cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλέρι Γκαζάεφ
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Αφού ολοκλήρωσε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής το 1986, ο Γκαζάεφ ήταν προπονητής της ομάδας νέων της Ντιναμό Μόσχας πριν μετακομίσει για να εργαστεί σε επαγγελματικούς συλλόγους. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ως προπονητής ήταν η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ρωσίας με την ΦΚ Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς το 1995.
Στις 26 Μαΐου 2009, ο πρώην προπονητής της ΤΣΣΚΑ Μόσχας ορίστηκε νέος προπονητής της Ντιναμό Κιέβου, ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας μέχρι το 2012.
Μετά από το πέρασμα του στη Ντιναμό Κιέβου, επέστρεψε στο Βλαντικαφκάς και έγινε πρόεδρος (2011) και στη συνέχεια προπονητής (Νοέμβριος 2012) της ΦΚ Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς. Τον Φεβρουάριο του 2014, ο ποδοσφαιρικός σύλλογος, με επικεφαλής τον Gazzaev, έπαψε να υπάρχει και αποχώρησε από την Α΄ Κατηγορία Ρωσίας 2013-14, λόγω προβλημάτων οικονομικής εκκαθάρισης και χορηγιών, και ο σύλλογος διαλύθηκε.
Πολιτική
Το 2016, ο Γκαζάεφ εξελέγη στην Κρατική Δούμα ως μέλος του κόμματος Δίκαιη Ρωσία.
Προσωπική ζωή
Είναι ξάδερφος του Γιούρι Γκαζάεφ και πατέρας του Βλαντίμιρ Γκαζάεφ, και οι δύο προπονητές ποδοσφαίρου.
Ως παίκτης
Ντιναμό Μόσχας
Ως προπονητής
Σπαρτάκ-Αλάνια Βλαντικαφκάς
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Ντιναμό Κιέβου
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Οσσετοί Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλάνια Βλαντικαφκάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΣΚΑ Ροστόφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Σοβιετικοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ρώσοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας
Μονή Αγίας Παρασκευής (Μονοδένδρι)
Το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής είναι εγκαταλελειμμένο μοναστήρι που βρίσκεται στην άκρη του φαραγγιού του Βίκου, στην περιοχή του Ζαγορίου, (περιφερειακή ενότητα Ιωαννίνων), βορειοδυτική Ελλάδα. Το μοναστήρι ιδρύθηκε το 1413–1414. Αποτελείται από ένα μικρό πετρόκτιστο παρεκκλήσι, το παλαιότερο διατηρημένο στο Ζαγόρι και προσφέρει πανοραμική θέα στο φαράγγι.
Ίδρυση και περιγραφή
Το μοναστήρι, αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή, ιδρύθηκε το 1413–1414. Σύμφωνα με επιγραφή πάνω από την πύλη του, η ίδρυση πραγματοποιήθηκε όταν ο τοπικός ηγέτης της Ηπείρου ήταν ο Δεσπότης Κάρολος Α΄ Τόκκος. Χτίστηκε από τους κατοίκους του γειτονικού χωριού Βίτσα και με τα προσωπικά έξοδα ενός ντόπιου άρχοντα, του βοεβόδα Μιχαήλ Θεριανού. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Θεριανός έχτισε το μοναστήρι ως πράξη ευχαριστίας για την σωτηρία της κόρης του που υπέφερε από μια ανίατη ασθένεια. thumb|250px|Το εσωτερικό του καθολικού του μοναστηριού Η εκκλησία είναι μια μικρή βασιλική, με μόνο έναν σηκό και ξύλινη στέγη, που περιβάλλεται από τα κελιά των μοναχών. Οι τοιχογραφίες του ναού χρονολογούνται εν μέρει από τις αρχές του 15ου αιώνα. Στο βόρειο τοίχο υπάρχει τοιχογραφία (κτητορική παράσταση) του δωρητή Θεριανού, της συζύγου και των παιδιών του. Οι απεικονίσεις είναι ενδεικτικές του κώδικα ενδυμασίας εκείνης της εποχής. Τα ρούχα των ευεργετών είναι πολυτελή με πλούσια κεντημένα υφάσματα, φαρδιές πλεξούδες και κρόσσια. Η κόρη του, η Θεοδώρα, φοράει λευκό μαντήλι στο κεφάλι της, το οποίο είναι τυλιγμένο γύρω από το λαιμό της. Οι τοιχογραφίες στο νότιο τοίχο χρονολογούνται από τη σχετική επιγραφή γύρω στο 1689. Φαίνεται ότι ο ναός είχε καταστραφεί εν μέρει, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να ξανακτιστεί ο νότιος τοίχος.
Περιβάλλοντας χώρος
Το μοναστήρι είναι χτισμένο στην άκρη ενός τραχιού βράχου που βρίσκεται πάνω από το φαράγγι του Βίκου. Το πλησιέστερο χωριό, το Μονοδένδρι, απέχει 15 λεπτά με τα πόδια. Από τη βεράντα του παρεκκλησίου, που έχει σχεδιαστεί κατάλληλα, οι επισκέπτες μπορούν να δουν με ασφάλεια από ψηλά το φαράγγι.
Ορισμένες σπηλιές βρίσκονται στη μέση της τραχιάς πλευράς του Βίκου, βόρεια και ανατολικά του μοναστηριού, όπου οι ερημίτες και οι διωγμένοι Χριστιανοί αναζήτησαν καταφύγιο κατά τους Οθωμανικούς χρόνους. Επιπλέον, για τον ίδιο λόγο, χτίστηκαν ορισμένες μικρές κατοικίες περί το 1816.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου Κατηγορία:Δεσποτάτο της Ηπείρου Κατηγορία:Μονές του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ήπειρο
Ö1
Ο Österreich 1 (Ö1) είναι ένας αυστριακός ραδιοφωνικός σταθμός, ο οποίος αποτελεί ένα από τα τέσσερα κρατικά κανάλια που λειτουργούν από τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό ORF της Αυστρίας. Το πρόγραμμα του σταθμού εστιάζει κυρίως στην κλασική μουσική, την όπερα, τη τζαζ, ραδιοφωνικά ντοκιμαντέρ και αφιερώματα, ειδήσεις, ραδιοφωνικές θεατρικές παραστάσεις, κουίζ και συζητήσεις.
Ιστορικό
μικρογραφία|232x232εσ| Λογότυπο του Ö1 χρησιμοποιούνταν από το 2012 έως το 2017. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε την 1η Οκτωβρίου του 1967 ως μέρος μιας άσκησης, κατά την οποία αναδιοργανώθηκε η ραδιοφωνική παρουσία του ORF με τρεις ξεχωριστούς σταθμούς. Οι άλλοι δύο σταθμοί ήταν οι περιφερειακοί σταθμοί ομαδοποιημένοι σε ένα ενιαίο σύνολο ως Ö2 και το ποπ μουσικό κανάλι Ö3.
Νωρίτερα, το 1964, υπήρξε ένα αίτημα για εθνικό δημοψήφισμα, σύμφωνα με το οποίο περισσότεροι από 800.000 πολίτες δήλωσαν κατά των διορισμών με ιδεολογικά κριτήρια σε βασικές θέσεις της δημόσιας ραδιοτηλεοπτικής υπηρεσίας από την αυστριακή κυβέρνηση συνασπισμού του καγκελάριου Άλφονς Γκόρμπαχ (Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα) και του αντικαγκελάριου Μπρούνο Πίτερμαν (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) σύμφωνα με το αυστριακό σύστημα Proporz. Δύο χρόνια αργότερα, εκδόθηκε από το κοινοβούλιο του Εθνικού Συμβουλίου νόμιμος κανονισμός για μη κομματική ραδιοτηλεόραση, ο οποίος οδήγησε στην επανέναρξη των ραδιοφωνικών σταθμών του ORF.
Λειτουργία
μικρογραφία| Είσοδος του RadioKulturhaus, Βιέννη Ο Ö1 μεταδίδει από το Funkhaus Wien στο Argentinierstrasse στην περιοχή Wieden της Βιέννης. Το τρέχον σήμα του σταθμού γράφτηκε από τον μουσικό της τζαζ Βέρνερ Πίρχνερ το 1994, το σλόγκαν του Ö1 gehört gehört - ένα λογοπαίγνιο στα γερμανικά - δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Βολφ Ας. Το σήμα διαλείμματος του Ö1 είναι μια συγχορδία αποτελούμενη από τρεις νότες, που παίζεται σε μια βιόλα. Υπήρχαν δύο προηγούμενες εκδόσεις του σήματος: η πρώτη παιζόταν σε τσέμπαλο και η δεύτερη σε συνθεσάιζερ.
Από το 2010, ένα 75λεπτο τροποποιημένο πρόγραμμα μεταδίδεται κάθε πρωί στις συχνότητες βραχέων κυμάτων του πρώην Radio Österreich International ως Ö1 International. Το διαδικτυακό ραδιόφωνο Ö1 μπορεί επίσης να ακουστεί ζωντανά στον ιστότοπο του ORF μέσω ήχου ροής, ενώ το πρόγραμμα μπορεί επίσης να ακούγεται για μια εβδομάδα μετά τη μετάδοσή του χωρίς χρέωση. Πολλές εκπομπές είναι διαθέσιμες για λήψη ή μέσω podcast.
Ο Ö1 διευθύνει τον χώρο RadioKulturhaus στο Funkhaus Wien, συμπεριλαμβανομένου του καφενείουτου, KulturCafé. Συμμετέχει επίσης στο ετήσιο μουσικό φεστιβάλ Donauinselfest.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Αυστρία
Μαρίε Χεγκ
Η Μαρίε Χεγκ (νορβηγικά: Marie Høeg) (15 Απριλίου 1866 – 22 Φεβρουαρίου 1949) ήταν Νορβηγίδα φωτογράφος και πρώιμη φεμινίστρια. , ενώ οι ιδιωτικές της φωτογραφίες, συμπεριλαμβανομένων εικόνων και δημιουργιών με την σύντροφό της, Μπολέτε Μπεργκ, έπαιζαν με τις ιδέες περί φύλου. Ήταν η ιδρύτρια του Συλλόγου Συζήτησης Χόρτεν, ο οποίος είναι ενεργός μέχρι σήμερα. Η Χεγκ ίδρυσε επίσης το Παράρτημα Χόρτεν της Εθνικής Ένωσης Σουφραζέτων, το Συμβούλιο Γυναικών Χόρτεν και τον Σύλλογο Φυματίωσης Χόρτεν.
Βιογραφία
Η Χεγκ γεννήθηκε στο Λάνγκεσουντ στις 15 Απριλίου 1866. Ήταν φοιτήτρια φωτογραφίας στο Μπρέβικ και ολοκλήρωσε τη μαθητεία της στη φωτογραφία το 1890. Από το 1890 έως το 1895, η Χεγκ έζησε στη Φινλανδία, εργαζόμενη ως φωτογράφος στο Έκενες και στο Χάνκο. Εκεί, επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το φινλανδικό κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών.
Η Χεγκ μετακόμισε από τη Φινλανδία στο Χόρτεν το 1895, μαζί με την Μπολέτε Μπεργκ. Η Μπεργκ ήταν πέντε χρόνια νεότερη από την Χεγκ και είχε εκπαιδευτεί ως φωτογράφος, πιθανώς όσο ζούσε στη Φινλανδία. Η Χεγκ και η Μπεργκ δημιούργησαν και διηύθυναν το δικό τους φωτογραφικό στούντιο, το οποίο ονομάστηκε Μπεργκ & Χεγκ. Η Χεγκ χρησιμοποίησε το στούντιο τους όχι μόνο για φωτογραφία, αλλά και ως τόπο συνάντησης για γυναίκες που ενδιαφέρονται για τον φεμινισμό και το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.
Η Χεγκ και η Μπεργκ μετακόμισαν στην Χριστιανία (σημερινό Όσλο) το 1903 και συνέχισαν να εργάζονται ως επαγγελματίες φωτογράφοι εκεί, παράγοντας κυρίως σκηνικά και πορτραίτα καρτ ποστάλ.
Οι δυο τους ίδρυσαν την εκδοτική εταιρεία Berg og Høghs Kunstforlag, εκδίδοντας βιβλία όπως το τρίτομο Norske Kvinder, το οποίο αφορά το θέμα της ιστορίας των Νορβηγίδων.
Η Χεγκ πέθανε στο Όσλο στις 22 Φεβρουαρίου 1949.
Πολλά από τα γυάλινα αρνητικά της ανακαλύφθηκαν μετά το θάνατό της μέσα σε έναν αχυρώνα τη δεκαετία του 1980. Ο αχυρώνας ήταν στην ιδιοκτησία μιας φάρμας όπου η Μπεργκ και η Χεγκ ζούσαν στο τέλος της ζωής τους. Μια σειρά αρνητικών σε ένα κουτί με την ένδειξη «ιδιωτικό» περιείχε φωτογραφίες της Μπεργκ και της Χεγκ ντυμένες με ανδρικά ρούχα, καπνίζοντας και φορώντας μουστάκια. Αυτά τα 440 γυάλινα αρνητικά βρίσκονται τώρα στη συλλογή του Μουσείου Πρέους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγίδες φωτογράφοι Κατηγορία:Σουφραζέτες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Νορβηγία
Βόιτσεχ Κόσακ
Ο Βόιτσεχ Χοράτσι Κόσακ (πολωνικά: Wojciech Horacy Kossak) (31 Δεκεμβρίου 1856 – 29 Ιουλίου 1942) ήταν διάσημος Πολωνός ζωγράφος και μέλος της περίφημης οικογένειας καλλιτεχνών και συγγραφέων Κόσακ. Ήταν γιος του ζωγράφου Γιούλιους Κόσακ, και δίδυμος αδερφός του αγωνιστή της ελευθερίας Ταντέους Κόσακ, και πατέρας δύο πολύ ταλαντούχων λογοτεχνικών κορών, της Μάρια Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα και της Μαγκνταλένα Σαμοζβάνιετς και ενός γιου, του ζωγράφου Γέζι Κόσακ. μικρογραφία| Πιουσούτσκι σε άλογο του Κόσακ, 1928, [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας —μία από τις πιο δημοφιλείς καλλιτεχνικές απεικονίσεις του Γιούζεφ Πιουσούτσκι]]
Βιογραφία
Ο Βόιτσεχ Κόσακ γεννήθηκε στο Παρίσι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1856 λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ενώ ο δίδυμος αδερφός του, Ταντέους Κόσακ, λίγο μετά, την 1η Ιανουαρίου 1857. Η οικογένεια τελικά εγκατέλειψε τη Γαλλία. Το μεσαίο του όνομα ήταν προς τιμήν του νονού του, Γάλλου ζωγράφου Οράς Βερνέ. Ο Κόσακ ξεκίνησε την εκπαίδευσή του με την επιστροφή της οικογένειάς του στην Πολωνία. Παρακολούθησε το γυμνάσιο της Πλατείας Τριών Σταυρών στη Βαρσοβία και αργότερα το Λύκειο Μπαρτουόμιεϊ Νοβοντβόρσκι στην Κρακοβία. Ταυτόχρονα σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του, Γιούλιους.
Μεταξύ 1871–1873, ο Βόιτσεχ σπούδασε στη Σχολή Σχεδίου και Ζωγραφικής της Κρακοβίας (αργότερα Ακαδημία Καλών Τεχνών) - υπό τον Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς, και ακολούθησε μια θητεία μέχρι το 1875 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, με τους καθηγητές Αλεξάντερ Στρίχουμπερ και Αλεξάντερ Βάγκνερ. μικρογραφία| Olszynka Grochowska του Κόσακ, περίπου 1931, [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας]]
Τελευταία χρόνια
Ο Κόσακ ήταν ένας πολύ εργατικός και παραγωγικός ζωγράφος. Είναι αδύνατο να αναφερθούν όλοι οι πίνακές του, καθώς ζωγράφιζε μέχρι το τέλος της ζωής του και έκανε σχέδια για νέα εγχειρήματα μέχρι τις τελευταίες στιγμές. Οι πίνακες αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν: Ο γάμος της Πολωνίας με τη θάλασσα, Πορτρέτο του Έντβαρντ Κρασίνσκι, Φαντασία με θέμα το Πολωνικό Ιππικό, Φρουρώντας την Πολωνική Θάλασσα, Πορτρέτο του Καρδινάλιου Χλοντ, Πορτρέτο του Στρατηγού Καζίμιες Σοσνκόφσκι. Το έργο του ήταν επίσης μέρος της εκδήλωσης ζωγραφικής στον διαγωνισμό τέχνης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928.
Ο Κόσακ πέρασε το καλοκαίρι του 1939 στη Γιουράτα, από όπου επέστρεψε στην Κρακοβία στα τέλη Αυγούστου, όπου ήταν μάρτυρας της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία. Η ήττα του Σεπτεμβρίου ήταν ένα σοκ για τον Κόσακ, αλλά πίστευε ακόμα στους Πολωνούς στρατιώτες. Έγραψε σε έναν φίλο: «Με τη στιγμή των ήττων μας και την ντροπή αυτού του φτωχού Ριντζ, που ήταν τόσο ανώριμος στο ρόλο του, έχασα την καρδιά μου χωρίς να ξέρω ότι αυτό που ήταν το αγαπημένο μου θέμα, όχι μόνο δεν έπαψε να είναι το πιο δημοφιλής, αλλά σήμερα έχει συμβεί το πιο ακριβό sursum corda».
Δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει στην κατοχή. Δημιουργήθηκαν πορτρέτα και σκηνές είδους, όπως γάμοι ή κυνήγι, αλλά και σκίτσα για το πανόραμα του Γκρόχουφ. Αρνήθηκε να δουλέψει για τους Γερμανούς. Αρνήθηκε, μεταξύ άλλων, να ζωγραφίσει το πορτρέτο του Χανς Φρανκ, ισχυριζόμενος γηρατειά, παρά το γεγονός ότι το ατελιέ του, όπου μίλησε με τον Γερμανό αξιωματικό, ήταν γεμάτο πίνακες, έργα σε εξέλιξη και ολοκληρωμένα.
Μεταξύ των τελευταίων του έργων είναι το Πορτρέτο της Ζόφια Γιαχιμέτσκα, το Έφιππο πορτρέτο του Ταντέους Χουτκόφσκι, το Πορτρέτο του Στέφαν Σκσίνσκι, το Ταταρική δουλεία, το Κιράσγερ και ένα κορίτσι και το Νεράϊδες. Την ημέρα του θανάτου του – 29 Ιουλίου 1942 – ζήτησε να βάλουν μπογιά στην παλέτα, αλλά δεν μπορούσε να σηκωθεί. Δεν κατάλαβε ότι ερχόταν ο θάνατος. Το βράδυ, έχοντας τις αισθήσεις του μέχρι την τελευταία στιγμή, πέθανε περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του.
Έργα
Ο ιστορικός πίνακας του Βόιτσεχ Κόσακ ήταν διαφορετικός σε στυλ από αυτόν του προκατόχου του, Γιαν Ματέικο. Ανήκε σε μια νέα γενιά Πολωνών καλλιτεχνών της σκηνής μάχης επηρεασμένοι από το έργο του πατέρα του, Γιούλιους Κόσακ. Ωστόσο, όπως και ο Ματέικο, είναι γνωστός για την απεικόνιση της ιστορίας του πολωνικού ένοπλου αγώνα και των αξιοσημείωτων πολωνικών μαχών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης ενάντια στους ξένους καταπιεστές. Από τους πιο διάσημους πίνακές του είναι το Πανόραμα του Ρατσουαβίτσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Δίδυμα πρόσωπα Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Γιόχαν Σούμπαρτ
Ο Γιόχαν Σούμπαρτ (γερμ. Johann Heinrich Christian Schubart) (1800 στο Μάρμπουργκ – 1885 στο Κάσσελ) υπήρξε Γερμανός κλασικός φιλόλογος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1800 στο Μάρμπουργκ. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Μάρμπουργκ και στη Χαϊδελβέργη. Το 1825 διορίστηκε συνεργάτης στις εκδόσεις Heidelberger Jahrbücher στη Χαϊδελβέργη και το 1829 στο αντίστοιχο Wiener Jahrbücher στη Βιέννη. Επέστρεψε στην Έσση και διορίστηκε ως γραμματέας στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Κάσσελ. Το 1834 έγινε ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Verein für hessische Geschichte und Landeskunde». Απεβίωσε την 1η Μαΐου 1885 στο Κάσσελ.
Συγγράμματα
Ο Σούμπαρτ δημοσίευσε πολλά άρθρα στην «Εφημερίδα της επιστήμης των Αρχαιοτήτων» (Zeitschrift für Alterthumswissenschaft) και στη σειρά Jahn's Jahrbüchern. Σε συνεργασία με τον Κρίστιαν Βαλτζ δημοσίευσε μια επιμελημένη τρίτομη έκδοση των έργων του Παυσανία. Άλλα έργα του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
(Marie's the Name) His Latest Flame
Το "(Marie's the Name) His Latest Flame" είναι τραγούδι του Έλβις Πρίσλεϊ, το οποίο κυκλοφόρησε από την Elvis Presley Music το 1961. Γράφτηκε από τον Ντοκ Πόμους και τον Μορτ Σούμαν, ενώ ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Ντελ Σάνον στο άλμπουμ Runaway With Del Shannon, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1961.
Η πιο επιτυχημένη και γνωστότερη ηχογράφηση από τον Έλβις Πρίσλεϊ κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1961. Έφτασε τη τέταρτη θέση στο τσαρτ Billboard Hot 100. Το σινγκλ ήταν πρώτο για τέσσερις εβδομάδες στο Τσαρτ Σινγκλ του Ηνωμένου Βασιλείου (αγγλικά: UK Singles Chart ) — ένα από τα εννέα τραγούδια του Πρίσλεϊ που έφτασαν το νούμερο 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1960 έως το 1962.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Έλβις Πρίσλεϊ
Μπερνάρ ντε Μονφωκόν
Ο Μπερνάρ ντε Μονφωκόν (γαλλικά: Bernard de Montfaucon, 16 Ιανουαρίου 1655 - 21 Δεκεμβρίου 1741) ήταν Γάλλος μοναχός του τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου και λόγιος που ίδρυσε την επιστήμη της παλαιογραφίας, ενώ συγκαταλέγεται μεταξύ των ιδρυτών της μοντέρνας αρχαιολογίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1655 στον πύργο της Soulatgé στην Κορμπιέρ (Corbières) που βρίσκεται στην σημερινό διαμέρισμα Aude της Γαλλίας. Σε βρεφική ηλικία μετακόμισε οικογενειακώς στον πύργο Roquetaillade. Σχολείο πήγε στο Limoux και δέχτηκε θρησκευτική εκπαίδευση από ηλικίας επτά χρονών. Υπηρέτησε στον Γαλλικό στρατό ως εθελοντής και πήρε μέρος στον Γαλλο-Ολλανδικό πόλεμο του 1673. Κατείχε το βαθμό του αρχηγού γρεναδιέρων και διεύθυνε δύο εκστρατείες υπό τις διαταγές του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Πήρε μέρος στην μάχη του Μαρίενταλ, ασθένησε όμως στην Σαβέρν (Saverne) της Αλσατίας και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την στρατιωτική σταδιοδρομία, ενώ κατατάχτηκε στο μοναχικό τάγμα των Βενεδικτίνων. Μετά τον θάνατο του πατέρα του εγκαταστάθηκε το 1675 στη μονή του Bream στην Τουλούζη, όπου ασχολήθηκε με την σπουδή αρχαίων γλωσσών, Ελληνικά, Εβραϊκά, Χαλδαιο-Αραμαϊκά, Συριακά και Κοπτικά. Το 1687 έλαβε πρόσκληση στο Αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε όπου συντέλεσε στην έκδοση των ελληνικών έργων των Εκκλησιαστικών Πατέρων. Έγινε μέλος της Γαλλικής ακαδημίας επιγραφών και καλών γραμμάτων (Académie des Inscriptions et Belles-Lettres) το 1719.
Αίθαια Μεσσηνίας
Η Αιθαία, είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 326 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αιθαίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Αιθαίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 1,894 χμ² (2011).
Τοποθεσία
Η Αιθαία βρίσκεται σε υψόμετρο 39 μέτρων και παλαιότερα ονομαζόταν Ντελίμεμη μέχρι το 1867, Ανθαία μέχρι το 1912 και Αιθεία μέχρι το 1940.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Πρωτεύουσα της Βραζιλίας
Η σημερινή πρωτεύουσα της Βραζιλίας είναι η Μπραζίλια. Η Μπραζίλια κατασκευάστηκε ειδικά για τον σκοπό ώστε να αποτελέσει νέα πρωτεύουσα της χώρας. Το Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν η πρωτεύουσα της χώρας από το 1763 έως το 1960. Η πόλη του Σαλβαδόρ ήταν η έδρα της πορτογαλικής αποικιακής διοίκησης στη Βραζιλία από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα και συνήθως ονομάζεται «πρώτη πρωτεύουσα της Βραζιλίας».
Ιστορία
Το Σαλβαδόρ ιδρύθηκε το 1549 από τον πρώτο Γενικό Κυβερνήτη της Πορτογαλικής Νότιας Αμερικής λίγο μετά την έναρξη της πορτογαλικής αποικιοκρατίας στη σημερινή χώρα. Η πόλη έγινε η έδρα της πρώτης Καθολικής Επισκοπής της Βραζιλίας το 1552 και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα το κέντρο του Βραζιλιάνικου Καθολικισμού. Τον 17ο αιώνα, το Ρίο ντε Τζανέιρο είχε αποδείξει ότι είχε καλύτερη τοποθεσία από το Σαλβαντόρ (τουλάχιστον ως εξαγωγικό λιμάνι) και η έδρα της αποικιακής διοίκησης μεταφέρθηκε εκεί το 1763. Το 1808 η πορτογαλική βασιλική οικογένεια και το μεγαλύτερο μέρος των πορτογάλων αριστοκρατών της Λισαβόνας εγκατέλειψαν την Πορτογαλία πριν από την εισβολή του Ναπολέοντα. Η πορτογαλική πρωτεύουσα έγινε προσωρινά το Ρίο ντε Τζανέιρο. Η πόλη παρέμεινε πρωτεύουσα της χώρας μετά την ανεξαρτησία της Βραζιλίας το 1822 και μετά την κατάργηση της μοναρχίας το 1889.
Στη δεκαετία του 1950 η κυβέρνηση άρχισε να εξετάζει σχέδια για τη μετακίνηση της πρωτεύουσας από την ανατολική ακτή στο εσωτερικό. Το απομονωμένο από τη θάλασσα εξωτερικό της Βραζιλίας ήταν αραιοκατοικημένο και υπήρχε η ελπίδα ότι η μετακίνηση της πρωτεύουσας εκεί θα αύξανε τον πληθυσμό της περιοχής. Η νέα πρωτεύουσα, η Μπραζίλια, έγινε η πρωτεύουσα της χώρας στις 21 Απριλίου 1960 και η κατασκευή της στοίχισε 2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βραζιλίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Γιόχαν Χουγκ
Ο Γιόχαν Χουγκ (γερμ. Johann Leonhard Hug) γνωστός και με το ψευδώνυμο Τόμας Χούγκσον (γερμ. Thomas Hugson) (1765 - 1846) υπήρξε Γερμανός θεολόγος και ανατολιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1765 στην Κωνσταντία (Konstanz). Ο πατέρας του ήταν σιδεράς. Έμαθε γράμματα και πήγε στο γυμνάσιο και συνέχισε σπουδάζοντας φιλοσοφία στο λύκειο της Κωνσταντίας. Το 1783 πήρε μεταγραφή στο τμήμα καθολικής θεολογίας του πανεπιστημίου Άλμπερτ Λούντβιχ του Φράιμπουρκ. Το έτος 1788/1789 παρακολούθησε το ιερατικό σεμινάριο (Priesterseminar) στο Μέερσμπουργκ και χειροτονήθηκε ιερέας το 1789 στην μητρόπολη της Κωνσταντίας. Υπηρέτησε ως ιερέας και διορίστηκε ως καθηγητής των ανατολικών γλωσσών και της Παλαιάς Διαθήκης στο Φράιμπουρκ, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1793. Το 1793 διορίστηκε καθηγητής της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Απεβίωσε στις 11 Μαρτίου 1846 στο Φράιμπουρκ. Ο τάφος του βρίσκεται ακόμη σήμερα στο παλαιό νεκροταφείο του Φράιμπουρκ. Το ταφικό του μνημείο είναι έργο του γλύπτη Γιόζεφ Άλοις Κνίττελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Turning Point USA
Το Turning Point USA, είναι ένας αμερικανικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός συντηρητικών αξιών δραστηριοποιούμενος σε πανεπιστήμια και σε δομές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ιδρύθηκε το 5 Ιούνιος 2012 από τους Τσάρλι Κιρκ και Μπιλ Μοντγκόμερι. Η ομάδα συνεργάζεται επίσης στενά με την PragerU.
Σύμφωνα με το The Chronicle of Higher Education, η οργάνωση προσπάθησε να επηρεάσει τις φοιτητικές εκλογές σε μια προσπάθεια «να καταπολεμήσει τον φιλελευθερισμό στις πανεπιστημιουπόλεις» ασκώντας διακρίσεις βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ αντιτίθεται στην υποχρεωτική χρήση μάσκας και υποχρεωτικό εμβολιασμό κατά του COVID-19.
PragerU
250px|μικρογραφία|Το έμβλημα του PragerU Το PragerU, συντομογραφία του Prager University, είναι αμερικανικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός παραγωγής βίντεο για διάφορα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά θέματα. Η οργάνωση ιδρύθηκε από τον Allen Estrin και τον παρουσιαστή και συγγραφέα του talk show Dennis Prager το 2009. Ο οργανισμός βασίζεται σε δωρεές.
Turning Point USA
Το Turning Point χρηματοδοτείται από συντηρητικά ιδρύματα και οργανισμούς, ακόμη και από Ρεπουμπλικανούς πολιτικούς.
PragerU
Το PragerU δεν είναι ακαδημαϊκό ίδρυμα και δεν παραδίδει μαθήματα, δεν χορηγεί πτυχία και δεν είναι διαπιστευμένο από κανέναν αναγνωρισμένο φορέα.
Turning Point USA
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
PragerU
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Σουλτάν Γιαχιά
Ο Σουλτάν Γιαχιά ή Ηγεμόνας Γιαχιά (τούρκικα: Şehzade Yahya) (1585 - 1649), ήταν ένας Οθωμανός πρίγκηπας, τρίτος γιος του σουλτάνου Μουράτ Γ΄ και αγωνίστηκε για τον θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Ο Σουλτάν Γιαχιά, γεννήθηκε το 1585 και ήταν γιος του οθωμανού σουλτάνου, Μουράτ Γ΄. Η μητέρα του ήταν η Φουλανέ Χατούν, βυζαντινή πριγκίπισσα απόγονο της Δυναστείας των Κομνηνών της Τραπεζούντας. Όταν ο πατέρας του έγινε σουλτάνος, ακολούθησε το παραδοσιακό έθιμο της δολοφονίας όλων των αδερφών του (που θα ήταν πιθανοί αντίπαλοι για τον θρόνο). Η μητέρα του Γιαχιά, ανησυχούσε ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε και στον ίδιο, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Έτσι έφυγε κρυφά και κατέφυγε πρώτα στην Ελλάδα και έπειτα στη Βουλγαρία. Εκεί, πιθανόν, βαπτίστηκε, σε ένα μοναστήρι, χριστιανός ορθόδοξος, όπου έζησε εκεί για τα επόμενα 8 χρόνια.
Μάχη για τον οθωμανικό θρόνο
Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του πέθαναν και το 1603, δεδομένου ότι ο Γιαχιά είχε διαφύγει από τη χώρα, ο ανηψιός του, Αχμέτ Α΄ (που ήταν ο τέταρτος γιος του Μωάμεθ Γ΄), έγινε σουλτάνος. Ο Γιαχία, πίστευε, πως επειδή ήταν μεγαλύτερος από τον Αχμέτ, έπρεπε ο ίδιος να γίνει σουλτάνος και αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του για να κατακτήσει τον θρόνο. Ωστόσο η οθωμανική νομοθεσία περί διαδοχής, όριζε ότι δεν έπαιζε ρόλο η ηλικία των διαδόχων, άλλα οι υποψήφιοι έπρεπε να παλέψουν, μέχρι να βγει νικητής.
Από το 1603 και έπειτα, ο Γιαχιά, έκανε πολλά ταξίδια στη βόρεια και δυτική Ευρώπη, για να κερδίσει την υποστήριξη των ηγετών και να κατακτήσει τον θρόνο (ο ίδιος ταξίδεψε στη Φλωρεντία, τη Μαδρίτη, τη Ρώμη, την Κρακοβία, την Αμβέρσα, την Πράγα και άλλες πόλεις). Μεταξύ 1614 και 1617, συνεργάστηκε με ορθόδοξους Σέρβους μοναχούς του Κοσσυφοπέδιου και Ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς και τους ηγέτες τους, στο πλαίσιο της στρατηγικής του για την κατάκτηση του θρόνου.Λίγα χρόνια αργότερα, με τη βοήθεια της Ρωσίας και των Κοζάκων της Ουκρανίας, οδήγησε ένα στόλο 130 πλοίων προς την Κωνσταντινούπολη, χωρίς επιτυχία όμως. Πέθανε το 1649 στο Μαυροβούνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί
Μάικλ Μούρκοκ
Ο Μάικλ Μούρκοκ (γενν. 18 Δεκεμβρίου 1939) είναι Άγγλος συγγραφέας της φανταστικής λογοτεχνίας. Έγινε διάσημος με τις νουβέλες του Έλρικ του Μελνιμπονέ κατά τις δεκαετίες του '60 και του '70, ενώ παράλληλα ήταν εκδότης του περιοδικού New Worlds από το 1964 ως το 1996, με μία πενταετή διακοπή στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '70. Έχει συνεισφέρει συνθετικά στα ροκ συγκροτήματα των Hawkwind και Blue Öyster Cult, ενώ το λογοτεχνικό του έργο έχει επηρεάσει πολλούς μουσικούς του είδους, όπως οι Deep Purple, Cirith Ungol, Blind Guardian, κ.α..
Το 2008, η εφημερίδα The Times συμπεριέλαβε τον Μούρκοκ στη λίστα της με τους πενήντα καλύτερους Βρετανούς συγγραφείς μετά το 1945.
Βιογραφία
Ο Μούρκοκ γεννήθηκε το 1939 στο Μίτσαμ του Σάρεϊ, προάστιο του Λονδίνου. Έζησε τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι που αποτυπώνεται σε πολλά από τα μυθιστορήματα του. Στα έντεκα του χρόνια έγραφε χειρόγραφα για το περιοδικό των Παρανόμων και συνέχισε να γράφει σε περιοδικά μικρής κυκλοφορίας μέχρι το 1962.
Όταν τελείωσε το δημοτικό σχολείο, οι γονείς του τον έγραψαν στο κολέγιο Πίτμαν με σκοπό να μάθει στενογραφία, όπου έμαθε δακτυλογραφία, γεγονός που τον βοήθησε να ολοκληρώνει τα συγγραφικά του πονήματα σε σύντομα χρονικά διαστήματα.
Εκτός των περιοδικών επιστημονικής φαντασίας, έγραφε και σε fanzine που αφορούσαν τη ροκ μουσική, της οποίας ήταν οπαδός. Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα, γνωρίζοντας τον Πίτερ Γκριν, μετέπειτα διάσημο κιθαρίστα των Fleetwood Mac.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 ταξίδεψε στην Ευρώπη με ωτοστόπ, φτάνοντας μέχρι τη Σουηδία. Ξεκίνησε να γράφει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας για το περιοδικό SF Adventures το 1962, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά της ιδέα του πολυσύμπαντος, ενός όρου που αναφέρεται σε όλα σχεδόν τα έργα του, με πρωταγωνιστή τον Αιώνιο Πρόμαχο, ένα ον που μάχεται στον ατελείωτο πόλεμο ανάμεσα στο Νόμο και το Χάος. Οι δύο αυτές κοσμοθεωρίες, προσωποποιούνται στις μορφές Θεών και θνητών, οι οποίοι προσπαθούν να θέσουν το πολυσύμπαν υπό την κυριαρχία τους. Οι πολυάριθμες ενσαρκώσεις του Αιώνιου Πρόμαχου, υπηρετούν την εκάστοτε παράταξη χωρίς να γνωρίζουν τις πραγματικές τους επιθυμίες, μέχρις ότου να βρουν τον σωστό δρόμο για την ανθρωπότητα.
Από το 1964 ως το 1971 υπήρξε επιμελητής και συντάκτης του περιοδικού New Worlds και θέλοντας να αναδείξει συγγραφείς με καλύτερη λογοτεχνική ικανότητα σε σύγκριση με τους λογοτέχνες του φανταστικού μέχρι τότε, ξεκίνησε να δημοσιεύει διηγήματα συγγραφέων όπως ο Μπράιαν Άλντις, ο Τζέιμς Μπάλαρντ, ο Σάμιουελ Ντέλανι, ο Νόρμαν Σπίνραντ, ο Τζον Χάρισον, όπως και ο ίδιος, προκαλώντας το "Νέο Κύμα" του είδους.
Μέσα στην επόμενη εικοσαετία, ο Μούρκοκ έγραψε περισσότερα από εβδομήντα μυθιστορήματα, έργο που χωρίζεται συνήθως σε τριλογίες. Έγινε διάσημος για τους κύκλους του Έλρικ του Μελνιμπονέ, του Κόρουμ, του Χόκμουν, του Ερεκόζε, κ.α.. Πέραν της λογοτεχνίας του φανταστικού, έγραψε νουβέλες επιστημονικής φαντασίας, όπως στον κύκλο του Τζέρι Κορνίλιους, το πρώτο βιβλίο του οποίου με τίτλο Το Τελικό Πρόγραμμα γυρίστηκε στην ομώνυμη ταινία. Ακολούθησε η τριλογία Χορευτές στο Τέλος του Χρόνου από το 1972 ως το 1976, όπως και ο κύκλος του Όσβαλντ Μπάσταμπλ, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1981. Αρκετά χρόνια νωρίτερα, το 1966, το διήγημα του Ιδού ο Άνθρωπος είχε κερδίσει το βραβείο Nebula για την καλύτερη νουβέλα της χρονιάς.
Τη δεκαετία του '70 επέστρεψε στη μουσική σκηνή συνεργαζόμενος με τους Hawkwind, γράφοντας γι' αυτούς τα κομμάτια "The Wizard Blew His Horn", "Standing at the Edge", "Warriors", "Sonic Attack", "Psychosonia" και "Coded Languages". Επίσης, έγραψε τους στίχους για τα κομμάτια "Black Blade" και "Veteran of the Psychic Wars" των Blue Öyster Cult.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έγραψε έργα τα οποία ξεφεύγουν από τον τομέα του Φανταστικού και εμπεριέχουν στοιχεία σάτιρας, κοινωνικού δράματος και ιστορικού μυθιστορήματος. Μεταξύ αυτών, η Γκλοριάνα, η Ανικανοποίητη Βασίλισσα του 1978, Το Σκυλί του Πολέμου και ο Πόνος του Κόσμου του 1981, το Μπορντέλο της Ρόζενστρασε του 1982 και Η Πόλη των Ανοιξιάτικων Άστρων του 1986.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80, ο Μούρκοκ έγραψε νέα βιβλία πάνω στον κύκλο του Έλρικ, όπως τα Ο Έλρικ στο Τέλος του Χρόνου (1984), Το Μαργαριταρένιο Κάστρο (1989) και Η Εκδίκηση του Ρόδου (1991).
Κατά το παρελθόν, ο Μούρκοκ υπήρξε παντρεμένος με τη συγγραφέα Χίλαρι Μπέιλι και την Τζιλ Ρίτσις. Διαμένει μαζί με τη σύζυγο του Λίντα στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ μεγάλο διάστημα κάθε έτους μένει στο Παρίσι.
Έχει δηλώσει ότι είναι αναρχικός και πραγματιστής.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Έλρικ του Μελνιμπονέ και Ο Αιώνιος Πρόμαχος
Κεντρικό στοιχείο σε πολλά από τα περισσότερο σημαντικά μυθιστορήματά του, συμπεριλαμβανομένων αυτών του Έλρικ, είναι η ιδέα του "Αιώνιου Προμάχου", ο οποίος έχει πολλαπλές ταυτότητες σε διαφορετικά, εναλλασσόμενα σύμπαντα. Αυτή η κοσμολογία φέρει το όνομα «Πολυσύμπαν» (Multiverse). Το Πολυσύμπαν είναι δομημένο βασισμένο στην αρχέγονη πόλωση μεταξύ Νόμου και Χάους, τάξης και εντροπίας.
Η επιτυχία του Έλρικ έχει επισκιάσει τα υπόλοιπα έργα του Μούρκοκ, αν και έχει συμπεριλάβει μοτίβα του Έλρικ σε άλλα μυθιστορήματά του όπως στο «Χόκμουν» και «Κόρουμ». {|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αναρχικοί
Αρβίλ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Αρβίλ (γαλλικά: Arville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρβιλουά (γαλλικά: Arvillois).
Ωμπεπιέρ-Οζουέρ-λε-Ρεπό
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλμπαπετρυσιέν (γαλλικά: Albapétruciens).
Αρβίλ (Σεν-ε-Μαρν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ωμπεπιέρ-Οζουέρ-λε-Ρεπό
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ωφερβίλ
Το Ωφερβίλ (γαλλικά: Aufferville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωφερβιλουά (γαλλικά: Auffervillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Τσαρλς Μπένετ (σεναριογράφος)
Ο Τσαρλς Μπένετ (αγγλικά: Charles Bennett, 2 Αυγούστου 1899 - 15 Ιουνίου 1995) ήταν Άγγλος δραματουργός, σκηνοθέτης, ηθοποιός και, κυρίως, σεναριογράφος. Περισσότερο γνωστός είναι για τη συνεργασία του με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες στις οποίες έγραψε το σενάριο (είτε μόνος είτε συνεργαζόμενος) είναι Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά (1934), το Τα 39 Σκαλοπάτια (1935) και το Μυστικός πράκτωρ (1936).
Εκτός από τον Χίτσκοκ, έχει συνεργαστεί και με σημαίνοντες Αμερικανούς δημιουργούς όπως το Σέσιλ Ντε Μιλ και ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ. Κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έγραψε και μερικά φιλμ προπαγάνδας το βρετανικό Ministry of Information. Ο αδελφός του, που ήταν ένας νεαρός σκηνοθέτης θεάτρου τότε, απαγχονίστηκε το 1928, ενώ ο Τσαρλς απεβίωσε το 1995, στο Λος Άντζελες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Θεόδωρος Μπουλασίκης
Ο '''Θεόδωρος Ι. Μπουλασίκης''' (1873 - 1937) ήταν Έλληνας μακεδονομάχος και οπλαρχηγός από τις Σέρρες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θεόδωρος Μπουλασίκης γεννήθηκε το 1873 στις Σέρρες. Το 1905 κατατάχτηκε στο σώμα του Δούκα Γαϊτατζή ή καπετάν Ζέρβα, που δραστηριοποιείτο στην ευρύτερη περιοχή των Σερρών ενώ παράλληλα ήταν μέλος του συλλόγου «Ορφέας» που με το πρόσχημα της διεξαγωγής μουσικών και γυμναστικών εκδηλώσεων, αποτελούσε κέντρο ενίσχυσης του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή.
Ένοπλη δράση
Έδρασε αρχικά ως οπλίτης στις περιοχές Σερρών, Βισαλτίας, Φυλλίδας και Παγγαίου. Το 1907 τέθηκε επικεφαλής δικής του ένοπλης ομάδας, η οποία έδρασε στις περιοχές της Φυλλίδας και του Παγγαίου, ενισχύοντας σημαντικά το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων της υπαίθρου. Στις αρχές του 1908, δρούσε στη Ζίχνη ως επικεφαλής μικρής ομάδας έξι ανταρτών.
Το 1908, μετά τη γενική αμνηστία που ακολούθησε την επανάσταση των Νεοτούρκων, μετέβη με άλλους τοπικούς οπλαρχηγούς στις Σέρρες όπου υπό τις επευφημίες του πλήθους παρέδωσε τον οπλισμό και διέλυσε το σώμα του.
Δραστηριοποιήθηκε εκ νέου κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και ιδιαίτερα κατά τον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο, όταν μαζί με τον Δούκα στρατολόγησε αρκετούς ένοπλους από τις γύρω περιοχές, με σκοπό την αποτροπή της κατάληψης των ελληνικών χωριών από βουλγαρικά στρατεύματα.
Αργότερα, ο Μπουλασίκης πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στις Σέρρες, ζώντας χωρίς ιδιαίτερες ανέσεις. Απεβίωσε το 1937.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Δημήτριος ο Σαλαμίνιος (ολυμπιονίκης)
Ο Δημήτριος ο Σαλαμίνιος (3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τη Σαλαμίνα της Κύπρου, ο οποίος στέφθηκε 5 φορές ολυμπιονίκης, ξεκινώντας στους 252ους αγώνες (229 μ.Χ.) με το στάδιο και πένταθλο, τους 253ους (233 μ.Χ.) στο στάδιο και πένταθλο ξανά, και τους 254ους (237 μ.Χ.) στο στάδιο. Υπήρξε επίσης νικητής στα Ίσθμια και τα Πύθια, και αναφέρεται πως νίκησε μεγάλο αριθμό αντιπάλων στα Σεβάστεια της Νεάπολης (Νάπολη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κύπριοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Εύα Χαντάβα
Η Εύα (Ευαγγελία) Χαντάβα είναι Ελληνίδα επαγγελματίας παίκτρια βόλεϊ.
Καριέρα
Γεννήθηκε στα Γρεβενά (26.10.1990) και ξεκίνησε την καριέρα της στο βόλεϊ σε ηλικία 7 ετών, παίζοντας για το Γυμναστικό Σύλλογο Γρεβενών (Γ.Σ.Γ.). Το 2005, σε ηλικία 15 ετών, η Ευαγγελία Χαντάβα έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα στην καριέρα της, όταν ξέφυγε από το τοπικό επίπεδο ανταγωνισμού και βρέθηκε να αγωνίζεται στην Α1 με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2005-2009), ενω παραλληλα αρχισε να φοιτά στο Αριστοτέλειο Κολλέγιο με το οποιο κατέκτησε 3 σερί πανελληνιους τίτλους Λυκείων (2006, 2007, 2008). Κατά την παραμονή της στην ομάδα του Ηρακλή, της δόθηκε η ευκαιρία σε ηλικία μόλις 16 ετών, να αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδος πετοσφαίρισης γυναικών για πρώτη φορά.
Μετά από αυτό και για τις επόμενες δύο σεζόν (2009-11) υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Στις 16 Απριλίου 2011 κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδος στο νησί της Σάμου παίζοντας για την ομάδα του Ολυμπιακού, το παρθενικό τρόπαιο του συλλόγου στο βόλεϊ γυναικών και ψηφίστηκε MVP. Μετά από μια επιτυχημένη χρονιά για τον σύλλογο και για την ίδια, ακολούθησε ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην καριέρα της, η υπογραφή συμβολαίου με την Terre Verdiane Fontanellato (2η κατηγορία Ιταλίας) για την περίοδο 2011-2012. Την επόμενη σεζόν, μετακόμισε στη Σμύρνη όπου υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο (2012-2013) με την ομάδα της Karşıyaka SK Izka (2η κατηγορία Τουρκίας), βλέποντας την ομάδα της να προκρίνεται στο final 4 του τουρκικού κυπέλλου. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του τουρκικού βόλεϊ που μία ομάδα της δεύτερης κατηγορίας κέρδισε ομάδα της πρώτης και έπαιξε στο final 4 του τουρκικού κυπέλλου εναντίον της Vakifbank, Galataserray και Excazibasy. Η Karşıyaka SK Izka κατέλαβε την 4η θέση. Για την σεζόν που ακολούθησε, η Εύα επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε για την ομάδα του Φ.Ο. Βριλησσίων (Α1 κατηγορία Ελλάδας). Οι επιδόσεις της ήταν πολύ καλές και πήρε το βραβείο πολυτιμότερης παίκτριας της χρονιάς 2013-2014. Μετά από αυτό, άνοιξε μια μεγάλη πόρτα στο χώρο του βόλεϊ για την καριέρα της, όταν το 2014-2015, υπέγραψε για τη Λοκομοτίβ Μπακού (1η κατηγορία Αζερμπαϊτζάν). Από το 2018 έως και το 2020 αγωνιζόταν με την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. Τις σεζόν 2020-21 και 2021022 αγωνίστηκε στην Α1 Volley League της χώρας μας με την ομάδα του Παναθηναϊκού Α.Ο., με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδος τη δεύτερη χρονιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Ωζέ-αν-Μπρι
Το Ωζέ-αν-Μπρι (γαλλικά: Augers-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωζερουά (γαλλικά: Augereois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1996-97
Το Κύπελλο Κύπρου 1996-97 ήταν η 23η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (20η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1996-97. Νικητής ήταν ο Παφιακός για 1η φορά στην ιστορία του.
Α΄ φάση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας).
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 18 Απριλίου 1997.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Παφιακός και η Ομόνοια. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 19 Απριλίου 1997 στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο Παφιακός με σκορ 3-1 σετ (15-6, 15-4, 9-15, 15-8).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1996 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1997
Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ
Ο Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ (Lobegott Friedrich Konstantin von Tischendorf, 18 Ιανουαρίου 1815 – 7 Δεκεμβρίου 1874) ήταν Γερμανός θεολόγος της προτεσταντικής εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί περιηγητές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Ολεξίι Αρεστόβιτς
Ο Ολεξίι Μικολάιοβιτς Αρεστόβιτς (Олексій Миколайович Арестович; Γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1975, Ντεντοπλίστσκαρο, Γεωργία) είναι προεδρικός σύμβουλος της Ουκρανίας, blogger, ηθοποιός, πολιτικός και στρατιωτικός αρθρογράφος.
Είναι ομιλητής της Τριμερούς Ομάδας Επαφής για την Ουκρανία και Σύμβουλος για την Πολιτική Πληροφοριών Επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας στην Ομάδα του Μινσκ και ανεξάρτητος σύμβουλος του επικεφαλής του γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας Αντρέι Γέρμακ για τις στρατηγικές επικοινωνίες στον τομέα της εθνικής ασφάλειας και Άμυνας.
Από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο Αρεστόβιτς πραγματοποιεί καθημερινές ενημερώσεις για την τρέχουσα κατάσταση σχετικά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ως Σύμβουλος του Προϊσταμένου του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας.
Νεανικά χρόνια
Ο Αρεστόβιτς γεννήθηκε στο Ντεντοπλίστσκαρο της Γεωργίας.
Το 1992 αποφοίτησε από το σχολείο № 178 στο Κίεβο. Εισήλθε στη Βιολογική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου Ταράς Σεβτσένκο του Κιέβου.
Το 1993 ο Αρεστόβιτς άρχισε να παίζει στο σύγχρονο στούντιο θέατρο του Κιέβου Black Square Theater, και άφησε το σχολείο.
Από το 2000 πραγματοποιεί ψυχολογικά σεμινάρια και εκπαιδεύσεις.
Το 2003 μπήκε στη σχολή του συγγραφέα «Άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους» του ψυχολόγου Αμπσάλομ Ποντβόντνι, από την οποία αποφοίτησε το 2010.
Σπούδασε επίσης θεολογία στο Ανώτερο Ινστιτούτο Θρησκευτικών Επιστημών του Αγίου Θωμά του Ακινάτη.
Είναι ενεργός blogger, με σχεδόν 200.000 ακόλουθους στο Facebook και περισσότερους από 590.000 στο YouTube. Ο Αρεστόβιτς ήταν μεταξύ των 100 κορυφαίων bloggers στην Ουκρανία σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε από το Fakty ICTV.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Αρεστόβιτς είναι απόφοιτος της Στρατιωτικής Ακαδημίας της Οδησσού, έχει δίπλωμα στρατιωτικού μεταφραστή. Σύμφωνα με στοιχεία, που χρήζουν περαιτέρω επιβεβαίωσης, από το 1994 έως το 2005 εργάστηκε στην Γενική Διεύθυνση Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας και είναι έφεδρος ταγματάρχης.
Από το 2014 προετοιμάζει μονάδες μάχης στο πλαίσιο του προγράμματος People's Reserve, διοργανωτής ενός φιλανθρωπικού ταμείου για την παροχή ψυχολογικής υποστήριξης στον στρατό στη ζώνη ATO (2014-2017).
Από τον Σεπτέμβριο του 2018 έως τον Σεπτέμβριο του 2019, υπηρέτησε στη ζώνη προστασίας του περιβάλλοντος κοντά στο Κραματόρσκ στην 72η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία ως πρόσκοπος. Πριν από αυτό, ισχυριζόταν ότι πολέμησε σε εθελοντική βάση, κάνοντας συνολικά 33 μάχες εκτός της πρώτης γραμμής.
Βραβεία
Ο Ολεξίι Αρεστόβιτς έχει πάρει τις παρακάτω διακρίσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 2016
Ο Τελικός Κυπέλλου Ισπανίας 2016 διεξήχθη στις 21 Απριλίου του 2016 στο Στάδιο Βιθέντε Καλδερόν.
Πόρεια προς τον τελικό
Μπαρτσελόνα
Σεβίλλη
Η Μπαρτσελόνα ξεκίνησε από τον γύρο των 32 όπου αντιμετώπισε την ΦΚ Βιγιανοβένσε της τρίτης κατηγορίας.Ο πρώτος αγώνας έληξε χωρίς τέρματα ενώ για τους φιλοξενούμενους αγωνίστηκαν νεαρά,παιδιά. Στο δεύτερο παιχνίδι στο Καμπ Νου η Μπαρτσελόνα θριάμβευσε με 6-1. Στον επόμενο γύρο, στον δρόμο της βρέθηκε η τοπική ομάδα Εσπανιόλ. Στο τοπικό αυτό ντέρμπι η Μπαρτσελόνα επικράτησε με συνολικό σκορ 6-1. Στα προημιτελικά ήταν σειρά της Αθλέτικ Μπιλμπάο να χάσει με συνολικό σκορ 5-2 και στα ημιτελικά η Βαλένθια ΚΦ συνετρίβη από τους μετέπειτα κυπελλούχους με 8-1 (7-0 & 1-1).Η Σεβίλλη είχε πιο εύκολο έργο (Λογρονές, Μπέτις, Μιράνδες, Θέλτα) και μέχρι τα ημιτελικά δεν είχε δεχτεί γκολ.
Παιχνίδι
Η Μπαρτσελόνα έμεινε μόλις από το 36' με παίκτη λιγότερο μετά από το φάουλ του Χαβιέρ Μασκεράνο που έκοψε τον Κέβιν Γκαμεϊρό ενώ ο τελευταίος έμπαινε στην περιοχή. Καθώς το ματς έληξε χωρίς τέρματα, οι ομάδες μπήκαν στην διαδικασία της παράτασης. Στο 97' ο Ζόρντι Άλμπα σκόραρε από κοντά μετά από πάσα του Λιονέλ Μέσι. Ενώ οι περισσότεροι παίχτες της Σεβίλλης ανέβηκαν στην αντίπαλη περιοχή για να ισοφαρίσουν, ο Νεϊμάρ βγήκε στην αντεπίθεση και πλάσαρε στο τελευταίο λεπτό για να κάνει το 2-0.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Ισπανίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2016
Ωλνουά
Το Ωλνουά (γαλλικά: Aulnoy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλνεζιέν (γαλλικά: Alnésiens).
Ιερός Λόχος 2012
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Το έμβλημα της οργάνωσης
Διογένης ο Εφέσιος
Ο Διογένης ο Εφέσιος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από την Έφεσο ο οποίος στέφθηκε 5 συνεχόμενες φορές ολυμπιονίκης στο αγώνισμα των σαλπιγκτών, από τους 212ους αγώνες (69 μ.Χ.) έως και τους 216ους (85 μ.Χ.). Υπήρξε επίσης νικητής 2 φορές στα Πύθια, 3 στα Ίσθμια και 3 στα Νέμεα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της σάλπιγγας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Ιερός Λόχος 2012
Εκδίδει το διμηνιαίο έντυπο Ο Ιερολοχίτης. Διατηρεί σχέσεις με τους παλαιοημερολογίτες μοναχούς της Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους. Τα μέλη της συμμετέχουν σε συλλαλητήρια υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας, εναντίον των παράνομων μεταναστών, εναντίον του gay pride, ενώ έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα για επεισόδια κατά τη διάρκεια πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Επεισόδια στο Thessaloniki Pride
Τον Ιούνιο του 2017, μέλη της οργάνωσης επιχείρησαν να διακόψουν την παρέλαση του 6ου Thessaloniki Pride, με συνέπεια να τους απωθήσουν τα ΜΑΤ.
Επεισόδια στην Κατερίνη
Τον Φεβρουάριο του 2019 στην Κατερίνη, εννιά μέλη της οργάνωσης προσήχθησαν από την Αστυνομία κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης που διοργανώθηκε από ακροδεξιές ομάδες ενόψει εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς εξαπέλυαν ύβρεις και απειλές προς τους συμμετέχοντες. Ο -τότε βουλευτής της Χρυσής Αυγής- Ηλίας Παναγιώταρος δημοσίευσε μήνυμα συμπαράστασης στους προσαχθέντες.
Επεισόδια στην παράσταση Πυρκαγιές
Τον Μάρτιο του 2019, τέσσερις άντρες επιχείρησαν να διακόψουν τη θεατρική παράσταση Πυρκαγιές του Λιβανοκαναδού Ουαζντί Μουαουάντ (διευθυντή σήμερα του θεάτρου La Colline του Παρισιού) στο Βασιλικό Θέατρο ΚΘΒΕ, διαμαρτυρόμενοι για «εξύβριση των Θείων». Με ανακοινώσεις τους καταδίκασαν το περιστατικό ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.
Makedonian Pride
Τον Απρίλιο του 2019, επιχείρησαν να διοργανώσουν εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη με τίτλο Makedonian Pride απευθυνόμενοι προς όλες τις εθνικιστικές ομάδες, με σκοπό «να γίνει ένας εθνικιστικός θεσμός» για την πόλη. Τελικά ματαιώθηκε καθώς το Δημοτικό Συμβούλιο Καλαμαριάς αρνήθηκε να παραχωρήσει την απαραίτητη άδεια, ενώ την ίδια ώρα πραγματοποιήθηκε αντιφασιστικό συλλαλητήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές εθνικιστικές οργανώσεις
Ουίλιαμ Όουμα
Ο Ουίλιαμ Όουμα (William Ouma, γεννήθηκε 1945) είναι Κενυάτης πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Κένυας με 35 γκολ σε 66 διεθνείς συμμετοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κενυάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κένυας