cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Έλληνας μεγιστάνας
Παραγωγή
Ο Κουίν είπε ότι γνώρισε τον Ωνάση έξι μήνες πριν από τον θάνατο του τελευταίου και ο μεγιστάνας του έδωσε την ευλογία του για τον ρόλο. Ο Κουίν είπε ότι η Τζάκι Κένεντι του ζήτησε να μη γυρίσει την ταινία. Ο Κουίν αρχικά αποφάσισε να μην τη γυρίσει, αλλά μετά άλλαξε γνώμη, αφού η Τζάκι τον σνόμπαρε σε ένα εστιατόριο.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν την 1η Οκτωβρίου 1976 με προϋπολογισμό 4 εκατομμύρια δολάρια. Ο Κουίν πήρε 500.000 δολάρια και η Μπισέ 250.000 δολάρια.
Εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας έγιναν στη Νέα Υόρκη, στην Αθήνα, στη Μύκονο, στην Κέρκυρα, στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο.
Σε μικρούς ρόλους, εμφανίζονται οι Ζωζώ Σαπουντζάκη, Νάσος Κεδράκας, Ντάνος Λυγίζος, Δημήτρης Νικολαΐδης και Μιμή Ντενίση.
Το θεματικό τραγούδι της ταινίας, "(Life is) Just a Dance with Time", γράφτηκε από τον Τζον Κόνγκος και ηχογραφήθηκε από την Πετούλα Κλαρκ στα αγγλικά και στα γαλλικά (ως "Le Grec").
Τον Σεπτέμβριο του 1977, η Universal αγόρασε την ταινία έναντι 8 εκατομμυρίων δολαρίων.
Κριτικές
Η ταινία κυκλοφόρησε με αρνητικές κριτικές και χαμηλές εισπράξεις, καθώς οι ταινίες τζετ σετ είχαν χάσει το ενδιαφέρον του κοινού της εποχής. Το κοινό είχε πάψει να ενδιαφέρεται για τις ιστορίες πλούσιων και διάσημων που ενδιέφεραν τη δεκαετία του 1960.
Ο Βίνσεντ Κάνμπι της εφημερίδας New York Times χαρακτήρισε την ταινία «τόσο άτσαλη όσο και άτολμη».
Το περιοδικό Variety έγραψε: «Είναι μια άχρηστη, χλιδάτη, χυδαία, ρατσιστική ταινία 6,5 εκατομμυρίων δολαρίων».
Ο Τζιν Σίσκελ του Chicago Tribune απένειμε 3,5 από 4 αστέρια και έγραψε: «Ο Έλληνας μεγιστάνας, μια ταινία για την Τζάκι Κένεντι και τον Αριστοτέλη Ωνάση, είναι πολύ διασκεδαστική και έχει υπέροχη εμφάνιση. Και έκπληξη — δεν είναι ακαλαίσθητη». Αποκάλεσε επίσης τον Κουίν «υπέροχο. Είναι χυδαίος, πονηρός, βάρβαρος, αστείος — ένας Ζορμπάς ως ηγέτης πολυεθνικής».
Το περιοδικό TV Guide βαθμολόγησε την ταινία με ένα αστέρι και σχολίασε: «Αν δεν μπορείτε να μαντέψετε ποιοι είναι οι χαρακτήρες, πρέπει να ζούσατε στον Άρη τις τελευταίες δεκαετίες».
Εισπράξεις
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο νούμερο ένα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και παρέμεινε νούμερο ένα και την επόμενη εβδομάδα κυκλοφορίας της.
Σκραπ
Με τον όρο σκραπ εννοούνται ανακυκλώσιμα υλικά, απόβλητα της βιομηχανικής παραγωγής και της κατανάλωσης, όπως τμήματα αυτοκινήτων, αεροσκαφών (σχετικά νέα έννοια), οικοδομικά υλικά κ.ά. Αντίθετα από τα απορρίμματα, το σκραπ έχει οικονομική αξία, ειδικά μεταλλικά και άλλα μη μεταλικά υλικά που μπορούν να ανακυκλωθούν. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία σκανδιναβική γλώσσα, [skrapa] και η πρώτη γνωστή χρήση της μαρτυρείται στον 14ο αι. .
Αναφέρονται δύο τύποι σκραπ, το νέο και το παλαιό. Το νέο είναι αποτέλεσμα βιομηχανικών διεργασιών και επιστρέφει στη διαδικασία παραγωγής μέσω της ανακύκλωσης. Το παλαιό σκραπ προέρχεται από το τέλος του κύκλου ζωής βιομηχανικών και βιοτεχνικών προϊόντων και αποτελεί συνήθως τμήμα κραμάτων, πλαστικών και άλλων υλικών, που χρειάζονται επεξεργασία για την ανάκτηση των ανακυκλώσιμων υλικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαχείριση απορριμμάτων Κατηγορία:Ανακύκλωση
Γιοχάνες Μπόχενεκ
Ο Γιοχάνες Φίλιπ Γιόζεφ Μπόχενεκ (γερμ. Johannes Philip Josef Bochenek, 1831 - 1909) ήταν Γερμανός ζωγράφος και φιλόσοφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 1 Μαΐου 1831 στο Χούλτσιν. Ήταν το τρίτο από οκτώ παιδιά του Αντρέας Μπόχενεκ και της Μπάρμπαρα το γένος Μάρσλικ. Μαθήτευσε στο επάγγελμα του μαραγκού. Είχε μεγάλη κλίση στην ζωγραφική και άρχισε να πουλά τους πίνακές του από νωρίς, μέχρι που ένας ντόπιος επαγγελματίας ζωγράφος ανακάλυψε το ταλέντο του και παρότρυνε τον πατέρα του να τον στείλει για να σπουδάσει ζωγραφική. Επίσης ο γλύπτης Γιοχάνες Γιάντα τον παρότρυνε να σπουδάσει στην Ακαδημία Τέχνης της Πρωσίας στο Βερολίνο, όπου τον Σεπτέμβριο του 1848 έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις και εισήχθη με μηνιαία υποτροφία τριών ταλλήρων. Τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας. Ως επαγγελματίας ζωγράφισε πολλές αγιογραφίες και τιμήθηκε το 1857 με το μεγάλο βραβείο της Ακαδημίας Τέχνης της Πρωσίας, συνοδευόμενο από χρηματικό ποσό χιλίων πεντακοσίων ταλλήρων για τριετή υποτροφία στην Ιταλία. Τον χειμώνα του 1858-1859 διέμεινε στο Μόναχο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ρώμη και διδάχτηκε την τέχνη της ακουαρέλας. Επέστρεψε στο Βερολίνο το 1851 και παντρεύτηκε την Άγκνες φον Ρόλλαντ. Συγκαταλέγεται στην Ναζαρηνή Σχολή και είναι ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της. Απεβίωσε στις 3 Δεκεμβρίου του 1909 στο Βερολίνο.
Έργα
Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται και άλλα.
Σοπρακόμιτος
Ο Σοπρακόμιτος  ήταν ο βενετικός τίτλος του κυβερνήτη της γαλέρας. Στην πραγματικότητα μόνο 100 αριστοκρατικές οικογένειες είχαν το δικαίωμα μέλη τους να παίρνουν αυτό το αξίωμα.
Έπρεπε επίσης να συμβάλει στην στρατολόγηση των ανδρών που κωπηλατούσαν (κατεργάρηδων) αλλά και να συμφωνήσει στην αλλαγή των αντισκάρων (έμμισθα άτομα) που αντικαθιστούσαν τους στρατολογημένους κωπηλάτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[https://web.archive.org/web/20110801003728/http://www.byzsym.org/index.php/bz/article/view/853 Xαράλαμπος Γάσπαρης Μητροπολιτική εξουσία και αξιωματούχοι των αποικιών σελ. 16]
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βενετικής Δημοκρατίας
Σπριτς
δεξιά|μικρογραφία| Ένα ποτήρι Aperol Spritz. Το σπριτς (spritz) είναι ιταλικό κοκτέιλ με βάση το κρασί, που συνήθως σερβίρεται ως απεριτίφ στη βορειοανατολική Ιταλία. Αποτελείται από κρασί προσέκο, μπίτερ και σόδα. Η ονομασία του προέρχεται από το γερμανικό ρήμα spritzen που σημαίνει εκχέω.
Από το 2011 το σπριτς συμπεριλαμβάνεται στα επίσημα κοκτέιλ της International Bartenders Association. Αρχικά καταχωρίστηκε ως «Spritz Veneziano» και στη συνέχεια απλά ως «Spritz».
Ιστορία
Το σπριτς γεννήθηκε κατά την περίοδο της κυριαρχίας των Αψβούργων στο Βένετο το 1800, υπό το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας. Οι στρατιώτες, αλλά και οι διάφοροι έμποροι, διπλωμάτες και υπάλληλοι της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων στο Βένετο εξοικειώθηκαν γρήγορα να πίνουν τοπικό κρασί στις ταβέρνες, αλλά δεν ήταν εξοικειωμένοι με τη μεγάλη ποικιλία κρασιών από το Βένετο και η περιεκτικότητα σε αλκοόλ ήταν υψηλότερη απ' όσο είχαν συνηθίσει. Οι νεοφερμένοι άρχισαν να ζητούν από τους ντόπιους οικοδεσπότες να ρίξουν μια σταγόνα νερό στο κρασί (spritzen στα γερμανικά) για να γίνουν τα κρασιά πιο ελαφριά. Το πραγματικό αρχικό σπριτς αποτελούνταν από αφρώδες λευκό κρασί ή κόκκινο κρασί αραιωμένο με γλυκό νερό.
Μεταξύ του 1920 και του 1930, στη Βενετία ή στην Πάντοβα, το σπριτς συνδυάστηκε με τοπικά μπίτερ (που συνήθως καταναλώνονταν με σόδα και πάγο): άλλωστε, το Aperol γεννήθηκε στην Πάντοβα το 1919 και το Select στη Βενετία το 1920.
Η αρχική συνταγή υποτίθεται ότι παρέμεινε αμετάβλητη με την πάροδο του χρόνου, αλλά μόλις τη δεκαετία του 1970 δημιουργήθηκε η μοντέρνα συνταγή Σπριτς, με προσέκο.
Το σπριτς έγινε ευρέως δημοφιλές εκτός Ιταλίας γύρω στο 2018 και το Aperol Spritz κατατάχθηκε ως το 9ο κοκτέιλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις παγκοσμίως το 2019 από τον ιστότοπο Drinks International.
Συνταγή
Γενικά, το ποτό παρασκευάζεται με κρασί προσέκο, πικρό λικέρ όπως Aperol, Campari, Cynar, ή, ειδικά στη Βενετία, Aperitivo Select, και στη συνέχεια το ποτήρι γεμίζεται με ανθρακούχο νερό ή σόδα. Συνήθως σερβίρεται με από πάγο σε ποτήρι lowball (ή μερικές φορές ποτήρι κρασιού) και γαρνίρεται με μια φέτα πορτοκάλι ή μερικές φορές μια ελιά, ανάλογα με το λικέρ.
Το αρχικό βενετσιάνικο σπριτς περιλαμβάνει:
Γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
Η γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία (γαλλικά: empire colonial français) ήταν το σύνολο των αποικιών, των προτεκτοράτων, των ελεγχόμενων εδαφών και των εντολών που διαχειριζόταν η Γαλλία. Ξεκίνησε τον 16ο αιώνα και είχε πολύ διαφορετική εξέλιξη ανάλογα με την εποχή και την έκτασή της, όπως και από τον πληθυσμό της ή από τον πλούτο της. Οι αποικιακές κτήσεις πέρασαν διάφορες καταστάσεις και τρόπους λειτουργίας, με τις αποικίες σκλάβων της Καραϊβικής του δέκατου έβδομου αιώνα και του δέκατου όγδοου αιώνα, τη γαλλική Αλγερία, μέρος της Γαλλίας σε ορισμένες περιόδους, τα προτεκτοράτα της Τυνησίας και του Μαρόκου και τις εντολές της Συρίας και του Λιβάνου.
Υπάρχουν γενικά δύο περίοδοι στη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία, ο άξονας είναι η περίοδος μεταξύ της επανάστασης και της ναπολεόντιας εποχής κατά την οποία η Γαλλία έχασε τα τελευταία υπολείμματα της πρώτης αποικιακής αυτοκρατορίας της. Ο πρώτος αποικιακός χώρος, που διαμορφώθηκε από το 16ο αιώνα, περιλαμβάνει τα εδάφη της Βόρειας Αμερικής, ορισμένες νήσους των Αντίλλων, τη νήσο Μαδαγασκάρη και οικισμούς στην Ινδία και την Αφρική. Η πρώτη αποικιακή αυτοκρατορία εκτείνεται σε πάνω από 10.000.000 τ.χλμ.. Ο Επταετής Πόλεμος, ο οποίος έβαλε φρένο στις αποικιακές φιλοδοξίες της Γαλλίας, έκλεισε με την απώλεια των εδαφών της Βόρειας Αμερικής και της Ινδίας, με εξαίρεση ελάχιστες περιοχές. Παρά τις μεγάλες εδαφικές απώλειες, η αποικιακή αυτοκρατορία της Γαλλίας επιβίωσε. Παρ' ολ' αυτά επιβίωσε και γνώρισε την ευημερία μέσω των εξαγωγών της Καραϊβικής (Άγιος Δομίνικος, Μαρτινίκα, Γουαδελούπη) του καφέ και ιδιαίτερα της ζάχαρης μεταξύ 1763 και τέλη του 1780. Ξαφνικά όμως κατέρρευσε μέσα στην επόμενη δεκαετία, πριν αφανιστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου κατά τη διάρκεια της ναπολεόντιας εποχής.
Ο δεύτερος αποικιακός χώρος, που άρχισε να διαμορφώνεται από το 1830, αποτελούνταν κυρίως από την Αφρική αλλά και από την Ασία (Ινδοκίνα) και την Ωκεανία (Γαλλική Πολυνησία, Νέα Καληδονία, Νέες Εβρίδες). Αυτή η δεύτερη αποικιακή αυτοκρατορία ήταν κατά το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα, η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο, πίσω από τη βρετανική αποικιακή αυτοκρατορία. Είχε παρουσία σε όλες τις ηπείρους και επεκτάθηκε στο απόγειο της, από το 1919 έως το 1939, σε 13.000.000 τ.χλμ. Συμπεριλαμβανομένης της μητροπολιτικής Γαλλίας, γη υπό γαλλική κυριαρχία και έφτασε στην εδαφική έκταση των 13.500.000 τ.χλμ., σχεδόν το ένα δέκατο της επιφάνειας της Γης, με πληθυσμό 150 εκατομμυρίων ανθρώπων στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ή το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού τότε.
Σήμερα, τα ερείπια της μεγάλης αυτής αποικιακής αυτοκρατορίας αποτελούν την υπερπόντια Γαλλία (πρώην « DOM-TOM »), μια ντουζίνα νησιωτικών περιοχών στον Ατλαντικό, τις Αντίλλες, τον Ινδικό Ωκεανό, το Νότιο Ειρηνικό από την ακτή της Ανταρκτικής, καθώς και τη Γουιάνα στη βορειοανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής, με συνολική έκταση 119.394 τ.χλμ., μόλις το 1% της έκτασης της αποικιακής αυτοκρατορίας στο αποκορύφωμά της μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων. Με μια μικρή έκταση, αυτά τα DOM-TOM επιτρέπουν ωστόσο στη Γαλλία να διεκδικήσει τη μεγαλύτερη αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) στον κόσμο, που καλύπτει 11.691.000 τ.χλμ. των ωκεανών, ελάχιστα λιγότερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες (11.691.000 τ.χλμ.). Το 2018 σε αυτά τα εδάφη ζούσαν 2.790.000 άτομα που απολάμβαναν πολιτική εκπροσώπηση σε εθνικό επίπεδο, καθώς και διαφορετικούς βαθμούς αυτονομίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Υπερπόντιες αυτοκρατορίες
Μεγάλο Παζάρι (Κωνσταντινούπολη)
εναλλ.=Το Μεγάλο Παζάρι στηv Κωνσταντινούπολη (τουρκίκο Kapalıçarşı)|μικρογραφία Το Μεγάλο Παζάρι, Καλυμμένο Παζάρι ή Καλυμμένη Αγορά (τουρκικά: Kapalıçarşı) είναι μία από τις μεγαλύτερες καλυμμένες αγορές στον κόσμο. Βρίσκεται στο παλιό τμήμα της Κωνσταντινούπολης και καλύπτει έκταση 30.700 μ². Το Μεγάλο Παζάρι είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα αξιοθέατα της Κωνσταντινούπολης.
Στους δρόμους του παζαριού υπάρχουν περισσότερα από 3600 καταστήματα και 11 πόρτες. Κάθε μέρα το Παζάρι επισκέπτονται πάνω από μισό εκατομμύριο επισκέπτες και τουρίστες. Το φάσμα των προϊόντων στο Παζάρι είναι εξαιρετικά μεγάλο - κοσμήματα, αντίκες, δέρμα, υφάσματα, χαλιά, τουριστικά αναμνηστικά, κεραμικά, προϊόντα ξύλου κλπ.
Το Παζάρι είναι ανοιχτό από τις 8:30 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα όλες τις μέρες εκτός από την Κυριακές, καθώς και τις θρησκευτικές αργίες και τις τραπεζικές αργίες.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Η κατασκευή του παζαριού άρχισε με τον Σουλτάνο Μεχμέτ Β΄ αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Στα επόμενα χρόνια, το Μεγάλο Παζάρι πολλές φορές αναδομήθηκε και επεκτάθηκε. Στις αρχές του 17ου αιώνα το Μεγάλο Παζάρι είχε ήδη επιτύχει το τελικό του σχήμα. Περί το 1638 ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή μας έδωσε μια σημαντική ιστορική περιγραφή του Παζαριού και των εθίμων του.
Επαναλαμβανόμενες καταστροφές, πυρκαγιές και σεισμοί έπληξαν το Μεγάλο Παζάρι στην πολύχρονη ιστορία του. Η πρώτη φωτιά έγινε το 1515, μία άλλη το 1548. Η πυρκαγιά του 1701 ήταν ιδιαίτερα έντονη, και ανάγκασε το 1730-31 τον Μεγάλο Βεζύρη Νεβσεχίρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά να ανοικοδομήσει τμήματα του παζαριού. Μετά το σεισμό του 1894, πραγματοποιήθηκε η μεγάλη ανακατασκευή του.
Η τελευταία μεγάλη καταστροφή συνέβη το 1894 όπου ισχυρός σεισμός έπληξε την Κωνσταντινούπολη. Ο Υπουργός Δημοσίων Έργων, Μαχμούντ Σελαλεντίν Πασάς επιβλέπει την επισκευή του κατεστραμμένου παζάριου μέχρι το 1898. Η τελευταία αποκατάσταση του παζαριού πραγματοποιήθηκε το 1980.
Αρχικά τα κατασκευάσματα του Μεγάλου Παζαριού χτίστηκαν με ξύλο και μόνο μετά τη φωτιά του 1700, ξαναχτίστηκαν και καλύφθηκαν σε πέτρα και πλίνθο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Εμπορικά κέντρα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κωνσταντινούπολη
Αλεξάντροφ (πόλη)
Ιστορία
Η πόλη υπήρχε ως οικισμός ήδη από τα μέσα του 14ου αιώνα με την ονομασία Αλεκσαντρόφσκαγια Σλομποντά (ρωσ. Александровская Слобода) και το 1430 πέρασε στην εξουσία του πρίγκιπα Γιούρι Σβενιγκορόντσκι. Ωστόσο ιδρύθηκε επισήμως με τη σημερινή ονομασία το 1513 από τον Μέγα Πρίγκιπα της Μόσχας Βασίλη Γ΄, ο οποίος έκτισε μέγαρο για κατοικία του, οχυρώσεις και τους πρώτους πέτρινους ναούς. Σημαντική ανάπτυξη γνώρισε όμως το Αλεξάντροφ τον 16ο αιώνα, οπότε για ένα χρονικό διάστημα τριών μηνών, από τον Δεκέμβριο του 1564 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1565, η πόλη ήταν η de facto πρωτεύουσα της Ρωσίας, μέχρι που ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός συμφώνησε να επιστρέψει την Αυλή του και τα ιερά λείψανα στη Μόσχα. Αυτό έγινε μόνον όταν η Ρωσική Εκκλησία τού έδωσε την άδεια να ιδρύσει την Οπρίτσνινα. Τον αιώνα αυτόν κτίσθηκαν στο Αλεξάντροφ ο Ναός του Ποκρόφ, μία από τις παλαιότερες λιθόκτιστες και με κωνικό τρούλο εκκλησιές σε ολόκληρη τη Ρωσία, αλλά και ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδας. Επίσης την ίδια εποχή λειτούργησαν στην πόλη τυπογραφεία, ιδρύθηκαν εργαστήρια όπου κατασκευάζονταν κανόνια, καμπάνες και άλλα μεταλλικά τεχνήματα. Ανεγέρθηκαν μέγαρα και άλλα οικοδομήματα, από τα οποία σήμερα σώζονται μόνο λείψανα. Η ακμή αυτή του Αλεξάντροφ διάρκεσε λίγες μόνο δεκαετίες. Τη διαδέχθηκε η παρακμή, με καταστροφές που επέφερε ο πολωνικός στρατός κατά την Εποχή των Αναστατώσεων (1598-1613). Το 1654 το ερειπωμένο πρώην ανάκτορο του Ιβάν του Τρομερού μετατράπηκε στο Μοναστήρι του Ουσπένσκι, του οποίου σώζεται σήμερα το καθολικό και κελλιά μοναχών.
Το 1778 δόθηκε στο Αλεξάντροφ ο τίτλος της πόλεως.
Σήμερα η πόλη είναι γνωστή για το κρεμλίνο της και το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της.
«Αδελφές» πόλεις
Το Αλεξάντροφ είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξαντροφ
Γκάτζια Αργολίδας
Η Γκάτζια είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Το χωριό υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου της δημοτικής ενότητας Ασκληπιείου του δήμου Επιδαύρου.
Το χωριό στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 47 κατοίκων.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Γκάτζιας γνώρισε πολύ μεγάλη αύξηση απο το 1928 μέχρι και το 1951 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.
NRK3
Το NRK3 είναι το τελευταίο ψηφιακό τηλεοπτικό κανάλι απο τα τρία κανάλια της NRK που απευθύνεται στους νέους και νεαρούς ενήλικες.
Ξεκίνησε στις 3 Σεπτεμβρίου του 2007, και βγήκε στον αέρα από τις 19.30 κάθε βράδυ.Τα χαρακτηριστικά του καναλιού, είναι παρόμοια με τα βρετανικά και αμερικανικά Show όπως το Sugar Rush, το Heroes,το Third Watch, το The Daily Show, το True Blood,το Top Gear και το Primeval, καθώς και Νορβηγικές και σκανδιναβικές παραγωγές όπως το Topp 20, και το  Det beste FRA Apen Post. Επιπλέον, το κανάλι πρόσφατα άρχισε να εκπέμπει πάρα πολύ δημοφιλές αυστραλιανές σαπουνόπερες. Αργά το βράδυ, συνήθως μετά τα μεσάνυχτα, το NRK3 ματαδίδει το διαδραστικό πρόγραμμα Svisj.
NRK3 μοιράζεται συχνότητα με NRK Super, τηλεοπτικό κανάλι για παιδιά που ξεκίνησε την 1η Δεκεμβρίου του 2007.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Τηλεόραση στη Νορβηγία
Τζορτζ Σίριαν
Πρώτα χρόνια
Ο Σίριαν γεννήθηκε το 1818 στα Ψαρά. Στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, σε ηλικία 6 ετών (1824), βίωσε την καταστροφή των Ψαρών και τη σφαγή των συμπατριωτών του από τους Οθωμανού ς ως αντίποινα για τον ξεσηκωμό τους (21 Ιουνίου 1824). Η μητέρα του κατάφερε να τον σώσει βάζοντάς τον σε μία βάρκα. Η ίδια σφαγιάστηκε, αλλά το παιδί γλίτωσε χάρη σε ένα αμερικανικό πλοίο που το περισυνέλεξε. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, βρέθηκε στην Αίγινα μαζί με άλλους Ψαριανούς υπό την προστασία του Κωνσταντίνου Κανάρη και μετέπειτα επιβιβάστηκε στο USS Constitution.
Πρόκειται για το ιστιοφόρο USS Constitution (υποκοριστικό: Old Ironsides), πoυ ανήκε στο Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό (USA Navy) κι επιχειρούσε στη Μεσόγειο κυρίως λόγω της αυξημένης πειρατείας για να προστατεύσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Ο νεαρός πρόσφυγας πέρασε ένα διάστημα στο πλοίο παρέχοντας βοηθητικές υπηρεσίες ως μούτσος. Αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να συμπεριληφθεί στο πλήρωμα χωρίς επίσημα καθήκοντα μέχρι να φτάσει στην κατάλληλη ηλικία για να καταταγεί στο Ναυτικό.
Το εν λόγω πλοίο περιπολούσε στην περιοχή γύρω από τη Χίο για μερικά χρόνια κατά τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης των Ελλήνων ενάντια στους Οθωμανούς. Ο καπετάνιος του πλοίου είχε την εντολή να μην αναμειχθεί στην ελληνοτουρκική διαμάχη και δεν επιτρεπόταν να περισυλλέξει φυγάδες (Δόγμα Μονρόε). Τελικά ο Σίριαν ναυτολογήθηκε και υπηρέτησε στο ναυτικό από 9 ετών.
Σταδιοδρομία
Το διάστημα 1828 – 1837 δεν υπηρέτησε στο ναυτικό, πιθανότατα για να μορφωθεί.
Στις 20 Απριλίου του 1837 ο Σίριαν προάχθηκε σε ανθυπασπιστή του Πολεμικού Ναυτικού με την ειδικότητα του πυροβολητή. Στη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, έγινε εκπαιδευτής στην Αμερικανική Ναυτική Ακαδημία.
Ο Σίριαν ήταν ο μόνος που υπηρέτησε στο USS Constitution σε τρεις διαφορετικές θέσεις κατά τη διάρκεια τριών διαφορετικών περιόδων (ως ναύτης, ως πυροβολητής κι ως πυράρχης). Μία απ’ αυτές τις περιόδους περιλαμβάνει τον γύρο της γης από το 1844 έως το 1846. Στις 30 Ιουλίου του 1872 μετατέθηκε στο ατμόπλοιο USS Idaho.
Ο Σίριαν υπηρέτησε στο Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό για 52 χρόνια – αυτή φέρεται πως ήταν η 2η πιο μακροχρόνια θητεία στην ιστορία των ΗΠΑ. Αποστρατεύθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1880, στην ηλικία των 62 ετών. Τη στιγμή της συνταξιοδότησής του ήταν o αρχαιότερος σε σειρά κατάταξης πυροβολητής στο Ναυτικό.
Προσωπική ζωή
Ο πυροβολητής Τζορτζ Σίριαν απεβίωσε το 1891 (21 Δεκεμβρίου), στο Πόρτσμουθ της Βιρτζίνια, σε ηλικία 73 χρονών.
Αποτίμηση
Η τεχνική κατάρτιση του Σίριαν, η αφοσίωση και οι οργανωτικές του ικανότητες αποτελούν σημείο αναφοράς και πρότυπο για τους αξιωματικούς του Ναυτικού.
Το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό, αναγνωρίζοντας την αξία και την προσφορά του Σίριαν, έχει θεσπίσει το βραβείο «The George Sirian Meritorious Service Award», το οποίο απονέμεται μέχρι σήμερα σε υπαξιωματικούς που αποδεικνύουν την αριστεία τους στο Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό.
Τα εκθέματα του Ναυτικού Μουσείου που αφορούν τη ζωή του Τζορτζ Σίριαν έχουν ταξιδέψει σε ολόκληρη τη χώρα.
Το 2007 συμπεριλήφθηκε στο Hall of Fame του πολεμικού ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Ορφανά του Αγώνα
Λάκης Θεοδώρου
Ο Λάκης Θεοδώρου είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Βλασαίικα Μεσσηνίας
μικρογραφία|[[Δημοτική Ενότητα Αίπειας]]
Λάκης Θεοδώρου
Γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 4 Νοεμβρίου 1950. Εντάχθηκε στην ΕΠΑ Λάρνακας το 1963. Παρέμεινε στην ΕΠΑ έως το 1974 κατακτώντας ένα πρωτάθλημα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τον Απόλλων Σμύρνης (1975-1978). Επέστρεψε στην ΕΠΑ το 1978 και παρέμεινε στην ομάδα έως την ολοκλήρωση της καριέρας του το 1981. Την περίοδο 1972-1973 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 17 γκολ.
Ακόμη, ήταν μέλος της ομάδας της ΕΠΑ που συμμετείχε στην Α΄ Εθνική Ελλάδας (1970-71).
Βλασαίικα Μεσσηνίας
Γεωγραφικές πληροφορίες
Τα Βλασαίικα Μεσσηνίας βρίσκονται σε υψόμετρο 177 μέτρων και έχουν 11 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το 2001 είχαν 39 κατοίκους. Είναι ανάμεσα στη Μηλίτσα (βόρεια) και στη Φοινικούντα, το Καπλάνι και την Υάμεια (νότια).
Λάκης Θεοδώρου
Ο Λάκης Θεοδώρου έχει 35 συμμετοχές με την Εθνική Κύπρου την περίοδο 1963-1981.
Βλασαίικα Μεσσηνίας
Γενικές πληροφορίες
Σε απόσταση 2, 8 χλμ. από τα Βλασαίικα και 5, 2 χλμ. από τη Μηλίτσα, βρίσκεται ο συνοικισμός Γιανουκακαίικα, ή Γιανουκακέικα (μάλλον το συνηθέστερο και ίσως το μοναδικό επώνυμο εδώ, είναι το «Γιανουκάκης»), τα οποία απέχουν 6, 3 χλμ. από την Φοινικούντα, 16, 6 χλμ. από τη Μεθώνη και 19, 8 χλμ. από την Κορώνη. Εδώ καλλιεργείται συν τοις άλλοις και Γκότζι Μπέρι (Goji Berry).
Λάκης Θεοδώρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Βλασαίικα Μεσσηνίας
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.841164" longitude="21.863136" zoom="13" width="1000" height="500" align="center" />
Κάστρο του Βιτούρι
Ιστορία
Το Κάστρο Βιτούρι χτίστηκε από την αριστοκρατική οικογένεια Βιτούρι από το Τρόγκιρ, στα τέλη του 15ου αιώνα. Δύο ευγενείς από το Τρόγκιρ, ο Νίκολα και ο Γιέρολιμ Βιτούρι, έχτισαν το κάστρο για να παρέχουν προστασία όχι μόνο για την οικογένεια Βιτούρι αλλά και για τον πληθυσμό του κοντινού χωριού Όστρογκ. Το κάστρο χτίστηκε σε στυλ πολυτελούς αναγεννησιακού παλατιού και ολοκληρώθηκε το 1564. Αποτελούνταν από ένα κτήριο κατοικιών και δύο αμυντικούς πύργους και συνδέονταν με τη στεριά με μια κινητή γέφυρα. Τον 18ο αιώνα η κινητή γέφυρα αντικαταστάθηκε με μια πέτρινη γέφυρα. Κοντά στο κάστρο υπάρχει ένα κλασικό πάρκο, που χρονολογείται από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Το πάρκο σχεδιάστηκε επίσης από την οικογένεια Βιτούρι. Το 1968 ανακηρύχθηκε μνημείο αρχιτεκτονικής πάρκων.
Σήμερα, το ανακαινισμένο κάστρο Βιτούρι έχει γίνει το πολιτιστικό κέντρο του Καστέλ Λούκσιτς, ως μέρος όπου πραγματοποιούνται πολυάριθμες εκθέσεις, συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Επιπλέον, το μουσείο της πόλης και άλλα πολιτιστικά ιδρύματα βρίσκονται στο πρώην οικιστικό τμήμα του κάστρου. Το κάστρο Βιτούρι είναι διάσημο όχι μόνο για την ομορφιά του αλλά και για έναν θρύλο, που αφορά μία από τους κατοίκους του - την Ντόμπριλα Βιτούρι.
Θρύλος του Μιλιένκο και της Ντόμπριλα
Σύμφωνα με το μύθο, ο Μιλιένκο και η Ντόμπριλα ερωτεύτηκαν, αλλά έπρεπε να κρατήσουν τη σχέση τους κρυφή λόγω μιας μακροχρόνιας διαμάχης μεταξύ των οικογενειών τους. Όταν οι γονείς τους έμαθαν για τη σχέση τους, αποφάσισαν να τους χωρίσουν. Ο Μιλιένκο στάλθηκε στη Βενετία, ενώ ο πατέρας της Ντόμπριλα κανόνισε να παντρευτεί έναν πολύ μεγαλύτερο ευγενή από το Τρόγκιρ. Ωστόσο, ο Μιλιένκο έμαθε για τα σχέδιά του και επέστρεψε από τη Βενετία την ώρα, που έπρεπε να σταματήσει τον γάμο. Ως αποτέλεσμα, εξορίστηκε από το Καστέλ Λούκσιτς και η Ντόμπριλα στάλθηκε σε ένα μοναστήρι. Ωστόσο, δραπέτευσε με σκοπό να ξανασμίξει με τον Μιλιένκο και να τον παντρευτεί κρυφά. Όταν ο πατέρας της Ντόμπριλα ανακάλυψε ότι είχε δραπετεύσει από το μοναστήρι, αποφάσισε να τη φέρει στο σπίτι με κάθε κόστος. Έστειλε αγγελιοφόρο να βρει τους δύο εραστές και να τους πει ότι δεν θα ήταν άλλο αντίθετος στο γάμο τους και ότι θα μπορούσαν να γυρίσουν σπίτι. Οι ερωτευμένοι δέχτηκαν την πρότασή του, επέστρεψαν στο Καστέλ Λούκσιτς και παντρεύτηκαν. Όταν όμως τελείωσε η γαμήλια γιορτή, ο πατέρας της Ντόμπριλα, από οργή και μίσος, σκότωσε τον Μιλιένκο. Αρκετούς μήνες αργότερα η Ντόμπριλα πέθανε από θλίψη. Η μόνη της επιθυμία ήταν να ταφεί δίπλα στον Μιλιένκο. Ο τάφος τους βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο Καστέλ Λούκσιτς και είναι διάσημος για την επιγραφή «Αναπαυθείτε εν ειρήνη, εραστές».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Κροατία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κροατία
Μαρία της Μόντενα
Η Μαρία της Μόντενα (Maria di Modena, 5 Οκτωβρίου 1658 - 7 Μαΐου 1718) από τον Οίκο των Έστε ήταν κόρη του Δούκα της Μόντενα & Ρέτζο και με τον γάμο της έγινε η σύζυγος του Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Βεατρίκη Ελεονώρα Άννα Μαργαρίτα Ισαβέλλα ήταν η μοναχοκόρη του Αλφόνσου Δ΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα & του Ρέτζο, και της Λάουρα Μαρτινότσι.
Ο μικρότερος αδελφός της Μαρίας, Φραγκίσκος Β΄, διαδέχτηκε τον πατέρα του στον δουκικό θρόνο το 1662. Η εκπαίδευση της Μαρίας ήταν εξαιρετική: μιλούσε άπταιστα γαλλικά και ιταλικά, είχε καλή γνώση των λατινικών και αργότερα μιλούσε αγγλικά.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1673 η Μαρία παντρεύτηκε τον κατά 25 χρόνια μεγαλύτερό της, Ιάκωβο, Δούκα της Υόρκης. Η Μαρία και ο Ιάκωβος μαζί απέκτησαν:
Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του διαδόχου Ιακώβου, ξέσπασε η επανάσταση του 1688, γνωστή ως Ένδοξη Επανάσταση. Τον Δεκέμβριο του 1688 η Μαρία φεύγει για Γαλλία με τον γιο της Ιάκωβο. Οι συνωμότες κάλεσαν την μεγαλύτερη κόρη του Ιακώβου, Μαρία, με τον σύζυγό της, Γουλιέλμο της Οράγγης, να πάρουν το θρόνο. Ο Ιάκωβος καταφέρνει να φύγει και να επανενωθεί με την οικογένειά του στις 23 Δεκεμβρίου. Στην εξορία, έζησαν ως φιλοξενούμενοι του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας στο Κάστρο του Σαιν Ζερμαίν-αν-Λαι.
Όταν πέθανε ο Ιάκωβος, η Μαρία καταφέρνει να πείσει τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ να αναγνωρίσει τον γιο της ως βασιλιά της Αγγλίας και της Σκωτίας, γεγονός που επιτάχυνε την αγγλική συμμετοχή στον πόλεμο της ισπανικής διαδοχής.
Η Μαρία πέθανε στις 7 Μαΐου 1718 στο Κάστρο του Σαιν Ζερμαίν-αν-Λαί σε ηλικία 59 ετών, από καρκίνο του μαστού. Θάφτηκε στη Μονή των Επισκέψεων του Σαιγιό στο Παρίσι. Χρόνια αργότερα, ο τάφος της καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς Κατηγορία:Σύζυγοι Βρετανών μοναρχών Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα
Ρότζερ Μόρτιμερ
Ο Ρότζερ Α΄ Μόρτιμερ (πριν το 990 - μετά το 1078) ήταν ιδρυτής του αβαείου του Σαιν Βίκτορ στο Κω στην Άνω Νορμανδία γύρω στο 1074. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι το αβαείο οικοδόμησε ο ευγενής Γουίλιαμ ΦίτςΟζμπερν, 1ος κόμης του Χέρεφορντ, το αβαείο κτίστηκε στις όχθες του ποταμού Όλν στο ομώνυμο χωριό Μόρτιμερ του Γαλλικού γεωγραφικού διαμερίσματος Σεν-Μαριτίμ. Το κάστρο ήταν η έδρα των βαρόνων απογόνων του Ρότζερ, ήταν ο γενάρχης και ο πρώτος που χρησιμοποίησε το επώνυμο Μόρτιμερ από το ομώνυμο χωριό και το κάστρο που βρισκόταν στην περιοχή.
Η Εβρέ δέχτηκε επίθεση από τον στρατό του Φράγκου πρίγκιπα Όντο (1013 - 1056), αδελφού του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας. Ο δούκας Γουλιέλμος έστειλε τον Ρότζερ με άλλους ευγενείς να αντιμετωπίσουν τον στρατό των Φράγκων, συναντήθηκαν στο χωριό Μόρτιμερ του Σεν-Μαριτίμ και ακολούθησε η μάχη του Μόρτιμερ. Ο Ρότζερ νίκησε τον Όντο και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Γκυ Κοντ του Πονθιέ, κατόπιν πήρε το κάστρο και χρησιμοποίησε το όνομα του σαν προσωπικό επώνυμο. Η κατοχή ωστόσο από τον ίδιο κράτησε λίγο, ο δούκας Γουλιέλμος πήρε το κάστρο από τον Ρότζερ λόγω απιστίας. Ο Ρότζερ ήρθε σε επαφή με κάποιον κόμη τον "Ραλφ Γ΄ τον Μέγα" που ήταν εχθρός του Γουλιέλμου και πεθερός του ίδιου του Ροτζερ, του πρόσφερε άσυλο τρεις μέρες. Ο δούκας Γουλιέλμος όταν έμαθε την απιστία έκανε κατάσχεση της περιουσίας του και τον έδιωξε από την Νορμανδία, το κάστρο δόθηκε στον ανιψιό του Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν, 1ο κόμη του Σάρρεϋ. Ο δούκας συγχώρεσε τον Ρότζερ αλλά δεν του επέτρεψε να πάρει το κάστρο του. Το κάστρο επεστράφη τελικά στον γιο του Ράνουλφ όπως φαίνεται σε έγγραφο που χρονολογείται την περίοδο 1078 - 1080.
Θεωρίες για την καταγωγή του
Η καταγωγή του Ρότζερ Μόρτιμερ έχει γίνει θέμα πολλών συζητήσεων μονάχα δυο πηγές της εποχής του δίνουν πληροφορίες. Ο Όρντερικ Βιτάλις καταγράφει τον Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν, 1ο κόμη του Σάρρεϋ ξάδελφο του ενώ ο Ρόμπερτ Ντε Τορινί παρουσιάζει τρεις διαφορετικές προτάσεις που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ήταν αδελφός ή γιος του Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν. Ο ιστορικός Τόμας Στάπλτον (1535 - 1598) τον ταυτίζει με τον "Ρότζερ, γιο του επισκόπου" δηλαδή γιο του Ούγου επισκόπου του Κουτάνς, ο Ράντολφ Ντε Γουάρεν ήταν επίσης γιος του επισκόπου Ούγου, με αυτή την εκδοχή είναι θείος του Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν. Ο Λόιντ αντίθετα αναφέρει ότι ο Ρότζερ Μόρτιμερ δεν έχει σχέση με τον Ρότζερ που παρουσιάζεται σαν αδελφός του Ράντολφ. Ο Λόιντ παρουσιάζει ένα έγγραφο της δεκαετίας του 1040 που αναφέρεται στον "Ρότζερ γιο του Ράντολφ του Γουάρεν", ο Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν ήταν επίσης γιος του Ράντολφ αλλά κανένα στοιχείο δεν δείχνει τον Ρότζερ Μόρτιμερ αδελφό του Γουίλιαμ. Η Κέιθριν Κιτς-Ρόχαν (γεν. το 1957) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν δυο Ράντολφ που εσφαλμένα συνδυάστηκαν σε έναν, ο Ρότζερ ήταν γιος του Ράντολφ Α΄ Ντε Γουάρεν και της συζύγου του Βεατρίκης ενώ ο Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν ήταν ανιψιός του δηλαδή γιος του Ράντολφ Β΄ Ντε Γουάρεν και της συζύγου του Έμμας. Η πρόταση της Κέιθριν Κιτς-Ρόχαν μπόρεσε να λύσει τα αινίγματα του Λόιντ ταυτίζοντας τον Ρότζερ Μόρτιμερ με τον γιο του Ράντολφ Α΄ Ντε Γουάρεν. Ο ιστορικός Λιούις συμφωνεί ότι αυτή η υπόθεση είναι η πιο λογική λύση. Ο Ρόμπερτ Ντε Τορινί δεν κατονομάζει την μητέρα του Ρότζερ, αναφέρει μόνο ότι ήταν μια από τις ανιψιές της Γκούνορ της Νορμανδίας κάτι που δείχνει ότι η Βεατρίκη ήταν ανιψιά της. Η Κέιθριν Κιτς-Ρόχαν την ταυτίζει με μια μετέπειτα χήρα την Βεατρίκη κόρη του Τεσσελίν, υποκόμη του Ρουέν.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ
Καρλ Γιόζεφ Μπέγκας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1794 στο Χάινσμπεργκ. Η καταγωγή του ήταν από Βελγική οικογένεια Ουγενότων. Σπούδασε Καλές Τέχνες στην Κολωνία, Βόννη και Παρίσι. Τιμήθηκε με υποτροφία του βασιλιά της Πρωσίας Φρίντριχ Βίλχελμ Γ'. Περιηγήθηκε την Ιταλία το 1822 και έγινε μέλος της ομάδας των Ναζαρηνών. Διορίστηκε καθηγητής στην Ακαδημία Τέχνης του Βερολίνου. Θεωρείται επίσης ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Ρομαντισμού του Ντίσελντορφ και του Ρομαντισμού γενικότερα. Ζωγράφισε πίνακες ιστορικού περιεχομένου και πορτραίτα. Το 1843 έγινε επίσημος ζωγράφος των κατόχων του μεταλλίου Pour le Mérite, ενώ το 1846 αναγορεύτηκε αυτοκρατορικός ζωγράφος του Φρίντριχ Βίλχελμ Δ' της Πρωσίας. Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 1854 στο Βερολίνο.
Έργα
Έργα του εκτίθενται σε μουσεία, π.χ. στο Kreismuseum του Χάινσμπεργκ, στην παλαιά Εθνική Γκαλερί του Βερολίνου, στην Μητρόπολη του Βερολίνου, στο μουσείο Wallraf-Richartz-Museum στην Κολωνία και αλλού.
Κωνσταντίνος Καραγιώργης
Ο Κωνσταντίνος Καραγιώργης (πραγματικό επίθετο Γυφτοδήμος) (1905-1955) ήταν γιατρός, δημοσιογράφος και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του αντιστασιακού αγώνα στη Θεσσαλία με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Υπήρξε στρατηγός του ΔΣΕ στον Εμφύλιο Πόλεμο. Πέθανε στη Ρουμανία το 1955
Εμφύλιος Πόλεμος
Στις αρχές του 1948 θα αναλάβει με το βαθμό του στρατηγού τη διοίκηση του ΚΓΑΝΕ (Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας) του ΔΣΕ με ζώνη ευθύνης τη Θεσσαλία και τη Στερεά Ελλάδα. Οργάνωσε και διηύθυνε την επιχείρηση για την κατάληψη της Καρδίτσας, τον Δεκέμβριο του 1948.
Λίγο πριν την επιχείρηση του ΔΣΕ για την κατάληψη του Καρπενησιού μετέβηκε στο Γράμμο για την 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949). Στη συνέχεια παρέμεινε στο Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ στο Γράμμο, με το βαθμό του αντιστράτηγου και στις μάχες του καλοκαιριού του 1949 στο Γράμμο-Βίτσι θα τραυματιστεί σοβαρά.
Μετά τον Εμφύλιο
Μετά την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949 θα βρεθεί πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία, όπου και οι διαφωνίες του με τον Ζαχαριάδη θα είναι η αφορμή για να οδηγηθεί από το ίδιο του το Κόμμα στα βασανιστήρια και στο θάνατο.
Η απόφαση αυτή -κατά τη θεώρηση ορισμένων μελετητών- θα αποτελέσει τη θανατική του καταδίκη. Θα ακολουθήσει η σύλληψη, η ανάκριση στο κελί της ρουμάνικης ασφάλειας και το τέλος του, το 1954, στις φυλακές του Μαρτζινένι στο Πιτέστι της Ρουμανίας.
Με απόφαση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ τον Αύγουστο 1958 αποκαταστάθηκε η μνήμη του Καραγιώργη
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Αγριγιαννάκη-Καραγιώργη, μέλος του ΚΚΕ. <!--Αυτό το κομμάτι μάλλον ταιριάζει για μετακίνηση σε Βικιθήκη.
Λόγοι και άρθρα
Ο λόγος του Αντιστράτηγου του ΔΣΕ, Κώστα Καραγιώργη, στους αποφοίτους της Σχολής Αξιωματικών του Κ.Γ.Α.Ν.Ε. (Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας) των κομμουνιστών:
''Αγαπητοί μου συναγωνιστές και συναγωνίστριες, σύντροφοι και συντρόφισσες.
''Έκλεισε η περίοδος της μαθητείας σας στη Σχολή. Φεύγετε αύριο για τα τμήματα σας. Σαν αετοί ανυπόμονοι θα πετάξετε προς όλες τις γωνιές της θεσσαλικής και ρουμελιώτικης γης. Έχετε όλοι και όλες σας την πιο ευγενική φιλοδοξία του αγωνιστή, του στελέχους, θέλετε να μπάσετε μέσα στη ζωή αυτά που μάθατε, θα πάρετε στα χέρια την τύχη των 20-30 ανθρώπων της διμοιρίας και αργότερα του λόχου σας να τους οργανώσετε, να εκπαιδεύσετε, να διαπλάσετε μαχητικά την ψυχή τους, να τους οδηγήσετε σε σκληρές μάχες, να κερδίσετε μαζί τους την υπόθεση της ελληνικής λαϊκής δημοκρατίσς και να κατεβείτε θριαμβευτές στη Λάρισσα και στο Βόλο, στη Λαμία και στο Αγρίνι (Αγρίνιο), στη Λειβαδιά και στην ίδια την Αθήνα.''
''Δεν τα πήρατε μέσα σε αίθουσες και πάω σε θρανία τα διδάγματα αυτά. Και ένας τέτοιος αξιωματικός θα ξαίρει τον τρόπο να επιβληθεί στο τμήμα του. Γιατί ξαίρει ότι θα επιβληθεί μόνο με το ατομικό του παράδειγμα σε όλα, από τον τρόπο που θα διευθύνει τους άνδρες του στη μάχη, ως την οργάνωση της ατομικής του ζωής. θα επιβληθεί με την ατομική παλληκαριά αλλά και με τη σκέψη, με την εξυπνάδα και την πολεμική πονηριά που θα του εξασφαλίσουν τη σιγουριά στην καθοδήγηση, την ηγετική παλληκαριά. Όταν θέλεις να παίξεις τη ζωή των ανδρών σου στη μάχη οι άνδρες πρέπει να σου έχουν εμπιστοσύνη, να έχουν πεισθεί μόνοι τους για την αξία σου, για την ικανότητα σου, για το κύρος σου, και το κύρος σου είναι ένα σύνθετο πράγμα που πηγάζει αυτόματα από τη προσωπικότητα του ηγέτη. Δεν επιβάλλεται ούτε με φωνές, ούτε με διαταγές, ούτε με τιμωρίες. Δεν επιβάλλεται από τα πάνω. Ο πόλεμος δεν σηκώνει (…). Εδώ είναι η μάχη κάθε φορά και ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Και μέσα σ’ αυτά τα πηδήματα θα πεισθεί ο μαχητής για τον αξ)κο του.''
''Και θα πεισθεί αυτόματα ο μαχητής όταν σε δει να αναπτύσσεις στη ζωή, στην πράξη και όχι στα λόγια ένα ειλικρινές και πρακτικό ενδιαφέρον για το μαχητή. Εμείς όλοι έιμαστε παιδιά της επαναστατικής θύελλας, είμαστε παιδιά της Ελληνικής Λαϊκής Δημοκρατικής επανάστασης. Αλλά η λογική της επανάστασης που τα αναποδογυρίζει όλα είναι βουτηγμένη μέσα στις δυσκολίες.''
''Στις μεγάλες δυσκολίες που καλούνε τα παιδιά της επανάστασης σ’ έναν αδιάκοπο σκληρό αγώνα για να τις ξεπερνάνε. Πάντα ξαίρουν τα παιδιά της επανάστασης, ότι δεν υπάρχει γι’ αυτά καμιά δυσκολία που να είναι αξεπέραστη, κανένα φρούριο που να είναι απόρθητο. Εσείς οι νέοι αξ)κοι, νέοι ανθυπολοχαγοί του πεζικού, οι νέοι ανθυπολοχαγοί Π.Ε., οι νέοι ανυπο)γοι της Λαϊκής Πολιτοφυλακής, είστε από τα καλύτερα παιδιά της Λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης. Ξεπηδήσατε όλοι μέσα από τη φωτιά αυτής της επανάστασης μέσα από τις μεγάλες δυσκολίες της.''
''Και με αυτές τις μεγάλες δυσκολίες θα παλαίψετε από την πρώτη μέρα, που θα πάρετε τμήμα στα χέρια σας. Τίποτα δεν θα βρείτε έτοιμο, τίποτα δεν θα βρείτε ταχτοποιημένο, θα παλαίψετε για τους νεοστρατολογημένους μαχητές και μαχήτριες για να αυξήσετε τη διμοιρία και το λόχο σας που πάντα θα είναι λειψή. Θα παλαίψετε για να βρείτε όπλα και πυρομαχικά γιατί ποτέ δεν θα έχετε αρκετά. Θα παλαίψετε για να βρείτε άρβυλα και ζεστά ρούχα για το τμήμα σας, γιατί καμιά αποθήκη δεν θα έχετε στη διάθεση σας, θα παλαίψετε για να βρείτε και για να φτιάξετε από κουβέρτες στρατιωτικά παντελόνια για τις μαχήτριες σας για να μην τις βλέπετε να πολεμάνε με φουστάνια, θα παλαίψτε για ένα νοσοκομείο, για ένα επίδεσμο ακόμα για να μη χάνετε τους τραυματίες τζάμπα από αιμορραγία, θα παλαίψετε για να εκπαιδεύσετε το τμήμα σας, τους νέους μαχητές σας, για να στρατιωτικοποιήσετε τις νέες μαχήτριες που αποτελούν πια ένα μόνιμο και σημαντικό ποσοστό αλλά πολύτιμο ποσοστό σε μαχητικότητα και αυταπάρνηση των μάχιμων τμημάτων μας. Μέσα σ’ αυτήν την τρομερή πάλη με τις δυσκολίες θα ατσαλώσετε τον εαυτο σας, θα τον διαπαιδαγωγήσετε μέρα με την μέρα σε αξ)κους νέου τύπου, σε λαϊκούς αξ)κους με καθαρόμυαλό φωτισμένο πολιτικά και πλουτισμένο επιστημονικά με τα διδάγματα της σταλινικής πολεμικής επιστήμης. Με γερό σώμα και ατσάλινη ψυχή, με ίσιον χαραχτήρα και σεμνό ήθος αντάξια παιδιά του Ζαχαριάδη και του Μάρκου. Στις σχέσεις σας με το πολύπαθο λαό μας θα έχετε πάντα σα γνώμονα αυτά που ακούσατε πριν από λίγο στο χαιρετηστήριο της Κυβέρνησης και του Γεν. Αρχηγείου μας.''
''Μην ξεχνάτε ούτε στιγμή ότι η ακατανίκητη δύναμη μας πηγάζει από το Λαό και ότι συνεπώς οι σχέσεις μας με το Λαό πρέπει να είναι άριστες. Με την πολεμική σας επίδοση και τις άλλες φιλολαϊκές πράξεις σας να σφυρηλατείτε καθημερινά την αδιάσπαστη ενότητα του Λαού και στρατού σαν την μεγαλύτερη προϋπόθεση της Νίκης.''
''Αγαπητοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες, σύντροφοι και συντρόφισες, οκτώ χρόνια τώρα περισσότερο ή λιγότερο παλεύουμε με το όπλο στο χέρι για να λευτερώσουμε τον τόπο μας από τους ξένους ιμπεριαλιστές και τους εγχώριους μοναρχοφασίστες και να εγκαθιδρύσουμε την ελληνική Λαϊκή Δημοκρατία. Η λαϊκή και δημοκρατική επανάσταση στη χώρα μας έχει μπει στην αποφασιστική, την κρίσιμη, στην τελεταία της φάση που πρέπει να τελειώσει σύντομα με τη μεγάλη την τελική νίκη.''
Γι’ αυτή τη μεγάλη νίκη θα πάτε να παλαίψετε με σίδερο στο κορμί, ατσάλι στο μυαλό, με φλόγα στην καρδιά, εσείς τα παιδιά του Μάρκου και του Ζαχαριάδη, οι νέοι αετοί που θα πετάξετε σήμερα το απόγευμα από τη υπαίθρια σχολή σας προς τα τμήματα σας σε κάθε γωνιά της Θεσσαλικής και Ρουμελιώτικης γης.
Ζήτω η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση.
Ζήτω ο σύντροφος Νίκος Ζαχαριάδης.
Ζήτω η ελληνική Λαϊκή Δημοκρατία.
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Ασπρόκαμπος Λουτρακίου Κορινθίας
O Ασπρόκαμπος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Λουτρακίου Περαχώρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λουτρακίου-Περαχώρας, του δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Ο Ασπρόκαμπος είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, από την πλευρά της Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές της κορυφής «Φλιντζανέζα» (562 μ.) των Γερανείων και πάνω από τον κόλπο των Αλκυονίδων, βόρεια της Περαχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 28 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. της Κορίνθου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος το 2014 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων
Φορεσιά της Σκοπέλου
Η φορεσιά της Σκοπέλου ή φουστάνα είναι η γυναικεία τοπική ενδυμασία που φορέθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στο νησί των Σποράδων.
Η συγκεκριμένη γυναικεία ενδυμασία, σε αντίθεση με την αντίστοιχη ανδρική που χαρακτηρίζεται ως αρκετά απλή, διακρίνεται για τη σημαντική της ποικιλία.
Η νυφική ή γιορτινή φορεσιά
Η φορεσιά αυτή έχει αρκετές δυτικές επιδράσεις οι οποίες οφείλονται στις επαφές που είχε το νησί με τον έξω κόσμο, χάρη στο γεγονός πως ο ανδρικός πληθυσμός ασχολιόταν κατά κύριο λόγο με τη ναυτιλία.
Η νυφική ή γιορτινή φορεσιά (νυφικός μόρκος, στόφα ή βόλτα) χαρακτηρίζεται ως εντυπωσιακή και επιβλητική με κύρια γνωρίσματα τον πλούτο του υλικού και την έντονη αντίθεση των πολύχρωμων κεντημάτων και της μαύρης επιφάνειας. Άλλα μέρη της φορεσιάς είναι η εσωτερική λευκή βαμβακερή φανέλα, το επίσης λευκό μεταξωτό λευκό πουκάμισο και τα τέσσερα μεσοφόρια που δημιουργούν ένα ογκώδες σύνολο. Εξωτερικά, κύρια μέρη της φορεσιάς είναι η πολύπτυχη φουστάνα από μαύρο μεταξένιο ύφασμα, τα πολύχρωμα μεταξωτά κεντήματα καθώς και το γιλέκο. Ο στολισμός του κεφαλιού αποτελείται από ένα δικτυωτό πλέγμα φτιαγμένο από μαύρο μετάξι, το καβούκι (εξάρτημα του κεφαλόδεσμου), το καπιτσέλι ή καπτσέλι, τη χρυσοκέντητη σάλπα (στολίδι) και το μαντήλι.
Η μαύρη βόλτα
Οι ηλικιωμένες γυναίκες του νησιού και οι χήρες, κατά τους γάμους και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις συνήθιζαν να φορούσαν τη μαύρη φορεσιά, τη λεγόμενη μαύρη βόλτα ή μαύρο κολοβόλι και μαύρο πανωφόρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Σποράδες Κατηγορία:Σκόπελος
Κάλλε Γιόνσον
Ο Κάλλε Γιόνσον (γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1983) είναι Σουηδός πολίτης γεννημένος στο Λώνγκτρεσκ της Πίτεο, ο οποίος συνελήφθη τον Ιούλιο του 2001 στην Κω, κατηγορούμενος για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Η περίπτωση του είναι μια από τις γνωστότερες ποινικές υποθέσεις στην σύγχρονη ιστορία της Σουηδίας.
Κράτηση και πρώτη δίκη
Ο Γιόνσον συνελήφθη στο νησί της Κω στις 26 Ιουλίου 2001, κατηγορούμενος για επίθεση κατά του Χριστόφορου Σερδάρη, ενός σερβιτόρου από τη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια των διακοπών. Ο Σερδάρης έχασε τις αισθήσεις αφού μαχαιρώθηκε πέντε φορές στον μηρό, και τρεις φορές στο στήθος και την κοιλιά. Ο Γιόνσον αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες εναντίον του από τη στιγμή που συνελήφθη. Ήταν υπό κράτηση μέχρι τον Φεβρουάριο του 2002, όταν αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και επέστρεψε στη Σουηδία. Τον Νοέμβριο του 2003, ένα σουηδικό δικαστήριο έκρινε ότι πρέπει να επιστρέψει στην Ελλάδα για να δικαστεί. Η οικογένεια του Γιόνσον δήλωσε στην Aftonbladet ότι ο Σερδάρης ζητούσε αποζημίωση 160.000 κορώνων (~16.000 ευρώ) και ξεκίνησε τις νομικές διαδικασίες, όταν η οικογένεια αρνήθηκε να πληρώσει. Ο Γιόνσον αποφάσισε να μην παραστεί στη δίκη γιατί δήλωσε ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική δικαιοσύνη.
Ο Γιόνσον παραδόθηκε στα ελληνικά δικαστήρια τον Ιανουάριο του 2005, αφού είχε ασκήσει έφεση σε όλες τις σουηδικές αρχές. Κατά τη διάρκεια της δίκης που διεξήχθη στο νησί της Ρόδου, η δίωξη περιγράφηκε ως μάχη μεταξύ του Γιόνσον και του Σερδάρη. Ο Σερδάρης υποστήριξε ότι ο Γιόνσον του επιτέθηκε. Στοιχεία DNA έδειξαν ότι βρέθηκε αίμα του Σερδάρη στο πουκάμισο του Γιόνσον κατά τη διάρκεια της υποτιθέμενης επίθεσης. Ο Γιόνσον ισχυρίστηκε ότι η ελληνική αστυνομία είχε αλείψει το πουκάμισό του με αίμα του Σερδάρη, σε μια προσπάθεια να τον παγιδέψει. Η ελληνική αστυνομία δεν εξέτασε τη σκηνή του εγκλήματος. Σύμφωνα με τον δικηγόρο του Γιόνσον, Λέιφ Σιλμπέρσκι, η ελληνική αστυνομία είχε τοποθετήσει τα ρούχα του Σερδάρη και του Γιόνσον στο ίδιο συρτάρι, προκαλώντας μόλυνση DNA. Τα ρούχα κρατήθηκαν στην Κω μετά την επίθεση, αλλά δεν αναλύθηκαν πριν από τη δίκη. Στην πραγματικότητα, τα ρούχα δεν μεταφέρθηκαν από την Κω στην αίθουσα της Ρόδου, μέχρι το αίτημα αναβολής του εισαγγελέα για να έρθουν τα ρούχα. Ο Σιλμπέρσκι επεσήμανε επίσης ότι ο Σερδάρης δεν αναγνώρισε τον Γιόνσον ως επιτιθέμενο τη στιγμή του συμβάντος. Όταν ο Σερδάρης είδε το πρόσωπο του Γιόνσον για πρώτη φορά, ο Σερδάρης δήλωσε ότι ο Γιόνσον δεν θα μπορούσε να είναι το πρόσωπο που του επιτέθηκε.
Στις 12 Απριλίου 2005, οι ένορκοι αποφάσισαν ομόφωνα ότι ο Γιόνσον δεν είναι ένοχος. Απελευθερώθηκε αμέσως. Ο δικηγόρος του Σερδάρη ανακοίνωσε τα σχέδιά του να ασκήσει έφεση.
Επανάληψη της δίκης
Τον Νοέμβριο του 2006, ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε ότι η δίκη του Γιόνσον πρέπει να επαναληφθεί. Η απόφαση ανέφερε: "αναρωτιόμαστε πως το μπλουζάκι ήρθε σε επαφή με τα παπούτσια και το παντελόνι του μαχαιρωμένου ατόμου." Το σουηδικό Υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε την απόφαση του δικαστηρίου ως "μεγάλη έκπληξη".
Η δίκη επρόκειτο να αρχίσει στις 19 Νοεμβρίου 2007 αλλά αναβλήθηκε όταν ο Γιόνσον απέτυχε να εμφανιστεί. Ο δικηγόρος του Γιόνσον τον συμβούλεψε να μην παραστεί. Εάν είχε εμφανιστεί αυτοβούλως και είχε κριθεί ένοχος, θα εξέτιε την ποινή του σε ελληνική φυλακή. Αν οι ελληνικές αρχές αναγκάζονταν να εκδώσουν Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης γι ' αυτόν, θα είχαν την επιλογή να εκτίσει την ποινή του σε σουηδική φυλακή. Η απεργία των ελλήνων δικηγόρων επίσης συνέβαλε στην αναβολή.
Τον Απρίλιο του 2009, οι Έλληνες αξιωματούχοι κατηγόρησαν τον Γιόνσον και τους γονείς του για ψευδορκία και πρόκληση δυσφήμισης. Ο Σιλμπέρσκι ονόμασε τις κατηγορίες "γελοίες", λέγοντας ότι η υπόθεση είχε γίνει θέμα γοήτρου για τους έλληνες αξιωματούχους.
Επιρροή
Μια παράλληλη υπόθεση με αυτή του Γιόνσον είναι αυτή της "σουηδέζας Άννας", μια σουηδέζα γυναίκα που έκανε διακοπές στην Ελλάδα και ανέφερε στην ελληνική αστυνομία ότι βιάστηκε. Η υπόθεση έκλεισε πριν γίνει δίκη, και η Άννα διώκεται από την ελληνική δικαιοσύνη για δυσφήμηση. Οι περιπτώσεις τους οδήγησαν σε εκστρατεία έκκλησης προς τους σουηδούς παραθεριστές να μποϊκοτάρουν την Ελλάδα, αλλά οι ειδικοί προβλέπουν ότι η παρούσα εκστρατεία δεν θα έχει καμία επίπτωση στον τουρισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγκλημα στην Ελλάδα
Πλευριανά Ρεθύμνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Κάστρο του Τσάκοβετς
Περισσότερες λεπτομέρειες
Το κάστρο βρίσκεται στο πάρκο Ζρίνσκι, όχι μακριά από την κεντρική πλατεία της πόλης και είναι η μεγαλύτερη οχύρωση στην κομητεία Μετζίμουριε. Κατασκευάστηκε από πελεκητή πέτρα και κόκκινο τούβλο, και, κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, που διαρκεί περισσότερο από 7 αιώνες, υπέστη πολλές ανακατασκευές. Σήμερα είναι μερικώς ανακαινισμένο. Το παλάτι είναι διώροφο και έχει τέσσερις πτέρυγες.
Στις 19 Νοεμβρίου 2007 το Κάστρο Τσάκοβετς ταξινομήθηκε ως προστατευόμενο πολιτιστικό αγαθό στο Μητρώο Πολιτιστικών Αγαθών της Κροατίας με τον αριθμό N-23.