cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμίλ Ντυκλώ
Ο Ντυκλώ γεννήθηκε στο Ωριγιάκ και σπούδασε στο Κολέγιο του Ωριγιάκ, στο Λύκειο του Αγίου Λουδοβίκου των Παρισίων και στην École Normale Supérieure. Το 1862 άρχισε να εργάζεται ως βοηθός στο εργαστήριο του Λουί Παστέρ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του δίδαξε στην Τουρ (1865), στο Κλερμόν-Φεράν (1866), στη Λυών (από το 1873) και στο Παρίσι (από το 1878). Στο Παρίσι ήταν καθηγητής της μετεωρολογίας στο Ινστιτούτο της Αγρονομίας. Σε μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του, ωστόσο, συνδέθηκε με το έργο του Παστέρ.
Το 1888 εκλέχθηκε μέλος της γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών και το 1894 έγινε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής).
Το έργο του Ντυκλώ εντοπίζεται κυρίως στα πεδία της χημείας, της βακτηριολογίας, της υγιεινής και της γεωπονίας. Ο Ντυκλώ είναι ο «πατέρας», μαζί με τον Μπούχνερ, της συνήθειας να ονομάζονται τα ένζυμα με την κατάληξη «-αση» (-ase), προστιθέμενη στο όνομα της ουσίας-υποστρώματος του ενζύμου. Με τον Παστέρ συνεργάσθηκε στη μελέτη των ασθενειών του μεταξοσκώληκα και στα περίφημα πειράματα που κατέρριψαν τη θεωρία της αυτόματης γένεσης. Τη δεκαετία του 1870 ο Ντυκλώ εκπόνησε μελέτες για τη φυλλοξήρα, έντομο που κατέστρεφε τα αμπέλια της Γαλλίας. Επίσης ερεύνησε τη χημική σύσταση του γάλακτος και βιοχημικά θέματα στην οινοποιία και τη ζυθοποιία.
Το 1887 ο Ντυκλώ άρχισε την έκδοση των Χρονικών του Ινστιτούτου Παστέρ, με τους Σαμπερλάν, Γκρανσέ, Νοκάρ και Ρου (1853–1933) να είναι μέλη της πρώτης συντακτικής επιτροπής. Μετά τον θάνατο του Παστέρ το 1895 ο Ντυκλώ έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Παστέρ, με τους Ρου και Σαμπερλάν στη θέση των υποδιευθυντών.
Ο Ντυκλώ συνέγραψε αρκετά βιβλία, όπως μια πραγματεία μικροβιολογίας (Traité de microbiologie), τα έργα L'hygiène sociale και Ferments et maladies, καθώς και μία βιογραφία του Παστέρ με τίτλο Pasteur, histoire d'un esprit.
Ο Ντυκλώ αναμίχθηκε και στην πολιτική και υπήρξε δημοσίως υποστηρικτής του Αλφρέντ Ντρέιφους όταν αυτός κατηγορήθηκε αδίκως για προδοσία, μάλιστα συνέγραψε και σχετικό βιβλίο (Avant le procès - l'Affaire Dreyfus, 1898). Η δεύτερη σύζυγος του Ντυκλώ, η Agnes Mary Frances Duclaux, το γένος Robinson (1857-1944), ήταν γνωστή συγγραφέας, ενώ ο γιος του, ο Ζακ Εζέν (Jacques Eugène Duclaux, 1877-1978), έγινε χημικός και βιολόγος, επίσης μέλος της γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι Κατηγορία:Μικροβιολόγοι
Σομπέκ
Γιος της αρχαίας θεάς της σοφίας Νηίθ ο κροκόδειλος θεός Σομπέκ, στα ελληνικά Σούχος, ήταν περισσότερο δημοφιλής στη νεκρόπολη της Αρσινόης, εξ ου και ο τίτλος του Κύριος του Φαγιούμ. Ήταν θεός της γονιμότητας στο αιγυπτιακό πάνθεο, είτε αυτή αφορούσε τη δύναμη της ανθρώπινης αναπαραγωγής είτε τα γεννήματα της γης. Καθώς μάλιστα η ευφορία της γης εξαρτάτο άμεσα από τις πλημμύρες του Νείλου που έβριθε κροκοδείλων. Στην εποχή του Μέσου Βασιλείου ήταν ο θεός προστάτης των Φαραώ. Όταν οι Φαραώ της 12ης δυναστείας άρχισαν να κτίζουν στο Φαγιούμ, ευνόησαν τη λατρεία του, πρακτική που συνεχίστηκε και στη 13η δυναστεία και πολλοί ελάμβαναν τον τίτλο Σομπέκ χοτέπ, που σημαίνει ο Σομπέκ είναι ελεήμων ή πρόσθεταν το όνομά του στο δικό τους όπως η Σομπέκ νεφέρου ή Νεφρουσομπέκ.
Από τον Νείλο εξαρτάτο η επιτυχία του εμπορίου, όπως και η αλιεία, γεγονός που συνδέει τον Σομπέκ με τα ύδατα, αν και φαίνεται πως ήταν τετράπτυχη θεότητα. Συνδεόταν με τον πύρινο Ρα, τον αέρινο Σου, τον χθόνιο Γκεμπ και τον υδάτινο Όσιρι. Αναπαρίσταται ενίοτε να φέρει ηλιακό δίσκο και κέρατα όμοια με εκείνα του Άμμωνα Ρα και στη θρησκευτική ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου είναι επίσης γνωστός ως Σεμπέκ, Σεμπέκ-Ρα, Σομπκ, Σόμπκι και Σοκνόπαις (ελλ.).
left|thumb|200 px|Σομπέκ (Ναός του Κομ Όμπο) Στην αιγυπτιακή βίβλο των νεκρών υπονοείται ότι η εγγύτητα του Σομπέκ προς τον Ώρο είναι δυνατόν να ανιχνευθεί στη συμμετοχή του θεού στη γέννηση του Ώρου, καθώς ήταν εκείνος που κάλεσε την Ίσιδα και την Νέφθυ να βοηθήσουν στην προστασία του νεκρού. Ήταν ο θεός που αναδυόταν από τα σκοτεινά ύδατα και σε ορισμένες σέκτες θεωρείτο ο δημιουργός του κόσμου. Κέντρο της λατρείας του κατά την αρχαιότητα ήταν ο μοναδικός στο είδος του δίδυμος Ναός του Κομ Όμπο, περίπου 45 χλμ Βόρεια του Ασσουάν, χωρισμένος σε δύο όμοια ιερά αφιερωμένα στον Σομπέκ και τον πολεμικό θεό Οράς. Η ιερή λίμνη του ναού του Σομπέκ στο Φαγιούμ φαίνεται πως ήταν η κατοικία μεγάλου αριθμού κροκοδείλων. Ο Στράβων αναφέρει ότι έφεραν κοσμήματα και τρέφονταν από τους ιερείς του ναού. Μετά τον θάνατό τους μομμιοποιούνταν και θάβονταν προς τιμήν του Σομπέκ.
Η παρουσία του στα Κείμενα των Πυραμίδων και την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών υποδεικνύει ότι ήταν αρχαία θεότητα, η λατρεία της οποίας διήρκεσε έως τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Βαγιούρλ
Το Βαγιούρλ (γαλλικά: Vailhourles, οξιτανικά: Valhorlhas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαγιουρλαί (γαλλικά: Vailhourlais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Αντώνιος της Ναβάρρας
Ο Αντώνιος (Antoine de Bourbon, 22 Απριλίου 1518 - 17 Νοεμβρίου 1562) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Ναβάρρας μέσω του γάμου του με την Ιωάννα του Αλμπρέ, από το 1555 έως το θάνατό του. Επίσης, ήταν δούκας του Βαντόμ και αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων (1537 - 1562).
Στούπα
thumb|right|400px|Η Στούπα Σάντσι χρονολογείται από την εποχή του βασιλιά Ασόκα δηλαδή τον 3ο αιώνα π.Χ. και βρίσκεται στην [[Ινδία . Σήμερα όλος ο αρχαιολογικός χώρος είναι χαρακτηρισμένος ως μνημείο ΟΥΝΕΣΚΟ .]]
Αντώνιος της Ναβάρρας
Ο Αντώνιος ήταν γιος του Καρόλου δούκα του Βαντόμ και της Φραγκίσκης των Βαλουά (απεβ. το 1550), κόρης του Ρενέ δούκα του Αλανσόν. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κονντέ, και πατέρας του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.
Στούπα
Στον Βουδισμό μια Στούπα (στα σανσκριτικά: स्तूप, προφέρεται ως στούπα, στο Θιβετιανό αλφάβητο γράφεται ως མཆོད་རྟེན་ και προφέρεται τσουέτεν, στα σιναλέζικα γράφεται ως දාගැබ ενώ στη γλώσσα Πάλι ως थुप και προφέρεται ως θούπα όπου κατά λέξη σημαίνει σωρός ) είναι μια ημισφαιρική αρχιτεκτονική δομή σαν ανάχωμα η οποία περιεχέι κειμήλια Βουδιστών, συνήθως τις στάχτες των μοναχών που έχουν αποτεφρωθεί και χρησιμοποιείται ως μέρος για περισυλλογή-προσευχή. Σήμερα ο όρος απευθύνεται κυρίως στον Βουδισμό αλλά αρχικά η αρχιτεκτονική δομή της χρησιμοποιούνται και στον Τζαϊνισμό.
Αντώνιος της Ναβάρρας
Κληρονόμος του βασιλείου της Ναβάρρας
Νυμφεύτηκε στο Μουλέν (1548) την Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, κόρη του Ερρίκου Β΄ της Ναβάρρας και της Μαργαρίτας της Ναβάρρας. Με τον γάμο του έγινε κόμης της Φουά, του Μπιγκόρ, του Αρμανιάκ και τού Περιγκόρ. Ο Αντώνιος προσπάθησε με κάθε μέσο να ανακτήσει το βασίλειο της Ναβάρρας που είχε κατακτηθεί από τους Ισπανούς (1512). Δεν είχε σταθερές θρησκευτικές πεποιθήσεις, και με τον αδελφό του ήταν επικεφαλής της Προτεσταντικής μερίδας, διαχωρίζοντας τις ιδέες του από αυτές της συζύγου του.
Στούπα
Ετυμολογία
Η λέξη και στούπα στα स्तूप στα σανσκριτικά μεταφράζεται ως κόμπος ή τούφα από μαλλιά ή το ανώτερο μέρος της κεφαλής ή κορυφή. Ο όρος στούπα όπως και ο όρος τσαϊτγιά  (έτσι ονομάζονται οι βουδιστικοί ναοί) προέρχονται από το όρο «τσίτα» που σημαίνει νεκρικός σωρός. Και οι δύο όροι χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί το ανάχωμα όπου αποτεφρώθηκε κάποια σημαντική προσωπικότητα (περιέχει στάχτες κάποιου αποτεφρωμένου ιερού προσώπου) και γύρω του έχει ένα ξύλινο διάδρομο. Ο όρος τσαϊτγιά αναφέρεται και στις τελετές που σχετίζονται με αυτό το ανάχωμα ενώ ο όρος στούπα περιγράφει το ανάχωμα.
Αντώνιος της Ναβάρρας
Αντιβασιλιάς της Γαλλίας
Πολέμησε για λογαριασμό της Αικατερίνης των Μεδίκων, ήταν κηδεμόνας του γιου της Καρόλου Θ΄ της Γαλλίας και Γάλλος στρατάρχης (1561). Όταν η σύζυγος του επέτρεψε στους Ουγενότους να κυριεύσουν την επισκοπή και τις εκκλησίες του Βαντόμ (1562) απείλησε να την κλείσει σε μοναστήρι, αυτή κατέφυγε στο Μπιαρν. Ήταν ματαιόδοξος και ασταθής στην συμπεριφορά του, πολλές φορές δυσαρέστησε τους υπηκόους του ενώ τον μεταχειρίστηκαν επιδέξια οι ανώτεροί του. Στην πολιορκία της Ρουέν (Νοέμβριος 1562) τραυματίστηκε θανάσιμα και σε λίγο πέθανε.
Στούπα
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουδισμός
Αντώνιος της Ναβάρρας
Αντιβασιλιάς της Γαλλίας
200px|thumb|Έμβλημα του Αντωνίου των Βουρβόνων και των Βασιλέων της Ναβάρρας. thumb|right|200px|Πορτρέτο του Αντωνίου από τον Κορνήλιο της Λυών το 1548
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1548 την Ιωάννα Γ΄ των Αλμπρέ βασίλισσα της Ναβάρρας, κόρη τού Ερρίκου Β΄ της Ναβάρρας και απέκτησε τέκνα:
Με την ερωμένη του Λουίζα των Μπεροντιέ ο Αντώνιος είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Δούκες του Βαντόμ
Ψουσέννης Β΄
O Ψουσέννης Α΄ των ελληνικών πηγών, αιγυπτ. Psusennes ή Ωρ-Πασεμπακαενιούτ Β΄, αρχ. αιγυπτ. ḥr-p3-sb3-ḫˁỉ-⟨n⟩-nỉwt ήταν ο 7ος και τελευταίος φαραώ της 21ης δυναστείας της Αιγύπτου. Κατά την ενθρόνιση έλαβε το πριν-το-όνομα επίθετο Τιτκεπερουρέ ή Τιτκεπερρέ, που σημαίνει Εικόνα των μεταμορφώσεων του Ρε. Ο Ψουσέννης Α΄ συνήθως θεωρείται το ίδιο πρόσωπο με τον Ψουσέννη Γ΄, ανώτερο ιερέα του Αμούν. Ο αιγυπτιολόγος Καρλ Γιάνσεν-Βίνκελν σημειώνει, πως ένα σημαντικό σχέδιο τοίχου από τον ναό της Αβύδου περιέχει τους πλήρεις τίτλους ενός βασιλιά Τυετκεπερρέ Σατεπενρέ Πασεμπακαενιούτ Μερυαμούν, που ταυτόχρονα καλείται ανώτερος ιερέας τού Αμούν και ανώτατος στρατιωτικός διοικητής. Αυτό δηλώνει ότι ο Ψουσέννης ήταν ταυτόχρονα βασιλιάς στην Τάνιδα και ανώτερος ιερέας στις Θήβες, που σημαίνει ότι δεν παραιτήθηκε από ανώτερος ιερέας του Αμούν κατά τη βασιλεία του. Οι λίγες αναφορές της εποχής του στη βασιλεία του περιλαμβάνουν το προαναφερθέν σχέδιο τοίχου στον ναό του Σέτι Α΄ στην Άβυδο, ένα θραύσμα αγγείου (όστρακον) από το Umm el-Qa'ab, έναν δεσμό με το Καρνάκ και ο θεωρούμενος τάφος του, ο οποίος περιέχει ένα επίχρυσο φέρετρο με έναν βασιλικό ουραίο όφι και μία μούμια, που βρέθηκε στον προθάλαμο του τάφου τού Ψουσέννη Β΄ στην Τάνιδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 21ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Κύκλος ζωής έκδοσης λογισμικού
Ο όρος κύκλος ζωής έκδοσης λογισμικού (αγγλ. software release life cycle) αναφέρεται στις φάσεις ανάπτυξης και ύπαρξης ενός λογισμικού. Ξεκινά από την σύλληψη της ιδέας και την μελέτη για τις απαιτήσεις και τις προδιαγραφές του. Ακολουθεί η υλοποίησή του, με την δημιουργία του κώδικα και την αποσφαλμάτωση ή βελτίωση του. Η διάθεση του τελικού προϊόντος στον καταναλωτή. Η υποστήριξή με ενημερώσεις (updates), οι οποίες βελτιώνουν την λειτουργικότητά του ή διορθώνουν σφάλματα (bugs). Και τέλος φτάνει στην απόσυρσή του, όταν αντικαθίσταται από άλλο λογισμικό, που εκμεταλλεύεται πληρέστερα τις νεότερες τεχνολογικές εξελίξεις. Ενώ η ακολουθία των φάσεων, είναι γενικά αποδεκτή, ο τρόπος εφαρμογής τους ποικίλει, ανάλογα με το είδος του λογισμικού και την συνολική προσέγγιση της ομάδας που κάνει την διαχείριση.
Ιστορία
Παρόμοια ορολογία για τις φάσεις δοκιμών, όπως οι «alpha» και «beta», πρωτοχρησιμοποιήθηκε από την IBM την δεκαετία του 1950, για την ανάπτυξη των προϊόντων της (hardware). Τις είχε ονομάσει φάσεις A,B και C. «Α» φάση, ήταν η επεξεργασία της «ιδέας» του νέου προϊόντος, πριν αυτό ανακοινωθεί δημόσια. «B» φάση, ήταν η όλη απαιτούμενη εργασία και δοκιμασία του προϊόντος, πριν αυτό δοθεί για παραγωγή. Η φάση "C" ήταν η τελική δοκιμή πριν από τη γενική διαθεσιμότητα του προϊόντος στην αγορά. Όταν η IBM άρχισε την παραγωγή λογισμικού, ο όρος «alpha», αναφερόταν στην επεξεργασία και δοκιμή πριν την ανακοίνωση του και ο όρος «beta», στην διαδικασία μέχρι το προϊόν φτάσει να είναι έτοιμο για διάθεση. Η IBM σταμάτησε να χρησιμοποιεί την ορολογία «alpha/beta» την δεκαετία του 1960, αλλά ήδη είχε επικρατήσει στην τεχνολογία ανάπτυξης λογισμικού. Η IBM χρησιμοποίησε τον όρο «δοκιμή πεδίου» (αγγλ. "field test"), αντί για τον γνωστό σήμερα όρο "beta test", όταν η δοκιμή γίνεται από τους πελάτες.
Pre-Alpha
Η φάση Pre-Alpha χαρακτηρίζει όλες τις διαδικασίες που συντελούνται κατά την διάρκεια της αρχικής ανάπτυξης του προϊόντος. Οι διαδικασίες αυτές περιλαμβάνουν συγκέντρωση και ανάλυση απαιτήσεων (Requirements analysis), την σχεδίαση λογισμικού (Software design), την ανάπτυξη λογισμικού (Software development) και την δοκιμή των επιμέρους κομματιών του (Unit testing). Οι διάφορες λειτουργίες του δεν είναι έτοιμες και το προϊόν δεν είναι έτοιμο να χρησιμοποιηθεί από άλλους εκτός από την ομάδα που το αναπτύσσει.
Alpha
Η φάση Alpha του κύκλου έκδοσης είναι η πρώτη φάση κατά την οποία αρχίζει η δοκιμή του λογισμικού. Σε αυτή τη φάση όλη η προβλεπόμενη λειτουργικότητα και οι προδιαγραφές έχουν κωδικοποιηθεί, το προϊόν είναι έτοιμο για δοκιμή. Σε αυτή τη φάση ελέγχου οι προγραμματιστές χρησιμοποιούν τεχνικές «Διαφανούς Κουτιού», για να εντοπίσουν τα σφάλματα και να καταστήσουν το λογισμικό όσο πιο σταθερό και αξιόπιστο γίνεται. Ακολουθεί ο έλεγχος με δοκιμές «Μαύρου Κουτιού», η οποία γίνεται από διαφορετική ομάδα. Αν το λογισμικό παραδοθεί για έλεγχο «Μαύρου Κουτιού», σε έναν περιορισμένο αριθμό χρηστών (π.χ. στους εργαζόμενους μιας επιχείρησης ή οργανισμού), τότε λέμε ότι γίνεται χρήση της «έκδοσης alpha» του λογισμικού.
Beta
Τις Alpha εκδόσεις ακολουθούν οι Beta, που είναι γνωστές και σαν betaware λογισμικό. Σε αυτή τη φάση το λογισμικό για πρώτη φορά γίνεται διαθέσιμο στους πραγματικούς χρήστες και σε ένα περιορισμένο αριθμό πελατών. Το λογισμικό στην φάση αυτή περιλαμβάνει όλες τις προβλεπόμενες λειτουργίες του, όμως δεν είναι ακόμα έτοιμο, γιατί πιθανότατα περιέχει αρκετά σφάλματα (bugs). Μεγάλος αριθμός σφαλμάτων εντοπίζεται στην φάση Alpha, αλλά στην φάση Beta δοκιμάζεται κάτω από πραγματικές συνθήκες, από περισσότερους χρήστες και μεγαλύτερο όγκο δεδομένων, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται επιπλέον σφάλματα, προβλήματα στις επιδόσεις και ασταθείς συμπεριφορές του συστήματος. Δεν αποκλείεται η κατάρρευση του συστήματος και η απώλεια δεδομένων. Στην περίπτωση που το λογισμικό προορίζεται για το ευρύ κοινό και πρέπει να λειτουργήσει σε διαφορετικές πλατφόρμες (μηχανές, λειτουργικά συστήματα, κλπ), που η κάθε μια μπορεί να έχει διαφορετικές παραμετροποιήσεις, τότε επιβάλλεται η beta έκδοση να δοκιμαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους χρήστες, το οποίο είναι εφικτό λόγω του Διαδικτύου. Ουσιαστικά πρόκειται για σφάλματα που δεν μπορούν να εντοπιστούν διαφορετικά, γιατί προκαλούνται από άλλα προγράμματα ή από το λειτουργικό σύστημα.
Υπάρχουν άτομα ή οργανισμοί που δοκιμάζουν την έκδοση αυτή και ονομάζονται δοκιμαστές Beta (Beta testers)- συνήθως είναι τωρινοί ή μελλοντικοί πελάτες της εταιρείας που αναπτύσσει το λογισμικό. Αυτοί είναι πρόθυμοι να δοκιμάσουν την ασταθή έκδοση χωρίς ανταμοιβή και καμιά φορά λαμβάνουν την τελική έκδοση δωρεάν ή με κάποια έκπτωση. Δουλειά τους είναι να δοκιμάσουν το λογισμικό και να αναφέρουν στην ομάδα ανάπτυξης τα προβλήματα που αντιμετώπισαν. Η Beta έκδοση μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως δείγμα για την παρουσίαση του ανερχόμενου προϊόντος και των χαρακτηριστικών του, σε υποψήφιους πελάτες.
Beta διαρκείας
Επειδή η χρήση του Διαδικτύου διευκολύνει την γρήγορη και ανέξοδη διανομή λογισμικού, αυξάνονται οι περιπτώσεις όπου εταιρείες διατηρούν το λογισμικό αρκετό καιρό στη φάση Beta με σκοπό να συνεχίσουν να προσθέτουν λειτουργίες και δυνατότητες (Perpetual Beta). Το «beta διαρκείας», λόγω των συνεχών τροποποιήσεων, εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν «alpha έκδοση» της πρό-Διαδικτύου εποχής. Τον Φεβρουάριο του 2005, ο ιστότοπος τεχνολογικών ειδήσεων ZDNet, δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με το «beta διαρκείας», που συχνά διαρκεί χρόνια, δίνοντας την εντύπωση, ότι το λογισμικό είναι σε συνεχή κατάσταση παραγωγής. Στο άρθρο αυτό παρουσίαζε σαν παραδειγματα το Gmail και το Google News, που βρισκόταν σε beta για μεγάλο χρονικό διάστημα, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιούταν ευρέως. Τελικά, το Google News βγήκε από την κατάσταση beta τον Ιανουάριο του 2006 και αργότερα, τον Ιούλιο του 2009, το Google Apps, συμπεριλαμβανομένου και του Gmail. Αυτή η πολιτική επιτρέπει στον δημιουργό του λογισμικού να καθυστερεί την πλήρη υποστήριξη και την ανάληψη της ευθύνης των προβλημάτων που είναι σε εκκρεμότητα. Από την διάθεση των Windows 8, η Microsoft δεν αποκαλεί το λογισμικό της beta, αλλά «προεπισκόπηση». Η Microsoft, μετά την έναρξη το 2014, του «Προγράμματος Windows Insider», παρακινεί τους πελάτες της να γίνουν μέλη της «κοινότητας Insider», ώστε να λαμβάνουν όλες τις τελευταίες εκδόσεις και να ανταποκρίνονται με σχόλια και προτάσεις για βελτίωση.
Ανοιχτό και κλειστό Beta
Κλειστό Beta σημαίνει ότι η δοκιμαστική έκδοση είναι προσβάσιμη από ένα στενό κύκλο προσώπων.Έτσι τα άτομα για να αποκτήσουν πρόσβαση πρέπει να λάβουν πρόσκληση από τους υπεύθυνους (συνήθως μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου). Αντίθετα, το ανοιχτό Beta μπορούν να το δοκιμάσουν είτε χρήστες ενός ευρέος περιβάλλοντος είτε όλοι οι ενδιαφερόμενοι.
Release candidate
Είναι η τελική δοκιμαστική έκδοση η οποία πιθανώς θα καταλήξει ως το τελικό προϊόν, εκτώς αν παρουσιαστούν σημαντικά σφάλματα. Σε αυτή τη φάση σταθεροποίησης του λογισμικού όλες οι λειτουργίες του έχουν ήδη σχεδιαστεί και ο κώδικας έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Η έκδοση RC έχει ένα τελικό στάδιο στο οποίο οι προγραμματιστές έχουν συμφωνήσει να μην προσθέσουν νέο κώδικα στο πρόγραμμα, όμως συνεχίζουν να τροποποιούν τον ήδη υπάρχοντα κώδικα προκειμένου να διορθώσουν λάθη. Όταν διορθωθούν, είτε εκδίδεται μια νέα έκδοση RC είτε κατευθείαν η τελική, σταθερή έκδοση του λογισμικού.
Στάδιο έκδοσης
Αφού περάσει τα προηγούμενα στάδια δοκιμών και βελτιώσεων, το λογισμικό είναι έτοιμο για κυκλοφορία και αυτή η τελική κατάστασή του λέγεται «σταθερή έκδοση» (αγγλ. stable release ή stable edition).
Γενική διαθεσιμότητα
Η γενική διαθεσιμότητα (αγγλ. General availability - GA) είναι το στάδιο προετοιμασίας για την εμπορία του λογισμικού, κυρίως όταν αυτό πρόκειται να διατεθεί από τα καταστήματα μέσω κάποιας συσκευασίας. Γίνονται οι τελευταίες εργασίες από το εμπορικό τμήμα (marketing) και όλες οι εμπορικές τακτοποιήσεις σε τοπικό και αν είναι απαραίτητο σε παγκόσμιο επίπεδο. Οριστικοποιούνται οι αναγκαίες προσαρμογές και συμμορφώσεις τοπικότητας (γλώσσα, περιοχή) του προϊόντος, όπως και τα ανάλογα εγχειρίδια χρήσης (manuals). Μετά από αυτές τις διευθετήσεις, το λογισμικό είναι έτοιμο για διάθεση στον καταναλωτή.
Προώθηση στην Αγορά / Παραγωγή
Προώθηση στην Αγορά / Παραγωγή (αγγλ. Release to Μarketing / Μanufacturing, RTM). Είναι η φάση που το τελικό προϊόν γίνεται διαθέσιμο στον χρήστη επίσημα. Ο όρος RTM χαρακτηρίζει την κατάσταση του λογισμικού, ότι δηλαδή αυτό είναι αρκετά υψηλής ποιότητας ώστε να χρησιμοποιηθεί από το ευρύ κοινό και δεν υποδηλώνει τον τρόπο διάθεσής του, που μπορεί να είναι Διαδικτυακά ή με μαγνητικά και οπτικά μέσα.
Στάδιο υποστήριξης
Το λογισμικό υπόκειται σε ενδελεχή έλεγχο για σφάλματα στις φάσεις alpha και beta. Στην πράξη όμως, ανάλογα και το πόσο πολύπλοκο είναι, δεν επιτυγχάνεται ποτέ πλήρη αποσφαλμάτωση. Ακόμα και μετά την κυκλοφορία της «σταθερής έκδοσης», οι δημιουργοί του είναι υποχρεωμένοι να εκδίδουν διορθώσεις ή ακόμα λόγω ανταγωνιστικότητας να προσθέτουν βελτιώσεις και επιπλέον λειτουργικότητα. Σε αυτή τη φάση λέγεται ότι το λογισμικό είναι στο «στάδιο υποστήριξης» (αγγλ. support stage).
Τρόποι
Οι δημιουργοί, σε αυτό το στάδιο, κυκλοφορούν μικρές «ενημερώσεις» (αγγλ. updates), που είναι «πρόχειρες διορθώσεις» (αγγλ. patches) ή μεγάλες που λέγονται «πακέτα υπηρεσιών υποστήριξης» (αγγλ. service packs). Μεγάλες τροποποιήσεις μπορούν να θεωρηθούν «ενδιάμεσες εκδόσεις». Σε κάποιες κατηγορίες λογισμικών, από την φύση τους είναι απαραίτητες οι συχνές ενημερώσεις, όπως στα προγράμματα προστασίας από ιούς (αγγλ. anti-virus).
Κόστος
Για τις βελτιώσεις κάποιες φορές χρεώνεται ο κατασκευαστής, ιδίως αν το λογισμικό είναι εξατομικευμένο (custom). Ειδικά στα εξατομικευμένα συνηθίζεται η συμφωνία της «μετα την πώληση υποστήριξης» (αγγλ. after sales support), η οποία χρεώνεται στον καταναλωτή ετησίως. Στην περίπτωση που ο κατασκευαστής θέλει το λογισμικό του να είναι ανταγωνιστικό στην αγορά, επιζητά τις προτάσεις βελτίωσης του καταναλωτή, οπότε οι βελτιώσεις προσφέρονται δωρεάν, παρακινώντας τον με αυτό τον τρόπο να συμβάλει στην βελτίωσή του. Η ύπαρξη του Διαδικτύου συντελεί, ώστε όλα αυτά να γίνονται ευκολότερα και με μικρότερο κόστος.
Στάδιο εγκατάλειψης
Αυτό το στάδιο λέγεται «τέλος ζωής λογισμικού» (αγγλ. end-of-life) ή το λογισμικό αποκαλείται «εγκαταλελειμένο» (αγγλ. abandonware). Κυρίως λόγω της δημιουργίας νέου, εντελώς διαφορετικού προϊόντος, που καλύπτει σε λειτουργικότητα το υπάρχον, ο κατασκευαστής εγκαταλείπει την υποστήριξη του και διακόπτει την πώλησή του. Βέβαια αυτής της ενέργειας προηγείται ανακοίνωση, που γίνεται ένα εύλογο χρονικό διάστημα πριν, και δεδομένης της κυκλοφορίας στην αγορά του νέου λογισμικού, που θα το αντικαταστήσει. Ο χρήσης μπορεί να συνεχίσει να το χρησιμοποιεί, όμως με δική του ευθύνη στην περίπτωση δυσλειτουργίας ή και κατάρρευσης. Αυτό το στάδιο του λογισμικού διαρκεί όσο ο χρήστης συνεχίζει να το χρησιμοποιεί, κάτι που εξαρτάται από την γενική βελτίωση της τεχνολογίας.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Πηγές
Κατηγορία:Ανάπτυξη λογισμικού
Καππαδοκία (Ρωμαϊκή επαρχία)
thumb|right|250px|Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138)
Η Καππαδοκία ήταν μία επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Μ. Ασία με πρωτεύουσα την Καισάρεια. Προσαρτήθηκε το 17 μ.Χ. από τον Τιβέριο (κυβέρνησε 14 μ.Χ. - 37), έπειτα από το τέλος του ηγεμόνα της Αρχελάου. Ήταν μία αυτοκρατορική επαρχία, δηλ. ο κυβερνήτης της (legatus Augusti) δοριζόταν απευθείας από τον Αύγουστο. Κατά το τέλος του 1ου αι. μ.Χ., η επαρχία ενσωμάτωσε τις περιοχές του Πόντου και της Μικράς Αρμενίας.
Σύμμαχος των Ρωμαίων
Παλαιότερα η Καππαδοκία ανήκε στους διαδόχους της Αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου. Το βασίλειο της Καππαδοκίας κυβερνήθηκε από τη Δυναστεία των Αριαραθιδών το διάστημα 331 - 95 π.Χ. Με τον Αριαράθη Δ΄ η Καππαδοκία ήλθε σε επαφή με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία ως εχθρός: αυτός συμμάχησε με τον Αντίοχο Γ΄ τον Μέγα κατά τον Ρωμαιο-Σελευκιδικό Πόλεμο των ετών 192-188 π.Χ.
Έπειτα από τη νίκη των Ρωμαίων επί του Αντιόχου Γ΄, ο Αριαράθης Δ΄ εισήλθε σε φιλικές σχέσεις με τη Δημοκρατία, παντρεύοντας την κόρη του Στρατονίκη με τον βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β΄, έναν πιστό σύμμαχο της Ρώμης. Κατόπιν οι Αριαραθίδες βασιλείς έγιναν μεγάλοι σύμμαχοι της Ρώμης στην Ανατολή: Το βασίλειο υποστήριξε τη Δημοκρατία ως αντίβαρο στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, η οποία διεκδικούσε κυριαρχία επί της Καππαδοκίας. Επίσης υποστήριξε τη Ρώμη κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο εναντίον του Περσέα της Μακεδονίας το διάστημα 171-166 π.Χ.). Η νίκη της Ρώμης έναντι των Σελευκιδών και της Μακεδονίας κατέστησε τη Δημοκρατία ως μία μεγάλη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.
Όταν ο Άτταλος Β΄ της Περγάμου (βασ. 138-133 π.Χ.) απεβίωσε χωρίς κληρονόμους, κληροδότησε το βασίλειό του στη Ρώμη. Κάποιος εμφανίστηκε ως ανιψιός του με το όνομα Ευμένης Γ΄, διεκδίκησε τον θρόνο και κατέλαβε το βασίλειο. Τότε ο Αριαράθης Ε΄ της Καππαδοκίας υποστήριξε τον Ρωμαίο ύπατο Πούμπλιο Λικίνιο Κράσσο Ντίβες Μουκιανό στην προσπάθειά του να εκτοπίσει τον Ευμένη Γ΄, όμως έπεσαν και οι δύο στη μάχη εναντίον του Ευμένη Γ΄. Τον Αριαράθη Ε΄ διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Αριαράθης ΣΤ΄.
Ο Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου μνήστευσε την κόρη του Λαοδίκη με τον νεαρό Αριαράθη ΣΤ΄ και έτσι επέκτεινε τον έλεγχό του στην Καππαδοκία. Αργότερα έκανε εκστρατεία και εισέβαλε στην Καππαδοκία, κάνοντάς της εξαρτημένη του βασιλείου του Πόντου. Αν και τυπικά ανεξάρτητη η Καππαδοκία, η επιρροή του Πόντου συνεχίστηκε και από τον γιο του Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου.
Το 116 π.Χ. ο Αριαράθης ΣΤ΄ δολοφονήθηκε από έναν ευγενή της Καππαδοκίας -τον Γόρδιο- κατ' εντολή του Μιθριδάτη ΣΤ΄, ο οποίος έπειτα εγκατέστησε τη χήρα Λαοδίκη, που ήταν αδελφή του, ως αντιβασίλισσα του ανήλικου Αριαράθη Ζ΄ της Καππαδοκίας. Έτσι παγίωσε τον έλεγχο της χώρας από τον Πόντο. Όταν όμως ο Νικομήδης Γ΄ της Βιθυνίας νυμφεύτηκε τη Λαοδίκη, προσπάθησε να προσαρτήσει την Καππαδοκία στο βασίλειό του και εκτόπισε τον Αριαράθη Ζ΄. Τότε ο Μιθρδάτης ΣΤ΄ αντέδρασε γρήγορα, εκτοπίζοντας τον Νικομήδη Γ΄ και εγκαθιστώντας τον ανιψιό του Αριαράθη Ζ΄ στον θρόνο, επιστρέφοντας την Καππαδοκία στη σφαίρα επιρροής του Πόντου.
Το 101 π.Χ. ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ σκότωσε τον Αριαράθη Ζ΄ και εγκατέστησε εκεί τον 8ετή γιο του Αριαράθη Θ΄ ως υποχείρό του. Επειδή ο μικρός βασιλιάς δεν μπορούσε να ελέγξει το βασίλειο, οι Καππαδόκες ευγενείς εξεγέρθηκαν εναντίον του το 97 π.Χ. και εξέλεξαν τον Αριαράθη Η΄, γιο του Αριαράθη Ζ΄, ως βασιλιά τους. Πάλι ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ κατέβαλε εύκολα τους στασιαστές, εξόρισε τον Αριαράθη Η΄, και αποκατέστησε τον γιο του στον θρόνο της Καππαδοκίας.
Βασίλειο υποτελές στη Ρώμη (95 π.Χ. - 14 μ.Χ.)
Ως απάντηση στην αναταραχή αυτή στηη Καππαδοκία, ο Νικομήδης Γ΄ το 95 π.Χ. έστειλε πρεσβεία στη Ρώμη, ισχυριζόμενος επικυριαρχία επί της Καππαδοκίας. Όμοια ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έστειλε πρέσβεις στη Ρώμη, ζητώντας επικύρωση της κυριαρχίας του στην Καππαδοκία. Ωστόσο η Σύγκλητος δεν απέδωσε το βασίλειο σε κάποιον.
Αντίθετα ζήτησε από τη Βιθυνία και τον Πόντο να αποσυρθούν από την Καππαδοκία και εγγυήθηκε την ανεξαρτησία της. Όρισε τον Αριαράθη Θ΄ έκπτωτο· ο Ρωμαίος κυβερνήτης Λούκιος Κορνήλιος Σύλλας έθεσε τον Αριοβαρζάνη Α΄ ως βασιλιά της Καππαδοκίας. Έτσι το 95 π.Χ. η Καππαδοκία έγινε βασίλειο υποτελές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Το 93 π.Χ. στρατός από την Αρμενία υπό τον Τιγράνη Β΄ τον Μεγάλο, γαμπρό του Μιθριδάτη ΣΤ΄, εισέβαλε στην Καππαδοκία με την έγκριση του βασιλιά του Πόντου. Ο Τιγράνης Β΄ εκθρόνισε τον Αριοβαρζάνη Α΄, που διέφυγε στη Ρώμη, και έστεψε τον Γόρδιο ως νέο βασιλιά της χώρας, υποτελή σε αυτόν. Με την Καππαδοκία υποτελή στην Αρμενία, ο Τιγράνης Β΄ δημιούργησε μία ζώνη προφύλαξης μεταξύ του βασιλείου του και της επεκτεινόμενης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Με την Καππαδοκία εξασφαλισμένη, ο Μιθριδάτης Β΄ εισέβαλε στη Βιθυνία και νίκησε τον Νικομήδη Δ΄ το 90 π.Χ., ο οποίος διέφυγε στη Ρώμη. Μία αντιπροσωπεία της Συγκλήτου εστάλη στη Μ. Ασία για να αποδώσει στους δύο βασιλείς τις επικράτειές τους. Αν και ο Πόλεμος της Ρώμης με τις (σύμμαχες μέχρι πρότινος) πόλεις της Ιταλίας μαινόταν ακόμη, η Ρώμη μπορούσε με επιτυχία να ανακτήσει τους δύο θρόνους, χάρη στην αυξανόμενη επιρροή της Δημοκρατίας στην περιοχή.
Μετά τον 3ο αι.
Κατά την αναδιοργάνωση των επαρχιών από τον Διοκλητιανό, οι περιοχές του Πόντου και της Αρμενίας διαχωρίστηκαν και η επαρχία περιορίστηκε στην κανονική Καππαδοκία (Cappadocia proper). Ορίστηκε επικεφαλής ένας ύπατος (consul) και τέθηκε υπό την επισκοπή του Πόντου. Στην επαρχία βρισκόταν πολλές αυτοκρατορικώές ιδιοκτησίες, όπως επιμαρτυρούν νομοθεσίες της εποχής. Καθώς ήταν μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Αντιόχειας, η Καισάρεια είδε πολλές αυτοκρατορικές επισκέψεις στα χρόνια του Κωνσταντίνου Α΄ και των επιγόνων του· ο Ουάλης περνούσε συχνά. Ο μετέπειτα αυτοκράτορας Ιουλιανός, πέρασε τα πρώτα έτη του στην απομακρυσμένη ιδιοκτησία του στο Μάκελλον. Υπήρχε μεγάλη διαφορά της τάξης των γαιοκτημόνων από τους αστούς και τους αγρότες, που ήταν ενδεείς. Επίσης η διαφορά του κλίματος στο υψίπεδο ήταν μεγάλη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 330 το ανατολικό ήμισυ της επαρχίας αποσπάστηκε για τη δημιουργία των επαρχιών Αρμενία Πρίμα και Αρμενία Σεκούντα. Το 371 ο Ουάλης απέσπασε το νοτιοδυτικό μέρος περί τα Τύανα, που έγινε η Καππαδοκία Σεκούντα υπό έναν πρόεδρο (praeses), ενώ η υπόλοιπη έγινε η Καππαδοκία Πρίμα, που διατήρησε τον ύπατό της.
Κατά την περίοδο αυτή η Καππαδοκία είδε μία γενεά Χριστιανών διανοητών, με μεγαλύτερο τον Βασίλειο τον Μέγα επίσκοπο Καισαρείας, τον φίλο του Γρηγόριο Ναζιανζηνό, τον εξάδελφο του πρώτου Γρηγόριο επίσκοπο Νύσσης και τον εξάδελφο του δεύτερου Αμφιλόχιο του Ικονίου.
Βυζαντινή περίοδος
Το διάστημα 535-553 ο Ιουστινιανός Α΄ ένωσε τις δύο επαρχίες Καππαδοκία Πρίμα και Καππαδοκία Σεκούντα σε μία ενότητα υπό έναν ανθύπατο (proconsul). Σε όλη την υστερορωμαϊκή περίοδο η περιοχή ήταν υποκείμενη στις λεηλασίες των νοτιοδυτικών γειτόνων της Ισαύρων, πράγμα που οδήγησε στην οχύρωση των πόλεων. Στις αρχές του 7ου αι. η επαρχία κατελήφθη προσωρινά από τους Σασανίδες. Έπειτα από το ξεκίνημα των Μουσουλμανικών επιδρομών, επανειλημμένες λεηλασίες ερήμωσαν την περιοχή, που μοιράστηκε μεταξύ των νέων θεμάτων των Ανατολικών και των Αρμενιακών.
Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ρωμαικη
2015
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2015 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Το 2015 έχει ανακηρυχθεί Διεθνές Έτος του Φωτός και Διεθνές Έτος εδάφους από την εξηκοστή όγδοη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Γεγονότα
Αναλυτικότερα τα γεγονότα ανά μήνα:
Θάνατοι
Αναλυτικότερα οι θάνατοι ανά μήνα:
Πανταλόνε
thumb|right|350px|Ο Πανταλόνε Ο Πανταλόνε (ιταλ. Pantalone) είναι χαρακτήρας της ιταλικής κωμωδίας.
Περιγραφή
Η χαρακτηριστική εμφάνιση του Πανταλόνε οφείλεται στο ντύσιμο και την συμπεριφορά του. Είναι ένας γεροτσιγκούνης που κοιτάει πως να μαζέψει χρήματα, αλλά πέφτει πάντα θύμα και είναι σχεδόν πάντα ερωτευμένος. Φοράει κίτρινες παντόφλες, κόκκινο καλσόν (το ιταλικό παντελόνι) και μαύρο παλτό. Κρεμάει το πουγκί με τα λεφτά του στο πλάι για να το βλέπουν όλοι. Η χαρακτηριστική του στάση είναι η υπόκλιση. Παρόλο που εκπροσωπεί την γηραιά πωγωνοφόρα τάξη, χάνει την αξία του επειδή ερωτοτροπεί, διαφθείρεται, υποψιάζεται, έχει σωματικές ανάγκες, σφάλει και ατυχεί, ενώ οι υπηρέτες του τον εκμεταλλεύονται και τον περιγελούν χωρίς να το καταλάβει. Όλοι του στήνουν παγίδες και αυτός πέφτει θύμα. Η οικογενειακή του κατάσταση είναι επίσης λυπηρή ή ευτράπελη. Όταν δεν είναι χήρος, η γυναίκα του τον απατάει. Στο τέλος του έργου όμως είναι αυτός που θα πάρει το αίμα του πίσω.
Πηγές
Κατηγορία:Κομέντια ντελ άρτε
Εθνόσημο του Τζέρσεϊ
thumb|Εθνόσημο του Τζέρσεϊ. Το εθνόσημο του Τζέρσεϊ είναι κόκκινος θυρεός με τρία χρυσά λιοντάρια (παραδοσιακά γνωστά ως λεοπαρδάλεις), τα οποία λέγονται στα γαλλικά les trois léopards. Παραχωρήθηκε στο νησί με τη μορφή σφραγίδας, από τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας το 1279.
Παραπομπές
Τζέρσεϊ Κατηγορία:Τζέρσεϊ
Ταραμοσαλάτα
Η ταραμοσαλάτα είναι μεζές με κρεμώδη υφή που καταναλώνεται κυρίως στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα η ταραμοσαλάτα συνηθίζεται να καταναλώνεται σε περιόδους νηστείας (κυρίως την Καθαρά Δευτέρα), επειδή δεν περιέχει γαλακτοκομικά, αβγά (πουλερικών) κλπ.
Συστατικά
Βασικό της συστατικό είναι ο ταραμάς, δηλαδή αβγά ψαριού (κυπρίνου ή άλλων).
Παρασκευή
Ο ταραμάς αναμειγνύεται με ελαιόλαδο, ξερό ψωμί, πατάτα, κρεμμύδι και λεμόνι και ανακατεύεται καλά μέχρι να γίνει κρέμα. Η γεύση της ταραμοσαλάτας είναι ιδιαίτερη λόγω του ταραμά.
Είδη
Ανάλογα με το χρώμα του ταραμά προκύπτει και το χρώμα της ταραμοσαλάτας, δηλαδή ανοιχτό μπεζ ή ροζ. Στην βιομηχανική παραγωγή μπορεί να προστίθεται και χρώμα τροφίμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλείμματα Κατηγορία:Εδέσματα Καθαράς Δευτέρας Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κρύα ορεκτικά Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Ρουμάνικη κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Ντιπ
Τόλης Καζαντζής
Υπήρξε μαθητής στο Ιωαννίδειο Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια στο Πειραματικό Γυμνάσιο. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος.
Υπήρξε βασικός συνεργάτης στο περιοδικό Διαγώνιος (1958-1983), όπου δημοσίευσε ποιήματα, πεζογραφήματα, δοκίμια, μελετήματα, βιβλιοκριτικές και μεταφράσεις. Συνεργάστηκε ακόμα και με πολλά άλλα περιοδικά και εφημερίδες. Το 1986 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας για το έργο του Μια μέρα με τον Σκαρίμπα, εκδ. Στιγμή, 1985. Κείμενά του για την πεζογραφία της Θεσσαλονίκης και για την πολιτιστική ζωή της πόλης υπάρχουν σε περιοδικά, εφημερίδες και συλλογικές εκδόσεις. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ολλανδικά και ιταλικά.
Το 1988 παρουσιάστηκε από την Κρατική τηλεόραση της ΕΤ1 η τηλεοπτική μεταφορά μέρους των πεζογραφημάτων του Καζαντζή με βασικό άξονα την ιστορία της κυρα-Λισάβετ. Το σενάριο της σειράς με τίτλο Η παρέλαση επιμελήθηκε ο ίδιος ο συγγραφέας σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Γιάννη Διαμαντόπουλο. Το 1989 έγραψε το σενάριο της σειράς Μακεδονικά παραμύθια που προβλήθηκαν από την ΕΡΤ3 σε σκηνοθεσία του Απόστολου Κρυωνά.
Μεταφράσεις
Γκιγιώμ Απολλιναίρ, Ποιήματα, μτφρ. Φανή Κισκήρα-Τόλης Καζαντζής, Κλείτος Κύρου, ανάτυπο του περιοδικού «Διαγώνιος», Θεσσαλονίκη 1967
Κρίσεις για το έργο
Απόσπασμα κριτικής του Π. Μουλλά (Εντευκτήριο, 1993, τεύχος 22, σ. 96-98)"Θα συνοψίσω την άποψή μου παρατηρώντας ότι στο έργο του Καζαντζή διακρίνω δύο βασικά στάδια. Το πρώτο συνοδεύεται από πεζογραφήματα όπως Η κυρά-Λισάβετ (1975), Η παρέλαση (1976) και η Ενηλικίωση (1980), δηλαδή από πεζογραφήματα που έχουν δημοσιευτεί ως το 1980 και που χαρακτηρίζονται από τον πρωταγωνιστικό ρόλο της μνήμης. Πρόκειται ουσιαστικά για νοσταλγικές αναδρομές στο παρελθόν και στον κόσμο της παιδικής ηλικίας, απ’ όπου ανασύρονται κατοχικές και μετακατοχικές αναμνήσεις και εμπειρίες συχνά με τη μελαγχολική εκείνη συνείδηση της φθοράς που φέρνει στο πέρασμά του ο χρόνος. Προσωπικά με συγκινεί, εκτός από τα διηγήματα που ανέφερε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, και το διήγημα «Ο λάκκος»: ένας λάκκος που έχει καλυφθεί από μια σύγχρονη πολυκατοικία, αλλά που για τον αφηγητή (και όχι μόνο για τον αφηγητή) περικλείει μια ορισμένη συγκίνηση, όπως τα πράγματα που χάνουμε για πάντα και όπως η θεία Φερενίκη που πεθαίνει."Απόσπασμα κριτικής του Γ. Αράγη (Πλανόδιον, 1994, τεύχ. 21, σ. 580-584)"[…] Η πεζογραφία του Καζαντζή παρουσιάζει δύο πτυχές. Η πρώτη, χρονικά, είναι αυτή που το υλικό της αντλήθηκε από το παρελθόν. Αφετηρία έχει την κυρά-Λισάβετ και κατάληξη τα τρία διηγήματα («Αύριο», «Η επέτειος», «Το ράδιο») που περιέχονται στο Ματαιότης ματαιοτήτων. Φαίνεται ωστόσο πως το παρελθόν, ως αφηγηματική πηγή, δεν ικανοποιούσε για πάντα το συγγραφέα –είτε γιατί δεν ήταν αστείρευτο, είτε γιατί δεν ανταποκρινόταν στους σύγχρονους προβληματισμούς του, είτε για άλλους λόγους. Έτσι, κι ενώ εξακολουθούσε να αντλεί πολύτιμο υλικό από το παρελθόν, στράφηκε και προς το παρόν ανοίγωντας το δρόμο για την πραγμάτωση της δεύτερης πτυχής του έργου."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ακρίτας (σχεδίασμα έπους)
Περιεχόμενο
right|thumb|200px|Ένα από τους ήρωες του Ακρίτα Σας στέλνω σήμερα, τον Ποιητή. [...] Εσώκλειστο. Εικονογραφημένο δελτάριο με μια [[:en:Persian miniature|περσική μινιατούρα από το Βρετανικό Μουσείο. ]] «Ο Οδυσσέας του Καζαντζάκη βγαίνει στην αναζήτηση του Θεού όπως ο Οδυσσέας του Ομήρου στην αναζήτηση της πατρίδας.», γράφει ο Παντελής Πρεβελάκης.
Ο Ακρίτας, το «κύκνειο άσμα», ο «13ος άθλος», είναι το δεύτερο έπος, μετά την Οδύσσεια, που σχεδίαζε να δημιουργήσει ο Καζαντζάκης. Σε 24 ραψωδίες, σε 33.333 17σύλλαβους στίχους και αυτός, όπως ακριβώς η Οδύσσειά του. «Ο Ακρίτας πνέει μέσα μου σα θερμός ανοιξιάτης άνεμος. Γλυκό, πικρό ανατρίχιασμα, κι είμαι βέβαιος ένα τέτοιο παιχνιδιάρικο, πικρότατο αποχαιρετισμό -τελευταία άνοιξη- θα 'νιωθε ο Σαιξπήρος λίγο πριν αρχίσει να γράφει την Τρικυμία.» «Θα 'θελα -άραγε θα μπορέσω;- ο Ακρίτας να ΄ναι πολύ διαφορετικός από την Οδύσσεια. Εδώ λέω ν' ανέβω στο πιο αψηλό πάτωμα, πέρα από τη σαρκική πραματικότητα, εκεί όπου τα ζώα, τα δέντρα κι οι πηγές και τα παραμύθια μιλούν σαν άνθρωποι, κι οι άνθρωποι περπατούν στους δρόμους ή πολεμούν στην έρημο σαν παραμύθια. Θα εξαφανίσω τον καιρό και τον τόπο, θα παίξω ελεύτερος από τα δεσμά της λογικής, θα χορέψω χωρίς πόδια.» left|thumb|200px|[[Ουώλτ Ουίτμαν|Whitman, Walt 114 ]] Ο Ακρίτας ξεκινά εκεί απ' όπου τελείωσε ο Οδυσσέας. Ο Οδυσσέας είναι η αρχαιότητα, ο Ακρίτας είναι η ένωση της αρχαίας και της χριστιανικής και της νέας Ελλάδας και όλου του Σύμπαντος. Ο Ακρίτας είναι ο νέος Αδάμ. Ο Οδυσσέας είναι ο τελευταίος παλιός άνθρωπος, ο Ακρίτας είναι ο πρώτος νέος άνθρωπος. Ο Οδυσσέας είναι η Κόλαση και το Καθαρτήριο, ο Ακρίτας είναι ο Παράδεισος της Οδύσσειας. Ο Οδυσσέας είναι ο άνθρωπος που μάχεται να φτάσει στην κορυφή, το Νάδα, ο Ακρίτας είναι ο άνθρωπος που έχει φτάσει στην κορυφή, το Νάδα. Ο Ακρίτας δεν δημιουργεί τον Μύθο, ο Ακρίτας είναι ο Μύθος, ζει και γίνεται ο Μύθος. Ο Ακρίτας ζει τα πάντα βαθιά, άμεσα, φυτικά, οι άνθρωποι τον βλέπουν αετό, βροχή, ταύρο... Ο Ακρίτας βλέπει τους μύθους και κουβεντιάζει με τις φυσικές δυνάμεις, άνεμο, βροχή, άνοιξη... Ο Ακρίτας έχει μέσα του τα περασμένα και τα τωρινά και τα μελλούμενα. Ο Ακρίτας ανασταίνει τον Χριστό για να σώσει τους κολασμένους, γιατί αυτό είναι το πιο δύσκολο, να σώσει τους κακούς, κι αυτό θα κάνει ο Χριστός που ανάστησε ο Ακρίτας στην καρδιά του. Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται για να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριόνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά. Ο Ακρίτας παίζει λεύτερος, ανασταίνει και συμφιλιώνει ίσκιους, τον Οιδίποδα, τον Δία και τον Προμηθέα, τον Μακμπέθ, τον Χριστό και τον Ιούδα. Ο Ακρίτας καθισμένος, χαμογελαστός, και γύρω του έρχονται όλα τα ζώα, οι ιδέες, τα όνειρα, τα παραμύθια, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Αλίκη, ο Πινόκιο, η Χιονάτη, έρχονται παλιές του ζωές και αναμνήσεις της ζωής του, ο Ακρίτας παίζει, πυκνώνει το τίποτα, το Νάδα, και το κάνει ορατό, το αραιώνει κι αφανίζεται, όλα αδελφωμένα περνούν, φτάνουν σε απόκοσμο, παραδεισένιο νησί, ο Σαίξπηρ, ο Σκορσέζε, Θέλει, λέει, να ΄ναι λεύτερος—Σκοτώστε τον!, ένα άσπρο αρσενικό παγόνι παιχνιδοφυσοανοίγει τα φτερά του, χαμογελά, τα κουνά ελαφρά, κι όλα αφανίζονται.
«Ο θάνατος του νέου Οδυσσέα είναι η μόνη του Μεταμόρφωση.»
''Σιωπή! Ένας γλάρος. Γλάροι. Ο πατέρας καλεί! Έρχομαι, πατέρα! Τέλος εδώ. Εμείς τότε. Τέλος, ξανά! Πάρ' το. Τα φιλιά σου, να με αγαπονεροθυμάσαι. Μέχρι χίλια χρόνια. Χείλια. Τα κλειδιά. Δοσμένα! Μακριά μοναχική τελευταία αγαπημένη μακρόσυρτη η''
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καζαντζάκη
Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λευκορωσίας (ΚΚΛ, λευκορωσικά: Камуністы́чная па́ртыя Белару́сі, Καμουνιστίτσναγια Παρτίγια Μπιελαρούσι, Коммунистическая партия Беларуси) είναι κομμουνιστικό και Μαρξιστικό–Λενινιστικό πολιτικό κόμμα στη Λευκορωσία.
Το κόμμα δημιουργήθηκε το 1996 και στηρίζει την κυβέρνηση του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο. Αρχηγός του κόμματος είναι ο Αλεξέι Σόκολ.
Επισκόπηση
Το κόμμα πρότεινε τη συγχώνευση με το Κόμμα των Κομμουνιστών της Λευκορωσίας (ΚΚΛ) στις 15 Ιουλίου 2006. Ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας είναι φιλοπροεδρικό κόμμα, το Κόμμα των Κομμουνιστών της Λευκορωσίας ήταν ένα από τα σημαντικότερα κόμματα της αντιπολίτευσης στη Λευκορωσία. Σύμφωνα με τον Σεργκέι Καλιάκιν, πρόεδρο του ΚΚΛ, η λεγόμενη "επανένωση" των δύο κομμάτων ήταν ένα σχέδιο για να την εκδίωξη του ΚΚΛ, σημαντικού κόμματος της λευκορωσικής αντιπολίτευσης.
Ο κύριος στόχος της εξωτερικής πολιτικής του ΚΚΛ είναι η ενίσχυση της κομματικής ανακηρυγμένης εθνικής ασφάλειας μέσω της ανάπτυξης του Λευκορωσο-Ρωσικού Ενωσιακού κράτους και η φάση ανασυγκρότησης των εθελοντικά ανανεωμένων Ενωσιακών εθνών, ενισχύοντας την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία.
Ως μέλος του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, το ΚΚΛ απολαμβάνει σχέσεις με άλλα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής και σε όλο τον κόσμο σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι το ΚΚΛ (αντιπολιτευόμενο), το οποίο θεωρείται από πολλούς ως φιλοδυτικό.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2004, το ΚΚΛ έλαβε το 5.99% των ψήφων και 8 από 110 έδρες της βουλής των Αντιπροσώπων, το 2008 μόνο 6 έδρες και το 2012 περιορίστηκε σε 3 έδρες. Ακόμα, επειδή το κόμμα υποστηρίζει τον Πρόεδρο Λουκασένκο, 17 από τα μέλη του ορίστηκαν από αυτόν στην άνω βουλή, το Συμβούλιο της Δημοκρατίας, το 2012.
Στα τοπικά Συμβούλια των Αντιπροσώπων της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (2014) το ΚΚΛ εκπροσωπούνταν από 206 βουλευτές.
Αιγυπτιώτες Λήμνιοι
Οι Αιγυπτιώτες Λήμνιοι είναι μια ξεχωριστή κατηγορία Ελλήνων της Αιγύπτου, οι οποίοι αν και ξεκίνησαν να εγκαθίστανται στην Αίγυπτο από τις αρχές του 19ου αιώνα, ουδέποτε αποκόπηκαν από τη Λήμνο, την οποία ευεργέτησαν ποικιλοτρόπως.
Οι Λημνιοί της Αιγύπτου έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη του νησιού. Μεγάλη είναι η συνεισφορά τους στην εκπαίδευση, στην ανοικοδόμηση εντυπωσιακών ιερών ναών και γενικά στην κοινωνία της Λήμνου. Οι πιο εύποροι αποτελούσαν κατά κάποιο τρόπο την αριστοκρατία του νησιού. Έχτιζαν εντυπωσιακές κατοικίες, ασκούσαν επιρροή στα κοινοτικά πράγματα, έφερναν νεωτερισμούς και γενικά συνιστούσαν ένα ζηλευτό πρότυπο για τους ντόπιους κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία
Λημνιοί αναφέρονται στην Αίγυπτο πριν από το 1800. Όμως, η εκτεταμένη εγκατάστασή τους εκεί άρχισε μετά το 1830. Το 1843 ανάμεσα στους ιδρυτές της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας αναφέρεται και ο Γεώργιος Δημητρίου Λήμνιος. Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα και ως το 1940 περίπου οι Λημνιοί έσπευδαν κατά χιλιάδες στην Αίγυπτο για εργασία. Ο Αργύριος Μοσχίδης υπολόγιζε ότι το 1905 ζούσαν εκεί τουλάχιστον 700 οικογένειες, ενώ το 1910 υπολογίζονταν πάνω από 5000 οι Λημνιοί της Αιγύπτου. Οι περισσότεροι έφευγαν σε μικρή ηλικία, 15-16 ετών. Τον πρώτο καιρό δούλευαν ως «υπηρέτες» στο κατάστημα κάποιου συγγενή ή συγχωριανού τους. Εργάζονταν εκεί για μερικά χρόνια και, αν ήταν τυχεροί κι έπεφταν σε τίμιο αφεντικό, ξεκινούσαν κάποια δική τους επιχείρηση. Αναφέρονται όμως και περιπτώσεις νεαρών Λημνιών που δραπέτευαν ή κι αυτοκτονούσαν ακόμα, διότι δεν άντεχαν το σκληρό αφεντικό.
Τα κορίτσια πήγαιναν ως υπηρέτριες σε πλούσιες θείες τους από μικρή ηλικία αποσκοπώντας σε ένα καλό γάμο. Συχνά αυτή η μεταφορά γινόταν ομαδικά από Λημνιούς ταχυδρόμους, τους λεγόμενους "αμανετζήδες", με μεθόδους που ορισμένες φορές άγγιζαν τα όρια της δουλεμπορίας, κάτι που προκαλούσε διαμαρτυρίες, τις οποίες βρίσκουμε στις τοπικές εφημερίδες. Το 1924 αναφέρεται πως οι αμανετζήδες εισέπρατταν 8 λίρες για κάθε κορίτσι που μετέφεραν! Αλλά και στην Αίγυπτο δεν είχαν πάντα την καλύτερη τύχη. Διαβάζουμε στην εφ. Ταχυδρόμος το 1911:
"Η Λημνία νεάνις Μαλαματένια παρεδόθη στον Έλληνα πρόξενον του Καΐρου και κατήγγειλε ότι η κυρία της την εξυλοφόρτωνε επί τέσσερα χρόνια". Παρά τις δυσκολίες, η φτώχια που επικρατούσε στο νησί και οι μεσαιωνικές κοινωνικές συνθήκες ανάγκαζαν όλο και περισσότερους κατοίκους να αποφασίσουν το ταξίδι στην Αίγυπτο:
"Άντε γιέμ’ στα Μ’σίρια μπεκ καζαντίσ’ς λίρες", ήταν η φράση με την οποία αποχαιρετούσαν οι γονείς τα παιδιά τους, όπως μας λέει ο Λήμνιος λαογράφος παπά-Αγγελής Μιχέλης, αιγυπτιώτης και ο ίδιος.
Η κύρια επιχειρηματική δραστηριότητα των Λημνιών της Αιγύπτου ήταν η κατεργασία και το εμπόριο του βαμβακιού. Ορισμένοι δούλεψαν στη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ και πολλοί άνοιγαν καφενεία ή ζαχαροπλαστεία. Το 19ο αιώνα οι ευκαιρίες ήταν πολλές και αρκετοί απέκτησαν τεράστιες περιουσίες, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστο επιχειρηματικό δαιμόνιο, παρά το ότι ήταν σχεδόν αγράμματοι.
Πολλοί από αυτούς διοχέτευσαν ένα μέρος των εισοδημάτων τους σε δημόσια έργα στη Λήμνο, κυρίως στην εκπαίδευση και στην ανέγερση ναών αλλά και σε έργα ύδρευσης, οδοποιίας, στην περίθαλψη κλπ. Η γνώμη τους ήταν σεβαστή, διότι η τύχη κάθε προσπάθειας για την πραγματοποίηση ενός κοινωφελούς έργου εξαρτιόταν απόλυτα από το αν θα χρηματοδοτηθεί από κάποιον εύπορο αιγυπτιώτη ή από τη Λημνιακή Αδελφότητα. Δεν είναι τυχαίο, πως όλες οι σοβαρές αποφάσεις, η ψήφιση των κοινοτικών κανονισμών, η ίδρυση σχολείων κλπ., λαμβάνονταν το καλοκαίρι, παρουσία των αιγυπτιωτών, διότι χωρίς τη συναίνεσή τους τα έργα δεν είχαν καμία τύχη.
Λημνιακή Αδελφότητα
Οι Λημνιοί της Αιγύπτου ένιωσαν από νωρίς την ανάγκη να συσπειρωθούν για να αλληλοβοηθηθούν αλλά και να βοηθήσουν πιο οργανωμένα και αποτελεσματικά την πατρίδα τους. Από το 1870 αναφέρονται διάφορα βραχύβια οργανωτικά σχήματα, από τα οποία το 1886 προέκυψε η Λημνιακή Αδελφότητα στην Αλεξάνδρεια.
Το 1888 η Λημνιακή Αδελφότητα είχε γύρω στα 450 μέλη σε 20 πόλεις της Αιγύπτου: Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Ισμαηλία, Σουέζ, Σαμανούτ, Μίνια, Γκαφερία, Ζίφτα, Μιχάλα-Κεμπίρ, Μανσούρα, Πορτ-Σάιντ κλπ. Συγκέντρωσε μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο επένδυσε σε χρεόγραφα που απέδιδαν ετήσιους τόκους 2.700 λιρών στα σχολεία του νησιού.
Μετά το 1896 πέρασε μια περίοδο αδράνειας, αλλά το 1905 ξαναζωντάνεψε με πρόεδρο το Νικόλαο Ντάλλη. Το 1906 είχε 510 μέλη. Το 1911 μετά τη χρεοκοπία του Ντάλλη πρόεδρος έγινε ο Γεώργιος Σαρρής.
Το 1933 ως πρόεδρος αναφέρεται ο Π. Παραμαντζόγλου και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ο Αθανάσιος Παστρούδης. Διαλύθηκε το 1964, εκτός από το παράρτημα του Καΐρου, το οποίο λειτουργούσε ως πριν από μερικά χρόνια.
Από τους λιγοστούς σημερινούς Λήμνιους της Αιγύπτου προέρχεται ο νέος πρόεδρος του Συμβούλιου Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) που εξελέγη το 2007. Είναι ο Στέφανος Ταμβάκης, που έχει καταγωγή από τον Κορνό.
Ξεχωριστή αδελφότητα είχαν ιδρύσει οι Αγιοστρατίτες από το 1895 περίπου, η οποία πρόσφερε πολλές υπηρεσίες στο μικρό νησί. Σημαντικότερη προσωπικότητα ήταν ο αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος Β΄ Λογοθέτης, ο οποίος εξασφάλισε χορηγία του μεγάλου εθνικού ευεργέτη Γρηγορίου Μαρασλή, την οποία συμπλήρωσε ο ίδιος ώστε να γίνει η ανέγερση της εντυπωσιακής "Μαράσλειου και Λογοθέτειου Σχολής" στον Αϊ-Στράτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Λήμνος
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2020
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Άντριου Ρίτζγουεϊ
Ο Αντιστράτηγος Άντριου Ρίτζγουεϊ (Andrew Peter Ridgway, τίτλος Order of the Bath, CB, και Ιππότης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, CBE) είναι ο Αντικυβερνήτης του Τζέρσεϊ από τις 14 Ιουνίου του 2006 ως το 2011.
Προηγουμένως σταδιοδρόμησε για πολλά χρόνια στο Στρατό. Γεννήθηκε το 1950 και μορφώθηκε σε Στρατιωτική Ακαδημία. Υπηρέτησε στη Γερμανία και στην Ιρλανδία και το 1975 έγινε προσοντούχος πιλότος ελικοπτέρου. Έλαβε μέρος σε αεροπορικές επιχειρήσεις στην Κεντρική Αμερική και στη Βόρεια Ιρλανδία.
Το 1994 ορίστηκε διοικητής των δυνάμεων του ΟΗΕ στην κεντρική Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ενώ το 1999 στον Πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο έγινε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Σώματος Ταχείας Επέμβασης του ΝΑΤΟ. Στα τελευταία χρόνια προτού γίνει Αντικυβερνήτης υπηρέτησε στις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας.
Από το 2006 ανέλαβε αντιπρόσωπος της Βασίλισσας στο Τζέρσεϊ, δηλαδή Αντικυβερνήτης. Ο διορισμός του ήταν συμβολικός και εθιμοτυπικός. Παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως το 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Τζέρσεϊ Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Άννα Τσιπόφσκαγια
Η Άννα Μπορίσοβνα Τσιπόφσκαγια (Ρωσικά: Анна Борисовна Чиповская), είναι Ρωσίδα ηθοποιός.
Δημιουργία
Έγινε γνωστή για το ρόλο της στην ταινία Ο Κατάσκοπος (ταινία), με τους: Φιόντορ Μπονταρτσούκ και Ντανίλα Κοζλόφσκι.
I Have Nothing
Το I Have Nothing είναι τραγούδι της ερμηνεύτριας Γουίτνεϊ Χιούστον σε στίχους Ντέιβιντ Φόρστερ. Είναι από τα σημαντικότερα σύγχρονα κομμάτια ερμηνευτικής μουσικής.