cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Ουτοπία (βιβλίο)
Ερμηνεία
Το όνομα Ραφαήλ, ωστόσο, μπορεί να έχει επιλεγεί από τον Μορ για να υπενθυμίσει στους αναγνώστες του τον αρχάγγελο Ραφαήλ που αναφέρεται στο βιβλίο του Τωβίτ (3:17 · 5: 4, 16 · 6:11, 14, 16, 18 · επίσης στα κεφάλαια 7, 8, 9, 11, 12). Σε αυτό το βιβλίο ο άγγελος καθοδηγεί τον Τωβίτ και αργότερα θεραπεύει τον πατέρα του από την τύφλωσή του. Ενώ ο Υθλόδαιος μπορεί να προτείνει να μην εμπιστεύονται τα λόγια του, ο Ραφαήλ σημαίνει (στα εβραϊκά) «Ο Θεός έχει θεραπευτεί» υποδηλώνει ότι ο Ραφαήλ μπορεί να ανοίγει τα μάτια του αναγνώστη σε αυτό που είναι αλήθεια. Η πρόταση ότι ο Μορ μπορεί να έχει συμφωνήσει με τις απόψεις του Ραφαήλ έχει δοθεί βάρος από τον τρόπο που ντύθηκε. με "το μανδύα του ... κρέμεται απρόσεκτα απ 'αυτόν". ένα στυλ που ο Ρότζερ Άσαμ αναφέρει ότι ο ίδιος ο Μορ δεν θα υιοθετούσε. Επιπλέον, πιο πρόσφατη κριτική αμφισβήτησε την αξιοπιστία τόσο των σχολιασμών του Gile όσο και του χαρακτήρα του "Μορ" στο ίδιο το κείμενο. Οι ισχυρισμοί ότι το βιβλίο υπονομεύει μόνο την ουτοπία και τον Υθλόδαιο είναι πιθανώς υπερβολικά απλοϊκά.
Υποδοχή
Η Ουτοπία ξεκίνησε ενώ ο Μορ ήταν απεσταλμένος στις Κάτω Χώρες τον Μάιο του 1515. Πιο ξεκίνησε γράφοντας την εισαγωγή και την περιγραφή της κοινωνίας που θα γινόταν το δεύτερο μισό του έργου και κατά την επιστροφή του στην Αγγλία έγραψε τον «διάλογο του συμβούλου», ολοκληρώνοντας το έργο το 1516. Τον ίδιο χρόνο, τυπώθηκε στο Λέβεν υπό την επιμέλεια του Εράσμου και μετά από αναθεωρήσεις του Μορ εκτυπώθηκε στη Βασιλεία τον Νοέμβριο του 1518. Μόλις το 1551, δεκαέξι χρόνια μετά την εκτέλεση του Μορ, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία ως αγγλική μετάφραση από τον Ραλφ Ρόμπινσον. Η μετάφραση του Γκίλμπερτ Μπερνέ του 1684 είναι πιθανώς η πιο συχνά αναφερόμενη έκδοση.
Το έργο φαίνεται να ήταν δημοφιλές, εάν παρεξηγηθεί: η εισαγωγή του Μορ Επίγραμμα του 1518 αναφέρει έναν άνθρωπο που δεν θεωρούσε τον Μορ ως καλό συγγραφέα.
Ο τίτλος του βιβλίου έκτοτε έκλεισε την αρχική ιστορία του Μορ και ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει μια ειδυλλιακή, φανταστική κοινωνία. Αν και μπορεί να μην έχει θεμελιώσει άμεσα τη σύγχρονη αντίληψη για αυτό που έκτοτε έγινε γνωστό ως ουτοπική και δυστοπική φαντασία, σίγουρα διαδόθηκε η ιδέα των φανταστικών παράλληλων πραγματικοτήτων, και μερικά από τα πρώτα έργα που οφείλουν ένα χρέος στην Ουτοπία πρέπει να περιλαμβάνουν την Η Πόλη του Ήλιου από τον Τομάζο Καμπανέλα, Περιγραφή της Δημοκρατίας της Χριστιανικής πόλης από τον Γιοχάνες Βαλεντίνος Αντρέ, η Νέα Ατλαντίδα του Φράνσις Μπέικον και ο Αγαθούλης του Βολταίρου.
Η πολιτική της Ουτοπίας έχει θεωρηθεί ότι επηρεάζει τις ιδέες του Αναβαπτισμού και του κομμουνισμού. Ενώ ο ουτοπικός σοσιαλισμός χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις πρώτες έννοιες του σοσιαλισμού, αργότερα οι μαρξιστικοί θεωρητικοί τείνουν να βλέπουν τις ιδέες ως πολύ απλοϊκές και δεν στηρίζονται σε ρεαλιστικές αρχές. Το θρησκευτικό μήνυμα στο έργο και ο αβέβαιος, ενδεχομένως σατιρικός, τόνος του έχουν επίσης αποξενώσει ορισμένους θεωρητικούς από το έργο.
Ένα εφαρμοσμένο παράδειγμα της ουτοπίας του Μορ μπορεί να φανεί στην υλοποιημένη κοινωνία του Βάσκο ντι Κιρόγκα στο Μιτσοακάν του Μεξικού, η οποία εμπνεύστηκε άμεσα από το έργο του Μορ.
Κατά την εναρκτήρια σκηνή στην ταινία Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές, η ουτοπία αναφέρεται σε μια συνομιλία. Η υποτιθέμενη ανηθικότητα των ιερέων της Αγγλίας συγκρίνεται με εκείνη της πιο υψηλής αρχής συμπεριφοράς των φανταστικών ιερέων στην Ουτοπία του Μορ, όταν ένας χαρακτήρας παρατηρεί με φασαρία ότι "κάθε δεύτερο άτομο που γεννιέται στην Αγγλία είναι ιερέας."
Το 2006, ο καλλιτέχνης Ρόρι Μακμπέθ έγραψε και τις 40.000 λέξεις στο πλάι ενός παλιού εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας στο Νόργουιτς της Αγγλίας.
Βερθόλδος Α΄ του Τσέρινγκεν
Ο Βερθόλδος Α΄ (γερμ.: Berthold II, 1000 - 6 Νοεμβρίου 1078) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν δούκας της Καρινθίας (1061-1077). Είναι ο γενάρχης του Οίκου.
Βιογραφία
Το 1078 απεβίωσε στο κάστρο Λίμπουργκ, στο Βάιλχαϊμ της Σουαβίας και τάφηκε στο αββαείο Χίρσαου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Ρίχβαρα, μάλλον απόγονο του Κορράδου Β΄ των Σαλίων, δούκα της Καρινθίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Κοπλίκ
Το Κοπλίκ (Koplik, επίσης γνωστό ως Koplik i Poshtëm) είναι πόλη και πρώην δήμος στο βορειοδυτικό άκρο της Αλβανίας. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε δημοτική ενότητα και έδρα του δήμου Μαλεσί ε Μάδε. Ήταν η έδρα της πρώην επαρχίας Μαλεσί ε Μάδε. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 3.734. Βρίσκεται βόρεια της Σκόδρας. Από τον Ιούνιο του 2016, το Κοπλίκ έχει καταχωριστεί και διοικείται ως διεθνής «ελεύθερη ζώνη οικονομικού εμπορίου» από την αλβανική κυβέρνηση.
Ιστορία
Το Κούπιονιτς αναφέρθηκε από τον Μαριάνο Μπολίτσα το 1614, αποτελώντας μέρος του Σαντζακίου της Σκόδρας. Ο πληθυσμός του ήταν ρωμαιοκαθολικός και είχε 60 σπίτια και 130 στρατιώτες υπό τις διαταγές του Πέσα Καμπέρσα.
Το Κόπλικ, ως μεθόρια πόλη, έχει μακρά ιστορία πολεμικών συγκρούσεων. Η ιστορική σημασία του Κόπλικ οφείλει πολλά στους φυλάρχους Μαλισσόρι. Η έντονη ανεξάρτητη φύση τους είχε ως αποτέλεσμα τη συχνή εμπλοκή του Κόπλικ σε πολέμους εναντίον των Οθωμανών και των Σέρβων. Στην πόλη υπάρχει μνημείο που τιμά τους πεσόντες της Μάχης του Κόπλικ, γνωστή και ως Μάχη του Ντετσίκ, μιας και έλαβε χώρα τόσο στο Κόπλικ όσο και στο Τούζι. Η μάχη ήταν αποτέλεσμα μιας εξέγερσης των φυλάρχων των Μαλσόρι, υπό την ηγεσία του Ντέντ Γκιόν Λούλι της φυλής Τραμπόιν-Χότι κατά της οθωμανικής εξουσίας. Η μάχη είχε ως αποτέλεσμα μία πύρρειο νίκη για τον φύλαρχο των Μαλσόρι. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάτμηση της Μαλσία ε Μάδε σε δύο τμήματα, η περιοχή γύρω από το Τούζι αποδόθηκε στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου, ενώ η περιοχή γύρω από το Κοπλίκ παρέμεινε αλβανική με την πόλη να γίνεται πρωτεύουσα της επαρχίας Μαλεσία ε Μάδε. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής, πολλοί από τους κατοίκους της πόλης εξισλαμίστηκαν, αν και ο αγροτικός πληθυσμός της Μαλέσια ε Μάδε παρέμεινε κυρίως καθολικός. Το κομμουνιστικό καθεστώς έθεσε σοβαρούς περιορισμούς στην κινητικότητα, αλλά μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1991, το Κοπλίκ γνώρισε μεγάλη εισροή νέων εποίκων από την ύπαιθρο.
Το 1984, το Κοπλίκ απέκτησε καθεστώς πόλης, ενώ αυτό του δήμου χορηγήθηκε μετά τις πρώτες δημοκρατικές εκλογές της 26ης Ιουλίου 1992.
Οικονομία
Η Λίμνη Σκόδρα που βρίσκεται κοντά στο Κοπλίκ αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης τουρισμού για την περιοχή. Το Κοπλίκ αποτελεί το εμπορικό κέντρο της περιοχής, και διαθέτει πληθώρα καταστημάτων και υπηρεσιών που εξυπηρετούν την πόλη και τη γύρω περιοχή. Αποτελεί επίσης σημαντικό μεταφορικό κόμβο που εξυπηρετεί τους κατοίκους των γύρω περιοχών, συνδέοντας τες με μεγαλύτερες αστικές περιοχές της χώρας.
Αθλητισμός
Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης είναι ο ΚΣ Βελετσίκου Κοπλίκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Γιαντβίγκα Σμοσάρσκα
Η Γιαντβίγκα Σμόσαρσκα (πολωνικά: Jadwiga Filipina Smosarska, 23 Σεπτεμβρίου 1898 - 1 Νοεμβρίου 1977) ήταν Πολωνέζα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Συμμετείχε και στον βουβό κινηματογράφο και στον ομιλόντα, παίζοντας σε πάνω από 25 ταινίες, μεταξύ 1919 και 1937.
Είναι γνωστή για τους χαρακτήρες που ερμήνευε, οι οποίοι ήταν συνήθως οι κλασικοί Πολωνοί πολίτες, με τα βάσανα και τις δυσκολίες. Ήταν συνήθως ρομαντικοί, με καλή θέση στην κοινωνία, οι οποίοι συνήθως είχαν δύσκολη ερωτική ζωή. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες στις οποίες συμμετείχε είναι, το Czy Lucyna to dziewczyna? (1934), το Barbara Radziwillówna (1936) και το Jadzia (1936).
Βιογραφία και καριέρα
180px|thumb|left|H Σμόσαρσκα σε ηλικία 26 ετών Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, της Πολωνίας, που τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αποφοίτησε από ιδιωτικό οικοτροφείο της περιοχής. Το 1916, έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο, στη σκηνή της πολωνικής πρωτεύουσας, στο δράμα Небожественная комедия, του Κρασίνσκι, στο ρόλο της Πρώτης Κυρίας. Αργότερα, έλαβε μαθήματα υποκριτικής, ενώ στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή της Βαρσοβίας, αποφοιτώντας το 1920.
Το 1939, ήτοι στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σμόσαρσκα έφυγε από τη Βαρσοβία και πήγε στη Λιθουανία, πριν καταφέρει μέσω αυτής να περάσει από τη Σκανδιναβία, με τελικό προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις ΗΠΑ, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα όνομα και να ξεκινήσει εκ νέου την καριέρα της, ωστόσο, η προφορά της αποδείχθηκε ανασταλτικός παράγοντας, και κανείς δημιουργός δεν την προτίμησε.
Το 1954, η Σμόσαρσκα κάνει περιοδεία στον Καναδά, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα, ήθελε μαζεύοντας λεφτά να βοηθήσει του Πολωνούς μετανάστες. Η ενέργεια της αυτή χρηματοδοτήθηκε και από το Advance Film Service. Η περιοδεία ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου, στο Ίτον, για να περάσει αργότερα από το Λονδίνο, το Χάμιλτον, την Οττάβα, το Μοντρεάλ, την Όσουα, το Ουέλινγκτον και το Μπράντφορντ.
Στις ΗΠΑ έμεινε έως και το 1970. Αργότερα επέστρεψε στην Πολωνία, που όμως δεν πρόλαβε να κάτσει πολύ, καθότι απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα, στη Βαρσοβία.
Φιλμογραφία
150px|thumb|right|Ο τάφος της Σμόσαρσκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σαν Βενάντσο
Το Σαν Βενάντσο (ιταλικά: San Venanzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 800 μέτρα ανδρών
Ο δρόμος 800 μέτρων ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Πραγματοποιήθηκε στις 9 ως 11 Αυγούστου 2018.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+2)
Γύρος 1
Οι 3 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι 4 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς.
Ημιτελικοί
Οι 3 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι 2 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στον τελικό.
Παραπομπές
00800 μετρα αν Κατηγορία:800 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Ντόινα Ρούστι
Η Ντόινα Ρούστι ( ; (γεννημένη στις 15 Φεβρουαρίου 1957) είναι Ρουμάνα συγγραφέας και μυθιστοριογράφος. Μερικά από τα μυθιστορήματά της είναι: Fantoma din moară (Το φάντασμα στο μύλο), 2008, Zogru, 2006, και Lizoanca la 11 ani (Η Λιζοάνκα σε ηλικία έντεκα ετών), 2009.
Βιογραφία
Η Ρούστι γεννήθηκε στο Κομοστένι της κομητείας Ντολζ. Μεγάλωσε σε ένα χωριό στη νότια Ρουμανία από τους γονείς και τους δασκάλους της, παλεύοντας να επιβιώσει σε έναν κομμουνιστικό κόσμο. Οι πρόγονοί της έχουν καταγωγές που κυμαίνονται από το Μαυροβούνιο έως τους Εβραίους και ιδιαίτερα τους Παραδουνάβιους Ρουμάνους, όλα με μεγάλα ονόματα που τελειώνουν σε -escu, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι δάσκαλοι, καταστηματάρχες και έμποροι αλόγων. Το παιδικό της σπίτι στο Κομοστένι διατήρησε τις εμπειρίες ενός βαλκανικού κόσμου, που συγκεντρώθηκαν εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
Τα νεανικά της χρόνια τα πέρασε σε ένα σπίτι, που είχε διασώσει τα ίχνη ενός παρελθόντος πλούσιου σε γεγονότα, άμαξες, σεντούκια και ρούχα εποχής, γεμάτο με πολλά βιβλία και αντικείμενα, που εξάπτανε τη φαντασία της. Αλλά αυτός ο κόσμος είχε φτάσει βάναυσα στο τέλος του. Όταν ήταν έντεκα, ο πατέρας της δολοφονήθηκε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, οι οποίες δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμη και σήμερα. Η ανασφάλεια, η καταπίεση, οι παράλογοι κανόνες και το χάος, που εγκαταστάθηκαν στο τέλος του κομμουνισμού αναμειγνύονται με το φανταστικό σύμπαν ενός χωριού που διέπεται από ιστορίες φαντασμάτων, ιεροφάνειες και υπόγειες δυνάμεις, και αυτό το δραματικό και μαγικό σκηνικό ενέπνευσε το μυθιστόρημα Fantoma din moară (Το φάντασμα στο μύλο). Για αυτό το μυθιστόρημα, της απονεμήθηκε το Βραβείο της Ένωσης Συγγραφέων της Ρουμανίας.
Έργο
Μια αντιπροσωπευτική σύγχρονη συγγραφέας, η Ρούστι έχει μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων που καλύπτονται στα μυθιστορήματά της με μια συστηματική δομή. Μερικά από τα βιβλία της μεταφράστηκαν σε διεθνείς γλώσσες.
Το μυθιστόρημά της Η Λιζοάνκα σε ηλικία έντεκα ετών, 2009, 2017 τιμήθηκε με το βραβείο Ιόν Κρεάνγκα της Ρουμανικής Ακαδημίας. Χαρακτηρίστηκε ως «ένα από τα πιο ισχυρά σύγχρονα ρουμανικά μυθιστορήματα», από την άποψη των θεμάτων και της τυπολογικής δομής του (σύμφωνα με τους Πολ Τσερνάτ, Γκέλου Ιονέσκου.)  Κατά τη δημοσίευσή του, η Λιζοάνκα προκάλεσε συζητήσεις, καθώς έφερε στην προσοχή του κοινού την ιστορία ενός παιδιού που κατηγορήθηκε σχεδόν ομόφωνα για τις φρικαλεότητες, που διέπραξαν οι κατήγοροι. Μεταφρασμένο στα γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, ουγγρικά, το μυθιστόρημα είχε κριτικές και πυροδότησε συζητήσεις για θέματα ταμπού, όπως η παιδεραστία, η ενδοοικογενειακή κακοποίηση, το ζήτημα των παιδιών με ανίκανους γονείς (Μαρίνα Φράιερ και Μαγκιάρ Νεμζέτ). Εν προκειμένω, το θέμα της οικογενειακής αποσύνθεσης ως θεσμού είναι επαναλαμβανόμενο σε όλα τα μυθιστορήματα που έγραψε η Ντόινα Ρούστι.
Η Ρούστι φέρνει ένα συγκεκριμένο όραμα στη λογοτεχνία, που εκτίθεται σε όλα τα στρώματα της δουλειάς της, αλλά κυρίως από γλωσσική άποψη. Η δημιουργικότητα της έκφρασης προσδίδει το δείκτη της γραφής της.
Έγραψε επίσης μια σειρά από διηγήματα, δημοσιευμένα σε περιοδικά και ανθολογίες.
Στυλ
Ενδιαφερόμενη τόσο για τα φανταστικά όσο και για τα ρεαλιστικά είδη, η Ντόινα Ρούστι πετυχαίνει να γράφει τόσο πειστικά για τις φρικαλεότητες του σύγχρονου κόσμου και για τα υψηλά ιδανικά. Τα μυθιστορήματά της συχνά παρουσιάζουν βιαστές, δολοφόνους, ανθρώπους που λιμοκτονούν, διαφθείρονται ή κατατρώγονται από ασήμαντες δεσμεύσεις, θυμίζοντας μας τους χαρακτήρες του Γουίλιαμ Φώκνερ – συγγραφέα που πάντα την ενέπνεε. Η Ρούστι ζωντανεύει επίσης φανταστικούς χαρακτήρες, ξωτικά, νεράιδες, φαντάσματα, μαγικές γάτες και μάγους, κάτι που ώθησε ορισμένους κριτικούς να συγκρίνουν τη δουλειά της με τον Μαρκ Σαγκάλ, με του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, του Σούσκιντ και του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (σύμφωνα με τους Νταν Μιχαηλέσκου,  Μάρκο Ντόττι και Neue Zürcher Zeitung ). Τα διαφοροποιημένα θέματα που σχετίζονται στενά με το παρόν, καθώς και η ικανότητα της Ντόινα Ρούστι να εναλλάσσεται μεταξύ των υφών, την τοποθετούν μεταξύ των συγγραφέων της σύγχρονης ρουμανικής λογοτεχνίας (σύμφωνα με τον Μπρέμπαν, Νόρμαν Μανέα,  Ντάνιελ Κρίστεα-Ενάκε ).
Σημειώσεις
<references group="Romanian Writes" />
Παραπομπές
μικρογραφία
Κατηγορία:Ρουμάνοι διηγηματογράφοι
Ελεύθερο λογισμικό
300px|thumb|Το λογότυπο του Free Software Foundation. Ελεύθερο λογισμικό, όπως ορίζεται στον ορισμό του Ελεύθερου Λογισμικού από το Ίδρυμα Ελευθέρου Λογισμικού (Free Software Foundation), είναι λογισμικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αντιγραφεί, μελετηθεί, τροποποιηθεί και αναδιανεμηθεί χωρίς περιορισμό.
Η ελευθερία από τέτοιους περιορισμούς είναι βασικό στοιχείο στην ιδέα του Ελεύθερου Λογισμικού, έτσι ώστε το αντίθετο του Ελεύθερου Λογισμικού είναι το λογισμικό το οποίο θέτει περιορισμούς στις παραπάνω ελευθερίες (π.χ. κρυφός πηγαίος κώδικας, περιορισμένη λειτουργία, απαγόρευση κάποιας χρήσης του προγράμματος, π.χ. της επαγγελματικής, απαγόρευση μετάδοσης σε τρίτους, κτλ.), και όχι το εμπορικό λογισμικό το οποίο μπορεί να πωληθεί και να αναδιανεμηθεί με σκοπό το κέρδος. Επομένως ο όρος Ελεύθερο Λογισμικό δεν αναφέρεται στην τιμή της διανομής του λογισμικού, την οποία διανομή μάλιστα επιτρέπεται να χρεώνει ο κάθε διανομέας, εάν το επιθυμεί, αλλά στα δικαιώματα του χρήστη κατά την χρήση του λογισμικού μετά την απόκτηση του. Ωστόσο, η συντριπτική πλειονότητα των Ελεύθερων Λογισμικών διανέμεται δωρεάν.
Στα διάφορα εγχειρήματα ελεύθερου λογισμικού προγραμματιστές, γραφίστες, εξειδικευμένοι δημιουργοί στο χώρο της πληροφορικής και σχεδιαστές ιστοσελίδων συσπειρώνονται για ένα κοινό αγαθό που είναι η πληροφορία και πιο συγκεκριμένα ο κώδικας.
Δημοφιλή παραδείγματα για Ελεύθερα Λογισμικά είναι π.χ. ο φυλλομετρητής Mozilla Firefox, το πακέτο εφαρμογών γραφείου LibreOffice, ο εξυπηρετητής του παγκόσμιου ιστού Apache ή ο πυρήνας λειτουργικού συστήματος Linux.
Το Ελεύθερο Λογισμικό ορισμένες φορές αναφέρεται και ως ανοιχτό λογισμικό ή λογισμικό ανοιχτού κώδικα αλλά οι δύο έννοιες δεν είναι ταυτόσημες. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Στάλλμαν, ιδρυτή του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού και συνολικά της έννοιας του ελεύθερου λογισμικού, δεν είναι κάθε λογισμικό ελεύθερο μόνο και μόνο επειδή είναι ανοιχτού κώδικα. Επίσης, πολλές συζητήσεις έχουν γίνει σχετικά με τη δυναμική και τα ιδιαίτερα γνωρίσματα των μοντέλων παραγωγής του Ελεύθερου Λογισμικού ως πρότυπο μιας νέας μορφής κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης.
Ιστορία
thumb|Ο [[Ρίτσαρντ Στόλλμαν, ιδρυτής του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού]] Στις δεκαετίες του 1950, του 1960, και του 1970, ήταν φυσιολογικό για τους χρήστες των υπολογιστών να έχουν τις  ελευθερίες του λογισμικού που συνδέονται με το ελεύθερο λογισμικό. Το Λογισμικό μοιράζονταν ευρέως από τα άτομα που χρησιμοποιούσαν τους υπολογιστές και από τους κατασκευαστές του τεχνικού εξοπλισμού που καλωσόριζαν το γεγονός ότι οι άνθρωποι έγραφαν λογισμικό που έκανε τον εξοπλισμό τους χρήσιμο. Οργανώσεις από χρήστες και προμηθευτές, για παράδειγμα, η SHARE, σχηματίστηκαν για να διευκολύνουν την ανταλλαγή του λογισμικού. Στα τέλη όμως της δεκαετίας του 1960, η εικόνα άλλαξε: τα κόστη του λογισμικού ανέβαινα δραματικά, και μια αναπτυσσόμενη βιομηχανία λογισμικού ανταγωνίζονταν με τους κατασκευαστές του εξοπλισμού συσκευασμένα προϊόντα λογισμικού (δωρεάν από την άποψη ότι το κόστος περιλαμβάνονταν στο κόστος του εξοπλισμού), μισθωμένες μηχανές απαιτούσαν υποστήριξη λογισμικού ενώ δεν παρείχαν κανένα έσοδο για το λογισμικό, και μερικοί πελάτες που είχαν την δυνατότητα να ανταποκριθούν στις ιδιαίτερες ανάγκες τους δεν ήθελαν τα κόστη του ελεύθερου λογισμικού να έρχονται ως ενιαία δέσμη με το κόστος των προϊόντων εξοπλισμού υπολογιστών. Στην απόφαση Ηνωμένες Πολιτείες vs. IBM, που αρχειοθετήθηκε στις 17 Ιανουαρίου, 1969, η κυβέρνηση κατηγόρησε την εταιρεία  ότι το "λογισμικό σε πακέτο" ήταν εναντίον του ανταγωνισμού. Κι ενώ κάποια λογισμικά θα μπορούσαν πάντα να είναι ελεύθερα, παράλληλα δινόταν η δυνατότητα να παραχθεί ένα διαρκώς αυξανόμενο σε ποσότητα λογισμικό που ήταν μόνον προς πώληση. Στις δεκαετίας του 1970 και νωρίς του 1980, η βιομηχανία λογισμικού άρχισε να χρησιμοποιεί τεχνικά μέτρα (τέτοια όπως την διανομή μόνον δυαδικών αντιγράφων από τα  προγράμματα υπολογιστών) για να αποτρέψουν τους χρήστες από την μελέτη και τροποποίηση του λογισμικού. Το 1980 η νομοθεσία οριζόμενη ως πνευματική ιδιοκτησία, επεκτάθηκε και στα προγράμματα υπολογιστών.
To 1983, Ρίτσαρντ Στάλλμαν, για πολλά χρόνια μέλος της κοινότητας των χάκερ στο Εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης του MIT, ανακοίνωσε το GNU Project, λέγοντας ότι είχε απογοητευθεί με τα αποτελέσματα στην αλλαγή της κουλτούρας της βιομηχανίας των υπολογιστών και των χρηστών της. Η ανάπτυξη του λογισμικού για το GNU άρχισε τον Ιανουάριο του  1984, και το  Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (FSF) ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1985. Αυτός ανέπτυξε ένα ορισμό για το ελεύθερο λογισμικό και την έννοια του "copyleft", σχεδιασμένη ειδικά για να διασφαλίσει την ελευθερία του λογισμικού για όλους.
Το 1990, μέσω του GNU Project είχε ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος των προγραμμάτων που ήταν απαραίτητα για τη δημιουργία ενός λειτουργικού συστήματος, πλην κάποιων σημαντικών κομματιών, με βασικότερο τον πυρήνα (kernel). Την ίδια περίοδο, ο Linus Torvalds, στα πλαίσια ενός project εκτός του GNU, ανέπτυξε το δικό του πυρήνα, με την ονομασία Linux. Ο πυρήνας αυτός ενσωματώθηκε στα υπόλοιπα μέρη του GNU, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός λειτουργικού συστήματος ολοκληρωμένου, λειτουργικού και ελεύθερου, του GNU/Linux.
To 1991, με την παροχή της υπηρεσίας παγκόσμιου ιστού (World Wide Web), εφευρέτης της οποίας ήταν ο Tim Berners-Lee, ερευνητής του CERN, το διαδίκτυο γίνεται δημόσιο και μαζικό μέσο.
Η οικονομική βιωσιμότητα του ελεύθερου λογισμικού έχει αναγνωριστεί από μεγάλες εταιρείες όπως η  IBM, η Red Hat, και η  Sun Microsystems. Πολλές εταιρίες που η κύρια δραστηριότητά τους δεν είναι στον τομέα IT επιλέγουν το ελεύθερο λογισμικό για την Διαδικτυακή τους πληροφορία και τις ιστοσελίδες των πωλήσεων, λόγω του χαμηλότερου αρχικού κεφαλαίου επένδυσης και την ικανότητα να προσαρμόζουν ελεύθερα τα πακέτα εφαρμογών του. Επίσης, μερικές βιομηχανίες (όχι λογισμικού) αρχίζουν να χρησιμοποιούν τεχνικές παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν στην ανάπτυξη του ελεύθερου λογισμικού για τις έρευνές τους και την αναπτυξιακή διαδικασία. Οι επιστήμονες, για παράδειγμα, αναζητούν ακόμα περισσότερο ανοιχτές διαδικασίες ανάπτυξης, και σε εξοπλισμό όπως τα μικροτσίπ αρχίζουν να αναπτύσσονται με εξειδικεύσεις όρων που δημοσιεύονται κάτω από άδειες  copyleft (δείτε το εγχείρημα  OpenCores, για παράδειγμα). Τα Creative Commons και το free culture movement  έχουν επίσης επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού.
Ονομασία
Το FSF συστήνει να χρησιμοποιείται ο όρος ελεύθερο λογισμικό παρά λογισμικό ανοιχτού κώδικα επειδή, αυτοί διακηρύσσουν σε ένα έγγραφο για την φιλοσοφία του Ελεύθερου Λογισμικού, ότι αυτός ο τελευταίος όρος και η σχετική καμπάνια προώθησης εστιάζει στα τεχνικά θέματα της ανάπτυξης του λογισμικού, αποφεύγοντας τα θέματα της ελευθερίας των χρηστών. "Libre" χρησιμοποιείται συχνά για να αποφεύγεται η αμφισημία της λέξης  «ελευθερία» στην αγγλική γλώσσα. Δείτε το Gratis versus libre.
Άδειες ελεύθερου λογισμικού
μικρογραφία|Λογότυπος της 3. έκδοσης της Γενικής Άδειας Δημόσιας Χρήσης GNU, της λεγόμενης GPLv3 Εν γένει, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας, η ελεύθερη αντιγραφή, διανομή και τροποποίηση του λογισμικού δεν επιτρέπεται. Για το λόγο αυτό, οι εκδόσεις Ελεύθερου Λογισμικού κάνουν χρήση ειδικής άδειας χρήσης Ελεύθερου Λογισμικού (free software licence) σύμφωνα με την οποία παραχωρείται το δικαίωμα αντιγραφής, τροποποίησης και αναδιανομής του λογισμικού, στους χρήστες και η οποία απαιτεί την δημοσιοποίηση του πηγαίου κώδικα. Η κυριότερη άδεια χρήσης Ελεύθερου Λογισμικού είναι η Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης GNU (GNU General Public License, ή GNU GPL ή απλά GPL).
Σύμφωνα με το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού, οι άδειες χρήσης Ελεύθερου Λογισμικού πρέπει να περιλαμβάνουν τις εξής ελευθερίες :
Οι ελευθερίες 1 και 3 προϋποθέτουν την πρόσβαση των χρηστών στον πηγαίο κώδικα του λογισμικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Στρονκόνε
Το Στρονκόνε (ιταλικά: Stroncone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Εθνική Τράπεζα του Τατζικιστάν
Η Τράπεζα ασχολείται με την ανάπτυξη πολιτικών για την προώθηση της οικονομικής ένταξης και είναι μέλος της Συμμαχίας για τη Χρηματοοικονομική Ενσωμάτωση. Οι καταθέσεις στην Εθνική Τράπεζα του Τατζικιστάν κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 ανήλθαν σε 1.09 εκατ. δολάρια, αύξηση πάνω από 17% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία του Τατζικιστάν Τατζικισταν
Παμφυλία Ταναϊλίδη
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον ορεινό χωριό Μπασκάντ στο ουγιέζντ του Ζανγκεζούρ στο κυβερνείου της Ελιζαμπέταπολ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα Μουσκ στην επαρχία Σιουνίκ της Αρμενίας) με την καταγωγή των γονέων της να είναι από το Καρς της σημερινής Τουρκίας. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1905 στην Τυφλίδα όπου συμμετείχε σε διάφορους θιάσους. Στα πρώτα της βήματα, συμμετείχε σε παραστάσεις γνωστών δραματουργών, όπως του Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, του Ζαφάρ Ζάμπαρλι, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και πολλών άλλων, τόσο στα αζερικά όσο και στα ελληνικά. Το 1917, περιόδευσε μαζί με άλλους γνωστούς Αζέρους ηθοποιούς της εποχής στο Ιράν. Το 1919, ήταν η χρονιά που ρόλος έγινε ευρύτερα γνωστή λόγω της ερμηνείας στον ρόλο της "Asya" στο έργο του Χατζιμπέγιοφ "Arshin Mal Alan". Το 1924, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μπακού και εργάστηκε στο Κρατικό Δραματικό Θέατρο του Αζερμπαϊτζάν. Αργότερα, συμμετείχε στις ταινίες "Ismat" (1934) και "Almaz" (1936).
Το 1937, η Σοβιετική Κυβέρνηση την κατηγόρησε ότι λειτουργούσε ως πράκτορας του Ιράν. Η στενή της φιλία με την Γκοβχάρ Χατζίεβα, μιας Αζέρας συναδέλφου της που είχε μεταναστεύσει το 1920 στο Ιράν, καθώς και με τον Αχμέτ Τρίνιτς, έναν δημοσιογράφο γεννημένο στην Αλβανία που φυλακίστηκε το 1936 και αυτοκτόνησε τον επόμενο χρόνο, αρκούσε για να τεκμηριώσει την κατηγορία της κατασκοπείας και στην ίδια. Μετά από δεκαπεντάλεπτη δίκη, καταδικάστηκε με την εσχάτη των ποινών και τυφεκίστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα στις 15 Οκτωβρίου 1937. Ο τόπος ταφής της παραμένει ακόμα και σήμερα άγνωστος. Μετά θάνατον, το 1957, η Παμφυλία Ταναηλίδη απαλλάχθηκε των κατηγοριών.
Θεωρείται ότι υπήρξε θύμα της Μεγάλης Εκκαθάρισης εναντίον του πληθυσμού ελληνικής καταγωγής στην περιοχή του Καυκάσου. Υπήρξε δεινή ομιλήτρια τέσσερα γλωσσών, όπως ποντιακά ελληνικά, αζέρικα, τούρκικα και γεωργιανά. Υπήρξε φανατική καπνίστρια, ενώ σύμφωνα με τον ποιητή Σουλεϊμάν Ρουστάμ, ένας από τους λόγους που οδήγησαν τις αρχές στη σύλληψή της, ήταν η προτίμηση που είχε η ίδια στα ιρανικά τσιγάρα, εν αντιθέσει με τα σοβιετικά, που τα θεωρούσε ευτελή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Βλάντο (κάζνατς)
Ο Βλάντο (Blado, Владо 1274–79) ήταν ευγενής στην υπηρεσία του Σερβικού βασιλείου, με τον τίτλο του «Θησαυροφύλακα» (Καζνάκ - kaznac). Πιθανόν ήταν πρώην Βυζαντινός μισθοφόρος (stratioti, που έγινε υπεύθυνος για τα φορολογικά οικονομικά του Σερβικού βασιλείου μεταξύ 1274 και 1279. Έχει ταυτιστεί με τον Μπλενίστι (Blenisti), ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Βιλίεμ, τον Γιόβακ Μουσάκι (Jovan Musaki) και τον Ντιμίταρ Σοκ φυλακίστηκαν στην Απουλία το 1279 ως αρχηγοί κινήματος εξέγερσης εναντίον της κυριαρχίας  των Καπετιδών-Ανζού (Ανδαγαυών) στο Βασίλειο της Αλβανίας.   Πιθανολογείται ως γενάρχης της φάρας των Μπιλίστι, οικογένειας φεουδαρχών της βόρειας Αλβανίας. ωστόσο οι σύγχρονοι ιστοριογράφοι αμφισβητούν ακόμα και την πιθανότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κοστάντιν Σπαταράκου
Ο Κοστάντιν Σπαταράκου (Kostandin Shpataraku, 1736-1767), επίσης γνωστός ως Σπαταράκου, ήταν Αλβανός Ορθόδοξος εικονογράφος και αγιογράφος της μεταβυζαντινής περιόδου και πιο συγκεκριμένα του 18ου αιώνα. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από έναν συνδυασμό πίστεως προς τις βυζαντινές παραδόσεις και αναγεννησιακών επιρροών. Θεωρείται ως εκ σημαντικότερων εκπροσώπων της αλβανικής τέχνης της μεσαιωνικής περιόδου, μαζί με τους Ονούφρι και Δαβίδ Σεληνιτζιώτη.
Το 2010, εικόνισμα του οποίου η καλλιτεχνική πατρότητα αποδίδεται στον ίδιο πωλήθηκε στον Χετέμ Ραμαντάνι, έναντι ποσού της τάξεως των 75,000 ευρώ, κατά τη διάρκεια φιλανθρωπικής χοροεσπερίδας υπό την οργάνωση της Λίρι Μπερίσα, συζύγου του Αλβανού πρωθυπουργού. Προηγουμένως, το εικόνισμα αποτελούσε ιδιοκτησία της οικογένειας του ζωγράφου σύγχρονης τέχνης Αλούς Σίμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του 18ου αιώνα
Κωνσταντίνος Γαβράς
Ο Κωνσταντίνος Γαβράς ήταν κυβερνήτης ή δουξ της βυζαντινής επαρχίας της Χαλδίας, διοικητικό κέντρο της οποίας ήταν ο λιμένας της Τραπεζούντας στη Μαύρη Θάλασσα και η ορεινή ενδοχώρα του, οι Ποντιακές Άλπεις, στη βορειοανατολική Ανατολία, σήμερα τμήμα της Τουρκίας. Ο Γαβράς συγκρούστηκε με την Βυζαντινή αυτοκρατορία (1126) κυβέρνησε την Χαλδία ως ημιαυτόνομος ηγεμόνας από το 1126 έως το 1140. Ο Μιχαήλ ο Σύριος γράφει ότι τον χειμώνα του 1130 - 1131 ο Γαβράς συμμετείχε σε συμμαχία με τον Εμίρη της Μαλάτειας και τον Σουλτάνο του Ρουμ Μεσούντ Α΄.
Βιογραφία
Προκάτοχος του Κωνσταντίνου ως δουξ Χαλδίας ήταν ο πατέρας του, Θεόδωρος Γαβράς, πράγμα που ουσιαστικά κατέστησε την επαρχία ημικληρονομική κτήση των Γαβράδων. Στην διάρκεια της δεκαετίας του 1090, ο μεγαλύτερος αδερφός του, Γρηγόριος, συνωμότησε εναντίον του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (βασίλευσε μεταξύ 1081-1118) και φυλακίστηκε.
Έπειτα από την υπηρεσία του ως στρατηγός της Φιλαδέλφειας, ο Κωνσταντίνος κατέστη δουξ της Χαλδίας κάποια στιγμή, πιθανώς λίγο καιρό πριν τον θάνατο του Αλεξίου Α΄ το 1118. Ο Κωνσταντίνος φαίνεται να ήταν λιγότερο απερίσκεπτος ως προς τις πολιτικές του αποφάσεις σε σύγκριση με τον αδερφό του, ωστόσο πέτυχε να κυβερνήσει την Τραπεζούντα όντας λιγότερο ή περισσότερο ανεξάρτητος από την κεντρική εξουσία από το 1126 έως το 1140. Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης αναφέρεται προς το πρόσωπό του με τον χαρακτηρισμό του "τυράννου της Τραπεζούντας." Διασωθέντα δείγματα καταδεικνύουν πως έκοψε δικά του νομίσματα χαμηλής ονομαστικής αξίας. Το 1140, ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός (βασίλευσε μεταξύ 1118-1143) εισήλθε στην Χαλδία με τον κύριο όγκο των βυζαντινών στρατευμάτων, προκειμένου να εκστρατεύσει εναντίον των Ντανισμεντιδών Τούρκων. Η συγκεκριμένη επίδειξη δύναμης ήταν αρκετή για να πτοήσει τον Κωνσταντίνο Γαβρά, με αποτέλεσμα η περιοχή να επανέλθει εκ νέου υπό άμεσο αυτοκρατορικό έλεγχο.
Επόμενα χρόνια
Μετά την απώλειά της σε εξουσία, η οικογένεια των Γαβράδων είχε τρεις επιλογές: να διαφυλάξει τις κτήσεις της που ευρίσκονταν στα νότια των Ποντιακών Άλπεων και την επιρροή της συμμαχώντας με αυλή του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ στο Ικόνιο, να διασώσει ορισμένη από την επιρροή της εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τασσόμενη στο πλευρό του νέου της μονάρχη στην Κωνσταντινούπολη, ή να μετακινηθεί προς την επαρχία της Περατείας στην Κριμαία, που ήταν στενά συνδεδεμένη με την Τραπεζούντα, και που περί το 1200 ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κωνσταντινούπολη. Μέλος της οικογένειας το οποίο τάχθηκε με το μέρος των Σελτζούκων Τούρκων του Ρουμ κατέστη βεζίρης του Σουλτάνου Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ (βασίλευσε μεταξύ 1156-1192). Υιός του Κωνσταντίνου Γαβρά, ο οποίος επίσης ονομαζόταν Κωνσταντίνος, ωστόσο, κατέστη έμπιστος υπουργός του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Ηγήθηκε σημαντικής, και επιτυχούς, διπλωματικής αποστολής ενώπιον του Σελτζούκου Σουλτάνου Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ το 1162. Δεν υπάρχει αμφιβολία για το γεγονός πως η αποστολή του βοηθήθηκε από τις σχέσεις της οικογένειάς του με την αυλή των Σελτζούκων.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Κυβερνήτες του θέματος Χαλδίας Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί Πόντιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Μπιγκόρ (φυσική περιοχή)
μικρογραφία|320x320εσ|Το κάστρο Μωβεζάν, 11ος αιώνας Η Μπιγκόρ (γαλλικά: Bigorre, γασκωνικά: Bigòrra) είναι ιστορική και πολιτισμική περιοχή της νοτιοδυτικής Γαλλίας, στον σημερινό νομό Άνω Πυρηναία, στην Οξιτανία. Υπήρξε ιστορικά ανεξάρτητη κομητεία της Γασκώνης και αργότερα  γαλλική επαρχία.
Οι κάτοικοι της περιοχής ονομάζονται Μπιγκουρντάν.
Γεωγραφική θέση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η Μπιγκόρ τον 18ο αιώνα και οι σημερινοί νομοί και κοινότητες Η Μπιγκόρ βρίσκεται στην άνω λεκάνη απορροής του ποταμού Αντούρ, στις βόρειες πλαγιές των Πυρηναίων και είναι τμήμα της ευρύτερης περιοχής της Γασκώνη ς.
Πρόκειται για ορεινή περιοχή που συνορεύει με την Ισπανία και της οποίας το υψηλότερο σημείο βρίσκεται στην κορυφή Βινιεμάλ στα 3.298 μέτρα. Σήμερα η Μπιγκόρ αποτελεί το κεντρικό και δυτικό τμήμα του νομού Άνω Πυρηναία, με δύο μικρούς θύλακες στα γειτονικά Ατλαντικά Πυρηναία.
Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, η επαρχία Μπιγκόρ είχε έκταση 2.574 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Πρωτεύουσα είναι η Ταρμπ. Στη γαλλική απογραφή του 1999, ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 177.575 κατοίκους στην επικράτεια της πρώην επαρχίας Μπιγκόρ, με πυκνότητα 69 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Οι μεγαλύτερες αστικές περιοχές είναι η Ταρμπ, η Λουρντ και η Μπανιέρ-ντε-Μπιγκόρ.
Ρωμαϊκή κατάκτηση
μικρογραφία|Η εκστρατεία των Ρωμαίων στην Ακουιτανία Την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης, η περιοχή κατοικούνταν από μία φυλή της Ακουιτανίας, τους Βιγερρίονες (λατινικά: Bigorri ή Bigerriones), που έδωσαν το όνομά τους στην περιοχή. Οι Βιγερρίονες πιθανόν ομιλούσαν Ακουιτανικά, γλώσσα που σχετίζεται με τη Βασκική. Το οχυρό Βιγκόρρα, υπερασπίζονταν την περιοχή από τους εχθρούς του και χρησίμευσε ως καταφύγιο για τους κατοίκους της υπαίθρου, όταν ο πόλεμος τους ανάγκαζε να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους.
Η Μπιγκόρ κατακτήθηκε από τον Λικίνιο Κράσσο, στρατηγό του Ιούλιου Καίσαρα το 56 π.Χ. και ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το 27 μ.Χ., επί Οκταβιανού Αυγούστου, εντάχθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία Γαλατική Ακουιτανία (Gallia Aquitania). Τον 4ο αιώνα, η Ακουιτανία χωρίστηκε σε τρεις διοικητικές περιοχές. Η περιοχή που αργότερα ονομάστηκε Μπιγκόρ ήταν τμήμα του νοτιότερου τομέα, της Νοβεμποπουλάνα (Aquitania tertia ή Novempopulana).
Μεσαίωνας
μικρογραφία|Χάρτης των φέουδων της [[Γασκώνη ς, 1150]] αριστερά|μικρογραφία|345x345εσ|Η Γαλλία και οι περιοχές της,1477 Κατά τον 5ο αιώνα, όπως και η υπόλοιπη Ακουιτανία, η Μπιγκόρ εντάχθηκε στο Βησιγοτθικό βασίλειο. Μετά τη μάχη του Βουγιέ (507), όπου οι Φράγκοι υπό τον Κλόβι Α΄ νίκησαν τους Βησιγότθους και τους εξεδίωξαν από την Ακουιτανία προς την Ισπανία και τη Σεπτιμανία, η περιοχή έγινε μέρος του Φραγκικού βασιλείου. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μεροβίγγιας δυναστείας (5ος-8ος αιώνας), η Μπιγκόρ ήταν δήμος (civitas), η πρωτεύουσα του οποίου ήταν το Σιετά. Ο Χιλπέριχος Α΄ την χάρισε σαν γαμήλια δωρεά το 568 στη σύζυγό του Γκαλσβίνθα. Μετά τη δολοφονία της Γκαλσβίνθα τον ίδιο χρόνο, η περιοχή πέρασε στην αδελφή της Μπρουνχίλντα ως μέρος της διαιτησίας που επιβλήθηκε από τον Γκούντραμ της Βουργουνδίας. Με τη Συνθήκη του Αντελό (587) ο Γκούντραμ απέκτησε την κατοχή της περιοχής, η οποία παρέμεινε εξαρτημένη στη Βουργουνδία μέχρι την επανένωση διαφόρων φραγκικών βασιλείων το 613.
Η ιστορία της περιοχής Μπιγκόρ στον 7ο και τον 8ο αιώνα δεν παρέχει αρκετά στοιχεία. Ήταν προφανώς μέρος του βασκικού δουκάτου της Γασκώνης που βρισκόταν συχνά σε αντίθεση με το φραγκικό δουκάτο της Ακουιτανίας. Η κομητεία της Μπιγκόρ σχηματίστηκε από τους δούκες της Γασκωνίας στον 9ο αιώνα και πέρασε στον οίκο της Φουά στις αρχές του 11ου αιώνα. Εξακολουθούσε να είναι ημι-ανεξάρτητη από τη δουκική εξουσία στους επόμενους δύο αιώνες, και συνδέθηκε πρόσκαιρα με την υποκομητεία του Μπεάρν (1080-1097). Ακολούθως οι κόμητες της Μπιγκόρ, είχαν έντονη παρουσία και συμμετοχή στην ανακατάκτηση των μουσουλμανικών εδαφών της Ιβηρικής χερσονήσου από τα χριστιανικά βασίλεια του βορρά, στις Σταυροφορίες και στον πόλεμο εναντίον των Καθαρών και επιβεβαίωσαν έντονα την ανεξαρτησία τους, αν και σε λίγες περιπτώσεις συνειδητά αναγνώρισαν την κυριαρχία ενός άλλου, όπως του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας το 1187.
Το 1292 ο βασιλιάς Φίλιππος Δ' της Γαλλίας, παρεμβαίνοντας σε μια διαμάχη για τη διαδοχή της περιοχής, κατέσχεσε τη Μπιγκόρ. Τον επόμενο αιώνα, η περιοχή παραδόθηκε στον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας βάσει της Συνθήκης του Μπρετινί (1360), η οποία σήμανε το τέλος της πρώτης φάσης του Εκατονταετούς πολέμου. Η κομητεία της Φουά ανακαταλήφθηκε από τους Γάλλους και τους συμμάχους τους μεταξύ 1370 και 1406 και η Μπιγκόρ παραχωρήθηκε από τον βασιλιά Κάρολο Ζ' της Γαλλίας στον κόμη Ιωάννη Α' της Φουά το 1426. Έτσι, η Μπιγκόρ ενσωματώθηκε για δεύτερη φορά στις κτήσεις του οίκου Φουά-Γκραιγί, που περιλάμβαναν την κομητεία της Φουά, Μπεάρν και Νεμπουζάν.
Γαλλική επαρχία
αριστερά|μικρογραφία|154x154εσ|Έμβλημα της Μπιγκόρ Αργότερα και μέσω κληρονομικών διαδοχών και επιγαμιών, οι κτήσεις του οίκου Φουά-Μπεάρν πέρασαν στον οίκο του Αλμπρέ και τελικά στο οίκο των Βουρβώνων με τον Ερρίκο Γ' της Ναβάρας.
Ο Ερρίκος Γ' της Ναβάρας έγινε βασιλιάς ως Ερρίκος Δ' της Γαλλίας το 1589 και το 1607 ένωσε με το γαλλικό στέμμα όσα από τα προσωπικά του φέουδα βρίσκονταν υπό γαλλική κυριαρχία (κομητεία της Φουά, Μπιγκόρ, Κατρ-Βαλέ και Νεμπουζάν, αλλά όχι το Μπεάρν και την Κάτω Ναβάρα, που ήταν κυρίαρχες χώρες εκτός του βασιλείου της Γαλλίας) και έτσι η Μπιγκόρ έγινε κτήση του βασιλικού τομέα.
Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, η Μπιγκόρ έγινε μέρος της κυβέρνησης (στρατιωτικής περιοχής) της Γκιγιένης-Γασκώνης, ενώ για γενικά θέματα εξαρτώνταν από την Ως, πρωτεύουσα της Γασκώνης, όπως και η υπόλοιπη Γασκώνη. Όσον αφορά τα δικαστικά θέματα, η Μπιγκόρ εξαρτώνταν από το Κοινοβούλιο της Τουλούζης.
Νομός Άνω Πυρηναίων
μικρογραφία|320x320εσ|Πικ ντυ Μιντί ντε Μπιγκόρ, κορυφή στα Πυρηναία με αστρονομικό παρατηρητήριο αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Παραδοσιακές ενδυμασίες της περιοχής Σε αντίθεση με άλλες γαλλικές επαρχίες, η Μπιγκόρ διατήρησε το επαρχιακό κοινοβούλιο, τις Τάξεις, μέχρι την Επανάσταση. Οι επαρχιακές Τάξεις της Μπιγκόρ αποφάσιζαν το επίπεδο φορολογίας και πόσα χρήματα θα δίνονταν στον βασιλιά της Γαλλίας. Το 1789 η περιοχή έστειλε τέσσερις αντιπροσώπους στη Συνέλευση των Τάξεων των Βερσαλλιών. Οι εκπρόσωποι της Μπιγκόρ άσκησαν με μεγάλη επιτυχία στην αποστολή τους επειδή το 1790, κατά τη δημιουργία των γαλλικών νομών, αποφασίστηκε ότι η περιοχή θα γίνει γαλλικός νομός (αντί να ενσωματωθεί στη γειτονική επαρχία Μπεάρν, όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί). Ωστόσο, θεωρήθηκε ότι η Μπιγκόρ δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να ικανοποιήσει τα κριτήρια ενός νομού, επομένως αποφασίστηκε ότι η επαρχία Κατρ-Βαλέ και ένα κομμάτι της επαρχίας Νεμπουζάν, θα ενωθούν με τη Μπιγκόρ για να δημιουργήσουν το νέο νομό των Άνω Πυρηναίων. Οι Κατρ-Βαλέ και Νεμπουζάν διαμαρτυρήθηκαν έντονα κατά της απόφασης, λέγοντας ότι επιθυμούσαν να ενταχθούν στην επαρχία Κομμάνζ με την οποία είχαν ιστορικούς και οικονομικούς δεσμούς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Ταρμπ, πρωτεύουσα της Μπιγκόρ, έγινε η πρωτεύουσα του νέου νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη σελίδα του νομού Άνω Πυρηναία (γαλλικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας
Έντουαρντ Χινκς
Ο Έντουαρντ Χίνκς (αγγλ. Edward Hincks, 1792 - 1866) ήταν Ιρλανδός Αιγυπτιολόγος, Ασυριολόγος και ένας από τους πρώτους αποκρυπτογράφους της σφηνοειδούς γραφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Κασταλίνη
Η κασταλίνη είναι ελλαγιταννίνη -χημική ένωση που ανήκει στις ταννίνες- και απαντάται συνήθως σε ξύλο βελανιδιάς και στα φύλλα του είδους Melaleuca quinquenervia.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαινόλες
The Falcon and the Winter Soldier
Το The Falcon and the Winter Soldier είναι αμερικανική τηλεοπτική μίνι σειρά που δημιουργήθηκε από τη Μάλκολμ Σπέλμαν για τη συνδρομητική πλατφόρμα Disney+. Είναι βασισμένη στα Marvel Comics και σε αυτήν πρωταγωνιστούν οι Σαμ Γουίλσον/Falcon και Μπάκι Μπαρνς/Winter Soldier. Είναι η δεύτερη τηλεοπτική σειρά του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU) η οποία γίνεται σε παραγωγή των Marvel Studios. Η ιστορία της συμβαδίζει με τα γεγονότα των ταινιών του MCU και είναι τοποθετημένη έξι μήνες αφού ο Σαμ Γουίλσον πήρε τον τίτλο του Captain America στην ταινία Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019). Ο Γουίλσον συνεργάζεται με τον Μπάκι Μπαρνς για να σταματήσουν μερικούς αντιπατριώτες που πιστεύουν ότι ο κόσμος ήταν καλύτερος κατά τη διάρκεια του Αφανισμού. Ο Σπέλμαν ανέλαβε ως βασικός σεναριογράφος της σειράς, την οποία σκηνοθέτησε η Κάρι Σκόγκλαντ.
Ο Σεμπάστιαν Σταν και ο Άντονι Μακί επέστρεψαν στους ρόλους τους ως Μπάκι Μπαρνς και Σαμ Γουίλσον, αντίστοιχα, από τη σειρά ταινιών. Πρωταγωνιστούν επίσης, ο Γουάιατ Ράσελ, η Έριν Κέλιμαν, ο Ντάνι Ραμίρεζ, ο Ζορζ Σεν-Πιερ, η Αντεπέρο Οντίγε, ο Ντον Τσιντλ, ο Ντάνιελ Μπρουλ, η Έμιλι ΒανΚαμπ, η Φλόρενς Κασούμπα και η Τζούλια Λουί-Ντράιφους. Από τον Σεπτέμβριο του 2018, τα Marvel Studios είχαν αρχίσει την ανάπτυξη μίνι σειρών για το Disney+, οι οποίες θα ήταν επικεντρωμένες σε υποστηρικτικούς χαρακτήρες των ταινιών του MCU, όπως ο Γουίλσον και ο Μπαρνς. Ο Σπέλμαν προσλήφθηκε τον Οκτώβριο και επέλεξε να εστιάσει στα ρατσιστικά και πολιτικά προβλήματα που προέκυψαν από το γεγονός ότι η ασπίδα του Captain America δόθηκε στον Σαμ Γουίλσον, έναν μαύρο άντρα, στο τέλος του Η Τελευταία Πράξη. Το The Falcon and the Winter Soldier ανακοινώθηκε επίσημα τον Απρίλιο του 2019, όταν επιβεβαιώθηκε ότι ο Σταν και ο Μακί θα πρωταγωνιστήσουν. Η Σκόγκλαντ ανέλαβε τη σκηνοθεσία τον επόμενο μήνα. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2019 στην Ατλάντα της Τζόρτζια, πριν μετακινηθούν στην Τσεχία τον Μάρτιο του 2020. H παραγωγή σταμάτησε λόγω της πανδημίας COVID-19, αλλά συνέχισε στην Ατλάντα τον Σεπτέμβριο του 2020 και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο στην Τσεχία.
Η σειρά The Falcon and the Winter Soldier έκανε πρεμιέρα στις 19 Μαρτίου 2021 και ολοκληρώθηκε στις 23 Απριλίου, αποτελούμενη συνολικά από έξι επεισόδια. Αποτελεί μέρος της Τέταρτης Φάσης του MCU. Η σειρά έλαβε θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να τονίζουν τη χημεία των ηθοποιών και τον κοινωνικό σχολιασμό της σειράς, αλλά σχολίασαν αρνητικά τη ροή της. Έλαβε αρκετά βραβεία και υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένων και πέντε υποψηφιοτήτων για Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης. Μία ταινία, το Captain America: Brave New World, θα κυκλοφορήσει στις 26 Ιουλίου του 2024 το ως συνέχεια της σειράς.
Σύνοψη
Έξι μήνες αφού του δόθηκε ο τίτλος του Captain America στο τέλος του Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019), ο Σαμ Γουίλσον συνεργάζεται με τον Μπάκι Μπαρνς σε μία παγκόσμια αποστολή για να σταματήσουν μία αντιπατριωτική ομάδα, τους Flag Smashers, που έχουν ενισχυθεί με μία αναδημιουργία του Ορού του Υπερστρατιώτη και πιστεύουν ότι ο κόσμος ήταν καλύτερος κατά τη διάρκεια του Αφανισμού.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Μέλη των Flag Smashers, που κάνουν συχνές εμφανίσεις, περιλαμβάνουν τον Ντέσμοντ Τσιάμ ως Ντόβικ, την Ντάνι Ντιτέ ως Τζίτζι, την Ίντια Μπουσέι ως ΝτιΝτι, τον Ρενς Ριβιέρα ως Λένοξ, τον Τάιλερ Ντιν Φλόρες ως Ντιέγκο, και τον Νόα Μίλς ως Νίκο. Επίσης, συχνές εμφανίσεις κάνουν η Έιμι Ακίνο ως Κριστίνα Ρέινοτ, η ψυχοθεραπεύτρια του Μπαρνς, ο Τσέις Ρίβερ ΜακΤζι και ο Άαρον Χέινς ως οι ανηψιοί του Γουίλσον, Κας και Α. Τζ., ο Άλφι Χιορθ ως ένας γερουσιαστής των Η.Π.Α. που είναι ο εκπρόσωπος των Η.Π.Α. στο Διεθνές Συμβούλιο Επαναπατρισμού, ο Κλε Μπένετ ως Λεμάρ Χόσκινς / Battlestar, ένας επιλοχίας του Στρατού των Η.Π.Α. και συνεργάτης της δύναμης κρούσης του Captain America, που έχει ιδρύσει ο Γουόκερ,  ο Καρλ Λάμπλι ως Αζέια Μπράντλεϊ, ένας Αφροαμερικάνος βετεράνος του πολέμου της Κορέας και υπερστρατιώτης που φυλακίστηκε και του έγιναν πειράματα για περισσότερα από 30 χρόνια, ο Ελάιτζα Ρίτσαρντσον ως ο εγγονός του Αζέια, Ιλάι Μπράντλεϊ και η Γκαμπριέλ Μπίντλος ως Ολίβια Γουόκερ, η σύζυγος του Τζον.
Επίσης, έκτακτες εμφανίσεις έκαναν οι Κεν Τακεμότο ως Γιόρι Νακαχίμα, ο πατέρας ενός από τα θύματα του Winter Soldier's victims, η Μίκι Ισικάγουα ως Λία, μία σερβιτόρα που βγαίνει ραντεβού με τον Μπαρνς, ο Νες Μπατίστα ως Ματίας, ένα μέλος των Flag Smashers, ο Νιλ Κοντίνσκι ως Ρούντι, ένας υποστηρικτής των Flag Smashers, η Βερόνικα Φαλκόν ως Ντόνια Μαντάνι, η θετή μητέρα της Μόργκενθο, Ο Ολί Χαασκίβι ως Γουίλφρεντ Νέιτζε, ο επιστήμονας που αναδημιούργησε τον Ορό του Υπερστρατιώτη και ο Νίκολας Πράιορ ως Έζνικ, ο μπάτλερ του Ζίμο. Η Τζανέσια Άνταμς-Γκίνιαρντ και η Ζόλα Ουίλιαμς υποδύονται τη Νόμπλε και τη Γιάμα, αντίστοιχα, και οι δύο μέλη των Dora Milaje. Άλλα μέλη του Διεθνούς Συμβουλίου Επαναπατρισμού περιλαμβάνουν τη Σάλεμ Μέρφι ως Λακόντ, την αντιπρόσωπο από την Ινδία και την Τζέιν Ρουμπάουα ως Άιλα Πέρεζ, την αντιπρόσωπο από τις Φιλιππίνες. Η ανταποκρίτρια της εκπομπής Good Morning America, Σάρα Χέινς, κάνει μία σύντομη εμφάνιση ως ο εαυτός της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney+ Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Τέταρτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Captain America (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Marvel Studios
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1975
Τα 41α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1975, απονεμήθηκαν στις 25 Ιανουαρίου 1976, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1975.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1975
Καλαμιά Κοζάνης
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καλαμιά (τοπωνύμιο)
Η Καλαμιά είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 690 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καλαμιά βρίσκεται στο εσωτερικό του νομού, στους πρόποδες του όρους Κέδρωμα. Απέχει 12 χλμ Δ. από την Κοζάνη και 21 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Σιάτιστα. Στα νότια του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός και η εθνική οδός Κοζάνης - Ιωαννίνων. Η παλιά ονομασία του χωριού από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι Καλιάμπαση και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918, όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Σαριχανλάρ. Μετονομάστηκε σε Καλαμιά το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928. Την περίοδο της κατοχής, στις 18 Ιουλίου 1943, δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν κατά των Γερμανικών δυνάμεων που έδρευαν στο χωριό με σκοπό να θέσουν στον έλεγχο τους τα στενά της Βίγλας – Μπουγαζιού με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 11 άνδρες του ΕΛΑΣ μαζί με τον διοικητή τους Κατσόγιαννο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καλαμιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 180 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[https://www.youtube.com/watch?v=1O7IMYOoSuc Καλαμιά Κοζάνης _ Είναι αυτό που μας ενώνει. . .] στο https://web.archive.org/web/20170318202750/https://www.youtube/
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Λουνά 10
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 31 Μαρτίου 1966 με πύραυλο R7. Στις 4 Απριλίου 1966 έγινε ο πρώτος στην ιστορία τεχνητός δορυφόρος της Σελήνης και ενός άλλου ουράνιου σώματος γενικότερα. Το καινούργιο αυτό επίτευγμα της σοβιετικής αεροδιαστημικής ήρθε να επιβεβαιώσει το συνεχιζόμενο προβάδισμα των Σοβιετικών στον αγώνα δρόμου με τους Αμερικανούς για την κατάκτηση του Διαστήματος.
Το Λουνά 10 μετέφερε επιστημονικό εξοπλισμό για τη μέτρηση του μαγνητικού πεδίου και τη σύσταση του εδάφους της Σελήνης, καθώς και για τη μέτρηση της κοσμικής ακτινοβολίας. Εξ αιτίας των αυξομειώσεων στην τροχιά του κατέστη για πρώτη φορά εφικτό να παρατηρηθούν οι συγκεντρώσεις μάζας που υπάρχουν στον φλοιό της Σελήνης και έχουν την ονομασία mascons.
Οι Σοβιετικοί γιόρτασαν τη διαστημική πρωτιά τους με έναν ασυνήθιστο τρόπο: στις 3 Απριλίου, το Λουνά 10 εξέπεμψε τη Διεθνή στο 23ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Το σκάφος έπαψε να λειτουργεί στις 30 Μαΐου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Λουνά Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1966