cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γένοβα
Λομβαρδική κατάκτηση
Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι Οστρογότθοι κατέλαβαν την Γένοβα, στους Γοτθικούς πολέμους που ακολούθησαν η Βυζαντινή αυτοκρατορία την ανακατέλαβε και την έκανε έδρα Βικάριου. Όταν οι Λομβαρδοί επιτέθηκαν στην Ιταλία και κατέλαβαν το Μιλάνο (568) ο επίσκοπος Ονοράτος Μεδιολάνων δραπέτευσε στην Γένοβα που παρέμενε ακόμα στους Βυζαντινούς και την έκανε έδρα της επισκοπής του Μιλάνου. Σε 70 χρόνια ο Λομβαρδός βασιλιάς Ροθάριος κατέκτησε και την Γένοβα μαζί με τις υπόλοιπες Λιγυρικές περιοχές που είχαν παραμείνει στους Βυζαντινούς (641). Ο επίσκοπος Άγιος Ιωάννης ο καλός επέστρεψε από την Γένοβα στο Μιλάνο, αρχική έδρα της επισκοπής αφού οι Λομβαρδοί είχαν ασπαστεί το Χριστιανικό δόγμα του Αρειανισμού. Τα επόμενα χρόνια η Γένοβα παρέμεινε ένας μικρός οικισμός με έναν μικρό στόλο που ασχολήθηκε με το εμπόριο στην Δυτική Μεσόγειο. Τον 10ο αιώνα ο στόλος του Χαλιφάτου των Φατιμιδών την λεηλάτησε και την έκαψε (934-935).
Η Δημιουργία της Δημοκρατίας
Η Γένοβα ξεκίνησε την επέκταση της στην Α΄ Σταυροφορία, την εποχή εκείνη είχε πληθυσμό περίπου 10.000 κατοίκους. Οι Γενοβέζοι συμμετείχαν με 12 Γαλέρες, ένα πλοίο και 1.200 στρατιώτες, απέπλευσαν τον Ιούλιο του 1097.[30] Παρείχαν ναυτική υποστήριξη στους Σταυροφόρους στην Πολιορκία της Αντιόχειας (1097), ο στόλος απέκλεισε την πόλη και ο στρατός πολέμησε μαζί με τους Σταυροφόρους. Στην Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (1099) οι Γενοβέζοι τοξότες είχαν σημαντική συμβολή στην μάχη απέναντι στους υπερασπιστές της πόλης. Η Δημοκρατία της Γένοβας έγινε μια από τις κορυφαίες ναυτικές δυνάμεις της Μεσογείου, κέρδισε από τους Βυζαντινούς το εμπόριο με την Τρίπολη της Λιβύης, το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας και την Αίγυπτο. Άν και οι Γενοβέζοι είχαν διατηρήσει ελεύθερα δικαιώματα στο εμπόριο τους με την Αίγυπτο, έχασαν πολλά από τα προνόμια μετά την εκστρατεία του Σαλαντίν στην περιοχή, στα τέλη του 12ου αιώνα. Ο μεγάλος εμπορικός ανταγωνισμός ανάμεσα στην Δημοκρατία της Γένοβας και την Δημοκρατία της Βενετίας ξεκίνησε τον 13ο αιώνα. Οι πανίσχυροι Βενετσιάνοι είχαν κερδίσει τα περισσότερα εμπορικά προνόμια στην Ανατολική Μεσόγειο.
Εμπορικά προνόμια από το Βυζάντιο
Ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος συμμάχησε με την Γένοβα με στόχο να ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους. Η υπογραφή της συμμαχίας έγινε τον Μάρτιο του 1261 στο Νυμφαίον. Ο στρατηγός της Νίκαιας Αλέξιος Στρατηγόπουλος ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη (25 Ιουλίου 1261), αμέσως παραχωρήθηκαν σαν αντάλλαγμα μεγάλα εμπορικά προνόμια στην Δημοκρατία της Γένοβας. Τα νησιά Λέσβος, Χίος και η γειτονική πόλη Σμύρνη στην Μικρά Ασία έγιναν εμπορικοί σταθμοί της Γένοβας. Την ίδια εποχή η Γένοβα κατέκτησε πολλές περιοχές στην ακτή της Κριμαίας γνωστή ως "Γαζάρια", ίδρυσαν την αποικία της Καφάς. Η συμμαχία με την Βυζαντινή αυτοκρατορία ενίσχυσε σημαντικά την δύναμη και τον πλούτο της Γένοβας σε βάρος των άλλων ναυτικών δυνάμεων, της Βενετίας και της Πίζας. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία παραχώρησε στην Γένοβα τα περισσότερα από τα ελεύθερα εμπορικά προνόμια. Τον 14ο αιώνα η Γένοβα έγινε διάσημη με την ανακάλυψη του πασίγνωστου σήμερα υφάσματος Μπλου τζίν. Η Γενοβέζικη υφαντουργεία ξεκίνησε την παραγωγή ενδυμάτων Μπλου-τζίν σε μεγάλες ποσότητες και προσιτές τιμές, αντικατέστησε το ύφασμα Κοτλέ το οποίο είχε ανακαλύψει επίσης η Γένοβα στις περισσότερες εργασίες. Το Γενοβέζικο ναυτικό επέβαλλε στους άντρες του την ενδυμασία του Μπλου Τζιν το οποίο ήταν περισσότερο ανθεκτικό σε όλες τις συνθήκες, και στο νερό. Το Βασίλειο της Αραγωνίας παραχώρησε στους Γενοβέζους πολλά προνόμια στην Σικελία σαν αντάλλαγμα για την υποστήριξη που τους παρείχε. Οι τραπεζίτες της Γένοβας απέκτησαν πολλά κέρδη από την νέα αριστοκρατία της Σικελίας, προσάρτησαν και την Κορσική (1347).
Η πτώση της Δημοκρατίας
Από τον 17ο αιώνα ξεκίνησε μια περίοδος παρακμής για την Δημοκρατία της Γένοβας, τον Μάιο του 1625 ένας Γαλλο-Σαβοικός στρατός κατέλαβε την Γένοβα μετά από σύντομη πολιορκία. Η Γένοβα ελευθερώθηκε σύντομα, οι Γάλλοι ωστόσο την βομβάρδισαν τον Μάιο του 1684 στον "Πόλεμο της Επανένωσης", σαν τιμωρία για την υποστήριξη που παρείχε στην Ισπανία. Τα προηγούμενα χρόνια (1656-1657) μια θανατηφόρα επιδημία πανώλης είχε εξοντώσει τον μισό πληθυσμό της πόλης. Η παρακμή της Γένοβας συνεχίστηκε τον 18ο αιώνα, ο Μπέης της Τύνιδος κατέλαβε το τελευταίο οχυρό της Γένοβας στην Μεσόγειο τον Θαύβρακα στην Τυνησία. Η "Σύμβαση του Τορίνο" (1742) με την οποία η Αυστρία συμμάχησε με το Βασίλειο της Σαρδηνίας επέφερε ταραχή στην Δημοκρατία της Γένοβας. Η Δημοκρατία της Γένοβας έκλεισε μυστική συμμαχία με τα Βουρβονικά βασίλεια όπως το Βασίλειο της Γαλλίας, η Ισπανική αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Νεαπόλεως, στην συνέχεια ανακήρυξε πόλεμο στο βασίλειο της Σαρδηνίας (26 Ιουνίου 1745).
Η απόφαση αυτή θα είναι καταστροφική για την Γένοβα, οι Αυστριακοί την κατέλαβαν τον Σεπτέμβριο του 1746 ύστερα από σύντομη πολιορκία, ελευθερώθηκε σε δύο μήνες χάρη σε μια εξέγερση. Σε πολύ αδύναμη θέση πλέον αναγκάστηκε με την "Συνθήκη των Βερσαλλιών" να παραχωρήσει στους Αυστριακούς την Κορσική (1768). Ο Ναπολέων Α΄ σε σύντομη εκστρατεία (1796) κατέλαβε την Δημοκρατία της Γένοβας, ανέτρεψε τις πανάρχαιες αριστοκρατικές οικογένειες της πόλης και ίδρυσε την "Δημοκρατία της Λιγυρίας" υπό την επίβλεψη της Ναπολεόντειας Γαλλίας (14 Ιουνίου 1797). Η ζωή της "Δημοκρατίας της Λιγυρίας" ήταν ωστόσο σύντομη αφού η πόλη ενσωματώθηκε στην Γαλλία (1805), δημιουργήθηκαν 3 Γεωγραφικά διαμερίσματα: των Απεννίνων, της Γένοβας και του Μοντενόττε. Με την πτώση του Ναπολέων διατήρησε περίπου έναν χρόνο μια προσωρινή ανεξαρτησία, κατόπιν με το Συνέδριο της Βιέννης εισήλθε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας που κυβερνούσε ο Οίκος της Σαβοΐας, τα προνόμια των παλιότερων οικογενειών επανήλθαν.
Κλίμα
Η Γένοβα έχει ένα οριακά υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa) και μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Csa), δεδομένου ότι μόλις ένα μήνα το καλοκαίρι έχει ύψος βροχοπτώσεων μικρότερο από 40 mm, αποτρέποντας από το να χαρακτηριστεί ως αποκλειστικά υγρό υποτροπικό ή μεσογειακό. Έχει δροσερούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Στήλη του Αρκαδίου
Η στήλη του Αρκαδίου ήταν Ρωμαϊκή θριαμβευτική στήλη η οποία άρχισε να κατασκευάζεται το 401 στο φόρο του Αρκαδίου (αγορά, φόρουμ) στην Κωνσταντινούπολη για τον εορτασμό της νίκης του αυτοκράτορα Αρκαδίου κατά των Γότθων του Γκάινα το 400. Ο Αρκάδιος πέθανε το 408, ωστόσο η κατασκευή και διακόσμηση της στήλης συνεχίστηκε έως και το 421.
Ιστορικό
Κατά το έτος 400 οι Γότθοι μισθοφόροι είχαν σημαντική επιρροή και αριθμό στις στρατιωτικές υποθέσεις της Κωνσταντινούπολης. Ο ηγέτης του ήταν ο Γκάινας ο οποίος είχε τοποθετήσει αρκετούς από αυτούς σε υψηλόβαθμες θέσεις στον στρατό, ωστόσο το γεγονός ότι οι Γότθοι ήταν ακόλουθοι του Αρειανισμού, ξένοι, καθώς και είχαν ιστορικό συγκρούσεων με την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δημιούργησε ένα κύμα αντιπάθειας προς αυτούς από τμήματα του πληθυσμού και της βυζαντινής πολιτικής και θρησκευτικής διοίκησης.
Ο Γκάινας επέλεξε να αποχωρήσει από την πόλη μαζί με τους συντρόφους του και τις οικογένειες τους, ωστόσο κατά την στιγμή που αποχωρούσαν οι πύλες έκλεισαν αιφνιδιαστικά και οι στρατιωτικές δυνάμεις της πόλης επιτέθηκαν στους Γότθους σφαγιάζοντας 7.000 από αυτούς. Οι επιζώντες που κατάφεραν να διαφύγουν, ανάμεσα στους οποίους και ο Γκάινας, επιβιβάστηκαν σε πλοία προς τις ακτές της Μικράς Ασίας ωστόσο εκεί απωθήθηκαν από ένα άλλο ρωμαϊκό στόλο. Τα απομεινάρια των Γότθων αλλάζοντας πορεία κατευθύνθηκαν προς τον Δούναβη όπου εκεί ηττήθηκαν οριστικά από τον Ούννο πολέμαρχο Ούλδη στα τέλη του 400. Ο Ούλδης έστειλε το κεφάλι του Γκάινα ως δώρο στον Αρκάδιο, ο οποίος αποφάσισε να ανεγείρει την θριαμβευτική στήλη προς ανάμνηση της εξόντωσης των Γότθων.
Κατασκευή
Υπό τον αυτοκράτορα Αρκάδιο η νότια πλευρά του 7ου λόφου της πόλης με την ονομασία Ξερόλοφος είχε μετατραπεί σε αγορά με την ονομασία φόρος του Αρκαδίου. Η στήλη άρχισε να κατασκευάζεται το 401 και η διακόσμηση της συνεχίστηκε έως και το 421, ενώ στην κορυφή της βρισκόταν το άγαλμα του Αρκάδιου.
Η τεχνοτροπία της στήλης ήταν άμεσα επηρρεασμένη από τη Στήλη του Θεοδοσίου Α΄ η οποία βρισκόταν στον φόρο του Θεοδοσίου ήδη από το 380, και ακολουθεί την παράδοση των θριαμβευτικών στηλών όπως της στήλης του Τραϊανού και της στήλης του Μάρκου Αυρήλιου. Το κύριο σώμα της στήλης αποτελούνταν από σερπεντίνη, ενώ η μεγάλη κόκκινη βάση από γρανίτη.
Η τετράγωνη κόκκινη βάση περιείχε διάφορες αναπαραστάσεις:
Η επιφάνεια της στήλης περιείχε και αυτή πλήθος αναπαραστάσεων η οποία συνέχιζε έως την κορυφή. Η μεγάλη πλειοψηφία των αναπαραστάσεων αυτών διασώζεται από τις αναπαραστάσεις που έκανε ο Δανός -ή Ολλανδός- ζωγράφος Μελχιόρ Λορκ κατά την δεκατεία του 1570. Το ύψος αναφέρεται ως 147 πόδια (~48 μέτρα), πιθανώς κατά τα πρότυπα της γαλλικής μονάδας μέτρησης, καθώς η πληροφορία παρέχεται από τα γραπτά Γάλλου διπλωματικού ακόλουθου ο οποίος επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη το 1700.
Σημερινή εποχή
Η στήλη δεν διασώζεται πλέον καθώς καταστράφηκε τον 16ο ή τον 18ο αιώνα όταν υπέστη μεγάλη φθορά από σεισμό και ήταν ετοιμόροπη οπότε οι αρχές της πόλης την κατεδάφισαν, ενώ το άγαλμα είχε καταρεύσει ήδη από το 740 κατά τη διάρκεια άλλου σεισμού. Τα σημεία της βάσης τα οποία έχουν απομείνει είναι γνωστά με την ονομασία Avret Tash (Αβρέτ Τας) στα Τουρκικά. Ωστόσο, οι λεπτομέρειες της στήλης διασώθηκαν σε αναπαραστάσεις που είχαν γίνει το 1575.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημειακές στήλες στην Κωνσταντινούπολη
Κολόμπο
thumb|right|Το Κολόμπο Το Κολόμπο ((σιναλέζικα: කොළඹ, Ταμίλ: கொழும்பு) είναι η μεγαλύτερη πόλη και οικονομική πρωτεύουσα του νησιωτικού κράτους της Σρι Λάνκα. Είναι το οικονομικό κέντρο του νησιού και ένας τουριστικός προορισμός. Βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού, κοντά στη διοικητική πρωτεύουσα Κότε και αποτελεί το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Στην πόλη κατοικούν περίπου 681.000 κάτοικοι . Είναι επίσης διοικητική πρωτεύουσα της Δυτικής Περιφέρειας και πρωτεύουσα της επαρχίας του Κολόμπο. Το Κολόμπο είναι ένα πολυσύχναστο και ζωντανό μέρος με ένα μείγμα σύγχρονης ζωής, αποικιακών κτιρίων και ερειπίων.
Λόγω του μεγάλου φυσικού του λιμανιού και της στρατηγικής του θέσης πάνω στους εμπορικούς δρόμους που ένωναν Ανατολή με Δύση, το Κολόμπο ήταν ήδη γνωστό στους εμπόρους της αρχαιότητας 2.000 χρόνια πριν. Όμως έγινε πρωτεύουσα του νησιού μόνο όταν η Σρι Λάνκα έγινε μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1815 και παρέμεινε πρωτεύουσα όταν το κράτος απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1948. Το 1978, όταν οι διοικητικές λειτουργίες μεταφέρθηκαν στο Κότε, το Κολόμπο παρέμεινε οικονομική και εμπορική πρωτεύουσα.
Ετυμολογία
150px|thumbnail|left|Ο θυρεός του Κολόμπο από την εποχή της Ολλανδικής Κεϋλάνης, απεικονίζεται ένα δέντρο μάνγκο Το όνομα Κολόμπο δόθηκε στην πόλη από τους Πορτογάλους το 1505. Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από το κλασικό σιναλέζικο όνομα Κολόν Θότα (කොලොන් තොට), που σημαίνει «Λιμάνι στον ποταμό Κελάνι».
Μια άλλη πεποίθηση είναι ότι το όνομα προέρχεται από το σιναλέζικο όνομα Κολά Αμπά Θότα (කොල-අඹ-තොට) που σημαίνει «Λιμάνι με φυλλώδη/πράσινα δέντρα μάνγκο». Αυτό συμπίπτει με την ιστορία του Ρόμπερτ Νοξ για το νησί ενώ ήταν φυλακισμένος στην Κάντι. Γράφει ότι, «Στη Δύση, η Πόλη του Κολόμπο, που ονομάζεται από ένα δέντρο, που οι ντόπιοι αποκαλούν Ambo, (που φέρει φρούτα μάνγκο) που φυτρώνουν σε αυτό το μέρος. Αλλά αυτό δεν έχει ποτέ καρπό, αλλά μόνο φύλλα, τα οποία στη γλώσσα τους λέγονται Κόλα και έτσι ονόμασαν το δέντρο Κολάμπο: το οποίο οι Χριστιανοί προς τιμήν του Κολόμβου το μετέτρεψαν σε Κολόμπο.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σρι Λάνκα
Τσέστερ Σίτι ΦΚ
Η Τσέστερ Σίτι ΦΚ ήταν αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Τσέστερ η οποία αγωνίστηκε σε διάγορες κατηγορίες μεταξύ του 1885 και του 2010. Η ομάδα ιδρύθηκε σαν Τσέστερ ΦΚ και εντάχθηκε στη Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) το 1931. Τις επόμενες δεκαετίας η ομάδα αγωνιζόταν σε χαμηλότερες κατηγορίες.
Η διάλυση του συλλόγου ξεκίνησε αφότου τέθηκε υπό καθεστώς εκκαθάρισης τον Ιανουάριο του 2010. Αυτό συνέβη λόγω των επαναλαμβανόμενων οικονομικών προβλημάτων κατά τη διάρκεια της Φούτμπολ Κόνφερενς 2009-10. Παρόλο που η ομάδα τέθηκε προς πώληση, ανεστάλη η συμμετοχή της στην Κόνφερενς Πρέμιερ για παραβίαση κανόνων. Το Φεβρουάριο του 2010 αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα. Η ομάδα προσπάθησε να ενταχθεί στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουαλίας, αλλά διαλύθηκε και επίσημα το Μάρτιο του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέστερ Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1885 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Μαρία Στιούαρτ, κόμισσα του Μπάκαν
Η Μαρία Στιούαρτ, κόμισσα του Μπάκαν (πριν το 1428 - 20 Μαρτίου 1465) ήταν πέμπτη κόρη και έβδομο παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Παντρεύτηκε τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν έναν Ολλανδό ευγενή με τον οποίο έζησε μαζί στην Ολλανδία μέχρι τον θάνατο του (1465), απέκτησε δυο παιδιά που πέθαναν νέα. Η Μαρία είχε 5 αδελφές και δυο δίδυμους αδελφούς από τους οποίους ο ένας πέθανε σε βρεφική ηλικία, αυτός που επέζησε ήταν ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας, οι αδελφές της παντρεύτηκαν όλες βασιλείς από μεγάλους Ευρωπαϊκούς οίκους.
Η μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας παντρεύτηκε τον δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο αλλά δεν πρόλαβε να γίνει βασίλισσα επειδή πέθανε πρόωρα σε ηλικία 20 ετών από πυρετό. Η δεύτερη αδελφή της Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης, έγινε δούκισσα της Βρετάνης και απέκτησε μαζί του δυο κόρες. Η αδελφή της Ελεονώρα Στιούαρτ παντρεύτηκε τον Αψβούργο αρχιδούκα Σιγισμούνδο της Αυστρίας, έζησε μαζί του στην Αυστρία και πέθανε στην γέννα χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η αδελφή της Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον παρέμεινε στην Σκωτία, παντρεύτηκε έναν Σκωτσέζο κόμη και απέκτησε μαζί του 4 παιδιά. Η μικρότερη αδελφή της Ανναμπέλλα της Σκωτίας παντρεύτηκε και χώρισε δυο φορές, απέκτησε παιδιά από τον δεύτερο σύζυγο της έναν Σκωτσέζο κόμη.
Γάμος
Παντρεύτηκε στην Ζηλανδία τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν γιο του Χέντρικ βον Μπορσελέν κόμη του Γκράντπρ (1444), ο γάμος δημιούργησε στενές εμπορικές σχέσεις ανάμεσα στην Σκωτία και τις Κάτω Χώρες, την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η κομητεία του Μπάκαν. Ο σύζυγος της έγινε αρχιστράτηγος των Γάλλων (1464), λόρδος του Βίρ, κόμης του Γκράντπρ και κόμης του Μπάκαν. Η Μαρία πέθανε στις 20 Μαρτίου 1465 χωρίς απογόνους και τάφηκε στην Ζηλανδία. Ο σύζυγος της παντρεύτηκε κατόπιν την Καρλόττα των Βουρβόνων κόρη του Λουδοβίκος Α΄ του Μονπανσιέ και πέθανε το 1487, η κόρη τους Άννα παντρεύτηκε έναν εγγονό του Φιλίππου Γ΄ της Βουργουνδίας. Ο τίτλος του κόμη του Μπάκαν παραχωρήθηκε (1469) στον ετεροθαλή αδελφό της από τον δεύτερο γάμο της μητέρας του Ιάκωβο Στιούαρτ που ονομάστηκε πρώτος κόμης του Μπάκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Νέλι Κόναλι
Ήταν Πρώτη Κυρία του Τέξας την περίοδο 1963-1969, καθώς παντρεύτηκε τον Τζον Κόναλι. Βρισκόταν, ως σύζυγος του κυβερνήτη του Τέξας, στο όχημα που μετέφερε τον πρόεδρο Κένεντι την ημέρα της δολοφονίας του. Η ίδια έκανε περιγραφή των γεγονότων του 1963 σε βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε το 2003. Στο βιβλίο της αυτό η Κόναλι επέμενε ότι ο σύζυγός της είχε χτυπηθεί από μία επιπλέον σφαίρα (ίσως τρίτη) από τις δύο που χτύπησαν τον τότε Αμερικανό πρόεδρο, άποψη με την οποία ουδέποτε συμπορεύτηκε η Επιτροπή, η οποία ανέλαβε να διαλευκάνει την υπόθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί ευεργέτες
Blood Fire Death
Blood Fire Death είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Οκτωβρίου του 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Under One Flag".
Ο δίσκος
Το "Blood Fire Death" αποτέλεσε ένα από τα πρώτα δείγματα του viking metal και ξεκίνησε μία δημιουργική περίοδο για τους Bathory, της οποίας η πληθώρα επιλογών και νέων συνθέσεων οδήγησε τον Quorthon στο να μην κυκλοφορήσει έναν ολόκληρο δίσκο, τον οποίο συνέθεσε το 1989, μέχρι το 1996, με τίτλο "Blood on Ice".
Το άλμπουμ περιλαμβάνει δραματικές ενορχηστρώσεις και ηχητικά εφέ επικού ύφους, ανοίγοντας με την τρίλεπτη εισαγωγή του "Odens Ride Over Nordland" και συνεχίζοντας με τραγούδια που ισορροπούν ανάμεσα στο black metal των προηγούμενων δίσκων τους και το viking metal των επόμενων, παρουσίασε ένα σύνολο με καθαρή, επαγγελματική παραγωγή για πρώτη φορά. Μία άλλη διαφορά σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους τους ήταν η φωνητική προσέγγιση του Quorthon, ο οποίος τραγούδησε με καθαρά φωνητικά στο "A Fine Day to Die".
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με την ατμοσφαιρική εισαγωγή του "Odens Ride Over Nordland", πριν μπει το επικό "A Fine Day to Die", ένα μέσης ταχύτητας ρυθμικό κομμάτι διάρκειας σχεδόν εννέα λεπτών με επιθετικά φωνητικά. Οι τρεις πρώτες στροφές του τραγουδιού προέρχονται από το "τραγούδι της Κασίλντα" του "Ο Βασιλιάς στα κίτρινα" του Ρόμπερτ Τσέιμπερς.
Ακολουθεί το "The Golden Walls of Heaven", ένα black metal τραγούδι με μεγάλη ταχύτητα, του οποίου το πρώτο γράμμα από κάθε στίχο σχηματίζει τη λέξη "Satan". Οι στίχοι του αναφέρονται στον Αρμαγεδδών και τον πόλεμο μεταξύ παράδεισου και κόλασης, ενώ το κομμάτι περιλαμβάνει τρία σόλο κιθαρας.
Το "Pace 'Till Death" είναι άλλο ένα thrash/black metal κομμάτι και ακολουθεί το ύφος του προηγούμενου τραγουδιού, με στίχους οι οποίοι περιγράφουν τον εθισμό στην ταχύτητα, ενώ το "Holocaust" κλείνει μία τριάδα γρήγορων κομματιών, έχοντας αποκαλυπτικούς στίχους.
Ακολουθεί το "For All Those Who Died", ένα μέσου ρυθμού τραγούδι με τα χαρακτηριστικά ακραία φωνητικά του Quorthon να αναφέρονται στα θύματα του πολέμου των θρησκειών ανά τους αιώνες, την Ιερά Εξέταση, κ.α..
Το "Dies Irae" είναι ένα ακόμη πολύ γρήγορο και επιθετικό κομμάτι, στο μέσο του οποίου υπάρχει ένα mid-tempo πέρασμα με ένα μελωδικό ριφ της κιθάρας του Quorthon, πριν συνεχίσει σε μεγάλη ταχύτητα λίγο πριν το τέλος. Ο τίτλος μεταφράζεται στα λατινικά ως "Ημέρα της Οργής".
Το ομώνυμο τραγούδι είναι ένα επικό κομμάτι του οποίου η διάρκεια ξεπερνάει τα δέκα λεπτά. Το κομμάτι ξεκινάει με ακουστική κιθάρα και απόκοσμες ψαλμωδίες, πριν ξεσπάσει σε ένα μέσου ρυθμού τραγούδι με τον Quorthon να παρουσιάζει τα λιγότερο επιθετικά φωνητικά του σε όλο τον δίσκο. Περίπου στα επτά λεπτά, υπάρχει ένα αργό κιθαριστικό ξέσπασμα πριν επιστρέψει στα βασικό ριφ και ολοκληρωθεί με ακουστικές κιθάρες. Οι στίχοι του αναφέρονται στη μάχη των καταπιεσμένων και υποδουλωμένων κατά των δυναστών τους.
Τραγούδια του δίσκου
1. Odens Ride Over Nordland (Quorthon) - 3:00
2. A Fine Day to Die (Quorthon) - 8:36
3. The Golden Walls of Heaven (Quorthon) - 5:23
4. Pace 'Till Death (Quorthon) - 3:40
5. Holocaust (Quorthon) - 3:26
6. For All Those Who Died (Quorthon) - 4:57
7. Dies Irae (Quorthon) - 5:12
8. Blood Fire Death (Quorthon) - 10:30
9. Outro (Quorthon) - 0:58
Τα μέλη των Bathory
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Blood Fire Death" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Bathory Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
Αγία Τριάδα Ηλείας
Η Αγία Τριάδα (πρώην Μπουκοβίνα ή και Μποκοβίνα) είναι ορεινό χωριό του νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Λασιώνος του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 217 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Αγία Τριάδα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 460 μέτρων περίπου στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ηλείας, κοντά στα όρια με τον νομό Αχαΐας , στην ιστορική περιοχή της Ακρώρειας. Απέχει περίπου 50 χλμ. από την Αρχαία Ολυμπία, 40 περίπου χλμ. από την Πάτρα (επί της εθνικής οδού Πάτρας-Τρίπολης «111») και 42 χλμ. από την Αμαλιάδα. Από το χωριό αρχίζει η βορειοδυτική πλευρά του δάσους της Κάπελης.
Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ανδρέα. Στο χωριό δραστηριοποιείται και πολιτιστικός σύλλογος με επωνυμία "Η Ακρώρεια", ο οποίος είναι ιδιαίτερα ενεργός και δραστήριος και αριθμεί αρκετά μέλη.
Ιστορικά στοιχεία
Μέχρι το 1908 το όνομα του χωριού ήταν «Μπουκοβίνα» ενώ την περίοδο 1908-1916 είχε μετονομαστεί προσωρινά σε «Κουσκουνιά». Μετονομάστηκε από «Μπουκοβίνα» σε «Αγία Τριάδα» στις 10 Οκτωβρίου του 1955 με το ΦΕΚ 287Α/1955, όπως και αντίστοιχα η ομώνυμη κοινότητα. Μέχρι το 1997 υπαγόταν στην επαρχία Ηλείας ενώ την περίοδο 1997-2010 ανήκε στον δήμο Λασιώνος. Από το 2011 ανήκει στον δήμο Αρχαίας Ολυμπίας.
Το 1988 εντοπίστηκε κοντά στον οικισμό μυκηναϊκό νεκροταφείο που περιλαμβάνει περίπου πενήντα θαλαμοειδείς τάφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λασιώνος Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία
Σημαία του Βιετνάμ
thumb|right|250px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]] Η σημαία του Βιετνάμ είναι γνωστή και ως «η κόκκινη σημαία με το κίτρινο αστέρι». Έγινε επίσημα σημαία του ενιαίου Βιετνάμ στις 2 Ιουλίου 1976. Το αστέρι που βρίσκεται στο κέντρο της σημαίας έχει πέντε ακτίνες και συμβολίζει την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Το κόκκινο χρώμα εκπροσωπεί το αίμα που χύθηκε κατά την επανάσταση και οι πέντε ακτίνες του άστρου τους εργάτες, τους αγρότες, τους στρατιώτες, τους διανοούμενους και τους εμπόρους. Τη σημαία σχεδίασε ο επαναστάτης Νγκουγιέν Χούου Τιέν, ο οποίος επεχείρησε να κάνει εξέγερση κατά των Γάλλων αποικιοκρατών, το 1940 στην Κογχικίνα. Η εξέγερση απέτυχε και ο ίδιος ο Τιεν εκτελέστηκε. Υιοθετήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1955. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 15 Απριλίου 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιετνάμ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Βιετνάμ
Πέδρο Ντε Λα Ρόσα
Jordan(1998)
Όπως αναφέρεται πιο κάτω σε παραπομπή, ο Ντε Λα Ρόσα εδώ δεν είχε θέση κανονικού οδηγού αγώνων αλλά αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή.
Άροους(1999 - 2000)
Το 1ο Γκραν Πρι στο οποίο πήρε μέρος ο Ντε Λα Ρόσα ως κανονικός οδηγός αγώνων, ήταν το Αυστραλιανό Γκραν Πρι του 1999 με την Άροους. Σ' αυτό το Γκραν Πρι κατέκτησε και τον 1ο του βαθμό όταν τερμάτισε στην 6η θέση. Στην ομάδα αυτή έμεινε και το 2000. Στη διάρκεια εκείνου Πρωταθλήματος κατέκτησε 2 ακόμα βαθμούς στο Γερμανικό Γκραν Πρι και στο Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι. Πρέπει να σημειωθεί εδώ πως και στα 2 αυτά Γκραν Πρι ο Ντε Λα Ρόσα τερμάτισε 6ος. Ολοκληρώνω λέγοντας πως teammate του Ντε Λα Ρόσα το 1999 ήταν ο Ιάπωνας Τορανοσούκε Τακάτζι και το 2000 ο Ολλανδός Γιος Φερστάπεν.
Μακλάρεν(2003 - 2009)
Το 2003 ο Ντε Λα Ρόσα πήγε στη Μακλάρεν όπου κι εκεί του δώσανε θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή. Συμμετείχε μόνο στο Γκραν Πρι του Μπαχρέιν του 2005 ως αντικαταστάτης του Κολομβιανού οδηγού Χουάν Πάμπλο Μοντόγια ο οποίος λίγες μέρες πριν τον αγώνα είχε ραΐσει τον αριστερό του ώμο συμμετέχοντας σ' έναν αγώνα μότο κρος και στα Γκραν Πρι απ' το Γαλλικό μέχρι το Βραζιλιάνικο του 2006 όπου πήρε τη θέση του Μοντόγια ο οποίος αποφάσισε ν' αποχωρήσει απ' το σπορ οριστικά. Τα 3 επόμενα χρόνια(2007, 2008 και 2009) είχε και πάλι θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή και το 2008 έγινε Πρόεδρος του Συνδέσμου των Οδηγών.
Sauber(2010) και πίσω στη Μακλάρεν(2011)
Το 2010 ο Ντε Λα Ρόσα πήγε στη Sauber όπου είχε για teammate και πάλι έναν Ιάπωνα, τον Καμούι Κομπαγιάσι. Δεν πήρε μέρος σε όλα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος αλλά μόνο σ' εκείνα απ' το Αυστραλιανό μέχρι το Ιταλικό και απ' το επόμενο αντικαταστάθηκε απ' το Γερμανό Νικ Χάιντφελντ ο οποίος μέχρι τότε ήταν δοκιμαστής της ομάδας. Εκείνος τοποθετήθηκε στη θέση του δοκιμαστή. Το 2011 επέστρεψε στη Μακλάρεν όπου και πάλι είχε θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή. Στο Γκραν Πρι του Μονακό εκείνου του Πρωταθλήματος, ο Μεξικανός οδηγός της ομάδας Σέρχιο Πέρες ενεπλάκη σε ατύχημα και στο επόμενο το οποίο ήταν το Καναδικό πήρε μέρος μόνο στην 1η περίοδο Ελεύθερων Δοκιμαστικών επειδή αποφασίστηκε πως δεν έπρεπε να συμμετάσχει σε τίποτε άλλο εκείνο το τριήμερο για να μπορέσει ν' αναρρώσει γρήγορα. Λοιπόν μετά τη λήξη της 1ης περιόδου Ελεύθερων Δοκιμαστικών, ο επικεφαλής της ομάδας Πέτερ Ζάουμπερ είπε σε όλα τα στελέχη της ομάδας να συσκεφθούν για ν' αποφασίσουν ποιον έπρεπε να βάλουν στη θέση του Πέρες για το υπόλοιπο του τριημέρου. Επειδή λοιπόν όλοι αποφάσισαν ομόφωνα πως εκείνος ο οποίος έπρεπε ν' αντικαταστήσει τον Πέρες ήταν ο Ντε Λα Ρόσα, η Εκτελεστική Διευθύντρια της ομάδας Μονίσα Κάλτενμπορν πήγε στο motorhome της Μακλάρεν, βρήκε τον Ντε Λα Ρόσα να τρώει στο εστιατόριο και του είπε πως έπρεπε να ετοιμαστεί επειδή έπρεπε να πάει στη Sauber ν' αντικαταστήσει τον Πέρες. Αυτό όντως έγινε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Στεφάν Λαμπιέλ
Ο Στεφάν Λαμπιέλ (Stéphane Lambiel, 2 Απριλίου 1985) είναι Ελβετός αθλητής του καλλιτεχνικού πατινάζ. Είναι δύο φορές Παγκόσμιος πρωταθλητής στο άθλημα αυτό (2005-2006). Το 2006 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι εφτά φορές Πρωταθλητής Ελβετίας.
Βιογραφία
Ο Λαμπιέλ γεννήθηκε στο Μαρτινύ της Ελβετίας και μεγάλωσε στο Σαξόν. Έχει μία αδερφή, τη Σίλβια (γεννημένη το 1982), και έναν αδερφό, τον Κρίστοφερ (γεννημένο το 1989).Ο Λαμπιέλ ζει στη Λωζάνη και έλαβε πτυχίο επιπέδου λυκείου στη βιολογία και τη χημεία τον Ιούνιο του 2004. Εντούτοις, έχει αποφασίσει να αναβάλλει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και να εστιάσει στο πατινάζ. Προπονείται στη Γενεύη και τη Λωζάνη, αλλά αφού οι περισσότερες ελβετικές αίθουσες παγοδρομίας κλείνουν το καλοκαίρι, εκπαιδεύεται επίσης στη Γερμανία (στο Όμπερστντορφ μερικές φορές). Προπονητής του είναι ο Πήτερ Γκρότερ και χορογράφος του η Σαλώμη Μπρούνερ. Έχει υποστεί διαδοχικούς τραυματισμούς και στα δύο γόνατά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητές της καλλιτεχνικής παγοδρομίας Κατηγορία:Ελβετοί Ολυμπιονίκες
Αλκίνια
Τα αλκύνια είναι ομόλογη σειρά ακόρεστων υδρογονανθράκων, που φέρουν ένα τριπλό δεσμό στο μόριό τους. Παραδοσιακά ονομάζονται μερικές φορές και «ακετυλένια», αφού όλα τους μπορούν να θεωρηθούν παράγωγα του ακετυλενίου. Ο γενικός χημικός τύπος τους είναι CnH2n-2 (n>2). Έχουν βαθμό ακορεστότητας 2 και είναι ισομερή με τα αλκαδιένια, τα κυκλοαλκένια και τα δικυκλοαλκάνια. Με βάση την ονοματολογία κατά IUPAC, λαμβάνουν το χαρακτηριστικό ενδιάμεσο  «-υν-», π.χ. αιθύνιο. Όπως και οι υπόλοιποι υδρογονάνθρακες είναι γενικά υδρόφοβες ενώσεις αλλά είναι από τους πιο δραστικούς σε χημική συμπεριφορά. Διακρίνονται σε δυο κύριες υπομόλογες σειρές: τα «εξωτερικά αλκύνια», που έχουν το τριπλό δεσμό τους στην άκρη του μορίου τους (οπότε περιέχουν τη δομή H-C≡C...) και τα «εσωτερικά αλκύνια», που έχουν τον τριπλό δεσμό τους ενδιάμεσα στο μόριό τους (οπότε περιέχουν τη δομή ...C-C≡C-C...).
Δομή
Στα αιθίνια, ο δεσμός C≡C είναι ευθύγραμμος και οι γωνίες δεσμών του είναι 180°. Γι' αυτό, κυκλικές ενώσεις με τριπλό δεσμό είναι σπάνιες. Π.χ. το βενζίνιο είναι εξαιρετικά ασταθές. Το μήκος του δεσμού C≡C είναι 120 pm, δηλαδή πολύ βραχύτερος από το δεσμό C=C (π.χ. στα αλκένια), που έχει μήκος 134 pm και ακόμη περισσότερο από το δεσμό C-C που έχει (συνήθως) μήκος 154 pm. Ο τριπλός δεσμός είναι ακόμη πολύ ισχυρός με συνολική ισχύ 839 kJ/mol. Πιο συγκεκριμένα, περιέχει ένα σ (2sp-2sp) δεσμό με ισχύ 369 kJ/mol, και δύο π (2py-2py και 2pz-2pz) δεσμούς με ισχύ 268 kJ/mol και 202 kJ/mol, αντίστοιχα, σύμφωνα με τη θεωρία των μοριακών τροχιακών, της Κβαντομηχανικήσ. Οι σ δεσμοί με τα άτομα που συνορεύουν με τον τριπλό δεσμό είναι επίσης βραχύτεροι από τους συνηθισμένους, γιατί είναι τύπου (1s - 2sp), οι δεσμοί C-Η (106 pm), και (2sp3-2sp), οι C-C (147 pm)«Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ.34, §2.6.-§2.7.».
Με απόσπαση υδραλογόνων
Με απόσπαση δύο μορίων υδραλογόνου από κατάλληλο διαλαλκάνιο, με χρήση υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται αλκίνιο :
Με απόσπαση αλογόνων
Με απόσπαση δύο μορίων αλογόνου από τετρααλαλκάνιο, με χρήση ψευδαργύρου (Zn), παράγεται αλκίνιο :
Ενυδάτωση
Με επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση) σε αλκίνιο, παρουσία ιόντων υδραργύρου (Hg), παράγεται αιθανάλη (από αιθίνιο) ή κετόνη (από τα άλλα αλκίνια) :
ή
Προσθήκη υπαλογονώδους οξέος
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε αλκίνιο παράγεται αλαιθανάλη (από αιθίνιο) ή αλοκετόνη (από τα άλλα αλκίνια) :
ή
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση αλκινίου σχηματίζεται αρχικά αλκένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) αλκάνιο. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε αλκίνιο παράγεται αρχικά αλαλκένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδραλογόνου) διαλαλκάνιο. :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε αλκίνιο παράγεται αλκενονιτρίλιο:
Προσθήκη μονοξειδίου του άνθρακα
1. Με προσθήκη μονοξειδίου του άνθρακα (CO) και νερού (H2O), παράγεται αλκενικό οξύ:
2. Με προσθήκη μονοξειδίου του άνθρακα (CO) και αλκοόλης (ROH), παράγεται αλκενικός αλκυλεστέρας:
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση αλκινίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2 και παράγει υδροξυαλδεΰδη ή υδροξυκετόνη :
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4). Π.χ.: 2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου:
Προσθήκη αλκοολών
Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε αλκίνιο παράγεται αλκενυλαλκυλαιθέρας :
Προσθήκη καρβονικών οξέων
Με επίδραση καρβονικών οξέων (RCOOH) σε αλκίνιο παράγεται καρβονικός αλκενυλεστέρας :
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε αλκίνιο, παράγεται αρχικά ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε αιθανοδιάλη (αιθίνιο), κεταλδεΰδη (άλλα εξωτερικά αλκίνια) ή δικετόνη (εσωτερικά αλκίνια) :
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται οξαλικό οξύ (αιθίνιο), κετοξύ ή δικετόνη(εσωτερικά αλκίνια) (άλλα εξωτερικά αλκίνια) :
ή
Πηγές
* Κατηγορία:Χαρακτηριστικές ομάδες
Κλεομήδης
Με το όνομα Κλεομήδης είναι γνωστά τα εξής δύο πρόσωπα της αρχαιότητας:
Ιωάννης Καστριώτης (15ος αιώνας)
Ο Ιωάννης Καστριώτης Α΄ ο Πρεσβύτερος (Gjon Kastrioti, 1380 - 2 Μαΐου 1437), γνωστός και υπό τον αλβανικό νεολογισμό Γιόν Καστριότι, ήταν Αλβανός άρχοντας στην περιοχή της Αλβανίας, πατέρας του εθνικού ήρωα των Αλβανών, Σκεντέρμπεη και παππούς του Γκιόν Καστριότι του νεότερου (ιταλικά: Giovanni Castriota).
Όνομα
Η αλβανική μορφή του ονόματος (Gjon) δεν απαντάται στις μεσαιωνικές πηγές και σύμφωνα με τον Καναδό αλβανολόγο, Ρόμπερτ Έλζι, πρόκειται για νεολογισμό. Στις μεσαιωνικές πηγές αναφέρεται ως «Ivan», «Ivanus» και «Ιβάνης» (στον Χαλκοκονδύλη). Σε ιταλικές και βενετικές πηγές συναντάται ως «Johannes» και «Zuan». Στις τουρκικές πηγές η περιοχή του ονομάζεται «Yvan-ili» δηλ. «γη του Jovan».. Από τους σύγχρονους ιστορικούς, ο αλβανολόγος Όλιβερ Σμιτ υιοθετεί τα ονόματα «Ιβάν» και «Γκιον».
Καταγωγή
Πηγή του 1366 αναφέρει κάποιον Καστριώτη ως κεφαλή (διοικητή) της ακρόπολης του Αυλώνα (σημ. Vlorë, στην Αλβανία). Ο σύγχρονος ιστορικός John V. A. Fine θεωρεί αυτό το πρόσωπο πιθανό πρόγονο του Ιωάννη Καστριώτη. Ο επίσης σύγχρονος ιστορικός Anthony Bryer θεωρεί ότι η οικογένεια Καστριότι ήταν γκέγκικης καταγωγής. Ο συγγραφέας Σαράντος Καργάκος εικάζει ότι ο αρχηγέτης της σχετιζόταν με την περιοχή της Ηπείρου. .
Δράση
Ήδη από το 1393, οι Οθωμανοί Τούρκοι είχαν καταλάβει το Σκαντάρ (σημ. Σκόδρα), τo Ντριβάστ (σημ. χωριό Ντριστ) και άλλες θέσεις της βόρειας Αλβανίας. Ωστόσο αυτές οι θέσεις επανήλθαν στον έλεγχο Αλβανών αρχηγών, οι οποίοι όμως μέχρι το 1402 είχαν ήδη καταστεί υποτελείς των Τούρκων. Το 1402, ο Καστριώτης συνόδευσε, μαζί με άλλους Αλβανούς υποτελείς, τον Οθωμανό σουλτάνο Βαγιαζίτ στη Μικρά Ασία, στην εκστρατεία του τελευταίου εναντίον των Μογγόλων του Ταμερλάνου η οποία κατέληξε στη μοιραία μάχη της Άγκυρας.
To 1420 ή το 1421 οι Οθωμανοί είχαν θέσει υπό τον άμεσο έλεγχό τους την κεντρική Αλβανία και τη μοίρασαν ως στρατιωτικά τιμάρια. Το 80% αυτών των τιμαριούχων φαίνεται να ήταν έποικοι από την Ανατολία και το υπόλοιπο ντόπιοι. Μέσα στην ίδια δεκαετία ξεκίνησε ισχυρή τοπική αντίσταση στους εισβολείς, ενώ στο βορρά οι Καστριότι και οι υπόλοιπες ισχυρές οικογένειες διατήρησαν τα εδάφη τους χάρη στη σχέση υποτέλειας προς τους Τούρκους.
Έως το 1423, ο Καστριώτης είχε επεκτείνει την επικράτειά του έως το Αλέσιο (σημ. Lezhë) και, δωροδοκούμενος από τους Βενετούς, προσχώρησε σε αυτούς, μαζί με άλλους Αλβανούς φυλάρχους. Όμως την ίδια χρονιά οι Τούρκοι είχαν ήδη τελειώσει τη δική τους δυναστική σύρραξη και εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν οι επαναφορά των Καστριότι και Arianiti στην υποτέλεια προς τον Σουλτάνο. Ως εγγύηση για τη νομιμοφροσύνη του, ο Ιωάννης Καστριώτης έστειλε τους γιους του ως ομήρους στην οθωμανική πρωτεύουσα, Αδριανούπολη, το 1423. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Γεώργιος, μετέπειτα γνωστός ως Σκεντέρμπεης, ο οποίος σύντομα εξισλαμίστηκε και ανήλθε σε ψηλά στρατιωτικά αξιώματα.
Το 1430, μετά την πτώση της Θεσσαλονίκης, ο σουλτάνος Μουράτ αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την εκ νέου ανοιχτή δίοδο προς τα δυτικά για να επιτεθεί εναντίον της Ηπείρου της οποίας ο ηγεμόνας Κάρολος Τόκο είχε μόλις πεθάνει. Ωστόσο, ο Μουράτ διέθετε αρκετές ακόμη δυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της γειτονικής Αλβανίας, καταλαμβάνοντας το Δυρράχιο. Επίσης κατέλαβε και το μεγαλύτερο μέρος των κτήσεων του Καστριώτη, με τον οποίο ήταν έντονα εξοργισμένος, λόγω των στενών σχέσεών του με τους Βενετούς. Στις περιοχές του Καστριώτη, οι Τούρκοι εγκατέστησαν φρουρές σε δυο οχυρά και λεηλάτησαν την υπόλοιπη χώρα. Στη συνέχεια, μοίρασαν τη χώρα σε τιμαριούχους από την Ανατολία, όπως είχαν πράξει και το 1420. Το ένα τέταρτο των τιμαρίων το έδωσαν σε πιστούς τους Αλβανούς άρχοντες, από τους οποίους κάποιοι είχαν ήδη προσηλυτιστεί στον μουσουλμανισμό. Μεγάλο μέρος των υπόλοιπων αρχηγών κατέφυγε στα βουνά, ιδιαίτερα γύρω από το Τεπελένι, συνεχίζοντας την αντίσταση κατά των Τούρκων. Ο Καστριώτης πέθανε το 1437, ως μοναχός με το όνομα Ιωακείμ, στη Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους, γεγονός που μαρτυρά τις μακρόχρονες και στενές σχέσεις των Αλβανών φεουδαρχών με το σερβικό αυτό μοναστήρι. Τότε ο Σουλτάνος έδωσε εντολή στον Οθωμανό κυβερνήτη της Κρόια να αφαιρέσει και τις τελευταίες κτήσεις από την οικογένεια του Καστριώτη. Όμως, το 1443, ο Σκεντέρμπεης, εξοργισμένος από τη μεταχείριση των Τούρκων προς την οικογένειά του, επαναστάτησε και, για περίπου δύο δεκαετίες, έγινε η κεντρική μορφή της αντίστασης κατά των Οθωμανών στην Αλβανία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Ιωαννης
Κιούμπραν
Το Κιούμπραν (ουαλικά: Cwmbran) είναι πόλη της Ουαλίας. Ιδρύθηκε το 1949. Είναι αδελφοποιημένη με την Bruchsal της Γερμανίας και την Carbonne της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουαλίας
SPARC
Το SPARC (Scalable Processor Architecture) είναι μια αρχιτεκτονική συνόλου εντολών (RISC) με μειωμένο σύνολο εντολών (ISA) που αναπτύχθηκε αρχικά από την Sun Microsystems και την Fujitsu. Ο σχεδιασμός του επηρεάστηκε έντονα από το πειραματικό σύστημα Berkeley RISC που αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1986 και κυκλοφόρησε το 1987, Το SPARC ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα πρώιμα εμπορικά συστήματα RISC και η επιτυχία του οδήγησε στην εισαγωγή παρόμοιων σχεδίων RISC από έναν αριθμό προμηθευτών κατά τη δεκαετία του 1980 και του 90.
Η πρώτη υλοποίηση της αρχικής αρχιτεκτονικής 32-bit (SPARC V7) χρησιμοποιήθηκε στο Sun-4 Sunstation και στα συστήματα διακομιστών της Sun, αντικαθιστώντας τα προηγούμενα συστήματα Sun-3 που βασίζονται στη σειρά επεξεργαστών Motorola 68000. Το SPARC V8 πρόσθεσε μια σειρά από βελτιώσεις που ήταν μέρος της σειράς επεξεργαστών SuperSPARC που κυκλοφόρησαν το 1992. Το SPARC V9, που κυκλοφόρησε το 1993, παρουσίασε μια αρχιτεκτονική 64-bit και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στους επεξεργαστές UltraSPARC της Sun το 1995. Αργότερα, χρησιμοποιήθηκαν επεξεργαστές SPARC σε διακομιστές συμμετρικής πολλαπλής επεξεργασίας (SMP) και μη ομοιόμορφης πρόσβασης μνήμης (CC-NUMA) που παράγονται μεταξύ των Sun, Solbourne και Fujitsu.
Ο σχεδιασμός παραδόθηκε στον εμπορικό όμιλο SPARC International το 1989 και έκτοτε η αρχιτεκτονική του αναπτύχθηκε από τα μέλη του. Η SPARC International είναι επίσης υπεύθυνη για την αδειοδότηση και την προώθηση της αρχιτεκτονικής SPARC, τη διαχείριση εμπορικών σημάτων SPARC (συμπεριλαμβανομένου του SPARC, το οποίο κατέχει) και την παροχή ελέγχου συμμόρφωσης. Η SPARC International είχε ως στόχο την ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής SPARC για τη δημιουργία ενός μεγαλύτερου οικοσυστήματος. Το SPARC έχει λάβει άδεια για διάφορους κατασκευαστές, συμπεριλαμβανομένων των Atmel, Bipolar Integrated Technology, Cypress Semiconductor, Fujitsu, Matsushita και Texas Instruments. Λόγω του SPARC International, το SPARC είναι πλήρως ανοιχτό, μη ιδιοκτησιακό και χωρίς δικαιώματα.
Από τον Σεπτέμβριο του 2017, οι πιο πρόσφατοι εμπορικοί επεξεργαστές SPARC υψηλών προδιαγραφών είναι ο SPARC64 XII της Fujitsu (εισήχθη το 2017 για τον διακομιστή SPARC M12) και ο SPARC M8 της Oracle που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 για τους διακομιστές υψηλής τεχνολογίας.
Την Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017, μετά από έναν γύρο απολύσεων που ξεκίνησε στο Oracle Labs τον Νοέμβριο του 2016, η Oracle τερμάτισε το σχεδιασμό SPARC μετά την ολοκλήρωση του M8. Μεγάλο μέρος της ομάδας ανάπτυξης του επεξεργαστή στο Ώστιν του Τέξας, απολύθηκε, όπως και οι ομάδες στη Σάντα Κλάρα, στην Καλιφόρνια και στο Μπέρλινγκτον, Μασαχουσέτη. Η ανάπτυξη του SPARC συνεχίζεται με τον Fujitsu να επιστρέφει στο ρόλο του κορυφαίου παρόχου των διακομιστών SPARC, με μια νέα CPU να λήγει στο χρονικό πλαίσιο του 2020.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικές συνόλου εντολών
Ιστορίες για Πάπιες η Ταινία: Ο Θησαυρός του Χαμένου Λυχναριού
Οι Ιστορίες για Πάπιες η Ταινία: Ο Θησαυρός του Χαμένου Λυχναριού (αγγλικά: DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp) είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων περιπέτειας και φαντασίας που κυκλοφόρησε το 1990 και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Ιστορίες για Πάπιες (DuckTales). Κυκλοφόρησε από τη Walt Disney Pictures στις 3 Αυγούστου 1990 και ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney, η οποία δεν έγινε στα στούντιο της Αμερικής. Ήταν επίσης η πρώτη ταινία που έγινε σε συν-παραγωγή με τα DisneyToon Studios.
Σε παραγωγή των στούντιο της Disney στη Γαλλία και στην Αυστραλία, μια ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ Ντακ προβαλλόταν στις αίθουσες πριν ξεκινήσει η ταινία.
Πλοκή
Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ ταξιδεύει στη Μέση Ανατολή για να επιθεωρήσει ένα μπαούλο θησαυρού που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και είναι σίγουρος ότι περιέχει τον θησαυρό του μεγάλου κλέφτη, Κολί Μπαμπά. Μαζί του είναι οι Χιούη, Λιούη και Ντιούη, η Γουέμπι και ο Λάντσπαντ Μακ Κουάκ (Μπουλντόζας στα Ελληνικά). Αν και αρχικά απογοητευμένος, μιας και το μπαούλο φαίνεται να περιέχει μόνο παλιά ρούχα, ο Σκρουτζ ενθουσιάζεται όταν βρίσκει έναν αρχαίο χάρτη θησαυρού στην τσέπη μιας παλιάς ρόμπας που ήταν μέσα στο μπαούλο. Ο κλέφτης Ντιζόν οδηγεί τον Σκρουτζ και τους υπόλοιπους να βρουν τον θησαυρό, μη γνωρίζοντας ότι ο Ντιζόν δουλεύει στην πραγματικότητα για τον σατανικό μάγο Μέρλοκ, ο οποίος επιθυμεί κάτι που ανήκε στον Κολί Μπαμπά. Η ομάδα ανακαλύπτει τον θησαυρό του Κολί Μπαμπά σε μια πυραμίδα, η οποία είναι καλυμμένη με άμμο. Η Γουέμπι βλέπει ανάμεσα στον θησαυρό ένα λυχνάρι, το οποίο ο Σκρουτζ της επιτρέπει να κρατήσει μιας και δεν έχει κάποια αξία για εκείνον.
Αφού έχουν μαζέψει τον θησαυρό και είναι έτοιμοι να αναχωρήσουν για το σπίτι, ο Μέρλοκ και ο Ντιζόν παγιδεύουν τον Σκρουτζ και την υπόλοιπη ομάδα σε ένα δωμάτιο γεμάτο τερατώδεις σκορπιούς, ενώ εκείνοι κλέβουν τον θησαυρό και φεύγουν. Ωστόσο, ο Μέρλοκ ανακαλύπτει ότι το λυχνάρι δεν βρίσκεται ανάμεσα στον θησαυρό και επιστρέφει με τον Ντιζόν στο δωμάτιο όπου είναι παγιδευμένοι οι υπόλοιποι για να το βρουν. Εν τω μεταξύ όμως, ο Σκρουτζ και η παρέα του καταφέρνουν να δραπετεύσουν από την πυραμίδα και μη έχοντας τίποτα άλλο παρά μόνο το λυχνάρι της Γουέμπι, αναχωρούν για την Παπιούπολη.
Μερικές μέρες αργότερα, τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι μέσα στο λυχνάρι βρίσκεται ένα Τζίνι. Εκστασιασμένο από την ελευθερία του, το Τζίνι παραχωρεί στα τέσσερα παιδιά τρεις ευχές για τον καθένα. Για να ξεγελάσουν τον Σκρουτζ, τα παιδιά παρουσιάζουν το Τζίνι ως ένα φίλο τους από τους προσκόπους, ονόματι Τζιν. Τρομοκρατημένο από ένα νυχτόβιο πουλί, το Τζίνι λέει στα παιδιά για τον Μέρλοκ, ο οποίος χρησιμοποιήσε τις ευχές του για αιώνια ζωή και την καταστροφή της Ατλαντίδας και της Πομπηίας. Το μαγικό φυλακτό που έχει ο Μέρλοκ στην κατοχή του, του επιτρέπει να παίρνει διάφορες μορφές ζώων αλλά και να παραβιάζει τους κανόνες του λυχναριού, μη έχοντας όριο στις ευχές που μπορεί να κάνει. Ο Κολί Μπαμπά είχε κλέψει το λυχνάρι από τον Μέρλοκ και το έκρυψε μαζί με τον θησαυρό του, με τον Μέρλοκ να ψάχνει αιώνες από τότε να το βρει. Το Τζίνι εξηγεί ότι θα πρέπει να εμποδίσουν τον Μέρλοκ να ξαναπάρει το λυχνάρι, αλλιώς ο κόσμος θα υποφέρει.
Την επόμενη μέρα, η Γουέμπι χρησιμοποιεί την τελευταία της ευχή για να ζωντανέψει όλα τα παιχνίδια της, κάτι το οποίο αναγκάζει τα παιδιά να αποκαλύψουν την αληθινή ταυτότητα του Τζίνι στον Σκρουτζ. Θέλοντας να εντυπωσιάσει την Αρχαιολογική Κοινότητα κατά τη διάρκεια του ετήσιου χορού, ο Σκρουτζ εύχεται για τον θησαυρό του Κολί Μπαμπά και παίρνει το λυχνάρι και το Τζίνι μαζί του στον χορό. Ο Μέρλοκ και ο Ντιζόν τους ακολουθούν και στήνουν ενέδρα στον Σκρουτζ. Αφού ο Σκρουτζ και το Τζίνι καταφέρνουν να ξεφύγουν από τον Μέρλοκ, καθώς ο Σκρουτζ επιστρέφει στο σπίτι, μπερδεύει το λυχνάρι με μια σαλτσιέρα, και φεύγει αφήνοντας πίσω το αληθινό λυχνάρι και το Τζίνι. Ο Ντιζόν το βρίσκει και πείθεται από το Τζίνι να κρατήσει εκείνος το λυχνάρι και να μην το δώσει στον Μέρλοκ.
Έχοντας ευχηθεί για την περιουσία του Σκρουτζ, ο Ντιζόν παίρνει στην κατοχή του την έπαυλη και συλλαμβάνει τον Σκρουτζ για καταπάτηση περιουσίας όταν εισέρχεται σε αυτήν. Ωστόσο, ο Μπουλντόζας, τα ανήψια του, η Γουέμπι, η κυρία Μπίκλει και ο Μπάτλερ πληρώνουν την εγγύηση και ο Σκρουτζ βγαίνει από τη φυλακή. Όλοι μαζί συμφωνούν να βοηθήσουν τον Σκρουτζ ώστε τα πράγματα να γίνουν όπως ήταν και πριν. Ο Σκρουτζ, τα ανήψια του και η Γουέμπι, διεισδύουν στην έπαυλη σε μια προσπάθεια να κλέψουν το λυχνάρι, αλλά τους σταματά ο Μέρλοκ, ο οποίος παίρνει το λυχνάρι από τον Ντιζόν. Με το Τζίνι να είναι και πάλι υπό τον έλεγχο του Μέρλοκ, ο Μέρλοκ εύχεται το «άπιστο γουρούνι», ο Ντιζόν, να μεταμορφωθεί σε κάτι που του ταιριάζει, και έτσι το Τζίνι τον μεταμορφώνει σε γουρούνι. Στη συνέχεια μετατρέπει την έπαυλη σε φρούριο, το οποίο αρχίζει να πετάει ψηλά, πάνω από την Παπιούπολη. Όταν ο Σκρουτζ αγανακτισμένος απειλεί τον Μέρλοκ, ο τελευταίος εύχεται να τον πετάξει το Τζίνι «έξω από το σπίτι» και το Τζίνι, αν και διστακτικό, μη μπορώντας να κάνει αλλιώς, αναγκάζεται να ρίξει τον Σκρουτζ έξω από το φρούριο. Ο Σκρουτζ κρατιέται στην άκρη με το μπαστούνι του για να μην πέσει στο κενό, ενώ τα ανήψια του χρησιμοποιούν τη σφεντόνα τους για να πάρουν το λυχνάρι από τα χέρια του Μέρλοκ και να το πετάξουν στον Σκρουτζ. Προσπαθώντας να το πιάσει, ο Σκρουτζ δεν μπορεί να κρατηθεί άλλο και πέφτει στο κενό. Ο Μέρλοκ, χρησιμοποιώντας το φυλακτό του, μεταμορφώνεται σε ανθρωπόμορφο γύπα, και καταδιώκει τον Σκρουτζ και το λυχνάρι που πέφτουν προς τη Γη. Παλεύουν στον αέρα και ο Σκρουτζ αναγκάζει τον Μέρλοκ να ρίξει το φυλακτό του. Μη προστατευμένος πια από το φυλακτό, ο Μέρλοκ επανέρχεται στην ανθρώπινη μορφή του και πέφτει στο κενό προς τον θάνατό του, ενώ ο Σκρουτζ χρησιμοποιεί τη δεύτερη ευχή του για να σώσει τη ζωή του και να πάρει το σπίτι του πίσω.
Πίσω στην έπαυλη, ο Σκρουτζ δηλώνει «αρκετά με τις ευχές» και απειλεί να χρησιμοποιήσει την τελευταία του ευχή για να θάψει το λυχνάρι σε ένα σημείο όπου δεν θα το ξαναβρεί κανείς. Αντί αυτού, εύχεται το Τζίνι να γίνει ένα αληθινό αγόρι, κάτι το οποίο ήθελε και το ίδιο πάρα πολύ και το είχε εκμυστηρευτεί νωρίτερα στον Σκρουτζ. Χωρίς το Τζίνι, το λυχνάρι καταστρέφεται και γίνεται σκόνη. Καθώς τα παιδιά παίζουν με το νέο τους φίλο, ο Σκρουτζ ανακαλύπτει τον Ντιζόν (ο οποίος πήρε ξανά την πραγματική του μορφή μετά το θάνατο του Μέρλοκ) να κλέβει χρήματα από το μεγάλο δωμάτιο θησαυρού της έπαυλης. Ο Σκρουτζ τον κυνηγάει σε όλη την πόλη, φωνάζοντας: «Κάποιος να τον σταματήσει!»
Παραγωγή
Ο εικονογραφιστής Λάρι Ρούπελ μοιράστηκε την εμπειρία του κατά τη διάρκεια της παραγωγής:
Κατά τη διάρκεια των τίτλων αρχής της ταινίας, η γραμματοσειρά που χρησιμοποιήθηκε στον τίτλο είναι παρόμοια με αυτή των ταινιών του Ιντιάνα Τζόουνς. Αυτό έγινε προφανώς για να τιμήσουν την ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού, η οποία χρησιμοποιήσε την αυθεντική σειρά βιβλίων κόμικ του Καρλ Μπαρκς ως μέρος έμπνευσης για την ταινία. Ένα άλλο σημείο όπου δίνεται φόρος τιμής στις ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς έρχεται αργότερα στην ταινία, όταν κάποιος που μοιάζει με τον Ιντιάνα Τζόουνς φαίνεται για λίγο, όταν ο Σκρουτζ και το Τζίνι επισκέπτονται τη Λέσχη των Εξερευνητών.
Box office
Η ταινία στην εγχώρια αγορά είχε έσοδα $18 εκατομμύρια και κάλυψε τον προϋπολογισμό της. Έχοντας να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό από άλλες, μεγαλύτερης κλίμακας κυκλοφορίες καλοκαιρινών οικογενειακών ταινιών, όπως Το Τρομερό Παιδί, η ταινία δεν ήταν η εμπορική επιτυχία που η Disney ήλπιζε και αυτό οδήγησε στο να ακυρωθούν όλες οι συνέχειες που ήταν προγραμματισμένες να γίνουν στη σειρά «Ιστορίες για Πάπιες».
Κριτική
Μερικοί κριτικοί θεώρησαν ότι η ταινία αποτελούσε προσβολή για τα κόμικ βιβλία του Καρλ Μπαρκς, πάνω στα οποία βασίστηκε. Εκτός Αμερικής, ωστόσο, οι κριτικοί ήταν γενικά πιο ευγενικοί απέναντι στην ταινία. Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία σημειώνει ποσοστό 88% με μέσο όρο σκορ 6.3/10, βασισμένο σε 8 κριτικές.
Home media
Η ταινία κυκλοφόρησε σε VHS στις 15 Μαρτίου 1991, ενώ ακολούθησε η κυκλοφορία Laserdisc στις 26 Απριλίου της ίδιας χρονιάς. Στις 16 Ιανουαρίου 2006, κυκλοφόρησε το DVD (περιοχή 1) ως αποκλειστικότητα του Disney Movie Club και του Disney Movie Rewards Program. Η πρώτη κυκλοφορία του DVD στο κοινό ανακοινώθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2015. Πριν από αυτό, η ταινία ήταν διαθέσιμη σε DVD στον Καναδά από τον Οκτώβριο του 2014, ως αποκλειστικότητα του Wal-Mart Exclusive. Επιπρόσθετα, υπήρχε ακόμη μία κυκλοφορία DVD πριν τη γενική ημερομηνία κυκλοφορίας, η οποία εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Οκτωβρίου 2014, επίσης ως αποκλειστικότητα του Wal-Mart Exclusive. Η Disney έδωσε την ταινία σε ευρεία κυκλοφορία και στην Ευρώπη αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου. Η ταινία στο DVD έχει αναλογίες εικόνας 1.66:1.
Η ταινία είναι διαθέσιμη για αγορά και ενοικίαση (και σε υψηλής ευκρίνιας μορφή) στα iTunes.