cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Κλειδίου
Παρά την στρατιωτική κατάρρευση της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μετά την μάχη του Κλειδίου, η κατάληψη της επικράτειας από τους Βυζαντινούς δεν ήταν άμεση. Τα Βουλγαρικά εδάφη έγιναν επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1018.
Πρελούδιο
left|thumb|300px|Χάρτης της Βουλγαρίας και του Βυζαντίου
Οι συγκρούσεις Βυζαντίου-Βουλγαρίας ξεκίνησαν τον 7ο αιώνα μ.Χ., όταν οι Βούλγαροι, υπό την ηγεσία του Χαν Ασπαρούχ, κατέλαβαν, κοντά στον Δούναβη, μια επαρχία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ως αποτέλεσμα, οι Βούλγαροι αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν μια σειρά πολέμων με το Βυζάντιο.
Το 986, η Βουλγαρία δέχθηκε επίθεση από τον βορρά από τον Πρίγκιπα του Κιέβου, Σφιατοσλάφ. Εν τω μεταξύ, λόγω των επιθέσεων του Συμεών στο Βυζάντιο, η Βουλγαρική Αυτοκρατορία έχασε πολλή δύναμη. Κατά τη διάρκεια αυτών των συγκρούσεων, οι επιδρομείς από το Κίεβο νικήθηκαν από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι ήταν σε πόλεμο με τους Βούλγαρους, μια συνεχόμενη σύγκρουση μετά την πτώση της βουλγαρικής πρωτεύουσας, Πρεσλάβ, το 971. Αυτό είχε το αποτέλεσμα της παραίτησης του Μπορίς Β' από τους αυτοκρατορικούς του τίτλους, και την παραχώρηση της ανατολικής Βουλγαρίας στους Βυζαντινούς. Οι Βυζαντινοί κατέλαβαν την ανατολική Βουλγαρία, αλλά τα ανεξάρτητα εδάφη της δυτικής Βουλγαρίας παρέμειναν αυτόνομα και υπό την ηγεσία των Κομητόπουλων - Νταβίντ, Μωυσή, Αρόν και Σαμουήλ - αντιστάθηκαν εναντίον του Βυζαντίου.
Το 976, στον θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε ο Βασίλειος Β', και πρώτος στόχος του ήταν η κατάληψη της Βουλγαρίας. Αντίπαλοι του ήταν οι Δυτικοί Βούλγαροι, υπό την ηγεσία του Σαμουήλ. Η πρώτη εκστρατεία του Βασιλείου ήταν καταστροφική, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας παραλίγο να πεθάνει όταν οι Βούλγαροι εκμηδένισαν τον βυζαντινό στρατό στις Πύλες του Τραϊανού, το 986.
Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια, όσο ο Βασίλειος ήταν απασχολημένος με τις επαναστάσεις εναντίον του και τις επιθέσεις των Φατιμιδών στην Ανατολία, ο Σαμουήλ ανακατέλαβε τα περισσότερα από τα πρώην βουλγαρικά εδάφη και μετέφερε τον πόλεμο στο Βυζάντιο. Ωστόσο, η επίθεση του στη Νότια Ελλάδα, χάρη στην οποία έφθασαν στην Κόρινθο, τελείωσε με μεγάλη ήττα των Βουλγάρων στη μάχη του Σπερχείου το 996. Η επόμενη φάση του πολέμου ξεκίνησε το 1000, όταν ο Βασίλειος ξεκίνησε μια σειρά από επιθέσεις στη Βουλγαρία. Κατέλαβε τη Μοισία, και το 1003, τα σώματα του κατέλαβαν το Βίντιν. Τον επόμενο χρόνο, ο Βασίλειος κατατρόπωσε τον Σαμούηλ στη μάχη στα Σκόπια. Το 1005, ο Βασίλειος επανέκτησε τον έλεγχο στη Θεσσαλία και σε μέρη της νότιας Μακεδονίας. Σε αυτά και τα επόμενα χρόνια, οι Βυζαντινοί εισέβαλαν αρκετές φορές στη Βουλγαρία, λεηλατώντας την ύπαιθρο. Παρά τις μερικές επιτυχίες, οι Βυζαντινοί δεν καταφέρει να νικήσουν αποφασιστικά. Η βουλγαρική αντεπίθεση, το 1009, στη μάχη της Κρέτας, παρόλο αυτά, η νίκη των Βυζαντινών δεν ήταν αποφασιστική, αλλά οι Βούλγαροι είχαν χάσει πολλές δυνάμεις. Σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστορικό, Ιωάννης Σκυλίτζης: «Ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Β' συνέχιζε τις επιθέσεις στη Βουλγαρία, καταστρέφοντας τα πάντα στον δρόμο του. Ο Σαμουήλ ήταν ανίκανος να τον σταματήσει σε ανοιχτή μάχη, και έτσι, έχανε τη δύναμη του». Το αποκορύφωμα του πολέμου ήρθε το 1014, όταν ο Σαμουήλ, ως ηγέτης του στρατού, προσπάθησε να σταματήσει τον βυζαντινό στρατό πριν αυτός εισέλθει στη βουλγαρική ενδοχώρα.
Προετοιμασίες για τη μάχη
Ο Σαμουήλ ήξερε πώς οι Βυζαντινοί θα επιτίθονταν στη χώρα του από τις ορεινές περιοχές. Οι Βούλγαροι έχτισαν τάφρους κατά μήκος των συνόρων τους, ειδικά στο πέρασμα του Κλειδίου στον Στρυμόνα, καθώς αυτό οδηγούσε στην καρδιά της Βουλγαρίας. Ο Σαμουήλ οχύρωσε περισσότερο την οροσειρά Μπέλλες και το Κάστρο στον Στρυμόνα. Ο ποταμός του Στρυμόνα ήταν ιδανικό μέρος για επιθέσεις και χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές από τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ο Σαμουήλ επέλεξε τον Στρυμόνα για αμυντική τακτική - βρισκόταν στον δρόμο από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Θράκη, στα ανατολικά, και μέχρι την Οχρίδα, στα δυτικά. Τα σύνορα αυτά φρουρούνταν από μεγάλες βουλγαρικές δυνάμεις.
Ο Σαμουήλ αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Βασίλειο Β' και τον στρατό του στο Κλειδίο, όχι μόνο λόγω των ηττών στα πεδία της μάχης, αλλά και λόγω των ανησυχιών σχετικά με την εποπτεία του μεταξύ της αριστοκρατίας, η οποία είχε αποδυναμωθεί από τις εκστρατείες του Βασιλείου. Το 1005, ο διοικητής του Δυρραχίου, λιμανιού της Αδριατικής, παρέδωσε την πόλη στον Βασίλειο Β'. Για να αντιμετωπίσει τη βυζαντινή απειλή, ο Σαμουήλ συγκέντρωσε 45.000 στρατιώτες. Ο Βασίλειος Β' επίσης συγκέντρωσε ένα μεγάλο αριθμό στρατιωτών, και όρισε διοικητή τον Νικηφόρο Ξιφία, ο οποίος είχε καταλάβει τις παλαιές βουλγαρικές πρωτεύουσες Πλίσκα και Πρεσλάβ, το 1001.
Η μάχη
Ο Σαμουήλ, για να απομακρύνει τον Βασίλειο από το πεδίο της μάχης, έστειλε μεγάλο στρατό στη Νεστορίτσα. Οι Βούλγαροι της Νεστορίτσας έφθασαν ως τη Θεσσαλονίκη, αλλά δέχθηκαν μεγάλη ήττα από τον στρατηγό Θεοφύλακτο Βοτανειάτη και από τον γιο του, Μιχαήλ. Ο Θεοφύλακτος αιχμαλώτισε πολλούς Βούλγαρους και βάδισε στα βόρεια για να συναντήσει τον Βασίλειο.
Η πρώτη απόπειρα του Βασιλείου για να συντρίψει τους υπερασπιστές του περάσματος ήταν ανεπιτυχής, καθώς ο αριθμός των αμυνόμενων ανέρχονταν στους 15.000-20.000 Βούλγαρους. Παρά τις δυσκολίες, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας αρνήθηκε να σταματήσει την επίθεση. Διέταξε τον Νικηφόρο Ξιφία να μεταφέρει τα σώματα του στο Βελάσιο, για να περικυκλώσει τους Βούλγαρους, όσο ο υπόλοιπος βυζαντινός στρατός θα πολιορκούσε το τείχος. Ο Ξιφίας οδήγησε τα σώματα του σε ένα μονοπάτι, πίσω από τις θέσεις των Βουλγάρων. Στις 29 Ιουλίου, ο Ξιφίας επιτέθηκε στους Βούλγαρους, αφού τους περικύκλωσε. Οι Βούλγαροι στρατιώτες άφησαν το οχυρό και κατευθύνθηκαν να αντιμετωπίσουν τη νέα απειλή, δίνοντας στον Βασίλειο την ευκαιρία να καταστρέψει το τείχος.
Εξαιτίας της σύγχυσης που επικρατούσε στο πεδίο της μάχης, πολλά βουλγαρικά στρατεύματα καταστράφηκαν, ενώ τα υπόλοιπα απεγνωσμένα προσπαθούσαν να φύγουν στη Δύση. Ο Σαμουήλ και ο γιος του, Γκαβίλ (Γαβριήλ) Ραντομίρ, κατευθύνθηκαν στα ανατολικά από το οχυρό τους στη Στρώμνιτσα, αλλά καταστράφηκαν στις μάχες στο Μοκριέβο (νυν Βόρεια Μακεδονία). Πολλοί Βούλγαροι στρατιώτες σκοτώθηκαν και άλλοι αιχμαλωτίστηκαν. Ο Αυτοκράτορας Σαμούηλ σώθηκε χάρη στην ανδρεία του γιου του, και με ασφάλεια έφθασαν στο Πρίλεπ. Από το Πρίλεπ, ο Σαμουήλ έφθασε στην Πρέσπα ενώ ο γιος του κατευθύνθηκε στη Στρώμνιτσα για να συνεχίσει τη μάχη.
Άλλα γεγονότα
Μετά τη νίκη στη μάχη του Κλειδίου, ο Βασίλειος Β' κατευθύνθηκε στη Στρώμνιτσα, οχυρό-κλειδί στην κοιλάδα του Βαρδάρη. Στον δρόμο τους για την πόλη, οι Βυζαντινοί κατέλαβαν το οχυρό του Ματσούκιον. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας έστειλε ένα στρατό, υπό την ηγεσία του Βοτανειάτη, για να περικυκλώσει τη Στρώμνιτσα και να καταστρέψει τα τείχη της πόλης, καθώς επίσης και να καθαρίσει τον δρόμο προς τη Θεσσαλονίκη. Με τα υπόλοιπα σώματα του, ο Βασίλειος έμεινε για να καταστρέψει τελείως την πόλη. Στην αρχή οι Βούλγαροι άφησαν τον Βοτενειάτη να καταστρέψει τις οχυρώσεις τους, αλλά περικύκλωσαν αυτόν και τον στρατό του και τον έσφαξαν. Στη μάχη, ο Γκαβρίλ Ραντομίρ σκότωσε τον Βοτανειάτη με το δόρυ του. Ως αποτέλεσμα, ο Βασίλειος Β' αναγκάστηκε να σταματήσει την πολιορκία της Στρώμνιτσας και υποχώρησε. Στην επιστροφή, ο Βασίλειος έπεισε τον κουβικουλάριο Σέργιο να παραδώσει το οχυρό του Μελένικου, το οποίο αποτελούσε τον κεντρικό δρόμο προς τη Σόφια, από τα νότια.
Οι αιχμάλωτοι
Ο Σκυλίτζης θεωρεί πώς ο Βασίλειος αιχμαλώτισε 15.000 στρατιώτες (14.000 σύμφωνα με τον Κεκαυμένο). Σύγχρονοι ιστορικοί, όπως ο Βασίλ Ζλατάρσκι, ισχυρίζονται πώς αυτοί οι αριθμοί είναι απίθανοι και υπερβολικοί. Τον 14ο αιώνα, το έργο του Κωνσταντίνου Μανασσή, Χρονικόν, μεταφράστηκε στα βουλγάρικα. Ο Μανασσής καταγράφει πώς στη μάχη αιχμαλωτίστηκαν 8.000 στρατιώτες. Ο Βασίλειος χώρισε τους αιχμαλώτους σε ομάδες των 100 ανδρών, τυφλώνοντας τους 99 αιχμαλώτους σε κάθε ομάδα και αφήνοντας τον τελευταίο με ένα μάτι, για να οδηγεί τους υπολοίπους στην πατρίδα τους - αυτό το έκανε για να εκδικηθεί τον θάνατο του Βοτανειάτη, ο οποίος ήταν ο αγαπημένος του στρατηγός. Άλλη αιτία για αυτή την πράξη, ήταν ότι στα μάτια των Βυζαντινών, οι Βούλγαροι ήταν επαναστάτες κατά της εξουσίας τους, και πώς η τύφλωση ήταν η πιθανή τιμωρία για τους αντάρτες. Για αυτή την πράξη, ο Βασίλειος έλαβε το επίθετο «Βουλγαροκτόνος». Στις 6 Οκτωβρίου 1014, ο Σαμουήλ πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια, όταν είδε τους τυφλούς του στρατιώτες.
Μετά τη μάχη
Στη μάχη του Κλειδίου, ο βουλγαρικός στρατός υπέστη βαριές απώλειες, και αυτό ήταν αποφασιστικός παράγοντας για την τελική νίκη του Βυζαντίου στον πόλεμο. Οι περισσότεροι από τους διοικητές αποφάσισαν να παραδοθούν εθελοντικά στον Βασίλειο Β'.
Μνημεία
Σε ανάμνηση της μάχης ανεγέρθηκε το Μνημείο Βασιλείου Β' του Μακεδόνος, το οποίο βρίσκεται έξω από τον Προμαχώνα επί του αυτοκινητόδρομου Θεσσαλονίκης-Προμαχώνα. Στην κορυφή του μνημείου είναι τοποθετημένο το σύμβολο Βυζαντίου, ο δικέφαλος αετός, ενώ στη μαρμάρινη στήλη είναι χαραγμένο το επίγραμμα: ΒΑΣΙΛΕΙΩ ΤΩ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙ ΜΝΗΜΟΝΕΣ ΔΕΙΝΩΝ ΑΕΘΛΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ ΤΟΔΕ ΛΑΪΝΟΝ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΣΤΗΣΑΝ ΔΟΞΗΣ ΑΪΔΙΟΝ
Αλλά και στη Βουλγαρία έχει δημιουργηθεί μεγάλο μνημείο αφιερωμένο στον Σαμουήλ και στα θύματα της μάχης.
Kill Bill
Το Kill Bill είναι αμερικανική διμερής σειρά ταινιών δράσης με πολεμικές τέχνες σε σενάριο και σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο. Αρχικά είχε προγραμματιστεί για μια ενιαία κινηματογραφική ταινία, αλλά με τα γυρίσματα και την ολοκλήρωση του σεναρίου, η ταινία κράτησε πάνω από τέσσερις ώρες, και για αυτό χωρίστηκε σε δύο ταινίες, το Kill Bill Volume 1, που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2003, και το Kill Bill Volume 2, που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2004. Η διμερής ταινία προβλήθηκε ολοκληρωμένη σε επιλεγμένους κινηματογράφους το 2011, υπό τον τίτλο Kill Bill: The Whole Bloody Affair, με διάρκεια τεσσάρων ωρών.
Ο Ταραντίνο έχει αφήσει υπόνοιες για μία τρίτη συνέχεια των ταινιών.
Kill Bill: Volume 1
μικρογραφία|δεξιά|150px|Η αφίσα της πρώτης ταινίας
Το Kill Bill: Volume 1 κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 10 Οκτωβρίου 2003 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Tο Volume 1 κυκλοφόρησε σε 3.102 θέατρα και απέφερε συνολικά $22.000.000 στην πρεμιέρα του. Το Volume 1 ήταν η μεγαλύτερη κινηματογραφική προβολή στην καριέρα του Ταραντίνο μέχρι σήμερα, όπως επίσης και η ταινία με την μεγαλύτερη αποφορά κέρδους έως σήμερα. Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, το Kill Bill Volume 1 κυκλοφόρησε σε 20 χώρες. Με τις 2 Νοεμβρίου 2003, που είχε φέρει κέρδος $31.000.000 σε 20 περιοχές για την πρώτη του προβολή, το Kill Bill Volume 1 απέφερε συνολικά 70.000.000 δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 110.900.000 δολάρια σε άλλες χώρες, μαζεύοντας ένα παγκόσμιο σύνολο των $180,900,000.
Η ταινία ακολουθεί ένα χαρακτήρα που αρχικά προσδιορίζεται ως "The Bride" (Νύφη). Είναι ένα πρώην μέλος της ομάδας δολοφόνων που αναζητά εκδίκηση από τους πρώην συναδέλφους της, οι οποίοι έσφαξαν τα μέλη της οικογένειας και τον σύζυγο της στον γάμο της και προσπάθησαν να την σκοτώσουν ρίχνοντας της μια σφαίρα στο κεφάλι, άλλα επιβίωσε και έπεσε σε κώμα.
Kill Bill: Volume 2
thumb|Το Κρατικό Θέατρο Ann Arbor, MI παρουσιάζει ένα διπλό χαρακτηριστικό Kill Bill Vol. 1 & 2 Το Kill Bill: Volume 2 κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 16 Απριλίου 2004, το συνολικό κέρδος της πρεμιέρας του Volume 2 ήταν υψηλότερο από αυτό του Volume 1, και επιβεβαίωσε οικονομικά την απόφαση του στούντιο να χωρίσει την ταινία σε δύο μέρη. Το Volume 2 προσέλκυσε περισσότερες γυναίκες, από ότι τους θεατρόφιλους του Volume 1, με το 60% του κοινού να είναι άνδρες και το 56% του κοινού είναι άνδρες μεταξύ των ηλικιών 18 έως 29 ετών.
Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, το Volume 2 κυκλοφόρησε σε 20 χώρες το Σαββατοκύριακο της 23 Απριλίου, 2004. Το κέρδος που απέφερε εκτιμάτε στα 17.700.000 δολάρια και κατέλαβε την πρώτη θέση στο διεθνές box office, βάζοντας, έτσι, ένα τέλος στο σερί των 8 εβδομάδων κατά των οποίων προβαλλόταν το "Τα Πάθη του Χριστού." Το Volume 2 απέφερε συνολικά 66.200.000 δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 86 εκατομμύρια δολάρια σε άλλες χώρες με το παγκόσμιο σύνολο να φτάνει τα 152.200.000 δολαρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες
Universal Animation Studios
Η Universal Animation Studios (επίσης γνωστό και ως Universal Cartoon Studios ) είναι ένα αμερικανικό στούντιο κινούμενων σχεδίων που είναι θυγατρική της Universal Pictures
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αμερικανικές εταιρίες παραγωγής κινουμένων σχεδίων
Υπόθεση Μονής Βατοπεδίου
Η υπόθεση Μονής Βατοπεδίου αφορά μια σειρά ανταλλαγών ακινήτων, εκτάσεων και οικοπέδων, μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους (η οποία είναι ΝΠΔΔ), με φερόμενο (κατά την κατηγορία) απώτερο σκοπό να περιέλθουν αυτά, μέσω της μονής, σε συγκεκριμένες υπεράκτιες εταιρείες. Στις 21 Μαρτίου 2017 μετά από απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων αθωώθηκαν οι 14 εμπλεκόμενοι δημόσιοι λειτουργοί ή ιδιώτες μη πολιτικά πρόσωπα. Υπέρ της αθώωσης των κατηγορουμένων είχε ταχθεί και η εισαγγελέας της έδρας Βασιλική Κρίνα, η οποία είχε προτείνει την απαλλαγή τους ελλείψει δόλου από κάθε κατηγορία.
Ειδικά για τους μοναχούς η εισαγγελέας είχε πει πως δεν θεωρούσαν πως διαπράττουν καμία αξιόποινη πράξη αφού πιστεύουν ότι η λίμνη Βιστωνίδα ανήκει στη μονή, ενώ για όλους τους κατηγορουμένους η εισαγγελέας είχε τονίσει ότι «δεν προέκυψε από τη μακρά διαδικασία ούτε δόλος ούτε τέλεση αξιόποινης πράξης όπως απιστία, απάτη, ψευδορκία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος».
Έρευνα
Η διερεύνηση της υπόθεσης αυτής ξεκίνησε μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου από την εκπομπή Το κουτί της Πανδώρας, του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη. Ακολούθησαν μηνυτήριες αναφορές και καταθέσεις των Ιωάννη Ντάσκα (δημοσιογράφου) και του αντιστράτηγου ε.α. Ιωάννη Σεργιάννη. Στη συνέχεια υπήρξε μηνυτήρια αναφορά - καταγγελία του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη, σε συνεδρία της Βουλής, κατά του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Σωτήρη Χατζηγάκη, του πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σανιδά καθώς και κατά παντός άλλου υπευθύνου. Αντίγραφό της κατατέθηκε και στην Επιτροπή (2010) από τον βουλευτή Αθανάσιο Πλεύρη, μέλους της Επιτροπής.
Στη συνέχεια η υπόθεση ερευνήθηκε από τρεις εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, το 2008, το 2010 και αρχές του 2011, η τελευταία η οποία και ήταν προανακριτική, ενώ ακολούθησε έρευνα από το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιώργο Σανιδά, την Τράπεζα της Ελλάδος, την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς κ.ά.
Α΄ Εξεταστική Επιτροπή (2008)
Στις 4 Νοεμβρίου 2008, κατόπιν της από 22 Οκτωβρίου 2008 ομόφωνης απόφασης της Ολομέλειας της Βουλής, σχηματίστηκε Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής με σκοπό τη διερεύνηση "του συνόλου της υπόθεσης της Μονής Βατοπεδίου" και την αναζήτηση τυχόν πολιτικών ευθυνών. Πρόεδρος τοποθετήθηκε ο βουλευτής Χανιών με τη Νέα Δημοκρατία Χρήστος Μαρκογιαννάκης. Η επιτροπή αυτή συνεδρίασε από 30 Οκτωβρίου μέχρι 15 Δεκεμβρίου προσερχόμενη σε 47 συνεδριάσεις, με συνολικό χρόνο εργασιών 250 ώρες και της οποίας τα πρακτικά έφθασαν τις 13.000 σελίδες και μετά από εξέταση 122 μαρτύρων.
Σύμφωνα με το πόρισμα της εν λόγω επιτροπής, "Πόρισμα 15 Δεκεμβρίου 2008", όπως αυτό κατατέθηκε, αναγνωρίστηκαν μεν πολιτικές ευθύνες, χαρακτηριζόμενες μόνο ως "πλημμελούς εποπτείας" εμπλεκομένων πολιτικών προσώπων και πολιτικών προϊσταμένων δημοσίων φορέων, δηλαδή υπουργών, υφυπουργών, διευθυντών, διοικητών κ.λπ. Παρά ταύτα το καθένα από τα 5 πολιτικά κόμματα της Βουλής, εκπρόσωποι των οποίων συμμετείχαν στην επιτροπή, εξέδωσε χωριστό πόρισμα σε καταλογισμούς.
Β΄ Εξεταστική Επιτροπή (2010)
Η 2η στη σειρά Εξεταστική Επιτροπή συνεστήθη σύμφωνα με την από 25 Ιανουαρίου του 2010 ομόφωνη απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής η οποία είχε κάνει δεκτή την πρόταση 128 βουλευτών του κόμματος του ΠΑΣΟΚ για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την ολοκλήρωση της διερεύνησης του συνόλου του σκανδάλου. Σύμφωνα με την ίδια απόφαση της Ολομέλειας ορίσθηκε επιτροπή από 19 μέλη και με προθεσμία ολοκλήρωσης και υποβολής πορίσματος μέχρι τις 15 Μαρτίου 2010. Τελικά η επιτροπή συγκροτήθηκε σε Σώμα, σύμφωνα με τον κανονισμό της Βουλής, στις 10 Φεβρουαρίου.
Η Εξεταστική Επιτροπή 2010, μετά και τις κατόπιν αιτημάτων της χορηγηθείσες τρεις παρατάσεις συμπλήρωσης του έργου της, μέχρι 8 Ιουνίου 2010, εργαζόμενη εντατικά σε 42 συνολικά συνεδριάσεις, εκ των οποίων οι 34 με πολύωρες εξετάσεις 62 μαρτύρων (συνολικά 143 ωρών), συμπληρώνοντας στενογραφημένα πρακτικά 6.615 σελίδων και λαμβάνοντας υπόψη, πέραν του φακέλου της επιτροπής 2008, ένα πλήθος άλλων εγγράφων κοινών και απορρήτων, αντίγραφα συμβολαίων, αλληλογραφίας εμπλεκομένων φορέων, γνωμοδοτήσεις, έκθεση στελεχών της ΤτΕ για κινήσεις λογαριασμών, όσων ζητήθηκε το άνοιγμα, κ.ά. επιβεβαίωσε το πόρισμα της προηγούμενης Επιτροπής 2008.
Προανακριτική Επιτροπή
Στις 17 Νοεμβρίου 2010 η Ολομέλεια της Βουλής με μυστική ψηφοφορία αποφάσισε να παραπέμψει τους Ευάγγελο Μπασιάκο, Αλέξανδρο Κοντό και Πέτρο Δούκα στον Δικαστικό Συμβούλιο με τις κατηγορίες της αυτουργίας και συναυτουργίας σε απιστία σε βάρος του Δημοσίου.
Ιστορικό της αντιδικίας για τα ακίνητα
Σε γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους της 9-12-2004 συνοψίζεται το ιστορικό της αντιδικίας μεταξύ Μονής και Κράτους.
Σύμφωνα με αυτό, η αμφισβήτηση άρχισε μετά την απελευθέρωση της Θράκης οπότε η Μονή άσκησε αγωγή κατά του Δημοσίου την 1-5-1922. Αυτή δεν συζητήθηκε στο δικαστήριο καθώς μεσολάβησε συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών. Η Μονή μεταβίβασε στο Κράτος την κυριότητα, νομή και κατοχή δύο μετοχίων στη Χαλκιδική.
Σε αντάλλαγμα το 1924 το Δημόσιο παραιτήθηκε από κάθε αξίωση στη λίμνη Μπουρού του Πόρτο-Λάγος Ξάνθης με τα ιχθυοτροφεία της, και αποδίδονταν στη Μονή τα ακίνητα "με τα ανέκαθεν γνωστά τούτων όρια". Ο τότε υπουργός Γεωργίας, ενώ παρέλαβε τα ακίνητα στη Χαλκιδική τα οποία δόθηκαν σε πρόσφυγες, δεν υπέγραφε τη σύμβαση για την ανταλλαγή με τη Μονή.
Μετά από πενταετία άκαρπων προσπαθειών η Μονή προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας να υπογράψει ο υπουργός τη σύμβαση. Δικηγόρος της Μονής ήταν Ιωάννης Ηλιάκης, φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου και πρώην στέλεχος της Προσωρινής Διοίκησης Θεσσαλονίκης (1916-1920) και Γεν. Διοικητής Δυτ. Μακεδονίας. Μετά από την απόφαση 41/1921 του Συμβ. Επικρατείας, το 1930 ο υπ. Γεωργίας υπέγραψε τη σύμβαση με τη Μονή. Μέσα στους όρους περιλαμβανόταν η απόδοση στη Μονή της αποκλειστικής κατοχής της λίμνης με τα ιχθυοτροφεία της, και τις εγκαταστάσεις και παραρτήματα των ιχθυοτροφείων "με τα ανέκαθεν γνωστά όριά τους".
Μετέπειτα, με σειρά διαταγμάτων των ετών 1935, 1940, 1951, 1970, 1987, καταργήθηκαν διάφοροι όροι της σύμβασης και αφαιρέθηκε η διαχείριση της λίμνης από τη Μονή. Εξαίρεση σ' αυτές τις δυσμενείς για τη Μονή νομοθετικές παρεμβάσεις αποτέλεσε το νομ. διάταγμα 271/1941 το οποίο έκανε ερμηνεία του νόμου του 1924, το οποίο αναγνώριζε και πάλι τα δικαιώματα της Μονής στη λίμνη και τα ιχθυοτροφεία "με τα ανέκαθεν γνωστά τούτων όρια". Επίσης καταργούσε τον Αναγκαστικό Νόμο του 1935 και το Βασιλικό Διάταγμα του 1940. Το διάταγμα 271/1941 καταργήθηκε με Αναγκαστικό Νόμο του 1945.
Μετά το 1990 η Μονή διεκδίκησε και πάλι την κυριότητα της λίμνης και των ιχθυοτροφείων με τα γνωστά τους όρια σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του διατάγματος του 1924. Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους που ερωτήθηκε για τη δυνατότητα μεταβίβασης των ακινήτων στη Μονή, γνωμοδότησε θετικά, με την προϋπόθεση ότι αυτό θα γινόταν με διάταξη νόμου, πράγμα που ποτέ δεν έγινε. Τότε η Μονή ήγειρε αγωγή κατά του Δημοσίου από 15-1-2003 ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ξάνθης για συνολική έκταση περίπου 27.000 στρεμμάτων. Πριν συζητηθεί η αγωγή (5-11-2003) ολοκληρώθηκε η εκ μέρους του Δημοσίου του δικαιώματος κυριότητος της Μονής επί τον επίδικων εκτάσεων, με σειρά γνωμοδοτήσεων του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων & Ανταλλάξιμης Περιουσίας και αποφάσεων του Υπ. Οικονομικών. Αυτές οι γνωμοδοτήσεις ακολουθούν αυτές του 1922 και 1923 που είχαν γίνει από τακτικούς καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών και νομομαθείς (Κ. Πολυγένης, Γ. Στρέιτ, Κ. Ράλλης, Δ. Παπούλιας, Κ.Δ. Ρακτιβάν, Δ. Δίγκας, Ν.Ν.Σαρίπολος, Κ.Μ. Ράλλης). Οι γνωμοδοτήσεις δέχτηκαν επίσης ότι βάσει του Αστικού Κώδικα εφαρμόζονται οι χρυσόβουλλοι λόγοι των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Νικηφόρου Βοτανειάτη (1080), Ανδρονίκου Παλαιολόγου (1329), Ιωάννη Παλαιολόγου (1357), του ηγεμόνος Ιωάννη Ούγγλεση (1371), οι οποίοι χρυσόβουλλοι λόγοι αποτελούν τίτλους κυριότητας. Επίσης το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Δ.Κ.& Α.Π. δέχτηκε ότι τα πατριαρχικά σιγίλλια σε συνδυασμό με τα παραχωρηθέντα από τους Οθωμανούς αυτοκράτορες δικαιώματα αποτελούν τίτλους ιδιοκτησίας. Περαιτέρω, το Συμβούλιο όπως και οι προαναφερθέντες καθηγητές και ο Άρειος Πάγος (199/1855) δέχτηκε ότι η δια της βίας κατάληψη της λίμνης από τους Οθωμανούς το 1821 δεν αποτελεί τίτλο κυριότητας που μεταφέρθηκε στο βουλγαρικό και μετά στο ελληνικό κράτος.
Στις 25 Ιανουαρίου 2005 ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Ευάγγελος Μπασιάκος εξέδωσε την απόφαση 3822, με την οποία η Μονή Βατοπεδίου επέστρεψε τις εκτάσεις αυτές στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ), και σε αντάλλαγμα η Μονή απέκτησε από την ΚΕΔ:
Αυτή η υπουργική απόφαση δεν δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ).
Υπεράκτιες (offshore) εταιρίες
Στην υπόθεση εμπλέκονται ως τελικοί αποδέκτες ή διαχειριστές των ακινήτων μια σειρά από υπεράκτιες εταιρίες (συνήθως με έδρα στην Κύπρο) που είτε ανήκουν στη Μονή Βατοπεδίου, είτε συνδέονται έμμεσα με αυτή:
Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με δήλωση του κ. Κοιρανίδη, η Μονή αγόρασε τις υπεράκτιες εταιρείες Rassadel και Madeus από το δικηγορικό γραφείο του πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου.
Απόψεις περί «κατασκευής σκανδάλου»
Με άρθρο του 2008 ο καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, και τότε πρόεδρος του κόμματος ΕΔΗΚ, θεωρεί την υπόθεση κατασκευασμένη και "σκάνδαλο της μιντιοκρατίας".
Στις 27 Νοεμβρίου 2011, ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ ξεκίνησε να προβάλει σειρά εκπομπών υπό τον τίτλο Βατοπαίδι: όλη η ιστορία σύμφωνα με την οποία το σκάνδαλο ήταν κατασκευασμένο. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη, επρόκειτο για απλή αναπαραγωγή βίντεο δημιουργημένου από το "Σύλλογο των Φίλων της Μονής Βατοπεδίου".
Εξελίξεις μετά το 2011
Μετά από διαφωνία ανάμεσα στην εφέτη-ανακρίτρια Ειρήνη Καλού και τον εισαγγελέα Παναγιώτη Μαντζούνη, το συμβούλιο εφετών έκρινε στις 23 Δεκεμβρίου 2011 προφυλακιστέο τον κατηγορούμενο Εφραίμ Κουτσού για ηθική αυτουργία στο αδίκημα της παράβασης καθήκοντος ο οποίος και μεταφέρθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού, η οποία προφυλάκιση έγινε δεκτή με διάφορες αντιδράσεις.
Στις 29 Μαρτίου 2012 ο Εφραίμ αποφυλακίστηκε χωρίς να παραπεμφθεί σε δίκη, γεγονός που νομικοί κύκλοι θεωρούν σαφή ένδειξη ότι τα ποινικά αδικήματα που καταλογίζονται στον ηγούμενο Εφραίμ δεν μπορούν να στοιχειοθετηθούν. Υποστηρικτές του Εφραίμ θεωρούν ότι οι κατηγορίες εναντίον του είναι κατασκευασμένες με σκοπό να πληγεί το κύρος της Εκκλησίας και να εμποδισθεί το φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου. Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η καταδικαστική απόφαση για τους Εφραίμ και Αρσένιο δεν είχε την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, περιείχε ασάφειες, στερείτο νόμιμης βάσης και ερμήνευε εσφαλμένα την εφαρμογή του νόμου.
Το 2013 η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου άσκησε αναίρεση κατά των παραπεμπτικών διατάξεων του υπ’ αριθ. 2000/2013 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, που είχε παραπέμψει ομάδα κατηγορουμένων για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου.
Τον Ιούλιο 2014, με τις αποφάσεις υπ’ αρ. 12953 και 12954/2014 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, απορρίφθηκαν οι αγωγές του Δημοσίου κατά της Μονής Βατοπεδίου, τρίτων αγοραστών και Τραπεζών με τις οποίες (το Ελληνικό Δημόσιο) ζητούσε ακύρωση όλων των ανταλλαγών που έγιναν κατά την περίοδο του 2004 – 2005 και την επιστροφή των οικοπέδων που αντηλλάγησαν με παραλίμνιες εκτάσεις της Λίμνης Βιστωνίδα.
Στις 24 Οκτωβρίου 2014 συζητήθηκε στο Τριμελές Εφετείο Κομοτηνής η τύχη των εκτάσεων της Βιστωνίδας, η οποία κατέληξε το Δεκέμβριο του 2015 με την έκδοση της απόφασής, η οποία απέρριψε την έφεση της μονής Βατοπεδίου και συνολικά την αρχική αγωγή της εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με την οποία διεκδικούσε την ιδιοκτησία 27.000 στρεμμάτων στη λίμνη Βιστωνίδα.
Στις 21 Μαρτίου 2017 ο Ηγούμενος Εφραίμ και όλοι οι άλλοι 13 κατηγορούμενοι αθωώθηκαν και η υπόθεση έκλεισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα Κατηγορία:Μονή Βατοπεδίου Κατηγορία:Διαφθορά στην Ελλάδα
Γιάννης Τακουρίδης
Ο Γιάννης Τακουρίδης είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 24 Μαΐου 1988 και αγωνίζεται ως κεντρικός στην ομάδα του Π.Α.Ο.Κ..
Καριέρα
Ο Τακουρίδης ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την ομάδα του Άρη, αγωνιζόμενος με την ομάδα της Θεσσαλονίκης στο πρωτάθλημα της Α2 εθνικής κατηγορίας του 2006, όπου ο Άρης κατέκτησε την άνοδο του στην Α1. Συνέχισε στην ομάδα των "κίτρινων" για πέντε σεζόν, με μεγαλύτερη επιτυχία την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα του 2009-10.
Τον Δεκέμβριο του 2011 μεταγράφηκε στον Ηρακλή, με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ του 2012. Ακολούθησε η θητεία του στον Φοίνικα Σύρου, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια, χάνοντας στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας του 2013 από τον Ολυμπιακό.
Την σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε με την φανέλα του Ολυμπιακού, ενώ την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στην Παναχαϊκή. . Τον Δεκέμβριο του 2015 μεταπήδησε στον Π.Α.Ο.Κ., με τον οποίο κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (2016, 2017) και δύο κύπελλα (2018, 2019).
Διεθνείς Τίτλοι - Διακρίσεις
'''Μεσογειακοί Αγώνες
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ‎ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Αριστερό-Πράσινο Κίνημα
Το Αριστερό-Πράσινο Κίνημα (ισλ. Vinstrihreyfingin – grænt framboð) είναι ένα ισλανδικό πολιτικό κόμμα.
Το κόμμα έχει περίπου 3.000 μέλη. Αρχηγός του κόμματος είναι η Κατρίν Γιακομπσντότιρ και υπαρχηγός είναι ο Μπιόρν Βαλούρ Γκίσλασον.
Στις εκλογές του 1999, το κόμμα συγκέντρωσε το 9,1% των ψήφων και έξι έδρες στο Αλθίνγκι. Το 2003, συγκέντρωσε το 8,8% των ψήφων και πέντε έδρες και το 2007 συγκέντρωσε το 14,3% των ψήφων.
Το 2009 συμφώνησε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση συνεργασίας με τη Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία, αφού η κυβέρνηση του τελευταίου με το Κόμμα Ανεξαρτησίας κατέρρευσε. Στις επόμενες εκλογές, συγκέντρωσε το 21,7% των ψήφων και 14 έδρες στο Αλθίνγκι, οριακά πίσω από το Κόμμα Ανεξαρτησίας, σημειώνοντας τη δεύτερη καλύτερη επίδοση αριστερού σοσιαλιστικού κόμματος από τις εκλογές του 1978, όπου η πρώην κομμουνιστική Λαϊκή Συμμαχία συγκέντρωσε το 22,9% των ψήφων. Το κόμμα κέρδισε άλλη μία έδρα, αφού ένας ανεξάρτητος βουλευτής έγινε μέλος του κόμματος. Από τότε, τρεις βουλευτές του κόμματος αποχώρησαν από αυτό, εκ των οποίων ο ένας έγινε μέλος του κεντρώου Προοδευτικού Κόμματος και οι δύο είναι ανεξάρτητοι. Αυτή τη στιγμή, το κόμμα έχει 7 έδρες στο Αλθίνγκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα
Γρηγόριος Γ΄ Μαμμής
Ο Γρηγόριος Γ΄, ο επονομαζόμενος Μαμμής ή Μάμμας Μελισσηνός, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1443-1450.
Βίος
Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή και την Πατριαρχία του. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Μελισσηνός. Μαμμής ή Μάμμας αποκαλούνταν μάλλον σκωπτικά ή επωνομάσθηκε έτσι από το επάγγελμα της μητέρας του. Κατά το Χρονικὸ Majus, ένα μη αξιόπιστο ιστορικό έργο του Φραντζή, αναφέρεται ότι καταγόταν από την Κρήτη και το πραγματικό του όνομα ήταν Μελισσηνός. Και σε άλλα έργα αναφέρεται ως Μελισσηνός-Στρατηγόπουλος.
Γύρω στο 1420 εκάρη μοναχός. Φέρεται ως ο πνευματικός του Αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου και πάντως συνδεόταν σίγουρα με τον στενό κύκλο συμβούλων του, έχοντας πνευματικούς δεσμούς με τον Λουκά Νοταρά. Ήταν ενωτικός και συμμετείχε στη Σύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας. Εξελέγη Πατριάρχης τον Αύγουστο του 1443 μετά το θάνατο του επίσης ενωτικού Πατριάρχη Μητροφάνη Β΄.
Το 1448 πέθανε ο υποστηρικτής του αυτοκράτορας Ιωάννης και ο διάδοχος Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος δεν είχε, τουλάχιστον αρχικά, το κύρος και τη δύναμη να τον υπερασπιστεί, γι' αυτό και υπό τον φόβο αντιδράσεων δεν κλήθηκε να τελέσει θρησκευτική τελετή στέψης στην Αγία Σοφία. Έτσι ο Κωνσταντίνος ορκίστηκε χωρίς την παρουσία του, στις 6 Ιανουαρίου 1449 στον Μυστρά.
Το 1450 υπό το βάρος των αντιδράσεων των ανθενωτικών όπως ο Ιωάννης Ευγενικός, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Πατριαρχικό Θρόνο και να καταφύγει, τον Αύγουστο του 1451, στη Ρώμη. Έγινε εγκάρδια δεκτός από τον Πάπα Νικόλαο Ε΄, ο οποίος τον ενίσχυσε και οικονομικά και προσπάθησε να επιτύχει την επιστροφή του στον Πατριαρχικό Θρόνο, πιέζοντας προς αυτή την κατεύθυνση τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Στήριγμά του υπήρξαν οι επίσης Έλληνες που είχαν ασπαστεί τον καθολικισμό Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος και Ισίδωρος του Κιέβου.
Οι ενωτικοί δεν έπαψαν να τον θεωρούν νόμιμο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στις λατινοκρατούμενες περιοχές της Ελλάδας όπως η Μεθώνη κι η Εύβοια, παρότι στο μεταξύ είχε εκλεγεί ο ανθενωτικός Αθανάσιος Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Μελισσηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Εργαστήριο
thumb|right|Ένα ιατρικό εργαστήριο που ανήκει στο Πανεπιστήμιο China Medical (Ταϊβάν) thumb|right|Εργαστήριο της μοριακής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Adam Mickiewicz στο Πόζναν thumb|right|Ένας πάγκος εργασίας σε ένα χημικό εργαστήριο thumb|Το εργαστήριο φυσικής Schuster στο Πανεπιστήμιο του [[Μάντσεστερ (Manchester)]] Το εργαστήριο είναι μια εγκατάσταση που παρέχει ελεγχόμενες συνθήκες στις οποίες μπορεί να εκτελεστεί επιστημονική ή τεχνολογική έρευνα, πειράματα και μετρήσεις.
Τα χρησιμοποιούμενα εργαστήρια για επιστημονική έρευνα μπορούν να πάρουν πολλές μορφές λόγω των διαφορετικών απαιτήσεων εξειδίκευσης στα διάφορα πεδία της επιστήμης και της μηχανικής. Ένα εργαστήριο φυσικής μπορεί να περιλαμβάνει έναν επιταχυντή σωματιδίων ή θάλαμο κενού, ενώ ένα εργαστήριο μεταλλουργίας μπορεί να έχει συσκευές για χύτευση, ή καθαρισμού μετάλλων, ή για έλεγχο της αντοχής των υλικών. Ένα εργαστήριο χημείας ή βιολογίας μπορεί να χρησιμοποιεί υγρό εργαστήριο, ενώ ένα εργαστήριο ψυχολογίας μπορεί να είναι μια αίθουσα με μονούς καθρέφτες και κρυμμένες κάμερες στις οποίες παρατηρείται η συμπεριφορά. Σε κάποια εργαστήρια, όπως σε αυτά των υπολογιστών η χρήση τους είναι είτε για προσομοιώσεις ή για ανάλυση των δεδομένων που συλλέχτηκαν αλλού. Οι μηχανικοί χρησιμοποιούν τα εργαστήρια επίσης, για σχεδίαση, δόμηση και έλεγχο τεχνολογικών συσκευών. Άλλοι επιστήμονες σε άλλα πεδία μπορεί να χρησιμοποιούν άλλους τύπους εργαστηρίων.
Παρά τις μεγάλες διαφορές μεταξύ εργαστηρίων, κάποια χαρακτηριστικά είναι κοινά. Η χρήση των πάγκων εργασίας ή των πάνω τμημάτων των πάγκων στα οποία οι επιστήμονες μπορούν να επιλέξουν είτε να κάθονται είτε να είναι όρθιοι είναι ένας συνηθισμένος τρόπος για να εξασφαλίσει άνετες συνθήκες εργασίας. Τα ερμάρια για την αποθήκευση εργαστηριακού εξοπλισμού βρίσκονται επίσης στα εργαστήρια. Οι επιστήμονες καταγραφούν την πρόοδο ενός πειράματος σε ένα εργαστηριακό σημειωματάριο, αλλά τα σύγχρονα εργαστήρια έχουν σχεδόν πάντα έναν τουλάχιστον σταθμό εργασίας με υπολογιστή για συλλογή δεδομένων και ανάλυση.
Επιστημονικά εργαστήρια μπορούν να βρεθούν σε σχολεία και πανεπιστήμια, στη βιομηχανία, στη κυβέρνηση ή σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και ακόμα πάνω σε πλοία και διαστημόπλοια. Ένα εργαστήριο μπορεί να προσφέρει χώρο εργασίας μόνο για ένα άτομο ή για περισσότερους από τριάντα ερευνητές ανάλογα με το μέγεθός του και τον σκοπό του. Πρόσφατα, έχει εμφανιστεί ένας νέος τύπος εργαστηρίου που λέγεται Ανοικτό Εργαστήριο. Οι μορφές του επιτρέπουν την κοινή χρήση του χώρου, του εξοπλισμού, προσωπικό υποστήριξης μεταξύ διαφορετικών ομάδων έρευνας και επίσης καλλιεργούν ανταλλαγή πληροφοριών μέσω επικοινωνίας σε ευρύ φάσμα πεδίων. Υπάρχει επίσης ένα εργαστήριο ανοικτών πόρων (Open Source Lab), που είναι ένα εργαστήριο κατασκευασμένο από επιστημονικά υλικά ελεύθερων πηγών.
Τεχνικές
Οι εργαστηριακές τεχνικές είναι το άθροισμα των χρησιμοποιούμενων διεργασιών στις φυσικές επιστήμες όπως στη χημεία, στη βιολογία, στη φυσική για την εκτέλεση πειραμάτων, που όλες τους ακολουθούν την επιστημονική μέθοδο. Κάποιες από τις τεχνικές εμπεριέχουν τη χρήση σύνθετων εργαστηριακών συσκευών από υαλικά εργαστηρίου μέχρι ηλεκτρικές συσκευές, ενώ κάποιες άλλες τεχνικές απαιτούν εξειδικευμένες ή ακριβές συσκευές.
Εξοπλισμός
Ο εργαστηριακός εξοπλισμός χρησιμοποιείται γενικά είτε για εκτέλεση ενός πειράματος είτε για λήψη μετρήσεων και συλλογή δεδομένων. Μεγαλύτερος ή πιο εξελιγμένος εξοπλισμός λέγεται γενικά επιστημονικός εξοπλισμός.
Εξειδικευμένοι τύποι
Ο όρος εργαστήριο χρησιμοποιείται επίσης για κάποιες άλλες εγκαταστάσεις όπου οι διεργασίες ή ο χρησιμοποιούμενος εξοπλισμός είναι παρόμοιος με τον εξοπλισμό των επιστημονικών εργαστηρίων. Αυτός περιλαμβάνει ειδικά:
Τα πρόσφατα χρόνια, κυβερνητικά και ιδιωτικά κέντρα για την καινοτομία στη μάθηση, στη διοίκηση και την οργάνωση έχουν υιοθετήσει τον όρο "εργαστήριο (lab)" στο όνομά τους για να δώσουν έμφαση στον πειραματικό και ερευνητικό χαρακτήρα της εργασίας τους.
Ασφάλεια
Σε κάποια εργαστήρια, οι συνθήκες δεν είναι πιο επικίνδυνες από οποιαδήποτε άλλη αίθουσα. Σε πολλά εργαστήρια, όμως, υπάρχουν κίνδυνοι. Οι εργαστηριακοί κίνδυνοι ποικίλουν ανάλογα με τα αντικείμενα μελέτης των εργαστηρίων και μπορεί να συμπεριλαμβάνουν δηλητήρια, μολυσματικούς παράγοντες, ευφλεκτότητα, εκρηκτικές ύλες, ή ραδιενεργά υλικά, κινούμενα μηχανήματα, ακραίες θερμοκρασίες, λέιζερ, ισχυρά μαγνητικά πεδία ή υψηλή τάση. Στα εργαστήρια όπου μπορεί να υπάρξουν επικίνδυνες καταστάσεις, οι προφυλάξεις ασφάλειας είναι σημαντικές. Οι κανόνες υπάρχουν για να ελαχιστοποιήσουν τον ατομικό κίνδυνο και χρησιμοποιείται προστατευτικός εξοπλισμός για να προστατέψουν τον χρήστη του εργαστηρίου από τραυματισμό ή για να βοηθήσουν σε μια έκτακτη ανάγκη.
Στον προσδιορισμό του κατάλληλου σχεδίου χημικής υγιεινής για μια συγκεκριμένη επιχείρηση ή εργαστήριο, είναι απαραίτητη η κατανόηση των απαιτήσεων του προτύπου, η εκτίμηση της υφιστάμενης ασφάλειας, της υγιεινής και των περιβαλλοντικών πρακτικών ως προς τους κινδύνους. Το σχέδιο αυτό πρέπει να αναθεωρείται κάθε χρόνο. Πολλά σχολεία και επιχειρήσεις απασχολούν ειδικούς ασφάλειας, υγιεινής και περιβάλλοντος όπως υπεύθυνος χημικής υγιεινής (Chemical Hygiene Officer) (CHO) για να αναπτύξουν, να διαχειριστούν και να εκτιμήσουν τα σχέδιά τους. Επιπλέον, χρησιμοποιούνται επιθεωρήσεις τρίτων μερών για να παράσχουν μια αντικειμενική "εξωτερική άποψη" που παρέχει μια νέα άποψη σε περιοχές και προβλήματα που μπορεί να θεωρούνται ως εξασφαλισμένα ή να έχουν παραβλεφθεί λόγω συνήθειας.
Επιθεωρήσεις και έλεγχοι διεξάγονται επίσης σε τακτική βάση για να εκτιμηθούν οι κίνδυνοι λόγω του χημικού χειρισμού και της αποθήκευσης, του ηλεκτρικού εξοπλισμού, των βιολογικών κινδύνων, της διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων, των χημικών αποβλήτων, της ετοιμότητας για φροντίδα και έκτακτες καταστάσεις, της ραδιενεργού ασφάλειας, του εξαερισμού, του αναπνευστικού ελέγχου και της ποιότητας του εσωτερικού χώρου. Ένα σημαντικό στοιχείο τέτοιων ελέγχων είναι η επιθεώρηση της κανονιστικής συμμόρφωσης και της εκπαίδευσης των ατόμων που έχουν πρόσβαση και/ή δουλεύουν στο εργαστήριο. Η εκπαίδευση είναι κρίσιμη για την συνεχή ασφαλή λειτουργία του εργαστηρίου. Εκπαιδευτικοί, προσωπικό και διοίκηση πρέπει να εμπλέκονται στην εργασία για να μειώσουν την πιθανότητα ατυχημάτων, τραυματισμών και ενδεχόμενων δικών. Σχετικά βίντεο μπορεί να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά πειράματα
Σχετικισμός
Σχετικισμός είναι η φιλοσοφική άποψη ότι δεν υπάρχει νόημα και αξία σε τίποτα λόγω έλλειψης ενός κοινού σημείου αναφοράς, έτσι όλες οι απόψεις έχουν την ίδια ισχύ ή κάθε άποψη έχει την δική της αλήθεια.
Σχετικισμός σε διάφορα πεδία
Οι μεγαλύτερες κατηγορίες του σχετικισμού διαφέρουν κατά το βαθμό εμβέλειας και την αμφισβήτησή τους.
Στην Ηθική, ο ηθικός σχετικισμός σχετικοποιεί τις ηθικές κρίσεις μεταξύ ανθρώπων και πολιτισμών. Ο σχετικισμός της αληθείας είναι η άποψη ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, δηλαδή ότι η αλήθεια είναι πάντοτε ανάλογη προς κάποιο συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς, όπως η γλώσσα ή ο πολιτισμός (πολιτιστικός σχετικισμός). Στην Επιστημολογία, κατά τον σχετικισμό όλες οι απόψεις και όλοι οι τρόποι σκέψεις εξίσου αληθείς. Στην Θρησκεία, όλες οι θρησκείες είναι εξίσου σωστές κ.ο.κ.
Σχετικισμός και παράδοξο
Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην θεωρία του σχετικισμού είναι ότι δημιουργεί ένα παράδοξο. Όταν δεν υπάρχει κοινό σημείο αναφοράς προς όλους τους ανθρώπους ώστε να δεχτούν την αλήθεια της πρότασης, τότε αυτομάτως η θεωρία του σχετικισμού χάνει την οικουμενική της ισχύ.
Μόνο με την παραδοχή ad hoc ότι η μόνη απόλυτη αλήθεια είναι ο ορισμός του σχετικισμού αποκτά ισχύ ο σχετικισμός. Στη βάση αυτή, ο σχετικισμός εξισώνεται με τον απόλυτο σχετικισμό και ένας τρόπος υπέρβασης αυτής της αντίφασης φαίνεται να είναι η υιοθέτηση ενός σχετικού σχετικισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταθεωρία
Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασάς
Ο Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασάς (Οθ. Τούρκικα:نوشہرلی داماد ابراہیم پاشا) (Τούρκικα:Nevşehirli Damat Ibrahim Pasha, 1622 - 1 Οκτωβρίου 1730) ήταν Οθωμανός πολιτικός. Υπήρξε Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1718-1730.
Έλαβε το επίθετο "Νεβσεχίρλι" (που σημαίνει "από το Νεβσεχίρ") για να μην συγχέεται με έναν άλλο Μεγάλο Βεζίρη, Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά.
Βιογραφία
Οι ικανότητες του Ιμπραήμ, να διευθύνει την κυβέρνηση από το 1718 έως το 1730, διατήρησαν μια ασυνήθιστη εσωτερική ειρήνη στην αυτοκρατορία, αν και οι παραμεθόριες επαρχίες ήταν συχνά οι σκηνές αναταραχής και εξέγερσης. Αυτό συνέβαινε επανειλημμένα στην Αίγυπτο και την Αραβία, και ακόμη πιο συχνά στις περιοχές βόρεια και ανατολικά της Μαύρης Θάλασσας, ειδικά μεταξύ των άγριων φυλών Νογκάι του Κουμπάν.
Η κατάσταση των χωρών μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας καθίσταται ακόμη πιο ασταθής από τους αντίπαλους ισχυρισμούς της Ρωσίας και της Υψηλής Πύλης, ήταν δύσκολο να καθοριστεί ένα όριο μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών σύμφωνα με τη συνθήκη διαίρεσης του 1723.
Ο Ιμπραήμ Πασάς παντρεύτηκε την κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄, Φατμά Σουλτάν, το 1717 όταν ήταν δεκατέσσερα ετών και ο Ιμπραήμ ήταν πενήντα ετών. Με αυτό το γάμο κέρδισε το επίθετο "Damat" (Τουρκικά: γαμπρός, γιος εξ αγχιστείας). Το ζευγάρι είχε δύο γιους.
Ο Ιμπραήμ ήταν ένας ελαστικός, γενναιόδωρος, μετριοπαθής, προνοητικός, υποστηρικτής της καινοτομίας και ένας άνθρωπος με μεγαλείο. Ενδιαφερόταν για την ιστορία και τις καλές τέχνες. Έγινε γνωστός για τους μελετητές, τους ποιητές και τους τεχνίτες της εποχής του. Προστάτευε τους συγγενείς του τόσο πολύ που προσπάθησε να κρατήσει εκείνους που είδε ως αντιπάλους του μακριά του.
Ο Ιμπραήμ έκανε πολλά φιλανθρωπικά έργα. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι το τζαμί, ο Μεντρεσές, η αίθουσα διδασκαλίας, το σχολείο, το σιντριβάνι, το δημόσιο λουτρό, το πανδοχείο και το διπλό μπάνιο στο Νεβσεχίρ, και το Νταρντανάντης Τζαμί, το σιντριβάνι και η βιβλιοθήκη έγιναν όλα με τα εισοδήματα του, χτισμένα μαζί με τη σύζυγό του Φατμά Σουλτάν στο Σεχζαντεμπασί Τζαμί στο Φατίχ της Κωνσταντινούπολης.
Την 1η Οκτωβρίου 1730, το σώμα του Ιμπραήμ Πασά, που δολοφονήθηκε τα ξημερώματα, παραδόθηκε στους στρατιώτες με τα πτώματα των γαμπρών τους. Το σώμα του περιπλανήθηκε στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και διαμελίστηκε μετά από επιθέσεις στην πλατεία Σουλτάν Αχμέτ.
Παραπομπές
Κατηγορία: Μεγάλοι Βεζίρηδες
Μπέλγκοροντ
Το Μπιέλγκοροντ (Белгород, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [ˈbʲeɫgərət], ή Μπιέλγκαρατ) είναι πόλη στην δυτική Ρωσία, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντονέτς μόλις 40 χιλιόμετρα βόρεια από  τα σύνορα της Ουκρανίας. Είναι το Διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ. Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπέλγκοροντ (EGO).
Ιστορία
Η ονομασία Μπέλγκοροντ είναι το Σλαβικό αντίστοιχο για το "Λευκή Πόλη", επειδή η περιοχή είναι πλούσια σε ασβεστόλιθους. Η πρώτη εγκατάσταση πληθυσμού αναφέρεται γύρω στο 1237, όταν η πόλη ερημώθηκε από τις ορδές του Μπατού Χαν. Το 1596 επανιδρύθηκε με την διαταγή του Μπορίς Γκοντουνόφ ως ένα από τα πολυάριθμα φρούρια που χτίστηκαν στα νότια σύνορα ως ανάχωμα από τους Τατάρους της Κριμαίας.
Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Κουρσκ στο χωριό Πρόχοροφκα της Περιφέρειας Μπιέλγκοροντ διαδραματίστηκε η μεγαλύτερη σύγκρουση αρμάτων μάχης της ιστορίας, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Ιουλίου του 1943.
Το Μπέλγκοροντ είναι διοικητικό, βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ, που θεσμοθετήθηκε ως τέτοιο το 1954. Τα κυριότερα εκπαιδευτικά κέντρα της πόλης είναι το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπέλγκοροντ, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο, η Γεωπονική Ακαδημία και η Οικονομική Ακαδημία.
Το Θέατρο του Μπέλγκοροντ έχει πάρει το όνομα ενός διάσημου ηθοποιού του 19ου αιώνα, του Μιχαήλ Σέπκιν, ο οποίος είχε γεννηθεί στην περιοχή.
Περιοχές της πόλης
Το Μπέλγκοροντ είναι χωρισμένο σε δύο περιοχές- περιφέρειες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Ταμπαρέ Βάσκες
Ο Ταμπαρέ Βάσκες (ορθή λατινοαμερικάνικη ισπανική προφορά : Ταβαρέ Βάσκες, 1940-2020), ήταν πολιτικός από την Ουρουγουάη, πρόεδρος της χώρας από το 2005 ως το 2010 και από το 2015 μέχρι το 2020. Ήταν ο πρώτος αριστερός Πρόεδρος στην ιστορία της χώρας.
Ο Βάσκες επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 2014.
Καριέρα
Ο Ταμπαρέ Ραμόν Βάσκες Ρόσας γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο στις 17 Ιανουαρίου 1940. Σπούδασε γιατρός και πήρε πτυχίο ογκολόγου το 1972. Έκανε περισσότερες σπουδές με υποτροφία στη Γαλλία. Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Αουξιλιαδόρα Ντελγάδο και έχει 3 παιδιά και ένα θετό γιο.
Είναι σοσιαλιστής, μέλος του αριστερού συνασπισμού Διευρυμένο Μέτωπο. Την περίοδο 1990-95 χρημάτισε δήμαρχος του Μοντεβιδέο, ο πρώτος αριστερός δήμαρχος στην ιστορία της πρωτεύουσας. Το 1994 δεν κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος, καθώς έλαβε 30,6%, ενώ το 1999, πήρε 48% στο β΄γύρο, χάνοντας από τον Χόρχε Μπάτγιε. Εξελέγη πρόεδρος της χώρας στις 31 Οκτωβρίου 2004 με 50,4% από το α΄ γύρο και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Μαρτίου του 2005.
Στις 4 Δεκεμβρίου του 2008 ο Βάσκες παραιτήθηκε όλων των θέσεών του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά τις συζητήσεις που προκάλεσε η θέση του εναντίον των αμβλώσεων.
Ο Ταμπαρέ Βάσκες επανεξελέγη ως πρόεδρος της Ουρουγουάης στις 30 Νοεμβρίου 2014, κερδίζοντας στον δεύτερο γύρο τον υποψήφιο του Εθνικού Κόμματος Λουίς Αλμπέρτο Λακάγιε Πόου με ποσοστό 56,63% έναντι 43,37% του ανθυποψηφίου του.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 6 Δεκεμβρίου 2020.
Βραβεία
Το 2006 του απονεμήθηκε το βραβείο από το Γενικό Διευθυντή του ΠΟΥ σε αναγνώριση της πολιτικής του απέναντι στο ζήτημα του ελέγχου του καπνίσματος στην Ουρουγουάη. Ο Βάσκες εφάρμοσε μερικά από τα αυστηρότερα μέτρα στον κόσμο στο θέμα αυτό.
Διαδοχή
Το 2010 τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Χοσέ Μουχίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουρουγουάης Κατηγορία:Ουρουγουανοί φεμινιστές
Μυστρί
200px|δεξιά|μικρογραφία|Ένα μυστρί 200px|μικρογραφία|Μυστρί κήπου Το μυστρί είναι οικοδομικό εργαλείο που χρησιμεύει κυρίως στο σοβάτισμα των κτιρίων. Μοιάζει με μικρό φτυάρι με κοντή ξύλινη χειρολαβή και τριγωνική μεταλλική λάμα. Στην οικοδομή συνδυάζεται συνήθως με το πηλοφόρι. Με πιο στρογγυλεμένη λάμα χρησιμοποιείται ως εργαλείο κήπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοδομικά εργαλεία Κατηγορία:Μηχανικά εργαλεία χειρός
Γεώργιος Ι΄ του Κάρτλι
Ο Γεώργιος Ι΄, Γεωργιανά: გიორგი X, Γκιόργκι Ι΄, (π. 1561 – 7 Σεπτεμβρίου 1606), από τη βασιλική δυναστεία των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού βασιλείου τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) από το 1599 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Ι΄ ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σίμωνα Α΄ τού Κάρτλι και της συζύγου του, Νεστάν-Νταρεγιάν τού Καχέτι. Ο Γεώργιος πολέμησε μαζί με τον πατέρα του κατά των Οθωμανικών δυνάμεων κατοχής από το 1598. Ανέλαβε την εξουσία μετά την αιχμαλωσία τού Σίμωνα από τους Οθωμανούς στη μάχη τού Nαχιντούρι το 1599. Ο Γεώργιος προσπάθησε πολλές φορές, αν και μάταια, να λυτρώσει τον πατέρα του από την αιχμαλωσία (απεβίωσε αιχμάλωτος το 1612) και μάλιστα πρόσφερε στην Υψηλή Πύλη τον γιο του ως όμηρο. Σύντομα επέστρεψε στον αγώνα του κατά των Οθωμανών και ανέκτησε το Λορί το 1601. Το 1602, όταν ο Σαφαβίδης σάχης της Περσίας Αμπάς Α΄ επανέλαβε τον πόλεμο κατά των Οθωμανών, ο Γεώργιος τάχθηκε στο πλευρό των Περσών και ηγήθηκε των γεωργιανών βοηθητικών στρατευμάτων, που συμμετείχαν στην κατάκτηση τού Εριβάν το 1603/1604. Ως ανταμοιβή, ο Aμπάς Α΄ παραχώρησε στον Γεώργιο Ι΄ μία μικρή ιδιοκτησία στο Ιράν. Σε αντάλλαγμα, ο σάχης ζήτησε μία περιοχή στην κοιλάδα τού ποταμού Ντεμπέντ στη στρατηγική περιοχή Λορί. Ο Αμπάς Α΄ εποίκησε αυτή την περιοχή με μέλη της Τουρκμενικής φυλής Μπορτσάλι. Τελικά, ο σάχης επέτρεψε στον Γεώργιο Ι΄ να επιστρέψει στο Κάρτλι.
Σύμφωνα με τα γεωργιανά χρονικά, ο Γεώργιος Ι΄ απεβίωσε ξαφνικά, από τσίμπημα στη γλώσσα του, αφού δάγκωσε ένα κέικ με μία μέλισσα μέσα, στο Mεγιβρισχέβι, το 1606. Υπήρξαν επίσης κάποιες εικασίες, ότι ο βασιλιάς δηλητηριάστηκε με εντολή του Πέρση σάχη Αμπάς Α΄. Τάφηκε στη Μτσχέτα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1578 τη Μαριάμ (Ταμάρ) (απεβ. π. το 1614), κόρη τού Γκιόργκι Α΄ Λιπαρτιάνι, της δυναστείας των Νταντιάνι. Τα παιδιά τους ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Νήσος Στιούαρτ
300px|right|thumb|Νότιο Σέλας Το Νησί Στιούαρτ ή Ρακιούρα (Stewart Island, Rakiura) είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί στη Νέα Ζηλανδία. Βρίσκεται 30 χλμ. νοτίως του Νοτίου Νησιού, και χωρίζεται από την ηπειρωτική χώρα με τον Ισθμό Φοβό. Ο μόνιμος πληθυσμός του είναι αρκετά μικρός, καθώς απαρτίζεται από λιγότερους από 400 ανθρώπους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ζουν στον καταυλισμό του Όμπαν.