cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαβήτης (όργανο)
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ένας τυπικός διαβήτης είναι κατασκευασμένος συνήθως από ανθεκτικό πλαστικό και μέταλλο, αλλά υπάρχουν και μεγάλου μεγέθους διαβήτες από ξύλο (συνηθίζονται σε σχολικές τάξεις). Ο διαβήτης αποτελείται από δύο σκέλη, τα οποία ενώνονται μέσω ενός συνδέσμου στο ένα άκρο τους και μπορουν να κινούνται ελεύθερα στο επίπεδο που ορίζουν. Στο συνήθη γεωμετρικό διαβήτη το ένα από τα σκέλη έχει στην άκρη του μια αναλώσιμη μύτη από γραφίτη, ενώ το άλλο μια σιδερένια αιχμή. Προαιρετικά μπορεί να υπάρχει ένας μικρός κοχλίας στο μέσον των δύο σκελών, ώστε να αποφεύγεται η ανεπιθύμητη αλλαγή ακτίνας και έτσι η σχεδίαση να είναι πιο σταθερή. Αντίθετα στον ναυτιλιακό ή ναυτικό διαβήτη τον λεγόμενο κοινώς "κουμπάσσο" (αγγλικά divider) και τα δύο σκέλη του καταλήγουν σε αιχμηρές άκρες.
Χειρισμός γεωμετρικού
Η σχεδίαση κύκλων γίνεται με τα παρακάτω βήματα:
Χειρισμός ναυτικού
Ο ναυτικός διαβήτης, κοινώς κουμπάσσο, μοιάζει σχετικά με τους κοινούς διαβήτες με τη μόνη διαφορά ότι και τα δύο άκρα των σκελών του καταλήγουν σε αιχμές. Χρησιμοποιείται κυρίως για τη μέτρηση απόστασης επί των ναυτικών χαρτών αλλά και για διάφορες άλλες μετρήσεις π.χ. γεωγραφικών συντεταγμένων, υποτύπωσης στόχων κ.λπ. Χρησιμοποιείται δε δια της μιας χειρός διατηρουμένης της άλλης ελεύθερης για άλλες δυνατότητες. Με μικρή πείρα αυτό γίνεται εύκολο οπότε και η υποτύπωση ή η μέτρηση γίνεται γρηγορότερα.
Για την μέτρηση αποστάσεων, αρκεί να προσαρμοστεί ο διαβήτης σε ένα επιθυμητό άνοιγμα των σκελών του, διάστημα μήκους. Η μέτρηση γίνεται ακουμπώντας εναλλάξ τις αιχμές, επί της διεύθυνσης που έχει προηγουμένως χαραχθεί με τον κανόνα, μέχρις να καλυφθεί η μετρούμενη απόσταση. Ο αριθμός των επαναλήψεων επί το διάστημα μήκους, προστιθέμενης της τελευταίας υπολοιπόμενης δίνει χονδρικά την απόσταση.
Οι κοινοί διαβήτες με γραφίδα, καλούμενοι κόμπας, εκ του αγγλικού όρου, χρησιμοποιούνται από τους ναυτικούς κυρίως για χαράξεις περιφερειών κύκλων ασφαλείας (αγκυροβολίου, ορατότητας φάρων, παραζενιθιακών, πεδίων ασκήσεων, κ.λπ.)
Για τις μετρούμενες αποστάσεις στους ναυτικούς χάρτες χρησιμοποιείται η κλίμακα πλάτους των χαρτών που φέρεται στο δεξιό και αριστερό περιθώριό τους και συνήθως έναντι του σημείου μέτρησης, και ποτέ η κλίμακα μήκους που φέρεται στο πάνω και κάτω περιθώριο αυτών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωμετρικά όργανα Κατηγορία:Ναυτικά όργανα Κατηγορία:Κανόνας και διαβήτης Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής Κατηγορία:Τεχνικό σχέδιο Κατηγορία:Γεωμετρία Κατηγορία:Γραφική ύλη
Πάρκο Γλυπτικής Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών
Το Πάρκο Γλυπτικής του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών δημιουργήθηκε το 1994, κατά τη Διεθνή Συνάντηση Γλυπτικής (Αύγουστος 1994), όταν 11 Ευρωπαίοι καλλιτέχνες φιλοτέχνησαν εντός του χώρου ισάριθμα έργα τέχνης.
Ιστορικό
Οι πρώτες σκέψεις για τη δημιουργία Διεθνούς Πάρκου Γλυπτικής στους Δελφούς ξεκίνησαν κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Συγκεκριμένα προβλεπόταν, στο πλαίσιο του Διεθνούς Εικαστικού Προγράμματος, η δημιουργία Διεθνούς Πάρκου Γλυπτικής και Διεθνούς Πινακοθήκης Δελφών. Σύμφωνα με την αρχική πρόταση, το πάρκο αυτό «θα ήταν ένα ανοιχτό μουσείο της σύγχρονης διεθνούς γλυπτικής που θα εμπλουτιζόταν συνεχώς [...].Ταυτόχρονα όμως θ' αποτελούσε ένα πολυσήμαντο παράδειγμα για την αποκατάσταση της χαμένης ισορροπίας και αρμονίας στην τριάδα: Πόλη, Τέχνη, Φύση».
Το πρώτο έργο τέχνης του Πάρκου Γλυπτικής ήταν το εμβληματικό έργο «Ασπίδα» (Αθήνα, 1986) του Γιώργου Ζογγολόπουλου, ένα υδροκινητικό γλυπτό, φτιαγμένο από ανοξείδωτο χάλυβα, που δωρήθηκε το 1989 στο Κέντρο Δελφών από τον καλλιτέχνη στο πλαίσιο της Β' Διεθνούς Εικαστικής Συνάντησης των Δελφών με τίτλο «Η θέση των Εικαστικών Τεχνών στις σημερινές κοινωνίες» (25 - 28 Αυγούστου 1989) και βρίσκεται σήμερα στην κεντρική είσοδο του συνεδριακού κέντρου.
Τα επίσημα εγκαίνια του Πάρκου Γλυπτικής πραγματοποιήθηκαν στις 21 Αυγούστου του 1994 κατά τη Διεθνή Συνάντηση Γλυπτικής, με επιμελήτρια την θεωρητικό τέχνης Σάνια Παπά. Στη Συνάντηση έλαβαν μέρος 11 Έλληνες και Ευρωπαίοι καλλιτέχνες που φιλοξενήθηκαν μαζί με τα επιτελεία τους για τρεις εβδομάδες στους Δελφούς και φιλοτέχνησαν ισάριθμα έργα τέχνης.
Από αυτές τις εργασίες, προέκυψαν τα έργα «Ατέρμονη Κολώνα» του Κώστα Βαρώτσου, η «Ειδωλολατρεία» της Λυδίας Βενιέρη, το «Σεράγεβο» του Michel Gerard, ο «Βωμός» του Αλφρέντο Ρομάνο, ο «Ομφαλός» του Θεόδουλου Γρηγορίου, ο «Σύγχρονος Τάφος» του Patrick Raynaud, ο «Πύθων» του Κώστα Τσόκλη και ο «Τυφλός τυχαίος» του Manuel Saiz.
Παράλληλα, υπήρξαν και άλλα τρία γλυπτά, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν επί τόπου αλλά κατασκευάστηκαν αλλού και μεταφέρθηκαν αργότερα στους Δελφούς. Επρόκειτο για το «MMXD 3010, I-ΙΙ-ΙΙΙ» του Ιάσονα Μολφέση, γλυπτή κατασκευή εξωτερικού χώρου από χάλυβα, που κατασκευάστηκε σε εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο, το γλυπτό εσωτερικού χώρου «Το σημείο συνάντησης του ιερού και του θεάτρου στον πυθμένα της θάλασσας» του Παναγιώτη Τανιμανίδη, από μέταλλο με ζωγραφικά στοιχεία, και η σύνθεση «Αρχαϊκές κατασκευές» του Νίκου Αλεξίου, έργο εσωτερικού χώρου από καλάμι, πάπυρο και πλέξιγκλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυπτική στην Ελλάδα Κατηγορία:Δελφοί
Κάλαμος
Το λήμμα Κάλαμος μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κορνεγιάν
Το Κορνεγιάν (γαλλικά: Corneilhan, οξιτανικά: Cornelhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορνεγιαναί (γαλλικά: Corneilhanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ακριτικά τραγούδια
Ακριτικά τραγούδια ονομάζονται τα δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στα κατορθώματα των Ακριτών, των φρουρών των ανατολικών συνόρων της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία. Τα ακριτικά τραγούδια είναι τα παλαιότερα ελληνικά δημοτικά τραγούδια που σώζονται και συγγενεύουν με το έμμετρο αφήγημα του 12ου αι., το γνωστό ως «Έπος του Διγενή Ακρίτα».
Ιστορία
Η αναφορά των ακριτικών δημοτικών τραγουδιών ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια (8ος - 9ο αιώνας), στη Μικρά Ασία και ειδικότερα στην Καππαδοκία (στην περιοχή του Ευφράτη, του Ταύρου και του Αντίταυρου). Για την ασφάλεια των μικρασιατικών αυτών περιοχών άκμαζε ο θεσμός των Ακριτών, εξ ου και η ονομασία των τραγουδιών. Η σύνθεσή τους ανάγεται μεταγενέστερα (11ο - 12ο αιώνα). Μαρτυρία για την ύπαρξη ηρωικής ποίησης στο Βυζάντιο θεωρείται η αναφορά του Αρέθα, αρχιεπισκόπου Καισαρείας (9ος-10ος αι.) ραψωδούς της Μικράς Ασίας που τραγουδούσαν από σπίτι σε σπίτι «».
Το παλαιότερο σωζόμενο ακριτικό τραγούδι είναι το «Άσμα του Αρμούρη» που παραδίδεται σε χειρόγραφο του 15ου αι. Τα περισσότερα όμως ακριτικά που είναι γνωστά σήμερα είναι όψιμες καταγραφές, του 19ου ή και των αρχών του 20ου αι., και προέρχονται από τον Πόντο, την Κύπρο και την Κρήτη. Η παλαιότητα του υλικού των τραγουδιών γίνεται αντιληπτή από την μνεία των Σαρακηνών, της Συρίας και της Αραβίας και τα βυζαντινά ονόματα των ηρώων: Αλέξιος, Κωνσταντίνος, Θεοφύλακτος. Σε κάποιες από τις παραλλαγές όμως με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν και νεότερα ιστορικά στοιχεία, όπως η αναφορά στους Τούρκους και την άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Περιεχόμενο
Γενικά, τα ακριτικά τραγούδια διακρίνονται από τα πλούσια χαρακτηριστικά του δημοτικού τραγουδιού και ιδιαίτερα για την πνοή τους, την ηρωική και πολεμική αναφορά τους, την πυκνότητα αλλά και τη λιτότητα του λόγου καθώς και για την πλαστική τους δύναμη. Κύριος στόχος τους είναι η έξαρση της τιτάνιας προσωπικής λεβεντιάς που στο στόμα του ελληνικού λαού γίνεται τραγούδι - θρύλος. Αποτελούν έκφραση εν προκειμένω της τιτάνιας αντιπαλότητας του Βυζαντίου κατά των βαρβάρων και του αγροίκου χαρακτήρα των Αράβων και κάθε άλλων επιδρομέων ως παρασιτικών στοιχείων της Αυτοκρατορίας.
Συνέπεια των παραπάνω είναι οι ήρωες αυτών των τραγουδιών να παρουσιάζονται σαν άτομα εξαιρετικής ανδρείας, συχνά με υπερφυσικές δυνατότητες και διαστάσεις: επιδεικνύουν πολεμικές ικανότητες από μικρή ηλικία και είναι σε θέση να κατατροπώσουν μόνοι μεγάλα στρατεύματα. Τα κατορθώματα των ακριτικών ηρώων παρουσιάζουν διάφορες μορφές: Στο Άσμα του Αρμούρη ο νεαρός ήρωας, ο Αρέστης, γιος του Αρμούρη, κάνει έφοδο στο στρατόπεδο των Σαρακηνών για να ελευθερώσει τον αιχμάλωτο πατέρα του, εξοντώνει τους εχθρούς και προκαλεί τον θαυμασμό του Εμίρη για το θάρρος και την αποφασιστικότητά του, με αποτέλεσμα ο Εμίρης να του προσφέρει ως σύζυγο την κόρη του. Στο τραγούδι Των γιων του Ανδρόνικου ο ήρωας (γιος του Ανδρόνικου) γεννήθηκε στην αιχμαλωσία, αφού οι Σαρακηνοί σε μια επιδρομή απήγαγαν την έγκυο μητέρα του. Σε πολύ νεαρή ηλικία νίκησε σε αγώνισμα τους Σαρακηνούς και δραπέτευσε για να βρει τον πατέρα του. Σε άλλα τραγούδια εμφανίζεται το μοτίβο της αρπαγής μιας κοπέλας από τους Σαρακηνούς και της απελευθέρωσής της από τον άντρα της. Ο ήρωας σε πολλά από αυτά είναι ο Διγενής Ακρίτας, αλλά υπάρχουν και παραλλαγές με άλλους ήρωες, όπως το μικρό Βλαχόπουλο. Τέλος, μεγάλη ομάδα τραγουδιών είναι αυτή που εξιστορεί τον θάνατο του Διγενή μετά την μάχη με τον Χάρο.
Εκ του περιεχομένου τους όσα πολεμικά ή ηρωικά, δημοτικά τραγούδια έχουν συγγένεια θέματος ανήκουν σε μια ενότητα ή σύνολο που αποκαλείται κύκλος (ακριτικών τραγουδιών). Διακρίνονται δύο τέτοιοι κύκλοι, ο κύκλος γνησιότητας και ο κύκλος διασκευών. Εν προκειμένω ο πρώτος κύκλος φέρει το όνομα του Διγενή ακρίτα. Λόγω δε της μεγάλης ποικιλίας των ακριτικών τραγουδιών προέκυψε το ακριτικό έπος του οποίου κύριο πρόσωπο είναι ο Διγενής. Σημειώνεται ότι σε όλες τις παραλλαγές και χειρόγραφα παραμένει απροσδιόριστος ο χρόνος καταγραφής τους.
Διάδοση στον ελληνικό χώρο
Τα ηρωικά και αφηγηματικά τραγούδια γνώρισαν ευρεία διάδοση στον ελληνικό χώρο, όχι μόνο στις ακρτικές περιοχές αλλά και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Επίσης η φήμη για τα κατορθώματα των ακριτών ηρώων διαδιδόταν κι αυτή. Δημιουργήθηκαν διάφορες παραλλαγές τους για τους ίδιους ή παρόμοιους άθλους ακριτών, ανεξάρτητα από τα αντίστοιχα των ακριτικών περιοχών. Έτσι έχουμε είτε καθαρά ακριτικά τραγούδια, είτε συγχωνεύσεις με άλλα είδη όπως το κλέφτικο τραγούδι, όπου οι κλέφτες ταυτίστηκαν με τους ακρίτες και οι Τούρκοι γενίτσαροι με τους Σαρακηνούς.
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
Μα τον κυρ Ήλιον τον γλυκύν, μα την γλυκέαν του μάναν,
όλη μέρα τους έκοπτεν την άνω ποταμίαν
και όλη νύκτα τους έκοπτε την κάτω ποταμίαν.
Έθεσεν και αποθέσεν τους, κανένα δεν αφήκε.
JD Edwards
Η εταιρεία J.D. Edwards World Solution Company ή JD Edwards ή συντομευμένα JDE, ήταν μια εταιρεία κατασκευής λογισμικού ERP. Τα διαθέσιμα προϊόντα της ήταν το πακέτο World για IBM AS/400 minicomputers, το πακέτο OneWorld για CNC αρχιτεκτονική (με δομή client-server) και το JD Edwards EnterpriseOne (web-based).
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
Απέζευσε ο νεώτερος να τον βαρήση ο αέρας
JD Edwards
Η εταιρεία ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1977 στο Ντένβερ της πολιτείας Κολοράντο από τους Τζακ Τόμσον, Νταν Γκρέγκορυ και Εντ ΜακΒάνυ. Το 2003 η εταιρεία εξαγοράστηκε απο την PeopleSoft, Inc. Το 2005, η PeopleSoft εξαγοράστηκε από την Oracle Corporation, η οποία εξακολουθεί να πωλεί και να υποστηρίζει τα ERP πακέτα EnterpriseOne και World.
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
και ένα σκυλίν, Σαρακηνός, σκυλίν μαγαρισμένον,
JD Edwards
Σχηματισμός της εταιρείας
Ο μηχανικός Εντ ΜακΒάνυ γνώρισε τους Τζακ Τόμσον και Νταν Γκρέγκορυ όταν τους προσέλαβε στην εταιρεία Alexander Grant όπου εργαζόταν ως συνεργάτης. Χάρη στην εμπειρία που είχε συσσωρεύσει με την πάροδο των ετών, ο Εντ ΜακΒάνυ συνειδητοποίησε εκείνο το διάστημα ότι: Ο ΜακΒάνυ αντιλήφθηκε ότι οι πελάτες δεν κατανοούσαν ποιες ήταν οι απαιτήσεις για την ανάπτυξη λογισμικού και αποφάσισε για αυτό το λόγο να ιδρύσει τη δική του εταιρεία.
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
εγκρύμματα τον έβαλεν και επήρε του τον μαύρον,
JD Edwards
Σχηματισμός της εταιρείας
Έτσι, το 1977 ιδρύθηκε η εταιρεία JD Edwards από τους Τόμσον, Γκρέγκορυ και ΜακΒάνυ. Η ονομασία της προέκυψε από τα αρχικά των τριών ιδρυτών της: J από τον Τζακ (Jack), ο οποίος ασχολήθηκε με το τεχνικό σκέλος, D απο τον Νταν (Dan) που ανέλαβε το marketing,  και Edwards από τον Εντ (Ed) που ανέλαβε χρέη διευθύνοντα σύμβουλου και ηγήθηκε της JDE για αρκετά χρόνια.
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
επήρε του τον μαύρον του, επήρε τον ραβδίν του.
JD Edwards
Σχηματισμός της εταιρείας
Ανάμεσα στους πρώτους πελάτες της εταιρείας ήταν η McCoy Sales, μια εταιρεία χονδρικής διανομής στο Ντένβερ, η Cincinnati Milacron, κατασκευαστής εξαρτημάτων μηχανών και η Colorado Highway Department, η οποία ώθησε την JDE στην ανάπτυξη των υποσυστημάτων Κυβερνητικής Κοστολόγησης (Governmental Cost Accounting) και Κατασκευαστικής Κοστολόγησης (Construction Cost Accounting). Ο πρώτος διεθνής πελάτης της JDE ήταν η Shell Oil Company στο Καμερούν.
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
Μα τον κυρ Ήλιον τον γλυκύν, μα την γλυκέαν του μάναν
JD Edwards
Σχηματισμός της εταιρείας
Ο Γκρέγκορυ μετέβη αυτοπροσώπως στην Shell Oil Company για να εγκαταστήσει το πρώτο για την εταιρεία διεθνές, πολυεθνικό και πολύ-νομισματικό σύστημα σε πελάτη.
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
σαράντα μίλια τον εδίωχνε πεζός με το λουρίκιν
JD Edwards
Η ανάπτυξη της έννοιας ERP (Enterprise Resource Planning)
Οι περισσότεροι πελάτες της JD Edwards ήταν εταιρείες μεσαίου μεγέθους, με αποτέλεσμα να μην παρουσιάζονται συχνά ευκαιρίες για μεγάλης κλίμακας εγκαταστάσεις λογισμικού. Υπήρχε παρ'όλα αυτά μία βασική επιχειρησιακή ανάγκη για στοιβαρή και αξιόπιστη ενοποίηση της οικονομικής πληροφορίας, απ’ όπου κι αν αυτή προερχόταν. Όπως εξήγησε ο ίδιος ο ΜακΒάνυ το 2002, τα ολοκληρωμένα επιχειρησιακά πληροφορικά συστήματα δημιουργήθηκαν ακριβώς επειδή Αυτή η απαίτηση προερχόταν τόσο στους πελάτες της JDE στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όσο και από εκείνους της ευρωπαϊκής ανταγωνίστριας εταιρείας SAP, οι οποίοι ήσαν κατά βάση σημαντικά μικρότερου μεγέθους από τις εταιρείες που περιλαμβάνονται στη λίστα ‘the American Fortune 500 firms’. Για να καλύψουν την προαναφερόμενη ανάγκη, ο ΜακΒάνυ και η εταιρεία του ανέπτυξαν το λεγόμενο Λογισμικό Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Πόρων (Enterprise Resource Planning –ERP).
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
και άλλα σαράντα τέσσαρα πεζός με τα γονάτια.
JD Edwards
Παρουσίαση του ERP συστήματος World
Το λογισμικό ονομαζόταν JD Edwards WorldSoftware, εναλλακτικά World. Η ανάπτυξη του τεχνικά βασίστηκε στους System/34 και /36 μικροϋπολογιστές, συνεχίστηκε με τους System/38 κατά τα μέσα της δεκαετίας 1980 και τελικά ολοκληρώθηκε στην πλατφόρμα AS/400, όταν αυτή έγινε διαθέσιμη.
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
εκεί τον εκατέφθασε εις της Συρίας την Πόρταν
JD Edwards
Παρουσίαση του ERP συστήματος World
Η εταιρεία στόχευσε αρχικά στην ανάπτυξη του οικονομικού- λογιστικού λογισμικού που ήταν απαραίτητο για τους πελάτες της. Η λειτουργία του World στηριζόταν σε δομές με servers και οι χρήστες του έπρεπε να λειτουργούν σε τερματικά IBM ή ‘πράσινες οθόνες’ όπως επεκράτησαν να λέγονται. Ως ένα ERP σύστημα, το JD Edwards World ενσωμάτωνε τρεις βασικούς άξονες εξειδίκευσης: Με την πάροδο των ετών, ο συνδυασμός αυτών των τριών χαρακτηριστικών συνετέλεσε στη δημιουργία ενός πλήρους συστήματος ERP. Στα τέλη του 1996, η JD Edwards παρέδωσε στους πελάτες της το αποτέλεσμα μιας μεγάλης εταιρικής πρωτοβουλίας: το λογισμικό είχε πλέον τροποποιηθεί ώστε να υποστηρίζεται η λειτουργία client–server ανεξαρτήτως της τεχνολογικής πλατφόρμας που διέθετε ο πελάτης.
Ακριτικά τραγούδια
Απόσπασμα από ακριτικό τραγούδι
και εβγάνει το σπαθίτσι του και επαίρνει του το χέριν.
JD Edwards
Παρουσίαση του ERP συστήματος OneWorld
Η JDE δημιούργησε μετέπειτα ένα νέο προϊόν που ενσωμάτωνε γραφικό περιβάλλον διεπαφής με το χρήστη, εφαρμόζοντας παράλληλα ένα μοντέλο distributed computing, το οποίο αντικατέστησε το παλαιό μοντέλο που βασιζόταν στις δομές με servers. Το προϊόν ονομάστηκε JD Edwards OneWorld.
Η αρχιτεκτονική που ανέπτυξε η JD Edwards για να υποστηρίξει τη νέα αυτή τεχνολογία, τη λεγόμενη Configurable Network Computing ή εν συντομία CNC, θωράκιζε με διαφάνεια τις επιχειρηματικές εφαρμογές από τους servers στους οποίους ‘έτρεχαν’οι ίδιες οι εφαρμογές, απο τις τις βάσεις δεδομένων όπου αποθηκεύονταν οι πληροφορίες και τέλος απο το βαθύτερο επίπεδο του λειτουργικού συστήματος και των μηχανημάτων.
Η JDE εισήλθε στο Χρηματιστήριο στις 24 Σεπτεμβρίου 1997, με κωδικό JDEC στο δείκτη NASDAQ και τιμή εισόδου στα $23 ανά μετοχή. Το 1998 τα έσοδα της JD Edwards υπερέβησαν τα 934 εκατομμύρια δολλάρια και ο ΜακΒάνυ αποφάσισε να παραιτηθεί.
Εμφάνιση ζητημάτων ελέγχου ποιότητας αναφορικά με το OneWorld
Λίγο μετά την κυκλοφορία του OneWorld, πελάτες αλλά και αναλυτές της αγοράς άρχισαν να προβληματίζονται για την αξιοπιστία και την σωστή λειτουργία του OneWorld. Τα παραπάνω ζητήματα ποιότητας συζητήθηκαν σε συναντήσεις μεταξύ πελατών του OneWorld και της διοίκησης της JDE, και μάλιστα ήταν τόσο σοβαρά ώστε οι πελάτες εξέφρασαν την διάθεση να κινηθούν νομικά κατά της JDE. Αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης ήταν η επιστροφή του ΜακΒάνυ στη θέση του διευθύντα σύμβουλου.
Σε μια ενδοεταιρική συνάντηση το 2000, ο ΜακΒάνυ ανέφερε ότι είχε αποφασίσει να «περιμένουμε όσο χρειαστεί μέχρι να γίνει το OneWorld 100% αξιόπιστο», με αποτέλεσμα να καθυστερήσει σημαντικά η κυκλοφορία νέας έκδοσης για το OneWorld. Παράλληλα, ο ΜακΒάνυ ενθάρρυνε την συλλογή απόψεων από τους πελάτες, υποστηρίζοντας το Quest International, ένα ανεξάρτητο γκρουπ για χρήστες προϊόντων της JDE.
Παρά τον σκεπτικισμό με τον οποίο την αντιμετώπισε ο Τύπος, η Xe αποδείχτηκε η πιό σταθερή έκδοση έως και σήμερα και κατάφερε να ανακτήσει με επιτυχία τη χαμένη εμπιστοσύνη των πελατών.
Web-based client, η συνεχής εξέλιξη του προϊόντος
Μετά την κυκλοφορία της έκδοσης Xe, το προϊόν άρχισε να δέχεται ευρύτερες αλλαγές. Το 2001 παρουσιάστηκε ένας νεός web-based client, μέσω του οποίου οι χρήστες μπορούν να έχουν πρόσβαση στο λογισμικό της JD Edwards μέσω ενός web browser. Το 2005, ο web-based client που είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 2001 ήταν πιά αρκετά δυνατός και σταθερός για επιχειρησιακή χρήση και έτσι έλαβε την ονομασία έκδοσης 8.10.
Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε η έκδοση 8.11 και ακολούθησε άμεσα η κυκλοφορία της έκδοσης 8.11 SP1 ώστε να αντιμετωπιστούν διάφορα προβλήματα και να διασωθεί η καλή φήμη του προϊόντος. Ένα χρόνο μετά ανακοινώνεται και η έκδοση 8.12.
Κατά τη διάρκεια δημιουργίας νέων εκδόσεων για τα κυκλώματα εφαρμογών, κυκλοφορούν παράλληλα νέες εκδόσεις αναφορικά με τον 'πρωτογενή' κώδικα όλου του συστήματος, οι λεγόμενες Tools Releases.
Η αναθεωρημένη έκδοση Tools Releases 8.96 σε συνδυασμό με την έκδοση 8.12 επέτρεψε την υλοποίηση ενός XML-based συστήματος, το οποίο αποδείχθηκε πολύ πιο σταθερό και αξιόπιστο. Στην πορεία, με την προσθήκη ενός νέου υποβάθρου για υποστήριξη web services στην έκδοση Tools Release 8.97, επετράπη η εύκολη επικοινωνία του JD Edwards EnterpriseOne με άλλα, third-party συστήματα.
Αλλαγές ιδιοκτησίας και EnterpriseOne
Τον Ιούνιο του 2003, το διοικητικό συμβούλιο της JD Edwards αποδέχτηκε μια προσφορά εξαγοράς από την PeopleSoft, ανταγωνιστή της έως τότε. Η εξαγορά ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο και έτσι το OneWorld προστέθηκε στο πορτφόλιο της PeopleSoft, η οποία το μετονόμασε σε EnterpriseOne, συνδυάζοντας έτσι τις ονομασίες OneWorld της JDE και PeopleSoft Enterprise που ονομαζόταν η ως τότε 'ναυαρχίδα' της PeopleSoft.
Λίγες μέρες μετά, η Oracle προέβη σε μια επιθετική προσφορά εξαγοράς της PeopleSoft. Παρότι το διοικητικό συμβούλιο απέκρουσε τις πρώτες προσπάθειες εξαγοράς της PeopleSoft, τελικά το Δεκέμβριο του 2004 αποφάσισε να αποδεχτεί την προσφορά, η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2005.
Τόσο η PeopleSoft όσο και η JD Edwards αποτελούσαν πλέον ιδιοκτησία της Oracle. Οι περισσότεροι πελάτες και εργαζόμενοι της JD Edwards, καθώς και αναλυτές της αγοράς εκτιμούσαν ότι η Oracle θα τερμάτιζε τα προϊόντα της JD Edwards. Η Oracle ωστόσο διέκρινε μια θέση στην αγορά για το JDE, και συγκεκριμένα στην αγορά των μεσαίου-μεγέθους επιχειρήσεων οι οποίες δεν καλύπτονταν επαρκώς ούτε από το προϊόν e-Business Suite της Oracle, ούτε απο το νεοαποκτηθέν προϊόν Enterprise της PeopleSoft.
Το λογισμικό σήμερα
Πλέον, τα προϊόντα JD Edwards της Oracle είναι γνωστά ως JD Edwards EnterpriseOne και JD Edwards World.
Η Oracle έχει ανακοινώσει ότι η υποστήριξη του JD Edwards θα συνεχιστεί επ'αόριστον. Παρόλα αυτά, η υποστήριξη των πολύ παλιών εκδόσεων (όπως η Xe) αναμένεται να λήξει το 2013, με αποτέλεσμα να δρομολογείται η αναβάθμιση σε νεότερες εκδόσεις για όσες εγκαταστάσεις πελατών λειτουργούν ακόμα με τόσο παλιές εκδόσεις.
Τον Απρίλιο του 2012 κυκλοφόρησαν οι πιο πρόσφατες και ενημερωμένες εκδόσεις για το EnterpriseOne (έκδοση 9.1), και για το World (Α9.3), το οποίο υποστηρίζει πιά web-based interface.
Εξωτερικές Συνδέσεις
http://en.wikipedia.org/wiki/JD_Edwards_EnterpriseOne
JD Edwards on the Oracle Website
http://www.jdelist.com - JD Edwards' longest running free discussion forum and mailing list
http://www.linkedin.com/groups?gid=63023 Free LinkedIn group hosting many discussions around JD Edwards ERP
http://www.jdedwardsblog.com - Blog for the JD Edwards community
http://www.jdesource.com - Blog, Whitepapers and active forum for the JD Edwards community
Κατηγορία:Εταιρείες λογισμικού
1503
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1503 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρόμπιν Γκόζενς
Ο Ρόμπιν Εβεράρντους Γκόζενς (γερμανικά: Robin Everardus Gosens) (5 Ιουλίου 1994) είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός ή μέσος για την ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο.
Φίτεσε
Ο Γκόζενς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τη Φορτούνα Έλτεν και στη συνέχεια στις ΦΚ Μπόχολτ και ΒφΛ Ρέντε, πριν ενταχθεί στις ακαδημίες νέων της Φίτεσε στις 4 Ιουλίου 2012. Στις 13 Αυγούστου 2013, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το σύλλογο. Πριν από αυτό, απέτυχε σε δοκιμαστική προπόνηση με τη Μπορούσια Ντόρτμουντ της Μπούντεσλιγκα.
ΦΚ Ντόρντρεχτ (δανεισμός)
Στις 14 Ιανουαρίου 2014, ο Γκόζενς εντάχθηκε με δανεισμό μέχρι το τέλος της σεζόν στην ΦΚ Ντόρντρεχτ. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο τρεις ημέρες αργότερα, ξεκινώντας στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της ΣΜΦ Εξέλσιορ.
Ο Γκόζενς σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στις 7 Φεβρουαρίου, στην εκτός έδρας νίκη με 6-1 επί της ΦΚ Έμεν. Εμφανίστηκε σε 20 αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν (μαζί με τα πλέι οφ), καθώς η ομάδα του τερμάτισε δεύτερη και επέστρεψε στην Έρεντιβιζι μετά από απουσία δεκαεννέα ετών.
Χεράκλες Άλμελο
Στις 4 Ιουνίου 2015, ανακοινώθηκε ότι ο Γκόζενς είχε ενταχθεί με ελεύθερη μεταγραφή στην Χεράκλες Άλμελο.
Αταλάντα
Στις 2 Ιουνίου 2017, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του Γκόζενς στην ιταλική Αταλάντα ΜΚ. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2019, ο Γκόζενς έκανε το ντεμπούτο του στο Champions League εναντίον της Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Στις 11 Δεκεμβρίου 2019, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο Champions League, στην εκτός έδρας νίκη με 3-0 επί της Σαχτάρ Ντονέτσκ. Στις 25 Νοεμβρίου 2020, σημείωσε το δεύτερο γκολ του στο Champions League, στην εκτός έδρας νίκη με 2-0 επί της Λίβερπουλ στο Άνφιλντ.
Ο Γκόζενς καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους προωθημένους πλάγιους αμυντικούς της Σέριε Α, υπερέχοντας τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά. Κατά τη διάρκεια των σεζόν 2019-20 και 2020-21, ήταν ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της Αταλάντας, με 9 γκολ και 11 γκολ αντίστοιχα, ένα αξιοθαύμαστα υψηλό αριθμό για έναν αμυντικό παίκτη.
Εθνική ομάδα
Στις 25 Αυγούστου 2020, ο Γκόζενς έλαβε την πρώτη του κλήση για να εκπροσωπήσει την Εθνική Γερμανίας. Έκανε το ντεμπούτο του στις 3 Σεπτεμβρίου, ξεκινώντας σε ένα αγώνα για το Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2020-21 εναντίον της Ισπανίας.
Στις 19 Μαΐου 2021, συμπεριλήφθηκε στην ομάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Στις 19 Ιουνίου 2021, σημείωσε ένα γκολ και έδωσε μία ασίστ στη νίκη με 4-2 επί της Πορτογαλίας για τη φάση ομίλων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020, στον οποίο αναδείχθηκε ο Παίκτης του Αγώνα.
Προσωπική ζωή
Ο Γκόζενς γεννήθηκε στη Γερμανία από Γερμανίδα μητέρα και Ολλανδό πατέρα και κατέχει ολλανδικά και γερμανικά διαβατήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ολλανδικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντόρντρεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χεράκλες Άλμελο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ιτελμένοι
Οι γηγενείς λαοί της Καμτσάτκα (Ιτελμένοι, Αϊνού, Κοριάκες και Τσουβάνοι), που αναφέρονται συλλογικά ως Καμτσαντάλ, είχαν μια σημαντική κοινωνία κυνηγών-τροφοσυλλεκτών και ψαράδων με έως και πενήντα χιλιάδες ιθαγενείς, που κατοικούσαν στη χερσόνησο, πριν αποδεκατιστούν από την κατάκτηση των Κοζάκων τον 18ο αιώνα.
Τόσες πολλές επιμειξίες έλαβαν χώρα μεταξύ γηγενών και Κοζάκων, που ο όρος Καμτσαντάλ αναφέρεται πλέον στην πλειοψηφία του μικτού πληθυσμού, ενώ ο όρος Ιτελμένοι παρέμεινε αποκλειστικά για ομιλητές της ιτελμένικης γλώσσας. Μέχρι το 1993, είχαν απομείνει λιγότεροι από 100 ηλικιωμένοι ομιλητές της γλώσσας, αλλά περίπου 2.400 άτομα αυτοχαρακτηρίζονταν Ιτελμένοι στην απογραφή του 1989. Μέχρι το 2002, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 3.180 και υπάρχουν προσπάθειες αναβίωσης της γλώσσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπήρχαν 3.193 Ιτελμένοι στη Ρωσία.
Οι Ιτελμένοι κατοικούσαν κυρίως στην κοιλάδα του ποταμού Καμτσάτκα στη μέση της χερσονήσου. Μία από τις λίγες πηγές, που περιγράφουν τους Ιτελμένους πριν από την αφομοίωση, είναι ο Γκέοργκ Βίλχελμ Στέλερ, ο οποίος συνόδευσε τον Βίτους Μπέρινγκ στη Μεγάλη Βόρεια Εκστρατεία του (Δεύτερη εκστρατεία στην Καμτσάτκα).
Δομή του χωριού
Οι Ιτελμένοι έτειναν να εγκαθίστανται κατά μήκος των διαφόρων ποταμών της χερσονήσου Καμτσάτκα. Τη στιγμή της άφιξης των πρώτων Κοζάκων στη χερσόνησο στις αρχές του 1650, τα χωριά αριθμούσαν μεταξύ 200 και 300 κατοίκων, έναν αριθμό που είχε μειωθεί σε 40 ή 50 το πολύ τη στιγμή της αφήγησης του Στέλερ το 1744. Κάθε χωριό είχε ως επίκεντρο ένα μόνο πατριαρχικό νοικοκυριό. Γενικά, νεαροί άνδρες, που ήθελαν να παντρευτούν, προσχωρούσαν στο χωριό της συζύγου τους. Όταν ένα χωριό γινόταν πολύ μεγάλο για να διατηρηθεί, χωριζόταν και ένα μέρος των χωρικών δημιουργούσε έναν οικισμό σε άλλο σημείο κατά μήκος του ίδιου ποταμού. Ο Στέλερ περιγράφει μια μεγάλη ποικιλία διαλέκτων από ποτάμι σε ποτάμι, καθώς οι Ιτελμένοι επικοινωνούσαν κυρίως με κοινότητες, που μοιράζονταν το ποτάμι.
Κατοικίες
μικρογραφία| Ιτελμένοι και χειμερινή τους κατοικία, 1774 μικρογραφία| Χειμερινές κατοικίες και θερινές κατοικίες Οι Ιτελμένοι ζούσαν σε διαφορετικά σπίτια κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του χειμώνα. Το χειμερινό σπίτι, το οποίο κατοικούνταν στις αρχές Νοεμβρίου, σκαβόταν μες στο χώμα έως ενάμισι μέτρο σε σχήμα ορθογωνίου. Τα τοιχώματα στη συνέχεια καλύπτονταν με ραβδιά και άχυρο για να αποτραπεί η διείσδυση της υγρασίας στο εσωτερικό.
Τέσσερα δοκάρια στο κέντρο της κατοικίας στήριζαν την οροφή του σπιτιού, πάνω στην οποία τοποθετούνταν δοκάρια, συνδέοντας την κορυφή της γιούρτας με τα χωμάτινα τείχη. Πάνω από τις ξύλινες δοκούς, τοποθετούνταν άχυρο, πάνω από το οποίο τοποθετούνταν το σκαμμένο χώμα. Ένα άνοιγμα πάνω στη γιούρτα, από τη μία πλευρά των τεσσάρων στύλων και στηριζόμενο από τις δύο δοκούς, χρησίμευε ως τρύπα καπνού και είσοδος. Απέναντι από το τζάκι, έφτιαχναν ένα πέρασμα προς τα έξω με θέα στον ποταμό, το οποίο αφηνόταν ανοιχτό, μόνο όταν ήταν αναμμένες οι φωτιές. Διαφορετικοί χώροι ύπνου οριοθετούνταν από κομμάτια ξύλου, στα οποία χρησιμοποιούνταν στρώματα αχύρου και δέρματα ταράνδων ή φώκιας.
Τους καλοκαιρινούς μήνες, οι Ιτελμένοι ζούσαν σε υπερυψωμένα σπίτια ονόματι pehm ή pehmy. Καθώς το έδαφος ξεπαγώνει το καλοκαίρι, τα δάπεδα των χειμερινών σπιτιών άρχιζαν να πλημμυρίζουν. Τους καλοκαιρινούς μήνες, κάθε οικογένεια στο χωριό ζούσε στο σπίτι τους, αντί να μοιράζεται ένα μεγάλο σπίτι όπως το χειμώνα. Αυτά τα υπερυψωμένα σπίτια, ή μπαλαγκάν, όπως τα αποκαλούσαν οι Κοζάκοι, ήταν πυραμίδες σε υπερυψωμένες πλατφόρμες, με μια πόρτα στη νότια και τη βόρεια πλευρά. Η ακραία υγρασία του κλίματος απαιτούσε την ανύψωση των σπιτιών για να μπορούν να αποθηκεύουν αγαθά και να παραμένουν στεγνά.
Τα περισσότερα χωριά, εκτός από θερινές και χειμερινές κατοικίες, περιείχαν καλύβες από άχυρο χτισμένες στο έδαφος, οι οποίες χρησιμοποιούνταν για το μαγείρεμα τροφών για σκύλους, βράζοντας αλάτι από θαλασσινό νερό και λίπος. Τα χωριά περιβάλλονταν από ένα χωμάτινο τείχος ή περίφραγμα μέχρι την άφιξη των Ρώσων, μετά την οποία απαγορεύτηκε αυτή η πρακτική.
Θρησκεία
Οι Ιτελμένοι ανήκαν σε μια πολυθεϊστική θρησκεία. Ο θεός της Δημιουργίας αποκαλείται Κούτκα ή Κούτγκα. Αν και θεωρείται ο δημιουργός των πάντων, ο Στέλερ περιγράφει πλήρη έλλειψη λατρείας και σεβασμού προς αυτόν. Οι Ιτελμένοι αποδίδουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωής στην ηλιθιότητά του και εύκολα τον επιπλήττουν ή τον καταριούνται. Πίστευαν ότι ο Κούτκα ήταν παντρεμένος με μια έξυπνη γυναίκα, την Τσάτσι, η οποία λέγεται ότι τον προφύλασσε από την πολλή ανοησία και ότι τον διόρθωνε συνεχώς. Ο Κούτκα πιστεύεται ότι έζησε στα μεγαλύτερα ποτάμια της χερσονήσου Καμτσάτκα και λέγεται ότι άφησε έναν γιο και μια κόρη για κάθε ποτάμι, κάτι που χρησιμοποιείται για να εξηγήσει τη μεγάλη ποικιλία των διαλέκτων στη χερσόνησο.
Οι Ιτελμένοι λάτρευαν επίσης πολλά πνεύματα, τα Μίτγ, που κατοικούσαν στον ωκεανό και ζούσαν με τη μορφή ψαριού. Πίστευαν στα ξωτικά των δασών, τα οποία αποκαλούσαν ουσάχτσου, και έλεγαν ότι αυτά μοιάζουν με ανθρώπους. Οι ορεινοί θεοί ονομάζονταν γκαμούλι ή μικρές ψυχές, που κατοικούσαν στα ψηλά βουνά, ειδικά στα ηφαίστεια. Τα σύννεφα πιστεύεται ότι κατοικούνται από τον θεό Μπιλουκάι, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις βροντές, τους κεραυνούς και τις καταιγίδες. Πίστευαν επίσης και σε έναν διάβολο, ο οποίος ονομαζόταν Κάμμα και λέγεται ότι ζούσε σε ένα δέντρο έξω από το χωριό Νιζνόι, ο οποίος ετησίως βαλλόταν με βέλη.
Καταμερισμός της εργασίας
Σε γενικές γραμμές, η εργασία κατανεμούνταν πολύ σαφώς βάσει φύλου, αν και πολλά καθήκοντα ήταν κοινά. Κατά την αλιεία, οι άνδρες και οι γυναίκες κωπηλατούσαν μαζί, ωστόσο μόνο οι άνδρες ψάρευαν, ενώ οι γυναίκες εκτελούσαν όλες τις σχετικές εργασίες, όπως καθαρισμό και ξήρανση των ψαριών και συλλογή των αυγών.
Στην κατασκευή σπιτιού, οι άνδρες έκαναν όλη την ξυλουργική εργασία και σκάψιμο, ενώ οι γυναίκες είχαν καθήκον να σκαρφαλώσουν στην αχυρένια οροφή και να κόψουν το άχυρο με κοκάλινο δρεπάνι φτιαγμένο από ωμοπλάτες αρκούδας.
Οι γυναίκες ετοιμάζουν ολόκληρη την προμήθεια ψαριών, εκτός από την τροφή για σκύλους, η οποία αφήνεται στους άντρες. Οι γυναίκες εκτελούν όλα τα καθήκοντα της συλλογής σπόρων, μούρων και σενέκιου, που χρησιμοποιείται ως είδος τσαγιού. Από τα ψηλά χόρτα κατασκευάζουν χαλιά, τσάντες, καλάθια και κουτιά για αποθήκευση και μεταφορά. Τα δέρματα σκύλου και ταράνδου βάφονται και ράβονται στα διάφορα ρούχα, που φορούν άντρες και γυναίκες.
Τροφή
δεξιά|μικρογραφία| 1862 Οι Ιτελμένοι σπάνια είχαν καθορισμένο χρόνο φαγητού εκτός από τη διασκέδαση. Επίσης, έτρωγαν σπάνια ως οικογένεια, εκτός εάν τρώγανε opana (ζεστό φαγητό) ή φρέσκο ψάρι. Σε αντίθεση με τους γηγενείς νησιώτες συγγενείς τους, Τουνγκούς και Γιακούτους, δεν απολαμβάνουν τηγανητό φαγητό, προτιμώντας κυρίως διατροφή με κρύα φαγητά. Ένα συνηθισμένο βασικό στοιχείο ήταν τα αυγά ψαριών με φλοιό ιτιάς ή σημύδας. Στο Λοπατκάν, καταναλωνόταν ένα ποτό από μούρα, που είχε υποστεί ζύμωση, αν και δεν υπάρχει ένδειξη ότι οποιοσδήποτε άλλος οικισμός Ιτελμένων δημιουργούσε ποτά από ζύμωση.
Κατάκτηση των Κοζάκων
Ο Στέλερ αναφέρει ανεκδοτικά στοιχεία πολλών ρωσικών εισβολών στην Καμτσάτκα πριν από την άφιξη του Βλαντιμίρ Ατλάσοφ. Ο Ατλάσοφ ξεκίνησε την κατάκτησή του στην Καμτσάτκα στέλνοντας τον Λούκα Μορόζκο σε εισβολή αναγνώρισης το 1695 και ξεκίνησε ένα χρόνο αργότερα με 120 άνδρες, οι μισοί από τους οποίους ήταν βοηθοί Γιουκαγκίρ, για να συγκεντρώσουν φόρο υποτέλειας και να προσαρτήσουν την περιοχή για το στέμμα. Φεύγοντας από τον κόλπο Αναντίρσκ πάνω σε ταράνδους, εξερεύνησαν μεγάλο μέρος της δυτικής ακτής και διέσχισαν τα βουνά προς τα ανατολικά για να υποτάξουν τον πληθυσμό εκεί. Μέχρι τα μέσα του Ιουλίου του 1696, είχε φτάσει στον ποταμό Καμτσάτκα, οπότε χώρισε την ομάδα του στα δύο: μια υποομάδα που επέστρεφε προς τα δυτικά και η άλλη που παρέμεινε στην ανατολική ακτή. Σε αυτό το σημείο οι βοηθοί Γιουκαγκίρ εξεγέρθηκαν, σκοτώνοντας 6 Ρώσους και τραυματίζοντας 6. Μια ομάδα Κοριάκων έφυγε επίσης με το κοπάδι ταράνδων του Ατλάσοφ, αλλά κυνηγήθηκε από τους Ρώσους και σκοτώθηκαν όλοι εκτός από έναν άνδρα.
Στις πηγές του ποταμού Καμτσάτκα, αντιμετώπισαν για πρώτη φορά αρκετούς οχυρωμένους οικισμούς Ιτελμένων. Εδώ, έγιναν δεκτοί αρχικά εγκάρδια από τους ντόπιους και έλαβαν φόρο υποτέλειας. Προχώρησαν στην διάλυση ενός ορεινού χωριού, αντίπαλου των Ιτελμένων, εδραιώνοντας τη συμμαχία μαζί τους. Ο πρώτος οικισμός Κοζάκων στην περιοχή ήταν το Μπολσερέτσκ, το οποίο ιδρύθηκε το 1703 από τον Ατλάσοφ, παρόλο που ο Στέλερ σημειώνει ότι ήταν ήδη ένα εξέχον χωριό κατά την άφιξή του.
Οι Ιτελμένοι, που βρήκε εκεί, είχαν στην κατοχή τους έναν αιχμάλωτο Ιάπωνα εμποροϋπάλληλο, ο οποίος ήταν μέρος μιας αποστολής που ναυάγησε. Ο Ατλάσοφ, ο οποίος αρχικά νόμισε ότι ο κρατούμενος ήταν Ινδός, με αποτέλεσμα τη σύγχυση σχετικά με τη λέξη "Χόντο" ή Τόκιο, τον έστειλε στη Μόσχα, όπου ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας τον ζήτησε για την ίδρυση σχολής ιαπωνικής γλώσσας.
Κάτω από την κυριαρχία του, οι Ιτελμένοι συμμάχησαν με τους βόρειους γείτονές τους, τους Κοριάκους, και έκαψαν τον Αντσίφεροφ. Οι εξεγέρσεις δεν σταμάτησαν μέχρι το ξέσπασμα της ευλογιάς στη χερσόνησο το 1715. Μέχρι τότε το ρωσικό στέμμα είχε χάσει 5 χρόνια φόρου υποτέλειας και τις ζωές τουλάχιστον 200 Ρώσων.
Με την πάροδο του χρόνου, οι υπόλοιποι πληθυσμοί αφομοιώθηκαν. Λόγω των αυξανόμενων ποσοστών αυτοκτονίας, το Στέμμα θέσπισε νόμο, που απαγόρευε την αυτοκτονία στους ντόπιους. Ένας μεγάλος μικτός πληθυσμός εμφανίστηκε, οι οποίοι ήταν Ρώσοι Ορθόδοξοι, αλλά ξεκάθαρα Ιτελμένοι σε εμφάνιση και έθιμα. Η κυβέρνηση παραχώρησε εύκολα το νομικό καθεστώς σε αυτά τα παιδιά από μεικτούς γάμους και οι Ιτελμένες γυναίκες μπορούσαν νόμιμα να παντρευτούν και να ανήκουν στην Ορθόδοξη Θρησκεία. Με την άφιξη της δεύτερης αποστολής του Μπέρινγκ στην Καμτσάτκα, ο πληθυσμός είχε συρρικνωθεί περίπου στο 10% όσων υπήρχαν πριν από την άφιξη των Κοζάκων.
Μεταγενέστερη ιστορία
Εμπορεύματα όπως όπλα, καπνός, τσάι, ζάχαρη και βότκα έγιναν ευρέως προσβάσιμα στους Ιτελμένους τον 19ο αιώνα. Με την πάροδο του χρόνου, πολλοί Ιτελμένοι δέχτηκαν το βάπτισμα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αν και ο ανιμισμός παρέμεινε διαδεδομένος στην πράξη.
Ο πληθυσμός των Ιτελμένων ήταν 4.029 κατά την απογραφή του 1889. Μέχρι το 1959, είχε μειωθεί στους 1.109. Η ρωσική εκπαίδευση έγινε ο κανόνας τη δεκαετία του '30 και στην απογραφή του 1989, λιγότερο από ένας στους πέντε Ιτελμένους μπορούσαν να μιλήσουν την ιτελμενική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμτσάτκα Κατηγορία:Ιθαγενείς λαοί της Ασίας
Μάχη του Δαζιμώνος
Η Μάχη του Δαζιμώνος (διεθνώς γνωστή και ως Μάχη του Ανζήν) διεξήχθη στις 22 Ιουλίου 838 στη μικρασιατική πεδιάδα του Δαζιμώνος (στον Πόντο· ταυτίζεται είτε με τη Νταζμάνα, είτε με το Τοκάτ της σημερινής Τουρκίας) μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των δυνάμεων του Χαλιφάτου των Αββασιδών. Οι Αββασίδες είχαν οργανώσει μια τεράστια εκστρατεία με δύο ξεχωριστούς στρατούς ως αντίποινα για τις επιτυχίες του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεόφιλου που σημείωσε το προηγούμενο έτος, και με στόχο να κατακτήσει το Αμόριο, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του Βυζαντίου. Ο Θεόφιλος με το στρατό του αντιμετώπισε το μικρότερο μουσουλμανικό στρατό, που ηγείτο από τον Ιρανό υποτελή πρίγκιπα Αφσίν, στο Δαζιμώνα.
Ο αριθμητικά ανώτερος βυζαντινός στρατός αρχικά ήταν επιτυχής, αλλά ο Θεόφιλος αποφάσισε να οδηγήσει μια επίθεση στην πρώτη γραμμή, φεύγοντας από τη συνήθη θέση του. Η απουσία του από το σημείο που αρχικά βρισκόταν, έγινε λόγος να προκαλέσει πανικό μεταξύ των βυζαντινών στρατευμάτων, τα οποία φοβήθηκαν ότι είχε σκοτωθεί. Σε συνδυασμό με μια σφοδρή αντεπίθεση από τους Τούρκους ιπποτοξότες του Αφσίν, ο βυζαντινός στρατός διασπάστηκε και τράπηκε σε φυγή. Ο Θεόφιλος και η φρουρά του πολιορκήθηκαν για λίγο σε ένα λόφο, αλλά μετά διέφυγαν. Η ήττα αυτή άνοιξε το δρόμο για την άλωση του Αμορίου λίγες εβδομάδες αργότερα. Αυτό ήταν ένα από τα σοβαρότερα πλήγματα του Βυζαντίου στους μακροχρόνιους αραβοβυζαντινούς πολέμους.
Πλαίσιο
Το 829, όταν ο νεαρός Θεόφιλος, στέφθηκε αυτοκράτορας, οι Αραβοβυζαντινοί πόλεμοι συνεχειζόντουσαν επί σχεδόν δύο αιώνες. Ο Θεόφιλος ήταν ένας φιλόδοξος άνδρας που ήθελε να ενισχύσει το καθεστώς του και να κερδίσει υποστήριξη για τις εικονοκλαστικές θρησκευτικές μεταρρυθμήσεις του απο στρατιωτικές επιτυχίες ενάντια στο Χαλιφάτο των Αββασιδών, τον μεγαλύτερο εχθρό του Βυζαντίου. Έτσι ο Θεόφιλος οργάνωσε πολλές εκστρατείες εναντίον του Χαλιφάτου. Αυτές οι εκστρατείες ήταν μόνο μερικώς επιτυχείς αλλά επαρκούσαν ώστε η αυτοκρατορική προπαγάνδα να παρουσιάσει τον Θεόφιλο με τον παραδοσιακό ρωμαϊκό τρόπο ως «θριαμβευτή αυτοκράτορα». Το 837, ο Θεόφιλος προσωπικά οδήγησε μια μεγάλη εκστρατεία στην περιοχή του άνω Ευφράτη, καταλαμβάνοντας τις πόλεις Αρσαμόσατα και Σωζόπετρα, την οποία μερικές πηγές αναφέρουν ως γενέτειρα του Αββασίδη Χαλίφη Αλ-Μουτασίμ, και αναγκάζοντας την πόλη της Μαλάτειας να πληρώσει φόρους και να παραδώσει ομήρους για να μην καταστραφεί.
Αντιδρώντας, ο Αλ-Μουτασίμ, αποφάσισε να οργανώσει και αυτός μία μεγάλη εκστρατεία αντιποίνων κατά του Βυζαντίου, σχεδιάζοντας να κατακτήσει τις πιο μεγάλες βυζαντινές πόλεις στην κεντρική Μικρά Ασία, την Άγκυρα και το Αμόριο. Το Αμόριο πιθανότατα ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Μικράς Ασίας εκείνη την εποχή, και η γενέτειρα πόλη της κυβερνώσας Φρυγικής δυναστείας. Αυτό την καθιστούσε ιδιαίτερης συμβολικής σημασίας, τόσης μάλιστα, που σύμφωνα με τα χρονικά, οι άντρες του Αλ-Μουτασίμ έφεραν τη λέξη «Αμόριο» στις ασπίδες και τα λάβαρά τους. Έτσι, ένας μεγάλος στρατός συγκεντρώθηκε στην Ταρσό (80.000 άντρες σύμφωνα με πηγές της εποχής), που χωρίστηκε σε δύο κύριες δυνάμεις. Η βόρεια, υπό τον Ιρανό υποτελή πρίγκιπα της Σογδιανής Αφσίν, που θα εισέβαλε το Αρμενιακό Θέμα από την περιοχή της Μαλάτειας μαζί τον εμίρη της πόλης, Ομάρ αλ-Ακτά, ενώ η νότια κύρια δύναμη, υπό τον ίδιο τον Χαλίφη, θα περνούσε απ'τις Κιλίκιες πύλες προς την Καππαδοκία και τελικά θα κατευθυνόταν προς την Άγκυρα. Τελικά, αφού θα έπαιρναν την πόλη, οι αραβικές δυνάμεις θα ξαναενωνόντουσαν για να αλώσουν το Αμόριο. Οι δυνάμεις του Αφσίν, σύμφωνα με τον Ιωάννη Σκυλίτζη, ήταν περίπου 20.000 με 30.000, μεταξύ των οποίων και 10.000 Τούρκοι ιπποτοξότες.
Στη βυζαντινή πλευρά, ο Θεόφιλος γρήγορα έμαθε για τις προθέσεις του Χαλίφη, και έφυγε από την Κωνσταντινούπολη στις αρχές Ιουνίου συνοδευόμενος από έναν στρατό από τα μικρασιατικά και πιθανόν και τα ευρωπαϊκά θέματα, τα επίλεκτα τάγματα, αλλά και ένα σώμα Περσών και Κούρδων Χουρραμιτών υπο την ηγεσία του Νασρ, που είχε βαπτιστεί ως Θεόφοβος. Στρατοπεδεύοντας στο Δορύλαιον, ο αυτοκράτορας χώρισε τις δυνάμεις του στέλνοντας ένα ισχυρό σώμα να βοηθήσει τη φρουρά του Αμορίου, με τους υπόλοιπους (25.000-40.000) παρεμβλήθηκε μεταξύ της Άγκυρας και των Κιλίκιων πυλών.
Μάχη
Στα μέσα Ιουνίου, ο Αφσίν διέσχισε τον Αντίταυρο και στρατοπέδευσε στο φρούριο του Δαζιμώνος, ανάμεσα στην Αμάσεια και την Τοκάτ, μία γεωστρατηγικά σημαντική τοποθεσία που χρησιμοποιούταν ως άπληκτον και από τους Βυζαντινούς. Μερικές μέρες αργότερα, στις 19 Ιουνίου, η εμπροσθοφυλακή του κύριου Αββασιδικού στρατού εισέβαλε σε Βυζαντινά εδάφη, και μετά από δύο μέρες ακολούθησε ο Χαλίφης με τον κύριο όγκο του στρατού του. Ο Θεόφιλος έμαθε για αυτές τις κινήσεις στα μέσα Ιουνίου. Αν και ο στρατός του Αφσίν ήταν μικρότερος, απειλούσε να κόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού του. Επομένως, ο Θεόφιλος άφησε μια μικρή δύναμη προκαλύψεως εναντίον του στρατού του Χαλίφη και πορεύτηκε προς τα ανατολικά για να αντιμετωπίσει τον Αφσίν. Στις 21 Ιουνίου, ο βυζαντινός στρατός ήρθε σε επαφή με τις αραβικές δυνάμεις, και στρατοπέδευσε σε ένα λόφο στην πεδιάδα νότια του φρουρίου του Δαζιμώντος με το όνομα Ανζήν.
Αν και οι κύριοι διοικητές του Θεόφιλου, ο Θεόφοβος και ο δομέστικος των σχολών Μανουήλ ο Αρμένιος, τον συμβούλεψαν να κάνει μια ξαφνική νυκτερινή επίθεση, ο αυτοκράτορας ακολούθησε τη συμβουλή των άλλων διοικητών του, επιλέγοντας να επιτεθεί την επόμενη ημέρα. Έτσι ο βυζαντινός στρατός επιτέθηκε το ξημέρωμα, κάνοντας αρχικά καλή πρόοδο, απωθώντας μια πτέρυγα του αραβικού στρατού με 3.000 απώλειες για τους Άραβες. Κατά το μεσημέρι, ο Θεόφιλος αποφάσισε να ενισχύσει την άλλη πτέρυγα, στέλνοντας 2.000 Βυζαντινούς και το Κουρδικό σώμα, εγκαταλείποντας ο ίδιος τη θέση του για να τους οδηγήσει πίσω από τις γραμμές του δικού του στρατού. Την ίδια στιγμή όμως ο Αφσίν εξαπέλυσε τους Τούρκους ιπποτοξότες σε μια άγρια ​​αντεπίθεση η οποία σταμάτησε τη βυζαντινή προέλαση και επέτρεψε στις αραβικές δυνάμεις να ανασυνταχθούν. Τότε οι Βυζαντινοί στρατιώτες πρόσεξαν την απουσία του Αυτοκράτορα, και πιστεύοντας ότι είχε σκοτωθεί, άρχισαν να διστάζουν. Αυτό γρήγορα κατέληξε σε μια άτακτη υποχώρηση του βυζαντινού στρατού, ο οποίος διαλύθηκε. Ορισμένοι φυγάδες έφτασαν μέχρι και στην Κωνσταντινούπολη διαδίδοντας τη φήμη, ότι ο αυτοκράτορας είχε σκοτωθεί ενώ άλλοι άντρες κατάφεραν να υποχωρήσουν οργανωμένα στο γειτονικό Χιλιόκωμο.
Ο Θεόφιλος σύντομα απομονώθηκε με τα τάγματα του και μερικούς Χουρραμίτες στον λόφο του Ανζέν. Οι Άραβες, προχώρησαν στην περικύκλωση του λόφου, αλλά οι βυζαντινοί σώθηκαν από μία ξαφνική βροχή, που χαλάρωσε τις χορδές των βελών των Τούρκων, κάνοντας τα άχρηστα. Ο Αφσίν τότε, διέταξε να έρθουν καταπέλτες για να συντρίψουν τις θέσεις των βυζαντινών. Εντωμεταξύ, οι στρατηγοί του Θεόφιλου, πιστεύοντας πως οι Χουρραμιτικές μονάδες θα μπορούσαν να τους προδώσουν σε αυτή την αβέβαιη στιγμή, τον έπεισαν να υποχωρήσει. Σπάζοντας τις Αραβικές γραμμές και έχοντας υποστεί πολλές απώλειες, (μερικές πηγές αναφέρουν πως ο Μανουήλ τραυματίστηκε θανάσιμα και αργότερα πέθανε, και ότι ο Θεόφοβος έσωσε τη ζωή του αυτοκράτορα) ο Θεόφιλος και η μικρή πλέον συνοδεία του, κατάφεραν να φτάσουν με ασφάλεια το Χιλιόκωμο, οπού σταδιακά οργάνωσαν τα φράγματα του στρατού του.
Ακόλουθα γεγονόντα
Παρεμπιπτόντως, ο Θεόφιλος έπρεπε να αντιμετωπίσει την επανάσταση του Θεόφοβου και των Χουρραμιτών του. Όταν φήμες του θανάτου του αυτοκράτορα έφτασαν την Κωνσταντινούπολη, ο Θεόφοβος, που ήταν παντρεμένος με μέλος της Φρυγικής δυναστείας, αν και ήταν εικονολάτρης, είχε προτιμηθεί από μερικούς ευγενείς ως ο νέος αυτοκράτορας. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη ο Θεόφιλος ζήτησε να δει τον στρατηγό του, αλλά αυτός, επειδή φοβόταν πως θα τιμωρηθεί, τράπηκε σε φυγή με τους πιστούς του Χουρραμίτες στη Σινώπη, όπου ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τους άντρες του, πιθανόν χωρίς τη θέληση του. Έπειτα πάντως, ο Θεόφοβος πείστηκε να παραδοθεί ειρηνικά τον επόμενο χρόνο με το «Περσικό τάγμα» του να αναλαμβάνει τη φύλαξη των Θεμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες του Χαλιφάτου των Αββασιδών Δαζιμών Κατηγορία:9ος αιώνας Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Γιώργος Ρεϊζάκης
Ο Γιώργος Ρεϊζάκης, είναι πρώην πρωταθλητής της Ελληνικής αντισφαίρισης, ήταν αθλητής του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου.
Έπαιξε σε οκτώ τελικούς του μονού στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα χωρίς να καταφέρει να το κατακτήσει, χάνοντας από τον Λάζαρο Στάλιο και τον Νίκο Καλύβα. Ήταν δεύτερος στο μονό το 1952, 1954 , 1955 , 1956 , 1958 , 1959 , 1960 , και το 1961. Στο διπλό αντρών ήταν δεύτερος το 1955, 1957 , 1959 , και το 1961. Στο διπλό μεικτό ήταν πρώτος το 1957 με συμπαίκτρια την σύζυγο του, δεύτερος ήταν το 1959 και το 1961. Στην Πανελλήνια κατάταξη αντρών ήταν πρώτος το 1958.
Στο εαρινό πρωτάθλημα του Πανελληνίου ήταν πρώτος στο μονό το 1951, το 1952 , το 1953 , το 1954 , το 1956 , και το 1958. Δεύτερος ήταν το 1955, 1957 και το 1959
Στο Φθινοπωρινό πρωτάθλημα ήταν πρώτος στο μονό το 1953, 1954 , 1955 , 1957 , 1958 , 1959 , δεύτερος ήταν το 1956. Στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1955, 1957 , δεύτερος το 1957. Στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ήταν δεύτερος στο μονό το 1956, και το 1959. Σε διεθνή τουρνουά συμμετείχε στο πρωτάθλημα Ανατολικής Μεσογείου. Με την εθνική ομάδα αγωνίστηκε στο Βαλκανικό κύπελλο του 1960 όπου κατέλαβε στο ομαδικό την τρίτη θέση με 3 νίκες, και του 1961. Επίσης με την εθνική πήρε μέρος στους διεθνείς αγώνες της Ρουμανίας το 1958.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές αντισφαίρισης του Πανελλήνιου
Αλεξάνδρα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Η Αλεξάνδρα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (Alexandra Viktoria von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, 21 Απριλίου 1887 - 15 Απριλίου 1957) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Φερδινάνδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Η Αλεξάνδρα Βικτωρία Αυγούστα Λεοπολδίνη Καρλόττα Αμαλία Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1887 στο Γκρύνχολτς, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Φερδινάνδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Καρολίνας Ματθίλδης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.
Στις 22 Οκτωβρίου 1908 παντρεύτηκε τον Αύγουστο Γουλιέλμο της Πρωσίας στο Βασιλικό Παλάτι του Βερολίνου. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Ο γάμος διοργανώθηκε από τον Αυτοκράτορα και την Αυτοκράτειρα, αλλά ήταν σχετικά ευτυχισμένος. Η Αλεξάνδρα ήταν αγαπημένη της πεθεράς της, ειδικά επειδή η αυτοκράτειρα ήταν επίσης η θεία της. Η Πριγκίπισσα Καταρίνα Ραντζιβίλ, σχολίασε:
"η Αλεξάνδρα έδειχνε πάντα πρόθυμη να ακούσει τη πεθερά της. Είναι ωραίο κορίτσι - δίκαιο, παχουλό, και ένας τέλειος τύπος της «Γερμανίδας νοικοκυράς» που είναι αγαπητό στις ψυχές των Γερμανών συγγραφέων μυθιστορημάτων".
Ένας άλλος σύγχρονος συγγραφέας έγραψε ότι ο γάμος ήταν ένας αγώνας αγάπης, και ότι η Αλεξάνδρα ήταν ένα «γοητευτικά όμορφο και φωτεινό κορίτσι». Μετά την πτώση της γερμανικής μοναρχίας το 1918, το ζευγάρι χώρισε στις 16 Μαρτίου 1920.
Πέθανε στις 15 Απριλίου 1957 στη Λυόν σε ηλικία 69 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Λούισενλαντ στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.