cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχία Σαρκάντ
Η επαρχία Σαρκάντ (Сарқан ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αλμάτι στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Σαρκάντ. Πληθυσμός: 40,683 (εκτίμηση 2013) 41,016 (απογραφή 2009) 47,808 (1999 αποτελεσμάτων της Απογραφής).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαρκαντ Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Τεοντόρα Ντράγκας
Η Τεοντόρα Ντράγκας (σερβικά: Теодора Драгаш, ελληνικά : Θεοδώρα Δραγάση), ήταν Σέρβα πριγκίπισσα καταγόμενη από την οικογένεια Ντράγκας/Δραγάση.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του σεβαστοκράτορα και δεσπότη Ντέγιαν και της Θεοδώρας των Νεμάνιτς, κόρης του Στεφάνου Ούρου Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι, βασιλιά της Σερβίας. Αδελφοί της ήταν οι δεσπότες της Σερβίας Ιωάννης και Κωνσταντίνος.
Σύμφωνα με Βούλγαρους ιστορικούς λεγόταν "Μαρία Θεοδώρα", ήταν κόρη του Ντέγιαν και της πρώτης συζύγου του Βλαντισλάβας, Βουλγάρας αρχόντισσας, και είχε άλλον έναν αδελφό τον Δημήτριο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ζάρκο (Zarko Mrksic) περίπου το 1356. Έπειτα από τον θάνατο του Ζάρκο παντρεύτηκε, μετά το 1371, τον Τζούρατζ Α΄ Μπάλσιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ντεγιάνοβιτς
Μπελεστά-αν-Λωραγκαί
Το Μπελεστά-αν-Λωραγκαί (γαλλικά: Bélesta-en-Lauragais, οξιτανικά: Belestar de Lauragués) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπελεσταί (γαλλικά: Bélestais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Πορτογαλική Λεγεώνα
μικρογραφία|δεξιά|Ιππέας της Πορτογαλικής Λεγεώνας Η Πορτογαλική Λεγεώνα, είναι η ονομασία που δόθηκε στις πορτογαλικές στρατιωτικές δυνάμεις που εντάχθηκαν στην Μεγάλη Στρατιά του Ναπολέοντα Βονοπάρτη, μετά την εισβολή στην Πορτογαλία των δυνάμεων που διοικούσε ο Ζυνό το 1807.
Στις 22 Δεκεμβρίου 1807, ο Ναπολέων διέταξε την επίσημη διάλυση του πορτογαλικού στρατού. Στις 16 Ιανουαρίου 1808 εκδόθηκε το διάταγμα με το οποίο ιδρυόταν η Πορτογαλική Λεγεώνα, διοικητής της οποίας ορίστηκε ο Μαρκήσιος της Αλόρνα.
Οργάνωση
Η Πορτογαλική Λεγεώνα αποτελείτο από:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Στρατός της Πορτογαλίας
Αρίστιππος ο Κυρηναίος
Ο Αρίστιππος ο πρεσβύτερος ήταν φιλόσοφος, μαθητής του Σωκράτη και ιδρυτής της Κυρηναϊκής Σχολής ή Ηδονιστικής Σχολής (435 – 355 π.Χ.).
Βιογραφία
Σε νεαρή ηλικία γνώρισε τη διδασκαλία του Πρωταγόρα. Αργότερα γοητεύτηκε από τη διδασκαλία του Σωκράτη, ήλθε στην Αθήνα και συνδέθηκε στενά μαζί του, χωρίς όμως να εγκαταλείψει τις συνήθειες της ζωής του και τις αντιλήψεις του. Ο Ξενοφών (Απομνημονεύματα Α,1 και Γ,8) τον παρουσιάζει να συνομιλεί με τον Σωκράτη και να αναπτύσσει τις ηδονιστικές του θεωρίες. Η φιλοσοφία όμως του Σωκράτη δεν είχε αποφασιστική σημασία για τη ζωή του. Είναι ο πρώτος μαθητής του Σωκράτη ο οποίος μετά τον θάνατο του δασκάλου εμφανίστηκε ως σοφιστής, δηλαδή επαγγελματίας και αμειβόμενος δάσκαλος, αρχικά στην Αθήνα και αργότερα σε άλλες πόλεις, όπου φιλοξενήθηκε από τυράννους, όπως ο Διονύσιος των Συρακουσών, τους οποίους κολάκευε και ζούσε με πολυτέλεια στις αυλές τους. Δίδαξε ως σοφιστής και έπαιρνε υψηλά δίδακτρα. Χαρακτηριστικό σχετικά είναι και το γνωστό ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο: ένας επαρχιώτης οδήγησε σ` αυτόν τον γιο του για να μαθητεύσει, αλλά, επειδή ο φιλόσοφος ζητούσε δίδακτρα πολύ ακριβά, ο άνθρωπος του είπε πως με το ποσό αυτό θα ήταν δυνατόν να αγοράσει ένα βόδι. Οπότε ο Αρίστιππος του απάντησε: «Αγόρασε το, λοιπόν, κι έτσι θα έχεις δύο μαζί βόδια στο σπίτι σου».
Ίδρυση φιλοσοφικής σχολής
Επιστρέφοντας στην πατρίδα του ίδρυσε τη φιλοσοφική του σχολή, όπου δίδασκε ότι η γνώση έχει αξία, όταν αυτή συνοδεύεται με πρακτική χρησιμότητα. Περιφρονούσε τα μαθηματικά, διότι δεν εξετάζουν τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό. Τις φυσιογνωστικές έρευνες τις θεωρούσε άσκοπες και ανωφελείς. Ακολουθώντας τον Πρωταγόρα, υποστήριζε ότι μπορούμε να γνωρίζουμε μόνο τα δικά μας αισθήματα και όχι το ποιόν των όντων και τα αισθήματα των άλλων, επειδή αυτά είναι δημιουργήματα της στιγμής. Τα αισθήματα τα διέκρινε σε εκείνα που προκαλούν ηδονή και σε εκείνα που προκαλούν πόνο. Η ηδονή από τη φύση της είναι ευάρεστη και αποτελεί αγαθό, ενώ ο πόνος, ως δυσάρεστος από τη φύση του επίσης, αποτελεί κακό. Ύψιστος λοιπόν σκοπός του ανθρώπου είναι η ηδονή και προς αυτόν το σκοπό πρέπει να κατατείνουν όλες οι πράξεις του. Αυτός ο σκοπός εξάλλου κατά τον Αρίστιππο, αποτελεί την έκφραση της ανώτατης ηθικής. Γι' αυτό είναι εντελώς αδιάφορη η πηγή προέλευσης των ηδονών. Υπάρχει όμως διαφορά βαθμού μεταξύ των απολαύσεων. Τα σωματικά αισθήματα ηδονής κατέχουν την πρώτη θέση, ως τα πιο πηγαία και ισχυρότερα. Δε στερούνται όμως τελείως σημασίας και οι ψυχικές και πνευματικές ηδονές. Έργο της φρόνησης είναι να κρίνει, ανάλογα με την αξία τους, τα διάφορα αγαθά και τις αντίστοιχες απολαύσεις. Οποιαδήποτε και αν είναι η επιλογή, απαράβατος πρέπει να θεωρείται ένας όρος, η εγκράτεια. Δεν πρέπει δηλαδή κατά την πραγματοποίηση του μοναδικού σκοπού, που είναι η απόλαυση της ζωής κατά τον καλύτερο δυνατόν τρόπο, να υποταχθεί κανείς στις ηδονές, αλλά να παραμένει κύριος του εαυτού του και των περιστάσεων. Στον διάλογό του Περί του Λαΐδος κατόπτρου (είναι ένας από τους 6 και κατ' άλλους 25 διαλόγους που έγραψε) τον κανόνα αυτό ζωής τον περιγράφει ως εξής: «Έχω Λαΐδα, ουκ έχομαι. επεί το κρατείν και μη ηττάσθαι ηδονών άριστον».
Κοσμοθεωρία
Η αντίληψη αυτή περί αυτοκυριαρχίας και ο έρωτας της ανεξαρτησίας τον οδηγούν μακρύτερα, στο αγαθό της ελευθερίας του ατόμου, προς το οποίο τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση. Ο ίδιος προσωπικά, για να μη θυσιάσει την ελευθερία του, όχι μόνο μακριά από την πολιτική κρατήθηκε, αλλά και δεν δέχθηκε να ανήκει ως πολίτης σε κάποιο συγκεκριμένο κράτος, γι' αυτό και ζούσε παντού ως μέτοικος. Η φιλοσοφική του σχολή στην Κυρήνη άνθησε και άκμασε ως την εποχή των Πτολεμαίων. Η φιλοσοφία του είναι αισθησιοκρατική. Η μόνη πραγματική γνώση μας, λέει, που αποτελεί και κριτήριο για τις πράξεις μας, είναι η ηδονή και ο πόνος που νιώθουμε. Ο σκοπός της ζωής μας επομένως είναι η ηδονή. Αγαθό είναι το ευάρεστο, κακό το δυσάρεστο. Ύψιστο αγαθό είναι η ηδονή που τη διευθύνει η σύνεση και την εξευγενίζει η παιδεία. «Ν’ αρπάζεις την κάθε στιγμή και να τη χαίρεσαι, γιατί μόνο η στιγμή μας ανήκει». Αυτή είναι η ουσία της φιλοσοφίας του. Η ηθική που διακηρύσσει ο Αρίστιππος είναι καθαρά ατομική, εγωιστική και χρησιμοθηρική. Διάδοχοί του είναι ο Ηγησίας,ο Αννίκερις, ο Θεόδωρος ο άθεος, η κόρη του Αρήτη, που δίδαξε τη φιλοσοφία του πατέρα της στο γιο της Αρίστιππο το Μητροδίδακτο, ο οποίος προήγαγε την Κυρηναϊκή φιλοσοφία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Κυρηναϊκοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι Κατηγορία:Μαθητές του Σωκράτη
Γου Σουάνγκ Που
μικρογραφία| Ο Ζανγκ Τσενγκ Γε όπως απεικονίζεται στο Wu Shuang Pu (無雙 譜, Μια λίστα με απαράμιλλος ήρωες) του Τζιν Γκου Λιάνγκ Γου Σουάνγκ Που (無雙 譜; Μια λίστα με απαράμιλλος ήρωες / Table of Peerless Heroes) Πινγίν: Wú Shuāng Pǔ, είναι ένα βιβλίο με ξυλογραφίες, που τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1694, από τον ζωγράφο Τζιν Σι (金 史: Πινγίν: Jīn Shǐ), ο οποίος ήταν γνωστός ως Τζιν Γκου Λιάνγκ (金 古 良: Πινγίν: Jīn Gǔ Liáng). Αυτό το βιβλίο περιέχει τις βιογραφίες και τα πορτρέτα 40 αξιόλογων ηρώων και ηρωίδων από τη δυναστεία των Χαν έως τη δυναστεία των Σονγκ, καθοδηγούμενα από ένα σχετικό ποίημα. Οι εικόνες από το βιβλίο διανεμήθηκαν ευρέως και επαναχρησιμοποιήθηκαν, συχνά ως μοτίβα στην κινεζική πορσελάνη. Ο Τζιν Γκου Λιάνγκ ακολουθούσε τα παραδείγματα του Κούι Ζι Ζονγκ (崔子忠: Πινγίν: Cuī Zǐ Zhōng), που ξεκίνησε την πρώτη μεγάλη αναβίωση της ζωγραφικής από τη δυναστεία του δυναστεία των Σονγκ. Εμπνεύστηκε επίσης από τον ζωγράφο Chen Hongshou (陳洪綬, 1599-1652). Ο Τζιν Γκου Λιάνγκ συνέταξε το βιβλίο μαζί με την ξυλογλυπτική Ζου Γκουί (朱 圭: Πινγίν: Zhū Guī). Τζιν λέει στο βιβλίο του ότι αυτοί οι ήρωες δεν έχουν παράλληλο, Wu (όχι) Shuang (παράλληλος) Pu (βιβλίο), αυτοί οι ήρωες είναι απαράμιλλος.
Τζιν Γκου Λιάνγκ (περ. 1625-1695), γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Tianqi στο Shanyin (που αργότερα μετονομάστηκε σε Σαοξινγκ, επαρχία Τσετσιάνγκ στην Κίνα) και πέθανε κατά την περίοδο Kangxi σε ηλικία περίπου 70 ετών. Το αρχικό βιβλίο έχει σφραγίδα της Nanling, ως εκ τούτου το βιβλίο ονομάζεται επίσης Nanling Wu Shuang Pu. Μια δεύτερη έκδοση αυτού του βιβλίου από το 1699 βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Κίνας. Το Ιανουάριος 2006, ένα πρωτότυπο βιβλίο ζωγραφισμένο στο χέρι από τον Wu Shuang Pu πωλήθηκε στη δημοπρασία του οίκου δημοπρασιών Γ Χονγκουάν στη Σαγκάη για 2,86 εκατομμύρια CNY, περίπου 375.000 ευρώ.
Ο λόγιος και φιλόλογος Μάο Τσιλίνγκ (毛奇齡, 1623-1716) εξήρε το βιβλίο, θεωρώντας το ως τριάδα, ένα βιβλίο με ποιήματα και χαρακτικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινέζοι εφευρέτες Κατηγορία:Κινέζοι αυτοκράτορες
Μουρίκι Βοιωτίας
Το  Μουρίκι είναι χωριό του δήμου Θηβαίων του νομού Βοιωτίας. Είναι χτισμένο κοντά στις όχθες της λίμνης Υλίκης, στα δυτικά της λίμνης. Έχει πληθυσμό 501 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Με τους οικισμούς Καστρί και Πλατανάκια συναποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μουρικίου, συνολικού πληθυσμού 680 κατοίκων.
Δημογραφία
Πορεία του πληθυσμού:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Θάνατοι τον Δεκέμβριο του 2020
Παραπομπές
12
Το Όγδοο Θαύμα
μικρογραφία|260x260εσ|Ο σκηνοθέτης [[Σέσιλ Ντε Μιλ στο τρέιλερ της ταινίας]] Το Όγδοο Θαύμα (Πρωτότυπος τίτλος The Greatest Show on Earth) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1952 σε σκηνοθεσία Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ. Ο σκηνοθέτης έκανε επίσης την παραγωγή και κρατά το ρόλο του αφηγητή στην ταινία στην οποία πρωταγωνιστούν οι Τσάρλτον Ίστον, Μπέτι Χάτον, Τζέιμς Στιούαρτ, Κόρνελ Γουάιλντ και Γκλόρια Γκράχαμ. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1952.
Υπόθεση
Προκειμένου εξασφαλίσει την υποστήριξη των χρηματοδοτών του τσίρκου Το Μεγαλύτερο Θέαμα στον Κόσμο για περιοδεία που πρόκειται να διαρκέσει ολόκληρη τη σεζόν, ο επιτελαρχης του θιάσου Μπραντ Μπρέιντεν (Τσάρλτον Ίστον) προσλαμβάνει το Μέγα Σεμπάστιαν (Κόρνελ Γουάιλντ). Ο Σεμπάστιαν είναι διάσημος και ριψοκίνδυνος ακροβάτη, ο οποίος πρόκειται να προσελκύσει κόσμο. Ως μεγάλο όνομα όμως, ο Μέγας Σεμπάστιαν πρόκειται να εμφανιστεί στο κέντρο της πίστας, σημείο στο οποίο επρόκειτο να εμφανιστεί η κοπέλα του Μπραντ, Χόλι (Μπέτι Χάτον). Όταν η Χόλι μαθαίνει ότι πρόκειται να μετακινηθεί στη γωνιά της πίστας, η σχέση της με τον Μπραντ καταρρέει κι η ίδια ξεκινά ένα είδος μονομαχίας πάνω στις ακροβατικές αιώρες με τον Σεμπάστιαν, που βάζει σε κίνδυνο τις ζωές και των δυο. Στο μεταξύ η αστυνομία βρίσκεται πίσω από τα ίχνη ενός γιατρού που σκότωσε τη σύζυγο του και κρύβεται στο τσίρκο πίσω από το μακιγιάζ των κλόουν, με το ψευδώνυμο Μπάτονς (Τζέιμς Στιούαρτ).
Πληροφορίες Παραγωγής
Ήταν από τη δεκαετία του 1920 που ο μεγάλος σκηνοθέτης της Paramount, Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ ήθελε να σκηνοθετήσει μια ταινία με θέμα το τσίρκο. Αλλά οι επικές του κολοσσιαίες ταινίες πάντα έμπαιναν σε πρώτο πλάνο και η πραγματοποίηση της ταινίας αναβαλλόταν. Κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 1940 η Paramount, μετά από επιθυμία του, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με ένα από τα μεγαλύτερα τσίρκα στις Η.Π.Α., το θίασο των Ringling Brothers, ο οποίος θα τους παραχωρούσε, χώρο, καλλιτέχνες και το όνομά τους, για την πραγματοποίηση της ταινίας με τίτλο Το Μεγαλύτερο Θέαμα στον Κόσμο. Η συμφωνία έκλεισε και η Paramount πλήρωσε το θίασο με 250.000 δολάρια. Η ταινία επρόκειτο να έχει χαρακτήρα ντοκιμαντέρ με στοιχεία από μιούζικαλ και την απαραίτητη ρομαντική κεντρική ιστορία που αποτελεί δέλεαρ για κάθε θεατή.
Αρχική επιλογή για το ρόλο του επιτελάρχη του θιάσου Μπραντ Μπρέιντεν, ο ΝτεΜιλ σκέφτηκε τον Μπαρτ Λάνκαστερ (που είχε δουλέψει σε τσίρκο) και τον Κερκ Ντάγκλας, αλλά τελικά έδωσε το ρόλο στον εξίσου μυώδη Τσάρλτον Ίστον. Πολλές ντίβες της εποχής (Μάρλεν Ντίτριχ, Πωλέτ Γκοντάρ και Χέντι Λαμάρ) θέλησαν τον ρόλο της ακροβάτισσας Χόλι, αλλά ο ρόλος κατέληξε στο ανερχόμενο αστέρι της Paramount, Μπέτι Χάτον που είχε συμμετάσχει σε πολλά μιούζικαλ του στούντιο και ήταν σε θέση να αντεπεξέλθει σε επικίνδυνες ακροβατικές σκηνές της ταινίας. Πέρα από τον Ίστον και την Χάτον στην ταινία συμμετείχε ένα λαμπρό επιτελείο ηθοποιών, μεγάλοι αστέρες της εποχής όπως, ο Τζέιμς Στιούαρτ (στο ρόλο ενός κλόουν) με το πρόσωπο καλυμμένο καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, η Γκλόρια Γκράχαμ, ο Κόρνελ Γουάιλντ και η Ντόροθι Λαμούρ. Σύντομο πέρασμα στην ταινία έκαναν επίσης αστέρες όπως ο Μπομπ Χόουπ και ο Μπινγκ Κρόσμπι, οι οποίοι εμφανίζονται ανάμεσα στο κοινό να τρώνε φυστίκια. Τόσο η Γκλόρια Γκράχαμ, όσο κι η Ντόροθι Λαμούρ κινδύνεψαν να χάσουν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Υποδοχή και βραβεία
Η ταινία έλαβε θερμή υποδοχή από το κοινό, καθώς η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 12 εκατομμυρίων δολαρίων στο Box-Office και ήταν η πιο εμπορική ταινία στη Αυστραλία το 1952. . Οι κριτικοί αντιθετως δεν την υποδέχτηκαν με την ίδια θέρμη, καθώς θεωρούσαν αυτού του είδους τις ταινίες ξεπερασμένες.
Μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων των Όσκαρ εκείνης της χρονιάς έκανε εντύπωση το γεγονός ότι το μιούζικαλ Τραγουδώντας στη βροχή (Singing In The Rain, 1952) έλαβε μονάχα 2 υποψηφιότητες (και εν τέλει καμία αναγνώριση) και το ότι Το Όγδοο Θαύμα έλαβε πέντε υποψηφιότητες σε σημαντικές κατηγορίες, φτάνοντας την ημέρα της τελετής να κερδίσει το βραβείο, υπερέχοντας ταινιών σημαντικών και διαχρονικών όπως: Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon, 1952) του Φρεντ Τσίνεμαν και Ο Ήσυχος Άνθρωπος (The Quiet Man, 1952) του Τζον Φορντ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Άλλα Βραβεία:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φιλαδέλφεια Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Χιπ χοπ
Το χιπ χοπ (αγγλικά: hip hop ή hip-hop) είναι υποκουλτούρα και καλλιτεχνικό ρεύμα που σχηματίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τους Αφροαμερικανούς και Πουερτορικανούς του νότιου Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Έγινε ευρύτερα γνωστό στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ στη δεκαετία του 2000 έγινε το πιο δημοφιλές είδος μουσικής στον κόσμο.
Ο DJ Afrika Bambaataa της Zulu Nation, που θεωρείται ως ένας από τους τρεις Ιδρυτές Πατέρες της χιπ χοπ κινήματος, υπογράμμισε τους ακρογωνιαίους λίθους της χιπ χοπ κουλτούρας, επινοώντας τους εξής όρους: το λεκτικό ρυθμικό ύφος MCing ή emceeing, το DJing, δηλαδή την αναπαραγωγη και εν μέρη αλλαγή τραγουδιών και ήχων με record players δηλαδή πικάπ και DJ mixers (ακουστικά) το b-boying/breaking (σωματικά) και η τέχνη γκράφιτι, την οποία χαρακτήρισε ως "γραφή με αερόλυμα" (οπτικά). Άλλα στοιχεία της χιπ χοπ υποκουλτούρας και τέχνης είναι, μεταξύ άλλων, η χιπ χοπ κουλτούρα και ιστορικές γνώσεις του κινήματος (διανοητικά και φιλοσοφικά), το beatboxing ένα είδος κρουστικών ήχων, ο χορός του δρόμου, η αφροαμερικανική αργκό, και το είδος χιπ χοπ μόδας και στυλ.
Ο όρος "χιπ χοπ" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, γραπτά, από τον Στίβεν Χέιγκερ στην εφημερίδα The Village Voice.
Breakdancing
Το break dance, ή αλλιώς B-boying, είναι είδος δυναμικού και ρυθμικού χορού, και μία από τις βασικές εκφάνσεις του χιπ χοπ κινήματος. Δανείζεται πολλά στοιχεία άλλων ειδών χορών, συμπεριλαμβανομένου του χορού του δρόμου της δεκαετίας του 1930, των βραζιλιάνικων και ασιατικών πολεμικών τεχνών, του ρωσσικού φολκ χορού, αλλά και στοιχεία των χορευτικών κινήσεων των Τζέιμς Μπράουν, Μάικλ Τζάκσον.
Ο χορός σχηματίστηκε στο νότιο Μπρονξ κατά τη δεκαετία του 1970, μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία του κινήματος. Το breakdancing, συνήθως, γίνεται με την ανάλογη μουσική υπόκρουση από boomboxes ή συστήματα PA. Επίσης, γίνονταν μάχες χορού breakdancing, πάνω σε χλοοτάπητα, με σκοπό να αποδειχτεί η καλύτερη συμμορία. Συνήθως, ο χαμένος συμφωνούσε ότι δεν θα ξαναπερνούσε από τη γειτονιά του νικητή. Τις περισσότερες φορές, οι αγώνες ήταν απλά για να κερδηθεί ο σεβασμός του ενός για τον άλλο. Ενίοτε, οι μάχες χορού προκαλούσαν πραγματικές μάχες. Ο όρος breakdance αποδόθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Στην Ελλάδα
Η πρώτη ομάδα breakdance στην Ελλάδα ονομαζόταν Freakstyle Rockers και αποτελούνταν από τον Γιώργο Ισαακίδη (Pyroh),τον Γιώργο Ματσουκατίδη (Matsu), τον Δημήτρη Μορφόπουλο (Dee 71), τον Μιχάλη Joycey (Spawn), τον Τόλη Πετρίδη (Tajo), τον Άκη Τσινίδη (Winte) (με το ψευδώνυμο 12ος Πίθηκος), τον Τάσο Ευκαρπίδη (Dwayne), τον Αλέξη (Lorens), τον Αντώνη Μποζίκα (Ton), τον Σωτήρη Πετρίδη (Laz-E) και τη Χρύσα Ματσουκατίδου. Ο 12ος Πίθηκος ακόμα και σήμερα ασχολείται με αυτή την κουλτούρα και ο Pyroh συνεχίζει με πολλές διεθνείς διακρίσεις.
Γκράφιτι
thumb|right|Ένα σπρέι χρώματος Το Γκράφιτι ενσωματώθηκε στο χιπ χοπ ως ένα από τα στοιχεία του στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ένας Έλληνας που ζούσε και δούλευε στην Αμερική έκανε διανομές πίτσας έγραφε όπου πήγαινε το ψευδώνυμο του και τον αριθμό της οδού όπου έμενε (TAKI 183). Έτσι γεννήθηκε η σύγχρονη μορφή του Γκράφιτι. Από τότε μεταφέρθηκε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, από τη Βραζιλία μέχρι το Ιράν, και έγινε ένας τρόπος έκφρασης του καλλιτέχνη κατά της πολιτικής ή για διάφορους άλλους σκοπούς. Το Γκράφιτι γεμίζει το αστικό γκρίζο με ένα χρώμα της ψυχής που γεννιέται εκείνη τη στιγμή στο μυαλό του καλλιτέχνη και από την καρδιά μεταφέρεται στο χέρι του που κρατάει το σπρέι. Το γκράφιτι σε κάνει να νιώθεις πιο απελευθερωμένος και να εκφράζεσαι μέσα από αυτές τις δημιουργίες που κάνεις. Το γκράφιτι είναι μία ξεχωριστή εμπειρία παρά που το αντιμετωπίζουνε πολλοί σαν βανδαλισμό, ομορφαίνει τους τοίχους και τους δίνει μία νέα ζωντάνια. Γενικά το γκράφιτι εκφράζει κάθε νέο στη σημερινή εποχή.
Ραπ
Πρόκειται για είδος που δίνει έμφαση στους στίχους και στο περιεχόμενο αυτών και η μουσική συνήθως είναι συνοδευτική και δευτερεύουσας μέριμνας. Οι στίχοι, αυτοσχέδιοι στην καθημερινή έκφραση αλλά επεξεργασμένοι στις παραγωγές, δεν τραγουδιούνται, αλλά απαγγέλλονται με ιδιαίτερο, ρυθμικό, τρόπο ενώ η μουσική δανείζεται στοιχεία από τη soul, τη τζαζ όσο και από άλλα ποικίλα μουσικά ρεύματα. Οι στίχοι, οι οποίοι έχουν μεγάλη έκταση και ποσότητα, εκφράζουν κατά κανόνα καθημερινά βιώματα και εμπειρίες, ενώ σε τραγούδια ορισμένων καλλιτεχνών αποκτούν πολιτική προέκταση κυριότατα ανατρεπτική, ρηξικέλευθη όσο και καυστική αφού πηγή της μουσικής αυτής είναι τα γκέτο των περιθωριοποιημένων μαύρων των Ηνωμένων Πολιτειών ενώ δεν απουσιάζει επίσης η λυρικότητα και η ποιητική πνοή από ορισμένους καλλιτέχνες και συγκροτήματα.
DJing
Το DJing δημιουργήθηκε το 1975-1978 και χρησιμοποιήθηκε στην αρχή για να έχουν ρυθμό οι B-Boys και μετά για να στιχουργούν οι ράπερς πάνω στο ρυθμό των μπιτ. Ο πρώτος DJ που απέκτησε μεγάλη φήμη ήταν ο Kool Herc, ο οποίος με την απομόνωση κομματιών από διάφορους δίσκους και τη μίξη τους δημιούργησε τους πρώτους ήχους του χιπ χοπ. Αργότερα, οι επόμενες γενιές των hip-hop DJs με πολλές καινοτομίες όπως σκρατς (scratch), μπιτ τζάγκλινγκ (beat juggling) κ.ά. έφτασαν τους DJs στο σημερινό επίπεδο. Τα πρώτα χρόνια, στα χιπ-χοπ συγκροτήματα τη μεγαλύτερη φήμη είχαν οι DJs, αλλά μετά το 1978 οι MCs. Οι DJs προχώρησαν στην τέχνη του τερντέιμπλισμ (turntablism).
BeatBox
Το Beatbox δεν είναι φτιαγμένο για τη hip hop μουσική. Χρησιμοποιήθηκε για να δίνουν μουσική-ρυθμό στους mc's για να μπορέσουν να τραγουδήσουν ή να δώσουν μια σειρά ρυθμού στους στοίχους των mc's. Το beatbox είναι μουσική με το στόμα. Ο κάθε beatboxer χρησιμοποιούσε τη φωνή του, για να δώσει μπάσο ή ακόμα και υψηλές νότες.
Street dance
Το Street dance αποτελεί συνηθισμένη έκφραση της hip-hop κουλτούρας και αναφέρεται σε στυλ χορού-ανεξάρτητα από τη χώρα προέλευσης-που εξελίχθηκε έξω από στούντιο χορού σε οποιοδήποτε διαθέσιμο ανοιχτό χώρο, όπως σε δρόμους, πάρτι, νυχτερινά κέντρα και σχολεία. Συχνά είναι αυτοσχεδιαστικού και κοινωνικού χαρακτήρα, ενθαρρύνοντας την αλληλεπίδραση και την επικοινωνία με τους θεατές και άλλους χορευτές. Αυτοί οι χοροί είναι ένα μέρος της κουλτούρας της γεωγραφικής περιοχής που προέρχονται. Δύο παραδείγματα του street dance περιλαμβάνουν το Β-boying (breakdancing), το οποίο προέρχεται από τη Νέα Υόρκη και το Shuffle Μελβούρνης από την Αυστραλία.
Σημαντικές προσωπικότητες
Ο πατέρας του hip-hop θεωρείται ο Kool Herc ενώ νονός ο Afrika Bambaataa, ο οποίος είναι ένας από τους τρεις βασικούς δημιουργούς του break-beat deejaying. Είναι επίσης ο κύριος συντελεστής της διάδοσης της ραπ και της χιπ χοπ κουλτούρας σε όλο τον κόσμο. Είναι γνωστός ως "Παππούς" ή "Νονός" ή Amen Ra της Παγκόσμιας κουλτούρας του χιπ χοπ, καθώς και ως πατέρας της Electro Funk.
Σούστα
Σούστα είναι το όνομα ενός πανάρχαιου χορού της Κρήτης, που χορεύεται επίσης σε όλη την Ελλάδα και μερικές φορές και στα Βαλκάνια. Η προέλευση του σούστας προέρχεται από τον αρχαίο χορό Πυρρίχιο, πολεμικό χορό της Κρήτης. Η μουσική της σούστας γενικά παίζεται με μια λύρα (κρητική ή ποντιακή), βιολί, λαούτο, μαντολίνο και ασκομανδούρα. Oι μουσικές μελωδίες, που συνοδεύουν τη σούστα διατηρούν τον Πυρρίχιο ζωηρό χαρακτήρα αφού έχει τις ρίζες της κι αυτή στον αρχαιότερο πολεμικό χορό της Κρήτης.
Το μουσικό μέτρο του χορού, είναι 2/4 και τα βήματά του 6. Άνδρες και γυναίκες, με λαβή από τις παλάμες στο ύψος των ώμων, αφού χορέψουν έναν κύκλο χωρίζονται σε δύο ομάδες (ανδρών και γυναικών), η μία απέναντι από την άλλη, φροντίζοντας να βρεθούν αντικριστά οι χορευτές που θα αποτελέσουν ζευγάρι. Στη σούστα εντοπίζονται αρκετά στοιχεία ερωτισμού, ενώ ο χορός εκτελείται από τα ζευγάρια ανδρών και γυναικών που χορεύουν αντίθετα. Μιαν άλλη μορφή είναι, όταν όλοι οι χορευτές σε μια σειρά ακολουθούν τον πρώτο χορευτή ο οποίος κινείται σε πολύπλοκα σχήματα.
Σχεδόν κάθε νησί του Αιγαίου έχει κι από έναν χορό σούστας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Νησιώτικο τραγούδι Κατηγορία:Χοροί της Κρήτης
Ινκόνιτο
Με τον διεθνή όρο ινκόνιτο, όρος προερχόμενος εκ της ιταλικής "incognito" και όχι απ΄ ευθείας εκ της λατινικής "incognitus", όπου οι περισσότεροι τον εκφέρουν λανθασμένα «ινκόγνιτο», χαρακτηρίζεται γενικά η παρεχόμενη δυνατότητα επίσημης ανωνυμίας πολύ σημαντικών προσώπων που κινούνται σχετικά ελεύθερα σε ορισμένους τόπους και για συγκεκριμένο χρόνο.
Ειδικότερα ως όρος του διεθνούς δικαίου και της διπλωματίας χαρακτηρίζονται με αυτόν οι διάφορες διελεύσεις, ηγεμόνων και συγγενών αυτών καθώς και πολιτικών προσώπων, από μια χώρα «εξ ανάγκης», που δεν διατηρούν διπλωματικές σχέσεις ή που διατηρούν αλλά βρίσκονται για διάφορους λόγους σε κάποια ένταση. Επίσης με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονται επισκέψεις των παραπάνω προσώπων για διάφορους λόγους, όπως τουριστικούς, συμμετοχής σε συνέδρια, ή άλλες κοινωνικές ή θρησκευτικές τελετές κ.λπ. σε χώρες, που όμως έχουν ιδιωτικό χαρακτήρα.
Γενικά η έννοια του ινκόνιτου, ή ινκόγνιτου όπως τελικά έχει επικρατήσει εσφαλμένα, έχει τον χαρακτήρα της επίσημης ανωνυμίας και όχι μιας κρυφής ή ύποπτης διέλευσης, ή επίσκεψης προς εξαπάτηση επί της επίσημης ιδιότητας. Περισσότερο η έννοια αυτή απαλλάσσει τα εν λόγω πρόσωπα από διάφορες κινητοποιήσεις δημόσιες, π.χ. τελετές, καταθέσεις στεφάνων κ.λπ. που προβλέπονται στις επίσημες παρουσίες, ή δημοσιογράφων, ή φωτορεπόρτες, ή κοινού κ.λπ. καθώς και για διάφορους άλλους λόγους (ασφαλείας, αποφυγής δημοσιοποίησης επίσκεψης κ.λπ.). Στη προκειμένη περίπτωση τα πρόσωπα που κινούνται ινκόνιτο δεν φέρουν εξωτερικά σύμβολα της επίσημης ιδιότητάς τους ούτε και τα μέσα με τα οποία μετακινούνται (σημαίες, εμβλήματα, θυρεοί κ.λπ.).
Στη πράξη συμβαίνει πολλές φορές κατά τις επίσημες επισκέψεις αρχηγών χωρών ή άλλων πολύ υψηλόβαθμων προσώπων διεθνών οργανισμών να περιλαμβάνεται και κάποιος χρόνος ινκόνιτης παραμονής, για τουριστικούς ή άλλους λόγους ελεύθερης επιλογής επισκέψεων ή μετακινήσεων.
Νάρθηκας
Η λέξη Νάρθηκας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Ο Γκιαούρης
Ο Γκιαούρης (αγγλικός τίτλος: The Giaour) με υπότιτλο Απόσπασμα τουρκικού διηγήματος (A Fragment of a Turkish Tale) είναι αφηγηματικό ποίημα του Λόρδου Μπάιρον που δημοσιεύτηκε το 1813 στο Λονδίνο. Ήταν η πρώτη στη σειρά από τις πέντε Ανατολίτικες ιστορίες του ποιητή και όταν δημοσιεύτηκε είχε μεγάλη επιτυχία, εδραιώνοντας τη φήμη του Μπάιρον. Η λέξη Γκιαούρης είναι περιφρονητικός όρος που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι για τους Χριστιανούς.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο Γκιαούρης, [[Άρι Σέφερ]] Ο Μπάιρον εμπνεύστηκε το ποίημα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Περιοδείας του 1809-1811 που έκανε με τον φίλο του Τζον Χόμπχαουζ. Ενώ βρισκόταν στην Αθήνα, πληροφορήθηκε το τουρκικό έθιμο να πνίγουν μια γυναίκα ένοχη για μοιχεία ρίχνοντάς την στη θάλασσα μέσα σε ένα σάκο.
Η παλαιότερη έκδοση του ποιήματος γράφτηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1812 και Μαρτίου 1813, μια έκδοση 700 στίχων δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1813. Αρκετές ακόμη εκδόσεις εμφανίστηκαν πριν από το τέλος του 1813, η καθεμία μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Η τελευταία έκδοση έχει 1.300 στίχους, σχεδόν διπλάσιους από την πρώτη έκδοση.
Το ποίημα είχε απίστευτη επιτυχία με 14 νέες εκδόσεις μέχρι το τέλος του 1815. Αυτό οδήγησε τον Βύρωνα να γράψει περισσότερες «Ανατολίτικες ιστορίες» τα επόμενα χρόνια: Η νύφη της Αβύδου (1813), Ο Κουρσάρος (1814) που πούλησε 10.000 αντίτυπα την ημέρα της δημοσίευσης, Ο Λάρα (1814) και Η πολιορκία της Κορίνθου (1816), έργα που ολοκλήρωσαν στην εικόνα του Βυρωνικού ήρωα.
Όταν ο Μπάιρον έγραψε το ποίημα ήταν ήδη διάσημος μετά τη δημοσίευση το 1812 των δύο πρώτων ασμάτων από Το Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ. Στο ποίημα επικρατεί η σοβαρή μελαγχολία, η σκληρή μισανθρωπία, το σκοτεινό και διάπυρο - μέχρι μανίας εξαγριούμενο - συναίσθημα, η σατανική αλαζονεία, η περιφρόνηση και ο κορεσμός της ζωής που κυριαρχούν και στα περισσότερα άλλα έργα του ποιητή.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Γκιαούρης κοιτάζει τον νεκρό πασά, [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ντελακρουά (περ. 1829)]] Ο Γκιαούρης - ένας νεαρός Βενετός - ερωτεύεται και δημιουργεί σχέσεις με την Κιρκάσια Λεϊλά, μια σκλάβα που αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Τούρκο πασά Χασάν. Ο αφέντης και σύζυγός της την υποψιάζονταν για την απιστία της για πολύ καιρό, αλλά η γυναίκα κατάφερνε πάντα να διαλύει τους φόβους του με τη γοητεία της.
Όταν όμως το γεγονός της απιστίας αποδείχθηκε αδιαμφισβήτητα, ο Χασάν, σύμφωνα με το μουσουλμανικό έθιμο, διατάζει να πνιγεί στη θάλασσα η άπιστη σύζυγος. Ο Γκιαούρης, έχοντας μάθει τα σχέδια του πασά, προσπαθεί να σώσει την αγαπημένη του από το θάνατο, αλλά φθάνει πολύ αργά. Τρελός από τη θλίψη, θέλει να εκδικηθεί. Ο Χασάν, που υποφέρει επίσης από την απώλεια της Λεϊλά, αποφασίζει να παρηγορηθεί στην αγκαλιά μιας νέας γυναίκας. Ωστόσο, όταν ξεκινά με τη συνοδεία του ένα ταξίδι για να βρει τη νέα σύζυγο, κοντά στον Παρνασσό δέχεται επίθεση από τους άντρες του Γκιαούρη. Ακολουθεί αιματηρή συμπλοκή, με αποτέλεσμα ο Χασάν και οι άνδρες του να σκοτωθούν.
Αφού εκδικήθηκε, ο Γκιαούρης ξεκινάει να περιπλανιέται στον κόσμο και τελικά καταφεύγει σε ένα μοναστήρι (έφθασε από την Ανατολή με ένα τουρκικό πλοίο και πρόσφερε έναν μεγάλο θησαυρό), όπου περνά το υπόλοιπο της ζωής του βασανισμένος από τύψεις καθώς, άθελά του, προκάλεσε τον θάνατο της αγαπημένης του. Πριν πεθάνει, διηγείται σε έναν γέρο μοναχό την ιστορία του τραγικού έρωτα και της εκδίκησής του και δίνει στον μοναχό ένα δαχτυλίδι ζητώντας του να το παραδώσει σε έναν παλιό φίλο του, ο οποίος κάποτε είχε προβλέψει τη μοίρα του.
Η αφήγηση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Γκιαούρης, [[Τεοντόρ Ζερικώ]] Το ποίημα αφηγούνται τέσσερις αφηγητές που παρουσιάζουν εκ περιτροπής διαφορετικές οπτικές γωνίες για την ιστορία που περιγράφεται.
μικρογραφία|303x303εσ|Η μάχη του Γκιαούρη και του πασά, [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ντελακρουά (1835)]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Λόρδου Μπάιρον
Μεσογειακοί Αγώνες 1997
Οι ΧΙΙI Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στo Μπάρι της Ιταλίας από τις 13 ως τις 25 Ιουνίου 1997. Συμμετείχαν 2.999 αθλητές: 2.195 άνδρες και 804 γυναίκες από 21 χώρες της Μεσογείου σε 27 αθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1997 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1997
Βάγκραμ
δεξιά|200px Το Βάγκραμ είναι οροπέδιο το οποίο βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Βιέννης.
Ο Ναπολέων Α΄ νίκησε εκεί τις αυστριακές δυνάμεις του Αρχιδούκα Κάρολου-Λουδοβίκου της Αυστρίας (δείτε Μάχη του Βάγκραμ), ενώ απένειμε στον στρατάρχη Μπερτιέ τον τίτλο του Πρίγκηπα του Βάγκραμ.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αυστρίας Βαγκραμ
Φρέντυ Γερμανός
Ο Φρέντυ Γερμανός (5 Σεπτεμβρίου 1934 - 21 Μαΐου 1999) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, γνωστός για τις τηλεοπτικές παραγωγές του και τα ευθυμογραφήματα του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Σεπτεμβρίου 1934, Με καταγωγή από τη Λέσβο όπου σε ηλικία οκτώ ετών έβγαλε την πρώτη του εφημερίδα, με τίτλο Όλα για όλους την οποία κυκλοφορούσε σε είκοσι με εικοσιπέντε αντίτυπα και στην οποία η μητέρα του έγραφε το ερωτικό διήγημα. Μεγάλωσε στα Εξάρχεια και στην Κυψέλη. Πήρε απολυτήριο Γυμνασίου από το Βαρβάκειο. Έγινε πλασιέ υφασμάτων και υπάλληλος λογιστηρίου. Στράφηκε στη δημοσιογραφία, κρατώντας όλα τα κείμενα και διηγήματα που έγραψε σε ηλικία 17 με 26 ετών στο συρτάρι, μέχρι το 1998, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στην τότε Πάντειο Ανωτάτη Σχολή και στη Σχολή Δημοσιογραφίας Όλσον. Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
Απεβίωσε στα 65 του χρόνια, την Παρασκευή 21 Μαΐου 1999 από γενικευμένη κακοήθη νεοπλασία. Είχε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία στιγμή τη σύζυγο του, ηθοποιό και χορεύτρια Μαρία Ιωαννίδου, και την κόρη του (από την πρώτη του σύζυγο, Εριέττα Μαυρουδή), στιχουργό και δημοσιογράφο, Ναταλία Γερμανού.
Δημοσιογραφική δράση
Από το 1953 ως ελεύθερος ρεπόρτερ ανέλαβε πολλές δημοσιογραφικές αποστολές σε διάφορες χώρες (Αμερική, Καναδά, Ρωσία, Αφρική και Περσία) για λογαριασμό εφημερίδων και περιοδικών. Συνάντησε δεκάδες διάσημα πρόσωπα, πολιτικούς αρχηγούς, λογοτέχνες, ηθοποιούς, και τους πήρε συνέντευξη. Υπήρξε σχεδόν ο κατ' αποκλειστικότητα ρεπόρτερ που κάλυψε τον πριγκιπικό γάμο της Σοφίας και του Χουάν Κάρλος και στη συνέχεια τον βασιλικό γάμο του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας στο περιοδικό "Εικόνες". Είχε επισκεφτεί το ακρωτήριο Κανάβεραλ (σήμερα Κένεντι) το 1969 ως απεσταλμένος της "Απογευματινής" για να παρακολουθήσει το άλμα του ανθρώπου στο φεγγάρι-όντας ο μόνος Έλληνας δημοσιογράφος - και μετά από δέκα περίπου χρόνια βγήκε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το πρώτο του μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας (Ο Εχθρικός Πλανήτης) και είχε μεγάλη επιτυχία. Έγινε γνωστότατος ως ευθυμογράφος με πηγαίο χιούμορ, παρατηρητικότητα και πρωτότυπο ύφος. Οι σχολιασμοί του στις διάφορες συνεντεύξεις που παρουσιάστηκε ήσαν τόσο οξυδερκείς, ώστε ορισμένοι νόμιζαν πως του ήσαν γνωστές από πριν οι ερωτήσεις και είχε προετοιμάσει τις απαντήσεις. Ήταν μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Εργάστηκε στις εφημερίδες "Ελευθερία" 1954 - 1960, "Μεσημβρινή" 1960 - 1967, "Απογευματινή" 1968 - 1973, και "Ελευθεροτυπία" 1975 - 1990.
Συγγραφικό έργο
Σε ηλικία δεκαεννιά χρονών, το 1953 συμμετέχει στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος Νέων της εφημερίδας «Η Βραδυνή» και το μυθιστόρημά του Για μιαν εκδίκηση, έλαβε το δεύτερο βραβείο και χρηματικό έπαθλο πεντακοσίων δραχμών. Επίσης,το 1964 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο Με συγχωρείτε, λάθος (επρόκειτο για ευθυμογραφήματα με σκίτσα του Κυρ) Έγραψε συνολικά 25 βιβλία, πολλά από τα οποία σημείωσαν μεγάλη επιτυχία κάνοντας τον Φρέντυ Γερμανό έναν από τους πιο πολυδιαβασμένους Έλληνες συγγραφείς του καιρού μας (έρευνα του περιοδικού «Διαβάζω»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης
thumb|250px|Το κτήριο του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης. Το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης ήταν υπουργείο του ελληνικού κράτους κατά την περίοδο 1988-2009 και 2012-2015. Επρόκειτο για το Υπουργείο Βορείου Ελλάδος, το οποίο στις 19 Αυγούστου 1988 με απόφαση του Πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου μετονομάστηκε σε Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Καταργήθηκε, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 185/2009 και μετατράπηκε στη Γενική Γραμματεία Μακεδονίας-Θράκης, η οποία υπήχθη στο Υπουργείο Εσωτερικών. Eπανιδρύθηκε, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, ενώ παράλληλα καταργήθηκε η Γενική Γραμματεία Μακεδονίας-Θράκης, οι υπηρεσίες της οποίας συγκρότησαν το επανιδρυθέν Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 αποφασίστηκε το Υπουργείο να καταργηθεί και να μετατραπεί σε Υφυπουργείο Μακεδονίας-Θράκης υπαγόμενο στο Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, το οποίο στην συνέχεια μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εσωτερικών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μακεδονίας - Θράκης μακεδονιας θρακης
C2H7P
Ο μοριακός τύπος C2H7P μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δύο (2) ισομερή:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Αυτοκινητόδρομοι στο Βέλγιο
Οι αυτοκινητόδρομοι στο Βέλγιο (γαλλικά: autoroutes) συμβολίζονται με το πρόθεμα Α. Αν ο δρόμος είναι μέρος κάποιας ευρωπαϊκής οδού παίρνει επίσης και το πρόθεμα Ε. Τέλος οι περιφερειακές οδοί παίρνουν το πρόθεμα R.
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι δρόμων
Αμπελακιώτισσα Αιτωλοακαρνανίας
Η Αμπελακιώτισσα είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 840 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αμπελακιώτισσα είναι κτισμένη ανάμεσα σε δύο λόφους του όρους Άϊ-Λιάς (ύψος 1.450 μ.) απέναντι από το απόκρημνο Τσεκούρα (ύψος 1732 μ.). Βρίσκεται Β. της Ναυπάκτου σε απόσταση 65 χλμ. στην επαρχιακή οδό Άνω Χώρας - Περδικόβρυσης. Το χωριό χαρακτηρίζεται από τη πλούσια πανίδα και χλωρίδα του καθώς και τη ποικιλία βοτάνων (ρίγανη, χαμομήλι, τσάι, αγριομάραθο και άγρια ραδίκια). Στα νότια είναι ο χείμαρρος Κότσαλος και το άγριο φαράγγι του Κάκαβου με το πέτρινο γεφύρι του.
Οι κάτοικοι της Αμπελακιώτισσας ήταν ονομαστοί παλιότερα για τους ραφτάδες που γύριζαν στην ευρύτερη περιοχή των Κραβάρων και της Ρούμελης και έραβαν τα "ελληνοσκούτια". Αρκετοί επίσης ασχολούντο με τη χρυσοχοΐα, αργυροχοΐα και ξυλογλυπτική, με γνωστότερους την ηπειρώτικης καταγωγής οικογένεια Δαμιανού. Εξ΄ αιτίας της ύπαρξης των πολλών εργαστηρίων, το χωριό παλιότερα ονομαζόταν "Αργαστήρια". Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την κατονομάζει στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 10 οικογένειες.
Ονομασία
Η Αμπελακιώτισσα μέχρι το 1927 ονομαζόταν Κοζίτσα. Τη χρονιά εκείνη μετονομάστηκε σε Καστρί και έναν χρόνο αργότερα πήρε το σημερινό της όνομα από το μοναστήρι της, γνωστό και σαν Ιερά Μονή Αμπελακιώτισσας ή Παναγία Αμπελακιώτισσα. Η αρχική τοποθεσία του χωριού ήταν νοτιοδυτικότερα της σημερινής, στη τοποθεσία "Καστρί", κοντά στη γέφυρα του Κότσαλου, όπου βρέθηκαν αρχαία ευρήματα και παραμένουν τα ερείπια τεσσάρων ναών (Άγιος Βασίλης, Άγιος Παντελεήμων, Άγιος Ιωάννης και Αγία Τριάδα).
Ιερά Μονή Αμπελακιώτισσας
Το Μοναστήρι, που αποκαλείται και "Κιβωτός της Ναυπακτίας”, ιδρύθηκε το 1456 μετά την εύρεση της εικόνας της Θεοτόκου κάτω από τη βελανιδιά που υπάρχει πίσω από το ιερό του ναού. Η εικόνα αυτή σύμφωνα με την παράδοση προέρχεται από τα Αμπελάκια Θεσσαλίας, όταν τα λεηλάτησαν οι Τούρκοι μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Από το 1475 στην μονή φυλάσσεται λάρνακα με το δεξί χέρι του Αγίου Πολυκάρπου, ο οποίος υπήρξε πρώτος επίσκοπος της Σμύρνης. Άλλο αξιόλογα αφιερώματα θεωρούνται η λατρευτική εικόνα της Παναγίας, ο χρυσοκέντητος επιτάφιος (1735), το ξυλόγλυπτο τέμπλο (1871 – 1874), η αργυρή λειψανοθήκη (1470) και το καθολικό της μονής με τα διακοσμητικά λιθανάγλυφα (1847).
Διοικητικά
Ως Κοζίτσα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αποδωτίας. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Καστρί και το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 σε Αμπελακιώτισσα. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Αμπελακιωτίσσης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 92 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράβαρα Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Μπελγκάρντ-Σαιντ-Μαρί
Το Μπελγκάρντ-Σαιντ-Μαρί (γαλλικά: Bellegarde-Sainte-Marie, οξιτανικά: Bèragarda e Senta Maria) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπελγκαρντιέν (γαλλικά: Bellegardiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
NGC 4316
Ο NGC 4316 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 70 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Βίλχελμ Τέμπελ (Wilhelm Tempel) στις 17 Μαρτίου 1882 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου. Πρόκειται για γαλαξία LINER και Σίφερτ που έχει υποστεί στο παρελθόν πίεσεις εξαιτίας της διέλευσής του διαμέσω του διαγαλαξιακού πλάσματος (αγγλ. ram-pressure stripping).
Υπερκαινοφανής
Στις 28 Φεβρουαρίου 2003 παρατηρήθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής τύπου II ο οποίος ονομάστηκε SN 2003bk.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
4316 40119 07447 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γαλαξίες LINER Κατηγορία:Γαλαξίες Σίφερτ Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
Μπιλτχόβεν
Το Μπιλτχόβεν είναι δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ντε Μπιλτ στην επαρχία της Ουτρέχτης, στην Ολλανδία. Εδώ εδρεύει το Βασιλικό Ινστιτούτο για τη Δημόσια Υγεία και το Περιβάλλον (Ολλανδικά: RIVM).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ολλανδίας
Αυτοκινητόδρομος 1 (Βέλγιο)
thumb|right|120px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 1 thumb|right|200px|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 1 Ο αυτοκινητόδρομος 1 στο Βέλγιο είναι ο σημαντικότερος οδικός άξονας της χώρας. Συνδέει τις Βρυξέλλες με την Αμβέρσα και από έκει με τα σύνορα με την Ολλανδία. Έχει μήκος 70 χιλιόμετρα και στο μεγαλύτερο μέρος του έχει 6 λωρίδες (3 ανα κατεύθυνση) και σε κάποια σημεία έχει 8 λωρίδες (4 ανα κατεύθυνση). Είναι μέρος της ευρωπαϊκής οδού Ε19.
Πηγές
1
Μποπάλ
thumb|250px|Αεροφωτογραφία του Ταζ-ουλ-Μαστζίντ, μεγάλου μουσουλμανικού τεμένους στο Μποπάλ Το Μποπάλ (Bhopal) είναι η πρωτεύουσα της ινδικής πολιτείας Μαντία Πραντές, ενώ υπήρξε νωρίτερα πρωτεύουσα της πολιτείας Μποπάλ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Μποπάλ έχει 1.795.648 κατοίκους και η μητροπολιτική του περιοχή 2.995.648 κατοίκους και είναι η 16η πολυπληθέστερη στην Ινδία. Η πόλη εξαιτίας των πολλών φυσικών και τεχνητών λιμνών της είναι γνωστή ως η Πόλη των Λιμνών. Η πόλη είναι σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρων, στο οροπέδιο Μάλουα, βόρεια της οροσειράς Βιντία, στην κεντρική Ινδία.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Ντοστ Μοχάμεντ Χαν, ο οποίος ίδρυσε το 1709 το κράτος του Μποπάλ. Το έδαφος του κράτους το πήρε από τη βασίλισσα των Γκοντ Ράνι Καμλαπάτι ως πληρωμή για τις μισθοφορικές του υπηρεσείες και στη συνέχεια, μετά το θανατό της σφετερίστηκε το βασίλειό της. Κατά τη δεκαετία του 1720, ο Χαν μετέτρεψε το χωριό σε οχυρωμένη πόλη και εισήγαγε το ισλαμικό στοιχείο. Το 1724 ο Καμάρ-ουντ-ντιν Χαν κατέλαβε το Μποπάλ. Το 1737, σε μάχη κοντά στο Μποπάλ, η αυτοκρατορία των Μαράτα νίκησε την Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας και το Μποπάλ περέμεινε στην κατοχή των Μαράτα μέχρι το 1818, όταν πέρασε στους Βρετανούς. Το 1947 έγινε μέρος της ανεξάρτητης Ινδίας.
Ατύχημα
Στις 3 Δεκεμβρίου 1984, η πόλη έγινε μέρος του χειρότερου βιομηχανικού ατυχήματος στην ανθρώπινη ιστορίας, όταν ισοκυανικό μεθύλιο και άλλα χημικά διέρρευσαν από το εργοστάσιο της Union Carbide και προκάλεσε το θάνατο περίπου 25.000 ατόμων και μόνιμες βλάβες σε περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους της πόλης. Από τότε διοργανώνονται στην πόλη διαμαρτυρίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Ικαριώτικος
Ο Ικαριώτικος ή Καριώτικος (όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι) ή και Ικαριακός χορός είναι ελληνικός παραδοσιακός (νησιώτικος) χορός, με ρίζες από την Ικαρία. Πρόκειται για έναν από τους δημοφιλέστερους νησιώτικους της Ελλάδας. Ο χορός συνοδεύεται κι από στίχους πολλές φορές, οι οποίοι ποικίλλουν, ανάλογα με την εκδοχή του. Ο παραδοσιακός αυτός χορός έχει ρυθμική αξία 2/4.
Εκδοχές
μικρογραφία|Χορός σε ικαριώτικο πανηγύρι|240x240εσ Υπάρχουν δύο Ικαριώτικοι χοροί:
Σύγχυση δημιουργείται συχνά μεταξύ των δύο εκδοχών. Πολύς κόσμος πιστεύει οτι το τραγούδι «Η αγάπη μου στην Ικαριά» είναι ο παραδοσιακός Ικαριώτικος χορός, το οποίο είναι ανακριβές, αν και οι χοροί είναι εξαιρετικά όμοιοι (στη πραγματικότητα ίδια βήματα με διαφορετικό ρυθμό και τρόπο )
Στον Ικαριώτικο χορό οι χορευτές πιάνονται ψηλά από τους ώμους. Τα όργανα που παίζουν τον Ικαριώτικο, παραδοσιακά είναι η τσαμπούνα ή τσαμπουνοφυλάκα, το βιολί και σε πιο σύγχρονες εκδοχές και η κιθάρα.
Στα ικαριώτικα πανηγύρια, η εκδοχή 2 (η αγάπη μου στην Ικαρία) δεν ακούγεται καθόλου από τις παραδοσιακές ορχήστρες του νησιού. Αυτό ερμηνεύεται από αρκετούς ως αποφυγή σύγχυσης του πραγματικού Ικαριώτικου με το τραγούδι. Αντ' αυτού, παίζεται ο Ικαριώτικος (εκδοχή 1), ο οποίος χορεύεται με πάθος αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του πανηγυριού από πλήθος κόσμου.
Μαρίνος Ουζουνίδης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Μαρίνος Ουζουνίδης μπορεί να αναφερόμαστε στα παρακάτω πρόσωπα:
Κέιτι Λοτζ
Η Κέιτι Λοτζ (αγγλικά: Caity Marie Lotz, 30 Δεκεμβρίου 1986) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο, χορεύτρια και τραγουδίστρια. Είναι γνωστή για τους ρόλους της ως Officer Kirsten Landry στη σειρά του MTV mockumentary Death Valley (2011), ως Annie στην ταινία The Pact (2012) και ως Sara Lance/The Canary/White Canary στις σειρές του καναλιού CW Arrow (2013-), The Flash, Supergirl και Legends of Tomorrow (2016-).
Χορός και τραγούδι
Η Λοτζ ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια σε συναυλίες της Avril Lavigne και της Lady Gaga, ενώ συμμετείχε και σε πολλά βίντεο κλιπ ανάμεσα τους και το "Paparazzi" της Lady Gaga, το "Lovegame" του David Guetta, το "Tell Me Something I Don't Know" της Selena Gomez, το "Baby It's You" της JoJo και σε πολλά άλλα.
Η Λοτζ εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο στην όγδοη σεζόν του αμερικανικού Dancing With The Stars ως χορεύτρια της Lady Gaga στο τραγούδι "Lovegame".
Έπιπλέον έχει εμφανιστεί σε αρκετές διαφημίσεις και έχει πάρει μέρος σε πολλές ταινίες ως κασκαντέρ συμπεριλαμβανομένης και της ταινίας Step Up 3D.
Το 2005 μπήκε στο γυναικείο συγκρότημα Soccx. Το 2006 κυκλοφόρησε το πρώτα τους single "From Dusk Till Dawn (Get the Party Started)" και το "Scream Out Loud" το 2007 και τα δυο singles έφτασαν στο γερμανικό top 10. Το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο Hold On, κυκλοφόρησε το 2007 και το τρίτο τους single "Can't Take My Eyes Off You" κυκλοφόρησε το 2008.
Υποκριτική
Η Λοτζ ξεκίνησε την υποκριτική της καριέρα το 2006 με ένα μικρό ρόλο στην ταινία "Bring It On: All or Nothing". Ακολούθησε ένας ακόμη μικρός ρόλος το 2010 στο τρίτο επεισόδιο της σειράς "Law & Order: LA" κι έπαιξε σε κάποια επεισόδια της τέταρτης σεζόν του Mad Men του τηλεοπτικού δικτύου AMC, στο ρόλο της Stephanie. To 2011 είχε βασικό ρόλο στη σειρά του MTV mockumentary "Death Valley". Η Λοτζ ανέλαβε και ρόλο κασκαντέρ στη σειρά.
Το 2012 πήρε διάφορους ρόλους στις ταινίες "Live at the Foxes Den", "Battle of the Year: The Dream Team" και στην ταινία τρόμου "The Pact" η οποία προβλήθηκε στο Sundance Film Festival. Η Λοτζ επίσης εμφανίστηκε στη δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Arrow ως Sara Lance/The Canary. Έφυγε στην τρίτη σεζόν, αφού ο χαρακτήρας σκοτώθηκε, αλλά επέστρεψε ξανά, στην τέταρτη σεζόν της σειράς ως γκεστ κι απο τότε έχει το βασικό ρόλο της εκδικήτριας White Canary στη σειρά spin-off του Arrow Legends of Tomorrow.
Το 2014 πρωταγωνίστησε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας The Machine και την ίδια χρονιά επέστρεψε για κάποια επεισόδια στην έβδομη σεζόν του Mad Men.
Η Λοτζ ασχολείται επαγγελματικά και με πολεμικές τέχνες όπως taekwondo, wushu, Krav Manga, kali και muay tai. Εκπαιδεύεται επίσης στο παρκούρ και στο tricking.
Προσωπική ζωή
H Λοτζ είναι μέλος από το 2014 στο μη κερδοσκοπικό οργανισμό Kitechild που βοηθάει τα ορφανά παιδιά και στο Kitt Crusaders που βοηθά τα αδέσποτα ζώα.
Το 2013 διατηρούσε σχέση με τον Πολωνό ηθοποιό Maciej Zakoscielny, αλλά χώρισαν το 2015.
Από το 2016 έχει δεσμό με τον Dylan Lewis.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μογγολίας
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μογγολίας (μογγολικά: Монголын Үндэсний Дээд Лиг) αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μογγολίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Μογγολική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Οι κορυφαίες ομάδες έχουν την ευκαιρία να μετέχουν στο ΑΦΚ Καπ, ενώ οι τελευταίες υποβιβάζονται στην Α΄ Κατηγορία της Μογγολίας.
Ιστορία
Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες ξεκίνησαν από το 1946 στη Μογγολία. Στη συνέχεια το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε το 1955, με την ονομασία «Μογγολικό Εθνικό Πρωτάθλημα». Αργότερα το 1996, το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε «Μογγολική Εθνική Πρέμιερ Λιγκ».
Πρωταθλήτριες
Οι πρωταθλήτριες ομάδες είναι οι εξής:
Μπατούμι
Το Μπατούμι (γεωργ. ბათუმი) είναι πόλη στα νοτιοδυτικά της Γεωργίας, πρωτεύουσα της αυτόνομης περιοχής της Ατζαρίας και σημαντικό λιμάνι της χώρας.
Ιστορία
Το Μπατούμι (ονομασία που προέρχεται από το Βαθύν και αυτό από το αρχαιοελληνικό ο βαθύς λιμήν) πιστεύεται πως βρίσκεται στην περιοχή που βρισκόταν η αρχαία Κολχίδα. Υπό την αυτοκρατορία του Αδριανού, το Μπατούμι μετατράπηκε σε λιμάνι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ κατά τα βυζαντινά χρόνια και, συγκεκριμένα κατά την αυτοκρατορία του Ιουστινιανού μετατράπηκε σε οχυρό υπό την ονομασία Πέτρα. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα του 9ου αιώνα, η πόλη περιήλθε στα χέρια των Αράβων, πριν περιέλθει κατά τον 10ο αιώνα στο Βασίλειο της Γεωργίας. Το 1878, χάρη στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, το Μπατούμι περιήλθε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1883 μετά την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών Μπακού - Μπατούμι και των εκσυγχρονισμό του λιμανιού της πόλης το Μπατούμι έγινε δίαυλος μέσω του οποίου η Ρωσία πραγματοποιούσε εμπορικές δραστηριότητες.
Το 1901, ο μελλοντικός ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Ιωσήφ Στάλιν οργάνωνε στην πόλη διάφορες διαμαρτυρίες, 16 χρόνια πριν τη Ρωσική Επανάσταση. Μετά τη πτώση του Σοβιετικού καθεστώτος, η Ατζαρία ήταν μία από τις περιοχές που προσπάθησαν να αποσχιστούν από το νεοσύστατο, τότε, κράτος της Γεωργίας, χωρίς, όμως, αποτέλεσμα. Σήμερα, το Μπατούμι είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο λιμάνι της Γεωργίας, ενώ το 2007 μεταφέρθηκε στη πόλη το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γεωργίας από την Τιφλίδα. Στην πόλη υπάρχει γνωστός σε ολόκληρο των κόσμο Βοτανικός Κήπος όπου υπάρχουν πάνω από 5000 είδη σπάνιων φυτών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μπορεί να προκαλέσει το τμήμα του κήπου που φιλοξενεί 1200 είδη τριανταφυλλιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζαρία Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας