cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πίτερ Κάλθορπ
Καριέρα
Το 1986, μαζί με τον Σιμ φαν ντερ Ριν, δημοσίευσε το Βιώσιμες Κοινότητες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ανέπτυξε την έννοια του Transit Oriented Development (TOD) που τονίστηκε στο The Next American Metropolis: Ecology, Community, and the American Dream.
Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον και στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας.
Το 1989, πρότεινε την ιδέα του Pedestrian Pocket, μια έκταση έως 110 στρεμμάτων σε αστική περιοχή μεικτής χρήσης, φιλική προς τους πεζούς, με συγκοινωνίες και με πάρκο στο κέντρο της. Το Pedestrian Pocket συνδυάζει χαμηλές κατοικίες υψηλής πυκνότητας, εμπορικές και λιανικές χρήσεις. Η ιδέα είχε μια σειρά από ομοιότητες με το Garden City του Εμπενίζερ Χάουαρντ και στόχευε να είναι μια εναλλακτική λύση σε κατοικίες χαμηλής πυκνότητας προαστίων.
Ως ειδικός στον αστίκο σχεδιασμό, ο Πίτερ Κάλθορπ αναφέρεται συχνά σε διάφορα έγκριτα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των New York Times, The Guardian, National Geographic, Newsweek, Grist, Metropolismag, The Advocate και άλλα.
Το 2006 ο Κάλθορπ κέρδισε το βραβείο ULI J.C. Nichols για οραματιστές στην Αστική Ανάπτυξη.
Στο TED Talk του 2017, ο Κάλθορπ αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα αποτελεσματικής χρήσης του χώρου και των πόρων στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής και χαρακτήρισε την αστική εξάπλωση μια επείγουσα τάση που απαιτεί άμεση προσοχή.
Το 2018 ο Κάλθορπ κυκλοφόρησε το λογισμικό αστίκου σχεδιασμού UrbanFootprint που θα βοηθήσει στην καταπολέμηση της εξάπλωσης επιτρέποντας σε μη ειδικούς να μοντελοποιήσουν τις επιπτώσεις διαφορετικών σεναρίων αστικού σχεδιασμού.
Μεταξύ των πιο πρόσφατων ανησυχιών του Κάλθορπ είναι τα αυτόνομα αυτοκίνητα ως πιθανή αιτία για αυξημένη αστική συμφόρηση και εξάπλωση των προαστίων. Σε αντίθεση με τους υποστηρικτές των αυτοοδηγούμενων αυτοκινήτων που πιστεύουν ότι θα οδηγήσουν σε λιγότερα αυτοκίνητα και ταχύτερες μετακινήσεις, ο Κάλθορπ πιστεύει ότι η άνεση της αυτόνομης μεταφοράς θα ενθαρρύνει περισσότερα ταξίδια με αυτοκίνητο. Προτείνει εναλλακτικό σχέδιο αποφυγής συμφόρησης – αυτόνομη ταχεία διέλευση – στόλοι αυτοκινούμενων φορτηγών σε δεσμευμένες λωρίδες στις κύριες αρτηρίες.
Προσωπική ζωή και οικογένεια
Η αδερφή του Νταιάνα Κάλθορπ είναι παντρεμένη με τον προγραμματιστή ακινήτων Jonathan FP Rose. Η ανιψιά του είναι η καλλιτέχνης Ρέιτσελ Ρόουζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
’O sole mio
To ’Ο sole mio (ναπολ. «Ο ήλιος μου») είναι ιταλικό ναπολιτάνικο τραγούδι, από τα γνωστότερα παγκοσμίως. Γράφτηκε το 1898 από τον Ναπολιτάνο μουσικοσυνθέτη Εντουάρντο ντι Κάπουα.
Ιστορικό της σύνθεσης
Λέγεται ότι ο ντι Κάπουα κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας του στη Ρωσία, άκουσε κάποιον πλανόδιο Πέρση που πουλούσε χαλιά να τραγουδά. Εκείνη τη στιγμή ο βαρύς ουρανός άνοιξε και έλαμψε ο ήλιος μέσα από τα μαύρα σύννεφα. Ο ντι Κάπουα συνδύασε τη μελωδία με ένα ποίημα του Ναπολιτάνου στιχουργού Τζιοβάννι Καπούρρο και έτσι δημιουργήθηκε το τραγούδι. Από τότε όλοι το θεωρούν δημοτικό τραγούδι της Νάπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1898
Ευκτική (αρχαία ελληνικά)
Η ευκτική διάθεση είναι μια γραμματική διάθεση στα αρχαία ελληνικά ρήματα. Χρησιμοποιείται για να εκφράσει ευχές.
Η ευκτική χρησιμοποιείται στον ενεστώτα, τον αόριστο, τον παρακείμενο και τον μέλλοντα και στις τρεις φωνές (ενεργητική, μέση και παθητική). Έχει πέντε κύριες χρήσεις:
Μαζί, η ευκτική και η υποτακτική καλύπτουν τις περισσότερες χρήσεις της λατινικής υποτακτικής, ωστόσο για αντιπαραδειγματικές καταστάσεις στο παρόν ή το παρελθόν ο υπερσυντέλικος και ο αόριστος χρησιμοποιούνται γι'αυτό στα αρχαία ελληνικά.
Με την πάροδο των αιώνων, η χρήση της ευκτικής υποχώρησε σταδιακά, και πλέον δεν υπάρχει στα ελληνικά.
Κλίση
Παρακάτω δίνεται η κλίση του ρήματος λύω στην ευκτική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική γραμματική Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα
Καφρ ελ Ζαγιάτ
Η Καφρ ελ Ζαγιάτ ήταν από τις πρώτες πόλεις που συνδέονταν σιδηροδρομικά στη χώρα, το 1854 έφτασε στην πόλη το τρένο και δημιουργήθηκε σιδηροδρομικός σταθμός, ενώ συνδέθηκε ταυτόχρονα με την Αλεξάνδρεια. Ήταν η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή στη χώρα από την Αλεξάνδρεια στο Κάιρο.
Στην πόλη υπάρχει ελληνική παροικία από το 1873 και ήταν έδρα αρκετών ελληνικών επιχειρήσεων. Η κοινότητα διατηρούσε από το 1919 πρότυπο σχολείο μετά από προσπάθειες του Αθανάσιου Μαρσέλου και ναό. Από την ελληνική κοινότητα εκδιδόταν το περιοδικό "Η Χαρά του Προσκόπου" την περίοδο 1929-1930.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Θέμα (Βυζάντιο)
300px|μικρογραφία|Τα ανατολικά θέματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κατά το 950 μ.Χ. 300px|μικρογραφία|Τα θέματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τα δορυφορικά κράτη, κατά το 1025 μ.Χ., έτος θανάτου του Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου Τα θέματα ήταν ένα νέο διοικητικό σύστημα που στηριζόταν στα θέματα δηλαδή διοικητικές περιφέρειες με δικό τους στρατό. Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την ονομασία θέμα αναφέρουμε τις αρχικώς μεγάλες στρατιωτικές μονάδες του βυζαντινού στρατού που δημιουργήθηκαν κατά τον 6o αιώνα, οι οποίες λάμβαναν το όνομά τους από την τοποθεσία την οποία συνετίθεντο και οι οποίες εξελίχτηκαν σταδιακά από τον 8ο αιώνα σε διοικητικές περιφέρειες του κράτους, με διοικητικό ρόλο υπό τον εκάστοτε ανώτερο στρατιωτικό αξιωματικό (στρατηγό). Οι διοικητικές αυτές περιφέρειες της Αυτοκρατορίας οι οποίες δημιουργήθηκαν πιθανά τον 7ο αιώνα, κατά τη δυναστεία του Ηρακλείου, μετά την κατάργηση των επαρχιών που είχαν θεσπίσει παλαιότερα ο Διοκλητιανός και ο Μεγάλος Κωνσταντίνος και αφετέρου οι στρατιωτικές μονάδες που συγκροτούνταν σ' αυτές μετά από επιστράτευση.
Ιστορική εξέλιξη
Τα θέματα ήταν αρχικά στρατιωτικές μονάδες, μετακινούμενες ανά την επικράτεια. Όταν οι μονάδες αυτές απέκτησαν μόνιμη εγκατάσταση, θέματα ονομάστηκαν οι περιοχές εγκατάστασής τους, οι οποίες εξελίχθηκαν σε διοικητικές περιφέρειες. Την ανώτατη πολιτική εξουσία του θέματος ασκούσε ο στρατηγός
Στα θέματα υπηρετούσαν ελεύθεροι αγρότες Χριστιανοί στους οποίους το κράτος παραχωρούσε στρατιωτικά κτήματα (στρατιωτόπια, ή στρατοτόπια). Το κτήμα και η υποχρέωση για στρατιωτική υπηρεσία μεταβιβαζόταν από τον πατέρα στον πρωτότοκο γιο. Με τα έσοδά τους εξ αυτών οι στρατιώτες - αγρότες συντηρούσαν τις οικογένειες τους, αγόραζαν οπλισμό και κάλυπταν τα έξοδα των εκστρατειών. Έτσι οι διοικητικές περιφέρειες των Θεμάτων ήταν ταυτόχρονα και οι στρατιωτικές περιφέρειες της Αυτοκρατορίας. Τα θέματα βοήθησαν και στην επικράτηση της μικρομεσαίας αγροτικής τάξης στο Βυζάντιο.
Ο θεματικός στρατός αποτελούσε τον κύριο στρατό της Αυτοκρατορίας, ένα είδος εθνικού στρατού στον οποίο στρατολογούνταν μόνο κάτοικοι Χριστιανοί, αποκλειομένων των αιρετικών, Εβραίων κ.λπ., σε αντίθεση προς τις υπό της κυβέρνησης της Κωνσταντινούπολης στρατολογούμενες μονάδες που καλούνταν Τάγματα και που περιελάμβαναν και ξένους και αιρετικούς, ακόμα και μη Χριστιανούς. Ο Θεματικός στρατός φάνηκε εξαιρετικά αποτελεσματικός στην απόκρουση των αραβικών επιθέσεων.
Καθένα από τα θέματα διοικείτο από τον Στρατηγό ο οποίος είχε πολιτική και στρατιωτική εξουσία, εξ ου και οι παράλληλες ονομασίες των θεμάτων σε: Στρατηγάτα (κατ΄ έκταση) και Στρατηγίδες (κατά διοίκηση). Στον στρατηγό υπάγονταν οι κλεισουράρχες, οι τουρμάρχες (στρατιωτικοί) και οι πρωτονοτάριος ή κριτής (που έφεραν δικαστική εξουσία και οικονομική διαχείριση).
Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος ανέφερε 29 θέματα, 17 στην Ασία και 12 στην Ευρώπη, αλλά ο αριθμός τους κυμαινόταν ανάλογα με τις ανάγκες και τις μεταβολές της αυτοκρατορίας.
Χρήση κατά το 1827
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 η συνελθούσα το 1827 Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας προσπαθώντας να συνεχίσει τις παραδόσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας καθιέρωσε στον καταστατικό χάρτη της χώρας που ψήφισε, τη διοικητική διαίρεση αυτής σε θέματα, που όμως πολύ γρήγορα εγκαταλείφθηκε έναντι και μόνο της γεωγραφικής διαίρεσης και της διοικητικής δια των νομών.
Επιπλέον βιβλιογραφία
*
Σμυρτιά Ιωαννίνων
Η Σμυρτιά είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων και μέχρι το 1961 έφερε το όνομα Γκουλέμη.
Η Σμυρτιά βρίσκεται μεταξύ των Δερβιζιανών και της Ελάφου στα νοτιοδυτικά του νομού και διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δωδώνης ενώ παλαιότερα υπαγόταν δήμο Λάκκας Σουλίου. Εως το 1997 ανήκε στην επαρχία Δωδώνης, ως κοινότητα Σμυρτιάς. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων και κατά την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 97 κατοίκους.
Κατά τις επίσημες απογραφές ο πληθυσμός του χωριού ήταν: Η Σμυρτιά διαθέτει δυο εκκλησίες. Τον Άγιο Νικόλαο στη Σμυρτιά και την Κοίμηση της Θεοτόκου στην Άνω Σμυρτιά.
Στο «Δέντρο του Βόγκλη» στην Άνω Σμυρτιά, όπου υπάρχει ο Ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο το παραδοσιακό πανηγύρι του χωριού στις 15 Αυγούστου.
Παραπόταμος του Αχέροντα διαρρέει το χωριό και σχηματίζει πανέμορφες μικρές κοιλάδες που περιβάλλονται από πλατάνια.
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, ενώ πολύ διαδεδομένη δραστηριότητα είναι το κυνήγι αγριόχοιρου και λαγού.
Παραπομπές
1.Ο καιρός της Σμυρτίας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κενάν Εβρέν
Ο Αχμέτ Κενάν Εβρέν (Ahmet Kenan Evren, 17 Ιουλίου 1917 - 9 Μαΐου 2015) ήταν Τούρκος στρατιωτικός, πραξικοπηματίας και πολιτικός. Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας (τουρκ. Alaşehir). Διετέλεσε 17ος αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και 7ος πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας μετά από πραξικόπημα.
Σπουδές και στρατιωτική καριέρα
Μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εισήχθη στο στρατιωτικό λύκειο του Μάλτεπε, απ’ όπου αποφοίτησε το 1936. Το 1938 αποφοίτησε από την Τουρκική σχολή ευελπίδων με τον βαθμό του δόκιμου αξιωματικού του πυροβολικού. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες πυροβολικού μέχρι το 1946 ως διμοιρίτης πυροβολαρχίας και ως διοικητής πυροβολαρχίας. Εισήχθη στην Στρατιωτιική Ακαδημία της Άγκυρας το 1946, από την οποία αποφοίτησε το 1949 ως επιτελικός αξιωματικός. Την περίοδο 1958-1959 υπηρέτησε στην Κορέα, όπου και παρασημοφορήθηκε για τη δράση του. Επίσης κατείχε διοικητική θέση στο τουρκικό τμήμα της μυστικής οργανώσεως ‘‘Stay behind’’, μιας ευρύτερης αντικομμουνιστικής οργανώσεως που δρούσε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες υπό την οργάνωση και καθοδήγηση του γενικού αρχηγείου του Ν.Α.Τ.Ο. στην Ευρώπη.
Το 1963 έγινε ταξίαρχος, το 1966 υποστράτηγος, το 1970 αντιστράτηγος και το 1974 στρατηγός. Υπηρέτησε σε σχολές του στρατού ξηράς με τον βαθμό του ταξίαρχου, ενώ με τον βαθμό του υποστρατήγου υπηρέτησε ως διευθυντής διευθύνσεως σχολών στρατού ξηράς της 58ης μεραρχίας εκπαιδεύσεως. Με τον βαθμό του αντιστρατήγου υπηρέτησε ως επιτελάρχης 2ας στρατιάς, ενώ στο 11ο Σώμα Στρατού υπηρέτησε ως πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου του στρατού ξηράς. Με τον βαθμό του στρατηγού υπηρέτησε στο γενικό επιτελείο στρατού ξηράς ως 2ος διοικητής γενικού επιτελείου και ως διοικητής στρατιάς Αιγαίου. Τέλος, στις 7 Μαρτίου 1978, έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού.
Πραξικόπημα 1980
Ο Κενάν Εβρέν πέρασε στην ηγεσία της Τουρκίας ως επικεφαλής του στρατιωτικού πραξικοπήματος που πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1980, αμέσως μόλις απεδείχθη ότι η εθνοσυνέλευση δεν ήταν σε θέση να εκλέξει νέο πρόεδρο, στην θέση του Φαχρί Κορουτούρκ. Ένα συμβούλιο εθνικής ασφαλείας, αποτελούμενο από μέλη της ανωτάτης στρατιωτικής ηγεσίας, ονόμασε τον στρατηγό Εβρέν αρχηγό του κράτους, διέλυσε τα πολιτικά κόμματα και την εθνοσυνέλευση, ανέστειλε το σύνταγμα και κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο.
Η επέμβαση του στρατού, τρίτη στη σειρά μετά τα αντίστοιχα πραξικοπήματα του 1960 και 1971, κρίθηκε αναγκαία, αφού η πολιτική βία είχε εξαπλωθεί σε όλη την Τουρκία με συγκρούσεις, βομβιστικές επιθέσεις, δολοφονίες και απαγωγές. Καθημερινώς έφτασε να υπάρχουν 20-25 νεκροί από πράξεις πολιτικής βίας. Ήδη η προηγούμενη κυβέρνηση Ντεμιρέλ είχε κηρύξει τον στρατιωτικό νόμο σε πολλούς νομούς της χώρας. Στην αρχή η μεγάλη μάζα του τουρκικού πληθυσμού δέχτηκε με ανοχή, αν όχι με ανακούφιση την στρατιωτική δικτατορία. Το καθεστώς Εβρέν, εν τούτοις, υπήρξε ιδιαίτερα σκληρό. Επεβλήθη καθεστώς λογοκρισίας, διαλύθηκαν τα εργατικά συνδικάτα, φυλακίστηκαν πολιτικοί αρχηγοί, ενώ επισήμως κηρύχθηκαν εκτός νόμου τόσο οι οργανώσεις της αριστεράς όσο και (τυπικώς) της άκρας δεξιάς. Στις επίσημες καταγραφές αναφέρονται περίπου 650.000 συλλήψεις, 230.000 προσαγωγές σε δίκη, 300 θάνατοι στη φυλακή, 171 θάνατοι από βασανιστήρια, 517 καταδίκες σε θάνατο, 50 εκτελέσεις. Οι πραγματικοί όμως αριθμοί δεν θα γίνουν ποτέ γνωστοί.
Ωστόσο, η δικτατορία Εβρέν είχε όσο καμία προηγούμενη την πλήρη υποστήριξη των Αμερικανών και του Ν.Α.Τ.Ο.. Ο εκπρόσωπος της συμμαχίας χαρακτήρισε την επέμβαση του στρατού «θετική ενέργεια», το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε ότι επρόκειτο περί «εσωτερικής υποθέσεως» της Τουρκίας, ενώ την επομένη της ανατροπής του Ντεμιρέλ έσπευσε στην Άγκυρα ο διοικητής της νότιας πτέρυγας του Ν.Α.Τ.Ο. αμερικανός ναύαρχος Γουίλιαμ Σαρπ, υπογραμμίζοντας έτσι την υποστήριξη και του αμερικανικού παράγοντος. Διαφορετική αλλά όχι πάντως επικριτική ήταν η αντίδραση στις Βρυξέλλες. Οι εκπρόσωποι της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος δήλωσαν ότι θα τηρούσαν «στάση αναμονής» επειδή «με την Άγκυρα (η Ε.Ο.Κ.) συνδέεται με ταυτότητα συμφερόντων, φιλία και ιστορία».
Τον Ιούλιο του 1982 το στρατιωτικό καθεστώς έδωσε στην δημοσιότητα σχέδιο νέου συντάγματος, το οποίο επεξεργάσθηκε μια διορισμένη Συμβουλευτική Συντακτική Συνέλευση. Τον Νοέμβριο του ιδίου έτους διεξήχθη δημοψήφισμα, το οποίο ενέκρινε το νέο σχέδιο συντάγματος με ποσοστό 91,4% των ψήφων.
Ο Εβρέν, ενισχυμένος από το δημοψήφισμα του 1982, το οποίο προέβλεπε αυξημένες αρμοδιότητες για τον Πρόεδρο, σε σχέση με άλλα συντάγματα, παρέμεινε στην θέση του Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και του Προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ αποχώρησε οικειοθελώς από την θέση του αρχηγού του γενικού επιτελείου στρατού και αποστρατεύτηκε τον Ιούνιο του 1983. Από την θέση του προέδρου αποχώρησε το 1989 και έκτοτε ιδιωτεύει.
Επί περιόδου Εβρέν έγινε στην κατεχόμενη Κύπρο η ανακήρυξη του ψευδοκράτους της λεγομένης «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου».
Δίκη και καταδίκη
Στις 2 Μαρτίου του 2007, ο Κενάν Εβρέν, τάραξε τα νερά στη πολιτική ζωή της Τουρκίας, όταν υποστήριξε ανοιχτά την είσοδο του φιλοκουρδικού κόμματος στο τουρκικό κοινοβούλιο. Ερωτηθείς κατόπιν σχετικά με το ενδεχόμενο να επιδιώξουν μελλοντικά ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν οι βουλευτές του φιλοκουρδικού κόμματος, εκείνος απάντησε πως κάτι τέτοιο δεν επρόκειτο να συμβεί μονάχα στη περίπτωση που αντιμετωπίζονταν ως ισότιμοι Τούρκοι πολίτες. Οι αντιδράσεις τότε από την αντιπολίτευση ήταν πολλές και σφοδρές. Το ίδιο το κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν απέφυγε να σχολιάσει τις δηλώσεις του Κενάν Εβρέν, ο οποίος έβλεπε τη λύση του Κουρδικού μέσω του εκδημοκρατισμού της Τουρκίας. Ο Εβρέν επανήλθε δηλώνοντας κατηγορηματικά πως αν την επόμενη δεκαετία η Τουρκία δεν χωριζόταν σε οχτώ διαφορετικά διαμερίσματα δεν επρόκειτο να βρει γαλήνη.
Για πολλά χρόνια ο Εβρέν και οι άλλοι πρωτεργάτες του πραξικοπήματος του 1980 απολάμβαναν ασυλίας και δεν μπορούσαν να διωχθούν ποινικώς. Ωστόσο, η ασυλία τους τερματίστηκε το 2010, με την τροποποίηση του Συντάγματος που εισηγήθηκε η κυβέρνηση του Ερντογάν. Έτσι, τον Απρίλιο 2012 ξεκίνησε η δίκη του 94χρονου Εβρέν και του 87χρονου Ταχσίν Σαχινκαγιά, πρώην αρχηγού της Τουρκικής αεροπορίας, οι οποίοι είναι οι μόνοι επιζώντες από τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος της 12ης Σεπτεμβρίου 1980. Αμφότεροι οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη από δικαστήριο της Άγκυρας στις 18 Ιουνίου 2014. Σύμφωνα με το Άρθρο 30 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα, οι Εβρέν και Σαχινκαγιά θα στερηθούν τους βαθμούς τους και θα υποβιβαστούν στο βαθμό του Οπλίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Τούρκοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Τουρκικής Δημοκρατίας
Χρήστος Κονιτσιώτης
Ο Χρήστος Κονιτσιώτης ήταν παλαιός σπουδαίος κουκλοθεατροπαίχτης. Ήταν Έλληνας Τσάκωνας στη καταγωγή όπου και φέρεται να γεννήθηκε περί το 1870. Ασχολήθηκε με το λαογραφικό κουκλοθέατρο που ως θεατρικό είδος ήλθε στην Ελλάδα από την Ιταλία. Για χρόνια υπήρξε βοηθός και μαθητής του Μαριδάκη τον οποίο όμως ξεπέρασε στη τέχνη χάρη στη πλούσια φαντασία του. Την καλλιτεχνική του δράση ξεκίνησε περί το 1894 με παραστάσεις πρώτα σε καφενεία και στη συνέχεια υπαίθριες σε αλάνες και σε αναψυκτήρια της εποχής. Έδρα των παραστάσεών του υπήρξε ο Πειραιάς, από πού και ξεκίνησε αργότερα περιοδείες σχεδόν σ΄ όλη την Ελλάδα φθάνoντας ακόμα και στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη.
Οι κούκλες του ήταν ξύλινες, βαμμένες με ωραία χρώματα ενώ τα κοστούμια τους καθώς και τα σκηνικά που χρησιμοποιούσε είχαν θαυμάσια επιμέλεια. Μετά το 1920 οι παραστάσεις του συνοδεύονταν πάντα με ζωντανή μουσική γεγονός που είχε μεγάλη επιτυχία που του επέφερε μεγάλο εμπορικό κέρδος,  ενώ παράλληλα πολλαπλασίασε  το θεατρόφιλο κοινό του είδους αυτού.
Πνευματώδης ο ίδιος ο Κονιτσιώτης σε μεγάλο βαθμό διασκεύασε για τους ξύλινους ηθοποιούς του ακόμη και κλασικά έργα όπως κωμωδίες του Μολιέρου, έργα του Σίλερ, καθώς και δικά του. Η Προσφορά του Χ. Κονιτσιώτη στο Ελληνικό Κουκλοθέατρο γενικά υπήρξε μεγάλη, διπλασιάζοντας σχεδόν σε αριθμό των καθιερωμένων τύπων κούκλων, με πρωταγωνιστή τον «Πασχάλη», σε αντικατάσταση του Φασουλή, και σε αντιστοιχία με τον καραγκιόζη του θεάτρου σκιών.
Ο Χρήστος Κονιτσιώτης πέθανε το 1929. Κάποιες από τις κούκλες του αγόρασε ο σπουδαίος συνεχιστής του θεατρικού είδους αυτού Απόστολος Καραστεργιόπουλος, ο επονομαζόμενος στην εποχή του «Μπάρμπα Τόλιας».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Ατομική θεωρία
200px|right|thumb Με τον όρο ατομική θεωρία εννοείται στη φυσική και φιλοσοφία η θεωρία που υποστηρίζει ότι η ύλη, άρα και ο κόσμος, συγκροτείται από στοιχειώδη αδιάσπαστα σωματίδια. Η ατομική θεωρία πρωτοεμφανίστηκε στην Αρχαία Ελλάδα από το Λεύκιππο και το μαθητή του Δημόκριτο, οι οποίοι ήταν φυσικοί φιλόσοφοι, δηλαδή προσπαθούσαν να εξηγήσουν φιλοσοφικά τη λειτουργία της φύσης και του κόσμου. Η θεωρία αυτή επανεμφανίστηκε ή επανακαλύφθηκε από τον Τζον Ντάλτον προκειμένου να ερμηνεύσει τις χημικές αντιδράσεις.
Η ατομική θεωρία των ατομιστών
Φαίνεται ότι η ατομική θεωρία ήταν το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας υπέρβασης του ελεατικού μονισμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε από τον Παρμενίδη και τους διαδόχους του με την άρνηση της μαρτυρίας των αισθήσεων και του κόσμου των φαινομένων. Οι ατομικοί, αντίθετα από τους Ελεάτες, προσπάθησαν να μην αναιρέσουν τη γένεση, τη φθορά, την κίνηση και το πλήθος των όντων, ώστε να παραμείνουν σε συμφωνία με τα δεδομένα που παρέχουν στον άνθρωπο οι αισθήσεις του. Τονίζουν ότι δεν πρέπει κανείς να έχει τυφλή εμπιστοσύνη σ΄ αυτά τα δεδομένα, αλλά να τα επεξεργάζεται με τη βοήθεια της κριτικής ικανότητας του ανθρώπινου νου. Από την άλλη ήταν πολύ δύσκολο να παραβλέψουν την παρμενίδεια θέση για τα χαρακτηριστικά του Ενός. Απλώς, κατά μεγαλοφυή τρόπο απέδωσαν τις ιδιότητες του μοναχικού παρμενίδειου όντος σε κάθε ένα από τα πολλά όντα που αποτελούν τη βάση της δικής τους κοσμοθεωρίας, τα άτομα. Αυτά είναι αιώνια, αναλλοίωτα, δεν υπόκεινται σε γέννηση σε φθορά και με τις ενώσεις και τους διαχωρισμούς τους δημιουργούν τα πράγματα που υπόκεινται σε μεταβολές. Οι ατομικοί φιλόσοφοι φαίνεται ότι είχαν ακόμη ένα στόχο. Δεν τους ικανοποιούσαν οι προσπάθειες των προγενέστερων φιλοσόφων να ερμηνεύσουν τα φαινόμενα με την επενέργεια κάποιας εξωτερικής δύναμης, όπως η Φιλότητα (Φιλία) και το Νείκος (Διαμάχη) του Εμπεδοκλή, ή μιας τελολογικής δύναμης, όπως ο Νους του Αναξαγόρα. Ήθελαν, επίσης, να αποκλείσουν τον παράγοντα τύχη και να αποδώσουν σε κάθε φαινόμενο μια αιτιοκρατική ερμηνεία. Τη δυνατότητα αυτή τους την έδωσε η σύλληψη μιας προαιώνιας, εγγενούς κίνησης των ατόμων. Η κίνηση αυτή φέρνει σε σύγκρουση τα άτομα, τα περιπλέκει ή τα απωθεί και μέσω αυτής μπορούν να ερμηνευτούν όλα τα φαινόμενα που παρατηρούνται στον κόσμο. Ανάγκη ερμηνείας της αρχής αυτής της κίνησης κατά τη γνώμη τους δεν υπάρχει, αφού ως προαιώνια δεν έχει καμιά απολύτως αρχή: απλώς υπάρχει.
Πώς, όμως, τα άτομα αποκτούν τη δυνατότητα να κινούνται; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι απλή: υπάρχει το κενό. Το κενό, οι ατομικοί τείνουν να το ταυτίσουν με το παρμενίδειο μη ον. Σε αντίθεση, όμως, με τον Παρμενίδη, ο οποίος απέκλειε τη δυνατότητα ακόμη και του στοχασμού πάνω στο μη ον, οι ατομικοί πιστεύουν ότι αυτό υπάρχει εξίσου με το ον, απλώς υπάρχει με διαφορετικό τρόπο. Τα γεωμετρικά σχήματα λόγου χάρη είναι άυλα, εντούτοις όμως υπάρχουν, όπως το είχαν κατανοήσει ήδη οι Πυθαγόρειοι. Όσον αφορά το τι ακριβώς εννοούσαν οι ατομικοί μιλώντας για το κενό υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στους μελετητές. Άλλοι συμμερίζονται την άποψη του Αριστοτέλη ότι πρόκειται για τον κενό χώρο, άλλοι θεωρούν ότι το κενό σημαδεύει απλώς την απουσία του όντος, δηλαδή των ατόμων.
Άτομα, κενό, προαιώνια κίνηση, συμπλοκή και διαχωρισμός των ατόμων. Αυτές είναι οι βασικές αρχές που κατά τους ατομικούς μπορούν να εξηγήσουν τα πάντα.
Χρόνος και κίνηση για τους ατομικούς
Ο χρόνος κατά την άποψη των ατομικών είναι αδημιούργητος. Δεν έχει αρχή και δε θα έχει τέλος. Ο λόγος που τους οδηγεί σε μια τέτοια αντίληψη για το χρόνο αποτελεί αναγκαία συνέπεια του ίδιου του ορισμού τους για τα άτομα: εφόσον τα τελευταία είναι εξ ορισμού αναλλοίωτα και άφθαρτα δεν μπορεί παρά και ο χρόνος να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά μ΄ αυτά. Αλλιώς θα έπρεπε να δεχτούμε ότι τα άτομα έχουν γεννηθεί ή ότι θα έχουν ένα τέλος, γεγονός ανεπίτρεπτο για πράγματα που έχουν τις ιδιότητες του παρμενίδειου όντος. Φαίνεται ότι ο Δημόκριτος ανέπτυξε την άποψή του για την αιωνιότητα του χρόνου σε αντίθεση προς τους Πυθαγόρειους και τους Ελεάτες. Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο, μαζί και ο χρόνος, αποτελούν απομιμήσεις και παράγωγα των αριθμών, ενώ οι Ελεάτες νόμιζαν ότι ο χρόνος ως μορφή ύπαρξης της ύλης είναι απατηλός, όπως όλα τα δεδομένα των αισθήσεών μας. Πάντως, οι πηγές δε μας πληροφορούν ρητά για το αν ο Δημόκριτος θεωρούσε το χρόνο ως κάτι ανεξάρτητο από την ύλη ή ως μια ιδιότητά της. Ίσως ο Δημόκριτος να μην είχε συλλάβει το σχετικό πρόβλημα.
Η Αριστοτελική αντίληψη
Μια άλλη διάσταση του προβλήματος του χρόνου σχετίζεται με την υφή του, αν δηλαδή είναι συνεχής ή διακρίνεται κι αυτός σε άτμητα μέρη όπως η ύλη. Και πάλι οι πληροφορίες των πηγών είναι συγκεχυμένες. Εντούτοις, κάποιες μαρτυρίες του Αριστοτέλη και των σχολιαστών του αφήνουν να φανεί αμυδρά ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ο Αριστοτέλης προσπαθώντας να ερμηνεύσει την ατομική θεωρία των ειδώλων αναφέρεται στην ανάγκη ύπαρξης άτμητων χρονικών στιγμών, προκειμένου να αποκτήσει υπόσταση η θεωρία αυτή. Βέβαια η μαρτυρία του Αριστοτέλη δε μνημονεύει ρητά το Δημόκριτο, ο σχολιαστής όμως του Αριστοτέλη, Αλέξανδρος, δεν έχει ενδοιασμούς. Όπως λέει ο ίδιος (ad loc. 56, 13 κ.εξ. ):
Στο έργο Περί ατόμων γραμμών (970b5 κ.εξ. ), το οποίο είναι μάλλον ψευδοαριστοτελικό, αναφέρεται ρητά ότι η ίδια θεωρία που δέχεται την ύπαρξη ατόμων ύλης δέχεται και την ύπαρξη άτμητων χρονικών στιγμών: "«Γιατί με τον ίδιο τρόπο θα τμηθεί και ο χρόνος και η γραμμή... (8) Στην ίδια θεωρία ανήκει η άποψη, όπως ειπώθηκε, ότι όλα αυτά αποτελούνται από αμερή ... (971a16) Ίσως, όμως, και ο χρόνος να αποτελείται από (άτμητα) «τώρα»...»"
Τέλος, πρέπει να αναφερθούν και οι παράδοξες επιπτώσεις σε σχέση με την κίνηση που προκύπτουν από μια τέτοια θεώρηση του χρόνου. Σ΄ αυτές αναφέρεται και πάλι ο Αλέξανδρος : "«Επακόλουθο της άποψης ότι και το μέγεθος και ο χρόνος αποτελούνται από αμερή είναι το να κινούνται όλα τα κινούμενα ισοταχώς σε σχέση με το αμερές. Γιατί αν το ένα κινούνταν γρηγορότερα και το άλλο βραδύτερα σε σχέση με το αμερές, τότε αυτό που κινείται γρηγορότερα θα διανύσει το αμερές στον αδιαίρετο χρόνο, ενώ εκείνο που κινείται βραδύτερα θα το διανύσει αναγκαστικά σε χρόνο περισσότερο και διαιρετό. Αν, όμως, το διένυσε σε χρόνο διαιρετό, τότε και η απόσταση (το μέγεθος), πάνω στην οποία έγινε η κίνηση, είναι διαιρετή. Γιατί αν, ισχυρίζεται κανείς ότι το βραδέως κινούμενο δεν κινείται σε σχέση με το αμερές και σε αμερή χρόνο, τότε αυτός είναι σαν να λέει ότι το βραδύ ούτε καν κινείται, αν βέβαια όλα τα μεγέθη και όλος ο χρόνος αποτελούνται από αμερή... Γι’ αυτό και όλα όσα κινούνται σε σχέση με το αμερές θα κινούνται ισοταχώς. Και αν κινούνται ισοταχώς σε σχέση με το αμερές, τότε θα κινούνται και ισοταχώς σε σχέση με όλα τα μεγέθη, αν βέβαια όλα τα μεγέθη συντίθενται από αμερή. Αυτό που λέγεται, ότι δηλαδή όλα τα σώματα κινούνται ομοίως και ισοταχώς σε σχέση με το αμερές, αλλά φαίνονται ότι κινούνται το ένα πιο αργά από το άλλο, εξαιτίας της αντίστασης που προβάλλουν τα άτομα μέσα του, είναι φαντασίωση. Επιπλέον, πώς δε φαίνονται να κινούνται μη ομαλά όσα κινούνται μ’ αυτόν τον τρόπο;... Γιατί αν αυτό που κινείται γρηγορότερα διάνυσε το διάστημα σε μια ώρα, ενώ το βραδύτερο διάνυσε το ίδιο διάστημα σε πέντε ώρες, τότε το τελευταίο θα πρέπει να κινούνταν για μια ώρα, ενώ τις άλλες τέσσερις θα στεκόταν. Είναι, όμως, κάπως παράδοξο αυτό που την περισσότερη ώρα στέκεται να μη φαίνεται ότι στέκεται αλλά ότι κινείται και τις πέντε ώρες και μάλιστα ομαλά»"
Το αδιαίρετο του ατόμου
Μια βασική ιδιότητα, την οποία ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος αποδίδουν στα άτομά τους, είναι η μη διαιρετότητα. Άλλωστε η λέξη ά-τομο αυτό σημαίνει, δηλαδή κάτι το οποίο δεν επιδέχεται τομή, διαίρεση. Το μη διαιρετό των ατόμων αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη διατήρηση της αιωνιότητας της ύπαρξής τους: αν τέμνονταν, θα διαιρούνταν σε άλλα σώματα, επομένως θα έπαυαν να υπάρχουν. Τίθεται, όμως, το ζήτημα πώς εννοούσαν το αδιαίρετο των ατόμων αυτοί που τα επινόησαν. Είναι αυτά άτμητα μόνο από φυσική άποψη ή και από μαθηματική; Είναι πολύ δύσκολο να απαντήσουμε με βάση μόνο τις αρχαίες μαρτυρίες.
Οι δυνατές ερμηνείες
Το μη διαιρετό των δημοκρίτειων ατόμων μπορεί να εννοηθεί με έναν από τους παρακάτω τρόπους:
Εάν δεχτούμε την πρώτη δυνατότητα, τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μέρη των ατόμων, αν και θα ήταν φυσικώς αδύνατο να διαχωρίσουμε αυτά τα μέρη πραγματικά μεταξύ τους.
Αν δεχτούμε τη δεύτερη δυνατότητα, τότε η συζήτηση για μέρη των ατόμων είναι αδιανόητη. Σ΄ αυτήν την περίπτωση το να διαιρέσουμε ένα άτομο δε θα ήταν απλώς τεχνολογικά αδύνατο, αλλά και διανοητικώς παράλογο.
Υπέρ της πρώτης άποψης έχουν ταχθεί ο Burnet και το KRS (βλ. βιβλιογρ.). Ο πρώτος υποστηρίζει ότι τα άτομα του Δημόκριτου δεν είναι μαθηματικώς αδιαίρετα, επειδή διαθέτουν κάποιο μέγεθος. Εντούτοις, από φυσική άποψη είναι αδιαίρετα, αφού όπως το παρμενίδειο Εν δεν περιέχουν κενό χώρο. Το δεύτερο θεωρεί ότι άτομα είναι αδιαίρετα μόνο από φυσική και όχι από διανοητική-μαθηματική άποψη, εφόσον διαφέρουν μεταξύ τους στο μέγεθος.
Υπέρ της δεύτερης άποψης έχουν ταχθεί ο Guthrie και ο Furley. Ο πρώτος θεωρεί ότι τα άτομα είναι και λογικώς αδιαίρετα, αφού αποτελούν όχι απλώς πολύ μικρά αλλά τα μικρότερα δυνατά μέρη της ύλης. Ο δεύτερος επιχειρηματολογεί ως εξής:
Εντούτοις, υπάρχουν χωρία, τα οποία φαίνεται να αντιτίθενται στη σκέψη ότι τα άτομα του Δημόκριτου είναι και θεωρητικώς αδιαίρετα. Ο Σιμπλίκιος (Εις το Περί ουρανού, σελ. 295, 5 κ.εξ.) αναφέρει ότι τα άτομα του Δημόκριτου διαθέτουν μέγεθος και σχήμα: άλλα είναι αγκιστροειδή, άλλα κυρτά, άλλα κοίλα κ.ο.κ. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος: «Ο Δημόκριτος νομίζει ότι τα πρωταρχικά σώματα είναι τόσο μικρά, ώστε να διαφεύγουν από τις αισθήσεις μας. Διαθέτουν κάθε είδους μορφές και σχήματα και διαφέρουν ως προς το μέγεθος... Άλλα από τα άτομα είναι σκαληνά, άλλα αγκιστροειδή, άλλα κοίλα, άλλα κυρτά και άλλα έχουν αναρίθμητες διαφορές».
Πώς, όμως, είναι δυνατό κάτι που έχει σχήμα και μέγεθος να μην μπορεί θεωρητικά να διαιρεθεί περαιτέρω; Γιατί για κάθε μέγεθος x μπορούμε πάντα να φανταστούμε ένα άλλο μέγεθος, το οποίο να ισοδυναμεί με x δια 2. Είναι πολύ πιθανό, όμως, ότι ο Δημόκριτος αντιλαμβανόταν ατομιστικά όχι μόνο την ύλη αλλά και το χώρο (ίσως και το χρόνο και την κίνηση). Σ΄ αυτήν την περίπτωση το μέγεθος ενός ατόμου θα μπορούσε να αποτελεί ταυτόχρονα και ένα άτομο χώρου. Τότε η έσχατη μονάδα μέτρησης του χώρου θα ήταν το μέγεθος ενός ατόμου (ατομικό μέγεθος). Σ’ αυτήν την περίπτωση η έννοια του μισού ενός ατόμου χώρου θα ήταν αδιανόητη. Έτσι, ο Δημόκριτος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ένα άτομο έχει μέγεθος και είναι ταυτόχρονα και θεωρητικά αδιαίρετο. Αν, όμως, ο Δημόκριτος είχε συλλάβει το χώρο ατομιστικά, θα ερχόταν σε αντίθεση με τα μαθηματικά (βλ. όσα λέει παραπάνω ο Αριστοτέλης), συγκεκριμένα με την ευκλείδεια γεωμετρία και ειδικά με το πυθαγόρειο θεώρημα, το οποίο απαιτεί ως προϋπόθεση την άπειρη διαιρετότητα του χώρου. Κι αυτό, επειδή, αν μετρήσουμε τις πλευρές ενός τετραγώνου ως ακέραιο αριθμό ατομικών μονάδων και προσπαθήσουμε έπειτα να μετρήσουμε τη διαγώνιο με τον ίδιο τρόπο ως ακέραιο αριθμό ατομικών μονάδων, θα δούμε ότι είναι αδύνατο, αφού η διαγώνιος εδώ είναι άρρητος αριθμός.
Ο Δημόκριτος, επιπλέον, θεωρούσε ότι τα άτομα δεν έχουν απλώς μέγεθος, αλλά διαφέρουν μεταξύ τους στο μέγεθος και το σχήμα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα ότι υπάρχουν ατομικά μεγέθη. Γιατί πώς θα μπορούσε ένα άτομο να είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από ένα άλλο, εκτός και αν ένα από αυτά ήταν μικρότερο ή μεγαλύτερο από το ατομικό μέγεθος. Αν πάρουμε μαζί ένα μικρότερο και ένα μεγαλύτερο άτομο, τότε ένα μέρος του μεγαλύτερου ατόμου καλύπτεται από το μικρότερο άτομο και ένα μέρος όχι. Επιπλέον, ακόμη κι όταν έχουμε να κάνουμε με ένα συγκεκριμένο άτομο, π.χ. με ένα αγκιστροειδές μπορούμε πάντα να διακρίνουμε ένα μέρος του σχήματος από το άλλο, στην περίπτωση του αγκιστροειδούς την αγκιστροειδή απόληξη από το υπόλοιπο σώμα του ατόμου.
Συμπέρασμα
Συνοψίζοντας θα τείναμε να δεχτούμε ότι πράγματι ο Δημόκριτος αντιλαμβανόταν τα άτομα φυσικώς και θεωρητικώς αδιαίρετα, αλλά πως αυτή η άποψη είναι εσωτερικά ασυνεπής, χωρίς να είναι βέβαιο ότι ο Δημόκριτος το είχε αντιληφθεί αυτό.
Η ατομική θεωρία του Ντάλτον
Η ατομική θεωρία του Τζον Ντάλτον υποστηρίζει ότι:
Εξέλιξη και κατάρριψη της ατομικής θεωρίας
Η ατομική θεωρία εξελίχθηκε αργότερα στο μοντέλο του σταφιδόψωμου από τον Τζόζεφ Τζον Τόμσον, σύμφωνα με την οποία το άτομο είναι συμπαγές σωματίδιο πάνω στο οποίο προσκολλώνται μικρότερα φορτία. Αργότερα, το πείραμα του Ράδερφορντ τον οδήγησε να υποθέσει ότι το άτομο δεν είναι αδιαίρετο, αλλά απαρτίζεται τουλάχιστον από δύο περιοχές, τον πυρήνα και την περιοχή των ηλεκτρονίων.
Το άτομο πλέον απέκτησε μία συγκεκριμένη έννοια, για τους φυσικούς δε σημαίνει το αδιαίρετο σωματίδιο, αλλά το μικρότερο δυνατό σωματίδιο ενός χημικού στοιχείου το οποίο διατηρεί χημικές ιδιότητες. Έτσι, καταρρίφθηκε η άποψη ότι τα άτομα ήταν αδιαίρετα. Ωστόσο, αυτό δε σήμανε και των ατομικών ιδεών, αφού τη θέση των αδιαίρετων σωματιδίων πήραν πλέον τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια και τα νετρόνια. Έτσι, αναπτύχθηκε ένας κλάδος της φυσικής ο οποίος μελετά τη σωματιδιακή συγκρότηση της ύλης, η σωματιδιακή φυσική. Πλέον ο κλάδος της σωματιδιακής φυσικής έχει εξελιχθεί και γνωρίζουμε ότι τα νετρόνια και τα πρωτόνια αποτελούνται και αυτά από στοιχειώδη σωματίδια που ονομάζονται κουάρκ, ενώ χάρη στην κβαντομηχανική και την ειδική σχετικότητα, μπορούμε να προβλέψουμε και να δημιουργήσουμε καινούρια στοιχειώδη σωματίδια, σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο.
Παρουσίαση της ατομικής θεωρίας
Κάθε ατομική θεωρία γενικά στηρίζεται στις εξής αρχές:
Η τελευταία αρχή είναι πολύ σημαντική, γιατί θεωρητικά, αν γνωρίζουμε την κίνηση των στοιχειωδών σωματιδίων μπορούμε να προβλέψουμε τη συμπεριφορά των σωμάτων, άρα και την εξέλιξη του σύμπαντος γενικά. Αυτός είναι ο λόγος που η κοσμολογία, ως κλάδος της φυσικής, στηρίζεται στη σωματιδιακή φυσική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ατομική φυσική Κατηγορία:Στατιστική μηχανική
Λύκιοι
Οι Λύκιοι ήταν αρχαίος λαός που έδωσε το όνομα του σε μια μεγάλη περιοχή της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας όπου και κατοικούσε, τη Λυκία.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και τον Παυσανία οι Λύκιοι ήταν Κρήτες που μετανάστευσαν στη Μικρά Ασία. Η μυθολογία λέει ότι ο Σαρπηδόνας με τον Μίνωα φιλονίκησαν για το ποίος θα γίνει βασιλιάς, και επικράτησε ο Μίνωας διώχνοντας από την Κρήτη τον Σαρπηδόνα. Ο Σαρπηδόνας παίρνοντας μαζί του και αυτούς που τον υποστήριζαν πήγε στη Μικρά Ασία σε μια περιοχή που ονομαζόταν Μιλυάδα. Ο Σαρπηδόνας εγκαταστάθηκε εκεί μαζί με τον λαό του, οι ίδιοι οι Λύκιοι ονόμαζαν τον λαό τους Τερμίλαι μέχρι που ήρθε στην περιοχή ο Αθηναίος Λύκος, γιος του Πανδίονα και αδελφός του Αιγέα. Ο Λύκος πήρε την εξουσία όταν πέθανε ο Σαρπηδόνας στον Τρωικό πόλεμο και από αυτόν ονομάστηκε Λυκία η χώρα και Λύκιοι ο λαός.
Οι Λύκιοι λάτρευαν ιδιαίτερα τον Απόλλωνα και τη Λήδα. Τα έθιμα τους ήταν παρόμοια με των Κρητών. Χαρακτηριστικό των Λυκίων είναι οι λαξευτοί τάφοι στους βράχους.
Κάποιοι ερευνητές ταυτίζουν τους αρχαίου Λύκιους με τους Lukka - Lukki των χετταιικών κειμένων. Σύμφωνα με αυτά τα κείμενα οι Λύκιοι σαν σύμμαχοι των Χετταίων πήραν μέρος στη μάχη του Καντές.
Πολλοί ερευνητές ταυτίζουν τους Λύκιους με τους Λούκκα των Ασσυρίων. Το όνομά τους κατά άλλους πιστεύεται ότι προέρχεται από την πόλη Λύκτο της Κρήτης όπου ίσως κατάγονταν από εκεί. Κατά άλλους πιστεύεται ότι προέρχεται από τη λατρεία του Λύκιου Απόλλωνα όπου λατρευόταν με τη μορφή Λύκου.
Σύμφωνα με τις επιγραφές που έχουν βρεθεί η γλώσσα τους είναι συγγενική με των Ετεοκρητών και των Πελασγών της Λήμνου.
Αναφορές
* Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες
CNN
Το CNN (Cable News Network, Καλωδιακό Ειδησεογραφικό Δίκτυο) είναι ένα αμερικανικό καλωδιακό και δορυφορικό ενημερωτικό τηλεοπτικό δίκτυο που ανήκει στην Turner Broadcasting System, τμήμα της Warner Media. Το CNN ιδρύθηκε το 1980 από τον Αμερικανό ιδιοκτήτη μέσων μαζικής ενημέρωσης Τεντ Τέρνερ ως 24ωρο ειδησεογραφικό τηλεοπτικό κανάλι. Από το ξεκίνημά του, ήταν το πρώτο που παρείχε 24ωρη ειδησεογραφική κάλυψη στις ΗΠΑ.
Μολονότι το CNN έχει πολυάριθμα θεματικά κανάλια, το συγκεκριμένο μεταδίδεται κυρίως, από το κτήριο της Time Warner Center στη Νέα Υόρκη και από τα στούντιο του στην Ουάσινγκτον και το Λος Άντζελες, ενώ η έδρα του, στο κτήριο του CNN Center στην Ατλάντα, στεγάζει τα στούντιο των ειδήσεων και των εκπομπών που μεταδίδονται τα Σαββατοκύριακα. Στις ΗΠΑ το κανάλι αναφέρεται ως CNN / US (ή CNN Domestic) για να ξεχωρίσει από το ομότιτλο διεθνές τηλεοπτικό κανάλι CNN International που μεταδίδεται παγκοσμίως.
Από τον Αύγουστο του 2010, το CNN είναι διαθέσιμο σε περισσότερα από 100 εκατομμύρια νοικοκυριά στις ΗΠΑ, ενώ η κάλυψή του επεκτείνεται σε πάνω από 890.000 αμερικάνικα δωμάτια ξενοδοχείων. Παράλληλα, το σήμα του μεταδίδεται σε πολλούς καλωδιακούς και δορυφορικούς τηλεοπτικούς παρόχους, στον Καναδά.
Από τον Ιούλιο του 2015, το CNN είναι επίσης διαθέσιμο σε περίπου 96.374.000 νοικοκυριά (82.8% των νοικοκυριών με τουλάχιστον μία τηλεόραση) στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο, το πρόγραμμά του μεταδίδεται μέσω του ομότιτλου CNN International το οποίο εκπέμπει σε περισσότερες από 212 χώρες στην υφήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδησεογραφικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1980
Κάρλος Μαρτσέλο
Ο Κάρλος Μαρτσέλο (αγγλικά:Carlos Joseph Marcello ), γεννημένος ως «Καλοτζέρο Μινακόρε»; (6 Φεβρουαρίου 1910 - 2 Μαρτίου 1993) ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ και αφεντικό της οικογένειας εγκλημάτων της Νέας Ορλεάνης από το 1947 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ο Τζέι Ρόμπερτ Μπλέικυ και άλλοι θεωρητικοί συνωμοσίας ισχυρίζονται ότι ο Μαρτσέλο μαζί με τον Σάντο Τραφικάντε τζούνιορ και τον Σαμ Τζιανκάνα ήταν πίσω από την δολοφονία του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ το 1963 ως αντίποινα για την ομοσπονδιακή ποινική δίωξη που απειλούσε το οργανωμένο έγκλημα και τα πολλά δισεκατομμύρια δολάρια που θα έχαναν οι εγκληματικές οργάνωσής τους.
Πρώτα χρόνια
Ο Μαρτσέλο, γεννημένος από μια οικογένεια της Σικελίας στην Τυνησία το 1910, μετανάστευσε στη Λουιζιάνα το 1911. Ως νεαρός, στράφηκε σε μικροεγκλήματα, ειδικά στη Γαλλική Συνοικία, η οποία ήταν επίσης γνωστή τότε ως Μικρή Ιταλία. Αργότερα φυλακίστηκε επειδή διέπραξε μαζί με μια ομάδα νεαρών γκάνγκστερ ένοπλες ληστείες στις μικρές πόλεις που περιβάλλουν τη Νέα Ορλεάνη. Εκείνη την εποχή, οι τοπικές εφημερίδες τον συνέκριναν με τον χαρακτήρα του Φάτζιν από το μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς, Όλιβερ Τουίστ. Ωστόσο, τον επόμενο χρόνο καταδικάστηκε για επίθεση και ληστεία και μεταφέρθηκε στο κρατικό σωφρονιστήριο της Λουιζιάνας για εννέα χρόνια, απ' όπου και απελευθερώθηκε μετά από πέντε χρόνια.
Το 1936 παντρεύτηκε την Ζακλίν Τοντάρο και απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Λούιζ Χάμπτον, Τζόζεφ Μαρσέλο, Φλοράνς Μπλακ και Ζακλίν Ντούγκας.
Άνοδος στο οργανωμένο έγκλημα
Μετά την αποφυλάκισή του, ο Μαρτσέλο συνδέθηκε με τον Φρανκ Κοστέλο, τον αρχηγό της οικογένειας Τζενοβέζε, στη Νέα Υόρκη. Εκείνη την εποχή, ο Κοστελο δραστηριοπιούνταν με τη μεταφορά παράνομων κουλοχέρηδων από τη Νέα Υόρκη στη Νέα Ορλεάνη. Ο Μαρτσέλο παρείχε την προστασία και τακτοποιούσε την τοποθέτηση των μηχανών σε τοπικές επιχειρήσεις.
Αργότερα ο Μαρτσέλο έγινε συνεργάτης ενός από τα παλαιότερα συνδικάτα της μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η οικογένεια Ματράνγκα, αρχικά γνωστή ως το μαύρο χέρι ή μαύρο χέρι της Σικελίας, ιδρύθηκε από τους Τσαρλς και Άντονιο Ματράνγκα γύρω στο 1870. Παρά την εκτεταμένη τοπική και εθνική φήμη, η οικογένεια Ματράνγκα μπόρεσε να ελέγξει διάφορες δραστηριότητες για πολλές δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρήσεων στις αποβάθρες της Νέας Ορλεάνης, την πορνεία, την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών, τα τυχερά παιχνίδια και, με την έλευση της Ποτοαπαγόρευσης, το λαθρεμπόριο αλκοόλ.
Αφεντικό της μαφίας της Λουιζιάνας
Μέχρι το τέλος του 1947, ο Μαρτσέλο είχε πάρει τον έλεγχο του παράνομου δικτύου τυχερών παιχνιδιών της Λουιζιάνας. Είχε επίσης ενώσει τις δυνάμεις του με τον συνεργάτη της Νέας Υόρκης Μέγερ Λάνσκι για να αποκομίσει χρήματα από μερικά από τα πιο σημαντικά καζίνο στην περιοχή της Νέας Ορλεάνης λίγο μετά τη σύνδεσή του με την οικογένεια Χόταρντ μέσω ενός γάμου. Σύμφωνα με τα πρώην μέλη του Chicago Outfit, ο Μαρτσέλο έλαβε επίσης ένα μερίδιο από τα καζίνο του Λας Βέγκας, σε αντάλλαγμα για την παροχή προστασίας στις επιχειρήσεις ακινήτων της Φλόριντα. Μέχρι αυτή τη στιγμή, ο Μαρτσέλο είχε ανακυρηχθεί ως «Ο Νονός» της Μαφίας της Νέας Ορλεάνης, από τα στελέχη της οικογένειας Ματράνγκα και του Εθνικού Συνδικάτου Εγκλήματος μετά την απέλαση του Συλβέστρο Καρόλα (γνωστό με το παρατσούκλι «Silver Dollar Sam») στη Σικελία. Ο Μαρτσέλο κατάφερε να κατείχει αυτή τη θέση για τα επόμενα τριάντα χρόνια. Σε μια δίκη εκβιασμών του 1975, δύο μάρτυρες περιέγραψαν τον Μαρτσέλο ως «Ο Νονός» του συνδικάτου εγκλήματος της Νέας Ορλεάνης.
Ο Μαρτσέλο εμφανίστηκε ενώπιον της Επιτροπής Κεφόβερ της Γερουσίας των ΗΠΑ για το οργανωμένο έγκλημα στις 25 Ιανουαρίου 1951. Επικαλέστηκε την Πέμπτη Τροπολογία 152 φορές. Η Επιτροπή χαρακτήρισε τον Μαρτσέλο ως «έναν από τους χειρότερους εγκληματίες της χώρας».
Ο Μαρτσέλο συνέχισε τη μακροχρόνια παράδοση της οικογένειας Ματράνγκα της ανεξαρτησίας από την παρέμβαση μαφιόζων σε άλλους τομείς. Υιοθέτησε μια πολιτική που απαγόρευε στους γκάνγκστερς άλλων οικογενειών να επισκέπτονται τη Λουιζιάνα χωρίς να έχουν άδεια. Στις 24 Μαρτίου 1959, Μαρτσέλο εμφανίστηκε στην Επιτροπή Μακλίλαν που διερευνούσε το οργανωμένο έγκλημα στις ΗΠΑ. Ο επικεφαλής σύμβουλος στην επιτροπή ήταν ο Ρόμπερτ Κένεντι, ενώ ο αδελφός του, γερουσιαστής Τζον Φ. Κένεντι, ήταν μέλος της επιτροπής. Στις ερωτήσεις της επιτροπής, ο Μαρτσέλο επικαλέστηκε και πάλι την Πέμπτη τροπολογία και αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με το ιστορικό, τις δραστηριότητες και τους συνεργάτες του. Από τότε και μετά, έγινε σημαντικός εχθρός των Κένεντι.
Ποινική Δίωξη
Στις 4 Απριλίου 1961, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, υπό την καθοδήγηση του Γενικού Εισαγγελέα Ρόμπερτ Φ. Κένεντι, συνέλαβε τον Μαρτσέλο καθώς έκανε μια συνήθης επίσκεψη στις αρχές μετανάστευσης στη Νέα Ορλεάνη και στη συνέχεια τον απέλασε στη Γουατεμάλα. Δύο μήνες αργότερα, επέστρεψε στη Νέα Ορλεάνη. Στη συνέχεια, αντιμετώπισε με επιτυχία τις προσπάθειες της κυβέρνησης να τον απελάσει.
Τον Νοέμβριο του 1963, ο Μαρτσέλο δικάστηκε με την κατηγορία της «συνωμοσίας για εξαπάτηση της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών με την απόκτηση ψευδούς πιστοποιητικού γέννησης της Γουατεμάλας» και για την «συνωμοσία για να παρακωλύσει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την άσκηση του δικαιώματός της να τον απελάσει». Αθωώθηκε αργότερα τον ίδιο μήνα και με τις δύο κατηγορίες. Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 1964, ο Μαρτσέλο κατηγορήθηκε και πάλι για «συνωμοσία για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης καθορίζοντας έναν δικαστή (Ρουντολφ Χέιτλερ) και επιδιώκοντας τη δολοφονία ενός κυβερνητικού μάρτυρα (Καρλ Νολλ)». Ο δικηγόρος του Μαρτσέλο παραδέχτηκε ότι ο Χέιτλερ είχε δωροδοκηθεί, αλλά είπε ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις για τη σύνδεση της δωροδοκίας με τον Μαρτσέλο. Ο Νολλ αρνήθηκε να καταθέσει εναντίον του Μαρτσέλο στην υπόθεση που είχε σαν αποτέλεσμα να απαλλαγεί και από τις δύο κατηγορίες.
Δολοφονία του Τζον Κένεντι
Στην έρευνα του 1978 για τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι, η Εξεταστική Επιτροπή Δολοφονιών του Κογκρέσου ανέφερε ότι αναγνώρισε τη δολοφονία από τον Τζακ Ρούμπι του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ ως πρωταρχικό λόγο υποψίας ότι το οργανωμένο έγκλημα πιθανότατα είχε συμμετοχή στη δολοφονία. Στην έρευνά της, η Επιτροπή σημείωσε την παρουσία «αξιόπιστων σχέσεων που σχετίζονταν τόσο με τον Όσβαλντ όσο και με τον Ρούμπι με πρόσωπα που έχουν σχέση, αν και αδύναμη, με την οικογένεια ή τον οργανισμό του Μαρτσέλο». Η έκθεσή της επιτροπής ανέφερε:
Στο βιβλίο τους, Θανάσιμη Ώρα:Η Δολοφονία του Προέδρου Κένεντι από το Οργανωμένο Έγκλημα (Fatal Hour: The Assassination of President Kennedy By Organized Crime), οι συγγραφείς Ρίτσαρντ Μπίλλινγκς και Τζέι Ρόμπερτ Μπλέικυ (που ήταν επικεφαλής σύμβουλος της Εξεταστικής Επιτροπής για τις Δολοφονίες και προηγουμένως Ειδικός Εισαγγελέας στο Τμήμα Οργανωμένου Εγκλήματος και Εκβιασμών του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ υπό τον Γενικό Εισαγγελέα Ρόμπερτ Φ. Κένεντι) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η δολοφονία του Προέδρου Κένεντι σχεδιάστηκε και πραγματοποιήθηκε από τον Μαρτσέλο και τους συνεργάτες του. Ισχυρίζονται ότι το βιβλίο τους παρέχει στοιχεία που επιβεβαιώθηκαν από πρόσθετες πηγές και επίσημα αρχεία που δημοσιεύθηκαν τα επόμενα χρόνια.
Στο βιβλίο του 1989, Mafia Kingfish: Carlos Marcello and the Assassination of John F. Kennedy, ο συγγραφέας Τζον Ντέιβις εμπλέκει τον Μαρτσέλο στη δολοφονία του Κένεντι. Σύμφωνα με τον Ντέιβις, ο Όσβαλντ και ο Ρούμπι είχαν «ισχυρούς δεσμούς» με τον Μαρτσέλο. Ο Ντέιβις ισχυρίζεται ότι ο Ρούμπι διεύθυνε επιχειρήσεις του Ντάλας για τον υπαρχηγό του Μαρτσέλο, Τζόζεφ Καμπίσι.
Ύστερα χρόνια
Αργότερα, σε ηλικία 72 ετών, ο Μαρτσέλο έλαβε δύο καταδικαστικές αποφάσεις. Τον Ιανουάριο του 1982, ένας ομοσπονδιακός δικαστής τον καταδίκασε σε επτά χρόνια φυλάκισης με την κατηγορία συνωμοσίας στην υπόθεση διαφθοράς «Brilab» και σε εκβιασμών εργασίας. Ο Μάρτσελο και άλλοι κατηγορούμενοι είχαν συνωμοτήσει να κάνουν δωροδοκίες και κλοπές για την παροχή μεγάλων κρατικών ασφαλιστικών συμβολαίων στη Λουιζιάνα σε τρεις πωλητές που αποδείχτηκαν μυστικοί πράκτορες του FBI που διεξήγαγαν μια έρευνα.
Τότε, τον Απρίλιο του 1982, ο Μαρτσέλο καταδικαστήκε σε επιπλέον 10 χρόνια για την εκ μέρους του προσπάθεια να δωροδοκήσει έναν ομοσπονδιακό δικαστή στο Λος Άντζελες, ο οποίος ήταν έτοιμος να προεδρεύσει μιας υπόθεσης εκφοβισμού εναντίον ορισμένων κατηγορουμένων, συμπεριλαμβανομένου του Μαρτσέλο.
Το 1989, το 5ο Εφετείο Αμερικανικών Κακουργημάτων απέρριψε την καταδίκη του Μαρτσέλο για την υπόθεση Μπρίλαμπ και βγήκε από τη φυλακή. Αλλά είχε υποστεί πολλά εγκεφαλικά επεισόδια και αποχώρησε από το οργανωμένο έγκλημα. Πέθανε στη κατοικία του στη Λουιζιάνα στις 2 Μαρτίου 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μαφιόζοι σικελικής καταγωγής Κατηγορία:Δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι Κατηγορία:Λαθρέμποροι αλκοόλ Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας
Αιματουρία
Η παρουσία ερυθρών αιμοσφαιρίων στα ούρα ονομάζεται αιματουρία. Δεν αποτελεί ασθένεια αλλά σύμπτωμα επικείμενης νόσου. Όταν τα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι σε μεγάλη ποσότητα ώστε το χρώμα των ούρων να είναι ερυθρό, η αιματουρία ονομάζεται μακροσκοπική ή εμφανής. Αντίθετα όταν η ποσότητα των ερυθρών αιμοσφαιρίων είναι μικρή, τα ούρα διατηρούν το κίτρινο χρώμα τους και η αιματουρία καλείται μικροσκοπική ή αφανής. Φυσιολογικά 1.000.000 ερυθρά αιμοσφαίρια αποβάλλονται ημερησίως με τα ούρα, αριθμός που αντιστοιχεί σε 1 με 3 ερυθρά αιμοσφαίρια κατά οπτικό πεδίο (κ.ο.π.) σε συνολική μεγέθυνση 400Χ ιζήματος φυγοκεντρημένων ούρων. Η παρουσία στο αίμα πάνω από 3 ερυθρά αιμοσφαίρια κ.ο.π. συνιστά διάγνωση μικροσκοπικής αιματουρίας. Ο ιατρός θα πρέπει να διακρίνει την αιματουρία από την ουρηθρορραγία, κατά την οποία εξέρχεται αίμα από την ουρήθρα, την αιμοσφαιρινουρία, την αλκαπτονουρία, τις πορφυρινουρίες και τον ίκτερο.
Εάν η αιματουρία είναι μεγάλη μπορεί να προκαλέσει αιμοπήγματα αφού το αίμα δεν προλαβαίνει να αραιωθεί με τα ούρα. Το χρώμα, η ύπαρξη πόνου ή όχι βοηθά στην διάγνωση της προέλευσης της αιματουρίας και της νόσου. Σε μεγάλες αιματουρίες μπορεί να προκληθεί απόφραξη από τα αιμοπήγματα νεοπλασμάτων του ουροποιητικού συστήματος.
thumb|Ερυθρά αιμοσφαίρια στα ούρα
Π.χ.:
thumb|Τα ερυθρά αιμοσφαίρια στο ίζημα των ούρων
Μικροσκοπική – μακροσκοπική
Όταν η παρουσία του αίματος είναι εμφανής οι ασθενείς τρομοκρατούνται θεωρώντας ότι έχουν χάσει μεγάλες ποσότητες αίματος. Αυτό πολλές φορές δεν ισχύει καθώς αρκούν 2-3 σταγόνες αίματος να βάψουν μια λεκάνη με νερό. Η διάκριση μικροσκοπικής-μακροσκοπικής αιματουρίας γίνεται με την χρήση ταινιών ούρων(urine sticks) ή με μικροσκόπηση.
Πρωτοπαθής – δευτεροπαθής
Η πρωτοπαθής αιματουρία σε πολλές περιπτώσεις προκαλεί πόνο π.χ. σε λιθιάσεις του νεφρού, της ουρήθρας ή της ουροδόχου κύστης. Αντίθετα η δευτεροπαθής πολλές φορές είναι ανώδυνη π.χ. νεόπλασμα.
Αρχική – τελική
Αν τα ούρα περιέχουν ερυθροκύτταρα στην αρχή (δηλαδή αν είναι εξαρχής αιματηρά) τότε η αιματουρία χαρακτηρίζεται ως αρχική. Αντίθετα αν περιέχουν στο τέλος τελική και αν είναι καθόλη τη διάρκεια αιματηρά, ολική. Αν η αιματουρία είναι αρχική προέρχεται από την ουρήθρα, αν είναι τελική από την κύστη και αν είναι ολική από τα νεφρά. Για την διάκριση αρχικής και τελικής αιματουρίας ο ασθενής συλλέγει τρία διαδοχικά δείγματα ούρων σε τρία διαφορετικά ουροδοχεία τα οποία και αριθμεί.
Η σπειραματική αιματουρία
Η σπειραματική αιματουρία προέρχεται από τα αγγειώδη σπειράματα των νεφρών.