cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Σελλασίας
Η επίθεση του Αντίγονου στον Εύα
Προκειμένου να εξασφαλίσει πρόσβαση στην πλαγιά του Εύα, ο Αντίγονος έκρυψε από την προηγούμενη νύχτα ένα μέρος των Ιλλυριών του στον ποταμό Γοργύλο. Αυτοί με το κατάλληλο σύνθημα θα επιτίθενταν ορμητικά ώστε να ανοίξουν το δρόμο στο βαρύτερο πεζικό των «χαλκάσπιδων». Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ο Αντίγονος είχε εξαγοράσει τον αρχηγό της σπαρτιατικής εμπροσθοφυλακής Δαμοτέλη, ώστε να μην αναφέρει στον Κλεομένη την κίνηση αυτή των Ιλλυριών. Πράγματι ο αιφνιδιασμός πέτυχε και οι Ιλλυριοί μαζί με τους χαλκάσπιδες και τους Ακαρνάνες πέρασαν τον Γοργύλο και επιτέθηκαν στην πλαγιά του Εύα.
Ενώ όμως οι πρώτες μονάδες είχαν προωθηθεί, οι υπόλοιποι, και ιδιαίτερα οι Αχαιοί που είχαν αναλάβει να καλύπτουν τα νώτα των επιτιθεμένων, άργησαν να ακολουθήσουν. Όταν είδε αυτό ο Ευκλείδας, έστειλε αμέσως το ιππικό του μαζί με τους μισθοφόρους από το κέντρο να χτυπήσουν τους επιτιθέμενους από τα πλευρά. Οι Ιλλυριοί βρέθηκαν τότε σε δύσκολη θέση και η επίθεση στον Εύα σταμάτησε.
Τότε ο διοικητής του αχαϊκού ιππικού Φιλοποίμην πήρε την πρωτοβουλία και επιτέθηκε με την μονάδα του στο εχθρικό ιππικό, παρασύροντας όλο το ιππικό του Αντίγονου. Απερίσπαστοι πλέον οι Ιλλυριοί και οι χαλκάσπιδες, μαζί με τις υπόλοιπες μονάδες, επιτέθηκαν ορμητικά στον Εύα και μετά από σφοδρή σύγκρουση, στη διάρκεια της οποίας σκοτώθηκε ο Ευκλείδας, πέτυχαν να καταλάβουν το λόφο.
Η αντεπίθεση του Κλεομένη
Μετά την απώλεια του Εύα, και μπροστά στον κίνδυνο να περικυκλωθεί, ο Κλεομένης θέλησε να εκβιάσει τη νίκη: έδωσε τότε διαταγή στους 6.000 «Λακεδαιμονίους» του να αφήσουν τις θέσεις τους στον Όλυμπο και να επιτεθούν στην πολυπληθέστερη μακεδονική φάλαγγα απέναντί τους. Οι Σπαρτιάτες πολέμησαν με ηρωισμό και με μια ορμητική έφοδο πέτυχαν να απωθήσουν τους 10.000 Μακεδόνες. Στη συνέχεια όμως κάτω από την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων τους αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Η σύγκρουση συνεχίστηκε για ένα διάστημα χωρίς αποτέλεσμα, ώσπου οι νικηφόρες δυνάμεις του Αντίγονου από τον Εύα περικύκλωσαν τους Σπαρτιάτες και τους εξόντωσαν όλους.
Η σημασία της μάχης
Η Σελλασία ήταν μια από τις βαρύτερες ήττες στην ιστορία της Σπάρτης. Το μεγαλύτερο μέρος του σπαρτιατικού στρατού και το πιο αξιόμαχο χάθηκε στη μάχη. Στην πραγματικότητα –και παρά κάποιες μελλοντικές αναλαμπές της– στρατιωτικά η Σπάρτη δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει αυτή την καταστροφή.
Μετά τη νίκη του ο Αντίγονος βάδισε ανεμπόδιστος στην Σπάρτη και την κατέλαβε. Η Σπάρτη εντάχθηκε στην «Πανελλήνια Συμμαχία» και τοποθετήθηκε σ’ αυτήν μακεδονική φρουρά. Οι μεταρρυθμίσεις του Κλεομένη καταργήθηκαν.
Ο τελευταίος κατέφυγε στην Αίγυπτο όπου αυτοκτόνησε το 219 π.Χ., μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να ανατρέψει τον βασιλιά Πτολεμαίο Δ΄.
Η μάχη της Σελλασίας σηματοδοτεί το τέλος των ηγεμονικών αξιώσεων της Σπάρτης και αποτελεί την τελευταία απόπειρα μιας ιστορικής πόλης κράτους να επιβληθεί στρατιωτικά.
Βιβλιογραφία
Σελλασια Σελλασια Σελλασια Σελλασιας Μαχη Σελλασια
Βαν Χέφλιν
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον Τζον Κέλογκ (αριστερά) στην ταινία [[Αμαρτωλές γυναίκες (1946)]] Ο Βαν Χέφλιν (Van Heflin, 13 Δεκεμβρίου 1908 - 23 Ιουλίου 1971 ) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και του ραδιοφώνου. Στις ταινίες του, κυρίως, έπαιζε δευτερεύοντες ρόλους, όμως περί τη δεκαετία του '40, ερμήνευσε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους. Επίσης, έχει βραβευθεί με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, για την ερμηνεία του στην ταινία Αιχμάλωτοι του πάθους (Johnny Eager), το 1942.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Μιλτιάδης Πύργου Τριφυλίας
Ο Αθλητικός Όμιλος Μιλτιάδης Πύργου Τριφυλίας είναι ιστορικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στον Πύργο Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1929 και έχει χρώματα το μαύρο και το λευκό.
Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου, με μεγαλύτερη διάκριση την παρουσία του στην Δ΄ Εθνική κατηγορία για 5 σεζόν.
Πληροφοριακά στοιχεία
Ο Αθλητικός Όμιλος «Μιλτιάδης» αποτελεί τον μοναδικό αθλητικό σύλλογο στον Πύργο Τριφυλίας, τον οποίο και εκπροσωπεί στο μεσσηνιακό ποδόσφαιρο, έχοντας παραδοσιακά πρωταγωνιστικό ρόλο. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Πύργου Τριφυλίας, όπου και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του.
Το 1990 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας με 2-1 της Εράνης Φιλιατρών στον τελικό. Τη σεζόν 1990-91 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Δ΄ Εθνική, ενώ τη σεζόν 2003-04, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, με παίκτη-προπονητή τον Γιάννη Αθανασόπουλο και κέρδισε την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική, εξασφαλίζοντας τον τίτλο και την άνοδο στην 33η αγωνιστική στις 29 Απριλίου 2004, όποτε και επικράτησε εντός έδρας του Τσικλητήρα Πύλου με 2-0, με τέρματα του Γιάννη Αθανασόπουλου στα τελευταία 10 λεπτά του αγώνα.
Έτσι επανήλθε στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε 4 συνεχόμενες χρονιές, από τη σεζόν 2004-05 ως τη σεζόν 2007-08, ενώ σε αυτό το διάστημα πανηγύρισε 2 φορές την κατάκτηση του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, το 2005 νικώντας στη διαδικασία των πέναλτι τον Απόλλωνα Πεταλιδίου και το 2007 νικώντας με 4-0 τον Πάμισο Μεσσήνης.
Τις σεζόν 2008-2009, 2009-2010 και 2010-2011 αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, τερματίζοντας 7ος, 5ος και 6ος αντίστοιχα. Ωστόσο όμως, το καλοκαίρι του 2011 δήλωσε συμμετοχή στη Β΄ Κατηγορία αντί της Α΄ κατηγορίας, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Αγωνίστηκε 3 χρονιές στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία και ύστερα 1 χρονιά στην Α1 Κατηγορία τη σεζόν 2014-15, όπου τερματίζοντας στη 2η θέση κέρδισε σαν δευτεραθλητής την επιστροφή στην Α΄ Κατηγορία και κορυφαία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.
Στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας αγωνίστηκε από τη σεζόν 2015-16 ως και τη σεζόν 2017-18 που υποβιβάστηκε. Την αμέσως επόμενη χρονιά, 2018-19, υποβιβάστηκε και από την Α1 Κατηγορία και τη σεζόν 2019-20 βρέθηκε στην τελευταία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, Β΄ Κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2020 δε δήλωσε συμμετοχή στη Β΄ Κατηγορία, μένοντας εκτός πρωταθλημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ
μικρογραφία|Πέντε απόψεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Κόμικς Ανγκουλέμ 2017: Cosey, Το Μεγάλο Βραβείο του 2017, ο οβελίσκος Goscinny, η Brigitte Findakly υπογράφει, σχεδιαστές από το περίπτερο της Νότιας Κορέας και η έκθεση Gaston Lagaffe. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ είναι το κυριότερο φεστιβάλ κόμικς στην Ευρώπη. Λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, τον Ιανουάριο, από το 1974 στο Ανγκουλέμ της Γαλλίας.
Κάθε χρόνο, το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ (γαλλικά: Grand Prix de la ville d'Angoulême) απονέμεται σε έναν δημιουργό για το σύνολο του έργου του ή για τα επιτεύγματά του που αφορούν την εξέλιξη των κόμικς.
Ιστορία
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1972, με μία έκθεση που τιτλοφορείται Δέκα εκατομμύρια εικόνες (Dix millions d’images). Η έκθεση γνώρισε επιτυχία και εκδότες, σχεδιαστές και αναγνώστες έζησαν δέκα ημέρες ευφορίας. Η δημοτική αρχή του Ανγκουλέμ, στον απόηχο της επιτυχίας αυτής, αποφάσισε την δημιουργία ενός Σαλονιού. Η πρώτη έκθεση εγκαινιάστηκε στις 25 Ιανουαρίου 1974. Μεταξύ αυτών που συμβάλλουν με την υπογραφή τους το εγχείρημα είναι και ο Ούγκο Πρατ, ενώ και άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες τίμησαν με την παρουσία τους το νεοδημιουργηθέν πολιτιστικό γεγονός.
Βραβεία
Εκτός από το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ, βραβεία απονέμονται στις ακόλουθες κατηγορίες:
Βραβεία που απονεμήθηκαν στο παρελθόν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κόμικς Κατηγορία:Πολιτισμός στη Γαλλία
Γιάννης Καραθανάσης
Καριέρα
Ο Καραθανάσης ξεκίνησε αγωνίζεται με τα τμήματα υποδομής του ΑΚΘ Αστέρια και συνέχισε στην ομάδα νέων του Ολυμπιακού το 2008, πριν δοθεί δανεικός στον Μαντουλίδη, ενώ συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδος Εφήβων στο Ευρωμπάσκετ του 2008, όπου η ελληνική ομάδα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο νικώντας την αντίστοιχη λιθουανική με 57-50.
Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας, χάνοντας στον τελικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες με 88-80. Το 2010, αγωνίστηκε με την ομάδα η οποία έχασε στον τελικό του πανευρωπαϊκό πρωταθλήματος νέων από τη Γαλλία με 73-62.
Το καλοκαίρι του 2010, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα υπογράφοντας ως δανεικός από τον Ολυμπιακό στον Πανελλήνιο, με τον οποίο κατέλαβε τη δωδέκατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Για την επόμενη τριετία, αγωνίστηκε στην Καβάλα, με την οποία έπαιξε στην Α1 Εθνική κατηγορία για δύο σεζόν και στην Α2 το 2013-14.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Καραθανάσης υπέγραψε στην ομάδα του Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Την επόμενη σεζόν, υπέγραψε στην ομάδα των Τρικάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων BC Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Κλήμα Ευπαλίου Φωκίδας
Το χωριό Κλήμα είναι ημιορεινός οικισμός, σε υψόμετρο 360 μέτρα και βρίσκεται στο Δήμο Δωρίδος του Νομού Φωκίδος, κοντά στο Ευπάλιο.
Ιστορία
Το Κλήμα πήρε το όνομά του από τα πολλά αμπέλια που καλλιεργούσαν ο προγενέστερος πληθυσμός, που ήταν κάτοικοι μιας μεγάλης έκτασης που ονομαζόταν «Κλήματα». Ο καθηγητής Σωτηριάδης αναφέρει ότι το 1907 είχε πέντε οικισμούς (Μπαστέσι ή Μπασταίοι, Κούκουρα, Κουπλαίοι, Κοκκιναίοι, Νεραντζιές) που τα ονόματά τους προερχόντουσαν κυρίως από τους πρώτους οικιστές. Το σημερινό χωριό από το 1859 αποτελούσε έδρα δήμου με 15 χωριά συνόλου 15.000 κατοίκων. Σήμερα παράγει κτηνοτροφικά προϊόντα και δημητριακά.
Στο χωριό Κλήμα ήταν το αρχηγείο του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, στο σπίτι του Παπα-Γιώργη Μπαράκου. Στο χωριό Κλήμα σκοτώθηκε ο Δημήτριος Ψαρρός, αρχηγός της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ και διοικητής του στρατιωτικού της σκέλους, 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων. Στο σημείο της εκτέλεσής του υψώνεται σταυρός και ένα εκκλησάκι, της Αναλήψεως του Σωτήρος, όπου και φυλάσσονται τα οστά των πεσόντων. Στο χωριό τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια αρκετά καλή ανάπτυξη σε σχέση με την υπόλοιπη επαρχία της Στερεάς Ελλάδας.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1835 ως Κλήμα Ευπαλίου να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Οινεώνος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Πηγή αποτελούν αποτελούν την Κοινότητα Κλήματος Ευπαλίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητας Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 57 κατοίκους.
Σημείωση
Στον Δήμο Δωρίδος και την Δημοτική Ενότητα Λιδωρικίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κλήμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Ανγκουλέμ
thumb|300px|Άποψη του Ανγκουλέμ Το Ανγκουλέμ (Γαλλικά: Angoulême) είναι πόλη και κοινότητα (commune) στη νοτιοδυτική Γαλλία, πρωτεύουσα πόλη του Νομού (préfecture) Σαράντ στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Διαθέτει έκταση 21,85 χλμ² και πληθυσμό περί τους 41.740 κατοίκους (2017).
Ιστορία
Το Ανγκουλέμ (Ικουλίσμα) κατελήφθη από τον Χλωδοβίκο Α΄ από τους Βησιγότθους το 507, και λεηλατήθηκε από τους Νορμανδούς τον 9ο αιώνα. Το 1360 παραδόθηκε με τη Συνθήκη του Μπρετινύ στους Άγγλους· οι τελευταίοι εκδιώχθηκαν το 1373 από τα στρατεύματα του Καρόλου Ε΄, που παραχώρησε στην πόλη πολλά προνόμια. Η πόλη υπέφερε πολύ κατά τους Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους, ιδιαίτερα το 1568, μετά την κατάληψή της από τους Προτεστάντες υπό τον Κολινύ.
Γεωγραφία
Το Ανγκουλέμ βρίσκεται 134 χιλιόμετρα Β.Β.Α. του Μπορντώ, στην σιδηροδρομική δίοδο μεταξύ Μπορντώ και Πουατιέ.
Το κύριο τμήμα της πόλης βρίσκεται επί υπερυψωμένου ακρωτηρίου, βρεχόμενο βόρεια από τον ποταμό Σαρέντ και νότια και δυτικά από τον Ανγκουϊέν, μικρό παρακλάδι του προαναφερθέντος ποταμού. Τα σημαντικότερα των προαστίων της βρίσκονται στα ανατολικά, όπου το ακρωτήρι συνδέεται με το βασικό οροπέδιο, του οποίου σχηματίζει το βορειοδυτικό άκρο του.
Αξιοθέατα
Στη θέση των αρχαίων οχυρώσεων, το Ανγκουλέμ περικυκλώνεται σήμερα από βουλεβάρτα, από τα οποία παρέχουν καλή θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Εντός της πόλης οι δρόμοι είναι συχνά σκοτεινοί και στενοί, και εκτός από τον καθεδρικό ναό και το δημαρχείο, η αρχιτεκτονική δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ο καθεδρικός του Αγίου Πέτρου, εκκλησία Βυζαντινού-Ρωμανικού ρυθμού, χρονολογείται από τους 11ο και 12ο αιώνες, αλλά έχει υποστεί συχνές αποκαταστάσεις, και εν μέρει ξαναχτίστηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα από τον αρχιτέκτονα Πωλ Αμπαντί. Η πρόσοψη, που διαθέτει σε αμφότερες τις πλευρές της δύο πύργους με τρούλο, είναι διακοσμημένη με τοξωτές στοές που διαθέτουν γλυπτά και αγάλματα. Όλα μαζί απεικονίζουν την Τελική Κρίση.
Το δημαρχείο, επίσης του Αμπαντί, είναι μια χαριτωμένη σύγχρονη κατασκευή, αλλά διατηρεί δύο πύργους της έπαυλης των κομήτων του Ανγκουλέμ, στην τοποθεσία όπου χτίστηκε. Εμπεριέχει μουσεία ζωγραφικής και αρχαιολογίας.
Οικονομία
Το Ανγκουλέμ είναι κέντρο χαρτο-παρασκευαστικής βιομηχανίας, με την οποία η πόλη είχε σχέσεις από τον 14ο αιώνα. Τα περισσότερα εργοστάσια βρίσκονται στις όχθες των ποτάμιων ρευμάτων που γειτονεύουν με την πόλη. Θυγατρικές βιομηχανίες, όπως της κατασκευής μηχανημάτων και συρμάτινων κατασκευών, έχουν σημαντικό ρόλο. Άλλες δραστηριότητες περιλαμβάνουν εξόρυξη σιδήρου και χαλκού, ζυθοποιία, βυρσοδεψία, κατασκευή πυρίτιδας, προϊόντων ζαχαροπλαστικής, γαντιών, μποτών, υποδημάτων και βαμβακερών ενδυμάτων. Κύρια εμπορεύσιμα είδη είναι κρασί, κονιάκ και οικοδομικοί λίθοι.
Μεταφορές
Μέσω μιας σήραγγας, που διασχίζει υπογείως την πόλη, περνά η βασική γραμμή του σιδηρόδρομου της Ορλεάνης.
Διάφορα
Η πόλη είναι ιδιαίτερα γνωστή στους φίλους των κόμικς, καθώς εδώ λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ανγκουλέμ έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Μαροκινάτε
μικρογραφία|308x308εσ|Μαροκινοί στρατιώτες στο Μόντε Κασίνο, Ιανουάριος 1944 Μαροκινάτε (ιταλικά: Marocchinate) είναι όρος που χρησιμοποιείται για τους μαζικούς βιασμούς και τις δολοφονίες που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μετά τη μάχη του Μόντε Κασίνο στην Ιταλία. Οι θηριωδίες αυτές διαπράχθηκαν κυρίως από τους Μαροκινούς Γκουμιέρ, τα αποικιακά στρατεύματα του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος, τα οποία διοικούνταν υπό τον στρατηγό Αλφόνς Ζουέν, και στόχευαν κυρίως άμαχες γυναίκες και κορίτσια (καθώς και μερικούς άνδρες και αγόρια) στην αγροτική περιοχή μεταξύ Νάπολης και Ρώμης, παραδοσιακά γνωστή στα ιταλικά ως Ciociaria.
Το μνημείο «Mamma Ciociara» ανεγέρθηκε σε ανάμνηση αυτών των γυναικών, ιδίως εκείνων που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής εκστρατείας.
Ιστορικό
Οι Γκουμιέρ ήταν αποικιακά ασύντακτα στρατεύματα που σχημάτιζαν τα Goums Marocains, τα οποία ήταν μονάδες σε μέγεθος περίπου λόχου και μάλλον χαλαρά ομαδοποιημένα σε τάγματα και σχήματα. Τρεις από τις μονάδες αυτές, το 1ο, το 3ο και το 4ο Groupements de Tabors, υπηρέτησαν στα αποικιακά στρατεύματα του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος μαζί με τα τέσσερα κανονικά τμήματα: την 1η ελεύθερη Γαλλική μεραρχία, το 2ο Μαροκινό Πεζικό, το 3ο Αλγερινό Πεζικό και το 4ο Μαροκινό Ορεινό τμήμα. Τα Goums Marocains διοικούσε ο στρατηγός Ογκιστέν Γκυγιάμ.
Τακτικά μαροκινά στρατεύματα υπηρέτησαν επίσης στην Ιταλία, αλλά υπό αυστηρότερη πειθαρχία και με υψηλότερο ποσοστό αξιωματικών από τους παράτυπους Γκουμιέρ.
Στις 14 Μαΐου 1944, οι Γκουμιέρ διάσχιζαν ένα φαινομενικά απρόσιτο έδαφος, στα Όρη Aurunci και υπερφαλλάγγισαν τη γερμανική άμυνα στην παρακείμενη κοιλάδα του Λίρι (Liri), βοηθώντας ουσιαστικά το 13ο Βρετανικό Σώμα της βρετανικής Όγδοης Στρατιάς να σπάσει τη γραμμή Γουστάβου και να προχωρήσει στην επόμενη αμυντική θέση της Βέρμαχτ, τη γραμμή Χίτλερ.
Μια δήθεν δήλωση του στρατηγού Αλφόνς Ζουέν πριν από τη μάχη ήταν: Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι αυτή η δήλωση σφυρηλατήθηκε μετά τον πόλεμο από τις ιταλικές ενώσεις θυμάτων και συνδέεται με την αντίληψη των εγκλημάτων από την πλευρά των Ιταλών και δε σχετίζεται με επίσημη πολιτική του γαλλικού στρατού.
Μέχρι το 1944, η ιταλική κυβέρνηση έδειξε ανησυχία για τη συνεχιζόμενη βία και συγκέντρωσε πληροφορίες για τα θύματα. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1948 υποβλήθηκαν 30.000 υποθέσεις στις ιταλικές αρχές, αλλά τα χρήματα ήταν λιγοστά λόγω των πολεμικών αποζημιώσεων που η Ιταλία έπρεπε να πληρώσει στη Γαλλία και αυτό το ζήτημα αποτελούσε εμπόδιο στην αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με τη Γαλλία. Για αυτούς τους λόγους απορρίφθηκαν πολλά αιτήματα και τα θύματα έπρεπε να αποδείξουν μόνιμη σωματική βλάβη.
Μαζικοί βιασμοί
Το Μόντε Κασίνο κατελήφθη από τους Συμμάχους στις 18 Μαΐου 1944. Το επόμενο βράδυ, χιλιάδες Γκουμιέρ και άλλα αποικιακά στρατεύματα «χτένισαν »τις πλαγιές των λόφων που περιβάλλουν την πόλη και τα χωριά Ciociaria (στο Νότιο Λάτσιο). Οι ιταλικές ενώσεις θυμάτων, όπως η Associazione Nazionale Vittime delle Marocchinate, ισχυρίστηκαν ότι 60.000 γυναίκες, ηλικίας από 11 έως 86 ετών, υπέφεραν από τη βία, όταν το ένα χωριό μετά το άλλο είχε τεθεί υπό τον έλεγχο των Γκουμιέρ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Ιταλικού Υπουργείου Άμυνας το 1997, ο αριθμός των θυμάτων ήταν 2.000 έως 3.000 γυναίκες. Ο αριθμός των ανδρών που σκοτώθηκαν εκτιμάται σε 800. Στην πραγματικότητα, λόγω των ελλιπών αναφορών για τα εγκλήματα, είναι αδύνατον να γίνει ακριβής λογαριασμός.
Επακόλουθα
207 στρατιώτες δικάστηκαν για σεξουαλική βία, αλλά 39 από αυτούς αθωώθηκαν λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Εκτελέστηκαν επίσης 28 στρατιώτες που συνελήφθησαν επ' αυτοφόρω.
Τον Ιανουάριο του 1947, η Γαλλία ενέκρινε την αποζημίωση 1.488 θυμάτων σεξουαλικής βίας για εγκλήματα που διαπράχθηκαν από γαλλικά αποικιακά στρατεύματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
The Beatles
Σύμφωνα με τα στοιχεία του αμερικανικού συνδέσμου δισκογραφικών εταιρειών (RIAA), οι Μπητλς αποτελούν το μουσικό συγκρότημα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, με 178 εκατομμύρια επιβεβαιωμένες πωλήσεις, ενώ παγκοσμίως εκτιμώνται σε πάνω από 600 εκατομμύρια αντίτυπα. Επίσης τα τραγούδια τους κατέκτησαν περισσότερες φορές την 1η θέση στα βρετανικά τσαρτ και σημείωσαν περισσότερες πωλήσεις από οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα. Άλλα σημαντικά βραβεία που έχουν λάβει ως συγκρότημα είναι, 10 βραβεία Γκράμυ, 1 βραβείο Όσκαρ για καλύτερη μουσική επένδυση, καθώς και έχουν συμπεριληφθεί ως συγκρότημα στην κατάταξη του περιοδικού Time για τα 100 άτομα του 20ου αιώνα με την μεγαλύτερη επίδραση. Ως ομάδα εντάχθηκαν το 1988 στο Rock and Roll Hall of Fame, ενώ εισήχθη και ο κάθε ένας ατομικά από το 1994 έως το 2015.
Προέλευση ονόματος
Η αρχή έγινε με τον Τζον Λένον στα σχολικά του χρόνια, και την skiffle μπάντα του, τους Black Jacks. Στη συνέχεια ονομάστηκαν Quarrymen, από το όνομα του σχολείου Quarry Bank High School. Ο Stuart Sutcliffe – πρώτος μπασίστας του συγκροτήματος και καλός φίλος του Τζον – πρότεινε να αλλάξουν το όνομα τους σε Beetles (= σκαθάρια) επηρεαζόμενος από τον Buddy Holly and the Crickets (= γρύλοι). Αφού δοκίμασαν ονόματα όπως «Long John and The Beetles», «Johnny and the Moondogs», «The Silver Beatles», «Beat Brothers» κατέληξαν στο «The Βeatles».
Το δεύτερο «e» στο Beetles έγινε «a» κάνοντας λογοπαίγνιο με τη λέξη beat (= ρυθμός). Ο Λένον είπε ότι έκανε λογοπαίγνιο με τις λέξεις beat και less (= χωρίς ρυθμό).
Μια άλλη εκδοχή για το όνομα των Beatles είναι ότι εμπνεύστηκε από την ταινία «The wild one» (1953) με τον Marlon Brando. Οι Beetles ήταν μια συμμορία μοτοσικλετιστών με δερμάτινα, κάτι που τους έκανε να ταυτιστούν με αυτό το ύφος, πολύ πριν γίνουν γνωστοί ως «τα καλά παιδιά» με κοστούμια και γραβάτες.
Ο Τζον Λένον είχε πει ότι είχε ένα όραμα όταν ήταν 12 χρονών. Είδε έναν άνθρωπο να βγαίνει μέσα από μια φλεγόμενη πίτα και του είπε «Θα είστε οι Beatles με a, όχι e». Πολλοί τον πίστεψαν, αλλά ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ σε συνέντευξη που έδωσε το 1997 για τον δίσκο του Flaming Pie είπε ότι προφανώς ο Τζον αστειευόταν.
Ιστορία
Αυτή η παράδοξη συνάντηση δύο σχολιαρόπαιδων από το Λίβερπουλ στα μέσα της δεκαετίας του 1950 οδήγησε σε γεγονότα που έμελλε να συγκλονίσουν τον κόσμο. Αν αναλογιστεί κανείς την κοσμογονία των κοινωνικών αλλαγών και συνηθειών που συντελέστηκαν στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και τη συνδυάσει με την πορεία των Beatles, τότε θα διακρίνει μία παραλληλία που δεν είναι και τόσο τυχαία.
Οι περίοδοι της δικής τους ιστορίας, ως γκρουπ, και τα τραγούδια τους απηχούν τις τάσεις και ανακατατάξεις μιας ολόκληρης εποχής. Από τα πρώιμα χρόνια που περιλαμβάνουν τα πρώτα τους βήματα και τις εμφανίσεις τους σε μικρά κλαμπ ως την αρχή της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας (το 1962) και την εθνική τους αναγνώριση. Η "Μπιτλομάνια" είναι η δεύτερη μεγάλη περίοδος που σηματοδοτεί το πέρασμα από την εθνική στη διεθνή αναγνώριση, στην υστερία και τον πανζουρλισμό που προκαλούσαν οι δημόσιες εμφανίσεις τους. Τα χρόνια της μεγάλης παραγωγής και των συνεχών ηχογραφήσεων διαδέχεται η "σόλο περίοδος" κατά την οποία το συγκρότημα διαλύεται και καθένας ακολουθεί τη μοναχική του καριέρα.
Το πρώιμο ρεπερτόριό τους στηριζόταν σε διασκευές αμερικανικών R&B κομματιών των Chuck Berry και Little Richard. Με την επιστροφή τους από το Αμβούργο στις αρχές του 1961, ο Σάτκλιφ αποφάσισε να αποχωρήσει και ο Μακάρτνεϋ πήρε το μπάσο. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ο Μπράιαν Επστάιν έγινε μάνατζέρ τους και απέδειξε σπάνιες ικανότητες και γι' αυτό τον αποκάλεσαν "πέμπτο Μπιτλ".
Τον Ιανουάριο του 1962, οι Beatles ξεκίνησαν την καινούργια τους χρονιά με οντισιόν στη δισκογραφική εταιρία Decca. Ο Τζωρτζ Χάρισον τραγούδησε το "The Sheik Of Araby", ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ το "Raid Sails In The Sunset" και ο Τζον Λένον το "Please Mr Postman". Ο υπεύθυνος της εταιρίας, Μάικ Σμιθ, τους βρήκε υπέροχους αλλά ο γενικός διευθυντής Ντικ Ρόου διαφώνησε. Η Decca υπέγραψε με τον Brian Poole και τους Tremoloes. "Τα κιθαριστικά γκρουπ είναι εκτός εποχής. Κύριε Επστάιν, θα έπρεπε να επιμείνετε πουλώντας δίσκους στο Λίβερπουλ...", τηλεγράφησε ο Ντικ Ρόου στον μάνατζερ των Μπιτλς. Στις 10 Απριλίου του 1962 πέθανε ο Στιούαρτ Σάτκλιφ, πρώην μπασίστας του συγκροτήματος, σε ηλικία 21 ετών. Τον Αύγουστο, αντικατέστησαν τον ντράμερ Πιτ Μπεστ με τον Ρίτσαρντ Στάρκι (Ρίνγκο Σταρ) και το Σεπτέμβριο ηχογράφησαν το πρώτο τους τραγούδι, το ιστορικό "Love Me Do" με παραγωγό τον George Martin που σύντομα θα απολάμβανε τη φήμη του "πέμπτου Beatle". Τα "Σκαθάρια" προετοίμαζαν την θριαμβευτική είδοσό τους στη μουσική σκηνή και ετοιμάζονταν για την μεγάλη εξόρμηση του 1963. Καθιέρωσαν το image με το ιδιαίτερο κούρεμά τους και τα σακάκια δίχως κολάρο.
Η καριέρα τους άρχισε να εξελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τον Ιανουάριο του 1963 όταν κυκλοφόρησε το δεύτερο σινγκλ "Please Please Me" και έφτασε στο Νο 1 του βρετανικού τοπ. Το πρώτο τους άλμπουμ με τον ίδιο τίτλο έμεινε για 30 εβδομάδες στο Νο 1 της Αγγλίας, για να αντικατασταθεί το 1964 από το "With The Beatles", που έμεινε στην κορυφή για 22 εβδομάδες. Με την κυκλοφορία του άλμπουμ τους With The Beatles καθιερώθηκαν όροι όπως "Merseybeat" (για τη μουσική τους) και "Beatlemania" (για την υστερία που προκαλούσαν, ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό). Το "She Loves You" έγινε το single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας. Έπαιζαν πλέον στα μεγάλα κλαμπ του Λονδίνου (Palladium, Royal Albert Hall), εμφανίζονταν στο εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο και το Νοέμβριο του 1963 έπαιξαν για τη βασίλισσα, αποδεκτοί πλέον από το κατεστημένο κι έχοντας γεφυρώσει το χάσμα των γενεών. Το 1963, επίσης, ηχογράφησαν ένα από τα πιο ιστορικά σινγκλ τους, το "I Want to Hold Your Hand", που απέδειξε την ξεχωριστή τους ικανότητα να γράφουν αυθεντικά, διαχρονικά και εμπορικά τραγούδια, ικανότητα που με εξελισσόμενη ταχύτητα οδήγησε το γκρουπ στην καλλιτεχνική του ωρίμανση. Τον Ιανουάριο του 1964, επιφύλαξαν στους Beatles αποθεωτική υποδοχή και τα εισιτήρια για την αίθουσα Ολυμπιά είχαν προπωληθεί εβδομάδες νωρίτερα. Κατά την παραμονή τους στο Παρίσι, έμαθαν ότι με το "I Want to Hold Your Hand" εκπορθήθηκε η αμερικανική αγορά καθώς ανέβηκαν στο Νο 1 των Η.Π.Α.
Η "Μπιτλομανία" με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εξαπλώθηκε σταδιακά μετά την Ευρώπη στην Αμερική. Όταν έφτασαν στη Νέα Υόρκη (7 Φεβρουαρίου του 1964), τους περίμεναν στο αεροδρόμιο χιλιάδες θαυμαστές και θαυμάστριές τους και διαδραματίστηκαν σκηνές υστερίες οι οποίες συνεχίστηκαν και στο ξενοδοχείο Πλάζα όπου κατέλυσαν. "Παίρναμε 12.000 γράμματα την ημέρα", έλεγε αργότερα ο Ρίνγκο. Την ίδια εξέλιξη είχε και η περιοδεία τους στην υπόλοιπη Αμερική. Στην Ουάσινγκτον, όπου ταξίδεψαν με ιδιαίτερο πολυτελέστατο βαγόνι, 2.000 θαυμαστές πολιόρκησαν το σταθμό. Οι εμφανίσεις τους προκαλούσαν τόση υστερία που αποτελούσαν μεγάλο πονοκέφαλο στην αστυνομία. Η εμφάνισή τους στο δημοφιλέστατο τηλεοπτικό σόου του Εντ Σάλιβαν σημείωσε ρεκόρ τηλεθέασης. Ρεπορτάζ της εποχής αναφέρει πως "οι αστυνομικές δυνάμεις των διαφόρων πόλεων, όπου το συγκρότημα περιοδεύει, συναγωνίζονται μεταξύ τους ποια θα καταφέρει να φυγαδεύσει ταχύτερα τους Μπιτλς από την αίθουσα συναυλιών". Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου οι Μπιτλς κατείχαν και τις πέντε πρώτες θέσεις των σινγκλ στην Αμερική. Από κει και πέρα η αλυσίδα των επιτυχιών ήταν αρραγής και διέσχισε όλη τη δεκαετία.
Επέστρεψαν στο Λονδίνο με τιμές ηρώων, έχοντας ανοίξει το δρόμο για την "Βρετανική Εισβολή" όπως ονομάστηκε η διάκριση που ακολούθησε των βρετανικών συγκροτημάτων στα αμερικανικά τσαρτς. Στο Λίβερπουλ, τον Ιούλιο του 1964, 60 νέοι και νέες λιποθύμησαν αφού στάθηκαν ολόκληρη νύχτα στην ουρά, μαζί με άλλες δώδεκα χιλιάδες, για να αγοράσουν εισιτήρια για μία συναυλία των Μπιτλς. Από τις εμφανίσεις τους κατά το 1964 υπολογίζεται ότι εισέπραξαν 14.000.000 δολάρια. Επίσης τον Ιούλιο, έκανε πρεμιέρα η πρώτη τους κινηματογραφική ταινία A Hard Day's Night σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Λέστερ και σύντομα ακολούθησε το δεύτερό τους φιλμ Help, αυτή τη φορά σε τεχνικόλορ. Οι δύο ταινίες που γύρισαν περιλαμβάνονται στο βιογραφικό τους κυρίως για τα σάουντρακ αλλά και για την απάντηση του Τζωρτζ Χάρισον στην ερώτηση δημοσιογράφου: "Θα υπάρχει και γυναικείος πρωταγωνιστικός ρόλος στην πρώτη σας ταινία;". "Προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε την βασίλισσα. Πουλάει".
Στις 6 Αυγούστου του 1965, οι Beatles κυκλοφόρησαν το δίσκο Help!, ο οποίος περιλαμβάνει και το τραγούδι Yesterday. Η 15η Αυγούστου του 1965 ήταν μία ιστορική βραδιά για τους Beatles στην Αμερική. Το Shea Stadium γέμισε με περισσότερους από 60.000 θεατές. Ποτέ έως τότε συναυλία δεν είχε συγκεντρώσει τόσο πολυάριθμο κοινό. Η θρυλική αυτή εμφάνιση κατέρριψε ένα ακόμη ρεκόρ της show biz Τα έσοδα της βραδιάς ανήλθαν σε 304.000 δολάρια, ποσό πρωτοφανές για την εποχή. Για να τηρηθεί δε κάποια στοιχειώδης τάξη στους έξαλλους θαυμαστές, χρειάστηκαν 2.000 άνδρες ασφαλείας, εκτός από τις αστυνομικές δυνάμεις. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, οι Beatles προσκλήθηκαν στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Η βασίλισσα τους απένειμε το τιμητικό μετάλλιο MBE (Members of British Empire) -το οποίο έως τότε κατείχαν μόνον ήρωες πολέμου- για την προσφορά τους "στην προβολή της Βρετανίας στο εξωτερικό". Λέγεται μάλιστα ότι είχαν τόσο τρακ και νευρικότητα πριν από τη συνάντηση με τη βασίλισσα, ώστε χρειάστηκε να πάρουν μια μικρή δόση ναρκωτικών για να ηρεμήσουν.
Το Φεβρουάριο του 1967, με την κυκλοφορία του σινγκλ Penny Lane και Strawberry Fields for Ever, που κατέλαβε τη δεύτερη θέση του βρετανικού τσαρτ, ο Τύπος βιάστηκε να σχολιάσει "Κοιμούνται οι Μπιτλς;". Λίγους μήνες αργότερα οι Μπιτλς πρόσφεραν το σημαντικότερο, κατά πολλούς, επίτευγμα στην καριέρα τους. Στις 2 Ιουνίου του 1967 κυκλοφόρησαν το Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band ύστερα από 9μηνη προετοιμασία και περίοδο σιωπής, κατά την οποία το συγκρότημα είχε απομονωθεί αποφεύγοντας συνεντεύξεις και δηλώσεις. Οι φήμες οργίαζαν και το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε κάθε αναμονή. Το άλμπουμ αυτό αποτελεί μία εκθαμβωτική σύνθεση μουσικής, στίχων, ήχων, συμβολικών εκφράσεων, κοινωνικών παρατηρήσεων, διαδοχής ονείρων, μία θαυμαστή ανάμειξη μοναδική και ανεπανάληπτη. Το εξώφυλλο του δίσκου, πιστό στο πνεύμα της ψυχεδέλειας, φιλοτέχνησαν οι Βρετανοί καλλιτέχνες της ποπ αρτ Πίτερ Μπλέικ και Γιαν Χάγουορθ. Το Sgt. Pepper's Lonely Heart's Club Band θεωρείται κορυφαία στιγμή στην καριέρα των Beatles και για πολλούς μουσικούς κριτικούς αποτελεί το σημαντικότερο άλμπουμ της ροκ μουσικής. Δεκαετίες αργότερα η συλλογή τραγουδιών που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ αυτό δεν μετακινείται από τις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων για τους θαυμαστές τους και όχι μόνο.
Στις 25 Ιουνίου του 2020, στην πρώτη παγκόσμια ταυτόχρονη μετάδοση μέσω δορυφόρου, οι Beatles τραγούδησαν το "All You Need Is Love" σε 200 εκατομμύρια ανθρώπους. Ήταν μία από τις πιο δυνατές, ιστορικά και συναισθηματικά, στιγμές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Το ίδιο καλοκαίρι, στην καρδιά του "καλοκαιριού της αγάπης" και της επιτυχίας, οι Beatles ετοίμασαν το επόμενό τους φιλμ, σε ύφος ντοκιμαντέρ (αν και σουρεαλιστικό), το Magical Mystery Tour.
Αμέσως μετά τον αιφνίδιο θάνατο του μάνατζέρ τους Μπράιαν Έπσταϊν, γνώρισαν τον Μαχαρίσι Γιόγκι Μαχές και ενσωμάτωσαν στοιχεία των ανατολικών φιλοσοφιών. Το 1968, ο Ρίνγκο Σταρ και ο Τζορτζ Χάρισον διάλεξαν μάλλον λάθος χρονιά για να επισκεφθούν τις Κάννες. Την ίδια χρονιά, οι Beatles ίδρυσαν φιλόδοξα τη δισκογραφική εταιρεία Apple, που στέγασε επιχειρηματικά όλες τους τις δραστηριότητες. Θριαμβευτικά, με το Abbey Road και το Let It Be (που ήταν τελικά το τελευταίο τους άλμπουμ, αλλά και το τελευταίο τους ζωντανό), η ιστορία των Beatles έφτασε στο τέλος της. Αιτία ήταν οι εσωτερικές διαμάχες, οι συγκρούσεις, οι ανταγωνισμοί και κατά πολλούς, η Γιόκο Όνο, η οποία είχε εισβάλει το 1966 στη ζωή του Τζον Λένον.
thumb|Το εξώφυλλο του δίσκου Abbey Road (1969)
Το 1969, λίγο πριν οι Beatles χωρίσουν και ακολουθήσει ο καθένας τη δική του σόλο καριέρα, ήταν η χρονιά του Get Back, του Don't Let Me Down, του The Ballad of John and Yoko και του Abbey Road (το τελευταίο άλμπουμ αποτέλεσμα στενής συνεργασίας και των τεσσάρων μαζί). Ήταν η χρονιά που ο Τζον Λένον παντρεύτηκε τη Γιόκο Όνο στο Γιβραλτάρ (20 Μαρτίου) και στη συνέχεια (21 Μαρτίου), από την πολυτελή σουίτα τους στο Χίλτον του Άμστερνταμ, έκαναν εκστρατεία για την ειρήνη. Στις 22 Απριλίου ο Τζον Γουίνστον Λένον, σε μία σύντομη τελετή, άλλαξε το όνομά του σε Τζον Όνο Λένον. "Ο Τζον και η Γιόκο; Πολλοί νομίζουν ότι είναι τρελοί. Αλλά αυτός είναι ο Τζον!", σχολίασε ο Ρίνγκο Σταρ. Ούτως ή άλλως το 1969 ήταν η χρονιά τους: Διαμαρτυρίες για την ειρήνη, ναρκωτικά (συνελήφθησαν γιατί βρέθηκε στην κατοχή τους κάνναβη), μετακινήσεις και ταξίδια. Το αποκορύφωμα ήταν ότι στις 25 Νοεμβρίου ο Τζον Λένον επέστρεψε στη βασίλισσα το τιμητικό μετάλλιο (MBE, Members of British Empire) -το οποίο τους απένειμε τέσσερα χρόνια νωρίτερα- διαμαρτυρόμενος για την ανάμειξη της Βρετανίας στην Μπιάφρα και το Βιετνάμ. Χειρονομία που θεωρήθηκε μεγάλη προσβολή.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οι κοινωνικές εντάσεις έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Η νεολαία επαναστατούσε ειρηνικά ή μη, τα μαλλιά μάκρυναν, τα ναρκωτικά ήταν παντού, και ο μυστικισμός, οι ανατολικές φιλοσοφίες και η ψυχεδέλεια ζυμώνονταν με τη δυτική σκέψη και τον τρόπο ζωής. Οι Μπιτλς ανδρώθηκαν, ξέφυγαν από την κυριαρχία του μάνατζέρ τους, Επστάιν, και η μουσική τους έκρηξη ήταν ο παλμογράφος των κοινωνικών αλλαγών. Ίσως, σε ένα βαθμό, να βρίσκονταν και πίσω από αυτές. Ωστόσο για πολλούς άλλους οι Beatles θεωρούνται υπερεκτιμημένοι σε σύγκριση με συγκροτήματα που επικράτησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στη δεκαετία του 1970, τα οποία συγκροτήματα είχαν έναν πιο σκληρό ροκ ήχο ή πιο ώριμο και προοδευτικό ήχο και στίχο. Πάντως όπως και να έχει, οι Beatles ήταν αυτοί που έκαναν την αρχή και αποτέλεσαν πρότυπο για αρκετά από αυτά τα συγκροτήματα.
Ο τίτλος του τελευταίου άλμπουμ των Beatles, Let It Be, έμοιαζε να είναι προφητικός. Μετά την ταινία-ντοκουμέντο που γυρίστηκε, αποτυπώνοντας όλη τη διαδικασία εγγραφής του δίσκου στο στούντιο, έκαναν ακριβώς αυτό: τα άφησαν όλα όπως είναι. Αν εξαιρέσει κανείς μερικές ευχάριστες στιγμές, η ταινία παρακολουθεί ένα γκρουπ υπό διάλυση μάλλον, παρά ένα ζωντανό και θαλερό συγκρότημα. Στο όλο εγχείρημα εξάλλου παραγωγής και εγγραφής αυτού του τελευταίου άλμπουμ, είναι εμφανή τα σημάδια της προβληματικής συνεργασίας. Η αξία του ντοκιμαντέρ είναι ότι καταγράφει βήμα-βήμα το αναπόφευκτο τέλος μιας θρυλικής συνεργασίας, που άλλαξε τον ρου της μουσικής ποπ ιστορίας. Οι εσωτερικές διαμάχες και διαφωνίες, οι προσωπικές διαφορετικές επιλογές, ζωής κυρίως, είχαν αρχίσει αρκετό καιρό πριν. Απλώς, το 1970 οριστικοποιήθηκε ο χωρισμός. Οι τελευταίες μάλιστα ώρες παραλίγο να μείνουν για πάντα στο ράφι. Τριάντα ώρες μαγνητοταινία και, παράλληλα, φιλμ, το αποτέλεσμα μιας κοπιώδους συνύπαρξης, δεν ικανοποίησε τους Beatles. Αποκήρυξαν τη δουλειά τους. Τότε εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός ο Φιλ Σπέκτορ, από τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο της παραγωγής, ο οποίος ανέλαβε να συνθέσει και να διαμορφώσει το ουσιαστικά φινάλε αυτής της θρυλικής διαδρομής. Στο άλμπουμ, όπως και στην ταινία, διατηρήθηκε η φυσικότητα, η αυθεντικότητα ήχων και εικόνων, χωρίς τις επεμβάσεις εκείνες που τελειοποιούν το αποτέλεσμα. Η καλύτερη στιγμή είναι η ζωντανή ηχογράφηση του τελευταίου κομματιού Get Back στην ταράτσα του Apple στούντιο, ένα παγωμένο απόγευμα του Ιανουαρίου. Ο Λένον, ο Χάρισον, ο ΜακΚάρτνεϊ και ο Ρίνγκο Σταρ. Συμμετείχε και ο πιανίστας Μπίλι Πρέστον. Την αυλαία έκλεισε ο Λένον εκφράζοντας την ελπίδα ότι το συγκρότημα και αυτός προσωπικά "έχουν περάσει την οντισιόν".
Οι "Υπέροχοι Τέσσερις" ακολούθησαν προσωπικές καριέρες με αρκετές αξιόλογες στιγμές, που όμως ποτέ δεν πλησίασαν την ακεραιότητα του Beatle-ικού καλλιτεχνικού οράματος. Στις 8 Δεκεμβρίου 1980 ο Λένον δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του στη Nέα Yόρκη από τον Μαρκ Τσάπμαν. Ο θάνατός του σήμανε και το οριστικό τέλος μίας μεγαλειώδους και μοναδικής στη μουσική σκηνή πορείας. Ο Λένον ήταν η ιδιοφυία του συγκροτήματος. Κορυφαίος συνθέτης, οραματιστής, ουμανιστής. Ο ΜακΚάρτνεϊ ένας σημαντικός μουσικός, με μελωδικό παίξιμο, συνθετική και στιχουργική προσφορά. Ο Χάρισον, σπουδαίος κιθαρίστας με στυλ κοντά σε αυτό του φίλου του, Έρικ Κλάπτον, και ο Ρίνγκο Σταρ που διεκδικεί τα λιγότερα κοσμητικά, αλλά ήταν σίγουρα ένας πολύ καλός ντράμερ. Και οι τέσσερις είναι αναπόσπαστα κομμάτια ενός ανεπανάληπτου μύθου. Στις 29 Νοεμβρίου του 2001 ο Χάρισον πέθανε από καρκίνο στο Λος Άντζελες.
Η αποτίμηση της αξίας των Μπιτλς από τους μουσικοκριτικούς και τους κοινωνιολόγους έχει πολλές πτυχές. "Μετέτρεψαν τη ροκ σε αξιοσέβαστο μουσικό είδος", "οι στίχοι τους μίλησαν πρώτοι για τον ρατσισμό, την αποξένωση, το άγχος της μεγαλούπολης, την επανάσταση, την αγάπη, την κατανόηση", "τέλειες μελωδίες, άψογες ενορχηστρώσεις", "ενηλικιώθηκαν μπροστά στο κοινό τους χωρίς να διστάσουν να παραδεχθούν τις αγωνίες τους και τα σφάλματά τους"... Όποια και να είναι η απάντηση ή οι απαντήσεις στο ερώτημα τί δίνει διάρκεια και ανατροφοδοτεί διαρκώς τον θρύλο των Μπιτλς, ένα στοιχείο παραμένει αναμφισβήτητο: η λατρεία του κοινού, που δεκαετίες τώρα τους συντηρεί όχι μόνο στη μνήμη αλλά και στην πρώτη θέση των πωλήσεων.
Δισκογραφία
Οι Beatles κυκλοφόρησαν δώδεκα άλμπουμ ηχογραφημένα σε στούντιο και σινγκλς.
Άλμπουμ
Τα άλμπουμ που αναφέρονται είναι σύμφωνα με τις κυκλοφορίες στο Ηνωμένο Βασίλειο.
thumb| Το εξώφυλλο του κλασικού δίσκου Rubber Soul.
Α.Σ. Απόλλων Πεταλιδίου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Πεταλιδίου είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Πεταλίδι Μεσσηνίας. Έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1978, χρώματα το λευκό και το κυανό και έμβλημα την κεφαλή του αρχαίου θεού Απόλλωνα.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004
Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004 ήταν ο δεύτερος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision για νέους τραγουδιστές ηλικίας 8 έως 15 ετών. Πραγματοποιήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2004, στο Håkons Hall, Lillehammer, Νορβηγία και διήρκεσε 2 ώρες και 15 λεπτά. Παρουσιάστηκε από τους Stian Barsnes Simonsen και Nadia Hasnaoui, η οποία μεταδόθηκε σε 20 χώρες και έχει προβληθεί από 100 εκατομμύρια άτομα. Συμμετείχαν 18 χώρες, η Γαλλία και η Ελβετία συμμετείχαν για πρώτη φορά. Αρχικά, 20 χώρες ζήτησαν να συμμετάσχουν, αλλά η Γερμανία και το Ισραήλ αργότερα έσυραν. Υπήρχαν επίσης αναφορές ότι η Ιρλανδία είχε προγραμματίσει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Το Ισραήλ και η Ιρλανδία αργότερα θα κάνουν το ντεμπούτο τους στο διαγωνισμό το 2012 και το 2015, αντίστοιχα.
Α.Σ. Απόλλων Πεταλιδίου
Πληροφοριακά στοιχεία
Ο «Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Πεταλιδίου» ιδρύθηκε επίσημα το 1978 και έκτοτε αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004
Ο διαγωνισμός κέρδισε η 9χρονη María Isabel με το τραγούδι της Antes muerta que sencilla (Better Dead Than Plain). Ο Dino Jelusić, ο οποίος κέρδισε το διαγωνισμό του 2003, έδωσε το βραβείο στη María. Έκτοτε, η María Isabel έχει εισέλθει στα charts όχι μόνο στην Ισπανία αλλά στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Σκανδιναβία, τη Λατινική Αμερική και κυκλοφόρησε ένα δεύτερο άλμπουμ. Η Ελλάδα, η οποία ήρθε στην ένατη θέση, έλαβε περισσότερους δώδεκα βαθμούς από το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Η Γαλλία, η οποία κατέλαβε την έκτη θέση, ψηφίστηκε από όλες τις άλλες χώρες που συμμετείχαν, κάτι που υπερβαίνει τον αριθμό των χωρών που ψήφισαν για τη Ρουμανία, η οποία ήρθε στην τέταρτη θέση και η Κροατία, η οποία ήλθε τρίτη.
Α.Σ. Απόλλων Πεταλιδίου
Πληροφοριακά στοιχεία
Την αγωνιστική περίοδο 2002-03 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας για πρώτη φορά στην ιστορία του και κατέκτησε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε συνεχώς για 5 χρονιές, από τη σεζόν 2003-04 ως και τη σεζόν 2007-08 που υποβιβάστηκε. Η καλύτερη παρουσία στη Δ΄ Εθνική καταγράφηκε τη σεζόν 2006-07 όποτε και κατέλαβε την 3η θέση.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004
Παρεμπιπτόντως, οι τρεις ίδιες χώρες κατέλαβαν τις τρεις πρώτες θέσεις όπως και πέρυσι, με διαφορετική σειρά. Αυτές οι τρεις χώρες ήταν η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Κροατία.
Α.Σ. Απόλλων Πεταλιδίου
Πληροφοριακά στοιχεία
Από την περίοδο 2008-09 επέστρεψε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και την Α΄ Κατηγορία. Υποβιβάστηκε και επέστρεψε προσωρινά στην Α΄ Κατηγορία τη σεζόν 2012-13, όποτε και υποβιβάστηκε εκ νέου. Τη σεζόν 2019-20 τερμάτισε στη 2η θέση δεύτερης τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και επέστρεψε μετά από 7 χρόνια στην Α΄ Κατηγορία.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004
Ιστορία
Η καταγωγή του διαγωνισμού χρονολογείται από το 2000, όταν το Danmarks Radio πραγματοποίησε διαγωνισμό τραγουδιού για τα παιδιά της Δανίας το έτος αυτό και το επόμενο έτος. Η ιδέα επεκτάθηκε σε ένα σκανδιναβικό φεστιβάλ τραγουδιού το 2002, MGP Nordic, με τη Δανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία ως συμμετέχοντες. Η EBU πήρε την ιδέα για έναν διαγωνισμό τραγουδιού με παιδιά και άνοιξε τον διαγωνισμό σε όλους τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς της EBU, καθιστώντας την πανευρωπαϊκή εκδήλωση. Ο τίτλος εργασίας του προγράμματος ήταν ο "Διαγωνισμός Τραγουδιού για τα Παιδιά της Eurovision", με το όνομα του ήδη δημοφιλούς ανταγωνισμού τραγουδιού της EBU, του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision. Ζητήθηκε από τη Δανία να φιλοξενήσει το πρώτο πρόγραμμα μετά από την εμπειρία τους με τους δικούς τους διαγωνισμούς και το MGP Nordic.
Α.Σ. Απόλλων Πεταλιδίου
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1978 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004
Τοποθεσία
Η αίθουσα Håkons, που μερικές φορές ασκείται ως Håkon Hall και Haakons Hall, είναι ένας αρένα που βρίσκεται στο Stampesletta στο Lillehammer της Νορβηγίας. Με μια ικανότητα θεατών 11.500 ατόμων, είναι ο μεγαλύτερος χώρος χάντμπολ και χόκεϊ επί πάγου στη χώρα. Το Håkons Hall χρησιμοποιείται συχνά για τουρνουά χάντμπολ και χόκεϊ επί πάγου, συναυλίες, εκθέσεις, συνέδρια και δεξιώσεις. Ο χώρος ανήκει στο Δήμο Lillehammer μέσω της θυγατρικής εταιρείας Lillehammer Olympiapark, η οποία κατέχει όλες τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις στο Lillehammer. Το Νορβηγικό Ολυμπιακό Μουσείο βρίσκεται στην αρένα, η οποία βρίσκεται δίπλα στο μικρότερο Kristins Hall. Η αίθουσα άνοιξε την 1η Φεβρουαρίου 1993 με κόστος 238 εκατομμύρια νορβηγικές κορόνες (NOK).
Δομή ψηφοφορίας
Όλες οι χώρες χρησιμοποίησαν τηλεοπτικές εκπομπές για να αποφασίσουν για την πρώτη τους δέκα. Κατά τη συνήθη μόδα της Eurovision, το αγαπημένο τραγούδι της κάθε χώρας έλαβε 12 πόντους, το δεύτερο το αγαπημένο τους 10, και το τρίτο με το δέκατα αγαπημένα έδωσαν 8-1 πόντους.
Άντριαν Χέιστινγκς
Πρώιμη ηλικία
Ο Hastings γεννήθηκε στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας, αλλά μεγάλωσε στην Αγγλία από μωρό. Σπούδασε στο Douai School (1943-46) και στο Worcester College της Οξφόρδης (1946-49). Στο τελευταίο έτος του στην Οξφόρδη, ο Άστινγκς ακολούθησε ιεραποστολική εκπαίδευση. Αργότερα έγινε κοσμικός ιερέας στην Επισκοπή Μασάκα της Ουγκάντα. Σπούδασε θεολογία στο Collegium Urbanum, στο κολέγιο της Συνόδου της Προπαγάνδας (Congregation of Propaganda) στη Ρώμη. Χειροτονήθηκε το 1955 και του απονεμήθηκε διδακτορικό το 1958. Η δια βίου σχέση του με το περιοδικό The Tablet χρονολογείται από αυτήν την περίοδο. Το 1958 απέκτησε επίσης πτυχίο διδασκαλίας από το Christ College, Cambridge και το 1959 ανέλαβε τo ιερατικό του λειτούργημα στην Ουγκάντα.
Ιεραποστολή
Στην Ουγκάντα, ο Άστινγξ υπηρέτησε σε ποιμενικές και διδακτικές λειτουργίες και ήταν επιφορτισμένος με την ερμηνεία των εγγράφων του δεύτερου Συμβουλίου του Βατικανού σε ιερείς στην Αφρική. Οι σημειώσεις του για αυτά τα έγγραφα δημοσιεύθηκαν αργότερα. Κινητοποιήθηκε υπέρ της χαλάρωσης των κανόνων περί αγαμίάς των κληρικών στην Αφρική, τους οποίους θεωρούσε υπεύθυνους για τον χαμηλό αριθμό Αφρικανικών κληρικών. Το 1966, μετά από κρίσεις ελονοσίας, επέστρεψε στην Αγγλία και δραστηριοποιήθηκε στον οικουμενικό διάλογο μέσω της προπαρασκευαστικής επιτροπής της Διεθνούς Αγγλικανικής-Ρωμαιοκαθολικής Επιτροπής. Από το 1972 έως το 1976 ο Άστινγξ ήταν στο προσωπικό μιας οικουμενικής ιεραποστολικής σχολής, του Κολλεγίου της Αναλήψεως στο Selly Oak του Μπέρμιγχαμ. Το 1973 ο Χέιστινγκς έκανε γνωστές στον κόσμο τις σφαγές που πραγματοποιήθηκαν από τον πορτογαλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Μοζαμβίκης, πρώτα στους The Times και αργότερα στα Ηνωμένα Έθνη. Προκάλεσε μια διαμάχη το 1973 με ένα άρθρο στο The Times σχετικά με την «Σφαγή στο Wiriyamu» στη Μοζαμβίκη, αποκαλύπτοντας ότι ο Πορτογαλικός στρατός είχε σφαγιάσει περίπου 400 χωρικούς στο χωριό Wiriyamu, τον Δεκέμβριο 1972.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1976 ο Άστινγξ διορίστηκε λέκτορας στη θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου του Αμπερντίν. Ήταν ειδικός στα έθνη και τον εθνικισμό. Στο βιβλίο του 1997, The Construction of Nationhood, ανίχνευσε τις απαρχές των ευρωπαϊκών εθνών στον Μεσαίωνα, υποστηρίζοντας την κεντρική θέση του Χριστιανισμού στις ευρωπαϊκές εθνικές ταυτότητες. Σύμφωνα με τον Άστινγξ, η βιβλική ιδέα της αρχαίας ισραηλινής πολιτείας, με τη συνένωση της γης, των ανθρώπων και της θρησκευτικής πολιτείας ... ήταν σχεδόν μονολιθικά εθνική" και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Η κύρια ιδέα του είναι ότι τα έθνη και ο εθνικισμός δεν εμφανίστηκαν κατά την εποχή της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης όπως υποστηρίζουν οι μοντερνιστές ιστορικοί και κοινωνικοί επιστήμονες. Το Construction of Nationhood δημοσιεύθηκε στα Ισπανικά το 2002 ως La construcción de las nacionalidades: Etnicidad, religión y nacionalismo.
Από το 1982–85, ήταν καθηγητής Θρησκευτικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Ζιμπάμπουε. Από το 1985 μέχρι την αποχώρησή του το 1996 ήταν καθηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λιντς και ασχολήθηκε με το Πανεπιστημιακό Κέντρο για τις Αφρικανικές Σπουδές του Λιντς. Από το 1985 έως το 2000 ξέδιδε το περιοδικό Journal of Religion in Africa. Αργότερα ασχολήθηκε με τις φρικαλεότητες που συνόδευσαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την επιβεβαίωση του σερβικού ελέγχου επί του Κοσσυφοπεδίου. Ήταν ιδρυτικό μέλος της "Συμμαχίας για την υπεράσπιση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης".
Θάνατος
Ο Άστινγξ πέθανε στο Λιντς στις 30 Μαΐου 2001, σε ηλικία 71 ετών, και τάφηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της Αγίας Μαρίας του East Hendred, στο Oxfordshire. Προς τιμήν του ιδρύθηκε το ταμείο Adrian Hastings Africa Scholarship Fund το 2001 στο Πανεπιστήμιο του Λιντς.
Εργα
Ο Άστινγξ έγραψε περισσότερα από σαράντα βιβλία, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αφρική Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Μελετητές του εθνικισμού
Ερτλ (Κάτω Αυστρία)
Ιστορία
Κατά τους αρχαίους χρόνους, η περιοχή επί της οποίας σήμερα βρίσκεται το Ερτλ, αποτελούσε τμήμα της επαρχίας της Νορικής.
Το έδαφος κατοικείτο κατά την διάρκεια της Μέσης Νεολιθικής περιόδου (περ. 2500 π.Χ.), όπως αυτό έχει καταδειχτεί μέσω της ανακάλυψης ορισμένων λίθινων τσεκουριών, εργαλείων, καθώς και άλλων ευρημάτων χρονολογούμενων από την συγκεκριμένη περίοδο.
Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1922, μέσω της ένωσης τμημάτων των ενοριών του Σανκτ Πέτερ και του Βαϊντχόφεν. Το Ερτλ κατέστη ανεξάρτητη ενορία το 1930.
Σαντ Πόιντ (Αλάσκα)
Το Σαντ Πόιντ είναι μικρή πόλη στην Αλάσκα, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και ανήκει στον δήμο Αλεούτιανς Ιστ Μπόρο. Στην απογραφή του 2010 ο πληθυσμός ήταν 976 κάτοικοι, λίγο περισσότεροι απ' ό,τι το 2000 (952). Στο Σαντ Πόιντ λειτουργούν σχολικές μονάδες, ενώ έχει έκταση περίπου 39.000 τετραγωνικά μίλια ( 39.000 χλμ), κυρίως καλυπτόμενη από τούνδρα.
Ιστορία
Οι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στο Sand Point το 1887 επίσημα. Αλεούτες και Σκανδιναβοί ψαράδες ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της κοινότητας και μέχρι και σήμερα δεν έχουν αλλάξει οι φυλετικές ομάδες που διαμένουν στην πόλη. Το 1933 χτίστηκε μία ρωσική ορθόδοξη εκκλησία, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων των ΗΠΑ
Εμπόριο
Το Sand Point αρχικά χρησίμευσε ως κέντρο εξόρυξης χρυσού, αλλά στη συνέχεια επικράτησε η επεξεργασία ψαριών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλάσκας
Αμπελώνας Καρδίτσας
Ο Αμπελώνας, επίσημα Αμπελών, είναι πεδινό χωριό της Καρδίτσας σε υψόμετρο 100 μέτρα.