cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρικάρηνος Όφις
Ο Τρικάρηνος Όφις (πολυτονικό: Τρικάρηνος Ὄφις, τουρκικά: Yılanlı Sütun / Γιλάνλι Σουτούν), επίσης γνωστός ως και η στήλη των όφεων, ο τρίποδας των Δελφών, τρικέφαλο φίδι, οφιόσχημη στήλη, ή ο τρίποδας των Πλαταιών, είναι αρχαία ορειχάλκινη στήλη στην περιοχή του Ιπποδρόμου της Κωνσταντινούπολης. Αποτελούσε τη στήριξη ενός αρχαίου ελληνικού χρυσού τρίποδα των αρχών του 5ου αιώνα π.Χ. ο οποίος αρχικά βρισκόταν στους Δελφούς, και αργότερα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α´ το 324. Ο τρίποδας κατασκευάστηκε προς ανάμνηση των Ελλήνων οι οποίοι σκοτώθηκαν πολεμώντας στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.) εναντίον των Αχαιμενιδών Περσών κατά τους Περσικούς πολέμους, και σύμφωνα με τον Ηρόδοτο το μέταλλο που χρησιμοποιήθηκε προήλθε από το λιώσιμο των Περσικών όπλων και λαφύρων. Ο τρίποδας είχε ύψος 8 μέτρα και οι κεφαλές των φιδιών παρέμεναν ακέραιες επάνω στη στήλη ως και τα τέλη του 17ου αιώνα.
Τον Δεκέμβριο του 2015 τοποθετήθηκε αντίγραφο της στήλης στην αρχική τοποθεσία στους Δελφούς. μικρογραφία|Σύγχρονο αντίγραφο της στήλης στην αρχική τοποθεσία της στους [[Δελφοί|Δελφούς, δίπλα από την βάση της αρχικής στήλης η οποία διασώζεται ακόμα]]
Κατασκευή
Το μνημείο κατασκευάστηκε την άνοιξη του 478 π.Χ., μερικούς μήνες μετά την ήττα των Περσών στη μάχη των Πλαταιών τον Αύγουστο του 479 π.Χ. από τον συνασπισμό των ελληνικών πόλεων κρατών και τοποθετήθηκε στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Ήταν το ένα από τα δύο γνωστά αναθήματα, στα οποία χαράχτηκαν τα ονόματα των 31 πόλεων, που συμμετείχαν στον συνασπισμό εναντίον των Περσών, με το άλλο να είναι το άγαλμα του Ολυμπίου Διός (πριν το χρυσελεφάντινο) το οποίο δεν διασώζεται πλέον, και είναι πιθανό πως υπήρξε και ένα τρίτο ανάθημα με τις χαράξεις των πόλεων με το άγαλμα του Ποσειδώνα στην περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου το οποίο περιείχε μια παρόμοια αφιέρωση. Υπήρχαν μικρές διαφορές με κάποιες πόλεις που κατονομάζονται στο μνημείο των Δελφών (Θεσπιείς, Ερετριείς, Λευκάς, Σίφνος) το οποίο θεωρείται και το αρχικό, οι οποίες, όμως, δεν αναφέρονται στο μνημείο της Ολυμπίας. thumb|Τμήμα μιας από τις κεφαλές στο [[αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης]] Ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης κάνουν μνεία του τρίποδα ως σύμπλεγμα φιδιών που τυλίγονταν το ένα γύρω από το άλλο σχηματίζοντας το κύριο σώμα της στήλης καταλήγοντας σε τρία κεφάλια.
Αρχική επιγραφή και Παυσανίας
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η ορειχάλκινη στήλη χυτεύθηκε από το μέταλλο των Περσικών λαφύρων που συλλέχθηκαν από το πεδίο της μάχης. Το όλο μνημείο ήταν αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα και τοποθετήθηκε μπροστά στον ναό του Απόλλωνα (μετέπειτα βωμός των Χίων) στους Δελφούς. Ο Θουκυδίδης επίσης αναφέρει πως η αρχική επιγραφή, η οποία συντέθηκε από τον Σιμωνίδη τον Κείο, ανέφερε μόνο τον Σπαρτιάτη στρατηγό Παυσανία κατά την επιθυμία του ίδιου, εξιστορώντας πώς ως ο ηγέτης των Ελλήνων νίκησε τους Μήδες, με την παρακάτω επιγραφή:
Το συγκεκριμένο κείμενο του αναθήματος εξόργισε τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις οι οποίες συμμετείχαν στον πόλεμο, και κατέφυγαν στο συμβούλιο της Αμφικτυονικής Συμμαχίας ζητώντας την αλλαγή της επιγραφής. Οι αρχές της Σπάρτης εισάκουσαν την απόφαση του συμβουλίου, και παρακάμπτοντας τον Παυσανία έσβησαν το επίγραμμα αυτό και τοποθέτησαν τα ονόματα των 31 ελληνικών πόλεων που συμμετείχαν στην κοινή προσπάθεια κατά των Περσών. Ο κατάλογος των ονομάτων φαίνεται να οριστικοποιήθηκε το 479 π.Χ., έτος κατά το οποίο έγινε το αφιέρωμα του μνημείου.
Ο συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ. Αθήναιος αναφέρει πως ο Παυσανίας, επιμένοντας στο να αποθανατιστεί για τη συμβολή του στη μάχη, κατά την απόκτηση της πόλης του Βυζαντίου, από την κατοχή των Περσών, οικειοποιήθηκε ένα ορειχάλκινο κρατήρα πάνω στον οποίο χάραξε το παρακάτω επίγραμμα: Σύντομα, ωστόσο, μετά την παραμονή του στο Βυζάντιο, ο Παυσανίας φέρεται να άλλαξε στρατόπεδο και να προσέφερε τις υπηρεσίες του στην πλευρά των Περσών, πιθανώς λόγω της έλλειψης αναγνώρισης που θεωρούσε πως υπήρχε για τη συμβολή του στη μάχη των Πλαταιών.
Επιγραφές πόλεων
Οι επιγραφές διασώζονται σε μεγάλο βαθμό έως και σήμερα, και υπάρχουν συνολικά 31 πόλεις, οι οποίες αναφέρονται στη Σπαρτιατική διάλεκτο, και θεωρείται πως οι πόλεις είναι οργανωμένες σε 3 κύριες ομάδες επιρροής, της Σπάρτης, της Κορίνθου, και των Αθηνών. Οι επιγραφές εμφανίζονται σε μια μόνο πλευρά της στήλης και δεν βρίσκονται περιμετρικά της. Η στήλη αποτελείται από 28 σπείρες, εκ των οποίων οι 15 μόνο περιέχουν εγχαράξεις, οι οποίες ξεκινούν από την 3η σπείρα από τη βάση και καταλήγουν στην 13η προς την κορυφή. thumb|979x979px|left|Αναπαράσταση της στήλης με τις χαράξεις των ονομασιών, Imagines Inscriptorum, 19ος αιώνας Πέρα από τις πόλεις, ο ίδιος ο χρυσός τρίποδας τον οποίον η στήλη στήριζε, αναφέρεται από τον Διώδορο τον Σικελιώτη πως είχε επιγραφή με το παρακάτω επίγραμμα, το οποίο αργότερα αποδόθηκε στον ποιητή Σιμωνίδη τον Κείο:
Καταστροφή του τρίποδα
Ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας αναφέρει πως ο χρυσός τρίποδας μαζί με άλλα πολύτιμα αναθήματα καταστράφηκε στη διάρκεια του Γ´ Ιερού Πολέμου το 358 π.Χ. όταν οι Φωκείς χρησιμοποίησαν τον χρυσό για έκδοση νομισμάτων ώστε να στηρίξουν τον αγώνα τους κατά της Αμφικτυονικής συμμαχίας.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος
link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%9A%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%82_%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%82.svg|thumb|Χάρτης του κέντρου της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης. Κατά τις μαρτυρίες του Γάλλου περιηγητή Πέτρου Γύλλιου ο οποίος βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη από το 1544 έως το 1547, η στήλη μεταφέρθηκε από τους Δελφούς στην Κωνσταντινούπολη με διάταγμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου κατά την περίοδο 336-337 μ.Χ., κατά την επέκταση και καλλωπισμό της αρχαίας πόλης του Βυζαντίου πάνω στην οποία χτίστηκε η Κωνσταντινούπολη. Η στήλη τοποθετήθηκε στην περιοχή του Ιπποδρόμου όπου βρισκόταν μαζί με πλήθος άλλων μνημείων τα οποία ο Κωνσταντίνος μετέφερε από διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας και έφερε στην πόλη. Αναφορές στους διάφορους δελφικούς τρίποδες που βρίσκονταν στον ιππόδρομο κάνουν και ο Ευσέβιος της Καισαρείας και ο Σωκράτης Σχολαστικός ο οποίος αναφέρεται στον τρίποδα ως ὁ σεμνὸς τρίπους, καθώς και ο ιστορικός του 5ου αιώνα Ζώσιμος και ο λόγιος του 14ου αιώνα Νικηφόρος Κάλλιστος.
Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου υπάρχουν διάφορα έργα τα οποία κάνουν πιθανές αναφορές στο μνημείο, όπως οι Παραστάσεις Σύντομοι Χρονικαί έργο του 8ου/9ου αιώνα στο οποίο αναφέρεται μνημείο με το επίγραμμα των Μήδων (τῶν Μήδων τοῦ ἐλεγείου), καθώς και το σύγγραμμα Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως του 11ου αιώνα όπου γίνεται αναφορά στον δελφικό τρίποδα και τις επιγραφές του. Από τον 15ο αιώνα και έπειτα κυκλοφόρησε η φήμη πως ο Τρικάρηνος Όφις ήταν κάποτε συντριβάνι. Ο Ιταλός οδοιπόρος του 15ου αιώνα Κριστόφορο Μπουοντελμόντι επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη την δεκαετία του 1420 και ανέφερε πως κατά τις εορταστικές περιόδους τα 3 κεφάλια ανέβλυζαν νερό, κρασί και γάλα αντίστοιχα, ωστόσο θεωρείται αβέβαιο το αν είδε όντως κάτι τέτοιο ή απλώς έκανε μια αναφορά σε μια λαϊκή παράδοση, η οποία όμως αργότερα αναφέρθηκε και από τον Ισπανό Πέντρο Ταφούρ τη δεκαετία του 1430, και σύντομα έπειτα τον Γερμανό Βολφ φον Ζύλνχαρτ με μικρές παραλλαγές. Τον 19ο αιώνα ανακαλύφθηκαν από Βρετανούς αρχαιολόγους σωληνώσεις κάτω από τον τρίποδα οι οποίες φαίνεται να ενισχύουν την υπόθεση σχετικά με το συντριβάνι.
Οθωμανική περίοδος
thumb|Όψη τμήματος της κεφαλής που διασώζεται στο [[αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης. Διακρίνεται κάπως και η πίσω πλευρά της κεφαλής με τα σημεία που φέρουν σημάδια χτυπημάτων]]Η στήλη διασώθηκε από τις 2 αλώσεις της Κωνσταντινούπολης, το 1204 από τους σταυροφόρους της Δ´ Σταυροφορίας, και αυτή του 1453 από τους Οθωμανούς, καθώς, παρότι ο χαλκός ήταν πολύτιμο μέταλλο για λιώσιμο και εκμετάλλευση, η στήλη θεωρούνταν πως είχε μαγικές ιδιότητες. Το οθωμανικό χρονικό Χουνερνάμε, στα τέλη του 16ου αιώνα, αναφέρει πως ο πατριάρχης Γεννάδιος προειδοποίησε τον Μωάμεθ τον Πορθητή πως, αν κατέστρεφε τη στήλη, η πόλη θα γέμιζε με φίδια, ο οποίος, ωστόσο, δεν τον άκουσε και κατέστρεψε μια από τις κεφαλές της στήλης με το όπλο του. Αρκετά νωρίτερα ο Οθωμανός ιστορικός Κεμάλ Πασαζάντε ανέφερε, επίσης, τις αποτροπαϊκές ιδιότητες ως προς τα φίδια το 1512, λέγοντας πως ο Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει το μνημείο αυτό για αυτόν τον σκοπό. Παρόμοιες παλαιότερες αναφορές υπήρχαν και από Ρώσους και Ισπανούς ταξιδευτές και αξιωματούχους.
Στα τέλη του 17ου αιώνα ξεκίνησε να παρατηρείται η απώλεια των κεφαλών, όπου υπάρχουν διάφορες διηγήσεις για το τι συνέβη. Σύμφωνα με μια από αυτές, ήταν ένας μεθυσμένος Πολωνός, μέλος διπλωματικής αποστολής, ο οποίος κατέστρεψε τα κεφάλια από το μνημείο. Ωστόσο, σύμφωνα με τα οθωμανικά χρονικά της εποχής, το μέταλλο απλώς δεν άντεξε το βάρος των κεφαλών και μετά από 2 χιλιετίες κατέρρευσε στις 20 Οκτωβρίου του 1700. Μια από τις κεφαλές ανακαλύφθηκε κατά τις εργασίες συντήρησης του ναού της Αγίας Σοφίας στα μέσα του 19ου αιώνα, κάτι που δείχνει πως οι κεφαλές είχαν μεταφερθεί μακρύτερα από την περιοχή, όπου βρισκόταν το μνημείο. Η εξέταση της κεφαλής που διασώζεται σήμερα και βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης, δείχνει στο πίσω μέρος της κεφαλής ενδείξεις χτυπημάτων από κοφτερά αντικείμενα, πιθανώς τσεκούρια.
Σύγχρονη εποχή
Η στήλη σήμερα εξακολουθεί να βρίσκεται στην περιοχή του Ιπποδρόμου της Κωνσταντινούπολης, –περιοχή Ατ Μεϊντάν– η οποία αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Τον Δεκέμβριο του 2015 τοποθετήθηκε αντίγραφο της στήλης στην αρχική της τοποθεσία στους Δελφούς, το οποίο κατασκευάστηκε βάσει γύψινου αντίγραφου του πρωτότυπου στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο είχε δημιουργηθεί τη δεκαετία του 1980 από τον αρχαιολόγο Πέτρο Θέμελη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Περσικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Μνημειακές στήλες στην Κωνσταντινούπολη
Καππά Καρδίτσας
Το Καππά είναι ένα από τα οκτώ χωριά του δήμου Μουζακίου στον νομό Καρδίτσας και ένα από τα 73 θεσσαλικά χωριά των Αγράφων ενώ η ιστορία του ξεκινάει από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέχει 21 χλμ. από την Καρδίτσα και είναι χτισμένο στην κατάληξη του ορεινού όγκου της Πίνδου. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από Ιταλούς εποίκους τον 9ο μ.Χ. αιώνα, σε διαφορετική θέση από τη σημερινή και συγκεκριμένα στις θέσεις Πετριές και Δένδρα όπου και εντοπίζεται η αρχαία πολίχνη Καππούα.
Η Καππούα άρχισε να παρακμάζει στις αρχές του 17ου αιώνα μ.Χ. ενώ είχε την ατυχία να σβήσει απότομα εξαιτίας μιας ασθένειας, κατά πάσα πιθανότητα πανούκλα, που έπληξε την περιοχή και οδήγησε τους κατοίκους στις γύρω περιοχές. Πολλοί λίγοι ήταν εκείνοι που έμειναν στην Καππούα και αυτό γιατί λόγοι οικονομικοί δεν τους επέτρεπαν να μετοικήσουν. Αρκετοί από τους κατοίκους της πολίχνης μετακινήθηκαν μαζικά κατά 1 χλμ. νοτιότερα όπου και δημιούργησαν ένα χωριό με την ονομασία Καππά. Το χωριό αυτό παρέμεινε στην περιοχή μέχρι την δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα οπότε και έπρεπε να μετακινηθεί για άλλη μια φορά, στη σημερινή του θέση, εξαιτίας μιας θανατηφόρου ασθένειας, η οποία σύμφωνα με μαρτυρίες ντόπιων που ήρθαν από το "παλιοχώρι",όπως λέγεται σήμερα το μέρος, ήταν μίας μορφής γρίπη.
Συναντώνται πέτρινα σπίτια τα οποία κατασκευάστηκαν από Ηπειρώτες και Φαναριώτες χτίστες. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού δεν ξεπερνούν τους 100. Κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία ενώ έχει και αρκετούς ελεύθερους επαγγελματίες όπως κατασκευαστές κουφωμάτων αλουμινίου, επίπλων και τζαμιών καθώς και εργολάβους οικοδομών. Επίσης στο χωριό υπάρχουν 2 παραδοσιακά καφενεία και δύο καφενεία ψησταριές.Εκεί γεννήθηκε επίσης και ο πατέρας του Δημήτρη Μητροπάνου.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου Κατηγορία:Άγραφα
Βίβα Μαρία!
Με την ονομασία, ιαχή, Βίβα Μαρία, (Viva Maria), φέρεται στην ιστορία της Ιταλίας και γενικότερα των επαναστάσεων η μεγάλη λαϊκή εξέγερση των χωρικών της Τοσκάνης, τον Ιούλιο του 1799,  όπου και πέτυχαν την εκδίωξη των Γάλλων κατακτητών από την περιοχή τους.
Η εξέγερση αυτή που είχε ως πρότυπο τη Γαλλική Επανάσταση ξεκίνησε αρχικά ως πορεία διαμαρτυρίας από τους χωρικούς της ευρύτερης περιοχής με σκοπό τον αποκλεισμό των πόλεων που κατέληξε στη κατάληψή τους, με πρώτη πόλη την Αρέτσο, πρωτεύουσα της Τοσκάνης. Την νύκτα μεταξύ της 5ης προς 6η Μαΐου του 1799, υπό την ιαχή "Βίβα Μαρία"[ ξεκίνησαν οι ταραχές όπου τις πρωινές ώρες άρχισε η πυρπόληση της πόλης. Σε πολλές όμως των περιπτώσεων σημειώθηκαν σφαγές όπως στη Σιένα, πρωτεύουσα ομώνυμης περιοχής, κυρίως κατά Εβραίων (13), αλλά και άλλων πολιτών που θεωρούνταν Ιακωβίνοι.
Τελικά από την εξέγερση αυτή αφενός μεν οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή μετά από μια μόλις πεντάμηνη διάρκεια κατοχής, (Μάρτιος – Ιούλιος 1799), αφετέρου τόσο οι κληρικοί της υπαίθρου όσο και οι γαιοκτήμονες που αποτελούσαν την αριστοκρατία της περιοχής να ανακτήσουν την προγενέστερη δύναμή τους. Δύο μήνες αργότερα καταλύθηκε και η Παρθενόπεια Δημοκρατία που είχαν εγκαθιδρύσει οι Γάλλοι. Στη συνέχεια ακολούθησε και η αποκατάσταση του Βασιλείου των Βουρβόνων της Νάπολης, από τον Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών.
Πηγές
Κατηγορία:Τοσκάνη Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Επαναστάσεις
Χαρισία (αρχαία πόλη)
Η Χαρισία σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας.
Βρισκόταν 10 στάδια από την Σκιά και κοντά στους Τρικολώνους. Το όνομα της προέρχεται από τον οικιστή της Χαρίσιο, έναν από τους 50 γιούς του Λυκάονα και εγγονό του Πελασγού. Ο Παυσανίας αναφέρεται ελάχιστα στην πόλη, προφανώς την εποχή που πέρασε από εκεί βρισκόταν σε παρακμή. Ήταν από τις Αρκαδικές πόλεις που οίκισαν την Μεγαλόπολη κατά την ίδρυση της από τον Επαμεινώνδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Κολεκτίβα
Μια κολεκτίβα είναι ένα σύνολο ατόμων που δουλεύουν μαζί σε ένα κοινό έργο χωρίς να βασίζονται σε εσωτερικές ιεραρχίες. Οι συλλογικότητες μπορεί να είναι μεγάλες ή και μικρές. Μπορεί να υπάρχουν για μικρά ή για μεγάλα χρονικά διαστήματα και η συμμετοχή σε αυτές είναι εθελοντική. Οποιαδήποτε ομάδα – είτε είναι ένας σύλλογος, μια μη κυβερνητική οργάνωση ή μια πολιτική οργάνωση – που έχει διοικητικό συμβούλιο, αφεντικά, διευθυντές, γκουρού ή προέδρους δεν είναι μια συλλογικότητα. Στην παρούσα φάση της κοινωνίας μας, οι περισσότερες επίσημες οργανώσεις χρησιμοποιούν ένα σύστημα ιεράρχησης που συγκεντρώνει την δυνατότητα λήψης αποφάσεων στα χέρια μιας μειοψηφίας, που στην συνέχεια χρησιμοποιεί αυτή την δύναμη για να υπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Αυτό ακριβώς προσπαθούν να αποτρέψουν οι συλλογικότητες με τον σχεδιασμό τους. Στις συλλογικότητες, η ηγεσία προκύπτει φυσικά και ρευστά. Όλες οι δεξιότητες και η γνώση μοιράζονται και δεν συσσωρεύονται από μια ελίτ. Αυτό σημαίνει πως οι υποχρεώσεις και οι ευθύνες μπορούν να περιστρέφονται ανάμεσα στα μέλη της συλλογικότητας και μπορούν να ανακληθούν αν κάποιος αρχίσει να κάνει κατάχρηση εξουσίας. Η οριζόντια δομή είναι ένας δυναμικός και ζωτικής σημασίας τρόπος για την συνεχόμενη ενδυνάμωση των εργαζομένων. Η κολεκτίβα λειτουργεί με ένα υψηλό επίπεδο οργάνωσης και υπευθυνότητας. Δουλεύουμε σαν ελάχιστο σαράντα ώρες την εβδομάδα και επιπλέον βράδια και σαββατοκύριακα. Έχουμε συχνές συναντήσεις για να μοιραστούμε πληροφορίες σχετικά με τις διαφορετικές πλευρές της δουλειάς μας, έτσι ώστε να μπορούμε να πάρουμε συλλογικές αποφάσεις πάνω σε ένα εύρος θεμάτων όπως: τα πράγματα που εκδίδουμε και διανέμουμε, την συνολική μας οικονομική υγεία, την πολιτική μας κατεύθυνση, τις εκδηλώσεις που οργανώνουμε και συμμετέχουμε, την αλληλοβοήθεια που προσφέρουμε σε άλλες ομάδες και οτιδήποτε άλλο προκύπτει. Παρόλα αυτά δεν είμαστε μια ομοιογενής ομάδα ή εστιασμένη σε συγκεκριμένα πράγματα. Αυτή την στιγμή είμαστε δώδεκα πολύ διαφορετικά άτομα που δουλεύουμε μαζί σε ένα κοινό έργο. Αυτό το έργο αναπτύσσεται με βάση τόσο τις διαφορές μας όσο και τις ομοιότητες μας, όπως επίσης και με το πνεύμα της συνεχόμενης περισυλλογής και ενεργής συμμετοχής με το οποίο αντιμετωπίζουμε κάθε νέα πρόκληση.
Σερβικές προεδρικές εκλογές (2017)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σερβία στις 2 Απριλίου 2017, για 11η φορά από τότε που ο θεσμός του Προέδρου εισήχθη το 1990. Ο κάτοχος της προεδρίας Τόμισλαβ Νίκολιτς μπορούσε να διεκδικήσει μια δεύτερη πενταετή θητεία, αλλά επέλεξε να μην το πράξει. Ο πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς εξελέγη πρόεδρος από τον πρώτο γύρο.
Υποψήφιοι
Η Σερβική Εκλογική Επιτροπή επιβεβαίωσε έντεκα υποψήφιους. Ο αριθμός των υποψηφίων αποφασίστηκε τυχαία με κλήρωση που έγινε στις 17 Μαρτίου.
Αποτελέσματα
Καθώς ο Βούτσιτς συγκέντρωσε περισσότερο από το 50% των ψήφων, χωρίς να χρειαστεί να διεξαχθεί δεύτερος γύρος, εξελέγη πρόεδρος. [[Αρχείο:2017 Serbian presidential election by municipality.svg|δεξιά|μικρογραφία|365x365εσ|Τα αποτελέσματα των εκλογών από τους δήμους
]]
Εκλογικές διαμάχες
Η εκλογή αμαυρώθηκε από κατηγορίες για εκφοβισμό των ψηφοφόρων και μια σχεδόν απόλυτη κυριαρχία του Βούτσιτς και του κόμματός του στα ΜΜΕ. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη Σερβία εναντίον της νίκης του Βούτσιτς.
Στις 3 Απριλίου 2017, η δημοκρατική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι τα αποτελέσματα των εκλογών σε δύο εκλογικά τμήματα στην Μπάτσκα Πάλανκα και στο Ζρένιανιν θα ακυρωθούν και στη συνέχεια θα επαναλαμβανόταν η ψηφοφορία σε αυτα τα κέντρα, στις 11 Απριλίου. Αυτό έγινε εξαιτίας αναφορών για εκλογική νοθεία. Την επόμενη μέρα, τα αποτελέσματα των εκλογών ακυρώθηκαν σε άλλες έξι δήμους, με επαναληπτικούς γύρους, επίσης, να ορίζονται για τις 11 Απριλίου. Η επαναληπτική ψηφοφορία σε οκτώ δήμοιυς δεν θα μπορούσε να αλλάξει το αποτέλεσμα των εκλογών, καθώς υπήρχαν μόνο 9.851 εκλογείς που είχαν δικαίωμα ψήφου, λιγότερους από τη διαφορά με την οποία κέρδισε ο Βούτσιτς. Στις 3 Απριλίου, μετά την ανακοίνωση της νίκης του Βούτσιτς, φοιτητές διαδήλωσαν μπροστά από την εθνοσυνέλευση. Στην εν λόγω διαδήλωση σύμφωνα με το Danas, συμμετείχαν πάνω από 10.000 άτομα. Διαδηλώσεις μετά τα αποτελέσματα των εκλογών ανακοινώθηκαν και σε 15 πόλεις ανά τη Σερβία.
Σαμπίρ
μικρογραφία|350px|Χάρτης της Ευρώπης του 16ου αι. Η σαμπίρ ή «Μεσογειακή κοινή γλώσσα» ήταν κατά τη δεύτερη χιλιετία (από τον 11ο έως τον 19ο αιώνα) μια απλοποιημένη, ανάμικτη γλώσσα με αρκετά ιταλικά στοιχεία, ευρέως κατανοητή στα λιμάνια της Μεσογείου, η οποία αποτελούσε τη lingua franca μεταξύ όσων επιχειρούσαν στα λιμάνια αυτά. Η Σαμπίρ ανήκει στις μεικτές γλώσσες (Πίτζιν) και βασίζεται σε λατινογενείς γλώσσες, οι οποίες ομιλούνταν στην ευρύτερη περιοχή της λεκάνης της Μεσογείου. Το δε όνομα Σαμπίρ έλκει την καταγωγή του από το λατινικό ρήμα sapere («γνώσκω»).
Η Σαμπίρ ως γλώσσα διαμορφώθηκε με την πάροδο του χρόνου, συνδυάζοντας στοιχεία λεξιλογίου, συντακτικού και γραμματικής από ένα πλήθος γλωσσών, με κυριότερη την αναφορά στην ιταλική γλώσσα, τα οξιτανικά, και στην ύστερη περίοδο ανάπτυξής της τα ισπανικά και τα πορτογαλικά. Στη διαμόρφωσή της δανείστηκε επίσης πολλά στοιχεία από τα ελληνικά, τα τουρκικά, τα γαλλικά, αλλά και τις αραβικές και βερβερικές γλώσσες.
Η χρήση της ήταν εκτεταμένη όχι στα αστικά κέντρα, αλλά μεταξύ ναυτικών, εμπόρων, διπλωματών και άλλων επιχειρούντων μεταξύ των μεσογειακών λιμανιών.
Η «Μεσογειακή κοινή γλώσσα», ως προϊόν μείξης ετερόκλητων στοιχείων, είχε ως κύριο γνώρισμα την έλλειψη πολύπλοκων γραμματικών και συντακτικών κανόνων· στην ουσία ήταν μια γλώσσα απλοϊκή, χωρίς τύπους και κανόνες, η οποία -συνεπικουρούμενη από τη γλώσσα του σώματος- γεφύρωνε το γλωσσικό χάσμα μεταξύ των πολιτισμών της Μεσογείου.
Ο πρώτος γλωσσολόγος που την μελέτησε συστηματικά ήταν ο Γερμανός Ούγκο Σούχαρτ (Hugo Schuchardt), ο οποίος πρεσβεύει στη θεωρία του ότι οι Πορτογάλοι ναυτικοί, κατά τα εξερευνητικά τους ταξίδια στον Νέο Κόσμο, χρησιμοποίησαν αυτή τη γλώσσα, για να επικοινωνήσουν με τους ιθαγενείς. Έχοντας σε μεγάλο βαθμό πορτογαλικές λέξεις, η Σαμπίρ ακούστηκε από τους μετέπειτα Άγγλους και Γάλλους εξερευνητές ως «σπαστά πορτογαλικά»· στη συνέχεια αφομοιώθηκε από τις τοπικές γλώσσες και κατ' αυτόν τον τρόπο ο Σούχαρτ εξηγεί τις ομοιότητες μεταξύ των γλωσσών πίτζιν και κρεολών και των ευρωπαϊκών συγγενών τους.
Η Σαμπίρ ουδέποτε συστηματοποιήθηκε ως γλώσσα και οι γραπτές αναφορές σ' αυτήν είναι μάλλον περιστασιακές. Ένα τυπικό παράδειγμα αποτελεί ο μονόλογος του Μουφτή, από το έργο του Μολιέρου Ο αρχοντοχωριάτης.
Οι ομοιότητες με τις λατινογενείς γλώσσες είναι προφανείς, όσο προφανής είναι και η έλλειψη κλίσεων, τύπων και άλλων μερών του λόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ευρώπης Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Τριοξείδιο του αρσενικού
Το τριοξείδιο του αρσενικού είναι η ανόργανη χημική ένωση με τον μοριακό χημικό τύπο As2O3. Αυτό το σημαντικό εμπορικά οξείδιο του αρσενικού αποτελεί τον κυριότερο πρόδρομο για άλλες ενώσεις του αρσενικού, όπως τις οργανοαρσενικές ενώσεις. περίπου 50 χιλιάδες τόνοι As2O3 παράγονται ετησίως. Πολλές από τις χρήσεις του είναι αμφιλεγόμενες εξαιτίας της υψηλής τοξικότητας των ενώσεων του αρσενικού.
Χρήσεις
Το τριοξείδιο του αρσενικού χρησιμεύει σε βιομηχανικές ποσότητες στην παραγωγή άχρωμου γυαλιού και στην κατασκευή ηλεκτρονικών. Ως η κυριότερη ένωση του αρσενικού, το τριοξείδιο είναι πρόδρομη ένωση για το ίδιο το στοιχείο, για τα κράματα του αρσενικού, για τους ημιαγωγούς αρσενιδίων και για τις οργανοαρσενικές ενώσεις, όπως είναι τα προσθετικά τροφίμων (π.χ. το Roxarsone στην πτηνοτροφία) και φάρμακα (π.χ. το Neosalvarsan). Επίσης, για το αρσενικικό νάτριο και το κακοδυλικό νάτριο.
Ποικίλες χρήσεις του εκμεταλλεύονται την τοξικότητά του, όπως για τη συντήρηση ξύλου. Ο αρσενικικός χαλκός, που επίσης παρασκευάζεται από το τριοξείδιο του αρσενικού χρησιμοποιείται σε μεγάλη κλίμακα ως συντηρητικό ξύλου στις ΗΠΑ και στη Μαλαισία, ενώ είναι απαγορευμένος στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Το ίδιο το τριοξείδιο, σε συνδυασμό με οξικό χαλκό, δίνει την πράσινη χρωστική που είναι γνωστή ως πράσινο των Παρισίων, που χρησίμευε τόσο σε χρώματα, όσο και ως ποντικοφάρμακο. Η χρήση του έχει απαγορευθεί.
Ιατρικές εφαρμογές
Παρά την πολύ γνωστή τοξικότητα του αρσενικού, το τριοξείδιο του αρσενικού έχει μακρόχρονες βιοϊατρικές εφαρμογές, που χρονολογούνται από την παραδοσιακή κινεζική ιατρική, όπου είναι γνωστό ως pi-shuang (砒霜), δηλαδή «πάχνη αρσενικού», και λαμβάνεται ακόμα για την αντιμετώπιση του καρκίνου και άλλων παθήσεων. Επίσης στην ομοιοπαθητική, όπου παρομοίως με την Κίνα αποκαλείται «λευκό αρσενικού» (arsenicum album). Μερικά γιατροσόφια, όπως το διάλυμα του Fowler, περιείχαν παράγωγα του τριοξειδίου του αρσενικού.
Κατά τη δεκαετία του 1970 ο Κινέζος ερευνητής Τζανγκ Τινγκτόνγκ με συναδέλφους του ερεύνησαν τα αποτελέσματα της ουσίας στην καταπολέμηση της οξείας προμυελοκυτταρικής λευχαιμίας (APL). Με βάση αυτή την αρχή, μετέπειτα έρευνες στην Κίνα και στη Δύση οδήγησαν τελικώς στην ανάπτυξη του φαρμάκου «Trisenox», που εγκρίθηκε για την αντιμετώπιση της λευχαιμίας από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ το έτος 2000. Αυτό το φάρμακο χορηγείται σε ασθενείς με APL που δεν ανταποκρίνονται στο φάρμακο «πρώτης γραμμής» τρετινοΐνη (ATRA). Αποδείχθηκε ότι το τριοξείδιο του αρσενικού επάγει την απόπτωση των καρκινικών κυττάρων. Εξαιτίας της τοξικότητας του ιόντος του αρσενικού, η χρήση του «Trisenox» ενέχει σημαντικούς κινδύνους. Το Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ έχει αναπτύξει μια υγρή μορφή του χημειοθεραπευτικού αυτού φαρμάκου, που μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα.
Τοξικολογία
Το τριοξείδιο του αρσενικού απορροφάται γρήγορα και εύκολα από το πεπτικό σύστημα, Τοξικά αποτελέσματα είναι επίσης πολύ γνωστά από εισπνοή, ακόμα και από επαφή με το δέρμα. Η αποβολή είναι αρχικώς γρήγορη (ημιζωή 1 έως 2 ημερών), εξαιτίας της μεθυλιώσεως της ουσίας σε αντίστοιχα οξέα και της αποβολής με τα ούρα, αλλά ορισμένη ποσότητα (30 έως 40% στην περίπτωση επανειλημμένης εκθέσεως) ενσωματώνεται στα οστά, το δέρμα, τις τρίχες και τα νύχια (όλους τους ιστούς που περιέχουν πολλή κερατίνη), οπότε αποβάλλεται σε διάστημα εβδομάδων ή μηνών (π.χ. όταν κόβουμε τα μαλλιά και τα νύχια).
Η μακρόχρονη λήψη τριοξειδίου του αρσενικού, είτε με το πόσιμο νερό, είτε ως θεραπεία, μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του δέρματος. Αναπαραγωγικά προβλήματα (υψηλά ποσοστά αποβολών, ελλειποβαρή νεογνά, συγγενείς παραμορφώσεις) έχουν επίσης επισημανθεί σε μια μελέτη σε γυναίκες που εκτέθηκαν σε σκόνη τριοξειδίου του αρσενικού ως εργαζόμενες ή γειτόνισσες χυτήριου χαλκού.
Στην Αυστρία ζούσαν άνθρωποι, οι λεγόμενοι «αρσενικοφάγοι της Στυρίας», οι οποίοι χώνευαν δόσεις As2O3 πολύ μεγαλύτερες της θανατηφόρου χωρίς φαινομενικά να παθαίνουν τίποτα. Το αρσενικό θεωρείται ότι καθιστά δυνατή την έντονη εργασία σε μεγάλα υψόμετρα, όπως στις Άλπεις.
Παραγωγή και εύρεση στη φύση
thumb|right|upright|Το ιστορικό ορυχείο αρσενικού του [[Ζανκτ Μπλάζεν|Αγίου Βλασίου στην Αυστρία]] Το τριοξείδιο του αρσενικού μπορεί να παραχθεί με επεξεργασία άλλων ενώσεων του αρσενικού, όπως με την οξείδωση-καύση αρσενικού και ορυκτών του αρσενικού στον αέρα. Ενδεικτικό είναι το «ψήσιμο» της κίτρινης σανδαράχης, ενός θειούχου ορυκτού του αρσενικού:
Στο εργαστήριο το τριοξείδιο του αρσενικού παρασκευάζεται με υδρόλυση του τριχλωριούχου αρσενικού :
Στη φύση το συναντάται με τη μορφή δύο ορυκτών: του αρσενόλιθου (κυβικοί κρύσταλλοι) και του κλωδετίτη (κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές). Αμφότερα είναι σχετικώς σπάνια δευτερεύοντα ορυκτά, που ανευρίσκονται σε ζώνες οξειδώσεως μεταλλευμάτων του αρσενικού. Φύλλα As2O3 αποτελούν μέρος των δομών των προσφάτων ανακαλυφθέντων ορυκτών λουκαμπιντιίτη, (K,NH4)As4O6(Cl,Br), και τορεσιλασίτη.
Ιδιότητες και αντιδράσεις
Το τριοξείδιο του αρσενικού είναι επαμφοτερίζον οξείδιο και τα υδατικά του διαλύματα είναι ασθενώς όξινα. Για τον λόγο αυτόν, διαλύεται εύκολα σε αλκαλικά διαλύματα, δίνοντας αρσενικώδη άλατα. Είναι λιγότερο διαλυτό σε οξέα, αν και διαλύεται σε υδροχλωρικό οξύ.
Με άνυδρο υδροφθόριο και υδροχλώριο, το τριοξείδιο του αρσενικού δίνει AsF3 και το τριχλωρίδιο :
Μόνο με επίδραση ισχυρών οξειδωτικών παραγόντων, όπως το όζον, το υπεροξείδιο του υδρογόνου και το νιτρικό οξύ, δίνει πεντοξείδιο του αρσενικού ή το αντίστοιχο οξύ :
Δηλαδή ως προς την αντίστασή του στην οξείδωση, το τριοξείδιο του αρσενικού διαφέρει πολύ από το τριοξείδιο του φωσφόρου, το οποίο εύκολα καίγεται προς πεντοξείδιο του φωσφόρου.
Η αναγωγή του As2O3 δίνει το στοιχείο αρσενικό ή αρσίνη, αναλόγως με τις συνθήκες :
Αυτή η αντίδραση χρησιμεύει στο τεστ του Μαρς.
Μοριακή δομή
Στην υγρή και την αέρια κατάσταση, μέχρι τους 800 °C, το τριοξείδιο του αρσενικού βρίσκεται με τη μορφή και έχει την ίδια δομή με το τριοξείδιο του φωσφόρου. Πάνω από τους 800 °C το διασπάται σε σημαντικό ποσοστό σε, το οποίο υιοθετεί την ίδια δομή με το τριοξείδιο του αζώτου.
Ως στερεό, το τριοξείδιο του αρσενικού έχει τρεις γνωστές διαφορετικές μορφές (πολυμορφική ένωση): Κυβικών κρυστάλλων, σε σχετικώς υψηλή θερμοκρασία (> 110 °C), και σε δύο παρόμοιες πολυμερικές μορφές Αυτές οι μορφές, που αμφότερες κρυσταλλώνονται στο μονοκλινές κρυσταλλικό σύστημα, είναι φύλλα πυραμιδικών μονάδων οι οποίες μοιράζονται άτομα οξυγόνου.
Περιβαλλοντικά προβλήματα
Η θερμική επεξεργασία μεταλλευμάτων παράγει συχνά τριοξείδιο του αρσενικού, γεγονός που δημιουργεί σημαντικούς κινδύνους για το περιβάλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οξείδια Κατηγορία:Ενώσεις αρσενικού Κατηγορία:Αντινεοπλασματικά φάρμακα Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες Κατηγορία:Καρκινογόνα
Τόνι Γκαρν
Βιογραφία
Η Γκαρν μεγάλωσε στο Αμβούργο, στο Λονδίνο και στην Αθήνα. Ως μοντέλο ξεκίνησε στο Αμβούργο σε Φάνφεστ (funfest) για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006. Η διεθνής διάκριση ήρθε το επόμενο έτος, όταν συμμετείχε σε έκθεση του Calvin Klein. Συμμετείχε σε διαφημιστικές εκστρατείες για τις Calvin Klein και CK Jeans το 2008. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της στο γυμνάσιο Όλστεντ στο Αμβούργο, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη όπου άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά ως μοντέλο. Έχει ανέβει στη πασαρέλα για τις εταιρείες Burberry, Chloé, Closed, Dior, Donna Karan, Etro, Emporio Armani, Fendi, Hugo Boss, Jill Stuart, Jil Sander, Prada και Versace.
Το φθινόπωρο του 2008 συμμετείχε σε εκδηλώσεις μόδας στο Μιλάνο, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Τον Νοέμβριο του 2011 συμμετείχε για την Victoria's Secret στο Victoria Fashion Secret Show στη Νέα Υόρκη. Εκτός από τη πασαρέλα, εμφανίστηκε σε περιοδικά όπως το Vogue, το Harper's Bazaar και το W, καθώς και στα εξώφυλλα του Numéro και των γερμανικών, ιταλικών και ρωσικών Vogue. Έχει φωτογραφηθεί μεταξύ άλλων από τους Στέβεν Μάισελ, Πήτερ Λίντμπεργκ, Καρλ Λάγκερφελντ, Μάνφρεντ Μπάουμαν, Πάολο Ροβέρσι, Ντέιβιντ Σιμς, Μάριο Σορέντι, Μάιλς Άλντριτζ και Στέβεν Κλάιν.
Στην ιστοσελίδα "models.com" η Γκαρν κατέλαβε την ενδέκατη θέση μεταξύ των σημαντικότερων μοντέλων παγκοσμίως τον Μάρτιο του 2010. Από το 2012 εργάζεται για την L'Oréal Paris. Από τον Μάρτιο του 2015 είναι το πρόσωπο των διαφημίσεων του αρώματος Jil Sander. Από τον Ιούλιο του 2014, η Γκαρν είναι ο νέος πρεσβευτής της εκστρατείας "Επειδή είμαι κορίτσι" του οργανισμού βοήθειας παιδιών Plan International. Υποστηρίζει το Plan International από το 2008: Στην ηλικία των δεκαέξι ετών ανέλαβε την πρώτη της χορηγία για κορίτσι στο Βιετνάμ. Τώρα έχει επεκτείνει τη δέσμευσή της και υποστηρίζει ένα έργο στη Μπουρκίνα Φάσο με μια δωρεά για εκπαιδευτικούς Έχει δημιουργήσει και το ίδρυμα Τόνι Γκαρν  Είναι επίσης μέλος της πρωτοβουλίας Weitblick για πιο ισότιμη εκπαιδευτική πρόσβαση παγκοσμίως.
Η Γκαρν είχε σχέση με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο το 2013-2014. Από το 2015 έως το 2016, είχε σχέση με τον Αμερικανό καλαθοσφαιριστή Τσάντλερ Πάρσονς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκα Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Γερμανοί μοντέλα
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ορμά έφιππος προς την Ακρόπολη
Ο Καραϊσκάκης είναι πίνακας ζωγραφικής του Γεωργίου Μαργαρίτη. Φιλοξενείται στην συλλογή του Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη. Παριστάνει τον Καραϊσκάκη να εφορμά στην Ακρόπολη. Συγκαταλέγεται στα έργα ιστορικής ζωγραφικής σε ρομαντικό ύφος της Οθωνικής περιόδου (1832-1862). Διακρίνεται για τον αφηγηματικό ρεαλισμό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεωργίου Μαργαρίτη
Πέτρος (σφετεριστής)
Ο Πέτρος, Petrus, ήταν Ρωμαίος σφετεριστής των αρχών τού 6ου αι., καταγεγραμμένος σε δύο δευτερεύουσες πηγές: την Consularia Caesaraugustana και το Χρονικόν τού Βίκτωρα της Τουνούνας. Ήταν «τύραννος» (δηλαδή σφετεριστής) κατά των Βησιγότθων ηγεμόνων της Ισπανίας. Όταν οι Βησιγότθοι κατέλαβαν την πόλη Δερτόζα το 506, συνελήφθη και εκτελέστηκε, και το κεφάλι του στάλθηκε ως τρόπαιο στη Σαραγόσα. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό γι' αυτόν, αλλά φαίνεται να είναι ο δεύτερος Ρωμαίος κυβερνήτης (μετά τον Bουρδουνέλιο), που προσπάθησε να διεκδικήσει την αυτοκρατορική εξουσία στην κοιλάδα τού Έβρου της Ισπανίας μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ιππείς (ρωμαϊκή τάξη)
Οι ιππείς ήταν μια κοινωνική ομάδα, ανάμεσα σε αυτή των πατρικίων και των πληβείων. Ήταν η πλέον οικονομικά δυνατή τάξη στην τότε ρωμαϊκή κοινωνία. Τον τίτλο "ιππέας" αποκτούσε κάνεις που είχε την οικονομική δυνατότητα να συντηρήσει ένα άλογο, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο για την εποχή. Με το άλογο αυτό υπηρετούσε και στο ιππικό του ρωμαϊκού στρατού. Από την τάξη αυτή ανεδείχθη σε ύπατο ο Γάιος Μάριος το 109-100 π.Χ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις στην Αρχαία Ρώμη
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2016
Ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας 2016 διεξήχθη την 21η Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου μεταξύ της Κρίσταλ Πάλας ΦΚ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Τελικός ήταν ο 135ος της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο. Ο αγώνας έληξε 1-2 μετά από παράταση υπέρ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για 12η φορά σε 18 παρουσίες στον τελικό. Διαιτητής της αναμέτρησης ήταν ο Μαρκ Κλατενμπεργκ.
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να φτάσει στον τελικό απέκλεισε τις παρακάτω ομάδες
Πηγές
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2016
Τρικόλωνοι
Οι Τρικόλωνοι ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας. Το όνομά της προέρχεται από τον οικιστή της Τρικόλωνo, γιο του Λυκάονα και εγγονό του Πελασγού. Βρισκόταν δίπλα στην Χαρισία και σε απόσταση 10 σταδίων από την Ζοιτία. Ο Παυσανίας αναφέρει πως δεν ήταν πόλη αλλά είχε ιερό του Ποσειδώνα πάνω σε λόφο με άγαλμα του θεού, ενώ το ιερό περιέκλειε άλσος. Δίπλα στην πόλη υπήρχε ο τάφος της Καλλιστώς, γυναίκας του Λυκάονα, δίπλα στον οποίο ήταν ιερό της Αρτέμιδος Καλλίστης και σε 30 στάδια βρισκόταν οι πηγές των κρουνών. Η θέση του αρχαίου οικισμού είναι άγνωστη σήμερα.
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Σταμάτης Τσαρουχάς
Τηλεόραση
Τηλεταινίες ντοκιμαντέρ (2011-12), σκηνοθέτης και παραγωγός, διάρκειας 60' έκαστη :
Θέατρο
"Νάρκισσος και Δάφνη" της Σοφίας Σωτηρίου, Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κέρκυρας (2005) σε πανελλήνια πρεμιέρα,
"Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη"Ίδρυμα Ανδρέα ΛΕΝΤΑΚΗ(2011),
"Μεσσήνιοι στον κόσμο", αρχαίο θέατρο Μεσσήνης(2012),
Βιβλιογραφία
Συγγραφή βιβλίων που έχουν δημοσιευτεί με συγγραφέα τον ίδιο και τη Σοφία Σωτηρίου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσαρουχάς Σταμάτης Τσαρουχάς Σταμάτης
Σταυραετός
Ο σταυραετός είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό, ένας από τους αετούς που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Hieraaetus pennatus και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό). Σύμφωνα με τους περισσότερους ορνιθολόγους περιλαμβάνει δύο χρωματικές φάσεις (colour phases) (βλ. Μορφολογία).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Hieraaetus, είναι εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής Ιεραετός, εκ των ιέραξ «γεράκι» + αετός, πιθανόν λόγω των ενδιάμεσων χαρακτηριστικών του πτηνού.
Ο όρος pennatus-a στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι λατινικός και προέρχεται από την επίσης λατινική λέξη penna ή pinna, «πτέρυγα, φτερούγα» αλλά και «φτερό» και αναφέρεται στην επικαλυμμένη με φτερά οπίσθια πλευρά των ταρσών του πτηνού (δηλ. «πτερωμένος»).
Η αγγλική ονομασία του είδους Booted Eagle οφείλεται όπως και η λατινική ονομασία στους, καλυμμένους με φτερά, ταρσούς του είδους, που δίνουν την εντύπωση «μπότας».
Η ελληνική λαϊκή ονομασία του είδους παραμένει αδιευκρίνιστης προέλευσης, πιθανόν όμως να οφείλεται στη χαρακτηριστική σταυρωτή διάταξη των ανοικτόχρωμων τμημάτων τής άνω επιφανείας (ραχιαίας) τού σώματος του πτηνού.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γ. Γκμέλιν (Johann Friedrich Gmelin, 1748 – 1804), ως Falco pennatus (Γαλλία, 1788). Η μεταφορά του στο γένος Hieraaetus, έγινε το 1844 από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γ. Κάουπ (Johann Jakob Kaup, 1803 - 1873).
Η συστηματική του taxon παραμένει προβληματική σε επίπεδο γένους. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ανήκε στο γένος Hieraaetus, που περιελάμβανε 7 είδη, με κατανομή σε όλες τις ηπείρους πλην της αμερικανικής. Όμως, νέα χρωμοσωμικά δεδομένα, οδήγησαν στην ταυτοποίηση τεσσάρων από αυτά τα είδη ως πολυφυλετικών και τη μεταφορά τους στο γένος Aquila, ενώ τα υπόλοιπα τρία παρέμειναν ως είχαν στο γένος Hieraaetus. Έτσι, όμως, προέκυψε ταξινομικό πρόβλημα ονοματολογίας.
Παρόλ' αυτά, οι σημαντικότεροι ταξινομικοί φορείς (Howard & Moore, HBW, ITIS) δεν αποδέχθηκαν τη συγκεκριμένη αλλαγή και εξακολουθούν να τοποθετούν το taxon στο γένος Hieraaetus. Περαιτέρω, η ταξινομική ομάδα εργασίας του BirdLife γνωρίζει ότι, οι φυλογενετικές αναλύσεις που έχουν δημοσιευθεί και προτείνουν τη μετακίνηση στο γένος Aquila δεν συμφωνούν όλες μεταξύ τους.
Από δεδομένα της Συγκριτικής Μορφολογίας και, μαζί με το είδος Hieraaetus morphnoides της Αυστραλασίας, ο σταυραετός θεωρείται ο κοντινότερος συγγενής του Αετού του Χάαστ (Harpagornis moorei), ενός γιγάντιου αρπακτικού που ενδημούσε στη Νότιο Νήσο της Νέα Ζηλανδίας, μέχρι το 1400 περίπου, οπότε και εξαφανίστηκε, πιθανότατα από το κυνήγι των ντόπιων Μαορί και από την εκρίζωση του μόα (Dinornis sp.), που αποτελούσε την κύρια τροφή του.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px| Χάρτης εξάπλωσης του είδους H. pennatus Κίτρινο = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής Μπλε = Επιδημητικό Πράσινο = Περιοχές διαχείμασης Το είδος απαντά σε ευρείες περιοχές του Παλαιού Κόσμου (οικοζώνες: Παλαιαρκτική, Αφροτροπική και Ινδομαλαϊκή) ως πλήρως μεταναστευτικό πτηνό –εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
Ο σταυραετός απαντά στον ευρασιατικό χώρο, κατά μήκος μιας, σχετικά στενής, ζώνης, που έχει τα δυτικά της όρια στην περιοχή της Ιβηρικής και στη ΒΔ. Αφρική, ενώ τα ανατολικά της όρια φθάνουν μέχρι τη Β. Μογγολία και τη ΝΚ. Σιβηρία. Ενδιάμεσα, αυτή η ζώνη περνάει από τη Γαλλία, διακόπτεται στην ηπειρωτική Ιταλία, συνεχίζεται στην Κ. και Α. Ευρώπη, την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, γενικότερα, στη Μικρά Ασία και στην Τρανσκαυκασία και, μέσω των υψηλών οροσειρών της Κ. Ασίας, καταλήγει στην Τρανσβαϊκαλία και τη ΒΑ. Κίνα. Προς βορράν φθάνει μέχρι τη Λευκορωσία την Ουκρανία και την ευρωπαϊκή Ρωσία. Σε όλη αυτή τη ζώνη, ο σταυραετός είναι αποκλειστικά, αναπαραγόμενος καλοκαιρινός επισκέπτης, με μικρούς θύλακες στο Β. και Δ. Πακιστάν και το Αφγανιστάν, όπου απαντά ως καθιστικό πτηνό. Οι ανατολικοί ασιατικοί πληθυσμοί διαχειμάζουν στην ινδική υποήπειρο.
Οι Κ. και Ν. Αφρική, αποτελούν ευρύτατες επικράτειες διαχείμασης, με μικρούς επιδημητικούς θύλακες στη Νότια Αφρική και κάποιες μικρές περιοχές στην Ανγκόλα και τη Β. Ναμίμπια.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Το είδος είναι σχεδόν πλήρως μεταναστευτικό, με τη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών πληθυσμών να ταξιδεύουν στην υποσαχάρια Αφρική και νότια του ισημερινού. Ωστόσο, κατ' εξαίρεσιν, υπάρχουν μικροί πληθυσμοί που ξεχειμωνιάζουν στη Ν. Ισπανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα (και την Κρήτη), το Ισραήλ και, κατά καιρούς, στη ΒΔ. Αφρική και την Αίγυπτο. Τα αφρικανικά εδάφη διαχείμασης εκτείνονται από τις δασώδεις σαβάνες της Αιθιοπίας και του Κ. Σουδάν, νότια προς τη Νότια Αφρική και δυτικά προς το Τσαντ. τη Νιγηρία και την Μπουρκίνα Φάσο (Άνω Βόλτα), το Μάλι, τη Σενεγάλη και την Ακτή Ελεφαντοστού.
Οι φθινοπωρινές αναχωρήσεις προς το νότο ξεκινάνε από τα τέλη Αυγούστου και οι ευρωπαϊκές θέσεις αναπαραγωγής ερημώνουν από τα μέσα Οκτωβρίου, αν και μερικά πουλιά παραμένουν στην Τουρκία, το Β. Ιράν, τη Ν. Γαλλία και τη ΒΔ. Αφρική μέχρι τον Νοέμβριο. Τα πρώτα άτομα επιστρέφουν στη ΒΔ. Αφρική από τον Φεβρουάριο (κυρίως τον Μάρτιο), ενώ στη Γαλλία επιστρέφουν στα τέλη Μαρτίου, στην Τουρκία και το Ιράν στις αρχές Απριλίου, και στην Ουγγαρία στα μέσα Απριλίου. Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αναπαραγωγής εισέρχονται και εξέρχονται από την ήπειρο, κυρίως μέσω των στενών διαβάσεων του Βοσπόρου και του Γιβραλτάρ, καθώς και γύρω από το ανατολικό άκρο του Ευξείνου Πόντου, αν και πραγματοποιείται τακτική διέλευση διά μέσου της Σικελίας ανάμεσα στην Ιταλία και την Τυνησία. Μικροί αριθμοί μπορούν επίσης να διασχίσουν τη Μεσόγειο σε ευρύτερα σημεία, όπως φαίνεται από τις εμφανίσεις στις Βαλεαρίδες Νήσους, τη Μάλτα και την Κρήτη. Πάντως, από τα στενά του Γιβραλτάρ γίνονται οι μεγαλύτερες αποδημίες, με την ευρεία συμμετοχή του πληθυσμού της Ιβηρικής και της Γαλλίας. Η φθινοπωρινή αποδημία πραγματοποιείται εκεί, από τα μέσα Σεπτεμβρίου έως τις αρχές Οκτωβρίου, ενώ η εαρινή επιστροφή είναι παρατεταμένη -πιθανόν οφείλεται σε ανώριμα άτομα- από τα μέσα Μαρτίου έως τα τέλη Μαΐου.
Κατά τη μετανάστευση τα πουλιά ακολουθούν «γνωστές» διαδρομές και δεν διασχίζουν μεγάλες εκτάσεις νερού - αυτή είναι κοινή ηθολογική συμπεριφορά στα πτηνά που εκμεταλλεύονται θερμικά ανοδικά ρεύματα, δεδομένου ότι η πτήση πάνω από αυτές τις περιοχές απαιτεί μεγάλη κατανάλωση ενέργειας με το συνεχές φτεροκόπημα. Πηγαίνοντας νότια κινούνται σε μικρά σμήνη, ίσως «παρέα» με σμήνη άλλων αρπακτικών, όπως η γερακίνα. Συνήθως, ταξιδεύουν μοναχικά ή κατά ζευγάρια όταν επιστρέφουν. thumb|right|300px|Ενήλικος σταυραετός σε πτήση (ανοικτόχρωμη φάση) Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Βέλγιο, τη Δανία και τη Φινλανδία, την Ινδονησία, το Λάος, το Κατάρ και τις Σεϋχέλλες.
Βιότοπος
Το είδος είναι δασόβιο και απαντά τόσο σε δάση φυλλοβόλων όσο και κωνοφόρων. Συνήθως προτιμάει τα μεγάλα υψόμετρα, αλλά μπορεί να βρεθεί και σε πεδιάδες στο επίπεδο της θάλασσας. Προτιμά τις δασικές συστάδες με ξέφωτα ή, αντίστροφα, τις ανοικτές εκτάσεις -όπως χωράφια- με διάσπαρτα δένδρα.
Στη Νότια Αφρική, οι εκεί πληθυσμοί καταλαμβάνουν ορεινές περιοχές με «σπασμένο» τερέν και ορθοπλαγιές που βλέπουν σε καχεκτικούς, ξερούς θάμνους. Στο Μαρόκο, ο σταυραετός εμφανίζεται ακόμη και στις βραχώδεις ακτές, φυτείες ευκαλύπτου, φοίνικες και ελαιώνες ή άλλες δασικές περιοχές. Στην ευρύτερη περιοχή του Νεπάλ αναπαράγεται από τα 3.200-3.850 μ.
Μορφολογία
Ωστόσο, η κάτω επιφάνεια διαφέρει σημαντικά στις δύο φάσεις: είναι λευκοκίτρινη στην ανοικτόχρωμη φάση, οπότε έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με τις σχεδόν μαύρες πτέρυγες. Η περιοχή του λαιμού και του στήθους με χαρακτηριστικής σκούρες, κάθετες ραβδώσεις. Στη σκουρόχρωμη φάση, η κάτω επιφάνεια ποικίλλει από το σκούρο καφέ μέχρι ανοικτό καφεκόκκινο ή καστανό, κιτρινομπέζ χρώμα (rufous morph).
Το κήρωμα και τα πόδια είναι και στις δύο φάσεις κίτρινα ενώ ο ταρσός είναι ελάχιστα μακρύτερος από τον μεσαίο δάκτυλο (ευκρινώς μακρύτερος στον σπιζαετό). Οι ταρσοί είναι πτερωμένοι μέχρι τα δάκτυλα και η άκρη των πτερύγων φθάνει σχεδόν μέχρι την άκρη της ουράς, όταν το πτηνό κάθεται. Η ίριδα των ενηλίκων είναι κίτρινη-καφέ, πορτοκαλί-καφέ ή κόκκινη-καφέ, ενώ των νεαρών ατόμων γκρίζα-καφέ.
Σε κάθε άτομο της σκούρας φάσης αντιστοιχούν 7 με 8 άτομα της ανοιχτόχρωμης, εκτός από την περιοχή της ευρωπαϊκής Ρωσίας, όπου τα 3 στα 4 άτομα ανήκουν στην σκουρόχρωμη φάση.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Οι πληθυσμοί της Παλαιαρκτικής τρέφονται κυρίως με μικρά πουλιά, μικρά θηλαστικά και ερπετά. Από δειγματοληπτική έρευνα στην Ισπανία, σαύρες, λαγοί και πέρδικες είναι τα συνηθέστερα θηράματα. Οι αφρικανικοί πληθυσμοί τρέφονται κυρίως με τρωκτικά, αλλά και σκοτωμένα πουλιά από τροχαία, σαύρες, αμφίβια, ακρίδες και άλλους οργανισμούς. Τα θηράματα μπορεί να συλλαμβάνονται στον αέρα μετά από ενέδρα, αλλά τα περισσότερα πιάνονται στο έδαφος ή από τις κορυφές των δέντρων μετά από εφόρμηση.
Ηθολογία
Ο σταυραετός, λόγω κυρίως του μικρού του μεγέθους, διαθέτει μεγάλη ταχύτητα και ευελιξία, χωρίς ωστόσο να έχει τη δύναμη του σπιζαετού. Πετάει συνήθως για πολλές ώρες πάνω από τις κορυφές των δέντρων ή και μέσα από αυτά, ψάχνοντας για θηράματα. Φαινομενικά κυνηγάει μοναχικά, αλλά κάπου εκεί κοντά υπάρχει και το ταίρι του. Επιτίθεται στο θήραμα με εντυπωσιακό τρόπο, πολλές φορές με εφορμήσεις από μεγάλο ύψος (stoop). Είναι έντονα μοναχικό πτηνό και, ακόμη και κατά τις μεταναστεύσεις, δεν σχηματίζει ομάδες μεγαλύτερες των 5 ατόμων, παραμένοντας μακριά από άλλα αρπακτικά πτηνά. Οι σταυραετοί κουρνιάζουν στα δέντρα, σε αγαπημένα σημεία κοντά στη φωλιά όπου ξεκουράζονται και αφοδεύουν άπεπτα σφαιρίδια τροφής (pellets), πιο σπάνια σε γκρεμούς. Περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας στον αέρα, συνήθως στα 200-300 μ. από το έδαφος.
Πτήση
thumb|left|300px|Ενήλικος σταυραετός σε πτήση (σκουρόχρωμη φάση) Ο σταυραετός μοιάζει αρκετά με τη γερακίνα, όταν πετάει, ιδιαίτερα στο κεφάλι, αλλά το σώμα του είναι πιο στιβαρό και εμφανίζει 6 (όχι 5) «δάκτυλα» (ακραία πρωτεύοντα ερετικά φτερά, στις άκρες των πτερύγων και μακρύτερη, πιο τετραγωνισμένη ουρά. Η πτήση είναι γρήγορη και ευθεία, τα φτεροκοπήματα είναι «βαθιά» και ισχυρά, διακόπτονται δε περιοδικά από μακρές αερολισθήσεις με την ουρά κλειστή ή ημι-ανοικτή. Δεν αιωροπορεί στο ίδιο σημείο (hovering), αλλά εκτελεί εντυπωσιακές, κατακόρυφες εφορμήσεις (stoops), με κλειστές πτέρυγες, ιδιαίτερα κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Δεν γυροπετάει (soaring) τόσο συχνά όσο οι γερακίνες.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγική περίοδος στην Ευρώπη ξεκινάει από τις αρχές Απριλίου και διαρκεί μέχρι τις αρχές Μαΐου, ενώ η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ. Στα Ιμαλάια διαρκεί από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο και στη Νότια Αφρική από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο. Τα ζευγάρια σχηματίζονται μετά από τελετουργικά ερωτοτροπίας, τα οποία αποτελούνται από εντυπωσιακές κάθετες εφορμήσεις (stoops) και «αναδύσεις». Τα πουλιά καλούν συχνά, το ένα το άλλο, μερικές φορές με εμπλοκή των γαμψωνύχων τους.
Στις θέσεις αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), ο σταυραετός φωλιάζει πάνω σε δένδρα (βελανιδιές και κωνοφόρα),, πολύ πιο σπάνια σε βράχια σε πιο ανοικτά οικοσυστήματα. Στη Νότια Αφρική, φωλιάζει αποκλειστικά σε ορθοπλαγιές. Η φωλιά είναι μία σχετικά μεγάλη κατασκευή, 40-60 εκ. σε βάθος από χοντρά κλαδιά, επιστρωμένη με φρέσκα φύλλα και πευκοβελόνες. Κατασκευάζεται και από τους δύο εταίρους, επαναχρησιμοποιείται μετά από επιτυχημένες ωοτοκίες και, με τα χρόνια, μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις. Συνήθως κατασκευάζεται σε ύψος 6 έως 16 (-35) μέτρων από το έδαφος. Μερικές φορές χρησιμοποιείται κάποια παλιά φωλιά άλλου είδους (αρπακτικού, ερωδιού, κορακοειδούς). thumb|right|300px|Νεαρά άτομα στη φωλιά τους Η γέννα αποτελείται από (1-) 2 (-3) ελαφρώς υποελλειπτικά αβγά, διαστάσεων 55 Χ 44,3 χιλιοστών. Τα αβγά εναποτίθενται με διαφορά αρκετών ημερών μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να επιβιώνει μόνο ο μεγαλύτερος νεοσσός, τις περισσότερες φορές. Η επώαση γίνεται μόνον από το θηλυκό με το αρσενικό να εφοδιάζει με τροφή και διαρκεί 30 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Πτερώνονται στους δύο μήνες, περίπου, αλλά μένουν κοντά στους γονείς τους για αρκετό διάστημα επί πλέον.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι κύριες απειλές για το είδος περιλαμβάνουν τη υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων του, τις άμεσες διώξεις και ανθρώπινη όχληση, που έχουν προκαλέσει μείωση σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης. Ferguson-Lees & Christie. Οι μειώσεις στην Ουκρανία προκαλούνται από την αποψίλωση των δασών. Είναι επίσης ιδιαίτερα ευάλωτο στις επιπτώσεις πιθανών εξελίξεων στην εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας.
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το μισό του παγκόσμιου εύρους αναπαραγωγής του (4.400 ζεύγη, περίπου), αλλά ήταν σταθεροί μεταξύ 1970 έως 1990. Τα δεδομένα τάσεων δεν ήταν διαθέσιμα για την Ισπανία, χώρα «κλειδί», κατά τη διάρκεια του 1990-2000, αλλά παρά τις μειώσεις σε μεγάλο μέρος της ΝΑ. Ευρώπης, το είδος μάλλον παρέμεινε σε σταθερή κατάσταση.
Παρά τις καθοδικές τάσεις, η γενική κατάσταση των πληθυσμών του είδους σε παγκόσμιο επίπεδο παραμένει καλή και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.