cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Βλάνγκαλης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1826 αποσπάται στο στρατηγείο του Καυκάσου, ενώ το 1827 ήταν στην υπηρεσία του στρατηγού Ιβάν Πασκέβιτς. Πήρε μέρος στον Ρωσοπερσικό (1826-1828) και στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1828-1829). Έχει συμμετάσχει με την πλευρά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη διαπραγμάτευση για τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, που δρομολόγησε την αυτονομία της Ελλάδας, καθώς και στη συνθήκη ειρήνης του Τουρκμαντσάι.
Νέβεν Τζούρασεκ
Ο Νέβεν Τζούρασεκ (κροατικά: Neven Đurasek, γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1998, στο Βαράζντιν) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικό χαφ στον Άρη Θεσσαλονίκης. Τα προηγούμενα χρόνια αγωνίστηκε διαδοχικά στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ, Λοκομοτίβα Ζάγκρεμπ, SC Dnipro-1, Ολίμπια Λουμπλιάνας και Σαχτάρ Ντονέτσκ καθώς και για την ομάδα νέων της Κροατίας.
Ποδοσφαρική καριέρα
Ο Τζούρασεκ ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της γενέτειρά του, το Βαράζντιν, προτού μετακομίσει, το 2015, στα τμήματα υποδομής (Junior Team - U19) της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο (το 2016), όταν και προήχθη στη Ντίναμο Ζάγκρεμπ ΙΙ. Εκεί παρέμεινε για δύο σεζόν (2016-17 και 2017-18), παίρνοντας μέρος σε 36 αγώνες πρωταθλήματος. Με το μεστό και διορατικό παιχνίδι του, τράβηξε την προσοχή των εκπροσώπων του προπονητικού επιτελείου της πρώτης ομάδας, στην οποία εντάχθηκε το 2018. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για τον σύλλογο στις 28 Απριλίου 2018 σε έναν αγώνα εναντίον της Ριέκα (εκτός έδρας ήττα με 0-1). Παράλληλα, πραγματοποίησε και έκανε πέντε εμφανίσεις στο UEFA Youth League. Λίγο αργότερα πραγματοποίησε άλλες δυο ολιγόλεπτες συμμετοχές στο Κροατικό πρωτάθλημα με την πρώτη ομάδα της Ντιναμό Ζάγκρεμπ και τη σεζόν 2018-19 παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Λοκομοτίβα Ζάγκρεμπ (15 συμμετοχές). Στη συνέχεια είχε μια διετή παρουσία (2019-21), επίσης ως δανεικός, στη Βαράζντιν, όπου σε 63 συμμετοχές είχε τέσσερα γκολ και τρεις ασίστ. Στις 24 Ιουνίου 2021, παραχωρήθηκε εν νέου ως δανεικός (και με δικαίωμα εξαγοράς του κατά το τέλος της σεζόν), στην SC Dnipro-1 αλλά δεν πρόλαβε να αγωνιστεί σε περισσότερα από 18 παιχνίδια (σ. σ. στα 17 εξ’ αυτών ήταν βασικός) καθώς ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη χώρα του. Η Ντίναμο Ζάγκρεμπ τον παραχώρησε εκ νέου ως δανεικό στην Ολίμπια Λουμπλιάνα τον Απρίλιο του 2022 όπου και αγωνίστηκε σε έξι παιχνίδια με προπονητή τον Ρόμπερτ Προσινέτσκι. Στις 30 Ιουλίου 2022, η Σαχτάρ Ντόνετσκ αγόρασε τον Τζούρασεκ μ’ ένα ποσό της τάξεως των 850.000 ευρώ. Ο Κροάτης αγωνίστηκε σε 26 παιχνίδια – εκ των οποίων τα πέντε για το Τσάμπιονς Λιγκ – έχοντας ένα γκολ και τρεις ασίστ. Αν και είχε υπογράψει διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τη Σαχτάρ, στις 30 Ιουνίου 2023, ο Τζούρασεκ ανακοίνωσε, στη σελίδα του στο Instagram. την αποχώρησή του από τον σύλλογο της Ουκρανίας.
Στις 5 Ιουλίου 2023, υπέγραψε διετές (με οψιόν ανανέωσης και για τρίτο χρόνο) συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης .Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τους "κίτρινους" στις 27 Ιουλίου 2023 στον εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του εναντίον της Αραράτ-Αρμενία (τελικό σκορ 1-1), για το θεσμό του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ.
Εθνικές ομάδες
Το 2015, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως μέλος της εθνικής ομάδας νέων της Κροατίας (Κ-17), με τη φανέλα της οποίας είχε συνολικά, 15 συμμετοχές. Ως μέλος της Εθνική Κροατίας Κ-21 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-21.
Τίτλοι
Ντινάμο Ζάγκρεμπ: Πρωτάθλημα Κροατίας : 2017-18, Κύπελλο Κροατίας : 2017-18 Σαχτάρ Ντόνετσκ:  Πρωτάθλημα Ουκρανίας : 2022-23
Πηγές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Λοκομοτίβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (2005) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ουκρανία
Sugar Baby Love
Έχει διασκευαστεί σε διάφορες γλώσσες. Επίσης είναι η μουσική έναρξης της σατιρικής εκπομπής Ράδιο Αρβύλα από το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1974
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2024)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2024) είναι το 75ο που θα διοργανώσει η FIA. Θα περιλαμβάνει 24 Γκραν Πρι. Θα ξεκινήσει στις 2 Μαρτίου στο Μπαχρέιν και θα ολοκληρωθεί στις 8 Δεκεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι. Σημαντικές αλλαγές θα είναι πως το Γκραν Πρι Ιαπωνίας θα μεταφερθεί Απρίλιο, το Γκραν Πρι Αζερμπαϊτζάν θα μεταφερθεί Σεπτέμβριο, το Γκραν Πρι Ισπανίας θα μεταφερθεί Ιούνιο και η μεγάλη επιστροφή του Γκραν Πρι Κίνας. Επίσης πρέπει να πούμε πως τα 3 απ' τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος θα διεξαχθούν ημέρα Σάββατο. Αυτά είναι τα 2 1α σε Μπαχρέιν και Σαουδική Αραβία λόγω του Ραμαζανιού και το Γκραν Πρι στο Λας Βέγκας το Νοέμβριο.
Αναλυτικό Πρόγραμμα αγώνων
Οι χώρες που πρόκειται να διεξάγουν Γκραν Πρι το 2024 είναι με πράσινο χρώμα, με την τοποθεσία της πίστας να είναι με μαύρη τελεία. Πρώην διοργανώτριες χώρες είναι με σκούρο γκρι, και πρώην πίστες είναι με άσπρη τελεία.
2024
Επαρχία του Τέρνι
Η επαρχία του Τέρνι (ιταλικά: Provincia di Terni) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Ούμπρια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.122 τ.χλμ και ο πληθυσμός της φτάνει τους 231.540 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Τέρνι (Terni). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 33 δήμους. Ιδρύθηκε από διάσπαση της επαρχίας της Περούτζια το 1927.
Συνορεύει βόρεια με την επαρχίας της Περούτζια, νότια και δυτικά με το Λάτιο (επαρχίες των Ριέτι και Βιτέρμπο) και βορειοδυτικά με με την Τοσκάνη (Σιένα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τερνι
Κλειστή παρτίδα
Κλειστή παρτίδα (ή Κλειστό άνοιγμα) είναι το σκακιστικό άνοιγμα στο οποίο τα λευκό παίζουν 1.δ4 και τα μαύρα απαντούν συμμετρικά με 1...δ5, καθώς αν δοθεί οποιαδήποτε άλλη απάντηση από τα μαύρα, οδηγεί σε κάποιο Ημίκλειστο άνοιγμα.
Θεωρία
Η κίνηση 1.δ4 προσφέρει τα ίδια οφέλη με την 1.ε4 όσον αφορά την ανάπτυξη και τον έλεγχο του κέντρου της σκακιέρας, αλλά σε αντίθεση με την προώθηση του πιονιού του βασιλιά, όπου το πιόνι στο τετράγωνο ε4 είναι ανυπεράσπιστο μετά την πρώτη κίνηση, το πιόνι στο δ4 προστατεύεται από τη βασίλισσα των λευκών. Αυτή η μικρή διαφορά έχει μια τεράστια επίδραση στο άνοιγμα. Για παράδειγμα, ενώ το Γκαμπί του βασιλιά σπάνια παίζεται σήμερα σε υψηλότερα επίπεδα στο σκάκι, το Γκαμπί της βασίλισσας παραμένει δημοφιλές σε όλα τα επίπεδα του παιχνιδιού. Επίσης, σε σχέση με το άνοιγμα του πιονιού του βασιλιά, στα κλειστά ανοίγματα οι μεταθέσεις μεταξύ των βαριαντών είναι πιο συχνές και σημαντικές.
Ανοίγματα
Τα κλειστά ανοίγματα καταχωρούνται στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς D00–D69. Οι καταχωρήσεις φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Πηγές
Κατηγορία:Ορολογία σκακιού Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Διοίκηση
Διοίκηση είναι ο συντονισμός και η επίβλεψη της λειτουργίας μίας επιχείρησης, ενός ιδρύματος, ενός οργανισμού ή εν γένει, ενός φορέα οργάνωσης ατόμων. Είναι ένα είδος διαχείρισης, δηλαδή προσπάθειας οργάνωσης των διαθέσιμων πόρων, η οποία έχει ως στόχο την καλύτερη δυνατή λειτουργία του φορέα. Τα άτομα που ασκούν τη διοίκηση είναι επιφορτισμένα με την λήψη αποφάσεων απαραίτητων για την λειτουργία του φορέα. Τα καθήκοντά τους ποικίλλουν ανάλογα με την φύση του φορέα τον οποίο διοικούν.
Παραδείγματα ατόμων που ασκούν διοίκηση είναι ο διευθυντής μίας επιχείρησης, ο διοικητής μίας στρατιωτικής σχολής, ο πρύτανης ενός πανεπιστημίου ή ο πρόεδρος ενός οργανισμού. Πολλές φορές, τα άτομα τα οποία ασκούν διοίκηση, αποκαλούνται συνεκδοχικά «η Διοίκηση».
Μεγάλες κατηγορίες στις οποίες διακρίνεται η Διοίκηση είναι η Δημόσια Διοίκηση, η Διοίκηση του Στρατού, η Διοίκηση Επιχειρήσεων και η Διοίκηση των Πανεπιστημίων (τα Πανεπίστημα στην Ελλάδα αλλά και σε πολλά άλλα κράτη είναι ιδρύματα «αυτοδιοίκητα»).
Άτομα που ασκούν τη διοίκηση
Διοίκηση σε έναν φορέα μπορούν να ασκούν ένα ή περισσότερα πρόσωπα. Υπάρχουν αρκετές βαθμίδες στη διοίκηση. Τα πρόσωπα τα οποία κατέχουν την υψηλότερη θέση της διοίκησης φέρουν διάφορες ονομασίες, ανάλογα με την φύση του φορέα τον οποίο διοικούν:
Τα άτομα που έχουν επιφορτιστεί με διοικητικά καθήκοντα, φέρουν και «διοικητικές ευθύνες», το οποίο σημαίνει ότι μπορεί να κατηγορηθούν για λήψη λανθασμένων αποφάσεων, οι οποίες ήταν επιβλαβείς για τον φορέα τον οποίο διοικούν ή διοικούσαν.
Δημόσια Διοίκηση
Στην Ελλάδα λειτουργεί από το 1983 Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης.
Διοίκηση Στρατού
Η διοίκηση του στρατεύματος είναι βασισμένη σε μία ιεραρχική οργάνωση. Υπάρχουν αρκετές διοικητικές μονάδες, οι οποίες ονομάζονται «κλιμάκια οργάνωσης». Καθένα από αυτά έχει και από έναν διοικητή, αξιωματικό ή υπαξιωματικό. Πολλοί στρατιωτικοί βαθμοί παίρνουν το όνομά τους από το κλιμάκιο το οποίο συνήθως διοικούν («άγουν»): ο λόχος διοκείται από τον λοχαγό, το τάγμα από τον ταγματάρχη, το σύνταγμα από τον συνταγματάρχη και η ταξιαρχία από τον ταξίαρχο.
Η Ομάδα, η Διμοιρία και ο Λόχος είναι «υπομονάδες» και διοικούνται κατά κανόνα από κατώτερο αξιωματικό. Το Τάγμα είναι η κύρια «μονάδα» και διοικείται από ανώτερο αξιωματικό (συνήθως αντισυνταγματάρχη, αν πρόκειται για ανεξάρτητο τάγμα ή από ταγματάρχη, αν πρόκειται για τάγμα ενταγμένο σε κάποιο σύνταγμα, το αμέσως μεγαλύτερο κλιμάκιο. Ο μικρότερος «στρατιωτικός σχηματισμός» είναι η Ταξιαρχία. Διοικείται κατά κανόνα από Ταξίαρχο. Οι ταξιαρχίες αποτελούν τα κύρια τμήματα μιας Μεραρχίας. Μεγαλύτερος σχηματισμός είναι το Σώμα Στρατού, ενώ ο μεγαλύτερος σχηματισμός εν καιρώ ειρήνης είναι η Στρατιά.
Διοίκηση της Εκπαίδευσης
Η εκπαίδευση μπορεί να εκληφθεί ως ένας χώρος  για την άσκηση διοίκησης, ο οποίος παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με άλλους χώρους ενώ παράλληλα, παρουσιάζει και σημαντικές διαφοροποιήσεις, οι οποίες καθιστούν αναγκαία την κατάλληλη προσαρμογή των γενικών αρχών μάνατζμεντ αλλά και την ανάπτυξη νέων προσεγγίσεων. Επαναδιατυπώνοντας τον ορισμό της διοίκησης εντός του πλαισίου της εκπαίδευσης διαφαίνεται πως η διοίκηση αφορά σε εκείνη την εξειδικευμένη ανθρώπινη δραστηριότητα, η οποία αναπτύσσεται στους εκπαιδευτικούς οργανισμούς ή  στο σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος και επιδιώκει την υλοποίηση των σκοπών και των στόχων της εκπαίδευσης μέσα από την αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων ( ανθρώπινων και υλικών), μέσα από λειτουργίες όπως είναι για παράδειγμα ο προγραμματισμός, η οργάνωση, η διεύθυνση, ο συντονισμός και ο έλεγχος.
Η διοικητική διάρθρωση του σχολικού συστήματος στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον βαθμό εξουσίας και τη γεωγραφική θέση των υπηρεσιών, μπορεί να διακριθεί σε τέσσερα βασικά επίπεδα διοίκησης:  το εθνικό, το περιφερειακό, το νομαρχιακό και το σχολικό. Το εθνικό επίπεδο περιλαμβάνει την κεντρική εξουσία του Υπουργείου Παιδείας,  τα κεντρικά υπηρεσιακά, πειθαρχικά και γνωμοδοτικά συμβούλια και  τους βοηθητικούς οργανισμούς της εκπαίδευσης. Το περιφερειακό επίπεδο αποτελείται από τις περιφερειακές διευθύνσεις εκπαίδευσης και τα ανώτερα περιφερειακά υπηρεσιακά συμβούλια. Το νομαρχιακό επίπεδο αποτελείται από τις διευθύνσεις- γραφεία εκπαίδευσης, τα περιφερειακά υπηρεσιακά συμβούλια και τα νομαρχιακά συμβούλια. Το επίπεδο σχολικής μονάδας περιλαμβάνει τον διευθυντή και τον υποδιευθυντή.
Η διοίκηση στο τομέα της εκπαίδευσης αφορά στη διαδικασία συντονισμού του ανθρώπινου δυναμικού, των δραστηριοτήτων και των ενεργειών που συντελούνται σε αυτή. Η διοίκηση σε έναν εκπαιδευτικό οργανισμό ελέγχει το τρόπο λειτουργίας του συστήματος. Στις βασικές της λειτουργίες περιλαμβάνονται τα ζητήματα σχεδιασμού και προγραμματισμού. Οι ενέργειες αυτές εξασφαλίζουν την επίτευξη των στόχων του εκπαιδευτικού οργανισμού. Μια άλλη βασική ενέργεια είναι η οργάνωση αλλά και η διευθέτηση των πόρων.
Διοίκηση Επιχειρήσεων
Η σωστή διοίκηση είναι κομβικής σημασίας για πολλές επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Διοίκηση Πανεπιστημίων
Στην Ελλάδα, τα Πανεπιστήμια διοiκούνται από τις Συγκλήτους, επικεφαλής των οποίων είναι οι Πρυτάνεις. Οι διοικητικές δομές των Πανεπιστημίων είναι οι εξής:
- Σχολές: περιλαμβάνουν ένα ή περισσότερα Τμήματα. - Τμήματα: βασική διοικητκή μονάδα ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος. Ο επικεφαλής του ονομάζεται κοσμήτορας. - Τομείς
Διοίκηση Ανθρωπίνου Δυναμικού
Το ανθρώπινο κεφάλαιο αποκτά όλο και περισσότερη σημασία στις σύγχρονες οργανώσεις και εταιρείες. Η διοίκηση του ανθρωπίνου δυναιμκού στοχεύει στην:
Α) Βελτίωση της παραγωγικότητας.
Οι υπεύθυνοι ενός τμήματος ανθρωπίνου δυναμικού δίνουν σημασία στον εργαζόμενο ως άνθρωπο και οφείλουν να έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όπως επικοινωνιακές δεξιότητες, ικανότητα στην ανάλυση ενός ζητήματος, διορατικότητα, δημιουργικότητα και εφευρετικότητα.
Η εκδίκηση της μυλαίδης (ταινία, 1974)
Η εκδίκηση της μυλαίδης (Αγγλικά: The Four Musketeers) είναι μια βρετανική ταινία του 1974 που αποτελεί συνέχεια της ταινίας του 1973 Οι τρεις σωματοφύλακες και καλύπτει το δεύτερο μισό του μυθιστορήματος του Αλέξανδρου Δουμά Οι τρεις σωματοφύλακες (1844).
Δεκαπέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, μεγάλο μέρος του καστ και του συνεργείου συγκεντρώθηκαν ξανά για να κινηματογραφήσουν την ταινία Οι τρεις σωματοφύλακες επιστρέφουν (1989), που είναι βασισμένη χαλαρά στο μυθισρότημα του Δουμά Μετά είκοσι έτη (1845).
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια του Αγγλογαλλικού Πολέμου (1627–1629), ο οποίος περιελάμβανε την καταστολή των προτεσταντών ανταρτών της Λα Ροσέλ, ο καρδινάλιος Ρισελιέ συνεχίζει τις μηχανορραφίες που ξεκίνησε στους Τρεις σωματοφύλακες διατάζοντας τον Κόμη ντε Ροσφόρ να απαγάγει την Κονστάνς Μπονανσιέ, μοδίστρα της βασίλισσας της Γαλλίας. Η κακιά μυλαίδη ντε Βιντέρ, που θέλει να εκδικηθεί τον νεαρό σωματοφύλακα Νταρτανιάν, τον αποπλανεί για να τον κρατήσει απασχολημένο. Σύντομα όμως ανακαλύπτει την αληθινή της φύση και επίσης ότι κάποτε ήταν παντρεμένη με τον συνάδελφό του σωματοφύλακα Άθω, ο οποίος υποτίθεται ότι την είχε σκοτώσει, αφού ανακάλυψε ότι ήταν εγκληματίας.
Το τρίο των σωματοφυλάκων — Άθως, Πόρθος και Άραμις — σώζουν την Κονστάνς από τη φυλάκιση στην κατοικία του Ροσφόρ και την πηγαίνουν για ασφάλεια στο μοναστήρι του Αρμεντιέρ. Η Ντε Βιντέρ στέλνει στον Νταρτανιάν δηλητηριασμένο κρασί και ένα σημείωμα με σκοπό να τον ξεγελάσει ώστε να πιστέψει ότι οι τρεις έχουν φυλακιστεί για μέθη. Πηγαίνοντας να τους σώσει, ο Νταρτανιάν δέχεται επίθεση από τον Ροσφόρ και τους άνδρες του. Το τρίο συμμετέχει στον αγώνα και ο Ροσφόρ τρέπεται σε φυγή. Ένας από τους άντρες του συλλαμβάνεται και βασανίζεται για να αποκαλύψει ότι ο Ρισελιέ πηγαίνει κοντά στη Λα Ροσέλ, αλλά μετά πίνει το δηλητηριασμένο κρασί και πεθαίνει, αποκαλύπτοντας την παγίδα της Ντε Βιντέρ. Στη συνέχεια, οι τρεις προχωρούν στο πανδοχείο όπου κατασκοπεύουν τον Ρισελιέ. Ο καρδινάλιος διατάζει την Ντε Βιντέρ να απειλήσει τον δούκα του Μπάκιγχαμ ότι θα αποκαλύψει τη σχέση του με τη βασίλισσα, για να μη στείλει βοήθεια στους αντάρτες. θα σκοτώσει τον δούκα αν δεν συμμορφωθεί. Σε αντάλλαγμα, η ντε Βιντέρ ζητά ένταλμα, ώστε να σκοτώσει τον Νταρτανιάν και την Κονστάνς. Ο Ρισελιέ υπογράφει απρόθυμα ένα ένταλμα, διατυπώνοντάς το με τρόπο που δεν αφήνει στοιχεία εναντίον του: «Με εντολή μου και για το καλό του κράτους, ο έχει κάνει ο κομιστής ό,τι έγινε».
Αφού φανερώνεται στην Ντε Βιντέρ, ο Άθως της παίρνει το ένταλμα και αργότερα λέει στον Νταρτανιάν για τη συνωμοσία. Ο Νταρτανιάν στέλνει τον υπηρέτη του να προειδοποιήσει τον δούκα. Στην Αγγλία, η ντε Βιντέρ ζητά από τον Μπάκιγχαμ να μη βοηθήσει τους επαναστάτες, αλλά εκείνος αρνείται. Η Ντε Βιντέρ προσπαθεί να τον δολοφονήσει, αλλά αιχμαλωτίζεται. Ο Μπάκιγχαμ βάζει τον υπηρέτη του Τζον Φέλτον να την κλειδώσει στον Πύργο του Λονδίνου, αλλά εκείνη σαγηνεύει τον Φέλτον και τον πείθει ότι ο Μπάκιγχαμ είναι εχθρός του. Ο Φέλτον τη βοηθά να δραπετεύσει και να επιστρέψει στη Γαλλία, και μετά δολοφονεί τον Μπάκιγχαμ. Αμέσως μετά, η Λα Ροσέλ παραδίδεται.
Ο Ροσφόρ και η ντε Βιντέρ εξακολουθούν να σκοπεύουν να σκοτώσουν τον Νταρτανιάν και την Κονστάνς. Με μια ομάδα φρουρών, καταλαμβάνουν το μοναστήρι στο Αρμεντιέρ και πολεμούν και τους τέσσερις σωματοφύλακες που φτάνουν εκεί. Ενώ ο Ροσφόρ και οι άντρες του κρατούν τους σωματοφύλακες μακριά, η ντε Βιντέρ στραγγαλίζει την Κονστάνς. Ο Άθως πιάνει την ντε Βιντέρ. Ο Νταρτανιάν μονομαχεί με τον Ροσφόρ και φαίνεται ότι τον σκοτώνει (αν και στο Οι τρεις σωματοφύλακες επιστρέφουν αποκαλύπτεται ότι στην πραγματικότητα θα επιζήσει από τον τραυματισμό). Οι τέσσερις σωματοφύλακες καταδικάζουν την ντε Βιντέρ σε θάνατο με αποκεφαλισμό και προσλαμβάνουν έναν δήμιο για να εκτελέσει την ποινή. Στη συνέχεια, συλλαμβάνονται από τους φρουρούς του καρδιναλίου.
Ο Ρισελιέ κατηγορεί τον Νταρτανιάν για τη δολοφονία ενός πολύτιμου υπηρέτη του κράτους, αλλά ο Νταρτανιάν του δείχνει το υπογεγραμμένο ένταλμα θανάτου που, λόγω της διφορούμενης διατύπωσής του, φαίνεται να εξουσιοδοτεί τις ενέργειες του ίδιου του Νταρτανιάν. Ηττημένος και εντυπωσιασμένος από το επίτευγμα του Νταρτανιάν, ο καρδινάλιος προσφέρει μια θέση αξιωματικού είτε στον ίδιο είτε σε έναν από τους τρεις φίλους του. Ο Άθως, ο Πόρθος και ο Αράμις απορρίπτουν την προσφορά και ο Νταρτανιάν προάγεται σε υπολοχαγό των σωματοφυλάκων.
Παραγωγή
Κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας Ο Νταρτανιάν και οι 3 σωματοφύλακες, οι παραγωγοί συνειδητοποίησαν ότι το έργο ήταν τόσο μεγάλο που δεν θα μπορούσαν να το ολοκληρώσουν όπως είχε αρχικά προβλεφθεί, μέχρι την ημερομηνία κυκλοφορίας που είχε ανακοινωθεί. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε να χωριστεί το έργο σε δύο ταινίες, και έτσι τα δύο μισά κυκλοφόρησαν ως Ο Νταρτανιάν και οι 3 σωματοφύλακες και Η εκδίκηση της μυλαίδης με διαφορά περίπου έξι μηνών. Οι περισσότεροι ηθοποιοί εξοργίστηκαν που η δουλειά τους χρησιμοποιήθηκε για να γίνει μια ξεχωριστή ταινία, ενώ πληρώνονταν μόνο για τη δουλειά σε μία ταινία. Υποβλήθηκαν αγωγές για λογαριασμό όσων συνέβαλαν στην ταινία για να διεκδικήσουν μισθούς και επιδόματα που συνδέονταν με τη δεύτερη ταινία που δεν αναφερόταν στα αρχικά συμβόλαια. Όλα τα συμβόλαια των ηθοποιών του σωματείου SAG έχουν πλέον τη γνωστή «ρήτρα Salkind», η οποία ορίζει πόσες ταινίες γίνονται.
Υποδοχή και βραβεία
Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές.
Ήταν επίσης υποψήφια στα 48α Όσκαρ για βραβείο καλύτερων κουστουμιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λάλο Σίφριν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Virgin Express
Η Virgin Express είναι μια εταιρεία χαμηλού κόστους, δημιουργημένη εντός του Ομίλου Virgin, του Σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον. Η εταιρεία εκτελεί δρομολόγια κυρίως προς τη Νότια Ευρώπη, από τη βάση της στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Οι πωλήσεις εισιτηρίων γίνονται κυρίως μέσω του διαδικτύου, αλλά σε αντίθεση με άλλες εταιρείες χαμηλού κόστους δεν προσφέρει ανταποκρίσεις πτήσεων.
Εξαγορά από την SNBA
Το 2005 η εταιρεία εξαγοράσθηκε από την SN Brussels Airlines, την εταιρεία που διαδέχθηκε την χρεοκοπημένη Sabena. Η εταιρεία έχει διατηρήσει το πτητικό κομμάτι της VE. Όμως, οι δύο εταιρείες συγχωνεύονται, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας εταιρείας, η οποία φημολογείται πως θα αποκτήσει το όνομα της πτωχευμένης Sabena.
Ο Στόλος της VE
Η VE διαθέτει στόλο δέκα αεροσκαφών, που περιλαμβάνει τους παρακάτω τύπους (Αύγουστος 2005):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βελγικές αεροπορικές εταιρείες
1543
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1543 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νότιες ρομανικές γλώσσες
Οι Νότιες ρομανικές γλώσσες σύμφωνα με τον οργανισμό Ethnologue, είναι κλάδος των ρομανικών γλωσσών. Περιλαμβάνουν τη Σαρδηνιακή και την Κορσικανική.
Κατηγορία:Ρομανικές γλώσσες
Ιησούς Χριστός
Ο Ιησούς διακήρυξε ότι είναι ο αναμενόμενος «Μεσσίας» (εβραϊκή:, Μασιάχ), ερχόμενος σε σύγκρουση με την κυρίαρχη Εβραϊκή θρησκεία. Για αυτό το λόγο καταδικάστηκε από το θρησκευτικό δικαστήριο των Εβραίων, μια απόφαση που οδήγησε τελικά στο θάνατο του από τις Ρωμαϊκές αρχές με την τιμωρία της σταύρωσης.
Έχει εκφραστεί η άποψη πως το ιστορικό πρόσωπο διέφερε από το βιβλικό πρόσωπο που παρουσιάζεται στην Αγία Γραφή.
Ο Ιουδαϊσμός απορρίπτει την ιδέα πως ο Ιησούς Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας, ακολουθώντας διαφορετική ερμηνεία των προφητειών περί Μεσσία της Παλαιάς Διαθήκης από αυτήν των Χριστιανικών Εκκλησιών.
Όνομα
To όνομα «Ιησούς» που εμφανίζεται σε διάφορες γλώσσες, είναι η μεταγραφή της λέξης «Ἰησοῦς» στην πρωτότυπη ελληνική γλώσσα, προερχόμενη από την αραμαϊκή λέξη «ישוע» (Γιεσούα), η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «» (Γεχοσούα) που σημαίνει «Ο Γιαχβέ (Θεός) είναι Σωτηρία».
Νεανικά χρόνια
Τα Ευαγγέλια δεν γράφουν πολλά για την παιδική και εφηβική ηλικία του Ιησού. Σχετικά με την γέννησή του, αναφέρουν ότι ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε την μέλλουσα μητέρα του Ιησού, τη Μαριάμ, και της είπε ότι θα φέρει στον κόσμο ένα ξεχωριστό παιδί που θα ήταν ο γιος του Θεού και μάλιστα με έναν ξεχωριστό τρόπο, δηλαδή όχι με την συμβολή ανδρός αλλά με την θαυματουργό δύναμη του Θεού. Έτσι, ο Ιησούς γεννήθηκε περίπου το 7 π.Χ. στις 12 Νοεμβρίου στη Βηθλεέμ, μια πόλη του Ισραήλ, κοντά στην Ιερουσαλήμ. Κατόπιν, η Μαριάμ (Μαρία) και ο μνηστήρας της Ιωσήφ, ένας πιστός και δίκαιος άνθρωπος, μαραγκός στο επάγγελμα, πήραν τον Ιησού και κατέφυγαν για λίγο καιρό στην Αίγυπτο. Επιστρέφοντας, εγκαταστάθηκαν στην φτωχική κωμόπολη Ναζαρέτ όπου και ανατράφηκε ο Ιησούς. Επίσης αναφέρεται ότι, όταν ο Ιησούς ήταν 12 χρονών και επισκέφθηκε με τους γονείς του την Ιερουσαλήμ, στην επιστροφή οι γονείς του τον έχασαν. Τον βρήκαν αφού επέστρεψαν πάλι στην Ιερουσαλήμ μέσα στο ναό, όπου συνομιλούσε με μορφωμένους άνδρες της πόλης οι οποίοι εξεπλάγησαν από τη σοφία του.
Διδασκαλία
Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, επρόκειτο να υπάρξει ένα πρόσωπο που θα προετοίμαζε τον κόσμο για τον ερχομό του Μεσσία· σύμφωνα με τους Ευαγγελιστές, αυτός ήταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αυτός ο οποίος εκτέλεσε το συγκεκριμένο προπαρασκευαστικό έργο. Όταν ο Ιησούς ήταν 30 ετών, ο Ιωάννης τον βάπτισε στον Ιορδάνη ποταμό και αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον αναμενόμενο Μεσσία. Στην συνέχεια, ο Ιησούς ξεχώρισε μια ομάδα 12 πιστών μαθητών του, τους οποίους ονόμασε αποστόλους, και τους οποίους έστελνε κατά καιρούς να διαδώσουν τη διδασκαλία του. Ο Ιησούς μετά την βάπτισή του κήρυξε στον κόσμο της υπαίθρου αλλά και των πόλεων, χρησιμοποιώντας κατά περίπτωση το ύπαιθρο, τα σπίτια που τον φιλοξενούσαν, τις κατά τόπους συναγωγές, ακόμα και το Ναό των Ιεροσολύμων. Μίλησε για την εμπιστοσύνη που πρέπει να έχει ο άνθρωπος στο Θεό για τις καθημερινές του ανάγκες και τις αντιξοότητες της ζωής, για την θρησκευτική υποκρισία, και, κυρίως, για την σημασία μιας ενάρετης ζωής βασισμένης στην αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Σημαντικό στοιχείο της διδασκαλίας του είναι η κατάκριση που φέρνει η αθέτηση των εντολών του Θεού και η σωτηρία που δίνεται σε όσους πιστεύουν ότι αυτός είναι ο Μεσσίας. Τα παραπάνω τα συνέδεε με τις αναγγελίες του σχετικά με την ανάσταση των νεκρών, την "Ώρα της Κρίσεως", την "Βασιλεία του Θεού", και την "Κόλαση". Χρησιμοποιούσε πολύ συχνά την μέθοδο των παραβολών για να μεταδώσει τα μηνύματα της διδασκαλίας του. Έδωσε τέλος απαντήσεις σε διάφορα ερμηνευτικά ζητήματα των Εβραϊκών Γραφών. Ο Ιησούς έγινε πολύ σύντομα γνωστός, αρχικά στις περιοχές της Γαλιλαίας και σταδιακά σε όλη την Ιουδαία, τόσο στην ύπαιθρο όσο και στα αστικά κέντρα και τα Ιεροσόλυμα, το θρησκευτικό κέντρο του Ιουδαϊσμού. Η διδασκαλία του Ιησού απευθυνόταν στους αναμένοντες τον Μεσσία Ιουδαίους αν και τα Ευαγγέλια αναφέρουν ότι είχε μιλήσει για το ότι μελλοντικά αυτή θα διαδοθεί παντού. Τα Ευαγγέλια επίσης περιγράφουν και πολλά θαύματα που έγιναν από τον Ιησού, τα οποία αφορούν κυρίως θεραπείες, και ότι ο ίδιος έλεγε ότι αυτά αποτελούν εχέγγυα για το ότι η διδασκαλία του προέρχεται από τον Θεό. Επίσης αναφέρουν ότι προείπε την καταστροφή του δεύτερου Ναού των Ιεροσολύμων, η οποία έγινε περίπου 40 χρόνια μετά, το 70 μ.Χ., και ότι έδωσε κάποιες προφητείες για την Συντέλεια του κόσμου.
Η αντιμετώπιση της διδασκαλίας του
thumb|210px|right|Η Τελική Κρίση, [[Γιάκομπ ντε Μπάκερ (περ. 1580).]]
Το μήνυμα του Ιησού είχε μεγάλη επίδραση στους ακροατές του και πολλοί από αυτούς θεώρησαν ότι πράγματι αυτός ήταν ο Μεσσίας. Άλλοι πάλι θεώρησαν ότι απλά ήρθε να προετοιμάσει τον ερχομό του πραγματικού Μεσσία ενώ κάποιοι είπαν πως ήταν κάποιος παλιός προφήτης που ήρθε και πάλι στη γη για να διδάξει. Μια ομάδα Εβραίων θρησκευτικών ηγετών κατηγόρησε τον Ιησού επειδή τα Σάββατα, την ιερή ημέρα ανάπαυσης των Ιουδαίων, έκανε θεραπείες. Επίσης κάποιοι από αυτούς δυσανασχετούσαν επειδή ο Ιησούς συναναστρεφόταν και ανθρώπους που θεωρούνταν άδικοι και ασεβείς, όπως οι φοροεισπράκτορες του Ρωμαϊκού κράτους. Ο Ιησούς από την πλευρά του, για το μεν θέμα του Σαββάτου αντέδρασε μιλώντας για υποκρισία των κατηγόρων του, για το δε θέμα των συναναστροφών του υποστήριξε ότι η συμπεριφορά του ήταν μέσα στα πλαίσια της έκκλησης για μετάνοια προς κάθε αμαρτωλό. Μια μερίδα από τους Εβραίους ηγέτες ανησύχησε μήπως ο Ιησούς, επειδή πολλοί νόμιζαν για Μεσσία, προκαλέσει κάποια εξέγερση ενάντια στους Ρωμαίους η οποία θα γινόταν αιτία για σφαγή των Εβραίων. Έτσι, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να θανατώσουν τον Ιησού για το γενικό καλό των Εβραίων. Ένας από τους δώδεκα αποστόλους, ο Ιούδας Ισκαριώτης, τους πρότεινε να τους τον παραδώσει με προδοσία, έναντι αμοιβής. Τα Ευαγγέλια μας περιγράφουν πως ο Ιησούς γνώριζε ότι έπρεπε να προετοιμαστεί για το τέλος του, όπως και με ποιον τρόπο θα πέσει στα χέρια των εχθρών του.
Ο θάνατος και η Ανάσταση
Ο Ιησούς μάζεψε τους Αποστόλους μαζί για ένα τελευταίο γεύμα που είναι γνωστό ως «μυστικός δείπνος». Εκεί, εξήγησε στους μαθητές του, πως με τον θάνατό του θα καθιερωθεί μια νέα σχέση ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους. Πήρε το ψωμί και το κρασί από το τραπέζι, προσευχήθηκε και σε μια συγκινητική ατμόσφαιρα αποχαιρετισμού το μοίρασε στους Αποστόλους του. Οι Χριστιανοί, σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού έχουν καθιερώσει το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.
Μετά από το δείπνο, ο Ιησούς και οι Απόστολοι πήγαν στο Όρος των Ελαιών, ένα λόφο στην ανατολική πλευρά της Ιερουσαλήμ, και στον κήπο της Γεσθημανής. Σε αυτόν τον κήπο, ο μαθητής του Ιησού, Ιούδας, έφερε τους στρατιώτες για να συλλάβουν τον Ιησού. Αυτοί τον οδήγησαν μπροστά στους ηγέτες των Ιουδαίων, οι οποίοι πραγματοποίησαν μια σύντομη δίκη και τον καταδίκασαν σε θάνατο. Οι νόμοι όριζαν πως για να πραγματοποιηθεί μια θανατική ποινή θα έπρεπε να εγκριθεί από τον Ρωμαίο κυβερνήτη της Ιουδαίας, Πόντιο Πιλάτο. Εκείνος, μη βρίσκοντας κάτι επιλήψιμο εναντίον του, τον έκρινε αθώο, παραπέμποντάς τον στην κρίση του λαού που είχε συγκεντρωθεί έξω από το μέγαρο. Έπειτα από την ιαχή του πλήθους: «ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ίωάν. 19,15) ο Πιλάτος αναγκάστηκε να καταδικάσει τον Ιησού σε σταυρικό θάνατο. Την επόμενη ημέρα, οι ηγέτες των Ιουδαίων ζήτησαν από τον Πιλάτο να σφραγιστεί ο τάφος και να τοποθετηθεί φρουρά και αυτός ικανοποίησε το αίτημα τους. Μετά από τρεις μέρες το σώμα του Ιησού είχε εξαφανιστεί από εκεί και ο Ιησούς εμφανιζόταν κατά διαστήματα σε πολλούς από τους μαθητές του. Μετά το γεγονός της Ανάστασης, πέρασε ακόμα 40 ημέρες στη γη και μετά "αναλήφθηκε"» δηλ. ανέβηκε στον ουρανό. Το γεγονός της Ανάστασης του Ιησού, κατέχει κεντρική θέση στη χριστιανική πίστη και διδασκαλία. Οι Απόστολοί του συνέχισαν να διδάσκουν το μήνυμά του Ιησού Χριστού που βρήκε ανταπόκριση στον τότε γνωστό κόσμο και συνεχίζει ακόμη και σήμερα.
«Ιησούς Χριστός» ως τίτλος
thumb|right|180px|Η Βάπτιση του Ιησού Χριστού.
«Ιησούς Χριστός» είναι το όνομα και ο τίτλος (που έλαβε αφού χρίστηκε κατά το βάφτισμά του) του Ιουδαίου Ιησού από την Ναζαρέτ, ο οποίος αποκαλείται στην Αγία Γραφή «Υιός του Θεού». Το όνομα Ιησούς είναι το αντίστοιχο του αραμαϊκού ονόματος Γιεσούα (ישוע) ή στην εβραϊκή του εκδοχή, Γεχοσούα (יהושע) που σημαίνει «Ο Ιεχωβά/Γιαχβέ Είναι Σωτηρία». Το συγκεκριμένο όνομα δεν ήταν ασυνήθιστο την περίοδο που έζησε ο Ιησούς. Γι' αυτό συνήθως πρόσθεταν επιπλέον προσδιορισμούς, αποκαλώντας τον «Ιησούς ο Ναζωραίος» ή «Ναζαρηνός»
Ο τίτλος Χριστός είναι ισοδύναμος με τον εβραϊκό όρο «מָשִׁיחַ» (Μασιάχ, δηλαδή Μεσσίας) και σημαίνει «Χρισμένος». Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή και για άλλα άτομα πριν τον Ιησού, όπως ο Μωυσής, ο Ααρών και ο Δαβίδ  ως συμβολισμοί για τη θέση, το αξίωμα ή την υπηρεσία που θα κατείχε στον μέγιστο βαθμό ο Μεσσίας. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις τον Ευαγγελίων ο Ιησούς Χριστός περιγράφεται με εξέχοντα και μοναδικό τρόπο ως «ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος».
Πηγές πληροφόρησης
Η κύρια πηγή πληροφόρησης για τον Ιησού είναι τα Χριστιανικά κανονικά Ευαγγέλια (σε αντίθεση με τα μη κανονικά ή Απόκρυφα Χριστιανικά κείμενα).
Αυτά τα κείμενα, δεν αποτελούν λεπτομερείς και αναλυτικές βιογραφίες του Ιησού Χριστού, ούτε και είναι έργα καθαρά ιστορικά με την έννοια των έργων Θουκυδίδη ή του Ιώσηπου, ή άλλων ιστορικών της αρχαιότητας. Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι ο αρχαιολόγος Sir William Mitchell Ramsay, κατόπιν έρευνας, σημειώνει για τον γ' Ευαγγελιστή, τον Λουκά, ότι "μπορούμε βάλουμε τα λόγια του Λουκά πάνω από κάθε άλλου ιστορικού". Μέσα στα Ευαγγέλια βρίσκουμε αναφορές σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα (όπως η απογραφή του Κυρηνίου, ο αυτοκράτορας της Ρώμης Τιβέριος, ο Πόντιος Πιλάτος, ο Ηρώδης Αντίπας, ο τετράρχης Λυσανίας κ.ά.), όμως δεν εξαντλείται ο χαρακτήρας τους στην ιστορία, αλλά αποτελούν κυρίως μαρτυρίες πίστης, βιώματος και μετάδοσης του χριστιανικού μηνύματος.
Τα Ευαγγέλια είναι τέσσερα και μαζί με τα υπόλοιπα 23 βιβλία που κατά τους χριστιανούς περιέχουν τη «νέα οικονομία του Θεού», ονομάζονται όλα μαζί «Καινή Διαθήκη».
thumb|left|200px|[[Ίδε ο άνθρωπος πίνακας του Αντόνιο Τσίζερι]]
Στα Ευαγγέλια, όπου προέχει ο θεολογικός ερμηνευτικός χαρακτήρας τους, οι ευαγγελιστές, ενδιαφερόμενοι να μεταδώσουν το μήνυμα του Ιησού, δεν καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια να τοποθετήσουν χρονικά τα ιστορούμενα γεγονότα με σχολαστική ακρίβεια ή να εναρμονίσουν πλήρως μεταξύ τους τις διάφορες πληροφορίες. Έχει υπογραμμιστεί γενικότερα ο χαλαρός τρόπος σύνδεσης των γεγονότων με ένα «και», «ευθέως» ή «πάλιν», ενώ αργότερα οι θεολόγοι υποστήριξαν ότι το κάθε ευαγγέλιο φέρει και τη σφραγίδα της προσωπικότητας του συντάκτη του όπου το ίδιο επεισόδιο της ζωής του Ιησού είναι δυνατό να παρατίθεται από όλους τους ευαγγελιστές αλλά στον κάθε ευαγγελιστή να παρουσιάζεται μια διαφορετική έξαρση των ίδιων στοιχείων ή τονισμός διαφορετικών στοιχείων που συχνά συμπληρώνουν τις διηγήσεις.
Στη σύγχρονη ερευνά άλλωστε, η επικρατέστερη άποψη στο θέμα της σχέσης του Ιωάννη με τους τρεις "Συνοπτικούς" -όπως ονομάζονται- Ευαγγελιστές είναι πως ο δ' ευαγγελιστής γνωρίζει κάποια ή και όλα τα προγενέστερα Ευαγγέλια, τα οποία σε ορισμένα σημεία συμπληρώνει.
Εκτός αυτών, όμως, τέσσερις μη Χριστιανοί ιστορικοί του 1ου και 2ου αιώνα, κάνουν αναφορά στον Ιησού Χριστό -ο Ιώσηπος, ο Τάκιτος, ο Σουητώνιος και ο Πλίνιος ο Νεότερος. Καθώς και πλήθος φιλοσόφων, σοφιστών και ιστορικών συγγραφέων όπως οι Θαλλός, Κέλσος ο Αλεξανδρεύς, Μαρά μπαρ Σεραπίων και Λουκιανός.
Η γέννηση του Ιησού
Γεννήθηκε «εκ γυναικός» και «υπό νόμον» (Γαλ. 4, 4) μέσα στους κόλπους μιας ανθρώπινης οικογένειας του Ισραήλ και «εξ οίκου Δαυίδ» (Λουκ. 1, 27). Οι περιγραφές των ευαγγελιστών για τη γέννηση του Ιησού τονίζουν τον υπερφυσικό χαρακτήρα της με επίκεντρο την «εκ Του Πνεύματος Του Αγίου και Μαρίας τής Παρθένου» σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού. Η ημερομηνία γέννησης του Ιησού και εορτασμού των Χριστουγέννων, γνωρίζουμε πως είναι συμβατική (οι εσωτερικές βιβλικές ενδείξεις τοποθετούν την πραγματική ημερομηνία κάπου στα μέσα του φθινοπώρου). Αρχικά δεν εορταζόταν καν η γέννησή του και οι πρώτες πιθανές ημερομηνίες άρχισαν να διατυπώνονται από τον 2ο αιώνα μ.Χ. Τελικά, μετά τον 4ο μ.Χ. αιώνα, όλες οι πιθανές ημερομηνίες γέννησης του Ιησού που είχαν διατυπωθεί καταργήθηκαν, και ως τελική ημερομηνία εορτασμού των Χριστουγέννων καθιερώθηκε η 25η Δεκεμβρίου, ημερομηνία που συνέπιπτε με την ειδωλολατρική γιορτή των Σατουρναλίων προς τιμήν του θεού Κρόνου, με τα γενέθλια του Μίθρα, και με τα Μπρουμάλια τον εορτασμό της μικρότερης μέρας του έτους. Αυτό ήταν κάτι που κατά την άποψη των χριστιανών, έδινε την ιδέα της αναγέννησης του κόσμου μέσω του χριστιανισμού, που ήθελε να δώσει μια νέα διάσταση στα πράγματα ξεπερνώντας τις αρχαίες θρησκείες. Αναλόγως, 9 μήνες πριν, εορτάζεται ο Ευαγγελισμός.
Η διδασκαλία του Ιησού
"Η διδασκαλία του Χριστού είναι το σπουδαιότερο που μπορούμε να μάθουμε και η εφαρμογή της το μεγαλύτερο που μπορούμε να πράξουμε."
- Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος
Ο Ιησούς, δεν έγραψε κανένα κείμενο αλλά φαίνεται ότι εμπιστεύτηκε στη μνήμη των μαθητών και των ακολούθων του το μήνυμά του και τα έργα του. Μέσα στα κείμενα της κανονικής γραμματείας της Καινής Διαθήκης περιλαμβάνεται η προφορική αυτή παράδοση όχι ως υποκειμενική αυθαίρετη καταγραφή, αλλά ως μια αποκρυσταλλωμένη παράδοση, εκφρασμένη από την συγκεκριμένη πρωτοχριστιανική κοινότητα. Ο Ιησούς με τη στάση και τη διδασκαλία του δεν φάνηκε να ακολουθεί ή να συνεχίζει κάποια γνωστή ραββινική παράδοση. Το ιδιόμορφο έργο του, μάλλον δεν θυμίζει κάποιο από τα κοινωνικά ή πνευματικά κινήματα της εποχής του. Δεν φαίνεται να συνεχίζει ούτε την αυστηρή γραμμή του Βαπτιστή, ούτε και τις ασκητικές τάσεις των μοναστικών κοινοτήτων της Νεκράς Θάλασσας καθώς αρκετές διαφορές παρουσιάζει από τις αρχές τους. Χαράσσει μια προσωπική γραμμή, χωρίς να κηρύσσει ούτε αποστασία άλλα ούτε και τυφλή υποταγή στο Νόμο. Προβάλλει την ανθρώπινη ελευθερία ως υπέρτατο αγαθό και καλεί τον άνθρωπο να την εναρμονίζει με το καλό και με τις βουλές του Θεού. Στο έργο και τη στάση ζωής του, τα πράγματα παρουσιάζονταν με μια εντελώς άλλη όψη εγκαινιάζοντας μια διαφορετική κατανόηση του κόσμου και των ανθρώπων.thumb|left|200px|Διδασκαλία του Ιησού, τοιχογραφία από [[κατακόμβη της Ρώμης, αρχές 4ου αι.]] Στο επιτιμητικό ερώτημα των Φαρισαίων προς τους μαθητές του Ιησού, «διά τι μετά τελωνών και αμαρτωλών εσθίει ο διδάσκαλος υμών», η απάντηση του Ιησού είναι καταλυτική: «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν». Ο Ιησούς, πολύ συχνά παρουσιάζεται στα Ευαγγέλια να είναι έντονα "επαναστατικός" επάνω σε πολλά θεωρητικά θέματα, που είχαν άμεση σχέση με τις παραδόσεις του λαού, επειδή είχε διαφορετικές θέσεις. Το περιεχόμενο του κηρύγματός του, ιδιαίτερα για τα μεγάλα θεολογικά θέματα, όπως της αρχαίας προφητείας και των εσχατολογικών προσδοκιών του παραδοσιακού Ιουδαϊσμού, σε πολλούς θα φαινόταν ως απαράδεκτη θεολογική παρέκκλιση. Τα θαύματα συχνά έθεταν το πρόβλημα της μεσσιανικότητας του Ιησού. Τα ερωτήματα «Τίς ούτός εστιν ός και αμαρτίας αφίησιν;" (Λουκ. 7, 49), ή «Εν ποία εξουσία ταύτα ποιείς; και τις σοι έδωκεν την εξουσίαν ταύτην;» (Ματθ. 21, 23), έγιναν αιτία να πει έναν θεμελιώδη λόγο της διδασκαλίας του, ότι "το Σάββατον διά τον άνθρωπον έγένετο και ουχ ο άνθρωπος διά το Σάββατον» (Μάρκ. 2,27), πού φανερώνει τη σαφή τοποθέτηση του έναντι του νόμου και της θρησκείας. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να γίνει δούλος όλων αυτών, άλλα οι θρησκευτικές εντολές, οι κανόνες και οι νόμοι, ουσιαστικά πρέπει να «υπηρετούν» τον άνθρωπο και να συμβάλλουν στη λύτρωση και τη σωτηρία του. Αυτή η «επαναστατικότητα» της διδασκαλίας του Ιησού, θορύβησε την άρχουσα ιερατική τάξη που έβλεπε να αμφισβητείται ο ρόλος της και να κινδυνεύει η θέση της. Μιλώντας στους μαθητές και στους ακροατές του παρουσίαζε τον εαυτό του ως δρόμο, αλήθεια, ζωή (Ιωάν. 14,6)  άμπελο, Υιό του Θεού και φορέα αγάπης.
Η Επί του Όρους Ομιλία
Πολύς λόγος έχει γίνει για την περίφημη «επί του Όρους Ομιλία» του Ιησού. Ο Ματθαίος αφιερώνει τρία ολόκληρα κεφάλαια του Ευαγγελίου του στην ομιλία αυτή και αυτό σημαίνει ότι κατέχει πολύ κεντρική θέση στην όλη έκθεση των γεγονότων. Βέβαια για το χριστιανισμό, η «επί του Όρους Ομιλία» δεν αποτελεί την πεμπτουσία του, καθώς δεν περιέχει ούτε το σύνολο της διδασκαλίας του Ιησού, ούτε και τη λυτρωτική προσφορά του έργου του, όμως το περιεχόμενο της εκφράζει κατά ουσιαστικό τρόπο το πνεύμα της χριστιανικής διδασκαλίας και πίστης, που διαφοροποιείται από το ιουδαϊκό πνεύμα άλλα και από την γενικότερη ιδεολογία και ηθική δεοντολογία της εποχής εκείνης. Πάντως κατά την άποψη των χριστιανών, η πίστη δεν περιορίζεται μόνο στα ηθικά πλαίσια μιας διδασκαλίας περί κοινωνικών και διαπροσωπικών σχέσεων αλλά περιλαμβάνει άρρηκτα όλα τα παραδομένα υπερφυσικά γεγονότα και κυρίως την ανάσταση του Ιησού που αποτελεί ελπίδα για την οριστική νίκη επί του πόνου, της φθοράς και του θανάτου.
Οι παραβολές
thumb|right|180px|Ο καλός Σαμαρείτης, πίνακας του [[Ρέμπραντ]]
Η διδασκαλία του Ιησού, είναι διατυπωμένη στη γλώσσα, το μορφωτικό επίπεδο και την προσληπτική ικανότητα των ανθρώπων της εποχής εκείνης. Ο Ιησούς δεν απευθύνθηκε ως Διδάσκαλος σ' έναν κόσμο λογίων και μορφωμένων ανθρώπων, άλλα επικοινώνησε με το λαό της εποχής εκείνης, που ουσιαστικά δεν διέθετε σχεδόν καμιά μόρφωση και πνευματική καλλιέργεια. Γι’ αυτό απέφευγε συστηματικά τις ιδεολογικές και συνθετικές ομιλίες, καθώς και λόγους με προτάσεις και εκφράσεις θεωρητικού περιεχομένου. Ήταν μάλλον πρακτικός και πολύ αναλυτικός και διαμόρφωνε το λόγο του με παραδείγματα παρμένα από την καθημερινή ζωή κάνοντας χρήση των «Παραβολών». Η παραβολή ήταν, από τα βασικά δομικά στοιχεία της διδασκαλίας του Ιησού. Χρησιμοποιούσε πάντοτε εικόνες από τον γύρω κόσμο και συχνά παρατηρείται μέσα στις εκφράσεις του ή υπερβολή ή και το απίθανο ακόμη, ώστε να δημιουργήσει αίσθηση ή να προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον. Ενδεικτικό παράδειγμα μας δίνουν τα Ευαγγέλια με το χωρίο: «ευκολώτερον εστι κάμηλον διά τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν» (Ματθ. 19, 24) ή το εντυπωσιακό από την επί του Όρους Ομιλίας: «και ει η δεξιά σου χείρ σκανδαλίζει σε, έκκοψον αυτήν και βάλε από σού· συμφέρει γάρ σοι ίνα απόληται έν των μελών σου και μη όλον το σώμά σου βληθή εις γέενναν» (Ματθ. 5, 30).
Η χρήση των παραβολών δεν ήταν άγνωστη κατά την εποχή της Καινής Διαθήκης και ο Ιησούς δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ο πρώτος πού εισηγήθηκε τη φιλολογική αυτή μορφή της παραβολής καθώς και στην Παλαιά Διαθήκη, γινόταν χρήση της παραβολικής μεθόδου. Πάντως, η εκτεταμένη χρήση της παραβολής στη διδασκαλία του Ιησού έκανε πολλούς να διερωτηθούν σχετικά: «διατί εν παραβολαίς λαλείς αυτοίς;» (Ματθ. 13,10). Αυτό ίσως να σημαίνει, πως ενώ η μέθοδος της παραβολής ήταν αρκετά γνωστή και στην εποχή εκείνη, δεν γινόταν συχνή χρήση στη διδασκαλία από τους άλλους Ραββί και διδασκάλους της ιουδαϊκής κοινωνίας. Ασφαλώς, δεν πρόκειται απλώς για μια παιδαγωγική μέθοδο που επιλέγει ο Ιησούς για να εκθέσει τη διδασκαλία του. Επειδή απευθυνόταν σ’ ένα κόσμο απλοϊκό, χωρίς κάποια μόρφωση και παιδεία, κόσμο συνήθως κτηνοτροφικό και γεωργικό, η παραβολική γλώσσα με εικόνες παρμένες από την καθημερινή ζωή έγινε το πιο κατάλληλο μέσο για ουσιαστικότερη κατανόηση κι επικοινωνία. Ο κόσμος της εποχής του Ιησού εκφραζόταν περισσότερο με σύμβολα, με παραστάσεις, με εικόνες και μύθους. Τα μηνύματα ήταν πιο εύκολο τότε να φτάσουν στους αποδέκτες, να τους συγκινήσουν και να διεγείρουν τη φαντασία τους, με εικόνες ζωντανές, παρμένες από τη φύση και τη ζωή. Η Ανατολή αρέσκεται να εκφράζεται με τη μορφή των υπερβολών και των συγκρίσεων που προβάλλουν και παρέχουν τα σύμβολα και οι εικόνες που είναι παρμένες από την πραγματικότητα της ζωής. Ο μεγαλύτερος αριθμός των παραβολών έχει ως περιεχόμενο την έννοια της Βασιλείας του Θεού, κάτι που παρουσιάζεται τόσο καινούργιο, που είναι πολύ δύσκολο να κατανοηθεί από τους ανθρώπους της εποχής εκείνης. Γι’ αυτό ο Ιησούς έθεσε το ερώτημα στους μαθητές του: «συνήκατε ταύτα πάντα;» (Ματθ. 13, 51). Η θετική απάντηση των μαθητών «λέγουσιν αυτώ, ναι» σημαίνει, ότι στο μέλλον αυτοί οι ίδιοι θα είναι εκείνοι που θα κληθούν να μεταφέρουν στον κόσμο το νόημα των παραβολών αυτών και της διδασκαλίας του.
Η «τεχνική των παρανοήσεων»
thumb|left|160px|Απεικόνιση του Ιησού σε οικογενειακή σαρκοφάγο του 5ου αιώνα [[Κ.Χ.. (Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης)]]
Πέρα όμως από τις παραβολές, στο Κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, βρίσκουμε κάποια νέα στοιχεία στον τρόπο διδασκαλίας. Το δ’ Ευαγγέλιο που δεν διασώζει καμία από τις 50 και πλέον παραβολές του Ιησού που παραδίδουν οι Συνοπτικοί, ούτε και μεμονωμένα λόγια ή συλλογές λογίων προερχόμενα από την υποτιθέμενη αρχική (γραπτή;) πηγή πίστεως της πρώτης εκκλησίας, αλλά παραθέτει μακρούς λόγους του Ιησού με ενιαίο θέμα. Εκεί διαπιστώνεται συχνά η λεγόμενη «τεχνική των παρανοήσεων». Οι διδασκαλίες του Ιησού δεν κατανοούνται αρχικά από τους ακροατές του στο πνευματικό τους βάθος, αλλά στην επιφάνεια τους. Έτσι ο Ιησούς έχει την ευκαιρία να τις διασαφηνίζει περισσότερο έως ότου τις αντιληφθούν σωστά οι ακροατές του. Όταν π.χ. ο Ιησούς λέει στον Νικόδημο ότι ο άνθρωπος πρέπει να αναγεννηθεί για να μπορέσει να ζήσει τη νέα ζωή πού προσφέρει στον κόσμο ο Θεός, ο συνομιλητής του ρωτά, πως είναι δυνατό να ξαναμπεί κανείς στην κοιλιά της μάνας του. Όταν μιλάει στη Σαμαρείτιδα για το «ύδωρ το ζων», εκείνη τον ρωτά πως είναι δυνατόν να διαθέτει τέτοιο ύδωρ αφού δεν έχει «άντλημα» και το φρέαρ είναι βαθύ κ.λπ. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η τεχνική αυτή επιτρέπει στο να παρουσιαστεί το βαθύτερο νόημα της διδασκαλίας του Ιησού, πέρα από την επιφάνεια. Στο σημείο όπου καταγράφεται η συνάντηση με τον Νικόδημο, περιέχεται μια πολύ σημαντική διδασκαλία του Ιησού που αφορά στο βασικό θέμα της ανάγκης για πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, προκειμένου να γίνει μέλος της Βασιλείας του Θεού.
Τα θαύματα
Καθώς οι Παραβολές βρίσκονται στο κέντρο των «λόγων» του Ιησού, τα θαύματα, αποτελούν το κέντρο των «έργων» του. Τα θαύματα, όπως και οι παραβολές, δεν πραγματοποιήθηκαν σε κάποιο ορισμένο τόπο και περιορισμένο χρονικό διάστημα, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια της δημόσιας δράσης και σε όλες τις περιοχές της Παλαιστίνης, από τη βόρεια Γαλιλαία ως τη νότια Ιουδαία, παράλληλα θαυματουργούσαν και οι μαθητές του στο όνομα του Θεού. Βέβαια η ενασχόληση με ένα τέτοιο θέμα έχει ν’ αντιμετωπίσει πλήθος ερωτημάτων, όχι μόνο από πλευράς ιστορικής αξιοπιστίας των σχετικών διηγήσεων και της ανάλογης επιστημονικής διερεύνησης τους, αλλά και από πλευράς καθαρά θρησκευτικής και θεολογικής σημασίας τους.
Ο χαρακτήρας του βιβλικού θαύματος
Μελετώντας το βιβλικό θαύμα σε σχέση με κάποιο άλλο, γενικά θαυμαστό ή εκπληκτικό γεγονός, μπορούμε να πούμε πως δεν το βρίσκουμε ως αυθαίρετο προϊόν μιας άστατης και μεταβαλλόμενης θέλησης του θεού, αλλά περιλαμβάνεται σε συγκεκριμένα πλαίσια. Το θαύμα εντάσσεται στην όλη πορεία της ιστορίας της θείας οικονομίας, και δεν παρουσιάζεται σαν κάτι το ξεχωριστό. Πολλές φορές μάλιστα ούτε καν φαίνεται η ιδιαιτερότητα του μέσα στην ιστορία των διηγήσεων και η βιβλική ιστορία δεν δείχνει να ξεχωρίζει καθόλου τα κοινά από τα θαυμαστά γεγονότα. Οι ιεροί συγγραφείς διηγούνται το θαύμα σαν ένα ιστορικό γεγονός χωρίς καμιά προσπάθεια για να πείσουν τον αναγνώστη παρουσιάζοντας έτσι μια οργανική ενότητα των κοινών ιστορικών γεγονότων και των θαυμάτων πράγμα που αποτελεί μια σημαντική διαφοροποίηση από πολλά απόκρυφα χριστιανικά κείμενα. Η ομοιότητα των διηγήσεων θαυμάτων στα Ευαγγέλια σε σχέση με άλλους χώρους διαφέρει σημαντικά στο ότι το θαύμα προσπαθεί να οδηγήσει στην πίστη και όχι να εντυπωσιάσει, αφού και ο ίδιος ο Ιησούς όσες φορές προκλήθηκε να κάνει θαύμα αρνήθηκε κατηγορηματικά. Έτσι το θαύμα στον βιβλικό κόσμο παρουσιάζεται πέρα από κάθε ατομοκρατικό χαρακτήρα και δεν προσβάλλει τη φυσική και την ιστορική τάξη. Φυσικός και μεταφυσικός κόσμος στο βιβλικό θαύμα αποτελούν δύο πράγματα ενοποιημένα και το θαύμα δείχνει να εξυπηρετεί ολόκληρη την κοινότητα, κι όταν ακόμα πρόκειται για ένα μεμονωμένο άνθρωπο. Ο Ιησούς όχι μόνο με τη διδασκαλία του αλλά και με τα θαύματά του κηρύσσει τη Βασιλεία του Θεού. Η αποδοχή αυτού του κηρύγματος γίνεται δυνατή κυρίως με την πίστη που είναι η βασική προϋπόθεση για την πραγματοποίηση ενός θαύματος.
Η διδασκαλία των «Παθών» και της Σταύρωσης
thumb|180px|right|Η Φραγγέλωση του Ιησού Χριστού, του William-Adolphe Bouguereau (1880).
Αμέσως μετά το θάνατο του Ηρώδη (4 π.Χ.) ξεσπάει σειρά ολόκληρη επαναστάσεων, με κάποιο Μεσσία επικεφαλής, όλες όμως πνίγηκαν τελικά στο αίμα από τις ρωμαϊκές φρουρές. Η ταραχώδης αυτή περίοδος κράτησε ενάμιση περίπου αιώνα, και μέσα απ’ αυτήν βγήκε ως ιστορικό μέγεθος ο Χριστιανισμός. Τα Ευαγγέλια δεν αρνούνται πως και ο Ιησούς δικάστηκε και καταδικάσθηκε ως ο «βασιλεύς των Ιουδαίων», δηλ. ως επαναστάτης ψευδομεσσίας. Συγχρόνως όμως οι Ευαγγελιστές με σαφήνεια αφήνουν τον αναγνώστη τους να καταλάβει πως, κατά κάποιο ουσιαστικό τρόπο, ήταν ενός άλλου επίπεδου Μεσσίας που δεν είχε σχέση με τις δεκάδες εκείνες των Μεσσιών, των οποίων το οικτρό τέλος διεκτραγωδεί ο Ιώσηπος στον Ιουδαϊκό Πόλεμο. Ένα σημαντικό ερώτημα που συνδέεται άμεσα με τη διδασκαλία του, μια διδασκαλία που δεν σχετίζεται μόνο με την εν ζωή δράση του, αλλά ιδιαίτερα με τον τρόπο του θανάτου του. είναι, σε τι διαφέρει ο Ιησούς από τους Μεσσίες της εποχής του. Ο Ιησούς, κατ' αντίθεση προς τους Ζηλωτές επαναστάτες του καιρού του, δεν οργανώνει επαναστατικό κίνημα ούτε προβαίνει σε πράξεις βίας εναντίον της Ρώμης. Γνωστή η ρήση του "τα του καίσαρος τω καίσαρι κ τα του θεού τω θεώ" Και η ιστορία έρχεται να βεβαιώσει πως από τους Μεσσίες που εκτελέστηκαν από τη Ρώμη μέχρι το 135 μ.Χ. μόνον ο Ιησούς, «αναστημένος από τους νεκρούς», δημιούργησε κίνημα που έθεσε σε κίνδυνο τα θεμέλια της αυτοκρατορίας. Ως εσταυρωμένος, και ενώ ο σταυρός για τους εχθρούς του φανέρωνε πως ήταν ένας ανίσχυρος άνθρωπος, ο Ιησούς ασκεί έλξη και δύναμη στους ανθρώπους και γίνεται μια απίστευτη για τον κόσμο έκφραση δύναμης του θεού για υπέρβαση και υπερνίκηση. Για την άρχουσα τάξη ο θάνατος του Ιησού και τα θρυλούμενα περί αναστάσεώς του, κανέναν κίνδυνο δεν προμήνυαν. Επρόκειτο για ένα παραμύθι. Κι όμως, ένας Μεσσίας που πεθαίνει εκούσια, γιατί αυτός το θέλει, ως "αναστημένος" Μεσσίας αποδεικνύεται τελικά, ιστορικώς, ως κάτι τρομερά αποτελεσματικό για τη διάδοση της διδασκαλίας του Ιησού και για την ανάπτυξη μιας εμπιστοσύνης στο θεό για τον ερχομό μιας νέας πραγματικότητας, όπου η φθορά, το κακό και ο θάνατος παραμένουν ανενεργά και αδύναμα. Σύμφωνα με την άποψη της χριστιανικής θεολογίας, ο θάνατος του Ιησού δεν ήταν μια απλή κατάληξη της κοινής ανθρώπινης μοίρας. Ήταν μια προσωπική εκλογή και εκούσια παράδοση στον θάνατο με την οποία δείχνει την έως τότε προβληματική πορεία της ανθρωπότητας, τη νέα κατεύθυνση που πρέπει αυτή να πάρει και την σωτηριολογική αγάπη του Θεού.
Τα πάθη του Ιησού
Η αφήγηση των παθών του Ιησού συνδέεται με την απόφασή του να μεταβεί στην Ιερουσαλήμ, και τα γεγονότα που ακολούθησαν, έμειναν αιώνια σύμβολα για την πίστη των Χριστιανών.
Η θεολογία των αφηγήσεων των Ευαγγελίων επάνω στα γεγονότα των Παθών παρουσιάζεται να αποτελεί εκπλήρωση των λόγων των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και μαρτυρία για την Μεσσιανική ταυτότητα του Ιησού.