cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων
Όροι και παρατάξεις
Μικρότερες παρατάξεις περιλαμβάνουν ομάδες που επικεντρώνονται γύρω από τη θρησκευτική προσέγγιση θεωριών για τα δικαιώματα των ζώων, καθώς και τους βιγκαναρχικούς (veganarchists), των οποίων η προσέγγιση χαρακτηρίζεται από μια κριτική στον καπιταλισμό με την αιτιολογία ότι έχει οδηγήσει στη μαζική εκμετάλλευση μη ανθρώπων, ανθρώπων και περιβάλλοντος.
Οι ερευνητές επισημαίνουν πως όλος αυτός ο κατακερματισμός είναι συχνό φαινόμενο στα κοινωνικά κινήματα και τα βοηθά στο να διατηρούνται υγιή.
Ιστορικό
Το Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων έχει τις ρίζες του στο κίνημα για την προστασία των ζώων την εποχή της Βικτοριανής Αγγλίας, το οποίο δημιουργήθηκε από αριστοκράτες ηθικολόγους σε απάντηση της κακομεταχείρισης αστικών αλόγων και αδέσποτων σκύλων. Άλλες αρχικές επιρροές αποτέλεσαν μεταξύ άλλων: το μυθιστόρημα του Άπτον Σίνκλερ (Upton Sinclair) Η Ζούγκλα (1906), που τράβηξε την προσοχή στις μυστικές δραστηριότητες των σφαγείων· οι συνθήκες του Χένρι Σολτ (Henry Salt) πάνω στα δικαιώματα των μη-ανθρώπινων ζώων, εμπνευσμένες από αμπολισιονιστικά επιχειρήματα που αναγνώριζαν την προσωπικότητα των ανθρώπων που θεωρούνταν ιδιοκτησία· και το Alcott House of New England, μια κοινότητα που κατοικούσε στον Υπόγειο Σιδηρόδρομο (Underground Railroad) των ΗΠΑ και απαιτούσε από τους ενοίκους της να ακολουθούν βίγκαν διατροφή. αριστερά|μικρογραφία|205x205εσ|Ο φιλόσοφος [[Peter Singer|Πίτερ Σίνγκερ]] Το σύγχρονο κίνημα θεωρείται πως εγκαθιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από μια ομάδα μεταπτυχιακών φοιτητών φιλοσοφικής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που πλέον είναι γνωστοί ως η "Ομάδα της Οξφόρδης" Ηγέτες της ομάδας αποτελούσαν οι Ρόσαλιντ (Rosalind) και Στάνλεϊ Γκόντλοβιτς (Stanley Godlovitch), απόφοιτοι της φιλοσοφικής που είχαν πρόσφατα γίνει χορτοφάγοι. Τα αδέλφια Γκόντλοβιτς συνάντησαν τους Τζον Χάρις (John Harris) και Ντέιβιντ Γουντ (David Wood), επίσης απόφοιτους της φιλοσοφικής, οι οποίοι γρήγορα πείστηκαν από τα επιχειρήματα υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων κι έγιναν και αυτοί χορτοφάγοι. Η ομάδα άρχισε να θέτει ενεργά το ζήτημα σε διαπρεπείς ηθικούς φιλοσόφους της Οξφόρδης, όπως ο Καθηγητής Ρίτσαρντ Χέαρ (Richard Hare), τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και κατά τη διάρκεια διαλέξεων. Η προσέγγισή τους δε βασιζόταν στο συναισθηματισμό («καλοσύνη προς τα κουτά ζώα»), αλλά στα ηθικά δικαιώματα των ζώων. Σύντομα ανέπτυξαν (και δανείστηκαν) μια γκάμα ισχυρών επιχειρημάτων προς υποστήριξη των απόψεών τους, σε βαθμό που ο κλινικός ψυχολόγος της Οξφόρφης Ρίτσαρντ Ράιντερ (Richard Ryder), ο οποίος θα γινόταν γρήγορα μέλος της ομάδας, γράφει ότι «σπάνια κάποιος σκοπός διαθέτει τόσο λογικά επιχειρήματα και και είναι τόσο καλά διανοητικά εξοπλισμένος».
Το 1965, ένα άρθρο της συγγραφέως Μπρίτζιτ Μπρόφι (Brigit Brophy) στους Sunday Times αποτέλεσε καθοριστικό σημείο στο να ανάψει η σπίθα του κινήματος. Η Μπρόφι έγραψε:The relationship of Homo sapiens (humans) to the other animals is one of unremitting exploitation. We employ their work; we eat and wear them. We exploit them to serve our superstitions: whereas we used to sacrifice them to our gods and tear out their entrails in order to foresee the future, we now sacrifice them to science, and experiment on their entrail in the hope — or on the mere offchance — that we might thereby see a little more clearly into the present.Οι φιλόσοφοι ανακάλυψαν αυτό το άρθρο και εμπνεύστηκαν από τη σθεναρή μη συναισθηματική πολιτική του. Την ίδια περίπου στιγμή, ο Ράιντερ συνέταξε τρεις επιστολές στην Daily Telegraph, σε απάντηση των επιχειρημάτων της Μπρόφι. Η Μπρόφι διάβασε τις επιστολές του Ράιντερ και τον έφερε σε επαφή με τα αδέλφια Γκόντλοβιτς και τον Τζον Χάρις, οι οποίοι είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν την έκδοση ενός βιβλίου πάνω στο θέμα, που ήταν εν μέρει εμπνευσμένο και από την πολεμική της Μπρόφι. Οι φιλόσοφοι είχαν επίσης συναντήσει την Μπρόφι σχετικά με την πιθανότητα έκδοσης μιας συλλογής δοκιμίων πάνω στο ζήτημα. Πίστευαν αρχικά ότι ένα βιβλίο με συνεισφορές των Μπρόφι, Ρουθ Χάρισον (Ruth Harrison), Μορίν Ντάφι (Maureen Duffy) και άλλων γνωστών συγγραφέων θα κινούσε το ενδιαφέρον των εκδοτών, αλλά όταν η αρχική πρόταση απορρίφθηκε από τον πρώτο εκδότη που προσέγγισαν, ο Γκιλς Γκόρντον (Giles Gordon) του Victor Gollancz πρότεινε πως η έκδοση θα ήταν πιο εφικτή αν το έργο περιελάμβανε δικά τους γραπτά. Αυτή ήταν η ιδέα πίσω από το «Ζώα, Άνθρωποι και Ηθική» (βλ.παρακάτω). δεξιά|μικρογραφία|209x209εσ|Ο φιλόσοφος [[Tom Regan|Τομ Ρίγκαν]] Το 1970, ο Ράιντερ επινόησε τον όρο «σπισισμός» (ή «ειδισμός» στα ελληνικά) (speciesism) που τον πρωτοχρησιμοποίησε σε ένα αυτοεκδιδόμενο φυλλάδιο για να περιγράψει την ανάθεση αξίας στα συμφέροντα των όντων βάσει της ιδιότητάς τους να ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο είδος. Ο Ράιντερ στη συνέχεια συνεισέφερε στο έργο Ζώα, Άνθρωποι και Ηθική: Μια Έρευνα για την Κακομεταχείριση των Μη-ανθρώπινων Ζώων (1972), που επιμελήθηκαν τα αδέλφια Γκόντλοβιτς και ο Τζον Χάρις, και που απέκτησε ιδιαίτερα ισχυρή επιρροή. Εξίσου ισχυρή επιρροή απέκτησε και το δοκίμιο της Ρόσαλιντ Γκόντλοβιτς «Ζώο και Ηθική», που εκδόθηκε το ίδιο έτος.
Ήταν σε μια κριτική του Ζώα, Άνθρωποι και Ηθική για το New York Review of Books όπου ο Αυστραλός φιλόσοφος Πίτερ Σίνγκερ πρωτοδιατύπωσε τα κεντρικά του επιχειρήματα με βάση τον ωφελιμισμό και αντλώντας αντιστοιχίες ανάμεσα στην απελευθέρωση των γυναικών και την απελευθέρωση των ζώων. Από την κριτική αυτή γεννήθηκε το έργο Η Απελευθέρωση των Ζώων που εκδόθηκε το 1975, και από πολλούς θεωρείται η "βίβλος" του κινήματος.
Άλλα βιβλία που θεωρούνται σημαντικά περιλαμβάνουν το Η Υπόθεση για τα Δικαιώματα των Ζώων (1983) του φιλόσοφου Τομ Ρίγκαν· το Φτιαγμένοι από Ζώα: Οι Ηθικές Επιπτώσεις του Δαρβινισμού (1990) του Τζέιμς Ρέιτσελς (James Rachels)· το Ζώα, Ιδιοκτησία και Νόμος (1995) του φοιτητή της νομικής Γκάρι Φραντσιόνε (Gary Francione)· το Τραντάζοντας το Κλουβί: Προς τα Νομικά Δικαιώματα των Ζώων (2000) του επίσης φοιτητή της νομικής Στίβεν Μ. Γουάιζ (Steven M. Wise) και το Δικαιώματα των Ζώων και Ηθική Φιλοσοφία (2005) του Τζούλιαν Χ. Φράνκλιν (Julian H. Franklin).
Το φύλο, η τάξη και άλλοι παράγοντες
Το κίνημα αποτελείται κατά κύριο λόγο αποτελείται από λευκές γυναίκες της ανώτερης και μεσαίας τάξης, κάτι που οφείλεται στις σχέσεις του με το Βικτοριανό κίνημα για την προστασία των ζώων, καθώς και τα αμερικάνικα φεμινιστικά και περιβαλλοντικά κινήματα. Ως εκ τούτου, συνδέεται γενικά στην κοινωνική σφαίρα με τις γυναίκες, τη θηλυκότητα και τη θηλυπρέπεια. Η δημόσια εντύπωση για το κίνημα επηρεάζεται από σεξιστικές αξιολογήσεις· όσοι βρίσκονται εκτός του κινήματος τείνουν να θεωρούν τους ακτιβιστές παράλογους λόγω του υπερβολικά φορτισμένου συναισθηματισμού τους. Γνωρίζοντάς το, οι ακτιβιστές έχουν στρατηγικά ενσωματώσει άντρες σε θέσεις ηγεσίας και θεωρητικής ανάπτυξης, με σκοπό να νομιμοποιήσουν το συνολικό κίνημα και να αντιταχθούν σε δημοφιλείς απόψεις σχετικά με την υπεροχή του συναισθήματος στα κινήματα για τα δικαιώματα των ζώων. Η τακτική αυτή βασίζεται στη διαδεδομένη πεποίθηση ότι οι άντρες αποτελούν ορθολογικά άτομα που δεν ενδίδουν στο συναίσθημα, και ακολουθεί μια γενικότερη τάση στον κοινωνικό ακτιβισμό που επιχειρεί να διαρρήξει τις παραδοσιακές συνδέσεις με τη θηλυκότητα και τις ιδιωτικές σφαίρες δίνοντας έμφαση στον ορθολογισμό, τα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη. Σε μια γνωστή περίπτωση, άτομα που είχαν στοχοποιηθεί από τον αντικυνηγετικό ακτιβισμό χρησιμοποίησαν δείκτες βασιζόμενους στην κοινωνική τάξη και το φύλο για να αξιολογήσουν τους ισχυρισμούς των ακτιβιστών. Οι κυνηγοί συσχέτισαν τον παραλογισμό με τη θηλυκότητα και την απειρία στο κυνήγι και την άγρια φύση με υπαλληλικές θέσεις, κι έτσι απέρριψαν τις κατηγορίες. Αντιθέτως, οι κυνηγοί πλαισίωσαν την έννοια του κυνηγιού, που το ονόμασαν διαχείριση της άγριας πανίδας, με ορθολογικούς, επιστημονικούς και αλτρουιστικούς όρους, νομιμοποιώντας το ως προστατευτικό μέτρο.
Κάποιοι σημειώνουν ότι η σύσταση του κινήματος μπορεί να αποθαρρύνει την κινητοποίηση συγκεκριμένων δημογραφικών στοιχείων. Μια ανάλυση περιεχομένου σε εξώφυλλα περιοδικών από επιφανείς οργανισμούς για τα δικαιώματα των ζώων (PeTA και VegNews) αποκάλυψε ότι τα περισσότερα από τα μέλη που παρουσιάζονταν ήταν λευκά, θηλυκά και αδύνατα. Με αυτό, και με δεδομένη τη σύσταση του κινήματος που χαρακτηρίζεται κυρίως από λευκές αδύνατες γυναίκες, έχει παρατηρηθεί ότι τα επικοινωνιακά μέσα των οργανισμών αυτών φαίνεται να αποτυπώνουν τον τύπο του ιδανικού ακτιβιστή, κι έτσι προσελκύουν αδύνατες λευκές γυναίκες, ενώ αποτρέπουν άλλους. Επίσης τακτικές που επικεντρώνονται στη φυλή, το φύλο και το σωματότυπο μπορεί επίσης να συνεισφέρουν στην αποτροπή εν δυνάμει μελών του κινήματος. Παράδειγμα αποτελούν κάποιες τακτικές που οικειοποιούνται γλωσσικά και οπτικά στοιχεία αό το δουλεμπόριο Αφρικανών και το Ολοκαύτωμα κι έχουν στιγματιστεί από μη λευκές κοινότητες. Ακόμη, το κίνημα διατηρεί κάποια ρατσιστικά στερεότυπα σχετικά με την προδιάθεση μη λευκών ατόμων να ασκήσουν βία σε ζώα· τα στερεότυπα αυτά αναδύθηκαν στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία έπειτα από την κατάργηση της δουλείας, όπου η κοινωνία και ο ίδιος ο νόμος θεωρούσαν πως οι μη λευκοί διέθεταν μια έμφυτη τάση προς την κακομεταχείριση των ζώων. Επιπλέον η σεξουαλικοποίηση της «ιδανικής» γυναίκας χρησιμοποιείται συχνά ως τακτική κινητοποίησης, αλλά μπορει να αποβεί αντιπαραγωγική, αφού αποξενώνει τις γυναίκες που δεν διαθέτουν τους «ιδανικούς» σωματότυπους. Το σωματικό μέγεθος αποτελεί συνηθισμένη τακτική για την απεικόνιση του βιγκανισμού ως έναν υγιή και θετικό τρόπο ζωής, κι έτσι ευθυγραμμίζεται με τη δημοφιλή συσχέτιση της παχυσαρκίας με την ηθική αποτυχία. Οι τακτικές αυτές ίσως συνεισφέρουν στην ανισότητα των φύλων, αφού οι μη ρεαλιστικές και σεξουαλικοποιημένες απεικονίσεις των γυναικών συνδέονται με την κοινωνική τους υποτίμηση. Η έλλειψη ποικιλίας στην αντιπροσώπευση μπορεί να μειώνει την αξιοπιστία και την εμβέλεια του κινήματος, καθώς μέλη περιθωριοποιημένων ομάδων είναι πιο πιθανό να κινητοποιηθούν όταν εκπροσωπούνται στο κίνημα. Ένα κίνημα χωρίς αποκλεισμούς, με ισχυρή αλληλεγγύη, θα μείωνε το ρίσκο που συνδέεται με τη συμμετοχή (π.χ. κοινωνικό στιγματισμό, έλλειψη εναλλακτικών, νομική δίωξη), βοηθώντας έτσι στην αύξηση και τη διατήρηση της συμμετοχικότητας.
Τρέχουσα κατάσταση του κινήματος
Το κίνημα φαίνεται ότι έχει πάψει πλέον να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990, ενδυναμώθηκε με την απορρόφηση πλήθους ακαδημαϊκών και επαγγελματιών που που περιελάμβαναν δικηγόρους, ιατρούς, ψυχολόγους, κτηνιάτρους και πρώην ζωοτόμους, ενώ πλέον αποτελεί κοινό θέμα μελέτης σε φιλοσοφικά τμήματα της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Μαθήματα πάνω στους νόμους για τα ζώα διδάσκονται σε 92 από τις 180 νομικές σχολές των ΗΠΑ και το κίνημα έχει κερδίσει την υποστήριξη επιφανών ακαδημαϊκών της νομικής, συμπεριλαμβανομένων των Άλαν Ντέρσοβιτς (Alan Dershowitz) και Λόρενς Τράιμπ (Laurence Tribe) του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Ο νόμος για τα δικαιώματα των ζώων έχει επίσης εμπλουτισθεί με νέα κεφάλαια από διάφορους δικηγορικούς συλλόγους, ενώ εντός του Αμερικάνικου Δικηγορικού Συλλόγου προτείνονται συχνά ψηφίσματα που αφορούν τα δικαιώματα των ζώων.
Ο Μάικλ Σοκαράς (Michael Socarras) της δικηγορικής εταιρείας Greenberg Traurig δήλωσε στην Ένωση Αμερικάνικων Κολεγίων Ιατρικής ότι: «Παρατηρείται μια πολύ σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο πολλοί άνθρωποι στις νομικές σχολές αλλά και επαγγελματίες δικηγόροι σκέφτονται για τα ζώα. Η αλλαγή αυτή δεν έχει φτάσει ακόμη στην κοινή γνώμη. Παρ' όλα αυτά, [στις ΗΠΑ] η κοινωνική αλλαγή μπορεί και πρέπει να προκύψει μέσα από τα δικαστήρια, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν λειτουργούν ως δημοκρατικοί θεσμοί. Γι' αυτό το λόγο, η εξέλιξη της κοσμοθεωρίας των ελίτ νομικών είναι εξαιρετικά σημαντική...»
Φιλοσοφικοί και νομικοί στόχοι
Το κίνημα έχει ως στόχο να συμπεριλάβει τα ζώα στην κοινωνία της Ηθικής θέτοντας τα βασικά συμφέροντα των μη-ανθρώπινων ζώων ισότιμα με αυτά των ανθρώπων. Ένα τέτοιο βασικό συμφέρον θα ήταν, για παράδειγμα, να μην εξαναγκάζεται κάποιος στον πόνο για λογαριασμό κάποιου άλλου ατόμου, ανθρώπινου ή μη. Τελικός στόχος είναι τα ζώα να μην ανήκουν πλέον στη σφαίρα της ιδιοκτησίας, αλλά να τους αποδοθεί προσωπικότητα, δηλαδή να τους απονεμηθούν νομικά δικαιώματα ώστε να προστατεύονται τα βασικά συμφέροντά τους. Who are we that we have set ourselves up on this pedestal and we believe that we have a right to take from others everything—including their life—simply because we want to do it? Shouldn't we stop and think for a second that maybe they are just others like us? Other nations, other individuals, other cultures. Just others. Not sub-human, but just different from being human.Οι απελευθερωτές υποστηρίζουν ότι μπροστά στο νόμο τα ζώα έχουν αξία μόνο σχετικά με τη χρησιμότητα ή το όφελος που αποφέρουν στον ιδιοκτήτη τους, ενώ δεν έχουν καμία απολύτως εγγενή αξία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, το κράτος και οι ομοσπονδιακοί νόμοι διαμορφώνουν τους κανόνες που διέπουν τη χρήση των ζώων μόνο βάσει της θέσης τους ως ιδιοκτησία. Οι απελευθερωτές επισημαίνουν ότι οι νόμοι του Τέξας για τη Βιαιότητα στα Ζώα (Texas Animal Cruelty Laws) εφαρμόζονται μόνο σε κατοικίδια που ζουν υπό την κηδεμονία ανθρώπων και εξαιρούν τα πτηνά, τα ελάφια, τα κουνέλια, τους σκίουρους και άλλα άγρια ζώα που δεν κατέχονται από ανθρώπους, ενώ αγνοούν ότι η δικαιοδοσία για τέτοια πλάσματα ανήκει στους διορισμένους από την πολιτεία υπεύθυνους για την άγρια ζωή. Ο Νόμος για την Ευημερία των Ζώων (Animal Welfare Act) στις ΗΠΑ εξαιρεί «τα καταστήματα κατοικίδιων ζώων,... τις πολιτειακές και κρατικές πανηγύρεις, τις επιδείξεις με ζώα, τα ροντέο, τις εκθέσεις καθαρόαιμων σκύλων και γατών και κάθε πανηγύρι ή έκθεση που έχει ως στόχο να προωθήσει τις κτηνοτροφικές τέχνες και επιστήμες.» Δε γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός ότι τέτοιες δραστηριότητες υπάγονται στη δικαιοδοσία των σχετικών με την κτηνοτροφία πολιτειακών υπηρεσιών. Το Υπουργείο Γεωργίας δίνει την επιπρόσθετη ερμηνεία ότι ο Νόμος εξαιρεί ακόμη τα ψυχρόαιμα ζώα, αλλά και τα θερμόαιμα ζώα που «δε χρησιμοποιούνται για έρευνα, εκπαίδευση, πειράματα,... εκθετικούς σκοπούς ή ως κατοικίδια, [και] τα αγροτικά ζώα που δε χρησιμοποιούνται για φαγητό, μαλλί ή παραγωγικούς σκοπούς.»
Το βασισμένο στο Σιάτλ Great Ape Project (GAP), που ιδρύθηκε από τον Πίτερ Σίνγκερ, αποτελεί μια εκστρατεία ώστε να υιοθετήσουν τα Ηνωμένα Έθνη τη Διακήρυξη των Μεγάλων Πιθήκων (Declaration on Great Apes) η οποία θέτει χιμπαντζήδες, μπονόμπο, γορίλες και ουρακοτάγκους ως μέλη μιας «ισότιμης κοινωνίας» με τα ανθρώπινα όντα. Η διακήρυξη αυτή επιθυμεί να επεκτείνει και στους μη-ανθρώπινους πιθήκους την προστασία τριών βασικών συμφερόντων: το δικαίωμα στη ζωή, την προστασία της ατομικής ελευθερίας και την απαγόρευση των βασανιστηρίων.
Νομικές αλλαγές που επέφερε το κίνημα
Η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του κινήματος για τα δικαιώματα των ζώων ήταν η παραχώρηση βασικών δικαιωμάτων σε πέντε είδη ανθρωπίδων στη Νέα Ζηλανδία το 1999. Πλέον απαγορεύεται η χρήση αυτών των ειδών στην έρευνα, τον πειραματισμό και τη διδασκαλία. Άλλες κυβερνήσεις, όπως η βρετανική το 1986, είχαν επίσης υλοποιήσει την απαγόρευση τέτοιων πειραμάτων. Ορισμένες άλλες χώρες έχουν ομοίως απαγορεύσει ή περιορίσει σημαντικά τη χρήση μη-ανθρώπινων ανθρωπίδων στην έρευνα. Ακόμη, στις 17 Μαΐου 2013, η Ινδία διακήρυξε ότι όλα τα κητοειδή αποτελούν «μη-ανθρώπινα πρόσωπα».
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει ένας νόμος για την ευημερία των ζώων (Animal Welfare Act) που εισήχθη το 1966. Ο νόμος αυτός προστατεύει τα ζώα κατά τη διαδικασία της έρευνας, της μεταφοράς και της πώλησης. Σε γενικές γραμμές, τα ζώα προστατεύονται από κάθε είδος βασανισμού, αμέλειας ή φόνου. Έκτοτε έχουν γίνει αρκετές αναθεωρήσεις για τον εκσυγχρονισμό του. Για να κατηγορηθεί κάποιος για κακοποίηση ζώου απαιτείται σύλληψη και δίκη. Πέρα από τον γενικό αυτό νόμο που καλύπτει το σύνολο των Ηνωμένων Πολιτειών, υπάρχουν επιμέρους νόμοι για την προστασία των ζώων που διαφοροποιούνται ανάλογα με την πολιτεία. Αν και υπάρχουν πολιτικές και βαριές συνέπειες, οι νόμοι αυτοί δεν επιβάλλονται με την ίδια πυγμή και αμεσότητα όπως αντίστοιχοι για το κοινό έγκλημα.
Χρήση νέων τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνιών (ICT)
Το 2001, το Stop Huntingdon Animal Cruelty (SHAC), μια ομάδα για τα δικαιώματα των ζώων που ιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με στόχο τον τερματισμό των πρακτικών ζωοτομίας από το Huntingdon Life Sciences (HLS), δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της ονόματα στόχων που συνδέονταν με το HLS, τοποθετώντας την εκστρατεία ενάντια στην HLS σε μια καθολικά προσβάσιμη κεντρική πηγή πληροφοριών που επέτρεπε αυξημένη υποστήριξη και συμμετοχή με μειούμενο κόστος ευκαιρίας. Το SHAC.net κατέγραφε στόχους για «κατονομασία και διαπόμπευση», απέστελλε μηνύματα ηλ. αλληλογραφίας για δράση και διευκόλυνε τη γραπτή και ψηφιακή επικοινωνία μεταξύ ακτιβιστών και στόχων. Όταν αργότερα η βρετανική κυβέρνηση εμπόδισε την ομάδα SHAC να δημοσιεύει αναφορές του ALF στην ιστοσελίδα της, ένας ακτιβιστής δημιούργησε τον ιστότοπο Bite Back, ο οποίος ήταν καταχωρημένος στις ΗΠΑ κι έτσι επέτρεπε στο ALF να δημοσιεύει αναφορές χωρίς αντίποινα. Πολέμιοι του κινήματος έχουν επίσης χρησιμοποιήσει ICT· αξιωματικοί επιβολής του νόμου έχουν παρακολουθήσει ακτιβιστές της SHAC και έχουν αποδεχτεί στιγμιότυπα ηλεκτρονικών επικοινωνιών ως απόδειξη σε δικαστήρια. Ο Dylan Barr, ο οποίος απέκτησε πρόσβαση σε θυρίδες ηλεκτρονικής αλληλογραφίας της Washington Mutual Bank και 5.000 email, προκάλεσε ζημιές αξίας $5.000 και καταδικάστηκε για εκβιασμό.
Τα ICT έχουν διευκολύνει τις προσπάθειες ακτιβιστών για μυστική παρακολούθηση, μέσω της χρήσης καμερών, Διαδικτύου και τηλεόρασης για τη συλλογή και διάδοση αποδείξεων σε περιπτώσεις κακοποίησης μη-ανθρώπινων ζώων, με στόχο την προσέλκυση δημοσιότητας και την ευαισθητοποίηση πάνω στο κίνημα.
Μυστική παρακολούθηση
Το 1981 ο Άλεξ Πατσέκο (Alex Pacheco) εξέθεσε την παράνομη έρευνα σε μακάκους που διεξήγαγε το εργαστήριο του Έντουαρντ Τάουμπ (Edward Taub) στο Silver Spring του Μέριλαντ. Η αστυνομία έκανε επιδρομή στις ερευνητικές εγκαταστάσεις σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, γεγονός που προσέλκυσε δημοσιότητα στους ισχυρισμούς των πολέμιων της ζωοτομής. Στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1990 οι Μάικ Ηάσκισον (Mike Huskisson) και Μέλοντι Μακ Ντόναλντ (Melody McDonald) βιντεοσκόπησαν τον Βίλχελμ Φέλντμπεργκ (Wilhelm Feldberg) να πραγματοποιεί παράνομη έρευνα· το ενοχοποιητικό βίντεο δημοσιεύτηκε και το εργαστήριο του Φέλντμπεργκ έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες. Η ομάδα SHAC ιδρύθηκε όταν η Ζούι Μπρόουτον (Zoe Broughton) διεξήγαγε μυστική παρακολούθηση σε ζωοτόμους και ανακάλυψε στοιχεία κακοποίησης μη-ανθρώπινων ζώων. Βίντεο και φωτογραφίες από μυστικές παρακολουθήσεις κυκλοφορούν συχνά τόσο εκτός όσο και εντός Διαδικτύου και χρησιμοποιούνται για την πρόκληση ηθικού σοκ που θα κινητοποιήσει τους θεατές να συμμετάσχουν στο κίνημα. Μέλη της ριζοσπαστικής παράταξης, ιδιαίτερα αυτοί στο στρατόπεδο του Φραντσιόνε, υποστηρίζουν ότι οι γραφικές απεικονίσεις του πόνου που ανακαλύπτεται κατά τις μυστικές παρακολουθήσεις εστιάζουν στη θεραπεία, και όχι στη χρήση, και πως αυτή η εστίαση, ενώ είναι χρήσιμη στην εξασφάλιση της κοινωνικής μεταρρύθμισης, είναι ωστόσο αντιπαραγωγική για τη γενικότερη κατάργηση της εκμετάλλευσης των ζώων.
Μποϊκοτάζ
Οι απελευθερωτές των ζώων συνήθως μποϊκοτάρουν βιομηχανίες που χρησιμοποιούν ζώα. Η σημαντικότερη από αυτές είναι η βιομηχανική κτηνοτροφία, η οποία παράγει την πλειοψηφία του κρέατος, των γαλακτοκομικών προϊόντων και αυγών στις βιομηχανικές χώρες. Η μεταφορά των αγροτικών ζώων για σφαγή, η οποία συχνά απαιτεί αυτά να εξάγονται ζωντανά, έχει αποτελέσει τα τελευταία χρόνια ένα σημαντικό ζήτημα για τις ομάδες υποστήριξης των δικαιωμάτων των ζώων, ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σκανδιναβία.
Η συντριπτική πλειοψηφία των υπερμάχων των δικαιωμάτων των ζώων υιοθετούν χορτοφαγική ή βίγκαν διατροφή. Μπορεί επίσης να αποφύγουν ρούχα που είναι κατασκευασμένα από δέρματα ζώων, όπως τα δερμάτινα παπούτσια, και δεν χρησιμοποιούν προϊόντα που είναι γνωστό ότι περιέχουν ζωικά παράγωγα. Ακόμη αποφεύγονται όσο είναι δυνατόν προϊόντα που περιέχουν συστατικά που έχουν δοκιμαστεί σε ζώα. Αρκετά κοινά είναι τα μποϊκοτάζ σε επίπεδο εταιρείας. Για παράδειγμα, η εταιρεία Procter & Gamble δοκιμάζει πολλά από τα προϊόντα της σε ζώα, με αποτέλεσμα πολλοί υποστηρικτές των δικαιωμάτων των ζώων να μποϊκοτάρουν εξ ολοκλήρου τα προϊόντα της εταιρείας, είτε έχουν δοκιμαστεί σε ζώα είτε όχι.
Ηθικά σοκ
Το ηθικό σοκ είναι μια τακτική κατά την οποία η προσοχή του στόχου εστιάζεται σε μια συγκεκριμένη εκδοχή μιας κατάστασης με σκοπό τη δημιουργία κατακραυγής και τελικά την ενθάρρυνση των στόχων για συμμετοχή στην υποστήριξη ενός κινήματος ή ισχυρισμού. Στο Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων τα ηθικά σοκ συχνά χρησιμοποιούνται με τη μορφή γραφικών απεικονίσεων που περιγράφουν λεπτομερώς την κακοποίηση μη-ανθρώπινων ζώων. Το Farm Animal Rights Movement (FARM), ένας δημοφιλής οργανισμός για τα δικαιώματα των ζώων, έχει χρησιμοποιήσει ηθικά σοκ σε μια καμπάνια της κατά την οποία προσφερόταν σε περαστικούς αμοιβή ενός δολαρίου με αντάλλαγμα την παρακολούθηση ενός γραφικού βίντεο που απεικόνιζε τον πόνο μη-ανθρώπινων ζώων. Τα μη-ανθρώπινα ζώα που απεικονίζονται σε ηθικά σοκ συχνά εμφανίζουν κοινά χαρακτηριστικά με ανθρώπινα μωρά (π.χ. μεγάλα κεφάλια και μάτια, κλάμα ή κλαψούρισμα, μικρά, θηλαστικά). Υπάρχει μια συνεχιζόμενη διαμάχη στο Κίνημα σχετικά με την αποτελεσματικότητα των ηθικών σοκ. Έχει βρεθεί ότι πολλοί ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων συμμετέχουν στο κίνημα αφότου έχουν εκτεθεί σε ηθικά σοκ, και ότι τα ηθικά σοκ που εφαρμόζονται σε αγνώστους είναι πιο πιθανό να τους κινητοποιήσουν απ' ό,τι τα ήδη υπάρχοντα κοινωνικά δίκτυα. Παρ' όλα αυτά, κάποιες έρευνες δείχνουν και το αντίθετο. Από την άλλη πλευρά, ηθικά σοκ που στοχοποιούν τη γενικότερη δημόσια σφαίρα (π.χ. αυτά που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές του βιγκανισμού) είναι λιγότερο πιθανό να έχουν αποτέλεσμα από αυτές που έχουν πιο απομακρυσμένους και λιγότερο ορατούς στόχους (π.χ. τους ζωοτόμους).
Άμεση δράση
δεξιά|μικρογραφία|210x210εσ|Μια φωτιά, που αποδόθηκε στην Oxford Arson Squad, προκάλεσε ζημιές αξίας £500.000 στο λεμβοστάσιο του Londbridges, Oxfordshire, στις 4 ιουλίου 2005. Το κίνημα υιοθετεί πληθώρα προσεγγίσεων και έχει δημιουργηθεί ένα βαθύ σχίσμα όσον αφορά τη χρήση άμεσης δράσης και βίας, με πολύ λίγους ακτιβιστές και συγγραφείς να υποστηρίζουν δημόσια αυτή τη μορφή δράσης. Οι περισσότερες ομάδες απορρίπτουν τη βία κατά προσώπων, τον εκφοβισμό, τις απειλές και την καταστροφή περιουσίας: για παράδειγμα, η Βρετανική Ένωση για την Κατάργηση της Ζωοτομής (British Union for the Abolition of Vivisection, BUAV) και η Animal Aid. Αυτές οι ομάδες επικεντρώνονται στην εκπαίδευση και την έρευνα, καθώς επίσης και στη διενέργεια μυστικών ερευνών σε εγκαταστάσεις όπου γίνονται δοκιμές σε ζώα. Υπάρχουν κάποια στοιχεία σχετικά με τη συνεργασία της BUAV και της ALF: Για παράδειγμα, η BUAV δώριζε χώρο για τα γραφεία της ALF στο Λονδίνο κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Άλλες ομάδες δεν καταδικάζουν την καταστροφή περιουσίας ή τον εκφοβισμό, αλλά δεν συμμετέχουν οι ίδιες σε τέτοιου είδους ενέργειες. Αντιθέτως, επικεντρώνονται στην εκπαίδευση, την έρευνα, τη διεξαγωγή εκστρατειών στα ΜΜΕ και τις μυστικές έρευνες σε ύποπτες εγκαταστάσεις: για παράδειγμα το People for the Ethical Treatment of Animals (PETA).
Μια τρίτη κατηγορία ακτιβιστών λειτουργεί χρησιμοποιώντας το μοντέλο της ακέφαλης αντίστασης (leaderless resistance), κατά το οποίο εργάζονται σε μυστικά κύτταρα (covert ή clandestine cells) που αποτελούνται από μικρό αριθμό έμπιστων φίλων, ή από ένα άτομο που ενεργεί μόνο του. Τα κύτταρα αυτά συμμετέχουν στην άμεση δράση: για παράδειγμα, πραγματοποιώντας επιδρομές για απελευθέρωση ζώων από εργαστήρια και αγροκτήματα, χρησιμοποιώντας ονόματα όπως το Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων (Animal Liberation Front, ALF), ή χρησιμοποιώντας μποϊκοτάζ και στόχευση οποιουδήποτε ατόμου ή επιχείρησης συνδέεται με το αμφιλεγόμενο εργαστήριο πειραμάτων σε ζώα Huntingdon Life Sciences (HLS), χρησιμοποιώντας κάποιο όνομα καμπάνιας όπως το Stop Huntingdon Animal Cruelty (SHAC). Εμπρησμοί, καταστροφή περιουσίας και βανδαλισμοί έχουν συνδεθεί με διάφορες ομάδες για τα δικαιώματα των ζώων.
Ακτιβιστές, οι οποίοι έχουν πραγματοποιήσει ή απειλούν για πράξεις φυσικής βίας, έχουν ενεργήσει χρησιμοποιώντας τα ονόματα: Animal Rights Militia (ARM), Justice Department, Revolutionary Cells-Animal Liberation brigade (RCALB), Hunt Retribution Squad (HRS) και Militant Forces Against Huntingdon Life Sciences (MFAH).
Ορισμένοι ακτιβιστές έχουν αποπειραθεί εκβιασμό και άλλες παράνομες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η εκστρατεία εκφοβισμού για το κλείσιμο της φάρμας Darley Oaks, κατά την οποία έγινε χρήση hate mail, κακόβουλων τηλεφωνημάτων, απειλών για βόμβες, επιθέσεις εμπρησμών και καταστροφή περιουσίας, με αποκορύφωμα την κλοπή του πτώματος της Γκλάντις Χάμοντ (Gladys Hammond), πεθεράς των ιδιοκτητών, από έναν τάφο στο Σταφορντσάιρ. Πάνω από χίλιες επιθέσεις του ALF μέσα σε ένα χρόνο μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο προκάλεσαν υλικές ζημιές αξίας £2.6 εκατομμυρίων, γεγονός που ώθησε κάποιους ειδικούς να ισχυριστούν ότι τα δικαιώματα των ζώων βρίσκονται τώρα στην κορυφή της λίστας των αιτιών για την πρόκληση βίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Υπάρχει, επίσης, ένας αυξανόμενος αριθμός «ανοικτών διασώσεων», στις οποίες οι απελευθερωτές εισχωρούν σε επιχειρήσεις ώστε να απομακρύνουν ζώα, χωρίς προσπάθεια απόκρυψης της ταυτότητάς τους. Οι ανοικτές διασώσεις συχνά πραγματοποιούνται από αφοσιωμένα άτομα που είναι πρόθυμα να φυλακιστούν αν γίνουν διώξεις, αλλά μέχρι στιγμής κανένας αγροκτήμονας δεν θέλησε να ασκήσει μήνυση.
Πολλές από τις ιδέες που χρησιμοποιούνται από εκείνους που ασκούν άμεση δράση αναπτύχθηκαν από Βρετανούς ακτιβιστές.
Στοχοποιώντας ερευνητές
Ακτιβιστές έχουν βάλει στο στόχαστρο μεμονωμένους ερευνητές και έχουν εμφανιστεί στις οικίες τους στη μέση της νύχτας, απειλώντας τις οικογένειες και τα παιδιά τους.
Κατά συντριπτική πλειοψηφία, όμως, το κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων είναι ειρηνικό, και κρούσματα βίας έχουν χρησιμοποιηθεί σε προσπάθειες αμαύρωσης του συνόλου του κινήματος.
Ποινικοποίηση των μεθόδων άμεσης δράσης
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ χαρακτηρίζει τις underground ομάδες Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων και Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Γης ως τρομοκρατικές οργανώσεις.
Στις 13 Νοεμβρίου του 2003, ένα επεισόδιο της σειράς "60 Minutes" του CBS News κατήγγειλε ότι οι «οικο-τρομοκράτες» (eco-terrorists), ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για να αναφερθεί στο Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων και το Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Γης, θεωρούνται από το FBI ως «η μεγαλύτερη εθνική τρομοκρατική απειλή.» Ο Τζον Λιούις (John Lewis), Αναπληρωτής Βοηθός Διευθυντής της Αντιτρομοκρατικής πτέρυγας του FBI, αναφέρει σε μια συνέντευξη του επεισοδίου ότι οι ομάδες αυτές «έχουν προκαλέσει ζημιές αξίας μεγαλύτερης των 100 εκατομμυρίων δολαρίων σε εθνικό επίπεδο» και ότι «βρίσκονται σε εξέλιξη περισσότερες από 150 έρευνες για οικο-τρομοκρατικά εγκλήματα».
Ο Animal Enterprise Terrorism Act, ο νόμος που επιτρέπει στις ομοσπονδιακές αρχές να «βοηθήσουν στην παρεμπόδιση, την καλύτερη διερεύνηση και δίωξη μεμονωμένων ατόμων που επιδιώκουν να σταματήσουν τη βιοϊατρική έρευνα μέσα από πράξεις εκφοβισμού, παρενόχλησης και βίας», υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ το 2006. Έχει επίσης αναφερθεί πως επιφέρει «μια ανατριχιαστική επίδραση» στην ελευθερία του λόγου.
Δραστηριότητα μεταξύ κινημάτων
Ριζοσπαστικές παρατάξεις για τα δικαιώματα των ζώων αναγνωρίζουν τις διάφορες αδικίες απέναντι σε άλλες ομάδες, δίνοντας έτσι έμφαση στη διασύνδεση ανάμεσα στη διάκριση μεταξύ ανθρώπων και μη-ανθρώπινων ζώων. Στο διαδίκτυο έχει αρχίσει να αναδύεται ένας διατομεακός προσανατολισμός, τόσο σε ιστοσελίδες όσο και σε κοινωνικά δίκτυα, καθώς και σε δραστηριότητες εκτός διαδικτύου. Στην Τουρκία, ομάδες για τα δικαιώματα των ζώων συχνά συμμετέχουν και σε άλλα κοινωνικά κινήματα, ευθυγραμμίζοντας διαδικτυακές και μη εκστρατείες. Κατά τις διαδηλώσεις στο Πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης το 2013, που ξεκίνησαν ως ένα περιβαλλοντικό κίνημα ενάντια σε προσπάθειες αστικής ανάπτυξης, συμμετείχαν ομάδες από ποικίλα κοινωνικά κινήματα. Ανάμεσά τους υπήρχαν και ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων που είδαν τις διαμαρτυρίες ως μια ευκαιρία για να εκφράσουν τις ανησυχίες τους σχετικά με τον σπισισμό. Η συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις άλλαξε την εντύπωση πολλών παρατηρητών που μέχρι τότε θεωρούσαν τους ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων ως ελιτιστές. Αυτό ενίσχυσε τη νομιμοποίηση και επέτρεψε την επέκταση του δικτύου· το κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων στην Κωνσταντινούπολη αποτελείται από παράγοντες που συμμετέχουν σε πολλαπλά κινήματα, όπως το φεμινιστικό, το LGBT+ και το αντιμιλιταριστικό, και αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ κινημάτων έχει οδηγήσει σε αυξανόμενη κάλυψη του βιγκανισμού και των δικαιωμάτων των ζώων από αριστερίζουσες ιστοσελίδες πληροφόρησης στην Τουρκία.
Αντι-κινηματικές ενέργειες
Η εναντίωση στο Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων έρχεται κυρίως από εταιρικούς και κυβερνητικούς παράγοντες. Τα ΜΜΕ, οι αγροτικές επιχειρήσεις και οι βιομηχανίες βιοϊατρικής συχνά παρουσιάζουν τους ακτιβιστές με αρνητικές αποχρώσεις, χαρακτηρίζοντας το κίνημα ως μισάνθρωπο, σκανδαλοθηρικό και επικίνδυνο για τις επιστημονικές προσπάθειες και την ευζωία των ανθρώπων εξαιτίας των υψηλών επιπέδων εμπάθειας των ακτιβιστών για τα μη-ανθρώπινα ζώα. Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν επίσης συχνά τα μη-ανθρώπινα ζώα ως αντικείμενα. Μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν πάρει νομικά μέτρα για να εμποδίσουν τους διαδηλωτές από τη στοχοποίησή τους.
Συχνά γίνεται αντιπαραβολή της ριζοσπαστικής παράταξης του Κινήματος για τα Δικαιώματα των Ζώων με τους επικρατούντες μεταρρυθμιστικούς οργανισμούς του κινήματος οι οποίοι θεωρούν τη ριζοσπαστική υπεράσπιση ως ιδεαλιστική και σχισματική. Αυτοί οι οργανισμοί για τα δικαιώματα των μη-ανθρώπινων ζώων που προσανατολίζονται στη μεταρρύθμιση χρησιμοποιούν τους πόρους τους για να αντιπαρατεθούν στους ριζοσπαστικούς ισχυρισμούς. Ένα άλλο παράδειγμα βλέπουμε στο δημοψήφισμα της Ελβετίας το 1998, στο οποίο οι ισχυρισμοί των πολέμιων της ζωοτομής ότι η έρευνα στα ζώα θα πρέπει να απαγορευτεί αντικρούστηκε με επιχειρήματα που κινητοποίησαν ακόμα περισσότερο την κοινή γνώμη. Οι πολέμιοι της ζωοτομής παρουσίαζαν την έρευνα στα ζώα ως μέσο για τη διευκόλυνση της γενετικής τροποποίησης τροφίμων με την ελπίδα ότι θα προκαλέσουν το γενικό φόβο, αλλά οι ισχυρισμοί τους ανατράπηκαν από επιστήμονες και ερευνητές οι οποίοι παρουσίασαν τη ζωοτομή ως ιατρικά απαραίτητη για την εξασφάλιση της ανθρώπινης ευζωίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα
Τσιπρέσσα
Η Τσιπρέσσα (ιταλικά: Cipressa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Κόζιο ντι Αρρόσα
Το Κόζιο ντι Αρρόσα (ιταλικά: Cosio di Arroscia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Τσιβέτσα
Η Τσιβέτσα (ιταλικά: Civezza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Μηχανικό σύστημα
Το Λεξικό Αγγλικών της Οξφόρδης ορίζει το επίθετο μηχανικός ως τον επιδέξιο στην πρακτική εφαρμογή μιας τέχνης ή μιας επιστήμης, μέσω μιας μηχανής ή μηχανών, και ο οποίος αφορά ή προκαλείται από κίνηση, σωματική δύναμη, ιδιοτήτες ή παραγόντες, όπως αυτό γίνεται από τη Μηχανική. Ομοίως, το Λεξικό Merriam-Webster ορίζει τη λέξη "μηχανικός", ως αυτόν που σχετίζεται με μηχανήματα ή εργαλεία.
Η ροή ενέργειας μέσα από ένα μηχανικό σύστημα μας παρέχει έναν τρόπο για να κατανοήσουμε την απόδοση των συσκευών που εκτείνονται από μοχλούς και οδοντωτούς τροχούς έως αυτοκίνητα και ρομποτικά συστήματα.
Πηγές ενέργειας
Η προσπάθεια του ανθρώπου και των ζώων ήταν η αρχική πηγή ενέργειας για τις πρώτες μηχανές. Οι φυσικές δυνάμεις, όπως ο άνεμος και το νερό τροφοδότησαν μεγαλύτερα μηχανικά συστήματα.
Υδραυλικός Τροχός: Οι Υδραυλικοί τροχοί εμφανίστηκαν σε όλο τον κόσμο περίπου το 300 π.Χ., έτσι ώστε να χρησιμοποιηθεί το τρεχούμενο νερό για την παραγωγή περιστροφικής κίνησης, η οποία χρησιμοποιήθηκε στην άλεση σιτηρών, την μετακίνηση ξυλείας, τις κατασκευές και τις κλωστοϋφαντουργικές επεξεργασίες. Οι σύγχρονοι στρόβιλοι νερού χρησιμοποιούν νερό που ρέει μέσα από ένα φράγμα για να μεταδώσουν κίνηση σε μια ηλεκτρική γεννήτρια.
Εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας: Η θερμότητα από την καύση άνθρακα και φυσικού αερίου σ' ένα λέβητα παράγει ατμό που δίνει κίνηση σ' έναν στρόβιλο ατμού για την περιστροφή μιας ηλεκτρικής γεννήτριας. Ένα εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας χρησιμοποιεί τη θερμότητα ενός πυρηνικού αντιδραστήρα για την παραγωγή ατμού και ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτή η ενέργεια είναι που διανέμεται μέσω ενός δικτύου γραμμών μεταφοράς για βιομηχανική και ιδιωτική χρήση.
Κινητήρες: Οι ηλεκτρικοί κινητήρες χρησιμοποιούν είτε ΕΡ ή ΣΡ ηλεκτρικό ρεύμα για να παράγουν περιστροφική κίνηση. Οι ηλεκτρικοί σερβοκινητήρες είναι οι ενεργοποιητές για μηχανικά συστήματα που εκτείνονται από τα ρομποτικά συστήματα έως τα σύγχρονα αεροσκάφη.
Υδραυλική Ενέργεια: Τα υδραυλικά συστήματα και τα συστήματα πεπιεσμένου αέρα χρησιμοποιούν ηλεκτροκίνητες αντλίες για να μεταδώσουν κίνηση με νερό ή αέρα, αντίστοιχα, σε κυλίνδρους και να τροφοδοτήσουν μια γραμμική κίνηση.
Μηχανισμοί
Τα δομικά εξαρτήματα είναι, γενικά, τα μέλη του σκελετού, τα υποστηρίγματα άξονος, οι σφήνες, τα ελατήρια, τα παρεμβύσματα, οι σύνδεσμοι και τα καλύμματα. Το σχήμα, η υφή και το χρώμα των καλυμμάτων παρέχουν ένα στυλ και μια λειτουργική διασύνδεση μεταξύ του μηχανικού συστήματος και των χρηστών του.
Ο αριθμός των βαθμών ελευθερίας (ΒΕ) ή κινητικότητας ενός μηχανισμού εξαρτάται από τον αριθμό των συνδέσεων και των συνδέσμων καθώς και τα είδη των συνδέσμων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή του μηχανισμού. Η γενική κινητικότητα ενός μηχανισμού είναι η διαφορά μεταξύ της απεριόριστης ελευθερίας των συνδέσεων και ο αριθμός των περιορισμών που επιβάλλονται από τους συνδέσμους. Αυτό περιγράφεται από το κριτήριο Chebychev-Grübler-Kutzbach.
Ελεγκτές
Οι ελεγκτές συνδυάζουν τους αισθητήρες, τη λογική, και τους ενεργοποιητές  για τη διατήρηση της απόδοσης των εξαρτημάτων μιας μηχανής. Ίσως ο πιο γνωστός είναι ο φυγόκεντρος ρυθμιστής της ατμομηχανής. Παραδείγματα αυτών των συσκευών εκτείνονται από έναν θερμοστάτη, ο οποίος καθώς ανεβαίνει η θερμοκρασία ανοίγει μια βαλβίδα στο κρύο νερό έως τους ελεγκτές επιτάχυνσης όπως το σύστημα του μηχανισμού ρύθμισης ταχύτητας κίνησης σ' ένα αυτοκίνητο. Η προγραμματιζόμενη μονάδα κεντρικού ελέγχου αντικατέστησε τους ηλεκτρονόμους και εξειδίκευσε του ελεγκτικούς μηχανισμούς μ' έναν προγραμματιζόμενο υπολογιστή. Οι σερβοκινητήρες, που τοποθετούν με ακρίβεια έναν άξονα ως αντίδραση σε μια ηλεκτρική εντολή, είναι κι αυτοί ενεργοποιητές που κάνουν τα ρομποτικά συστήματα εφικτά.
References
Κατηγορία:Μηχανές Κατηγορία:Μηχανολογία
Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας
Ο Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας ή Μάγκνους Λαντουλός (Magnus Ladulås, 1240 - 18 Δεκεμβρίου 1290) βασιλιάς της Σουηδίας (1275-1290) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο, ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Σουηδίας με το όνομα Μάγκνους, ο οποίος δεν θεωρείται σφετεριστής. Το προσωνύμιο Λαντουλός οφείλεται στη διάταξη (1279-1280) που ελευθέρωνε την γεωργία από το δικαίωμα να παρέχει τροφή σε ταξιδιώτες, επισκόπους και ευγενείς, ενώ άλλη θεωρία το μεταφράζει ως παραφθορά του "Λαδίσλαος", λόγω της σλαβικής καταγωγής του.
Μάχη της Βερόνας (312)
Η μάχη της Βερόνας (Battaglia di Verona) διεξήχθη το 312 μεταξύ των δυνάμεων του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ και του Μαξέντιου. Οι δυνάμεις του Μαξέντιου νικήθηκαν.
Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας
Σφάλματα σχετικά με την αρίθμηση
Σχετικά με τον Μάγκνους Λαντουλός η απαρίθμηση του ως Μάγκνους Α΄ θεωρείται από όλους τους σύγχρονους ιστορικούς εσφαλμένη. Προήλθε από παραποίηση της σουηδικής ιστορίας από τους βασιλείς Ερρίκο ΙΔ΄ και Κάρολο Θ΄, αφού οι δυο βασιλείς επηρεάστηκαν από την προπαγάνδα που δημιουργήθηκε την εποχή του πατέρα τους Γουσταύου Βάσα. Με την ημερομηνία της γέννησής του να μην έχει επιβεβαιωθεί, ο Μάγκνους Γ΄ ήταν ο δεύτερος γιος του Μπίργιερ Γιαρλ και της πρώτης συζύγου του Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας, κόρης του Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας και της Ρίκισσα της Δανίας. Η μητέρα του ήταν αδελφή του Ερρίκου ΙΑ΄ του Χωλού, τελευταίου βασιλιά από τον Οίκο του Έρικ, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Βάλντεμαρ της Σουηδίας διαδέχθηκε τον εκ μητρός θείο του Ερρίκο ΙΑ΄ (1250).
Μάχη της Βερόνας (312)
Κατηγορία:Ρωμαϊκός στρατός
Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας
Βασιλιάς της Σουηδίας μετά την ανατροπή του μεγαλύτερου αδελφού του Βάλντεμαρ
Το 1275 ο δούκας Μάγκνους ξεκίνησε επανάσταση εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού του με την βοήθεια των Δανών και κατάφερε να τον εκθρονίσει και να τον διαδεχθεί στον θρόνο. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Χέλβιγκ του Χόλσταϊν (1276), κόρη του Γεράρδου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ίτσεχοε, η οποία μέσω της μητέρας της Ελισάβετ του Μεκλεμβούργου ήταν απόγονος της Χριστίνας, κόρης του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας. Ο Πάπας επικύρωσε τον γάμο ακυρώνοντας τον πρώτο γάμο του Μάγκνους, ενώ η Χέλβιγκ χρημάτισε αντιβασίλισσα της Σουηδίας τις περιόδους 1290-1302 και 1320-1327. Ο Βάλντεμαρ με τη βοήθεια των Δανών ανέκτησε περιοχές στη Γαιταλάνδη, το νοτιότερο τμήμα του βασιλείου (1277), αλλά την επόμενη χρονιά ο Μάγκνους τις ανακατέλαβε και επενδύθηκε τον διευρυμένο τίτλο του «βασιλιά των Σουηδών και των Γαιτών». Ο νεότερος αδελφός του Μάγκνους Βενέδικτος αρχιεπίσκοπος του Λινσέπινγκ τοποθετήθηκε στη θέση του πρωθυπουργού της Σουηδίας και του παραχωρήθηκε ο τίτλος του δούκα της Φινλανδίας (1284), ενώ πριν τον θάνατο του ο Μάγκνους Γ΄ διόρισε κηδεμόνα του 10χρονου γιου του Μπίργιερ τον στρατηγό Τόργκιλς Κνούτσσον.
Κοσταραϊνέρα
Η Κοσταραϊνέρα (ιταλικά: Costarainera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας
Οικογένεια
Με την πρώτη -άγνωστη- σύζυγό του απέκτησε:
Κοσταραϊνέρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας
Οικογένεια
Με τη δεύτερη σύζυγό του Χέλβιγκ των Σάουμμπουργκ, κόρη του Γεράρδου Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ιτσεχόε, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο
Σεμπάστιαν Κοχ
Ο Σεμπάστιαν Κοχ (Sebastian Koch) είναι Γερμανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1962 στην Καρλσρούη, μεγάλωσε στη Στουτγκάρδη και ζει στο Βερολίνο. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής Otto Falkenberg. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, μεταξύ αυτών: Μαύρη λίστα, Οι Ζωές των Άλλων και Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ζεράρ ντε Λαιρές
Βιογραφία
Ο ντε Λαιρές γεννήθηκε στη Λιέγη, δεύτερος γιος του, επίσης ζωγράφου, Ρενιέ ντε Λαιρές (Renier de Lairesse, 1597-1667) και της Κατρίν Τωλιέ (Catherine Taulier). Διδάχτηκε ζωγραφική πιθανότατα αρχικά από τον πατέρα του και, αργότερα, μεταξύ 1665 και 1660, από τον Μπερτολέ Φλεμάλ, όπως αναφέρει ο Άρνολντ Χαουμπράκεν στο έργο του De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen. Ο Φλεμάλ, τον οποίο ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ αποκαλούσε Ολλανδό Ραφαήλ είχε εργαστεί επί μερικά έτη, γύρω στο 1640, στη Ρώμη, ενώ δραστηριοποιήθηκε, περί το 1645, στο Παρίσι. Ο Φλεμάλ "πέρασε" στον μαθητή του την επιρροή των Νικολά Πουσέν και Σαρλ Λε Μπρεν και άλλων κλασικιστών Γάλλων ζωγράφων. Αρχικά ο ντε Λαιρές βρήκε εργασία ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης στην αυλή του Μαξιμιλιανού της Βαυαρίας και σε μια εκκλησία στο Άαχεν κατά την περίοδο 1662 - 1664. Ο ντε Λαιρές στη συνέχεια άρχισε να δραστηριοποιείται στη Λιέγη, αρχικά ως πορτρετίστας, απολαμβάνοντας μεγάλης εκτίμησης από σημαντικούς πάτρονες. Ωστόσο, το 1664 ο ντε Λαιρές αναγκάζεται να φύγει από τη Λιέγη, ύστερα από βίαιη λεκτική διαμάχη και τον τραυματισμό μιας κοπέλας - μοντέλου του, στην οποία φέρεται να είχει υποσχεθεί γάμο και να καταφύγει αρχικά στο Μάαστριχτ με τη μακρινή εξαδέλφη του Μαρί Σάλμε (Marie Salme) την οποία νυμφεύτηκε καθ' οδόν. Τελικά το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας, όπου και βαπτίστηκε ο γιος τους το 1665. Το ίδιο έτος μετεγκαταστάθηκαν στο Άμστερνταμ, όπου ο Ζεράρ βρήκε δουλειά με τον έμπορο έργων τέχνης Χέντρικ Όιλενμπουργκ (Hendrick Uylenbourgh). Ο ντε Λαιρές έφθασε στο εργαστήριο του Όιλενμπουργκ με το βιολί του, με το παίξιμο του οποίου εντυπωσίασε τον επίσης έμπορο έργων τέχνης και ρωπογράφο Γιαν φαν ντε Πέι και πιθανόν και τον Άντονι ντε Χρέμπερ. Το 1617 έγινε "poorter", δηλ. απέκτησε το δικαίωμα να διαμένει εντός των τειχών της πόλης και τα δικαιώματα του πολίτη, διαμένοντας στην πλατεία Νιούμαρκτ (Nieuwmarkt) στο κέντρο της πόλης. Το πορτρέτο του ντε Λαιρές από τον Ρέμπραντ πιθανότατα δημιουργήθηκε το 1665 ή ελάχιστα αργότερα και σήμερα βρίσκεται στη συλλογή Robert Lehman του Μητροπολιτικού Μουσείου στη Νέα Υόρκη. Αυτό που αποκαλύπτει το πορτρέτο του ζωγράφου από τον Ρέμπραντ είναι ότι ο ντε Λαιρές έπασχε από συγγενή σύφιλη. Είναι εμφανές ότι όταν ο Ρέμπραντ ζωγράφιζε τον ντε Λαιρές δεν είχε αντιληφθεί ότι "στιγμάτιζε" τον νεαρό συνάδελφό του ως πάσχοντα από σύφιλη, καθώς εκείνη την εποχή οι χαρακτηριστικές παραμορφώσεις του προσώπου από την συγγενή σύφιλη δεν γίνονταν αντιληπτές ως προς την προέλευσή του και θα παρέμεναν άγνωστες και για τα επόμενα 200 χρόνια.
Το 1670 γεννήθηκε ο γιος του ζεύγους Άμπραχαμ, με μάρτυρα στη βάπτισή του τον συνεργάτη του ντε Λαιρές χαράκτη Άμπραχαμ Μπλόοτελινγκ (Abraham Blooteling). Ένας ακόμη γιος γεννήθηκε και βαπτίστηκε το 1673.
Το 1671 ο φαν Όιλενμπουρχ προσπάθησε να πωλήσει 13 πίνακες στον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, εκλέκτορα του Βραδενμβούργου. Ο Χέντρικ Φρόμαντιου, όμως, έπεισε τον εκλέκτορα να επιστρέψει τους 12 από αυτούς ως αντίγραφα πινάκων Ιταλών δημιουργών, όντας σε θέση να υποδείξει τους πρωτότυπους στην Ολλανδία. Ένας από τους 51 πραγματογνώμονες που ενεπλάκησαν στην υπόθεση ήταν και ο ντε Λαιρές.
Με ομοϊδεάτες του συγγραφείς ο ντε Λαιρές ίδρυσε τη φιλολογική εταιρεία Nil volentibus arduum (Τίποτε αξιόλογο δεν δημιουργείται χωρίς προσπάθεια). Η γαλλική λογοτεχνία και το θέατρο καθώς και το κλασικό ύφος διακόσμησης ήταν από τα αγαπημένα στην Αυλή του Φρέντρικ Χέντρικ, κυβερνήτη του Άμστερνταμ και κατά τις δεκαετίες του 1650 και 1660 έγιναν δημοφιλή ανάμεσα στους πλούσιους εμπόρους του Άμστερνταμ.
Το 1682 πώλησε παρτιτούρες μουσικής, την οποία είχε συνθέσει ο ΄Ζαν-Μπατίστ Λυλλύ. Τον Μάιο του 1684 νοίκιασε το σπίτι κοντά σε αυτό του Κασπάρ Μπαρλεους. Οι μαθητές του Φίλιπ Τίντεμαν και Λουί Αμπρύ ζούσαν επίσης σε αυτό το σπίτι.
Συνεπεία της συγγενούς συφιλίδος από την οποία έπασχε, ο ντε Λαιρές έχασε την όρασή του το 1690. Έτσι, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη ζωγραφική, στράφηκε στη συγγραφή και έδινε, δύο φορές την εβδομάδα, διαλέξεις με θέμα την τέχνη, ενώ με τη βοήθεια των γιων του εξέδωσε σε βιβλίο μια πραγματεία περί σχεδιάσεως (Grondlegginge ter Teekenkonst) το 1701 και το πολύ γνωστό εγχειρίδιο Het Groot Schilderboek (το μεγάλο βιβλίο του ζωγράφου) το 1707. Και στα δύο του βιβλία τονίζει τη σημασία των μαθημάτων σχεδίασης και της ακαδημαϊκής θεωρίας της Τέχνης. Στο Het Groot Schilderboek ο ντε Λαιρές εκφράζει την απόρριψή του στον ρεαλισμό των ζωγράφων της Χρυσής Εποχής της ζωγραφικής, όπως οι Ρέμπραντ, Άντριεν Μπράουβερ, Άντριεν φαν Οστάντε και Φρανς Χαλς, επειδή συχνά απεικόνιζαν σκηνές της καθημερινότητας και "κανονικούς" ανθρώπους, όπως στρατιώτες, αγρότες, υπηρέτριες και ζητιάνους. Κατά την άποψη του ντε Λαιρές, ο ιδεατός κλασικισμός στη ζωγραφική όφειλε να απεικονίζει υψηλόφρονες σκηνές από τη Βίβλο, τη Μυθολογία και την Ιστορία, σύμφωνα με το πνεύμα του Κάρελ φαν Μάντερ, ο οποίος υποστήριζε ότι μια πολύπλοκη ιστορική αλληγορία αποτελούσε το ύψιστο των θεμάτων. "Ένας καλός πίνακας φέρει μια ένδειξη, χάρη στην οποία καταδεικνύεται τι κάνει την όλη σύνθεση να δένει"."
Ανάμεσα στους πολυάριθμους μαθητές του συμπεριλαμβάνονται οι Γιαν φαν Μίρις, Σίμον φαν ντερ Ντους και οι αδελφοί Τέοντορ και κρίστοφ Λουμπιενιέκι. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ένας από τους καλύτερους μαθητές του ήταν ο Γιαν Χοοχσάατ. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) μαθητές του ήταν, εκτός από του παραπάνω, οι Λουί Φαμπρίτιους Ντυμπούργκ, Γιαν Χουρέε, Χίλλιαμ φαν ντερ Χάουβεν, Γιοχάννες ντε Λαιρές, Μποναβεντούρα φαν Όφερμπεεκ, Γιαν Βάντελααρ και Ζακαρίας Βέμπερ ο νεότερος.
Ο ντε Λαιρές απεβίωσε το 1711.
Ύφος
Αρχικά ο ντε Λαιρές επηρεάστηκε σημαντικά από τον Ρέμπραντ, αργότερα όμως εστίασε την τέχνη του σε ύφος που προσομοίαζε περισσότερο με το γαλλικό ύφος της εποχής και ιδιαίτερα αυτό του Νικολά Πουσέν, σε σημείο που οι Γάλλοι του απέδωσαν το προσωνύμιο "ο Ολλανδός Πουσέν". Εν τούτοις φαίνεται ότι επηρεάστηκε επίσης από τους Πιέρ Μινιάρ και Σαρλ Αλφόνς ντυ Φρενουά.
Στο Άμστερνταμ, η λόγω θεοσεβείας λιτότητα και απουσία αντικειμένων πλούτου στις απεικονίσεις της προτεσταντικής Ολλανδίας της εποχής του Ρέμπραντ είχαν αντικατασταθεί από αχαλίνωτη πολυτέλεια και το κλασικό γαλλικό ύφος του ντε Λαιρές σε συνδυασμό με το ύφος μπαρόκ ταίριαξαν απόλυτα στην εποχή. Το γεγονός αυτό τον έκανε έναν από τους, αν όχι τον, πλέον δημοφιλείς ζωγράφους στο Άμστερνταμ. Για τον λόγο αυτόν ο ντε Λαιρές συχνά αναλάμβανε να διακοσμήσει το εσωτερικό κυβερνητικών κτιρίων και κατοικιών ευκατάστατων επιχειρηματιών του Άμστερνταμ, με "γκριζάιγ", οροφές με οφθαλμαπάτες (trompe l'oeil) και τοιχογραφίες. Μερικές από τις δημιουργίες αυτές υπάρχουν και σήμερα στα κτίρια στα οποία έγιναν, αλλά άλλες πωλήθηκαν και βρίσκονται πλέον σε διαφορετικά σημεία.