cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δρουσίλλα (κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α΄)
Βιογραφία
Σύντομα μετά τον πρώτο γάμο της, ο Μάρκος Αντώνιος Φήλιξ, Ρωμαίος προκουράτωρ της Ιουδαίας, συνάντησε τη Δρουσίλλα, μάλλον στην Αυλή του αδελφού της. Η αδελφή της Βερενίκη ζούσε με τον αδελφό της τότε και πιστεύουμε ότι και η Δρουσίλλα έκανε το ίδιο. Αναφέρεται ότι ο Αντώνιος Φήλιξ εντυπωσιάστηκε με την ωραιότητά της και αποφάσισε να την κάνει (τη δεύτερη) σύζυγό του. Για να την πείσει, αυτή μία που ακολουθούσε τις Εβραϊκές παραδόσεις, να διαζευχθεί τον άνδρα της και να παντρευτεί αυτόν, έναν εθνικό, έστειλε απεσταλμένο να την παρακαλέσει:
«Ενώ ο Φήλιξ ήταν προκουράτωρ της Ιουδαίας, είδε τη Δρουσίλλα και την ερωτεύτηκε. Πράγματι ξεπερνούσε όλες τις άλλες γυναίκες σε ωραιότητα. Ο Φήλιξ έστειλε κάποιον Σίμωνα (σε άλλα χειρόγραφα: Άτομος) έναν Ιουδαίο φίλο του που είχε γεννηθεί στην Κύπρο, που υποκρίθηκε ότι ήταν μάντης. Αυτός προσπάθησε να την πείσει να εγκαταλείψει τον σημερινό σύζυγό της και να παντρευτεί τον Φήλικα. Υποσχέθηκε ότι εκείνος θα την έκανε ευτυχισμένη. Η Δρουσίλλα, που η αδελφή της την κακομεταχειριζόταν ένεκα της ωραιότητας αυτής, για να φύγει από τον φθόνο εκείνης, δέχθηκε. Όμως ενήργησε παράλογα, καθώς παραβίασε τους νόμους των προγόνων της και παντρεύτηκε τον Φήλικα.»
Ήταν περίπου 22 ετών, όταν ο Απόστολος Παύλος αιχμαλωτίστηκε στην Καισάρεια. Στις Πράξεις 24:24 αναφέρεται ότι «μερικές ημέρες μετά ήλθε ο Φήλιξ [πίσω στην Αυλή] με τη σύζυγό του Δρουσίλλα, που ήταν Εβραία». Το βιβλίο των Πράξεων δεν δίνει άλλες πληροφορίες για τη μετέπειτα ζωή της. Ο Ιώσηπος λέει πως είχε γιο τον Μ.Α. Αγρίππα και κόρη την Α. Κλεμεντιάνα. Ο γιος της, μαζί με τη σύζυγό του, όπως και ο περισσότερος πληθυσμός της Πομπηίας και του Ερκουλάνεουμ, χάθηκε στην έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Γάιο Ιούλιο Αζίζο, ιερέα-βασιλιά της Έμεσας στη Συρία. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Η Δρουσίλλα τον εγκατέλειψε και έκανε 2ο γάμο με τον Μάρκο Αντώνιο Φήλικα Ρωμαίο procurator (φοοεισπράκτορα) της Ιουδαίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Μπεν Νσιμπάντζε
Ο Μπεν Νσιμπάντζε (Benjamin Mshamndane Nsibandze', 1931-2021) ήταν πολιτικός και περιφερειακός διοικητής από τη Σουαζιλάνδη. Διατέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός και εν συνεχεία ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός για βραχύβια θητεία από τις 25 Οκτωβρίου 1979 έως τις 23 Νοεμβρίου 1979.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1931. Εργάστηκε στο εξωτερικό κατά τα νεανικά του χρόνια. Υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός. Επίσης, χρημάτισε προσωρινός πρωθυπουργός το 1979 έπειτα από τον θάνατο του Μαφέβου Ντλαμίνι. Έπειτα από έναν μήνα αντικαταστάθηκε από τον Μαμπάντλα Ντλαμίνι.Εν συνεχεία υπηρέτησε ως αρχηγός του γραφείου διαχείρισης εθνικών κρίσεων. Είχε δύο παιδιά. Αποχώρησε από την πολιτική το 2014 και απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 13 Ιανουαρίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σουαζιλάνδης
Μπρούνο Σένα
Ο Μπρούνο Σένα (πορτογαλικά: Bruno Senna Lalli, 15 Οκτωβρίου 1983) είναι Βραζιλιάνος πρωην οδηγός της Φόρμουλα 1, που αγωνίστηκε στην Formula 1 από το 2010 έως το 2012. Είναι ανιψιός του Αυρτον Σένα.
Προσωπική ζωή
Ο Σένα γεννήθηκε στο Σάο Πάολο στις 15 Οκτωβρίου του 1983. Είναι ανηψιός του τρεις φορές πρωταθλητή της Φόρμουλα 1, Άιρτον Σένα. Η μητέρα του, Βίβιαν είναι αδερφή του Άιρτον Σένα. Ο θείος του είχε δηλώσει το 1993 στους δημοσιογράφους: Αν νομίζετε ότι είμαι γρήγορος, περιμένετε να δείτε τον ανηψιό μου Μπρούνο. Ο πατέρας του, Φλάβιο Λάλι, σκοτώθηκε σε ατύχημα με μοτοσικλέτα το 1996.
Αποτελέσματα Φόρμουλα 1
Οι αγώνες που είναι γραμμένοι με έντονους χαρακτήρες υποδηλώνουν πρώτη θέση στην εκκίνηση (αγγλικά:pole position). Όσοι είναι με πλάγιους χαρακτήρες υποδηλώνουν ταχύτερο γύρο)
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Οδηγοί καρτ
Νικόλαος Ζαρντινίδης
Ο Νικόλαος Ζαρντινίδης του Βασιλείου (22 Ιανουαρίου 1917 - 18 Φεβρουαρίου 2001) ήταν Έλληνας πολιτικός. Χρημάτισε υπουργός Μεταφορών στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και υπηρέτησε εκτός από βουλευτής ως ευρωβουλευτής. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα, ανάμεσα στα οποία το Μετάλλιο του Αλβανικού Έπους. Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Κονιόρδου και απέκτησαν δύο παιδιά.
Σπουδές και αντιστασιακή δράση
Γεννήθηκε στη Μακεδονία. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο Αγλαΐας Σχοινά και εν συνεχεία την Εμπορική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος υπηρέτησε τη θητεία του ως έφεδρος αξιωματικός στην Καβάλα. Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες με το 25ο Σύνταγμα Πεζικού στην Αλβανία.
Πολιτική καριέρα
Για πρώτη φορά κατήλθε ως υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα, στις εκλογές του 1952. Εξελέγη ως επιλαχών με την ΕΡΕ του Καραμανλή, χάνοντας την έδρα με διαφορά μόλις ενός σταυρού. Έπειτα από το θάνατο του Πέτρου Λεβαντή έγινε ο ίδιος βουλευτής ως επιλαχών. Στις εκλογές του 1955 και του 1961 επανεξελέγη στο Κοινοβούλιο. Παρέμεινε πιστός συνεργάτης του Καραμανλή και κατά την περίοδο της επταετίας.
Ανέλαβε την προεδρία της 39ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. ο Ζαρντινίδης διατήρησε την έδρα του και μετά τις εκλογές το Νοέμβριο του 1977, στην Α΄ Θεσσαλονίκης με τη ΝΔ. . Την ίδια περίοδο ορκίστηκε υπουργός Δημοσίων Έργων από τον Νοέμβριο του 1977 μέχρι τον Μάιο του 1980. Από το Μάιο του 1980 ως το 1981 διορίστηκε και μέλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Αθλητική δραστηριότητα
Ο Ζαρντινίδης υπήρξε αθλητής αλλά και παράγοντας του αθλητισμού. Ειδικότερα, στα νεανικά του χρόνια ήταν μέλος της ομάδας καλαθοσφαίρισης της ΧΑΝΘ και αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στην κωπηλασία (1937-46). Αργότερα ήταν πρόεδρος του αθλητικού συλλόγου Ηρακλής και πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης.
Στα τέλη του 1991, στον απόηχο των εξελίξεων του Μακεδονικού Ζητήματος, ο Ζαρντινίδης συνετέλεσε στην ίδρυση μιας συντονιστικής επιτροπής δράσης για τα εθνικά ζητήματα (Μακεδονική Επιτροπή).
Θάνατος
Ο Ζαρντινίδης πέθανε το 2001 και κηδεύτηκε στα νεκροταφεία της Αναστάσεως του Κυρίου στη Θεσσαλονίκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Μαρία Αρμάνδη ντε Λα Τρεμουάλ
Βιογραφία
Ήταν το μεγαλύτερο από τα δύο παιδιά. Οι γονείς της ήταν ο Σαρλ-Μπελζίκ-Ολάντ ντε Λα Τρεμουάλ, δούκας τού Τουάρ και η Mαντλέν ντε Κρεκύ. Αρραβωνιάστηκε έναν μακρινό εξάδελφό της, τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1668–1730), γιο και κληρονόμο τού Γοδεφρείδου-Μαυρίκιου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκα τού Μπουγιόν (1641–1721). Η μητέρα τού Εμμανουήλ-Θεοδοσίου ήταν η Mαρία-Άννα Μαντσίνι, ανιψιά τού καρδινάλιου Mαζαρέν.
Ως κληρονόμος τού δουκάτου τού Μπουγιόν, ο σύζυγός της ονομαζόταν πρίγκιπας τού Τυρέν. Το ζευγάρι παντρεύτηκε την 1η Φεβρουαρίου 1696 στο παρεκκλήσι τού μεγάρου ντε Κρεκύ, στο Παρίσι, το αρχοντικό τού εκ μητρός παππού της. Το ζευγάρι είχε επτά παιδιά, δύο από τα οποία είχαν περαιτέρω απογόνους.
Μέσω τού πατέρα της, ήταν 2η εξαδέλφη του Γάλλου αντιβασιλιά Φιλίππου δούκα της Ορλεάνης.
Η πριγκίπισσα ντε Τυρέν απεβίωσε στο Παρίσι στο μέγαρο ντε Μπουγιόν στο Παρίσι. Ο σύζυγός της νυμφεύτηκεεί άλλες τρεις φορές: αρχικά το 1719 τη Λουίζ-Ανζελίκ Λε Τελιέ (απεβ. το 1719), μία εγγονή τού Λουβουά. Έπειτα το 1720 στην Άννα-ΜΑρία-Χριστιανή ντε Σιμιάν (απεβ. το 1722) και μετά το 1725 τη Λουίζα-Ερριέττα-Φραγκίσκη της Λωρραίνης.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Παράνομο κρεβάτι
Υπόθεση
Ο Αντουάν (Ζαν-Πιερ Λεo) και η Κριστίν (Κλοντ Ζαντ) είναι παντρεμένοι. Η Κριστίν μένει έγκυος. Η Κριστίν ανακαλύπτει πως ο Αντουάν την απατά με μια Γιαπωνέζα. Ο Αντουάν παντρεύεται την Κριστίν που διδάσκει βιολί. Αποκτούν ένα μωρό. Ομως ο Αντουάν σε μια καινούρια δουλιά που θα πάει, ενθουσιώδης και εκρηκτικός όπως είναι, δε θα αργήσει να κάνει μια άλλη σχέση. Θα ερωτευτεί μια Γιαπωνέζα την Κιόκο και θα εγκαταλείψει τη συζυγική στέγη. Λίγο αργότερα, όμως, θα επιστρέψει στην Κριστίν και στο μικρό φιλικό κόσμο της γειτονιάς. Το «Παράνομο κρεβάτι» είναι ακόμη ένα χρονικό μιας απιστίας του Αντουάν, που πέφτει στην αγκαλιά της Κιόκο, δημιουργώντας μία σχέση μέσα στην οποία νιώθει ανασφαλής και ζει στη μοναξιά. Πρωταγωνιστούν ο Ζαν Πιερ Λεό και η Κλοντ Ζαντ.
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφώ Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1946
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1946 ήταν το πρώτο που διοργανώθηκε μεταπολεμικά. Διεξήχθη από τις 8 ως τις 10 Ιουνίου 1946 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών και περιλάμβανε 21 αγωνίσματα. Δεν διεξήχθη πρωτάθλημα Μαραθωνίου και δεκάθλου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. για 15η φορά στην ιστορία του.
Αποτελέσματα
1939 | 1940 | 1946 | 1947 | 1948 thumb|Ο πρωταθλητής στη δισκοβολία, Νίκος Σύλλας.
1 Το πένταθλο (με 10 αθλητές) και τα 3.000μ στιπλ διεξήχθησαν στις 21 Ιουλίου στο Στάδιο. 2 Διεξήχθη στις 17 Νοεμβρίου 1946 στη διαδρομή Στάδιο-Χαρβάτι-Στάδιο με συμμετοχή 6 αθλητών. Μετά τον Βαρτζάκη τερμάτισαν: 2) Βασ. Κουσίδης (ΑΕΚ) 2:10.50, 3) Παν. Σωτήρχος (ΕΓΣ) 2:29.0.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1946 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Tractus Armoricanus et Nervicanus
thumb|Το Tractus Armoricanus et Nervicanus και το υπόλοιπο του litus Saxonicum.
Βρισκόταν υπό την διοικητική ηγεσία του Dux tractus Armoricanus et Nervicanus, ενός « dux » (στρατιωτικός βαθμός του ρωμαϊκού στρατού). Αποτελούσε μία από τις τρεις συνολικά συνιστώσες που αποτελούσαν την Σαξωνική Ακτή (litus Saxonicum). Θαλάσσια δύναμή της ήταν η classis Armoricana ή αρμορικανός στόλος, η οποία εξασφάλζιε την άμυνα των ακτών της περιοχής της Μάγχης απέναντι στην πειρατεία.
Παραπομπές
Απόσπασμα από τη Notitia Dignitatum, τμήμα XXXVII. Dux tractus Armoricani. :
thumb|Notitia Dignitatum.
Μια επεκταμένη Αρμορική
Η αρμορικανή ομοσπονδία ήταν μια συμμαχία μεταξύ των γαλατικών λαών που κατοικούσαν στην περιοχή μεταξύ του Σηκουάνα και του Λίγηρα ενάντια στους Ρωμαίους στη διάρκεια του Γαλατικού Πολέμου του Ιουλίου Καίσαρα. Οι Ρωμαίοι δεν χρησιμοποίησαν την ονομασία Αρμορική παρά μόνο κατά τον 4ο αιώνα, κατά την ίδρυση του Tractus Armoricanus et Nervicanus.
Διαβάζοντας την Notitia, δεν αναφέρεται τίποτα για έκταση πέραν του νότου του Λίγηρα. Η ερμηνεία ενός αρμορικανού tractus στα νότια του Λίγηρα οφείλεται σε ένα μπέρδεμα, ήδη υπάρχον, μεταξύ της Μπλαι και των εκβολών της Blabia > Μπλαβέ, όπου βρίσκεται το Πορ-Λουί, νυν κοινότητα του νομού του Μορμπιάν.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βρετάνης Κατηγορία:Ιστορία της Νορμανδίας Κατηγορία:Ρωμαϊκός στρατός Κατηγορία:Ρωμαϊκή Γαλατία Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα
Πολιτισμικό Ινστιτούτο Βρετάνης
185px|μικρογραφία|Λογότυπο του Πολιτισμικού Ινστιτούτου Βρετάνης Το Πολιτισμικό Ινστιτούτο Βρετάνης (Skol-Uhel ar Vro στα βρετονικά) είναι οργάνωση με έδρα τη Βαν και έτος ίδρυσης το 1982, μετά την υπογραφή της Πολιτισμικής Χάρτας της Βρετάνης. Ο αρχικός του στόχος, που ήταν να συντονίζει την ανάπτυξη, τη διάδοση και την προώθηση του βρετονικού πολιτισμού άλλαξε σε βάθος χρόνου, λόγω της σταδιακής μείωσης της χρηματοδότησης από το Κράτος, και στη συνέχεια από το Περιφερειακό Συμβούλιο Βρετάνης, το Περιφερειακό Συμβούλιο της Χώρας του Λίγηρα. Αυτές οι υψηλές χρηματοδοτήσεις συμπληρώνονταν από άλλες που προέρχονταν από δημόσιους φορείς, συμπεριλαμβανομένης της Λουάρ-Ατλαντίκ. Το 1988, το Ινστιτούτο επανεκκίνησε τις διακρίσεις του Τάγματος της Ερμίνας, οι οποίες δίδονται κάθε χρόνο, γενικά σε τέσσερις προσωπικότητες, οι οποίες συνέβαλαν στην ανάπτυξη της Βρετάνης.
Κουρσέναϊ
Η Κουρσέναϊ (λιθουανικά: Kursenai ) είναι πόλη της Λιθουανίας. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 13.735 κάτοικοι το 2007. Είναι η 25η μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό της χώρας. Είναι η μοναδική πόλη της χώρας η οποία έχει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Άλφρεντ Χίτσκοκ
Ο Άλφρεντ Τζόζεφ Χίτσκοκ (αγγλικά: Alfred Joseph Hitchcock, 13 Αυγούστου 1899 - 29 Απριλίου 1980) ήταν Άγγλος σκηνοθέτης και παραγωγός. Συχνά αναφέρεται και ως «Άρχοντας του Σασπένς», καθώς ήταν πρωτοπόρος σε διάφορες τεχνικές, σχετικά με τα θρίλερ περιπέτειας και τα ψυχολογικά θρίλερ. Κατόπιν επιτυχημένης καριέρας στον Βρετανικό Κινηματογράφο, σε βουβές και μη ταινίες, όπου είχε τη φήμη του καλύτερου σκηνοθέτη, το 1939, δοκίμασε να γυρίσει ταινίες στο Χόλυγουντ. Ακολούθως, το 1955, έγινε Αμερικανός πολίτης.
Θρεόζη
Η θρεόζη (σε δύο (2) οπτικά ισομερή αντιπροσωπεύει τα δύο (2) από τα τέσσερα (4) συνολικά στερεοϊσομερή της 2,3,4-τριυδροξυβουτανάλης και είναι μια αλδόζη με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, δηλαδή μια τετρόζη. Για την ακρίβεια, μόνο το D-ισομερές της, δηλαδή η 2S,3R,4-τριυδροξυβουτανάλη, είναι φυσικό.
Άλφρεντ Χίτσκοκ
Βιογραφία
Μετά από μια επιτυχημένη δεκαετία του '30, με ταινίες όπως τα 39 σκαλοπάτια, Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά, Σαμποτάζ, με το ξεκίνημα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου αποφάσισε να μετακομίσει μόνιμα στις ΗΠΑ. Όταν επισκέφθηκε το Χόλυγουντ το 1940, όλοι οι παραγωγοί των μεγάλων στούντιο του έκλεισαν την πόρτα γιατί πίστευαν ότι δε θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο χώρο. Τελικά, ο μεγαλο-παραγωγός Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ του πρόσφερε ένα επταετές συμβόλαιο. Του ανέθεσε αρχικά μια ταινία για τον Τιτανικό, αλλά το σχέδιο τελικά απορρίφθηκε και του ανέθεσε τη Ρεβέκκα. Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας του 1940, αλλά φυσικά το Όσκαρ πήγε στον παραγωγό και όχι στον Χίτσκοκ. Για τα επόμενα 20 χρόνια, μέχρι το Ψυχώ, γύριζε τη μια ταινία πίσω από την άλλη. Το 1955 συμφώνησε να προλογίζει μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει, η οποία διήρκεσε δέκα χρόνια.
Θρεόζη
Οξειδοαναγωγική συμπεριφορά
Κατά την οξείδωση της θρεόζης, για παράδειγμα με νιτρικό οξύ (HNO3), σχηματίζεται ταρταρικό οξύ. Κατά την αναγωγή της, για παράδειγμα με νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH4 ), παράγεται θρεϊτόλη.
Άλφρεντ Χίτσκοκ
Βιογραφία
Μετά την καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία του Ψυχώ άρχισε να σκηνοθετεί ταινίες όλο και πιο αραιά. Από το 1977 μέχρι και το θάνατό του, δούλευε πάνω στη δημιουργία ενός φιλμ με τίτλο The Short Night. Μετά το θάνατό του, ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Φρίμαν εξέδωσε την τελική εκδοχή του σεναρίου.
Θρεόζη
Πηγές
Κατηγορία:Αλδόζες Κατηγορία:Μονοσακχαρίτες Κατηγορία:C4 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Άλφρεντ Χίτσκοκ
Βιογραφία
Προτάθηκε πέντε φορές για Όσκαρ σκηνοθεσίας, το 1941 (Ρεβέκκα), το 1945 (Στον ίσκιο του θανάτου / Ναυαγοί) το 1946 (Νύχτα Αγωνίας), το 1955 (Σιωπηλός Μάρτυς) και το 1961 (Ψυχώ), αλλά δεν το κέρδισε ποτέ.
μικρογραφία
Διάφορα Στοιχεία
Προτιμούσε πάντα τις ξανθές πρωταγωνίστριες. Οι πιο διάσημες ηθοποιοί που σκηνοθέτησε ήταν η Τζόαν Φοντέιν, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η Μάρλεν Ντίτριχ, η Γκρέις Κέλι, η Κιμ Νόβακ, η Τζάνετ Λι, η Ντόρις Ντέι, η Εύα Μαρί Σέιντ, η Βέρα Μάιλς και η Τίπι Χέντρεν. Στις περισσότερες ταινίες του πάντως έχουν συμμετάσχει και οι διασημότεροι άρρενες ηθοποιοί της εποχής: Τσαρλς Λότον, Λόρενς Ολίβιε, Τζέιμς Στιούαρτ, Κάρι Γκραντ, Κλοντ Ρέινς, Γκρέγκορι Πεκ, Χένρι Φόντα, Σον Κόνερι, Μοντγκόμερι Κλιφτ και Πολ Νιούμαν.
Όταν ο Χίτσκοκ δεν πρόλαβε να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου Οι Διαβολογυναίκες, που μετέφερε στον κινηματογράφο ο Ανρί-Ζωρζ Κλουζό το 1955, ζήτησε από τους συγγραφείς, τον Πιερ Μπουαλό και τον Τομά Ναρσεζεράκ, να του γράψουν ένα διήγημα αποκλειστικά για αυτόν. Το αποτέλεσμα ήταν το βιβλίο From Among the Dead, το οποίο γυρίστηκε με τον τίτλο Vertigo (Δεσμώτης του Ιλίγγου).
Η πρώτη έγχρωμη ταινία του ήταν Ο Βρόχος (Rope) το 1948, η οποία επίσης θεωρείται πειραματική και πρωτοποριακή επειδή είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου με μία κάμερα και χωρίς κανένα μοντάζ.
Φιλμογραφία
Είναι χαρακτηριστικό σε όλες σχεδόν τις ταινίες του Χίτσκοκ, η εμφάνιση που κάνει ο ίδιος ο Χίτσκοκ σε ρόλους κομπάρσου. Ο όρος στα αγγλικά είναι cameo appearence (=σύντομο πέρασμα). Παρακάτω, παρουσιάζεται η φιλμογραφία του Χίτσκοκ, η cameo εμφάνισή του, όπου υπάρχει, και το χρονικό σημείο αυτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Άγγλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ (παραλήπτες)
Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Καποδίστριας
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Καποδίστριας είναι θεολόγος, ποιητής, δοκιμιογράφος και ιερέας.
Σταθμοί του βίου
Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1961 στο Βανάτο της Ζακύνθου. Μετά τα εγκύκλια γράμματα, σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι Πτυχιούχος του Τμήματος Λογιστικής του Α.Τ.Ε.Ι. Πατρών και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδικεύσεως στήν Ορθόδοξη Θεολογία της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Στις 27 Μαρτίου 1983 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Ζακύνθου Παντελεήμονα και στις 5 Απριλίου 1987 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος. Το ίδιο έτος ορίστηκε Εφημέριος του χωριού του και το 1994 έλαβε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, ενώ από το 1996 έχει διοριστεί Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου. Από το 1983 ως το 1999 διετέλεσε Υπεύθυνος Λογιστηρίου της Ι. Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Στις 29 Νοεμβρίου 2010, ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος τού απένειμε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου για την μακροχρόνια συμβολή του στη Θεολογία του Περιβάλλοντος, την υποστήριξή του στις σχετικές πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Θρόνου και για την όλη συγγραφική και διαδικτυακή εργασία του. Από το 1992 διδάσκει στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ενώ κατά την περίοδο 1989-1994 παρουσίαζε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2004-2010 δίδαξε στο Α.Τ.Ε.Ι. Ιονίων Νήσων (Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος Ζακύνθου) το μάθημα «Θρησκεία και Περιβάλλον» ως εργαστηριακός συνεργάτης, καθώς και ως Συνεργάτης του Τμήματος Περιβάλλοντος του Ιόνιου Πανεπιστημίου. Η Ιερά Μητρόπολη Καμερούν τον προσκάλεσε να διδάξει στο Θεολογικό Σεμινάριο στο Γιαουντέ. . Διακονεί και την Ιερά Μητρόπολη Ζάμπιας ως Υπεύθυνος του Γραφείου Διαδικτύου.
Έχει εκδώσει αρκετές ποιητικές συλλογές, ιστορικές και φιλολογικές μελέτες, καθώς και δοκίμια, ενώ η ποίησή του έχει κατά καιρούς μεταφρασθεί δε διάφορες γλώσσες (αραβικά, γερμανικά, ιταλικά, βουλγαρικά, αγγλικά). Για την λογοτεχνική δράση του και για την προσφορά του στα γράμματα έχει τιμηθεί πολλές φορές. Το 1998 εκλέχτηκε Αντεπιστέλλον Μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός και το 2000 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 1993 τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης Χαϊκού της Ιαπωνικής Πρεσβείας. Το 2004 τιμήθηκε με το βραβείο Σωτηρίου Ματράγκα για την ποιητική συλλογή του «Της αγάπης μέγας χορηγός» από την Ακαδημία Αθηνών. Είναι επίσης μέλος διαφόρων άλλων επιτροπών και σωματείων.
Αρθρογραφεί σε πολλά περιοδικά κι εφημερίδες, έντυπα και διαδικτυακά, ενώ διαχειρίζεται καθ' ημέραν από το 2007, εν είδει ηλεκτρονικού περιοδικού, τους ιστότοπους: Στον ίσκιο του Ήσκιου, Νυχθημερόν, Παραθέματα Λόγου, Natura Zante.
Ζει μόνιμα στη Ζάκυνθο, είναι νυμφευμένος από το 1982 με την Φωτεινή Παπαντώνη και έχει τρία παιδιά: την Δέσποινα, τον Νικόλαο και τον Ιωάννη Πορφύριο.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πατρίσιο Αλεχάντρο Καμπς
Ο Πατρίσιο Αλεχάντρο Καμπς (Patricio Alejandro Camps) είναι Αργεντινός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 29 Ιανουαρίου 1972 στο Μπουένος Άιρες. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και κεντρικός επιθετικός.
Καριέρα
Αγωνίστηκε για 14 χρόνια στη Βέλες Σάρσφιλντ της Αργεντινής (από τα παιδικά τμήματα) έχοντας 216 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Αργεντινής και 69 γκολ.
Το 2000 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με το ποσό 1,6 δισ. δρχ. (περίπου 4,7 εκ. ευρώ), αποτελώντας ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που έχει αποκτήσει ποτέ η ομάδα. Ο Πατρίσιο Καμπς ήταν πρωταγωνιστής στη μεγάλη νίκη πρόκριση του ΠΑΟΚ απέναντι στην Ουντινέζε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στις 9 Νοεμβρίου 2000 με σκορ 3-0. Η Ουντινέζε ήταν πρωτοπόρος του ιταλικού πρωταθλήματος και έχοντας κερδίσει στην πρώτη αναμέτρηση 1-0, έδειχνε να ελέγχει τον αγώνα, τον οποίο ανέτρεψε με την είσοδό του στο παιχνίδι ο Πατρίσιο Καμπς, σκοράροντας με κεφαλιές τα 2 πρώτα γκολ.
Εθνική Αργεντινής
Ήταν διεθνής 12 φορές με την εθνική Αργεντινής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάνφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κίλμες ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέλες Σάρσφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εστουδιάντες Τέκος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια
Ευνόμιος Κυζίκου
Ο Ευνόμιος Κυζίκου (πέθανε το 393) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Κύζικο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευνόμιος σπούδασε θεολογία στην Αλεξάνδρεια υπό τον Αέτιο Αντιοχείας, ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο. Το 360 έγινε επίσκοπος στην Κύζικο. Απετέλεσε ένας από τους ηγέτες της ριζοσπαστικής αρειανικής ομάδας των Ανόμοιων. Θεωρούσε πως ένα κτίσμα δεν είναι όμοιο με τον δημιουργό του, και ως εκ τούτου, ο Υιός Ιησούς Χριστός ως δημιούργημα ήταν ανόμοιος με τον Πατέρα Θεό. Ήταν ενάντια στη χρήση των όρων ομοούσιος που καθιερώθηκε από την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας αλλά και ομοιούσιος που δέχονταν κάποιοι πιο μετριοπαθείς αρειανοί.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Αντιτριαδισμός Κατηγορία:Αρειανισμός Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυζίκου Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Bathory (συγκρότημα)
Τα πρώτα χρόνια
Οι Bathory δημιουργήθηκαν στη Στοκχόλμη το 1983. Ο δημιουργός τους Quorthon, ένας δεκαεφτάχρονος κιθαρίστας και τραγουδιστής, ένωσε τις δυνάμεις του με τον μπασίστα Hanoi και τον ντράμερ Vans. Τα πρώτα τους ντέμο ηχογραφήθηκαν τον Ιούνιο του 1983, με τέσσερα τραγούδια, τα "Sacrifice", "Live In Sin", "Die In Fire" και "You Don't Move Me (I Don't Give a Fuck)" να ηχογραφούνται από τον Quorthon μαζί με τους Ρίκαρντ Μπέργκμαν και Γιόχαν Ελβέν. Ο Quorthon, φέροντας το παρωνύμιο Ace, έκλεισε την συμμετοχή του συγκροτήματος στην συλλογή "Scandinavian Metal Attack" με δύο τραγούδια τα οποία ηχογραφήθηκαν στα "Elektra Studios" της Στοκχόλμης στις 23 Ιανουαρίου 1984. Η συγκεκριμένη συλλογή έκανε μεγάλες πωλήσεις στην Ευρώπη και την Αμερική και οδήγησε την Tyfon Grammofon να τους προτείνει να ηχογραφήσουν ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Το συγκρότημα σκέφτηκε πολλά ονόματα πριν καταλήξει στο Bathory. Μερικά από αυτά τα ονόματα ήταν Nosferatu, Natas, Mephisto, Elizabeth Bathory και Countess Bathory.
left|thumb|300px|Ο πίνακας "Åsgårdsreien" που αποτελεί το εξώφυλλο του "[[Blood Fire Death"]] Αν και το album των Venom, "black metal", ήταν το πρώτο που κατοχύρωσε τον συγκεκριμένο όρο, αυτά που όρισαν το είδος ήταν τα πρώτα άλμπουμ των Bathory, τα οποία είχαν σατανικούς στίχους, lo-fi παραγωγή και απάνθρωπο στυλ φωνητικών. Πολλοί οπαδοί θεωρούν ότι οι Venom αποτέλεσαν επιρροή για τους Bathory. ωστόσο ο Quorthon έχει δηλώσει σε συνέντευξή του στο περιοδικό "Kick Ass" το 1985, ότι δεν είχε ακούσει τη μουσική των Venom μέχρι την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των Bathory, αν και αυτό είναι αμφισβητήσιμο, μιας και ο Quorthon συχνά έδινε παραπλανητικές πληροφορίες σε συνεντεύξεις. Έχει επίσης δηλώσει ότι το πρώιμο έργο του συγκροτήματος επηρεάστηκε κυρίως από τους Black Sabbath, Motorhead, Discharge, G.B.Η και The Exploited.
Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, το συγκρότημα ηχογράφησε τέσσερα νέα κομμάτια με σκοπό την κυκλοφορία ενός ΕΡ, πρόταση η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο δεύτερος τους δίσκος ηχογραφήθηκε και πάλι στα "Elektra Studios", τρεις μήνες αργότερα και είχε αρχικό τίτλο "Revelation Of Doom". Η ονομασία του άλλαξε σε "The Return Of Darkness And Evil" και η σύνθεση του συγκροτήματος περιελάμβανε τον μπασίστα Αντρέας Γιόχανσον και το ντράμερ Στέφαν Λάρσον, με τον Quorthon να ολοκληρώνει τα μέρη του μπάσου μετά την αποχώρηση του Γιόχανσον κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 27 Μαΐου 1985, με τους Quorthon και Λάρσον να ηχογραφούν άλλα έξι κομμάτια λίγο αργότερα τα οποία δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.
Το συγκρότημα σταμάτησε να παίζει ζωντανά, λόγω της έλλειψης πλήρους σύνθεσης και της αρνητικής άποψης του Quorthon για τις ζωντανές εμφανίσεις, έχοντας ακυρώσει μία ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Celtic Frost και τους Destruction.
Ο τρίτος τους δίσκος, "Under the Sign of the Black Mark" περιελάμβανε το ντράμερ Παούλ Λούντμπεργκ και τον Quorthon να αναλαμβάνει και το μπάσο αντικαθιστώντας τον Κρίστερ Σάντστρεμ. Ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν "Nocturnal Obeisance" και το εξώφυλλο του ήταν φωτογραφία από το "Royal Swedish Opera House" με τον bodybuilder Λέιφ Έρνμποργκ. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1987 μέσω της "Music For Nations" στην Ευρώπη και της "Combat Records" στην Αμερική.
Τα χρόνια του Viking Metal
Τον Απρίλιο του 1990 κυκλοφόρησε ο δίσκος "Hammerheart", αλλάζοντας την στιχουργική και το μουσικό ύφος του συγκροτήματος προς την Βίκινγκ μυθολογία και αφήνοντας πίσω τον αποκρυφισμό. Μία ακόμη μεγάλη αλλαγή επήλθε με το "Twilight of the Gods" του 1991, με την ωμότητα να αντικαθίσταται από μία εκλεπτυσμένη επική ατμόσφαιρα.
thumb|300px|Ο πίνακας "The Funeral of a Viking" που αποτελεί το εξώφυλλο του "[[Hammerheart"]] Ο Quorthon ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ με το ομώνυμο του πρότζεκτ το 1994, με τον δίσκο "Requiem" των Bathory να κυκλοφορεί στα τέλη της χρονιάς. Ακολούθησε το "Octagon" τον Οκτώβριο της επόμενης χρονιάς, με τους δύο αυτούς δίσκους να κινούνται σε ένα ύφος επηρεασμένο από τα thrash metal συγκροτήματα της δεκαετίας του '80.
Ένας δίσκος ηχογραφημένος το 1989 προτάθηκε στην "Music For Nations" για κυκλοφορία με την ονομασία "Raise The Dead", αλλά δεν εκδόθηκε ποτέ. Στην θέση του κυκλοφόρησε το "Blood on Ice", το οποίο ολοκληρώνεται με το δεκάλεπτο επικό κομμάτι "The Revenge Of The Blood On Ice". Ο δίσκος έχει κοινό στιχουργικό περιεχόμενο και έγινε δεκτός με ιδιαίτερα θετικές κριτικές, ενώ το εξώφυλλο του είναι σχεδιασμένο από Κρίστιαν Βάλιν, γνωστό για εξώφυλλα των King Diamond, Mercyful Fate, Therion, Emperor, κ.α..
Το 1997, το συγκρότημα ηχογράφησε μία διασκευή στο κομμάτι "Ace of Spades" των Motörhead, ενώ ηχογράφησαν διασκευές και στα "Sabbath Bloody Sabbath" των Black Sabbath και "Detroit Rock City" των Kiss. Ακολούθησε το δεύτερο άλμπουμ των Quorthon με τίτλο "Purity of Essence".
Μία διακοπή τεσσάρων ετών έλαβε τέλος με την κυκλοφορία του δίσκου "Destroyer of Worlds" τον Οκτώβριο του 2001, ενώ στις αρχές του 2002 η "British Imperial Creations" κυκλοφόρησε ένα split-LP των Bathory με τους Dark Funeral, το οποίο περιείχε έξι ντέμο κομμάτια από την πρώιμη εποχή του συγκροτήματος.
Η επόμενη τους κυκλοφορία χωρίστηκε σε δύο μέρη, το "Nordland I" που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2002 και το "Nordland II" το οποίο εκδόθηκε στα τέλη Μαρτίου του 2003. Στα δύο αυτά άλμπουμ, όλα τα όργανα είναι παιγμένα από τον Quorthon.
Πάρα πολλά αφιερώματα έχουν κυκλοφορήσει από black metal καλλιτέχνες, ένα εκ των οποίων είναι το ονομαζόμενο "In Conspiracy with Satan: A Tribute to Bathory".
Τελευταία μέλη
Quorthon - κιθάρα, φωνητικά, μπάσο, τύμπανα (1983–2004)
Πρώην μέλη
Ενώ υπήρξαν πολλά μέλη των Bathory, δεν είναι γνωστά τα ονόματα όλων των πρώην μελών, λόγω του γεγονότος ότι μπορεί να αποτελούσαν κρυφές και αξιόπιστες πληροφορίες. Τα ονόματα Kothaar και Vvornth είναι ψευδώνυμα τα οποία δόθηκαν σε μπασίστες και ντράμερ αντίστοιχα, οπότε δεν μπορούν να δοθούν σε κάποιο μέλος ξεχωριστά.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Σουηδικά black metal συγκροτήματα Κατηγορία:Folk metal συγκροτήματα
Κουκόι Σανιάνγκ
Ο Κουκόι Σανιάνγκ (Kukoi Samba Sanyang, 1952 – 18 Ιουνίου 2013) ήταν στρατιωτικός από την Γκάμπια. Το καλοκαίρι του 1981 ηγήθηκε εξέγερσης εναντίον της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του προέδρου Ντάουντα Τζαγουάρα.
Εξέγερση 1981
Η εξέγερση ξέσπασε στις 31 Ιουλίου 1981, όταν ο Τζαγουάρα ήταν στο εξωτερικό. Ειδικότερα, ένα 12μελές Εθνικό Επαναστατικό Συμβούλιο (NRC), με επικεφαλής τον Σανιάνγκ απέκτησε τον έλεγχο της χώρας. Το αριστερό NRC κατηγόρησε την κυβέρνηση του Τζαγουάρα για "διαφθορά, εύνοια προς συγκεκριμένες φυλές και για αυταρχισμό". Ανακοίνωσαν επίσης την αναστολή του συντάγματος της χώρας και διακήρυξαν την πρόθεσή τους να καθιερώσουν μια «δικτατορία του προλεταριάτου».
Η απόπειρα πραξικοπήματος τερματίστηκε στις 5 Αυγούστου, όταν στρατεύματα από τη Σενεγάλη νίκησαν τις δυνάμεις των ανταρτών. Ο Σανιάνγκ κατέφυγε στη Λιβύη, η οποία είχε επίσης δώσει κάποια στήριξη για την απόπειρα πραξικοπήματος.
Ο ρόλος της Λιβερίας
Ο Λιβεριανός πολέμαρχος Τσαρλς Τέιλορ επισκέφθηκε τη Λιβύη αρκετές φορές, πιθανότατα μεταξύ 1986 και 1989. Συναντήθηκε με τον Σανιάνγκ και άλλους Γκαμπιανούς που συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος του 1981. Το 1989 "ο Δρ Μάνινγκ " συμπεριλήφθηκε από το Εθνικό Πατριωτικό Μέτωπο της Λιβερίας (NPFL) για να γίνει αντιπρόεδρος του Τέιλορ, αλλά σύντομα παραγκωνίστηκε από τον ίδιο τον Τέιλορ και αποσύρθηκε σε μπαρ στην Ουαγκαντούγκου, το οποίο λειτουργούσε ο ίδιος.
Επίθεση 1995
Το 1995 έγινε επίθεση στο στρατόπεδο Φαραφένι από μισή ντουζίνα άνδρες, οι οποίοι σκότωσαν αρκετούς στρατιώτες από την Γκάμπια και κατέλαβαν το στρατόπεδο επί αρκετή ώρα. Μερικοί από τους επιτιθέμενους, που αργότερα συνελήφθησαν, ισχυρίστηκαν ότι ήταν συνεργάτες του Σανιάνγκ. Οι ίδιοι καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ένας άλλος συνελήφθη το 2003 στη Μπαντζούλ και η δίκη του βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη το 2007.
Το 2003 ο Σανιάνγκ εγκαταστάθηκε στη Σενεγάλη και πήγε πολλές φορές στην Γκάμπια για να μιλήσει με τον πρόεδρο Γιαγιά Τζαμέ στην κατοικία του στο Κανιλάι. Τον Αύγουστο του 2003 οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν και ο Σανιάνγκ επέστρεψε μόνιμα στη Σενεγάλη.
Στις αρχές Ιουνίου του 2006, λίγο πριν διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές στην Γκάμπια, τέθηκε υπό κράτηση μαζί με μερικούς από τους άνδρες του στην οικία ενός αξιωματικού στην Μπισάου κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη Γουινέα Μπισσάου ή σύμφωνα με άλλη πηγή κρατήθηκε υπό αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας στο στρατόπεδο Μασουάνγκ. Η εφημερίδα Gambia Journal στις 30 Ιανουαρίου αναφέρει επίσης ότι ορισμένοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι στην Μπισάου εμπόδισαν τη δική τους κυβέρνηση από το να παραδώσει το Σανιάνγκ στις αρχές της Μπαντζούλ. Σύμφωνα με την The Echo Gambia, η κυβέρνηση έχει δαπανήσει κοντά στα τρία εκατομμύρια δολάρια στις προσπάθειές της κατά την έκδοση, θέλοντας να μεριμνήσει για τον επαναπατρισμό του Σανιάνγκ στην Μπαντζούλ. Πιστευόταν ότι ο Σανιάνγκ θα μπορούσε να προετοιμάσει μια επίθεση εναντίον του Γιαγιά Τζαμέ, λίγο πριν τη διεξαγωγή εκλογών και στη συνέχεια να καταλάβει την εξουσία.
Πέθανε στο Μαλί το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γκάμπια Κατηγορία:Στρατιωτικοί Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Βασίλης Παπανικολάου
Ο Βασίλης Παπανικολάου είναι Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στην  Άρτα το 1968. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Χρόνη Μπότσογλου.
Έχει πραγματοποιήσει έξι ατομικές εκθέσεις: Χώρος Τέχνης 24 (2000), Γκαλερί Έκφραση (2003), Αίθουσα Τέχνης Γαβράς (2008, 2013 και 2016), Ίδρυμα «Η Άλλη Αρκαδία» (2013) και στην Galleria Grafica Tokio (2014) στην Γκίνζα του Τόκιο σε συνεργασία με την Αίθουσα Τέχνης Γαβράς και το GreeceJapan.com. Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Το 2003 κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ζωγραφικής που διοργάνωσε το Μουσείο Φρυσίρα.
Το 2016 έργα του εκτέθηκαν στο Εθνικό Κέντρο Τέχνης του Τόκιο.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Κώστας Λαχάς
Ο Κώστας Λαχάς (πραγματικό όνομα: Κώστας Λαχανίδης, Μάιος 1936 - 9 Δεκεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας ζωγράφος και λογοτέχνης.
Η ζωή και το έργο του
Γεννήθηκε το Μάιο του 1936 στο Κάτω Θεοδωράκι του Κιλκίς, καταγόμενος από γονείς Πόντιους πρόσφυγες. Πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στο Κιλκίς, όπου και αποφοίτησε από το εξατάξιο τότε Γυμνάσιο το 1955, ενώ τον ίδιο χρόνο ξεκίνησε τις σπουδές του στο Τμήμα Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα με τις σπουδές του ξεκίνησε και η ενασχόληση του με το θέατρο, συμμετέχοντας στην ομάδα που δημιούργησε το Θέατρο Κήπου της Θεσσαλονίκης και μετά στην Αθήνα, θητεύοντας στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν.
Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ασχολούμενος περιστασιακά με το θέατρο (Όρνιθες του Κουν κ.α.) όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά το πέρας των σπουδών του, εργαζόμενος στην "Τέχνη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία", ενώ το 1961 προσλαμβάνεται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ), στη Γραμματεία του οποίου ασχολείται με τη διοργάνωση των θεατρικών παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη και τις περιοδείες του ΚΘΒΕ στη Βόρειο Ελλάδα, μέχρι το 1965, οπότε και παραιτείται.
Ζωγραφίζει και γράφει από το 1960, παίρνει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ παράλληλα δημοσιεύει πεζογραφήματα και ποιήματα. Το Νοέμβριο του 1962 οργανώνει την πρώτη ατομική του έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και το Φεβρουάριο του 1964 κυκλοφορεί συλλογή πεζογραφημάτων με τον τίτλο "Πεδίον οσφρήσεως". Την ίδια χρονιά πραγματοποιεί τη δεύτερη του ατομική έκθεση στην αίθουσα της "Τέχνης ΜΚΕ" στη Θεσσαλονίκη.
Κατά την περίοδο της χούντας εργάστηκε ως ιατρικός επισκέπτης και ως υπεύθυνος του βιβλιοπωλείου και των εκδόσεων "Θεμέλιο", ενώ την Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου του 1972 εγκαινιάζει την πρώτη επαγγελματικά οργανωμένη Γκαλερί στη Θεσσαλονίκη, τον "Κοχλία", με μεγάλη έκθεση του Γιάννη Γαΐτη. Στο τιμόνι του "Κοχλία" έμεινε μέχρι το 1986.
Ο Κώστας Λαχάς ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική και εξελέγη επί δύο συνεχόμενες θητείες δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, το 1975 και το 1978, ενώ δεν έθεσε υποψηφιότητα το 1982. Διετέλεσε Διευθυντής του Βελλιδείου Πολιτιστικού Κέντρου και από το 1999 είναι καλλιτεχνικός σύμβουλος στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 2014 από καρκίνο και κηδεύτηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Τζούντο
thumb|right|Παιδιά σε προπόνηση τζούντο
Το Τζούντο (ιαπ: 柔道, σημασία: "ευγενής δρόμος") είναι σύστημα σωματικής, νοητικής, και ηθικής αγωγής που δημιουργήθηκε το 19ο αιώνα από τον καθηγητή Τζίγκορο Κάνο. Ως σύστημα φυσικής αγωγής αποτελεί μορφή πάλης που χαρακτηρίζεται από τη δυναμική χρήση όλου του σώματος με σκοπό την απώλεια της ισορροπίας του αντιπάλου και την ανατροπή του. Ως πολεμική τέχνη το τζούντο περιλαμβάνει όμως και χτυπήματα - τα Atemi Waza, τα οποία διδάσκονται και εφαρμόζονται στα Κάτα. Τα χτυπήματα και οι τεχνικές ρίψεων μπορούν να χρησιμεύσουν για αυτοάμυνα. Επίσης, είναι ολυμπιακό άθλημα από το 1964, και θεωρείται το δεύτερο δημοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο ως προς τον αριθμό εξασκούμενων.
Η Ιστορία του Τζούντο
thumb|Ο ιδρυτής του τζούντο Το τζούντο γεννήθηκε στην Ιαπωνία το 1882 από τον καθηγητή Τζίγκορο Κάνο (1860-1938), πτυχιούχο πολιτικών και οικονομικών επιστημών, και γνώστη της φυσικής αγωγής και των πολεμικών τεχνών.
Κοντός και σωματικά αδύναμος σαν παιδί, ο Κάνο ενδιαφέρθηκε για τις πολεμικές τέχνες, συγκεκριμένα για ζίου ζίτσου, πρώτη φορά σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών για να μπορεί να αμυνθεί εναντίον δυνατότερων συμμαθητών του που τον αντιμετώπιζαν περιπαικτικά και βίαια. Έχοντας υποστεί σχολική βία για αρκετά χρόνια, και αφότου ο πατέρας του αρνήθηκε το αίτημά του να του βρει δάσκαλο ζίου ζίτσου, θεωρώντας την εκμάθηση της εν λόγω τέχνης μη απαραίτητη, ο Κάνο αποφάσισε να ξεκινήσει μόνος την αναζήτηση δασκάλου.
Λέγεται ότι ο Κάνο κατέληξε στο Τζούντο αναζητώντας τρόπους και νέες τεχνικές με τις οποίες θα αντιμετώπιζε τους μεγαλύτερους μαθητές του ζίου ζίτσου. Η αλήθεια είναι ότι υιοθέτησε πολλές από τις τεχνικές του Ζίου Ζίτσου και ταυτόχρονα εφάρμοσε καινούργιες, χρησιμοποιώντας όμως την αρχή της αποδοτικότερης χρήσης της ενέργειας, όπως την ονόμασε. Ο Κάνο έθεσε ως βασικό στόχο του αθλήματος, εκτός από τη διάπλαση του ανθρώπινου σώματος και τη διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα, μέσω της πνευματικής και ηθικής πειθαρχίας. Αυτό μετέτρεψε το Τζούντο από μια νέα πολεμική τέχνη, σε πραγματικό τρόπο ζωής με πάρα πολλά οφέλη. Το 1882 ο Τζιγκόρο Κάνο ίδρυσε το Kadokan Judo που σιγά-σιγά άρχισε να εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ιαπωνία. Το 1907 υπολογίζεται ότι είχε ήδη 10.000 αθλητές - μέλη.
Το 1903 ο Γιαμασίτα κατ’ εντολή του Κάνο πήγε στις ΗΠΑ όπου διέδωσε το Τζούντο, εκπαιδεύοντας ακόμη και τον Αμερικανό πρόεδρο Θεόδωρο Ρούσβελτ.
Παρά τις φυσιολογικές αλλαγές, οι βασικοί κανόνες του Τζούντο παραμένουν ίδιοι όπως και η βασική φιλοσοφία του πατέρα του Τζούντο ο οποίος ήθελε μια νέα πολεμική τέχνη, ένα άθλημα, με τους λιγότερους δυνατούς τραυματισμούς.
Για τριάντα χρόνια ο Τζιγκόρο Κάνο αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση και εξάπλωση του αθλήματος. Βασικός συνεργάτης του Βαρόνου Πιερ Ντε Κουπερτέν, είχε ενεργό ρόλο στο Ολυμπιακό Κίνημα, όντας και μέλος της ΔΟΕ.
Ο Τζιγκόρο Κάνο δεν πρόλαβε να δει εν ζωή (πέθανε το 1938), την είσοδο του Τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες (το 1964 στο Τόκιο) ούτε την ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας (το 1951), την οποία είχε προτείνει ο ίδιος από τη δεκαετία του ‘30. Για την ακρίβεια ήταν 12 Μαΐου του 1951 όταν σε ένα δωμάτιο του κινέζικου εστιατορίου Choy’ s στο Λονδίνο, εννέα χώρες υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Αυτή τη στιγμή η Διεθνής Ομοσπονδία Τζούντο (IJF) έχει στα μητρώα της περισσότερες από 200 χώρες-μέλη. Νωρίτερα, το 1948, είχε ιδρυθεί η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τζούντο ενώ το 1951 διεξήχθη και το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Η εισαγωγή των κατηγοριών επηρέασε άμεσα την ανάπτυξη του Τζούντο, ενώ οκτώ χρόνια πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το 1964, στην ίδια πόλη, διεξήχθη το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με συμμετοχή 31 αθλητών από 21 χώρες.
Το 1980 διεξήχθη, για πρώτη φορά, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και για τις γυναίκες. Δώδεκα χρόνια, αργότερα, το 1992 στη Βαρκελώνη το Τζούντο γυναικών συμπεριλαμβάνεται και στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Αν και οι μεγάλες δυνάμεις του αθλήματος θεωρούνται η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Κούβα και η Ρωσία, η διασπορά των μεταλλίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι αρκετά μεγάλη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ τα 56 μετάλλια του αθλήματος μοιράστηκαν 25 χώρες, μια περισσότερη σε σχέση με τους αγώνες της Αθήνας το 2004.
Στην Ελλάδα το Τζούντο εμφανίστηκε λίγο μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το 1977 αναγνωρίστηκε επίσημα, ως άθλημα και εντάχθηκε στον ΣΕΓΑΣ ενώ το 1985 ιδρύθηκε η Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο που σήμερα αριθμεί 150 και πλέον σωματεία με μια δύναμη 6.000 αθλητών και αθλητριών.
Τα βασικά στοιχεία των κανονισμών
Οι δύο αθλητές (τζουντόκα) φορώντας την χαρακτηριστική στολή (τζουντόγκι), ο ένας μπλε και ο άλλος λευκή, αγωνίζονται για τέσσερα λεπτά. Μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ οι τζουντόκα φορούσαν μόνο λευκές στολές. Στο Σίδνεϊ καθιερώθηκε και το μπλε τζουντόγκι για την ευκολότερη διάκριση των αθλητών.
Ένας αθλητής αναδεικνύεται νικητής αμέσως όταν πάρει ippon (ένας βαθμός = 10 πόντοι) πραγματοποιώντας μία επιτυχημένη τεχνική με την οποία ρίχνει τον αντίπαλό του στο έδαφος κάτι που σημαίνει ότι τελειώνει ο αγώνας.
Υπάρχουν τεχνικές, οι οποίες αξιολογούνται με μικρότερης αξίας βαθμούς όπως waza-ari (7 πόντοι), yuko (5 πόντοι) και koka (3 πόντοι). Υπάρχουν και αντίστοιχης αξίας ποινές που μπορούν να δοθούν σε ένα αθλητή για μικρές παραβάσεις, shido (=koka), 2 shido (=yuko), 3 shido (=waza-ari) και 4 shido (=ippon). Υπάρχει επίσης και ποινή για μεγάλες παραβάσεις, hansoku make (=ippon), που όπως και στην περίπτωση των τεσσάρων shido, αποφέρει την άμεση ήττα του αθλητή.
Δύο waza-ari προστίθενται για να γίνουν ippon. Το ίδιο ισχύει και όταν ένας αθλητής έχει ήδη πάρει waza-ari και ο αντίπαλός του στη συνέχεια δέχεται τρίτο shido. Το yuko και το koka δεν προστίθενται.
Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί ippon, νικητής αναδεικνύεται ο αθλητής που έχει τον μεγαλύτερης αξίας βαθμό, μετά το πέρας των πέντε λεπτών.
Ο βαθμός ippon δίνεται όταν ο αθλητής, εφαρμόζοντας μία τεχνική ρίψεων, ρίξει τον αντίπαλό του με την πλάτη με πολλή δύναμη, ταχύτητα και έλεγχο. Το Waza-ari δίνεται όταν ο διαιτητής και οι κριτές θεωρήσουν ότι λείπει ένα από τα στοιχεία του ippon από μια ρίψη. Για παράδειγμα εάν ο αντίπαλος δεν πέσει με την πλάτη ή όταν θεωρήσουν ότι ο αθλητής δεν βάλει αρκετή δύναμη.
Το Yuko δίνεται όταν λείπουν δύο από τα απαιτούμενα στοιχεία στη ρίψη. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί όταν π.χ. ο αντίπαλος έχει πέσει πλάγια και χωρίς ταχύτητα.
Το Κοkα δίνεται όταν ο αντίπαλος πέσει με τον ώμο, με το μηρό ή με τους γλουτούς.
Επίσης, ο βαθμός ippon δίνεται όταν ο αθλητής, εφαρμόζοντας μία τεχνική ακινητοποίησης, κρατήσει τον αντίπαλό του στο έδαφος για 20 δευτερόλεπτα. Ο διαιτητής ανακοινώνει την αρχή και το τέλος της ακινητοποίησης ‘osaekomi’.
Το ippon δίνεται όταν ο αντίπαλος ξεφύγει από την ακινητοποίηση σε χρόνο ίσο με 20’’.
Το Wazari δίνεται όταν ο αντίπαλος ξεφύγει από την ακινητοποίηση σε χρόνο ίσο με 10’’.
Tέλος, ο βαθμός ippon δίνεται όταν ο αθλητής, εφαρμόζοντας τεχνική πνιγμού ή τεχνική εξάρθρωσης, αναγκάσει τον αντίπαλό του να εγκαταλείψει τον αγώνα χτυπώντας ελαφρά δύο ή περισσότερες φορές με το χέρι ή το πόδι του ή λέγοντας ‘maitta’ (‘εγκαταλείπω’).
Κατηγορίες κιλών
Στο Τζούντο υπάρχουν 7 κατηγορίες κιλών για τους άνδρες και 7 για τις γυναίκες: Υπάρχει επίσης η Όπεν κατηγορία η οποία δεν συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.thumb|271x271px|Τζουντόγκι
Τζουντόγκι
Το Τζούντο έχει το δικό του ντύσιμο. Πρόκειται για μία χοντρή βαμβακερή φόρμα, το τζουντόγκι, που αποτελείται από σακάκι, παντελόνι και μία ζώνη, τα οποία οι ασκούμενοι φορούν τόσο στις προπονήσεις όσο και στους αγώνες.
Το τζουντόγκι, το οποίο άρχισε να χρησιμοποιείται το 1907, είναι λευκού χρώματος (σ.σ. από το 1998, χρησιμοποιείται στις διεθνείς διοργανώσεις υποχρεωτικά η μπλε φόρμα για τον έναν από τους δύο «μονομάχους»), ενώ το χρώμα της ζώνης εξαρτάται από το επίπεδο του τζουντόκα σε βαθμούς.
Το σακάκι είναι κατασκευασμένο από πολύ χοντρό ύφασμα, για να αντέχει τα τραβήγματα των τεχνικών αλλά και για να προστατεύει τον τζουντόκα στις πτώσεις. Όσον αφορά στο παντελόνι, έχει ενίσχυση στα γόνατα και δένει στη μέση με κορδόνι.
Οι άντρες τζουντόκα πρέπει να φορούν το τζουντόγκι κατάσαρκα, ενώ οι γυναίκες φορούν από μέσα λευκό μπλουζάκι ή κορμάκι. Σε ό,τι αφορά τις διαστάσεις, τα μανίκια του τζουντόγκι πρέπει να φτάνουν 5 εκατοστά πριν από τους καρπούς όταν ο αθλητής έχει τα χέρια σε πρόταση, ενώ τα μπατζάκια πρέπει να φτάνουν τα πέντε εκατοστά πριν από τους αστραγάλους όταν ο αθλητής βρίσκεται σε στάση προσοχής.
Ζώνες
Η ζώνη στο τζούντο αντικατοπτρίζει το επίπεδο γνώσεων του ασκούμενου.
Η ζώνη πρέπει να έχει αρκετό μάκρος ώστε να τυλίγει δύο φορές το σώμα του τζουντόκα στη μέση, να δένεται με σταυρόκομπο και προεξέχει κατά τουλάχιστον 20 εκατοστά σε κάθε άκρη.
Το επίπεδο του τζουντόκα σε βαθμούς αντιστοιχεί στους παρακάτω χρωματισμούς: Να σημειωθεί ότι όσοι κατέχουν βαθμούς πάνω από 5 Νταν, μπορούν εφόσον το επιθυμούν να φορούν μαύρη ζώνη, ενώ όσον αφορά τις γυναικείες ζώνες έχουν μία λευκή γραμμή στη μέση.
Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών
Το Ἐνθύμιον Νεανικῶν Συντροφιῶν είναι ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος Τα Παιδιά της Παλαιότητας. Κυκλοφόρησε από την Inner Ear στις 9 Ιουνίου του 2020, με προπομπό το τραγούδι "Τα Απέραντα Θέρη μου". Χαρακτηριστικό είναι ότι στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ υπάρχει η αναγραφή "ΚΥ Νο 5", με τα αρχικά να αντιστοιχούν προφανώς στο πρότερο σχήμα του Π.Ε. Δημητριάδη, τους Κόρε. Ύδρο..
Κατάλογος κομματιών
Οι τίτλοι των τραγουδιών στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ, όπως και οι στίχοι στο ένθετο, είναι γραμμένοι στο πολυτονικό σύστημα.
Τζούντο
Τεχνικές
Τεχνικές από όρθια θέση (Tach waza)
15 Τεχνικές χεριών (Te waza)
11 τεχνικές γοφού (Koshi waza)
21 τεχνικές ποδιών (Ashi waza)
Τεχνικές αυτοθυσίας (Sutemi waza)
5 τεχνικές αυτοθυσίας προς την πλάτη (Ma sutemi waza)
15 τεχνικές αυτοθυσίας προς το πλάι (Yoko sutemi waza)
Επίσης έχουν αναγνωρισθεί διεθνώς και 29 τεχνικές εδάφους (Katame waza) οι οποίες είναι:
7 τεχνικές ακινητοποίησης (Οsae waza)
12 τεχνικές πνιγμού (Shime waza)
10 τεχνικές εξάρθρωσης (Kansetsu waza)
Αναλυτικότερα:
Nage-waza (投げ技): Τεχνικές ρίψεων
thumb|426x426px|Τεχνικές ρίψεων
Te-waza (手技): Τεχνικές χεριών
Μη αναγνωρισμένες τεχνικές:
Koshi-waza (腰技): Τεχνικές γοφού
Μη αναγνωρισμένες τακτικές:
Yoko-sutemi (橫捨身技): Πλάγιες τεχνικές αυτοθυσίας
Μη αναγνωρισμένες τεχνικές:
Ne-waza: Τεχνικές εδάφους
Ανατροπή της χελώνας: Μη αναγνωρισμένες τεχνικές
Κυκλική κίνηση αμυνόμενου: Πέρασμα αμυνόμενου: Ανατροπή της χελώνας Αντίστροφη ανάβαση thumb|Τεχνική καθήλωσης (Hon-kesa-gatame)
Osaekomi-waza (押込技): Τεχνικές καθήλωσης
Μη αναγνωρισμένες τεχνικές: thumb|Τεχνική πνιγμού (Kataha-jime)
Kansetsu-waza (関節技): Τεχνικές αρθρώσεων
thumb|Τεχνική αρθρώσεως (Juji gatame) Μη αναγνωρισμένες τεχνικές: