cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαβριήλ Ρωμανός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων
Τελομερές
thumb|right|250px|Ανθρώπινα χρωμοσώματα (γκρι) στα οποία διακρίνονται τα τελομερή (λευκά). Το τελομερές είναι μια περιοχή του DNA, χωρίς μεγάλη πληροφοριακή αξία, που βρίσκεται στο τέλος του χρωμοσώματος και προστατεύει τη χρήσιμη γενετική πληροφορία από τη φθορά. Η πληροφορία που καθιστά το κύτταρο βιολογικά ενεργό βρίσκεται στο μεσομερές, το οποίο προστατεύεται από το τελομερές. Η ονοματολογία έχει προκύψει από τη σύνθεση των ελληνικών λέξεων «τέλος», «μέσο» και «μέρος». Τα τελομερή δεν περιέχουν σημαντική γενετική πληροφορία, έχουν όμως τέτοια δομή που επιτρέπουν την προσκόλληση πρωτεϊνών που «δένουν» τη διπλή έλικα του DNA στην κάθε άκρη της, κάτι που έχει παρομοιαστεί από τους ειδικούς σαν το προστατευτικό άκρο στα κορδόνια των παπουτσιών το οποίο δεν αφήνει τα κορδόνια να ξεφτίζουν με τη χρήση.
Η μείωση του μήκους των χρωμοσωμάτων
Λόγω των πρωτεϊνικών προστατευτικών επιστρώσεων στα άκρα, η φθορά πλέον των χρωμοσωμάτων σε μήκος συμβαίνει σχεδόν μόνο κατά τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, στη διαδικασία της μίτωσης, όπου οι έλικες των χρωμοσωμάτων ξεδιπλώνουν εντελώς και κάθε χρωμόσωμα χωρίζεται στα δύο, ώστε το κάθε κομμάτι να αποτελέσει το καλούπι για το σχηματισμό του νέου χρωμοσώματος, εν δυνάμει πανομοιότυπου με το αρχικό, για το κάθε νέο κύτταρο. Στη διαδικασία αυτή, στα άκρα των χρωμοσωμάτων συνήθως αποκόπτεται μέρος από το γενετικό υλικό. Αυτή είναι μια «παρενέργεια» που δε μπορεί να αποφευχθεί σε γενικό κανόνα, καθώς οι μηχανισμοί που παρέχουν τα συνήθη ένζυμα για την αντιγραφή της πληροφορίας δε δίνουν τη δυνατότητα για αντιγραφή του γενετικού υλικού στις άκρες των χρωμοσωμάτων. Το υλικό του DNA που αποκόπτεται είναι, τουλάχιστον στις πρώτες διαιρέσεις αναπαραγωγής, μέρος του τελομερούς, το οποίο ολοένα μικραίνει σε κάθε διαίρεση ενός κυττάρου σε δύο. Αν το τελομερές δεν αποκαθίσταται σε μήκος, με κάποιο μηχανισμό επιδιόρθωσης, η κάθε κυτταρική διαίρεση το καταναλώνει και στο τέλος αποκόπτεται πλέον από το χρωμόσωμα η σημαντική πληροφορία του μεσομερούς, οπότε και το κύτταρο καθίσταται πια βιολογικά ανενεργό.
Ο μηχανισμός της επιδιόρθωσης των τελομερών
Το μηχανισμό που προστατεύει το μήκος των τελομερών τον παρέχει η τελομεράση, που είναι ένα ένζυμο με την ικανότητα, όχι να αντιγράφει γενετική πληροφορία, αλλά να συμπληρώνει και πάλι σε μήκος το τελομερές. Εάν η τελομεράση διατίθεται σε ικανές ποσότητες στα σημεία του οργανισμού που γίνονται οι κυτταρικές διαιρέσεις, δίνεται στα τελομερή η δυνατότητα να αποκαθίστανται πλήρως σε μήκος και το κύτταρο μπορεί και παραμένει έτσι βιολογικά ενεργό για πάντα. Έχουν μελετηθεί μονοκύτταροι οργανισμοί με περίσσεια τελομεράσης που τους κάνει αθάνατους σε ευνοϊκές συνθήκες περιβάλλοντος. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ένα είδος άλγης, η Tetrahymena thermophila.
Το γήρας των κυττάρων προστατεύει από τον καρκίνο
Στους πιο σύνθετους πολυκύτταρους οργανισμούς, όπως ο άνθρωπος, η περίσσεια τελομεράσης δε συνδέεται άμεσα με την αθανασία του οργανισμού. Αντίθετα, την περίσσεια της τελομεράσης τη χρησιμοποιούν τα καρκινικά κύτταρα ώστε να αναπαράγονται επ' άπειρον, σε βάρος του οργανισμού. Ο καρκίνος δεν οφείλεται στην τελομεράση, τη χρησιμοποιεί όμως μην υπακούοντας στα βιολογικά σήματα που δίνουν εντολές για παύση των ανεξέλεγκτων διαδικασιών αναπαραγωγής, καθώς περιέχεται, αλλοιωμένη πλέον, πληροφορία στο γενετικό υλικό των καρκινικών κυττάρων. Πρακτικά, το να γερνούν τα κύτταρα μετά από κάποιο αριθμό διαιρέσεων και να καθίστανται βιολογικά ανενεργά, χάνοντας την προστασία του γενετικού τους υλικού από τα τελομερή τους, τα αποτρέπει από το να αναπαράγονται ανεξέλεγκτα, αποτρέπει δηλαδή την εμφάνιση καρκίνων, καθιστώντας συνήθως ανενεργά τα καρκινικά κύτταρα στα πρώτα κιόλας στάδια αναπαραγωγής των καρκινικών όγκων. Οι καρκίνοι που τελικά εκδηλώνονται είναι εκείνοι που καταφέρνουν να ξεπεράσουν την ασφαλιστική αυτή δικλείδα του οργανισμού, τροποποιώντας κατάλληλα την πληροφορία του γενετικού υλικού τους.
Επιδράσεις ψυχολογίας και συνηθειών στα τελομερή και σύνδεση με το γήρας
Σε μακρές περιόδους τοξικού στρες, το οποίο διαχωρίζεται από το υγιές παρατεταμένο στρες που μας κάνει παραγωγικούς κάτω από ισορροπημένη ψυχολογία, παρατηρείται επιτάχυνση της γήρανσης σε κυτταρικό επίπεδο, η οποία μετράται ως αποτέλεσμα φθοράς στα τελομερή. Τα τελομερή στις ομάδες που υποφέρουν από χρόνιο τοξικό στρες εμφανίζονται μικρότερα σε μήκος, άρα και με μικρότερη δυνατότητα αντίστασης στη φθορά που προκαλούν οι κυτταρικές διαιρέσεις καθώς η δράση της τελομεράσης εμφανίζεται κατά 50% μειωμένη. 40 χρόνια υπό την επίδραση τοξικού στρες μετρώνται να συνεπάγονται τουλάχιστο 10 επιπλέον χρόνια γήρανσης σε κυτταρικό επίπεδο. Παρόμοιο αποτέλεσμα μετράται να έχει και ένα διαφορετικό είδος στρες, αυτό που συνεπάγεται η αποτυχία να φέρουν αποτέλεσμα παρατεταμένες διατροφικές δίαιτες αδυνατίσματος. Αρνητική επίδραση στο μήκος των τελομερών και στη δράση της τελομεράσης έχει επίσης το κάπνισμα.
Συσχέτιση των τελομερών με την υγεία
Το μειωμένο μήκος των τελομερών στα υγιή κύτταρα έχει σχετιστεί με τις ασθένειες όπως ο καρκίνος, τα καρδιακά νοσήματα, ο διαβήτης, η αρτηριοσκλήρυνση, η πνευμονική ίνωση, η παχυσαρκία, χωρίς παρ'όλα αυτά να αποδίδεται απ' ευθείας σχέση μεταξύ των ασθενειών αυτών και του μήκους των τελομερών, σε ότι αφορά την πρόκλησή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουκλεϊκά οξέα Κατηγορία:Χρωμοσώματα Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία
Σάντα Κλάρα
Η Σάντα Κλάρα (ισπανικά: Santa Clara) είναι πόλη της Κούβας, πρωτεύουσα της επαρχίας Βίγια Κλάρα (Villa Clara). Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας και παλαιότερα αποτελούσε τμήμα της επαρχίας Λας Βίγιας, η οποία περιλάμβανε τις σημερινές επαρχίες Σιενφουέγος (Cienfuegos), Σάνκτι Σπίριτους (Sancti Spíritus) και Βίγια Κλάρα.
Η ιστορία της Σάντα Κλάρα είναι συνδεδεμένη με την κουβανική επανάσταση, καθώς η κατάκτησή της στις 29 Δεκεμβρίου 1958 από τον αντάρτικο στρατό, υπήρξε μία από τις τελευταίες και καθοριστικές στιγμές της επανάστασης. Στην πόλη επιτέθηκαν δύο φάλαγγες, με ηγέτες τους Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και Καμίλο Σιενφουέγος αντίστοιχα, ενώ λίγες ώρες μετά την κατάκτησή της, ο δικτάτορας Μπατίστα εγκατέλειψε την Κούβα διαφεύγοντας στην Δομινικανή Δημοκρατία.
Ανάμεσα στα αξιοθέατα της πόλης ανήκει το μαυσωλείο του Τσε Γκεβάρα και δεκαέξι ακόμα στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους το 1967, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους στη Βολιβία. Στον ίδιο χώρο βρίσκεται μουσείο αφιερωμένο στη ζωή του Τσε Γκεβάρα. Στη Σάντα Κλάρα βρίσκεται επίσης το «Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Λας Βίγιας» (Universidad Central de Las Villas).
Η Σάντα Κλάρα ήταν το μέρος που έγινε η τελευταία μάχη της Κουβανικής Επανάστασης στα τέλη του 1958. Υπήρχαν δύο στρατιές ανταρτών που επιτέθηκαν στην πόλη και της μίας ηγείτο ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Την άλλη οδηγούσε ο Καμίλο Σιενφουέγος. Η ομάδα του Τσε εντόπισε και σταμάτησε πρώτη τον ανεφοδιασμό του δικτάτορα Μπατίστα στο Φομέντο. Έπειτα, χρησιμοποιώντας μία μπουλντόζα, οι στρατιώτες του Γκεβάρα κατέστρεψαν τις σιδηροδρομικές γραμμές και εξέτρεψαν ένα τρένο γεμάτο από πολεμοφόδια και στρατεύματα που είχαν σταλεί από τον Μπατίστα. Την ίδια στιγμή, το απόσπασμα του Σιενφουέγος νίκησε μία στρατιωτική φρουρά στην Μάχη του Γιαγουαχάι (Yaguajay) όχι μακριά από την πόλη. Στις 31 Δεκεμβρίου του 1958, οι ενωμένες δυνάμεις των Γκεβάρα και Σιενφουέγος (μαζί με άλλους επαναστάτες κάτω από την καθοδήγηση του Ουϊλιαμ Αλεξάντερ Μόργκαν επιτέθηκαν στην Σάντα Κλάρα. Η μάχη ήταν χαοτική, οι ηττηθέντες είχαν πεσμένο ηθικό, κάποιοι πολέμησαν, άλλοι παραδόθηκαν αμέσως. Μέχρι το απόγευμά, η πόλη περιήλθε στην κατοχή των ανταρτών. Αυτή η νίκη για τα στρατεύματα του Κάστρο θεωρείται η πιο αποφαστιστική στιγμή της Κουβανικής Επανάστασης, καθώς μετά από αυτό το γεγονός, ο Μπατίστα έφυγε με πτήση από την Κούβα σε λιγότερο από 12 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κούβας
Open Knowledge Foundation
To Open Knowledge Foundation (OKF) (μτφ. «Ίδρυμα Ανοικτής Γνώσης») είναι μία μη κερδοσκοπική οργάνωση που προωθεί την ανοικτή γνώση και τα ανοιχτά δεδομένα. Ιδρύθηκε στις 24 Μαΐου 2004 στο Κέμπριτζ. Το ίδρυμα δημοσίευσε το Open Knowledge Definition και έτρεξε αρκετά πρότζεκτ, όπως το CKAN, το λογισμικό που χρησιμοποιείται από πολλές κυβερνήσεις για τα δικά τους έργα ανοικτών δεδομένων όπως το Where Does My Money Go, τρόπος για την παρακολούθηση των κυβερνητικών εξόδων. Εκτός από τα τεχνικά εργαλεία, το ίδρυμα παρέχει πληροφορίες και συμβουλές γύρω από τα ζητήματα ανοικτών δεδομένων. Για παράδειγμα, συνέβαλε στη δημιουργία του Open Database Licence (ODbL) και του Open Knowledge Definition.
Στην Ελλάδα δραστηροποιείται το Ίδρυμα Ανοικτής Γνώσης Ελλάδας (OKF Greece) που είναι επίσημο παράρτημα του Open Knowledge Foundation.
Στόχοι
Οι στόχοι του Open Knowledge Foundation είναι:
Συν ιδρύθηκε από τον Rufus Pollock, όπου και παραμένει διευθυντής, και από τους Martin Keegan και Jo Walsh. Η εταιρεία Open Knowledge Foundation Limited ενσωματώθηκε στις 20 Μαΐου το 2004.
Άνθρωποι
Η συμβουλευτική επιτροπή του Open Knowledge Foundation περιλαμβάνει ανθρώπους από τις περιοχές των ανοικτών δεδομένων, ανοικτής επιστήμης, οπτικοποίηση δεδομένων και ψηφιακών δικαιωμάτων, όπως τους:
Λειτουργίες
Τα περισσότερα πρότζεκτ του ιδρύματος έχουν τεχνική φύση. Το πιο σημαντικό πρότζεκτ, CKAN, χρησιμοποιείται από πολλές κυβερνήσεις ανά τον κόσμο για να συγκεντρώνει ανοικτούς καταλόγους από δεδομένα όπου οι χώρες έχουν στην κατοχή τους.
Ο οργανισμός έχει την τάση να στηρίζει τους στόχους της ανάπτυξης ημι-ανεξάρτητων πρότζεκτ. Αυτή η προσέγγιση στην οργάνωση βοήθησε ένα από τα πρώτα πρότζεκτ διαχείρισης λειτουργιών, γνωστό ως KnowledgeForge, όπου τρέχει στη πλατφόρμα KForge. Το KnowledgeForge επιτρέπει σε ομάδες εργασίας να έχουν ένα χώρος ώστε να διαχειρίζονται τα έργα τους σχετικά με την ανοικτή γνώση. Ένα έργο περιέχει τεχνικά αλλά και επικοινωνιακά εργαλεία. Ο οργανισμός φιλοξενεί αρκετές λίστες επικοινωνίας e-mail για διαδικτυακή συζήτηση αλλά και εργαλεία IRC για επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο.
Εκδηλώσεις
Μεγάλο μέρος της συνεργασίας με άλλους σχετικούς οργανισμούς γίνεται μέσω εκδηλώσεων που φιλοξενεί το ίδρυμα. Η κυριότερη εκδήλωση είναι το Open Knowledge Conference (OKCon), όπου πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το 2007. Άλλες εκδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί είναι εντός των περιοχών της οπτικοποίησης δεδομένων αλλά και της δωρεάν υποδομής δικτύου πληροφοριών.
Κάθε χρόνο, το OKF πραγματοποιεί τη μεγαλύτερη παγκόσμια εκδήλωση για τα ανοιχτά δεδομένα, την '''International Open Data Hackthon. '''
Εξωτερική σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Αυστρία)
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της Αυστρίας (γερμανικά: Bundesrat) είναι το δεύτερο σώμα του Αυστριακού Κοινοβουλίου, με καθήκοντα να εκπροσωπεί τα εννέα κρατίδια της Αυστρίας σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Αποτελώντας το ένα από δύο νομοθετικά σώματα της Αυστρίας, παράλληλα με το Εθνικό Συμβούλιο, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως άνω βουλή ή γερουσία. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το ομοσπονδιακό συμβούλιο είναι πολύ λιγότερο ισχυρό από το εθνικό συμβούλιο. Για παράδειγμα, μολονότι πρέπει να εγκρίνει κάθε νέο νομοσχέδιο που αποφασίζει το εθνικό συμβούλιο, σε περίπτωση που απορρίψει ένα νομοσχέδιο, αυτό μπορεί να γίνει νόμος παρακάμπτοντάς τις αποφάσεις του ομοσπονδιακού συμβουλίου.
Ο πρόεδρος του ομοσπονδιακού συμβουλίου διορίζεται από το μεγαλύτερο κόμμα του κάθε κρατιδίου ανά εξαμηνιαίο διάστημα. Το συμβούλιο έχει την έδρα του στο κτίριο του Αυστριακού Κοινοβουλίου στη Βιέννη, στην αίθουσα της πρώην Βουλής των Λόρδων του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου (Reichsrat).
Ρόλος
Καθώς το σύνταγμα της Αυστρίας (Β-VG) προβαίνει σε αυστηρή διάκριση μεταξύ της νομοθεσίας της ομοσπονδίας και των κρατιδίων, προβλέπεται για το ομοσπονδιακό συμβούλιο το δικαίωμα αρνησικυρίας ομοσπονδιακών νόμων που ψηφίστηκαν από το εθνικό συμβούλιο. Επιπλέον, στις περισσότερες περιπτώσεις, η αρνησικυρία που ασκεί το ομοσπονδιακό συμβούλιο έχει χαρακτήρα προσωρινό, καθώς το εθνικό συμβούλιο μπορεί να το παρακάμψει, ψηφίζοντας το νόμο και πάλι με τουλάχιστον το ήμισυ των μελών του. Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις του ομοσπονδιακού συμβουλίου μπορούν να καθυστερήσουν μόνο τη νομοθεσία.
Από την έναρξη της λειτουργίας του, στις 10 Νοεμβρίου 1920, οι βουλευτές του ομοσπονδιακού συμβουλίου δεν έχουν ποτέ πετύχει εξισορρόπηση των εξουσιών τους σε σχέση με το εθνικό συμβούλιο. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών, ο ρόλος του ομοσπονδιακού συμβουλίου ως απλό συμπλήρωμα του αυστριακού κοινοβουλίου έχει οδηγήσει σε πολλές συζητήσεις σχετικά με την μεταρρύθμιση των ρυθμιστικών πλαισίων λειτουργίας του προς μια πιο ενισχυμένη εκπροσώπηση των κυβερνήσεων των κρατιδίων, σύμφωνα με το πρότυπο του γερμανικού ομοσπονδιακού συμβουλίου, ενώ έχει προταθεί ακόμα και η πλήρης κατάργηση του σώματος.
Κατά την ορκωμοσία του προέδρου της δημοκρατίας, το ομοσπονδιακό συμβούλιο και το εθνικό συμβούλιο σχηματίζουν ένα κοινοβουλευτικό σώμα, την Ομοσπονδιακή Συνέλευση.
Σύνθεση
Τα 61 μέλη του ομοσπονδιακού συμβουλίου εκλέγονται σύμφωνα με αναλογική εκπροσώπηση των νομοθετικών σωμάτων των αυστριακών κρατιδίων για θητεία 4 έως 6 ετών. Ως εκ τούτου η σύνθεση του συμβουλίου αλλάζει μετά από την πραγματοποίηση εκλογών στο κάθε κρατίδιο. Ο αριθμός των αντιπροσώπων που μεταβιβάζονται από κάθε κρατίδιο κυμαίνεται μεταξύ τριών και δώδεκα βουλευτών, ανάλογα με τον πληθυσμό του όπως επιβεβαιώνεται από την τακτική απογραφή.
Στο ομοσπονδιακό συμβούλιο δεν υπάρχει ισχυρή κομματική πειθαρχία, καθώς οι βουλευτές μπορούν να συμμαχήσουν μεταξύ τους και να σχηματίσουν κοινοβουλευτικές ομάδες, οι οποίες πρέπει να πληρούν τουλάχιστον πέντε έδρες. Επί του παρόντος, οι βουλευτές του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP), του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPÖ), του Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας (FPÖ) και οι Πράσινοι αποτελούν τις πολιτικές ομάδες στο συμβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Αυστρίας
Ρέι Μπράντμπερι
Ο Ρέι Μπράντμπερι (Ray Douglas Bradbury, 22 Αυγούστου 1920 – 5 Ιουνίου 2012) ήταν Αμερικανός συγγραφέας και σεναριογράφος επιστημονικής φαντασίας, τρόμου και μυστηρίου. Για την επίδρασή του στη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας του 20ού αιώνα, αποκαλείτο «πατέρας» της επιστημονικής φαντασίας. Αναγνωρίζεται ως ο συγγραφέας του οποίου το έργο εξασφάλισε στη σύγχρονη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας ευρύτερη αναγνώριση. Του άρεσε ιδιαίτερα ο Έντγκαρ Άλαν Πόου, χάρη στον οποίο ανακάλυψε τη λογοτεχνία μόλις στα επτά του χρόνια. Στις αφηγήσεις του Μπράντμπερι η καθημερινότητα μετασχηματίζεται σε ασυνήθιστη και πολλές φορές επικίνδυνη δυστοπία.
Είχε λάβει πολλές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το «Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών των ΗΠΑ» που του απένειμε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους το 2004, και το μετάλλιο της «Ordre des Arts et des Lettres» της Γαλλίας.
Γνωστότερα έργα του, το «Φαρενάιτ 451» ("Fahrenheit 451"), «Τα Χρονικά του Άρη» ("The Martian Chronicles") και «Ο Εικονογραφημένος Άνθρωπος» ("The Illustrated Man"). Πολλά από τα έργα του έχουν διασκευαστεί για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Εργογραφία
Ο Μπράντμπερι έγραψε 27 βιβλία και περισσότερες από 600 σύντομες ιστορίες. Επίσης, διηγήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα και σενάρια. Δικό του είναι το σενάριο της ταινίας "Μόμπι Ντικ" που γύρισε το 1956 ο Τζον Χιούστον. Έγραψε και σενάρια για την τηλεόραση, την «Τέταρτη Διάσταση» και τα επεισόδια της σειράς «Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει». Ακολουθεί κατάλογος με τα έργα του που έχουν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Θεωρίες συνωμοσίας για τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι
Η Δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ στις 22 Νοεμβρίου 1963 και τα παρεπόμενά της, δηλαδή η δολοφονία του θύτη Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ από τον Τζακ Ρούμπι αλλά και ο θάνατος του Ρούμπυ προκάλεσαν πολλές θεωρίες συνωμοσίας. Αυτές περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την συμμετοχή της CIA, της Μαφίας, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Λίντον Τζόνσον, του ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο, της KGB ή συνδυασμού των ανωτέρω.
Σύμφωνα με τον καθηγητή και μελετητή του θέματος, Τζον Μακ Ανταμς, «η μεγαλύτερη όλων των θεωριών συνωμοσίας είναι η θεωρία της δολοφονίας του Κένεντι». Άλλοι μελετητές την αναφέρουν και ως «μητέρα όλων των συνωμοσιών».
Τα έγγραφα σύμφωνα με τον «Νόμο Συλλογής Αρχείων της Δολοφονίας του Προέδρου Τζον Φ. Κένεντι» του 1992, έπρεπε να δημοσιοποιηθούν εντός 25 ετών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του νόμου. Τα περισσότερα από αυτά δημοσιεύτηκαν την προκαθορισμένη χρονολογία, και συγκεκριμένα στις 26 Οκτωβρίου 2017. Για τα υπόλοιπα έγγραφα ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, επικαλούμενος λόγους εθνικής ασφάλειας και το ευαίσθητο των πληροφοριών που θα αποκαλύπτονταν, έκανε χρήση της διάταξης του νόμου του 1992 που επιτρέπει σε ένα Πρόεδρο να παρατείνει την προθεσμία, και αποφάσισε, την δημοσίευση των εγγράφων στις 26 Οκτωβρίου του 2021. Ο επόμενος Πρόεδρος, ο Τζο Μπάιντεν παράτεινε περαιτέρω την προθεσμία έως τις 15 Δεκεμβρίου 2022, επικαλούμενος καθυστερήσεις που σχετίζονται με την πανδημία COVID-19.
Τα συμβάντα
Ο Πρόεδρος Τζον Φ. Κέννεντι δολοφονήθηκε στο Ντάλας του Τέξας, στις 12:30 μ.μ. την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 1963, κατά τη διάρκεια διέλευσης της προεδρικής αυτοκινητοπομπής από το κέντρο της πόλης. Ο Πρόεδρος συνοδευόμενος από τη σύζυγό του και τον Κυβερνήτη του Τέξας με την δική του σύζυγο, επέβαινε σε ανοιχτή λιμουζίνα προκειμένου να χαιρετά τα πλήθη που είχαν μαζευτεί για να τον επευφημήσουν, όταν δέχτηκε τον μοιραίο πυροβολισμό στο κεφάλι από τον οποίο απεβίωσε μερικές ώρες αργότερα. Ο κυβερνήτης του Τέξας, Τζον Κόνελι, τραυματίστηκε επίσης από την ίδια σφαίρα που έπληξε τον Κέννεντι. Δυο ώρες μετά, συνελήφθη αρχικά για το φόνο του αστυνομικού Τζ. Ντ. Τίπιτ, ο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ. Στον Όσβαλντ απαγγέλθηκαν τελικά κατηγορίες και για την δολοφονία του Προέδρου.
Την Κυριακή, 24 Νοεμβρίου, στις 11:21 π.μ., και κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στις φυλακές της πόλης ο ιδιοκτήτης κλαμπ στριπτιζ της περιοχής Τζακ Ρούμπι τον πυροβόλησε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες που αναμετέδιδαν ζωντανά την μεταφορά του Όσβαλντ. Ο Όσβαλντ πέθανε λίγες ώρες μετά.
Ο δολοφόνος του Όσβαλντ, ο Τζακ Ρούμπι, συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Οι συνήγοροι του Ρούμπυ έκανε έφεση κατά της απόφασης υποστηρίζοντας κακοδικία. Το Δικαστήριο Εφέσεων έκανε δεκτή την προσφυγή τους και επαναπροσδιόρισε νέα δίκη, ακυρώνοντας την ετυμηγορία της πρώτης. Ο Ρούμπυ πέθανε από πνευμονική εμβολή λόγω καρκίνου του πνεύμονα, λίγο πριν την έναρξη της δίκης, τέσσερα χρόνια (1967) μετά τις δολοφονίες.
Οι πρώτες φήμες περί συνωμοσίας ακούστηκαν σχεδόν αμέσως μετά το περιστατικό, όταν ραδιοφωνικοί σχολιαστές έκαναν λόγο για πιθανή ανάμειξη ακροδεξιών στοιχείων του Ντάλας. (χαρακτηριστικό παράδειγμα, η φωτογραφία της αφίσας πάνω δεξιά) Η δολοφονία του Όσβαλντ από τον Ρούμπυ αύξησε τις φήμες ακόμα περισσότερο. Ο δημοσιογράφος Μαρκ Λέην (Mark Lane) θεωρείται ο πρώτος που έκανε λόγο για ύπαρξη συνωμοσίας, στο άρθρο του, με τίτλο «Προς υπεράσπιση του Όσβαλντ» στην εφημερίδα "National Guardian" της Νέας Υόρκης, στο φύλλο της 13ης Δεκεμβρίου 1963. Το πρώτο βιβλίο που υποστήριζε την άποψη της συνωμοσίας, κυκλοφόρησε μόλις 6 μήνες μετά το συμβάν, τον Μάιο του 1964 και ήταν το «Ποιός σκότωσε τον Κέννεντι;»  (Who Killed Kennedy?) του Τόμας Μπιουκάναν.
Οι έρευνες των αρμόδιων Αρχών
Το 1964, η Επιτροπή Γουώρεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Όσβαλντ ενήργησε μόνος του και ότι κανένα αξιόπιστο στοιχείο δεν υποστήριζε τον ισχυρισμό ότι συμμετείχε σε συνωμοσία για δολοφονία του Προέδρου. Η Επιτροπή ανέφερε επίσης ότι ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ντιν Ρασκ, ο τότε υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, ο τότε υπουργός Οικονομικών Σι Ντάγκλας Ντίλον, ο τότε Γενικός Εισαγγελέας Ρόμπερτ Κένεντι, ο τότε διευθυντής του FBI Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, ο τότε διευθυντής της CIA, Τζον Μάκκον, και τότε ο επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας Τζέιμς Τζ. Ρόουλι, κατέληξαν ο καθένας τους ξεχωριστά στο ίδιο συμπέρασμα με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες.
Κατά τη διάρκεια της δίκης του Κλέι Σόου το 1969, ωστόσο, ο εισαγγελέας της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρισον αμφισβήτησε τη θεωρία της μίας σφαίρας με αποδεικτικά στοιχεία από το Φιλμ Ζαπρούντερ. Ο εισαγγελέας ισχυρίστηκε ότι το φιλμ έδειχνε ότι μια τέταρτη βολή από τον παρακείμενο φράχτη ήταν η θανατηφόρα βολή στο κεφάλι του Κέννεντι.
Το 1979, η Εξεταστική Επιτροπή Δολοφονιών των Ηνωμένων Πολιτειών (HSCA) συμφώνησε με την Επιτροπή Γουώρεν ότι ο Όσβαλντ δολοφόνησε στην πραγματικότητα τον Κέννεντι, αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η έκθεση της Επιτροπής και η αρχική έρευνα του FBI ήταν σοβαρά ελαττωματικές. Η HSCA κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον τέσσερις πυροβολισμοί έπεσαν με «υψηλή πιθανότητα» να προέρχονταν από δύο ενόπλους και ότι ήταν πιθανή μια συνωμοσία. Η HSCA δήλωσε ότι η Επιτροπή Γουώρεν «απέτυχε να διερευνήσει επαρκώς την πιθανότητα συνωμοσίας για τη δολοφονία του Προέδρου». Οι ομάδες Ράμσεϊ Κλαρκ και η Επιτροπή Ροκφέλερ που συστήθηκαν επίσης για την διερεύνηση της υπόθεσης, υποστήριξαν τα συμπεράσματα της Επιτροπής Γουώρεν.
Αντίκτυπος στην κοινή γνώμη
Ο αριθμός βιβλίων που γράφτηκαν για τη δολοφονία του Κένεντυ εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 1.000 και 2.000. Σύμφωνα με τον Βίνσεντ Μπουγκλιόζι, το 95% αυτών των βιβλίων είναι «υπέρ της ύπαρξης συνωμοσία και κατά του πορίσματος της Επιτροπής Γουώρεν». Δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι υπήρχε συνωμοσία. Σύμφωνα με την δημοσκόπηση του ινστιτούτου Γκάλοπ του 2003, το 75% των Αμερικανών δεν πιστεύει ότι ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ είχε ενεργήσει μόνος του. Την ίδια χρονιά, μια άλλη δημοσκόπηση του ABC News διαπίστωσε ότι το 70% των ερωτηθέντων υποπτεύονταν ότι η δολοφονία αφορούσε περισσότερα από ένα άτομα. Μια δημοσκόπηση του 2013 διαπίστωσε ότι το 61% των Αμερικανών, το χαμηλότερο ποσοστό σε σχεδόν 50 χρόνια, πίστευε ότι συμμετείχαν και άλλοι άνθρωποι εκτός του Όσβαλντ.
Εκτός από τους ανώνυμους, την άποψη περί συνωμοσίας ενστερνίζεται και ο ανιψιός του Κένεντυ, Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζ. Ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζ. έχει δηλώσει ότι και ο πατέρας του, ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι αν και δημόσια υποστήριξε τα συμπεράσματα της Επιτροπής Γουώρεν, ιδιωτικά χαρακτήρισε τα αποτελέσματά της ως κακοτεχνία
Έμμεσες αποδείξεις συγκάλυψης
Μετά το θάνατο του Όσβαλντ, ο διευθυντής του FBI Τζέι Έντγκαρ Χούβερ έγραψε ένα σημείωμα στο οποίο διευκρίνισε ότι η αστυνομία του Ντάλας δεν θα είχε αρκετά στοιχεία εναντίον του Όσβαλντ χωρίς τις πληροφορίες του FBI. Στη συνέχεια έγραψε: «Αυτό που με απασχολεί, όπως και τον [Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας] κ. Κάτζενμπαχ, είναι αν έχει εκδοθεί κάτι ώστε να πείσουμε το κοινό ότι ο Όσβαλντ είναι ο πραγματικός δολοφόνος».
Ανώτατοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης και των μυστικών υπηρεσιών διαπίστωναν επίσης ότι, σύμφωνα με υποκλοπές της CIA, κάποιος είχε υποδυθεί τον Όσβαλντ σε τηλεφωνήματα και επισκέψεις στις σοβιετικές και κουβανικές πρεσβείες στην Πόλη του Μεξικού αρκετές εβδομάδες πριν από τη δολοφονία. Τα επόμενα 40 χρόνια αυτό έγινε ένα από τα πιο καλά φυλαγμένα μυστικά της CIA για την υπόθεση Όσβαλντ. Μια αξιωματικός καριέρας της CIA, η Ανν Γκουντπάστουρ, παραδέχτηκε σε ένορκη κατάθεση ότι είχε διαδώσει η ίδια τις κασέτες αυτών των τηλεφωνημάτων. Είχε αρνηθεί νωρίτερα στους ερευνητές του Κογκρέσου το 1970 ότι είχε οποιαδήποτε γνώση για ηχογραφήσεις των τηλεφωνικών κλήσεων του Όσβαλντ.
Στις 23 Νοεμβρίου 1963, την επομένη της δολοφονίας, η προκαταρκτική ανάλυση της δολοφονίας του διευθυντή του FBI Τζέι Έντγκαρ Χούβερ περιελάμβανε τα εξής:
Την ίδια μέρα, ο Χούβερ είχε αυτή τη συνομιλία με τον Πρόεδρο Τζόνσον:
Υπόνοιες για εκφοβισμό μαρτύρων
Ο Γουώρεν Ρέινολντς, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είδε τον δολοφόνο του αστυνομικού JD Tippit και τον κυνήγησε, πυροβολήθηκε στο κεφάλι τον Ιανουάριο του 1964, δύο ημέρες αφότου μίλησε για πρώτη φορά με το FBI. Παρόλα αυτά επέζησε και κατέθεσε αργότερα στην Επιτροπή Γουόρεν ότι, τον Φεβρουάριο του 1964, κάποιος επιχείρησε να απαγάγει τη 10χρονη κόρη του.
Περίεργοι θάνατοι μαρτύρων
Οι ισχυρισμοί για μυστηριώδεις ή ύποπτους θανάτους μαρτύρων που σχετίζονται με τη δολοφονία του Κένεντι προήλθαν από τον δημοσιογράφο Πεν Τζόουνς Τζούνιορ, και καλύφθηκαν από το περιοδικό Ramparts τον Οκτώβριο του 1966 (η ιστορία ενημερώθηκε από το Reuters και πολλές εφημερίδες ανέφεραν εκείνη την εποχή). Το άρθρο του περιοδικού Ramparts ανέφερε 10 άτομα που πέθαναν μέσα σε 3 χρόνια από τη δολοφονία, συμπεριλαμβανομένων των:
Ο Τζιμ Μαρς παρουσίασε αργότερα μια λίστα με 103 άτομα που πίστευε ότι είχαν πεθάνει «βρίσκοντας βολικό θάνατο» κάτω από ύποπτες συνθήκες. Σημείωσε ότι οι θάνατοι ομαδοποιήθηκαν γύρω από έρευνες που διεξήχθησαν από την Επιτροπή Γουώρεν, τον εισαγγελέα της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρισον, την Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας και την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις δολοφονίες. Ο Μαρς επεσήμανε ότι «αυτοί οι θάνατοι σίγουρα θα ήταν βολικοί για όποιον δεν επιθυμούσε να δημοσιοποιηθεί η αλήθεια της δολοφονίας του JFK». Το 2013, ο Ρίτσαρντ Μπέλζερ δημοσίευσε το βιβλίο «Hit List: An In-Depth Investigation into the Mysterious Deaths of Witnesses to the JFK Assassination» που εξετάζει τους θανάτους 50 ατόμων που συνδέονται με τη δολοφονία και ισχυρίζεται ότι οι περισσότεροι από αυτούς δολοφονήθηκαν ως μέρος μιας συγκάλυψης.
Περίπτωση Κιλγκάλεν
Ο Βίνσεντ Μπουγκλιόζι αφιέρωσε δύο σελίδες του βιβλίου του Reclaiming History: The Assassination of President John F. Kennedy στη δημοσιογράφο Ντόροθυ Κιλγκάλεν. Η Κιλγκάλεν είχε εκφράσει δημοσίως τον σκεπτικισμό της για την επίσημη εκδοχή της δολοφονίας του προέδρου Κένεντι και για τον θάνατο του Όσβαλντ από τον του Τζακ Ρούμπι. Το 1964 και το 1965 έγραψε πολλά άρθρα σε εφημερίδες για το θέμα και πολλά σχετικά σύντομα άρθρα στην καθημερινή της στήλη. Στις 23 Φεβρουαρίου 1964, η εφημερίδα της New York Journal-American, όπου η Κιλγκάλεν είχε εργαστεί από την ίδρυσή της το 1937, δημοσίευσε το άρθρο της σχετικά με μια συνομιλία που είχε με τον Τζακ Ρούμπι, όταν καθόταν στο τραπέζι μαζί του κατά τη διάρκεια μιας διακοπής στη δίκη του για τη δολοφονία.
Το αν η Κιλγκάλεν και ο Ρούμπι είχαν μια δεύτερη συνομιλία σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο στην κομητεία του Ντάλας του Τέξας, αρκετές ημέρες αργότερα, αμφισβητήθηκε. Αν το έκαναν, αυτό δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Ένας από τους βιογράφους της Κιλγκάλεν, ο Μαρκ Σο, υποστηρίζει ότι ακόμα κι αν ο Ρούμπι δεν αποκάλυψε ευαίσθητες πληροφορίες στην Κιλγκάλεν σχετικά με τη δολοφονία, αυτήν θα μπορούσε να είχε μάθει ευαίσθητες πληροφορίες κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού που έκανε στη Νέα Ορλεάνη αρκετές εβδομάδες πριν πεθάνει.
Το τελευταίο σύντομο άρθρο της Κιλγκάλεν για τη δολοφονία του Κένεντι, που δημοσιεύτηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1965, τελείωνε με αυτά τα λόγια: «Αυτή η ιστορία δεν πρόκειται να πεθάνει όσο υπάρχει ένας πραγματικός ζωντανός ρεπόρτερ - και υπάρχουν πολλοί από αυτούς ζωντανοί».
Δύο μήνες αργότερα, στις 8 Νοεμβρίου 1965, η Κιλγκάλεν βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Μανχάταν. Ο θάνατός της προσδιορίστηκε ότι προκλήθηκε από θανατηφόρο συνδυασμό αλκοόλ και βαρβιτουρικών. Ο Μπουγκλιόζι αναφέρθηκε στον θάνατο της Κιλγκάλεν το 1965 ως «ίσως τον πιο σημαντικό μυστηριώδη θάνατο» που αναφέρθηκε από ερευνητές δολοφονιών. Πρόσθεσε ότι η παρουσία του συζύγου και του γιου της Κιλγκάλεν στο πενταόροφο αρχοντικό τους όλη τη νύχτα όταν πέθανε αποδεικνύει ότι δεν θα μπορούσε να είχε δολοφονηθεί. Ο Μπουγκλιόζι είπε ότι ένας εισβολέας θα είχε ξυπνήσει τον σύζυγό της ή τον εντεκάχρονο γιο της και μετά ο σύζυγος θα είχε καλέσει την αστυνομία.
Ένας άλλος «ύποπτος θάνατος» που επικαλείται ο Τζιμ Μαρς ήταν αυτός του Τζόζεφ Μίλτερ, αρχηγού της Κου Κλουξ Κλαν της Τζόρτζια. Ο Μίλτερ μαγνητοσκοπήθηκε κρυφά δεκατρείς μέρες πριν από τη δολοφονία, λέγοντας στον πληροφοριοδότη της αστυνομίας του Μαϊάμι, Γουίλιαμ Σόμερσετ, ότι η δολοφονία του Κένεντι ήταν «στα σκαριά». Ο Μίλτερ πέθανε το 1974 όταν μια θερμάστρα εξερράγη στο σπίτι του. Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις δολοφονίες ανέφερε το 1979 ότι οι πληροφορίες του Μίλτερ σχετικά με την απειλή προς τον Πρόεδρο «δόθηκαν [στους] πράκτορες που έκαναν τις εκ των προτέρων διευθετήσεις πριν από την επίσκεψη του Προέδρου» στο Μαϊάμι, αλλά ότι «η απειλή Μίλτερ αγνοήθηκε από το Προσωπικό της Μυστικής Υπηρεσίας στον προγραμματισμό του ταξιδιού στο Ντάλας. «Ο Ρόμπερτ Μπουκ, Ειδικός Πράκτορας του Τμήματος Προστασίας Έρευνας της Μυστικής Υπηρεσίας, κατέθεσε ότι «οι πληροφορίες για τις απειλές μεταδίδονταν από μια περιοχή της χώρας σε άλλη, εάν υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχεία ότι αφορούσαν την περιοχή υποδοχής».
Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες ερεύνησε τον ισχυρισμό «ότι ένας στατιστικά απίθανος αριθμός ατόμων με κάποια άμεση ή έμμεση σχέση με τη δολοφονία Κένεντι πέθαναν ως αποτέλεσμα αυτής της δολοφονίας, αυξάνοντας έτσι το φάσμα της συνωμοσίας». Ο επικεφαλής της έρευνας της επιτροπής κατέθεσε: «Το τελικό συμπέρασμά μας για τον ισχυρισμό αυτό είναι ότι τα διαθέσιμα στοιχεία δεν αποδεικνύουν τίποτα σχετικά με τη φύση αυτών των θανάτων που να υποδεικνύουν ότι οι θάνατοι είχαν σχέση είτε άμεση είτε έμμεση με την δολοφονία και τις συνέπειές της».
Ο συγγραφέας Τζέραλντ Πόσνερ ανέφερε ότι η λίστα του Μαρς ελήφθη από την ομάδα των περίπου 10.000 ατόμων που συνδέονται ακόμη και με τον πιο αδύναμο τρόπο με τη δολοφονία, συμπεριλαμβανομένων ατόμων που προσδιορίστηκαν στις επίσημες έρευνες, καθώς και στην έρευνα των θεωρητικών συνωμοσίας. Ο Πόσνερ είπε επίσης ότι θα ήταν έκπληξη εάν 100 άνθρωποι στους δέκα χιλιάδες δεν πέθαιναν με «αφύσικούς τρόπους». Σημείωσε ότι πάνω από τα μισά άτομα στη λίστα του Μαρς δεν πέθαναν μυστηριωδώς, αλλά από φυσικά αίτια, όπως ο πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών Ρόι Κέλερμαν, ο οποίος πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 69 ετών το 1984, πολύ μετά τη δολοφονία του Κένεντι, αλλά βρίσκεται στην λίστα του Μαρς, αναφέρετε ως κάποιον του οποίου η αιτία θανάτου είναι «άγνωστη». Ο Πόσνερ επεσήμανε επίσης ότι πολλοί εξέχοντες μάρτυρες και ερευνητές συνωμοσίας συνεχίζουν να ζουν ακόμη.
Κατασχεμένα φιλμ και φωτογραφίες
Άλλοι ερευνητές ανέφεραν ότι οι μάρτυρες που απαθανάτισαν τη δολοφονία μέσω φωτογραφιών ή φιλμ κατασχέθηκαν οι κάμερές τους από την αστυνομία ή άλλες αρχές. Ο συγγραφέας Τζιμ Μαρς και ο παραγωγός ντοκιμαντέρ Νάιτζελ Τέρνερ παρουσίασαν και οι δύο την αφήγηση του Γκόρντον Άρνολντ που ανέφερε ότι η ταινία του με την αυτοκινητοπομπή υπεξαιρέθηκε από δύο αστυνομικούς λίγο μετά τη δολοφονία. Μια άλλη μάρτυρας, που ονομαζόνταν Μπέβερλι Ολίβερ, εμφανίστηκε το 1970 και είπε ότι ήταν η «Κυρία Μπαμπούσκα» που εμφανίζεται στο φιλμ Ζαπρούντερ, κινηματογραφώντας την αυτοκινητοπομπή. Είπε επίσης ότι μετά τη δολοφονία, επικοινώνησαν μαζί της στη δουλειά δύο άνδρες που νόμιζε ότι «...ήταν πράκτορες του FBI ή των μυστικών υπηρεσιών». Σύμφωνα με την Όλιβερ, οι άνδρες της είπαν ότι ήθελαν να πάρουν την ταινία της, να την αναπτύξουν και μετά να της την επιστρέψουν εντός δέκα ημερών. Οι πράκτορες πήραν την ταινία της, αλλά δεν την επέστρεψαν ποτέ.
Παρακρατημένα έγγραφα
Ο Ρίτσαρντ Μπάγερ και άλλοι έχουν παραπονεθεί ότι πολλά έγγραφα σχετικά με τη δολοφονία έχουν κρυφτεί όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων εγγράφων από έρευνες που έγιναν από την Επιτροπή Γουώρεν, την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες και την Επιτροπή Τσερτς. Αυτά τα έγγραφα περιελάμβαναν μεμονωμένα τα αρχεία νεκροψίας του Προέδρου. Ορισμένα έγγραφα δεν έχουν ακόμη προγραμματιστεί να κυκλοφορήσουν μέχρι το 2029. Πολλά έγγραφα κυκλοφόρησαν από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990 από το Συμβούλιο Αναθεώρησης των Αρχείων Δολοφονίας (ARRB) σύμφωνα με το President John F. Kennedy Assassination Records Collection Act of 1992. Ωστόσο, μέρος του υλικού που κυκλοφόρησε περιέχει ανανεωμένα αρχεία. Τα στοιχεία των φορολογικών δηλώσεων, που εντόπιζαν εργοδότες και πηγές εισοδήματος, δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί.
Η ύπαρξη αρκετών απόρρητων εγγράφων που σχετίζονται με τη δολοφονία, καθώς και η μακρά περίοδος μυστικότητας, υποδηλώνουν σε κάποιους το ενδεχόμενο συγκάλυψης. Ένας ιστορικός σημείωσε, «Υπάρχει ευρέως διαδεδομένη υποψία για τη διάθεση της κυβέρνησης σχετικά με τα αρχεία δολοφονίας του Κένεντι, που πηγάζει από τις πεποιθήσεις ότι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι πως:
Παραποίηση αποδεικτικών στοιχείων
Ορισμένοι ερευνητές έχουν ισχυριστεί ότι έχουν παραβιαστεί διάφορα στοιχεία φυσικών αποδεικτικών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένης της «μονής σφαίρας» (γνωστή και ως «μαγική σφαίρα» από ορισμένους επικριτές των επίσημων εξηγήσεων), διάφορα φυσίγγια και θραύσματα σφαίρας, το παρμπρίζ της προεδρικής λιμουζίνας, η χάρτινη σακούλα στην οποία η Επιτροπή Γουώρεν είπε ότι ο Όσβαλντ έκρυψε το τουφέκι, τις λεγόμενες φωτογραφίες της «πίσω αυλής» που απεικονίζουν τον Όσβαλντ να κρατά το τουφέκι, το φιλμ Ζαπρούντερ, τις φωτογραφίες και τις ακτινογραφίες που ελήφθησαν στην νεκροψία του Κένεντι και το ίδιο το νεκρό σώμα του προέδρου..
Φωτογραφίες
Μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων εναντίον του Όσβαλντ είναι φωτογραφίες του που κρατά ένα τουφέκι Καρκάνο στην πίσω αυλή του, οι οποίες προσδιορίστηκαν από την Επιτροπή Γουώρεν ως το όπλο της δολοφονίας. Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι φωτογραφίες του Όσβαλντ είναι αυθεντικές και η σύζυγος του Όσβαλντ, Μαρίνα, ανέφερε ότι αυτήν τις τράβηξε. Το 2009, το περιοδικό Perception δημοσίευσε τα ευρήματα του Χάνι Φαρίντ, καθηγητή στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών στο Κολλέγιο Ντάρτμουθ που χρησιμοποίησε λογισμικό τρισδιάστατης ανάλυσης για να αναλύσει μία από τις φωτογραφίες. Έδειξε ότι μια μόνο πηγή φωτός θα μπορούσε να δημιουργήσει φαινομενικά ασύμβατες σκιές και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η φωτογραφία δεν αποκάλυψε στοιχεία παραβίασης. Πολλοί ερευνητές, συμπεριλαμβανομένου του Ρόμπερτ Γκρόντεν, ισχυρίζονται ότι αυτές οι φωτογραφίες είναι ψεύτικες.
Ο Γκρόντεν είπε το 1979 ότι τέσσερις φωτογραφίες της νεκροψίας που έδειχναν το πίσω μέρος του κεφαλιού του Κένεντι πλαστογραφήθηκαν για να κρύψουν μια πληγή που πυροβολήθηκε από έναν δεύτερο δολοφόνο. Σύμφωνα με τον Γκρόντεν, μια φωτογραφία του κεφαλιού ενός πτώματος τοποθετήθηκε πάνω από μια άλλη που απεικονίζει μια μεγάλη πληγή εξόδου στο πίσω μέρος του κεφαλιού του προέδρου. Ο επικεφαλής σύμβουλος της Εξεταστικής Επιτροπής για τις Δολοφονίες Τζ. Ρόμπερτ Μπλέικι δήλωσε ότι «η θεωρία ότι η επιτροπή θα συμμετείχε σε μια συγκάλυψη είναι παράλογη» και ότι ο Γκρόντεν «δεν ήταν αρμόδιος να κρίνει εάν μια φωτογραφία έχει αλλοιωθεί». Ο Μπλέικι δήλωσε ότι η ομάδα φωτογραφικής ανάλυσης για την Επιτροπή είχε εξετάσει τις φωτογραφίες και ότι «εξέτασαν όλα όσα είχε να πει ο Γκρόντεν και τα απέρριψαν».
Φιλμ Ζαπρούντερ
Ο πρώην ανώτερος αξιωματούχος στο Εθνικό Κέντρο Φωτογραφικής Ερμηνείας της CIA, Ντίνο Μπρουτζιόνι ανέφερε ότι αυτός και η ομάδα του εξέτασαν το φιλμ Ζαπρούντερ των 8 χιλιοστών της δολοφονίας του Κένεντι το βράδυ του Σαββάτου 23 Νοεμβρίου 1963 και το πρωί της Κυριακής 24 Νοεμβρίου 1963. Σε μια συνέντευξη του 2011 με τον Ντάγκλας Χορν του Συμβουλίου Αναθεώρησης των Αρχείων Δολοφονίας, ο Μπρουτζιόνι είπε ότι το φιλμ Ζαπρούντερ στα Εθνικά Αρχεία σήμερα, και είναι διαθέσιμο στο κοινό, έχει τροποποιηθεί από την έκδοση της ταινίας που είδε και συνεργάστηκε στις 23-24 Νοεμβρίου. Ο Μπρουτζιόνι θυμάται ότι είδε ένα «λευκό σύννεφο» εγκεφαλικής ύλης, τρία ή τέσσερα πόδια πάνω από το κεφάλι του Κένεντι, και λέει ότι αυτός ο «ψεκασμός» κράτησε για περισσότερα από ένα καρέ του φιλμ. Η έκδοση του φιλμ Ζαπρούντερ που είναι διαθέσιμο στο κοινό απεικονίζει το μοιραία σφαίρα μόνο σε ένα καρέ της ταινίας, το καρέ 313. Επιπλέον, ο Μπρουτζιόνι είναι βέβαιος ότι το σύνολο των στοιχείων ενημέρωσης που είναι διαθέσιμα στο κοινό στα Εθνικά Αρχεία δεν είναι το σύνολο που παρήγαγε ο ίδιος και η ομάδα του στις 23–24 Νοεμβρίου 1963.
Σφαίρες και θραύσματα
Με το θάνατο του Κόναλι το 1993, ο ιατροδικαστής Δρ. Σίριλ Βεχτ και το Assassination Archives and Research Center προσέφυγαν στην Γενική Εισαγγελέα Τζάνετ Ρένο προκειμένου να ανακτήσουν τα υπόλοιπα θραύσματα από την σφαίρα στο σώμα του Κόναλι, υποστηρίζοντας ότι τα θραύσματα θα διαψεύσουν την Επιτροπή Γουώρεν και το συμπέρασμα της για την μοναδική σφαίρα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης απάντησε ότι «...δεν θα είχε καμία νομική εξουσία να ανακτήσει τα θραύσματα εκτός και αν η οικογένεια του Κόναλι, έδινε την άδεια [να το κάνει]». Η οικογένεια του Κόναλι αρνήθηκε την άδεια.
Αριθμός πυροβολισμών
Με βάση τη «συναίνεση μεταξύ των μαρτύρων στη σκηνή» και «ιδιαίτερα τα τρία χρησιμοποιημένα φυσίγγια» που βρέθηκαν κοντά σε ένα ανοιχτό παράθυρο στον έκτο όροφο του Αποθετηρίου Βιβλίων, η Επιτροπή Γουώρεν αποφάσισε ότι «η υπεροχή των αποδεικτικών στοιχείων έδειχνε ότι τρεις πυροβολισμοί έπεσαν». Το 1979, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν τέσσερις πυροβολισμοί, ένας από τους οποίους προερχόταν από το φράχτη.
Η Επιτροπή Γουώρεν, και αργότερα η Εξεταστική Επιτροπή Δολοφονιών της Βουλής, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μια από την σφαίρα χτύπησε τον Πρόεδρο Κένεντι «στο πίσω μέρος του λαιμού του», βγήκε από εκεί και χτύπησε τον Κυβερνήτη Κόναλι στην πλάτη, όπου βγήκε από το στήθος του Κυβερνήτη, πέρασε στον δεξιό καρπό και καρφώθηκε στον αριστερό μηρό του. Αυτό το συμπέρασμα έγινε γνωστό ως «θεωρία μιας σφαίρας».
Η Μαίρη Μόρμαν είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη αμέσως μετά τη δολοφονία ότι υπήρχαν είτε τρεις είτε τέσσερις πυροβολισμοί κοντά, και ότι εξακολουθούσαν να ακούγονται πυροβολισμοί μετά την θανατηφόρα σφαίρα που χτύπησε τον Κέντεντι και ότι βρισκόταν στη γραμμή των πυρών. Το 1967, ο Τζόσαΐα Τόμσον κατέληξε στο συμπέρασμα από μια προσεκτική μελέτη του φιλμ Ζαπρούντερ και άλλων ιατροδικαστικών στοιχείων, που επιβεβαιώθηκαν από αυτόπτες μάρτυρες, ότι τέσσερις πυροβολισμοί έπεσαν στην πλατεία Ντίλι, με μια σφαίρα να τραυματίζει τον Κόναλι και τρεις να χτυπούν τον Κένεντι.
Την ημέρα της δολοφονίας, η Νέλυ Κόναλι καθόταν στην προεδρική λιμουζίνα δίπλα στον σύζυγό της, κυβερνήτη του Τέξας, Τζον Κόναλι. Στο βιβλίο της From Love Field: Our Final Hours, αναφέρει ότι πίστευε ότι ο σύζυγός της τραυματίστηκε από μια σφαίρα χωριστά από τις δύο που χτύπησαν τον Κένεντι.
Μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων
Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, ο φράχτης αναγνωρίστηκε από τους περισσότερους μάρτυρες ως η περιοχή από την οποία ακούστηκαν πυροβολισμοί. Τον Μάρτιο του 1965, ο Χάρολντ Φέλντμαν έγραψε ότι υπήρχαν 121 μάρτυρες της δολοφονίας που αναφέρονται στην Έκθεση Γουώρεν, 51 από τους οποίους ανέφεραν ότι οι σφαίρες που σκότωσαν τον Κένεντι προέρχονταν από τον φράχτη, ενώ 32 είπαν ότι οι πυροβολισμοί προήλθαν από το αποθετήριο σχολικών βιβλίων του Τέξας.. Το 1967, ο Τζόσαΐα Τόμσον εξέτασε τις καταθέσεις 64 μαρτύρων και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι 33 από αυτούς πίστευαν ότι οι πυροβολισμοί προέρχονταν από τον φράχτη.
Το 1966, το περιοδικό Esquire απέδωσε στον Φέλντμαν την «προώθηση της θεωρίας ότι υπήρχαν δύο δολοφόνοι: ένας στον φράχτη και ένας στο Αποθετήριο Σχολικών Βιβλίων». Ο Τζιμ Μαρς έγραψε επίσης ότι το βάρος των αποδεικτικών στοιχείων υποδηλώνει ότι οι πυροβολισμοί προέρχονταν τόσο από το οικόπεδο όσο και από το Αποθετήριο Σχολικών Βιβλίων του Τέξας.
Ο Λι Μπάουερς υπηρετούσε σε έναν πύργο σιδηροδρομικής κυκλοφορίας που έβλεπε στο πάρκινγκ στη βόρεια πλευρά του φράχτη. Όταν έδωσε κατάθεση στην Επιτροπή Γουώρεν το 1964, ανέφερε ότι είδε δύο άντρες πίσω από τον φράχτη της αυλής του οικοπέδου πριν από τους πυροβολισμούς. Οι άνδρες δεν φάνηκε να ενεργούν μαζί ή να κάνουν κάτι ύποπτο. Μετά τους πυροβολισμούς, ο Μπάουερς είπε ότι ένας από τους άνδρες παρέμεινε πίσω από τον φράχτη και έχασε τα ίχνη του δεύτερου άνδρα του οποίου τα ρούχα χάθηκαν στο φύλλωμα. Όταν του πήραν συνέντευξη οι Μαρκ Λέιν και Εμίλ ντε Αντόνιο το 1966 για το ντοκιμαντέρ τους Rush to Judgment, ο Μπάουερς σημείωσε ότι είδε κάτι που τράβηξε την προσοχή του, είτε μια λάμψη φωτός είτε καπνός από το φράχτη, επιτρέποντάς του να πιστέψει ότι «κάτι ασυνήθιστο» είχε συμβεί εκεί. Ο Μπάουερς είπε στον Λέιν ότι άκουσε τρεις πυροβολισμούς, τους δύο τελευταίους διαδοχικά.
Ο Τζέσε Πράις ήταν ο μηχανικός κτιρίου για το Terminal Annex Building, το οποίο βρίσκεται απέναντι από το Αποθετήριο Σχολικών Βιβλίων του Τέξας στην απέναντι πλευρά της πλατείας Ντίλι. Εκεί είδε την προεδρική αυτοκινητοπομπή από την οροφή του κτηρίου του. Σε μια συνέντευξη με τον Μαρκ Λέιν, ο Πράις είπε ότι πίστευε ότι οι πυροβολισμοί προήλθαν «ακριβώς πίσω από τον φράχτη όπου ενώνεται με την [τριπλή] υπόγεια διάβαση».
Φυσικά στοιχεία
Αρκετές θεωρίες συνωμοσίας υποστηρίζουν ότι τουλάχιστον ένας ένοπλος εντοπίστηκε στο κτήριο Dal-Tex, που βρίσκεται απέναντι από το Αποθετήριο Σχολικών Βιβλίων του Τέξας. Σύμφωνα με τον Λ. Φλέτσερ Προύτυ, η φυσική τοποθεσία του Τζέιμς Ταγκ όταν τραυματίστηκε από ένα θραύσμα σφαίρας δεν συνάδει με την τροχιά μιας χαμένης βολής από το Αποθετήριο Σχολικών Βιβλίων, οδηγώντας τον Προύτυ στη θεωρία ότι ο Ταγκ τραυματίστηκε από μια χαμένη βολή από τον δεύτερο όροφο του κτηρίου Dal-Tex.
Ορισμένοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι οι φωτογραφίες του FBI της προεδρικής λιμουζίνας δείχνουν μια τρύπα από σφαίρα στο παρμπρίζ της πάνω από τον καθρέφτη οπισθοπορείας και μια ρωγμή στο ίδιο το παρμπρίζ. Όταν ο Ρόμπερτ Γκρόντεν, συγγραφέας του The Killing of a President, ζήτησε εξηγήσεις, το FBI απάντησε ότι αυτό που πίστευε ο Γκρόντεν, ήταν μια τρύπα από σφαίρα που «συνέβη πριν από το Ντάλας». Το 1993, ο Τζορτζ Γουίτακερ, διευθυντής στο εργοστάσιο Rouge της Ford Motor Company στο Ντιτρόιτ, είπε στον δικηγόρο και καθηγητή ποινικής δικαιοσύνης Νταγκ Γουέλντον ότι αφού παρουσιάστηκε στην εργασία του στις 25 Νοεμβρίου 1963, εντόπισε την προεδρική λιμουζίνα να είναι στο κτίριο B του εργοστασίου Rouge χωρίς το παρμπρίζ. Ο Γουίτακερ ανέφερε ότι το παρμπρίζ της λιμουζίνας που αφαιρέθηκε είχε μια τρύπα από σφαίρα από το μπροστινό μέρος. Επίσης είπε ότι έλαβε οδηγίες από έναν από τους αντιπροέδρους της Ford να χρησιμοποιήσει το παρμπρίζ ως πρότυπο για να κατασκευάσει ένα νέο παρμπρίζ για να εγκαταστήσει στη λιμουζίνα. Ο Γουίτακερ είπε επίσης ότι του είπαν να καταστρέψει το παλιό παρμπρίζ.
Φιλμ και φωτογραφικά τεκμήρια
Τα κινηματογραφικά και φωτογραφικά στοιχεία της δολοφονίας έχουν οδηγήσει πολλούς σε διαφορετικά συμπεράσματα σχετικά με την προέλευση των πλάνων. Όταν χτύπησε η μοιραία σφαίρα, το κεφάλι και το άνω μέρος του σώματος του Προέδρου κινήθηκαν προς τα πίσω – υποδεικνύοντας, σε πολλούς παρατηρητές, έναν πυροβολισμό από το δεξί μέτωπο. Η Σέρι Γκουτιέρεζ, πιστοποιημένη αναλύτρια μοτίβων σκηνών εγκλήματος και κηλίδων αίματος, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ο τραυματισμός στο κεφάλι του προέδρου Κένεντι ήταν αποτέλεσμα ενός και μόνο πυροβολισμού από το δεξί μέτωπο του Προέδρου». Ο Πωλ Τσάμπερς πιστεύει ότι η θανατηφόρα σφαίρα που χτύπησε το κεφάλι συνάδει με ένα τουφέκι υψηλής ταχύτητας (περίπου 1.200 m/s, 4.000 ft/sec) παρά με το μεσαίας ταχύτητας (600 m/s, 2.000 ft/sec) Μανλίκερ – Καρκάνο. Αν και έχει θεωρηθεί ότι τα καρέ του φιλμ Ζαπρούντερ 312 και 313 δείχνουν το κεφάλι του Κένεντυ να κινείται προς τα εμπρός πριν κινηθεί αυτό προς τα πίσω, η προσεκτική επιθεώρηση των καρέ δείχνει ότι το κεφάλι περιστρέφεται πραγματικά προς τα κάτω. Ο Άντονι Μαρς προτείνει ότι ήταν η επιβράδυνση του αυτοκινήτου από τον οδηγό Γουίλιαμ Γκριρ που έκανε το κεφάλι του Κένεντι να κινηθεί με αυτόν τον τρόπο, ακριβώς τη στιγμή που χτυπήθηκε από μπροστά, ενώ άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των Τζόσαια Τόμσον, Ρόμπερτ Γκρόντεν και Σίριλ Βεχτ, υποδηλώνουν ότι το κεφάλι του χτυπήθηκε από δύο σχεδόν ταυτόχρονες σφαίρες: η μία από πίσω και η άλλη από μπροστά δεξιά.
Ακουστικά στοιχεία
Το 1979, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες ανέλυσε μια ηχογράφηση της συσκευής των ραδιοφωνικών συχνοτήτων του Αστυνομικού Τμήματος του Ντάλας από την ημέρα της δολοφονίας για να «λύσει ερωτήματα σχετικά με τον αριθμό, το χρόνο και την προέλευση των πυροβολισμών στην πλατεία Ντίλι». Η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πηγή της ηχογράφησης ήταν από ένα ανοιχτό μικρόφωνο στη μοτοσικλέτα του αστυνομικού του Ντάλας HB Μακλέιν που συνόδευε την αυτοκινητοπομπή και ότι «τα επιστημονικά ακουστικά στοιχεία αποδεικνύουν μεγάλη πιθανότητα ότι δύο ένοπλοι πυροβόλησαν στον Πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι». Ωστόσο, η ακουστική ανάλυση που παρουσίασε η Επιτροπή ως αποδεικτικό στοιχείο για δύο ένοπλους έχει από τότε απαξιωθεί. Οι ειδικοί στην ακουστική είπαν ότι τα στοιχεία της συσκευής προέρχονταν από τον αστυνομικό Μακλέιν. Ωστόσο, ο Μακλέιν δήλωσε ότι δεν βρισκόταν ακόμη στην πλατεία Ντίλι όταν συνέβη η δολοφονία. Ένας δύσπιστος ΜακΛέιν ρώτησε την Επιτροπή: «Αν ήταν η συσκευή στη μοτοσικλέτα μου, γιατί δεν κατέγραψε την άνοδο των στροφών με υψηλή ταχύτητα συν τη σειρήνα μου όταν τρέξαμε αμέσως για το νοσοκομείο Πάρκλαντ;»
Επίσης, το 1982, μια ομάδα 12 επιστημόνων που διορίστηκαν από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών, συμπεριλαμβανομένων των βραβευθέντων με Νόμπελ Νόρμαν Ράμσεϊ και Λουί Αλβάρεζ, κατέληξε ομόφωνα ότι τα ακουστικά στοιχεία της Επιτροπής ήταν «σοβαρά ελαττωματικά». Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ηχογράφηση έγινε αφού ο Πρόεδρος είχε ήδη πυροβοληθεί και ότι η ηχογράφηση δεν έδειχνε επιπλέον πυροβολισμούς. Τα συμπεράσματά τους δημοσιεύτηκαν αργότερα στο περιοδικό Science.