cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Παναγιωτοπούλου-Κασσιώτου
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κασσιώτου Κασσιώτου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009
Ανδρέας Αταλιώτης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Αταλιώτης γεννήθηκε στην Πάφο το 1937 και απεβίωσε στις 23 Φεβρουαρίου 2021. Φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Σπούδασε στο εμπορικό τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθηνών.
Πολιτική διαδρομή
Διεκδίκησε και κέρδισε τη θέση του Δημάρχου Πάφου στις Δημοτικές εκλογές του 1986. Είχε την υποστήριξη του ΑΚΕΛ, του ΔΗΣΥ και της ΕΔΕΚ. Επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου
Κάστρο του Ριβώ
Το Κάστρο του Ριβώ, γαλλ. Château du Rivau είναι ένα κάστρο-παλάτι στο Λεμερέ (Ιντρ-ε-Λουαρ), στην περιοχή Τουραίν της Γαλλίας. Στον Γαργαντούα του Ραμπελαί, το κάστρο δίνεται στον διοικητή Τολμέρ ως ανταμοιβή για τις νίκες του στους Πικρόχολους Πολέμους.
Το 1429, προς το τέλος του Εκατονταετούς Πολέμου, πριν από την πολιορκία της Ορλεάνης, η Ζαν ντ'Αρκ και οι οπαδοί της ήρθαν να πάρουν άλογα στο Λε Ροβώ, ήδη γνωστό για την ποιότητα του ιππικού εξοπλισμού και των πολεμικών αλόγων που ανατρέφονταν εκεί. Το 1510 ο Φραγκίσκος ντε Μπωβώ, διοικητής του βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας, κατασκεύασε τους μνημειώδεις στάβλους, στην αυλή του κτηρίου, που προμήθευαν βασιλικούς επιβήτορες. Αυτοί οι στάβλοι έγιναν οι βασιλικοί στάβλοι του Ερρίκου Γ΄ και στέγαζαν τους επιβήτορες του. Ένα έκθεμα δείχνει την ιστορία των αλόγων του βασιλιά και λέει στον επισκέπτη για τα μυθικά άλογα, τον Πήγασο και τον Μονόκερο.
Από το 1992 οι νέοι ιδιοκτήτες ανέλαβαν μία τεράστια εκστρατεία ανακαίνισης, για την προλάβουν τη φθορά του κάστρου, των στάβλων και του οινοποιείου. Αυτό το σύνολο είναι αρκετά εξαιρετικό για την περιοχή και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το 1918 από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.
Με τον μεγαλοπρεπή πύργο και την κρεμαστή γέφυρά του, το Σατώ ντε Ριβώ φαίνεται να βγαίνει κατευθείαν μέσα από ένα παραμύθι. Το σχήμα του θυμίζει τα οχυρωμένα κάστρα του 13ου αιώνα, όπως υποδηλώνει η τετράγωνη διάταξη, που μπορεί να τη διακρίνει κάποιος. Το τετράγωνο σχήμα ήταν η καρδιά της οχύρωσης του κάστρου.
Ωστόσο το Ριβώ ήταν ένα από τα πρώτα διακοσμητικά κάστρα που κατασκευάστηκαν: οι καπνοδόχοι, τα μεγάλα παράθυρα και οι νωπογραφίες του έχουν ένα αρμονικό στιλ. Στην τραπεζαρία της Εορτής του Μπελσαζάρ, ένα βιβλικό επεισόδιο απεικονίστηκε επάνω από το τζάκι από έναν φλαμανδό ζωγράφο του 16ου αιώνα. Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο γιος του Βασιλιά Ναβουχοδονόσορα είχε πάρει τα ιερά αγγεία του ναού της Ιερουσαλήμ.
Ιστορία
Το Σατώ ντυ Ριβώ συνδέεται στενά με την περίφημη οικογένεια Μπωβώ. Συγγενείς με τους κόμητες του Ανζού, είχαν το προνόμιο να αποτείουν φόρο τιμής στον επικυρίαρχό τους με ένα σπαθί στο πλευρό τους, να στέκονται και να φορούν τα καπέλα τους. Κατά τον 13ο αιώνα, η οικογένεια Μπωβώ υπηρέτησε τους βασιλείς της Γαλλίας. Στη συνέχεια συμμάχησε με τη βασιλική οικογένεια μέσω του γάμου της Ισαβέλλας του Μπωβώ με τον Ιωάννη Η΄ των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ το 1454. Τα μέλη της πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες στους βασιλείς της Γαλλίας και πολλοί από την οικογένεια Μπωβώ έδωσαν τη ζωή τους για το βασίλειο. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, το Ριβώ προστατεύθηκε από τον Ρισελιέ, καθώς η αδελφή του Φρανσουάζ παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Μπωβώ, κύριο του Ριβώ. Μόλις τα μέλη της έγιναν πρίγκιπες της Λωρραίνης, η οικογένεια Μπωβώ εγκατέλειψε την περιοχή του Τουραίν. Το Λε Ριβώ είχε παραμείνει στην ιδιοκτησία της οικογένειας για 247 χρόνια.
Το 1510, ο κληρονόμος του, ο Φρανσουά του Μπωβώ, διοικητής του Φραγκίσκου Α΄, κατασκεύασε τους μνημειώδεις στάβλους, που τροφοδοτούσαν τον βασιλιά με επιβήτορες, στην αυλή του κτηρίου. Πέθανε στη μάχη του ποταμού Σεσιά, στην πλευρά του Μπαγιάρ, στις 30 Απριλίου του 1524.
Το 1768, ο μαρκήσιος Μισέλ-Ανζ ντε Καστελάν, κύριος του Βιλαντρύ, απέκτησε το Λε Ριβώ. Έμεινε εκεί με την οικογένειά του μέχρι το 1796.
Επηρεασμένο από την Αναγέννηση, το Λε Ριβώ είναι ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της περιοχής Τουραίν. Ο Ραμπελαί αναφέρει το Λε Ριβώ σε ένα από τα έργα του: ο Γαργαντούα το προσφέρει στον διοικητή του Τολμέρ ως ανταμοιβή για τις νίκες του κατά τη διάρκεια του Πικρόχολου Πολέμου.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο γλύπτης Αλφόνς ντε Μονσέλ ντε Περίν, ο οποίος εργάστηκε για τη διακόσμηση του Πτι-Παλαί στο Παρίσι, κατάφερε να εντάξει το Λε Ριβώ στα Ιστορικά Μνημεία το 1918. Ο ζωγράφος Πιέρ-Λωράν Μπρενό έζησε στο Λε Ριβώ από το 1960 έως το 1992.
Στα τέλη του 20ού αιώνα το Λε Ριβώ μεταμορφώθηκε: βρήκε για άλλη μία φορά την αρχική του λαμπρότητα, μετά από μια εκστρατεία αποκατάστασης 18 ετών. Σήμερα φαίνεται να έχει ληφθεί απευθείας από ένα βιβλίο παραμυθιών και θρύλων.
Βασιλικοί στάβλοι
Η Ζαν ντ'Αρκ ήρθε στο Λε Ριβώ για να πάρει άλογα το 1429. Εκείνη την εποχή τα πολεμικά άλογα είχαν ήδη εκτραφεί στο Λε Ριβώ, όπου βρίσκονται οι σημερινοί σταύλοι.
Κατά την περίοδο της Αναγέννησης ο Φρανσουά ντε Μπωβώ, ο κύριος συνοδός του βασιλιά, αποφάσισε να κατασκευάσει στάβλους (σίγουρα με ξύλο), όπου υπήρχαν κατά την εποχή του Εκατονταετούς Πολέμου. Πέθανε κατά τη διάρκεια της μάχης της Ρομάνια, στην πλευρά του Μπαγιάρ το 1524. Ο κληρονόμος του, Γκαμπριέλ ντε Μπωβώ ανέλαβε με τόλμη την ανέγερση αυθεντικών στάβλων, των οποίων τα σχέδια εμπνεύστηκαν άμεσα από ιταλικά αρχιτεκτονήματα, που οι ιππότες είχαν δει ενώ πολεμούσαν για τον βασιλιά.
Μέχρι τότε οι στάβλοι του Ριβώ προορίζονταν μόνο να είναι λειτουργικοί και δεν είχαν καθόλου διακοσμήσεις. Μία από τις κύριες πρωτοτυπίες του Λε Ριβώ προέρχεται από το γεγονός, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ιππικής αρχιτεκτονικής, οι στάβλοι σχεδιάστηκαν από έναν αρχιτέκτονα, που ανέπτυξε πρωτοποριακό στυλ.
Παραμυθένιοι κήποι
Οι 12 κήποι του Ριβώ έχουν αξιολογηθεί από τη Ζαρντέν Ρεμαρκάμπλ (μία γαλλική οργάνωση που καταγράφει αξιόλογους κήπους). Είναι εμπνευσμένοι από παραμύθια και θρύλους και οδηγούν τους επισκέπτες σε ένα όμορφο και φανταστικό ταξίδι. Οι Παραμυθένιοι Κήποι του Ριβώ είναι επίσης μια απόλαυση για τους λάτρεις των τριαντάφυλλων και τους κηπουρούς, καθώς εμφανίζουν μία συλλογή από περισσότερα από 300 τριαντάφυλλα από διάσημους καλλιεργητές ρόδων, όπως ο Εντρέ Εβ ή ο Νταβίντ Ωστέν.
Το Λε Ριβώ είναι επίσης διάσημο για τα σύγχρονα γλυπτά, που εκτίθενται γύρω στους κήπους, με έργα από καλλιτέχνες όπως οι Φαμπιάν Βερσαέρ, ο Κέιτ Λόρεϋ, ο Ζερόμ Μπασερόντ, ο Φρανς Κράισμπεργκ και ο Φιλίπ Ραμέτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα
Βρότσλαβ
Το Βρότσλαβ (πολωνικά: Wrocław,, γερμανικά: Breslau) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Πολωνίας και πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας. Έχει πληθυσμό 640.648 κατοίκων. Βρίσκεται στην Κεντρική Ευρώπη, στη Σιλεσιανή Πεδιάδα, του ποταμού Όντερ στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πολωνίας, σε απόσταση 60 χλμ από τα σύνορα της Τσεχίας και 130 χλμ από τα σύνορα της Γερμανίας.
Σύνοψη
Είναι το δεύτερο σε σημασία, μετά την πρωτεύουσα Βαρσοβία, οικονομικό κέντρο και διαθέτει αξιόλογη βιομηχανία κυρίως στον τομέα των μηχανοκατασκευών και ηλεκτρονικών εξαρτημάτων. Αποτελεί σπουδαίο συγκοινωνιακό κόμβο και είναι έδρα πολλών βιομηχανικών μονάδων που παράγουν ηλεκτρικές σιδηροδρομικές μηχανές και βαγόνια, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αντλίες, ψυγεία κ.α. Στην πόλη υπάρχουν αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα και πλήθος αρχιτεκτονικών μνημείων. Η πόλη ορίστηκε ως έδρα αγώνων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2016 και πόλη υποδοχής των Παγκόσμιων Αγώνων του 2017.
Στην κατάταξη που δημοσίευσε το δίκτυο έρευνας παγκοσμιοποίησης και παγκόσμιων πόλεων, το Βρότσλαβ ταξινομήθηκε στην 10η κατηγορία (Gamma -) πόλεων παγκόσμιας σημασίας.
Ιστορία
Στο τέλος της μεγάλης μετανάστευσης των λαών, μέσα και γύρω από τις σημερινές περιοχές της πόλης η σλαβική φυλή του εγκαταστάθηκε. Το 985, ο πρίγκιπας Μιέσκο Α΄ έχτισε το πρώτο οχυρό. Καταστράφηκε από τους Τατάρους το 1241 και ανοικοδομήθηκε με αμιγώς γοτθικά οικοδομήματα, ενώ κατοικήθηκε από Γερμανούς μετανάστες. Περιήλθε στο βασίλειο της Βοημίας το 1335 και κατά τον 14ο και 15ο αιώνα έφτασε στη μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική λαμπρότητά της. Το 1526 πέρασε μαζί με την υπόλοιπη Σιλεσία στην κατοχή των Αψβούργων της Αυστρίας και το 1741 καταλήφθηκε από το Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας, οπότε μετονομάστηκε Μπρεσλάου και παρέμεινε στην ενωμένη πλέον Γερμανία έως το 1945. Μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας, ακολούθησε αναπροσαρμογή των συνόρων της Πολωνίας (βλέπε γραμμή Όντερ-Νάισσε), εντός των οποίων συμπεριλήφθηκε και η πόλη του Βρότσλαβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Μοντανιέ-Σερβινιέ
Το Μοντανιέ-Σερβινιέ (γαλλικά: Montagney-Servigney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Θεώρημα κέντρου βάρους του Πάππου
400px|μικρογραφία|δεξιά|Το θεώρημα καθώς εφαρμόζεται σε έναν ανοικτό κύλινδρο, έναν κώνο και μια σφαίρα για να ληφθεί το εμβαδόν της επιφανείας τους. Τα κέντρα βάρους βρίσκονται σε απόσταση a (με κόκκινο χρώμα) από τον άξονα περιστροφής. Στη γεωμετρία, το θεώρημα κέντρου βάρους του Πάππου, που είναι επίσης γνωστό και ως θεώρημα του Πάππου ή θεώρημα του Γκούλντιν, ή θεώρημα των Πάππου–Γκούλντιν, αφορά τα δύο σχετικά θεωρήματα που ασχολούνται με το εμβαδόν και τον όγκο των επιφανειών και των στερεών εκ περιστροφής.
Το θεώρημα αποδίδεται στον Πάππο τον Αλεξανδρέα και εξίσου στον Πολ Γκούλντιν (Paul Guldin).
Πρώτο θεώρημα
Το πρώτο θεώρημα δηλώνει ότι το εμβαδόν A της επιφανείας εκ περιστροφής που παράγεται από την περιστροφή μιας επίπεδης καμπύλης C γύρω από έναν άξονα που βρίσκεται εκτός της C και στο ίδιο επίπεδο με αυτήν, είναι ίση με το γινόμενο του μήκους του τόξου s της C και την απόσταση d που διένυσε από το γεωμετρικό κέντρο βάρους της.
Για παράδειγμα, το εμβαδόν της επιφανείας του τόρου με ελάσσονα ακτίνα r και μείζονα ακτίνα R είναι
Δεύτερο θεώρημα
Το δεύτερο θεώρημα αναφέρει ότι ο όγκος V ενός στερεού εκ περιστροφής που παράγεται από την περιστροφή ενός επίπεδου σχήματος F γύρω από έναν εξωτερικό άξονα, είναι ίσος με το γινόμενο του εμβαδού Α του F και την απόσταση d που διένυσε από το γεωμετρικό κέντρο βάρους του.
Για παράδειγμα, ο όγκος του τόρου με ελάσσονα ακτίνα r και μείζονα ακτίνα R είναι
Γενικεύσεις
Το θεώρημα, υπό κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να γενικευθεί για αυθαίρετες καμπύλες και σχήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμός Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία Κατηγορία:Εμβαδόν Κατηγορία:Όγκος
Οβίντιγιους Βυσνιάουσκας
Ο Οβίντιγιους Βυσνιάουσκας (Ovidijus Vyšniauskas, Μαριγιαμπολέ, 19 Μαρτίου 1957) είναι Λιθουανός τραγουδιστής ο οποίος εκπροσώπησε τη Λιθουανία στη Γιουροβίζιον το 1994 με το τραγούδι Lopšinė mylimai όπου ήρθε 25ος με κανένα πόντο. Ήταν η πρώτη φορά που η Λιθουανία συμμετείχε στο διαγωνισμό.
La Patrona
La Patrona (Μετάφραση: Το Αφεντικό/Διεθνής Τίτλος: Η Επιστροφή)  είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación. Η Τηλενουβέλα είναι μια νέα έκδοση της La Dueña (Το αφεντικό) τηλενουβέλας από τη Βενεζουέλα, που γράφτηκε από τον Χοσέ Ιγνάσιο Καμπρούχας.
Πρωταγωνιστούν: Αρασέλι Αράμπουλα, Χόρχε Λουίς Πίλα, Κρίστιαν Μπακ και Γκονσάλο Γκαρσία Βιβάνκο.
Το όνομα απεικονίζει έναν τοπικό όρο ή ένα λαϊκό ιδίωμα στο Μεξικό που αναφέρεται σε ένα άτομο, αναγνωρισμένο ως το αφεντικό. Ωστόσο, και ο τίτλος αποτελεί επίσης ένδειξη της πρωταγωνίστριας και της ανταγωνίστριας να αγωνίζονται για να κατακτήσουν την εξουσία, την αρχή και τον σεβασμό σε έναν τομέα εργασίας που κατά την παράδοση θεωρείται ότι είναι δουλειά ενός άνδρα.
Πλοκή
Η Γκαμπριέλα Σουάρες είναι η μόνη γυναίκα που εργάζεται σε ορυχείο χρυσού που δίνει ζωή στην πόλη του Σαν Πέδρο Ντε Όρο, είναι η κόρη του Τομάς "Τίγκρε" Σουάρες, που είναι ο πιο έμπειρος στο χώρο εξόρυξης χρυσού, αλλά είναι μια ανύπαντρη μητέρα και υποφέρει από τις κοροϊδίες μερικών ανθρακωρύχων.
Όταν ήταν δεκαέξι, η Γκαμπριέλα ήταν φίλη με τον Φερνάντο, τον νεότερο γιο της Αντόνια Γκέρα. Η Γκαμπριέλα δεν δεχόταν να έχουν σχέση και ο Φερνάντο τη βίασε. Η Γκαμπριέλα δεν μπορούσε να πει ποιος είναι ο βιαστή της, γιατί φορούσε μάσκα, αν και κατά βάθος πάντα τον θεωρούσε ύποπτο. Τότε ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος από το βιασμό, φεύγει και πηγαίνει σε ένα άλλο χωριό στο σπίτι μιας θείας της. Όταν επέστρεψε στο Σαν Πέδρο, μετά από δύο χρόνια, είπε πως ο πατέρας του παιδιού της ήταν κάποιος που την είχε εξαπατήσει, αφήνοντας την έγκυο και εξαφανίστηκε. Ο γιος της, Δαβίδ, υποφέρει στο σχολείο από τα πειράγματα των παιδιών των ανθρακωρύχων.
Ο νονός και προστάτης της Γκαμπριέλα, Μαρσέλο Βιδάλ, είναι ο ιδιοκτήτης της πλειοψηφίας του ορυχείου μέχρι να δολοφονηθεί από την σύζυγο του, Αντόνια Γκέρα, με τις περισσότερες από τις μετοχές να γίνονται ιδιοκτησία της, ενώ σύντομα γνωρίζουν ποιος προκάλεσε τον θάνατο του, καθώς και του προηγούμενου συζύγου της, μέχρι να λάβει την πλειοψηφία των μετοχών του ορυχείου. Η Γκαμπριέλα έχει μια μητριά, την Φρανσίσκα, και έναν μικρότερο αδελφό, τον Μαξ.
Η "Πατρόνα", όπως αποκαλούν την Αντόνια είναι μια τρομερή γυναίκα που στέλνει σκοπίμως, τον πρωτότοκο γιο της, Αλεχάντρο Μπελτράν, να αναλάβει το ορυχείο. Ο Αλεχάντρο είναι ένας απλός άνθρωπος, και δεν του αρέσει να είναι κοντά στη μητέρα του και τον αδελφό του, αλλά αποδέχεται προς στιγμήν τη διεύθυνση του ορυχείου, για να αποτρέψει να βυθιστεί στα χέρια του αδελφού του, Φερνάντο, που είναι αλκοολικός και αχάριστος. Η συνάντηση του Αλεχάντρο και της Γκαμπριέλα πρόκειται να είναι διαδοχικά συγκρούσιμη και η έλξη κατέληξε σε δημιουργία ενός ειδυλλίου που συγκρούεται με τα σχέδια αρκετών ανθρώπων οι οποίοι θα αντιταχθούν σε αυτή τη σχέση, κυρίως της Αντόνια Γκέρα και της Ιρένε Μοντεμάρ.
Ο Τίγκρε, μέσα σε μια σπηλιά ανακάλυψε μια φλέβα χρυσού. Αυτά τα εδάφη που ανήκουν σε αυτόν και την Γκαμπριέλα. Το μέρος είναι φαράγγι γνωστό ως "Ελ Τσαμούκο" και αποτελεί ένα μέρος όπου, σύμφωνα με το μύθο, εμφανίζεται ο διάβολος. Η Αντόνια ανακαλύπτει ότι ο Δαβίδ είναι γιος του Φερνάντο και αποφασίζει να προσελκύσει τον εγγονό της και να τον στρέψει εναντίον της μητέρας του, γεμίζοντάς τον με δώρα και με μια πλούσια ζωή.
Η Αντόνια και οι συνεργοί της, φιλόδοξοι για τον χρυσό, και η Ιρένε κλέβει την αγάπη του Αλεχάντρο από την Γκαμπριέλα, συνωμότησαν για να καταστρέψουν αυτή και τον Τίγκρε. Η Γκαμπριέλα Θα κατηγορηθεί για την έκρηξη στο ορυχείο αλλά και τον θάνατο των ανθρακωρύχων, του Φερνάντο αλλά και του ίδιου του πατέρα της, αν και η Αντόνια αποτελεί τον πραγματικό ένοχο. Την κλειδώνουν σε ένα τρελοκομείο, εκεί την κακοποιούν και τη βασανίζουν.
Μέσα στο τρελοκομείο θα γνωρίσει την Κονστάνσα, την πρώην σύζυγο του Ανίμπαλ Βιγιέγιας και μητέρα του Ρικάρντο, εισαγγελέα της υπόθεσης της, αλλά και τον Λούτσο Βάμπα έναν αδίστακτο απατεώνα, φιλικό, όμορφο, γοητευτικό και πολυμήχανο, ο οποίος κατηγορείται και φυλακίζεται. Προσποιείται τον τρελό και τον στέλλουν και αυτόν στο τρελοκομείο για να ξεφύγει και να αποκτήσει την ελευθερία του.
Τα χρόνια περνούν αλλά μια ξαφνική φωτιά στο τρελοκομείο τα αλλάζει όλα. Όλοι πιστεύουν ότι η Γκαμπριέλα είναι νεκρή, αλλά στην πραγματικότητα έχει καταφέρει να ξεφύγει από την κόλαση που την ανάγκασαν να ζει εδώ και χρόνια. Η Γκαμπριέλα θα βρει το θησαυρό του πατέρας της και μαζί με την Κονστάνσα και τον Λούτσο φεύγουν στο εξωτερικό.
Ένας-ένας από τους 12 εχθρούς της (Αντόνια Γκέρα, Ανίμπαλ Βιγιέγιας, Ιρένε Μοντεμάρ, Χούλιο Μοντεμάρ, Μακάριο Γκαϊτάν, Ραμίρο "Σαύρα" Τσακόν, Αλμπέρτο Εσπίνο, Ραμόν Ισκιέρδο, Ρικάρντο Βιγιέγιας, Προυδένσια Μοντεμάρ, Αλεχάντρο Μπελτράν & Γερτρούδη Αγκίρε) σβήνεται από τη λίστα, άλλοι είναι νεκροί, άλλοι τρελοί ή ακόμα και καλοί.
Ο Αλεχάντρο θα ξανακερδίσει την αγάπη της και το χρόνο που έχασαν, αλλά και η Γκαμπριέλα ξανακερδίζει την αγάπη του γιου της. Μια τελική μάχη με την εχθρό της, Αντόνια Γκέρα, η οποία καταλήγει τετραπληγική και σε ισόβια κάθειρξη σε κατ' οίκον περιορισμό, και τη Γκαμπριέλα να είναι πια η "Πατρόνα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ισπανόφωνες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη
Η Συμμαχία Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (Alliance of Liberals and Democrats for Europe, ALDE) είναι μία από τις επτά ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η πολιτική της ιδεολογία είναι ο φιλελευθερισμός και το Κέντρο. Στην ευρωβουλευτική περίοδο 2009-2014 αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη με 85 από τις 766 έδρες. Ηγέτης της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ο πρώην Βέλγος πρωθυπουργός Γκι Φερχόφστατ, ο οποίος έχει επίσης επιλεγεί από το κόμμα και ως υποψήφιος Πρόεδρος για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2014.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές ομάδες Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Προεδρικές εκλογές στο Νεπάλ (2008)
Στις 19 Ιουλίου και 21 Ιουλίου του 2008 διεξήχθη έμμεση προεδρική εκλογή, για πρώτη φορά στην ιστορία του Νεπάλ. Στον πρώτο γύρο στη Συντακτική Συνέλευση, κανείς εκ των δύο υποψηφίων δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 298 ψήφους. Η επαναληπτική ψηφοφορία στις 21 Ιουλίου είχε αποτέλεσμα να εκλεγεί πρώτος πρόεδρος ο Ραμ Μπαράν Γιαντάβ, με 308 ψήφους από τις 590 των βουλευτών. Ο αντίπαλός του, από το μαοϊκό Κομμουνιστικό Κόμμα, Ραμράγια Πρασάντ Σινγκ έμεινε στις 282 ψήφους.
Αποτελέσματα
Πηγή:www.nepalnews.com Εκλογή αντιπροέδρου
Παραπομπές
2008 προεδρ Νεπαλ προεδρι
Πόλεις του Τσαλατενάνγκο
Δείτε επίσης
Πολεις
Αστέριος (comes Hispaniarum)
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Hispania (ρωμαϊκή Ιβηρική) το έτος 416. Ο Αστέριος, λατιν.: Asterius, (άκμασε το 419–422) ήταν Ρωμαίος στρατηγός, που έλαβε τον τίτλο του comes Hispaniarum, με την ιδιότητα του οποίου συμμετείχε σε μία σημαντική στρατιωτική αποστολή κατά των Βανδάλων, που είχαν εγκατασταθεί στο βόρειο τμήμα της Γαλαισίας. Μπόρεσε επίσης να νικήσει τον σφετεριστή Μάξιμο της Hispania, που είχε καταφύγει με τις βαρβαρικές φυλές εκεί. Λόγω της στρατιωτικής του ικανότητας και των σημαντικών νικών του στο πεδίο της μάχης, του δόθηκε ο τίτλος τού πατρικίου το 422.
Εκστρατεία στην Hispania
Μετά τις νίκες της Βάλλια στις εκστρατείες του 416 και του 418, οι ηττημένοι Βάνδαλοι Αλανοί και Σιλινγοί κατέφυγαν με τους Βάνδαλους Ασδίνγους, που εγκαταστάθηκαν στις παράκτιες περιοχές της Γαλαισίας, βόρεια τού ποταμού Μίνο. Οι Βάνδαλοι, που χρειάζονταν νέα εδάφη για να τοποθετήσουν τους νεοαποκτηθέντες πληθυσμούς τους, επεκτάθηκαν προς τα νότια και απέκλεισαν τους γείτονές τους, τους Σουάβους, στη μάχη των βουνών Νερβάσος το 419.
Το 419 ο Αστέριος στάλθηκε ως κόμης της Ιβηρικής (comes Hispaniarum) με έναν ισχυρό ρωμαϊκό στρατό, για να ολοκληρώσει την ανακατάληψη των εδαφών, που κατέλαβαν οι βάρβαροι εισβολείς στην Ηispania (Ρωμαϊκή Ιβηρική) και να καταστείλει τη δεύτερη εξέγερση του Mάξιμου της Hispania.
Το 419 ένας ιερέας ονόματι Φροντόν κατηγόρησε αρκετές σημαντικές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Αστερίου για Πρισκιλιανισμό, γεγονός που τον ανάγκασε να ταξιδεύσει στο Ταρράκο για να υπερασπιστεί την οικογένειά του ενάντια στους ισχυρισμούς. ρ
Α΄ Μιθριδατικός Πόλεμος
Ο Α´ Μιθριδατικός Πόλεμος (89 π.Χ.-84 π.Χ.) άρχισε, όταν ο βασιλιάς του Πόντου, παραβλέποντας τους προηγούμενους διακανονισμούς της Ρώμης από το 94 π.Χ. που τους είχε δεχθεί ο Μιθριδάτης-και γι΄αυτό είχε αποσύρει τα στρατεύματά του από την Καππαδοκία και την Παφλαγονία- προσάρτησε 91 π.Χ..-90 την Καππαδοκία και έμμεσα τη Βιθυνία, υποστηρίζοντας στη χώρα αυτή έναν ανταπαιτητή του θρόνου και διώχνοντας το νόμιμο βασιλιά Νικομήδη Γ΄.
Η έναρξη
Η πρόκληση αυτή του Μιθριδάτη εξηγείται με το γεγονός ότι η Ρώμη είχε εμπλακεί την εποχή κείνη σε πόλεμο με τους Ιταλούς συμμάχους της. Δυστυχώς όμως για τον Μιθιδράτη ο πόλεμος αυτός τελείωσε με νίκη της Ρώμης πολύ νωρίτερα από ότι είχε υπολογίσει. Ο βασιλιάς του Πόντου αναγκάστηκε τότε να αποσυρθεί από την Καππαδοκία και η Ρώμη επανέφερε στη Βιθυνία τον Νικομήδη Γ΄ που εισέβαλε, με την παρακίνηση του αρχηγού της ρωμαϊκής πρεσβείας Μάνιο Ακιλίου στην επικράτεια του Μιθριδάτη. Ύστερα από αυτό και την προσβλητική απάντηση του Αικιλίου, ο πόλεμος με τη Ρώμη ήταν αναπόφευκτος.
Αστέριος (comes Hispaniarum)
Εκστρατεία στην Hispania
Το 421 ο Αστέριος κλήθηκε στη Ραβέννα μετά την ανάδειξη του Κωνστάντιου Γ' ως Αυτοκράτορα. Ονομάστηκε πατρίκιος.
Α΄ Μιθριδατικός Πόλεμος
Τα δύο μέτωπα
Ο πόλεμος αυτός έγινε σε δύο μέτωπα, στη δυτική Μικρά Ασία και την Ελλάδα. Με σύμμαχο τον βασιλιά Τιγράνη και την υποστήριξη πολλών ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας, όπου εμφανίζονταν με το χαρακτηρισμό «Νέος Διόνυσος» ως ελευθερωτής, ο Μιθιδράτης είχε αρχικά σημαντικές επιτυχίες. Νίκησε τους Ρωμαίους στη Μικρά Ασία όπου όμως αυτοί διέθεταν μικρές δυνάμεις και κατέλαβε ένα μεγάλο τμήμα της. Συνέλαβε αιχμάλωτο τον ίδιο τον Ακίλο και τον θανάτωσε. Επιτυχές είχε και στην Ελλάδα ο στρατηγός του Μιθριδάτη Αρχέλαος.Πιστεύοντας πως ήρθε η ώρα της απελευθέρωσης τους από τους Ρωμαίους, αρκετοί Έλληνες στην κεντρική και νότια Ελλάδα, ιδιαίτερα οι Αθηναίοι, προσχώρησαν στον Μιθριδάτη, ενώ άλλες περιοχές, όπως η Εύβοια και η Μαγνησία καταλήφθηκαν εύκολα από τον Αρχέλαο (89-88). Η τροπή αυτή του πολέμου όμως άλλαξε σύντομα, όταν ο Μιθριδάτης έδειξε στους Έλληνες τον πραγματικό εαυτό του και όταν την ηγεσία του ρωμαϊκού στρατού ανέλαβε ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας. Το 88, ύστερα από μυστική διαταγή του Μιθριδάτη προς τους στρατηγούς του στην Μικρά Ασία, εξοντώθηκαν όλοι οι ιταλικής καταγωγής έμποροι και τα μέλη των οικογενειών τους που βρίσκονταν εκεί, περίπου 80 χιλιάδες. Η εγκληματική και συνάμα πολιτικά ανόητη αυτή πράξη είχε ως συνέπεια πολλές ελληνικές πόλεις (Έφεσος, Σμύρνη, Κολοφώνα κ.α.) να προσχωρήσουν στους Ρωμαίους, πράγμα που προκάλεσε την αντίδραση του Μιθριδάτη, δηλαδή τη λήψη σκληρών μέτρων σε βάρος των Ελλήνων (εκτελέσεις και ομαδικές εκτοπίσεις) και την ανεπιτυχή προσπάθεια εκ μέρους του να προσεταιρισθεί τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα με τη διακήρυξη της απελευθέρωσης των δούλων και την παραγραφή των χρεών. Επίσης ο Μιθριδάτης είχε αποτύχει να καταλάβει με πολιορκία τη Ρόδο (88-87). Στην Ελλάδα ο Σύλλας νίκησε το στρατηγό του Μιθριδάτη Αρχέλαο στη Μάχη της Χαιρώνειας (86 π.Χ.) και στην Μάχη του Ορχομενού της Βοιωτίας και κατέλαβε, ύστερα από πολιορκία, την Αθήνα (86).
Αστέριος (comes Hispaniarum)
Εκστρατεία στην Hispania
Μία πηγή προτείνει ότι κατείχε το αξίωμα τού μαγίστρου τού στρατού (magister militum). Άλλες πηγές το αμφισβητούν, αλλά αναγνωρίζουν ότι ένας άλλος Ιβηρο-ρωμαίος μάγιστρος έχει καταγραφεί, ότι πολέμησε τους Bακαυδούς της Ταρρακωνησίας το 441. Μπορεί να γίνει κατανοητό ότι ο ένας Αστέριος θεωρήθηκε ως ο άλλος. Άλλες πηγές εικάζουν επίσης, ότι οι δύο μπορεί να είχαν σχέση, καθώς ο αριθμός των αυτοκρατορικών αξιωματούχων από την Ισπανία, που καταγράφονται στα χρονικά της εποχής, μειώνεται σημαντικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Α΄ Μιθριδατικός Πόλεμος
Συνθήκη του Δαρδάνου
Με τη Συνθήκη του Δαρδάνου στην πόλη (Δαρδάνος) κοντά στον Ελλήσποντο που έγινε μεταξύ του Σύλλα και του Μιθριδάτη (85), ο τελευταίος δεχόταν όλους τους όρους του Ρωμαίου στρατηγού, δηλ. να παραιτηθεί από όλες τις εξωτερικές κτήσεις του, να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις (2 χιλιάδες τάλαντα) και να παραδώσει το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του (70 πλοία).
Αστέριος (comes Hispaniarum)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Κάτα
Τα Κάτα (型 ή 形)(όρος που σημαίνει φόρμες) είναι σειρά προδιαγεγραμμένων τεχνικών πολεμικών τεχνών που εκτελούνται με προκαθορισμένο τρόπο. Τα κάτα χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες:
Σημαντικό στοιχείο των κάτα είναι η απαίτηση πνευματικής συγκέντρωσης από τον ασκούμενο σε αυτά, ώστε να εκτελεστούν με αποδοτικό τρόπο. Μερικά από τα κύρια σημεία που πρέπει να προσέξει ο ασκούμενος στα κάτα, είναι η ακριβής απόδοση των διαφόρων λεπτομερειών, όπως η αυξομείωση της ταχύτητας και δύναμης στις διάφορες κινήσεις, το ποσό της ευλυγισίας που απαιτεί η κάθε τεχνική αλλά κυρίως η σωστή αναπνοή.
Η άσκηση στα κάτα έχει πολλά οφέλη για τον ασκούμενο σε αυτά. Μέσω των κάτα, ο ασκούμενος μαθαίνει τεχνικές αυτοάμυνας με ασφάλεια. Είναι ένας άριστος τρόπος εκγύμνασης σώματος και μυαλού. Επίσης βελτιώνει σημαντικά τα αντανακλαστικά του ασκούμενου, την αντίληψη του για τον χώρο που τον περιβάλλει και επίσης βελτιώνει τον έλεγχο του σώματος.
Αρκετά συστήματα χρησιμοποιούν κάτα σαν μέρος της εξάσκησής τους. Μερικά από τα συστήματα που εξασκούν κάτα είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες
Kata (karate)
Caballo viejo
Το Caballo viejo (γέρικο άλογο) είναι δημοφιλές τραγούδι της Βενεζουέλας, σε στίχους και μουσική του Σιμόν Ντιάζ. Πρωτο-κυκλοφόρησε στο ομώνυμο άλμπουμ το 1980.
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βενεζουέλας Κατηγορία:Τραγούδια του 1980 Κατηγορία:Μουσική στη Βενεζουέλα Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Δίστρατο Ιωαννίνων
thumb thumb Το Δίστρατο είναι οικισμός στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο.
Γενικά - ιστορικά
Το Δίστρατο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης και είναι χτισμένο στους πρόποδες της Βασιλίτσας και του Σμόλικα σε υψόμετρο 1.000 μέτρων. Απέχει από την Κόνιτσα περίπου 54 χλμ. ενώ από τα Γρεβενά 65 χλμ. Το παλιό βλάχικο όνομα του χωριού είναι Μπριάζα ή Βριάζα. Η ονομασία του χωριού δείχνει και την προνομιακή γεωγραφική του θέση. Είναι πάνω σε δύο στράτες: η μια για την Κόνιτσα και η άλλη για τα Γρεβενά.
Λόγω της γειτνίασης του με το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας (μόλις 12 χλμ. απόσταση), αρχίζει να αναπτύσσεται τουριστικά. Διαθέτει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, αλλά και για νόστιμο φαγητό με ταβέρνες και καφενεία.
Στην περιοχή επικρατεί η μυρωδιά του πεύκου, του κέδρου καθώς και το άκουσμα των νερών απ'τα ρυάκια με τα γάργαρα νερά τους να καταλήγουν στον Αώο ποταμό.
Η υλοτομία, είναι παραδοσιακό επάγγελμα των κατοίκων του χωριού, που πέρασε από γενιά σε γενιά. Το 1970 ξεκίνησαν οι δραστηριότητες γύρω από την πέστροφα και δημιουργήθηκαν δύο ιχθυοτροφεία, που κράτησαν τον κόσμο στο χωριό.
Η πέστροφα του Διστράτου, έχει ξεχωριστή νοστιμιά, γιατί ζει σε κρύα καθαρά νερά. Είναι τα νερά των πηγών της Βασιλίτσας και η νοστιμιά της συναγωνίζεται με τη νοστιμιά της άγριας πέστροφας. Είναι το μοναδικό από τα 42 χωριά του δήμου Κόνιτσας που έχει σε λειτουργία Δημοτικό Σχολείο με 7 μαθητές.
Αξιοσημείωτα της Ιστορίας:
Στον Κάτω Μαχαλά του Διστράτου βρέθηκαν τάφοι βυζαντινής καθώς και ρωμαϊκής εποχής.
Κατά την Επανάσταση του 1821, αρκετοί κάτοικοι του χωριού πολέμησαν στο Μεσολόγγι, ενώ το 1878 επίσης συμμετείχαν στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο.
Το 1906 στο χωριό ιδρύθηκε ρουμανικό σχολείο, με δάσκαλο τον Αθανάσιο Τσιαμπραγκάνη.
Κατά τον πόλεμο του '40, στις 2 Νοεμβρίου 1940 οι Ιταλοί κατέλαβαν προσωρινά το Δίστρατο. Το χωριό πυρπολήθηκε δυο φορές από τους Γερμανούς το 1943 και το 1944. Απώλειες υπέστη το χωριό και κατά τα χρόνια του Εμφυλίου.
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1919 με τη παλιά ονομασία του Βριάζα στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της τότε ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Δίστρατο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Τράπεζα αποτελούν την κοινότητα Δίστρατου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δίστρατου του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 278 κατοίκους.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
thumb|279x279px
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Βάλλντορφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Προεδρικές εκλογές στη Γεωργία 2008
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Γεωργία στις 5 Ιανουαρίου 2008 επανεξελέγη με ποσοστό 53,47% ο Μιχαήλ Σαακασβίλι έναντι 25,69% για τον κύριο αντίπαλό του, Λέβαν Γκατσετσιλάντζε. Η αντιπολίτευση αμφισβήτησε το αποτέλεσμα και έκανε λόγο για νοθεία., Οι εκλογές επίσης επικρίθηκαν από διεθνείς παρατηρητές.
Παραπομπές
2008 Προεδρικες εκλογες
Cadillac DTS
Η Cadillac DTS ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Cadillac, από τον Ιούλιο του 2005 έως τον Μάιο του 2011 και διατέθηκε μόνο στη Βόρεια Αμερική και στη Μέση Ανατολή. Κατά τα έτη παραγωγής της, η DTS ήταν το μεγαλύτερο σεντάν που προσέφερε ο όμιλος της General Motors. Στις ΗΠΑ, τον Καναδά και τη Μέση Ανατολή, η DTS ήταν, επίσης, η ναυαρχίδα της Cadillac και γενικότερα του ομίλου της General Motors, ενώ στα άλλα κράτη διεθνώς η ναυαρχίδα της εταιρείας ήταν το αμέσως μικρότερο σεντάν Cadillac STS.
Παρουσίαση
Το ντιζάιν της Cadillac DTS αποκαλύφθηκε με έναν μοναδικό τρόπο, στις 20 Ιανουαρίου 2005. Συγκεκριμένα, ο τότε εκλεγεθείς για δεύτερη φορά πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο νεότερος, παρέλαβε μία επίσημη προεδρική λιμουζίνα με βάση το σασί μεγάλων SUV του ομίλου της General Motors, αλλά με αισθητική πανομοιότυπη με της Cadillac DTS, αμέσως μετά την τελετή ορκωμοσίας (δείτε: Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο). thumb|left|Cadillac DTS με οροφή από [[βινύλιο.]]
Η εκδοχή μαζικής παραγωγής της DTS, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Σικάγο στις 9 Φεβρουαρίου 2005, μαζί και με την στενά συγγενική Buick Lucerne. Τελικώς, η DTS κυκλοφόρησε στην αγορά των ΗΠΑ μέσα στο τρίτο τρίμηνο του 2005, για την σεζόν (model year) του 2006. Ήταν ο επίσημος αντικαταστάτης της 8ης και τελευταίας γενιάς της Cadillac De Ville, η παραγωγή της οποίας είχε λήξει στις 23 Ιουνίου 2005. Ακολουθώντας την παράδοση όλων των προκατόχων της, δηλαδή όλων των γενεών της De Ville, παρομοίως και η DTS μπορούσε να παραγγελθεί και με οροφή από βινύλιο, όπως αυτή της διπλανής φωτογραφίας.
Ονομασία
left|thumb|Cadillac DTS του 2006 / εμπρός.
Με αυτή την αλλαγή του ονόματος, το μοντέλο ακολούθησε το νέο σύστημα ονοματολογίας με τα 3 γράμματα, που καθιέρωσε η Cadillac μεταξύ του 2002 και του 2005. Ειδικότερα, η DTS πήρε το όνομά της από την ισχυρότερη έκδοση της προκατόχου De Ville, την De Ville DTS (De Ville Touring Sedan), όπως είχε συμβεί και με την Cadillac Catera και την διάδοχο Cadillac CTS, καθώς και με την Cadillac Seville και την διάδοχο Cadillac STS.
Αισθητική
left|thumb|Cadillac DTS του 2006 / πίσω.
Η Cadillac DTS ουσιαστικά ήταν ένας επανασχεδιασμός του προκατόχου της, αφού τόσο το αμάξωμα όσο και τα μηχανικά μέρη της (κινητήρας, ρυθμίσεις για αποδόσεις ισχύος και κιβώτιο ταχυτήτων) προήλθαν από την 8η και τελευταία γενιά της De Ville και μεταφέρθηκαν αυτούσια στην DTS. Υπήρξαν πάντως κάποιες αισθητικές αναβαθμίσεις στο σαλόνι, ενώ και ο πίνακας οργάνων είχε αλλάξει εντελώς. Επίσης, τα εμπρός και πίσω φώτα άλλαξαν ριζικά και έγιναν εντελώς κάθετα, ακολουθώντας την νέα σχεδιαστική φιλοσοφία για τον 21-ο αιώνα, που ονομάζεται «Αrt and Science» (Τέχνη και Επιστήμη). Αντιθέτως, το πλαϊνό προφίλ της DTS παρέμεινε εμφανώς κοινό με αυτό της De Ville 8ης γενιάς. thumb|right|Cadillac DTS-L του 2007 / εμπρός. thumb|right|Cadillac DTS-L του 2007 / πίσω.
Σημαντική διαφορά στο σαλόνι της DTS ήταν η κατάργηση της προηγούμενης 6-θέσιας διάταξης, σε αντίθεση με την De Ville, που έφερε σε όλες τις γενιές της το παραδοσιακό αμερικανικό 6-θέσιο σαλόνι, με τον λεβιέ ταχυτήτων πάνω στην κολώνα του τιμονιού (αν και η ισχυρότερη έκδοση De Ville DTS της 8ης και τελευταίας γενιάς της De Ville ήταν επίσης 5-θέσια και με τον λεβιέ ταχυτήτων ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα). Όλες οι DTS ήταν αποκλειστικά 5-θέσιες και με τον λεβιέ ταχυτήτων ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα, με εξαίρεση όσα μοντέλα προορίζονταν για εταιρικές πωλήσεις, στα οποία προσφερόταν ακόμα η δυνατότητα να παραγγελθούν με προαιρετική 6-θέσια διάταξη. Προκειμένου να διατηρήσει μια παραδοσιακή αισθητική νότα, η DTS προσέθεσε και ένα τετράγωνο ρολόι στο ταμπλό, αν και ο πίνακας οργάνων είχε στρογγυλά όργανα.
DTS-L
thumb|right|Cadillac DTS-L του 2008 / εμπρός. thumb|right|Cadillac DTS-L του 2008 / πίσω.
Τον Νοέμβριο του 2006, για τη σεζόν (model year) του 2007, λανσαρίστηκε και μια ειδική έκδοση με μακρύτερο κατά 20,3 εκατοστά μεταξόνιο, υπό το όνομα DTS-L (long). Η έκδοση αυτή σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον θυγατρικό οίκο Accubuilt και διατέθηκε κυρίως σε εταιρείες ενοικίασης πολυτελών αυτοκινήτων μεγάλου μήκους, κοινώς λιμουζίνες. Όλα τα επιπλέον εκατοστά διατέθηκαν στον χώρο των πίσω επιβατών και το συνολικό μήκος του αυτοκινήτου έφτανε σχεδόν τα 5,5 μέτρα.
Οι Cadillac DTS-L της πρώτης σεζόν παραγωγής τους, αναγνωρίζονται εύκολα, καθώς έφεραν μια φαρδύτερη πίσω πλαϊνή κολώνα, ως ρετρό παραπομπή στην παλαιότερη Fleetwood 75 Series. Αυτό επετεύχθη με την χρήση της ίδιας πίσω πόρτας με τις στάνταρ DTS, δημιουργώντας όμως έτσι ένα παράξενο πλαϊνό προφίλ, με μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις πίσω πόρτες και στα θολωτά τόξα πάνω από τους πίσω τροχούς, όπως φαίνεται στην πάνω φωτογραφία. Για τη σεζόν (model year) του 2008, τοποθετήθηκαν μακρύτερες πίσω πόρτες, καλύτερης αισθητικής, με αποτέλεσμα η πίσω πλαϊνές κολώνες να γίνουν πιο στενές. Παρά τις βελτιώσεις αυτές όμως, ελάχιστες DTS-L πωλήθηκαν και σύντομα η παραγωγή τους διακόπηκε.
Εξοπλισμός και ασφάλεια
Το επίπεδο εξοπλισμού της DTS ήταν εξαιρετικά υψηλό για την εποχή της. Συγκεκριμένα, όλες οι εκδόσεις έφεραν εξ αρχής στάνταρ προβολείς υψηλής έντασης με φώτα Xenon, ανάρτηση Magnetic Ride Control, Σύστημα Ελέγχου Πίεσης Ελαστικών, το Σύστημα Τηλεματικής της General Motors OnStar, Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας StabiliTrak (έως το 2007 ήταν στάνταρ σε όλα εκτός της βασικής έκδοσης, ενώ μετά έγινε στάνταρ και στη βασική έκδοση), Σύστημα Υποβοήθησης Φρεναρίσματος (Brake Assist), δυνατότητα εκκίνησης του κινητήρα εξ αποστάσεως, δερμάτινο σαλόνι, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα καθίσματα και, από το 2007, ζάντες από χρώμιο. thumb|left|Cadillac DTS του 2006 - 2011 στο [[Μέριλαντ, ΗΠΑ, με αισθητήρες παρκαρίσματος εμπρός και πίσω.]]
Από την εισαγωγή της DTS, επίσης, προστέθηκαν εξ αρχής στάνταρ πλευρικοί αερόσακοι οροφής, για προστασία της κεφαλής, συμπληρώνοντας έτσι τους προϋπάρχοντες μπροστινούς και πλευρικούς (προστασίας πλευρών) στα μπροστινά καθίσματα αερόσακους της προκατόχου De Ville 8ης γενιάς (παραδόξως όμως, οι προαιρετικοί πλευρικοί αερόσακοι στα πίσω καθίσματα, προστασίας πλευρών, της De Ville 8ης γενιάς, για ολόκληρο το διάστημα παραγωγής της, 1999 - 2005, καταργήθηκαν). Επιπλέον, οι δύο μπροστινοί αερόσακοι της DTS ήταν εξαρχής διπλού βάθους (dual-depth airbags) και η Cadillac ισχυρίστηκε τότε ότι οι δύο τρόποι ανοίγματός τους ανάλογα με την ισχύ της πρόσκρουσης, ήταν πρωτοεμφανιζόμενη καινοτομία.
Προαιρετικά προσφέρονταν: σύστημα δορυφορικής πλοήγησης (στάνταρ στην κορυφαία έκδοση Platinum Edition Package), δορυφορικό ραδιόφωνο, ηλιοροφή, αισθητήρες παρκαρίσματος εμπρός και πίσω, θερμαινόμενα εμπρός και πίσω καθίσματα, δροσιζόμενα εμπρός καθίσματα, θερμαινόμενο τιμόνι, λειτουργία διατήρησης σταθερής απόστασης στο cruise control και, ξεκινώντας από την σεζόν του 2008, σύστημα προειδοποίησης αλλαγής λωρίδας (lane-departure warning system) και προειδοποίησης τυφλής οπτικής γωνίας (blind-spot alert). Επιπλέον, από την σεζόν του 2009 το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης απέκτησε την ικανότητα ενημέρωσης για τις τρέχοντες κυκλοφοριακές συνθήκες. Μια Cadillac DTS με πλήρη εξοπλισμό, έφτανε σε μέγιστη τιμή τα 55.000 δολάρια με την τότε ισοτιμία. thumb|right|Cadillac DTS της σεζόν του 2006.
Το μοναδικό μελανό σημείο όμως, που μάλιστα πυροδότησε τότε πλήθος από αρνητικά σχόλια, ήταν ότι το μοναδικό διαθέσιμο κιβώτιο ταχυτήτων ήταν ένα 4-τάχυτο αυτόματο. Συγκεκριμένα, έφερε το γηρασμένο πλέον 4T80, που είχε προηγουμένως χρησιμοποιηθεί στην Cadillac Eldorado (μεταξύ 1993 και 2002, όταν και διακόπηκε το μοντέλο χωρίς διάδοχο), στην Cadillac Seville (μεταξύ 1993 και 2003) και στην Cadillac De Ville (μεταξύ 1994 και 2005), από όπου και μεταφέρθηκε αυτούσιο και, ως αποτέλεσμα, η DTS υπήρξε η τελευταία Cadillac που το χρησιμοποίησε. Γενικά θεωρήθηκε ως άκρως αναχρονιστικό για την εποχή κυκλοφορίας του, κατά την οποία, όλα τα μεγάλου κυβισμού ευρωπαϊκά και ιαπωνικά μοντέλα πολυτελείας, αλλά ακόμα και τα άλλα μοντέλα της Cadillac, έφεραν τουλάχιστον 5-τάχυτα αυτόματα κιβώτια και συνηθέστερα 6-τάχυτα αυτόματα (μάλιστα κάποια μεγάλα ευρωπαϊκά και ιαπωνικά αυτοκίνητα είχαν αρχίσει τότε να εισάγουν ακόμα και 7-τάχυτα ή 8-τάχυτα αυτόματα).
Κινητήρες
thumb|right|Cadillac DTS Performance του 2006. Η έκδοση Performance ήταν η ισχυρότερη και πολυτελέστερη έκδοση της DTS και ξεχώριζε από την μπροστινή γρίλια, που ήταν βαμμένη στο χρώμα του αμαξώματος.
Το μοντέλο προσφερόταν με έναν μόνο κινητήρα βενζίνης, τον γνωστό από τη δεκαετία του 1990 Northstar, κυβισμού 4.565 cm³ V8 32-βάλβιδο, σε δύο διαφορετικές αποδόσεις ισχύος, με τις διαφορές να εντοπίζονται μόνο στη ρύθμιση, και οι δύο με το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 4T80. Αναλυτικά, όλοι οι συνδυασμοί κινητήρων και εκδόσεων εξοπλισμού ήταν οι εξής:
Πωλήσεις στις ΗΠΑ
thumb|right|Δύο Cadillac DTS στην [[Καλιφόρνια, τον Noέμβριο του 2006.]] thumb|right|Σπάνια μετατροπή μιας DTS του 2009 - 2011 σε [[καμπριολέ.]]
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Ήδη από την εισαγωγή της, οι πωλήσεις της DTS ήταν πολύ χαμηλότερες από αυτές του προκατόχου της. Από το 2008 και μετά, επλήγησαν βαρύτατα από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, πέφτοντας πλέον σε αμελητέα νούμερα, όπως συνέβη τότε και με τα περισσότερα Αμερικανικά μοντέλα μεγάλου κυβισμού. Είναι εντυπωσιακό ότι το 2008 οι πωλήσεις της DTS έπεσαν κατά 40,8% ως προς το 2007, ενώ το 2009 μάλιστα έπεσαν κατά 43,1% ως προς το ήδη καταστροφικό 2008. Μόλις το 2010 σημειώθηκε μια μικρή αύξηση των πωλήσεων κατά 7,6% ως προς το 2009, αλλά το τελευταίο έτος παραγωγής, το 2011, η πτώση έφτασε το 37,8% ως προς το 2010.
Αντικατάσταση της DTS
right|thumb|Η προκάτοχος προεδρική Cadillac De Ville του 2001 - 2004.
Μόλις 20 μέρες νωρίτερα, στις 4 Μαΐου 2011, είχε λήξει και η παραγωγή της κάπως μικρότερης Cadillac STS. Ο μητρικός όμιλος της General Motors αντικατέστησε και τα δύο μοντέλα, DTS και STS, τον Μάιο του 2012 με ένα εντελώς νέο σεντάν, την Cadillac XTS, που βασίστηκε στο πρωτότυπο Cadillac XTS Platinum του 2010.
Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο
right|thumb|Το επίσημο προεδρικό Cadillac DTS, σε φωτογραφία στις 5 Απριλίου 2005 στο [[Ζάγκρεμπ της Κροατίας.]] right|thumb|Το ίδιο προεδρικό στις 5 Απριλίου 2005 στο ίδιο μέρος. right|thumb|Η διάδοχος Casillac One του 2009 - 2018 για τον Μπαράκ Ομπάμα / μπροστά. right|thumb|Η διάδοχος Casillac One του 2009 - 2018 για τον Μπαράκ Ομπάμα / πίσω.
Η Cadillac DTS συνέχισε μια μακροχρόνια παράδοση επιλογής μεγάλων μοντέλων της εταιρείας για επίσημα οχήματα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια μοναδική εκδοχή της του 2005, που είχε ωστόσο βασιστεί στο 4-κίνητο σασί των SUV Chevrolet Tahoe, GMC Yukon και Cadillac Escalade, αλλά με την αισθητική της Cadillac DTS, υπήρξε το προεδρικό αυτοκίνητο του Τζορτζ Μπους του νεότερου, από την ορκωμοσία της δεύτερης θητείας του, που έλαβε χώρα στις 20 Ιανουαρίου 2005, και για ολόκληρη τη δεύτερη θητεία του. Να σημειωθεί ότι στα ίδια SUV είχε βασιστεί και το προκάτοχο προεδρικό μοντέλο Cadillac De Ville του 2001 που είχε χρησιμοποιηθεί στην πρώτη θητεία του Μπους, αλλά παρομοίως έφερε την αισθητική εμφάνιση της 8ης και τελευταίας γενιάς της De Ville.
Όπως και η προκάτοχος προεδρική De Ville, παρομοίως για τους ίδιους λόγους, η προεδρική Cadillac DTS ήταν επίσης τεθωρακισμένη, 4-κίνητη, με πολύ μακρύτερο μεταξόνιο και με πολύ υψηλότερη οροφή από την «κανονική» έκδοση και το «κανονικό» σασί της DTS και ήταν φτιαγμένη στο χέρι (ειδικότερα η προεδρική DTS από τον οίκο Centigon). Ήταν, επίσης, και το πρώτο αντίτυπο της DTS που κατασκευάστηκε επίσημα, λίγους μήνες προτού η κανονική εκδοχή του μοντέλου κυκλοφορήσει στην αγορά.
Αντικαταστάθηκε κατά την ορκωμοσία του διαδόχου Μπαράκ Ομπάμα, στις 20 Ιανουαρίου 2009, από ένα εντελώς νέο ειδικό μοντέλο με τα παρατσούκλια Cadillac One («Κάντιλακ Ένα») και the Beast («το Θηρίο»), που για πρώτη φορά σε προεδρικό όχημα των ΗΠΑ μοιράζεται ακόμα λιγότερα, κυριολεκτικά ελάχιστα κοινά στοιχεία με αυτοκίνητο παραγωγής. Για την ακρίβεια, το σασί, ο κινητήρας ντίζελ και το κιβώτιο ταχυτήτων προήλθαν από το Chevrolet Kodiak, ένα επαγγελματικό ελαφρύ φορτηγό, αλλά με την εξωτερική της εμφάνιση να έχει διαμορφωθεί στα πρότυπα της Cadillac. Ενδεικτικώς, τα μπροστινά φώτα, οι καθρέπτες και οι χειρολαβές της Cadillac One του 2009 - 2018 είναι κοινά με αυτά της Cadillac Escalade τρίτης γενιάς, ενώ τα πίσω φώτα είναι κοινά με αυτά της Cadillac STS. Για πολλά χρόνια, η προκάτοχος προεδρική DTS χρησιμοποιήθηκε μόνο ως εναλλακτική προεδρική λιμουζίνα, όταν προέκυπτε ανάγκη για όχημα αντικατάστασης ή για εφεδρικό. Τον Σεπτέμβριο του 2018 παραδόθηκε στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ένα καινούριο προεδρικό όχημα, αντίστοιχα ανάμικτης κατασκευαστικής φιλοσοφίας με το προηγούμενο, που διατήρησε τα παρατσούκλια Cadillac One και the Beast και εμφανίστηκε για πρώτη φορά δημόσια σε ένα προεδρικό ταξίδι στη Νέα Υόρκη στις 24 Σεπτεμβρίου 2018.
Μια Cadillac DTS υπήρξε, επίσης, το επίσημο κυβερνητικό αυτοκίνητο του πρώην πρωθυπουργού του Καναδά Στήβεν Χάρπερ.
Έννιος
Ο Κόιντος Έννιος (Quintus Ennius) (239 π.Χ-169 π.Χ) ήταν λατίνος τραγικός ποιητής.
Βίος
Ο Κόιντος Ένιος γεννήθηκε στις Ρωδαίες (Rudiae), μικρή πόλη της Καλαβρίας ανάμεσα στον Τάραντα και το Βρινδήσιο, της Κάτω Ιταλίας το 239 π.Χ. Φορέας τριών πολιτισμών, του Οσκικού, Ελληνικού και Λατινικού, προερχόταν από οικογένεια εύπορη της Μεσσαπείας και έλαβε επιμελημένη μόρφωση και κυρίως σπούδασε ρητορική και φιλοσοφία. Υπηρέτησε στο Ρωμαϊκό στρατό στη Νότια Ιταλία και αργότερα στη Σαρδηνία, ως εκατόνταρχος κατά την εκστρατεία του 215 π.Χ - γνωρίζει τον Κάτωνα τον Πρεσβύτερο, ο οποίος τον πήρε μαζί του στη Ρώμη το 204 π.Χ. Στη Ρώμη εργάζεται ως δάσκαλος. Κατοικεί στον στον Αβεντίνο λόφο με μεγάλη λιτότητα έχοντας μια υπηρέτρια να τον βοηθάει. Στη Ρώμη γνωρίζει τον Σκιπίωνα τον Αφρικανό και τον Μάρκο Φούβλιο Νοβίλιο ο οποίος τον πήρε μαζί του όταν εκστράτευσε κατά κατά των Αιτωλών. Από ένα αστεϊσμό στις Saturae ορισμένοι μελετητές συμπέραναν πως έπασχε από αρθριτικά. Αυτό όμως δεν τεκμηριώνει πως πέθανε από αυτήν την ασθένεια. Πέθανε το 169 π.Χ και οι στάχτες του μεταφέρθηκαν στην πατρίδα του και στήθηκε γι' αυτόν μνημείο στον οικογενειακό τάφο των Σκιπιώνων.
Έργα
Στην δραματική του δημιουργία κυριαρχεί η τραγωδία κάτι που οφειλόταν «στην κλίση του ταλέντου του»
Πρότυπα του συγγραφικού έργου του Έννιου
Μεγαλύτερο πρότυπό του είναι ο Ευριπίδης και τρεις από τις τραγωδίες του είναι αντλημένες από σωζόμενα έργα του Έλληνα τραγικού: η Hecuba, η Iphigenia και η Medea excul. Μεταφράζει κατ'ακρίβεια ή ακολουθεί πιστά τη δομή των έργων. Οι επιδράσεις από τον Σοφοκλή δεν αποδεικνύονται από πουθενά, ενώ ο Αισχύλος επιδρά στο έργο του Eymenides. Ο Αρίσταρχος από την Τεγέα επιδρά στον Achilles. Το έπος του Annales απηχεί ρωμαϊκές γεννεαλογικές παραδόσεις, ενώ φαίνεται να αγνοεί τα χρονικά των ποντιφήκων. Άγνωστες είναι οι πηγές των praetextae του.
Ιδεολογικός κόσμος του Έννιου
Τα έργα του απηχούν τον ρωμαϊκό και ελληνιστικό αξιακό κόσμο: η εργασία προκρίνεται έναντι της οκνηρίας. Οι Ρωμαίοι ήρωες αποθεώνονται με κυρίαρχο τον Σκιπίωνα. Απουσίαζει κάθε ρομαντική εξύμνηση του πολέμου, της στρατιωτικής τραχύτητας και αντιπαραθέτει την λεκτική αναμέτρηση απηχώντας την ελληνική σοφία και τον ελληνικό ορθολογισμό. Για τον Έννιο το δίκαιο ιεραρχείται ως ανώτερο της ανδρείας. Ως προς τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις δέχεται την ύπαρξη των θεών αλλά δεν φροντίζουν για τους ανθρώπους. Στρέφεται κατά της τέχνης των μάντεων, αλλά των ιδιωτών και όχι των θεσμοθετημένων οιωνοσκόπων.
Επιδράσεις-απήχηση του Έννιου
Το έργο του Annales γίνεται σχολικό εγχειρίδιο, οι φιλόλογοι τον σχολιάζουν, ενώ οι ποιητές το μιμούνται όπως ο Βιργίλιος στην Αινειάδα του.Ο Λουκρήτιος το ακολουθεί ως γλωσσικό και ως θεματολογικό πρότυπο. Τον 1ο π.Χ.αι. οι κωμωδίες του δεν παίζονται, αλλά οι τραγωδίες του εξακολουθούν να παίζονται. Τον 2ο μ.Χ ανανεώνεται το ενδιαφέρον για το έργο του: τα έργα του αντιγράφονται και ο αυτοκράτορας Αδριανός τον εκτιμά. Ο Οράτιος επηρεάζεται από τον Έννιο σε ωδές ρωμαϊκού περιεχομένου. Αυτό που επιδρά κυρίως είναι θεμελίωση της λατινικής ποιητικής γλώσσας, του εξαμέτρου και της διαφοροποίησης των λογοτεχνικών ειδών. Μετά την κατάρρευση του ρωμαϊκού κόσμου ο Έννιος δεν επιζούν. Φράσεις και μεμονωμένες λέξεις από τα έργα του επιβιώνουν στους μεταγενέστερους συγγραφείς: έτσι το Κανείς δεν βλέπει ό,τι είναι μπροστά στα μάτια του, διερευνά τα πεδία του ουρανού, χρησιμοποιείται από τον Σενέκα κατά του Κλαύδιου που ήθελε να γίνει θεός, ενώ στον Μινόυκιο Φήλικα ένας εθνικός την επικαλείται κατά των Χριστιανών, και οι τελευταίοι με τη σειρά τους κατά της αστρολογίας των εθνικών. Τέλος η λέξη omnipotens είναι δημιούργημά του.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Ο Πλανήτης των Πιθήκων (ταινία, 1968)
Ο Πλανήτης των Πιθήκων (αγγλικά: Planet of the Apes), που στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με τον τίτλο Ο άνθρωπος που ήρθε από το μέλλον, είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία του Φράνκλιν Σκάφνερ και σε σενάριο των Μάικλ Γουίλσον και Ροντ Σέρλινγκ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιερ Μπουλ και είναι η πρώτη της αρχικής σειράς Ο Πλανήτης των Πιθήκων και η πρώτη προσθήκη της. Πρωταγωνιστούν ο Τσάρλτον Ίστον, ο Ρόντι Μακ Ντόουαλ και η Κιμ Χάντερ.
Στην ταινία αυτήν ένα αστροσκάφος στο οποίο επιβαίνουν τρεις Αμερικανοί αστροναύτες συντρίβεται σε έναν άγνωστο πλανήτη όπου οι πίθηκοι τον κυβερνούν και οι άνθρωποι είναι σκλαβωμένοι σε αυτούς. Κάποια στιγμή οι αστροναύτες αυτοί θα ανακαλύψουν ότι ο μυστηριώδης αυτός πλανήτης είναι στην πραγματικότητα η Γη όπως θα είναι στο μέλλον.
Καλομοίρα
Η Μαρία Καλομοίρα Σαράντη (αγγλικά: Maria Kalomira Sarantis, 31 Ιανουαρίου 1985), πιο γνωστή απλά ως Καλομοίρα, είναι Ελληνοαμερικανίδα τραγουδίστρια, παρουσιάστρια και YouTuber.
Ο Πλανήτης των Πιθήκων (ταινία, 1968)
Περίληψη
Στο έτος 1972 τρεις αστροναύτες,ο Τζορτζ Τέιλορ, ο Τζον Λάντον και ο Ντοτζ συμμετέχουν σε μια διαστημική αποστολή. Ξαφνικά, όμως κάτι πηγαίνει στραβά με συνέπεια το σκάφος τους να ταξιδέψει στον χρόνο και συγκεκριμένα, στο έτος 2673. Έτσι οι ίδιοι καταλήγουν σε έναν άγνωστο και έρημο φαινομενικά πλανήτη. Αργότερα θα ανακαλύψουν ότι ο πλανήτης αυτός κατοικείται από νοήμονες πιθήκους, οι οποίοι τον εξουσιάζουν και ότι οι άνθρωποι που ζουν εκεί είναι σκλάβοι του. Οι πίθηκοι αυτοί θα τους αιχμαλωτίσουν και θα τους πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα. Στο τέλος μόνο ένας από αυτούς θα επιβιώσει και αυτός θα ανακαλύψει ότι ο μυστηριώδης αυτός πλανήτης είναι η Γη όπως θα είναι στο μέλλον.