cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεσσαλία
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου
Όταν οι Φράγκοι που συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και δημιούργησαν τη Λατινική Αυτοκρατορία (1204) η Θεσσαλία πέρασε στον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό. Ο ιδρυτής του Δεσποτάτου της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας επιτέθηκε στη Θεσσαλία, έκαμψε την αντίσταση των Λομβαρδών βαρόνων και την κατέλαβε. Η Λάρισα και το μεγαλύτερο τμήμα της κεντρικής Θεσσαλίας ήρθαν σε Ηπειρώτικη κυριαρχία και διαχωρίστηκε από το Σταυροφορικό Βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Το έργο του Μιχαήλ Α΄ ολοκλήρωσε ο ετεροθαλής αδελφός και διάδοχος του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας που κατέκτησε ολόκληρη την υπόλοιπη Θεσσαλία (1220), μονάχα ο Αλμυρός παρέμεινε στους Λατίνους μέχρι το 1246.
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως προπονητής
Το καλοκαίρι του 2018 ανέλαβε τον Αιγινιακό, στον οποίο εργάστηκε μέχρι τον Νοέμβριο. Ακολούθως, ανέλαβε τον Αήττητο Σπάτων, από τον οποίο αποχώρησε 1 μήνα αργότερα, τον Δεκέμβριο. Τον Ιανουάριο του 2019 ανέλαβε τον Καραϊσκάκη Άρτας για 2η φορά στην καριέρα του και ύστερα από 3 χρόνια, από τον οποίο αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2020. Ακολούθως ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ιωνικού Νίκαιας και το καλοκαίρι του 2020 την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Τρικάλων, για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Στην ομάδα των Τρικάλων εργάστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 2021, και ακολούθως ανέλαβε προπονητής του Α.Ο. Αιγάλεω στη Φούτμπολ Λιγκ. Στην ομάδα του Αιγάλεω παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 2022.
Θεσσαλία
Εγκατάσταση Βλάχων
Οι Βλάχοι ένας Λατινογενής πληθυσμός αναφέρονται για πρώτη φορά τον 11ο αιώνα στο Στρατηγικόν του Κεκαυμένου και στην Αλεξιάδα που έγραψε η Άννα Κομνηνή. Τον 12ο αιώνα ο Ιουδαίος ταξιδιώτης Βενιαμίν του Τουντέλα καταγράφει τη Βλαχία γύρω από τον Αλμυρό ενώ ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης τοποθετεί τη Μεγάλη Βλαχία γύρω από τα Μετέωρα.Τον 13ο αιώνα ο ιστορικός Γεώργιος Παχυμέρης παρουσιάζει τη Βλαχία σαν μια διακριτή εθνότητα (1276) με κυβερνήτη τον Ραούλ Κομνηνό με τον τίτλο της (Κεφαλής). Η Θεσσαλική Βλαχία είναι γνωστή επίσης σαν "Ελληνική Βλαχία".
Το Δουκάτο των Νέων Πατρών
Η Θεσσαλία παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τη χρονιά που ο εκθρονισθείς Μανουήλ Κομνηνός Δούκας την κατέκτησε από τον ανιψιό του Ιωάννη (1239) δημιουργώντας ανεξάρτητες οικογενειακές εκτάσεις. Με τον θάνατο του Μανουήλ (1241) ο νόθος ανιψιός του Δεσπότης της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας κατέλαβε αμέσως την περιοχή χωρίς αντίσταση πριν τους θείους του. Με τη Μάχη της Πελαγονίας (1259) η Αυτοκρατορία της Νίκαιας κατέλαβε τη Θεσσαλία, αλλά σε μια Ηπειρώτικη αντεπίθεση την επόμενη χρονιά ο Μιχαήλ Β΄ νίκησε τον στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο και την ανέκτησε (1260), μόνο ο Βόλος έμεινε στους Νικαιώτες. Με τον θάνατο του Μιχαήλ Β΄ το Δεσποτάτο του μοιράστηκε στους γιους του (1268) : Ο νόμιμος γιος του Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας πήρε το Δεσποτάτο της Ηπείρου και ο νόθος Ιωάννης Α΄ Δούκας παντρεύτηκε μια Βλάχα πριγκίπισσα και πήρε τη Θεσσαλία  με έδρα την πόλη των Νέων Πατρών (σημ. Υπάτη Φθιώτιδας).
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως προπονητής
Τον Μάρτιο του 2023 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Προοδευτικής, μετά την αποχώρηση του Αντώνη Νικοπολίδη.
Θεσσαλία
Το Δουκάτο των Νέων Πατρών
Περί το 1272 ο Ιωάννης Δούκας απέκτησε τον τίτλο του σεβαστοκράτορα, ως υποτελής του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου στα πλαίσια μιας πρόσκαιρης συμμαχίας. Εντούτοις διαφύλαξε την ανεξαρτησία της Θεσσαλίας και αντιτάχθηκε σφοδρά στις ηγεμονικές διαθέσεις της ανασυσταθείσας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας των Παλαιολόγων. Το 1273 ή 1274/5 ο Μιχαήλ Η΄ εισέβαλε στη Θεσσαλία και πολιόρκησε το κάστρο των Νέων Πατρών. Κατά τη μάχη που ακολούθησε, ο Ιωάννης Δούκας με τη βοήθεια του Φράγκου Δούκα των Αθηνών απέκρουσαν και έδιωξαν από την Υπάτη τα Βυζαντινά στρατεύματα, τα οποία όμως κατά την υποχώρησή τους βοήθησαν στη νίκη των Βυζαντινών κατά των ενωμένων Λατινικών στόλων στη Ναυμαχία της Δημητριάδος που ήταν σε εξέλιξη στην περιοχή του σημερινού Βόλου.
Η Θεσσαλία είχε την ίδια μορφή διακυβέρνησης με το Δεσποτάτο της Ηπείρου, μετά την ανακατάληψη της Θεσσαλονίκης από τον Μιχαήλ Η΄ οι ελπίδες του Οίκου των Αγγέλων είχαν ναυαγήσει και συμμάχησαν με τα Λατινικά κράτη του νότου. Την περίοδο 1271 - 1318 η Θεσσαλία αποτελούσε ανεξάρτητο Δεσποτάτο που έφτανε μέχρι την Αιτωλοακαρνανία. Οι Αλμογάβαροι ή Καταλανική Εταιρεία εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία (1309) μετά από την αποτυχημένη πολιορκία της Θεσσαλονίκης και μπήκαν μισθοφόροι στην υπηρεσία του σεβαστοκράτορα Ιωάννη Β΄ Δούκα. Οι Αλμογάβαροι κατέβηκαν στη συνέχεια στο Δουκάτο των Αθηνών και μπήκαν στην υπηρεσία του Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν. Οι δύο πλευρές ήρθαν σε ρήξη και συγκρούστηκαν στη μάχη του Αλμυρού (1311), όπου οι Φράγκοι γνώρισαν συντριπτική ήττα, με αποτέλεσμα την κατάληψη του Δουκάτου των Αθηνών από τους Καταλανούς και τη δημιουργία του Δουκάτου Νέων Πατρών. Όταν ο Οίκος των Αγγέλων ξεκληρίστηκε, οι Αλμογάβαροι κατέλαβαν το κάστρο του Σιδηροκάστρου και ολόκληρη τη νότια Θεσσαλία (1319).
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Πολυκάστρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τύρναβου 2005 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Θεσσαλία
Οθωμανική κυριαρχία
Η Θεσσαλία δέχτηκε επίθεση από τους Σέρβους με τον Στέφανο Πρελζούμπ, μετά τον θάνατο του η περιοχή κατακτήθηκε από τον Νικηφόρο Β΄ Ορσίνι, τον διαδέχθηκε τρία χρόνια αργότερα (1359) ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος. Ο Συμεών Ούρεσης πέθανε (1370) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Τζον Ούρος, κυβέρνησε μέχρι την εποχή που αποσύρθηκε σε μοναστήρι (1373). Την κυβέρνηση της Θεσσαλίας ανέλαβαν στη συνέχεια ο Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός και ο Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός που αναγνώρισαν τη Βυζαντινή κυριαρχία μέχρι την κατάκτηση της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Οθωμανική κυριαρχία αμφισβητήθηκε τα πρώτα χρόνια μέχρι τη δεκαετία του 1420 που διορίστηκε κυβερνήτης ο Τουραχάν μπέης, μετέφερε Τούρκους που ίδρυσαν τον Τύρναβο. Η Θεσσαλία ανήκε στο Σαντζάκι των Τρικάλων, διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ξέσπασαν πολλές επαναστάσεις στην περιοχή όπως το 1600 αλλά ήταν όλες σύντομες και αποτυχημένες.
Ένωση με την Ελλάδα
Ο Ρήγας Φεραίος, μια σημαντική προσωπικότητα στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 γεννήθηκε στο Βελεστίνο κοντά στις αρχαίες Φερές. Πολλές περιοχές της Θεσσαλίας ιδιαίτερα ο Βόλος συμμετείχαν στην Ελληνική επανάσταση του 1821 αλλά όλες οι Τούρκοι μπόρεσαν να τις καταστείλουν. Η Θεσσαλία ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1881), μονάχα η Ελασσόνα παρέμεινε Οθωμανική μέχρι το 1912. Οι Οθωμανοί την ανακατέλαβαν σύντομα όταν ξέσπασε ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897) και με τη νέα Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1897) η Ελλάδα αναγκάστηκε να δώσει μερικές περιοχές και να πληρώσει βαριές αποζημιώσεις. Τα τμήματα της Θεσσαλίας που κράτησαν οι Οθωμανοί κέρδισαν ξανά οι Έλληνες όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (1912). Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κατέλαβε τη Θεσσαλία τον Απρίλιο του 1941 το Βασίλειο της Ιταλίας και την κράτησε μέχρι τις 3 Σεπτεμβρίου του 1943, στη συνέχεια την κατέλαβαν οι Γερμανοί και την κράτησαν μέχρι τον Οκτώβριο του 1944.
Live Cameras
https://www.meteolive.gr/p/thessaly.html
Νεκρόπολη των Θηβών
thumb|250px Η Νεκρόπολη των Θηβών είναι περιοχή στη δυτική όχθη του ποταμού Νείλου, απέναντι από τη αρχαία πόλη των Θηβών (σύγχρονο Λούξορ) στην Αίγυπτο. Χρησιμοποιήθηκε για τελετουργικές ταφές για ένα μεγάλο μέρος τις Φαραωνικής περιόδου, ειδικά στο Νέο Βασίλειο. Στην περιοχή της Νεκρόπολης βρίσκονται μεταξύ άλλων το Ντέιρ ελ Μπάχρι και η Κοιλάδα των Βασιλέων. Η νεκρόπολη έχει ανακηρυχθεί από το 1979 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, μαζί με την αρχαία πόλη των Θηβών.
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο
Γιώργος Κωνσταντίνου (ηθοποιός)
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου (Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 1934) είναι Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του κινηματογράφου καθώς και συγγραφέας θεατρικών κειμένων.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στην πλατεία Βάθης, μια υποβαθμισμένη περιοχή γεμάτη οίκους ανοχής.
Είναι γιος του τενόρου Μιχαήλ Κωνσταντίνου και της ηθοποιού Νίτσας Φιλοσόφου. Ακολουθούσε τη μητέρα του, Νίτσα, και τον πατέρα του, Μιχάλη, σπουδαίους καλλιτέχνες της οπερέτας προπολεμικά, σε μπουλούκια στην επαρχία. Ο ίδιος είχε παίξει σε πολλούς ερασιτεχνικούς θιάσους προτού αποφασίσει να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός μετά από προτροπή της μητέρας του.
Έδωσε εξετάσεις για τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ωστόσο απορρίφθηκε ως "εντελώς ατάλαντος". Τελικά τον κράτησε ο Κάρολος Κουν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν».
Καριέρα
Το 1974 έπαιξε, έγραψε και σκηνοθέτησε την τηλεοπτική σειρά Ανθρώπινες ιστορίες της ΥΕΝΕΔ. Το 1975 έπαιξε και έγραψε το Άσε τον κόσμο να γελάσει για το ίδιο κανάλι.
Το 2017 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ιανός το αυτοβιογραφικό βιβλίο του με τίτλο Showtime.
Προσωπική ζωή
Ο Κωνσταντίνου έκανε τρεις γάμους, ο ένας με την Μαρία Δουρή. Έχει δύο παιδιά, την Άννα και τον Γιώργο, ο οποίος είναι πιανίστας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Εθνόσημο της Νήσου των Χριστουγέννων
Το εθνόσημο της Νήσου των Χριστουγέννων αποτελεί το νησιωτικό έμβλημα και σύμβολο της αυστραλιανής κτήσης της Νήσου των Χριστουγέννων. Το εθνόσημο φέρει το αστέρι της Κοινοπολιτείας και το Σταυρό του Νότου, σύμβολα που υπάρχουν και στη σημαία του νησιού. Τα σύμβολα αυτά συμβολίζουν τη σύνδεση του νησιού με την Αυστραλία. Κάτω από τα σύμβολα αυτά βρίσκονται καλλιτεχνικά σχεδιασμένα κύματα.
Χριστουγεννων Κατηγορία:Νήσος των Χριστουγέννων
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Πρόκριση ανά συνομοσπονδία
Κάθε ομοσπονδία ανάλογα με την κατάταξή της και τον αριθμό μελών της δικαιούται να στείλει ένα συγκεκριμένο αριθμό χωρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και αυτός είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις FIFA Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
Χέντσουν
thumb|Πεζόδρομος της πόλης
Το Χέντσουν (δανικά: Hadsund) είναι πόλη της Δανίας με 5.003 κατοίκους (1 Ιανουαρίου 2018).
800px|μικρογραφία|καθόλου|Χέντσουν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Δανίας
Βινς Κάρτερ
Ο Βίνσεντ Λαμάρ Κάρτερ (αγγλικά: Vincent Lamar Carter, γεννήθηκε 26 Ιανουαρίου 1977) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν αναλυτής του ΝΒΑ στο δίκτυο ESPN. Έχει ύψος 1,98 μ. και αγωνιζόταν στην θέση του σούτινγκ γκαρντ και του σμολ φόργουορντ. Ο Κάρτερ είναι ο μόνος αθλητής στην ιστορία, που αγωνίστηκε για 22 σεζόν στο NBA, καθώς και σε 4 διαφορετικές δεκαετίες ('90, '00, '10, '20) ενώ θεωρείται ευρέως ως ο καλύτερος dunker όλων των εποχών.
Τον Δεκέμβριο του 2004 ανταλλάχθηκε στους Νιου Τζέρσευ Νετς, όπου συνέχισε να "γεμίζει" την στατιστική του. Έχει επιπλέον αγωνιστεί για τους Ορλάντο Μάτζικ, τους Φοίνιξ Σανς, τους Ντάλας Μάβερικς, τους Μέμφις Γκρίζλις, τους Σακραμέντο Κινγκς και τους Ατλάντα Χωκς. Στην καριέρα του έχει αναδειχθεί οκτώ φορές All-Star.Είναιι κιόλας μακρινός ξάδελφος με τον Τρασυ Μκγραντι
Στατιστικά
Μέσοι Όροι Κανονικής Περιόδου
Μέσοι Όροι Πλέι-οφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέμφις Γκρίζλις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Ιβάν Πάουνιτς
Ο Ιβάν Πάουνιτς (Βελιγράδι, 27 Ιανουαρίου 1987), είναι Σέρβος καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,95 μέτρα αγωνίζεται στην θέση του σούτινγκ γκαρντ στην Λοκομοτίβ Κουμπάν.
Σταδιοδρομία
Ο Πάουνιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία δεκαεπτά ετών από την Παρτιζάν Βελιγραδίου, την σεζόν 2004-05. Την επόμενη χρονιά, δόθηκε δανεικός, αρχικά στην Μέγκα Ισράνα και στην συνέχεια στην Μορνάρ, ενώ το 2006 μεταγράφηκε στην Βοϊβοντίνα, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν, μέχρι το καλοκαίρι του 2008.
Την σεζόν 2008-09, αγωνίστηκε με την φανέλα της Οστάνδης και τον Δεκέμβριο του 2009, μεταγράφηκε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε δεκαέξι παιχνίδια πρωταθλήματος με 3,3 πόντους ανά αγώνα.
Το καλοκαίρι του 2010, συμφώνησε με την ρωσική Νίζνι Νόβγκοροντ, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 2012, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην Ιταλία και την Βίρτους Μπολόνια. Ο επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Αζοβμάς, από την οποία αποχώρησε στα τέλη του 2012, για να υπογράψει στην Σαν Σεμπαστιάν Γκιπούθκοα από την Ισπανία.
Το 2013-14, έπαιξε στην Μπαλοντσέστο Φουενλαμπράδα, ενώ την επόμενη σεζόν ξεκίνησε στην Αστάνα από το Καζακστάν και τον Δεκέμβριο του 2014 μεταγράφηκε στην Μπουντούσνοστ από το Μαυροβούνιο. Το 2015-16, επέστρεψε στην Μπαλοντσέστο Φουενλαμπράδα. Τη σεζόν 2016-17, είχε 10,3 πόντους, 2,4 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ κατά μέσο όρο στο Πρωτάθλημα Ισπανίας.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο δύο μηνών με την Τόφας.
Στις 5 Απριλίου 2019, μετά από δύο χρόνια εκτός αγωνιστικής δράσης, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Ιράν Χέμιντορ Τεχράν.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2020, ανακοινώθηκε από την Μέγκα Μπέμαξ και είχε 3,5 πόντους, 3,5 ριμπάουντ και 2 ασίστ ανά παιχνίδι στην Αδριατική Λίγκα.
Τον Οκτώβριο του 2020, συμφώνησε με την ρώσικη Λοκομοτίβ Κουμπάν.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βοϊβοντίνα‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Σεμπατιάν Γκιπούθκοα‎
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές καζακικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μαυροβουνιακών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα
Σαντίρ Τζαπάροφ
Ο Σαντίρ Νουργκοτζόεβιτς Τζαπάροφ [sɑdɯr nurʁodʒojevit͡ʃ d͡ʒɑpɑrov] ( Садыр Нургожоевич Жапаров, Sadır Nurğojoyeviç Japarov, γεννηθείς στις 6 Δεκεμβρίου 1968) είναι Κιργίζιος πολιτικός σημερινός πρόεδρος από τις 28 Ιανουαρίου 2021. Διατέλεσε πρωθυπουργός της Κιργιζίας στην προσωρινή κυβέρνηση μετά την παραίτηση του Σορονμπάι Τζενμπέκοφ εν μέσω εκλογικών διαμαρτυριών. Τον Ιανουάριο του 2022 ανέλαβε την προεδρία του Ευρασιατικού Οικονομικού Συμβουλίου.
Zωή και εκπαίδευση
Ο Τζαπάροφ γεννήθηκε στο Κενγκ-σου, ένα χωριό στην περιοχή Τουπ της περιφέρειας Ισσύκ-Κουλ. Αφού ολοκλήρωσε τη σχολική του εκπαίδευση το 1986, εντάχθηκε στην Εθνική Ακαδημία Φυσικού Πολιτισμού και Αθλητισμού της Κιργιζίας. Το 1987, ο Τζαπάροφ προτάθηκε στον Σοβιετικό Στρατό, όπου υπηρέτησε για δύο χρόνια στο Νοβοσιμπίρσκ ως διοικητής σε τμήμα τηλεπικοινωνιών. Από το 1989 έως το 1991, ο Τζαπάροφ συνέχισε την εκπαίδευσή του στην ακαδημία. Το 2006, αποφοίτησε από το Κιργιζικό-Ρωσικό Σλαβικό Πανεπιστήμιο με πτυχίο νομικής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Τζαπάροφ ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα μετά την Επανάσταση της τουλίπας του 2005. Τον Μάρτιο του 2005, εξελέγη μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου από την εκλογική περιφέρεια Τούπ, όπου ηγήθηκε της κοινοβουλευτικής φατρίας του Κελετσέκ. Ήταν υποστηρικτής του Προέδρου Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ. Το 2006, ο Τζαπάροφ ήταν μέλος της επιτροπής κρατικών βραβείων. Το 2007, διετέλεσε Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής Αμνηστίας.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2007, συμμετείχε στους καταλόγους του προεδρικού κόμματος Ακ Τζολ, το οποίο κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο, αλλά συνέχισε να εργάζεται ως σύμβουλος του προέδρου. Από το 2008 έως το 2010, ο Τζαπάροφ εργαζόταν ως εξουσιοδοτημένος εκπρόσωπος της Εθνικής Υπηρεσίας για την Πρόληψη της Διαφθοράς.
Από το 2012 ο Τζαπάροφ υποστήριξε την εθνικοποίηση του ορυχείου χρυσού Κουμτόρ που βρίσκεται στην πατρίδα του, στην περιοχή Ισσύκ-Κουλ και κατηγόρησε την εταιρεία διαχείρισης, Centerra Gold, για περιβαλλοντικές παραβιάσεις και διαφθορά. Έτσι, κατάφερε να κερδίσει τη δημοσιότητα μεταξύ των συμπατριωτών του.
Εξορία και φυλάκιση
Κατά τη διάρκεια μίας από τις συγκεντρώσεις για την εθνικοποίηση του Κουμτόρ το φθινόπωρο του 2012, οι διαδηλωτές προσπάθησαν να καταλάβουν τον Λευκό Οίκο στο Μπισκέκ. Ο Τασίεφ και ο Γιαπάροφ κατηγορήθηκαν και οι δύο βάσει του άρθρου 295 του Ποινικού Κώδικα της Δημοκρατίας της Κιργιζίας για "Βίαια κατάσχεση εξουσίας ή βίαια διατήρηση εξουσίας". Τον Μάρτιο του 2013, το Επαρχιακό Δικαστήριο Περβομάισκι του Μπισκέκ τους έκρινε ένοχους και τους καταδίκασε σε φυλάκιση ενός έτους και έξι μηνών. Ωστόσο τον Ιούνιο του 2013, το δικαστήριο της πόλης του Μπισκέκ αθώωσε τους πολιτικούς και τους απελευθέρωσε στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Στις 27 Ιουνίου 2013, κατά τη διάρκεια διαμαρτυριών εναντίον του Κουμτόρ στο Καράκολ, οι διαδηλωτές προσπάθησαν να απαγάγουν τον Ακίμ της περιοχής, Έμιλμπεκ Καπταγκάεφ και να τον κρατήσουν όμηρο. Οι αρχές της Κιργιζίας κατηγόρησαν τον Τζαπάροφ και τον Κουμπανίτσμπεκ Καντίροφ για την οργάνωση του σχεδίου. Οι αρχηγοί των διαμαρτυριών συνελήφθησαν, αλλά ο Τζαπάροφ, ο οποίος αρνήθηκε τη συμμετοχή του, εγκατέλειψε το Κιργιζιστάν και πήγε να ζήσει για κάποιο χρονικό διάστημα στην Κύπρο.
Το 2017, ο Τζαπάροφ προσπάθησε να επιστρέψει στο Κιργκιστάν. Στις 25 Μαρτίου 2017, τέθηκε υπό κράτηση στα σύνορα Κιργιζίας-Καζακστάν. Το 2017, ο Γιαπάροφ προσπάθησε να επιστρέψει στο Κιργιζιστάν. Στις 25 Μαρτίου 2017, τέθηκε υπό κράτηση στα σύνορα Κιργιζίας—Καζακστάν. Στη περίπτωση της φερόμενης απόπειρας απαγωγής του Έμιλμπεκ Καπταγκάεφ, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 11 ετών και 6 μηνών.
Προεδρία και πρωθυπουργία
Στις 5 Οκτωβρίου 2020 ξεκίνησαν διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις κατά των αποτελεσμάτων των κοινοβουλευτικών εκλογών σε όλο το Κιργιστάν. Μετά την απελευθέρωση του Τζαπάροφ από κυβερνητικό κτίριο στις 6 Οκτωβρίου, μεταφέρθηκε στην πλατεία Άλα-Του στο Μπισκέκ, όπου ζήτησε να διοριστεί για να γίνει πρωθυπουργός. Τα μέλη του κοινοβουλίου που διέμεναν στο ξενοδοχείο Ντοστούκ ενέκριναν το διορισμό του εκείνο το βράδυ, ωστόσο με τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης, Τίλεκ Τοκτογκαζιέφ, να αναφέρεται στον εαυτό του ως τον νόμιμο αρχηγό της κυβέρνησης. Ο Τοκτογκαζιέφ ισχυρίστηκε ότι οι εκλογές ήταν παράνομες, υποστηρίζοντας ότι τα μέλη πιέστηκαν από τους υποστηρικτές του Τζαπάροφ που είχαν συγκεντρωθεί κοντά στο ξενοδοχείο. Οι αντίπαλοι του Τζαπάροφ τόνισαν επίσης την απουσία απαρτίας (ελάχιστο όριο παρακολούθησης) και την παραβίαση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.
Εκλογή στην προεδρία
Τον Νοέμβριο του 2020 ο Τζαπάροφ παραιτήθηκε από υπηρεσιακός πρόεδρος. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 10 Ιανουαρίου 2021 εξελέγη Πρόεδρος του Κιργιστάν. Η ορκωμοσία του έγινε στις 28 Ιανουαρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κιργιζίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Χανς βαν Μάνεν
Ο Χανς βαν Μάνεν (Hans van Manen, γεννήθηκε 11 Ιουλίου 1932 στο Νιούερ-Άμστελ, Ολλανδία) είναι Ολλανδός χορευτής μπαλέτου, χορογράφος, και φωτογράφος. Έχει δημιουργήσει πάνω από 120 μπαλέτα που έχουν παιχτεί από πάνω από 100 θιάσους παγκοσμίως.
Είναι γιος Γερμανίδας υπηρέτριας. Σπούδασε υπό την Σόνια Γκάσκελ, Φρανσουάζ Αντρέτ και Νόρα Κις. Ο Βαν Μάνεν έγραψε πολλά μπαλέτα. Εργάστηκε για το Ολλανδικό Εθνικό Μπαλέτο από το 1973 έως το 1985.
Βραβεία και διακρίσεις
Το Ολλανδικό Εθνικό Μπαλέτο διοργάνωσε στο Άμστερνταμ το 2007, το Φεστιβάλ Χανς βαν Μάνεν, ως μια γιορτή των 75ων γενεθλίων του χορευτή. Μαζί με το Ολλανδικό Εθνικό Μπαλέτο ήταν φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες από το Bayerisches Staatsballet, το Μπαλέτο Κίροφ και το Nederlands Dans Theater. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Het Muziektheater του Άμστερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί χορευτές Κατηγορία:Χορογράφοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Τάγματος της Οράγγης-Νάσσαου
Στάδιο Βάουντεσταϊν
Το Στάδιο Βάουντεσταϊν (ολλανδικά: Stadion Woudestein) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και χρησιμοποιείται ως έδρα της Εξέλσιορ.
Η αρχή
Το γήπεδο χτίστηκε το 1902 από την εταιρεία Van Wijnen, το έτος που ιδρύθηκε η Εξέλσιορ και εγκαινιάστηκε στις 23 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς. Όμως το 1921, όταν η ομάδα ανήλθε στην Γ΄ Εθνική Ολλανδίας, ο αγωνιστικός χώρος και οι εγκαταστάσεις δεν ήταν κατάλληλες για να πραγματοποιηθούν αγώνες. Το 1939 έγιναν κάποιες ανακαινίσεις και μόλις τελείωσαν, έγινε ένα φιλικό παιχνίδι ανάμεσα στην Εξέλσιορ και στην Ξέρξες. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η χωρητικότητα του σταδίου αυξήθηκε αρχικά στις 8.000 θέσεις και μετά στις 11.000 θέσεις.
Οι σημαντικές ανακαινίσεις
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, το στάδιο είχε παραμεληθεί και ήταν σε άθλια κατάσταση. Η κακή οικονομική κατάσταση της ομάδας εμπόδιζε την ανακαίνιση από τα χρήματά της. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις με το δήμο της πόλης, τελικά η Εξέλσιορ πήρε χρηματοδότηση για την ανακαίνιση του γηπέδου. Μία εξέδρα του σταδίου φέρει το όνομα του Ρόμπιν Φαν Πέρσι, επειδή ο Ολλανδός ποδοσφαιριστής ήταν στις ακαδημίες της Εξέλσιορ την περίοδο 1997-1999. Τη σεζόν 2009-2010 το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε ως έδρα των ακαδημιών της Φέγενορντ, οι οποίες ακαδημίες είναι αποτέλεσμα μιας πολύχρονης συνεργασίας με την Εξέλσιορ και με τη Φέγενορντ και οι ποδοσφαιριστές τους μπορούν να αγωνιστούν σε μία από τις 2 ομάδες του Ρότερνταμ.
Το 2010, μετά την άνοδό της στην Ερεντιβίζιε, τοποθετήθηκε τεχνητός χλοοτάπητας στο γήπεδο , καθώς δεν είχε τους οικονομικούς πόρους για να τοποθετηθεί χορτάρι με θερμοφόρα από κάτω, η οποία λιώνει τον πάγο ή το χιόνι, όπως προέβλεπε η Ολλανδική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Σήμερα η χωρητικότητα του γηπέδου φτάνει στις 3.531 θέσεις.
Αγώνες Εθνικής Ολλανδίας
Το γήπεδο φιλοξένησε στις 23 Νοεμβρίου 2013 τον αγώνα μεταξύ της Εθνικής Ολλανδίας γυναικών και της Εθνικής Ελλάδος γυναικών. Ο αγώνας έληξε 7-0 υπέρ της Ολλανδίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Ρότερνταμ Κατηγορία:ΣΜΦ Εξέλσιορ
Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία
Οι εγκαταστάσεις της βρίσκονται στον ομώνυμο οικισμό. Τον Σεπτέμβριο του 2021, πρόεδρος της ΔΟΑ επανεξελέγη ο Ισίδωρος Κούβελος.
Ιστορία
Το 1927, ο Πιέρ ντε Κουμπερτέν προσκλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στην Ολυμπία, για να παρευρεθεί στα αποκαλυπτήρια αναμνηστικής στήλης η οποία δημιουργήθηκε με σκοπό να τιμήσει τις ενέργειές του για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα, συζήτησε την ανάγκη δημιουργίας ενός ακαδημαϊκού κέντρου μελέτης του Ολυμπιακού Κινήματος και των τάσεών του με το φίλο του Ιωάννη Χρυσάφη, επικεφαλής του Τμήματος Φυσικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Κουμπερτέν πίστευε ότι το Ολυμπιακό Κίνημα δεν έπρεπε να παρεκκλίνει από τους εκπαιδευτικούς του στόχους και είχε γράψει: "Δεν μπόρεσα να φέρω εις πέρας αυτό που επεδίωκα. Πιστεύω ότι ένα κέντρο Ολυμπιακών μελετώv θα βοηθούσε στη διατήρηση και ανάπτυξη του έργου μου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και θα το κρατούσε μακριά από εσφαλμένες ατραπούς που με φοβίζουν ".
Το σχέδιο ανέλαβε ο Ιωάννης Κετσέας, μαθητής του Χρυσάφη στον Εθνικό Όμιλο Γυμναστικής και γραμματέας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και ο Γερμανός Carl Diem, στενός συνεργάτης του Κουμπερτέν, αφοσιωμένος στο Ολυμπιακό Κίνημα και την παιδεία. Ο Diem και ο Κετσέας, που είχαν συνεργαστεί για την πρώτη Λαμπαδηδρομία από την Ολυμπία στο Βερολίνο το 1936, αποφάσισε να εργαστεί προς την πραγματοποίηση του Κέντρου Ολυμπιακών Σπουδών. Το 1938 είχαν ετοιμάσει ένα σχέδιο για ένα θεσμικό όργανο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας και υποβλήθηκε στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή. Η Ε.Ο.Ε. υιοθέτησε το σχέδιο, και το ίδιο έτος, συμπεριέλαβε στο καταστατικό της την ίδρυση και λειτουργία της ΔΟΑ, ως έναν από τους στόχους της Επιτροπής.
Κατά τη 38η Σύνοδο της ΔΟΕ στο Κάιρο, τα μέλη της ΔΟΕ ενημερώθηκαν από την ΕΟΕ για το νόμο που εγκρίθηκε πρόσφατα για τη δημιουργία μιας Ολυμπιακής Ακαδημίας στην Ελλάδα. Ένα χρόνο αργότερα, στην 39η Σύνοδο της ΔΟΕ στο Λονδίνο, η ΔΟΕ αποφάσισε να θέσει αυτό το θεσμό, που θα προωθεί τα Ολυμπιακά Ιδεώδη μέσω της εκπαίδευσης υπό την αιγίδα της. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα λεπτομερές μνημόνιο σχετικά με τη λειτουργία της Ακαδημίας, είχαν εκπονήσει οι Κετσέας και Diem, υποβλήθηκε στη 41η σύνοδο της ΔΟΕ, στη Στοκχόλμη τον Ιούνιο του 1947.
Στις 28 Απριλίου 1949, η 44η Σύνοδος της ΔΟΕ στη Ρώμη ενέκρινε ομόφωνα την ίδρυση της ΔΟΑ, και ανέθεσε την πραγματοποίηση και λειτουργία της στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, υπό την αιγίδα της ΔΟΕ. Αρκετά χρόνια αργότερα και μετά από μια μακροχρόνια προσπάθεια, η πρώτη Σύνοδος της ΔΟΑ είχε προγραμματιστεί για το καλοκαίρι του 1961 για να συμπέσει με την εναρκτήρια τελετή του αρχαίου σταδίου της Ολυμπίας, που είχε ανασκαφεί χάρις στην πρωτοβουλία του Καρλ Ντιμ, που εξασφάλισε τη δαπάνη για η εργασία.
Η Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία εγκαινιάστηκε επίσημα στις 14 Ιουνίου 1961 και οι εργασίες της πρώτης Συνόδου διηύθυναν ο Κλεάνθης Παλαιολόγος, Διευθυντής του Τμήματος Φυσικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών, και ο Γερμανός καθηγητής Lotz.
Από το 1962-1990, το ακαδημαϊκό έργο της Ακαδημίας συντόνιζε ο αείμνηστος Όττο Σίμιτσεκ, μαζί με τον Καθηγητή Παλαιολόγο, που είχε αναγορευθεί Επίτιμος Αντιπρόεδρος της Ακαδημίας.
Κατά την πρώτη δεκαετία της λειτουργίας της, οι δραστηριότητες της ΔΟΑ περιορίστηκαν στη Διεθνή Σύνοδο για Νέους Μετέχοντες. Από το 1970, η ΔΟΑ εφαρμόζει σταδιακά επιπλέον εκπαιδευτικά προγράμματα αφιερωμένα σε όλα τα θέματα του Ολυμπιακού Κινήματος. Σήμερα, πολλές διαφορετικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο στις εγκαταστάσεις στην Αρχαία Ολυμπία. Μέχρι το 1966, οι συμμετέχοντες ζούσαν σε σκηνές και οι Σύνοδοι γίνονταν κάτω από τα πεύκα. Τα πρώτα κτίρια ολοκληρώθηκαν το 1967 και σταδιακά συμπληρώθηκαν με αθλητικές εγκαταστάσεις και νέα κτίρια. Το νέο συνεδριακό κέντρο ολοκληρώθηκε το 1994, φέρνοντας την κατάσταση των εγκαταστάσεων τέχνης στην υπηρεσία των συμμετεχόντων.
Αποστολή
Σκοπός της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας είναι η δημιουργία ενός διεθνούς πολιτισμικού κέντρου στην Αρχαία Ολυμπία, η διατήρηση και διάδοση του Ολυμπιακού Πνεύματος, η μελέτη και εφαρμογή των εκπαιδευτικών και κοινωνικών αρχών του Ολυμπισμού και η εδραίωση της επιστημονικής βάσης του Ολυμπιακού Ιδεώδους, σύμφωνα με τις αρχές που θέσπισαν οι Αρχαίοι Έλληνες και οι αναβιωτές του σύγχρονου Ολυμπιακού Κινήματος, μετά την πρωτοβουλία του βαρόνου Πιερ ντε Κουμπερτέν.
Αποστολή της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας είναι:
Καρδία Καρόλου
Στην αστρονομία αυτό το ιδιαίτερο όνομα (Cor Caroli στα λατινικά και διεθνώς) έχει ο αστέρας α (άλφα) Θηρευτικών Κυνών. Ονομάσθηκε έτσι μάλλον από τον Halley, προς τιμή είτε του βασιλιά Καρόλου Α′ της Αγγλίας, που εκτελέσθηκε, είτε του γιου του, Καρόλου Β′.
Ο α Θηρευτικών Κυνών είναι διπλός αστέρας, όπως φαίνεται με ένα μικρό τηλεσκόπιο, και μάλιστα το όνομα «Καρδία Καρόλου» αποδίδεται από μερικούς μόνο στον φωτεινότερο, τον α2. Η γωνιακή απόσταση μεταξύ τους είναι 19,6 δευτερόλεπτα της μοίρας.
Ο α2 είναι μεταβλητός αστέρας και έδωσε το όνομά του στον τύπο μεταβλητών στον οποίο ανήκει: «Αστέρες τύπου α2 Θηρευτικών Κυνών». Αυτοί οι αστέρες έχουν ισχυρό μαγνητικό πεδίο, που πιστεύεται ότι παράγει τεράστιες κηλίδες επάνω στην επιφάνειά τους, παρόμοιες με τις ηλιακές αλλά πολύ μεγαλύτερες. Εξαιτίας τους, αλλά και εξαιτίας ίσως της διαφορετικής περιεκτικότητας σε μέταλλα των διαφορετικών πλευρών του αστέρα, η φωτεινότητα του αστέρα φαίνεται να μεταβάλλεται καθώς αυτός περιστρέφεται. Η περίοδος μεταβολής του α2 είναι 5,47 ημέρες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου F Κατηγορία:Διπλοί αστέρες Κατηγορία:Αστέρες τύπου α2 Θηρευτικών Κυνών Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Θηρευτικοί Κύνες
Λάκης Στεργιούδας
Ο Τριαντάφυλλος (Λάκης) Στεργιούδας (Πορταριά Χαλκιδικής, 10 Δεκεμβρίου 1955) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του ερασιτεχνικού συλλόγου της γενέτηράς του, Πορταριάς, όμως ουσιαστικά πρώτη φορά αγωνίστηκε και ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στο ιστορικότερο σωματείο της Χαλκιδικής, τη Νίκη Πολυγύρου. Το 1972 σε ηλικία μόλις 17 ετών εντυπωσίασε στη Νίκη Πολυγύρου τους ανθρώπους της ΑΕΚ και στη συνέχεια αποκτήθηκε από την ομάδα των Αθηνών. Μονιμοποιήθηκε την περίοδο 1976-77 όταν η "Ένωση" έφτασε έως τα ημιτελικά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Κατέκτησε με την ΑΕΚ δύο πρωταθλήματα (1977-78, 1978-79) και δύο κύπελλα (1977-78, 1982-83).
Το καλοκαίρι του 1984 μετεγγράφηκε στον ΠΑΟΚ, με τον οποίο κατέκτησε έναν ακόμη τίτλο, το πρωτάθλημα του 1985, ενώ ήταν φιναλίστ στον τελικό του κυπέλλου την ίδια χρονιά, όταν ο "Δικέφαλος του Βορρά" ηττήθηκε από τη Λάρισα (4-1). Το 1986 έκλεισε την καριέρα του έχοντας συμπληρώσει 141 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική κατηγορία (126 με την ΑΕΚ και 15 με τον ΠΑΟΚ).
Στις εθνικές ομάδες
Με την εθνική Ελλάδας πραγματοποίησε συνολικά 5 συμμετοχές τη διετία 1976-1977. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1976 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα (διεξήχθη στην Καβάλα) εναντίον της Αυστρίας, όταν υπό τις οδηγίες του Λάκη Πετρόπουλου αγωνίστηκε βασικός σε ολόκληρη την αναμέτρηση. Η τελευταία του συμμετοχή πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1977 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Ρουμανίας, αυτή τη φορά υπό την τεχνική καθοδήγηση του Αλκέτα Παναγούλια όπου και πάλι αγωνίστηκε βασικός σε ολόκληρη την αναμέτρηση.
Τίτλοι
ΑΕΚ:
ΠΑΟΚ:
Πηγές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Γρύλλος Ηλείας
Ο Γρύλλος είναι χωριό (Δημοτικό Διαμέρισμα) του Καλλικράτειου Δήμου Ανδρίτσαινας (πρώην Δήμου Σκιλλούντος) στην προ "Καποδίστρια" Επαρχία Ολυμπίας του νομού Ηλείας στη Δυτική Πελοπόννησο και βρίσκεται σε απόσταση 345 χλμ από την Αθήνα. Είναι κτισμένο σε δύο επίπεδα: το Κάτω Χωριό (Χάνι) και το Πάνω Χωριό και απέχει 7 χλμ. από την έδρα του Δήμου την Κρέστενα. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 450 κατοίκους. Ο Γρύλλος είναι η γενέτειρα του γνωστού δικηγόρου και πρώην προέδρου του πολιτικού κόμματος του Συνασπισμού Νίκου Κωνσταντόπουλου.
Η περιοχή
Ο Γρύλλος βρίσκεται στην πλαγιά του Όρους Λαπίθα. και μοιάζει να είναι φυτεμένος ανάμεσα στα αειθαλή φυλλώματα των πεύκων και των κουκουναριών πάνω στον δρόμο που οδηγεί από τον Πύργο προς την Ανδρίτσαινα και τον περίφημο ναό του Επικούρειου Απόλλωνα. Πρόκειται για το πρώτο χωριό μετά την Κρέστενα, απ’ όπου ο επαρχιακός δρόμος ξετυλίγεται ανάμεσα σε αμπέλια, λιοστάσια και πευκώνες με 38 συνολικά στροφές, μία σε κάθε 100 περίπου μέτρα μέχρι το χωριό.
Ιστορικό
Απέναντι από το χωριό βρίσκεται μια απόκρημνη τοποθεσία που σήμερα ονομάζεται αγία Ελεούσα, ενώ πολλοί την ταυτίζουν με το Τυπαίον Όρος που αναφέρει ο Παυσανίας, απ’ όπου οι Ηλείοι έπρεπε να γκρεμίζουν τις γυναίκες που είχαν το «θράσος» να παρευρίσκονται στους Ολυμπιακούς αγώνες ή και απλώς να έχουν περάσει τον Αλφειό στις απαγορευμένες ημέρες. Καμιά φυσικά δεν είχε συλληφθεί ποτέ, εκτός από την Καλλιπάτειρα που κι αυτή έμεινε ατιμώρητη για χάρη του πατέρα, των αδελφών της και του γιου της που ήταν όλοι τους Ολυμπιονίκες.
Η ίδια αυτή περιοχή ήταν μέρος του υποστατικού που είχαν δωρίσει οι Λακεδαιμόνιοι στον Ξενοφώντα (427-355 π.Χ.) και στο οποίο έζησε επί 20 περίπου χρόνια (από το 393 έως το 371 π.Χ.). Σ’ αυτό το μέρος, κοντά στον αρχαίο Σκιλλούντα, έγραψε πολλά από τα έργα του ο αρχαίος ιστορικός όταν έμενε εδώ στη διάρκεια της εξορίας του από την Αθήνα. Ανάμεσά τους τα «Ελληνικά» και ο «Οικονομικός». Τα Ελληνικά συμπλήρωναν την ιστορία που είχε γράψει ο Θουκυδίδης και την συνέχιζαν από το 411 έως το 361 π.Χ., ενώ ο Οικονομικός θεωρείται από πολλούς ως το πρώτο έργο στο χώρο της Διοίκησης Επιχειρήσεων. Στο ίδιο αυτό μέρος ο Ξενοφώντας έχτισε και έναν ναό αφιερωμένο στην Εφέσια Άρτεμη πολύ κοντά στον άλλο περίλαμπρο ναό της Σκιλλουντίας Αθηνάς και 20 μόνο στάδια από το περίφημο ιερό του Δία στην Ολυμπία, όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Ξενοφώντας στο πέμπτο βιβλίο της «Ανάβασης».
Η τοπική παράδοση θέλει έναν από τους δύο γιους του Ξενοφώντα, τον Γρύλλο, να σκοτώνεται από αγριογούρουνο ή κάποιο άλλο άγριο ζώο στο δάσος που κάλυπτε τότε το χωριό. Ο Παυσανίας όμως αναφέρει ότι ο Γρύλλος σκοτώθηκε στη Μάχη της Μαντινείας (362 π.Χ.) αφού προηγουμένως είχε σκοτώσει τον Επαμεινώνδα. Είτε έτσι όμως είτε αλλιώς γεγονός είναι ότι το όνομα που κοσμεί σήμερα το χωριό είναι το μοναδικό που συνδέει τον Ξενοφώντα με την περιοχή, αν εξαιρέσουμε φυσικά την ονομασία διαφόρων συλλόγων του ευρύτερου Δήμου Σκιλλούντος.
Η ονομασία όμως αυτή δεν είναι και η μοναδική που αποδίδεται στο όμορφο αυτό χωριό αφού και ο Όμηρος και πολύ αργότερα ο Στράβων αναφέρονται στην ύπαρξη εδώ μιας μικρής κωμόπολης με την ονομασία Αμφιγένεια που ήταν μια από τις 9 πόλεις του βασιλείου του Νέστορα (Πύλος - Αργίνη - Θρύον - Αίπυ- Κυπαρισσήεντα - Αμφιγένεια - Πτελεός - Έλος - Δώριον). Η κωμόπολη αυτή μάλιστα διεκδικούσε την τιμή της γέννησης εδώ του Απόλλωνα αφού, όπως λέγεται, παλαιότερα φαίνονταν στα πρόθυρα του χωριού τα ερείπια ενός ιερού της Λητούς. Ο «Ομηρικός Ύμνος» για τον Απόλλωνα αναφέρει όλα τα μέρη απ’ όπου πέρασε η Λητώ, (μεταξύ των οποίων και η Αμφιγένεια) χωρίς να βρίσκει άσυλο για τη γέννα της αφού την εμπόδιζε η ζηλιάρα Ήρα. Για την Αμφιγένεια ο Στράβων μας λέει ότι, μαζί και ολόκληρη η Σκιλλουντία, ανήκε στη Μάκιστο το σημερινό δηλαδή Σαμικό.
Παρ’ όλα αυτά η ονομασία Γρύλλος είναι αυτή που έχει πλέον κατακυρωθεί όταν άλλαξε από Μούντριζα σε Γρύλλο στη προσπάθεια της Πολιτείας, στις αρχές του περασμένου αιώνα (1927), να αλλάξει τα ξενικά ονόματα με Ελληνικά. Η λέξη «Μούντριζα» είναι το υποκοριστικό της λέξης «Μουντρά» που σημαίνει βρύση. Η ονομασία αυτή ανάγεται στην περίοδο πριν από το 1200 μ. Χ., αφού ακόμη και στο «Χρονικόν του Μορέως» αναφέρονται τα εξής για ορισμένα γεγονότα που συνέβησαν στην περιοχή: «Οι Τούρκοι γαρ απέσωσαν κι επιάσασιν κατούνες, όπου το λέγουσιν Μουντράν, έχει πανώραιαν βρύσιν».
Στις διάφορες αναφορές για τον Γρύλλο περιλαμβάνονται κι εκείνες του Στέφανου Δραγούμη για την Μούντριζα: «αλλά την τοιαύτην προς χαρακτηρισμόν της κώμης κριθείσαν ιδίας μνήμης αξίαν βρύσιν αναγκαζόμεθα να αναγνωρίσωμεν, ότι έχει ή πολύ υπεράνω της Κοπανίτσης και παρά τα Κρέστενα ή την Κρέστεναν κειμένη μεγάλη κώμη Μούνδριζα του Ολυμπιακού Δήμου Σκιλλούντος, παρ’ ην φερομένην εν τω Χ.Γ.Ε. υπό το όνομα Mundritsa εύρηται κατ’ εξαίρεσιν αναγεγραμμένη η χαρακτηρηστική βρύσις». Με τον καιρό η βρύση έγινε βρυσούλα και η Μουντρά έγινε Μούντριζα, και το χωριό είναι γνωστό πλέον ως Γρύλλος.
Λικβινταρισμός
Ο λικβινταρισμός αποτέλεσε τάση μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα, που πρέσβευε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι επιβεβλημένο να εγκαταλείπεται η επαναστατική τακτική και να προκρίνονται νόμιμες μορφές αγώνα στο πλαίσιο του αστικού καθεστώτος.
Στο ΚΚΕ
Ο όρος «λικβινταρισμός» χρησιμοποιήθηκε και στο ΚΚΕ. Το 1927 εμφανίστηκε μια ομάδα μέσα στο κόμμα η οποία επεδίωκε την εξυγίανσή του. Η ομάδα αυτή υποστήριξε ότι το κόμμα περνάει κρίση διαρκείας, τα χαρακτηριστικά της οποίας είναι: α) η έλλειψη ηγετικής ομάδας, συγκροτούμενης από αγωνιστές με επαρκή μαρξιστική κατάρτιση και με ικανότητα να προσαρμόζουν τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού στις συνθήκες της χώρας. Οι αγωνιστές αυτοί επιβάλλεται να έχουν ένα μίνιμουμ ιδεολογικής ομοιογένειας και να εμπνέουν εμπιστοσύνη στα μέλη και στους οπαδούς του κόμματος, β) η σύνθεση του κόμματος από χαμηλής μαρξιστικής κατάρτισης μέλη, γ) μια δυσαναλογία ανάμεσα σ' όσους στρατεύονταν αυθόρμητα και σ' όσους στρατεύονταν συνειδητά.
Οι λύσεις που προτείνονταν ήταν να απομακρυνθούν από τις κομματικές οργανώσεις όσοι ήταν ανάξιοι, να γίνεται αυστηρή επιλογή των νέων μελών και να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο μόρφωσης των μελών. Η προαναφερθείσα τάση επικεφαλής της οποίας ήταν ο Παντελής Πουλιόπουλος δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει την υποστήριξη της πλειοψηφίας στο κόμμα, καταπολεμήθηκε από την ηγεσία και αποκλήθηκε λικβινταρισμός. Οι υποστηρικτές της σχημάτισαν φράξια μέσα στο κόμμα. Στα τέλη του 1927 διαγράφτηκαν, αλλά παρέμειναν ενωμένοι, όντας εκτός κόμματος. Εξέδωσαν το μηνιαίο στην αρχή, και εβδομαδιαίο κατόπιν, περιοδικό «Σπάρτακος», που ήταν το θεωρητικό τους όργανο. Συν τω χρόνω προσχώρησαν στον τροτσκισμό.
Πηγές
•Κοινωνιολογικό και Πολιτικό Λεξικό, έκδοση εφημερίδας Ανεξάρτητος, σελ. 1987
Κατηγορία:Κομμουνιστική ορολογία Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Β΄ Επιστολή Πέτρου
Η Β' Επιστολή Πέτρου είναι μία από τις επτά Καθολικές επιστολές της Καινής Διαθήκης.
Περιεχόμενο
Μετά τον αποστολικό χαιρετισμό ο συγγραφέας συνειδητοποιεί και υπενθυμίζει στους πιστούς τη θεία κλήση και εκλογή τους. Η κλήση και η εκλογή τους είναι η είσοδός τους στη Βασιλεία του Θεού. Προειδοποιεί τους πιστούς για τους ψευδιδασκάλους που δρουν και αρνούνται τον Ιησού ως λυτρωτή και παρασύρουν τους πιστούς. Αυτοί θα χαθούν όπως τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Αντίθετα οι ευσεβείς θα προστατευθούν όπως ο Λωτ. Οι αιρετικοί χλευάζουν την καθυστέρηση της έλευσης της δευτέρας παρουσίας, μα αυτό οφείλεται στη θεία μακροθυμία και η επίσπευση της - αιφνίδιας - δευτέρας παρουσίας θα πραγματοποιηθεί με την άγια αναστροφή των πιστών. Η επιστολή κλείνει με τη δοξολογία του Ιησού Χριστού.
Συγγραφέας
Υπάρχει η εσωτερική μαρτυρία που αναφέρει ότι ο αποστολέας της είναι ο ‘’Συμεών Πέτρος δούλος και απόστολος Ιησού Χριστού’’. Δίνει και άλλες πληροφορίες για το πρόσωπό του, όπως ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της μεταμόρφωσης του Χριστού, ενώ αναφέρει και την προηγούμενη επιστολή του.
Η αρχαία Εκκλησιαστική παράδοση
Για τη γνησιότητά της δεν έχουν διατυπωθεί σοβαρές ενστάσεις: έχουμε ασαφείς αναφορές στην Α’ Κλήμεντος στον Πολύκαρπο Σμύρνης, στους απολογητές Θεόφιλο και Αριστείδη, στους Ιουστίνο και στην επιστολή του Ειρηναίου προς τις Εκκλησίες Λουγδούνου και Βιέννης. Ο πρώτος που την παραθέτει ως ‘’Γραφή’’ μόλις τον 3ο αιώνα είναι ο Ωριγένης ενώ ο Ευσέβιος την εντάσσει στα αμφιλεγόμενα. Τις αμφιβολίες που υπήρχαν για την επιστολή στην εποχή τους αναφέρει ο Ωριγένης μα και ο Ιερώνυμος, που τη θεωρεί Πέτρειο κείμενο. Τις όποιες διαφορές με την Α' Επιστολή Πέτρου τις αποδίδει στη χρησιμοποίηση διαφορετικού γραμματέα για τη σύνταξή της από τον Πέτρο. Οι Αντιοχειανοί συγγραφείς του 4ου αιώνα και η Πεσιτώ, η συριακή μετάφραση, την αγνοούν, ενώ οι Καππαδόκες πατέρες την θεωρούν ως κανονική. Επίσης αναφέρεται στην απόκρυφη Αποκάλυψη Πέτρου (μέσα 2ου αιώνα) και στον αρχαίο Πάπυρο P-72 (3ος αιώνας). Στη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 αναγνωρίζεται ως κανονική.
Η νεώτερη κριτική της γνησιότητας της επιστολής
Η νεώτερη κριτική υποστήριξε την μη γνησιότητα της επιστολής με βάση τα εξής επιχειρήματα: α) Η γλώσσα της επιστολής και το ύφος της διαφέρουν από την Α’ Πέτρου. β) Ο συγγραφέας της γνωρίζει συλλογή έργων του Απόστολου Παύλου. γ) Στο κεφ.3, στίχ.4 αναφέρει ότι οι ‘’πατέρες εκοιμήθησαν’’, δηλαδή οι μαθητές του Ιησού. δ) Εξαρτάται από την επιστολή του Ιούδα. ε) Ενώ στην Α' Πέτρου η Παρουσία του Ιησού πλησιάζει, στην Β' Πέτρου η Δευτέρα παρουσία καθυστερεί. Γι’ αυτούς τους λόγους πρέπει να θεωρηθεί ψευδεπίγραφο έργο, το οποίο προέκυψε από κάποιον άγνωστο ιουδαιοχριστιανό στα μέσα του 2ου αιώνα και που το απέδωσε στον απόστολο Πέτρο για μεγαλύτερο κύρος.
Παραλήπτες της επιστολής
Σύμφωνα με το κεφ.3, στιχ.1 της επιστολής απευθύνεται προς τους ίδιους παραλήπτες με εκείνους της Α’ Πέτρου, διότι σε αυτό αναφέρει την προηγούμενη επιστολή που τους έστειλε. Είναι δηλαδή Χριστιανοί της Μικράς Ασίας (Πόντος, Γαλατία, Καππαδοκία, Ασία Βιθυνία). Άλλοι ερευνητές τους συνδέουν με την Κόρινθο όπου υπήρχε και μερίδα φιλικά προσκείμενη προς τον Πέτρο. Όμως ο αντίλογος στη θέση αυτή είναι πως τα προβλήματα της τοπικής χριστιανικής κοινότητας της Κορίνθου μπορούσαν να υπάρχουν και στις παραπάνω Μικρασιατικές κοινότητες.
Τόπος συγγραφής
Υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα για τον τόπο συγγραφής. Το ότι αναφέρεται για πρώτη φορά η επιστολή στην Αίγυπτο υποδηλώνει πως εκεί γράφτηκε. Άλλοι πάλι ερευνητές θεωρώντας πως έχει γραφτεί λίγο πριν το μαρτυρικό τέλος του Πέτρου στη Ρώμη, το οποίο το δηλώνει και ο ίδιος (κεφ.1,στιχ.14), πρέπει η συγγραφή της να τοποθετηθεί στην Ρώμη.
Χρόνος συγγραφής
Όσοι δέχονται τη γνησιότητά της την τοποθετούν στη δεκαετία του 60 μ.Χ. και πριν το θάνατο του Πέτρου το 67 μ.Χ. Οι υποστηρικτές του ψευδώνυμου χαρακτήρα της την τοποθετούν στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. και μετά την επιστολή του Ιούδα ή από τις αρχές έως τα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ.
Αφορμή και σκοπός συγγραφής
Προσπαθεί να απαντήσει στη δράση και τη διδασκαλία των διαφόρων ελευθεριαζόντων χριστιανών οι οποίοι προέβαλαν την αχαλίνωτη ασυδοσία και τον αντινομισμό, ενώ χλεύαζαν και την καθυστέρηση της δευτέρας παρουσίας του Χριστού. Έτσι επιθυμεί οι παραλήπτες της να έλθουν ‘’εις επίγνωσιν Θεού και Ιησού Χριστού’’.
Χαρακτήρας επιστολής
Είναι παραινετική και παραμυθητική και μια τελική υπόμνηση ‘’διαθήκη’’ και παρακαταθήκη του συντάκτη της προς τους πιστούς της Εκκλησίας.
Η σχέση της Β’ Πέτρου με την επιστολή Ιούδα
Έχει τεθεί ζήτημα, από την καινοδιαθηκική έρευνα, σχέσεως των δύο αυτών επιστολών, σχέσεως που εντοπίζεται κυρίως μεταξύ του δεύτερου κεφαλαίου της Β’ Πέτρου όπου καταπολεμούνται αιρετικοί και της επιστολής του Ιούδα, σχέση τόσο στενή μέχρις γλωσσικής εξαρτήσεως. Η κοινότητα αυτή περιεχομένου έχει ερμηνευθεί με διάφορους τρόπους: α) Ο συντάκτης της Ιούδα αντέγραψε την Β΄Πέτρου. β) Ο συντάκτης της Β΄Πέτρου αντέγραψε την Ιούδα, διότι έχουν μεταξύ τους διαφορές ακόμα και στο αντιγραμμένο τμήμα της Ιούδα από την Β΄Πέτρου 1) Ο δεύτερος βάζει στη σωστή χρονική σειρά τις τιμωρίες των ασεβών του Παλαιοδιαθηκικού παρελθόντος. 2) αποσιωπά τις αναφορές στα απόκρυφα ιουδαϊκά κείμενα, ενώ 3) απαλύνει τις τραχιές ιουδαϊκές εκφράσεις της αφού απευθύνεται σε εξ Εθνών αναγνώστες. Ακόμα είναι πιο φυσικό μια μεγαλύτερη σε έκταση επιστολή να προϋποθέτει μια μικρότερη, ενώ ένας απόστολος του κύρους του Πέτρου δεν θα μπορούσε να εξαρτάται μέχρις κεραίας από την Ιούδα. γ) Η τρίτη άποψη είναι πως και οι δύο  αντλούν από κοινή πηγή.
Χρήστος Παπανικολάου
Ξεκίνησε από τον Γ.Σ. Τρικάλων, ενώ αργότερα εντάχθηκε στον Παναθηναϊκό. Κυριάρχησε στο άθλημά του για πολλά χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα όπου ήταν 13 φορές Πανελληνιονίκης (από το 1961 έως το 1977 με κάποια διαλείμματα), αλλά και στο εξωτερικό, με οκτώ Βαλκανικούς τίτλους, δύο χρυσά σε Μεσογειακούς Αγώνες το 1967 και το 1971 και ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1966.
Το 1964 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον πίνακα των πανελληνίων ρεκόρ, όταν στις 26 Ιουλίου κατέρριψε στο Κάιρο το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 4,73 μ. . Στις 3 Ιουνίου του 1965, στην Αθήνα, ανέβασε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4,92 μ. .
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1966 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βουδαπέστης με 5,05 μ. κάνοντας ταυτόχρονα και πανελλήνιο ρεκόρ. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο μεγάλος και "αιώνιος" αντίπαλός του, Βόλφγκανγκ Νόρντβιγκ, που πήδηξε 5,10 μ. Ξεπέρασε, όμως, σπουδαίους άλτες, όπως ο Γάλλος Ερβέ ντ'Ανκός και ο Ιταλός Ρενάτο Ντιονίζι. Την ίδια χρονιά, στους Βαλκανικούς αγώνες στίβου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο (5 μ.).
Τον Αύγουστο του 1967, στο Νέο Φάληρο, έκανε πανελλήνιο ρεκόρ στο δέκαθλο και στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Νίκησε στους Μεσογειακούς Αγώνες της Τύνιδας και στις 16 Οκτωβρίου του 1968, στην Πόλη του Μεξικού, κατέρριψε το ευρωπαϊκό και πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ με 5,35 μ. . Το 1969, στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου που διεξήχθησαν στη Σόφια, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με άλμα 5,25 μ. .
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού έχασε το χάλκινο μετάλλιο από τον Ανατολικογερμανό Βόλφγκανγκ Νόρντβιγκ που ξεπέρασε το 5,40, αλλά απέδειξε την παγκόσμια κλάση του δύο χρόνια αργότερα, όταν κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο επί κοντώ με 5,49 μ. στις 24 Οκτωβρίου 1970 στην Αθήνα.
Το παγκόσμιο ρεκόρ
Στις 24 Οκτωβρίου 1970, στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης ο Χρήστος Παπανικολάου έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ πηδώντας 5 μέτρα και 49 εκατοστά. Δεύτερος ήταν ο Παντελής Νικολαΐδης με 4,40 μ., τρίτος ο Πελοπίδας Ηλιάδης επίσης με 4,40 μ. και τέταρτος ο Σέρβος Π. Καράγιοβιτς με 4,20 μ.
Ο Χρήστος Παπανικολάου ανακηρύχτηκε αθλητής της χρονιάς το 1965, 1966, 1967, 1968 και 1970. Το 1970, κατέκτησε επίσης χρυσό βαλκανικό μετάλλιο. Στη συνέχεια, διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1967 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1971 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1965 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1970 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Σύνταγμα της Ανγκόλας
Από την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία το 1975, η Ανγκόλα είχε τρία συντάγματα. Το πρώτο τέθηκε σε ισχύ το 1975 ως «προσωρινό» μέτρο, το δεύτερο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα το 1992 και το τρίτο θεσπίστηκε το 2010.
Οι συνταγματικές αναθεωρήσεις το 1976 και το 1980 καθιέρωσαν σαφέστερα ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό, μονοκομματικό κράτος ως εθνικό στόχο.
Το 1992, το Σύνταγμα του 1975 ξαναγράφηκε εντελώς για να επιτρέψει μια πολυκομματική λαϊκή δημοκρατία, με τη μορφή προεδρικού συστήματος, ξεκινώντας με πολυκομματικές εκλογές και άμεση εκλογή προέδρου.