cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουβλόπαπια
Γεωγραφική εξάπλωση
Στην Ευρώπη, απαντά σε όλη σχεδόν την ήπειρο, αλλά με διάσπαρτη κατανομή, κυρίως ως πλήρως μεταναστευτικό πτηνό, με μικρούς μόνο θύλακες όπου παραμένει όλο το έτος ως καθιστικό. Σε πολλές περιοχές, πάντως, στα κεντρικά και βόρεια, δεν ανευρίσκεται. Η Ασία είναι η σημαντικότερη επικράτεια καλοκαιρινού φωλιάσματος της Παλαιαρκτικής, σε μιαν ευρεία και συμπαγή ζώνη που αρχίζει από τη Φινλανδία και τη Ρωσία στα δυτικά και, διά μέσου όλης της σιβηρικής υποαρκτικής περιοχής στην τάιγκα, φθάνει μέχρι την απώτατη ΒΑ. Ρωσία, στην Καμτσάτκα, στα ανατολικά. Νότια, το είδος φθάνει πολύ χαμηλά, από τις Μαλδίβες και τη Σρι Λάνκα, μέχρι την Ινδοκίνα και τις Φιλιππίνες, ως χειμερινός επισκέπτης.
Στην Αφρική, η σουβλόπαπια απαντά αποκλειστικά ως διαχειμάζον πτηνό, κυρίως στις μεσογειακές χώρες και σε αυτές παράλληλα του Νείλου, φθάνοντας νότια μέχρι τη λίμνη Βικτόρια και τη Β. Τανζανία. Επίσης, διαχειμάζει σε μεγάλη, εκτεταμένη ζώνη που αρχίζει από τις ακτές του Ατλαντικού, στο ύψος της Σενεγάλης και δυτικότερα μέσω των χωρών βορείως του ισημερινού, φθάνοντας στην Αιθιοπία και τη Σομαλία ανατολικά, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας.
Η Αμερική αποτελεί, επίσης, πολύ σημαντική αναπαραγωγική επικράτεια, με μεγάλους και συμπαγείς πληθυσμούς να είναι εγκατεστημένοι μόνιμα στα βορειοδυτικά, από το ύψος της Αλάσκας και όλο σχεδόν τον Καναδά, νότια μέχρι τις Ν. ΗΠΑ και ανατολικά μέχρι το ύψος των Μεγάλων Λιμνών. Νοτιότερα, μεγάλοι διαχειμάζοντες πληθυσμοί φθάνουν σε ολόκληρο το Μεξικό, την Καραϊβική, τη Χαβάη και τη ΒΔ. Νότια Αμερική μέχρι την Κολομβία και τη Βενεζουέλα.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η σουβλόπαπια απαντά σε όλες τις επικράτειες όπου κατανέμεται, ως πλήρως μεταναστευτικό είδος, με τους πληθυσμούς να μετακινούνται σε μικρότερα γεωγραφικά πλάτη, συνήθως νότια των περιοχών φωλιάσματος. Ωστόσο, υπάρχουν και λίγοι καθιστικοί πληθυσμοί, στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική (πέραν των εισηγμένων στο Νότιο ημισφαίριο).
Οι πληθυσμοί της Ισλανδίας πιθανόν κινούνται προς την Ιρλανδία ή τη Βρετανία. Οι πληθυσμοί της Β. Ρωσίας, της ΒΔ. Σιβηρίας, της Φινοσκανδιναβίας και της Βαλτικής μεταναστεύουν ΝΔ. προς την Ολλανδία και τις Βρετανικές Νήσους. Οι, πολύ μεγάλοι, αναπαραγωγικοί πληθυσμοί από τη Λευκορωσία, την κυρίως Ρωσία και τη Δ. Σιβηρία κατευθύνονται τον χειμώνα προς τη Μεσόγειο και στις περιοχές της Μαύρης Θάλασσας και, πιθανώς, προς τη Δ. Αφρική. Οι φθινοπωρινές μεταναστεύσεις πραγματοποιούνται, ανάλογα με τους τόπους αναπαραγωγής, από τα μέσα Αυγούστου έως τις αρχές Σεπτεμβρίου. Το πέρασμα μέσα από την Ευρώπη γίνεται τον Αύγουστο, με κορύφωση από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι το Νοέμβριο. Συνήθως, τα αρσενικά προηγούνται των θηλυκών λόγω πρωιμότερης έκδυσης (moulting). Ωστόσο, μπορούν να ακολουθήσουν και οψιμότερα ταξίδια ανάλογα με τη διάθεση του καιρού, ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Οι εαρινές αναχωρήσεις από τη Δ. Αφρική ξεκινάνε ήδη στις αρχές Φεβρουαρίου, ενώ από τη Δ. Ευρώπη στα τέλη Φεβρουαρίου ή τον Μάρτιο, με τις πρώτες αφίξεις στην τούνδρα, στα τέλη Μαΐου. Οι πιο σημαντικές μεταναστευτικές οδοί τείνουν να ακολουθούν τις ακτές, με συνήθως μικρό αριθμό ταξιδιών δια μέσου της ηπειρωτικής Κ. Ευρώπης. Στην ευρύτερη περιοχή του Νεπάλ, το πτηνό έχει καταγραφεί να μεταναστεύει στα 4.650 μ.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί, μεταξύ άλλων, από τη Βραζιλία, την Μποτσουάνα και την Γκαμπόν, τις Μαλδίβες και τις Σεϋχέλλες, την Τζαμάικα και τη Γουαδελούπη, την Αυστραλία και τη Γαλλική Πολυνησία.
Αναπαραγωγική περίοδος
Το είδος δείχνει την προτίμησή του στα ανοικτά πεδινά βοσκοτόπια, τα λιβάδια στην τούνδρα που περιέχουν γλυκό νερό και τους υφάλμυρους ή αλμυρούς υγρότοπους με ρηχά νερά (10-30 εκατοστά βάθος ) για τη διευκόλυνση της βόσκησης. Επίσης, τα ρηχά έλη γλυκού νερού, μικρές ελώδεις λίμνες, ποταμοί αργής ροής,   πλημμυρισμένα πεδινά εδάφη, και λιμνάζοντα νερά αποχετεύσεων (νότια Αφρική). Από θέμα βλάστησης, προτιμώνται οι λίμνες με χαμηλή, αλλά πυκνή βλάστηση στις όχθες και οι υγρότοποι με διάσπαρτα θαμνώδη αλσύλλια ή συστάδες.
Μορφολογία
thumb|right|350px|Ενήλικη αρσενική σουβλόπαπια Όπως όλες οι αγριόπαπιες, η σουβλόπαπια εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό με το αναπαραγόμενο αρσενικό (drake) να είναι εντελώς διαφορετικό σε εμφάνιση από το θηλυκό (duck). Επίσης είναι μεγαλύτερο και βαρύτερο. Η σουβλόπαπια είναι από τις μεγάλες ευρωπαϊκές αφρόπαπιες, ισομεγέθης ή λίγο μεγαλύτερη από την πρασινοκέφαλη, εάν συνυπολογιστεί και η ουρά, αλλά πιο λεπτή και «κομψή». Το σημαντικότερο διαγνωστικό της στοιχείο είναι η εξαιρετικά μυτερή ουρά του αρσενικού, που έχει αυτό το σχήμα εξαιτίας των επιμηκυσμένων κεντρικών πηδαλιωδών φτερών, από τα 16 ζεύγη, συνολικά. Οι πτέρυγες είναι μακριές, λεπτές και μυτερές, ο λαιμός μακρύς και στενός αλλά με μικρό κεφάλι. Το ράμφος είναι ημικυλινδρικό, κυανόχρωμο ή μελανό, ενώ η ρινοθήκη εμφανίζει λεπτά, επιμήκη ελάσματα κατά πλάτος των χειλέων, ελάχιστα ορατά εξωτερικά.
Η -αρσενική- αναπαραγόμενη σουβλόπαπια είναι πολύ εύκολα αναγνωρίσιμη στην παρατήρηση πεδίου («απαραγνώριστη», unmistakable), και μόνον από την πολύ μυτερή μαύρη ουρά της. Πέραν τούτου, διαθέτει σοκολατί-καφέ κεφάλι και πάνω μέρος λαιμού, ενώ το κάτω μέρος του λαιμού και του στήθους είναι λευκά, κάνοντας αντίθεση με τα προηγούμενα. Μάλιστα, το λευκό υπεισέρχεται στα πλαϊνά του λαιμού, μέχρι το πίσω μέρος του τραχήλου, σαν λεπτή γραμμή. Το κάτοπτρο, διακριτό κυρίως κατά την πτήση, είναι μαυροοπράσινο με πλατύ, λευκό περιθώριο στο πίσω μέρος και αχνό, καφεκίτρινο στο μπροστινό. Η κοιλιά είναι λευκή, οι πλευρές γκρίζες με όμορφα, λεπτά γραμμικά μοτίβα, η ράχη καφεγκρίζα και οι ταρσοί γκρίζοι. thumb|right|350px|Ενήλικη θηλυκή σουβλόπαπια Η θηλυκή σουβλόπαπια είναι αρκετά διαφορετική σε χρώματα, και μοιάζει με τη θηλυκή πρασινοκέφαλη, ωστόσο, είναι λεπτότερη, με σκούρο γκρι ράμφος. Το κεφάλι της είναι ομοιόμορφο καφετί και κάνει αντίθεση με το υπόλοιπο γκριζόχρωμο σώμα, με πιο αδρές, σκούρες περιοχές. Το κάτοπτρο είναι σκούρο καφετί με πλατύ λευκό περιθώριο που διακρίνεται από πολύ μακριά κατά την πτήση. Η κοιλιά είναι ανοικτή λευκωπή-καφέ.
Τροφή
Η σουβλόπαπια θεωρείται παμφάγο πτηνό και οπορτουνιστής, με τη δίαιτα να αποτελείται από φύκη, σπέρματα, <Hockey et al κόκκους δημητριακών, ρύζι αποταμιευτικούς κονδύλους (π.χ. πατάτες)  φυτικά μέρη αναδυομένων και υδρόβιων φυτών, βούρλα  και διάφορα αγρωστώδη  Η ζωική ύλη περιλαμβάνει υδρόβια ασπόνδυλα (π.χ. έντομα, μαλάκια και μαλακόστρακα), αμφίβια   και μικρά ψάρια.
Ηθολογία
Τα αρσενικά αφήνουν πρώτα τις περιοχές αναπαραγωγής από το Μάιο έως τις αρχές Ιουνίου για να υποδυθούν σε εκτεταμένη μετα-μεταναστευτική έκδυση, με τα θηλυκά να έπονται. Κατά τη διάρκεια της πτερόρροιας, μεγάλα, φυλετικά ξεχωριστά, σμήνη συγκεντρώνονται στις περιοχές αλλαγής πτερώματος (π.χ. στις Κάτω Χώρες και τη Ρωσία), αν και μικρές συναθροίσεις είναι επίσης δυνατές. Η περίοδος αυτή διαρκεί για περίπου 4 εβδομάδες, μεταξύ του Ιουλίου και του Αυγούστου, οπότε οι ενήλικες δεν μπορούν να πετάξουν. Κατόπιν, τα σμήνη κινούνται προς το νότο έως τις θέσεις διαχείμασης, από τα μέσα Αυγούστου και μετά. Το είδος είναι πολύ κοινωνικό κατά τη διάρκεια του χειμώνα και κατά τη διέλευση, συχνά σχηματίζοντας τεράστιες συναθροίσεις (αν και το μέγεθος του σμήνους εξαρτάται από το μέγεθος του υγροτόπου). Τότε, τα πουλιά τρέφονται τη νύκτα, <Hockey et al ενώ κουρνιάζουν την ημέρα στην ανοικτή θάλασσα. Κατά την πτήση, οι πτέρυγες του πτηνού παράγουν έναν χαρακτηριστικό συριστικό ήχο.
Η σουβλόπαπια ανήκει στις λεγόμενες αγριόπαπιες επιφανείας (αφρόπαπιες), οι οποίες αναζητούν την τροφή τους πάνω στο νερό, ή λίγο κάτω από αυτό. Συνήθως, «σαρώνουν» την επιφάνεια με το ράμφος τους και αφήνουν το νερό να εκρεύσει από τα χείλη του ράμφους, συγκρατώντας την τροφή στο εσωτερικό του και σπάνια καταδύονται.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος φωλιάσματος ποικίλλει αλλά, συνήθως, ξεκινάει στα μέσα Απριλίου στις νότιες επικράτειες και διαρκεί μέχρι τα μέσα Ιουνίου στις βόρειες. Το φώλιασμα πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο, γίνεται ανά μοναχικά ζευγάρια ή χαλαρές ομάδες, όπου οι φωλιές απέχουν μόλις 2-3 μ. μεταξύ τους. Στις περιοχές αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), η φωλιά βρίσκεται ανάμεσα στην χαμηλή βλάστηση, τα ρείκια και το γρασίδι, ή σε μικρές νησίδες. Συνήθως, είναι κοντά στο νερό, αλλά δεν αποκλείεται να απέχει μέχρι και 1 χλμ. από αυτό. Η φωλιά είναι μια απλή, ρηχή κοιλότητα στο έδαφος, καλυμμένη στη βλάστηση ή εκτεθειμένη, που επιστρώνεται με παρακείμενο γρασίδι, φτερά και πτίλα. thumb|right|350px|Νεοσσός σουβλόπαπιας Η γέννα αποτελείται από (6-) 7 έως 9 (-12) ελλειπτικά, υποελλειπτικά ή μακρόστενα αβγά, διαστάσεων 54,2 Χ 37,5 χιλιοστών και βάρους 45 γραμμαρίων, από τα οποία ποσοστό 7% είναι κέλυφος. . Η επώαση αρχίζει μετά το τελευταίο αβγό, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 25 έως 26 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί (παπάκια) είναι φωλεόφυγοι (precocial), πλήρως ικανοί προς κολύμβηση μόλις εκκολαφθούν. Ωστόσο, από ένστικτο τείνουν να μένουν κοντά στη μητέρα τους, όχι μόνο για ζεστασιά και προστασία, αλλά και για να μάθουν και να θυμούνται το μέρος που γεννήθηκαν, καθώς και το πώς και πού να αναζητήσουν τροφή. Μετά από αυτή την περίοδο, τα νεαρά άτομα και η μητέρα μπορεί να αποχωριστούν, ή να παραμείνουν μαζί, μέχρι να έρθει η επόμενη εποχή αναπαραγωγής. Η πτέρωση πραγματοποιείται στις 40-45 ημέρες, περίπου.
Απειλές
Το είδος απειλείται από την απώλεια των ενδιαιτημάτων του, τόσο στις θέσεις αναπαραγωγής, όσο και διαχείμασης. Η ανάκτηση παράκτιων περιοχών για βιομηχανική ανάπτυξη αποτελεί απειλή στην Ευρώπη, όπως και τα μεγάλα σχέδια εκτροπής ποταμών που απειλούν την άρδευση των περιοχών διαχείμασης στον Νίγηρα και τη Νιγηρία. Το είδος απειλείται επίσης από τη ρύπανση πετρελαίου, την αποξήρανση των υγροτόπων, την εξόρυξη τύρφης, την αλλαγή των πρακτικών διαχείρισης υγροτόπων (η μειωμένη βόσκηση και το κούρεμα του γρασιδιού στα λιβάδια οδηγούν στην υπερ-ανάπτυξη θάμνων), όπως και το κάψιμο και κούρεμα των καλαμιώνων στη Ρωσία.
Μπορεί να υποφέρει από αναπαραγωγική δυσλειτουργία, ως αποτέλεσμα συσσώρευσης σεληνίου (Se) στο ήπαρ, το οποίο περιέχεται σε υπο-επιφανειακά ύδατα από κακή διαχείριση υγροτόπων στην Καλιφόρνια, με βιοσυσσώρευση του στοιχείου στην τροφική αλυσίδα. Επίσης, κινδυνεύει από τις άγριες γάτες (Felis catus) και τους αρουραίους (Rattus norvegicus) στα νησιά. Το είδος είναι ευαίσθητο στην αλλαντίαση και στη γρίπη των πτηνών (ιδιαίτερα στο στέλεχος H5N1), επομένως, απειλείται από μελλοντικά κρούσματα του ιού.
Κυνήγι
Η σουβλόπαπια υφίσταται μεγάλη πίεση από το κυνήγι σε όλες τις χώρες όπου απαντά, στις οποίες θηρεύεται εντατικά, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Ως άμεση συνέπεια του κυνηγιού, υφίσταται εκτεταμένη δηλητηρίαση από τον μόλυβδο που εμπεριέχεται στα κυνηγετικά σκάγια (Baldassarre και ΒοΙθπ 1994), ή τον λευκό φωσφόρο (Αλάσκα).
Επίσης, θηρεύεται για «αναψυχή» στη Βόρεια Αμερική, τη Δανία, το δέλτα του Πάδου στην Ιταλία και στο Ιράν. Τέλος, τα αβγά του συλλέγονταν -και ίσως συλλέγονται ακόμη- στην Ισλανδία, ενώ χρησιμοποείται για τους σκοπούς της «παραδοσιακής ιατρικής» στη Νιγηρία.
Κατάσταση πληθυσμού
Τους μεγαλύτερους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη διαθέτουν η Ρωσία, η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Ουκρανία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Τα στοιχεία των μεταναστευτικών αριθμών παραμένουν ελλιπή (ΝΕ) αλλά είναι βέβαιο ότι οι διαβατικοι πληθυσμοί είναι μικρότεροι από τους διαχειμάζοντες. Τα περισσότερα πουλιά έχουν ήδη φύγει στα τέλη Μαρτίου αν και, περιστασιακά, παρατηρούνται ακόμη άτομα μέχρι τον Απρίλιο και τις αρχές Μαΐου.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Σουβλόπαπια απαντά και με τις ονομασίες: Θαλασσοπάπι, Θαλασσόπαπια, Κιλκιρίκι, Μαυρονούρα, Σουβλακίδα (Βοιωτία), Σουβλοκώλα, Σουβλοκώλι, Σουβλοπάπι, Σουφλοκώλι, Σουφλοκώλια (Νιοχώρι Αιτωλίας), Σφηνοκώλα, Τσουφλοκώλα (Ακαρνανία), Χελιδονάτη (Κρήτη), Χελιδονούρα (Αττική), Χελιδονωτό, Ψαλίδα (ΕΟΕ και Ορεστιάδα), Ψαλιδάς, Ψαλιδονούρα (Μεσολόγγι και Λεσίνι Αιτωλίας), Ψαλιδωτό και Σουβλονούρα (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Περί της ορθής απόδοσης οξεία, βλ. Ονοματολογία
ii. Οι αφρόπαπιες, μέλη της υποοικογένειας Anatinae, περιλαμβάνουν εκέινες τις αγριόπαπιες που συνηθίζουν να τρέφονται στην επιφάνεια του νερού, ή λίγο κάτω από αυτήν, χωρίς να καταδύονται.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Πανίδα της Κεντρικής Αμερικής
Γράμματα του Ηλίου και της Σελήνης
Τα γράμματα του Ηλίου και της Σελήνης (حروف شمسية / χουρούφ σαμσίγια ) είναι ομάδες φωνηέντων στην αραβική και την μαλτέζικη γλώσσα. Τα γράμματα κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το αν αφομοιώνουν το γράμμα λαμ (ﻝ l ) του προηγούμενου οριστικού άρθρου αλ (الـ). Οι ομάδες ονομάστηκαν έτσι καθώς η λέξη για τον Ήλιο γράφεται ως αλ σαμς αλλά προφέρεται ως ας σαμς καθώς γίνεται αφομοίωση του γράμματος λαμ, ενώ στην περίπτωση της Σελήνης (αλ καμάρ) δεν συμβαίνει η αφομοίωση αυτή.
Κανόνας
Όταν ακολουθείται από γράμμα του Ηλίου, το /l/ του αραβικού οριστικού άρθρου αλ αφομοιώνει το αρχικό σύμφωνο του ουσιαστικού που ακολουθεί, με αποτέλεσμα να γίνεται διπλό σύμφωνο. Για παράδειγμα ο Νείλος δεν προφέρεται ως αλ-Νιλ αλλά ως αν-Νιλ, ενώ αυτό δεν συμβαίνει με τα γράμματα της Σελήνης. Τα γράμματα του Ηλίου είναι σύμφωνα βάσει της φωνολογίας των κλασικών αραβικών, και της Σελήνης είναι όλα τα υπόλοιπα.
Ορθογραφία
Στην γραπτή μορφή, το ال (αλ) διατηρείται ανεξάρτητα από το πως προφέρεται. Όταν γίνεται μεταγραφή των αραβικών ονομασιών σε άλλες γλώσσες, ο κανόνας της αφομοίωσης δεν ακολουθείται, π.χ. Αλ Ραχμάν αντί το σύμφωνα με την αραβική γραμματική Αρ Ραχμάν, και αρκετά συχνά δεν ακολουθείται και στον απλό καθημερινό λόγο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική γλώσσα
Δημήτρης Φερεντίνος
Δίδαξε ως καθηγητής των τεχνικών στη Μέσης Εκπαίδευση. Ασχολήθηκε με την υαλοπλαστική, κεραμική, χαλκοχυτική και χαρακτική.
Επισκέφτηκε και μελέτησε Μουσεία στη Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ελβετία και Ολλανδία. Έλαβε μέρος στα Διεθνή Συνέδρια της Διεθνούς Ομοσπονδίας Μεταλλίων (FIDEM): Παρίσι 1957, Βιέννη 1959, Χάγη 1963, Αθήνα 1966 και Παρίσι 1967. Οργάνωσε το 11ο Διεθνές Συνέδριο της FIDEM στην Αθήνα και την Διεθνή Έκθεση Μεταλλίων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών (1966), ως υπεύθυνος της Διεθνούς Ομοσπονδίας για την  Ελλάδα.
Με υπόμνημά του το 1948 προς την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών υπέδειξε την ανάγκη δημιουργίας Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών, η οποία πραγματοποιήθηκε αργότερα.
Η διεθνής κριτική ασχολήθηκε ευμενώς με το έργο του.
Κέρδισε τα πρώτα βραβεία στους Καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς Μεταλλίου τιμής Δήμου Αθηναίων 1953, Μεταλλίου Εξαίρετων Πράξεων (ΑΔΕΔΥ) 1970, Μεταλλίου 150 ετών από την Εθνική Παλιγγενεσία 1971, Ηρώων πεσόντων: Δήμου Νέας Ιωνίας 1953, Δήμου Περιστεριού 1965 και Δήμου Δάφνης 1972, όπως επίσης και δεύτερα ή τρίτα βραβεία σε άλλους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς. Του απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο της Διεθνούς Εκθέσεως Μεταλλίων στο Κλίβελαντ το 1964 και το χάλκινο μετάλλιο της Πανελληνίου Εκθέσεως το 1948.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στο Stadt Museum της Στοκχόλμης, στο Het Sterkshof της Αμβέρσας, στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης, στο Smithsonian Institution, στο National Museum της Ουάσιγκτον. Έργα του βρίσκονται ακόμη σε πλατείες της Αθήνας και σε ιδιωτικές συλλογές.
Κατά το διάστημα του λιμού της Γερμανικής κατοχής οργάνωσε συσσίτιο Καλλιτεχνών και ανθρώπων των Γραμμάτων και μετά τον πόλεμο πρωτοστάτησε για τη δημιουργία χυτηρίου έργων τέχνης το όποιον στερείτο η χώρα μας.
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αμφισβητούμενη ουδετερότητα
Καντίρ Μισίρογλου
Ο Καντίρ Μισίρογλου (Kadir Mısıroğlu, Πλάτανα Τραπεζούντας, 24 Ιανουαρίου 1933 - Κωνσταντινούπολη, 5 Μαΐου 2019) ήταν Τούρκος συγγραφέας, δικηγόρος και πολιτικός.
Ήταν γνωστός για τις αντι-Κεμάλιστικές απόψεις του. Είπε σε ομιλία του: ¨Με κοροϊδεύουν αλλά μακάρι να ... είχαν νικήσει οι Έλληνες. Ούτε το χαλιφάτο θα είχε καταστραφεί. Ούτε η σαρία θα είχε καταργηθεί. Ούτε οι μεντρεσέδες θα διαλύονταν. Ούτε θα κρεμούσαν χοτζάδες. Τίποτε δεν θα συνέβαινε¨.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι λογοτέχνες Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Θεόδωρος Συναδηνός
Ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας Παλαιολόγος Συναδηνός (π. 1277 - π. 1346) ήταν Ρωμαίος μεγιστάνας, ανώτερος αξιωματούχος και στρατιωτικός διοικητής των αρχών του 14ου αι., που έπαιξε σημαντικό ρόλο στους εμφυλίους πολέμους της περιόδου.
Είχε τους τίλους του "πρωτοστράτωρ" του "δομέστικου" και του "επί της βασιλικής τραπέζης"',ήταν ιδιοκτήτης κτημάτων στην Βιζύη. Απόγονος ευγενούς Οίκου, έγινε ένας από τους πρώτους και πιο εξέχοντες υποστηρικτές του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου στον αγώνα του εναντίον τού πάππου του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου.
Ο Συναδηνός έγινε κυβερνήτης διαφόρων επαρχιών κατά τη βασιλεία του Ανδρονίκου Γ΄, όπως της Ηπείρου και της Θεσσαλονίκης. Με το ξεκίνημα του πρώτου εμφυλίου (1341-47) προσπάθησε να παραδώσει τη Θεσσαλονίκη στον παλαιό του φίλο Ιωάννη ΣΤ¨ Καντακουζηνό, αλλά τον εξώθησαν από την πόλη οι Ζηλωτές. Αναγκάστηκε να ακολουθήσει τους εχθρούς του Καντακουζηνού, που στην αρχή τον τίμησαν με το αξίωμα του πρωτοβεστιαρίου, αλλά σύντομα τον έθεσαν σε κατ' οίκον περιορισμό, όπου απεβίωσε ξεπεσμένος το 1345/46.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1320 την Ευδοκία Δούκαινα Κομηνή Παλαιολογίνα Συναδηνή, κόρη του επί του στρατού Θεοδώρου Δούκα Μουζάκιου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Ηπείρου Θεοδωρος Κατηγορία:Πρωτοστράτορες Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Βυζαντινοί έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Κριστίνα Σκάρμπεκ
Η Μάρια Κριστίνα Γιανίνα Σκάρμπεκ (πολωνικά: Maria Krystyna Janina Skarbek), ΤΒΑ, ΜΓ, (1 Μαΐου 1908 – 15 Ιουνίου 1952), επίσης γνωστή ως Κριστίν Γκράνβιλ (Christine Granville), ήταν Πολωνή πράκτορας των Βρετανικών Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών (ΕΕΑ) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έγινε διάσημη για τα τολμηρά κατορθώματά της σε αποστολές πληροφοριών και παράτυπου πολέμου στην κατεχόμενη από τους Ναζί Πολωνία και τη Γαλλία. Ο δημοσιογράφος Άλιστερ Χορν, ο οποίος περιέγραψε τον εαυτό του το 2012 ως έναν από τους λίγους ακόμη εν ζωή ανθρώπους που γνώριζαν τη Σκάρμπεκ, την αποκάλεσε «η πιο γενναία των γενναίων». Η αρχηγός κατασκοπείας των ΕΕΑ, Βέρα Άτκινς, περιέγραψε την Σκάρμπεκ ως «πολύ γενναία, πολύ ελκυστική, αλλά μοναχική και κλεισμένη στον εαυτό της».
Έγινε Βρετανίδα πράκτορας μήνες πριν από την ίδρυση των ΕΕΑ τον Ιούλιο του 1940. Ήταν η πρώτη γυναίκα πράκτορας των Βρετανών που υπηρέτησε στο πεδίο και η μακροβιότερη από όλες τις γυναίκες πράκτορες της Βρετανίας εν καιρώ πολέμου. Η επινοητικότητα και η επιτυχία της έχουν πιστωθεί ότι επηρέασαν την απόφαση της οργάνωσης να στρατολογήσει περισσότερες γυναίκες ως πράκτορες στις κατεχόμενες από τους Ναζί χώρες. Το 1941 άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Κριστίν Γκράνβιλ, ένα όνομα που υιοθέτησε νόμιμα μετά την πολιτογράφηση ως Βρετανίδα υπήκοος το Δεκέμβριο του 1946.
Η Σκάρμπεκ συχνά χαρακτηρίζεται με όρους όπως ο «πιο λαμπερός κατάσκοπος» της Βρετανίας. Μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου το 1952 στο Λονδίνο από έναν εμμονικό και απορριπτέο μνηστήρα, που στη συνέχεια κρεμάστηκε.
Τιμές και βραβεία
Τα κατορθώματα της Σκάρμπεκ αναγνωρίστηκαν με το Μετάλλιο του Γεώργιου. Αρκετά χρόνια μετά το περιστατικό στο Ντίνι, στο Λονδίνο, είπε σε έναν άλλο Πολωνό και συνάδελφό της βετεράνο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ότι, κατά τις διαπραγματεύσεις της με την Γκεστάπο, δεν γνώριζε κανέναν κίνδυνο για τον εαυτό της. Μόνο αφού αυτή και οι σύντροφοί της ξέφυγαν, περισυλλογίστηκε στο σπίτι: «Τι έκανα! Θα μπορούσαν να με πυροβολήσουν και εμένα».
Για το έργο της σε συνεργασία με τις βρετανικές αρχές, τον Μάιο του 1947 έγινε Αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ένα βραβείο που συνήθως συνδέεται με αξιωματικούς του ισοδύναμου στρατιωτικού βαθμού του αντισυνταγματάρχη και ενός επιπέδου πάνω από το πιο συνηθισμένο βραβείο Μέλους του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που δίνεται σε άλλες γυναίκες πράκτορες των ΕΕΑ. Παρά τα προβλήματά της με τους Πολωνούς κατά τη διάρκεια του πολέμου, το 1945, όταν η Σκάρμπεκ επισκέφτηκε το πολωνικό στρατιωτικό αρχηγείο με τη βρετανική της στολή της Γυναικείας Βοηθητικής Πολεμικής Αεροπορίας, της φέρθηκαν οι Πολωνοί στρατιωτικοί αρχηγοί με τον υψηλότερο σεβασμό.
Η γαλλική αναγνώριση της συμβολής της Σκάρμπεκ στην απελευθέρωση της Γαλλίας ήρθε με την απονομή του Πολεμικού Σταυρού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί κατάσκοποι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Πολεμικού Σταυρού 1939-1945 (Γαλλία)
Θεωρός
Ο θεωρός στην Αρχαία Ελλάδα ήταν ιερός πρεσβευτής, αγγελιαφόρος που στελνόταν από την πόλη-κράτος που επρόκειτο να διοργανώσει Πανελλήνιους Αγώνες ή Εορτές. Τους θεωρούς υποδέχτηκαν και φιλοξενούσαν οι θεωροδόκοι. Οι θεωροί ήταν κάτι σαν «παρατηρητές», απεσταλμένοι της πόλης-κράτους τους για να συμβουλευτούν μαντεία, να δώσουν προσφορές σε διάσημα ιερά ή να παρευρεθούν σε εορτές.
Η υπηρεσία τους ονομαζόταν «θεωρία». Αρχικά πιστεύεται ότι οι θεωροί ήταν αρμόδιοι για την επίβλεψη των αγώνων ή των εορτών που παρακολουθούσαν. Με την πάροδο του χρόνου ο ρόλος τους εξελίχθηκε ώστε να είναι πολύ πιο σημαντικός κατά την ετοιμασία και εκτέλεση των εκδηλώσεων. Οι θεωροί αντιμετωπίζονταν περίπου ως ιερές μορφές και με πολύ σεβασμό. Εκτός από την υποδοχή τους από τον καθορισμένο οικοδεσπότη (θεωροδόκο) σε κάθε πόλη στην οποία ταξίδευαν, τους δίνονταν και άλλα ειδικά προνόμια. Έτσι, λάμβαναν μέρος σε πολλές από τις ιερές τελετές ή τις θυσίες για την εκδήλωση, και είχαν τις δικές τους τιμητικές θέσεις για να παρακολουθήσουν τον αγώνα ή την γιορτή. Στις σημαντικές τους αρμοδιότητες συγκαταλεγόταν και η εκτέλεση θυσίας. Η πόλη-κράτος που τον έστελνε διέθετε αρκετά χρήματα για να πραγματοποιήσει ο θεωρός την απαραίτητη θυσία.
Αυτοί που επιλέγονταν ως θεωροί προέρχονταν από τις ελίτ της πόλης-κράτους τους. Ήταν εξέχοντα μέλη της κοινωνίας, ώστε να είναι διασφαλισμένο ότι θα δώσουν καλή εντύπωση και θα χειριστούν κατάλληλα την αποστολή τους. Συνήθως επιλέγονταν τρεις από κάθε πόλη-κράτος για κάθε εκδήλωση
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιοι Αγώνες Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Μύθος του διανοητικού 10%
Ο μύθος του διανοητικού 10% είναι ένας ευρέως διαδεδομένος κοινωνικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο, οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο το 10 τοις εκατό (ή άλλο παρόμοιο μικρό ποσοστό) του ανθρώπινου εγκεφάλου. Έχει λανθασμένα αποδοθεί σε ανθρώπους όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Επίσης, ο μύθος συνοδεύεται και από την εικασία πως ένας άνθρωπος μπορεί να καλλιεργήσει το αχρησιμοποίητο μέρος του εγκεφάλου και να αυξήσει την ευφυΐα του.
Παρόλο που ορισμένοι συντελεστές ευφυίας μπορούν να αυξηθούν μέσω εξάσκησης, η ιδέα του ότι μεγάλα μέρη του εγκεφάλου παραμένουν αχρησιμοποίητα και πως θα μπορούσαν να ενεργοποιηθούν για συνειδητή χρήση, είναι αβάσιμη. Ενώ υπάρχουν ακόμη αρκετά μυστήρια σε σχέση με τη λειτουργία του εγκεφάλου, κάθε μέρος του εγκεφάλου έχει μια γνωστή λειτουργία.
Προέλευση
Μια πιθανή προέλευση του μύθου οφείλεται στις θεωρίες περί εφεδρικών ενεργειών των Ουίλλιαμ Τζέιμς και Μπόρις Σάιντις (William James Sidis, Boris Sidis), ψυχολόγων του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, οι οποίοι εφήρμοσαν αυτές τις θεωρίες στην επιταχυνόμενη καλλιέργεια του παιδιού-ιδιοφυία Ουίλλιαμ Τζέιμς, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να έχει δείκτη ευφυίας (IQ) 250-300 κατά την ενηλικίωσή του. Έτσι, ο Ουίλλιαμ Τζέιμς προώθησε την θεωρία πως ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνο ένα κλάσμα της συνολικής διανοητικής του ικανότητας, το οποίο είναι πιθανόν ένας βάσιμος ισχυρισμός. Το 1936, ο Αμερικανός συγγραφέας Λόουελ Τόμας συνόψισε την παραπάνω ιδέα (στον πρόλογο ενός βιβλίου του Ντέιλ Κάρνετζι με τίτλο How to Win Friends and Influence People), κάνοντας χρήση όμως του ποσοστού 10%: "Ο καθηγητής Ουίλλιαμ Τζέιμς του πανεπιστημίου Χάρβαρντ συνήθιζε να λέει πως ο μέσος άνθρωπος αναπτύσσει μόνο το δέκα τοις εκατό της κρυμμένης διανοητικής του ικανότητας."
Σύμφωνα με μια σχετική ιστορία περί της προέλευσης, ο εν λόγω μύθος πολύ πιθανόν να προέκυψε από παρεξήγηση ή παρερμήνευση μιας νευρολογικής έρευνας που διεξήχθη προς τα τέλη του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα. Για παράδειγμα, οι λειτουργίες πολλών εγκεφαλικών περιοχών, ειδικά στον εγκεφαλικό φλοιό, είναι αρκετά πολύπλοκες ώστε η επίδραση που έχει κάποια (εγκεφαλική) ζημία είναι μηδαμινή. Αυτό οδήγησε ορισμένους νευρολόγους στο να αναρωτηθούν ποιες είναι οι κύριες λειτουργίες των περιοχών αυτών. Επίσης, ανακαλύφθηκε πως ο εγκέφαλος αποτελείται ως επί το πλείστον από νευρογλοιακά κύτταρα, τα οποία φαίνονταν να εκτελούν πολύ μικρές λειτουργίες. Επίσης, μερικοί από τους πρώτους νευροεπιστήμονες χρησιμοποίησαν την τιμή 10% για να αναφερθούν στην αναλογία των νευρώνων που μπορούν να ενεργήσουν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, ή για να αναφερθούν στο ποσοστό των εγκεφαλικών λειτουργιών που είχαν καταγραφεί εκείνο το διάστημα. Ο δόκτωρ Τζέιμς Κάλατ, συγγραφέας του βιβλίου Βιολογική Ψυχολογία (Biological Psychology), επισημαίνει πως στην δεκαετία του 1930, οι νευροεπιστήμονες γνώριζαν για τον μεγάλο αριθμό τοπικών νευρώνων στον εγκέφαλο. Η παρεξήγηση της λειτουργίας των τοπικών νευρώνων ίσως οδήγησε στον μύθο του 10%.
Ανασκευή
Ο νευροβιολόγος Μπάρι Γκόρντον χαρακτηρίζει τον μύθο ως γελοιωδώς λανθασμένο, προσθέτοντας ότι "χρησιμοποιούμε κάθε μέρος του εγκεφάλου μας, και ο εγκέφαλός μας είναι ενεργός σχεδόν όλη την ώρα." Ο νευροεπιστήμονας Μπάρι Μπέιερσταϊν παραθέτει επτά είδη αποδείξεων ως προς την ανασκευή του εν λόγω μύθου:
Ένα άλλο εξελικτικό επιχείρημα θα ήταν να θεωρηθεί ότι, με βάση τον κίνδυνο θανάτου κατά τον τοκετό που σχετίζεται με το μέγεθος του εγκεφάλου και κατά συνέπεια το μέγεθος του κρανίου των ανθρώπων, θα υπήρχε μια ισχυρή πίεση επιλογής έναντι του μεγάλου εγκεφαλικού μεγέθους αν, όπως ισχυρίζεται ο μύθος, μόνο το 10% είναι στην πραγματικότητα σε χρήση. Ο κίνδυνος θανάτου είναι το εξελικτικό αντίβαρο έναντι του οφέλους που προκύπτει από το αυξημένο μέγεθος του εγκεφάλου.
Σε ένα επεισόδιο της αμερικανικής σειράς MythBusters, οι παρουσιαστές χρησιμοποίησαν μαγνητική τομογραφία για να σαρώσουν τον εγκέφαλο ενός ανθρώπου που εκτελούσε ένα πολύπλοκο διανοητικό έργο. Διαπίστωσαν πως χρησιμοποιούσε πολύ παραπάνω από το 10%, και χαρακτήρισαν τον μύθο ως ένοχο.
Διαιώνιση στην ποπ κουλτούρα
Πολλά βιβλία, ταινίες και διηγήματα έχουν γραφτεί σε στενή σχέση με τον μύθο, καθώς και επεκταθεί σε σημαντικό βαθμό νοημοσύνης, που προκαλείται τεχνητά και αλλιώς, σε γενικές γραμμές. Αξιοσημείωτη αναφορά γίνεται στο μυθιστόρημα The Dark Fields, καθώς και στην προσαρμογή του στην ταινία Limitless. Τα έργα αυτά βασίζονται στην ιδέα ότι το υπόλοιπο του εγκεφάλου θα μπορούσε να προσεγγιστεί μέσω της χρήσης ενός φαρμάκου. Το ίδιο συμβαίνει και στην ταινία Lucy όπου η πρωταγωνίστρια αποκτά πλήρης πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες του εγκεφάλου. Το βιβλίο The Zombie Survival Guide (Οδηγός Επιβίωσης των Ζόμπι) ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο το 5% του εγκεφάλου τους ως μια πιθανή εξήγηση της "έκτης αίσθησης" που φέρουν τα ζόμπι.
Άλλα έργα που αναφέρονται στην πνευματική και ευφυική ενίσχυση περιλαμβάνουν την ταινία The Lawnmower Man, τα διηγήματα Understand του Ted Chiang, και το Lest We Remember (που στην πραγματικότητα μιλάει περί ολικής ανάκλησης, μια διαφορετική έννοια που βασίζεται σε παρόμοιους χώρους) του Ισαάκ Ασίμοφ. Τα έργα αυτά, ωστόσο, δεν είναι της άποψης ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι, ή θα πρέπει να είναι εγγενώς ικανός για αυτή την εκθετική αύξηση.
Ο μύθος εμφανίζεται συχνά σε διαφημίσεις, και συχνά παρατίθεται από τα ψυχαγωγικά μέσα ενημέρωσης ως πραγματικό γεγονός. Στο πρώτο τηλεοπτικό επεισόδιο της σειράς Heroes ο χαρακτήρας του Mohinder Suresh, καθηγητή γενετικής, επιβεβαιώνει τον μύθο ώστε να υποδείξει πως ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να καλλιεργήσει υπερδυνάμεις.
Μερικοί υποστηρικτές νεο-εποχιτικών θεωριών διαδίδουν αυτή την πεποίθηση, ισχυριζόμενοι ότι το «αχρησιμοποίητο» ενενήντα τοις εκατό του ανθρώπινου εγκεφάλου μπορεί να εκπαιδευτεί ώστε να εκτελεί τηλεκίνηση και εξωαισθητηριακή αντίληψη (ESP). Δεν υπάρχουν επιστημονικά επιβεβαιωμένες αποδείξεις που να υποστηρίζουν την ύπαρξη τέτοιου είδους δυνάμεων.
Αναφορές
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Αστικοί μύθοι
Αλέξιος Απόκαυκος
Ο Αλέξιος Απόκαυκος (τέλη 13ου αι. – 1345) ήταν ηγετική μορφή πολιτικού του Βυζαντίου και μέγας δούκας (ναύαρχος) κατά τις βασιλείες των Παλαιολόγων Αδρονίκου Γ΄ και Ιωάννη Ε΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων. Αν και όφειλε την άνοδό του στον Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό, έγινε -μαζί με τον Πατριάρχη Ιωάννη ΙΔ΄ Καλέκα- ένας από τους ηγέτες της μερίδας του Ιωάννη Ε΄ κατά τον δεύτερο εμφύλιο 1341-47, εναντίον του κάποτε ευεργέτη του. Όταν πήγε να επιθεωρήσει μία νέα φυλακή, οι πολιτικοί κρατούμενοι εκεί τον λιντσάρησαν, ώσπου απεβίωσε.
Τα πρώτα έτη του
Ήταν ταπεινής καταγωγής και γεννήθηκε στα τέλη του 13ου αι. κάπου στη Βιθυνία. Παρά ταύτα σπούδασε υπό τον λόγιο Θεόδωρο Υρτακηνό και έγινε αξιωματούχος επί των φόρων. Το 1320 διηύθυνε τις αλυκές και έπειτα προήχθη στη θέση του δομεστίκου των θεμάτων της Δύσεως (αρχηγού των Ευρωπαϊκών στρατευμάτων). Στη γραφειοκρατική ιεραρχία ανήλθε στο αξίωμα του παρακοιμώμενου το 1321. Από τη θέση αυτή ήταν χρήσιμος στον Καντακουζηνό, που τον περιέλαβε σε συνωμοσία, μαζί με τον Συργιάννη Παλαιολόγο και τον Θεόδωρο Συναδηνό, ενάντια στον γηραιό Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο και υπέρ του εγγονού του Ανδρονίκου Γ΄. Υπό την απειλή πολέμου, ο Αυτοκράτορας παρέδωσε τη Θράκη και μερικές περιοχές της Μακεδονίας στον εγγονό του.
Όταν το 1328 ο Ανδρόνικος Γ΄ έγινε μόνος Αυτοκράτορας, ο Καντακουζηνός έγινε ο κύριος υπουργός του και ο Απόκαυκος έλαβε την κενή θέση εκείνου, αυτή του μεσάζοντος (γραμματέα) · επίσης έγινε υπεύθυνος των οικονομικών του Κράτους. Οι θέσεις αυτές του επέτρεψαν να συσσωρεύσει αξιοσημείωτο πλούτο, που τον δαπανούσε για την οικοδόμηση μίας οχυρωμένης κατοικίας στους Επιβάτες της Σηλυμβρίας, στη θάλασσα του Μαρμαρά, όπου θα μπορούσε να καταφύγει. Στις αρχές του 1341, λίγο πριν αποβιώσει ο Ανδρόνικος Γ΄, αμείφθηκε με το υψηλό αξίωμα του μεγάλου δουκός (ναυάρχου). Εξόπλισε εκ νέου τον στόλο με δικά του χρήματα, πληρώνοντας 100.000 υπέρπυρα.
Ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος (1341-47)
Με την αποβίωση του Ανδρονίκου Β΄ το 1332 δύο μερίδες αναφάνηκαν στην Αυλή: οι υποστηρικτές του Καντακουζηνού, που ήταν κυρίως επαρχιακοί γαιοκτήμονες από τη Μακεδονία και τη Θράκη και, αντίθετος με αυτόν, ο Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας, που είχε την υποστήριξη της χήρας του Ανδρονίκου Γ΄, αντιβασίλισσα Άννας της Σαβοΐας. Ο Καντακουζηνός δεν διεκδίκησε τον θρόνο, αλλά απαίτησε την αντιβασιλεία, βασισμένος στη στενή του σχέση με τον αποβιώσαντα Αυτοκράτορα και με την υποστήριξη του στρατού της Βασιλεύουσας την απέκτησε. Η θέση του όμως εξασθένησε με τη μεταστροφή του Απόκαυκου στην πλευρά του Πατριάρχη. Ο Καντακουζηνός στο έργο του αναφέρει, πως ο Απόκαυκος τον ώθησε να καταλάβει τον θρόνο για να προωθηθεί και αυτός, αλλά όταν είδε την άρνησή του, ο παντοδύναμος πρωθυπουργός άλλαξε μερίδα.
Το 1341 επιτέθηκαν εχθροί στην Αυτοκρατορία και ο Καντακουζηνός έφυγε τον Ιούλιο από την Κωνσταντινούπολη, εκστρατεύοντας εναντίον τους. Τότε ο Απόκαυκος άρχισε τις κινήσεις του. Ως μέγας δούκας είχε καθήκον να φυλά τα Δαρδανέλια ενάντια σε προσπάθεια των Τούρκων να διαπεραιωθούν στην Ευρώπη, όμως επέτρεψε σκόπιμα να συμβεί αυτό, με σκοπό να προκαλέσει αναστάτωση στη Θράκη. Ο Απόκαυκος προσπάθησε να απαγάγει τον 9ετή Ιωάννη Ε΄, αλλά απέτυχε και αναγκάστηκε να διαφύγει στην κατοικία του στους Επιβάτες. Όμως, όταν ο Καντακουζηνός επέστρεψε νικηφόρος στη Βασιλεύουσα, αντί να του αφαιρέσει τα αξιώματά του και ενάντια στη συμβουλές των φίλων του, συγχώρεσε τον προστατευόμενό του. Ο Απόκαυκος προσποιήθηκε μία υπερβολική εκδήλωση εκτίμησης προς τον Καντακουζηνό, που του επέτρεψε να αναλάβει πάλι τις θέσεις του και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Καντακουζηνός έφυγε σε άλλη εκστρατεία.
Ο Απόκαυκος γίνεται παντοδύναμος
Όταν ο Πατριάρχης και ο Απόκαυκος έμειναν μόνοι στην πόλη, ανέλαβαν την εξουσία. Η οικογένεια του Καντακουζηνού και οι φίλοι του φυλακίστηκαν, μάλιστα η μητέρα του Θεοδώρα απεβίωσε έγκλειστη και ο Πατριάρχης δήλωσε αντιβασιλιάς, ενώ η Άννα όρισε Έπαρχο της πόλης τον Απόκαυκο.
Τότε ο Καντακουζηνός στέφθηκε Αυτοκράτορας στο Διδυμότειχο τον Οκτώβριο· οι αντίπαλοί του απάντησαν με τη στέψη του Ιωάννη Ε΄ τον Νοέμβριο. Οι δύο στέψεις ολοκλήρωσαν τη διάσπαση και ξεκίνησαν έναν εμφύλιο, που αναστάτωσε την Αυτοκρατορία και όλους τους γείτονές της ως το 1347, οπότε νίκησε ο Καντακουζηνός. Καθώς εξελισσόταν, κατέστρεψε τις εναπομείνασες Αυτοκρατορικές κτήσεις και δημιούργησε βαθιά ρήξη στη Ρωμαϊκή κοινωνία: η αριστοκρατία και οι εύπορες τάξεις γενικά υποστήριξαν τον Καντακουζηνό, ενώ οι χαμηλές και μεσαίες τάξεις, οι αστοί, οι έμποροι και οι ναυτικοί τάχθηκαν με την αντιβασιλεία. Αυτό έδωσε στον εμφύλιο ισχυρό κοινωνικό χρώμα και ο Απόκαυκος στην προπαγάνδα του αναφερόταν στον υπερβάλλοντα πλούτο του Καντακουζηνού και της αριστοκρατίας και την αδιαφορία τους στους απλούς πολίτες. Επιπρόσθετα η διαμάχη απέκτησε και θρησκευτική σημασία, καθώς η Ησυχαστική έριδα διαίρεσε τους ευσεβείς Ρωμαίους και παρά τις σημαντικές εξαιρέσεις, οι υποστηρικτές του Ησυχασμού έγιναν οπαδοί του Καντακουζηνού.
Μερικές ημέρες μετά της στέψη του Καντακουζηνού, οι κάτοικοι της Αδριανούπολης εξεγέρθηκαν εναντίον του και δήλωσαν υπέρ της αντιβασιλείας. Ο Απόκαυκος έστειλε τον νεότερο γιο του Μανουήλ, που ανέλαβε κυβερνήτης της πόλης. Όμοια στη Θεσσαλονίκη η πόλη περιήλθε στα χέρια των Ζηλωτών, κινήματος με αντι-αριστοκρατικές πεποιθήσεις, οι οποίες τους έκαναν εχθρούς του "Καντακουζινισμού". Η αντιβασιλεία τούς υποστήριξε· ο Απόκαυκος έφθασε με 70 πλοία προς βοήθειά τους και όρισε τον μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη κυβερνήτη, αν και η εξουσία του ήταν μόνο ονομαστική.
Οι Σέρβοι και οι Τούρκοι βοηθούν τον Καντακουζηνό να επικρατήσει
Κατά τα πρώτα έτη η ροπή της αντιπαράθεσης ήταν υπέρ της αντιβασιλείας, ως το καλοκαίρι του 1342, που ο Καντακουζηνός πιέστηκε να φύγει στην Αυλή τού Στεφάνου-Ούρου Δ΄ ντουσάν της Σερβίας. Όμως από το 1343 και μετά, με τη βοήθεια του φίλου του Ουμούρ μπέη του Αϊδινίου, ο Καντακουζηνός άρχισε να αντιστρέφει την κατάσταση. Με την αρχική υποστήριξη του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ ανακατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας και -παρά την αποτυχία του να πάρει τη Θεσσαλονίκη- οι Τούρκοι σύμμαχοί του τού επέτρεψαν να πάρει το Διδυμότειχο, επιστρέφοντας στο παλαιό του οχυρό στη Θράκη. Σταδιακά οι υποστηρικτές τού Απόκαυκου τον εγκατέλειπαν, ακόμη και ο γιος του Μανουήλ, που άφησε τη θέση του στο Διδυμότειχο και πήγε στη μεριά τού Καντακουζηνού.
Στις αρχές του 1345 ο Απόκαυκος και ο Καλέκας απέρριψαν προσφορές συμφιλίωσης, που έφεραν δύο Φραγκισκανοί μοναχοί. Προσπαθώντας να ανακόψει την πτώση του, ο Απόκαυκος έθεσε μια σειρά απαγορεύσεων στην πρωτεύουσα και οικοδόμησε μία νέα φυλακή για πολιτικούς κρατουμένους. Στις 11 Ιουνίου 1345 ο Απόκαυκος θέλησε να επιθεωρήσει τη νέα φυλακή, χωρίς τους σωματοφύλακές του. Οι εγκάθειρκτοι εξεγέρθηκαν και τον λιντσάρισαν: του έκοψαν το κεφάλι και το έθεσαν στη κορυφή ενός πασσάλου.
Οι φυλακισμένοι περίμεναν την ανταμοιβή της Άννας, που απηλλάγη από τον μισητό Απόκαυκο, αλλά η αντιβασίλισσα συγκλονίστηκε και φοβήθηκε από την απώλεια του κύριου υπουργού της και άφησε τους οπαδούς του, στους οποίους ενώθηκαν οι Γασμούλοι (κωπηλάτες) του στόλου να εκδικηθούν την απώλεια του ηγέτη τους. Το αποτέλεσμα ήταν οι 200 φυλακισμένοι να σφαγιασθούν, αν και μερικοί προσπάθησαν να καταφύγουν σε κοντινό μοναστήρι.
Το συμβάν δεν επέφερε αμέσως την πτώση της αντιβασιλείας, απομάκρυνε όμως τον βασικό υποκινητή τού εμφυλίου και έναν από τους πρωταγωνιστές του και είχε ως αποτέλεσμα διαμάχες και καταστροφές στην παράταξη της αντιβασιλείας. Το τέλος του εμφυλίου ήλθε με την είσοδο τού Καντακουζηνού στην Κωνσταντινούπολη στις 3 Φεβρουαρίο 1347.
Αποτίμηση
Ως νέος άνδρας δεν είχε την εμπιστοσύνη των γόνων των αριστοκρατικών οικογενειών, που κυριαρχούσαν στη διακυβέρνηση. Οι μόνες πηγές της περιόδου, τα απομνημονεύματα του Καντακουζηνού και η ιστορία του Νικηφόρου Γρηγορά με τη μεροληψία τους υπέρ της αριστοκρατίας, δίνουν μία πολύ αρνητική εικόνα του ανδρός, που υιοθετήθηκε ακέραιη από τους ιστορικούς. Αντίθετα η ιστορικός Εύα ντε Βρης - Βαν ντερ Βέλντεν πιστεύει ότι η εικόνα του αγνώμονος προστατευομένου και αδιάλειπτα δολοπλόκου, υπεύθυνου για τον εμφύλιο, είναι ανακριβής και αποτέλεσμα της διαστρεβλωτικής προπαγάνδας του Καντακουζηνού και του Γρηγορά. Ωστόσο τον αναγνωρίζει ως τον πιο αναξιόπιστο αντίπαλο του πρώτου, που από το 1343 και μετά κυβέρνησε δικτατορικά.
Η ιστορικός Αγγελική Λαΐου θεωρεί ότι ο Απόκαυκος είναι δημιούργημα της στροφής της Ρωμαϊκής κοινωνίας, από μία αγροτική Αυτοκρατορία με γαιοκτήμονες σε ένα κράτος βασισμένο στο θαλάσσιο εμπόριο, που έτεινε προς δυτικά πρότυπα, όπως αυτά των ναυτικών Δημοκρατιών της Ιταλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την κόρη του Δισύπατου, ιερέα στην Αγ. Σοφία και είχε τρία τέκνα.
Έπειτα ο Αλέξιος έκανε δεύτερο γάμο π. το 1341 με την εξαδέλφη τού Γεωργίου Χούμνου μεγάλου στρατοπεδάρχη και είχε δύο τέκνα.
Παιδιά του ήταν:
Ο Ιωάννης ή ο Μανουήλ νυμφεύτηκε μία κόρη του Ιωάννη Βατάτζη μεγάλου στρατοπεδάρχη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Αλεξιος Κατηγορία:Βυζαντινοί Πριμικήριοι
Θανάσιμη Καταδίωξη
Το Θανάσιμη Καταδίωξη (πρωτότυπος τίτλος: Collateral Damage) είναι αμερικανική ταινία δράσης του 2002, σε σκηνοθεσία Άντριου Ντέιβις. Το σενάριο γράφτηκε από τους Ντέιβιντ Γκρίφιθς και Ρόναλνδ Ρουζ. Πρωταγωνιστούν οι Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Ηλίας Κοτέας, Φρανσέσκα Νέρι και Κλιφ Κέρτις. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε έναν πυροσβέστη, ο οποίος έχασε την οικογένειά του σε τρομοκρατική επίθεση, και προσπαθεί να βρει και να τιμωρήσει ο ίδιος του υπεύθυνους, αφού η δικαιοσύνη δεν μπορεί.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 8 Φεβρουαρίου του 2002. Αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει πιο πριν, όμως τα γεγονότα της 11η Σεπτεμβρίου, τροποποίησαν τόσο την ημερομηνία κυκλοφορίας, όσο και μερικές σκηνές τις ταινίες, η οποία έχει σαν θέμα την τρομοκρατία. Στην ταινία, υπήρχε και σκηνή με αεροπειρατεία, στην οποία μάλιστα πρωταγωνιστούσε η Σοφία Βεργκάρα, όμως για ευνόητους λόγους την έκοψαν αυτή τη σκηνή. Το Ιούλιο του 2002, κυκλοφόρησε και σε DVD.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά, δείχνοντας την αγαπημένη οικογένεια του θαρραλέου πυροσβέστη Gordon "Gordy" Brewer. Ένα πρωινό, αφήνουν για σημείο συνάντησης μια καφετέρια δίπλα στο Προξενείο της Κολοβμίας, στην Καλιφόρνια. Τότε, καθώς ο Μπρούερ, πάει να παραλάβει τη γυναίκα του και τον μοναχογιό του, εκρήγνυται ένας εκρηκτικός μηχανισμός που είχε τοποθετεί σε μία μηχανή, και 9 άτομα χάνουν τη ζωή τους, μέσα σε αυτά και η οικογένεια του Μπρούερ. Ο καιρός περνούσε, χωρίς να αποδίδεται δικαιοσύνη. Έτσι, αποφασίζει ο ίδιος να πάει στην Κολομβία, που έχουν την έδρα του οι επαναστάτες/τρομοκράτες και να σκοτώσει τον άντρα που τοποθέτησε τη βόμβα.
Με πολλές δυσκολίες καταφέρνει και φτάνει στην Κολομβία, αλλά δεν μπορεί να περάσει στο νησάκι, όπου εδρεύουν οι τρομοκράτες. Κάποια στιγμή όταν τον φυλακίζουν, μαζί με κάτι τρομοκράτες, εκεί βοηθά έναν Καναδό να αποδράσει από μία φωτιά που είχαν βάλει η επαναστάτες, και αυτός ως αντάλλαγμα του δίνει μία κάρτα εργασίας, η οποία θα τον βοηθούσε να περάσει απέναντι στο νησί. Εκεί καταφέρνει να φτιάξει έναν εκρηκτικό μηχανισμό, και τον τοποθετεί έξω από το γραφείο του Κλαούντιο. Όμως, απέξω πέρναγε μία γυναίκα με το παιδί της, τους οποίους τους είχε συναντήσει και νωρίτερα, και στην προσπάθειά τους να τους σώσει προδίδει το σχέδιό του. Κι έτσι συλλαμβάνεται από τους επαναστάτες.
Στο στρατόπεδό τους, η μόνη φιλόξενη παρουσία είναι η γυναίκα που έσωσε, η οποία ήταν η γυναίκα του Κλαούντιο, ο οποίος ήταν ο και ο δολοφόνος της οικογένειάς του. Σε μία επίθεση που δέχεται το στρατόπεδο από Αμερικανούς, σκοτώνονται όλοι εκτός από τη γυναίκα, τον γιο της και τον Μπιούερ. Τότε, εκείνη του λέει ο Κλαούντιο ετοιμάζει κι άλλη επίθεση, στην Ουάσιγκτον αυτή τη φορά. Έτσι, όταν τους βρίσκουν οι Αμερικανοί, δεν τους πειράζουν και τους μεταφέρουν με ασφάλεια στις ΗΠΑ.
Εκεί αποδεικνύεται ότι η γυναίκα ήταν εξίσου φανατισμένη με τον άντρα της και προσπάθησε να ανατινάξει τον όροφο που βρισκόντουσαν μεταξύ άλλων στελέχη της Κυβέρνησης, του FBI και της CIA, αλλά και ο γιος της. Τους έσωσε όμως ο Μπιούερ, που είχε καταλάβει την αλλόκοτη συμπεριφορά της, πετώντας έξω τον μηχανισμό. Τέλος, οι τρεις τους συναντιούνται στο υπόγειο του κτηρίου που είχε τοποθετεί η βόμβα, και Μπιούερ καταφέρνει και τους σκοτώνει και τους δύο. Η ταινία τελειώνει με τον Μπιούερ να παίρνει τον γιο τους Κλαούντιο, ο οποίος όμως δεν έχει εξ αίματος συγγένεια με κανέναν από τους δύο γονείς.
Άνω Μεσοποταμία
thumb|right|350px|H Άνω Μεσοποταμία (Αλ-Τζαζίρα) Η Άνω Μεσοποταμία είναι το όνομα που χρησιμοποιείται για τα υψίπεδα και τη μεγάλη ιζηματογενή πεδιάδα του βορειοδυτικού Ιράν, βορειοανατολικής Συρίας και νοτιοανατολικής Τουρκίας, στο βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής. Μετά την αραβική ισλαμική κατάκτηση της περιοχής στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ., αυτή ονομάστηκε με το παραδοσιακό αραβικό όνομα Αλ-Τζαζίρα (μετ. το νησί). Ο Τίγρης και ο Ευφράτης μεταμορφώνουν τη Μεσοποταμία σχεδόν σε ένα νησί, καθώς ενώνονται στα νότια στον ποταμό Σατ αλ-Άραμπ στο Κυβερνείο της Βασόρας του Ιράκ, ενώ οι πηγές τους στο βορρά στην ανατολική Τουρκία βρίσκονται πολύ κοντά.
Η περιοχή εκτείνεται νότια των βουνών της Ανατολίας, ανατολικά των λόφων στην αριστερή όχθη του Ευφράτη, δυτικά από τα όρη στη δεξιά όχθη του ποταμού Τίγρη, και περιλαμβάνει την πεδιάδα του Σιντζάρ. Εκτείνεται προς τα κάτω στον Τίγρη έως τη Σαμάρα και προς τα κάτω στον Ευφράτη έως την πόλη Χιτ. Ο ποταμός Χαμπούρ διατρέχει για πάνω από 400 χλμ. την περιοχή, από την Τουρκία στα βόρεια, έως τον Ευφράτη.
Οι κύριες πόλης της Άνω Μεσοποταμίας είναι η Μοσούλη, η Ντέιρ εζ-Ζορ, η Ράκκα, η Αλ Χασάκα, το Ντιγιάρμπακιρ και το Καμισλί. Το δυτικό, συριακό τμήμα, είναι βασικά όμορο με το Κυβερνείο Αλ-Χασάκα και περιγράφεται ως ο "σιτοβολώνας της Συρίας". Το ανατολικό, ιρακινό τμήμα, περιλαμβάνει και εκτείνεται ελαφρώς πέρα από το ιρακινό Κυβερνείο της Νινευή. Στο βορρά περιλαμβάνει τις τουρκικές επαρχίες της Σανλιούρφα, του Μαρντίν, και τμήματα της επαρχίας Ντιγιάρμπακιρ.
Χόλι Μπράντσο
Η Χόλι Μπράντσο (Holly Bradshaw, πατρικό επώνυμο: Μπλίσντεϊλ, γεννήθηκε 2 Νοεμβρίου 1991) είναι Βρετανίδα αθλήτρια του άλματος επί κοντώ.
Έχει κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012 στην Κωνσταντινούπολη. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο αγώνισμα του άλματος επί κοντώ.
Έχει συμμετάσχει σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2012 ήταν 6η, ενώ το 2016 5η. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν 6η με 4,65 μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες του στίβου Κατηγορία:Επικοντιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Χριστουγεννιάτικο στεφάνι
Το χριστουγεννιάτικο στεφάνι (γερμ. Adventskranz), είναι πατροπαράδοτο χριστουγεννιάτικο έθιμο που διακοσμεί τα χριστιανικά σπίτια στις γερμανόφωνες επικράτειες. Είναι κατασκευασμένα από κλαδιά ελάτης και φέρουν τέσσερα κεριά, τα οποία συμβολίζουν τον ερχομό των Χριστουγέννων. Πριν από τα Χριστούγεννα ανάβουν τα κεριά πρώτα ένα, μετά δύο, τρία, και τέσσερα, και μετά είναι Χριστούγεννα.
Κατηγορία:χριστούγεννα
Κατάλογος των ακραίων σημείων της Ρωσίας
δεξιά|Ακραία σημεία της Ρωσίας Αυτός είναι ένας κατάλογος των ακραίων σημείων και υψομέτρων στη Ρωσία.
Τα βορειότερα και ανατολικότερα σημεία της Ρωσίας, συμπίπτουν με το βορειότερο και το ανατολικότερο σημείο της Ευρασίας.
Τα ακραία σημεία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πανομοιότυπα, εκτός από το νοτιότερο σημείο που ήταν η Κούσκα στο Τουρκμενιστάν και το ακραίο υψόμετρο ήταν η Κορυφή του Κομμουνισμού στο Τατζικιστάν, με υψόμετρο 7.495 μέτρα.
Από το 1799 μέχρι το 1867, το ανατολικότερο σημείο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική, στα σύνορα μεταξύ της ρωσικής Αλάσκας και της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής, στα όρια της τότε Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας. Το δυτικότερο σημείο της Αυτοκρατορίας ήταν το Πίζντρι για έναν αιώνα, από το Συνέδριο στην Πολωνία το 1815 έως την κατάληψή του από Γερμανικά και Αυστροουγγρικά στρατεύματα το 1915. Το Κούσκα, στο σημερινό Τουρκμενιστάν ήταν το νοτιότερο σημείο της Αυτοκρατορίας από το 1885. Επίσης, μέχρι την αγορά της Αλάσκας, η κορυφή του Ντενάλι ήταν το σημείο με το ακραίο υψόμετρο, καθώς έχει υψόμετρο 6.194 μέτρα.
Τα υπόλοιπα ακραία σημεία ήταν τα ίδια με τα ακραία σημεία της Σοβιετικής Ένωσης.
Ακραίες συντεταγμένες
Συμπεριλαμβανομένων των νησιών και εξκλαβίων Συνεχόμενη ηπειρωτική χώρα Πόλεις μικρογραφία|Άποψη του Πεβέκ Μόνιμοι οικισμοί 1 σύμφωνα με την πορεία της Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας.
Υψομετρικά άκρα
μικρογραφία|Όρος Ελμπρούς
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ακραία σημεία ανά χώρα Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας
Κουμπάν
μικρογραφία| Χάρτης της Περιφέρειας Κουμπάν το 1900 Το Κουμπάν (ρωσικά και ουκρανικά: Кубань) είναι ιστορική και γεωγραφική περιοχή στο Βόρειο Καύκασο της νότιας Ρωσίας, που περιβάλλει τον ποταμό Κουμπάν, στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ της Στέπας του Ντον, του Δέλτα του Βόλγα και χωρίζεται από τη Χερσόνησο της Κριμαίας στα δυτικά από τον Πορθμό Κερτς. Το Κράι Κρασνοντάρ αναφέρεται συχνά ως Κουμπάν, τόσο επίσημα όσο και ανεπίσημα, αν και ο όρος δεν είναι αποκλειστικός για το κράι και επίσης φιλοξενεί τη Δημοκρατία της Αντιγκέγια, το Καρατσάγεβο-Κιρκασία και τμήματα του Κράι Σταυρούπολης.
Οικισμός Κοζάκων
Ο οικισμός των Κοζάκων του Κουμπάν και της παρακείμενης περιοχής της Μαύρης Θάλασσας αυξήθηκε σταδιακά για πάνω από έναν αιώνα και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα αποτελέσματα των συγκρούσεων μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στα μέσα του 18ου αιώνα, η περιοχή κατοικούνταν κυρίως από τις φυλές των Αντίγκε. Μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1768-1774, ο πληθυσμός της περιοχής άρχισε να δείχνει πιο φιλορωσικές τάσεις.