cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάγκαρ
Σημαντική περιοχή για πτηνά
Οι βορειοδυτικές, δυτικές και νοτιοδυτικές ακτές του νησιού έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικές περιοχές για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των αρκτικών θυελλοπουλιών (100.000 ζευγάρια), υδροβατών (5.000 ζευγάρια), θαλασσοκοράκων (500 ζευγάρια), ληστόγλαρων (20 ζευγάρια), τριδακτυλόγλαρων (8.400 ζευγάρια), Φρατέρκουλα του Ατλαντικού (40.000 ζευγάρια), λεπτοραμφόκεπφων (2.700 μεμονωμένα) και κέπφους (400 ζευγάρια).
Όρη
Υπάρχουν 41 βουνά στο Βάγκαρ, τα κυριότερα είναι τα εξής:
Κυριότεροι καταρράκτες
right|thumb|300px|Χάρτης του Βάγκαρ
Κριστόφ Λαμπέρ
Ο Κριστόφ Γκι Ντενί Λαμπέρ, ευρέως γνωστός ως Κριστόφ Λαμπέρ (29 Μαρτίου 1957 - ), είναι Γαλλοαμερικανός ηθοποιός, παραγωγός και μυθιστοριογράφος. Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας δεύτερους ρόλους σε πολλές γαλλικές ταινίες και έγινε διεθνώς γνωστός για την ερμηνεία του ως Ταρζάν στο Γκρέιστοουκ: Ο θρύλος του Ταρζάν, άρχοντα της ζούγκλας (1984). Για την ερμηνεία του στην ταινία Μια νύχτα στον υπόγειο (1985), έλαβε το βραβείο Σεζάρ καλύτερου ηθοποιού. Ο πιο διάσημος ρόλος του είναι ο Κόνορ Μακλίοντ στην ταινία περιπέτειας-φαντασίας Χαϊλάντερ (1986) και στο ομώνυμο franchise που ακολούθησε.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κριστόφ Γκι Ντενί Λαμπέρ γεννήθηκε στο Γκρέιτ Νεκ της Νέας Υόρκης, στις 29 Μαρτίου 1957. Ήταν γιος της Γιολάντε Ανιές Ανριέτ (γεννημένη το 1928) και του Ζορζ Λαμπέρ-Λαμόντ (1910–2003), Γάλλου διπλωμάτη στα Ηνωμένα Έθνη. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος. Λόγω της δουλειάς του πατέρα του, ο Λαμπέρ μετακόμισε με τους γονείς του στην Ελβετία σε ηλικία δύο ετών και μεγάλωσε στη Γενεύη μέχρι τα εφηβικά του χρόνια, όταν η οικογένεια μετακόμισε στη Γαλλία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.
1979–1984
Ο Λαμπέρ ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας δεύτερους ρόλους σε πολλές γαλλικές ταινίες όπως Ciao, les mecs (1979), 4 δολοφόνοι, 10 νεκροί (1980) και Asphalte (1981).
Εκείνη την εποχή, ο σκηνοθέτης Χιου Χάντσον είχε μόλις ολοκληρώσει την βραβευμένη με Όσκαρ ταινία τουΟι δρόμοι της φωτιάς (1981) και η Warner Brothers ήθελε απεγνωσμένα να τον προσλάβει για να σκηνοθετήσει μια άλλη ταινία. Αφού κοίταξε όλα τα διαθέσιμα σενάριά τους, επέλεξε να κάνει μια κινηματογραφική μεταφορά του εμβληματικού χαρακτήρα του Ταρζάν του μυθιστοριογράφου Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ, ενός ανθρώπου που μεγάλωσε με ένα άγνωστο είδος μεγάλων πιθήκων στη ζούγκλα. Θέλοντας έναν άγνωστο ηθοποιό να παίξει τον ρόλο, ο Χάντσον δοκίμασε πολλούς νέους ηθοποιούς. Ο Λαμπέρ πήρε τον ρόλο εν μέρει λόγω της μυωπίας του, γιατί όταν έβγαζε τα γυαλιά του φαινόταν ότι κοιτούσε πάντα μακριά.
Η ταινία Γκρέιστοουκ: Ο θρύλος του Ταρζάν, άρχοντα της ζούγκλας που κυκλοφόρησε το 1984 γνώρισε μεγάλη κριτική τόσο για τον Λαμπέρ όσο και για τον σκηνοθέτη της. Η ταινία ήταν υποψήφια για τρία Βραβεία Όσκαρ και κέρδισε ένα βραβείο BAFTA, καθώς και ένα βραβείο Σεζάρ.
Την ίδια χρονιά, έπαιξε επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια γαλλική ταινία που ονομάζεται Paroles et musique, δίπλα στους Κατρίν Ντενέβ και Ζακ Περίν.
1985–2000
Το 1985, ο Λαμπέρ έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Λικ Μπεσόν Μια νύχτα στον υπόγειο, για έναν άνδρα που τον κυνηγούν στο υπόγεια μετρό του Παρισιού. Η ταινία σημείωσε εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία. Ο Λάμπερτ τιμήθηκε με βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Ηθοποιού την επόμενη χρονιά.
Στις 7 Μαρτίου 1986, έκανε πρεμιέρα το Χαϊλάντερ. Στην ταινία, ο Λαμπέρ πρωταγωνίστησε ως ένας από τους πολλούς αθάνατους πολεμιστές που μπορούν να σκοτωθούν μόνο με αποκεφαλισμό. Μετά την αρχική εκπαίδευση από έναν άλλο εξαιρετικά εξειδικευμένο ξιφομάχο, τον Ραμίρεζ (τον υποδύεται ο Σον Κόνερι), ο Μακ Λίοντ ζει για αρκετούς αιώνες, τελικά εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, έχοντας ένα κατάστημα με αντίκες. Ο Μακ Λίοντ ερωτεύεται μια ιατροδικαστή που ονομάζεται Μπρέντα. Ανακαλύπτει επίσης ότι πρέπει να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον Κούργκαν, τον οποίο υποδύεται η Κλάνσι Μπράουν, ο οποίος επιθυμεί να σκοτώσει τον Μακ Λίοντ και να κερδίσει ειδικές ικανότητες στον τελευταίο ζωντανό αθάνατο πολεμιστή. Η ταινία έγινε καλτ επιτυχία, γνώρισε διεθνή εισπρακτική επιτυχία και ήταν ο πιο διάσημος ρόλος του. Το ροκ συγκρότημα Queen συνέθεσε και ερμήνευσε το σάουντρακ και ο Λαμπέρ εμφανίστηκε επίσης ως Μακ Λίοντ στο μουσικό βίντεο για το "Princes of the Universe" των Queen. Επίσης εκείνη τη χρονιά, ο Λαμπέρ πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Άι λαβ γιου του Μάρκο Φερέρι. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών και για Νάστρο ντ' Αρτζέντο.
Ο Λαμπέρ έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην παραγωγή της ταινίας Ο Σικελός, σε σκηνοθεσία Μάικλ Τσιμίνο, βασισμένης στο ομώνυμο βιβλίο του Μάικλ Τσιμίνο. Πρωταγωνιστεί ως ένας εγωκεντρικός ληστής που πολεμά την Καθολική Εκκλησία, τη Μαφία και τους γαιοκτήμονες ενώ ηγείται ενός λαϊκιστικού κινήματος για την ανεξαρτησία της Σικελίας. Τα στούντιο περιόρισαν την ταινία στο μοντάζ. Κυκλοφόρησε το 1987 και ήταν λιγότερο επιτυχημένη από τις προηγούμενες ταινίες του, έτυχε χλιαρής υποδοχής από τους κριτικούς και ήταν οριακά κερδοφόρος.
Το 1988, πρωταγωνίστησε στο To Kill a Priest του Αγκνιέσκα Χόλαντ, στο οποίο έπαιξε έναν χαρακτήρα βασισμένο στον Γέζι Ποπιεουούσκο και τη δολοφονία του υπό το πολωνικό κομμουνιστικό καθεστώς. Έτυχε θετικής υποδοχής από τους κριτικούς.
Το 1990 έκανε την κωμωδία Γιατί μας κυνηγάνε όλοι; με συμπρωταγωνιστή τον Christopher Lloyd. Παίζουν τους διαρρήκτες που μπαίνουν σε μπελάδες αφού κλέψουν ένα ιερό ρουμπίνι στην Τουρκία.
Την 1η Νοεμβρίου 1991, έκανε πρεμιέρα το σίκουελ του Highlander με τίτλο Χαϊλάντερ 2 - Η επιστροφή. Σε αυτό ο Λαμπέρ συνέπραξε και πάλι με τον Σον Κόνερι. Η ομάδα παραγωγής σκέφτηκε να γυρίσει την ταινία στην Αργεντινή για να μειώσει το κόστος παραγωγής, η χώρα ωστόσο περνούσε οικονομική κρίση. Μεγάλο μέρος του σεναρίου δεν γυρίστηκε και το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα συνονθύλευμα. Ο σκηνοθέτης φέρεται να μισούσε το τελικό αποτέλεσμα τόσο πολύ, που αποχώρησε από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας αφού είδε τα πρώτα 15 λεπτά της. Για παρόμοιους λόγους, ο Λαμπέρ απείλησε να αποχωρήσει από το έργο όταν πλησίαζε στο τέλος του. Ωστόσο, λόγω συμβατικών υποχρεώσεων δεν το έκανε.
Το 1992, ο Λαμπέρ εμφανίστηκε σε τρία έργα, μεταξύ των οποίων το γαλλικό αστυνομικό θρίλερ Max et Jérémie, με συμπρωταγωνιστή τον Φιλίπ Νουαρέ.
Στις 22 Ιανουαρίου 1993, έκανε πρεμιέρα το θρίλερ Η κίνηση του ιππότη, στο οποίο ο Λαμπέρ ήταν ταυτόχρονα παραγωγός και πρωταγωνιστής. Ο Λαμπέρ παίζει έναν γκραν μάστερ σκακιού που είναι ύποπτος για φόνο.
Το 1995, ο Λαμπέρ έκανε την παραγωγή του Μην ξεχνάς πως θα πεθάνεις, το οποίο κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκιζόν, Βραβείο Ζαν Βιγκό και ήταν υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών.
Το 1996, ο Λαμπέρ ήταν παραγωγός και πρωταγωνιστής στη γουέστερν ταινία Ο πολικός αστέρας, με συμπρωταγωνιστή τον Τζέιμς Κάαν.
Το 1997, πρωταγωνίστησε στην κυβερνοπάνκ ταινία επιστημονικής φαντασίας Nirvana. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός σχεδιαστή παιχνιδιών εικονικής πραγματικότητας, τον οποίο υποδύεται ο Λαμπέρ, ο οποίος ανακαλύπτει ότι ο κύριος χαρακτήρας του παιχνιδιού του έχει αποκτήσει ευαισθησία λόγω επίθεσης από έναν ιό υπολογιστή. Η ταινία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών. Κέρδισε ένα και προτάθηκε για οκτώ Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο.
Το 1999, πρωταγωνίστησε στο Μπέογουλφ, καταραμένος από τους θεούς, μια ταινία επιστημονικής φαντασίας - δράσης βασισμένη χαλαρά στο παλιό αγγλικό επικό ποίημα Μπέογουλφ.
2001–2010
Το 2002, ήταν παραγωγός και συμπρωταγωνιστής στο θρίλερ Το πρόσωπο του δολοφόνου, μαζί με τον Ντένις Χόπερ.
Το 2004, έπαιξε στο πλευρό της Ναστάζια Κίνσκι στη γαλλική ταινία À ton image. Έπαιξε επίσης σε ένα επεισόδιο του Cirque du Soleil: Solstrom.
Το 2007, ο Λαμπέρ πρωταγωνίστησε στη γαλλική ταινία Trivial, σε σκηνοθεσία Σοφί Μαρσό. Ερμήνευσε έναν αστυνομικό επιθεωρητή που παλεύει με την κατάθλιψη μετά το θάνατο της συζύγου του, ο οποίος ερευνά την υπόθεση ενός ύποπτου αγνοούμενου μετά από αίτημα μιας μυστηριώδους γυναίκας. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε μια σχέση με τη Μαρσό.
Το 2009, ο Λαμπέρ πρωταγωνίστησε στο Λευκή υπεροχή της Κλερ Ντενί. Τόσο η ταινία όσο και η ερμηνεία του Λαμπέρ έτυχαν καλής κριτικής. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Ιζαμπέλ Υπέρ ως ταλαιπωρημένη Γαλλίδα παραγωγός καφέ σε μια ανώνυμη γαλλόφωνη αφρικανική χώρα, η οποία αποφασίζει να μείνει στη φυτεία της παρά τον εμφύλιο πόλεμο που ξεσπά. Η ταινία έχει εμφανιστεί σε μια σειρά από λίστες κριτικών με τις καλύτερες ταινίες του 2010. Ήταν υποψήφια στο Βραβείο της Εταιρείας Κριτικών Κινηματογράφου του Ντένβερ για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία, για Χρυσό Λέοντα, Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, βραβείο Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ. κ.λπ.
2011–σήμερα
μικρογραφία| Ο Λαμπέρ με τη [[Σοφί Μαρσό τον Οκτώβριο του 2012]] Το 2011, ο Λαμπέρ πρωταγωνίστησε ως κακός μοναχός Μεθόδιος στο σίκουελ του Ghost Rider Ghost Rider: Το πνεύμα της εκδίκησης, με πρωταγωνιστή τον Νίκολας Κέιτζ. Εκπαιδευόταν στο ξίφος για τρεις μήνες και ξύρισε το κεφάλι του. Η ταινία απέφερε 132,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Το 2012 έπαιξε έναν ρόλο στη βουλγαρική ταινία The Foreigner και στην ιταλική ταινία L'una e l'altra.
Το 2016 ο Λαμπέρ συμπρωταγωνίστησε στο Χαίρε, Καίσαρ!, μια κωμωδία σε σενάριο, παραγωγή, μοντάζ και σκηνοθεσία Τζόελ και Ίθαν Κοέν.
Το 2017 συνεργάστηκε με τον Κλοντ Λελούς στην κωμωδία Chacun sa vie et son intime conviction. Έπαιξε επίσης στο θρίλερ The Broken Key με τους Ρούτγκερ Χάουερ, Τζεραλντίν Τσάπλιν, Φράνκο Νέρο και Γουίλιαμ Μπάλντουιν. Έπαιξε επίσης τον εαυτό του σε ένα επεισόδιο της γαλλικής τηλεοπτικής εκπομπής Πάρε τον μάνατζέρ μου.
Άλλα εγχειρήματα
Ο Λαμπέρ έχει γράψει δύο μυθιστορήματα: La fille porte-bonheur το 2011 και Le juge το 2015.
Προσωπική ζωή
Ο Λαμπέρ ήταν παντρεμένος με την Αμερικανίδα ηθοποιό Νταϊάν Λέιν από το 1988 μέχρι το 1994. Η κόρη τους, Άλινορ Τζάσμιν, γεννήθηκε το 1993. Ο Λαμπέρ παντρεύτηκε την Αμερικανίδα ηθοποιό Τζεϊμίζ Χαφτ το 1999 και χώρισαν το 2000. Από το 2007 έως το 2014 είχε σχέση με τη Γαλλίδα ηθοποιό Σοφί Μαρσό.
Ο Λαμπέρ έχει προχωρημένη μυωπία και δεν βλέπει χωρίς γυαλιά. Δεν μπορεί να φορέσει φακούς επαφής και συχνά ερμηνεύει σχεδόν τυφλός, κάτι που έχει οδηγήσει σε τραυματισμούς ενώ εκτελεί ο ίδιος δύσκολες σκηνές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Ναυμαχία του Γέροντα
Αρχηγοί του τουρκοαιγυπτιακού στόλου ήταν ο Αιγύπτιος Ισμαήλ Γιβραλτάρ και ο Τούρκος Χοσρέφ Πασάς ενώ τον ελληνικό στόλο, που συνεπικουρούνταν από πυρπολικά από την Ύδρα και τις Σπέτσες, διοικούσε ο Ανδρέας Μιαούλης.
Τα γεγονότα πριν τη μάχη
Η ναυμαχία αυτή ήταν αποτέλεσμα της συνδυασμένης δράσης του τουρκικού και του αιγυπτιακού στόλου στο Αιγαίο, η οποία είχε σκοπό την καταστροφή του ελληνικού στόλου και απώτερο στόχο της την επίθεση των Αιγυπτίων εναντίον της Σάμου, και κατόπιν των Σπετσών και στη συνέχεια την απόβασή τους στην Πελοπόννησο. Ήδη το προηγούμενο διάστημα είχαν καταστραφεί τα Ψαρά από τον τουρκικό στόλο και η Κάσος από τον αιγυπτιακό στόλο, ενώ νωρίτερα είχε καταπνιγεί η επανάσταση στην Κρήτη. Μετά την καταστροφή των Ψαρών, κινητοποιήθηκε ο ελληνικός στόλος της Ύδρας και των Σπετσών και το καλοκαίρι του 1824 πέτυχε σημαντικές νίκες εναντίον των Τουρκοαιγυπτίων στα Ψαρά, σε ναυμαχία στο στενό της Μυκάλης, στη ναυμαχία της Κω και Αλικαρνασσού, ενώ απέτρεψε και εχθρική απόβαση στη Σάμο.
Περιγραφή της ναυμαχίας
Ο ελληνικός στόλος είχε αγκυροβολήσει στο μυχό (κόρφο) του Γέροντα. Ο Μιαούλης βρισκόταν σε κρίσιμη θέση καθώς από τη νηνεμία τα πλοία του είχαν ακινητοποιηθεί. Σε αψιμαχίες με τον εχθρικό στόλο, κάηκαν τα πυρπολικά του Παπανικολή, του Ματρόζου και του Πιπίνου, όμως βοηθούμενος από ευνοϊκό άνεμο κατάφερε να βγάλει από τον κόρφο του κόλπου τα πλοία του. Έτσι άρχισε άγρια ναυμαχία της οποίας το αποτέλεσμα οι αρχηγοί των αντιπάλων καταλάβαιναν πως θα έκρινε το μέλλον της Επανάστασης. Ο συνεχής κανονιοβολισμός των Ελλήνων προκάλεσε σοβαρές ζημιές στον οθωμανικό στόλο. Έτσι, ο Μιαούλης έστειλε τα πυρπολικά. Πολλά οθωμανικά πλοία πυρπολήθηκαν, ενώ τα πυρπολικά των Υδραίων Γεωργάκη Θεοχάρη (Παπαντώνη) και Κυριάκου Βατικιώτη ανατίναξαν μια τυνησιακή φρεγάτα με 44 κανόνια. Ο οθωμανικός στόλος διασπάσθηκε και η ναυαρχίδα των Αιγυπτίων, στην οποία επέβαινε και ο Ιμπραήμ, έσβησε τους φανούς της για να περάσει απαρατήρητη από τους Έλληνες. Με το τέλος της μέρας ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος αποσύρθηκε προς την Κω ενώ ο ελληνικός παρέμεινε στον Γέροντα.
Τα γεγονότα μετά τη ναυμαχία
Παρά την ήττα τους, οι Οθωμανοί επιχείρησαν ξανά επίθεση στη Σάμο, ξεκινώντας με τον πολυάριθμο στόλο τους από τα Τσάταλα, στις 6 Σεπτεμβρίου 1824. Όμως, οι Έλληνες είχαν προλάβει να παρατάξουν τον δικό τους στόλο μπροστά από το νησί. Η εχθρική απόβαση αποτράπηκε και πάλι ενώ ακολούθησε και ναυμαχία έξω από την Ικαρία η οποία προκάλεσε τη διάσπαση του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Ο τουρκικός στόλος, υπό τον Χοσρέφ, τράβηξε προς τα Δαρδανέλλια, και ο αιγυπτιακός προς τα νοτιοδυτικά. Μετά και από αυτά τα γεγονότα, ματαιώθηκαν οριστικά οι προσπάθειες των Τουρκοαιγυπτίων να αποβιβαστούν στη Σάμο.
Στάδιο Γιουβέντους
Το Στάδιο Γιουβέντους είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Τορίνο της Ιταλίας, το οποίο είναι η έδρα της Γιουβέντους.
Ιστορία
Η κατασκευή του γηπέδου ξεκίνησε την 1 Μαρτίου 2009 και εγκαινιάστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2011, με τον φιλικό αγώνα: Γιουβέντους-Νοτς Κάουντι. Ο αγώνας έληξε ισόπαλος με 1-1. Αντικατέστησε το Στάδιο Ντέλλε Άλπι, το παλιό γήπεδο της Γιουβέντους. Ο πρώτος επίσημος αγώνας πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου, 3 μέρες μετά τα εγκαίνια με αντίπαλο την Πάρμα με τον Λίχσταϊνερ να σημειώνει το πρώτο επίσημο γκολ στο νέο γήπεδο. Η χωρητικότητα-ρεκόρ του γηπέδου έγινε στις 9 Απριλίου 2012 και ανέρχεται στα 40.843 άτομα στον αγώνα: Γιουβέντους-Μπάγερν Μονάχου.
Φιλικό προς το περιβάλλον
Συγκεκριμένα:
Τελικός Γιουρόπα Λιγκ
Στις 20 Μαρτίου 2012 το Στάδιο Γιουβέντους επιλέχτηκε να φιλοξενήσει τον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ 2013-14.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιταλία Κατηγορία:Γιουβέντους
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1983-84
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1983 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1984
Crash (ταινία, 2004)
Η ταινία Crash (σε ελληνική απόδοση: συντριβή) είναι κοινωνικό δράμα που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Πολ Χάγκις. Η ταινία ασχολείται σχετικά με τον ρατσισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση των ανθρώπων γενικά. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από κάποια πραγματικά βιώματα που είχε στη ζωή του ο Πολ Χάγκις και συγκεκριμένα από ένα πραγματικό συμβάν του Πολ Χάγκις, στο οποίο το αυτοκίνητο του, η Πόρσε, ληστεύτηκε έξω από ένα κατάστημα βίντεο στο Γουιλσαΐρ Μπούλεβαρτ, στην Καλιφόρνια το έτος 1991.
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και κέρδισε πολλά βραβεία, όπως Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες και ανάμεσα σε αυτά και το Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Περίληψη
Σε μια συνοικία στο Λος Άντζελες συμβαίνουν δύο τροχαία ατυχήματα, ένας βίαιος βανδαλισμός εργασιακού χώρου και ένα ύποπτο δολοφονικό χτύπημα ενός αστυνομικού προς έναν άλλο αστυνομικό, όλα τοποθετημένα πίσω από το σκηνικό ενός ρατσιστικού αστυνομικού τμήματος στο Λος Άντζελες και το δικαστικό σύστημα της πόλης. Ένας εισαγγελέας και η σύζυγός του. Ένα Πέρσης καταστηματάρχης. Δύο αστυνομικοί ντετέκτιβ, οι οποίοι είναι ταυτόχρονα και εραστές. Ένας Αφρικανο-αμερικανός τηλεοπτικός σκηνοθέτης και η σύζυγός του. Ένας Μεξικανός κλειδαράς. Δύο κλέφτες αυτοκινήτων. Ένας απατεώνας αστυνομικός. Ένα ζευγάρι μεσήλικων από την Κορέα.
Όλοι ζουν στο Λος Άντζελες και κατά τη διάρκεια των επόμενων 36 ωρών, θα συγκρουστούν.
Κυκλοφορία
Η ταινία παγκοσμίως έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του Καναδά το 2004.Την επόμενη χρονιά έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment
Εκρίγ
Το Εκρίγ (γαλλικά: Écrille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εκριλουά (γαλλικά: Ecrillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σκουλαρίκια (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1657)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 1657 σκουλαρίκια που βρέθηκαν στον Τάραντα το 1872.
AE
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων AE και Ae και ΑΕ και αε (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται έι-ι) μπορεί να αναφέρεται:
Σκουλαρίκια (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1657)
Περιγραφή
Είναι διακοσμημένα με φοίνικες, άνθη και κύματα. Γύρω γύρω φέρουν τριπλή σειρά από μικροσκοπικές χρυσές χάνδρες, ενώ στην κορυφή φέρουν μια σειρά από λίγο μεγαλύτερες, επίσης χρυσές χάνδρες. Όλες οι χάνδρες έχουν άλλη μια μικρότερη χρυσή χάνδρα από πάνω τους. Φέρουν επίσης ανάγλυφη παράσταση ανδρικού προσώπου με περιποιημένη κώμη όλο μπούκλες. Τέλος, από κάτω από το κάθε σκουλαρίκι κρέμονται επτά τσαμπιά, με πέντε ρόγες το κάθε ένα.
Πηγές
Κατηγορία:Κοσμήματα (τέχνεργα) Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
1818 Μπραμς
Ο Μπραμς (Brahms) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,751. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού συνθέτη Γιοχάνες Μπραμς.
Κοντά στο περιήλιο της τροχιάς του ο Μπραμς εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και πλησιάζει την τροχιά του πλανήτη Άρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπραμς είναι άγνωστα.
Ημιακανθώδης αυχενικός μυς
Ο ημιακανθώδης αυχενικός μυς αποτελείται από μια σειρά από τένοντες, οι οποίοι εκφύονται από τις εγκάρσιες αποφύσεις των αυχενικών σπονδύλων (Α1-Α6 σπονδύλων) και καταφύονται στις ακανθώδεις αποφύσεις (Α2-Α5). Με ενέργεια του ημιακανθώδη αυχενικού μυός προκαλείται έκταση του κορμού και της κεφαλής και στροφή του κεφαλιού. Ο μυς νευρώνεται από οπίσθιους κλάδους νωτιαίων νεύρων.
Πηγές
Κατηγορία:Μυϊκό σύστημα
Saab 9000
Αν και το συνολικό μήκος του 9000 ήταν λίγο μικρότερο από αυτό του Saab 900, ωστόσο το 9000 είχε μεγαλύτερο μεταξόνιο και καλύτερους εσωτερικούς χώρους από το 900.
Συγγενικά μοντέλα
Οικονομικά, το Saab 9000 εξελίχθηκε ως αποτέλεσμα της επιτυχίας αρχικά του Saab 99 και στη συνέχεια του διαδόχου Saab 900, καθώς και στα πλαίσια μιας τότε συνεργασίας της SAAB Automobile με τις Fiat, Lancia και Alfa Romeo. Ως αποτέλεσμα, το Saab 9000 κατασκευαζόταν σε συνεργασία με τις 3 αυτές εταιρείες, των οποίων τα αντίστοιχα μοντέλα, με κοινά πλαίσια (σασί) και συγγενικό τεχνολογικό υπόβαθρο, ονομάζονταν Fiat Croma, Lancia Thema και Alfa Romeo 164. Στην πράξη, ωστόσο, το 9000 μοιραζόταν μόνο το σασί με την 164, ενώ ακόμα και με τα Croma και Thema είχε, εκτός από το κοινό σασί, μόλις 7 ανταλλάξιμα κοινά μηχανικά μέρη, καθώς το 9000 είχε λάβει επιπλέον ενισχύσεις στις πόρτες, για καλύτερη πλευρική προστασία, και εντελώς διαφορετική δομή στο μπροστινό μέρος, για το ενδεχόμενο της μετωπικής πρόσκρουσης.
Η αισθητική του Saab 9000 διαμορφώθηκε από τον Τζορτζέτο Τζουτζιάρο και τον σχεδιαστή της SAAB Björn Envall. Επίσης, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του μοντέλου ήταν 0,32 - νούμερο ιδιαίτερα καλό εν έτει 1984.
Εκδόσεις
thumb|left|Το σαλόνι ενός Saab 9000 CS 2.3 Turbo του 1992.
Το Saab 9000 παρουσιάστηκε σε μια σχετική εκδήλωση στις 24 Μαΐου 1984 και μπήκε στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο. Κατά το λανσάρισμα, η μοναδική εκδοχή αμαξώματος του 9000 ήταν 5-πορτο liftback. Στα τέλη του 1987, για τη σεζόν του 1988 προστέθηκε ένα 4-πορτο σεντάν, γνωστό ως 9000 CD, μαζί με ένα μικρό λίφτινγκ στο μπροστινό μέρος του sedan για τη βελτίωση της αεροδυναμικής, λίφτινγκ που υιοθετήθηκε στα τέλη του έτους 1990 και στο liftback. Μέσα στο 1991, το 5-πορτο liftback υπέστη έναν επανασχεδιασμό και κυκλοφόρησε ως 9000 CS, ενώ ο επανασχεδιασμός αυτός τελικώς υιοθετήθηκε το 1994 και στο σεντάν 9000 CD. Ταυτόχρονα με το λανσάρισμα του 9000 CS, το αρχικό liftback μετονομάστηκε σε 9000 CC και διατηρήθηκε στην παραγωγή, καθώς συνέχισε να διατίθεται σε ορισμένες αγορές, ως μια εισαγωγική έκδοση.
Από τον Φεβρουάριο του 1993 έως τον Δεκέμβριο του 1997, παρήχθη και η κορυφαία έκδοση 9000 CS Aero, που ήταν και το ισχυρότερο μοντέλο της εταιρείας έως τότε. Έφερε τον 4-κύλινδρο κινητήρα B234 των 2.3 λίτρων turbo, με την ισχύ στους 225 hp (168 kW) στα μοντέλα με μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, αν και στις αυτόματες εκδόσεις η ισχύς του είχε ρυθμιστεί στους 200 hp (149 kW).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Saab Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σουηδικά αυτοκίνητα
Ιστορία των Εβραίων στην Καστοριά
thumb|200px|Ο [[ραβίνος της Καστοριάς Μεναχέμ Γιτζάκ Ζαχαρί. Φωτογραφία του 1904 από τον Λεωνίδα Παπάζογλου.]] Η Καστοριά είχε προπολεμικά μια από τις πιο ακμαίες εβραϊκές κοινότητες της Μακεδονίας, μαζί με τη Θεσσαλονίκη, τη Βέροια, την Καβάλα, τη Δράμα, τις Σέρρες και τη Φλώρινα. Η ίδρυση της πρώτης κοινότητας αναφέρεται τον 6ο αιώνα, ενώ η διάλυσή της ολοκληρώθηκε με την δολοφονία των περισσοτέρων μελών της στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς ΙΙ (Μπίρκεναου).
Πρώτη παρουσία και ακμή
thumb|200px|Ζευγάρι αγνώστων Εβραίων από την Καστοριά. Φωτογραφία του 1904, από τον Λεωνίδα Παπάζογλου.
Οι πρώτες γραπτές αναφορές της παρουσίας των Εβραίων στην πόλη της Καστοριάς, αναφέρουν την εγκατάσταση των πρώτων οικογενειών στην περιτειχισμένη πόλη, την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, δηλαδή κατά τον 6ο αιώνα. Αποτελούσαν κοινότητα Ρωμανιωτών Εβραίων και είχαν ως γλώσσα επικοινωνίας την ρωμανιώτικη διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας.
Τον 12ο αιώνα (εποχή Κομνηνών) μαρτυρείται η ύπαρξη μιας ανθούσας ελληνόφωνης κοινότητας Εβραίων. Μετά την άφιξη Σεφαρδιτών εβραίων κυρίως από την Ισπανία κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας τον 17ο αιώνα, ορισμένοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Καστοριάς. Επηρέασαν σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο ζωής των υπαρχόντων Εβραίων της πόλης, λόγω της καλής οικονομικής κατάστασης και της μόρφωσής τους. Ενίσχυσαν την χρήση της δικής τους γλώσσας, ίδρυσαν τους δικούς τους χώρους λατρείας και ενίσχυσαν τις εμπορικές δραστηριότητες των μελών της κοινότητας. Παρά την ενισχυμένη παρουσία των Σεφαριτιδών στις άλλες πόλεις της Μακεδονίας, στην Καστοριά οι Ρωμανιώτες Εβραίοι υπερτερούσαν.
Τα προϊόντα που εξήγαγαν οι Καστοριανοί έμποροι στα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν τα παστά ψάρια από την λίμνη της Καστοριάς και το κρασί. Κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο, σε αντίθεση με την Θεσσαλονίκη, όπου οι Εβραίοι έλεγχαν κατά μεγάλο βαθμό το εμπόριο της πόλης, στις υπόλοιπες πόλεις της Μακεδονίας, το ασκούσαν κυρίως οι Έλληνες. οι Εβραίοι κάτοικοι της πόλης, ασχολούνταν εκείνη την περίοδο κυρίως με το εμπόριο, ενώ οι Έλληνες κάτοικοι ασχολούνταν με την επεξεργασία της γούνας και το εμπόριο γουνοφόρων παλτών.
Ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή κατά την επίσκεψή του στην Καστοριά τον 17ο αιώνα, ανέφερε ότι στην πόλη υπερτερούσε το χριστιανικό στοιχείο, ενώ υπήρχαν 16 ελληνικές συνοικίες, τρεις μουσουλμανικές και μια εβραϊκή. Οι σχέσεις των Εβραίων της πόλης με τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους κατοίκους ήταν αρμονικές κατά την διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας της κοινότητας στην πόλη. Στην ενδυμασία των Εβραίων ανδρών της Καστοριάς συναντούμε το αντέρι, έναν τύπο ανδρικού χιτώνα που έμοιαζε με φαρδιά πουκαμίσα. Σε αντίθεση, η ενδυμασία αυτή σπάνιζε στους χριστιανικούς πληθυσμούς της επαρχίας του καζά της Καστοριάς.
Κατοχή και αφανισμός της κοινότητας
Κατά την διάρκεια της Κατοχής, η περιοχή πέρασε στην δικαιοδοσία της Ιταλίας το 1941. Καθώς βρίσκονταν στην ιταλική ζώνη κατοχής, οι Εβραίοι της Δυτικής Μακεδονίας δεν αντιμετώπισαν τις διώξεις που υπέστησαν οι εβραϊκές κοινότητες των υπολοίπων περιοχών της Ελλάδας που βρίσκονταν υπό γερμανική κατοχή. Αποτελούσαν μια ακμαία κοινότητα που αντιπροσώπευε το 10% των κατοίκων της πόλης και αριθμούσε κατά προσέγγιση 900 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καστορια Εβραιων στην Καστορια
Κύλιξ του Γηρυόνη
Η κύλιξ του Γηρυόνη ή κύλιξ του Ευφρόνιου είναι θεσπέσιο έργο αρχαίας ελληνικής τέχνης και η πιο νατουραλιστική αγγειογραφία όλων των εποχών.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στο Βούλτσι της Κάτω Ιταλίας και αγοράστηκε το 1831 από τον Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας. Φιλοξενείται στις μέρες μας στις Κρατικές Αρχαιολογικές Συλλογές του Μονάχου.
Κοίλη όψη
Η αγγειογραφία στο εσωτερικό της κύλικος εικονίζει έναν ευγενή Αθηναίο ιππέα. Ερμηνεύεται ως Λέαγρος, αφού φέρει την αφιερωματική επιγραφή. Ίσως πρόκειται για τον Αθηναίο στρατηγό Λέαγρο, ο οποίος στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. εξεστράτευσε εναντίον των Θρακών και έπεσε στο πεδίο της μάχης.
Β' όψη
Εικονίζεται πλήθος αγωνιστών. Ο τρισώματος γίγαντας Γηρυόνης μάχεται τον δίπαλτο (με δύο βέλη) Ηρακλή. Ο Κύψελος είναι τραυματισμένος και έχει πέσει στο έδαφος. Ο Όρθρος είναι επίσης νεκρός. Η Αθηνά και ο Ιόλαος συμπαραστέκονται στον ήρωα.
Ιστορική τοποθέτηση
Η κύλιξ του Γηρυόνη είναι έργο του Καχρυλίωνα και του Ευφρόνιου. Χρονολογείται στα 510-500 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαία τέχνη Κατηγορία:Ερυθρόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Κύλιξ Κατηγορία:Ηρακλής
Κωνσταντίνος Νικολάου
Ο Κωνσταντίνος Νικολάου (1870 - 1939) ήταν Έλληνας βαθύφωνος του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1870.
Σπούδασε στο Ωδείο της Αθήνας και πήγε στο Παρίσι, όπου αναδείχτηκε η σπάνια ποιότητα της φωνής του. αριστερά|μικρογραφία|Ο Νικολάου π. 1920 Απεβίωσε στην Αθήνα το 1939.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βαθύφωνοι Κατηγορία:Μουσική-επέκταση
Αντρ-ντε-Μον
Το Αντρ-ντε-Μον (γαλλικά: Entre-deux-Monts) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κατουγί (γαλλικά: Catouillis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κόλπος του Λέοντα
Ο Κόλπος του Λέοντα (γαλλικά: golfe du Lion, ισπανικά: golfo de León, οξιτανικά: golf del/dau Leon, καταλανικά: golf del Lleó, Μεσαιωνικά λατινικά: sinus Leonis, mare Leonis, Κλασσικά Λατινικά: sinus Gallicus) είναι ένας μεγάλος κόλπος της ακτογραμμής του Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν και της Προβηγκίας στη Γαλλία στη Μεσόγειο, εκτεινόμενος από τα σύνορα με την Καταλονία στα δυτικά μέχρι την Τουλόν.
Ο κύριος λιμένας του κόλπου είναι η Μασσαλία. Η Τουλόν είναι άλλο ένα σημαντικό λιμάνι. Η αλιευτική βιομηχανία στον κόλπο βασίζεται στον μπακαλιάρο (Merluccius merluccius).
Οι κυριότεροι ποταμοί που εκβάλλουνν στον κόλπο είναι ο Τες, ο Τετ, ο Ωντ, ο Ορμπ, ο Ερώ, ο Βιντούρλ, και ο Ροδανός.
Λεοντα Λεοντα
Ηλίας Μαυρομιχάλης
Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ή Μπεζαντές-Ηλίας (1795 - 1822) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και γόνος της ιστορικής οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και της Φωτεινής Δημητρακαράκου. Ο Ηλίας ήταν από τους πρώτους στην Πελοπόννησο που μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία. Εκπροσώπησε τους Πελοποννησίους στην προεπαναστατική συνέλευση των οπλαρχηγών στη Λευκάδα. Με την έναρξη του Αγώνα έλαβε μέρος στην απελευθέρωση της Καλαμάτας όπου, ως επικεφαλής των Μανιατών, πέτυχε να ελευθερωθεί η πόλη χωρίς μάχη, στη μάχη του Βαλτετσίου Αρκαδίας (12-13 Μαΐου 1821) όπου διακρίθηκε μαζί, μαζί με τον θείο του Κυριακούλη, για τις στρατηγικές αρετές και την τόλμη του, συμμετείχε επίσης στην πολιορκία της Τρίπολης, στην πολιορκία του Ακροκορίνθου, στην πολιορκία της Ακρόπολης και σε μάχες στην Εύβοια, όπου στάλθηκε μαζί με το θείο του Κυριακούλη για να συνδράμει τον Καρύστου Νεόφυτο και τους οπλαρχηγούς Μαυροβουνιώτη και Κριεζώτη. Όταν διορίστηκε αρχηγός των Όπλων της Αττικής, τον Νοέμβριο του 1821, ήταν φημισμένος ως ο πολέμαρχος με το δωρικό ύφος και την απολλώνια όψη. Έμεινε στην ιστορία ως ο «Νεραϊδογέννητος » οπλαρχηγός. Την εξαιρετική ομορφιά του, κατά τη λαϊκή παράδοση, την όφειλε στη γιαγιά του - η οποία ήταν κόρη του Δόγη της Βενετίας, Φραγκίσκου Μοροζίνι. Ο παππούς του, Γιωργάκης Μαυρομιχάλης, την είχε βρει αναίσθητη στους βράχους της Μάνης, αφημένη εκεί, από ένα πειρατικό πλοίο με το οποίο την είχε φυγαδεύσει ο πατέρας της, διότι κινδύνευε από τη μητριά της. Ο νεανικός ενθουσιασμός, η γενναιότητα και η φιλοτιμία που χαρακτήριζαν τον Ηλία Μαυρομιχάλη, πληρώθηκαν με την ίδια του τη ζωή. Ο θάνατός του προκάλεσε βαθιά θλίψη στερώντας από την Επανάσταση έναν πολύ σημαντικό αρχηγό, προικισμένο συνάμα με εξαιρετικές διπλωματικές ικανότητες, μόλις στα 26 του χρόνια. Ο Ιωάννης Φιλήμων γράφει: «εάν η Δωρίς απώλεσεν τον Αθανάσιον Διάκον αυτής, απώλεσε και η Λακωνία τον Ηλίαν Μαυρομιχάλην αυτής».
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Ηλιας
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Τα διαμάντια είναι παντοτινά
Το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Τα διαμάντια είναι παντοτινά (πρωτότυπος τίτλος:Diamonds Are Forever) είναι μια βρετανική κατασκοπευτική ταινία του 1971 και αποτελεί την έβδομη ταινία της σειράς ταινιών Τζέιμς Μποντ σε παραγωγή της Eon Productions. Η ταινία γυρίστηκε για την United Artists. Σε σκηνοθεσία του Γκαί Χάμιλτον και σε σενάριο των Ρίτσαρντ Μαϊμπάουμ, και Τομ Μανκιένγουιτσζ, πρωταγωνιστεί ο Σον Κόνερι στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ για έκτη και τελευταία φορά σε ταινία της Eon Productions, μαζί με τους Τσάρλς Γκρεί, Λάνα Γουντ, Μπρους Κάποτ και Μπέρναρντ Λι. Στην ταινία αυτήν, ο Τζέιμς Μποντ μαθαίνει για την οργάνωση ενός σχεδίου απο έναν παλιό του εχθρό, τον Ερνστ Στάβρο Μπλόφιλντ, στο οποίο ο ίδιος θέλει να χτίσει ένα πανίσχυρο διαστημικό όπλο λείζερ, με αποτέλεσμα να τον αντιμετωπίσει, προκειμένου να μην επιτύχει το σχέδιο του.
Αφότου ο Τζορτζ Λέιζενμπι άφησε την σειρά οι παραγωγοί έψαξαν για κάποιον άλλον ηθοποιό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, άλλα η United Artists ήθελε πίσω τον Σον Κόνερι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Για τον λόγο αυτόν, η εταιρεία αναγκάστηκε να του δώσει $1.25 εκατομμύρια - ποσό πολύ υψηλό για εκείνη την εποχή - προκειμένου να πειστεί ο ίδιος να επιστρέψει. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ίαν Φλέμινγκ του 1956. Τα κύρια γυρίσματα έγιναν σε μέρη όπως την κοιλάδα του Λας Βέγκας, την Καλιφόρνια και το Άμστερνταμ.
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Μόναχο στις 14 Δεκεμβρίου 1971 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 30 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, ενώ στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών κυκλοφόρησε στις 17 Δεκεμβρίου. Η ταινία έλαβε θετικές κυρίως κριτικές, ενώ απέφερε 116 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία προτάθηκε για ένα βραβείο Όσκαρ, αυτό του Καλύτερου Ήχου, καθώς και για άλλα βραβεία.
2-φθορο-1-χλωροαιθένιο
Παραγωγή
1. Με επίδραση Hg2F2 σε 1,2-διχλωροαιθένιο:
Χημικές ιδιότητες
Το Cl και υποκαθιστά και αποκαθίσταται ευκολότερα από το F. Γι' αυτό στις παρακάτω αντιδράσεις είναι ευκολότερο να ληφθούν σχετικά μεγάλες αποδόσεις σε προϊόντα υποκατάστασης μόνο του χλωρίου. Επίσης η παρουσία του διπλού δεσμού επιτρέπει μεγάλο αριθμό αντιδράσεων προσθήκης.
Αντιδράσεις υποκατάστασης
1. Υδρόλυση με AgOH προς 2-φθοροαιθανάλη:
2. Επίδραση με RONa προς φθοροαιθενυλοαλκυλαιθέρα:
3. Επίδραση με RC≡CNa προς φθοροαλκενίνιο:
4. Με RCOONa προς φθοροαιθενυλενοαλκυλεστέρα:
5. Με NaCN προς 3-φθοροπροπενονιτρίλιο:
6. Με RNa προς αλκενυλοφθορίδιο:
7. Με NaSH προς 2-φθοροαιθανοθειάλη:
Χαουσμανίτης
Ο χαουσμανίτης (αγγλ. Hausmannite) είναι ορυκτό οξείδιο του δισθενούς και τρισθενούς μαγγανίου. Οφείλει το όνομά του στον J.F.L. Hausmann (1782-1859), καθηγητή Ορυκτολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (Göttingen) της Γερμανίας. Αναφέρεται, επίσης, και ως «μαύρο μαγγάνιο» και ως «αρσενοδιαλυ(τί)της».
2-φθορο-1-χλωροαιθένιο
Αντιδράσεις υποκατάστασης
8. Με RSNa προς φθοροαιθενυλοαλκυλοθειαιθέρα:
9. Με NaI προς 1-ιωδο-2-φθοροαιθένιο:
10. Με NH3 προς φθοροαιθενυλαμίνη:
Χαουσμανίτης
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ροδοχρωσίτης, ο πυρολουσίτης, ο μπραουνίτης, ο ανδραδίτης, ο ψιλομέλας και ο βαρύτης.
2-φθορο-1-χλωροαιθένιο
Αντιδράσεις υποκατάστασης
11. Με RNH2 προς φθοροαιθενυλοαλκυλαμίνη:
Χαουσμανίτης
Απαντά σε πολλές χώρες και σε αξιόλογες ποσότητες χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα του μαγγανίου. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο (Κάμπρια και Κορνουάλη, Ουαλλία και Σκωτία), τη Σουηδία (περιοχή Langban), την Ιταλία (περιοχή Βεζούβιου), το Καζακστάν, την Κίνα, τα Ουράλια όρη στη Ρωσία και τις ΗΠΑ με κυριότερη εμφάνισή του στο Batesville του Αρκάνσας.
2-φθορο-1-χλωροαιθένιο
Αντιδράσεις υποκατάστασης
12. Με R1NHR2 προς φθοροαιθενυλοδιαλκυλαμίνη:
Χαουσμανίτης
Στην Ελλάδα μικρές ποσότητές του ανευρίσκονται στη νήσο Πάρο.
2-φθορο-1-χλωροαιθένιο
Αντιδράσεις υποκατάστασης
13. Με PH3 προς φθοροαιθενυλοοφωσφίνη:
Χαουσμανίτης
Σημειώσεις
Χαουσμανιτης
2-φθορο-1-χλωροαιθένιο
Αντιδράσεις υποκατάστασης
14. Με NaNO2 προς 1-φθορο-2-νιτροαιθένιο:
Αναγωγή
1. Με NaBH4:
2. Με υδρογόνο «εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ:
Προσθήκη στο διπλό δεσμό
1. Καταλυτική προσθήκη H2. Σχηματίζεται 2-φθορο-1-χλωροαιθάνιο:
2. Προσθήκη υδραλογόνου (ΗΧ). Σχηματίζεται 1-αλο-1-φθορο-2-χλωροαιθάνιο: FCH=CHCl + HX → FXCHCHCH2Cl 3. Προσθήκη αλογόνου (X2). Σχηματίζεται 1,2-διαλο-2-φθορο-1-χλωροαιθάνιο.
4. Προσθήκη υποαλογονώδους οξέος (ΗΟΧ). Σχηματίζεται 2-αλο-2-χλωροαιθανάλη: FCH=CHCl + ΗΟΧ → ClXCHCH(F)OH → ClXCHCH=Ο + HF 5. Προσθήκη θειικού οξέος. Σχηματίζεται 1-φθορο-2-χλωροαιθανοσουλφονικό οξύ: FCH=CHCl + Η2SO4 → ClCH2CH(F)SO3H 6. Προσθήκη νερού (ενυδάτωση). Σχηματίζεται 2-χλωροαιθανάλη:
Πηγές
Κατηγορία:Διαλογονοαλκένια
Γουέλινγκτον Ολύμπικ
μικρογραφία|δεξιά|250px|To έμβλημα της Γουέλινγκτον Ολύμπικ Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Γουέλινγκτον Ολύμπικ" (Wellington Olympic AFC) έχει έδρα το Γουέλινγκτον, πρωτεύουσα της Ν. Ζηλανδίας. Ιδρύθηκε το 1953 από Έλληνες ομογενείς και η αρχική ονομασία της ομάδας ήταν Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Απόλλων" (Apollon AFC). Mέχρι σήμερα τη βάση του συλλόγου αποτελούν Έλληνες, τόσο φίλάθλοι όσο και ποδοσφαιριστές. Γι' αυτό το παρατσούκλι του σωματείου είναι "The Greeks". Έχει κυανόλευκα χρώματα και αγωνίζεται στο δημοτικό στάδιο Νιούταουν Παρκ (Newtown Park) χωρητικότητας 4.000 θεατών. Από το 1992 αγωνίζεται στη Central Premier League, που αντιστοιχεί στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος Ν. Ζηλανδίας, ενώ κάποιες σεζόν έχει αγωνιστεί και στην εθνική κατηγορία (1993 ως 1995 και 2000 ως 2004). Έχει πρόεδρο τον Τζορτζ Νεονάκη και προπονητή τον Κρεγκ Χόπκινς.
Ως Απόλλων
Ο Απόλλων ιδρύθηκε το 1953 από Έλληνες του Γουέλινγκτον. Διατηρούσε δυο πολύ καλές ομάδες και κάθε χρόνο ανέβαινε μία-μία τις τοπικές κατηγορίες. Τα πρώτα εκείνα χρόνια στην ομάδα αγωνίζονταν οι πέντε αδερφοί Μπέρτος: Λεωνίδας, Βάσος, Λάκης, Τάκης και Κρις. Εγγονός τους είναι ο Νεοζηλανδός διεθνής Λίο Μπέρτος. Την ενδεκάδα συμπλήρωναν οι τρεις αδερφοί Ζαλούμη: Τάκης, Κυριάκος (Σάντι) και Τζον, οι αδερφοί Τάκης και Νικ Ανδρούτσος και οι Τζιμ και Κώστας Κρίστι. Μια δεύτερη ομάδα αποτελούσαν οι: Βασίλης Κιουρκτσίδης, Γιώργος Μουτζούρης, Λάκης Καλογιάννης, Νικ Παρασκευόπουλος, Κρις Παπανικολάου, Τζον Λεωνίδας κ.ά. Ο Απόλλλων κυριάρχησε ως το 1957 που αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και αποχώρησε από το πρωτάθλημα. Την ομάδα τότε ανέλαβε η τοπική ενορία ιδρύοντας τη Χριστιανική Νεολαία. Η ονομασία "Απόλλων" διατηρήθηκε ανεπίσημα και ο τοπικός τύπος αποκαλούσε με αυτό το όνομα την ομάδα. Το "Απόλλων" διατηρείται μέχρι σήμερα ως όνομα της Λέσχης του σωματείου.
Ως Χριστιανική Νεολαία
Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Χριστιανική Νεολαία (CHRISTIAN YOUTH FOOTBALL CLUB ή CYFC) ιδρύθηκε το 1959 ως συνέχεια του Απόλλωνα, από τον μετέπειτα ιερέα Ηλία Οικονόμου και εντάχθηκε στην 6η κατηγορία των τοπικών πρωταθλημάτων. Ο σύλλογος αποτελεί έκτοτε το αθλητικό τμήμα της ελληνικής ορθόδοξης κοινότητας του Γουέλινγκτον. Ουσιαστικός ιδρύτης και ψυχή του συλλόγου υπήρξε ο Τζιμ Κρίστι, που από το 1961 διετέλεσε πρόεδρος, γραμματέας, χορηγός, προπονητής και ποδοσφαριστής. Ουσιαστικούς βοηθούς είχε επίσης το Λεωνίδα Μπέρτο και τον Αθανάσιο Γιοβανίδη. Η ελληνική ομάδα ανέβηκε σύντομα από τις τοπικές κατηγορίες στη 2η κατηγορία του Γουέλινγκτον, τη μετέπειτα Σέντραλ, από την οποία δεν ξανακατέβηκε πλέον.
To 1970 που δημιουργήθηκε η Central League για το Βόρειο Νησί της χώρας εντάχθηκε στη 2η κατηγορία. Τότε προσέλαβε τον πρώτο μη Έλληνα προπονητή τον Μπίλι Ράιτ (Billy Wright) και για πρώτη φορά ενέταξε στη δύναμή της ποδοσφαιριστές, που δεν προέρχονταν από την ελληνική ομογένεια. Η "Χριστιανική Νεολαία" (CYFC) αγωνίστηκε στη 2η κατηγορία ως το 1974 που υποβιβάστηκε. Δυο σεζόν αργότερα ανέβηκε ξανά. Στη συνέχεια κατάφερε δυο φορές, το 1977 και το 1981, να κατακτήσει το πρωτάθλημα της κατηγορίας αυτής και να ανεβεί στη Central 1 αλλά και τις δυο φορές υποβιβάστηκε αμέσως. Το 1982, με προπονητή τον Πίτερ Χαλικιά, τερμάτισε ξανά στην πρώτη θέση της Central 2 και από την επόμενη σεζόν αποφασίστηκε η αναμόρφωση της ομάδας και η μετονομασία της σε Wellington Olympic AFC. Με το νέο όνομα το 1983 εντάχθηκε στην Central 1.
Ως Ολύμπικ
Ο '''Α.Π.Σ. "Γουέλινγκτον Ολύμπικ" ξεκίνησε την ιστορία του με αυτό το όνομα το 1983'''. Αγωνίστηκε στην 1η κατηγορία της Central League και τερμάτισε στην 4η θέση, την υψηλότερη ως τότε στην ιστορία του συλλόγου. Η ομάδα παρέμεινε σταθερό μέλος της κατηγορίας ως το 1991 τερματίζοντας συχνά στην πρώτη τετράδα, με εξαίρεση μια σεζόν (1986) που υποβιβάστηκε στη 2η κατηγορία. Όμως, επέστρεψε την αμέσως επόμενη χρονιά παίρνοντας αήττητη τον τίτλο (η μόνη αήττητη ομάδα εκείνης της σεζόν σε όλες της κατηγορίες της Central League).
Το 1991, με προπονητή τον Τζορτζ Μπέρτος, κατέκτησε για πρώτη φορά τον τίτλο της Central 1 και ανέβηκε στην Central Premier, την ανώτερη κατηγορία της Λίγκας, όπου τερμάτισε στην 4η θέση. Τις επόμενες τρεις σεζόν μετείχε στο εθνικό πρωτάθλημα "SuperClub Championship", ένα ιδιόμορφο πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα ενός γύρου, που δημιουργήθηκε από τις 8 καλύτερες ομάδες της χώρας. Τις πρώτες δύο σεζόν τερμάτισε στην 6η και 5η θέση, αλλά το 1995 κατέκτησε την ασπίδα της διοργάνωσης, την "SuperClub Plate", τερματίζοντας στην πρώτη θέση. Παράλληλα, μετείχε στο "SuperClub Qualifying", πρωτάθλημα δύο γύρων. Η σπουδαία ομάδα αυτής της τριετίας το 1994 έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Chatham Cup.
Μετά την διακοπή του πειράματος SuperClub, η Ολύμπικ επανήλθε για τρεις σεζόν στην Central Premier, όπου τερμάτισε 2η το 1997. Το 1999 μετείχε ξανά στο Εθνικό πρωτάθλημα, στο Βόρειο Όμιλο (North Island Soccer League), όπου τερμάτισε στη 10η θέση. Ακολούθως εντάχθηκε στην Premier League της Ομοσπονδίας (Federation ή Capital Premier), μια ανώτερη κατηγορία του Βόρειου Νησιού της χώρας που δημιουργήθηκε τότε. Αγωνίστηκε ως το 2004, χρονιά που τερμάτισε στη 2η θέση, την υψηλότερη στην ιστορία του συλλόγου. Από το 2005 επανήλθε στη Central Premier League, όπου αγωνίζεται ως σήμερα, τερματίζοντας δύο φορές στη 2η θέση (2005 και 2009).
Στο Κύπελλο
Στο Κύπελλο Ν. Ζηλανδίας ή "Chatham Cup" έλαβε μέρος για πρώτη φορά το 1969 ως "Χριστιανική Νεολαία". Με εξαίρεση το 1971 που έφτασε ως τον 4ο γύρο και το 1982 που αποκλείστηκε στον 3ο γύρο, η CYFC δεν κατάφερε να φτάσει άλλη φορά πέραν του 2ου γύρου, ενώ πολλές σεζόν αποκλειόταν από τους προκριματικούς, δηλαδή πριν τον 1ο γύρο. Ως "Ολύμπικ" η ομάδα είχε καλύτερη τύχη στο θεσμό αυτό. Το 1987 έφτασε στον 5ο γύρο, το 1989 για πρώτη φορά στον 6ο (16 ομάδες), το 1993 στα προημιτελικά και το 1994 στον τελικό. Ακολούθησαν κι άλλες σημαντικές πορείες στο Κύπελλο: ως τον 6ο γύρο (1997), στα ημιτελικά (2005) και στα προημιτελικά (2006), με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2009.
Φιναλίστ 1994
Η πορεία ως τον τελικό:
Κυπελλούχος 2009
Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήρθε το 2009, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Νέας Ζηλανδίας, το "Chatham Cup". Η εντυπωσιακή πορεία ως τον τελικό:
Τα ρεκόρ του συλλόγου
Τα ρεκόρ του συλλόγου έχουν οι εξής ποδοσφαιριστές:
Περισσότερες Εμφανίσεις
Καλύτεροι σκόρερ
Καλύτερος σκόρερ σε μια σεζόν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1953 Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Ωκεανίας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953
Λα Γομέρα
thumb|right|250px|Η σημαία της Λα Γομέρα. thumb|200px Η Λα Γομέρα (ισπανικά: La Gomera) είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων στον Ατλαντικό ωκεανό, δυτικά των βορειοαφρικανικών ακτών. Η λέξη Γομέρα, που είναι αραβική, σημαίνει «μικρός δαυλός». Ο πληθυσμός του νησιού κατά την απογραφή του 2011 ανερχόταν στους 21.680 κάτοικους. Η διοίκηση του νησιού (cabildo insular) εδρεύει στην πρωτεύουσα του, το Σαν Σεμπαστιάν με 8.699 κατοίκους το 2013.
Φύση
thumb|250px|right|Δασώδης περιοχή στα βουνά Γαραχονάι Το νησί είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης και σχεδόν κυκλικού σχήματος, με 22 χλμ. διάμετρο και μεγαλύτερο υψόμετρο τα 1.487 μ. που είναι η κορυφή Γαραχονάι (Garajonay). Το βουνό καλύπτεται κυρίως από βλάστηση δάφνης ή και με εκτεταμένα υγρά δαφνοδάση.
Το άνω μέρος της δασώδους αυτής ζώνης καλύπτεται μόνιμα από σύννεφα και στροβιλοειδείς ομίχλες, τα οποία φαινόμενα δημιούργησαν εκεί μια πλούσια και ποικίλη βλάστηση. Αυτός είναι ο Εθνικός Δρυμός του Γαραχονάιο, ο οποίος συγκαταλέγεται ως προστατευόμενη περιοχή από την UNESCO. Οι πλαγιές διασχίζονται από πολυάριθμα μονοπάτια, προσφέροντας ποίκιλλα επίπεδα διαδρομής στους περιπατητές με θαυμάσια θέα ανταμείβοντας την ενέργεια.
thumb|250px|left|Τα επιβλητικά βράχια "Λος Όργανος" στις ακτές του νησιού Τα κεντρικά βουνά συλλαμβάνουν την υγρασία των νεφών που φέρνουν οι αληγείς άνεμοι δημιουργώντας ένα κλίμα ζούγκλας πλούσιο σε βλάστηση ψηλότερα στον δροσερότερο αέρα, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τα ηλιοψημένα βράχια δίπλα στη θάλασσα.
Ανάμεσα σε αυτές τις διαφορετικές μεταξύ τους περιοχές υπάρχει μια αξιόλογη έκταση βλάστησης και οι ιθαγενείς καλλιεργούν αιώνες τώρα τις χαμηλότερες εκτάσεις, αρδεύοντας νερό για την παραγωγή των αμπελιών τους, και φρούτων και λαχανικών, όπως μπανάνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Νησιά της Ισπανίας Κατηγορία:Νησιά της Αφρικής
Φρανσουά Ολλάντ
Γενικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας από το 1997 μέχρι και το 2008, στη διάρκεια της τρίτης «συγκατοίκησης» και στη συνέχεια στην αντιπολίτευση, δήμαρχος της Τυλ από το 2001 μέχρι και το 2008, είναι βουλευτής της πρώτης εκλογικής περιφέρειας της Κορέζ και προεδρεύει του Γενικού Συμβουλίου της Κορέζ από το 2008.
Ορίστηκε υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας και του Ριζοσπαστικού Κόμματος της Αριστεράς για τις προεδρικές εκλογές του 2012 μετά από έναν προκριματικό, τον οποίο κέρδισε στον δεύτερο γύρο απέναντι στη Μαρτίν Ωμπρύ, στις 16 Οκτωβρίου 2011.
Καταγωγή, σπουδές και οικογένεια
Ο Φρανσουά Ζεράρ Ζωρζ Νικολά Ολλάντ είναι ο μικρότερος γιος του γιατρού Ζωρζ Γκυστάβ Ολλάντ, γεννημένου στις 9 Μαΐου 1923, ωοτορινολαρυγγολόγου στην ειδικότητα, ατυχούς υποψηφίου σε έναν ακροδεξιό σχηματισμό στις δημοτικές εκλογές της Ρουέν το 1959 και το 1965. Η μητέρα του, Νικόλ Φρεντερίκ Μαργκερίτ Τριμπέρ, γεννημένη στις 7 Σεπτεμβρίου 1927, ήταν κοινωνική λειτουργός και φιλοαριστερή.
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μπουά-Γκιγιώμ, κατοικημένη περιοχή στα υψώματα της Ρουέν, όπου ήταν μαθητής στην Ιδιωτική Σχολή Ζαν-Μπατίστ ντε Λα Σαλ της Ρουέν. Κατά το πρώτο τρίμηνο του 1968, ο πατέρας του, οπαδός μιας γαλλικής Αλγερίας αντιμετωπίστηκε με καχυποψία εξαιτίας των στενών του σχέσεων με τον Ζαν-Λουί Τιξιέ-Βινιανκούρ και την OAS, πούλησε την κλινική του, τα διαμερίσματά του στο Κλο ντυ Αμέλ, την οικία του Μπουά-Γκιγιώμ, και μετακόμισε με την οικογένειά του στο Νεϊγί-συρ-Σεν, όπου ασχολήθηκε με τη μεσιτική.
Μαθητής στο Λύκειο Παστέρ του Νεϊγί-συρ-Σεν, ο Φρανσουά Ολλάντ εισήχθη στη Νομική Σχολή του Παρισιού, όπου πήρε πτυχίο Νομικής, έπειτα στο HEC Paris και στο Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών του Παρισιού , όπου συμμετείχε στην UNEF-Renouveau, στενά συνδεδεμένη με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα . Αναδείχθηκε 7ος στην ENA, στην τάξη τελειοφοίτων του Voltaire.
Το 1976 απαλλάχθηκε από τη στρατιωτική θητεία εξαιτίας της μυωπίας στη διάρκεια των «τριών ημερών» του στο στρατόπεδο της Βενσέν, αλλά πέτυχε την ακύρωση της αποφάσεως αυτής. Στη διάρκεια της θητείας του στη Σχολή Αξιωματικών του Κετκιντάν, τον Γενάρη του 1977, βρέθηκε στο ίδιο δωμάτιο με τους Ζαν-Πιέρ Ζουϊέ, Μισέλ Σαπέν, Ανρί ντε Καστρί και Ζαν-Μισέλ Λαμπέρ.
thumb|left|Με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, το 2007
Αρχή της πολιτικής σταδιοδρομίας
Προσχωώρησε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1979 και έγινε, χάρη στον Ζακ Αταλί και τον Ζακ Ντελόρ, υπεύθυνος στο Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων για τα οικονομικά θέματα.
Αποφοιτώντας 7ος από την Εθνική Σχολή Διοίκησης (ENA) το 1980, επέλεξε να γίνει ελεγκτής στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Ταυτόχρονα, εκείνη την εποχή, έγινε λέκτορας στην IEP του Παρισιού, όπου παρέδιδε μαθήματα οικονομικών στους τριτοετείς φοιτητές μέχρι και το 1991.