cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάουνο Κόιβιστο
Τραπεζίτης και πολιτικός
Κατά τη δεκαετία του 1970 ο Πρόεδρος Κέκονεν άρχισε να βλέπει τον Κόιβιστο ως πιθανό μελλοντικό αντίπαλο και έριξε το βάρος του υπέρ του στελέχους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Κάλεβι Σόρσα. Το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας ο Κόιβιστο επικεντρώθηκε στην εργασία του ως πρόεδρος της Τράπεζας της Φινλανδίας, μέχρι που οι εκλογές του 1979 επέφεραν την επιστροφή του στον πρωθυπουργικό θώκο. Τότε πλέον υπήρχε αυξανόμενη δυσαρέσκεια με τον γηραιό Πρόεδρο Κέκονεν, του οποίου τα προβλήματα υγείας δεν μπορούσαν να αποκρυβούν πλέον, παρά τις προσπάθειες. Ως πρωθυπουργός και επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της χώρας, με υψηλά ποσοστά δημοφιλίας στις δημοσκοπήσεις, ο Κόιβιστο άρχισε να θεωρείται πιθανός μελλοντικός υποψήφιος και για την προεδρία.
Στις αρχές του 1981 ο Κέκονεν άρχισε να παρέχει φανερή στήριξη σε όσους ήθελαν να απαλλαγούν από τον Κόιβιστο και την άνοιξη του 1981 μέλη του Κεντρώου Κόμματος, που συμμετείχε στον κυβερνητικό συνασπισμό, επιχείρησαν με παρασκηνιακές κινήσεις να ρίξουν την κυβέρνηση με τον μηχανισμό της κοινοβουλευτικής προτάσεως μομφής, οπότε ο Κόιβιστο δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος για Πρόεδρος. Την κρίσιμη στιγμή ωστόσο ο Κόιβιστο κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη της Δημοκρατικής Ενώσεως του Φινλανδικού Λαού.
Πελετιερίνη
μικρογραφία|Χημική δομή της πελετιερίνης Η πελετιερίνη ανήκει στα αλκαλοειδή πιπεριδίνης τα οποία βιογενετικά προέρχονται από το αμινοξύ λυσίνη. Εντοπίζεται στις ρίζες του φυτού Punica granatum της οικογένειας Punicaceae. Έχει ανθελμινθική δράση έναντι της ταινίας αλλά είναι εντεροτοξικό και δεν έχει σημαντική φαρμακευτική χρήση. Σε μεγάλες δόσεις μπορεί να προκαλέσει παράλυση και ασφυξία.
Μάουνο Κόιβιστο
Τραπεζίτης και πολιτικός
Αργότερα το ίδιο έτος, καθώς ο Κέκονεν δεν ήταν σε θέση πλέον να ασκήσει τα καθήκοντά του για λόγους υγείας, ο Κόιβιστο έγινε αναπληρωτής Πρόεδρος και μπορούσε να αρχίσει προεκλογική εκστρατεία για τη θέση του Προέδρου.
Πελετιερίνη
Άλλα ονόματα είναι:
Μάουνο Κόιβιστο
Τραπεζίτης και πολιτικός
Κατά την εκστρατεία αυτή ο Κόιβιστο ερωτήθηκε επίμονα για δύο θέματα: τη φύση του σοσιαλισμού του και τις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση. Σχετικά με το πρώτο, ανέφερε τον ρεβιζιονιστή Έντουαρντ Μπέρνσταϊν, που υπήρξε σοσιαλδημοκράτης υπέρ της ελεύθερης οικονομίας, λέγοντας: «Το σημαντικό πράγμα είναι η κίνηση, όχι ο σκοπός.» Σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις σχέσεις με τη Μόσχα, ο Κόιβιστο αποκρίθηκε ότι δεν υπήρχε κάτι προς καύχηση. Αυτή η απάντηση αύξησε τη δημοτικότητά του. Ο Κόιβιστο δεν ήθελε να εκλεγεί με την υποστήριξη της Μόσχας.
Πελετιερίνη
(-)-Pelletierine
Μάουνο Κόιβιστο
Τραπεζίτης και πολιτικός
Η συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές έφθασε σχεδόν το 90%. Η σύζυγος και η κόρη του Κόιβιστο ήταν μέλη του κολεγίου των εκλεκτόρων. Ο Κόιβιστο απέσπασε τις 167 από τις 301 ψήφους του κολεγίου από τον πρώτο γύρο, ενώ ο δεύτερος, ο υποψήφιος του Κόμματος Εθνικού Συνασπισμού Χάρι Χόλκερι, έλαβε 58. Ως αποτέλεσμα, ο Κόιβιστο έγινε ο πρώτος σοσιαλδημοκράτης Πρόεδρος της Φινλανδίας στην ιστορία.
Πελετιερίνη
(R)-(-)-Pelletierine
(R)-1-(2-piperidyl)acetone
Μάουνο Κόιβιστο
Η προεδρία του
Ως Πρόεδρος, ο Κόιβιστο κράτησε χαμηλό προφίλ και ήταν λιγότερο αυταρχικός από τον Κέκονεν, απέχοντας από τη χρήση κάποιων προεδρικών εξουσιών και εισάγοντας μία νέα εποχή κοινοβουλευτισμού στη χώρα. Από την άλλη, είχε μία κάποιες φορές δύσκολη σχέση με τους δημοσιογράφους, τους οποίους αποκαλούσε «λέμινγκ». Αρκετοί ρεπόρτερ είχαν πρόβλημα με τη συλλογιστική και φιλοσοφική φύση των δηλώσεων του Κόιβιστο, που συχνά δεν κατανοούνταν εύκολα, σε αντίθεση με τις κοφτές και «έξω από τα δόντια» δηλώσεις του Κέκονεν.
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)
Ο Σωτήρης Μανωλόπουλος (Αθήνα, 27 Ιουνίου 1970), είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Είναι ο σημερινός προπονητής της Ντιναμό Βουκουρεστίου. Έχει διατελέσει προπονητής της Εθνικής Ελλάδας.
Πελετιερίνη
(R)-Pelletierine
Μάουνο Κόιβιστο
Η προεδρία του
Ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, ο Κόιβιστο αρχικώς ακολούθησε τη γραμμή του Κέκονεν, μέχρι την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως. Συνέχισε επίσης την καθιερωμένη τακτική να επιστρέφονται στη χώρα τους όσοι Σοβιετικοί κατέφευγαν στη Φινλανδία.
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Μανωλόπουλος έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, με τους Μπόστον Γιουνιβέρσιτι Τεριέρς. Ονομάστηκε δύο φορές στο American East Academic Honor Roll (1992, 1993). Έπαιξε σε 58 αγώνες για τους Τεριέρς, από το 1989 έως το 1993, όπου είχε κατά μέσο όρο 3,6 πόντους, 1,1 ριμπάουντ και 0,7 κλέψιμο ανά αγώνα.
Πελετιερίνη
Κατηγορία:Αλκαλοειδή
Μάουνο Κόιβιστο
Η προεδρία του
Ο Κόιβιστο δημιούργησε στενούς δεσμούς με τους Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, Τζωρτζ Μπους τον πρεσβύτερο και Ρόναλντ Ρήγκαν, διατηρώντας προσωπική αλληλογραφία με τους δύο πρώτους. Οι σχέσεις του με τις άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης και τους ηγέτες τους ήταν επίσης πολύ στενές και σε κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Ο Κόιβιστο μιλούσε καλά τη σουηδική, την αγγλική και τη γερμανική γλώσσα, ενώ έμαθε και ρώσικα.
Στις κρίσιμες στιγμές της καταρρεύσεως της Σοβιετικής Ενώσεως, όταν οι χώρες της Βαλτικής (ιδίως η Εσθονία με τους ιδιαίτερους ιστορικούς δεσμούς με τη Φινλανδία) ανεκήρυσσαν την ανεξαρτησία τους, ο Κόιβιστο μίλησε για την πολιτική της ουδετερότητας και απέφυγε τη δημόσια υποστήριξη της ανεξαρτησίας τους, επιτρέποντας ωστόσο τις σχετικές ενέργειες των υπηκόων τους στο εσωτερικό της Φινλανδίας. Ανεγνώρισε τη νέα εσθονική κυβέρνηση μόνο αφού πρώτα την είχαν αναγνωρίσει όλες οι σημαντικές χώρες.
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Μανωλόπουλος έπαιξε επαγγελματικά έντεκα χρόνια από το 1993 μέχρι το 2004. Αγωνίστηκε με τις ομάδες του Παπάγου, του Αμαρουσίου και του Δούκα. Με το Μαρούσι κέρδισε το Κύπελλο Σαπόρτα 2000-01.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Μανωλόπουλος ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του ως βοηθός προπονητή με το Περιστέρι το 2004. Τη σεζόν 2005-2006 προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητής στον Μακεδονικό. Μετακόμισε στο Μαρούσι για την επόμενη σεζόν, στο οποίο έμεινε μέχρι το 2011. Ονομάστηκε βοηθός προπονητή του Άρη το 2011.
Μάουνο Κόιβιστο
Η προεδρία του
Στην προεδρική εκλογή του 1988 ο Κόιβιστο επανεκλέχθηκε για μία ακόμη εξαετή θητεία, με 189 από τις 301 ψήφους στον δεύτερο γύρο. Μέτα την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως, υπεστήριξε ανανεωτικές ιδέες, όπως την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκκινώντας τις σχετικές διαδικασίες το 1992. Οι τελικοί όροι της συμφωνίας εισδοχής οριστικοποιήθηκαν την ημέρα που ο Κόιβιστο έφυγε από την προεδρία. Ο διάδοχός του, Μάρτι Αχτισάαρι, ήταν επίσης υποστηρικτής της εντάξεως στην Ε.Ε.
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Έγινε βοηθός προπονητή στον Παναθηναϊκό το 2012 υπό τον Αργύρη Πεδουλάκη. Στις 4 Μαΐου 2015, ορίστηκε ως πρώτος προπονητής του Παναθηναϊκού, μετά την απομάκρυνση του Ντούσκο Ιβάνοβιτς από τη θέση.
Μάουνο Κόιβιστο
Η προεδρία του
Η δημοφιλία του Κόιβιστο μειώθηκε πολύ κατά την οικονομική ύφεση που επεκράτησε στη χώρα το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990.
Μετά την προεδρία
Μετά τη λήξη της προεδρικής του θητείας το 1994 ο Κόιβιστο έγραψε τα απομνημονεύματά του, που εκδόθηκαν σε 4 τόμους, ενώ συνέχισε να σχολιάζει τα οικονομικά και τα πολιτικά θέματα, εγχώρια και διεθνή.
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Τη σεζόν 2018-19, έγινε ο προπονητής του Ηφαίστου Λήμνου στην Α1 Εθνική. Στη Λήμνο έμεινε για δύο χρόνια.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, ανακοινώθηκε από το Περιστέρι ως πρώτος προπονητής της ομάδας.
Στις 27 Οκτωβρίου 2022, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Ντιναμό Βουκουρεστίου, πηγαίνοντας για πρώτη φορά ως προπονητής σε ομάδα του εξωτερικού. Στις 17 Ιουνίου 2023, ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ρουμάνικη ομάδα.
Μάουνο Κόιβιστο
Μετά την προεδρία
Το 2009 αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη από την Εσθονία για το ότι δεν υποστήριξε την ανεξαρτησία της ως Πρόεδρος.
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)
Εθνική ομάδα
Το 2021, ανακοινώθηκε ως βοηθός προπονητή του Ρικ Πιτίνο στην Εθνική ομάδα, για το Προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά. Στις 16 Οκτωβρίου 2021, ανακοινώθηκε ως πρώτος προπονητής της Εθνικής ομάδας, για τους αγώνες των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023.
Μάουνο Κόιβιστο
Μετά την προεδρία
Στις 3 Μαρτίου 2010 εισάχθηκε στο νοσοκομείο για καρδιακή αρρυθμία, αλλά βγήκε λίγες ημέρες αργότερα.
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μακεδονικού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηφαίστου Λήμνου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Περιστερίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας
Μάουνο Κόιβιστο
Θάνατος
thumb|Η πομπή της κηδείας του Μάουνο Κόιβιστο στις 25 Μαΐου 2017 στο Ελσίνκι Η υγεία του Μάουνο Κόιβιστο κλονίσθηκε τον Δεκέμβριο του 2016 εξαιτίας της νόσου Αλτσχάιμερ και η σύζυγός του άρχισε να τον φροντίζει στο σπίτι. Τον Ιανουάριο του 2017 ο Κόιβιστο έπεσε άσχημα στο σπίτι του και έσπασε το χέρι του, οπότε από τότε και μετά ζούσε σε ειδικό ίδρυμα φροντίδας. Απεβίωσε στο Ελσίνκι στις 12 Μαΐου 2017, σε ηλικία 93 ετών. Η κρατική κηδεία του έγινε στις 25 Μαΐου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Φινλανδίας
Σύνδρομο της άδειας φωλιάς
Άδεια φωλιά ονομάζεται το είδος οικογένειας όπου τα παιδιά φεύγουν από το πατρικό τους σπίτι, λόγω σπουδών, στρατιωτικής θητείας, γάμου ή και άλλων παραγόντων. Αυτό έχει ως συνέπεια οι γονείς να μένουν μόνοι στο πατρικό σπίτι.
Δεδομένου ότι το να απομακρύνονται από το σπίτι των οικογενειών τους οι νεαροί ενήλικες είναι γενικά ένα φυσιολογικό και υγιές συμβάν, τα συμπτώματα του συνδρόμου της κενής φωλιάς συχνά δεν αναγνωρίζονται. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη και απώλεια σκοπού για τους γονείς, αφού η αποχώρηση των παιδιών τους από τη «φωλιά» οδηγεί σε προσαρμογές στη ζωή των γονέων. Το σύνδρομο κενής φωλιάς είναι ιδιαίτερα συχνό στις μητέρες πλήρους απασχόλησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύνδρομα
Μονή Εγκλειστουρίου Αρκαδίας
Η Μονή Εγκλειστουρίου Αρκαδίας είναι ένα ιστορικό, εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι. Το μοναστήρι βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 550 μ. Απέχει 28 χλμ από το Άστρος και 8 χλμ από τον Πραστό. Η μονή είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και είναι ένα από τα ιστορικότερα μοναστήρια της Τσακωνιάς.
Ιστορία
Σε αναφορά του ηγούμενου της μονής το 1833, αναφέρει ότι η μονή «ἐκτίσθη ὤς κατά παράδοση ἒχω εῖς τά 1700». Πιθανόν όμως να ιδρύθηκε κατά τον 17ο αιώνα, όπως αποδεικνύουν το σχήμα του καθολικού και τα χαρακτηριστικά των αγιογραφιών του. Η μονή καταγράφεται, για πρώτη φορά, στην Ενετική απογραφή της Τσακωνιάς το 1699 και σύμφωνα μ' αυτή η μονή αναφέρεται ως Νεγκλειστούρι και ηγούμενος της ήταν ο Διονύσιος, ενώ διέθετε μικρή περιουσία στον Άγιο Ανδρέα και στο Λεωνίδιο. Το 1806 αναφέρεται από τον Άγγλο περιηγητή Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ ως Κλεισούρα. Το 1812 η μονή λειτουργούσε, αφού αναφέρεται στην διαθήκη του Επισκόπου Ρέοντος - Πραστού Ιακώβου του Χλωμού. Κατά την Επανάσταση του 1821 η μονή λειτουργούσε και ηγούμενος της ήταν ο Ιωσήφ, ενώ προσέφερε και αρκετά χρήματα για την ανέγερση σχολείων. Το 1834 η μονή διαλύθηκε με βασιλικό διάταγμα επειδή δεν συμπλήρωνε επαρκή αριθμό μοναχών και αποτέλεσε μετόχι της Μονής Αρτοκωστάς.
Η μονή
Η μονή βρίσκεται χτισμένη πάνω σε έναν βράχο, 2 χλμ βορειότερα από τον δρόμο που οδηγεί στον Πραστό. Από τη μονή σώζεται σε καλή κατάσταση το καθολικό, ένα διώροφο κτήριο και ερείπια από τα κελιά του. Το καθολικό ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο. Το δάπεδο του ναού είναι στρωμένο με πλάκες, ενώ υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις λέοντα και δικέφαλου αετού. Ο ναός σύμφωνα με επιγραφή πλακοστρώθηκε το 1733. Ο ναός ήταν κατάγραφος από αγιογραφίες που σώζονται εν μέρει και δείχνουν ότι είναι έργα των αρχών του 17 αιώνα. Το καθολικό είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και εορτάζει στις 29 Αυγούστου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αρκαδία
Αλεξάντερ Μπάρμιν
Ο Αλεξάντερ Γκριγκόριεβιτς Μπάρμιν (ρωσικά: Александр Григорьевич Бармин, πραγματικό επώνυμο Γκράφ), (Κίεβο 1899 - ΗΠΑ 1987), ήταν Σοβιετικός κατάσκοπος, διπλωμάτης, ταξίαρχος, ο οποίος αυτοεξορίστηκε κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του Ιωσήφ Στάλιν.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 16 (28) Αυγούστου 1899 στο Κίεβο, με πατέρα ένα Γερμανό και μητέρα μια Ουκρανή γεωργό. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μικρός, ενώ μέχρι την ηλικία των 9 μεγάλωσε στο χωριό με τον παππού και τη γιαγιά του. Φοίτησε στο 4ο Γυμνάσιο του Κιέβου. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έχασε τον πατέρα του, ενώ η μητέρα του παντρεύτηκε εκ νέου, αν και ο πατριός έδιωξε τον Αλεξάντερ από το σπίτι όταν ο τελευταίος ήταν 15 ετών. Για να πληρώσει τα δίδακτρα παρέδιδε ιδιωτικά μαθήματα, έκοβε δέντρα και ξεφόρτωνε πλοία στον Δνείπερο, αν και αρκετές φορές αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το σχολείο.
Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1917 δεν είχε σχέσεις με το επαναστατικό κίνημα, αν και μετά τη Επανάσταση του Φεβρουαρίου εντάχθηκε σ' ένα κύκλο γυμνασιόπαιδων που μελετούσαν σοσιαλιστική λογοτεχνία. Στα τέλη του Απριλίου του 1918, οι Γερμανοί κατακτητές εκκαθάρισαν τον κύκλο των γυμνασιόπαιδων, αν και ο Αλεξάντερ κατάφερε να ξεφύγει. Το 1919 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου, αν και αποχώρησε για να καταταχθεί στον Εργατικό Αγροτικό Κόκκινο Στρατό, ενώ εντάχθηκε και στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου φοιτούσε στη Στρατιωτική Ακαδημία, ενώ αργότερα στάλθηκε στο Μέτωπο του Τουρκμενιστάν και αργότερα ως πρέσβης στη Μπουχάρα.
Την περίοδο 1923-1925 ήταν πρέσβης στην Περσία, ενώ αργότερα υπηρέτησε ως Σοβιετικός πρέσβης στο Ιράν, στο Αφγανιστάν, στη Γαλλία και το 1937 μετατέθηκε στη σοβιετική πρεσβεία στην Ελλάδα. Εκείνη ακριβώς την περίοδο έμαθε για τις εκκαθαρίσεις του Στάλιν εις βάρος των πολιτικών αντιπάλων του. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά από μερικούς μήνες παραμονής στη Μόσχα, δήλωσε σε συνεργάτες του πως αμφιβάλλει για τη λογική των εκκαθαρίσεων. Έμαθε σύντομα πως οι συνομιλίες του ήσαν γνωστές στη Μόσχα και για την επιθυμία της Μόσχας για επιστροφή του στην ΕΣΣΔ. Στις 18 Ιουλίου 1937, ενώ δήλωσε πως βρισκόταν σ' άδεια, μετανάστευσε στη Γαλλία. Αιτήθηκε και έλαβε πολιτικό άσυλο από τη Γαλλία, ενώ εξέδωσε έργα που εξηγούσαν την πολιτική του Στάλιν, δηλώνοντας πως ο ίδιος ήταν υποστηρικτής του Λεβ Τρότσκι. Το 1940 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, ενώ από το 1942 υπηρέτησε στις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ ως οπλίτης και κατάσκοπος. Το 1953 ανέλαβε τον ρωσικό τομέα του «Voice of America». Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ανέλαβε κυβερνητικές θέσεις που αφορούσαν τον σοβιετικό τομέα. Απεβίωσε στις 25 Δεκεμβρίου 1987 στο Ρόκβιλ της Μέριλαντ. Ήταν παντρεμένος τέσσερις φορές, ενώ απέκτησε έξι παιδιά (τρεις γιους και τρεις θυγατέρες) από τις τρεις πρώτες συζύγους του. Μια εκ των συζύγων του ήταν η εγγονή του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Ρούζβελτ.
Εσπερίδα
Εξαιτίας της σπάνιας και ξεχωριστής ομορφιάς της τη συσχέτιζαν με τη θεά Αφροδίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Ο Οίκος του Μπάττενμπεργκ είναι ένας ευγενής Οίκος της Ευρώπης, κλάδος -από μοργανατικό γάμο- του Οίκου της Έσσης-Ντάρμστατ, των μεγάλων δουκών της Έσσης στη Γερμανία. Ο Οίκος της Έσσης είναι με τη σειρά του κλάδος του Οίκου του Ρέγκιναρ.
Η δημιουργία του τίτλου
Υπήρχαν αμφιβολίες για τη γνησιότητα του ίδιου του Αλεξάνδρου, που ήθελαν βιολογικό πατέρα του τον Αύγουστο βαρόνο του Ζέναρκλενς, οικονόμο (chamberlain) της μητέρας του Βιλελμίνας του Μπάντεν. Η Ιουλία ήταν απλά κόμισσα, κόρη του αποβιώσαντος Ιωάννη-Μαυρικίου κόμη του Χάουκε, Πολωνού ευγενούς, αρχικά στρατηγού στη Ρωσία και μετά αναπληρωτή Υπουργού Πολέμου της Ρωσικής Πολωνίας. Εθεωρείτο όχι του ίδιου βαθμού με τον θρόνο του μεγάλου δούκα της Έσσης. Ωστόσο ο Λουδοβίκος Γ΄ αναβίωσε τον τίτλο του κόμη του Μπάττενμπεργκ, που είχε εκλείψει τον 14ο αι. για την Ιουλία και τους απογόνους της. Επτά έτη μετά αναβαθμίστηκε σε πριγκίπισσα του Μπάττενμπεργκ. Αν και υπήρχε πόλη Μπάττενμπεργκ στην Έσση, δεν υπήρχε κομητεία ή πριγκιπάτο, αλλά ήταν τίτλος μόνο. Οι απόγονοι μοργανατικού γάμου δεν είχαν βέβαια δικαίωμα διαδοχής.
Σχέσεις με βασιλικούς Οίκους
Ο πρώτος γιος του Αλεξάνδρου, ο Λουδοβίκος έγινε αρχιναύαρχος της Βρετανίας και κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άλλαξε το όνομά του σε Μαουνττμπάτεν, όπως έκαναν και τα ανίψια του, οι γιοί του αδελφού του Ερρίκου. Παραιτήθηκαν των Γερμανικών τίτλων τους και ο Γεώργιος Ε΄ τους έκανε ευγενείς της Βρετανίας: ο Λουδοβίκος έγινε 1ος μαρκήσιος του Μίλφορντ Χέιβεν.
Ο δεύτερος γιος του Αλεξάνδρου, ο ομώνυμος Αλέξανδρος έγινε πρίγκιπας της Βουλγαρίας το 1879, αλλά αναγκάστηκε σε παραίτηση επτά έτη μετά.
Ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου, ο Ερρίκος, νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη της Βικτωρίας Γουέλφων-Ανοβέρου της Βρετανίας.
Ο τέταρτος γιος του Αλεξάνδρου, ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ, νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Νικολάου του Μαυροβουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές βασιλικές δυναστείες  Κατηγορία:Γερμανικές οικογένειες
Αιγαιακά ψηφία
Τα αιγαιακά ψηφία ή αριθμοί, χρησιμοποιούνταν στο αριθμητικό σύστημα του μινωικού και του μυκηναϊκού πολιτισμού. Εμφανίζονται τόσο στην γραμμική Α´ όσο και στην γραμμική Β´, και ενδεχομένως η χρήση τους συνέχισε στην κυπρομινωική γραφή, όπου η τιμή του 100 έχει ανακαλυφθεί σε μια πήλινη πλάκα στην Έγκωμη της Κύπρου.
Περιγραφή
Στην κωδικοποίηση Unicode οι τιμές από U+10100 έως U+10106 χρησιμοποιούνται για σύμβολα (U+10100 ως διαχωριστική γραμμή λέξεων, U+10102 ως διαχωριστική κουκίδα λέξεων, U+10103 ως σύμβολο σημείωσης, U+10104 έως U+10106 κενά), και από το U+10107 (αριθμός 1 ως undefined) έως το U+10133 (90.000) για τα ψηφία των αριθμών.
κέντρο|χωρίς-πλαίσιο|950x950εσ|
Οι χαρακτήρες με:
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγαιακές γλώσσες Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
Ιταλικά κόμικς
Τα ιταλικά κόμικς (ιταλικά: fumetti italiani) διαθέτουν μακρά ιστορία και έχουν αναδείξει πολλούς δημιουργούς διεθνούς φήμης, μεταξύ των οποίων οι Ούγκο Πρατ, Μίλο Μανάρα, Βιτόριο Τζαρντίνο και Τανίνο Λιμπερατόρε. Η λέξη fumetto, που στα ιταλικά σημαίνει «κόμικ», προέρχεται από τη λέξη fumo («καπνός») και αναφέρεται στα συννεφάκια διαλόγου. Στα ελληνικά, η λέξη fumetti χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει τα κόμικς που προέρχονται από την Ιταλία.
Απαρχές
Ήδη από τον 19<sup resource="Αρχείο:Crepaxbyjoezattere.jpg" height width>ο αιώνα, εκδίδονταν διάφορα έντυπα για παιδιά και εφήβους, τόσο περιοδικά, όσο και βιβλία, στα οποία η εικόνα έπαιζε βασικό ρόλο και που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πρόδρομοι των μοντέρνων κόμικς. Ένα από αυτά ήταν το σατιρικό Pasquino (1856) στο οποίο κυριαρχούσε ο καρικατουρίστας Καζίμιρο Τέγια, ενώ πολλά χρόνια αργότερα εμφανίστηκε το Novellino (1898), που γνώρισε στο ιταλικό κοινό το στριπ The Yellow Kid του Ρίτσαρντ Άουτκολτ. Τέτοιου είδους εκδόσεις έγιναν γνωστές ως giornalini («μικρές εφημερίδες») και μέχρι τις δεκαετίες του 1910 και 1920, είχαν εμφανιστεί πολυάριθμα τέτοια έντυπα, όπως τα Cuore, La Tradotta, Donnina και Il giornalino della Domenica.μικρογραφία|269x269px|Εξώφυλλο του Corriere dei Piccoli από το 1911Το σημαντικότερο ίσως giornalino ήταν το Corriere dei Piccoli, που ιδρύθηκε το 1908. Τα στριπ που δημοσίευε, απευθύνονταν σε παιδιά και δεν περιείχαν συννεφάκια διαλόγου, αλλά κειμενάκια με ομοιοκαταληξίες κάτω από τις εικόνες. Δύο από τους σημαντικότερους εικονογράφους που συνεργάζονταν με το Corriere dei Piccoli, ήταν ο Αντόνιο Ρούμπινο και ο Sto (ψευδώνυμο του Σέρτζιο Τοφάνο). Ακόμη και σήμερα, ο Ρούμπινο θεωρείται κυρίαρχη μορφή στα ιταλικά παιδικά κόμικς.
Ο Ενρίκο Νοβέλι, γνωστός ως Yambo, εικονογράφησε πληθώρα πρώιμων κόμικς (Due anni in velocipede – 1899, Atlantide – 1901, Le avventure di Ciuffettino – 1902, Gli esploratori dell'infinito – 1906, La colonia lunare – 1908 κ.ά.) για διάφορα giornalini και θεωρείται ο προπάτορας της ιταλικής επιστημονικής φαντασίας.
Επί Φασισμού
Το 1932 υπήρξε σημείο καμπής για τα ιταλικά κόμικς λόγω της έκδοσης δύο καινούργιων περιοδικών, τα οποία περιείχαν κυρίως ξένα έργα που έκαναν κανονική χρήση των μπαλονιών διαλόγου. Το ένα ήταν το Jumbo, που ως επί το πλείστον δημοσίευε αγγλικά στριπ περιπέτειας, επεξεργασμένα έτσι ώστε να είναι πιο κοντά στη φασιστική ιδεολογία. Το άλλο ήταν το Topolino, το πρώτο τεύχος του οποίου κυκλοφόρησε στις 31 Δεκεμβρίου. Όπως δηλώνει και το όνομά του (Topolino είναι η ιταλική ονομασία του Μίκυ Μάους ), επικεντρωνόταν σε ιστορίες της Disney. Παρόλα αυτά, προσέφερε επίσης και μερικά από τα σημαντικότερα προπολεμικά ιταλικά κόμικς, όπως το γουέστερν Kit Carson (1937) του Ρίνο Αλμπερταρέλι και το επιστημονικής φαντασίας Saturno contro la terra (1937) των Τσέζαρε Ζαβατίνι, Φεντερίκο Πεντρόκι και Τζοβάνι Σκολάρι. Τόσο το Jumbo, όσο και το Topolino ήταν εξαιρετικά επιτυχημένα.
Ένα άλλο πολύ σημαντικό περιοδικό της εποχής ήταν το L'Avventuroso, που ξεκίνησε το 1934. Κυκλοφορώντας σε εβδομαδιαία βάση, απευθυνόταν στο εφηβικό και ενήλικο κοινό και οι πωλήσεις κυμαίνονταν από 300.000 έως 600.000 αντίτυπα. Μετέφραζε διάσημα αμερικανικά στριπ της εποχής, όπως τα Flash Gordon, The Phantom και Mandrake the Magician. Η επιτυχία του L'Avventuroso θεωρείται τεράστιας ιστορικής σημασίας, καθώς βοήθησε στην εδραίωση των κόμικς στην Ιταλία. Το Il Vittorioso (1937), μολονότι δεν είχε την ανταπόκριση του L'Avventuroso, είναι άξιο αναφοράς λόγω της συνεργασίας με διάφορους νεοεμφανιζόμενους Ιταλούς δημιουργούς, όπως ο Κουρτ Καίσαρ, εμπνευστής της προπαγανδιστικής σειράς Romano il legionario (1938).
Συνειδητοποιώντας τη δύναμη του μέσου, οι ιταλικές αρχές προσπάθησαν να ελέγξουν την παραγωγή, όχι μόνο προωθώντας προπαγανδιστικά κόμικς, αλλά και απαγορεύοντας το 1939, με εξαίρεση τα κόμικς της Disney, την έκδοση ξένου υλικού. Παράλληλα, όμως, επέβαλε συγκεκριμένες τακτικές που έδιναν προτεραιότητα στο γραπτό λόγο και λιγότερη βάση στην εικόνα.
Μεταπολεμική περίοδος και δεκαετία του 1960
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα κόμικς, χωρίς να υπόκεινται πλέον σε παρόμοιους περιορισμούς, εξελίχθηκαν σε αναπόσπαστο κομμάτι της αστικής κουλτούρας. Αυτή η ανάπτυξη των κόμικς οφειλόταν στην δραστηριότητα συγκεκριμένων εκδοτών και περιοδικών, σαν το Topolino, που μετά το 1949 εξέδιδε μόνο ιστορίες Disney και συνέχισε την επιτυχημένη του πορεία, γεννώντας μάλιστα μια ολόκληρη σχολή Ιταλών δημιουργών. μικρογραφία|234x234px|Το πρώτο τεύχος της ελληνικής έκδοσης Κοκομπίλ Μερικά από τα γνωστότερα χιουμοριστικά και παιδικά ιταλικά κόμικς (Serafino – 1948, Pepito – 1951, Tiramola – 1952) συστήθηκαν τις δεκαετίες του 1940 και 1950. Κυρίαρχη μορφή αποτελεί ο Μπενίτο Γιακοβίτι, δημιουργός πολλών τίτλων με σουρεαλιστικό χιούμορ. Μολονότι είχε αρχίσει την καριέρα του πριν τον πόλεμο, ο δημοφιλέστερος χαρακτήρας του, ο καουμπόι Cocco Bill, εμφανίστηκε στις 28 Μαρτίου 1957 στο Il Giorno dei Ragazzi, ένθετο της μιλανέζικης εφημερίδας Il Giorno. Το κόμικ αυτό, μια παρωδία του είδους του γουέστερν, συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα ιταλικά κόμικς και έχει μεταφραστεί σε διάφορες χώρες, όπως η Ισπανία, η Φινλανδία, η Γιουγκοσλαβία και η Ελλάδα. Τα L'onorevole Tarzan (1948), Zorry Kid (1968) και Kamasultra (1977), παρωδίες του Ταρζάν, του Ζορρό και του Κάμα Σούτρα αντίστοιχα, συμπεριλαμβάνονται στα αξιόλογα έργα του Γιακοβίτι. μικρογραφία|193x193px|Ο επονομαζόμενος «ξανθός γίγαντας» είναι δημιούργημα των EsseGesse|αριστερά Από το 1940 λειτουργούσε η Sergio Bonelli Editore, η οποία με σειρές όπως οι Tex (1948) και Il piccolo Ranger (1958), αξιοποίησε στο έπακρο τη δημοτικότητα του είδους του γουέστερν. Τα επόμενα χρόνια η παραγωγή συνεχίστηκε με υψηλούς ρυθμούς, αφού εμφανίστηκαν πολλοί γνωστοί τίτλοι: Zagor (1961), Alan Mistero (1966), Il Comandante Mark (1966), Storia del West (1967). Το αντίπαλο δέος της Sergio Bonelli ήταν η Editoriale Dardo, που εξέδιδε τα Capitan Miki (1951) και Il grande Blek (1954). Κορυφαίοι σχεδιαστές αυτού του είδους των κόμικς ήταν οι Τζοβάνι Σινκέτο, Ντάριο Γκουτσόν και Πιέτρο Σαρτόρις, συλλογικά γνωστοί ως EsseGesse, αλλά και οι Φράνκο Μπινότι, Γκαλένο Φέρι και Ρέντσο Καλεγκάρι. Ο Σέρτζιο Μπονέλι, πρόεδρος της Sergio Bonelli από το 1957, έγραφε επίσης σενάρια ιστοριών.
Μια άλλη κεντρική προσωπικότητα των ιταλικών κόμικς είναι ο Ούγκο Πρατ. Στα μέσα του 1940, μαζί με τους Αλμπέρτο Όνγκαρο, Μάριο Φαουστινέλι και άλλους, δημοσίευε ιστορίες στο περιοδικό Asso di Picche, σχηματίζοντας τη λεγόμενη «Ομάδα της Βενετίας» (Gruppo di Venezia). Παρότι ήταν αρκετά επιτυχημένο, ο Πρατ έφυγε από την Ιταλία και έζησε για πολλά χρόνια στο Μπουένος Άιρες και στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας, δημιούργησε το 1967 τον Corto Maltese, έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες των ευρωπαϊκών κόμικς. Το όνομα του Πρατ συνδέθηκε και με άλλα σημαντικά κόμικς, όμως είναι κυρίως οι περιπέτειες του Corto Maltese που τον έχουν φέρει στο διεθνές προσκήνιο και τον τοποθετούν στους κορυφαίους κομίστες διεθνώς. μικρογραφία|291x291px|Γκουίντο ΚρέπαξΤο 1962, με την εμφάνιση του Diabolik των αδελφών Άντζελα και Λουτσιάνα Τζουσάνι, γεννήθηκε ένα νέο είδος, το fumetto nero. Σύντομα, ο Magnus (ψευδώνυμο του Ρομπέρτο Ραβιόλα) σχεδίασε πολλές γνωστές σειρές, με κυριότερες τις Satanik (1964), Kriminal (1964) και Alan Ford (1969). Τέτοιοι τίτλοι χαρακτηρίζονταν από ιδιαίτερα βίαιο περιεχόμενο και ερωτικά στοιχεία. Είχαν μαζική απήχηση, αλλά θεωρήθηκαν ευτελή αναγνώσματα.
Από το 1965 και εντεύθεν, το περιοδικό Linus ήταν βασικό όχημα για την ανάδειξη της δουλειάς πλειάδας δημιουργών. Ο Ντίνο Μπατάλια, που στα πρώτα του βήματα είχε συνεισφέρει στο Asso di Picche, υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς δημιουργούς του 1960 και 1970, σχεδιάζοντας μεταφορές έργων των Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Γκυ ντε Μωπασσάν. Ο Γκουίντο Κρέπαξ, που συγκαταλέγεται στους πιο καινοτόμους Ιταλούς καλλιτέχνες των δεκαετιών 1960 και 1970, ήταν άλλος ένας βασικός συνεργάτης του Linus. Στο περιοδικό αυτό εμφάνισε το πιο διάσημο κόμικ του, το Valentina (1965). Αργότερα στην καριέρα του, ασχολήθηκε με τη μεταφορά σε κόμικς πολλών έργων της ερωτικής λογοτεχνίας, όπως τα Ζυστίν του Μαρκήσιου ντε Σαντ και Η Αφροδίτη με τη Γούνα του Λέοπολντ φον Ζάχερ-Μαζόχ. Ο Σέρτζιο Τόπι, άλλος ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, δημιούργησε ιστορίες για το Linus, αλλά και για πληθώρα άλλων σημαντικών εντύπων (Corriere dei Piccoli, Sgt. Kirk κ.ά.) και γαλλικές εκδοτικές.
Δεκαετίες του 1970 και 1980
Η δεκαετία του 1970 ήταν μια πολύ σημαντική περίοδος για την ιταλική σκηνή. Ιδρύθηκαν νέα περιοδικά, όπως το Skorpio (1977) και το Alter (1974), αδελφικό περιοδικό του Linus, που υπήρξε για μια περίοδο το πιο περίβλεπτο έντυπο ενήλικων κόμικς. Ταυτόχρονα, τίτλοι σαν το γουέστερν Ken Parker (1974) των Τζιανκάρλο Μπεράρντι και Ίβο Μιλάτσο, βοήθησαν στην ωρίμανση της ιταλικής σκηνής, περιέχοντας πιο σύνθετους χαρακτήρες. Η περίοδος αυτή είδε επίσης και την αρχή της καριέρας πολλών σημαντικών δημιουργών.αριστερά|μικρογραφία|266x266px|Ο Βιτόριο Τζαρντίνο αναγνωρίζεται ως ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς δημιουργούς κόμικς Ένας από αυτούς ήταν ο Μίλο Μανάρα, που σήμερα αποτελεί έναν από τους διασημότερους Ιταλούς κομίστες παγκοσμίως. Αν και στην αρχή της πορείας του δημιούργησε καινοτόμα κόμικς σαν το αλληγορικό και πολιτικά φορτισμένο Lo scimmiotto (1976) ή το πειραματικό H.P. e Giuseppe Bergman (1978), έργα όπως το Il Gioco (1983) και οι συνέχειές του, τον επέβαλαν ως ένας από τους μετρ του ερωτικού κόμικ. Πάντως, μια από τις σημαντικότερες δουλειές του είναι η περιπέτεια Tutto ricominciò con un'estate indiana (1983), σε συνεργασία με τον δάσκαλο και φίλο του Ούγκο Πρατ.
Βέβαια, τη δεκαετία του 1970 κυκλοφόρησαν και πολλά αξιοσημείωτα κόμικς από παλαιότερους δημιουργούς. Ένα εξ αυτών είναι το Lo sconosciuto (1975), το καλύτερο ίσως κόμικ του Magnus. Σημαντική φυσιογνωμία είναι επίσης ο Γκουίντο Μπουτσέλι, ο «Μιχαήλ Άγγελος των τεράτων» και «Ιταλός Γκόγια», ο οποίος δημιούργησε κόμικς γκροτέσκα και αλληγορικά, με θέματα όπως η ταξική πάλη και η ηθική της επιστήμης (I Labirinti – 1970, Zil Zelub – 1972 κ.ά.). Ένα μέρος της σπουδαίας πολεμικής σειράς Gli scorpioni del deserto (1969) του Ούγκο Πρατ δημοσιεύτηκε αυτήν την εποχή. Αντιθέτως, τα fumetti neri είχαν χάσει το κοινό τους και το Diabolik ήταν το μοναδικό που επιβίωσε την περίοδο αυτή.
Κυρίαρχο ρεύμα των τελών του 1970 ήταν αυτό που συνδεόταν με τα έντυπα Cannibale (1977-1979) και Il Male (1978-1982), τα οποία είχαν επηρεαστεί από την αμερικανική underground σκηνή. Ωστόσο, μακράν το πιο πρωτοποριακό ήταν το Frigidaire. Ιδρύθηκε το 1980 από την ίδια ομάδα δημιουργών που είχε σχηματίσει και το βραχύβιο Cannibale και μέσα από τις σελίδες του συστήθηκαν πολλά μεγάλα ονόματα: οι Στέφανο Ταμπουρίνι και Τανίνο Λιμπερατόρε, δημιουργοί του υπερβίαιου cyborg Ranxerox, ο πρόωρα χαμένος Αντρέα Πατσιέντζα, οι εξαιρετικά ταλαντούχοι Φίλιππο Σκότσαρι και Μάσιμο Ματιόλι. Ειδικά ο Πατσιέντζα θεωρείται ένας θρύλος των ιταλικών κόμικς. Οι χαρακτήρες του, με γνωστότερο τον αισχρό Zanardi, εξέφραζαν με τον καλύτερο τρόπο τα άγχη και τα προβλήματα της νέας γενιάς.
Κατά τη δεκαετία του 1980 παρατηρήθηκε έντονη οικονομική ύφεση στον χώρο των κόμικς, με συνέπεια τη μεγάλη μείωση των εκδόσεων, κυρίως όσων απευθύνονταν στο παιδικό κοινό. Βασικό αίτιο της κρίσης αυτής, θεωρείται η εξάπλωση της τηλεόρασης και του βίντεο. μικρογραφία|233x233px|Εξώφυλλα της σειράς Dylan DogΠαραδόξως, τότε εμφανίστηκαν δύο από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες των ιταλικών κόμικς. Το Martin Mystère των Αλφρέντο Καστέλι και Τζιανκάρλο Αλεσαντρίνι, μια μείξη αρχαιολογικής περιπέτειας και μεταφυσικών στοιχείων, εμφανίστηκε το 1982 και είχε αξιοσημείωτη ανταπόκριση. Από την άλλη, ο Dylan Dog, εμπνευσμένος από τον Τιτσιάνο Σκλάβι και σχεδιασμένος από τον Άντζελο Στάνο, έκανε το ντεμπούτο του το 1986 και αναδείχτηκε σε εμβληματική φιγούρα των ιταλικών κόμικς τρόμου. Επρόκειτο για ένα πραγματικό εκδοτικό φαινόμενο, με εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις σε μηνιαία βάση, κρατώντας έτσι όρθια την παραπαίουσα τότε Sergio Bonelli Editore.
Ο Πάολο Ελεουτέρι Σερπιέρι, που είχε έως τώρα συνεργαστεί με διάφορα έντυπα, δημιούργησε το 1985 το πιο γνωστό του κόμικ. Η σειρά Druuna, με την ομώνυμη πρωταγωνίστρια, ήταν μία μείξη επιστημονικής φαντασίας και ερωτισμού και δημοσιευόταν ταυτόχρονα στο γαλλικό περιοδικό Pilote και στο ιταλικό L'Eternauta. Με τον πολυμεταφρασμένο αυτό τίτλο, ο Σερπιέρι καθιερώθηκε ως αυθεντία του ερωτικού κόμικ.
Το 1983, μέσα από το περιοδικό Alter Alter, σχηματίστηκε στην Μπολόνια η ομάδα Valvoline, η οποία περιελάμβανε μεταξύ άλλων τους Τζόρτζιο Καρπιντέρι, Λορέντσο Ματότι, Igort (κατά κόσμον Ίγκορ Τουβέρι) και Μαρτσέλο Γιόρι. Η ομάδα ήταν επηρεασμένη από τα καλλιτεχνικά ρεύματα Μπάουχαους και Τρανσαβανγκουάρντια και παρότι η κυκλοφορία του Alter Alter διακόπηκε το 1986, η επιρροή της ήταν σημαντική.
Σύγχρονη εποχή
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η αποδυναμωμένη αγορά των ιταλικών κόμικς κατακλύστηκε από τα μάνγκα και τα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικς. Ωστόσο, η επιτυχία ορισμένων κλασικών τίτλων συνεχίστηκε. Οι πωλήσεις του Dylan Dog συνέχισαν να αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς, φτάνοντας τα 600.000 αντίτυπα το 1993 και ξεπερνώντας τα 1.000.000 λίγο αργότερα. Σήμερα, παρότι οι πωλήσεις έχουν μειωθεί κατά πολύ, συνεχίζει να είναι, μετά το Tex, ο πιο ευπώλητος τίτλος της Sergio Bonelli Editore. Το περιοδικό Cyborg (1991), παρότι δεν προσέλκυσε πολλούς αναγνώστες, θεωρείται μια αξιομνημόνευτη προσπάθεια. Το 1991 ξεκίνησε και η δημοφιλής σειρά επιστημονικής φαντασίας Nathan Never (1991) των Μικέλε Μέντα, Αντόνιο Σέρα και Μπέπι Βίνια. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Τζουζέπε Ματεόνι (αριστερά) και ο Στέφανο Βιέτι (δεξιά)Ο Τζουσέπε Παλούμπο, που τα προηγούμενα χρόνια ανήκε στο δυναμικό του Frigidaire, καθιερώθηκε τη δεκαετία του 1990 και πλέον συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους δημιουργούς των σύγχρονων ιταλικών κόμικς. Ο Κοράντο Μασταντουόνο θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς που εμφανίστηκαν αυτή την περίοδο, λόγω της ικανότητάς του να εναλλάσσει το σχέδιό του από το καρτουνίστικο, που χρησιμοποιεί στις ιστορίες της Disney, στο ρεαλιστικό, όπως για το Tex ή το γαλλικό Élias le Maudit (2004-2007). Άλλοι αξιόλογοι δημιουργοί που έκαναν την εμφάνισή τους τη δεκαετία του 1990 είναι η Λόλα Αϊράγκι και ο Φάμπιο Τσελόνι. Το πιο σημαντικό φαινόμενο των αρχών του 21<sup resource="Αρχείο:Crepaxbyjoezattere.jpg" height width>ου αιώνα ήταν η είσοδος λογοτεχνών στον χώρο των κόμικς, ανάμεσα στους οποίους οι διακεκριμένοι Κάρλο Λουκαρέλι, Βαλέριο Εβαντζελίστι και Νικολό Αμανίτι. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των τελευταίων ετών είναι το graphic novel ηρωικής φαντασίας Dragonero (2007), σε κείμενα των Λούκα Ένοκ και Στέφανο Βιέτι και σχέδιο του Τζουζέπε Ματεόνι. Η πρώτη έκδοση των 40.000 αντιτύπων εξαντλήθηκε τάχιστα και το 2013 ξεκίνησε μια σειρά βασισμένη στο σύμπαν, με τους ίδιους δημιουργούς.
Disney Italia
Από το 1948, διάφοροι δημιουργοί ξεκίνησαν να γράφουν και να σχεδιάζουν ιστορίες με ήρωες της Disney, προσθέτοντας νέους χαρακτήρες, αλλά και αναφορές στην ιταλική κουλτούρα. Η πτώση της δημοτικότητας των κόμικς της Disney στις ΗΠΑ, οδήγησε στην εξαγωγή ιταλικών ιστοριών, οι οποίες σταδιακά μεταφράστηκαν σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Ο Ρομάνο Σκάρπα, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ιταλικής σχολής Disney. Έχει ασχοληθεί τόσο με τον κόσμο του Μίκυ Μάους, όσο και του Ντόναλντ Ντακ, ενώ έχει δημιουργήσει πολλούς χαρακτήρες, όπως η Τρούντυ, η μνηστή του Μαύρου Πητ. Στην ίδια γενιά ανήκουν επίσης ο Λουτσιάνο Μπόταρο και ο Τζοβάν Μπατίστα Κάρπι, ενώ στους άμεσους συνεχιστές τους περιλαμβάνονται ο Μάρκο Ρότα και ο Τζόρτζιο Καβατσάνο. Μεταγενέστεροι είναι οι Σίλβια Τζίκε, Πάολο Μοτούρα, Casty, Κοράντο Μασταντουόνο και Φάμπιο Τσελόνι.
Χαρακτηριστικό της ιταλικής σχολής Disney είναι η μεταφορά γνωστών λογοτεχνικών ή/και κινηματογραφικών έργων εν είδη παρωδίας. Η τάση αυτή ξεκίνησε από πολύ νωρίς, με την Κόλαση του Μίκυ (1949-1950) των Γκουίντο Μαρτίνα και Άντζελο Μπιολέτο, βασισμένο στη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Μέσα στα χρόνια έχουν γίνει αμέτρητες σχετικές προσπάθειες, με σημαντικότερη ίσως την διασκευή της Καζαμπλάνκα από τον Τζόρτζιο Καβατσάνο. Πιο πρόσφατα, οι Φραντσέσκο Αρτιμπάνι και Πάολο Μοτούρα μετέφεραν σε κόμικς το Μόμπυ Ντικ του Χέρμαν Μέλβιλ και οι Μπρούνο Ένα και Φάμπιο Τσελόνι το Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ. Έχουν επίσης υπάρξει και παρωδίες σημαντικών κόμικς, όπως του Dylan Dog από τους Τίτο Φαράτσι και Πάολο Μοτούρα ή του Corto Maltese των Μπρούνο Ένα και Τζόρτζιο Καβατσάνο.
Στο πλαίσιο της Disney, δημιουργήθηκε και η σειρά W.I.T.C.H. από τους Ελισαμπέτα Γκνόνε, Αλεσάντρο Μπαρμπούτσι και Μπάρμπαρα Κανέπα. Ξεκίνησε το 2001 και σήμερα έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από εξήντα χώρες.
Ξένοι δημιουργοί στην Ιταλία
Η Ιταλία υπήρξε πόλος έλξης αρκετών καλλιτεχνών από άλλες χώρες. Για παράδειγμα, έντονη παρουσία είχαν κατά καιρούς οι Αργεντινοί. Το σπουδαίο νουάρ Alack Sinner των Κάρλος Σαμπάγιο και Χοσέ Μουνιόθ πρωτοδημοσιεύτηκε το 1974 στο Linus, ενώ το κόμικ επιστημονικής φαντασίας Cybersix των Κάρλος Τρίγιο και Εντουάρντο Ρίσο κυκλοφόρησε σε συνέχειες στο Skorpio, μεταξύ 1992 και 1996. Ο Αμερικανός Τζο Κιούμπερτ και οι Ισπανοί Γιόρδι Μπερνέτ, Βίκτορ ντε λα Φουέντε και Αλφόνσο Φοντ έχουν υπάρξει σχεδιαστές του Tex. Ο Αμερικανός Τσαρλς Μπερνς έζησε στην Ιταλία κατά τη δεκαετία του 1980, όντας μέλος της ομάδας Valvoline.
Φεστιβάλ
μικρογραφία|230x230εσ|Lucca Comics & Games 2015Το Lucca Comics & Games, που πραγματοποιείται στη Λούκκα προς τα τέλη Οκτώβρη, είναι ένα από τα σπουδαιότερα φεστιβάλ για κόμικς σε παγκόσμιο επίπεδο. Για την ακρίβεια, πρόκειται για το μεγαλύτερο σχετικό φεστιβάλ στην Ευρώπη, καθώς τα τελευταία χρόνια, τα εισιτήρια ξεπερνούν τους 200.000 χιλιάδες, ενώ αν συνυπολογιστούν και οι δωρεάν εκδηλώσεις σε όλη την πόλη, το νούμερο των επισκεπτών μπορεί να φτάσει τους 400.000.
Από το 1974 έως το 2005 απονέμονταν στο Lucca Comics & Games τα περίβλεπτα Βραβεία Yellow Kid. Ο έτερος σημαντικός ιταλικός θεσμός βραβείων είναι τα Micheluzzi, που αποτελεί μέρος του Comicon της Νάπολης και καθιερώθηκε το 1998.
Σημειώσεις
i.Τελικά, με την είσοδο των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1942, απαγορεύτηκαν και αυτά.
ii.Αρχικά, η εταιρεία ήταν γνωστή με άλλες ονομασίες (Edizioni Audace, Edizioni Araldo κ.ά.).
iii.Πέθανε το 1988, σε ηλικία 32 ετών, από υπερβολική δόση ηρωίνης.
Πηγές
* Κατηγορία:Τέχνες στην Ιταλία
Όθων Α΄ της Έσσης
Ο Όθων Α΄ της Έσσης (γερμ.: Otto I., 1272 - 17 Ιανουαρίου 1328) ήταν λάντγκραβος της Έσσης από το 1308 μέχρι το θάνατό του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μάρμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ λάντγκραβου της Έσσης και της Αδελαΐδας των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Το 1298 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Ερρίκος και το 1308 ο πατέρας του. Ο Ερρίκος Α΄ είχε κάνει δεύτερο γάμο και ο γιος του από αυτόν Ιωάννης διεκδίκησε μερίδιο από την κληρονομιά. Του δόθηκε η Κάτω Έσση, γύρω από το Κάσσελ. Ο Όθων Α΄ έλαβε πίσω την Άνω Έσση, γύρω από τον ποταμό Λαν και το Μάρμπουργκ. Όμως το 1311 ο Ιωάννης απεβίωσε και ο Όθων Α΄ έλαβε την Κάτω Έσση, επανενώνοντας την πατρική κτήση.
Διέμενε πότε στο Κάσελ και πότε στο Μάρμπουργκ. Είχε μακρά διένεξη με τον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς: το 1324 ο αρχιεπίσκοπος τον νίκησε στο Λάνμπεργκ και κατέλαβε το Γκήσεν, αλλά οι πολίτες του Γκήσεν βοήθησαν τον Όθωνα Α΄ να πάρει τον έλεγχο. Το 1328 με τη βοήθεια του Ιωάννη της Βοημίας νίκησε τον αρχιεπίσκοπο στο Βέτσλαρ.
Απεβίωσε το 1328 στο Κάσσελ και τάφηκε στη μονή Άναμπεργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1297 την Αδελαΐδα, κόρη του Όθωνα Γ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Γλώσσα Ομόκ
Η γλώσσα Ομόκ είναι μία εξαφανισμένη γλώσσα Γιουκαγκίρ της Σιβηρίας, μέρος ενός διαλεκτικού συνεχούς με τις δύο εναπομείναντες γλώσσες. Η γλώσσα ομιλούταν πιθανώς μέχρι τον 18ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας
Χωριστή εκπαίδευση ανά φύλο
Η χωριστή εκπαίδευση ανά φύλο, είναι η πρακτική της διδασκαλίας όπου οι άνδρες και οι γυναίκες φοιτούν σε ξεχωριστές τάξεις ή σε ξεχωριστά κτίρια ή σχολεία (αρρένων και θηλέων). Η πρακτική ήταν κοινή μέχρι τον εικοστό αιώνα, ιδιαίτερα στη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η χωριστή εκπαίδευση σε πολλούς πολιτισμούς υποστηρίζεται με βάση την παράδοση και τη θρησκεία και ασκείται σε πολλά μέρη του κόσμου. Η χωριστή παιδεία εφαρμόζεται στον μουσουλμανικό κόσμο. ενώ στη Δύση είναι πιο δημοφιλής ιδίως στη Χιλή, το Ισραήλ, τη Νότια Κορέα και αγγλόφωνες χώρες όπως στη Σιγκαπούρη, στη Ιρλανδία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Χονγκ Κονγκ, ση Νέα Ζηλανδία και στην Αυστραλία. Στον δυτικό κόσμο, η χωριστή διαπαιδαγώγηση ανά φύλο συνδέεται πρωτίστως με τον ιδιωτικό τομέα, ενώ στο δημόσιο τομέα εφαρμόζεται κατά κανόνα η μικτή εκπαίδευση. Στον μουσουλμανικό κόσμο η κατάσταση είναι αντίθετη: τα δημόσια σχολεία είναι συνήθως χωριστά ανά φύλο, ενώ πολλά ιδιωτικά σχολεία είναι μικτά. Τα κίνητρα για την χωριστή παιδεία κυμαίνονται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις για διαχωρισμό των φύλων έως τις πεποιθήσεις ότι διαφορετικά φύλα μαθαίνουν και συμπεριφέρονται διαφορετικά και, ως εκ τούτου, ευδοκιμούν καλύτερα σε χωριστά περιβάλλοντα.
Ιστορία
Πριν από τον 19ο αιώνα, η μικτή εκπαίδευση ήταν πιο συνηθισμένη, αν και η εκπαίδευση των γυναικών ήταν σπάνια. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι ιδέες για την εκπαίδευση έχουν αρχίσει να αλλάζουν: σύγχρονες ιδέες που ορίζουν την παιδεία ως δικαίωμα και όχι ως προνόμιο διαθέσιμο μόνο σε μια μειοψηφία άρχισαν να υποστηρίζονταν στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Ως εκ τούτου, εισήχθη μαζική εκπαίδευση και δημιουργήθηκαν όλο και περισσότερα μικτά σχολεία. Μαζί με τη μαζική εκπαίδευση, η πρακτική της εκπαίδευσης σε μικτά σχολεία ήταν καθολική σε πολλά μέρη. Η αυξημένη εκκοσμίκευση κατά τον 20ό αιώνα συνέβαλε επίσης στην αποδοχή της μικτής διαπαιδαγώγησης. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία και την Ιρλανδία, η παράδοση των χωριστών σχολείων ανά φύλο παρέμεινε αρκετά ισχυρή μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η δεκαετία του 1960 και 1970 ήταν περίοδος έντονων κοινωνικών αλλαγών και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (2008) δείχνει ότι μέχρι το 2003, μόνο μερικές χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν περισσότερα από ένα ή δύο τοις εκατό χωριστά σχολεία. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις όπου το ποσοστό των χωριστών σχολών ανά φύλο ξεπερνά το 10%: το Βέλγιο, τη Χιλή, τη Σιγκαπούρη, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Χονγκ Κονγκ, το Ισραήλ, τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία, τη Νότια Κορέα και τα περισσότερα μουσουλμανικά έθνη.
Η μονοφυλική εκπαίδευση στην Ελλάδα
Η Μονοφυλική εκπαίδευση στην Ελλάδα άρχισε να καταργείται σταδιακά από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έως το 1982. Τα Δημοτικά ονομάζονταν Αρρεναγωγεία για τα αγόρια και Παρθεναγωγεία για τα κορίτσια. Επίσης τα Γυμνάσια ονομάζονταν Αρρένων και Θηλέων. Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Διαχωρισμός φύλων
Σχολική βαθμολογία στην Ελλάδα
Υπάρχουν τέσσερα συστήματα βαθμολόγησης (ή κλίμακες) στην Ελλάδα - τέσσερις διαφορετικές ΣΔΣ - μία για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, μία για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και δύο για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (από την Τρίτη Δημοτικού και άνω).
Δημοτικό σχολείο
Στην 1η και 2η τάξη στα δημοτικά σχολεία της Ελλάδας υπάρχει μόνο περιγραφική αξιολόγηση, χωρίς βαθμούς. Στους βαθμούς 3ου και 4ου τάξης χρησιμοποιούνται μόνο γράμματα (Α-Δ) και στην 5η και 6η τάξη αριθμοί που κυμαίνονται από 1-10.
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
μικρογραφία|Στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση απονέμεται έπαινος σε μαθητές που παίρνουν μέσο όρο που ξεπερνά το όριο του άριστα. Η εμβέλεια του συστήματος βαθμολόγησης διευρύνεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κυμαίνεται από 1 έως 20 στο Γυμνάσιο και 0 έως 20 στο Λύκειο.
Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία
Κλίμακα: 0,00 - 10,00 (0% - 100%) Βάση: 5,00 (50%)
Ο πίνακας που ακολουθεί απεικονίζει το ελληνικό σύστημα ταξινόμησης:
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Λουδοβίκος του Γκρέμπενσταϊν
Ο Λουδοβίκος o νεαρός ευγενής (γερμ.: Ludwig der junker, 1305 - 2 Φεβρουαρίου 1345) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κύριος του Γκρέμπενσταϊν.
Τετραδικό σύστημα αρίθμησης
Το τετραδικό σύστημα αρίθμησης αποτελεί σύστημα με αριθμητική βάση το τέσσερα (4), και χρησιμοποιεί τα ψηφία 0, 1, 2 και 3 για την αναπαράσταση οποιουδήποτε πραγματικού αριθμού.
Λουδοβίκος του Γκρέμπενσταϊν
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Όθωνα Α΄ λάντγκραβου της Έσσης και της Αδελαΐδας, κόρης του Όθωνα Γ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ.
Τετραδικό σύστημα αρίθμησης
Ανθρώπινες γλώσσες
Οι περισσότερες από τις γλώσσες της γλωσσικής οικογένειας Τσουμασάν στην νοτιοδυτική Καλιφόρνια των ΗΠΑ αρχικά χρησιμοποιούσαν την βάση 4 ως αριθμητικό σύστημα, και η ονομασία του κάθε αριθμού αντιστοιχούσε σε πολλαπλάσιο του τέσσερα και του δεκαέξι. Συγκεκριμένα για την γλώσσα Βεντουρένιο της οικογενείας αυτής, διασώζεται κατάλογος όλων των αριθμών έως το 32 ο οποίος καταγράφτηκε το 1819.
Λουδοβίκος του Γκρέμπενσταϊν
Βιογραφία
Ο πατέρας του επισκέφθηκε το 1326 με τη σύζυγό του στην Αβινιόν τον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄, ο οποίος υποσχέθηκε να κάνει τον Λουδοβίκο μέλος του Συλλόγου καθεδρικού (prebendary). Όμως ο Λουδοβίκος αρνήθηκε την αγαμία και δεν ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία.
Τετραδικό σύστημα αρίθμησης
Ανθρώπινες γλώσσες
Στο σύστημα αρίθμησης Χαροστί χρησιμοποιείται εν μέρει η βάση 4 από το ένα έως το 10.
Βιοχημεία
Το τετραδικό σύστημα είναι χρήσιμο για την αναπαράσταση των γενετικών ακολουθιών του DNA καθώς τα 4 νουκλεοτίδια της αδενίνης (Α), κυτοσίνης (C), γουανίνης (G) και θυμίνης T, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ψηφία αντί του 0, 1, 2, 3. Ή αντίστροφα οι ακολουθίες νουκλεοτιδίων μπορούν να αναπαρασταθούν με χρήση ψηφίων, για παράδειγμα η ακολουθία νουκλεοτιδίων GATTACA μπορεί να αναπαρασταθεί ως τετραδικός αριθμός ψηφίων ως 2033010 (= δεκαδικό 9156 ή δυαδικό 10 00 11 11 00 01 00).
Λουδοβίκος του Γκρέμπενσταϊν
Βιογραφία
Το 1328 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Β΄. Ο Λουδοβίκος έλαβε ως πρόσοδο (appanage) το κάστρο και την περιοχή του Γκρέμπενσταϊν.
Τετραδικό σύστημα αρίθμησης
Κλάσματα
Due to having only factors of two, many quaternary fractions have repeating digits, although these tend to be fairly simple:
Λουδοβίκος του Γκρέμπενσταϊν
Βιογραφία
Ο ίδιο απεβίωσε το 1345. Ο μόνος γιος του Ερρίκου Β΄ απεβίωσε το 1366 και έτσι εκείνος υιοθέτησε τον Χέρμαν Β΄, γιο του Λουδοβίκου. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο Ερρίκος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο Χέρμαν Β΄.
Τετραδικό σύστημα αρίθμησης
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
Λουδοβίκος του Γκρέμπενσταϊν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1340 την Ελισάβετ/Ελίζα, κόρη του Σίμωνα Β΄ κόμη το Σπόνχαϊμ-Κρόιτσναχ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Πενταδικό σύστημα αρίθμησης
Το πενταδικό σύστημα αρίθμησης αποτελεί σύστημα αρίθμησης με αριθμητική βάση τον αριθμό πέντε (5).
Ιδιότητες
Το σύστημα πιθανώς βασίζεται στην αρίθμηση των 5 δαχτύλων του κάθε χεριού. Στο πενταδικό σύστημα, χρησιμοποιούνται πέντε ψηφία τα οποία αντιστοιχούν στο 0, 1, 2, 3, και 4 (σε αντίθεση με το δεκαδικό σύστημα που έχει δέκα ψηφία από το 0 έως το 9) και χρησιμοποιούνται συνδυασμοί τους ώστε να αναπαρασταθεί ο οποιοσδήποτε πραγματικός αριθμός. Κατά τη σύμβαση αυτή, η αρίθμηση του πέντε στο πενταδικό σύστημα γράφεται ως 10, το είκοσι πέντε ως 100 και το εξήντα ως 220. Καθώς το πέντε είναι πρώτος αριθμός, διαιρούνται καθαρά (μη άρρητοι) μόνο οι αντίστροφοι των δυνάμεων του πέντε. Κάθε πενταδικό ψηφίο διαθέτει log25 (περίπου 2,32) δυαδικά ψηφία πληροφορίας.
Το πενταδικό σύστημα χρησιμοποιείται σε πλήθος γλωσσών ανά τον κόσμο, όπως τις γλώσσες Ντουάλα, Νουνγγουμπούγιου, και την εξαφανισμένη Κουούρν Κοπάν Νοότ των Αβορίγινων Αυστραλών, Λουισένιο των ιθαγενών Αμερικανών στο νότιο Λος Άντζελες των ΗΠΑ, και την εξαφανισμένη Σαραβέκα στη Βολιβία.
Παραλλαγές
Η κύρια παραλλαγή του συστήματος είναι το δυαδικοπενταδικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιεί δυαδικούς αριθμούς στο πρώτο τμήμα του και πενταδικούς στο δεύτερο τμήμα του αριθμού. Κοινή περίπτωση του συνδυασμού αποτελούν οι υποδιαιρέσεις των νομισματικών μονάδων. Η αρίθμηση στις γλώσσες Χμερ και Ουολόφ βασίζεται στο μικτό αυτό σύστημα, ενώ στο εικοσαδικό σύστημα των γλωσσών Ναχουάτλ και αριθμών Μάγια γίνεται συνδυασμός τετραδικού και πενταδικού συστήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης