cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυροβόλο
Κυνηγετικά όπλα
Κυνηγετική καραμπίνα, δίκαννο.
Αναφορές
Κατηγορία:Πυροβολικό Κατηγορία:Στρατιωτική τεχνολογία
Ιερός Ναός Αγίας Θεοδώρας Αρκαδίας
Ο Ναός Αγίας Θεοδώρας του νομού Αρκαδίας βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστας σε μια κατάφυτη ειδυλλιακή ρεματιά με πυκνό δάσος από θεόρατες βελανιδιές. Χαρακτηρίζεται ως θαύμα της φύσης καθώς πάνω σε ένα μικρό βυζαντινό εκκλησάκι βρίσκονται 17 βελανιδιές οι ρίζες των οποίων δεν φαίνονται πουθενά, ενώ από τα θεμέλιά του αναβλύζουν τα νερά ενός κεφαλαριού. Το φαινόμενο αυτό πρέπει να οφείλεται στο ότι η εκκλησία είναι πέτρινη και θολωτή με αρκετή περιεκτικότητα σε χώμα. Σε αυτό το λίγο χώμα φύτρωσε αρχικά ένα πουρνάρι που σιγά-σιγά μεγάλωσε και έριξε και τους δικούς του καρπούς. Έτσι πάνω στην οροφή της εκκλησίας φύτρωσαν αρκετά πουρνάρια, σφεντάμια και κοκορεβιθιές και μετά οι 17 βελανιδιές που η λαϊκή παράδοση το απέδωσε σε θαύμα.
Αναφορικά με την ιστορική αλήθεια υπάρχουν αρκετές δοξασίες. Μία θεωρία διατείνεται ότι η Αγία Θεοδώρα ήταν η Αυγούστα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄ της μακεδονικής δυναστείας, που λέγεται πως βασίλεψε σαν άνδρας από το 1055 μέχρι το 1056. Η Αυγούστα Θεοδώρα κατά τους ισχυρισμούς του Μιχαήλ ΣΤ΄ του Στρατιωτικού που την διαδέχθηκε με κίνημα αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ κατ' άλλους εικάζεται ότι ο ίδιος την δολοφόνησε και την έθαψε εδώ. Σύμφωνα πάντως με την παράδοση, η Αγία Θεοδώρα, για να καλύψει τις υποχρεώσεις της οικογενείας της, μεταμφιέστηκε σε άνδρα και κατατάχτηκε στο στρατό του Βυζαντίου σαν "καπετάν Θοδωρής". Εκεί, κατόπιν σκευωρίας, κατηγορήθηκε άδικα για πράξεις άνομες και θανατώθηκε στο σημείο αυτό. Η οσιομάρτυς μαρτύρησε για την πίστη της και εκτελέστηκε εδώ από τους διώκτες της. Λίγο πριν εκτελεστεί, προσευχήθηκε: "...Κάνε Κύριε το σώμα μου Ναό, τα μαλλιά μου δέντρα που να μαρτυρούν την προστασία σου στην αγνότητά μου και το αίμα μου νερό να τα ποτίζει. Αμήν". Έτσι και έγινε, μετά το θάνατό της φύτρωσαν τα δεκαεπτά αυτά δένδρα, όσα και τα χρόνια της, που αντέχουν σε κάθε άνεμο.
Η εκκλησία προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητών και επισκεπτών. Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου. με-πλαίσιο|Εικόνα από τον τοίχο, όπου διακρίνεται η ρίζα μέσα στη λιθοδομή πριν τις εργασίες αποκατάστασης
To μυστήριο των δένδρων
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Πατρών έχουν μελετήσει τo κτήριο και κάνουν τις εξής παρατηρήσεις: Πολλές ιστορίες έχουν δει το φως της δημοσιότητας για τη μικρή εκκλησία της Αγίας Θεοδώρας ιδιαίτερης θρησκευτικής σημασίας, σχετικά κυρίως με τη δημιουργία της, την Αγία από την οποία πήρε το όνομά της και γενικά την ιστορία της που επίσης περιλαμβάνει ένα "θαύμα". Το κτίσμα της μικρής εκκλησίας, που επισκέπτονται πολλοί πιστοί κάθε χρόνο, είναι της Βυζαντινής εποχής και, εκτός από τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας, υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού, ως Βυζαντινό Μνημείο. Το 1996 το εργαστήριο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου της Πάτρας κλήθηκε από τη Διεύθυνση Αναστηλώσεων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων να μελετήσει το διατηρητέο κτίσμα ώστε να προβεί στη συνέχεια η Διεύθυνση στην αποκατάστασή του. Το πρόβλημα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με το "θαύμα" που συμβαίνει εκεί και το μύθο που είναι διαδεδομένος γύρω από τη δημιουργία της μικρής εκκλησίας και έχει ως εξής: δεκαεπτά μεγάλα δένδρα και αρκετά μικρότερα έχουν φυτρώσει στη στέγη του κτιρίου. Οι ρίζες τους δεν είναι ορατές κάτω από τη λίγων εκατοστών στέγη, ούτε στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό της εκκλησίας. Το όλο κτήριο είναι φυσικά υπό πίεση λόγω αυτού του μεγάλου φορτίου και έχουν γίνει πολλές επεμβάσεις ανακατασκευής κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτές οι μη επαγελματικές επεμβάσεις είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή της αρχιτεκτονικής του. Το πρόβλημα που έπρεπε να επιλυθεί σχετικά με τα δένδρα στη στέγη ήταν να εξακριβωθεί πού κατευθύνονται οι ρίζες τους, χωρίς να προκληθεί το θρησκευτικό αίσθημα των ανθρώπων της εκκλησίας και των κληρικών, που ήταν άγρυπνοι φρουροί σε όλη την έρευνα. Μετά από μία επιτόπου εκτίμηση της κατάστασης αποφασίστηκε ότι γεωραντάρ υψηλής συχνότητας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στους τοίχους του κτηρίου μαζί με ηλεκτρική τομογραφία με πολύ μικρά ηλεκτρόδια, έτσι ώστε να υπάρξει διπλός έλεγχος της μεθοδολογίας. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής έχυσαν άπλετο φως στο μυστήριο και έδωσαν στη Διεύθυνση Αναστηλώσεων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων όλες τις αναγκαίες απαντήσεις για να προχωρήσει με ασφάλεια στην αποκατάσταση της Εκκλησίας της Αγίας Θεοδώρας. Αποδείχθηκε ότι οι ρίζες ακολουθούν τα διάκενα που υπάρχουν μέσα στους πλευρικούς τοίχους πλάτους σχεδόν ένα μέτρο δημιουργώντας απωθητικές τάσεις μεταξύ των λίθων και έτσι καταλήγουν στο έδαφος. Αυτό οδηγεί στη δημιουργία ενός δικτύου ριζών που ενισχύει το κτίσμα από στατική άποψη αντιτιθέμενο στο φορτίο της στέγης, αλλά καταστρέφοντας συγχρόνως τους πέτρινους τοίχους. Αποδείχθηκε επίσης ότι ο νότιος τοίχος είναι σχεδόν ανέπαφος ενώ φαίνεται να υπάρχει ένα συγκεκριμένο κενό στον βόρειο.
Οι τελευταίες εργασίες αποκατάστασης έλαβαν χώρα μεταξύ 1998 και 1999. Προκειμένου να μην ξεραθούν οι ρίζες των δέντρων, ο καθαρισμός και η αρμολόγηση της τοιχοποιίας έγιναν χωρίς τσιμεντενέσεις. Για την προστασία των τοιχογραφιών από την υγρασία καθαρίστηκε η οροφή από τα στρώματα χώματος και φύλλων που υπήρχε και τοποθετήθηκε ασφαλτόπανο με κολάρο γύρω από κάθε δέντρο, πολύ προσεχτικά για να μην τραυματίσουν τις ρίζες, ώστε να περιοριστεί στο ελάχιστο η υγρασία που περνάει κάτω από αυτά. Τέλος, τοποθετήθηκε σκεπή από σχιστόπλακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Πελοποννήσου Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Νταβίντ Χάσλερ
Ο Νταβίντ Χάσλερ (David Hasler, 4 Μαΐου 1990) είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν.
Ξεκίνησε την του καριέρα το 2007 από την ΟΣΦ Έσεν/Μάουρεν. Το 2007 μετεγράφηκε στην ελβετική ΦΚ Βασιλεία. Το 2010 μετακινήθηκε στην ΦΚ Βαντούζ. Το 2006 συμμετείχε στην εθνική Λίχτενσταϊν κάτω των 21, σε ηλικία 15 ετών και 11 μηνών. Στις 26 Μαρτίου 2008 συμμετείχε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών Λίχτενσταϊν σε αγώνα με αντίπαλο τη Μάλτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βαντούζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λίχτενσταϊν Κ21
Μαίρη Άστορ
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον Τζόελ Μακρί στην ταινία Πού βρίσκει λεφτά η γυναίκα μου; (1942) Η Μαίρη Άστορ (αγγλικά: Mary Astor, 3 Μαΐου 1906 - 25 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Περισσότερο γνωστή, όμως, είναι για τον ρόλο της στην ταινία Το Γεράκι της Μάλτας (1941), κατά τ' άλλα, η Άστορ, ξεκίνησε την καριέρα της από έφηβη, συμμετέχοντας σε βωβές ταινίες, στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Κατόπιν συνέχισε την καριέρα της στον ομιλούντα κινηματογράφο, όμως, είδε, σχεδόν, την καριέρα της να διαλύεται, μετά από ένα σκάνδαλο που ξέσπασε τη δεκαετία του 1930. Καθώς ο πρώην άντρας της την αποκάλεσε "μοιχαλίδα" σε μία μάχη για την κηδεμονία της κόρης της. Αφού ξεπέρασε αυτά τα εμπόδια, η Άστορ είχε μία επιτυχημένη, τελικά, καριέρα στον κινηματογράφο, βραβευθείσα και με το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, για την ταινία Το μεγάλο ψέμα. Η Άστορ είχε συμβόλαιο με την Metro-Goldwyn-Mayer, σχεδόν σε όλη τη δεκαετία του 1940, και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες ή, ακόμα, και στην τηλεόραση μέχρι την απόσυρσή της, η οποία έγινε το 1964.
Επίσης, η Άστορ έχει γράψει και πέντε μυθιστορήματα, και επιπλέον με την αυτοβιογραφία της να γίνεται best-seller.
Ο σκηνοθέτης Λίντσεϊ Άντερσον είχε πει για την Άστορ: «ότι, όταν δύο ή τρία άτομα, που αγαπούν τον κινηματογράφο, συναντηθούν, τότε πάντα γίνεται αναφορά στο όνομα της Μαίρη Άστορ, και όλοι συμφωνούν πως ήταν μία ηθοποιός ιδιαίτερα ελκυστική, της οποίας η ποιότητα φαινόταν από το βάθος και τη ρεαλιστικότητα που ερμήνευσε τους ρόλους της.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης του 1924
Το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης του 1924 ήταν το σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης που εγκρίθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1924.
Ιστορία
Το Σύνταγμα του 1924 ήταν το πρώτο σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης και επικυρώθηκε από το Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιετικών. Το Σύνταγμα του 1924 νομιμοποίησε τη Συνθήκη του Δεκεμβρίου 1922 για τη δημιουργία της ΕΣΣΔ μεταξύ της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, της Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και της Υπερκαυκασιανής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας που ιδρύει τη Σοβιετική Ένωση. Ουσιαστικά, το Σύνταγμα του 1924 ήταν μια επέκταση και γενίκευση της Συνθήκης του 1922, με τα περισσότερα από τα κύρια μέρη που έχουν ήδη καθοριστεί από τη Συνθήκη, και επέτρεψε επίσης μια πιθανή επέκταση της Σοβιετικής Ένωσης. Ενώ η αρχική Συνθήκη είχε μόνο 26 άρθρα, το Σύνταγμα του 1924 είχε πλέον 72 αρθρα σε 11 κεφάλαια. Το Σύνταγμα του 1924 αντικατέστησε το Ρωσικό Σύνταγμα του 1918 το οποίο χρησίμευσε ως πρόδρομος και επηρέασε τις βασικές αρχές του συντάγματος σε όλη την Ένωση.
Το Σύνταγμα του 1924 καθιέρωσε το Κογκρέσο των Σοβιέτ ως το ανώτατο σώμα της σοβιετικής κρατικής αρχής, με την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή να έχει αυτήν την εξουσία κατά τη διάρκεια των ενδιάμεσων και να λειτουργεί ως συλλογική προεδρία. Η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή εξέλεξε επίσης το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, το οποίο χρησίμευσε ως εκτελεστικό τμήμα της κυβέρνησης. Η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή χωρίστηκε στο Σοβιέτ της Ένωσης που εκπροσωπεί τις συστατικές δημοκρατίες και το Σοβιέτ των Εθνοτήτων που εκπροσωπεί άμεσα τα συμφέροντα των ομάδων υπηκοότητας. Το Προεδρείο εποπτεύει την κυβέρνηση μεταξύ των συνεδριάσεων της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής.
Το Σύνταγμα του 1924 επέζησε έξι εκδόσεων έως ότου αντικαταστάθηκε από το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης του 1936 στις 5 Δεκεμβρίου 1936.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σοβιετικη Ενωση Κατηγορία:Δίκαιο της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Επίσημα έγγραφα της Σοβιετικής Ένωσης
Μαρίζα Μελ
Η Μαρίζα Μελ (24 Φεβρουαρίου 1939 — 16 Μαΐου 1992) ήταν Αυστριακή ηθοποιός. Συμμετείχε σε περισσότερες από 60 ταινίες Γερμανικής, Αμερικανικής και Ιταλικής παραγωγής αλλά έγινε κυρίως γνωστή ως πρωταγωνίστρια πολλών Ιταλικών καλτ ταινιών των δεκαετιών '60 και '70. Ο πιο διάσημος ίσως ρόλος της υπήρξε αυτός της "Εύα Καντ", συντρόφου του δαιμόνιου τυχοδιώκτη Ντιαμπολίκ, στην ομότιτλη μεταφορά του δημοφιλούς Ευρωπαϊκού κόμικ από τον Μάριο Μπάβα το 1968.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γκρατς. Το θέατρο και η υποκριτική κίνησαν την περιέργειά της από μικρή ηλικία. Φοίτησε σε δραματική σχολή στο Γκρατς και συνέχισε τις σπουδές της στη σχολή Μαξ Ράινχαρντ του πανεπιστημίου της Βιέννης. Αποφοιτά και σε επιδίωξη διεθνούς καριέρας αλλάζει το πραγματικό της όνομα Marlies Theres Moitzi σε Marisa Mell. Το 1963 πέφτει θύμα βίαιου τροχαίου στη Γαλλία που της παραμορφώνει το πρόσωπο. Θα περάσει τα δυο επόμενα χρόνια με απανωτές πλαστικές επεμβάσεις μέχρι την πλήρη αποκατάσταση.
Μετά από τη συμμετοχή της σε μερικές Γερμανικές παραγωγές περνά στο Χόλιγουντ και κάνει την πρώτη της διεθνή επιτυχία με το French Dressing του Κεν Ράσελ. Συμμετέχει σε ταινίες και θεατρικές παραστάσεις στις Η.Π.Α αλλά απορρίπτει επταετές συμβόλαιο δυσαρεστημένη από τους τρομερούς περιορισμούς και τον αυστηρό έλεγχο που επέβαλαν τα Χολιγουντιανά στούντιο στους αστέρες τους. Επιστρέφει στην Ευρώπη και ξεκινά μια δεύτερη καριέρα στην Ιταλία. Θα παίξει διπλά σε μεγάλα ονόματα όπως ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, ο Αντόνιο Σαμπάτο και ο Τόνι Κέρτις αλλά και σε δεκάδες φθηνές παραγωγές που με τα χρόνια απόκτησαν καλτ στάτους.
Παντρεύτηκε δυο φορές, δεν απέκτησε παιδιά και πέθανε το 1992 σε ηλικία μόλις 53 ετών από καρκίνο του οισοφάγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί
Ιάκωβος των Μπω
Ο Ιάκωβος (Giacomo Del Balzo, 1354 - 17 Ιουλίου 1383) από τον Οίκο των Μπω (ιταλ.: Μπάλτσο) ήταν Γαλλικής καταγωγής πρίγκιπας του Τάραντα (1374 – 1383), πρίγκιπας της Αχαΐας (1380 – 1383), και τιτουλάριος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (1374 - 1383).
Ήταν γιος του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια και της Μαργαρίτας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Φίλιππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και της Αικατερίνης Β΄ των Βαλουά. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Βετράνδου των Μπώ. Μετά τον θάνατο του θείου του Φίλιππου Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα & πρίγκιπα της Αχαΐας, ο πατέρας του ήρθε σε σύγκρουση με την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης για την κληρονομιά του. Η Ιωάννα Α΄ διεκδίκησε το πριγκιπάτο της Αχαΐας για τον εαυτό της και ανακηρύχθηκε πριγκίπισσα της Αχαΐας. Μάλιστα κατάσχεσε όλη την περιουσία του Ιακώβου, αναγκάζοντάς τον να καταφύγει στην Κέρκυρα.
Ο Ιάκωβος διεκδίκησε το πριγκιπάτο και το 1381 μίσθωσε την Ναβαρρική Εταιρεία μισθοφόρων και εισέβαλε στην Πελοπόννησο κατακτώντας τη Βοστίτσα, το Ναυαρίνο, την Ανδρούσα και την Καλαμάτα. Τέλος, ανακηρύχθηκε πρίγκιπας της Αχαΐας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1382 την Αγνή των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του εξαδέλφου του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου, αλλά ο Ιάκωβος απεβίωσε το επόμενο έτος χωρίς να αφήσει απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Οίκος των Μπω Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Ρόζαγιε
Η Ρόζαγιε ή Ρόζαγε (μαυροβουνιακά και σερβικά: Rožaje, Рожаје) είναι μια πόλη στο βορειοανατολικό Μαυροβούνιο. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 6.422 κατοίκους. Αποτελεί την έδρα του ομώνυμου δήμου.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του Ρόζαγιε είχαν εγκατασταθεί, κατά την αρχαιότητα, Ιλλύριοι, Ρωμαίοι και Έλληνες. Αργότερα, έφθασαν οι Σλάβοι, οι οποίοι δημιούργησαν μόνιμες εγκαταστάσεις εκεί, και έπειτα οι Τούρκοι, το 1455, οι οποίοι κατείχαν για αιώνες την περιοχή.
Οι στρατιωτικές δυνάμεις του Βασιλείου του Μαυροβουνίου κατέλαβαν την πόλη το 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Ενσωματώθηκε επίσημα στο Μαυροβούνιο το 1913, μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου για τον τερματισμό του πολέμου.
Το 1992, κατά τη διάρκεια των γιουγκοσλαβικών πολέμων, Βόσνιοι από τη Φότσα εγκαταστάθηκαν στο Ρόζαγιε.
Πληθυσμός
Το Ρόζαγιε θεωρείται το κέντρο της βοσνιακής κοινότητας του Μαυροβουνίου.
Εθνότητες το 2011
Θρησκεύματα το 2011
Μεταφορές
Η πόλη του Ρόζαγιε βρίσκεται στον κύριο δρόμο που συνδέει το Μαυροβούνιο με το Κόσοβο. Συνδέεται, επίσης, με το Νόβι Παζάρ της Σερβίας. Με την ενδοχώρα του Μαυροβουνίου συνδέεται μέσω αυτοκινητόδρομου διπλής λωρίδας, ο οποίος έχει αφετηρία το Μπέρανε, που απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά. Η πόλη δεν διαθέτει αεροδρόμιο, ενώ οι κοντινότεροι αερολιμένες είναι στην Πρίστινα του Κοσόβου (116 χιλιόμετρα μακριά) και στην πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα (180 χιλιόμετρα μακριά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου
Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ
Ο Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ (γερμανικά: Bastian Schweinsteiger, 1 Αυγούστου 1984) είναι Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στο Κόλμπερμοορ της Άνω Βαυαρίας την 1η Αυγούστου του 1984.
Αγωνίστηκε στην Μπάγερν Μονάχου για δεκατρία χρόνια κατακτώντας συνολικά 22 τίτλους. Ήταν μέλος της Εθνικής Γερμανίας για δώδεκα χρόνια με κορυφαία στιγμή την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2014. Αγωνίζεται ως μέσος στην αμερικάνικη Σικάγο Φάιαρ από το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Πολεμοκράτης της Ελιμίας
Ο Πολεμοκράτης της Ελιμίας ήταν αρχαίος Μακεδόνας, ευγενής (Εταίρος) της Ελιμίας και πατέρας δύο σημαντικών ανδρών: του Κοίνου, ενός έμπιστου στρατηγού μιας φάλλαγας του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά την εκστρατεία κατά των Περσών, και του Κλέανδρου, διοικητή μισθοφορικού τάγματος του Μακεδόνα βασιλιά. Κατά την βασιλεία του Φιλίππου Β', του παραχωρήθηκαν κτήματα στην Χαλκιδική, όπως και στο γιό του, τον Κοινό. Τα κτήματα αυτά κληροδοτήθηκαν έπειτα στον γιό του Κοινού, τον Πέρδικκα.
Μίλος Τζούριτς
Ο '''Μίλος Ν. Τζούριτς''' (Σέρβικα Κυριλλικά : Милош Н. Ђурић), ήταν Σέρβος κλασικός φιλόλογος, ελληνιστής, κλασικός μεταφραστής, φιλόσοφος, καθηγητής πανεπιστημίου και πλήρες μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Τα βιβλία του Τζούριτς  και οι μεταφράσεις κλασικών λογοτεχνικών έργων όπως η Ιλιάδα, η Οδύσσεια και η Ποιητική του Αριστοτέλη εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται. Σύμφωνα με την Δρ Ξένια Μαρίτσκι Γκατζάνσκι, οι πολυάριθμες συνεισφορές του Τζούριτς στον σερβικό πολιτισμό τον βάζουν στην  κλίμακα παλαιότερων Σέρβων διαφωτιστών όπως ο Άγιος Σάββας και ο Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος μιας οικογένειας οκτώ παιδιών. Ο πατέρας του Τζούριτς, Νικόλα, ήταν δάσκαλος και συγγραφέας, που τον εισήγαγε στην Σερβική επική ποίηση, που θα επηρέαζε τη μελλοντική του καριέρα. Ξεκίνησε να γράφει και να δημοσιεύει ποίηση και λογοτεχνική κριτική νωρίς στη ζωή. Το 1918, ο Τζούριτς ζούσε στο Όσιγιεκ, όπου προσπάθησε να δημοσιεύσει ένα έργο για τη Σερβική επική ποίηση με τίτλο Smrt majke Jugovića. Οι κρατικοί λογοκριτές της Αυστροουγγαρίας, που είχαν έδρα στο Όσιγιεκ, απαγόρευσαν το έγγραφο με το επιχείρημα ότι "απειλεί τα εθνικά συμφέροντα". Ο Τζούριτς  αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ το 1929.
Εργάστηκε ως δάσκαλος σε ένα γυμνάσιο στο Ζέμουν και τη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα, όπου δημοσίευσε ποιήματα και δοκίμια σε ένα τοπικό περιοδικό Σερβία. Συνέχισε να εργάζεται ως καθηγητής πανεπιστημίου διδάσκοντας την ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, μια θέση που κατείχε για τέσσερις δεκαετίες.
Η μαριονέτα κυβέρνηση της Σερβίας τον ανάγκασε σε πρόωρη συνταξιοδότηση και τον έστειλε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μπάντζικα. Ο μοναδικός του γιος ο Ράστκο πέθανε στο μέτωπο στη Σλαβονία το 1945. Ο Τζούριτς αφιέρωσε όλα του τα έργα από εκείνο το σημείο και μετά σε αυτόν.
Η Μουσική Εταιρεία Κορνέλιε Στάνκοβιτς του Βελιγραδίου τον εξέλεξε πλήρες μέλος και ο Τζούριτς αργότερα διετέλεσε πρόεδρος της οργάνωσης. Μεταξύ 1952 και 1957 ο Τζούριτς υπηρέτησε ως πρόεδρος της σερβικής λογοτεχνικής συντεχνίας, επικεφαλής εκδότης αρκετών ακαδημαϊκών περιοδικών και συνεισφέροντας σε 96 περιοδικά και περιοδικά. Η Ψυχαναλυτική Εταιρεία του Βελιγραδίου τον έκανε πλήρες μέλος και μετέφρασε μερικά από τα πιο σημαντικά έργα της ψυχαναλυτικής λογοτεχνίας στα Σέρβικα.
Μια πλήρης βιβλιογραφία των έργων του Τζούριτς αποτελείται από περίπου 400 τίτλους, που περιέχουν περισσότερες από 10.000 σελίδες.
Καθηγητής Ηθικής
Η μαριονέτα κυβέρνηση της Σερβίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ζήτησε από τους διακεκριμένους διανοούμενους να υπογράψουν ένα έγγραφο που απαιτούσε «τάξη και υπακοή» από αυτούς και «πατριωτισμό στην καταπολέμηση των κομμουνιστών». Ο Τζούριτς αρνήθηκε να το υπογράψει με την αιτιολογία ότι περισσότεροι από τους μισούς μαθητές του ήταν μέρος των Γιουγκοσλαβικών Παρτιζάνων. Όταν ένας καθηγητής μουσικής τον σταμάτησε και τον προειδοποίησε ότι οι Γερμανοί δεν θα ξεχάσουν την ανυπακοή του, ο Τζούριτς απάντησε: «Είναι εύκολο για εσάς. Παίζετε κουτάλα, ενώ διδάσκω ηθική στους μαθητές! " Αυτή η δήλωση έγινε σύμβολο προσωπικής ακεραιότητας στη σερβική και γιουγκοσλαβική κοινωνία.
Φτέρη Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φτέρη βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε απόσταση 8 χλμ. Δ. από τη Σπερχειάδα (έδρα του δήμου), 38 χλμ. Δ. από τη Λαμία και 44 χλμ. Α. από το Καρπενήσι. Είναι κτισμένη στις δυτικές αρχές της κοιλάδας του Σπερχειού, νότια του ποταμού και στους βόρειους πρόποδες του όρους Γουλινάς σε υψόμετρο 380 μέτρα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό κτίστηκε μετά την Επανάσταση του 1821 από μερικούς κατοίκους της σημερινής Άνω Φτέρης που μετοίκησαν προς τον κάμπο και χαμηλότερο υψόμετρο.
Μίλος Τζούριτς
Βραβεία και κληρονομιά
Ο Τζούριτς έλαβε το βραβείο Οκτωβρίου της πόλης του Βελιγραδίου, το βραβείο της έβδομης Ιουλίου, το τάγμα του Αγίου Σάββα και το Γιουγκοσλαβικό τάγμα Εργασίας. Ένας δρόμος στο Καράμπουρμα πήρε το όνομά του. Η Ένωση Μεταφραστών Λογοτεχνίας της Σερβίας απονέμει το Βραβείο Μίλος N. Τζούριτς ετησίως από το 1969. Θεωρείται το σημαντικότερο σερβικό βραβείο για μετάφραση. Ο Μιχάηλο Πούπιν έγραψε ιδιαίτερα για το έργο και τη φιλοσοφία του. Ο τίτλος μιας από τις ποιητικές συλλογές του Μίλοβαν Βιτέζοβιτς- Na času kod profesora Miloša N. Đurića - τον τιμά.
Φτέρη Φθιώτιδας
Αξιοθέατα
Στην τοποθεσία - ύψωμα «Ελληνικά», ανάμεσα στη Φτέρη και Άνω Φτέρη, υπάρχουν λείψανα αρχαίου τείχους με πύργους ενώ 3 χλμ. Β.-ΒΑ. και προς τη νότια όχθη του Σπερχειού υπάρχουν «ερείπια τείχους μετά πύργων επί του υψώματος Καστρορράχη». Οι δύο τοποθεσίες έχουν χαρακτηριστεί αρχαιολογικοί χώροι. Ιστορικά διατηρητέα μνημεία έχουν χαρακτηριστεί δύο νερόμυλοι μαζί με τις συμπληρωματικές τους εγκαταστάσεις στην πλαγιά του λόφου μπροστά στο χωριό.
Μίλος Τζούριτς
Βραβεία και κληρονομιά
Τα προσωπικά του αντικείμενα και έργα φυλάσσονται από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι ιστορικοί Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι επιστήμονες
Φτέρη Φθιώτιδας
Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σπερχειάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Πτέρη για να επανέλθει το 1961 σε Φτέρη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Άνω Φτέρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Φτέρης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 551 κατοίκους ενώ ως οικισμός 512.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ζοζέ Ανιγκό
Ο Ζοζέ Ανιγκό (γαλλικά: José Anigo) (γενν. 15 Απριλίου 1961, Μασσαλία) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Τελευταία, ήταν προπονητής του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, όπου συμμετείχε ενεργά, αγωνιζόμενος στην αμυντική γραμμή του συλλόγου, στην επάνοδο του συλλόγου στην πρώτη κατηγορία κατά την σεζόν 1983-1984.
Ο Ανιγκό πέρασε για σύντομο διάστημα ως υπηρεσιακός τεχνικός από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στις αρχές της σεζόν 2001-2002, προτού επιστρέψει στην κύρια ενασχόλησή του στα τμήματα υποδομής του συλλόγου, έπειτα από σειρά διαφωνιών με τον Μπερνάρ Ταπί, ο οποίος πραγματοποίησε την επιστροφή του στην ΟΜ εκείνη την σεζόν.
Υπό την τεχνική του καθοδήγηση, η ομάδα έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της σεζόν 2003-2004, αποκλείοντας την Λίβερπουλ Φ.Κ., την ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο και την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Ωστόσο ο τελικός της διοργάνωσης ήταν λιγότερο πετυχημένος για την ΟΜ, καθώς ο Φαμπιάν Μπαρτέζ υπέπεσε σε φάουλ εντός της περιοχής του, το οποίο οδήγησε στον καταλογισμό του πέναλτι και την αποβολή του παίκτη από τον διαιτητή της αναμέτρησης Πιερλουίτζι Κολίνα.
Ωστόσο, παρέμεινε εντός του συλλόγου, αναλαμβάνοντας το πόστο του αθλητικού διευθυντή στη διάρκεια της σεζόν 2005-2006. Συνεισέφερε σε σημαντικό βαθμό, από τη νέα του θέση, στην αναγέννηση της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στη διάρκεια της σεζόν αυτής, με μεταγραφές παικτών όπως οι Φρανκ Ριμπερί (κατόπιν σχετικής εισήγησης του Ζαν Φερναντές), Μαμαντού Νιάνγκ, Ματιέ Βαλμπουενά και Στεβ Μανταντά. Η ΟΜ αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Γαλλίας το 2010, ενώ κατέκτησε επίσης το Λιγκ Καπ επί τρεις συνεχόμενες σεζόν το 2010, το 2011 και το 2012, με την ομάδα να έχει στην τεχνική της ηγεσία τον Ντιντιέ Ντεσάν που αποχώρησε από την ομάδα με το πέρας της σεζόν 2011-2012, όντας σε ανοιχτή διαμάχη με τον Ζοζέ Ανιγκό και τον πρόεδρο της ΟΜ, Βενσάν Λαμπρύν.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2013, ανέλαβε χρέη υπηρεσιακού τεχνικού μετά την απόλυση του Ελί Μποπ από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου, έπειτα από μια ήττα απέναντι στη Ναντ.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2022, ανέλαβε το ρόλο του τεχνικού διευθυντή στον Ολυμπιακό.
Στις 3 Απριλίου 2023, ορίστηκε υπηρεσιακός προπονητής του Ολυμπιακού, ύστερα από την παραίτηση του Μίτσελ.
Οικογένεια
Ο γιος του, Αντριάν, κρίθηκε ύποπτος για συμμετοχή σε αριθμό ληστειών, ενώ καταδικάστηκε σε φυλάκιση για την ληστεία ενός κοσμηματοπωλείου στο Περτουί το Φεβρουάριο του 2007. Ωστόσο, το Φεβρουάριο του 2010, κατόπιν εσφαλμένης δικαστικής γνωμάτευσης, αφέθηκε ελεύθερος. Κι ενώ φαινόταν να έχει αποκατασταθεί (νυμφευμένος με την μητέρα των δύο του παιδιών, διευθυντής σε κατάστημα πώλησης αθλητικών ειδών, ενώ είχε μόλις προχωρήσει στην αγορά του μπαρ Castell York επί της place Castellane), εκτελέστηκε εν ψυχρώ στις 5 Σεπτεμβρίου 2013 στη διάρκεια ξεκαθαρίσματος λογαριασμών στο 13ο δημοτικό διαμέρισμα της Μασσαλίας.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς
Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι
Ο Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι (Giovan Battista Giraldi Cinzio, 12 Νοεμβρίου 1504 – 30 Δεκεμβρίου 1573) ήταν Ιταλός μυθιστοριογράφος και ποιητής. Ήταν επίσης γνωστός με τα ψευδώνυμα Σύνθιος, Σύνθιο ή Σίντιο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Φερράρα της Ιταλίας και σπούδασε στο εκεί πανεπιστήμιο. Το 1525 έλαβε έδρα καθηγητή φυσικής φιλοσοφίας, ενώ το 1537 έγινε διάδοχος του Τσέλιο Καλκανίνι (Celio Calcagnini) στην έδρα της λογοτεχνίας (belles-lettres).
Μεταξύ 1542 και 1560 διετέλεσε ιδιωτικός γραμματέας, πρώτα του Δούκα της Φερράρας Έρκολε Β' και αργότερα του Αλφόνσο Β' Έστε, επίσης Δούκα της Φερράρας.
Λόγω μιας λογοτεχνικής φιλονικίας έπεσε σε δυσμένεια και μετακόμισε στο Μοντοβί της βόρειας Ιταλίας, όπου δίδαξε λογοτεχνία μέχρι το 1568.
Στη συνέχεια, έλαβε πρόσκληση της Συγκλήτου του Μιλάνου και ανέλαβε την έδρα ρητορικής στην Παβία μέχρι το 1573, όταν, για λόγους υγείας επέστρεψε στη Φερράρα όπου και απεβίωσε.
Έργα του
Το λογοτεχνικό του έργο είναι επηρεασμένο ιδεολογικά από την Αντιμεταρρύθμιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι
Άννα Σοφία της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Άννα-Σοφία, γερμ.: Anne-Sophie von Hessen-Darmstadt (17 Δεκεμβρίου 1638 - 13 Δεκεμβρίου 1683) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη του αβαείου του Κβέντλινμπουργκ ως Άννα-Σοφία Β΄.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμσταντ και της Σοφίας-Ελεονώρας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Μεγάλωσε ως Λουθηρανή, έλαβε καλή εκπαίδευση και μεγάλωσε για να είναι αυστηρά θρησκευόμενη.
Ως συγγραφέας
Το 1655, σε ηλικία 17 ετών, η Άννα-Σοφία εισήλθε στο Αβαείο του Κβέντλινμπουργκ. Το 1658 η Άννα Σοφία δημοσίευσε ένα βιβλίο πνευματικών διαλογισμών με τίτλο η αληθινή αδελφή ψυχή του Ιησού Χριστού. Αρχικά οι Λουθηρανοί θεολόγοι θεώρησαν το βιβλίο της ως ύποπτο. Υποστήριξαν ότι το βιβλίο εξισώνει τις γυναίκες με τους άνδρες, αλλά αργότερα εγκρίθηκε. Η Άννα-Σοφία δικαιολόγησε τη δουλειά της -όπως ήταν έθος τον 17ο αι.- λέγοντας ότι ήταν εντολή του Θεού. Όντας ηγουμένη και Λουθηρανή ταυτόχρονα, η Άννα-Σοφία υπερασπίστηκε την επιλογή της -δηλ. το να παραμείνει άγαμη- στο βιβλίο της. Ο ύμνος της Rede, liebster Jesu, rede (μίλα, αγαπητέ Ιησού, μίλα) μεταφράστηκε ως Μίλα, ω Κύριε, ο υπηρέτης σας ακούει.
Ως μοναχή και ηγουμένη
Η Άννα-Σοφία είχε μία κρίση στην πίστη της, όταν η αδελφή της Eλισάβετ-Αμαλία μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Σκέφτηκε να φύγει από το Κβέντλινμπουργκ για να ακολουθήσει το παράδειγμα της αδελφής της, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη.
Παρά την ταλαιπωρία από «χρόνιο βήχα», η Άννα-Σοφία εξελέγη για να αντικαταστήσει την Άννα-Σοφία Α΄ των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου, πριγκίπισσα-ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ, το 1681. Η νέα πριγκίπισσα-ηγουμένη επέλεξε τη Άννα-Δωροθέα των Βέττιν-Σαξονίας-Βαϊμάρης ως βοηθό της το 1683. Η Άννα Σοφία Β΄ απεβίωσε τον ίδιο χρόνο, μετά από δύο μόνο χρόνια βασιλείας και τη διαδέχτηκε η Άννα-Δωροθέα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Ηγούμενες του Κβέντλινμπουργκ
Αδαμά
Η Αδαμά, ή Αδμά, ήταν μια βιβλική πόλη που έγινε γνωστή από την αιφνίδια καταστροφή της, μαζί με τα Σόδομα και τη Γόμορα, στο νότιο άκρο της Νεκράς θάλασσας. Η Αδαμά μαζί με τα Σόδομα, τη Γόμορα, τη Σεβωείμ και τη Σηγώρ αποτελούσαν την πεντάπολη της κοιλάδας Σιδδίμ.
Αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο Γέννεση (10:19 και 14:2) με αιτία της ολοκληρωτικής καταστροφής της, από τον Γιαχβέ, τον έκλυτο βίο και την ανηθικότητα των κατοίκων της.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Ανδρέας Λουριώτης
Ο Ανδρέας Λουριώτης (Ιωάννινα 1789 – Αθήνα 1854) ήταν αγωνιστής του 1821 και πολιτικός. Έλαβε στοιχειώδη μόρφωση στα Ιωάννινα και συνέχισε με σπουδές οικονομικών και πολιτικών επιστημών στη Γερμανία και στη Γαλλία. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και, με την κήρυξη της Επανάστασης, επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει τον Αγώνα. Επειδή διακρίθηκε για τις γνώσεις και τη φιλομάθεια του, εστάλη μαζί με τον Ιωάννη Ορλάνδο και Ανδρέα Ζαΐμη στο Λονδίνο, το 1823, με σκοπό τη σύναψη δανείου για τις ανάγκες του Αγώνα. Γραμματέας ήταν ο μετέπειτα αποκληθείς "εθνικός δικαστής" Αναστάσιος Πολυζωίδης. Διετέλεσε μεσολαβητής για την αποδοχή του ελληνικού στέμματος από τον Λεοπόλδο, πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Διευκόλυνε την κάθοδο πολλών φιλελλήνων στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων ήταν ο λόρδος Βύρων και ο Σανταρόζα. Ήταν στενός φίλος και συνεργάτης του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Παντρεύτηκε τη Λουκία Κομνηνού και απέκτησε έναν γιο (Θεόδωρος), που απεβίωσε νέος χωρίς ν' αφήσει απογόνους. Απόγονοι της οικογένειας Λουριώτη υπάρχουν μόνο από την αδελφή του, Ελένη.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Μητροπολίτης Μεγάρων και Σαλαμίνος Βαρθολομαίος
Ο Μητροπολίτης Μεγάρων και Σαλαμίνος Βαρθολομαίος Κατσούρης (γενν. 1928, Αθήνα) ήταν Έλληνας Θεολόγος και Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπήρξε Ιεροκήρυκας και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου και υπηρέτησε σαν γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1954 και Πρεσβύτερος το 1958. Υπηρέτησε σαν Ιεροκήρυκας και Πρωτοσύγκελλος της Ιερας Μητροπόλεως Χίου, και επίσης ως Γραμματέας και Αρχιγραμματεύων της Ιεράς Συνόδου. Συνέγραψε αρκετές μελέτες. Εξελέγη πρώτος Μητροπολίτης Μεγάρων και Σαλαμίνος το 1974. Απεβίωσε το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Μεγάρων και Σαλαμίνος
Ρέθυμνο
μικρογραφία|πλατεία Μικρασιατών Το Ρέθυμνο (επίσημο: το Ρέθυμνον) είναι έδρα ομώνυμης κοινότητας, ομώνυμου Δήμου και ομώνυμης Περιφερειακής Ενότητας της Κρήτης. Είναι χτισμένο στη βόρεια ακτή της Κρήτης, στη νότια όχθη του Κρητικού πελάγους και προς την ανατολική πλευρά του κόλπου του Αλμυρού. Το Ρέθυμνο υπήρξε μεγάλος οικισμός από τον 5ο αιώνα π.Χ, καθώς σχετίζεται με την αρχαία μινωική πόλη-κράτος "Ρίθυμνα". Σήμερα, εμφανίζει μεγάλη τουριστική κίνηση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο υπάρχει παρουσία φοιτητών, καθώς κοντά στην πόλη στεγάζεται το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 34.300 κατοίκους (απογραφή 2011) και της ευρύτερης αστικής περιοχής σε 46.879 κατοίκους, καθιστώντας το Ρέθυμνο την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης μετά το Ηράκλειο και τα Χανιά. Πήρε το όνομά του από τη Ρίθυμνα, αρχαία πόλη-κράτος.
Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στον τουρισμό, καθόσον υπάρχουν πολλά αξιοθέατα, μεγάλη αμμώδης παραλία και ισχυρή ξενοδοχειακή υποδομή. Συγκοινωνιακά η πόλη εξυπηρετείται οδικά με σύνδεση με το Ηράκλειο και τα Χανιά μέσω του Εθνικού δρόμου Ε 75, ενώ έχει και επαρχιακό σχετικά καλό οδικό δίκτυο, με το οποίο συνδέεται με όλες τις περιοχές του Νομού. Διαθέτει, επίσης, νέο, σύγχρονο λιμένα. Δεν έχει αεροδρόμιο, καθώς το αεροδρόμιο Πηγής δεν συνέχισε τη λειτουργία του μετά τη Γερμανική κατοχή.
Ονομασία
Η λέξη "Ρέθυμνο" είναι μια προφανής παραφθορά της λέξης "Ρίθυμνα", για την οποία, όμως, οι απόψεις περί της ετυμολογίας διίστανται. Γενικά πιστεύεται ότι η λέξη αυτή είναι προελληνική και προέρχεται από την Καρική γλώσσα στην οποία εμφανίζονται τοπωνύμια με την κατάληξη -μνα/-μνος. Άλλα τέτοια τοπωνύμια είναι η Κάλυμνα/Κάλυμνος, η Λάρυμνα, η Μήθυμνα κλπ. Ο Vladimir Georgiev, βούλγαρος γλωσσολόγος, οπαδός της Ιλλυρικο-θρακικής θεωρίας, αποκρούει την αναγωγή του τοπωνυμίου σε προϊνδοευρωπαϊκή εποχή και ισχυρίζεται ότι η ετυμολογία του είναι ελληνική από το συσχετισμό των λέξεων "ρείθρον" + "ύδωρ". Ο Georgiev στο πλαίσιο της εθνικιστικής του θεωρίας που ισχυριζόταν ότι οι προελληνικοί πληθυσμοί στον ελλαδικό χώρο ήταν "ιλλυρικο-θρακικοί", επειδή δεν μπορούσε να τεκμηριώσει ετυμολόγηση της λέξης Ρίθυμνα ατα "ιλλυρικο-θρακικά", προτίμησε να προτείνει μια ετυμολόγηση της λέξης στα ελληνικά, παρά να τορπιλίσει τη θεωρία του. Ωστόσο, η άποψή του δεν έγινε ευρέως αποδεκτή.
Προϊστορικά και αρχαία χρόνια
Η παλαιότερη καταγεγραμμένη ένδειξη για ζωή στο Ρέθυμνο είναι νεολιθικά όστρακα που εντοπίστηκαν σε επιφανειακές έρευνες στο λόφο του Παλαιοκάστρου, (εκεί όπου είναι χτισμένο το Βενετσιάνικο φρούριο "Φορτέτζα"). Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν Μινωίτες της Υστερομινωικής περιόδου. Αυτό αποδυκνύεται από ένα μεγάλο κρατήρα με σχηματοποιημένο χταπόδι, μια ψηλόποδη κύλικα και τρεις ψευδόστομους αμφορείς που βρέθηκαν σε λαξευτό τάφο της εποχής (1350-1250 π.Χ.), ο οποίος ανασκάφτηκε στα 1947 στο Μασταμπά, προάστιο της πόλης.
Φυσικά, η πιο γνωστή ίσως σύνδεση του Ρεθύμνου με την αρχαιότητα είναι η πόλη-κράτος Ρίθυμνα, γνωστή από τον 5ο αιώνα. Η πόλη αυτή πιθανόν να εκτεινόταν στην ίδια θέση με το σημερινό Ρέθυμνο. Μαρτυρίες για την ύπαρξη της πόλης υπάρχουν από τον 5ο-4ο αι. π.Χ. και είναι κυρίως τα αργυρά και χάλκινα νομίσματα, τα οποία έφεραν στη μια όψη την κεφαλή του Απόλλωνα ή της Αθηνάς, και στην άλλη τρίαινα ή δύο δελφίνια ή αίγα. Το όνομα της πόλης αναγράφεται με διάφορους τύπους, όπως ΡΙΘΥ, ΡΙ, ΙΡ, ΡΙΘ, Ρ. Προστάτες Θεοί της Ρίθυμνας ήταν ο Απόλλωνας και η Αθηνά και η πόλη γνώρισε τότε την πρώτη ακμή της ως αυτόνομη, με προτίμηση στις ναυτικές δραστηριότητες. Τον 2ο Αιώνα ΠΚΕ μαρτυράται από Δελφική επιγραφή, τον 1ο Αιώνα μ.Χ. από τον Πλίνιο, τον 2ο Αιώνα ΚΕ από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο και τον τρίτο από τον Κλαύδιο Αιλιανό, ο οποίος μνημονεύει τη Ρίθυμνα σαν κώμη και ότι στα παράλια της οποίας ζούσε ένας σοφός Κρητικός ψαράς, ο οποίος έφτιαξε ένα αντιλυσσικό φάρμακο από τα εντόσθια ενός ιππόκαμπου.
Βυζαντινά, Ενετικά και Οθωμανικά χρόνια
Στην περιφέρεια του Ρεθύμνου εγκαταστάθηκαν οι περισσότερες από τις οικογένειες των Βυζαντινών αρχόντων (τα "Δώδεκα Αρχοντόπουλα") που στάλθηκαν στην Κρήτη κατά την εκστρατεία του Νικηφόρου Φωκά, για να ενισχύσουν την ελληνική κοινωνία του νησιού. Οι οικογένειες αυτές παρέμειναν μέχρι τα τελευταία χρόνια της Βενετοκρατίας. μικρογραφία|250x250εσ|Αναπαράσταση της πόλης και οχυρού του Ρεθύμνου, [[Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα, 1618]] Την εποχή της Βενετοκρατίας (1211-1669) το Ρέθυμνο ήταν για πρώτη φορά μετά από πολλούς αιώνες στην ακμή του. Από το λιμάνι του εξάγονται πλέον σημαντικές ποσότητες εμπορευμάτων και ο μικρός χώρος που είχε κτιστεί η Αρχαία Ρίθυμνα καλύπτει τώρα το έλλειμμα των αναγκών του από την εμπορική κίνηση και την οικονομική ανάπτυξη. Εκείνα τα χρόνια οικοδομήθηκαν μεγαλόπρεπα αναγεννησιακά κτίρια, καλλιεργήθηκαν τα γράμματα και αναπτύχθηκε λαμπρός πολιτισμός. thumb|200px|Δρόμος στην Παλιά Πόλη του Ρεθύμνου, με σπίτια από την ενετική περίοδο.|αριστερά thumb|250px|Αναπαράσταση της πόλης του Ρεθύμνου, το 1717, από τον [[Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ.]]
Το 1669 η Κρήτη κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και η πόλη οδηγήθηκε σε παρακμή. Οι κάτοικοί της σταδιακά άρχισαν να υπόκεινται σε δουλεία, φόρους και αγγαρείες. Πολλά κτήρια της εποχής χτίστηκαν από Κρητικούς.
Με την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 στην ηπειρωτική Ελλάδα, η Κρήτη επίσης προέβη σε επαναστάσεις. Σε πολλές πόλεις, συμπεριλαμβανομένου και του Ρεθύμνου, το αποτέλεσμα ήταν σφαγή των αμάχων. Μέσα στην πόλη σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν εκατοντάδες άοπλοι. Δεκάδες άτομα σκοτώθηκαν στο χωριό Περιβόλια, κοντά στο Φρούριο, και πολλοί άλλοι στα χωριά Μαγουλά και Μαρουλά. Ανάμεσα στα θύματα, ήταν και δύο Τούρκοι που σκοτώθηκαν μεταξύ τους στη διαμάχη για την κατοχή τριών νεαρών γυναικών. Στα χωριά γύρω από το Ρέθυμνο σκοτώθηκαν περί τους 500 Έλληνες. Όσοι Έλληνες μπόρεσαν διασώθηκαν στα Σφακιά και στα γύρω όρη, ενώ οι Τούρκοι κλείστηκαν στο φρούριο του Ρεθύμνου.
Με την ανεξαρτητοποίηση της Κρήτης (1897) η πόλη άρχισε και πάλι να αναπτύσσεται. Κατασκευάστηκαν έργα υποδομής (δρόμοι, γέφυρες, διδακτήρια).
Εγκατάσταση Μικρασιατών και ανάπτυξη
Η άφιξη και εγκατάσταση χιλιάδων Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων, άνω των 6000 στο Ρέθυμνο και στα περίχωρά του, πραγματοποιήθηκε στο διάστημα 1922-1925, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή πληθυσμών. Παρ’ όλες τις δυσκολίες της εποχής, η ένταξη των προσφύγων έγινε αρκετά ομαλά και αρμονικά και πλέον το ένα τρίτο του πληθυσμού του Ρεθύμνου έχει μικρασιατικές ρίζες. . Οι οικογένειες αυτές εγκαταστάθηκαν το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης και προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη, την Παλαιά και Νέα Φώκαια, τη Σμύρνη, τον Τσεσμέ και άλλους οικισμούς της δυτικής Μικράς Ασίας, ενώ έχουν εγκατασταθεί και Αρμένιοι.
Η ανάπτυξη σε πολιτιστικό και οικονομικό επίπεδο έλαβε σημαντική ώθηση με την εγκατάσταση των Μικρασιατών. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Μάχη της Κρήτης η πόλη υπέστη αρκετές καταστροφές. Διασώθηκε, ωστόσο, σημαντικό μέρος της (ενετικής) παλιάς πόλης, η οποία είναι μέχρι σήμερα μια από τις καλύτερα διασωζόμενες ενετικές πόλεις στην Ελλάδα. Μετά την απελευθέρωση η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται εκ νέου τόσο οικιστικά όσο και πνευματικά.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής είναι Μεσογειακό με ζεστά καλοκαίρια (Csa στην κλίμακα Koppen). Οι βροχοπτώσεις τον χειμώνα είναι αρκετά έντονες και το καλοκαίρι σχεδόν μηδαμινές. Οι χειμώνες είναι ήπιοι.
Δημοτικός κήπος
Ο δημοτικός κήπος βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης, αλλά και στην εκκλησία των Τεσσάρων Μαρτύρων. Διαθέτει παιδική χαρά, βρύσες, συντριβάνι και καφενείο. Χρησιμοποιείται ως τόπος άθλησης, αλλά και πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως η γιορτή του κρασιού. Πρόκειται για βοτανικό κήπο που φιλοξενεί και σπάνια για την Ελλάδα φυτά.
Πλατεία Μικρασιατών
thumb|Πλατεία Μικρασιατών.|221x221px Στην πλατεία της Παλιάς Πόλης που ονομάζεται Πλατεία Μικρασιατών, βρίσκεται το μνημείο Μικρασιατικής Καταστροφής, το Σπίτι Πολιτισμού, το Ωδείο (Τζαμί Νερατζέ), ο Άγιος Φραγκίσκος και το Λαογραφικό Μουσείο. Ονομάστηκε έτσι στη μνήμη των Μικρασιατών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην πόλη το 1922 και όσων μαρτύρησαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ενετικά μνημεία
Η Φορτέτζα είναι το ενετικό οχυρό της πόλης, έργο του 16ου αιώνα (χρονολογείται από το 1573), Χτίστηκε σύμφωνα με το ενετικό σύστημα οχυρωματικής αρχιτεκτονικής. Χαρακτηριστικό της κατασκευής είναι ότι οι προμαχώνες ενώνονται μεταξύ τους με τμήματα ευθυγράμμων τειχών, με μεγάλο πλάτος και με κλίση εξωτερικά, για να εξοστρακίζονται τα εχθρικά βλήματα. Θεμελιωτής του Φρουρίου είναι ο Ρέκτορας Αλβίζε Λάντο. Η θεμελίωσή του έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου 1573 και οι εργασίες στον περίβολο αλλά και στα δημόσια κτίρια που υπήρχαν μέσα σ' αυτόν ολοκληρώθηκαν το 1580. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς. Το Οχυρό της Πύλης Φορτέτζας, γνωστό ως Ριβελίνο, είναι πενταγωνικό οχύρωμα στην ανατολική πύλη και χτίστηκε από τους Οθωμανούς μετά την κατάληψη της πόλης. Άλλα ενετικά μνημεία είναι τα εξής:
Ναός Τεσσάρων Μαρτύρων
thumb|Ο ναός Τεσσάρων Μαρτύρων. Ο σημερινός τρίκλιτος ναός των Τεσσάρων Νεομαρτύρων Αγγελή, Μανουήλ, Γεωργίου και Νικολάου εγκαινιάσθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1975 και οικοδομήθηκε στη θέση παλαιότερων, ανατολικά της ομώνυμης πλατείας και κοντά στο χώρο του μαρτυρίου τους. Το κεντρικό κλίτος είναι αφιερωμένο στους Αγίους Τεσσάρους Μάρτυρες (28 Οκτωβρίου), το βόρειο στους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες (9 Μαρτίου) και το νότιο στους Άγιους Δέκα Μάρτυρες της Κρήτης (23 Δεκεμβρίου). Οι Τέσσερις Νεομάρτυρες μαρτύρησαν το 1824 και καταθιερώθηκαν αμέσως ως άγιοι στη συνείδηση των Ρεθύμνιων, που αργότερα τους αναγνώρισαν ως προστάτες της σύγχρονης πόλης. Οι εικόνες του τέμπλου έχουν φιλοτεχνηθεί από τον κορυφαίο Μικρασιάτη αγιογράφο Φώτη Κόντογλου.
Μουσεία
Στην πόλη υπάρχουν, ανάμεσα σε άλλα: Η Προσωρινή Έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου Ρεθύμνου που στεγάζεται στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου, το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Ρεθύμνου, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης,  το Παλαιοντολογικό Μουσείο Ρεθύμνου   αλλά και μικρότερα, όπως το Μουσείο του Μητροπολιτικού Ναού Ρεθύμνου το οποίο στεγάζεται σε αίθουσα των γραφείων της ενορίας του Μητροπολιτικού Ναού Ρεθύμνου (νότια του ναού αυτού) και περιλαμβάνει 64 εκθέματα που καλύπτουν το διάστημα από το 1816 έως το 1992. thumb|Ο Ναός του Αγίου Φραγκίσκου, στην Πλατεία Μικρασιατών, που στεγάζει την προσωρινή Έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου Ρεθύμνου.
μικρογραφία|Τζαμί του Βελί Πασά-Παλαιοντολογικό μουσείο
Αθλητισμός
Ο "Σκορέ" είναι ο σκοπευτικός όμιλος της πόλης. Στο Ρέθυμνο λειτουργεί επίσης Ορειβατικος Σύλλογος.
Λεωφορειακές συγκοινωνίες (ΚΤΕΛ)
Το λεωφορείο είναι το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς στο Ρέθυμνο και την Κρήτη εν γένει. Από το ΚΤΕΛ Ρεθύμνης (Σταμαθιουδάκη και Εμμανουήλ Κεφαλογιάννη) γίνονται τακτικές αναχωρήσεις από το Ρέθυμνο προς τα περισσότερα χωριά της ενδοχώρας της ΠΕ Ρεθύμνης, το Αρκάδι, το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ελεύθερνας, το Πανεπιστήμιο Γάλλου, τα ξενοδοχεία της περιοχής προς Πάνορμο, τα προάστια και τις Συνοικίες της πόλης, τα Χανιά και το Ηράκλειο (το τελευταίο με δύο δρομολόγια, ένα μέσω Παλαιάς και ένα μέσω της Νέας οδού.), καθώς και τα χωριά Ασή Γωνιά, Γεωργιούπολη και Καβρός του Νομού Χανίων από το ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνου. Συμπληρωματικά, δρομολόγια από και προς το Ρέθυμνο εξυπηρετεί εξυπηρετεί και το ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου.
Αεροπορικές συγκοινωνίες (Aεροπλάνα-Υδροπλάνα)
Το Ρέθυμνο εξυπηρετείται αεροπορικά από τα αεροδρόμια Χανίων και Ηρακλείου, ενώ προβλέπεται και η κατασκευή υδατοδρομίου για πτήσεις με υδροπλάνα, με τον φάκελο να είναι στο υπουργείο για αδειοδότηση, με πρόβλεψη για λειτουργία το 2022.
Άλλοι τρόποι μεταφοράς
Στο Ρέθυμνο δραστηριοποιούνται τρεις εταιρείες ταξί: η Taxi Service Rethymno, η Crete Taxi Transfers και η Crete Taxi Service - Kabourakis Giorgos.
Οδικό δίκτυο
Περιμετρικά της πόλης του Ρεθύμνου διέρχεται ο Αυτοκινητόδρομος 90, γνωστός και ως ΒΟΑΚ (Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης), ο οποίος όταν ολοκληρωθεί, θα συνδέει το Ρέθυμνο με την Κίσσαμο, τα Χανιά, το Ηράκλειο, τον Άγιο Νικόλαο και τη Σητεία. Υπάρχει επίσης και η Παλαιά Εθνική Οδός 90, η οποία διέρχεται μέσα από το Ρέθυμνο (Μέσω των οδών Σταμαθιουδάκη, Ηγουμένου Γαβριήλ, Κουντουριώτη, Πορτάλιου, Παχλά και Μάχης Κρήτης) και αντικαθιστάται σταδιακά από τον ΒΟΑΚ. Από το Ρέθυμνο ξεκινάνε τέσσερις (4) επαρχιακές οδοί, σύμφωνα με το Βασιλικό Διάταγμα 06-02-1956: Περί καθορισμού των επαρχιακών οδών των Νομών του Κράτους κατά τις διατάξεις του Νόμου 3155/1955 περί κατασκευής και συντηρήσεως οδών (ΦΕΚ 47/Α/1956). Αυτές είναι:
Εκπαίδευση
Σύμφωνα με τα δεδομένα της ΔΠΕ και της ΔΔΕ Ρεθύμνης, στο Ρέθυμνο λειτουργούν 16 Δημοτικά Σχολεία και 14 Νηπειαγωγεία, καθώς και 4 ημερήσια Γυμνάσια (Το 5ο, το ονομαζόμενο Αρσάνειο, στεγάζεται στο Σφακάκι Ρεθύμνου και δεν μετράει.), Μουσικό και Πειραματικό Γυμνάσιο, 3 ημερήσια γενικά λύκεια (Το 4ο δεν μετράει, καθώς στεγάζεται εκτός της πόλης.), εσπερινό λύκειο, πειραματικό ΓΕΛ, ημερήσιο ΕΠΑΛ, ΕΚ και ΕΕΕΕΚ.
Τριτοβάθμια εκπαίδευση
Σημαντική ώθηση της προσέδωσε η εγκατάσταση της Φιλοσοφικής Σχολής, της Σχολής Επιστημών Αγωγής και της Σχολής Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης (περίπου 10.500 φοιτητές) και η δημιουργία της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης που λειτουργεί σήμερα στην πανεπιστημιούπολη στον οικισμό Γάλλου. Από το 1999 λειτουργεί στο Ρέθυμνο το τμήμα Μηχανικών Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής του Τ.Ε.Ι. Κρήτης και από το 2016 το Ερευνητικό Κέντρο Φυσικής Πλάσματος και Laser που αποτελεί Εθνική Υποδομή Έρευνας (σημείο πρόσβασης) στον τομέα των Laser και των Υλικών (HELLAS-CH).
To 2019 καταργήθηκε το Τ.Ε.Ι. Κρήτης και Ιδρύθηκε το Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο (ΕΛΜΕΠΑ) με έδρα το Ηράκλειο. Σύμφωνα με τον Ιδρυτικό νόμο του ΕΛΜΕΠΑ στο Ρέθυμνο ιδρύθηκε η Σχολή Μουσικής και Οπτοακουστικών Τεχνολογιών με δύο τμήματα, α) Το Τμήμα Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής και β) Το Τμήμα Μουσικών Σπουδών. Ταυτόχρονα το Ερευνητικό Κέντρο Φυσικής Πλάσματος και Laser εντάχθηκε ως Ινστιτούτο στο νέο Πανεπιστημιακό Ερευνητικό Κέντρο του ΕΛΜΕΠΑ
Στο Ρέθυμνο, επίσης, (συγκεκριμένα στη συνοικία Περιβόλια) υπάρχει και το ιδιωτικό ΙΕΚ "Grant".
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη
Ο Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Ρεθύμνης, που ιδρύθηκε το 1887, δημιούργησε τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνης με 3.000 τόμους στη συλλογή της, η οποία περιελάμβανε μέρος της βιβλιοθήκης του επισκόπου Ιωαννικίου και του Ρεθυμνιώτη ευπατρίδη Εμμανουήλ Βυβιλάκη που δώρισε στην "Κοινότητα της Πόλεως Ρεθύμνης" περίπου 1.000 τόμους. Μέσα στη δεκαετία του 1910-1920 ο Φ.Σ.Ρ. διαλύθηκε και η συλλογή περιήλθε στη Βιβλιοθήκη του Δήμου Ρεθύμνης. Το 1972 η βιβλιοθήκη ορίστηκε Κεντρική και ο κύριος σκοπός της λειτουργίας της είναι η προώθηση της εκπαίδευσης και της έρευνας και η επιμόρφωση των κατοίκων του τόπου και η κάλυψη των ερευνητικών και πληροφοριακών αναγκών των χρηστών της μέσα από υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που διαθέτει.