cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος
Ιστορία
Η Ζερμάνια ήταν ένα από τα σωματεία που έφερε το ποδόσφαιρο στη Βραζιλία, όπως και ένα από τα σωματεία που συμμετείχαν το 1899, στον πρώτο διεθνή ποδοσφαιρικό αγώνα και το 1902 στον πρώτο αγώνα πρωταθλήματος της χώρας. Η Ζερμάνια στέφθηκε δύο φορές πρωταθλήτρια του Σάο Πάολο, στο Καμπεονάτο Παουλίστα. Περίφημος παίκτης των πρώτων ημερών του συλλόγου ήταν ο Χέρμαν Φρίζε, που θεωρείται ο πρώτος ποδοσφαιριστής προσωπικότητα της Βραζιλίας. Ο Άρτουρ Φρίντεραϊχ, το πρώτο μεγάλο αστέρι του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, που αναγνωρίζεται ευρέως ως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, ξεκίνησε την καριέρα του το 1909 στη Ζερμάνια.
Μετά την εγκατάλειψη του ποδοσφαιρικού τμήματος στις αρχές του 1930, λόγω καθιέρωσης του επαγγελματισμού, ο σύλλογος μετατράπηκε με επιτυχία σε αθλητικό σωματείο. Ήδη από το 1932, το αθλητικό τμήμα υδάτινου αθλητισμού έστειλε την πρώτη εκπρόσωπο του στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πολλοί περισσότεροι αθλητές από τον σύλλογο, εκπροσώπησαν τη Βραζιλία σε σημαντικές διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις, όπως και οι κολυμβητές Γκουστάβο Μπόρζες και Σέζαρ Σιέλο, είναι μεταξύ των νικητών των ολυμπιακών μεταλλίων του συλλόγου. Τα τμήματα καλαθοσφάιρισης και πετοσφάιρισης μετείχαν στις κορυφαίες εθνικές κατηγορίες, ενώ οι κολυμβητές συνέχισαν την κυριαρχία τους στη Βραζιλία. Πέρα από αυτό, η Πινιέιρος διαθέτει τμήματα για πολλές ακόμη δραστηριότητες, όπως τζούντο, γυμναστική και αντισφαίριση.
Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βραζιλία τάχθηκε με το πλευρό των συμμάχων, οι οποίοι μάχονταν τις αντίπαλες δυνάμεις του άξονα. Εκείνο το διάστημα, προέκειψε η συγχώνευση και εθνικοποίηση του συλλόγου με την Ζέζελσαφτ Ζερμάνια (Gesellschaft Germania), μια κοινωνική λέσχη Γερμανών μεταναστών, στις αρχές του 1940, για να σχηματίσουν την Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος, ονομασία που δόθηκε από τον ποταμό Ρίο Πινιέιρος, που ρέει κοντά την έδρα της. Ο σύλλογος αναπτύχθηκε επίσης ως τόπος συνάντησης και χώρος για πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899
Κόκκινο Νερό
Με την ονομασία Κόκκινο Νερό μπορεί να αναφερόμαστε:
Καρλ Γκέμπχαρντ
Ο Καρλ Φραντς Γκέμπχαρντ (γερμανικά: Karl Franz Gebhardt, 23 Νοεμβρίου 1897 - 2 Ιουνίου 1948) ήταν Γερμανός ιατρός και εγκληματίας πολέμου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμο υ. Υπηρέτησε ως Ιατρικός Υπεύθυνος του Σανατορίου Χοχενλύχεν (Hohenlychen), χειρουργός στα Waffen-SS, επικεφαλής χειρουργός στο Προσωπικό του Ράιχ και προσωπικός γιατρός του Χάινριχ Χίμλερ.
Ο Γκέμπχαρντ ήταν ο κύριος συντονιστής μιας σειράς χειρουργικών πειραμάτων που πραγματοποιήθηκαν σε τρόφιμους των στρατοπέδων συγκέντρωσης στο Ράβενσμπρικ και στο Άουσβιτς.
Κατά τη διάρκεια των επακόλουθων δικών της Νυρεμβέργης, ο Γκέμπχαρντ δικάστηκε στη δίκη των Ιατρών (American Military Tribunal No. I). Καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 20 Αυγούστου 1947. Απαγχονίστηκε στις 2 Ιουνίου 1948, στη φυλακή Λάντσμπεργκ στη Βαυαρία.
Καριέρα πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1897 στην άνω Βαυαρία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Στα φοιτητικά του χρόνια ο Γκέμπχαρντ υπήρξε υποστηρικτής του εθνικού αντεπαναστατικού κινήματος και ήταν ενεργός, μεταξύ άλλων, στο Εθελοντικό Σώμα «η Ανωτάτη Συμμαχία». Σπούδασε ιατρική στο Μόναχο ξεκινώντας από το 1919. Το 1924, μετά από δύο χρόνια ως μη αμειβόμενος βοηθός γιατρός, έλαβε θέση ως ασκούμενος στην Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Εκπαιδεύτηκε υπό την εποπτεία του Φερντινάντ Ζάουερμπρουχ και αργότερα υπό τον Έριχ Λέξερ (Erich Lexer).
Ο Γκέμπχαρντ είχε μια διακεκριμένη καριέρα πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συμβάλλοντας πολύ στην ανάπτυξη του τομέα της αθλητικής ιατρικής. Έγραψε άρθρα για τη φυσική ιατρική και την αποκατάσταση, εκδίδοντας και ένα σχετικό βιβλίο και διέδωσε τις ιδέες του στη Γερμανία και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.
Η ναζιστική σταδιοδρομία του Γκέμπχαρντ ξεκίνησε με την ένταξή του στο Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (NSDAP) την 1η Μαΐου 1933. Το 1935, μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής. Εκείνη τη χρονιά, εντάχθηκε στα Schutzstaffel (SS) και διορίστηκε γιατρός στο Σανατόριο Hohenlychen στο Ούκερμαρκ (Uckermark), το οποίο μετατράπηκε από σανατόριο για τη φυματίωση σε ορθοπεδική κλινική. Εκεί ξεκίνησε την πρώτη κλινική αθλητικής ιατρικής στη Γερμανία και ανέπτυξε προγράμματα για ακρωτηριασμένα άτομα και άλλα άτομα με ειδικές ανάγκες. Διορίστηκε επίσης στο Deutsche Hochschule für Leibesübungen (Γερμανικό Κολλέγιο Φυσικής Αγωγής) το 1935, όπου έγινε ο πρώτος καθηγητής αθλητικής ιατρικής στο Βερολίνο.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Γκέμπχαρντ υπηρέτησε ως επικεφαλής χειρουργός του προσωπικού του Ράιχ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και υπό την καθοδήγησή του, το Σανατόριο Hohenlychen έγινε στρατιωτικό νοσοκομείο για τα Waffen-SS.
Μέχρι τις 22 Απριλίου 1945, μια ημέρα πριν ο Κόκκινος Στρατός εισέλθει στα περίχωρα του Βερολίνου, ο Γιόζεφ Γκαίμπελς έφερε τη σύζυγό του και τα παιδιά του στο Vorbunker (καταφύγιο) για να μείνουν. Ο Χίτλερ και το έμπιστο προσωπικό του βρίσκονταν στο καταφύγιό του (Führerbunker) για να κατευθύνουν την τελική άμυνα του Βερολίνου. Ο Γκέμπχαρντ, ως αρχηγός του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού, πλησίασε τον Γκαίμπελς για να πάρει τα παιδιά έξω από την πόλη μαζί του, αλλά ο Γκαίμπελς παρενέβη και τον έδιωξε.
Ιατρικά πειράματα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Γκέμπχαρντ πραγματοποίησε ιατρικά και χειρουργικά πειράματα σε κρατούμενους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Ράβενσμπρικ (που ήταν κοντά στο Σανατόριο Hohenlychen) και στο Άουσβιτς. Στο Ράβενσμπρικ ο διοικητής του στρατοπέδου Φριτς Ζούρεν (Fritz Suhren) αρχικά εναντιωνόταν στη ιδέα διεξαγωγής των πειραμάτων, διότι φοβόταν μελλοντικά νομικά προβλήματα, αλλά η ηγεσία των SS υποστήριξε τον Γκέμπχαρντ και έτσι αναγκάστηκε να συνεργαστεί.
Προκειμένου να απαλλάξει τον Γκέμπχαρντ από την αποτυχία του να συνταγογραφήσει σουλφοναμίδη για τον Χάιντριχ, ο Χίμλερ του πρότεινε να πραγματοποιήσει πειράματα αποδεικνύοντας ότι η σουλφοναμίδη ήταν άχρηστη στη θεραπεία της γάγγραινας και της σήψης. Έτσι, πραγματοποίησε μια σειρά πειραμάτων σε κρατουμένους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ, σπάζοντας τα πόδια κρατουμένων και μολύνοντας τους με διάφορους οργανισμούς, προκειμένου να αποδείξει την περιττότητα των ναρκωτικών στη θεραπεία της γάγγραινας. Προσπάθησε επίσης να μεταμοσχεύσει τα άκρα από τα θύματα των στρατοπέδων σε τραυματίες Γερμανούς στρατιώτες από το ρωσικό μέτωπο.
Δίκη και Εκτέλεση
Κατά τη διάρκεια των μεταγενέστερων δικών της Νυρεμβέργης, ο Γκέμπχαρντ εμφανίστηκε ως κατηγορούμενος στη Δίκη των Ιατρών (9 Δεκεμβρίου 1946 - 20 Αυγούστου 1947), μαζί με 22 άλλους γιατρούς. Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 20 Αυγούστου 1947. Απαγχονίστηκε στις 2 Ιουνίου 1948, στη φυλακή Λάντσμπεργκ στη Βαυαρία. Είναι θαμμένος σε οικογενειακό τάφο στο Όστφριντχοφ στο Μόναχο.
Δύο από τους βοηθούς του δικάστηκαν επίσης και καταδικάστηκαν στη Νυρεμβέργη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Λυγισμός
Στην επιστήμη, ο λυγισμός είναι μια μαθηματική αστάθεια που οδηγεί σε μια μορφή δομικής αστοχίας.
Ο λυγισμός χαρακτηρίζεται από μια ξαφνική πλάγια αστοχία ενός δομικού μέλους, το οποίο υπόκειται σε υψηλή θλιπτική τάση, που στο σημείο αστοχίας αυτή η τάση είναι μικρότερη από τη μέγιστη θλιπτική τάση που μπορεί να αντέξει αυτό το υλικό. Η μαθηματική ανάλυση του λυγισμού συχνά κάνει χρήση μιας "τεχνητής" εκκεντρότητας αξονικού φορτίου, που εισάγει μια δευτερεύουσα καμπτική ροπή που δεν είναι μέρος των πρωταρχικών δυνάμεων που εφαρμόζονται και μελετώνται. Καθώς το εφαρμοζόμενο φορτίο αυξάνεται σε ένα μέλος, όπως ένα υποστύλωμα, τελικά θα γίνει αρκετά μεγάλο ώστε να προκαλέσει στο μέλος αστάθεια και λυγισμό. Περαιτέρω φορτίο θα προκαλέσει σημαντικές και κάπως απρόβλεπτες παραμορφώσεις, πιθανώς να οδηγήσει και σε πλήρη απώλεια της φέρουσας ικανότητας του μέλους. Αν οι παραμορφώσεις που ακολουθούν το λυγισμό δεν είναι καταστροφικές, το μέλος θα συνεχίσει να φέρει το φορτίο που του προκάλεσε το λυγισμό. Αν το μέλος που λύγισε είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου από στοιχεία, όπως ένα κτίριο, κάθε φορτίο που εφαρμόζεται στην κατασκευή πέραν αυτού που προκάλεσε το λυγισμό του μέλους, θα ανακατανεμηθεί εντός της κατασκευής.
Θεωρητικά, λυγισμός προκαλείται από μια διακλάδωση στη λύση των εξισώσεων της στατικής ισορροπίας. Σε ένα συγκεκριμένο στάδιο κάτω από αυξανόμενο φορτίο, το περαιτέρω φορτίο είναι σε θέση να διατηρηθεί σε μία από τις δύο καταστάσεις ισορροπίας: ένα αμιγώς θλιβόμενο μέλος (χωρίς πλευρική απόκλιση) ή μια πλαγίως-παραμορφωμένη κατάσταση.
Μέλη
αριστερά|μικρογραφία|Υποστύλωμα κάτω από ένα αξονικό φορτίο χωρίς εκκεντρότητα που παρουσιάζει τη χαρακτηριστική παραμόρφωση λυγισμού αριστερά|μικρογραφία|Η εκκεντρότητα της αξονικής δύναμης οδηγεί σε καμπτική ροπή που ενεργεί πάνω στο στοιχείο δοκού. Ο λόγος του ενεργού μήκους του στοιχείου προς τη μικρότερη ακτίνα αδράνειας της διατομής, ονομάζεται λυγηρότητα (συνήθως εκφράζεται με το ελληνικό γράμμα λάμδα, λ). Αυτός ο λόγος παρέχει ένα μέσο για την κατάταξη των υποστυλωμάτων. Η λυγηρότητα είναι σημαντική για ζητήματα σχεδιασμού. Όλα τα παρακάτω είναι προσεγγιστικά οι τιμές που χρησιμοποιούνται για ευκολία. Αν το φορτίο σε ένα υποστύλωμα εφαρμόζεται στο κέντρο βάρους (κεντροειδές) της διατομής, είναι ένα αξονικό φορτίο. Ένα φορτίο σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της διατομής, είναι γνωστό ως έκκεντρο φορτίο. Ένα κοντό υποστύλωμα υπό την επίδραση αξονικού φορτίου θα αστοχήσει σε άμεση θλίψη πριν λυγίσει, αλλά ένα μακρύ υποστύλωμα που φορτίζεται με τον ίδιο τρόπο ίσως αστοχήσει σε λυγισμό (εμφάνιση καμπτικών τάσεων), με τη λυγισμική επίδραση να είναι τόσο μεγάλη που η επίδραση του αξονικού φορτίου μπορεί να αγνοηθεί. Ένα υποστύλωμα ενδιάμεσου μήκους θα αστοχήσει με ένα συνδυασμό άμεσων θλιπτικών τάσεων και καμπτικών τάσεων.
Το 1757, μαθηματικός Leonhard Euler ανέπτυξε έναν τύπο που δίνει το μέγιστο αξονικό φορτίο που μπορεί να φέρει ένα μακρύ, λεπτό, ιδεατό υποστύλωμα χωρίς να λυγίσει. Ένα ιδεατό υποστύλωμα είναι εντελώς ευθύγραμμο, ομοιογενές, και χωρίς αρχικές (παραμένουσες) τάσεις. Το μέγιστο φορτίο, που μερικές φορές ονομάζεται κρίσιμο φορτίο, προκαλεί κατάσταση ασταθούς ισορροπίας στο υποστύλωμα. Αυτό σημαίνει, ότι η εισαγωγή της παραμικρή πλευρικής δύναμης (διαταραχής) θα προκαλέσει την αστοχία σε λυγισμό. Ο τύπος του Euler για τα υποστυλώματα χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πλευρικές δυνάμεις, δίνεται παρακάτω. Ωστόσο, ακόμα και αν λαμβάνονται υπόψη, η τιμή του κρίσιμου φορτίου παραμένει περίπου ίδια. Το κρίσιμο φορτίο Euler δίνεται από τον τύπο:
όπου K L είναι το ενεργό μήκος του μέλους
Με την εξέταση αυτού του τύπου παρατηρούνται τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με τη φέρουσα ικανότητα λυγηρών μελών. αριστερά|μικρογραφία|Ένα μοντέλο που αναπαριστά τις διαφορετικές μορφές λυγισμού κατά "Euler". Το μοντέλο δείχνει πώς οι συνοριακές συνθήκες επηρεάζουν το κρίσιμο ενός λυγηρού μέλους. Σημειώστε ότι τα μέλη είναι πανομοιότυπα, εκτός από τις οριακές συνθήκες. Η αντοχή ενός μέλους μπορεί ως εκ τούτου να αυξηθεί με κατάλληλη διανομή του υλικού, έτσι ώστε να αυξηθεί η ροπή αδράνειας. Αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να αυξηθεί το βάρος της στήλης διανέμοντας το υλικό μακριά από τον κύριο άξονα της διατομής όσο το δυνατόν, διατηρώντας παράλληλα το υλικό αρκετά πυκνά να αποτρέψει τοπικού λυγισμού. Αυτό επιβεβαιώνει το γνωστό γεγονός ότι ένα σωληνοειδές τμήμα είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από ένα στερεό τμήμα για τη στήλη υπηρεσία.
Η αντοχή ενός μέλους μπορεί επομένως να αυξηθεί με κατάλληλη διανομή του υλικού, έτσι ώστε να αυξηθεί η ροπή αδράνειας. Αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να αυξηθεί το βάρος του μέλους, διανέμοντας το υλικό όσο το δυνατόν πιο μακριά από τον κύριο άξονα της διατομής, διατηρώντας παράλληλα επαρκές πάχος υλικού ώστε να αποτρέπεται ο τοπικός λυγισμός. Αυτό επιβεβαιώνει το γνωστό γεγονός ότι μια κοίλη διατομή είναι πολύ πιο αποτελεσματική από μια συμπαγή, για χρήση σε υποστύλωμα.
Δεδομένου ότι η ακτίνα αδράνειας ορίζεται ως η τετραγωνική ρίζα του λόγου της ροπής αδράνειας του μέλους περί ενός άξονα προς την επιφάνεια της διατομής, ο παραπάνω τύπος μπορεί να ανακαταταχθεί κατάλληλα. Χρησιμοποιώντας τη φόρμουλα του Euler για αρθρωτά άκρα και αντικαθιστώντας A·r2 για το Ι, προκύπτει ο ακόλουθος τύπος: όπου F/A είναι η επιτρεπόμενη τάση του μέλους και l/r είναι η λυγηρότητα.
Αυτο-λυγισμός
Θεωρητικά, λυγισμός προκαλείται από μια διακλάδωση στη λύση των εξισώσεων της στατικής ισορροπίας. Σε ένα συγκεκριμένο στάδιο κάτω από αυξανόμενο φορτίο, το περαιτέρω φορτίο είναι σε θέση να διατηρηθεί σε μία από τις δύο καταστάσεις ισορροπίας: ένα αμιγώς θλιβόμενο μέλος (χωρίς πλευρική απόκλιση) ή μια πλαγίως-παραμορφωμένη κατάσταση.
Ένα ελεύθερο κατακόρυφο μέλος, με πυκνότητα \rho, Το μέτρο ελαστικότητας E και επιφάνεια διατομής A, θα λυγίζει κάτω από το ίδιο βάρος του εάν το ύψος του υπερβαίνει μια ορισμένη κρίσιμη τιμή:
όπου g είναι η επιτάχυνση της βαρύτητας, I η ροπή αδράνειας επιφάνειας της δοκού διατομής και B είναι το πρώτο μηδέν της συνάρτησης Bessel πρώτου είδους και τάξης -1/3, που ισούται με 1.86635086.
Λυγισμός υπό εφελκυστική φόρτιση
Συνήθως ο λυγισμός και η αστάθεια σχετίζονται με θλιπτική φόρτιση, αλλά πρόσφατα η ομάδα των Zaccaria, Bigoni, Noselli και Misseroni (2011) έδειξαν ότι μπορούν επίσης να εμφανιστούν σε ελαστικές κατασκευές που υπόκεινται σε μόνιμα εφελκυστικά φορτία. Ένα παράδειγμα κατασκευής ενός βαθμού ελευθερίας φαίνεται στην Εικ. 2, μαζί με το αντίστοιχο κρίσιμο φορτίο. Ένα άλλο παράδειγμα που περιλαμβάνει την κάμψη μιας κατασκευής που αποτελείται από στοιχεία δοκού και που διέπονται από την εξίσωση του Euler, φαίνεται στην Εικ.3. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν υπάρχουν στοιχεία που υπόκεινται σε θλίψη. Η αστάθεια σε εφελκυσμό σχετίζεται με την παρουσία ολισθητήρα (slider) στη διασταύρωση μεταξύ των δύο ράβδων, που επιτρέπει μόνο σχετική ολίσθηση μεταξύ των συνδεόμενων κομματιών.
Πλευρικός-στρεπτικός λυγισμός
μικρογραφία|Πλευρικός-στρεπτικός λυγισμός δοκού Ι με την κάθετη δύναμη στο κέντρο: α) διαμήκης όψη, β) διατομή κοντά στη στήριξη, γ) διατομή στο κέντρο, με πλευρική-στρεπτικό λυγισμό Όταν μια αμφιέρειστη δοκός φορτίζεται σε κάμψη, η πάνω πλευρά βρίσκεται σε θλίψη και η κάτω πλευρά σε εφελκυσμό. Αν η δοκός δεν υποστηρίζεται στην πλευρική κατεύθυνση (δηλαδή, κάθετα στο επίπεδο της κάμψης), και το φορτίο της κάμψης αυξάνεται σε ένα κρίσιμο όριο, η δοκός θα υποστεί μια πλευρική εκτροπή του θλιβόμενου πέλματος. Αυτή η πλευρική εκτροπή του θλιβόμενου πέλματος είναι συγκρατημένη από τον κορμό της διατομής και το εφελκυόμενο πέλμα, αλλά για μια ανοιχτή διατομή η στρεπτική λειτουργία είναι πιο ευέλικτη, εξ ου και η δοκός συστρέφεται και εκτρέπεται πλευρικά, σε μια κατάσταση αστοχίας γνωστή ως πλευρικός-στρεπτικός λυγισμός (ή απλώς πλευρικός λυγισμός). Σε πλατύπελμες διατομές (με υψηλή πλευρική δυσκαμψία), η μορφή αστοχίας θα αποτελείται ως επί το πλείστον από τη στρέψη. Σε διατομές με στενά πέλματα, η πλευρική δυσκαμψία είναι χαμηλότερη και η εκτροπή θα είναι πιο κοντά στη μορφή εκτροπής του πλευρικού λυγισμού.
Συντελεστής τροποποίησης (Cb)
Ο Cb είναι ένας συντελεστής που χρησιμοποιείται στην εξίσωση της ονομαστικής καμπτικής αντοχής, κατά τον έλεγχο του πλευρικού λυγισμού. Ο λόγος ύπαρξης αυτού του συντελεστή είναι να ενσωματώσει μη-ομοιόμορφα διαγράμματα ροπών, όταν τα άκρα του υπό εξέταση τμήματος του μέλους είναι διασυνδεδεμένα. Η συντηρητική τιμή του Cb μπορεί να ληφθεί ως 1, ανεξάρτητα από τη διάταξη του μέλους ή τη φόρτιση, αλλά σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να είναι υπερβολικά συντηρητική. Είναι πάντα ίσος ή μεγαλύτερος από 1, ποτέ λιγότερος. Για προβόλους ή προεξοχές όπου το ελεύθερο άκρο είναι μη-διασυνδεδεμένοt. Υπάρχουν πίνακες για τις τιμές του Cb για απλά εδραζόμενες (αρθρωτές) δοκούς.
Αν δεν δεν δίνεται κατάλληλη τιμή του Cb στους πίνακες, μπορεί να υπολογιστεί από τον ακόλουθο τύπο.
όπου
Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο για όλα τα συστήματα μονάδων μέτρησης.
<div class="reflist columns references-column-width" style="-moz-column-width: 30em; -webkit-column-width: 30em; column-width: 30em; list-style-type: decimal;">
Κατηγορία:Ελαστικότητα (φυσική) Κατηγορία:Επιστήμη υλικών Κατηγορία:Μηχανική
Ρόμπιν Ράιτ
Η Ρόμπιν Γκέιλ Ράιτ (Robin Gayle Wright, 8 Απριλίου 1966) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει λάβει 3 υποψηφιότητες για βραβείο Έμμυ, ενώ ο ρόλος της Τζένυ Κάραν στην δραματική ταινία του 1994 Φόρεστ Γκαμπ, της εξασφάλισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ρόμπιν Ράιτ γεννήθηκε στο Ντάλας του Τέξας, όντας κόρη της Γκέιλ (πατρικό όνομα: Γκαστόν), διευθύντριας πωλήσεων της εταιρίας καλλυντικών Mary Kay, και του Φρεντ Ράιτ, στελέχους φαρμακευτικής. Μεγάλωσε στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας και ξεκίνησε στα 14 να εργάζεται ως μοντέλο στο Παρίσι και την Ιαπωνία.
Η Ρόμπιν Ράιτ έγινε αρχικά γνωστή διαμέσου της τηλεόρασης, υποδυόμενη την Κέλυ Κάπγουελ στη σαπουνόπερα Santa Barbara, ρόλος που της εξασφάλισε 3 υποψηφιότητες για Έμμυ. Η φήμη της απογειώθηκε με τις συμμετοχές της στις ταινίες Τρελές ιστορίες έρωτα και φαντασίας (1987) και Φόρεστ Γκαμπ (1994). Ο ρόλος της ατίθασης Τζένυ Κάραν στη δεύτερη χάρισε στην ηθοποιό μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα β’ γυναικείου ρόλου. Άλλες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει περιλαμβάνουν τις: Χαμένες αγάπες (1999) με τον Κέβιν Κόστνερ, Άφθαρτος (2000) με τους Μπρους Γουίλις και Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Το τελευταίο οχυρό» (2001) με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Η μπαλάντα ενός μτετέκτιβ» (2003) με τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και το ψηφιακό Beowulf (2007).
Η Ράιτ παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ντέιν Γουίδερσπουν το 1986. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1988 χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Το 1989 σύναψε δεσμό με τον ηθοποιό Σον Πεν λίγο μετά το διαζύγιό του από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Μαντόνα. Παντρεύτηκαν στις 27 Απριλίου 1996. Η κόρη τους Ντίλαν Φράνσις Πεν γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1991 και ο γιος τους Χόπερ Τζακ Πεν στις 6 Αυγούστου 1993. Στις 27 Δεκεμβρίου 2007 ο εκπρόσωπος του ζεύγους ανακοίνωσε στον Τύπο, πως θα έπαιρναν διαζύγιο. Ωστόσο στις 9 Απριλίου 2008 ανακοινώθηκε πως κατέθεσαν αίτηση αναίρεσης της διαδικασίας έκδοσης διαζυγίου. Στις 12 Αυγούστου 2009, η Ράιτ κατέθεσε αίτηση διαζυγίου για άλλη μια φορά, δηλώνοντας ότι δε σκοπεύει να κάνει προσπάθεια επανασύνδεσης. Επίσης, σταμάτησε να χρησιμοποιεί το «Πεν» από το επαγγελματικό της όνομα. Το διαζύγιο του ζευγαριού οριστικοποιήθηκε στις 22 Ιουλίου 2010. Η Ρόμπιν Ράιτ είναι επίσημη εκπρόσωπος του Αμερικανικού Ιδρύματος για τη Βαριά Μυασθένεια (Myasthenia Gravis).
Βραβεύσεις & Υποψηφιότητες
Βραβεία Saturn Υποψηφιότητα:
Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητου Κινηματογράφου Υποψηφιότητα:
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βλαντίσλαφ Β΄ ο Εξόριστος
Ο Βλάντισλαφ Β΄ ο εξόριστος, πολων. Władysław II wygnaniec (1105 - 30 Μαΐου 1159) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν υψηλός δούκας της Πολωνίας και δούκας της Σιλεσίας (1138-1146). Είναι ο γενάρχης του Οίκου της Σιλεσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπολέσλαφ Γ΄ δούκα της Μικρής Πολωνίας και της (1ης συζύγου του) Ζμπυσλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Σβιατοπόλκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Ως διάδοχος, ο πατέρας του τον είχε να συμμετέχει ενεργά στη διακυβέρνηση. Μερικοί πιστεύουν, ότι του είχε δώσει τη Σιλεσία πριν αποβιώσει ως κληρονομικό φέουδο. Ο γάμος του με την Αγνή, κόρη τού δούκα της Αυστρίας τον έκανε να έχει σύνδεση με τη Γερμανία: η Αγνή ήταν εγγονή τού Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων και ετεροθαλής αδελφή τού Κορράδου Γ΄ των Χοενστάουφεν.
Το 1138 απεβίωσε ο πατέρας του και με τη διαθήκη του προσπάθησε να κρατήσει την ενότητα της χώρας και ταυτόχρονα να αποφύγει διαμάχες μεταξύ των γιων του. Όρισε ο Βλάντισλαφ Β΄ να λάβει, εκτός της Σιλεσίας, την κεντρική επαρχία της Κρακοβίας με τον τίτλο τού υψηλού δούκα της Πολωνίας. Οι γιοί από τον 2ο γάμο του έλαβαν: ο Μπολέσλαφ Δ΄ ο Σγουρός τη Μαζοβία, ο Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός την υπόλοιπη Μεγάλη Πολωνία, ο Ερρίκος το Σανντομίες, ενώ ο Καζιμίρ Β΄ ο Δίκαιος δεν είχε ακόμη γεννηθεί.
Όταν απεβίωσε η Σαλωμέα του Μπεργκ, δεύτερη σύζυγος τού πατέρα του, ο Βλάντισλαφ Β΄ έλαβε το μερίδιό της, τη Λεγκνίτσα. Όπως οι πρόγονοί του που κατείχαν την Κρακοβία, μεριμνούσαν για την ενότητα της Πολωνίας, έτσι προσπάθησε και ο Βλάντισλαφ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1125 την Αγνή των Μπάμπενμπεργκ, κόρη τού αγίου Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Πεντάλοφος Έβρου
Ο Πεντάλοφος είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου στη Θράκη.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πεντάλοφος βρίσκεται στον βόρειο Έβρο και τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία, σε απόσταση περίπου 28 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Ο Πεντάλοφος έχει υψόμετρο 271 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 41,6435016535 και γεωγραφικό μήκος 26,1800289026. Το χωριό είναι χτισμένο πάνω σε πέντε λόφους στους οποίους οφείλει και το όνομά του. Παλαιότερα ονομαζόταν Μπες Τεπέ (τουρκικά πέντε λόφοι). Φημολογείται ότι η καταγωγή των κατοίκων είναι από την Κωνσταντινούπολη. Στην περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας (έως τη δεκαετία του 1920) υπήρξε έδρα δημαρχίας όπου υπαγόταν η Ασπάλω, η Παλαίστρα, το Δρέπανο, η Μπάρα και η Γυαλιά.
Ανήκει στον δήμο Ορεστιάδας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Το χωριό έχει πληθυσμό 510 κατοίκους (2011) ενώ στην αντίστοιχη του 2001 είχε 665. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ο Πεντάλοφος ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Πενταλόφου, του πρώην Δήμου Τριγώνου του Νομού Έβρου. μικρογραφία
Εκδηλώσεις
Κάθε καλοκαίρι ο Πνευματικός Σύλλογος Νέων Πενταλόφου, διοργανώνει πολιτιστική εβδομάδα για τους απόδημους με μεγάλη ποικιλία εκδηλώσεων. Στις δραστηριότητες του Συλλόγου, συμπεριλαμβάνονται τράπεζα αίματος, πλούσια βιβλιοθήκη, χορευτικό συγκρότημα και λαογραφική συλλογή που στεγάζεται στο παλιό σχολείο. Επίσης την περίοδο της Αποκριάς ο Σύλλογος αναβιώνει το έθιμο του Μπέη. μικρογραφία
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στον Πεντάλοφο βρέθηκε θαμμένος κάτω από τους τύμβους (τούμπες) ένας αρχαίος πολιτισμός. Το 1993, στη θέση Τρεις Τούμπες, η εφορία αρχαιοτήτων άρχισε τις πρώτες ανασκαφές. Στους τύμβους αυτούς βρέθηκαν τρεις τάφοι της υστεροελληνικής εποχής. Ο πρώτος αποδείχτηκε κενοτάφιο και αποτελεί ως στιγμής το μοναδικό κενοτάφιο που βρέθηκε στην περιοχή της Θράκης με νεκρικές προσφορές, πυρές, αγγεία και πιθάρια.Στο δεύτερο τύμβο βρέθηκε λιθοσωρός με ανθρώπινο σκελετό, πυρά και θραύσματα αγγείού. Ο τάφος τοποθετείται χρονικά στην υστεροελληνιστική εποχή.Στον τρίτο χαμηλό ταφικό τύμβο, που βρέθηκε συλημένος αποκαλύφθηκε λιθοσωρός που κάλυπτε μικρό τετράπλευρο λαξευμένο τάφο. Στο εσωτερικό τον τάφού βρέΘηκαν υπολείμματα από την καύση του νεκρού και ένα σπάνιο ασημένιο διώβολο του Σπαραδόκου αδελφού του βασιλιά των Οδρυσσών Σιτάλκη, που χρονολογείται στα 445 – 435 π.Χ. και ακόμη αρκετά αντικείμενα, όπως τετράδραχμα κ.λ.π.
Τα ευρήματα αυτά έχουν τεράστια σημασία και περισσότερο τα νομίσματα, γιατί αποδεικνύουν ότι την εποχή που οι Αθηναίοι έχτιζαν την Ακρόπολη, οι Θράκες χρησιμοποιούσαν το ελληνικό αλφάβητο και είχαν αναπτύξει οικονομικές συναλλαγές με την Αθήνα και άλλες πόλεις - κράτη. μικρογραφία
Τουρισμός
Στον Πεντάλοφο βρίσκεται το μεγαλύτερο εκτροφείο άγριων θηραμάτων στην Ελλάδα, το Ευρωθήραμα, όπου ζαρκάδια, ελάφια, αγριογούρουνα, λαγοί, πέρδικες, και φασιανοί, αναπαράγονται σε μεγάλους αριθμούς και εμπλουτίζουν βιότοπους και κυνηγετικές περιοχές. Τμήμα του χώρου είναι επισκέψιμο και παρέχει τη δυνατότητα παρατήρησης των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον. Στο Ευρωθήραμα υπάρχουν ξενώνες, εστιατόριο, πισίνα και ειδικά διαμορφωμένα μονοπάτια για να απολαμβάνουν οι επισκέπτες περιπάτους στη φύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Επίστεγη αντηρίδα
Ιστορία
Στον ανταγωνισμό των κατασκευαστών να χτίζουν όλο και μεγαλύτερους ναούς, κάποτε τα κτήρια έφτασαν στα όριά τους. Με την αύξηση του ύψους, οι εξωτερικοί τους τοίχοι γίνονταν όλο και πιο ευάλωτοι στις οριζόντιες δυνάμεις που ασκούσε σε αυτούς η οροφή. Για να εξουδετερωθούν οι δυνάμεις αυτές, θα έπρεπε οι τοίχοι να αποκτήσουν μεγαλύτερο πάχος. Με ύψη όμως που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα 100 μέτρα, το πάχος των τοίχων καθίστατο απαγορευτικό. Η λύση που επινοήθηκε σε αυτό το πρόβλημα ήταν η επίστεγη αντηρίδα, η οποία συνδύαζε την αποτελεσματικότητα με την κομψότητα της κατασκευής. Επρόκειτο για μια σειρά όρθιων πεσσών στην εξωτερική πλευρά του κτίσματος, που συνδέονταν με τον τοίχο στο επάνω μέρος μέσω ενός τόξου. Το τόξο αυτό αναλάμβανε να μεταφέρει τμήμα του βάρους της οροφής στους πεσσούς, δίνοντας την εντύπωση της επέκτασης του κτηρίου προς τα έξω με ένα εξωτερικό ανοιχτό διάδρομο. μικρογραφία| Ο [[Καθεδρικός του Ντάραμ (en) |αριστερά|200px]] Αν και οι πλήρως αναπτυγμένες επίστεγες αντηρίδες εμφανίστηκαν κατά τη Γοτθική περίοδο της αρχιτεκτονικής, προάγγελοί της μπορεί να εντοπιστούν σε ορισμένα κτήρια Ρωμανικού ρυθμού, όπως ο Καθεδρικός του Ντάραμ (en). Τα τόξα τους όμως καλύπτονταν από την οροφή, ενώ μετέφεραν το βάρος στους παχείς εξωτερικούς τοίχους. Περί τα μέσα του 12ου αιώνα, οι αρχιτέκτονες στην Ιλ-ντε-Φρανς, ακολουθούσαν παρόμοια συστήματα, αλλά με μακρύτερα και λεπτότερα τόξα, που ξεκινούσαν πάνω από τη στέγη των παράπλευρων διαδρόμων του ναού, για να συναντήσουν τους βαρείς πεσσούς οι οποίοι υψώνονταν εξωτερικά του τοίχου. μικρογραφία| Επίστεγες αντηρίδες στον [[Καθεδρικός Ναός της Αμιένης|Καθεδρικό της Αμιένης |150px]] μικρογραφία| Επίστεγες αντηρίδες στον [[Εθνικός Καθεδρικός της Ουάσινγκτον|Εθνικό Καθεδρικό της Ουάσιγκτον (en) | αριστερά|150px]]Το κύριο πλεονέκτημα αυτής της μεθόδου ήταν ότι οι εξωτερικοί τοίχοι δεν χρειάζονταν πλέον να είναι τόσο βαρείς και ογκώδεις προκειμένου να αντισταθμίσουν τις οριζόντιες δυνάμεις. Έμενε λοιπόν τότε περισσότερος χώρος για μεγαλύτερα παράθυρα που μπορούσαν να καλυφθούν με υαλογραφήματα (vitraux). Οι πρώιμες αντηρίδες ήταν ογκωδέστερες από ότι ήταν απαραίτητο για τη στατικότητα του κτηρίου, όπως στον Καθεδρικό της Σαρτρ (1210 περίπου), και τη Βασιλική του Σαιν-Ρεμί (en) της Ρενς (1170), που αποτελούν τα πρωιμότερα παραδείγματα που επιβίωσαν με την αρχική τους μορφή. Μεταγενέστεροι αρχιτέκτονες εκλέπτυναν προοδευτικά τα τόξα, με παραδείγματα αυτών των ναών της Αμιένης, του Λε Μαν (en) και του Μπωβαί (en). Τα μεταγενέστερα Γοτθικά κτήρια συνέχισαν να χρησιμοποιούν τις επίστεγες αντηρίδες, ενσωματώνοντας όμως τώρα πλέγματα και διάφορα γλυπτά ιερών μορφών στις εσοχές τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γοτθική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Παγκόσμιο πρωτάθλημα σνούκερ
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σνούκερ αποτελεί την ετήσια διοργάνωση για το σνούκερ. Για πρώτη φορά διεξήχθη το έτος 1927, με νικητή τον Τζο Ντέιβις ο οποίος κέρδισε τον Τομ Ντένις με 20-11. Από το 1977, διεξάγεται στο Crucible Theatre του Σέφιλντ. Ο νεότερος σε ηλικία παγκόσμιος πρωταθλητής είναι ο Στίβεν Χέντρι όταν στις 29 Απριλίου 1990 σε ηλικία 21 ετών και 106 ημερών κατέκτησε το πρώτο από τα επτά πρωταθλήματα του. Πολυνίκες είναι οι Στίβεν Χέντρι και Ρόνι Ο' Σάλιβαν με 7 κατακτήσεις στην σύγχρονη εποχή του αθλήματος ενώ συμπεριλαμβανομένης και της πρότερης περιόδου του αθλήματος, ο Τζο Ντείβις μετρά τις περισσότερες κατακτήσεις με 15.
Ιστορία των τελικών από το 2000 και μετά
Στον πρώτο τελικό της νέας χιλιετίας, δύο Ουαλοί αναμετρήθηκαν στον τελικό. Ο Μάρκ Ουίλιαμς θα κερδίσει τον τίτλο απέναντι στον Μάθιου Στίβενς (18-16).
Στον τελικό του 2001 αναμετρήθηκαν δύο από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία με τους Τζον Χίγκινς και Ρόνι Ο' Σάλιβαν να διεκδικούν το τρόπαιο. Ο Χίγκινς αν και 7-14 πίσω, έφτασε στο 11-14, όμως λύγισε 14-18.
Το 2002 ήταν η τελευταία εμφάνιση σε τελικό του πολυνίκη στην σύγχρονη ιστορία του τουρνουά Στίβεν Χέντρυ. Ο Πίτερ Έμπντον κατέκτησε το τελευταίο φρέιμ και τον τίτλο, παίρνοντας ρεβάνς για την ήττα του το 1996.
Ο Ουαλός Μάρκ Ουίλιαμς έκαμψε στον τελικό την αντίσταση του Ιρλανδού Κεν Ντόχερτυ με 18-16. Ο Ουίλιαμς ήταν 10-2 μπροστά αλλά ο Ιρλανδός ισοφάρισε σε 11-11. Μαζί έφτασαν στο 16-16 αλλά ο Ουαλός πήρε τα δύο επόμενα φρέιμ.
Τον δεύτερο τίτλο κατέκτησε το 2004 ο Ρόνι Ο' Σάλιβαν επικρατώντας του Γκρέιμ Ντότ με 18-8. Στον ημιτελικό ο Ο' Σάλιβαν σύντριψε με 17-4 τον επτά φορές πρωταθλητή και θρύλο Στίβεν Χέντρυ.
Το 2005, σε ηλικία 22 ετών και 265 ημερών ο Σον Μέρφι θα επικρατήσει του Ουαλού Μάθιου Στίβενς με 18-16. Ο Μέρφι είναι ο δεύτερος νεότερος πρωταθλητής στην ιστορία. Ο Μέρφι δεν θα καταφέρει να κερδίσει έναν δεύτερο τίτλο αφού γνώρισε την ήττα στους τρεις επόμενους τελικούς που θα εμφανιστεί (2009, 2015, 2021)
Το 2007, ο Τζον Χίγκινς επικράτησε του Μάρκ Σέλμπι με 18-13, κερδίζοντας τον δεύτερο τίτλο στην καριέρα του.
Πρωταθλητής για το 2008 αναδείχθηκε ο Ρόνι Ο' Σάλιβαν για τρίτη φορά νικώντας τον Άλι Κάρτερ 18-8. Στον ημιτελικό ο Ο' Σάλιβαν θα κυριαρχήσει απέναντι στον Στίβεν Χέντρυ νικώντας με 17-6. Αυτή ήταν η τελευταία εμφάνιση του Χέντρυ σε ημιτελικό.
Στην διοργάνωση του 2009, η οποία διεξήχθη από τις 18 Απριλίου ως τις 4 Μαΐου, τον τίτλο κατέκτησε ο Σκοτσέζος Τζον Χίγκινς, με νίκη στον τελικό επί του Σον Μέρφι με 18-9. Ήταν η πρώτη φορά που η διοργάνωση χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Betfred.com.
Την επόμενη χρονιά, στη διοργάνωση του 2010 (17 Απριλίου ως 3 Μαΐου) κέρδισε τον τίτλο για πρώτη φορά από το 1952 ένας Αυστραλός. Ειδικότερα, στον τελικό ο Νιλ Ρόμπερτσον κέρδισε τον Γκρέιμ Ντοτ από την Σκωτία με 18-15.
Για τέταρτη φορά πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Τζον Χίγκινς επικρατώντας του Τζαντ Τραμπ με 18-15. Ο Τραμπ εντυπωσίασε με την πορεία του στο τουρνουά. Στον πρώτο γύρο απέκλεισε τον κάτοχο Νιλ Ρόμπερτσον ενώ θα πάρει ρεβάνς από τον Χίγκινς εννέα χρόνια αργότερα με μια επιβλητική εμφάνιση.
Τις σεζόν 2012 και 2013 ο Ρόνι Ο' Σάλιβαν πέτυχε συνεχόμενες κατακτήσεις κάτι που είχε να συμβεί από τον πολυνίκη Στίβεν Χέντρι όταν και είχε κερδίσει πέντε τίτλους στη σειρά (1992-1995). Το 2012 επικράτησε του Άλι Κάρτερ (σε επανάληψη του μεταξύ τους τελικό το 2008) με 18-11 ενώ το 2013 του Μπάρι Χόκινς με 18-12.
Στο πρωτάθλημα του 2014 ο Ο΄ Σάλιβαν έχασε την ευκαιρία να κατακτήσει το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα αν και στον τελικό ήταν 10-5 μπροστά, απώλεσε τον τίτλο (14-18) κόντρα στον Μάρκ Σέλμπι που κατέκτησε τον πρώτο από τους έως τώρα τέσσερις τίτλους του.
Το 2015, ο Στιούαρτ Μπίνγκχαμ κέρδισε στην παρθενική του εμφάνιση σε τελικό τον Σον Μέρφι (18-15).
Κάτοχος του παγκόσμιου τίτλου τo 2016 έγινε ο Μαρκ Σέλμπι που κέρδισε τον Κινέζο Ντινγκ Τζουνχούι (18-14) στον τελικό του Σέφιλντ, στις 2 Μαΐου 2016. Να σημειωθεί ότι αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση Κινέζου παίκτη στον τελικό.
Το 2017, ο Σέλμπι θα υπερασπιστεί μέχρι τέλους τον τίτλο του πρωταθλητή αφού στον τελικό θα κάμψει την αντίσταση του Σκοτσέζου Τζον Χίγκινς με 18-15.
Το 2018, ο Ουαλός Μάρκ Ουίλιαμς θα κερδίσει τον τρίτο τίτλο του δεκαπέντε χρόνια μετά την τελευταία κατάκτηση του νικώντας τον Τζον Χίγκινς με 18-16. Ο Ουίλιαμς ήταν 14-7 και 15-10 μπροστά αλλά ο Σκοτσέζος με ξέσπασμα κατάφερε να ισοφαρίσει σε 15-15 χωρίς όμως να μπορεί να ολοκληρώσει την ανατροπή.
Το 2019, σε επανάληψη του τελικού του 2011, ο Τζαντ Τραμπ πήρε “εκδίκηση” νικώντας τον Τζον Χίγκινς με 18-9. Στον αγώνα έγιναν 11 century break, αριθμό ρεκόρ στην ιστορία των τελικών. Αυτός ήταν ο τρίτος σερί χαμένος τελικός του Χίγκινς.
Η διοργάνωση του 2020 είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί από τον Απρίλιο ως τον Μάιο, όμως αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19 και τελικά οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 31 Ιουλίου ως τις 16 Αυγούστου 2020. Ο Ρόνι Ο'Σάλιβαν πραγματοποίησε την 28η εμφάνισή του στο πρωτάθλημα, κάτι που αποτελεί ρεκόρ. Στον τελικό επικράτησε εύκολα του Κάιρεν Ουίλσον με 18-8.
Στη διοργάνωση του 2021, τον τίτλο κατέκτησε ο Μαρκ Σέλμπι για 4η φορά στην ιστορία του επικρατώντας του Σον Μέρφι με 18-15.
Στη διοργάνωση του 2022, τον τίτλο κατέκτησε ο Ρόνι Ο'Σάλιβαν για 7η φορά ισοφαρίζοντας το ρεκόρ κατακτήσεων στην σύγχρονη εποχή του αθλήματος επικρατώντας του Τζαντ Τραμπ με 18-13. Πλέον Ο'Σάλιβαν και Στίβεν Χέντρι μοιράζονται το ρεκόρ με 7 κατακτήσεις
Σύγχρονη εποχή (1969-)
Στον πίνακα αναγράφονται τα έπαθλα ανά 10 χρόνια
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπιλιάρδο Κατηγορία:Παγκόσμια πρωταθλήματα
Αλέξιος της Ρωσίας
Ο Αλεξέι Μιχάηλοβιτς Ρομάνοφ (Алексей Михайлович Рома́нов,19 / 29 Μαρτίου 1629 - 8 Φεβρουαρίου 1676) ήταν τσάρος της Ρωσίας από το 1645 έως το θάνατό του το 1676. Είναι ο δεύτερος της δυναστείας των Ρομάνοφ που κυβέρνησε τη χώρα μέχρι το 1917. Παρά τον σύντομο βίο του, υπήρξε πρωταγωνιστής σε κάποια από τα σημαντικότερα γεγονότα της ρωσικής ιστορίας, με κορυφαίο την προσάρτηση της Ουκρανίας.
Πρώτα χρόνια
Ως πρωτότοκος γιος του τσάρου Μιχαήλ Α΄ και της δεύτερης συζύγου του Ευδοκίας Στρέσνιοβα, ο Αλέξιος ανέλαβε τις τύχες της Ρωσίας τον Ιούλιο του 1645, δύο ημέρες πριν το θάνατο του πατέρα του, αφού όλα τα άρρενα αδέλφια του από τον πρώτο γάμο είχαν πεθάνει σε πολύ μικρή ηλικία. Επίσημα ενθρονίστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου. Όντας μόλις δεκαέξι ετών, ανέθεσε το μεγαλύτερο κομμάτι της διακυβέρνησης στον έμπιστο βογιάρο Μπορίς Μορόζοφ.
Η εξωτερική πολιτική του Μορόζοφ χαρακτηρίσθηκε από σύνεση, αποφεύγοντας τις τριβές με τις ανταγωνίστριες δυνάμεις (Πολωνία στα δυτικά, Οθωμανική Αυτοκρατορία στα νότια). Στο εσωτερικό πεδίο προσπάθησε να ορθολογικοποιήσει τη διοίκηση και να αυξήσει τα δημόσια έσοδα, μειώνοντας τους μισθούς των κρατικών υπαλλήλων και επιβάλλοντας υπέρογκη φορολογία στο αλάτι. Αυτή η οικονομική πολιτική προκάλεσε τη λαϊκή οργή που εκδηλώθηκε με τις Ταραχές του Αλατιού, μια εξέγερση με κέντρο τη Μόσχα που ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1648. Σύντομα οι εξεγερμένοι κατέλαβαν τμήματα του Κρεμλίνου και πυρκαγιές κατέστρεφαν ολόκληρες συνοικίες της πρωτεύουσας.
Το 1649 ο Αλέξιος και ο Μορόζοφ αναθεώρησαν το Νομικό Κώδικα του Ιβάν του Τρομερού σε πιο συντηρητική κατεύθυνση, εξομοιώνοντας τους χωρικούς και τους σκλάβους στο καθεστώς του δουλοπάροικου, το οποίο οριζόταν ως κληρονομικό και αμετάβλητο! Ο απλός λαός αποστερήθηκε έστω και των στοιχειωδών δικαιωμάτων του, μετατρεπόμενος σε ιδιοκτησία κάποιου γαιοκτήμονα.
Η απολυταρχική ιδεολογία του Αλεξίου φαίνεται και στο πώς αντιμετώπισε τον αποκεφαλισμό του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας από τους Κοινοβουλευτικούς του Όλιβερ Κρόμγουελ το ίδιο έτος: διέκοψε αμέσως τις διπλωματικές σχέσεις με την Αγγλία, προσέφερε άσυλο σε φιλομοναρχικούς φυγάδες και υποστήριξε οικονομικά την Ενριέτα Μαρία, «χήρα αυτού του ένδοξου μάρτυρα».
Προσάρτηση της Ουκρανίας
Από το 1648 η Πολωνία αντιμετώπιζε τεράστια εσωτερικά προβλήματα, αδυνατώντας να ελέγξει τους ετερογενείς πληθυσμούς που περιελάμβανε στα ουκρανικά εδάφη της. Αυτό έδωσε στον Αλέξιο την ευκαιρία να επιτεθεί εναντίον της (Απρίλιος 1654) και να απελευθερώσει μια σειρά μεθοριακών πόλεων που κατά την Εποχή των Αναστατώσεων είχαν προσαρτηθεί στην Πολωνία, με σημαντικότερο το Σμολένσκ. Επίσης αποδέχθηκε την πρόσκληση του κοζάκου πολέμαρχου Μπογκντάν Χμελνίτσκι να θέσει την ουκρανική εξέγερση στο νότο υπό την προστασία του, οδηγώντας στην ίδρυση ενός προτεκτοράτου που καταλάμβανε ολόκληρη την Ουκρανία ανατολικά του Δνείπερου, του Κοζακικού Χετμανάτου. Αν και τύποις αυτόνομο έως το 1775 που καταργήθηκε, το Χετμανάτο αποτέλεσε στην πραγματικότητα εξ'αρχής ρωσικό έδαφος.
200px|thumb|right|Ο Αλέξιος επιλέγει τη νύφη του, πίνακας του Γκριγκόρι Σέντοβ. Η διαδικασία οργανώθηκε από το Μορόζοφ, ο οποίος μάλιστα παντρεύτηκε την αδελφή της νύφης! Το επόμενο καλοκαίρι (1655) η Πολωνία έδειξε διάθεση να συνθηκολογήσει με τους Ρώσους, αντιμετωπίζοντας μια πολύ επικίνδυνη εισβολή της Σουηδίας από τα βόρεια. Έτοιμη να παραχωρήσει (πέραν της Ουκρανίας) ακόμα και τη Λιθουανία, αρκεί να έκλεινε το μέτωπο, σώθηκε χάρη στη διαφωνία που προέκυψε ανάμεσα στους Ρώσους και τους Σουηδούς για το πώς θα διαμοιράζονταν μεταξύ τους τα εδαφικά κέρδη! Η διαφωνία αυτή εξελίχθηκε σε ρωσο-σουηδικό πόλεμο (1656).
Για κάποια χρόνια οι τρεις δυνάμεις πολεμούσαν όλες εναντίον όλων. Οι εχθροπραξίες τελικά έληξαν με τις συνθήκες του Καρντίς (1661 - η Ρωσία αποκήρυσσε τις βλέψεις της στα σουηδικά εδάφη) και του Αντρούσοβο (1667 - η Πολωνία αποδεχόταν τη ρωσική κυριαρχία στο Σμόλενσκ, το Κίεβο και την Ουκρανία ανατολικά του Δνείπερου). Οι δύο αυτές συνθήκες ήταν και τα τελευταία σημαντικά γεγονότα στη θητεία του Αλεξίου, ο οποίος πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 1676.
Οικογένεια - Διαδοχή
Ο Αλέξιος παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτη σύζυγός του ήταν η Μαρία Μιλοσλάφσκαγια, την οποία παντρεύτηκε το 1648 και απέκτησαν τέκνα:
Η Μαρία απεβίωσε το 1669. Ο δεύτερος γάμος του Αλεξίου έγινε το 1671 με την ταταρικής καταγωγής Ναταλία Ναρύσκινα. Με αυτήν απέκτησε:
Διάδοχός του ανέλαβε ο Φιοντόρ Γ΄, αφού δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του είχαν αποβιώσει πρόωρα. Δύο ακόμα γιοι τού Αλεξίου, ο Ιβάν Ε΄ (από τη Μαρία) και ο Πέτρος Α΄ (από τη Ναταλία), θα γίνουν μαζί τσάροι αργότερα, μετά το τέλος του Φιοντόρ Γ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ
Κένταυρος ΙΙΙ (τορπιλάκατος)
Ο Κένταυρος ΙΙΙ / Ρ-198, Ρ-52 ήταν τορπιλάκατος ΤΥΠΟΥ ‘JAGUAR’ ή ΚΛΑΣΕΩΣ ‘141’
Πρώην ‘HABICHT P6075’.
Ένα από τα 7 ιδίου τύπου πλοία : Σκορπίος, ‘Έσπερος ΙΙ’, ‘Κένταυρος ΙΙΙ’, ‘Κυκλών’, ‘Καταιγίς’, ‘Λαίλαψ’. Επισκευάστηκε στη Δυτική Γερμανία και μετά μαζί το ‘ΣΚΟΡΠΙΟΣ’ φορτώθηκε σε πλοίο και έφθασε στον Πειραιά τον Μάιο του 1977. Η ύψωση τη Ελληνικής σημαίας έγινε στις 21 Μαΐου 1977.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Τορπιλάκατοι
Σπινέλιος
Λόγω χρώματος και σκληρότητας συγχέεται εύκολα με το ρουμπίνι. Πράγματι, πολλά από τα γνωστά ρουμπίνια αποδείχτηκε ότι ήταν σπινέλιοι, με κυριότερα αυτά που ανήκουν στα κοσμήματα του Βρετανικού Στέμματος (σειρά Black Prince's Ruby set). Όπως είναι φυσικό, και ο σπινέλιος ανήκει στην ομάδα των πολύτιμων λίθων, αν και δεν είναι στην ίδια κατηγορία τιμής με το ρουμπίνι.
Ο σπινέλιος είναι επίσης γνωστός για τη μορφή διδυμίας που φέρει το όνομά του (νόμος του σπινελίου): Σύμφωνα με αυτόν το επίπεδο διδυμίας είναι παράλληλο με μια από τις παράπλευρες έδρες του οκταγωνικού κρυστάλλου. Το επίπεδο διδυμίας δρα ως καθρέπτης, δημιουργώντας ένα κρύσταλλο στα αριστερά και ένα στα δεξιά του, που είναι κατοπτρικοί ο ένας ως προς τον άλλο. Η διδυμία αυτή έχει την ιδιομορφία ότι το επίπεδό της δεν είναι παράλληλο με κανένα άλλο κατοπτρικό επίπεδο του κρυστάλλου, ο οποίος, έχοντας ιδιαίτερα αυξημένη συμμετρία, βρίθει τέτοιων επιπέδων. Η διδυμία αυτή, αν και υποβιβάζει την τελική συμμετρία του (δίδυμου) κρυστάλλου, δημιουργεί πολύ όμορφα συμπλέγματα, τα οποία είναι περιζήτητα από τους συλλέκτες.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο φορστερίτης, ο σκαπόλιθος, ο φλογοπίτης, το κορούνδιο, ο σιλλιμανίτης, ο ανδαλουσίτης, οι γρανάτες, ο ασβεστίτης και ο δολομίτης.
Συναντάται σε παγκόσμια κλίμακα. Περιοχές όπου συναντώνται μεγάλοι όμορφοι κρύσταλλοι που χρησιμοποιούνται ως πολύτιμοι λίθοι είναι η Μιανμάρ, η Σρι Λάνκα (περιοχές Ratnapura και Elahera), οι Πολιτείες Νιού Τζέρσεϊ και Καλιφόρνια των ΗΠΑ, οι περιοχές Burgess στο Οντάριο και Wakefield στο Κεμπέκ του Καναδά, το Minas Gerais στη Βραζιλία, οι περιοχές Άιφελ και Bodenmais στη Βαυαρία (Γερμανία), το Μόντε Σόμμα και το Βεζούβιο (Καμπανία) στην Ιταλία, η Μαδαγασκάρη, στη Sahka της Ρωσίας (μεγάλοι διαυγείς κρύσταλλοι), και το Τατζικιστάν.
Στην Ελλάδα σπινέλιοι ανευρίσκονται στα ορυχεία σμυριδας στη Νάξο και στη Σάμο (περιοχή Μίκρο-λάκκα).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Σπινελιος Κατηγορία:Ορυκτά του μαγνησίου
Παλατιανό Κιλκίς
Το Παλατιανό είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 380 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παλατιανό βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος των Κρουσσίων). Το χωριό απέχει 17,5 χλμ. Β.-ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 73,5 χλμ. Β. της Θεσσαλονίκης. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 20 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο.
Αρχαιολογικός χώρος Παλατιανού
Σε απόσταση 1,5 χλμ. βορειοδυτικά του χωριού και στους λόφους Τορτσέλι - Ασσάρ βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος τού Παλατιανού. Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1961 και τα ευρήματα που βρέθηκαν φανερώνουν κατοίκηση της περιοχής από τον 10ο π.Χ. αιώνα μέχρι τον 3ο αιώνα. Στον βόρειο λόφο έχουν βρεθεί τα ερείπια μεγάλης μακεδονικής πόλης από τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, που πιθανολογείται ότι είναι το αρχαίο "Ίωρον" της αρχαίας Κρηστωνίας. Στον νότιο εκτείνεται το νεκροταφείο του οικισμού. Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1961 και έχουν φέρει στο φως μέχρι σήμερα τέσσερα σπουδαία αγάλματα, τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κιλκίς, κτίσματα, ναΐσκους και δύο οικείες.
Διοικητικά
Η παλιά ονομασία ήταν Σαραϊλή ή Σαραϊλί και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην κοινότητα Δογάντζης που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Παλατιανό και το 1934 αποσπάται στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Γερακαριό αποτελούν την τοπική κοινότητα Γερακαρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 42 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Square Enix
Η Square Enix Holdings Co., Ltd. (ιαπωνικά: 株式会社スクウェア・エニックス・ホールディングス, Χέπμπορν: Kabushiki-gaisha Sukuwea Enikkusu Hōrudingusu) είναι ιαπωνική εταιρία ανάπτυξης, έκδοσης και διανομής βιντεοπαιχνιδιών, γνωστότερη για franchises παιχνιδιών ρόλων, περιλαμβανομένων των Final Fantasy, Dragon Quest και Kingdom Hearts. Έχει τις βάσεις της στο Shinjuku Eastside Square Building του Σιντζούκου, στο Τόκιο.
Η Square Enix είναι το αποτέλεσμα της συγχώνευσης των εταιρειών Square και Enix. Η συγχώνευση αυτή έγινε τη 1 Απριλίου του 2003, με την Enix ως την επιζούσα εταιρεία. Κάθε μία των κοινών μετοχών της Square ανταλλάχθηκε για 0.85 μετοχές των κοινών μετοχών της Enix. Εκείνη τη στιγμή, το προσωπικό της Square Enix αποτελούνταν κατά 80% από πρώην υπαλλήλους της Square Co. Ως μέρος της συγχώνευσης, ο πρώην πρόεδρος της Square, Γιότσι Γουάντα, ορίστηκε ως πρόεδρος της νέας εταιρίας, ενώ ο πρώην πρόεδρος της Enix, Κέιτζι Χόντα, έγινε αντιπρόεδρος. Ο ιδρυτής της Enix, Γιασουχίρο Φουκουσίμα, εργάζεται ως επίτιμος πρόεδρος και μεγαλύτερος μέτοχος της εταιρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Final Fantasy Κατηγορία:Kingdom Hearts Κατηγορία:Εκδότες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών της Ιαπωνίας
Νέα Σαμψούντα Πρέβεζας
Η Νέα Σαμψούντα είναι ένα ποντιακό χωριό ΒΔ του Νομού Πρέβεζας στο 18ο χλμ της Εθνικής Οδού Πρέβεζας-Ιωαννίνων. Αποτελεί Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ζαλόγγου του Δήμου Πρέβεζας. Απαριθμεί 631 μόνιμους κατοίκους. Η γεωγραφική της θέση ανάμεσα από Ιόνιο Πέλαγος και Αμβρακικό Κόλπο, η ύπαρξη μεγάλων κτηνοτροφικών επιχειρήσεων και το ήπιο κλίμα της, της δίνει το πλεονέκτημα της άμεσης πρόσβασης στη διατροφική αλυσίδα της περιοχής (αλιεύματα, οπωροκηπευτικά, φρούτα, κτηνοτροφικά προϊόντα) και της απασχόλησης των κατοίκων της.
Ιστορία
Η ιστορία του χωριού ξεκινάει από το 1922 όταν εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες στον κάμπο της Λάμαρης, σε κοντινά σημεία με τις τοπικές κοινότητες Νέας Σινώπης και Αρχάγγελου. Μέχρι και σήμερα διατηρούν τα δικά τους ήθη και έθιμα, τις ιδιαίτερες πολιτιστικές τους καταβολές και το γλωσσικό τους ιδίωμα. Στις 15 Αυγούστου κάθε χρόνο πραγματοποιείται το παμποντιακό προσκύνημα στη Μονή Κοζύλη της Νέας Σαμψούντας. Στις ημέρες μνήμης των πολιούχων Αγίων διοργανώνονται τοπικά λαϊκά πανηγύρια με περιφορές εικόνων, κεράσματα, χορούς και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Επίσης, στην περιοχή δραστηριοποιούνται πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι που συμβάλλουν στην διατήρηση της παράδοσης και των τοπικών εθίμων, με εκδηλώσεις διαφόρων ειδών.
Η τραγωδία του ελληνισμού του Πόντου κλείνει με τον ξεριζωμό όσων επέζησαν, από τις πανάρχαιες κοιτίδες τους, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, το 1922. Ο Ελληνικός πληθυσμός της Σαμψούντας καθώς και των γύρω χωριών, παρότι αντιστάθηκε γενναία δημιουργώντας αντάρτικο στα βουνά, κυριολεκτικά αποδεκατίστηκε. Όσοι απέμειναν μεταφέρθηκαν με καράβια, κουβαλώντας μόνο την ψυχή τους, στην Ελλάδα. Ακολουθώντας την διαδρομή Πόντος- Πειραιάς- Μακρόνησος (παρέμειναν σε καραντίνα λόγω των επιδημιών) - Αμαλιάδα - Λευκάδα - Θεσπρωτία, φτάνουν στην Πρέβεζα.
Η Νέα Σαμψούντα του σήμερα
Σήμερα στη Νέα Σαμψούντα θα συναντήσει κανείς κόσμο ζεστό, φιλόξενο και ευγενικό που αξίζει τον κόπο να τον ζήσει κανείς καλύτερα, να νιώσει τη γενναιοδωρία του και να γνωρίσει τις παραδόσεις του. Τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (καφετέριες, μπαρ, ταβέρνες, παραδοσιακά καφενεία) προσφέρουν τις υπηρεσίες τους καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Τους καλοκαιρινούς μήνες το χωριό γεμίζει από επισκέπτες και ετεροδημότες κατοίκους που διατηρούν εξοχικές κατοικίες.