cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lotta Comunista
Ένα από τα βασικότερα σημεία της πολιτικής πρακτικής της Lotta Comunista είναι η λεγόμενη σωστή εφαρμογή της μαρξιστικής επιστήμης. Η Lotta Comunista πάντα απέρριπτε κατηγορηματικά την ιδέα πως στη Σοβιετική Ένωση, στις διάφορες χώρες δορυφόρους της και στην Ασία πραγματοποιήθηκε η οποιαδήποτε μορφή κομμουνισμού, θεωρώντας πως στη Σοβιετική Ένωση και μετά το θάνατο του Λένιν, έλαβε χώρα μια πραγματική αριστοκρατία γραφειοκρατών δημιουργώντας ένα είδος καπιταλισμού διοικούμενου και ελεγχόμενου από μια κυρίαρχη πολιτική τάξη: Τον κρατικό καπιταλισμό. Επιπλέον, ο σταλινισμός εξευτέλισε την Οκτωβριανή επανάσταση θεωρητικοποιώντας τη δυνατότητα ανάπτυξης ενός κομμουνιστικού συστήματος σε μια μόνο χώρα, σε έναν κόσμο κυριαρχούμενο από καπιταλιστικές δυνάμεις.
thumb|left|400px|Συγκέντρωση στο θέατρο Ghione της Ρώμης. Πρώτη Μαΐου του 2008. Κάθε χρόνο, στις 7 του Νοέμβρη, η Lotta Comunista εορτάζει την επέτειο της Οκτωβριανής επανάστασης που πραγματοποιήθηκε μεταξύ της 25ης και 26ης Οκτωβρίου σύμφωνα με το τότε ισχύον Ιουλιανό ημερολόγιο της Ρωσίας του 1917. Την Πρώτη του Μάη, εορτάζει τη Διεθνιστική Πρωτομαγιά.
« ...καταστρέφοντας τις νομικές εμφανίσεις, η μαρξιστική επιστημονική σύλληψη τοποθετεί την «ιδιοκτησία» σε συγκεκριμένο ιστορικό έδαφος και συνεπώς πάνω στη βάση ανάπτυξης μιας ορισμένης οικονομίας, της καπιταλιστικής, και όχι της οικονομίας γενικά. Η καπιταλιστική οικονομία είναι ιστορικά η οικονομία που καταργεί, στην ανάπτυξή της, την ατομική ιδιοκτησία. Ο σοσιαλισμός, πράγματι, είναι ιστορικά δυνατός και αναγκαίος γιατί προβάλλει, στην καπιταλιστική φάση, από τις υλικές βάσεις στις οποίες οι παραγωγικές δυνάμεις έγιναν κοινωνικές και οικονομικά ανήκουν σε όλη την κοινωνία. Ο καπιταλισμός είναι το εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που τώρα πια είναι σοσιαλιστικές, και είναι εμπόδιο όχι επειδή είναι ο «ιδιοκτήτης» των παραγωγικών δυνάμεων αλλά γιατί τις κατακρατά. Η ανάπτυξη του καπιταλισμού παριστάνει, ιστορικά, την ανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων που δε μπορούν πια να είναι «ατομική ιδιοκτησία». Αν δεν ήταν έτσι, ο σοσιαλισμός θα ήταν ιστορικά αδύνατος. Αντίθετα, ο σοσιαλισμός είναι δυνατός και αναγκαίος γιατί οι παραγωγικές δυνάμεις έγιναν κοινωνικό κεφάλαιο. Τα μέσα παραγωγής είναι ενσωματωμένη κοινωνική εργασία και μόνο όταν λειτουργούν ως ένας από τους παράγοντες της παραγωγής, επιτρέπουν την ιδιωτική οικειοποίηση των κατακρατητών τους. Και αυτό είναι δυνατόν, μόνο αν για τη λειτουργία τους παρεμβαίνει η μισθωτή εργασία. Αλλά αυτά καθαυτά τα μέσα παραγωγής, δεν είναι «ατομική ιδιοκτησία», γιατί αυτά καθαυτά δεν έχουν κανένα ειδικό δικαίωμα ιδιοκτησίας». (Arrigo Cervetto, )
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ιταλία
Φιλοθέη Φωκίδας
Η Φιλοθέη (παλιά ονομασία Γκουμαίοι) είναι χωριό 389 κατοίκων στο νοτιοδυτικό άκρο του Νομού Φωκίδας. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Δωρίδος. Καταλαμβάνει έκταση 13.000 στρεμμάτων και βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρων.
Ιστορία
thumb|left|Άποψη του χωριού από τη θέση Παλιόκαστρο Οι Γκουμαίοι, όπως ονομαζόταν το χωριό μέχρι το 1958, κτίστηκαν κατά τις αρχές του 19ου αιώνα, κυρίως από κατοίκους-νομάδες των γύρω του περιοχών, ενώ το 1826 εγκαθίστανται στον τόπο αγωνιστές που προέρχονταν από την έξοδο του Μεσολογγίου. Παράλληλα, αυξάνεται ο πληθυσμός του από την εγκατάσταση κατοίκων κι από άλλα χωριά της περιοχής.
Κατά την πιθανότερη εκδοχή, η παλαιά ονομασία του χωριού προέρχεται από βλαχοποιμένα στην υπηρεσία της Μονής Βαρνάκοβας που έφερε το όνομα «Γκούμας».
Αν και ο οικισμός είναι σχετικά πρόσφατος, μαρτυρίες που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα αναφέρουν την ύπαρξη ενός χωριού με το όνομα «Απάνω Λόγγος» σε κοντινή απόσταση από τη σημερινή του θέση. Τεκμήρια εξάλλου της αρχαιότητας του τόπου αποτελούν τόσο ο αρχαιολογικός χώρος του Παλιόκαστρου (τοπωνύμιο που συναντάται και σε αρκετά άλλα χωριά του Δήμου), σε απόσταση 1 χλμ. από το χωριό και υψόμετρο 650 μ., όπου υπάρχουν ερείπια οχυρώσεων της δωρικής εποχής και ενδείξεις τειχών ακρόπολης, όσο και το ιστορικό μοναστήρι του Αϊ-Γιάννη των Θέρμων, μετόχι της Μονής Βαρνάκοβας, το οποίο χρονολογείται από την εποχή της Δυναστείας των Κομνηνών, καταστράφηκε ωστόσο από οθωμανική επιδρομή κατά την περίοδο της Επανάστασης.
Το χωριό καλύπτει σήμερα έκταση 13.000 στρεμμάτων, την οποία απέκτησε σταδιακά και με το πέρασμα των χρόνων. Πολλές από τις εκτάσεις που τώρα του ανήκουν ήταν άλλοτε μετόχι της Μονής Βαρνάκοβας. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Κλωντ Λεφόρ
Ο Κλωντ Λεφόρ (Claude Lefort, 1924-2010) ήταν Γάλλος φιλόσοφος.
Βιογραφία
Στα νιάτα του ήταν μαθητής του Μωρίς Μερλώ-Ποντύ και τροτσκιστής. Στην πορεία, απομακρύνεται σταδιακά και ασκεί κριτική στον σταλινισμό και στην ΕΣΣΔ. Γνωρίζει τον Κορνήλιο Καστοριάδη και μαζί ιδρύουν και την περιοδική επιθεώρηση Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Στη συνέχεια άρχισε να επισημαίνει τις στενές σχέσεις του ολοκληρωτισμού με τις ανεπάρκειες της δημοκρατίας. Παράλληλα, ο Λεφόρ αρθρογραφούσε και στους Μοντέρνους καιρούς του Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Δίδαξε στο Πανεπιστήµιο του Σάο Πάολο, στη Σορβόννη και στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Γάλλοι τροτσκιστές
Γαύρος (δέντρο)
μικρογραφία|Ο γαύρος (Carpinus betulus), Όρος [[Χορτιάτης (όρος)|Χορτιάτης]] Ο γαύρος ή αγριοτσουκνίδα με επιστ. ονομασία κάρπινος ο βετουλοειδής (Carpinus betulus) είναι δέντρο φυλλοβόλο (μέχρι 25 μ.) και ανήκει στην οικογένεια των Σημυδοειδών (Betulaceae). Κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη μέχρι την περιοχή του Καύκασου, ενώ στην Ελλάδα το συναντάμε στα ορεινά μέρη (500-1400 μ.) του κεντρικού και βόρειου τμήματος της χώρας. Τα φύλλα του είναι μήκους μέχρι 9 εκ., βραχύμισχα, με παρυφές διπλά πριονωτές, μυτερά με καρδιοειδή βάση, με 7-15 ζεύγη πλευρικά νεύρα και τρίχες στις γωνίες των νεύρων της κάτω επιφάνειας. Ανθίζει Απρίλιο-Μάιο και τα άνθη του είναι κρεμαστοί ίουλοι. Η καρποφορία γίνεται το φθινόπωρο (Σεπτέμβριο-Οκτώβριο) και ο καρπός του αποτελείται από ένα τρίλοβο βράκτιο που στο κάτω μέρος φέρει έναν ωοειδή σπόρο. Στο ίδιο γένος ανήκει επίσης το είδος Carpinus orientalis (σκυλόγαυρος), είδος αρκετά κοινό στα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδας, που φτάνει μέχρι τα 10 μ. ύψος και στο οποίο τα φύλλα είναι μικρότερα (μέχρι 5 εκ.) και τα βράκτια είναι οδοντωτά ή ακανόνιστα πτερόλοβα, αλλά όχι τρίλοβα στη βάση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Futurama: Bender's Big Score
Το Futurama: Bender's Big Score (ή Bender's Big Score) είναι βραβευμένη με Annie βιντεοταινία. Είναι βασισμένη στη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων επιστημονικής φαντασίας Futurama. Κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 27 Νοεμβρίου 2007. Το Bender's Big Score μαζί με τις τρεις επόμενες ταινίες, αποτελούν τον 5ο κύκλο του Futurama, καθώς κάθε ταινία χωρίστηκε σε τέσσερα επεισόδια, τα οποία αναμεταδώθηκαν στην τηλεόραση. Το Futurama: Bender's big score προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Comedy Central στις 28 Μαρτίου 2008. Το σενάριο της ταινίας έγραψαν οι Κεν Κίλερ και Ντέιβιντ Κόεν, ενώ σκηνοθέτης ήταν ο Dwayne Carey-Hill.
Πλοκή
Καθώς, το προσωπικό της Πλάνετ Εξπρές προετοιμάζεται για τα Χριστούγεννα του 3007, μια φυλή κακών απατεώνων του διαδικτύου εξαπολύει επίθεση εναντίον της Γης, αφού ανακάλυψαν ότι το μυστικό των ταξιδιών στο χρόνο βρίσκεται με τη μορφή τατουάζ στα οπίσθια του Φράι. Χρησιμοποιώντας τις ικανότητες τους ως χάκερς, παίρνουν υπό τον έλεγχό τους τον Μπέντερ και τον στέλνουν πίσω στο χρόνο για να κλέψει όλους τους θησαυρούς της Αρχαίας Γης.
Πωλήσεις
Την πρώτη εβδομάδα, το DVD πούλησε 222,036 αντίτυπα και εισέπραξε $3,994,428. Μέχρι και τις 24 Ιουλίου 2008 το www.the-numbers.com δηλώνει ότι οι πωλήσεις του DVD φτάνουν τις 920,023, ενώ η ταινία εισέπραξε συνολικά $16,662,212.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο 2000 Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2007
Κρίστοφ Άμπεργκερ
Ο Κρίστοφ Άμπεργκερ (γερμανικά: Christoph Amberger, περ. 1500 - 1562) ήταν Γερμανός ζωγράφος, προσωπογράφος και χαράκτης του ρεύματος της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης.
Βιογραφικά στοιχεία
Μαθήτευσε στο Άουγκσμπουργκ, πιθανώς στο εργαστήριο του Leonhard Beck (περ. 1480 – 1542), την κόρη του οποίου, Μπάρμπαρα, παντρεύτηκε. Γύρω στο 1525-1527 βρέθηκε στη βόρεια Ιταλία και τη Βενετία. Κατά συνέπεια τα μενταγιόν-πορτραίτα δύο συζύγων που φιλοτέχνησε το 1525 παρουσιάζουν βενετσιάνικη επιρροή. «Το Πορτραίτο του Anton Welser» (1527) επίσης είναι ιταλικής τεχνοτροπίας.
Ο Άμπεργκερ εισήλθε στη συντεχνία των ζωγράφων στις 15 Μαΐου 1530, ωστόσο σπάνια υπέγραφε τα έργα του. Σύμφωνα με τον Sandrart, κατά την Αυτοκρατορική Δίαιτα του 1530 στο Άουγκσμπουργκ, ο Άμπεργκερ φιλοτέχνησε ένα πορτραίτο του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε' ικανοποιώντας απολύτως το μονάρχη (στο Museum Dahlem Gemaldegalerie στο Βερολίνο υπάρχει ένα πορτραίτο που χρονολογείται το 1532, πιθανώς ταυτίζονται). Το έργο μαρτυρά επιρροή από τον Φλαμανδό ζωγράφο Jan Vermeyen (θαν. 1606), που διέμενε στο Άουγκσμπουργκ το 1530. Ο Άμπεργκερ εργάστηκε ακόμη για το Φερδινάνδο της Αυστρίας, τον αδερφό του Αυτοκράτορα, για τον οποίο σχεδίασε δέκα μπρούτζινα γλυπτά για τον τάφο του Μαξιμιλιανού Α' στο Ίνσμπρουκ. Κατά τις επόμενες δεκαετίες, ο Άμπεργκερ υπήρξε ο αγαπημένος προσωπογράφος εύπορων οικογενειών εμπόρων, όπως οι Fugger, που αν και αστικής καταγωγής συνδέονταν με τους ευγενείς εξ αίματος ή μέσω επιγαμιών. Και στα έργα αυτά διακρίνεται η επιρροή Βενετσιάνων ζωγράφων, όπως οι Πάλμα Βέκκιο (περ. 1480 – 1528) και Πάρις Μπορντόνε (1500 – 1571), και αναδικνύουν το ταλέντο του καλλιτέχνη στο συγκεκριμένο είδος, αλλά και την ευμάρεια των πλούσιων οικογενειών της πόλης.
Η επιρροή της τέχνης του από τη Βενετία βάθυνε το 1548 όταν γνώρισε τον Τιτσιάνο, που επισκέφθηκε το Άουγκσμπουργκ, και βοήθησε στην αποκατάσταση του πορτραίτου του «Καρόλου Ε' στη Μάχη του Muhlberg» που φιλοτέχνησε ο Ιταλός ζωγράφος. Στα υπόλοιπα έργα του περιλαμβάνονται το «Πορτραίτο μίας Γυναίκας» και το «Πορτραίτο ενός Άνδρα». Ζωγράφισε επίσης το «Πορτραίτο του Κοσμογράφου Sebastian Munzer» (περ. 1552, Museum Dahlem Gemaldegalerie, Βερολίνο), καθώς και το «Πορτραίτο του Christoph Baumgartner». Το τελευταίο αποτελεί και ένα από το περισσότερο αναπαραγμένα έργα του.
Οι προσωπογραφίες του Άμπεργκερ είναι γνωστές για τη διαύγεια και τη φωτεινότητά τους, με ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες των ενδυμάτων και των κοσμημάτων, καθώς και την προσπάθεια απόδοσης της προσωπικότητας του απεικονιζόμενου προσώπου. Το ύφος του διαφέρει αναλόγως της παραγγελίας και σε αρκετά από τα όψιμα έργα του - όπως το πορτραίτο του Munzer - εγκαταλείπει την ιταλική τεχνοτροπία που τότε ήταν της μόδας διεθνώς, για να υιοθετήσει ένα πιο παραδοσιακό γερμανικό στυλ. Στο θρησκευτικό αυτή τη φορά έργο του «Η Παρθένος και οι Άγιοι Ούλριχ και Άφρα» (1554), το οποίο φιλοτέχνησε για τον Καθεδρικό Ναό του Άουγκσμπουργκ (ακόμη in situ), συνδύασε το ιταλικό ιδίωμα με το όψιμο γοτθικό στυλ του Χανς Χόλμπαϊν του Πρεσβύτερου. Επίσης του ανατέθηκε να αντικαταστήσει το «Corpus Christi» του ζωγράφου αυτού, το οποίο είχε καταστραφεί το 1538 κατά τη διάρκεια εικονοκλαστικών ταραχών. Η μνημειακή ζωγραφιστή πρόσοψη που δημιούργησε στο Άουγκσμπουργκ δεν επιβιώνει στις μέρες μας, ωστόσο διαθέτουμε ακόμη κάποια προπαρασκευαστικά σκίτσα. Τέλος, ο καλλιτέχνης δημιούργησε κάποιες μινιατούρες, όπως εκείνες για το Matthäus Schwarz, καθώς και μερικές σειρές χαρακτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Σχολή του Άουγκσμπουργκ Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες
Σας Χοτέπ
Η Σας Χοτέπ ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στον 11ο νομό της Άνω Αιγύπτου. Η πόλη αναφέρεται πρώτη φορά σε κείμενο της πρώτης ενδιάμεσου περιόδου.
Στο Μέσο Βασίλειο ήταν η πρωτεύουσα του νομού. Οι Έλληνες την ονόμαζαν Κυψέλη. Στη πόλη λατρευόταν ο Κνουμ, ως "Κνουμ ο άρχοντας της Σας Χοτέπ". Σήμερα έχει ταυτιστεί με την σημερινή Σούτμπ. Από την παλιά πόλη δεν υπάρχουν υπολείμματα διασώζεται μόνο η νεκρόπολη της πόλης που είναι στην σημερινή Ριφέχ.
Κατά τον μεσαίωνα ήταν επισκοπή, βοηθός επίσκοπος του μητροπολίτη Αντινόης σήμερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δίνει τον τίλο τιμητικά.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Κλεισώρεια Κοζάνης
Η Κλεισώρεια είναι χωριό της Μακεδονίας στον νομό Κοζάνης, 79 χιλιόμετρα δυτικά της Κοζάνης. Έχει 44 κατοίκους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Πρόκειται για ορεινό χωριό χτισμένο στους πρόποδες του υψώματος του Αλιά της Δαμασκηνιάς. Βρίσκεται στο Ανατολικό Βόιο και το όνομά της προέρχεται από ένα στενό πέρασμα, μια "κλεισούρα".
Το χωριό υπήρχε πριν από το 1692. Οι πρώτοι κάτοικοι είχαν εγκατασταθεί αρχικά στην τοποθεσία Τεκέ. Ο πληθυσμός του στην περίοδο του 1920 είχε φθάσει μέχρι και τους 267 κατοίκους και μετά από εκείνη την εποχή ο αριθμός συνεχώς μειώνονταν. Μέχρι το 1927, η ονομασία του χωριού ήταν Τραπαντούστι.
Στη σημερινή περιoxή του χωριού υπήρχε ο οικισμός Λούτζες, έκτασης 50 στρεμμάτων, με την κεντρική εκκλησία του Αγίου Ιωάννου και νεκροταφείο, καθώς και ο μικρότερος οικισμός Καμένα σπίτια, ο οποίος πυρπολήθηκε σε άγνωστη ημερομηνία.
Μεταξύ της Κλεισώρειας και της Δαμασκηνιάς υπάρχει ένα βάραθρο, που οι κάτοικοι των δυο χωριών το αποκαλούν Γκαστρωμένη Μπιστεριά, όπου κατά το θρύλο και την παράδοση κάθε χίλια χρόνια γεννιούνται φίδια-δράκοντες. Όταν βρέχει, στο βάραθρο αυτό σχηματίζονται καταρράκτες.
Ατροπάτης
Ο Ατροπάτης ήταν σατραπης της Μηδίας. Επί βασιλέως Δαρείου Γ΄ ήταν ο στρατιωτικός διοικητής της δεξιάς πτέρυγας της περσικής παράταξης στη μάχη των Γαυγαμήλων το 331 π.Χ..
Μετά το θάνατο του Δαρείου αναγνώρισε τον Μέγα Αλέξανδρο ως Μέγα Βασιλέα και διατήρησε το αξϊωμά του και τη σατραπεία του. Αργότερα πάντρεψε την κόρη του με τον Περδίκκα και στη συνέχεια έγινε ηγεμόνας ανεξάρτητος, με κληρονομικά δικαιώματα για τους απογόνους του, στη χώρα που εξ αυτού έλαβε το όνομα Ατροπατηνή, η οποία και είναι εκ παραφθοράς της ονομασίας το σημερινό Αζερμπαϊτζάν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Περσία Κατηγορία:Ιστορία του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Αχαιμενίδες σατράπες
Αράχωβα
Η Αράχωβα είναι ορεινή κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας χτισμένη στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, σε υψόμετρο 950 μέτρων. Αποτελούσε έδρα του ομώνυμου δήμου μέχρι τα τέλη του 2010 ενώ με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο Δήμο Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας, του οποίου αποτελεί Δημοτική Ενότητα. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 2.657 κάτοικοι.
Αποτελεί δημοφιλές χειμερινό θέρετρο, χάρη στην ύπαρξη χιονοδρομικού κέντρου και τη μικρή της απόσταση από την Αθήνα (153 χιλιόμετρα).
Ονομασία
Η επικρατέστερη άποψη για την προέλευση της ονομασίας της είναι πως προέρχεται από τη νοτιοσλαβική λέξη Οrechova που σημαίνει καρυδότοπος. Όμως υπάρχουν ακόμη δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας της. Σύμφωνα με την πρώτη, η περιοχή ήταν γνωστή τα χρόνια της Επανάστασης ως «Ράχωβα», λέξη ελληνικής ρίζας, η οποία προέρχεται από το συνδυασμό «ράχις» και «ωβάς», κι η οποία χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την οικιστική ένωση κατοίκων που ζούσαν σε μικρότερα μορφώματα. Σύμφωνα πάντως με τον Αραχωβίτη συγγραφέα του πονήματος «Ο παππούς μου κι εγώ στην Αράχωβα» (εκδόσεις «Α. Πιτσιλός», Αθήνα, 1998, σελ. 13) Γεώργιο Θ. Σύρο, η ονομασία αυτή πιθανόν να προέρχεται από το παλαιό χωριό Ράχωβο Γρεβενών, εκ του οποίου ήρθαν κάτοικοι διωγμένοι από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η άλλη εκδοχή θέλει τη λέξη να προέρχεται από την ελληνική «ράχις» και το συνθετικό «όβα» (τόπος) που έχει ευρύτερη διάδοση στα Βαλκάνια (συγγενικό με το ελληνικό "οία" (χωριό) από το αρχαίο "οFία" (κοινότητα, φυλή), το λακωνικό "ωβά", και τα "ουαί" (φυλές) και "ώβοι" (τόποι μεγαλοπρεπείς) στο λεξικό του Ησύχιου). Επομένως «Αράχωβα» (Αράχοβα) = «ραχότοπος». Υπάρχουν πολλά παρόμοια τοπωνύμια στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, πάντα σε μεγάλα υψόμετρα. Το πρόθεμα "α-" συνηθίζεται στη Βλαχική γλώσσα.
Τοποθεσία
Η Αράχωβα είναι χτισμένη σε μία πλαγιά του Παρνασσού, που καταλήγει σε μία χαράδρα, στο βάθος της οποίας ρέει ο ποταμός Πλείστος. Το μέσο υψόμετρο του οικισμού είναι 950 μέτρα. Ο οικισμός βρίσκεται πάνω στην κύρια οδό που συνδέει από την αρχαιότητα τους Δελφούς και την Θήβα και την πεδιάδα της Άμφισσας με την Βοιωτία. Η θέση της πάνω σε ένα σημαντικό πέρασμα βοήθησε στην ανάπτυξη της Αράχωβας σε μεγαλύτερο βαθμό από τα γειτονικά της μέρη. Ο οικισμός απέχει 12 χιλιόμετρα από τους Δελφούς, που βρίσκονται δυτικότερα και 160 χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Κλίμα
Το κλίμα της Αράχωβας είναι ξηρό το καλοκαίρι, με δροσιά και ψύχρα ακόμη και τις βραδινές ώρες, ενώ το χειμώνα επικρατεί κρύο με αξιόλογες βροχές και χιονοπτώσεις.
Χιονίζει πυκνά με ΒΔ ή ΝΔ ανέμους, αρκετές φορές μέσα στην πόλη, αλλά ο Νότιος προσανατολισμός της, που έχει ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη έκθεση στον ήλιο, δεν ευνοεί στη διατήρηση του χιονιού για αρκετές μέρες.
Ο τοπικός ΒΑ άνεμος (Κατεβατός), δεν ευνοεί σε φαινόμενα την Αράχωβα, παρά μόνο επικρατεί τσουχτερό κρύο με διαστήματα ηλιοφάνειας, σε αντίθεση με άλλες περιοχές. Αυτό συμβαίνει γιατί η Αράχωβα βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, οπότε ο ορεινός όγκος Παρνασσού εμποδίζει σε μεγάλο βαθμό τη διέλευση συστημάτων από το Βορά.
Αρχαιότητα
Στα Ομηρικά Χρόνια ήταν μία από τις επίσημες οκτώ Φωκικές πόλεις (Η Αράχωβα άπο πάντα θεωρείται πόλη της Φωκίδας όμως, μετά την εφαρμογή του νόμου ΒΧΔ (6-7-1899) ανήκει στα διοικητικά όρια της Βοιωτίας με πρωτεύουσα τη Λιβαδειά). Είχε μακρύ τείχος, ναό που ανακάλυψε το 1874 ο Αραχωβίτης ιστορικός Γεώργιος Κρέμος και βωμό των Ανέμων. Λιγοστά ερείπια της υπάρχυν σήμερα στη δυτική πλευρά της Αράχωβας. Η Ανεμώρεια έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με αρχηγούς τον Επίστροφο και το Σχεδίο.
Μεσαίωνας
Από τη μαρτυρία του Βυζαντινού γραμματικού Στέφανου Βυζαντίου, στο γεωγραφικό λεξικό του «Εθνικά», σχετικά με την Ανεμώρεια, αποδεικνύεται ξεκάθαρα η ύπαρξη αυτού του οικισμού μέχρι τις αρχές του 6ου μ.Χ. αιώνα. Ύστερα από τους καταστρεπτικούς σεισμούς, του έτους 551 μ.Χ., τους οποίους μαρτυρά ο Βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος, σύμφωνα με τον οποίο πολλά χωριά του Κρισσαίου Κόλπου καταστράφηκαν, τότε καταστράφηκε και η Ανεμώρεια σε τέτοιο βαθμό, που πλέον δεν μπορούσε να ανασυγκροτηθεί και έκτοτε οι διασωθέντες κάτοικοι έζησαν διασκορπισμένοι σε διάφορες κατάλληλες θέσεις της ευρύτερης περιοχής της, όπως θέσεις του Ελαιώνα, στο Ζεμενό κ.α.
Το σημερινό χωριό Αράχωβα ιδρύθηκε γύρω στα 1300 μ.Χ., όταν η φραγκική κυριαρχία στη Φωκίδα και στη Βοιωτία βρισκόταν στο ζενίθ της ακμής της και τοπικός φεουδάρχης είχε ορισθεί ο ευπατρίδης Ντε Νέσλε, ο οποίος οργάνωσε καλύτερα την περιοχή και ένωσε τους διασκορπισμένους πυρήνες της περιοχής σε έναν στη θέση Άι Γιάννης της σημερινής Αράχωβας, που είναι κατά κάποιο τρόπο το κέντρο βάρους της περιοχής, κι επιπλέον κατάλληλο μέρος για οίκηση (υπήνεμο, με νερά και με φυσική προστασία από το χιονιά και τον παγετό) με σκοπό την ανάπτυξη σημαντικού οικισμού για τον αποτελεσματικότερο έλεγχο κι εκμετάλευση του ευρύτερου τιμαρίου του. Το όνομα του οικισμού αυτού προήλθε από το αντίστοιχο όνομα που χαρακτήριζε το στρατηγικό κάστρο ή ακόμα τον οικισμό που υφίστατο μέχρι τότε στην περιοχή του σημερινού Ζεμενού. Στη συνέχεια αυτό το χωριό αναπτύχθηκε γοργά έτσι ώστε, όταν μετά από 150 χρόνια περίπου, δηλαδή το 1436 μ.Χ., ο περιηγητής Κυριάκος από την Άγκονα της Ιταλίας, το χαρακτήρισε πολυάνθρωπο χωριό.
Πολλοί ιστορικοί είχαν επιμείνει κατά τις περιηγήσεις τους ότι στην Αράχωβα είχε αλλοιωθεί ελάχιστα το ελληνικό στοιχείο. Η ύπαρξη μιας αραχωβίτικης παράδοσης, της: «Λάμνιας στην Τούμπρη» είναι από μόνη της πολύ ισχυρή ένδειξη για να μας πείσει για τη συνέχεια της ελληνικής φυλής σε τούτη την περιοχή του Παρνασσού και έτσι να δεχτούμε ότι οι Αρβανιτόβλαχοι σκηνίτες τσοπάνηδες που έφτασαν κάποτε εδώ (αρχές 2ης χιλιετίας) δε βρήκαν τόπο εντελώς ακατοίκητο, αλλά συνάντησαν γηγενές πληθυσμιακό υπόστρωμα με δυνατές αρχαίες μνήμες, στο οποίο εντάχθηκαν και με το οποίο συγχωνεύτηκαν, με αποτέλεσμα να αποβάλουν το όποιο γλωσσικό ιδίωμά τους, και το μόνο κειμήλιο που άφησαν στην περιοχή της Αράχωβας για να θυμίζει στις νεότερες γενιές την εγκατάσταση τους ήταν ορισμένα ξενόγλωσσα (βλάχικης ή αλβανικής ρίζας) τοπωνύμια, τα οποία σχετίζονταν με τη ιδιαίτερη ασχολία τους, που δεν ήταν άλλη από τη βόσκηση του ποιμνίου τους στις πλαγιές του Παρνασσού.
Τουρκοκρατία & Ελληνική Επανάσταση
Σύμφωνα με μαρτυρίες, το 1435, «η Αράχωβα είναι πόλη πολυάνθρωπη». Στον 16º αιώνα παρουσιάζει άνθηση. Αρκετά χρόνια μετά, οι περιηγητές Τζέικομπ Σπον και Τζόρτζ Ουέλερ που έφτασαν στο χωριό το 1675-1676 αναφέρουν πως η Αράχωβα ήταν ένα μεγάλο χωριό με 200 ή 300 οικογένειες, ενώ όλοι οι κάτοικοι της ήταν Έλληνες με ελάχιστους Αρβανίτες και μόνο έναν Τούρκο, ο οποίος ήταν σούμπασης ή βοεβόδας της περιοχής. Ο μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος αναφέρει ότι η Αράχωβα ήταν, γύρω στο 1728, η σπουδαιότερη κωμόπολη του Παρνασσού. Γι’ αυτήν αναφέρει και ο περιηγητής Κλάρκ ότι το 1801 είχε 250 σπίτια και ότι κανένας Τούρκος δεν έμενε εκεί. Αναφέρεται ότι η Αράχωβα πυρπολήθηκε από τους Τούρκους το 1803 ή 1804, εξαιτίας των φιλονεικιών που υπήρχαν ανάμεσα στους κλέφτες και τους αρματολούς.
Κατά την Επανάσταση του 1821, οι κάτοικοι της Αράχωβας πήραν ενεργό μέρος στον αγώνα και έπαθαν μεγάλες καταστροφές. Το Νοέμβριο του 1826 η Μάχη της Αράχωβας έσωσε την επανάσταση των Ελλήνων από μια μεγάλη παρακμή της. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης αντιμετώπισε νικηφόρα 2000 Τουρκαλβανούς, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό απελευθερώθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1828 από το Δημήτριο Υψηλάντη και αμέσως μετά την απελευθέρωση ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο. Προχωρώντας μέσα στο χρόνο συναντάμε πάντα παρόντες του Αραχωβίτες να πολεμούν για τα ιδανικά της Ελλάδας, λαμβάνοντας μέρος σε όλους τους Εθνικούς Αγώνες.
Νεότερα Χρόνια
Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Κοινότητα Αράχωβας έγινε πια δήμος με το όνομα Δήμος Αράχωβας, το 1948. Το 1959 ιδρύθηκε το Γυμνάσιο Αράχωβας, ενώ κάποια χρόνια αργότερα δημιουργήθηκε το Ενιαίο Λύκειο Αράχωβας. To 1957 ιδρύθηκε ο Αθλητικός Σύλλογος Αράχωβας «Παρνασσός» και το 1985 ο Μορφωτικός, Εκπολιτιστικός & Ψυχαγωγικός Σύλλογος Αραχωβιτών «Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης». Το 1870 ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Λουκά, Νεκτάριος Καμβασινός, ανέλαβε με δικά του έξοδα την ανακατασκευή του κατεστραμμένου Ρολογιού, δίνοντας του τη σημερινή μορφή του.
Η Αράχωβα στα μέσα της δεκαετίας του '70, ένα χρόνο πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή του Χιονοδρομικού Κέντρου στο Παρνασσό, ήταν ένα μικρό χωριό, ενώ ευνοήθηκε από τη γειτνίασή της με τους Δελφούς. Οι ομάδες επισκεπτών του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών οδήγησαν στην τουριστική αξιοποίηση της περιοχής που έγινε μεγαλύτερη μετά την δημιουργία των χιονοδρομικών κέντρων και την ανάπτυξη του χειμερινού τουρισμού στην Ελλάδα. Στις 11 Ιουλίου 2000 με την απόφαση ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ26/ΚΗΡ/22508/680, το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε το Ναό του Αγίου Γεωργίου, τον περίβολο και το παρεκκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνος ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Πολιούχος της Αράχωβας είναι ο Άγιος Γεώργιος και κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα τριήμερες εκδηλώσεις προς τιμήν του αγίου, το περίφημο Πανηγυράκι που έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις εκατό πιο ωραίες εμπειρίες στον κόσμο, με διάφορα τοπικά έθιμα τα οποία έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία ελληνικά έθιμα. Το 2004 ιδρύθηκε ο Λαογραφικός Όμιλος Αράχωβας, ενώ το 2009 το Παλαιό Δημοτικό Σχολείο χαρακτηρίστηκε ως διατηρητέο μνημείο και αναστηλώθηκε σε Λαοραφικό Μουσείο, το οποίο χρησιμοποιείται ως κτήριο του δήμου. Το 2010 με τις μεταρρυθμίσεις του προγράμματος Καλλικράτης, η Αράχωβα περιήλθε στο διευρυμένο Δήμο Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας, του οποίου αποτελεί Δημοτική Ενότητα.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Αράχοβας
Η Αραχώβα είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:
Δ. Αραχώβης Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Αράχωβα
Ο δήμος αποσπάται από το νομό Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Αττικής και Βοιωτίας
Κ. Αραχώβης Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο δήμος καταργείται
Το όνομα της κοινότητας διορθώνεται σε κοινότητα Αραχόβης
Κ. Αραχόβης Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας
Δ. Αραχόβης Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αναγνωρίζεται σε δήμο Αραχόβης
Αναγνώριση του οικισμού Καλύβια Λιβαδίου Αραχόβης και προσάρτησή του στο δήμο Αραχόβης
Αναγνώριση του οικισμού Ζεμενό Αραχόβης και προσάρτησή του στο δήμο Αραχόβης
Δ. Διστόμου Αράχοβας Αντίκυρας
Ο οικισμός Αράχοβα αποσπάται από το δήμο και προσαρτάται στο δήμο Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας
Ο οικισμός Καλύβια Λιβαδίου Αραχόβης αποσπάται από το δήμο και προσαρτάται στο δήμο Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας
Ο οικισμός Ζεμενό Αραχόβης αποσπάται από το δήμο και προσαρτάται στο δήμο Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας
Το Ρολόι
εναλλ.=Το Ρολόι της Αράχωβας|αριστερά|μικρογραφία|Το Ρολόι της Αράχωβας
Χτισμένο στα 1860 ως καμπαναριό του Μητροπολιτικού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου, δεν άντεξε στον σεισμό του 1870 και κατέρρευσε.
Όσο για το βράχο στον οποίο βρίσκεται, ονομάζεται Τυριάς και χρησίμευε ως φυσικό ψυγείο για τη φύλαξη τυριών, ενώ στη διάρκεια της Κατοχής οι ντόπιοι έκρυβαν εκεί μέσα διάφορα αντικείμενα. Σύμφωνα με εξιστορήσεις των Αραχωβιτών, στο σημείο εκείνο ανέβαινε ο Ντελάλης για να ανακοινώνει τα νέα του χωριού.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Γεωργίου Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι ένας από τους δύο ενοριακούς ναούς του χωριού και βρίσκεται σε περίοπτη θέση στην κορυφή του χωριού, στους πρόποδες του Παρνασσού.
Ο σημερινός ναός χτίστηκε το 1833, όπως δείχνει ανάγλυφη πλάκα στο Ιερό Βήμα, σε ρυθμό σταυρεπίστεγης τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο. Πρόκειται για ένα λαμπρό ναό, κατάγραφο από σύγχρονες τοιχογραφίες, με τεράστιες καμπάνες στα καμπαναριά που πλαισιώνουν την είσοδο της εκκλησίας (η παλιά μεγάλη καμπάνα ζυγίζει ένα τόνο και έχει διάμετρο 1,2 μέτρα). Ο αύλειος χώρος στολίζεται από ανάγλυφες πλάκες με σχέδια από αραχωβίτικα υφαντά, έργο που υλοποιήσαν Αραχωβίτες τεχνίτες.
Ο χώρος γύρω από την εκκλησία έχει συνδεθεί με την ιστορία του τόπου ως στρατηγείο του Καραϊσκάκη στη μάχη της Αράχωβας το 1826, καθώς και με τα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της περιόδου που ακολούθησε, όπως δείχνουν ο ιστορικός περίβολος με τις πολεμίστρες το παλιό κανόνι, ο βόρειος τοίχος της εκκλησίας χτυπημένος από σφαίρες.
Από την ανέγερσή του μέχρι τη σημερινή μορφή του όλα τα έξοδα κατασκευής και διακόσμησης καλύφθηκαν από τους Αραχωβίτες.
Το Ηρώο του Καραϊσκάκη
Στη δυτική έξοδο της Αράχωβας προβάλλει η μορφή του Γεωργίου Καραϊσκάκη πάνω σε τριακόσιες πέτρες που θυμίζουν τα κεφάλια των νεκρών Τούρκων που είχε ζητήσει ο αρχιστράτηγος Καραϊσκάκης, για το μνημείο που στήθηκε, αμέσως μετά το τέλος της νικηφόρας Μάχης.
Στο Ηρώο λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις τις παραμονές των εθνικών εορτών με τις παρελάσεις των σχολείων και τις καταθέσεις στεφάνων από τους τοπικούς φορείς.
Ως έθιμο έχει φτάσει έως τις μέρες μας, ένας μικρός μαθητής του Δημοτικού Σχολείου Αράχωβας συνήθως, με το πέρας της κατάθεσης να παίρνει ένα από τα στεφάνια και σκαρφαλώνοντας έως την προτομή από το πίσω μέρος να δαφνοστεφανώνει το μεγάλο στρατηγό της Ελλάδας και έπειτα να του στρίβει τα μουστάκια με τέτοια απλότητα, όπως ο εγγονός παίζει με τον παππού του.
Δελφοί
Η Αράχωβα ευνοήθηκε από την γειτνίασή της με τους Δελφούς. Οι ομάδες επισκεπτών του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών οδήγησαν στην τουριστική αξιοποίηση της περιοχής που έγινε μεγαλύτερη μετά την δημιουργία των χιονοδρομικών κέντρων και την ανάπτυξη του χειμερινού τουρισμού στην Ελλάδα. Ως πέρασμα για τους Δελφούς, η Αράχωβα επωφελήθηκε από τη μεγάλη επισκεψιμότητα του αρχαιολογικού τόπου.
Φωτογραφίες
μικρογραφία|Αράχοβα-Κατεβαίνοντας τα σκαλιά του Άι Γιώργη- 2005.jpg
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Βοιωτίας
Ιππόνοος
Με το όνομα Ιππόνοος αναφέρονται 4 διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Αρχαίοι Κορίνθιοι
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους
Καμελίνα
Καμελίνα (Camelina) ονομάζεται γένος δικοτυλήδονων ποωδών φυτών της οικογένειας των σταυρανθών, τα οποία απαντόται στην λεκάνη της Μεσογείου. Ο λατινικός όρος «Camelina» προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «χαμαί» και «λίνον». Οι σπόροι των οποίων περιέχουν 40% έλαιο, ενώ συγκριτικά οι σπόροι της σόγιας έχουν το μισό, 20%. Θεωρείται μαζί με τα αλλόφυτα, τις άλγες και τη ζατρόφα μια από τις καλλιέργειες βιοκαυσίμων. Το έλαιο της καμελίνας είναι ένα από τα πιο μελετημένα βιοκαύσιμα για την αεροπορία και έχει περάσει με επιτυχία όλες τις δοκιμές.
Αναφορές
Κατηγορία:Σταυρανθή Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Leindotter
Αγαμέμνων Γ. Αυγερινός
Ο Αγαμέμνων Αυγερινός ήταν πολιτικός και αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πύργο και ήταν γιος του Γιώργου Αυγερινού, γόνου παλιάς πυργιώτικης οικογένειας που κυριάρχησε για πάνω από 100 χρόνια στην πολιτική ζωή του τόπου. Σπούδασε ιατρική στην Ιταλία και εκλέχτηκε πρόκριτος του Πύργου. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση. Υπηρέτησε ως αρχίατρος στην επανάσταση και ήταν αρχηγός των όπλων υπό τον Ανδρέα Λόντο και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης εκπροσώπησε την Ηλεία στην Β' και Γ΄ Εθνοσυνέλευση. Η Επιτροπή των Εκδουλεύσεων τον κατέταξε στους αξωματικούς Δ' τάξεως.
Πέθανε το 1863.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Αγαμεμνων
KEiiNO
Οι Keiino (στιλιστικά ως KEiiNO; παράγωγη λέξη του Kautokeino), είναι νορβηγικό συγκρότημα που συγκροτείται από τον Σαάμι rapper και joiker Φρεντ Ρενέ Όβεργκορντ Μπούλιγιο, καθώς και τους Νορβηγούς τραγουδιστές Αλεξάντρα Ρόταν και Τομ Χιούγκο Χέρμανσσεν. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στα τέλη του 2018 για την προετοιμασία συμμετοχής για το Melodi Grand Prix 2019.
Η ομάδα συμμετείχε στον διαγωνισμό με το τραγούδι "Spirit in the Sky", ένα τραγούδι που οι ίδιοι λένε ότι εμπνέεται από τους ιστορικούς αγώνες για ισότητα ανεξάρτητα από το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό που έχει ο καθένας.
Ως αποτέλεσμα της νίκης στο Melodi Grand Prix, η ομάδα εκπροσώπησε τη Νορβηγία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι Spirit in the Sky. Στις 16 Μαΐου του 2019, οι KEiiNO προκρίθηκαν στον τελικό του διαγωνισμού. Στον τελικό νίκησαν στην ψηφοφορία του κοινού και τελικά τερμάτησαν 6η με 331 βαθμούς.
Σημειώσεις
<references group="upper-alpha"/>
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Νορβηγία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Βελγικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Νορβηγικά μουσικά συγκροτήματα
Ποτήρι
thumb|right|120px|Ποτήρι κρασιού. Ποτήρι εννοούμε ένα δοχείο υγρών (π.χ. κρασί, νερό κτλ.) τα οποία προορίζονται για άμεση κατανάλωση. Το υλικό τους, συνήθως, είναι γυάλινο ή πλαστικό, αλλά υπάρχουν και άλλα υλικά από τα οποία κατασκευάζονται τα ποτήρια. Ανάλογα με το γούστο του καθενός, μπορούν να πωληθούν ποτήρια με διάφορα χρώματα και σχέδια.
Ιστορία
Το ποτήρι δεν είναι δημιουργία του σύγχρονου κόσμου, από τα αρχαία χρόνια κιόλας το ποτήρι χρησιμοποιούνταν για τον ίδιο ακριβώς σκοπό που το χρησιμοποιούμε και σήμερα. Το ποτήρι χρησιμοποιούνταν στην Αρχαία Ελλάδα, στην Ρωμαϊκή και Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ήταν ένα "εργαλείο" που οι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν καθημερινά. Συνήθως οι πλουσιότεροι, οι άρχοντες έπιναν από χρυσά ή αργυρά ποτήρια που έδειχναν τον πλούτο τους.
Είδη
thumb|right|120px|Πρόνοιας του Πανελληνίου. thumb|right|120px|Ποτήρι της Ρωμαϊκής εποχής. μικρογραφία|Ποτήρι μπίρας κρίκερ (γερμανικά Maßkrug)
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκεύη Κατηγορία:Εργαλεία
Ηρακλής Γρουζίνσκι
Ο Ηρακλής της Γεωργίας, ირაკლი გრუზინსკი, Ираклий Александрович Грузинский, Ιρακλί Αλεξάντροβιτς Γρουζίνσκι, 18 Αυγούστου 1826 – 27 Απριλίου 1882) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας, που ανήκε στον Οίκο των Μπαγκρατιόνι και έγινε συνταγματάρχης τού Ρωσικού Αυτοκρατορικού στρατού. Ήταν εγγονός τού Ηρακλή Β΄, τού προτελευταίου βασιλιά της Γεωργίας, και γιος τού πρίγκιπα Αλέξανδρου, ένθερμου αντιπάλου της ρωσικής κατοχής της Γεωργίας.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στο Ερεβάν, τότε μέρος της Περσικής Αυτοκρατορίας, το 1826. Ο πατέρας του Αλέξανδρος είχε εγκαταλείψει την πατρίδα του το 1800 και από τότε προσπαθούσε να ανατρέψει το ρωσικό καθεστώς στη Γεωργία. Η μητέρα τού Ηρακλή ήταν η Μαριάμ, κόρη τού Σαχάκ Μελίκ-Αγκαμαλιάν, τού σημαντικού Αρμένιου αξιωματούχου τού Εριβάν. Λίγο μετά τη γέννηση τού Ηρακλή, το Εριβάν καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-Περσικού πολέμου τού 1826-1828, ο οποίος προκάλεσε τον χωρισμό τού Αλέξανδρου με την οικογένειά του. Η Mαριάμ και ο Ηρακλής έζησαν στο Eριβάν μέχρι το 1834, όταν μεταφέρθηκαν από τη ρωσική κυβέρνηση στην Αγία Πετρούπολη, όπου ο Ηρακλής έλαβε τη στρατιωτική του εκπαίδευση, πρώτα στο Στρατιωτικό Κολέγιο Aλεξαντρόφσκι και στη συνέχεια στο Πεζικό Σώμα.
Καριέρα
Ο πρίγκιπας Ηρακλής είδε την πρώτη του προαγωγή σε υπολοχαγό το 1845, για τη δράση του κατά τη διάρκεια της εκστρατείας κατά των Λεσγκιανών στον πόλεμο του Καυκάσου, έναν χρόνο μετά το τέλος τού πατέρα του στην εξορία στο Tαμπρίζ. Μετατέθηκε στο Σύνταγμα Έφιππων Γρεναδιέρων το 1852 και αποσύρθηκε με τον βαθμό τού συνταγματάρχη το 1855. Εντάχθηκε ξανά στον Στρατό τού Καυκάσου το 1858, αλλά αποσύρθηκε λίγο αργότερα λόγω κακής υγείας. Τού αναγνωρίστηκε ο τίτλος τού πρίγκιπα (knyaz) Γρουζίνσκι, δηλ. της Γεωργίας, το 1833 και τού απονεμήθηκε η εκφώνηση της Γαληνοτάτης Υψηλότητας, για τον ίδιο και τους άρρενες απογόνους του το 1865. Ήταν αντικείμενο ρομαντικής στοργής της Μπέρτα φον Ζούτνερ, μίας Αυστριακής μυθιστοριογράφου και της πρώτης γυναίκας που βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης, αλλά ο πρίγκιπας Ηρακλής δεν ανταπέδωσε τη στοργή. Χρόνια αργότερα, η φον Σάτνερ έγινε φίλη με τη νεαρή σύζυγο τού Ηρακλή, Τάμαρ, με την οποία έμεινε κατά τη διάρκεια των επισκέψεών της στην Τιφλίδα και το Παρίσι. Ο πρίγκιπας Ηρακλής απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 56 ετών και κηδεύτηκε στον καθεδρικό ναό της Mτσχέτα στη Γεωργία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Tάμαρ (24 Ιανουαρίου 1852 – 1933), κόρη τού αντιστράτηγου πρίγκιπα Νταβίντ Τσαβτσαβάντζε. Η Tάμαρ, μία κυρία των τιμών της Αυτοκράτειρας της Ρωσίας, ήταν εξέχουσα κοινωνική και φιλάνθρωπος. Έγινε για πρώτη φορά γνωστή στο ευρύτερο κοινό σε ηλικία δύο ετών, όταν ήταν μέλος της οικογένειας Τσαβτσαβάντζε, που απήχθη και κρατήθηκε σε αιχμαλωσία για δέκα μήνες από τους άνδρες τού Ιμάμ Σαμίλ το 1854, κατά τη διάρκεια τού Κριμαϊκού Πολέμου.
Από τα τέσσερα παιδιά τού ζευγαριού, μόνο δύο κόρες επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση. Ένας γιος, ο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αντρέι Σπίνου
Ο Αντρέι Σπίνου (ρουμανικά: Andrei Spînu, 24 Ιανουαρίου 1987) είναι Ρουμάνος διεθνής πετοσφαιριστής. Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της Μολδαβίας Κισινάου, έχει ύψος 2,10 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ο Αντρέι Σπίνου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2005 στην Ουνιρέα Ντέι, ομάδα της πατρίδας του, σε ηλικία 18 ετών.
Το 2007 μεταπήδησε στην Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ, ομάδα επίσης της Ρουμανίας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Γερμανική Φριντρισάφεν, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Γερμανίας το 2010. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Ρουμανία καθώς υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Τόμις Κωνστάντζας.
Με την ομάδα της Κωνστάντζας κατάφερε να κατακτήσει κατά τις αγωνιστικές περιόδους 2012-13 και 2013-14 δύο πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ρουμανίας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Αντρέι Σπίνου είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ρουμανίας από το 2008 έχοντας πραγματοποιήσει 40 επίσημες συμμετοχές μέχρι τον Ιούλιο του 2015.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουμάνοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Γεώργιος Σωτηρίου
Ο Γεώργιος Σωτηρίου (1880 - 1965), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, βυζαντινολόγος, ιστορικός της τέχνης και πανεπιστημιακός. Μαζί με τον Αναστάσιο Ορλάνδο, υπήρξε ο θεμελιωτής της βυζαντινής αρχαιολογίας στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1880 και φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή από όπου αποφοίτησε το 1899. Στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1904. Συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Λειψίας, Βιέννης και Μονάχου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα δίδαξε σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης την περίοδο 1908-1915 ενώ το 1914 διορίστηκε έφορος στο βυζαντινό μουσείο και το 1923 διευθυντής αυτού. Την περίοδο της προεδρίας του εντάχθηκε στο μουσείο η συλλογή της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, ενώ ο ίδιος είχε σκοπό να μετατρέψει το μουσείο σε πρότυπο για την Ανατολή. Εργάστηκε με πολύ ζήλο στο μουσείο, ώστε μετά την Κατοχή να υποστεί βλάβες στη σωματική του ακεραιότητα.
Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής και το 1941 υπήρξε πρόεδρος της. Ήταν ακόμη μέλος πολλών ευρωπαϊκών Ακαδημιών και Αρχαιολογικών Ινστιτούτων, ενώ τιμήθηκε με το βραβείο Gustav Schlumberger της Γαλλικής Ακαδημίας. Ακόμη, εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλά αρχαιολογικά συνέδρια.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1965. Μετά το θάνατό του, το 1966, η Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία τύπωσε τόμο του Δελτίου της αφιερωμένο στο έργο του, ενώ στις 18 Μαΐου 1975, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του έξω από το Χριστιανικο και Βυζαντινό Μουσείο.
Έργο
Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει περισσότερα από 200 έργα. Μεταξύ αυτών: «Αι χριστιανικαί Θήβαι της Θεσσαλίας και αι παλαιοχριστιανικαί βασιλικαί της Ελλάδος» (1931), «τα Βυζαντινά μνημεία της Κύπρου» (1935), «Κειμήλια του Οικουμενικού Πατριαρχείου» (1937), «Χριστιανική και βυζαντινή αρχαιολογία» (1942) κ.α. Μεταξύ άλλων πραγματοποίησε ανασκαφές σε Θεσσαλονίκη, την Θήβα, την Έφεσο, την Κύπρο και το Σινά. Οι πιο γνωστές ανασκαφές του ήταν Η Βασιλική του Ιλισσού στην Αθήνα, στον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης μετά την πυρκαγιά του 1917. Μάλιστα, το 1922, κατά την Μικρασιατική Καταστροφή και ενώ πραγματοποιούσε έρευνες στη Μικρά Ασία με τη σύζυγο το Μαρία, κινδύνευσαν να αιχμαλωτιστούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί της τέχνης
Άλμπερτ Χόφμαν
Ο Άλμπερτ Χόφμαν (Albert Hofmann, 11 Ιανουαρίου 1906 – 29 Απριλίου 2008) ήταν Ελβετός επιστήμονας, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο πρώτος άνθρωπος που κατάφερε να κάνει την σύνθεση και να εξηγήσει τα ψυχεδελικά αποτελέσματα του διαιθυλαμιδίου του λυσεργικού οξέος (LSD). Δημοσίευσε περισσότερα από 100 επιστημονικά άρθρα και μια σειρά από βιβλία, μεταξύ αυτών και το σχετικό με το LSD My Problem Child. Του απονεμήθηκε η θέση #1 από  100 στο περιοδικό Telegraph του  2007 στον κατάλογο "Οι κορυφαίες 100 ιδιοφυΐες εν ζωή".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Υποστηρικτές ψυχεδελικών ναρκωτικών
Hatrið mun sigra
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Μέροπας
Με το όνομα Μέροπας (Μέροψ) ήταν γνωστοί:
Οκρούγκ Πρίζρεν
μικρογραφία|Η Οκρούγκ Πρίζρεν στον χάρτη της Σερβίας Η Οκρούγκ Πρίζρεν (σερβικά: Косовски округ, αλβανικά : Distrikti i Prizrenit) είναι σημερινή διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας στο Κόσοβο που δεν αναγνωρίζεται από την αυτόνομη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 376,085 κατοίκους κι έκταση 1.902 τετραγωνικά χλμ, πρωτεύουσα της διοικητικής περιοχής είναι η Πρίζρεν.
Δήμοι
Η σημερινή διοικητική περιοχή περιλαμβάνει τους δήμους:
Ιστορία
μικρογραφία|Η Οκρούγκ Πρίζρεν στον χάρτη διοικητικής διαίρεσης της Γιουγκοσλαβίας Αρχικά δημιουργήθηκε ως διοικητική διαίρεση το 1912, μετά την απελευθέρωση του Κοσόβου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας, με την δημιουργία του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας περέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1929, οπότε έγινε τμήμα της Μπανόβινας του Βαρδάρη. Το 1920 η πλειοψηφία των κάτοικων της περιοχής δήλωσαν Αλβανικής καταγωγής. Στα πλαίσια της σύγχρονης Σερβίας δημιουργήθηκε εκ νέου η διοικητική διαίρεση το 1990 και το 1999 με την αυτονόμηση του Κοσσυφοπεδίου τα Ηνωμένα έθνη προχώρησαν σε νέα διοικητική διαίρεση, την οποία δεν αναγνωρίζει η Σερβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας Οκρουγκ Πριζρεν Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Κοσσυφοπεδίου
Θησείο
Το Θησείο είναι μια περιορισμένη μικρή συνοικία–περιοχή της Αθήνας που βρίσκεται βορειοδυτικά της Ακρόπολης, μεταξύ της συνοικίας του Αστεροσκοπείου (νότια), των Πετραλώνων (νοτιοδυτικά), του Κεραμεικού (δυτικά), του Ψυρρή (βόρεια), ενώ ανατολικά το Θησείο συνορεύει με το Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά της Αθήνας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Στον ίδιο χώρο βρίσκεται κι ένα υπόλοιπο τμήμα της άλλοτε μικρής συνοικίας της Στοάς Αττάλου. Πήρε το όνομά του από τον παρακείμενο Ναό του Ηφαίστου, που ονομάζονταν παλαιότερα Θησείο, λανθασμένα, από τις ανάγλυφες παραστάσεις των άθλων του Θησέα που φέρονται στις μετώπες του.
Αρχαιότητα και ιστορία
Αναφορές για την περιοχή υπάρχουν από την αρχαιότητα καθώς ανήκε πάντα στο κέντρο της αρχαίας πόλης των Αθηνών. Την 1η Δεκεμβρίου 1834 έγινε στην περιοχή του Κεραμεικού (στη συμβολή των οδών Ερμού και Πειραιώς) η επίσημη υποδοχή–άφιξη του βασιλέως Όθωνα στην Αθήνα, με πομπή που κατέληξε στον ναό του Αγίου Γεωργίου (πρόκειται για τον Ναό του Ηφαίστου που είχε μετατραπεί σε χριστιανικό ναό) προκειμένου να παραστεί ο νέος βασιλεύς στη γενόμενη δοξολογία επί τη αφίξει του. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή δημιουργήθηκε προσφυγική συνοικία με παραπήγματα στη περιοχή της εκκλησίας του Αγίου Φιλίππου εκατέρωθεν της σιδηροδρομικής γραμμής. Η μικρή αυτή συνοικία γκρεμίστηκε κατά τη διάρκεια των ανασκαφών της Αρχαίας Αγοράς.
Μουσεία και ιστορικά μνημεία
Στην περιοχή του Θησείου υπάρχουν δύο εβραϊκές συναγωγές της Αθήνας, η Συναγωγή Αρχαίας Αγοράς Αθήνας, το νέο παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη έργων ασιατικής-αραβικής-ισλαμικής τέχνης το οποίο στεγάζεται στο διατηρητέο κτίριο έπαυλη Ευταξία, το Μουσείο Μακρονήσου, το Μουσείο Ηρακλειδών, το Ωδείο Athenaeum (μουσικός πολυχώρος) αφιερωμένος στη Μαρία Κάλλας, καθώς και οι ιστορικοί ναοί των Αγίων Ασωμάτων, του Αγίου Αθανασίου Κουρκούρη και της Αγίας Μαρίνας στην ομώνυμη πλατεία.
Σήμερα η περιοχή του Θησείου αποτελεί γνωστό νυχτερινό στέκι κατάμεστο με καφενεία, καφετέριες και μπάρ, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Την περιοχή, καθώς και τους πέριξ ιστορικούς-αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, εξυπηρετεί ο ομώνυμος σταθμός του μετρό,ο οποίος κατασκευάστηκε το 1869.
Ο μετεωρολογικός σταθμός στο Θησείο
Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών διαχειρίζεται τον αρχαιότερο μετεωρολογικό σταθμό της Ελλάδας και έναν από τους αρχαιότερους στη Νότια Ευρώπη. Ο σταθμός είναι τοποθετημένος στο κέντρο της Αθήνας, στο Θησείο (Λόφος Νυμφών). Ο Α' τάξης μετεωρολογικός σταθμός βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς σημείο από τις 11 Σεπτεμβρίου 1890, ενώ άρχισε τη λειτουργία του το 1858 σε διαφορετική τοποθεσία στο Θησείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας Κατηγορία:Ισλαμική τέχνη
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καβάλας 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Καβάλας.
Η πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Καβάλας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Καβάλας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καβάλας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Σε έναν όμιλο με 16 ομάδες διεξήχθη το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηρακλής Ποταμουδίων Καβάλας που δεν καταφερε να προβιβαστεί στη Γ΄ Εθνική. Καθώς είχε προβλεφθεί για την περίοδο 2016-17 η Α΄ κατηγορία να διεξαχθεί με 14 ομάδες και λόγω του υποβιβασμού από τη Γ΄ Εθνική του Βυζαντίου Κοκκινοχώματος, οι 5 τελευταίες ομάδες, Αναγέννηση Λιμεναρίων, Βύρων Καβάλας, Αετός Ερατεινού, Ολυμπιακός Καβάλας και Άρης Ακροποτάμου υποβιβάστηκαν στη Β΄ Κατηγορία.
Β΄ Κατηγορία
Σε δυο ομίλους των 13 ομάδων διεξήχθη η Β΄ Κατηγορία. Οι πρωταθλήτριες των 2 ομίλων κέρδισαν την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΚ για την περίοδο 2016-17. Οι τελευταίες κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν, όπως και η ηττημένη αγώνα κατάταξης μεταξύ των προτελευταίων (12η θέση) κάθε ομίλου. Η πρόβλεψη της προκήρυξης ήταν να διεξαχθεί το πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου με 28 συνολικά ομάδες.
Σπύρος Μούρτος
Ο Σπύρος Μούρτος (Ιτέα Φωκίδας, 5 Δεκεμβρίου 1990) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,99 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις του σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ, για τον Ιωνικό Νίκαιας.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καβάλας 2015–16
1ος Όμιλος
Προβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία ο Εθνικός Ν. Καρυάς, ο Ατρόμητος Λεκάνης οδηγήθηκε σε αγώνα μπαράζ υποβιβασμού, ενώ υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία ο Πανιώνιος Ξεριάς.
Σπύρος Μούρτος
Σταδιοδρομία
Ο Μούρτος ξεκίνησε να ασχολείται συστηματικά με το άθλημα, στα τμήματα υποδομής του Γ.Σ. Ιτέας, συμμετέχοντας στην παιδική, εφηβική, αλλά και την ανδρική ομάδα του συλλόγου. Έχει στεφθεί Πρωταθλητής Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. τόσο με την παιδική, όσο και με την εφηβική ομάδα της Ιτέας. Τον Ιούλιο του 2007 εντάχθηκε στο δυναμικό της εφηβικής ομάδας του Άρη Θεσσαλονίκης, μετά την προτροπή του νομικού -τότε- συμβούλου της Κ.Α.Ε., κ. Αρχανιωτάκη. Ο σύνδεσμος βετεράνων καλαθοσφαιριστών του Άρη πίστεψε στο ταλέντο του και, μάλιστα, για ένα διάστημα τον βοήθησε οικονομικά, καλύπτοντας έξοδα των σπουδών του (είχε περάσει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων). Την περίοδο αυτή, συμμετείχε στον τελικό του Εφηβικού Πρωταθλήματος της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. κόντρα στο Μαντουλίδη.