cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανοί
Νεότερη ιστορία
Μετά από αιώνες πολιτικού κατακερματισμού μια αίσθηση γερμανικής ενότητας άρχισε να αναδύεται τον 18ο αιώνα. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισε να παρακμάζει έως ότου διαλύθηκε εντελώς από τον Ναπολέοντα το 1806. Στην κεντρική Ευρώπη οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι οδήγησαν σε μεγάλες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές αλλαγές και επηρέασαν την εθνική αφύπνιση μεταξύ των Γερμανών. Στα τέλη του 18ου αιώνα Γερμανοί διανοούμενοι όπως ο Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ διατύπωσαν την έννοια της γερμανικής ταυτότητας με τις ρίζες της στη γλώσσα και αυτή η ιδέα βοήθησε την πυροδότηση του γερμανικού εθνικιστικού κινήματος, που προσπάθησε να ενώσει τους Γερμανούς σε ένα ενιαίο εθνικό κράτος. Τελικά η κοινή καταγωγή, ο πολιτισμός και η γλώσσα (αν και όχι η θρησκεία) κατέληξαν να καθορίσουν τον γερμανικό εθνικισμό. Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι τελείωσαν με το Συνέδριο της Βιέννης (1815) που έφερε τα περισσότερα γερμανικά κρατίδια χαλαρά ενωμένα υπό τη Γερμανική Συνομοσπονδία. Η συνομοσπονδία κατέληξε να κυριαρχείται από την Καθολική Αυστριακή Αυτοκρατορία, προς απογοήτευση πολλών Γερμανών εθνικιστών, που έβλεπαν τη Γερμανική Συνομοσπονδία ως ανεπαρκή απάντηση στο Γερμανικό Ζήτημα.
Καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα η Πρωσία συνέχισε να ενισχύεται. Το 1848 Γερμανοί επαναστάτες ίδρυσαν το προσωρινό Κοινοβούλιο της Φραγκφούρτης, αλλά χωρίς να πετύχουν τον στόχο τους να σχηματίσουν μια ενωμένη γερμανική πατρίδα. Οι Πρώσοι πρότειναν μια Ένωση των γερμανικών κρατών της Ερφούρτης, προσπάθεια που τορπιλίστηκε από τους Αυστριακούς με τη Συμφωνία του Ολμουτς (1850), που επανίδρυσε τη Γερμανική Συνομοσπονδία. Σε απάντηση η Πρωσία προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την τελωνειακή ένωση Τσόλφεραϊν για να αυξήσει τη δύναμή της μεταξύ των γερμανικών κρατών. Υπό την ηγεσία του Ότο φον Μπίσμαρκ η Πρωσία επέκτεινε τη σφαίρα επιρροής της και μαζί με τους Γερμανούς συμμάχους της νίκησαν τη Δανία στον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ και αμέσως μετά την Αυστρία στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο, ιδρύοντας στη συνέχεια τη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία. Το 1871 ο πρωσικός συνασπισμός νίκησε κατά κράτος τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, προσαρτώντας τη γερμανόφωνη περιοχή της Αλσατίας-Λωρραίνης. Αφού κατέλαβαν το Παρίσι η Πρωσία και οι σύμμαχοί τους διακήρυξαν τον σχηματισμό μιας ενωμένης Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Στα χρόνια που ακολούθησαν την ενοποίηση η γερμανική κοινωνία άλλαξε ριζικά από πολλές διεργασίες, όπως η εκβιομηχάνιση, ο εξορθολογισμός, η εκκοσμίκευση και η άνοδος του καπιταλισμού. Η γερμανική δύναμη αυξήθηκε σημαντικά και δημιουργήθηκαν πολυάριθμες υπερπόντιες αποικίες. Την περίοδο αυτή ο γερμανικός πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά και πολλοί μετανάστευσαν σε άλλες χώρες (κυρίως τη Βόρεια Αμερική), συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της γερμανικής διασποράς. Ο ανταγωνισμός για αποικίες μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων συνέβαλε στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τον οποίο η Γερμανική, η Αυστροουγγρική και η Οθωμανική Αυτοκρατορία σχημάτισαν τις Κεντρικές Δυνάμεις, μια συμμαχία που τελικά ηττήθηκε, χωρίς καμία από τις αυτοκρατορίες που την αποτελούσαν να επιζήσει μετά τον πόλεμο. Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών η Γερμανική και η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία διαλύθηκαν και διαμελίστηκαν, με αποτέλεσμα εκατομμύρια Γερμανοί να γίνουν εθνοτικές μειονότητες σε άλλες χώρες. Οι μοναρχικοί ηγέτες των γερμανικών κρατών, συμπεριλαμβανομένου του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β', ανατράπηκαν με τη Νοεμβριανή Επανάσταση που οδήγησε στην ίδρυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Οι Γερμανοί του αυστριακού τμήματος της Δυαδικής Μοναρχίας ανακήρυξαν τη Δημοκρατία της Γερμανικής Αυστρίας και προσπάθησαν να ενσωματωθούν στο γερμανικό κράτος, αλλά αυτό απαγορευόταν από τις Συνθήκες των Βερσαλλιών και του Αγίου Γερμανού.
Αυτό που πολλοί Γερμανοί είδαν ως «ταπείνωση των Βερσαλλιών», οι διατηρούμενες παραδόσεις αυταρχικών και αντισημιτικών ιδεολογιών[44] και η Μεγάλη Ύφεση όλα συνέβαλαν στην άνοδο του αυστριακής καταγωγής Αδόλφου Χίτλερ και των Ναζί, που μετά την άνοδό τους στην εξουσία δημοκρατικά στις αρχές της δεκαετίας του 1930 κατάργησαν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και ίδρυσαν το ολοκληρωτικό Τρίτο Ράιχ και στην προσπάθειά τους να υποτάξουν την Ευρώπη δολοφόνησαν με το Ολοκαύτωμα έξι εκατομμύρια Εβραίους. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα εκτεταμένες καταστροφές και τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων στρατιωτών και αμάχων, ενώ το γερμανικό κράτος διαμελίστηκε. Περίπου 12 εκατομμύρια Γερμανοί αναγκάστηκαν να φύγουν ή εκδιώχθηκαν από την Ανατολική Ευρώπη. Σημαντική ζημιά προκλήθηκε επίσης στη γερμανική φήμη και ταυτότητα που έγινε πολύ λιγότερο εθνικιστική από ό,τι στο παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Γερμανία
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2008-2009
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 19 Οκτωβρίου 2008 έως τις 11 Ιανουαρίου 2009. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 12 Απριλίου 2009. Πρωταθλήτρια της χρονιάς αναδείχτηκε η ομάδα του Αθηναϊκού για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Στοιχεία
Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2008 2009 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2008 2009
Παναθηναϊκός (μπέιζμπολ)
Το τμήμα μπέιζμπολ του Παναθηναϊκού ιδρύθηκε το 2014. Ο σύλλογος του Παναθηναϊκού υπήρξε ο πρώτος που διοργάνωσε αγώνες μπέιζμπολ στην Ελλάδα το 1946.
Ιστορία
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Παναθηναϊκός επιχείρησε να δημιουργήσει νέα τμήματα στο γήπεδο της Λεωφόρου που επισκευάστηκε από τις καταστροφές των Γερμανών κατακτητών και τοποθετήθηκαν προβολείς και στο νέο του γήπεδο αθλοπαιδιών στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Σοφίας και Τσόχα. Ανάμεσα στα αθλήματα που επιλέχθηκαν για να γνωρίσουν οι αθλητές της ομάδας ήταν και το μπέιζμπολ.
Τον Απρίλιο του 1946 κατέπλευσε στο Φαληρικό όρμο το αμερικάνικο θωρηκτό Μιζούρι το οποίο διέθετε στο εσωτερικό του κορυφαίες αθλητικές εγκαταστάσεις και ανάμεσα στο πλήρωμά του υπηρετούσαν εξαιρετικοί αθλητές. Ο αθλητής του Παναθηναϊκού Κώστας Ζώγας ανέλαβε εκ μέρους του Παναθηναϊκού να οργανώσει τη διεξαγωγή αγώνων μπέιζμπολ, μπάσκετ και χόκεϊ. Στις 11 Απριλίου του 1946 το γήπεδο της Λεωφόρου φιλοξένησε τον πρώτο καταγεγραμμένο αγώνα μπέιζμπολ στην Ελλάδα ανάμεσα στα αμερικάνικα πολεμικά πλοία Μισσούρι και Πρόβιντενς. Ο δεύτερος αγώνας μπέιζμπολ στην Ελλάδα διεξήχθη και πάλι στο γήπεδο της Λεωφόρου στις 3 Ιουνίου του 1955. Η ομάδα που σχηματίστηκε από αμερικάνους στρατιώτες επικράτησε της ελληνικής με σκορ 14-10.
Το Μάρτιο του 2014 ο Παναθηναϊκός δημιούργησε τμήμα μπέιζμπολ. Η πρώτη επίσημη εμφάνιση της ομάδας πραγματοποιήθηκε την 8η Μαρτίου 2014 εναντίον τον Άρη Θεσσαλονίκης στο κύπελλο Ελλάδας, διοργάνωση όπου προκρίθηκε έως τον τελικό για να ηττηθεί 9-19 από το Μαρούσι 2004. Οι Πράσινοι κέρδισαν στη σειρά των τελικών ενάντια στο Μαρούσι με 3-0 α.α. κατακτώντας το πρωτάθλημα, το οποίο επισημοποιήθηκε στη συνέχεια από το ΑΣΕΑΔ.
Κουλουρτζής
thumb|right|250 px|Κουλουράς με προθήκη Ο Κουλουρτζής ή κουλουράς ή σιμιτζής είναι ένας υπαίθριος μικροπωλητής ο οποίος πουλάει κουλούρια (στα Τούρκικα «σιμίτ»).
NGC 3766
Το NGC 3766 (γνωστό και ως Caldwell 97) είναι ανοικτό σμήνος αστέρων στον αστερισμό Κένταυρο. Απέχει από τη Γη περίπου 5.500 έτη φωτός. Έχει φαινόμενο μέγεθος +5,3 και είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού, περίπου 1,5° βόρεια του λ Κενταύρου. Είναι ένα νεαρό σμήνος, με ηλικία 15 ως 25 εκατομμύρια έτη. Έχουν αναγνωριστεί 137 αστέρες ως μέλη του σμήνους, ενώ 818 αστέρες έχουν πιθανότητα άνω του 70% να είναι μέλη του. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του σμήνους είναι ο μεγάλος αριθμός αστέρων Be, τουλάχιστον 16, ο μεγαλύτερος αριθμός από οποιοδήποτε γνωστό ανοικτό σμήνος στον Γαλαξία. Ανάμεσα στους γαλάζιους και λευκούς αστέρες του σμήνους βρίσκονται και δύο ερυθροί γίγαντες.
Κουλουρτζής
Στην Ελλάδα και στην Τουρκία, οι κουλουρτζήδες συχνάζουν σε μέρη όπου περνά πολύς κόσμος, συνήθως σε κεντρικά σημεία πόλεων, για να πουλήσουν τα κουλούρια τους. Μεταφέρουν τα κουλούρια είτε σε μεγάλα καλάθια, είτε σε τάβλες πάνω στις οποίες είναι τακτοποιημένα τα κουλούρια και τα πωλούν είτε κατευθείαν από αυτά είτε από γυάλινες, τροχήλατες προθήκες, όπως φαίνεται στις εικόνες.
Παναθηναϊκός (μπέιζμπολ)
Ιστορία
Οι Ισπανοί παίκτες του Παναθηναϊκού Blake Ochoa και Leslie Nacar αγωνίστηκαν το Μάρτιο του 2015 για τη μικτή Ευρώπης.
Κουλουρτζής
Ο κουλουρτζής, όπως και ο καστανάς, είναι ένας από τους λίγους πλανόδιους που δεν έχουν εκλείψει σήμερα, όπως ο λούστρος, ο στραγαλατζής, ο παγοπώλης, ο παγωτατζής, ο εφημεριδοπώλης, ο λεμοναδοπώλης κλπ, που αν ήδη δεν έχουν εκλείψει, τείνουν να εκλείψουν.
NGC 3766
Το σμήνος αυτό το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751.
Παναθηναϊκός (μπέιζμπολ)
Ιστορία
Το Σεπτέμβριο του 2015 ανεστάλη η λειτουργία του τμήματος.
Κουλουρτζής
Το κύριο εμπόρευμά τους είναι το κουλούρι Θεσσαλονίκης, με δακτυλιοειδές σχήμα και πολύ σουσάμι. Χαρακτηριστική είναι η προτροπή των κουλουρτζήδων («Φρέσκα ξεροψημένα κουλούρια») για να αγοράσει κανείς το προϊόν τους, καθώς και η μεταφορά με το κεφάλι, όταν έχουν τα κουλούρια σε τάβλα.
NGC 3766
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) 3766 Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Παναθηναϊκός (μπέιζμπολ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπειζμπολ Παναθηναικος
Κουλουρτζής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακά επαγγέλματα Κατηγορία:Πλανόδιοι μικροπωλητές Κατηγορία:Υπαίθριοι μικροπωλητές
Κωνσταντίνος Ρέντης
Ο Κωνσταντίνος Ρέντης, (1884- Κιάφα Οινόης, 18 Οκτωβρίου 1958), ήταν Έλληνας πολιτικός του κεντρώου χώρου (Κόμμα Φιλελευθέρων - ΕΠΕΚ) που χρημάτισε πολλές φορές υπουργός κυρίως στην δεκαετία 1940 - 1950.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μελίσσι Κορινθίας το 1884. Ήταν γιος του αξιωματικού μηχανικού Θεοφάνη Ρέντη και της Σοφίας Κ. Ράδου, εγγονός του Θεοχαράκη Ρέντη, προεστού της Πελοποννήσου και Φιλικού στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Σπούδασε νομικά και την περίοδο 1907-1910 προσλήφθηκε υπάλληλος στο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Την επόμενη δεκαετία 1910-1920 υπήρξε διπλωμάτης. Χρημάτισε διευθυντής πολιτικών υποθέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών. Υπό την ιδιότητα αυτή μετείχε τους Βαλκανικούς πολέμους διατελώντας γενικός γραμματέας της επαναστατικής επιτροπής της Βορείου Ηπείρου υπό τον Χρηστάκη Ζωγράφο. Υπηρέτησε επίσης ως διπλωματικός εκπρόσωπος Ελλάδας στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου και ως γραμματέας πρεσβείας στη Βιέννη, τη Ρώμη, ως επιτετραμμένος στη Στοκχόλμη.
Στην Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά έγινε πρώτη φορά υπουργός Εξωτερικών: 14 Νοεμβρίου 1922-28 Νοεμβρίου 1922 και Δικαιοσύνης. Μετά τα γεγονότα του 1922 αναμίχθηκε με την πολιτική όπου και αναδείχθηκε πληρεξούσιος της Κορινθίας στη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση (1924-1925). Την επόμενη περίοδο ξαναδιορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Παπαναστασίου (από 18 Ιουνίου 1924 έως 25 Ιουλίου 1924) και εκείνη του Θεόδωρου Πάγκαλου (από 2 Ιουλίου 1925 έως 21 Οκτωβρίου 1925). To 1925 διετέλεσε εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Κοινωνία των Εθνών. Αργότερα στη Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή (1936) εκλέχθηκε βουλευτής. Το 1938 συνελήφθη από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά θεωρούμενος να έχει ανάμιξη στο κίνημα του 1938 και εκτοπίσθηκε στη Σέριφο.
Στη κατοχή (Μάιος 1944) διέφυγε στη Μέση Ανατολή όπου εκπροσώπησε το Κόμμα Φιλελευθέρων στο συνέδριο του Λιβάνου. Εκεί και ανέλαβε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στη κυβέρνηση του Καΐρου Με την απελευθέρωση επέστρεψε και συμμετείχε ως βουλευτής στη Δ΄ αναθεωρητική Βουλή (1946-1950).
Στη δίκη των δοσιλόγων στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1945 κατέθεσε για τους κατηγορούμενους "Κατά την γνώμη μου έπρεπε να σχηματισθή Κυβέρνησις κατοχής δια να εξυπηρετήση τον λαόν, να τον προστατεύση από τα δεινοπαθήματα και να μετριάση τας συμφοράς. Οι πολιτικοί δεν ανέλαβον από εγωιστικούς λόγους. Η κυβέρνησις Τσολάκογλου ήτο υπηρεσιακή, απεφεύχθη δε δια ταύτης το Ιταλικόν προτεκτοράτον και ο Ιταλός "Gauleiter". Ουδείς εκ των υπουργών εξυπηρέτησε τους Γερμανούς. Ο νόμος περί τιμωρίας των αναχωρούντων δια το εξωτερικόν εγένετο δια να καλύψουν οι κυβερνώντες τας αληθείς προθέσεις των." Όταν επρόκειτο να αναχωρήσει για τη Μέση Ανατολή, συνάντησε τον τότε υπουργό κ. Β. Καραπάνο, ο οποίος του είπε αποχαιρετώντας τον "στο καλό και η Παναγιά μαζί σου". Εξήγησε έπειτα στο δικαστήριο ότι κατά τη γνώμη του η Κυβέρνησις αυτή ουσιαστικώς βοηθούσε τους φεύγοντας δια τη Μέση Ανατολή και πολλές φορές διευκόλυνε την αναχώρηση τους, παρείχε και στις οικογένειες τους τα μέσα της ζωής, συντάξεις και βοηθήματα.
Το 1946 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη. όπου εκπροσώπησε την Ελλάδα στη πρώτη συνέλευση του ΟΗΕ στο Λονδίνο. Στις 24 Νοεμβρίου 1948 διετέλεσε προσωρινός αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων (1950-51) και ΕΠΕΚ (1951-52).
Κατά την άσκηση των καθηκόντων του ως υπουργού Εσωτερικών στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα την περίοδο της δίκης του Νίκου Μπελογιάννη και του Δημήτρη Μπάτση σύμφωνα με την μαρτυρία του Ανδρέα Ιωσήφ, υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ, μετήλθε ανήθικων μεθόδων εις βάρος της συζύγου του Μπάτση με πρόσχημα την σωτηρία αυτού από το εκτελεστικό απόσπασμα.
Ο Κωνσταντίνος Ρέντης πέθανε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1958 μετά από αυτοκινητικό δυστύχημα που συνέβη στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου, από τη σύγκρουση του ιδιωτικού του οχήματος με λεωφορείο. Γιος του Κωνσταντίνου Ρέντη ήταν ο πολιτικός Θεοχάρης Ρέντης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κωνσταντινος Κατηγορία:Βενιζελισμός
Τέχνεργο (αρχαιολογία)
Με τον όρο τέχνεργο (ή και τεχνούργημα) στην αρχαιολογία εννοείται οποιοδήποτε είδος κινητών ευρημάτων και αποτελούν τμήμα της αρχαιολογικής μαρτυρίας. Σε αυτά περιλαμβάνονται αντικείμενα επεξεργασμένα ή τροποποιημένα από τον άνθρωπο, όπως εργαλεία, όπλα, αγγεία, αγάλματα, οικοσκευές, νομίσματα, λατρευτικά αντικείμενα και άλλα, που αποτελούν βασική πηγή πληροφοριών για την αρχαιολογία. Ο όρος αναφέρεται τόσο σε τελικά προϊόντα, όσο και σε προϊόντα ενδιάμεσα είτε αυτά είναι ημιτελή είτε απορρίμματα κατεργασίας τελικών προϊόντων, π.χ. απολεπίσματα από τα οποία προήλθαν οι μικρόλιθοι ή μικρολεπίδες που προέρχονται από δευτερογενή επεξεργασία, δηλαδή τη διαδικασία μεταποίησης ενός εργαλείου, ακατάλληλου πιθανώς για χρήση, σε νέο είδος εργαλείου.
Περαιτέρω ανάγνωση
* Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας
Κάσιμιρ Πουλάσκι
Ο Καζίμιες Μίχαου Βουαντίσουαφ Βίκτορ Πουουάσκι (πολωνικά: Kazimierz Michał Władysław Wiktor Pułaski) του οικόσημου Σλεπόβρον, πιο γνωστός ως Κάσιμιρ Πουλάσκι (αγγλικά: Casimir Pulaski) (4 Μαρτίου ή 6 Μαρτίου 1745 - 11 Οκτωβρίου 1779), ήταν Πολωνός ευγενής και στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος ονομάστηκε, μαζί με τον ομόλογό του, Μιχαήλ Κόβατς, «ο πατέρας του Αμερικανικού Ιππικού».
Γεννημένος στη Βαρσοβία και ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, άρχισε να ενδιαφέρεται για την πολιτική σε μικρή ηλικία. Σύντομα αναμίχθηκε στο στρατό και στις επαναστατικές υποθέσεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Ο Πουλάσκι ήταν ένας από τους κορυφαίους στρατιωτικούς διοικητές της Συνομοσπονδίας του Μπαρ και πολέμησε ενάντια στην ξένη κυριαρχία της Κοινοπολιτείας. Όταν αυτή η εξέγερση απέτυχε, οδηγήθηκε στην εξορία. Μετά από σύσταση του Βενιαμίν Φραγκλίνου, ο Πουλάσκι ταξίδεψε στη Βόρεια Αμερική για να βοηθήσει στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο. Διακρίθηκε καθ΄ όλη τη διάρκεια της επανάστασης, κυρίως όταν έσωσε τη ζωή του Τζορτζ Ουάσινγκτον. Ο Πουλάσκι έγινε στρατηγός στον Ηπειρωτικό Στρατό και αυτός και ο φίλος του, Μιχαήλ Κόβατς, δημιούργησαν τη Λεγεώνα Ιππικού του Πουλάσκι και αναμόρφωσαν το αμερικανικό ιππικό στο σύνολό του. Στη Μάχη της Σαβάνα, ενώ ηγείτο μια επίθεσης ιππικού εναντίον των βρετανικών δυνάμεων, τραυματίστηκε θανάσιμα από σφαιρίδια κανονιού και πέθανε λίγο μετά.
Ο Πουλάσκι μνημονεύεται ως ένας ήρωας που πάλεψε για την ανεξαρτησία και την ελευθερία στην Πολωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί τόποι και εκδηλώσεις ονομάζονται προς τιμήν του, και τιμάται από πολλά έργα τέχνης. Ο Πουλάσκι είναι ένας από τους οκτώ μόνο που έλαβαν τιμητική υπηκοότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αναλύσεις από τη δεκαετία του 1990 των υποτιθέμενων λειψάνων του Πουλάσκι έθεσαν το ενδεχόμενο ο Πουλάσκι να ήταν βιολογικά ερμαφρόδιτος.
Προσωπική ζωή
Ο Πουλάσκι γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1745, στο αρχοντικό της οικογένειας Πουουάσκι στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ο Κάσιμιρ ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος γιος της Μαριάννα Ζιελίσκα και του Γιούζεφ Πουουάσκι, ο οποίος ήταν Σταρόστα της Βάρκα και ένας από τους πιο αξιόλογους κατοίκους της πόλης. Ήταν αδελφός των Φραντσίσεκ Ξαβέρι Πουουάσκι και Αντόνι Πουουάσκι. Η οικογένειά του έφερε το οικόσημο Σλεπόβρον. Η οικογένεια Πουουάσκι ήταν Ρωμαιοκαθολική και νωρίς ως νέος, ο Κάσιμιρ Πουλάσκι παρακολούθησε το Collegium Nobilium στη Βαρσοβία, αλλά δεν τελείωσε την εκπαίδευσή του.
Υπάρχουν κάποιες περιστασιακές αποδείξεις ότι ο Πουλάσκι ήταν ελευθεροτεκτονισμιστής. Όταν ο Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ έθεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο του μνημείου που ανεγέρθηκε προς τιμήν του Πουλάσκι στην Πλατεία Μοντερέι στη Σαβάνα το 1824, πραγματοποιήθηκε μια πλήρης μασονική τελετή με τον Ρίτσαρντ T. Τέρνερ, Αρχιερέα της Τζόρτζια, να τελεί τη λειτουργία. Άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι ο Πουλάσκι ήταν μέλος της Στοάς του Μασονικού Στρατού στο Μέριλαντ. Μια μασονική στοά στο Σικάγο ονομάζεται Casimir Pulaski Lodge, No.1167 και ένα φυλλάδιο που εκδόθηκε από την στοά ισχυρίζεται ότι πήρε το πτυχίο Master Mason στις 19 Ιουνίου 1779 και θάφτηκε με πλήρεις μασονικές τιμές. Μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί σωζόμενα έγγραφα της πραγματικής ιδιότητας του Πουλάσκι.
Στρατιωτική καριέρα
Το 1762, ο Πουλάσκι ξεκίνησε τη στρατιωτική του καριέρα ως υπηρέτης του Κάρολου της Κουρλάνδης, υποτελής του Πολωνού βασιλιά. Πέρασε έξι μήνες στο δουκική αυλή στο Μιτάου, κατά τους οποίους η αυλή φυλακίστηκε στα παλάτια από τις ρωσικές δυνάμεις που κατέλαβαν την περιοχή. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Βαρσοβία και ο πατέρας του του έδωσε το χωριό Ζεζουλίντσε στην Ποδολία. Από εκείνη την εποχή, ο Πουλάσκι χρησιμοποίησε τον τίτλο του Σταρόστα του Ζεζουλίντσε.
Συνομοσπονδία του Μπαρ
Φεύγοντας από την Πρωσία, ο Πουλάσκι ζήτησε καταφύγιο στη Γαλλία, όπου προσπάθησε ανεπιτυχώς να ενταχθεί στον Γαλλικό Στρατό. Το 1773, οι αντίπαλοί του στην Πολωνία τον κατηγόρησαν για απόπειρα βασιλοκτονίας και η διαδικασία ξεκίνησε στο Δικαστήριο του Σέιμ στις 7 Ιουνίου. Το Σέιμ του Διαμελισμού είχε συγκληθεί από τους νικητές για να επικυρώσει τον πρώτο διαμελισμό.
Ο ίδιος ο Πονιατόφσκι προειδοποίησε τον Πουλάσκι να μείνει μακριά από την Πολωνία, αλλιώς κινδύνευε με θάνατο. Η ετυμηγορία του δικαστηρίου, που κηρύχθηκε ερήμην τον Ιούλιο, στέρησε τον Πουλάσκι από «κάθε αξιοπρέπεια και τιμή», απαίτησε να κατασχεθούν τα υπάρχοντά του και καταδικάστηκε σε θάνατο. Προσπάθησε να αναδημιουργήσει μια συνομοσπονδιακή δύναμη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, αλλά πριν προλάβει να προχωρήσει, οι Τούρκοι ηττήθηκαν και μόλις που διέφυγε δια θαλάσσης στη Μασσαλία της Γαλλίας. Βρέθηκε χρεωμένος και δεν μπόρεσε να βρει στρατό που θα τον στράτευε. Πέρασε το έτος 1775 στη Γαλλία, φυλακισμένος κατά καιρούς για χρέη, μέχρι που οι σύμμαχοί του συγκέντρωσαν αρκετά χρήματα για να φροντίσουν για την απελευθέρωσή του. Εκείνη την εποχή, λόγω των προσπαθειών του φίλου του, Κλοντ-Καρλομάν ντε Ρουγιέρ, στρατολογήθηκε από τους Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ και Βενιαμίν Φραγκλίνο (τους οποίους γνώρισε την άνοιξη του 1777) για υπηρεσία στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο.
Βόρειο μέτωπο
Ο Φραγκλίνος εντυπωσιάστηκε από τον Πουλάσκι και έγραψε για αυτόν: «Κόμης Πουλάσκι της Πολωνίας, ένας αξιωματικός διάσημος σε όλη την Ευρώπη για τη γενναιότητα και τη συμπεριφορά του στην υπεράσπιση των ελευθεριών της χώρας του ενάντια στις τρεις μεγάλες δυνάμεις εισβολής της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Πρωσίας... μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για την υπηρεσία μας». Στη συνέχεια, συνέστησε στον Στρατηγό Τζορτζ Ουάσινγκτον να δεχτεί τον Πουλάσκι ως εθελοντή στο ιππικό του Ηπειρωτικού Στρατού και είπε ότι ο Πουλάσκι «ήταν διάσημος σε όλη την Ευρώπη για το θάρρος και τη γενναιότητα που επέδειξε για την υπεράσπιση της ελευθερίας της χώρας του». Ο Πουλάσκι αναχώρησε από τη Γαλλία από τη Νάντη τον Ιούνιο και έφτασε στο Μάρμπλχεντ της Μασαχουσέτης, κοντά στη Βοστώνη, στις 23 Ιουλίου 1777. Μετά την άφιξή του, ο Πουλάσκι έγραψε στον Ουάσινγκτον, «Ήρθα εδώ, όπου η ελευθερία υπερασπίζεται, για να την υπηρετήσω και να ζήσω ή να πεθάνω γι΄ αυτήν». εναλλ.=1883 painting by Juliusz Kossak depicting Pulaski on horse back|μικρογραφία| Έφιππος Πουλάσκι, πίνακας του [[Γιούλιους Κόσακ, 1883]] Στις 20 Αυγούστου, συνάντησε τον Ουάσινγκτον στην έδρα του στο Νεσαμίνι Φολς, έξω από τη Φιλαδέλφεια. Επέδιεξ τις ιππικές του ικανότητας και υποστήριξε την υπεροχή του ιππικού έναντι του πεζικού. Επειδή ο Ουάσινγκτον δεν μπόρεσε να του δώσει βαθμό αξιωματικού, ο Πουλάσκι πέρασε τους επόμενους μήνες ταξιδεύοντας μεταξύ Ουάσινγκτον και Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών στη Φιλαδέλφεια, περιμένοντας τον διορισμό του. Η πρώτη του στρατιωτική εμπλοκή εναντίον των Βρετανών έγινε πριν τον παραλάβει, στις 11 Σεπτεμβρίου 1777, στη Μάχη του Μπράντιουαϊν. Όταν τα στρατεύματα του Ηπειρωτικού Στρατού άρχισαν να υποχωρούν, έκανε αναγνώριση με 30 περίπου άνδρες της σωματοφυλακής του Ουάσινγκτον και ανέφερε ότι ο εχθρός προσπαθούσε να διακόψει τη γραμμή υποχώρησης. Ο Ουάσινγκτον τον διέταξε να μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα διάσπαρτα στρατεύματα που έβρισκε στο δρόμο του και να τα χρησιμοποιήσει σύμφωνα με την κρίση του για να εξασφαλίσει την υποχώρηση του στρατού. Η μετέπειτα επίθεσή του απέτρεψε μια καταστροφική ήττα του ιππικού του Ηπειρωτικού Στρατού, κερδίζοντας τη φήμη του στην Αμερική και σώζοντας τη ζωή του Τζορτζ Ουάσινγκτον. Ως αποτέλεσμα, στις 15 Σεπτεμβρίου 1777, με εντολή του Κογκρέσου, ο Ουάσινγκτον έκανε τον Πουλάσκι ταξίαρχο στο ιππικό του Ηπειρωτικού Στρατού. Σε εκείνο το σημείο, το ιππικό ήταν μόνο μερικές εκατοντάδες άνδρες, οργανωμένοι σε τέσσερα συντάγματα. Αυτοί οι άνδρες ήταν διασκορπισμένοι σε πολυάριθμους σχηματισμούς πεζικού και χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για καθήκοντα ανίχνευσης. Ο Πουλάσκι άρχισε αμέσως τις ενέργεις για τη μεταρρύθμιση του ιππικού και έγραψε τους πρώτους κανονισμούς για το σχηματισμό.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, ενώ περιπολούσε δυτικά της Φιλαδέλφειας, ο Πουλάσκι εντόπισε σημαντικές βρετανικές δυνάμεις να κινούνται προς την ηπειρωτική θέση. Αφού ενημερώθηκε από τον Πουλάσκι, ο Ουάσινγκτον προετοιμάστηκε για μάχη, αλλά η μάχη διακόπηκε από μια μεγάλη καταιγίδα πριν οργανωθεί κάποια πλευρά. Στις 4 Οκτωβρίου, ο Πουλάσκι έλαβε μέρος στη Μάχη της Τζέρμανταουν. Πέρασε το χειμώνα του 1777 έως το 1778 με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού στο Βάλεϊ Φορτζ. Ο Πουλάσκι υποστήριξε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα πρέπει να συνεχιστούν όλο το χειμώνα, αλλά αυτή η ιδέα απορρίφθηκε από το γενικό επιτελείο. Με τη σειρά του, έστρεψε τις προσπάθειές του στην αναδιοργάνωση της ιππικής δύναμης, που ήταν κυρίως σταθμευμένη στο Τρέντον. Ενώ βρισκόταν στο Τρέντον, η βοήθεια του ζητήθηκε από τον Στρατηγό Άντονι Γουέιν, τον οποίο ο Ουάσινγκτον είχε στείλει σε αποστολή αναζήτησης τροφίμων στο νότιο Νιου Τζέρσεϊ. Ο Γουέιν κινδύνευε να συναντήσει μια πολύ μεγαλύτερη βρετανική δύναμη που είχε σταλεί για να αντιταχθεί στις κινήσεις του. Ο Πουλάσκι και 50 ιππείς ταξίδεψαν νότια στο Μπέρλινγκτον, όπου πολέμησαν με βρετανικούς φρουρούς στις 28 Φεβρουαρίου. Μετά από αυτή τη μικρή μάχη, ο Βρετανός διοικητής, Αντισυνταγματάρχης Τόμας Στίρλινγκ, ήταν προφανώς πεπεισμένος ότι αντιμετώπιζε μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη από την αναμενόμενη και ετοιμάστηκε να αποσύρει τα στρατεύματά του πέρα από τον ποταμό Ντέλαγουερ στην Πενσυλβάνια στο Κούπερ Φέρι (σημερινό Γκλόστερ Σίτι). Ο Πουλάσκι και ο Γουέιν ένωσαν τις δυνάμεις τους για να επιτεθούν στη θέση του Στίρλινγκ στις 29 Φεβρουαρίου, ενώ περίμενε τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες για να περάσει. Στη συμπλοκή που προέκυψε (στην οποία συμμετείχαν μόνο μερικές εκατοντάδες άνδρες από τις μεγαλύτερες δυνάμεις εκατέρωθεν), το άλογο του Πουλάσκι πυροβολήθηκε από κάτω του και μερικοί από το ιππικό του τραυματίστηκαν.
Οι Αμερικανοί αξιωματικοί που υπηρετούσαν υπό τον Πουλάσκι δυσκολεύονταν να λάβουν εντολές από έναν αλλοδαπό που δεν μπορούσε να μιλήσει αγγλικά και των οποίων οι ιδέες πειθαρχίας και τακτικής διέφεραν πολύ από αυτές που είχαν συνηθίσει. Αυτό οδήγησε σε τριβές μεταξύ των Αμερικανών και του Πουλάσκι και των Πολωνών αξιωματικών του. Υπήρχε επίσης δυσαρέσκεια στη μονάδα για καθυστερήσεις στο μισθό και η ιμπεριαλιστική προσωπικότητα του Πουλάσκι αποτελούσε τακτική πηγή δυσαρέσκειας μεταξύ των συναδέλφων του, των ανωτέρων και των υφισταμένων του. Ο Πουλάσκι ήταν επίσης δυσαρεστημένος που απορρίφθηκε η πρότασή του για τη δημιουργία μονάδας λογχοφόρων. Παρά τον έπαινο του Γουέιν, αυτές οι συνθήκες ώθησαν τον Πουλάσκι να παραιτηθεί από τη γενική διοίκηση του τον Μάρτιο του 1778 και να επιστρέψει στο Βάλεϊ Φορτζ.
Το φθινόπωρο ο Πουλάσκι κλήθηκε για μάχη στο Λιτλ Εγκ Χάρμπορ, όπου στη συμπλοκή στις 15 Οκτωβρίου, η λεγεώνα υπέστη μεγάλες απώλειες. Κατά τη διάρκεια του επόμενου χειμώνα ο Πουλάσκι ήταν σταθμευμένος στο Μίνισινκ, εκείνη την εποχή στο Νιου Τζέρσεϊ. Διατάχθηκε να συμμετάσχει στην τιμωρητική Εκστρατεία Σάλιβαν εναντίον των Ιροκουά, ήταν δυσαρεστημένος με αυτήν την εντολή και σκόπευε να εγκαταλείψει την υπηρεσία και να επιστρέψει στην Ευρώπη, αλλά αντ΄ αυτού ζήτησε να επανατοποθετηθεί στο νότιο μέτωπο. Στις 2 Φεβρουαρίου 1779, ο Ουάσινγκτον τον όρισε στη Νότια Καρολίνα.
Νότιο μέτωπο
Ο Πουλάσκι έφτασε στο Τσάρλεστον στις 8 Μαΐου 1779, βρίσκοντας την πόλη σε κρίση. Ο Στρατηγός Μπέντζαμιν Λίνκολν, διοικητής του νότιου στρατού, είχε οδηγήσει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού προς την Ογκάστα της Τζόρτζια, σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Σαβάνα, η οποία είχε καταληφθεί από τους Βρετανούς στα τέλη του 1778. Ο Βρετανός διοικητής, Ταξίαρχος Ογκάστιν Πρέβοστ, απάντησε στην κίνηση του Λίνκολν ξεκινώντας μια αποστολή επιδρομής από τη Σαβάνα πέρα από τον ποταμό Σαβάνα. Η πολιτοφυλακή της Νότιας Καρολίνας οπισθοχώρησε πριν από τη βρετανική προέλαση και η δύναμη του Πρέβοστ τους ακολούθησε μέχρι το Τσάρλεστον. Ο Πουλάσκι έφτασε την ώρα που οι στρατιωτικοί ηγέτες καθόριζαν την άμυνα της πόλης. Όταν οι Βρετανοί προχώρησαν στις 11 Μαΐου, η Λεγεώνα του Πουλάσκι εμπλέχθηκε με βρετανικές δυνάμεις και χτυπήθηκε άσχημα στη συμπλοκή. Το πεζικό της Λεγεώνας, που αριθμούσε περίπου μόνο 60 άνδρες πριν από τη συμπλοκή, ουσιαστικά εξαφανίστηκε και ο Πουλάσκι αναγκάστηκε να υποχωρήσει για την ασφάλεια των όπλων της πόλης. Αν και ορισμένοι ιστορικοί αποδίδουν αυτήν την ενέργεια με την απόφαση του Πρέβοστ να αποσυρθεί προς τη Σαβάνα την επόμενη μέρα (παρά τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για πιθανή παράδοση του Τσάρλεστον), αυτή η απόφαση πιθανότατα βασίζεται σε ειδήσεις που έλαβε ο Πρέβοστ ότι η μεγαλύτερη δύναμη του Λίνκολν επέστρεφε στο Τσάρλεστον για να τον αντιμετωπίσει, και ότι τα στρατεύματα του Πρέβοστ είχαν προχωρήσει περισσότερο από ότι είχε αρχικά σκοπεύσει. Ένας πρώτος ιστορικός επέκρινε τις ενέργειες του Πουλάσκι κατά τη διάρκεια αυτής της δέσμευσης ως «κακοδικημένες, κακώς αποφασισμένες, επαίσχυντες και καταστροφικές». Το επεισόδιο ήταν μικρής στρατηγικής σημασίας και δεν έκανε πολλά για να ενισχύσει τη φήμη της μονάδας του Πουλάσκι. μικρογραφία| Ο Πουλάσκι τραυματίζεται θανάσιμα από σφαιρίδια κανονιού, ενώ ηγείτο του ιππικού Παρόλο που ο Πουλάσκι έπασχε συχνά από ελονοσία ενώ είχε τη βάση του στο Τσάρλεστον, παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Λίνκολν ετοιμάστηκε να ξεκινήσει μια προσπάθεια να ανακτήσει τη Σαβάνα με γαλλική βοήθεια. Ο Πουλάσκι διατάχθηκε στην Ογκάστα, όπου επρόκειτο να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Στρατηγό Λάκλαν ΜάκΙντος. Οι συνδυασμένες δυνάμεις τους επρόκειτο να χρησιμεύσουν ως τα προωθητικά στοιχεία του στρατού του Λίνκολν. Ο Πουλάσκι κατέλαβε ένα βρετανικό φυλάκιο κοντά στον ποταμό Ογκίτσι. Οι μονάδες του στη συνέχεια λειτούργησαν ως προωθημένη φρουρά για τις συμμαχικές γαλλικές μονάδες υπό τον Ναύαρχο Σαρλ Ανρί Εκτός ντ΄Εστάν. Παρείχε μεγάλες υπηρεσίες κατά την Πολιορκία της Σαβάνας και στην επίθεση της 9ης Οκτωβρίου διοίκησε ολόκληρο το ιππικό, γαλλικό και αμερικανικό.
Θάνατος και ταφή
Ο Πουλάσκι δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε απογόνους. Παρά τη φήμη του, υπήρχαν εδώ και καιρό αβεβαιότητες και αντιπαραθέσεις γύρω από τον τόπο και την ημερομηνία γέννησής του και την ταφή του. Πολλές πρωτογενείς πηγές καταγράφουν ταφή στη θάλασσα. Οι ιστορικές αναφορές για τον χρόνο και τον τόπο ταφής του Πουλάσκι ποικίλλουν σημαντικά. Σύμφωνα με αρκετές σύγχρονες αφηγήσεις υπήρχαν μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου του βοηθού του Πουλάσκι, ότι ο Πουλάσκι έλαβε μια συμβολική ταφή στο Τσάρλεστον στις 21 Οκτωβρίου, λίγο μετά την ταφή του στη θάλασσα. Άλλοι μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου του Καπετάνιου Σάμιουελ Μπούλφιντς της Σφήκας, ωστόσο, ισχυρίστηκαν ότι ο τραυματίας Πουλάσκι πραγματικά απομακρύνθηκε αργότερα από το πλοίο και οδηγήθηκε στον οικισμό Γκρίνουιτς στην πόλη Θάντερμπολτ, κοντά στη Σαβάνα, όπου πέθανε και θάφτηκε.
Τον Μάρτιο του 1825, κατά τη μεγάλη περιοδεία του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Λα Φαγιέτ έθεσε προσωπικά τον ακρογωνιαίο λίθο για το Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι στη Σαβάνα της Τζόρτζια.
Εκταφή και ανάλυση λειψάνων
Το 1853 λείψανα που βρέθηκαν σε γκρεμό πάνω από τον Ογκάστιν Κρικ στον οικισμό Γκρίνουιτς πιστεύεται ότι είναι του στρατηγού. Αυτά τα οστά είναι θαμμένα στο Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι στη Σαβάνα της Τζόρτζια. Αυτά τα σκελετικά υπολείμματα εκταφιάστηκαν το 1996 και εξετάστηκαν κατά τη διάρκεια ιατροδικαστικής μελέτης. Η οκταετής εξέταση, συμπεριλαμβανομένης της ανάλυσης DNA, έληξε χωρίς συμπέρασμα, αν και ο σκελετός ήταν σύμφωνος με την ηλικία και το επάγγελμα του Πουλάσκι. Μια επουλωμένη πληγή στο μέτωπο του κρανίου ήταν σύμφωνη με τις ιστορικές καταγραφές ενός τραυματισμού που έλαβε ο Πουλάσκι στη μάχη, όπως και ένα ελάττωμα οστού στο αριστερό ζυγωματικό, που πιστεύεται ότι προκλήθηκε από καλοήθη όγκο. Το 2005, τα λείψανα επανεντάχθηκαν σε δημόσια τελετή με πλήρεις στρατιωτικές τιμές, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής του Πουλάσκι στο Στρατιωτικό Μέγαρο της Δόξας της Τζόρτζια.
Μια μεταγενέστερη μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν, τα αποτελέσματα της οποίας κυκλοφόρησαν το 2019, κατέληξε στο συμπέρασμα από το μιτοχονδριακό DNA της εγγονής του, γνωστά τραύματα και φυσικά χαρακτηριστικά, ότι ο σκελετός πιθανότατα ήταν του Πουλάσκι. Ο σκελετός έχει μια σειρά τυπικά θηλυκών χαρακτηριστικών, γεγονός που οδήγησε στην υπόθεση ότι ο Πουλάσκι μπορεί να ήταν γυναίκα ή ίντερσεξ. Ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στη μελέτη του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν υποδηλώνει ότι η υποθετική διαφυλική (ίντερσεξ) φυσιολογία του Πουλάσκι θα μπορούσε να προκληθεί από συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων, όπου ένα έμβρυο με θηλυκά χρωμοσώματα εκτίθεται σε υψηλό επίπεδο τεστοστερόνης στην μήτρα και αναπτύσσει εν μέρει αρσενικά γεννητικά όργανα. Αυτή η ανάλυση βασίστηκε στη γυναικεία λεκάνη του σκελετού, τη δομή του προσώπου και τη γωνία του σαγονιού, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Πουλάσκι ταυτοποιήθηκε και αναγνωρίστηκε, από όλους όσους τον γνώριζαν ή γνώριζαν γι αυτόν, ως άντρας.
Αφιερώματα και μνήμη
εναλλ.=Image of Pulaski U.S. commemorative postage stamp|δεξιά|μικρογραφία| Γραμματόσημο των Ηνωμένων Πολιτειών με τον Στρατηγό Κάσιμιρ Πουλάσκι. Έκδοση του 1931, 2 cents Οι Ηνωμένες Πολιτείες τιμούν εδώ και καιρό τη συμβολή του Πουλάσκι στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο και ήδη στις 29 Οκτωβρίου 1779, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ψήφισε ένα ψήφισμα ότι θα έπρεπε να του αφιερωθεί ένα μνημείο, αλλά το πρώτο μνημείο του, το Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι στη Σαβάνα της Τζόρτζια δεν χτίστηκε μέχρι το 1854. Μια προτομή του Πουλάσκι προστέθηκε σε μια συλλογή από άλλες προτομές Αμερικανών ηρώων στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1867. Στις 11 Μαΐου 1910, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ, αποκάλυψε ένα έφιππο άγαλμα του Στρατηγού Κάσιμιρ Πουλάσκι στην Ουάσινγκτον, που χρηματοδοτήθηκε από το Κογκρέσο. Το 1929, το Κογκρέσο ψήφισε ένα άλλο ψήφισμα, το οποίο αναγνώριζε την 11η Οκτωβρίου κάθε έτους ως «Ημέρα Μνήμης του Στρατηγού Πουλάσκι», με μια μεγάλη παρέλαση που γινόταν κάθε χρόνο στην 5η Λεωφόρο στη Νέα Υόρκη. Ξεχωριστά, η Ημέρα του Κάσιμιρ Πουλάσκι γιορτάζεται στο Ιλινόι και σε άλλα μέρη την πρώτη Δευτέρα κάθε Μαρτίου. Σε ορισμένες σχολικές περιοχές του Ιλινόι, η ημέρα είναι επίσημη σχολική αργία. Μετά την αποτυχία μιας προηγούμενης προσπάθειας, το Κογκρέσο ψήφισε ένα κοινό ψήφισμα που απονέμει την τιμητική υπηκοότητα των ΗΠΑ στον Πουλάσκι το 2009, στέλνοντάς την στον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα για έγκριση. Το υπέγραψε δεόντως στις 6 Νοεμβρίου 2009, καθιστώντας τον Πουλάσκι το έβδομο πρόσωπο που τιμήθηκε. εναλλ.=Photo of Pulaski Statue at the Kazimierz Pułaski Museum in Poland|αριστερά|μικρογραφία| Άγαλμα του Πουλάσκι στο Μουσείο Καζίμιες Πουουάσκι Pułaski στη Βάρκα της Πολωνίας. Στην Πολωνία, το 1793, ο συγγενής του Πουλάσκι, Αντόνι Πουουάσκι, έλαβε την ακύρωση της ποινής του αδελφού του από το 1773. Έχει αναφερθεί στα λογοτεχνικά έργα πολλών Πολωνών συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων των Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Γιούλιους Σουοβάτσκι και Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι. Ο Άντολφ Νοβατσίνσκι έγραψε ένα δράμα «Pułaski w Ameryce» (Πουλάσκι στην Αμερική) το 1917. Ένα μουσείο αφιερωμένο στον Πουλάσκι, το Μουσείο Κάσιμιρ Πουλάσκι στη Βάρκα, άνοιξε το 1967.
Σε όλη την Πολωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι άνθρωποι έχουνειορτάσει τις επετείους της γέννησης και του θανάτου του Πουλάσκι και υπάρχουν πολλά αντικείμενα τέχνης, όπως πίνακες ζωγραφικής και αγάλματα του. Το 1879, για να τιμήσει την 100η επέτειο του θανάτου του, ο Χένρι Σέλερ συνέθεσε το «A Pulaski March». Είκοσι χρόνια νωρίτερα, ο Έντουαρντ Σομπολέφσκι συνέθεσε την όπερά του, «Mohega», για τις τελευταίες μέρες της ζωής του Πουλάσκι. Έχουν εκδοθεί αναμνηστικά μετάλλια και γραμματόσημα του Πουλάσκι. Αρκετές πόλεις, κωμοπόλεις, δήμοι και κομητείες στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πάρει το όνομά του, όπως και πολλοί δρόμοι, πάρκα και δομές.
Αν και το άγαλμά του βρίσκεται στην Πλατεία Μοντερέι της Σαβάνα, η Πλατεία Πουλάσκι της πόλης πήρε το όνομά της από αυτόν.
Η Γέφυρα Πουλάσκι στη Νέα Υόρκη συνδέει το Μπρούκλιν με το Κουίνς, ο Υπερυψωμένος Αυτοκινητόδρομος Πουλάσκι στο Βόρειο Νιου Τζέρσεϋ συνδέει το Τζέρσεϊ Σίτι με το Νιούαρκ και ο Αυτοκινητόδρομος Πουλάσκι διασχίζει την πόλη της Βαλτιμόρης στο Μέριλαντ.
Υπάρχουν επίσης μια σειρά από εκπαιδευτικά, ακαδημαϊκά και πολωνοαμερικανικά ιδρύματα που ονομάστηκαν από αυτόν. Ένα υποβρύχιο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, το USS Casimir Pulaski, έχει ονομαστεί προς τιμήν του. Μια πολωνική φρεγάτα, η ORP <i id="mwAkU">Generał Kazimierz Pułaski</i>, πήρε το όνομά της από τον Πουλάσκι. Το Φρούριο Πουλάσκι ανάμεσα στη Σαβάνα και Τάιμπι Άιλαντ στη Τζόρτζια, ενεργό κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, ονομάστηκε προς τιμήν του Πουλάσκι. Ένα άγαλμα που τιμά τον Πουλάσκι στέκεται στο ανατολικό άκρο της Freedom Plaza στην Ουάσινγκτον. Υπάρχει ένα έφιππο άγαλμα του Πουλάσκι στο Πάρκο Ρότζερ Ουίλιαμς στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, καθώς και ένα στο κέντρο του Πάρκου Πουλάσκι στο Μάντσεστερ του Νιου Χάμσαϊρ. Ένα άγαλμα που απεικονίζει τον Πουλάσκι σε ένα άλογο που σηματοδοτεί μια προωθητική επίθεση με ένα σπαθί στο δεξί του χέρι, είναι ανεγερμένο στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Υπάρχει ένα Μνημείο του Πουλάσκι στο Πάρκο Πάτερσον στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. μικρογραφία| Μνημείο στη Βαλτιμόρη, Μέριλαντ Το χωριό Πουλάσκι στο Ουισκόνσιν και η πόλη Πουλάσκι στο Τενεσί ονομάστηκαν από αυτόν. Το Λύκειο Πουλάσκι και το Λύκειο Κάσιμιρ Πουλάσκι, και τα δύο στο Ουισκόνσιν, έχουν επίσης το όνομά του. Η Κομητεία Πουλάσκι στη Βιρτζίνια, η Κομητεία Πουλάσκι στο Αρκάνσας, η Κομητεία Πουλάσκι στη Τζόρτζια, η Κομητεία Πουλάσκι στο Μιζούρι, η Κομητεία Πουλάσκι στο Κεντάκι και η Κομητεία Πουλάσκι στην Ιντιάνα πήραν επίσης το όνομά του.
Στη λαϊκή κουλτούρα
αριστερά|μικρογραφία| Το Φρούριο Πουλάσκι στη [[Τζόρτζια, ΗΠΑ]] «Ο μυστηριώδης ξένος», ένα επεισόδιο του 1959 της τηλεοπτικής σειράς γουέστερν της ABC/Warner Brothers, Sugarfoot, εμφανίζει τον Άνταμ Γουέστ ως Φρέντερικ Πουλάσκι, δηλωμένο απόγονο του Κάσιμιρ Πουλάσκι. Ωστόσο, ο Πουλάσκι δεν παντρεύτηκε ποτέ ή είχε άμεσους κληρονόμους. Στην ιστορία, ο Φρέντερικ Πουλάσκι είναι ένας πιανίστας συναυλιών που υπερασπίζεται τους καταπιεσμένους Πολωνούς ανθρακωρύχους σε μια δυτική πόλη. Ο χαρακτήρας της σειράς, Tom "Sugarfoot" Brewster (Γουίλ Χάτσινς), γίνεται φίλος με τον Πουλάσκι σε μια νομική ακρόαση και τον συμφιλιώνει με τη νεαρή γυναίκα με την οποία έχουν ερωτοχτυπηθεί και οι δύο, Kathy O'Hara (Σου Ράνταλ), η οποία σπουδάζει επίσης ως πιανίστρια συναυλιών. Ο Καρλ Σουένσον εμφανίζεται σε αυτό το επεισόδιο ως ο πλούσιος Ιρλανδός πατέρας της Kathy, Dennis O'Hara.
Ο τραγουδοποιός Σούφγιαν Στίβενς, που γεννήθηκε στο Μίσιγκαν, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με την ονομασία «Casimir Pulaski Day» στο άλμπουμ του Illinois. Το τραγούδι συνυφαίνει τις αναμνήσεις του από τη μάχη ενός φίλου με τον καρκίνο των οστών με έναν απολογισμό των διακοπών όπως υποδεικνύεται από το στίχο: «... το πρωί, στη χειμερινή σκιά, την πρώτη Μαρτίου, στις διακοπές, σκέφτηκα ότι σε είδα να αναπνέεις».
Στο επεισόδιο της 3ης σεζόν του The West Wing με τίτλο «Stirred», αναφέρεται ο Πουλάσκι και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζοσάια Μπάρτλετ τον περιγράφει ως «έναν Πολωνό ταξίαρχο που νίκησε τον ρωσικό και τον πρωσικό στρατό, στη συνέχεια ήρθε στις αποικίες και διέταξε το ιππικό μας κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης».
Σε ένα περιεχόμενο με δυνατότητα λήψης του Age of Empires III, δώδεκα μονάδες ιππικού ουλάνων μπορούν να κληθούν από τον παίκτη κάνοντας κλικ σε ένα κουμπί αποστολής που ονομάζεται Λεγεώνα του Πουλάσκι.
Στιβ Μπίκο
Ο Στιβ Μπίκο (Bantu Stephen Biko, 18 Δεκεμβρίου 1946 - 12 Σεπτεμβρίου 1977) ήταν Νοτιοαφρικανός αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διεθνιστής, σοσιαλιστής και ακτιβιστής, μάρτυρας του κινήματος της «Μαύρης Συνείδησης» που κήρυττε την ισότητα της μαύρης με τη λευκή φυλή. Ο θάνατός του αποτέλεσε παράδειγμα και πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές μαύρων.
Παιδί φτωχής οικογένειας της επαρχίας Ίστερν Κέιπ, ο Μπίκο ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 να αρθρογραφεί υπέρ της άρσης των φυλετικών διακρίσεων, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Frank Talk". To 1966 άρχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Natal και παράλληλα ανάπτυξε την επιχειρηματολογία του περί χειραφέτησης των μαύρων φοιτητών, γεγονός που τον οδήγησε να ενταχθεί ενεργά στην «Εθνική Φοιτητική Ένωση Νότιας Αφρικής» (NUSAS) και ακολούθως (1968) να πρωτοστατήσει στην ίδρυση του «Φοιτητικού Οργανισμού Νότιας Αφρικής» (SASO), επηρεασμένος από το «Κίνημα της Μαύρης Δύναμης». Ο Μπίκο είχε ως σύνθημά του τη φράση «Black is Beauty» («Το Μαύρο είναι Ομορφιά»), επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό να παροτρύνει τους μαύρους να παλεύουν για ισότητα και δικαιοσύνη, σε ένα περιβάλλον σκληρής καταπίεσης.
Οι πολλαπλές δραστηριότητές του ενόχλησαν τις Αρχές της ρατσιστικής κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής, οι οποίες τον καταδίωξαν επανειλημμένα, αφαιρώντας του από το 1973 το (δημόσιο) δικαίωμα έκφρασης, χωρίς, ωστόσο να τον πτοήσουν, έως ότου στις 18 Αυγούστου του 1977 πιάστηκε στο Γκεμπέχα και φυλακίστηκε για περίπου ένα μήνα. Υπέστη απάνθρωπα βασανιστήρια επί ένα 24ωρο μέσα σε κελί της φυλακής του, όπου και έπεσε σε κώμα. Ευρισκόμενος σε ημιθανή κατάσταση και σχεδόν γυμνός, οδηγήθηκε οδικώς, κλεισμένος μέσα στο πορτ-μπαγκάζ ενός οχήματος, στις φυλακές της Πραιτώριας, προκειμένου να νοσηλευθεί σε κλίνη, όμως μετά από 1.100 χιλ. διαδρομής, κατέληξε από τα τραύματά του. Οι Αρχές έκαναν λόγο για θάνατο «κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες» και αργότερα απέδωσαν το χαμό του μαύρου ηγέτη σε αυτοκτονία, ενώ στη συνέχεια, η αστυνομία της Πραιτώρια απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία. Διεθνείς αντιδράσεις ακολούθησαν την είδηση του θανάτου του, όπως και συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής εντός της χώρας που συνόδεψαν την τελετή της κηδείας του, που παρακολούθησαν 20.000 άνθρωποι, όπως και ξένοι διπλωμάτες 21 χωρών. Ο Μπίκο ενταφιάστηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1977 στο King’s William Town.
Η ιατροδικαστική έκθεση που ανακοινώθηκε επίσημα στις 14 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, επιβεβαίωσε με το πόρισμά της ότι ο Μπίκο δολοφονήθηκε με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο από τους δεσμώτες του, προκαλώντας σάλο και οδηγώντας, λίγους μήνες αργότερα, τον υπουργό Εξωτερικών Ρ.Φ. Μπότα να δηλώσει ότι «η υπόθεση Μπίκο προκάλεσε ανυπολόγιστη ζημία στη Νότια Αφρική». Λόγω της δολοφονίας του Μπίκο, η Νότια Αφρική καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ στην κυβέρνησή της επιβλήθηκε εμπάργκο αγοράς όπλων.
Η μορφή του ενέπνευσε τον πρώην τραγουδιστή του συγκροτήματος Genesis, Πίτερ Γκάμπριελ, να συνθέσει το 1980 το τραγούδι «Biko», αφιερωμένο στη μνήμη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί ακτιβιστές
838 Σεραφίνα
Η Σεραφίνα (Seraphina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,937. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σεραφίνας εκτιμάται σε 59,82 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,045. Η Σεραφίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 40 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεραφινα
Opel Agila
Το Opel Agila ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel. Η πρώτη γενιά του, κατασκευάστηκε από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Σεπτέμβριο του 2007. Η δεύτερη γενιά του, παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2007 και παρήχθη από τον Δεκέμβριο του 2007 έως τον Νοέμβριο του 2014. Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, και οι δύο γενιές του μοντέλου κυκλοφόρησαν με το σήμα της δεξιοτίμονης δίδυμης εταιρείας Vauxhall ως Vauxhall Agila. Το Agila αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2015 από το Opel Karl.
Η πρώτη γενιά του Agila υπήρξε παράλληλη έκδοση του Suzuki Wagon R+ και η δεύτερη γενιά ήταν παράλληλη έκδοση του Suzuki Splash.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Agila Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 1966
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 1966 ήταν η 10η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, που διεξήχθη από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Ε.Φ.Ο.Επ.Α.). Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τα αγωνίσματα απλό ανδρών, απλό γυναικών, διπλό ανδρών, διπλό γυναικών και διπλό μικτό.
Ο Χρήστος Χριστοδουλάτος της Α.Ε.Κ. και η Λουκία Σκριβάνου του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδος στο απλό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών και Γυναικών Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 1966 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Θεσσαλονίκη
Θεοχάρης Ρέντης (βουλευτής)
Ο Θεοχάρης Ρέντης (1925 - 28 Σεπτεμβρίου 1996), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Διατέλεσε μέλος διαφόρων κυβερνήσεων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μελίσσι Κορινθίας το 1925 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ρέντη. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και εργάστηκε κατά περιόδους σε μεγάλες εταιρείες μελετών και κατασκευών. Εξελέγη βουλευτής Κορινθίας με την Ένωση Κέντρου τις περιόδους 1961-1963, 1963-1964, 1964-1967 και με τη Νέα Δημοκρατία την περίοδο 1974-1981. Διετέλεσε υφυπουργός Προεδρίας (1965), υφυπουργός Εξωτερικών (1966), υφυπουργός Δημοσίων Έργων (1977) και υφυπουργός Εξωτερικών (1980). Πέθανε το 1996 σε ηλικία 71 ετών. Κηδεύτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1996 από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Ριζαρείου και η ταφή του έγινε στο Μελίσσι Κορινθίας. Ήταν παντρεμένος με την Τούλα Ρέντη και είχαν τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίων Έργων Θεοχαρης
Ισότοπα του νέου
thumb|Ένα διάγραμμα που δείχνει τις αφθονίες (δηλαδή σχετικές συγκεντρώσεις) των φυσικών ισοτόπων του νέου.
Το νέον διαθέτει τρία (3) σταθερά ισότοπα, τα 20Ne, 21Ne και 22Ne. Επιπρόσθετα, έχουν ανακαλυφθεί 16 βραχύβια ραδιενεργά ισότοπα, 16Ne ως 19Ne και 23Ne ως 34Ne. Το μακροβιότερο από αυτά είναι το 24Ne, με ημιζωή 3,38 λεπτά. Όλα τα άλλα έχουν ημιζωές κάτω του ενός λεπτού, τα περισσότερα μάλιστα κάτω του ενός δευτερολέπτου. Το πιο βραχύβιο από όλα είναι το 16Ne, με ημιζωή 9·10-21 s. Η κανονική ατομική μάζα του νέου είναι 20,1797(6) amu.
Σημειώσεις
νεον
Κλέλια Χατζηιωάννου
Η Κλέλια Χατζηιωάννου είναι Κύπρια επιχειρηματίας,δισεκατομμυριούχος και μέτοχος στην EasyJet, την αεροπορική εταιρεία που ιδρύθηκε από τον αδελφό της, Στέλιο Χατζηιωάννου.
Η Κλέλια Χατζηιωάννου κατέχει ιδιοκτησίες με συνολική αξία άνω των 80 εκατομμυρίων δολαρίων, κυρίως στο Μονακό, την Κύπρο, την Αθήνα και το Λονδίνο.
Η Κλέλια Χατζηιωάννου έγινε ευρέως γνωστή τα τελευταία χρόνια και για το μεγάλο φιλανθρωπικό της έργο.
Το 2007 δώρισε στο Ελληνικό κράτος το ποσό των 5 εκατομμυρίων ευρώ για την ανακούφιση των πληγέντων από τις πυρκαγιές στην Ηλεία.
Το 2020 έκανε επίσης την δωρεά των 900.000 ευρώ στο Ελληνικό κράτος για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Τα τελευταία 6 χρόνια έχει δωρίσει στο ίδρυμα Χαμόγελο του Παιδιού συνολικά το ποσό των 600.000 ευρώ για την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ των ακινήτων του ιδρύματος καθώς και για την κάλυψη των αναγκών άρρωστων και κακοποιημένων παιδιών που φιλοξενούνται στα σπίτια του συγκεκριμένου ιδρύματος.
Το 2021 βραβέυτηκε απο το Ίδρυμα "Το Χαμόγελο του Παιδιού" για την συνολική της προσφορά στο συγκεκριμένο ίδρυμα παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου.
Επίσης πραγματοποιεί πολλές δωρεές σε άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα καθώς και μεμονωμένα άτομα που δεν γίνονται γνωστά από τον τύπο.
Η Κλέλια Χατζηιωάννου έχει ιδρύσει το Ίδρυμα Κλέλιας Χατζηιωάννου που στεγάζεται στον ιδιόκτητο πύργο Τρικούπη στην Κηφισιά και σκοπός του είναι η χορήγηση υποτροφιών σε Έλληνες φοιτητές αποφοίτους Ελληνικών και Κυπριακών πανεπιστημίων για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία.
Οικογένεια
Η Κλέλια Χατζηιωάννου είναι η κόρη του Λουκά Χατζηιωάννου, ενώ έχει δύο αδέρφια, τον Πόλυ Χατζηιωάννου και τον Στέλιο Χατζηιωάννου. Είναι παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Σκορίλα,έχει δύο παιδιά, την Άννα και τον Λουκά, Η Κλέλια ανέκαθεν είχε μεγάλη αδυναμία στα παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι δισεκατομμυριούχοι