cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολλανδία
Ανώτερη και Ανώτατη εκπαίδευση
Από το Σεπτέμβριο του 2002, το σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ολλανδία έχει οργανωθεί γύρω από ένα σύστημα τριών κύκλων σπουδών που αποτελείται από βασικό Πτυχίο, Μεταπτυχιακό και Διδακτορικό. Την ίδια στιγμή, το πιστωτικό σύστημα ECTS υιοθετήθηκε ως ένας τρόπος ποσοτικοποίησης των περιόδων σπουδών. Ωστόσο, το σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης συνεχίζει να είναι ένα δυαδικό σύστημα με μια διάκριση μεταξύ της εκπαίδευσης με προσανατολισμό στην έρευνα και επαγγελματικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το επίπεδο του προγράμματος σπουδών καθορίζει τόσο τον αριθμό των πιστωτικών μονάδων που απαιτούνται για την ολοκλήρωση του προγράμματος και το πτυχίο που απονέμεται. Ένα WO πρόγραμμα βασικού πτυχίου απαιτεί την ολοκλήρωση 180 πιστωτικών μονάδων (3 χρόνια) και οι απόφοιτοι αποκτούν πτυχίο του Bachelor of Arts ή Bachelor of Science (BA / B.Sc.), ανάλογα με τον κλάδο. Ένα πρόγραμμα βασικού πτυχίου HBO απαιτεί την ολοκλήρωση 240 πιστωτικών μονάδων (4 χρόνια), και οι απόφοιτοι αποκτούν πτυχίο που αναφέρει τον τομέα των σπουδών τους, για παράδειγμα Πτυχίο Μηχανικού (Β Eng.) ή Πτυχίο Νοσηλευτικής (B. Nursing).
Τα μεταπτυχιακά προγράμματα WO απαιτούν κυρίως την ολοκλήρωση 60 ή 120 μονάδων (1 ή 2 χρόνια). Ορισμένα προγράμματα απαιτούν 90 (1,5 έτη) ή πάνω από 120 μονάδες. Στη μηχανική, τη γεωργία, και τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, οι 120 μονάδες απαιτούνται πάντοτε. Οι απόφοιτοι αποκτούν το πτυχίο Master of Arts ή Μεταπτυχιακό τίτλο ειδίκευσης (MA / MSc). Τα μεταπτυχιακά προγράμματα HBO απαιτούν την ολοκλήρωση 60 έως 120 μονάδες, και οι απόφοιτοι αποκτούν πτυχίο που δείχνει το πεδίο μελέτης, για παράδειγμα Μεταπτυχιακό Κοινωνικής Εργασίας (MSW).
Ο τρίτος κύκλος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προσφέρεται μόνο από τα ερευνητικά πανεπιστήμια, τα οποία έχουν το δικαίωμα να απονείμουν τον υψηλότερο ακαδημαϊκό τίτλο σπουδών της χώρας, το διδακτορικό, το οποίο επιτρέπει σε ένα πρόσωπο να χρησιμοποιεί τον τίτλου δόκτωρ (Δρ.). Η διαδικασία με την οποία επιτυγχάνεται η εκπόνηση διδακτορικής διατριβής αναφέρεται ως promotie. Το διδακτορικό είναι πρωτίστως ένα ερευνητικό πτυχίο, για το οποίο ο υποψήφιος πρέπει να γράψει και αν υπερασπίσει δημοσίως μια διατριβή βασισμένη σε πρωτότυπη έρευνα.
Τέχνες και πολιτισμός
Από τον κόσμο των γραμμάτων, τα ονόματα Έρασμος και Σπινόζα κατέχουν μια θέση στην παγκόσμια ιστορία, αμφότεροι φιλόσοφοι με έδρα την Ολλανδία. Μεγάλης αξίας είναι και το έργο του Καρτέσιου, που πραγματοποιήθηκε ως επί το πλείστον στην Ολλανδία, όπως επίσης και η εφεύρεση του εκκρεμούς ρολογιού από τον Κρίστιαν Χόυχενς.
Διακυβέρνηση
Από το τέλος της Γαλλικής Κατοχής το 1815, η Ολλανδία αποτελεί Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με τον βασιλικό οίκο Οράγγης-Νάσσαου στην εξουσία. Την εκτελεστική εξουσία ασκεί η ολλανδική κυβέρνηση.
Αρχηγός κράτους
Αρχηγός κράτους από το 1980 ήταν η βασίλισσα Βεατρίκη. Από την 30ή Απριλίου 2013, ημέρα της εορτής της Βασίλισσας (Koninginnedag), ο γιος της Γουλιέλμος Αλέξανδρος της Ολλανδίας (Willem-Alexander) είναι ο νέος βασιλιάς της χώρας, ο πρώτος άρρην που καταλαμβάνει το ανώτατο αξίωμα μετά από 120 χρόνια. Νέα εθνική εορτή είναι η ημερομηνία γεννήσεως του Γουλιέλμου-Αλεξάνδρου, 27η Απριλίου (1967), η οποία ονομάζεται "Ημέρα του Βασιλιά".
Κοινοβούλιο
Το Ολλανδικό Κοινοβούλιο αποτελείται από 2 σώματα. Η εκλογή των 150 μελών του δεύτερου σώματος γίνεται κάθε 4 χρόνια. Αυτό το σώμα είναι ουσιαστικά το Κοινοβούλιο, η εκπροσώπηση του λαού στην κυβέρνηση. Το πρώτο σώμα, που ονομάζεται γερουσία, αποτελείται από 75 αντιπροσώπους όλων των κοινοβουλίων των επαρχιών, οι οποίοι εκλέγονται επίσης κάθε 4 χρόνια. Η δουλειά του πρώτου σώματος είναι να παρακολουθεί και να αξιολογεί τους νόμους τους οποίους έχει επεξεργαστεί το δεύτερο σώμα. Εκλογές για το δεύτερο σώμα (Tweedekamer) έγιναν στις 9 Ιουνίου 2010.
Κοινωνική πολιτική
Ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχουν ανακύψει ορισμένα προβλήματα στη συμβίωση των μουσουλμάνων με τον υπόλοιπο ολλανδικό πληθυσμό και σημειώθηκαν περιστατικά όπως η δολοφονία, το 2004, του σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ, που ασκούσε κριτική στο Ισλάμ, από έναν νεαρό Μουσουλμάνο. Παγκοσμίως διάσημος για την ισχυρή πολεμική του ενάντια στο Ισλάμ έχει γίνει ο Ολλανδός πολιτικός Γκερτ Βίλντερς.
Επαρχίες
Η Ολλανδία είναι ένα ενιαίο κράτος με 12 επαρχίες. Σε όλη την ιστορία της χώρας υπήρχαν διοικητικές διαιρέσεις, ως επαρχίες, με τις παλαιότερες να υπάρχουν από το 1579, ενώ η νεότερη είναι το Φλέβολαντ που αναγνωρίστηκε το 1986 ως επαρχία, η οποία δημιουργήθηκε με επέκταση στη θάλασσα (IJsselmeer) κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. thumb|right|250px|Οι επαρχίες της Ολλανδίας
Οικονομία
Η Ολλανδία διαθέτει ένα καλά οργανωμένο οικονομικό σύστημα. Κυρίαρχη είναι η βιομηχανία τροφίμων, η χημική βιομηχανία και η κατασκευή ηλεκτρικών ειδών. Η σύγχρονη γεωργία είναι επίσης πολύ παραγωγική. Εκτός από δημητριακά, λαχανικά και φρούτα, η ανθοκομία παίζει μεγάλο ρόλο στην οικονομία. Ιδιαίτερα η καλλιέργεια τουλιπών είναι ευρέως διαδεδομένη. Η κτηνοτροφία και κυρίως η γαλακτοκομία χαρίζουν στη χώρα το καλό όνομα για τα περίφημα ολλανδικά τυριά. Παρόλο που η ολλανδική γεωργία απασχολεί μόνο το 4% του συνολικού πληθυσμού, παίζει μεγάλο ρόλο στις εξαγωγές. Η Ολλανδία είναι μετά τις ΗΠΑ και τη Γαλλία ο τρίτος μεγαλύτερος παγκοσμίως εξαγωγέας γεωργικών προϊόντων.
Φυσικές πηγές
Η Ολλανδία διαθέτει πηγές με φυσικό αέριο, ιδιαίτερα στη Βόρεια Θάλασσα, οι οποίες επαρκούν για να καλύψουν ένα μέρος από τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας. Στην παγκόσμια κλίμακα, η Ολλανδία βρίσκεται 5η στην παραγωγή φυσικού αερίου. Επιπλέον, στα σύνορα με τη Γερμανία βρίσκονται μικρές πετρελαιοπηγές. Εκτός από την κοπριά, η Ολλανδία δεν διαθέτει άλλες φυσικές πηγές ή ορυκτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κράτη Κατηγορία:Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ Κατηγορία:Δυτική Ευρώπη
Σημαία της Αλβανίας
right|200px|thumb|[[Αρχείο:FIAV 111010.svg|23px Λόγος σημαίας: 5:7]] Η σημαία της Αλβανίας είναι ένας δικέφαλος αετός, χρώματος μαύρου στη μέση της σημαίας. Το φόντο είναι κόκκινο και συμβολίζει το αίμα που χύθηκε για την ανεξαρτησία της χώρας. Ο δικέφαλος αετός προέρχεται από το θυρεό του εθνικού ήρωα της χώρας, Γεωργίου Σκεντέρμπεη ή Καστριώτη. Ο δικέφαλος αετός χρησιμοποιείται ως ενωτικό σημείο αναφοράς ενός πληθυσμού με χριστιανούς και μουσουλμάνους. Σημειώνεται ότι η σημαία της χώρας είναι παρόμοια με τη πολεμική σημαία της παλαιάς αλλά ποτέ πανίσχυρης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν επίσης κόκκινη με μαύρο δικέφαλο αετό και την οποία υιοθέτησε ο Γεώργιος Καστριώτης αγωνιζόμενος εναντίον του Σουλτάνου, μετά την Άλωση της Πόλης, υψώνοντάς την στο κάστρο του στην Κρούγια της Αλβανίας. Υιοθετήθηκε με τη σημερινή της μορφή χωρίς το κίτρινο αστέρι της εποχής του Κομμουνισμού, στις 7 Απριλίου 1992. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 28 Νοεμβρίου 1998.
Παραπομπές
Αλβανια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αλβανίας
Εθνόσημο της Αλβανίας
right|200px|thumb|Το σημερινό εθνόσημο της Αλβανίας
Το εθνόσημο της Αλβανίας προέρχεται από τη σημαία της χώρας. Βασίζεται στη σφραγίδα του Γεωργίου Σκεντέρμπεη ή Καστριώτη, εθνικού ήρωα της χώρας και απεικονίζει έναν δικέφαλο αετό σε κόκκινο θυρεό. Πάνω από το κεφάλι του αετού υπάρχει η περικεφαλαία του Σκεντέρμπεη, που την περιβάλλουν κέρατα από κατσίκες. Οι διαστάσεις του εθνόσημου είναι 1:1.5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλβανια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αλβανίας
Αρίλλας Καββαδάδων Κέρκυρας
Ο Αρίλλας είναι οικισμός της Κέρκυρας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καββαδάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Γεωργίου, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Ξενοδοχείο Νεγκρέσκο
Ιστορία
Το Ξενοδοχείο «Νεγκρέσκο» της Νίκαιας χτίστηκε το 1912, σύμφωνα με τη τεχνοτροπία της Μπελ Επόκ από τον Ρουμάνο Ανρί Νεγκρέσκου (Henri Negrescu, 1868 – 1920). Ο Νεγκρέσκου γεννήθηκε το 1868 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας και ήταν γιος ενός τσιγγάνου πανδοχέα και βιολονίστα, ο οποίος είχε εγκατασταθεί από το 1893 στο Μόντε Κάρλο.
Σε ηλικία 15 ετών, ο Ανρί Νεγκρέσκου έφυγε από τη Ρουμανία και εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι και αργότερα στο Μονακό και τη Νίκαια, όπου απέκτησε κύρος και πλούτο και έγινε διευθυντής του Καζίνο της Νίκαιας. Τότε αποφάσισε να κατασκευάσει το πολυτελές ξενοδοχείο «Νεγκρέσκο», αντάξιο της διεθνούς πελατείας του. Εν τω μεταξύ είχε αποκτήσει τη γαλλική υπηκοότητα με το όνομα Ανρί Νεγκρέσκο, που έδωσε και στο ξενοδοχείο του.
Αρίλλας Καββαδάδων Κέρκυρας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καββαδάδων της Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καββαδάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Ξενοδοχείο Νεγκρέσκο
Ιστορία
Ο Νεγκρέσκο ανέθεσε το σχεδιασμό και την κατασκευή του ξενοδοχείου στον ολλανδικής καταγωγής αρχιτέκτονα Édouard-Jean Niermans (1859 – 1928), ενώ στον Γουστάβο Άιφελ (1832 – 1923), κατασκευαστή του Πύργου του Άιφελ στο Παρίσι, ανέθεσε την κατασκευή του πελώριου ροζ θόλου, που δεσπόζει σήμερα στην παραλιακή λεωφόρο της Νίκαιας.
Αρίλλας Καββαδάδων Κέρκυρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ξενοδοχείο Νεγκρέσκο
Ιστορία
Ο εντυπωσιακός πολυέλαιος, που κοσμεί το λόμπι του ξενοδοχείου και αποτελείται από 16.309 κρύσταλλα Μπακαρά (Baccarat), είχε παραγγελθεί από τον Τσάρο Νικόλαο Β΄, αλλά με την έκρηξη της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία δεν μπόρεσε ποτέ να τον παραλάβει.
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δύο μόλις χρόνια μετά τα εγκαίνια του «Νεγκρέσκο», ο Ανρί Νεγκρέσκο χρεοκόπησε και το ξενοδοχείο του μετατράπηκε σε νοσοκομείο. Μετά το τέλος του πολέμου, το «Νεγκρέσκο» πουλήθηκε σε μια βελγική εταιρεία, ενώ ο Ανρί Νεγκρέσκο πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, το 1920, στο Παρίσι σε ηλικία 52 ετών.
Το 1957, η νέα ιδιοκτήτρια του «Νεγκρέσκο» Ζαν Ωζιέ (Jeanne Augier) αποκατέστησε το ξενοδοχείο στις παλιές δόξες του και το διακόσμησε με θαυμαστά έργα τέχνης, έτσι ώστε να το μετατρέψει πραγματικά σε ζωντανό μουσείο, που μπορούσε να ικανοποιεί τις αισθητικές απαιτήσεις της κοσμικής πελατείας του.
Διάσημοι επισκέπτες
Τα εγκαίνια του «Νεγκρέσκο» έγιναν στις 8 Ιανουαρίου 1913 και αμέσως προσήλκυσε μεγιστάνες του πλούτου και διασημότητες από όλο τον κόσμο. Στα εκατό περίπου χρόνια λειτουργίας του, πέρασαν από τα σαλόνια του οι διασημότερες προσωπικότητες, πολιτικοί και καλλιτέχνες.
Ανάμεσα σ' αυτούς συγκαταλέγονται οι κροίσοι της εποχής: οι Βάντερμπιλντ, οι Ροκφέλερ και οι Σίνγκερ, καθώς και η βασίλισσα Αμελί της Πορτογαλίας, οι Μεγάλοι Δούκες Βλαντιμίρ και Ντιμίτρι, αλλά και σύγχρονες διασημότητες, όπως ο Έλτον Τζον, η Ισπανίδα υψίφωνος Μονσεράτ Καμπαγιέ κ. ά.
Πηγές
Νεγκρεσκο
Αλευάδαι
Οι Αλευάδαι ήταν μεγάλη αρχαία Θεσσαλική οικογένεια από την Λάρισα, διεκδικούσε την καταγωγή της από τον μυθικό Αλευά. Οι Αλευάδες ήταν για πολλούς αιώνες η ευγενέστερη και ισχυρότερη οικογένεια σε ολόκληρη την Θεσσαλία, ο Ηρόδοτος τους καταγράφει ως "Κυβερνήτες" και "Βασιλείς".
Ο Αλευάς ο Πυρρός
Ο πρώτος Αλευάς και γενάρχης της Οικογένειας ονομαζόταν Αλευάς ο Πυρρός ή "κοκκινομάλης" και αναφέρεται σαν "Ταγός της Θεσσαλίας", ανήκε στους Ηρακλείδες και καταγόταν από τον μυθικό ήρωα Θεσσαλό γιο του Ηρακλή και της Χαλκιόπης. Η λατρεία του γενάρχη Αλευά δεν ήταν γενικά διαδεδομένη στην Θεσσαλία, υπήρχε κάποιο ιερό στο όνομα του άγνωστο μέχρι σήμερα. Ο Κλαύδιος Αιλιανός καταγράφει τον μύθο στον οποίο ο Αλευάς Πυρρός έγινε εκλεκτός του θεού όταν δέχτηκε ένα θείο δώρο με ένα φίδι την εποχή που έβοσκε πρόβατα στην Όσσα, το φίδι φίλισε τα μαλλιά του, έγλυψε το πρόσωπο του και του έφερε θεία δώρα. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου γράφει ότι ένα αρσενικό φίδι για να τον ευγνωμονήσει για τον βωμό που έκανε στην μητέρα του καθάρισε τα αυτιά του με την γλώσσα του για να μπορεί να καταλάβει την γλώσσα των πουλιών και να ερμηνεύσει τις πτήσεις τους.
Ο Πλούταρχος γράφει ότι ο πατέρας του τον μισούσε επειδή ήταν εγωιστής και αυταρχικός αλλά ο θείος του τον έχρισε βασιλιά και τον αφιέρωσε στον θεό των Δελφών. Η βασιλεία του ήταν δοξασμένη περισσότερο από όλους τους προκατόχους του και το έθνος των Θεσσαλών έγινε ισχυρό αλλά ανήκει στην σφαίρα της μυθολογίας. Ο Αριστοτέλης γράφει ότι ο Αλευάς ο Πυρρός χώρισε πρώτος την Θεσσαλία σε τέσσερεις περιοχές, στους τέσσερεις νομούς που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Ο Γερμανός φιλόλογος Φιλίπ Καρλ Μπούτμαν τοποθετεί την περίοδο του Αλεύα του Πυρρού ανάμεσα στην κάθοδο των Ηρακλειδών και την εποχή που ήταν τύραννος των Αθηνών ο Πεισίστρατος.
Οι κλάδοι της Οικογένειας
Η Οικογένεια των Αλευάδων είχε χωριστεί σε δυο κλάδους πριν από την εποχή του Πεισίστρατου : τους Αλευάδες και τους Σκοπάδες που πήραν το όνομα από τον γενάρη τους Σκόπα, δεν είχε καμιά σχέση με τον γνωστό γλύπτη Σκόπα. Οι Σκοπάδες ήταν κλάδος των Αλευάδων στην Κραννώνα και τα Φάρσαλα, με πρώτο άρχοντα τον Σκόπα του Κρέοντα, η Οικογένεια των Αλεύαδων εξακολουθούσε να έχει έδρα την Λάρισα. Η εξουσία των δυο οικογενειών δεν περιορίστηκε μονάχα σε αυτές τις πόλεις αλλά επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Θεσσαλία, δημιούργησαν μια ισχυρή αριστοκρατία που ονομάστηκαν "Βασιλείς" ή "Ταγοί" σε αντίθεση με την φτωχή μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Ο αρχηγός της οικογένειας των Αλευάδων είχε πολλούς αιώνες τον τίτλο του Ταγού ή του στρατιωτικού διοικητή της Θεσσαλίας.
Σύμμαχοι των Περσών
Το πρώτο ιστορικό πρόσωπο από τον Οίκο των Αλευάδων έχει καταγραφεί με το όνομα Ευρύλοχος την εποχή που τερματίστηκε ο Πρώτος Ιερός Πόλεμος (590 π.χ.). Ο ποιητής Σιμωνίδης ο Κείος είχε προσωπικό φίλο έναν δεύτερο Αλευά ή Αλευά Β΄ γιο του Σίμου. Ο Οβίδιος γράφει ότι ο Αλευάς Β΄ είχε τραγικό τέλος αλλά δεν είναι γνωστό τίποτα περισσότερο για τον ίδιο. Με την επίθεση του Ξέρξη στην Ελλάδα οι τρεις γιοι του Αλευά Β΄ Θώραξ της Λάρισας, Ευρύπυλος και Θρασίδαιος πήγαν απεσταλμένοι στον Πέρση βασιλιά για να δηλώσουν την υποταγή τους. Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι ο Λεωτυχίδας ο Λακεδαιμόνιος έκανε εκστρατεία να τιμωρήσει τους Θεσσαλούς για την προδοσία, είχε όλα τα μέσα να την κατακτήσει αλλά οι Αλευάδες τον δωροδόκησαν και δεν το έκανε. Το περιστατικό δείχνει ότι οι Αλευάδες είχαν ακόμα την εξουσία στην Θεσσαλία. Το 460 π.χ. ήρθε στην Αθήνα ένας από τους Αλευάδες ο Ορέστης που η οικογένεια του τον είχε εκδιώξει και ζήτησε την βοήθεια των Αθηναίων για να τον αποκαταστήσουν. Ο Ορέστης είχε εκδιωχθεί από τον Θεσσαλικό λαό ή κάποιο άλλο μέλος της Οικογένειας του και είχε αποκλειστεί από τον τίτλο του "Βασιλιά" ή "Ταγού", τέτοια περιστατικά ήταν συνηθισμένα φαινόμενα στους Αλευάδες.
Η άνοδος της δυναστείας των Φερών
Όταν τελείωσε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος αναδείχτηκε άλλη μια Θεσσαλική δυναστεία με έδρα τις Φερές, η δυναστεία των Φερών άρχισε να περιορίζει τους Αλευάδες από την εξουσία και στην συνέχεια τους έριξε. Ο Ιάσων ο Φεραίος αναφέρεται στις πηγές σαν ο πρώτος από την οικογένεια που πήρε τον τίτλο του Ταγού (375 π.χ.) Όταν έγινε Ταγός ο Αλέξανδρος ο Φεραίος και η δυναστεία των Φερών έγινε τυραννική οι Αλευάδες που ζούσαν ακόμα στην Λάρισα αποφάσισαν να τους ανατρέψουν και κάλεσαν τον Αλέξανδρο Β΄ γιο του Αμύντα Γ΄ της Μακεδονίας. Ο Αλέξανδρος Β΄ της Μακεδονίας κατέλαβε την Λάρισα και την Κραννώνα αλλά κράτησε τις πόλεις για τον εαυτό του, ο Θηβαιος στρατηγός Πελοπίδας αποκατέστησε τελικά τους Αλευάδες. Η δυναστεία των Φερών προσπάθησε να ανατρέψει πάλι τους Αλευάδες που ζήτησαν την βοήθεια των Μακεδόνων, ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας αποκατέστησε τους Αλευάδες σαν υποτελείς και συμμάχους. Ο τρόπος που χρησιμοποίησε ο Φίλιππος Β΄ τους Αλευάδες για να ισχυροποιήσει την εξουσία του στην Θεσσαλία είναι επαρκώς τεκμηριωμένος.
Ένας άλλος Ταγός που κυβέρνησε την Θεσσαλία τα τελευταία χρόνια της αρχαιότητας και ανήκε στους Αλευάδες έχει καταγραφεί με το όνομα Θρασυδαίος, ο Θεσσαλός Μέδιος αναφέρεται επίσης σαν συνοδός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η Οικογένεια πέρασε στην συνέχεια σε αφάνεια, το τελευταίο μέλος των Αλευάδων που καταγράφεται ήταν ο Θώραξ, φίλος του Αντίγονου του Μονόφθαλμου. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει κάποιον γλύπτη από την οικογένεια των Αλευάδων αλλά δεν είναι γνωστό αν ταυτίζεται με τον γνωστό γλύπτη Σκόπα από την Πάρο.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένειες της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαία μαντεία Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλίας
Η Ελλάδα στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα Ταεκβοντό εφήβων/νεανίδων
Ενενήντα μετάλλια μετράει από το 1990, το ελληνικό Ολυμπιακό ταεκβοντό, στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα εφήβων και νεανίδων. Ο Ιωάννης Παμπουρίδης, στη Δανία το 1990, χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στη διοργάνωση, ενώ το 1999 στην Κύπρο, η χώρα μας έκανε ρεκόρ συγκομιδής μεταλλίων (συνολικά 14). Από τα 90 μετάλλια, τα 22 είναι χρυσά, τα 19 ασημένια και τα 49 χάλκινα!
Συνολικά 87 αθλητές και αθλήτριες έχουν κατακτήσει μετάλλιο, με τρεις εξ αυτών να έχουν βρεθεί από δύο φορές στο βάθρο των νικητών. Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ήταν χρυσός τόσο το 1996 όσο και το 1997, ενώ ένα χρυσό και ένα ασημένιο μετάλλιο έχει κατακτήσει ο Γεώργιος Ιωνάς το 1994 και το 1992 αντίστοιχα. Ακόμα, η Σαραντούλα Παγωνάκη στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2001 στην Ισπανία, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα ήταν τρίτη.
Τα ελληνικά μετάλλια (1990-2021)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάε κβον ντο στην Ελλάδα
Μαρία του Μονπελιέ
Η Μαρία (1182 - 21 Απριλίου 1213) από τον Οίκο της Βαρκελώνης έγινε από τον πατέρα της κυρία του Μονπελιέ και διαδοχικά από τους συζύγους της υποκόμισσα της Μασσαλίας, κόμισσα του Κομμένζ και βασίλισσα της Αραγωνίας. Επειδή η μητέρα της ήταν μία Κομνηνή, εγγονή του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού, οι επόμενοι βασιλείς της Αραγωνίας ήταν απόγονοι αυτού του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Ήταν το πρώτο τέκνο του Γουλιέλμου Η΄ κυρίου του Μονπελιέ (Οίκος του Γκουίλχελμ) και της Ευδοκίας Κομνηνής, κόρης του Ισαακίου (γιου του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων).
Το συμβόλαιο γάμου των γονέων της όριζε, ότι την κυριότητα του Μονπελιέ θα κληρονομούσε το πρώτο τέκνο τους, αγόρι ή κορίτσι. Έτσι η Μαρία έγινε από τη γέννησή της η κληρονόμος του Μονπελιέ. Τον Απρίλιο του 1187 ο Γουλιέλμος Η΄ απέπεμψε την Ευδοκία και νυμφεύτηκε την Αγνή, συγγενή των βασιλέων της Αραγωνίας. Έκαναν έξι γιους και δύο κόρες· η Ευδοκία κλείστηκε σε μονή στο Αριάνε ως Βενεδικτίνη μοναχή. Ωστόσο ο δεύτερος γάμος κρίθηκε άκυρος και τα από αυτόν τέκνα θεωρήθηκαν νόθα. Έτσι η Μαρία έμεινε η αδιαφιλονίκητη κληρονόμος.
Αυτή πρώτα παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο-Γοδεφρείδο Β΄ υποκόμη της Μασσαλίας, τον επονομαζόμενο Μπαρράλ το 1192 (ή λίγο πριν), όμως στο τέλος του έτους αυτού χήρεψε. Ο δεύτερος γάμος της τον Δεκέμβριο του 1197 ήταν με τον Βερνάρδο Δ΄ κόμη του Κομμένζ. Μετά από επιμονή του πατέρα της, αποκήρυξη το δικαίωμα διαδοχής της υπέρ του Γουλιέλμου (Θ΄), ετεροθαλούς αδελφού της και πρώτου γιου της Αγνής.
Από τον γάμο με τον Βερνάρδο Δ΄ η Μαρία είχε κόρες τη Ματθίλδη και την Πετρονίλλα. Όμως ο Βερνάρδος Δ΄ απέκτησε άλλες δύο συζύγους ταυτόχρονα και έγινε διαβόητος ως πολύγαμος. Ο γάμος τελικά ακυρώθηκε με επιμονή της Μαρίας (ή του Πέτρου Β΄ της Αραγωνίας) το 1201. Εν τω μεταξύ ο πατέρας της αναγνώριζε δημόσια τον Γουλιέλμο (Θ΄) ως διάδοχο· απεβίωσε το 1202. Τότε ο Γουλιέλμος Θ΄ έλαβε τον έλεγχο της πόλης, αλλά η Μαρία διεκδίκησε το δικαίωμά της. Στις 15 Ιουνίου 1204 έκανε τον τρίτο γάμο της με τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας· λόγω μίας εξέγερσης εναντίον του Γουλιέλμου Θ΄, η Μαρία αναγνωρίστηκε ως κυρία του Μονπελιέ.
Από τον γάμο της με τον Πέτρο Β΄ έκανε δύο τέκνα, τη Σάντσα (απεβ. το 1205, ενός έτους) και τον Ιάκωβο Α΄ τον Κατακτητή βασιλιά της Αραγωνίας (γενν. 1208). Ο Πέτρος Β΄ προσπάθησε αμέσως να τη διαζευχθεί, ελπίζοντας να νυμφευτεί τη Μαρία του Μομφερά, κόρη της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ και να κρατήσει το Μονπελιέ για τον εαυτό του. Τα τελευταία έτη της η Μαρία τα πέρασε αγωνιζόμενη εναντίον των πολιτικών και συζυγικών ελιγμών. Τελικά ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ αποφάσισε υπέρ αυτής, αρνούμενος να εκδώσει διαζύγιο. Η Μαρία απεβίωσε στη Ρώμη στις 21 Απριλίου 1213, κατά το ταξίδι της επιστροφής της και ο Πέτρος Β΄ πέντε μήνες μετά, στη μάχη του Μουρέ, στις 14 Σεπτεμβρίου 1213. Το μόνο επιζόν τέκνο τους, ο Ιάκωβος Α΄, τους διαδέχθηκε στην Αραγωνία και το Μονπελιέ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1192 (ή λίγο πριν) πρώτα τον Ραϋμόνδο-Γοδεφρείδο Β΄ υποκόμη της Μασσαλίας· δεν απέκτησε τέκνα. Ο Ραϋμόνδος-Γοδεφρείδος Β΄ απεβίωσε στο τέλος του έτους αυτού.
Το 1197 έκανε δεύτερο γάμο με τον Βερνάρδο Δ΄ κόμη του Κομμένζ και είχε τέκνα: Ο Βερνάρδος Δ΄ πήρε και άλλες δύο συζύγους ταυτόχρονα, γενόμενος πολύγαμος. Μετά από επιμονή της Μαρίας (ή του Πέτρου Β΄) ο γάμος ακυρώθηκε.
Το 1204 παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με τον Πέτρο Β΄ της Αραγωνίας (του Οίκου της Βαρκελώνης) και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας Κατηγορία:Κόμισσες της Βαρκελώνης
Νικίτα Μαζέπιν
Ο Νικίτα Ντμίτριεβιτς Μαζέπιν (ρωσ. Никита Дмитриевич Мазепин, γενν. 2 Μαρτίου 1999, Μόσχα) είναι Ρώσος οδηγός αγώνων που αγωνιζωταν στη Φόρμουλα 1 για τον λογαριασμό της Haas F1 Team όμως αφού η Haas έσπασε την συνεργασία της με την Uralkali ο Ρώσος έφυγε μαζί με τον πατέρα του. Τερμάτισε 5ος στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 2 το 2020 οδηγώντας για την Hitech Grand Prix και έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 το 2021 στο Γκραν Πρι του Μπαχρέιν.
Ευρωπαϊκή Formula 3
Το 2016, ο Μαζέπιν συμμετείχε στο Ευρωπαϊκή Formula 3 για τη Hitech Grand Prix. Κατάφερε να πάρει μόνο τέσσερις βαθμούς και τερμάτισε 20ος στο πρωτάθλημα, η χαμηλότερη θέση ενός οδηγού που αγωνίζεται σε κάθε αγώνα. Αφού μπλοκαρίστηκε κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών από τον Κάλουμ Άιλοτ, ο Μαζέπιν μπήκε σε διαμάχη με τον οδηγό, κατά τον οποίο τον χτύπησε στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα την αποκλεισμό του από τον πρώτο αγώνα της στο Ουγκαρόρινγκ. Στη δεύτερη σεζόν είχε 108 πόντους και τερματίζοντας στο βάθρο σε τρεις περιπτώσεις. Τερμάτισε μία θέση πίσω από τον συνοδηγό του Ralf Aron, ο οποίος ήταν ένατος.
GP3
Το 2018 ο Μαζέπιν μετακόμισε στο GP3, για να αγωνιστεί για το ART Grand Prix μαζί με τους Κάλουμ Έιλοτ, Τζέικ Χιούζ και τον τελικό πρωταθλητή Αντουάν Ουμπέρ. Κέρδισε τέσσερις αγώνες, με τον μεγαλύτερο αριθμό κάθε οδηγού εκείνη τη χρονιά, και τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα, μόλις 16 πόντους πίσω από τον Ουμπέρ. Επιπλέον, βοήθησε την ομάδα του να εξασφαλίσει τον τίτλο στο πρωτάθλημα των ομάδων.
Φόρμουλα 2
Το 2019, ο Μαζέπιν προχώρησε στην F2 ως team mate του Νικ Ντε Βρις στη ART Grand Prix. Η σεζόν του σηματοδοτήθηκε προκαλώντας ένα ατύχημα με τον Νομπουχάρου Ματσουσίτα στον αγώνα σπριντ στη Ρωσία. Ενώ ο συνοδηγός του κατέληξε να κερδίζει το πρωτάθλημα, ο Μαζέπιν κατέληξε στην 18η θέση με 11 πόντους.
Το 2020, υπέγραψε στη νεοσύστατη στην F2 Hitech Grand Prix μαζί με τον Ιταλό Λούκα Τζιότο. Το πρώτο του βάθρο ήρθε στο Hungaroring με μια δεύτερη θέση, πριν πάρει την πρώτη του νίκη στη F2 στη Βρετανία. Κέρδισε επίσης τον αγώνα feature στο Μουτζέλο. Στον τελευταίο γύρο του βελγικού αγώνα feature, έσπρωξε τον οδηγό της Carlin Motorsport, Γιούκι Τσουνόντα, και του δόθηκε ποινή πέντε δευτερολέπτων. Στο τέλος του αγώνα, καθώς πάρκαρε το μονοθέσιο στο παρκ-φερμέ, έπεσε με φόρα από τα νεύρα του στην ταμπέλα όπου δηλώνει που πρέπει να παρκάρει ο οδηγός που τερμάτισε δεύτερος στον αγώνα, κι αυτή παραλίγο να χτυπήσει έτσι τον Τσουνόντα. Ο Μαζέπιν τερμάτισε πέμπτος στο πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαζέπιν Νικίτα
Αλώπηξ (αστερισμός)
Η Αλώπηξ (Λατινικά, ονομαστική: Vulpecula, γενική: Vulpeculae, αστρον. σύμβολο: Vul), είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο Firmamentum Sobiescianum του Hevelius, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Είναι αστερισμός του Βορείου ουράνιου ημισφαιρίου και βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών του Κύκνου και του Βέλους. Συγκεκριμένα επεκτείνεται κάτω από τον αστερισμό του Κύκνου, ενώ πιο κάτω από αυτόν βρίσκονται οι αστερισμοί του Δελφίνος και του Βέλους. Στην ουράνια χαρτογράφηση φέρεται μεταξύ του 29ου και του 20ου βορείου παραλλήλου (ουρανογραφικές συντεταγμένες). Είναι αειφανής στην Ελλάδα.
Περιέχει σε σύνολο 68 αστέρες εκ των οποίων 43 ορατούς με γυμνό μάτι και από τους οποίους ο λαμπρότερος είναι τέταρτου μεγέθους και όλοι οι άλλοι αμυδρότεροι.
Επίσης ο αυτός αστερισμός φέρει και το όνομα «Αλώπηξ και χην» επειδή στη παράσταση του αστερισμού η Αλώπηξ φέρεται να έχει στο στόμα της χήνα.
Στις 21 Ιουνίου 1670 παρατηρήθηκε από τον μοναχό Άνθελμο στην Αλώπεκα νέος αστέρας, 3ου μεγέθους, πλησίον του β Κύκνου. Από της πρώτης παρατήρησης η λαμπρότητα αυτού του αστέρος άρχισε να μειώνεται βαθμηδόν ώστε μετά δύο μήνες (Αύγουστος 1670) αυτός ο καινοφανής αστέρας ήταν πλέον 5ου μεγέθους και σε λίγο διάστημα έγινε αόρατος με γυμνό μάτι. Έξι μήνες μετά έγινε και πάλι ορατός ως 4ου μεγέθους με πολλές αυξομειώσεις. Για ένα ολόκληρο χρόνο συνεχίσθηκαν οι διακυμάνσεις αυτές της λαμπρότητάς του μέχρι που κατέστη και πάλι ορατός. Στη θέση που εμφανίστηκε ο της « Αλώπεκος νέος » αστέρας όπως επίσημα ονομάσθηκε παρατηρείται ήδη με τηλεσκόπιο αστέρας 12ου μεγέθους που πιθανώς να μην είναι άλλος από εκείνον του 1670.
Επίσης πολύ κοντά στον αστέρα β Κύκνου (αλλά στον αστερισμό της Αλώπεκος) και σε απόσταση 7 μοιρών νοτιοανατολικά παρατηρείται το της Αλώπεκος νεφέλωμα, δηλαδή ο ομώνυμος Γαλαξίας υπό μορφή διπλού νεφελώματος.
Σημαία της Αλγερίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλγερια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αλγερίας
Νικολάι Βατούτιν
Τον Φεβρουάριο του 1944 τραυματίστηκε θανάσιμα σε ενέδρα που του έστησε ο Ουκρανικός Στρατός Ανταρτών.
Ζωή πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Βατούτιν γεννήθηκε στο χωριό Τσεπούχινο, στο ουγέζντ Βαλουίσκι, του κυβερνείου Βορόνεζ (το σημερινό Βατούτινο της περιφέρειας Μπέλγκοροντ, το 1968 το χωριό στο οποίο γεννήθηκε ο Βατούτιν μετονομάστηκε προς τιμήν του). Ήταν γιος μιας οικογένειας αγροτών ρωσικής εθνότητας. Το 1920 προσχώρησε στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού πολεμώντας εναντίον των Ουκρανών ανταρτών αγροτών του Νέστορ Μαχνό. Το επόμενο έτος έγινε μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος και υπηρέτησε επιμελώς σε χαμηλόβαθμες θέσεις στο κόμμα. Ξεκινώντας από το 1926 πέρασε τα επόμενα δέκα χρόνια της ζωής του υπηρετώντας στον σοβιετικό στρατό και παράλληλα σπουδάζοντας στη φημισμένη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε και στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου. Οι εκκαθαρίσεις στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού (1937-1938) άνοιξε τον δρόμο για την αναβάθμιση του. Το 1938 προήχθη σε Κομντίβ και διορίστηκε Αρχηγός του Επιτελείου στη σημαντική Ειδική Στρατιωτική Περιοχή του Κιέβου. Όλο αυτό το διάστημα ο Βατούτιν συνδύασε την υπηρεσία στο σοβιετικό στρατό με κομματικές δραστηριότητες.
Το 1939 ο Βατούτιν σχεδίασε σοβιετικές επιχειρήσεις για τη Σοβιετική εισβολή στην Πολωνία (η οποία έγινε από κοινού με τη Γερμανία). Υπηρέτησε στη θέση του Αρχηγού του Επιτελείου της Νότιας Ομάδας του Κόκκινου Στρατού. Το 1940, υπό τη διοίκηση του Γκεόργκι Ζούκοφ, τα στρατεύματα της Νότιας Ομάδας εισέβαλαν στη Βεσσαραβία της Ρουμανίας καταλαμβάνοντάς την. Ο Στάλιν αντάμειψε τον Βατούτιν για την επιτυχημένη εκστρατεία προάγοντας τον σε αντιστράτηγο. Παράλληλα τον διόρισε στο σημαντικό αξίωμα του Διευθυντή της Διεύθυνσης Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου. Ο Βατούτιν δεν ήταν πλήρως έτοιμος για αυτή τη θέση: ενώ ήταν καινοτόμος και εργατικός, ήταν άπειρος και οι γνώσεις που είχε για την τέχνη των επιχειρήσεων και τη στρατηγική ήταν αφηρημένες. Ακόμα οι αγροτικές ρίζες του, η σχετικά νεαρή ηλικία του και η αφοσίωση στο κόμμα οδήγησαν στο να κερδίσει την εύνοια του Στάλιν. Ο Βατούτιν, μαζί με τους ανώτατους στρατιωτικούς του Κόκκινου Στρατού, απέτυχαν να προετοιμάσουν το στρατό για τη γερμανική επίθεση της 22ας Ιουνίου 1941.
Στις 30 Ιουνίου 1941 διορίστηκε Επικεφαλής του Επιτελείου του Βορειοδυτικού μετώπου, κάτι που του επέτρεψε να εφαρμόσει τις βελτιωμένες γνώσεις του. Σε αυτό το ρόλο ο Βατούτιν δεν προσπάθησε να κερδίσει φήμη για τον εαυτό του, αλλά εργάστηκε για την εύρεση και προώθηση ταλαντούχων υφισταμένων του. Ήταν γνωστός για το θράσος του. Σε αυτό το στάδιο του πολέμου, οι περισσότεροι Σοβιετικοί στρατηγοί είχαν τη μια ήττα μετά την άλλη. Έτσι γίνονταν απρόθυμοι να διεξάγουν επιθετικές επιχειρήσεις, αλλά ο Βατούτιν έκανε πολλές τέτοιες επιχειρήσεις.
Οι Μάχες στο Βορρά
αριστερά|μικρογραφία|Ο Βατούτιν (2ος από δεξιά) μαζί με άλλους αξιωματικούς του Βορειοδυτικού μετώπου (Φεβρουάριος 1942) Το Βορειοδυτικό Μέτωπο ήταν υπεύθυνο για την υπεράσπιση του Λένινγκραντ από τις επιθέσεις της Γερμανικής Στρατιάς Βορρά (υπό την ηγεσία του Έριχ φον Μάνσταϊν). Ο Βατούτιν ανέλαβε την ηγεσία των σοβιετικών δυνάμεων κοντά στο Νόβγκοροντ και τις συσπείρωσε για επίθεση, προσπαθώντας να περικυκλώσουν μια μεγάλη γερμανική δύναμη. Αυτό εξέπληξε τον Μάνσταϊν, έφερε τα στρατεύματα του Μάνσταϊν σε αμυντική θέση και υποχρέωσε τη Γερμανική Στρατιά Βορράς να ανασυνταχθεί για να σταματήσουν τη Σοβιετική επίθεση. Η Βέρμαχτ έχασε ένα πολύτιμο καλοκαίρι για μια αποτελεσματική επίθεση για το Λένινγκραντ, ενώ ο Κόκκινος Στρατός κέρδιζε χρόνο για να βελτιώσει την άμυνα της πόλης. Λόγω αυτού, οι Γερμανοί έχασαν την καλύτερη τους ευκαιρία να καταλάβουν το Λένινγκραντ. Η αποτυχία κατάληψης του Λένινγκραντ ήταν μια από τις κύριες γερμανικές αποτυχίες στα πρώτα χρόνια του πολέμου. Τα άμεσα επιχειρησιακά αποτελέσματα του Βατούτιν ήταν πολύ λιγότερο εντυπωσιακά. Ο Βατούτιν υπερεκτίμησε τις ικανότητες των στρατευμάτων του και κατέστρωσε υπερβολικά φιλόδοξους στόχους, ενώ ο συντονισμός των δυνάμεων και η δυνατότητα ελέγχου της μάχης ήταν χαμηλή. Επιπλέον, δεν έλαβε υπόψη το δύσκολο ανάγλυφο του εδάφους το οποίο ωφέλησε τις γερμανικές δυνάμεις και επιβράδυναν την επίθεση του Βατούτιν. Οι στρατοί του Βατούτιν είχαν πολλές απώλειες, μάλιστα ένας στρατός είχε χάσει σχεδόν το 60% των στρατιωτών του. Η ανικανότητά του να υποτάξει τους υφιστάμενους διοικητές του επιδείνωσε τις αδυναμίς του Βατούτιν. Μια εντυπωσιακή εξαίρεση σε αυτή την αδυναμία ήταν το ταλέντο του Ιβάν Τσερνιαχόφσκι, ένας άσημος συνταγματάρχης της 28ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων. Οι άνδρες είχαν πολλά κοινά (κυρίως την τάση για ανορθόδοξες προσεγγίσεις στη στρατιωτική τέχνη) και σύντομα έγιναν στενοί φίλοι.
Τον Ιανουάριο του 1942, κατά τη Σοβιετική χειμερινή επίθεση μετά τη Σοβιετική νίκη στη Μάχη της Μόσχας, οι δυνάμεις του Βατούτιν παγίδευσαν δύο γερμανικά στρατιωτικά σώματα στο Ντεμιάνσκ και κατάφεραν την πρώτη μεγάλη περικύκλωση γερμανικών δυνάμεων από Σοβιετικούς. Τα γερμανικά και τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν το ίδιο μέγεθος. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Βατούτιν εφάρμοσε καινοτόμες τακτικές και ενέργειες, ενώ οι Γερμανοί εφάρμοζαν πιο συμβατικές μεθόδους. Ο Κόκκινος Στρατός δεν κατάφερε να καταστρέψει τη γερμανική άμυνα, κατά κύριο λόγο λόγω των αδυναμιών της αεροπορίας. Τον Απρίλιο του 1942 ο Βατούτιν έσπασε τις γερμανικές γραμμές τη στιγμή που έφτανε μια γερμανική δύναμη ανακούφισης. Ωστόσο, μετά το Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Αμερικανοί εμπειρογνώμονες αξιολόγησαν το αποτέλεσμα της επιχείρησης ως ισοπαλία. Η γερμανική διοίκηση έβγαλε αυτοσυγχαρητήρια και παραπλανητικά μαθήματα από αυτή τη στενή διαφυγή, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσαν να υπερνικήσουν μια σοβιετική περικύκλωση γερμανικών στρατευμάτων μέσω προμηθειών από αέρος, ενώ διεξήγαγαν μια επιχείρηση αρωγής. Αυτή η σκέψη συνέβαλε στη καταστροφή της Βέρμαχτ στο Στάλινγκραντ.
Στο Βορόνεζ και το Στάλινγκραντ
μικρογραφία|Ο Βατούτιν στη θέση του διοικητή του μετώπου του Βορόνεζ, 1943 Από τις αρχές Μαΐου μέχρι τον Ιούλιο του 1942 ο Βατούτιν υπηρέτησε στη θέση του Αναπληρωτή Επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου του Κόκκινου Στρατού μέχρι την εκκίνηση της τεράστιας Επιχείρισης Μπλε, της Γερμανικής Ομάδας Στρατιών Νότου. Αρχικά η γερμανική επίθεση επικεντρώθηκε στο Βορόνεζ. Ήθελαν να παραβιάσουν τη Σοβιετική πρώτη γραμμή του μετώπου στη Μάχη του Βορόνεζ και στη συνέχεια να επιτεθούν στο Σοβιετικό Νότιο Μέτωπο και το Νοτιοδυτικό Μέτωπο από πίσω. Στις 1 Ιουλίου 1942 ο Στάλιν έστειλε τον Βατούτιν ως πληρεξούσιος εκπρόσωπος στη Στάβκα στο κρίσιμο μέτωπο του Μπριάνσκ, το οποίο μέσα σε λίγες μέρες μετονομάστηκε σε μέτωπο του Βορόνεζ, του οποίου την ηγεσία ανέλαβε ο Βατούτιν.
Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Βατούτιν συναντήθηκε ξανά με τον στενό φίλο του Ιβάν Τσερνιαχόφσκι, νεοδιορισθέντα διοικητή του 18ου Σώματος Τεθωρακισμένων του 60ου Στρατού. Η γερμανική επίθεση κόντευε να παραβιάσει τη σοβιετική γραμμή του μετώπου όταν τα στρατεύματα του Τσερνιαχόφσκι έφτασαν με τρένο. Ο Τσερνιαχόφσκι εκφόρτωσε μια από τις ταξιαρχίες του. Χωρίς να περιμένει το υπόλοιπο των στρατευμάτων του, οδήγησε τη ταξιαρχία του εναντίον των γερμανικών δυνάμεων, απωθώντας τους γερμανούς. Μετά από αυτήν την ενέργεια, ο Βατούτιν ζήτησε από τον Στάλιν την προαγωγή του Τσερνιαχόφσκι στην ηγεσία του 60ου Στρατού. Αρχικά, ο Στάλιν σε δεν δέχτηκε κυρίως επειδή είχε επιφυλάξεις για τον διορισμό ενός νεαρού στρατηγού στην ηγεσία ενός στρατού μάχης. Ωστόσο, ο Βατούτιν τελικά έπεισε τον Στάλιν να προβιβάσει τον Τσερνιαχόφσκι, ο οποίος προβιβάστηκε εξαιρετικά γρήγορα σε έναν από τους κύριους στρατηγούς του Κόκκινου Στρατού.
Παρόλο που οι Γερμανοί κατέλαβαν την πόλη, η προσπάθειά τους να παραβιάσουν την πρώτη γραμμή του μετώπου του Βατούτιν απέτυχε. Μετά από αυτό, οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το αρχικό τους σχέδιο και μετατόπισαν τις προσπάθειές τους προς το Στάλινγκραντ. Στις 22 Οκτωβρίου 1942 ο Βατούτιν ανέλαβε τη διοίκηση του νεοσύστατου Νοτιοδυτικού Μετώπου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό της Σοβιετικής αντεπίθεσης και την περικύκλωση της γερμανικής έκτης στρατιάς στη Μάχη του Στάλινγκραντ. Τον Δεκέμβριο του 1942, για να εξασφαλίσει τον Σοβιετικό δακτύλιο γύρω από το Στάλινγκραντ, οι δυνάμεις του Βατούτιν περικύκλωσαν και κατέστρεψαν τα δύο τρίτα της Ιταλικής 8ης Στρατιάς (αποτελούμενη από 130.000 άνδρες) στην επιχείρηση Μικρός Κρόνος, συμβάλλοντας στην ήττα της Επιχείρησης Καταιγίδα του Χειμώνα (Wintergewitter) του Μάνσταϊν, την προσπάθεια ανακούφισης της 6ης Στρατιάς.
Στο Χάρκοβο και στο Κουρσκ
Τον Ιανουάριο του 1943, το Νοτιοδυτικό Μέτωπο του Βατούτιν οδήγησε τους Γερμανούς έξω από την Ανατολική Ουκρανία. Οι πράξεις του επέτρεψαν στο μέτωπο του Βορόνεζ υπό την ηγεσία του στρατηγού Φιλίπ Γκόλικοφ να καταλάβει το Χάρκοβο, αλλά είχε υπεραπλώσει το εξαντλημένο στράτευμα του και δεν έδωσε αρκετή προσοχή στη μεταβαλλόμενη στρατιωτική κατάσταση. Τον Φεβρουάριο του 1943, ο Μάνσταϊν, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις που ξέφυγαν από τον Καύκασο, κατάφερε να εκπλήξει και να νικήσει τον Βατούτιν νότια του Χαρκόβου, οδηγώντας στην περικύκλωση όσων στρατευμάτων του Γκόλικοφ βρίσκονταν στο Χάρκοβο, καθώς και στη γερμανική ανακατάληψη της πόλης, στην Τρίτη Μάχη του Χαρκόβου. Η Στάβκα απάλλαξε τον Γκόλικοφ από τα καθήκοντα του, αλλά δεν είδαν την πανωλεθρία του Βατούτιν ως σημαντική. Για το θράσος του, ο Στάλιν τον προβίβασε σε στρατηγό.
Στις 28 Μαρτίου 1943, ο Βατούτιν ανέλαβε την ηγεσία του Μετώπου του Βορονέζ, προετοιμαζόμενος για την κοσμοϊστορική Μάχη του Κουρσκ. Στο Κουρσκ, απέρριψε διάφορες συμβατικές πρακτικές. Η καινοτόμος ανάπτυξη των στρατών του επέτρεψε όχι μόνο μια ικανοποιητική άμυνα εναντίον των τεχνολογικά ανώτερων Γερμανών, αλλά και να μεταβούν γρήγορα από την άμυνα στην επίθεση. Μετά τη νίκη των Σοβιετικών στο Κουρσκ, το Μπέλγκοροντ απελευθερώθηκε και πάλι.
Το Κίεβο και ο θύλακας Κορσούν-Τσερκάσι
Τώρα ο Βατούτιν φιλοδοξούσε να ανακαταλάβει το Κίεβο. Συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και εξέπληξε τον Μάνσταϊν, μεταφέροντας τεθωρακισμένα μέσα από βάλτους, σκορπίζοντας τους Γερμανούς από την απροσδόκητη κατεύθυνση. Στις 6 Νοεμβρίου 1943 το Κίεβο απελευθερώθηκε. Ο Βατούτιν εκμεταλλεύτηκε αδυσώπητα τη νίκη του στο Κίεβο. Μπήκε βαθιά μέσα στις άμυνες των Γερμανών, καταστρέφοντας τη γερμανική αμυντική γραμμή. Ωστόσο, ο Βατούτιν άπλωσε τον στρατό του σε μια μεγάλη έκταση,και ο Μάνσταϊν χρησιμοποίησε τις εφεδρείες του στο 68ο Σώμα Πάντσερ για να αντεπιτεθεί. Στη μάχη του Ραντομίσλ (6-15 Νοεμβρίου 1943) και τη μάχη του θύλακα Μέλενι (16-23 δεκεμβρίου 1943) ο Μάνσταϊν εξαπέλυσε επιτυχημένες αντεπιθέσεις, ανακαταλαμβάνοντας εδάφη και προκαλώντας βαθιές απώλειες στον Κόκκινο Στρατό.
Ο χειμερινός καιρός ευνοούσε τους Σοβιετικούς. Τον Ιανουάριο το μέτωπο του Βατούτιν και το 2ο Ουκρανικό Μέτωπο του Ιβάν Κόνεφ περικύκλωσαν ξαφνικά την προεξοχή του Κορσούν στον Δνείπερο κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Κορσούν-Σεβτσένκο. Αν και ο Βατούτιν άρχισε να επιχειρεί δύο μέρες μετά τον Κόνεφ και τον εντυπωσιακό σχηματισμό, και επιπλέον η 6η Στρατιά Τεθωρακισμένων, αιφνιδίασε τον εχθρό καθώς οι στρατιώτες ήταν αφοσιωμένοι και επιτέθηκαν για άλλη μια φορά από απροσδόκητο έδαφος. Αυτό επέτρεψε στην 6η Στρατιά Τεθωρακισμένων να χωθεί βαθιά στις γερμανικές άμυνες. Στις 3 Φεβρουαρίου, ο σχηματισμός του Βατούτιν συνδέθηκε με τις δυνάμεις του μετώπου του Κόνεφ και παγίδεψαν 56.000 γερμανούς στρατιώτες. Στις 17 Φεβρουαρίου, οι δυνάμεις των Βατούτιν και Κόνεφ κατέλαβαν τον θύλακα Κορσούν-Τσερκάσι, αν και πολλοί περικυκλωμένοι στρατιώτες κατάφεραν να διαφύγουν.
Θάνατος
Στις 28 Φεβρουαρίου 1944, ο Βατούτιν, ενώ αναδιέτασσε τις δυνάμεις του για μια νέα επιχείρηση και κινούταν προς τη Σλαβούτα (περιφέρεια Χμελνίτσκι), έπεσε σε ενέδρα των ανταρτών του Ουκρανικού Στρατού αρκετά πίσω από τις γραμμές του μετώπου κοντά στο Μιλιατίν της επαρχίας Όστροχ στην περιφέρεια Ρίβνε. Υπέκυψε στα τραύματά του ενώ νοσηλευόταν σε ένα νοσοκομείο στο Κίεβο έξι εβδομάδες αργότερα, λόγω σήψης. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1944 οι αδερφοί του Βατούτιν, Αφανάσι και Σεμιόν, σκοτώθηκαν στο μέτωπο. Η μητέρα τους, η Βέρα Γιεφίμοβνα, έθαψε τους τρεις γιους της σε διάστημα δύο μηνών. Ο Βατούτιν κηδεύτηκε στο Κίεβο. Τον διαδέχθηκε ο Γκεόργκι Ζούκοφ.
Κληρονομιά
Η επιρροή του στον στρατιωτικό σχεδιασμό, τις επιχειρησιακές και τακτικές τεχνικές του Κόκκινου Στρατού συνεχίστηκε ακόμη και μετά το θάνατό του. Μετά τη μείωση των γερμανοκεντρικών αναλύσεων από το Ανατολικό Μέτωπο (μετά τον Ψυχρό Πόλεμο), οι δυτικοί στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες αναγνωρίζουν τον Βατούτιν ως ένα από τους πιο δημιουργικούς στρατηγούς του Β΄ ΠΠ.
Το 2015 η κόρη του Βατούτιν ανακοίνωσε ότι ο πατέρας της θάφτηκε στο Κίεβο από τον Χρουστσόφ χωρίς να επιθυμεί κάτι τέτοιο η οικογένεια του. Επίσης οι επιβιώσαντες συγγενείς του (οι οποίοι ζουν είτε στη Ρωσία είτε στην Τσεχία) θα προσπαθήσουν να λάβουν άδεια για να θάψουν τα λείψανά του στη Μόσχα. Ο πρωταρχικός λόγος για αυτή τη κίνηση ήταν η δυσαρέσκειά τους για τη σχέση της νέας ουκρανικής κυβέρνησης με τον Στεπάν Μπαντέρα, του οποίου οι ακόλουθοι είχαν σκοτώσει τον Βατούτιν. Αρχικά, ένα δελτίο τύπου από το κόμμα Μια Δίκαιη Ρωσία ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η πρωτοβουλία για τη μετακίνηση των λειψάνων του ήταν από τις αρχές του Κιέβου. Η επαναταφή του δεν υλοποιήθηκε και ο Βατούτιν παραμένει θαμμένος μπροστά από το άγαλμα του κοντά στο ουκρανικό κοινοβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Μπολσεβίκοι
Έμβλημα της Αλγερίας
200px|right Το έμβλημα της Αλγερίας είναι η σφραγίδα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση της χώρας και προσιδιάζει με τα εθνόσημα άλλων κρατών. Η σημερινή μορφή του εμβλήματος τέθηκε σε ισχύ το 1976. Φέρει το ισλαμικό σύμβολο (ημισέληνος με αστέρι), το οποίο φέρει και η αλγερινή σημαία. Το εθνικό ρητό του εμβλήματος λέει στα αραβικά: αλ Τζουμχουρίγια αλ-Τζαζαϊρίγια αντ Ντιμουκράτια ας-Σαμπία (Λαοκρατική Δημοκρατία της Αλγερίας).
Εντός του εμβλήματος, το χέρι της Φατίμα (παραδοσιακό σύμβολο της περιοχής) βρίσκεται δεξιά κάτω από έναν ανατέλλοντα ήλιο (συμβολίζει μια νέα εποχή). Τα υπόλοιπα σύμβολα σχετίζονται με τη γεωργία και τη βιομηχανία, ενώ τα φυτά γύρω από τα βουνά και τα κτίρια αντιπροσωπεύουν τη γεωργία. Τα κτήρια αντιπροσωπεύουν τη βιομηχανία. Τα βουνά συμβολίζουν τα Όρη του Άτλαντα.
Βυσσινιά
Η βυσσινιά (επιστ. ονομ.: Prunus cerasus) είναι ένα είδος του γένους Προύμνης (Prunus) στο υπογένος Cerasus (Κέρασος), που προέρχεται από μεγάλο μέρος της Ευρώπης και της νοτιοδυτικής Ασίας. Συνδέεται στενά με το γλυκό κεράσι (Prunus avium), αλλά έχει έναν καρπό που είναι πιο όξινο. Ο ξινός πολτός του είναι βρώσιμος.
Προέλευση και καλλιέργεια
μικρογραφία| Απεικόνιση του κερασιού Morello Το Prunus cerasus, ένα τετραπλοειδές με 2n = 32 χρωμοσώματα, πιστεύεται ότι προήλθε ως ένα φυσικό υβρίδιο μεταξύ του Prunus avium και του Prunus fruticosa στο Ιρανικό Οροπέδιο ή στην Ανατολική Ευρώπη όπου έρχονται σε επαφή τα δύο είδη. Το Prunus fruticosa πιστεύεται ότι παρείχε μικρότερο μέγεθος και ξινό γεύση φρούτων. Τα υβρίδια στη συνέχεια σταθεροποιήθηκαν και διασταυρώθηκαν για να σχηματίσουν ένα νέο, ξεχωριστό είδος.
Τα καλλιεργημένα ξινά κεράσια επιλέχθηκαν από άγρια δείγματα του Prunus cerasus και την αμφίβολα διακριτή P. acida από την Κασπία και τη Μαύρη Θάλασσα, και ήταν γνωστά στους Έλληνες το 300 π.Χ. Ήταν επίσης εξαιρετικά δημοφιλείς στους Πέρσες και τους Ρωμαίους που τους εισήγαγαν στη Βρετανία πολύ πριν από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Τα φρούτα παραμένουν δημοφιλή στο σύγχρονο Ιράν.
Στην Αγγλία, η καλλιέργειά τους διαδόθηκε τον 16ο αιώνα στην εποχή του Ερρίκου VIII. Έγινε μια δημοφιλής καλλιέργεια μεταξύ των Κεντάδων καλλιεργητών, και το 1640 καταγράφηκαν πάνω από δύο δωδεκάδες επώνυμες ποικιλίες. Στην Αμερική, το 1704 το Vestry του New Kent County, η Βιρτζίνια ηχογράφησε το "The DePriest of Kent" φυτεύοντας 354 στρέμματα Prunus cerasus κατά μήκος του ποταμού Pamunkey ως ποικιλία "Kent", που γεννήθηκε σε άλλους αποίκους της Βιρτζίνια σε όλο το Ρίτσμοντ για να φυτέψει βύσσινα., "Early Richmond" ποικιλία ή "Kentish Red", όταν έφτασαν. μικρογραφία| Ένα ανθισμένο δέντρο βύσσινου Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχαν περισσότερες από πενήντα ποικιλίες βύσσινου στην Αγγλία. Σήμερα, ωστόσο, λίγα καλλιεργούνται στο εμπόριο, και παρά τη συνέχιση ονομασμένων ποικιλιών όπως το «Kentish Red», το «Amarelles», το «Griottes» και το «Flemish», μόνο τα γενικά φυτώρια προσφέρονται μόνο από το γενικό Morello. Αυτή είναι μια ποικιλία που ανθίζει αργά, και έτσι χάνει περισσότερους παγετούς από το γλυκό αντίστοιχο και, ως εκ τούτου, είναι πιο αξιόπιστη καλλιέργεια. Το κεράσι Morello ωριμάζει στα μέσα έως τα τέλη του καλοκαιριού, προς τα τέλη Αυγούστου στη νότια Αγγλία. Είναι αυτο-γόνιμο και θα ήταν καλό για τη γονιμοποίηση άλλων ποικιλιών αν δεν άνθιζε τόσο αργά στη σεζόν. μικρογραφία| Παγκόσμια παραγωγή βύσσινου Οι βυσσινιές απαιτούν παρόμοιες συνθήκες καλλιέργειας με τις αχλαδιές, δηλαδή προτιμούν ένα πλούσιο, καλά στραγγισμένο, υγρό έδαφος, αν και απαιτούν περισσότερο άζωτο και νερό από τα γλυκά κεράσια. Τα δέντρα δεν θα έχουν καλά αποτελέσματα με υπερβολικό πότισμα, αλλά έχουν μεγαλύτερη ανοχή στην κακή αποστράγγιση από τις γλυκές ποικιλίες. Όπως και με τα γλυκά κεράσια, η ποικιλία Morellos καλλιεργείται παραδοσιακά με μοσχεύματα πάνω σε ισχυρά αναπτυσσόμενα υποκείμενα, τα οποία παράγουν δέντρα πολύ μεγάλα για τους περισσότερους κήπους, αν και είναι πλέον διαθέσιμα νεότερα υποκείμενα νάνοι όπως το Colt και η Gisella. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης, τα λουλούδια πρέπει να προστατεύονται και τα δέντρα να καθαρίζονται από τα ζιζάνια, να στρώνονται και να ψεκάζονται με φυσικό διάλυμα φυκιών. Αυτή είναι επίσης η στιγμή κατά την οποία πρέπει να πραγματοποιείται οποιοδήποτε απαιτούμενο κλάδεμα (σημειώστε ότι τα κεράσια δεν πρέπει να κλαδεύονται κατά τη διάρκεια της αδράνειάς τους τους χειμερινούς μήνες). Οι βυσσινιές ξεκινούν να παράγουν φρούτα σε νεότερα δέντρα σε σχέση με τις κερασιές και έτσι μπορεί να κλαδεύονται πιο αυστηρά. Συνήθως καλλιεργούνται ως στάνταρ, αλλά μπορούν να αναπτυχθούν με κλάδεμα σε σχήμα βεντάλια, να αναπτυχθούν καλά ακόμη και σαν ανεμοφράκτες ή να καλλιεργούνται ως χαμηλοί θάμνοι. μικρογραφία| Ώριμα βύσσινα ( Somogy, [[Ουγγαρία )]] μικρογραφία| Ώριμα βύσσινα και τα φύλλα τους ( [[Καράτζ|Karaj, Ιράν )]] μικρογραφία| Βύσσινο Beauty Sheet Τα βύσσινα υποφέρουν λιγότερο από παράσιτα και ασθένειες από τα γλυκά κεράσια, αν και είναι επιρρεπή σε μεγάλες απώλειες φρούτων από πουλιά. Το καλοκαίρι τα φρούτα πρέπει να προστατεύονται με δίχτυα. Κατά τη συγκομιδή των φρούτων, αυτά θα πρέπει να κόβονται από το δέντρο και όχι να διακινδυνεύεται ζημιά στο δέντρο τραβώντας τους μίσχους.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες γλυκές ποικιλίες κερασιών, τα βύσσινα είναι αυτο γονιμοποιούμενα ή μη pollenizing (μερικές φορές αναφέρεται λανθασμένα ως αυτο-επικονίαση). Δύο συνέπειες από αυτό είναι ότι οι σπόροι γενικά ισχύουν για την ποικιλία και ότι χρειάζονται πολύ μικρότεροι πληθυσμοί επικονιαστών επειδή η γύρη πρέπει να μετακινείται μόνο μέσα σε μεμονωμένα λουλούδια. Σε περιοχές όπου οι επικονιαστές είναι σπάνιοι, οι καλλιεργητές διαπιστώνουν ότι η αποθήκευση κυψελών σε οπωρώνες βελτιώνει τις αποδόσεις.
Ορισμένες ποικιλίες βύσσινων, όπως το Montmorency και το North Star, έχουν τεκμηριωθεί ότι αποδίδουν καλύτερα από άλλες κερασιές στην περιοχή Front Range του Κολοράντο.
Χρήσεις
μικρογραφία| Το Kriek lambic εγχύεται με βύσσινα
Μαγειρική
Τα αποξηραμένα βύσσινα χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα, συμπεριλαμβανομένων σούπες, χοιρινά πιάτα, κέικ, τάρτες και πίτες.
Τα βύσσινα ή το σιρόπι βύσσινου χρησιμοποιούνται σε λικέρ και ποτά, όπως το πορτογαλικό ginjinha. Στο Ιράν, την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο, τα βύσσινα είναι ιδιαίτερα πολύτιμα για την παραγωγή γλυκών κουταλιού βράζοντας αργά βύσσινα και ζάχαρη. Το σιρόπι τους χρησιμοποιείται για το sharbat-e Albalou, το vişne şurubu ή η βυσσινάδα (vyssináda), ένα ποτό που παρασκευάζεται αραιώνοντας το σιρόπι με παγωμένο νερό. Ιδιαίτερη χρήση των βύσσινων είναι η παραγωγή του kriek lambic, μιας ποικιλίας αρωματισμένης με κεράσι μιας μπύρας που έχει υποστεί ζύμωση φυσικά που παρασκευάζεται στο Βέλγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προύμνη Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1972
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1972 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο του Ο.Φ.Κ.Ο. μεταξύ 17 και 18 Ιουνίου του 1972. Στους αγώνες συμμετείχαν 18 σκοπευτές από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Ξανθάκος του Ο.Φ.Κ.Ο. με 193 επιτυχίες. Παράλληλα διοργανώθηκε το διεθνές τουρνουά σκιτ για το Κύπελλο Αθηνών, το οποίο κατέκτησε ο Γάλλος Ελί Πενό με επίδοση 193/200.
Το 45ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τραπ έγινε μεταξύ 24 και 25 Ιουνίου. Συμμετείχαν 26 σκοπευτές από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι αθλητές του Ο.Φ.Κ.Ο. Ευάγγελος Πατρώνης και Όλγα Τζαβάρα αναδείχθηκαν πρωταθλητές με 184 επιτυχίες και 156 αντίστοιχα. Η πρωταθλήτρια Όλγα Τζαβάρα κατετάγει 14η μεταξύ των ανδρών.
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Παραπομπές
1972 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1972
Πήγασος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Πήγασος μπορεί να αναφέρεται σε: