cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βόρεια Ιρλανδία
Κυβέρνηση και πολιτική
Το κύριο πολιτικό χάσμα στη Βόρεια Ιρλανδία βρίσκεται μεταξύ των ενωτιστών, που επιθυμούν την παραμονή της Βόρειας Ιρλανδίας ως μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου, και των εθνικιστών, που επιθυμούν να δουν τη Βόρεια Ιρλανδία μέρος της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, ανεξάρτητη από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτές οι δύο αντίθετες απόψεις συνδέονται με βαθύτερους πολιτισμικούς διαχωρισμούς. Οι ενωτικοί είναι κατά κύριο λόγο Προτεστάντες του Όλστερ, απόγονοι κυρίως Σκωτσέζων, Άγγλων και Ουγενότων εποίκων, αλλά και Γαέλων που προσηλυτίστηκαν σε ένα από τα προτεσταντικά δόγματα. Οι εθνικιστές είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία Καθολικοί και κατάγονται από τον γηγενή πληθυσμό, με μια μειονότητα κατοίκων που κατάγονται από τα Χάιλαντς της Σκωτίας καθώς και ορισμένους προσήλυτους από τον Προτεσταντισμό. Οι διακρίσεις κατά των εθνικιστών υπό την κυβέρνηση του μεγάρου του Στόρμοντ (1921–1972) οδήγησαν στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στη δεκαετία του 1960.
Ενώ ορισμένοι ενωτιστές υποστηρίζουν ότι οι διακρίσεις δεν οφείλονταν μόνο σε θρησκευτικό ή πολιτικό φανατισμό, αλλά ήταν και αποτέλεσμα πιο περίπλοκων κοινωνικοοικονομικών, κοινωνικοπολιτικών και γεωγραφικών παραγόντων, η ύπαρξη του, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ο εθνικιστικός θυμός αντιμετωπίστηκε, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στα προβλήματα. Η πολιτική αναταραχή πέρασε την πιο βίαιη φάση της μεταξύ των ετών 1968 και 1994.
μικρογραφία|δεξιά|200px|To [[Έμβλημα της Βόρειας Ιρλανδίας|έμβλημα θεσπίστηκε το 1924 από την τότε Κυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας και χρησιμοποιήθηκε μέχρι και την κατάργησή της το 1973]]
Το 2007, το 36% του πληθυσμού αυτοπροσδιορίστηκε ως «ενωτιστές», το 24% ως «εθνικιστές» και το 40% αυτοπροσδιορίστηκε ως «μη ανήκων σε καμία από τις δύο ιδεολογίες». Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2015, το 70% υποστηρίζει τη μακροπρόθεσμη προτίμηση της παραμονής της Βόρειας Ιρλανδίας στο Ηνωμένο Βασίλειο (είτε με άμεση κυβερνητική είτε με αποκεντρωμένη κυβέρνηση ), ενώ το 14% εκφράζει προτίμηση για ένταξη σε μια ενωμένη Ιρλανδία. Αυτή η παραπάνω από το αναμενόμενο στήριξη για την παραμονή στο ΗΒ μπορεί να εξηγηθεί από τη συντριπτική προτίμηση των Προτεσταντών να παραμείνουν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου (93%), ενώ οι προτιμήσεις των Καθολικών κατανέμονται σε μια σειρά από λύσεις στο ζήτημα του τοπικού συντάγματος, συμπεριλαμβανομένης της παραμονής της περιοχής τους ως τμήματος του ΗΒ (47%). Άλλοι υποστηρίζουν την «ένωση» με την Ιρλανδία (32%), άλλη την «ανεξαρτητοποίηση» της Βόρειας Ιρλανδίας (4%) και άλλοι δηλώνουν ότι «δεν ξέρουν» (16%).
μικρογραφία|δεξιά|200px|Η [[Σημαία του Όλστερ χρησιμοποιήθηκε επίσημα από την προηγούμενη Κυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας (1953-1972)]]Τα επίσημα εκλογικά στατιστικά, τα οποία αντικατοπτρίζουν τις απόψεις για το «εθνικό ζήτημα», μαζί με ζητήματα υποψηφίων, πολιτικής γεωγραφίας, προσωπικής πίστης και ιστορικού ψήφων, δείχνουν ότι 54% των ψηφοφόρων της Βόρειας Ιρλανδίας ψηφίζουν για συνδικαλιστικά κόμματα, 42% ψηφίζουν για εθνικιστικά κόμματα και 4% ψήφο "άλλα". Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά ότι τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αποτελούν απαραίτητα ένδειξη της στάσης του εκλογικού σώματος σχετικά με το συνταγματικό καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας είναι τουλάχιστον Χριστιανοί, κυρίως Ρωμαιοκαθολικοί ή Προτεστάντες. Πολλοί ψηφοφόροι (ανεξαρτήτως θρησκευτικής πίστης) έλκονται από τις συντηρητικές πολιτικές του ενωτισμού, ενώ άλλοι ψηφοφόροι έλκονται από το παραδοσιακά αριστερό Σιν Φέιν, κύριο κόμμα της Ιρλανδίας, και τα αριστερά κόμματα, και τις αντίστοιχες κομματικές πλατφόρμες τους για δημοκρατικό σοσιαλισμό και σοσιαλδημοκρατία.
Ως επί το πλείστον, οι Προτεστάντες αισθάνονται μια ισχυρή σύνδεση με τη Μεγάλη Βρετανία και επιθυμούν η Βόρεια Ιρλανδία να παραμείνει μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου. Πολλοί Καθολικοί, ωστόσο, υποστηρίζουν την Ενωμένη Ιρλανδία ή είναι λιγότερο σίγουροι για το πώς θα λύσουν το συνταγματικό ζήτημα. Οι προτεστάντες έχουν μια μικρή πλειοψηφία στη Βόρεια Ιρλανδία, σύμφωνα με την τελευταία Απογραφή της Βόρειας Ιρλανδίας. Πάντως οι δημογραφικές τάσεις δείχνουν ότι οι Καθολικοί ενισχύονται δημογραφικά. Η σύνθεση της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας αντανακλά τη δημοτικότητα των διαφόρων κομμάτων εντός του πληθυσμού. Από τα 90 Μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης, 40 είναι ενωτιστές και 39 εθνικιστές (οι υπόλοιποι 11 χαρακτηρίζονται ως "άλλοι").
Τρόπος διακυβέρνησης
μικρογραφία|Το [[Κτήρια του Κοινοβουλίου (Βόρεια Ιρλανδία)|Κτήριο του Κοινοβουλίου στο Στόρμοντ, στο Μπέλφαστ, έδρα της συνέλευσης]] Από το 1998, η Βόρεια Ιρλανδία έχει αποκεντρωμένη κυβέρνηση εντός του Ηνωμένου Βασιλείου, υπό την προεδρία της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας και μιας διακοινοτικής κυβέρνησης (το εκτελεστικό όργανο της Βόρειας Ιρλανδίας). Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου είναι υπεύθυνα για τα δεσμευμένα θέματα (reserved matters). Τα δεσμευμένα θέματα περιλαμβάνουν ορισμένους τομείς πολιτικής (πολιτική αεροπορία, μονάδες μέτρησης, ανθρώπινη γενετική) τους οποίους το Κοινοβούλιο ενδέχεται να αναθέσει την ευθύνη τους στη Συνέλευση κάποια στιγμή στο μέλλον. Άλλα δεσμευμένα θέματα (όπως οι διεθνείς σχέσεις, η φορολογία και οι εκλογές) δεν αναμένεται ποτέ να εξεταστούν για μετάθεση της νομοθετικής ευθύνης τους στο κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας. Σε όλα τα άλλα κυβερνητικά ζητήματα, η Εκτελεστική εξουσία μαζί με την 90μελή Συνέλευση μπορούν να νομοθετούν και να κυβερνούν τη Βόρεια Ιρλανδία. Η αποκέντρωση στη Βόρεια Ιρλανδία εξαρτάται από τη συμμετοχή μελών της εκτελεστικής εξουσίας της Βόρειας Ιρλανδίας στο Υπουργικό Συμβούλιο Βορρά/Νότου, το οποίο συντονίζει τους τομείς συνεργασίας (όπως η γεωργία, η εκπαίδευση και η υγεία) μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Επιπλέον, «αναγνωρίζοντας το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της ιρλανδικής κυβέρνησης για τη Βόρεια Ιρλανδία», η κυβέρνηση της Ιρλανδίας και η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου συνεργάζονται στενά σε μη αποκεντρωμένα θέματα μέσω της Βρετανο-Ιρλανδικής Διακυβερνητικής Διάσκεψης.
Οι εκλογές για τη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας γίνονται με το σύστημα της μεταφερόμενης μονοσταυρίας. Πέντε μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης εκλέγονται από καθεμία από τις 18 κοινοβουλευτικές εκλογικές περιφέρειες. Επιπλέον, δεκαοκτώ αντιπρόσωποι εκλέγονται στην κάτω βουλή του κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου από 18 εκλογικές περιφέρειες, δηλαδή είναι μονοεδρικές περιφέρειες. Ωστόσο, η Βόρεια Ιρλανδία δεν έχει 18 βουλευτές. Οι βουλευτές του Σιν Φέιν, επί του παρόντος επτά, αρνούνται να δώσουν τον όρκο να υπηρετήσουν τη Βασίλισσα, ο οποίος, όπως και με τον όρκο στο Ευαγγέλιο (ή στο Κοράνι, για τους μουσουλμάνους βουλευτές της Θράκης) στο ελληνικό κοινοβούλιο, είναι προαπαιτούμενο για να αναλάβει ο βουλευτής τα καθήκοντά του. Επιπλέον, η Άνω Βουλή του βρετανικού κοινοβουλίου, η Βουλή των Λόρδων, έχει επί του παρόντος περίπου 25 διορισμένα μέλη από τη Βόρεια Ιρλανδία.
Νικόλαος Μιαούλης
Ο Νικόλαος Μιαούλης (Ύδρα 1818- Αθήνα 1872) ήταν γιος του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.
Βόρεια Ιρλανδία
Τρόπος διακυβέρνησης
Το Γραφείο της Βόρειας Ιρλανδίας εκπροσωπεί την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στη Βόρεια Ιρλανδία για τα δεσμευμένα θέματα και εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Βόρειας Ιρλανδίας στην κυβέρνηση του ΗΒ. Επιπλέον, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας έχει επίσης το δικαίωμα να "υποβάλλει απόψεις και προτάσεις" για μη αποκεντρωμένα θέματα σε σχέση με τη Βόρεια Ιρλανδία. Το Γραφείο της Βόρειας Ιρλανδίας διευθύνεται από τον Υπουργό Εσωτερικών για τη Βόρεια Ιρλανδία, ο οποίος ανήκει στο Υπουργικό Συμβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου.
Εφιάλτης (ταινία, 1961)
Πληροφορίες
Όργανο των φόνων είναι ένα ψαλίδι, φαλλικό σύμβολο εκδίκησης για την κοπέλα που είναι σεξουαλικά στερημένη.
Βόρεια Ιρλανδία
Τρόπος διακυβέρνησης
Η Βόρεια Ιρλανδία έχει δικό της νομικό σύστημα, αποτελώντας έτσι ένα από τα τρία νομικά συστήματα που εφαρμόζονται κατά τόπους στο Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία και Ουαλία και Σκωτία). Το δίκαιο της Βόρειας Ιρλανδίας αναπτύχθηκε από το ιρλανδικό δίκαιο που υπήρχε πριν από τη διχοτόμηση της Ιρλανδίας το 1921. Η Βόρεια Ιρλανδία είναι μια δικαιοδοσία κοινού δικαίου και το κοινό δίκαιο της περιοχής είναι παρόμοιο με αυτό στην Αγγλία και την Ουαλία. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές στη νομοθεσία και τη νομική διαδικασία μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας και της Αγγλίας-Ουαλίας. Το σώμα του καταστατικού νόμου που επηρεάζει τη Βόρεια Ιρλανδία αντικατοπτρίζει την ιστορία της Βόρειας Ιρλανδίας, συμπεριλαμβανομένων των Πράξεων του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας, του πρώην Κοινοβουλίου της Βόρειας Ιρλανδίας και του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας, μαζί με ορισμένες πράξεις του Κοινοβουλίου της Αγγλίας και του Κοινοβουλίου της Μεγάλης Βρετανίας που επεκτάθηκαν στην Ιρλανδία βάσει του νόμου του Πόινινγκς μεταξύ 1494 και 1782.
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|Ο γερανός "Γολιάθ" των Harland & Wolff στο [[Μπέλφαστ]] Η Βόρεια Ιρλανδία είχε παραδοσιακά μια βιομηχανική οικονομία, με έμφαση στη ναυπηγική, την κατασκευή σχοινιών και την κλωστοϋφαντουργία, αλλά η περισσότερη βαριά βιομηχανία έχει αντικατασταθεί από τις υπηρεσίες, κυρίως από τον δημόσιο τομέα.
Το 70% των εσόδων της οικονομίας προέρχεται από τον τομέα των υπηρεσιών. Εκτός από τον δημόσιο τομέα, ένας άλλος σημαντικός τομέας υπηρεσιών είναι ο τουρισμός, ο οποίος αντιπροσωπεύει πάνω από το 1% των εσόδων της οικονομίας το 2004. Ο τουρισμός υπήρξε ένας σημαντικός οδηγός της οικονομικής ανάπτυξης μετά το τέλος των Ταραχών του 1972-98. Τα βασικά τουριστικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν τις ιστορικές πόλεις Ντέρι, Μπέλφαστ και Άρμαγχ και τα πολλά κάστρα στη Βόρεια Ιρλανδία.
Η τοπική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 2008-09. Η Εκτελεστική Επιτροπή της Βόρειας Ιρλανδίας επιθυμεί να αποκτήσει φορολογικές εξουσίες από το Λονδίνο, για να ευθυγραμμίσει τον εταιρικό φορολογικό συντελεστή της Βόρειας Ιρλανδίας με αυτόν της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας.
Όπως και σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, η οικονομία της Βόρειας Ιρλανδίας επηρεάστηκε αρνητικά από τα απαγορευτικά και τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς που απαιτήθηκαν για να περιοριστεί η μετάδοση του νέου κορονοϊού από τον Μάρτιο του 2020 και μετά. Ο κλάδος του τουρισμού και της φιλοξενίας επλήγη ιδιαίτερα. Αυτοί οι τομείς «είχαν εντολή να κλείσουν από τις 26 Δεκεμβρίου 2020 και εντεύθεν με πολύ περιορισμένο αριθμό εξαιρέσεων» και η ισχύς πολλών περιορισμών συνεχίστηκε μέχρι τον Απρίλιο του 2021. Για παράδειγμα, τα ξενοδοχεία και τα λοιπά καταλύματα, "έμειναν κλειστά εκτός μόνο για διαμονές που σχετίζονται με εργασιακούς σκοπούς". Ορισμένοι περιορισμοί αναμενόταν να χαλαρώσουν στα μέσα Απριλίου, αλλά ο τουρισμός αναμενόταν να παραμείνει πολύ περιορισμένος ως προς τη δραστηριότητά του.
Πληθυσμός
Πριν τη δεκαετία του 1840, όταν και έλαβε χώρα ο Λιμός της Ιρλανδίας, η Βόρεια Ιρλανδία είχε 1.640.000 κατοίκους περίπου. Λόγω της έκτασης του αλλά και της μετανάστευσης που ακολούθησε (κυρίως στην Αμερική), έπρεπε να περάσουν σχεδόν 150 χρόνια για να ανακάμψει πλήρως.
Ο πληθυσμός της Βόρειας Ιρλανδίας αυξάνεται ετησίως από το 1978. Ο πληθυσμός το 2011 ήταν 1,8 εκατομμύρια κάτοικοι, έχοντας αυξηθεί κατά 7,5% την προηγούμενη δεκαετία από λίγο λιγότερο από 1,7 εκατομμύρια άτομα το 2001. Αυτό αποτελεί λίγο λιγότερο από το 3% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου (65 εκατομμύρια) και λίγο περισσότερο από το 28% του πληθυσμού του νησιού της Ιρλανδίας (6,8 εκατομμύρια). Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 132 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας ζει συγκεντρωμένο στις πέντε μεγαλύτερες πόλεις της: το Μπέλφαστ (πρωτεύουσα), το Ντέρι, το Λίσμπερν, το Νιούταουναμπεϋ και το Μπάνγκορ.
Ο πληθυσμός της Βόρειας Ιρλανδίας είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου λευκός (98,2%). Το 2011, το 88,8% του πληθυσμού γεννήθηκε στη Βόρεια Ιρλανδία, με το 4,5% να γεννήθηκε αλλού στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 2,9% στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Το 4,3% γεννήθηκε εκτός των δύο χωρών, ποσοστό τριπλάσιο από το ποσό που υπήρχε το 2001. Οι περισσότεροι μετανάστες είναι από την Ανατολική Ευρώπη. Οι μεγαλύτερες μη λευκές εθνότητες ήταν οι Κινέζοι (6.300) και οι Ινδοί (6.200). Οι μαύροι διαφόρων προελεύσεων αποτελούσαν το 0,2% του πληθυσμού του 2011 και τα άτομα μικτής καταγωγής αποτελούσαν επίσης το 0,2% του πληθυσμού.
Εφιάλτης (ταινία, 1961)
Πληροφορίες
Στο ρόλο της υπηρέτριας στο πατρικό σπίτι της Άννας η Κατερίνα Γώγου.
Στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1961 η ταινία πήρε το βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου (Αθηνά Μιχαηλίδου).
Βόρεια Ιρλανδία
Πολιτισμός
δεξιά|μικρογραφία|[[Τάγμα της Οράγγης|Πορτοκαλί πορεία]] Η Βόρεια Ιρλανδία μοιράζεται τόσο στοιχεία από το πολιτισμό της Ιρλανδίας όσο και στοιχεία από τον πολιτισμό του Ηνωμένου Βασιλείου.
Νικόλαος Μιαούλης
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1818. Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή του Μονάχου μαζί με τον αδελφό του Αθανάσιο όπου μετά από μικρή έκπαίδευση στον αγγλικό στόλο κατατάχθηκε στο ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό ακολουθώντας όμοια εξέλιξη με τον αδελφό του. Όταν ο αδελφός του αναμίχθηκε με την πολιτική ο Νικόλαος Μιούλης ανέλαβε υπασπιστής του Βασιλέως Όθωνα μέχρι της αποχώρησής του στο εξωτερικό. Πέθανε στην Αθήνα το 1872.
Βόρεια Ιρλανδία
Πολιτισμός
Οι παρελάσεις είναι ένα εξέχον χαρακτηριστικό της κοινωνίας της Βόρειας Ιρλανδίας, ενώ εκεί οι παρελάσεις έχουν μεγαλύτερη σπουδαιότητα απ' ότι στην υπόλοιπη Ιρλανδία ή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι περισσότερες διεξάγονται από προτεσταντικές αδελφότητες, όπως το Τάγμα της Οράγγης και τις φιλοενωτικές μπάντες του Όλστερ. Κάθε καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια της «εποχής της πορείας», αυτές οι ομάδες πραγματοποιούν εκατοντάδες παρελάσεις, στολίζοντας τους δρόμους με βρετανικές σημαίες, δημιουργούν καμάρες ειδικά για το σκοπό αυτό και ανάβουν μεγάλες πανύψηλες φωτιές στους εορτασμούς της «Ενδέκατης Νύχτας». Οι μεγαλύτερες παρελάσεις γίνονται στις 12 Ιουλίου κάθε χρόνου. Συχνά υπάρχει ένταση όταν αυτές οι δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα κοντά σε γειτονιές με πλειοψηφία καθολικών, γεγονός που μερικές φορές οδηγεί σε βία.
Μετά το τέλος των Ταραχών, ο τουρισμός στη περιοχή έχει αυξηθεί. Ο επισκέπτης μπορεί να δει πολιτιστικά φεστιβάλ, μουσικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις, να θαυμάσει την και τα υπόλοιπα σημεία ενδιαφέροντος, να δει τους δημόσιους οίκους, τη φιλοξενία των ντόπιων ενώ σημαντικό ρόλο έχουν και τα αθλήματα (ιδιαίτερα το γκολφ και το ψάρεμα). Από το 1987, οι δημόσιοι οίκοι επιτρέπεται να ανοίγουν τις Κυριακές, παρά την αρνητική αντίδραση ορισμένων.
Ο κύκλος του Όλστερ είναι ένας μεγάλος όγκος πεζογραφίας και στίχων ο οποίος επικεντρώνεται στους παραδοσιακούς ήρωες των Ουλαΐντ στο σημερινό ανατολικό Όλστερ. Αυτός είναι ένας από τους τέσσερις μεγάλους κύκλους της ιρλανδικής μυθολογίας. Ο κύκλος επικεντρώνεται στη βασιλεία του Κόνορ μακ Νέσσα, ο οποίος λέγεται ότι ήταν βασιλιάς του Όλστερ περίπου τον 1ο αιώνα μ.Χ. Κυβέρνησε από το Emain Macha (το σημερινό οχυρό Νέιβαν κοντά στο Άρμαγκ) και είχε μια σκληρή αντιπαλότητα με τη βασίλισσα Medb και τον βασιλιά Αϊλίλ του Κόνοτ και τον σύμμαχό τους, Fergus mac Róich, πρώην βασιλιά του Ούλστερ. Ο κορυφαίος ήρωας του κύκλου είναι ο ανιψιός του Κόνορ, Cúchulainn, ο οποίος εμφανίζεται στο έπος/ποίημα Táin Bó Cúailnge (το οποίο περιγράφει μια αιτία πολέμου μεταξύ του Όλστερ και του Κόνοτ).
Εθνικά σύμβολα
μικρογραφία|Άνδρας και γυναίκα φορώντας [[Σημαία της Ιρλανδίας|ιρλανδικά χρώματα, ενώ πιο πέρα διακρίνεται η σημαία του Όλστερ.]] Η Βόρεια Ιρλανδία περιλαμβάνει ένα συνονθύλευμα κοινοτήτων των οποίων η εθνική πίστη αντιπροσωπεύεται σε ορισμένες περιοχές με σημαίες που κυματίζουν από κοντάρια σημαίας ή φανοστάτες. Η σημαία της ένωσης και η πρώην σημαία της Βόρειας Ιρλανδίας κυματίζουν σε πολλές ενωτικές περιοχές και η τρίχρωμη (πορτοκαλί-λευκό-πράσινο), που υιοθετήθηκε από τους Ρεπουμπλικάνους ως σημαία της Ιρλανδίας το 1916, κυματίζει σε ορισμένες περιοχές εθνικιστών. Ακόμη και τα κράσπεδα σε ορισμένες περιοχές είναι βαμμένα κόκκινο-λευκό-μπλε ή πράσινο-άσπρο-πορτοκαλί, ανάλογα με το αν οι ντόπιοι εκφράζουν ενωτικές / πιστές ή εθνικιστικές / δημοκρατικές συμπάθειες.
Νικόλαος Μιαούλης
Πηγές
Νικόλαος Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Αρβανίτες
Βόρεια Ιρλανδία
Εθνικά σύμβολα
Η επίσημη σημαία της περιοχής είναι η κόκκινη-λευκή-μπλε σημαία της Βρετανίας. Η πρώην σημαία της Βόρειας Ιρλανδίας, επίσης γνωστή ως "σημαία του Όλστερ" ή "σημαία του κόκκινου χεριού", προέρχεται από το συνδυασμό του οικόσημου της κυβέρνησης της Βόρειας Ιρλανδίας με τη σημαία της Αγγλίας και ήταν επίσημη σημαία μέχρι το 1972. Από το 1972, δεν έχει επίσημο καθεστώς. Η σημαία της Ένωσης και η σημαία του Όλστερ χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από ενωτιστές. Η πολιτική σημαιών του Ηνωμένου Βασιλείου δηλώνει ότι στη Βόρεια Ιρλανδία, "η σημαία του Όλστερ και ο Σταυρός του Αγίου Πατρικίου δεν έχουν επίσημη ιδιότητα και, σύμφωνα με τους κανονισμούς για τις σημαίες, δεν επιτρέπεται να κυματίζουν σε κυβερνητικά κτίρια".
Η Ιρλανδική Ένωση Ράγκμπι Ποδοσφαίρου και η Εκκλησία της Ιρλανδίας έχουν χρησιμοποιήσει τον Σταυρό του Αγίου Πατρικίου. Αυτός ο κόκκινος σταυρός σε λευκό φόντο χρησιμοποιήθηκε για να αντιπροσωπεύσει την Ιρλανδία στη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου. Εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από ορισμένα συντάγματα του βρετανικού στρατού. Στη χώρα υπάρχουν και ξένες σημαίες, όπως οι παλαιστινιακές σημαίες σε ορισμένες εθνικιστικές περιοχές και οι ισραηλινές σε ορισμένες ενωτικές περιοχές, δηλαδή περιοχές με πλειοψηφία ατόμων υπέρ της παραμονής στη Βρετανία.
Ο εθνικός ύμνος του Ηνωμένου Βασιλείου, ο «Ο Θεέ σώσε τον βασιλιά», παίζεται συχνά σε κρατικές εκδηλώσεις στη Βόρεια Ιρλανδία. Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας και σε ορισμένα άλλα αθλητικά γεγονότα, η ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας χρησιμοποιεί τη σημαία του Όλστερ ως σημαία - παρά την έλλειψη επίσημης αναγνώρισης - και σαν εθνικό ύμνο το τραγούδι Londonderry Air παρόλο που δεν έχει επίσημη ιδιότητα. Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βόρειας Ιρλανδίας χρησιμοποιεί επίσης ως σημαία αυτή του Όλστερ αλλά και τον βρετανικό εθνικό ύμνο. Οι μεγάλοι αγώνες της Γαελικής Αθλητικής Ένωσης ανοίγουν με τον εθνικό ύμνο της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, Amhrán na bhFiann (Το τραγούδι του στρατιώτη), ο οποίος χρησιμοποιείται και από τους περισσότερους αθλητικούς οργανισμούς που αγωνίζονται για ή εδρεύουν στην Ιρλανδία. Από το 1995, η ομάδα ράγκμπι της Ιρλανδίας χρησιμοποιεί στη θέση του εθνικού ύμνου το τραγούδι Ireland's Call. Ο εθνικός ύμνος της Ιρλανδίας παίζεται επίσης στους εντός έδρας αγώνες που λαμβάνουν χώρα στη πόλη του Δουβλίνου, καθώς είναι ο ύμνος της διοργανώτριας χώρας.
Οι τοιχογραφίες σε σπίτια και άλλα κτίρια αποτελούν σημαντικό μνημείο στις πόλεις και τα χωρία της Βόρειας Ιρλανδίας. Απεικονίζουν γεγονότα του παρελθόντος και του παρόντος και τεκμηριώνουν την ειρήνη και την πολιτιστική ποικιλομορφία. Σχεδόν 2.000 τοιχογραφίες έχουν καταγραφεί στη Βόρεια Ιρλανδία από τη δεκαετία του 1970. Ασχολούνται με θέματα περί της ένωσης ή της παραμονής με την Ιρλανδία/Βρετανία, το ποδόσφαιρο, πολιτικά γεγονότα, κ.ά.
Αθλήματα
Η Βόρεια Ιρλανδία έχει συμμετάσχει στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958, 1982 και 1986. Η καλύτερη της επίδοση είναι η Φάση των Προημιτελικών στα δύο πρώτα παγκόσμια κύπελλα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα έχει μια συμμετοχή το 2016, στην οποία κατέφερε να φτάσει μέχρι τη Φάση των 16.
Εκπαίδευση
Τα ολοκληρωμένα σχολεία, τα οποία προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια αριθμητική ισορροπία μεταξύ μαθητών προτεσταντών, καθολικών, αλλόθρησκων/άθεων μαθητών γίνονται όλο και πιο δημοφιλή, αν και η Βόρεια Ιρλανδία εξακολουθεί να έχει σε μεγάλο βαθμό ένα (ντε φάκτο) θρησκευτικά διαχωρισμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Στον τομέα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 40 σχολεία (8.9% του συνολικού αριθμού) είναι ολοκληρωμένα σχολεία όπου είναι εγγεγραμμένα παιδιά όλων των δογμάτων και θρησκειών και 32 (7.2% του συνολικού αριθμού) είναι σχολεία όπου τα μαθήματα γίνονται στα ιρλανδικά, τα λεγόμενα Gaelscoileanna, τα οποία επεκτείνονται και στην υπόλοιπη Ιρλανδία, απ' όπου και προέρχονται.
Τα κύρια πανεπιστήμια στη Βόρεια Ιρλανδία είναι το Queen's University Belfast και το Ulster University. Το Open University όπου τα μαθήματα γίνονται εξ αποστάσεως εκπαίδευσης διατηρεί γραφείο στο Μπέλφαστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ιστορία της Ιρλανδίας
Εφιάλτης (ταινία, 1961)
Πληροφορίες
Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Νέο Δελχί την ίδια χρονιά, στην ταινία απονεμήθηκε τιμητική διάκριση.
Είναι η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ο Ερρίκος Ανδρέου και η μοναδική αξιόλογη ελληνική ταινία τρόμου.
Η Βούλα Χαριλάου θεωρήθηκε 'αποκάλυψη' από το τύπο της εποχής λόγω της πειστικής ερμηνείας της ως Άννας Μαργκό.
Η ατμόσφαιρα της ταινίας που δημιουργείται με τη χρήση της σκάλας στην αρχοντική βίλα, τις γωνίες λήψης, τις εναλλαγές φωτισμών, τις σκιάσεις και τα έντονα καιρικά φαινόμενα (π.χ.τους κεραυνούς) παραπέμπουν σε ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ όπως το Ρεβέκα (1940), τον Δεσμώτη του ιλίγγου (1958) και το Ψυχώ (1960).
Αξίζει να σημειωθεί η επιλογή της εντυπωσιακής ξανθιάς Ντέπυς Μαρτίνη στο ρόλο της Εύης Λινάρδου (το alter ego της Άννας Μαργκό), η οποία θυμίζει τις μυστηριώδεις ξανθιές πρωταγωνίστριες των ταινιών του Χίτσκοκ (Λάνα Τάρνερ, Γκρέις Κέλι κτλ.). Η Ντέπυ Μαρτίνη είχε κερδίσει το 1955 το τίτλο της Β' σταρ Ελλάς, ενώ, την ίδια χρονιά, κατάφερε να λάβει και την 3η θέση στον διαγωνισμό 'Μις Ευρώπη'.
Η ταινία θεωρείται πρωτοποριακή για την εποχή της λόγω του θέματός της (σε κάποια σκηνή, υπονοούνται ακόμα και ομαδικές σεξουαλικές δραστηριότητες), της πρωτότυπης σκηνοθεσίας, της ασπρόμαυρης φωτογραφίας (Αριστείδης Καρύδης-Φουκς), των εναρκτήριων τίτλων και της ψυχοσύνθεσης των ηρώων.
Σε ρόλους-έκπληξη ο Σταύρος Ξενίδης ως ζωγράφος γυμνών μοντέλων, και ο Δημήτρης Νικολαϊδης ως θείος της Εύης Λινάρδου και ιδιοκτήτης του καμπαρέ "Αράχνη".
Το 2007, η ταινία προβλήθηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος ''Σε σκοτεινούς δρόμους: Το φιλμ νουάρ στον ελληνικό κινηματογράφο. ''
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ερρίκου Ανδρέου
Τόξο (όπλο)
thumb|right|200px|Τόξο και [[φαρέτρα.]] Το τόξο είναι αρχαίο όπλο που αποτελείται από μια βέργα, στις άκρες της οποίας είναι δεμένη μια χορδή από σχοινί ή νεύρο. Η χορδή τεντώνεται και απελευθερώνεται απότομα την κατάλληλη στιγμή, δίνοντας βίαιη ώθηση στο βέλος, που το κάνει να πετάξει προς τον στόχο. Η δυναμική ενέργεια από το τέντωμα της χορδής μεταβιβάζεται κατά τη σύντομη απελευθέρωση της χορδής στο βέλος. Το τόξο κατασκευάζεται συνήθως από ξύλο καρυδιάς, φτελιάς ή μπαμπού, αλλά και από μέταλλο ή κέρατο (σύνθετο τόξο). Το μήκος του είναι 1 - 2,60 μέτρα, ανάλογα με τους λαούς, την εποχή και τη χρήση του. Το κυνηγετικό τόξο ξεπερνούσε συνήθως τα 2 μέτρα, ενώ το πολεμικό είχε μήκος περίπου 1,70 μέτρα. Η βολή μπορεί να ξεπεράσει τα 200 μέτρα σε απόσταση, με μέγιστο τα 650.
Η χρήση του τόξου ως κοινό πολεμικό όπλο συνεχίστηκε μέχρι τον Μεσαίωνα, όπου οι ομάδες τοξοτών θεωρούνταν το "πυροβολικό" της εποχής. Άρχισε να αχρηστεύεται τον 14o αιώνα με την εμφάνιση της πυρίτιδας και εξαφανίστηκε κατά το πρώτο μισό του 15ου.
Το τόξο χρησιμοποιείται ακόμα, από πρωτόγονους λαούς που το κατασκευάζουν από μακρύ ξύλο μπαμπού με κύριο σκοπό το κυνήγι και σε μερικές περιπτώσεις από τις ειδικές δυνάμεις, κάποτε στην παραλλαγή της βαλλίστρας. Επίσης χρησιμοποιείται από αθλητές καθώς η τοξοβολία αποτελεί Ολυμπιακό αγώνισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά όπλα Κατηγορία:Όπλα
Πορτοκαλόπιτα
μικρογραφία Η πορτοκαλόπιτα είναι τυπικό ελληνικό επιδόρπιο του οποίου το κύριο συστατικό είναι το πορτοκάλι. Η πορτοκαλόπιτα είναι πολύ δημοφιλής στην Ελλάδα και συνήθως καταναλώνεται ως γλυκό με καφέ. Ανήκει στην οικογένεια των αρτοσκευασμάτων που ονομάζονται σιροπιαστά, γλυκά που λούζονται με σιρόπι, όπως ο μπακλαβάς. Η ζύμη της είναι στην πραγματικότητα φτιαγμένη από ξηρά κομμάτια ζύμης φύλλο, στο οποίο προστίθεται μείγμα ελληνικού γιαουρτιού, αυγού και χυμός πορτοκαλιού. Στη συνέχεια λούζεται από πάνω με υγρή ζάχαρη που έχει σιγοβράσει με πορτοκάλια και μερικές φορές αρωματίζεται με βανίλια ή και κανέλα. Ιδανικά, καταναλώνεται την επόμενη μέρα, όταν το σιρόπι απορροφηθεί πλήρως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Δοκιμή πυρηνικών όπλων
Ως δοκιμή, ή δοκιμές πυρηνικών όπλων χαρακτηρίζονται γενικά οι πυρηνικές δοκιμές που διεξάγονται πειραματικά για τον προσδιορισμό της αποτελεσματικότητας, της απόδοσης, και την εκρηκτική ικανότητα των πυρηνικών όπλων. Καθ΄ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα, τα περισσότερα έθνη, εξ εκείνων που ανέπτυξαν πυρηνικά όπλα προέβησαν σε τέτοιες δοκιμές. Οι δοκιμές πυρηνικών όπλων μπορεί να δώσουν πληροφορίες για το πώς λειτουργούν τα όπλα, το πώς συμπεριφέρονται αυτά κάτω από διάφορες συνθήκες, καθώς και για το προσωπικό που χειρίζεται αυτά, τις δομές και τον ασφαλή εξοπλισμό όταν υποβάλλονται σε πυρηνικές εκρήξεις.
Γενικά
Οι πυρηνικές δοκιμές συχνά έχουν χρησιμοποιηθεί ως δείκτες της επιστημονικής και στρατιωτικής δύναμης, ενώ πολλές δοκιμές έχουν εμφανώς πολιτική πρόθεση όταν μάλιστα τα περισσότερα κράτη με πυρηνικά όπλα δηλώνουν δημόσια τα πυρηνικά τους προγράμματα, προβάλλοντας έτσι την πυρηνική τους υπεροχή. Το πρώτο πυρηνικό όπλο που πυροδοτήθηκε ως δοκιμασία από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ήταν στην περιοχή Αγίας Τριάδας στις 16 Ιουλίου 1945, με απόδοση περίπου ισοδύναμη με 20 χιλιάδες τόνους της ΤΝΤ. Η πρώτη βόμβα υδρογόνου, που έφερε την κωδική ονομασία «Μάικ», δοκιμάστηκε στην ατόλη Ενιγουέτοκ (Enewetak), στα Νησιά Μάρσαλ, στις 1 Νοεμβρίου του 1952 (ημερομηνία τοπική), επίσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μεγαλύτερο πυρηνικό όπλο που έχει δοκιμαστεί ποτέ ήταν η "Τσάρος βόμβα» της Σοβιετικής Ένωσης, στο πεδίο Novaya Zemlya στις 30 Οκτωβρίου 1961, είχε τη μεγαλύτερη απόδοση, 50-58 μεγατόνους (κατ΄ εκτίμηση).
Το 1963, τρεις χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση) εκ των τότε τεσσάρων πυρηνικών κρατών (συν Κίνας) καθώς και πολλές μη πυρηνικές χώρες υπέγραψαν τη περίφημη Συνθήκη Απαγόρευσης των Πυρηνικών Δοκιμών, με τη δέσμευση να απέχουν από τις δοκιμές πυρηνικών όπλων στην ατμόσφαιρα, κάτω από το νερό, ή σε εξωτερικό χώρο. Η συνθήκη όμως αυτή δεν απαγόρευε τις υπόγειες πυρηνικές δοκιμές. Παρά ταύτα η Γαλλία συνέχισε τις ατμοσφαιρικές δοκιμές μέχρι το 1974, ενώ η Κίνα τις συνέχισε μέχρι το 1980 χωρίς να έχει υπογράψει τη συνθήκη. Υπόγειες δοκιμές συνέχισαν να επιχειρούν: οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι το 1992 (τελευταία πυρηνική δοκιμή της), η Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1990, το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 1991, και τόσο η Κίνα όσο και στη Γαλλία μέχρι το 1996. Με την υπογραφή της Συνθήκης Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών, το 1996, τα κράτη αυτά έχουν δεσμευθεί να διακόψουν όλες τις πυρηνικές δοκιμές. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2013, η συνθήκη δεν έχει ακόμη τεθεί σε ισχύ, λόγω της αποτυχίας να υπογραφεί / επικυρωθεί από οκτώ συγκεκριμένες χώρες. Μη υπογράφοντες την Ινδία και το Πακιστάν τον τελευταίο έλεγχο των πυρηνικών όπλων το 1998. Η πλέον πρόσφατη πυρηνική δοκιμή έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο του 2013 από τη Βόρεια Κορέα. Τον Ιανουάριο του 2013, η Βόρεια Κορέα είχε ανακοινώσει ότι σκόπευε να προβεί σε περαιτέρω "εξετάσεις" που αφορούν τους πυραύλους που μπορούν να μεταφέρουν οι δορυφόροι καθώς και πυρηνικές κεφαλές προκειμένου "να πλήξουν σε περίπτωση πολέμου τις Ηνωμένες Πολιτείες".
Οι δοκιμές πυρηνικών όπλων διακρίνονται αντίστοιχα με τον τύπο των πυρηνικών εκρήξεων που μπορούν να συμβούν στον χώρο.
Πηγές
Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα
Ντέιβιντ Μπόουι
Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Τζόουνς (David Robert Jones, 8 Ιανουαρίου 1947 – 10 Ιανουαρίου 2016), γνωστός ως Ντέιβιντ Μπόουι (David Bowie), ήταν Άγγλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Υπήρξε σημαντικός εκπρόσωπος της μουσικής του 20ού αιώνα.
Ηγετική φυσιογνωμία της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, με πωλήσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα 100 εκατομμύρια δίσκους, ο Μπόουι επηρέασε δεκάδες καλλιτέχνες και συγκροτήματα. Λόγω της σπάνιας φωνής του και των ερμηνευτικών δυνατοτήτων του ο Μπόουι βρίσκεται στην εικοσάδα με τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών, στη σχετική top 100 λίστα του έγκυρου περιοδικού Rolling Stone. Άφησε ισχυρότατο αποτύπωμα για έξι δεκαετίες, ιδιαίτερα χάρη στο έργο του της δεκαετίας του 1970, αφού πέντε δίσκοι του, της περιόδου αυτής, φιγουράρουν μόνιμα στις λίστες με τους σπουδαιότερους δίσκους όλων των εποχών. Μετά το θάνατο του, το ίδιο μουσικό περιοδικό, που αποτελεί το εγκυρότερο του πλανήτη με εκατομμύρια αναγνώστες, τον χαρακτήρισε ως "Greatest Rock Star Ever". Έγινε αρχικά γνωστός το 1969, όταν το τραγούδι του Space Oddity έφτασε στο Βρετανικό τοπ 5. Εμφανίστηκε ξανά το 1972 με το τραγούδι Starman και το alter ego Ζίγκι Στάρνταστ. Στη συνέχεια άλλαξε το μουσικό του στυλ και το 1975 έγινε διάσημος στην Αμερική με το άλμπουμ Young Americans και το τραγούδι Fame, που έφτασε στο νούμερο 1. Η καριέρα του συνέχισε με μεγάλες επιτυχίες για την υπόλοιπη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και έγινε ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του Γκλαμ Ροκ. Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας σημείωσε ξανά επιτυχία με το άλμπουμ Scary Monsters (And Super Creeps) από το οποίο ξεχώρισε το Ashes to Ashes (ένα τραγούδι σταθμός στην καριέρα του) και το αντίστοιχο βίντεο κλιπ. Το 1983, κυκλοφόρησε το άλμπουμ Let's dance, το οποίο περιλαμβάνει πολλά επιτυχημένα τραγούδια σε πιο έντονο ποπ και φανκ ύφος. Συνέχισε να πειραματίζεται τις δεκαετίες του 1990 και του 2000.
Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 2016, 2 μέρες μετά τα 69α γενέθλιά του και την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ Blackstar, που δημιούργησε ως "δώρο αποχωρισμού" για τους φίλους και τους θαυμαστές του. Η είδηση του θανάτου του συγκίνησε πληθώρα καλλιτεχνών ανά την υφήλιο, που αναφέρθηκαν με τα καλύτερα λόγια γι' αυτόν, τόσο σαν άνθρωπο, όσο και σαν μουσικό.
Τραγούδια
Στην αρχική του έκδοση το 2004, όπως και κατόπιν της αναθεώρησης του 2010, ο κατάλογος από το αμερικάνικο ψυχαγωγικό περιοδικό Rolling Stone (RS) με τα "500 κορυφαία τραγούδια όλων των εποχών" (The RS 500 Greatest Songs of All Time) περιλαμβάνει 4 δικής του δημιουργίας και εκτέλεσης, τα οποία είχαν κυκλοφορήσει όλα ως "κομμάτι" άλμπουμ σε δίσκο βινυλίου 33 στροφών/λεπτό (LP) και επίσης, με εξαίρεση ένα, ως σινγκλ 45 στροφών (μικρός δίσκος):
Ο καλλιτέχνης ανήκει στους 10 μεμονωμένους (σόλο) και γενικά τα 20 ονόματα (συνυπολογισμένων των συγκροτημάτων) με τα περισσότερα τραγούδια στο δεδομένο κατάλογο, ενώ παρότι δεν τις ερμήνευσε, συνέβαλε με διαφορετικές ιδιότητες για ακόμα τρεις διαχρονικές επιτυχίες:
Νωρίτερα και συγκεκριμένα το 2002, στα 2.004 κομμάτια από κάθε είδος μουσικής που ξεχώρισαν κατά τον 20ο αιώνα με βάση την "έκταση της κοινωνικής, καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας τους όταν κυκλοφόρησαν και τα επόμενα χρόνια", οι μουσικοκριτικοί και ραδιοφωνικοί παραγωγοί Γιάννης Πετρίδης και Κώστας Ζουγρής επέλεξαν 6 του Μπόουι. Είναι τo προαναφερόμενo "Heroes" και τα εξής (χρονολογικά):
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ουιντάντ Καζαμπλάνκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαρόκου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937
Ραούλ Σέντικ
Ο Ραούλ Σέντικ Αντονάτσιο (Raúl Sendic Antonaccio, 16 Μαρτίου 1926 - 28 Απριλίου 1989) ήταν ένας απο τους καλύτερους δικηγόρους της Ουρουγουάης, μαρξιστής, συνδικαλιστής και ιδρυτής του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος Τουπαμάρος (Tupamaros National Liberation Movement, MLN-T).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί πολιτικοί
Χάι Ζάρετ
Ο Χάι Ζάρετ (Hy Zaret) ήταν Αμερικανός στιχουργός και μουσικοσυνθέτης. Γεννήθηκε ως Χάιμαν Χάρι Ζαρίτσκι, στις 21 Αυγούστου 1907 και πέθανε στις 2 Ιουλίου 2007). Το τραγούδι που τον έκανε διάσημο (συνδημιουργός του, μαζί με τον Άλεξ Νορθ) είναι η μπαλάντα "Unchained Melody", που σημείωσε επιτυχία το 1955 και γράφηκε για την ταινία "Unchained". Μάλιστα, το εν λόγω τραγούδι είναι ένα από τα πλέον διασκευασμένα στον 20ό αιώνα και προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Αρχικού Τραγουδιού.
Το 1935, μαζί με τους Σολ Τσάπλιν και Σάμι Καν, ο Ζάρετ έγραψε το πετυχημένο τραγούδι της ποπ, "Dedicated to You." "One Meatball." Από τη δεκαετία του ' 50 και έπειτα, ο Ζάρετ αφοσιώθηκε στην παιδαγωγική πλευρά της μουσικής. Πέθανε σε ηλικία 100 ετών, το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Αμπελόκηποι Πάτρας
Τοποθεσία
Η συνοικία βρίσκεται στο Πρώτο (πρώην Αρκτικό) Δημοτικό Διαμέρισμα του διευρυμένου Δήμου Πατρέων, νοτίως της συνοικίας του Κοτρωνίου, δυτικά των Κάτω Συχαινών και βόρεια της Ανθούπολης. Το νοτιότερο τμήμα της εφάπτεται με τον ποταμό Μείλιχο. Απέχει 4 χλμ. περίπου από το κέντρο της πόλης της Πάτρας.
Βασικές οδικές αρτηρίες της συνοικίας είναι οι οδοί Αρέθα, ''Στεφ. Γρανίτσα, Μειλίχου, Νιρβάνα και Πανεπιστημίου''. Στη συνοικία βρίσκεται και η πλατεία Ειρήνης και Φιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Πολιορκία της Μονεμβασίας
Η Πολιορκία της Μονεμβασίας ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21 με σκοπό την απελευθέρωση της Μονεμβασίας, λίγο πριν την έκρηξη της επαναστάσεως. Διήρκεσε από 15 Μαρτίου ως 23 Ιουλίου 1821. Κατά τον Φ. Χρυσανθόπουλο (Φωτάκο) η πολιορκία άρχισε μετά την 25 Μαρτίου
Η εξέλιξη των γεγονότων
Το φρούριο της Μονεμβασίας το κατοικούσαν 1500 - 1600 Οθωμανοί. Οι χριστιανοί κάτοικοι της επαρχίας ήταν περίπου 10.000. Αφού ο επίσκοπος Έλους Άνθιμος ευλόγησε τις σημαίες των οπλαρχηγών, άρχισε η πολιορκία διά ξηράς με επικεφαλής τους Γεώργιο Μιχαλάκη, Λεωνιδιώτη με 250 Τσάκωνες, τον Νικ. Ντρίβα και τους Μονεμβασίτες, τους Καλογεραίους και Δεσποταίους με ντόπιους αγωνιστές, τους Μανιάτες με αρχηγούς τους Τζαννετάκη-Γρηγοράκη, τον Δ. Τσιγκουράκο, τον γέροντα Κρανίδη, τον Γερακάρη, τους Πετροπουλακαίους και άλλους. Οι Τούρκοι διέλυσαν την γέφυρα και κλείστηκαν απομονωμένοι στο φρούριο, από όπου κανονιοβολούσαν τους Έλληνες πολιορκητές. Οι πιο τολμηροί από αυτούς περί τους 150, βγήκαν από το φρούριο και πήγαν στην παλιά Μονεμβασία για να προτρέψουν και άλλους να αποδράσουν, και να επιτεθούν από δύο μέτωπα κατά των πολιορκητών, οι μεν από μπροστά, οι άλλοι από τα όπισθεν. Το σχέδιο όμως ατύχησε, αφού οι Έλληνες συνέλαβαν τους δραπέτες και τους περισσότερους τους θανάτωσαν. Οι ισχυρότεροι μέσα στο φρούριο μάζεψαν τις τροφές, ανέβηκαν στην ακρόπολη και κλείστηκαν εκεί. Οι πολιορκημένοι, αν και υπέφεραν από έλλειψη τροφών και νερού, δεν παραδίδονταν. Στα μέσα Ιουνίου έφτασε στην Πελοπόννησο ο Δημήτριος Υψηλάντης. Οι Οθωμανοί έστειλαν άνθρωπο και ζήτησαν να συνθηκολογήσουν για την παράδοση του φρουρίου. Απεσταλμένος του Υψηλάντη έγινε ο Αλέξανδρος Κατακουζηνός, ο οποίος πέτυχε συμβιβασμό με τους Οθωμανούς του κάτω φρουρίου και τους ανάγκασε να συνεννοηθούν με την ακρόπολη. Έτσι το φρούριο και όλα τα όπλα παραδόθηκαν στις 23 Ιουλίου 1821, ενώ οι πολιορκημένοι τα εγκατέλειψαν στερημένοι και της κινητής τους περιουσίας, επιβιβάστηκαν σε πλοία και πήγαν στο Κουσάντασι της Μικράς Ασίας. Ο Καντακουζηνός διέταξε τους Τσάκωνες να φυλάσσουν το φρούριο, και διόρισε φρούραρχο τον καπ. Γεωργάκη Μιχαλάκη. Όμως μετά δύο ημέρες οι Τσάκωνες δυσαρεστημένοι από τον τρόπο διανομής των λαφύρων (δεν πήραν τίποτα), αναχώρησαν για την πολιορκία της Τριπολιτσάς παραδίδοντας την φρουραρχία στον Τζαννετάκη-Γρηγοράκη.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Ιστορία της Λακωνίας Κατηγορία:Μονεμβασιά
1850
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1850 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ιερά Μητρόπολις Λαρίσης και Τυρνάβου
Η Ιερά Μητρόπολις Λαρίσης και Τυρνάβου έχει έδρα την πόλη της Λάρισας και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα του ομώνυμου Νομού.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Α΄ στις 4 Νοεμβρίου του 324 μ.Χ. ίδρυσε στη Λάρισα επισκοπή και αναγνώρισε ως πρώτο επίσκοπο, τον Άγιο Αχίλλιο τον Καππαδόκη, ο οποίος λαμβάνοντας μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο διέπρεψε με τους λόγους και τα θαύματά του εναντίον του Αρείου και της αίρεσης του. Την ίδια περίοδο και από τον ίδιο τον ιδρυτή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η επισκοπή της Λάρισας ανυψώνεται σε αρχιεπισκοπή με όλα τα δικαιώματα της αυτονομίας, ανάμεσα στο πλήθος των επισκοπών της Θεσσαλίας. Ενώ περίπου διακόσια χρόνια αργότερα, το 531 μ.Χ., μετά από τοπική σύνοδο των θεσσαλικών επισκοπών η Λάρισα ανυψώνεται σε Μητρόπολη.
Μέχρι τα χρόνια των Οθωμανικών επιδρομών η Λάρισα ήταν η πρωτεύουσα της Θεσσαλίας οπότε και η πρωτεύουσα Μητρόπολη όλων των Επισκοπών της. Στα χρόνια όμως του Βαγιαζήτ Α΄ και από το 1391, η Λάρισα λόγω των επιδρομών και των διώξεων κατέστη πόλη δίχως Χριστιανούς, οπότε και η έδρα της Μητροπόλεως μεταφέρεται στα Τρίκαλα. Μετά από τέσσερις αιώνες επέστρεψε η έδρα της Μητροπόλεως ξανά στη Λάρισα, όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Νεόφυτος Γ΄ το 1739, με συνοδικό πατριαρχικό γράμμα του, επανασύστησε την Επισκοπή Τρίκκης. Έτσι ο Μητροπολίτης Λαρίσης Ιάκωβος Β΄ επανήλθε στην πόλη της Λάρισας. Από τότε η Λάρισα είναι η καθέδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου όπως οριστικά ονομάζεται από το 1734 έως και σήμερα.
Ανάμεσα στον κατάλογο των Αρχιεπισκόπων και Μητροπολιτών περιλαμβάνονται ονόματα αγίων και μαρτύρων, όπως οι Θωμάς ο Χωριάτης, Κυπριανός ο θαυματουργός, Αντώνιος ο Νέος Θεολόγος, Βησσαρίων ο πρώην, Διονύσιος ο Ελεήμων Μάρκος ο Ησυχαστής και Βησσαρίων του Σωτήρος. Επίσης ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος που μαρτύρησε στα Ιωάννινα το 1601, ο από Λαρίσης μητροπολίτης Εφέσου Διονύσιος Καλλιάρχης ο οποίος απαγχονίστηκε το 1821, όπως ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄.
20ός-21ος αιώνας
μικρογραφία|Ο Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης. Την περίοδο 1922-1924 εγκαθίστανται στην περιοχή της Λάρισας - όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα - οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων που έφεραν μαζί τους παραδόσεις και κειμήλια εμπλουτίζοντας την τοπική Εκκλησία πνευματικά και πολιτισμικά.
Από το 1935 έως το 1956 Μητροπολίτης Λαρίσης και Πλαταμώνος διετέλεσε ο λόγιος Δωρόθεος Κοταράς, ο οποίος εξελέγη το 1956 Αρχιεπίσκοπος Αθηνών.
Το 1965 ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Πλαταμώνος Ιάκωβος Σχίζας τέλεσε τα εγκαίνια του νέου Ιερού Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης. Το 1968 ο Μητροπολίτης Ιάκωβος Σχίζας διώχθηκε από το Δικτατορικό Καθεστώς και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω του χουντικού νόμου της «απώλειας της έξωθεν καλής μαρτυρίας» αν και επρόκειτο περί ενός αγνώστου στους Ιερούς Κανόνες και την εκκλησιαστική παράδοση ιδιωνύμου αδικήματος καθώς, όπως εξηγείται σχετικώς, η αναφερομένη εις την Προς Τιμόθεον Επιστολή του Αποστόλου Παύλου «έξωθεν καλή μαρτυρία» αφορά όχι στους Επισκόπους, αλλά στους λαϊκούς οι οποίοι επιθυμούν να εισέλθουν στον κλήρο. Ακολούθως με εντολή του πραξικοπηματία Ζωιτάκη τοποθετήθηκε Μητροπολίτης Λαρίσης ο Θεολόγος Πασχαλίδης, από την αντικανονική (αριστίνδην) Σύνοδο που ελεγχόταν από τη Δικτατορία. Για τον λόγο αυτό μετά την πτώση της Δικτατορίας ο Θεολόγος Πασχαλίδης κηρύχθηκε έκπτωτος ως αντικανονικός και λόγω διαταράξεως της ειρήνης και της ενότητας της Εκκλησίας.
Από το 1974 έως το 1989 Μητροπολίτης ήταν ο Σεραφείμ Ορφανός ο οποίος πραγματοποίησε την επανακομιδή λειψάνων του Αγίου Αχιλλίου στη Λάρισα μετά από 1000 χρόνια.
Το 1989 νέος Μητροπολίτης εξελέγη από την κανονική Ιερά Σύνοδο ο Δημήτριος Μπεκιάρης. Όμως ενέργειες παραθρησκευτικών οργανώσεων δημιουργούσαν στην πόλη της Λάρισας επεισόδια και έκτροπα, καθώς υποστήριζαν τον πρώην Μητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο που είχε εκλεγεί επί δικτατορίας. Το 1991 το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την εκλογή του Μητροπολίτη Δημητρίου και κατέστησε Μητροπολίτη τον Θεολόγο, χωρίς όμως αναγνώριση από την Εκκλησία της Ελλάδος.. Το 1994 εξελέγη από την κανονική Ιερά Σύνοδο Μητροπολίτης Λαρίσης ο Ιγνάτιος Λάππας (1994-2018).
Σημερινός μητροπολίτης Λαρίσης είναι ο Ιερώνυμος Νικολόπουλος, ο οποίος επανέφερε στη Λάρισα τα οστά του Μητροπολίτη Λαρίσης Ιακώβου Σχίζα και τα τοποθέτησε μόνιμα στο παλαιό Κοιμητήριο της πόλεως, ώστε μετά θάνατον ο Ιάκωβος να επιστρέψει στην πόλη που διακόνησε ως επίσκοπος, παρά την τότε αντικανονική απομάκρυνσή του.
μικρογραφία|Χειροτονία Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερωνύμου.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Λαρισης  Κατηγορία:Λάρισα
Πύργος του Καλβί
Ο Πύργος του Καλβί ή Torra di Calvi (επίσης γνωστός ως "Tour du sel") είναι ένας γενουάτικος πύργος στην Κορσική, ο οποίος βρίσκεται στην πόλη Καλβί (Άνω Κορσική).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορσική Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία Καλβι
Άντερσον ντε Λίμα Φρέιτας
Ο Άντερσον ντε Λίμα Φρέιτας (12 Νοεμβρίου 1979, Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε, Βραζιλία), είναι ένας Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Ποδοσφαιρική Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στον τοπικό ποδοσφαιρικό σύλλογο, την Αμέρικα ντε Νατάλ. Έμεινε εκεί για τρία χρόνια, πριν υπογράψει με την Βίλα Νόβα Φ.Κ., στην ηλικία των είκοσι ετών. Από εκεί, εντοπίστηκε από τους ανιχνευτές (σκάουτερς) του Απόλλων Αθηνών, και τον μετέφεραν στην Αθήνα για δοκιμές. Το καλοκαίρι του 2002, πήρε μετεγγραφή στον Ατρόμητο Αθηνών, στην ελληνική Β' Εθνική.
Μετά από 22 εμφανίσεις και 4 γκολ κατά την διάρκεια αυτής της σαιζόν, ο Άντερσον μετακόμισε στην Χαλκηδόνα Φ.Κ., η οποία έπαιζε στην Α' Εθνική. Στην πρώτη του σεζόν ως μέλος της Χαλκηδόνας (2003-04), συμμετείχε σε 21 αγώνες, σκοράροντας 3 γκολ. Επίσης, στο πρώτο μισό της επόμενης περιόδου (2005-06), έπαιξε σε 13 αγώνες και σκόραρε 2 γκολ, φορώντας την φανέλα της Χαλκηδόνας.
Στις 7 Ιανουαρίου 2005, έγινε παίκτης του Παναθηναϊκού. Έκανε το ντεμπούτο του φορώντας τα πράσινα σε έναν αγώνα ενάντια στην ΑΕΚ. Σε αυτόν τον αγώνα, τραυματίστηκε σοβαρά στο δεξί του πόδι και σταμάτησε να παίζει ποδόσφαιρο για έναν μήνα.
θα επιστρέψει στον Ατρόμητο στις 16 Αυγούστου 2006. Κατά την διάρκεια του δεύτερου περάσματός του ως παίκτης του Ατρομήτου, πραγματοποίησε 13 εμφανίσεις και σκόραρε 1 γκολ. Έπαιξε επίσης εναντίον της Σεβίλλης στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η τελευταία του χρονιά στον Ατρόμητο ήταν η τελευταία του χρονιά ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Παρ' όλα αυτά, έπαιξε λίγους αγώνες για τον ΑΟ Δικαίου, έναν ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σύλλογο με έδρα την Κω, το 2009.
Αφού τελείωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα, έγινε εκπρόσωπος παικτών.
Μανταλγκοβί
Το Μανταλγκοβί (μογγολικά: Мандалговь, παραδοσιακή γραφή: ᠮᠠᠨᠳᠠᠯᠭᠣᠪᠢ, επίσης γνωστό ως Μανταλγκόβ' ή Μανταλγκομπί) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ντουντγκόβι της Μογγολίας, περίπου 300 χλμ. νότια της Ουλάν Μπατόρ στα σύνορα με την Έρημο Γκόμπι. Είχε πληθυσμό 10.506 κατοίκων το 2005, ο οποίος μειώθηκε σε 10.299 άτομα το 2007. Το επίσημο διοικητικό όνομα της πόλης είναι το σουμ Σαϊντσαγκαάν.
Κλίμα
Το Μανταλγκομπί έχει κρύο ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) που συνορεύει με το κρύο ερημικό κλίμα (τύπος BWk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν), με ζεστά καλοκαίρια και πολύ κρύους χειμώνες. Οι περισσότερες κατακρημνίσεις πέφτουν ως βροχή το καλοκαίρι. Οι χειμώνες είναι πολύ ξηροί.
Μεταφορές
Η πόλη συνδέεται με την Ουλάν Μπατόρ με έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο 300 χιλιόμετρων που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μογγολίας
Φρεντερίκ Νιμανί
Ο '''Φρεντερίκ Κ. Νιμανί Ν'Γκαλού''' είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από το Τσάντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1988 και παίζει στο Ελληνικό πρωτάθλημα ως επιθετικός με την ομάδα του ΠΑΟΚ.
ΑΣ Μονακό
Γεννήθηκε στη Μασσαλία. Ο Νιμανί στη Μονακό ξεκίνησε πολύ καλά, καθώς σκόραρε στο ντεμπούτο του σε βάρος της Oσέρ στις 9 Σεπτεμβρίου 2006. Παρά το ελπιδοφόρο ξεκίνημά του στο στάδιο του Μονακό Στάδιο Λουί Β΄, έφυγε ως δανεικός στη Λοριάν to 2007. Ωστόσο, μετά από ένα δυνατό ξεκίνημα μαζί με τον Γκουρκύφ τον Ιανουάριο του 2008, ανακλήθηκε και έφυγε πάλι δανεικός στη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας, ώστε να προστεθεί στην ομάδα της Σεντάν ως τη λήξη της σεζόν.
Έπειτα ο Νιμανί προστέθηκε στο δυναμικό της Ναντ με τη μορφή δανεισμού, πάλι, για την υπόλοιπη σεζόν, όπου δεν έκανε καμία εμφάνιση. Ακολουθώντας τη Μονακό στον υποβιβασμό της στη δεύτερη κατηγορία, ο Νιμανί σκόραρε το πρώτο του γκολ μετά από δύο χρόνια ενάντια στη Τρουά στην ισοπαλία με 1-1.
Διεθνής Καριέρα
Ο Νιμανί πραγματοποίησε την πρώτη του διεθνή εμφάνιση στην ομάδα Νέων της Γαλίας με αντίπαλο τη Σλοβακία, αντικαθιστώντας τον Λοΐκ Ρεμί στο 46ο λεπτό, Ξεκίνησε ως βασικός και σκόραρε 2 γκολ με αντίπαλο την ομάδα νέων της Μάλτας στις 5 Σεπτεμβρίου 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στατιστικά
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρνλι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ιστρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Ευτόλμιος ο σχολαστικός ο ιλλούστριος
Ο Ευτόλμιος ο σχολαστικός ήταν επιγραμματοποιός για τον οποίο εκτιμάται ότι έζησε τον 4ο ή τον 5ο αιώνα. Έχουν σωθεί τέσσερα επιγράμματά του στην Ελληνική Ανθολογία, τα εξής  :
Σύνδεσμος σκιτσογράφων
Ο Σύνδεσμος Σκιτσογράφων υπήρξε ένα από τα πλέον δραστήρια καλλιτεχνικά σωματεία του Μεσοπολέμου. Συγκέντρωνε στις τάξεις του τους καλλιτέχνες που ασχολούνταν με τη γελοιογραφία και πραγματοποίησε αρκετές εκθέσεις, ιδίως στη δεκαετία του 1930.
Ευτόλμιος ο σχολαστικός ο ιλλούστριος
Το επίθετο σχολαστικός δείχνει τη φιλοσοφική του ιδιότητα, ενώ το ιλλούστριος αποτελεί τίτλο που χρησιμοποιείτο γύρω στον 5ο αιώνα. Τα επιγράμματά του βρίσκονται μαζί με τα ποιήματα του Παλλαδά: Η συνύπαρξη των επιγραμμάτων του Ευτολμίου μαζί με του Παλλαδά θεωρείται ότι σημαίνει πως τα ποιήματα αυτά βρισκόταν στην ίδια συλλογή, είτε λόγω του ότι ήταν και οι δυο σύγχρονοι, είτε ότι έζησαν σε κοντινές εποχές. Επιπλέον, οι τίτλοι του Ευτολμίου υποδεικνύουν τον 5ο αιώνα ως πιθανότερο και συνεπώς θεωρείται ότι μάλλον έζησε λίγο αργότερα του Παλλαδά. Αν και δεν αναφέρεται στον πρόλογο του Κύκλου του Αγαθία, οι Α. και A. Cameron σε εργασία τους αλλά και άλλοι θεωρούν ότι περιλαμβανόταν σε αυτή τη συλλογή, ενώ συνήθως θεωρείται ότι περιλαμβανόταν στη συλλογή του Παλλαδά.