cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Κ. Κώνστας
Διδακτικό, Ερευνητικό και Διοικητικό έργο
Το 1989 πήρε την πρωτοβουλία της ίδρυσης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) του Παντείου του οποίου υπήρξε και Διευθυντής μέχρι το έτος 2005. Μία από τις πρώτες δραστηριότητες του ΙΔΙΣ ήταν η διοργάνωση του πρώτου debate πολιτικών Αρχηγών που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα (12 Μαρτίου 1990) και μεταδόθηκε σε ζωντανή μετάδοση από το σύνολο των τηλεοπτικών σταθμών της εποχής. Η συζήτηση που είχε θέμα της «Τα Βαλκάνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου» πραγματοποιήθηκε σε αίθουσα του Παντείου με τη συμμετοχή των Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Ανδρέα Παπανδρέου και Χαρίλαου Φλωράκη και του ίδιου του Δ. Κώνστα και είχε συντονιστή το Γιάννη Καψή.
Επίσης, στο ίδιο Πανεπιστήμιο εξελέγη Αντιπρύτανης (1984-87) και δύο φορές Πρύτανης ( 1990-1993 και 1993-1995).
Η ανάληψη Πρυτανικών καθηκόντων στη συγκεκριμένη περίοδο συνεπαγόταν την υλοποίηση της απόφασης του Υπουργείου Παιδείας για την πανεπιστημοποίηση της Παντείου Ανωτάτης Σχολής.
Διπλωματικό και συναφές επαγγελματικό έργο
Κατά την προεκλογική περίοδο των Βουλευτικών Εκλογών της 22ας Σεπτεμβρίου 1996, άσκησε καθήκοντα Υπηρεσιακού Υπουργού Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. (29.8. - 25.9.1996).
Επίσης εκπροσώπησε την Ελλάδα, στο Ανώτατο Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας (European University Institute) (1994-2004).
Τον Μάρτιο του 1997, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, διορίστηκε Πρέσβης εκ Προσωπικοτήτων και του ανατέθηκαν καθήκοντα Μονίμου Αντιπροσώπου της Ελλάδος στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Επεξεργάστηκε με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΞ σχέδιο παρέμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αποτροπή της Νατοϊκής στρατιωτικής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία, σχέδιο που εγκρίθηκε από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση αλλά ματαιώθηκε, την τελευταία στιγμή, από ενέργειες του καθεστώτος Μιλόσεβιτς
Προετοίμασε και συμμετείχε προσωπικά στην πρωτοβουλία επιτόπιας παρέμβασης στην Αλβανία για την αποτροπή εμφύλιας σύρραξης μετά τη δολοφονία του Βουλευτή Azem Hajdari και συνέβαλε στην αποτροπή αρνητικών για την Ελλάδα συνεπειών, από την εμπλοκή της χώρας στην Υπόθεση Οτσαλάν, στο Συμβούλιο της Ευρώπης - Ευρωπαϊκό οργανισμό στον οποίο συμμετέχει και η  Τουρκία-
Μετά την ολοκλήρωση της πρεσβευτικής του θητείας ανέλαβε καθήκοντα Εκπροσώπου της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου (Επιτροπή της Βενετίας) (2002-2006) όπου εξελέγη Πρόεδρος  της Υποεπιτροπής Διεθνούς Δικαίου (2003-2006)
Διετέλεσε Παρατηρητής στις Βουλευτικές Εκλογές του Μαΐου 2005 στη Μολδαβία εκ μέρους της Επιτροπής της Βενετίας  και εκπροσώπησε την Επιτροπή στο South Caucasus Parliament Initiative με την εισήγηση “Respect for Council of Europe Standards as a Means for European Integration” (Ljubljana, Slovenia, Ιανουάριος, 2005). Υπήρξε επίσης Εισηγητής της Επιτροπής της Βενετίας στη Γνωμοδότησή της προς την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη Δημοκρατική Εποπτεία των Σωμάτων Ασφαλείας (Οκτώβριος, 2005).
Είχε τακτική συνεργασία επί σειρά ετών με τις εφημερίδες «Τα Νέα» (1986-2002), «Ελευθεροτυπία» (2002-2007) και από το 2020, με την «Εφημερίδα των Συντακτών».
Υπόθεση οικονομικών ατασθαλιών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Παράλληλα, ο Δ. Κώνστας κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 25 Νοεμβρίου 2007 υποστηρίζοντας ότι δηλώσεις ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων εναντίον του κατά τη διάρκεια της δίκης στο Εφετείο, παραβίαζαν το τεκμήριο αθωότητας. Πράγματι, το δικαστήριο, καταδίκασε ομόφωνα την Ελλάδα, με απόφαση στις 24 Μαϊου 2011, που στη συνέχεια επικυρώθηκε από την Ολομέλεια του και κατέστη αμετάκλητη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι δηλώσεις, προερχόμενες από Υπουργούς, περιλαμβανομένου της Δικαιοσύνης, υπονόμευσαν το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη στο δεύτερο βαθμό όπου η υπόθεση πρέπει να κρίνεται εξαρχής.
Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παρά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και την αθωωτική πρόταση της Εισαγγελέως της Έδρας, επικύρωσε κατά πλειοψηφία, τον Ιούνιο 2012, την πρωτοβάθμια καταδίκη του Δημήτρη Κώνστα. Ο Άρειος Πάγος, τον Δεκέμβριο του 2015, απέρριψε τις αιτήσεις αναίρεσης όλων των καταδικασθέντων που προσέφυγαν. Ο Κώνστας αποφυλακίστηκε λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, τον Ιούλιο του 2013, μετά από απόφαση του τμήματος αναστολών του Εφετείου Αθηνών, έχοντας εκτίσει 14 μήνες από την ποινή του. Τον Νοέμβριο του 2019, του δόθηκε χάρη μετά από σχετικό Προεδρικό διάταγμα.
Την εμπειρία του από την Ελληνική Ποινική Δικαιοσύνη και τον εγκλεισμό του στη φυλακή, περιγράφει σε βιβλίο του με τίτλο ''Αγάπα το Κελί σου. Ιστορίες Φυλακής'' που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο 2021 από τις Εκδόσεις Παπαζήση.
Άρθρα σε Επιστημονικά Περιοδικά
Άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε πλειάδα επιστημονικών περιοδικών
Ενδεικτικά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Γύρω από τη Σελήνη
Το Γύρω από τη Σελήνη (τίτλος πρωτοτύπου Autour de la Lune), είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Γάλλου θεμελιωτή του είδους Ιουλίου Βερν, που δημοσιεύθηκε το έτος 1870. Πρόκειται για τη συνέχεια του μυθιστορήματος Από τη Γη στη Σελήνη και περιγράφει το ταξίδι των ηρώων του πρώτου έργου προς και γύρω από τη Σελήνη.
Περίληψη της πλοκής
Μετά την εκτόξευσή της από το γιγάντιο κανόνι «Κολομπιάδα», η μεγάλη οβίδα του «Τηλεβολικού Συλλόγου» της Βαλτιμόρης και οι τρεις επιβάτες της, Ίμπεϋ Μπάρμπικέιν, Μισέλ Αρντάν και πλοίαρχος Νίκολ, αρχίζει το πενθήμερο ταξίδι της προς τη Σελήνη. Λίγα λεπτά μετά την έξοδο από τη γήινη ατμόσφαιρα, ένας μικρός άγνωστος αστεροειδής που έχει συλληφθεί από τη βαρυτική έλξη της Γης και έχει καταστεί φυσικός δορυφόρος της, περνά σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων, αλλά ευτυχώς δεν συγκρούεται με την οβίδα.
Οι τρεις ταξιδιώτες ζουν ποικίλες περιπέτειες κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου ταξιδιού, όπως το ότι πρέπει να πετάξουν έξω το πτώμα ενός σκύλου που τους συνόδευε και ψόφησε από την εκτόξευση (οι αστροναύτες μας είχαν πάρει δύο σκυλιά, από τα οποία επέζησε το θηλυκό), τη «μέθη» τους από υπερβολική ποσότητα οξυγόνου εξαιτίας αφηρημάδας στη ρύθμιση της σχετικής χημικής συσκευής, κ.ά. Καθώς ζυγώνουν στη Σελήνη, καταλαβαίνουν ότι η τροχιά του βλήματος αποκλίνει και πως, αντί να κατευθύνονται στο κέντρο της ορατής πλευράς της, όπως είχε στοχευθεί, αποκλίνουν προς το βόρειο ημισφαίριό της. Προς στιγμήν μάλιστα νομίζουν ότι θα ξαναπέσουν στη Γη. Τελικά καταλαβαίνουν την αιτία για την απόκλιση: ήταν η βαρυτική έλξη από τον μικρό άγνωστο δορυφόρο που την προκάλεσε, καθώς τον συνάντησαν πολύ νωρίς στο ταξίδι.
Μόλις το βλήμα φθάνει στο ουδέτερο σημείο, οι πύραυλοι πράγματι πυροδοτούνται, αλλά αποδεικνύεται ότι η οβίδα δεν είχε γίνει στην πραγματικότητα τεχνητός δορυφορος της Σελήνης: η ταχύτητά της προς τη Γη είναι μεγάλη και ούτε οι βοηθητικοί πύραυλοι αρκούν για να τη σταματήσουν, οπότε αρχίζει να πέφτει προς τον πλανήτη μας από απόσταση 257 χιλιάδων χιλιομέτρων και πρόκειται να χτυπήσει πάνω στην επιφάνεια της Γης με την ίδια ταχύτητα, 185.400 χιλιόμετρα την ώρα, με την οποία είχε βγει από το στόμιο της «Κολομπιάδας». Κάθε ελπίδα μοιάζει χαμένη για τους Μπάρμπικέιν, Αρντάν και Νίκολ. Μετά από 4 ημέρες το πλήρωμα ενός πλοίου του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ, του «Σουσκεχάνα», παρατηρεί ένα φωτεινό μετέωρο να πέφτει από τον ουρανό στη θάλασσα. Αποδεικνύεται ότι είναι η οβίδα που επέστρεψε και οι τρεις άνδρες στο εσωτερικό της βρίσκονται ζωντανοί και περισυλλέγονται. Τους επιφυλάσσεται θριαμβευτική υποδοχή κατά τον γυρισμό τους, ως υποδοχή των πρώτων ανθρώπων που άφησαν τη Γη.
Οι επιστήμες στο έργο και κριτική
Η αστρονομία στο έργο του Ιουλίου Βερν εκπροσωπείται από αμφότερα τα Από τη Γη στη Σελήνη και Γύρω από τη Σελήνη, το Πάνω σ' έναν κομήτη (Hector Servadac, 1877), καθώς και από το ύστερο μυθιστόρημα Το κυνήγι του αερολίθου (α΄ έκδοση μεταθανάτια, 1908). Στο Γύρω από τη Σελήνη, ειδικά, έχουμε σύνοψη όλων των μέχρι τότε γνώσεων της Σεληνογραφίας.
Τα μαθηματικά έρχονται στο προσκήνιο αναπόφευκτα στο Γύρω από τη Σελήνη, καθώς οι δύο Αμερικανοί του Τηλεβολικού Συλλόγου προσπαθούν να εξηγήσουν στον αμύητο Μισέλ Αρντάν το πώς υπολόγισαν την τροχιά του βλήματος που μεταφέρει τους τρεις τους στη Σελήνη. Ο Αρντάν αποδεικνύεται ανεπίδεκτος και η παράθεση εξισώσεων σταματά. Η προτίμηση και του ίδιου του Βερν βρίσκεται στις περιγραφικές φυσικές επιστήμες και όχι στα μαθηματικά. Στο ίδιο μυθιστόρημα όμως σπεύδει να υπογραμμίσει έμμεσα ότι τα μαθηματικά αποτελούν τον τέλειο τρόπο ερμηνείας και ελέγχου του φυσικού κόσμου: επιστρατεύει την αναπάντεχη συνάντηση με άγνωστο σώμα για να δικαιολογήσει την απόκλιση από τον αρχικό προορισμό, αλλιώς η υπολογισμένη τροχιά της οβίδας θα μετέφερε τους αστροναύτες ακριβώς στο κέντρο της ορατής πλευράς της Σελήνης.
Οι επιπτώσεις που έχει στον άνθρωπο η παραμονή σε ατμόσφαιρα με υψηλότερα του φυσιολογικού ποσοστά οξυγόνου, απασχολούν ιδιαίτερα τον συγγραφέα: τόσο το επεισόδιο στο Γύρω από τη Σελήνη, όσο και ολόκληρη η νουβέλα Δόκτωρ Οξ είναι αφιερωμένα στο θέμα, που συνιστά ένα παράδειγμα ζητημάτων Ιατρικής και Φυσιολογίας.
Για την εντυπωσιακή προβλεπτική ικανότητα του Βερν σε αυτό το έργο του σε επιμέρους θέματα ως προς το διαστημικό πρόγραμμα «Απόλλων» της NASA, ιδίως σε σχέση με την αποστολή «Απόλλων 8», δείτε το λήμμα Από τη Γη στη Σελήνη. Βέβαια δεν αποφεύγονται οι επιστημονικές ανακρίβειες (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Βερν δεν ήταν θετικός επιστήμονας) σε κάποια σημεία του έργου: Η έλλειψη βαρύτητας που κατά το μυθιστόρημα εμφανίζεται μόνο στο «ουδέτερο σημείο» όπου η γήινη έλξη εξισορροπείται από τη σεληνιακή, θα ήταν στην πραγματικότητα μόνιμη σε όλο το ταξίδι, εκτός από τις πολύ σύντομες περιόδους μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Ζανβρί (Εσόν)
Το Ζανβρί (γαλλικά: Janvry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζανβρισουά (γαλλικά: Janvryssois).
Άνω Αιγιαλός Κορινθίας
Ο Άνω Αιγιαλός είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Ευρωστίνας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευρωστίνας, του δήμου δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άνω Αιγιαλός είναι χωριό στο απώτατο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στη χαραδροκοιλάδα του Δερβενίου και στις βόρειες υπώρειες της κορυφής «Εβροστίνα» (1.208 μ.), δίπλα στα Ροζενά και τα όρια με τον νομό Αχαΐας, πάνω από τον Κορινθιακό κόλπο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 64 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. της Κορίνθου.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Άνω Αγιαλού εμφάνισε σημαντικές αυξομειώσεις την περίοδο 1907 - 1961 όμως από τότε έχει μειωθεί σημαντικά.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 ως Επάνω Αιγιαλός και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαχόλης του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας και το 1928 η ονομασία του διορθώθηκε σε Άνω Αιγιαλός. Το 1983 προσαρτήθηκε στον δήμο Εβροστίνης-Ροζενών. Με το ΦΕΚ 267Α - 04/12/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Εβροστίνης-Ροζενών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρωστίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ευρωστίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης
Γκρέγκορ Άιχινγκερ
Βιογραφικά στοιχεία
Γόνος οικογενείας Διαμαρτυρομένων, βρέθηκε το 1577 στο Μόναχο, ως μαθητής του περίφημου Ορλάντο ντι Λάσσο. Σπούδασε, μετά το 1578, στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ, ως studiosus artium, όπου είχε συμφοιτητή τον Γιάκομπ Φούγκερ (Jakob Fugger), ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος Κωνσταντίας. Μέσω αυτού, ο Άιχινγκερ είχε επαφές με τα άλλα μέλη της οικογένειας Φούγκερ (ονομαστοί τραπεζίτες της εποχής), στην οποία θα αφιερώσει πολλά έργα του αργότερα. Γύρω στο 1580 έγινε οργανίστας στη Βασιλική των Αγίων Ουλρίχου και Άφρα (Basilika St. Ulrich und Afra) στο Άουγκσμπουργκ. Σημαντικός πάτρονας τού Άιχινγκερ ήταν ο Jacob III. Fugger (1542-1598), ο οποίος τον έστειλε στην Ιταλία (1584-7) για να συνεχίσει τις σπουδές του. Στη Βενετία, υπήρξε ένας από τους πρώτους μαθητές του Τζοβάννι Γκαμπριέλι, ενώ, με νέα χορηγία του πάτρονά του το 1588, συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ φιλοσοφικές και θεολογικές σπουδές. Γύρω στο 1600, όταν βρισκόταν στη Ρώμη, προσχώρησε στον Καθολικισμό και έγινε κληρικός, μαζί με έναν από τους γιους τού Φρούγκερ, τον Γκέοργκ. thumb|280px|right|Η επιτάφια πλάκα του Άιχινγκερ, στο Άουγκσμπουργκ Με την επιστροφή του στο Άουγκσμπουργκ, ανέλαβε τη χορωδία του Καθεδρικού Ναού της Αγ. Γερτρούδης, ως κανονικός (kanoniker) και οργανίστας. Στην επιτάφια πλάκα του στην καθεδρική σκήτη του Άουγκσμπουργκ αναγνωρίζεται ως vir paeter pietatem et caeteras virtutes tum musicae artis peritia et suavitate tum morum elegantia et facilitatae mirifice gratus. Στην πλούσια βιβλιοθήκη του υπάρχουν μουσικολογικά, αλλά και γεωγραφικά, θεολογικά, ακόμη και βοτανικά έργα διάσημων συγγραφέων.
Κυριότερα έργα
Όταν βρισκόταν στη Βενετία, ο Άιχινγκερ δημοσίευσε το πρώτο σημαντικό του έργο, Ιερά Άσματα (Sacrae cantiones, 3 τόμοι 1590 και 1595, αργότερα Νυρεμβέργη 1597), αφιερωμένα στον πάτρονά του Jacob III. Fugger. Το 1601 αφιέρωσε τη συλλογή των ύμνων του Odaria lectissima στον επίσκοπο Heinrich von Knöringen. Φημισμένο παραμένει το έργο του Άσματα Εκκλησιαστικά για τρεις και τέσσερις φωνές...με συνεχές βάσιμο (Cantiones ecclesiasticae ...trium et quatuor vocum...cum basso generali, εκδ. Dillingen, 1607), στο οποίο εκθέτει τις αρχές του συνεχούς βασίμου, μπάσο κοντίνουο, από τα πρώτα της εποχής του και το πρώτο στη Γερμανία. Στα έργα του, όπως ο ίδιος αναφέρει, είναι επηρεασμένος από τον Γκαμπριέλι και τη Σχολή της Βενετίας. Άλλα έργα του:
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κρασιμίρ Μπαλάκοφ
Ο Κρασιμίρ Γκέντσεφ Μπαλάκοφ (Красимир Генчев Балъков, γενν. 29 Μαρτίου 1966) είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής της κροατικής Χάιντουκ Σπλιτ.
Γεννήθηκε στο Βέλικο Τάρνοβο στις 29 Μαρτίου 1966 και αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή.
Εθνική Βουλγαρίας
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βούλγαροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ζανκτ Γκάλεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τσερνομόρετς Μπουργκάς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έταρ Βελίκο Τάρνοβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Αριστείδης Φωκάς
Ο Αριστείδης Φωκάς (γεν. Θεσσαλονίκη, 28 Φεβρουαρίου 1972) είναι Έλληνας βιοτέχνης επίπλων και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής με την Ένωση Κεντρώων, ενώ στη συνέχεια ενετάχθη στους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Ο Αριστείδης Φωκάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1971 και κατάγεται από ποντιακή οικογένεια. Σπούδασε στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αλλά εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα, στην οικογενειακή επιχείρηση βιοτεχνίας επίπλων που διατηρεί μαζί με τον αδελφό του.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Εκτός από την ελληνική, ομιλεί την αγγλική γλώσσα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Αριστείδης Φωκάς δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική με την Ένωση Κεντρώων από τη δεκαετία του 1990. Ωστόσο πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε βουλευτής Β΄ Θεσσαλονικής στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Ως κοινοβουλευτικός, συμμετείχε ως μέλος στη Διαρκή Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, στην υποεπιτροπή για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, στην Επιτροπή για την Παρακολούθηση του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης και στην Εξεταστική Επιτροπή για τη διερεύνηση σκανδάλων στον χώρο της Υγείας κατά τα έτη 1997-2014.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2018, με επιστολή που απέστειλε στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ένωσης Κεντρώων, καταγγέλλοντας έλλειψη στρατηγικής και εσωκομματικές παθογένειες.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2019, προσχώρησε στους Ανεξάρτητους Έλληνες, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του Πάνου Καμμένου κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Αριστείδης Φωκάς είναι ενεργό μέλος σε ποντιακούς συλλόγους καθώς και στο φιλανθρωπικό σωματείο αγάπης και προσφοράς «Γέροντας Παΐσιος».
Είναι επίσης φανατικός οπαδός του Π.Α.Ο.Κ.. Ο βουλευτής, μάλιστα, είχε παρευρεθεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας οπαδών της ομάδας φωνάζοντας επί σκηνής απρεπή συνθήματα. Για το λόγο αυτό κλήθηκε για εξηγήσεις στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής των Ελλήνων, όπου εισέπραξε απλή επίπληξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κεντρώων
Αστική Περιοχή Μτουάρα
Η Αστική Περιοχή Μτουάρα (Αγγλικά: Mtwara Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Mtwara Mjini), είναι μία από τις 5 περιοχές στην Περιφέρεια Μτουάρα (Mtwara Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα Βόρεια με την Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region), στα Ανατολικά από τον Ινδικό Ωκεανό και στα Νότια και Δυτικά με την Αγροτική Περιοχή Μτουάρα (Mtwara Rural Region).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Μτουάρα (Mtwara Urban District) ήταν 92.602 άτομα.
Τμήματα
Η Αστική Επαρχία Μτουάρα (Mtwara Urban District), χωρίζεται διοικητικά σε 2 Τομείς (Αστικό Τομέα Μτουάρα [Mtwara Urban Division] και Τομέα Μικιντάνι [Mikindani Division]), 15 Τμήματα, 185 mitaas (οδούς), 6 χωριά και 27 οικισμούς. Ο Αστικός Τομέας Μτουάρα (Mtwara Urban Division) είναι καλά στρωμένος με δρόμους και αποτελείται από 10 Τμήματα: • 3 Ο Τομέας Μικιντάνι (Mikindani Division) αποτελείται από τη μικρή αποικιακή ιστορική πόλη (Mikindani) και έχει 5 Τμήματα: • 3
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μτουάρα
Θεώρημα ισοδυναμίας των επιτοκίων
Στις αγορές συναλλάγματος η γενική σχέση μεταξύ τρεχουσών και προθεσμιακών συναλλαγματικών ισοτιμιών προσδιορίζεται από το θεώρημα ισοτιμίας των επιτοκίων (interest rate parity theorem).
Σύμφωνα με το θεώρημα ισοτιμίας των επιτοκίων, οι επενδυτές θα πρέπει να κερδίζουν την ίδια απόδοση ανεξαρτήτως της χώρας επένδυσης, εφόσον έχει γίνει η κατάλληλη προσαρμογή κάθε φορά με βάση τον κίνδυνο της επένδυσης. Λαμβάνει υπόψη δηλαδή το γεγονός ότι επενδύοντας σε μια ξένη χώρα, η συνολική απόδοση επηρεάζεται και από τη διακύμανση της συναλλαγματικής ισοτιμίας μεταξύ του εγχώριου και ξένου νομίσματος. Η σχέση που εκφράζει το θεώρημα ισοτιμίας των επιτοκίων είναι η εξής:
[Προθεσμιακή συναλλαγματική ισοτιμία / Τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία] = (1 + τρέχον εγχώριο επιτόκιο) / (1 + τρέχον ξένο επιτόκιο)
Στην παραπάνω σχέση η προθεσμιακή και η τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία εκφράζονται σε μονάδες εγχώριου νομίσματος ανά μονάδα ξένου νομίσματος. Η σχέση ουσιαστικά υποδηλώνει ότι οι διαφορές στα επιτόκια μεταξύ δύο χωρών, συμψηφίζονται με τις αντίστοιχες διαφορές ανάμεσα στην προθεσμιακή και στην τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία των νομισμάτων των δύο χωρών. Εάν για κάποιο λόγο σε δεδομένη χρονική στιγμή δεν ισχύει η παραπάνω σχέση, θα λάβουν χώρα κερδοσκοπικές κινήσεις στις αγορές συναλλάγματος έως ότου ισχύσει. Το είδος αυτών των συναλλαγών το οποίο εν τέλει οδηγεί σε ισοτιμία μεταξύ των επιτοκίων ονομάζεται καλυμμένη κερδοσκοπία επιτοκίου (covered interest arbitrage).
Διαδικτυακές πηγές
Κατηγορία:Διεθνή χρηματοοικονομικά
Ζυβιζί-συρ-Ορζ
Το Ζυβιζί-συρ-Ορζ (γαλλικά: Juvisy-sur-Orge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζυβιζιέν (γαλλικά: Juvisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Τέρρα
Η Τέρρα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Λαρντί
Το Λαρντί (γαλλικά: Lardy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαρζιακουά (γαλλικά: Larziacois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Τάλα Πάφου
Η Τάλα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Απέχει 8 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάφου και βρίσκεται σε υψόμετρο 268 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με την Κισσόνεργα, την Έμπα, την Τσάδα, την Κοίλη και την Τρεμιθούσα.
Η Τάλα δέχεται μια μέση ετήσια βροχόπτωση περί τα 520 χιλιοστόμετρα και στην περιοχή της καλλιεργούνται τα αμπέλια (οινοποιήσιμων και επιτραπέζιων ποικιλιών), εσπεριδοειδή (πορτοκαλιές, λεμονιές), χαρουπιές, ελιές, αμυγδαλιές, καρυδιές, σιτηρά, νομευτικά φυτά, λαχανικά και λίγες μπανανιές. Όσο αφορά την κτηνοτροφία αυτή είναι περιορισμένη.
Ιστορία
Άγνωστο πότε κατοικήθηκε, πρώτη φορά αναφέρεται σε ενετικό κατάλογο του 1523. Κατά την Φραγκοκρατία ανήκε σαν φέουδο στις φράγκικες οικογένειες των Φλάτρων και Ντ΄άβιλα, από τους Ντ΄άβιλα πήρε και το όνομα της από παραφθορά του ονόματος της οικογένειας.
Κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-1959 από τους Βρετανούς από την Τάλα έπεσε ο αγωνιστής Μιλτιάδης Στυλιανού αρχηγός της ομάδας που είχε συγκροτηθεί στο χωριό.
Στα όρια της κοινότητας υπάρχει η Εγκλείστρα του Αγίου Νεοφύτου όπου εκεί έμεινε από το 1159 και απεβίωσε ο άγιος Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστρος. Στην Τάλα έχει γεννηθεί και η Ζήνα Κάνθερ.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Antonio Sciesa (υποβρύχιο)
Το Antonio Sciesa ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης Balilla που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Διαδραμάτισε ήσσονος σημασίας ρόλο κατά την εμπλοκή της Ιταλίας στον Ισπανικό Εμφύλιο προς υποστήριξη των Εθνικιστών.
Περιγραφή
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm, τέσσερις στην πλώρη και δύο στην πρύμνη, για τους οποίους έφεραν δώδεκα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 120 mm, χάρη στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το υποβρύχιο ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm που παρείχαν αντιαεροπορική προστασία.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Antonio Sciesa ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου 1925 στις εγκαταστάσεις της Odero-Terni-Orlando στο Muggiano, καθελκύστηκε στις 12 Αυγούστου 1928 και ολοκληρώθηκε στις 12 Απριλίου του επόμενου έτους. Στο διάστημα 6-20 Αυγούστου 1937, ενώ μαινόταν ο Ισπανικός Εμφύλιος, επιχείρησε χωρίς επιτυχία να πλήξει δύο πλοία στα ανοιχτά της Αλικάντε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Balilla
Μεγαλιθικά μνημεία του Λοκμαριακέ
Τα μεγαλιθικά μνημεία του Λοκμαριακέ είναι ένα σύνολο νεολιθικών κατασκευών στο Λοκμαριακέ της Βρετάνης. Περιλαμβάνουν το Σπασμένο μενίρ του Ερ Γκρα, το μεγαλύτερο γνωστό μοναδικό τεμάχιο ογκόλιθου που μεταφέρθηκε και ανεγέρθηκε στη Νεολιθική εποχή, ένα ντολμέν γνωστό ως Η τράπεζα των εμπόρων και τον περίφημο τύμβο Ερ-Γκρα.
Το Μεγάλο σπασμένο μενίρ του Ερ Γκρα
μικρογραφία|320x320εσ|αριστερά|Καλλιτεχνική ανακατασκευή του Μεγάλου μενίρ του Ερ Γκρα με τα άλλα 18 μενίρ στη σειρά. 4500 π.Χ. Το Μεγάλο σπασμένο μενίρ του Ερ Γκρα, ή Men ar hroëc'h που σημαίνει «Η πέτρα της νεράιδας» στα βρετονικά, είναι ένα μεγαλιθικό μνημείο που βρισκόταν στη μέση ενός μνημειώδους συνόλου άλλων 18 μενίρ.
Ανεγέρθηκε γύρω στο 4.700 π.Χ. συγχρόνως με τα άλλα 18 μενίρ της ομάδας και θεωρείται ότι έσπασε γύρω στο 4.000 π.Χ.
Είναι ένα μενίρ εξαιρετικών διαστάσεων, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη : Έχει ύψος 20,60 μέτρα, πλάτος 3 μέτρα και βάρος 330 τόνων. Η πέτρα από την οποία κατασκευάστηκε προέρχονταν από μια βραχώδη προεξοχή που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα έξω από το Λοκμαριακέ. Οι εντυπωσιακές διαστάσεις αυτού του μενίρ εξακολουθούν να διχάζουν τους ειδικούς για τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά του και την ανέγερση, αλλά το γεγονός ότι αυτό επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της νεολιθικής εποχής παραμένει αξιοσημείωτο.
Σε όλη την επιφάνεια του, το μνημείο φέρει γλυπτές αναπαραστάσεις. Δυστυχώς, είναι σοβαρά διαβρωμένες και πολύ δύσκολο να τις δούμε.
Η Τράπεζα των Εμπόρων
μικρογραφία|260x260px|Η Τράπεζα των Εμπόρων|εναλλ.= Η Τράπεζα των Εμπόρων είναι ένα μεγάλο ντολμέν που περιέχει μια σειρά διακοσμήσεων. Η κεφαλίδα του θαλάμου περιλαμβάνει μεγάλες ανάγλυφες παραστάσεις στην κάτω πλευρά που απεικονίζει ένα τσεκούρι, και τμήμα ανάγλυφου με ένα άροτρο που το σέρνουν βόδια. Αυτό το κομμάτι δείχνει ότι η κεφαλίδα ήταν αρχικά τμήμα του Μεγάλου σπασμένου μενίρ, δεδομένου ότι τα σχέδια της διακόσμησης ταιριάζουν απολύτως, και επαναχρησιμοποιήθηκε.
Η πέτρα στο πίσω μέρος του θαλάμου περιέχει μια χαραγμένη στήλη με στρογγυλά και τοξωτά διακοσμητικά αντικείμενα που μπορεί να αντιπροσωπεύουν χωράφια καλλιεργειών.
Το ντολμέν ήταν εντελώς εκτεθειμένο και πάνω από το έδαφος μέχρι το 1993, οπότε οι αρχαιολόγοι αποφάσισαν ότι πρέπει να καλυφθεί με τύμβο, ανακατασκευάζοντας την αρχική του εμφάνιση και προστατεύοντας το περιεχόμενό του.
Ο τύμβος του Ερ-Γκρα
μικρογραφία|320x320εσ|Ο τύμβος του Ερ-Γκρα Ο τύμβος Ερ-Γκρα ανήκει στην κατηγορία των ταφικών μνημείων με κλειστό θησαυροφυλάκιο. Λόγω του μεγέθους και του ταφικού υλικού που βρέθηκαν μέσα, πρέπει να ανήκε σε σημαντικούς ανθρώπους ή φυλετικούς ηγέτες.
Έχει μήκος 140 μέτρα. Κατασκευάστηκε την 5η χιλιετία π.Χ. ως ταφικό μνημείο, το οποίο επεκτάθηκε με υστερόχρονες κατασκευές. Η κορυφή δείχνει ότι το μνημείο ολοκληρώθηκε γύρω στα 3.300 π.Χ.
Ο τύμβος έχει ταξινομηθεί ως ιστορικό μνημείο από τις 16 Ιανουαρίου 1935.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τα μεγαλιθικά μνημεία του Λοκμαριακέ (βίντεο στο youtube)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Βρετάνη
Σερβική εξέγερση του 1596–1597
Η Σερβική εξέγερση του 1596-1597, επίσης γνωστή ως η Εξέγερση Ερζεγοβίνης του 1596-1597, ήταν μια εξέγερση που οργανώθηκε από τον Σέρβο Πατριάρχη Jovan Kantul (1592-1614) και καθοδήγησε από τον Grdan, βοεβόδα (ή «δούκα») του Νίκσιτς κατά των Οθωμανών στο σαντζάκι της Ερζεγοβίνης και στο βιλαέτι Μαυροβούνιο, κατά τη διάρκεια του μακρού τουρκικού πολέμου (1593-1606). Η εξέγερση ξέσπασε μετά την αποτυχημένη Εξέγερση του Βανάτου το 1594 και την καύση των λειψάνων του Αγίου Σάββα στις 27 Απριλίου 1595 από τους Τούρκους. Συμμετείχαν οι φυλές των Bjelopavlići, Drobnjaci, Nikšić και Piva. Οι αντάρτες, που ηττήθηκαν στην πεδιάδα Gacko ( Gatačko Polje ) το 1597, αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν λόγω έλλειψης εξωτερικής υποστήριξης.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το κάψιμο των λειψάνων του [[Άγιος Σάββας της Σερβίας|Αγίου Σάββα μετά την Εξέγερση του Βανάτου προκάλεσε τους Σέρβους σε άλλες περιοχές να εξεγερθούν κατά των Οθωμανών. ]] Στις αρχές του 1594, οι Σέρβοι του Βανάτου εξεγέρθηκαν κατά των Οθωμανών. Οι αντάρτες κρατούσαν σημαίες με την εικόνα του Αγίου Σάββα, δίνοντας στον πόλεμο ιερό χαρακτήρα. Οι σημαίες του πολέμου ευλογήθηκαν από τον Πατριάρχη Jovan Kantul, και η εξέγερση βοηθήθηκε από τους Σέρβους Ορθόδοξουςς μητροπολίτες Ρουφήμ Νιέγκους του Cetinje και Βησσαρίωνα τουTrebinje (1590-1602). Σε απάντηση, ο Οθωμανός Μεγάλος Βεζίρης Κόκα Σινάν Πασάς ζήτησε να μεταφερθεί από τη Δαμασκό η πράσινη σημαία του Προφήτη Μωάμεθ για να αντιμετωπίσει τη Σερβική σημαία και διέταξε την απομάκρυνση της σαρκοφάγου που περιείχε τα λείψανα του Αγίου Σάββα από τη μονή Μιλέσεβα και μεταφορά της στο Βελιγράδι. Κατά τη μεταφορά, η οθωμανική στρατιωτική συνοδεία σκότωσε όλους τους ανθρώπους που συνάντησε στην πορεία της ως προειδοποίηση στους αντάρτες. Οι Οθωμανοί έκαψαν δημόσια τα λείψανα του Αγίου Σάββα σε πυρά πάνω στο οροπέδιο Vračar στις 27 Απριλίου 1595 και διασκόρπισαν τη στάχτη.
Η καύση των λειψάνων του Αγ. Σάβα προκάλεσε τους Σέρβους και ενδυνάμωσε το Σερβικό απελευθερωτικό κίνημα. Από το 1596, το κέντρο της αντιοθωμανικής δραστηριότητας στην Ερζεγοβίνη ήταν η Μονή Tvrdoš στο Trebinje, όπου και η έδρα του Μητροπολίτη Βησσαρίωνα. Πολλοί από τους ορθόδοξους επισκόπους απευθύνθηκαν στο Αρχιδουκάτο της Αυστρίας για βοήθεια για να απελευθερώσουν τα εδάφη τους. Οι Uskoks, άτακτοι στρατιώτες στην Κροατία των Αψβούργων, με μια τολμηρή επιδρομή στις 8 Απριλίου 1596, κατάφεραν να καταλάβουν το φρούριο του Klis, αν και δεν κατάφεραν να το κρατήσουν. Οι Αυστριακοί δεν είχαν αρκετές δυνάμεις να αντιταχθούν στους Οθωμανούς.
Εξέγερση
Το 1596, το απελευθερωτικό κίνημα εξαπλώθηκε στο Οθωμανικό Μαυροβούνιο και στις γειτονικές φυλές στην Ερζεγοβίνη, ιδιαίτερα εκείνες που ήταν υπό την επιρροή του Μητροπολίτη Βησσαρίωνα. Ένα έγγραφο της Ραγούσας από τις αρχές του 1596 ισχυρίζεται ότι ο μητροπολίτης και πολλοί οπλαρχηγοί της Ερζεγοβίνης συγκεντρώθηκαν στη Μονή Trebinje όπου ορκίστηκαν να προσφέρουν 20.000 ήρωες στους αυστριακούς αυτοκράτορες. Οι αντάρτες ζήτησαν βοήθεια από τους Αυστριακούς και ζήτησαν να τους παραδοθεί μια αυστριακή σημαία για να δείξουν στους Οθωμανούς ότι είχαν τουλάχιστον συμβολική υποστήριξη από την Αυστρία. Λίγο αργότερα, στις 8 Απριλίου 1596, το Κλις κατελήφθη από τους Uskoks, προκαλώντας ένα κύμα ενθουσιασμού μεταξύ των χριστιανών από τη Λίκα έως την Ερζεγοβίνη. Στα τέλη του 1596, μετά την εκδήλωση της Επανάστασης της Χιμάρας, οι Σέρβοι άρχισαν να επαναστατούν ενάντια στους Οθωμανούς. Η εξέγερση, με επικεφαλής τον Grdan, ξέσπασε στο Bjelopavlići, στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε Drobnjaci, Nikšić, Piva και Gacko. Εκτός από τους Brđani, οι φυλές του Μαυροβουνίου δεν συμμετείχαν στην εξέγερση. Την εποχή εκείνη, ο Dervish Bey, σαντζάκ-μπέης του Μαυροβουνίου, απείλησε τους Μαυροβούνιους μέσω του Προβλέπτη («επιτηρητής») του Κότορ.
Ο Αρχιεπίσκοπος της Οχρίδας Αθανάσιος, μετά την αποτυχία του κινήματός του στην Αλβανία, ήταν τώρα στη Ρώμη. Η σερβική εξέγερση δεν είχε καλύτερη τύχη. Οι φυλές της Ερζεγοβίνης Drobnjaci, Nikšić και Piva άρχισαν να μάχονται, αλλά νικήθηκαν στο πεδίο Gacko ( Gatačko Polje ) από τον Ντερβίς Μπέη  κάποια στιγμή το 1597.
Όταν οι συνομιλίες μεταξύ των ανταρτών και του πάπα δεν οδήγησαν σε τίποτα και δεν έφτασε καμία εξωτερική υποστήριξη, οι αντάρτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τους Οθωμανούς. Ο Αχμέτ πασάς Ντούγκαλιτς, ο μπεηλέρμπεης («κυβερνήτης») της Βοσνίας, έδωσε αμνηστία στον Grdan, και δεν τον απομάκρυνε καν από τα εδάφη του στην Nikšić.
Τα επακόλουθα και η κληρονομιά
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης, πολλοί από την Ερζεγοβίνη μετακόμισαν στον κόλπο του Κότορ και της Δαλματίας. Ο Grdan και ο Πατριάρχης Jovan συνέχισαν να σχεδιάζουν επαναστάσεις κατά των Οθωμανών και τα επόμενα χρόνια. Ο Jovan επικοινωνησε πάλι με τον Πάπα το 1599, χωρίς επιτυχία. Σέρβοι, Έλληνες, Βούλγαροι και Αλβανοί μοναχοί επισκέφθηκαν τις ευρωπαϊκές αυλές για να ζητήσουν βοήθεια. Η πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα είδε μερικές επιτυχημένες μάχες του Μαυροβουνίου ενάντια στους Οθωμανούς κάτω από τον Μητροπολίτη Ρουφήμ. Η φυλή του Drobnjaci νίκησε τους Οθωμανούς στην Gornja Bukovica στις 6 Μαΐου 1605. Ωστόσο, οι Οθωμανοί ανταπέδωσαν το ίδιο καλοκαίρι και συνέλαβαν τον δούκα Ιβάν Kaluđerović, ο οποίος τελικά εκτελέστηκε. Από τη συνέλευση στο μοναστήρι Kosijerevo, στις 18 Φεβρουαρίου 1608, Σέρβοι ηγέτες προέτρεψαν την Αυλή της Ισπανίας και της Νάπολης για μια ενεργητική δράση. Η Ισπανία δεν μπορούσε να κάνει πολλά στην Ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο, ο ισπανικός στόλος έπληξε το Δυρράχιο το 1606. Τέλος, στις 13 Δεκεμβρίου 1608, ο πατριάρχης Jovan Kantul οργάνωσε μια συνέλευση στη Μονή Morača συγκεντρώνοντας όλους τους ηγέτες ανταρτών του Μαυροβουνίου και της Ερζεγοβίνης. Η συνέλευση διαπραγματεύθηκε επισήμως με τον Εμμανουήλ Α για να στείλει μια δύναμη για την απελευθέρωση των Βαλκανίων, σε αντάλλαγμα για το «Στέμμα της Μακεδονίας», ζητώντας παράλληλα από τον Πάπα Παύλο να παραχωρήσει στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ειδικά προνόμια. Ο Γιόβαν τον διαβεβαίωσε ότι ένας στρατός 20.000 ανδρών, 25 πυροβόλα και όπλα για 25.000 ακόμα άτομα στα Βαλκάνια θα μπορούσε να συντρίψει τον σουλτάνο. Μετά από χρόνια σχεδιασμού, δεν προέκυψε τίποτα συγκεκριμένο, επειδή μια τέτοια επιχείρηση «απαιτούσε ισπανική ναυτική και εφοδιαστική υποστήριξη». Η στάση έσβησε αργά έως το τέλος του 1610. Η εξέγερση του 1596-1597 θα σταθεί ως πρότυπο  για πολλές αντι-οθωμανικές εξεγέρσεις στη Βοσνία και την Ερζεγοβίνη κατά τους επόμενους αιώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία των Σέρβων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ιστορία της Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ιστορία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Οθωμανικό Μαυροβούνιο Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σερβικά (sr)
Κοινότητα Πρίνου
Με την ονομασία Κοινότητα Πρίνου αναφέρονται:
Ευρωπαϊκές Σπουδές
Οι ευρωπαϊκές σπουδές είναι ένα πεδίο σπουδών το οποίο προσφέρεται από πολλά ακαδημαϊκά κολέγια και πανεπιστήμια και εστιάζει στην Ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού και την εξέλιξη του Δυτικού Κόσμου, καθώς και στις τρέχουσες εξελίξεις στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το μάθημα συνδυάζει ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες. Οι κλάδοι που εμπλέκονται στις ευρωπαϊκές σπουδές περιλαμβάνουν:
Τα τμήματα ευρωπαϊκών σπουδών δεν υπάρχουν μόνο στην Ευρώπη αλλά και στις άλλες ηπείρους, όπως στη Βόρεια Αμερική, την Ασία και την Αυστραλασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μελέτη περιοχών Κατηγορία:Ευρωπαϊκές σπουδές
Εσκούδο Ισπανίας
Χρυσό εσκούδο
μικρογραφία|250x250εσ|Οκτώ ισπανικά εσκούδα (1687).
Το πρώτο εσκούδο ήταν ένα χρυσό νόμισμα, που εισήχθη το 1535/1537, με νομίσματα εκφρασμένα σε εσκούδο που εκδόθηκαν μέχρι το 1833. Αρχικά άξιζε 16 ρεάλ. Όταν εισήχθησαν διαφορετικά ρεάλ, το εσκούδο έγινε αξίας 16 ρεάλες ντε πλάτα το 1642, μετά 16 ρεάλες ντε πλάτα φουέρτε ή 40 ρεάλες ντε Βε από το 1737.
Νομίσματα
Τα χρυσά νομίσματα εκδόθηκαν σε ονομαστικές αξίες του 1⁄2, 1, 2, 4 και 8 εσκούδων, με το νόμισμα των 2 εσκούδων γνωστό ως δουβλόνι (διπλό, doblón). Μεταξύ 1809 και 1849 εκδόθηκαν νομίσματα 80, 160 και 320 ρεάλες από κράμα (ντε βεγιόν, de vellon), ισοδύναμα, σε περιεκτικότητα και αξία χρυσού, με τα νομίσματα των 2, 4 και 8 εσκούδων. Τα περισσότερα κόπηκαν στη Μαδρίτη, σημειωμένα με το M ή στη Σεβίλλη, που φέρει ένα S κάτω και αριστερά από το Βασιλικό θυρεό. Τα αρχικά του νομισματοκοπείου εμφανίζοντο στην απέναντι πλευρά.
Αργυρό εσκούδο
Το δεύτερο εσκούδο ήταν το νόμισμα της Ισπανίας μεταξύ 1864 και 1869. Υποδιαιρείτο σε 100 λεπτά του εσκούδου (centimos de escudo). Το εσκούδο αντικατέστησε το ρεάλ με ισοτιμία 10 ρεάλες = 1 εσκούδο. Το ίδιο αντικαταστάθηκε από την πεσέτα (peseta), με ισοτιμία 2 1⁄2 πεσέτες = 1 εσκούδο, όταν η Ισπανία εντάχθηκε στη Λατινική Νομισματική Ένωση. Το μεταγενέστερο αργυρό εσκούδο άξιζε το ένα τέταρτο του προηγούμενου, χρυσού εσκούδου.
Νομίσματα
Χάλκινα νομίσματα εκδόθηκαν σε ονομαστικές αξίες του 1⁄2, 1,2 1⁄2 και 5 λεπτών (θεντίμος, céntimos), τα αργυρά νομίσματα σε αξίες των 10, 20 και 40 θεντίμος, 1 και 2 εσκούδων. και χρυσά νομίσματα των 2, 4 και 10 εσκούδων. Το 1 εσκούδο εισήχθη το 1864, ακολουθούμενο από τα άλλα αργυρά και χρυσά νομίσματα το 1865 και τα χάλκινα νομίσματα το 1866. Όλα τα νομίσματα κοβόταν μέχρι το 1868, ενώ 10 εσκούδα κόπηκαν επίσης το 1873 κατά την Πρώτη Δημοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικά νομίσματα
Κοινότητα Γερανίου
με την ονομασία Κοινότητα Γερανίου αναφέρονται:
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2020-21
Στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2020-21 συμμετείχαν οι πέντε ομάδες της Β΄ κατηγορία 2020-21. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΚ για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι δύο από τις πέντε ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Στην ημιτελική φάση η ομάδα που προκρίθηκε από την προημιτελική φάση και οι τρεις ομάδες που πέρασαν στην ημιτελική φάση χωρίς αγώνα, κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε δύο ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας).
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set):
Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΚ και ο Φοίνικας Πύλας. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 23 Απριλίου 2021 στο Λευκόθεο. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΚ με σκορ 3-0 σετ (25-17, 25-21, 25-16).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2020 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2021
Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς
thumb|right|160px|Ο Πρόεδρος Μακάριος Γ΄ thumb|right|160px|Ο Ραούφ Ντενκτάς Η Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς ή Συμφωνία υψηλού επιπέδου 1977 ήταν μία δικοινοτική συμφωνία μεταξύ του Προέδρου Μακαρίου Γ΄ και του Ραούφ Ντενκτάς που έλαβε χώρα στη Βιέννη στις 12 Φεβρουαρίου του 1977 υπό την αιγίδα του Γ.Γ. του ΟΗΕ και κάτω από το άχθος της τουρκικής εισβολής του 1974 που επιχειρήθηκε αμέσως μετά το πραξικόπημα σε βάρος του Μακαρίου. Είχε το χαρακτήρα μιας διμερούς πολιτικής συμφωνίας που έθετε το πλαίσιο εξεύρεσης λύσης του κυπριακού προβλήματος, χωρίς να δεσμεύει νομικά τις δύο πλευρές.
Της συμφωνίας αυτής είχε προηγηθεί τον Δεκέμβριο του 1975 η συνομολόγηση του Πρωτοκόλλου των Βρυξελλών μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής κυβέρνησης. Η δεύτερη δεχόταν να συζητηθεί πρώτα η εδαφική πτυχή, η δε ελληνική να υποβάλλει σχετικές προτάσεις με παράλληλη δέσμευση των Τουρκοκυπρίων να υποβάλλουν κι εκείνοι δικές τους αντιπροτάσεις μέσα σε τακτή προθεσμία. Τόπος των επ΄ αυτών στη συνέχεια συζητήσεων ορίσθηκε η Βιέννη. Το πρωτόκολλο εκείνο απέβλεπε ουσιαστικά σε μία λύση πολυ-περιφερειακής μορφής την οποία φέρεται να είχε αποδεχτεί ο Μακάριος, κατόπιν και της σύμφωνης γνώμης του Εθνικού Συμβουλίου, με την από 6 Φεβρουαρίου 1976 επιστολή του προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κουρτ Βαλντχάιμ. Επ΄ αυτών βασίστηκε η παρούσα συμφωνία. Με βάση τη συμφωνία αυτή ακολούθησε δύο χρόνια μετά η Συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς, η λεγόμενη και "συμφωνία των 10 σημείων".
Γενικά
Η Συμφωνία αυτή καλούμενη και "συμφωνία των τεσσάρων σημείων" προέβλεπε ουσιαστικά μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, λεγόμενη και επί το απλούστερο "διπεριφερειακή" η οποία και θ΄ αποτελούσε το γενικότερο χαρακτήρα του Κυπριακού κράτους. Οι κατευθυντήριες γραμμές που συμφωνήθηκαν αφορούσαν τέσσερις στόχους, εξ ου και η ονομασία "συμφωνία τεσσάρων σημείων" οι οποίοι και ήταν : Στο ζήτημα της χωρικής έκτασης των κοινοτήτων, καθώς φαίνεται, η ελληνοκυπριακή πρότεινε την εκχώρηση του 20% του κυπριακού εδάφους, ενώ η τουρκοκυπριακή πλευρά δεχόταν εκχώρηση του 29%. Τις συζητήσεις της διαπραγμάτευσης της συμφωνίας αυτής είχε αναλάβει κατόπιν εξουσιοδότησης του Μακαρίου ο Γλαύκος Κληρίδης και με την εντολή μάλιστα σε έσχατη ανάγκη, προκειμένου ν΄ αποφευχθεί νέο ναυάγιο συνομιλιών να υποβάλλει πρώτος αυτός προτάσεις με δέσμευση της Τ/Κ πλευράς να υποβάλλει τις δικές της εντός 10 ημερών. Η δε διαπραγμάτευση έγινε υπό τον βοηθό του Γ.Γ. του ΟΗΕ που ήταν τότε ο Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ. thumb|250 px|left|Η Κύπρος μετά την τουρκική εισβολή
Για τη δέσμευση της ελληνοκυπριακής πλευράς να καταθέσει πρώτη προτάσεις επί της χωρικής έκτασης, ο Κληρίδης δήλωσε αργότερα πως βρισκόταν υπό την ασφυκτική πίεση της ελληνικής κυβέρνησης και του Βαλντχάιμ, προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι συνομιλίες, γεγονός για το οποίο θα κρινόταν ως υπεύθυνη η ελληνοκυπριακή πλευρά. Κατόπιν ο Κληρίδης παραιτήθηκε. Για τη στάση του στις διαπραγματεύσεις κατηγορήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους πως εμπλεκόταν σε «μυστική συμφωνία» με τον Ντενκτάς.
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα Κατηγορία:Σχέδια λύσης Κυπριακού
Λιποθυμία
Η λιποθυμία αποτελεί σύμπτωμα και μπορεί να έχει ποικίλες αιτιολογίες είτε πιθανόν θανατηφόρες ή και μη-ανησυχητικές. Άκακοι λόγοι συγκοπής είναι η υπερθέρμανση, αφυδάτωση, εξαίσια εφίδρωση, κούραση ή η θρόμβωση του αίματος στα πόδια λόγο ξαφνικής αλλαγής στάσης. Πιθανόν θανάσιμες αιτίες λιποθυμίας εμπεριέχουν σοβαρές καρδιοπάθειες όπως η βραδυκαρδία, ταχυκαρδία ή το φράξιμο ενός αιμοφόρου αγγείου.
Περίπου πέντε στους χίλιους ανθρώπους λιποθυμούν κάθε χρόνο. Πιο συχνά το παθαίνουν ηλικιωμένοι και γυναίκες. Μία στις τρεις επισκέψεις στις εντατικές είναι συγκοπές. Έως και μία στις δύο γυναίκες πάνω απ' τα 80 κι έως και ένα τρίτο φοιτητών ιατρικής έχουν ζήσει ένα τέτοιο γεγονός στην ζωή τους. 4% απ' όλα τα άτομα που εμφανίζονται στα νοσοκομεία αποβιώνουν στις επόμενες 30 μέρες. Το ρίσκο θανάτου βέβαια εξαρτάται από τη συνθήκη του ασθενή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχικές διαταραχές και διαταραχές συμπεριφοράς Κατηγορία:Συνείδηση
Λεντβίλ
Το Λεντβίλ (γαλλικά: Leudeville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεντβιλουά (γαλλικά: Leudevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Οίκος των Έστριντσεν
Ο Οίκος των Έστριντσεν (Estridsen), εξελληνισμένα Έστριδσεν, ήταν η δυναστεία που έδωσε τους βασιλείς της Δανίας το διάστημα 1047-1412. Το όνομα προέρχεται όχι από τον αρχηγέτη του Οίκου Ουλφ Γιαρλ, αλλά από τη σύζυγό του Έστριντ. Ο Οίκος λέγεται και Οίκος των Ουλφίνγκερ (Ulfinger), δηλ. απογόνων του Ουλφ. O θυρεός του Οίκου έγινε αυτός της Δανίας.
Ιστορία
Το όνομα του Οίκου προήλθε από την Έστριντ, διότι ο γιος της Σβεν Β΄ της Δανίας ισχυροποίησε με αυτό τη θέση του: ο Οίκος της μητέρας του είχε δώσει τέσσερεις βασιλείς της Δανίας. Πράγματι η Έστριντ ήταν κόρη του Σβεν Α΄ της Δανίας, αδελφή των Χάραλντ Β΄ της Δανίας και Κνουτ της Δανίας, ενώ γιος του τελευταίου ήταν ο Αρθακανούτος της Δανίας. Η ίδια η Έστριντ ήταν από τον Οίκο των Κνύτλινγκα.
Ο Οίκος των Έστριντσεν έδωσε 22 βασιλείς της Δανίας, 2 της Σουηδίας, 4 δούκες του Σλέσβιχ, 2 δούκες του Λόλλαντ, 1 δούκα της Φλάνδρας και τη Μαργαρίτα Α΄, που εκτός από βασίλισσα της Δανίας και Νορβηγίας το 1387, έγινε και βασίλισσα της Σουηδίας το 1412. Τα τρία στέμματα ενώθηκαν σε ένα βασίλειο, την Ένωση του Κάλμαρ και ο Οίκος των Έστριντσεν έφτασε στην πιο μεγάλη ακμή του.
Γενεαλογικό δέντρο του Οίκου του Έστριντσεν
Εστριντσον
Τραχυπέδουλα
Η Τραχυπέδουλα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ίταμος Καρδίτσας
Ο Ίταμος είναι ακατοίκητος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Ίταμος σε υψόμετρο 990 μέτρα και απέχει περίπου 25 χλμ. νοτιοδυτικά από την Καρδίτσα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ραχούλας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με την Ραχούλα, το Ζωγρί και το Παλαιοζογλόπι αποτελούν την κοινότητα Ραχούλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάμου του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους ενώ το 1981 και το 1991 ήταν 44 και 0 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Σύνθετα ξύλου - πλαστικού
δεξιά|μικρογραφία| Τυπική εμφάνιση χρωματιστών δαπεδοπλακιδίων από σύνθετο ξύλου - πλαστικού (WPC) Τα σύνθετα ξύλου - πλαστικού (αγγλ. wood plastic composites), γνωστά κυρίως ως WPC, είναι βιομηχανικά συνθετικά υλικά που παράγονται από ίνες ξύλου (ή ξυλάλευρο) και θερμοπλαστικές ύλες, όπως λ.χ. πολυαιθυλένιο (PE), πολυπροπυλένιο (PP) ή χλωριούχο πολυβινύλιο (PVC).
Εκτός από ίνες ξύλου και πλαστικές ύλες, τα WPC μπορούν επίσης να περιέχουν διάφορα άλλα λιγνοκυτταρινικής φύσης υλικά ή/και ανόργανες ουσίες πλήρωσης. Τα WPC είναι ένα υποσύνολο μιας κατηγορίας υλικών (composites) που ονομάζονται σύνθετα υλικά από φυσικές ίνες (γνωστά ως NFPCs), τα οποία ενδέχεται να μην περιέχουν υλικά πλήρωσης με βάση την κυτταρίνη, και να περιέχουν λ.χ. φυτικές ίνες, φλούδες φυστικιών, φλοιό καφέ, μπαμπού, άχυρο, και άλλα ινώδη υπολείμματα.
Τα χημικά πρόσθετα δεν γίνονται εμφανή στο τελικό προϊόν, εκτός από ορυκτά πληρωτικά ή χρωστικές εάν προστεθούν, στη σύνθετη δομή. Παρέχουν όμως επαρκή και καλή ενσωμάτωση του πολυμερούς και του ξύλου (σκόνης ή ινών), ενώ διευκολύνουν περαιτέρω και τις βέλτιστες συνθήκες επεξεργασίας.
Ιστορική αναδρομή
Η εταιρεία που εφηύρε πρώτη και κατοχύρωσε τη διαδικασία δημιουργίας και παραγωγής του WPC ήταν η Covema στο Μιλάνο της Ιταλίας, το 1960, που ιδρύθηκε από τους αδελφούς Terragni.
Η εταιρεία Covema το ονόμασε έτσι WPC, με την εμπορική ονομασία Plastic-Wood. Μετά από λίγα χρόνια από την εφεύρεση του σύνθετου υλικού ξύλου - πλαστικού, η ιταλική εταιρεία Icma San Giorgio κατοχύρωσε με διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την πρώτη διαδικασία προσθήκης και ανάμειξης ινών ξύλου (αλεύρου ξύλου) στα θερμοπλαστικά (WPCs).
Χρήσεις
Μερικές φορές ονομάζονται και "σύνθετα ξύλου", ωστόσο, τα WPC εξακολουθούν να είναι νέα υλικά σε σχέση με τη φυσική ξυλεία, ως δομικές πρώτες ύλες.