cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος Β΄ του Βολφενμπύτελ
Βιογραφία
Ήταν δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της 2ης συζύγου του Μαργαρίτας, κόρης του Χέρμαν Β΄ μαρκήσιου (landgrave) της Έσσης. Το 1416 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε 5ετής, από κοινού με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο Γ΄ και με την επιτροπεία του Συμβουλίου της πόλης του Λύνεμπουργκ. Το 1428 αντάλλαξαν το Λύνεμπουργκ με το Βολφενμπύτελ του θείου τους Βερνάρδου Α΄.
Οικογένεια
Το 1436 νυμφεύτηκε την Ελένη των Λα Μαρκ, κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης και είχε κόρη την:
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ
Ναυμαχία του Ζόγκλου
Με τον όρο Μάχη του Ζόγκλου ή Ναυμαχία του Ζόγκλου, στην ουσία αναφέρονται μια σειρά ναυτικών μαχών που πραγματοποιήθηκαν σε τέσσερις ξεχωριστές ημέρες: Στις 12, 20, 22 και 25 Αυγούστου 1499. Η ναυμαχία αυτή είναι επίσης γνωστή και ως Μάχη της Σαπιέντζας (αγγλικά: Battle of Sapienza, τουρκικά: Sapienza Deniz Muharebesi) ή Πρώτη Μάχη του Λεπάντο (αγγλικά: First Battle of Lepanto), που προερχόταν από τη μεσαιωνική ονομασία της Ναυπάκτου, η οποία κατελήφθη το ίδιο έτος, το 1499, από τους Οθωμανούς. Η ναυμαχία αυτή ήταν μια επιμέρους μάχη του Δεύτερου Βενετοτουρκικού πολέμου (1499–1503).
Ιστορικό
Τον Ιανουάριο του 1499 ο Οθωμανός κουρσάρος και ναύαρχος Κεμάλ Ρέις (περ. 1451–1511, ανιψιός του ήταν ο Πίρι Ρέις) έφυγε από την Κωνσταντινούπολη με μια δύναμη αποτελούμενη από 10 γαλέρες και 4 ακόμα άλλα πλοία, διαφορετικών τύπων, και συναντήθηκε, τον Ιούλιο του 1499, με τον τεράστιο οθωμανικό στόλο που του είχε στείλει ο στρατηγός και Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μεταξύ του 1482-1497, ο Κοτζά Νταβούτ Πασάς (τουρκικά: Koca Davud Paşa), λίγο πριν αυτός πεθάνει, στο Διδυμότειχο, στις 20 Οκτωβρίου του 1498. Στη συνέχεια τον τίτλο του μεγάλου βεζίρη έλαβαν διαδοχικά, μεταξύ 1497-1498, ο Χερσεκλί Αχμέτ Πασάς (τουρκικά: Hersekli Ahmed Paşa, αναφορά Κ. N. Σάθα: Ερσέκ Αχμέτ πασάς, ήταν η 1η από τις 5 συνολικά φορές που ανέλαβε το αξίωμα), μεταξύ 1498-1499 ο Τσανταρλή Ιμπραήμ Πασάς ο νεότερος (τουρκικά: Çandarlı II. İbrahim Paşa, αγγλικά: Çandarlı Ibrahim Pasha the Younger), ο οποίος μάλιστα πέθανε, στη διάρκεια της εκστρατείας, όταν διεξαγόταν και η Ναυμαχία του Ζόγκλου και τέλος Μεγάλος Βεζίρης έγινε, μεταξύ 1499-1501, ο Μεσίχ Πασάς (τουρκικά: Mesih Paşa). Επίσης, την ίδια χρονική περίοδο, επικεφαλής του οθωμανικού στόλου, δηλαδή Καπουδάν πασάς, διατελούσε, μεταξύ 1492-1503, ο Καρά Νισαντσί Νταβούντ (τουρκικά: Kara Nişancı Davud, αναφορά Κ. N. Σάθα: καπετάν πασάς Δαούδ).
Ο Κεμάλ Ρέις (αναφορά Κ. N. Σάθα: Κιαμάλ μπέης) ανέλαβε τη διοίκησή του Οθωμανικού Στόλου, ο οποίος πλέον αποτελούνταν από 67 γαλέρες, 20 γαλιότες και περίπου 200 μικρότερα πλοία και προετοιμάσθηκε για πόλεμο ευρείας κλίμακας κατά της Γαληνοτάτης Βενετικής Δημοκρατίας. Μετά από την άφιξή του, μαζί με τον μεγάλο οθωμανικό στόλο, στο Ιόνιο Πέλαγος και το Ακρωτήριο του Ζόγκλου, τον Αύγουστο του 1499, ο Κεμάλ Ρέις νίκησε τον βενετσιάνικο στόλο, ο οποίος αποτελούνταν από 47 γαλέρες, 17 γαλιότες και περίπου 100 μικρότερα πλοία και τελούσε υπό τη διοίκηση του Αντόνιο Γκριμάνι (βενετικά: Antonio Grimani, 1434–1523).
Ο Αντόνιο Γκριμάνι (αναφορά Κ. N. Σάθα: Αντώνιος Γριμάνης) ήταν 65 ετών και παρόλο που είχε ορισθεί επικεφαλής για τη μάχη, δεν ήταν έμπειρος ηγέτης και δεν είχε ποτέ διοικήσει, ως τότε μεγάλους στόλους. Του είχε δοθεί η διοίκηση εξαιτίας μιας δωρεάς του, αξίας 16.000 δουκάτων, προς το βενετσιάνικο κράτος, καθώς και της προσωπικής του χρηματοδότησης για τον περαιτέρω εξοπλισμό σε 10 γαλέρες. Δεν του είχαν δώσει οδηγίες ή εντολές για να πολεμήσει, είτε με μια επιθετική, είτε με μια αμυντική τακτική. Πολλοί από τους καπετάνιους του στόλου του μάλιστα αγνόησαν τις εντολές του να επιτεθούν στους Οθωμανούς και δεν συμμετείχαν καν στη μάχη. Η αναποφασιστικότητα και η απροθυμία του για επίθεση οδήγησε σε αποτυχία κατά τη διάρκεια της μάχης. Τη δεύτερη ημέρα, ο Γκριμάνι διέταξε τα πληρώματα να εκτελέσουν οποιονδήποτε από τους καπετάνιους αρνηθεί να πολεμήσει. Παρά την άφιξη και 4 συμμαχικών γαλλικών γαλερών, ο Γκριμάνι έστειλε μόλις 2 γαλέρες απέναντι σε 170 οθωμανικά πλοία. Και οι δύο γαλέρες, κατά άγνωστο τρόπο, επέστρεψαν πίσω άθικτες.
Κατά τη διάρκεια του πιο κρίσιμου σημείου της μάχης, δύο βενετσιάνικα καράκια (κέρκουροι), με καπετάνιους τον Ανδρέα Λορεντάν (βενετικά: Andrea Loredan, αναφορά Κ. N. Σάθα: Ανδρέας Λορεδάνος, μέλος σημαντικής οικογένειας της Βενετίας με μεγάλη επιρροή, και τον Αλμπάν ντ’ Αρμέρ (Alban d'Armer, αναφορά Κ. N. Σάθα: Αλβανός Αλμέριος) επιβιβάστηκαν σε ένα από τα πλοία του οθωμανικού στόλου. Ο καπετάνιος του οθωμανικού πλοίου, ο Μπουράκ Ρέις (τουρκικά: Burak Reis, αναφορά Κ. N. Σάθα: Μπορράκ μπέης), μη μπορώντας να απαγκιστρωθεί από τη «μέγγενη» των βενετσιάνικων πλοίων επέλεξε να το πυρπολήσει. Η θέα των τριών μεγάλων πλοίων, να καίγονται όλα μαζί, προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στο ηθικό των Ενετών. Ο οθωμανικός στόλος επικράτησε στη συνέχεια.
Ο Αντόνιο Γκριμάνι συνελήφθη στις 29 Σεπτεμβρίου 1499 και εξορίστηκε στο νησί της Χέρσου (σήμερα ανήκει στην Κροατία), στην Αδριατική. Ο Grimani έγινε αργότερα Δόγης της Βενετίας μεταξύ του 1521-1523. Ο Οθωμανός Σουλτάνος, μεταξύ 1481-1512, Βαγιαζήτ Β΄ (τουρκικά: II. Bayezid, 1447–1512), έδωσε 10 από τις βενετσιάνικες γαλέρες, λάφυρα του πολέμου, στον Κεμάλ Ρέις, ο οποίος λίγο αργότερα, μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου 1499, στάθμευσε τον οθωμανικό στόλο στο νησί της Κεφαλονιάς.
Οθωμανοί και οι Ενετοί ήρθαν ξανά αντιμέτωποι, τον Αύγουστο του 1500, κατά τη Δεύτερη Μάχη του Λεπάντο, γνωστής και ως Μάχης της Μεθώνης ή Ναυμαχία της Μεθώνης, όπου οι Οθωμανοί νίκησαν και πάλι, υπό τη διοίκηση του Κεμάλ Ρέις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζογκλου Ζογκλου Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Ναύπακτος Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ειδική αγωγή στην Ελλάδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Έμιλι Γκριν Μπολτς
Η Έμιλυ Γκριν Μπολτς (Emily Greene Balch ; 8 Ιανουαρίου 1867 – 9 Ιανουαρίου 1961) ήταν Αμερικανίδα οικονομολόγος και κοινωνιολόγος. Συνδύασε την ακαδημαϊκή καριέρα στο Wellesley College με το ενδιαφέρον σε κοινωνικά ζητήματα όπως η φτώχεια, η παιδική εργασία και η μετανάστευση.
Μπήκε στο ειρηνευτικό κίνημα με την έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 και ξεκίνησε να συνεργάζεται με την Jane Addams από το Σικάγο. Ηγήθηκε του Women's International League for Peace and Freedom, που είχε ως έδρα την Ελβετία, για το οποίο κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Ο Ατίθασος (ταινία)
Ο Ατίθασος (The Wild One) είναι δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1953 σε σκηνοθεσία Λάζλο Μπενέντεκ και παραγωγή του Στάνλεϊ Κρέιμερ. Το σενάριο είναι των Τζον Πάξτον και Μπεν Μάντοου βασισμένο στο διήγημα Η Επιδρομή των Μηχανόβιων του Φράνκ Ρούνεϊ που εκδόθηκε στο περιοδικό Χάρπερς τον Ιανουάριο του 1951 και συμπεριληφθήκε στην ανθολογία των καλύτερων αμερικανικών διηγημάτων του 1952. Πρωταγωνιστούν οι Μάρλον Μπράντο, Μέρι Μέρφι και Ρόμπερτ Κιθ.
Η ιστορία του Ρούνεϊ είναι εμπνευσμένη από την ραδιοφωνική κάλυψη ενός αγώνα μοτοσυκλετιστών της Αμερικανικής Ένωσης Μοτοσυκλετιστών, που βγήκε εκτός ελέγχου το σαββατοκύριακο στις 4 Ιουλίου του 1947 στο Χόλλιστερ της Καλιφόρνια. Οι καβγάδες και οι κόντρες στους δρόμους των μηχανόβιων έλαβαν μεγάλης δημοσιότητας στις 21 Ιουλίου του 1947 χάρη σε μια φωτογραφία του περιοδικού Life που έδειχνε έναν άγριο μεθυσμένο πάνω στην μοτοσυκλέτα του. Ολα τα γεγονότα που δημοσιοποιήθηκαν από τους ρεπορτέρς των περιοδικών και των εφημερίδων, το διηγήμα του Φράνκ Ρουνέι καθώς και η ταινία "Ο Ατίθασος" είναι μέρη του θρύλου της βίας του Χόλλιστερ.
Πλοκή
Μια συμμορία από 40 μοτοσικλετιστές, οι «Μαύροι Επαναστάτες», θα φθάσουν στο Καρμπόνβιλ της Καλιφόρνια, και θα εισβάλλουν σε έναν νόμιμο αγώνα μοτοσικλετών και, πριν τους διώξουν, ένα μέλος της συμμορίας, ο Μουζ κλέβει το δεύτερο βραβείο του αγώνα και το δίνει στον αρχηγό της συμμορίας, τον Τζόνι. Η συμμορία κατευθύνεται στο Ραϊτσβιλ, κυκλοφορεί στον κεντρικό δρόμο της πόλης, προκαλώντας αναστάτωση στους κατοίκους, και καταλήγει στο Bleekers, το τοπικό μπαρ. Ο Σερίφης της πόλης, προσπαθεί να ηρεμήσει τους Μαύρους Επαναστάτες για να μην δημιουργούν προβλήματα, αλλά με την στάση που κρατάει απεναντί τους, θα έρθει αντιμέτωπος με ορισμένους εξαγριώμενους πολίτες, που απείλουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους, αν ο Σερίφης δεν διώξει τους  μηχανόβιους από την πόλη. Ο Τζόνι θα πάει στο Φρανκ'ς καφέ, που είναι ιδιοκτησίας του αδερφού του Σερίφη, και θα γνωρίσει την κόρη του Σερίφη, την Κάθυ. και προσπαθεί να την εντυπωσιάσει με το κλεμμένο βραβείο. Σύντομα όμως θα έρθει μια αντίπαλη συμμορία στην πόλη, τα «σκαθάρια» με αρχηγό τον Τζίνο, πρώην μέλος των Μαύρων Επαναστατών. Οι δύο συμμορίες θα προσπαθήσουν να λύσουν τις διαφορές τους, αλλά θα καταλήξουν στα κρατητήρια του τοπικού αστυνομικού τμήματος.
Κριτικές
Ο κριτικός κινηματογράφου Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έδωσε θετική κριτική στην ταινία αναφέρωντας πως:«Το "The Wild One" είναι μια ταινία εξαιρετικής ειλικρίνειας και θάρρους - μια ταινία που προσπαθεί να συλλάβει μια ιδέα, παρόλο που η προσέγγισή της είναι μικρή. Είναι πολύ άσχημο ότι κάποιοι ιθύνοντες στη βιομηχανία φάνηκαν να την καταργούν, και θα πρέπει να εμφανιστεί ως ένα περαστικό χαρακτηριστικό σε ένα νομοσχέδιο οκτώ πράξεων».
Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes συλλογής κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιούλιος 2021) θετικής έγκρισης 78% στη ταινία με βάση 23 κριτικές και μέσο όρο 7.06/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λάζλο Μπένεντεκ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη βία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Πικαρδική Βικιπαίδεια
Η Πικαρδική Βικιπαίδεια (πικαρδικά: Wikipédia in lingue picarte) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην πικαρδική γλώσσα (κώδικας: pcd:). Δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2009.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Πικαρδικη Κατηγορία:Πικαρδική γλώσσα Πικαρδικα Πικαρδικα
Πίτσε
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αυστρίας Κατηγορία:Τιρόλο
Καπρολακτάμη
Η καπρολακτάμη (CPL) είναι μια οργανική ένωση με τον χημικό τύπο (CH2)5C(O)NH. Αυτό το άχρωμο στερεό είναι μια λακτάμη ή ένα κυκλικό αμίδιο του εξανικού οξέος. Περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χιλιόγραμμα παράγονται ετησίως. Η καπρολακτάμη είναι η πρόδρομη ένωση για το νάιλον-6, ένα πλατιά χρησιμοποιούμενο συνθετικό πολυμερές.
Σύνθεση και παραγωγή
Το ενδιάμεσο προϊόν της επαγόμενης από οξύ αναδιάταξης είναι το διθειικό άλας της καπρολακτάμης. Αυτό το άλας εξουδετερώνεται με αμμωνία για να απελευθερώσει την ελεύθερη λακτάμη και να συμπαράξει θειικό αμμώνιο. Στη βελτιστοποίηση των βιομηχανικών πρακτικών, δίνεται πολλή προσοχή στην ελαχιστοποίηση της παραγωγής των αμμωνιακών αλάτων.
Η άλλη κύρια βιομηχανική οδός περιλαμβάνει τον σχηματισμό της οξίμης από κυκλοεξάνιο χρησιμοποιώντας χλωριούχο νιτροσύλιο. Το πλεονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι ότι το κυκλοεξάνιο είναι πιο φθηνό από την κυκοεξανόνη. Στην αρχή, η καπρολακτάμη παρασκευαζόταν από την επεξεργασία της καπρολακτόνης με αμμωνία.
Χρήσεις
Σχεδόν όλη η παραγόμενη καπρολακτάμη πηγαίνει για την κατασκευή του νάιλον-6. Η μετατροπή συνεπάγεται τον πολυμερισμό διάνοιξης δακτυλίου (ring-opening polymerization):
Το νάιλον-6 χρησιμοποιείται πλατιά στις ίνες και τα πλαστικά.
Ασφάλεια
Η καπρολακτάμη είναι ερεθιστική και ήπια τοξική, με μια LD50 1,1 g/kg (επίμυς, από το στόμα). Το 1991, συμπεριελήφθη στον κατάλογο των επικίνδυνων ρυπαντών του αέρα από τις ΗΠΑ (Clean Air Act of 1990). Στη συνέχεια, αφαιρέθηκε από τον κατάλογο το 1996. Στο νερό, η καπρολακτάμη υδρολύεται σε αμινοκαπροϊκό οξύ, που χρησιμοποιείται ιατρικά.
Από το 2014 η καπρολακτάμη έχει την ασυνήθιστη κατάσταση να είναι η μοναδική χημική ουσία στην χαμηλότερη κατηγορία κινδύνου της ομάδας 4 "προφανώς μη καρκινογόνος για ανθρώπους" του Διεθνούς Οργανισμού Ερευνών για τον Καρκίνο,.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμίδια Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Μονομερή
Λεϊλά Λύντια Τουγουτλού
Η Λεϊλά Λύντια Τουγουτλού (τουρκικά: Leyla Lydia Tuğutlu, γενν. 29 Οκτωβρίου 1989) είναι Τουρκογερμανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο, εστεμμένη ως Μις Τουρκία του 2008. Εκπροσώπησε την Τουρκία στο διαγωνισμό Μις Κόσμος 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Μπουράνο
Το Μπουράνο είναι ένα νησί στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, στην βόρεια Ιταλία, βρίσκεται κοντά στο νησί Τορτσέλλο στο βορειότερο άκρο της λιμνοθάλασσας. Είναι γνωστό για την ασχήμια του και για το γεγονός ότι δεν έχει τίποτα(πηγή τζαφάρ) καθώς και για την παραγωγή δαντέλας και για τα φωτεινά και πολύχρωμα σπίτια του, η κύρια οικονομική πηγή είναι ο τουρισμός. Το Μπουράνο απέχει 7 χιλιόμετρα από την Βενετία, το ταξίδι από την Βενετία διαρκεί 40 λεπτά με ένα Βαπορέτο. Το Μπουράνο συνδέεται με μία γέφυρα με το νησί Ματσόρμπο, ο πληθυσμός του είναι 2.800 κάτοικοι.
Οικισμός
Αρχικά ήταν πέντε διαφορετικά νησιά που χωρίζονταν με κανάλια, αργότερα τα κανάλια επικαλύφτηκαν και σχηματίστηκε ένα ενιαίο. Χωρίζεται σε πέντε προάστια που αντιστοιχούν στα πέντε παλιότερα νησιά, το έκτο είναι το γειτονικό νησί Ματσόρμπο. Το Μπουράνο έχει τεράστια πληθυσμιακή πυκνότητα που φτάνει τους 13.000 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, είκοσι φορές περίπου μεγαλύτερη από αυτή του γειτονικού Ματσόρμπο, καλύπτεται σχεδόν ολόκληρο από κατοικίες με ελάχιστα πάρκα. Το νησί κατοικήθηκε για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα από Ρωμαίους που ήρθαν από την περιοχή του Αλτίνο στην κεντρική Ιταλία, έδωσαν το όνομα σε μια από τις τέσσερις κύριες πύλες της πόλης. Υπάρχουν δύο ιστορίες, η πρώτη είναι ότι οι πρώτοι έποικοι ήταν η οικογένεια Μπουράνο, η δεύτερη ότι οι έποικοι ήρθαν από το μικρό νησί Μπουρανέλλο περίπου οκτώ χιλιόμετρα νοτιότερα.
Παραγωγή δαντέλας
Το νησί ήταν για πολλά χρόνια ένας μικρός οικισμός που κυβερνήθηκε από το γειτονικό Τορτσέλλο, δεν είχε κανένα από τα προνόμια τόσο του Τορτσέλλο όσο και του Μουράνο. Αναπτύχθηκε σημαντικά τν 16ο αιώνα όταν οι γυναίκες του νησιού ασχολήθηκαν έντονα με την παραγωγή δαντέλας με βελόνες που εισήχθησαν από την Βενετοκρατούμενη Κύπρο. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι επισκέφτηκε τα Πάνω Λεύκαρα (1481) και αγόρασε ένα ύφασμα για το ιερό στον Ντουόμο του Μιλάνου. Το εμπόριο αναπτύχθηκε σημαντικά με ολόκληρη την Ευρώπη μέχρι τον 18ο αιώνα που έπεσε σε παρακμή, αναπτύχθηκε ξανά όταν άνοιξε σχολή δαντελοποιίας (1872). Η δαντελοποιία αναπτύχθηκε ξανά έντονα τον 20ο αιώνα αλλά όχι με τον παραδοσιακό τρόπο παραγωγής που ήταν πολύ δαπανηρός και χρονοβόρος.
Αξιοθέατα
Το Μπουράνο είναι πασίγνωστο για τα μικρά πολύχρωμα σπίτια του που είναι εξαιρετικά δημοφιλή στους καλλιτέχνες. Τα χρώματα των σπιτιών ακολουθούν ένα ιδιαίτερο σύστημα που καλλιεργήθηκε την εποχή που ο οικισμός τον νησιού αναπτύχθηκε. Ο ενδιαφερόμενος ιδιοκτήτης πρέπει να στείλει αίτημα στην κυβέρνηση και κατόπιν θα πάρει την απάντηση για τα χρώματα που επιτρέπονται στο νησί. Άλλα αξιοθέατα είναι η εκκλησία του Σαν Μαρτίνο με το μεγάλο καμπυλωτό καμπαναριό, διακοσμήθηκε με το έργο του διάσημου ζωγράφου Τζανμπαττίστα Τιέπολο "Σταύρωση" (1727). Υπάρχουν τέλος το Ορατόριο της Σάντα Μπάρμπαρα, το Μουσείο και η Σχολή Δαντελοποιίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βενετίας
NGC 801
Ο NGC 801 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Εκτιμάται πως απέχει 174 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και ότι έχει διάμετρο περίπου 174400 ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 20 Σεπτεμβρίου 1885.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 0801 07847 01550
Επειοί
Οι Επειοί ήταν αρχαιοελληνικό φύλλο που κατοικούσε βορείως της Ήλιδας στην Πελοπόννησο και μνημονεύονται από τον Όμηρο ως επώνυμοι του γιου του Ενδυμίωνα.
Κατά την παράδοση ήλθαν από την Θεσσαλία. Όπως αφηγείται ο Έφορος, έξι γενεές πριν τα Τρωικά είχαν μεταβεί στην Αιτωλία, ενίκησαν τους Κουρήτες και αναμίχθηκαν μαζί τους. Ανήκαν δε όπως και οι Αιτωλοί στη φυλή των Λελέγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών
Ο Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλ. United States Secretary of State) είναι αυτός που εφαρμόζει και ασκεί την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, ως επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ).
Η θέση του "Γραμματέα του Κράτους" (Υπουργού Εξωτερικών) καθιερώθηκε το 1789 και είναι ανάλογη με αυτή των υπολοίπων υπουργών εξωτερικών άλλων κρατών.
Το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ είναι το υψηλότερο και σημαντικότερο από τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι το τρίτο υψηλότερο αξίωμα του εκτελεστικού τμήματος των ΗΠΑ, ύστερα από τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, ενώ επίσης, είναι τέταρτος στην σειρά της προεδρικής διαδοχής, ύστερα από τον Αντιπρόεδρο και τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Από τις 26 Ιανουαρίου 2021, ο Δημοκρατικός Άντονι Τζ. Μπλίνκεν από την Νέα Υόρκη, υπηρετεί ως ο 71ος Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αρμοδιότητες και καθήκοντα
Τα καθήκοντα του Υπουργού Εξωτερικών είναι να εποπτεύει την εξωτερική πολιτική και την μεταναστευτική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, να διοικεί το Υπουργείο Εξωτερικών και να συμβουλεύει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, για θέματα εξωτερικής πολιτικής, διορισμών και σχεδιασμού της κυβερνητικής πολιτικής. Επίσης, μπορεί να εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε διεθνείς οργανισμούς, σε άλλα κράτη, συνέδρια και οργανισμούς, μπορεί να κοινοποιεί αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής, προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ, καθώς και να διασφαλίζει τα συμφέροντα και την προστασία των Αμερικανών πολιτών σε ξένες χώρες.
Επιπλέον, ο Υπουργός Εξωτερικών στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει και εσωτερικές ευθύνες, που του ανατέθηκαν από την δημιουργία της θέσης το 1789. Σε αυτές περιλαμβάνεται η επιμέλεια και η προστασία της "Μεγάλης Σφραγίδας των Ηνωμένων Πολιτειών", η προετοιμασία ορισμένων προεδρικών διακηρύξεων, καθώς και η αρμοδιότητά του, να λειτουργεί ως "συνδετικός κρίκος" επικοινωνίας μεταξύ της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ και των υπόλοιπων χωρών.
Κατάλογος υπουργών Εξωτερικών των ΗΠΑ
Ακολουθεί ο κατάλογος όλων των Υπουργών Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής από το 1790 έως σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στέιτ Ντιπάρτμεντ Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ
Μαρία Γκαραγκούνη
Η Μαρία Γκαραγκούνη (21 Δεκεμβρίου 1975) ήταν Ελληνίδα πετοσφαιρίστρια και μέλος της Εθνικής Ομάδας Πετοσφαίρισης των Γυναικών. Διαγωνίστηκε με την εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης των Γυναικών 2002 στη Γερμανία και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Το 2004 έπαιζε με την ομάδα του Παναθηναϊκού. Κέρδισε 3 ελληνικά πρωταθλήματα και 2 ελληνικά κύπελλα με την ομάδα του Παναθηναϊκού.
Αταλάντη (ταινία)
Η Αταλάντη (γαλλικός τίτλος: L'Atalante) είναι γαλλική ταινία του 1934 σε σκηνοθεσία Ζαν Βιγκό και με πρωταγωνιστές τους Μισέλ Σιμόν, Ντίτα Παρλό και Ζαν Νταστέ. Ο νεαρός Γάλλος σκηνοθέτης δεν έζησε για να απολαύσει την επιτυχία της ταινίας του, καθώς πέθανε τρεις εβδομάδες μετά την κυκλοφορία της ταινίας στις 14 Σεπτεμβρίου 1934. Η ταινία αφηγείται το γαμήλιο ταξίδι ενός νεαρού ζευγαριού με τη φορτηγίδα Αταλάντη, κατά μήκος των καναλιών του Σηκουάνα με προορισμό το Παρίσι σε ατμόσφαιρα ποιητικού ρεαλισμού με ονειρικές σκηνές και σουρεαλιστικά στοιχεία. Η ταινία είναι χαρακτηριστική της μεταβατικής εποχής από τον βουβό κινηματογράφο στον ομιλούντα και θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Πλαίσιο
Η Αταλάντη είναι η πρώτη και μοναδική μεγάλου μήκους ταινία σκηνοθετημένη από τον Ζαν Βιγκό, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 29 ετών από φυματίωση στις 5 Οκτωβρίου 1934, τρεις εβδομάδες μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Το μοντάζ της ταινίας έγινε από τον Λουί Σαβάνς, υπό τη διεύθυνση του Ζαν Βιγκό, ο οποίος ήταν ήδη άρρωστος και κλινήρης.
Ποιητικός ρεαλισμός
Η Αταλάντη περιλαμβάνεται στις ταινίες του κινηματογραφικού ρεύματος ποιητικός ρεαλισμός, που αναπτύχθηκε στον γαλλικό κινηματογράφο μεταξύ 1930 και 1945 από σκηνοθέτες όπως οι Ρενέ Σαρ, Ζαν Βιγκό, Ζαν Ρενουάρ, Μαρσέλ Καρνέ, Ζυλιέν Ντυβιβιέ και Ζακ Φεντέρ. Το όνομα «ποιητικός ρεαλισμός» αναφερόταν, στις απαρχές του, τόσο στα θέματα που πραγματεύονταν οι ταινίες όσο και τον τρόπο αποτύπωσής τους, η επιρροή του οποίου θα γίνει αισθητή στο φιλμ νουάρ. Ωστόσο, ο ποιητικός ρεαλισμός αντανακλά, πάνω απ' όλα, μια πνευματική κατάσταση και έναν ιδιαίτερο τρόπο αντίληψης και αναπαραγωγής της πραγματικότητας. Μια πραγματικότητα που παρουσιάζεται γυμνή, χωρίς τεχνάσματα, και που καταφέρνει να ξυπνήσει έναν βαθύ λυρισμό.
Υπόθεση
Ο Ζαν, καπετάνιος της φορτηγίδας Αταλάντη, παντρεύεται τη Ζυλιέτ στο χωριό της. Αποφασίζουν να ζήσουν στην Αταλάντη μαζί με το πλήρωμα του Ζαν, τον ατημέλητο και ιδιόρρυθμο γερο-ναυτικό Ζυλ και έναν νεαρό ναύτη. Καθώς η Ζυλιέτ επιβιβάζεται, ντυμένη ακόμα νύφη, τα διστακτικά της βήματα στο κατάστρωμα προϊδεάζουν για τη δύσκολη προσαρμογή στη νέα κοινή ζωή. Το ποταμόπλοιο ταξιδεύει μέσα από ένα κανάλι του Σηκουάνα στο Παρίσι για να παραδώσει φορτίο και το νιόπαντρο ζευγάρι απολαμβάνει έναν αυτοσχέδιο μήνα του μέλιτος καθ' οδόν, το οποίο όμως παρουσιάζει αρκετές δυσκολίες: Ο Ζυλ και ο νεαρός ναύτης δεν είναι συνηθισμένοι στην παρουσία γυναίκας στο σκάφος, η φορτηγίδα είναι γεμάτη αμέτρητες γάτες, τις οποίες μεγαλώνει ο Ζυλ, το εσωτερικό των διαμερισμάτων φαίνεται παραμελημένο και βρώμικο, στη ντουλάπα υπάρχουν ρούχα που πλένονται μόνο μια φορά το χρόνο. Η Ζυλιέτ αποφασίζει να διορθώσει το χάος και παρηγοριέται ονειρευόμενη το Παρίσι. Φτάνοντας στο Παρίσι, ο Ζαν υπόσχεται στη γυναίκα του μια βραδινή έξοδο, αλλά ο Ζυλ και το αγόρι αποβιβάζονται και ο Ζαν δεν μπορεί να αφήσει τη φορτηγίδα χωρίς επίβλεψη. Η Ζυλιέτ απογοητεύεται. Αργότερα, όμως, ο Ζαν πηγαίνει τη Ζιλιέτ σε μια αίθουσα χορού. Εκεί, ένας πλανόδιος έμπορος φλερτάρει τη Ζυλιέτ, χορεύει μαζί της και της ζητά να φύγει μαζί του. Ακολουθεί συμπλοκή των δύο ανδρών, μετά την οποία ο Ζαν επιστρέφει με τη γυναίκα του πίσω στη φορτηγίδα. Ωστόσο, η Ζυλιέτ εξακολουθεί να θέλει να δει τη νυχτερινή ζωή στο Παρίσι και φεύγει κρυφά από τη φορτηγίδα για να δει τα αξιοθέατα. Όταν ο Ζαν ανακαλύπτει την απουσία της, τρελός από τη ζήλια, σαλπάρει και την αφήνει πίσω στο Παρίσι. Χωρίς να γνωρίζει ότι ο Ζαν έχει ήδη σαλπάρει, η Ζυλιέτ επιστρέφει και βλέποντας ότι η φορτηγίδα έχει φύγει, προσπαθεί να αγοράσει ένα εισιτήριο τρένου για τον επόμενο προορισμό της φορτηγίδας, όμως πριν προλάβει κάποιος κλέβει την τσάντα της. Σκέφτεται να ψάξει για δουλειά για να ζήσει και τελικά να ταξιδέψει στη Χάβρη για να συναντήσει τη φορτηγίδα: οι δραστηριότητές της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είναι ασαφείς. Στο μεταξύ, ο Ζαν μετανιώνει για την απόφασή του και πέφτει σε κατάθλιψη. Τον καλεί ο διευθυντής της εταιρείας του, αλλά ο Ζυλ καταφέρνει να τον εμποδίσει να χάσει τη δουλειά του. Σε μια συγκινητική σκηνή, ο Ζαν θυμάται ένα παραμύθι που του είπε κάποτε η Ζυλιέτ: ότι μπορείς να δεις τον αγαπημένο σου κάτω από το νερό. Προσπαθεί να το αναπαραστήσει βυθίζοντας το κεφάλι του σε έναν κουβά αλλά δεν βλέπει τίποτε. Κυριευμένος από απελπισία, ρίχνεται στο κανάλι και, βυθισμένος στα σκοτεινά νερά, αντικρίζει τη χαμογελαστή φιγούρα της Ζυλιέτ. Ο Ζυλ αντιλαμβάνεται την οδυνηρή κατάσταση απελπισίας του Ζαν και αποφασίζει να αναζητήσει τη Ζυλιέτ. Τη βρίσκει να περιπλανιέται μόνη και φοβισμένη στους δρόμους της μεγαλούπολης και επιστρέφουν στη φορτηγίδα, όπου το ζευγάρι ξανασμίγει και αγκαλιάζεται χαρούμενα.
Παραγωγή
μικρογραφία|Ο [[Ζαν Βιγκό (1905-1934)]] Μετά τη δύσκολη κυκλοφορία της ταινίας του Διαγωγή μηδέν (1933), ο Βιγκό ήθελε αρχικά να κάνει μια ταινία για τον αναρχικό Εζέν Ντιεντονέ, τον οποίο ο πατέρας του Βιγκό (ο αναρχικός δημοσιογράφος Μιγκέλ Αλμερέιδα) είχε υπερασπιστεί σε ένα άρθρο εφημερίδας το 1913. Ωστόσο ο παραγωγός του Ζακ-Λουί Νυνέζ ανησυχούσε ότι μια τέτοια ταινία δεν θα μπορούσε να διανεμηθεί και τελικά έδωσε στον Βιγκό ένα σενάριο με θέμα τους κατοίκους των φορτηγίδων, θέμα δημοφιλές στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ο Βιγκό έγραψε ξανά την ιστορία με τον Αλμπέρ Ριερά, και ο παραγωγός εξασφάλισε συμφωνία διανομής με την Gaumont Film Company με προϋπολογισμό 1 εκατομμυρίου φράγκων. Ο Βιγκό χρησιμοποίησε πολλούς από τους τεχνικούς και τους ηθοποιούς που δούλεψαν μαζί του στο Διαγωγή μηδέν, όπως ο διευθυντής φωτογραφίας Μπορίς Κάουφμαν, αδερφός του Ρώσου κινηματογραφιστή Τζίγκα Βερτόφ, που περιέγραψε τα χρόνια που δούλευε με τον Βιγκό ως «κινηματογραφικό παράδεισο» και ο ηθοποιός Ζαν Νταστέ.
Υποδοχή
Η ταινία προβλήθηκε στις 25 Απριλίου 1934. Η υποδοχή ήταν καταστροφική με σχόλια όπως «μια μπερδεμένη, ασυνάρτητη, εσκεμμένα παράλογη, μεγάλη, βαρετή, εμπορικά άχρηστη ταινία». Ο Λεόν Γκωμόν πήρε τον έλεγχο της ταινίας και μείωσε τη διάρκειά της από 89 σε 65 λεπτά σε μια προσπάθεια να την κάνει πιο δημοφιλή και άλλαξε τον τίτλο σε Η μαούνα που περνά, από το όνομα ενός δημοφιλούς τραγουδιού εκείνη την εποχή, το οποίο εισήχθη επίσης στην ταινία, αντικαθιστώντας μέρη της μουσικής της επένδυσης. Ο Βιγκό ήταν πολύ αδύναμος για να υπερασπιστεί την ταινία του καθώς η κατάστασή του χειροτέρευε. Ωστόσο, πάλι η ταινία ήταν μια εμπορική αποτυχία και έλαβε κακές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι τη χαρακτήρισαν «ερασιτεχνική, εγωιστική και νοσηρή». Οι ταινίες του Ζαν Βιγκό άρχισαν να ανακαλύπτονται ξανά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Αταλάντη επανακυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη τον Ιούλιο του 1947 και έλαβε διθυραμβικές κριτικές από κριτικούς κινηματογράφου. Έκτοτε θεωρείται από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Η Αταλάντη έγινε η αγαπημένη των κινηματογραφιστών του γαλλικού Νέου Κύματος, οι ταινίες των οποίων περιέχουν πολλές αναφορές στο έργο του Βιγκό. Ο Γάλλος σκηνοθέτης Φρανσουά Τρυφό αναφέρει ότι ερωτεύτηκε την ταινία όταν την είδε σε ηλικία 14 ετών το 1946: «Όταν μπήκα στον κινηματογράφο, δεν ήξερα καν ποιος ήταν ο Ζαν Βιγκό. Βλέποντας όμως την ταινία, με κυρίευσε αμέσως ένας ξέφρενος ενθουσιασμός για τη δουλειά του.» Ο Γιουγκοσλάβος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα δήλωσε ότι είναι μεγάλος θαυμαστής του έργου του Βιγκό και τον περιγράφει ως ποιητή. Αυτός ο θαυμασμός φαίνεται στο Underground του (1995), όπου οι υποβρύχιες σκηνές θυμίζουν πολύ αυτές της Αταλάντης. Μεταξύ των ταινιών που αποτίουν φόρο τιμής στην Αταλάντη περιλαμβάνονται το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι του Μπερτολούτσι (1972), Οι εραστές της γέφυρας (1991) του Λεός Καράξ και Η ελεγεία ενός έρωτα (2001) του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1934
Άννι Μπέσαντ
Η Άννι Μπέσαντ (Annie Besant ; 1 Οκτωβρίου 1847-20 Σεπτεμβρίου 1933) ήταν Βρετανίδα σοσιαλίστρια, θεοσοφίστρια, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, συγγραφέας, ρήτορας, μέλος πολιτικού κόμματος, εκπαιδευτικός και φιλάνθρωπος. Θεωρείται υπέρμαχος της ανθρώπινης ελευθερίας και ήταν ένθερμη υποστηρίκτρια της ιρλανδικής και της ινδικής τοπικής αυτοδιοίκησης. Υπήρξε επίσης παραγωγική συγγραφέας με πάνω από 300 βιβλία και φυλλάδια στο ενεργητικό της. Ως παιδαγωγός, η συνεισφορά της περιλάμβανε το γεγονός ότι ήταν ένας από τους ιδρυτές του Πανεπιστημίου Banaras Hindu. Επί 15 χρόνια, η Μπέσαντ υποστήριξε δημόσια στην Αγγλία τον αθεϊσμό και τον επιστημονικό υλισμό. Στόχος της ήταν η παροχή απασχόλησης, καλύτερων συνθηκών διαβίωσης και σωστής εκπαίδευσης για τους φτωχούς.
Η Μπέσαντ αποτέλεσε σημαντική ομιλήτρια της National Secular Society καθώς και συγγραφέας και στενή φίλη του Τσαρλς Μπράντλο. Το 1877 οι δυο τους εκδιώχθηκαν ποινικά για την έκδοση ενός βιβλίου για τον Τσαρλς Νόουλτον, υπέρμαχου της καταπολέμησης των γεννήσεων. Το σκάνδαλο αυτό τούς έκανε διάσημους και το 1880 ο Μπράντλο εξελέγη βουλευτής στο Νορθάμπτον.
Στην συνέχεια, η Μπέσαντ συμμετείχε σε συνδικαλιστικές δράσεις, συμπεριλαμβανομένης της διαδήλωσης της Ματωμένης Κυριακής και της απεργίας των κοριτσιών των σπίρτων στο Λονδίνο το 1888. Υπήρξε κορυφαία ομιλήτρια τόσο στην Fabian Society όσο και στην μαρξιστική Σοσιαλδημοκρατική Ομοσπονδία. Εκλέχθηκε στο London School Board for Tower Hamlets, επικρατώντας στην ψηφοφορία, παρόλο που ελάχιστες γυναίκες είχαν το προσόντα να ψηφίσουν εκείνη την εποχή.
Το 1890 η Μπέσαντ γνώρισε την Ελένα Μπλαβάτσκυ, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ενδιαφέρον της για την θεοσοφία και να μειωθεί το ενδιαφέρον της για τα κοσμικά θέματα. Στο πλαίσιο του έργου της που σχετιζόταν με την θεοσοφία, ταξίδεψε στην Ινδία. Το 1898 βοήθησε στην ίδρυση της Κεντρικής Ινδουιστικής Σχολής και το 1922 βοήθησε στην ίδρυση του Εθνικού Κολλεγιακού Συμβουλίου του Χαϊντεραμπάντ στην Βομβάη της Ινδίας. Το 1902 ίδρυσε την πρώτη υπερπόντια Στοά του Διεθνούς Τάγματος της Συν-Μασονίας, Le droit humain. Τα επόμενα χρόνια ίδρυσε στοές σε πολλά μέρη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το 1907 έγινε πρόεδρος της Θεοσοφικής Εταιρείας, της οποίας η διεθνής έδρα βρισκόταν τότε στο Adyar του Madras.
Η Μπέσαντ ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική στην Ινδία, συμμετέχοντας στο Κογκρέσο της Ινδίας. Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος το 1914, βοήθησε στην δημιουργία της Home League Rule για την εκστρατεία υπέρ της δημοκρατίας στην Ινδία και του καθεστώτος κυριαρχίας εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό οδήγησε στην εκλογή της ως προέδρου του Ινδικού Κογκρέσου στα τέλη 1917. Στα τέλη της δεκαετίας 1920, η Μπέσαντ ταξίδεψε στις ΗΠΑ με τον προστατευόμενό της και υιοθετημένο γιο Τζίντου Κρισναμούρτι, για τον οποίο ο ίδια ισχυριζόταν ότι ήταν ο νέος Μεσσίας και η ενσάρκωση του Βούδα. Ο Κρισναμούρτι απέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς το 1929. Μετά τον πόλεμο, συνέχισε να αγωνίζεται για την ανεξαρτησία της Ινδίας και για τους σκοπούς της θεοσοφίας μέχρι τον θάνατό της, το 1933.
Έργα
Πέρα από το να είναι μια παραγωγική συγγραφέας, η Μπέσαντ έδωσε 66 διαλέξεις μέσα σε έναν χρόνο. Συμμετείχε επίσης σε δημόσια debate.
Λίστα έργων σε διαδικτυακές βιβλιοθήκες Annie Besant (Besant, Annie, 1847-1933) | The Online Books Page
Λίστα έργων σε ανοιχτές βιβλιοθήκες Annie Wood Besant
Indian National Movement
Μαρία Κάντγουελ
Η Μαρία Έλεν Κάντγουελ (αγγλικά: Maria Ellen Cantwell, 13 Οκτωβρίου 1958), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Ουάσινγκτον από το 2001. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Εμπορίου της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει διατελέσει επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Μικρών Επιχειρήσεων και Επιχειρηματικότητας της Γερουσίας (2014-2015), και πρόεδρος της Επιτροπής Υποθέσεων Ινδιάνων της Γερουσίας από το 2013 έως το 2014.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η περιφέρεια της Ουάσινγκτον (1993-1995), καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ουάσινγκτον από την 44η περιφέρεια (1987-1993).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Ουάσινγκτον (πολιτεία) Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Γλώσσα Καουάτσα
Η Καουάτσα είναι σχεδόν εξαφανισμένη Ανγκανή γλώσσα της Παπούα Νέας Γουινέας. Ανήκει στην διανεογουινεακή γλωσσική οικογένεια. Σύμφωνα με μια πηγή, υπολογίζεται ότι 12 άνθρωποι ομιλούν τη γλώσσα, Ομιλείται σύμφωνα με μια πηγή από το 30% της εθνικότητας ή λιγότερο (χωρίς ημερομηνία).
Παραπομπές
Κ
Βουλευτικές εκλογές στη Δημοκρατία του Κονγκό 2022
Τον Ιούλιο του 2022 διεξήχθησαν σε 2 γύρους οι βουλευτικές εκλογές στη Δημοκρατία του Κονγκό. Ο πρώτος γύρος διενεργήθηκε στις 10 Ιουλίου και ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 31 Ιουλίου.
Στις 10 Ιουλίου 2022 τα εκλογικά κέντρα άνοιξαν από τις 7 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα για τους γύρω στα 3 εκατομ. εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας. Τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας ψήφισαν νωρίτερα, τη Δευτέρα 4 Ιουλίου. Πάνω από 2.000 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 151 έδρες στην Κονγκολέζικη Εθνοσυνέλευση,  αν και οι εκλογές αυτές ήταν μποϊκοταρισμένες από την αντιπολίτευση. Τουλάχιστον 3.000 απεσταλμένοι από ΜΚΟ, την Α.Ε. και την ECCAS (Οικονομική Κοινότητα Κρατών της Κεντρικής Αφρικής) παρακολούθησαν τη διεξαγωγή.
Το Κονγκολέζικο Εργατικό Κόμμα του Ντενί Σασού Νγκουέσσο εξασφάλισε την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, δηλαδή 111 έδρες. Δεύτερα κόμματα ήρθαν η φιλελεύθερη ΕΑΔ-Γιούκι και η Παναφρικανική Ένωση για τη Σοσιαλδημοκρατία, τα οποία κέρδισαν από 7 έδρες το καθένα. Ένας από τους αρχηγούς των δύο κομμάτων, ο Πασκάλ Τσάτι Μαμπιάλα ή ο Πασκάλ Νγκουάνου, θα είναι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Κονγκό, τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Τα 151 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Δηλαδή, ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία (πάνω από 50% των ψήφων) ανακηρύσσεται νικητής και αν δεν αναδειχθεί νικητής στον πρώτο γύρο τότε θα αναδειχθεί στον δεύτερο, στον οποίον θα συμμετέχουν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική, και δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Δημοκρατίας του Κονγκό, ηλικίας άνω των 18 ετών.
Προεκλογική περίοδος
Ο Πιερ Μούσα, ο Γενικός Γραμματέας του Κονγκολέζικου Εργατικού Κόμματος, επιβεβαίωσε ότι οι υποψήφιοι που εκπροσωπούν το κόμμα στις εκλογές είναι επιλεγμένοι με αντικειμενικά κριτήρια και θα δείξουν πειθαρχία.
Η Ένωση Ανθρωπιστών Δημοκρατών-Γιούκι, το φιλελεύθερο κόμμα του συγχωρεμένου Γι Μπρις Παρφέ Κολελάς, συμμετείχε στις εκλογές με 32 υποψήφιους. Ο Γι Μπρις Παρφέ Κολελάς ήρθε δεύτερος στις προεδρικές εκλογές της Δημοκρατίας του Κονγκό το 2021, αλλά έχασε τη ζωή του από κορονοϊό προτού δει τα αποτελέσματα. Μετά τον χαμό του αρχηγού, η ΕΑΔ-Γιούκι έχει χωριστεί σε δύο παρατάξεις όσον αφορά την ηγεσία του κόμματος, του Α' αντιπροέδρου του κόμματος Πασκάλ Νγκουάνου και του Β' αντιπροέδρου Γκιλ Μπασιντικίλα. Ο εκπρόσωπος επικοινωνίας του ΕΑΔ-Γιούκι, Ντιοπ Μαχούκους, είπε ότι «η πολιτική της άδειας καρέκλας δεν αποδίδει».
Μποϊκοτάζ στις εκλογές
Η Κονγκολέζικη ομοσπονδία της αντιπολίτευσης έχει μποϊκοτάρει τις εκλογές. Ο αρχηγός της, Κλεμέντ Μιεράσα, παρότρυνε τους Κονγκολέζους να αναρωτηθούν: «που πηγαίνει το Κονγκό, τι θέλουμε από το Κονγκό; [...] η Κονγκολέζικη ομοσπονδία της αντιπολίτευσης αποφάσισε να μποϊκοτάρει αυτές τις εκλογές».
Δεύτερος γύρος
O δεύτερος γύρος διενεργήθηκε στις 31 Ιουλίου. Στις 3 Αυγούστου εκδόθηκαν τα πρώτα αποτελέσματα από το υπουργείο Εδαφικής Διοίκησης, με βάση το οποία το Κονγκολέζικο Εργατικό Κόμμα κέρδισε συνολικά 111 έδρες και στους 2 γύρους. Η Ένωση των Ανθρωπιστών Δημοκρατών κέρδισε άλλες 4 έδρες στον 2ο γύρο και έφτασε τις 7 συνολικά, ενώ η Παναφρικανική Ένωση για Σοσιαλιστική Δημοκρατία κέρδισε 3 έδρες στον 2ο γύρο, φτάνοντας συνολικά επίσης τις 7. Σε αμφότερους τους γύρους αναφέρθηκε χαμηλή προσέλευση, παρότι οι εκλογικές αρχές δεν δημοσιοποίησαν στοιχεία για τη συμμετοχή στις εκλογές.
Παραπομπές
Κονγκό Δημοκρατια 2022
Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο
Το Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο (Ιταλικά: Gran consiglio del fascismo), που ιδρύθηκε, ανεπίσημα, το Δεκέμβριο του 1922, ήταν το ανώτατο όργανο του Ιταλικού Εθνικού Φασιστικού Κόμματος και, αργότερα, το ανώτατο συνταγματικό όργανο του Βασιλείου της Ιταλίας. Οι συνεδριάσεις του πραγματοποιούνταν κεκλεισμένων των θυρών συνήθως στο Palazzo Venezia της Ρώμης, έδρα του από τον Ιούνιο του 1923. Η πρώτη συνεδρίαση του οργάνου αυτού έλαβε χώρα στις 12 Ιανουαρίου του 1923. Σταδιακά το Συμβούλιο απώλεσε την ισχύ του, καθώς ο Μπενίτο Μουσολίνι, έως και την εμπλοκή της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Η τελευταία του συνεδρίαση έγινε το απόγευμα της 24 Ιουλίου 1943 και η απόφαση που λήφθηκε σχετιζόταν με την καθαίρεση του Μουσολίνι, την κατάργηση του καθεστώτος και τη σύλληψή του.
Παραπομπές
Συμβουλιο Φασιστικο Μεγαλο
Ματσόρμπο
Το Ματσόρμπο είναι ένα νησί στην βόρεια Λιμνοθάλασσα της Βενετίας στην βόρεια Ιταλία, ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2019 είναι 256 κάτοικοι. Συνδέεται με το γειτονικό νησί Μπουράνο με μια γέφυρα. Σε παλιότερες εποχές ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο, σήμερα καλλιεργούνται μονάχα Αμπέλια και Ορχιδέες. Το κύριο αξιοθέατο του νησιού είναι η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης που οικοδομήθηκε τον 14ο αιώνα και ένα πολύχρωμο συγκρότημα κατοικιών που σχεδιάστηκε (1979) από τον διάσημο αρχιτέκτονα Τζιανκάρλο Ντε Κάρλο (1919 - 2005).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βενετίας Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας
Καμπάνια για μια Ανεξάρτητη και Ουδέτερη Ελβετία
Η Καμπάνια για μια Ανεξάρτητη και Ουδέτερη Ελβετία (Aktion für eine unabhängige und neutrale Schweiz ή AUNS, Action pour une Suisse indépendante et neutre ή ASIN, Azione per una Svizzera neutrale e indipendente ή ASNI), συντομογραφία AUNS, είναι μια πολιτική οργάνωση στην Ελβετία που υποστηρίζει την ελβετική ανεξαρτησία και ουδετερότητα.
Ιστορία
Η AUNS ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου 1986, σχηματίστηκε από την Επιτροπή κατά της διαδοχής ως κράτος-μέλος του ΟΗΕ (Aktionskomitee gegen den UNO-Beitritt), λίγο μετά την ήττα του δημοψηφίσματος για την ένταξη στον ΟΗΕ. Οι ιδρυτές του ήταν ο Christoph Blocher του SVP και ο Otto Fischer του FDP.
Σε όλη την ιστορία του, η AUNS είχε κάποια επιτυχία. Αντιτάχθηκε επιτυχώς στα δημοψηφίσματα για την κατάργηση του στρατού (1989 & 2001), για την ένταξη στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (1992), για την ένταξη στην ΕΕ (2001), καθώς και για πολλά άλλα δημοψηφίσματα. Επιπλέον, η AUNS υποστήριξε το δημοψήφισμα για τη μετανάστευση του 2014, το οποίο έγινε αποδεκτό.
Από την άλλη πλευρά, οι εκστρατείες του κατά της συμμετοχής του ελβετικού στρατού σε ένοπλες ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ (2001), κατά της ελβετικής διαδοχής στον ΟΗΕ (2002), κατά των διμερών συνθηκών με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Η Bilaterale I (2000), η Bilaterale II (2004), η οδηγία για το δικαίωμα μετακίνησης (2004), η συνθήκη Σένγκεν (2005)) και έναντι πληρωμής ενός δισεκατομμυρίου ελβετικών φράγκων στο Ταμείο Συνοχής της ΕΕ (2005) ήταν ανεπιτυχείς.
Οργάνωση
Ενώ η AUNS περιγράφει τον εαυτό της ως μια μη κομματική οργάνωση, έχει συνδεθεί στενά με το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP). Προεδρεύτηκε από το αξιόλογο μέλος του SVP Christoph Blocher από το 1986 έως το 2003 και συνδέεται στενά με την άνοδο του Blocher σε κυρίαρχη προσωπικότητα στην ελβετική πολιτική και την άνοδο της δεξιάς που ενορχηστρώθηκε από εκστρατείες του SVP στη δεκαετία του 1990 και του 2000.
Η AUNS έχει μια πτέρυγα νεολαίας που ονομάζεται Youth for an Independent and Neutral Switzerland ή JUNS.
Απόψεις
Σύμφωνα με τον ιστότοπό της, η AUNS υποστηρίζει την ελβετική ανεξαρτησία, την ουδετερότητα και την άμεση δημοκρατία. Το AUNS αντιτίθεται στην ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, στη συμμετοχή του ελβετικού στρατού στο εξωτερικό, καθώς και σε οποιαδήποτε απώλεια της ελβετικής κυριαρχίας.
Η AUNS αποστασιοποιείται ρητά από τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό, υποστηρίζοντας ότι η ιδεολογία τους είναι το άμεσο αντίθετο του εθνικοσοσιαλισμού που στόχευε σε μια «αυτοκρατορία ως δικτατορία», ενώ το δικό τους ιδανικό είναι «ανεξαρτησία, ουδετερότητα και άμεση δημοκρατία στην Ελβετία."
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ελβετίας Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ελβετίας Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Ελβετία
Νίκη Γκαραγκούνη
Η Νίκη Γκαραγκούνη (12 Μαρτίου 1977) ήταν Ελληνίδα πετοσφαιρίστρια και μέλος της Εθνικής Ομάδας Πετοσφαίρισης των Γυναικών. Ξεκίνησε την αθλητική της πορεία από την ΕΑ Λάρισας το 1988 και το 1994 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. Διαγωνίσθηκε με την εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης των Γυναικών 2002 στη Γερμανία και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Αγωνίστηκε με την ομάδα του Παναθηναϊκού από το 2000 έως το 2007.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Λουί ντε Ζωκούρ
Ο Λουί ντε Ζωκούρ (γαλλικά: Louis de Jaucourt), 1704 -1779, ήταν Γάλλος λόγιος και ο πιο παραγωγικός συνεργάτης της Εγκυκλοπαίδειας των Ντιντερό και Ντ'Αλαμπέρ. Έγραψε περισσότερα από 17.000 άρθρα για θέματα όπως η φυσιολογία, η χημεία, η βοτανική, η παθολογία και η πολιτική ιστορία, ή περίπου το 25% ολόκληρης της εγκυκλοπαίδειας, όλα εθελοντικά. Ο Ιππότης ντε Ζωκούρ, όπως συνήθως αναφέρεται, ήταν επίσης γιατρός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λουί ντε Ζωκούρ γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1704 στο Παρίσι, ο μικρότερος γιος αριστοκρατικής οικογένειας. Σπούδασε θεολογία στη Γενεύη, φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και ιατρική στο Λέιντεν. Μετά την επιστροφή του στη Γαλλία, πέρασε τα επόμενα 20 χρόνια γράφοντας το Lexicon medicum universale, ένα έργο έξι τόμων για την ανατομία. Το έστειλε να εκδοθεί στο Άμστερνταμ για να αποφύγει τη γαλλική λογοκρισία, αλλά το πλοίο που μετέφερε το μοναδικό χειρόγραφο βυθίστηκε και χάθηκαν 20 χρόνια εργασίας. Το 1734, στο Άμστερνταμ εξέδωσε την Ιστορία της ζωής και του έργου του Λάιμπνιτς.
Άσκησε την ιατρική και ήταν μέλος της Βασιλικής Εταιρείας στο Λονδίνο και μέλος των ακαδημιών του Βερολίνου, της Στοκχόλμης (εξελέγη ξένο μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών το 1756) και του Μπορντώ.
Η Εγκυκλοπαίδεια
Ο Ζωκούρ προσφέρθηκε εθελοντικά να εργαστεί στην Εγκυκλοπαίδεια ή Λεξικό αλφαβητικά ταξινομημένο των τεχνών και των επαγγελμάτων, ξεκινώντας με τον δεύτερο τόμο του έργου. Άρχισε με λίγα μόνο άρθρα σε κάθε έναν από τους επόμενους τόμους, αλλά σταδιακά ασχολήθηκε όλο και περισσότερο. Μεταξύ 1759 και 1765 έγραφε κατά μέσο όρο 8 άρθρα εγκυκλοπαίδειας την ημέρα, για συνολικά 17.266 από τα 71.818 άρθρα (ή περίπου το 25%), καθιστώντας τον μακράν τον πιο παραγωγικό συνεργάτη. Ήταν ιδιαίτερα ενεργός στους τελευταίους τόμους, όπου τα μισά περίπου λήμματα ήταν δικά του.
Με την έκδοση του όγδοου τόμου, ο Ντιντερό θεώρησε ευχαρίστησε τον συνεργάτη του για την ακούραστη αφοσίωσή του στο έργο, δηλώνοντας:"«Αν υψώσαμε μια κραυγή χαράς όπως ο ναύτης όταν αντικρύζει τη στεριά μετά από μια ζοφερή νύχτα μεταξύ ουρανού και τρικυμισμένης θάλασσας, είμαστε υπόχρεοι στον κ. ντε Ζωκούρ. Και τι δεν έχει κάνει μας, ειδικά σ' αυτούς τους τελευταίους καιρούς; Με ποια σταθερότητα έχει αρνηθεί όλες τις παροτρύνσεις, φίλων ή της εξουσίας, που προσπάθησαν να τον απομακρύνουν από κοντά μας; Ποτέ δεν ήταν πιο απόλυτη και πιο ολοκληρωμένη η θυσία της ανάπαυσης, της υγείας, του συμφέροντος.»"Σε αντίθεση με άλλους συντάκτες, ο Ζωκούρ ήταν ανεξάρτητος και πλούσιος και δεν ζητούσε καμία αμοιβή για την εργασία του πλήρους απασχόλησης. Απασχόλησε ομάδα γραμματέων, με δικά του έξοδα, στους οποίους υπαγόρευε. Τα περισσότερα από τα άρθρα του αποτελούνταν από την περίληψη βιβλίων και άλλων μεγαλύτερων έργων που μετέτρεπε σε εγκυκλοπαιδικά άρθρα, με μεγάλο περιεχόμενο αντιγραμμένο αυτολεξεί από υπάρχουσες πηγές, γεγονός για το οποίο του ασκήθηκε κριτική από άλλους συντάκτες που προτιμούσαν πρωτότυπη σκέψη.
Ο Ζωκούρ δεν δημιούργησε πρωτότυπα άρθρα που να εκφράζουν τις δικές του απόψεις, όμως έδειξε έμμεσα τις προσωπικές του πεποιθήσεις μέσω της προσεκτικής επεξεργασίας ορισμένων αποσπασμάτων, της έμφασης και της επανάληψης, ακόμη και της επιλογής λέξεων. Οι συγγραφείς που επέλεξε δείχνουν επίσης ποια μηνύματα επεδίωξε θα διαδώσει στο ευρύτερο πλαίσιο κάθε άρθρου. Για παράδειγμα, στο άρθρο του για την «Κυβέρνηση», αντλεί σχεδόν αυτολεξεί από τα γραπτά του Τζων Λοκ. Δεδομένου του πολιτικά εμπρηστικού τόνου των έργων που αντέγραφε ή μετέτρεπε, ο Ζωκούρ απέκρυψε τα ονόματα των συγγραφέων και τις πληροφορίες δημοσίευσης μεγάλου μέρους των πηγών του. Συχνά, για να αποφύγει τη λογοκρισία, ο συγγραφέας απέδιδε ορισμένα αποσπάσματα εσφαλμένα, όπως όταν δανείστηκε το απόφθεγμα ενός φίλου του φιλοσόφου που καταδίκαζε την τυραννία και το απέδωσε στον Τάκιτο.
Ενώ η κύρια εστίασή του ήταν οι επιστήμες, ιδιαίτερα η ιατρική και η βιολογία, η φυσιολογία, η χημεία, η βοτανική, η παθολογία και η βιολογία, κάλυψε επίσης ένα ευρύ φάσμα άλλων θεμάτων. Στα έργα του για την ιστορία και την κοινωνία οι πολιτικές και φιλοσοφικές του απόψεις γίνονται ξεκάθαρα εμφανείς. Έγραψε άρθρα για τον πόλεμο, τη μοναρχία, την πολιτική ιστορία, την οικονομία, την αστρονομία, τη λογοτεχνία. Η γραφή του δεν είναι ποτέ ανοιχτά πολιτική όσο άλλων συντακτών όπως ο Ντιντερό και ο Βολταίρος, αλλά είναι σαφές ότι διέπονταν από τις αρχές του Διαφωτισμού. Ορισμένα από τα άρθρα του, όπως αυτά για ιστορικά θέματα, περιέχουν ξεκάθαρα ριζοσπαστικά και αντικληρικά μηνύματα μέσω υπονοούμενων συγκρίσεων μεταξύ του αρχαίου παρελθόντος και της σύγχρονης Γαλλίας, όπως στο άρθρο του «Παρίσι». Με αυτή την τακτική, κατάφερε τόσο να παρακάμψει τους λογοκριτές που ταλαιπώρησαν τους περισσότερους συντάκτες της Εγκυκλοπαίδειας όσο και να προβάλει τα σχόλιά του στην κοινωνία με έναν λιγότερο φανερό αλλά αποτελεσματικό τρόπο. Ο Ζωνκούρ επέκρινε επίσης τη μαντεία και τη δεισιδαιμονία, ακολουθώντας τον Φράνσις Μπέικον στην ερμηνεία της δεισιδαιμονίας κυρίως ως διανοητικό λάθος. Έγραψε επίσης σημαντικά άρθρα για τη δουλεία, το δουλεμπόριο και τους μαύρους, καταδικάζοντας έντονα τη δουλεία ως αντίθετη τόσο στα φυσικά δικαιώματα όσο και στις ελευθερίες, προβάλλοντας την άποψη ότι η εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ζωής είναι απεχθής και ότι κάθε άτομο έχει το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας.
Πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1779 σε ηλικία 75 ετών, στην Κομπιέν, όπου είχε αποσυρθεί λίγους μήνες πριν.
Στις γενιές μετά την Εγκυκλοπαίδεια, κυρίως λόγω της αριστοκρατικής καταγωγής του, η συνεισφορά του στην Εγκυκλοπαίδεια επισκιάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους πιο επαναστατικούς Ντενί Ντιντερό, Ζαν Ζακ Ρουσό και άλλους Εγκυκλοπαιδιστές, αλλά από τα μέσα του 20ού αιώνα το έργο του εξετάζεται με περισσότερη επιστημονική προσοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας