cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωση των Δικαίων
Ιστορία
Στο τέλος, η ένωση είχε μια πυραμιδική δομή εμπνευσμένη από τη μυστική οργάνωση των Ρεπουμπλικανών Καρμπονάρων και μοιράστηκε ιδέες με τον ουτοπικό σοσιαλισμό του Σαιν-Σιμόν και του Σαρλ Φουριέ. Στόχος τους ήταν η ίδρυση μιας «Κοινωνικής Δημοκρατίας» στα γερμανικά κράτη, η οποία θα προωθούσε την «ελευθερία», την «ισότητα» και την «αρετή του πολίτη».
thumb|[[Βίλχεμ Βέιτλιν (1808–1871), σημαντικός ηγέτης της Ένωσης των Δικαίων|εναλλ.=]] Ο Βίλχεμ Βέιτλιν ήταν ο πιο εξέχων ηγέτης στο κίνημα. Ο Βέιτλιν διακήρυξε τον εαυτό του ως «κοινωνικό Λούθηρο » και καταδίκασε την ιδιωτική ιδιοκτησία και τα χρήματα ως πηγή διαφθοράς και εκμετάλλευσης. Άλλοι σημαντικοί ηγέτες ήταν οι Καρλ Σάπερ (Karl Schapper), Μπρούνο Μπάουερ, Γιόζεφ Μολλ (Joseph Moll),  Άουγκουστ Χέρμαν Έβερμπεκ (August Hermann Ewerbeck),   και ο Γιόχαν Χέκεριγκ (Johann Hoeckerig).
Πολλά μέλη της Ένωσης των Δικαίων συμμετείχαν στην εξέγερση της 12ης Μαΐου 1839 του Λουί Ωγκούστ Μπλανκουί (Louis Auguste Blanqui). Αυτό οδήγησε τη γαλλική κυβέρνηση να εκδιώξει τα μέλη της ένωσης από τη χώρα,  τα οποία μετακόμισαν στο Λονδίνο. Το 1840 στο Λονδίνο ίδρυσαν μια οργάνωση-πρόσοψη που ονομαζόταν Εκπαιδευτική Εταιρεία Γερμανών Εργαζομένων. Συνέχισαν να αναπτύσσονται, μέχρι που έφτασαν στο μέγιστο αριθμό μελών με πάνω από 1.000 μέλη.
Το 1845 υπήρξε σημαντική δημόσια συζήτηση στο πλαίσιο του Συνδέσμου μεταξύ του Βέιτλιν, ο οποίος υποστήριζε την άμεση εξέγερση των εργαζομένων, και ο Καρλ Σάπερ, ο οποίος έκρινε πρόωρο κάτι τέτοιο, ειδικά μετά την εμπειρία του στην εξέγερση του 1839. Ο Σάπερ τάχθηκε υπέρ μιας μακρύτερης εκστρατείας λαϊκής εκπαίδευσης για την προετοιμασία των μαζών για επανάσταση.
Ο Καρλ Μαρξ ήταν διστακτικός για την ένταξή του στην Ένωση λόγω πολιτικών διαφωνιών, αλλά πείσθηκε από τον Γιόζεφ Μολλ ότι θα μπορούσε να ασκεί μεγαλύτερη επιρροή ως μέλος μέσα στην οργάνωση όταν ο Μολλ επισκέφθηκε τις Βρυξέλλες τον Ιανουάριο του 1847. Τον Ιούνιο του 1847, η Ένωση συγχωνεύθηκε με την Κομμουνιστική Επιτροπή Αλληλογραφίας για να σχηματίσει την Κομμουνιστική Ένωση. Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, ο Έγκελς συνέταξε δύο έγγραφα «κατήχησης» ερωτήσεων και απαντήσεων, τα οποία αναθεωρήθηκαν τελικά από τον Μαρξ ως το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.
Παραπομπές
Κατηγορία:19ος αιώνας στο Παρίσι Κατηγορία:Καρλ Μαρξ
Ταστσί
Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι (55 οικογένειες – 219 άτομα) και ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία, καθώς και με την τέχνη της οικοδόμησης στα χωριά της περιοχής.
Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων, ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας.
Στην απογραφή του 2011, είχε πληθυσμό 246 κατοίκων.
Πηγές
Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Αλ Καπόνε
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1899 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και ήταν το τέταρτο από τα συνολικά εννέα παιδιά του Γκαμπριέλε Καπόνε και της Τερεζίνα Ραΐολα, Ιταλών μεταναστών από την Νάπολη. Σε ηλικία μόλις 14 ετών εγκατέλειψε το σχολείο ενώ ήταν ήδη μέλος δύο συμμοριών, στους «Μαχαιροβγάλτες» του Μπρούκλιν και στους «Σαράντα κλέφτες Τζούνιορς». Άρχισε να δουλεύει σε διάφορα μαγαζιά και σύντομα έγινε μέλος της συμμορίας του Μανχάταν «Five Points». Τότε ήταν που έπιασε δουλειά στο πανδοχείο Χάρβαρντ του Φράνκι Γαίηλ. Εκεί απέκτησε και τις ουλές στο αριστερό του μάγουλο, που του χάρισαν το προσωνύμιο «Scarface» (= Σημαδεμένος). Αιτία ήταν ένα τολμηρό σχόλιο για την αδερφή ενός θαμώνα, ο οποίος δεν δίστασε να του χαράξει το μάγουλο.
Νέα Υόρκη & Σικάγο
Στη Νέα Υόρκη ο Καπόνε απέκτησε φήμη σκληρού και, ύστερα από μια δολοφονία, που πιστεύεται ότι διέπραξε, ο Τζόνι Τόριο, αρχηγός της συμμορίας του Καπόνε, αποφάσισε να μετακομίσει στο Σικάγο. Έτσι το 1920 μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του, δηλαδή την Ιρλανδή Μαίρη Κάφλιν, την οποία είχε παντρευτεί στις 30 Δεκεμβρίου του 1918 και τον γιο του Άλμπερτ Σόνυ Φράνσις Καπόνε, ο οποίος είχε γεννηθεί στις 4 Δεκεμβρίου του 1918 και έπασχε από σύφιλη, στο Σικάγο για να γίνει το νούμερο 2 στην ηγεσία της συμμορίας. Κατά την παραμονή του στη Νέα Υόρκη φημολογείται ότι είχε σκοτώσει δύο άτομα.
Στο Σικάγο εγκαταστάθηκε σε ένα σπίτι στην λεωφόρο Σάουθ Πρέρι. Ύστερα από απόπειρα δολοφονίας, το 1925, εναντίον του Τζων Τόριο από αντίπαλες συμμορίες και αφού ο πρώτος εγκατέλειψε το Σικάγο, ο Καπόνε ανέλαβε την επιχείρηση. Ο Καπόνε εκμεταλλευόμενος την ποτοαπαγόρευση κατάφερε να πολλαπλασιάσει τα κέρδη του και να αναδειχθεί σε έναν από τους ισχυρότερους γκάνγκστερ των ΗΠΑ. Το 1927 η περιουσία του υπολογιζόταν στα 100.000.000 δολάρια ελέγχοντας στοιχήματα, κλαμπ, οίκους ανοχής κ.α. Δεν δίστασε μάλιστα να δωροδοκήσει τον δήμαρχο του Σικάγο Ουίλιαμ Χέϊλι Τόμσον, τον οποίο μάλιστα βοήθησε να εκλεγεί για δεύτερη φορά στις εκλογές του 1927. Ο δήμαρχος προβλέποντας τη διαφαινόμενη ήττα του στις επικείμενες εκλογές, πράγμα που τελικά έγινε, αποφάσισε να αλλάξει τακτική απέναντι στον Καπόνε. Για να απαλλαχθεί διόρισε νέο αστυνομικό διευθυντή με εντολή να συλλάβει τον Καπόνε. Ο Καπόνε τότε εγκατέλειψε το Σικάγο για λόγους ασφαλείας και εγκαταστάθηκε στο Παλμ Άιλαντ της Φλόριντα.
Η σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1929 έμελλε να διαπραχθεί το έγκλημα που έμεινε στην ιστορία ως η σφαγή του «Αγίου Βαλεντίνου». Κάποιοι άντρες του Καπόνε, μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς, εσέβαλαν αιφνιδιαστικά σε ένα γκαράζ της οδού Κλαρκ 2222. Σκοπός τους ήταν να σκοτώσουν ή έστω να προειδοποιήσουν τον Τζορτζ Μόραν, αρχηγό της συμμορίας του Βορείου Σικάγου. Στο γκαράζ βρισκόνταν εκείνη την ώρα επτά άτομα, τα οποία νόμισαν ότι επρόκειτο για έφοδο της αστυνομίας. Ο Τζωρτζ Μόραν βρισκόταν απέναντι και ετοιμαζόταν να διασχίσει τον δρόμο όταν είδε τους άντρες του Καπόνε μεταμφιεσμένους σε αστυνομικούς. Βλέποντας τους τράπηκε σε φυγή. Οι έξι όμως άντρες του δεν είχαν την ίδια τύχη αφού γαζώθηκαν από τουλάχιστον 150 σφαίρες. Εκτός από τους έξι που δολοφονήθηκαν υπήρχε και άλλος ένας, άσχετος με τη συμμορία, φίλος του Μόραν.
Ύστερα από αυτό το περιστατικό η αστυνομία άρχισε τις συστηματικές προσπάθειες για τη σύλληψη του. Τον Μάιο του 1929 συνελήφθη για παράνομη οπλοφορία, καταδικάστηκε σε διετή κάθειρξη αλλά αποφυλακίστηκε εννέα μήνες αργότερα λόγω καλής διαγωγής. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει και οι διαδικασίες για την προσαγωγή του σε δίκη με αφορμή τη σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου. Οι κατηγορίες όμως έπεσαν στο κενό και ο Καπόνε απλώς κλήθηκε να πληρώσει το ποσό των 5.000 δολαρίων για ασέβεια προς το δικαστήριο. Το 1930 ήταν ο νούμερο ένα πιο επικίνδυνος εγκληματίας της πόλης του Σικάγο.
Η αρχή του τέλους
Ο δρόμος προς το τέλος είχε ανοίξει για τον Καπόνε. Το 1931 και ύστερα από πολύχρονες έρευνες του επιθεωρητή Ουίλσον ο Καπόνε καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή. Η κατηγορία στηρίχθηκε στη μαρτυρία του δικηγόρου του Λώρενς Μάτινγκλυ, σε διάφορα στοιχεία με έσοδα του γκάνγκστερ και σε διάφορες άλλες μαρτυρίες. Αρχικά δέχθηκε τις κατηγορίες, πιστεύοντας ότι θα υπήρχε ευνοϊκή μεταχείριση. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη με αποτέλεσμα ο Καπόνε να αναιρέσει την αρχική του κατάθεση. Προσπάθειες όπως αυτή της δωροδοκίας των ενόρκων δεν πέτυχαν και έτσι ο δικαστής Ουίλκερσον τον καταδίκασε σε δέκα χρόνια φυλάκιση επιβάλλοντάς του επιπλέον και πρόστιμα 50.000 δολαρίων.
Το 1932 μεταφέρθηκε στις φυλακές της Ατλάντα και στη συνέχεια σε αυτές του Αλκατράζ. Λίγο μετά το 1935 άρχισε να δείχνει συμπτώματα συφιλιδικής παράνοιας και άρχισε να νοσηλεύεται σε νοσοκομείο. Τον τελευταίο χρόνο της ποινής του βρισκόταν στο Τέρμιναλ Άιλαντ της Καλιφόρνια. Αποφυλακίστηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1939 αφού πλήρωσε 37.617,51 δολάρια και αποσύρθηκε στο κτήμα του στη Φλόριντα.
Θάνατος και κληρονομιά
Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 25 Ιανουαρίου του 1947 στο σπίτι του στη Φλόριντα. Ο γιος του Άλμπερτ Σόνυ Φράνσις Καπόνε μετά από λίγα χρόνια άλλαξε το όνομά του σε Φράνσις.
Πρόκειται για μορφή του υποκόσμου, η οποία έχει απεικονιστεί πολλές φορές στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, όπως στην ταινία Οι Αδιάφθοροι, στην βιογραφική ταινία Καπόνε και στην πολυβραβευμένη σειρά Boardwalk Empire, καθώς και στον τέταρτο κύκλο της δημοφιλούς σειράς Peaky Blinders.
Παραπομπές
Καπόνε Αλ Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας Κατηγορία:Λαθρέμποροι αλκοόλ Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ
Σούπα ροδιού
Η σούπα ροδιού ή άλλως σούπα από ρόδι (Pomegranate soup) είναι ένα φαγητό τύπου ας (āsh) της Περσίας ή της Μεσοποταμίας που γίνεται από χυμό και σπυριά ροδιού καθώς επίσης και με κιμά από αρνί ή μοσχάρι, ρύζι, κίτρινη φάβα, φύλλα μέντας, μαϊντανό, μπαχαρικά, τουρσί λαχανικών και άλλα υλικά. Στο Ιράν ονομάζεται āsh-e anār (Περσικά: آش انار‎‎· Αζερμπαϊτζανικά: انار آشی) και shorbat rumman στο Ιράκ.
Ζιλ Ντίας
Ο Zιλ Μπαστιάο Ντίας (πορτογαλικά: Gil Bastião Dias, γεννημένος στις 28 Σεπτεμβρίου 1996) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τη Γρανάδα ΚΦ, με δανεισμό από τη Μονακό.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στη Γκαφάνια ντα Ναζαρέ, της επαρχία Αβέιρο, ο Ντίας έπαιξε στις ακαδημίες τεσσάρων συλλόγων, συμπεριλαμβανομένης της Σανχοανένσε, στις ηλικίες 12-17 ετών. Στις 9 Αυγούστου 2014, αγωνίστηκε στο πρώτο του παιχνίδι ως επαγγελματίας με την Μπράγκα Β, μπαίνοντας ως αλλαγή στο τέλος του αγώνα, στην ήττα με 0-1 από την Τοντέλα για τη Σεγούντα Λίγκα.
Μονακό και δανεισμοί
Τον Ιανουάριο του 2015, υπέγραψε με τη Μονακό, στην οποία πρόκειται να αγωνίζεται, ως επί το πλείστον, με τη δεύτερη ομάδα κατά τη διάρκεια του συμβολαίου του. Στις 6 Ιανουαρίου 2016, πήγε ως δανεικός στην πορτογαλική Βαρζίμ της Σεγούντα Λίγα, μέχρι το τέλος της σεζόν.
Τη σεζόν 2016-17, εντάχθηκε, ως δανεικός από τη Μονακό, στη Ρίο Άβε. Στις 12 Αυγούστου 2016, έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα, στην εντός έδρας ήττα με 1-3 από την Πόρτο και σκόραρε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα στις 18 Σεπτεμβρίου, για να βοηθήσει την ομάδα του στη νίκη με 3-1 επί της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Επιστρέφοντας στη Μονακό, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Λιγκ 1 στις 13 Αυγούστου 2017, όταν αγωνίστηκε στα τελευταία λεπτά της νίκης με 4-1 επί της Ντιζόν. Δύο μέρες αργότερα, μετακινήθηκε στη Φιορεντίνα της Σέριε Α με συμφωνία διετούς δανεισμού, με την ιταλική ομάδα να έχει την υποχρέωση της αγοράς του στο τέλος της συμφωνίας.
Στις 23 Ιουνίου 2018, ανακοινώθηκε η μετακίνηση του στη Νότιγχαμ Φόρεστ της Τσάμπιονσιπ, ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν 2018-19, με την αγγλική ομάδα να έχει την επιλογή της αγοράς του. Στις 29 Αυγούστου, σημείωσε το πρώτο του γκολ, βοηθώντας την ομάδα του να νικήσει τη Νιουκάσλ με 3-1 στο δεύτερο γύρο του Λιγκ Καπ.
Στις 24 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η μετακίνηση του, ως δανεικός, στον Ολυμπιακό για 1,5 χρόνο.
Στις 31 Ιανουαρίου 2020, εντάχθηκε με δανεισμό στη Γρανάδα ΚΦ της Πριμέρα Ντιβισιόν.
Εθνική ομάδα
Είναι διεθνής με τις μικρές Εθνικές Ομάδες της Πορτογαλίας(U18, U19, U20 και U21), έχοντας συνολικά 26 συμμετοχές και 6 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαρζίμ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Αριοβαρζάνης της Φρυγίας
Ο Αριοβαρζάνης, παλαιά περσικά Ariya(u)brdhna· Αριο-Μπαρζάν = η εξύψωση των Αρείων (απεβ. π. 362 π.Χ.) ή Αριοβαρζάνης Α΄ της Κίου από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν Πέρσης σατράπης της Φρυγίας και στρατιωτικός διοικητής. Εξεγέρθηκε ανεξάρτητος και είναι ο πρώτος από τους ηγεμόνες της ελληνικής πόλης της Κίου, από τους οποίους προήλθαν οι βασιλείς τού Πόντου τον 3ο αι. π.Χ.. Ο Οίκος του ήταν πλάγιος κλάδος των Αχαιμενιδών. Έδρα της σατραπείας ήταν το Δασκύλειον και κοντά του ήταν η Κίος.
Ο Μιθριδάτης σατράπης της Καππαδοκίας ίσως ήταν αδελφός του ή -όπως υποστηρίζει ο Βάλτερ Γιουντάιχ- πατέρας του· ωστόσο ο Μπράιαν Κ. ΜακΤζινγκ αρνείται τη σχέση. Η συγγένεια εκτιμάται από τη διαδοχή· καμία ιστορική πηγή δεν τον αναφέρει ως γιο του.
Βιογραφία
Ο Φαρνάβαζος Β΄ της Φρυγίας (άκμασε 413-373 π.Χ.) αναφέρεται ότι μοιράστηκε την εξουσία και την επικράτεια με τους αδελφούς του στα τέλη τού 5ου αι. π.Χ., όταν ο Φαρνάβαζος Β΄ είχε μόλις αναλάβει τη θέση. Ο Μιθριδάτης σατράπης της Καππαδοκίας, ίσως ήταν ένας από αυτούς τους αδελφούς. Επίσης ο Αριοβαρζάνης της Κίου ίσως ήταν ένας από αυτούς.
Ο Αππιανός αναφέρει, ότι ήταν από πλάγιο κλάδο των Αχαιμενιδών. Είναι πολύ πιθανό να είναι ίδιος με τον Αριοβαρζάνη, που περί το 407 απεστάλη από την Περσία στις πόλεις της Ελλάδας και καλλιέργησε φιλία με την Αθήνα και τη Σπάρτη. Ο Αριοβαρζάνης οδήγησε τους πρέσβεις της Αθήνας το 405 π.Χ. στην παραθαλάσσια πόλη του, την Κίο της Μυσίας, αφού πιο πριν ήταν κρατούμενοι για τρία έτη με διαταγές τού Κύρου του νεότερου.
Στο τέλος τού 5ου αι. π.Χ. αναφέρεται ως υποσατράπης στη Μ. Ασία και έπειτα φαίνεται, πως διαδέχθηκε τον μάλλον μεγαλύτερο αδελφό του Φαρνάβαζο Β΄ ως σατράπης της Φρυγίας & Λυδίας. Τις περιοχές τις είχε λάβει ο Φαρνάβαζος Β΄, όταν αναχώρησε για την Αυλή της Περσίας για να νυμφευτεί την Απάμα, κόρη τού Αρταξέρξη Β΄. Έτσι ο Αριοβαρζάνης έγινε κυβερνήτης της επαρχίας της Φρυγίας παρά τον Ελλήσποντο. Ζούσε τη δεκαετία τού 370 π.Χ. και έλαβε υψηλότερες θέσεις στην Περσία. Βοήθησε τον Ανταλκίδα το 388 π.Χ..
Η πρεσβεία στους Δελφούς
Το 369 π.Χ. θα κατείχε υψηλή θέση στην Αυλή, καθώς έστειλε πρεσβεία με αρχηγό τον Φιλίσκο της Αβύδου στην Ελλάδα. Ο Αριοβαρζάνης, τρεις γιοί του και ο Φιλίσκος έγιναν Αθηναίοι πολίτες. Η αξιοσημείωτη αυτή τιμή δηλώνει, πως πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην πόλη.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης τον αποκαλεί σατράπη της Φρυγίας και ο Κορνήλιος Νέπως σατράπη της Λυδίας, Ιωνίας & Φρυγίας, που εξεγέρθηκε το 362 εναντίον τού Αρταξέρξη Β΄. Ο Δημοσθένης μιλά για τον σατράπη και τους τρεις γιούς του, που έγιναν πρόσφατα Αθηναίοι πολίτες. Τον αναφέρει ξανά το επόμενο έτος και λέει, πως οι Αθηναίοι έστειλαν τον Τιμόθεο στρατηγό προς βοήθειά του· όταν όμως ο Τιμόθεος είδε, πως ο Αριοβαρζάνης ήταν ανοικτά σε εξέγερση εναντίον τού βασιλιά, αρνήθηκε να τον συνδράμει.
Η μεγάλη εξέγερση των σατραπών
Όταν ο αδελφός του Αρτάβαζος Β΄ τού ζήτησε τη σατραπεία, ο Αριοβαρζάνης αρνήθηκε να τη δώσει. Τελικά το 366 π.Χ. ο Αριοβαρζάνης προσχώρησε με μία ανεπιτυχή εξέγερση των σατραπών της δυτικής Μ. Ασίας εναντίον τού Αρταξέρξη Β΄ (Εξέγερση των σατραπών). Αρκετοί σατράπες έλαβαν το μέρος τού Αριοβαρζάνη, όπως ο Μαύσωλος της Καρίας (για λίγο), ο Ορόντης Α΄ της Αρμενίας, ο Αυτοφραδάτης της Λυδίας και ο Δατάμης της Καππαδοκίας. Οι επαναστάτες σατράπες έλαβαν υποστήριξη από τον φαραώ της Αιγύπτου, από την Τέω και μερικές Ελληνικές πόλεις, όπως η Σπάρτη, της οποίας ο βασιλιάς Αγησίλαος Β΄ της Σπάρτης ήλθε με μισθοφόρους για να συνδράμει.
Ο Αριοβαρζάνης άντεξε μία πολιορκία στο Αδραμύττιο το 366 π.Χ. από τον Μαύσωλο και τον Αυτοφραδάτη, ώσπου ο Αγησίλαος Α΄ διαπραγματεύθηκε την απόσυρση των πολιορκητών. Ο Αριοβαρζάνης προδόθηκε από τον γιο του Μιθριδάτη Α΄ της Κίου στον βασιλιά, ο οποίος σταύρωσε τον Αριοβαρζάνη.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Φαρνακιδών
Μέγα Ρέμα
Το Μέγα Ρέμα ή Ρέμα Πρωτομαγιάς, παλαιότερα Κοτζά Ντερέ είναι ποταμός της Μακεδονίας που πηγάζει από το Πάικο και, έπειτα από μια σύντομη διαδρομή, καταλήγει στον ποταμό Αξιό στα βορειοδυτικά του Πευκοδάσους.
Περιγραφή
Το Μέγα Ρέμα, το οποίο αποτελεί παραπόταμο του ποταμού Αξιού, πηγάζει από τις βόρειες πλαγιές του Πάικου. Η πορεία του ξεκινά ανατολικά του ακατοίκητου οικισμού Τρία Έλατα Πέλλας, περνά βόρεια των Λιβαδίων και συνεχίζει την πορεία του νότια της Κούπας, όπου σχηματίζονται πολλοί καταρράκτες, ένας εκ των οποίων καταλήγει στη Σμαραγδένια λίμνη. Στη συνέχεια η πορεία του γίνεται νοτιοανατολική και καταλήγει στην τεχνητή λίμνη Μεταλλείου. Μετά τη λίμνη Μεταλλείου συνεχίζει βόρεια της Πηγής και μετά από μία βορειοανατολική πορεία, εκβάλλει στον Αξιό στο ύψος του Πευκοδάσους, στη νότια έξοδο του φαραγγιού του Αγίου Παντελεήμονα, στη νότια απόληξη του λόφου Μπατσόβου. Παραπόταμοί του είναι το Ρέμα Πεπονιάς, το Λυκόρεμα και το Κρυονέρι ή Κρύο Ρέμα.
Το Μέγα Ρέμα είναι γνωστό και ως Ρέμα Πρωτομαγιάς, καθώς την Πρωτομαγιά, όλη η περιοχή Παιονίας και ιδιαίτερα οι κάτοικοι των παρόχθιων οικισμών της Αμφαξίτιδας, συγκεντρώνονται στις όχθες του ποταμού, στο ύψος της Πηγής, προκειμένου να εορτάσουν την ημέρα με υπαίθριες δραστηριότητες, ψησταριές και αθλοπαιδιές.
Το Μέγα Ρέμα είναι γνωστό για τους πολλούς καταρράκτες του, καθώς και για τα ψάρια του, τα καβούρια (potamon fluviatile) και τις καραβίδες του γλυκού νερού που συγκεντρώνουν πλήθος αλιέων στις όχθες του, καθώς και στη λίμνη Μεταλλείου. Ο ποταμός έχει ροή όλο το έτος και σ' αυτό εκφορτίζουν οι πηγές Λέχνιτς, Μαντέμου και Κούπας. Στις διαδρομές του Μεγάλου Ρέματος μέσα στις δασώδεις πλαγιές του Πάικου συναντά κανείς διάσπαρτα ερείπια γεφυρών από την παλαιά σιδηροδρομική γραμμή που λειτουργούσε για τις ανάγκες των μεταλλείων αργύρου τον 20ο αιώνα κοντά στο Σκρα.
Επικίνδυνες υποσχέσεις
Οι Επικίνδυνες υποσχέσεις (Πρωτότυπος τίτλος: Eastern Promises) είναι γκανγκστερική ταινία Αμερικανικής, Καναδικής και Βρετανικής παραγωγής του 2007 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ και σενάριο του Στίβεν Νάιτ. Πρωταγωνιστούν οι Ναόμι Γουότς, Άρμιν Μίλερ-Σταλ, Βίγκο Μόρτενσεν και Βενσάν Κασέλ.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Άννας (Γουότς), μιας Ρωσο-Βρετανής μαίας που φέρνει στον κόσμο το μωρό μιας εθισμένης στα ναρκωτικά 14χρονης Ρωσίδας πόρνης που πεθαίνει κατά τον τοκετό. Όταν η Άννα μαθαίνει ότι η έφηβη εξαναγκάστηκε σε πορνεία από τη ρωσική μαφία στο Λονδίνο, ο αρχηγός των Ρώσων γκάνγκστερ (Μίλερ-Σταλ) απειλεί τη ζωή του μωρού και η Άννα προειδοποιείται από τον απειλητικό κολλητό του (Μόρτενσεν).
Πλοκή
Η Άννα Κίτροβα, μια Ρωσο-Βρετανίδα μαία σε νοσοκομείο του Λονδίνου, βρίσκει ένα ημερολόγιο ρωσικής γλώσσας στο σώμα της Τατιάνας, μιας έφηβης που πεθαίνει στη γέννα, και μια τηλεφωνική κάρτα για το Trans-Siberian Restaurant που ανήκει στον Σεμιόν, έναν παλιό μέλος στη ρωσική μαφία. Η Άννα ξεκινά να εντοπίσει την οικογένεια της Τατιάνας, ώστε να βρει ένα σπίτι για το μωρό και να συναντηθεί με τον Σεμιόν, ο οποίος προσφέρεται να βοηθήσει. Αν και η μητέρα της Άννας, Ελέν, είναι ανοιχτή στην ιδέα, ο Ρώσος θείος της Άννας, Στέπαν, πρώην αξιωματικός της KGB, προτρέπει να είναι προσεκτική, λέγοντας ότι η Τατιάνα ήταν πόρνη. Η Άννα δίνει επίσης στον Σεμιόν μια φωτοτυπία του ημερολογίου.
Ο οδηγός του Σεμιόν, Νικολάι Λούζιν, υπηρετεί ως η οικογενειακός «καθαριστής» και σωματοφύλακας του Κίριλ, γιου του Σεμιόν. Ο Κίριλ, ένας μεθυσμένος που απογοητεύει επανειλημμένα τον Σεμιόν, εξουσιοδοτεί ένα κακόβουλο χτύπημα σε έναν αντίπαλο ηγέτη της Τσετσενίας με τη βοήθεια ενός Κούρδου συνεργάτη, του Αζίμ, και χωρίς την έγκριση του Σεμιόν. Ο Κίριλ φτύνει το σώμα του νεκρού Τσετσένου, αποκαλώντας τον παιδεραστή, αλλά ο Νικολάι αργότερα λέει στον Σεμιόν ότι ο Τσετσένος διέδιδε φήμες ότι ο Κίριλ ήταν ομοφυλόφιλος. Ο Νικολάι αφαιρεί στοιχεία ταυτότητας από το σώμα του Τσετσένου και τα πετάει στον ποταμό Τάμεση.
Όταν ο Στέπαν τελειώνει τη μετάφραση του ημερολογίου, η Άννα μαθαίνει ότι ο Σεμιόν βίασε την Τατιάνα αφού ο Κίριλ απέτυχε να το κάνει, εξηγώντας ότι θα έδειχνε στον Κίριλ πώς να τη «σπάσει». Το ημερολόγιο αναφέρει επίσης ότι ο Σεμιόν της έδωσε χάπια για να προκαλέσει έκτρωση και η Αννα συνειδητοποιεί ότι ήταν πατέρας του μωρού είναι ο Σεμιόν. Στο μεταξύ, ο Σεμιόν συνειδητοποιεί ότι η Άννα γνωρίζει την αλήθεια και την επισκέπτεται στο νοσοκομείο. Συνάπτει μια συμφωνία όπου θα δώσει την τοποθεσία της οικογένειας του κοριτσιού στην Άννα αν επιστρέψει το ημερολόγιο. Αργότερα, η Άννα, η Έλεν και ο Στέπαν συναντούν τον Νικολάι σε ένα φαστ φουντ, όπου ο Νικολάι παίρνει το ημερολόγιο αλλά αρνείται ότι γνωρίζει οτιδήποτε για τη συμφωνία. Στη συνέχεια, ο Σεμιόν διατάζει τον Νικολάι να σκοτώσει τον Στέπαν, ο οποίος σύντομα χάνεται.
Καθώς ο Νικολάι ανεβαίνει στην ιεραρχία, ο Σεμιόν τον εντάσει ως πλήρες μέλος, εν μέρει λόγω της προστασίας του Κίριλ. Εν τω μεταξύ, τα αδέρφια του νεκρού Τσετσένου φτάνουν στο Λονδίνο ζητώντας εκδίκηση και σκοτώνουν τον διανοητικά ανάπηρο ανιψιό του Αζίμ, τον οποίο ο Αζίμ είχε αναγκάσει να σκοτώσει τον Τσετσένο. Ο Αζίμ εξομολογείται τον ρόλο του στο χτύπημα στον Σεμιόν και ο Σεμιόν τον συγχωρεί με αντάλλαγμα να συμμετάσχει σε ένα σχέδιο για να κοροϊδέψει τους Τσετσένους: ο Αζίμ πρόκειται να δελεάσει τον Νικολάι σε μια συνάντηση σε ένα λουτρό όπου θα στήσουν ενέδρα οι Τσετσένοι, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι ο Κίριλ. Αν και οι Τσετσένοι τον τραυματίζουν σοβαρά, ο Νικολάι καταφέρνει να τους σκοτώσει και τους δύο πριν μεταφερθεί στο νοσοκομείο της Άννας.
Ο Γιούρι, ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός της Σκότλαντ Γιαρντ που ερευνά τη ρωσική μαφία, συναντά τον Νικολάι στο νοσοκομείο, αποκαλύπτοντας ότι ο Νικολάι είναι στην πραγματικότητα ένας μυστικός πράκτορας της FSB που εργάζεται με άδεια της βρετανικής κυβέρνησης. Ο Νικολάι λέει στον Γιούρι να συλλάβει τον Σεμιόν για βιασμό, με τεστ πατρότητας του μωρού της Τατιάνας ως αποδεικτικό στοιχείο, το οποίο θα επιτρέψει επίσης στον Νικολάι να αναλάβει τη μαφία. Όταν η Άννα επισκέπτεται τον Νικολάι στο κρεβάτι του νοσοκομείου, της λέει ότι ο Στέπαν κρατείται στο Εδιμβούργο για τη δική του προστασία.
Η Άννα εντοπίζει τον Κίριλ να μπαίνει σε έναν ανελκυστήρα και διαπιστώνει ότι το μωρό της Τατιάνας έχει έξαφανιστεί, το οποίο αντικαθίσταται με ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα. Αυτή και ο Νικολάι σπεύδουν στο σημείο στον Τάμεση όπου ο Νικολάι είχε προηγουμένως απορρίψει το σώμα του Τσετσένου και βρίσκουν τον Κίριλ να κάθεται δίπλα στο ποτάμι, βρίσκοντας το θάρρος να πετάξει την αδερφή του. Ο Νικολάι και η Άννα τον πείθουν να δώσει πίσω το μωρό και ο Νικολάι αγκαλιάζει τον Κίριλ, λέγοντάς του ότι ο Σεμιόν τελείωσε και ότι τώρα θα γίνουν αφεντικά μαζί. Αμέσως μετά, ο Νικολάι διαδέχεται τον Σεμιόν ως επικεφαλής της οργάνωσης και η Άννα αναλαμβάνει την επιμέλεια του μωρού της Τατιάνας, την οποία ονομάζει Κριστίν.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2006 και διάφορες σκηνές γυρίστηκαν στην οδό Σαιν Τζον στο Φάριγκτον, του Λονδίνου. Τα γυρίσματα έγιναν επίσης στο Broadway Market, στο Hackney και στο Brompton Cemetery στο London Borough of Kensington. Το "Trans-Siberian Restaurant" βρίσκεται στο The Farmiloe Building, 34 St John Street, δίπλα στην αγορά Smithfield. Αυτή είναι η 6η πιο δημοφιλής ταινία και τηλεοπτική τοποθεσία στο Λονδίνο, που έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τις ταινίες Spooks, Penelope και Batman Begins. Όταν η Άννα, η μητέρα της Ελέν και ο θείος της Στέπαν συναντούν τον Νικολάι σε ένα εστιατόριο γρήγορου φαγητού, αυτό γυρίστηκε στο Μπέρμοντσεϊ, στο νοτιοανατολικό Λονδίνο σε ένα μπαρ.
Η είσοδος στο «Ankara Social Club» της ταινίας είναι στην πραγματικότητα η εξώπορτα ενός διαμερίσματος κατοικιών. Το κομμωτήριο Broadway Market γνωστό ως «Broadway Gents Hairstylist» άλλαξε σε «Azim's Hair Salon», όπου στην ταινία δολοφονείται ένας από τους Ρώσους. Ο ιδιοκτήτης Ismail Yesiloglu αποφάσισε να διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος του μαγαζιού μετά τα γυρίσματα. Στο αρχικό σενάριο, το όνομα ήταν "Ozim's Hair Salon", αλλά αργότερα άλλαξε σε "Azim's", καθώς δεν υπάρχει τέτοιο όνομα ως Ozim στα τουρκικά. Το "Trafalgar Hospital" είναι στην πραγματικότητα το Middlesex Hospital, ένα νοσοκομείο στην περιοχή Fitzrovia του Λονδίνου, το οποίο έκλεισε για τους ασθενείς τον Δεκέμβριο του 2005. Το κτίριο στο κέντρο του Λονδίνου, το οποίο γκρεμίστηκε το 2008, είχε την επιγραφή «Trafalgar Hospital», που ταιριάζει με το ύφος και την ηλικία του παλιού νοσοκομείου Middlesex, τοποθετημένη στο μύθο πάνω από την κύρια πόρτα. Η σκηνή μάχης στα Τουρκικά Λουτρά γυρίστηκε σε ένα προσαρμοσμένο πλατό βασισμένο στο Ironmonger Row Baths στο Islington.
Τατουάζ
Ο Βίγκο Μόρτενσεν μελέτησε Ρώσους γκάνγκστερ και τα τατουάζ τους. Ο Μόρτενσεν πέρασε πολύ χρόνο με έναν ειδικό της Ρωσικής Μαφίας, την Τζίλι Μακένζι (ειδική για το οργανωμένο έγκλημα για τον ΟΗΕ) και συμβουλεύτηκε επίσης ένα ντοκιμαντέρ για το θέμα που ονομάζεται The Mark of Cain (2000). Τα τατουάζ που είχε, σύμφωνα με τη New York Daily News, ήταν τόσο ρεαλιστικά που οι επισκέπτες σε ένα ρωσικό εστιατόριο στο Λονδίνο σώπασαν από φόβο, μέχρι που ο Μόρτενσεν αποκάλυψε την ταυτότητά του και παραδέχτηκε ότι τα τατουάζ ήταν για ταινία. Από εκείνη την ημέρα έπλενε τα τατουάζ του όποτε έβγαινε από το πλατό. Ο Μόρτενσεν δήλωσε για τη σημασία των τατουάζ:"Μίλησα μαζί τους [τους αυθεντικούς γκάνγκστερ και την Τζίλι Μακένζι] για το τι εννοούσαν και πού ήταν στο σώμα τους, τι έλεγε για το πού είχαν πάει, ποιες ήταν οι ειδικότητες τους, ποιες ήταν οι εθνοτικές και γεωγραφικές τους σχέσεις. Βασικά η ιστορία τους, η τηλεκάρτα τους, είναι το σώμα τους."
Βία
Σε συμφωνία με το σήμα κατατεθέν της βίας σε μεγάλο μέρος του έργου του Κρόνενμπεργκ, οι Επικίνδυνες υποσχέσεις παρουσιάζουν μια γραφική βίαιη σκηνή μάχης σε ένα ατμόλουτρο όπου οι άντρες κρατούν μαχαίρια από λινέλαιο. Όταν ρωτήθηκε σε μια συνέντευξη σχετικά με τη διαφορά μεταξύ της «βίας με όπλα» και της «βίας με μαχαίρι», ο Κρόνενμπεργκ απάντησε: «Δεν έχουμε όπλα σε αυτή την ταινία. Δεν υπήρχαν όπλα στο σενάριο. Η επιλογή αυτών των κυρτών μαχαιριών που χρησιμοποιούμε στο ατμόλουτρο ήταν δική μου. Δεν είναι κάποιο είδος εξωτικών τουρκικών μαχαιριών, είναι μαχαίρια από λινέλαιο. Ένιωσα ότι αυτοί οι τύποι θα μπορούσαν να κυκλοφορούν στους δρόμους με αυτά τα μαχαίρια, και αν τους έπιαναν ποτέ, θα μπορούσαν να πουν «είμαστε κόφτες λινελαίου»»
Σχόλιο σκηνοθέτη
Ο Άνταμ Νέιμαν του Eye Weekly ανέφερε ότι ο σκηνοθέτης Κρόνενμπεργκ είπε "απλώς μην παραχωρήσεις την πλοκή" και ο Νέιμαν έγραψε "το αίτημά του είναι κατανοητό". Ο Νέιμαν είπε ότι «υπάρχει μια σκηνή – η εις βάθος συζήτηση της οποίας οδήγησε το αίτημα του σκηνοθέτη που αναφέρεται στην αρχή αυτής της ιστορίας – που θα πρέπει να κατατάσσεται όχι μόνο στο προσωπικό του πάνθεον με εντυπωσιακά αναπτυγμένη γκρίνια αλλά και μεταξύ των πιο συναρπαστικά σπλαχνικών μπαλωμάτων του κινηματογράφου». Ο κριτικός των Chicago Sun-Times, Ρότζερ Ίμπερτ, σημείωσε το απόφθεγμα του Κρόνενμπεργκ και συμφώνησε, λέγοντας: ''Έχει δίκιο ότι θα ήταν μοιραίο, γιατί αυτή δεν είναι μια ταινία του τι ή πώς, αλλά του γιατί. Και για πολύ καιρό δεν βλέπεις το γιατί έρχεται''.
Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 8 Σεπτεμβρίου 2007, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του 2007 όπου κέρδισε το Βραβείο Κοινού για την καλύτερη ταινία στις 15 Σεπτεμβρίου 2007 Οι Επικίνδυνες υποσχέσεις άνοιξαν σε περιορισμένη κυκλοφορία στη Ρωσία στις 13 Σεπτεμβρίου 2007.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, η ταινία κυκλοφόρησε σε περιορισμένη κυκλοφορία σε 15 κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Σεπτεμβρίου 2007 και είχε εισπράξεις 547.092 δολάρια, με κατά μέσο όρο 36.472 δολάρια ανά κινηματογράφο. Η ταινία άνοιξε σε ευρεία κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 21 Σεπτεμβρίου 2007, (επεκτάθηκε σε 1.404 κινηματογραφικές αίθουσες) και κατετάγη στο Νο5 στο box office, με εισπράξεις 5.659.133 δολάρια και μέσο όρο 4.030 δολάρια ανά κινηματογράφο. Η ταινία έχει εισπράξει $56.106.607 παγκοσμίως στις 17 Μαρτίου 2019; με $17.266.000 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και $38.840.607 σε άλλες περιοχές.
Η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνισμό στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν στις 20 Σεπτεμβρίου 2007. Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου στις 17 Οκτωβρίου 2007 και κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 26 Οκτωβρίου 200.7
Κριτικές
Ο ιστότοπος ανασκόπησης κριτικών Rotten Tomatoes ανέφερε ότι η ταινία έχει θετική υποδοχή με 89% να βασίζεται σε 200 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,60/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ θριαμβεύει ξανά, επιδεικνύοντας την ανδρεία του Βίγκο Μόρτενσεν στην οθόνη σε μια τολμηρή ερμηνεία. Έχοντας τα σήματα κατατεθέν του ψυχολογικού δράματος και της σκληρής βίας, οι Επικίνδυνες υποσχέσεις είναι μια πολύ συναρπαστική εγκληματική ιστορία." Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 82 στα 100, με βάση 35 κριτικές, υποδηλώνοντας «καθολική αναγνώριση».
Ο Τοντ Μακάρθι του Variety, ο Ντέιβιντ Ελλιοτ του The San Diego Union-Tribune, και ο κριτικός κινηματογράφου Τόνι Μέντλει σημείωσαν τις ανατροπές στην ταινία. Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία τέσσερα στα τέσσερα αστέρια και έγραψε: οι Επικίνδυνες υποσχέσεις δεν είναι συνηθισμένο θρίλερ εγκλήματος, όπως ο Κρόνενμπεργκ δεν είναι συνηθισμένος σκηνοθέτης και είπε ότι ο Κρόνενμπεργκ έχει μεταφέρει ταινία με ταινία στην κορυφαία θέση των σκηνοθετών, και εδώ σοφά ξανασμίγει με τον Μόρτενσεν που σκάβει τόσο βαθιά στον ρόλο που μπορεί να μην τον αναγνωρίσεις στην αρχή. Ο Ίμπερτ είπε ότι η ταινία έχει μια σκηνή μάχης που θέτει τα ίδια πρότυπα που έθεσε Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία για το κυνηγητό. Σε χρόνια από τώρα, θα αναφέρεται ως σημείο αναφοράς.
Ο Τζέι Χόμπερμαν του The Village Voice είπε: Το έχω ξαναπεί και ελπίζω να το ξαναπώ: Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ είναι ο πιο προκλητικός, πρωτότυπος και σταθερά εξαιρετικός σκηνοθέτης της γενιάς του στη Βόρεια Αμερική. Ο Χόμπερμαν είπε ότι η ταινία είναι σκηνοθετημένη με αξιοσημείωτη επίσημη ευφυΐα και δυναμική σκέψης και συνεχίζει την τάση των δολοφονικών οικογενειακών δραμάτων που βλέπουμε στο Spider και στο A History of Violence. Ο Χόμπερμαν χαρακτήρισε την ταινία γραφική, αλλά ποτέ άσκοπη στη βία της, χαρακτηριστική αλλά συγκρατημένη, ένα αριστοτεχνικό κομμάτι διάθεσης, παραπλανητικά γενική και είπε ότι η ταινία προτείνει μια πολιτογραφημένη εκδοχή της πρόσφατης ρωσικής ταινίας τρόμου Night Watch''. Όταν περιέγραψε το καστ, ο Χόμπερμαν είπε: Ο Μύλλερ-Σταλ μπορεί να είναι επιπόλαιος... αλλά ο Βενσάν Κασέλ κυριολεκτικά ρίχνει τον εαυτό του [στον ρόλο του] και ο Μόρτενσεν είναι ακόμη πιο ηλεκτρισμένος ως Νικολάι παρά στο A History of Violence.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Οι Επικίνδυνες υποσχέσεις κέρδισαν το Βραβείο Κοινού για την καλύτερη ταινία στις 15 Σεπτεμβρίου 2007, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο 2007. Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες στα 65α Βραβεία και ήταν υποψήφια για Καλύτερη Ταινία - Δράμα, Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική και Καλύτερο Α΄ Ανδρικό Ρόλο για τον Μόρτενσεν, αλλά η ταινία δεν κατάφερε να κερδίσει καμία. Η ταινία προτάθηκε σε πέντε διαφορετικές κατηγορίες στα Βραβεία Βρετανικού Ανεξάρτητου Κινηματογράφου για το 2007 και κέρδισε σε μία κατηγορία: Καλύτερη ερμηνεία ηθοποιού σε βρετανική ανεξάρτητη ταινία (για τον Μόρτενσεν).
Ο Μόρτενσεν προτάθηκε επίσης για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου στα 80ά Όσκαρ, αλλά είπε στο Associated Press: "Εάν γίνει απεργία δεν θα πάω." αναφερόμενος στη συνεχιζόμενη απεργία της Ένωσης Συγγραφέων της Αμερικής. Στις 12 Φεβρουαρίου 2008, η απεργία έληξε και παρευρέθηκε στην τελετή, αν και έχασε το βραβείο από τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις για το Θα χυθεί αίμα. Οι Επικίνδυνες υποσχέσεις έλαβαν δώδεκα υποψηφιότητες στα 28α βραβεία Τζίνι, ισοβαθμώντας με την ταινία Shake Hands with the Devil με τις περισσότερες υποψηφιότητες και κέρδισε επτά: του Β' Ανδρικού Ρόλου (Mueller-Stahl), Σεναρίου, Φωτογραφίας, Μοντάζ, Μουσικής και Ήχου. Ήταν επίσης ο τελευταίος νικητής του TIFF People's Choice Award που δεν κέρδισε καμία από τις υποψηφιότητες για Όσκαρ μέχρι το The Fabelmans του Στίβεν Σπίλμπεργκ το 2022.
Οι δέκα πρώτες λίστες
Η ταινία εμφανίστηκε στις δέκα πρώτες λίστες πολλών κριτικών με τις καλύτερες ταινίες του 2007.
Ακύρωση σίκουελ
Μιλώντας τον Αύγουστο του 2010, ο Κασέλ είπε ότι ένα σίκουελ συζητήθηκε με τον Cronenberg ενώ γύριζαν το A Dangerous Method. Ο Κασέλ πρότεινε ότι η συνέχεια θα γυριστεί στη Ρωσία με τους Κασέλ και Μόρτενσεν να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους. Τον Απρίλιο του 2012, ο παραγωγός Πωλ Γουέμπστερ είπε στο Screen International ότι ετοιμάζεται ένα σίκουελ, το οποίο θα επανενώσει τον σκηνοθέτη Κρόνενμπεργκ, τον συγγραφέα Νάιτ και τον ηθοποιό Μότενσεν. Η ταινία λέγεται ότι έγινε από τη νέα εταιρεία παραγωγής του Webster Shoebox Films σε συνεργασία με την Focus Features και επρόκειτο να ξεκινήσει την παραγωγή στις αρχές του 2013
Εκείνο τον Αύγουστο, ωστόσο, ο Κρόνενμπεργκ δήλωσε ότι οι Επικίνδυνες υποσχέσεις ήταν "νεκρές": "Υποτίθεται ότι θα ξεκινούσαμε τα γυρίσματα των Επικίνδυνων υποσχέσεων τον Οκτώβριο...Αλλά δεν έγινε. Αν δεν σας αρέσει, μιλήστε με τον James Schamus στη Focus. Ήταν δική του απόφαση/ Στις 2 Δεκεμβρίου 2020, ο Νάιτ αποκάλυψε ότι η συνέχεια έγινε η επερχόμενη ξεχωριστή ταινία του Martin Zandvliet Small Dark Look με πρωταγωνιστή τον Τζέισον Στέιθαμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής BBC Films Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ
Σπυρίδων Τρικούπης
Υπήρξε ο πρώτος Πρωθυπουργός του νέου ελληνικού κράτους, Υπουργός των Εξωτερικών καθώς και πρέσβυς του Ελληνικού Βασιλείου στην σημαντικότερη ίσως διπλωματική θέση της εποχής, την πρεσβεία της Ελλάδος στο Λονδίνο, συνδιαμορφωτής του πρώτου Ελληνικού Συντάγματος καθώς και πατέρας του επίσης σημαντικότατου Έλληνα, Χαρίλαου Τρικούπη.
Ασχολήθηκε επίσης με την ιστοριογραφία, συντάσσοντας την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, βιβλίο αναφοράς για την περίοδο του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1788 και ήταν γόνος της εύπορης ομώνυμης οικογένειας της περιοχής. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Τρικούπης και μητέρα του η Αλεξάνδρα Παλαμά. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Σχολή των Παλαμάδων στο Μεσολόγγι και μετά στην Πάτρα συνέχισε στην Ευρώπη, όπου σπούδασε φιλολογία στη Ρώμη και στο Παρίσι, τις οποίες όμως διέκοψε με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης και επέστρεψε προκειμένου να συμμετάσχει ενεργά σ΄ αυτήν. Το 1824 πήρε μέρος στην Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό.
Από το 1824, που πέθανε ο πατέρας του, ασχολήθηκε με την πολιτική, όπου και εκλέχτηκε πληρεξούσιος του Μεσολογγίου για τις Εθνοσυνελεύσεις και από το 1826 μέλος της Προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης, όπου και εξακολούθησε σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα να μετέχει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής κίνησης, έτσι ώστε ν΄ αποβεί από τους σπουδαιότερους τότε άνδρες του έθνους διευθύνοντας ιδίως τα εξωτερικά ζητήματα της κρίσιμης εκείνης περιόδου.
Επί Ιωάννη Καποδίστρια διορίσθηκε γενικός γραμματέας της Επικράτειας επί εξωτερικών θεμάτων. Αργότερα, διαφώνησε με την πολιτική που ασκούσε ο Κυβερνήτης και παραιτήθηκε από τη θέση του, αλλά και από την ιδιότητα του πληρεξούσιου του Μεσολογγίου. Ως εχθρός του πλέον αντιπολιτευόμενος συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, του οποίου την αδερφή Αικατερίνη παντρεύτηκε και κατέφυγε μεταξύ άλλων αντιπολιτευομένων στην Ύδρα. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια επέστρεψε στο Ναύπλιο, όπου χρημάτισε υπεύθυνος επί των εξωτερικών και διεύθυνε τις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην εκλογή του Όθωνα.
thumb|left|200px|Προτομή του Σπ. Τρικούπη. [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα]] Στη διάρκεια της Αντιβασιλείας ο Σπυρίδων Τρικούπης διορίσθηκε Πρωθυπουργός και Γραμματέας (Υπουργός) της Επικράτειας επί του Βασιλικού Οίκου και επί των Εξωτερικών του Βασιλείου της Ελλάδος. Ερχόμενος όμως σε αντίθεση με τις απολυταρχικές διαθέσεις των περί τον Όθωνα βαυαρικών κύκλων παραιτήθηκε αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο. Το 1838, ερχόμενος σε αντιπαράθεση με τον Όθωνα, ανεκλήθη. Επανήλθε στη θέση του το 1841. Το 1843 επέστρεψε στην Ελλάδα και συμμετείχε στην Εθνοσυνέλευση του 1843 συμβάλλοντας στην ψήφιση του Συντάγματος του 1844 και μετέχοντας στην κυβέρνηση του Μαυροκορδάτου ως Γραμματέας της Επικράτειας επί του Βασιλικού Οίκου και επί των Εξωτερικών. και Παιδείας. Μετά την ανατροπή όμως της κυβέρνησης Μαυροκορδάτου ο Σπυρίδων Τρικούπης ως γερουσιαστής τάχθηκε με το τότε λεγόμενο Αγγλικό κόμμα, από το οποίο όμως απομακρύνθηκε, όταν άρχισε να παρουσιάζει στασιαστικές τάσεις. Στη συνέχεια υποστήριξε την κυβέρνηση του Κουντουριώτη και συνέδραμε το Βασιλέα Όθωνα. Όταν ανασυστάθηκαν οι Πρεσβείες, ο Σπυρίδων Τρικούπης ανέλαβε εκ νέου τη διεύθυνση της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο μέχρι το 1861, οπότε και παραιτήθηκε, αυτή τη φορά για λόγους υγείας. Πέθανε στην Αθήνα το 1873.
Το 1829 εκδίδονται οι Λόγοι του σε πρώτη συγκεντρωτική μορφή. Το 1857 κυκλοφόρησε στο Λονδίνο το τετράτομο έργο του, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» ενώ είχε γράψει θούρια όπως: «Ο Δήμος», «Η λίμνη του Μεσολογγίου», «Ο καιρός αδελφοί της ελευθερίας φθάνει» κ.ά.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Commonscat που τραβάει δεδομένα από Wikidata Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τίτλο σελίδας διαφορετικό από των Wikidata Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 05/2010 Κατηγορία:Οικογένεια Τρικούπη Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Τ Τ Τ
Θρησκεία στην Ελλάδα
Ως θρησκεία στην Ελλάδα, εννοούνται όλες οι θρησκευτικές-λατρευτικές πρακτικές που ασκούνται στο Ελλαδικό γεωγραφικό πλαίσιο, τη γενική περιοχή όπου αντιστοιχεί περίπου στα σύγχρονα όρια του κράτους της Ελλάδας. Θρησκείες υπήρχαν στην Ελλάδα από αρχαιοτάτων χρόνων. Στη νεολιθική εποχή υπήρχαν θρησκείες με αρκετά ανιμιστικά στοιχειά. Κατά την αρχαϊκή εποχή αναπτύχθηκε η ηρωική λατρεία και θεότητες από τη μυκηναϊκή περίοδο συγχωνεύτηκαν με ελληνικούς Θεούς. Στις αρχές της πρώτης χιλιετίας διαδόθηκε ο Χριστιανισμός. Επί Μεγάλου Κωνσταντίνου και Θεοδοσίου Α΄ απαγορεύτηκε η δημόσια λατρεία των εθνικών με τιμωρία την ποινή του θανάτου. Στο Βυζάντιο η Ελλάδα ήταν χριστιανική, ενώ κατά την Τουρκοκρατία η Εκκλησία εντάχθηκε στον φορολογικό μηχανισμό των Οθωμανών και διατήρησε τα προνόμια της. Το πρώτο Σύνταγμα των επαναστατικών χρόνων ανακήρυξε την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως την «επικρατούσα θρησκεία» στην Ελλάδα, διάταξη που ισχύει μέχρι σήμερα. Το Σύνταγμα της Ελλάδας, επίσης, κατοχυρώνει την ανεξιθρησκεία.
Στην Ελλάδα, το 79% του πληθυσμού πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού, το 16% δηλώνει πίστη σε κάποια ανώτερη δύναμη, ενώ το 4% δεν πιστεύει σε τίποτε από τα δύο. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, τρεις στους τέσσερις Έλληνες (76%) θεωρούν πως η θρησκεία είναι βασικό συστατικό της εθνικότητας. Οι Έλληνες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία θρήσκοι, καθώς το 92% πιστεύει στον Τριαδικό Θεό. Η πολυπληθέστερη θρησκευτική κοινότητα είναι η Ανατολική Ορθόδοξη. Άλλα θρησκεύματα με μεγάλο αριθμό πιστών είναι ο Ισλαμισμός (2%), ο Ρωμαιοκαθολικισμός (λιγότερο από 1%) και άλλα χριστιανικά δόγματα (3% του πληθυσμού), ενώ περίπου το 4% δηλώνει άθρησκο σε κάποιες έρευνες. Η τελευταία Ελληνική απογραφή που κατέγραψε το θρήσκευμα των κατοίκων της χώρας έγινε το 1951, ενώ έκτοτε η ερώτηση απαλείφθηκε από τις επόμενες γενικές απογραφές πληθυσμού.
Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι Έλληνες που δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι αποτελούν το 81,4% του πληθυσμού και οι άθεοι το 14,7%.
Αναγνωρισμένες νομικά θρησκευτικές κοινότητες σήμερα στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία της Ελλάδος και οι Ισραηλιτικές Κοινότητες (όπως το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο), ως Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Οι Μουφτείες αποτελούν δημόσιες υπηρεσίες. Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου είναι με νόμο του 2014 η Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα, οι Ορθόδοξοι Αρμένιοι, οι Κόπτες, οι Αιθίοπες Ορθόδοξοι, οι Ασσύριοι, οι Αγγλικανοί και η Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος.
Αρχαίες ελληνικές θρησκείες
Θρησκευτικές-λατρευτικές πρακτικές στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο ασκούνταν ήδη από την προϊστορία με αρκετά ανιμιστικά στοιχεία. Βάσει της αρχαιολογικής μαρτυρίας σε ό,τι αφορά στα ταφικά έθιμα του νεολιθικού ανθρώπου, που υποδηλώνουν σεβασμό στους νεκρούς και πίστη στη μεταθανάτια ζωή, δόθηκε θρησκευτική ερμηνεία τόσο από τη Μαρίγια Γκιμπούτας όσο και από τον Κόλιν Ρένφριου. Οι δύο ερμηνείες βασίζονται στα ευρήματα της κοινής τους ανασκαφής στην αρχαιολογική θέση Σιταγροί, αλλά καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Όσον αφορά στη μινωική και μυκηναϊκή θρησκεία, υφίσταται η άποψη ότι η συγκεκριμένη προϊστορική θρησκευτική περίοδος επικεντρωνόταν στη λατρεία μιας παγκόσμιας φυσικής θεάς και του αρσενικού της αντίστοιχου που αναπαριστούσε τον ημερολογιακό κύκλο της φυσικής βλάστησης.
Οι λατρευτικές συνήθειες φαίνεται πως άλλαξαν κατά την αρχαϊκή εποχή με την εμφάνιση υπαίθριων λατρευτικών κέντρων, με παράλληλη ανάπτυξη της ηρωικής λατρείας. Θεότητες γνωστές από τη μυκηναϊκή περίοδο συγχωνεύονται με τους ελληνικούς θεούς και υπό την επίδραση του Ησιόδου και του Ομήρου σταθεροποιούνται και τυποποιούνται κατά την κλασική περίοδο σε ενιαίο πάνθεο με κατά τόπους διαφοροποιήσεις. Η θρησκευτική λατρεία αποκτά ισχυρό αστικό χαρακτήρα στην περίοδο της θεμελίωσης της πόλεως με λατρευτικό σκοπό την εξασφάλιση της εύνοιας των θεών για ατομική και κοινοτική ευημερία. Η θρησκεία στον ελληνιστικό και ρωμαϊκό κόσμο υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις. Στα πλαίσια του ρωμαϊκού συγκρητισμού στην αρχαία Ελλάδα εμφανίζονται ιερά νέων μυστηριακών θεοτήτων και η αστική θρησκεία αναμιγνύεται με παρεμφερείς παραδόσεις της Εγγύς Ανατολής.
Μετά την εμφάνιση του χριστιανισμού
Οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν ότι ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη, τη Βέροια, την Αθήνα και την Κόρινθο. Η πρώτη Ελληνίδα που πίστεψε στο κήρυγμά του ήταν η Λυδία η Φιλιππησία. Οι Πράξεις καταγράφουν επίσης τη δράση του Αποστόλου Απολλώ στην Κόρινθο. Η Αποκάλυψη του Ιωάννου γράφτηκε στην Πάτμο. Μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα, η Στερεά Ελλάδα και η Πελοπόννησος, η Ήπειρος, η Θεσσαλία και η Θράκη είχαν δεχθεί το κήρυγμα της νέας θρησκείας.
Ο Αυτοκράτορας Δέκιος διέταξε επί ποινή θανάτου τους υπηκόους του σε όλη την αυτοκρατορία να θυσιάσουν στους θεούς, λαμβάνοντας πιστοποιητικό από τους επάρχους. Κατά τη βασιλεία του Διοκλητιανού, εξαπολύθηκε διωγμός κατά των Χριστιανών της αυτοκρατορίας, με ιδιαίτερη ένταση στο ανατολικό της κομμάτι, όπου ανήκε η Ελλάδα. Οι Χριστιανοί απαγορευόταν να συνέρχονται σε λατρεία, ενώ οι γραφές, τα λειτουργικά τους βιβλία και οι χώροι λατρείας τους έπρεπε να καταστραφούν. Αργότερα, οι Χριστιανοί μαζί με όλους τους πολίτες υποχρεώθηκαν να προσφέρουν θυσία στους θεούς των εθνικών, ενώ όποιος αρνούνταν έπρεπε να υποστεί θάνατο. Ο Γαλέριος, Αύγουστος της Ανατολής, συνέχισε τους διωγμούς μέχρι τις 30 Απριλίου 311, οπότε σταμάτησαν οι διωγμοί των Χριστιανών στην Ελλάδα.
Οι διώξεις παγανιστών στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ξεκίνησαν την τελευταία περίοδο της κυριαρχίας του Μέγα Κωνσταντίνου, όταν διέταξε την καταστροφή ορισμένων Ναών των εθνικών θρησκειών. Ο γιος του Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος Β΄, διέταξε κλείσιμο κάθε παγανιστικού ναού και απαγόρευσε τις παγανιστικές θυσίες με την ποινή του θανάτου. Από τον 361 εώς το 375 μ.Χ. ήτανε μια περίοδος σχετικής ανεκτικότητας του παγανισμού.
To 381, ο Θεοδόσιος Α΄ με το Διάταγμα της Θεσσαλονίκης εγκατέστησε την Ορθόδοξη Καθολική πίστη ως την επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας και απαγόρευσε τη χρήση της λέξης «εκκλησία» από τους αιρετικούς. Στις 8 Νοεμβρίου 392, ο Θεοδόσιος εξέδωσε διάταγμα με το οποίο απαγόρευε πλήρως τη λατρεία των θεών των εθνικών και τιμωρούσε με την ποινή του θανάτου τους ιερείς που θα εκτελούσαν θυσίες ή τους μάντεις που θα ασκούσαν τη μαντική τέχνη.
Σύμφωνα με την Averil Cameron, είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα πώς εκχριστιανίστηκε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ναι μεν οι διαταγές του Θεοδόσιου είχαν σκοπό τις διώξεις του παγανισμού, όμως αυτές οι νομοθεσίες μάλλον είχαν περιορισμένη εφαρμογή και εκδίδονταν και επανεκδίδονταν για χάρη κάποιων τοπικών αιτημάτων. Το κράτος σπανίως μπορούσε να επιβάλλει την εφαρμογή τέτοιων νόμων και σπανίως το έκανε. Θεωρούνται αμφιλεγόμενοι οι θρησκευτικοί στόχοι και η σχετική νομοθεσία του Μεγάλου Κωνσταντίνου και μερικοί μελετητές αμφισβητούν την εφαρμογή των φιλο-χριστιανικών νόμων. Ο εκχριστιανισμός της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας προχώρησε σταδιακά, χωρίς να μπορεί να εκτιμηθεί ο βαθμός εκχριστιανισμού σε κάθε εποχή. Υπήρχε σημαντική αλληλοεπικάλυψη παγανισμού και χριστιανισμού κατά την ύστερη αρχαιότητα. Ωστόσο, πολλές χριστιανικές πηγές της εποχής κάνουν μια συντονισμένη προσπάθεια να δείξουν έναν σαφη διαχωρισμό μεταξύ των θρησκειών, έχοντας ως στόχο να ισχυριστούν θρίαμβο του χριστιανισμού. Σύμφωνα πάλι με την Averil Cameron, υπήρχε χριστιανική βία τόσο κατά των παγανιστών, όσο και μεταξύ των χριστιανών.
Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, πολλοί κάτοικοι της Ελλάδας διακρίθηκαν στην Ορθόδοξη θεολογία και υμνογραφία, μεταξύ των οποίων ο Ανδρέας Κρήτης, οι Κύριλλος και Μεθόδιος και ο Γρηγόριος Παλαμάς. Το 732 μ.Χ. ολόκληρη η Ελλάδα υπάχθηκε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με διαταγή του Λεόντα Γ΄ του Ισαύρου. Το 961 μ.Χ. ο Αθανάσιος ο Αθωνίτης ίδρυσε την Ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος, το οποίο έμελλε να γίνει το πιο σημαντικό μοναστικό κέντρο όλης της Ανατολικής Ορθοδοξίας.
Τυπικά οι Έλληνες υπό την οθωμανική κατοχή, ως μιλλέτ, δηλαδή θρησκευτική ομάδα, είχαν το δικαίωμα να ακολουθήσουν τη θρησκεία τους. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά την Άλωση, αποτέλεσε τμήμα του φορολογικού μηχανισμού του οθωμανικού κράτους καθώς επίσης και μηχανισμός ελέγχου του τοπικού πληθυσμού. Ωστόσο, οι πιέσεις από τους μουσουλμάνους για αλλαγή θρησκείας, οι προσηλυτισμοί διά της βίας και η ανασφάλεια της ζωής των Χριστιανών, που θεωρούνταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ήταν υπαρκτά φαινόμενα και οδήγησαν σε ευρύ κρυπτοχριστιανισμό, ενώ υπήρξαν και Χριστιανοί που πέθαναν για την πίστη τους και ονομάστηκαν νεομάρτυρες. Στον ελλαδικό κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας σημειώθηκε το φαινόμενο του κρυπτοχριστιανισμού, δηλαδή η επιφανειακή αποδοχή του ισλαμισμού και η κρυφή λατρεία του χριστιανισμού. Η ύπαρξη κρυπτοχριστιανών τεκμηριώνεται κυρίως στην Κρήτη (τουρκοκρητικοί) αλλά και στα Δωδεκάννησα, σε περιοχές της Θεσσαλίας και Μακεδονίας (Βαλλαχάδες) και αλλού. Πολλοί χριστιανοί που αναγκάστηκαν να εξισλαμισθούν ολοκληρωτικά ή παρέμειναν κρυπτοχριστιανοί, ακολούθησαν τον Μπεκτασισμό, επειδή τον θεωρούσαν πλησιέστερο προς τη χριστιανική θρησκεία.