cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρέιβ
Ρέιβ (αγγλικά: rave) είναι ένα οργανωμένο χορευτικό πάρτι σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, υπαίθριο φεστιβάλ, αποθήκη ή άλλη ιδιωτική ιδιοκτησία που χαρακτηρίζεται συνήθως από παραστάσεις από DJ, παίζοντας μια απρόσκοπτη ροή ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής. Οι DJ σε εκδηλώσεις ρέιβ παίζουν ηλεκτρονική χορευτική μουσική σε βινύλιο, CD και ψηφιακό ήχο από μια μεγάλη ποικιλία ειδών μουσικής, όπως techno, hardcore, house, drum & bass, dubstep, και post-industrial. Περιστασιακά οι εκτελεστές ζωντανών μουσικών παραστάσεων είναι γνωστοί ότι εκτελούν και άλλους τύπους ερμηνευτών καλλιτεχνών όπως χορευτών γκόου-γκόου και χορευτών της φωτιάς. Η μουσική ενισχύεται με ένα μεγάλο, ισχυρό σύστημα ενίσχυσης ήχου, συνήθως με μεγάλα υπογούφερ για να παράγει έναν βαθύ ήχο μπάσων. Η μουσική συχνά συνοδεύεται από σόου με λέιζερ, προβαλλόμενες χρωματιστές εικόνες, οπτικά εφέ και μηχανές παραγωγής ομίχλης.
Ενώ κάποια ρέιβ μπορεί να είναι μικρά πάρτυ που γίνονται σε νυχτερινά κέντρα ή ιδιωτικά σπίτια, μερικά ρέιβ έχουν φτάσει σε τεράστιο μέγεθος, όπως τα μεγάλα φεστιβάλ και εκδηλώσεις που περιλαμβάνουν πολλαπλούς DJ και χορευτικούς χώρους (π.χ. το Κοινό Φεστιβάλ του Κάσλμορτον το 1992). Ορισμένα φεστιβάλ ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής έχουν χαρακτηριστικά από ρέιβ, αλλά σε μεγαλύτερη, συχνά εμπορική κλίμακα. Τα ρέιβ μπορεί να διαρκέσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, με κάποιες εκδηλώσεις να συνεχίζονται για είκοσι τέσσερις ώρες και να διαρκούν όλη τη νύχτα. Οι έφοδοι επιβολής του νόμου και οι νόμοι κατά των ρέιβ έχουν παρουσιάσει πρόκληση στο σκηνικό των ρέιβ σε πολλές χώρες. Αυτό οφείλεται στη συσχέτιση παράνομων ναρκωτικών όπως το MDMA (συχνά αναφερόμενο ως «ναρκωτικό του κλαμπ» ή «ναρκωτικό του πάρτι» μαζί με το MDA ), το LSD,  το GHB,  η κεταμίνη,  η μεθαμφεταμίνη,  η κοκαΐνη και η κάνναβη. Εκτός από ναρκωτικά, τα ρέιβ χρησιμοποιούν συχνά μη εξουσιοδοτημένους, μυστικούς χώρους, όπως παράνομα πάρτι σε ακατοίκητα σπίτια, αχρησιμοποίητες αποθήκες, ή υπόστεγα αεροσκαφών. Αυτές οι ανησυχίες συχνά αποδίδονται σε έναν τύπο ηθικού πανικού που περιβάλλει τον πολιτισμό του ρέιβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτρονική μουσική Κατηγορία:Υποκουλτούρες Κατηγορία:Φεστιβάλ μουσικής
Σίσακ
Η Σίσακ είναι παρόχθια ποτάμια πόλη και λιμένας της Κροατίας. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σάβου, 57 χλμ. νοτιοανατολικά του Ζάγκρεμπ. Αποτελεί πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας, σιδηροδρομικό κόμβο και μεγάλο βιομηχανικό κέντρο με μεγάλες εγκαταστάσεις διύλισης πετρελαίου. Στην απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της αριθμούσε 52.236 κατοίκους.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Νέα Πεντέλη
Η Νέα Πεντέλη είναι δημοτική κοινότητα του Δήμου Πεντέλης ο οποίος απαρτίζεται επίσης από την Πεντέλη και την έδρα του δήμου, τα Μελίσσια.
Στο κέντρο της περιοχής βρίσκεται ο λόφος του Προφήτη Ηλία, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται το ομώνυμο εκκλησάκι (ζώνη δεξαμενής) με ιδιαίτερη θέα. Δίπλα από το εκκλησάκι, στους πρόποδες του λόφου, βρίσκεται και το δημοτικό γήπεδο ποδοσφαίρου του Νεοπεντελικού. Το γήπεδο κατασκευάστηκε σε αυτή την θέση κατά τις δεκαετίες 1970-1980 μετά από το μπάζωμα μιας μικρής λίμνης (Λίμνη Θάλωσσι ή Βουρλίδα) που υπήρχε στην θέση αυτή.
Σημαντικό ρόλο στην περιοχή έχει η φυσική κατάσταση της ρεματιάς του Χαλανδρίου. Ξεκινά από τα σύνορα με την Πεντέλη και διέρχεται από το μέσον περίπου του οικισμού της Νέας Πεντέλης. Η παραρεμάτια ζώνη της ρεματιάς αυτής προστατεύεται με βάση το Π.Δ. ΦΕΚ 659/Δ/1995. Καθοριστικό ρόλο στην τήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της ρεματιάς έχει και ο σύλλογος προστασίας Περιβάλλοντος και Ρεματιάς Πεντέλης - Χαλανδρίου.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Η περιοχή άρχισε να κατοικείται παράλληλα με τη γειτονική Πεντέλη. Πιο συστηματικά άρχισαν να κατοικούν την Νέα Πεντέλη λατόμοι, που ήρθαν από τα νησιά του Αιγαίου (Πάρο, Νάξο, Σαντορίνη, Κάρπαθο κ.α.) για να δουλέψουν στα λατομεία μαρμάρου κατά τις δεκαετίες  1950 - 1960. Τα λατομεία της νότιας πλευράς του βουνού λειτούργησαν μέχρι το 1974 οπότε και ανεστάλη η λειτουργία τους για περιβαλλοντικούς - αισθητικούς λόγους δημιουργώντας σημαντικό πρόβλημα επιβίωσης σε αρκετούς κατοίκους. Λόγω του ότι η περιοχή βρίσκεται σε λίγο χαμηλότερο υψόμετρο οι κανόνες δόμησης επέτρεψαν την πιο πυκνή και εύκολη δόμηση και ευκολότερη ένταξη στο σχέδιο πόλεως σε αντίθεση με το σκεπτικισμό γύρω από τη δόμηση στη γειτονική περιοχή της Πεντέλης. Στον πίνακα που ακολουθεί διαφαίνεται η πληθυσμιακή εξέλιξη της Νέας Πεντέλης, σύμφωνα με τις απογραφές του 1981, 1991 και 2001 (ΕΣΥΕ) :
Συγκοινωνιακή σύνδεση
Η Νέα Πεντέλη είναι από τις λίγες περιοχές του λεκανοπεδίου που δεν αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλα προβλήματα διαμπερούς κυκλοφορίας, καθώς βρίσκεται στο οικιστικό τέρμα της πόλεως πριν το Πεντελικό όρος. Αντιθέτως επιβαρύνει τις γειτονικές περιοχές στη διέξοδο προς τη λεωφόρο Κηφισίας μέσω Μελισσίων και Βριλησσίων. Μέχρι πρόσφατα επιβάρυνε και το Χαλάνδρι δημιουργώντας σοβαρά κυκλοφοριακά προβλήματα στην ήδη προβληματική λεωφόρο Πεντέλης. Από το 2004 όμως με τη διέλευση της Αττικής Οδού στα σύνορα Βριλησσίων-Χαλανδρίου αποσυμφορήθηκε το Χαλάνδρι αρκετά. Αντιθέτως, το κυκλοφοριακό βάρος μετατοπίστηκε στα Βριλήσσια και ξεκίνησε μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες η διαπλάτυνση της λεωφόρου, έργο που συνεχίζεται σταδιακά μέχρι και σήμερα. Μέχρι τότε, οι μόνοι κοντινοί σταθμοί του συγκοινωνιακού δικτύου ήταν του Αμαρουσίου και της Κηφισίας, η πρόσβαση στους οποίους ήταν εφικτή μέσω λεωφορειογραμμών. Το 2004 ανοίγει ο κομβικός σταθμός Μετρό και Προαστιακού Δουκίσσης Πλακεντίας, ενώ με τη συνένωση των λεωφόρων Αναπαύσεως και Ηρακλείτου-Πλακεντίας οι κάτοικοι του δήμου βρίσκουν διέξοδο στο σταθμό. Το 2007 τίθεται σε λειτουργία και ο πιο κοντινός σταθμός στο δήμο, ο Προαστιακός Πεντέλης, στα σύνορα Βριλησσίων και Χαλανδρίου, στο ύψος της Αττικής Οδού, η πρόσβαση στον οποίο γίνεται μέσω της ομώνυμης λεωφόρου που πλέον έχει αναπλαστεί στο μεγαλύτερο τμήμα της.
Φυσικό τοπίο
Στο τμήμα της ρεματιάς που περνά δίπλα στο τέρμα της οδού Αριστείδου (κοντά στην πλατεία Κύπρου) υπάρχει ένα παλαιό τεχνητό φράγμα το οποίο δημιουργεί έναν μικρό καταρράχτη. Η περιοχή αυτή είναι από τις ομορφότερες παραρεμάτιες περιοχές του νομού Αττικής.
Στην βόρεια πλευρά της κεντρικής πλατείας της Νέας Πεντέλης (Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου) στεγάζεται το παράρτημα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Πεντέλης (Πνευματικό Κέντρο Νέας Πεντέλης) όπου λειτουργεί μικρή βιβλιοθήκη και αίθουσα Η/Υ για εκμάθηση, των νέων κυρίως, με δυνατότητα δωρεάν πρόσβασης στο διαδίκτυο.
Κοινοτική ιστορία
Το 1947 η Νέα Πεντέλη αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα. Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν χρονολογικά οι: Νικόλαος Γρηγοριάδης (1948-49, 1959-61), Νικόλαος Μπετίνης (1949-56, 1962-67, 1975, 1976-77), Παν. Παπαδόπουλος (1957-59), Βαγιακάκος (1968-71, διορισμένος), Μαυρίκης (1972-74, διορισμένος), Χρήστος Φειδοπιάστης (1979-94), Ηλίας Κόλιας (1995-2002) και Κωνσταντίνος Κοσοβίτσας (2003-10).
Νεοπεντελικός Α.Ο.
ο Νεοπεντελικός Αθλητικός Όμιλος είναι αθλητικός σύλλογος με επίσημο έτος ίδρυσης το 1963 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου.
Ιδρύθηκε το 1963 κατόπιν προσπαθειών των Τάσου Ζαφειρόπουλου, Βασίλη Φραντζόγλου, Παύλου Παντελίδη, του Μπάμπη Μαυρομμάτη, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα Σμύρνης και των άλλων νέων της περιοχής. Ιδρυτικά μέλη ήταν ο πρώτος πρόεδρος του συλλόγου Νίκος Σκανδάλης και οι Χρυσόστομος Αθανασιάδης, Γιάννης Βασιλειάδης, Δημήτρης, Μιχάλης και Σπύρος Γεωργιάδης, Νίκος Γρηγοριάδης, Δημήτρης Διαμαντούλης, Στράτος Εσκιτζής, Τάσος και Θανάσης Ζαφειρόπουλος, Άκης και Χρήστος Μαυρομμάτης, Γιώργος Μελισσαρίδης, Νίκος Μπετίνης, Τάκης Νούσης, Αλέκος Περγάλης, Σωτήρης Πρόκας, Γιάννης Σάμιος, Γιώργος Σκανδάλης, Βασίλης και Γιάννης Τζεβελέκας, Γιώργος και Νίκος Φέξης, Βασίλης Φραντζόγλου και Δημήτρης Χρονόπουλος.
Το 1983 ο Νεοπεντελικός Α.Ο. ίδρυσε τμήμα καλαθοσφαίρισης. Ανήλθε για πρώτη φορά στη Β΄ Κατηγορία της ΕΣΚΑ το 1999, ενώ στην Α΄ Κατηγορία έκανε το ντεμπούτο του το 2006. Το 2011 συγχωνεύτηκε με τον Α.Σ. Πεντέλης δημιουργώντας την «Αθλητική Ένωση Πεντέλης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεντελικοί Οικισμοί Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αττικής
Μαγνήτιση
Μαγνήτιση λέγεται η διαδικασία (τρόπος) μετάδοσης των ιδιοτήτων του μαγνήτη σε μεταλλικά ή μαγνητικά σώματα. Συμβολίζεται με Μ. Η μαγνήτιση συνδέεται με το μαγνητίζον πεδίο Η μέσω της σχέσης Μ=χΗ, όπου χ η μαγνητική επιδεκτικότητα του υλικού. Το Μ έχει διάνυσμα παράλληλο με το Η και ομόρροπο με αυτό στα σιδηρομαγνητικά και παραμαγνητικά υλικά, ενώ αντίρροπο στα διαμαγνητικά υλικά.
Τρόποι μαγνήτισης
Η Μαγνήτιση μπορεί να γίνει δι΄ επαφής, δι΄ επαγωγής και διά μηχανικών παραμορφώσεων.
Η Μαγνήτιση δι΄ επαφής ή εξ επαφής, γίνεται με την επαφή μαλακού σιδήρου ή χαλύβδινου τεμαχίου με τον πόλο ενός μαγνήτη, οπότε ο μαλακός μαγνήτης ή το χαλύβδινο τεμάχιο αποκτά μαγνητικές ιδιότητες, εμφανίζοντας δηλαδή δύο πόλους εκ των οποίων αυτός που είναι προς τον επιδρώντα μαγνήτη να είναι ετερώνυμος εκείνου.
Η Μαγνήτιση δι΄ επαγωγής ή εξ επαγωγής, δημιουργεί τα ίδια παραπάνω αποτελέσματα με τη διαφορά ότι αυτή γίνεται από κάποια απόσταση με μαγνήτη, είτε αν το τεμάχιο του χάλυβα ή του μαγνητικού σώματος τοποθετηθεί ή βρεθεί μέσα σε μαγνητικό πεδίο. Η μετάδοση των μαγνητικών ιδιοτήτων δια του τρόπου αυτού ονομάζεται μαγνητική επαγωγή ή μαγνήτιση εξ επαγωγής.
Τέλος μαγνήτιση μπορεί να προκληθεί και από μηχανικές καταπονήσεις (πχ κρούση) που μπορεί να υποστεί τεμάχιο μαλακού σιδήρου ή χάλυβα.
Κατηγορία:Μαγνητισμός
1053 Βίγκντις
Η Βίγκντις (Vigdis) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με διάμετρο 9 χιλιομέτρων. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο της Χαϊδελβέργης. Η έννοια του ονόματος του αστεροειδή είναι άγνωστη.
Τροχιά και κατηγοριοποίηση
Ο Vigdis είναι ένας μεμονομένος αστεροειδής που ανήκει στον πληθυσμό της κύριας ζώνης αστεροειδών. Περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο στην κεντρική ζώνη του αστεροειδή σε απόσταση 2,4-2,9 AU μία φορά κάθε 4 χρόνια και 3 μήνες (1.544 ημέρες, ημι-μείζων άξονας 2,61 AU). Η τροχιά του έχει εκκεντρικότητα 0,10 και κλίση 8° σε σχέση με την εκλειπτική. Ο αστεροειδής παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στο Παρατηρητήριο του Αλγέρι στις 15 Νοεμβρίου 1925. Το τόξο παρατήρησης του σώματος ξεκινά στη Χαϊδελβέργη με την επίσημη παρατήρηση της ανακάλυψης την επόμενη νύχτα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Σύμφωνα με την έρευνα που διενεργήθηκε από την αποστολή NEOWISE της NASA του Wide-field Infrared Survey Explorer, το 1053 Βίγκντις έχει διάμετρο 9,10 χιλιομέτρων και η επιφάνειά του έχει βαθμό ανάκλασης 0,389. Δεν έχει ληφθεί ακόμη περιστροφική φωτεινή καμπύλη του Βίγκντις από φωτομετρικές παρατηρήσεις. Η περίοδος περιστροφής του σώματος, ο πόλος και το σχήμα του παραμένουν άγνωστα.
Ονομασία
Οποιαδήποτε αναφορά του ονόματος αυτού του δευτερεύοντος πλανήτη σε ένα άτομο ή περιστατικό είναι άγνωστη. Το «Βίγκντις» είναι ένα αρχαίο γυναικείο όνομα που χρησιμοποιείται στη Σκανδιναβία και την Ισλανδία.
Άγνωστη προέλευση ονομασίας
Μεταξύ των χιλιάδων ονομασμένων μικρών πλανητών, ο Βίγκντις είναι ένας από τους 120 αστεροειδείς, για τους οποίους δεν έχει δημοσιευτεί επίσημη αναφορά ονομασίας. Όλοι αυτοί οι αστεροειδείς έχουν χαμηλό αριθμό μεταξύ των 164 Eva και 1514 Ricouxa και ανακαλύφθηκαν μεταξύ 1876 και 1930, κυρίως από τους αστρονόμους Ωγκύστ Σαρλουά, Γιόχαν Παλίζα, Μαξ Βολφ και Καρλ Βίλελμ Ράινμουτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιγκντις
Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης
Η Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης είναι ιστορικός όρος που αναφέρεται στην πολύ σύντομη Βυζαντινή κυριαρχία της Θεσσαλονίκης από τη δυναστεία των Κομνηνοδουκών που κυβέρνησε το Δεσποτάτο της Ηπείρου και ήταν κλάδος του Οίκου των Αγγέλων (1224 - 1246). Ιδρυτής ήταν ο ικανός Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας που βρέθηκε σε σύγκρουση με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και τη Βουλγαρία, την ισχυρότερη δύναμη στα Βαλκάνια. Ο στόχος του ήταν να διαλύσει τη Λατινική Αυτοκρατορία, να ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους και να ανακηρυχτεί ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας μετά το 1204. Η κυριαρχία του Θεόδωρου στη Θεσσαλονίκη ήταν σύντομη: με τη συντριβή του στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας (1230) ο Βούλγαρος τσάρος Ιβάν Ασέν Β΄ τον αιχμαλώτισε και τον τύφλωσε. Ο αδελφός του Μανουήλ Κομνηνός Δούκας, γαμπρός του Βούλγαρου τσάρου τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του πεθερού του, ενώ στο Δεσποτάτο της Ηπείρου διαδέχθηκε τον θείο του ο Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας. Ο ανίκανος Μανουήλ έχασε σύντομα το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας και τη Θράκη.
Ο Θεόδωρος ελευθερώθηκε όταν ο Βούλγαρος τσάρος έμεινε χήρος και παντρεύτηκε την κόρη του (1237), αν και είχε τυφλωθεί ανέκτησε τη Θεσσαλονίκη από τον Μανουήλ και τοποθέτησε αυτοκράτορα τον μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη. Ο Μανουήλ κατέφυγε στη Νίκαια και με την υποστήριξη του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη ανέκτησε από τον αδελφό του τη Θεσσαλία (1239). Ο Ιωάννης πέθανε (1244) και τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Δημήτριος δεσπότης Θεσσαλονίκης υπό την υψηλή κυριαρχία του πατέρα του Θεόδωρου που δεν μπορούσε να κυβερνήσει ο ίδιος λόγω της ασθένειας του. Ο Δημήτριος ανίκανος με τάσεις σε διασκεδάσεις και σπατάλες προκάλεσε την οργή των κατοίκων της πόλης, ο Βατάτζης ανέτρεψε εύκολα τη δυναστεία και διέλυσε την Αυτοκρατορία (1246).
Δημιουργία της Αυτοκρατορίας
Οι Φράγκοι που συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβαν τον Απρίλιο του 1204 την Κωνσταντινούπολη και δημιούργησαν τη Λατινική Αυτοκρατορία. Το μεγαλύτερο τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας ανέλαβε ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός που ίδρυσε το Λατινικό Βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Την ίδια εποχή οι Έλληνες δημιούργησαν μια σειρά από κράτη : ο Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης την Αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μικρά Ασία και ο Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας το Δεσποτάτο της Ηπείρου, μια τρίτη μεγάλη εστία Ελληνισμού παρέμεινε η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας στον Πόντο. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου επεκτάθηκε σύντομα και στη Θεσσαλία ενώ ο διάδοχος του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας κατέλαβε και τη Θεσσαλονίκη (1224).
Μετά την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης η οποία στην κραταιά Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν η δεύτερη πόλη μετά την πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη ο Θεόδωρος διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό τίτλο για λογαριασμό του αμφισβητώντας τα δικαιώματα της Νίκαιας. Με την υποστήριξη των επισκόπων από την Ήπειρο στέφθηκε αυτοκράτορας στη Θεσσαλονίκη, η στέψη του έγινε από τον αρχιεπίσκοπο της Οχρίδας Δημήτριο Χωματιανό. Η ημερομηνία της στέψης του είναι άγνωστη, άλλοι ιστορικοί την καταγράφουν το 1225, άλλοι τη διετία 1227 - 1228. Οι μόνοι ικανοί να σταματήσουν τις αυτοκρατορικές του φιλοδοξίες ήταν ο αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης και ο τσάρος της Βουλγαρίας Ιβάν Ασέν Β΄. Οι Νικαιώτες κυρίευσαν την Αδριανούπολη από τους Λατίνους (1225) αλλά ο Θεόδωρος βάδισε γρήγορα στη Θράκη και τους ανάγκασε να του παραδώσουν όλες τις Ευρωπαϊκές τους κτήσεις. Ο Θεόδωρος ήταν έτοιμος να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη αλλά η εκστρατεία καθυστέρησε για άγνωστους λόγους, οι Λατίνοι στο μεταξύ μπόρεσαν να προχωρήσουν σε συμμαχία με τον Βούλγαρο τσάρο Ιβάν Ασέν Β΄.
Συντριβή από τους Βούλγαρους
Ο Θεόδωρος αποφάσισε να κάνει την τελική του επίθεση στην Κωνσταντινούπολη (1230) αλλά για άγνωστο λόγο έκανε στροφή στα βόρεια για τη Βουλγαρία προκειμένου να αντιμετωπίσει απ'ευθείας τον ίδιο τον Ιβάν Ασέν Β΄. Ακολούθησε η Μάχη της Κλοκοτνίτσας στην οποία οι Ηπειρώτες γνώρισαν μεγάλη συντριβή από τους Βούλγαρους, ο ίδιος ο Θεόδωρος συνελήφθη αιχμάλωτος του Ιβάν Ασέν Β΄ και αργότερα τυφλώθηκε. Η συντριβή και η αιχμαλωσία του Θεόδωρου είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια ολόκληρου του βασιλείου του, η Θράκη, το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας και η Αλβανία πέρασαν στα χέρια των Βουλγάρων που έγιναν η ισχυρότερη δύναμη στα Βαλκάνια. Ο αδελφός του Μανουήλ κυβέρνησε την πόλη της Θεσσαλονίκης, τα περίχωρα της και τα οικογενειακά εδάφη στη Θεσσαλία και την Ήπειρο υπό την ψηλή κυριαρχία του ίδιου του Βούλγαρου βασιλιά που ήταν πεθερός του. Ο Μανουήλ στράφηκε στους παραδοσιακούς αντιπάλους του αδελφού του στη Νίκαια και αναζήτησε συμμαχία μαζί τους, αναγνώρισε την επικυριαρχία του Βατάτζη, τα δικαιώματα του στον αυτοκρατορικό θρόνο και την εκκλησιαστική κυριαρχία του πατριάρχη της Νίκαιας. Ο Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας νόθος γιος του Μιχαήλ Α΄ επέστρεψε στο Δεσποτάτο που ίδρυσε ο πατέρας του και ανέλαβε τη διακυβέρνηση του, ο Μανουήλ τον αναγνώρισε και του έδωσε τον τίτλο του Δεσπότη υπό την προϋπόθεση να είναι υποτελής απέναντι του. Ο Μιχαήλ Β΄ αποκήρυξε σύντομα την υποτέλεια και κυβέρνησε σαν ανεξάρτητος Δεσπότης (1236 - 1237), κατέλαβε την Κέρκυρα και όλα τα διατάγματα που εκδόθηκαν εκείνη την εποχή εμφανίζουν το όνομα του.
Ανακατάληψη της Θεσσαλονίκης
Η κυβέρνηση του Μανουήλ στην Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης διατηρήθηκε μέχρι το 1237, την ίδια χρονιά ο Ιβάν Ασέν Β΄ έμεινε χήρος, προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την κόρη του Θεοδώρου Ειρήνη και απελευθέρωσε τον αιχμάλωτο πεθερό του. Ο Θεόδωρος αν και τυφλός ανακατέλαβε εύκολα τη Θεσσαλονίκη από τον αδελφό του και τοποθέτησε αυτοκράτορα τον γιο του Ιωάννη αλλά έμεινε ο ίδιος η εξουσία πίσω από τον θρόνο. Ο Μανουήλ δραπέτευσε στον αντίπαλο του αδελφού του Βατάτζη, με τη βοήθεια του ανακατέλαβε πολλές Θεσσαλικές πόλεις όπως τη Λάρισα και τα Φάρσαλα και ήταν έτοιμος να βαδίσει για τη Θεσσαλονίκη (1239). Ο Θεόδωρος μπροστά στον καταστροφικό κίνδυνο εμφυλίου δέχτηκε να αναγνωρίσει τον Μανουήλ βασιλιά της Θεσσαλίας υπό την προϋπόθεση να διατηρήσει ο ίδιος με τον γιο του την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης. Ο Μανουήλ κυβέρνησε τη Θεσσαλία μέχρι τον θάνατο του (1241), στη συνέχεια ανακατέλαβε αμέσως την περιοχή ο ανιψιός του Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου.
Το τέλος της Αυτοκρατορίας
Ο Θεόδωρος πήγε στη Νίκαια σαν προσκεκλημένος του Βατάτζη (1241) αλλά ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας τον αιχμαλώτισε με δόλο και προχώρησε για να κατακτήσει τη Θεσσαλονίκη αλλά διέκοψε την εκστρατεία όταν έμαθε ότι οι Μογγόλοι έκαναν εισβολή στη Μικρά Ασία. Στην τελική συμφωνία που έγινε ο γιος του Θεόδωρου Ιωάννης παρέμεινε αυτοκράτορας της Θεσσαλονίκης με τον τίτλο του Δεσπότη υπό την υψηλή κυριαρχία του Βατάτζη που θα είχε επίσης όλα τα αυτοκρατορικά δικαιώματα. Ο Ιωάννης πέθανε (1244) και τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Δημήτριος Κομνηνός Δούκας που ήταν σπάταλος και επιπόλαιος ηγεμόνας με αποτέλεσμα να προκαλέσει το μίσος των κατοίκων της πόλης. Ο Βατάτζης ξεκίνησε εκστρατεία για την Ευρώπη (1246), κατέλαβε από τη Βουλγαρία τη Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία, ο Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου κατέλαβε αντίστοιχα τη Δυτική Μακεδονία. Ο Βατάτζης βάδισε στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, ζήτησε από τον Δημήτριο να εμφανιστεί αλλά εκείνος που κατάλαβε τους σκοπούς του το αρνήθηκε, οι οπαδοί του Βατάτζη όμως στη Θεσσαλονίκη του άνοιξαν τις πύλες. H Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης διαλύθηκε, ο Δημήτριος εξορίστηκε στη Βιθυνία και σε λίγο καιρό σε ολόκληρη τη Μακεδονία τοποθετήθηκε κυβερνήτης ο Μέγας Δομέστικος Ανδρόνικος Παλαιολόγος. Ο Θεόδωρος τυφλός και απομονωμένος στην Έδεσσα δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τις εξελίξεις.
Η επόμενη μέρα
Οι φιλοδοξίες της οικογένειας συνεχίστηκαν με τον ανιψιό του Θεοδώρου Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου που έκανε επίμονες προσπάθειες να ανακαταλάβει τη Θεσσαλονίκη και να δημιουργήσει ξανά το νέο ισχυρό Ηπειρώτικο κράτος που θα διεκδικούσε την Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη επίθεση έγινε την τριετία 1251 - 1253 με την προτροπή του ηλικιωμένου θείου του Θεόδωρου που ήθελε να εκδικηθεί την ανατροπή του γιου του, ο Μιχαήλ Β΄ ηττήθηκε και αναγκάστηκε να δώσει τον Θεόδωρο όμηρο στον Βατάτζη που πέθανε σε αιχμαλωσία στη Νίκαια (1253). Ο Βατάτζης πέθανε και αυτός την επόμενη χρονιά (1254) αλλά οι διεκδικήσεις του Μιχαήλ Β΄ απέναντι στη Νίκαια συνεχίστηκαν και προχώρησε σε συμμαχίες με τον πανίσχυρο Πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο και τον Μανφρέδο της Σικελίας. Στη Μάχη της Πελαγονίας που ακολούθησε (1259) οι σύμμαχοι γνώρισαν τη συντριβή από τον στρατό του Ιωάννη Παλαιολόγου του αδελφού του μελλοντικού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο θρίαμβος της Πελαγονίας οδήγησε στην ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων (15 Αυγούστου 1261).
Δείτε επίσης
Θεσσαλονικη Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλία Κατηγορία:Μεσαιωνική Θράκη Κατηγορία:Δεσποτάτο της Ηπείρου
Μόνιμος μαγνήτης
Οι Μόνιμοι μαγνήτες αποτελούν επιμέρους κατηγορία των τεχνητών μαγνητών.
Μόνιμοι μαγνήτες λέγονται οι μαγνήτες εκείνοι που διατηρούν τις μαγνητικές τους ιδιότητες για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι μόνιμοι μαγνήτες κατασκευάζονται από χάλυβα ή ειδικά κράματα λεγόμενα μαγνητικά κράματα. Τις μαγνητικές τους ιδιότητες τις αποκτούν είτε με τριβή με φυσικό μαγνήτη, είτε με την εισαγωγή χάλυβα μέσα σε πηνίο που διαρρέεται όμως από συνεχές ρεύμα. Οι μόνιμοι μαγνήτες έχουν συνήθως σχήμα ράβδου ή πετάλλου ή μαγνητικής βελόνας.
Κατηγορία:Μαγνητισμός
Σάμιουελ Γκόλντγουιν
Ο Σάμιουελ Γκόλντγουϊν (Samuel Goldwyn, γεννημένος Szmuel Gelbfisz, γνωστός και σαν Samuel Goldfish, Βαρσοβία, Βασίλειο της Πολωνίας, Ρωσική Αυτοκρατορία, Ιούλιος 1879 – Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, 31 Ιανουαρίου 1974) ήταν Αμερικανό-Πολωνός κινηματογραφικός παραγωγός. Ήταν ο δημιουργός πολλών κινηματογραφικών εταιρειών (στούντιο) στις Ηνωμένες Πολιτείες (Χόλιγουντ ) Τιμήθηκε με το βραβείο «Χρυσού Σκούφου» Cecil B. DeMille (1973 ), με το βραβείο εις μνήμη Irving G. Thalberg (1947) και ακόμη με το βραβείο Jean Hersholt Humanitarian (1958).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ (παραλήπτες) Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ
Ριχάρδος (γιος του Γουλιέλμου του Κατακτητή)
O Ριχάρδος της Νορμανδίας (περί το 1054 - μεταξύ 1069 - 1075) ήταν δεύτερος γιος του Γουλιέλμου του Κατακτητή και της Ματθίλδης της Φλάνδρας. Ο Ριχάρδος πέθανε την περίοδο 1069 - 1075 από δυστήχημα σε κυνήγι στο Νέο Δάσος και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Ουέστμινστερ. Ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας και ένας ανιψιός του που ονομαζόταν επίσης Ριχάρδος βρήκαν τον θάνατο αργότερα με τον ίδιο τρόπο στο ίδιο δάσος. Ο Ριχάρδος αναφέρεται μερικές φορές ως "δούκας του Μπερνέι" το οποίο αποτελούσε τμήμα των κατακτήσεων του πατέρα του, αυτό ήταν μάλλον λάθος που προέρχεται από μια λανθασμένη μετάφραση της επιγραφής στον τάφο του τον 16ο αιώνα που προοριζόταν για τον κόμη Μπεόρν ανιψιό του Κνούτου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Χάρης Σοφιανός
Ο  Χάρης Σοφιανός  (γεν. 25 Ιανουαρίου 1962) είναι Έλληνας παλαίμαχος επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική και Β΄ Εθνική τις δεκαετίες ’70 ως ’90. Ήταν εξαιρετικά δεινός σκόρερ.
Βιογραφικό
Ο Χάρης Σοφιανός ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Πανιωνίου, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 26 Δεκεμβρίου 1977 σε ηλικία μικρότερη των 16 ετών, όταν οι ομάδες κατέβασαν ερασιτέχνες στην ενδεκάδα, λόγω απεργίας των επαγγελματιών. Μάλιστα σκόραρε στο ισόπαλο 2-2 με τον Άρη Θ. μόλις στο 3΄. Υπέγραψε συμβόλαιο τη σεζόν 1979-80 και μετείχε στους αγώνες του Πανιωνίου στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Στην ομάδα της Ν. Σμύρνης αγωνίστηκε ως το 1985. Αν και δεινός σκόρερ στον Πανιώνιο με 107 συμμετοχές  τις περισσότερες φορές δεν έπαιζε στην φυσική του θέση που ήταν η επίθεση αλλά ως αμυντικός ή μέσος σημειώνοντας μόνο 9 τέρματα.
Στη συνέχεια πήγε στον Χαραυγιακό, με τον οποίο πήρε τον τίτλο στο Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής και αγωνίστηκε ως το 1990 στη Β΄ Εθνική. Το 1990 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό Πειραιά, με τον οποίο επανήλθε στην Α΄ Εθνική την επόμενη σεζόν. Δυστυχώς ένας σοβαρός τραυματισμός ήταν αιτία της πρόωρης διακοπής της καριέρας του.
Πηγές
Σοφιανός Σοφιανός Σοφιανός Σ
Παροδικός μαγνήτης
Οι Παροδικοί μαγνήτες, καλούμενοι και πρόσκαιροι αποτελούν τη δεύτερη επιμέρους κατηγορία των τεχνητών μαγνητών, μετά από εκείνη των μονίμων.
Παροδικοί μαγνήτες λέγονται οι μαγνήτες εκείνοι που εμφανίζουν τις μαγνητικές τους ιδιότητες μόνο κατά τη χρονική διάρκεια που επιδρά σ΄ αυτούς το αίτιο που τις προκαλεί. Για την κατασκευή τέτοιων μαγνητών χρησιμοποιείται ο μαλακός σίδηρος.
Καραμανλήδικα (τουρκική διάλεκτος)
thumb|Καραμανλήδεια γραφή (MAΣAΛAΧ) - Ιντζέσου, [[Καισάρεια (Τουρκίας)]] Τα καραμανλήδικα είναι γραφή της τουρκικής γλώσσας με ελληνικούς χαρακτήρες (αντί των αραβικών), καθώς και διάλεκτος της τουρκικής. Τα χρησιμοποιούσαν τουρκόφωνοι ορθόδοξοι χριστιανοί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κυρίως στις ανατολικές επαρχίες της Μικράς Ασίας, οι οποίοι αποκαλούνταν Καραμανλήδες, εξ ου και η ονομασία αυτής της διαλέκτου και γραφής, αλλά και σε ορισμένες άλλες περιοχές, όπως λ.χ. της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Μαύρη Θάλασσα. Πρώτη επίσημη εμφάνιση της γραφής αυτής σημειώνεται το 1718 και είχε τόση απήχηση που διατηρήθηκε επί δύο αιώνες.
Λόγω των εξισλαμισμών που σημειώνονταν ως τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα στη Μικρά Ασία, μεγάλο μέρος των Ελλήνων λησμόνησαν τη μητρική τους γλώσσα και χρησιμοποιούσαν την Τουρκική. Ένας περιορισμένος αριθμός Ελλήνων που βρισκόταν σε περιοχές μακριά από τα παράλια και από μεγάλα αστικά κέντρα αφομοιώθηκαν μεν γλωσσικά από τον κατακτητή, κατάφεραν όμως να διατηρήσουν τη συνείδηση της θρησκευτικής και φυλετικής τους αυτοτέλειας.
thumb|left|340px|Ο μύθος του [[Αίσωπος|Αίσωπου «Ο ποντικός και ο βάτραχος» σε «ελληνο-τουρκική γλώσσα», όπως δημοσιεύτηκε το 1874, με βάση επιτόπια καταγραφή του Ρώσου καθηγητή Β. Γκριγκόροβιτς στην περιοχή της Μαριούπολης]] Η γραφή αυτή ονομάσθηκε "καραμανλήδικη γραφή", την οποία τελικά αναγνώρισε και το τουρκικό κράτος δίνοντας την έγκριση συγγραφής τουρκοελληνικού λεξικού στον Ι. Χλωρό υπό την από 28 Σαφέρ 1313 Έτος Εγίρας-(1895 μ.Χ.) του τουρκικού Υπουργείου Δημόσιας Εκπαίδευσης.
Τα κείμενα που είναι γραμμένα με αυτό τον τρόπο είναι γνωστά και με το όνομα "καραμανλήδικα". Η παραγωγή εκδόσεων στα καραμανλήδικα σταμάτησε το 1925, με την Ανταλλαγή πληθυσμών.
Το πρώτο γνωστό έντυπο καραμανλήδικο κείμενο εκδόθηκε το 1718 και το τελευταίο το 1929, ενώ στα καραμανλήδικα γράφτηκε ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα σε τουρκική γλώσσα, το 1871-72, από τον δάσκαλο και δημοσιογράφο Ευαγγελινό Μισαηλίδη.
Τα παλαιότερα καραμανλήδικα κείμενα ήταν θρησκευτικού περιεχομένου ενώ από το τέλος του 18ου αι. τυπώνονται και κείμενα ιστορικά, γεωγραφικά, διδακτικά κ.ά. Αυτά τυπώνονταν σε τυπογραφεία της Κωνσταντινούπολης, Αθηνών, Βενετίας, Σμύρνης κ.ά. Πολύ σημαντικό ρόλο στη διάδοση της καραμανλήδικης γραφής έπαιξε ο Ευαγγελινός Μισαηλίδης ο οποίος το 1851 άρχισε να εκδίδει στην Κωνσταντινούπολη την εφημερίδα Ανατολή (Αναντολού), σε καραμανλήδικη γραφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Τουρκικές γλώσσες Κατηγορία:Ελληνικό αλφάβητο Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Χριστόδουλος Ποριώτης
Ο Χριστόδουλος Ποριώτης ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τον Πόρο. Πολέμησε στην πολιορκία της Κορίνθου και έμεινε εκεί μέχρι το τέλος της. Βοήθησε επίσης τον Αναγνώστη Πετιμεζά στην πολιορκία της Κορίνθου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση
Ελίνα Ισκιόγλου
Η Βαρβάρα-Ευαγγελία (Ελίνα) Ισκιόγλου, γεννημένη στις 29 Αυγούστου 1986 στο Χολαργό Αττικής, είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτει ύψος 1,90 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Πάουερ φόργουορντ (καλαθοσφαίριση) και Σέντερ.
Το καλοκαίρι του 2010 ενδιαφέρθηκε για την απόκτησή της ο Παναθηναϊκός, μεταγραφή που τελικά ναυάγησε. Η αθλήτρια ήρθε σε συμφωνία με τον Πρωτέα Βούλας, με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε για δύο περιόδους, μία στην Α1 και μία στην Α2 Εθνική. Τον Ιούλιο του 2012 μεταπήδησε στον Αθηναϊκό, όπου και παρέμεινε για μία χρονιά.
Τον Αύγουστο του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ιπποκράτη Κω, πρωτοεμφανιζόμενη ομάδα στην Α1 Εθνική.
Φορώντας το εθνόσημο, η Ισκιόγλου έχει συμμετέχει στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Νέων Γυναικών (U20) του 2005 στο Μπρνο και του 2006 στο Σόπρον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αστέρα Εξαρχείων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εύνικου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πρωτέα Βούλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ιπποκράτη Κω Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Τερψιθέας Γλυφάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Νίκης Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Φάρου Κερατσινίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ιωνικού Νικαίας Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ
Δίκαιη Ρωσία – Για την Αλήθεια
Η Δίκαιη Ρωσία – Για την Αλήθεια (ρωσ.: Справедливая Россия — За правду) είναι σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Ρωσίας. Αποκαλείται και με την ιστορική απλή ονομασία του Δίκαιη Ρωσία. Ηγέτης του από την ίδρυση του το 2006 είναι ο Σεργκέι Μιρόνοφ.
Ιστορία του κόμματος
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 2006 από την ένωση των κομμάτων «Ρόντινα» και του Κόμματος Συνταξιούχων Ρωσίας. Στις 14 Απριλίου του 2007, στο κόμμα εντάχθηκαν και οι βουλευτές του Λαϊκού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Υπήρχε μάλιστα και η ιδέα το κόμμα να ενωθεί με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αλλά ο ηγέτης του, Γκενάντι Ζιουγκάνοφ απόρριψε την ιδέα, ισχυριζόμενος ότι η αίτηση της «Δίκαιης Ρωσίας» για να γίνει ένα αριστερό κόμμα ήταν μια αστεία ιδέα. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2007, το κόμμα «Δίκαιη Ρωσία» ψήφισε υπέρ της υποψηφιότητας του Ντμίτρι Μεντβέντεφ για τις προεδρικές εκλογές του 2008. Στις 25 Απριλίου του 2008, στο τρίτο ετήσιο συνέδριο της «Δίκαιης Ρωσίας», τροποποιήθηκε ο «χάρτης» του κόμματος για να διευκολύνει τις συγχωνεύσεις. Το 2008, το Ηνωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ρωσίας και το Ρωσικό Οικολογικό Κόμμα «Οι Πράσινοι» επίσης εντάχθηκαν στο κόμμα.
Αποτέλεσμα των εκλογών
Στις 11 Μαρτίου του 2007, στις βουλευτικές εκλογές το κόμμα τα πήγε καλά, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει την δεύτερη θέση στις εκλογές, την οποία κατέχει έως σήμερα, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ήρθε δεύτερο σε 6 από τις 14 περιφέρειες που έπαιρναν χώρα οι εκλογές, και ήρθε πρώτο στη Σταυρούπολη. Σε αυτές τις εκλογές που έγιναν σε αυτές τις 14 περιφέρειες της χώρας, με μέσο όρο το κόμμα πήρε 15% των ψήφων και ήρθε τρίτο μετά το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας που πήρε 16% και την «Ενωμένη Ρωσία» που πήρε 45% των ψήφων. Οι δημοσκοπήσεις του Αυγούστου έδειχναν ότι η δημοτικότητα του κόμματος αυξήθηκε από το 7% στο 11%, και έχανε με μικρή διαφορά το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας. Στις 8 Δεκεμβρίου του 2007, ανακοινώθηκε ότι το κόμμα είχε λάβει 38 έδρες στην Κρατική Δούμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Εκλογές στο Βιετνάμ
Στο Βιετνάμ διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Εθνοσυνέλευσης. Το πολίτευμα είναι μονοκομματικό καθεστώς και το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ είναι κυρίαρχο και μοναδικό κόμμα που παίρνει μέρος στις εκλογές. Τα μέλη της εθνοσυνέλευσης αναδεικνύονται από το λαό και η θητεία τους είναι πενταετής. Οι εκλογές διεξάγονται ημέρα Κυριακή.
2007
'''Εθνοσυνέλευση 20 Μαΐου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top width=450|Λίστα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
2011
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 22 Μαΐου 2011 το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ εξασφάλισε την νίκη, καθώς η χώρα είναι μονοκομματική. Συνολικά υπήρξαν 827 υποψήφιοι, εκ των οποίων το 31,4% ήταν γυναίκες, 14,3% δεν ήταν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, 16,1% ήταν μέλη των εθνικών μειονοτήτων και το 22,1% ήταν υποψήφιοι που διεκδικούσαν επανεκλογή.
Εθνοσυνέλευση του Βιετνάμ, 22 Μαΐου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top width=450|Λίστα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες μη κομματικοί υποψήφιοι (38 εξελέγησαν)
2016
Βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 22 Μαΐου 2016. Οι εκλογές έγιναν σε 2 γύρους.
Εξισλαμισμός
Εξισλαμισμός (εξ + Ισλάμ) ονομάζεται η προσχώρηση στη θρησκεία του Ισλάμ με αποκήρυξη της προηγούμενης θρησκευτικής πίστης, είτε με την πειθώ είτε με τη βία. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάστηκε έντονα, στους κόλπους της Αραβικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και σε άλλα Σουνιτικα Ισλαμικά κράτη όπως αυτά των Μαμελούκων και των Σελτζούκων Τούρκων.
Η ακραία του μορφή είναι η βίαιη και συστηματική εξάλειψη των λαών, η απαγόρευση, η στέρηση και η δίωξη φυλών, πολιτισμών και παραδόσεων.
Στα χρόνια της Αραβικής αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η αλλαγή θρησκείας μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ανάλογα με τον εκάστοτε κυρίαρχο. Η αλλαγή γινόταν είτε ηθελημένα είτε με τη βία. Συνηθισμένη ήταν όμως και η διατήρηση του αρχικού θρησκεύματος. Παράδειγμα ομαδικού εξισλαμισμού ήταν η προσχώρηση κατοίκων της Βοσνίας και της Αλβανίας στον μουσουλμανισμό, ενώ περίπτωση πρόκλησης επεισοδίων με αφορμή εξισλαμισμό υπήρξε η σφαγή των προξένων στην Θεσσαλονίκη το 1876.
Ο εξισλαμισμός όμως μπορεί να αναφέρεται και στις επιστήμες με την έννοια της ομογενοποίησης όλων των επιστημών κάτω από τη σκέπη του Κορανίου. Οι Ισλαμιστές θεωρούν ότι ο σύγχρονος κόσμος είναι κατακερματισμένος και ότι πρέπει να ενωθεί με συστηματικό τρόπο σε ένα σύνολο υπό την ενότητα του «Ισλάμ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλαμισμός Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Κυνηγός των Ναζί
Ο Κυνηγός των Ναζί (αγγλικά: Nazi hunter) είναι ένα άτομο που εντοπίζει και συλλέγει πληροφορίες για πρώην αξιωματικούς των Ναζί, ή μέλη των SS, καθώς και συνεργάτες που συμμετείχαν στο Ολοκαύτωμα, συνήθως για να παραπεμφθούν σε δίκη με την κατηγορία των εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Οι κυριότεροι κυνηγοί των Ναζί περιλαμβάνουν τους Σίμον Βίζενταλ, Τουβία Φρίντμαν, Μπεάτε και Σερζ Κλάρσφελντ, Ίαν Σάγιερ, Γιάρον Σβόραϊ, Έλιοτ Γουέλς και Εφραίμ Ζούροφ
Ιστορικό
Με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο οι Δυτικοί Σύμμαχοι όσο και η Σοβιετική Ένωση αναζήτησαν πρώην Ναζιστές επιστήμονες και στελέχη για να τους εντάξουν σε διάφορα ερευνητικά προγράμματα όπως η Επιχείρηση Paperclip. Οι πρώην Ναζιστές, όπως ο Βέρνερ φον Μπράουν και ο Ράινχαρντ Γκέλεν, έλαβαν περιστασιακή κρατική προστασία με αντάλλαγμα την παροχή πολύτιμων πληροφορίων ή υπηρεσιών. Εκείνη την εποχή, ο Ράινχαρντ Γκέλεν ήταν επικεφαλής της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Bundesnachrichtendienst), ιδρυτής της Οργάνωσης Γκέλεν, αντίστοιχης με την Οργάνωση Οντέσσα η οποία βοήθησε στην φυγή των Ναζί από την Ευρώπη. Άλλοι Ναζιστές χρησιμοποίησαν διάφορους τρόπους για να ξεφύγουν από τη μεταπολεμική Ευρώπη σε μέρη όπως η Νότια Αμερική.
Σε απάντηση, οι Κυνηγοί των Ναζί αναζήτησαν φυγάδες από μόνοι τους ή σχηματίστηκαν σε ομάδες, όπως το Κέντρο Σιμόν Βίζενταλ. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι κυνηγοί των Ναζί περιλαμβάνουν την προσφορά ανταμοιβών για πληροφόρηση, τον έλεγχο των αρχείων μετανάστευσης και των στρατιωτικών αρχείων για την έναρξη αστικών αγωγών.
Τις τελευταίες δεκαετίες, οι κυνηγοί των Ναζί είχαν μεγαλύτερη συνεργασία με τις κυβερνήσεις της Δυτικής και της Νότιας Αμερικής και το κράτος του Ισραήλ. Μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, η αναζήτηση των πρώην Ναζί μειώθηκε, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της γενιάς αυτής που δραστηριοποιούνταν στη ναζιστική ηγεσία είχε πεθάνει.
Αξιοσημείωτοι στόχοι
Το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ δημοσιεύει μια ετήσια έκθεση για τους ναζιστές εγκληματίες πολέμου. Ορισμένοι αξιοσημείωτοι εντοπισμοί που έκαναν οι κυνηγοί των Ναζί περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αναγνώστης Μακρυπουκάμισος
Ο Αναγνώστης Μακρυπουκάμισος ήταν πολιτικός του αγώνα του του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Ναυπλίου κι ακολούθησε πολιτική καριέρα και υπήρξε πληρεξούσιος των Εθνοσυνελεύσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Δήμαρχοι Ναυπλίου
Πολιτισμός
Στη νεότερη Ελλάδα τη λέξη πολιτισμός μετέφρασε και χρησιμοποίησε από την γαλλική λέξη “civilisation” ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) ταυτίζοντάς την με τα ανώτερα προϊόντα του τρόπου ζωής μιας κοινότητας,προϊόντα που έχουν να κάνουν με την υψηλή τέχνη, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες. Τον 19ο αιώνα η έννοια του πολιτισμού διερευνήθηκε από τον ιστορικό Febvre (Lucien Febvre, 1878–1956) και αποδόθηκε ως η αρετή της διακριτικότητας, της ειλικρίνειας και της ευγένειας. Παρατηρούμε πως η έννοια της λέξης πολιτισμός είναι πολυδιάστατη και προσαρμοσμένη μέσα στην ιστορία του ανθρώπου. Προσαρμοσμένη στο βαθμό που να χαρακτηρίζει σε κάθε εποχή τις ανάγκες του για εκφραστικότητα προς κάτι ανώτερο από τη βιολογική του υπόσταση. Με τον τρόπο αυτό προσδίδει τις επιδράσεις του (θετικές ή αρνητικές) στην τοπική κοινωνία ή σε ολόκληρο τον κόσμο. Η έννοια του πολιτισμού χαρακτηρίζει και χαρακτηρίζεται, για κάθε χώρα, από οποιοδήποτε παγκόσμια αναγνωρισμένο υλικό και υπαρκτό τεχνητό ή φυσικό δημιούργημα.
Η έννοια του πολιτισμού
Η αστικοποίηση του ανθρώπου συνέτεινε στην ανάπτυξη του πολιτισμού του, του συνόλου δηλαδή των τεχνικών και πνευματικών του επιτευγμάτων ανά την υφήλιο. Το έδαφος που καλλιεργήθηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός ήταν η συγκέντρωση ανθρώπων σε πόλεις και η προσαρμογή τους στον εξελιγμένο αυτό τρόπο ζωής εκεί: Λόγω της διαβίωσης με συνανθρώπους και της αναγκαστικής εγγύτητας (γειτονίας), ισχυροποιούνται και εδραιώνονται καταρχήν οι καλοί τρόποι ώστε να προκύπτει ένα πρώτο δυναμικό ευστάθειας. Η ασφάλεια που παρέχεται σε συνδυασμό με τη δυνατότητα να μην εργάζονται σκληρά όλοι για τα προς το ζήν δίνουν τη δυνατότητα της ανάπτυξης των τεχνών, του συστήματος παιδείας, της φιλοσοφίας και των επιστημών.
Η πολιτισμική ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους, διαιρούμενη γεωγραφικά, είναι η πολιτιστική δράση (υλικά και πνευματικά έργα, δραστηριότητες και έθιμα) και η πνευματική καλλιέργεια ή «culture» (αξίες, παραδόσεις, παιδεία, μόρφωση, αισθητική, εκλέπτυνση συμπεριφοράς) που συνισταμένα διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων κατά τόπους. Ένας πολιτισμός δεν έχει απαραίτητα τοπικό χαρακτήρα. Μπορεί να διαχέεται γεωγραφικά και με άλλα κοινωνικά κριτήρια που του δίνουν ταυτότητα, όπως η φυλή, η εθνικότητα, η θρησκεία, η γλώσσα, η μόδα ή κάποιος άλλος παράγοντας κοινωνικής συνοχής. Ένας πολιτισμός μπορεί να χαθεί, αν αλλοιωθούν σε μεγάλο ποσοστό στοιχεία της πολιτισμικής του ταυτότητας. Παρόλο που οι πολιτισμοί χάνονται ή εξελίσσονται σε νέα πολιτισμικά μορφώματα, κάποιοι αφήνουν πίσω τους πνευματικά επιτεύγματα ως παγκόσμια κληρονομιά όπως για παράδειγμα η Αρχαία Αθήνα ή το Ρωμαϊκό δίκαιο.
Σήμερα η παγκοσμιοποίηση, κάτω από την ομπρέλα ενός πανανθρώπινου πολιτισμού, υπόσχεται και ως ένα σημείο δημιουργεί συνθήκες για την ανάπτυξη κοινών στοιχείων με ενωτικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα όπως οι ηθικές αξίες, η κοινωνική νοημοσύνη και η οικολογική συνείδηση. Η προσπάθεια για ενιαία πνευματική καλλιέργεια της παγκόσμιας κοινότητας μέσα σε δυναμικό συνοχής κοινού συστήματος αξιών έχει την έννοια της «συλλογικής νοημοσύνης» προς χάριν, πέραν του «ευ ζειν», της ίδιας της επιβίωσης του ανθρώπινου πολιτισμού στα δύσκολα σημεία της εξέλιξής του.
Διάκριση των όρων «πολιτισμός» και «κουλτούρα»
Ο «πολιτισμός» και στα ελληνικά συγχέεται συχνά με ένα γνήσιο υποσύνολό του, τον όρο «κουλτούρα». Ιστορικά, οι δύο αυτοί όροι αντανακλούν μέσα από τις διαφορετικές σημασίες που τους έχουν κατά καιρούς αποδοθεί και τις διαφορετικές χρήσεις στις οποίες έχουν αξιοποιηθεί πολλές καίριες ιδέες, συνθήκες, εμπειρίες και συγκρούσεις που προσδιόρισαν τη φυσιογνωμία και την εξέλιξη της σύγχρονης εποχής. Η λέξη πολιτισμός, καθώς και η συγγενής της και συχνά χρησιμοποιούμενη σήμερα ως συνώνυμη λέξη κουλτούρα(ως culture) εμφανίστηκαν ίσως απροσδόκητα αργά στην ιστορία. Η πρώτη χρήση τους εντοπίζεται στη Δ. Ευρώπη κατά τα τέλη το 18ου αιώνα και την καθιέρωσή τους τον 19ο αιώνα, κατά την εποχή που αποκαλείται συνήθως νεότεροι χρόνοι ή νεωτερικότητα. Οι δύο αυτές λέξεις σε σύντομο χρονικό διάστημα απέκτησαν τόσο πολλές και διαφορετικές σημασίες, όσο και παρεξηγήσεις σχετικά με τον ορισμό τους. Ουσιαστικά αναδείχθηκαν σε βασικούς όρους όλων των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, από τη φιλοσοφία και την αρχαιολογία, έως την ιστορία, την κοινωνιολογία και την εθνολογία. Ωστόσο, ακόμα και στο πλαίσιο της επιστημονικής χρήσης τους, φαίνεται πως δεν υπάρχει συμφωνία σε ό,τι αφορά στο νόημά τους.
Οι πρώτοι χρήστες του όρου «πολιτισμός», του απέδιδαν πιθανόν τη σημασία της εκλεπτυσμένης συμπεριφοράς, της εξελικτικότητας του ατόμου, της ευγενείας και της απελευθέρωσης των ηθών, ως στοιχεία που έπονται της συμπεριφοράς κάποιου που ζει σε μια πόλη, κάποιου «πολιτισμένου». Αυτή η σύλληψη, αριστοκρατικής καταγωγής, περιείχε τη ιδέα της εξέλιξης του συνόλου προς το καλύτερο, και είχε ως κεντρική ιδέα έναν προοδευτικό πολιτισμό και μία πολιτισμένη και εκπολιτιστική Δύση. Σύμφωνα με τον Albert Sanon:
«Πάντα με το άρθρο να προηγείται στον ενικό αριθμό, ο πολιτισμός εξέφρασε την ανάγκη παγκοσμιοποίησης του διαφωτισμού και την πίστη του σε μία πρόοδο δίχως τέλος ολόκληρης της ανθρωπότητας, με τις ανθρώπινες κοινωνίες να οφείλουν - η καθεμία με τον ρυθμό της- να γίνουν συμμέτοχοι του ενιαίου πολιτισμού, ακολουθώντας το παράδειγμα των πιο προχωρημένων μεταξύ τους κοινωνιών». Τον 19ο αι. ο όρος πολιτισμός συνδεόταν ακόμη με την έννοια της προόδου, της τελειοποίησης και της αξιολόγησης (με την έννοια της κρίσης).
Το 1952 οι εθνολόγοι Άλφρεντ Κρέμπερ (Alfred Kroeber) και Κλάιντ Κλάκχον (Clyde Kluckhohn) κατέγραψαν 164 διαφορετικούς ορισμούς της κουλτούρας, και έκτοτε ο αριθμός αυτός αυξήθηκε. Τούτη η εννοιολογική διάσταση είναι εντονότερη στην Ελλάδα καθώς η λέξη «κουλτούρα» είναι γλωσσικό δάνειο το οποίο στερείται παραγώγων στην ελληνική γλώσσα. Το σημαντικότερο πιθανώς πρόβλημα είναι ότι και οι δύο έννοιες δεν έτυχαν συστηματικής επεξεργασίας και εφαρμογής, καθώς δεν διαθέτουμε μακρά και πλούσια παράδοση στις κοινωνικές επιστήμες. Είναι ενδεικτική η μοίρα της «κουλτούρας», η ξενικότητα της οποίας προκαλεί συχνά αντιδράσεις Ο Μ. Πλωρίτης λόγου χάρη, διερωτάται αγανακτισμένος «πότε επιτέλους θα αντικαταστήσουμε την ξενική και κακόηχη λέξη κουλτούρα με τη θαυμάσια ελληνική και ταυτόσημη λέξη Παιδεία;» Προτάσεις έχουν γίνει επίσης προκειμένου αποδοθεί η ξένη λέξη ως «πνευματική καλλιέργεια», «πνευματικός πολιτισμός» , «πολιτιστικό σύστημα» «πολιτιστικό μόρφωμα» κ.α.
Σήμερα, με τον όρο πολιτισμό έχουμε την τάση να συμπεριλαμβάνουμε τις διάφορες κουλτούρες. Ο Lévi-Strauss μιλάει για έναν ενιαίο πολιτισμό (civilisation) ο οποίος απαρτίζεται από διάφορες κουλτούρες (cultures). Έτσι ο όρος πολιτισμός (civilisation) κρατάει μία υπερεθνική έννοια, ενώ ο όρος κουλτούρα (culture) χρησιμοποιείται κυρίως σε (ενδο)κοινωνικό επίπεδο και μπορεί να αναφέρεται σε μία ομάδα ή μια κατηγορία. Υπό αυτό το πρίσμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει την ενότητα και η κουλτούρα την διαφοροποίηση.
Ο πολιτισμός ως αντιστοίχιση της λέξης culture/kultur διαχωρίζεται στην στενότερη έννοια του όρου και την πιο ευρεία, ανθρωπολογική του έννοια. Σύμφωνα με την Δήλωση της Mondiacult, της παγκόσμιας συνόδου για την πολιτιστική πολιτική (politique culturelle) που διοργανώθηκε το 1982 στο Μεξικό: « Με την ευρεία του έννοια ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει σήμερα το σύνολο των διαφοροποιών στοιχείων, πνευματικών και υλικών, διανοητικών και συναισθηματικών που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία ή μία κοινωνική ομάδα. Συμπεριλαμβάνει, εκτός των γραμμάτων και των τεχνών, τον τρόπο ζωής, τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, το σύστημα αξιών, τις παραδόσεις και τα δόγματα. [...]. Με την στενή του έννοια εννοεί κυρίως το σύνολο των αξιών καθώς και τις γνωστικές και αισθητικές συνήθειες μίας κοινότητας και υπό αυτό το πρίσμα περιλαμβάνει την πολιτιστική κληρονομιά, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τα κινήματα σκέψης.»
Η θέση του Τάιλορ
Ο Βρετανός Εθνολόγος Έντουαρντ Μπάρνετ Τάιλορ (Edward Burnet Tylor) στην εισαγωγή του βιβλίου του «ο Πρωτόγονος Πολιτισμός» εισήγαγε την καινοτόμο άποψη ότι ο πολιτισμός αποτελεί έκφραση της ζωής του ανθρώπου και «σύνθετο σύνολο που περιλαμβάνει τη γνώση, την πίστη, την τέχνη, το νόμο, τα ήθη και τα έθιμα και άλλες δεξιότητες που απέκτησε ο άνθρωπος ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας». Διαχώρισε έτσι την έννοια του πολιτισμού από αυτήν της λεγόμενης «υψηλής κουλτούρας» διευκρινίζοντας παράλληλα ότι ο πολιτισμός δε σχετίζεται με τη βιολογική κληρονομικότητα αλλά διαμορφώνεται σταδιακά από τους κοινωνικούς όρους που τον προσδιορίζουν.
Ο Τάιλορ όμως, επηρεασμένος από το πνεύμα του Διαφωτισμού και πεπεισμένος ότι οι κοινωνικές συνθήκες διαμορφώνουν τον πολιτισμό, θεώρησε ότι υπάρχουν συγκεκριμένες και αξιολογήσιμες εξελικτικές φάσεις ενός πολιτισμού που ορίζουν την -παγκοσμίως κοινώς αποδεκτή- πρόοδό του.
Η θέση του Μποάζ
Ο Φραντς Μποάζ (Franz Boas), υποστηρίζοντας τη θέση του Τάιλορ περί μη φυλετικής αναγωγής των πολιτισμικών όρων, προχώρησε τη συλλογιστική του ένα βήμα πιο πέρα και αντιτέθηκε στη θεώρηση του πολιτισμού ως αξιολογήσιμου μεγέθους με κοινώς αποδεκτά κριτήρια. Ο Μπόας, θεμελιωτής εξάλλου της έρευνας πεδίου, διετύπωσε την ρηξικέλευθη για την εποχή άποψη ότι κάθε πολιτισμός αποτελεί μία μοναδική ενότητα (που δεν μπορεί να ερμηνευτεί με κοινά εξελικτικά μέτρα).
Η γερμανική προσέγγιση και η επιρροή του Λάμπρεχτ
Η Γερμανία υπήρξε το επίκεντρο μιας τελείως διαφορετικής θεώρησης που, αν και και διαποτισμένη από τον ιδεαλισμό και μερικές φορές αντίθετη με κάθε πνεύμα επιστημονικότητας, σημάδεψε όμως βαθιά τη θεωρία του πολιτισμού. Πρόδρομος της γερμανικής θεώρησης υπήρξε ο φιλόσοφος Γιόχαν Χέρντερ (Johann G. Herder), ο οποίος υποστήριξε το 1774 ότι κάθε λαός χαρακτηρίζεται από μία λαϊκή ευφυΐα (Volkgeist). Καθοριστικός παράγοντας όμως στη διαμόρφωση της γερμανικής σκέψης στάθηκε η σχολή της Λειψίας και ο ιστορικός Καρλ Λάμπρεχτ (Karl Lambrecht). Ο Λάμπρεχτ εφηύρε την έννοια της “λαϊκής ψυχής” (Volksseele) η οποία θεωρεί ότι περιγράφει την πολιτιστική σύνθεση κάθε λαού. Η προοδευτική εξέλιξη του λαϊκού αυτού εγγενούς συστατικού περνάει μέσα από διάφορες «πολιτιστικές εποχές» (Kulturzeitalter) που οδηγούν στη συγκρότηση κράτους και στο σχηματισμό πολιτιστικής εθνικής ταυτότητας. Σημαντικό παράγοντα συγκριτικής αξιολόγησης του πολιτισμού αποτελεί το τυπικό πλαίσιο του "γίγνεσθαι" κάθε λαού (Typik des Völkerwerdens).
Στη Γερμανία, αυτή η σύλληψη υπογράμμιζε τη σημασία της παραδοσιακής λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής κουλτούρας που προερχόταν από τα λαϊκά στρώματα σε αντιδιαστολή με τον εξειδικευμένο επιστημονικά και φιλοσοφικά Διαφωτισμό. ¨Έτσι ο γερμανικός όρος kultur που προέκυψε αναφέρθηκε κυρίως στα πνευματικά δημιουργήματα, τη γλώσσα, τη θρησκεία και την ηθική (στον αντίποδα της διαφωτιστικής τεχνολογίας) που αποτελούν την κληρονομιά κάθε λαού και το διαφοροποιό στοιχείο του από άλλους.
Πάνω στη θεωρητική βάση που προσέφερε ο Λάμπρεχτ αναπτύχθηκε σημαντικά η Λαογραφία η οποία όμως έτσι αρχικά επιφορτίστηκε με την αναγωγή των επιμέρους παραδοσιακών στοιχείων σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εθνικής συνείδησης. Στις θέσεις του Λάμπρεχτ άλλωστε βασίστηκε μεταγενέστερα ο ναζισμός έτσι ώστε να στοιχειοθετήσει την ανωτερότητα της αρίας φυλής.