cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηπατονεφρικό σύνδρομο
Διάγνωση
Πολλές νεφρικές παθήσεις σχετίζονται με ηπατική νόσο και πρέπει να αποκλειστούν, προτού διαγνωστεί το ηπατονεφρικό σύνδρομο. Όπως και στους ασθενείς με ΗΝΣ, στους ασθενείς με προ-νεφρική νεφρική ανεπάρκεια, η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας δεν είναι αποτέλεσμα άμεσης βλάβης στον νεφρό, αλλά ελαττωμένης αιματικής ροής προς αυτόν. Επιπλέον, όπως και στο ΗΝΣ, έτσι και στην προ-νεφρική νεφρική ανεπάρκεια παρατηρείται ελαττωμένη συγκέντρωση νατρίου στα ούρα. Σε αντίθεση όμως με το ΗΝΣ, ασθενείς με προ-νεφρική νεφρική ανεπάρκεια συνήθως ανταποκρίνονται στην ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, με αποτέλεσμα ελάττωση της κρεατινίνης ορού και αυξημένη απέκκριση νατρίου στα ούρα. Η Οξεία Σωληναριακή Νέκρωση (ΟΣΝ) χαρακτηρίζεται από βλάβη στα νεφρικά σωληνάρια και μπορεί να εκδηλωθεί ως επιπλοκή σε ασθενείς με κίρρωση, σαν αποτέλεσμα της έκθεσης σε τοξικά φάρμακα ή της υπότασης. Λόγω της σωληναριακής βλάβης στην ΟΣΝ, οι νεφροί αδυνατούν να επαναρροφήσουν ικανοποιητικά το νάτριο από τα ούρα. Έτσι, η ΟΣΝ μπορεί να διακριθεί από το ΗΝΣ μέσω εργαστηριακών εξετάσεων, αφού οι ασθενείς με ΟΣΝ θα έχουν υψηλότερες συγκεντρώσεις νατρίου στα ούρα σε σχέση με εκείνους με ΗΝΣ, αν και αυτό δεν είναι βέβαιο στους κιρρωτικούς ασθενείς. Επιπλέον, σε ασθενείς με ΟΣΝ μπορεί να βρεθούν κύλινδροι υαλίνης ή ρυπαροί καφέ κύλινδροι στη μικροσκόπηση ούρων, ενώ στο ΗΝΣ όπου ο νεφρός δεν έχει βλαφθεί άμεσα, κύλινδροι δεν υπάρχουν. Ιογενείς λοιμώξεις του ήπατος, όπως η ηπατίτιδα Β και η ηπατίτιδα C, μπορεί επίσης να εμπλέξουν τους νεφρούς, καθώς μπορεί να συνοδεύονται από σπειραματονεφρίτιδα. Άλλα αίτια νεφρικής ανεπάρκειας σε ασθενείς με ηπατική νόσο είναι η τοξικότητα φαρμάκων (χαρακτηριστικά, του αντιβιοτικού γενταμυκίνη) ή η νεφροπάθεια από σκιαγραφικό, που προκαλείται από την ενδοφλέβια χορήγηση σκιαγραφικού παράγοντα για τον σκοπό απεικονιστικών εξετάσεων.
Παθοφυσιολογία
Η νεφρική ανεπάρκεια στο ΗΝΣ θεωρείται ότι προκαλείται από ανωμαλίες στον τόνο των αιμοφόρων αγγείων των νεφρών. Σύμφωνα με την επικρατέστερη σήμερα υπόθεση (θεωρία της αρτηριδιοδιαστολής) τα νεφρικά αγγεία συσπώνται λόγω της διαστολής των αρτηριδίων στην περιοχή της σπλαγχνικής κυκλοφορίας (τροφοδοτεί τον εντερικό σωλήνα), η οποία μεσολαβείται από παράγοντες που απελευθερώνονται στα πλαίσια της ηπατικής ανεπάρκειας. Τα οξείδια του αζώτου, οι προσταγλαδίνες  και άλλοι αγγειοδραστικοί παράγοντες έχουν προέχουσα θέση στην σπλαγχνική αγγειοδιαστολή στην κίρρωση ήπατος Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι η ελάττωση του δραστικού όγκου της αρτηριακής κυκλοφορίας, η οποία ανιχνεύεται από την παρασπειραματική συσκευή, οδηγώντας στην έκκριση ρενίνης και στην ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης, με αποτέλεσμα την αγγειοσύσπαση της συστηματικής και ιδιαίτερα της νεφρικής κυκλοφορίας.
Παρ’όλα αυτά, αυτός ο αντιρροπιστικός μηχανισμός δεν επαρκεί έτσι ώστε να αντιδράσει ο οργανισμός στους μεσολαβητές της αγγειοδιαστολής που δρούν στην σπλαχνική κυκλοφορία, οδηγώντας σε επίμονη υποάρδευση των νεφρών, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την νεφρική αγγειοσύσπαση και καταλήγοντας σε νεφρική ανεπάρκεια..
Μελέτες σχετικά με την ποσοτική έκφραση αυτής της υπόθεσης έχουν δείξει μια εξ’ ολοκλήρου μείωση των περιφερικών συστηματικών αντιστάσεων στο ΗΝΣ, άλλα το μετρούμενο κλάσμα καρδιακής παροχής στην μηριαία και νεφρική αρτηρία ήταν αυξημένο και μειωμένο αντίστοιχα, γεγονός που υποδηλώνει την εμπλοκή της σπλαγχνικής αγγειοδιαστολής στην νεφρική ανεπάρκεια. Πολλές αγγειοδραστικές ουσίες πιστεύεται ότι διαμεσολαβούν στις συστηματικές αιμοδυναμικές αλλαγές συμπεριλαμβανομένων  του κολπικού νατριουρητικού πεπτιδίου,  της προστακυκλίνης, της θρομβοξάνης Α2 και της ενδοτοξίνης. Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι η φαρμακευτική παρέμβαση για την ελάττωση της σπλαγχνικής αγγειοδιαστολής( με φαρμακευτικά σκευάσματα  όπως η ορνιπρεσίνη,  τερλιπρεσίνη και η οκρεοτίδη) βελτιώνει  τον ρυθμό σπειραματικής διήθησης (ποσοτικό μέτρο της νεφρικής λειτουργίας) σε ασθενείς με ΗΝΣ, υποδεικνύοντας ακόμα περισσότερο τον σημαντικό ρόλο που έχει η σπλαγχνική αγγειοδιαστολή στην παθογένεση του συνδρόμου αυτού.
Σε αυτήν την θεωρία εμπλέκεται η ενεργοποίηση του συστήματος της ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την νεφρική κατακράτηση νατρίου μέσω  της δράσης της αλδοστερόνης στους υποδοχείς αλατοκορτικοειδών στο άπω εσπειραμένο σωληνάριο. Αυτό το γεγονός, επίσης, θεωρείται  παθογενετικός μηχανισμός   για την ανάπτυξη ασκίτη σε ηπατική κίρρωση. Η εξέλιξη του ασκίτη σε ΗΝΣ πιστεύεται ότι εντάσσεται σε ένα πλαίσιο διαταραχών όπου η σπλαχνική αγγειοδιαστολή αντιστέκεται στην θεραπεία με διουρητικά του ασκίτη ( συχνότερα εμφανιζόμενος στο ΗΝΣ τύπου 2) και η εκδήλωση της νεφρικής αγγειοσύσπασης οδηγεί έτσι στο ΗΝΣ.
Πρόληψη
Η θνητότητα του ΗΝΣ είναι πολύ υψηλή. Συνεπώς, αυτό καθιστά αναγκαία την αναγνώριση ασθενών υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση του ΗΝΣ και των εκλυτικών παραγόντων για την εμφάνιση του. Οι λοιμώξεις, ειδικά η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, και η αιμορραγία από το γαστρεντερικό σύστημα είναι συνήθεις επιπλοκές της ηπατικής κίρρωσης και εκλυτικοί παράγοντες για το ΗΝΣ, γι’αυτό χρειάζεται να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην πρώιμη αναγνώριση και στην θεραπεία των κιρρωτικών ασθενών με αυτές τις επιπλοκές με σκοπό την αποφυγή εκδήλωσης του ΗΝΣ. Εκλυτικός παράγοντας αποτελεί και η θεραπεία για τον ασκίτη, που μπορεί να προληφθεί εύκολα όπως η αποφυγή υπερβολικής χρήσης διουρητικών. Επιπρόσθετα, πολλά φάρμακα χρησιμοποιούνται ως θεραπεία για τις επιπλοκές της κίρρωσης, όπως τα αντιβιοτικά, ή για άλλες καταστάσεις άλλα μπορεί να προκαλέσουν νεφρική ανεπάρκεια και έτσι να εξελιχθεί μια κίρρωση σε ΗΝΣ. Επίσης, παρακέντηση μεγάλης ποσότητας ασκιτικού υγρού- είναι η παροχέτευση ασκιτικού υγρού από την περιτοναϊκή κοιλότητα μέσω λεπτής βελόνης ή καθετήρα προς ανακούφιση του ασθενούς-μπορεί  να επισπεύσει την εκδήλωση ΗΝΣ μέσω αιμοδυναμικών αλλαγών, οπότε πρέπει να αποφεύγεται σε άτομα υψηλού κινδύνου. Έπειτα από μία μεγάλου βαθμού παρακέντηση ασκιτικού υγρού, η χορήγηση αλβουμίνης είναι ικανή να αποτρέψει τις διαταραχές της κυκλοφορίας  και να συνεπώς το ΗΝΣ. ΑντΙθέτως, σε ασθενείς με ασκίτη υπό τάση, πιστεύεται ότι η απομάκρυνση ασκιτικού υγρού βελτιώνει την νεφρική λειτουργία, μειώνοντας την πίεση των νεφρικών φλεβών..
Ασθενείς ιδιαίτερα υψηλού κινδύνου θεωρούνται  τα άτομα με ασκίτη, επιπλεγμένο με αυτόματη λοίμωξη όπως η αυτόματη βακτηριακή περιοτονίτιδα. Πάνω σε τέτοιους ασθενείς μια τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή έδειξε ότι η χορήγηση αλβουμίνης ενδοφλεβίως την πρώτη μέρα της εισαγωγής και την τρίτη μέρα της νοσηλείας  μείωσε ταυτόχρονα τον ρυθμό της εγκατάστασης της νεφρικής ανεπάρκειας και την θνητότητα.
Μεταμόσχευση
Θεραπεία εκλογής για το ΗΝΣ είναι η μεταμόσχευση ήπατος ενώ όλες οι υπόλοιπες προτεινόμενες θεραπείες προετοιμάζουν τον ασθενή για μεταμόσχευση. Πέρα του ότι η μεταμόσχευση ήπατος είναι η καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση του ΗΝΣ, η θνητότητα των ασθενών μέσα σε έναν μήνα μετά τη μεταμόσχευση έχει φθάσει μέχρι το  25%. Άτομα με ΗΝΣ και μεγάλου βαθμού ηπατικής δυσλειτουργίας ( πάνω από 36 μονάδες στην κλίμακα MELD) βρίσκονται σε μέγιστο κίνδυνο πρώιμου θανάτου  μετά από μεταμόσχευση. Σε πολλές μελέτες παρατηρείται μια περαιτέρω επιδείνωση νεφρικής λειτουργίας μετά από μεταμόσχευση σε ασθενείς με ΗΝΣ. Παρ’ όλα αυτά, αυτό το αποτέλεσμα που παρατηρήθηκε  αποδόθηκε στη χρήση  νεφροτοξικών φαρμάκων ειδικά των ανοσοκατασταλτικών σκευασμάτων όπως το tacrolimus  και η κυκλοσπορίνη. Μακροπρόθεσμα, άτομα με ΗΝΣ παγκοσμίως, που μεταμοσχεύθηκαν, αποκαταστάθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου η νεφρική τους λειτουργία και μελέτες δείχνουν πως το ποσοστό τριετούς επιβίωσης  ήταν όμοιο με αυτό των ασθενών που μεταμοσχεύθηκαν για άλλη αιτία.
Εν αναμονή εύρεσης ηπατικού μοσχεύματος ( η οποία μπορεί να καθυστερήσει λόγω νοσοκομειακών αιτιών), έχουν βρεθεί πολλές λύσεις ευεργετικές για την νεφρική λειτουργία. Αυτές περιλαμβάνουν την χρήση ενδοφλέβιας αλβουμίνης, σκευάσματα με ανάλογα βαζοπρεσίνης με αγγειοσυσπαστική δράση, ακτινολογικά καθοδηγούμενες αναστομώσεις για μείωση της πυλαίας πίεσης, αιμοκάθαρση νεφρών και αιμοκάθαρση ήπατος μέσω ενός συστήματος απομάκρυνσης τοξικών προιόντων συνδεδεμένων με πρωτείνη (MARS-molecular adsorbents recirculation system).
Φαρμακευτική αγωγή
Πολλές μελέτες έχουν καταλήξει στην βελτίωση της νεφρικής λειτουργίας σε ασθενείς με ΗΝΣ, με αύξηση του όγκου πλάσματος μέσω ενδοφλέβιας χορήγησης αλβουμίνης. Η ποσότητα της χορηγηθείσας αλβουμίνης ποικίλει. Ένα δοσολογικό σχήμα περιλαμβάνει 1 γρ. αλβουμίνης ανά κιλό βάρος σώματος ενδοφλεβίως την πρώτη μέρα, ακολουθώντας έπειτα χορήγηση 20-40 γρ. καθημερινά. Έρευνες έχουν δείξει ειδικότερα ότι η χορήγηση μόνο αλβουμίνης  είναι λιγότερο αποτελεσματική σε σχέση με αλβουμίνη χορηγούμενη και με άλλα φάρμακα. Οι περισσότερες μελέτες αξιολόγησης θεραπειών προ μεταμόσχευσης περιλαμβάνουν την αλβουμίνη σε συνδυασμό και με άλλη φαρμακευτική ή επεμβατική θεραπεία.
Η μιδοδρίνη είναι ένας Α- αγωνιστής και η οκρεοτίδη είναι ανάλογο της σωματοστατίνης, ορμόνη η οποία συμμετέχει στην ρύθμιση του τόνου των αγγείων του γαστρεντερικού σωλήνα. Το πρώτο έχει αγγειοσυσπαστική δράση ενώ το δεύτερο φάρμακο εμποδίζει την σπλαγχνική αγγειοδιαστολή. Παρ’όλα αυτά αμφισβητείται η χρησιμότητα τους όταν χορηγούνται μεμονωμένα για την θεραπεία του  ΗΝΣ. Μια μελέτη σε 13 ασθενείς με ΗΝΣ έδειξε σημαντική βελτίωση της νεφρικής λειτουργίας στα άτομα που τους χορηγήθηκαν και τα δυο μαζί (μιδοδρίνη δια στόματος, οκρεοτίδη υποδόρια, με δόσεις ρυθμισμένες ανάλογα με την αρτηριακή πίεση), εκ των οποίων 3 ασθενείς έλαβαν εξιτήριο. Μια άλλη μη τυχαιοποιημένη μελέτη παρατήρησης ατόμων με ΗΝΣ έδειξε ότι το συνδυαστικό σχήμα μιδοδρίνης δια στόματος και οκρεοτίδης υποδορίως αύξησε την επιβίωση κατά 30 μέρες.
Το ανάλογο της βαζοπρεσίνης, η ορνιπρεσίνη, βρέθηκε αποτελεσματική για την βελτίωση της νεφρικής λειτουργίας σε πολλές μελέτες άλλα η χρήση της έχει περιοριστεί λόγω πρόκλησης σοβαρών επιπλοκών όπως ισχαιμία οργάνων. Η τερλιπρεσίνη, και αυτή ανάλογο της βαζοπρεσίνης, βρέθηκε σε μια μεγάλη μελέτη να βελτιώνει την νεφρική λειτουργία σε ασθενείς με ΗΝΣ με μικρότερη επίπτωση ισχαιμικής επιπλοκής άλλα δεν είναι διαθέσιμη ακόμα στις ΗΠΑ. Σημαντικό χαρακτηριστικό όλων αυτών των θεραπειών είναι η ετερογένεια των πληθυσμών που παρατηρήθηκαν και η χρήση της νεφρικής λειτουργίας ως μέτρο αποτελέσματος και όχι ως μέτρο θνητότητας.
Άλλοι παράγοντες που παρατηρήθηκαν για την θεραπεία του συνδρόμου περιλαμβάνουν την πεντοξυφυλλίνη,  την ακετυλοκυστεΐνη  και τη μισοπροστόλη. Η τεκμηρίωση της αποτελεσματικότητας αυτών των φαρμάκων προέρχεται από  μελέτες μεμονωμένων περιπτώσεων ή όσο αφορά την πεντοξυφυλλίνη προέρχεται από μια υποομάδα ασθενών που θεραπεύτηκαν για αλκοολική ηπατίτιδα.
Επεμβατικές θεραπείες
Η διασφαγιτιδική ενδοηπατική πυλαιοσυστηματική αναστόμωση (TIPS) μειώνει την πυλαία υπέρταση με την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης ανάμεσα στην ηπατική και στην πυλαία φλέβα, μέσω ακτινολογικά κατευθυνόμενων καθετήρων που διέρχονται από την ηπατική, την έσω σφαγίτιδα φλέβα ή την μηριαία φλέβα. Θεωρητικά, η μείωση της πυλαίας υπέρτασης προκαλεί αιμοδυναμικά φαινόμενα που βελτιώνουν την εικόνα του ΗΝΣ. Αυτή η μέθοδος έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει την νεφρική λειτουργία των ασθενών. Επιπλοκές από αυτή τη μέθοδο αποτελούν η επιβάρυνση της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας ( καθώς αυτή η μέθοδος απότομα δημιουργεί πυλαιοσυστηματική επικοινωνία, προσπερνά την λειτουργία του ήπατος για κάθαρση από τις τοξίνες), η αδυναμία ικανής μείωσης πυλαίας υπέρτασης και αιμορραγία..
Η ηπατική αιμοκάθαρση περιλαμβάνει εξωσωματική αιμοκάθαρση από τοξίνες της κυκλοφορίας, μέσω ενός επανακυκλοφορούντος συστήματος που περιέχει πρωτεϊνικά μόρια. Η μέθοδος MARS λαμβάνει μέρος στην προετοιμασία του ασθενούς για μεταμόσχευση αλλά η τεχνική της χρειάζεται περαιτέρω βελτίωση.
Μέθοδοι νεφρικής υποκατάστασης πολλές φορές είναι χρήσιμοι στην συντήρηση των ασθενών προ ηπατικής μεταμόσχευσης, η επιλογή των οποίων γίνεται ανάλογα με την κατάσταση του ασθενούς. Η χρήση αιμοκάθαρσης δεν οδηγεί σε βελτίωση ή σε διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας σε ασθενείς με ΗΝΣ άλλα είναι απαραίτητη μόνο για την αποφυγή επιπλοκών της νεφρικής ανεπάρκειας μέχρι να προχωρήσει η μεταμόσχευση. Οι ασθενείς που έχουν υποστεί αιμοκάθαρση μπορεί να έχουν αυξημένο  κίνδυνο θανάτου λόγω της μειωμένης αρτηριακής πίεσης στους ασθενείς αυτούς με ΗΝΣ, αν και χρειάζεται παραπάνω διερεύνηση μέσω μελετών. Ο ρόλος της νεφρικής υποκατάστασης ως θεραπεία στους ασθενείς με ΗΝΣ δεν είναι ακόμα εξακριβωμένη.
Επιδημιολογία
Το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών με ΗΝΣ έχει κίρρωση ήπατος, γι’αυτό και τα περισσότερα επιδημιολογικά δεδομένα για το σύνδρομο αυτό προέρχονται από κιρρωτικούς ασθενείς. Περίπου 10 % των ατόμων που προσέρχονται στο νοσοκομείο με ασκίτη έχουν ΗΝΣ. Μια αναδρομική μελέτη περιπτώσεων κιρρωτικών ασθενών που τους χορηγήθηκε τερλιπρεσίνη έδειξε ότι το 20% της εμφανιζόμενης οξείας νεφρικής ανεπάρκειας στους κιρρωτικούς οφείλεται στο ΗΝΣ τύπου 1 και το 6.6% οφείλεται στο ΗΝΣ τύπου 2.
Εκτιμάται πως το 18 % των ατόμων με κίρρωση και ασκίτη θα αναπτύξουν ΗΝΣ σε έναν χρόνο από τη διάγνωση της κίρρωσης και το 39% θα το αναπτύξει μέσα σε 5 χρόνια. Τρεις ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης ΗΝΣ στους κιρρωτικούς αποτελούν  το μέγεθος του ήπατος, η δράση ρενίνης πλάσματος και η συγκέντρωση νατρίου πλάσματος.
Ιστορία
Οι πρώτες αναφορές περιπτώσεων νεφρικής ανεπάρκειας σε ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο προέρχονται από τα τέλη του 19ου αιώνα και τους Fredichs και Flint. Ωστόσο, εν πρώτοις, το ηπατονεφρικό σύνδρομο ορίστηκε ως οξεία νεφρική ανεπάρκεια που επισυμβαίνει στο έδαφος χειρουργικής επέμβασης χοληφόρων. Σύντομα, το σύνδρομο συσχετίσθηκε με προχωρημένη ηπατική νόσο,  και τη δεκαετία του 1950, ορίστηκε κλινικά από τους Sherlock, Hecker, Papper και Vessin ως σύνδρομο σχετιζόμενο με συστηματικές αιμοδυναμικές ανωμαλίες και υψηλή θνητότητα. Οι Sherlock και Hecker μάλιστα αναγνώρισαν ότι οι ασθενείς με ΗΝΣ παράγουν ελαττωμένη ποσότητα ούρων, με χαμηλή συγκέντρωση νατρίου και καθόλου πρωτεΐνη. Ο Murray Epstein ήταν ο πρώτος που χαρακτήρισε τη σπλαγχνική αγγειοδιαστολή και νεφρική αγγειοσύσπαση ως τους κύριες αιμοδυναμικές μεταβολές στους ασθενείς με ηπατονεφρικό σύνδρομο. Η ιδέα ότι η νεφρική βλάβη στο ΗΝΣ είναι λειτουργική και όχι οργανική επιβεβαιώθηκε από μελέτες που έδειξαν ότι νεφρικά μοσχεύματα από ασθενείς με ΗΝΣ λειτουργούσαν φυσιολογικά σε υγιείς λήπτες,  κι έτσι διαμορφώθηκε η υπόθεση πως το ηπατονεφρικό σύνδρομο είναι συστηματική και όχι νεφρική νόσος. Η πρώτη συστηματοποιημένη προσπάθεια να οριστεί το ηπατονεφρικό σύνδρομο έγινε το 1994 από το International Ascites Club, που απαρτιζόταν από ειδικούς ηπατολόγους. Πιο πρόσφατα, έχει αναγνωριστεί σειρά αγγειοδραστικών μεσολαβητών που ενοχοποιούνται για τις μεταβολές στη σπλαγχνική και νεφρική κυκλοφορία στο πλαίσιο του ηπατονεφρικού συνδρόμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παθήσεις του ήπατος Κατηγορία:Σύνδρομα
Μεγάλη Στέρνα Κιλκίς
Η Μεγάλη Στέρνα είναι πεδινό χωριό του νομού Κιλκίς στη Μακεδονία, σε υψόμετρο 125 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μεγάλη Στέρνα βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και νότια της λίμνης Δοϊράνης. Απέχει 20 χλμ. βορειοανατολικά του Κιλκίς και 64,5 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης. Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450 είχε 19 οικίες χριστιανών. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Τσιγούντσα ή Τσιγούντα και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κιλινδίρ (Καλίνδριας). Μετονομάστηκε σε Μεγάλη Στέρνα το 1927 και το 1934 αποσπάστηκε από το νομό Θεσσαλονίκης στο νομό Κιλκίς. Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας και του Βαλκανικούς Πολέμους εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πόντιοι πρόσφυγες από το Βαρκενές της περιοχής του Καρς της Τουρκίας. Στα βόρεια του χωριού βρίσκεται η εκκλησία της Ύψωσης του Tιμίου Σταυρού που είναι μεταβυζαντινή τρίκλιτη βασιλική των μέσων του 19ου αιώνα και έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μιχαλίτσι και τα Σουλτογιαναίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλης Στέρνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Χέρσου του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 312 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Χαϊλέ Σελασιέ Α΄
Βιογραφία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ταφάρι Μακόνεν [γνωστός και ως Ρας (πρίγκιπας) Ταφάρι] και γεννήθηκε στο χωριό Εδζέρσα Γκόρο, κοντά στο Χαράρ. Ήταν γιος του Ρας Μακόνεν, νικητή στην μάχη της Άντουα επί των Ιταλών εισβολέων (1896), κυβερνήτη της επαρχίας του Χαράρ, εμπίστου συμβούλου και εξαδέλφου του αυτοκράτορα Μενελίκ Β'. Εκπαιδεύτηκε από Γάλλους καθολικούς ιεραπόστολους και ήταν στο θρήσκευμα Χριστιανός Ορθόδοξος της Αιθιοπικής Εκκλησίας. Στα τέλη του 1910 με αρχές του 1911 ορίστηκε κυβερνήτης του Χαράρ, αλλά το καλοκαίρι του 1916 ο τότε διάδοχος και εξάδελφός του, Λιτζ Ιάσου (1898 - 1935) τον μετακίνησε στην λιγότερο σημαντική επαρχία της Κέφα. Ωστόσο, αργότερα την ίδια χρονιά, κατόρθωσε κι έγινε αντιβασιλιάς και ανακηρύχθηκε διάδοχος της αυτοκράτειρας Ζαουντίτου, κόρης του Μενελίκ Β', υποσκελίζοντας τον Ιάσου. Το 1928 στέφθηκε βασιλιάς (Νεγκούς) και στις 2 Νοεμβρίου 1930, αμέσως μετά το θάνατο της Ζαουντίτου, αυτοκράτορας (Νεγκούσα Νεγκούστ, δηλ. Βασιλεύς των Βασιλέων). Με την άνοδό του στον αυτοκρατορικό θρόνο και αφού εξουδετέρωσε κάποιες εξεγέρσεις τοπικών φυλάρχων υπό τον ρας Γκουκσά, ο Χαϊλέ Σελασιέ έγινε ο τελευταίος ηγεμόνας μιας δυναστείας που θεωρούσε πως έλκει την καταγωγή της στα βιβλικά χρόνια, από το Σολομόντα και τη Βασίλισσα του Σαβά.
Το 1930 κήρυξε την κατάργηση της δουλείας και το 1931 παραχώρησε στη χώρα το πρώτο Σύνταγμα. Προχώρησε, επιπλέον, σε αναμόρφωση κι εκσυγχρονισμό της αιθιοπικής κοινωνίας και του κρατικού μηχανισμού με σειρά δημοσίων έργων, ίδρυση νέων υπουργείων, κεντρικής τράπεζας και ταχυδρομείων, κοπή νέου νομίσματος κ.λπ. Εισήγαγε την Αιθιοπία στην Κοινωνία των Εθνών το 1923 και στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, ενώ υπήρξε επίσης πρωτεργάτης της ίδρυσης του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας το 1963, με έδρα την Αντίς Αμπέμπα.
Εκδιώχθηκε από τους Ιταλούς του Μουσολίνι μετά την κατάκτηση της Αιθιοπίας τον Μάιο του 1936. Toν επόμενο μήνα, εκφώνησε από το βήμα της συνέλευσης της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη τον ιστορικό λόγο του ενάντια στην αποικιοκρατία, την επιθετικότητα των Ιταλών και την εγκληματική χρήση χημικών όπλων πάνω στον άμαχο πληθυσμό από τους εισβολείς. Τον Ιανουάριο του 1942 ηγήθηκε των συμμαχικών δυνάμεων που εισέβαλαν στην Αιθιοπία και στις 5 Μαΐου του ίδιου χρόνιου εισήλθε στην πρωτεύουσα με την υποστήριξη των Βρετανών, θέτοντας έτσι τέλος στην ιταλική φασιστική κατοχή της χώρας του. Η αρχική στάση του έναντι των Ιταλών τον ανέδειξε σε παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης και το αμερικανικό περιοδικό Time τον ανακήρυξε "Άνθρωπο της χρονιάς" για το 1935. Από το 1961 έως το 1970 ηγήθηκε του στρατού του στον ανταρτοπόλεμο εναντίον Ερυθραίων αυτονομιστών που, αντιδρώντας σε ένα νόθο δημοψήφισμα το οποίο αποφάνθηκε υπέρ της υπαγωγής της Ερυθραίας στην Αιθιοπία, είχαν συστήσει το "Απελευθερωτικό Μέτωπο Ερυθραίας" κι ενισχύονταν από Άραβες (κυρίως Σύριους) αλλά και Κινέζους, ενώ ο ίδιος ο Σελασιέ χρησιμοποίησε Ισραηλινούς αξιωματικούς για την εκπαίδευση των στρατευμάτων του. Τελικά, στην Άσμαρα εγκαταστάθηκε στρατιωτική κυβέρνηση και η Ερυθραία έγινε επαρχία της Αιθιοπίας. Το Σεπτέμβριο του 1974 ανατράπηκε από τους στρατιωτικούς, μετά από μια διαδικασία ανταρσιών που είχαν ξεκινήσει από το Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου, σε μια περίοδο που ο λιμός και τα αυξανόμενα επίπεδα ανεργίας αποτελούσαν κυρίαρχα προβλήματα της χώρας. Πέθανε τον Αύγουστο του 1975. Σύμφωνα με επίσημες πηγές, ο θάνατός του προήλθε από φυσικά αίτια, ωστόσο υπάρχουν ενδείξεις πως στραγγαλίστηκε με διαταγή της κομμουνιστικής κυβέρνησης.
Επισκέψεις στην Ελλάδα
Ο Χαϊλέ Σελασιέ, ως αντιβασιλέας, ήλθε για πρώτη φορά την Ελλάδα το 1924. . Συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Α', ενώ παρακολούθησε και παράσταση αρχαίου δράματος στο Ηρώδειο. Ως αυτοκράτορας, την επισκέφθηκε επίσημα τον Ιούλιο του 1954 και περιηγήθηκε σε αρκετά μέρη της (όπως Κέρκυρα, Κεφαλλονιά). Χρηματοδότησε την ανακατασκευή του Νοσοκομείου Μαντζαβινάτειο στο Ληξούρι, για την επισκευή των ζημιών που είχαν προκληθεί από τους σεισμούς του 1953. (Η Κεφαλλονιά ήταν η ιδιαίτερη πατρίδα του Δρα Ιάκωβου Ζερβού, προσωπικού ιατρού του Αυτοκράτορα.) Το 1965 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αιθιοπίας Κατηγορία:Αιθίοπες ευεργέτες Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κοσσυφοπέδιο
Το Κόσοβο ή Κοσσυφοπέδιο (αλβανικά: Kosova, σερβικά: Косово) είναι αμφισβητούμενη περιοχή και μερικώς αναγνωρισμένο κράτος στα Βαλκάνια. Ανακήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Σερβία τον Φεβρουάριο του 2008, με το όνομα Δημοκρατία του Κοσόβου. Η πλειονότητα των κατοίκων είναι Αλβανοί και η χώρα από το 1999 βρισκόταν υπό την προσωρινή διοίκηση του ΟΗΕ και τη στρατιωτική προστασία του ΝΑΤΟ.
Την 17η Φεβρουαρίου 2008, η Βουλή του Κοσόβου ανακοίνωσε, μονομερώς, την ανεξαρτησία του από τη Σερβία, η οποία όμως δεν αποδέχθηκε την απόσχισή του, θεωρεί το Κοσσυφοπέδιο αυτόνομη επαρχία της Σερβίας και προσέφυγε στον ΟΗΕ. Το ανεξάρτητο Κόσοβο αναγνωρίσθηκε άμεσα από κάποιες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και των τριών μεγάλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία) μεταξύ άλλων, ενώ κάποιες άλλες όπως η Ρωσία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, θεωρούν την απόσχισή του παράνομη. Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει επίσης το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος. Ούτε η Κύπρος θεωρεί το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος. Επί του παρόντος, 98 κράτη μέλη του ΟΗΕ αναγνωρίζουν τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου επίσης η Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν), οι Νήσοι Κουκ και το Νιούε, ενώ 94 κράτη δεν την αναγνωρίζουν και 5 δεν έχουν σαφή θέση.
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε στις 8 Οκτωβρίου του 2008 το αίτημα της Σερβίας να παραπέμψει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το ζήτημα της μονομερούς απόφασης του Κοσσυφοπεδίου να κηρύξει την ανεξαρτησία του. Το 2010 το διεθνές δικαστήριο αποφάσισε ότι η ανεξαρτησία του Κοσόβου δεν παραβίασε το διεθνές δίκαιο και απέρριψε τις διεκδικήσεις της Σερβίας για το ότι το Κόσοβο παραβίασε την εδαφική της ακεραιότητα. Έτσι η ηγεσία του Κοσόβου υποστήριξε πως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την ανεξαρτησία του Κοσόβου και κάλεσε το Βελιγράδι για την αναγνώριση του το οποίο και αρνήθηκε πάρα την απόφαση του δικαστηρίου. Από τις 19 Απριλίου 2013 οι δύο χώρες συνήψαν συμφωνία στις Βρυξέλλες, η οποία καταρτίστηκε υπό την αιγίδα της ΕΕ. Στη συμφωνία προβλέπεται ένας ορισμένος βαθμός αυτονομίας για τους Σέρβους του βορείου Κοσόβου, με υπαγωγή τους όμως στην Πρίστινα, ενώ Βελιγράδι και Πρίστινα συμφώνησαν πως καμία από τις δύο χώρες δε θα έχει δικαίωμα βέτο σε πιθανή ένταξη μιας από τις δύο χώρες σε διεθνή οργανισμό, όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ. Παρά τη συμφωνία η Σερβία δεν αναγνωρίζει την αποσχισθείσα Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου ως ανεξάρτητη.
Το Κόσοβο έχει έκταση 10.905 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει με το Μαυροβούνιο στα δυτικά, την Αλβανία στα νοτιοδυτικά, τη Σερβία στα βόρεια και ανατολικά και με τη Βόρεια Μακεδονία στα νότια. Ο πληθυσμός του είναι 1.773.971 κάτοικοι (2021), εκ των οποίων το 92% αποτελούν Αλβανοί, ενώ το υπόλοιπο 7% αποτελούν Σέρβοι και 1% άλλες εθνότητες. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη στο Κόσοβο είναι η Πρίστινα.
Στις 8 Μαΐου του 2009 έγινε δεκτό το αίτημα του Κοσόβου να γίνει μέλος του ΔΝΤ. Από τις 29 Ιουνίου του 2009 είναι μέλος της Παγκόσμιας Τράπεζας.
298px|right|thumb|Γεωγραφικός χάρτης του Κοσσυφοπεδίου|σύνδεσμος=Special:FilePath/Kosovo_map-fr.svg thumb|right|298px|Εορτασμοί στην Πρίστινα για την πρώτη επέτειο της ανεξαρτησίας του Κοσόβου (17 Φεβρουαρίου 2009)|σύνδεσμος=Special:FilePath/Pristina_Independence_day.jpg Στις 14 Δεκεμβρίου 2018 δημιουργήθηκε ο στρατός του Κοσόβου. Το 2020 υπό την προεδρία Τραμπ το Κόσοβο και η Σερβία υπέγραψαν την οικονομική ομαλοποίηση του Κοσόβου και της Σερβίας ή αλλιώς τη συμφωνία της Ουάσιγκτον. Αυτή υποστήριζε ότι το Κόσοβο και η Σερβία θα γινόντουσαν μέλη της ζώνης των Ανοιχτών Βαλκανίων, προηγουμένως γνωστή ως Μίνι-Σένγκεν. Επίσης η συμφωνία αυτή περιελάμβανε ότι για τουλάχιστον ένα χρόνο το Κόσοβο θα σταματήσει την προσπάθεια του να ενταχθεί σε διεθνείς οργανισμούς όπως η Ιντερπόλ και άλλους, ενώ η Σερβία θα σταματούσε την καμπάνια της μη αναγνώρισης του Κοσόβου. Η συμφωνία αυτή περιελάμβανε επίσης και το ότι το Ισραήλ θα αναγνωρίσει το Κόσοβο υπό τη συγκατάθεση της Σερβίας
Πρώιμη ανάπτυξη
Η στρατηγική θέση της χώρας συμπεριλαμβανομένων των άφθονων φυσικών πόρων ήταν ευνοϊκή για την ανάπτυξη ανθρώπινων οικισμών στο Κοσσυφοπέδιο, όπως τονίζεται από τους εκατοντάδες αρχαιολογικούς χώρους που εντοπίστηκαν σε όλη την επικράτειά του. Η πρώτη αρχαιολογική αποστολή στο Κοσσυφοπέδιο οργανώθηκε από τον Αυστροουγγρικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στους ταφικούς χώρους των Ιλλυρικών τύμβων του Νεπαρμπίστι στην περιοχή του Πρίζρεν. Από το 2000, η αύξηση των αρχαιολογικών αποστολών έχει αποκαλύψει πολλούς, άγνωστους προηγουμένως χώρους. Τα παλαιότερα τεκμηριωμένα ίχνη στο Κοσσυφοπέδιο συνδέονται με την εποχή του λίθου, συγκεκριμένα υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να υπήρχαν σπηλαιώδεις κατοικίες, όπως για παράδειγμα το σπήλαιο Ραντιβόιτσε που κλείνει την πηγή του ποταμού Δρίνου, και στη συνέχεια υπάρχουν κάποιες ενδείξεις στο σπήλαιο Γκρντσαρ στον δήμο Βιτίνα και τα Σπήλαια Ντέμα και Καραμακάζ στο δήμο Ιπεκίου και άλλα.
Η εγκατάσταση ανθρώπων κατά την Παλαιολιθική εποχή δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη από αρχαιολογικές αποστολές. Οι αρχαιότερες αρχαιολογικές μαρτυρίες οργανωμένου οικισμού, που έχουν βρεθεί στο Κοσσυφοπέδιο, ανήκουν στους νεολιθικούς πολιτισμούς Στάρτσεβο και Βίντσα. Το Βλάσνια και το Ρούνια είναι σημαντικές τοποθεσίες της νεολιθικής εποχής. Οι βραχογραφίες στο Μρίζι ι Κομπάγιας, κοντά στο Βλάσνια είναι το πρώτο εύρημα της προϊστορικής τέχνης στο Κοσσυφοπέδιο. Ανάμεσα στα ευρήματα των ανασκαφών στο νεολιθικό Ρούνικ είναι μια οκαρίνα από ψημένο πηλό, η οποία είναι το πρώτο μουσικό όργανο που καταγράφηκε ποτέ στο Κοσσυφοπέδιο. Η αρχή της Εποχής του Χαλκού συμπίπτει με την παρουσία ταφικών χώρων τύμβων στο δυτικό Κοσσυφοπέδιο όπως και στην τοποθεσία Ρόμαγια. μικρογραφία|Ερείπια της Αρχαίας [[Ουλπιάνας που βρίσκονται νοτιοανατολικά της Πρίστινα. Η πόλη έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη μιας από τις σημαντικότερες πόλεις της ρωμαϊκής επαρχίας της Δαρδανίας.]] δεξιά|μικρογραφία|Η [[Θεά στον Θρόνο είναι ένα από τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά αντικείμενα του Κοσσυφοπεδίου και έχει υιοθετηθεί ως σύμβολο της Πρίστινα.]] δεξιά|μικρογραφία|Το [[Μονή Γκρατσάνιτσας|μοναστήρι Γκρατσάνιτσας, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο.]] δεξιά|μικρογραφία|Το [[Μοναστήρι του Βίσοκι Ντέτσανι|μοναστήρι Βίσοκι Ντέτσανι είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο.]] Ως εκ τούτου, μέχρι να επιβεβαιωθούν οι αξιώσεις για ανθρώπινη παρουσία επί παλαιολιθικής και μεσολιθικής εποχής στη χώρα, υπάρχουν στοιχεία για παρουσία ανθρώπων στη χώρα κατά τη νεολιθική εποχή, ενώ οι νεολιθικές τοποθεσίες θεωρούνται η χρονολογική αρχή της ανθρώπινης παρουσίας στο Κοσσυφοπέδιο. Από αυτή την περίοδο μέχρι σήμερα το Κοσσυφοπέδιο κατοικείται και ίχνη δραστηριοτήτων κοινωνιών από την προϊστορική, αρχαία και μέχρι μεσαιωνική εποχή είναι ορατά σε όλη την επικράτειά του. Ενώ, σε ορισμένους αρχαιολογικούς χώρους, οι πολυστρωματικοί οικισμοί αντικατοπτρίζουν ξεκάθαρα τη συνέχεια της ζωής ανά τους αιώνες.
Οι Δαρδάνοι ήταν η σημαντικότερη παλαιοβαλκανική φυλή στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου. Μια ευρεία περιοχή που αποτελείται από το Κοσσυφοπέδιο, τμήματα της Βόρειας Μακεδονίας και την ανατολική Σερβία ονομάστηκε Δαρδανία κατά την κλασική αρχαιότητα. Τα ανατολικά τμήματα της περιοχής βρίσκονταν στη ζώνη Θρακοϊλλυρικής επαφής. Στην αρχαιολογική έρευνα, τα ιλλυρικά ονόματα κυριαρχούν στη δυτική Δαρδανία (σημερινό Κόσοβο), ενώ τα θρακικά ονόματα απαντώνται κυρίως στην ανατολική Δαρδανία (σημερινή νοτιοανατολική Σερβία).
Τα θρακικά τοπωνύμια απουσιάζουν στη δυτική Δαρδανία. ενώ μερικά Ιλλυρικά ονόματα εμφανίζονται στα ανατολικά μέρη. Έτσι, η ταύτισή των κατοίκων είτε ως Ιλλυρική είτε ως Θρακική φυλή έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης. Η εθνογλωσσική σχέση μεταξύ των δύο ομάδων είναι σε μεγάλο βαθμό αβέβαιη και έχει συζητηθεί ακόμη και η ίδια αν υπάρχει. Η αντιστοιχία των Ιλλυρικών ονομάτων –συμπεριλαμβανομένων αυτών της άρχουσας ελίτ– στη Δαρδανία με αυτά των νότιων Ιλλυριών υποδηλώνει «θρακοποίηση» τμημάτων της Δαρδανίας. Οι Δαρδάνοι διατήρησαν μια ατομικότητα και κατάφεραν να διατηρηθούν ως κοινότητα μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία νέων ομάδων στη ρωμαϊκή εποχή.
Το ρωμαϊκό κράτος προσάρτησε τη Δαρδανία τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Η σημασία της περιοχής βρισκόταν στο μεταλλευτικό της κοίτασμα (metalla Dardana) που αξιοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό ανά τους αιώνες. Το Κοσσυφοπέδιο ήταν μέρος δύο επαρχιών, της Πραιβαλίδας και της Δαρδανίας. Η Ουλπιάνας είναι ο σημαντικότερος δήμος που αναπτύχθηκε στο Κοσσυφοπέδιο. Επανιδρύθηκε ως Ιουστινιάνα Σεκούνδα υπό τον Ιουστινιανό τον 6ο αιώνα μ.Χ.
Μεσαίωνας
Τους επόμενους αιώνες, το Κοσσυφοπέδιο ήταν παραμεθόρια επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η περιοχή ήταν εκτεθειμένη σε αυξανόμενο αριθμό επιδρομών από τον 4ο αιώνα μ.Χ. και μετά, με αποκορύφωμα τις σλαβικές μεταναστεύσεις του 6ου και 7ου αιώνα.
Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα γραμμή επιχειρημάτων που υποδηλώνει ότι η σλαβική παρουσία στο Κοσσυφοπέδιο και στο νοτιότερο τμήμα της κοιλάδας Μοράβα μπορεί να ήταν αρκετά αδύναμη κατά τον πρώτο ή δύο αιώνες της Σλάβικης εγκατάστασης. Μόνο τον ένατο αιώνα βλέπουμε την επέκταση μιας ισχυρής σλαβικής (ή σχεδόν σλαβικής) δύναμης σε αυτήν την περιοχή. Υπό μια σειρά φιλόδοξων ηγεμόνων, οι Βούλγαροι – ένας σλαβικός πληθυσμός που απορρόφησε, γλωσσικά και πολιτιστικά, την κυρίαρχη ελίτ των τουρκόφωνων Βουλγάρων – επεκτάθηκαν προς τα δυτικά στη σύγχρονη Μακεδονία και την ανατολική Σερβία, ώσπου στη δεκαετία του 850 είχαν καταλάβει το Κοσσυφοπέδιο και πίεζαν τα σύνορα των Ράσκεων.
Η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία απέκτησε το Κοσσυφοπέδιο στα μέσα του 9ου αιώνα, αλλά ο βυζαντινός έλεγχος αποκαταστάθηκε στα τέλη του 10ου αιώνα. Το 1072, οι ηγέτες της Βουλγαρικής Εξέγερσης του Γκεόργκι Βόιτεχ ταξίδεψαν από το κέντρο τους στα Σκόπια στο Πρίζρεν και έκαναν μια συνάντηση στην οποία κάλεσαν τον Μιχάιλο Βόισλαβλιεβιτς της Διόκλειας να τους στείλει βοήθεια. Ο Μιχαήλο έστειλε τον γιο του, Κωνσταντίνο Μποντίν με 300 στρατιώτες του. Αφού συναντήθηκαν, οι Βούλγαροι ηγέτες τον ανακήρυξαν «Αυτοκράτορα των Βουλγάρων». Η εξέγερση κατεστάλη από τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Ο Δημήτριος Χωματηνός είναι ο τελευταίος βυζαντινός αρχιεπίσκοπος της Αχρίδας που περιέλαβε το Πρίζρεν στη δικαιοδοσία του μέχρι το 1219 Ο Στέφανος Νεμάνια είχε καταλάβει την περιοχή κατά μήκος του Λευκού Δρίνου το 1185-95 και η εκκλησιαστική διάσπαση της Πρίζρεν από το Πατριαρχείο το 1219 ήταν η τελική πράξη για την εγκαθίδρυση της κυριαρχίας της δυναστείας Νεμάνιτς. Ο Κονσταντίν Γίρετσεκ συμπέρανε, από την αλληλογραφία του αρχιεπισκόπου της Αχρίδας Δημητρίου (1216–36), ότι η Δαρδανία (σύγχρονο Κοσσυφοπέδιο) κατοικείται όλο και περισσότερο από Αλβανούς και η επέκταση ξεκίνησε από την περιοχή της Τζάκοβα και του Πρίζρεν, πριν από τη σλαβική επέκταση.
Το ζενίθ της σερβικής ισχύος έφτασε το 1346, με τη συγκρότηση της Σερβικής Αυτοκρατορίας (1346-1371). Κατά τον 13ο και 14ο αιώνα, το Κοσσυφοπέδιο έγινε πολιτικό, πολιτιστικό και θρησκευτικό κέντρο του Σερβικού Βασιλείου. Στα τέλη του 13ου αιώνα, η έδρα της Σερβικής Αρχιεπισκοπής μεταφέρθηκε στην Πέγια, και οι ηγεμόνες επικεντρώθηκαν μεταξύ Πρίζρεν και Σκοπίων, κατά την οποία χτίστηκαν χιλιάδες χριστιανικά μοναστήρια και οχυρά και κάστρα φεουδαρχικού τύπου. Ο Στέφανος Δουσάν χρησιμοποίησε το Φρούριο του Πρίζρεν ως προσωρινή αυλή του για ένα διάστημα. Όταν η Σερβική Αυτοκρατορία κατακερματίστηκε σε ένα συγκρότημα πριγκιπάτων το 1371, το Κοσσυφοπέδιο έγινε η κληρονομική γη του Οίκου του Μπράνκοβιτς. Στα τέλη του 14ου και τον 15ο αιώνα τμήματα του Κοσσυφοπεδίου, η ανατολικότερη περιοχή του οποίου βρισκόταν κοντά στην Πρίστινα, ήταν μέρος του Πριγκιπάτου του Δουκαγινίου, το οποίο αργότερα ενσωματώθηκε σε μια αντιοθωμανική ομοσπονδία όλων των αλβανικών ηγεμονιών, την Ένωση της Λέζας.
Τα Μεσαιωνικά Μνημεία στο Κοσσυφοπέδιο αποτελούν σήμερα συνδυασμένο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο που αποτελείται από τέσσερις σερβικές ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια. Οι κατασκευές ιδρύθηκαν από μέλη της δυναστείας Νεμάνιτς, της σημαντικότερης δυναστείας της Σερβίας κατά τον Μεσαίωνα.
Τουρκοκρατία
αριστερά|μικρογραφία|Το [[Βασίλειο της Βοσνίας και το Δεσποτάτο της Σερβίας το 1422.]] Στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389, οι οθωμανικές δυνάμεις νίκησαν έναν συνασπισμό με επικεφαλής τον Λάζαρο της Σερβίας. Μερικοί ιστορικοί, κυρίως ο Νόελ Μάλκολμ, υποστηρίζουν ότι η μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 δεν τελείωσε με οθωμανική νίκη και ότι «το σερβικό κράτος επιβίωσε για άλλα εβδομήντα χρόνια». Αμέσως μετά, ο γιος του Λάζαρου αποδέχτηκε την τουρκική ονομαστική υποτέλεια (όπως και κάποια άλλα σερβικά πριγκιπάτα) και η κόρη του Λάζαρου παντρεύτηκε τον Σουλτάνο για να επισφραγίσει την ειρήνη. Μέχρι το 1459, οι Οθωμανοί κατέκτησαν τη νέα σερβική πρωτεύουσα Σμεντέρεβο, αφήνοντας το Βελιγράδι και τη Βοϊβοντίνα υπό ουγγρική κυριαρχία μέχρι το δεύτερο τέταρτο του 16ου αιώνα.
Αν και αρχικά ήταν ισχυροί αντίπαλοι των Τούρκων, οι Αλβανοί οπλαρχηγοί αποδέχθηκαν τελικά τους Οθωμανούς ως κυρίαρχους. Η συμμαχία που προέκυψε διευκόλυνε τον μαζικό εξισλαμισμό των Αλβανών. Δεδομένου ότι οι υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν χωρισμένοι βάσει θρησκευτικών (και όχι εθνοτικών) γραμμών, ο εξισλαμισμός ανύψωσε πολύ το καθεστώς των Αλβανών οπλαρχηγών. Πριν από αυτό, οργανώνονταν σε απλές φυλετικές γραμμές, ζώντας στις ορεινές περιοχές της σύγχρονης Αλβανίας (από την Κρούγιε έως την οροσειρά Σαρ). Σύντομα, επεκτάθηκαν σε ένα ερημωμένο Κοσσυφοπέδιο, καθώς και στη βορειοδυτική Μακεδονία, αν και ορισμένοι μπορεί να ήταν αυτόχθονες στην περιοχή. Ωστόσο, ο Μπάνατς ευνοεί την ιδέα ότι οι κύριοι άποικοι της εποχής ήταν Βλάχοι. Αιώνες νωρίτερα, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου ήταν κατά κύριο λόγο χριστιανοί ενώ και Αλβανοί και Σέρβοι ως επί το πλείστον συνυπήρχαν ειρηνικά. Οι Οθωμανοί φάνηκε να έχουν μια πιο σκόπιμη προσέγγιση για τον προσηλυτισμό του ρωμαιοκαθολικού πληθυσμού, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν Αλβανοί σε σύγκριση με οπαδούς της Ανατολικής Ορθοδοξίας που ήταν κυρίως Σέρβοι, καθώς έβλεπαν την πρώτη εθνότητα λιγότερο ευνοϊκά λόγω της πίστης της στη Ρώμη, μια ανταγωνιστική περιφερειακή δύναμη.
Πολλοί Αλβανοί κέρδισαν εξέχουσες θέσεις στην οθωμανική κυβέρνηση. «Οι Αλβανοί είχαν μικρή αιτία αναταραχής», σύμφωνα με τον συγγραφέα Ντένις Χούπτσικ. «Αν μη τι άλλο, έγιναν σημαντικά στις οθωμανικές εσωτερικές υποθέσεις» παρατηρεί ο ίδιος. Τον 19ο αιώνα, υπήρξε μια αφύπνιση του εθνικισμού σε όλα τα Βαλκάνια. Οι υποκείμενες εθνοτικές εντάσεις έγιναν μέρος ενός ευρύτερου αγώνα των Χριστιανών Σέρβων εναντίον των Μουσουλμάνων Αλβανών. Το αλβανικό εθνικιστικό κίνημα είχε επίκεντρο το Κοσσυφοπέδιο. Το 1878 σχηματίστηκε η Ένωση της Πρίζρεν. Αυτή ήταν μια πολιτική οργάνωση που προσπαθούσε να ενώσει όλους τους Αλβανούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε έναν κοινό αγώνα για αυτονομία και μεγαλύτερα πολιτιστικά δικαιώματα, αν και γενικά επιθυμούσαν τη συνέχιση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ένωση διαλύθηκε το 1881 αλλά επέτρεψε την αφύπνιση μιας εθνικής ταυτότητας μεταξύ των Αλβανών. Οι αλβανικές φιλοδοξίες συναγωνίζονταν αυτές των Σέρβων. Το Βασίλειο της Σερβίας ήθελε να ενσωματώσει αυτή τη γη που προηγουμένως ήταν εντός της αυτοκρατορίας των Σέρβων.
Η σύγχρονη Αλβανο-Σερβική σύγκρουση έχει τις ρίζες της στην εκδίωξη των Αλβανών το 1877-1878 από περιοχές που ενσωματώθηκαν στο Πριγκιπάτο της Σερβίας. Κατά τη διάρκεια και μετά τον σερβοτουρκικό πόλεμο του 1876-78, 30.000 με 70.000 μουσουλμάνοι, κυρίως Αλβανοί, εκδιώχθηκαν από τον σερβικό στρατό από το σαντζάκι της Νις και κατέφυγαν στο Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με αυστριακά δεδομένα, μέχρι τη δεκαετία του 1890 το Κοσσυφοπέδιο ήταν 70% μουσουλμάνοι (σχεδόν εξ ολοκλήρου αλβανικής καταγωγής) και λιγότερο από 30% μη μουσουλμάνοι (κυρίως Σέρβοι). Τον Μάιο του 1901, οι Αλβανοί λεηλάτησαν και έκαψαν μερικώς τις πόλεις Νόβι Παζάρ, Σιένιτσα και Πρίστινα και σφαγίασαν Σέρβους στην περιοχή Κολάσιν.
Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας
Ένα κύμα Αλβανών στις τάξεις του οθωμανικού στρατού επίσης εγκατέλειψε αυτή την περίοδο, αρνούμενοι να πολεμήσουν τους ομοεθνείς τους. Τον Σεπτέμβριο του 1912, μια κοινή βαλκανική δύναμη αποτελούμενη από σερβικές, μαυροβουνιακές, βουλγαρικές και ελληνικές δυνάμεις έδιωξε τους Οθωμανούς από τις περισσότερες ευρωπαϊκές κτήσεις τους. Η άνοδος του εθνικισμού παρεμπόδισε τις σχέσεις μεταξύ Αλβανών και Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο, λόγω της επιρροής από Ρώσους, Αυστριακούς και Οθωμανούς. Μετά την ήττα των Οθωμανών στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, υπογράφηκε η Συνθήκη του Λονδίνου με το Δυτικό Κοσσυφοπέδιο (Μετόχια) να παραχωρείται στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου και το Ανατολικό Κοσσυφοπέδιο στο Βασίλειο της Σερβίας. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, πάνω από 100.000 Αλβανοί εγκατέλειψαν το Κοσσυφοπέδιο και περίπου 20.000 σκοτώθηκαν. Σύντομα, υπήρξαν συντονισμένες σερβικές προσπάθειες αποικισμού στο Κοσσυφοπέδιο κατά τη διάρκεια διαφόρων περιόδων μεταξύ της κατάληψης της επαρχίας από τη Σερβία το 1912 και του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι ο πληθυσμός των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο μειώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά είχε αυξηθεί σημαντικά πριν από τότε. μικρογραφία|Γερμανοί στρατιώτες πυρπόλησαν ένα σερβικό χωριό κοντά στη [[Μιτροβίτσα|Μιτρόβιτσα, περίπου το 1941.]] Έγινε έξοδος του ντόπιου αλβανικού πληθυσμού. Οι σερβικές αρχές προώθησαν τη δημιουργία νέων σερβικών οικισμών στο Κοσσυφοπέδιο καθώς και την αφομοίωση των Αλβανών στη σερβική κοινωνία. Πολλές οικογένειες Σέρβων αποίκων μετακόμισαν στο Κοσσυφοπέδιο, εξισώνοντας τη δημογραφική ισορροπία μεταξύ Αλβανών και Σέρβων. Κατά την περίοδο 1912-1915, μάζες Αλβανών εγκατέλειψαν το Κοσσυφοπέδιο. Οι αριθμοί των Αλβανών που εκδιώχθηκαν βίαια από το Κοσσυφοπέδιο κυμαίνονται μεταξύ 60.000-239.807 ατόμων, ενώ ο Μάλκολμ αναφέρει 100.000-120.000. Σε συνδυασμό με την πολιτική της εξόντωσης και της εκδίωξης, υπήρξε επίσης μια διαδικασία αφομοίωσης μέσω θρησκευτικού προσηλυτισμού Αλβανών Μουσουλμάνων και Αλβανών Καθολικών στη Σερβική Ορθόδοξη θρησκεία που έλαβε χώρα ήδη από το 1912. Αυτές οι πολιτικές φαίνεται να έχουν εμπνευστεί από τις εθνικιστικές ιδεολογίες των Ίλιγια Γκαρασάνιν και Γιοβάν Τσβίγιτς.
Τον χειμώνα του 1915–1916, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το Κοσσυφοπέδιο είδε την υποχώρηση του σερβικού στρατού καθώς το Κοσσυφοπέδιο καταλήφθηκε από τη Βουλγαρία και την Αυστροουγγαρία. Το 1918, οι Συμμαχικές Δυνάμεις απώθησαν τις Κεντρικές Δυνάμεις από το Κοσσυφοπέδιο. Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασίλειο της Σερβίας μετατράπηκε στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων την 1η Δεκεμβρίου 1918.
Το Κοσσυφοπέδιο χωρίστηκε σε τέσσερις επαρχίες, τρεις από τις οποίες αποτελούν μέρος της Σερβίας (Ζβέτσαν, Κοσσυφοπέδιο και νότια Μετόχια) και μία του Μαυροβουνίου (βόρεια Μετόχια). Ωστόσο, το νέο σύστημα διοίκησης από τις 26 Απριλίου 1922 χώρισε το Κοσσυφοπέδιο σε τρεις περιφέρειες (περιφέρειες) του Βασιλείου: Κοσσυφοπέδιο, Ράσκα και Ζέτα. Το 1929, η χώρα μετατράπηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και τα εδάφη του Κοσσυφοπεδίου αναδιοργανώθηκαν μεταξύ της μπανόβινα της Ζέτας, της μπανόβινας του Μοράβα και της μπανόβινας του Βαρδάρη. Προκειμένου να αλλάξει η εθνοτική σύνθεση του Κοσσυφοπεδίου, μεταξύ 1912 και 1941 πραγματοποιήθηκε από την κυβέρνηση του Βελιγραδίου μια μεγάλης κλίμακας σερβικός επανεποικισμός του Κοσσυφοπεδίου. Εν τω μεταξύ, το δικαίωμα των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου να λάβουν εκπαίδευση στη γλώσσα τους δεν έγινε αποδεκτό μαζί με άλλα μη σλαβικά ή μη αναγνωρισμένα σλαβικά έθνη της Γιουγκοσλαβίας, καθώς το βασίλειο αναγνώριζε μόνο τα σλαβικά κροατικά, τα σερβικά και τα σλοβενικά έθνη ως συστατικά έθνη της Γιουγκοσλαβίας, ενώ άλλοι Σλάβοι έπρεπε να ταυτιστούν ως ένα από τα τρία επίσημα σλαβικά έθνη ενώ τα μη σλαβικά έθνη θεωρούνταν μόνο ως μειονότητες.
Αλβανοί και άλλοι Μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, κυρίως με τη μεταρρύθμιση της γης που έπληξε τους Αλβανούς γαιοκτήμονες το 1919, αλλά και με άμεσα βίαια μέτρα. Το 1935 και το 1938 υπογράφηκαν δύο συμφωνίες μεταξύ του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και της Τουρκίας για τον εκπατρισμό 240.000 Αλβανών στην Τουρκία, η οποία δεν ολοκληρώθηκε λόγω του ξεσπάσματος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά την εισβολή του Άξονα στη Γιουγκοσλαβία το 1941, το μεγαλύτερο μέρος του Κοσσυφοπεδίου ανατέθηκε στην ελεγχόμενη από τους Ιταλούς Αλβανία, με το υπόλοιπο να ελέγχεται από τη Γερμανία και τη Βουλγαρία. Ακολούθησε μια τρισδιάστατη σύγκρουση που αφορούσε διαεθνοτικές, ιδεολογικές και διεθνείς συσχετίσεις, με την πρώτη να είναι η πιο σημαντική. Αλβανοί συνεργάτες καταδίωξαν Σέρβους και Μαυροβούνιους εποίκους, με περίπου 10.000 νεκρούς και μεταξύ 70.000 και 100.000 εκτοπισμένους ή μεταφερμένους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πρίστινα και τη Μιτρόβιτσα. Ωστόσο, αυτές οι συγκρούσεις ήταν σχετικά χαμηλού επιπέδου σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας κατά τα χρόνια του πολέμου, με δύο Σέρβους ιστορικούς να υπολογίζουν επίσης ότι 12.000 Αλβανοί έχασαν τη ζωή τους. Μια επίσημη έρευνα που διεξήχθη από τη γιουγκοσλαβική κυβέρνηση το 1964 κατέγραψε σχεδόν 8.000 θανάτους που σχετίζονται με τον πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ 1941 και 1945, 5.489 από τους οποίους ήταν Σέρβοι και Μαυροβούνιοι και 2.177 από τους οποίους ήταν Αλβανοί. Υπήρξε μεγάλης κλίμακας αλβανική μετανάστευση από την Αλβανία στο Κοσσυφοπέδιο, η οποία από ορισμένους μελετητές εκτιμάται ότι κυμαίνεται από 72.000 έως 260.000 άτομα (με τάση κλιμάκωσης όσο προχωρούσαν τα χρόνια, με το τελευταίο νούμερο να είναι σε μια αναφορά του 1985). Ορισμένοι ιστορικοί και σύγχρονες αναφορές τονίζουν ότι μια μεγάλης κλίμακας μετανάστευση Αλβανών από την Αλβανία στο Κοσσυφοπέδιο δεν καταγράφεται στα έγγραφα του Άξονα.
Κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία
μικρογραφία|Η σημαία της Αλβανικής μειονότητας του Κοσσυφοπεδίου στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Η επαρχία όπως στο περίγραμμά της σήμερα διαμορφώθηκε για πρώτη φορά το 1945 ως Αυτόνομη Περιοχή Κοσσυφοπεδίου-Μετόχιας. Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η μόνη οντότητα που έφερε το όνομα Κοσσυφοπέδιο ήταν μια πολιτική μονάδα προερχόμενη από το πρώην βιλαέτι, η οποία δεν είχε ιδιαίτερη σημασία για τον εσωτερικό πληθυσμό της. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (η οποία προηγουμένως έλεγχε την επικράτεια), ήταν ένα βιλαέτι με τα σύνορά του να έχουν αναθεωρηθεί σε πολλές περιπτώσεις. Όταν υπήρχε για τελευταία φορά η οθωμανική επαρχία, περιελάμβανε περιοχές που τώρα είτε είχαν παραχωρηθεί στην Αλβανία, είτε βρέθηκαν εντός των νεοσύστατων γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών του Μαυροβουνίου ή της Βόρειας Μακεδονίας (συμπεριλαμβανομένης της προηγούμενης πρωτεύουσάς της, των Σκοπίων) με ένα άλλο τμήμα στην περιοχή Σαντζακίου στη νοτιοδυτική Σερβία. αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Φαντίλ Χότζα, Αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, από το 1978 έως το 1979.]] Οι εντάσεις μεταξύ των Αλβανών και της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης ήταν σημαντικές, όχι μόνο λόγω εθνοτικών εντάσεων αλλά και λόγω πολιτικών ιδεολογικών ανησυχιών, ιδίως όσον αφορά τις σχέσεις με τη γειτονική Αλβανία. Σκληρά κατασταλτικά μέτρα επιβλήθηκαν στους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου λόγω υποψιών ότι υπήρχαν υποστηρικτές του σταλινικού καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα της Αλβανίας. Το 1956, διεξήχθη μια στημένη δίκη στην Πρίστινα, στην οποία πολλοί Αλβανοί κομμουνιστές του Κοσσυφοπεδίου καταδικάστηκαν ως σαμποτέρ από την Αλβανία και τους καταδικάστηκαν μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης. Ο υψηλόβαθμος Σέρβος κομμουνιστής αξιωματούχος Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς προσπάθησε να εξασφαλίσει τη θέση των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο και τους έδωσε κυρίαρχη θέση στη νομενκλατούρα του Κοσσυφοπεδίου.
Το Ισλάμ στο Κοσσυφοπέδιο εκείνη την εποχή καταπιέστηκε και τόσο οι Αλβανοί όσο και οι Μουσουλμάνοι Σλάβοι ενθαρρύνθηκαν να δηλώσουν ότι είναι Τούρκοι και να μεταναστεύσουν στην Τουρκία. Την ίδια στιγμή οι Σέρβοι και οι Μαυροβούνιοι κυριαρχούσαν στην κυβέρνηση, τις δυνάμεις ασφαλείας και τις βιομηχανίες στο Κοσσυφοπέδιο. Οι Αλβανοί δυσανασχετούσαν με αυτές τις συνθήκες και διαμαρτυρήθηκαν εναντίον τους στα τέλη της δεκαετίας του 1960, κατηγορώντας τις ενέργειες των αρχών στο Κοσσυφοπέδιο ως αποικιοκρατικές, καθώς και απαιτώντας να γίνει δημοκρατία το Κοσσυφοπέδιο ή δηλώνοντας υποστήριξη στην Αλβανία.
Μετά την αποπομπή του Ράνκοβιτς το 1966, η ατζέντα των μεταρρυθμιστών υπέρ της αποκέντρωσης στη Γιουγκοσλαβία, ειδικά από τη Σλοβενία και την Κροατία, ήταν αυτή που επικράτησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μικρογραφία|Δημοκρατίες και επαρχίες της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας. στόχευε στο να επιτύχει ουσιαστική αποκέντρωση των εξουσιών, δημιουργώντας ουσιαστική αυτονομία στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βοϊβοντίνα, και αναγνωρίζοντας μια μουσουλμανική εθνότητα στη Γιουγκοσλαβία. Ως αποτέλεσμα αυτών των μεταρρυθμίσεων, υπήρξε μια μαζική αναμόρφωση της νομενκλατούρας και της αστυνομίας του Κοσσυφοπεδίου, η οποία μετατράπηκε από σερβοκρατούμενη σε αλβανοκρατούμενη μέσω της απόλυσης Σέρβων σε μεγάλη κλίμακα. Περαιτέρω παραχωρήσεις έγιναν στους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου ως απάντηση στην αναταραχή, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας του Πανεπιστημίου της Πρίστινα ως ίδρυμα το οποίο θα λειτουργούσε στην αλβανική γλώσσα. Αυτές οι αλλαγές δημιούργησαν διάχυτο φόβο στους Σέρβους ότι τους γίνονταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας στη Γιουγκοσλαβία. Με το Σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας του 1974, στο Κοσσυφοπέδιο παραχωρήθηκε μεγάλη αυτονομία, επιτρέποντάς του να έχει τη δική του διοίκηση, συνέλευση και δικαστικό σώμα. καθώς και με συμμετοχή στη συλλογική προεδρία και στο γιουγκοσλαβικό κοινοβούλιο, στο οποίο είχε δικαίωμα βέτο.
Στον απόηχο της υιοθέτησης συντάγματος του 1974, οι ανησυχίες για την άνοδο του αλβανικού εθνικισμού στο Κοσσυφοπέδιο αυξήθηκαν με τους ευρέως διαδεδομένους εορτασμούς το 1978 της 100ής επετείου από την ίδρυση της Ένωσης του Πρίζρεν. Οι Αλβανοί θεώρησαν ότι το καθεστώς τους ως «μειονότητας» στη Γιουγκοσλαβία τους είχε κάνει πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε σύγκριση με τα «έθνη» της Γιουγκοσλαβίας και απαίτησαν το Κοσσυφοπέδιο να είναι μια συνιστώσα δημοκρατία, μαζί με τις άλλες δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας. Οι διαμαρτυρίες των Αλβανών το 1981 για το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου είχαν ως αποτέλεσμα να εισέλθουν μονάδες εδαφικής άμυνας της Γιουγκοσλαβίας στο Κοσσυφοπέδιο και να κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης με αποτέλεσμα την άσκηση βίας και τη συντριβή των διαδηλώσεων. Στον απόηχο των διαδηλώσεων του 1981, πραγματοποιήθηκαν εκκαθαρίσεις στο Κομμουνιστικό Κόμμα και τα δικαιώματα που είχαν χορηγηθεί πρόσφατα στους Αλβανούς καταργήθηκαν– συμπεριλαμβανομένου του τερματισμού της παροχής Αλβανών καθηγητών και εγχειριδίων στην αλβανική γλώσσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.