cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζακλίν Φελισί
Οι συνέπειες της δίκης
Η περίπτωση της Ζακλίν Φελισί μας επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στη ζωή και στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες γιατροί την εποχή της όπως και στις πρακτικές που εφάρμοζαν. Αν και κατά την εποχή του Μεσαίωνα οι γυναίκες ασκούσαν ελεύθερα το επάγγελμα του ιατρού μεταξύ του 12ου και του 16ου αιώνα στη Δ. Ευρώπη άρχισαν να εφαρμόζονται σταδιακά μία σειρά από νόμοι που προσπαθούσαν να ελέγξουν το ιατρικό επάγγελμα και να περιορίσουν την είσοδο σε αυτό μόνο σε πιστοποιημένους ιατρούς που διέθεταν σχετική άδεια. Η επίσημη εξήγηση για αυτούς τους περιορισμούς ήταν η “εξυγείανση” του επαγγέλματος από αμόρφωτους και ανειδίκευτους θεραπευτές που έβαζαν σε κίνδυνο τη ζωή των ασθενών και ο έλεγχος της χρήσης και διάθεσης των οπιούχων φαρμάκων. Οι άδειες επίσης έδιναν τη δυνατότητα στον ασθενή να μηνύσει τον γιατρό σε περίπτωση που έκανε κάποιο λάθος. Αυτό σήμαινε πως στην πράξη ένας γιατρός με άδεια υποτίθεται πως παρείχε υψηλότερο επίπεδο υπηρεσιών και επομένως μπορούσε να χρεώσει τους ασθενείς του περισσότερα και να προσελκύσει πλουσιότερη πελατεία. Πολύ σύντομα ένας ακαδημαϊκά εκπαιδευμένος γιατρός θεωρήθηκε απαραίτητος στην αυλή κάθε βασιλιά ή ευγενή και η ιατρική έγινε ένα επάγγελμα που μπορούσε να γίνει εξαιρετικά προσοδοφόρο. Οι φτωχότεροι ασθενείς ήταν αναγκασμένοι να καταφεύγουν στους ανειδίκευτους (άντρες και γυναίκες) θεραπευτές που χρεώναν λογικές τιμές και οι πρακτικές τους δεν διέφεραν απαραίτητα από εκείνες των επίσημων ιατρών. Οι γιατροί άρχισαν να οργανώνονται σε συντεχνίες και επαγγελματικές λέσχες που επέβαλλαν περιορισμούς σε οποιονδήπτε δεν ήταν μέλος τους και να πιέζουν για την επιβολή νόμων που έθεταν περιορισμούς εισόδου στο επάγγελμα. Αυτού του είδους οι περιορισμοί αρχικά δεν διέκριναν ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες αν και οι γυναίκες θεωρούνταν συνήθως από τους άντρες συναδέλφους τους ανίκανες και αμόρφωτες και οι άντρες γιατροί συχνά προωθούσαν ο ένας τον άλλον και εξέδιδαν άδειες όχι απαραίτητα με βάση την ικανότητα αλλά με βάση το συμφέρον. Σταδιακά οι γυναίκες άρχισαν να στοχοποιούνται ειδικά και να αποκλείονται και επίσημα από το ιατρικό επάγγελμα. Στη Γαλλία θεωρείται πως η εποχή του επίσημου αποκλεισμού των γυναικών από την ιατρική με βάση το φύλο τους ξεκίνησε με τη δίκη της Ζακλίν Φελισί.
Αν και το διάταγμα στο οποίο στηρίχθηκε η κατηγορία σε βάρος της Φελισί δεν προσδιόριζε ειδικούς περιορισμούς για τις γυναίκες τις οποίες αντιμετώπιζε ως εξίσου ικανές με τους άντρες να ασκούν το επάγγελμα του ιατρού, οι κατηγορίες διατυπώθηκαν στη βαση του αποκλεισμού ειδικά των γυναικών από τη νομική. Η υπόθεση της Φελισί μπορεί να αποτελεί την έναρξη της εποχής που οι άντρες επίσημοι ιατροί συνειδητοποίησαν για πρωτη φορά την ισχύ που προσέφερε η κατηγορηματική απαγόρευση της άσκησης της ιατρικής σε βάρος των γυναικών κατ΄αναλογία με την απαγόρευση της άσκησης της νομικής.
Το ότι η δίκη της Ζακλίν Φελισί είχε και μία ξεκάθαρη διάσταση φύλου διαφαίνεται και από το γεγονός ότι αν και η ίδια η Φελισί ήταν γενική ιατρός που αναλάμβανε γυναίκες και άντρες, στη δίκη της χρησιμοποίησε επιχειρήματα που αντλούσαν από την προϋπάρχουσα συζήτηση σχετικά με την ικανότητα των γυναικών να γίνονται γιατροί. Δεν είναι τυχαίο που σε ορισμένες μεταγενέστερες περιγραφές της υπόθεσής της την αποκάλεσαν λανθασμένα "μαία", καθώς οι μαίες αποτελούσαν τον πιο κοινό στόχο των επίσημων ιατρών που τις θεωρούσαν αμόρφωτες και απατεώνισσες. Οι μαίες επίσης αποτελούσαν και τον πιο κοινό στόχο κατά την εποχή του κυνηγιού των μαγισσών. Συχνά "μαία" αποκαλούνταν κάθε γυναίκα που ασχολούνταν με την ιατρική ακριβώς για να πληγεί η αξιοπιστία της και να τονισθεί ο ανεπίσημος χαρακτήρας των πρακτικών της. Το γεγονός ότι η Φελισί ήταν αποδεδειγμένα ικανή γιατρός με μεγάλη φήμη (σύμφωνα με τις μαρτυρίες καλύτερη από κάθε γιατρό στο Παρίσι) και γιάτρευε άντρες και γυναίκες με μεθόδους ίδιες με εκείνες των επίσημων γιατρών και λάμβανε αμοιβή μόνο αν ο ασθενής γινόταν καλά σίγουρα ήταν καθοριστικά στοιχεία για την καταδίκη της καθώς αποτελούσε σοβαρό ανταγωνισμό για τους επίσημους γιατρούς. Αποκαλυπτικό είναι επίσης το γεγονός πως τέτοιου είδους κατηγορίες δεν αποδώθηκαν ποτέ σε ανειδίκευτους γιατρούς που απευθύνονταν σε φτωχούς πελάτες.
Το επιχείρημα επίσης της Φελισί σχετικά με την ανάγκη ύπαρξης γυναικών γιατρών που θα μπορούσαν να προσεγγίσουν πιο φυσικά (και με πιο ηθικό τρόπο) τα “μυστικά των γυναικών” αποκαλύπτει πως από την αρχή το ζήτημα του φύλου της ήταν σημαντικό για τη δίκη. Η Φελισί δεν διεκδίκησε μόνο μία θέση για τις γυναίκες στο ιατρικό επάγγελμα αλλά χρησιμοποίησε ως όπλο κάτι που μέχρι τότε χρησιμοποιούνταν εναντίον των γυναικών. Η φράση "γυναικεία μυστικά" χρησιμοποιούνταν συχνά για να περιγράψει ζητήματα γυναικολογικά ή αναπαραγωγής και αποτελούσε συχνό δέλεαρ για τους άντρες λόγιους που προσδοκούσαν να ανακαλύψουν κάποια ιδιαίτερα γυναικεία μυστικά βιολογικά ή άλλα, αλλά η Φελισί για πρωτη φορά μετά από αιώνες χρησιμοποιήσε τον όρο ως άμυνα για τι γυναίκες προκειμένου να κρατήσει τους άντρες μακριά από τις "γυναικείες υποθέσεις".
Τα επόμενα χρόνια μετά τη δίκη της Φελισί οι νόμοι που απαγόρευαν την ενασχόληση των γυναικών με την ιατρική στη Γαλλία έγιναν ακόμα πιο αυστηροί. Το 1329 ένας νόμος στη Βαλένθια απαγόρευσε την ιατρική στις γυναίκες με ποινή δημόσιου μαστιγώματος. Το 1484 απαγορεύτηκε ξεκάθαρα σε όλες τις γυναίκες εκτός από τις χήρες των χειρουργών να ασκούν το ιατρικό επάγγελμα. Το 1694 απαγορεύτηκε ακομα και σε εκείνες. . Το 1755 απαγορεύτηκε στις γυναίκες όχι μόνο να χειρουργούν αλλά και να παρακολουθούν μαθήματα ανατομίας και οστεολογίας “για λόγους σεμνότητας”. Μέχρι τον 17ο αι. οι γυναίκες είχαν και επίσημα πια αποκλειστεί από το ιατρικό επάγγελμα όχι γιατί δεν διέθεταν τις απαραίτητες γνώσεις ή ικανότητες αλλά γιατί αποτελούσαν ισχυρό ανταγωνισμό για τους άντρες ιατρούς και έθιγαν τα προνόμιά τους. Στο τέλος εκείνοι που έπαιρναν άδεια για να ασκήσουν το ιατρικό επάγγελμα “δεν διέθεταν κάποιο μονοπώλιο ικανότητας ή αρετής αλλά το μόνο αληθινό τους προσόν ήταν ότι ήταν άντρες”. Ο αποκλεισμός των γυναικών όπως και άλλων ομάδων όπως οι Εβραίοι, οι Μουσουλμάνοι και οι θεραπευτές από το ιατρικό επάγγελμα τελικά οδήγησε στον λιμνασμό της ιατρικής γνώσης που τελικά ανάκαμψε πάλι από τον 19ο αιώνα και μετά οπότε το ιατρικό επάγγελμα άρχισε να γίνεται και πάλι προσβάσιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Ιατροί του Μεσαίωνα
Νεοχώρι Γρεβενών
Το Νεοχώρι (παλαιότερα: Γουρουνάκι ) είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 530 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νεοχώρι βρίσκεται προς στα νοτιοανατολικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης και στα νότια του περνάει ο ποταμός Αλιάκμονας. Απέχει 36 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Γρεβενά και 21 χλμ. ΒΔ. από τη Δεσκάτη. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό βρισκόταν βορειότερα στην τοποθεσία "Γουρνάκι" και από τα τέλη του 1920 οι κάτοικοί του άρχισαν να μετακινούνται για καλύτερες κλιματολογικές συνθήκες. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται αρκετοί κάτοικοι από το Γουρνάκι ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή) και μαζί με τη Σαρακήνα αποτελούσε το πέρασμα για την επίσκεψη στο μοναστήρι. Αξιοθέατα θεωρούνται η εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου (έτος κτήσης 1900) στο παλιό χωριό και η η αιωνόβια μακεδονική δρυς (Quercus macedonica) που βρίσκεται στο προαύλιό της και έχει χαρακτηριστεί "Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης".
Διοικητικά
Το 1918 με το ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 ο οικισμός αναφέρεται επίσημα ως Γουρουνάκι να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαρακίνας που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Μετονομάστηκε σε Νεοχώριον το 1950 με το ΦΕΚ 208Α - 16/09/1950. Το 1964 με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στο νομό Γρεβενών. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Σαρακήνα και το Δίπορο αποτελούν την τοπική κοινότητα Σαρακήνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεντζίου του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 116 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Νεοχώρι
Outlaw in 'Em
Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Ο νόθος γιος
Ο νόθος γιός ή οι δοκιμασίες της αρετής (γαλλικός τίτλος: Le Fils naturel, ou Les épreuves de la vertu) είναι πεντάπρακτο αστικό δράμα σε πεζό του Ντενί Ντιντερό που γράφτηκε το 1757 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1757 στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι.
Η πλοκή, εμπνευσμένη από τον Αληθινό φίλο του Κάρλο Γκολντόνι, παρουσιάζει την ακεραιότητα ενός νεαρού άνδρα, ο οποίος αντιστέκεται στον έρωτά του για την κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος ο φίλος του, πριν αποδειχθεί ότι μαζί της συνδέεται με συγγενικούς δεσμούς.
Υπόθεση
Το έργο αφηγείται την ιστορία μιας απαγορευμένης αγάπης. Ο Ντορβάλ, ένας νεαρός άνδρας άγνωστης καταγωγής, πλούσιος, όμορφος, αξιοσέβαστος και ενάρετος, προσκαλείται στην οικογένεια του Κλερβίλ και της χήρας αδελφής του Κονστάνς. Εκεί μένει και η Ροζαλί, με την οποία είναι ερωτευμένος ο Κλερβίλ. Ο Ντορβάλ και η Ροζαλί ερωτεύονται και ο Ντορβάλ διχάζεται μεταξύ των συναισθημάτων του για την κοπέλα και τον σεβασμό του για τον Κλερβίλ.
Συνομιλίες για τον Νόθο γιό
Ο Ντιντερό έγραψε τα έργα Νόθος γιός και Ο πατέρας της οικογένειας (1758) για να υποστηρίξει τη θεωρία του αστικού δράματος που είχε αναπτύξει. Υπό αυτή την έννοια, εξάλλου, το κείμενο της παράστασης ακολουθείται από ένα θεωρητικό κείμενο, σε μορφή διαλόγου, μια πραγματεία για το θέατρο με τίτλο Συνομιλίες για τον Νόθο γιό, όπου αναλύει τις απόψεις του για το νέο θέατρο που στόχευε στη διδαχή του κοινού μέσα από τη συγκίνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ντενί Ντιντερό Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα
Μαρίνα Ράσκοβα
Η Μάρινα Ράσκοβα ( Мари́на Миха́йловна Раско́ва. 28 Μαρτίου 1912 - 4 Ιανουαρίου 1943) ήταν σοβιετική πιλότος και πλοηγός. Αργότερα έγινε μια από τις πάνω από 800.000 γυναίκες στον Κόκκινο Στρατό, ίδρυσε τρία γυναικεία αεροπορικά συντάγματα τα οποία τελικά θα πραγματοποιήσουν πάνω από 30.000 πτήσεις στο Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο και την παραγωγή τουλάχιστον 30 Ηρωίδων της Σοβιετικής Ένωσης.
Πρώτα χρόνια
Η Μαρίνα Ράσκοβα γεννήθηκε από γονείς μεσαίας τάξης. Ο πατέρας της ήταν ο τραγουδιστής και δάσκαλος τραγουδιού Μιχαήλ Μαλινίν ( Ρωσικά : Михаил Дмитриевич Малинин) και η μητέρα της δασκάλα. Η Άννα Λιούτατοβιτς, η αδελφή της μητέρας της, ήταν γνωστός Ρώσιδα τραγουδίστρια ως Τατιάνα Λιουμπάτοβιτς ( Ρώσικα : Татьяна Спиридоновна Любатович). Ο αδελφός της (μέσω του πατέρα της) ήταν ο ναυπηγός επιστήμονας Μπόρις Μαλινίν. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των σοβιετικών αεροπόρων γυναικών, η Μαρίνα δεν εδειξε κανένα ενδιαφέρον από μικρή στην αεροπορία. Έγινε πιλότος-πλοηγός καθαρά τυχαία. Οι γονείς της ήθελαν να γίνει μουσικός και στόχος της ήταν να γίνει τραγουδίστρια όπερας.
Το 1919, όταν ήταν επτά ετών, ο πατέρας της πέθανε από τραυματισμό που προκλήθηκε καθώς χτυπήθηκε από μια μοτοσικλέτα. Συνέχισε το δράμα της και τραγουδώντας τις σπουδές της, αλλά ήταν πολύ αυστηρή για τον εαυτό της, άρχισε να υποφέρει από άγχος. Αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μουσική και να αφιερωθεί στη μελέτη της χημείας στο γυμνάσιο. Μετά την αποφοίτησή της το 1929, για να βοηθήσει την οικογένειά της, άρχισε να εργάζεται σε εργοστάσιο βαφής ως χημικός. Παντρεύτηκε έναν μηχανικό, τον Σεργκέι Ράσκοφ, τον οποίο συναντήθηκε στο εργοστάσιο βαφής, αλλάζοντας έτσι το όνομά της σε Ρασκοβα. Είχε ένα παιδί, την Τάνια, (γενν.1930). Την επόμενη χρονιά άρχισε να εργάζεται στο εργαστήριο αεροναυτιλίας της Ακαδημίας Πολεμικών Αεροποριών ως εισηγήτρια.
Καριερα
Η Ράσκοβα έγινε διάσημη αεροπόρος ως πιλότος και πλοηγός της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1930. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε πλοηγός στη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία το 1933. Ένα χρόνο αργότερα, άρχισε να διδάσκει στο Zhukovsky Air Academy, επίσης μια πρωτιά για μια γυναίκα. Το 1935 πήρε διαζύγιο. Όπως και στα μάτια της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία έδωσε στους αεροπόρους της τη θέση των διασημοτήτων της, έκανε μια σειρά μεγάλων ρεκόρ. Οι περισσότερες από αυτές τις πτήσεις ρεκόρ σημειώθηκαν το 1937 και το 1938, ενώ ακόμα δίδασκε στην αεροπορική ακαδημία.
Το πιο διάσημο από αυτά τα ρεκόρ ήταν η πτήση της Rodina (ρωσικά η "πατρίδα"), Ant-37 - μετασχηματισμένη DB-2 βομβαρδιστικό μεγάλης εμβέλειας - στις 24-25 Σεπτεμβρίου 1938. Ήταν ο πλοηγός του πληρώματος που συμπεριέλαβε επίσης την Polina Osipenko και την Valentina Grizodubova. Από την αρχή, ο στόχος ήταν να γράψει ένα διεθνές ρεκόρ για γυναίκες πιλοτους για μια απλή πτήση από απόσταση. Το σχέδιο ήταν να πετάξει από τη Μόσχα στο Κόσομολσκ (στην Άπω Ανατολή ). Όταν τελικά ολοκληρώθηκε, η πτήση διήρκησε 26 ώρες και 29 λεπτά, σε απόσταση 5,947 km ύψους 5,947 km (συνολική απόσταση 6,450 km). Ωστόσο, η πτήση διηρκησε 10 ημέρες όταν το αεροπλάνο δεν μπορούσε να βρει αεροδρόμιο εξαιτίας της κακής ορατότητας. Επειδή το πιλοτήριο του πλοηγού δεν είχε καμία είσοδο στο υπόλοιπο αεροπλάνο και ήταν ευάλωτο σε μια προσγείωση με σύγκρουση, η Ράσκοβα πήδηξε με το αλεξίπτωτο πριν να προσγειωθεί Είχε ξεχάσει το κιτ έκτακτης ανάγκης και δεν μπόρεσε να βρει το αεροπλάνο για 10 ημέρες, χωρίς νερό και σχεδόν χωρίς φαγητό. Το πλήρωμα διάσωσης βρήκε το αεροσκάφος οκτώ ημέρες μετά την προσγείωση και περίμενε όταν βρήκε το δρόμο του, μετά από το οποίο και οι τρεις γυναίκες οδηγήθηκαν στην ασφάλεια. Στις 2 Νοεμβρίου 1938, απονεμήθηκε και στις τρεις γυναίκες το βραβείο του Ηρώα της Σοβιετικής Ένωσης, οι πρώτα γυναίκες που το έλαβαν ποτέ και οι μονες πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Β Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος, υπήρχαν πολυάριθμες γυναίκες που είχαν εκπαιδευτεί ως πιλότοι και πολλοί εθελοντές αμέσως. Παρόλο που δεν υπήρχαν επίσημοι περιορισμοί στις γυναίκες που υπηρετούν σε ρόλους μάχης, οι αιτήσεις τους τείνουν να εμποδίζονται, να υποβάλλονται σε γραφειοκρατία κ.λπ. όσο το δυνατόν περισσότερο, προκειμένου να αποθαρρύνουν τους αιτούντες. Η Ρασκόβα πιστώνεται με τη χρήση των προσωπικών σχέσεών της με τον Ιωσήφ Στάλιν για να πείσει τον στρατό να σχηματίσει τρία πολεμικά σύνταγμα γυναικών. Μετά από μια ομιλία της Ρασκόβα στις 8 Σεπτεμβρίου 1941 με την οποία ζήτησε να αγωνιστούν οι γυναίκες πιλότοι, ο Στάλιν στις 8 Οκτωβρίου 1941 διέταξε το σχηματισμό του 122 γυναικείου αεροσκάφους. Όχι μόνο οι γυναίκες θα ήταν πιλότοι, αλλά και προσωπικό υποστήριξης και μηχανικοί. Μετά την εκπαίδευσή τους, τα τρία συντάγματα του Ομίλου έλαβαν τις επίσημες ονομασίες τους ως εξής:
δεξιά|μικρογραφία| Οι Ρώσοι πιλότοι και το πλήρωμα εδάφους μπροστά από έναν βομβιστή κατάδυσης Pe-2 στο [[Πολτάβα|Poltava, τον Ιούνιο του 1944. Η Μαρίνα Ρασκόβα πέθανε ενώ πετούσε αυτό το είδος αεροσκάφους σε ένα αεροπορικό ατύχημα, κοντά στο Στάλινγκραντ ]] Η Ρασκόβα πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1943, όταν το αεροσκάφος της συντρίφτηκε προσπαθώντας να κάνει μια αναγκαστική προσγείωση στον ποταμό Βόλγα, ενώ οδηγούσε άλλα δύο Pe-2 στο πρώτο αεροδρόμιο κοντά στο Στάλινγκραντ. Όλο το πλήρωμα χάθηκε. Έλαβε την πρώτη κρατική κηδεία του πολέμου.
Θανατος
Η τέφρα της θάφτηκε στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου, δίπλα στην Polina Osipenko, στην Κόκκινη Πλατεία. Αποδόθηκε μετά θάνατον το Τάγμα της Πατριωτικής Πόλεως Ι. Ένα αμερικανικό πλοίο Ironclad (που ξεκίνησε ως Mystic τον Απρίλιο του 1919) που είχε λάβει μέρος στο Convoy PQ 17 μεταφέρθηκε στη ρωσική κυριότητα και μετονομάστηκε σε SS Marina Marina Raskova τον Ιούνιο του 1943.
Ένας δρόμος πήρε το όνομά της στη Μόσχα και στο Καζάν αντίστοιχα, καθώς και σε μια πλατεία στη Μόσχα, σε κάποια σχολεία και στα μικρά τμήματα της Pioneer. Υπήρξε μια προτομή της στην "MM Raskova" Ανώτατη Στρατιωτική Σχολή Αεροπλοΐας Πιλότοι στο Ταμπόφ, αλλά το σχολείο έπαψε να λειτουργεί το 1997. μικρογραφία|270x270εσ| Οι στάχτες της Ράσκοβα θάφτηκαν στη [[Νεκρόπολη Τείχους του Κρεμλίνου|νεκρόπολη του τείχους του Κρεμλίνου της Μόσχας, δίπλα στην Οσιπένκο]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Χάνα Μιλς
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Κάρντιφ της Ουαλίας τον Φεβρουάριο του 1988. Ξεκίνησε ιστιοπλοΐα στο Ιστιοπλοΐκό Κέντρο Κάρντιφ, όταν ήταν μόλις 8 χρονών, αφού δοκίμασε ιστιοπλοΐα στις διακοπές της στην Κορνουάλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες της ιστιοπλοΐας
Χορομός
Το Χορομός (αρμενικά: Հոռոմոս), επίσης αναφερόμενο ως Χορομοσιβάνκ ή Γοσαβάνκ, είναι εγκαταλελειμμένο και ερειπωμένο αρμενικό μεσαιωνικό μοναστηριακό συγκρότημα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της ερειπωμένης μεσαιωνικής πόλης Ανί, στην ανατολική Τουρκία. Περιγράφεται ως ένα εκ των σημαντικότερων θρησκευτικών και πολιτισμικών κέντρων της μεσαιωνικής Αρμενίας, καθώς και, γενικότερα, του Χριστιανισμού στην Ανατολή.
Ιδρύθηκε από μια ομάδα Αρμενίων μοναχών μεταξύ 931 -936 μ.Χ, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Abas I Bagratuni. Το μοναστικό σύμπλεγμα σταδιακά επεκτάθηκε και συμπεριέλαβε και τις εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Μηνά και του Αγίου Γεωργίου καθώς και διάφορα παρεκκλήσια και μαυσωλεία. Το μοναστήρι συνέχισε να λειτουργεί και μετά την πτώση της Ανί αλλά εγκαταλείφτηκε προσωρινά στις αρχές του 17ου αιώνα. Το 1685 εγκαταστάθηκαν εκ νέου μοναχοί στο μοναστήρι αφού πρώτα επιδιορθώθηκε. Τους επόμενους αιώνες συνέχισε να λειτουργεί ως μοναστήρι μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οπότε εγκαταλείφτηκε οριστικά.
Μετά το 1965 το μοναστήρι υπέστη μεγάλες καταστροφές πιθανόν ως μέρος της πολιτικής της Τουρκικής κυβέρνησης για την εξαφάνιση των αρμενικών πολιτιστικών στοιχείων. Ο τάφος του βασιλιά Ashot III (953-977), που υπήρχε στο μοναστήρι τουλάχιστον μέχρι το 1920 δεν υφίσταται πλέον. Κάποια κτίρια καταστράφηκαν εντελώς ενώ όσα στέκονται ακόμα (οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Μηνά και του Αγίου Γεωργίου) έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές και έχει αφαιρεθεί μεγάλο τμήμα της εξωτερικής τοιχοποιίας τους. Τη δεκαετία του εβδομήντα κατέρρευσε ο τρούλος της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Τουρκία Κατηγορία:Κατεστραμμένα κτίρια και κατασκευές στην Τουρκία Κατηγορία:Κατεστραμμένες εκκλησίες
Ματέους Ρούντικ
Ο Ματέους Ρούντικ (γεν. 20 Ιουλίου 1995) είναι Πολωνός αθλητής της ποδηλασίας. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα του σπριντ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές της ποδηλασίας
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2011-12
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2011-12 ήταν η 27η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Διγενής Βορόκλινης για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2011-12 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2012-13. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2010-11
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2011-12
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2010-11
Ομάδες που προήχθησαν μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΚΟΠ 2011:
Από το πρωτάθλημα ένταξης είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία 2011-12 και ο Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών. Ωστόσο, η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφάσισε ότι η ομάδα δεν ικανοποιούσε βασικές προϋποθέσεις εγγραφής της στο μητρώο μελών της ομοσπονδίας. Μετά από έκτακτη γενική συνέλευση αποφασίστηκε ότι μπορεί να ενταχθεί στην ΚΟΠ. Επειδή όμως το πρωτάθλημα της Δ΄κατηγορίας 2011-12 είχε ήδη ξεκινήσει, αποφασίστηκε όπως παραχωρηθεί στην ομάδα θέση στο επόμενο πρωτάθλημα, δηλαδή της περιόδου 2012-13.
Επιπλέον, στο πρωτάθλημα συμμετείχε και η ΑΕΚ Κυθρέας. Η ΑΕΚ είχε διαβαθμιστεί την περίοδο 2009-10. Ανέστειλε τη λειτουργία της και επαναλειτούργησε το 2011. Βάσει ενός κανονισμού οι προσφυγικές ομάδες οι οποίες επαναδραστηριοποιούνταν μπορούσαν να ενταχθούν στην Δ΄ κατηγορία. Η ΑΕΚ αιτήθηκε συμμετοχή, η οποία έγινε αποδεκτή.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
1 Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος θα προβιβάζονταν τρεις ομάδες. Ωστόσο, επειδή ο ΑΠΟΠ Κινύρας/Πέγειας που θα συμμετείχε στη Γ΄ κατηγορία 2012-13 υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία 2012-13 μετά από απόφαση της FIFA, για να καλυφθεί η κενή θέση του στο νέο πρωτάθλημα, έγινε αγώνας μπαράζ μεταξύ του 12ου της Γ΄ κατηγορίας 2011-12 (Αχυρώνας Λιοπετρίου) και του 4ου της Δ΄ κατηγορίας 2011-12 (Π.Ο. Ξυλοτύμβου 2006) με τον Αχυρώνα να κερδίζει και να παραμένει στην Γ΄ κατηγορία.
2 Ο αγώνας Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας-ΑΕΚ Κοράκου διακόπηκε και με απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής μηδενίστηκαν και οι δύο ομάδες.
Πηγή: Βαθμολογία
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή: Αποτελέσματα
Μπαράζ
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος θα διαβαθμίζονταν τρεις ομάδες. Ωστόσο, επειδή ο ΑΠΟΠ Κινύρας/Πέγειας που θα συμμετείχε στη Γ΄ κατηγορία 2012-13 υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία 2012-13 μετά από απόφαση της FIFA, για να καλυφθεί η κενή θέση του στο νέο πρωτάθλημα, έγινε αγώνας μπαράζ μεταξύ του 12ου της Γ΄ κατηγορίας 2011-12 (Αχυρώνα Λιοπετρίου) και του 4ου της Δ΄ κατηγορία 2011-12 (Π.Ο. Ξυλοτύμβου 2006) με τον Αχυρώνα να κερδίζει και να παραμένει στην Γ΄ κατηγορία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012
Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ
Η Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ (γνωστή και ως Τέιτ Μόντερν, αγγλ. Tate Modern) είναι μουσείο μοντέρνας τέχνης που βρίσκεται στην περιοχή Μπάνκσαϊντ του Λονδίνου, και αποτελεί μέρος του δικτύου μουσείων Τέιτ. Είναι η πιο δημοφιλής πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης και το τρίτο δημοφιλέστερο μουσείο στην Αγγλία. Η Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ συνδέεται με την Πινακοθήκη Τέιτ με σκάφος, καθώς τα δυο μουσεία βρίσκονται στις όχθες του Τάμεση.
Ιστορία
Η πινακοθήκη ιδρύθηκε το 2000 στο κτήριο όπου παλαιότερα βρισκόταν ο Σταθμός Παραγωγής Ενέργειας Μπάνκσαϊντ, που ανεγέρθηκε το 1947 και είναι σχεδιασμένο από τον Τζάιλς Γκίλμπερτ Σκοτ, σχεδιαστή περίφημων έργων όπως ο Σταθμός Παραγωγής Ενέργειας Μπάτερσι και ο κόκκινος αγγλικός τηλεφωνικός θάλαμος. Η χαρακτηριστική καμινάδα στο εξωτερικό του κτηρίου έχει ύψος 99 μέτρα. Το εργοστάσιο έκλεισε το 1981, και μέχρι το 1993 είχε εγκαταλειφθεί και βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση, προοριζόμενο για κατεδάφιση. Τον επόμενο χρόνο όμως η Πινακοθήκη Τέιτ ανακοίνωσε ότι ο πρώην Σταθμός θα στέγαζε τη συλλογή μοντέρνας τέχνης της Πινακοθήκης. Το κτήριο τροποποιήθηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο Χέρτσογκ & ντε Μιούρον, με κύρια εξωτερική παρέμβαση την προσθήκη δυο επιπλέον γυάλινων ορόφων πάνω από το κυρίως κτίριο. Ένα τρίτο του κτηρίου περιήλθε στον έλεγχο της εταιρίας EDF Energy, όπου και χρησιμοποιείται ως ηλεκτρικός υποσταθμός.
Το 2006 η EDF Energy ανακοίνωσε ότι θα αποδέσμευε τον μισό από τον χώρο που της είχε παραχωρηθεί. Στον ελεύθερο πλέον χώρο, πάνω από πρώην δεξαμενές πετρελαίου, αποφασίστηκε να ανεγερθεί μια δυτική πτέρυγα αποτελούμενη από ένα δεκαόροφο πυραμιδοειδές κτίριο, επίσης σε σχέδια Χέρτσογκ & ντε Μιούρον, που θα ολοκληρωθεί το 2015 και θα στεγάσει έργα βίντεο, φωτογραφίας, installations καθώς και χώρους κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των επισκεπτών. Η ανέγερσή του όμως προκάλεσε αντιδράσεις με τη λογική ότι δεν ταιριάζει στην αισθητική της υπόλοιπης Πινακοθήκης. Η κατασκευή του νέου κτηρίου εντάχθηκε στις προετοιμασίες της Πινακοθήκης για τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο και η γενικότερη επέκταση και ανανέωση κόστισε περίπου 215 εκατ. £, από τα οποία περίπου 50 εκατ. £ έδωσε το βρετανικό κράτος.
Συλλογή
Η συλλογή της πινακοθήκης περιλαμβάνει έργα μοντέρνας τέχνης από το 1900 μέχρι σήμερα. Το μουσείο διαθέτει επτά επίπεδα, αριθμημένα από 0-6. Ο εκεθεσιακός χώρος αποτελείται από τα επίπεδα 0-4.
Στο 3ο επίπεδο βρίσκονται κυρίως έργα καλλιτεχνών αφηρημένης τέχνης, εξπρεσιονισμού και αφηρημένου εξπρεσιονισμού, όπως Κλωντ Μονέ, Μαρκ Ρόθκο και Ανρί Ματίς. Στο 5ο επίπεδο περιλαμβάνονται έργα καλλιτεχνών του κινήματος Άρτε Πόβερα, όπως Γιάννη Κουνέλλη και Καζιμίρ Μαλέβιτς, καθώς και έργα καλλιτεχνών του κυβισμού, του φουτουρισμού, του βορτισισμού και της Ποπ Αρτ, όπως Πάμπλο Πικάσο, Άντι Γουόρχολ και Ρόι Λίχτενσταϊν.
Προσωρινές εκθέσεις υπάρχουν, εκτός από το 2ο και 4ο επίπεδο, και στο λεγόμενο "Στροβιλοστάσιο" (Turbine Hall), μία αίθουσα ύψους περίπου πέντε ορόφων, όπου παλαιότερα βρίσκονταν οι στροβιλογεννήτριες του εργοστασίου ενέργειας. Εκεί, κάθε χρόνο, φιλοξενείται ένα έργο μεγάλων διαστάσεων από έναν καλλιτέχνη για κάποια περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Αγγλία Τειτ Τειτ
Γραμμενοχώρια Ηπείρου
Τα Γραμμενοχώρια βρίσκονται στην Ήπειρο και αφορούν χωριά και οικισμούς κοινοτήτων γύρω από το χωριό Γραμμένο στο οποίο οφείλουν την ονομασία τους. Είναι δυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων και σε αυτά συμπεριλαμβάνονται, σύμφωνα με μια άποψη, οι οικισμοί Ζωοδόχος, Ανάργυροι, Λοφίσκος, Πετράλωνα, Περάτης, Βαγενίτι, Πολυλόφο, Λύγγος, Λυκοστάνη, Ασβεστοχώρι, Κόντσικα και Μάρμαρα. Σύμφωνα με δεύτερη περιλαμβάνονται η Κωστάνιανη, η Ψήνα, η Δραγοψά και η Λευκοθέα (Αραχωβίτσα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ηπείρου
Ισαβέλλα της Ναβάρρας, υποκόμισσα του Ροάν
Η Ισαβέλλα της Ναβάρρας, γαλλ.: Isabel de Navarre (1512–μετά 1560) από τον Οίκο του Αλμπρέ, ήταν πριγκίπισσα της Ναβάρρας. Ήταν κόρη του Ιωάννη Γ' της Ναβάρρας (απεβ. 1516) και της βασίλισσας Αικατερίνης Α' της Ναβάρρας. Την ίδια χρονιά που γεννήθηκε, το μεγαλύτερο μέρος της Ναβάρρας κατακτήθηκε από την Αραγονία και μεγάλωσε στη Γαλλία.
Βιογραφία
Η Ισαβέλλα έγινε ανάδοχος του μικρανιψιού της Ερρίκου Γ' της Ναβάρρας, τον οποίο έφερε στη βάπτισή του το 1554. Η Ισαβέλλα άρχισε να αισθάνεται συμπάθεια για τον Καλβινισμό από νωρίς, αλλά δεν προσηλυτίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του συζύγου της, ο οποίος παρέμεινε καθολικός. Το 1556 γνώρισε τον ναύαρχο Γκασπάρ ντε Κολινύ και ήταν παρούσα στο Μπεάρν το 1557, όταν η βασίλισσα Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας εισήγαγε τη Μεταρρύθμιση στη Ναβάρρα. Μεταστράφηκε στον Προτεσταντισμό το 1558 και το Κάστρο της Μπλαιν έγινε κέντρο του Προτεσταντισμού στην περιοχή. Στο Κάστρο της Μπλαιν οργανώθηκε η πρώτη βρετονική εκκλησία. Στο Μπλαιν δέχθηκε τον προτεστάντη μεταρρυθμιστή ντ'Αντελό, ο οποίος είχε μία αποστολή στη Νάντη και έκανε το πρώτο προτεσταντικό κήρυγμα εκεί με τους μεταρρυθμιστές Φλερέρ και Λουαζελέρ ντε Βιγιέρ. Το 1560 της παραχωρήθηκε προσωπική θρησκευτική ελευθερία για τον εαυτό της και την οικογένειά της στις δικές της περιοχές, από τον βασιλιά της Γαλλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ρενέ Α΄ υποκόμη του Ροάν και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο ντε Ροάν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ Κατηγορία:Οίκος του Ροάν
Πανόραμα Αττικής
Με το όνομα Πανόραμα συναντώνται στην Αττική οι παρακάτω οικισμοί και συνοικίες:
Λόλλυγουντ
Το Λόλλυγουντ , είναι η παλαιότερη κινηματογραφική βιομηχανία του κινηματογράφου του Πακιστάν. Εδρεύει στη Λαχώρη στο Παντζάμπ στο Πακιστάν. Από το 1929 η Λαχώρη ήταν το κέντρο παραγωγής ταινιών για το Πακιστανικό κινηματογράφο, παράγοντας ταινίες στα Παντζάμπι και Ούρντου. Ωστόσο, από το 2007, το Καράτσι έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεράσει τη Λαχώρη στις κινηματογραφικές παραγωγές των Ούρντου. Η λέξη "Λόλλυγουντ" επινοήθηκε το καλοκαίρι του 1989 στο περιοδικό Glamour, το οποίο δημοσιεύεται από το Καράτσι από τον Σαλίμ Νασίρ.
Ανάργυροι Ιωαννίνων
Οι Ανάργυροι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Ανάργυροι βρίσκονται σε υψόμετρο 700 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 10 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 60 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια, είναι βόρεια και κοντά στο Γραμμένο ενώ η παλιά του ονομασία από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι Βράβορη και ήταν υπό την προστασία της Βαλιδέ σουλτάνας. Το χωριό αναφέρεται από τον Παναγιώτη Αραβαντινό, ο οποίος θεωρεί ελληνική την προέλευση της λέξης Βράβορη και τον Ιωάννη Λαμπρίδη, ο οποίος την κατατάσσει στην κατηγορία των τοπικών ονομάτων, που προέκυψαν "...εκ των ονομάτων αρχηγών επήλιδων ή ιθαγενών...", τα οποία λήγουν σε γενική ενικού αριθμού. Ο Κωνσταντίνος Οικονόμου θεωρεί ότι είναι σλαβικής προέλευσης είτε από το ουσιαστικό borvb (δηλ. "το ζώο, το κτήνος") είτε από το vbrva (δηλ. "η ιτιά") και την πρόσθεση της παραγωγικής κατάληξης -orb.
Στη νότια άκρη του χωριού, ανάμεσα σε κυπαρίσσια και πεύκα, βρίσκεται η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου. Είναι ο ενοριακός και κοιμητηριακός ναός των Αναργύρων. Πρόκειται για τρίκλιτη θολωτή βασιλική με νάρθηκα, η οποία κτίστηκε το 1813 στη θέση παλαιού μοναστηριού, ιστορήθηκε το 1826 και αξιοσημείωτο είναι το περίτεχνο τέμπλο της με πλούσια ανάγλυφη διακόσμηση.
Είναι τόπος γέννησης του ιστοριοδίφη και λόγιου Κωνσταντίνου Δ. Μέρτζιου (1886-1971).
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, με την ονομασία Βράβορη το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 195Α - 16/09/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1954 με το ΦΕΚ 5Α - 11/01/1954 μετονομάστηκε σε Ανάργυροι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αναργύρων της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 108 κατοίκους ενώ το 1991 είχε 131. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,565 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Κέιτ Άπτον
Η Κάθριν Ελίζαμπεθ “Κέιτ” Άπτον (Katherine Elizabeth Upton, 10 Ιουνίου 1992), γνωστή ως Κέιτ Άπτον, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Έγινε γνωστή για την εμφάνισή της στο εξώφυλλο του περιοδικού Sports Illustrated, το έτος 2013. Ως μοντέλο έχει εμφανιστεί σε εξώφυλλα πολλών περιοδικών, όπως GQ, Cosmopolitan, Harper’s Bazaar και Vogue. Το 2011 εμφανίστηκε στην ταινία Tower Heist και το 2014 στην ταινία “The Other Women”.
Βιογραφία
Η Κέιτ Άπτον γεννήθηκε στον Άγιο Ιωσήφ του Μίσιγκαν, στις 10 Ιουνίου 1992. Είναι κόρη της Σέλεϊ Άπτον, πρώην Τεξανή πρωταθλήτρια του τένις, και του Τζέφ Άπτον, γυμναστή και διευθυντή σχολείου. Ο προπάππους της ήταν ο Φρέντερικ Άπτον, συνιδρυτής της εταιρείας παραγωγής και εμπορίας συσκευών Whirlpool Corporation, ενώ ο θείος της, Φρεντ Άπτον, είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.
Το 1999 η Άπτον μετακόμισε με την οικογένειά της στην Μελβούρνη της Φλόριντα, όπου ήταν μαθήτρια στην Επισκοπική Ακαδημία της περιοχής. Ως νεαρή αθλήτρια ιππασίας, έγινε μέλος στην Αμερικανική Ένωση Ιππασίας (APHA) και αγωνίστηκε σε εθνικό επίπεδο όπου κέρδισε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα σε ηλικία 13, 14 και 18 ετών. Με το άλογό της Roanie, κέρδισε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα - το Western Riding (13 ετών και κάτω), το Horsemanship (13 ετών και κάτω) και το Western Riding (14-18 ετών). Έγινε πρωταθλήτρια στο All-Around (13 ετών και κάτω) και κατέκτησε συνολικά τέσσερα πρωταθλήματα (2η θέση). Επιπλέον, η Άπτον κατέκτησε στην τρίτη θέση στο Top Twenty της νεολαίας της APHA. Με το δεύτερο άλογό της, την Colby, κέρδισε στο Western Riding (14-18 ετών) και συμπεριλήφθηκε στο top 5 στο Horsemanship (14-18 ετών) και στο Western Pleasure (14-18 ετών) το 2009.
Καριέρα
Το 2008 η Άπτον πέρασε από κάστινγκ στο Μαιάμι για χάρη του πρακτορείου μοντέλων Elite Model Management και υπέγραψε συμβόλαιο την ίδια μέρα. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με την IMG Models. Από το 2008 έως το 2010, ήταν το μοντέλο σε διαφημίσεις κορυφαίων εταιρειών ρούχων, όπως η Garage και η Dooney & Bourke. Τις χρονιές 2010 και 2011 ήταν το πρόσωπο της Guess. Το 2011 φωτογραφήθηκε για την συλλεκτική έκδοση του περιοδικού Sports Illustrated Swimsuit και ονομάστηκε Rookie of the Year από το ίδιο περιοδικό. Από τότε, έγινε το μοντέλο της Beach Bunny Swimwear και εμφανίστηκε στα περιοδικά Esquire και Complex ως "Γυναίκα του Καλοκαιριού". Η Άπτον φόρεσε ένα από τα μαγιό της Beach Bunny στο περιοδικό Sports Illustrated Swimsuit το 2014.
Τον Απρίλιο του 2011, ένα διαδικτυακό βίντεο που την έδειχνε να χορεύει τον dougie hip-hop χορό στο Λος Άντζελες έγινε viral και την βοήθησε να αυξήσει την δημοτικότητά της. Ο Guy Trebay της εφημερίδας The New York Times παρατήρησε ότι αυτό το γεγονός βοήθησε στο να φανεί η δύναμη που έχουν τα κοινωνικά δίκτυα στην προώθηση ενός μοντέλου. Τον Νοέμβριο του 2011 προβλήθηκε η ταινία “Tower Heist”, στην οποία έπαιζε η Κέιτ Άπτον ως Κυρία Hightower.
Έναν χρόνο αργότερα, το 2012, κατετάγη πέμπτη στη λίστα των πιο σέξι γυναικών της ιστοσελίδας Models.com και τρίτη στην λίστα με της εκατό κορυφαίες γυναίκες, του περιοδικού AskMen. Το 2013, η Κέιτ Άπτον φωτογραφήθηκε για το συλλεκτικό τεύχος του περιοδικού Sports Illustrated Swimwear Issue. Επειδή τα γυρίσματα της συγκεκριμένης φωτογράφησης έγιναν στην Ανταρκτική, η Κέιτ κατά την διάρκεια των γυρισμάτων υπέφερε από αδυναμία στην ακοή και στην όρασή της, λόγω του κρυώματος όπου κόλλησε όταν πήγε στην Ανταρκτική. Επίσης, την ίδια χρονιά φωτογραφήθηκε για την εκατοστή επέτειο του Vanity Fair και ονομάστηκε Μοντέλο της Χρονιάς, στα δέκατα ετήσια Βραβεία Στυλ της Εβδομάδας Μόδας  στη Νέα Υόρκη. Το 2014, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Sports Illustrated Swimsuit Issue ,για το συλλεκτικό τεύχος της 50ης επετείου του περιοδικού όπου μέρος των γυρισμάτων για την φωτογράφηση, γυρίστηκαν στο Ακρωτήριο Canaveral, σε μηδενική βαρύτητα. Κατά την διάρκεια όλης της καριέρας της, η Κέιτ Άπτον έχει κοσμήσει εξώφυλλα πολλών κορυφαίων περιοδικών μόδας, όπως τα Harper’s Bazaar, Esquire, Vogue, Glamour, LOVE, GQ, Cosmopolitan και άλλα. Επιπλέον, έχει εμφανιστεί και σε διαφημιστικές εκστρατείες για της εταιρείες Sam Edelman, David Yurman, Betsey Johnson, Express, Bare Necessities, Guess και Victoria’s Secret. Από το 2014 ενεργεί ως πρεσβευτής της μάρκας καλλυντικών Bobbi Brown. Μέσα στο έτος 2017, η Κέιτ Άπτον πρωταγωνίστησε μαζί με την ηθοποιό Αλεξάντρα Νταντάριο στη σέξι-κομεντί “The Layover”.
Προσωπική ζωή
Η Κέιτ Άπτον είναι Χριστιανή στο θρήσκευμα και έχει δηλώσει ότι η πίστη της στον Θεό είναι σημαντική γι’ αυτήν. Κατά την διάρκεια μιας φωτογράφησης, κάποιος έκανε πλάκα για το σταυρό που φορούσε στον λαιμό, λέγοντάς της "Γιατί φοράς έναν σταυρό? Σαν να είσαι της θρησκείας" και βγάζοντας το κολιέ από τον λαιμό της για να συνεχίσει την φωτογράφηση. Ο Άπτον δήλωσε για αυτό το γεγονός : "Επηρεάστηκα αρκετά από αυτό. Το όλο γεγονός με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι θέλω να έχω έναν σταυρό μαζί μου, συνέχεια". Ως εκ τούτου, η Άπτον έκανε ένα τατουάζ στο δάχτυλό της, που δείχνει έναν σταυρό.
Στις 31 Αυγούστου 2014, γυμνές φωτογραφίες της Κέιτ Άπτον, όπως και αρκετών άλλων διάσημων γυναικών, διέρρευσαν στο Διαδίκτυο.
Από το 2017, η Άπτον έχει έναν σκύλο, που τον ονόμασε Harley.
Χάρι Λαβρέισεν
Ο Χάρι Λαβρέισεν (γεν. 14 Μαρτίου 1997) είναι Ολλανδός αθλητής της ποδηλασίας. Κέρδισε με Ολλανδούς συναθλητές του το αγώνισμα του ομαδικού σπριντ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας 2018 και 2019. Το 2019 κέρδισε επίσης και το αγώνισμα του ατομικού σπριντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές της ποδηλασίας
Ιωάννης Β΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Ιωάννης Β΄, γερμ. Johann II (π. 1275 - 22 Απριλίου 1322) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας (1282-1296), μετά της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1296-1303) και έπειτα εκλέκτορας της Σαξονίας (1303-1322).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, δούκα της Σαξονίας και της Ίνγκεμποργκ των Μπγιέλμπο, κόρης του Μπίργιερ Μάγκνουσον, κόμη (jarl) της Σουηδίας.
Το 1322 απεβίωσε σε ηλικία 47 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλβέρτος Δ΄ ως δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε περί το 1315 την Ελισάβετ του Σάουμμπουργκ, κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αλβέρτος Δ΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Αλβέρτος Δ΄, γερμ. Albrecht IV. (1315 - 1343) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1322-1343).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Ελισάβετ του Σάουενμπουργκ, κόρης του Ερρίκου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ.
Το 1343 απεβίωσε σε ηλικία 28 ετών και τον διαδέχθηκαν κατά σειράν οι τρεις γιοί του Ιωάννης Γ΄, Αλβέρτος Ε΄ και Ερρίκος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1344 τη Μπεάτα του Χάγκεν, κόρη του Γκούντσελιν ΣΤ΄, κόμη του Σβερίν και είχε τέκνα:
Μετά τον θάνατο της Μπεάτας ο Αλβέρτος Δ΄ έκανε το 1341 δεύτερο γάμο με τη Σοφία του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρη του Ιωάννη Β΄, κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο.
Ενωτικό Κίνημα Ιταλών του Εξωτερικού
Το Ενωτικό Κίνημα Ιταλών του εξωτερικού  (Movimento Associativo Italiani all'Estero, MAIE) είναι Ιταλικό πολιτικό κόμμα που αντιπροσωπεύει τους ψηφοφόρους που ζουν στην Νότια Αμερική.
Το κόμμα, με αναφορά στις Ιταλών ομογενών στην Νότια Αμερική, κέρδισε μία έδρα στην Βουλή των Αντιπροσώπων και μία έδρα στην Γερουσία της Δημοκρατίας στις γενικές εκλογές του 2008. Το κόμμα αντιπροσωπεύεται στη Γερουσία από την Μιρέλλα Γκιάι και στην Βουλή των Αντιπροσώπων από τον Ρικάρντο Αντόνιο Μέρλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Καζίς Μπίνκις
Ο Καζίς Μπίνκις (16 Νοεμβρίου 1893 – 27 Απριλίου 1942) ήταν Λιθουανός ποιητής, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Καζίς Μπίνκις γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1893 στο χωριό Γκουντελιάι του Δήμου της Περιφέρειας Μπίρζαϊ. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στην Παπίλυς, αποφοίτησε το 1908. Σπούδασε στο Saulė (Ο Ήλιος), παρακολουθώντας μαθήματα για δασκάλους και στο προγυμνάσιο Μπίρζαϊ. Το 1910 μπήκε στη σχολή γεωργίας στο Βόρονετς (κοντά στο Σβεντσιόνις), αλλά λόγω έλλειψης κεφαλαίων μετακόμισε στο Βίλνιους το 1913 και άρχισε να προετοιμάζεται ιδιωτικά για εξετάσεις εγγραφής. Το 1909, ο Μπίνκις άρχισε να δημοσιεύει πεζογραφία και στίχους στην εφημερίδα Viltis (Η Ελπίδα), Vaivorykštė (Το Ουράνιο Τόξο) και Pirmasis baras (Το πρώτο πεδίο). Το 1915 αποφοίτησε από τα μαθήματα των δασκάλων της Λιθουανικής Επιτροπής στο Βίλνιους και έγινε δάσκαλος στο Παπίλυς. Το 1918 ο Μπίνκις εξελέγη πρόεδρος του Επαρχιακού Συμβουλίου Μπίρζαϊ. Το 1919 διορίστηκε γραμματέας της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Liepsna (Η Φλόγα) στο Βίλνιους. Την ίδια χρονιά μετακόμισε στο Κάουνας. Εκεί εργάστηκε στο γραφείο Τύπου, προσφέρθηκε εθελοντικά στο σύνταγμα Geležinis Vilkas (Ο Σιδερένιος Λύκος) και συμμετείχε σε συναυλίες. Το 1920-1923 σπούδασε, με διακοπές, λογοτεχνία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Παράλληλα έλαβε μέρος στο λογοτεχνικό κίνημα Keturi vėjai (Οι τέσσερις άνεμοι), όντας ο ηγέτης του εκκολαπτόμενου λιθουανικού φουτουρισμού (1922–1928).
Ζούσε από τη λογοτεχνική δουλειά. Το 1922, μαζί με άλλους συγγραφείς, δημοσίευσε ένα αλμανάκ Ο Προφήτης των Τεσσάρων Ανέμων. Το 1924 οργάνωσε ένα περιοδικό Keturi vėjai. Επιμελήθηκε ανθολογίες λιθουανικής λαϊκής ποίησης και τραγουδιών. Εργάστηκε επίσης στην Εταιρεία Λιθουανών Συγγραφέων. Για μερικά χρόνια ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της. Ήταν συνεργάτης του Literatūros naujienos (Τα Νέα της Λογοτεχνίας) και εργάστηκε ως δημοσιογράφος.
Ο Μπίνκις πέθανε στις 27 Απριλίου 1942 στο Κάουνας και θάφτηκε στο νεκροταφείο Πετρασιουνάι.
Λογοτεχνικά έργα
Η κληρονομιά των έργων του Μπίνκις δεν είναι μεγάλη, αλλά σε όλους τους τομείς πέτυχε σημαντικά αποτελέσματα. Έγραψε χιουμοριστικά και σατιρικά ποιήματα και εξέδωσε ποιητικά βιβλία για παιδιά.
Το 1920 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή Eilėraščiai (Τα Ποιήματα). Αυτή η συλλογή λυρικών ποιημάτων είναι ένα από τα καλύτερα έργα της λιθουανικής ποίησης αυτής της εποχής. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Βερολίνο ο Μπίνκις επηρεάστηκε από τη μοντερνιστική ποίηση. Αυτό τον οδήγησε να ιδρύσει το μοντερνιστικό λογοτεχνικό κίνημα Keturi vėjai (Τέσσερις άνεμοι). Το κίνημα Τέσσερις άνεμοι δεν άφησε σπουδαία λογοτεχνικά έργα, αλλά έσπασε τη ρουτίνα, έφερε νέες λογοτεχνικές μορφές και με αυτόν τον τρόπο είχε μεγάλη επίδραση στη λιθουανική ποίηση. Το 1923 (δεύτερη έκδοση το 1926) εξέδωσε τη δεύτερη, φουτουριστική, ποιητική συλλογή του 100 Pavasarių (Εκατό Πηγές). Από το 1927 έως το 1931 ο Μπίνκις δημοσίευσε χιουμοριστικά ποιήματα σε διάφορα περιοδικά. Μερικά από αυτά εκδόθηκαν ως ξεχωριστά βιβλία - (Tamošius Bekepuris ir kitos Alijošiaus dainuškos εκδόθηκε το 1928, Kriaučius Motiejus (Ράφτης Motiejus) εκδόθηκε το 1947).
Έκανε το ντεμπούτο του ως θεατρικός συγγραφέας το 1938 με ένα έργο Atžalynas (Το Φύλλωμα). Ενθαρρυμένος από την επιτυχία του ντεμπούτου του, άρχισε να γράφει ένα νέο έργο Generalinė repeticija (Πρόβα ντυσίματος) το οποίο δεν ολοκλήρωσε. Η Generalinė repeticija είχε μεγαλύτερες φιλοδοξίες, διαφορετική μορφή και σύνθεση. Η Generalinė repeticija παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο εξωτερικό, στο στρατόπεδο Χάναου το 1948, και δημοσιεύτηκε το 1958 στο περιοδικό Νίκη (Pergalė). Στη Λιθουανία ανέβηκε για πρώτη φορά το 1959 (Οστράουσκας, 1997).
Δίκαιοι Μεταξύ των Εθνών
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής ο Μπίνκις έκρυψε Λιθουανούς Εβραίους στο σπίτι του. Στο μνημείο του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ, φυτεύτηκε ένα δέντρο, που μνημονεύει τη Σόφια και τον Καζίς Μπίνκις ως μεταξύ των «Δίκαιων μεταξύ των Εθνών» (αριθμός 660).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ποιητές του 20ού αιώνα Κατηγορία:Λιθουανοί δημοσιογράφοι
Μανώλης Καρνασόπουλος
Ο Μανώλης Καρνασόπουλος γεννήθηκε στο Τουρκολίμανο του Πειραιά το 1936.
Έπαιξε ποδόσφαιρο στα ανεξάρτητα σωματεία του Πασαλιμανιού και εγγράφηκε στον Εθνικό το 1952. Σε ηλικία 16 ετών αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα του Συλλόγου μέχρι το 1961 οπότε και αναχώρησε για τη Νοτιοαφρικανική Ένωση. Εκεί αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στην ελληνική ομάδα του Κέιπ Τάουν, αλλά και στην Εθνική Ομάδα της χώρας αυτής.
Την περίοδο 1959 και μέχρι το 1961 αγωνίστηκε πολλές φορές με την Εθνική Ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά συμμετείχε και σε αποστολές της Εθνικής Ομάδας των Ανδρών χωρίς ποτέ όμως να αγωνιστή σε επίσημη αναμέτρηση.
Υπήρξε μέλος της μεγάλης ομάδας του Εθνικού και ήταν ένας αναγνωρισμένος από συμπαίκτες και αντιπάλους άριστος δεξιός χαφ.
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 08/2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Ιωάννης Γ΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Ιωάννης Γ΄, γερμ. Johann III. (π. 1335 - 1356) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1343-1356).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Δ΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μπεάτας του Χάγκεν, κόρης του Γκούντσελιν ΣΤ΄, κόμη του Σβερίν.
Το 1343 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Σαξονίας-Μπέργκεντορφ-Μελν. Το 1356 απεβίωσε σε ηλικία περίπου 21 ετών, άγαμος. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος Ε΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αστράς Κέας
Ο Αστράς είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Αστράς είναι ορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα της Κέας. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Προφήτη Ηλία (θέση «Αμαραθιά»), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Ιουλίδας-Ελληνικών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 480. Απέχει περίπου 6,5 χλμ. ΝΑ. της Ιουλίδας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδος του δήμου Κέας. Με το ΦΕΚ 224Α – 11/09/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας.
Πεζοπορία
Από τον Αστρά περνάει το σηματοδοτημένο μονοπάτι Ιουλίδας-Αρχαίας Καρθαίας, μήκους 12,5 χιλιομέτρων περίπου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέας
Μιλτιάδης Μελαχροινός
Ο Μιλτιάδης Μελαχροινός (Miltiades Melachrino) (1856 - 1933) ήταν Έλληνας καπνέμπορος και καπνοβιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιλτιάδης Μελαχροινός γεννήθηκε το 1856 στην Κωνσταντινούπολη και προερχόταν από οικογένεια επιχειρηματιών και βιομηχάνων του καπνού. Σε ηλικία 25 ετών αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη για την Αίγυπτο, όπου δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο τσιγάρων στο Κάιρο και επιδίδεται σε εξαγωγές στην Αμερική και στην Ινδία. Στην συνέχεια επέκτεινε την επιχείρηση στο Λονδίνο και το 1904 ίδρυσε εταιρεία στην Νέα Υόρκη με την επωνυμία "M. Melachrino and Co". Η επιχείρηση του διέθετε παραρτήματα σε Κίνα, Νέα Υόρκη, Καναδά, Τουρκία και Ελλάδα. Το 1913, πουλάει το εργοστάσιο του και επιστρέφει στην Αίγυπτο, όπου μετέχει σε χρηματιστηριακές επιχειρήσεις και σε εμπόριο βάμβακος. Πέθανε στην Νέα Υόρκη στις 4 Ιουλίου του 1933.
thumb| Τσιγάρα Μελαχροινού
Φιλανθρωπικό έργο - Οικογένεια
Το 1916, με δωρεά του ιδρύεται η Μελαχροίνειος Σχολή στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου.
Οι γονείς του ήταν ο Αντώνης Μελαχροινός, έμπορος και η Σμαράγδα Μελαχροινού.
Ο διάσημος μουσικός George Melachrino, ήταν γιος του.