cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεύτερος Μεσσηνιακός Πόλεμος
Χρονολόγηση
Λόγω έλλειψης σημαντικών και αξιόπιστων πηγών το χρονικό διάστημα του πολέμου δεν είναι σήμερα γνωστό με ακρίβεια. Εκτιμάται ότι ο πόλεμος ξέσπασε ένα χρόνο πριν την 28η Ολυμπιάδα (το 669 π.Χ.) λίγο μετά την ήττα των Σπαρτιατών από τους Αργείους στη μάχη των Υσιών και έληξε περί τα 657 π.Χ. Άλλοι θεωρούν ότι η έναρξη συνέβη ένα χρόνο πριν από την 24η Ολυμπιάδα (το 685 π.Χ.) και τελείωσε την 28η Ολυμπιάδα (το 668 π.Χ.).
Οι αντίπαλοι
Τότε οι Μεσσήνιοι εκμεταλλευόμενοι την εξασθένηση της Σπάρτης εξεγέρθηκαν εναντίον της. Με τους Μεσσήνιους συμμάχησαν οι Αργείοι, οι Αρκάδες, οι Σικυώνιοι, οι Ηλείοι και οι Πίσατες ενώ με τη Σπάρτη συμμάχησαν οι Κορίνθιοι οι οποίοι ήταν εχθροί των Αργείων και οι Λεπρεάτες που ήταν εχθροί των Ηλείων. Επίσης τους Σπαρτιάτες βοήθησε και η Σάμος.
Η ήττα των Μεσσηνίων
Τα πρώτα χρόνια του πολέμου οι αντίπαλοι ήταν ισοδύναμοι. Οι Σπαρτιάτες όμως σταδιακά επικράτησαν και οι Μεσσήνιοι περιορίστηκαν στην πόλη Είρα στα βόρεια της Μεσσηνίας που μετατράπηκε σε οχυρό τους. Αρχηγός των Μεσσηνίων εκείνη την περίοδο ήταν ο Αριστομένης. Υπάρχει η άποψη πως ο Αριστομένης δεν συμμετείχε στον δεύτερο Μεσσηνιακό πόλεμο αλλά ήταν αρχηγός των Μεσσηνίων σε μία μεταγενέστερη μικρότερης κλίμακας εξέγερση. Οι Μεσσήνιοι απέκρουαν επί δέκα έτη τις επιθέσεις των Σπαρτιατών αλλά τελικά υπέκυψαν. Πολλοί Μεσσήνιοι μετά την ήττα τους κατέφυγαν στη Σικελία και εγκαταστάθηκαν στη Ζάγκλη που μετονομάστηκε σε Μεσσήνη, ενώ κάποιοι εγκαταστάθηκαν στη Ναύπακτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσσηνιακοί πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης
Αταούλφος
Ο Αταούλφος, γοτθ. At(h)aulf, Atavulf/Atawulf ή Adolf, λατιν. Ataulphus (π. 370 - 15 Αυγούστου 415) από τον Οίκο των Μπαλτ ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων (411-415). Κατά τη βασιλεία του μεταμόρφωσε το Βησιγοτθικό κράτος από φυλετικό βασίλειο σε μεγάλη πολιτική δύναμη της Ύστερης Αρχαιότητας.
Βιογραφία
Εκλέχθηκε ομόψυχα ως διάδοχος του γαμπρού του Αλάριχου, που είχε αποβιώσει από πυρετό ξαφνικά στην Καλαβρία. Η πρώτη πράξη του Αταούλφου ήταν να παύση την προς τα νότια εξάπλωση των Γότθων στην Ιταλία.
Εντωμεταξύ η Γαλατία είχε διαχωριστεί από τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τον σφετεριστή Κωνσταντίνο. Έτσι το 411 ο Κωνστάντιος, μάγιστρος του στρατού (magister militum) του Ονωρίου Αυτοκράτορα της Δύσης, με βοηθητικό στρατό Γότθων υπό τον Ουλφίλα, συνέτριψε τη Γαλατική ανταρσία με την πολιορκία της Αρλ. Εκεί ο Κωνσταντίνος και ο γιος του αιχμαλωτίστηκαν και στη διαδρομή -για να αποτείσουν φόρο τιμής στον Ονώριο- προς τη Ραβέννα, αποκεφαλίστηκαν τιμητικά τον Σεπτέμβριο.
Την άνοιξη του 412 ο Κωνστάντιος πίεσε τον Αταούλφο. Σύμφωνα με συμβουλή του Πρίσκου Άτταλου, πρώην σφετεριστή αυτοκράτορα που ο Αλάριχος είχε θέσει στη Ρώμη σε αντίθεση με τον Ονώριο στη Ραβέννα και που είχε παραμείνει με τους Βησιφότθους αφότου είχε εκτοπιστεί, ο Αταούλφος οδήγησε τους ακολούθους του έξω από την Ιταλία. Κινήθηκε βόρεια στην προσωρινά ειρηνική Γαλατία και οι Βησιγότθοι ζούσαν στην εξοχή κατά τον συνήθη τρόπο τους. Ο Αταούλφος ίσως έλαβε κάποια επιπρόσθετη ενίσχυση με τη μορφή πληρωμών σε χρυσό από τον Ονώριο, μια και ο Αταούλφος μετέφερε μαζί του ως σεβαστή όμηρο την αδελφή του Αυτοκράτορα, τη Γάλλα Πλακιδία, που ήταν από καιρό αιχμάλωτή του.
Εκεί στη Γαλατία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με έναν νέο σφετεριστή, τον Γαλάτη Ιοβίνο. Αλλά στη διαδρομή για να συναντήσει τον Ιοβίνο, ο Αταούλφος συνάντησε τον Σάρο και μερικούς άνδρες του. Ο Αταούλφος επιτέθηκε, αιχμαλώτισε και έπειτα εκτέλεσε τον Σάρο, συνεχίζοντας τη διαμάχη μεταξύ των οικογενειών τους, που είχε ξεκινήσει μεταξύ του Σάρου και του Αλάριχου. Έπειτα ο Ιοβίνος ονόμασε τον αδελφό του Σεβαστιανό αύγουστο (συναυτοκράτορα). Αυτό πρόσβαλε τον Αταούλφο, που δεν είχε ερωτηθεί. Έτσι συμμάχησε τους Βησιγότθους του με τον Ονώριο. Στη μάχη ο στρατός του Ιοβίνου ηττήθηκε, ο Σεβαστιανός αιχμαλωτίστηκε, ενώ ο Ιοβίνος διέφυγε για να γλυτώσει. Ο Αταούλφος έστειλε τον Σαβεστιανό πίσω για εκτέλεση στον Κλαύδιο Πόστουμο Δάρδανο, πραιτωριανό έπαρχο της Γαλατίας, διορισμένου από τον Ονώριο. Έπειτα από αυτό, ο Αταούλφος πολιόρκησε και αιχμαλώτισε τον Ιοβίνο στη Βαλέντια (νυν Βαλάνς (Ντρομ)) το 413 και τον έστειλε στη Νάρβο (νυν Ναρμπόν), όπου εκτελέστηκε από τον Κ. Π. Δάρδανο.
Τα κεφάλια των δύο εκτελεσθέντων έφθασαν στην Αυλή του Ονώριου στη Ραβέννα στα τέλη Αυγούστου και προωθήθηκαν για να επιδειχθούν, μεταξύ άλλων σφετεριστών, στα τείχη της Καρχηδόνας. Έτσι οι σχέσεις τού Αταούλφου με τον Ονώριο βελτιώθηκαν σημαντικά και ο Αταούλφος τις παγίωσε με το να νυμφευτεί τη Γάλλα Πλακιδία στη Νάρβο τον Ιανουάριο του 414, αν και ο ιστορικός Ιορδάνης αναφέρει πως τη νυμφεύτηκε στην Ιταλία, στο Forum Livii (νυν Φορλί). Ο γάμος εορτάστηκε με μεγάλους Ρωμαϊκούς πανηγυρισμούς και μεγαλόπρεπα δώρα από τα Γοτθικά λάφυρα. Ο Πρίσκος Άτταλος εκφώνησε έναν γαμήλιο λόγο, ένα κλασσικό επιθαλάμιο ποίημα για τη νύφη.
Υπό την εξουσία του Αταούλφου, οι Βησιγότθοι δεν μπορούσαν να πουν ότι ήταν κύριοι ενός εγκατεστημένου βασιλείου, ώσπου ο Αταούλφος κατέλαβε τη Ναρβονική (Προβηγκία) και την Τουλούζη το 413. Αν και ο Αταούλφος παρέμεινε Αρειανιστής Χριστιανός, οι σχέσεις του με τον Ρωμαϊκό πολιτισμό συνοψιζόταν από μία Ορθόδοξη Ρωμαϊκή άποψη, με τα λόγια που ο σύγχρονός του Χριστιανός απολογητής Ορόσιος τού θέτει στο στόμα, σύμφωνα με την εξής δήλωση:
"Στην αρχή ήθελα να σβήσω το Ρωμαϊκό όνομα και να μετατρέψω όλο το Ρωμαϊκό έδαφος σε Γοτθική αυτοκρατορία: λαχταρούσα η Ρωμανία να γίνει Γοτθία και ο Αταούλφος να γίνει ό,τι ήταν ο Καίσαρας Αύγουστος. Αλλά η μακρά μου εμπειρία μού δίδαξε ότι η ακυβέρνητη αγριότητα των Γότθων δεν θα υποταχθεί ποτέ σε νόμους και πως χωρίς νόμους δεν υπάρχει κράτος. Έτσι με σύνεση επέλεξα μία διαφορετική δόξα: να αναβιώσει το Ρωμαϊκό όνομα με το Γοτθικό σθένος και ελπίζω ότι θα αναγνωριστώ από τους επιγόνους ως ο εμπνευστής μίας Ρωμαϊκής αποκατάστασης, μια και είναι αδύνατο για εμένα να αλλάξω τον χαρακτήρα της Αυτοκρατορίας".
Ο στρατηγός του Ονώριου Κωνστάντιος, ο μετέπειτα Αυτοκράτορας της Δύσης Κωνστάντιος Γ΄, δηλητηρίασε τις επίσημες σχέσεις με τον Αταούλφο και απέκτησε την άδεια να κλείσει τα Γαλατικά λιμάνια στη Μεσόγειο. Σε απάντηση ο Αταούλφος αναγνώρισε τον Πρίσκο Άτταλο ως αύγουστο στα Βουρδίγαλα (Μπορντώ) το 414. Αλλά ο ναυτικός αποκλεισμός τού Κωνστάντιου ήταν επιτυχής και το 415 ο Αταούλφος αποσύρθηκε με τον λαό του στη βόρεια Ισπανία. Ο Π. Άτταλος διέφυγε, αλλά έπεσε στα χέρια του Κωνστάντιου και εξορίστηκε στη νήσο Λίπαρι.
Η Γάλλα Πλακιδία ταξίδευσε με τον Αταούλφο. Ο γιος του Θεοδόσιος απεβίωσε νήπιο και τάφηκε στην Ισπανία σε ένα επάργυρο φέρετρο, εξαλείφοντας την ευκαιρία για μία Ρωμαιο-Βησιγοτθική γραμμή.
Το τέλος και τα μετέπειτα γεγονότα
Στην Ισπανία ο Αταούλφος αποδέχθηκε λανθασμένα έναν ακόλουθο του Σάρου, αγνοώντας ότι ο άνδρας είχε κρυφή επιθυμία να εκδικηθεί το τέλος τού αγαπητού του προστάτη. Έτσι στο ανάκτορο της Βαρκελώνης ο ακόλουθος τον σκότωσε στο λουτρό του, βάζοντας αιφνίδιο τέλος στη βασιλεία τού Αταούλφου.
Βασιλιάς έγινε αμέσως ο αδελφός του Σάρου, ο Σιγέριχος. Επτά ημέρες μετά δολοφονήθηκε από τον Βάλλια, που τον διαδέχθηκε. Κατά τη βασιλεία του τελευταίου, η Γάλλα Πλακιδία επέστρεψε στη Ραβέννα, όπου το 417 με την παρότρυνση του Ονωρίου παντρεύτηκε τον Κωνστάντιο, τον αμείλικτο εχθρό των Γότθων.
Οι κύριες πηγές για τη σταδιοδρομία του Αταούλφου είναι ο Παύλος Ορόσιος, τα Χρονικά του Υδάτιου επισκόπου Γαλικίας και του Πρόσπερου της Ακουιτανίας, μαθητή του Αυγουστίνου.
Η δήλωσή του
Η αυθεντικότητα της δήλωσης που έκανε στη Ναρβονική, όπως την αναφέρει ο Ορόσιος σε μία Ιστορία που γράφτηκε ρητά "εναντίον των παγανιστών" (ολοκληρώθηκε το 417/418) έχει αμφισβητηθεί. Ο Αντόνιο Μαρκέττα συμπεραίνει ότι οι λέξεις είναι πράγματι του Αταούλφου και τις διαχωρίζει από την ερμηνεία τους από τον Ορόσιο, που προετοιμάζει τους αναγνώστες του για το συμπέρασμα ότι οι χριστιανικοί χρόνοι ήταν ευτυχείς και ότι η προφανής αλλαγή της καρδιάς του Αταούλφου οφείλεται στην αγάπη του για τη Γάλλα Πλακιδία, το όργανο της θεϊκής παρέμβασης στο σχέδιο του Θεού για μία αιώνια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αντίθετα, ο Μαρκέττα θεωρεί τον γάμο αυτόν ως μία σκληρή πολιτική.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γάλλα Πλακιδία, κόρη του Θεοδοσίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων‎ Κατηγορία:Δυναστεία των Βάλτων Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
846 Λιππέρτα
Η Λιππέρτα (Lipperta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,217. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Ρώσο αστρονόμο Κ. Γκύλλενμπεργκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γερμανού επιχειρηματία Έντουαρντ Λίππερτ, οικονομικού υποστηρικτή του Αστεροσκοπείου του Αμβούργου.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή κλίση του επιπέδου της τροχιάς της Λιππέρτας ως προς την εκλειπτική, μόλις 16 λεπτά της μοίρας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λιππέρτας εκτιμάται σε 52,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι πιθανώς C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,051. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Λιππέρτα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιππερτα
Μπαράρα
Η Μπαράρα είναι πόλη της Ουγκάντα. Είναι πρωτεύουσα της Δυτικής περιφέρειας και του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 83.700 κατοίκων.
Τοποθεσία
Η Μπαράρα βρίσκεται στην νοτιοδυτική Ουγκάντα, 290 χιλιόμετρα (54 μίλια) δυτικά της Καμπάλα. Βρίσκεται κοντά στη λίμνη Μπούρο.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος Μπαράρα διαιρείται σε τρεις υποδιαιρέσεις:
Αυτές με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε 6 υποδιαιρέσεις:
Ετυμολογία
Το όνομα Μπαράρα παράγεται από την λέξη μπουράρα'α (mburara'a), ένα είδος χόρτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουγκάντα
Σαν Πιέτρο ντι Καντόρε
Το Σαν Πιέτρο ντι Καντόρε (ιταλικά: San Pietro di Cadore, λαδινικά: San Pieru) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Κυλλήνη (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Κυλλήνη είναι γνωστά χωριά και βουνό της Ελλάδας στην Πελοπόννησο.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τεράινα
Η Τεράινα, επίσης γνωστή και ως Ουάσινγκτον Νήσος (και τα δύο ονόματα είναι συνταγματικά), είναι μια κοραλλιογενής ατόλλη στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, τμήμα των Βόρειων Νήσων Γραμμής Ισημερινού και ανήκει στο Κιριμπάτι. Βρίσκεται 522 χλμ. βόρεια του Ισημερινού, 139 χλμ. βορειοδυτικά του Κιριτιμάτι και 222 χλμ. νοτιοανατολικά της Ατόλλης Παλμύρα. Έχει ονομαστεί επίσης Νήσος Νέα Υόρκη και Νήσος Πρόσπεκτ (προσδοκία, προοπτική). Το νησί έχει έκταση 7,8 τ.χλμ., και ο πληθυσμός του ήταν 1.155 άτομα το 2005. Στο δυτικό άκρο του νησιού βρίσκεται η πρωτεύουσα του, Τανγκορέ (Tangkore ή Tengkore).
Όλα τα χωριά παρατίθενται στην παρακάτω λίστα, με τα πρώτα αποτελέσματα της απογραφής του 2005, αντίστροφα της φοράς των δεικτών του ρολογιού γύρω στην περιφέρεια της ατόλλης, αρχίζοντας από τα βορειοανατολικά με το Αμπαϊάνγκ και τελειώνοντας στα νοτιοανατολικά με το Οναουέα:
Το αμμώδες κοραλλιογενές νησί έχει μήκος περίπου 5,5 χλμ. και πλάτος 2 χλμ. στο πλατύτερο σημείο του. Η περιφέρεια του είναι περίπου 14,5 χλμ. Η περιφέρεια της παραλίας φτάνει σε ανυψώσεις τα 3 μ περίπου και σε μερικά σημεία στο δυτικό άκρο του νησιού τα 5 μ. Η ξηρά καλύπτεται πυκνά με κοκοφοίνικες και δασικά δέντρα (ύψους 23 – 27 μ.) που κάνουν το νησί ορατό από το κατάστρωμα ενός πλοίου σε απόσταση 28 χλμ.
Το μεγαλύτερο μέρος της παραλίας αποτελείται από λεπτή άμμο. Ο περιβάλλων ύφαλος δεν ξεπερνά τα 180 μ πλάτος, εκτός από μερικά σημεία: 900 μ στο ανατολικό σημείο, 720 μ στο βορειοδυτικό σημείο και 540 μ στο νοτιοδυτικό σημείο. Το νησί μοιάζει να κατασκευάζεται προς τα δυτικά, αφού στο δυτικό του άκρο υπάρχει μια έκταση 5,2 τ.χλμ. με βάθη από 9 – 36 μ. Έχει βάθος 25,5 μέτρα 4,6 χλμ. έξω από το δυτικό σημείο του. Αν και τα σκάφη μπορούν να αγκυροβολήσουν σ’ αυτό το μπάγκος, η αγκυροβόληση είναι πολύ άβολη λόγω έλλειψης προστασίας. Η προσεδάφιση είναι δυνατή μόνο στο δυτικό άκρο, όπου είναι αβέβαιη, συχνά επικίνδυνη, και όταν έχει άγριο καιρό αδύνατη. Ένα νέο σημείο προσεδάφισης, που φτιάχτηκε στην νότια πλευρά, 800 μέτρα από το νοτιοδυτικό σημείο, λέγεται ότι είναι καλύτερο.
Η Τεράινα διαφέρει από άλλες ατόλλες αφού το ανατολικό μισό της περιέχει μια λίμνη φρέσκου νερού και το δυτικό μισό της 2 έλη τύρφης. Αυτά καταλαμβάνουν την πρώην λεκάνη της λιμνοθάλασσας, όπως φαίνεται από τα θαλάσσια όστρακα και την λευκή κοραλλιογενή άμμο στον πυθμένα της λίμνης και κάτω από τα στρώματα τύρφης. Η τύρφη αποτελείται από μια πυκνή, πλεγμένη μάζα από μερικώς αποσυντεθειμένες φυτικές ίνες, χρώματος σκούρου καφέ ή μαύρου. Η επιφάνεια της είναι 0,6 έως 1 μέτρο πάνω από το επίπεδο θαλάσσης. Στο κέντρο των ελών κατά μέσο όρο έχει πάχος περίπου 1 μέτρο, σε μερικά σημεία έως και 1,5 μέτρο. Μειώνεται σε λίγα εκατοστά πάχος στα περιθώρια του έλους. Στο δυτικό έλος υπάρχει ένα «νησί» από κοκοφοίνικες, με τα χώματα του να βρίσκονται πάνω από την τύρφη.
Η στάθμη της λίμνης είναι περίπου 1 μέτρο πάνω από το επίπεδο θαλάσσης. Έχει μήκος περίπου 3,2 χλμ. επί 11,3 χλμ. πλάτος, και έχει μέσο βάθος περίπου 1,5 μέτρο, αν και έχει αναφερθεί ότι φτάνει και τα 5 μ. βάθος. Το επίπεδο του νερού διατηρείται από την βαριά βροχόπτωση. Η λίμνη σταδιακά μεγαλώνει προς το ανατολικό έλος.
Ο Δρ Ουεντγουόρθ (1931) πρότεινε ότι η Νήσος Τεράινα πρωτοφτιάχτηκε ως μια ατόλλη σε μια εποχή που η θάλασσα ήταν σε ψηλότερα επίπεδα. Καθώς το επίπεδο θαλάσσης έπεφτε, η λιμνοθάλασσα έγινε κλειστή λεκάνη, το αλμυρό νερό πέρασε από μικρά ανοίγματα ή εξατμίστηκε, η βαριά βροχόπτωση παρήγαγε την λίμνη γλυκού νερού. Τα φυτά γέμισαν το δυτικό τμήμα με τύρφη. Η λίμνη τώρα μεγαλώνει.
Εν μέρει για την αποξήρανση των ελών, αλλά κυρίως για τις μεταφορές, ένωσαν τα έλη με την λίμνη και τις ακτές, σκάβοντας ένα στενό κανάλι ανάμεσα στα έλη, από το δυτικό έλος στην νότια ακτή, και από την λίμνη στην βόρεια ακτή. Λέγεται ότι τμήμα, τουλάχιστον των καναλιών έσκαψαν οι γυναίκες των εργατών από τα Νησιά Γκίλμπερτ. Η στάθμη του νερού και στα κανάλια και στην λίμνη ελέγχεται από φράγματα. Κατά μήκος των καναλιών, μηχανοκίνητες και απλές βάρκες με κουπιά μεταφέρουν εργάτες και βοηθούν στην συλλογή καρύδων.
Το νησί το πρωτοείδε ο Αμερικανός εξερευνητής Έντμουντ Φάννινγκ στις 12 Ιουνίου 1798, που το ονόμασε Τζωρτζ Ουάσινγκτον. Το νησί στην συνέχεια διεκδικήθηκε υπό την Πράξη Νήσων με Γκουανό του 1856 για τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια διεκδίκηση που δεν έχει εγκαταλειφθεί. Το προσάρτησαν οι Βρετανοί το 1889, κάνοντας το τμήμα της αποικίας των Νήσων Γκίλμπερτ και Έλις το 1916. Το όνομα του νησιού επίσης μεταφράστηκε σε Τεράινα το 1979 όταν το Κιριμπάτι απόκτησε την ανεξαρτησία του. Το κύριο εξαγώγιμο προϊόν της Τεράινα είναι η κόπρα, η ξεραμένη σάρκα της καρύδας.
Κατηγορία:Νησιά Γραμμής Ισημερινού Τεραινα
Ιωσήφ Δεκιγάλλας
Ο Ιωσήφ Δεκιγάλλας αναφέρεται και ως Ιωσήφ Δε-Κιγάλλας (De Cigalla) (16 Μαρτίου 1812 - 16 Νοεμβρίου 1886) υπήρξε Έλληνας επιστήμονας και συγγραφέας του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1812 στο Ταγκανρόγκ της Ρωσίας. Η καταγωγή της οικογένειας των Δεκιγάλλα (De Cigalla) ήταν από τη Γένουα και έφερε τον τίτλο του κόμητος από το 1595 και δίπλωμα ευγενείας με οικόσημο από το 1616. Είχε εγκατασταθεί στη Γένουα και στη Θήρα.
Έμεινε ορφανός από γονείς και κηδεμονεύτηκε από τον θείο του, δυτικό αρχιερέα της Σαντορίνης, ο οποίος αντιλαμβανόμενος την αξία του Ιωσήφ τον έστειλε στην Πίζα για να σπουδάσει. Στην Ιταλία ο Ιωσήφ διορίστηκε διδάκτωρ της ιατρικής σχολής του Βασιλικού Πανεπιστημίου της Σιένας το 1832 μόλις ηλικίας είκοσι χρονών.
Πήγε στη Φλωρεντία για να διευρύνει τις σπουδές του. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Θήρα. Παντρεύτηκε την ευγενή Μαρία Δελένδα και επιδόθηκε στο επάγγελμα του ιατρού για πενήντα χρόνια. Για το έργο που προσέφερε, του απονεμήθηκε ο βαθμός του Ιππότη του Τάγματος του Σωτήρος.
Απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου 1886 στη Θήρα.
Συγγράμματα
Έγραψε βιβλίο περί της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης που έγινε το 1866. Έγραψε επίσης και άλλα επιστημονικά συγγράμματα, καθώς και φιλολογικές, ιστορικές, φιλοσοφικές και κριτικές μελέτες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Σαν Τομάζο Αγκορντίνο
Το Σαν Τομάζο Αγκορντίνο (ιταλικά: San Tomaso Agordino, λαδινικά: San Tomas) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Η ώρα της πτώσης
Η ώρα της πτώσης (Αγγλικά: The Fall) ονομάζεται η αστυνομική σειρά μυστηρίου συμπαραγωγής Αγγλίας και Ιρλανδίας που προβλήθηκε από το BBC από το 2013 ως το 2016 και ολοκληρώθηκε σε τρεις κύκλους. Πρωταγωνιστούν η Τζίλιαν Άντερσον στον ρόλο της αινιγματικής ντετέκτιβ Στέλλα Γκίμπσον και ο Τζέιμι Ντόρναν στον ρόλο του οικογενειάρχη κατά συρροή δολοφόνου Πωλ Σπέκτορ. Δημιουργός και σεναριογράφος της σειράς είναι ο Άλαν Κίμπιτ και σκηνοθέτης ο Γιάκομπ Βερμπούγκεν. Στην Ελλάδα η σειρά προβλήθηκε το 2020 από την κρατική τηλεόραση, στο κανάλι της ΕΡΤ1, στη μεταμεσονύχτια ζώνη.
Πλοκή
Μια υπόθεση φόνου στο Μπέλφαστ καταλήγει σε αδιέξοδο και οι τοπικές αρχές ζητούν τη βοήθεια της ικανής ντετέκτιβ της βρετανικής αστυνομίας Στέλλα Γκίμπσον για να βρεθεί ο δολοφόνος. Η ίδια σύντομα συνειδητοποιεί ότι η υπόθεση συνδέεται με άλλους φόνους και ότι ένας κατά συρροή δολοφόνος έχει ξεκινήσει τη δράση του. Παράλληλα στο Μπέλφαστ ζει και εργάζεται ο Πωλ Σπέκτορ, ένας σύμβουλος γάμου που δείχνει να έχει μια φυσιολογική ζωή με γυναίκα και δύο παιδιά. Κάποιες νύχτες λέει πως εργάζεται σε γραμμή υποστήριξης αλλά η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Ο Σπέκτορ διαπράττει φόνους τριαντάχρονων γυναικών που τους έχει μελετήσει και σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια. Η ντετέκτιβ Γκίμπσον σε ένα παιχνίδι με το χρόνο πρέπει να συνδέσει τα κομμάτια του παζλ και να βρει τον υπεράνω πάσης υποψίας δολοφόνο. Ο πρώτος κύκλος ολοκληρώθηκε σε 5 επεισόδια. μικρογραφία|Η Τζίλιαν Άντερσον, γνωστή από τον ρόλο της στα [[The X-Files|  The X-Files  , επέστρεψε στην τηλεόραση με τον ρόλο της Στέλλα Γκίμπσον στο  The Fall .]]
2ος Κύκλος
Δέκα μέρες έχουν περάσει από τότε που ο Σπέκτορ είπε μέσω τηλεφώνου στην Γκίμπσον ότι δεν πρόκειται να τον πιάσει. Η Γκίμπσον προσπαθεί να βοηθήσει την κοπέλα που επέζησε μετά την τελευταία επίθεση του κατά συρροή δολοφόνου, για να μπορέσει να τον ανακαλέσει στη μνήμη της και να βοηθήσει στις έρευνες της αστυνομίας. Παράλληλα ο Σπέκτορ καλείται να αντιμετωπίσει ζητήματα που είχε αφήσει σε εκκρεμότητα όταν είχε φύγει για τη Σκωτία με πρόθεση να βάλει τέλος στη δράση του. Ανακαλύπτει ότι κάποιο άτομο από το παρελθόν του βοηθά την αστυνομία και αναγκάζεται να επιστρέψει στο Μπέλφαστ αλλάζοντας τα σχέδια του με τρομακτικές συνέπειες. Το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού μεταξύ Γκίμπσον και Σπεκτορ γίνεται πλέον όλο και πιο προσωπικό και αποκτά διαστάσεις εμμονής και για τους δύο. Ο δεύτερος κύκλος ολοκληρώθηκε σε 6 επεισόδια.
3ος Κύκλος
Ο Πωλ Σπέκτορ μετά τον πυροβολισμό του μεταφέρεται επειγόντως στο νοσοκομείο του Μπέλφαστ όπου δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Όταν συνέρχεται υποστηρίζει ότι δεν θυμάται τίποτα από την εγκληματική δράση του. Οι δικηγόροι του θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την ομιχλώδη κατάσταση του μυαλού του για να τον γλιτώσουν από το να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. Η Στελλα Γκίμπσον και η ομάδα της θα πρέπει να αποκαλύψουν αν ο Σπέκτορ για ακόμη μια φορά παίζει μαζί τους και προσπαθεί να ξεγελάσει τους νόμους ενώ παράλληλα η ίδια η Στέλλα θα πρέπει να απαντήσει στα ερωτηματικά που εγείρονται από τους ανωτέρους της για τον χειρισμό της στην υπόθεση. Ο τρίτος και τελευταίος κύκλος ολοκληρώθηκε σε 6 επεισόδια.
μικρογραφία|Ο Τζέιμι Ντόρναν, γνωστός από την τριλογία ταινιών [[Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι (ταινία)|  50 αποχρώσεις του γκρι  , έκανε το πρωταγωνιστικό ντεμπούτο του στην τηλεόραση με τον ρόλο του Πωλ Σπέκτορ στο  The Fall .]]
Αποδοχή
Η σειρά έτυχε θερμής υποδοχής από κοινό και κριτικούς ως μία ευχάριστη ανατροπή στον τρόπο που αντιμετωπίζουν συνήθως οι τηλεοπτικές σειρές το θέμα των κατά συρροή δολοφόνων, μακριά από κάθε κλισέ. Στο  The Fall  γνωρίζουμε την ταυτότητα του δολοφόνου από τις πρώτες σκηνές και αυτό που κατακτά το ενδιαφέρον του θεατή είναι η λεπτομερέστατη καταγραφή των χαρακτήρων και του ψυχισμού των δύο βασικών ηρώων αλλά και των ανθρώπων που τους περιβάλλουν, ακόμα και των συγγενών των θυμάτων. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει φυσικά το παιχνίδι γάτας - ποντικού που εκτυλίσσεται ανάμεσα στην ντετέκτιβ και τον δολοφόνο και οδηγεί αργά και σταθερά σε μια ιδιότυπη εμμονή του ενός για τον άλλο. Ειδικότερα ο χαρακτήρας της Στέλλα Γκίμπσον που με μαεστρία ενσαρκώνει η Τζίλιαν Άντερσον θεωρήθηκε πρότυπο στο πως πρέπει να παρουσιάζεται στη σύγχρονη εποχή ένας γυναικείος δυναμικός κεντρικός χαρακτήρας. Η ίδια η Τζίλιαν Άντερσον έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι ο ρόλος της Γκίμπσον είναι ο αγαπημένος τηλεοπτικός ρόλος της καριέρας της. Η σειρά επίσης έλαβε επαινετικές κριτικές για την ατμόσφαιρα, τον ρεαλισμό της και την προσοχή της στη λεπτομέρεια. Ο τρίτος και τελευταίος κύκλος θεωρήθηκε πιο μέτριος και επιτηδευμένος σε σχέση με τους πρώτους δύο.
Μέλλον
Αν και ο ρόλος του Τζέιμι Ντόρναν ως Πωλ Σπέκτορ ολοκληρώνεται στον τρίτο κύκλο, τόσο ο δημιουργός της σειράς Άλαν Κίμπιτ όσο και η βασική πρωταγωνίστρια Τζίλιαν Άντερσον έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να επανέλθουν κάποια στιγμή με ένα 4ο κύκλο και μια καινούργια υπόθεση μυστηρίου που θα εξελίξει την ιστορία της αινιγματικής ντετέκτιβ Στέλλα Γκίμπσον.
847 Αγνεία
Η Αγνεία (Agnia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,996. Ανακαλύφθηκε το 1915 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το όνομα της Ρωσίδας φυσικού Άγκνια Ιβάνοβνα Μπαντίνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αγνείας εκτιμάται σε 28,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,172. Η Αγνεία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 50 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγνεια
NGC 52
thumb|right|250px|Ο NGC 52 Ο NGC 52 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο. Απέχει περίπου 240 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο 150.000 ετών φωτός. . Έχει ένα γαλαξία συνοδό, τον PGC 1.563.523.
Ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) ανακάλυψε τον NGC 52 στις 18 Σεπτεμβρίου 1784.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0052 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός)
Τιτάνη (Σικυώνα)
Η Τιτάνη ή Τίτανα ήταν πόλη στη Σικυωνία, επί της αριστερής όχθης του Ασωπού, σε απόσταση 60 σταδίων από τη Σικυώνα, καθώς και 40 από τον Φλειούντα. Ευρισκόταν επί της κορυφής λόφου, όπου ο Τιτάνας, αδερφός του Ηλίου, λέγεται πως κατοικούσε, ενώ έδωσε την ονομασία του στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Ήταν γνωστή λόγω της παρουσίας ναού του Ασκληπιού, ο οποίος φέρεται να ανεγέρθηκε από τον Αλέξανδρο, υιό του Μαχάονα, ο οποίος ήταν υιός του Ασκληπιού. Ο συγκεκριμένος ναός υφίστατο, ακόμη, την εποχή του Παυσανία (2ος αιώνας), στο μέσον ενός άλσους αποτελούμενου από κυπαρίσσια, εντός του οποίου οι υπηρέτες του θεού παρείχαν ιατρικές υπηρεσίες σε ασθενείς οι οποίοι είχαν μεταβεί εκεί για την ανάρρωσή τους. Εντός του ναού ευρίσκονταν αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγείας, καθώς και των ηρώων Αλεξάνορα και Ευαμερίονα. Υφίσταται, επίσης, ναός προς τιμήν της Αθηνάς στη Τιτάνη, ο οποίος ευρισκόταν επί ενός λόφου, ενώ φιλοξενούσε ένα παλαιό ξύλινο άγαλμα της θεάς. Κατεβαίνοντας από τον λόφο υφίστατο ένα ιερό αφιερωμένο στους Ανέμους.
Η τοποθεσία ευρίσκεται πλησίον του σημερινού χωριού της Τιτάνης Κορινθίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κορινθίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Σικυώνα
Ματέσι Ηλείας
Το Ματέσι ή Μάτεσι είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Ματέσι βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας, σε απόσταση 39 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα (έδρα του δήμου) και 10 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ανδρίτσαινα. Είναι κτισμένο στις βορειοδυτικούς πρόποδες του Κεραύσιου λόφου (απόληξη του όρους Λύκαιο) σε υψόμετρο 480 μέτρα ενώ στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του λόφου είναι η Θεισόα και η αρχαία Θεισόα η Λυκόα. Στα νοτιοδυτικά του χωριού περνάει το Ματεσαίϊκο ρέμα (ο αρχαίος ποταμός Μυλάων) και στα βορειοδυτικά ο Αλφειός. Στο δρόμο Μάτεσι - Θεισόα έχουν εντοπιστεί λείψανα νεκροταφείου. Στη γύρω περιοχή υπάρχουν αιωνόβιες ελιές, καρυδιές, αμυγδαλιές, πλατάνια και ιτιές ενώ στον Αλφειό υπάρχουν από τις ειδικές καταβάσεις για Kayak ή rafting.
Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία Μάτεσι υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 και το συμπεριλαμβάνουν μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Φαναρίου. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Μάτεσι το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θείσης και το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ματεσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανδριτσαίνης  του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 109 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Ψαρά
Τα Ψαρά είναι νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου, βορειοδυτικά της νήσου Χίου, έδρα του Δήμου Ηρωικής Νήσου Ψαρών, της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Έχει έκταση 40 τ.χλμ. και το μήκος των ακτών του υπολογίζεται στα 45 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του νησιού, κατά την απογραφή του 2011, ήταν 446 κάτοικοι. Τα Ψαρά είναι γνωστά κυρίως από τη μεγάλη καταστροφή που υπέστησαν το 1824, κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα εναντίον των Τούρκων. Η καταστροφή των Ψαρών ενέπνευσε τον πίνακα του Νικόλαου Γύζη Η Δόξα των Ψαρών, την ωδή του Ανδρέα Κάλβου και το επίγραμμα του Διονυσίου Σολωμού.
Ονομασία
μικρογραφία|αριστερά|Η θέση των Ψαρών στον ελληνικό χάρτη.
Το νησί ήταν γνωστό στην αρχαιότητα με το όνομα «Ψύρα» ή «Ψυρίη» ή «Ψυρία». Η αρχαιότερη γνωστή μαρτυρία είναι η Οδύσσεια του Ομήρου όπου αναφέρεται ως Ψυρίη, στη διήγηση του Νέστορα, στο επεισόδιο του «Νόστου». Αναφέρεται επίσης από τον Στράβωνα ως «τα Ψύρα». Με την ίδια ονομασία αναφέρεται και σε έργο του 11ου αιώνα (του Ευσταθίου Θεσσαλονίκης που απέδωσε στα ελληνικά την «Περιήγηση της Οικουμένης» του Διονυσίου του Περιηγητή) και εκεί σημειώνει «Ψυρία δε νησίδιον, Χίου φασίν απέχον σταδίου ογδοήκοντα λιμένα έχον νηών είκοσι, λέγεται δε και ουδετέρως τα Ψύρα».
Ιστορία μέχρι την Επανάσταση του 1821
μικρογραφία|Ο αρχαιολογικός χώρος Αρχοντίκι.
Στα Ψαρά οι αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως ευρήματα της ανθρώπινης δραστηριότητας, αδιαλλείπτως από την Τελική Νεολιθική περίοδο (5η-4η χιλιετία π.Χ) έως τον 5ο αι.π.Χ., με κορυφαία περίοδο ακμής την ύστερη εποχή του Χαλκού (14ος-12ος αι. π.Χ.). Από την προϊστορική περίοδο έχουν βρεθεί τάφοι όπου φαίνεται ότι οι άνθρωποι θάβονταν σε εμβρυϊκή στάση. Από τη μυκηναϊκή περίοδο βρέθηκαν επίσης κιβωτιόσχημοι τάφοι και ένας θολωτός. Επίσης βρέθηκαν χάλκινα ξίφη, σκουλαρίκια, περιδέραια κ.ά. Από τα ομηρικά χρόνια έχουν βρεθεί τμήματα πήλινων αγγείων. Κομμάτια από αγγεία βρέθηκαν και στο νησάκι του Αγίου Νικολάου (που λέγεται σήμερα και Αϊ-Νικολάκι). Στην ιστορική Μαύρη Ράχη ή Παλαιόκαστρο υπάρχει οικισμός των ελληνιστικών χρόνων, στο Φτελιό και στη Λήμνο κεραμική της ίδιας εποχής, στον Ξηρόκαμπο κατάλοιπα εγκατάστασης των ρωμαϊκών χρόνων και στον σημερινό οικισμό νεκρόπολη της ύστερης ρωμαιοκρατίας με επιτύμβιες στήλες. Δεν έχει βρεθεί ακρόπολη ή αμυντικά έργα, γεγονός που αποδίδεται στους πολλούς υφάλους που προστατεύουν με φυσικό τρόπο το νησί.
μικρογραφία|αριστερά|Ο Ναός του [[Άγιος Νικόλαος Ψαρών|Αγίου Νικολάου Ψαρών.]]
Τα Ψαρά ήταν σε γενικές γραμμές νησί ασήμαντο στρατηγικά και άγονο. Από τα γραπτά κείμενα του Ευσταθίου ξέρουμε ότι το νησί δεν είχε ούτε καν αμπέλια, εντούτοις διέθετε ναό του Βάκχου. Υπήρχε μάλιστα (όπως αναφέρει ο Ευστάθιος) η αρχαία περιπαικτική παροιμία (για όσους πήγαιναν σε συμπόσια και δεν έπιναν κρασί) «Ψύρα τον Διόνυσον άγοντες».
Το νησί μπορεί να έμεινε κατά μακρές περιόδους σχεδόν ακατοίκητο και ειδικά μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης οι λιγοστοί κάτοικοι έφυγαν και αυτοί (κυρίως για τη Χίο, επειδή φοβούνταν τις πειρατικές επιδρομές). Εντούτοις λίγο αργότερα μετοίκησαν εκεί οικογένειες από την Εύβοια, τη Θεσσαλία, τη Μαγνησία, αλλά και τη Χίο, επειδή το νησί ήταν μικρό και άσημο και παρότι άγονο μπορούσαν εκεί να ζήσουν ελεύθεροι. Αυτοί και οι απόγονοί τους ξανάχτισαν το παλιό φρούριο του Παλαιόκαστρου, για να αμύνονται εναντίον των πειρατών. Σταδιακά ο πληθυσμός αυξήθηκε και στα περίχωρα του κάστρου αυτού οικοδομήθηκε ένα μεγάλο χωριό.
Οι κάτοικοι στηρίχτηκαν στην αλιεία και στο θαλάσσιο εμπόριο και απέκτησαν έναν σημαντικό για την εποχή στόλο. Όταν η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας υποκίνησε σε επανάσταση ελληνικές περιοχές για να επιτεθεί στην Τουρκία με το άλλοθι της απελευθέρωσης των Χριστιανών υπηκόων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι κάτοικοι των Ψαρών ήταν διστακτικοί. Λίγα χρόνια μετά, όταν καταστράφηκε ο τουρκικός στόλος στο Τσεσμέ, δημιούργησαν ενθουσιασμένοι έναν στόλο από 65 πλοιάρια. Στάθηκαν άτυχοι όμως, γιατί μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, με την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, βρέθηκαν στο έλεος της Τουρκίας. Οι νότιοι άνεμοι εμπόδισαν τον τουρκικό στόλο να υλοποιήσει άμεσα την εντολή για ολοσχερή καταστροφή του νησιού και οι Ψαριανοί με ελιγμούς κατάφεραν να μεταστρέψουν την Υψηλή Πύλη - μεταξύ αυτών των ελιγμών ήταν και η αποστασιοποίησή τους από το κίνημα του Λάμπρου Κατσώνη κατά το 1794.
Η καταστροφή των Ψαρών
μικρογραφία|Η σημαία των Ψαρών κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Μέχρι το 1821 οι Ψαριανοί έζησαν ήρεμα και ασχολήθηκαν με την αλιεία και το εμπόριο. Εξέλεγαν κάθε χρόνο την τοπική εξουσία τους μεταξύ των πλουσιοτέρων συμπολιτών τους και επί τούτω συνέρχονταν ετησίως στον ναό του Αγίου Νικολάου. Οι 4 δημογέροντες που αναλάμβαναν την εκτελεστική εξουσία ήταν και υπεύθυνοι απέναντι στον Τούρκο ναύαρχο (τον καπετάν-πασά) και παράλληλα διοικούσαν ουσιαστικά το νησί, αφού δεν υπήρχε Τούρκος διοικητής. Επίσης, ακόμα και τα ποινικά δικαστήρια (π.χ. για εγκλήματα) εκδικάζονταν από τους ίδιους τους Ψαριανούς. Το 1815 προσετέθη στη διοίκηση του νησιού και διοικητής. Πριν από την Επανάσταση του 1821 το νησί είχε καταφέρει να πλουτίσει και να ευημερεί, ήταν δε τρίτο σε ναυτική δύναμη (με πάνω από 45 πλοία) μετά την Ύδρα και τις Σπέτσες. μικρογραφία|αριστερά|«Μετά την καταστροφή των Ψαρών». Έργο του [[Νικόλαος Γύζης|Νικόλαου Γύζη.]]
Τα Ψαρά ήταν από τα πρώτα νησιά που ξεσηκώθηκαν ενάντια στον τούρκικο ζυγό, στις 10 Απριλίου 1821 και το Πάσχα ανύψωσαν την επαναστατική τους σημαία (λευκή με κόκκινο). Αλλά στις 21 Ιουνίου 1824, αιγυπτιακές δυνάμεις με αρχηγό τον Ιμπραήμ κατέλαβαν το νησί με 140 καράβια και 14.000 γενίτσαρους. Περισσότεροι από 15.000 κάτοικοι σφαγιάστηκαν και πολλά κορίτσια κατέληξαν δούλες σε σκλαβοπάζαρα, ενώ λίγοι κατόρθωσαν να εγκαταλείψουν το νησί. To άγαλμα που φιλοτεχνήθηκε πολύ αργότερα εικάζεται ότι είχε ως πηγή έμπνευσης το ίδιο κορίτσι. Η τραγικότερη ιστορική στιγμή των Ψαρών ήταν το ολοκαύτωμα της Μαύρης Ράχης στις 22 Ιουνίου 1824, όταν η πόλη των Ψαρών έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Όσοι από τους αμάχους πρόλαβαν έφυγαν με τα πλοία. Οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν. Πεντακόσιοι περίπου Ψαριανοί (κατ' άλλους εκατόν πενήντα) έτρεξαν στο Παλιόκαστρο (Μαύρη Ράχη) και κλείστηκαν στο μικρό φρούριο αποφασισμένοι να μην παραδοθούν, αλλά να πέσουν πολεμώντας. Οι γενναίοι αυτοί υπερασπιστές του φρουρίου, με επικεφαλής τον Αντώνη Βρατσάνο, γιο του προέδρου της Βουλής των Ψαρών, αφού πολέμησαν, προσέφεραν θυσία τους εαυτούς τους και έγιναν ολοκαύτωμα ανατινάσσοντας την πυριτιδαποθήκη, προκειμένου να μην πιαστούν αιχμάλωτοι, αλλά και για να προκαλέσουν τις μέγιστες δυνατές απώλειες στον εχθρό.
Η «Μαύρη Pάχη», που απαθανάτισε ο Σολωμός, υψώθηκε στη συνείδηση των ανθρώπων σαν σύμβολο θυσίας και ολοκληρωτικής προσφοράς στην υπόθεση της Ελευθερίας, όπως την είδε «επί το μέγα ερείπιον» ο Ανδρέας Κάλβος. Όσοι Ψαριανοί σώθηκαν από την καταστροφή κατέφυγαν στη Μονεμβασιά και με την απελευθέρωση στην Ερέτρια της Εύβοιας, που μετονομάστηκε σε «Νέα Ψαρά», σε αντιδιαστολή προς τα «Παλαιά Ψαρά» του νησιού. Πολλοί κάτοικοί του επανήλθαν (κυρίως μετά το 1864).
Νεότερη ιστορία
Μέχρι το 1912 τα Ψαρά βρίσκονταν υπό την κατοχή της Τουρκίας, ενώ στις 21 Οκτωβρίου του 1912 ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα, όταν ελευθερώθηκαν από το Αντιτορπιλικό Ιέραξ υπό τον πλοίαρχο Αντώνη Βρατσάνο, κατά σύμπτωση απόγονο του Αντώνη Βρατσάνου που είχε ανατινάξει το φρούριο 88 χρόνια νωρίτερα.
Για να τιμήσει η ελληνική Βουλή τη θυσία τους, το 1844 είχε ορίσει οι μετεγκατασταθέντες Ψαριανοί στην Ερέτρια (τα «Νέα Ψαρά») να έχουν για 100 χρόνια το δικαίωμα να εκλέγουν δύο βουλευτές. Μετά την απελευθέρωση των Ψαρών, όμως, το σχετικό άρθρο τροποποιήθηκε και ορίστηκε να εκλέγουν δύο βουλευτές μέχρι το 1944 και μάλιστα από κοινού, από τα Παλαιά Ψαρά (τα Ψαρά και η νησίδα Αντίψαρα) και τα Νέα Ψαρά. Λόγω του Εμφυλίου, αυτή η απόφαση εφαρμόσθηκε το 1946. Έκτοτε ψηφίζουν όπως και οι άλλοι κάτοικοι του Νομού Xίου.
Ψαριανοί αγωνιστές του 1821
μικρογραφία|Κωνσταντίνος Κανάρης
Όταν στην Έφεσο παρουσιάστηκε η ανάγκη να χρησιμοποιηθεί πυρπολικό ο Ν. Αποστόλης, ο ναύαρχος του Ψαριανού στόλου, ειδοποίησε τον Γ. Καλαφάτη που έφτασε από τα Ψαρά με το πυρπολικό του και έλαβε μέρος στην επιχείρηση κατά της τουρκικής φρεγάτας ταυτόχρονα με τον Δ. Παπανικολή. Το πυρπολικό του Καλαφάτη όμως αχρηστεύθηκε από τα βλήματα του εχθρού. Ο Γ. Καλαφάτης συνέχισε τον αγώνα και μετά την καταστροφή των Ψαρών ως την απελευθέρωση της Ελλάδας. Πέθανε το 1851 σε ηλικία 81 ετών.
Υπάρχουν και άλλοι ήρωες των Ψαρών που έδρασαν και διακρίθηκαν ως πολεμιστές κατά των Τούρκων, όπως οι Γεώργιος Καλαφάτης, Ιωασάφ Νικολάρας-Γιάσοφος, Ανδρέας Σταματάρας και πολλοί άλλοι, τόσο ανώνυμοι όσο και επώνυμοι, των οποίων τα ονόματα έχουν διασωθεί από τον Κωνσταντίνο Νικόδημο.
Τα Ψαρά σήμερα
Το νησί συνδέεται καθημερινά με τη Χίο, ταξίδι που καλύπτεται σε περίπου 3,5 ώρες, και (δύο φορές την εβδομάδα) με τον Πειραιά (6 ώρες). Το θυμαρίσιο μέλι του νησιού θεωρείται εξαιρετικής ποιότητας. Μοναδικά προϊόντα του νησιού αποτελούν το τοπικό τυρί, το «άσπρο γλυκό» και φυσικά τα φρέσκα θαλασσινά και οι αστακοί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι ναυτικοί, ενώ πολλοί ασχολούνται με το ψάρεμα και την μελισσοκομία, στηρίζοντας την οικονομία του νησιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψαρά Ψαρα
Ζήτημα της Αλαμπάμας
Το δημιουργηθέν αυτό ζήτημα που έλαβε το όνομα «Διεθνές ζήτημα της Αλαμπάμας» κατόπιν πολλών και μακρών διαπραγματεύσεων παραπέμφθηκε σε διαιτησία. Έτσι συνομολογήθηκε συνθήκη στην Ουάσιγκτον στις 8 Μαΐου του 1871 μεταξύ των δύο Χωρών όπου και τέθηκαν τρεις γενικοί κανόνες που όφειλε να λάβει υπόψη του το διαιτητικό δικαστήριο και οι οποίοι έμειναν γνωστοί στο Διεθνές Δίκαιο ως κανόνες της Ουάσιγκτον και που αφορούν κανόνες ουδετέρων χωρών «εν πολέμω». Οι κανόνες αυτοί είναι:
Το διεθνές δικαστήριο που κλήθηκε να εξετάσει μέχρι ποίου σημείου οι παραπάνω κανόνες είχαν παραβιαστεί στη διάρκεια του πολέμου ήταν πενταμελές και τα μέλη του είχαν οριστεί από τη Βασίλισσα της Αγγλίας, τον Πρόεδρο της Αμερικανικής Δημοκρατίας, τον Βασιλέα της Ιταλίας, τον Αυτοκράτορα της Βραζιλίας, και τον Πρόεδρο της Ελβετικής Δημοκρατίας, όπου και συνήλθε στη πρώτη του συνεδρίαση στις 15 Δεκεμβρίου του 1871. Οι συζητήσεις υπήρξαν πολλές και επίπονες όπου και εξετάσθηκαν όλες οι λεπτομέρειες εμπλοκών του εμφυλίου. Τέλος, σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1872 εκδόθηκε η απόφαση με την οποία αναγνώρισε ότι πράγματι η Αγγλία είχε παραβιάσει τους παραπάνω κανόνες και επέβαλε σ' αυτή να καταβάλει ως αποζημίωση στις Η.Π.Α. το ποσόν των 15.000.000 δολαρίων. Η απόφαση αυτή έστω και αν δεν προσυπογράφτηκε από τον αντιπρόσωπο της Αγγλίας εντούτοις αναγνωρίσθηκε από την αγγλική κυβέρνηση και εφαρμόσθηκε πιστά.
Το όλο θέμα αυτό δίκαια αναγνωρίσθηκε διεθνές ζήτημα μεγάλης σπουδαιότητας αφενός στη σημασία και το ρόλο ενός διεθνούς διαιτητικού δικαστηρίου στην επίλυση διεθνών διαφορών, όσο και, επί του ουσιαστικότερου, στο δίκαιο του πολέμου. Είναι γεγονός πως το ζήτημα της Αλαμπάμας έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στους επόμενους χρόνους αφού αυτό ήταν και η αφετηρία εισαγωγής συστήματος διεθνούς διαιτησίας αφενός, καθώς και αφετηρία καθορισμού υποχρεώσεων ουδετέρων χωρών σε πολεμικές συγκρούσεις, αφετέρου, που άρχισαν να λαμβάνουν μορφή επίσημων διεθνών κανόνων στη Συμφωνία της Χάγης το 1907.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Βικτωριανή περίοδος
Ο Βασίλης ο Αρβανίτης
Ο Βασίλης ο Αρβανίτης είναι νουβέλα του Στρατή Μυριβήλη, που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1943, ενώ είχε ήδη δημοσιευτεί σε πολύ πιο σύντομη μορφη ως διήγημα το 1934 στην εφημερίδα Πρωία και το 1939 στη συλλογή διηγημάτων Το γαλάζιο βιβλίο.
Ιστορία Δημοσιεύσεων
Ο Βασίλης ο Αρβανίτης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αθηναϊκή εφημερίδα Η Πρωία το 1934 ως μια μικρή ιστορία. Το 1939 μια δεύτερη, πολύ μεγαλύτερη εκδοχή συμπεριλήφθηκε σε μια συλλογή διηγημάτων του Μυριβήλη με τίτλο «Το γαλάζιο βιβλίο», αλλά αυτό και πάλι αναθεωρήθηκε και επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και δημοσιεύτηκε σε ξεχωριστό τόμο στα τέλη του 1943, με ξυλόγλυπτες απεικονίσεις του Πάνου Βαλσαμάκη. Τα 3200 αντίτυπα αυτής της πρώτης έκδοσης εξαντλήθηκαν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε μια δεύτερη έκδοση έπρεπε να δημοσιευθεί το 1944. Αυτή η δεύτερη έκδοση θα πρέπει να θεωρηθεί ως οριστική εκδοχή του Βασίλη Αρβανίτη. Ωστόσο, η έκδοση του 1943 είναι αυτή που αναδημοσιεύεται.
Υποδοχή
Από την πρώτη κιόλας δημοσίευση σε ξεχωριστό τόμο «Ο Βασίλης Αρβανίτης» έτυχε γενικής αναγνώρισης. Ο Απόστολος Σαχίνης το 1944, το περιέγραψε ως «ένα βιβλίο που μπορεί χωρίς δισταγμό να θεωρηθεί άψογα τέλειο» Ο Σαχίνης επισημαίνει πως συνιστά ένα ύμνο της φυσικής και πρωτόγονης δύναμης του λαϊκού ανθρώπου, αποθέωση της ανυπότακτης παλικαριάς. Ό,τι τον συνδέει, εδώ, τον Μυριβήλη με την παλιότερη πεζογραφία του είναι η γλώσσα και το ύφος του και η ηθογραφική πλαισίωση της ιστορίας του. Κι εδώ, όπως και στα άλλα του μυθιστορήματα είναι έντονες οι απηχήσεις από  όλο το σώμα της δημοτικιστικής ηθογραφίας  Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, αποφαίνεται ότι «με το Βασίλη Αρβανίτη, ο Μυριβήλης έχει φθάσει στην ακμή της λογοτεχνικής ωριμότητας».
Ιστορικό πλαίσιο
Η υπόθεση της νουβέλας εξελίσσεται στο χωριό του Μυριβήλη τη Συκαμιά στο νησί της Λέσβου κατά την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Εκείνη την εποχή το νησί είχε μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Τούρκων. Οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν η πλειοψηφία δεν είναι κύριοι του εαυτού τους και ονειρευόταν τη μέρα που θα απελευθερωθούν από τον τουρκικό ζυγό και να ενωθούν με την ηπειρωτική Ελλάδα. thumb|left|210px|Ο Βασίλης Αρβανίτης σέρνει το χορό. Έργο του [[Θεόφιλος Κεφαλάς - Χατζημιχαήλ|Θεόφιλου.]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Στράτη Μυριβήλη
Σαν Βίτο ντι Καντόρε
Το Σαν Βίτο ντι Καντόρε (ιταλικά: San Vito di Cadore, λαδινικά: San Viđo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Μίνθη
Η Μίνθη είναι βουνό της νοτιοδυτικής Πελοποννήσου με υψόμετρο 1.345 μέτρα με δεύτερη ψηλότερη κορυφή τη Βουνούκα (1221 μέτρα). Βρίσκεται στα κέντρο της πρώην επαρχίας Ολυμπίας. Στους πρόποδες του βουνού αυτού είναι χτισμένο το ομώνυμο χωριό.
Ιστορία-Μυθολογία
Το όνομα Μίνθη το βουνό το πήρε από τη νύμφη Μίνθη, κόρη του Κωκυτού. Σύμφωνα με τη μυθολογία. η Μίνθη ήταν όμορφη και γύριζε στους δρυμούς του βουνού αυτού. Εκεί την είδε κάποια μέρα ο Πλούτωνας, ο θεός του Αδη, την αγάπησε παράφορα και την έκαμε ερωμένη του.Η Περσεφόνη, η γυναίκα του όταν το αντιλήφθηκε αυτό παραπονέθηκε στη μάνα της την Δήμητρα, τη θεά της γεωργίας η οποία την μεταμόρφωσε εις "κηπαίαν" Μίνθη, ένα αρωματικό φυτό της οικογένειας των χειλανθών που φυτρώνει εδώ και χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική.
Ο περιηγητής Στράβωνας που πέρασε από την περιοχή το 175 μ.Χ αναφέρει τα εξής σε μετάφραση: Ανατολική του Πύλου είναι ένα βουνό με το όνομα Μίνθη, που ο μύθος λέει ότι ήταν παλλακίδα του Αδη και πατήθηκε από την κόρη, οπότε μεταβλήθηκε στη μίνθη του κήπου, αυτοί που λένε μερικοί δυόσμο". Ο Στράβωνας δίνει και άλλες πληροφορίες: Αναφέρει ότι στο βουνό αυτό υπήρχε ναός του Άδη, άλσος αφιερωμένο στη Δήμητρα και ιερό του Μακιστίου Ηρακλή. Οι αρχαιολόγοι μέχρι σήμερα δε μπόρεσαν να ανοίξουν την καρδιά της Μίνθης για να επαληθευτεί η μαρτυρία του περιηγητή.
Στην κορυφή Βουνούκα έχουν ανακαλυφθεί τα θεμέλια ενός κτίσματος διαστάσεων 8x8 μέτρων που εικάζεται ότι πρόκειται για μεγάλο βωμό ή Ιερό των προιστορικών χρόνων.
Στήν κορυφή Χρυσούλι (1000 μ.) βρισκεται το κάστρο του Αράκλοβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ηλείας Κατηγορία:Βουνά της Μεσσηνίας
Χελιδώνα
Με το όνομα Χελιδώνα αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άσυλο Φρενοβλαβών Σύρου
Το Άσυλο Φρενοβλαβών Σύρου ήταν άσυλο που λειτούργησε στο νησί της Σύρου από το 1908 έως το 1949 και χρησιμοποιήθηκε για την περίθαλψη και τη θεραπεία φρενοβλαβών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Ιστορία
Το άσυλο φρενοβλαβών ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Οκτώβριο του 1908 και στεγάστηκε σε κτίριο που παραχωρήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στο σωματείο "Φιλάνθρωπος Επιτροπή Ερμουπόλεως", του οποίου πρόεδρος ήταν ο Μητροπολίτης Σύρου, Αθανάσιος Λεβεντόπουλος. .
Το κτίριο βρίσκεται στην περιοχή Λαζαρέττα, λίγο έξω από το κέντρο της Ερμούπολης και συγκεκριμένα στη βορειοδυτική πτέρυγα του συγκροτήματος που στέγασε το λοιμοκαθαρτήριο (στα μέσα του 19ου αιώνα) αλλά και φυλακές (τέλη 19ου έως μέσα 20ού αιώνα).
Χάρη σε διάφορες δωρεές και εράνους των συριανών, το κτίριο ανακαινίστηκε και ήταν έτοιμο για την παροχή βοήθειας σε όσους είχαν ανάγκη. Διέθετε αυλόγυρους που τους περιέβαλλαν ψηλοί πέτρινοι τοίχοι ώστε να είναι ασφαλισμένοι, όπως και δύο πύργους στις άκρες. Την πρόσοψή του κτιρίου κοσμούσε μια μεγάλη μάυρη σιδερένια πόρτα με ένα παραθυράκι στη μέση, καθώς και μια τεράστια μαύρη επιγραφή στην κορυφή όπου αναγραφόταν "ΑΣΥΛΟΝ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΩΝ".
Στις 23 Απριλίου 1915 απέκτησε νομική προσωπικότητα με τον τίτλο "Φιλάνθρωπος Επιτροπή Ερμουπόλεως". Στις 29 Οκτωβρίου 1945, μετονομάστηκε σε "Βαρδάκειο Άσυλο Φρενοβλαβών Σύρου" εξαιτίας των κληροδοτημάτων που άφησε υπέρ του ο Ιωάννης Βαρδάκας, μέγας ευεργέτης του νησιού στον τομέα της υγείας που είχε αποβιώσει λίγους μήνες νωρίτερα. Η λειτουργία του ασύλου σταμάτησε τελικά το 1949.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σύρου Κατηγορία:Ψυχιατρική Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σύρο Κατηγορία:Ερμούπολη
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Γρεβενών
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Γρεβενών.
Συγχωνεύσεις μετονομασίες ομάδων
‘’'''Α.Ο. Γρεβενών’’ :''' Προήλθε το 1989 από τη συγχώνευση του Φ.Α.Σ. ‘’Πυρσός’’ Γρεβενών με τον Α.Ο. ‘’Αγράμπελη’’ Γρεβενών.
'''Π.Α.Ο. ‘’Πυρσός’’ Γρεβενών :''' Από τη μετονομασία του Π.Α.Ο. ‘’Μέγας Αλέξανδρος’’ Γρεβενών (ουσιαστικά συγχώνευση με τον Α.Π.Σ. ‘’Μεράς’’ Γρεβενών) το 1991.
'''Π.Α.Σ. ‘’Γρεβενά’’ :''' Από τη μετονομασία του Α.Π.Σ. ‘’Μεράς’’ Γρεβενών (ουσιαστικά συγχώνευση με τον Π.Α.Ο. ‘’Μέγας Αλέξανδρος’’, σαν 2ο σωματείο) το 1991.
'''Φ.Α.Σ. ‘’Πυρσός’’ Γρεβενών (α) :''' Από τη συγχώνευση του ‘’Α.Ο. Γρεβενών’’ με τον Π.Α.Ο. ‘’Πυρσός’’ το 1996.
'''Α.Σ. ‘’Ευκλείδης 2000’’ :''' Από τη μετονομασία του Α.Σ. ‘’Αλιάκμων’’ Πόρου το 1995.
'''Φ.Α.Σ. ‘’Πυρσός’’ Γρεβενών (β) :''' Από τη συγχώνευση του Φ.Α.Σ. ‘’Πυρσός’’ Γρεβενών με τον Α.Σ. ‘’Ευκλείδης 2000’’ το 2005.
‘’'''Α.Ε. Ποντίων’’ Βατολάκκου :''' Από τη μετονομασία του Α.Γ.Σ. ‘’Αδριατική’’Βατολάκκου το 2005.
8) Α.Ο. ‘’Καμβουνιακός’’ Δεσκάτης : Από τη μετονομασία του ανεπίσημου σωματείου ‘ ‘’Άρης’’ Δεσκάτης το 1969
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Γρεβενών
Περιουσιακό στοιχείο
Περιουσιακό στοιχείο είναι οτιδήποτε μπορεί να κατέχει κανείς ως ιδιοκτησία, ή μπορεί να ελέγχει προς όφελος του, και το οποίο έχει οικονομική (εμπορική, ανταλλακτική) αξία. Η έννοια των περιουσιακών στοιχείων, από καθαρά οικονομική άποψη, μπορεί να προσδιοριστεί μέσω της ιδιότητας τους να μεταφέρουν αγοραστική δύναμη στο μέλλον. Για παράδειγμα, για να αποκτήσουμε ένα μονοετές ομόλογο ονομαστικής αξίας 100 ευρώ «θυσιάζουμε» παρούσα αγοραστική δύναμη ίση με την ονομαστική και αποκτούμε μελλοντικά (σε ένα χρόνο) αγοραστική δύναμη ίση με την ονομαστική συν το κουπόνι.
Συνώνυμος είναι και ο λογιστικός όρος στοιχείο ενεργητικού, ο οποίος όμως χρησιμοποιείται περισσότερο σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν και ελέγχονται από επιχειρήσεις, και ειδικότερα για αυτές που δημοσιεύουν ισολογισμούς. Ως περιουσιακά στοιχεία ή στοιχεία ενεργητικού ορίζονται οι πόροι που ελέγχει μια επιχείρηση, οι οποίοι προκύπτουν από παρελθόντα γεγονότα και δυνάμει των οποίων αναμένεται η εισροή μελλοντικών οικονομικών οφελών στην επιχείρηση.
Πηγές
Κατηγορία:Λογιστική
Δυτική Ουγκάντα
Η Δυτική Περιφέρεια είναι μία από τις τέσσερεις περιφέρειες της Ουγκάντα. Πρωτεύουσα είναι η Μπαράρα.
Γεωγραφία
Η Δυτική περιφέρεια συνορεύει στα βόρεια και βορειοανατολικά με τη Βόρεια, στα νοτιοανατολικά και κεντροανατολικά με την Κεντρική, στα νοτιοδυτικά με τη Ρουάντα, στα νοτιοανατολικά με την Τανζανία, στα νοτιοδυτικά και κεντροδυτικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία Κονγκό και στα βορειοδυτικά βρέχεται από τη λίμνη Τανγκανίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ουγκάντα
Ηλείοι
Οι Ηλείοι ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο, εγκατεστημένο στην δυτική Πελοπόννησο στην περιοχή που αργότερα ονομάστηκε Ηλεία. Οι Ηλείοι προερχόμενοι από την περιοχή της Αιτωλίας, αποτέλεσαν συμμάχους των Δωριέων κατά την εκστρατεία των τελευταίων στην Πελοπόννησο. Εκμεταλευόμενοι την εκστρατεία αυτή κατέλαβαν για λογαριασμός τους την Ηλεία και υπέταξαν τις παλαιότερες φυλές, τους Επειούς στην βόρεια Ηλεία και τους Καύκωνες και Μινύες στην νοτιότερη που πήρε το όνομα Τριφυλία, λόγω της εγκατάστασης στην περιοχή τριών φύλων. Οι Ηλείοι χωρίστηκαν σε τρία κράτη, την Κοίλη Ηλεία ή Ήλιδα, την Πισάτιδα και την Τριφυλία.