cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Καντακουζηνός (στόλνικος)
Ο Βίος
Γεννήθηκε στη Βλαχία γύρω στα 1640. Το 1654 η οικογένεια του πατέρα του υποχρεώθηκε να εξοριστεί στο Μπρασόβ, όπου ο νεαρός Κωνσταντίνος συνέχισε τις σπουδές του με τον σοφό διευθυντή του Ευαγγελικού Κολλεγίου της πόλης, τον Martin Albrich. Αναφέρεται ότι κατά τη δεκαετία 1654-1665 είχε και διακεκριμένους Έλληνες δασκάλους, ώστε το 1665 αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Πατριαρχική Ακαδημία, στα χρόνια που σχολαρχούσε ο  Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Στις 18 Ιανουαρίου 1667 αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη για τη Βενετία και την Πάντοβα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας ,το οποίο προτιμούσαν οι ορθόδοξοι ουμανιστές της εποχής. Στην Πάντοβα έμεινε από το 1667 μέχρι το1669 και παρακολούθησε μαθήματα Λογικής και Φυσικής κοντά στον καθηγητή Albanio Albanese. Μετά από τις σπουδές του στην Πάντοβα πραγματοποίησε ένα μεγάλο ταξίδι σε Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Αυστρία, Τρανσυλβανία και κατέληξε στη Μολδαβία, όπου νυμφεύτηκε τη Safta, ανεψιά του ηγεμόνα της Μολδαβίας Γεωργίου Δούκα. Ως στόλνικος ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, ασκούσε ισχυρή επιρροή στην Αυλή της Βλαχίας, τόσο κατά την περίοδο ηγεμονίας του αδελφού του, Σερμπάν, όσο και του ανεψιού του, Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου. Σχετικά με τη διπλωματική του δραστηριότητα θα πρέπει να αναφερθούν οι προσπάθειές του για παμβαλκανική αντιοθωμανική κίνηση, που δεν ευοδώθηκε, παρά την απήχηση που είχε σε κάποιους ηγεμόνες της περιοχής. Ως φορέας της εξωτερικής πολιτικής της Βλαχίας, είχε την τάση να παραμερίζει τον ανεψιό του, τον ηγεμόνα Κωνσταντίνο Μπρινκοβεάνου, γεγονός που οδήγησε σε σιωπηρή ρήξη μεταξύ τους. Κατηγορείται ότι συνέβαλε στην εκδίωξη του Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου, που αποκεφαλίστηκε από τον σουλτάνο, πιθανόν και για να ανέλθει  στο θρόνο ο δικός του γιος, ο Στέφανος Καντακουζηνός. Όμως και ο ίδιος ακολούθησε την τύχη του Μπρινκοβεάνου, καθώς εκτελέσθηκε, μαζί με τον γιό του, στην Κωνσταντινούπολη στις 7 Ιουνίου του 1716, με την κατηγορία της συνεργασίας με τους Αυστριακούς.
Πνευματικά επιτεύγματα
Η κλίση του στα γράμματα σημάδεψε όλες τις δραστηριότητές του. Συλλέκτης βιβλίων σχημάτισε μια μεγάλη και σημαντική βιβλιοθήκη ποικίλης ύλης. Όπως προκύπτει από έναν κατάλογο βιβλίων που αγόρασε ο ίδιος, στη βιβλιοθήκη του περιλαμβάνονταν εκτός από τα Ομηρικά έπη, πολλά κλασικά έργα της Ελληνικής και της Λατινικής γραμματείας και βέβαια τα φιλοσοφικά κείμενα του Αριστοτέλη. Όπως προκύπτει από την αλληλογραφία του, διατηρούσε σχέσεις με πολλές πνευματικές προσωπικότητες της εποχής του, όπως με τους Δοσίθεο και Χρύσανθο Νοταρά, τους Σεβαστό Κυμινήτη και Μάρκο Πορφυρόπουλο, από τον κύκλο των καθηγητών της Ακαδημίας του Βουκουρεστίου, τον Οικουμενικό Πατριάρχη  Διονύσιο Μουσελίμη, τους Μολδαβούς λογίους Δημήτριο Καντεμίρ και Νικόλαο Μιλέσκου, τον Σέρβο Γεώργιο Μπράνκοβίτς και άλλους πολλούς.
Ο στόλνικος ήταν ιστορικός με σημαντικό συγγραφικό έργο. Με τη συνεργασία του Ιωάννη Κομνηνού το 1700 τύπωσε στην Πάντοβα ένα χάρτη της Βλαχίας, σε Ελληνική γλώσσα με τίτλο "Πίναξ Γεωγραφικός της υψηλοτάτης ηγεμονίας Ουγγροβλαχίας". Την εκδοτική επιμέλεια του χάρτη είχε ο Χρύσανθος Νοταράς. Το σημαντικότερο ιστορικό έργο του Καντακουζηνού είναι η "Ιστορία της Βλαχίας" ( Istoria Țării Rumânești ), στο οποίο, παρόλο ότι οι πολιτικές περιστάσεις δεν του επέτρεψαν να το ολοκληρώσει, αναλύεται ένα εξαιρετικά πλούσιο υλικό, που συμπεριλαμβάνει αρχαίους, βυζαντινούς και νεώτερους δυτικούς συγγραφείς. Στο βιβλίο αυτό ο Καντακουζηνός προσπάθησε να καλύψει το κενό της γνώσης για την πρώιμη ιστορία των Ρουμάνων, και υποστηρίζει την καταγωγή των Ρουμάνων από Δακο-Ρωμαϊκή επιμειξία στη Δακία, από την εποχή των Δακο-Ρωμαϊκών πολέμων. Η άποψη αυτή περί της καταγωγής των Ρουμάνων υποστηρίζεται και από το Διονύσιο Φωτεινό στο έργο του «Ιστορία της Πάλαι Δακίας», που εκδόθηκε το 1818, καθώς και από τον Κωνσταντίνο Καρακάση στο έργο του «Τοπογραφία της Βλαχίας», του 1830.
Στα επιτεύγματά του στόλνικου Κωνσταντίνου Καντακουζηνού δεν πρέπει να παραλείψουμε τη συμβολή του στην πλαισίωση της Ρουμανικής πνευματικής ζωής με Έλληνες λογίους, καθώς και το ρόλο του στην ίδρυση της Αυθεντικής Ακαδημίας του Βουκουρεστίου, που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια που ηγεμόνες ήταν ο αδελφός  και ο ανεψιός του.
Επίλογος
Ο στόλνικος θεωρώντας τον εαυτό του ως συνεχιστή του Βυζαντίου, με ιδιαίτερη αγάπη στην Ελληνική γλώσσα, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία, φρόντισε για τη διάδοσή της Ελληνικής παιδείας, εκτιμώντας ότι αυτή ήταν το κατάλληλο εργαλείο για την πνευματική ανέλιξη των Βαλκανικών λαών.
Οι Καντακουζηνοί φαίνεται ότι ευθύνονταν για την τραγική κατάληξη της οικογένειας του Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου, παρόλο ότι οι πολιτικές κινήσεις του τελευταίου, μοιραία τον οδηγούσαν σε αυτό το τέλος. Για τους ίδιους λόγους, δηλαδή για τους πολιτικούς τους σχεδιασμούς προς απαλλαγή από την Οθωμανική κυριαρχία, δύο χρόνια αργότερα επήλθε και το τέλος των Καντακουζηνών. Μετά από αυτά ο σουλτάνος Αχμέτ Γ΄, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη του στους Βογιάρους, αποφάσισε να εμπιστευθεί την ηγεσία των Παρίστριων Ηγεμονιών στους Φαναριώτες, οι οποίοι διοίκησαν τις Ηγεμονίες για περισσότερα από εκατό χρόνια, μέχρι το 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία: Οικογένεια Καντακουζηνών Ρουμανίας
941
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 941 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ο βυζαντινός στρατηγός Ιωάννης Κουρκουας νικα τους Ρώσους
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Συρία (ρωμαϊκή επαρχία)
Η Ρωμαϊκή Συρία ήταν μια πρώιμη ρωμαϊκή επαρχία, η οποία προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 64 π.Χ. από τον Πομπήιο στον Τρίτο Μιθριδατικό Πόλεμο μετά την ήττα του Βασιλιά της Αρμενίας Τιγράνη του Μεγάλου.
Πρωτεύουσά της ήταν η Αντιόχεια η Μεγάλη.
Μετά την κατάτμηση του Ηρώδειου Βασιλείου της Ιουδαίας σε τετραρχίες το 6 μ.Χ., απορροφήθηκε σταδιακά σε ρωμαϊκές επαρχίες, με τη Ρωμαϊκή Συρία να προσαρτά την Ηρώδεια Τετραρχία (Ιτουραία και Τραχωνίτιδα, νυν Λατζά(τ) ).
Τα εδάφη της μοιράζονται στα σύγχρονα κράτη της Συρίας, του Λιβάνου και της Τουρκίας.
Επαρχία Συρίας
εναλλ.=|μικρογραφία| Η αρχαία πόλη της [[Παλμύρα|Παλμύρας ήταν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο και πιθανώς η πιο ακμάζουσα πόλη της Ρωμαϊκής Συρίας]] μικρογραφία|250x250εσ| Η [[Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στην εποχή του Αδριανού (κυβέρνησε το 117–138 μ.Χ.). Φαίνεται, στη δυτική Ασία, η αυτοκρατορική επαρχία της Συρίας (Συρία/Λίβανος), με τέσσερις λεγεώνες να αναπτύσσονται το 125 μ.Χ. ]] Κατά τα πρώτα χρόνια της αυτοκρατορίας, ο ρωμαϊκός στρατός στη Συρία ήταν τρεις λεγεώνες με συμμαχικά σώματα, που υπερασπίζονταν τα σύνορα με την Παρθία.
Οι δυνάμεις της συριακής επαρχίας συμμετείχαν άμεσα στον Πρώτο Ιουδαϊκό Πόλεμο εναντίον των Ρωμαίων το 66-70 μ.Χ. Το 66 μ.Χ., ο Κέστιος Γάλλος, λεγάτος της Συρίας, έφερε τον συριακό στρατό, με βάση τη Δωδέκατη Λεγεώνα, ενισχυμένο από βοηθητικά στρατεύματα, για να αποκαταστήσει την τάξη στην Ιουδαία και να καταστείλει την εξέγερση. Η λεγεώνα, ωστόσο, έπεσε σε ενέδρα και καταστράφηκε από Εβραίους αντάρτες στη Μάχη της Βεθώρα, αποτέλεσμα που συγκλόνισε τη ρωμαϊκή ηγεσία. Ο μελλοντικός αυτοκράτορας Βεσπασιανός ανέλαβε τότε να ανατρέψει την εξέγερση. Το καλοκαίρι του 69 μ.Χ., ο Βεσπασιανός, με τις συριακές μονάδες να τον υποστηρίζουν, ξεκίνησε την προσπάθειά του να γίνει Ρωμαίος αυτοκράτορας. Νίκησε τον αντίπαλό του, Βιτέλλιο, και κυβέρνησε ως αυτοκράτορας για δέκα χρόνια, οπότε και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Τίτος.
Βάσει επιγραφής που ανακτήθηκε από το Τελ Ντορ το 1948, ο Γαργίλιος Αντίκουους ήταν γνωστό ότι ήταν κυβερνήτης μιας επαρχίας στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, πιθανώς της Συρίας. Τον Νοέμβριο του 2016, μια επιγραφή στα ελληνικά ανακτήθηκε στην ακτή του Τελ Ντορ από τους υποβρύχιους αρχαιολόγους του Πανεπιστημίου της Χάιφα, η οποία βεβαιώνει ότι ήταν κυβερνήτης της επαρχίας της Ιουδαίας μεταξύ 120-130 μ.Χ., πιθανώς πριν από τον Τρίτο Ιουδαϊκό Πόλεμο.
Διαίρεση σε Κοίλη Συρία και Συρία Φοινίκη
Από τον 2ο αιώνα και αργότερα, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος περιελάμβανε αρκετούς αξιοσημείωτους Σύριους, όπως τον Κλαύδιο Πομπιανό και τον Αβίδιο Κάσσιο.
Η Συρία ήταν ζωτικής στρατηγικής σημασίας κατά τη διάρκεια της κρίσης του 3ου αιώνα. Το 244 μ.Χ., η Ρώμη διακυβερνείτο από έναν ντόπιο Σύριο από τη Φιλιππόπολη (σύγχρονη Σάχμπα) στην επαρχία της Πετραίας Αραβίας. Ο αυτοκράτορας ήταν ο Μάρκος Ιούλιος Φίλιππος, πιο γνωστός ως Φίλιππος ο Άραβας. Ο Φίλιππος έγινε ο 33ος αυτοκράτορας της Ρώμης μετά τον εορτασμό της χιλιετηρίδας της.
Η Ρωμαϊκή Συρία δέχτηκε εισβολή το 252/253 (η ημερομηνία αμφισβητείται), αφότου καταστράφηκε ρωμαϊκός στρατός στη μάχη της Βαρβαλισσού από τον βασιλιά της Περσίας Σαπώρη Α', ο οποίος άφησε τον ποταμό Ευφράτη χωρίς φύλαξη και η περιοχή λεηλατήθηκε από τους Πέρσες. Το 259/260 ένα παρόμοιο γεγονός συνέβη, όταν ο Σαπώρης Α' νίκησε και πάλι έναν ρωμαϊκό στρατό πεδίου και συνέλαβε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βαλεριανό ζωντανό στη Μάχη της Έδεσσας. Και πάλι η Ρωμαϊκή Συρία υπέφερε, καθώς οι πόλεις καταλήφθηκαν και λεηλατήθηκαν.
Από το 268 έως το 273, η Συρία ήταν μέρος της αποσχισμένης Παλμυριανής Αυτοκρατορίας
Μεταρρυθμίσεις
Μετά τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού, η Κοίλη Συρία έγινε μέρος της Επισκοπής της Ανατολής. Περίπου μεταξύ 330 και 350 (πιθανότατα περίπου 341), η επαρχία Ευφρατησία δημιουργήθηκε από τα εδάφη της Κοίλης Συρίας κατά μήκος της δυτικής όχθης του Ευφράτη και του πρώην Βασιλείου της Κομμαγηνής, με πρωτεύουσα την Ιεράπολη (σημερινή πόλη Μανμπίτζ της Συρίας).
Η Συρία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
εναλλ.=|μικρογραφία| [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινό ψηφιδωτό 20 τετραγωνικών μέτρων που βρέθηκε στο Μαριαμίν της Συρίας, που βρίσκεται επί του παρόντος στο μουσείο της Χάμα]] Μετά το 415 περίπου, η Κοίλη Συρία υποδιαιρέθηκε περαιτέρω στη Συρία Α'  (Συρία Πρίμα), με την πρωτεύουσα να παραμένει στην Αντιόχεια, και τη Συρία Β' (Συρία Σεκούντα) ή Συρία Σαλουτάρις, με πρωτεύουσα την Απάμεια επί του Ορόντη. Το 528, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' χάραξε τη μικρή παράκτια επαρχία της Θεοδωριάςς από εδάφη και των δύο επαρχιών. μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Συμεών Στυλίτη, μια από τις παλαιότερες σωζόμενες εκκλησίες παγκοσμίως Η περιοχή παρέμεινε μια από τις σημαντικότερες επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατελήφθη από τους Σασσανίδες μεταξύ 609-628 στη συνέχεια ανακτήθηκε από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, αλλά έχασε και πάλι από τους μουσουλμάνους μετά τη Μάχη του ποταμού Γιαρμούκ και την πτώση της Αντιόχειας. Η πόλη της Αντιόχειας ανακτήθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά το 963, μαζί με άλλα μέρη της χώρας, εκείνη την εποχή υπό τους Χαμδανίδες, αν και εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό την επίσημη κυριαρχία των Αββασιδών χαλίφηδων και επίσης διεκδικούνταν από τους Φατιμίδες χαλίφηδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Επαρχία Ζελεζίν
Η επαρχία Ζελεζίν (Железин ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Παβλοντάρ, στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η Ζελεζίνκα. Πληθυσμός: 16.907 (εκτίμηση 2013) 17.849 (απογραφή 2009) 26.293 (απογραφή 2009).
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση Ζελεζιν
Λακήθρα Κεφαλονιάς
thumb|225px|Λεπτομέρεια των θαλαμωτών μυκηναϊκών τάφων στη Λακήθρα Η Λακήθρα είναι ένα χωριό της Κεφαλονιάς με 396 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001. Ήταν από το 1887 η πρωτεύουσα του Δήμου Άνω Λειβαθούς. Το όνομα του χωριού είναι αρχαιότατο και άγνωστης ετυμολογίας.
Από τα αξιοθέατα του χωριού είναι και ο «Βράχος του Βύρωνα», όπου ο φιλέλληνας ποιητής Λόρδος Βύρων εμπνεύστηκε για τα ποιήματά του κατά την παραμονή του στο νησί το 1823.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι μυκηναϊκοί τάφοι της Λακήθρας. Συγκεκριμένα, πολύ κοντά στον Βράχο του Βύρωνα έχουν ανασκαφεί 4 θαλαμωτοί τάφοι με πλούσια κτερίσματα, όπως χρυσά κοσμήματα, εξαρτήματα από περιδέραια και πάρα πολλά αγγεία, κυρίως κρατήρες.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Αρθρίτις ποδοκνημικής
Αρθρίτις της Ποδοκνημικής αρθρώσεως (Αγγλικά Ankle Joint Arthritis) είναι κάθε είδους φλεγμονώδης διαδικασία που εκδηλώνεται στον αρθρικό θύλακο, στον υμένα και τα παρααρθρικά μαλακά μόρια της ποδοκνημικής αρθρώσεως, δηλαδή της αρθρώσεως μεταξύ Κνήμης-Περόνης και Αστραγάλου .thumb|Οστεοαρθρίτις της Ποδοκνημικής αρθρώσεως|300px|right
Είδη-Ταξινόμηση
Υπάρχουν αρκετά είδη αρθρίτιδας της Ποδοκνημικής αρθρώσεως. Αναφέρονται 48 αίτια αρθρίτιδας της ποδοκνημικής ή νοσολογικών καταστάσεων που προσομοιάζουν με αυτήν. Μερικά από αυτά τα είδη είναι τα εξής:
Αρθρίτις Ποδοκνημικής εκ Καταπονήσεως
thumb|Αρθρίτις Δεξιάς Ποδοκνημικής|300px|left Είναι η συχνότερη μορφή. Συμβαίνει σε γυναίκες περισσότερο από τους άνδρες σε αναλογία 3:1. Τα συνήθη αίτιά της είναι η πολύωρη ορθοστασία, το βάδισμα σε ανώμαλο έδαφος, τα λάθος ψηλά τακούνια, η παχυσαρκία, και σπάνια η ανισοσκελία. Τα συμπτώματά της είναι πρήξιμο (οίδημα) στήν άρθρωση, δυσκαμψία, πόνος και θερμότητα. Ο ασθενής ενίοτε χωλαίνει (κουτσαίνει). Η θεραπεία της είναι απλή. Αδυνάτισμα, ξεκούραση, χλιαρό λουτρό, ελαστική περιστραγαλίδα, αντιφλεγμονώδη φάρμακα, και Φυσικοθεραπείες.
Οστεοαρθρίτις της Ποδοκνημικής
Η Οστεοαρθρίτις Ποδοκνημικής είναι εκφυλιστική νόσος φθοράς των χόνδρων και των οστών της αρθρώσεως. Γιά διάφορους λόγους, φθείρονται (εκφυλίζονται) αρχικώς οι μαλακοί ιστοί (σύνδεσμοι, κλπ), ακολούθως ο αρθρικός χόνδρος, και στη συνέχεια επέρχονται βλάβες στα οστά του Αστραγάλου, της Κνήμης και της Περόνης. Τελικό αποτέλεσμα, είναι ο πόνος και ο περιορισμός τών κινήσεων της αρθρώσεως, που οδηγούν τον ασθενή σε αναπηρία, λόγω μείωσης της κινητικότητός του. Κατά κανόνα η Οστεοαρθρίτις της Ποδοκνημικής είναι μετατραυματικής αιτίας δηλαδή οφείλεται σε παλαιότερα διαστρέμματα ή κατάγματα, είτε χειρουργήθηκαν είτε όχι. Η πάθηση έχει τρία ακτινολογικά – κλινικά στάδια: Το Ι, ΙΙ, και ΙΙΙ. Στο στάδιο Ι η θεραπεία είναι απλή, με κάποια μέτρα προστασίας και παυσίπονα. Στο στάδιο ΙΙ χρειάζεται ενδαρθρικές ενέσεις Υαλουρονικού Νατρίου, και στό στάδιο ΙΙΙ χρειάζεται εγχείρηση. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρθροπάθειες
Γιώργος Γεροντιδάκης
Ο Γιώργος Γεροντιδάκης (Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1988) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1988 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε ενώ κατάγεται από τα Χανιά. Σε ηλικία 9 ετών επιλέχτηκε από το σκηνοθέτη Κώστα Καπάκα για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Peppermint» που έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους το 1999, ενώ απέσπασε αρκετά βραβεία και καλές κριτικές τον επόμενο χρόνο. Εκεί υποδύθηκε τον 11χρονο πρωταγωνιστή της ταινίας, Στέφανο Καρούζο, με την ερμηνεία του ρόλου σε μεγαλύτερη ηλικία να αναλαμβάνει ο Γιώργος Χωραφάς. Μετά την συμμετοχή του στην ταινία συνέχισε την πορεία του ως ηθοποιός συμμετέχοντας σε δουλειές τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο.
Τηλεόραση
Επέστρεψε τηλεοπτικά, μετά από χρόνια αποχής αφού είχε αποφασίσει να επικεντρωθεί κυρίως στο θέατρο, τη σεζόν 2018-2019 έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά «Ο Πρίγκιπας της Φωτιάς» στο Open TV. Από το 2019 μέχρι και το 2022, υποδυόταν τον Μελέτη Ζωητό στη δραματική σειρά εποχής «Άγριες Μέλισσες» στον ANT1. Τη σεζόν 2022- 2024 σειρά Σασμός υποδυόταν τον Λευτέρη / Γιώργος Ορφανού στο ALPHA,
Κινηματογράφος
Μετά τη μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία «Peppermint» ακολούθησε μία συμμετοχή στη ταινία «Οξυγόνο» των Παπαθανασίου και Ρέππα, το 2003. Το 2004, πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική παραγωγή «Αγάπη στα 16» του Κώστα Χαραλάμπους. Το 2011, συμμετείχε στο δράμα «Δεμένη κόκκινη κλωστή» ενώ το 2013 είχε ένα μικρό ρόλο στη βραβευμένη ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά «Miss Violence». Ακολούθησαν οι συμμετοχές στις παραγωγές «Οι δεσμώτες» και «Meditive».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ανάνταπουρ
thumb|right|250px|Ο πύργος του Ρολογιού της Ανάνταπουρ Η Ανάνταπουρ (Anantapur) είναι πόλη της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας, στην περιφέρεια Ραγιαλασίμα, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και της ομώνυμης επαρχίας στην οποία περιλαμβάνονται 64 δημοτικά διαμερίσματα (μάνδαλα).
Γενικά
Βρίσκεται σε υψόμετρο 335 μέτρα (1099 πόδια) και σε απόσταση 356 χλμ. (221 ​​μίλια) νότια της πρωτεύουσας της πολιτείας, την Χαϊντεραμπάντ και 188 χλμ. βόρεια από την Μπανγκαλόρ (Μυσόρης). Το κλίμα της είναι ξερό τροπικό. Ο πληθυσμός της το 1971 αριθμούσε περίπου τους 80.000, ενώ σήμερα φθάνει περίπου τους 362.350 (2011) κατοίκους.
Στη πόλη εδρεύουν τρία πανεπιστήμια, πολλά εκπαιδευτικά και τεχνολογικά ιδρύματα και ένας μεγάλος σχετικά αριθμός εργοστασίων στην ευρύτερη περιοχή. Συνδέεται με το εθνικό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας διαθέτοντας και αεροδρόμιο νότια της πόλης.
Ετυμολογία
Η ονομασία τς πόλης προέρχεται από την Άναντα, ή Ανάντα (που σημαίνει ευδαιμονία), σύζυγο αξιωματούχου του μεσαιωνικού βασιλείου του Βιτζαγιανάγκαρ, που υπήρξε ιδρυτής της πόλης. Στον Β' Π.Π. η Ανάνταπουρ αποτελούσε έδρα του βρετανικού ιδικού στρατού, των λεγομένων Σιπάι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Άντρα Πραντές
Πανθρακικοί Αγώνες 1925
μικρογραφία|δεξιά|250px|Πανθρακικοί 1925. Οι απονομές των επάθλων από τον μέραρχο Εξαρχάκη και τον ιατρό Σ. Κασιμάτη, πρόεδρο του Γ.Σ. "Ροδόπη". Οι Γ΄ Πανθρακικοί Αγώνες 1925 ήταν αθλητικοί αγώνες που διεξήθησαν στην Κομοτηνή από 28 Ιουνίου ως 1 Ιουλίου 1925 με συμμετοχή αθλητών που προέρχονταν από τέσσερις αθλητικούς συλλόγους της Μακεδονίας-Θράκης. Μετείχαν επίσης αθλητές από στρατιωτικές μονάδες της περιοχής. Περιλάμβαναν αγωνίσματα στίβου ανδρών, εφήβων και αγώνα σε δημόσιο δρόμο. Ήταν η δεύτερη φορά, μετά τους Α΄ Πανθρακικούς Αγώνες 1923, που έγιναν Κομοτηνή.
Η διοργάνωση
Την διοργάνωση των Γ΄ Πανθρακικών αγώνων ανέλαβε ο Γ.Σ. "Ροδόπη" Κομοτηνής, του οποίου πρόεδρος ήταν ο δραστήριος ιατρός Κασιμάτης. Ενεργό ρόλο στη διοργάνωση έπαιξε η Γενική Διοίκηση Θράκης. Συστάθηκε 15μελής οργανωτική επιτροπή από εκλεκτά μέλη της τοπικής κοινωνίας, η οποία προχώρησε στην προετοιμασία του γυμναστηρίου, επισκευή του αγωνιστικού χώρου, καλλωπισμό και ανέγερση δύο αμφιθεατρικών κερκίδων, χωρητικότητας 1.000 θεατών. Πρόεδρος της Επιτροπής ορίστηκε ο μέραρχος Εξαρχάκης με πληρεξούσιο τον Ζ. Μπογιώτα, αντιπρόεδρος ο δήμαρχος Ν. Ζωίδης, ταμίας ο πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ροδόπης Μ. Δεϊμερτζόγλου και μέλη ο διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Νόνης, ο επιτελάρχης Α. Μαγριπλής, ο πρόεδρος του Γυμν. Συλλόγου ιατρός Σεβ. Κασιμάτης, ο επιθεωρητής γυμναστικής Π. Ορεσιτρόφος κ.ά. Για την τελετή έναρξης και τις απονομές κλήθηκε η Δ΄ Στρατιωτική Μουσική από την Καβάλα καθώς και η 1η Προσκοπική Ομάδα Ξάνθης.
Εκτός από το Γ.Σ. Ροδόπη Κομοτηνής, στους αγώνες μετείχαν ο Ορφέας Ξάνθης, ο Κένταυρος Σουφλίου, ο Ερμής Αλεξανδρούπολης, το Δ΄ Σώμα Στρατού. Οι σύλλογοι Δράμας, Καβάλας, Σερρών και οι Μεραρχίες VI, VII και XII, δεν έστειλαν αθλητές αν και είχαν προσκληθεί. Έτσι στους αγώνες μετείχαν μόνο θρακικά σωματεία.
Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε, όπως στους Β΄ Πανθρακικούς Αγώνες 1924, ο Ορφέας Ξάνθης, τον οποίο είχε αναλάβει ως γυμναστής ο Σοφοκλής Μάγνης, έμπειρος προπονητής, που επί χρόνια υπήρξε γυμναστής της αθλητικής ομάδας του Πανιωνίου στη Σμύρνη.
Βαθμολογίες
* Σε κάποια αγωνίσματα υπήρξαν ισοπαλίες.
Αναφορές
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ελλάδα Κατηγορία:Στίβος το 1925 Κατηγορία:Θράκη (διαμέρισμα)
322 Φαιώ
Η Φαιώ (Phaeo) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,01. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα μιας από τις Υάδες στην ελληνική μυθολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαιω
Μη επεμβατικός προγεννητικός έλεγχος
Ο μη επεμβατικός προγεννητικός έλεγχος (αγγλ. non invasive prenatal testing) είναι μια μέθοδος προσδιορισμού του κινδύνου γεννήσεως του εμβρύου με ορισμένες χρωμοσωμικές ανωμαλίες, όπως τρισωμία 21, 18 και 13. Ο έλεγχος αυτός γίνεται μέσω της ανάλυσης μικρών θραυσμάτων DNA που κυκλοφορούν στο αίμα μιας εγκύου γυναίκας. Σε αντίθεση με το περισσότερο DNA το οποίο βρίσκεται μέσα στον πυρήνα ενός κυττάρου, αυτά τα θραύσματα δε βρίσκονται μέσα σε κύτταρα και γι' αυτό έχουν την ονομασία ελεύθερο εμβρυϊκό DNA (cffDNA). Περιέχουν συνήθως λιγότερα από 200 δομικά στοιχεία DNA (ζεύγη βάσεων) και προέρχονται από τον θάνατο των κυττάρων όταν και διαλύεται το περιεχόμενό τους, συμπεριλαμβανομένου του DNA, το οποίο απελευθερώνεται στην κυκλοφορία του αίματος. Το DNA αυτό προέρχεται από τα κύτταρα του πλακούντα και είναι συνήθως πανομοιότυπο με το DNA του εμβρύου. Η ανάλυση του cffDNA από τον πλακούντα παρέχει την ευκαιρία για έγκαιρη ανίχνευση ορισμένων χρωμοσωμικών ανωμαλιών χωρίς να βλαφθεί το έμβρυο.
Περιγραφή
Η χρήση του υπερήχου και των βιοχημικών δεικτών για την ανίχνευση ανευπλοειδιών συνήθως πραγματοποιείται το πρώτο ή/και το δεύτερο τρίμηνο της κύησης. Ωστόσο, και οι δύο από αυτές τις προσεγγίσεις έχουν υψηλό ποσοστό ψευδώς θετικού αποτελέσματος της τάξης του 2-7%. Εάν οι μέθοδοι αυτές υποδείξουν ότι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για την ύπαρξη ανευπλοειδίας, τότε χρησιμοποιείται ο επεμβατικός διαγνωστικός έλεγχος, όπως η αμνιοπαρακέντηση ή η λήψη χοριακών λαχνών. Πολλές γυναίκες, ωστόσο, νοιώθουν άβολα με αυτές τις δύο μεθόδους, γιατί υπάρχει κίνδυνος αποβολής περίπου 1%. Ο μη επεμβατικός προγεννητικός έλεγχος αποτελεί ένα ενδιάμεσο βήμα μεταξύ του προγνωστικού ελέγχου και του επεμβατικού διαγνωστικού ελέγχου. Ο μόνος φυσικός κίνδυνος που σχετίζεται με τη διαδικασία έχει να κάνει με τη λήψη του αίματος και δεν υπάρχει κίνδυνος αποβολής.
Το ελεύθερο εμβρυϊκό DNA μπορεί να ανιχνευθεί στο μητρικό αίμα μεταξύ της 5ης - 7ης βδομάδας κύησης, εντούτοις περισσότερο εμβρυϊκό DNA διαθέσιμο για ανάλυση υπάρχει συνήθως μετά τη 10η βδομάδα, οπότε και τα αποτελέσματα είναι πιο ακριβή. Τα κυκλοφορούντα cffDNA, RNA και άθικτα εμβρυϊκά κύτταρα μπορούν όλα να χρησιμοποιηθούν για την εκτίμηση της γενετικής κατάστασης του εμβρύου μη επεμβατικά. Πρόσφατες εξελίξεις στον προσδιορισμό αλληλουχιών DNA, όπως η μαζική παράλληλη αλληλούχιση (MPS), και η ψηφιακή αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) βρίσκονται υπό διερεύνηση για τον εντοπισμό χρωμοσωμικών ανευπλοειδών μέσω NIPT.
Ο μη επεμβατικός προγεννητικός έλεγχος μπορεί να προσδιορίσει την πατρότητα και το φύλο του εμβρύου νωρίτερα από τις άλλες μεθόδους (πιθανώς και του υπερήχου). Χρησιμοποιείται επίσης για την ανίχνευση του Rhesus D του εμβρύου, κάτι το οποίο μπορεί να αποτρέψει τις μητέρες που είναι αρνητικές στο Rhesus D να υποβληθούν στην περιττή προφυλακτική θεραπεία. Τέλος, ο έλεγχος αυτός χρησιμοποιείται για ανίχνευση γονιδιακών μεταλλάξεων, όπως διπλασιασμοί ή μικροδιαγραφές, συμπεριλαμβανομένων 1p, 5p, 15q, 22q, 11q, 8q, και 4p. Η ευαισθησία και η εξειδίκευση, ωστόσο, του ελέγχου αυτού δεν έχει ακόμα αξιολογηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρικές εργαστηριακές εξετάσεις Κατηγορία:Μαιευτική Κατηγορία:Γυναικολογία Κατηγορία:Γενετική
Ανώνυμη συνάρτηση
Στην επιστήμη των υπολογιστών μια ανώνυμη συνάρτηση (Αγγλικά: anonymous function ή function literal ή lambda abstraction) είναι ένας ορισμός μιας συνάρτησης ή οποία περιέχει το σώματα της συνάρτησης αλλά δεν περιέχει όνομα (δηλαδή αναγνωριστικό). Οι ανώνυμες συναρτήσεις συνήθως :
Εάν η συνάρτηση χρησιμοποιείται μόνο μια φορά ή για περιορισμό αριθμό κλήσεων τότε μια ανώνυμη συνάρτηση είναι συντακτικά ελαφρύτερη από μια συνάρτηση με όνομα. Οι ανώνυμες συναρτήσεις συναντιούνται συνεχώς στις συναρτησιακές γλώσσες προγραμματισμού αλλά και σε άλλες γλώσσες προγραμματισμού όπου ο ρόλος της συνάρτησης έχει πρωταρχικής χρήσης όπως τα υπόλοιποι τύποι δεδομένων.
Οι ανώνυμες συναρτήσεις προέρχονται από την ανάπτυξη του λ-λογισμού που έκανε ο Αλόνζο Τσέρτς την δεκαετία του 1930 (πριν την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών). Για παράδειγμα στα μαθηματικά μια συνάρτηση της μορφής μπορεί να γραφτεί ανώνυμα ως. Η συγκεκριμένη μαθηματική συνάρτηση στην python θα γραφόταν ανώνυμα ως (lambda x: x**2 -x + 42). Στο παρακάτω παράδειγμα βλέπουμε την κλήση της συνάρτησης f(x) (ορισμένη με το όνομα f) και την κλήση της ίδιας συνάρτησης ανώνυμα (με lambda έκφραση) στο διερμηνέα της Python:
Σε διάφορες γλώσσες προγραμματισμού οι ανώνυμες συναρτήσεις ονομάζονται συναρτήσεις λάμδα (Αγγλικά: lambda) ή περιγράφονται ως λάμδα αφαιρέσεις (Αγγλικά: lambda abstractions). Οι ανώνυμες συναρτήσεις είναι μέρος των γλωσσών προγραμματισμού από την γλώσσα προγραμματισμού Lisp το 1958 και σήμερα πολλές σύγχρονες γλώσσες προγραμματισμού υποστηρίζουν ανώνυμες συναρτήσεις (για παράδειγμα η C++11 και η Java 8 υποστηρίζουν ανώνυμες/λάμδα συναρτήσεις).
Οι ανώνυμες συναρτήσεις είναι μια μορφή ενθυλακωμένης συνάρτησης, η οποία επιτρέπει πρόσβαση σε μεταβλητές που βρίσκονται μέσα στο πεδίο της συνάρτησης που ενθυλακώνεται. Σε αντίθεση με τις συναρτήσεις με όνομα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε αναδρομή χωρίς την βοήθεια του τελεστή fixpoint ο οποίος είναι γνωστός και ως anonymous fixpoint ή anonymous recursion.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λ-λογισμός Κατηγορία:Δομές δεδομένων Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού
942
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Ακκόλ
Η επαρχία Ακκόλ (Ақкөл ауданы) είναι μια επαρχία (αουντάν) στην περιφέρεια Ακμόλα βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η πόλη Ακκόλ. Πληθυσμός: 28,359 (απογραφή 2009), 35,274 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ακκολ
Massive Attack
Οι Massive Attack είναι ένα αγγλικό trip hop (είδος ηλεκτρονικής μουσικής) συγκρότημα που σχηματίστηκε στο Μπρίστολ, αποτελούμενο από τους Robert "3D" Del Naja, Grant "Daddy G" Marshall και τον πρώην Andy "Mushroom" Vowles ("Mush"). Έκαναν το ντεμπούτο τους το 1991 με το άλμπουμ Blue Lines, μπαίνοντας στα τσαρτ με το κομμάτι "Unfinished Sympathy", το οποίο αργότερα ψηφίστηκε ως το 63ο καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών σε γκάλοπ της NME (New Musical Express - βρετανικό περιοδικό μουσικής δημοσιογραφίας). Το 1988, το άλμπουμ τους Mezzanine, με το κομμάτι "Teardrop", καθώς και το άλμπουμ 100th Window βρέθηκαν στο νούμερο 1 στα τσαρτς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τόσο το Blue Lines όσο και το Mezzanine βρίσκονται στη λίστα των 500 καλύτερων άλμπουμ όλων των εποχών του Rolling Stone. Το συγκρότημα έχει κερδίσει αρκετά μουσικά βραβεία κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου BRIT - κερδίζοντας το βραβείο για καλύτερο βρετανικό χορευτικό (Best British Dance Act), δύο EMAs (MTV Europe Music Awards) και δύο Q Awards. Έχουν κυκλοφορήσει συνολικά πέντε άλμπουμ και έχουν πουλήσει πάνω από 11 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μουσικά συγκροτήματα
Ποιμενικός Αμπρούτσο Μαρεμάνο
Ο ποιμενικός Αμπρούτσο Μαρέμα, που είναι γνωστός και ως ιταλικό τσοπανόσκυλο , είναι μια ράτσα σκύλου, που ανήκει στην κατηγορία των σκύλων για φύλαξη κοπαδιού και προέρχεται από την Κεντρική Ιταλία, ή πιο σωστά από την περιοχή Αμπρούτσο στην οροσειρά των Αππέννινων.
Αρχαία ιστορία και εικονογράφηση
μικρογραφία| Ο σκύλος Αμπρουσέζε που φυλάει ένα [[Αγέλη (ζωολογία)|κοπάδι . ]] Ο σκύλος Αμπρουσέζε Μαρέμα ανήκει στην κατηγορία των μεγάλων λευκών σκύλων της Κεντρικής Ευρώπης, ενός αρχαίου γενεαλογικού δέντρου σκύλων - φυλάκων κοπαδιού με ένα δυσδιάκριτο, στρατιωτικό χαρακτήρα, που έφτασε στην Ιταλία από τη Μέση Ανατολή. Αυτές οι ιδιότητες υποδηλώνουν κοινούς προγόνους με τους σκύλους των Πυρηναίων, το ουγγρικό Kuvasz, τα Τάτρα της Πολωνίας, της Cuvac της Σλοβακίας, το σαρπλανίνατς (αν και έχουν χρωματιστό τρίχωμα), και Akbash της Τουρκίας.
Έχουν ήδη αναφερθεί και επαινεθεί από την ρωμαϊκή εποχή από τους Κάτωνα, Columella , Βάρρωνα και Palladio, ο canis pastoralis ή pequarius ("τσοπανόσκυλο") με λευκή γούνα συνέχισε να ασκεί τα καθήκοντά του ως σκύλος κτηνοτροφίας κατά τη διάρκεια των αιώνων, χωρίς να εγκαταλείπει ποτέ τις κεντρικές νότιες περιοχές των Απενίνων όπου είχε φτιάξει το δικό του είδος. Για να επιβεβαιωθεί αυτό, υπάρχει μια σειρά γραπτών ή εικονογραφικών μαρτυριών:
Η πρόσφατη ιστορία
μικρογραφία|ποιμενικός του Αμπρούζο (1915 περίπου). Το 1898 καταχωρήθηκε στο Βιβλίο της Καταγωγής της Ιταλικής Λέσχης Κοινοφιλίας τέσσερα είδη ποιμενικού. Το 1924, οι Luigi Groppi και Giuseppe Solaro σχεδίασαν το πρώτο πρότυπο της ράτσας. Δεν υπήρχε καμία καταγραφή για αρκετά χρόνια, αλλά το 1940 οι εγγεγραμμένοι σκύλοι ήταν δεκαεπτά.
Μέχρι το 1958, ο ποιμενικός του Αμπρύζο και του Μαρέμα θεωρήθηκαν ως δύο ξεχωριστές ράτσες. Ακόμα και το 1950, ιδρύθηκε μια ένωση των αγροτών του Αμπρούζο, και το 1953, γεννήθηκε η ένωση των κτηνοτρόφων του Μαρέμα. Την 1η Ιανουαρίου 1958, το ENCI ενώθηκαν οι δύο ράτσες σε ένα ενιαίο πρότυπο, δηλώνοντας ότι, λόγω της μετακίνησης των κοπαδιών από τη μια περιοχή στην άλλη, μια διαδικασία που ενθαρρύνεται από την Ενοποίηση της Ιταλίας, δόθηκε το "φυσική ενοποίηση" μεταξύ των δύο τύπων των σκύλων. Μέχρι το 1860, στην πραγματικότητα, στα βουνά του Αμπρούζο και τις πεδιάδες της Τοσκάνης ανήκαν σε δύο διαφορετικά κράτη, δηλαδή στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών και στο μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης.
Περιγραφή
Η ουρά είναι χαμηλή και ξεπερνά σε μήκος την κνήμη. Η ουρά είναι σε όρθια θέση παράλληλα με την γραμμή της πλάτης, όταν ο σκύλος είναι σε εγρήγορση ή ενθουσιασμένος. Ένα ομοιόμορφο λευκό είναι το χρώμα που τους διακρίνει. Ενδέχεται το χρώμα του να έχει το χρώμα του ελεφαντόδοτου ή αποχρώσεις του πορτοκαλί, αρκεί να είναι περιορισμένο. Το τρίχωμα είναι πολύ πλούσιο, μακρύ, μάλλον τραχύ στην αφή.Ένας ελαφρύς κυματισμός ενδέχεται να εμφανίζεται. Το υποτρίχωμα είναι πλούσιο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τα μάτια δεν είναι μεγάλες σε σχέση με το μέγεθος του σκύλου. Το χρώμα τους είναι ώχρα ή καφέ σκούρο. Το βλέφαρο έχουν αμυγδαλωτό σχήμα. Τα αυτιά βρίσκονται αρκετά ψηλά στο κεφάλι και εχουν σχήμα "V", κρέμονται, αλλά έχουν μεγάλη κίνηση. Το κεφάλι του είναι μεγάλο και επίπεδο, με κωνικό σχήμα. Μοίαζει με το κεφάλι της πολικής αρκούδας. Το κρανίο είναι ευρύ. Δεν είναι ασυνήθιστο να βρεθούν δείγματα υπερβαίνουν κατά πολύ το ύψος και το βάρος που καθορίζεται από το πρότυπο.
Όπως διαπιστώθηκε απο τον Κολουμέλλα τον 1ο αιώνα μ. Χ, το λευκό τρίχωμα των τσοπανόσκυλων αποτιμάται από την αρχαιότητα, καθώς αποτρέπει τους βοσκούς από το να μπερδέψουν το σκυλί για έναν από τους θηρευτές κατά τη διάρκεια των επιθέσεων των λύκων κατά το σούρουπο. Μερικά χρόνια αργότερα προστέθηκε απο τον Βάρρων ότι ο ποιμενικός σκύλος είναι μεγάλος, λευκός, με μαύρα μάτια και μαύρα χείλη, και που, αν παρατηρηθεί στο σκοτάδι, τα αυτιά τον κάνουν να μοιάζει με λιοντάρι. μικρογραφία|Το κεφάλι του ποιμενικού σκύλου.
Φροντίδα
Ο ποιμενικός Αμπρούζο Μαρέμα είναι ιστορικά ένας πολύ ρουστίκ σκύλος, που είναι σε θέση να αντισταθεί σε ασθένειες, το κρύο και την κακοκαιρία: δεν απαιτείται επομένως ιδιαίτερη φροντίδα, με εξαίρεση σποραδικό βούρτσισμα, και τον συνήθη έλεγχο για παράσιτα. Παρά το μέγεθος του, δεν είναι ασυνήθιστο να βρεθούν σκύλοι αυτής της ράτσα με ηλικία άνω των 10 ετών, χάρη στη φυσική τους αντίσταση. Όπως και όλους τους σκύλους με μακρύ τρίχωμα. και αυτά είναι επιρρεπή σε παράσιτα.
Προφυλάξεις
Οι κτηνοτρόφοι υποστηρίζουν ότι αυτό το σκυλί χρειάζεται ειδική εκπαίδευση, πολύ πιο προσεκτική σε σύγκριση με άλλες ράτσες, με βάση μια παιδαγωγική σκυλιών που έκανε περισσότερες αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπου και ζώου από τον φυσικό και προφορικό εξαναγκασμό. Αυτό μπορεί να καταστήσει δύσκολη τη σχέση με το σκύλο, αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να είναι ένα μέτρο που θα θέσει σε δοκιμασία τη νοημοσύνη του. Ο ποιμενικός Αμπρούζι Μαρέμα μπορεί να εντυπωσιαστεί πιο εύκολα από την εντολή ανάκλησεις αντί να εντολές δράσης.
Σε σύγκριση με άλλες ράτσες που αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φιγούρα ως κυρίαρχο, αυτή η ράτσα παρουσιάζει ένα ταμπεραμέντο πιο ανεξάρτητο, και είναι για αυτό που η εκπαίδευση απαιτεί μεγαλύτερη δέσμευση από την πλευρά του ανθρώπου: αυτό είναι, επίσης, λόγω της τεχνητής επιλογής, μετά από αιώνες, που έχει διαμορφώσει η γενετική της συμπεριφοράς των ζώων, εστιάζοντας περισσότερο στην εκτέλεση των καθηκόντων φύλαξης και υπεράσπισης και σε λιγότερη επαφή με τον άνθρωπο, καθώς και στην προσαρμογή σε ένα περιβάλλον στο οποίο τα ξένα άτομα γίνονται αντιληπτά ως εισβολείς ή ως κίνδυνοι. Γι ' αυτό και μπορεί να είναι δύσκολο να καθοριστεί μια σχέση ιεραρχίας από την πλευρά του ανθρώπου. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι αυτή η ράτσα του σκυλιού δεν είναι κατάλληλη ως ζώο συντροφιάς, ο ποιμενικός Αμπρούζι Μαρέμα, στην πραγματικότητα, ενώ αποδεικνύεται ότι δεν είναι συνηθισμένος στην υποταγή, αν είναι καλά εκπαιδευμένοι και καλά εισαγμένος στο οικογενειακό περιβάλλον, καταφέρνει να δημιουργήσει μια έντονη συναισθηματική σχέση και μια πολύ βαθιά κατανόηση με τους "ιδιοκτήτες" του.
Εξάπλωση
Η εξάπλωση της συγκεκριμένης ράτσας είναι αρκετά μεγάλη: ξεκινάει από την επαρχία Γκροσσέτο, την άνω περιφέρεια του Λάτσιο, που περνά μέσω της Ούμπρια, το Μάρκε, το σύνολο του Αμπρούτσο, το Μολίζε, τα Απέννινα στην Καμπανία και την Απουλία στο βορρά.
Το 2008, 658 κουτάβια εγγράφηκαν στα γενεαλογικά βιβλία του ENCI, ενώ το 2010 υπήρχαν 710 νέες καταχωρίσεις..Η αύξηση αυτή συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια, μέχρι το 2013 τα κουτάβια που εγγράφηκαν στο ENCI να είναι 801 και το 2015 ο αριθμός έχει αυξηθεί στο 1019..
Εκτός από την ιταλική χερσόνησο, ο ποιμενικός σκύλος Αμπρούτσο Μαρέμα χρησιμοποιείται ως φύλακας σε κοπάδια επίσης, στην Αυστραλία, στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2006, στο Warrnambool της Αυστραλίας, δόθηκε η εκκίνηση για το πρώτο πείραμα της φρουράς των πιγκουίνων από αλεπούδες, χρησιμοποιώντας τους ποιμενικούς σκύλους Αμπρούτσο Μαρέμα. Το 2010, το έργο αυτό τιμήθηκε με Βραβείο Ακτοπλοΐας της Αυστραλιανής Κυβέρνησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμπρούτσο
Ιντέφ Α΄
Ο  Ιντεφ Α' ήταν τοπικός αιγύπτιος ηγεμόνας των Θηβών, και μέλος της 11ης Δυναστείας κατά την Πρώτη Μεταβατική Περιόδο.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος της δυναστείας του που πήρε τον τίτλο του Φαραώ, με όνομα Ώρου (το όνομα του θρόνου) Sehertawy, ("Αυτός που έφερε ειρήνη στις Δύο Χώρες"). Ο Ιντέφ ήταν ο γιος του Μεντουχοτέπ Α' και της Νεφερού Α'.
Είχε ανταγωνιστές για τη διεκδίκηση της εξουσίας άλλους νομάρχες της Αιγύπτου, ο κυριότερος από τους οποίους ήταν ο νομάρχης της Ηρακλεόπολης Ankhtifi, της 10ης Δυναστείας, η οποία είχε τη βάση της στην Ηρακλεόπολη. Όταν ανήρθε στο θρόνο, ο Ιντέφ εξουσίαζε κάτι παραπάνω από τις γύρω περιοχές στην πρωτεύουσα των Θηβών, αλλά μέχρι το τέλος της βασιλείας του απέκτησε τον έλεγχο της Κόπτου και των Δένδερας και των τριών νομών της Ηρακλεόπολης, προφανώς μετά από νίκη του εναντίον του Ankhtifi ή του νομάρχη που τον διαδέχτηκε.
Η περίοδος βασιλείας του είναι άγνωστη, αλλά πρέπει να ήταν λιγότερο από 16 χρόνια, καθώς -ο κατεστραμμένος σ’ αυτό το σημείο- Κανόνας του Τορίνο αποδίδει αυτό το νούμερο στη βασιλεία του Μεντουχοτέπ και του Ιντέφ μαζί. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Ιντεφ Β'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 11ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Μαουρίτς Κορνέλις Έσερ
Ο Μάουριτς Κορνέλις Έσερ (Maurits Cornelis Escher, 17 Ιουνίου 1898 – 27 Μαρτίου 1972) ήταν Ολλανδός εικαστικός καλλιτέχνης. Εκτός από το σχέδιο και τη γραφιστική ο Έσερ, δούλεψε επίσης με τις τεχνικές της ξυλογραφίας, της λιθογραφίας και της χαλκογραφίας.
Κύριο στοιχείο της τέχνης του Έσερ είναι η απεικόνιση αδύνατων γραφικών παραστάσεων (ανθρώπων, ζώων, αντικειμένων κτλ.), οι οποίες δημιουργούν την ψευδαίσθηση του απείρου, δηλαδή της ατελείωτης δημιουργίας σχεδίων ή οι «αδύνατες» παραδοξολογικές κατασκευές (κτίρια). Αυτή η ιδιαιτερότητα των σχεδίων του οφείλεται στην επιρροή που δέχτηκε ο Έσερ από τα μαθηματικά -με τα οποία παραδόξως δεν τα πήγε ποτέ καλά στο σχολείο- και ιδιαίτερα από αρχές της προβολικής γεωμετρίας, όπως και από τα πορίσματα και τις προτάσεις της μη Ευκλείδειας γεωμετρίας.
Παιδική ηλικία
Ο Μάουριτς Κορνέλις γεννήθηκε στο Λέουβαρντεν (Leeuwarden) στη Φριζία, σε ένα σπίτι που είναι μέρος του Μουσείου Κεραμικών σήμερα. Ήταν ο νεαρότερος γιος του πολιτικού μηχανικού Τζορτζ Άρνος Έσερ και της δεύτερης συζύγου του, Σάρα Γκλίχμαν. Το 1903, η οικογένεια μετακόμισε στο Άρνεμ, όπου μαθήτευσε σε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ως το 1918.
Ήταν ένα φιλάσθενο παιδί και μαθήτευσε σε ειδικό σχολείο από 7 ετών και έμεινε στη δεύτερη τάξη. Παρόλο που διακρίθηκε στο σχέδιο, οι βαθμοί του ήταν γενικά κακοί. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα ξυλουργικής και πιάνου μέχρι 13 ετών. Το 1919 παρακολούθησε το σχολείο  της Αρχιτεκτονικής και Διακοσμητικής του  Χάαρλεμ. Σπούδασε για λίγο αρχιτεκτονική, αλλά απέτυχε σε αρκετά μαθήματα (εν μέρει εξαιτίας χρόνιας δερματικής μόλυνσης) και άλλαξε κατεύθυνση προς τις εικαστικές τέχνες. Μαθήτευσε κοντά στον Μεσκίτα, με τον οποίο παρέμειναν φίλοι για χρόνια. Το 1922, ο Έσερ εγκατέλειψε το σχολείο, αφού απέκτησε εμπειρία στον σχεδιασμό και στην κατασκευή ξυλογραφίας.
Ενήλικη ζωή
Το 1922 ήταν μια σημαντική χρονιά για τον Έσερ, ο οποίος ταξίδεψε σε πόλεις της Ιταλίας (Φλωρεντία, Σαν Τζιμινιάνο, Βολτέρα, Σιένα, Ραβέλο) και στην Ισπανία (Μαδρίτη, Τολέδο, Γρανάδα). Είχε εντυπωσιαστεί από την ιταλική ύπαιθρο και από την Αλάμπρα, ένα μαυριτανικό κάστρο του δέκατου τέταρτου αιώνα στη Γρανάδα. Τα περίτεχνα διακοσμητικά σχέδια στην Αλάμπρα, τα οποία βασίστηκαν σε γεωμετρικές συμμετρίες που χαρακτηρίζουν γλυπτό επαναλαμβανόμενων μοτίβων σε πέτρινους τοίχους και οροφές, όπου ήταν μια ισχυρή επιρροή στα έργα του Escher. Έπειτα επέστρεψε στην Ιταλία τα επόμενα χρόνια.
Στην Ιταλία ο Έσερ συνάντησε την Γιέτα Ούμικερ, την οποία νυμφεύτηκε το 1924. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όπου απέκτησαν τον πρώτο τους γιο Τζόρτζιο Αρνάλντο Έσερ, που πήρε το όνομά του από τον παππού του. Ο Έσερ και η Γιέτα απέκτησαν δύο ακόμη γιούς, τον Άρθουρ και τον Γιαν.
Το 1935 το πολιτικό κλίμα στην Ιταλία, επί Μουσολίνι, δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό από τον Έσερ. Δεν τον ενδιέφερε η πολιτική, καθώς το θεωρούσε αδύνατο να αναμειχθεί με άλλα ιδανικά, πέραν της έκφρασής των προσωπικών του αντιλήψεων, με τα δικά του μέσα, αλλά ήταν αντίθετος στον φανατισμό και στην υποκρισία. Όταν ο μεγαλύτερος γιoς του, Τζόρτζιο, αναγκάστηκε στην ηλικία των 9 ετών να φορά στο σχολείο τη στολή της Ιταλικής Φασιστικής Νεολαίας (Μπαλίλα), η οικογένεια έφυγε από την Ιταλία και μετακόμισε στο Σατώ-Ντε, στην Ελβετία, όπου η οικογένεια έμεινε για 2 χρόνια.
Ο Έσερ, στον οποίο άρεσαν και εμπνέονταν από τα Ιταλικά τοπία, δυστύχησε στην Ελβετία. Το 1937, η οικογένειά του μετακόμισε πάλι στο Ουκλ (Uccle), προάστιο των Βρυξελλών στο Βέλγιο. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον ανάγκασε να μετακομίσει τον Ιανουάριο του 1941, αυτή τη φορά στο Μπάαρν της Ολλανδίας, όπου ο Έσερ έζησε μέχρι το 1970. Τα πιο γνωστά έργα του Έσερ χρονολογούνται αυτήν την περίοδο. Ο συννεφιασμένος, κρύος και υγρός καιρός της Ολλανδίας του επέτρεψε να συγκεντρωθεί προσεκτικά στη δουλειά του. Για κάποιο χρονικό διάστημα, μετά από χειρουργική επέμβαση το 1962, ο Έσερ δεν εργάστηκε σε καινούργια κομμάτια και αυτή ήταν η μοναδική περίοδος απραξίας του.
Ο Έσερ μετακόμισε στο Ρόζα Σπιέρ Χουίς στο Λάρεν το 1970, έναν οίκο απόμαχων καλλιτεχνών, όπου διατηρούσε το δικό του εργαστήριο. Πέθανε στο σπίτι του στις 27 Μαρτίου 1972, σε ηλικία 73 ετών.
Έργα
Η πρώτη φορά που ο Έσερ απεικόνισε στη ζωγραφική του το αδύνατο ήταν το "Δρόμος και Νεκρή Φύση", το 1937. Η καλλιτεχνική του έκφραση δημιουργήθηκε περισσότερο από εικόνες στο μυαλό του παρά από παρατηρήσεις και ταξίδια σε άλλες χώρες. Γνωστά παραδείγματα οφθαλμαπατών που δημιούργησε ήταν το σχέδιο "Χέρια που σχεδιάζουν", ένα έργο στο οποίο φαίνονται δύο χέρια που το καθένα σχεδιάζει το άλλο, το "Ουρανός και Νερό", όπου το φως παίζει με τη σκιά, ώστε τα πουλιά να αποτελούν το υδάτινο υπόβαθρο που κολυμπούν τα ψάρια και τα ψάρια να αποτελούν το αέρινο υπόβαθρο που πετούν τα πουλιά και το "Ανεβαίνοντας και Κατεβαίνοντας", στο οποίο οι γραμμές των ανθρώπων που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σκάλες σε έναν άπειρο βρόχο, σε μια κατασκευή η οποία είναι αδύνατο να κατασκευαστεί αλλά είναι δυνατό να σχεδιαστεί μόνο αξιοποιώντας τις ιδιαιτερότητες της αντίληψης και της προοπτικής. Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο "Καταρράκτης" (1961).
Ο Έσερ ασχολήθηκε κυρίως με λιθογραφίες και ξυλογραφίες αν και οι λίγες χαλκογραφίες που έκανε θεωρούνται αριστουργήματα τεχνικής. Στη γραφική του τέχνη, απεικόνιζε μαθηματικές σχέσεις μεταξύ των σχημάτων, των μορφών και του χώρου. Επιπλέον, εξερεύνησε την αλληλοσύνδεση των μορφών χρησιμοποιώντας άσπρο και μαύρο χρώμα, για να τονίσει τις διαφορετικές διαστάσεις. Στα έργα του είχε επίσης συμπεριλάβει κατοπτρικά είδωλα από κώνους, σφαίρες, κύβους, δακτύλιους και έλικες. Ο Έσερ ήταν αριστερόχειρας.
Παρά το γεγονός ότι ο Έσερ δεν είχε μαθηματική εκπαίδευση - η κατανόηση που είχε για τα μαθηματικά ήταν οπτική και διαισθητική - η δουλειά του περιείχε έντονα το μαθηματικό στοιχείο. Πολλοί από τους κόσμους που είχε κατασκευάσει περιελάμβαναν αδύνατα αντικείμενα, όπως ο Κύβος του Νέκερ και το τρίγωνο του Πένροουζ. Σε αρκετά έργα ο Έσερ χρησιμοποίησε επαναλαμβανόμενες επικαλύψεις συνθέτοντας ψηφιδωτά. Οι μαθηματικοί και οι επιστήμονες εκτιμούν ιδιαίτερα την τεχνοτροπία του Έσερ, καθώς χρησιμοποιεί πολύεδρα και γεωμετρικές παραμορφώσεις. Για παράδειγμα στο έργο του "Βαρύτητα", πολύχρωμες χελώνες βγάζουν τα κεφάλια τους μέσα από ένα ψηφιδωτό δωδεκάεδρο.
Η μαθηματική επιρροή στα έργα του προέκυψε γύρω στο 1936, όταν ταξίδεψε στη Μεσόγειο με την Ναυτιλική Εταιρεία "Άδρια". Άρχισε να ενδιαφέρεται για την τάξη και τη συμμετρία. Ο Έσερ περιγράφει το ταξίδι του στη Μεσόγειο ως «την πλουσιότερη πηγή έμπνευσης που έχει ποτέ συναντήσει».
Μετά από το ταξίδι του στην Αλάμπρα, ο Έσερ προσπάθησε να βελτιώσει τα έργα τέχνης των Μαυριτανών χρησιμοποιώντας γεωμετρικά πλέγματα ως βάση των σχεδίων του, τα οποία στη συνέχεια επικάλυψε με πρόσθετα σχέδια, κυρίως ζώων όπως πουλιών και λιονταριών.
Οι πρώτες ενδελεχείς μελέτες στα μαθηματικά, που αργότερα τα ενσωμάτωσε σε έργα τέχνης του, ξεκίνησαν με τη δημοσιευμένη ακαδημαϊκή μελέτη του Τζορτζ Πόλυα, πάνω σε ομάδες συμμετρίας του επιπέδου, που την παρέλαβε από τον αδερφό του, Μπέρεντ Τζορτζ Έσερ. Αυτή η δημοσίευση τον ενέπνευσε να κατανοήσει την έννοια των 17 ομάδων συμμετρίας επιπέδου. Χρησιμοποιώντας αυτήν την μαθηματική έννοια, ο Έσερ δημιούργησε περιοδικές επικαλύψεις με 43 χρωματιστά σχέδια διαφόρων τύπων συμμετρίας. Από το σημείο αυτό ανέπτυξε μια μαθηματική προσέγγιση στην έκφραση της συμμετρίας στα έργα τέχνης του. Ξεκινώντας το 1937, δημιούργησε ξυλογραφίες με τη χρήση της έννοιας των 17 ομάδων συμμετρίας επιπέδου.
Το 1941, ο Έσερ συνόψισε τα συμπεράσματά του σε ένα τετράδιο, το οποίο ονόμασε Regelmatige vlakverdeling in asymmetrische congruente veelhoeken ("Η τακτική διαίρεση τομέων σε ασύμμετρα παραλληλισμένα πολύγωνα"). Η πρόθεσή του στη συγγραφή του ήταν να βοηθήσει τον εαυτό του στην ενσωμάτωση των μαθηματικών στην τέχνη. Ο Έσερ θεωρείται ένας ερευνητής μαθηματικός της εποχής του, λόγω της τεκμηρίωσης με αυτό το έγγραφο, όπου μελέτησε τη βασιζόμενη σε χρώμα διαίρεση και ανέπτυξε ένα σύστημα κατηγοριοποίησης των συνδυασμών των ιδιοτήτων των σχημάτων, του χρώματος και της συμμετρίας.
Γύρω στο 1956, ο Έσερ εξερεύνησε την ιδέα της απεικόνισης του άπειρου σε ένα δισδιάστατο πεδίο. Συζητήσεις με τον Καναδό μαθηματικό Χάρολντ Σκοτ ΜακΝτόναλντ Κόξτερ πυροδότησαν το ενδιαφέρον του Έσερ στις υπερβολικές ψηφιδοθετήσεις, οι όποιες είναι κανονικές επικαλύψεις της υπερβολικής γεωμετρίας. Οι ξυλογραφίες του Έσερ "Όριο Κύκλου 1-4"  επιβεβαιώνουν αυτή την έννοια. Το 1959 ο Κόξτερ δημοσίευσε το εύρημά του ότι αυτά τα έργα ήταν εκπληκτικά ακριβή. «Ο Έσερ το πέτυχε ακριβώς στο χιλιοστό»
Ο Έσερ επίσης μελέτησε τοπολογία. Έμαθε πρόσθετες έννοιες στα μαθηματικά από το Βρετανό μαθηματικό Ρότζερ Πένροουζ. Με αυτή τη γνώση δημιούργησε το έργο "Καταρράκτης" και το "Πάνω και Κάτω", με ακανόνιστες προοπτικές όπως και με την Λωρίδα του Μέμπιους.
Ο Έσερ τύπωσε το "Μεταμόρφωση 1" το 1937, που ήταν η αρχή από μία σειρά που διηγούνταν μία ιστορία χρησιμοποιώντας εικόνες. Τα έργα αυτά επέδειξαν το αποκαρύφωμα της ικανότητας του Έσερ να ενσωματώσει τα μαθηματικά σε τέχνη. Στη Μεταμόρφωση 1, μετέτρεψε ένα κυρτό πολύγωνο, σε κανονικό σχέδιο στο επίπεδο, ώστε να σχηματίσει ένα ανθρώπινο μοτίβο. Το αποτέλεσμα αυτό συμβολίζει την αλλαγή ενδιαφέροντος του Έσερ από τα φυσικά τοπία στην κανονική διαίρεση του επιπέδου.
Το έργο "Μεταμόρφωση 3" είναι αρκετά μεγάλο για να καλύψει όλους τους τοίχους σε ένα δωμάτιο, και στη συνέχεια να στραφεί πίσω προς τον εαυτό του.
Μετά το 1953 έγινε λέκτορας σε πολλούς οργανισμούς.
Κληρονομιά
Το 1969, ο επιχειρηματικός σύμβουλος του Έσερ, Γιαν Φερμόϋλεν (Jan W. Vermeulen), συγγραφέας της βιογραφίας του καλλιτέχνη στα Ολλανδικά, θεμελίωσε το Ίδρυμα Έσερ (MC Escher Stichting), όπου μεταφέρθηκαν ουσιαστικά όλα τα έργα του καλλιτέχνη, καθώς και εκατοντάδες από τα πρωτότυπα. Τα έργα αυτά αποτελούν αντικείμενο δανεισμού από το Ίδρυμα στο Μουσείο της Χάγης. Με το θάνατο του Έσερ, οι τρεις γιοι του, διέλυσαν το Ίδρυμα και έγιναν εταίροι στην κυριότητα των έργων του. Το 1980, η κυριότητα αυτή πουλήθηκε σε έναν Αμερικανό έμπορο έργων τέχνης και στο Μουσείο της Χάγης. Το μουσείο κατέχει το σύνολο της τεκμηρίωσης και ένα μικρό μέρος των ίδιων των έργων τέχνης.
Τα πνευματικά δικαιώματα παραμένουν στην κατοχή των τριών γιων του, που αργότερα τα πούλησαν στην Cordon Art, μία Ολλανδική εταιρεία. Ο έλεγχος των πνευματικών δικαιωμάτων μεταβιβάστηκε στην M.C. Escher Company BV του Μπάαρν,στις Κάτω Χώρες, που αδειοδοτεί χρήσεις για το σύνολο των έργων τέχνης του Έσερ όπως και τεκμήρια προφορικού και γραπτού λόγου του ιδίου, ενώ ελέγχει και τα εμπορικά σήματα. Η κατάθεση του εμπορικού σήματος "M.C. Escher" στις Ηνωμένες Πολιτείες βρήκε εμπόδια, αλλά η Ολλανδική εταιρεία επικράτησε στα δικαστήρια με την αιτιολογία ότι ένας καλλιτέχνης ή οι κληρονόμοι του έχουν δικαίωμα να κατοχυρώσουν το όνομα ως εμπορικό σήμα.
Οι κύριες θεσμικές συλλογές πρωτότυπων έργων του Μ.Κ. Έσερ είναι το Μουσείο Έσερ, θυγατρική της Haags Gemeentemuseum στη Χάγη, η Εθνική Πινακοθήκη (Ουάσινγκτον, Η.Π.Α.), η Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά (Οτάβα), το Μουσείο του Ισραήλ (Ιερουσαλήμ), Huis ten Bosch (Ναγκασάκι, Ιαπωνία) και η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστόνης.
Στο "Γκαίντελ, Έσερ, Μπαχ" από τον Ντάγκλας Χοφστάντερ, που εκδόθηκε το 1979, παρουσιάζονται ιδέες αυτοαναφορικότητας και περίεργων επαναληπτικών βρόχων, αντλώντας από ένα ευρύ φάσμα καλλιτεχνικών και επιστημονικών εργασιών, συμπεριλαμβανομένης των έργων του Μ.Κ. Έσερ και της μουσικής του Γ.Σ. Μπαχ, για να παρουσιάσει ιδέες πίσω από το θέωρημα της Μη Πληρότητας του Γκαίντελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφίστες Κατηγορία:Ολλανδοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
946
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 946 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη