cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Μεταξάς
Καταγωγή και δράση κατά το 1821
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι, το 1793, και ήταν ένα από τα τέσσερα τέκνα του Νικολάου Μεταξά και της Διαμαντίνας Ανδρίτση. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και επιστρέφοντας στην Κεφαλονιά άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Κατά τις παραμονές της επανάστασης μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και, σε συνεργασία με τον τοπικό αρχιεπίσκοπο Γερμανό, οργάνωσε την επικείμενη εκστρατεία ντόπιων εθελοντών στην Πελοπόννησο. Κατά τον Μάιο, μαζί με τον ξάδελφό του, Ανδρέα Μεταξά υπήρξε ένας από τους επικεφαλής Κεφαλλονιτών εθελοντών που αποβιβάστηκαν στη Γλαρέντζα και έλαβαν μέρος στη πολιορκία του Λάλα, κατά την οποία ο Μεταξάς υπήρξε ένας από τους διακριθέντες. Αργότερα, συμμετείχε ως επικεφαλής των συμπατριωτών του στις μάχες γύρω από την πόλη της Πάτρας, προσβλήθηκε όμως από τύφο με αποτέλεσμα να μεταφερθεί για νοσηλεία στο Μεσολόγγι. Το 1822, διορίστηκε από την Προσωρινή Διοίκηση Αρμοστής των νησιών του Αιγαίου. Για τις υπηρεσίες του προβιβάστηκε τις αρχές του 1823 στον βαθμό του στρατηγού. Το ίδιο έτος διορίστηκε έπαρχος Δυτικής Ελλάδος. Με έδρα το Μεσολόγγι, έθεσε τέρμα στις έριδες μεταξύ των οπλαρχηγών της Δυτικής Ελλάδος και συνέβαλε στην απόκρουση των στρατευμάτων του Μουσταή πασά της Σκόδρας. Το 1825, συμμετείχε στις επιχειρήσεις κατά του Ιμπραήμ και τοποθετήθηκε στη θέση του φρουράρχου του Παλαμηδίου. Όταν απομακρύνθηκε ο κίνδυνος προσβολής του Ναυπλίου, μετέβη στα νησιά του Αιγαίου όπου προέβη σε στρατολόγηση χιλίων περίπου ανδρών. Το 1826, καταπολέμησε την πειρατεία στο Αιγαίο και παράλληλα συμμετείχε σε πολεμικές συγκρούσεις στην Αττική επικεφαλής σώματων Επτανησίων και, το 1827, συμμετείχε στο επιτελείο του στρατηγού Τσωρτς.
Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους
Επί Καποδίστρια, διετέλεσε έκτακτος επίτροπος Βορείων Κυκλάδων και έπειτα συμμετείχε στην Δ' Εθνοσυνέλευση ως πληρεξούσιος των όπλων της Πελοποννήσου. Κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας γνώρισε διώξεις με αποτέλεσμα να καταφύγει στα Επτάνησα, από τα οποία επέστρεψε στην Ελλάδα το 1843 και τοποθετήθηκε στη θέση συμβούλου της Επικρατείας. Το 1855 έλαβε το βαθμό του συνταγματάρχη της Βασιλικής Φάλαγγας. Το 1861 διορίστηκε γερουσιαστής και, μετά την κατάργηση του θεσμού, αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του όπου συνέταξε τα Απομνημονεύματα της Ελληνικής Επανάστασης, τα οποία κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό του. Πέθανε το 1870 στην Κεφαλονιά.
Ήταν παντρεμένος από το 1830 με κόρη πλούσιας και επιφανούς μουσουλμανικής οικογένειας της Λακωνίας, η οποία είχε σωθεί από τις αθρόες σφαγές ομοθρήσκων της και στη συνέχεια εκχριστιανίστηκε λαμβάνοντας το όνομα Ελένη. Από τον γάμο τους, απέκτησαν οκτώ παιδιά, μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόταν ο στρατιωτικός και υπουργός, Νικόλαος Μεταξάς.
Βιβλιογραφικές Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κωνασταντίνος Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι
Commodore VIC-20
Ο Commodore VIC-20 ήταν από τους πρώτους οικιακούς υπολογιστές 8-bit, που παρουσιάστηκαν από την Commodore στις αρχές της δεκαετίας του ´80. Η παρουσίαση του έγινε τρία χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του προηγούμενου μοντέλου με το όνομα PET και οι πωλήσεις του έφτασαν τα 1.000.000 κομμάτια. Το όνομα VIC το πήρε από το ενσωματωμένο κύκλωμα γραφικών και ήχου VIC-I (6560) που διέθετε. Η έμφαση στα γραφικά και στον ήχο ήταν και το βασικό του πλεονέκτημα σε σχέση με τον προκάτοχό του. Ενδεικτικά οι ανταγωνιστές του την εποχή εκείνη ήταν στις ΗΠΑ, ο Texas TI99/4A, ο Apple II, ο Tandy Color, ο Atari 400 και στην Ευρώπη ο Sinclair ZX81. Η αρχική τιμή πώλησης του το 1981 στις ΗΠΑ ήταν 299 δολάρια. Στη Γερμανία κυκλοφόρησε ως VC-20 και στην Ιαπωνία ως VIC-1001. Τον διαδέχτηκε ο Commodore 64.
Χαρακτηριστικά
Είχε την κλασική διάταξη οικιακών υπολογιστών για την εποχή, όπου το κεντρικό κύκλωμα ενσωματώνονταν στο πληκτρολόγιο, η οθόνη δεν υπήρχε στο βασικό εξοπλισμό και ως εκ τούτου χρησιμοποιείτο τηλεόραση, ενώ το μαγνητικό μέσο για την είσοδο των προγραμμάτων, ως επί το πλείστον παιχνιδιών, ήταν το κασετόφωνο ή ειδικές επεκτάσεις σε κυκλώματα (software cartridge) Η κεντρική μονάδα επεξεργασίας ήταν ο 6502 της MOS TECHNOLOGY με ταχύτητα χρονισμού στο 1 MHz. Η μνήμη RAM ήταν στα 5 kB (στη βασική σύνθεση) ενώ η μνήμη ROM ήταν στα 16 kB. Σε λειτουργία κειμένου (text mode) απεικόνιζε 23 γραμμές x 22 στήλες και σε λειτουργία γραφικών ανάλυση 184 x 176 εικονοστοιχεία (pixel) με 8/16 χρώματα. Είχε μία θύρα για χειριστήριο (joystick port), μία θύρα χρήστη (user port), 1 σειριακή θύρα (serial port), 1 cartrige port, έξοδο Composite video output και είσοδο/έξοδο για κασετόφωνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικιακοί Υπολογιστές Κατηγορία:Commodore
Πάολο Βενετσάνο
μικρογραφία| Διασωθέντα πάνελ από το Pala Feriale ή το «ρετάμπλ της εβδομάδας», για το περίφημο μεταλλικό έργο και το σμάλτο Pala d'Oro της [[Βασιλική του Αγίου Μάρκου|Βασιλικής του Αγίου Μάρκου, 1345]] Ο Πάολο Βενετσάνο (Paolo Veneziano, επίσης Veneziano Paolo ή  Paolo da Venezia, ενεργός το 1333, πέθανε μετά το 1358) ήταν ζωγράφος του 14ου αιώνα από τη Βενετία, ο «ιδρυτής της Ενετικής σχολής  ζωγραφικής», πιθανότατα ενεργός μεταξύ περίπου 1321 και 1362. Έχει χαρακτηριστεί «ο σημαντικότερος Ενετός ζωγράφος του 14ου αιώνα». Τα πολλά υπογεγραμμένα και χρονολογημένα έργα του, μερικά σε συνεργασία με τους γιους του, κυμαίνονται χρονολογικά μεταξύ 1333 και 1358. Θεωρήθηκε ως ο επίσημος ζωγράφος της Ενετικής Δημοκρατίας. μικρογραφία| Παναγία και Βρέφος, κεντρικό πάνελ πολυπτύχου, [[Μουσείο του Λούβρου, 1354.]] Ηγήθηκε της ανάπτυξης στη Βενετία των περίτεχνων πολυπτύχων ή «σύνθετων ρετάμπλ», τα οποία έγιναν δημοφιλή σε όλη την Ιταλία κατά τον 13ο αιώνα, εν μέρει ως απάντηση σε λειτουργικές αλλαγές (που αντιστράφηκαν μόνο τον 20ό αιώνα) που τοποθέτησαν τον ιερέα να επιτελεί τη λειτουργία στην ίδια πλευρά του βωμού με το εκκλησίασμα, έτσι με την πλάτη του σε αυτούς για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό ενθάρρυνε τη δημιουργία ρετάμπλ πίσω και πάνω από τον βωμό, ως οπτική λατρευτική εστίαση. Είναι ο παλαιότερος Ενετός ζωγράφος του οποίου το όνομα είναι γνωστό και ο πρώτος που ζωγράφισε το νέο θέμα της στέψης της Παναγίας.
Το ύφος του είναι «ακόμα βυζαντινό», δηλαδή ιταλο-βυζαντινό, αλλά επηρεάζεται όλο και περισσότερο από τη γοτθική τέχνη που αναπτύσσεται βόρεια των Άλπεων και προσωπικά στοιχεία. Ωστόσο, η επιρροή από τον Τζόττο είναι "σχεδόν εντελώς απούσα".
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών. Διαχειρίστηκε ένα μεγάλο εργαστήριο στο οποίο συνεργάστηκε με τους γιους του Μάρκο, Λούκα και Τζοβάννι. Ήταν ο επίσημος ζωγράφος της Αντρέα Ντάντολο, για τον οποίο αυτός και οι γιοι του Λούκα και Τζοβάννι ζωγράφισαν το Pala Feriale ή «ρεταμπλ της εβδομάδας», για το διάσημο έργο από μέταλλο και σμάλτο "Pala d'Oro" της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, το οποίο άνοιξ\γε μόνο τις Κυριακές και τις γιορτές. Δυστυχώς, οι περισσότερες από τις πολλές σκηνές αυτών των ζωγραφισμένων καλυμμάτων, ίσως η πιο διάσημη παραγγελία του, έχουν πλέον χαθεί.
Ο Πάολο ταυτοποιήθηκε στο παρελθόν με τον καλλιτέχνη υπεύθυνο για τα έργα που αποδόθηκαν στον "Δάσκαλο της Στέψης της Ουάσιγκτον". Δεν υπάρχει πλέον ομοφωνία μεταξύ ιστορικών τέχνης σχετικά με αυτήν την ταυτοποίηση.
Ύφος
Το ύφος του Πάολο αποδίδεται σε βυζαντινές επιρροές αλλά προδίδει επίσης γνώση της σύγχρονης ζωγραφικής στο Ρίμινι. Τα πιο προηγμένα έργα του δείχνουν την επιρροή της γοτθικής τέχνης. Μέσω της τέχνης του ήταν ο ιδρυτής της ενετικής Σχολής που θα ασκούσε επιρροή κατά τον 14ο αιώνα και συγκεκριμένα στον Λορέντσο Βενετσάνο, ο οποίος προφανώς δεν είναι συγγενής του, αλλά πιθανώς μαθητής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Δρόμος του Βασιλιά
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η Θαλάσσια Οδός ή Via Maris (μοβ), ο Δρόμος του Βασιλιά (κόκκινο) και άλλες αρχαίες εμπορικές διαδρομές του [[Λεβάντες|Λεβάντε, περ. 1300 π.Χ.]] Το Δρόμος του Βασιλιά ήταν μια εμπορική οδός ζωτικής σημασίας στην αρχαία Εγγύς Ανατολή, που συνέδεε την Αφρική με τη Μεσοποταμία. Ξεκινούσε από την Αίγυπτο, συνέχισε κάθετα στη χερσόνησο του Σινά προς την Άκαμπα και έπειτα στρεφόταν προς τα βόρεια κάθετα της Υπεριορδανίας προς τη Δαμασκό και τον ποταμό Ευφράτη.
Μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Εύφορης Ημισελήνου τον 7ο αιώνα μ.Χ. και μέχρι τον 16ο αιώνα, ήταν ο Νταρμπ αλ-χατζ ή ο δρόμος προσκυνήματος για Μουσουλμάνους από τη Συρία, το Ιράκ και πέρα από την πορεία προς την ιερή πόλη της Μέκκας.
Στη σύγχρονη Ιορδανία, η εθνική οδός 35 και η εθνική οδός 15 ακολουθούν αυτή τη διαδρομή, συνδέοντας το Ιρμπίντ στο βορρά με την Άκαμπα στο νότο. Το νότιο τμήμα διασχίζει αρκετά βαθιά ουάντι, καθιστώντας το ένα πολύ γραφικό, αν είναι καμπύλο και μάλλον χαμηλής ταχύτητας δρόμο.
Διαδρομή
Ο αυτοκινητόδρομος ξεκινούσε στην Ηλιούπολις της Αιγύπτου και στη συνέχεια πήγαινε ανατολικά προς την Κλύσμα (σύγχρονο Σουέζ), μέσω του περάσματος Μίτλα και των αιγυπτιακών φρουρίων Αν Νέκχελ και Θέμεντ στην έρημο του Σινά προς το Εϊλάτ και την Άκαμπα. Από εκεί ο αυτοκινητόδρομος στράφηκε προς τα βόρεια μέσω της Άραμπα, περνώντας από την Πέτρα και το Μα'άν προς το Άδρου, τη Σέλα και το Σούμπακ. Διέσχιζε το Αλ Καράκ και τη γη των Μωαβιτών προς τη Μάνταμπα, τη Ράμπα Άμμον/Φιλαδέλφεια (σύγχρονο Αμμάν), τη Γέρασα, τη Μπόσρα, τη Δαμασκό και την Παλμύρα, καταλήγοντας στη Ρεσάφα στον άνω Ευφράτη.
Εποχή του σιδήρου
Πολλές αρχαίες πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων των Εδώμ, Μωαβιτών, Αμμωνιτών και διάφορων αραμαϊκών πολιτειών εξαρτιούνταν σε μεγάλο βαθμό από το Δρόμο του Βασιλιά για το εμπόριο.
Κλασική αρχαιότητα
Οι Ναβαταίοι χρησιμοποίησαν το δρόμο ως εμπορική διαδρομή για είδη πολυτελείας, όπως λιβάνι και μπαχαρικά από τη νότια Αραβία. Ήταν πιθανώς η αιτία του πολέμου τους με τον Ασμοναίο Αλέξανδρο Ιανναίο και την Ιτουραία στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ.
Βυζαντινή περίοδος
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, ο δρόμος ήταν μια σημαντική οδός προσκυνήματος για τους Χριστιανούς, καθώς περνούσε δίπλα από το Όρος Νέμπο, τον τόπο θανάτου και ταφής του Μωυσή, σύμφωνα με τη Βίβλο. Ένας άλλος δρόμος τον συνέδεε με την Ιερουσαλήμ, όπου περνούσε από τη Λιβίας και τον παραδοσιακό χώρο του βαπτίσματος του Ιησού από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή κοντά στον ποταμό Ιορδάνη, γνωστό σήμερα στα Αραβικά ως Αλ Μάχτας και μέσω της Ιεριχούς.
Μουσουλμανική περίοδος
Κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κυριαρχίας από τον 7ο αιώνα, ο δρόμος ήταν η κύρια οδός Χατζ από τη Συρία προς τη Μέκκα, έως ότου οι Οθωμανοί Τούρκοι έχτισαν τον Ταρίκ αλ-Μπιντ τον 16ο αιώνα.
Κατά την περίοδο των Σταυροφόρων, η χρήση του δρόμου ήταν προβληματική. Ο δρόμος περνούσε από την επαρχία Ούλτρεζορνταν του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ των σταυροφόρων. Κατά τη διάρκεια περιόδων ανακωχής, τα καραβάνια των Χατζ συνήθως αφέθηκαν αβλαβή από τους άρχοντες των Σταυροφόρων της Ούλτρεζορνταν. Ωστόσο, ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν επιτέθηκε και λεηλάτησε τους προσκυνητές δύο φορές. Οι πράξεις του οδήγησαν τελικά στο θάνατό του στα χέρια του Σαλαντίν και στην πτώση του βασιλείου των Σταυροφόρων το 1187 στη Μάχη του Χαττίν.
Στη Βίβλο
Πολλοί από τους πολέμους των Ισραηλινών εναντίον των βασιλείων της Υπεριορδανίας κατά την περίοδο του Βασιλείου του Ισραήλ (και του αδελφού-βασιλείου του, του Βασιλείου του Ιούδα) πιθανότατα πολέμησαν, τουλάχιστον εν μέρει, για τον έλεγχο του Δρόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίος Λεβάντες Κατηγορία:Εμπορικοί δρόμοι Κατηγορία:Γεωγραφία της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαία Συρία Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Ιορδανίας Κατηγορία:Εδώμ Κατηγορία:Αρχαίοι δρόμοι και μονοπάτια
Ασερά
εναλλ.=Ασερά|μικρογραφία|Ειδώλιο [[τερακότας της Ασερά, περίπου 8ος-6ος αιώνας π.Κ.Ε., Μουσείο Έρετζ Ίσραελ, Τελ Αβίβ.]]
Με το όνομα Ασερά (αγγλικά: Asherah) εννοείται η Μεγάλη Μητέρα, θηλυκή θεότητα των αρχαίων Ισραηλιτών, αυτή που ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς ταυτίζει με τη Γη.
Οι Ισραηλίτισσες και οι Καναανίτισσες (κατ' άλλους Χαναναίες) έφτιαχναν καρβέλια με τη μορφή της, που ευλογούντο και τρώγονταν τελετουργικά, ένας πρόδρομος δηλαδή του άρτου της κοινωνίας. Τα είδωλά της βρίσκονταν κάτω από κάθε πράσινο δέντρο, χαράζονταν σε ζωντανά δέντρα ή σκαλίζονταν ως πάσσαλοι σε βωμούς κατά μήκος των δρόμων. Οι ακατέργαστες, γκροτέσκες πήλινες απεικονίσεις της ως δέντρο της ζωής εξελίχθηκαν αργότερα στην εξευγενισμένη μορφή της σύριας Αρτέμιδας. Οι αρχαίες ιεροτελεστίες της γονιμότητας (υποτιμημένες σήμερα ως πορνικές λατρείες) που συνδέονταν με τη λατρεία της Ασερά, εξασφάλιζαν τη συνέχεια των μητρογραμικών προτύπων διαδοχής.
Ταυτότητα
Η Ασερά ήταν η αγαπημένη θεά των αρχαίων Ισραηλιτών, παρά το κάλεσμα των ιερέων τους να παραμείνουν πιστοί στον Γιαχβέ. Οι βιβλικοί προφήτες την καταδικάζουν επανειλημμένα με το όνομα Αστορέθ, καθώς η κατάληξη –ορέθ συνδέεται με εβραϊκά σύμβολα που προστέθηκαν για να συσχετίσουν το όνομα με τη λέξη μποσέθ, που σημαίνει ντροπή. Η χρήση αυτού του ονόματος, πιθανός συνδυασμός του Ασερά και του Αστάρτη, φαίνεται πως προκάλεσε αρκετή σύγχυση στους σύγχρονους λόγιους. Ήταν, επίσης, η οικιακή θεά των Εβραίων και των Καναανιτών (δηλ. των Παλαιστινίων). Αυτός ο τύπος της Ασερά φθάνει στο χρονικό βάθος των 4.000 χρόνων. Είναι η θεά που λατρεύτηκε από τον βασιλιά Σολομώντα, και ήταν γνωστή ως «Κανιγιάτου Ελιμά», δηλαδή «εκείνη που δίνει ζωή στους θεούς».
Η Ασερά (από το εβραϊκό אשרה) θεωρείται γενικά ταυτόσημη με την ουγγαριτική θεότητα Αθιράτ, μια μείζονα σημιτική μητέρα θεά που εμφανίζεται περιστασιακά στις Ακκαδικές πηγές ως Ασράτουμ/Ασράτου και στις ανάλογες χιττιτικές ως Ασερτού ή Ασερντού. Στα ουγγαριτικά κείμενα (πριν το 1200 Π.Κ.Ε.) η Ατιράτ ονομάζεται τρεις φορές ατρτ υμ και ατιράτ γιαμμί, η «Ατιράτ της Θάλασσας» ή πληρέστερα "Εκείνη που περπατά στη θάλασσα". Διάφοροι σχολιαστές θεωρούν πως προέρχεται από την Ουγγαριτική ρίζα -ατρ 'δρασκελίζω', συνώνυμη με την εβραϊκή ρίζα 'σρ με το ίδιο νόημα.
Στα συγκεκριμένα κείμενα η Ατιράτ είναι η σύζυγος του θεού Ελ και υπάρχει μια αναφορά στους εβδομήντα γιους της Ατιράτ, πιθανώς οι ίδιοι με τους εβδομήντα γιους του Ελ. Ωστόσο, η Ατιράτ διακρίνεται ξεκάθαρα από την Αστάρτ (τη γνωστή μας Αστάρτη), με την οποία συνήθως συγχέεται. Ένα άλλο όνομά της είναι Ελάτ (θηλυκό του Ελ) και Κοντές (Αγιότης). Ανάμεσα στους Χιττίτες τούτη η θεότητα εμφανίζεται ως Ασερντού ή Ασερτού, η σύζυγος του Ελκουνίρσα και μητέρα 77 ή 88 γιων. Στην Αίγυπτο, από τη 18η δυναστεία αρχίζει να εμφανίζεται μια θεά σημιτική που ονομάζεται Κονσού ('Αγιότης'), εξισωμένη με την τοπική αιγυπτιακή θεά Άθωρ. Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι πρόκειται για την Ατιράτ/Ασρατού, με το ουγγαριτικό της όνομα Κοντές. Η Κονσού δεν φαίνεται να είναι ούτε η Αστάρτ ούτε η Ανάτ, καθώς και οι δύο αυτές θεότητες εμφανίζονται εικονογραφικά διαφορετικές και εμφανίζονται επίσης σε μία τουλάχιστον απεικόνιση μαζί με την Κονσού.
Στην Περσική, την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο, εξαιτίας της γενικής τάσης συγκρητισμού, αλλά και της ειδικής σε ό,τι αφορούσε στις θεές, η Ατιράτ/Αστρούμ εξαφανίστηκε, τουλάχιστον ως προεξέχουσα θεότητα με αναγνωρίσιμο όνομα. Οι βιβλικές αναφορές υποδεικνύουν ότι μια θεά Ασερά λατρευότασν στο Ισραήλ και την Ιουδαία ως Θεά του Ουρανού, προς την οποία έντονα αντιτίθεται ο Ιερεμίας. Αλλά η λέξη Ασερά επίσης αναφέρεται σε κάποια ράβδο (πόλο). Για τους Φοίνικες γείτονες των Εβραίων, οι υψηλές λίθινες στήλες δήλωναν την ιερή παρουσία μιας θεότητας και η Ασερά ίσως είναι η πανάρχαια ανάμνησή τους. Ή η λέξη Ασερά σημαίνει πιθανώς ζων δένδρο ή άλσος και συνεπώς σε ένα διαφορετικό εννοιολογικό πλαίσιο σημαίνει ιερό. Αυτές οι χρήσεις έχουν προκαλέσει σχετική σύγχυση στους βιβλικούς μεταφραστές.
Πολλές παλαιότερες μεταφράσεις αποδίδουν την Ασερά ως «άλσος». Υπάρχει ακόμα διαφωνία μεταξύ των μελετητών ως προς τον βαθμό στον οποίο η Ασερά (ή διάφορες θεές που ταξινομούνται ως Ασερά) λατρευόταν στο Ισραήλ και την Ιουδαία και ως προς το εάν μια τέτοια θεά ή κατηγορία θεαινών είναι απαραιτήτως ταυτόσημη με τη θεά Ατιράτ /Ασρατού. Το γεγονός ότι η επιγραφή που ανακαλύφθηκε αναφέρεται στον Γιαχβέ...και την Ασερά «του» εγείρει αμφιβολίες για το εάν η Ασερά ήταν απλώς λατρευτικό αντικείμενο παρά θεά, γιατί στα εβραϊκά, τα προσωπικά ονόματα δεν παίρνουν επιθέματα όπως το «του». Επομένως, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό η αναφορά στην «Ασερά του» θα μπορούσε να υποδεικνύει ότι εξετάζουμε κάποιο αντικείμενο, μάλλον, παρά ένα πρόσωπο. Όμως, ο Γουίλιαμ Ντέβερ (William Dever) υποστηρίζει ότι είναι πιθανώς ανόητο να επικαλείται κανείς ένα αντικείμενο, εκτός και αν αυτό το αντικείμενο λειτουργεί ως σύμβολο που αντιπροσωπεύει μια πραγματική θεία δύναμη. Υποστηρίζει ότι εάν πούμε πως η Ασερά είναι απλώς «αντικείμενο», τότε δεν έχει δύναμη, καμία αποτελεσματικότητα, καμία δυνατότητα να προστατεύσει ή να ευλογήσει. Έχει σημασία μόνο αν υποθέσει κανείς ότι είναι σύμβολο μιας ιεροφάνειας. Ο Κ. φαν ντερ Τουρν (K. van der Toorn) με τη σειρά του επίσης θεωρεί ότι τέτοιες απόψεις για την καταλληλότητα του επιθέματος δεν στέκουν. «Το επιχείρημα ότι τα ονόματα δεν μπορούν να έχουν επίθεμα είναι άκυρο: οι θεότητες είναι δυνατόν να εξατομικευθούν συνδεόμενες με κάποιον τόπο, μια ομάδα ανθρώπων ή μια σχετική θεότητα'.
Οι περισσότερες από τις 40 αναφορές στην Ασερά στη Βίβλο προέρχονται από πηγές που εκδόθηκαν από τον Δευτερονομιστή. Στη μελέτη της Τίλντε Μπίνγκερ (Tilde Binger) διαπιστώνεται ότι υπάρχει εχθρότητα για τη θέα Ασερά ως «μια ξύλινη ανεικονική στήλη κάποιου είδους, ζων δένδρο ή σύνηθες άγαλμα». Όταν ο νεαρός μεταρρυθμιστής Ιεζεκίας ο υιός του Άχαζ ανέβηκε στον θρόνο της Ιουδαίας (περίπου κατά τον 7ο αιώνα Π.Κ.Ε.): "Εσήκωσε τους υψηλούς τόπους και εσύντριψε τα αγάλματα και κατέκοψε τα δάση». Με άλλα λόγια στην Παλαιά Διαθήκη καταγράφεται εκτός των άλλων και μια αναίτια συστηματική αποψίλωση του φυσικού τοπίου, εκτός και αν θεωρήσουμε ότι η λέξη άλσος είναι παρερμηνεία της λέξης Ασερά.
Ασερά και Αρχαιολογία
Δύο επιγραφές «Ο Γιαχβέ της Σαμάρειας/ο φύλακας και η Ασερά του» σε όστρακα πίθου βρέθηκαν στον αρχαιολογικό τόπο ενός καραβανσεράι του 8ου αιώνα Π.Κ.Ε. στο Κουντιλλέτ Αζρούντ (Εβρ. Χορβάτ Τεμάν) στο Νεγκέβ. Από έναν αρχαιολογικό τόπο δυτικά της Χεβρώνας, που ταυτίζεται με τη βιβλική Μακεντά σε μια επιγραφή –προΐόν λαθρανασκαφής- διαβάζουμε: «Ευλογημένος να είναι ο Ουριγιάχου από τον Γιαχβέ και την Ασερά του, από τους εχθρούς του Εκείνος τον έσωσε!». Αν και απαγορευμένη από τους Εβραίους, η λατρεία των θεαινών συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κατοχής στο Ισραήλ στην κρυμμένη μορφή της ιερής πορνείας, έως ότου ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας έκλεισε τους οίκους μετά τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό.
Στο νεοεκδοθέν βιβλίο του, Είχε ο θεός σύζυγο; (Did God Have a Wife?), ο αρχαιολόγος William G. Dever ενημερώνει ουσιαστικά το αρχείο της μητριαρχικής λατρείας. Θεωρεί ότι το 90% των ανθρώπων της αρχαίας Παλαιστίνης –της δεύτερης χιλιετίας και των πρώτων αιώνων της πρώτης χιλιετίας Π.Κ.Ε.- ζούσαν σε διεσπαρμένες και απομονωμένες αγροτικές κοινότητες ακόμα και μετά από την ανάδυση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας μιας ενωμένης μοναρχίας. Αυτές οι κοινότητες ασκούσαν μια θρησκεία αρκετά διαφορετική από τη μονοθεϊστική, πατριαρχική, και κανονιστική θρησκεία που βρίσκουμε στην Παλαιά Διαθήκη και τις εβραϊκές γραφές. Χαρακτηριζόταν μάλλον από αυτό που έκαναν οι άνθρωποι, παρά από αυτό που σκέπτονταν. Ήταν πολυθεϊστική, αδέσμευτη από γραπτούς κανόνες και κυρίως ήταν μητριαρχική.
Η κύρια θεά τους ήταν η Ασερά, σύζυγος του ανώτερου των αρχαίων θεοτήτων της περιοχής. Στο πάνθεον αυτών των θεοτήτων συμμετείχαν οι Σαπς (ήλιος), Γιαρίχ (σελήνη), Αστάρτη (ανδρόγυνος) και Ανάτ (πολεμιστής), μερικές των οποίων προσδιορίζονταν ενίοτε ως Ασερά. Η λατρεία της Ασερά επιβεβαιώνεται από το αρχαιολογικό αρχείο, που μας επιτρέπει να επανερμηνεύσουμε ακατανόητα προηγουμένως εδάφια των αρχαίων κειμένων. Αυτά τα κείμενα περιλαμβάνουν φυσικά και την ίδια τη Βίβλο, η οποία παρέχει άφθονα στοιχεία προσπαθειών καταστολής ή εξάλειψης πληροφοριών για τη διαδεδομένη λατρεία της Ασερά και άλλων πολυθεϊστικών πρακτικών.
Η Ασερά ήταν κεντρική θεότητα, στην οποία όφειλαν λατρεία τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες. Οι εβραϊκές καββαλιστικές γραφές επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μιας πρώιμης θεάς, της Σεκινά, και πιστοποιούν την ιερή πράξη της σεξουαλικής ένωσης της Σεκινά και του Γιαχβέ αρκετά περιγραφικά. Φυσικά, η ύπαρξη μιας μητριαρχίας, προηγούμενης χρονικά των πατριαρχικών θεοτήτων σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς γίνεται συνήθως αποδεκτή, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν τη μια Μεγάλη Μητέρα ως αρχική θεότητα όλων των υπόλοιπων. Το νέο, ωστόσο, είναι η ανακάλυψη ότι η μητριαρχία ήταν τόσο σταθερά εδραιωμένη στη γη των τριων μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών του κόσμου. Ο αναφέρει στοιχεία της λαϊκής θρησκείας της θεάς σε λατρευτικά ιερά σε όλη την Παλαιστίνη, και τη λατρεία της θεάς σε ειδώλια τερακότας, σε τυποποιημένα εμβλήματα της θηλυκής λατρείας και στις πολλές καλυμμένες βιβλικές αναφορές στην Ασερά.
Τα ειδώλια απεικονίζουν μια θηλυκή μορφή με τα μεγάλα στήθη και τυποποιημένο εικονιστικά ηβικό τρίγωνο. Η Βίβλος αναφέρεται στα ιερά της ως «υψηλοί τόποι» χαρακτηρισμένοι από την Ασερά –που μεταφράζονται χαρακτηριστικά ως «άλση» ή ξύλινοι πόλοι, αλλά θεωρούνται πλέον σύμβολα της θεάς. Η Ασερά ταυτιζόταν πλήρως με τα δέντρα -ενσωμάτωση της σοφίας στην αρχαία Καναανιτική θρησκεία- και πολλές απεικονίσεις την παρουσιάζουν να αναπτύσσεται από έναν κορμό δέντρου.
Αυτό που προκαλεί περισσότερο την ιουδαιοχριστιανική πίστη είναι ο ισχυρισμός του Ντέβερ ότι τα ιερά κείμενά τους είναι προϊόν μιας μικρής, αλλά αυξανόμενης λογοτεχνικής και θεολογικής ελίτ της Ιερουσαλήμ. Ο μονοθεϊσμός βάσει αυτής της υπόθεσης είναι μεταγενέστερη ανάπτυξη, πιθανώς της ύστερης Περσικής ή Ελληνιστικής περιόδου, αρκετά μετά τη βαβυλώνια αιχμαλωσία και συνεπώς προβολή των συγγραφέων και συντακτών της Βίβλου. Κάτι τέτοιο βέβαια έρχεται σε αντίθεση με τη συμβατική κατανόηση των βιβλικών κειμένων, τα οποία περιγράφουν την ιστορία της γένεσης της ανθρωπότητας από έναν αρσενικό Θεό, τον Γιαχβέ, την αποκλειστική καθοδήγηση ενός εκλεκτού λαού στη δημιουργία ενός έθνους και του κοινού πεπρωμένου ενός νομαδικού αγροτικού λαού που έγινε γνωστός με το όνομα Ισραηλίτες.
Η γονιμότητα της Καναάν
Η ράβδος (πόλος) της Ασερά (πληθ. αρσ. ασερίμ) είναι πιθανώς κάποιο ραβδί ή δένδρο φυτευμένο προς τιμήν της θεάς και αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις στη Βίβλο (Έξοδος, Δευτερονόμιο, Κριταί, Βασιλέων Α΄- Β΄, στον Ησαΐα και τον Ιερεμία). Οι πόλοι κατασκευάζονταν -λειτουργούσαν και ως αποτροπαϊκά σύμβολα για τυμβωρύχους- μάλλον από ξύλο τις περισσότερες φορές, όπως φαίνεται από την εντολή του Θεού στον Γεδεών να κόψει τον πόλο της Ασερά που βρισκόταν δίπλα στον βωμό του Βάαλ και να χρησιμοποιήσει το ξύλο για πύρινη προσφορά. Ο Γεδεών φοβόταν τόσο την οικογένειά του και τους συμπολίτες του, που πήρε μαζί του δέκα από τους υπηρέτες του και το έκοψε τη νύκτα. Στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται φανερό ότι ο Θεός δεν συμπαθούσε τις ράβδους της Ασερά και είναι γενικώς εμφανής η προσπάθεια καταστροφής των συμβόλων της. Στο Δευτερονόμιο, ιστ΄ 21, αναφέρεται «Ου φυτεύσεις σεαυτώ άλσος, παν ξύλον, παρά το θυσιαστήριον του Θεού σου ου ποιήσεις σεαυτώ».
Για να κατανοήσουμε την εξελισσόμενη φύση της έννοιας του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, είναι ουσιαστικό να εξετάσουμε τον ευρύτερο και αρχαιότερο τομέα των Καναανιτικών θεοτήτων της Συρίας-Παλαιστίνης, γιατί εκεί θα βρούμε όχι μόνο τον «Θεό πίσω από τον Θεό», τον αρχαίο των ημερών που λατρεύτηκε από τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και αναζωογονήθηκε από τον Δανιήλ και τους αποκαλυπτικούς, αλλά και αρχέτυπα που μας οδηγούν πίσω στους θεούς και τις θεές της γονιμότητας, από τους οποίους προήλθαν αρχικά οι έννοιες της θεότητας.
Οι Σημίτες διαιρούνται γενικά στους ανατολικούς, που αντιπροσωπεύονται από τους Ασσύριους και τους Βαβυλώνιους και τους δυτικούς που χωρίζονται ανάμεσα στους νότιους στην Αραβία και την Αιθιοπία και τους βόρειους στην Παλαιστίνη και τη Συρία. Ο όρος κα-να-να-ούμ χρησιμοποιείτο από τους γηγενείς από το 3500 Π.Κ.Ε., (Aubet). Η εβραϊκή λέξη κανα'ανί σήμαινε έμπορος, αλλά το αρχικό νόημα πιθανώς προήλθε από το ακκαδικό κιναχχού το κοκκινοβαμμένο μαλλί.
Κεντρική θεότητα για τους Σημίτες ήταν ο Ελ, ο αρχαίος πατέρας-θεός δημιουργός και η σύζυγός του, η Ατιράτ ή Ασερά. «Και οι δύο ήταν αρχέγονες υπάρξεις, καθώς υπήρχαν ανέκαθεν». Ο Ελ, του οποίου το όνομα σήμαινε απλά «ο Θεός» ήταν ο δημιουργός και ο γεννήτορας, ο επόπτης της σύλληψης, εκείνος που γέννησε τους θεούς, που αποκαλείτο επίσης Ταύρος Ελ ως συνέχεια του αρχαίου θεού-ταύρου της γονιμότητας. Η Ασερά και ο Ελ καθίστανται έτσι σύμβολα του ιερού γάμου του θηλυκού και του αρσενικού, του ταύρου και της γήινης θεάς. Ο Ελ υποτίθεται βγήκε από τη θάλασσα για να ζητήσει από δύο θεές, πιθανώς η μία ήταν η Ατιράτ και η άλλη η Ανάτ, να επιλέξουν αν ήθελαν να είναι σύζυγοί του ή κόρες του. Επέλεξαν το πρώτο. Απόγονοί τους ήταν ο Σαχήρ και ο Σαλήμ, το άστρο του πρωινού και το άστρο του δειλινού.
Πολλά από τα αρχέτυπα που αναγνωρίζουμε σήμερα ως Γιαχβέ έχουν την προέλευσή τους στον Ελ. Είναι ο αρχικός Θεός δημιουργός -ο «δημιουργός των δημιουργημένων πραγμάτων»- κάτι που περιλαμβάνει σίγουρα τη γονιμότητα, αλλά μπορεί επίσης να περιλάβει τη δημιουργία του ουρανού και της γης όπως με τους μεσοποτάμιους Μαρντούκ και Τιαμάτ, η μυθολογία των οποίων προέρχεται εν μέρει από τους αρχαιότερους Καναανιτικούς μύθους. Ο Ελ ήταν ο προαιώνιος, ο πατέρας και κριτής. Ήταν μια βασιλική και ευγενική μορφή, αγαθοεργή αλλά όχι μη εξελίξιμη. Ήταν ο θεός των διαταγμάτων και ο πατέρας του βασιλιά. «Ήταν ευθύνη του η εξασφάλιση εκείνης της ισορροπίας μεταξύ όλων των συγκρουόμενων και ανταγωνιστικών δυνάμεων». Έτσι έγινε σεβαστός από τους άλλους θεούς – «Η εντολή σου Ελ είναι σοφή, η σοφία σου είναι αιώνια». «Δεν ήταν τυχαίο το ότι αποκλήθηκε ο Ελ «ευγενικός και αγαθοεργός» - ένα πρότυπο που θυμίζει πιθανώς τον «Αλλάχ τον φιλεύσπλαχνο, τον συμπονετικό» του Ισλαμισμού. Όχι ότι ο Ελ ήταν ανίκανος να θυμώσει, καθώς η καταπάτηση του κανόνα στην κοινότητα... θα μπορούσε να τον προκαλέσει, και τότε προέτρεπε τις γειτονικές δυνάμεις να εισβάλλουν και να κατακτήσουν. Για να αποτρέψει τέτοιες καταστροφές ο βασιλιάς έπρεπε να εκτελέσει τις κατάλληλες ιεροτελεστίες εξευμενισμού και να προσφέρει τις ανάλογες θυσίες».
Η Ασερά, η προέλευση της οποίας διαφέρει από εκείνη της Αστάρτης, ήταν η «εν σοφία Κυρία των Θεών» και αποκαλείτο από τους Σουμέριους Ασνάν «η δύναμη όλων των πραγμάτων», μια «ευγενική και όμορφη κυρά» Οι Καναανίτες την ονομάζουν «Αυτή που γεννά τους Θεούς» ως «Κυρία που διασχίζει τη θάλασσα» είναι θεά και της θάλασσας και της Σελήνης. Αν και στην Παλαιά Διαθήκη ταυτίζεται με τα άλση, γεγονός που υποδηλώνει ότι αντλεί την πανάρχαια καταγωγή της από τις προϊστορικές περιόδους του ανιμισμού, φαίνεται πως εξαρχής συμβολίζει την προαιώνια σοφία του Πνεύματος και συνεπώς εκείνη τη δύναμη που βοηθά τον Ελ στη σοφή διακυβέρνηση του κόσμου. Είναι, λοιπόν, η δύναμη που βάζει τάξη στο χάος και τούτο υποδηλώνεται στο θαλάσσιο συμβολισμό της. Η θάλασσα είναι η μήτρα της ζωής. Η Ασερά είναι η αιώνια θηλυκή δύναμη της σχηματοποίησης και της διαμόρφωσης.
Αν και η Καναανιτική μυθολογία διαφέρει από πόλη σε πόλη, η ανακάλυψη των εκτεταμένων αρχείων του έπους του Κερέτ στην Ουγγαρίτ, μας δίνει μια λεπτομερή άποψη των Καναανιτικών θεών και θεαινών, που χρονολογείται από τον συγγραφέα Ελιμελέκ περίπου το 1370 Π.Κ.Ε. Είναι η εποχή κατά την οποία οι βασιλείς κυβερνούσαν παραδοσιακά ως μεσάζοντες των θεών για τη διατήρηση της γονιμότητας της γης. Από αυτή την άποψη ο κεραύνιος Ελ-ταύρος ανήκει στους γονιμοποιούς θεούς που στέκουν δίπλα στη χθόνια-σεληνιακή Μεγάλη Μητέρα και αφομοιώνει τις ιδιότητές της, αφού σε τελική ανάλυση από εκείνην εξαρτάται η παγκόσμια ευφορία.
Με τη γέννηση των νέων θεών και των θεαινών η Ασερά και ο Ελ δεν είναι πλέον οι πρωταγωνιστές του κοσμικού δράματος. Όπως συμβαίνει με τη σουμεριακή και πολλές άλλες μυθολογίες αναπτύσσεται μια κοσμική προσπάθεια για υπεροχή, που εξελίσσεται συνήθως σε θανάσιμο αγώνα. Από εδώ εξυφαίνεται η πλοκή του κοσμικού δράματος και η τραγική γονιμότητα των θεών της Καναανιτικής μυθολογίας. Η διατήρηση της κοσμικής τάξης ενάντια στα ταραχώδη ύδατα του χάους και η άγονη εποχή του θανάτου και του αγώνα, που συνδέεται με τις νέες θεότητες που προκύπτουν από τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Η Ασερά, ως εκπρόσωπος της Μεγάλης Μητέρας υπήρξε θύμα αυτών των κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών. Αν και η Παλαιά Διαθήκη διακρίνεται για την έντονη πολεμική της ενάντια στον Βάαλ, την Ασερά και την Αστάρτη, ορισμένα από τα κοινωνικά στοιχεία και τις πρακτικές των Εβραίων γίνονται ίσως καλύτερα κατανοητά, μέσα στο εννοιολογικό πλαίσιο της Καναανιτικής μυθολογίας και ιδιαίτερα της λατρείας της Ασερά, ενός απωθημένου αρχέτυπου στο συλλογικό ασυνείδητο που βρίσκει τους δικούς του δρόμους για να κάνει έκδηλη την παρουσία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναανιτική μυθολογία
Φιλελεύθερος φεμινισμός
Ο φιλελεύθερος φεμινισμός είναι μια μορφή φεμινισμού που υποστηρίζει πως η ισότητα των γυναικών μπορεί να επιτευχθεί με νόμιμα μέσα και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και πως οι άντρες ως ομάδα δεν πρέπει να αντικρουστούν.
Με τα σημερινά στάνταρ ο φιλελεύθερος φεμινισμός είναι μια κάπως συντηρητική μορφή φεμινισμού, αν και έχει τις ρίζες του παραδοσιακά στον φιλελευθερισμό. Ο φιλελεύθερος φεμινισμός τείνει προς μια ισότητα ομοιότητας με τους άντρες (όχι ένας φεμινισμός διαφορών).
Ο φιλελεύθερος φεμινισμός κατανοεί την πολιτική υπό ατομιστικούς όρους και στοχεύει στην μεταρρύθμιση παρόντων “φιλελεύθερων” πρακτικών στην κοινωνία, παρά στην υποστήριξη μιας συλλήβδην επαναστατικής αλλαγής. Οι φεμινιστές συγγραφείς που συνδέθηκαν με την παράδοση αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Μαίρη Γουόλστονκραφτ, Τζον Στιούαρτ Μιλ και η φεμινίστρια δευτέρου κύματος Μπέττυ Φρίνταν.
Απόψεις των φιλελεύθερων φεμινιστών
Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν προς την υποστήριξη της νομιμοποίησης των γάμων ατόμων ιδίου φύλου, καθώς και της πολυγαμίας (που περιλαμβάνει την πολυγυνία και την πολυανδρία). Η άποψή τους είναι πως η κυβέρνηση δεν έχει κανένα δικαίωμα να ορίζει ποιο είδος ομόφωνης σχέσης θα συνάψουν οι πολίτες.
Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να είναι επίσης υπέρ της επιλογής όσον αφορά στις συζητήσεις για την έκτρωση. Ένα κοινό επιχείρημα που δίνεται γι' αυτή τη θέση είναι πως κάθε άτομο πρέπει να έχει τον έλεγχο του σώματός του, και αυτό τους δίνει το δικαίωμα να παίρνουν ιατρικές αποφάσεις.
Εξαιτίας της προσέγγισης αυτής στην αυτοδιάθεση, οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να υποστηρίζουν την νομιμοποίηση ή αποποινικοποίηση της πορνείας, θέση που συχνά αντικρούεται από ριζοσπαστικούς φεμινιστές και από το θρησκευτικό δικαίωμα. Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να βλέπουν την ποινικοποίηση της πορνείας ως μία νομοθετική πράξη βασισμένη στον πατριαρχικό έλεγχο επί των προσωπικών και επιχειρηματικών υποθέσεων των γυναικών, και γι´αυτό καταπιεστική.
Πηγές της ανισότητας φύλων
Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές βλέπουν τα παρακάτω ως πηγές της ανισότητας των φύλων:
Κριτική για τον φιλελεύθερο φεμινισμό
Οι ριζοσπαστικοί φεμινιστές συχνά αισθάνονται πως η προσέγγιση των φιλελεύθερων φεμινιστών, για απλή δουλειά για περισσότερη ισότητα στην κοινωνία, αποτυγχάνει να εντοπίσει τις ρίζες της πατριαρχίας. Αισθάνονται πως η αρσενική κυριαρχία έχει ριζώσει πολύ βαθειά στην δυτική κοινωνία και για την εξάλειψή της χρειάζονται δραστικές, προσεκτικές και λεπτομερείς προοδευτικές αλλαγές.
Κατηγορία:Φεμινισμός πρώτου κύματος Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Φεμινισμός δευτέρου κύματος
Άννα Βίσση (δισκογραφία)
μικρογραφία|378x378εσ|Η Α. Βίσση το 2019 Η Άννα Βίσση (Πύλα Λάρνακας, 20 Δεκεμβρίου 1957) είναι παρούσα στη δισκογραφία τα τελευταία 50 χρόνια (από το 1973). Διαθέτει στο ενεργητικό της 27 ελληνόφωνα studio albums, 9 συνολικά επανακυκλοφορίες ορισμένων album, 1 αγγλόφωνο studio album, 4 συνολικά μουσικές θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες αποτελούνται από 3 όπερες (2 ελληνόφωνες ροκ όπερες και 1 αγγλόφωνη όπερα) και 1 μιούζικαλ, 3 live albums, 18 singles, 11 συλλογές τραγουδιών, 25 συμμετοχές σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών, 4 DVD και διάφορες ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις. Συνολικά στο ενεργητικό της έχει πάνω από 400 τραγούδια (μόνο όσα έχουν κυκλοφορήσει), εκ των οποίων πολλά έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες.
Οι συνολικές πωλήσεις των δίσκων της υπερβαίνουν τις 10.000.000 παγκοσμίως, καθιστώντας την Άννα Βίσση μια από τις Ελληνίδες-Κύπριες τραγουδίστριες με τις υψηλότερες πωλήσεις δίσκων στην ιστορία. Ένας από τους δίσκους της (Κραυγή) περιλαμβάνεται στις πρώτες θέσεις από πλευράς πωλήσεων στη δεκαετία 2000-2010 και όγδοος στην αντίστοιχη κατάταξη της ιστορίας της ελληνικής δισκογραφίας με πωλήσεις που κυμαίνονται μεταξύ 350,000 και 360,000. Οι περισσότεροι δίσκοι της έχουν γίνει πλατινένιοι ή χρυσοί (σύνολο 37 πλατινένιοι και 16 χρυσοί), ενώ μερικοί έχουν γίνει διπλά, τριπλά και σε μία περίπτωση, επτά φορές πλατινένιοι. Πέραν της Ελλάδας και της Κύπρου, ορισμένοι δίσκοι της έχουν κυκλοφορήσει και σε άλλες χώρες (Η.Π.Α, Αυστραλία, Βουλγαρία κ.α), ενώ δύο εξ αυτών έτυχαν μεγάλης απήχησης στην Τουρκία.
Έχοντας ήδη συμμετάσχει σε παραγωγές κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια της καριέρας της, στις οποίες συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, η προσωπική δισκογραφία της Άννας Βίσση ξεκίνησε το 1977 με τον έντεχνο δίσκο 'Ας Κάνουμε Απόψε Μιαν Αρχή'. Έκτοτε, η Άννα Βίσση έχει επιτύχει σε ποικίλα είδη μουσικής, όπως έντεχνο, έντεχνο - λαϊκό, λαϊκό, ποπ, ποπ - ροκ, ντίσκο τραγούδια, μπαλάντες, όπερα, ροκ όπερα, μιούζικαλ, ελαφρολαϊκά τραγούδια, τσιφτετέλια, ζεϊμπέκικα, beat κομμάτια, αγγλόφωνα τραγούδια και παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια, δημιουργώντας έτσι μια από τις πιο ποικιλόμορφες δισκογραφίες από Έλληνα καλλιτέχνη.
Το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας της έχει δημιουργηθεί από τον Νίκο Καρβέλα. Επίσης έχει ερμηνεύσει τραγούδια σπουδαίων δημιουργών μεταξύ των οποίων οι Μίκης Θεοδωράκης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Γιώργος Χατζηνάσιος, Δώρος Γεωργιάδης, Γιάννης Σπανός, Δήμος Μούτσης και Αντώνης Βαρδής. Επίσης έχει τραγουδήσει στίχους σημαντικών στιχουργών και ποιητών όπως οι Γιάννης Ρίτσος, Πυθαγόρας, Μάνος Ελευθερίου, Σώτια Τσώτου, Γιάννης Καλαμίτσης, Σάσα Μανέττα, Γιώργος Μίτσιγκας αλλά και οι σύγχρονοι Εύη Δρούτσα, Σόφη Παππά, Ναταλία Γερμανού, Μυρτώ Κοντοβά, Ελεάνα Βραχάλη και Γεράσιμος Ευαγγελάτος.
Κατά την διάρκεια του μισού αιώνα (50 έτη) της καριέρας της, η Βίσση έχει κυκλοφορήσει τους δίσκους της με τις παρακάτω δισκογραφικές εταιρίες (χρονολογικά): Minos EMI (1973-1982), CarVi (1982-1983), Sony Music (1984-2013), Panik Gold (2013-σήμερα).
Ακολουθεί κατάλογος με τους τίτλους όλων των δίσκων της Άννας Βίσση και στη συνέχεια αναλυτικές πληροφορίες για τα τελευταία άλμπουμ της.
Τρύφων Κουταλίδης
Ο Τρύφων Κουταλίδης (25 Οκτωβρίου 1934 - 20 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα, όπου ο πατέρας του ασκούσε το δικηγορικό επάγγελμα. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από τον Πύργο της έξω Μάνης. Επιχείρησε να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο αποτυγχάνοντας στρεφόμενος τελικά προς τα νομικά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ, με εισήγηση του Καθηγητή Κωνσταντίνος Ρόκας, και μετεκπαιδεύτηκε στο αεροπορικό δίκαιο στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Επέστρεψε στην Αθήνα αναλαμβάνοντας νομικός σύμβουλος στην Ασπίς Πρόνοια. Στη συνέχεια προσελήφθη στην Ολυμπιακή Αεροπορία και στο νομικό επιτελείο του Αριστοτέλη Ωνάση, του οποίου εξελίχθηκε σε στενό φίλο και προσωπικό σύμβουλο. Το 1974 παραιτήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο της Ολυμπιακής Αεροπορίας, στο οποίο είχε ήδη διατελέσει μια φορά πρόεδρος, διαφωνώντας με την κρατικοποίησή της, επέστρεψε όμως σύντομα πάλι ως πρόεδρος της Ολυμπιακής, θέση από την οποία παραιτήθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα.
Μέχρι τον θάνατό του διατηρούσε μια από τις σημαντικότερες δικηγορικές εταιρίες. Υπήρξε στενός φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στην διαθήκη του οποίου είχε οριστεί εκτελεστής, καθώς και του Χρήστου Λαμπράκη. Ως φίλος του τελευταίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του πρώτου ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού του "Mega Channel". Είχε διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ), αντιπρόεδρος της Εμπορικής Τράπεζας και πρόεδρος του δ.σ. της Γενικής Τράπεζας. Αρθρογραφούσε τακτικά στην εφημερίδα "Το Βήμα" υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Παπινιανός. Είχε γράψει ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του από το δικηγορικό επάγγελμα υπό τον τίτλο Παπινιανός, ο δικηγόρος (εκδόσεις Εστία, 2003).
Απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 2012 στην Αθήνα από οξεία παγκρεατίτιδα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Είχε παντρευτεί δύο φορές, σε α΄ γάμο με την Χριστίνα Θ. Λαναρά, κόρη της γνωστής οικογένειας, και σε β΄ γάμο με την Σόφη Δασκαλάκη, χήρα του Μιχαήλ Βρανόπουλου. Από τον γάμο του με την Χριστίνα Λαναρά είχε αποκτήσει μια κόρη, την σκηνοθέτη Όλγα Μαλέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Wi-Fi
Το Wi-Fi (προφέρεται γουάι-φάι) είναι μια οικογένεια τεχνολογιών ασύρματης δικτύωσης, βασισμένη στην οικογένεια προτύπων IEEE 802.11, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως για την δικτύωση τοπικής περιοχής συσκευών και πρόσβαση στο διαδίκτυο. Το Wi-Fi είναι εμπορικό σήμα της Συμμαχίας Wi-Fi, η οποία περιορίζει την χρήση του όρου Wi-Fi Certified (Πιστοποιημένο με Wi-Fi) σε προϊόντα που έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς δοκιμές πιστοποίησης διαλειτουργικότητας. Το 2010 η Συμμαχία Wi-Fi είχε πάνω από 375 εταιρείες-μέλη σε όλο το κόσμο. Το 2009, τα τσιπ ολοκληρωμένου κυκλώματος Wi-Fi πωλούσαν περίπου 580 εκατομμύρια μονάδες ετησίως. Οι συσκευές που μπορούν να χρησιμοποιήσουν τεχνολογίες Wi-Fi συμπεριλαμβάνουν επιτραπέζιους υπολογιστές και φορητοί υπολογιστές, έξυπνα τηλέφωνα και ταμπλέτες, έξυπνες τηλεοράσεις, εκτυπωτές, ψηφιακοί αναπαραγωγείς ήχου, ψηφιακές κάμερες, αυτοκίνητα και μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα.
Εκδόσεις
Οι συσκευές συνήθως υποστηρίζουν πολλαπλές εκδόσεις. Για να επικοινωνήσουν οι συσκευές πρέπει να χρησιμοποιήσουν μια κοινή έκδοση του Wi-Fi. Οι εκδόσεις διαφέρουν στο εύρος ραδιοκυμάτων που λειτουργούν, το μέγιστο ρυθμό μεταφοράς δεδομένων και άλλες λεπτομέρειες. Ιστορικά οι συσκευές απαριθμούν την έκδοση χρησιμοποιώντας το πρότυπου ΙΕΕΕ που υποστηρίζεται. Το 2018 η Συμμαχία Wi-Fi εισήγαγε μια απλοποιημένη αρίθμηση. Οι εκδόσεις έχουν μεγάλο βαθμό συμβατότητας προς παλιότερες εκδόσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασύρματο δίκτυο Κατηγορία:Πρότυπα δικτύου
Αλβέρτος της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Ο Αλβέρτος (γερμ. Albrecht, 14 Απριλίου 1843 - 22 Μαΐου 1902) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Βιογραφία
Ο Αλβέρτος Ερρίκος Ιωσήφ Κάρολος Βίκτωρ Γεώργιος Φρειδερίκος ήταν ο μόνος γιος του Εδουάρδου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Λουίζας Καρολίνας, κόρης του Ερρίκου ΙΘ΄ Ρόις του Γράιτς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1885 τη Μαρία των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας, και είχε τέκνα:
Το 1888 απεβίωσε η Μαρία και το 1891 ο Αλβέρτος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελένη, κόρη του Γεωργίου Αυγούστου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Βαδικάσοι
Οι Ουιδουκαίδιοι ή Ουιδουκάσσιοι, στα λατινικά Vadicassii, ήταν γαλατικός λαός της Λουγδουνικής Γαλατίας (Gallia Lugdunensis) που αναφέρει ο Πτολεμαίος στη Γεωγραφία του. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για αυτόν τον λαό, ακόμα κι αν είναι οι Viducasses που αναφέρει ο Πλίνιος στη Φυσική Ιστορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Πρίαπος
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Πρίαπος είναι θεός της γονιμότητας, προστάτης των υποζυγίων και οικόσιτων ζώων, των καρποφόρων φυτών, των κήπων και των ανδρικών γεννητικών οργάνων. Ο αντίστοιχος ρωμαϊκός θεός ήταν ο Mutinus Titinus. Είναι υιός του Διονύσου και της Αφροδίτης. Γλυπτά του Πριάπου με μεγάλα, ιθυφαλλικά γεννητικά όργανα ήταν τοποθετημένα σε κήπους και χωράφια για να εγγυηθούν μια άφθονη σοδειά. Ήταν πολύ πιο δημοφιλής στη ρωμαϊκή μυθολογία απ' όσο στην ελληνική. Συλλογή με, περίπου, 95 ποιήματα και επιγράμματα της ρωμαϊκής εποχής για τον Πρίαπο έχει σωθεί στο βιβλίο Πριάπεια.
Σύμφωνα με τους μύθους, προσπάθησε να βιάσει τη Λωτίδα, με αυτή να μεταμορφώνεται σε δένδρο λωτού, ώστε να γλιτώσει. Στο Fasti του Οβιδίου, ο Πρίαπος επιχειρεί να αποκτήσει τη Λωτίδα, αλλά ένας όνος (γάιδαρος) του Σειληνού που παρέθετε την εορτή, με το "βραχνό ογκάνισμά του" (γκάρισμα) «πρόδωσε» τις προθέσεις του Πριάπου και όλο το συγκεντρωμένο πλήθος γέλασε εις βάρος του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Machine Head (άλμπουμ)
Machine Head είναι ο τίτλος του έκτου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 1971 στο Μοντρέ της Ελβετίας και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Θεωρείται ορόσημο της μουσικής χέβι μέταλ και το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του συγκροτήματος, αφού ανέβηκε στο # 1 των τσαρτς σε πολλές χώρες. Έφτασε στην κορυφή στην Αγγλία και παρέμεινε εκεί για είκοσι εβδομάδες στο Top-40. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασε στο # 7 και παρέμεινε για εκατόν δέκα οκτώ εβδομάδες στο Billboard Top-200, ενώ περιείχε και το τραγούδι-ορόσημο των Deep Purple και της χέβι μέταλ μουσικής, το "Smoke on the Water".
Η ιστορία του δίσκου
Η "ΕΜΙ", που ήταν η εταιρεία που είχε τα δικαιώματα του συγκροτήματος ζήτησε από τα μέλη του να ηχογραφήσουν νέα κομμάτια για μία γρήγορη συνέχεια στην επιτυχία του "Fireball". Αποφασίστηκε να πάρουν το φορητό στούντιο ηχογραφήσεων των Rolling Stones και να μεταβούν στην Ελβετία και πιο συγκεκριμένα, στην περιοχή Μοντρέ, στις αρχές Δεκεμβρίου του 1971.
Στις 6 Δεκεμβρίου, το συγκρότημα έφθασε στην ελβετική πόλη. Η διαμονή τους θα γινόταν σε ένα τοπικό ξενοδοχείο-καζίνο, του οποίου ο ιδιοκτήτης λεγόταν Claude Nobs και είχε δεχτεί να τους φιλοξενήσει και να ηχογραφήσουν τον επόμενο τους δίσκο εκεί. Οι ηχογραφήσεις θα διαρκούσαν ως τις 21 Δεκεμβρίου και αν όλα πήγαιναν καλά, ο επόμενος δίσκος θα κυκλοφορούσε γρηγορότερα σε σχέση με την αργοπορημένη κυκλοφορία του "Fireball". left|thumb|320px|Η λίμνη του Μοντρέ
Την πρώτη ημέρα, ο Frank Zappa και το συγκρότημα του, οι Mothers of Invention έδιναν μία συναυλία στο καζίνο και το συγκρότημα πήγε να τους παρακολουθήσει. Κατά τη διάρκεια της συναυλίας, ένας φανατικός οπαδός του Frank Zappa εισέβαλε στο χώρο και με ένα όπλο για φωτοβολίδες, έριξε στην οροφή της αίθουσας, η οποία ήταν φτιαγμένη από ξύλινο υλικό και έπιασε φωτιά. Το κοινό έφυγε χωρίς να υπάρξει πρόβλημα αλλά ο χώρος των προγραμματισμένων ηχογραφήσεων είχε καταστραφεί. Το πρώτο βράδυ, έμειναν στο ξενοδοχείο «The Pavillion», το οποίο όμως, βρισκόταν πολύ κοντά στην πόλη και καθώς οι ηχογραφήσεις γινόταν συνήθως το βράδυ, οι ενοχλημένοι κάτοικοι κάλεσαν την αστυνομία. Οι βοηθοί κρατούσαν τις πόρτες καθώς οι αστυνόμικοι προσπαθούσαν να μπουν και ενώ οι Deep Purple προσπαθούσαν να τελειώσουν το πρώτο τους κομμάτι. Η αρχική αυτή εκτέλεση ονομάστηκε «Title #1» και το συγκρότημα αναγκάστηκε να ψάξει για κάποιο άλλο χώρο, που θα διέθετε και χώρο για το φορητό στούντιο, αλλά και θα μπορούσαν να ηχογραφούν μετά τα μεσάνυχτα, πράγμα που ήταν πολύ δύσκολο.
Αφού έψαξαν στο «Montreaux Palace Hotel» χωρίς επιτυχία, αποφάσισαν να ψάξουν σε άλλες περιοχές εκτός του Μοντρέ. Τελικά, πήγαν στο θερινό ξενοδοχείο «Grand Hotel», στο οποίο διανυκτέρευσαν και αφού έκαναν κάποιες τροποποιήσεις στο χώρο, άρχισαν τις ρυθμίσεις των οργάνων, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το πρώτο απόγευμα. Όταν ο Ρότζερ Γκλόβερ ξύπνησε το επόμενο πρωινό και είδε τον καπνό να έχει καλύψει τη λίμνη, τα πρώτα λόγια που είπε ήταν "Smoke on the Water". Όταν το είπε στον Ίαν Γκίλαν, δεν το δέχτηκε. Τελικά ο τίτλος παρέμεινε και αφού βγήκαν οι στίχοι που περιέγραφαν την περιπέτεια που έζησε το συγκρότημα, το τραγούδι έγινε ένας από τους ήχους ορόσημο για τη ροκ μουσική! Φυσικά, κάθε ημέρα που περνούσε η πίεση μεγάλωνε λόγω του ότι ήθελαν να προλάβουν να τελειώσουν το δίσκο πριν τη νέα χρονιά, αλλά αυτό βοηθούσε ακόμη περισσότερο τα μέλη του συγκροτήματος για να δημιουργήσουν κάποια από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν ηχογραφήσει ποτέ.
Ανάλυση κομματιών
Το τραγούδι "Maybe I’m A Leo", χαρακτηριστικό για τον ρυθμικό μπλουζ ήχο του, το διασκεύαζαν οι Van Halen στις αρχές της καριέρας τους, ενώ οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν μιλούν για ένα σημάδι που είχε στο σώμα του, εκ γενετής. Το "Pictures of Home" ξεκινάει με μία εισαγωγή του Ίαν Πέις και αναφέρεται στη νοσταλγία που νιώθει κανείς όταν λείπει από το σπίτι του, ενώ συνοδευόταν από ένα σόλο του Ρότζερ Γκλόβερ. Στην ουσία οι στίχοι του κομματιού αυτού περιέγραφαν το τοπίο στο οποίο έγιναν οι ηχογραφήσεις. Το "Never Before", ήταν το κομμάτι που άρεσε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στο συγκρότημα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων αυτών και γι’ αυτό αποφάσισαν να είναι αυτό το επόμενο σινγκλ. Ξεκινάει με μία εισαγωγή του Τζον Λορντ, με το ηλεκτρικό πιάνο και με το Hammond organ μαζί. Το "Lazy" ξεκινούσε με τον Τζον Λορντ να παίζει ένα δραματικό σόλο και εξελισσόταν σε ένα από τα πιο μπλουζ κομμάτια της δισκογραφίας του συγκροτήματος κατά τη διάρκεια του οποίου αυτοσχεδίαζαν στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου ήταν το "Space Truckin' ", με τους στίχους να αναφέρονται στην άποψη που είχε ο κόσμος τη δεκαετία του ’50 για το ταξίδι στο διάστημα.
Ένα άλλο τραγούδι που ηχογραφήθηκε και έμεινε εκτός δίσκου, τη μπαλάντα "When a Blind Man Cries", ήταν το b-side του σινγκλ του "Never Before". Το συγκεκριμένο κομμάτι δεν το συμπεριλάμβαναν στις ζωντανές τους εμφανίσεις λόγω της αντιπάθειας του Ρίτσι Μπλάκμορ για τις μπαλάντες και η μόνη συναυλία του συγκροτήματος κατά την οποία έπαιξαν το "When a Blind Man Cries" ήταν στις 6 Απριλίου 1972 στο Κεμπέκ του Καναδά, όταν ο Μπλάκμορ ήταν άρρωστος και είχε αντικατασταθεί από τον Ράντι Καλιφόρνια.
Μετά την οριστική αποχώρηση του Μπλάκμορ από τους Deep Purple το 1993, το συγκεκριμένο κομμάτι εμφανίστηκε πολλές φορές στο set list του συγκροτήματος.
Εμπορική επιτυχία
Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία, ανεβαίνοντας στο # 1 των βρετανικών τσαρτ μία εβδομάδα μετά την αρχική κυκλοφορία του όπου παρέμεινε για δύο εβδομάδες, πριν επιστρέψει στην κορυφή για άλλη μία εβδομάδα, τον Μάιο του 1972. Το "Machine Head" γνώρισε μεγάλη επιτυχία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ανέβηκε στο Top-30 το 1972, αλλά μετά την επιτυχία του σινγκλ "Smoke on the Water" στις αρχές του 1973, το άλμπουμ έφθασε στο Top-10 του Billboard, στους καταλόγους του οποίου παρέμεινε για παραπάνω δύο χρόνια.
Επίσης, το "Machine Head" σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ στη Γερμανία, τη Φινλανδία, τη Δανία, τη Γαλλία, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Αυστρία και τη Γιουγκοσλαβία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει βραβευθεί ως διπλά πλατινένιος δίσκος, ενώ χρυσό έχει γίνει το σινγκλ του "Smoke on the Water". Επίσης, του έχει απονεμηθεί ο χρυσός δίσκος στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αργεντινή, την Ιαπωνία και στη Γαλλία, όπου είναι δύο φορές χρυσός.
Τα τραγούδια
1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:05
2. Maybe I’m A Leo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:51
3. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:03
4. Never Before (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:56
5. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:40
6. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:19
7. Space Truckin'  (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:31