cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1932
Μετά από διαβουλεύσεις, κυβέρνηση σχηματίζει ο Παναγής Τσαλδάρης, από τις 3 Νοεμβρίου 1932 μέχρι τις 16 Ιανουαρίου 1933 (Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1932), οπότε αναλαμβάνει ξανά ο Ελευθέριος Βενιζέλος με την Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές του Μαρτίου του 1933.
Αποτελέσματα
μικρογραφία|Το κοινοβούλιο την περίοδο 1932 - 1933
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Αγία Τριάδα Βοιωτίας
Η Αγία Τριάδα (πρώην Στεβενίκο ) είναι ορεινό χωριό του δήμου Λεβαδέων του νομού Βοιωτίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 291 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος στους πρόποδες του Ελικώνα, σε υψόμετρο 400 μέτρων. Βρίσκεται 21 χλμ νότια της πρωτεύουσας του νομού Βοιωτίας, Λιβαδειάς. Κοντά στην Αγία Τριάδα βρίσκονται τα χωριά Κορώνεια (στα ανατολικά), Ελικώνας (στα δυτικά) Αγία Άννα (στα νότια) και Άγιος Γεώργιος (βόρεια του οικισμού).
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της ύστερης Τουρκοκρατίας ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της περιφέρειάς του και αποτέλεσε σημείο στρατηγικής σημασίας λόγω της οχύρωσής του. Μάλιστα στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης έγινε αρκετές φορές πεδίο μάχης ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τις οθωμανικές δυνάμεις. Το 1940 η ονομασία του χωριού μετατράπηκε από Στεβενίκο σε Αγία Τριάδα.
Διοικητικά το χωριό αποτέλεσε από το 1840 (ΦΕΚ 22Α - 18/12/1840) μέχρι το 1914 τμήμα του δήμου Πέτρας και στη συνέχεια υπαγόταν έως το 1997 στην επαρχία Λεβαδείας ως έδρα κοινότητας. Έπειτα υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κορωνείας ενώ από το 2011 είναι έδρα της τοπικής κοινότητας Αγίας Τριάδας του καλλικρατικού δήμου Λεβαδέων.
Αξιοθέατα
Σημαντικά αξιοθέατα της Αγίας Τριάδας είναι τα απομεινάρια του μεσαιωνικού καταλανικού κάστρου, τα ερείπια ρωμαϊκής στοάς στις πηγές Πόντζα, ο ναός των Ταξιαρχών που διαθέτει τοιχογραφίες των αρχών του 19ου αιώνα και ο ναός της Παλιοκκλήσας εντός του οποίου υπάρχουν τοιχογραφίες των μέσων του 18ου αιώνα.
Άλλο σημαντικό αξιοθέατο είναι το σπήλαιο Νύμφης Κορώνειας. Βρίσκεται στα δυτικά του χωριού σε υψόμετρο 820 μέτρων. Στις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο σπήλαιο το 1989 αποκαλύφθηκε σημαντικός αριθμός ευρημάτων που καλύπτουν το διάστημα από την αρχαϊκή μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή. Από τα αρχαιολογικά ευρήματα προκύπτει πως το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε ως ιερό αφιερωμένο στις Νύμφες.
Αθλητισμός
Ομάδα της περιοχής είναι ο Άρης Αγίας Τριάδας στο ποδόσφαιρο.Είχε υπάρξει από τις κορυφαίες ομάδες στο Β'ΕΠΣ Βοιωτίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Πορεία του πληθυσμού : {|class="wikitable" style="text-align:center;
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Γιοάχιμ Πατινίρ
Ο Γιοάχιμ Πατινίρ (Joachim Patinir, 1480 - 5 Οκτωβρίου 1524) ήταν Φλαμανδός αναγεννησιακός ζωγράφος ιστορικών σκηνών και τοπίων από την σημερινή Βαλλωνική Περιοχή.
Βιογραφία
Γεννήθηκε περίπου το 1480 στο Ντινάν (Dinant) -κατ' άλλες πηγές στη Μπουβίν (Bouvignes) της Βαλλωνίας και πέθανε το 1524 στην Αμβέρσα. Αρκετά διαδεδομένο στη Βαλλωνία, το επώνυμο «Patinier" αναφέρεται σε κατασκευαστή και πωλητή ξύλινων παπούτσιών, ενός είδους ξύλινων τσόκαρων που χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Μεσαίωνα σε αυτήν την περιοχή για να προστατεύουν τα πόδια από τη λάσπη ή τη σκόνη.
Ζωγράφος και σχεδιαστής της Φλαμανδικής Σχολής της Ανώτερης Αναγέννησης, εντάχθηκε το 1515 στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως "ελεύθερος Διδάσκαλος". Εργάστηκε σε συνεργασία με αρκετούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και ο Κουέντιν Μασσάις. Αυτός υπήρξε και στενός φίλος του Πατινίρ ως τον θάνατό του, γι' αυτό και ορίστηκε σαν ένας από τους εκπαιδευτές των τέκνων του. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στις Κάτω Χώρες, ο Άλμπρεχτ Ντύρερ σχετίστηκε με τον Πατινίρ και φιλοτέχνησε το πορτρέτο του. Σημείωσε, επίσης, στο ταξιδιωτικό του ημερολόγιο ότι ήταν πολύ καλός ζωγράφος τοπίων. Του πααραχώρησε χρώματα, έναν από τους μαθητές του και βοήθησε στον δεύτερο γάμο του καλλιτέχνη στις 5 Μαΐου 1521.
Τα γνωστά γεγονότα που αφορούν στον Πατινίρ είναι πολύ περιορισμένα και ορισμένες πολύ τολμηρές υποθέσεις συχνά κηλιδώνουν τη βιογραφία του. Έτσι, ορισμένοι σχολιαστές εκφράζουν την άποψη ότι ο Ανρί Μπλε (Henri Bles ή φλαμανδ. Herri met de Bles), Δάσκαλος της ζωγραφικής τοπίων της περιοχής του Μεύση ήταν πιθανόν μαθητής ή συνεργάτης του και ίσως συνδεόταν συγγενικά μαζί του, αλλά η υπόθεση αυτή δεν έγινε ποτέ δυνατό να επιβεβαιωθεί. Ομοίως, το υποτιθέμενο προσκύνημά του στη Σαιντ Μπωμ (Sainte-Baume) της Προβηγκίας δεν έχει τεκμηριωθεί πουθενά, εκτός από ορισμένες απεικονίσεις, σε έργα του, της περιοχής που φιλοξενήθηκε η Μαρία Μαγδαληνή.
Ύφος και έργο
Ένα από τα θεμελιώδη γεγονότα στη ζωγραφική κατά τα τέλη του 15ου αιώνα είναι η εμφάνιση, στις Κάτω Χώρες του είδους (genre) της τέχνης που επρόκειτο να γίνει πολύ δημοφιλής: Η τοπιογραφία. Ο Πατινίρ ήταν ο πρώτος που περιγράφηκε ως "ζωγράφος τοπίων" και ο ίδιος ο Ντύρερ χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει την τέχνη του Πατινίρ. Ενώ θεωρείται ο εμπνευστής του είδους "τοπίο" στη δυτική ζωγραφική, είναι και ζωγράφος της ιστορίας. Παρήγαγε ελαιογραφίες σε ξύλινα πάνελ με εικονογραφικό ύφος εμπνευσμένο κυρίως από σκηνές από τη χριστιανική ιστορία, που έγιναν δημοφιλείς και διαδόθηκαν με το έργο Legenda aurea του αρχιεπισκόπου της Γένοβα Τζάκομο ντα Βαρράτσε (Giacomo da Varazze). Το ύφος του χαρακτηρίζεται από τη συχνή χρήση μιας ατμοσφαιρικής προοπτικής που προσφέρει μια πανοραμική άποψη. Οι συνθέσεις του περιλαμβάνουν γενικά τρία ξεχωριστά επίπεδα: το πρώτο, με καφέ υπόβαθρο, πάνω στο οποίο βρίσκονται οι βασικές μορφές και τα "παρελκόμενά" τους, καθώς και ορυκτά και φυτικά υλικά (πέτρες, βότανα, λουλούδια, δέντρα ή σχεδόν νεκροί θάμνοι), ένα μεσαίο επίπεδο, όπου κυριαρχεί το πράσινο, όπου αναπαρίστανται με λεπτότητα και ακρίβεια πολλοί χαρακτήρες με τις πιο διαφορετικές ενασχολήσεις, και ένα υπόβαθρο για τα "ανάγλυφα" όπου κυριαρχεί το έντονο μπλε - μερικές φορές αποκαλείται «μπλε του Πατινίρ», όπου δημιουργεί συννεφιασμένο ουρανό στον οποίο φαίνεται να επέρχεται καταιγίδα.
Είχε συνηθίσει να τοποθετεί κάπου στα έργα του μια μικρή μορφή για να ικανοποιεί κάποια ανάγκη, εξ ου και το προσωνύμιο surmon de ch[ieur] που του δόθηκε. Μερικές φορές χρειάζεται να αναζητηθεί αυτή η μικρή μορφή, όπως τη μορφή της κουκουβάγιας στα έργα του Henri de Bles. έγραψε ο Κάρελ φαν Μάντερ στο "Βιβλίο των Ζωγράφων" (Schilder-boeck) του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι τοπίων
Δηιδάμεια (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα «Δηιδάμεια» αναφέρονται 4 διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Self Entitled
Τραγούδια
1.	"72 Hookers" 	3:36
4.	"She Didn't Lose Her Baby" 	2:56
5.	"Secret Society" 	2:53
6.	"I, Fatty" 	1:36
7.	"Cell Out" 	2:02
8.	"Down with the Ship" 	2:23
10.	"This Machine Is 4" 	2:07
11.	"I've Got One Jealous Again, Again" 	3:02
12.	"Xmas Has Been X'ed" 	2:43
Συνολική διάρκεια : 29:47
Singles
"My Stepdad's a Cop and My Stepmom's a Domme" Κυκλοφορία: 19 Ιουνίου 2012(με νέα τραγούδια)
"Ronnie & Mags" Κυκλοφορία: 14 Αυγούστου 2012
"Xmas Has Been X'ed" Κυκλοφορία:15 Ιανουαρίου 2013
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κριτική στο AllMusic
Κατηγορία:Δισκογραφία των NOFX Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Μπεν Γκερντάν
Το Μπεν Γκερντάν είναι πόλη της Τυνησίας, στο Κυβερνείο Μεντενίν. Βρίσκεται στη ΝΑ. Τυνησία στη πεδιάδα Τζεφάρα, ΝΔ. Από την πρωτεύουσα της χώρας την Τύνιδα απέχει 550 χλμ. και από τη Λιβύη 30 χλμ. Ο πληθυσμός της κατά την απογραφή του 2014 ήταν 79.912 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Φολέγανδρος (αποβατικό)
Χαρακτηριστικά
Διαστάσεις : 40Χ8.8Χ2.1 μ. – Εκτόπισμα : 166/430 τν. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα Rheinmetal των 20 χιλ. / 90. – Μηχανές : 2 ντίζελ 1.020 hp, 2 έλικες. – Ταχύτητα : 11 κόμβοι. – Μεταφορική ικανότητα : 150 τν. – Πλήρωμα : 17 άτομα. Παραχωρήθηκε το 1992 στα πλαίσια της Γερμανικής Στρατιωτικής βοήθειας.
Όμοίου τύπου πλοία
Ομοίου τύπου πλοία : Ηρακλειά, ΙΟΣ, Νάξος ΙΙ, Πάρος, Σίκινος και 'Φολέγανδρος'.
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Ωκεανός (μυθολογία)
Ο Ωκεανός (αρχ. ελλ. Ὠκεανός ) στην αρχαία Ελληνική μυθολογία ήταν υιός του Ουρανού και της Γαίας.
Η Ορφική Μυθολογία
Ο Ωκεανός είναι η αρχαιότερη θαλάσσια θεότητα της ελληνικής μυθολογίας.
Εμφανίζεται για πρώτη φορά στα ορφικά ποιήματα μαζί με την Τηθύ. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, η Νύχτα και ο Αιθέρας γέννησαν ένα «αργυρόν ωόν» (ασημένιο αυγό). Από το αυγό αυτό προέκυψε ο Έρως. Ο Έρως ταξινόμησε τα πάντα και έπλασε το αχανές Χάος ψηλά στον ουρανό και τη γαία (γη) από κάτω. Το Χάος και η Γαία ζευγαρώθηκαν με τη συναίνεση του Έρωτα και γέννησαν τον Ωκεανό και τη Τηθύ. Ο Ωκεανός του άρχισε να γεννάει όλα τα ζωντανά πλάσματα της γης, όπως, και όλους τους κατοπινούς θεούς.
Ο Ωκεανός Τιτάν
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Ωκεανός ήταν γιος του Ουρανού και της Γαίας, το μεγαλύτερο παιδί τους και ο ισχυρότερος των δώδεκα Τιτάνων και Τιτανίδων.
Όλοι τον ζήλευαν για την περίσσια δύναμή του και μονομαχούσαν συχνά για την υπεροχή. Όσες φορές προσπάθησε να βιάσει τη θεά Ήρα, ο θεός Δίας την προστάτευε και την έσωζε.
Με την αδελφή και σύζυγό του, την Τηθύ, έκανε απογόνους όλες τις θεότητες των ποταμών, της θάλασσας και των πηγών. Οι δυο τους ήτανε τόσο καρπεροί, που από την υπερπαραγωγή υδάτινων στοιχείων της φύσης γινόντουσαν πλημμύρες. Έτσι χωρίσανε τελικά και το κακό σταμάτησε.
Ο Ωκεανός και η Τηθύς δεν αναμίχτηκαν στην Τιτανομαχία κατά του Δία, γι' αυτό και ο Δίας τους άφησε ανενόχλητους να κυριαρχούν στο υγρό τους βασίλειο.
Με την άλλη του αδελφή, τη Θεία, γέννησε τους Κέκροπες.
Ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι, σύμφωνα με τον Φερεκύδη, ο Ωκεανός ήταν πατέρας του Τριπτόλεμου, κάτι που απαντά και στον Παυσανία.
Ερμηνεία και προέλευση του μύθου
Ο Ωκεανός αποτελούσε την ανθρωπόμορφη, ιδεατή μορφή του υδάτινου κόσμου, που περιέβαλε από παντού τη Γαία, ως παμμέγιστος ποταμός χωρίς πηγές αλλά και χωρίς εκβολές. Μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και την απόσυρση των υδάτων οι εμφανιζόμενοι ποταμοί, λίμνες, πηγές κλπ. απετέλεσαν αλληγορικά τα τέκνα του Ωκεανού.
Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες
Καλές Τέχνες
Στην τέχνη, ο Ωκεανός, αρχικά, παριστάνεται κυκλικός, έχοντας στο μέσον τη γη, τον ουρανό και τη θάλασσα, όπως στην ασπίδα του Ηρακλή αλλά και του Αχιλλέα.
Κατά την Αλεξανδρινή εποχή (Ελληνιστική περίοδος), παριστάνεται ως γέρος, γενειοφόρος ημίγυμνος, με κέρατα τράγου.
Εν συνεχεία, στη Ρωμαϊκή περίοδο παριστάνεται ως γέρος ημίγυμνος, καθήμενος σε ανάκλιντρο, του οποίου το στρώμα αποτελούσε η επιφάνεια της θάλασσας, προσκέφαλο του, ο Όλυμπος, (η Γαία), φέροντας στο κεφάλι μικρό κάλυμμα ενώ στο δεξί χέρι, μακρύ σκήπτρο. Τέτοιο, ακριβώς, γλυπτό βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Νάπολης στην Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θαλάσσιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τιτάνες
Σχέση θρησκείας και επιστήμης
Η σχέση θρησκείας και επιστήμης αποτέλεσε θέμα μελέτης από τα αρχαία χρόνια για φιλόσοφους, θεολόγους, επιστήμονες και άλλους. Έχουν προταθεί διάφορες ερμηνείες της σχέσης αυτής, είτε αντιπαλότητας, είτε αρμονίας και συνεργασίας αλλά και πως δεν υπάρχει ουδεμία σχέση μεταξύ των δύο. Η επιστήμη χρησιμοποιεί την λογική, τον εμπειρισμό και τις αποδείξεις που προκύπτουν από την πειραματικη διαδικασία, ενώ η θρησκεία στηρίζεται στην αποκάλυψη, την πίστη και την ύπαρξη του υπερφυσικού. Τόσο η θρησκεία όσο και η επιστήμη είναι πολύπλοκα κοινωνικά και πολιτιστικά φαινόμενα, τα οποία έχουν αλλάξει στον χρόνο.
Οι όροι θρησκεία και επιστήμη
Η "θρησκεία" (religion), με την έννοια του χριστιανισμού στην Ευρώπη, απέκτησε τη σύγχρονη σημασία της τον 17ο αιώνα κατά την διάρκεια της αποικιοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης, όπως και της προτεσταντικής Μεταρρύθμισης Η "επιστήμη" εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα, στην προσπάθεια να οριστούν με ακρίβεια όσοι μελετούσαν τον φυσικό κόσμο. Η φράση "θρησκεία και επιστήμη" εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα, σε μια προσπάθεια ενοποίησης των δύο εννοιών. Ήταν τον 19ο αιώνα που πρωτοεμφανίστηκανι όροι "βουδισμός", "ινδουϊσμός", "ταοϊσμός" και "κομφουκιανισμός". Στον αρχαίο και μεσσαιωνικό κόσμο, η ετυμολογική έννοια των λατινικών ρίζων τόσο της επιστήμης (scientia) όσο και της θρησκείας (religio) ήταν κατανοητές ως εσωτερικές προσωπικές αξίες, ποτέ ως δόγματα, πρακτικές ή πηγές γνώσης.
Αντώνιος Β΄ της Γεωργίας
Ο Αντόν Β΄ ο Μεγαλομάρτυρας, ანტონ II, γεννημένος ως βασιλικός πρίγκιπας Τεϊμουράζ თეიმურაზ ბატონიშვილი, (8 Ιανουαρίου 1762 ή 1763 – 21 Δεκεμβρίου 1827) ήταν μέλος της Γεωργιανής βασιλικής οικογένειας και εκκλησιαστικός. Γιος τού Ηρακλή Β΄, τού προτελευταίου βασιλιά τού Κάρτλι και τού Καχέτι, ήταν Καθολικός (Πατριάρχης) Γεωργίας από το 1788 έως το 1811.
Σχέση θρησκείας και επιστήμης
Οι όροι θρησκεία και επιστήμη
O όρος επιστήμονας επινοήθηκε από τον νατουραλιστή θεολόγο Ουίλλιαμ Χιούελ (William Whewell) το 1834 για να περιγράψει όσους προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν την γνώση μέσω της κατανόησης της φύσης. Από τον Αριστοτέλη στην αρχαία Ελλάδα, έως τον 19ο αιώνα, η φράση φυσιοκρατία ήταν ο συχνός όρος για να περιγράψει όσους ασχολούνταν με την μελέτη της φύσης. Το βιβλίο του Ισαάκ Νεύτωνα Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (1687), το οποίο μεταφράζεται σε «μαθηματικές αρχές της Φυσικής φιλοσοφίας» αντανακλά την τότε χρήση της φράσης "φυσική φιλοσοφία", που σήμαινει συστηματική μελέτη της φύσης. Ακόμη και στον 19ο αιώνα, το βιβλίο των Ουίλιαμ Τόμσον (λόρδου Κέλβιν) και Πίτερ Γκάθρι Τέιτ είχε τίτλο Πραγματεία φυσικής φιλοσοφίας (Treatise on Natural Philosophy, 1867), πόνημα το οποίο καθόρισε τη σύγχρονη φυσική.
Αντώνιος Β΄ της Γεωργίας
Αφού η Ρωσική Αυτοκρατορία προσάρτησε τη Γεωργία το 1801, ο Αντόν αντιστάθηκε στις καταπατήσεις των αυτοκρατορικών αξιωματούχων στις εκκλησιαστικές υποθέσεις της Γεωργίας. Τελικά, ο Αντόν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γεωργία για την Αγία Πετρούπολη το 1810 και τού αφαιρέθηκε το αξίωμα το 1811. Ήταν, επομένως, ο τελευταίος Γεωργιανός Καθολικός (Πατριάρχης) τον 19ο αι. Ο τίτλος καταργήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και η αυτοκέφαλη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία περιορίστηκε σε εξαρχία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Άντον πέρασε τα τελευταία του χρόνια στη σύνταξη στο Νίζνι Νόβγκοροντ, όπου απεβίωσε το 1827. Ανακηρύχτηκε άγιος από τη Γεωργιανή εκκλησία το 2011.
Σχέση θρησκείας και επιστήμης
Οι όροι θρησκεία και επιστήμη
Η έννοια της Θρησκείας πήρε το σύγχρονο νόημα της μόλις τον 17ο αιώνα, παρά το γεγονός ότι ιερά βιβλία όπως το Κοράνιο ή η Βίβλος (αλλά και άλλα) δεν είχαν την έννοια της θρησκείας στα κείμενα τους, αλλά ουτε και οι λαοί μέσα στους οποίους αυτά τα βιβλία είχαν γραφτεί. Κατά τον 19ο αι. ο Μαξ Μύλλερ (Max Müller) σημείωσε ότι αυτό που ονομάζεται αρχαία θρησκεία σήμερα θα μπορούσε να αποκαλείτο νόμος στην αρχαιότητα.
Αντώνιος Β΄ της Γεωργίας
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε ως βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) Tεϊμουράζ, που ονομάστηκε έτσι από τον παππού του Tεϊμουράζ Β΄ βασιλιά τού Κάρτλι. Γεννήθηκε από τον 3ο γάμο τού Ηρακλή Β΄ με τη Νταρετζάν Νταντιάνι. Ο νεαρός πρίγκιπας εκπαιδεύτηκε στη βασιλική αυλή της Τιφλίδας και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή της Τιφλίδας υπό την καθοδήγηση τού Αντώνιου Α΄, συγγενή και προκατόχου του ως Καθολικού (Πατριάρχη) της Γεωργίας. Το 1782 εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Αντώνιος.
Κατά τη σύναψη της συνθήκης τού Γκεοργκίεφσκ μεταξύ τού Ηρακλή Β΄ και της Αυτοκράτειρας της Ρωσίας Αικατερίνης Β΄ το 1783, ο Αντώνιος, τώρα ιεροδιάκονος, και ο αδελφός του Μιριάν ταξίδεψαν στην Αγία Πετρούπολη και έμειναν στην αυτοκρατορική αυλή. Ο Μιριάν εισήλθε στον ρωσικό στρατό, ενώ ο Αντόν, παρουσία της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης και της ακολουθίας της, χειροτονήθηκε σε μητροπολίτη, σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία τού Tσάρσκογια Σελό το 1787. Με την ευκαιρία αυτή, η Αικατερίνη Β΄ τού δώρισε μία πλούσια στολισμένη Παναγία, ένα μετάλλιο που απεικονίζει την Παρθένο Μαρία, το οποίο οικειοποιήθηκε η Ρωσική Υπεραγία Σύνοδο μετά το τέλος τού Αντώνιου Β΄ το 1827.
Άφιξη της ρωσικής κυριαρχίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/Coat_of_arms_of_Catholicos_Patriarch_Anton_II_of_Georgia.PNG/220px-Coat_of_arms_of_Catholicos_Patriarch_Anton_II_of_Georgia.PNG|μικρογραφία| Εθνόσημο του Aντώνιου Β΄.
Σχέση θρησκείας και επιστήμης
Θεωρία Ασυμβατότητας
Σύμφωνα με τον Guillermo Paz-y-Miño-C και Avelina Espinosa, η ιστορική μάχη μεταξύ εξέλιξης και θρησκείας είναι αποτέλεσμα της εσωτερικής ασυμβατότητας μεταξύ επιστήμης, λογικής/εμπειρισμού και της πίστης στην υπεφυσική αιτιότητα Οι συγγραφείς αυτοί έχουν σχηματίσει την «θεωρία ασυμβατότητας» σύμφωνα με την οποία ‘’εξηγεί την αιτία της αιώνιας διαμάχης θρησκείας επιστήμης ". Σύμφωνα με τον  Jerry Coyne, οι απόψεις επάνω στην θεωρία της εξέλιξης και θρησκευτικότητα της κάθε χώρας, (οι οποίες είναι αντιστρόφως ανάλογες) μαζί με την ύπαρξη βιβλίων και άλλων εκδόσεων που προσπαθούν να εξηγήσουν την επαναπροσέγγιση, είναι ένδειξη πως οι ανθρώποι δυσκολεύονται να πιστέψουν και τα δυο ταυτόχρονα, άρα υπάρχει ασυμβατότητα θρησκείας/επιστήμης. Σύμφωνα με τον  Lawrence Krauss, η συμβατότητα ή ασυμβατότητα θρησκείας/επιστήμης είναι θεολογικό ζήτημα, όχι επιστημονικό. Σύμφωνα με την Lisa Randall η ερώτηση της ασυμβατότητας είναι αδύνατο να απαντηθεί, καθώς από την στιγμή που αποδέχεται κανείς την εξ ουρανού αλήθεια, εγκαταλείπει τους κανόνες της λογικής που είναι απαραίτητοι να εντοπίσουν, εάν υπάρχουν, αντιφάσεις μεταξυ επιστήμης και θρησκείας. Ο Daniel Dennett ισχυρίζεται ότι υφίσταται ασυμβατότητα εξαιτίας του γεγονότος ότι η θρησκεία δεν είναι προβληματική, έως ότου καταρρεύσει σε αρκετές δικαιολογίες για την διατήρηση ορισμένων πεποιθήσεων, υπό το φως των εξελικτικών θεωρήσεων.
Αντώνιος Β΄ της Γεωργίας
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Πατριάρχες Γεωργίας
Σχέση θρησκείας και επιστήμης
Θεωρία Ασυμβατότητας
Σύμφωνα με τον Neil deGrasse Tyson, η κεντρική διαφορά μεταξύ της φύσης των δυο (θρησκείας και επιστήμης) είναι πως οι ισχυρισμοί της επιστήμης βασίζονται στην πειραματική επαλήθευση, ενώ οι ισχυρισμοί της θρησκείας στηρίζονται στην πίστη, και αυτοί είναι ασυμβίβαστοι οδοί για την απόκτηση γνώσης. Εξ αιτίας αυτού, θρησκεία και επιστήμη είναι ασύμβατα μεγέθη.
O φιλόσοφος και φυσικός Victor J. Stenger ισχυρίζεται πως θρησκεία και επιστήμη είναι ασυμβίβαστες, επειδή οι προσεγγίσεις τους για κατάκτηση της γνώσης είναι αντιμαχόμενες, καθώς η επιστήμη προσφέρει εύλογες εναλλακτικές φυσικών εξηγήσεων για τα φαινόμενα που συνήθως εξηγούνταν παλαιότερα με θρησκευτικούς όρους. Ο νευροεπιστήμονας και συγγραφέας Σαμ Χάρρις είναι σφοδρός πολέμιος της θρησκείας και υποστηρίζει πως η επιστήμη πρέπει να καταστρέψει την θρησκεία. Υποστηρίζει ότι η κάθε πρόοδος της επιστήμης έχει κόστος για την θρησκεία, και η διατήρηση της θρησκευτικότητας στον κόσμο έχει κόστος για την επιστήμη. Εκτιμά ότι ο φόβος για να μην προκληθεί θρησκευτικό μίσος εμποδίζει την κριτική στην θρησκεία. H έγνοια του είναι πως η ήπια κριτική στο σύνολο των θρησκειών, οι οποίες δεν είναι ασύμβατες μόνο για την επιστήμη αλλά και για τον πολιτισμό γενικότερα, θα αποδειχθεί καταστροφική για την ανθρωπότητα.
Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς, είναι εχθρικός με την θρησκεία και ισχυρίζεται πως διαβρώνει την επιστημονική διαδικασία, υποσκάπτοντας την διανόηση
Εκτιμά πως όταν οι δασκάλοι επιστήμης προσπαθουν να μεταδώσουν στους μαθητές την θεωρία της εξέλιξης, υφίσταται εχθρότητα εναντίον τους από γονείς οι οποίοι πιστεύουν πως η συγκεκριμένη θεωρία είναι αντίθετη με την πίστη τους, και μάλιστα από ορισμένα βιβλία η λέξη «εξέλιξη» αφαιρείται συστηματικά.
Σε αντίθεση με τους προηγούμενους, οι Francis Collins, Kenneth R. Miller, George Coyne και Francisco J. Ayala υποστηρίζουν πως είναι συμβατή η επιστήμη με την θρησκεία. Η κύρια γραμμή του επιχειρήματος τους είναι πως η επιστήμη δίνει πολλές ευκαιρίες να κοιτάξει και να βρει κανεις τον Θεό στην φύση ο οποίος να επιβεβαιώνει την πίστη του. Ο Kenneth Miller υποστηρίζει πως σημαντικοί αριθμοί επιστημόνων είναι θρήσκοι και συγκρίνοντας τον με τον αριθμό Αμερικανών πολιτών που πιστέύουν στην εξέλιξη, αυτό συνεπάγεται πως υπάρχει συμβατότητα μεταξύ των δύο. Ένα άλλο επιχείρημα του Μίλλερ, είναι πως όταν οι επιστήμονες κάνουν σχόλια για την σχέση θρησκείας και επιστήμης, τα σχόλια αυτά στερούνται επιστημονικότητας και υπερβαίνουν τα όρια της επιστήμης αφού εμπλέκονται σε συζητήσεις περι νοήματος και σκοπού της ζωής.
Θεωρία Σύγκρουσης Θρησκείας και Επιστήμης
Σύμφωνα με την θεωρία σύγκρουσης θρησκείας Επιστήμης υπάρχει δομική διαφορά ανάμεσα στην θρησκεία και την επιστήμη, πράγμα που καθιστά την σχέση μεταξυ των δύο ανοικτά εχθρική, υπήρξε εχθρική στο παρελθόν και θα παραμείνει αναγκαστικά έτσι και στο μέλλον. Η συγκεκριμένη θεωρία σήμερα βασίζεται κυρίως στην επανεξέταση της δικης του Γαλιλαίου και της υποδοχής της θεωρίας της εξέλιξης του Δαρβίνου. Η συγκεκριμένη θεωρία έγινε δημοφιλής τον 19ο αιώνα από τους Τζον Ουίλιαμ Ντρέιπερ και Andrew Dickson White. Ήταν τον 19 αιώνα που η φύση της συγκεκριμένης σχέση απασχολούσε πλατιά τις κοινωνίες. Η θέση αυτή, παρότι έχει υποχωρήσει στην συχρονη εποχή μπροστά στην θεωρία της «πολυπλοκης σχέσης», ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς, παραμένη ακόμη ισχυρή, ειτε βασιζόμενοι πάνω σε φιλοσοφικά επιχειρήματα π.χ., ο ολλανδός φιλόσοφος Herman Philipse ή με ιστορικά, όπως o Gregory Dawes ο οποίος επανεξέτασε την δίκη του Γαλιλαίου. O Peter Harrison επίσης θεωρεί σύγχρονο μύθο τη σύγκρουση της θρησκείας με την επιστήμη, ο οποίος διατηρείται στη δημόσια συζήτηση με συζητήσεις όπως περί εκτρώσεων, περί διδασκαλίας της εξέλιξης κλπ.
Ο σύγχρονος φιλόσοφος A. C. Grayling, εξακολουθεί να πιστεύει πως θρησκεία και επιστήμη ανταγωνίζονται σε μια σειρά θεμάτων όπως την αρχή του σύμπαντος, την ανθρώπινη φύση και την πιθανότητα να πραγματοποιούνται θαύματα.
Από την άποψη της Ανατολικής Ορθόδοξης θεολογίας υποστηρίζεται ότι τά προβλήματα μεταξύ θρησκείας καί επιστήμης πού παρουσιάσθηκαν στήν Ορθόδοξη Ανατολή ήταν προϊόντα εισαγωγής από τή Δύση καί δεν είχαν σχέση μέ τη γνήσια Ορθόδοξη παράδοση, η οποία είχε τελείως διαφορετική τοποθέτηση πάνω στό θέμα της επιστήμης. Κατά την άποψη αυτή, οι Ορθόδοξοι δανείστηκαν μία ξένη πρός τήν παράδοσή τους νοοτροπία καί άρχισαν νά θέτουν ερωτήματα εκεί πού δέν υπήρχαν.
Η ιστορία της Θεωρίας Σύγκρουσης Επιστήμης Θρησκείας
O Ντρέιπερ υπήρξε επιστήμονας και σε μια διάσημη ομιλία του το 1860 στη British Association, η οποία έμεινε στην ιστορία για την σύγκρουση του ιερέα Wilberforce και του δαρβινιστή βιολόγου Τόμας Χάξλεϋ για την θεωρία της εξέλιξης, and in America "the religious controversy over biological evolution reached its most critical stages in the late 1870s". Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Draper προσκλήθηκε από τον αμερικάνο Edward Livingston Youmans να γράψει το βιβλίο «Ιστορία της Σύγκρουσης μεταξύ Θρησκείας και Επιστήμης», ενα βιβλίο το οποίο απαντούσε σε σύγχρονα ζητήματα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, όπως το παπικό αλάθητο και κυρίως κριτίκαρε τον αντι-διανοουμενισμό της ρωμαιοκαθολικής παράδοσης. , αλλά κριτίκαρε και τον Προτεσταντισμό και το Ισλάμ. Σε αυτό το βιβλίο οDraper συνοψίζει την θέση του ως εξής: Το 1896, ο White έκδοσε το βιβλιο «Η Ιστορία του Πολέμου Επιστήμης με Θεολογια στην Χριστιανοσύνη» Το 1896 οWhite δημοσίευσε το A History of the Warfare of Science with Theology in Christendom, το οποίο υπήρξε το απόσταγμα τριάντα ετών έρευνας σχετικά με το θέμα, στο οποίο επικρίνε τις ως περιοριστικά διάφορα δόγματα του Χριστιανισμού. Στην εισαγωγή, ο White υπογράμμισε ότι έφτασε στη θέση του μετά από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προσπάθεια του βοηθήσει την Ezra Cornell στην ίδρυση ενός πανεπιστημίου χωρίς καμία θρησκευτική αναφορά.
Στο «Θεός και Φύση»” ο, David Lindberg και ο Ronald Numbers αναφέρουν ότι ενώ το βιβλίο του White δεν πούλησε τόσο καλά στην εποχή του, όσο το βιβλίο Draper, στο τέλος αποδείκτηκε πως είχε περισσότερη επιρροή καθώς παρουσίαζε ισχυρότερη τεκμηρίωση των επιχειρημάτων του.
Μοντέλο Ανεξάρτητων Πεδίων
Συμφωνα με το μοντέλο ανεξάρτητων πεδίων (διεθνώς γνωστό ως ΝΟΜΑ Non-Overlapping Magisteria) η θρησκεία και η επιστήμη εξετάζουν διαφορετικά πεδία και ρωτάνε διαφορετικές ερωτήσεις, άρα μπορούν να συνυπάρχουν ειρηνικά. H συγχρονη αυτή θεωρία προτάθηκε από τον Stephen Jay Gould
Ενώ ο Gould μίλησε για ανεξαρτησία από την πλευρά της Επιστήμης, ο W. T. Stace είδε την ανεξαρτησία από την πλευρά της φιλοσοφίας της θρησκείας.Ο Stace πιστευε πως η επιστήμη και η θρησκεία, όταν εξεταστούν από την δική τους σκοπιά η κάθε μία, είναι ολοκληρωμένες θεωρίες. Η Αμερικάνικη Ακαδημία της Επιστήμης υποστηριζει ότι η Θρησκεία και η Επιστήμη είναι ανεξάρτητες. «Η επιστήμη και η θρησκεία εξετάζουν διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας. Στην επιστήμη, οι εξηγήσεις πρέπει να βασίζονται σε στοιχεία που προέρχονται από την εξέταση του φυσικού κόσμου. Οι επιστημονικά βασισμένες παρατηρήσεις ή πειράματα που έρχονται σε αντίθεση με μια εξήγηση τελικά πρέπει να οδηγήσουν στην τροποποίηση ή ακόμη και στην εγκατάλειψη αυτής της εξήγησης. Η θρησκευτική πίστη, αντίθετα, δεν εξαρτάται από εμπειρικά δεδομένα και δεν τροποποιείται αναγκαστικά όταν υπάρχουν αντιφατικα εμπειρικά δεδομένα και συχνά ενέχει υπερφυσικές δυνάμεις και όντα. Επειδή δεν αποτελούν μέρος της φύσης, οι υπερφυσικές οντότητες δεν μπορούν να διερευνηθούν από την επιστήμη. Υπό αυτή την έννοια, η επιστήμη και η θρησκεία είναι διαχωρισμένες και αντιμετωπίζουν πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας με διάφορους τρόπους. Οι προσπάθειες να τεθεί η επιστήμη εναντίον της θρησκείας και το αντίστροφο, δημιουργούν άσκοπες αντιπαραθέσεις» Σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο John Habgood, η επιστήμη και η θρησκεία αποτελούν διακριτές μεθόδους για να κατανοήση την ανθρώπινη εμπειρία. Βλέπει την Επιστήμη ως ‘’’περιγραφική’’’ του κόσμου ενώ την θρησκεία ως ‘’’κανονιστική’’’. Σύμφωνα με τον ίδιο, αν η Επιστήμη και τα μαθηματικά επικεντρωθούν στο πως ‘’’πρέπει να είναι’’’ ο κοσμος, θα οδηγηθούν στο να αποδώσουν στον φυσικό κόσμο ιδιότητες λανθασμένα, όπως έκαναν οι οπαδοί του Πυθαγόρα τον 6ο αιώνα προ Χριστού. Ο Habgood συνεχίζει και εκτιμά πως το αντίστροφο, οπου η θρησκεία προσπαθεί να περιγράψει τον φυσικό κόσμο, θα του αποδώσει με την σειρά της, λανθασμένες
Μοντέλλο Διαλόγου
Συμφωνα με το μοντέλο διαλόγου, υπάρχει αλληλοβοηθούμενη σχέση μεταξύ θρησκείας και επιστήμης. . Σε αντίθεση με το μοντέλο ανεξάρτητων πεδίων ΝΟΜΑ, το μοντέλο αυτό υπάρχει κοινό έδαφος πιθανόν στις προϋποθέσεις, μεθοδολογία και έννοιες. Για παράδειγμα, το δόγμα του δημιουργισμού ευννόησε την επιστήμη να υποθέσει ότι η δημιουργία του κόσμου για να είναι αποτέλεσμα ενός Δημιουργού, έχει ευφυϊα και τάξη, έτσι κάποιος μπορεί να αναμένει ότι νόμοι που διέπουν την φύση θα βρεθουνε.
Μοντέλο Ενσωμάτωσης
Σύμφωνα με το μοντέλο της ενσωμάτωσης, η διαδραστική και πολύπλοκη σχέση επιστήμης και θρησκείας οδηγεί συνήθως σε πρόοδο της ανθρωπότητας. Η επιστημονική και η θρησκευτική σκοπιά μπορουν να συνυπάρχουν ειρηνικά. Χριστιανοι- αλλά και άλλες θρησκέιες- έχουν ενσωματωθεί σε επιστημονικές ιδέες, οπως στην αρχαία Αίγυπτο και την τεχνολογική της ανάπτυξη, όπως την άνθιση της λογικής και των μαθηματικών κατά τον Ινδουίσμό και Βουδισμό, καθώς επίσης και επιστημονικές προοδους από μουσουλμάνους επιστήμονες κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακόμη, πολλές χριστιανικές κοινότητες του 19ου αιώνα καλοσώριζαν τους χριστιανούς επιστήμονες που ισχυρίζονταν πως δεν τους ένοιαζε η υπέρτατη φύση της πραγματικότητας.
Θεωρείται αναμφισβήτητο ότι η σύγχρονη επιστήμη αναπτύχθηκε μέσα στον Χριστιανικό πολιτισμό της Δυτικής Ευρώπης. Υπάρχουν όμως διαφορετικές απόψεις γύρω από το αν η λεγόμενη Επιστημονική Επανάσταση της πρώιμης σύγχρονης εποχής συνδέεται - και σε ποιά έκταση - με τη Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα. Όσον αφορά την περίπτωση της Αγγλίας, ορισμένοι συγγραφείς, με πρώτο τον R.K. Merton (1938) υποστήριξαν ότι ο Πουριτανισμός και ο ασκητικός Προτεσταντισμός γενικά, είχαν υπολογίσιμο ρόλο στην εμφάνιση του ενδιαφέροντος για την επιστήμη ("άποψη Merton"). Κατά τον ιστορικό της επιστήμης R. Hooykaas (1971) η βιβλική οπτική της φύσης μέσα από την ελευθερία της βούλησης (βολονταρισμός) ευνόησε την ανάπτυξη της επιστήμης, κάτι που ενισχύθηκε από ορισμένα χαρακτηριστικά της Μεταρρύθμισης. Άλλοι έχουν υποστηρίξει ή διαφωνήσει με αυτή την άποψη.
Επιστημονική Μελέτη της Θρησκείας
Από τις αρχές του 17ου αιώνα, νατουραλιστές φιλόσοφοι προσπαθούνσαν να βρουν εξηγήσεις για την συμπεριφορά του ανθρώπου (θρησκεία, συναισθήματα, ηθική) βασισμένοι επάνω σε φυσιοκεντρικές εξηγήσεις. Για παράδειγμα, ο Φοντενέλ έγραφε το 1724 : «όσο περισσότερη άγνοια έχει κάποιος, ή λιγότερη εμπειρία, τοσο περισσότερο βλέπει θαύματα», ενώ ο Αύγουστος Κομτε το 1841 πίστευε πως οι μύθοι σταδιακα θα δώσουν την θέση τους σε επιστημονικές γνώμες. Το καλύτερο παραδειγμα προσπάθειας να εξηγηθεί νατουραλιστικά η θρησκεία είναι το έργο του Ντεϊβιντ Χιούμ «Φυσική Ιστορία της Θρησκείας» (Natural History of Religion) οπου ανιχνεύει τις απαρχές του πολυθεϊσμού στην άγνοια για τις φυσικές αιτιές μαζί με τον φόβo. Ο Χιουμ έβλεπε την θρησκεία σαν ένα πολιτιστικό και κοινονικοπολιτικο φαινόμενο της ανθρωπότητας (νατουραλιστική προσέγγιση της θρησκείας). Έκτοτε, οι επιστήμονες από διάφορα αναδυόμενα πεδία προσπάθησαν να εξηγήσουν τα αποτελέσματα της έρευνας τους δίνοντας μια ενοποιητική για τις θρησκείες εξήγηση.
Το 1915 ο κοινωνιολόγος Εμίλ Ντιρκέμ (1915) εκτιμούσε πως η θρησκεία ήταν το συνεκτικό στοιχείο της ανθρωπότητας. Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ, το 1927 ερμήνευε την θρησκεία ως ψευδαίσθηση που οφείλεται σε δυο παράγοντες: την παλιμπαιδίστικη ανάγκη για πατρικη φιγούρα και την τεράστια μοναξιά που νοιώθει κάποιος ο οποίος αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έρθει σε επαφή με τον κόσμο. Κοινωνιολόγοι και οικονομικοί στοχαστές όπως ο Καρλ Μαρξ και ο Μαξ Βέμπερ, έδωσαν κοσμικές εξηγήσεις για το φαινόμενο της Θρησκείας την ίδια περίοδο. Με τις προόδους της επιστημονικής μεθοδολογίας, η προσέγγιση της θρησκείας από την επιστήμη αλλάζει από το 1920 περίπου.
Οι ανθρωπολόγοι Edward Evans-Pritchard και Bronislaw Malinowski απομακρύνθηκαν από την θέση πως η άγνοια δίνει γένεση στην θρησκεία, ενώ ακόμη πιο πρόσφατα (2012) η Cristine Legare (2012) βρήκε πως οι ανθρώποι σε διάφορες κουλτουρες εξηγούν διάφορα φαινόμενα χρησιμοποιόντας ταυτόχρονα  υπερφυσικες και φυσικές εξηγήσεις. Μια πιο συγχρονη επιστημονική θεωρία για την μελέτη της θρησκείας, είναι η γνωσιακη επιστήμη της θρησκείας (cognitive science of religion). Σύμφωνα με αυτή την θεωρία, η θρησκεία δεν είναι απλά πολιτιστικό παράγωγο αλλά η συνέπεια της εξελικτικής πορείας της ανθρωπότητας. (e.g., Barrett 2004, Boyer 2002). Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν πως αυτή η διαφοροποίηση δεν σχετίζεται ειδικά με την θρησκεία, αλλά με την ικανότητα των ανθρώπων για διάκριση μεταξυ του σώματος και του μυαλού: άρα μπορούμε να υποθέσουμε πως το μυαλό συνεχίζει να ζεί μετά τον θάνατο του σώματος. Μια άλλη υπόθεση, θεωρεί την θρησκεία ως βιολογική ή πολιτιστική ανάγκη για τους ανθρώπους να λύσουν προβλήματα συνεργασίας. Ετσι με την θρησκεία, οι ανθρώπινες κοινότητες κατάφεραν να συνεργαστούν, να αυξηθούν σε μέγεθος, να γίνουν αποτελεσματικότεροι και ικανότεροι για επιβίωση στην νεολιθική εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Μιχαήλ Δ΄ Αυτωρειανός
Ο Μιχαήλ Δ΄ ο επονομαζόμενος Αυτωρειανός (... - 26 Αυγούστου 1212) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1206 - 1212. Ήταν λόγιος κληρικός και είχε χρηματίσει ιερέας και σακελλάριος, Χαρτοφύλακας της Μεγάλης Εκκλησίας και Πρωτονοτάριος. Είχε εγκατασταθεί στη Νίκαια, όπου διετέλεσε επικεφαλής της τοπικής εκκλησίας και στήριξε με ζήλο τον ορθόδοξο κλήρο έναντι των πιέσεων των Φράγκων για αναγνώριση του Πάπα.
Μετά τον θάνατο (ή παραίτηση )του Πατριάρχη Ιωάννη Ι΄, ο οποίος είχε αρνηθεί να εγκατασταθεί στη Νίκαια, όπου είχε μεταφερθεί και η πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, ο Αυτοκράτορας Θεόδωρος Λάσκαρης συνεκάλεσε Σύνοδο στη Νίκαια, για την εκλογή του διαδόχου του, στην οποία όμως δεν συμμετείχαν οι επίσκοποι της Ηπείρου και της Τραπεζούντας, καθώς τους απαγόρευσαν οι πρίγκηπες των περιοχών αυτών.
Κατά τον Νικηφόρο Κάλλιστο, εξελέγη Πατριάρχης στις 20 Μαρτίου 1206 (κατ'άλλους τον Μάρτιο του 1208 ) και πατριάρχευσε μέχρι το θάνατό του, στις 26 Αυγούστου 1212. Η κανονικότητα της διαδικασίας αμφισβητήθηκε, καθώς οι Μεγάλοι Κομνηνοί της Τραπεζούντας και οι Δεσπότες της Ηπείρου αρνούνταν έκτοτε, μέχρι και την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, να αναγνωρίσουν έναν Πατριάρχη εκλεγμένο στη Νίκαια.
Μετά την εκλογή του, ο Μιχαήλ έστεψε τον Θεόδωρο Αυτοκράτορα. Επί των ημερών της Πατριαρχίας του, γνωρίζουμε ότι ο τότε επίσκοπος Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτος εξελέγη μητροπολίτης Παροναξίας, αλλά αρνούνταν τόσο να πάει στη νέα του επαρχία, όσο και να μεταβεί στη νέα πρωτεύουσα, τη Νίκαια, παρά την πρόσκληση που του απηύθυνε ο Πατριάρχης και ο Αυτοκράτορας.
Μετά τον θάνατό του, ο Θρόνος παρέμεινε σε χηρεία για δεκατρείς μήνες, μέχρι την εκλογή του διαδόχου του, Θεοδώρου Ειρηνικού.
Έντι Βέντερ
Ο Έντι Βέντερ (Eddie Vedder, 23 Δεκεμβρίου 1964) είναι Αμερικανός τραγουδιστής, μουσικός και τραγουδοποιός, περισσότερο γνωστός ως τραγουδιστής και ένας από τους τέσσερις κιθαρίστες του ροκ συγκροτήματος Pearl Jam.
Ο Βέντερ είναι γνωστός για τα δυνατά βαρύτονα φωνητικά του. Κατατάχθηκε 7ος στη λίστα με τους «Καλύτερους Τραγουδιστές Όλων των Εποχών», με βάση δημοσκόπηση αναγνωστών του περιοδικού Rolling Stone.
Το 2007 κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ, το σάουντρακ για την ταινία Ταξίδι Στην Άγρια Φύση (2007). Το δεύτερο άλμπουμ του, Ukulele Songs, και ένα DVD με τίτλο Water on the Road κυκλοφόρησαν το 2011. Το τρίτο σόλο άλμπουμ του Earthling κυκλοφόρησε το 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες
Κωνσταντίνος Δ΄ Χλιαρηνός
Ο Κωνσταντίνος Δ΄ ο επονομαζόμενος Χλιαρηνός διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1154 και 1156.
Εξελέγη Πατριάρχης ενώ ήταν διάκονος, Χλιαρών και Σακελλάριος του Πατριαρχείου. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχείας του συγκροτήθηκαν δύο Σύνοδοι στην Κωνσταντινούπολη: Η πρώτη συνήλθε στις 26 Ιανουαρίου 1156 και καταδίκασε τις κακοδοξίες του Νικηφόρου Βασιλάκη, καθηγητή ερμηνείας των Ευαγγελίων και μαγίστρου των ρητόρων. Η δεύτερη συνήλθε στις 12 Μαΐου 1157 και καταδίκασε τις αιρετικές διδασκαλίες του Κωνσταντινουπολίτη κληρικού και εψηφισμένου Πατριάρχη Αντιοχείας Σωτήριχου Παντεύγενου.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
The Eldritch Dark
The Eldritch Dark είναι ο τίτλος του τρίτου άλμπουμ του καναδικού doom metal συγκροτήματος Blood Ceremony, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rise Above Records" στην Ευρώπη και της Metal Blade στην Αμερική.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Pitchfork Media" 7,6 / 10, το "Metal Storm" με 8,4 / 10, το "Blebbermouth" με 7,5 / 10 και το "Metal Injection" με 8,5 / 10.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτέλεσε την πρώτη είσοδο των Blood Ceremony στους καταλόγους επιτυχιών, αφού σκαρφάλωσε στο Top-40 των φινλανδικών τσαρτ.
Θέσεις τσαρτ
The Eldritch Dark (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 27 Μαΐου 2013
Μέλη των Blood Ceremony
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "The Eldritch Dark" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blood Ceremony Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Μοναστήρι της Ραβάνιτσα
Το Μοναστήρι της Ραβάνιτσα (Манастир Раваница) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι στα βουνά Κουτσάι κοντά στο Σέντζε, ένα χωριό στο δήμο Τσούπρια της Κεντρικής Σερβίας. Χτίστηκε το 1375 – 1377 ως δωρεά του πρίγκιπα Λάζαρ της Σερβίας, ο οποίος είναι θαμμένος εκεί. Η εκκλησία Ραβάνιτσα είναι γενέτειρα του νέου καλλιτεχνικού κινήματος "Σχολή Μοράβα" λόγω των αρχιτεκτονικών και καλλιτεχνικών χαρακτηριστικών της. Είναι το πρωτότυπο μείγμα του Αγίου Όρους και του ρυθμού του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με πέντε τρούλους, που έγινε στάνταρ στην εποχή του Βασιλιά Μιλούτιν.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|256x256εσ| Ραβάνιτσα Χτισμένο μεταξύ 1375 και 1377, ο Ραβάνιτσα είναι το διάσημο κληροδότημα του πρίγκιπα Λάζαρ, όπου θάφτηκε μετά το θάνατό του στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389. Από τότε, η Ραβάνιτσα είναι προορισμός προσκυνητών και σημαντικό κέντρο πολιτιστικών δραστηριοτήτων και των συναθρίσεων του σερβικού λαού. Το μοναστήρι δέχθηκε επίθεση και ζημιές από τους Οθωμανούς Τούρκους αρκετές φορές, το 1386, το 1398 και το 1436. Στον μεγάλο πόλεμο μετά τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης σκοτώθηκαν αρκετοί μοναχοί. Οι υπόλοιποι μοναχοί, που έφυγαν από την τουρκική επίθεση το 1690, πήραν τα λείψανα του πρίγκιπα Λάζαρ. Ένας αριθμός μοναχών σκοτώθηκε και οι υπόλοιποι πήραν τα λείψανα του αγιοποιημένου πρίγκιπα Λάζαρ και αποσύρθηκαν ενάντια στην επίθεση των Οθωμανών το 1690. Ο μοναδικός επιζών μεταξύ των μοναχών, ο ιερομόναχος Στέφαν, επέστρεψε το 1717 στη Ραβάνιτσα και βρήκε το μοναστήρι λεηλατημένο και ερημικό. Ο νάρθηκας ήταν ερειπωμένος και δέντρα και βλάστηση είχαν αναπτυχθεί σε διάφορα σημεία της εκκλησίας. Με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής αποκατέστησε το μοναστήρι και έχτισε έναν νέο νάρθηκα. Όταν πέθανε ο Στέφαν το 1729 οι εργασίες ανακατασκευής του μοναστηριού δεν είχαν ολοκληρωθεί. Είχαν κατασκευαστεί ξανά τα κελιά και η τραπεζαρία του μοναστηριού καθώς και ο νέος νάρθηκας πάνω στα θεμέλια του παλιού νάρθηκα. Το μοναστήρι υπέστη επανειλημμένες επιθέσεις κατά τη διάρκεια της Σερβικής επανάστασης, στις αρχές του 19ου αιώνα. Η νέα αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί παραβίασαν και προκάλεσαν ζημιές στο μοναστήρι για άλλη μια φορά και συνέλαβαν, βασανίσαν και σκότωσαν τον αρχιμανδρίτη του Μακαρίε στις 24 Φεβρουαρίου 1943.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Λεπτομέρεια εκκλησίας Ραβάνιτσα Η εκκλησία της μονής είναι αφιερωμένη στην Ανάληψη του Ιησού και οχυρώθηκε με ένα ισχυρό αμυντικό τείχος με επτά πύργους, από τους οποίους σώζεται μόνο ένα μέρος. Η εκκλησία Ραβάνιτσα είναι το πρώτο μνημείο της σχολής Μοράβα της σερβικής μεσαιωνικής τέχνης. Η κάτοψή του έχει τη μορφή ενός μεγεθυμένου τριφυλλιού με έναν θόλο εννέα πλευρών στη μέση και μικρότερους οκταγωνικούς θόλους πάνω από τις γωνιακές εσοχές. Υπάρχουν 62 φωτεινά παράθυρα. Η εκκλησία χτίστηκε σε εναλλακτικές σειρές από πέτρα μονής γραμμής και τούβλα τριών γραμμών. Η πολύτιμη κεραμική διακόσμηση χρησιμοποιεί γεωμετρικά σχέδια, μοτίβα λουλουδιών, ζωομορφικά και ανθρωπομορφικά σχήματα.
Τέχνη
μικρογραφία|200x200εσ|Τάφος του τσάρου Λάζαρ.
Οι τοιχογραφίες δεν πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα και ούτε από τους ίδιους καλλιτέχνες. Χρονολογούνται μεταξύ 1385 και 1387. Οι τοιχογραφίες μεσαίου μεγέθους, οι οποίες έχουν την υψηλότερη καλλιτεχνική αξία ζωγραφίστηκαν από δύο καλλιτέχνες, ένας από τους οποίους ήταν γνωστός ως Κωνσταντίνος, ο οποίος άφησε την υπογραφή του σε μια τοιχογραφία ενός πολεμιστή αγίου. Οι αξιοσημείωτες συνθέσεις περιλαμβάνουν την Θεία Κοινωνία των Αποστόλων και την Λατρεία του Αμνού στην αψίδα του βωμού, καθώς και τον Εορταστικό Κύκλο στα ανώτερα σημεία της εκκλησίας. Η σύνθεση του Κτήτορα ξαναβάφτηκε και προστέθηκε μια τοιχογραφία του θανάτου του Λάζαρ. Απεικονίζει επίσης τη Μιλίτσα Νεμάνιτς και τους γιους τους Βουκ και Στέφαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία Ραβανιτσα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Σερβία
Πάρος (αποβατικό)
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Germany – Hawaldtswerke AG, Hambury’. Στην ενεργεία από το 1966. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στις 21 Φεβρουαρίου 1990 στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Διαστάσεις : 40Χ8.8Χ2.1 μ. – Εκτόπισμα : 166/430 τν. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα Rheinmetal των 20 χιλ. / 90. – Μηχανές : 2 diesel 1.020 hp, 2 έλικες. – Ταχύτητα : 11 κόμβοι. – Μεταφορική ικανότητα : 150 τν. – Πλήρωμα : 17
Ομοίου τύπου πλοία : Ηρακλειά, ΙΟΣ, Νάξος ΙΙ, Πάρος, Σίκινος και 'Φολέγανδρος'.
Παύλος Μελάς
Ο Παύλος Μελάς (Μασσαλία, 29 Μαρτίου 1870 – Στάτιτσα (σημ. Μελάς), 13 Οκτωβρίου 1904) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αξιωματικός πυροβολικού του Ελληνικού Στρατού και μακεδονομάχος.
Γεννήθηκε στη Μασσαλία το 1870, αλλά η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα τέσσερα χρόνια αργότερα. Ήταν γιος του μεγαλέμπορου Μιχαήλ Μελά, που του εμφύσησε το όραμα της Μεγάλης Ιδέας. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων και παντρεύτηκε τη Ναταλία Δραγούμη, κόρη του πολιτικού Στέφανου Δραγούμη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Ήταν ένας από τους αξιωματικούς που το 1894, λίγο καιρό αφότου επέδραμαν στα γραφεία της εφημερίδας Ακρόπολις, συνέστησαν την Εθνική Εταιρεία, μια αλυτρωτική οργάνωση, της οποίας ήταν δραστήριο μέλος. Ως μέλος της Εθνικής Εταιρείας συμμετείχε στη διοργάνωση της εισβολής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Ελλήνων ατάκτων που προκάλεσε τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, ο οποίος έληξε με συντριπτική ήττα της Ελλάδας και βύθισε τον Μιχαήλ Μελά σε θανάσιμη θλίψη.
Μετά την αυτοδιάλυση της Εθνικής Εταιρείας το 1900 αναμίχθηκε στις μακεδονικές υποθέσεις, πεδίο ελληνοβουλγαρικού ανταγωνισμού, που απασχολούσαν όλα τα μέλη της οικογένειας Δραγούμη. Σε συνεργασία με το γυναικάδελφό του Ίωνα Δραγούμη στάθηκε από τους πρωτεργάτες του Μακεδονικού Αγώνα, ενισχύοντας τις ελληνικές διεκδικήσεις με όπλα και άνδρες. Το Μάρτιο του 1904, εν μέσω όξυνσης της εθνοθρησκευτικής διαμάχης στον απόηχο της εξέγερσης του Ίλιντεν, ήταν ένας από τέσσερεις Έλληνες αξιωματικούς που στάλθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση στη δυτική Μακεδονία για να πραγματοποιήσουν μια αναγνωριστική περιοδεία, η οποία κατέληξε σε αντικρουόμενα αποτελέσματα αναφορικά με τη σκοπιμότητα αποστολής ένοπλων σωμάτων από την Ελλάδα. Τον Ιούλιο επισκέφθηκε ιδιωτικά την Κοζάνη και τη Σιάτιστα και αποφάσισε να αναλάβει αντάρτικη δράση στην περιοχή. Τον Αύγουστο ορίστηκε από το νεοϊδρυθέν Μακεδονικό Κομιτάτο αρχηγός των ελληνικών ομάδων στην περιοχή Καστοριάς και Μοναστηρίου και εισήλθε για τρίτη φορά στην οθωμανοκρατούμενη τότε περιοχή της Μακεδονίας, αυτή τη φορά επικεφαλής ένοπλου σώματος με το επιχειρησιακό ψευδώνυμο «Μίκης Ζέζας». Με τους άνδρες του περιόδευσε σε ετερόγλωσσα χωριά της περιοχής καταδιώκοντας κομιτατζήδες της βουλγαρομακεδονικής ΕΜΕΟ, πειθαναγκάζοντας εξαρχικούς σλαβόφωνους να επιστρέψουν στο Πατριαρχείο και οργανώνοντας με πόρους του Κομιτάτου ένα δίκτυο υποστηρικτικό της δράσης των ελληνικών σωμάτων. Ενώ βρισκόταν στο σλαβόφωνο χωριό Στάτιτσα ή Στάτιστα της Καστοριάς, επιδιώκοντας να συναντηθεί με την ανταρτοομάδα των Καούδη και Κύρου, το σώμα του δέχτηκε επίθεση από ένα απόσπασμα του οθωμανικού στρατού, που παραπλανημένο από τον κομιτατζή Μήτρο Βλάχο νόμιζε ότι επιτίθεται σε ομάδα της ΕΜΕΟ· ο Μελάς τραυματίστηκε από έναν πυροβολισμό και πέθανε υπό ομιχλώδεις συνθήκες. Μετά από περιπετειώδη πορεία η αποτμηθείσα κεφαλή του ενταφιάστηκε τελικά μαζί με το σώμα του στην Καστοριά, ενώ οι ακριβείς περιστάσεις του θανάτου του συσκοτίστηκαν.
Αν και η αντάρτικη δράση του Μελά στη Μακεδονία δεν είχε σημαντικά άμεσα αποτελέσματα, ο θάνατός του γνωστού μεγαλοαστού αξιωματικού ως άτακτου «κλέφτη»-ελευθερωτή συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη και έστρεψε την προσοχή της στο Μακεδονικό Αγώνα, ως το θρυλικό σύμβολο του οποίου και καθιερώθηκε. Η μορφή του συνδέθηκε με την εθνικοφροσύνη των μέσων του 20ού αιώνα και αναπλάστηκε σε πεζογραφήματα κυρίως των οικείων του και στον κινηματογράφο. Στην Ελλάδα τιμάται ως ήρωας, συνδεδεμένος με την ελληνικότητα της Μακεδονίας, και το όνομά του έχει δοθεί στο χωριό της Καστοριάς όπου σκοτώθηκε και σε ένα δήμο στη Θεσσαλονίκη.
Πρώτα χρόνια και οικογενειακή ζωή
Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στη Μασσαλία, πόλη της νότιας Γαλλίας, στις 29 Μαρτίου του 1870. Ήταν ένα από τα επτά παιδιά της Ελένης Βουτσινά, κόρης εύπορου Κεφαλλονίτη εμπόρου από την Οδησσό, και του Ηπειρώτη έμπορου Μιχαήλ Μελά, γόνου σημαντικής εμπορικής οικογένειας η προέλευση της οποίας στις αρχές του 18ου αιώνα εντοπίζεται στην παλιά Πογδοριανή (σημ. Παρακάλαμος), όπου διασώζονται ερείπια πύργου των Μελάδων. Η οικογένεια του Μελά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1874 και κατοίκησε σε ένα κτήριο της οδού Πανεπιστημίου, που σήμερα αποτελεί το μέγαρο της Αθηναϊκής Λέσχης. Ο πατέρας του Μελά, που, όπως και άλλοι Έλληνες επιχειρηματίες της διασποράς, μετέφερε τις επιχειρήσεις του και εγκαταστάθηκε επίσης στην Αθήνα το 1876, είχε ενστερνιστεί το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, της διεύρυνσης των συνόρων του ελληνικού κράτους ώστε να συμπεριλάβουν όλες τις περιοχές όπου κατοικούσαν Έλληνες. Στη Μασσαλία είχε δώσει στον Παύλο το όνομα ενός προγόνου του που είχε σκοτωθεί στην έξοδο του Μεσολογγίου, ενώ στην Αθήνα ανέπτυξε φιλανθρωπική και εθνική δράση και το 1878 έγινε ταμίας της Εθνικής Άμυνας, μιας οργάνωσης που υποστήριζε αλυτρωτικές κινήσεις στην Ηπειροθεσσαλία και την Κρήτη. Ασχολήθηκε με την πολιτική, το 1890 εκλέχτηκε βουλευτής Αττικής και τον επόμενο χρόνο δήμαρχος Αθηνών. Ο Μελάς μεγάλωσε σε αυτή την ατμόσφαιρα (κάποια στιγμή μάλιστα έτυχε να ανακάλυψει στο σπίτι τους όπλα που προορίζονταν για την Κρήτη) και συχνά φανταζόταν τον εαυτό του ως αντάρτη. Μεταξύ των δύο συνήθων επιλογών για τους γόνους αστικών οικογενειών, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών του, δηλαδή της νομικής και των στρατιωτικών σπουδών, ο Μελάς, υπό την επήρεια του οικογενειακού κλίματος και του αντίκτυπου εθνικών κρίσεων επέλεξε τη στρατιωτική σταδιοδρομία.