cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κράτος της Θάλασσας
μικρογραφία|Η Δημοκρατία της Βενετίας και οι κτήσεις της Το Κράτος της Θάλασσας (ιταλικά: Stato da Mar) ή Κτήσεις της Θάλασσας (Domini da Mar) ήταν το όνομα που δόθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας στις θαλάσσιες και υπερπόντιες κτήσεις της, συμπεριλαμβανομένης της Ιστρίας, Δαλματίας, των Επτανήσων, της Εύβοιας, του Μοριά (το «Βασίλειο του Μορέως»), των νησιών του Αιγαίου του Δουκάτου του Αρχιπελάγους, καθώς και τα νησιά της Κρήτης (το «Βασίλειο της Κρήτης») και της Κύπρου. Ήταν μία από τις τρεις υποδιαιρέσεις της Ενετικής δημοκρατίας, μαζί με το Ντογκάντο (Dogado), δηλαδή την ίδια την πόλη της Βενετίας, και το Ηπειρωτικό Κράτος (Stato di Terraferma) στην βόρεια Ιταλία.
Η δημιουργία της υπερπόντιας αυτοκρατορίας της Βενετίας άρχισε γύρω στο 1000 με την κατάκτηση της Δαλματίας και έφτασε στη μεγαλύτερή της έκταση ως συνέπεια της Δ΄ Σταυροφορία, με την διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που έδωσε στη Βενετία κυριαρχικά δικαιώματα πάνω στα τρία όγδοα της «Ρωμανίας». Η Βενετία συνέχισε να αποκτά κτήσεις, ιδιαίτερα στον ελληνικό χώρο, αφομοιώνοντας μικρότερες λατινικές ηγεμονίες, ως τον 15ο αιώνα. Αργότερα, υπό την αυξανόμενη πίεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πολλές περιοχές χάθηκαν. Όταν η Δημοκρατία έπεσε το 1797, μόνο η Ιστρία, η Δαλματία, η Κέρκυρα και τα υπόλοιπα Ιόνια Νησιά έμεναν σε βενετικά χέρια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υπερπόντιες αυτοκρατορίες Κατηγορία:Σταυροφορικά κράτη Κατηγορία:Ενετοκρατία
Χιούντι Ουίλιαμ Λέντμπετερ
Περιπλανήθηκε σε αρκετές πόλεις και για ένα διάστημα συνεργάστηκε με τον Μπλάιντ Λέμον Τζέφερσον. Φυλακίστηκε το 1918 και του δόθηκε χάρη έξι χρόνια αργότερα, από τον κυβερνήτη του Τέξας, όταν ο τελευταίος επισκέφτηκε τη φυλακή και τον άκουσε να τραγουδά. Καταδικάστηκε για δεύτερη φορά το 1930 για απόπειρα ανθρωποκτονίας, εκτίοντας την ποινή του σε φυλακή της Λουιζιάνας, όπου «ανακαλύφθηκε» από τους Τζον και Άλαν Λόμαξ κατά τη διάρκεια της έρευνάς τους για μία συλλογή τραγουδιών για τη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. Χάρη στις προσπάθειές τους, ο Λεντ Μπέλυ αφέθηκε ελεύθερος το 1934 και τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε πολυάριθμες ηχογραφήσεις.
Τα θέματα της μουσικής του Λεντ Μπέλυ κάλυπταν ευρεία γκάμα θεμάτων, ανάμεσα στα οποία γκόσπελ, μπλουζ για τις γυναίκες, το ποτό και τον ρατσισμό. Έγραψε επίσης τραγούδια για τους κάουμποϋ, τη φυλακή, τη δουλειά, τους ναύτες και τον χορό. Αργότερα, προς το τέλος της ζωής του έγραφε τραγούδια για πρόσωπα όπως ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ, ο Αδόλφος Χίτλερ και ο πολυεκατομμυριούχος Χάουαρντ Χιούτζες.
Οι ηχογραφήσεις της Βιβλιοθήκης του Κονγκρέσου
Η πλήρης δισκογραφία της Βιβλιοθήκης του Κονγκρέσου από τους John Lomax και Alan Lomax από 1934 έως το 1943, σε έξι τόμους από την εταιρεία Rounder Records στα μέσα της δεκαετίας του '90:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες
Ο Βυσσινόκηπος
Ο Βυσσινόκηπος (ρωσικά: Вишнёвый сад) είναι το τελευταίο θεατρικό έργο του Αντόν Τσέχωφ, που γράφτηκε το 1903. Παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο θέατρο στις 17 Ιανουαρίου 1904, από το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, σε σκηνοθεσία Στανισλάβσκι. Ο ίδιος ο Τσέχοφ χαρακτήρισε τον Βυσσινόκηπο ως κωμωδία, ωστόσο τόσο ο Στανισλάβσκι όσο και η πλειονότητα των μετείπειτα θεατρικών παραστάσεών του το αντιμετώπισαν ως δράμα με τραγικά στοιχεία.
Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Ο Βυσσινόκηπος"
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αντόν Τσέχωφ
Ισίδωρος Α΄
Ο Ισίδωρος Α΄ (κατά κόσμον Βούχειρ ή Βούχειρας ή Βουχειράς ή Βουχηράς ) ήταν μια από τις πλέον σημαντικές εκκλησιαστικές φυσιογνωμίες του 14ου αιώνα, ο οποίος διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1347 έως το 1350.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη γύρω στο 1290-1300. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και η μητέρα του εκάρη μοναχή πριν το θάνατό της. Ήταν πρώτος μεταξύ δέκα παιδιών, πέντε αγοριών και πέντε κοριτσιών. Μαθήτευσε κοντά στον διάσημο ησυχαστή Γρηγόριο Σιναΐτη και εκάρη μοναχός στο Άγιο Όρος από τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον οποίο και ακολούθησε. Το καλοκαίρι του 1325 εγκατέλειψε τη σκήτη Μαγουλά έφυγε στη Θεσσαλονίκη με πολυμελή ομάδα μοναχών, υπερμάχων του ησυχασμού. Αναδείχθηκε σε ένθερμο υποστηρικτή της ησυχαστικής διδασκαλίας και πολέμησε τον Βαρλαάμ.
Το 1341 εξελέγη Μητροπολίτης Μονεμβασίας, αλλά λόγω εμφύλιας διαμάχης δεν μπόρεσε να ενθρονιστεί και επαύθη μετά από τρία χρόνια από Σύνοδο αντι-ησυχαστών επισκόπων που συνεκάλεσε ο Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας, καθαιρέθηκε από την ιεροσύνη και φυλακίστηκε. Τον Φεβρουάριο του 1347, άλλη Σύνοδος που συνεκάλεσε ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός εκθρόνισε τον Ιωάννη ΙΔ΄ και εξέλεξε Πατριάρχη τον Ισίδωρο.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, κατέβαλε προσπάθειες για τη βελτίωση των σχέσεων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με την Εκκλησία της Ρωσίας. Επί της Πατριαρχίας του ιδρύθηκε και η Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Παραιτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1349, αλλά φαίνεται ότι τύποις παρέμεινε Πατριάρχης έως τον θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1350, καθώς με την ιδιότητά του αυτή φέρεται στη διαθήκη του, την οποία συνέγραψε ο ίδιος.
Η διαθήκη του θεωρείται μνημείο ευσέβειας και θεολογικής ακρίβειας, αλλά και πηγή ιστορικών ειδήσεων. Μετά τον θάνατό του, ο συμπολίτης του και πρώην μαθητής του Νικόλαος Καβάσιλας συνέγραψε εγκωμιαστικό επίγραμμα για τον Ισίδωρο. Το βίο του συνέγραψε ο μετέπειτα Πατριάρχης Φιλόθεος Κόκκινος γύρω στο 1355, ο οποίος και σώζεται σε δύο κώδικες. Επίσης σώζονται αρκετές επιστολές και συνοδικές αποφάσεις της Πατριαρχίας του.
W
Το γράμμα W είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Υ. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το W λέγεται Whiskey.
Χρήσεις του W ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα W συμβολίζει:
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Σαρακατσάνοι
Οι Σαρακατσάνοι ή Σαρακατσαναίοι είναι πληθυσμιακή ομάδα Ελλήνων που κατοικεί σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα, καθώς και σε άλλες βαλκανικές χώρες, κυρίως σε περιοχές της ορεινής Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας. Οι Σαρακατσάνοι παλαιότερα ζούσαν ως νομάδες κτηνοτρόφοι, το καλοκαίρι στα βουνά και το χειμώνα στα χειμαδιά. Κοιτίδα των Σαρακατσαναίων ήταν η οροσειρά της κεντρικής και νότιας Πίνδου και η Ρούμελη με επίκεντρο τα Άγραφα. Ο διασκορπισμός τους από την αρχική κοιτίδα τους προς την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα έγινε επί Τουρκοκρατίας και κυρίως τον 18ο αιώνα, στα χρόνια του Αλή Πασά. Σήμερα οι Σαρακατσάνοι έχουν σταματήσει, οι περισσότεροι, τον κτηνοτροφικό βίο και έχουν εγκατασταθεί μόνιμα σε χωριά και πόλεις.
Κοιτίδα
thumb|left|Η σαρακατσάνικη καλύβα (κονάκι) Κοιτίδα των Σαρακατσάνων θεωρείται ως επί το πλείστον ο ορεινός όγκος της Πίνδου, όπου κατοίκησαν μετά το 1400 και την κατάληψη του ελλαδικού χώρου από τους Οθωμανούς Τούρκους. Οι παλιότεροι αναφέρουν ως πατρίδα τους την περιοχή των Αγράφων ή της Άρτας όπου οι Σαρακατσάνοι κατοίκησαν περίπου μέχρι το 1812. Από αυτή την αφετηρία μετακινούνταν στην ηπειρωτική Ελλάδα και σε άλλες βαλκανικές χώρες μαζί με τα ποίμνιά τους. Εικάζεται ότι ο διασκορπισμός των Σαρακατσάνων έγινε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ιδίως την εποχή του Αλή Πασά μεταξύ 1788 και 1821, όταν αυτός είχε τις μεγάλες συγκρούσεις με τους Σουλιώτες και τον Αντώνη Κατσαντώνη, Σαρακατσάνο οπλαρχηγό, αλλά και κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Τότε οι Σαρακατσάνοι μετακινήθηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις, στη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Στερεά Ελλάδα, τη Θεσσαλία, αλλά και στις σημερινές περιοχές της Βουλγαρίας, της Βόρειας Μακεδονίας και γενικότερα της πρώην Γιουγκοσλαβίας, καθώς ο ενιαίος γεωγραφικός χώρος του τότε Οθωμανικού κράτους επέτρεπε άνετα αυτές τις μετακινήσεις. Παρόλα αυτά, υπάρχει η άποψη ότι οι Σαρακατσάνοι, ανέκαθεν ήταν νομάδες, καταγόμενοι από προϊστορικούς πληθυσμούς της Πίνδου που είχαν ανάλογο τρόπο ζωής (ήταν ποιμένες κι είχαν τις χαρακτηριστικές καλύβες - κονάκια).
Καταγωγή
Η καταγωγή των Σαρακατσάνων έχει απασχολήσει τους ερευνητές, ιστορικούς, γλωσσολόγους και λαογράφους, με μία μεγάλη μερίδα από αυτούς να αποφαίνεται πως οι Σαρακατσάνοι είναι ελληνικό φύλο, καταγόμενο πιθανώς από παλαιούς ποιμενικούς πληθυσμούς. Μια δημοφιλής θεωρία που βασίζεται στη γλωσσολογία και τον υλικό πολιτισμό τους, υποστηρίζει ότι οι Σαρακατσάνοι κατάγονται από δωρικά φύλα, τα οποία έμειναν απομονωμένα για αιώνες στους ορεινούς όγκους της ηπειρωτικής Ελλάδας, κυρίως στην ραχοκοκαλιά της Πίνδου και των απολήξεών της που αποτελεί την κοιτίδα τόσο των Δωριέων όσο και των Σαρακατσάνων. Ο Βρετανός συγγραφέας Πάτρικ Λη Φέρμορ υποστηρίζει τη δωρική καταγωγή των Σαρακατσάνων υπογραμμίζοντας πως τα γεωμετρικά σχέδια στην κεραμική των Δωριέων διασώζονται μέχρι σήμερα στα σχέδια που κοσμούν τις παραδοσιακές σαρακατσάνικες ενδυμασίες.
thumb|right|"Ο Φλάμπουρας", το σαρακατσάνικο σύμβολο. Ο πρώτος επιστήμονας που μελέτησε εκτενώς τους Σαρακατσάνους είναι ο Δανός γλωσσολόγος Κάρστεν Χεγκ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, ο οποίος ταξίδεψε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1920 και μελέτησε τη διάλεκτο και τις παραδόσεις τους. Ο Χεγκ υποστηρίζει ότι οι Σαρακατσάνοι είναι αρχαιοελληνικό φύλο και προσπάθησε να βρει παραδείγματα νομαδισμού στην αρχαία Ελλάδα. Ο Άγγλος ιστορικός και ανθρωπολόγος Τζον Κάμπελ έζησε και μελέτησε τους Σαρακατσάνους της Ηπείρου το 1955, ακολουθώντας το νομαδικό τους βίο και κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά το τσελιγκάτο και τη δομή της οικογένειας. Υποστηρίζει πως οι Σαρακατσάνοι πρέπει να ζούσαν πάντα στις ίδιες συνθήκες και στις ίδιες περιοχές, όπως και επί των ημερών του, και υπογραμμίζει τις διαφορές τους από τους Βλάχους.
Ο Στέφανος Γρανίτσας χαρακτηρίζει τους Σαρακατσάνους ως τους «καταλαγότερους Έλληνες», ο καθηγητής Δημήτρης Γεωργακάς απέδειξε ότι η σαρακατσάνικη διάλεκτος είναι απαλλαγμένη από ξενισμούς και τους θεωρεί επίσης αρχαίο νομαδικό φύλο, ενώ η εθνογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη, η οποία επίσης έζησε με τους Σαρακατσάνους, υποστηρίζει την καταγωγή τους από νομαδικά φύλα της αρχαίας Ελλάδας, τονίζοντας την ομοιότητα της σαρακατσάνικης τέχνης με την τέχνη της Γεωμετρικής εποχής. Χαρακτηριστικά αναφέρει για τους Σαρακατσάνους:
"«Νομάδες από πανάρχαια μήτρα κτηνοτρόφων, τσελιγκάδες, τσοπάνοι, προβαταραίοι, χωρίς δική τους γη και μόνιμη κατοικία. Περπατάρηδες και κόσμος από λόγγα, αυτοί είναι οι Σαρακατσάνοι. Ζούνε στους κάμπους τον χειμώνα κι ανεβαίνουν στα βουνά το καλοκαίρι. Η ζωή τους είναι ένα ταξίδι, μια αδιάκοπη μετακίνηση»."
Κάποιοι ερευνητές όπως ο βλαχικής καταγωγής Ρουμάνος γλωσσολόγος Theodor Capidan και ο Γιώργος Έξαρχος θεωρούν τους Σαρακατσάνους «εξελληνισμένους Βλάχους». Αντιθέτως, ο Γερμανός περιηγητής Gustav Weigand γράφει: «Ορισμένοι Αρωμούνοι πιστεύουν ακόμα ότι οι «Σαρακατσάνοι» (ή Καρακατσάνοι), ελληνόφωνοι βοσκοί της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας που ζουν στην εξοχή και που φοράν μια στολή που μοιάζει μ' αυτήν των Φαρσεριωτών, είναι αρωμουνικής καταγωγής. Εγώ με βάση τα χαρακτηριστικά τους και τον τρόπο ζωής τους, τους θεωρώ γνήσιους Έλληνες».
Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στον Τομέα Γενετικής, Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας του Τμήματος Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στον Τομέα Γενετικής του Ανθρώπου του Πανεπιστημίου Newcastle Upon Tyne, οι Σαρακατσάνοι παρουσιάζουν γενετική ομοιότητα με τον υπόλοιπο ελληνικό πληθυσμό. Ο ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός στην σχετική έρευνά του συμπεραίνει πως οι Σαρακατσάνοι αποτελούν τον αρχαιότερο λαό της Ευρώπης και πως η γλώσσα τους, αμιγώς ελληνική, πρωτοεμφανίζεται στα βουνά της Πίνδου και συνδέεται με την πρωτοελληνική γλώσσα, ενώ υποστηρίζει πως οι Σαρακατσάνοι αποτελούν την απόδειξη της αυτοχθονίας των ελληνικών φύλων και της αβασιμότητας της «ινδοευρωπαϊκής θεωρίας».
Γεωγραφικοί πληθυσμοί
Οι Σαρακατσάνοι, είχαν και έχουν εντυπωσιακή ομοιογένεια, στη γλώσσα, στα ήθη, τα έθιμα και τον τρόπο ζωής. Διακρινόταν σε τέσσερις κύριες ομάδες πληθυσμού ανάλογα με τη γεωγραφική τους θέση. Οι ομάδες αυτές περιελάμβαναν τους Ηπειρώτες, τους Κασσανδρινούς, τους Μωραΐτες και τους Πολίτες (κατά αλφαβητική σειρά), ενώ το κριτήριο της κατάταξης συνήθως, ήταν ο ευρύτερος τόπος διαμονής (χειμερινή κατοικία, χειμαδιά) και οι συγγενικοί δεσμοί της ομάδας.
Ηπειρώτες
Οι Ηπειρώτες είναι η ομάδα πληθυσμού με τον πιο περιορισμένο χώρο μετακινήσεων (λόγω μορφολογίας εδάφους), και περιλαμβάνει γενικά τους Σαρακατσάνους της Ηπείρου. Οι Ηπειρώτες ξεχειμώνιαζαν συνήθως, στη Νότιο Ήπειρο και στα παράλια της Θεσπρωτίας. Το καλοκαίρι κατευθύνονταν προς τη δυτική πλευρά της Πίνδου (κυρίως την περιοχή Ζαγορίου) έως τα όρη της Βορείου Ηπείρου (στην Αλβανία).thumb|Άντρες Σαρακατσάνοι στη [[Δυτική Μακεδονία (1935)|left]]
Κασσανδρινοί
Οι Κασσανδρινοί (ή Χασσανδρινοί) είναι η ομάδα πληθυσμού που περιλάμβανει γενικά τους Σαρακατσάνους της Μακεδονίας. Οι Κασσανδρινοί ξεχειμώνιαζαν συνήθως στη χερσόνησο της Κασσάνδρας, στη Χαλκιδική, καθώς και στις νότιες πεδιάδες του Αξιού και του Στρυμόνα. Το καλοκαίρι κατευθύνονταν προς τους ορεινούς όγκους του Βερμίου, του Βόρα, της Τζένας, του Περιστερίου (Βαρνούντος), της Βαβούνας (τώρα ανήκει στην Βόρεια Μακεδονία) έως τα όρη Κερκίνη, Φαλακρό, Παγγαίο και τη Δυτική Ροδόπη (Χαϊντού, Φρακτό κ.α.). Παρ' όλα αυτά στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας επικράτησε η Πολίτικη ενδυμασία κι όχι η Κασσανδρινή. Μια άλλη υποκατηγορία των Κασσανδρηνών είναι οι Σερμπιάνοι που τα καλοκαίρια έφταναν με τα κοπάδια τους έως τα όρη της νότιας Σερβίας.
Μωραΐτες
Οι Μωραΐτες είναι η ομάδα πληθυσμού που περιλαμβάνει γενικά τους Σαρακατσάνους της Κεντρικής και Νοτίου Ελλάδος. Οι Μωραΐτες ξεχειμώνιαζαν, συνήθως, σε μια περιοχή που εκτείνεται από τη Θεσσαλία και Νότιο Πιερία έως τη Στερεά Ελλάδα (Αιτωλία, Ακαρνανία, Βοιωτία, Φθιώτιδα, Φωκίδα και Αττική), την Εύβοια και την Πελοπόννησο (κυρίως την περιοχή της Αργολίδας). Το καλοκαίρι κατευθύνονταν προς τους ορεινούς όγκους της Στερεάς Ελλάδος, Νοτίου Πίνδου και Αγράφων έως τα όρη Χάσια (μεταξύ Θεσσαλίας και Μακεδονίας) και το Βέρμιο, καθώς επίσης και τους ορεινούς όγκους της Βορείου Πελοποννήσου (στο Χελμό και στο Παναχαϊκό όρος). thumb|Άνδρας και αγόρι με επίσημες σαρακατσάνικες φορεσιές "πολίτικου" τύπου (Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, Ναύπλιο).]]
Πολίτες
Οι Πολίτες, είναι η ομάδα πληθυσμού που περιλαμβάνει συνολικά τους Σαρακατσάνους της Θράκης. Οι Πολίτες ξεχειμώνιαζαν, συνήθως, στα πεδινά παράλια της Ανατολικής Θράκης πλησίον της Κωνσταντινούπολης καθώς και στα πεδινά παράλια της Δυτικής Θράκης. Το καλοκαίρι κατευθύνονταν προς τους ορεινούς όγκους της Ανατολικής Ροδόπης (Κούλα, Παπίκιο κ.α.), έως τα όρη της Στράντζας (Τουρκία) και την οροσειρά του Αίμου (Βουλγαρία).
Νομαδικός βίος
Οι Σαρακατσάνοι, νομάδες εκ φύσεως, μετακινούνταν συνεχώς μεταξύ βουνών και πεδιάδων. Οι εποχικές αυτές μετακινήσεις τους είχαν σχέση με την τεχνική της κτηνοτροφίας και τις ανάγκες των κοπαδιών, από τα οποία είχαν άμεση εξάρτηση. Σύμφωνα με την σαρακατσάνικη παράδοση, την άνοιξη και συγκεκριμένα του Αγίου Γεωργίου, μετακινούνταν σχηματίζοντας καραβάνια στα βουνά αναζητώντας βοσκές όπου χάρη στην υγρασία διατηρούνταν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, καθώς τα πεδινά βοσκοτόπια ξεραίνονταν και η θερμοκρασία έφτανε σε επίπεδα μη ανεκτά από τα κοπάδια τους. Το φθινόπωρο, στη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, έπαιρναν το δρόμο για τις πεδιάδες, τα λεγόμενα χειμαδιά, που ήταν κλιματικά πιο ήπιες σε σχέση με τον σκληρό χειμώνα των βουνών, ώστε να ξεχειμωνιάσουν τα ζώα τους.
Τσελιγκάτο
Η βάση της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής των Σαρακατσάνων ήταν τα τσελιγκάτα, που ήταν μικρές κοινωνίες αποτελούμενες από 20-50 οικογένειες. Η κοινωνική οργάνωση των Σαρακατσάνων ήταν βασισμένη στη δομή της πατριαρχικής οικογένειας, όπου ο πατέρας ήταν η κεφαλή και όλα τα μέλη της αντλούσαν την καταγωγή τους αποκλειστικά απο αυτόν. Το τσελιγκάτο ήταν στην ουσία μια φατρία, την οποία αποτελούσαν διάφορες σαρακατσάνικες φάρες οι οποίες ενώνονταν με συγγενικούς δεσμούς μεταξύ τους. Η συγγένεια ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της οργάνωσης της φυλής, υπαγορεύοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των συγγενών. Οι γάμοι γίνονταν με συνοικέσιο με σκοπό την διεύρυνση του κύκλου συγγενών-συνεργατών μέσω της σύναψης συγγένειας εξ αγχιστείας.
Το τσελιγκάτο μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί και σαν ένας οικονομικός συνεταιρισμός ο οποίος εξασφάλιζε και προωθούσε τη συνεργασία των μελών του. Συχνά η κοινωνική ευημερία και ισορροπία λειτουργούσε εις βάρος της ατομικής, καθώς οι παραδόσεις και οι αρχές έπρεπε να τηρούνται αυστηρά. Χαρακτηριστικό του τσελιγκάτου ήταν η οικονομική και κοινωνική του αυτάρκεια, ενώ η τυροκομία και η κτηνοτροφία αποτελούσαν βασική πηγή εσόδων κάθε οικογένειας αλλά και ολόκληρου του τσελιγκάτου.
Αρχηγός ήταν ο τσέλιγκας, ο οποίος εκλεγόταν από τους αρχηγούς κάθε φάρας του τσελιγκάτου, οι οποίοι μπορούσαν να τον καθαιρέσουν σε περίπτωση που αυτός παρατυπούσε. Ο τσέλιγκας κατείχε τον κυρίαρχο ρόλο και επιτηρούσε την ομαλή κοινωνικο-οικονομική λειτουργία της κοινότητας, αφού ήταν υπεύθυνος για την οικονομική διαχείριση των κοπαδιών των οικογενειών, την κοινωνική κατανομή της εργασίας και την διανομή των κερδών, ενώ εξασφάλιζε σε όλους τις αναγκαίες διοικητικές και οικονομικές επαφές με την περιβάλλουσα κοινωνία. Όλα τα μέλη του τσελιγκάτου όφειλαν να υπακούνε σε αυτόν, τον οποίο σέβονταν εξαιτίας της προσωπικότητάς του.
Η ομαλή λειτουργία του συστήματος εξασφαλιζόταν μέσω του εθιμικού δικαίου το οποίο εφαρμοζόταν από «διαιτητές», καθώς η προσφυγή στα δικαστήρια της περιβάλλουσας κοινωνίας αποδοκιμαζόταν έντονα. Ένα πλήθος κανόνων ηθικής, στηριγμένων στην σαρακατσάνικη παράδοση, καθόριζαν τη συμπεριφορά του κάθε ατόμου με βάση το φύλο, την ηλικία και το ρόλο του στην οικογένεια. Όταν υπήρχε αδυναμία στην εύρεση λύσης για κάποια διαφορά, συνήθως οικονομική, επιτροπή από γειτονικό τσελιγκάτο αναλάμβανε να δώσει τη λύση. Ανώτατη δικαστική αρχή στη Σαρακατσάνικη κοινωνία ήταν το συναφικό (ή σναφικό) δικαστήριο. Το σναφικό δικαστήριο συγκαλούνταν όποτε υπήρχε κάποια σοβαρή υπόθεση να εξεταστεί, από τον αρχιτσέλιγκα. Όταν η υπόθεση ήταν ιδιαιτέρως σοβαρή, υπήρχε δυνατότητα σύγκλισης σναφικού δικαστηρίου με συμμετοχή περισσότερων τσελιγκάτων. Τη δικαστική εξουσία ασκούσε συμβούλιο γερόντων, οι οποίοι αφού άκουγαν τον κατηγορούμενο και τον αδικημένο, έβγαζαν την απόφαση. Οι ποινές μπορεί να ήταν ιδιαίτερα αυστηρές, ανάλογα με το είδος της αδικίας. Ο θεσμός των σναφικών δικαστηρίων παρέμεινε σε ισχύ, έως το 1950 στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση των Σαρακατσάνων περιελάμβανε τη μετάδοση γνώσεων από τους μεγαλύτερους στους μικρότερους μέσα από την καθημερινή επαφή στη δουλειά και στο σπίτι, καθώς και από συζητήσεις και διηγήσεις, αλλά και την βασική μόρφωση, δηλαδή την εκμάθηση ανάγνωσης και αριθμητικής για τα αγόρια, ώστε να μπορούν να ελέγχουν τα λογιστικά του τσελιγκάτου. Η βασική μόρφωση δινόταν από τους μεγαλύτερους κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, με μία μέθοδο η οποία λεγόταν «αλληλοδιδακτική» και ήταν επίσημα αναγνωρισμένη από το κράτος μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Από την περίοδο που λειτούργησαν τα τσελιγκάτα μέχρι το 1945, τη βασική μόρφωση αναλάμβανε κάποιος δάσκαλος ή απόφοιτος γυμνασίου, μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, για την εύρεση του οποίου φρόντιζε ο τσέλιγκας. Ο δάσκαλος διέμενε σε ένα καλύβι δίπλα από αυτό όπου γίνονταν τα μαθήματα και πληρωνόταν κατ' αποκοπή, ενώ την σίτισή του αναλάμβαναν οι οικογένειες που είχαν παιδιά στο σχολείο. Τα παιδιά χρησιμοποιούσαν σουγιά με τον οποίο χάραζαν σε κορμούς δέντρων ή σανίδια, τα γράμματα και τους αριθμούς.
Θρησκεία
Οι Σαρακατσάνοι ως προς το θρήσκευμα είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό όμως είναι η συνύπαρξη της βαθιάς χριστιανικής πίστης με τη μαγεία, καθώς οι Σαρακατσάνοι διέθεταν μεγάλο αριθμό μαγικοθρησκευτικών δοξασιών με αρχαιοελληνικές ρίζες, με σκοπό την εξασφάλιση υγείας, ευγονίας και ευημερίας. Τέτοιες παραδόσεις και δοξασίες είναι τα χοροστάσια όπου στήνουν χορό οι νεράιδες, η πίστη στην ύπαρξη δαιμόνων, οι μοίρες που καθορίζουν το πεπρωμένο του νεογέννητου, τα φυλακτά και το «κακό μάτι».
Χαρακτήρας
Οι Σαρακατσάνοι φημίζονται για τον ανυπότακτο χαρακτήρα τους. Ήταν ψύχραιμοι και αγέρωχοι πολεμιστές, χαρακτηριστικά που απέκτησαν τόσο από τον σκληρό νομαδικό βίο όσο και από την διαβίωσή τους υπό αντίξοες συνθήκες στα βουνά. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 βγάζοντας σπουδαίους κλέφτες και αρματωλούς, με πιο φημισμένο τον κλέφτη Κατσαντώνη. Προσέφεραν επίσης τόσο κατά τον Μακεδονικό αγώνα, όπου είχαν καταστήσει τα τσελιγκάτα τους κρησφύγετα και ορμητήρια των Μακεδονομάχων, όσο και κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 στη Βόρεια Ήπειρο. Στην έκδοση του Γενικού Επιτελείου Στρατού του 1979, Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην γεγονότα, γίνεται αναφορά στους Σαρακατσάνους αγωνιστές: ''«Οι Σαρακατσαναίοι ήσαν ακέραιοι και γνήσιοι Έλληνες και Ελληνόφωνοι και έζων διεσπαρμένοι εφ ολοκλήρου της Χερσονήσου του Αίμου. Ήσαν ευφυείς, πιστοί και ειλικρινείς, ευκίνητοι και γενναίοι. Έζων κατά πατριαρχικάς οικογενείας και συνδέοντο μεταξύ τους διά συγγενειών και επιγαμιών. Εις την Κεντρικήν Μακεδονίαν περίφημες ήσαν οι οικογένειες των Σαρακατσαναίων αι οποίαι υψίστας υπηρεσίας προσέφερον εις τον Ελληνικόν αγώνα. Τα γνήσια ελληνικά χαρακτηριστικά των διατηρούν οι Σαρακατσαναίοι εις το ακέραιον και επί των ημερών μας.»''
Στους ερευνητές των Σαρακατσάνων συμπεριλαμβάνονται ακόμα ο Άγγλος ταξιδιωτικός συγγραφέας Πάτρικ Λη Φέρμορ, όπου στο έργο του Roumeli-Travels in Northern Greece (Ρούμελη-Οδοιπορικό στη Βόρεια Ελλάδα) αφιερώνει το πρώτο κεφάλαιο στο νομαδικό αυτό λαό, αλλά και ο καθηγητής Γ. Καββαδίας, ο οποίος στη διατριβή του Ποιμένες-νομάδες της Μεσογείου, οι Σαρακατσάνοι της Ελλάδος εξετάζει τη ζωή, τη θρησκεία, τα ήθη και έθιμά τους: "«Αν δει κανείς τους Σαρακατσάνους να περιφέρονται σε μια επαρχιακή πόλη, ξαφνιάζεται από την κορμοστασιά, την υπερηφάνεια και την ευγένειά τους. Ο Σαρακατσάνος δεν φοβάται ν' ατενίσει τον ήλιο κατάματα. Ανάμεσα σ΄ αυτόν και τον κόσμο δεν υπάρχει αδιάβατο χάσμα. Γιατί οι Σαρακατσάνοι και γενικότερα οι ορεινοί υπεράσπισαν πάντα ηρωικά την ελευθερία και διαφύλαξαν τις τεράστιες πηγές της ανανέωσης και της δημιουργίας που χαρακτηρίζουν τους Ελληνες.»"
Γάμος
Οι Σαρακατσάνοι ονόμαζαν τον γάμο χαρά, καθώς αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στη ζωή τους. Ειδικότερα στο παρελθόν, υπήρχε η συνήθεια οι Σαρακατσάνοι να παντρεύονται κυρίως μεταξύ τους, με την ενδογαμία να αποτελεί μια προσπάθεια διατήρησης της κλειστής κοινωνίας και του τρόπου ζωής της. Οι περισσότεροι γάμοι τότε γίνονταν με συνοικέσιο (προξενιό) και τον γαμπρό ή τη νύφη διάλεγε συνήθως ο πατέρας και σπανιότερα η μητέρα ή κάποιος άλλος συγγενής, χωρίς να έχει βάρος η γνώμη του γαμπρού ή της νύφης. Πριν το γάμο ζύμωναν στο σπίτι του γαμπρού μια κουλούρα (τα λεγόμενα προζύμια), δουλεία την οποία έκανε μια κοπέλα ανύπαντρη (η λεγόμενη προζυμού), υγιής και με ζωντανούς γονείς. Με αυτόν τον τρόπο πίστευαν πως η ένωση θα ήταν ευλογημένη και καλότυχη. Σημαντικό κομμάτι του σαρακατσάνικου γάμου ήταν και ο φλάμπουρας, ο οποίος θεωρείται εξέλιξη του βυζαντινού λαβάρου.
Ονοματοδοσία
Οι Σαρακατσάνοι συνήθιζαν να κάνουν κατά μέσο όρο πάνω από πέντε παιδιά. Η βάπτιση γινόταν όταν το παιδί έκλεινε τις 40 ημέρες και πάντοτε δινόταν χριστιανικό ονόμα ή ονόματα απο τις βασιλικές οικογένειες. Τα πρωτότοκα παιδιά έπαιρναν τα ονόματα της γιαγιάς και του παππού από τη μεριά του πατέρα, ενώ από το τρίτο παιδί και έπειτα αποφάσιζε ο νονός του μωρού.
Διασπορά
Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, οι Σαρακατσάνοι ήταν διασκορπισμένοι σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα, με αυτούς των βόρειων περιοχών να μετακινούνται συχνά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες προς τις γειτονικές χώρες, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη νότια Γιουγκοσλαβία και την Ανατολική Θράκη. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το κλείσιμο των συνόρων στα Βαλκάνια, πολλές σαρακατσάνικες οικογένειες εγκλωβίστηκαν στις χώρες αυτές. Σήμερα σημαντικός πληθυσμός Σαρακατσάνων υπάρχει στη Βουλγαρία, ενώ δεν υπάρχουν στοιχεία για τον αριθμό τους στην Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία.
Στη Βουλγαρία, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός των Σαρακατσάνων ανέρχεται στα 2.556 άτομα, ωστόσο ο συνολικός αριθμός τους εκτιμάται ότι φτάνει τις 25.000. Οι Σαρακατσάνοι της Βουλγαρίας έχουν συγγενείς στην Ελλάδα και ελληνική εθνική συνείδηση, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς ζουν στις περιοχές των οροσειρών του Αίμου και της Ρίλα. Το κομμουνιστικό καθεστώς της Βουλγαρίας εκβίασε την αφομοίωση των Σαρακατσάνων δημεύοντας τα κοπάδια τους και προχωρώντας στην αναγκαστική μετακίνησή τους στα αστικά κέντρα, ενώ εκβουλγάρισε τα επίθετά τους. Σήμερα, η βουλγαρική κυβέρνηση διαχωρίζει τους Σαρακατσάνους από τους Έλληνες της Βουλγαρίας, αγνοώντας την ελληνική τους διάλεκτο και την εθνική τους συνείδηση και προωθώντας θεωρίες περί βλάχικης, σλαβικής ή ακόμα και θρακικής καταγωγής τους.
Στην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία έγιναν επίσης προσπάθειες για αφομοίωση των Σαρακατσάνων χωρίς μεγάλη επιτυχία, οπότε και επιδιώχθηκε ο έμμεσος διωγμός τους. Περίπου 300 οικογένειες γύρισαν στην Ελλάδα από το 1953 μέχρι το 1968. Σήμερα οι εναπομείναντες Σαρακατσάνοι στη Βόρεια Μακεδονία διατηρούν με δυσκολία την ελληνική τους ταυτότητα, ενώ δεν υπάρχουν επίσημες αναφορές στον αριθμό τους, πιθανόν για να αποφευχθούν διεκδικήσεις της Ελλάδας περί ελληνικής μειονότητας στη γειτονική χώρα. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αναφορές για ύπαρξη Σαρακατσάνων στις ορεινές περιοχές κοντά στη Μπίτολα και νότια των Σκοπίων, ενώ η παρουσία τους εκτείνεται και βορειότερα μέχρι και το Κόσοβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή Σαρακατσ Σαρακατσ
Χιερόνυμους Φράνκεν ΙΙΙ
δεξιά|μικρογραφία| Μεταφέροντας τον Σταυρό, 1650 Ο Χιερόνυμους Φράνκεν ΙΙΙ (Hieronymus Francken III, 1611, Αμβέρσα – 1671, Αμβέρσα ), ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος και γνωστό μέλος της οικογένειας καλλιτεχνών Φράνκεν.
Βίος
Ήταν ο γιος του Φρανς Φράνκεν του νεότερου και της Ελίζαμπετ Πλακέ (Elisabeth Placquet) και ζωγράφισε σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση θρησκευτικά έργα και ιστορικές αλληγορίες. Ήταν πατέρας του Κονσταντάιν Φράνκεν, αλλά απεβίωσε πριν μπορέσει να τον διδάξει να ζωγραφίζει.
Συνάφεια (αποσαφήνιση)
Ό όρος Συνάφεια μπορεί ν΄ αναφέρεται στις παρακάτω διαφορετικές περιπτώσεις:
Χοντζ
thumb|right|250px|Οι πύλες της παλαιάς Χοντζ Η Χοντζ είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιοχής Χοντζ της επαρχίας Φαρς του Ιράν. Ο πληθυσμός της είναι 20.012 κάτοικοι (απογραφή 2006) και βρίσκεται σε υψόμετρο 670 μ. Βρίσκεται 270 χλμ. νοτίως του Σιράζ.
Τα αρχαία ονόματα της Χοντζ ήταν "Χονγκ" και "Κοντζ" (γωνία στα περσικά). Οι κάτοικοί της είναι Σουνίτες, σε αντίθεση με την υπόλοιπη περιοχή, και είναι διάσημοι για το εμπορικό τους δαιμόνιο. Η πόλη έχει ιστορική αξία καθώς ήταν η έδρα πολλών μουσουλμάνων λογίων και σπουδαίων αρχιτεκτονικών έργων, πριν και μετά την ισλαμική περίοδο. Ο σπουδαίος Μαροκινός εξερευνητής Ιμπν Μπαττούτα (1304-1369 μ.Χ.), έγραψε για τα ταξίδια του στη Χοντζ με μεγάλη λεπτομέρεια.
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Αλέξις Σάντσες
Ο Αλέξις Αλεχάντρο Σάντσες Σάντσες (ισπανικά: Alexis Alejandro Sánchez Sánchez, γεννήθηκε 19 Δεκεμβρίου 1988) είναι διεθνής Χιλιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ και στην Εθνική Χιλής, της οποίας είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 51 τέρματα.
Σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Κομπρελόα σε ηλικία 17 ετών, ολοκληρώνοντας μια καλή σεζόν προτού μεταγραφεί στην Ουτινέζε το 2006. Έπειτα από την ένταξή του, δόθηκε δανεικός στην Κόλο-Κόλο και στη Ρίβερ Πλέιτ και εκεί κέρδισε τα πρώτα του τρόπαια.Το 2008 επέστρεψε στην Ουντινέζε και έγινε βασικό μέλος του συλλόγου. Με τις εμφανίσεις του τράβηξε το βλέμμα πολλών συλλόγων και μετά από τρία χρόνια στην Ιταλία, μεταγράφηκε στη Μπαρσελόνα για 30 εκατομμύρια. Παράλληλα, έγινε ο ακριβότερος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.
Στην πρώτη του σεζόν με τη Μπαρσελόνα πρωταγωνίστησε στην επίθεση μαζί με τον Μέσι και τον Βίγια, και βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει το κύπελλο, το Σούπερ Καπ Ισπανίας, το Σούπερ Καπ της ΟΥΕΦΑ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Την ερχόμενη σεζόν κατέκτησε τη Λα Λίγκα και τελείωσε το πρωτάθλημα με 21 γκολ και 14 ασίστ.Μετά την άφιξη του Νεϊμάρ, το 2013, μεταγράφηκε στην Άρσεναλ.
Με την Άρσεναλ κέρδισε το Κομιούνιτι Σιλντ, καθώς και δύο κύπελλα Αγγλίας σκοράροντας και στους δυο τελικούς. Την περίοδο 2016–17 σημείωσε 30 γκολ και έδωσε 14 ασίστ, που είναι η καλύτερη απόδοσή του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Τον Ιανουάριο του 2018 πήρε μεταγραφή για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2018. Τον Αύγουστο του 2019 παραχωρήθηκε δανεικός στην Ίντερ.
Στην εθνική ομάδα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Χιλής το 2006 και μέχρι σήμερα έχει παίξει σε 148 παιχνίδια και έχει σκοράρει 49 γκολ, γεγονός που τον καθιστά τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία της εθνικής του. Έχει κατακτήσει δύο Κόπα Αμέρικα (2015, 2016) σε συνολικά τέσσερα που συμμετείχε. Επίσης, ήταν στη σύνθεση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 και στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2014.
X
Διεθνής ορολογία
Στη διεθνή ορολογία το X συμβολίζει:
Αλέξις Σάντσες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κομπρελόα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
X
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας
Το Κεφαλόβρυσο, επίσημα Κεφαλόβρυσον, είναι χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 15 μέτρα, το οποίο βρίσκεται δυτικά της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού. Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα στην Ιόνια Οδό και μέσα από αυτό διέρχεται η εθνική οδός Αντιρρίου - Αγρινίου. Απέχει μόλις 3 χλμ. ΒΔ. του Αιτωλικού και 13,5 χλμ. ΒΔ. του Μεσολογγίου. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1928 ως μέρος της τότε κοινότητας Αιτωλικού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην δημοτική κοινότητα Αιτωλικού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 405 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Κεφαλόβρυσος Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αιτωλικού Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Κρεβάτια Χάλκης
Τα Κρεβάτια ή το Κρεβάτι ή Κριάττι  είναι βραχονησίδα του Αιγαίου στη Χάλκη των Δωδεκανήσων η οποία βρίσκεται στη νότια είσοδο προς τον κόλπο της Χάλκης. Έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μουστακοτσιροβάκος (Sylvia rueppelli). Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Χάλκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Χάλκης
Αθανάσιος Βούρος
Ο Αθανάσιος Βούρος ήταν Έλληνας ξιφομάχος. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Σταδιοδρομία
Ο Βούρος συμμετείχε στο αγώνισμα της ξιφασκίας. Τερμάτισε δεύτερος από τους τέσσερις στον προκαταρκτικό όμιλο, αφού κέρδισε τον Γεώργιο Μπαλακάκη, έχασε από τον Εζέν Ανρί Γκραβελότ και κέρδισε με εγκατάλειψη τον Κωνσταντίνο Μηλιώτη Κομνηνό. Επειδή είχε κερδίσει μόνο έναν πραγματικό αγώνα, ο Βούρος θεωρήθηκε ότι κέρδισε την τέταρτη θέση πίσω από τον Περικλή Πιερράκο Μαυρομιχάλη, ο οποίος είχε τερματίσει δεύτερος στον προκαταρκτικό όμιλο του, αλλά είχε κερδίσει δύο αγώνες χωρίς εγκαταλείψεις. Ωστόσο, στον επίσημο ιστότοπο των Ολυμπιακών Αγώνων πλέον εμφανίζεται ως χάλκινος ολυμπιονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξιφομάχοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας
Αγία Μαρίνα Φθιώτιδας
Αγια Μαρινα Φθιωτιδα
Μπαστάκ
Η Μπαστάκ είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιοχής Μπαστάκ της επαρχίας Χορμοζγκάν του Ιράν. Στην απογραφή του 2006, είχε 8.376 κατοίκους. Οι κάτοικοι της πόλης μιλούν τα "Μπαστακί", μια διάλεκτο των Περσικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Baseball5
Το Baseball5 (προφέρεται Μπέιζμπολ5) είναι μια παραλλαγή του παιχνιδιού του μπέιζμπολ. Υπάρχουν πέντε παίκτες σε κάθε ομάδα και κάθε ομάδα έχει πέντε περιόδους (innings). Η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Μπέιζμπολ Σόφτμπολ πρότεινε το παιχνίδι το 2018.
Το γήπεδο
μικρογραφία Το εσωτερικό γήπεδο (infield) έχει σχήμα τετράγωνο, με μία βάση σε κάθε γωνία. Η απόσταση μεταξύ των βάσεων είναι 13 μέτρα ή 42,5 πόδια. Η κανονική περιοχή (fair territory) έχει ένα τετράγωνο σχήμα 18 μέτρων ή 59 ποδιών ανά πλευρά, στην οποία μία από τις γωνίες συμπίπτει με την κύρια βάση (home plate). Το πλαίσιο του ροπαλοφόρου (batter's box) έχει τετράγωνο σχήμα 3 μέτρων (10 πόδια) ανά πλευρά. Βρίσκεται έξω από την κανονική περιοχή και είναι κατασκευασμένο πάνω στην προέκταση των δύο γραμμών φάουλ που διασχίζουν η μία την άλλη στην γωνιά της κύριας βάσης.
Επίθεση
μικρογραφία| Χτυπώντας (hitting) στο Baseball5 Η πράξη του χτυπήματος (hitting) λαμβάνει χώρα ενώ ένα ροπαλοφόρος (hitter) είναι εξ ολοκλήρου στο πλαίσιο του ροπαλοφόρου και θα παραμείνει εντός των γραμμών έως ότου η χτυπημένη μπάλα μπει σε κανονική περιοχή. Η μπάλα πρέπει να χτυπηθεί δυνατά είτε με την παλάμη είτε με γροθιά. Η Πρώτη Αναπήδηση (First Bounce) πρέπει να είναι κοντινή σε απόσταση 3 μέτρων (10 πόδια) από την κύρια βάση. Ο ροπαλοφόρος στην ενέργειά του να τρέξει προς την πρώτη βάση (first base), μετά την τοποθέτηση της μπάλας στο παιχνίδι, πρέπει να αγγίξει τη βάση. Προκειμένου να παραμείνει ασφαλής, ο ροπαλοφόρος πρέπει να παραμείνει στην περιοχή που περιλαμβάνεται στη βάση και την περιοχή ασφαλείας του 1,5 μέτρου (5 πόδια) που συνδέεται με αυτή.
Πώς οι επιθετικοί παίκτες αποκλείονται λόγω αντικανονικών συμπεριφορών/ενεργειών:
Σε μια κατάσταση με βάσεις φορτωμένες (bases loaded) και 2 άουτ, αν ο δρομέας στην 3η βάση πρέπει να είναι ο επόμενος ροπαλοφόρος στη σειρά χτυπήματος, κάθε δρομέας προωθείται 1 βάση: ο δρομέας στην τρίτη βάση πηγαίνει να χτυπήσει και ένας έκτακτος δρομέας (pinch runner) τοποθετείται στην πρώτη βάση. Σε ομάδες με μόνο 5 παίκτες, ο πρώτος παίκτης που κηρύχθηκε άουτ σε αυτή την περίοδο γίνεται έκτακτος δρομέας στην πρώτη βάση. Η σειρά χτυπήματος πρέπει να τηρείται πάντα.
Άμυνα
μικρογραφία| Η Ημέρα Baseball5 στη Ρώμη, η ομάδα της Γαλλίας προσπαθεί να βγάλει έναν Κουβανό δρομέα άουτ (Μάιος, 2018) Οι 5 παίκτες (1ης Βάση, 2ης Βάση, 3ης Βάση, Σόρτστοπ [Shortstop] και Μέσος) της αμυντικής ομάδας θα βρίσκονται σε κανονική περιοχή όταν ο ροπαλοφόρος χτυπά την μπάλα.
Η αμυνόμενη ομάδα θα πρέπει να αποκλείσει 3 αντιπάλους σε κάθε περίοδο προκειμένου να αλλάξει πλευρά και να γίνει η επιτιθέμενη ομάδα. Πώς η άμυνα βγάζει «άουτ»:
Εάν η μπάλα εγκαταλείψει το γήπεδο λόγω αμυντικού λάθους (λάθος πάσα ή λάθος πιάσιμο), κάθε δρομέας λαμβάνει μία επιπλέον βάση. Σε μια κατάσταση με βάσεις φορτωμένες και 2 άουτ, αν ο δρομέας στην 3η βάση πρέπει να είναι ο επόμενος ροπαλοφόρος στη σειρά χτυπήματος, κάθε δρομέας προωθείται 1 βάση: ο δρομέας στην τρίτη βάση πηγαίνει να χτυπήσει και ένας έκτακτος δρομέας τοποθετείται στην πρώτη βάση. Σε ομάδες με μόνο 5 παίκτες, ο πρώτος παίκτης που κηρύχθηκε άουτ σε αυτή την περίοδο γίνεται έκτακτος δρομέας στην πρώτη βάση. Η σειρά κτυπήματος πρέπει να τηρείται πάντα.
Τέλος παιχνιδιού
Το παιχνίδι τελειώνει στο τέλος της πέμπτης περιόδου εάν μια ομάδα έχει σημειώσει περισσότερους πόντους (runs) από τον αντίπαλο. Σε περίπτωση που η Γηπεδούχος Ομάδα είναι μπροστά στο σκορ μετά την ολοκλήρωση της πέμπτης επίθεσης της Φιλοξενούμενης Ομάδας, το παιχνίδι τελειώνει και η Γηπεδούχος Ομάδα κερδίζει.
Σε περίπτωση ισοπαλίας, οι ομάδες πρέπει να παίξουν και να ολοκληρώσουν επιπλέον περίοδο (ή περιόδους) μέχρις ότου μία ομάδα σκοράρει περισσότερους πόντους από τον αντίπαλο. Ο παίκτης που έχει προγραμματιστεί να χτυπήσει πέμπτος για την έκτη περίοδο τοποθετείται στην πρώτη βάση ως δρομέας. Οι παίκτες που έχουν προγραμματιστεί να χτυπήσουν πέμπτος και τέταρτος στην έβδομη περίοδο τοποθετούνται στην πρώτη και τη δεύτερη βάση και ούτω καθεξής με τρεις παίκτες για τις επόμενες περιόδους μέχρι το τέλος του αγώνα.
Ένα παιχνίδι τελειώνει εάν μια ομάδα προηγείται με 15 πόντους στο τέλος της τρίτης περιόδου ή με 10 στο τέλος της τέταρτης. Σε περίπτωση που μια ομάδα φτάσει σε ένα προβάδισμα 10 ή περισσοτέρων πόντων κατά τη διάρκεια της αρχής της πέμπτης περιόδου, το παιχνίδι πρέπει να ολοκληρωθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπέιζμπολ
Γκατινώ
Το Γκατινώ (γαλλικά: Gatineau) είναι πόλη στο δυτικό Κεμπέκ του Καναδά. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία μετά το Μόντρεαλ, την πόλη του Κεμπέκ και το Λαβάλ. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Οττάβα, ακριβώς απέναντι από την Οττάβα του Οντάριο, μαζί με την οποία αποτελούν την Εθνική Πρωτεύουσα του Καναδά (Οττάβα-Γκατινώ). Από το 2016, το Γκατινώ είχε πληθυσμό 276.245, και μητροπολιτικό πληθυσμό 332.057. Η μητροπολιτική περιοχή της απογραφής των Οττάβα-Γκατινό είχε πληθυσμό 1.323.783 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Πόλεις του Κεμπέκ
Half Japanese
Οι Half Japanese είναι εναλλακτικό ροκ συγκρότημα από την Μέριλαντ που σχηματίστηκε το 1975. Αν και δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της εποχής του.
Μανιτάρι ψιλοκυβίνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Μανιτάρια
Half Japanese
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογενειακά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Rock συγκροτήματα από Μίσιγκαν
Σεΐχ Χαμντουλάχ
Ο Σεΐχ Χαμντουλάχ (Şeyh Hamdullah, Αμάσεια, 1429 - Κωνσταντινούπολη, 1520) ήταν Οθωμανός καλλιγράφος, το έργο του οποίου δέσποζε στις αρχές του 16ου αιώνα.
Δύο διαφορετικές πηγές τοποθετούν το έτος γέννησής του το 833 (Έτος Εγίρας)/1429 και 840/1436 αντίστοιχα. Σύμφωνα με την εξέταση αχρονολόγητου Κορανίου που γνωρίζουμε πως έγραψε σε ηλικία ογδόντα εννέα ετών, πιο ακριβής θεωρείται η πρώτη. Πατέρας του ήταν ο Μουσταφά Ντεντέ, σεΐχης μυστικού τάγματος και μέλος της τουρκικής κοινότητας της Μπουχάρα πριν μεταναστεύσει στην Αμάσεια.
Υπήρξε μαθητής του Khayr al-Din Mar‛ashi και αργότερα δάσκαλος του Βαγιαζίτ Β' την περίοδο που ήταν κυβερνήτης της Αμάσειας. Όπως παραδίδεται από ιστορικές πηγές, ο Βαγιαζίτ Β' υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του Χαμντουλάχ και όταν έγινε σουλτάνος τον κάλεσε στην αυτοκρατορική αυλή του. Ο Χαμντουλάχ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη κατά τις αρχές της βασιλείας του Σελίμ Α', εξαιτίας πολιτικών έριδων και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη όταν έγινε σουλτάνος ο Σουλεϊμάν A' (1520-66).
Ο θάνατός του τοποθετείται χρονικά λίγο μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, περίπου στις αρχές της ηγεμονίας του Σουλεϊμάν Α'. Τάφηκε στο νεκροταφείο Καρατζά Αχμέτ, στη συνοικία Σκούταρι (τουρκ. Üsküdar). Νεότεροι καλλιγράφοι θεωρούσαν τιμητικό να ταφούν κοντά στον τάφο του Χαμντουλάχ, ενώ ορισμένοι αρχάριοι έθαβαν τις γραφίδες τους σε χώμα πλησίον του τάφου του ελπίζοντας πως θα ευλογούνταν από την πνευματική δύναμή του. Επιφανής μαθητής του ήταν ο Αχμάντ Καραχισαρί (1469-1566) όπως και ο γιος του Μουσταφά Ντεντέ (900/1495-945/1538). Πολλά μέλη της οικογένειας του διακρίθηκαν μεταγενέστερα στην καλλιγραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί καλλιγράφοι
Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας
Ο Βλαδίσλαος Δ΄ Βάζα (πολωνικά: Władysław IV Waza), ή Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας (9 Ιουνίου 1595 - 20 Μαΐου 1648), ήταν Βασιλιάς της Πολωνίας,Μεγάλος Δούκας της Λιθουανίας (1632-1648) και αυτοκράτορας της Ρωσίας (1610-1613), από τον Οίκο των Βάσα. Ήταν υιος του Σιγισμούνδου Γ', βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας και της πρώτης συζύγου του, Άννας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.
Το 1610, τον 15χρονο Βλαδίσλαο εξέλεξαν αυτοκράτορα (τσάρο) της Ρωσίας οι επτά βογιάροι, που αντιτίθεντο στον Βασίλειο Δ΄ της Ρωσίας, αλλά δεν ανέλαβε το θρόνο ένεκα της αντίδρασης του πατέρα του και μιας λαϊκής εξέγερσης στη Ρωσία. Το 1632 εξελέγη βασιλιάς της Κοινοπολιτείας της Πολωνίας με το μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας και την υπεράσπισε με επιτυχία στον Πόλεμο του Σμολένσκ (1632-34), που συμμετείχε προσωπικά. Υποστήριξε τη θρησκευτική ανοχή και διεξήγε στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως την ίδρυση Ναυτικού. Ήταν επίσης ένας φημισμένος προστάτης των τεχνών και της μουσικής. Δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό του της ανάκτησης του στέμματος της Σουηδίας, αλλά κέρδισε τη φήμη του κατακτητή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενίσχυσε τη βασιλική εξουσία και μεταρρύθμισε την Κοινοπολιτεία.
Απεβίωσε χωρίς νόμιμο, επιζώντα διάδοχο, έτσι τον διαδέχθηκε στο πολωνικό θρόνο ο ετεροθαλής αδελφός του Ιωάννης Β΄ Καζιμίρ των Βάσα. Ο θάνατος του Βλαδίσλαου Δ΄ σηματοδότησε το τέλος της σχετικής σταθερότητας στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. οι συγκρούσεις και οι εντάσεις, που είχαν αυξηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, κορυφώθηκαν. Καταστροφικές συνέπειες είχαν η Εξέγερση Khmelnytsky (1648), η μεγαλύτερη από τις εξεγέρσεις των Κοζάκων, και η Σουηδική εισβολή που ονομάστηκε "Κατακλυσμός" (1655-1660).
Οικογένεια
Από την πρώτη του σύζυγο Καικιλία-Ρενάτα των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας δεν είχε επιζώντα τέκνα.
Από τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία-Λουίζα Γκοντζάγκα, κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα της Μάντουα, δεν είχε επιζόντα τέκνα.
Από μία μη νόμιμη σχέση που είχε, φυσικό τέκνο του ήταν ο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σουηδίας Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Δασοχώρι
Με το όνομα Δασοχώρι ή Δασοχώριον είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κονσταντάιν Φράνκεν
μικρογραφία|280x280εσ| Ο Λουδοβίκος XIV παραλαμβάνει τα κλειδιά του Στρασβούργου το 1681 Ο Κονσταντάιν Φράνκεν (Constantijn Francken ή Konstantijn Francken, βαπτίστηκε στις 5 Απριλίου 1661, Αμβέρσα – 1717, Αμβέρσα ), ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος και ο τελευταίος ζωγράφος στη μακρά γραμμή της οικογένειας καλλιτεχνών Φράνκεν. Είναι κυρίως γνωστός για τους πίνακές του, που απεικονίζουν σκηνές μάχης. Εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Παρίσι, όταν ήταν ζωγράφος του βασιλέα και κυρίως ζωγράφισε πορτρέτα.
Ο Φράνκεν γεννήθηκε στην Αμβέρσα,γιος του Χιερόνυμους Φράνκεν ΙΙΙ (Hieronymous Francken III) και της Κορνέλια Ντεπ (Cornelia Daep). Βαπτίστηκε στις 5 Απριλίου 1661. Ήταν ο τελευταίος καλλιτέχνης στην οικογένεια καλλιτεχνών Φράνκεν, η οποία είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στους φλαμανδικούς πίνακες από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και της οποίας το μεγάλο εργαστήριο ήταν πρότυπο ποιοτικής καλλιτεχνικής παραγωγής στην Αμβέρσα. Ο πατέρας του Κονσταντάιν, Χιερόνυμους, ήταν γιος του Φρανς Φράνκεν του νεότερου, του διασημότερου γόνου της δυναστείας των Φράνκεν. Υπάρχουν πολλές αποδόσεις εργασιών στον Χιερόνυμους, αλλά καμία δεν έχει πιστοποιηθεί. Ο Χιερόνυμους απεβίωσε το 1671 και δεν μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο στην καλλιτεχνική εκπαίδευση του γιου του. Είναι άγνωστο ποιος ήταν ο Δάσκαλός του, αλλά είναι πιθανό ότι ο Κονσταντάιν εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο της οικογένειας Φράνκεν. αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ| Μάχη του Ekeren του 1703 Πιστεύεται ότι σε νεαρή ηλικία πήγε στο Παρίσι όπου μπορεί να ήταν ενεργός μεταξύ 1679 και 1694. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του στο Παρίσι πιθανότατα δημιούργησε πίνακες για τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας. Απόδειξη της διαμονής του στο Παρίσι είναι μια δήλωση που έγινε στις 2 Μαΐου 1699 στην Αμβέρσα από τον χαράκτη Κορνέλις Φερμέλεν και άλλους για τις επιτυχημένες δραστηριότητες του Κονστανταίν Φράνκεν στο Παρίσι. Με την επιστροφή του στην Αμβέρσα, δήλωσε στις 10 Δεκεμβρίου 1694, στο υπόμνημα του δικαστή της Αμβέρσας, ότι είχε δραστηριοποιηθεί για 15 χρόνια στο Παρίσι, στις Βερσαλλίες και σε άλλες κατοικίες του βασιλιά της Γαλλίας όπου ζωγράφισε πορτρέτα που του απέκτησαν εξαιρετική φήμη. Δήλωσε επίσης ότι ήταν έτοιμος να εγκατασταθεί στην Αμβέρσα εάν απαλλασσόταν από την υποχρέωση στράτευσης. Έλαβε απαλλαγή από στρατιωτική θητεία στις 24 Ιανουαρίου 1695.
Στην τάξη 1694-1695 προσχώρησε στην Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως «wijnmeester», δηλαδή ο γιος Δασκάλου. μικρογραφία|280x280εσ| Η αποχώρηση του Μάαρτεν βαν Ρόσουμ μετά την επίθεσή του στην Αμβέρσα στις 24 Ιουλίου 1542 Κατά το έτος 1695-1696 ήταν κοσμήτορας της συντεχνίας, αλλά απαλλάχθηκε από τα ενεργά καθήκοντα ως πρύτανη με την καταβολή 300 χρυσών νομισμάτων και ορισμένων όπλων στην Συντεχνία. Ανέλαβε τον Κάρελ βαν Φάλενς ως μαθητή του τον ίδιο χρόνο. Ο Van Falens αργότερα εξειδικεύτηκε σε σκηνές κυνηγίου - ειδικά με γεράκι - και εργάστηκε για τον βασιλέα της Γαλλίας.
Πέθανε φορτωμένος με χρέη στις 12 Ιανουαρίου 1717 στην Αμβέρσα σε σπίτι που ενοικίαζε στην de Lange Nieuwstraat. Τάφηκε την ίδια ημέρα στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου.
Έργο
Ενώ ο Φράνκεν φαίνεται να εργάστηκε κυρίως ως ζωγράφος πορτρέτων κατά τη διάρκεια της 15χρονης διαμονής του στη Γαλλία, δεν υπάρχουν γνωστά πορτρέτα από το χέρι του. Σήμερα είναι γνωστός μόνο για τοπία που απεικονίζουν στρατιωτικά επεισόδια. Εκτός από τη μάχη του Ekeren, ζωγράφισε πίνακα που δείχνει την αποχώρηση του Maarten van Rossum μετά την επίθεσή του στην Αμβέρσα στις 24 Ιουλίου 1542 ( Μουσείο aan de Stroom, Αμβέρσα), η πολιορκία του Ναμύρ από τον Γουλιέλμο Γ' της Οράγγης (άγνωστη τοποθεσία), Απόδοση των κλειδιών του Στρασβούργου προς τον Λουδοβίκο XIV {Ιστορικό Μουσείο Στρασβούργου) και την πανοραμική θέα μιας μάχης που ζωγράφισε το 1702.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μπεντούρα Ροδρίγεθ
Ο Μπεντούρα Ροδρίγεθ Τιθόν (Ventura Rodríguez Tizón, Θιενποθουέλος, 1717 – Μαδρίτη, 1785) ήταν Ισπανός αρχιτέκτοντας και πολεοδόμος, ένας από τους σημαντικότερους του 17ου αιώνα στην Ισπανία. Υπήρξε επίσημος αρχιτέκτοντας της ισπανικής αυλής και, κινούμενος μεταξύ νεοκλασικισμού και μπαρόκ, σχεδίασε σημαντικά κτίρια της Μαδρίτης όπως το Μέγαρο της Λίρια και λοιπών πόλεων της Ισπανίας και συνέβαλε στην οικιστική της ανασυγκρότηση της ισπανικής πρωτεύουσας.
Βιογραφία και έργο
Γεννήθηκε στο Θιενποθουέλος και ξεκίνησε την πορεία του ως σχεδιαστής υπό την καθοδήγηση του Φιλίπο Γιουβάρα, αρχιτέκτονα του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης. Με τον θάνατο του Γιουβάρρα το 1736, ο διάδοχός του, Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι, διατήρησε τον Ροδρίγεθ ως βοηθό που σταδιακά εξελίχθηκε σε γνώστη της ιταλικής αρχιτεκτονικής μέσω της μελέτης των σχεδίων των σπουδαίων αρχιτεκτόνων του ιταλικού μπαρόκ, Τζαν Λορέντζο Μπερνίνι και Φραντσέσκο Μπορομίνι. Το 1749 ο Φερδινάνδος Στ΄ του ανέθεσε τo βασιλικό παρεκκλήσι του Βασιλικού Παλατιού της Μαδρίτης, προσπερνώντας τον Σακέτι που ήταν ακόμη ο επικεφαλής αρχιτέκτονας του μεγάρου. Την ίδια περίοδο έφερε εις πέρας την ολοκλήρωση της Βασιλικής της Πιλάρ στη Σαραγόσα ενώ ορίστηκε υπεύθυνος του τμήματος αρχιτεκτονικής της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο.