cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούρι Γκαγκάριν
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε κοντά στο Κλούσινο, κοντά στο Γκζατσκ, δυτικά της Μόσχας. Οι γονείς του δούλευαν στην κολλεκτίβα της περιοχής. Ο ίδιος, αφού δούλεψε σε χυτήριο, παρακολούθησε την τεχνική σχολή του Σαράτωφ, όπου άρχισε και τις πρώτες του πτήσεις με ελαφρά αεροπλάνα. Το 1955, ακολουθώντας το πάθος του για τα αεροπλάνα, μπήκε στη Σχολή Πιλότων στο Αρινμπούρκ. Αποφοίτησε το 1957 με επαίνους, και στη συνέχεια υπηρέτησε αρχικά με το Βόρειο Στόλο κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, πετώντας σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, ενώ αργότερα έγινε δοκιμαστής πιλότος, πετώντας καινούργια και πειραματικά αεροσκάφη. Το 1959 επιλέχτηκε, μαζί με 20 άλλους, για να εκπαιδευτεί ως κοσμοναύτης, με σκοπό την πρώτη πτήση ανθρώπου στο διάστημα.
Ακολούθησε μια πολύ σκληρή διαδικασία επιλογής και εκπαίδευσης. Οι υποψήφιοι κοσμοναύτες έπρεπε, μεταξύ άλλων, να αντέξουν σε επιταχύνσεις 13 g, και η ψυχολογική εκπαίδευση περιελάμβανε ένα 24ωρο σε ένα σκοτεινό και ηχομονωμένο δωμάτιο. Οι τελικοί υποψήφιοι για το πρώτο ταξίδι στο διάστημα ήταν ο Γκαγκάριν και ο Γκέρμαν Τίτωφ, που επιλέχτηκαν, εκτός από την άριστη επίδοσή τους κατά την εκπαίδευση, και για το μικρό τους ανάστημα (το ύψος του Γκαγκάριν ήταν μόλις 1,58), μιας και ο θάλαμος της κάψουλας που θα τους μετέφερε στο διάστημα ήταν εξαιρετικά περιορισμένος και το μικρό βάρος του κοσμοναύτη αποτελεί σημαντικό προσόν, αφού μειώνει το κόστος. Η τελική απόφαση ήταν να πετάξει ο Γκαγκάριν, με τον Τίτωφ σαν εφεδρικό.
Η ιστορική πτήση του Γκαγκάριν
Έτσι, στις 12 Απριλίου 1961, Τετάρτη του Πάσχα, στις 09:07 ώρα Μόσχας, ο Γιούρι Γκαγκάριν ξεκίνησε για το ιστορικό του ταξίδι μέσα στο Βοστόκ 1. Εικοσιπέντε λεπτά μετά την εκτόξευση, μπήκε σε μια ελλειπτική τροχιά με απόγειο 302 χιλιόμετρα, περίγειο 175 χιλιόμετρα και περίοδο 89 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα, κινούμενος με ταχύτητα 7,61 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο (27.396 χιλιόμετρα ανά ώρα). Το κωδικό του όνομα κατά τη διάρκεια της πτήσης ήταν Кедр (Κέδρος).
Πίσω στη Γη, τα νέα ήδη ξεκινούσαν για το γύρο του κόσμου. Το Σοβιετικό Επιτελείο τον προήγαγε, όσο ήταν στο διάστημα, σε Ταγματάρχη - για την περίπτωση που δεν γυρνούσε. Μάλιστα, είχαν ετοιμαστεί τρία δελτία τύπου για την αποστολή πριν την εκτόξευση: ένα για την περίπτωση επιτυχίας και δυο για την περίπτωση αποτυχίας. Ο Γκαγκάριν δεν είχε τον έλεγχο του σκάφους του, επειδή κανείς δεν ήξερε πώς οι συνθήκες κατά την πτήση θα επηρέαζαν τον άνθρωπο βιολογικά και ψυχολογικά ο συνδυασμός για το ξεκλείδωμα του χειριστηρίου βρισκόταν μέσα σ' ένα σφραγισμένο φάκελο που είχε μαζί του, ενώ το σκάφος ελεγχόταν από επιτελείο επιστημόνων και τεχνικών στη Γη.
Μετά από 67 λεπτά σε τροχιά, το προσωπικό ελέγχου πτήσης έδωσε εντολή στο σκάφος να πυροδοτήσει τους κινητήρες επιβράδυνσης και να αρχίσει την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα. Ο Γκαγκάριν δεν προσγειώθηκε μαζί με την κάψουλα, αλλά χρησιμοποίησε το εκτινασσόμενο κάθισμά του σε ύψος 7 χιλιομέτρων, και μετά από ελεύθερη πτώση χρησιμοποίησε το αλεξίπτωτό του και προσγειώθηκε κοντά στην πόλη Τακτάροβα. Μια γυναίκα, η εγγονή της και η αγελάδα τους ήταν οι πρώτοι που είδαν τον Γκαγκάριν να επιστρέφει. Η συνολική διάρκεια της αποστολής, που τελείωσε στις 10:55 ώρα Μόσχας με την προσγείωση του Γκαγκάριν, ήταν 108 λεπτά.
Ο Γκαγκάριν στην Αθήνα
Στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας του έπειτα από το κατόρθωμά του, ο Γκαγκάριν επισκέφθηκε το 1962 την Ελλάδα. Πλήθος κόσμου τον επευφημούσε θερμά στις 12 Φεβρουαρίου, κατά στη διαδρομή του από το αεροδρόμιο του Ελληνικού προς την Αθήνα. Το σύνθημα "Γκαγκάριν-ειρήνη" που ακούστηκε τότε, δημιούργησε ένταση μεταξύ αριστερών διαδηλωτών και αστυνομίας και υπήρξαν μερικοί τραυματισμοί. Ο Γκαγκάριν συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και έγινε δεκτός από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης της ελληνικής πρωτεύουσας. Στη διάρκεια της διαμονής του στην πόλη, επισκέφθηκε και την Ακρόπολη.
Θάνατος
Ο Γιούρι Γκαγκάριν πέθανε στις 27 Μαρτίου 1968, λίγες μέρες πριν την έβδομη επέτειο της ιστορικής του πτήσης. Σκοτώθηκε μαζί με τον εκπαιδευτή του ενώ πετούσε με ένα MiG-15 κοντά στο Κιρζάτς. Ήταν 34 χρονών. Τα αίτια για το δυστύχημα ποτέ δεν ξεκαθαρίστηκαν, αν και αποκλείστηκε η πιθανότητα ανθρώπινου λάθους. Διάφορες εκδοχές αναφέρουν την κακοκαιρία, την πρόκληση αναταράξεων από τις μηχανές ενός μαχητικού Su-11 ή την αποσυμπίεση του θαλάμου οδήγησης. Το τότε Σοβιετικό καθεστώς είχε αναφέρει ότι ο Γκαγκάριν έμεινε μέσα στο αεροπλάνο ως το τέλος προκειμένου να μην πέσει πάνω σε ένα σχολείο. Ο Γιούρι Γκαγκάριν είναι θαμμένος στο Κρεμλίνο. Η γενέτειρα πόλη του μετονομάστηκε σε πόλη Γκαγκάριν προς τιμήν του, ενώ πολλά αγάλματά του στήθηκαν στην πατρίδα του και αλλού. Τον αποκάλεσαν Κολόμβο του Διαστήματος, Σύγχρονο Ίκαρο. Κέρδισε το θαυμασμό εκατομμυρίων ανθρώπων και ενέπνευσε χιλιάδες άλλους να συνεχίσουν στο δρόμο που άνοιξε στις 12 Απριλίου 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Σοβιετικοί κοσμοναύτες Κατηγορία:Ρώσοι πιλότοι Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη
Ιουλιανή της Έσσης-Φίλιπσταλ
Η Ιουλιανή της Έσσης-Φίλιπσταλ (Juliane von Hessen-Philippsthal, 8 Ιουνίου 1761 - 9 Νοεμβρίου 1799) ήταν κόρη του Γουλιέλμου, Λανδγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ.
Γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1761 στο Ζούτφεν, και ήταν το πέμπτο παιδί και η νεότερη κόρη του Γουλιέλμου, Λανδγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ και της Ουλρίκας Ελεονόρας της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ.
Στις 10 Οκτωβρίου 1780 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ερνέστο, Κόμη του Σάουμμπουργκ-Λίππε στο Φίλιπσταλ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Πέθανε μετά από έντονο κρύο στις 9 Νοεμβρίου 1799 στο Μπύκεμπουργκ σε ηλικία 38 ετών. Είναι θαμμένη στο Μαυσωλείο του δάσους του Σάουμμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Δημοτικό Στάδιο Άνδρου
Ιστορία
Το γήπεδο χτίστηκε το 1981 μετά από την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ομάδας. Είναι έδρα του Ανδριακού, ενώ παλαιότερα το γήπεδο ήταν έδρα του Α.Ο. Υδρούσας και του Αστέρα Κορθίου μέχρι αυτές οι 2 ομάδες να φτιάξουν δικά τους στάδια. Το 2001 έγινε μία μικρή ανακαίνιση στο στάδιο.
Άλλες Πληροφορίες
Το καλοκαίρι του 2011, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για μια συναυλία των Locomondo. Στις 4 Αυγούστου 2012 το στάδιο χρησιμοποιήθηκε για να γίνει μία συναυλία του Αντώνη Ρέμου. Στα μέσα Αυγούστου 2012, το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε για μια συναυλία του Μιχάλη Χατζηγιάννη και της Βαλάντως Τρύφωνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στις Κυκλάδες Κατηγορία:Αθλητισμός στην Άνδρο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Άνδρο Ανδρου
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2017)
Ομάδες και Οδηγοί
Οι ακόλουθες ομάδες και οδηγοί έχουν δηλώσει συμμετοχή για τη σεζόν 2017.
Αλλαγές στους οδηγούς
Εγκαταλείπουν την Φόρμουλα 1:
Βαλτέρι Μπότας πήγε στη Mercedes AMG Petronas για να καλύψει τη θέση την οποία άφησε κενή ο Ρόσμπεργκ, αποφάσισε ν' αναβάλλει για 1 χρόνο αυτή την αποχώρησή του κι έτσι το 2017 θα λάβει κανονικά μέρος στο πρωτάθλημα με τη Williams.
Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του πρωταθλήματος
Ο 🇩🇪Γερμανός οδηγός της Sauber F1 Team Πασκάλ Βερλάιν πήρε το πράσινο φως για να λάβει κανονικά μέρος στο Γκραν Πρι Αυστραλίας όμως έλαβε μέρος μόνο στις 2 πρώτες περιόδους ελεύθερων δοκιμαστικών οι οποίες έγιναν την Παρασκευή 24 Μαρτίου 2017. Η επικεφαλής της ομάδας Μονίσα Κάλτενμπορν λίγο πριν την έναρξη της 3ης και τελευταίας περιόδου ελεύθερων δοκιμαστικών νωρίς το πρωί του Σαββάτου 25 Μαρτίου έκρινε πως ο Βερλάιν δε θα μπορέσει να βγάλει ολόκληρο το Γκραν Πρι επειδή λόγω του τραυματισμού στην πλάτη τον οποίο υπέστη στον Αγώνα των Πρωταθλητών του λείπουν προπονήσεις. Έτσι τη θέση του στο μονοθέσιο της ομάδας για το υπόλοιπο του τριημέρου θα πάρει ο 🇮🇹Ιταλός 3ος οδηγός της Ferrari Αντόνιο Τζιοβινάτσι. Στο Γκραν Πρι Μονακό ο δοκιμαστής πλέον της Mclaren Τζένσον Μπάτον αντικατέστησε τον Φερνάντο Αλόνσο διότι εκπροσωπούσε την ομάδα του στο Indianapolis 500 και θα έτρεχε μόνο για εκείνον τον αγώνα και ο Αλόνσο θα επανερχόταν στους επόμενους. Ο Βραζιλιάνος οδηγός της Γουίλιαμς Φελίπε Μάσα έλαβε κανονικά μέρος στις 2 πρώτες περιόδους Ελεύθερων δοκιμαστικών του Ουγγρικού Γκραν Πρι το απόγευμα της Παρασκευής 28 Ιουλίου. Όμως λίγο μετά τη λήξη της 2ης περιόδου αισθάνθηκε αδιαθεσία και πήγε σε νοσοκομείο της Βουδαπέστης όπου υποβλήθηκε στις απαραίτητες εξετάσεις οι οποίες δεν έδειξαν κάτι το ανησυχητικό. Έμεινε εκεί όλη την νύχτα και νωρίς το πρωί του Σαββάτου 29 Ιουλίου βγήκε κι αφού εξετάστηκε εκ νέου απ' τους γιατρούς του Ιατρικού Τμήματος της FIA έλαβε το πράσινο φως για τη συμμετοχή του στην 3η περίοδο των Ελεύθερων δοκιμαστικών. Όντως το έκανε όμως κατάφερε να συμπληρώσει μόνο 12 γύρους καθώς ύστερα ένιωσε και πάλι ζαλάδα. Μόλις βγήκε απ' το μονοθέσιό του μεταφέρθηκε στο Ιατρικό Κέντρο της πίστας του Ουγγαρόρινγκ όπου εξετάστηκε ξανά απ' τους γιατρούς οι οποίοι έκριναν πως δεν έπρεπε να συμμετάσχει ούτε στα επίσημα Δοκιμαστικά κατάταξης το απόγευμα του Σαββάτου ούτε στον κανονικό αγώνα σήμερα Κυριακή κι έτσι στη θέση του τοποθετήθηκε ο αναπληρωματικός οδηγός της ομάδας Πολ Ντι Ρέστα.
Πρόγραμμα
Οι ακόλουθοι αγώνες είναι προγραμματισμένοι για το 2017.
Βαθμολογία οδηγών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής:
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών έχει ως εξής:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
2017 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 2017
Εκτέλεση στο Μονοδένδρι Λακωνίας
Η  Εκτέλεση στο Μονοδένδρι Λακωνίας  αναφέρεται στην εκτέλεση 118 Ελλήνων στις 26 Νοέμβρη του 1943, από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής.
Τα γεγονότα
Στις 23 Νοεμβρίου 1943 οι αντάρτες του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν σε αυτοκίνητο στον επαρχιακό δρόμο της Κορίνθου-Πατρών, με αποτέλεσμα 4 νεκρούς Γερμανούς και 22 τραυματίες. Μεταξύ τους ένας νεκρός κατώτερος αξιωματικός, και ένας τραυματίας ανθυπολοχαγός. Στις 25 Νοεμβρίου 1943 οι αντάρτες κτύπησαν φάλαγγα γερμανικών αυτοκινήτων στην τοποθεσία Μονοδένδρι στον δρόμο Τρίπολη-Σπάρτη και σκότωσαν 4 Γερμανούς με 9 να κηρυχτούν αγνοούμενοι. Ως αντίποινα για τη δράση των ανταρτών, στις 26 Νοέμβρη οι Γερμανοί μετέφεραν στην τοποθεσία Χάνι Μονοδενδρίου 100 κρατούμενους συνδεδεμένους άμεσα ή έμμεσα το ΕΑΜ, μεταξύ τους έμποροι, δικηγόροι, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, επιστήμονες, καθώς και 18 αγρότες που συνελήφθησαν στη περιοχής της επίθεσης των ανταρτών. Οι συλλήψεις είχαν γίνει στη Σπάρτη στις 22-23 Οκτώβρη με βάση πληροφορίες Ελλήνων ταγματασφαλιτών που έλεγχε ο Λεωνίδας Βρεττάκος, ενώ οι εντολές για αντίποινα δόθηκαν από τον διοικητή της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών Καρλ φον Λε Σουίρ.
Στην εκτέλεση ο δικηγόρος και πολιτευτής του φιλελεύθερου χώρου και μέλος του ΕΑΜ Γιώργος Γιατράκος, απηύθυνε λόγο στους μελλοθάνατους και ο σπουδαγμένος στη Γερμανία γιατρός Χρίστος Καρβούνης (μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του Λακωνίας του ΕΑΜ, είχε ήδη φυλακιστεί για περίθαλψη Βρετανού), ο οποίος αφού απαίτησε την απελευθέρωση των ανηλίκων, δεν αποδέχθηκε χάρη των Γερμανών, εφόσον εκείνη αφορούσε μόνο το πρόσωπό του. Από την εκτέλεση επέζησε ένα άτομο, ο Μιχάλης Τζιγκάκος, ο μικρότερος σε ηλικία.
Η μνήμη των εκτελεσθέντων τιμάται κάθε χρόνο με εκδηλώσεις. Στο σημείο της εκτέλεσης, επί της παλαιάς εθνικής οδού Τρίπολης-Σπάρτης, έχει ανεγερθεί μνημείο με τα ονόματα των πεσόντων ενώ απέναντι από τον Ιερό Ναό του Οσίου Νίκωνος στο κέντρο της Σπάρτης έχει τοποθετηθεί μνημειακό γλυπτό. Η κατασκευή του μνημείου στο σημείο της εκτέλεσης αντιμετώπισε πολλά εμπόδια και μετά την κατασκευή του χρειάστηκε νυχτερινή φύλαξη για να αποφευχθούν οι δολιοφθορές. Τέλος, ένας από τους κεντρικούς δρόμους της Σπάρτης, που συνδέει την κεντρική λεωφόρο Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με την έξοδο προς Τρίπολη και προς Μονοδένδρι, μετονομάστηκε προς από οδός Τριπόλεως σε οδό "Των 118", όπως επικράτησε να λέγεται από τους κατοίκους αμέσως μετά την εκτέλεση.
Δεύτερη εκτέλεση στο Μονοδένδρι
Τέσσερις μήνες μετά την εκτέλεση στις 13 Μαρτίου 1944, στη θέση Κοκκινόλουτσα, μερικά χιλιόμετρα από το Μονοδένδρι οι αντάρτες του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν γερμανική φάλαγγα γερμανικών αυτοκινήτων και σκότωσαν 17 Γερμανούς στρατιώτες. Σε αντίποινα οι Γερμανοί φέρεται να εκτέλεσαν στο Μονοδένδρι άλλους 45 Έλληνες. Στην Κοκκινόλουτσα ανεγέρθη μνημείο για τους εκτελεσθέντες από τις Κροκεές, το οποίο φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Μιχάλης Αγρανιώτης.
Στην περιοχή σημειώθηκαν και άλλες εκτελέσεις την περίοδο της Κατοχής: 32 ατόμων στο Αλεποχώρι, 25 στην Ανάληψη Σπάρτης, 55 στην Τρύπη, 50 στον Πασαβά Γυθείου, 10 στη Μονεμβασιά. Επίσης υπήρξαν εκτελέσεις άλλων εκατοντάδων που εκτελέστηκαν μεμονωμένα στα διάφορα χωριά.
Αναφορές
Μονοδένδρι Λακωνίας Μονοδένδρι Λακωνίας Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ
Εξέγερση της 1ης Πραιριάλ έτους Γ'
Η εξέγερση της 1ης Πραιριάλ έτους Γ' (Γαλλικά: L’insurrection du 1er prairial an III) ήταν μια λαϊκή εξέγερση στο Παρίσι στις 20 Μαΐου 1795 ενάντια στην πολιτική της Θερμιδοριανής Συμβατικής. Ήταν η τελευταία και μια από τις πιο αξιοσημείωτες λαϊκές εξεγέρσεις της Γαλλικής Επανάστασης. Μετά την ήττα τους σ' αυτή την εξέγερση, οι Αβράκωτοι έπαψαν να διαδραματίζουν οποιοδήποτε σημαντικό ρόλο μέχρι τον επόμενο γύρο επαναστάσεων στις αρχές του 19ου αιώνα. Μαζί με την εξέγερση της 12ης Ζερμινάλ που προηγήθηκε, αυτά τα κινήματα είναι επίσης σημαντικά, διότι σηματοδοτούν την ύστατη προσπάθεια των τελευταίων Ορεινών και των Ιακωβίνων να ανακτήσουν την πολιτική τους δύναμη στη Συντακτική και στους τομείς των Παρισίων.
Αιτίες
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, η εγκατάλειψη της ελεγχόμενης οικονομίας προκάλεσε τρομακτική οικονομική καταστροφή στη Γαλλία. Οι τιμές αυξήθηκαν και ο πληθωρισμός έπληξε κυρίως τα κατώτερα οικονομικά στρώματα, τους Αβράκωτους, που πλήττονταν από την πείνα.
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης της 12ης Ζερμινάλ, σχεδόν δύο μήνες πριν, ο αγώνας ενάντια στην πείνα φαινόταν χωρίς διέξοδο και οι τομείς του Παρισιού παρέμεναν σε αναβρασμό. Το φυλλάδιο Εξέγερση του λαού για να αποκτήσει ψωμί και να επανακτήσει τα δικαιώματά του έριξε στις θυελλώδεις συνελεύσεις των τομέων στις 19 του Μάη το σύνθημα: «Ψωμί και το σύνταγμα του 1793».
Εξέγερση και καταστολή
αριστερά|μικρογραφία|Η εξέγερση του Πραιριάλ Οι εξεγερμένοι, που προέρχονταν από τους τομείς Σαιντ-Αντουάν και Σαιν-Μαρσώ του Παρισιού και σιγά-σιγά ακολουθήθηκαν από όλο το ανατολικό Παρίσι, με σύνθημα «Ψωμί και το Σύνταγμα του έτους Ι» (σύνταγμα του 1793) εισέβαλαν το πρωί της 20ής Μαΐου 1795 στη Συμβατική. Δολοφόνησαν τον Ζαν Μπερτράν Φερώ, αντιπρόσωπο του νομού Άνω Πυρηναίων, το κομμένο κεφάλι του οποίου τοποθέτησαν στην άκρη μιας λόγχης και το παρουσίασαν στον πρόεδρο της Συντακτικής και στον Μπουασί ντ'Ανγκλά, που το χαιρέτησε.
Μέσα στη γενική οχλοβοή ανάγνωσαν την προγραμματική Εξέγερση του λαού. Ωστόσο οι εξεγερμένοι δεν έκαναν τίποτα για να συλλάβουν τα μέλη της κυβέρνησης που περίμεναν ήσυχα, μέχρι να μπορέσουν να ενοχοποιήσουν ανοιχτά τους Ορεινούς αντιπρόσωπους. Μερικοί Ορεινοί προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την επαναστατική κυβέρνηση, επέβαλαν την απελευθέρωση φυλακισμένων Ιακωβίνων και την διάλυση της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα η Εθνοφρουρά απώθησε τους εξεγερμένους και συνέλαβε 12 αντιπροσώπους.
Την επόμενη μέρα έγινε δεύτερη εξέγερση και κατελήφθη με έφοδο το Δημαρχείο και πάλι η Συμβατική. Στρατός υπό τον στρατηγό Ζακ-Φρανσουά Μενού μαζί με την Εθνοφρουρά απώθησαν τους εξεγερμένους στις 21 και 22 Μαΐου 1795, απέκλεισαν τη νύχτα το προάστιο Σαιντ-Αντουάν, που ήταν το κέντρο της εξέγερσης, και τους αφόπλισαν.
Ρόζα Ζαφεράνι
Η Ρόζα Ζαφεράνι (Rosa Zafferani) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο. Διετέλεσε Κυβερνούσα Διοικητής στη μικρή χώρα.
Εξέγερση της 1ης Πραιριάλ έτους Γ'
Το τέλος των Ιακωβίνων
μικρογραφία|Οι τελευταίοι Ορεινοί, πίνακας του Σαρλ Ρονό 1882 Αυτή τη φορά, η καταστολή ήταν ολοκληρωμένη και αδίστακτη. Η Συντακτική χτύπησε τόσο τους ηγέτες - όσο και τους υποτιθέμενους ηγέτες - της εξέγερσης και τους πιθανούς ηγέτες παρόμοιων εξεγέρσεων στο μέλλον: Για να εξαφανίσουν δια παντός τους Αβράκωτους ως πολιτική δύναμη, κρίθηκε απαραίτητο να χτυπηθούν τα απομεινάρια των Ιακωβίνων αντιπροσώπων στη Συμβατική και στις Τμηματικές συνελεύσεις, όπως και στην Εθνοφρουρά.
Ρόζα Ζαφεράνι
Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1960. Εξελέγη Κυβερνούσα Διοικητής για την περίοδο από 1η Απριλίου ως τον Οκτώβριο του 2008, μαζί με το Φεντερίκο Πεντίνι Αμάτι. Προηγουμένως, είχε υπηρετήσει στο ίδιο αξίωμα, από τον Απρίλιο του 1999 ως τον Οκτώβριο του ιδίου έτους.
Εξέγερση της 1ης Πραιριάλ έτους Γ'
Το τέλος των Ιακωβίνων
Οι 12 αντιπρόσωποι που συνελήφθησαν, μεταξύ των οποίων έξι που υποστήριξαν τις απαιτήσεις των διαδηλωτών την πρώτη ημέρα της εξέγερσης, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι 6 από αυτούς προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν με μαχαίρι. Οι 3 το κατάφεραν και οι υπόλοιποι σύρθηκαν τραυματισμένοι στη λαιμητόμο.
Ρόζα Ζαφεράνι
Η Ζαφεράνι υπηρέτησε και σε υπουργεία. Συγκεκριμένα, υπήρξε Υπουργός Υγείας, Παιδείας και Εσωτερικών. Είναι μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Αγίου Μαρίνου
Εξέγερση της 1ης Πραιριάλ έτους Γ'
Το τέλος των Ιακωβίνων
Στις 23 Μαΐου, συστάθηκε στρατιωτική επιτροπή για τη συνοπτική δίκη και εκτέλεση όλων των ατόμων που συνελήφθησαν με όπλα στην κατοχή τους ή φορούσαν τα διακριτικά της εξέγερσης. Δικάστηκαν συνολικά 132 άτομα. 19 από αυτούς, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Επίσης, ακολούθησε η σύλληψη ή ο αφοπλισμός περίπου 3.000 από τους πιο δοκιμασμένους επαναστάτες, ανεξάρτητα από το αν είχαν πάρει ή όχι μέρος στην εξέγερση.
Η Εθνοφρουρά εκκαθαρίστηκε και απαρτίζονταν πλέον μόνο από πλούσιους αστούς. Οι λαϊκές εταιρείες και οι λέσχες, όσες είχαν μείνει ακόμη ανοιχτές, έκλεισαν.
Αυτή η εξέγερση σηματοδότησε το τέλος της Λαϊκής Επανάστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας
Ο ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας ή ο ΑΟΛ – Ομόνοια (διαβάζεται «αόλ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Λακατάμια της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα έχει δώδεκα συμμετοχές στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας της Κύπρου. Χρώματα έχει το πράσινο, το κόκκινο και το άσπρο.
Ιστορία
Συμμετείχε για 4 συνεχόμενες περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του ομίλου του και έδωσε αγώνες μπαράζ με τις άλλες προτελευταίες ομάδες των άλλων τριών ομίλων. Μόνο η πρώτη ομάδα θα παρέμενε στην κατηγορία. Ο ΑΟΛ - Ομόνοια τερμάτισε τη δεύτερη θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ).
Το 1990 προέκυψαν διαφωνίες στο σωματείο και επαναλειτούργησε η ΑΕΛ Λακατάμιας. Ο ΑΟΛ συνέχισε ως ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας.
Το 1990 μέσω του πρωταθλήματος ένταξης επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία. Συμμετείχε για δύο περιόδους. Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ.
Το 1998 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης και επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία για να υποβιβαστεί την περίοδο 1998-99. Το 2002 επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Παρέμεινε στη Δ΄ κατηγορία για 5 περιόδους. Την περίοδο 2006-07 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο ΑΟΛ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο ΑΟΛ συμμετείχε στον Α΄ όμιλο. 3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο ΑΟΛ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948 Κατηγορία:Λακατάμια
Ίαν Χάμα
Ο αντιστράτηγος Ίαν Κάμα (Seretse Khama Ian Khama, 27 Φεβρουαρίου 1953-) είναι στρατιωτικός από την Μποτσουάνα, φύλαρχος της φυλής Μπαμανγκουάτο και Πρόεδρος της Μποτσουάνας από το 2008 ως το 2018. Κέρδισε και 2η θητεία έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις γενικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2014.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 και είναι πρωτότοκος γιος του Σερ Σερέτσε Χάμα, ηγέτη της ανεξαρτησίας της χώρας και Προέδρου από το 1966 ως το 1980, καθώς επίσης και της Ρουθ Γουίλιαμς Χάμα.Ο Χάμα έχει δίπλωμα πιλότου και παρακολούθησε μαθήματα στη Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ.
Ορισμός στην αντιπροεδρία
Ο Χάμα, ενώ υπηρετούσε ως διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της Μποτσουάνας, ανακοίνωσε στις 16 Δεκεμβρίου 1997 ότι θα αποχωρούσε από τη θέση του στις 31 Μαρτίου του 1998. Επειδή η ημερομηνία αυτή συνέπιπτε με την αντίστοιχη της αποχώρησης του Προέδρου Κουέτ Μαζίρε, πυροδοτήθηκαν φήμες ότι τα κίνητρα του Χάμα ήταν πολιτικά. Την 1η Απριλίου 1998, ημέρα που ο Φέστους Μοχάε διαδέχθηκε τον Μαζίρε στην προεδρία, ο Χάμα ορίστηκε νέος αντιπρόεδρος. Ωστόσο, δεν μπορούσε να αναλάβει αμέσως στο αξίωμα αυτό, καθώς δεν κατείχε έδρα στην Εθνοσυνέλευση της χώρας. Στις αρχές Ιουλίου του 1998 κέρδισε με απόλυτη πλειοψηφία τις επαναληπτικές εκλογές στο Βόρειο Σερόουε (Serowe North), λαμβάνοντας 2.986 ψήφους έναντι 86 για τον υποψήφιο της Αντιπολίτευσης, προερχόμενο από το Εθνικό Μέτωπο της Μποτσουάνας. Στις 13 Ιουλίου πήρε τη θέση του στα έδρανα της Εθνοσυνέλευσης και ορκίστηκε αντιπρόεδρος.
Έπειτα από τη νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος της Μποτσουάνας (BDP) στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 1999, ο Χάμα παρέμεινε αντιπρόεδρος και υπουργός Προεδρίας και Δημοσίας Διοικήσεως. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, ο Μοχάε του χορήγησε άδεια. Η απόφαση αυτή επικρίθηκε έντονα από τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, το Κόμμα του Κογκρέσου της Μποτσουάνας και το Συμβούλιο Μη Κυβερνητικών Οργανισμών της Μποτσουάνας. Η άδεια του Χάμα άρχισε να ισχύει την 1η Ιανουαρίου του 2000. Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2000 επέστρεψε στα καθήκοντά του ως αντιπροέδρου, παρ' όλη την αντικατάστασή του στο υπουργείο Προεδρίας και Δημοσίας Διοικήσεως την ίδια περίοδο.
Ο Χάμα, ήδη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του BDP, εξελέγη πρόεδρος του κόμματος BDP στις 22 Ιουλίου του 2003 σε συνέδριο του κόμματος. Κέρδισε τον προηγούμενο πρόεδρο, Πονατσέγκο Κεντιγκίλουε, με 512 ψήφους έναντι 219 για τον Kedikilwe. Ο Χάμα υποστηρίχθηκε για το αξίωμα του Προέδρου από τον Μοχάε, και τελικά άνοιξε ο δρόμος για τη διαδοχή του Μοχάε από τον Χάμα.
Πρόεδρος
Στις εκλογές του 2009 το Δημοκρατικό Κόμμα της Μποτσουάνας κέρδισε νίκη και ο Χάμα εξασφάλισε την επανεκλογή του στην προεδρία για πενταετή θητεία. Η ορκωμοσία του έγινε στις 20 Οκτωβρίου.
Ο Ίαν Κάμα επανεξελέγη στις 24 Οκτωβρίου 2014 στην προεδρία της χώρας. Η ορκωμοσία του για δεύτερη θητεία έγινε στις 28 Οκτωβρίου.
Τον Απρίλιο του 2022, ο Ian Khama κλήθηκε από τη δικαιοσύνη της χώρας του. Ο πρώην αρχηγός του κράτους κατηγορείται μεταξύ άλλων για παράνομη οπλοκατοχή. Η υπόθεση χρονολογείται από το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μποτσουάνας
1012
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1012 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Μπεϊμπαμπαλάρ
Το Μπεϊμπαμπαλάρ είναι ένα χωριό του δήμου Σινδιριστάν στην επαρχία Αγκντάμ στο Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Μίντγκαρντ
Το Μίντγκαρντ είναι το βασίλειο των ανθρώπων στη Σκανδιναβική μυθολογία. Απεικονίζεται τοποθετημένη κάπου στη μέση του Ύγκντρασιλ και περιβάλλεται από έναν υδάτινο κόσμο ή ωκεανό που είναι αδιαπέραστος. Ο ωκεανός κατοικείται από το γιγάντιο θαλάσσιο ερπετό Γιορμουνγκάντ που είναι τόσο μεγάλο που περικυκλώνει ολόκληρο τον κόσμο δαγκώνοντας την ουρά του (ουροβόρο). Το αρχικό όνομα αυτού που οι σημερινοί ερευνητές ονομάζουν Μίντγκαρντήταν Μαννχέιμ (Mannheim/το σπίτι των ανθρώπων) αλλά η αρχική έρευνα μπέρδεψε το Μαννχέιμ με το πιο εξέχον κτήριο του, το Μίντγκαρντ, που αρχικά ήταν το όνομα ενός κάστρου στη μέση του Μαννχέιμ.
Απεικονίζεται ως ενδιάμεσος κόσμος μεταξύ του κόσμου των θεών στον ουρανό (Άσγκαρντ) και της κόλασης (Χελχέιμ ή Νίφελχέιμ). Θεωρείται πως δημιουργήθηκε από τη σάρκα και το αίμα του παγωμένου γίγαντα Υμίρ. Η σάρκα του δημιούργησε τη γη και το αίμα του τους ωκεανούς. Συνδέεται με την Ασγάρδη με τη Γέφυρα Μπιφρόστ η οποία φυλάσσεται από τον θεό Χέιμνταλ.
Σύμφωνα με το θρύλο, όπως καταγράφεται στα ισλανδικά έπη (Έντα), το Μίντγκαρντ θα καταστραφεί στο Ράγκναροκ, τη μάχη που θα σημάνει το τέλος του κόσμου. Ο Γιορμουνγκάντ θα βγει από τον ωκεανό και θα δηλητηριάσει τη γη και τη θάλασσα με το δηλητήριο του προκαλώντας την ανύψωση της θάλασσας που θα σκεπάσει στη γη. Η τελική μάχη θα δοθεί στην κοιλάδα του Βίγκροντ, κατά την οποία το Μίντγκαρντ και σχεδόν όλη η ζωή πάνω του θα καταστραφεί, ενώ η γη θα βυθιστεί στη θάλασσα.
Το όνομα Μίντγκαρντ έγινε ευρύτερα γνωστό με τη μορφή Μέση γη (Middle-earth) από τον Τόλκιν, που τη χρησιμοποίησε έντονα στις μυθοπλασίες του. Αν και στα βιβλία του Τόλκιν η Μέση γη δεν έχει καμία σχέση με τον Σκανδιναβικό κόσμο.
Το όνομα middangeard συναντάται στο αγγλοσαξωνικό επικό ποίημα Μπέογουλφ (Beowulf), και είναι η ίδια λέξη με το Μίντγκαρντ της αρχαίας σκανδιναβικής γλώσσας. Αντίστοιχη σημασία έχει και ο ελληνικός όρος Οικουμένη, ως αναφορά στον γνωστό και κατοικήσιμο κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοποθεσίες της νορβηγικής μυθολογίας
Τσαρλς Άιβς
Ο Τσαρλς Έντουαρντ Άιβς (Charles Edward Ives, 20 Οκτωβρίου 1874 – Νέα Υόρκη, 19 Μαΐου 1954) ήταν Αμερικανός συνθέτης, ο κορυφαίος ίσως των συμπατριωτών του και από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους της μουσικής του 20ού αιώνα, εκπρόσωπος του μοντερνισμού.
Υπήρξε ένας από τους πρώτους Αμερικανούς συνθέτες που απέκτησαν διεθνή φήμη, αν και η μουσική του αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της ζωής του και, πολλά από τα έργα του έμειναν ανεκτέλεστα για πολλά χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου, ο Άιβς καθιερώθηκε σταδιακά ως «αυθεντικός Αμερικανός», συνδυάζοντας την αμερικανική λαϊκή και θρησκευτική μουσική παράδοση της νιότης του με την ευρωπαϊκή έντεχνη μουσική, ενώ ήταν ένας από τους πρώτους συνθέτες που απετόλμησαν ένα συστηματικό πρόγραμμα πειραματικής (experimental) μουσικής, με «προχωρημένες» μουσικές τεχνικές, όπως την πολυτονικότητα, την πολυρρυθμία, τα μικροδιαστήματα κ.ά., προαναγγέλλοντας πολλές μουσικές καινοτομίες του 20ού αιώνα (βλ. Καινοτομίες).
Είναι ο συνθέτης, μεταξύ άλλων, των έργων Τέταρτη Συμφωνία, Σονάτα Κόνκορντ για πιάνο και του αριστουργηματικού Αναπάντητου Ερωτήματος.
Γενικά βιογραφικά στοιχεία
Ο Τσαρλς Άιβς γεννήθηκε στο Ντάνμπερι (Danbury) του Κονέκτικατ (Connecticut) το 1874 και ήταν γιος του Τζορτζ Άιβς (1845-1894), αρχιμουσικού της μπάντας της Α’ Ταξιαρχίας Βαρέος Πυροβολικού του Κονέκτικατ, κατά τον αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο και της Μαίρης Πάρμελι (Mary Parmelee).
Ο πατέρας του, ωθούσε συνεχώς τον Τσαρλς στο να αποκτήσει μια «ανοιχτόμυαλη» προσέγγιση στα μουσικά πράγματα της εποχής και, τον ενθάρρυνε να πειραματίζεται σε διτονικές (bitonal) και πολυτονικές (polytonal) εναρμονίσεις. Επίσης, τού δίδαξε τη μουσική του Μπαχ (Λεωτσάκος) και του Φόστερ.
Ο Άιβς μετακόμισε στο Νιου Χέιβεν (New Haven) το 1893, εγγράφηκε στο Χόπκινς (Hopkins School) και έγινε αρχηγός της εκεί ομάδας μπέιζμπολ. Τον Σεπτέμβριο του 1894 μπήκε στο Γέιλ (Yale University), μελετώντας υπό τους Χ.Ρ.Σέλει (Shelley, σύνθεση), Ν.Μπάκ (Buck, εκκλησιαστικό όργανο) και κυρίως τον Οράτιο Πάρκερ (Parker, θεωρητικά και ενορχήστρωση), τον σημαντικότερο τότε συνθέτη των ΗΠΑ (Λεωτσάκος). Εδώ συνέθεσε έργα σε χορωδιακό (choral) εκκλησιαστικό ύφος και το τραγούδι της πολιτικής εκστρατείας του προέδρου ΜακΚίνλει (William McKinley) (1896).
Στις 4 Νοεμβρίου 1894, ο πατέρας του πεθαίνει, ένα συμβάν που απετέλεσε συντριπτικό πλήγμα για τον νεαρό συνθέτη ο οποίος, ωστόσο, θα συνεχίσει με μεθοδικότητα και επιμονή να βαδίζει πάνω στα χνάρια του γονέα και μέντορά του.
Το 1899 προσελήφθη στην ασφαλιστική Charles H. Raymond & Co, όπου παρέμεινε μέχρι το 1906. Το 1907, μετά τη διάλυση της εταιρίας, ο ίδιος και ο φίλος του Τ. Μύρικ (Julian Myrick) ίδρυσαν το δικό τους ασφαλιστικό γραφείο υπό την επωνυμία Ives & Co, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Ives & Myrick, όπου παρέμεινε μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως ασφαλιστής επινόησε δημιουργικούς τρόπους για τη δομή ασφαλιστικών πακέτων (ασφάλειες ζωής) και έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης πρακτικής του σχεδιασμού περιουσιακών στοιχείων (estate). Μάλιστα, το πόνημά του «Ασφάλειες Ζωής σε σχέση με τον Φόρο Κληρονομιάς», που δημοσιεύθηκε το 1918, έτυχε ευνοϊκής υποδοχής. Ως αποτέλεσμα, ο Άιβς απέκτησε σημαντική φήμη στον ασφαλιστικό κλάδο της εποχής του, με πολλούς από τους συνεργάτες στην επιχείρησή του, να έχουν εκπλαγεί από το γεγονός ότι ήταν επίσης συνθέτης. Στον ελεύθερο χρόνο του, συνέθετε και, μέχρι τον γάμο του, εργάστηκε ως οργανίστας στο Danbury και New Haven, καθώς και στο Μπλούμφιλντ, το Νιου Τζέρσεϋ και τη Νέα Υόρκη.
thumb|250px|right|Ο Άιβς σε φωτογραφία του 1899 Η επιλογή του να ασχοληθεί με κάποιο εντελώς «ξένο» της αγάπης του προς τη μουσική, επάγγελμα, φαίνεται ότι είχε να κάνει αφενός με τη θέλησή του να ξεφύγει από τους περιορισμούς του αμερικανικού μουσικού περιβάλλοντος της εποχής, όπου δέσποζαν καλλιτέχνες «ευρωπαϊκών» προδιαγραφών, και αφετέρου με την επιθυμία του να είναι οικονομικά εύρωστος, όπως πρόσταζε το μοντέλο επιτυχίας της πατρίδας του.
Μετά τον γάμο του, το 1908, αυτός και η σύζυγός του Άρμονι (Harmony Twitchell), συγγραφέας κειμένων και συγκινητικά αφοσιωμένη συμπαραστάτριά του στον μουσικό δρόμο που επέλεξε (Λεωτσάκος), μετακόμισαν σε δικό τους διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Συνέχισε την εξαιρετικά επιτυχημένη σταδιοδρομία στον τομέα της ασφάλισης, δουλεύοντας όμως πολλές ώρες και καταστρέφοντας την υγεία του και συνέχισε να είναι ένας παραγωγικός συνθέτης μέχρι που υπέστη άλλο ένα από τα πολλά «εμφράγματα», το 1918, μετά το οποίο συνέθεσε πολύ λίγο, γράφοντας το τελευταίο κομμάτι του, το τραγούδι Sunrise τον Αύγουστο του 1926. Το 1922 δημοσίευσε τα 114 τραγούδια του, αντιπροσωπευτικά του μεγέθους του ως συνθέτη – περιλαμβάνουν μικρά έργα τέχνης, τραγούδια που έγραψε ως έφηβος και νεαρός και, ιδιαίτερα, διάφωνα τραγούδια, όπως το Majority.
Σύμφωνα με τη σύζυγό του, μια μέρα στις αρχές του 1927 εμφανίστηκε με δάκρυα στα μάτια, λέγοντας: «Δεν μπορώ να συνθέσω άλλο, τίποτα δεν ακούγεται σωστό.» [Παραπομπή που απαιτείται] Υπήρξαν πολλές θεωρίες που προσπάθησαν να εξηγήσουν τη σιωπή στα τελευταία του χρόνια, κάτι που φαίνεται τόσο μυστηριώδες όπως οι τελευταίες δεκαετίες της ζωής τού Γιαν Σιμπέλιους, ο οποίος επίσης σταμάτησε να συνθέτει σε κάποια παρόμοια, χρονικά, στιγμή. Ενώ ο Άιβς είχε σταματήσει τη σύνθεση και, όλο και περισσότερο υπέφερε από προβλήματα υγείας, προσπαθούσε να αναθεωρήσει και να βελτιώσει προηγούμενα έργα του. Αργότερα εμφάνισε διαβητικά προβλήματα και τρόμο στα χέρια που τον εμπόδιζε να κρατήσει πένα (Λεωτσάκος). Το 1930 αποσύρθηκε από την εργασία του στις ασφάλειες, γεγονός που, θεωρητικά, του έδινε περισσότερο χρόνο να αφιερώσει στο μουσικό του έργο, αλλά δεν μπόρεσε να γράψει οποιαδήποτε νέα μουσική. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 αναθεώρησε την Concord Sonata του, δημοσιεύοντάς την το 1947.
Ο Τσαρλς Άιβς πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1954 στη Νέα Υόρκη. Η χήρα του, κληροδότησε τα δικαιώματα από τη μουσική του στην «Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων» για τη χρηματοδότηση των υποτροφιών του «Βραβείου Τσαρλς Άιβς».
Πρώτη Περίοδος (πριν το 1900)
Ο μικρός Τσαρλς, μεγάλωσε μέσα στη μουσική και, από μικρός είχε εκπαιδευτεί στο άκουσμα «περιέργων» για την εποχή διαστημάτων και τονικοτήτων. Ισχυρή επιρροή στις μετέπειτα καινοτόμες ιδέες του, άσκησαν οι πειραματισμοί τού ευφυούς πατέρα του, ο οποίος υπήρξε παράδειγμα και μέντοράς του: από το 1870, όντας δάσκαλος και εκτελεστής του εκκλησιαστικού οργάνου ο ίδιος, εναρμόνιζε εκκλησιαστικούς ύμνους σε περισσότερες από μία τονικότητες, κούρδιζε το πιάνο του σύμφωνα με τους φυσικούς αρμονικούς και, έβαζε τα μέλη της οικογενείας του να τραγουδάνε σε τέταρτα του τόνου.
Την εποχή που βρισκόταν στο Χόπκινς (1893-1894) συνέθεσε το Τραγούδι για την εποχή του θερισμού, για φωνή, τρομπέτα, βιολί και εκκλησιαστικό όργανο, όπου κάθε μία από τις 4 συνολικά φωνές (τραγούδι συν όργανα) είναι γραμμένη σε διαφορετική τονικότητα. Στο Γέιλ και, υπό την καθοδήγηση του Πάρκερ, θα βρει περαιτέρω τον καινοτόμο δρόμο του, στα χνάρια τού -επίσης καινοτόμου- Μπετόβεν που, ο ίδιος ο Τσαρλς λάτρευε.
Η διδακτορική του διατριβή περιελάμβανε τη ''Συμφωνία αρ. 1'', όπου δείχνει κατανόηση των ακαδημαϊκών δεξιοτήτων που απαιτούνται για να γράψει στην παραδοσιακή μορφή σονάτας του ύστερου 19ου αιώνα, καθώς και την τάση να εκθέσει ένα προσωπικό και μάλλον «εικονοκλαστικό» αρμονικό ύφος. Ο συνθέτης δημοσίευσε μια μεγάλη συλλογή από τραγούδια, πολλά από τα οποία είχαν μέρη πιάνου με τεχνικές που, χρησιμοποιούνταν παράλληλα στα σύγχρονα κινήματα στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων της διτονικότητας και του δωδεκαφθογγισμού. Ήταν ένας ολοκληρωμένος πιανίστας που μπορούσε να αυτοσχεδιάζει σε μια ποικιλία από στυλ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που, εκείνη την εποχή, ήσαν αρκετά νέα. Αν και σήμερα είναι γνωστός κυρίως για την ορχηστρική μουσική του, συνέθεσε δύο κουαρτέτα εγχόρδων, αρκετά άλλα έργα μουσικής δωματίου και αμέτρητα τραγούδια.
Μέση Περίοδος (1900-10)
Πάνω στο γύρισμα του 20ού αιώνα, ο Άιβς γράφει τη ''Συμφωνία αρ. 2'', που σηματοδοτεί την απομάκρυνση από τη συντηρητική προσέγγιση τού δασκάλου του στο Γέιλ, Οράτιο Πάρκερ. Η ''Συμφωνία αρ. 1'' είναι ένα πιο συμβατικό κομμάτι, όπου ο Πέρκερ επέμενε στην προσκόλληση στο παλαιότερο ευρωπαϊκό στυλ. Ωστόσο, στη δεύτερη συμφωνία, την οποία συνέθεσε αφού είχε αποφοιτήσει, υιοθετεί νέες τεχνικές που περιλαμβάνουν μουσικές αναφορές, ιδιαίτερα στα αμερικανικά λαϊκά θέματα του τελευταίου μέρους, ασυνήθιστο φραζάρισμα και ενορχήστρωση, και εν κατακλείδι, μία κραυγαλέα διάφωνη 11-μερή (!) συγχορδία με την οποία τελειώνει το έργο. Η δεύτερη συμφωνία, αν και νεανικό έργο, επισκιάζει αρκετά από τα μετέπειτα έργα του Άιβς, ακόμη και αν θεωρείται συντηρητικό, σύμφωνα με τα πρότυπα του συνθέτη. Πράγματι, πολύ αργότερα, ο Άιβς αναφέρεται στο συγκεκριμένο έργο, ως ένα από τα «μαλακά» του (soft) έργα.
Το 1906, συνθέτει ένα έργο που, ορισμένοι έχουν υποστηρίξει ότι ήταν το πρώτο ριζοσπαστικό κομμάτι του 20ού αιώνα, το Central Park in the Dark (Το Σέντραλ Παρκ στο σκοτάδι). Το έργο κάνει αναφορά σε ένα βράδυ με ήχους από τα νυχτερινά κέντρα στο Μανχάταν (ακούγεται παραδοσιακή αμερικανική μουσική και ράγκταϊμ), που συνδυάζεται με τη μυστηριώδη σκοτεινή και ομιχλώδη ατμόσφαιρα του Central Park Woods (που παίζεται από τα έγχορδα). Η αρμονία στην ορχήστρα εγχόρδων δεν χρησιμοποιεί τις «παραδοσιακές» (κατά διαστήματα τρίτης) συγχορδίες, αλλά ένα συνδυασμό από τρίτες, τέταρτες και πέμπτες. Κοντά στο τέλος του κομματιού, η ορχήστρα οδηγείται σε ένα σταδιακό «χάος» με κατάληξη μία διάφωνη συγχορδία, αφήνοντας τα έγχορδα να έχουν τον κύριο ρόλο και, στο φόντο, ένα ντουέτο από βιολιά να τοποθετούνται πάνω από τις ασυνήθιστες συγχορδιακές δομές.
Ο Άιβς συνέθεσε μερικές εξαιρετικές συμφωνίες, αλλά είναι το αριστουργηματικό Αναπάντητο ερώτημα (Unanswered Question, 1906), γραμμένο για τον εξαιρετικά ασυνήθιστο συνδυασμό από τρομπέτα, 4 φλάουτα και ορχήστρα εγχόρδων, το έργο εκείνο του ώριμου ηχητικά κόσμου, που φέρει τη σφραγίδα του συνθέτη. Τα έγχορδα (εκτός σκηνής) παίζουν πολύ αργή, σε ύφος κοράλ, μουσική, με τριαδικές διατονικές συγχορδίες, ενώ σε αρκετά «σημεία» -7 για την ακρίβεια- η τρομπέτα (που βρίσκεται πίσω από το ακροατήριο) παίζει ένα μικρό μοτίβο, που κατά τον Άιβς θέτει «το αιώνιο ερώτημα της ύπαρξης». Τα φλάουτα (επί σκηνής), προσπαθούν να «απαντήσουν κάθε φορά στο ερώτημα», μέ όλο πιο αδιευκρίνιστο, εμφατικό τρόπο που, εκφράζεται με το όλο και πιο διαπεραστικό και ατονικό (atonal) «ξέσπασμά» τους - εκτός από την τελευταία φορά: το Αναπάντητο ερώτημα. Το εξαιρετικά μυστηριώδες έργο εκπέμπει μιαν ασυνήθιστη γοητεία, αντιπαραθέτει διάφορα ετερόκλητα στοιχεία και φαίνεται να καθοδηγείται από έναν «αόρατο» αφηγητή που, ποτέ δεν θα αποκαλυφθεί στο κοινό.
Περίοδος ωριμότητας (1910-23)
Γύρω στο 1910, ο Άιβς άρχισε να συνθέτει μερικά από τα πιο γνωστά έργα του όπως το Holiday Symphony και το Τρεις Τοποθεσίες στη Νέα Αγγλία (Three Places in New England). Αυτά τα έργα όπως το Αναπάντητο Ερώτημα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι επηρεάστηκαν από τους συγγραφείς της Νέας Αγγλίας, Ράλφ Έμερσον (Ralph Waldo Emerson) και Χένρι Τορό (Henry David Thoreau), οι οποίοι ανήκαν στο ρεύμα των λεγομένων Υπερβατολογικών (Transcendentalism) φιλοσόφων και ποιητών.
Η ''Σονάτα για πιάνο αρ. 2 (Concord Massachussets, 1840-1860)'' (1911-15) είναι ίσως το πιο γνωστό έργο του Άιβς για σόλο πιάνο (αν και υπάρχει ένα προαιρετικό μέρος για φλάουτο). Ρυθμικά και αρμονικά, είναι τολμηρότατο και φανερώνει τη συνήθεια του συνθέτη στις αναφορές - σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχει αναφορά στο εναρκτήριο μοτίβο από την Πέμπτη Συμφωνία του Μπετόβεν-. Περιέχει επίσης ένα από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα πειραματισμών του Άιβς: στο δεύτερο μέρος, καθοδηγεί τον πιανίστα να χρησιμοποιήσει ένα κομμάτι ξύλου 37 εκατοστών !!) για να παραχθεί ένα «πυκνό», αλλά ταυτόχρονα πολύ ήπιο κλάστερ. Όμως αυτό, όπως και όλα τα εφέ που χρησιμοποιεί ο συνθέτης, δεν είναι προς χάριν εντυπωσιασμού, αλλά τάσσονται στην υπηρεσία του συνόλου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της πιανιστικής φιλολογίας του 20ού αιώνα.
Ένα, επίσης αριστουργηματικό έργο της ορχηστρικής μουσικής του Άιβς είναι η ''Συμφωνία, αρ. 4 (1910-1916). Ο κατάλογος των «δυνάμεων» που απαιτούνται για την εκτέλεση του έργου είναι ατελείωτος και, φαίνεται να αντικατοπτρίζει σθεναρά το Αναπάντητο Ερώτημα''. Δεν υπάρχει καμία φειδώ στη χρήση καινοτόμων στοιχείων: ένα τρέμολο ακούγεται σε όλο τη δεύτερο μέρος, ενώ μια «μάχη» μεταξύ διάφωνων συγχορδιών και παραδοσιακής τονικής μουσικής διεξάγεται στο τελευταίο μέρος, όπου το κομμάτι τελειώνει ήσυχα μόνο με τα κρουστά να παίζουν στο βάθος. Στο έργο αυτό, ο Άιβς «παίρνει αποφάσεις» για όλα τα ζητήματα σύνθεσης που τον απασχολούν και «ακούγεται» εμφατικά όλη η δύναμη της σημαντικής ιδιοφυΐας του, ιδιαίτερα στο τελικό τμήμα που, μπορεί να θεωρηθεί ως μια αποθέωση του έργου του και το αποκορύφωμα της μουσικής του δημιουργίας. Το έργο δεν είχε εκτελεστεί πλήρως μέχρι το 1965, σχεδόν μισό αιώνα μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας, και πάνω από μια δεκαετία μετά το θάνατο του συνθέτη.
Ο Άιβς άφησε υλικό για την ημιτελή Συμφωνία του Σύμπαντος, το οποίο δεν ήταν σε θέση να «συναρμολογήσει» κατά τη διάρκεια της ζωής του, παρά τις δύο δεκαετίες σκληρής εργασίας. Το προσχέδιο και μόνο του συγκεκριμένου έργου, δείχνει τον ευφυή -και ταυτόχρονα χαοτικό πολλές φορές- κόσμο του Άιβς: η πρόβλεψη ήταν να εκτελεστεί από διαφορετικές ορχήστρες με τεράστιες χορωδίες εγκατεστημένες σε κοιλάδες και βουνοκορφές!! Διάφορα προβλήματα υγείας, καθώς και συνεχείς αλλαγές στο σκεπτικό του έργου, το άφησαν ανολοκλήρωτο παρόλο που υπήρξαν αρκετές προσπάθειες για την ολοκλήρωση και την παρουσίασή του, μετά το θάνατο του συνθέτη. Ωστόσο, το έργο είναι τόσο πολυεπίπεδο που, κανένας δεν έχει βρει την οριστική λύση. Η συμφωνία παίρνει τις βασικές ιδέες από τη ''Συμφωνία αρ. 4'', ανεβάζοντάς τις σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο, με πολύπλοκες ρυθμικές διασταυρώσεις (sic) και δύσκολες επάλληλες διαφωνίες, μαζί με ασυνήθιστους συνδυασμούς οργάνων. Από τα έργα μουσικής δωματίου του Άιβς, ξεχωρίζει το ''Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 2, του οποίου τα μέρη είναι συχνά γραμμένα σε ακραίες αντιστικτικές φόρμες, που κυμαίνονται από οξύτατες διαφωνίες στο μέρος με την ένδειξη Διενέξεις (Arguments'') μέχρι υπερβολικές μεταβατικές επιβραδύνσεις. Αυτή η «γκάμα μεταξύ άκρων» είναι συχνή στη μουσική του Άιβς -συντριπττική ένταση και διαφωνία σε αντίθεση με ήπιο λυρισμό- με τη διεκπεραίωσή τους να πραγματοποιείται μέσα από τη σχέση των επί μέρους τμημάτων και τη διολίσθηση (sic) μεταξύ τους. To χαρακτηριστικό ιδίωμα του Άιβς, όπως και στον Μάλερ, είναι οι, σε μεγάλο βαθμό αλληλοεμπλεκόμενες- ανεξάρτητες μελωδικές γραμμές. Θεωρείται δύσκολο να ερμηνευθεί, επειδή πολλές από τις χαρακτηριστικές μουσικές ενδείξεις για τους εκτελεστές δεν υπάρχουν.
Υποδοχή
Η μουσική του Άιβς αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της ζωής του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των ετών που ο ίδιος ήταν συνθετικά ενεργός. Πολλά από τα δημοσιευμένα έργα του παρέμειναν ανεκτέλεστα ακόμα και πολλά χρόνια μετά το θάνατό του, το 1954. Ωστόσο, η φήμη του τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σημαντικά. Η Σχολή Τζούλιαρντ (Juilliard) εόρτασε την 50ή επέτειο του θανάτου του, εκτελώντας τη μουσική του πάνω από έξι ημέρες το 2004. Οι μουσικοί του πειραματισμοί, συμπεριλαμβανομένης της χρησιμοποίησης πολλών διαφωνιών, δεν έτυχαν θερμής υποδοχής από τους συγχρόνους του. Επιπλέον, οι δυσκολίες στην εκτέλεση της πολύπλοκης ρυθμικής αγωγής που χρησιμοποιεί στα μεγάλα ορχηστρικά έργα του, τα έκανε σημαντικές «προκλήσεις» ακόμη και δεκαετίες μετά τη σύνθεσή τους.
Στους πρώτους υποστηρικτές της μουσικής του Άιβς συμπεριλαμβάνονται οι Χ. Κάουελ (Henry Cowell), Ε. Κάρτερ (Elliott Carter) και Άρον Κόουπλαντ. Η περιοδική έκδοση New Music του Κάουελ δημοσίευσε έναν σημαντικό αριθμό από παρτιτούρες του Άιβς (με την έγκριση του συνθέτη), αλλά για σχεδόν 40 χρόνια δόθηκαν λίγες παραστάσεις, κυρίως με τον Νίκολας Σλόνιμσκι (Nicolas Slonimsky) ως μαέστρο. Όταν ο Κόουπλαντ είδε ένα αντίγραφο της έκδοσης των 114 τραγουδιών του Άιβς, που δημοσίευσε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, έγραψε ένα άρθρο σε εφημερίδα, όπου εγκωμίαζε τη συλλογή. Ο συνθέτης τύπωσε τα τραγούδια με δικά του έξοδα και χάριζε τα αντίτυπα σε όποιον ενδιαφερόταν (Λεωτσάκος).
Ανγκλάρ-Σαιν-Φελίξ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανγκλαρκουά (γαλλικά: Anglarcois).
Τσαρλς Άιβς
Υποδοχή
Ο Άιβς άρχισε να αποκτά κάποια δημόσια αναγνώριση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, με παραστάσεις μιας βερσιόν για ορχήστρα δωματίου του έργου Τρεις Τοποθεσίες στη Νέα Αγγλία, τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε περιοδεία στην Ευρώπη, υπό τη διεύθυνση του Σλόνιμσκι. Επίσης η εκτέλεση της περίφημης Concord Sonata από τον πιανίστα Τζων Κιρκπάτρικ (John Kirkpatrick) το 1939, οδήγησε σε ευνοϊκές κριτικές στις μεγάλες εφημερίδες της Ν.Υόρκης.
Ανγκλάρ-Σαιν-Φελίξ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Τσαρλς Άιβς
Υποδοχή
Στη δεκαετία του 1940, όταν γνώρισε τον Λ. Χάρισον (Lou Harrison), οπαδό της μουσικής του, τα έργα του Άιβς άρχισαν να εκδίδονται και να προωθούνται. Μάλιστα, ο ίδιος ο Χάρισον διηύθυνε την πρεμιέρα της τρίτης συμφωνίας, το 1946. Το επόμενο έτος, αυτό το έργο κέρδισε το βραβείο Pulitzer για τη μουσική, αλλά ο Άιβς δώρισε το χρηματικό έπαθλο (το μισό στον Χάρισον), λέγοντας ότι «τα βραβεία είναι για τα αγόρια, και εγώ είμαι μεγάλος». Ο ίδιος ο Άιβς ήταν ένας μεγάλος οικονομικός υποστηρικτής της μουσικής του 20ού αιώνα και συχνά στήριζε έργα γραμμένα από άλλους συνθέτες. Αυτό το έκανε στα κρυφά, λέγοντάς στους δικαιούχους, ότι στην πραγματικότητα ήταν η σύζυγός του πίσω από τις δωρεές. Ο Σλόνιμσκι είπε το 1971: «Αυτός είναι που χρηματοδότησε όλη την καριέρα μου».
Εκείνη την εποχή, το έργο του Άιβς προωθήθηκε επίσης από τον Μ. Χέρμαν, ο οποίος εργάστηκε ως διευθυντής ορχήστρας στο CBS και το 1940 έγινε αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας CBS,όπου υπερασπίστηκε τη μουσική του συνθέτη. Όταν οι δύο άνδρες συναντήθηκαν, ο Χέρμαν ομολόγησε ότι είχε δοκιμάσει να παρουσιάσει μια ορχηστρική εκδοχή της Concord Sonata. Ο Άιβς, παρόλο που απέφευγε γενικά το ραδιόφωνο και τον φωνογράφο, συμφώνησε να κάνει μια σειρά από ηχογραφήσεις πιάνου μεταξύ του 1933 και του 1943, που αργότερα εκδόθηκαν από την Columbia Records σε ένα ειδικό σετ δίσκων βινυλίου (LP), για την εκατονταετηρίδα γέννησης του συνθέτη, το 1974. Σε μία από τις πιο ασυνήθιστες ηχογραφήσεις, στη Νέα Υόρκη το 1943, ακούγεται ο Άιβς στο πιάνο να τραγουδάει ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια, το They Are There!, το οποίο συνέθεσε το 1917 και στη συνέχεια αναθεώρησε το 1942-1943 για τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο.
(σημ. τα κεφαλαία όπως είχαν γραφεί)
Είχε ακουστεί ότι και ο Γκούσταβ Μάλερ είχε εκφράσει το θαυμασμό του για τον Άιβς, λέγοντας ότι «είναι ένας, πραγματικά, μουσικός επαναστάτης». Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μάλερ είχε εκφράσει την επιθυμία να παρουσιάσει την τρίτη συμφωνία με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, αλλά ο αυστριακός συνθέτης πέθανε το 1911 και το σχέδιο ματαιώθηκε. Ωστόσο, δεν υπήρχε τρόπος να εξακριβωθεί αν Μάλερ είχε δει την παρτιτούρα της συμφωνίας και να εκτελέσει το έργο. Παρ'όλα αυτά, είναι γνωστό ότι ο Άιβς παρακολουθούσε τακτικά τις συναυλίες της συγκεκριμένης ορχήστρας στο Carnegie Hall. [παραπομπή που απαιτείται]
Ηχογραφήσεις
Το 1951, ο Λ. Μπερνστάιν πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της δεύτερης συμφωνίας του Άιβς με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, μια συναυλία που μεταδόθηκε ραδιοφωνικά. Ο ίδιος ο συνθέτης άκουσε σε κάποιο ραδιόφωνο -διότι δεν είχε ποτέ δικό του- την εκπομπή και, έμεινε κατάπληκτος από τη θερμή υποδοχή του κοινού. Ο Μπερνστάιν συνέχισε να παρουσιάζει μουσική του Άιβς και έκανε αργότερα μια σειρά από ηχογραφήσεις με την Φιλαρμονική για την Columbia Records.
Μία ακόμη πρωτοποριακή ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η πρώτη πλήρης σειρά των 4 σονατών για βιολί, με την Cleveland Orchestra και τον Rafael Druian στο βιολί. Ο Λέοπολντ Στοκόβσκι πήρε τη σκυτάλη με τη 'Συμφωνία αρ. 4'' το 1965, χαρακτηρίζοντας το έργο ως την «καρδιά του προβλήματος (sic) του Άιβς». Ένας άλλος υποστηρικτής του Άιβς ήταν ο διευθυντής χορωδίας Γ.Σμιθ (Gregg Smith), ο οποίος έκανε μια σειρά από ηχογραφήσεις μικρότερων έργων του συνθέτη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης στερεοφωνικής ηχογράφησης των Ψαλμών και πολλών μικρών κομματιών για ορχήστρα θεάτρου. Το Κουαρτέτο Εγχόρδων Τζούλιαρντ ηχογράφησε τα δύο κουαρτέτα εγχόρδων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960.''
Μουσικολογική προσέγγιση
Η τεράστια σημασία της δημιουργίας του Άιβς γίνεται έκδηλη κυρίως όταν συναρτάται με τις μεταγενέστερες μουσικές εξελίξεις. Δύο είναι τα κυρίαρχα στοιχεία που επιδρούν καταλυτικά στη ζωή και στο μουσικό σκεπτικό του συνθέτη: πρώτον, το ότι εργάστηκε στο «περιθώριο» των μουσικών εξελίξεων της ευρωπαϊκής μουσικής (λέγεται ότι δεν είχε ακούσει καν για τους Στραβίνσκι, Σένμπεργκ, Ντεμπισί) και δεύτερον, αξιοποίησε και εξέλιξε τις μουσικές του καταβολές, δηλαδή την αμερικανική μουσική πολιτιστική παράδοση και λαογραφία. Αυτά, σε συνδυασμό με το ταλέντο, την ευφυία και τα «γονίδια» από τους πειραματισμούς του πατέρα του, χρησιμοποιήθηκαν ως αφετηρία μιας περιπέτειας, μοναδικής ίσως στην ιστορία των εξερευνήσεων των ήχων της μουσικής. Στα καινοτόμα μουσικολογικά-μορφολογικά στοιχεία και τεχνικές που συναντάει κανείς στη μουσική του Άιβς, περιλαμβάνονται:
Και όλα αυτά, με ένα τρόπο «θρασύ» πολλές φορές, αλλά καταμάχητα ανεπιτήδευτο, αθώο και γοητευτικό (αμερικανικό ίσως).