cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέρσιβαλ Χάρισον Φόσετ
Η τελευταία αποστολή
Το 1927, βρέθηκε σε μια Ινδιάνικη φυλή μια μεταλλική ταυτότητα με το όνομα του Φόσετ. Τον Ιούνιο του 1933, μια πυξίδα-θεοδόλιχος (theodolite compass) που ανήκε στον Φόσετ, βρέθηκε από τον Συνταγματάρχη Aniceto Botelho, πλησίον των Ινδιάνων Baciary του Μάτου Γκρόσου (Mato Grosso). Ωστόσο, η μεταλλική ταυτότητα, ήταν από την αποστολή του Φόσετ πέντε χρόνια ενωρίτερα και το πιθανότερο να δόθηκε ως δώρο στον αρχηγό της Ινδιάνικης φυλής. Η πυξίδα αποδείχθηκε ότι παρέμεινε πίσω, πριν εισέλθει στη ζούγκλα για το τελευταίο του ταξείδι.
Φήμες και ανεπιβεβαίωτες αναφορές
Κατά τις επόμενες δεκαετίες, διάφορες ομάδες οργάνωσαν αρκετές αποστολές διάσωσης, χωρίς επιτυχία. Άκουσαν μόνο διάφορες φήμες που δεν μπορούσαν να επαληθευτούν. Επιπλέον των αναφορών ότι ο Φόσετ είχε θανατωθεί από τους Ινδιάνους ή τα άγρια θηρία, υπήρχε μια ιστορία όπου ο Φόσετ είχε απολέσει τη μνήμη του και ζούσε τη ζωή του ως αρχηγός σε μια φυλή κανιβάλων.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, 100-πιθανοί-διασώστες πέθαναν στις αμέτρητες αποστολές που στάλθηκαν για να αποκαλύψουν τη μοίρα του Φόσετ. Μια από τις πρώτες ηγήθηκε το 1927, από τον Αμερικανό εξερευνητή George Miller Dyott, αυτός ισχυρίστηκε πως είχε βρει αποδείξεις του θανάτου του Φόσετ στα χέρια των Ινδιάνων Aloique, αλλά η ισχύς της ιστορίας του, σύντομα άρχισε να εκτυλίσσεται. Στα 1930-31, η Aloha Wanderwell χρησιμοποίησε το υδροπλάνο της προσπαθώντας να τον εντοπίσει. Μια αποστολή του 1951, έφερε στο φως ανθρώπινα οστά τα οποία αργότερα βρέθηκαν να μην είναι συνδεδεμένα με τον Φόσετ ή τους συντρόφους του.
Η ιστορία του Villas-Bôas
Ο Δανός εξερευνητής Arne Falk-Rønne, ταξίδεψε στη δεκαετία του 1960, στο Μάτου Γκρόσου. Το 1991 σε ένα βιβλίο του, έγραψε ότι έμαθε για τη μοίρα του Φόσετ από τον Orlando Villas-Boas, ο οποίος είχε ακούσει από κάποιον από τους δολοφόνους του Φόσετ. Προφανώς, ο Φόσετ και οι σύντροφοί του, είχαν ένα ατύχημα στο ποτάμι και απώλεσαν το μεγαλύτερο τμήμα των δώρων που μετέφεραν μαζί τους για τις Ινδιάνικες φυλές. Συνεχίζοντας, χωρίς τα δώρα ήταν μια σοβαρή παραβίαση του πρωτοκόλλου, εφόσον τα μέλη της αποστολής ήταν περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά άρρωστα εκείνη την εποχή, η φυλή Kalapalo που συνάντησαν αποφάσισε να τους σκοτώσει. Τα πτώματα των Τζακ Φόσετ και Ράλεϊ Ρίμελ τα πέταξαν στο ποτάμι· Ο Συνταγματάρχης Φόσετ, ο οποίος εθεωρείτο ηλικιωμένος και συνεπώς, διακεκριμένος, έλαβε σωστή ταφή. Ο Falk-Rønne επισκέφθηκε τη φυλή Kalapalo και ανέφερε ότι ένα από τα μέλη της φυλής επιβεβαίωσε την ιστορία του Villas-Bôas για το πώς και το γιατί ο Φόσετ είχε σκοτωθεί.
Τα οστά του Φόσετ;
Το 1951, ο Orlando Villas-Bôas, ακτιβιστής για τους αυτόχθονες λαούς, υποτίθεται ότι έλαβε τα πραγματικά υπόλοιπα σκελετικά οστά του Φόσετ και τα είχε αναλύσει επιστημονικά. Η ανάλυση φέρεται να επιβεβαίωσε ότι τα οστά ήταν του Φόσετ, αλλά ο υιός του Μπράιαν Φόσετ (Brian Fawcett 1906-1984), αρνήθηκε να το αποδεχτεί. Ο Villas-Bôas ισχυρίστηκε ότι ο Μπράιαν περισσότερο ενδιαφερόταν στο να κερδίσει χρήματα από βιβλία σχετικά με την εξαφάνιση του πατέρα του. Αργότερα, η επιστημονική ανάλυση επιβεβαίωσε ότι τα οστά δεν ήταν του Φόσετ. Από το 1965, τα οστά φέρεται να αναπαύονται στο Σάο Πάολο, σε ένα κουτί στο διαμέρισμα ενός εκ των αδελφών Villas-Bôas.
Το 1998, ο Άγγλος εξερευνητής Μπένεντικτ Άλεν (Benedict Allen) ξεκίνησε για να συζητήσει με τους Ινδιάνους Kalapalo, δηλώθηκε από τον Villas-Bôas να έχουν ομολογήσει ότι σκότωσαν τα τρία μέλη της αποστολής του Φόσετ. Ο Vajuvi, ένας πρεσβύτερος των Kalapalo, ισχυρίστηκε κατά τη διάρκεια μιας μαγνητοσκοπημένης συνέντευξης του BBC με τον Άλεν, ότι τα οστά που βρέθηκαν από τον Villas-Bôas 45 περίπου χρόνια πριν, δεν ήταν του Φόσετ. Ο Vajuvi αρνήθηκε επίσης ότι η φυλή του, είχε οποιαδήποτε ανάμειξη με την εξαφάνισή του Φόσετ. Καμία αδιαμφισβήτητη μαρτυρία δεν υποστηρίζει την όποια δήλωση.
Το Ρωσικό ντοκιμαντέρ
Το 2003, το ρωσικό ντοκιμαντέρ, "Проклятье золота инков / Экспедиция Перси Фоссета в Амазонку" (Η Κατάρα των Ίνκας Χρυσός / Αποστολή του Πέρσι Φόσετ στον Αμαζόνιο), κυκλοφόρησε ως μέρος της τηλεοπτικής σειράς "Тайны века" (Μυστήρια του Αιώνα). Μεταξύ άλλων, η ταινία εστιάζει στην πρόσφατη αποστολή του Oleg Aliyev, την πιθανή κατά προσέγγιση θέση με τα τελευταία ίχνη του Φόσετ, τα ευρήματα του Aliyev, τις εντυπώσεις και τα τεκμήρια για τη μοίρα του Φόσετ.
Το κοινόβιο στη ζούγκλα
Στις 21 Μαρτίου του 2004, η Βρετανική εφημερίδα «The Observer» ανέφερε ότι ο τηλεοπτικός σκηνοθέτης Μίσα Γουίλιαμς (Misha Williams), ο οποίος είχε μελετήσει τα γραπτά του Φόσετ, πίστευε ότι ο Φόσετ δεν είχε πρόθεση να επιστρέψει στη Βρετανία, αλλά μάλλον να ιδρύσει ένα κοινόβιο στη ζούγκλα βασισμένο σε θεοσοφικές αρχές και τη λατρεία του υιού του Τζακ. Ο Γουίλιαμς ξεκίνησε την έρευνά του με κάποιες λεπτομέρειες στον πρόλογο του έργου του «ΑμαΖόνια» («AmaZonia»), το οποίο εκτελέσθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2004.
Η Χαμένη Πόλη Ζ του Γκραν
Το 2005, ο Ντέιβιντ Γκραν (David Grann), συγγραφέας και μέλος τού περιοδικού «The New Yorker», επισκέφθηκε τη φυλή Kalapalo και ανακάλυψε ότι είχε περάσει μια προφορική ιστορία σχετική με τον Φόσετ, από τους πρώτους λευκούς άνδρες που είχε αντικρίσει ποτέ η φυλή. Η προφορική άποψη, ανέφερε ότι ο Φόσετ και η ομάδα του είχαν μείνει στο χωριό τους και εν συνεχεία αναχώρησαν, με κατεύθυνση προς ανατολάς. Οι Kalapalos προειδοποίησαν τον Φόσετ και τους συντρόφους του, να μην πάνε προς εκείνη την κατεύθυνση—καθότι θα σκοτώνονταν από τους "άγριους Ινδιάνους" που κατείχαν αυτά τα εδάφη—αλλά ότι ο Φόσετ επέμενε να προχωρήσει. Οι Kalapalos έβλεπαν τον καπνό της εξερευνητικής αποστολής κάθε νύκτα και για πέντε ημέρες πριν εξαφανιστούν. Οι Kalapalos ανέφεραν ότι ήταν σίγουροι ότι οι άγριοι Ινδιάνοι τους είχαν σκοτώσει. Το άρθρο αναφέρει επίσης, ότι ένας μνημειώδης πολιτισμός που ονομαζόταν Kuhikugu, ίσως να είχε υπάρξει πλησίον εκεί όπου έψαχνε ο Φόσετ, όπως ανακαλύφθηκε πρόσφατα από τον αρχαιολόγο Michael Heckenberger και άλλους. Τα ευρήματα του Γκραν, αναλύονται περαιτέρω στο βιβλίο του «The Lost City of Z» (2009).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι εξερευνητές Κατηγορία:Εξερευνητές της Αμαζονίας Κατηγορία:Χαμένοι εξερευνητές Κατηγορία:Αγνοούμενα άτομα Κατηγορία:Άτομα από το Τόρκι
Λεφάρ
Το Λεφάρ (γαλλικά: Leffard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αργκαρτόν-ω-Μιν
Το Αργκαρτόν-ω-Μιν (Χάργκαρτεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Βεατρίκη των Έστε, βασίλισσα της Ουγγαρίας
H Βεατρίκη, ιταλ. Beatrice d'Este (1215 - πριν τις 8 Μαΐου 1245) από τον Οίκο των Έστε ήταν κόρη του μαρκήσιου του Έστε και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Αλντομπραντίνο Α΄ μαρκησίου του Έστε (γιου του Άτσο ΣΤ΄ μαρκησίου του Έστε) και της Ελίζας, κόρης του κόμη Αλντομπραντίνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1234 τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Για τον Aνδρέα Β΄ ήταν ο τρίτος γάμος. Η Βεατρίκη είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας
Λεσάρ-ε-λε-Σεν
Το Λεσάρ-ε-λε-Σεν (γαλλικά: Lessard-et-le-Chêne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σενεσαρταί (γαλλικά: Chênessartais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αρμένικο Νεκροταφείο στο Πανγκαλτί
Το Αρμένικο Νεκροταφείο στο Πανγκαλτί (Pangaltı Ermeni Mezarlığı) βρισκόταν στην περιοχή Σισλί, στην Κωνσταντινούπολη, στο μέρος όπου σήμερα είναι Πλατεία Ταξίμ, τα ξενοδοχεία Ντιβάν, Χίλτον και Hyatt Regency και τα κτίρια της τουρκικής τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Θεωρείται ότι ήταν το μεγαλύτερο μη μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Κωνσταντινούπολη.
Το Αρμένικο Νεκροταφείο στο Πανγκαλτί αρχικά ανήκε στο Αρμενικό Νοσοκομείο Σουρπ Αγκόπ (Surp Agop). Δημιουργήθηκε το 1560 ύστερα από σχετικό αίτημα της αρμενικής κοινότητας προς τον Σουλτάνο Σουλειμάν, μετά από το ξέσπασμα μιας επιδημίας. Επεκτάθηκε το 1780 και το 1853 κατασκευάστηκε ένα τείχος γύρω από το νεκροταφείο. Το 1865 όταν ξέσπασε χολέρα η κυβέρνηση απαγόρευσε τις ταφές στο συγκεκριμένο νεκροταφείο και οι νεκροί θάβονταν πλέον σε άλλο νεκροταφείο,  το Αρμενικό Νεκροταφείο στο Σισλί (Şişli Ermeni Mezarlığı). Το Αρμένικο Νεκροταφείο στο Πανγκαλτί καταστράφηκε τη δεκαετία του 30 και το 1939 οι μαρμάρινες ταφόπλακες πουλήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή των σιντριβανιών και των σκαλιών στο Πάρκο Γκεζί. Άλλα κομμάτια από το νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκαν για τη κατασκευή της  Πλατείας Eminönü. Το 2013 στη διάρκεια σκαπτικών εργασιών στην Πλατεία Ταξίμ βρέθηκαν 16 ταφόπλακες από το Αρμενικό νεκροταφείο.
Το 1932 ο Αρμένιος Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη, Mesrob Naroyan, υπέβαλε αγωγή με την οποία ζητούσε να επιστραφεί ο χώρος του νεκροταφείου στο Αρμενικό Πατριαρχείο. Όμως το νεκροταφείο διεκδικούσε και ο δήμος της Κωνσταντινούπολης που υποστήριζε ότι το Αρμενικό Πατριαρχείο δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας του χώρου. Από την πλευρά του το Αρμενικό Πατριαρχείο υποστήριξε ότι αν και δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας χρησιμοποιούσε το χώρο για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια, όπως προέβλεπε η τουρκική νομοθεσία, επομένως έπρεπε να αναγνωριστεί κύριος του χώρου του νεκροταφείου τελικά όμως η απόφαση του δικαστηρίου δεν ήταν ευνοϊκή  για το Αρμενικό Πατριαρχείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεκροταφεία στην Τουρκία
Ινδουστανική γλώσσα
Η ινδουστανική γλώσσα (χίντι: हिन्दुस्तानी, ہندوستانی ), επίσης γνωστή ως Χαμάρι/Άμπνι Μπόλι (η γλώσσα μας) ή Χίντι-Ούρντου, και ιστορικά επίσης γνωστή ως Χιντάβι, Ντεχλάβι, και Ρέχτα,  είναι η γλώσσα σε κοινή χρήση στην βόρεια Ινδία και το Πακιστάν,  και χρησιμοποιείται από συνολικά 329 εκατομμύρια ανθρώπους διεθνώς.
Αποτελεί ινδοάρια γλώσσα και βασίζεται κυρίως στην διάλεκτο Χαριβόλι του Δελχί. Στην γλώσσα υπάρχουν πολλές λέξεις από διάφορες άλλες γλώσσες, όπως Πρακρίτ, περσικά, αραβικά, καθώς και σανσκριτικά (μέσω γλωσσικών δανείων από τις γλώσσες Πρακρίτ και Τατσάμα). Είναι πολυκεντρική γλώσσα, με 2 επίσημες μορφές, τα Σύγχρονα Τυποποιημένα Χίντι και τα Σύγχρονα Τυποποιημένα Ούρντου. Αν και η μεταξύ τους γραμματική είναι σχεδόν η ίδια, διαφέρουν ως προς τις λογοτεχνικές συμβάσεις και στο ακαδημαϊκό και τεχνικό λεξιλόγιο, καθώς τα Ούρντου έχουν επιρροές από τα περσικά και τα αραβικά, ενώ τα Χίντι επιρροές από τα σανσκριτικά. Το επίθετο ινδουστανικά χρησιμοποιείται ακόμα για να υποδηλώσει την κοινή γλώσσα της βόρειας Ινδίας και του Πακιστάν, η οποία είναι η ίδια γλώσσα με τις ταινίες του Μπόλυγουντ, καθώς και διάφορες διάλεκτοι οι οποίες ομιλούνται εκτός της ινδικής υποηπείρου, όπως τα κρεολικά Χίντι του Ανταμάν στα ομώνυμα νησιά, τα Χίντι του Φίτζι στην Ωκεανία, και τα ινδουστανικά της Καραϊβικής σε Τρινιντάντ και Τομπάγκο, Γουϊάνα, και Σουρινάμ.
Ιστορία
Οι παλαιότερες μορφές της γλώσσας ξεκίνησαν από τις μεσο-ινδοάριες καθομιλούμενες γλώσσες στην περιοχή του Γάγγη στην βόρεια Ινδία κατά την περίοδο μεταξύ του 7ου με 13ου αιώνα. Ο Αμίρ Χουσρό Ντεχλαβί, λόγιος του 14ου αιώνα ο οποίος έζησε κατά την περίοδο του σουλτανάτου του Δελχί στην βόρεια Ινδία, χρησιμοποίησε τις μορφές αυτές της γλώσσας στα γραπτά του και ονόμασε συλλογικά την γλώσσα Χιντάβι (γλώσσα των Ινδών).
Η διακυβέρνηση του σουλτανάτου γινόταν από διάφορες τουρκικές και αφγανικές δυναστείες οι οποίες είχαν την βάση τους στο Δελχί, και τις διαδέχτηκε η αυτοκρατορία των Μουγκάλ το 1526. Αν και οι Μουγκάλ ήταν Τιμουρίδες τουρκομογγολικής καταγωγής, είχαν έντονες περσικές επιρροές και χρησιμοποιούσαν την περσική γλώσσα η οποία και έγινε η επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας τους μετά την διακυβέρνηση του Μπαμπούρ.
Κατά τον 18ο αιώνα, όταν η περίοδος των Μουγκάλ έφτανε στο τέλος της με τον διαμελισμό της αυτοκρατορίας και του συστήματος της αριστοκρατίας, εμφανίστηκε η διάλεκτος Χαριβόλι, η οποία ήταν μια από τις καθομιλούμενες στην περιοχή του Δελχί και στις γειτονικές πόλεις, και σταδιακά αντικατέστησε τα περσικά στις περιοχές αυτές ειδικά ως η γλώσσα των λογίων στην βόρεια Ινδία, και σταδιακά έγινε γνωστή ως ινδουστανική γλώσσα. Στην γλώσσα ενσωματώθηκαν πολλές λέξεις περσικής, αραβικής, και τουρκικής προέλευσης, και μέσω των κατακτήσεων των Μουγκάλ στην υπόλοιπη ινδική υποήπειρο η χρήση της εξαπλώθηκε.
Η γραφή της γινόταν με χρήση του περσικού αλφάβητου ή με την χρήση των Ντεβαναγκάρι.
Σύμφωνα με βρετανική μελέτη του 1891 η γλώσσα δεν θεωρούνταν από τους φιλολόγους της εποχής ως ξεχωριστή γλώσσα από τα Χίντι, αλλά ως διάλεκτος της με περσικά στοιχεία, ωστόσο το εύρος χρήσης της και η σημασία της ήταν αντίστοιχα με το ως να ήταν διαφορετική γλώσσα, και μαζί με τα αγγλικά ήταν η επίσημη γλώσσα του βρετανικού Ρατζ, και ομιλούνταν από περίπου 100.000.000 άτομα. Μετά την δημιουργία του Πακιστάν το 1947, οι ονομασίες ινδουστανική, Χίντι και Ούρντου άρχισαν να διαχωρίζονται, παρότι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξακολουθεί να είναι η ίδια γλώσσα, και πλέον η ονομασία Ούρντου χρησιμοποιείται για την γλώσσα στο Πακιστάν και κυρίως τους μουσουλμανικούς ομιλητές, η ονομασία Χίντι για την Ινδία και γενικά ινδικούς πληθυσμούς, ενώ η ονομασία ως ινδουστανική κυρίως για την γλώσσα που χρησιμοποιείται στις ινδικές κινηματογραφικές ταινίες οι οποίες είναι δημοφιλείς και στο Πακιστάν.
Μορφές
Αν και στο επίπεδο προφορικής επικοινωνίας τα Χίντι και τα Ούρντου είναι μορφές της ίδιας γλώσσας, έχουν σημαντικές διαφορές στην γραπτή λόγια και επίσημη χρήση τους, όπου τα Χίντι έχουν ισχυρή επίδραση από τα σανσκριτικά, ενώ τα Ούρντου από τα περσικά και αραβικά. Με εξαίρεση την συνθήκη αυτή, η γραμματική και το βασικό λεξιλόγιο είναι κοινά. Τα Χίντι είναι μια από τις επίσημες γλώσσες της Ινδίας, και η κύρια διαφορά της με τα Ούρντου είναι ότι έχει κυρίως σανσκριτικές επιρροές παρά τις αραβικές και περσικές των Ούρντου. Για την γραφή των Χίντι χρησιμοποιείται το αλφάβητο Ντεβαναγκάρι.
Ως όρος το ινδουστανική πλέον δεν χρησιμοποιείται συχνά στην Ινδία για να υποδηλώσει την κοινή γλώσσα μεταξύ Ινδίας (Χίντι) και Πακιστάν (Ούρντου), αλλά για να υποδηλώσει την ινδική εθνικότητα, καθώς την κλασική ινδική μουσική.
Η Ούρντου είναι η επίσημη γλώσσα του Πακιστάν, ενώ αποτελούν αναγνωρισμένη γλώσσα και εντός της Ινδίας με χρήση στις πολιτείες Τζαμού και Κασμίρ, Δελχί, Ούταρ Πραντές, Μπιχάρ, και Τελανγκάνα όπου υπάρχει σημαντικός αριθμός μουσουλμάνων. Για την γραφή της χρησιμοποιείται το αλφάβητο Ούρντου το οποίο βασίζεται στην καλλιγραφική περσική γραφή (Νασταλίκ) και το αραβικό αλφάβητο. Εκτός από τα επίσημα καθιερωμένα Χίντι και Ούρντου, υπάρχουν διάφορες διάλεκτοι και ποικιλίες που χρησιμοποιούνται στον καθημερινό λόγο, όπως για παράδειγμα στις λαϊκές αγορές και τις υπαίθριες αγορές και παζάρια, ως γλώσσα του εμπορίου κατά μήκος της βόρειας Ινδίας και του Πακιστάν.
Διεθνώς
Πέρα από το ότι αποτελεί την γλώσσα σε κοινή χρήση στην βόρεια Ινδία και το Πακιστάν, η ινδουστανική γλώσσα χρησιμοποιείται επίσης από τους πληθυσμούς που προέρχονται από τις περιοχές αυτές και πλέον είναι ομογενείς σε άλλες περιοχές του κόσμου, όπως τον Καναδά, Ευρώπη και Μέση Ανατολή.
Επίσης τα ινδουστανικά είχαν καθεστώς επίσημης γλώσσας κατά την περίοδο την βρετανικής διακυβέρνησης της Μπούρμα (σύγχρονη Μυανμάρ), και πολλοί ηλικιωμένοι κάτοικοι -κυρίως αγγλικής καταγωγής- εξακολουθούν να γνωρίζουν την γλώσσα, αν και δεν είναι πλέον επίσημη γλώσσα από την δεκαετία του 1960 και έπειτα όταν ξεκίνησε η στρατιωτική δικτατορία εκεί.
Η ινδουστανική γλώσσα χρησιμοποιείται επίσης και στις χώρες της αραβικής χερσονήσου, όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός εργαζομένων με προέλευση από Ινδία και Πακιστάν.
Σύστημα γραφής
Ιστορικά, η ινδουστανική γλώσσα γραφόταν με χρήση της γραφής Καϊθί, Ντεβαναγκάρι, και αλφαβήτων Ούρντου. Τα Καϊθί και Ντεβαναγκάρι είναι 2 από τα βραχμανικά συστήματα γραφής που εμφανίστηκαν απευθείας στην Ινδία, ενώ η γραφή Ούρντου αποτελεί παραλλαγή της περσικής καλλιγραφικής γραφής (Νασταλίκ).
Καθώς η σύγχρονη Χίντι και τα σύγχρονα Ούρντου αποτελούν γλώσσες με κοινή προέλευση την ινδουστανική γλώσσα, και τα συστήματα γραφής τους έχουν την ίδια ονομασία με την γλώσσα, η γλώσσα και το σύστημα γραφής αλληλοορίζονται. Στο Πακιστάν γίνεται χρήση της γραφής Ούρντου, ενώ στην Ινδία της γραφής Χίντι (Ντεβαναγκάρι). Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα Ούρντου (σύγχρονη γλώσσα) μεταγράφονται στα Χίντι (σύστημα γραφής) σε δημοφιλείς εκδόσεις και βιβλία στην Ινδία.
Δείγματα κειμένου
Δείγματα κειμένου του άρθρου 1 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στις αντίστοιχες γραφές:
Χίντι
Μεταγραφή Νασταλίκ (περσικά καλλιγραφικά):
Φωνητική μεταγραφή (στο Διεθνές Αλφάβηστο Σανσκριτικής Μεταγραφής):
Μεταγραφή ΔΦΑ:
Απευθείας μετάφραση (λέξη προς λέξη):
Γραμματική μετάφραση:
Πρωτότυπο στην ελληνική γλώσσα:
Ούρντου
Ρομανισμός αραβικών (ALA-LC):
Μεταγραφή ΔΦΑ:
Απευθείας μετάφραση (λέξη προς λέξη):
Γραμματική μετάφραση:
Πρωτότυπο στην ελληνική γλώσσα:
Κινηματογράφος
Η ινδική κινηματογραφική βιομηχανία, γνωστή και ως Μπόλυγουντ, έχει την βάση της στην Βομβάη, και στις ταινίες χρησιμοποιείται κυρίως η Χίντι Χαριβόλι και Χίντι της Βομβάης, Ούρντου.
Η αντίστοιχη κινηματογραφική βιομηχανία του Πακιστάν, γνωστή ως Λόλλυγουντ, με την ιστορική της βάση στην Λαχόρη, χρησιμοποιεί κυρίως τα Ούρντου καθώς και τις παλαιότερες μορφές της κοινής ινδουστανικής γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Πακιστάν Κατηγορία:Ινδοάριες γλώσσες
Λενζέβρ
Το Λενζέβρ (γαλλικά: Lingèvres) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τσεστομπρόντιτσα (ποταμός)
Ο Τσεστομπρόντιτσα είναι ποταμός στην ανατολική Σερβία, αριστερό παραπόταμο του ποταμού Γκρζα κοντά στο χωριό Ίζβορ. Η κοιλάδα χωρίζει το βουνό Σαμάνιατς από το Κουτσάι, κάνοντας ένα ευρύ πέρασμα από τον Στόλιτσα, η πιο ευνοϊκή σύνδεση ανάμεσα στην Κοιλάδα του Μοράβα και τις λεκάνες των Μαύρου Τίμοκ και Τίμοκ λεκάνες. Μέσα από την κοιλάδα του Τσεστομπρόντιτσα και μέσα από το πέρασμα οδηγεί τον κεντρικό δρόμο που συνδέει το Πομοράβλιε και την κοιλάδα του Τίμοκ. Το μήκος της κοιλάδας (φαράγγι) του Τσεστομπρόντιτσα είναι 5 χλμ. και το βάθος είναι περίπου 250 μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Μεγάλου Μοράβα Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας
Κοινοβούλιο της Νορβηγίας
Το Στούτινγκε (ελληνικά: Μεγάλο τινγκ, νορβηγικά: Stortinget, κυριολεκτικά σημαίνει "το μεγάλο τινγκ") είναι το ανώτατο νομοθετικό σώμα της Νορβηγίας. Συνεδριάζει στο Όσλο. Είναι μονοθάλαμο κοινοβούλιο με 169 μέλη, το οποίο εκλέγεται κάθε τέσσερα έτη με βάση την Αναλογική εκπροσώπηση με κομματική λίστα σε δεκαεννέα πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Της συνέλευσης ηγείται ένα προεδρείο ενός προέδρου και πέντε αντιπροέδρων. Από το 2018 η Τόνε Βίλελμσεν Τρέε είναι πρόεδρος. Τα μέλη κατανέμονται σε δώδεκα μόνιμες επιτροπές, καθώς και σε τέσσερις διαδικαστικές επιτροπές. Σχεδόν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες της Νορβηγίας υπάγονται στην κυβέρνηση, αλλά τρεις διαμεσολαβητές, η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Επίβλεψης Πληροφοριών και το Γραφείο του Γενικού Ελεγκτή υπάγονται άμεσα στο κοινοβούλιο. Διορίζει επίσης την Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ, η οποία είναι υπεύθυνη για το Νόμπελ Ειρήνης.
Ιστορία
Το κοινοβούλιο στην παρούσα μορφή του συστάθηκε πρώτη φορά στο Έιντσβολ το 1814, αν και οι καταβολές του μπορούν να ανιχνευθούν πίσω στο άλτινγκ ή στις κοινές συνελεύσεις μέχρι τον 9ο αιώνα. Τα άλτινγκ ήταν τοπικές συνελεύσεις επιφορτισμένες με την συζήτηση νομικών και πολιτικών ζητημάτων. Αυτά βαθμιαία επισημοποιήθηκαν ώστε τα τινγκ, ή συνελεύσεις, μετατράπηκαν σε περιφερειοποιημένες συσκέψεις και απέκτησαν στήριξη και εξουσία από το στέμμα, σε έκταση ώστε και σε περιστάσεις που ήταν καθοριστικές για την ουσιαστική αλλαγή της ίδιας της μοναρχίας.
Ο αριθμός των εδρών στο Στόρτινγκ ποικίλλει: από το 1882 υπήρχαν 114 έδρες, από το 1903 117, από το 1906 123, από το 1918 126, από το 1921 150, από το 1973 155, από το 1985 157, από το 1989 165 και από το 2005 169 έδρες.
Παραπομπές
Κοινοβουλιο Νορβηγια
Αρπρίς
Το Αρπρίς (Χάρπριχ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Πιέτρο Λόνγκι
O Πιέτρο Λόνγκι (Pietro Longhi, 1701 – 1785) ήταν Ενετός ζωγράφος.
Μαθήτευσε στην Βερόνα και στην Μπολόνια και ζωγράφισε αρχικά έργα με θρησκευτικά θέματα και νωπογραφίες με μυθολογικά. Στα τέλη της δεκαετίας του 1730 άρχισε να ζωγραφίζει μικρούς πίνακες με θέματα της καθημερινής ζωής. Τα έργα του συνέπεσαν ή ακολούθησαν την εγκατάλειψη της ηρωικής και θρησκευτικής θεματολογίας και την στροφή προς την ατομικότητα και τον αστικό τρόπο ζωής του 18ου αιώνα. Σατιρικά μέχρις ενός σημείου τα έργα του –που εισχωρούσαν μέσα στα δωμάτια των συμπολιτών του– γοήτευαν τους Βενετσιάνους και είχαν πολύ μεγάλη επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Λιζόν (Καλβαντός)
Το Λιζόν (γαλλικά: Lison) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιζοναί (γαλλικά: Lisonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πήτερ Μπέκερ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Πήτερ Μπέκερ (ή Πέτερ) μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Έιβον (Μασαχουσέτη)
Το Έιβον είναι κωμόπολη στην πολιτεία Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 4.777 κατοίκους.
Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 11,52 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων, τα 11 τετραγωνικά χιλιόμετρα από αυτά είναι στην ξηρά και 0,52 τετραγωνικά χιλιόμετρα από αυτά (4,16%) είναι στο νερό. Η Έιβον συνορεύει με την πόλη του Μπρόκτον στα νότια, το Στόφτον στα δυτικά, το Ράντολφ στα βορειοανατολικά και το Χόλμπρουκ στα ανατολικά. Η Έιβον είναι 27 χιλιόμετρα νότια της Βοστώνης.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 2000, υπήρχαν 4.443 άτομα, 1.705 νοικοκυριά και 1.220 οικογένειες που κατοικούσαν στην πόλη. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 391.7 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Υπήρχαν 1.740 οικιστικές μονάδες, με μέση πυκνότητα 153.4 μονάδες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η φυλετική σύνθεση της πόλης ήταν 93,45% Λευκοί, 3,74% Αφροαμερικάνοι, 0,27% Ιθαγενείς Αμερικάνοι, 0,92% Ασιάτες, 0,77% από άλλες φυλές και 0,86% από δύο ή περισσότερες φυλές. Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι οποιασδήποτε φυλής ήταν το 1,44% του πληθυσμού.
Αρκούδα του Άτλαντα
Η αρκούδα του Άτλαντα είναι εξαφανισμένο είδος της Καφέ Αρκούδας της οικογένειας των Αρκτίδων.
Κατοικούσε στην οροσειρά του Άτλαντα στη Βόρεια Αφρική και ήταν η μοναδική αρκούδα που είχε επιβιώσει μέχρι την σύγχρονη εποχή στην Αφρική.
Εξαφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρκτίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Έιβον (Μασαχουσέτη)
Δημογραφικά στοιχεία
Η ηλικιακή κατανομή ήταν 22,5% κάτω των 18 ετών, 7,0% από 18 έως 24, 28,8% από 25 έως 44, 24,2% από 45 έως 64 και 17,6% σε ηλικία 65 ετών και άνω. Η διάμεση ηλικία ήταν τα 40 έτη. Για κάθε 100 γυναίκες, υπήρχαν 91,8 άνδρες. Για κάθε 100 γυναίκες ηλικίας 18 ετών και άνω, υπήρχαν 88,0 άνδρες.
Το μεσαίο οικογενειακό εισόδημα ήταν 50.305$ και το μεσαίο οικογενειακό εισόδημα ήταν 60.625$. Τα αρσενικά είχαν μεσαίο εισόδημα 41.582$ έναντι 32.837$ για τις γυναίκες. Το κατά κεφαλήν εισόδημα για την πόλη ήταν 24.410$. Περίπου το 4,3% των οικογενειών και το 6,6% του πληθυσμού ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας, συμπεριλαμβανομένου του 12,5% των ατόμων κάτω των 18 ετών και του 4,2% των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω.
Όλα τα στοιχεία για τον πληθυσμό προέρχονται από εκτιμήσεις και απογραφές του γραφείου απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αγαρηνοί
Αγαρηνοί αποκαλούνταν ιδίως από τον 10ο αιώνα οι Άραβες από τους Βυζαντινούς. Το όνομα προέρχεται από την βιβλική Άγαρ με την οποία ο Αβραάμ γέννησε τον Ισμαήλ. Ο τελευταίος θεωρείται ο γενάρχης των Αράβων, γι'αυτό αποκαλούνται και Ισμαηλίτες. Το όνομα "Αγαρηνοί" εχρησιμοποιείτο από τους Βυζαντινούς με την έννοια του "μουσουλμάνου", ανεξαρτήτως του έθνους στο οποίο ανήκαν. Μερικές φορές, μάλιστα, αυτό το όνομα παρατίθεται μαζί με το εθνώνυμο, π.χ. Άραβες Αγαρηνοί, Πέρσες Αγαρηνοί και Τούρκοι Αγαρηνοί. Ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο Β' έγραψε σύγγραμμα με τον τίτλο "Διάλογοι μετά Πέρσου Αγαρηνού". Η ονομασία Αγαρηνοί απέκτησε αρνητική σημασία λόγω των μεγάλων καταστροφών και αγριοτήτων που διέπραξαν οι Άραβες όταν κατείχαν την Κρήτη, μετά το 823.
Έιβον (Μασαχουσέτη)
Κυβέρνηση
Η Έιβον διοικείται από ένα τριμελές συμβούλιο εκλεκτών, που διορίζουν έναν διαχειριστή της πόλης, για να εκτελεί τις καθημερινές εκτελεστικές λειτουργίες του Διοικητικού Συμβουλίου. Η νομοθεσία θεσπίζεται σε Συνέλευση Ανοιχτής Πόλης.
Αγαρηνοί
Στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το Αγαρηνός έγινε συνώνυμο του Τούρκος και είχε τη μεταφορική έννοια του άπιστου και του αιμοβόρου και εκδήλωνε το μίσος των υποδούλων κατά των κατακτητών. Με αυτή την έννοια η λέξη συναντάται σε εκκλησιαστικά τροπάρια, σε ύβρεις (π.χ. σκύλε Αγαρηνέ) και κατάρες (π.χ. να σε πνίξει το σκοινί τ' Αγαρηνού).
Έιβον (Μασαχουσέτη)
Εκπαίδευση
Η Σχολική Περιοχή Έιβον εξυπηρετεί την Έιβον.
Μεταφορά
Η πόλη εξυπηρετείται από την Αρχή Μεταφορών της Περιοχής Μπρόκτον και την Αρχή Μεταφορών του Κόλπου της Μασαχουσέτης (MBTA), οι οποίες παρέχουν υπηρεσίες δημόσιας συγκοινωνίας προς το Μπρόκτον και τη Βοστώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μασαχουσέτης
Λιζόρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιζοραί (γαλλικά: Lisorais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κιβέρι Βοιωτίας
Το Κιβέρι (και Κυβέρι) είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός του νομού Βοιωτίας. Ήταν χτισμένο σε μία κοιλάδα στις ανατολικές πλαγιές του Ελικώνα, ανάμεσα στα χωριά Κορώνεια και Αγία Τριάδα. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή που διεξήχθη το 1834 είχε πληθυσμό 66 κατοίκους. Ο πληθυσμός διατηρήθηκε στα ίδια περίπου επίπεδα με μικρές αυξομειώσεις μέχρι την δεκαετία του 1940, οπότε ο οικισμός άρχισε να εγκαταλείπεται οριστικά.
Λιτώ
Το Λιτώ (γαλλικά: Litteau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κιβέρι Βοιωτίας
Διοικητικά ανήκε στο διάστημα 1835-1840 στον δήμο Κορώνειας ενώ στο διάστημα 1840-1912 στον δήμο Πέτρας. Στο διάστημα 1912-1915 εντάχθηκε στην νεοσύστατη κοινότητα Αγίας Τριάδας (Στεβενίκου εκείνη την εποχή), και από το 1915 εντάχθηκε στην κοινότητα Κορώνειας (Κουτουμουλά εκείνη την εποχή). Το 1951 ο οικισμός καταργήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Βοιωτίας
Γεννήτρια Κόκροφτ-Γουόλτον
Εισαγωγή
Η Γεννήτρια Κόκροφτ-Γουόλτον ή πολλαπλασιαστής τάσης (Εικ. 1) είναι ένα ηλεκτρικό κύκλωμα το οποίο όταν τροφοδοτείται με χαμηλή εναλλασσόμενη τάση ή συνεχή παλμική τάση, δημιουργεί παράγει στην έξοδό του υψηλή τάση ανάλογα με τον αριθμό των βαθμίδων που απαρτίζεται. εναλλ.=Πολλαπλασιαστής τάσεως δύο βαθμίδων|με-πλαίσιο|1. Γεννήτρια Κόκροφτ-Γουόλτον δύο βαθμίδων Η γεννήτρια αυτή σε τεράστιο μέγεθος κατασκευάστηκε από τη συνεργασία του Βρετανού φυσικού Τζον Ντάγκλας Κόκροφτ (John Douglas Cockcroft) και του Ιρλανδού φυσικού Έρνεστ Τόμας Σάιντον Γουόλτον (Ernest Thomas Sinton Walton), πρωτοπόρων στη διάσπαση του ατόμου και βραβευμένων με Νόμπελ Φυσικής το 1951. Τη γεννήτρια αυτή χρησιμοποίησαν το 1932 για να τροφοδοτήσουν τον επιταχυντή σωματιδίων με τον οποίο πέτυχαν την πρώτη διάσπαση ατόμου. Η Γεννήτρια Κόκροφτ-Γουόλτον είναι απλό κύκλωμα και χρησιμοποιείται σε συσκευές όπου απαιτείται υψηλή τάση όπως οι τηλεοράσεις με καθοδικό σωλήνα, συσκευές ακτινών Χ, φωτοτυπικά κλπ. εναλλ.=Διπλασιαστή τασεως Βίλλαρντ|μικρογραφία|2. Διπλασιαστής τάσεως Villard Η αρχική μορφή του κυκλώματος με μία βαθμίδα επινοήθηκε αρχικά από τον Γάλλο χημικό και φυσικό Paul Ulrich Villard. Προκαλούσε διπλασιασμό της εισερχόμενης τάσης και γι' αυτό ονομάστηκε Διπλασιαστής τάσης Villard (Εικ.2). Το μεγάλο μειονέκτημα αυτού του κυκλώματος είναι ότι ο κυματισμός κορυφής σε κορυφή είναι τεράστιος 2Vpk και δεν μπορεί να εξομαλυνθεί εκτός εάν το κύκλωμα μετατραπεί αποτελεσματικά σε μία από τις πιο εξελιγμένες μορφές. Αυτό είναι το κύκλωμα (με αντίστροφη δίοδο) που χρησιμοποιείται για την παροχή της αρνητικής υψηλής τάσης για το magnetron σε φούρνο μικροκυμάτων.
Παρθένος (αποσαφήνιση)
Η λέξη ή όρος Παρθένος μπορεί να σημαίνει:
Γεννήτρια Κόκροφτ-Γουόλτον
Εισαγωγή
=== Τρόπος λειτουργίας === Η Γεννήτρια Κόκροφτ-Γουόλτον είναι ένας πολλαπλασιαστής τάσης ο οποίος μετατρέπει μια εναλλασσόμενη τάση ή μια παλμική συνεχή τάση σε υψηλή τάση. Αποτελείται από διαδοχικές βαθμίδες.
Το σχήμα 1 δείχνει έναν πολλαπλασιαστή CW δύο βαθμίδων. Κάθε βαθμίδα αποτελείται από δύο πυκνωτές και δύο διόδους. Σε αυτή την περίπτωση η πρώτη βαθμίδα αποτελείται από πυκνωτές C1 και C2, και διόδους D1 και D2.
Η δεύτερη βαθμίδα αποτελείται από C3, C4, D3 και D4. Η είσοδος στο κύκλωμα είναι μια τάση AC που μπορεί να είναι ημιτονοειδής ή με τη μορφή τετραγωνικού κύματος. Η έξοδος μιας τάσης συνεχούς ρεύματος είναι περίπου τέσσερις φορές η τάση εισόδου κορυφής.
Κάθε βαθμίδα αποτελείται από δύο μονάδες. Τη μονάδα διπλασιασμού (C1,D1) και τη μονάδα εξομάλυνσης (C2, D2).μικρογραφία|281x281εσ|4.1. Περιγραφή λειτουργίας της γεννήτριας Cockroft-Walton Η Εικ,4.1 και 4.2 δείχνουν πώς λειτουργεί ο πολλαπλασιαστής. Για τους σκοπούς αυτής της περιγραφής, θα υποθέσουμε ότι η είσοδος είναι ένα τετραγωνικό κύμα με κέντρο μηδέν βολτ και με κορυφή 10 V (Vp=10V). Αυτό σημαίνει ότι στους θετικούς ημικύκλους η τάση εισόδου είναι +10V και στους αρνητικούς ημίκυκλους είναι -10V (Vpp=20V). Θα αγνοήσουμε τις πτώσεις τάσης της διόδου για τους σκοπούς της ανάλυσης. Θα υποθέσουμε επίσης ότι όλοι οι πυκνωτές είναι αποφορτίσμένοι όταν ξεκινάμε, επομένως οι τάσεις στους κόμβους Α έως Ε είναι όλες μηδενικές.
Στο βήμα (i) η τάση εισόδου (κόμβος Α) ταλαντεύεται αρνητικά, φορτίζοντας το C1 στα 10 V μέσω του D1. Η τάση στον κόμβο Β παραμένει μηδέν. Όταν η τάση εισόδου ταλαντεύεται θετικά στο βήμα (ii), ο κόμβος Β αυξάνεται στα 20 V επειδή η τάση στο C1 είναι σε σειρά με την τάση εισόδου. Το D1 έχει αντίστροφη πόλωση, αλλά το D2 μεταφέρει τώρα, φορτίζοντας το C2 και επομένως τον κόμβο C στα 20V.
Εφόσον τα C2 και C4 βρίσκονται σε σειρά μεταξύ της εξόδου και της γείωσης, η συνολική τάση εξόδου (υπό συνθήκες χωρίς φορτίο) είναι Vo = 4Vp.
Στο βήμα (iii) η τάση εισόδου αντιστρέφεται ξανά, επαναφορτίζοντας το C1 μέσω του D1 όπως πριν. Το D2 έχει αντίστροφη πόλωση, αλλά το D3 τώρα άγει, φορτίζοντας το C3 στα 20 V, αφού ο κόμβος Β είναι και πάλι στο μηδέν βολτ. μικρογραφία|289x289εσ|4.2 Περιγραφή λειτουργίας της γεννήτριας Cockroft-Walton Τώρα, όταν η τάση εισόδου είναι θετική στο βήμα (iv), ο κόμβος Β οδηγείται στα 20 V όπως πριν. Αυτή τη φορά, αφού το C3 φορτίζεται στα 20 V, ο κόμβος D αυξάνεται στα 40 V (η είσοδος 10 V συν 10 V στο C1 συν 20 V στο C3). Το D4 πραγματοποιεί τώρα τη φόρτιση C4 στα 20V.
Οι επόμενοι κύκλοι απλώς συνεχίζουν αυτό το μοτίβο. Εάν υπάρχουν περισσότερα στάδια, ο πολλαπλασιασμός συνεχίζεται. Θεωρητικά, κάθε στάδιο προσθέτει άλλα 20 V στην έξοδο με την τελική τάση που δίνεται από την τάση εισόδου κορυφής σε κορυφή επί τον αριθμό των σταδίων.
Το κύκλωμά του μπορεί να επεκταθεί σε οποιοδήποτε αριθμό σταδίων. Η τάση εξόδου χωρίς φορτίο είναι διπλάσια από την τάση αιχμής εισόδου πολλαπλασιαζόμενη επί τον αριθμό των σταδίων N ή ισοδύναμη της τάσης εισόδου κορυφής σε κορυφή (Vpp) επί τον αριθμό των σταδίων.
Κάθε βαθμίδα έχει την ίδια τάση στα άκρα της όταν χρησιμοποιούνται ακριβώς τα ίδια εξαρτημάτων σε όλες τις βαθμίδες. ΌΛοι οι πυκνωτές στα άκρα τους έχουν την ίδια τάση 2Vp εκτός από τον C1 οποίος έχει την τάση Vp. μικρογραφία|415x415εσ|5. Κυματομορφές σε διάφορα σημεία του κυκλώματος Η Εικ.5 δείχνει τις κυματομορφές που θα δούμε σε κάθε κόμβο. Η έξοδος κάθε σταδίου (κόμβοι C και E) είναι μια τάση DC. Οι ενδιάμεσοι κόμβοι (B και D) παρουσιάζουν θετικούς παλμούς ίδιας μορφής με το θετικό κύκλο της τάσης AC εισόδου.
Οι ευθείες γραμμές που παρουσιάζουμε στα σημεία C και E είναι εντελώς θεωρητικές και ισχύουν εάν δεν υπάρχει φορτίο στην έξοδο του κυκλώματος. Παρόλα αυτά στην πράξη η σταθεροποίηση δεν είναι τέλεια και υπάρχει αρκετή διακύμανση στην κυματομορφή εξόδου.
Ένα από τα πλεονεκτήματα αυτού του κυκλώματος είναι ότι οι πυκνωτές και οι δίοδοι σε οποιοδήποτε στάδιο βλέπουν μόνο την τάση Vpp  της εισόδου μεταξύ τους (20V στην περίπτωσή μας), ανεξάρτητα από την τάση εξόδου. Εκτός από τον πρώτο πυκνωτή C1 ο οποίος παραμένει φορτισμένος με το Vp.
Όταν εφαρμοστεί ένα φορτίο στην έξοδο τότε οι πυκνωτές θα αρχίσουν να εκφορτίζονται και να ξανά φορτίζονται, γεγονός το οποίο προκαλεί κυματισμό της τάσης \delta V στην έξοδο.
Αν συμβολίσουμε με q το φορτίο που μεταφέρεται σε κάθε περίοδο (Τ) τότε έχουμε :
Αυτό το φορτίο δεν προέρχεται μόνο από τον τελευταίο πυκνωτή, αλλά μεταφέρεται μέσω της σειράς των πυκνωτών εξομάλυνσης. Εάν δεν μεταφερόταν φορτίο κατά μία περίοδο Τ τότε η διακύμανση p-p θα είναι:
Ο κυματισμός της τάσης είναι ίσος με το άθροισμα των κυματισμών κάθε βαθμίδας τάσης συνεχούς ρεύματος:
μικρογραφία|486x486εσ|6. Κυματομορφή εξόδου με φορτίο Δεδομένου ότι τα συστατικά όλων των βαθμίδων είναι τα ίδια, τελικά λαμβάνουμε μια ηλεκτρική τάση DC ( στην έξοδο της διάταξης)
Επιπλέον, πέρα ​​από τη διακύμανση, η τάση εξόδου συνεχούς ρεύματος υπό φορτίο δεν φτάνει την τάση χωρίς φορτίο. Αυτό συμβαίνει επειδή οι πυκνωτές αποτυγχάνουν να φορτιστούν πλήρως. Η πτώση τάσης σε κάθε στάδιο είναι υπολογίζεται με σύνθετους υπολογισμούς. Τελικά καταλήγουμε σε ένα τύπο ο οποίος υπολογίζει την τάση εξόδου Vout
Η γραφική αναπαράσταση (n/V) της παραπάνω συνάρτησης παρουσιάζει στη αρχή μία αύξηση, φθάνει σε ένα μέγιστο και στη συνέχεια αρχίζει η πτώση. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι δυνατό να αυξήσουμε την τάση επ' αόριστοί αυξάνοντας απλώς τον αριθμό των βαθμίδων. Επίσης οι παρασιτικές επαγωγές των πυκνωτών κοντά στην πηγή τάσης AC προκαλούν επίσης κυματισμό στην τάση εξόδου, ειδικά όταν ο αριθμός των σταδίων γίνεται μεγάλος.
Εάν λύσουμε την παραπάνω συνάρτηση ως προς n βρίσκουμε τον βέλτιστο αριθμό βαθμίδων για να επιτυγχάνουμε την επιθυμητή τάση εξόδου,
μικρογραφία|Γεννήτρια Κόκροφτ-Γουόλτον στο CERC
Εφαρμογές
Στην πράξη, οι γεννήτριες Κόκροφτ-Γουόλτον σπάνια τροφοδοτούνται με πηγή εναλλασσόμενης τάσης σε βιομηχανική συχνότητα. Γενικά προτιμώνται συχνότητες που κυμαίνονται από 1 έως 10 kHz. Το ονομαστικό ρεύμα είναι μεταξύ 10 uA και 100 mA. Οι γεννήτριες υψηλής τάσης, με πολλά στάδια μπορούν στην πράξη να χρησιμοποιηθούν μόνο εάν το ρεύμα εξόδου είναι χαμηλό, προκειμένου να περιοριστούν οι κυματισμοί.
Οι διατάξεις Κόκροφτ-Γουόλτον χρησιμοποιούνται όταν πρέπει να παραχθεί υψηλή τάση DC με μικρό ρεύμα. Για παράδειγμα, στην περίπτωση διηλεκτρικών δοκιμών ηλεκτρικού εξοπλισμού. Χρησιμοποιούνται επίσης στην πειραματική φυσική, για παράδειγμα για την τροφοδοσία συσκευών λέιζερ, παραγωγή ακτίνιων Χ, αντλιών ιόντων, ηλεκτροστατικών συστημάτων και επιταχυντών σωματιδίων. Χρησιμοποιούνται επίσης σε πιο καθημερινές εφαρμογές: σε ορισμένα φωτοτυπικά μηχανήματα, σε ιονιστές αέρα, στον οπίσθιο φωτισμό οθονών LCD, παλμογράφους και τηλεοράσεις με καθοδικούς σωλήνες.
Πρακτικό παράδειγμα
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Πειραματική διάταξη 4ων βαθμίδων Μια πειραματική γεννήτρια μπορεί εύκολα να πραγματοποιηθεί με υλικά του εμπορίου. Στη φωτογραφία φαίνεται μία γεννήτρια τεσσάρων βαθμίδων αποτελούμενη από διόδους 1N4007 και πυκνωτές 100nF (προτιμώνται κεραμικοί πυκνωτές). Προσθέτουμε και μια ασφάλεια 100mA για προστασία κατά του βραχυκυκλώματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτρικά κυκλώματα
Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Λετονίας
Ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Λετονίας ( Nacionālais botāniskais dārzs   ) είναι ένας βοτανικός κήπος στο Salaspils της Λετονίας. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους βοτανικούς κήπους στις Βαλτικές Χώρες.
Ιστορία
Ο παρών θεσμός ιδρύθηκε το 1956, αλλά εντοπίζει την ιστορία του πίσω στο 1836, όταν ο Σρίσταντ Βίλχελμ Σχοχ ίδρυσε ένα εμπορικό φυτώριο, το οποίο αργότερα μετακόμισε στο Salaspils. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ο μεγαλύτερος βρεφονηπιακός σταθμός στις βαλτικές χώρες. Το 1944 μετατράπηκε σε κρατικό πειραματικό κήπο και το 1956 έγινε ο βοτανικός κήπος της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών. Από την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λετονίας το 1992, φερει το ονομα ως Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Λετονίας.
Περιγραφή
Ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Λετονίας επιτελει τα ακόλουθα κύρια καθήκοντα: "έρευνες στη βοτανική και διακοσμητική κηπουρική, φυτικές συλλογές, εισαγωγή φυτών, έρευνες στη γενετική και αναπαραγωγή και ενημέρωση και διάδοση των αποτελεσμάτων των ερευνών". Είναι ο μεγαλύτερος βοτανικός κήπος από τις βαλτικές χώρες και καλύπτει έκταση 130 ha. Περιέχει περισσότερα από 14.000 φυτά τυπου ταξα, τα οποία περιλαμβάνουν περισσότερα από 5.000 δέντρα και περίπου 1400 φυτά θερμοκηπίου. Εκτός από τον επιστημονικό του σκοπό, ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος είναι επίσης ένα δημοφιλές πάρκο για χρήση αναψυχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοτανικοί κήποι
Ματούμπι (φυλή)
Η Ματούμπι (σουαχ.: ενικ.: Matumbi / πληθ.: Ουαματούμπι: Wamatumbi), είναι μία Μπαντού εθνογλωσσική φυλή στην Περιοχή Κίλουα (Kilwa District), στην Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region) στη νότιο Τανζανία, η οποία ομιλεί τη γλώσσα Ματούμπι (Matumbi). Είναι επίσης και οι αυτόχθονες κάτοικοι της Νήσου Σόνγκο Σόνγκο (Songo Songo Island) του αρχιπελάγους. Ο τόπος καταγωγής των είναι επίσης νότια του δέλτα του Ποταμού Ρουφίτζι (Rufiji River) στα νότια της Περιφέρειας Πουάνι (Pwani Region) στην Περιοχή Ρουφίτζι (Rufiji District).
Γλωσσολογικά
Ο κορμός του ονόματος είναι «Matumbi» που θα μπορούσε να επεκταθεί με τα μορφολογικά προθέματα «Wa» (για την εθνικότητα), «Ki» (για τη γλώσσα ), «U» (για τη χώρα) και «M» (για το μεμονωμένο μέλος).
Παράδειγμα: Ένας Mmatumbi προέρχεται από το Umatumbi, μιλάει Kimatumbi και ανήκει στους Wamatumbi.
Κουλτούρα
Οι Ουαματούμπι (Wamatumbi) είναι κυρίως αγρότες και εκείνοι που κατοικούν στις ακτές και τα νησιά Σόνγκο Σόνγκο είναι αλιείς. Οι καλλιέργειες που καλλιεργούνται από τους Ουαματούμπι (Wamatumbi), περιλαμβάνουν ρύζι και κοκοφοίνικες. Για κτηνοτροφία μεγαλώνουν κατσίκια και πουλερικά.
Όπως πολλές ομάδες στον κόσμο, η Ματούμπι (Matumbi) είναι κοινωνία κατ' αρρενογονία (patrilineal). Οι Ουαματούμπι (Wamatumbi) είναι ως επί το πλείστον, υποστηρικτές του Ισλάμ.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Αρμπέργκ
Το Αρμπέργκ (Χάαρμπεργκ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Πέτερ Μπέκερ (ζωγράφος, 19ος αιώνας)
Βιογραφία
Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και μεγάλωσε στην παλαιά πόλη της Φραγκφούρτης. Μετά από προτροπή του πατέρα του ξεκίνησε να σπουδάζει οικονομικά, αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να γίνει ζωγράφος. Παρότι αρχικά η αίτηση του στη σχολή ζωγραφικής της πόλης (Städelschule) απορρίφτηκε, ξαναέκανε αίτηση το 1844 και έγινε δεκτός, και παρακολουθούσε μαθήματα εκεί παρέμεινε έως το 1851. Το 1860 ασπάστηκε τον ρωμαιοκαθολικισμό, και κατόπιν ξεκίνησε ταξίδια ανά τη Γερμανία, δημιουργώντας πλήθος αναπαραστάσεων των τοπίων που συναντούσε.
Ένα από τα κύρια έργα του είναι η συλλογή 26 λιθογραφιών που εξέδωσε το 1874 με αναπαραστάσεις της παλαιάς πόλης της Φρανκφούρτης. Άλλα έργα του ήταν η ελαιογραφία με τίτλο Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους -σε συνεργασία με τον Έντουαρντ φον Στάινλε- το 1864, καθώς και ο σχεδιασμός των ψηφιδωτών παραθύρων για τον καθεδρικό ναό της Φρανκφούρτης το 1873.
Πέθανε σε ηλικία 75 ετών κατά τη διάρκεια περιπάτου στο Ζόoστ, και θάφτηκε στο νεκροταφείο της Φρανκφούρτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Λιθογράφοι
Λε Λοζ-Σωλς
Το Λε Λοζ-Σωλς (γαλλικά: Les Loges-Saulces) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λοζ-Σωλσαί (γαλλικά: Loges-Saulcais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Λε Λοζ (Καλβαντός)
Το Λε Λοζ (γαλλικά: Les Loges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λοζιέν (γαλλικά: Logiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αρτσβιλέρ
Το Αρτσβιλέρ (Χαρτσβάιλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Α.Ε. Χαλανδρίου
Ιστορικά στοιχεία
Στα χρόνια της κατοχής ο Πανχαλανδριωτικός και η Ολυμπιάδα ενοποιήθηκαν δημιουργώντας την «Αθλητική Ένωση Χαλανδρίου». Μεταπολεμικά εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, όπου αγωνίστηκε ως τη σεζόν 1949-50. Τη χρονιά αυτή ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον Α.Ο. Αιγάλεω αλλά ηττήθηκε 2-0 στον αγώνα κατάταξης και έχασε την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΑ. Όμως, εντάχθηκε στη νεοϊδρυθείσα Α2 κατηγορία τη σεζόν 1950-51, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι και τη σεζόν 1955-56. Τα χρόνια αυτά στην ομάδα έπαιξαν μεταξύ άλλων οι: Καλφαμανώλης, Παπαδομαρκάκης, Θανασάς, Κατζούρης, Κοζαδίνος, Κακλής, Ματσαγκάνης, Μπούμης, Βλαβιανός, Σιδέρης, Σκορδάς, Κασάπογλου, Τσουκαντάς, Τσαλίκης, Σαρρής, Κωνσταντακόπουλος, Αλέφαντος, Τζαρέλλας.
Τη σεζόν 1956-57 η ΑΕΧ τερμάτισε 2η στη Β1 και ανέβηκε ξανά στην Α2, αφού επικράτησε στους αγώνες διαβάθμισης επί της Ελευθερούπολης με 3-3, 2-0. Με την αναδιάρθρωση των κατηγοριών που έγινε το 1960-61 κατάφερε να ανεβεί στην Α1 κατηγορία και την επόμενη σεζόν, 1961-62 για πρώτη φορά στην ιστορία της, ανέβηκε στην Α΄ ΕΠΣΑ, όπου δεν κατάφερε να κρατηθεί. Τη σεζόν 1963-64 αναδείχθηκε δευτεραθλήτρια στην Α1 και προβιβάστηκε εκ νέου στην Α΄ κατηγορία. Την αμέσως επόμενη χρονιά, 1964-65, κατέκτησε τον τίτλο της ΕΠΣΑ και ταυτόχρονα, την ιστορική άνοδο στη Β΄ Εθνική, στην οποία σημείωσε αξιόλογες παρουσίες.
Στην πρώτη της παρουσία στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας τη σεζόν 1965-66, τερμάτισε στην 7η θέση με 63 βαθμούς, μπροστά από την Παναχαϊκή και πολύ κοντά στους 67 β. του 3ου Παναιτωλικού. Την επόμενη σεζόν, 1966-67, δεν έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά κινήθηκε στις μεσαίες θέσεις της βαθμολογίας και τερμάτισε εν τέλει στη 12η θέση με 64 βαθμούς, πίσω από τον Λεβαδειακό. Όμως, η επικράτηση της χούντας της 21ης Απριλίου επέφερε υποχρεωτικές αλλαγές στα πρωταθλήματα. Στη Β΄ Εθνική μείωσε τους ομίλους από τρεις σε δύο και επέβαλε συγχωνεύσεις και εκτεταμένους υποβιβασμούς, ενώ κατάργησε επίσης τη Γ΄ Εθνική. Ανάμεσα στα θύματα των αλλαγών αυτών ήταν και η Α.Ε.Χ., η οποία υποβιβάστηκε απευθείας στην επόμενη κατηγορία, την Α΄ Αθηνών.
Ακολούθησε μια δεκαετία παρακμής, που περιλάμβανε υποβιβασμούς στη Β΄ (1970 ως 1975) και στη Γ΄ ΕΠΣΑ (1975 ως 1977). Στη συνέχεια ξεκίνησε μια ανοδική πορεία, που το 1983 οδήγησε την ομάδα στην άνοδο στη Δ΄ Εθνική και στην κατάκτηση του Κυπέλλου της ΕΠΣΑ, επικρατώντας στον τελικό του Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου. Στη Δ΄ Εθνική παρέμεινε τρεις σεζόν και από το 1986 μετέχει στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ. Δυο ακόμα αναλαμπές της ομάδας σημειώθηκαν το 1990 και το 2000, όπου υπήρξε φιναλίστ του κυπέλλου ΕΠΣΑ. Το 2016 αναδείχθηκε κυπελλούχος ΕΠΣΑ, επικρατώντας του Ηλυσιακού με 3-0 στον τελικό που διεξήχθη στο γήπεδο Γ. Καμάρας στη Ριζούπολη.
Ποδοσφαιριστές
Η Αθλητική Ένωση Χαλανδρίου έχει αναδείξει ορισμένους γνωστούς ποδοσφαιριστές που στη συνέχεια αγωνίστηκαν σε συλλόγους Α΄ Εθνικής:
Προπονητές
Μεταξύ των προπονητών που έχουν εργαστεί στην Α.Ε. Χαλανδρίου υπήρξαν και οι παλιοί άσσοι: Γιώργος Νταϊσπάγγος της ΑΕΚ και Αντώνης Μηγιάκης του Παναθηναϊκού.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Η Αθλητική Ένωση Χαλανδρίου διέθετε και τμήμα μπάσκετ που αγωνιζόταν επίσημα στις διοργανώσεις της Ε.Σ.Κ. Αττικής. Τον Απρίλιο του 1988 το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου συγχωνεύτηκε με εκείνο του Ατρόμητου Αστέρα Χαλανδρίου και δημιούργησαν τον Αθλητικό Όμιλο Καλαθοσφαίρισης «Χαλάνδρι», σε σύντμηση «Α.Ο.Κ. Χαλάνδρι». Έκτοτε το τμήμα μπάσκετ της Αθλητικής Ένωσης Χαλανδρίου έπαψε να υφίσταται.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1934 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Χαλάνδρι Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιωάννης Δημουλίτσας
Ο '''Ιωάννης Κ. Δημουλίτσας ή Πατατούκος''' (- 1823) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από την Πάργα. Θεωρείται ως ο κατασκευαστής των πρώτων πυρπολικών πλοίων που χρησιμοποίησαν οι επαναστάτες.
Βιογραφία
Ο Δημουλίτσας ή Πατατούκος όπως έμεινε γνωστός, καταγόταν από την Πάργα της Ηπείρου και σε μικρή ηλικία κατέφυγε στην Κέρκυρα ενώ έπειτα εγκαταστάθηκε στα Ψαρά καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, απέδρασε από πλοίο συντοπιτών του που τον κακομεταχειρίζονταν, βρίσκοντας καταφύγιο σε πλοίο του Ψαριανού καπετάνιου Κοτζιά. Συνεχίζοντας το ναυτικό επάγγελμα, ταξίδευσε σε διάφορα μέρη, ανάμεσα στα οποία και στην Τουλώνη της Γαλλίας. Εκεί, εργάστηκε για ένα διάστημα στον τοπικό ναύσταθμο και παράλληλα διδάχτηκε από Γάλλο μηχανικό την τέχνη της κατασκευής πυρπολικών πλοίων.
Με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, προχώρησε στην κατασκευή ενός τέτοιου πυρπολικού το οποίο, οδηγούμενο από τον Δημήτριο Παπανικολή, προκάλεσε την πυρπόληση ενός οθωμανικού δίκροτου πλοίου κατά την ναυμαχία της Ερεσού τον Μάιο του 1821. Μετά από αυτή την επιτυχία, ο Δημουλίτσας συνέχισε την κατασκευή πυρπολικών, ενώ ο συγκεκριμένος τύπος σκαφών χρησιμοποιήθηκε με ελάχιστες παραλλάξεις καθ' όλη τη διάρκεια της επανάστασης.
Ο Δημουλίτσας απεβίωσε στα Ψαρά τον Μάρτιο του 1823 από λοιμική νόσο. Η κηδεία του που ακολούθησε ήταν πάνδημη, ενώ στην οικογένειά του χορηγήθηκε σύνταξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ
O Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ ήταν Ισπανός αναρχικός επαναστάτης με μεγάλη φήμη στο αναρχικό κίνημα. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας την περίοδο της αρχικής φάσης του Ισπανικού Εμφυλίου.