγχανιακός δημιουργήθηκε το 1961, από τη συγχώνευση δυο παλαιότερων συλλόγων, του «Ο.Φ. Χανίων» που είχε ιδρυθεί το 1929 (που αποτελεί και το επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ) και του «Κρητικού» που είχε ιδρυθεί το 1928. Αρχικά είχε το όνομα «Ο.Φ. Κρητικός». Το 1961-62 κατακτά το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων και συμμετέχει στη Β' Εθνική που τότε ήταν ουσιαστικά ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στην Α' Εθνική. Καταφέρνει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή και στο επόμενο πρωτάθλημα της μόνιμης πια Β' Εθνικής το 1962-63 αλλά και το 1963-64.
Το 1972 κατακτά για 2η φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χανίων αλλα δεν καταφέρνει να επιστρέψει στη Β' Εθνικη μέσω του ειδικού πρωταθλήματος. Το 1978-79 και 1980-81 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, κι από τότε αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων.
Το καλοκαίρι του 2017 το ποδοσφαιρικό τμήμα του Παγχανιακού που αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία Χανίων συνενώθηκε με αυτό του Δ.Α.Α.Ο.Χ. για τη δημιουργία της «Ένωσης Παγχανιακού/ΔΑΑΟΧ» που θα αγωνιστεί στην Α΄ κατηγορία.
Τμήμα Πετοσφαίρισης
Ο Παγχανιακός διατηρεί μόνο τμήματα υποδομής κι αγωνιστικά κορασίδων μετά τη συγχώνευση για τη δημιουργία του «Σ.Φ.Π. Χανίων» το 2006. To 2008 σαν πρωταθλήτρια Κρήτης στις κορασίδες συμμετείχε στην τελική φάση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Κορασίδων.
Παλαιότερα είχε επιτυχίες στο πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΠΕ. Κρήτης κατακτώντας το πρωταθλημα το 1991-92 η ανδρική ομάδα, το 1995 και 1996 οι ομάδες κορασίδων και νεάνιδων , το 2006 οι ομάδες κορασίδων και παγκορασίδων
Πηγές-Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χανίων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929 Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Κ.
Τζόνι Ίζακσον
Ο Τζόνι Χάρντι Ίζακσον (αγγλικά: Johnny Hardy Isakson, 28 Δεκεμβρίου 1944 – 19 Δεκεμβρίου 2021), ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας και πολιτικός, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Τζόρτζια από το 2005 έως το 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών στις 19 Δεκεμβρίου 2021
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1944 στην Ατλάντα της Τζόρτζια των ΗΠΑ, και είχε σουηδική και βρετανική καταγωγή. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια και υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ. Μετέπειτα και για 22 έτη ήταν ο πρόεδρος ενός υποκαταστήματος πώλησης ακινήτων.
Ήταν παντρεμένος από το 1968 έως το θάνατό του, με τη σύζυγό του Νταϊάν, με την οποία έχουν αποκτήσει 3 παιδιά. Το 2015, διαγνώστηκε με τη νόσο Πάρκινσον.
Απεβίωσε στο σπίτι του στην Ατλάντα, στις 19 Δεκεμβρίου 2021, λίγες ημέρες πριν κλείσει τα 77 του χρόνια.
Πολιτική
Το 1976 εξελέγη στη πολιτειακή Βουλή των Αντιπροσώπων της Τζόρτζια, όπου υπηρέτησε επτά θητείες. Το 1990 έθεσε υποψηφιότητα για Κυβερνήτης της Τζόρτζια, αλλά έχασε. Δύο χρόνια αργότερα, εξελέγη στη πολιτειακή Γερουσία της Τζόρτζια, ενώ το 1996 απέτυχε να εκλεγεί στη Γερουσία των ΗΠΑ.
Το 1999, ωστόσο, εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, και το 2004, έχοντας ευρεία πολιτική στήριξη, κατάφερε να εκλεγεί στη Γερουσία. Στις 31 Δεκεμβρίου 2019, παραιτήθηκε από το αξίωμα του Γερουσιαστή, επικαλούμενος λόγους υγείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Τζόρτζια Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Μάμος
thumb|right|275px|Σήμα Μπύρας ΜάμοςΟ ΡΕ ΜΟΙΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΠΥΡΘΑ !!!! Η οικογένεια Mάμου είναι γνωστή οικογένεια βιομηχάνων από τα τέλη του 19ου έως και το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα περίπου με καταγωγή από τη Ζάκυνθο και επιχειρηματικές δραστηριότητες κυρίως στην Αθήνα και την Πάτρα. Στη Ζάκυνθο η οικογένεια διατηρούσε εργοστάσιο κατασκευής αμαξών ενώ στη συνέχεια, από το 1863 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ανέπτυξε αξιόλογη βιομηχανική και επιχειρηματική δραστηριότητα κυρίως στην Πάτρα και στην Αθήνα στους κλάδους της αμαξοποιίας, εισαγωγής αυτοκινήτων, αγροτικών και βιομηχανικών μηχανημάτων και τον κλάδο της ζυθοποιίας, όπου έφτιαξε μια από τις γευστικότερες και ποιοτικότερες μπύρες όλων των εποχών κάνοντας την να ξεχωρίζει καθώς είναι πλουσια σε γεύση και γενικότερα είναι ΘΕΙΚΗ! Απόγονοι της οικογένειας ζουν σήμερα στην Πάτρα και στην Αθήνα.
Λορέντζος Μάμος
Ως πρώτος εκπρόσωπος και επιχειρηματίας της οικογένειας αναφέρεται ο Λορέντζος Μάμος που γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1843 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1932. Ο Λορέντζος ξεκίνησε τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες από την Πάτρα το 1866 με το εργοστάσιο παραγωγής πολυτελών αμαξών.
Σε πρώτο γάμο στις 28 Απριλίου 1868 νυμφεύθηκε την Elisabet Tarman di Saak (αυστριακής καταγωγής) με την οποία απέκτησε δύο τέκνα: τον Ιωάννη (3η Απριλίου 1869 - Πάτρα) και τον Ανδρέα (18 Ιουλίου 1871 - Πάτρα). Το έτος 1874 η σύζυγός του απεβίωσε.
Με την παρότρυνση και υποστήριξη της συζύγου του Ελίζας και του πεθερού του Ιωάννη Γεωργ. Φιξ αποφάσισε να επεκτείνει την επιχειρηματική του δραστηριότητα και πέραν του κλάδου της αμαξοποιίας, η οποία αποτελούσε πάντα την κύρια επιχειρηματική του δραστηριότητα. Έτσι το 1876 άνοιξε το πρώτο χειροκίνητο ζυθοποιείο - ζυθοπωλείο της οικογένειας Μάμου στην Πάτρα.
Το 1879 ο Λορέντζος Μάμος μετέφερε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στην Αθήνα όπου ίδρυσε καταρχήν εργοστάσιο αμαξοποιίας το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε σε εργοστάσιο κατασκευής αμαξωμάτων αυτοκινήτων (στην οδό Μυλλέρου). Αργότερα εισήγαγε επίσης αυτοκίνητα, ως αντιπρόσωπος διαφόρων κατασκευαστών.
Το 1898 ο Λορέντζος Μάμος και ο Γεώργιος Λίβερτ ιδρύουν και λειτουργούν ένα εργοστάσιο ζυθοποιίας -παγοποιίας και ένα ζυθοπωλείο στην οδό Νεοφύτου Βάμβα στο Κολωνάκι - Αθήνα. Το ονόμασαν "Γαμβρίνος". Το ίδιο έτος στο Ζυθοεργοστάσιο Λ. Μάμου - Γ. Λίβερτ απονέμεται στη Διεθνή έκθεση της Πράγας "το χρυσούν βραβείον δια την αγνότητα και γευστικότητα του ζύθου αυτού", όπως και στη Διεθνή Έκθεση της Τεργέστης το αντίστοιχο χρυσούν βραβείο.
Το 1901 ο Λορέντζος Μάμος ανοίγει νέο ζυθοποιείο στα Ιλίσια/Αθήνα, ενώ το 1903 απενεμήθη στη Ζυθοποιία Μάμος το Πρώτο Βραβείο – Διάκριση (Δίπλωμα Τιμής μετά Χρυσού Μεταλλίου), για το προϊόν της στη Διεθνή Έκθεση Αθηνών.
Το 1906 ο Λορέντζος Μάμος αναγκάστηκε να αναστείλει τη ζυθοποίηση, αφού δεν ήταν διατεθειμένος να ακολουθήσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των δύο μεγάλων ζυθοποιείων της εποχής εκείνης, δηλαδή εκείνων του Καρόλου Ιωαν. Φιξ και των Αδελφών Κλωναρίδη. Έναν ανταγωνισμό εξοντωτικό, αφού είχαν φτάσει να πωλούν τον παραγόμενο από αυτά ζύθο στους ζυθοπώλες κάτω του κόστους παραγωγής και διάθεσής του. Έτσι ο Λορέντζος Μάμος εγκατέλειψε τη ζυθοποιεία και απασχολήθηκε αποκλειστικά με την κύρια επαγγελματική του δραστηριότητα, δηλαδή την εταιρεία "Αθηνά Α.Ε." ("ΑΘΗΝΑ"- ΑΝΩΝ. ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, Διεύθυνσης και Γραφεία: Οδός Σταδίου 24 - Αθήναι, Εργοστάσια: Οδός Μυλλέρου 23 και Λεωφόρος Συγγρού, Εκθέσεις και Πρατήρια: Οδός Σταδίου 24 και Οδός Πατησίων 49, Τηλεγρ. Διεύθυνσης: "ΑΤΗΕΝΑUΤΟ", Αριθ. Τηλεφώνου 13-10).
Πέτρος Λορέντζου Μάμος
Ο Πέτρος Μάμος είναι ο πλέον γνωστός εκπρόσωπος της οικογένειας. Γιος του Λορέντζου γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1880 στην Αθήνα. Το 1898 ο πατέρας του τον έστειλε για σπουδές στη Ζυθοποιητική Ακαδημία του Μονάχου όπου αποφοίτησε παίρνοντας δίπλωμα ζυθοποιού. Έτσι έγινε ο πρώτος Έλλην διπλωματούχος ζυθοποιός. Στη Γερμανία παρέμεινε μέχρι το 1901 εργαζόμενος σε ζυθοποιίες για να αποκτήσει εμπειρία.
Κατά την περίοδο 16/11/1898 – 15/10/1900 εργάστηκε στο Ζυθοποιείο του Μοναστηριού των Βενεδικτίνων στο Άντεχς (περίχωρα του Μονάχου) Bierbrauerei des Benedictiner Klosters Andechs το οποίο ήταν ονομαστό για τους διάφορους τύπους μπύρας που παρασκεύαζε. Εκεί από πρώτο χέρι έμαθε τις διάφορες τεχνικές – συνταγές δημιουργίας των διαφόρων τύπων βαυαρικής και γενικά γερμανικής μπύρας, όπως ανοιχτόχρωμες, σκούρες, σταρένιες κλπ (Ηelles, Lager, Dunkles, Weissbier). Επίσης από 09/04/1901-30/06/1901 εργάστηκε στη Löwenbrauerei – Luis Sinner A.G. στο Φράιμπουργκ.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1901 και σε ηλικία 21 ετών ανέλαβε προσωρινά τη διεύθυνση του εργοστασίου της οικογένειας στην Αθήνα. Ο Πέτρος Μάμος βραβεύτηκε το 1903 στη διεθνή έκθεση των Αθηνών με το χρυσό μετάλλιο για τη "Μελαχρινή μπύρα" που παρασκεύασε σύμφωνα με δική του συνταγή. Το εν λόγω εργοστάσιο λόγω του αυξανόμενου τότε ανταγωνισμού κλείνει το 1905 και ο Πέτρος φεύγει πάλι για τη Γερμανία όπου αναλαμβάνει αρχικά τη διεύθυνση του Ζυθοποιείου των αδελφών Κέσλερ (Gebrueder Kessler) στο Μπάντ Μπρούκενάου (Bad Brueckenau) της Βαυαρίας.
Στη συνέχεια επεδίωξε και πέτυχε να προσληφθεί στις 16/09/1906 στη φημισμένη Δημοτική Ζυθοποιία του Πίλσεν Τσεχία, "Bürgerliches Bräuhaus Pilsen" ως Βυνοποιός. Στόχος του να μυηθεί στα βαθύτερα μυστικά της μεθόδου και της διαδικασίας παραγωγής που ανέπτυξε και εφάρμοσε σε αυτό το ζυθοποιείο για πρώτη φορά ο βαυαρός ζυθοποιός Josef Groll το 1842 (τεχνολογία βυθοζύμωσης – ωρίμανση ζύθου σε χαμηλές θερμοκρασίες) με αποτέλεσμα την παραγωγή μπύρας εξαιρετικής ποιότητας, μπύρα που βαφτίστηκε με το όνομα της πόλεως ως τύπου Pils ή Pilsner ή Pilsener και κυκλοφορούσε με το σήμα «Pilsen Urquell», «Προέλευση από το Pilsen» στη χαρακτηριστική για την εποχή της πράσινη φιάλη. Η νέα αυτή τεχνολογία απετέλεσε και αποτελεί σταθμό στην ανάπτυξη της ζυθοποιίας, ενώ το εν λόγω ζυθοποιείο απέκτησε διεθνή φήμη λόγω της εξαιρετικής ποιότητος του παραγομένου ζύθου. Η γεύση της οφείλεται στην άριστη ποιότητα των χρησιμοποιούμενων πρώτων υλών, νερού, βύνης κριθαριού, λυκίσκου σε συνδυασμό με το χρόνο ωρίμανσης των 30 ημερών. Σήμερα τα 2/3 του παγκοσμίως παραγομένου ζύθου παράγονται με την εν λόγω μέθοδο. Στην εν λόγω ζυθοποιία παρέμεινε εργαζόμενος έως τις 14/05/1907.
'''Εργοστάσιο Ζύθου και Πάγου Π. Μάμου Α.Ε.''' Η τεχνογνωσία που απέκτησε εργαζόμενος σε διευθυντικές θέσεις στους σημαντικότερους και πλέον φημισμένους την εποχή εκείνη εκπροσώπους - βιομηχανίες ζυθοποιίας των δύο σπουδαιότερων «Ευρωπαϊκών Σχολών Ζύθου» τη γερμανική-Μονάχου και τσέχικη-Πίλσεν, του άνοιξε τον δρόμο και τον βοήθησε να κάνει πραγματικότητα το όραμα και το πάθος του. Αυτό δεν ήταν άλλο από το να ιδρύσει στην πατρίδα του ένα τεχνολογικά σύγχρονο ζυθοποιείο εφάμιλλο των καλυτέρων του εξωτερικού, ώστε να προσφέρει στους συμπατριώτες του τη δυνατότητα να απολαύσουν και αυτοί μία καθαρώς ελληνικής δημιουργίας μπύρα εξαιρετικής ποιότητος. Τη δυνατότητα αυτή του την προσέφερε μια τυχαία συνάντηση και γνωριμία με τον Αλβέρτο Άμβουργερ πρωτότοκο γιό του Θεόδωρου Άμβουργερ (1822-1883) ιδρυτού του φημισμένου τραπεζικού και σταφιδεξαγωγικού Οίκου Άμβουργερ & Σια (Hamburger & Co) όταν το 1907 συνταξίδευσαν από την Τεργέστη προς την Πάτρα με την τότε αυστριακή ακτοπλοϊκή γραμμή που συνέδεε τις δύο πόλεις.
Διαφημιστική Καταχώρηση της «Ζυθοποιίας και Παγοποιίας Πέτρου Μάμου» σε αθηναϊκές εφημερίδες από το 1920
Έτσι μετά από σχετικές διαπραγματεύσεις το 1908 σε ηλικία 28 ετών ο Πέτρος Μάμος ιδρύει το «Εργοστάσιον Ζυθοποιίας και Παγοποιίας Πέτρου Μάμου και Σας» σε συνεργασία με τον μεγάλο σταφιδεμπορικό – τραπεζικό οίκο Άμβουργερ και Σια, εταιρεία που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε πυλώνα βιομηχανικής ανάπτυξης στην πόλη των Πατρών, επ' ωφελεία τόσο της πόλεως των Πατρών, όσο και της εθνικής οικονομίας γενικότερα δημιουργώντας θέσεις απασχόλησης και πλούτο.
Ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ‘'Συνδέσμου Βιομηχάνων Πατρών‘'. Απέκτησε δύο τέκνα, την Έλλη-Ελισάβετ (1912-1990) και τον Λορέντζο (1916-2005). Απεβίωσε στην Πάτρα το 1957.
Πρωτιές, διακρίσεις της "Μάμος" - Ζυθοποιία
Πρωτιές που την κατέστησαν δικαιολογημένα, ως την πρωτοπόρο του κλάδου της Ελληνικής ζυθοποιίας:
- Η πρώτη Ελληνική ζυθοποιία που βραβεύτηκε στο εξωτερικό, το 1898 στις Διεθνείς Εκθέσεις Πράγας και Τεργέστης, για την εξαιρετική ποιότητα του ζύθου της. - Η πρώτη Ελληνική ζυθοποιία που βραβεύτηκε στη Διεθνή Έκθεση Αθηνών το 1903 με το χρυσό μετάλλιο και δίπλωμα τιμής, το ανώτατο των Βραβείων επίσης για την εξαιρετική ποιότητα του ζύθου της. - Ο ζύθος - μπύρα Μάμος ήταν πρώτος Ελληνικής παραγωγής ζύθος - μπύρα που εξήχθη στο εξωτερικό (1904 Σμύρνη). - Ο Πέτρος Μάμος, γιός του Λορέντζου Μάμου, υπήρξε ο πρώτος Έλληνας διπλωματούχος ζυθοποιός.
Ιωάννης Λορέντζου Μάμος
Ο Ιωάννης Μάμος ήταν ένας από τους τέσσερις γιους του Λορέντζου, ποιητής, εκδότης και καθολικός ιερέας στην Πάτρα. Το 1897 εξέδωσε στην Αθήνα το περιοδικό "Αρμονία" και τον "Αθηναϊκό παρατηρητή", εξέδωσε το 1900 τη ποιητική συλλογή "Αγριολούλουδα" και το 1895 το "Ιερά κατήχηση προς χρήση της καθολικής νεολαίας". Πήρε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους όπου το 1913 τραυματίστηκε από αυτοκίνητο.
Λορέντζος Πέτρου Μάμος
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1916. Σπούδασε, όπως και ο πατέρας του Πέτρος Μάμος, στη Ζυθοποιητική Ακαδημία του Μονάχου. Τόσο κατά τη διάρκεια των σπουδών του, όσο και μετά το πέρας αυτών εργάστηκε σε διάφορα βυνοποιία και ζυθοποιία στο κρατίδιο της Βαυαρίας.
Επί σειράν ετών υπήρξε Γενικός Γραμματέας του Συνδέσμου Βιομηχάνων Πατρών. Ήταν παντρεμένος με την Άννα Χαραλαμποπούλου και απέκτησαν πέντε τέκνα, την Κατερίνα (1945), τον Πέτρο (1947), τον Χαράλαμπο (1947), τον Παναγή (1950) και την Αταλάντη (1954). Απεβίωσε το 2005.
Άλλα σημαντικά μέλη της οικογένειας
Σημαντικά μέλη της οικογένειας είναι και ο Ιωσήφ - Πιπίνος Μάμος η συμβολή του οποίου στην ανάδειξη της εταιρείας «Αθηνά» Αθηναική Εταιρεία Αυτοκινήτων Α.Ε. ως μιας από τις πρωτοπόρες κορυφαίες ελληνικές εταιρείες κατασκευής αμαξωμάτων αυτοκινήτων αλλά και εισαγωγής αυτοκινήτων και ανταλλακτικών αυτών, ως αποκλειστική αντιπρόσωπος διαφόρων κατασκευαστών από το εξωτερικό, ήταν καταλυτική. Ο Γεώργιος Μάμος ο οποίος ασχολήθηκε και αυτός με τη ζυθοποιία στο πλευρό του αδελφού του Πέτρου. Ο Σπύρος Μάμος, χημικός, αριστούχος του Χημικού Τμήματος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που στη συνέχεια σπούδασε Ζυθοποιός στο Weihenstephan /Muenchen και εργάστηκε στις ζυθοποιίες Μάμος, Κάρολος Φιξ Α.Ε. και Ελληνική Ζυθοποιία Α.Ε. - μπύρα "Α". Επίσης ο Πέτρος Μάμος, πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών.
Ζυθοποιία Πέτρου Μάμου
Το εργοστάσιο κατασκευάστηκε σε έκταση 7.500 τετρ. μέτρων, σε εξοχική περιοχή με πολλά νερά δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή για την ευκολότερη διανομή των προϊόντων. Το εργοστάσιο της οικογένειας στην Πάτρα θεμελιώθηκε στις 13 Ιουλίου 1908 και τα εγκαίνια έγιναν τον Νοέμβριο του 1909, μάλιστα κατά τη θεμελίωση αναφέρεται ότι βρέθηκε μετάλλιο που απεικόνιζε τον Χριστό Σωτήρα που θεωρήθηκε καλός οιωνός για την επιτυχία του εργοστασίου.
Για την κίνηση του εργοστασίου ο Πέτρος Μάμος σε πρώτο στάδιο χρησιμοποίησε τον ατμό, όπως π.χ. των συμπιεστών αμμωνίας για την παραγωγή τεχνικού ψύχους για την ψύξη των θαλάμων ζυμώσεως και σιτεύσεως του ζυθογλεύκους αλλά και την παραγωγή παγοκολόνων. Η προμήθεια του απαραίτητου μηχανολογικού εξοπλισμού έγινε από το εξωτερικό και για το λόγο αυτό ο Πέτρος Μάμος ταξίδεψε το Φεβρουάριο του 1908 στη Γερμανία και Γαλλία για επιτόπου τελικές διαπραγματεύσεις με τους παραγωγούς – προμηθευτές.
Το 1910 πραγματοποιούνται οι πρώτες εξαγωγές Μπύρας Μάμος στη Γερμανία από τον οίκο Άμβουργερ μαζί με οίνους στο εκεί υποκατάστημα του οίκου στην πόλη Λουντβιχσχάφεν (Ludwichshafen). Για το σκοπό αυτό είχαν παραγγελθεί και εισαχθεί από τη Γερμανία ειδικές φιάλες ζύθου με ανάγλυφη την επωνυμία της επιχείρησης, BRASSERIE MAMOS & Co. PATRA. Marque Deposee ή Patrasser Bierbrauerei Mamos & Co», (Πατραϊκή Ζυθοποιία Μάμος & Σια) κατά το γερμανικό πρότυπο.
Για την ποιότητα της Μπύρας Μάμος και τη ζήτηση που είχε παραθέτουμε το ακόλουθο απόσμασμα από το «Πανελλήνιο Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος. Αντιγράφουμε «…….. του εξαίσιου τούτου ποτού ηκολούθησε τοιαύτη ζήτησις, ώστε ταχέως ο ζύθος Μάμου κατέλαβε την ανήκουσαν αυτώ θέσιν παρά τοις Έλλησι ζυθοπόταις, αλλά και παρά τοις εν Ελλάδι διαμένουσιν ξένοις, ιδίως τοις Γερμανοίς, αίτινες εύρον εν αυτώ την γεύσιν, το γούστον και την διαύγειαν του ζύθου της πατρίδος των ….». thumb|left|150px|Διαφήμιση Μπύρας Μάμος 1919 Από το Β.Δ. του 1914 βλέπουμε ότι η βιομηχανία προμηθευόταν αλάτι για βιομηχανική χρήση από την Τουρλίδα του Μεσολογγίου. Το 1915 το εργοστάσιο έγινε ηλεκτροκίνητο και λειτουργούσε σε σύγχρονες για την εποχή προδιαγραφές.
Την περίοδο 1963-1969 πραγματοποιήθηκε ο εκσυγχρονισμός του λεβητοστασίου με την εγκατάσταση 5 ατμογεννητριών, τεσσάρων του οίκου Clayton και μία του οίκου Vaporax καθώς και του εμφιαλωτηρίου με την προμήθεια και εγκατάσταση νέας εμφιαλωτικής γραμμής του γερμανικού οίκου Seitz παραγωγικής δυναμικότητος 15.000 φιαλών των 500 ml /ώρα.
Το 1929, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης τα επιτόκια δανεισμού είχαν φτάσει σε απαγορευτικά για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων επίπεδα. Ο Πέτρος Μάμος προκειμένου να μειώσει τον τραπεζικό δανεισμό στον οποίο είχε προβεί το 1925 για τη χρηματοδότηση επενδύσεων με στόχο την αύξηση της παραγωγικής δυναμικότητας του ζυθεργοστασίου αποφάσισε να μετατρέψει την επιχείρηση από Προσωπική Εταιρεία σε Ανώνυμο Εταιρεία με την είσοδο νέων μετόχων–επενδυτών σ’αυτήν. Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πολλοί ενδιαφερόμενοι να συμμετάσχουν ως μέτοχοι στη νέα εταιρεία προτίμησε να συμμετάσχουν ως μέτοχοι στην εταιρεία αφενός η Α.Ε. Κ. Φιξ της οποίας, μετά τον θάνατο του θείου του Καρόλου Ιωαν. Φιξ το 1922, ηγούντο τα πρωτεξαδέλφια του Ιωάννης (1893-1943) και Αντώνης (1898-1962) Φιξ και αφετέρου ο Ιωάννης Κ. Φιξ ατομικώς. Η εταιρεία σταμάτησε την παραγωγή ζύθου τον Οκτώβριο του 1976.
Συνοικία Μάμου
Γύρω από τη Ζυθοποιία Μάμου δημιουργήθηκε σταδιακά οικισμός που αναγνωρίστηκε το 1940 (ΦΕΚ 16/10/1940) και προσαρτήθηκε στο Δήμο Πατρέων. Το 1951 καταργήθηκε ο οικισμός (ΦΕΚ - 07/04/1951) και από τότε αποτελεί τμήμα της πόλεως Πατρών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα Κατηγορία:Ιστορικές οικογένειες της Αχαΐας Κατηγορία:Οικογένεια Φιξ
Λευκά Όρη
Η οροσειρά Λευκά Όρη ή Μαδάρες βρίσκεται στη δυτική Κρήτη, εκτεινόμενη σε περιοχή με μήκος 60 και πλάτος 35 χιλιομέτρων. Ουσιαστικά καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Χανίων και τμήμα του νομού Ρεθύμνης. Με την κορυφή τους Πάχνες στα 2.453 μέτρα, να είναι 3.00 μέτρα χαμηλότερα της Ίδας (Τίμιος Σταυρός), της ψηλότερης κορυφής του Ψηλορείτη που είναι στα 2.456μ. Αξιοσημείωτο είναι πως στον ορεινό όγκο των Λευκών Ορέων υπάρχουν συνολικά 58 κορυφές άνω των 2.000μ.
Γεωμορφολογία
thumb|right|250px|Λευκά Όρη, άποψη από το βορρά Το ανάγλυφό τους διαμορφώνει τα οροπέδια των Ομαλού, Ασκύφου και ένα πλήθος φαραγγιών, με γνωστότερο αυτό της Σαμαριάς. Επίσης κάποια ακόμη πλατώματα (π.χ Νιάτο), αλλά και αναρίθμητες χαράδρες, σπήλαια, βάραθρα, δολίνες, γκρεμούς και ρήγματα.
Κορυφές
thumb|right|250px|Φαράγγι της Σαμαριάς, μακρινή άποψη Υψηλότερες κορυφές αποτελούν οι Πάχνες (2.453 μ.), Τρόχαρης (2.401 μ.), Μέσα Σωρός (2.397), Διπλή Θοδωρή (2.377), ενώ συνολικά 58 υπερβαίνουν τα 2.000 μέτρα. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ένα εσωτερικό υψίπεδο στα 1.800-2.100 μέτρα, το οποίο περιβάλλεται από μία "θάλασσα" κορυφών. Εξαιτίας της ιδιαιτερότητας της μορφολογίας τους, ο αναβάτης οφείλει πάντα να διαθέτει γνώσεις και μέσα προσανατολισμού, δεδομένου ότι υφίσταται σοβαρή πιθανότητα να χαθεί.
Κλίμα
thumb|right|250px|Κορυφή Πάχνες (2.453 μ.) Δέχονται πολύ μεγάλα ετήσια ύψη βροχής (2.000 mm). Το καλοκαίρι ωστόσο επικρατεί πλήρης ξηρασία και ο ανεφοδιασμός του επισκέπτη με νερό (σε πηγές και ρυάκια από την τήξη του χιονιού) δυσχεραίνεται στα μεσαία και χαμηλά υψόμετρα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ ήταν στις 13 Φεβρουαρίου 2004 -33⁰C.
Ανάβαση
Υπάρχουν αρκετές διαδρομές και τρόποι να προσεγγιστούν από τη νότια ή βόρεια πλευρά τους. Πάντως, περισσότερο ενδιαφέρον εμφανίζει η συνολική διέλευση του συγκροτήματος των Λευκών Ορέων, αντί για την ανάβαση σε κάποιες μεμονωμένες κορυφές. Ο χρόνος για την πρώτη εξαρτάται από την εποχή του έτους, σε κάθε περίπτωση απαιτούνται όμως αρκετές ώρες και πιθανή διανυκτέρευση στο ύπαιθρο.
Φαράγγια
Παράλληλα περίπου μεταξύ τους και με κατηφορική διεύθυνση προς τις νότιες ακτές στο Λιβυκό πέλαγος, συναντώνται ορισμένα από τα φαράγγια με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην Ελλάδα, π.χ Αράδαινας (ανάμεσα στα ευρωπαϊκά με τα υψηλότερα τοιχώματα), Ελυγιά, Κλάδου (ή Δωμάτων, πλέον επιβλητικό και δύσβατο όλων), Σαμαριάς, Τρυπητής, και κάποια μικρότερου μήκους αλλά με πλούσια χλωρίδα: Αγίας Ειρήνης, (Ν)Ίμπρου, Σφακιανό (Βαρθολομά ή Λαγκό) κλπ. Η ημερήσια διάβαση καθενός τους, πρόκειται και από μόνη της για μία συνιστώμενη προοπτική εξόρμησης.
Ανθρώπινη παρουσία
Καταγράφεται συνεχής από τη Νεολιθική εποχή, όπως αποδεικνύουν οι αρχαιολογικές έρευνες. Κτίσματα της Βυζαντικής, Ενετικής και Οθωμανικής κατοχής σώζονται και εντός ακόμη του σημερινού οικιστικού ιστού των χωριών. Η απομόνωση και το άγριο του τόπου συνδυαζόμενα με το ελεύθερο φρόνημα και το φιλοπόλεμο των κατοίκων, ευνόησαν ώστε η ορεινή αυτή περιοχή να αποτελεί σχεδόν πάντοτε έναν από τους πυρήνες εκδήλωσης των εκάστοτε εξεγέρσεων, ορμητήριο και καταφύγιο των επαναστατημένων Κρητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Κρήτης Κατηγορία:Νομός Χανίων Κατηγορία:Νομός Ρεθύμνης
Μετάλλιο για την εισβολή στο Παρίσι
Το μετάλλιο για την εισβολή στο Παρίσι ήταν στρατιωτική διάκριση που απονεμήθηκε από την αυτοκρατορία της Ρωσίας τον 19ο αιώνα.
Ιστορική αναδρομή
Το μετάλλιο καθιερώθηκε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α' και απονεμήθηκε τους στρατιώτες της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας κατά το διάστημα μεταξύ του Μαρτίου 1826 και του Μάιου 1832.
Περιγραφή
Η έμπροσθεν όψη του μεταλλίου εικονίζει το πορτραίτο του Τσάρου σε δεξί προφίλ. Υπεράνω της κεφαλής του λάμπει ο θεϊκός οφθαλμός. Η όπισθεν όψη φέρει την δαφνοστεφανωμένη κυριλλική επιγραφή «Για την εισβολή στο Παρίσι στις 19 Μαρτίου 1814».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωσικά μετάλλια
Κύρος ο νεότερος
Ο Κύρος ο νεότερος ήταν γιος του Δαρείου Β΄ της Περσίας και της Παρυσάτιδας.
Ως δευτερότοκος υιός διορίστηκε από τον πατέρα του σατράπης της Φρυγίας. Με το θάνατο του Δαρείου Β', ο Κύρος συκοφαντήθηκε από τον σατράπη Τισσαφέρνη στον Μεγάλο Βασιλέα και αδελφό του, Αρταξέρξη, ο οποίος και τον φυλάκισε. Τότε, με την επέμβαση της μητέρας του, η οποία έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία για τον Κύρο, ο Αρταξέρξης τον απελευθέρωσε.
Από εκείνη τη στιγμή, ο Κύρος άρχισε να συγκεντρώνει μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις, με στόχο την ανατροπή του Αρταξέρξη. Μέσα σ' αυτές και 13.000 Έλληνες μισθοφόροι, υπό την στρατηγία του εξόριστου Λακεδαιμόνιου Κλέαρχου. Ο επίλογος γράφεται στη μεγάλη μάχη με τις δυνάμεις του Αρταξέρξη στα Κούναξα (401 π.Χ.), όπου ο Κύρος σκοτώνεται από τον ίδιο τον Αρταξέρξη.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Νικόλαος Αργυρόπουλος
Ο Νικόλαος Αργυρόπουλος (21 Αυγούστου 1935-14 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Κατάλογος έργων του Τεοντόρ Ζερικώ
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Τεοντόρ Ζερικώ.
Νικόλαος Αργυρόπουλος
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με 5.861 ψήφους στη Φθιώτιδα στις εκλογές του 1974 με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις. Το κόμμα μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976 και η πρώτη του βουλευτική θητεία τερματίστηκε το 1977. Ο Αργυρόπουλος επανεξελέγη με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1985 και του Ιουνίου 1989 (με διάλυση της Βουλής τον Οκτώβριο 1989). Γενικός γραμματέας του υπουργείου Προεδρίας το 1990, μετά την πτώση της κυβέρνησης της ΝΔ το 1993 αποχώρησε από την πολιτική.
Κατάλογος έργων του Τεοντόρ Ζερικώ
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης.
Νικόλαος Αργυρόπουλος
Πέθανε το 2013 σε ηλικία 77 ετών και άφησε τη σύζυγό του, Τζένη Φανάρα, και τον γιό του, Γιάννη Αργυρόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ντέιβις Καπ
Το Ντέιβις Καπ (αγγλικά: Davis Cup) ή Κύπελλο Ντέιβις, είναι το σημαντικότερο διεθνές ομαδικό τουρνουά αντισφαίρισης ανδρών. Αποτελεί τη μεγαλύτερη ετήσια διεθνή διοργάνωση στο άθλημα αυτό, το Κύπελλο διοργανώνεται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Αντισφαίρισης (ITF) και ξεκίνησε το 1900. Η αντίστοιχη γυναικεία διοργάνωση είναι το Φεντ Καπ.
Κάτοχος του τίτλου για 6η φορά στην ιστορία της στις 23 Νοεμβρίου 2019 έγινε η Ισπανία νικώντας τον Καναδά με 2-0 στον τελικό στη Μαδρίτη και με πολυτιμότερο παίκτη τον Ραφαέλ Ναδάλ (κέρδισε 8 στους 8 αγώνες).
Ιστορία
Η ιδέα για το τουρνουά ήρθε το 1899 από 4 τενίστες της πανεπιστημιακής ομάδας του Χάρβαρντ, που ήθελαν να αντιμετωπίσουν σε αγώνα τους Βρετανούς. Ένας εκ των 4, ο Ντουάιτ Ντέιβις, σχεδίασε ένα τουρνουά με δικά του έξοδα.
Ο πρώτος αγώνας ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ διεξήχθη το 1900.
Η αρχική ονομασία της διοργάνωσης ήταν Διεθνής Αναμέτρηση Αντισφαίρισης επί Χόρτου (International Lawn Tennis Challenge) και σύντομα μετονομάστηκε σε Κύπελλο Ντέιβις (Davis Cup), από το ασημένιο κύπελλο που είχε καθιερώσει ως τρόπαιο ο ίδιος ο Ντέιβις.
Ντρεν (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Ντέιβις Καπ
Ιστορία
Κατά την 100ή επέτειο της διοργάνωσης, 129 χώρες έλαβαν μέρος στο Κύπελλο.
Ντρεν (Ομπρένοβατς)
Το Ντρεν (σερβικά κυριλλικά: Дрен) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,096 κατοίκους.
Ντέιβις Καπ
Οι νικητές στο ομαδικό
thumb|right|Μνημείο για το Κύπελλο Ντέιβις στο στάδιο Ρολάν Γκαρός.
Ντρεν (Ομπρένοβατς)
Το Ντρεν είναι επισήμως καταταγμένο μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Ντέιβις Καπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις αντισφαίρισης
Ντρεν (Ομπρένοβατς)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Ναός C στον Σελινούντα
Ο ναός C στον Σελινούντα, κοντά στο Τράπανι της Σικελίας είναι ένας ελληνικός ναός δωρικού ρυθμού. Είναι ένας από τους πιο αρχαίους ναούς του Σελινούντα και μάλλον κτίστηκε στην ακρόπολη μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Το κτίριο είναι αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας από τον 19ο αιώνα: το 1929 αναστυλώθηκε μεγάλο μέρος της βόρειας κιονοστοιχίας. Έπειτα από 12 έτη συντήρησης, η κιονοστοιχία αποκαλύφθηκε το 2011 από τις σκαλωσιές της.
Ο ναός C ίσως χρησιμοποιείτο ως αρχείο, καθώς εκατοντάδες σφραγίδες ανακαλύφθηκαν σε αυτόν και ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα, όπως δείχνει μία επιγραφή και όχι στον Ηρακλή.
Περιγραφή
Αν και έχει αρχαϊκά χαρακτηριστικά, μιμείται πρότυπα της κυρίως Ελλάδας, όπως τον Ναό του Απόλλωνα στην Κόρινθο, όταν οι αναλογίες και τα άλλα χαρακτηριστικά του ναού είχαν πια αποκρυσταλλωθεί.
Ο ναός είναι περίπτερος με 6 κίονες στην πρόσοψη (εξάστυλος) και 17 (6 Χ 2 + 5) στη μακρά πλευρά. Ο τύπος των ναών είχε εξελιχθεί με τους κίονες της μακριάς πλευράς να είναι 6 Χ 2 + 1 και μετά 6 Χ 2 στην εποχή του, αλλά εδώ ο ναός αντιγράφει αρχαϊκούς τύπους, όπως τον ναό της Ήρας στην Ολυμπία. To κρηπίδωμα έχει τέσσερις βαθμίδες, εκτός από την εμπρόσθια πλευρά, όπου σχηματίζονται οκτώ, κάτι στερεότυπο για τους ναούς της Σικελίας.