cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grumman HU-16 Albatross
Ιστορία
Το μεγαλύτερο ποσοστό των Albatross χρησιμοποιήθηκε από την USAF, κυρίως για την εναέρια διάσωση. Η USAF χρησιμοποίησε εκτενέστατα τα SA-16 στην Κορέα, όπου απέκτησε φήμη γερού και αξιόπιστου αεροσκάφους. Αργότερα το HU-16B Albatross (έκδοση μεγάλου εκπετάσματος) χρησιμοποιήθηκε από την Υπηρεσία Διάσωσης της USAF στον πόλεμο του Βιετνάμ. Το HU-16D Albatross χρησιμοποιήθηκε για έρευνα και διάσωση από το Αμερικανικό Ναυτικό και μεταφορές στη νήσο Γκουάμ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Πτήσεις καλής πίστης ήταν επίσης συχνές μεταξύ της Αμερικάνικης Κοινοπολιτείας των Νησιών του Ειρηνικού στις αρχές τις δεκαετίας του 1970. Το αεροσκάφος επίσης χρησιμοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακτοφυλακή για πολλά χρόνια.
Η σχεδίαση του Albatross επέτρεπε την προσθαλάσσωση στον ωκεανό προκειμένου να διασωθούν πιλότοι που έχουν καταρριφθεί, χάρη στη σχεδίαση σχήματος V της ατράκτου και το μεγάλο μήκος που επέτρεπαν στο αεροσκάφος να προσθαλασσωθεί σε κυματώδεις συνθήκες.
Το HU-16B Albatross σε Ελληνική υπηρεσία
thumb|300px|Grumman HU-16B της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Το 1969 η Ελλάδα παρέλαβε δώδεκα HU -16B Albatross από τη Νορβηγία. Με την παραλαβή των πρώτων αεροπλάνων ιδρύθηκε η 353 Μοίρα Ναυτικής Συνεργασίας (353 ΜΝΑΣ), η οποία στεγάστηκε στο βόρειο τμήμα του Αεροδρομίου της Ελευσίνας, στην 112 Πτέρυγα Μάχης (112 ΠΜ). Τα ελληνικά HU -16B κατασκευάστηκαν το 1951 και 1952 σαν αμφίβιες αεράκατοι με την ονομασία Grumman SA -16A-GR και SA-16B-GR, και στην USAF χρησιμοποιήθηκαν σε ρόλο Έρευνας και Διάσωσης (SAR). Το 1961 μετασκευάστηκαν σε ανθυποβρυχιακά και το 1962 δόθηκαν στη Νορβηγία σαν Grumman HU -16B (ASW). Την εκπαίδευση των πιλότων και τυ προσωπικού εδάφους παρείχε προσωπικό της Αμερικανικής Ακτοφυλακής (US Coast Guard) ενώ την εκπαίδευση στις ανθυποβρυχιακές συσκευές προσωπικό του Αμερικανικού Ναυτικού (US Navy).
Η μοίρα εντάχθηκε διοικητικά στην Πολεμική Αεροπορία και επιχειρησιακά στο Πολεμικό Ναυτικό. Τα ιπτάμενα πληρώματα ήταν μικτά από την Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό. Από τα 6 μέλη του πληρώματος, τα 3 (συντονιστής τακτικής, ασυρματιστής και χειριστής ανθυποβρυχιακών συσκευών) προέρχονταν από το Ναυτικό και τα 3 (κυβερνήτης, συγκυβερνήτης και ιπτάμενος μηχανικός) από την Αεροπορία. Αργότερα 2 HU -16B μετατράπηκαν σε αεροσκάφη Ηλεκτρονικού Πολέμου (ELINT). Την απόφαση απόσυρσης των Albatross επιτάχυνε το ατύχημα στις 23 Ιανουαρίου 1992 στην Ελευσίνα, όταν ένα Albatross κατέπεσε σε κατοικημένη περιοχή και βρήκαν το θάνατο τα τρία μέλη του πληρώματος. Τελικά, τα Albatross αντικαταστάθηκαν από τα Lockheed P -3B Orion.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας Κατηγορία:Αμφίβια αεροσκάφη Κατηγορία:Αεράκατοι HU-16
Νότια Καρολίνα
Η Νότια Καρολίνα (αγγλικά: State of South Carolina), είναι μια πολιτεία στo νοτιοανατολικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών, που συνορεύει με την Τζόρτζια στα νότια και τη Βόρεια Καρολίνα στα βόρεια. Έχει έκταση 82.933 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.372.002 κατοίκους (εκτίμηση 2023). Η Νότια Καρολίνα, περιέχει 46 κομητείες και η πρωτεύουσα της είναι η Κολούμπια.
Φίλιπ Φρόιτερς
μικρογραφία|309x309εσ| Οικογένεια σε ταράτσα, πιθανότατα με αυτοπροσωπογραφία Ο Φίλιπ Φρόιτερς (Philip Fruytiers 1610 – 1666) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος και χαράκτης. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τα μικροσκοπικά του πορτραίτα σε ακουαρέλα και γκουάς. Έκτοτε, του έχουν αποδοθεί αρκετοί μεγάλοι πίνακες, που φέρουν υπογραφή με το μονόγραμμα PHF. Αυτά τα νέα ευρήματα οδήγησαν σε νέα εκτίμηση για τη συνεισφορά του στη μπαρόκ ζωγραφική της Αμβέρσας.
Νότια Καρολίνα
Αρχικά τμήμα της Επαρχίας της Καρολίνας, της Επαρχίας της Νότιας Καρολίνας ήταν μία από τις 13 αποικίες που διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από το Βρετανικό Στέμμα κατά την Αμερικανική Επανάσταση. Η αποικία αρχικά ονομάσθηκε από τον Βασιλιά Κάρολο Β' της Αγγλίας προς τιμήν του πατέρα του Καρόλου Α', ως Carolus στα Λατινικά για το όνομα Κάρολος (Charles). Η Νότια Καρολίνα ήταν η πρώτη πολιτεία που ψήφισε να αποσχισθεί από την Ένωση και ήταν η ιδρυτική πολιτεία των Συνομόσπονδων Πολιτειών Αμερικής.
Φίλιπ Φρόιτερς
Βίος
Οι λεπτομέρειες για τη ζωή του είναι λιγοστές. Γεννήθηκε στην Αμβέρσα στις 18 Ιανουαρίου 1610 ως γιος του Γιαν Φρόιτερς (Jan Fruytiers) και της Κατερίνα Φέρφλουτ (Catherina Vervloet). Είναι καταχωρημένος ως μαθητής στο κολέγιο Ιησουιτών στην Αμβέρσα το 1627. Συνέβαλε σε κείμενα στα λατινικά, στα γαλλικά και στα ολλανδικά σε ένα βιβλίο εμβλημάτων που εκδόθηκε το 1627 από αυτό το κολέγιο στην έκδοση του Γιοάννες Κνόμπερτ (Joannes Cnobbaert) στην Αμβέρσα με τον τίτλο Typus mundi in quo ejus calamitates et pericula nec non divini, humanique amoris antipathia, emblematice proponuntur. Οι εικόνες αυτής της έκδοσης έγιναν από τον Φίλιπς φαν Μάλλερυ (Philips van Mallery).
Νότια Καρολίνα
Γεωγραφία
Η Νότια Καρολίνα συνορεύει στα βόρεια με την Βόρεια Καρολίνα· στα νότια και τα δυτικά με την Τζόρτζια, που βρίσκεται κατά πλάτος του Ποταμού Σαβάννα· και στα ανατολικά με τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Φίλιπ Φρόιτερς
Βίος
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καλλιτεχνική του εκπαίδευση. Έγινε πρύτανις της συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας κατά το έτος 1631 – 32 Αναγράφεται στο μητρώο της συντεχνίας ως εικονογράφος, ζωγράφος και χαράκτης.
Νότια Καρολίνα
Γεωγραφία
Η Νότια Καρολίνα συντίθεται από τριάντα έξι γεωγραφικές περιοχές, των οποίων τα όρια είναι σχεδόν παράλληλα με την βορειοανατολική/νοτιοδυτική Ατλαντική ακτογραμμή. Στο Νοτιοανατολικό τμήμα της πολιτείας είναι η Παράκτια Ζώνη, με τα χαμηλότερα υψόμετρα, η οποία διαιρείται σε τρεις ξεχωριστές περιοχές, την Μεγάλη Όχθη (Grand Strand), το Δέλτα του Ποταμού Σάντι (Santee River Delta), και τα Νησιά Μπάριερ (Barrier Islands). Η περιοχή εκτείνεται μόνο περίπου 24 χλμ. προς το εσωτερικό από τον Ατλαντικό Ωκεανό από το βόρειο σύνορο της πολιτείας με την Βόρεια Καρολίνα και το νότιο σύνορο της με την Τζόρτζια. Στα Βορειοδυτικά (εσωτερικό) είναι οι Παράκτιες Πεδιάδες, συχνά διαιρούμενες σε Εξώτερες και Εσώτερες Παράκτιες Πεδιάδες αναφέρεται μόνο ως η Παράκτια Πεδιάδα. Περαιτέρω προς το εσωτερικό, και ανώτεροι σε υψόμετρο είναι οι Αμμόλοφοι, ήταν η ζώνη πτώσης (fall line) της Νότιας Καρολίνας. Εσώτερα από τους Αμμόλοφους (Sandhills) είναι το Πεδεμόντιο, το οποίο είναι λοφώδες. Το Πεδεμόντιο επίσης περιέχει πολλές μεγάλες πόλεις συμπεριλαμβανομένης της Γκρήνβιλ, του Ροκ Χιλ, και το Σπάρτανμπουργκ. Η περιοχή με το μεγαλύτερο υψόμετρο, στα Βορειοδυτικά της πολιτείας, είναι τα Όρη (Blue Ridge Mountains), τα οποία είναι η μικρότερη γεωγραφική περιοχή της πολιτείας.
Φίλιπ Φρόιτερς
Βίος
Μεταξύ Σεπτεμβρίου 1630 και 18 Οκτωβρίου 1665 ήταν πολύ δραστήριος στο «Sodaliteit van de Bejaerde Jongmans», μιαν αδελφότητα για εργένηδες που ιδρύθηκε από το Τάγμα Ιησουιτών. μικρογραφία|300x300εσ| Τα τέσσερα παιδιά του Rubens και της Helena Fourment με υπηρέτριες Ήταν ο δάσκαλος των Αμπρόσιους Γκαστ ΙΙ (Ambrosius Gast II), Χουαλτέρους Χύσερτς (Gualterus Gysaerts), Φρανσίσκους Φρόιτερς (Franciscus Fruytiers) Άντριαν Κοξ (Adrian Cockx, 1649–50), Βάουτερ Χύσσελς (Wauter Gyssels,1662-63) και Γκρεγκόρις ντε Φος (Gregoris de Vos, 1663–64).
Νότια Καρολίνα
Γεωγραφία
Η ακτογραμμή της πολιτείας περιέχει πολλά έλη αλατιού και εκβολές, καθώς και φυσικούς λιμένες όπως η Τζωρτζτάουν και το Τσάρλεστον. Μια ασυνήθιστη ιδιότητα της παράκτιας ακτογραμμής είναι ένας μεγάλος αριθμός όρμων της Καρολίνας, η προέλευση των οποίων είναι αβέβαιη. Μια κυρίαρχη θεωρία προτείνει ότι δημιουργήθηκαν από μια βροχή μετεωριτών. Οι όρμοι τείνουν να είναι οβάλ, με παράταξη σε έναν προσανατολισμό από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά. Το ανάγλυφο είναι επίπεδο και το έδαφος συντίθεται εντελώς από πρόσφατα ιζήματα όπως άμμος, ιλύς, και άργιλος.
Φίλιπ Φρόιτερς
Βίος
Απεβίωσε στην Αμβέρσα στις 19 Ιουνίου 1666 και τάφηκε στις 21 Ιουνίου.
Έργο
Ο Φίλιπ  Φρόιτερς ήταν μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα γνωστός κυρίως ως ζωγράφος μικρογραφιών και πορτραίτο που δούλευε με ακουαρέλα και γκουάς. Πορτρέτο μιας οικογένειας σε μια βεράντα υπογεγραμμένο και χρονολογημένο στο 1638 (δημοπρασία Cambi στη Γένοβα της 30ης Ιουνίου 2020 παρτίδα 114) δείχνει μια οικογένεια σε υπαίθριο σκηνικό με έναν καλλιτέχνη να σχεδιάζει σκίτσο. Αυτό μπορεί να είναι μια αυτοπροσωπογραφία του Φίλιπ  Φρόιτερς. Η πιο διάσημη μικρογραφία του απεικονίζει τον Ρούμπενς με τα τέσσερα παιδιά του, τη δεύτερη σύζυγό του Χέλενα Φουρμέντ (Helena Fourment) και δύο υπηρέτες χρονολογούμενη το 1638 ( Royal Collection, Κάστρο του Ουίντσορ). Αυτή η μικρογραφία είναι πιθανώς το πορτραίτο που αναφέρεται στην απογραφή της περιουσίας του Ρούμπενς το 1641 και για το οποίο εκείνη την εποχή η τιμή ήταν ακόμη εξαιρετική. Ο Φίλιπ  Φρόιτερς ζωγράφισε επίσης μεγάλα πορτρέτα όπως αυτά του Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου και ομαδικά ή οικογενειακά πορτραίτα όπως αυτά των τριών παιδιών του Ρούμπενς. αριστερά|μικρογραφία| Πορτρέτο του Govaert Wendelen, χαρακτική Η αποδεκτή άποψη για τον Φίλιπ  Φρόιτερς ως ζωγράφου κυρίως μικρογραφιών και υδατογραφιών βασίστηκε εν μέρει στις περιγραφές στα πρώιμα βιογραφικά έργα των Κορνέλις ντε Μπι και Άρνολντ Χαουμπράκεν.
Αν και ο ντε Μπι ανέφερε ότι ο Φίλιπ  Φρόιτερς ζωγράφιεν επίσης εικόνες για Αγία Τράπεζα, τα μόνα γνωστά έργα από το χέρι του μέχρι τη δεκαετία του 1960 ήταν έργα σε χαρτί ή περγαμηνή. Ως αποτέλεσμα, η καθιερωμένη άποψη για τη φύση του έργου του δεν αμφισβητήθηκε. Στη δεκαετία του 1960, όμως, αυτή η άποψη έπρεπε να αναθεωρηθεί, όταν εντοπίστηκαν τρεις μεγάλοι πίνακες αγίων του 1652 με το μονόγραμμα "PHF" (στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας ), που προηγουμένως αποδόθηκαν στον υποθετικό ζωγράφο PH Franck, αλλά ταυτοποιήθηκαν ως δημιουργημένοι από το χέρι του Φρόιτερς. Η ίδια υπογραφή ανακαλύφθηκε στη συνέχεια σε ένα άλλο πίνακα για Αγία Τράπεζα στην ενοριακή εκκλησία στο Ζούντερτ στη Βόρεια Βραβάντη, ο οποίος είχε αγοραστεί από το απόθεμα του καταργημένου Αβαείου του Αγίου Μιχαήλ το 1802. Αυτό οδήγησε στην απόδοση στους Φρόιτερς και άλλων έργων ζωγραφικής σε συλλογές των Βασιλικών Μουσείων Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσα και στο Μουσείο του Πράδο στη Μαδρίτη, και στην ενοριακή εκκλησία του Χίστελ (Gistel) της Δυτικής Φλάνδρας. Σχέδιά του για μερικούς από τους πίνακες Αγίας Τράπεζας φυλάσσονται στο Μουσείο Plantin-Moretus στην Αμβέρσα, στην Πινακοθήκη του Πανεπιστημίου Γιέιλ και στο Kupferstichkabinett του Βερολίνου. μικρογραφία|305x305εσ| Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης Το ύφος του Φρόιτερς είναι, εν γένει, πολύ πιο κοντά στη φινέτσα και τη λεπτότητα του Άντονι βαν Ντάικ παρά στην πιο μνημειώδη τέχνη του Ρούμπενς.
Ένα εκφραστικό πορτραίτο του Ιησουίτη Jan de Tollenaere (Johannes Tollenarius) ( Morgan Library & Museum ) ήταν μελέτη για ένα χαρακτικό του Γιάκομπ Νέιφς.
Ο Φρόιτερς ήταν καταξιωμένος χαράκτης και δημιούργησε διάφορα χαρακτικά πορτρέτα, όπως αυτά του Καπουτσίνου μοναχού Innocentius de Caltagirone και του Φλαμανδού μαθηματικού και αστρονόμου Χόβερτ Βέντελεν (Govaert Wendelen). Έφτιαξε τα σχέδια για το εμπροσθόφυλλο και εικονογραφήσεις για λατρευτικά βιβλία και άλλες θρησκευτικές εκτυπώσεις από χαράκτες της Αμβέρσας, όπως οι Κορνέλις Χάλλε και Κόνρααντ Λάουβερς (Conraad Lauwers). Ένα από τα εκπληκτικά σχέδια ενός εμπροσθόφυλλου είναι για το Imago primi saeculi Societatis Iesu a Provincia Flandro-Belgica eiusdem Societatis repraesentata, ένα βιβλίο που γράφτηκε από τους Ζαν Μπολλάν Jean Bolland και Γκόντφρεϊ Χένσεν Godfrey Henschen εκτυπώθηκε από τον Μπαλτάσαρ Μορέτους Ι  στον εκδοτικό Οίκο Plantin Moretus στην Αμβέρσα το 1640. Το σχέδιο που χαράχθηκε από τον Κορνέλις Χάλλε τον πρεσβύτερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί χαράκτες Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Λουδοβίκος Β´ της Βαυαρίας
Ο Λουδοβίκος Β΄ (γερμανικά: Ludwig II., 25 Αυγούστου 1845 – 13 Ιουνίου 1886) ήταν βασιλιάς της Βαυαρίας (10 Μαρτίου 1864 - 13 Ιουνίου 1886. Έφερε επίσης τους τίτλους: Κόμης του Παλατινάτου του Ρήνου, Δούκας της Βαυαρίας, της Φραγκονίας και της Σουαβίας. Παράλληλα, ήταν γνωστός και ως Βασιλιάς Κύκνος ή Βασιλιάς των Παραμυθιών (Der Märchenkönig), λόγω της ρομαντικής του άποψης για τον Μεσαίωνα.
Έχει μείνει στην ιστορία κυρίως για την κατασκευή εντυπωσιακών κάστρων με ανάμεικτους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και τη μεγάλη του αγάπη κυρίως για το έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ και άλλων συνθετών. Είχε διαγνωσθεί ψυχικά ασθενής, αλλά το αποτέλεσμα της εξέτασης παραμένει αμφίβολο, όπως άλλωστε και τα αίτια του θανάτου του.
Παιδικά και εφηβικά χρόνια
thumb|left|Ο Λουδοβίκος (αριστερά) με τους γονείς του και τον μικρότερο αδελφό του Όθωνα (περ. 1860). Ο Λουδοβίκος Όθων Φρειδερίκος Γουλιέλμος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ της Βαυαρίας και της Μαρίας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Γουλιέλμου της Πρωσίας. Παππούς του από τη μεριά του πατέρα του ήταν ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας, πατέρας του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας.
Ο Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Παλάτι Νύμφενμπουργκ (σήμερα στα προάστια του Μονάχου), στις 25 Αυγούστου 1845. Αρχικά οι γονείς του σκόπευαν να τον ονομάσουν Όθωνα, αλλά ο παππούς του και τότε βασιλιάς της Βαυαρίας, επέμεινε να του δώσουν το όνομα αυτό, καθώς είχαν κοινή ημερομηνία γεννήσεως, ημέρα που τιμάται ο Άγιος Λουδοβίκος, προστάτης άγιος της Βαυαρίας. Τελικά, ο νεότερος κατά τρία χρόνια αδελφός του ονομάστηκε Όθων.
Ο πατέρας του επιθυμούσε να μάθει και στους δύο του γιους τις βασιλικές ευθύνες από μικρή ηλικία. Ο Λουδοβίκος ελεγχόταν αυστηρά από τους δασκάλους του τόσο στη μελέτη, όσο και στην άσκηση. Μερικοί μελετητές μάλιστα υποστηρίζουν ότι αυτή η αυστηρή διαπαιδαγώγηση και τα άγχη της βασιλικής οικογένειας οδήγησαν τον Λουδοβίκο στην εκκεντρική του συμπεριφορά ως ενήλικας. Ο ίδιος δεν ήταν κοντά σε κανέναν από τους δύο του γονείς. Αργότερα, ο ίδιος αναφερόταν στη μητέρα του με τη φράση «η σύζυγος του προκατόχου μου».
Παρά την αυστηρή ζωή του ο Λουδοβίκος συνέχιζε να είναι ρομαντικός. Στην ηλικία των 15 ετών παρακολούθησε την όπερα Λόενγκριν του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Μεγάλο μέρος της παιδικής και εφηβικής ζωής του ο Λουδοβίκος το πέρασε στο Κάστρο Χοενσβάνγκαου, κοντά στο Φύσσεν. Ως έφηβος δέθηκε φιλικά με τον πρίγκηπα Παύλο, γόνο της πλούσιας βαυαρικής οικογένειας Τουρν και Τάξις, τον οποίο γνώρισε το 1863 όταν ο Παύλος ορίστηκε υπασπιστής του Λουδοβίκου. Μαζί ίππευαν, διάβαζαν ποίηση φωναχτά και ανέβαζαν σκηνές από όπερες του Βάγκνερ. Σύμφωνα με φήμες, η σχέση τους ήταν και ερωτική αλλά τελείωσε το 1866 και ο Παύλος έχασε τη θέση του. Η απομάκρυνση από τον Λουδοβίκο τον οδήγησε στο αλκοόλ ενώ συνέχιζε να στέλνει επιστολές στον Λουδοβίκο χωρίς να λάβει ποτέ απάντηση. Τελικά ο Παύλος πέθανε το 1879 σε ηλικία 37 ετών από φυματίωση στις Κάννες, εγκαταλελειμμένος από τη σύζυγό του (που είχε παντρευτεί μοργανατικά), αποκληρωμένος από την οικογένειά του και έχοντας αφήσει πίσω έναν γιο.
Σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία συνδέθηκε φιλικά με την Ελισάβετ της Βαυαρίας, μετέπειτα Αυτοκράτειρα της Αυστρίας, με την οποία άλλωστε είχαν συγγένεια (ο παππούς του, Λουδοβίκος Α΄, και η μητέρα της, Λουδοβίκα, ήταν αδέλφια).
Πρώτα χρόνια
Τα μεγαλύτερα άγχη του νέου βασιλιά, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, ήταν η απόκτηση ενός διαδόχου και η σχέσεις με την ιμπεριαλιστική Πρωσία. Για το πρώτο αρραβωνιάστηκε στις 22 Ιανουαρίου 1867 τη Σοφία Καρλόττα της Βαυαρίας, εξαδέλφη του και νεότερη αδελφή της Ελισάβετ της Βαυαρίας. Ωστόσο ανέβαλε διαρκώς την ημερομηνία των γάμων τους και τελικά με ένα γράμμα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους της ανακοίνωσε την απόφασή του να μην παντρευτούν. Τελικά εκείνη παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο της Ορλεάνης, Δούκα του Αλανσόν, τον Σεπτέμβριο του 1868 στο Κάστρο του Ποσσενχόφεν και ο Λουδοβίκος παρακολούθησε την τελετή.
Στον πόλεμο μεταξύ της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Πρωσίας, ο οποίος ξέσπασε το 1866, το Βασίλειο της Βαυαρίας τάχθηκε υπέρ της πρώτης, όπως πολλά άλλα γερμανικά κράτη. Ο πόλεμος έληξε με νίκη των Πρώσων και των συμμάχων τους κι έτσι ο Λουδοβίκος υπέγραψε αμυντική συνθήκη με τον Γουλιέλμο της Πρωσίας. Κατά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο (1870-1871) η Βαυαρία πήρε μέρος στο πλευρό της Πρωσίας, η οποία με τη νίκη της κατάφερε να ενώσει όλα τα γερμανικά κρατίδια. Τον Δεκέμβριο του 1870 ο Λουδοβίκος δωροδοκήθηκε μυστικά από τον Όττο φον Μπίσμαρκ, ώστε να συμφωνήσει στην είσοδο της Βαυαρίας στη Γερμανική Αυτοκρατορία. Με τον τρόπο αυτό το βαυαρικό βασίλειο έχασε τη σπουδαιότητά του, αν και διατήρησε ορισμένα προνόμια. Ο Λουδοβίκος προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί για τις αλλαγές αυτές και έτσι αρνήθηκε να παρευρεθεί στην τελετή στέψης του Γουλιέλμου.
Απομάκρυνση από την πολιτική
Μετά την ίδρυση της ενιαίας Γερμανίας ο Λουδοβίκος απομακρυνόταν από την πολιτική όλο και περισσότερο. Κατασκεύασε τρεις επιβλητικούς πύργους με ανάμεικτους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και μετέτρεψε το εσωτερικό τους σε έναν ερμητικά κλειστό κόσμο πολυτέλειας και υπερβολής. Το πρώτο κάστρο ήταν το Νόϊσβανσταϊν, πάνω στα βαυαρικά βουνά. Ακολούθησε το Παλάτι Χερρενκίμζεε, το οποίο σχεδιάστηκε στα πρότυπα του Παλατιού των Βερσαλλιών. Το 1869 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Χειμερινού Κήπου στην ταράτσα του Παλατιού του Μονάχου, που χρησιμοποιούσαν προγενέστεροι ηγεμόνες της Βαυαρίας. Ο Κήπος είχε ξεκινήσει το 1867 ως μια αρκετά μικρή κατασκευή, αλλά με προσθήκες τα έτη 1868 και 1871 οι διαστάσεις του μεγάλωσαν κατά πολύ. Τα σχέδιά του για ένα χώρο φεστιβάλ στην πόλη του Μονάχου, μονάχα για τον Βάγκνερ, ματαιώθηκαν κι έτσι την τετραετία 1872-1876 υποστήριξε την κατασκευή της Όπερας του Μπαϊρόιτ. Σε αυτό τον χώρο παρακολούθησε το 1876 την πρόβα και την τρίτη δημόσια εκτέλεση του πλήρους κύκλου του έργου Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Λουδοβίκος ανάμεσα στο 1872 και το 1885 παρακολούθησε 209 ιδιωτικές παραστάσεις (μόνος του ή με κάποιον καλεσμένο), το συνολικό κόστος των οποίων ανερχόταν στα 97.300 μάρκα.
Το 1878 αποπερατώθηκε το Παλάτι Λίντερχοφ κοντά στην πόλη Όμπεραμμεργκαου, το μοναδικό κάστρο που ο βασιλιάς πρόφτασε να δει ολοκληρωμένο. Τη δεκαετία του 1880 ο Λουδοβίκος συνέχισε τα σχέδιά του, τα οποία όμως έμειναν στα χαρτιά: επιθυμούσε την κατασκευή του Κάστρου Φάλκενσταϊν κοντά στη μικρή πόλη Πφρόντεν, ενός παλατιού βυζαντινού τύπου και ενός κινέζικου θερινού παλατιού στο Τυρόλο.
Εκθρόνιση
thumb|right|upright=0.5|Ο Λουδοβίκος το 1886. Όλα τα μεγαλόπνοα έργα του Λουδοβίκου χρηματοδοτούνταν από το προσωπικό του κεφάλαιο, αλλά κάτι τέτοιο δε σταμάτησε την οικονομική πτώση της Βαυαρίας. Οι Υπουργοί του τον συμβούλευαν να κάνει οικονομία, αλλά αυτός συνέχισε τις ρομαντικές του φαντασιώσεις. Αποφάσισε να αντικαταστήσει τους Υπουργούς του, αλλά αυτοί έδρασαν πρώτοι.
Αναζητώντας μια αιτία για να καθαιρέσουν τον βασιλιά, με συνταγματικό ωστόσο τρόπο, αποφάσισαν να στηρίξουν ότι ήταν ψυχικά άρρωστος και δεν μπορούσε να κυβερνήσει. Ζήτησαν από τον Λεοπόλδο, θείο του Λουδοβίκου και αντιβασιλέα της Βαυαρίας, να τον αντικαταστήσει. Ο Λεοπόλδος δέχτηκε, εφόσον οι συνωμότες παρουσίαζαν αξιόπιστη απόδειξη ότι ο βασιλιάς ήταν παρανοϊκός. Συντάχθηκε μια λίστα με παράξενες συνήθειες του Λουδοβίκου, βασισμένη σε μαρτυρίες και παράπονα υπηρετών του. Δεν είναι γνωστό, αν όλα όσα περιλαμβάνονταν στη λίστα ήταν αληθή, αλλά αυτό ήταν αρκετό. Στις αρχές Ιουνίου του 1886 τέσσερις ψυχίατροι με επικεφαλής τον Μπέρνχαρντ φον Γκούντεν ολοκλήρωσαν την αναφορά τους, καταλήγοντας ότι ο Βασιλιάς πάσχει από παράνοια. Στις 12 Ιουνίου μεταφέρθηκε στο Κάστρο Μπεργκ δίπλα στη λίμνη Στάρνμπεργκ, νότια του Μονάχου.
Το τέλος
thumb|right|Σταυρός στο σημείο όπου βρέθηκε το σώμα του Λουδοβίκου. Στις 13 Ιουνίου, γύρω στις εφτά παρά τέταρτο το απόγευμα, ο Λουδοβίκος ζήτησε από τον Φον Γκούντεν να τον συνοδεύσει σε μια βόλτα στις όχθες της κοντινής λίμνης. Υποτίθεται ότι θα επέστρεφαν στις οκτώ, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Μετά από πολύωρες έρευνες τα πτώματα των δύο ανδρών βρέθηκαν περίπου στις έντεκα το βράδυ στα νερά της λίμνης, μόλις λίγα μέτρα το ένα από το άλλο. Δύο αστυνομικοί που περιπολούσαν σε σχετικά μικρή απόσταση, ισχυρίστηκαν πως ούτε άκουσαν, ούτε είδαν τίποτε ύποπτο. Το ρολόι του Βασιλιά είχε σταματήσει στις 6:54 μ.μ., το οποίο σε συνδυασμό με την ακαμψία των μελών του, οδήγησε στο συμπέρασμα ότι εκείνη ήταν η ώρα θανάτου του. Αντιθέτως το ρολόι του Φον Γκούντεν είχε σταματήσει λίγο μετά τις οχτώ.
Σχετικές θεωρίες
Δεν υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες, οπότε το πιθανότερο είναι ότι δε θα γίνει ποτέ γνωστό τι ακριβώς συνέβη. Επίσημα ο Λουδοβίκος Β΄ αυτοκτόνησε με πνιγμό, αλλά κάτι τέτοιο αμφισβητείται έντονα, εφόσον μάλιστα δε βρέθηκε νερό στους πνεύμονές του. Επιπλέον, η θεωρία αυτοκτονίας του Λουδοβίκου δεν εξηγεί τον θάνατο του Φον Γκούντεν: βρέθηκε στραγγαλισμένος και υπήρχαν ίχνη πάλης, κάτι που οδηγεί στην υποψία ότι ο Λουδοβίκος σκότωσε τον ψυχίατρο.
Διαδοχή
Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Όθων, αλλά καθώς εκείνος είχε διαγνωσθεί με ψυχική ασθένεια και βρισκόταν υπό ιατρική επίβλεψη από το 1883, το κράτος συνέχισε να κυβερνά ο θείος του Λεοπόλδος ως αντιβασιλέας έως τον θάνατό του το 1912. Ο γιος του, Λουδοβίκος, εκθρόνισε τον Όθωνα που βρισκόταν ακόμη σε φρενοκομείο (πέθανε το 1916) και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς έως το τέλος της μοναρχίας σε όλα τα γερμανικά κρατίδια μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918.
Υστεροφημία
Μία από τις πιο δημοφιλείς ρήσεις του Λουδοβίκου ήταν η εξής: "Επιθυμώ να παραμείνω ένα αιώνιο αίνιγμα για τον εαυτό μου και για τους άλλους."
Κάστρα
Ο επονομαζόμενος "Βασιλιάς Κύκνος" λέγεται ότι είχε εμπνεύσει την πλοκή του διάσημου μπαλέτου του Τσαϊκόφσκυ, καθώς ο κύκνος επανεμφανιζόταν στη ζωή του τραγικού βασιλιά: πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στο Χοενσβάνγκαου (= Υψηλή Περιοχή του Κύκνου), ενώ ο ίδιος δημιούργησε το Κάστρο Νόισβανσταϊν (= Βράχος του Νέου Κύκνου). Όμως η πρεμιέρα της Λίμνης των Κύκνων πραγματοποιήθηκε δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου.
Προσφορά στην τέχνη
Ο Λουδοβίκος είχε ιδιαίτερη αδυναμία προς τους αρχαίους τευτονικούς μύθους, κάτι που ενίσχυε ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Στην πραγματικότητα τον θαύμαζε από νεαρή ηλικία, ενώ θεωρείται αυτός που διέσωσε την καριέρα του Γερμανού συνθέτη. Πιθανώς χωρίς την υποστήριξη του Λουδοβίκου τα τελευταία έργα του Βάγκνερ να μην είχαν γραφτεί, ενώ του δόθηκε σημαντική ώθηση με το ανέβασμα αυτών των έργων στην αναγνωρισμένου κύρους Εθνική Όπερα του Μονάχου (Nationaltheater München). Αγαπούσε ιδιαίτερα την όπερα Λόεγγριν, κάτι που μαρτυρούν τόσο το όνομα του πύργου Νόϊσβανσταϊν (= Βράχος του Νέου Κύκνου), όσο και οι πήλινοι διακοσμητικοί κύκνοι του. Ο Λουδοβίκος έχτισε επίσης την Όπερα του Μπάϊροιτ, αποκλειστικά για έργα του Βάγκνερ.
Επιπλέον ο Λουδοβίκος έχτισε την όπερα Staatstheater am Gärtnerplatz, τη δεύτερη όπερα της πόλης. Εκεί παρουσίασαν τα έργα τους πολλοί δημιουργοί, ανάμεσά τους ο Βάγκνερ, ο Γκλουκ, ο Μότσαρτ, ο Ίψεν και ο Βέμπερ. Εκτός αυτών, εκεί παρουσιάστηκαν έργα του Σαίξπηρ, του Μολιέρου και του Κορνέιγ.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> i. Ορισμένες πηγές αμφισβητούν το γεγονός
ii. Από τους επιστήμονες αυτούς, κανένας δεν εξέτασε τον Λουδοβίκο, ενώ μονάχα ο φον Γκούντεν τον είχε επισκεφτεί δώδεκα χρόνια νωρίτερα. </i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βαυαρίας Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γερμανία Κατηγορία:Μονάρχες Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Μάρκο Μαρκόφσκι
Ο Μάρκο Μαρκόφσκι είναι Σέρβος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 26 Μαΐου 1986. Αγωνίζεται,απο το 2020,ως Κεντρικός επιθετικός στην ομάδα της Καλαμάτας.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην FK Zemun όπου έμεινε για 2 χρόνια. Το 2006 μετακόμισε στην Παρτιζάν χωρίς να πάρει πολλές ευκαιρίες ενώ αγωνίστηκε δανεικός στη Μπόρατς Τσάσακ και στη FK Banat Zrenjanin. Το χειμώνα του 2008 συνέχισε την καριέρα του στην Ελλάδα και στην Γ.Σ. Καλλιθέα, και το 2009 στην Γ.Σ. Δόξα Δράμας. Το καλοκαίρι του 2011 και μετά από πολλές προσπάθειες της ομάδας μετακόμισε στην Α.Ο. Ξάνθη για να αγωνιστεί στην Skoda Ξάνθη, με την μεταγραφή να φτάνει τις 150,000 με 200,000€. Είναι επίσης γνώστης της Ελληνικής γλώσσας.Τον Αύγουστο του 2015 ο Μαρκόφσκι υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ομάδα του Αγρινίου.
Εθνική
Το 2005 επιλέχθηκε στην Εθνική ομάδα Σερβίας κάτω των 19 ετών για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόρατς Τσάτσακ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σεμλίνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπανάτ Ζρένιανιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Μολδαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1945-1946
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1945-46 ήταν η 13η διεξαγωγή του θεσμού από την ίδρυση το 1926 της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) και το πρώτο μεταπολεμικό. Σε αντίθεση με το τελευταίο πριν τον Β' ΠΠ (1939-40), μετείχαν αποκλειστικά σύλλογοι από τις τρεις ιδρυτικές της Ενώσεις ΕΠΣ Αθηνών, ΕΠΣ Πειραιώς, ΕΠΣ Μακεδονίας (στην ουσία Θεσσαλονίκης) και μάλιστα μόνον οι πρωταθλητές τους. Πραγματοποιήθηκε σε διπλές συναντήσεις και διάστημα ενός μήνα (30 Μαΐου-30 Ιουνίου 1946), με νικητής να αναδεικνύεται ο Άρης για τρίτη φορά στη διοργάνωση και τελευταία της ιστορίας του.
Η ΑΕΚ, με δεδομένη την πίεση χρόνου για έναρξη του Πανελλήνιου, ορίστηκε να μετάσχει λόγω καλύτερης αναλογίας (συντελεστή) τερμάτων από τον Αστέρα Αθηνών, καθώς η ΕΠΣΑ υποχρεώθηκε από την ΕΠΟ να διακόψει το αθηναϊκό πρωτάθλημα 7 αγωνιστικές πριν τη λήξη του. Στην κατάταξη ακολουθούσαν οι Παναθηναϊκός, Φωστήρ Ταύρου και Πανιώνιος Σμύρνης, διατηρώντας περισσότερες ή λιγότερες πιθανότητες για κατάκτηση του τίτλου και άρα να προκριθούν εκείνοι αντί της ΑΕΚ. Το ίδιο συνέβη στο αντίστοιχο της ΕΠΣΠ, αλλά με ματαίωση ενός μόλις αγώνα και μαθηματικά εξασφαλισμένη την κατάληψη της κορυφής από τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Με την ολοκλήρωση και των 6 αναμετρήσεων, την πρώτη θέση της βαθμολογίας κατείχε ο Άρης. Στη συνέχεια όμως η Ομοσπονδία έκανε δεκτές τις ενστάσεις των αντιπάλων του για αντικανονική χρησιμοποίηση του σέντερ χαφ Σιώτη (αγωνίστηκε σε δύο σωματεία την ίδια περίοδο), κατακυρώνοντας με αποτέλεσμα 2-0 υπέρ τους, τους τελευταίους 3 από τους 4 αγώνες του (ισοπαλία εκτός έδρας με ΑΕΚ και νίκες εντός επί ΟΣΦΠ, ΑΕΚ), ενώ παράλληλα μηδένισε το σύλλογο της βόρειας Ελλάδας για αυτά. Επί κάποιες ημέρες η κατάταξη είχε διαμορφωθεί:
ΑΕΚ 11 βαθμοί — Ολυμπιακός 9 — Άρης 1, με ανακήρυξη της Ένωσης ως πρωταθλήτριας από την ΕΠΟ και τους Θεσσαλονικείς να φέρνουν –μέσω της ΕΠΣΜ– το ζήτημα στη γενική της συνέλευση. Τελικά, δικαιώθηκαν στην έφεση που είχαν υποβάλει και κατέκτησαν εκείνοι τον τίτλο.
Πρωταθλητής
Άρης
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών
* Η διοργάνωση διακόπηκε όταν στις 19 Μαΐου 1946 και χωρίς να ολοκληρωθεί η 15η αγωνιστική, ενώ υπολείπονταν επίσης και συναντήσεις αναβληθείσες ή για επανάληψη. Η ΕΠΟ ανακήρυξε πρωταθλήτριες ΕΠΣ Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας τους πρωτοπόρους των βαθμολογιών για να συμμετέχουν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Αγώνες
Κατόπιν "της βεβαιότητας ότι θα κερδηθούν αι εις βάρος του Άρεως ενστάσεις", οι οποίες και δεν είχαν εκδικαστεί πριν την τελευταία συνάντηση, αυτή θα έκρινε την έκβαση του πρωταθλήματος. Παρά την πρωτοβουλία του στο α' μέρος, ο Ολυμπιακός δεν νίκησε ώστε να ισοβαθμήσει με την ΑΕΚ, που εφόσον με τη σειρά της έπαιρνε τη νίκη, θα έφτανε τον Άρη στην κορυφή και θα περίμενε την κατάληξη των ενστάσεων. Οι πηγές της εποχής, πάντως, δεν αναφέρουν το ισχύον τη συγκεκριμένη χρονιά κριτήριο για ανάδειξη του πρωταθλητή σε περίπτωση ισοβαθμίας, δηλαδή εάν θα λαμβανόταν υπόψη η αναλογία τερμάτων (όπου η ΑΕΚ υστερούσε του Ολυμπιακού, έπρεπε δε να τον νικήσει με διαφορά 2 γκολ για να μην υπολείπεται και του Άρη) ή θα ακολουθούσε αγώνας κατάταξης (μπαράζ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1945-1946 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Ερωτικά παιχνίδια
Ο τίτλος «Ερωτικά παιχνίδια» μπορεί να αναφέρεται στις εξής ταινίες:
Σιδηρά Φρουρά
μικρογραφία|To σύμβολο της Σιδηράς Φρουράς
Η Σιδηρά Φρουρά (ρουμάνικα: Garda de fier) ήταν φασιστικό κίνημα και πολιτικό κόμμα της Ρουμανίας κατά την περίοδο από το 1927 μέχρι τα πρώτα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι επίσης γνωστή ως η Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ  (Legiunea Arhanghelului Mihail) ή το Κίνημα της Λεγεώνας (Mişcarea Legionară). Η Σιδηρά Φρουρά ήταν υπερεθνικιστική, αντισημιτική, αντι-κομμουνιστική, αντικαπιταλιστική και προήγαγε την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη. Τα μέλη της ονομάζονταν "Πρασινοχίτωνες" λόγω των κυρίως πράσινων στολών που φορούσαν.
Όταν ο Ιόν Αντονέσκου ήρθε στην εξουσία τον Σεπτέμβριο του 1940 έφερε τη Σιδηρά Φρουρά στην κυβέρνηση. Υπό τη δικτατορική κυριαρχία του Χόρια Σίμα, η Φρουρά ξεκίνησε μια δολοφονική επίθεση εναντίον των Εβραίων. Τον Ιανουάριο του 1941 όμως ο Αντονέσκου χρησιμοποίησε τον στρατό για να καταστείλει μια εξέγερσή της. Διέλυσε την οργάνωση αλλά ο διοικητής της, ο Χόρια Σίμα, και άλλοι ηγέτες διέφυγαν στη Γερμανία.
Ιστορικό πλαίσιο
Ιδρύθηκε ως "Λεγεώνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ" στις 24 Ιουνίου 1927 από τον Κορνήλιο Ζέλεα Κοντρεάνου (1899 – 1938), Ρουμάνο δικηγόρο στο Ιάσιο της Μολδαβίας, που ήταν αρχηγός της μέχρι τη δολοφονία του το 1938. Οι υποστηρικτές του κινήματος συνέχισαν να ονομάζονται «λεγεωνάριοι» (Ρουμάνικα: legionarii) και κατέληξαν στην οργάνωση της "Λεγεώνας" ή του "Κινήματος της Λεγεώνας" ("Mişcarea Legionară"), παρά τις διάφορες αλλαγές στο όνομα της (κατά διαστήματα απαγορευμένης) οργάνωσης. Τον Μάρτιο του 1930 ο Κοντρεάνου δημιούργησε τη «Σιδηρά Φρουρά» («Garda de Fier») ως παραστρατιωτικό πολιτικό κλάδο της Λεγεώνας. Αυτό το όνομα κατέληξε τελικά να αναφέρεται στην ίδια τη Λεγεώνα. Αργότερα, τον Ιούνιο του 1935, η Λεγεώνα άλλαξε το επίσημο της όνομα στο κόμμα "Totul for Ţară", κατά λέξη "Ολα για τη Χώρα", αλλά συνήθως μεταφράζεται ως "Ολα για την Πατρίδα" ή μερικές φορές "Ολα για τη Μητέρα Πατρίδα". Επρόκειτο για μια εθνικιστική οργάνωση με στρατιωτική δομή, η οποία ήταν βασισμένη στα πρότυπα της Εθνικοσοσιαλιστικής νεολαίας του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Κοντρεάνου έθεσε την οργάνωση υπό την προστασία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ μετατρέποντας τους Λεγεωνάριους σε ένα είδος χριστιανού ασκητή στρατιώτη, κάτι παρόμοιο με τους Σταυροφόρους.
Τον Νοέμβριο του 1936, ύστερα από παραίνεση του ίδιου του Κοντρεάνου, αρκετοί από τους λεγεωνάριους πήραν μέρος στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο στο πλευρό του Δικτάκτορα Φράνκο όπου πολλοί από αυτούς διακρίθηκαν στις μάχες. Μετέπειτα ο Φράνκο ως δικτάτορας τους τίμησε απονέμοντας το Παράσημο του Πολεμικού Σταυρού και στήνοντας μνημείο στο πεδίο μάχης όπου έπεσαν στη Μαζανταχόντα. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1939, εννέα Λεγεωνάριοι πήραν μέρος στη δολοφονία του πρωθυπουργού Αρμάντ Καλινέσκου σε αντίποινα για τη σύλληψη και δολοφονία του "Καπιτάν" Κοντρεάνου, ενώ νέος αρχηγός ορίστηκε ο μαθηματικός Χόρια Σίμα από την Τρανσυλβανία.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1940 ξέσπασε το κίνημα της Σιδηράς Φρουράς, τα επεισόδια επεκτάθηκαν και απειλήθηκε το Παλάτι, στις 4 Σεπτεμβρίου ο Βασιλεύς Κάρολος Β΄ κάλεσε τον Στρατάρχη Αντονέσκου να αναλάβει να σώσει τη χώρα. Ο Βασιλιάς έδωσε στον Αντωνέσκου απεριόριστη ισχύ και εξουσία, όμως δύο ημέρες αργότερα ο Αντωνέσκου απαίτησε από τον Βασιλιά την παραίτηση του υπέρ του γιου του Μιχαήλ ο οποίος και στέφτηκε Βασιλιάς. Την ίδια ημέρα θέλοντας να ικανοποιήσει το πάγιο αίτημα της Λεγεώνας για συμμαχία με τον Αδόλφο Χίτλερ απέστειλε τελεσίγραφο φιλίας. Στις 14 Σεπτεμβρίου κήρυξε δικτατορία, ο Χόρια Σίμα έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ενώ το κράτος ανακηρύχτηκε σε Εθνικό Λεγεωναρικό και η επίσημη ενδυμασία της Σιδηράς Φρουράς και των Λεγεωνάριων η οποία υιοθετήθηκε ήταν το πράσινο και μαύρο χρώμα. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ιταλία επιτέθηκε κατά της Ελλάδος, η Σιδηρά Φρουρά τάχθηκε με το πλευρό του Μπενίτο Μουσολίνι και ταυτόχρονα έθεσε ζήτημα μειονοτήτων στην κυβέρνηση της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά.
Στις 22 Ιανουαρίου 1940 ο Αντωνέσκου έδιωξε τους Λεγεωνάριους από τα υπουργεία και τις άλλες θέσεις τις οποίες κατείχαν, ενώ εκείνοι με εντολή του Χόρια Σίμα επιχείρησαν αντί-πραξικόπημα καταλαμβάνοντας όλα τα αστυνομικά τμήματα της πόλης. Ο στρατός στο τέλος επιβλήθηκε της καταστάσεως και η ανταρσία έληξε τέσσερις μέρες αργότερα αφήνοντας πίσω της 800 νεκρούς. Εκατοντάδες Λεγεωνάριοι αυτοεξορίστηκαν βοηθούμενοι από την Γκεστάπο και τα Βάφφεν SS, ενώ όσοι αποφάσισαν να παραμείνουν στις πατρίδα τους συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Τον Αύγουστο του 1944 ο Βασιλιάς Μιχαήλ ανέτρεψε τον Αντωνέσκου και η Ρουμανία άλλαξε στρατόπεδο και πήγε με το πλευρό των συμμάχων, ο Χίτλερ τότε έδωσε εντολή να σχηματιστεί Λεγεωναρικό στράτευμα με σκοπό να σταλεί εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας στο πλευρό του Άξονα. Με την πτώση του μετώπου των Γερμανών το Λεγεωναρικό στράτευμα οπισθοχώρησε από τη γραμμή Οράνιενμπουργκ - Νόυροπιν και στη συνέχεια συνελήφθη από τους Αμερικανούς. Τον Μάιο του 1946 απελευθερώθηκαν όλοι, πολλοί από αυτούς παρέμειναν στη Βαυαρία και δεν επαναπατρίστηκαν.
Ιδεολογία
Ο ιστορικός Στάνλεϊ Τ. Πέιν γράφει στη μελέτη του για τον Φασισμό: «Η Λεγεώνα ήταν αναμφισβήτητα το πιο ασυνήθιστο μαζικό κίνημα της μεσοπολεμικής Ευρώπης». Η Λεγεώνα διαφέρει από τα περισσότερα άλλα ευρωπαϊκά φασιστικά κινήματα της εποχής, ειδικά όταν μιλάμε για την κατανόησή της του εθνικισμού, που πίστευε ότι δεν πρέπει ποτέ να ξεχωρίζεται από την πίστη μέσα στην οποία γεννήθηκαν οι άνθρωποι. Σύμφωνα με τον Ιόανιντ, η Λεγεώνα "εισήγαγε προθύμως ισχυρά στοιχεία της Ορθοδοξίας στην πολιτική της ιδεολογία, μέχρι του σημείου να γίνει ένα από τα σπάνια σύγχρονα ευρωπαϊκά πολιτικά κινήματα με θρησκευτική ιδεολογική δομή".
Ο ηγέτης του κινήματος, Κορνήλιος Ζέλεα Κοντρεάνου, ήταν ένας θρησκευτικός πατριώτης που στόχευε σε μια πνευματική ανάσταση για το έθνος. Σύμφωνα με την ανορθόδοξη φιλοσοφία του Κοντρεάνου, η ανθρώπινη ζωή ήταν ένας αμαρτωλός, βίαιος πολιτικός πόλεμος, που τελικά θα ξεπεραστεί από το πνευματικό έθνος. Σε αυτό το σχήμα, ο Λεγεωνάριος μπορεί να χρειαστεί να εκτελέσει ενέργειες πέρα ​​από την απλή βούληση να πολεμήσει, καταστέλλοντας το ένστικτο επιβίωσης για χάρη της χώρας. Όπως και πολλά άλλα φασιστικά κινήματα, η Λεγεώνα έκανε έκκληση για ένα επαναστατικό «νέο άνθρωπο». Ωστόσο, αυτός ο νέος άνθρωπος ήταν πολύ διαφορετικός στη σύλληψη. Η Λεγεώνα δεν ήθελε ένα φυσικό υπεράνθρωπο όπως οι Ναζί. Αντ'αυτού, ήθελαν να αναδημιουργήσουν και να καθαρίσουν τον τρόπο σκέψης για να φέρουν ολόκληρο το έθνος πιο κοντά στον Θεό.
Όσον αφορά τα οικονομικά, δεν υπήρχε σαφές πρόγραμμα, αλλά η Λεγεώνα προωθούσε γενικά την ιδέα μιας κοινοτικής ή εθνικής οικονομίας, απορρίπτοντας τον καπιταλισμό ως υπερβολικά υλιστικό. Το κίνημα θεωρούσε βασικούς του εχθρούς τη σημερινή πολιτική ηγεσία και τους Εβραίους".
Στυλ
Τα μέλη της φορούσαν σκούρες πράσινες στολές (που θεωρούντο σύμβολο ανανέωσης και ο λόγος της περιστασιακής αναφοράς σε αυτούς ως "Πρασινοχιτώνων" - "Cămăşile verzi") και χαιρέτιζαν ο ένας τον άλλο με τον Ρωμαϊκό χαιρετισμό. Το κύριο σύμβολο που χρησιμοποιούσε η Σιδηρά Φρουρά ήταν ένας τριπλός σταυρός, που αντιπροσωπεύει τα σίδερα της φυλακής (ως σήμα του μαρτυρίου) και μερικές φορές αναφέρεται ως «Σταυρός του Αρχάγγελου Μιχαήλ» ("Crucea Arhanghelului Mihail").
Ο μυστικισμός της Λεγεώνας οδήγησε σε μια λατρεία του θανάτου, του μαρτύριου και της αυτοθυσίας. Είχαν μια ομάδα δράσης που ονομάστηκε Echipa morții ή "Ομάδα Θανάτου". Ο ηγέτης της φρουράς Ζέλα Κοντρεάνου ισχυρίστηκε ότι το όνομα επελέγη επειδή τα μέλη ήταν έτοιμα να δεχτούν τον θάνατο όταν αγωνίζονταν για την οργάνωση. Τα μέλη της πρώτης "Ομάδας Θανάτου" ήταν: ο Ιόν Ντουμιτρέσκου-Μπόρσα (που ήταν Χριστιανός Ορθόδοξος ιερέας), ο Στέριε Τσιουμέτι, ο Πέτρε Τόκου, ο Τάσε Σαβίν, ο Τραϊάν Κλίμε, ο Ιωσήφ Μποζαντάν και ο Νικολάε Κονσταντινέσκου. Ένα κεφάλαιο της Λεγεώνας ονομαζόταν cuib ή "φωλιά" και ασχολείτο με τις αρετές της πειθαρχίας, της εργασίας, της σιωπής, της εκπαίδευσης, της αλληλοβοήθειας και της τιμής.
Η Σιδηρά Φρουρά και το φύλο
Σύμφωνα με μια αστυνομική αναφορά του 1933 το 8% των μελών της Σιδηράς Φρουράς ήταν γυναίκες, ενώ μια αστυνομική αναφορά του 1938 ανέφερε ότι το 11% των φρουρών ήταν γυναίκες. Εν μέρει αιτία τη συντριπτικής πλειοψηφίας των ανδρών μελών στη Σιδηρά Φρουρά ήταν ότι ήταν μια ομάδα δράσης στους δρόμους και το ασθενέστερο γυναικείο φύλο ήταν λιγότερο κατάλληλο για αυτό. Επίσης δυσανάλογος αριθμός Σιδηροφρουρών ήταν πανεπιστημιακοί φοιτητές και πολύ λίγες γυναίκες πήγαιναν στο πανεπιστήμιο στη Ρουμανία κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Στη ρουμανική γλώσσα υπάρχουν πληθυντικοί στα περισσότερα ουσιαστικά που έχουν είτε αρσενικό είτε θηλυκό τύπο. Έτσι λέξεις όπως Ρουμάνος, νέος ή μέλος είναι στη ρουμανική γλώσσα ουδέτερες ως προς το φύλο και χρησιμοποιούνται αναφερόμενες σε Ρουμάνους άνδρες ή Ρουμάνες γυναίκες, νέους άνδρες ή νεαρές γυναίκες και άνδρες ή γυναίκες μέλη. Οι Σιδηροφρουροί χρησιμοποιούσαν σχεδόν πάντοτε τους αρσενικούς πληθυντικούς στα γραπτά τους και στις ομιλίες τους, πράγμα που ίσως υποδηλώνει ότι είχαν κατά νου ένα ανδρικό ακροατήριο, αν και στις περισσότερες γλώσσες ο αρσενικός πληθυντικός χρησιμοποιείται επίσης για μικτές ομάδες φύλων (με την προσδοκία ανδρικής πλειοψηφίας σε κάθε μεικτή ομάδα, σημάδι προκατάληψης του φύλου τότε, αλλά όχι ειδικά για τη Σιδηρά Φρουρά σε αυτή την περίπτωση).
Η Σιδηρά Φρουρά εξήγησε ότι το πρόβλημα της φτώχειας στη Ρουμανία οφειλόταν στους Εβραίους που είχαν «αποικίσει» τη Ρουμανία και έτσι εμπόδιζαν τους Χριστιανούς Ρουμάνους να προοδεύσουν οικονομικά. Η λύση σε αυτό το αντιληπτό πρόβλημα ήταν να διώξει τους Εβραίους από τη Ρουμανία, πράγμα που η Σιδηρά Φρουρά ισχυριζόταν ότι θα επέτρεπε τελικά στους Ορθοδόξους Ρουμάνους να ανέβουν στη μεσαία τάξη.
Όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους η Ρουμανία υποτίθεται ότι είχε "αποικισθεί" από τους Εβραίους, η απάντηση της Σιδηράς Φρουράς ήταν ότι οι περισσότεροι Ρουμάνοι απλά δεν ήταν αρκετά "άνδρες" για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Σε εντυπωσιακά σεξουαλική γλώσσα, οι Σιδηροφρουροί ισχυρίζονταν ότι οι περισσότεροι Ρουμάνοι είχαν "ευνουχισθεί" και υποστεί "στειρότητα", που ο Σιδηροφρουρός Αλεξάντρου Καντακουζίνο χαρακτήρισε ως «πανούκλα του παρόντος» σε ένα δοκίμιο του 1937. Και πάλι ο όρος που ο Καντακουζίνο χρησιμοποίησε ήταν η αρσενική sterilitate και όχι η θηλυκή stearpĂ. Οι Σιδηροφρουροί μιλούσαν συνεχώς με σεξουαλική ρητορική για την ανάγκη δημιουργίας ενός "νέου ανθρώπου" που θα ήταν "αντρίκιος" και "δυνατός" και θα ολοκλήρωνε την "εκσπερμάτωση" των Ρουμάνων ανδρών. Πέρα από αυτό η εμμονή της Λεγεώνας με τη βία και την αυτοθυσία ήταν και τα δύο θέματα που παραδοσιακά θεωρούντο ανδρικά στη Ρουμανία.
Ο Κοντρεάνου έδινε λίγη σημασίαστις ανησυχίες των γυναικών. Στο βιβλίο του 123 σελίδων, Το Βιβλίο του Αρχηγού των Φωλιών, ο Κοντρεάνου έγραψε μόνο δύο παραγράφους σχετικά με τον ρόλο των γυναικών στο κόμμα του και συνιστούσε σε μια γυναίκα Λεγωνάρια να είναι καλή σύζυγος και μητέρα, να πηγαίνει στην εκκλησία και να μάθει να μαγειρεύει και να ράβει.
Ίδρυση και άνοδος
Το 1927 ο Κορνήλιος Ζέλεα Κοντρεάνου εγκατέλειψε τη δεύτερη θέση (υπό τον Α. Κ. Κούζα) του Ρουμανικού πολιτικού κόμματος γνωστού ως Εθνικό-Χριστιανική Αμυντική Συμμαχία (NCDL). Τότε ίδρυσε τη Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το όνομά της φαίνεται να το εμπνεύστηκε από τις Μαύρες Εκατονταρχίες, μια αντισημιτική ομάδα στη Ρωσική Αυτοκρατορία (ιδιαίτερα στις περιοχές που συνορεύουν με τη Ρουμανία) που συχνά χρησιμοποιούσε το όνομα του αρχαγγέλου.
Η Λεγεώνα διέφερε επίσης από άλλα φασιστικά κινήματα στο ότι είχε τη μαζική της βάση μεταξύ των αγροτών και των φοιτητών και όχι μεταξύ των απόστρατων. Ωστόσο οι λεγεωνάριοι μοιράστηκαν το γενικό φασιστικό «σεβασμό προς τους βετεράνους του πολέμου». Η Ρουμανία είχε πολύ μεγάλη ιντελιγκέντσια σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό με 2,0 φοιτητές ανά χίλιους κατοίκους, έναντι 1,7 της πολύ πλουσιότερης Γερμανίας, ενώ το Βουκουρέστι είχε περισσότερους δικηγόρους στη δεκαετία του 1930 από ό, τι το πολύ μεγαλύτερο Παρίσι.
Ακόμη και πριν από τη Μεγάλη Ύφεση τα ρουμανικά πανεπιστήμια παρήγαγαν πολύ περισσότερους απόφοιτους από τον αριθμό των διαθέσιμων θέσεων εργασίας και η Μεγάλη Ύφεση είχε περιορίσει δραστικότερα τις ευκαιρίες απασχόλησης για την ιντελιγκέντσια, που στράφηκε προς τη Σιδηρά Φρουρά από απογοήτευση. Πολλοί Ορθόδοξοι Ρουμάνοι, έχοντας αποκτήσει πανεπιστημιακό δίπλωμα, που περίμεναν να είναι το εισιτήριό τους για τη μεσαία τάξη, εξοργίστηκαν διαπιστώνοντας ότι οι θέσεις εργασίας που έλπιζαν δεν υπήρχαν και κατέληξαν να ενστερνιστούν το μήνυμα της Λεγεώνας ότι ήταν οι Εβραίοι τους απέκλειαν από την εύρεση απασχόλησης στη μεσαία τάξη που ήθελαν.
Εκτός αυτού η Ρουμανία παραδοσιακά κυριαρχείτο από μια γαλλόφιλη ελίτ, που προτιμούσε να μιλάει γαλλικά παρά ρουμανικά κατ' ιδίαν και που υποστήριζε ότι η πολιτική της οδηγούσε τη Ρουμανία προς τη Δύση με το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα ιδίως να υποστηρίζει ότι η οικονομική του πολιτική θα εκβιομηχάνιζε τη Ρουμανία. Η Μεγάλη Ύφεση φάνηκε να δείχνει την πλήρη χρεωκοπία αυτών των πολιτικών και πολλοί από τους νεότερους Ρουμάνους διανοούμενους, ιδιαίτερα οι πανεπιστημιακοί, προσελκύονταν από τη δοξολόγηση της "Ρουμανικής μεγαλοφυίας" από τη Σιδηρά Φρουρά και τους ηγέτες της, που καυχώνταν ότι ήταν υπερήφανοι που μιλάνε ρουμανικά. Ο γεννημένος στη Ρουμανία Ισραηλινός ιστορικός Γέαν Αντσελ έγραψε από τα μέσα του 19ου αιώνα ότι η ρουμανική διανόηση είχε «σχιζοφρενική στάση απέναντι στη Δύση και τις αξίες της».
Η Ρουμανία ήταν μια έντονα γαλλόφιλη χώρα από το 1859, όταν δημιουργήθηκαν τα Ενωμένα Πριγκιπάτα, δίνοντας στη Ρουμανία πραγματική ανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (γεγονός που κατέστη δυνατή σε μεγάλο βαθμό από τη γαλλική διπλωματία που πίεσε τους Οθωμανούς εξ ονόματος των Ρουμάνων) και από τότε οι περισσότεροι Ρουμάνοι διανοούμενοι δήλωναν πιστοί των γαλλικών ιδεών για την παγκόσμια υπόθεση της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ παράλληλα διατηρούσαν αντισημιτικές απόψεις για την εβραϊκή μειονότητα της Ρουμανίας. Παρά τον αντισημιτισμό τους οι περισσότεροι Ρουμάνοι διανοούμενοι πίστευαν ότι η Γαλλία δεν ήταν μόνο η "Λατινική αδερφή" της Ρουμανίας, αλλά και μια "μεγάλη Λατινική αδελφή" που θα καθοδηγούσε τη "μικρή Λατινική αδελφή" Ρουμανία στη σωστή πορεία. Ο Άντσελ έγραψε ότι ο Κοντρεάνου ήταν ο πρώτος σημαντικός Ρουμάνος που απέρριψε όχι μόνο την επικρατούσα γαλλιφιλία της διανόησης αλλά και ολόκληρο το πλαίσιο των παγκόσμιων δημοκρατικών αξιών, που ο Κοντρεάνου υποστήριζε ότι ήταν «εβραϊκές εφευρέσεις» σχεδιασμένες για να καταστρέψουν τη Ρουμανία.
Σε αντίθεση με την παραδοσιακή ιδέα ότι η Ρουμανία θα ακολουθήσει την πορεία της "Λατινικής αδελφής" της Γαλλίας, ο Κοντρεάνου προώθησε έναν ξενοφοβικό, αποκλειστικό υπερεθνικισμό, όπου η Ρουμανία θα ακολουθούσε τη δική της πορεία και απέρριψε τις γαλλικές ιδέες για τις παγκόσμιες αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε μια έντονη απομάκρυνση από τις παραδοσιακές ιδέες της ελίτ για τη μετατροπή της Ρουμανίας σε εκσυγχρονισμένη και δυτικοποιημένη «Γαλλία της Ανατολικής Ευρώπης», η Λεγεώνα απαίτησε την επιστροφή στις παραδοσιακές Ορθόδοξες αξίες του παρελθόντος και αποθέωνε την αγροτική κουλτούρα και τα λαϊκά έθιμα της Ρουμανίας ως ζωντανή ενσάρκωση της "Ρουμανικής μεγαλοφυίας".
Με τον Κοντρεάνου ως χαρισματικό ηγέτη, η Λεγεώνα ήταν γνωστή για την επιδέξια προπαγάνδα της, συμπεριλαμβανομένης αποτελεσματικής χρήσης θεάματος. Χρησιμοποιώντας πορείες, θρησκευτικές λιτανείες, πατριωτικούς και κομματικούς ύμνους, μαζί με εθελοντική εργασία και φιλανθρωπικές εκστρατείες στις αγροτικές περιοχές, για την υποστήριξη του αντικομμουνισμού, η Λεγεώνα παρουσιαζόταν ως εναλλακτική λύση στα διεφθαρμένα κόμματα. Αρχικά η Σιδηρά Φρουρά έλπιζε να απορροφήσει κάθε πολιτική παράταξη, ανεξάρτητα από τη θέση της στο πολιτικό φάσμα, που ήθελε να καταπολεμήσει την άνοδο του κομμουνισμού στην ΕΣΣΔ.
Σε αντίθεση με άλλα φασιστικά κινήματα της εποχής, η Σιδηρά Φρουρά ήταν σκοπίμως αντισημιτική, προωθώντας την ιδέα ότι «η ραβινική επιθετικότητα εναντίον του Χριστιανικού κόσμου» σε «απροσδόκητες» 'πρωτεϊκές μορφές' : Τεκτονισμός, Φροϋδισμός, ομοφυλοφιλία, αθεϊσμός, μαρξισμός, μπολσεβικισμός και ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία" υπονόμευαν την κοινωνία.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1933 ο Ρουμάνος Φιλελεύθερος Πρωθυπουργός Ιον Ντούκα απαγόρευσε τη Σιδηρά Φρουρά. Μετά από μια σύντομη περίοδο συλλήψεων, ξυλοδαρμών, βασανιστηρίων και ακόμη και δολοφονιών (δώδεκα μέλη του Λεγεωνικού Κινήματος δολοφονήθηκαν από την αστυνομία) τα μέλη της Σιδηράς Φρουράς ανταπόδωσαν στις 29 Δεκεμβρίου 1933, δολοφονώντας τον Ντούκα στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού της Σινάια.
Αγώνας για την εξουσία
Ο Κοντρεάνου συνελήφθη και φυλακίστηκε τον Απρίλιο του 1938 και τελικά στραγγαλίστηκε μαζί με αρκετούς άλλους λεγεωνάριους από τη φρουρά της Χωροφυλακής τη νύχτα 29-30 Νοεμβρίου 1938, υποτίθεται ενώ αποπειράθηκε να δραπετεύσει από τη φυλακή. Είναι γενικά αποδεκτό ότι δεν υπήρξε τέτοια απόπειρα και ότι ο Κοντρεάνου και οι άλλοι δολοφονήθηκαν σύμφωνα με τις εντολές του Βασιλιά, πιθανώς ως αντίδραση στη δολοφονία της 24ης Νοεμβρίου 1938 από τους λεγεωναρίους ενός συγγενούς (κάποιες πηγές λένε «φίλου») του Αρμαντ Τσελινέσκου, τότε Υπουργού Εσωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο του βασιλιά. Μετά την απόφαση του Καρόλου να συντρίψει τη Σιδηρά Φρουρά, πολλά μέλη της Λεγεώνας κατέφυγαν σε εξορία στη Γερμανία, όπου έλαβαν τόσο υλική όσο και οικονομική υποστήριξη από το NSDAP, ειδικά από τα SS και την Υπηρεσία Εξωτερικής Πολιτικής του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ.
Μετά από μια μακρά περίοδο σύγχυσης ο Σίμα, που αντιπροσώπευε τη λιγότερο ριζοσπαστική πτέρυγα της Λεγεώνας, υπερίσχυσε από τον ανταγωνισμό και ανέλαβε την ηγεσία, αναγνωριζόμενος ως ηγέτης στις 6 Σεπτεμβρίου 1940 από το Φόρουμ των Λεγεωναρίων, σώμα που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του. Στις 28 Σεπτεμβρίου ο πατέρας Κοντρεάνου επιτέθηκε στην έδρα της Λεγεώνας στο Βουκουρέστι (την Πράσινη Κατοικία) σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να εγκατασταθεί ως ηγέτης. Ο Σίμα συνδεόταν στενά με τον SS Volksgruppenführer Αντρέας Σμιτ, volksdeutsch (εθνοτικά Γερμανό) από τη Ρουμανία και μέσω αυτού με τον πεθερό του, τον ισχυρό Γκότλομπ Μπέργκερ, επικεφαλής του Κεντρικού Γραφείου των SS στο Βερολίνο. Η Βρετανίδα ιστορικός Ρεμπέκα Χέινς έχει υποστηρίξει ότι η οικονομική και οργανωτική υποστήριξη από τα SS ήταν σημαντικός παράγοντας για την άνοδο του Σίμα.