Χάακον_ΣΤ΄_της_Νορβηγίας
Eξωτερική πολιτική στην ανατολή
Το 1361 ο Βάλντεμαρ είχε εισβάλει και κατέλαβε τη σουηδική επαρχία της Σκάνιας, καθώς και τα δύο νησιά Έλαντ και Γκότλαντ, και στη συνέχεια τη μεγάλη Χανσεατική πόλη του Βίσμπυ. Το 1361 ο στόλος της Χανσεατικής Ενωσης εξαπέλυσε μια αντεπίθεση στον Δανικό στόλο, με αποκορύφωμα τη Μάχη του Χέλσινγκμποργκ, στην οποία ο Δανικός στόλος κατέφερε συντριπτική ήττα στον στόλο της Ενωσης. Επιπλέον η Ενωση αναγκάστηκε να δεχθεί μια ταπεινωτική εκεχειρία, που τελικά οδήγησε στη δυσμενή γι' αυτή Συνθήκη του Βόρντινγκμποργκ, περιορίζοντας σοβαρά τη δύναμη και την επιρροή της Ενωσης. Στη Νορβηγία ο Χάακον είχε στρέψει το πολιτικό και εξωτερικό του ενδιαφέρον προς την ανατολή και η ανάκτηση του Σουηδικού βασιλείου ήταν ιδιαίτερα το ισχυρότερο κίνητρο του για τη συμμαχία με το ανερχόμενο βασίλειο της Δανίας. Η συμμαχία μεταξύ των Νορβηγών και των Δανών απειλούσε να μεταβάλει τις πολιτικές και στρατιωτικές ισορροπίες στις περιοχές των Βόρειων και των Βαλτικών χωρών και το 1365 μια σειρά γερμανικών διαμαρτυριών στην πόλη του Μπέργκεν οδήγησε τελικά στο κλείσιμο του Χανσεατικού γραφείου στο Μπρύγκεν της πόλης μέχρι το 1366, γεγονός που ζημίωσε προσωρινά το εμπόριο του βασίλειου. Ο Βάλντεμαρ δεν μπορούσε να επιβάλει την εύθραυστη ειρήνη με τις Χανσεατικές πόλεις και το 1367 η Ένωση ίδρυσε τη Συνομοσπονδία της Κολωνίας ενάντια στη Δανία και τη Νορβηγία, για να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες φιλοδοξίες των δύο συμμάχων βασιλιάδων. Η Συνομοσπονδία ανανέωσε τη συμμαχία της με τη Γερμανοκρατούμενη Σουηδία και συγκέντρωσε ένα μεγάλο στόλο πολεμικών πλοίων και στη συνέχεια επιτέθηκε στις νορβηγικές ακτές και συνέχισε τις επιθέσεις σε όλο το μήκος τους μέχρι το Άγκντερ. Επίσης η Συνομοσπονδία ξεκίνησε μια επιτυχημένη εκστρατεία εναντίον του Βάλντεμαρ στη Δανία, που αποδείχθηκε καταστροφική για τα σχέδια του για ανασυγκρότηση του Δανικού βασιλείου. Η Συνομοσπονδία εισέβαλε και λεηλάτησε τις δανικές ακτές, εισέβαλε στην επαρχία της κατεχόμενης από τη Δανία Σκάνιας και ακόμα κατέλαβε και λεηλάτησε την πόλη της Κοπεγχάγης μετά από επιτυχή πολιορκία. Αυτό, σε συνδυασμό με τους εξεγερθέντες ευγενείς της Γιουτλάνδης, ανάγκασε τον Βάλντεμαρ να εγκαταλείψει το βασίλειό του το Πάσχα του 1368. Συνηδειτοποιώντας τη ματαιότητα ενός παρατεταμένου και δαπανηρού πολέμου, καθώς και τη διστακτική διάθεση του Χάακον για μια ολέθρια σύγκρουση, ο Βάλντεμαρ ανέθεσε στον φίλο και σύμβουλό του Χένινγκ Πόντεμπουσκ να διαπραγματευτεί ειρήνη με τη Συνομοσπονδία απουσία του. Η Συνομοσπονδία συμφώνησε σε εκεχειρία αλλά μόνο με την υπόσχεση ότι ο Βάλντεμαρ θα αναγνώριζε το δικαίωμά της να φορολογεί τις συναλλαγές σε ολόκληρη τη Βαλτική Θάλασσα και θα ανανέωνε τα αλιευτικά δικαιώματα στα Δανικά Στενά. Εκτός αυτού η Συνομοσπονδία υποχρέωσε τον Βάλντεμαρ να παραχωρήσει στη Χανσεατική Ένωση σημαντική επιρροή στις μελλοντικές εκλογές των βασιλιάδων της Δανίας, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος βέτο εναντίον οποιουδήποτε υποψηφίου του θρόνου. Τέλος η Συνομοσπονδία έθεσε αρκετές πόλεις στις ακτές της Σκάνιας και το Κάστρο του Χέλσινγκμποργκ υπό τον έλεγχο της Χανσεατικής Ένωσης για μια σταθερή περίοδο δεκαπέντε ετών. Στις 24 Μαΐου 1370 οι εκπρόσωποι των Χανσεατικών πόλεων, η Δανία και η Νορβηγία υπέγραψαν τη Συνθήκη του Στράλσουντ στο Κάστρο Μπόχους, τερματίζοντας επισήμως το μεταξύ τους πόλεμο. Η συνθήκη περιελάμβανε παράταση της ήδη καθιερωμένης ανακωχής για άλλα πέντε χρόνια. Με αυτή τη συνθήκη η Χανσεατική Ένωση έφθασε στο αποκορύφωμα της ισχύος της στην περιοχή μονοπωλώντας ουσιαστικά το προσοδοφόρο εμπόριο. Η ήττα από τις Χανσεατικές πόλεις ήταν ένα ακόμη ταπεινωτικό πλήγμα στην εξωτερική πολιτική του Χάακον στα ανατολικά. Όχι μόνο η δύναμη του μονάρχη εξασθένησε σταδιακά κάτω από την αυξανόμενη πίεση και επιρροή των Χανσεατικών πόλεων, αλλά και το νορβηγικό εμπόριο υπέστη επίσης τις συνέπειες του Χανσεατικού μονοπωλίου. Ο Χάακον ενδιαφερόταν πια λιγότερο για τις υποθέσεις της Δανίας μετά τις στρατιωτικές αποτυχίες εναντίον των Χανσεατικών πόλεων και έστρεψε πάλι την προσοχή του στην κύρια εξωτερική πολιτική του της ανάκτησης της Σουηδίας από τους Γερμανούς, με περιορισμένη όμως επιτυχία κατά τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο ο Χάακον απέκτησε πάλι ενδιαφέρον για τις υποθέσεις της Δανίας όταν η ευκαιρία να εκλεγεί ο γιος του βασιλιάς της Δανίας προέκυψε από τον θάνατο του Βάλντεμαρ το 1375.