cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλι Ζάιτσεφ
Ο Ζάιτσεφ έγινε διάσημος κατά τη διάρκεια του πολέμου και αργότερα του απονεμήθηκε ο τίτλος του ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Η ζωή και η στρατιωτική του σταδιοδρομία αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών βιβλίων και ταινιών: τα κατορθώματά του περιγράφονται λεπτομερώς στο βιβλίο του Γουίλιαμ Κρεγκ Εχθρός προ των πυλών: Η μάχη για το Στάλινγκραντ που δημοσιεύθηκε το 1973. Απεικονίστηκε από τον Τζουντ Λο στην ταινία Εχθρός προ των Πυλών (2001). Ο χαρακτήρας του Ζάιτσεφ εμφανίζεται επίσης στο ιστορικό μυθιστόρημα του Ντείβιντ Λ.Ρόμπινς το 1991, Πόλεμος των αρουραίων.
Πρώτα χρόνια
Ο Ζάιτσεφ γεννήθηκε στο Γιελενίνσκογιε, στο Κυβερνείο του Αρινμπούρκ, σε μια αγροτική οικογένεια ρωσικής εθνότητας. Μεγάλωσε στην περιοχή των Ουράλιων Ορέων, όπου έμαθε σκοποβολή κυνηγώντας ελάφια και λύκους μαζί με τον παππού και τον μεγαλύτερο αδερφό του. Έφερε στο σπίτι το πρώτο του τρόπαιο σε ηλικία 12 ετών. Αυτό το τρόπαιο ήταν ένας λύκος που πυροβόλησε με μία σφαίρα από το πρώτο του τουφέκι, ένα μεγάλο τουφέκι τύπου Μπερντάν, το οποίο τότε ήταν μετά βίας ικανός να κουβαλήσει στην πλάτη του λόγω του βάρους του τουφεκίου.
Ολοκλήρωσε επτά τάξεις του γυμνασίου. Το 1930 αποφοίτησε από ένα κολέγιο κατασκευών στην πόλη Μαγκνιτογκόρσκ, όπου έλαβε την ειδικότητα του εφαρμοστή. Αποφοίτησε από μαθήματα λογιστικής.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Ζάιτσεφ υπηρέτησε στο Σοβιετικό Ναυτικό ως υπάλληλος στο Βλαδιβοστόκ. Όταν η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, ο Ζάιτσεφ, παρομοίως με πολλούς από τους συντρόφους του, προσφέρθηκε να μεταφερθεί στην πρώτη γραμμή. Ήταν επικεφαλής αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό και έλαβε τον βαθμό ανώτερου ανθυπασπιστή κατά τη μεταφορά του στο στρατό. Είχε υποβάλλει πέντε φορές αίτημα να τον στείλουν στο μέτωπο και τελικά, ο διοικητής δέχτηκε το αίτημά του. Εντάχθηκε στο 1047ο σύνταγμα τουφεκιοφόρων της 284ης μεραρχίας τουφεκιοφόρων «Τομσκ», το οποίο έγινε μέρος της 62ης στρατιάς στο Στάλινγκραντ στις 17 Σεπτεμβρίου 1942.
Η ακρίβεια του Ζάιτσεφ στις βολές με τα τουφέκια ,τον οδήγησε να γίνει ελεύθερος σκοπευτής αφού συνδύαζε όλες τις ιδιότητες που συνυπάρχουν σε έναν ελεύθερο σκοπευτή. Ήξερε πώς να επιλέξει τις καλύτερες θέσεις και να τις καλύψει. Συνήθως κρυβόταν από στρατιώτες του εχθρού σε θέσεις όπου δεν μπορούσαν καν να τις φανταστούν. Ήδη από τις πρώτες μάχες με τον εχθρό, ο Ζάιτσεφ έδειξε ότι ήταν εξαιρετικός σκοπευτής. Από απόσταση 800 μέτρων από ένα παράθυρο, πυροβόλησε με ένα συνηθισμένο τουφέκι και σκότωσε τρεις στρατιώτες του εχθρού.
Κατά την περίοδο από τις 10 Νοεμβρίου έως τις 17 Δεκεμβρίου 1942, στις μάχες για το Στάλινγκραντ, σκότωσε 225 εχθρικούς στρατιώτες και αξιωματικούς, συμπεριλαμβανομένων 11 ελεύθερων σκοπευτών. Ο Ζάιτσεφ στα απομνημονεύματά του αναφέρει την μονομαχία του με έναν Στρατηγό Κένιγκ (σύμφωνα με τον Άλαν Κλαρκ -ήταν ο επικεφαλής της σχολής ελεύθερων σκοπευτών στο Τσόσεν,ο SS Standartenfuehrer (Συνταγματάρχης )Χάιντς Τόρβαλντ), ο οποίος είχε σταλθεί στο Στάλινγκραντ με ειδική αποστολή να καταπολεμήσει τους σοβιετικούς σκοπευτές. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Ζάιτσεφ στρατολόγησε και εκπαίδευσε άλλους σκοπευτές για να γίνουν ελεύθεροι σκοπευτές στο Στάλινγκραντ.
Ο Ζάιτσεφ πολέμησε στη μάχη του Στάλινγκραντ μέχρι τον Ιανουάριο του 1943 όταν μια έκρηξη νάρκης τον τραυμάτισε στα μάτια. Μεταφέρθηκε με αεροπλάνο στη Μόσχα και μόνο στις 10 Φεβρουαρίου 1943, μετά από αρκετές εγχειρήσεις, που εκτελέστηκαν εκεί από τον καθηγητή Βλαντιμίρ Φιλάτοφ, η όραση του αποκαταστάθηκε. Στις 22 Φεβρουαρίου 1943 τού απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
Επέστρεψε στο μέτωπο με το βαθμό του λοχαγού και συμμετείχε στην απελευθέρωση του Ντονμπάς, στη μάχη για το Δνείπερο, πολέμησε κοντά στην Οδησσό, στο Δνείστερο, στο Κίεβο και τελείωσε τον πόλεμο συμμετέχοντας στη Μάχη στα Υψώματα Ζέελοβ στη Γερμανία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ζάιτσεφ έγραψε δύο εγχειρίδια για ελεύθερους σκοπευτές όπου ανέλυσε επίσης την τεχνική των «έξι».
Μεταπολεμικά χρόνια
Μετά τον πόλεμο, ο Ζάιτσεφ εγκαταστάθηκε στο Κίεβο, όπου σπούδασε σε πανεπιστήμιο κλωστοϋφαντουργίας πριν αρχίσει να εργάζεται ως μηχανικός. Κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, έπεσε θύμα της μεταπολεμικής παράνοιας «κατασκοπείας», καθώς κρατήθηκε σε προδικαστικό κέντρο κράτησης το 1951 με 1953. Τελικά έγινε διευθυντής ενός εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας στο Κίεβο και παρέμεινε σε αυτήν την πόλη μέχρι που πέθανε στις 15 Δεκεμβρίου 1991 σε ηλικία 76 ετών, έντεκα ημέρες πριν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά θάφτηκε στο Κίεβο παρά το τελευταίο αίτημά του να ταφεί στο Βόλγκογκραντ.
Εορτασμός 2006
Στις 31 Ιανουαρίου 2006, ο Βασίλι Ζάιτσεφ επαναενταφιάστηκε με πλήρη στρατιωτική τιμή στο μνημείο του Στάλινγκραντ στο λόφο Μαμάγιεφ στο Βόλγκογκραντ. Η τελευταία επιθυμία του Ζάιτσεφ ήταν να ταφεί στο μνημείο των υπερασπιστών του Στάλινγκραντ. Το φέρετρο του μεταφέρθηκε δίπλα σε ένα μνημείο όπου γράφτηκε το περίφημο απόσπασμα του: «Για εμάς δεν υπήρχε γη πέρα ​​από το Βόλγα».
Ταινία
μικρογραφία|223x223εσ|Ο Zάιτσεφ ( αριστερά) στο Στάλινγκραντ, Δεκέμβριος 1942 Η ταινία Εχθρός προ των πυλών (2001) με πρωταγωνιστή τον Τζουντ Λο στον ρόλο του Ζάιτσεφ, βασίστηκε σε μέρος του βιβλίου του Γουίλιαμ Κρεγκ Εχθρός προ των πυλών: Η μάχη για το Στάλινγκραντ που δημοσιεύθηκε το 1973, στο οποίο περιλαμβάνεται μια «μονομαχία ελεύθερων σκοπευτών» μεταξύ του Ζάιτσεφ και ενός ελεύθερου σκοπευτή της Βέρμαχτ, του Ταγματάρχη Έρβιν Κένιγκ. Στα δικά του απομνημονεύματα ο Ζάιτσεφ γράφει ότι το περιστατικό αυτό συνέβη σε διάρκεια τριών ημερών μονομαχίας και ότι ο σκοπευτής που σκότωσε ήταν ο επικεφαλής μιας σχολής ελεύθερων σκοπευτών κοντά στο Βερολίνο. Ωστόσο, ο ιστορικός Άντονι Μπίβορ δηλώνει ότι τα ρωσικά αρχεία του Υπουργείου Άμυνας έρχονται σε αντίθεση με αυτό και η μονομαχία είχε δημιουργηθεί ως σοβιετική προπαγάνδα.
Λογοτεχνία
Το ιστορικό μυθιστόρημα του Ντείβιντ Λ.Ρόμπινς, Πόλεμος των αρουραίων (1991) περιλαμβάνει τη μονομαχία ελεύθερων σκοπευτών στο Στάλινγκραντ μεταξύ του Ζάιτσεφ κι ενός Γερμανού αντιπάλου, του συνταγματάρχη Χάιντς Τόρβαλντ, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως πραγματικός μαχητής στην εισαγωγή του βιβλίου από τον συγγραφέα. Ο Ραμόν Ροσάνας έγραψε ένα κόμικ για τη σύγκρουση μεταξύ Ζάιτσεφ και Κένιγκ. μικρογραφία|Ο τάφος του Ζάιτσεφ στο λόφο Μαμάγιεφ στο Βόλγκογκραντ|179x179εσ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Ρώσοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Παραλία Μυρτοφύτου Καβάλας
Η Παραλία Μυρτοφύτου είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Μυρτόφυτου στο νομό Καβάλας, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 34 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Καβάλας και 7,5 χλμ. νότια από το Μυρτόφυτο. Είναι κτισμένος ανάμεσα στην ΕΟ Θεσσαλονίκης - Καβάλας και τη θάλασσα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2001 να προσαρτάται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μυρτοφύτου του δήμου Ελευθερών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μυρτόφυτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μυρτοφύτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελευθερών του δήμου Παγγαίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Ματτέο Μπαντέλλο
Οφείλει την φήμη του όχι τόσο στα ερωτικά του ποιήματα όσο στα 214 διηγήματά του («Novelle», τρεις τόμοι το 1554 και ένας τέταρτος το 1573), τα οποία έγραψε κατά το πρότυπο του Βοκάκιου και της Μαργαρίτας της Ναβάρρας. Την τελευταία την συνάντησε όταν κατέφυγε στη Γαλλία και της αφιέρωσε την μετάφρασή του της «Εκάβης» του Ευριπίδη.
Αρκετά θεατρικά έργα, ιδίως Άγγλων δραματουργών, βασίστηκαν σε διηγήματα του Μπαντέλλο. Περιφημότερο από αυτά το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Αμπελουργία
250px|thumb|right|Ο αμπελώνας στη Σλοβακία Η αμπελουργία είναι ένας κλάδος της γεωργίας, το σύνολό των δραστηριοτήτων, πρακτηκών και γνώσεων που απευθείνονται στην καλλιέργεια της αμπέλου για παραγωγή κρασιών, επιτραπέζιων σταφυλιών και σταφίδας.
Οι δραστηριότητες της αμπελουργίας περιλαμβάνουν παρακολούθηση και καταπολέμηση των παρασίτων και ασθενειών, λίπανση, άρδευση, παρακολούθηση της ανάπτυξης των φυτών και καρπών, συγκομιδή και κλάδεμα. Κατά κανόνα οι αμπελουργοί συνεργάζονται με τους οινοπαραγωγούς τους οποίους προμηθεύονται με τα σταφύλια.
Εκλογές στην Υπερδνειστερία
Στην μη αναγνωρισμένη διεθνώς Υπερδνειστερία διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και βουλή.
Αμπελουργία
250px|thumb|right|Μηχανικός τρύγος της ποικιλίας [[Σοβινιόν Μπλαν|σοβινιόν μπλαν στη Γαλλία]]
Εκλογές στην Υπερδνειστερία
2021
Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2021. Έλαβαν μέρος δύο ανεξάρτητοι υποψήφιοι (μεταξύ των οποίων και ο ήδη πρόεδρος) και το ποσοστό προσέλευσης διαμορφώθηκε στο 35%. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, ο Βαντίμ Κρασνοσέλσκι κέρδισε και νέα προεδρική θητεία υπό αμφιλεγόμενες συνθήκες (αποκλεισμός υποψηφίων, ελάχιστη παρουσία εκλογικών παρατηρητών με εξαίρεση τους Ρώσους).
Αμπελουργία
Σταφύλι
Ο καρπός της αμπέλου λέγεται ράγα. Ο φλοιός της ράγας αποτελεί 5-20% συνολικής μάζας της ράγας ανάλογα με την ποικιλία. Όταν οι ράγες ωριμάζουν το δέρμα ή φλοιός τους περιέχει την πλειονότητα των αρωματικών ουσιών και της τανίνης. Αυτοί οι παράγοντες καθίστανται σημαντικοί στην οινοποίηση για μεθόδους όπως εκχύλιση χρώματος ή διάλυση αρώματος.
Εκλογές στην Υπερδνειστερία
2011
Πρόεδρος, 11 Δεκεμβρίου και 25 Δεκεμβρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" rowspan="2" align=left width=250|Υποψήφιος !style="background-color:#E9E9E9" rowspan="2" align=left width=250|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=right|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=right|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Αμπελουργία
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμπελουργία
Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος Ευρυτανίας
Ο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος (πρώην Πρόδρομος ) είναι ένας από τους οικισμούς της Πρασιάς στην Ευρυτανία σε υψόμετρο 880 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 29 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Είναι ο δυτικότερος από τους πέντε οικισμούς της παλιάς κοινότητας Πρασιάς, η οποία από το 1998 υπαγόταν στον καποδιστριακό δήμο Ασπροποτάμου. Σήμερα, μαζί με την Πρασιά, το Βασιλέσι, τους Μεταξάδες και τα Φουσιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πρασιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου του καλλικρατικού δήμου Αγράφων. Βρίσκεται δυτικά του Αχελώου ποταμού σε απόσταση 106 χλμ., Ν. - ΝΔ. της Καρδίτσας και 99 χλμ. ΝΔ. από τα Τρίκαλα.
Το χωριό πήρε το όνομά του από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Πρόδρομος ) στον οποίο είναι αφιερωμένοι δύο ναοί. Ο παλαιότερος ναός, που σύμφωνα με τη τοπική παράδοση ήταν παλιό μοναστήρι και καταστράφηκε το 1823 από τον Σκόδρα πασά, βρίσκεται στα νότια του χωριού και είναι αφιερωμένος στην Αποτομή της Κεφαλής του Ιωάννη του Πρόδρομου. Ο νεότερος είναι κτισμένος στο κέντρο του χωριού και είναι αφιερωμένος στη Γέννηση του Ιωάννη του Προδρόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Εκλογές στην Υπερδνειστερία
2016
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 11 Δεκεμβρίου 2016, με τη συμμετοχή 6 υποψηφίων, κέρδισε ο ανεξάρτητος πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου, Βαντίμ Κρασνοσέλσκι, ο οποίος επικράτησε με ποσοστό 62,3% του κατόχου της προεδρίας, Εβγκένι Σεφτσούκ, ο οποίος συγκέντρωσε το 27,3% των ψήφων.
2010
Στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2010, κέρδισε το αντιπολιτευόμενο (και προσκείμενο στους επιχειρηματίες) κόμμα, Ανανέωση, με 25 επί συνόλου 43 εδρών στο Κοινοβούλιο. Το Ανώτατο Συμβούλιο πραγματοποίησε την πρώτη του συνεδρίαση με την νέα του σύνθεση στις 29 Δεκεμβρίου 2010 και πρόεδρός του επανεξελέγη ο Ανατόλι Καμίνσκι.
Κοινοβούλιο της Υπερδνειστερίας, 12 Δεκεμβρίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top width=400|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/–
2015
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου 2015, ταυτόχρονα με τις δημοτικές εκλογές.
Παραπομπές
*
Κατάλογος οικισμών της Γρενάδας
Αυτό το λήμμα αναφέρει πόλεις της Γρενάδας.
Οικισμοί της Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη
Γρενάδα
Νικόλαος Οικονόμου
Ο Νικόλαος Οικονόμου και οι αδελφοί του ήταν οικονομικοί υποστηρικτές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Το αρχοντικό τους σώζεται ακόμη και σήμερα, στην πλατεία του χωριού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Ζωοδόχος Πηγή Καρύστου Εύβοιας
Η Ζωοδόχος Πηγή Εύβοιας (πρώην ονομασία: Ρεούζι) είναι χωριό που ανήκει στη δημοτική ενότητα Στυραίων του δήμου Καρύστου στο νότιο νομό Εύβοιας. Μέχρι το 2011 το χωριό ανήκε στον δήμο Στυραίων.
Το 2011 είχε πληθυσμό 150 κατοίκων. Απέχει 5 χιλιόμετρα από το λιμάνι των Νέων Στύρων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης
Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης (ιταλ. Museo archeologico nazionale di Napoli), με έδρα την πόλη της Νάπολης, είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Ιταλίας με σημαντικές συλλογές που προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από ευρήματα των ανασκαφών της Πομπηίας και του Ερκολάνο (λατ. Ερκουλάνεουμ). Περιλαμβάνει, επίσης, και εκθέματα από την συλλογή Φαρνέζε.
Σύντομη ιστορία
thumb|270x270px|Το κτίριο που στεγάζει το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης|αριστερά Το κτήριο που σήμερα στεγάζει το Μουσείο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1585 ύστερα από εντολή του δον Πέδρο Χιρόν (Pedro Giron), Ισπανού αντιβασιλέα της Νάπολης από το 1582 ως το 1586, ως οικοδόμημα προορισμένο να στεγάσει τους Αντιβασιλικούς στάβλους, υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα G. V. Casale. Από το κτίσμα αυτό, που ήταν πολύ μικρότερο σε σχέση με το σημερινό, απομένουν μόνον δύο κολώνες από πιπέρνο. Το κτίριο δεν ολοκληρώθηκε αλλά την περίοδο 1610 - 1615, υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Τζούλιο Τσέζαρε Φοντάνα (Giulio Cesare Fontana) και ύστερα από εντολή του επίσης Ισπανού αντιβασιλέα της Νάπολης (1610 - 1616) Δον Πέδρο Φερνάντο δε Κάστρο κόμητα του Lemos (Pedro Fernando de Castro, conte di Lemos) άρχισε να τροποποιείται προκειμένου να στεγάσει το "Ανάκτορο των Σπουδών" (ιταλ. Palazzo degli Studi), δηλαδή το Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Και αυτή η προσπάθεια έμεινε ημιτελής, αφού ο Φοντάνα, έχοντας σχεδιάσει διόρωφο κτίσμα, κατάφερε να ολοκληρώσει μόνο το κεντρικό κτίσμα και την δυτική πτέρυγα στεγάζοντας ωστόσο το Πανεπιστήμιο.
Το 1738 ο βασιλέας του νεοσύστατου Βασιλείου Κάρολος της Νάπολης από την δυναστεία των Βουρβόνων αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μουσείο για την πρωτεύουσα του νεοαποκτηθέντος βασιλείου του, στο οποίο θα στεγάζονταν τα αντικείμενα της συλλογής Φαρνέζε, τα οποία ανήκαν στη μητέρα του, Ελιζαμπέτα Φαρνέζε. Αρχικά επιλέχθηκε η μελλοντική βασιλική κατοικία στο Καποντιμόντε, (Capodimonte), αλλά οι ανασκαφές στις πόλεις γύρω από τον Βεζούβιο συνεχίζονταν, φέρνοντας στο φως ολοένα και περισσότερα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία προσωρινά στεγάζονταν στο Μουσείο του Ερκολάνο και στη βασιλική κατοικία στο Πόρτιτσι (Portici).
Τελικά, το 1777 ο Φερδινάνδος IV έχοντας εκδιώξει τους Ιησουίτες από το βασίλειο της Νάπολης (1767) μετέφερε την έδρα του Πανεπιστημίου στο Ανάκτορο των Ιησουιτών (Gesù Vecchio) και το κτίσμα έμεινε κενό και διαθέσιμο για τη δημιουργία Μουσείου. Μετέφερε στο κτίσμα όλες τις συλλογές από το Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε και το Πόρτιτσι καθώς και όλα τα ευρήματα που εξακολουθούσαν να ανακαλύπτονται. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και  τις μεγάλες πολιτικές  ανακατατάξεις της εποχής,  η οποία επιβράδυνε σημαντικά το όλο εγχείρημα, το 1801 ήταν άνοιξε για το κοινό, στη Μεγάλη Αίθουσα του Ηλιακού Ωρολογίου, η «Βασιλική Βιβλιοθήκη της Νάπολης». Κατά την περίοδο της γαλλικής κυριαρχίας στη Νάπολη (1806 - 1815) εγκαινιάζονται τα πρώτα τμήματα του «Βασιλικού Μουσείου». Το Μουσείο ως κτίσμα αναμορφώθηκε και αναπλάστηκε. Με την επιστροφή της δυναστείας των Βουρβόνων εγκαινιάστηκε το 1816 υπό το όνομα «Βασιλικό Μουσείο των Βουρβόνων» (Real Museo Borbonico).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάπολη
999 (αποσαφήνιση)
Το 999 ή τριπλό εννιά συνήθως αναφέρεται σε:
Βιρμανική κοινότητα στο Μπανγκλαντές
Η Βιρμανική κοινότητα στο Μπαγκλαντές αποτελείται ως επί το πλείστον από ανθρώπους που μετανάστευσαν στο Μπαγκλαντές από τη Μιανμάρ, οι οποίοι είναι κυρίως πολιτικοί και εθνοτικοί πρόσφυγες. Οι περισσότεροι Βιρμανοί στο Μπαγκλαντές είναι Ροχίνγκια, ωστόσο η Βιρμανική Κυβέρνηση αρνείται να τους θεωρήσει εθνική ομάδα. Άλλη μεγάλη μεταναστευτική ομάδα είναι οι Ραχίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετανάστευση στο Μπανγκλαντές
Λαπίθας
Ο Λαπίθας είναι βουνό στα νότια της Ηλείας. Στους προποδές του είναι οι αρχαίες πόλεις Αίπυ, Σαμικό και Αρήνη. Ψηλότερη κορυφή του είναι η Ξηροχόρτι με 821 μέτρα υψόμετρο, και από τις πλαγιές του ξεκινούν μερικοί παραπόταμοι του Αλφειού ποταμού.
Από τον Λαπίθα πήγαζε ο ποταμός Άνιγρος που χυνόταν έπειτα στην θάλασσα εκεί που σήμερα βρίσκεται η λίμνη του Καϊάφα που βρίσκεται στους πρόποδες του. Το όνομα του οφείλεται στον Κένταυρο Λάπιθο που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ζούσε εκεί, ή από τους Λαπίθες που έχτισαν την Αίπυ. Κατά την αρχιαότητα το όρος, τμήμα του, ανήκε στο βασίλειο του Νέστορος της Πύλου όπως μαρτυρά και ο Όμηρος στις πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και τμήμα του στην αρχαία Αρκαδία σύμφωνα με τον Παυσανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Ηλείας
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1935
Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1935 έγιναν στην Μυτιλήνη στις 14-15 Σεπτεμβρίου και αφορούσαν αποκλειστικά συμμετοχές των ανδρικών τμημάτων των συλλόγων. Για τις κατηγορίες γυναικών, παίδων και εφήβων έγινε ξεχωριστή διοργάνωση στις 29 του ίδιου μήνα στο Μικρολίμανο, αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς πηγές για το αν συμπεριελήφθη η βαθμολογία προσθετικά με την διοργάνωση των ανδρών.
Πρωταθλητής γενικής βαθμολογίας αναδείχθηκε ο Ν.Ο. Πατρών με 13 βαθμούς, με δεύτερο τον Ολυμπιακό με 12 και τρίτο τον Άρη με 10. Ο Ν.Ο. Πατρών αναδείχθηκε Πρωταθλητής και στην υδατοσφαίριση για πρώτη φορά.
Στο πρωτάθλημα της υδατοσφαίρισης, αποκλείστηκαν και δεν μετείχαν έπειτα από απόφαση της ΕΚΟΦ, οι ομάδες του Ολυμπιακού Πειραιώς και Εθνικού Πειραιώς αφού δεν συμμορφώθηκαν με την απόφαση του αγωνοδίκη να συνεχίσουν τον μεταξύ τους αγώνα ο οποίος θα έκρινε το εισιτήριο για τους αγώνες της Μυτιλήνης. Έτσι μετείχαν οι Ν.Ο. Πατρών, Ν.Ο. Μυτιλήνης και Ηρακλής Θεσσαλονίκης με τον τίτλο να καταλήγει στην ομάδα της Πάτρας.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης 1935 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1935 Κατηγορία:Μυτιλήνη
Ρωμαϊκό θέατρο του Σαγούντο
Το ρωμαϊκό θέατρο του Σαγούντο είναι θέατρο ρωμαϊκής εποχής, κατασκευασμένο το 50 μ.Χ. στο Σαγούντο, Ισπανία.
Ιστορία
Το 1984 αποφασίστηκε η αποκατάσταση του θεάτρου εγκρίθηκε από την Κυβέρνηση της Βαλένθιας το 1988 και από το Δημοτικό Συμβούλιο του Σαγούντο το 1989. Το έργο αυτό επιβλέπεται από μέρος της Carmen Aranegui και της Emilia Hernández. Η εκτέλεση του πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1990 και 1994 και από την αρχή υπήρξε κριτική εναντίον αυτού που θεωρήθηκε η κατασκευή ενός νέου θεάτρου για την καταστροφή του ρωμαϊκού θεάτρου.
Το 1993, ο τότε αυτόνομος αναπληρωτής του Λαϊκού Κόμματος Juan Marco Molines κίνησε νομικές αγωγές κατά της επέμβασης και το Ανώτατο Δικαστήριο το θεώρησε παράνομο για παραβίαση του άρθρου 39.2 του ισπανικού νόμου ιστορικής κληρονομιάς του 1985: «Το έργο αποκατάστασης και αποκατάστασης αποτελούσε πραγματικά ένα έργο που κάθεται στα ερείπια ενός ρωμαϊκού θεάτρου και τα κρύβει, αποτελώντας μια ανακατασκευή στα αυθεντικά ερείπια (...)».
Το 2000, το 2003 και το 2008, το Ανώτατο Δικαστήριο επιβεβαίωσε την απόφαση, δίνοντας προθεσμία 18 μηνών για να προχωρήσει στην κατεδάφιση των περιπτέρων και της σκηνής. Η ποινή ασκήθηκε έφεση από την Κυβέρνηση της Βαλένθιας και από το Δημοτικό Συμβούλιο του Σαγούντο, ισχυρίζοντας την αδυναμία εκτέλεσης, η οποία εκτιμήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο τον Απρίλιο του 2009 για αιτία νομικής αδυναμίας και για την αρχή της αποτελεσματικότητας στις δημόσιες δαπάνες, λόγω του κόστους επιστροφής του μνημείου στην προηγούμενη κατάσταση. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, το θέατρο υπέστη μια σειρά από γκράφιτι από την Ομάδα Δράσης της Βαλένθια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεδιάδα του Μορβέδρε Κατηγορία:Ρωμαϊκά αμφιθέατρα και στάδια Κατηγορία:Σαγούντο
Κόντρα φαγκότο
μικρογραφία|90px|Κόντρα φαγκότο
Οι συνθέτες της κλασικής εποχής το χρησιμοποίησαν σε έργα με πολλά όργανα (Χάυντν στη Δημιουργία, Μπετόβεν στην 9η Συμφωνία). Τα κόντρα φαγκότα της εποχής εκείνης ήταν τόσο "δυσκίνητα" ώστε να μην μπορούν να εκτελεστούν με αυτά κομμάτια που είχαν γραφτεί γι' αυτό το όργανο. To 19o αιώνα κατασκευάστηκαν διάφορα μοντέλα, τα οποία κρίθηκαν ανεπαρκή και δεν επιβίωσαν. Καλύτερη τύχη είχε μία κατασκευή του 1876 (Heckel), του οποίου ο ήχος θεωρήθηκε εφάμιλλος εκείνου του κανονικού φαγκότου. Μία βελτιωμένη εκδοχή του 1879 χρησιμοποιήθηκε από τον Βάγκνερ στον Πάρσιφαλ και απετέλεσε το πρότυπο για όλα τα μεταγενέστερα κόντρα φαγκότο.
Ροδοχρωσίτης
Ο ροδοχρωσίτης (αγγλ. rhodochrosite) είναι ορυκτό του μαγγανίου με χημικό τύπο MnCO3.
Γενικά
Οφείλει το όνομά του στην αρχαία ελληνική λέξη «ροδόχρους», που χαρακτηρίζει το χρώμα του. Ανήκει στην ομάδα του ασβεστίτη (ανθρακικά άλατα), με τον οποίο παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες.
Ο ροδοχρωσίτης έχει σκληρότητα 3,5-4 στην κλίμακα Mohs (με μέγιστη τιμή το 10) που χρησιμοποιείται για την μέτρηση της σκληρότητας των ορυκτών. Το ειδικό βάρος του κυμαίνεται μεταξύ 3,5 και 3,7. Ο ροδοχρωσίτης, όντας διαφανής έως αδιαφανής, έχει δείκτες διαθλάσεως nω=1.814 έως 1.816, nε=1.596 έως 1.598.
Ανευρίσκεται κυρίως στις ΗΠΑ (Κολοράντο και Γιούτα), στο Μον σεν Ιλέρ του Καναδά, στο Περού, στην Αργεντινή, στο Μεξικό, στην Ελλάδα υπάρχει στον Μαδέμ Λάκκο (Στρατώνι Χαλκιδικής), στη Ρουμανία (αργυρομιγής) (όρη Χαρτς, Τρανσυλβανικές Άλπεις), όπου και εντοπίστηκε για πρώτη φορά, και στη Νότια Αφρική.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορυκτά του μαγγανίου Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά Κατηγορία:Σύμβολα του Κολοράντο
Κωνσταντίνος Ζησίου
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε κάποιο χωριό της Πίνδου. Σπούδασε στην Αθήνα και διορίστηκε σε διάφορα επαρχιακά γυμνάσια. Αργότερα δίδαξε επί πολλά χρόνια στη Ριζάρειο Σχολή, στο Αρσάκειο και στο Α΄ Γυμνάσιο Αθηνών. Επίσης, δίδαξε επί τριάντα χρόνια στην Εταιρεία των Φίλων του Λαού ελληνική ιστορία. Διετέλεσε σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας και ήταν ειδικός στην ανάγνωση των αρχαίων επιγραφών.
Συγγραφικό έργο
Ο Ζησίου συνέγραψε και δημοσίευσε τα παρακάτω βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Γεώργιος Βενδότης
Ο Γεώργιος Βενδότης ή Βεντότης (Ζάκυνθος 1757 - Βιέννη 28 Νοεμβρίου 1795) ήταν Έλληνας μεταφραστής, συγγραφέας, επιμελητής εκδόσεων και τυπογράφος, από τους πρωτοπόρους της νεοελληνικής τυπογραφίας. right|thumb|Το «Λεξικό», ελληνογαλλικό, που εξέδωσε ο Βεντότης το 1804 στη Βιέννη
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Βεντότης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1757. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του μετέβη στη Βενετία με στόχο ίσως να συνεχίσει τις σπουδές του σε ανώτερο επίπεδο στο Πανεπιστήμιο της κοντινής Πάδοβας.
Στη Βενετία έμαθε ιταλικά, γαλλικά, αγγλικά και λατινικά. Το 1777, σε ηλικία 20 ετών, άρχισε να εργάζεται στο τυπογραφείο του Νικόλαου Γλυκύ ως διορθωτής, και μεταφραστής ξενόγλωσσων βιβλίων. Για τον εκδοτικό οίκο του Γλυκύ μετέφρασε δύο μελέτες του Γάλλου γιατρού Αντρέ Τισσό, (André Tissot) το ''Αυνανισμού επιτομή. Ήτις περιγράφει τα διάφορα πάθη όπου γεννώνται από τας ασελγείς ηδονάς και μάλιστα από την επάρατον πράξιν της μαλακίας'' (Βενετία 1777) και το δίτομο το «Νουθεσία εις τον λαόν εις διαφύλαξιν της σωματικής υγείας» (Βενετία 1780).
Το 1780 αναχώρησε για τη Βουδαπέστη, όπου εργάστηκε για ένα σχετικά σύντομο διάστημα ως οικοδιδάσκαλος για τους γόνους εύπορων Ελλήνων της εκεί παροικίας. Σύμφωνα ωστόσομε τον Γεώργιο Ζαβίρα «παραίτησε διά τινάς λογοτριβάς το διδασκαλικόν επάγγελμα».
Το 1781 εγκαταστάθηκε οριστικά στη Βιέννη, όπου γρήγορα γνώρισε πολλά μέλη της εκεί ελληνικής εμπορικής παροικίας και συνδέθηκε φιλικά με τον λόγιο Πολυζώη Λαμπανιτζιώτη. Η καίρια συμβολή του Βεντότη στην ανάπτυξη της ελληνικής βιβλιοπαραγωγής της Βιέννης αρχίζει με τη συνεργασία του με τον Γιόζεφ Μπάουμαϊστερ (Josef Anton Ignaz von Baumeister, 1750-1819), σημαντικό τυπογράφο-εκδότη. Στο τυπογραφείο του Μπάουμαϊστερ θα εργαστούν αργότερα και οι αδελφοί Μαρκίδες Πούλιου.
Ο Βεντότης συνεργάστηκε με τον Μπάουμαϊστερ ως διορθωτής, επιμελητής και μεταφραστής κειμένων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μετέφρασε τον Ινδόν φιλόσοφον ή μέθοδος του ευτυχώς ζην εις την κοινότητα (1782) του Τσέστερφηλντ –το πρώτο ελληνικό βιβλίο που εξέδωσε ο Μπάουμάιστερ- το Πάπας τί εστί του Άιμπελ (1782), το Κατήχησις του επισκόπου Μόσχας Πλάτωνα (1783) και την Ηθική ιστορία του Βελισσάριου του Μαρμοντέλ (1783).
Ιδιαίτερα σημαντική και χαρακτηριστική για τη γόνιμη συνεργασία του Βεντότη με τον Μπάουμαϊστερ υπήρξε η προσπάθειά τους το 1784 να εκδώσουν μια ελληνική εφημερίδα. Το ειδησεογραφικό αυτό έντυπο ονομάστηκε «Ταχυδρόμος της Βιέννης». Ωστόσο δεν κυκλοφόρησαν παρά δύο μόνο φύλλα: το πρώτο στις 28 Ιουνίου / 9 Ιουλίου και το δεύτερο στις 5/16 Ιουλίου του 1784. Οι αυστριακές αρχές, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις της Υψηλής Πύλης, η οποία είχε πληροφορηθεί την έκδοση πριν να κυκλοφορήσει το πρώτο φύλλο, διέταξαν τη διακοπή της έκδοσης του «Ταχυδρόμου».
Η έκδοση ελληνικής εφημερίδας δείχνει την ικανότητα του Βεντότη να κατανοεί τις νέες τάσεις και αναζητήσεις του ελληνισμού της εποχής του. Η ανάγκη για περιοδικό τύπο εκδηλώνεται έντονα στην ελληνική κοινωνία από τη δεκαετία του 1780 και εξής και εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της διαδικασίας διαμόρφωσης μίας αστικής δημοσιότητας. Η ανάδυση νέων κοινωνικών ομάδων – η εκκολαπτόμενη αστική τάξη-, οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί που προκύπτουν, η διεκδίκηση της εξουσίας, η διάθεση των νέων ομάδων να ασκήσουν κριτική στις υφιστάμενες ηγετικές ομάδες, το άνοιγμα προς τη Δύση και η ανάγκη για συστηματική πληροφόρηση και διάλογο, είναι οι παράγοντες που θέτουν σε εκκίνηση τις διαδικασίες διαμόρφωσης μιας δημόσιας σφαίρας. Ο περιοδικός τύπος, ως κατεξοχήν μέσο για πληροφόρηση, δημόσια έκφραση, διάλογο και κριτική, αρχίζει να προσελκύει το ενδιαφέρον των τυπογράφων/εκδοτών ελληνικών εντύπων.
Ο Βεντότης, εκτός από την έκδοση ελληνικής εφημερίδας, ανέλαβε και άλλα πρωτοποριακά εγχειρήματα, όπως την έκδοση ελληνικών καλενδαρίων (τυπωμένων ημερολογίων), από τα οποία το πρώτο φαίνεται να εκδόθηκε το 1789. Στην ελληνική βιβλιοπαραγωγή της Βιέννης προστίθενται λοιπόν χάρη στις πρωτοβουλίες του δύο νέα είδη (εφημερίδες, καλενδάρια), τα οποία ικανοποιούν καινούριες, νεωτερικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας (πληροφόρηση, ορθολογιστική οργάνωση χρόνου). Ο Βεντότης ανανέωσε την ελληνική τυπογραφία όχι μόνο ως προς τα είδη της, αλλά και ως προς το περιεχόμενο των εκδόσεων. Στο τυπογραφείο Μπάουμάιστερ θα φροντίσει για την έκδοση σημαντικών ελληνικών έργων που εκφράζουν τον ελληνικό Διαφωτισμό. Εκεί θα τυπωθούν, για παράδειγμα, η Εκκλησιαστική Ιστορία (1783) του Μελετίου Αθηνών και το Σχολείον των ντελικάτων εραστών (1790) του Ρήγα.
Η νεωτερικότητα των επιλογών του Βεντότη επιβεβαιώνεται στα χρόνια αυτά και από το ενδιαφέρον που δείχνει για έργα που προωθούν τη γλωσσομάθεια, ειδικότερα την εκμάθηση σύγχρονων εθνικών γλωσσών. Το 1790 εκδίδει το περίφημο έργο του Λεξικόν τρίγλωσσον της Γαλλικής, Ιταλικής και Ρωμαϊκής διαλέκτου, εις τόμους τρεις διηρημένον.
Την ίδια χρονιά γνωρίζεται με τον Ρήγα, ο οποίος επισκέφτηκε τότε τη Βιέννη ως γραμματικός του Χριστόδουλου Κιρλιάνου και εκμεταλλεύτηκε το ταξίδι του για να εκδώσει τα έργα του Σχολείον των ντελικάτων εραστών και Φυσικής Απάνθισμα. Για το πρώτο επέλεξε το τυπογραφείο του Μπάουμαϊστερ.
Στις 11 Φεβρουαρίου 1791 ο Βεντότης έλαβε από τις αρχές της Βιέννης την άδεια να ιδρύσει δικό του τυπογραφείο. Στο αίτημά του είχαν ωστόσο εναντιωθεί μερικοί βιεννέζοι τυπογράφοι με το επιχείρημα ότι το βιβλιεμπόριο διένυε μία δύσκολη περίοδο με αυξημένη ανεργία. Ακόμη, ισχυρίστηκαν ότι ο Βεντότης δεν είχε μάθει την τέχνη της τυπογραφίας. Οι βιεννέζικες αρχές, ωστόσο, του παραχώρησαν την άδεια, δηλώνοντας α) ότι η ίδρυση ενός ελληνικού τυπογραφείου θα συνέβαλε στον περιορισμό των βιβλίων που εισάγονταν στην Αψβουργική Μοναρχία, β) ότι θα προσέλκυε στη Βιέννη τις ελληνικές εκδόσεις που προσανατολίζονταν μέχρι τότε στη Βενετία και στη Λιψία, γ) ότι ο Βεντότης έχαιρε της υποστήριξης των ελλήνων εμπόρων της Βιέννης, και δ) ότι ένα σχετικό προνόμιο που είχε δοθεί στον τυπογράφο-εκδότη Kurzböck είχε λήξει στις 22 Οκτωβρίου 1770. Ο Βεντότης ιδρύει έτσι το πρώτο τυπογραφείο Έλληνα εκδότη στη Βιέννη.
Το τυπογραφείο του Βεντότη βρισκόταν στην οδό Fleischmarkt (nr 680) και λειτούργησε υπό τη διεύθυνσή του μέχρι τον Φεβρουάριο του 1795. Το εκδοτικό πρόγραμμά περιελάμβανε έργα κοσμικού περιεχομένου (διδακτικά, λογοτεχνικά) πολλά από τα οποία εξέφραζαν την ιδεολογία της εκκολαπτόμενης ελληνικής τάξης και το πνεύμα του Διαφωτισμού. Όπως: Έρωτος Αποτελέσματα (1792) των Ιωάννη Καρατζά του Κύπριου και Αθανάσιου Ψαλίδα, το Μικρόν Αλφαβητάριον (1792), την πολιτικά επίκαιρη Ιστορία της Ταυρικής Χερσονήσου (1792), την Περιγραφή του Παντός (1792), Του νέου Ρομπινσόν συμβάντα (1792) του γερμανού παιδαγωγού J. H. Campe, τις αρχαίες μυθιστορίες Ποιμενικά (1792), του Λόγγου, και Τα κατά Ανθίαν και Αβροκόμην (1793) του Ξενοφώντος του Εφεσίου,την Ιστορία [...] Αμερικής (1794) του W. Robertson, το Ομιλίαι περί πληθύος του κόσμου του B. Fontenelle (1794). Η τελευταία δουλειά αυτού του εμπνευσμένου λογίου ήταν η μετάφραση του τέταρτου τόμου του έργου Voyage du jeune Anacharsis en Grèce (1788) του Γάλλου αββά Jean Jacques Barthélemy. Την διέκοψε ωστόσο ο θάνατός του. Τη μετάφραση του υπόλοιπου τόμου την ολοκλήρωσε ο Ρήγας.
Στις αρχές του 1795 ο Βεντότης φαίνεται να αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Τον Φεβρουάριο του 1795, παραχώρησε (μάλλον ενοικίασε) το τυπογραφείο του στους Ignaz Mayer και Johann Oberdorfer. Λίγο αργότερα, βρέθηκε αντιμέτωπος και με σοβαρά προβλήματα υγείας, ως συνέπεια ίσως των οικονομικών δυσκολιών που είχε. Αυτά οδήγησαν στον θάνατό του στις 28 Νοεμβρίου 1795.
Μετά τον θάνατο του Βεντότη το τυπογραφείο πέρασε στην ιδιοκτησία της συζύγου του Μαρίας Σφογκαρά, την οποία είχε παντρευτεί το 1787. Οι Ignaz Mayer και Johann Oberdorfer εξακολούθησαν να το ενοικιάζουν έως το 1805. Βρισκόταν τώρα στο κτήριο «bei den zwei Meerfräulein», στη συνοικία Βίεντεν. Το 1805 η χήρα Βεντότη παραχώρησε την ιδιοκτησία του τυπογραφείου στα παιδιά της. Το 1810 αγοράστηκε από τον εκδότη Ιωάννη Τσβέκιο. (J. B. Zweck).
Εκδόσεις
Άλλα βιβλία που εξέδωσε ο Βεντότης είναι: thumb|right
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός
Νταν Ρέινολντς
Ο Ντάνιελ Κούλτερ Ρέινολντς (αγγλικά: Daniel Coulter Reynolds, γενν. 14 Ιουλίου 1987) είναι Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και παραγωγός δίσκων. Είναι ο κύριος τραγουδιστής του συγκροτήματος Imagine Dragons και το μόνο αρχικό μέλος που παραμένει στο συγκρότημα. Το 2011 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Egyptian – EP, ως ντουέτο με την γυναίκα του Άγια Φόλκμαν με την ονομασία Egyptian.
Αρχαιολογία τοπίου
Η αρχαιολογία τοπίου είναι εκείνος ο ιδιαίτερος τομέας της αρχαιολογικής επιστήμης που ασχολείται με το τοπίο ως φυσική και νοηματική οντότητα. Η μελέτη του τοπίου έγινε ιδιαίτερα σημαντική για την αρχαιολογία, όσο και για άλλες επιστήμες, όπως η ανθρωπολογία και η γεωγραφία. Οι ερευνητές επέκτειναν το ενδιαφέρον τους πέρα από τις μεμονωμένες αρχαιολογικές θέσεις ή συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, προκειμένου να διερευνήσουν με ποιούς τρόπους διαμορφώνονται οι κοινωνικές διαδικασίες και τα πολιτισμικά νοήματα, καθώς επίσης με ποιο τρόπο αφήνουν το σημάδι τους στο τοπίο.
Το τοπίο ως φυσική οντότητα και νόημα
Το τοπίο είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος σύλληψης του περιβάλλοντος κόσμου εννοιολογικά και φυσικά. Επί της ουσίας υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη δράση και το τοπίο. Η μία είναι παθητική, νοηματική και εκφράστηκε κυρίως στη ζωγραφική, ως αποτύπωση των ερεθισμάτων που δέχεται ο άνθρωπος από το περιβάλλον. Η δεύτερη, ενεργητική, σχετίζεται κυρίως με τον τρόπο που διαμορφώνεται το τοπίο από την ανθρώπινη δράση και ενδιαφέρει ιδιαίτερα την αρχαιολογία. Το τοπίο είναι πιθανώς ένα από τα δημοφιλέστερα θέματα στην ιστορία της δυτικής τέχνης. Αν η ζωγραφική του τοπίου είναι τρόπος αναπαράστασης, στο οποίο εμπλέκονται ιδέες και αξίες, η ανθρωπογενής επέμβαση στο τοπίο με την κατασκευή τεχνητών λιμνών, μνημείων ή δασυλλίων νοηματοδοτεί τη γη, την κάνει φορέα νοήματος δηλαδή, κάτι που άλλοι ερευνητές αποκαλούν αποικισμό της φύσης με τη δημιουργία ανθρωπογενούς τοπίου –κάτι σαφές για το αστικό τοπίο– και άλλοι «χρήσιμη αμφισημία» εφόσον το τοπίο καλύπτει τόσο τη φυσική όσο και τη νοηματική διάσταση του αρχαίου ή του σύγχρονου πολιτισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Κλάδοι της αρχαιολογίας
Μαρία Πέτρου
Η Μαρία Πέτρου (17 Μαΐου 1953 – 15 Οκτωβρίου 2012) ήταν ελληνικής καταγωγής Βρετανή επιστήμονας που ειδικευόταν στους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης και της μηχανικής όρασης. Ανέπτυξε μια σειρά καινοτόμων τεχνικών για αναγνώριση εικόνας, οι οποίες διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο του Surrey και το Imperial College του Λονδίνου, και ήταν μία πολύ παραγωγικός συγγραφέας επιστημονικών άρθρων.
Βίος και έργο
Η Πέτρου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953 και εμφάνισε δεξιότητες σχετικές με την επιστήμη από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε να διδάσκει Μαθηματικά και Επιστήμες σε παιδιά, στην ηλικία των 15. Σπούδασε φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, προτού μετακινηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο για να σπουδάσει μαθηματικά και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το 1983 η Πέτρου ξεκίνησε να εργάζεται ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο τμήμα της Θεωρητικής Φυσικής.
Στη δεκαετία του 1980, η Πέτρου ξεκίνησε να μελετάει μηχανική όραση και άλλες πτυχές της ρομποτικής νοημοσύνης. Το 1988 ξεκίνησε να εργάζεται στο Τμήμα Ηλεκτρονικών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Surrey και το 1998  έγινε η καθηγήτρια του μαθήματος Ανάλυση Εικόνας του ιδρύματος. Αργότερα δίδαξε στην έδρα της επεξεργασίας σήματος στο Imperial College του Λονδίνου, και έγινε διευθύντρια στο Ινστιτούτο Πληροφορικής και Τηλεματικής του Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογίας, από το 2009 μέχρι το θάνατό της. Η Πέτρου ήταν επίσης μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών, έχει συγγράψει αρκετά βιβλία και είχε σημαντική συνεισφορά σε επιστημονικά περιοδικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών
Βουστροφηδόν
thumb|right|350px|Επιγραφή γραμμένη βουστροφηδόν. Βρέθηκε στην [[Κρήτη.]] Βουστροφηδόν είναι τρόπος γραφής με εναλλασσόμενη φορά. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους αρχαίους Έλληνες για να περιγράψουν την ιδιάζουσα αρχαϊκή ελληνική γραφή που φαίνεται να εγκαταλείφθηκε τον 7ο με 6ο π.Χ. αιώνα. Βουστροφηδόν γραφή εμφανίζεται και σε κάποιες αρχαίες αραβικές γραφές, όπως στη σαβαϊκή γραφή και στη σαφαϊκή διάλεκτο, μια μορφή αρχαίας βόρειας αραβικής διαλέκτου. Καθώς και σε μια μορφή ιερογλυφικών της Ανατολίας, στα λουβικά ιερογλυφικά.
Η λέξη προέρχεται από αρχαίο ελληνικό επίρρημα που σημαίνει κίνηση όμοια με εκείνη του βοδιού, όταν σέρνει το αλέτρι, ή της σαΐτας κατά την ύφανση στον αργαλειό. Η φορά αυτής της γραφής άλλαζε κατά στίχο. Έτσι, η μια γραμμή (στίχος) είναι γραμμένη από δεξιά προς αριστερά, η επόμενη από αριστερά προς δεξιά, η επόμενη από δεξιά προς αριστερά κ.ο.κ.
Σε αρχαία τρίστιχη κρητική επιγραφή, παρουσιάζεται η ιδιομορφία ο α΄ στίχος να είναι γραμμένος από δεξιά προς τα αριστερά ενώ ο δεύτερος αλλά και ο τρίτος από αριστερά προς τα δεξιά. Πιθανολογείται ότι τότε καθιερώθηκε η γραφή από αριστερά προς δεξιά (από την ευκολία ανάγνωσης).
Κατά τον Αρποκρατίωνα, οι νόμοι του Σόλωνα ήταν γραμμένοι βουστροφηδόν.
Παράδειγμα αρχαίου ελληνικού κειμένου σε βουστροφηδόν
Το παρακάτω παράδειγμα προέρχεται από την επιγραφή του Σιγείου (γνωστή ως στήλη του Φανοδίκου), 6ος αιώνας π.Χ. (Βρετανικό Μουσείο, αρ. εγγραφής BM GR 1816.6-10.107):
Η επιγραφή λέει: «Είμαι [η στήλη] του Φανοδίκου [υιού] του Ερμοκράτους από την Προκόννησο [ο οποίος] δώρισε έναν κρατήρα και μια βάση κρατήρα και ένα στραγγιστήρι στο Πρυτανείο των Σιγειέων».
Αντίστροφη βουστροφηδόν
Ξύλινες πινακίδες και άλλα εγχάρακτα αντικείμενα στο Ράπα Νούι (Νησί του Πάσχα), φέρουν μια βουστροφηδόν γραφή που ονομάζεται ρόγκο ρόγκο και δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί ακόμα. Στη ρόγκο ρόγκο, το κείμενο μεταξύ των γραμμών περιστρέφεται 180 μοίρες, αντί να καθρεπτίζεται. Αυτός ο τρόπος ονομάζεται αντίστροφη βουστροφηδόν.
Άλλα παραδείγματα βουστροφηδόν γραφής
Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα βουστροφηδόν συστήματος αρίθμησης, συνήθως σε χάρτες που χωρίζουν περιοχές όπως στο εθνικό κτηματολόγιο των ΗΠΑ ή στην αρίθμηση των οδών στις πόλεις όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Σε διάφορες τεχνητές γλώσσες, όπως στην Ithkuil, στην ατλαντική για την ταινία Η χαμένη Ατλαντίδα της Disney και στη γλώσσα Minbari για την τηλεοπτική σειρά Babylon 5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Κόπα Μερκονόρτε
Το Κόπα Μερκονόρτε (ισπανικά: Copa Merconorte) ήταν μια βραχύβια ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη από το 1998 ως το 2001. Δημιουργήθηκε, όταν η Συνομοσπονδία ποδοσφαίρου της Ν. Αμερικής αποφάσισε, για οικονομικούς λόγους, να σταματήσει τη διεξαγωγή του Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ και να το αντικαταστήσει με το Κόπα Μερκοσούρ στο οποίο μετείχαν μόνο δημοφιλείς ομάδες από τις χώρες του νότου: Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη και Χιλή.
Τότε οι πέντε χώρες του βόρειου τμήματος της Ν. Αμερικής: Βενεζουέλα, Κολομβία, Περού, Βολιβία και Ισημερινὀς αποφάσισαν να δημιουργήσουν το δικό τους κύπελλο, το «Κόπα Merconorte». Στη διοργάνωση κάλεσαν να μετέχουν και ομάδες από το Μεξικό, την Κόστα Ρίκα και τις ΗΠΑ. Το Κόπα Merconorte διεξήχθη μόνο τέσσερις σαιζόν, από το 1998 ως το 2001. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το Κόπα Σουδαμερικάνα.
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης γινόταν σε ομίλους. Στη συνέχεια όσες ομάδες προκρίνονταν αγωνίζονταν με το σύστημα των διπλών αγώνων νοκ-άουτ ως τον τελικό.
Τίτλοι ανά σύλλογο
Και τα τέσσερα κύπελλα κατέκτησαν τρεις ομάδες της Κολομβίας με πιο επιτυχημένη την Ατλέτικο Νασιονάλ που πήρε δύο τίτλους.
Τίτλοι ανά χώρα
Και τα τέσσερα κύπελλα κατέκτησαν ομάδες της Κολομβίας αλλά και οι τρεις από τις τέσσερις φιναλίστ ήταν από την Κολομβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Αντώνιος Ζυγομαλάς
Ο Αντώνιος Ζυγομαλάς (1854-1930) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός του 19ου αιώνα.
Ο Καμορίστας
Ο Καμορίστας: (ιταλικά: Il camorrista ) είναι μια αστυνομική δραματική ταινία ιταλικής παραγωγής του 1986 σε σκηνοθεσία Τζουζέπε Τορνατόρε, η οποία είναι προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζουζέπε Μαράτσο, βασισμένο στην αληθινή ιστορία του αφεντικού της Καμόρα Ραφαέλε Κουτόλο. Πρωταγωνιστούν οι Μπεν Γκαζάρα, Λάουρα ντελ Σολ και Λέο Τζουλιέτα.
Αντώνιος Ζυγομαλάς
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1854 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Παρίσι. Νεότατος εισήλθε στη διπλωματική υπηρεσία όπου και διορίσθηκε γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Από τη θέση όμως αυτή παραιτήθηκε αργότερα προκειμένου ν΄ ασχοληθεί με την πολιτική. Πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Αττικής το 1880 και στις 19 Απριλίου του 1885 μετείχε στη κυβέρνηση Θ. Δηλιγιάννη αναλαμβάνοντας το υπουργείο των Εκκλησιαστικών και Δημ. Εκπαιδεύσεως. Αργότερα στις 24 Νοεμβρίου του 1902 ανέλαβε υπουργός της Δικαιοσύνης. Παράλληλα διετέλεσε και σύμβουλος της αρχαιολογικής εταιρείας.
Ο Καμορίστας
Η ταινία επικεντρώνεται στο αφεντικό της Καμόρα γνωστό με το πακρατσούκλι "Ο Καθηγητής", ο οποίος σε διάστημα 10 ετών στη φυλακή Ποτζοριάλε της Νάπολης δημιούργησε την εγκληματική οργάνωση "Nuova Camorra Organizzata".
Φρίντριχ φον Τίερς
Ο Φρίντριχ φον Τίερς (γερμανικά: Friedrich Max Thiersch, αργότερα Ritter von Thiersch, 1852-1921) υπήρξε Γερμανός αρχιτέκτονας και ζωγράφος του Ιστορισμού με σημαντικό έργο.
Ο Καμορίστας
Υπόθεση
Το 1963, ένας νεαρός κακοποιός, ο Ραφαελ Κουτόλο σκοτώνει έναν άνδρα που παρενοχλούσε την αδελφή του Rosaria και στέλνεται στη φυλακή. Κατά τη διάρκεια δέκα ετών στην φυλακή Ποτζοριάλε της Νάπολης, έγινε γνωστός ως "ο καθηγητής", ένας ισχυρός και σεβαστός αρχηγός. Μαζί με τους φίλους του Αλφρέντο Κανάλε και Πασκουάλε Ζάρα, δημιούργησε την εγκληματική οργάνωση "Nuova Camorra Organizzata".
Αντώνιος Ζυγομαλάς
Βιογραφία
Ο Αντώνιος Ζυγομαλάς συνέβαλε τα μέγιστα στη δεκαετία του 1880 στην επίλυση του μεγάλου τότε αγροτικού προβλήματος των ακτημόνων της βόρειας Αττικής με την απόκτηση κλήρων από το τεράστιο τσιφλίκι που διατηρούσε εκεί ο Ανδρέας Συγγρός. Το γεγονός αυτό τον κατέστησε επάξια μεγάλο ευεργέτη όλων των αγροτών και των κτηνοτρόφων της ευρύτερης περιοχής, προς τιμή του οποίου και φέρεται η μαρμάρινη προτομή του καθώς και της συζύγου του Λουκίας (1866-1947), σε δύο μαρμάρινες στήλες, προ της κοινοτικής βρύσης, στη κεντρική πλατεία του Αυλώνα Αττικής.
Ο Καμορίστας
Υπόθεση
Πλήρως ελεγχόμενη και διαχειριζομένη από το κέλι του του Ραφαέλε Κουτόλο, η οργάνωση μεγαλώνει και διάρκεια ζωής μέχρι τη δεκαετία του 1970, όταν συγκρούστηκε με τις παλιές οικογένειες της Καμόρα, πυροδοτώντας έναν αιματηρό πόλεμο σε όλη τη νότια Ιταλία στη δεκαετία του 1970 και του 1980. Το 1980, ένας σεισμός έπληξε τη Νάπολη και την Καμπανία. Παρόλα αυτά ο πόλεμος της Καμόρα συνεχίζεται ακόμα πιο άγριος από πριν. Το 1981, οι Ερυθρές ταξιαρχίες απήγαγαν τον περιφερειακό συμβούλο Τσίρο Τσιρίλο. Μέλη του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, στο οποίο ανήκει ο Τσιρίλο, καλούν τον καθηγητή να παρέμβει, επειδή φοβούνταν ότι ο Τσιρίλο θα αποκαλύψει τα μυστικά του κόμματος. Σε αντάλλαγμα, υπόσχονται την ελευθερία με πρόσχημα ψυχιατρικούς λόγους, καθώς και 3 δισεκατομμύρια λιρέτες. Ο Τσιρίλο απελευθερώνεται, αλλά συλλαμβάνεται από τις μυστικές υπηρεσίες.
Φρίντριχ φον Τίερς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1852 στο Μάρμπουργκ αν ντερ Λάαν. Παππούς του ήταν ο κλασικός φιλόλογος Ειρηναίος Θείρσιος. Μεγάλωσε στο Μάρμπουργκ. Μετά το απολυτήριο του γυμνασίου σπούδασε αρχιτεκτονική από το 1868 ως το 1873 στο Πολυτεχνείο της Στουτγκάρδης. Εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος και γρήγορα άνοιξε δικό του γραφείο. Περιηγήθηκε την Ευρώπη πολλές φορές και μελέτησε τα αρχαία μνημεία. Επέστρεψε στη Γερμανία και αναγορεύτηκε καθηγητής (Habilitation) στο Πολυτεχνείο του Μονάχου. Εγκαταστάθηκε στο Μόναχο, και έκτισε μνημειώδη κτίρια και κατασκευές σε όλη τη Γερμανία. Τιμήθηκε με τους τίτλους «φον» και «ρίττερ».
Αντώνιος Ζυγομαλάς
Βιογραφία
Ο Αντώνιος Ζυγομαλάς απεβίωσε στην Αθήνα το 1930.
Ο Καμορίστας
Υπόθεση
Οι πολιτικοί αθετούν την συμφωνία και ο καθηγητής μεταφέρεται στη φυλακή υψηλής ασφαλείας του Ασινάρα, με ειδική απόφαση του Ιταλού Προέδρου Σάντρο Μπερτίνι. Αυτό επιταχύνει την αποσύνθεση της οργάνωσης του Καθηγητή, των οποίων οι άνδρες του αρχίζουν να συνεργάζονται με την αστυνομία. Η αδερφή του Ροζαρία προσπάθησε ανεπιτυχώς να αντιμετωπίσει αυτήν την εξέλιξη. Στο τέλος, σκοτώνει τον Τσίρο, έναν έμπιστο άνθρωπο που συνεργαζέται με τους πολιτικούς, μέσα στο αυτοκίνητό του και βυθίζοντας τη φίλη του στη θάλασσα μέσα σε ένα δοχείο τσιμέντου.
Φρίντριχ φον Τίερς
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 1921 στο Μόναχο. Ήταν αδελφός του καθηγητή της Αρχιτεκτονικής Άουγκουστ Τίερς και θείος του καθηγητή της κλασικής φιλολογίας Φρίντριχ Τίερς.
Ο Καμορίστας
Διανομή
Η ταινια διανεμήθηκε στις ιταλικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 12 Σεπτεμβρίου 1986 και αποτελεί συμπαραγωγή μεταξύ της του τηλεοπτικού σταθμού Rete 4 του ομίλου Fininvest και της εταιρείας Titanus, με προυπολογισμό παραγωγής 4 δισεκατομμύρίων λιρέτων. Η ταινία είχε δύο εκδόσεις διαφορετικών λήψεων: μια έκδοση για τον κινηματογράφο και την πεντάωρη εκτεταμένη έκδοση για την τηλεόραση, που δεν προβλήθηκε τότε παρά μόνο την Κυριακή 20 Μαρτίου του 1994, σχεδόν οκτώ χρόνια μετά την προβολή της στον κινηματογράφο.
Φρίντριχ φον Τίερς
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Ο Καμορίστας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νάπολη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζουζέπε Τορνατόρε Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε φυλακές
Ουίλις
Η Ουίλις (Willis) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορίες του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα, Σαιντ Τζόρτζις. Διασχίζεται από τους καταρράκτες της Ανναντάλ. Η Ουίλις έχει πληθυσμό παραπάνω από 500 κατοίκους. Έχει πολλά δέντρα, αλλά όχι εξοτικά φυτά, μοσχοκάρυδα ή φρουτόδεντρα. Γεωγραφικά βρίσκεται στην περιφέρεια του Βορειοανατολικού Άγιου Γεωργίου.
Γεωγραφία
Η Ουίλις βρίσκεται δυτικά της Γρενάδας και βόρεια του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Μάνγκο, νότια της Ανναντάλ και νοτιοανατολικά του Γκραντόν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Σύμβαση των Άλπεων
Η σύμβαση των Άλπεων είναι μια διεθνής συνθήκη για την ανάπτυξη των Άλπεων. Ο στόχος της συνθήκης είναι να προστατέψει το φυσικό περιβάλλον των Άλπεων με ταυτόχρονη προώθηση της ανάπτυξης. Το πλαίσιο της συνθήκης αυτής περιλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση και οκτώ κράτη (Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λίχτενσταϊν, Μονακό, Σλοβενία).Ενώ διάφορα πρωτόκολλα και διακηρύξεις επρόκειτο να υπογραφούν το 1991 αποτελώντας το Πλαίσιο της Συνθήκης, τελικά τέθηκε σε εφαρμογή το 1995 συμβάλλοντας στο να ενισχύσει την αναγνώριση της ιδιαίτερης ποιότητας και των ειδικών χαρακτηριστικών των Άλπεων πηγαίνοντας πέρα από τα εθνικά σύνορα και αναζητώντας μια παγκόσμια κινητοποίηση.
Αυστραλία (ήπειρος)
thumb|250px|Οι εκτάσεις που αποτελούν την ήπειρο Αυστραλία Ο όρος Αυστραλία με την έννοια της ηπείρου χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει την ενδοχώρα της Αυστραλίας, την Τασμανία, τη Νέα Γουινέα, το Σεράμ και πιθανόν το Τιμόρ μαζί με τα γειτονικά νησιά τους. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται οι όροι Σαχούλ ή Μεγανησία για να ξεχωρίζει από το κράτος.