cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραπέ
Παρασκευή
Τα συστατικά του φραπέ είναι στιγμιαίος καφές, νερό, ζάχαρη και προαιρετικά γάλα και παγάκια. Ο καφές φραπέ χαρακτηρίζεται «σκέτος», «μέτριος» ή «γλυκός» ως προς τις αναλογίες των βασικών συστατικών του. Κατασκευάζεται βάζοντας την επιθυμητή αναλογία καφέ και ζάχαρης σε ένα ψηλό ποτήρι ή σε σέικερ. Προσθέτοντας νερό σε ύψος ενός εκατοστού από τον πάτο του ποτηριού το μείγμα χτυπιέται στο σέικερ ή με ηλεκτρικό αναδευτήρα (συνιστάται αναδευτήρας με μεγάλη περιστροφική ισχύ) μέχρι να σχηματιστεί σταθερός αφρός. Ακολούθως γίνεται προσθήκη νερού και προαιρετικά γάλακτος και πάγου. Σερβίρεται και πίνεται με καλαμάκι (σπαστό κατά προτίμηση). Ο φραπέ είναι ευχάριστος και δροσιστικός καφές, ιδίως το καλοκαίρι. Όμως είναι αρκετά διεγερτικός και με υπακτική δράση.
Ιστορία
Αστικός μύθος λέει ότι η δημιουργία του φραπέ ήταν τυχαία και συνέβη κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη το 1957. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρίας Nestlé στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας παρουσίαζε ένα νέο προϊόν για παιδιά, ένα σοκολατούχο ρόφημα, που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντάς το με γάλα και χτυπώντας το με σέικερ. Ο Δημήτρης Βακόνδιος, υπάλληλος του Δρίτσα, συνήθιζε να πίνει Nescafé, στιγμιαίο καφέ που παρασκευάζεται από τη Nestlé. Σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά τη διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει καφέ, αλλά επειδή δεν έβρισκε ζεστό νερό σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό. Έβαλε καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Η ιστορία αυτή, υιοθετήθηκε και από την εταιρεία Nestlé, αλλά και την HELEXPO-ΔΕΘ.
Αμφιβολίες για αυτή την ιστορία είχε εκφράσει πρώτος ο Νίκος Μπακουνάκης το 2006, και αργότερα παρουσιάστηκαν περισσότερα στοιχεία από το περιοδικό Γαστρονόμος το 2013. Με βάση διαφημιστικές καταχωρήσεις της Nestlé σε εφημερίδες της εποχής πριν από τη ΔΕΘ του 1957, φαίνεται ότι ήδη το προϊόν προωθείτο ως «Nescafé φραππέ», είτε ως κρύος καφές με παγάκια, είτε και ως χτυπημένος όπως προδίδεται και από την ονομασία του (frappé = χτυπημένος) ίσως όχι σε σέικερ αλλά μόνο με κουτάλι. Επιπλέον στην ταινία "προπαντός ψυχραιμία" του 1951 με τους Μίμη Φωτόπουλο και Ντίνο Ηλιόπουλο γίνεται ευθεία αναφορα στον καφέ φραπέ από τον Ηλιόπουλο όπου παρασκευάζαν με σέικερ οι 2 πρωταγωνίστες στο ζαχαροπλαστείο Παυλιδη στην Πλατεία Αμερικής στην Αθήνα.
Γλωσσολογία του φραπέ
Ο φραπές χαρακτηρίζει την ειδική αυτή σχέση που έχει τις ρίζες της στην αρχαία επιθυμία για δημόσια συζήτηση και επικοινωνία, λόγω του γεγονότος ότι συνήθως πίνεται με παρέα, συζητώντας ή παίζοντας παιχνίδια μυαλού όπως είναι το τάβλι. Ο φραπές πίνεται άλλοτε κάτω από συνθήκες εργασίας και άλλοτε «ανέμελα».
Στη Γαλλία frappé καλείται ένα παγωμένο ρόφημα, που παρασκευάζεται επίσης χτυπώντας το σε σέικερ, αλλά από γάλα ή χυμό φρούτων χωρίς καφέ και δεν έχει σχέση με τον ελληνικό φραπέ. Στην Ελλάδα το Nesquik της Nestlé λανσαρίστηκε και ως σκόνη για ανάμειξη με κρύο γάλα και χτύπημα σε σέικερ, με την ονομασία Νεσκουίκ Φραπέ.
Εξάπλωση - διαθεσιμότητα στο εξωτερικό
Το προϊόν λανσαρίστηκε και έγινε επιτυχία σε όλη την Ελλάδα και καταναλώνεται όλο τον χρόνο. Από τη δεκαετία του 1990 καταναλώνεται και στην Κύπρο, όπου συνήθως σερβίρεται ελαφρύς.
Εκτός Ελλάδας, ο καφές φραπέ μπορεί να βρεθεί σε όλες τις επίσημες ελληνικές υπηρεσίες και ελληνικές μόνιμες αντιπροσωπίες στο εξωτερικό, σε όλα τα υπό ελληνική σημαία εμπορικά πλοία καθώς και σε εκείνα των οποίων τα πληρώματα είναι Έλληνες. Επίσης στα αεροπλάνα των ελληνικών αεροπορικών εταιρειών και ξένων που προσεγγίζουν ελληνικά αεροδρόμια, καθώς και σε όλα τα «στέκια» των Ελλήνων του εξωτερικού. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει σε σουπερμάρκετ της Γερμανίας, ενώ ένα παρόμοιο ρόφημα με την ονομασία Frappucino σερβίρεται από την αλυσίδα Starbucks σε επιλεγμένα σημεία. Καφές φραπέ έχει βρεθεί να προσφέρεται στο Βουκουρέστι, στο Μπιλμπάο της Ισπανίας (απέναντι από το πανεπιστήμιο), στο Όσλο της Νορβηγίας (στο Μουσείο του Μουνχ) και στην Αγία Πετρούπολη. Αρκετοί καταστηματάρχες στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης έχουν πάντα διαθέσιμο φραπέ για τους Έλληνες τουρίστες-πελάτες τους. Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι το περίπτερο της Nescafé στο Hip Hop Kemp, ένα φεστιβάλ χιπ χοπ μουσικής που γίνεται κάθε Αύγουστο στο Χράντετς Κράλοβε της Τσεχίας, σερβίρει και αυτό φραπέ. Όμως σε πολλές περιπτώσεις στο εξωτερικό, παρόλο που πωλείται σαν φραπέ, παρασκευάζεται από άλλου είδους καφέ (συνήθως εσπρέσο) ή προσφέρεται με σαντιγί.
Ο φραπέ πίνεται επίσης σε μικρές ποσότητες στην Ταϊλάνδη, στη Μαλαισία, ενώ τα τελευταία χρόνια οι βαλκάνιοι μετανάστες στην Ελλάδα τον μετέφεραν στις πατρίδες τους, αλλά με διαφορές (π.χ. στη Βουλγαρία πολλές φορές χρησιμοποιείται κόκα-κόλα αντί νερού, ενώ στη Σερβία προστίθεται πάντα παγωτό). Εισήχθη πριν κάποια χρόνια και σε άλλες μεσογειακές χώρες, όπως η Ισπανία. Επίσης, πωλείται και στην Τυνησία.
Πηγές
Κατηγορία:Καφές Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα
Φωνητική καταγραφή
Φωνητική καταγραφή (ή φωνητική σημείωση) είναι η οπτική αντιπροσώπευση των ήχων (ή των φώνων) της ομιλίας. Ο πιο κοινός τύπος φωνητικής καταγραφής χρησιμοποιεί ένα φωνητικό αλφάβητο π.χ. το Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο.
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Λίμερικ
Το Λίμερικ (ιρλ. Luimneach) είναι πόλη της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας στα κεντρο-δυτικά του νησιού, πρωτεύουσα της ομώνυμης κομητείας της επαρχίας Μύνστερ (Munster). Ο πληθυσμός του Λίμερικ είναι 52.539 κάτοικοι και μαζί με αυτών των περιχώρων φτάνει τους 100.000, ενώ αυξάνεται με ετήσιο ρυθμό 1,7%. Είναι η τρίτη σε μέγεθος πόλη της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, μετά το Δουβλίνο και το Κορκ ( Cork).
Η πόλη είναι χτισμένη πάνω στις όχθες του ποταμού Σάνον (Shannon) και απέχει 80 χλμ. από τις εκβολές του. Η επίδραση της παλίρροιας είναι αισθητή.
Αν και η ίδια η πόλη δεν έχει αεροδρόμιο, εξυπηρετείται από το κοντινό αεροδρόμιο Σάνον.
Ιερό του Διονύσου στα Ύρια
μικρογραφία| Λείψανα ναού του ιερού των Υρίων Το ιερό του Διονύσου στα Ύρια, επίσης ιερό των Υρίων ή ναός του Διόνυσου στα Ύρια, είναι το όνομα ενός αρχαίου συγκροτήματος ναών στο ελληνικό κυκλαδίτικο νησί της Νάξου. Τα ερείπια του κτιρίου του ιερού αποκαλύφθηκαν μεταξύ 1986 και 1999. Ο ανασκαφικός χώρος βρίσκεται στην περιοχή Ύρια της πεδιάδας Λιβάδι περίπου τρία χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας του νησιού Χώρα και ένα χιλιόμετρο ανατολικά του αεροδρομίου της Νάξου. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στο θεό Διόνυσο, σύμφωνα με τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη, όπου λατρευόταν ο Διόνυσος ο Μειλίχιος και ο Διόνυσος Βάκχος λατρευόταν εδώ.
Λίμερικ
Το Πανεπιστήμιο του Λίμερικ ιδρύθηκε το 1989, απέχει 5 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης και έχει περίπου 13.000 φοιτητές.
Ονομασία
Η ονομασία της πόλης προέρχεται από τη λέξη "loimeanach", που σημαίνει "βαλτότοπος", αρχικά αναφερόμενη στο τμήμα των ακτών του ποταμού Σάνον ακριβώς κάτω από την τωρινή πόλη του Λίμερικ.
Ιερό του Διονύσου στα Ύρια
Ιστορία
Γύρω στο 680 π.Χ. ο ναός ξαναχτίστηκε. Ενώ διατηρούσε εν μέρει τους τοίχους (δυτικό και βόρειο τοίχο), οι τρεις σειρές κιόνων στο εσωτερικό αντικαταστάθηκαν από δύο σειρές ξύλινων κιόνων που εδράζονταν σε στρογγυλεμένες μαρμάρινες βάσεις. Έχουν διατηρηθεί τα μαρμάρινα γκαργκόιλ από την επίπεδη οροφή του τρίτου κτηρίου ναού. Πρόσταση με πιθανώς τέσσερις ιωνικούς ξύλινους κίονες κτίστηκε στη νότια πλευρά. Αυτό έκανε το κτίριο έναν από τους πρώτους πρόστυλους ναούς στον ελληνικό κόσμο. Το ποτάμι μπροστά από την είσοδο του ναού στο νότο επιχωματώθηκε και η πορεία του μετατοπίστηκε προς τα βόρεια. μικρογραφία| Το [[άδυτον του τέταρτου ναού ]] μικρογραφία| Εστιατόριον (αίθουσα χορού) και πρόπυλο Την περίοδο από το 580 έως το 570 π.Χ. η ανέγερση του τέταρτου ναού ξεκίνησε ως αρχαϊκός εκατόμπεδος ιωνικού ρυθμού με εσωτερική επιφάνεια 280 m². Με διαστάσεις 13,5 επί 28,3 μέτρα, το ανατολικό διαμήκες τείχος ήταν 20 εκατοστά μεγαλύτερο από τη δυτική πλευρά, καθιστώντας το μεγαλύτερο από τα τρία προηγούμενα κτίριά του. Το ύψος των κιόνων ήταν 7,2 μέτρων, η διάμετρος 80 εκατοστά και εύρος κλίτους 4 μέτρα. Ο αριθμός των αυλακώσεων στους κίονες του ναού ήταν 24 στο μπροστινό μέρος, αλλά κυμαινόταν έως 28, 32 και 36 στο σηκό. Ο τέταρτος ναός των Υρίων θεωρείται ο πρώτος ιωνικός πρόστυλος, κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου από μάρμαρο, με εξαίρεση τους επιχρισμένους γρανίτες, στους τέσσερις μπροστινούς κίονες καθώς και τους οκτώ εσωτερικούς κίονες και τον τοίχο της πόρτας, συμπεριλαμβανομένου του ανοίγματος και του καλύμματος της οροφής. Μέρος του τετραστύλου ναού ήταν ένα άδυτο στην πίσω περιοχή. Η οροφή του ναού με τα ημιδιαφανή μαρμάρινα πλακάκια, τοποθετημένη σε λακωνική σειρά πάνω σε μια πιθανώς ανοιχτή δομή στέγης, έργο του Βύζη του Ναξίου, κεκλιμένο ελαφρώς προς την ανατολή και τη δύση. Ένας μαρμάρινος βωμός τοποθετήθηκε δώδεκα μέτρα μπροστά από τη νότια είσοδο του ναού.
Λίμερικ
Ιστορία
thumb|right|250px|Άποψη του Λίμερικ
Ιερό του Διονύσου στα Ύρια
Ιστορία
Λίγο μετά την έναρξη της κατασκευής του ναού, προστέθηκε στο ιερό ένα εστιατόριο, μια τελετουργική αίθουσα χορού, αποτελούμενο από δύο δωμάτια εκατέρωθεν του πρόπυλου στη δυτική πλευρά του χώρου. Πιθανόν κατασκευάστηκε στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. Ο ημιτελής Κούρος του Απόλλωνα προοριζόταν για το ιερό των Υρίων και θα τοποθετούταν δίπλα στο ναό. Μετά το 550/540 π.Χ., οι εργασίες στο ημιτελές κτίριο σταμάτησαν. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με την άνοδο στην εξουσία του τυράννου Λύγδαμι γύρω στο 538 π.Χ. Αυτό απέτρεψε τα ιδιωτικά ιδρύματα. Ο Λύγδαμις χρησιμοποίησε τους εργάτες που ελευθερώθηκαν για κυβερνητικά έργα, όπως ο Ναός του Απόλλωνα στο νησί Παλάτια και ο Ναός της Δήμητρας κοντά στο Άνω Σαγκρί. Ακόμα και μετά την πτώση του Λυγδάμη γύρω στο 524 π.Χ. ο τέταρτος ναός του ιερού των Υρίων παρέμεινε ημιτελής. αριστερά|μικρογραφία| Άγαλμα του [[Μάρκος Αντώνιος|Μάρκου Αντώνιου ]] Στα ρωμαϊκά χρόνια, από τον 1ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ. λόγω της αστάθειας του υπεδάφους, εκτελέστηκαν εκτεταμένες επισκευές, καθώς οι οικοδόμοι του ναού πιθανώς κατασκεύασαν πολύ αδύναμα θεμέλια λόγω απειρίας στην κατασκευή μεγάλων κτιρίων. Από το 41 π.Χ. το εστιατόριο αποκαταστάθηκε και κατασκευάστηκε ένας περίβολος εμβαδού 4500 m² γύρω από το τέμενος, το ναό του ιερού. Εκείνη την εποχή, εκτός από τον θεό Διόνυσο, στο ναό στα Ύρια λατρεύτηκε επίσης ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Αντώνιος, ο οποίος εμφανίστηκε ως «νέος Διονύσιος». Στο σηκό του ναού μπροστά από την είσοδο του Αδύτου υπήρχε ένα υπερφυσικό άγαλμα του Μάρκου Αντώνιου. Τον δείχνει στην πανοπλία με πτέρυγες στο κάτω μέρος. Η τιμωρία της Δίρκης είναι χαραγμένη ανάγλυφα στο στήθος, και κρατάει μια μαινάδα στα αριστερά του. Μετά τη νίκη του Οκταβιανού εναντίον του Μάρκου Αντώνιου στη μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ. το κεφάλι και τα ονόματα στην επιγραφή στη βάση του αγάλματος αλλάχθηκαν. Μέρη του αγάλματος που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νάξου. μικρογραφία| Ανασκαφικά ευρήματα - τμημάτα του κτηρίου Πιθανότατα τον 5ο ή τον 6ο αιώνα ο ναός μετατράπηκε σε τρίκλιτη χριστιανική βασιλική. Μετά από συχνές πλημμύρες, η τελευταία μεγάλη τον 12ο αιώνα, η βασιλική εγκαταλείφθηκε και χτίστηκε η σημερινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου σε ασφαλές κοντινό μέρος, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν τμήματα του αρχαίου ναού. Όταν ο Γερμανός αρχαιολόγος Γκάμπριελ Βέλτερ βρήκε δύο πλήρη αλλά ελαφρώς διαφορετικά τύμπανα στηλών και ένα μεγάλο αρχαϊκό κιονόκρανο εντοιχισμένο σε ένα σιντριβάνι στην πεδιάδα του Λιβαδιού τη δεκαετία του 1920, η τοποθεσία του πρώην ναού του Διονύσου ή της παλαιοχριστιανικής βασιλικής δεν ήταν πλέον γνωστή.
Λίμερικ
Ιστορία
Ο παλαιότερος οικισμός στην περιοχή ήταν γνωστός με την ονομασία Inis Sibhtonn, το Νησί του Βασιλιά, κατά την περίοδο πριν την κάθοδο των Βίκινγκς. Κατά τον 9ο αιώνα, οι Βίκινγκς εισέβαλαν στην κελτοκρατούμενη μέχρι τότε Ιρλανδία και ίδρυσαν πολλές πόλεις, ανάμεσα στις οποίες και το Λίμερικ, όπως και το Δουβλίνο. Η πόλη λοιπόν χρονολογείται τουλάχιστον από το 812. Οι Νορμανδοί ανασχεδίασαν την πόλη κατά το 12ο αιώνα: αρχιτεκτονικά δείγματα της περιόδου σώζονται και σήμερα, όπως το Κάστρο του Βασιλιά Ιωάννη και ο Καθεδρικός της Αγίας Μαρίας.
Κατά τους εμφυλίους πολέμους του 17ου αιώνα, η πόλη του Λίμερικ διαδραμάτισε κύριο ρόλο. Το 1651, πολιορκήθηκε από τον Όλιβερ Κρόμγουελ. Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, η πόλη πλούτισε από το εμπόριο, αλλά η Πράξη Ένωσης το 1800 και η πείνα καταβράθρωσαν την οικονομία της πόλης, η οποία άρχισε να ανακάμπτει και πάλι μόλις τη δεκαετία του '90.
Ιερό του Διονύσου στα Ύρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Νάξο
Λίμερικ
Ιστορία
Το 1848, δημιουργήθηκε σιδηροδρομική γραμμή που ένωσε την πόλη με το Δουβλίνο και το Κορκ και το 1853 με το Γουότερφορντ.
Κλίμα
Το Λίμερικ έχει ήπιο κλίμα. Η μέση μέγιστη θερμοκρασία παρατηρείται τον Ιούλιο (20 °C) και η χαμηλότερη τον Ιανουάριο (4 °C). Η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στην πόλη είναι 31.6 °C (88.88 °F) το 1995 και η χαμηλότερη -11.2 °C το 1998.
Περιβάλλον
Ο ποταμός Σάνον και οι γειτονικοί υγροβιότοποι αναγνωρίζονται ως φυσικός χώρος ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, όπου προστατεύονται οικοσυστήματα γύρω από το Λίμερικ, καθώς και δυο σπάνια φυτικά είδη. Το ένα από αυτά ονομάζεται Triangular Club Rush και απειλείται με εξαφάνιση, γι' αυτό και έγιναν διάφορα έργα για την προστασία του π.χ. μεταφορά των αποχετευτικών αγωγών και του σταθμού καθαρισμού.
Μετά από αρχαιολογικές ανασκαφές, ανακαλύφθηκαν περισσότερα από 10.000 αντικείμενα, κάποια από τα οποία εκτίθενται στο Δημοτικό Μουσείο του Λίμερικ.
Αξιοθέατα
thumb|right|250px|Το Κάστρο του Βασιλιά Ιωάννη στο Λίμερικ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Στρατιά του Βαρδάρη
Η Στρατιά του Βαρδάρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (τουρκικά: Vardar Ordusu) ήταν μια στρατιωτική μονάδα που υπαγόταν στη Δυτική Στρατιά του οθωμανικού στρατού. Σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της Υψηλής Πύλης για τη διαφαινόμενη πολεμική εμπλοκή της αυτοκρατορίας που επιβεβαιώθηκε με την κήρυξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, το Μαυροβούνιο και τη Σερβία.
Δομή στις 19 Οκτωβρίου 1912
Στις 19 Οκτωβρίου 1912, δέκα μέρες μετά την επίσημη κήρυξη του πολέμου στις 9 Οκτωβρίου 1912, η δομή της Στρατιάς του Βαρδάρη ακολουθούσε την ακόλουθη διάρθρωση:
Μάχες που συμμετείχε
Τμήματα της στρατιάς συμμετείχαν στις παρακάτω μάχες:
Δομή στις 12 Νοεμβρίου 1912
Στις 12 Νοεμβρίου 1912, η δομή της Στρατιάς του Βαρδάρη ακολουθούσε την ακόλουθη διάρθρωση:
Δομή στις 16 Νοεμβρίου 1912
Στις 16 Νοεμβρίου 1912, η δομή της Στρατιάς του Βαρδάρη ακολουθούσε την ακόλουθη διάρθρωση:
Μεταγενέστερες μάχες με άλλη δομή
Τμήματα της στρατιάς συμμετείχαν στις παρακάτω μάχες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι Βαρδαρη
Χρυσόπολη
Με το όνομα Χρυσόπολη ή Χρυσούπολη ή Χρυσόπολις είναι γνωστές οι παρακάτω πόλεις:
Αρχαίο θέατρο Γυθείου
Το αρχαίο θέατρο του Γυθείου βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της ομώνυμης σύγχρονης πόλης και πιο συγκεκριμένα στους πρόποδες της ακρόπολης.
Χρονολόγηση και περιγραφή του μνημείου
Το θέατρο οικοδομήθηκε κατά τους πρώιμους ρωμαϊκούς χρόνους. Το κοίλο του θεάτρου αποτελείται από 15 σειρές εδωλίων, από τις οποίες σώζονται σε καλή κατάσταση οι πρώτες 8 σειρές. Το κοίλο διαθέτει σήμερα τέσσερις κερκίδες. Η πρώτη σειρά εδράνων που προορίζεται για τους επίσημους, γνωστή ως προεδρία, διαθέτει καθίσματα με ερεισίνωτα (ειδικό στήριγμα για την πλάτη). Οι υπόλοιπες σειρές αποτελούνται από απλά ημικυκλικά έδρανα με αύλακα. Το θέατρο δεν έχει περιμετρικό διάδρομο και άνω διάζωμα. Στο βόρειο και στο νότιο τμήμα του κοίλου υπήρχαν πώρινοι αναλημματικοί τοίχοι, διαμέτρου 75 περίπου μ., οι οποίοι είναι πώρινοι. Το υπόλοιπο θέατρο ήταν κατασκευασμένο από εγχώριο υπόλευκο μάρμαρο.
Η σκηνή έχει μήκος 12 μ. και πλάτος 5 μ. Στο πίσω μέρος της σκηνής υπάρχει στοά, η οποία χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες των ηθοποιών.
Στην ορχήστρα, τις εισόδους και στη βάση της σκηνής υπάρχουν γλυπτά και αγάλματα θεών και ηρώων.
Χρήση μνημείου
Από την αρχή της ίδρυσής του στο θέατρο πραγματοποιούνταν θεατρικές παραστάσεις διαφόρων ειδών. Επίσης, στο χώρο του θεάτρου τιμούσαν με πολυήμερη γιορτή την αυτοκρατορική οικογένεια, κάνοντας αγώνες άσματος και προσφορές μπροστά στα αγάλματα των τιμώμενων προσώπων. Σε μεταγενέστερους χρόνους στο χώρο της ορχήστρας κατασκευάστηκε δεξαμενή.
Ανασκαφικές εργασίες
Το θέατρο ανασκάφηκε για πρώτη φορά το 1891 από τον Ανδρέα Σκιά και αποκαλύφθηκε σχεδόν ολόκληρο, εκτός από το πίσω μέρος της σκηνής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Μάνη
Ζαν-Μπατίστ Λεμουάν (1704-1778)
Ο Ζαν-Μπατίστ Λεμουάν (γαλλικά: Jean-Baptiste Lemoyne), 1704-1778, ήταν Γάλλος γλύπτης του 18ου αιώνα που εργάστηκε τόσο στο ροκοκό όσο και στο νεοκλασικό στυλ. Έκανε μνημειώδη αγάλματα για τους κήπους των Βερσαλλιών και είναι γνωστός για τις εκφραστικές προτομές του.
Συνήθως αναφέρεται ως Ζαν-Μπατίστ Β΄ Λεμουάν ή ο νεότερος για να διακρίνεται από τον θείο του, επίσης γλύπτη, Ζαν-Μπατίστ Λεμουάν τον πρεσβύτερο.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Βερτούμνους και [[Πομόνα (μυθολογία)|Πομόνα, 1760 ]] Ο Ζαν-Μπατίστ Λεμουάν γεννήθηκε στο Παρίσι στις 15 Φεβρουαρίου 1704. Ο πατέρας του Ζαν-Λουί Λεμουάν ήταν επίσης γλύπτης και ο πρώτος του δάσκαλος. Αργότερα έγινε μαθητής ενός άλλου εξέχοντος γλύπτη, του Ρομπέρ Λε Λοραίν.
Έλαβε το βραβείο της Ρώμης που του απονεμήθηκε από τη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, αλλά παρέμεινε στο Παρίσι για να φροντίσει τον πατέρα του που είχε τυφλωθεί σχεδόν εντελώς. Το 1838 έγινε δεκτός ως μέλος της Ακαδημίας και το 1744 έγινε διευθυντής της και αργότερα πρύτανης και διευθυντής. Όπως και οι άλλοι βασιλικοί γλύπτες, φιλοτέχνησε αγάλματα για τους κήπους των Βερσαλλιών. Έχαιρε της προστασίας της μαρκησίας ντε Πομπαντούρ, ερωμένης του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ και σημαντικής προστάτιδας των τεχνών. αριστερά|μικρογραφία|Πορτρέτο του [[Ετιέν Μωρίς Φαλκονέ, 1741]] Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζει το χαριτωμένο ροκοκό γλυπτό του Βερτούμνους και Πομόνα, δύο χαρακτήρες από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, το οποίο ήταν το αγαπημένο θέμα της μαρκησίας Πομπαντούρ. Το γλυπτό βρίσκεται τώρα στο Λούβρο. Ήταν ο επίσημος γλύπτης του βασιλιά, έτσι φιλοτέχνησε αρκετές προτομές του Λουδοβίκου ΙΕ΄, αγάλματα στη βασιλική πλατεία στο Μπορντώ (1743) και στη Ρεν (1754) και ένα έφιππο άγαλμα του βασιλιά για την αυλή της νέας στρατιωτικής σχολής (Εκόλ Μιλιταίρ), αλλά αυτά καταστράφηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Μαθητές
Ανάμεσα στους μαθητές του Λεμουάν ήταν και οι γλύπτες Ζαν-Αντουάν Ουντόν, Ετιέν Μωρίς Φαλκονέ, Ζαν-Μπατίστ Πιγκάλ και Ωγκυστέν Παζού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Παναγιώτης Κουρνούτος
O Παναγιώτης Κουρνούτος είναι Έλληνας πρώην αθλητής της σκοποβολής.
Ξεκίνησε τη σκοποβολή στην Αμερική, ενώ σπούδαζε οικονομικά για τέσσερα χρόνια. Ανάμεσα στις επιτυχίες του περιλαμβάνεται η πρώτη θέση σε αγώνες στη Νέα Υόρκη, σε αγώνες χάντικαπ στο Λονγκ Μπιτς, σε αγώνα χάντικαπ στη Λαγκούνα Χιλς και στο πρωτάθλημα χάντικαπ της Πενσυλβάνιας. Το 1972 ήταν τέταρτος σε μέσο όρο για όλη τη χρονιά στη Νέα Υόρκη.
Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1976 και εντάχθηκε στον Όμιλο Φιλάθλων Κυνηγετικού Όπλου. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκοποβολής πήλινου στόχου ήταν δεύτερος στο ατομικό τραπ το 1978, 1979 , 1982 , 1983 και το 1985. Το 1978 κέρδισε το Κύπελλο Χειμώνα και τους δύο αγώνες του Κυπέλλου Ανοίξεως. Το 1979 ήταν πρώτος στο πρωτάθλημα Αθηνών, στο Κύπελλο Χειμώνα και στο Κύπελλο Κούτση με επίδοση 192/200 (νέο πανελλήνιο ρεκόρ) στον αγώνα Ελλάδας-Κύπρου στην Κύπρο. Το 1980 πέτυχε νέο πανελλήνιο ρεκόρ με επίδοση 193/200 σε αγώνες στην Κύπρο. To 1983 ήταν πρώτος στο πρωτάθλημα Αθηνών.
Στο Βαλκανικό πρωτάθλημα πήλινου στόχου αναδείχθηκε πρωταθλητής στο Βουκουρέστι το 1979 και στην Αθήνα το 1980. Έγινε μάλιστα ο πρώτος Έλληνας αθλητής που κέρδισε δύο συνεχόμενες φορές την πρώτη θέση στους Βαλκανικούς. Η επίδοση του το 1979 (191/200) αποτέλεσε νέο Βαλκανικό ρεκόρ.
Με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Ελλάδας συμμετείχε επίσης στο Βαλκανικό πρωτάθλημα του 1976 και του 1977 στη Βάρνα, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1977 στην Αντίμπ , στη Θερινή Σπαρτακιάδα των Λαών της ΕΣΣΔ του 1979 στη Μόσχα , στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1980 στη Σαραγόσα και στους Αγώνες σκοποβολής Λατινικών Χωρών του 1983 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Σκοπευτές ΟΦΚΟ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου
Σύστημα Πολυαγωγίας
Το Σύστημα Πολυαγωγίας (Unité Polyagogique Informatique CEMAMu) (συντ. UPIC) είναι μηχανογραφημένο εργαλείο μουσικής σύνθεσης, που επινοήθηκε από τον συνθέτη Ιάννη Ξενάκη. Αναπτύχθηκε στο Centre d'Etudes de Mathématique et Automatique Musicales ( CEMAU ) στο Παρίσι και ολοκληρώθηκε το 1977. Ο Ξενάκης το χρησιμοποίησε στο επόμενο έργο του Mycènes Alpha (1978) και σε άλλα δύο έργα. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από συνθέτες όπως ο Χούλιο Έστραντα, (Eua´on, 1980), ο Άκης Δαούτης (στο Crystal Forest, 1986, Solar Rain, 1987), o Ζαν-Κλοντ Ρισέ (Saxatile, 1992), ο Jorge Antunes ( Interlude de l'opéra Olga, 1992), ο François-Bernard Mâche (Hypérion, 1981, Nocturne, 1981, Tithon, 1989, Moires, 1994, Canopée, 2003), Takehito Shimazu ( Illusions in Desolate Fields (1994)), ο Ζεράρ Πέιπ ( Le Fleuve du Désir (1994) )), και ο Κέρτις Ρόουντς ( Purity (1994) και Sonal Atoms (1998)). Ο Aphex Twin υπονοεί ότι χρησιμοποιεί UPIC σε μια συνέντευξη όπου τον ρωτούν τι λογισμικό χρησιμοποιεί και απαντά ότι, "Το UPIC του Ξενάκη ξεπερνά μεγαλειωδώς όλα τα άλλα και είναι κάτω από 1mb".
Από φυσικής πλευράς, το Σύστημα Πολυαγωγίας είναι ένα ψηφιοποιητικό tablet συνδεδεμένο με έναν υπολογιστή, ο οποίος διαθέτει διανυσματική οθόνη. Η λειτουργικότητά του είναι παρόμοια με αυτή του μεταγενέστερου Fairlight CMI, αναφορικά στο ότι ο χρήστης σχεδιάζει κυματομορφές και περιβάλουσες έντασης στο tablet, που αποδίδονται από τον υπολογιστή. Αφού αποθηκευτούν οι κυματομορφές, ο χρήστης μπορεί να συνθέσει με αυτές σχεδιάζοντας «συνθέσεις» στο tablet, με τον άξονα Χ να αντιπροσωπεύει το χρόνο και τον άξονα Υ να αντιπροσωπεύει τον τόνο. Οι συνθέσεις μπορούν να τεντωθούν σε διάρκεια από μερικά δευτερόλεπτα έως μία ώρα. Μπορούν επίσης να αντιμετατεθούν, να αντιστραφούν, να αναστραφούν και να υποβληθούν σε έναν αριθμό αλγοριθμικών μετασχηματισμών. Το σύστημα επιτρέπει την απόδοση σε πραγματικό χρόνο μετακινώντας τη γραφίδα κατά μήκος του tablet.
Το σύστημα UPIC στη συνέχεια επεκτάθηκε έτσι ώστε να επιτρέπει ψηφιακές δειγματοληψίες κυματομορφών ως υλικό πηγής, αντί για καθαρά συνθετικούς τόνους. Το 2005, η Mode Records της Νέας Υόρκης κυκλοφόρησε μια συλλογή έργων, σε 2 CD, που συντέθηκαν με το UPIC στο CCMIX, με τίτλο Xenakis, UPIC, Continuum, που παρέχει μια επισκόπηση των ηχητικών δυνατοτήτων του συστήματος.
Υπήρξαν μερικές προσπάθειες αναπαραγωγής του συστήματος UPIC χρησιμοποιώντας εμπορεύσιμο υλικό, για παράδειγμα Iannix, HighC, UPISketch. Το IanniX, το οποίο έχει χρηματοδοτηθεί από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού, είναι ένα γραφικό sequencer ανοιχτού κώδικα που συγχρονίζεται μέσω Open Sound Control συμβάντων και καμπυλών σε περιβάλλον πραγματικού χρόνου (όπως Pure Data, SuperCollider, Csound, MaxMSP και openFrameworks μεταξύ άλλων). Από την πλευρά του, το HighC χρησιμοποιείται σήμερα ως παιδαγωγικό εργαλείο σε τάξεις που κυμαίνονται από την πρώιμη εφηβεία έως τα Master classes στη σύνθεση, ενώ ορισμένοι σύγχρονοι συνθέτες, όπως ο Γιώργος Χατζημιχελάκης, το έχουν εντάξει στα εργαλεία τους.
Το UPIC αποτέλεσε έμπνευση και για ένα άλλο παιδαγωγικό εργαλείο, το UPISketch. Η πρώτη έκδοση, που κυκλοφόρησε το 2018, τρέχει σε OSX και iOS και κατέστη δυνατή χάρη στη συνεργασία του Κέντρου Ιάννης Ξενάκης και του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, με χρηματοδότηση από το Interfaces Project.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρονική μουσική
Κέλυφος Wish
Το κέλυφος wish (Windowing Shell) είναι ένα απλό και διαδραστικό κέλυφος του Unix για το X Window System και το Mac OS X. Επιτρέπει στο χρήστη να ελέγχει τμήματα της γραφικής διασύνδεσης του χρήστη μέσω της εργαλειοθήκης γραφικών στοιχείων Tk, και υποστηρίζει τη χρήση της γλώσσας προγραμματισμού Tcl.
Το wish είναι ανοιχτό λογισμικό και αποτελεί τμήμα της σουίτας προγραμματισμού Tcl/Tk.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού σεναρίων Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Κελύφη του Unix
Α.Π.Ο.Κ. Βελούχι
Ο '''Α.Π.Ο.Κ. Βελούχι''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ευρυτανίας, ο σπουδαιότερος του νομού από πλευράς διακρίσεων. Ιδρύθηκε το 1968. Έχει κατακτήσει συνολικά 10 τίτλους πρωταθλήτη και 17 τοπικά κύπελλα στην Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας. Το Βελούχι έχει συμμετάσχει σε 12 διοργανώσεις του περιφερειακού πρωταθλήματος της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, μέχρι και την περίοδο 2011-12.
Μυκαλησσός
250px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας Η Μυκαλησσός υπήρξε αρχαία ελληνική πόλη στην ανατολική Βοιωτία, σε μικρή απόσταση από τον πορθμό του Ευρίπου και την πόλη της Χαλκίδας. Βρισκόταν στη θέση της σημερινής Ριτσώνας, νοτιοανατολικά από το Μεσσάπιο όρος (σημερινός Κτυπάς) και συγκεκριμένα στη διασταύρωση της παλαιάς εθνικής οδού Χαλκίδος-Θηβών με τον επαρχιακό δρόμο Ριτσώνας-Βαθύ Αυλίδας, στη θέση Χάνι.
Α.Π.Ο.Κ. Βελούχι
Ιστορία
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Καρπενησίου "Το Βελούχι" ιδρύθηκε το 1968. Έως και την αγωνιστική περίοδο 1989-90 λάμβανε μέρος στα πρωταθλήματα της Φθιωτιδοφωκίδας. Από το 1991 αγωνίστηκε στην κορυφαία κατηγορία της Ευρυτανίας.
Μυκαλησσός
Ιστορία
Πρώτη αναφορά στην Μυκαλησσό γίνεται από τον Όμηρο στη ραψωδία Β' της Ιλιάδος (Κατάλογος Νεῶν), όπου απαριθμούνται οι πόλεις των Αχαιών που έστειλαν στρατό και πλοία για την εκστρατεία της Τροίας, μάλιστα της δίνεται το προσωνύμιο "εὐρύχορος". Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι η πόλη ιδρύθηκε σε προ-ομηρική εποχή, διότι πήρε την ονομασία της, σύμφωνα με τα Βοιωτικά του Παυσανία, από τον μυκηθμό (μούγκρισμα) που έκανε η αγελάδα που οδηγούσε τον Κάδμο και την ακολουθία του στη Θήβα. Υπήρχε ναός της Δήμητρας και άγαλμά της, μπροστά στο οποίο προσφέρονταν ως αφιερώματα προϊόντα της γης.
Η Μυκαλησσός φαίνεται ότι έφτασε στην ακμή της στην αρχαϊκή εποχή, από τα μέσα του 6ου π.Χ. αι. ως τα Μηδικά. Αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα έχουν βρεθεί, τα οποία εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο της Θήβας. Η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, αν και υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα ως τον 3ο π.Χ. αιώνα. Συγκεκριμένα το 413 π.Χ., όπως διηγείται διεξοδικά ο Θουκυδίδης και ο Παυσανίας ο Αθηναίος αξιωματικός Διειτρέφης επικεφαλής 1300 Θρακών μαχαιροφόρων πελταστών αποβιβάστηκε στις ακτές της Ταναγρικής κι επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στη Μυκαλησσό. Η βοιωτική πόλη βρέθηκε απροετοίμαστη για άμυνα και πολιορκία και γρήγορα κυριεύθηκε, οι Θράκες λεηλάτησαν τα σπίτια και τα ιερά και σκότωσαν όσους βρήκαν: άντρες, γέρους, γυναίκες, παιδιά ακόμα και τα ζώα.
Το νέο μαθεύτηκε μέχρι τη Θήβα, με αποτέλεσμα οι Θηβαίοι να στείλουν στρατιωτικό απόσπασμα εναντίον τους. Στη μάχη που ακολούθησε, οι Θηβαίοι νίκησαν τους Θράκες πελταστές τους οποίους κι εξεδίωξαν. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη και τον Παυσανία σκοτώθηκαν περί τους 250 Θράκες και περί τους 20 Θηβαίους πεζούς και ιππείς. Παρόλη τη νίκη των Θηβαίων, η Μυκαλησσός από τότε δεν κατάφερε ξανά να βρει την παλαιά της αίγλη και ακμή.
Α.Π.Ο.Κ. Βελούχι
Έδρα
Ο ΑΠΟΚ αγωνίζεται στο Εθνικό Δημοτικό Στάδιο Καρπενησίου, 2.500 θεατών, το οποίο διαθέτει πλαστικό χλοοτάπητα. Το γήπεδο κατασκευάσθηκε το 1969 και ανακαινίσθηκε το 2010.
Μυκαλησσός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Α.Π.Ο.Κ. Βελούχι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Κτήτωρ
155px|thumb|right|Η Ντεσισλάβα, κτητόρισσα της [[Εκκλησία της Μπογιάνα|εκκλησίας της Μπογιάνα στη Βουλγαρία]] Στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ο τίτλος του κτήτορα (ον. κτήτωρ <, άλλοτε ως έφορος, προνοητής, επίκουρος, αυθέντης) δινόταν στον ιδρυτή, προστάτη, χορηγό ή ιδιοκτήτη ενός εκκλησιαστικού ιδρύματος (εκκλησίας, μονής, γηροκομείου, πτωχοκομείου). Τον τίτλο λάμβαναν συνήθως ανώτεροι κληρικοί και ιερείς που έχτιζαν νέες εκκλησίες ή μοναστήρια, ή παρείχαν πόρους για τη συντήρηση και τη διακόσμησή τους. Το κτητορικόν δίκαιον (τα δικαιώματα που συνόδευαν τον τίτλο δηλαδή) μπορούσαν να μεταβιβαστούν και να διαρκέσουν για γενιές. Ο κτήτωρ αποκτούσε θρησκευτικά και λειτουργικά προνόμια (όπως το διορισμό του ηγουμένου) αλλά και σημαντικές υποχρεώσεις. Το κτητορικόν δίκαιον ήταν πολύ διαδεδομένο καθώς συν τοις άλλοις αποτελούσε μια σχετικά ασφαλή επένδυση, αφού η εκκλησιαστική περιουσία ήταν και είναι λιγότερο ευάλωτη απέναντι στις κατασχέσεις απ'ότι στα κοσμικά κράτη.
Πηγή
Κατηγορία:Ορθοδοξία
Παλατσίνα Τσινέζε
Το Κινεζικό Παλατάκι (Palazzina Cinese), γνωστό και ως Βασιλική Κινεζική Οικία (Real Casina alla Cinese), είναι μια πρώην βασιλική κατοικία του Οίκου των Bουρβόνων-Δύο Σικελιών σχεδιασμένη στο Κινεζικό στυλ. Βρίσκεται στο Παλέρμο, μέσα στο πάρκο Λα Φαβορίτα. Το Εθνογραφικό Μουσείο της Σικελίας, που πήρε το όνομά του από τον Τζιουζέπε Πιτρέ, βρίσκεται σε έναν από τους ξενώνες του Παλατιού.
Ιστορία
Το κτίριο σχεδιάστηκε το 1799 από τον αρχιτέκτονα Τζιουζέπε Βενάντσιο Μαρβούλια κατόπιν παραγγελίας του βασιλιά Φερδινάνδου Γ' της Σικελίας. Ο ηγεμόνας είχε αγοράσει προηγουμένως γη και ένα σπίτι κινεζικά σχεδιασμένο, που ανήκε στον βαρόνο Μπενεντέτο Λομπάρντo και σχεδιάστηκε από τον ίδιο τον Mαρβούλια. Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα και ο κήπος του ολοκληρώθηκαν μεταξύ 1800 και 1806.
Το 1860, ως αποτέλεσμα της Ενοποίησης της Ιταλίας, η κατοικία πέρασε στον Οίκο της Σαβοΐας. Στη συνέχεια, έγινε ιδιοκτησία της κοινότητας του Παλέρμο και έχει μετατραπεί σε μουσείο.
Περιγραφή
Τα διαμερίσματα του Ανακτόρου κατανέμονται σε τρεις ορόφους. Στον πρώτο όροφο υπάρχουν η αίθουσα υποδοχής, η τραπεζαρία και το υπνοδωμάτιο του Βασιλιά. Στον δεύτερο όροφο υπάρχει το διαμέρισμα της βασίλισσας Μαρίας-Καρολίνα της Αυστρίας. Στον τρίτο όροφο υπάρχει μια οκταγωνική βεράντα, σκεπασμένη σαν παγόδα.
Το κτίριο είναι διακοσμημένο με πίνακες και τοιχογραφίες του Τζιουζέπε Βελάσκες, του Βιντσέντσο Ριόλo και άλλων καλλιτεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλεκτική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλέρμο
Ιερώνυμος ο Άνδριος
Ο Ιερώνυμος ο Άνδριος (6ος/5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Άνδρο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του πένταθλου κατά τους 72ους (492 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, χάνοντας από τον Τισαμενό στο τρέξιμο και το άλμα, αλλά νικώντας τον στα υπόλοιπα σκέλη του πεντάθλου, δισκοβολία, ακόντιο και πάλη. .
Νέα Πέτρα Σερρών
Η Νέα Πέτρα είναι οικισμός που υπάγεται στον δήμο Νέας Ζίχνης στην Περιφερειακή Ενότητα Σερρών που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”  και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Νέα Πέτρα ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Νέας Πέτρας.
Ιστορία
Σύμφωνα με το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης στη Νέα Πέτρα εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από την Πέτρα (Kayali) της Ανατολικής Θράκης η οποία βρίσκεται βορειοδυτικά των Σαράντα Εκκλησιών. Με την αρχή των Βαλκανικών Πολέμων έφτασαν στην Πέτρα Βούλγαροι και έμειναν εκεί μέχρι το 1913 οπότε και η ευρύτερη περιοχή της Πέτρας επανήλθε σε Τουρκική διοίκηση. Αρκετές οικογένειες από την Πέτρα κατέφυγαν στην Νέα Πέτρα, σε άλλα σημεία των Σερρών, της Κομοτηνής (Νέα Πέτρα Ροδόπης) και της Ξάνθης ενώ κάποιοι εγκαταστάθηκαν κοντά στη Θεσσαλονίκη.
Με την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 εγκαταστάθηκαν επίσης στη Νέα Πέτρα κάποιες οικογένειες από Αρβανίτες Ανατολικής Θράκης (καταγόμενοι αρχικά από την Κορυτσά), καθώς ο ελληνισμός της Ανατολικής Θράκης αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Ελλάδα. Τέλος, η Νέα Πέτρα πριν το 1927 ονομαζόταν Τσιάνος.
Έθιμο Γυναικοκρατίας
Από το 1923 και κάθε χρόνο στις 8 Ιανουρίου αναβιώνει στη Νέα Πέτρα το έθιμο της Γυναικοκρατίας ή αλλιώς το έθιμο της Μπάμπως καθώς και τα Βρεξούδια. Σύμφωνα με το έθιμο οι γυναίκες της Νέας Πέτρας τιμούν τη γηραιότερη γυναίκα του χωριού και κατά τη διάρκεια του εθίμου δεν επιτρέπεται η παρουσία των ανδρών οι οποίοι καταβρέχονται σε περίπτωση που πλησιάσουν ενώ ταυτόχρονα οι γυναίκες του χωριού προσπαθούν να τους αποσπάσουν κάποιο ρούχο το οποίο στη συνέχεια θα δημοπρατήσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Ιδρύθηκε σαν ανεξάρτητη Ένωση το 1968, καθώς τα προηγούμενα χρόνια οι ομάδες του νομού Αιτωλοακαρνανίας έπαιρναν μέρος στα πρωταθλήματα που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Πατρών. Η Ένωση ήταν γνωστή και με την ονομασία «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων νομού Αιτωλοακαρνανίας» (Ε.Π.Σ.Ν.Α.).
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας είναι η εξής:
Πρωταθλητές
Σημειώσεις
Δημήτρης Γριμπελάκος
Ο Δημήτρης (Μίμης) Γριμπελάκος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως αμυντικός μέσος για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1963 ως το 1969. Πέθανε στις 18 Ιουλίου 2014 σε ηλικία 76 ετών.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιτωλοακαρνανίας
Σούπερ Καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας.
Δημήτρης Γριμπελάκος
Καριέρα
Ο Γριμπελάκος αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα του Θερμαϊκού στη μοναδική χρονιά του συλλόγου στην πρώτη εθνική κατηγορία. Συνέχισε για δύο ακόμη σεζόν στον Θερμαϊκό και το 1962-63 κατέλαβε την δεύτερη θέση του τρίτου ομίλου της Β' εθνικής.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιτωλοακαρνανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Δημήτρης Γριμπελάκος
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 1963 πήρε ελεύθερη μεταγραφή για τον Άρη, αγωνιζόμενος στη θέση του αμυντικού μέσου. Αγωνίστηκε για έξι σεζόν με τους "κίτρινους", όντας μέλος της ομάδας που έσπασε την πρώτη τριάδα του Π.Ο.Κ. το 1968-69, ενώ αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες για το κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Έπαιξε στους δύο αγώνες κόντρα στην Ρόμα τον Σεπτέμβριο του 1964, στους δύο αγώνες με την Κολωνία, όπου οι "κίτρινοι" πέτυχαν την πρώτη τους ευρωπαϊκή νίκη στο Καυτατζόγλειο, στα δύο παιχνίδια με την Γιουβέντους την σεζόν 1966-67,  στην επιβλητική εκτός έδρας νίκη κατά της Χιμπέρνιαν Μάλτας με 0-6, όπου σκόραρε, και στην ήττα με 1-2 από την Ούιπεστ.
Σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 32 ετών και μνημονεύεται ως μαχητικός και δυνατός μέσος που γέμιζε τον χώρο του κέντρου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Επιτροπή Ανταγωνισμού
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού είναι η ελληνική αρχή προστασίας ανταγωνισμού και είναι το όργανο, το οποίο έχει ως αρμοδιότητα την εφαρμογή του Νόμου 3959/2011 "Προστασία του ελεύθερου ανταγωνισμού". Η Επιτροπή Ανταγωνισμού λειτουργεί ως ανεξάρτητη αρχή και έχει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια. Η Επιτροπή δεν είναι αρμόδια για την τήρηση των διατάξεων περί αθέμιτου ανταγωνισμού (ν. 146/1914), η εφαρμογή των οποίων εμπίπτει στην αρμοδιότητα των ​πολιτικών δικαστηρίων.
Κατά τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν επέλθει σημαντικές αλλαγές στην Ελληνική νομοθεσία περί ανταγωνισμού. Εξαιτίας των αλλαγών αυτών, η ΕΑ διαθέτει πλέον εξουσίες και μέσα επιβολής του νόμου τα οποία συνάδουν με τη διεθνή πρακτική. Η αρχή ανταγωνισμού έχει εξελιχθεί και είναι σήμερα ένα ανεξάρτητο θεσμικό όργανο που περιβάλλεται από εμπιστοσύνη και έχει αναλάβει σημαντικό ρόλο στις συνεχιζόμενες προσπάθειες μεταρρύθμισης της χώρας.
Από τον Σεπτέμβριο του 2019 Πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού είναι ο Ιωάννης Λιανός, Καθηγητής Δικαίου Ανταγωνισμού και Δημόσιας Πολιτικής στο Τμήμα Νομικής του University College London.
Ιστορία
Με τον ν.2837/00 η Επιτροπή απέκτησε και οικονομική αυτοτέλεια. Οι οικονομικοί πόροι της Επιτροπής προέρχονται από την επιβολή ανταποδοτικού τέλους ύψους ενός τοις χιλίοις επί του ιδρυτικού κεφαλαίου ή επί του ποσού της αύξησης του κεφαλαίου ανωνύμων εταιριών.
Οργάνωση
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού συγκροτείται από οκτώ τακτικά μέλη, από τα οποία ένα είναι ο Πρόεδρος, ένα ο Αντιπρόεδρος, τέσσερις Εισηγητές και δύο μέλη και απαρτίζεται από πρόσωπα αναγνωρισμένου κύρους που διακρίνονται για την επιστημονική τους κατάρτιση και την επαγγελματική τους ικανότητα στο νομικό και στον οικονομικό τομέα, ιδίως σε θέματα ελεύθερου ανταγωνισμού. Επιπλέον των τακτικών μελών ορίζονται και δύο αντίστοιχα αναπληρωματικά μέλη τα οποία πρέπει να έχουν τα ίδια προσόντα με τα τακτικά μέλη. Τα μέλη της απολαμβάνουν λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας και κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων της δεσμεύονται μόνο από το νόμο και τη συνείδηση τους και υποχρεούνται να τηρούν τις αρχές της αντικειμενικότητας και της αμεροληψίας.
Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού επιλέγονται από τη Βουλή, μετά τη διατύπωση γνώμης από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Τα λοιπά μέλη της Επιτροπής Ανταγωνισμού, τακτικά και αναπληρωματικά, καθώς και οι Εισηγητές επιλέγονται και διορίζονται από τον Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, ύστερα από γνώμη της Επιτροπής θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Η θητεία του Προέδρου, του Αντιπροέδρου και των μελών της Επιτροπής Ανταγωνισμού, τακτικών και αναπληρωματικών, καθώς και των Εισηγητών, είναι πενταετής και μπορεί να ανανεωθεί μία φορά. Στο έργο της συνεπικουρείται από τη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού, η οποία εισηγείται τις υποθέσεις στην Επιτροπή και στην οποία συμμετέχουν και Νομικοί και Οικονομολόγοι.
Έργο
Το έργο της Επιτροπής ως σήμερα έχει να επιδείξει πολλές σημαντικές αποφάσεις και παρεμβάσεις για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκαιο ανταγωνισμού
Βεν
thumb|right|250px|Η θέση του νησιού στα στενά του Έρεσουντ.
Η νήσος Βεν (δανικά: Hven, σουηδικά: Ven) βρίσκεται στο στενό του Έρεσουντ της Βαλτικής θάλασσας ανάμεσα στην περιοχή Σκάνια και του μεγαλύτερου νησιού της Δανίας, το Σέλαν. Ανήκει στο δήμο Λαντσκρούνα της Σκάνια και βρίσκεται στη Σουηδία. Το νησί έχει 371 κατοίκους σε μια επιφάνεια 7,5 τ.χλμ. Κατά το 1930 ο πληθυσμός του είχε φτάσει τους 1.300 κατοίκους. Στο νησί υπάρχουν τέσσερα χωριά, και είναι τα: Μπέκβικεν, Τούνα Μπιου, Νόρεμποργκ και το Κυρκμπάκεν. Το νησί ήταν ιστορικά υπό δανική κυριαρχία, και πέρασε στη Σουηδία το 1658.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νησιά της Σουηδίας
Εθνική Βελγίου U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 του Βελγίου είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα του Βελγίου σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Βελγίου Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Βελγικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Basket Belgium, KBBB / FRBB).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
Αναστάσιος Γιανναράς
Ο Αναστάσιος Γιανναράς (1920 - 1977) ήταν Έλληνας φιλόσοφος και καθηγητής φιλοσοφίας. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα αφορούσαν την αρχαιοελληνική, τη νεότερη και τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη.
Βίος-Σπουδές
Ο Αναστάσιος Γιανναράς γεννήθηκε στη Σύμη το 1920, όπου διδάχτηκε τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα στην Πετρίδειο Δημοτική Σχολή και στο Πανορμίτειο Γυμνάσιο. Το 1934 ο πατέρας του, πολιτικός μηχανικός, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του, μετανάστευσε στο Μεσολόγγι ως νομομηχανικός. Εκεί ο Αναστάσιος Γιανναράς συμπλήρωσε την εκπαίδευσή του στο Γυμνάσιο από την γ΄ τάξη και μετά. Έλαβε το απολυτήριο το 1937. Την ίδια χρονιά εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών μετά από εισιτήριες εξετάσεις και παρακολούθησε το Φιλολογικό Τμήμα της Σχολής. Στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής συνελήφθη και κρατήθηκε σε στρατόπεδα στην Πάτρα και στο Χαϊδάρι. Αποφοίτησε το 1946 και μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων διορίστηκε φιλόλογος στο Γυμνάσιο Μεσολογγίου και στο Διδασκαλείο Μετεκπαιδεύσεως στην Αθήνα.
Πέθανε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα τον Δεκέμβριο του 1977, σε ηλικία 57 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Κοντάκιο
Ονομασία
Το όνομα Κοντάκιον (κοντός = βραχύς, σύντομος) οφείλεται στο γεγονός, ότι το προοίμιο ήταν μία περίληψη τού θέματος, που αναπτυσσόταν στους οίκους. Άλλοι το ετυμολογούν από το «κοντό» (= την τράπεζα ψαλτηρίου), όπου οι ψάλτες ακουμπούσαν συχνά τα λειτουργικά κείμενα. Άλλοι τέλος από το ξύλινο στέλεχος (κοντάρι) γύρω από το οποίο τυλισσόταν η μεμβράνη (κόνταξ), παράβαλε το διπλωματικό οφφίκιο τού άρχοντος των κοντακίων.
Η ακροστιχίδα
Συνεκτικό στοιχείο των οίκων είναι η ακροστιχίδα, που αποτελείται από το πρώτο γράμμα κάθε οίκου· το προοίμιο δεν περιλαμβάνεται ποτέ σε αυτήν. Μπορεί να είναι:
Η ακροστιχίδα είναι πάντα πεζή, σε αντίθεση με τον Κανόνα, όπου -αν υπάρχει ακροστιχίδα- είναι πάντα έμμετρη (ιαμβική ή δακτυλική, προσωδιακή). Η ακροστιχίδα έχει ανατολική προέλευση: στους Ψαλμούς 33, 119, 145 τού Δαβίδ οι στίχοι αποτελούν ακροστιχίδα κατά το Εβραϊκό αλφάβητο· επίσης στους Θρήνους τού Ιερεμία. Οι Έλληνες και οι Λατίνοι τη γνώριζαν ως στιχουργικό παιχνίδι.
Άλλες μορφές ακροστιχίδας είναι: με διπλασιασμό των γραμμάτων:
Με μεσοστιχίδα και τελεστιχίδα: όπου τα πρώτα γράμματα φτιάχνουν την ακροστιχίδα "Ζαχαρίας", τα μεσαία τη μεσοστιχίδα "Κρης άδει" και αυτά στο τέλος την τελεστιχίδα "σε, Ω Μαρία", που η ένωσή τους φτιάχνει μία φράση.
Η γλώσσα
Οι ποιητές των Κοντακίων χρησιμοποιούν γλώσσα απλή και κατανοητή, σχεδόν δημώδη. Έτσι το έργο πλησιάζει την απέριττη και ανεπιτήδευτη γλώσσα των αρχαίων συναξαριακών κειμένων. Ωστόσο δεν λείπουν και οι σπάνιες ποιητικές και ρητορικές λέξεις, ανάλογα με την παιδεία και την πνευματική συγκρότηση τού υμνογράφου.
Παραδείγματα ομοιοκαταληξίας από τον Ακάθιστο Ύμνο: η χαρά εκλάμψει - η αρά εκλείψει, ανθρωπίνοις λογισμοίς – αγγέλων οφθαλμοίς, νεουργείται – βρεφουργείται, μύστις – πίστις, κ.λ.π.
Η μετρική
Για πολλούς αιώνες (ως τα τέλη τού 19ου αι.) οι λόγιοι είχαν την άποψη, ότι οι χριστιανικοί ύμνοι ήταν πεζά κείμενα, που ζωντάνευαν με τη μουσική. Η άποψη υποστηρίχθηκε από τους: Λέοντα Αλάτιο, Κ. Σάθα, Ch. Loparev, E. Legrand. Άλλη άποψη ήθελε τους ύμνους να ακολουθούν τα αρχαία προσωδιακά μέτρα και υποστηρίχθηκε από τους W. Christ, Μ. Παρανίκα. Οι δύο απόψεις αυτές δεν υποστηρίζονται πια, καθώς έγινε αποδεκτό, ότι οι Βυζαντινοί ύμνοι ακολουθούν ρυθμοτονικά μέτρα, δηλ. βασίζονται, στο ότι κάθε στίχος έχει ίδιο αριθμό συλλαβών (ισοσυλλαβία) και τονίζονται οι ίδιες συλλαβές (ομοτονία). Αυτό παρατήρησε πρώτος ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων το 1830 στο έργο του "Περί της γνησίας προφοράς της Ελληνικής Γλώσσης".
Ιστορία
Δημιουργός τού Κοντακίου φέρεται ο Ρωμανός ο Μελωδός, όπως αναφέρει ο Νικηφόρος Κάλλιστος ο Ξανθόπουλος, η συναξαριακή και μοναστική παράδοση, ο Σωφρόνιος Ευστρατιάδης, ο H.J.W. Tillyard, ο Egon Wellesz. Άλλοι ωστόσο ερευνητές θεωρούν, ότι το Κοντάκιο ήταν Συριακό δημιούργημα, που εισήγαγε στο Βυζάντιο ο Ελληνο-Σύρος Ρωμανός ο Μελωδός. Πράγματι υπήρχαν στην πλούσια Συριακή μουσική παράδοση οι ύμνοι madrasha και sugitha, που έχουν δομή με εφύμνιο, ακροστιχίδα και διάλογο. Υπάρχει ομοιότητα της έμμετρης ομιλίας τού Εφραίμ τού Σύρου (4ος αι.) με το Κοντάκιο τού Ρωμανού στη Δευτέρα Παρουσία. Την άποψη υποστήριξαν οι W. Meyer 1885, Th. M. Wehofer 1907, P. Maas, K. Trypanis, J. Grosdidier de Matons. Τρίτη άποψη θέλει το Κοντάκιο καθαρά Ελληνικό εύρημα, καθώς ο ύμνος "Παρθένιον" τού Μεθοδίου Πατάρων (απεβ. 311) έχει στροφές, εφύμνιο και ακροστιχίδα. Ο ύμνος θεωρείται πρόδρομος τού Κοντακίου. Επίσης η ομιλία στο Πάσχα τού Μελίτωνος Σάρδεων (2ος αι.) έχει έμμετρη κατασκευή· από την ομιλία προέρχεται η υμνολογία των Παθών. Ακόμη η ομιλία στον Ευαγγελισμό τού Πρόκλου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (434-446) περιέχει διάλογο με ομοιοκαταληξία και ακροστιχίδα. Επιπρόσθετα, πολλά κοντάκια εμπνέονται από ομιλίες Πατέρων της Εκκλησίας.
Σήμερα στον Όρθρο, μετά την ς΄ ωδή τού Κανόνα αναγιγνώσκεται το προοίμιο (κοντάκιο) και ο α΄ οίκος, κατάλοιπα ενός Κοντακίου· ακολουθεί το Συναξάριο της ημέρας. Επίσης στη Θ. Λειτουργία ένα προοίμιο (κοντάκιο) ψάλλεται πριν το Αποστολικό Ανάγνωσμα. Αυτή η τάξη στο Τυπικό της Εκκλησίας δημιουργήθηκε μετά την επικράτηση τού Κανόνα· ποια όμως ήταν η θέση όλου τού Κοντακίου πιο πριν; Μάλλον πήρε τη θέση των αρχαίων ύμνων, που ανέπτυσσαν με απλό, δημώδη λόγο και διηγηματικά τη σημασία της εορτής, χωρίς υμνητικό τόνο (Νικόλαος Τωμαδάκης) ή τη θέση των Αγιολογικών εγκωμίων (P. Maas).
Ο τρόπος της εκτέλεσής του φαίνεται πως ήταν η ανάγνωση· ψαλλόταν μόνο το προοίμιο (Αθανάσιος Παπαδόπουλος-Κεραμεύς) ή το εφύμνιο (J.B. Pitra). Ίσως ψαλλόταν όλο το Κοντάκιο, διότι στα χειρόγραφα αναφέρεται η ένδειξη τού Ήχου. Τα πρώτα σημάδια μουσικής σημειογραφίας είναι τού 10ου αι. και δεν ξέρουμε πως εκτελείτο το Κοντάκιο πιο πριν.
Είδη
Από άποψη περιεχομένου (σκοπού) διαιρούνται σε:
Από άποψη μουσικής εκτέλεσης χωρίζονται σε:
Όταν το είδος δεν ήταν πια σε χρήση, για να μην χαθούν εκλεκτά ποιητικά κείμενα, δημιουργήθηκαν συλλογές, τα Κοντακάρια. Αυτό ξεκίνησε από τον 10ο αι. και τα σημαντικότερα είναι:
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία Κατηγορία:Λειτουργική Κατηγορία:Βυζαντινή μουσική
Στέλιος Τριανταφυλλίδης
Ο Στέλιος Τριανταφυλλίδης (Αιγάλεω 1921-2002) ήταν Έλληνας Αντιστασιακός, πολιτικός και ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1921. Μεγάλωσε στο "Μπαρουτάδικο"(μετέπειτα Αιγάλεω)και από μικρός ασχολήθηκε τόσο με τα κοινά, όσο και με τον αθλητισμό. Υπήρξε ποδοσφαιριστής της Ιεράπολης (αγωνιζόταν ως επιθετικός) και ένας από τους πρώτους παίκτες που στελέχωσαν τον Αιγάλεω Α.Ο., στα 1946.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε Αντιστασιακή δράση, ενώ μετά τον πόλεμο εντάχθηκε αρχικά στο ΚΚΕ και μετέπειτα στην ΕΔΑ. Υπήρξε συνεργάτης του δήμαρχου Αιγάλεω Στ. Μαυροθαλασσίτη, επί των ημερών του οποίου διετέλεσε δημ. σύμβουλος αλλά και πρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου Αιγάλεω, τόσο πριν τη χούντα, όσο και στη Μεταπολίτευση.
Δίφωνο
Στην φωνητική, ένα δίφωνο είναι ένα ζευγάρι ήχων που είναι γειτονικοί ο ένας με τον άλλων στην ροή της ομιλίας. Οι γλωσσολόγοι χρησιμοποιούν τα δίφωνα ως εργαλεία για να αξιολογήσουν την γλώσσα και τις χρήσεις της. Το δίφωνο είναι ένα μικρο κομμάτι ενός μεγαλύτερου συνόλου εργαλείων για την εξέταση και κατηγοριοποίηση των χαρακτηριστικών μίας οποιαδήποτε δεδομένης γλώσσας.
Στέλιος Τριανταφυλλίδης
Βιογραφία
Απεβίωσε το 2002
Δίφωνο
Μία σημαντική πτυχή των διφώνων είναι η διάκριση τους από ένα παρόμοιο γλωσσικό στοιχείο, την δίφθογγο. Η δίφθογγος είναι ένας συνδιασμένος ήχος που περιέχει δύο ή περισσότερες φωνηεντικές συνιστώσες, ενώ το δίφωνο είναι δύο ξεχωριστοί ήχοι, συμπεριλαμβανομένου είτε φωνηέντων είτε συμφώνων, τα οποία τοποθετούνται δίπλα ο ένας στον άλλον.
Στέλιος Τριανταφυλλίδης
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ
Δίφωνο
Άλλη μία μονάδα που είναι παρόμοια με το δίφωνο είναι το τρίφωνο. Τα τρίφωνα απαρτίζονται από τρεις φωνητικούς ήχους. Τόσο τα δίφωνα όσο και τα τρίφωνα χρησιμοποιούνται συχνά σε αλγόριθμους για την επεξεργασία του φυσικού λόγου, όπου η τεχνολογία προσπαθεί είτε να παραλάβει είτε να επικοινωνήσει ήχους σύμφωνα με την τεχνική χρήση αυτών των μονάδων ήχου στη γλώσσα.
Κατηγορία:Φωνητική
Γιώργος Καματερός
Ο Γιώργος Καματερός (Κως 1940-6 Μαΐου 1998) ήταν Έλληνας δικηγόρος, γνωστός για το σκάνδαλο με το "νερό" του (το νερό του Καματερού), που υποστήριζε ότι θεραπεύει τον καρκίνο, στα μέσα της δεκαετίας του 1970.