cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Αγχιάλου (708)
Η μάχη
Οι Ρωμαίοι αιφνιδιάστηκαν και περιήλθαν σε σύγχυση. Οι περισσότεροι από αυτούς χάθηκαν στη μάχη ή αιχμαλωτίστηκαν, καθώς και πολλά άλογα και όπλα. Ο Αυτοκράτορας ήταν ένας από τους ελάχιστους, που κατάφεραν να φτάσουν στο φρούριο και να διαφύγουν στην Κωνσταντινούπολη με ένα πλοίο.
Mετέπειτα
Οι Βούλγαροι εξασφάλισαν τα νέα εδαφικά κέρδη για αιώνες. Το 711, όταν μία ταραχή και μία απόπειρα πραξικοπήματος ανάγκασαν τον Ιουστινιανό Β΄ να ζητήσει πάλι βοήθεια, ο Τέρβελ του έδωσε μόνο 3.000 στρατιώτες, οι οποίοι μετά από πολλές αψιμαχίες έλαβαν ασφαλή διέλευση στη Βουλγαρία από τον νέο Αυτοκράτορα, ο οποίος εκτέλεσε τον Ιουστινιανό Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Αγχίαλος
Γυνεύς
Ο Γυνεύς ήταν στρατηγός στον Τρωικό Πόλεμο. Το όνομα του αναφέρεται στον Νεών κατάλογο.
Εκστράτευσε στη Τροία ως μέρος της εκστρατείας των Αχαιών. Η περιοχή καταγωγής του είναι άγνωστη. Πήρε μέρος στην Τρωική εκστρατεία με 22 πλοία.
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες
Διαστημικό Λεωφορείο Εντέβορ
Το Διαστημικό Λεωφορείο «Εντέβορ» (Endeavour, κωδικός τροχιακού σκάφους OV-105) είναι παροπλισμένο Διαστημικό Λεωφορείο της NASA, το πέμπτο και τελευταίο λειτουργικό σκάφος του Προγράμματος Διαστημικών Λεωφορείων που κατασκευάσθηκε. Εκτοξεύθηκε για την πρώτη του αποστολή, την STS-49, στις 7 Μαΐου 1992 και για την 25η και τελευταία του, την STS-134, τον Μάιο του 2011. Η STS-134 σχεδιαζόταν αρχικώς ως η τελευταία πτήση διαστημικού λεωφορείου, αλλά με την έγκριση της αποστολής STS-135, το «Ατλαντίς» έγινε το τελευταίο λεωφορείο που πέταξε.
Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ενέκρινε την κατασκευή του «Εντέβορ» το 1987 προς αντικατάσταση του «Τσάλεντζερ», το οποίο καταστράφηκε το 1986.
Ονομασία και κατασκευή
Η επιλογή της ονομασίας έγινε με εθνικό διαγωνισμό μεταξύ μαθητών δημοτικού και γυμνασίου. Οι προτάσεις περιελάμβαναν το ιστορικό της ονομασίας και το γιατί θα ήταν κατάλληλη για ένα σκάφος της NASA.
Το σκάφος κατασκευάσθηκε από την εταιρεία Rockwell International με κόστος 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια και παραδόθηκε στη NASA τον Μάιο του 1991.
Πτήσεις
Στην πρώτη του αποστολή, το «Εντέβορ» συνέλαβε και επανέθεσε σε τροχιά τον τεχνητό δορυφόρο τηλεπικοινωνιών INTELSAT VI. Στη δεύτερη, που εκτοξεύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1992, μετέφερε στο διάστημα την πρώτη Αφροαμερικανίδα γυναίκα αστροναύτη, τη Μέι Τζέμισον.
Το «Εντέβορ» έφερε σε πέρας την πρώτη αποστολή επιδιορθώσεως και συντηρήσεως (STS-61) του Διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ το 1993. Τέσσερα χρόνια αργότερα, αποσύρθηκε επί οκτώ μήνες για ανακαίνιση. Τον Δεκέμβριο του 1998 μετέφερε το τμήμα «Unity» στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Η τελευταία μείζων τροποποίηση του «Εντέβορ» έγινε από τον Δεκέμβριο του 2003 μέχρι τον Οκτώβριο του 2005. Περιελάμβανε σημαντικές αναβαθμίσεις, όπως ένα νέο, πολυλειτουργικό σύστημα ηλεκτρονικών ενδείξεων για τον θάλαμο διακυβερνήσεως και έναν προηγμένο δέκτη GPS, καθώς και αναβαθμίσεις στην ασφάλεια κατόπιν συστάσων της Επιτροπής Διερευνήσεως του Δυστυχήματος του «Κολούμπια» (CAIB) για την επιστροφή του σκάφους στην ατμόσφαιρα της Γης.
Η τελευταία πτήση του «Εντέβορ» ήταν η αποστολή STS-134 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Λυγαριά Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Λυγαριά (αποσαφήνιση)
Διαστημικό Λεωφορείο Εντέβορ
Διευθυντές Ροής
Ο «Διευθυντής Ροής» (Flow Director) ήταν υπεύθυνος για τη γενική προετοιμασία του διαστημικού Λεωφορείου προς εκτόξευση και τη διαχείρισή του αμέσως μετά την προσγείωση. Παρέμενε επίσης ως μόνιμος επικεφαλής του προσωπικού εδάφους του διαστημοπλοίου, ενώ τα πληρώματά του άλλαζαν σε κάθε αποστολή. Οι Διευθυντές Ροής του «Εντέβορ» ήταν οι:
Το σκάφος ως έκθεμα
thumb|Το «Εντέβορ» κινείται στους δρόμους του Λος Άντζελες. thumb|Το «Εντέβορ» στην αρχική του θέση στο Κέντρο Επιστημών της Καλιφόρνιας Μετά την υποβολή προτάσεων για την φιλοξένηση του «Εντέβορ» ως εκθέματος από περισσότερα από 20 ιδρύματα και οργανισμούς, η NASA επέλεξε να εκτίθεται το σκάφος στο Κέντρο Επιστημών της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες.
Λυγαριά Σερρών
Η Λυγαριά είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 30 μέτρα.
Διαστημικό Λεωφορείο Εντέβορ
Το σκάφος ως έκθεμα
Το «Εντέβορ» έφθασε στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες (LAX) στις 21 Σεπτεμβρίου του 2012. Τρεις εβδομάδες αργότερα το σκάφος μεταφέρθηκε πολύ αργά και προσεκτικά δια τεσσάρων λεωφόρων του Λος Άντζελες και του Ίνγκλγουντ, μία πορεία 19 χιλιομέτρων που κράτησε 4 ημέρες. Η κάθε του κίνηση ήταν προσεκτικά μελετημένη. Σε πολλά σημεία οι πτέρυγες του «Εντέβορ» χωρούσαν με περιθώριο μόνο μερικών εκατοστών από στύλους του τηλεφώνου, πολυκατοικίες και άλλες κατασκευές. Πολλοι στύλοι φωτισμού και φαναριών κυκλοφορίας ξηλώθηκαν προσωρινά για να περάσει το διαστημικό λεωφορείο. Στάθηκε απαραίτητο επίσης να ξερριζωθούν πάνω από 400 δέντρα των οδών, μερικά αρκετά παλαιά, προκαλώντας αντιδράσεις. Ωστόσο τα δέντρα αυτά αντικαταστάθηκαν και επιπλέον φυτεύθηκαν άλλα τόσα από το Κέντρο Επιστημών της Καλιφόρνιας, με χρήση μέρους του κονδυλίου που του δόθηκε για τη μετακίνηση.
Λυγαριά Σερρών
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λυγαριά βρίσκεται στην πεδιάδα των Σερρών σε απόσταση 13 χλμ. ΒΔ. της Νιγρίτας και 17 χλμ. ΝΔ. των Σερρών. Το χωριό είναι κτισμένο νότια του ποταμού Στρυμόνα, βόρεια του χείμαρρου Σκαπάνη λίγο πριν αυτός καταλήξει στον Στρυμόνα, ανάμεσα στο γειτονικό Δημητρίτσι (ΒΔ.) και Σησαμία (ΝΔ.). Η παλιά ονομασία του είναι Μέργιανη που προέρχεται από τη λέξη "Μέρας" δηλ. βοσκότοπος, όπου αρχικά έβοσκαν οι πρώτοι κάτοικοι τα ζώα τους. Η περιοχή ήταν ελώδης και όταν αυτή το 1925 πλημμύρισε και κατέστρεψε τα σπίτια τους, μετακινήθηκαν στη σημερινή τοποθεσία του οικισμού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 στο χωριό εγκαταστάθηκαν Θρακιώτες πρόσφυγες συγκεκριμένα από τα χωριά Ντουάνκιουι, Τατάρκιουι και Μαστανάρι. Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 ως Μέργιαννη να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δημητριτσίου. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάζεται σε Λυγαριά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Λυγαριάς που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βισαλτίας του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 284 κατοίκους.
Διαστημικό Λεωφορείο Εντέβορ
Το σκάφος ως έκθεμα
Η μετακίνηση υπήρξε το γεγονός των ημερών για τη μεγαλούπολη, με συνεργεία από ειδησεογραφικά πρακτορεία να συνωστίζονται στους κοντινούς δρόμους. Η αστυνομία και η τροχαία, από κοινού με υπαλλήλους της NASA, έλεγχαν τα πλήθη του κόσμου. Το έκθεμα άνοιξε για το κοινό στις 30 Οκτωβρίου 2012. Μία νέα προσθήκη στο Κέντρο Επιστημών της Καλιφόρνιας, που ονομάθηκε «Κέντρο Αέρα και Διαστήματος Samuel Oschin», στεγάζει πλέον μονίμως το διαστημικό λεωφορείο από το 2017 σε κατακόρυφη θέση και με εξωτερικές δεξαμενές καυσίμων.
Λυγαριά Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Διαστημικό Λεωφορείο Εντέβορ
Το σκάφος ως έκθεμα
Ο καναδικος ρομποτικός βραχίονας του «Εντέβορ» Canadarm (επισήμως «Σύστημα Απομακρυσμένου Χειριστή του Δ. Λεωφορείου») αφαιρέθηκε και στάλθηκε αρχικώς προς έκθεση στο Διαστημικό Κέντρο «John H. Chapman» του Καναδικού Οργανισμού Διαστήματος, στο προάστιο Longueuil του Μόντρεαλ. Σήμερα βρίσκεται ως μόνιμο έκθεμα στο Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος του Καναδά, στην Οττάβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εντεβορ
Καλαμίτσι Αλεξάνδρου Χανίων
Το Καλαμίτσι Αλεξάνδρου χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 130 μέτρων και απέχει 30 χιλιόμετρα από τα Χανιά.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Callamicia et Alexandrocori με 166 κατοίκους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Calamici Allissandro. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αναφέρεται μόνο το Καλαμίτσι, χωρίς να προσδιορίζεται το Αλεξάνδρου ή Αμυγδάλι, με 45 χριστιανικές και 4 μουσουλμανικές οικογένειες. Στο έργο του Κρητικά, του 1842, ο Μιχαήλ Χουρμούζης αναφέρει το Καλαμίτσι Πέρα (Αλεξάνδρου) και το Καλαμίτσι Πόδε (Αμυγδάλου). Το 1881 είχε 279 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στον δήμο Βάμου. Το 1920 ορίστηκε έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Τριάδος, του ρυθμού σταυροειδής μετά τρούλου, και μια μεγάλη οθωμανική δεξαμενή νερού, γνωστή ως Σοφτάς. Κοντά στο χωριό, κτισμένος σε μια πλαγιά με θέα προς την κοιλάδα του Βρυσσανού, βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Αντωνίου. Στη νότια πλευρά του περιβόλλου του ναού βρίσκεται πεζούλι λαξευμένο σε φυσικό βράχο, στην άκρη του οποίου έχει λαξευτεί μορφή τέρατος. Χαρακτηριστικά είναι τα μάτια του και τα δόντια του. Το γλυπτό αυτό πιθανόν να έγινε από ερημίτη ο οποίος μόνασε στην περιοχή.
Δείτε: Κοινότητα Καλαμιτσίου Αλεξάνδρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Λότζια
μικρογραφία|Η [[Αναγέννηση|αναγεννησιακή λότζια σε τρεις ορόφους στο Δημαρχείο του Πόζναν]] Η λότζια (ιταλικά: Loggia) είναι αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό. Είναι ένας στεγασμένος εξωτερικός εξώστης ή διάδρομος συνήθως σε ανώτερο επίπεδο ή μερικές φορές στο επίπεδο του εδάφους. Ο εξωτερικός τοίχος είναι ανοιχτός και συνήθως περιλαμβάνει μια σειρά από κολώνες ή τόξα. Μπορούν να βρίσκονται σε κύριες προσόψεις ή/και πλευρές ενός κτιρίου και δεν προορίζονται για είσοδο, αλλά ως υπαίθριο καθιστικό. Η λότζια που προεξέχει μπορεί να υποστηρίζεται από μια μπαλντρέσκα.
Από τον πρώιμο Μεσαίωνα, σχεδόν κάθε ιταλικός δήμος είχε μια τοξωτή λότζια στην κεντρική του πλατεία, η οποία χρησίμευε ως «σύμβολο κοινοτικής δικαιοσύνης και διακυβέρνησης και ως σκηνή για αστική τελετή.
Ρωμαϊκή λότζια
Η κύρια διαφορά μεταξύ λότζια και προστώου είναι ο ρόλος στη λειτουργική διάταξη του κτιρίου. Το προστώο επιτρέπει την είσοδο στο εσωτερικό από το εξωτερικό και υπάρχει σε παραδοσιακά και μικρής κλίμακας κτίρια. Έτσι, απαντάται κυρίως σε αρχοντικές κατοικίες και δημόσια κτίρια. Μια κλασική χρήση και των δύο είναι αυτή που αναπαρίσταται στα ψηφιδωτά της Βασιλικής του Αγίου Απολλιναρίου του νέου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Θεόδωρος Β΄ Μεδιολάνων
Ο Θεόδωρος Β΄ (ιταλικά : Teodoro II) ν(... - Ρώμη, 739) ήταν Λομβαρδός αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 725 έως το 739.
Βιογραφία
Εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος τον Μάρτιο του 732, μετά από αρκετά χρόνια επισκοπής. Ο Θεόδωρος Β' αναφέρεται ότι κατασκεύασε την εκκλησία του μοναστηριού της Σάντα Μαρίας στην Αυρόνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Λομβαρδοί
Κατάλογος μοναρχών της Ναβάρρας
Ακολουθεί παρακάτω ο κατάλογος των βασιλέων της Παμπλόνα οι οποίοι αργότερα μετά την ένωση με την Αραγωνία (1076 - 1134) πήραν τον τίτλο του βασιλιά της Ναβάρρας. Η Παμπλόνα διατηρήθηκε σαν πρωτεύουσα του βασιλείου της Ναβάρρας, η Ναβάρρα στο μεγαλύτερο νότιο τμήμα της μαζί με την πρωτεύουσα ανήκει σήμερα στην Ισπανία, το μικρότερο βόρειο τμήμα της ανήκει στη Γαλλία.
Οίκος των Βουρβόνων
Το 1620 ο Λουδοβίκος Β΄ της Ναβάρρας, ΙΓ΄ της Γαλλίας, ενοποίησε το στέμμα της Ναβάρρας με το Γαλλικό στέμμα.
Ναβαρρας
Ουασινγκτονία
Η ονομασία του γένους δόθηκε από τον Γερμανό βοτανολόγο Χέρμαν φον Βέντλαντ το 1879 προς τιμή του Γεωργίου Ουάσινγκτον. Το 1854 η ίδια ονομασία είχε δοθεί από τον Winslow στο γένος των υψηλότερων δένδρων της Γης, το σεκοϊάδενδρο, αλλά απορρίφθηκε, ενώ το 1900 δόθηκε από τους J.M. Coult. & Rose σε ένα γένος σκιαδοφόρων, αλλά δεν επεκράτησε.
Περιγραφή
Οι ουασινγκτονίες έχουν φύλλωμα σε σχήμα βεντάλιας (χαρακτηριστικό της υποοικογένειας των κορυφοειδών, στην οποία ανήκουν), με τα σύνθετα φύλλα τους να καταλήγουν σε στρογγυλευμένη βεντάλια αποτελούμενη από πολλά φυλλίδια. Τα άνθη εκφύονται σε πυκνή ταξιανθία, με τους καρπούς να ωριμάζουν σε μικρές καφέ έως μαύρες δρύπες διαμέτρου 6 έως 10 χιλιοστόμετρων, οι οποίες έχουν ένα λεπτό στρώμα γλυκιάς σάρκας πάνω από τον μοναδικό σπόρο.
Ο καρπός τρώγεται, με αναφερόμενη την κατανάλωσή του από Ινδιάνους των σχετικών περιοχών. Τα πουλιά επίσης τρώνε τον καρπό της ουασινγκτονίας και διαδίδουν έτσι τους σπόρους της με τα περιττώματά τους, ενώ και μερικές κάμπιες τρώνε από την ουασινγκτονία, όπως η κάμπια του είδους Paysandisia archon.
Τα είδη της ουασινγκτονίας φυτεύονται και καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά δέντρα στις νότιες ΗΠΑ (μέχρι και νότιες περιοχές της Βόρειας Καρολίνας), στις χώρες της Μεσογείου (και την Ελλάδα), σε μέρη της Αυστραλίας και στην υπήνεμη πλευρά των νήσων της Χαβάης.
Είδη
Υπάρχουν δύο βασικά είδη του φυτού: η Washingtonia robusta και η Washingtonia filifera, καθώς και το διαδεδομένο υβρίδιό τους, η Washingtonia filibusta.
Washingtonia robusta
Είναι γνωστή και ως ουασινγκτονία της Καλιφόρνιας ή «βόρεια ουασινγκτονία» ή «φοινικιά-βεντάλια της ερήμου» (desert fan palm). Φθάνει σε ύψος μέχρι 23 μέτρα, με φυλλίδια μήκους έως και 2 μέτρων, και ταξιανθίες μήκους έως και 5 μέτρων. Τα άνθη είναι λευκά και ο καρπός έχει ωοειδές σχήμα. Φύεται στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ και ελάχιστα στο βορειοδυτικό άκρο του Μεξικού.
Washingtonia filifera
Είναι γνωστή και ως μεξικανική ουασινγκτονία ή «νότια ουασινγκτονία». Φθάνει σε ύψος μέχρι 25 μέτρα, ενώ έχει μικρότερα φύλλα από το άλλο είδος, φυλλίδια μήκους έως ενός μέτρου και ταξιανθίες μήκους έως και 3 μέτρων. Τα άνθη είναι υπόλευκα με ρόδινη απόχρωση και ο καρπός έχει σφαιρικό σχήμα. Φύεται στο βορειοδυτικό Μεξικό].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρεκοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής
Μανσουέτος Μεδιολάνων
Βιογραφία
Μεταξύ των ελάχιστων πληροφοριών για τη ζωή του, είναι γνωστό ότι το 679 οργάνωσε και πραγματοποίησε σύνοδο με τους σουφραγκάνους επισκόπους του στο Μιλάνο για να καταδικάσει το δόγμα του Μονοθελιτισμού.] Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο, αυτή η σύνοδος εξέδωσε μια επιστολή, γραμμένη από τον Δαμιανό μετέπειτα επίσκοπο της Παβίας, απευθείας στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ'. Ένα χρόνο αργότερα ο Μανσουέτος και οι επίσκοποι του συμμετείχαν στη Ρώμη σε μια σύνοδο που έγινε από τον ο Πάπα Αγάθων στις 27 Μαρτίου 680 και προσυπέγραψαν τις πράξεις που εκδόθηκαν εκεί. Αυτή η σύνοδος της Ρώμης του 680 έγινε για την προετοιμασία της Γ' Συνόδου της Κωνσταντινούπολης, η οποία λίγους μήνες αργότερα καταδίκασε τον Μονοθελητισμό.
Ο Μανσουέτος πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου πιθανώς του 685. Τα λείψανά του θάφτηκαν στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου, αλλά αργότερα μεταφράστηκαν στη Βασιλική του Αγίου Στεφάνου μαγιόρεo και ξανά το 1987 στο νότιο κέλυφος του καθεδρικού ναού του Μιλάνου.
Η γιορτή του είναι στις 19 Φεβρουαρίου στη Ρωμαϊκή Τελετή και στις 2 Σεπτεμβρίου στην Αμβρωσιακή τελετή. Μια ύστερη παράδοση, χωρίς ιστορική βάση, συνδέει τον Μανσουέτο με τη ρωμαϊκή οικογένεια των Σαβέλλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Βενέδικτος Μεδιολάνων
Ο Βενέδικτος (ιταλικά : Benedetto) (Μιλάνο, 7ος αιώνας - Μιλάνο, 725), ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 681 έως το 725. Τιμάται ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 11 Μαρτίου.
Βιογραφία
Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Κρίσπι. σύμφωνα με μια άλλη ανακατασκευή, η οποία υποστήριξε επίσης ο Άγιος Κάρολος Μπορομέο, καταγόταν από την πόλη Λ' Άκουιλα και ήταν μέλος της οικογένειας Κρισπομόντι.
Κατείχε τη θέση του Μιλανέζου επισκόπου για σαράντα πέντε χρόνια. Ο Βενέδικτος έγραψε τον επιτάφιο για τον βασιλιά Κεντβάλλα του Ουέσσεξ που θάφτηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Είναι γνωστός κυρίως από την Historia Langobardorum του Παύλο Διάκονο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Βακχιάδαι
Οι Βακχιάδαι ήταν πανίσχυρη Δωρική οικογένεια που κυβέρνησε την Κόρινθο από τον 9ο μέχρι τον 7ο αιώνα π.χ. αρχικά με το πολίτευμα της βασιλείας και από τον 8ο αιώνα π.χ. με το πολίτευμα της αριστοκρατίας. Την εποχή των Βακχιάδων, ιδιαίτερα τον 8ο αιώνα π.χ. η δύναμη της Κορίνθου στην Ελλάδα έφτασε στο μέγιστο σημείο. Γενάρχης της οικογένειας θεωρείται σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ο θρυλικός Ήρωας Ηρακλής, πρώτος βασιλιάς ήταν ο Βάκχος, η οικογένεια κατάγεται από τους επτά γιους και τις τρεις κόρες του.
ΣΦ Βάλντχοφ Μάνχαϊμ
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γερμανίας
Βακχιάδαι
Διοίκηση της Κορίνθου
Ο τελευταίος πολέμαρχος Κύψελος ανήκε στην οικογένεια των Βακχιάδων από τη μητέρα του Λάβδα, ανέτρεψε το πολίτευμα, εξόρισε ολόκληρη την οικογένεια και ανακηρύχτηκε Τύραννος. Οι Βακχιάδες ήθελαν να θανατώσουν τον Κύψελο σε βρεφική ηλικία επειδή είχαν πάρει χρησμό ότι το παιδί της Λάβδας θα εξόντωνε ολόκληρη την οικογένεια, δεν τα κατάφεραν επειδή το μωρό γελούσε μόνιμα στον υποψήφιο δολοφόνο. Η μητέρα του τελικά κατάφερε να το διασώσει αφού το έκλεισε σε ένα κιβώτιο από ελεφαντόδοντο.
Αποικίες
Οι εξόριστοι Βακχιάδες πήγαν αρχικά στην Κέρκυρα και την Αρχαία Σπάρτη, πολλοί πήγαν στην Ιταλία και ίδρυσαν πολλές αποικίες η σημαντικότερη από αυτές ήταν οι Συρακούσες στη Σικελία. Ο Δημάρατος της Κορίνθου εγκαταστάθηκε στην Ετρουρία και ίδρυσε την Ταρκυνία, απόγονοι του ήταν οι τρεις τελευταίοι Βασιλείς της Ρώμης: Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος, Σέρβιος Τύλλιος και Ταρκύνιος ο Υπερήφανος. Η βασιλική δυναστεία της Λυγκηστίδας στη Μακεδονία καταγόταν από τους Βακχιάδες. Οι σημαντικότερες αποικίες τους ήταν η Κέρκυρα και οι Συρακούσες, θρυλικός ιδρυτής των Συρακουσών ήταν ο Αρχίας ο Κορίνθιος (734 - 733 π.χ.). Ο Φιλόλαος, ερωμένος του Διοκλή της Κορίνθου που ήταν Ολυμπιονίκης (728 π.χ.) ανήκε στους Βακχιάδες, έγινε νομοθέτης στη Θήβα.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κορίνθου Κατηγορία:Ηρακλείδες
Αλγερινές προεδρικές εκλογές (2019)
Οι προεδρικές εκλογές του 2019 στην Αλγερία διενεργήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2019. Αρχικά οι εκλογές είχαν προγραμματιστεί για τις 18 Απριλίου, όμως αναβλήθηκαν εξαιτίας των εβδομαδιαίων διαδηλώσεων εναντίον των σχεδίων του προέδρου Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα να κατέλθει υποψήφιος για 5η θητεία. Ο Μπουτεφλίκα παραιτήθηκε στις 2 Απριλίου και έπειτα από μία εβδομάδα εξελέγη από το κοινοβούλιο υπηρεσιακός πρόεδρος ο Αμπντελκαντέρ Μπενσαλάχ. Ο Μπενσαλάχ δεν επιτρεπόταν να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2019. Στις 10 Απριλίου οι εκλογές ορίστηκαν σε άλλη ημερομηνία, για τις 4 Ιουλίου. Στις 2 Ιουνίου το Συνταγματικό Συμβούλιο ανέβαλε εκ νέου τις εκλογές, επικαλούμενο την έλλειψη υποψηφίων. Στα μέσα Σεπτεμβρίου συστάθηκε μία νέα εκλογική αρχή, η Εθνική Ανεξάρτητη Αρχή των Εκλογών (Autorité nationale indépendante des élections ή ANIE). Οι εκλογές επαναπρογραμματίστηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2019 και η ANIE, της οποίας αμφισβητήθηκε η συνταγματική εγκυρότητα, ανακοίνωσε πέντε νόμιμους υποψηφίους στις 2 Νοεμβρίου. Σε διαδήλωση διαμαρτυρίας την 1η Νοεμβρίου, 200.000 διαδηλωτές εξέφρασαν την αντίθεσή τους στις εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου και απαίτησαν να γίνουν ριζικές αλλαγές στο εκλογικό σύστημα πριν διεξαχθούν οι εκλογές. Οι Δυνάμεις των Δημοκρατικών Εναλλακτικών (FDA) και το Μέτωπο Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης κάλεσαν επίσης σε μποϋκοτάζ των εκλογών της 12ης Δεκεμβρίου, με τον συνασπισμό FDA να ζητά τη δημιουργία μιας συντακτικής συνέλευσης.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Αλγερίας εκλέγεται σε δύο γύρους. Αν κανείς από τους υποψηφίους δεν συμπληρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία στον 1ο γύρο, διεξάγεται και δεύτερος γύρος.
Αποτελέσματα
Ο ανεξάρτητος υποψήφιος Αμπντελματζίντ Τεμπούν εξελέγη πρόεδρος από τον 1ο γύρο, με ποσοστό 58% των ψήφων. Το ποσοστό συμμετοχής ήταν χαμηλό.
Παραπομπές
2019 Αλγερ
Ετιά Λασιθίου
Η Ετιά ή Εθιά είναι χωριό της κοινότητας Αρμένων του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό δεν έχει μόνιμο πληθυσμό. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 510 μέτρων, 14 χιλιόμετρα νότια της Σητείας. Το χωρίο ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στη βενετσιάνικη Κρήτη και σώζεται μεγάλη ενετική έπαυλη στο χωριό. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Στο ύψωμα Ετιανή Κεφάλα (υψόμετρο 715 μέτρα), νότια του χωριού βρέθηκε συλημένο ιερό κρυφής, χωρίς ίχνη κτιρίου. Από τη θέση συλλέχθηκαν τεμάχια ειδωλίων και ζώων. Το χωριό πιθανότατα υπήρχε ήδη από τη βυζαντινή εποχή, όπως μαρτυρά η παρουσία των ναών της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Ιωάννη, με ίχνη τοιχογραφιών. Το όνομα του χωριού προέρχεται από το δέντρο ιτιά, το οποίο στην Κρήτη αποκαλείται Ετιά ή Εθιά. thumb|250px|left|H Ενετική έπαυλη De Μezzo, εντός του χωριού. Το γόνιμο έδαφος και το κλίμα της περιοχής οδήγησαν σε μεγάλη ανάπτυξη του οικισμού κατά τους ενετικούς χρόνους και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς της Κρήτης. Η περιοχή φαίνεται να αποτελούσε φέουδο της οικογένειας Ντε Μέτσο, η οποία κατασκεύασε μεγαλοπρεπή έπαυλη στο χωριό. Η έπαυλη σώζεται μέχρι σήμερα, αν και μερικώς κατεστραμμένη και αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα δείγμα βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής σε ολόκληρη την Κρήτη. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Etea στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Ettea με 564 κατοίκους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Ethea. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Nitye με 62 χαράτσια.
Μετά την απομάκρυνση του Βενετών, η έπαυλη χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία των Τούρκων πρόκριτων και έγινε γνωστή ως Σεράγι. Η Ετιά αναφέρεται ως τόπος καταγωγής του γενίτσαρου Μαζλούμ αγά ή Μπαλουξή που έδρασε κατά την προεπαναστατική περίοδο.
Τον Δεκέμβριο του 1828 οι επαναστάτες κατάφεραν να απομονώσουν στην έπαυλη ένοπλους Τούρκους και γυναικόπαιδα. Όταν οι πολιορκημένοι έμαθαν ότι οι ευρισκόμενοι σε αντίστοιχοι κατάσταση πολιορκημένοι στις κοντινές Λιθίνες πυρπολήθηκαν και πέθαναν, παραδόθηκαν. Οι επαναστάτες τότε αφαίρεσαν ξυλεία από την στέγη της έπαυλης με αποτέλεσμα ο δεύτερος όροφος να καταρρεύσει.
Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Nethia με 2 χριστιανικές και 10 μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται ως Ετηά με 18 χριστιανούς και 94 μουσουλμάνους κατοίκους και ανήκε στο δήμο Χαντρά. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και ο πληθυσμός του χωριού είχε μειωθεί στους 8 κατοίκους, καθώς οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του το είχαν εγκαταλείψει. Στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Αρμένων.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Ιωάννη Η βενετσιάνικη βίλλα των Ντε Μέτσο (De Mezzo) στο βόρειο άκρο του χωριού αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής σε ολόκληρη την Κρήτη. Το κτίριο περιγράφεται ότι αρχικά ήταν τριώροφο αλλά μετά από διαδοχικές καταστροφές σήμερα σώζεται μόνο το ισόγειο. Πάνω από την κεντρική είσοδο σώζονται τα οικόσημα των Dei Mezzo. Η έπαυλη περιβαλλόταν από αυλή με εντυπωσιακή είσοδο, η οποία δεν υπάρχει πια. Δεξιά της εισόδου, στην ανατολική πλευρά της αυλής, ο επίσκοπος Τριβιζάς Μελέτιος κατασκεύασε το 1701 κρήνη.
Στο χωριό σώζονται επίσης ο ναός του Αγίου Ιωάννη, με τοιχογραφίες, και ο ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας είχε μετατραπεί σε τζαμί και λειτουργούσε ως τέτοιο μέχρι το 1897.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Φλάμπουρο Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Φλάμπουρο (αποσαφήνιση)
Το Φλάμπουρο είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 15 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Φλάμπουρο βρίσκεται στο κέντρο του κάμπου των Σερρών, νότια του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση 9,5 χλμ. (οδικά) ΒΑ. της Νιγρίτας και 21 χλμ. Ν. των Σερρών. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία καλλιεργώντας κυρίως σιτάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, ζαχαρότευτλα, βιομηχανική ντομάτα, κριθάρι και μηδική. Το χωριό έχει παράδοση σε οργανοπαίκτες ζουρνά και νταουλιού. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Μπαϊρακτάρ ή Μπαϊρακτάρ Μαχαλάς και την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αξιωματούχου (πιθανόν μπαϊρακτάρη = σημαιοφόρος) στα κτήματα του οποίου εργάζονταν οι Έλληνες της περιοχής οι οποίοι έκτισαν τις πρώτες καλύβες του οικισμού και σύμφωνα με την τοπική παράδοση κατοικούσαν στους παλιούς γειτονικούς οικισμούς: Τρίγωνο, Καρά Ορμάν (Μαύρο Δάσος) και Γεωργουλάς.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα ως Μπαϊρακτάρ το 1920, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νιγρίτης. Το 1923 με το ΦΕΚ 41Β - 26/05/1923 μετονομάστηκε σε Φλάμπουρο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Φλαμπούρου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νιγρίτης του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 837 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Σπήλαιο Εφταμύλων
Το Σπήλαιο Εφταμύλων είναι σπηλιά στους πρόποδες του όρους Φαλακρού (Μποζ Νταγ), στην περιοχή των λατομείων του Αγίου Ιωάννη.
Η ανακάλυψή του έγινε το 1965, κατά τη διάρκεια εργασιών στα λατομεία. Ουσιαστικά είναι αξιόλογος άλλοτε υπόγειος ποταμός με αρκετούς θαλάμους και πολύπλοκο δίκτυο φλεβών, με εξερευνημένο μήκος 600 μέτρων περίπου και με πλουσιότατη διακόσμηση από σταλακτίτες. Σήμερα ο υπόγειος ποταμός λειτουργεί μόνο προς το τέλος του και το τρεχούμενο νερό του προέρχεται από μικρές πηγές που βρίσκονται στα τοιχώματά του.
Πηγές
Εφταμυλων
Μινώα
Μινώα ήταν το όνομα πολλών πόλεων λιμανιών της Εποχής του Χαλκού στις ακτές των νησιών του Αιγαίου (Κρήτ), Πάρος, Σίφνος, Αμοργός) και στην Κέρκυρα, καθώς και στη νησί της Σικελίας. Υπήρχε επίσης μία Μινώα στη Γάζα, της οποίου το όνομα ήταν μεταγενέστερη εισαγωγή, που έφεραν οι Φιλισταίοι το 1200 π.Χ.. Φαίνεται ότι οι οικισμοί με το όνομα Μινώα προορίζοντο να υποστηρίξουν μία θαλασσοκρατορία δηλ. μία αυτοκρατορία με βάση τη θάλασσα. Ο Αυστριακός ιστορικός Φριτς Σάχερμαγιερ βρήκε στοιχεία γι' αυτό στο όνομα ενός οικισμού στο νησί της Λακωνίας που σήμερα ονομάζεται Μονεμβασιά, και για το μικρό νησί έξω από το λιμάνι των Μεγάρων στην Ελλάδα.
Η αρχική σημασία της λέξης παραμένει άγνωστη. Η ρίζα του min-, συνδέεται με μία ομάδα αιγαιοπελαγίτικων γλωσσών, που εμφανίζονται αλλού σε τοπωνύμια όπως η Mίνια και η Mινασσός, καθώς και στο όνομα των Mινυών, μίας αυτόχθονης ομάδας που κατοικούσε στην περιοχή του Αιγαίου. Μπορεί να υπάρχει σύνδεση με τον μυθικό βασιλιά της Κρήτης Μίνωα που έζησε κατά την Εποχή του Χαλκού, όταν ο Μινωικός πολιτισμός άκμασε στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου μεταξύ 2000–1470 π.Χ. Οι κάτοικοι της Κρήτης ονομάστηκαν Μινωίτες από τον Άρθουρ Έβανς, από το όνομα του θρυλικού βασιλιά, και ο πολιτισμός τους Μινωικός.
Φαίνεται ότι οι Μινωίτες ταξίδεψαν από την Κρήτη προς την Αίγυπτο, τη Συρία και το Μαρί του Ευφράτη, στη Μικρά Ασία (Ανατολία) και στον Εύξεινο Πόντο μέσω των νησιών του Αιγαίου και στα δυτικά μέχρι τις Λιπάριες νήσους (Νησιά του Αιόλου) στα βόρεια. της Σικελίας. Όμως περί το 1600 π.Χ. οι ανερχόμενοι Μυκηναίοι κέρδισαν τις διαδρομές προς την Ιταλία και τη Μ. Ασία. Ακολούθησαν την ίδια παράδοση με την ίδρυση ή χρήση εμπορικών και υποστηρικτικών οικισμών στις ακτές της Μεσογείου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μινωική γεωγραφία
Γρηγόριος Καλαγάνης
Ο Γρηγόριος Καλαγάνης (περ. 1790 - 1865) ήταν λόγιος αρχιμανδρίτης και δάσκαλος της βυζαντινής μουσικής.
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και το 1816 πήγε στη Βιέννη ως εφημέριος και δάσκαλος των ελληνόπουλων. Εκεί εξέδωσε μια μετάφραση από τη γερμανική στη νεοελληνική γλώσσα της «Παλαιάς και Νέας Γραφής», η οποία με σύσταση του Πατριαρχείου εισήχθηκε στα ελληνικά σχολεία της Ευρώπης και του υπόδουλου ελληνισμού. Το 1830 τοποθετήθηκε ως αρχιμανδρίτης στον ελληνικό ναό του Μονάχου. Το 1832 δίδαξε την ελληνική στον Όθωνα και το 1838 επέστρεψε στην Ελλάδα. Διετέλεσε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής από το 1850 ως το 1852 και σε αυτή τη σχολή άφησε με διαθήκη όλη την περιουσία του.
Ο Γρηγόριος Καλαγάνης δημοσίευσε σε τρεις τόμους Απάνθισμα των ιερών Γραφών προς χρήσιν των εις τα δημοτικά σχολεία φοιτώντων ελληνοπαίδων (1851). Για την πλούσια εκπαιδευτική του δράση, χαρακτηρίσθηκε από το Πατριαρχείο «διδάσκαλος του Γένους».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Μουσικοί της βυζαντινής μουσικής
Αφυδάτωση
Αυτή η σελίδα αφορά την υπερβολική απώλεια σωματικού ύδατος.
Στη φυσιολογία, αφυδάτωση (dehydration) είναι η ανεπάρκεια του συνολικού σωματικού ύδατος, με μια συνοδευτική διαταραχή των μεταβολικών διεργασιών. Λαμβάνει χώρα όταν η απώλεια ελευθέρου ύδατος υπερβαίνει τη λήψη του ελευθέρου ύδατος, συνήθως λόγω άσκησης, ασθένειας, ή υψηλής περιβαλλοντικής θερμοκρασίας. Η ήπια αφυδάτωση μπορεί επίσης να προκληθεί από διούρηση εμβάπτισης (immersion diuresis), που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο νόσου αποσυμπίεσης (decompression sickness) στους δύτες.
Τα περισσότερα άτομα μπορούν να ανεχθούν μια απώλεια σε ποσοστό 3-4% του συνολικού σωματικού ύδατος (body water) χωρίς δυσκολία ή αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία. Μείωση 5-8% μπορεί να προκαλέσει κόπωση και ζάλη. Απώλεια πάνω από 10% του συνολικού σωματικού ύδατος μπορεί να προκαλέσει σωματική και νοητική επιδείνωση, συνοδευόμενη από σοβαρή δίψα. Θάνατος συμβαίνει με απώλεια μεταξύ 15-25% του σωματικού ύδατος. Ήπια αφυδάτωση χαρακτηρίζεται από δίψα και γενική δυσφορία και αποκαθίσταται συνήθως με στοματική επανυδάτωση.
Η αφυδάτωση μπορεί να προκαλέσει υπερνατριαιμία (hypernatremia) (υψηλά επίπεδα ιόντων νατρίου στο αίμα) και διαφέρει από την υπογκαιμία (hypovolemia) (απώλεια όγκου αίματος, ειδικότερα πλάσματος αίματος).
Ενδείξεις και συμπτώματα
Οι κύριες ενδείξεις της αφυδάτωσης περιλαμβάνουν τη δίψα και νευρολογικές αλλαγές όπως πονοκεφάλους, γενική δυσφορία, απώλεια όρεξης, μειωμένος όγκος ούρων (εκτός αν αιτία της αφυδάτωσης είναι η πολυουρία), πνευματική σύγχυση, ανεξήγητη κόπωση, πορφυρά νύχια και επιληπτικές κρίσεις. Τα συμπτώματα της αφυδάτωσης γίνονται πιο σοβαρά με μεγαλύτερη απώλεια του συνολικού σωματικού ύδατος. Απώλεια σωματικού ύδατος 1-2%, που θεωρείται μέτρια αφυδάτωση, εμφανίζει εξασθένιση της γνωστικής απόδοσης. Στους ανθρώπους πάνω από τα 50, η αίσθηση της δίψας του σώματος μειώνεται και συνεχίζει να μειώνεται με την ηλικία. Πολλά ηλικιωμένα άτομα υποφέρουν από συμπτώματα αφυδάτωσης. Η αφυδάτωση συνεισφέρει στη νοσηρότητα στα γηρατειά ιδιαίτερα σε συνθήκες που προάγουν έλλειψη αίσθησης απώλειας ελευθέρου ύδατος όπως κατά τον θερμό καιρό. Μια μελέτη του Cochrane σε αυτό το θέμα καθόρισε αφυδάτωση την απώλεια του νερού ως "άτομα με ωσμογραμμομοριακότητα ορού (serum osmolality) 295 mOsm/kg ή περισσότερο" και βρήκε ότι τα κύρια συμπτώματα στους ηλικιωμένους εκφραζόντουσαν με κόπωση, έλλειψη λήψης νερού μεταξύ γευμάτων και βιοηλεκτρική παρεμπόδιση.
Αίτια
Οι παράγοντες κινδύνου της αφυδάτωσης περιλαμβάνουν, αλλά δεν είναι μόνο οι εξής: άσκηση σε θερμό και υγρό καιρό, παραμονή σε μεγάλα υψόμετρα, παρατεταμένη άσκηση, ηλικιωμένους, βρέφη, παιδιά και άτομα που ζουν με χρόνιες ασθένειες.
Η αφυδάτωση μπορεί επίσης να έρθει ως παράπλευρο αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών τύπων φαρμάκων.
Στους ηλικιωμένους, μειωμένη απόκριση και/ή ανεπαρκής ικανότητα λήψης ελεύθερου ύδατος παρά την υπερβολική απώλεια ελεύθερου ύδατος (ιδιαίτερα σε σχέση με την υπεργλυκαιμία) φαίνεται να είναι τα κύρια αίτια της αφυδάτωσης. Υπερβολικό ελεύθερο νερό ή υποτονικό νερό μπορούν να αφήσουν το σώμα κατά δύο τρόπους - με αισθητή απώλεια όπως στην ωσμωτική διούρηση, την εφίδρωση, τον εμετό και τη διάρροια και απώλεια ύδατος χωρίς κατανόηση που συμβαίνει κυρίως μέσω του δέρματος και της αναπνευστικής οδού. Στους ανθρώπους, η αφυδάτωση μπορεί να προκληθεί από ευρύ φάσμα ασθενειών και καταστάσεων που εξασθενούν την ομοιόσταση του νερού στο σώμα. Αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως μέσω εξασθενημένης δίψας/πρόσληψης νερού ή πλεονάσματος νατρίου.
Ορισμός
Αφυδάτωση συμβαίνει όταν η πρόσληψη νερού δεν είναι αρκετή να αντικαταστήσει το ελεύθερο νερό που χάνεται λόγω των κανονικών φυσιολογικών απωλειών, περιλαμβανόμενης της αναπνοής, της διούρησης και του ιδρώτα, ή άλλων αιτίων μεταξύ των οποίων η διάρροια και ο εμετός. Η αφυδάτωση μπορεί να γίνει επικίνδυνη για τη ζωή όταν οδηγήσει σε επιληπτικές κρίσεις ή αναπνευστική ανακοπή (respiratory arrest) και μεταφέρει επίσης τον κίνδυνο ωσμωτικού εγκεφαλικού οιδήματος (osmotic cerebral edema) εάν η επανυδάτωση είναι υπερβολικά γρήγορη.
Ο όρος αφυδάτωση έχει χρησιμοποιηθεί κάποιες φορές λαθεμένα για την ξεχωριστή σχετική περίπτωση της υπογκαιμίας, που αναφέρεται ειδικότερα στη μείωση του όγκου του πλάσματος του αίματος. Αυτές οι δύο ρυθμίζονται μέσω ανεξάρτητων μηχανισμών στους ανθρώπους· η διάκριση είναι σημαντική για την κατάλληλη θεραπεία.
Πρόληψη
Για συχνές δραστηριότητες, η δίψα είναι κανονικά επαρκής οδηγός διατήρησης κατάλληλης ενυδάτωσης. Η ελάχιστη πρόσληψη νερού ποικίλλει ανάλογα με το βάρος, το περιβάλλον, τη δίαιτα και τη γενετική. Με άσκηση, έκθεση σε θερμά περιβάλλοντα, ή με μειωμένη απόκριση δίψας, μπορεί να απαιτείται πρόσθετο νερό. Σε αθλητές σε αγώνες η πόση μέχρι να ξεδιψάσουν βελτιστοποιεί την απόδοση και την ασφάλεια και μέχρι το 2010, δεν υπήρξε επιστημονική μελέτη που να δείχνει ότι είναι ωφέλιμο να παραμένουν διψασμένοι για να διατηρήσουν το βάρος τους κατά τον αγώνα.
Σε ζεστό ή υγρό καιρό ή κατά τη διάρκεια έντονης άσκησης, η απώλεια νερού μπορεί να αυξηθεί αισθητά, επειδή οι άνθρωποι έχουν πολύ μεταβλητή ικανότητα για ενεργή έκκριση ιδρώτα. Οι απώλειες ιδρώτα ολόκληρου του σώματος στους ανθρώπους μπορεί να ξεπεράσει τα 2 L/h κατά τη διάρκεια αγώνων, με παρατηρούμενους ρυθμούς 3–4 L/h βραχυχρόνια, με υψηλής έντασης άσκηση στη ζέστη. Όταν τέτοιες μεγάλες ποσότητες νερού χάνονται μέσω εφίδρωσης, χάνονται ηλεκτρολύτες, ειδικότερα νάτριο.
Η κατανάλωση υπερβολικά σακχαρούχων και/ή αλατούχων τροφών μπορεί να προκαλέσει αφυδάτωση.
Θεραπεία
Η θεραπεία για μικρή αφυδάτωση που θεωρείται συχνά η πιο αποτελεσματική είναι η χορήγηση νερού και η διακοπή απώλειας υγρών. Το απλό νερό επαναφέρει μόνο τον όγκο του πλάσματος στο αίμα, παρεμποδίζοντας τον μηχανισμό της δίψας πριν τα επίπεδα της διαλυμένης ουσίας μπορέσουν να αναπληρωθούν. Τα στερεά τρόφιμα μπορούν να συνεισφέρουν στην απώλεια υγρών ως προς τον εμετό και τη διάρροια. Η συγκέντρωση των ούρων και η συχνή επανάληψη θα επιστρέψουν γενικά στις κανονικές τιμές καθώς διορθώνεται η αφυδάτωση.
Σε κάποιες περιπτώσεις, η διόρθωση της αφυδατωμένης κατάστασης ολοκληρώνεται με την αναπλήρωση του απαραίτητου νερού και ηλεκτρολυτών (μέσω στοματικής επανυδάτωσης αντικατάστασης των υγρών με ενδοφλέβια θεραπεία). Επειδή η στοματική επανυδάτωση είναι λιγότερο επώδυνη, λιγότερο επεμβατική, λιγότερο ακριβή και πιο εύχρηστη, είναι η προτιμώμενη θεραπεία για ήπια αφυδάτωση. Τα χρησιμοποιούμενα διαλύματα για ενδοφλέβια επανυδάτωση πρέπει να είναι ισοτονικά ή υπερτονικά. Η εισαγωγή καθαρού νερού στις φλέβες θα προκαλέσει τη θραύση (λύση) των ερυθροκυττάρων.
Για σοβαρές περιπτώσεις αφυδάτωσης όπου λιποθυμία, απώλεια συνείδησης, ή άλλα σοβαρά ανασταλτικά συμπτώματα εμφανίζονται (ο ασθενής είναι ανίκανος να στέκεται όρθιος ή να σκέφτεται καθαρά), απαιτείται επείγουσα αγωγή. Υγρά που περιέχουν κατάλληλη ισορροπία ηλεκτρολυτών αναπλήρωσης δίνονται από το στόμα ή ενδοφλέβια με συνεχή αξιολόγηση της κατάστασης των ηλεκτρολυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιτίες θανάτου
Ανάστατος
Είδη
Μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα παράκατω τρία είδη ανάστατου:
Παραπομπές
Αναστατος
Ρέουτοφ
Το Ρέουτοφ (Ре́утов) είναι πόλη στην Περιφέρεια Μόσχας της Ρωσίας. Βρίσκεται ανατολικά της Μόσχας. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 87.314 κατοίκων, σημαντικά αυξημένος σε σύγκριση με την απογραφή του 2002 όπου είχε 76.805 κατοίκους. Το 1989 είχε 68.326 κατοίκους και το 1970 είχε 50.200 κατοίκους.
Ιστορία
Η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης του Ρέουτοφ είναι άγνωστη, ωστόσο οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι ιδρύθηκε μεταξύ του 1492 και του 1495. Τον 17ο-18ο αιώνα, το χωριό Ρεούτοβο ανήκε στις δυναστείες του Πρίγκιπα Τουρένιν και του Πρίγκιπα Βασιλείου Ντολγκορούκοφ. Στις αρχές του 18ου αιώνα, το Ρεούτοβο έγινε χωριό. Το βιβλίο της απογραφής του 1709 περιέχει πληροφορίες για το χωριό Ρεούτοβο, το οποίο ανήκει στον πρίγκιπα Ντολγκορούκοφ.
Το 1787, το χωριό αποκτήθηκε από τον Πρίγκιπα Ν. Ι. Μάσλοφ. Στην εποχή του το Ρεούτοβο έγινε πολυτελές κτήμα. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Πρίγκιπας Μάσλοφ πτώχευσε και το χωριό έγινε ιδιοκτησία του αντισυνταγματάρχη Α. Μ. Ποχβίστνιεφ, ο οποίος έχτισε ένα κλωστήριο το 1824. Το νήμα του εργοστασίου ήταν μεταξύ των καλύτερων στη Ρωσία και κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στην πανρωσική επίδειξη το 1831. Λίγο μετά από αυτό ο Ποχβίστνιεφ πούλησε τη γη και τον μύλο.
Το 1843, η γη και το εργοστάσιο βαμβακιού αγοράστηκε από τον μοσχοβίτη έμπορο Σ. Α. Μαζούριν. Έχτισε ένα εργοστάσιο τούβλων, κοιτώνες και αναδιοργάνωσε τον μύλο βαμβακιού χτίζοντας σταδιακά ένα βιομηχανικό κέντρο.
Από το 1955, στο Ρέουτοφ εδρεύει η ΝΠΟ Μασινοστροένιγια, πρώην γνωστή ως 52ο Γραφείο Πειραματικού Σχεδιασμού της ΕΣΣΔ, όπου αναπτύσσονταο διάφοροι ρομποτικοί και επανδρωμένοι διαστημικοί δορυφόροι, διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, πύραυλοι κρουζ. Πρώην διευθυντής ήταν ο Βλαντιμίρ Τσελομέι.
Η πόλη χωρίζεται από τη Μόσχα με τον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο Μόσχας, καθώς και τον αυτοκινητόδρομο Νοσοβιχίνσκογιε. Έχει καθεστώς επιστημονικής πόλης (ναουκογκράντ) και γιορτάζει την επέτειό της το τελευταίο Σάββατο του Σεπτεμβρίου.
Διοικητικό-δημοτικό καθεστώς
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, υπάγεται στην πόλη υπό περιφερειακή δικαιοδοσία του Ρέουτοφ—έχοντας καθεστώς επαρχίας. Ως δημοτική διαίρεση, το Ρέουτοφ υπάγεται στον αστικό θύλακα του Ρέουτοφ.
Λεωφορεία και διαδρομές ταξί
Σε αντίθεση με άλλες πόλεις και κωμοπόλεις της περιφέρειας Μόσχας, οι δημόσιες μεταφορές εξυπηρετούνται πλήρως από τη Μοσγκοστράνς (κρατική ενιαία επιχείριηση "αστικές μεταφορές Μόσχας"), αλλά πάντα χωρίς προαστιακό ναύλο. Το μόνο λεωφορείο 28 ξεκινά το δρομολόγιο από τη Μπαλασίχα. Οι λεωφορειακές συνδέσεις του Ρέουτοφ περιλαμβάνουν:
Σιδηροδρομικές μεταφορές και σύνδεση με σταθμούς του μετρό
Σιδηροδρομικές συνδέσεις: Ρεούτοβο, 5 στάσεις (περίπου 20 λεπτά) από τον προαστιακό (ελεκτρίτσκα) από τον σιδηροδρομικό τερματικό σταθμό της Μόσχας "Κούρσκι".
Σταθμοί μετρό: Νοβοκόσινο. Περίπου 7 σταθμοί από το κέντρο της πόλης της Μόσχας.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ρέουτοφ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Νατάλιος Μεδιολάνων
Ο Νατάλιος ή Νατάλις (ιταλικά : Natale, λατινικά : Natalis ) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων στα μέσα του 8ου αιώνα. Τιμάται ως άγιος στην Καθολική Εκκλησία και η γιορτή του είναι στις 13 Μαΐου.
Ο Νατάλιος ήταν αρχιεπίσκοπος από το 746 έως το 747, αλλά και τα έτη 750 έως 751[2] ή 740 έως 741 όπως προτείνονται από μελετητές.
Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή και την επισκοπή του Νατάλιου. Η κύρια πηγή πληροφοριών για την επισκοπή του ήταν μια επιτύμβια πλάκα που τοποθετήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Παλάτσο στο Μιλάνο και η οποία σωζόταν ακόμη τον 16ο αιώνα. Από τα αντίγραφα της πλάκας είναι γνωστό ότι ο Νατάλιος κυβέρνησε την εκκλησία του Μιλάνου για δεκατέσσερις μήνες, ότι πέθανε στα 72 και ότι ίδρυσε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, έχοντας λάβει δωρεά, πιθανότατα από τον Ράτχη, τον βασιλιά των Λομβαρδών.
Άλλες παραδοσιακές πληροφορίες για τη ζωή του, όπως το επώνυμό του Μαρινόνι και η υποτροφία του στα Λατινικά, ελληνικά και τα Εβραϊκά, δεν έχουν ιστορική βάση.
Η Νατάλιος θάφτηκε στο σηκό της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Τα λείψανά του μεταφράστηκαν στον κύριο βωμό της ίδιας εκκλησίας τον 18ο αιώνα από τον τότε αρχιεπίσκοπο και βρίσκονται ακόμη εκεί. Η γιορτή του είναι στις 13 Μαΐου κατά τη ρωμαϊκή ιεροτελεστία και στις 9 Μαΐου στην ιεροτελεστία της εκκλησίας του Μιλάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Αγαθοδαίμων (αλχημιστής)
Με το όνομα Αγαθοδαίμων είναι γνωστός ένας αρχαίος αλχημιστής και συγγραφέας, που έζησε σε άγνωστο αιώνα της Ελληνιστικής ή της Ρωμαϊκής εποχής, και δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο Αλεξανδρινό χαρτογράφο. Τον αναφέρουν πολλές φορές τόσο ο Ζώσιμος, όσο και ο Ολυμπιόδωρος ο αλχημιστής.
Πιστεύεται ότι ο Αγαθοδαίμων συνέγραψε Υπόμνημα επί του μαντείου του Ορφέως. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για φανταστικό πρόσωπο, που δεν υπήρξε στην πραγματικότητα.
Πηγή
Αγαθοδαιμων
Ένδοξα πτώματα
Τα Ένδοξα πτώματα (ιταλικά: Cadaveri eccellenti) είναι αστυνομική δραματική ταινία ιταλικής παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία του Φρανσίσκο Ρόσι, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσια. Πρωταγωνιστούν οι Λίνο Βεντούρα και Μαξ φον Σίντοφ.
Υπόθεση
Σε μια περιοχή της νότιας Ιταλίας, ορισμένοι δικαστές σκοτώνονται. Την έρευνα θα την αναλάβει ο αστυνομικός επιθεωρητής Αμέριγκο Ρόχας (Λίνο Βεντούρα), ο οποίος αρχικά κατευθύνει τις έρευνές του σε κύκλους της μαφίας και στη συνέχεια σε τρεις ανθρώπους θεωρώντας την εκδίκηση ως πιθανό κίνητρο, αφού οι τρεις τους είχαν κριθεί και καταδικαστεί σε φυλάκιση από δολοφονηθέντες δικαστές και στη συνέχεια βρέθηκαν αθώοι.
Οι δολοφονίες όμως αρχίζουν να επεκτείνονται μέχρι τη Ρώμη και ο αρχηγός της αστυνομίας απαιτεί από τον Ρόχας να κατευθύνει τις έρευνες του προς τις ακροαριστερές ομάδες, κατ' εντολήν ενός επιτρόπου πολιτικού κόμματος.
Μόλις είναι σίγουρος γι' αυτό, και ανακαλύψει ότι παρακολουθείται, προσπαθεί να ενημερώσει τον γραμματέα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στον οποίο κλείνει ένα ραντεβού σε ένα μουσείο για να του πει τι ακριβώς συμβαίνει. Εκεί θα τους περιμένει όμως ένας δολοφόνος και θα τους σκοτώσει και τους δύο.
Αργότερα σε ένα τηλεοπτικό του διάγγελμα, ο αρχηγός της αστυνομίας θα αποδώσει την δολοφονία του γραμματέα του κόμματος στον ίδιο τον Ρόχας, κατηγορώντας τον ότι είχε δείξει το τελευταίο διάστημα σημάδια διανοητικής ανισορροπίας.
Οι ηγέτες του κομμουνιστικού κόμματος, γνωρίζοντας την αλήθεια, δεν επωφελούνται από αυτήν, δεδομένου ότι θεωρούν πρόωρη την κατάκτηση της εξουσίας. Αντίθετα, προτιμούν να δεχτούν την επίσημη εκδοχή για να αποφύγουν τις συγκρούσεις, οι οποίες θα έδιναν την αφορμή για την επιβολή ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος.
Πληροφορίες ταινίας
Η ταινία ασχολείται με πολλά θέματα που αντικατοπτρίζουν την ιταλική κατάσταση της δεκαετίας του '70, τα επονομαζόμενα χρόνια των απόκρυφων δυνάμεων και η σχέση τους με το ιταλικό κράτος, οι πειρασμοί για το πραξικόπημα, οι εξεγέρσεις της νεολαίας, η εσκεμμένη αδράνεια του PCI, που έδωσε επίσης πολλές αμφισβητήσεις,  ειδικά για την φράση που είχε πει ο γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος « Η αλήθεια δεν  είναι πάντα επαναστατική»,  που χρησιμοποιεί ο Ρόσι για να υποδηλώσει τη σιωπή της αντιπολίτευσης ενάντια στην επικρατούσα διαφθορά που συχνά ήταν ατιμώρητη.
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν κυρίως στην Ρώμη αλλά και ορισμένα στη Νάπολη, το Παλέρμο και το Λέτσε, όπου χρησιμοποιήθηκαν πλατείες και διάφορα μουσεία.
Βραβεία
Το 1976 η ταινία πήρε δύο Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, ένα καλύτερης ταινίας και ένα καλύτερου σκηνοθέτη για τον Φρανσίσκο Ρόσι.
Κατάλογος κομήτων του Αλμπόν και του Βιενουά
δεξιά|μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός των κομήτων ("δελφίνων") του Βαλεντινουά.
Ένδοξα πτώματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παλέρμο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νάπολη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι Κατηγορία:Νικητές Νταβίντ ντι Ντονατέλο
Κατάλογος κομήτων του Αλμπόν και του Βιενουά
Οι τίτλοι και τα εδάφη ήταν μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Γερμανίας από το 1032. Πέρασαν στον Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας το 1349, που καθόρισε ότι ο εκάστοτε διάδοχος του Γαλλικού στέμματος θα φέρει τον τίτλο δελφίνος (dauphin) και θα είναι προσωπικός κάτοχος των εδαφών και των τίτλων. Με όρο του αυτοκράτορα, το Δελφινάτο δεν μπορούσε να ενωθεί με τη Γαλλία. Όταν ο βασιλιάς της Γαλλίας δεν είχε γιο, θα κυβερνούσε προσωπικά το Δελφινάτο χωριστά, ως δελφίνος (κόμης). Έτσι, η επαρχία παρέμεινε τυπικά στη Γερμανία ακόμη και μετά το 1349, και διοικείτο από τη Γαλλία μέχρι την πρώιμη σύγχρονη περίοδο. Ενσωματώθηκε στη Γαλλία de facto με την άνοδο του απολυταρχισμού, τον 17ο αι. από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄.
Οίκος του Λα Τουρ-ντυ-Πεν
μικρογραφία|Ο Ουμβέρτος Α΄ κόμης ("δελφίνος") του Βιενουά.
Ο Ουμβέρτος Β΄ πώλησε τα εδάφη και τους τίτλους του στον Φίλιππο ΣΤ΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Γεωγραφία της Αλβανίας
thumb|right|295px|Χάρτης της Αλβανίας Η Αλβανία είναι μικρή χώρα, με έκταση 28.748 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ευρισκόμενη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τα δυτικά Βαλκάνια, σε στρατηγική θέση που ελέγχει την είσοδο της Αδριατικής Θάλασσας (Στενό του Οτράντο), οπότε οι ακτές της, στη Μεσόγειο Θάλασσα, απλώνονται τόσο στην Αδριατική όσο και στο Ιόνιο Πέλαγος, έχοντας συνολικό μήκος 476 χιλιόμετρα. Η χώρα συνορεύει με το Μαυροβούνιο στα βορειοδυτικά, με το Κοσσυφοπέδιο (Κόσοβο) στα βορειοανατολικά, με τη Βόρεια Μακεδονία στα ανατολικά και με την Ελλάδα στα νοτιοανατολικά και νότια.
Το μεγαλύτερο μέρος της Αλβανίας αποτελείται από βουνά και λόφους, σε οροσειρές που τείνουν να διατρέχουν τη χώρα από τον βορρά προς τον νότο, όπως οι «Αλβανικές Άλπεις» στα βόρεια, ο Σκάρδος (Σαρ) στα βορειοανατολικά, τα Όρη Σκαντέρμπεγκ στο κέντρο, η Βόρεια Πίνδος στα νοτιοανατολικά και τα Κεραύνια Όρη στα νοτιοδυτικά. Στα δυτικά υπάρχουν και πεδιάδες, κατά μήκος των ακτών.
Μολδαβικό δημοψήφισμα (2019)
Εκστρατεία
Τα κόμματα είχαν τη δυνατότητα να εγγράψουν υποψήφιους επίσημα στο πλαίσιο της εκστρατείας για "ναι" ή "όχι" για αμφότερα τα ερωτήματα.
Γεωγραφία της Αλβανίας
Τρία-τέσσερα από τα σημαντικότερα και αρχαιότερα σώματα γλυκού νερού της Ευρώπης βρίσκονται στην Αλβανία: Η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη της Νότιας Ευρώπης, η Λίμνη Σκόδρας, βρίσκεται στα βορειοδυτικά, περιβαλλόμενη από τις Αλβανικές Άλπεις και τις ακτές της Αδριατικής. Μία από τις αρχαιότερες λίμνες σε ολόκληρο τον κόσμο με συνεχή ύπαρξη, η Οχρίδα, απλώνεται πάνω στα νοτιοανατολικά σύνορα, ενώ οι υψηλότερες τεκτονικές λίμνες της Βαλκανικής Χερσονήσου, η Μεγάλη και η Μικρή Πρέσπα, είναι κρυμμένες ανάμεσα σε ψηλά βουνά στα νοτιοανατολικά.
Μολδαβικό δημοψήφισμα (2019)
Παραπομπές
Μολδαβια 2019
Love Her Madly
Το "Love Her Madly" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors το οποίο κυκλοφόρησε ως single απ' τον δίσκο L.A. Woman. Το σινγκλ έφτασε το νούμερο έντεκα στην Αμερική και νούμερο 3 στον Καναδά. Το κομμάτι έχει παρουσιαστεί επίσης στη γνωστή ταινία Forrest Gump.