cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιελένα Σούμπιτς
μικρογραφία|Η Γιελένα κρατά ένα κερί (επάνω δεξιά) στην επιθανάτιο κλίνη του κουνιάδου της Στέφανου Β΄, όπως απεικονίζεται στη λειψανοθήκη του Αγίου Συμεών, με ημερομηνία 1380. Περιβάλλεται από την ανιψιά τού συζύγου της [[Ελισάβετ της Βοσνίας και τον γιο της Τβρτκο Α΄.]]
Τλως
Το θέατρο
Ήταν κάποτε ένα από τα σημαντικότερα θέατρα της Λυκίας ως προς τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του, με την τριώροφη σκηνή και το μεγάλο αμφιθέατρο (κοίλο). Ένας μικρός ναός στο επάνω επίπεδο του αμφιθεάτρου το κάνει επίσης ασυνήθιστο. Η διάμετρος της ορχήστρας, που ξεπερνά ελαφρώς το ημικυκλικό σχήμα, είναι 20,5 μ. Τα πέτρινα καθίσματα, που προορίζονται για VIP πρόσωπα (προεδρία) τοποθετούνται πάνω από τον οριζόντιο διάδρομο. Ένα άλλο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι οι φυτικές και αλληγορικές πέτρινες διακοσμήσεις στην πρόσοψη της σκηνής.
Επισκοπή
Η Τλως έγινε χριστιανική επισκοπή, και υπαγόταν στην μητροπολιτική έδρα των Μύρων, πρωτεύουσας της ρωμαϊκής επαρχίας της Λυκίας. Εκπροσωπήθηκε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 από τον επίσκοπό της Ανδρέα, ο οποίος υπέγραψε και την επιστολή, που το 458 έστειλαν οι επίσκοποι της επαρχίας στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα Α' τον Θράκα για τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας. Ο Ευστάθιος ήταν στη σύνοδο, που συγκάλεσε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μηνάς το 536. Ο Ιωάννης ήταν στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο του 692. Ο Κωνσταντίνος πήρε μέρος στη Β' Σύνοδο της Νίκαιας (787). Ένας άλλος Ανδρέας ήταν στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (879), όταν οικουμενικός πατριάρχης ήταν ο Φώτιος.
Γιελένα Σούμπιτς
Η Γιελένα ήταν κόρη του Κροάτη άρχοντα Γεωργίου Β΄ Σούμπιτς του Μπρίμπιρ, κόμη του Κλις. Παντρεύτηκε τον Βλαντίσλαβ των Κοτρομάνιτς, αδελφό του Στεφάνου Β΄ μπαν της Βοσνίας, στο φρούριο Kλις στα τέλη του 1337 ή στις αρχές του 1338. Ο Λαμπρίντιο Βιτούρι επίσκοπος του Tρόγκιρ τέλεσε τον γάμο. Οι αρχές του Τρόγκιρ που ήταν εχθρικές απέναντί του, παραπονέθηκαν αργότερα στον πάπα ότι ο γάμος ήταν αντικανονικός λόγω της συγγένειας τού ζευγαριού. Η Γιελένα και ο Βλαντίσλαβ είχαν δύο γιους, τον Tβρτκo Α΄ και τον Βουκ.
Τλως
Επισκοπή
Επειδή η επισκοπή δεν έχει πλέον ποίμνιο, η Τλως καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως τιτουλάριος επισκοπική έδρα.
Γιελένα Σούμπιτς
Ο Tβρτκo Α΄ ήταν περίπου 15 ετών, όταν έγινε μπαν της Βοσνίας μετά το τέλος του κουνιάδου της το φθινόπωρο του 1353. Η Γιελένα και ο Βλαντίσλαβ, ο οποίος αποκλείστηκε από τη διαδοχή για άγνωστους λόγους, ανέλαβαν τη διακυβέρνηση στο όνομα του νεαρού μπαν. Χήρα μέσα σε ένα χρόνο, η Γιελένα συνέχισε να κυβερνά μόνο για λογαριασμό του Tβρτκo Α΄. Συνοδευόμενη από τον μικρότερο γιο της, η Γιελένα ταξίδεψε αμέσως στην Αυλή του επικυριάρχου τους, βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας, για να ζητήσει τη συγκατάθεσή του για την ανάρρηση του Tβρτκo Α΄. Ο Λουδοβίκος Α΄ της ανέθεσε να παραδώσει ένα μήνυμα στην κουνιάδα της Γιελένα Νεμάνιτς, χήρα του αδελφού της Mλάντεν Γ΄, που προσπαθούσε να κρατήσει το φρούριο Kλις. Μετά την επιστροφή της στη Βοσνία, η Γιελένα προήδρευσε σε μία συνέλευση (stanak) στο Mίλε και επιβεβαίωσε τις κτήσεις και τα προνόμια των ευγενών "όλης της Βοσνίας, τού Ντόνι Κράγι, τού Zαγκόργιε και της γης Χουμ". Τον Μάιο του 1355 αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στη διαμάχη για την κληρονομιά της οικογένειας Σούμπιτς, η οποία συνεχιζόταν από το τέλος τού αδελφού της Μλάντεν Γ΄ το 1348. Η Γιελένα βάδισε με τον Tβρτκo Α΄ και τον στρατό τους στο Ντούβνο. Συνάφθηκε συμφωνία, με την οποία ο γιος της έπρεπε να κληρονομήσει όλες τις πόλεις, που κατείχε ο πατέρας της και μία πόλη που κατείχε η αδελφή της Αικατερίνη.
Η επιτροπία της Γιελένα έληξε το 1357. Αυτή και οι γιοι της έλαβαν υπηκοότητα από τη Δημοκρατία της Βενετίας το 1364. Δύο χρόνια αργότερα συνόδευσε τον Tβρτκo Α΄ στην ουγγρική βασιλική Αυλή, κατά τη σύντομη εκτόπισή του υπέρ του Βουκ. Ο Tβρτκo Α΄ επανήλθε μέσα σε έναν χρόνο. Το φθινόπωρο του 1374 η Γιελένα οργάνωσε και παρευρέθηκε στο γάμο του γιου της με τη Δωροθέα της Βουλγαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1337/38 τον Βλαντίσλαβ των Κοτρομάνιτς διάδοχο μπαν της Βοσνίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Δημοτική Καπναποθήκη Καβάλας
Η Δημοτική Καπναποθήκη Καβάλας οικοδομήθηκε γύρω στο 1908 ως καπναποθήκη για τον Ισραηλίτη καπνέμπορο Κιεζί Εμίν.
Το ακίνητο αποτελείται από 5.500 τμ. Έχει χαρακτηριστικά οθωμανικού νεοκλασικισμού. Στο στηθαίο της στέγης ξεχωρίζουν τέσσερα στέμματα. Αφηρημένες παραστάσεις ανθέων, ήλιων και οικοσήμων διακοσμούν την ενδιαφέρουσα και μοναδική αυτή πρόσοψη ενώ υπάρχουν παραστάσεις ανθέων, ήλιων και οικοσήμων ενώ έχει διατηρηθεί ατόφιο το ξύλινο δάπεδο.
Πλατεία Καπνεργάτη
thumb|left|Η πλατεία Καπνεργάτη Έξω από το κτίριο υπάρχει ένα μνημείο, έργο του Δημητρίου Αρμακόλα το 1986. Απεικονίζει πρόσωπα τα οποία συμμετείχαν στο καπνεργατικό κίνημα. Επιπλέον υπάρχει και ένα άλλο έργο «τα χέρια». Έως το 1986 και για λίγο καιρό υπήρχε το δημοτικό αμαξοστάσιο.
Κατάλογος αστέρων του Ιππαρίου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ιππαρίου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ιππάριον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Ι *
Παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή
Το Παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή, ιταλ./λατιν. Capella Redemptoris Mater, προηγουμένως γνωστό ως Παρεκκλήσιο της Ματθίλδης, είναι ένα ρωμαιο-καθολικό παρεκκλήσιο στον 2ο όροφο του Αποστολικού Παλατιού στο Βατικανό. Τοποθετημένο μόλις έξω από τη θύρα των παπικών διαμερισμάτων, το παρεκκλήσιο είναι αξιοσημείωτο για τα ποικίλα ψηφιδωτά του, όμοια με τα έργα της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου και χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τον πάπα.
Το κόστος της ανακαίνισής του ήταν δώρο το 1996 από τον Σύλλογο των Καρδιναλίων στην επέτειο των 50 ετών από την χειροτονία σε ιερέα του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄ (1987-2005). Ο τωρινός Αποστολικός Ιεροκήρυκας, Καπουτσίνος αδελφός, πατήρ Ρανιέρο Κανταλαμέσα συνήθως προεδρεύει των ομιλιών στο παρεκκλήσιο, που χρησιμοποιούσε περιστασιακά ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ (2005-2013).
Ιστορία
Το παρεκκλήσιο αρχικά ονομαζόταν της Ματθίλδης, αλλά μετονομάστηκε κατ' αίτηση του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1987. Την εποχή εκείνη συνέπεσε οι παραδόσεις των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών να γίνουν πιο έντονες μέσα στην Εκκλησία, όπως περιγράφεται στο βιβλίο Λειτουργία των ανατολικών χριστιανών στη Ρώμη το έτος της Μαρίας 1987-88. Οι ανακαίνιση άρχισε στα τέλη του 1996 και αφιερώθηκε από τον Ιωάννη-Παύλο Β΄ στις 4 Νοεμβρίου 1999.
Ο πάπας θεώρησε το παρεκκλήσιο ως ένα οικουμενικό σύμβολο για τις διάφορες ανατολικές και Δυτικές εκκλησίες, που ενώνονται (unite) στην παπωσύνη. Σημείωσε ότι το παρεκκλήσιο έχει μία ειδική οικουμενική αξία και υπηρετεί ως μία σημαντική παρουσία της Ανατολικής παράδοσης στο Βατικανό. Ο σχεδιαστής του εικονογραφικού προγράμματος των ψηφιδωτών είναι ο καθηγητής Ολέγκ Ουλυάνοφ.
Ο πρώτος τοίχος είναι καμωμένος από έναν Ορθόδοξο καλλιτέχνη της Ρωσίας, τον Αλεξάντερ Κορνούκοφ. Η εργασία του συνίσταται από μία παραδοσιακή απόδοση της Θεοτόκου και της Αγίας Τριάδος, όπως συχνά παρίσταται στην Ανατολική Ορθοδοξία και της Ανατολικές Καθολικές εκκλησίες. Οι άλλοι τρεις τοίχοι ολοκληρώθηκαν με ένα πιο σύγχρονο σχέδιο και ποικίλες βιβλικές σκηνές, που τελείωσε ο Σλοβένος Ιησουΐτης ιερέας Μάρκο-Ιβάν Ρούπνικ. Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο ψηφιδωτό της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας ως μητέρας του Λυτρωτή στον πρώτο κεντρικό τοίχο, που ιδιαίτερα ζητήθηκε και θαυμάστηκε από τον Ιωάννη-Παύλο Β΄.
Το 2005 η Αγία Έδρα, με την οικονομική βοήθεια των Ιπποτών του Κολόμβου, έδωσε μία πανοραμική 3-Διάστατη περιήγηση του παρεκκλησίου στο διαδίκτυο, επιτρέποντας σε προσκυνητές που δεν ταξίδευσαν να δουν το παρεκκλήσιο από τον επίσημο ιστότοπο του Βατικανού.
Το παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή λειτούργησε επίσης ως έμπνευση για το παρεκκλήσιο των Ιπποτών του Κολόμβου στο Νιού Χέιβεν του Κοννέκτικατ των ΗΠΑ. Ο ανώτερος ιππότης του Τάγματος, Καρλ Α. Άντερσον, προσκάλεσε τον πατέρα Μάρκο-Ιβάν Ρούπνικ, δημιουργό των αυθεντικών μωσαϊκών της Μητέρας του Λυτρωτή (ο οποίος είχε επίσης συνεισφέρει στο ιερό της Ημετέρας Κυρίας της Λούρδης και στη βασιλική της πόλης Σαν Τζοβάννι Ροτόντο) να δημιουργήσει όμοια ψηφιδωτά για την οργάνωση της αδελφότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Αποστολικό Παλάτι
Τρουμπέτο Σύμης
Το Τρουμπέτο είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Σύμης δυτικά της νησίδας Σεσκλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Ντραγιάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντραγιαναί (γαλλικά: Draillanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Δημοτικό Ωδείο Καβάλας
μικρογραφία|Βόρειο αέτωμα του Δημοτικού Ωδείου Το Δημοτικό Ωδείο Καβάλας κτίσθηκε στην ομώνυμη πόλη το 1884, αρχικά ως κατοικία των αδελφών Γρηγοριάδη. Είναι ένα κτίσμα με καθαρά νεοκλασικά στοιχεία (αετώματα, ψευδοκίονες, πλαίσια παραθύρων, ρομβοειδή γεωμετρικά σχήματα κάτω από αυτά κτλ.). Πήρε τη σημερινή του μορφή μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όταν και τροποποιήθηκε για να στεγάσει την Αγροτική Τράπεζα από το 1929 έως το 1960 όπου και εγκαταλείφθηκε. Από τον Οκτώβριο του 1990 στεγάζει το Δημοτικό Ωδείο Καβάλας.
Δίπλα από το σημερινό ωδείο βρίσκεται το κτίριο του παλιού ωδείου της Καβάλας, μοναδικό δείγμα αρχιτεκτονικής του γαλλικού ροκοκό στην πόλη. Όλες οι εξωτερικές επιφάνειες είναι κατάφορτες από διακοσμητικά γλυπτά στοιχεία. Το κτίσμα χτίστηκε την ίδια περίοδο με το σημερινό ωδείο, ωστόσο είναι πλέον εντελώς εγκαταλελειμμένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καβάλα
Teka
Η Teka είναι πολυεθνική εταιρεία η οποία παράγει είδη υγιεινής, ηλεκτρικές συσκευές και άλλα παρεμφερή προϊόντα. Ο όμιλος έχει 25 εργοστάσια στην Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1924 στη Γερμανία και διαθέτει 57 θυγατρικές, εμπορεύεται τα προϊόντα της σε 116 χώρες και έχει εργατικό δυναμικό 4.842 υπαλλήλων σε όλο τον κόσμο.
Η Teka είναι η μόνη εταιρεία στον κλάδο σε όλο τον κόσμο που προσφέρει τόσο οικιακές όσο και επαγγελματικές ολοκληρωμένες λύσεις κουζίνας. Τα προϊόντα της σειράς απαρτίζονται από νεροχύτες και βρύσες κουζίνας, επαγωγικές εστίες, απορροφητήρες και πλυντήρια ρούχων, μεταξύ άλλων ηλεκτρικών συσκευών.
Συνεργασίες
Η Teka και η Repsol έχουν υπογράψει από κοινού συμφωνία για την προώθηση της χρήσης οικιακών και επαγγελματικών συσκευών αερίου. Είναι η πρώτη φορά που οι δύο εταιρείες συνεργάζονται με σκοπό την προώθηση της χρήσης αυτού του είδους καυσίμων.
Η συμφωνία επιτρέπει στην Teka τη χρήση του αερίου προπανίου και βουτανίου στην γκάμα των προϊόντων της από τη Repsol. Επίσης, προσφέρει στους πελάτες της Teka, την εγκατάσταση των συσκευών αερίου ανεξάρτητα από τον τόπο αγοράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1924 Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
NGC 38
250px|thumb|right|NGC 38 Ο NGC 38 (άλλες ονομασίες: MCG-1-1-47, Stephan XII, PGC 818) είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 350 εκατομμύρια έτη φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0038 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) 00818
Βραβείο Γυναικείου ρόλου Φεστιβάλ Καννών
Το «Βραβείο Γυναικείου Ρόλου Φεστιβάλ Καννών» (Prix d'interprétation féminine) είναι το βραβείο που δίνεται στην καλύτερη γυναικεία ερμηνεία των διαγωνιζόμενων στο επίσημο τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών ταινιών. Καθιερώθηκε το 1946 μαζί με το αντίστοιχο βραβείο ανδρικής ερμηνείας. Τα χρόνια από το 1979 ως το 1981 είχε καθιερωθεί και βραβείο β΄ γυναικείου ρόλου.
Το βραβείο δίνεται σε γυναικεία ερμηνεία είτε α΄ είτε β΄ γυναικείου ρόλου.
right Απο 2 φορές έχουν κερδίσε το βραβείο 4 ηθοποιοί: Η Βανέσα Ρεντγκρέιβ, η Ιζαμπέλ Υπέρ, η Έλεν Μίρεν και η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ ενώ η Ιζαμπέλ Ατζανί είχε κερδίσει το βραβείο για την ερμηνεία της σε δυο ταίνιες της ίδιας χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία κινηματογράφου Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Καννών Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στη Γαλλία Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κινηματογραφικά βραβεία
Νίσα (Λυκία)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/Nisa_Theatre.jpg/350px-Nisa_Theatre.jpg|μικρογραφία|350x350εσ| Θέατρο στη Νίσα Η Νίσα (Νίσα ή Νίσσα), επίσης Νύσσα (Νύσσα) ή Νύσα (Νύσα) ή Νείσα (Νείσα), ήταν πόλη στην αρχαία Λυκία κοντά στην πηγή του ποταμού Ξάνθου.
Τοποθεσία
Η τοποθεσία της προσδιορίζεται στον Ψηφιακό Άτλαντα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Akörü Yayla, κοντά στο Σούτλεγεν, περίπου 25 χιλιόμετρα βόρεια του Κας στην επαρχία Αττάλειας, στην Τουρκία. Το Annuario Pontifico δίνει τη θέση του ως Küçükahuriyala, επίσης κοντά στο Σούτλεγεν.
Αρχαιολογικός χώρος
Τα ερείπια είναι άφθονα αλλά σε κακή κατάσταση. Περιλαμβάνουν μέρος του καλοχτισμένου τείχους της πόλης, θέατρο, στάδιο, πλακόστρωτη αγορά με στοά και κάποιες βάσεις με επιγραφές. Η νεκρόπολη στα δυτικά περιλαμβάνει σαρκοφάγους και κατασκευασμένους τάφους.
Ιστορία
Εκτός από την αναφορά του από τον Πτολεμαίο και τον Ιεροκλή στο Συνέκδημο (περίπου 535 μ.Χ.), όπου γράφεται λάθος «Misae» (Μίσαι), και στο Notitiae Episcopatuum, τίποτα δεν είναι γνωστό για την ιστορία της πόλης. Το μόνο γνωστό νόμισμα, που εξέδωσε είναι τύπου που δεν δείχνει ότι είναι μέλος της Κοινού της Λυκίας.
Επισκοπή
Μια χριστιανική επισκοπή ιδρύθηκε στη Νίσα, και υπαγόταν στην μητροπολιτική έδρας των Μύρων. Ο μόνος επίσκοπος της έδρας του οποίου το όνομα σώζεται σε σωζόμενα έγγραφα είναι ο Γεώργιος, ο οποίος έλαβε μέρος στη Β' Σύνοδο της Νίκαιας το 787.
Επειδή πλέον η επισκοπή δεν έχει ποίμνιο, η Νίσα στη Λυκία καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.
Πέτρος της Γενεύης
Ο Πέτρος, γαλλ.: Pierre de Genève (απεβ. το 1392) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν ο τέταρτος από τους πέντε γιους του Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης και διαδέχθηκε τον αδελφό του Ιωάννη Α΄ ως κόμης της Γενεύης το 1370.
Βιογραφία
Ο Πέτρος ηγήθηκε μίας ομάδας κατοίκων της Γενεύης σε μία εισβολή στο βασίλειο της Νάπολης το 1382. Η εισβολή ηγήθηκε από τον επικυρίαρχό του, Aμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, και από τον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα του Aνζού, τον υιοθετημένο γιο και κληρονόμο της φυλακισμένης βασίλισσας Ιωάννας Α΄ της Νάπολης, όλοι υποστηρικτές της αξίωσης του αδελφού του για τον παπικό θρόνο. Ήταν παρών στην επιθανάτιο κλίνη του Aμεδαίου ΣΤ΄ στο Καστροπινιάνo την 1η Μαρτίου 1383. Ο θησαυροφύλακας της Σαβοΐας Πιέρ Βουαζέν, στην τελική του αφήγηση, περιέγραψε ότι το τέλος του Aμεδαίου συνέβη «την πρώτη ημέρα του μήνα Μαρτίου ... περίπου τα μεσάνυχτα, παρουσία του Λουδοβίκου δούκα του Ανζού και της Καλαβρίας, του Πέτρου κόμη της Γενεύης ..."
Γύρω στο 1377 ο Πέτρος απασχολούσε έναν Εβραίο γιατρό, τον Ισαάκ ντε Πορτίς. Όταν απεβίωσε χωρίς γιο για να τον διαδεχθεί το 1392, η κομητεία πέρασε στον πέμπτο από τα αδέλφια, τον τότε αντίππα Κλήμη Ζ΄.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης
NGC 43
thumb|right|250px|Ο φακοειδής γαλαξίας NGC 43 Ο NGC 43 είναι ραβδωτός φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 220 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο περίπου 90.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο Τζων Χέρσελ το 1827.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0043 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 00875 00120
Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης Λάρισας
Το Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης Λάρισας είναι ένα κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στη Νεάπολη της Λάρισας. Το γήπεδο χρησιμοποιείται για αγώνες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης. Το γήπεδο είναι μέρος του συγκροτήματος του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου Λάρισας.
Η μόνιμη χωρητικότητα του γηπέδου για αγώνες καλαθοσφαίρισης είναι 4.000 άτομα, χρησιμοποιώντας μόνο τα μόνιμα καθίσματα ανώτερης βαθμίδας και 5.500 με τη χρήση των ανασυρόμενων κατώτερων κερκίδων. Η χωρητικότητα του γηπέδου για αγώνες πετοσφαίρισης είναι 4.000 άτομα, χρησιμοποιώντας μόνο τα μόνιμα καθίσματα ανώτερης βαθμίδας και 6.500 με τις ανασυρόμενες κατώτερες κερκίδες.
Ιστορία
Το γήπεδο άνοιξε το 1995. Με τα χρόνια, έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορες χρονικές περιόδους, ως έδρα των τοπικών ομάδων καλαθοσφαίρισης, Γ.Σ. Λάρισας, ΑΕΛ 1964, Ολύμπια Λάρισας και Λάρισα, οι οποίες όλες αγωνίστηκαν στην κορυφαία κατηγορία, την Α1 Εθνική. Χρησιμοποιείται επίσης ως έδρα της γυναικείας ομάδας πετοσφαίρισης, Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός.
Το γήπεδο ανακαινίστηκε το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα χειροσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Λάρισα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Λάρισα
Τζορτζ Σπέιτ
Πραξικόπημα στα Φίτζι το 2000
Ο Σπέιτ ηγήθηκε του πραξικοπήματος των Φίτζι το 2000.
Η σύντροφος του Σπέιτ, Τορίκα Ρόουλισον, είπε στη φοιτητική εφημερίδα Wansolwara ότι η αρχική πρόθεση ήταν να εκτελεστούν μέλη της έκπτωτης κυβέρνησης το βράδυ πριν από την πραγματοποίηση του πραξικοπήματος. Διέψευσε τις αναφορές άλλων ότι είχαν εμπλακεί Ινδο-Φιτζιανοί επιχειρηματίες.
Ο Σπέιτ καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Από το 2006 εκτίει την ποινή του στις φυλακές υψίστης ασφάλειας Ναμπόρο.
Ένας εκπρόσωπος του έκπτωτου πρωθυπουργού Μαχέντρα Τσόντρι είπε ότι θα ήταν έτοιμος να συναντηθεί με τον Σπέιτ καταρχήν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Φιτζιανοί πολιτικοί
Ιβάν Κλίμα
Ο Ιβάν Κλίμα (γεννηθείς την 14η Σεπτεμβρίου 1931 στην Πράγα, με το όνομα Ιβάν Κάουντερς) είναι ένας Τσέχος μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Για το έργο του έχει τιμηθεί με το Βραβείο Μαγκνέσια Λιτέρα, το Βραβείο Φραντς Κάφκα, και άλλες τιμητικές διακρίσεις.
Βιογραφία
Η παιδική ηλικία του Ιβάν στην Πράγα ήταν ευτυχισμένη και ατάραχη, αλλά όλα αυτά άλλαξαν με τη Γερμανική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1938, μετά τη Συμφωνία του Μονάχου. Δεν γνώριζε ότι και οι δύο γονείς του είχαν Εβραίους προγόνους, ούτε φαίνονταν Εβραίοι, αλλά αυτό ήταν αδιάφορο για τους Γερμανούς.
Τον Νοέμβριο του 1941, πρώτα ο πατέρας του, ο Βιλέμ Κλίμα, και τον επόμενο μήνα, ο ίδιος, η μητέρα του και ο αδελφός του στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Τερεζίν, όπου έμεινε για τριάμισι χρόνια, μέχρι το Μάιο του 1945 που απελευθερώθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό. Όλη η οικογένεια βγήκε ζωντανή από τη φυλακή, κάτι που ήταν θαύμα τότε, επειδή το Τερεζίν ήταν στρατόπεδο κράτησης για τους Εβραίους από την κεντρική και τη Νότια Ευρώπη και τακτικά καθαριζόταν από τον υπερπληθυσμό του με μεταφορές προς την "Ανατολή", σε στρατόπεδα θανάτου όπως το Άουσβιτς. Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια άλλαξε το όνομά της σε Κλίμα και ο Ιβάν παρακολούθησε μαθήματα σε ένα σχολείο γραμματικής στην Πράγα.
Το αξιοσημείωτο σκηνικό στην εισαγωγή του Κλίμα δεν ήταν άλλο από τις μεγάλες ιστορικές δυνάμεις που διαμόρφωσαν την Ευρώπη στα μέσα του 20ου αιώνα. Με την απελευθέρωση ήρθε και η άνοδος του Τσεχικού Κομμουνιστικού καθεστώτος, ενώ η Ναζιστική τυραννία αντικαταστάθηκε από τον Σοβιετικό έλεγχο του μεσοπολεμικού Τσέχικου δημοκρατικού πειράματος. Αργότερα, η πίστη του από τα παιδικά παραμύθια ότι το καλό θριαμβεύει υπεράνω του κακού, εκφράστηκε στο συμπέρασμα ότι «δεν είναι οι δυνάμεις του καλού και του κακού που μάχονται μεταξύ τους, αλλά δύο διαφορετικές κακές δυνάμεις που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο του κόσμου».
Άρχισε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών, αλλά ένα χρόνο μετά, το 1952, μεταφέρθηκε στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου του Καρόλου. Το 1953 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας. Το 1956 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Τσεχική λογοτεχνία με διατριβή για τον Κάρελ Τσάπεκ. Κατά την δεκαετία του '60, μαζί με άλλους Τσέχους συμμετείχε στην οργάνωση της Άνοιξης της Πράγας. Το 1967 εκδιώχθηκε από το κόμμα. Tο 1968 εργαζόταν ως επιμελητής στην εβδομαδιαία επιθεώρηση της Ενωσης Συγγραφέων, που έκλεισε με την εισβολή των Ρώσων, και η κυκλοφορία των βιβλίων του απαγορεύτηκε για δύο δεκαετίες. Το 1969 κατέφυγε για ένα χρόνο στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Το 1970 επέστρεψε στην πατρίδα του.
Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 απασχολήθηκε σε διάφορα επαγγέλματα ενώ συνέχισε τη συγγραφική του δραστηριότητα. Επίσημα, η κυκλοφορία των έργων του στην Τσεχία δεν επιτράπηκε παρά μόνο μετά τη Βελούδινη επανάσταση του 1989. Μέχρι τότε τα έργα του μέσα στη χώρα ήταν διαθέσιμα μόνο με σαμιζντάτ, δηλαδή αυτοσχέδιες εκδοτικές επιχειρήσεις με γραφομηχανή. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 o Κλίμα έγινε αναπληρωτής πρόεδρος του Τσεχικού PEN Club (Σύλλογος Ποιητών, Δοκιμιογράφων, Μυθιστοριογράφων).
Οι πρώτες δοκιμασίες και οι δολοφονίες εκείνων που αντιτάχθηκαν στο νέο καθεστώς είχαν ήδη αρχίσει, και ο πατέρας του Ιβάν φυλακίστηκε ξανά, αυτή τη φορά από τους συμπατριώτες του. Είναι το σκοτεινό σκηνικό που διαμόρφωσε τα κείμενα του Κλίμα: η ανθρώπινη σκληρότητα, η ιδιωτική ανάγκη για προσωπική ακεραιότητα, ο αγώνας του ατόμου να κρατήσει τις προσωπικές αξίες που κινδύνευαν να εξαλειφθούν από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Το 2002 ο Ιβάν Κλίμα τιμήθηκε με το βραβείο Φραντς Κάφκα για το συγγραφικό του έργο. Το 2010 η δίτομη αυτοβιογραφία του, με τίτλο Moje šílené století (Ο Τρελός Αιώνας μου), βραβεύτηκε με το Τσέχικο λογοτεχνικό βραβείο, Μαγκνεσία Λιτέρα, στην κατηγορία μη μυθοπλαστικών βιβλίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι συγγραφείς
Αγροτική Περιοχή Μπάντα
Η Αγροτική Περιοχή Μπάντα (Αγγλικά: Mpanda Rural District, Σουαχίλι: Mpanda Vijijini), είναι μία από τις τρεις Περιοχές (ή Επαρχίες) στην Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region) της Τανζανίας. Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Μπάντα (Mpanda). Η περιοχή συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region), βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region), ανατολικά με την Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region), νοτιοανατολικά από την Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Urban District), νοτιοδυτικά από την Περιοχή Νκάσι (Nkasi District) και δυτικά (για ένα μικρό τμήμα) από τη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika).
Κατά το 2002, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Περιοχή Μπάντα (Mpanda District), ήταν 412.683 άτομα.
Ιστορία
Ιστορικά, η Επαρχία Μπάντα (Mpanda District), ήταν μέρος της Περιφέρειας Ταμπόρα (Tabora Region), αλλά το 1975, μεταφέρθηκε στη νεοϊδρυθείσα Περιφέρεια Ρούκουα (Rukwa Region). Το 2012, η Περιοχή Μπάντα (Mpanda District), μεταφέρθηκε στην Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region).
Οικονομία
Ενώ η Περιοχή Μπάντα (Mpanda District) έχει ορυκτούς πόρους, όπως λ.χ. χρυσό, ασήμι, άλλα μεταλλικά σουλφίδια, ακόμη και μερικές σπάνιες γαίες, υπάρχει μόνο ένα μεγάλο ορυχείο, το ορυχείο χρυσού που ανήκει στην «Kapufi Gold Mining Ltd.» στην πόλη Σινγκιλίλουα (Singililwa). Το ορυχείο ήταν προσελκύσεως του 1996 και η άδεια εξόρυξης χρυσού, εκδόθηκε το 1999. Η ετησία παραγωγή ήταν περίπου 50 κιλά χρυσού και παρόλο που το ορυχείο σταμάτησε να λειτουργεί το 2002, αναμένεται να επαναλειτουργήσει. Το πρώην ορυχείο Μκουάμπα (Mkwamba), το οποίο παρήγαγε σημαντικές ποσότητες χρυσού, έκλεισε εντελώς, κατά τη δεκαετία του 1960. Υπάρχουν κάποιες μικρές εργασίες εξόρυξης, οι οποίες εξορύσσουν κυρίως χρυσό, μόλυβδο και άλλα δομικά υλικά (λατομεία).
Τμήματα
Προ του 2012, η Περιοχή Μπάντα (Mpanda District), διαιρείτο διοικητικά σε τριάντα Τμήματα: Μετά την αναδιοργάνωση του 2012, η Αγροτική Επαρχία Μπάντα (Mpanda Rural District), είχε εννέα Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κατάβι
Ο μεγάλος αμαρτωλός
Ο Μεγάλος Αμαρτωλός (Πρωτότυπος τίτλος: White Heat) είναι αμερικανικό φιλμ νουάρ του 1949 σε σκηνοθεσία Ραούλ Γουόλς και σενάριο των Ιβάν Γκοφφ και Μπεν Ρόμπερτς, βασισμένο σε μια ιστορία της Βιρτζίνια Κέλλογκ. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Κάγκνεϊ, Έντμοντ Ο'Μπράιεν, Βιρτζίνια Μάγιο και Στηβ Κόχραν.
Η ταινία θεωρείται μια από τις καλύτερες γκανγκστερικές ταινίες όλων των εποχών. Το 2003, προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική» από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Ο Άρθουρ «Κόντι» Τζάρετ είναι ένας αδίστακτος, ψυχωτικός εγκληματίας και αρχηγός της συμμορίας Τζάρετ. Αν και παντρεμένος με τη Βέρνα, είναι υπερβολικά δεμένος με την εξίσου δύστροπη και αποφασιστική μητέρα του, τη «Μα» Τζάρετ. Ο Κόντι και η συμμορία του ληστεύουν ένα ταχυδρομικό τρένο στα βουνά της Σιέρα Νεβάδα, σκοτώνοντας τέσσερα μέλη του πληρώματος του τρένου και καθώς ένα από τους μηχανικούς πέφτει, ενεργοποιεί μια βαλβίδα ατμού, που προκαλεί σοβαρά εγκαύματα στον γκάνγκστερ Ζούκι. Μαζί με τη μητέρα του Κόντι και τη σέξι σύζυγό του Βέρνα, η συμμορία κρύβεται στα βουνά. Η Μα προωθεί την εγκληματική καριέρα του Κόντι και είναι η μόνη που μπορεί να απαλύνει τους φοβέρους πονοκεφάλους που τον ακινητοποιούν περιοδικά. Είναι σύμμαχός του ενάντια στον Μπιγκ Εντ, ο οποίος περιμένει την ευκαιρία να αναλάβει τη συμμορία και να πάρει τη Βέρνα για τον εαυτό του.
Οι πράκτορες του Υπουργείου Οικονομικών, με επικεφαλής τον Φίλιπ Έβανς, πλησιάζουν στο να συλλάβουν τον Κόντι, αλλά χάρη στην προειδοποίηση της μητέρας του Μα, η συμμορία δραπετεύει. Ο Κόντι αποφασίζει να δημιουργήσει ένα ψεύτικο άλλοθι για τη δολοφονική ληστεία τρένου, ομολογώντας μια ληστεία στο Ιλινόις που έγινε την ίδια περίοδο. Αν και ο Έβανς γνωρίζει ότι ο Κόντι λέει ψέματα, ωστόσο δεν μπορεί να το αποδείξει και γι' αυτό στέλνει τον μυστικό πράκτορα Χανκ Φάλον. Με το όνομα Βικ Πάρντο, ο Χανκ στέλνεται στη φυλακή, όπου σχεδιάζει να έρθει κοντά στον Κόντι. Εν τω μεταξύ, ο Μπιγκ Εντ εκμεταλλεύεται την απουσία του Κόντι για να αναλάβει τη συμμορία και να κάνει δικιά του την Βέρνα.
Στη φυλακή, ο Χανκ σώζει τη ζωή του Κόντι όταν ο Ρόι Μπάρκερ, ένας από τους συνεργάτες του Μπιγκ Εντ, προσπαθεί να τον σκοτώσει. Αφού μαθαίνει για την απόπειρα, η Μα καθησυχάζει τον Κόντι ότι θα φροντίσει τον Μπιγκ Εντ. Ο Κόντι την παρακαλεί να μην προσπαθήσει και οι φόβοι του για την ασφάλειά της αρχίζουν να του προκαλούν σοβαρούς πονοκεφάλους. Ο Χανκ βοηθά τον Κόντι, όπως έκανε η Μα, και εκείνο το βράδυ ο Κόντι αποκαλύπτει ότι σχεδιάζει να δραπετεύσει.
Ο Χανκ μεταφέρει τα σχέδια απόδρασης σε έναν πράκτορα που υποδύεται τη σύζυγό του, αλλά την ημέρα του διαλείμματος, ένας νεοφερμένος κρατούμενος αποκαλύπτει ότι στον Κόντι ότι η Μα είναι νεκρή. Ο Κόντι τρελαίνεται με την είδηση και οδηγείται στο ιατρείο. Εκεί, χρησιμοποιεί ένα λαθραίο όπλο για να πάρει όμηρο τον γιατρό και μαζί με τον Χανκ, τον Πάρκερ και δύο άλλους κατάδικους, δραπετεύει από την φυλακή. Έξω, ο Κόντι σκοτώνει τον Πάρκερ και στη συνέχεια κατευθύνεται προς το Μπέικερσφιλντ για να εκδικηθεί τον θάνατο της Μα. Όταν η Βέρνα μαθαίνει για τη απόδραση του Κόντι, προσπαθεί να ξεφύγει κρυφά, αλλά ο Κόντι την εντοπίζει. Αν και η Βέρνα είναι αυτή που σκότωσε τη Μα, λέει στον Κόντι ότι ο Μπιγκ Εντ την πυροβόλησε στην πλάτη και προσφέρεται να του δείξει πώς να περάσει κρυφά από τους σωματοφύλακες του Μπιγκ Εντ. Ο Κόντι σκοτώνει τον Μπιγκ Εντ και στη συνέχεια αυτός, η Βέρνα και ο Χανκ ξανασμίγουν με την υπόλοιπη συμμορία.
Αντιγράφοντας το τέχνασμα του Δούρειου Ίππου, ο Κόντι σχεδιάζει να κλέψει την μισθοδοσία ενός εργοστασίου μπαίνοντας κρυφά μέσα στην εταιρεία μέσα σε ένα βυτιόφορο. Εν τω μεταξύ, ο Χανκ προσπαθεί να ενημερώσει την αστυνομία. Ενώ προσποιείται ότι φτιάχνει το ραδιόφωνο της Βέρνα, βάζει ένα πομπό για να εντοπίσουν το βυτιόφορο οι πράκτορες του FBI και στη συνέχεια αφήνει ένα μήνυμα στον καθρέφτη της τουαλέτας του βενζινάδικου. Η αστυνομία εντοπίζει το βυτιόφορο σε ένα εργοστάσιο πετρελαίου στο Σαν Πέδρο και περικυκλώνει την περιοχή. Ο Κότον τους εντοπίζει την ίδια στιγμή που ένας από τη συμμορία αναγνωρίζει τον Χανκ ως πράκτορα. Ο Κόντι παίρνει όμηρο τον Χανκ, αλλά αυτός δραπετεύει όταν η αστυνομία ρίχνει δακρυγόνα στο εργοστάσιο. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής που ακολουθεί, όλοι οι γκάνγκστερ σκοτώνονται εκτός από τον Κόντι, ο οποίος ανεβαίνει στην κορυφή μιας δεξαμενής πετρελαίου. Τώρα τελείως τρελός, ο Κόντι φωνάζει, "Το έκανα Μα, είμαι ο κορυφαίος του κόσμου!" πριν εκραγεί η δεξαμενή από τα πυρά του FBI.
Διανομή ρόλων
thumb|300px|Η [[Βιρτζίνια Μάγιο και ο Τζέιμς Κάγκνεϊ σε σκηνή από την ταινία]]
Παραγωγή
Καθώς κέρδισε ένα Όσκαρ για το Yankee Doodle Dandy, ο Κάγκνεϊ εγκατέλειψε τη Warner Bros. το 1942 για να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία παραγωγής με τον διευθυντή επιχείρησης και τον αδερφό του, Γουίλιαμ. Μετά όμως από τέσσερις αποτυχημένες ταινίες και «οικονομικά καταστροφικές, ο Κάγκνεϊ επέστρεψε στην Warner στα μέσα του 1949. Η απόφασή του να επιστρέψει ήταν καθαρά οικονομική. Ο Κάγκνεϊ παραδέχτηκε ότι «χρειαζόταν τα χρήματα» και ότι ποτέ δεν ξέχασε τους δύσκολους όρους που του επέβαλε η Warner στη δεκαετία του 1930 όταν ήρθε η ώρα να ανανεώσει το συμβόλαιό του. Ομοίως, ο Τζακ Γουόρνερ ήθελε να δει αν ο Κάγκνεϊ επέστρεφε στην εταιρεία, αναφερόμενος σε αυτόν ως «αυτό το μικρό κάθαρμα», ο οποίος είχε ορκιστεί να μην τον πάρει ποτέ πίσω. Το νέο συμβόλαιο του Κάγκνεϊ με τη Warner του επέτρεψε να έχει αποδοχές 250.000 δολάρια ανά ταινία με πρόγραμμα μίας ταινίας το χρόνο, συν την έγκριση σεναρίου και την ευκαιρία να αναπτύξει ταινίες για τη δική του εταιρεία.
Box office
Σύμφωνα με τα αρχεία της Warner Bros, η ταινία κέρδισε 2.189.000 δολάρια στο box office στο εσωτερικό και 1.294.000 δολάρια στο εξωτερικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ραούλ Γουόλς Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γουίλιαμ Κατονίβερε
Ο Γουίλιαμ Κατονίβερε (Ratu Wiliame Maivalili Katonivere, γεννημένος στις 20 Απριλίου 1964) είναι φύλαρχος και πολιτικός από τα Φίτζι που είναι πρόεδρος των Φίτζι από το 2021. Είναι επίσης αρχηγός της επαρχίας Μακουάτα από το 2013, διαδεχόμενος τον μεγαλύτερο αδερφό του Αϊσέα Κατονίβερε, και έχει συμμετάσχει στο παρελθόν σε πρωτοβουλίες για τη διατήρηση του Μεγάλου Θαλάσσιου Ύφαλου των Φίτζι.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Στα 19 ο Κατονίβερε εντάχθηκε στις Βασιλικές Στρατιωτικές Δυνάμεις των Φίτζι το 1984 και υπηρέτησε δύο φορές στη Μέση Ανατολή υπό την προσωρινή δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο  Ανήλθε στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη στις Δυνάμεις της Ξηράς και υπηρέτησε ως Διοικητής του 7ου Συντάγματος Πεζικού των Χερσαίων Δυνάμεων.
Πολιτική καριέρα
Ο πρωθυπουργός Φρανκ Μπαϊνιμαράμα πρότεινε τον Κατονίβερε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας των Φίτζι στις 21 Οκτωβρίου 2021. Αποδέχτηκε την υποψηφιότητα με την οποία το Κοινοβούλιο συνήλθε την επόμενη μέρα για να ψηφίσει για την προεδρία. Ο Κατονίβερε συγκέντρωσε 28 ψήφους νικώντας τον υποψήφιο βουλευτή από το κόμμα SODELPA Τεϊμούμου Κέπα. Πριν γίνει πρόεδρος, ο Κατονίβερε παραιτήθηκε από όλες τις θέσεις του διοικητικού συμβουλίου που κατείχε προηγουμένως.
Προεδρία (2021–σήμερα)
Ο Κατονίβερε ορκίστηκε ως ο 6ος Πρόεδρος των Φίτζι στις 12 Νοεμβρίου 2021 διαδεχόμενος τον Τζορτζ Κονρότε Στα 57 του έγινε το νεότερο άτομο που ανέλαβε το αξίωμα. Είναι ο δεύτερος πρόεδρος που προέρχεται από το Βόρειο Τμήμα (μετά τον Ratu Πενάια Γκανιλάου (1987–93). Ο Κατονίβερε ορκίστηκε ενώπιον του προέδρου της Βουλής Επέλι Ναϊλατικάου και η ορκωμοσία του συνοδεύτηκε από τιμητική φρουρά αποτελούμενη από 100 άνδρες.
Στις 22 Νοεμβρίου 2021 εγκαινίασε τη νέα περίοδο του Κοινοβουλίου και εκφώνησε τη βασική του ομιλία. Προέτρεψε όλους τους νόμιμους κατοίκους των Φίτζι να εμβολιαστούν κατά του COVID-19 και προειδοποίησε για ξαφνικές αυξήσεις τιμών εν όψει του ανοίγματος εκ νέου των συνόρων την 1η Δεκεμβρίου 2021. Υποστηρίζει επίσης το έργο της κυβέρνησης για ισότητα.
Προεδρικές εκλογές Φίτζι 2021
Ο Κατονίβερε προτάθηκε ως υποψήφιος του κυβερνώντος κόμματος Πρώτα τα Φίτζι για τη θέση του προέδρου των Φίτζι από τον πρωθυπουργό Φρανκ Μπαϊνιμαράμα, ενώ ο Τεϊμούμου Κέπα προτάθηκε από την Αντιπολίτευση. Κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη της πλειοψηφίας των βουλευτών στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, νικώντας έτσι τον Κέπα. Κατονίβερε είχε ψηφίσει και ένας βουλευτής της αντιπολίτευσης, ο Mosese Bulitavu της SODELPA.
Προσωπική ζωή
Ο Κατονίβερε γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1964 στο Αναμνηστικό Νοσοκομείο Αποικιακού Πολέμου, γιος του Ρατού Σόσο Κατονίβερε και της Σαμανούνου Μποτεϊβίουα ως το νεότερο από τα επτά αδέρφια. Παρακολούθησε το σχολείο Ντράιμπα Φίτζιαν πριν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Κολέγιο Μπούα το 1981. Κατάγεται από το χωριό Ναντουρί της Μακουάτα, στο νησί Βανούα Λέβου. Είναι παντρεμένος με τη Φιλομένα Κατονίβερε και έχουν δύο παιδιά και τρία εγγόνια.
Παραπομπές
Κατονιβερε Κατονιβερε
Νεφερουπτά
Η Νεφερουπτά (το κάλος του Πτα) ήταν αιγύπτια κόρη του Φαραώ που έζησε στα τέλη της 12ης δυναστείας (περ. 1800 π.Χ.).
Ιστορικά τεκμήρια
Μνημονεύεται από αρκετές ιστορικές πηγές. Πιστεύεται ότι ήταν θυγατέρα του Αμενεμχέτ Γ'. Απεικόνισή της σώζεται στο Μεντίνετ Μάντι στην κοιλάδα του Φαγιούμ. Το όνομά της περιέχεται σε διάφορα ιερογλυφικά ελλειψοειδή.
Ο τάφος της
Για τη Νεφερουπτά προορίζονταν τάφος στην πυραμίδα του πατέρα της, στην οποία όμως δεν εναποτέθηκε. Όπως ανακάλυψαν αρχαιολόγοι, η μούμια της Νεφερουπτά εναποτέθηκε σε δική της πυραμίδα, κοντά στην πυραμίδα του πατέρα της. Κατά τύχη δεν την ανακάλυψαν οι τυμβωρύχοι, και γι' αυτό σώζονται δύο σαρκοφάγοι, ένας από γρανίτη και ένας από χρυσό, μαζί με αξιόλογους ταφικούς θησαυρούς και αγγεία. Τα ενόργανα κατάλοιπα καταστράφηκαν όμως υπό την επήρεια της υγρασίας και της μούχλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες Αιγύπτιες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Κατηγορία:Φαραώ της 12ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Νάντια Μουράντ
Η Νάντια Μουράντ (Νάντια Μουράντ Μπασέε Τάχα) ήταν θύμα σεξουαλικής δουλείας του Ισλαμικού Κράτους η οποία μαζί με την Λαμίγια Χατζί Μπασάρ επέζησε και έγινε εκπρόσωπος των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική βία από το Ισλαμικό Κράτος. Είναι δημόσια υποστηρικτής της κοινότητας των Γιαζίντι του Ιράκ, μιας θρησκευτικής μειονότητας κατά της οποίας οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν εξαπολύσει εκστρατεία γενοκτονίας και της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2016. . Το 2018 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον Ντένις Μακουέγκε.
Στις 3 Αυγούστου 2014 το Ισλαμικό Κράτος δολοφόνησε όλους τους άρρενες του χωριού Κότσο (Kocho), στην περιοχή Σιντζάρ (Sinjar) του Ιράκ, τόπο καταγωγής της Χατζί Μπασάρ (Aji Bashar) και της Μουράντ. Μετά τη σφαγή αυτή, το Ισλαμικό Κράτος προχώρησε στην υποδούλωση γυναικών και παιδιών. Όλες οι γυναίκες, μεταξύ αυτών η Χατζί Μπασάρ, η Μουράντ και οι αδελφές τους, απήχθησαν, αγοράστηκαν και πουλήθηκαν επανειλημμένα και χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες του σεξ. Στη σφαγή στο Κότσο η Μουράντ έχασε έξι από τους αδερφούς της και τη μητέρα της, η οποία δολοφονήθηκε μαζί με άλλες 80 μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες που κρίθηκε ότι δεν είχαν σεξουαλική αξία.
Τον Νοέμβριο του 2014 η Μουράντ κατόρθωσε να δραπετεύσει με τη βοήθεια γειτόνων της, οι οποίοι την έβγαλαν από την περιοχή που ελεγχόταν από το Ισλαμικό Κράτος, και έτσι έφτασε σε καταυλισμό προσφύγων στο βόρειο Ιράκ και έπειτα στη Γερμανία. Ένα έτος αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2015, η Μουράντ μίλησε για την εμπειρία της στην πρώτη στην ιστορία σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την εμπορία ανθρώπων. Τον Σεπτέμβριο του 2016 έγινε η πρώτη πρέσβειρα καλής θέλησης του UNODC (Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος) για την αξιοπρέπεια των επιζώντων από εμπορία ανθρώπων και συμμετείχε σε παγκόσμιες και τοπικές πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης σχετικά με τη δεινή θέση αναρίθμητων θυμάτων εμπορίας. Τον Οκτώβριο του 2016 το Συμβούλιο της Ευρώπης την τίμησε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βάκλαβ Χάβελ. Το 2018 έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τον γυναικολόγο Ντένις Μουκουέγκε από το Κονγκό, για τις προσπάθειές τους κατά της σεξουαλικής βίας σαν πολεμικό όπλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρακινοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ Κατηγορία:Ιρακινοί ακτιβιστές
Θιβετιανοί
Οι Θιβετιανοί ομιλούν τις θιβετιανές γλώσσες, πολλές εκ των οποίων δεν είναι αμοιβαία κατανοητές. Οι θιβετιανές γλώσσες ανήκουν στο θιβετοβιρμανικό κλάδο, τμήμα της σινοθιβετιανής οικογένειας γλωσσών. Οι περισσότεροι Θιβετιανοί εξασκούν το Θιβετιανό Βουδισμό, παρότι κάποιοι ακολουθούν την ιθαγενή θρησκεία Μπον, ενώ υπάρχει και μια μικρή μουσουλμανική μειονότητα. Ο Θιβετιανός Βουδισμός επηρεάζει τις θιβετιανές τέχνες και αρχιτεκτονική, ενώ η σκληρή γεωγραφία του Θιβέτ έχει ως αποτέλεσμα μια κουλτούρα προσαρμογής όσον αφορά τη θιβετιανή ιατρική και κουζίνα.
Προϊστορία
Αρχαιολογικές ενδείξεις μαρτυρούν την παρουσία παλαιότερων ανθρωποειδών στην περιοχή του Θιβέτ, τον καιρό που η Ινδία πρωτοκατοικήθηκε, 500.000 χρόνια πριν. Οι σύγχρονοι άνθρωποι κατοίκησαν το οροπέδιο του Θιβέτ το αργότερο 21.000 χρόνια πριν. Ο πληθυσμός αυτός αντικαταστάθηκε στο μεγαλύτερο τμήμα του γύρω στο 3.000 π.Χ. από μετανάστες από τη βόρεια Κίνα. Παρ' όλα αυτά, υφίσταται μια μερική γενετική συνέχεια ανάμεσα στους παλαιολιθικούς πληθυσμούς και τους σύγχρονους Θιβετιανούς.
Μεγαλιθικά μνημεία είναι διασκορπισμένα στο οροπέδιο του Θιβέτ, τα οποία μάλλον χρησιμοποιούντο σε αρχαίες θρησκευτικές λατρείες. Προϊστορικά οχυρά σε λόφους και ταφικά συγκροτήματα έχουν ανακαλυφθεί πρόσφατα στο οροπέδιο, αλλά η γεωγραφία και οι δύσκολες συνθήκες της περιοχής δυσκολεύουν τις αρχαιολογικές έρευνες σε μεγαλύτερο υψόμετρο.
Βασίλειο Τσανγκ Τσουνγκ
Το Τσανγκ Τσουνγκ ήταν ένα αρχαίο βασίλειο του δυτικού και βορειοδυτικού Θιβέτ, ο πολιτισμός του οποίου επικρατούσε στην περιοχή πριν εμφανιστεί και κυριαρχήσει πολιτιστικά ο Θιβετιανός Βουδισμός. Ο πολιτισμός του Τσανγκ Τσουνγκ σχετίζεται με τη θρησκεία Μπον, η οποία με τη σειρά της επηρέασε τη φιλοσοφία και τις πρακτικές του μεταγενέστερου Θιβετιανού Βουδισμού. Οι άνθρωποι του Τσανγκ Τσουνγκ αναφέρονται συχνά στα αρχαία θιβετιανά κείμενα ως οι αρχικοί κυρίαρχοι του κεντρικού και δυτικού Θιβέτ.
Βασίλειο Γιαρλούνγκ
Τον 1ο αιώνα π.Χ., αναδύθηκε το γειτονικό βασίλειο Γιαρλούνγκ στην ομώνυμη κοιλάδα, και ο βασιλιάς του, Ντρίγκουμ Τσενπό, επιχείρησε να μειώσει την επιρροή του Τσανγκ Τσουνγκ απομακρύνοντας τους ιερείς της θρησκείας Μπον από το Γιαρλούνγκ. Τελικώς όμως, σύντομα δολοφονήθηκε και το βασίλειο Τσανγκ Τσουνγκ συνέχισε την κυριαρχία του στην περιοχή μέχρι που προσαρτήθηκε από το Σουνγκτσέν Καμπό τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Το 108 μ.Χ. "οι Κιανγκ ή Θιβετιανοί, οι οποίοι ήταν ολοκληρωτικά άγριοι και ζούσαν νομαδικά δυτικά και νότια της λίμνης Κοκονόρ (σημ.: σημερινή λίμνη Τσινχάι στην Κίνα), επιτέθηκαν στα κινεζικά φυλάκια της περιοχής Κανσού, απειλώντας να αποκόψουν την εθνική οδό στο Τουν-χουάνγκ (σημ.: πόλη της Κίνας, πάνω στο "Δρόμο του Μεταξιού"). Ο Λιανγκ Κιν, με τίμημα μια ανηλεή μάχη, τους αναχαίτισε". Παρόμοιες εισβολές αναχαιτίστηκαν το 168-169 μ.Χ. από τον Κινέζο στρατηγό Τουάν Κουνγκ.
Από τον 7ο αιώνα μ.Χ., οι Κινέζοι ιστορικοί αναφέροντο στο Θιβέτ ως Του-πο. Η πρώτη επιβεβαιωμένη επαφή των Θιβετιανών με τον έξω κόσμο καταγράφεται στα αρχεία της θιβετιανής ιστορίας ότι συνέβη όταν ο βασιλιάς Ναμρί Σουνγκτσέν έστειλε έναν πρέσβη του στην Κίνα στις αρχές του 7ου αιώνα.
Κατηγορία:Θιβέτ
Λαμίγια Χατζί Μπασάρ
Η Λαμίγια Χατζί Μπασάρ είχε πέσει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από το Ισλαμικό Κράτος μαζί με τις έξι αδελφές της και άλλες γυναίκες (ανάμεσα στις οποίες και η Νάντια Μουράντ) από το χωριό Κότσο του Ιράκ. Επέζησε και έγινε εκπρόσωπος των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική βία από το Ισλαμικό Κράτος. Είναι δημόσια υποστηρικτής της κοινότητας των Γεζίντι του Ιράκ, μιας θρησκευτικής μειονότητας κατά της οποίας οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν εξαπολύσει εκστρατεία γενοκτονίας και της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2016.
Στις 3 Αυγούστου 2014 το Ισλαμικό Κράτος δολοφόνησε όλους τους άρρενες του χωριού Κότσο (Kocho), στην περιοχή Σιντζάρ (Sinjar) του Ιράκ, τόπο καταγωγής της Μπασάρ και της Νάντια Μουράντ. Μετά τη σφαγή αυτή, το Ισλαμικό Κράτος προχώρησε στην υποδούλωση γυναικών και παιδιών. Όλες οι γυναίκες, μεταξύ αυτών η Μπασάρ, η Μουράντ και οι αδελφές τους, απήχθησαν, αγοράστηκαν και πουλήθηκαν επανειλημμένα και χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες του σεξ.
Η Μπασάρ πουλήθηκε πέντε φορές σε μαχητές και αναγκάστηκε να κατασκευάσει βόμβες και γιλέκα αυτοκτονίας στη Μοσούλη μετά την εκτέλεση των αδερφών και του πατέρα της από μαχητές του IS.
Η Χατζί Μπασάρ έκανε πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να δραπετεύσει προτού τελικά το κατορθώσει τον Απρίλιο με τη βοήθεια της οικογένειάς της, που πλήρωσε διακινητές της περιοχής για τον σκοπό αυτό. Καθώς περνούσε τα κουρδικά σύνορα, κινούμενη όσο το δυνατόν πιο γρήγορα προς τα εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης του Ιράκ, και με τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους να την ακολουθούν κατά πόδας, εξερράγη νάρκη που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δύο γνωστοί της και η ίδια να τραυματιστεί και σχεδόν να τυφλωθεί. Κατάφερε να δραπετεύσει και εστάλη τελικά στη Γερμανία για ιατρική περίθαλψη, όπου βρήκε ξανά τα αδέλφια της που είχαν επιζήσει. Μετά την αποκατάσταση της υγείας της, η Χατζί Μπασάρ δραστηριοποιείται για την ευαισθητοποίηση του κοινού όσον αφορά τη δεινή κατάσταση της κοινότητας των Γεζίντι, ενώ συνεχίζει να βοηθά γυναίκες και παιδιά που έπεσαν θύματα δουλείας και θηριωδιών από το Ισλαμικό Κράτος.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιρακινοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Παλαιοχωράκι Καρδίτσας
Τo Παλαιοχωράκι είναι οικισμός βορειοανατολικά της Καρυάς του Δήμου Αργιθέας στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος είναι κτισμένος στις δυτικές πλαγιές του όρους Καράβα σε υψόμετρο 900 μέτρων. Απέχει περίπου 4 χλμ. (οδηγικά) Ν. από την Καρυά, 8 χλμ. ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 71 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Τριζόλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Καρυά, τα Ρόγκια και την Πτελέα αποτελούν την κοινότητα Καρυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 23 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη
Η ΠΠΣΠ ιδρύθηκε τον Μάιο του 1966, ενώ ασκούσε ιδιαίτερη επιρροή σε φοιτητές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Η παράταξη ήταν συνδεδεμένη με την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ) και εξέδιδε την εφημερίδα Σπουδαστικός κόσμος. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το μέλος της ΠΠΣΠ Γρηγόρης Κολλιτσίδας συμμετείχε στη Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης του Πολυτεχνείου.
Τον Δεκέμβριο του 1979 η ΠΠΣΠ, σε συνεργασία με άλλες παρατάξεις όπως η Αντιφασιστική Αντιϊμπεριαλιστική Σπουδαστική Παράταξη Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ) είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις φοιτητικές κινητοποιήσεις για την κατάργηση του νόμου 815. Οι παρατάξεις αυτές κατάφεραν να κερδίσουν τις περισσότερες ψήφους σε διάφορα Διοικητικά Συμβούλια Φοιτητών, τα οποία και αποφάσισαν την πραγματοποίηση καταλήψεων σε σχολές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων, της Πάτρας και του Ρεθύμνου. Αργότερα, η κυβέρνηση προχώρησε στην απόσυρση του επίμαχου νόμου.
Η ΠΠΣΠ συμμετείχε σε φοιτητικές εκλογές από το 1974 μέχρι το 1981, όπου και έλαβε ποσοστά 2,64% (1974), 4,3% (1975), 5,47% (1976), 4,8% (1977), 5,4% (1978), 5,6% (1979), 5,6% (1980) και 2,1% (1981).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανενεργές Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου
Ο Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου (γαλλ. Cathédrale Notre-Dame de Strasbourg, γερμ. Liebfrauenmünster zu Straßburg) είναι Ρωμαιοκαθολικός ναός στο Στρασβούργο της Αλσατίας στη Γαλλία. Παρά το γεγονός ότι περιέχει αρκετά στοιχεία ρωμανικού ρυθμού, θεωρείται ως ένα από τα χαρακτηριστικότερα έργα της γοτθικής αρχιτεκτονικής. Τα κυριότερα αρχιτεκτονικά του στοιχεία αποδίδονται στον Έρβιν φον Στάινμπαχ (Erwin von Steinbach), ο οποίος ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική του ναού από το 1277 ως τον θάνατό του, το 1318.
Σήμερα είναι ο δεύτερος πλέον επισκέψιμος Καθεδρικός στη Γαλλία μετά την Παναγία των Παρισίων, με περίπου 8,5 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Αυτό το "γιγαντιαία λεπτό θαύμα" θαυμάστηκε έντονα από τον Βίκτωρα Ουγκώ, και υμνήθηκε από τον Γκαίτε. Με υψος 142,11 μ. είναι ορατός από μεγάλη απόσταση στην αλσατική πεδιάδα, από τα Βόσγια ως τον Μέλανα Δρυμό. περιβαλλόμενος από το Μουσείο Νοτρ Νταμ και το Ανάκτορο Ροάν βρίσκεται στην πλατεία του Καθεδρικού (place de la Cathédrale) στο κέντρο του παλαιού Στρασβούργου, περιτριγυρισμένος από τον ποταμό Ιλλ.
Παλαιότερα κτίσματα στον χώρο
Αρχαιολογικές ανασκαφές κάτω και γύρω από τον Καθεδρικό πραγματοποιήθηκαν το 1907, 1923–1924, 1947–1948, μεταξύ 1966 και 1972, και επαναλήφθηκαν μεταξύ 2012 και 2014. Αποκαλύφθηκε ότι ο χώρος στον οποίο βρίσκεται ο σημερινός καθεδρικός είχε χρησιμοποιηθεί για τη διαδοχική οικοδόμηση μερικών θρησκευτικών κτιρίων, ξεκινώντας από την περίοδο που το Στρασβούργο έφερε το ρωμαϊκό όνομα Argentoratum και στον χώρο υπήρχε ρωμαϊκό ιερό. Είναι γνωστό ότι καθεδρικός ναός είχε ανεγερθεί από τον Επίσκοπο Άγιο Αρμπογκάστ (Saint Arbogast) της Αρχιεπισκοπής του Στρασβούργου κατά τον 7ο αιώνα, στη βάση ενός ναού αφιερωμένου στην Παρθένο Μαρία. Από αυτόν σήμερα δεν διασώζεται τίποτε. Ο προηγούμενος Καθεδρικός της πόλης, του οποίου διασώζονται υπολείμματα χρονολογούμενα από τον 4ο και 5ο αιώνα και αποκαλύφθηκαν το 1948 και το 1956, βρισκόταν εκεί που σήμερα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Στεφάνου της πόλης (Église Saint-Étienne).