cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τείχη της Βαβυλώνας
Πηγές.
- Αναπαράσταση της Πύλης της Ιστάρ: https://arhivurokov.ru/multiurok/html/2017/07/02/s_5958bab6191f4/img10.jpg
- Reconstruction of the Ishtar Gate and Processional Way, Babylon, c. 575 B.C.E., glazed mud brick (Pergamon Museum, Berlin). Created by Beth Harris and Steven Zucker (βίντεο): https://artsandculture.google.com/asset/ishtar-gate-from-babylon/8gE6A-husyOS8w
- Αναπαράσταση της Πύλης της Ιστάρ στη Βαβυλώνα μαζί με το τμήμα της πομπικής οδού που οδηγούσε σε αυτжήν: http://iskusstvu.ru/images/posobie/2_2/37.jpg
- Αναπαράσταση του ιερού τεμένους του Μαρδούκ (δηλ. του Εσάγκιλα) στη Βαβυλώνα, 7ος - 6ος αι. π. Χ.: http://totalarch.ru/sites/default/files/gha_archaic/archaic_215_1.jpg
- Αναπαράσταση του ναού Εχαττουτίλα στην πόλη της Βαβυλώνας: http://totalarch.ru/sites/default/files/gha_archaic/archaic_217_1.png
- Ξενοφών, Κύρου Παιδεία Η' 19: ὁ δὲ Κυαξάρης εἶπε: δίδωμι δέ σοι, ἔφη, ὦ Κῦρε, καὶ αὐτὴν ταύτην γυναῖκα, ἐμὴν οὖσαν θυγατέρα: καὶ ὁ σὸς δὲ πατὴρ ἔγημε τὴν τοῦ ἐμοῦ πατρὸς θυγατέρα, ἐξ ἧς σὺ ἐγένου (προφανώς, όπως πιστεύεται, εδώ μιλάει για την Αμυίτιδα, κόρη του του Αστυάγη) https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/%CE%97
- "Χρονικό" του Ευσεβίου: Sardanapallus sent an army to the assistance of Astyages, the satrap of the Medes, and accepted Amyïtis, the daughter of Astyages, as the bride of his son Nebuchadnezzar. http://www.attalus.org/translate/eusebius4.html#67
- Άρθρο για τη Βαβυλώνα στο σάιτ livius.org: http://www.livius.org/articles/place/babylon/
- Άρθρο για την Πύλη της Ιστάρ στο σάιτ livius.org: http://www.livius.org/articles/place/babylon/babylon-ishtar-gate/
- Άρθρο για το ζιγκουράτ της Βαβυλώνας, το Ετεμενάνκι, στο σάιτ livius.org: http://www.livius.org/articles/place/babylon/etemenanki/
- Άρθρο για τον Οβελίσκο της Βαβυλώνας στο σάιτ livius.org: http://www.livius.org/articles/place/babylon/babylon-obelisk/
- Αναπαράσταση του ζιγκουράτ της Βαβυλώνας, του Ετεμενάνκι: https://www.globalsecurity.org/jhtml/jframe.html#https://www.globalsecurity.org/military/world/iraq/images/babel-babylon1.jpg|||
- Έγχρωμη φωτογραφία ερειπίων της Βαβυλώνας: http://www.ancientpages.com/wp-content/uploads/2017/05/babylonruins11.jpg
- Aerial view of Babylon - ruin of Etemenanki below arrow - Saddam Hussein's modern palace on top left circular mound, directly across from partial restoration of Nebuchadrezzar's ancient palace complex: http://1.bp.blogspot.com/-nzJCX8nJKjk/UoUhTIDZ4iI/AAAAAAAAAaQ/EJ0zq0cDUes/s1600/aerial+view+of+babylon.jpg
- Φωτογραφία των απομειναρίων του Ετεμενάνκι από ψηλά: http://4.bp.blogspot.com/_71HgMT9xE_Q/SZWAxoZSNrI/AAAAAAAABKE/yMp8Qkl3afw/s1600-h/EtemenakiRuin.JPG
- Φωτογραφία από ψηλα των ανακτόρων της Βαβυλώνας και της Πύλης της Ιστάρ: http://2.bp.blogspot.com/-LC1wVDBbobE/VCByZJKmSyI/AAAAAAAAE8U/yDFLtu25L7E/s1600/iraq05-007-01.jpg
- Φωτογραφία από ψηλά του χώρου της αρχαίας Βαβυλώνας: https://cnx.org/resources/d82ee0cce3ed22d961991e1c9750cb7de5415184/modern%20babylon.jpg
Κατηγορία:Βαβυλώνα
Τζορτζ Λούστιγκ
Ο Τζορτζ Λούστιγκ (George Lusztig, όνομα γέννησης: Gheorghe Lusztig) (γενν. 1946, Τιμισοάρα) είναι Ρουμάνος-Αμερικανός μαθηματικός, ο οποίος ασχολήθηκε με τη θεωρία αναπαράστασης.
Νεανική ηλικία και σταδιοδρομία
Ο Λούστινγκ γεννήθηκε στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας από εβραϊκή οικογένεια και έκανε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1968. Αργότερα το ίδιο έτος έφυγε από τη Ρουμανία για το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου πέρασε αρκετούς μήνες στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 1969 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου πήγε να εργαστεί για δύο χρόνια με τον Μάικλ Ατίγια στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ. Πήρε το διδακτορικό του στα μαθηματικά το 1971 μετά την ολοκλήρωση της διδακτορικής διατριβής του με τίτλο «Η ανώτερη υπογραφή του Novikov και οικογένειες ελλειπτικών τελεστών», υπό την επίβλεψη του Γουίλιαμ Μπράουντερ και του Μάικλ Ατίγια.
Ο Λούστιγκ εργάστηκε για σχεδόν επτά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ. Η δραστηριότητά του στο πανεπιστήμιο περιλάμβανε ερευνητική υποτροφία (1971-72), διδασκαλία στα Μαθηματικά (1972-74) και θέση καθηγητή Μαθηματικών (1974-78). Το 1978, έλαβε έδρα στο ΜΙΤ.
Έρευνα
Διακρίθηκε για το έργο του στη θεωρία αναπαραστάσεων, ιδίως για τα αντικείμενα που σχετίζονται στενά με τις αλγεβρικές ομάδες, όπως οι πεπερασμένες αναγωγικές ομάδες, οι άλγεβρες του Χέκε, οι p-adic ομάδες, οι κβαντικές ομάδες και οι ομάδες Γουέιλ. Άνοιξε ουσιαστικά το δρόμο για τη σύγχρονη θεωρία αναπαραστάσεων. Αυτή περιελάμβανε θεμελιώδεις νέες έννοιες, όπως οι κυψέλες χαρακτήρων, οι ποικιλίες Deligne-Lusztig και τα πολυώνυμα Καζντάν-Λούστιγκ.
Βραβεία
Το 1983, ο Λούστιγκ εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. Το 1985, ο Λούστιγκ κέρδισε το Βραβείο Κόουλ (Άλγεβρα). Το 1992 έγινε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Έλαβε το μετάλλιο Μπρούβερ το 1999, το Εθνικό Τάγμα Πιστής Υπηρεσίας το 2003 και το Βραβείο Λίροι Π. Στιλ για τα Επιτεύγματα Ζωής στα Μαθηματικά το 2008. Το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας και το 2014 έλαβε το Βραβείο Σο στα Μαθηματικά. Το 2022 έλαβε το Βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
3382 Κάσιντυ
Ο Κάσιντυ (Cassidy) είναι μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (την προς τον `Ηλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1948 από τον Αμερικανό αστρονόμο Χένρυ Λη Τζίκλας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Λόουελ στο Φλάγκσταφ (Αριζόνα). Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού ειδικού των μετεωριτών Γουίλιαμ Α. Κάσιντυ (William A. Cassidy, γενν. 1928).
Εξαιτίας και της σημαντικής εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Κάσιντυ προσέγγιζει κατά το περιήλιό του το εσώτατο όριο της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κάσιντυ εκτιμάται σε 6,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,23. Ο Κάσιντυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 15,5 λεπτά.
Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα (απεβ. 1296)
Ο Νούνιο Γκονθάλεθ Γ΄ δε Λάρα, ισπαν.: Nuño González III de Lara, (απεβ. το 1296) ήταν Καστιλιανός ευγενής, του Οίκου της Λάρα. Ήταν ο σύζυγος της κυρίας των Aλεγρέτε, Βίδε και Σίντρα και υπηρέτησε ως σημαιοφόρος του βασιλιά (alférez del rey) για τον βασιλιά Φερδινάνδο Δ' της Καστίλης.
3382 Κάσιντυ
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασιντυ
Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα (απεβ. 1296)
μικρογραφία|450x450εσ|Η Μαρία δε Μολίνα, ο γιος της, Φερδινάνδος Δ΄, στη Συνέλευση (Cortes) της Βαγιαδολίδ του 1295. Ζωγραφισμένο από τον Aντόνιο Γκίσβερτ Πέρεθ το 1863. [[Κογκρέσο των Αντιπροσώπων.]]
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε γύρω στο έτος 1295 με την Κονστάνθα δε Πορτούγαλ υ Μανουέλ, κόρη του πρίγκιπα Aλφόνσο δε Πορτούγαλ, εγγονή του Aλφόνσο Γ΄ της Πορτογαλίας και της Βιολάντε Μανουέλ, κόρης του πρίγκιπα Mανουέλ της Καστίλης, και εγγονή του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης.
Η σύζυγός του ήταν η κυρία των Aλεγρέτε, Βίδε και Σίντρα και το ζευγάρι δεν είχε ποτέ απογόνους.
Αχερούνες Σκύρου
Οι Αχερούνες είναι παραθαλάσσιο χωριό και παραλία της Σκύρου με υψόμετρο 16 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού στον όρμο Αχυρώνας, σε απόσταση μόλις 1 χλμ. βόρεια από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού) και περίπου 8 χλμ. νοτιοδυτικά από την Χώρα. Η παραλία της είναι αμμώδης με κρυστάλλινα νερά και τον οικισμό να αναπτύσσεται γύρω της ενώ διαθέτει αρκετά τουριστικά καταλύματα και κέντρα εστίασης. Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στον δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 65 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σκύρου
Azul Brazilian Airlines
Η Azul Linhas Aéreas Brasileiras S/A (Azul Brazilian Airlines, ή απλά Azul) είναι μια βραζιλιάνικη αεροπορική εταιρεία με έδρα το Μπαρουέρι, ένα προάστιο του Σάο Πάολο. Το επιχειρηματικό μοντέλο της εταιρείας είναι να τονώσει τη ζήτηση παρέχοντας συχνές και προσιτές αεροπορικές υπηρεσίες σε υποεξυπηρετούμενες αγορές σε όλη τη Βραζιλία. Η εταιρεία ονομάστηκε Azul ("Μπλε" στα Πορτογαλικά) μετά από διαγωνισμό ονομασίας το 2008, όπου το "Samba" ήταν το άλλο πιο δημοφιλές όνομα. Ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου 2008 από τον Βραζιλιάνο Ντέιβιντ Νίλμαν (ιδρυτή της αμερικανικής αεροπορικής εταιρείας χαμηλού κόστους JetBlue), με στόλο 76 αεροσκαφών Embraer 195. Η αεροπορική εταιρεία άρχισε να λειτουργεί στις 15 Δεκεμβρίου 2008.
Σύμφωνα με την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας της Βραζιλίας (ANAC), μεταξύ Ιανουαρίου και Δεκεμβρίου 2019, η Azul είχε το 23,5% των εσωτερικών μεριδίων και το 5,0% των διεθνών μεριδίων αγοράς όσον αφορά τα έσοδα επιβατών ανά χιλιόμετρο (RPK), κάνοντάς την την τρίτη μεγαλύτερη εσωτερική και δεύτερη μεγαλύτερη διεθνής αεροπορική εταιρεία στη Βραζιλία.
Ιστορία
Η Azul Linhas Aéreas Brasileiras S.A. ήταν η τέταρτη αεροπορική εταιρεία που ξεκίνησε ο ιδρυτής της JetBlue, Ντέιβιντ Νίλμαν (μετά τη Morris Air, τη WestJet και την jetBlue). Η Azul ξεκίνησε τις εσωτερικές της πτήσεις στις 15 Δεκεμβρίου 2008 μεταξύ Καμπίνας και 3 άλλες πόλεις: Ρίο ντε Τζανέιρο, Σαλβαδόρ και Πόρτο Αλέγκρε. Ξεκίνησε με τρία αεροσκάφη Embraer 195 και δύο Embraer 190. Άλλα τρία αεροσκάφη προστέθηκαν τον Ιανουάριο του 2009 για να ξεκινήσουν η απευθείας πτήσεις από το Καμπίνας προς τη Βιτόρια και την Κουριτίμπα.
Στις 28 Μαΐου 2012, η Azul ανακοίνωσε την εξαγορά της TRIP Linhas Aéreas, η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία εσωτερικών πτήσεων στη Βραζιλία. Οι Azul και Trip ξεκίνησαν εκτεταμένες λειτουργίες κοινής χρήσης κωδικών στις 2 Δεκεμβρίου 2012, με όλες τις πτήσεις να έχουν μόνο τον κωδικό IATA της Azul. Στις 6 Μαρτίου 2013 οι αρχές της Βραζιλίας έδωσαν την τελική έγκριση για τη συγχώνευση με ορισμένους περιορισμούς που σχετίζονται με την κοινή χρήση κωδικών με την TAM Airlines και τη χρήση χρονοθυρίδων στο αεροδρόμιο Ρίο ντε Τζανέιρο Σάντος Ντου Μοντ. Στις 6 Μαΐου 2014 ολοκληρώθηκε η διαδικασία συγχώνευσης με την τελική έγκριση από τις αρχές της Βραζιλίας. Εκείνη την ημέρα η επωνυμία TRIP έπαψε να υπάρχει και όλοι της η περιουσία μεταφέρθηκε στην Azul.
Αν και η αεροπορική εταιρεία δεν είναι επί του παρόντος πλήρες μέλος σε μια αεροπορική συμμαχία, υπέγραψε συμφωνία κοινής χρήσης κωδικών με την αεροπορική εταιρεία United Airlines, μέλος της Star Alliance, τον Ιανουάριο του 2014, η οποία επέτρεψε στα μέλη του MileagePlus να κερδίζουν πόντους όταν πετούσαν με την Azul από την 1η Απριλίου 2014. Από το 2015, η Azul είναι επίσης ισότιμος εταίρος σε μια κοινοπραξία Βραζιλίας-Πορτογαλίας που είναι ο πλειοψηφικός ιδιοκτήτης της TAP Air Portugal, μια άλλη εταιρεία μέλους της Star Alliance.
Τον Δεκέμβριο του 2014, η Azul ξεκίνησε τις πρώτες της προγραμματισμένες διεθνείς πτήσεις. στο Φορτ Λόντερντεϊλ στις 2 Δεκεμβρίου και στο Ορλάντο στις 15 Δεκεμβρίου, και τα δυο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις αρχές του 2015 ανακοινώθηκε ότι η Azul είχε υπογράψει συμφωνία αγοράς 35 αεροσκαφών Airbus A320neo. Θα νοίκιαζε επίσης άλλα 28 αερόσακοι του ίδιο τύπου. Στα μέσα του 2015, η Azul ολοκλήρωσε μια συμφωνία για 30 αεροσκάφη Embraer E195-E2 (συμπεριλαμβανομένων 20 επιλογών) που ανακοινώθηκε για πρώτη φορά στη Διεθνή Αεροπορική Έκθεση του Φάρνμπορο το 2014. Η πρώτη παράδοση είχε προγραμματιστεί για το 2020.
Στις 24 Νοεμβρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι ο κινεζικός όμιλος HNA, ιδιοκτήτης της Hainan Airlines, θα επένδυε 450 εκατομμύρια δολάρια στην Azul, καθιστώντας τον μεγαλύτερο μεμονωμένο μέτοχο της. Αυτό ακολουθεί την επένδυση 100 εκατομμυρίων δολαρίων της United Airlines τον Ιούνιο του 2015.
Στις 14 Ιανουαρίου 2020 η Azul Brazilian Airlines υπέγραψε συμφωνία για την αγορά της TwoFlex. Στις 27 Μαρτίου 2020 οι ρυθμιστικοί φορείς της Βραζιλίας έδωσαν την έγκριση για την αγορά και η πώληση εισιτηρίων ξεκίνησε στις 14 Απριλίου 2020 Η TwoFlex λειτουργεί ως αεροπορική εταιρεία τροφοδοσίας στην Azul.
Σημερινός στόλος
Ο στόλος της Azul Brazilian Airlines αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη,  :
Η αεροπορική εταιρεία διαθέτει επίσης 2 Pilatus PC-12/45 για υποστήριξη εφοδιαστικής και συντήρησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Μεταφορές στη Βραζιλία
Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης (1662-1689)
Η Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης (Marie Louise d'Orléans, 26 Μαρτίου 1662 – 12 Φεβρουαρίου 1689) ήταν κόρη του Δούκα της Ορλεάνης και βασίλισσα της Ισπανίας, από το 1679 ως το 1689, ως η πρώτη σύζυγος του Καρόλου Β΄. Απεβίωσε για άγνωστους λόγους, σε ηλικία 26 ετών, χωρίς να αποκτήσει απογόνους.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1662 στο Βασιλικό Παλάτι του Παρισιού. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Φίλιππου Α΄ της Ορλεάνης και της πρώτης συζύγου του Ερριέττας της Αγγλίας. Ήταν "κόρη της Γαλλίας" καθώς οι παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της ήταν ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας και η Άννα της Αυστρίας. Από την πλευρά της μητέρας της πρόγονοί της ήταν ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας και η Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας. Η Μαρία Λουίζα ήταν ανιψιά του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Είχε μια χαρούμενη παιδική ηλικία, κατοικώντας κυρίως στο Βασιλικό Παλάτι του Παρισιού και στο Παλάτι του Σαιν-Κλου, μερικά χιλιόμετρα έξω δυτικά του Παρισιού. Η μητέρα της απεβίωσε το 1670 και ο πατέρας της παντρεύτηκε το επόμενο έτος την Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου. Η Μαρία Λουίζα ανέπτυξε μια καλή σχέση με τη μητριά της, με την οποία διατήρησε αλληλογραφία, καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής της.
Στις 30 Αυγούστου 1679 παντρεύτηκε μέσω αντιπροσώπων τον Κάρολο Β΄ της Ισπανίας. Ο γάμος είχε το σκοπό τη βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα στη Γαλλία και την Ισπανία, έπειτα από τη σύγκρουση των συμφερόντων τους στις Ισπανικές Κάτω Χώρες. Μετά την μετάβασή της στην Ισπανία, η Μαρία Λουίζα δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία. Στις 19 Νοεμβρίου 1679 το ζευγάρι παντρεύτηκε αυτοπροσώπως στην Κινταναπάγια, κοντά στο Μπούργος.
Μετά από δέκα χρόνια γάμου, η Μαρία Λουίζα και ο Κάρολος δεν απέκτησαν απογόνους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, μάλιστα, είχε γίνει υπέρβαρη. Μετά από μία βόλτα ιππασίας, στις 11 Φεβρουαρίου 1689, ένιωσε ένα έντονο πόνο στην κοιλιακή χώρα, ενώ απεβίωσε το επόμενο βράδυ. Μετά το θάνατό της υπήρξαν φήμες ότι η Μαρία Λουίζα είχε δηλητηριαστεί, ωστόσο είναι πιθανό ο θάνατός της να προκλήθηκε από σκωληκοειδίτιδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Πέδρο Πετρόνε
Ο Πέδρο Πετρόνε Σκιαβόνε (Pedro Petrone Schiavone, 11 Ιανουαρίου 1905 – 14 Μαΐου 1964) ήταν Ουρουγουανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ και από τους κορυφαίος στη θέση του στην εποχή του, ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης και πρώτος σκόρερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 σε νεαρή ηλικία - ρεκόρ, ενώ ήταν και τρεις φορές πρώτος σκόρερ στις διοργανώσεις του Κόπα Αμέρικα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης και σε ηλικία 16 ετών ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος με την Κλουμπ Σολφερίνο. Στους πρώτους αγώνες του χρησιμοποιήθηκε ως τερματοφύλακας αλλά λίγο αργότερα άρχισε να παίζει οριστικά ως κεντρικός επιθετικός λόγω της δύναμης των σουτ του. Είχε μεγάλη φυσική δύναμη και ταχύτητα, τρέχοντας τα 100 μέτρα σε 11 δευτερόλεπτα. Εκείνη την εποχή ο κεντρικός επιθετικός ήταν ο πιο απομακρυσμένος παίκτης στην επίθεση, με τον Πετρόνε να φέρνει επανάσταση σε αυτό το σχεδιασμό αλλάζοντας συχνά θέση, συνεχίζοντας όμως να παίζει ως ο πιο προωθημένος από τους επιθετικούς. Το «Πετρόνε στυλ» ήταν πολύ επιτυχημένο, κάνοντας τον ίδιο τον πρώτο σύγχρονο κεντρικό επιθετικό στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Στο Φούτμπολ Κλουμπ Τσάρλι έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνα στον οποίο σημείωσε τα τέσσερα γκολ στη νίκη της ομάδας του και έτσι ο σύλλογος γλίτωσε τον υποβιβασμό. Μετά από μία εξαιρετική χρονιά σε προσωπικό επίπεδο, κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα της Ουρουγουάης στο Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα του 1923. Σε ηλικία 18 ετών, έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ανδρών με αντίπαλο την Παραγουάη στον οποίο σημείωσε ένα από τα δύο γκολ (4 Νοεμβρίου, αποτέλεσμα 2–0). Η ομάδα της Ουρουγουάης των Έκτορ Σκαρόνε, Χοσέ Λεάντρο Αντράντε, Χοσέ Ναζάτσι κατέκτησε το τρόπαιο και ο Πετρόνε ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με τρία γκολ.
Το 1924 υπέγραψε στη Νασιονάλ και την ίδια χρονιά κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης και με την εθνική ομάδα το Νοτιοαμερικανικό Κύπελλο του 1924 και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και στις δύο διεθνείς διοργανώσεις ο Πετρόνε ήταν ο πρώτος σκόρερ με τέσσερα γκολ στο Κόπα Αμέρικα και με επτά στην Ολυμπιάδα, με ένα γκολ στον τελικό με αντίπαλο την Ολλανδία (3–0). Παραμένει ο νεότερος πρώτος σκόρερ τόσο του Ολυμπιακού τουρνουά, όσο και της διοργάνωσης των νοτιοαμερικανικών εθνών.
Λίγο μετά από αυτή την Ολυμπιάδα, η FIFA θέσπισε μία μεταρρύθμιση του κανονισμού του παιχνιδιού ποδοσφαίρου, αλλάζοντας τους νόμους του οφσάιντ. Το παλιό σύστημα καθιέρωσε ότι ένας παίκτης ήταν οφσάιντ αν ήταν πιο κοντά στην αντίθετη γραμμή από την μπάλα και τον τρίτο προς τελευταίο αντίπαλο. Μετά τη μεταρρύθμιση έγινε η μπάλα και ο προτελευταίος αντίπαλος. Το επαναστατικό παιχνίδι του Πετρόνε, ξεσήκωσε τους Ευρωπαίους που τον είδαν για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, αναφέρεται ως ένας από τους λόγους που ενέπνευσαν αυτή την αλλαγή.
Το 1925 στην εξαιρετική περιοδεία στην Ευρώπη με τη Νασιονάλ (όπου ο επονομαζόμενος Artillero για τα σουτ-κανονιές του σημείωσε οκτώ γκολ ), υπέστη πολύ σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο που τον κράτησε μακριά από τα γήπεδα για τουλάχιστον ένα χρόνο. Χειρουργήθηκε (ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην Ουρουγουάη που υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση μηνίσκου) χωρίς όμως πλήρη αποκατάσταση και έπαιξε ξανά σε αγώνα την 1η Αυγούστου 1925 με τη Νασιονάλ εναντίον της Ουρουγουάης για το Κύπελλο Έκτορ Γκόμεζ, στον οποίο σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 4–1. Ο Πετρόνε ήταν για τρίτη φορά κορυφαίος σκόρερ στο Κόπα Αμέρικα το 1927 (επίδοση που είναι ακατάρριπτο ρεκόρ) με τρία γκολ αλλά η Ουρουγουάη έχασε τον τίτλο στον τελικό από την Αργεντινή με 3– 2. Συνολικά σημείωσε 10 γκολ σε 9 αγώνες της διοργάνωσης του πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής. Το 1928 ήταν και πάλι χρυσός Ολυμπιονίκης με την εθνική ομάδα σημειώνοντας τέσσερα γκολ στη διοργάνωση. Το 1930 έκλεισε την διεθνή ποδοσφαιρική του καριέρα, όταν με την εθνική ομάδα έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής στο Στάδιο Σεντενάριο του Μοντεβιδέο στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Συμμετείχε σε ένα μόνο παιχνίδι έχοντας χάσει τη θέση του στην ομάδα. Σε 29 διεθνείς συμμετοχές σημείωσε 24 γκολ.
Στις αρχές του 1931, έμεινε ελεύθερος από τη Νασιονάλ και τον Ιούλιο μετακόμισε στην Ευρώπη: η ιταλική Φιορεντίνα, που μόλις είχε ανέβει στην πρώτη κατηγορία το απέκτησε για δύο χρόνια, ο πρώτος ξένος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου. Στην πρώτη του σεζόν οδηγεί την ομάδα στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος, σημειώνοντας 25 γκολ και κερδίζοντας τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της σεζόν. Το 1933 επέστρεψε στη Νασιονάλ και κέρδισε το δεύτερο πρωτάθλημα Ουρουγουάης. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε ένα ακόμα πρωτάθλημα, ένας όμως νέος τραυματισμός στο γόνατο τον ανάγκασε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση σε ηλικία 29 ετών.
Τίτλοι και διακρίσεις
Νασιονάλ Ουρουγουάη
Ατομικές διακρίσεις
Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι
Το Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι (Serengeti National Park) είναι εθνικό πάρκο στην Τανζανία, στις περιοχές Μάρα και Σιμίγιου. Το πάρκο είναι γνωστό για την ετησία μετανάστευση πάνω από ενός εκατομμυρίου γκνου και 250.000 ζεβρών και των σαρκοφάγων ζώων που τρέφονται από αυτά σε μια διαδρομή μήκους περίπου 1.000 χιλιομέτρων σε Τανζανία και Κένυα. Η από αέρος πρόσβαση στο Εθνικό Πάρκο, γίνεται μέσω του διαδρόμου προσγείωσης Σερονέρα.
Το πάρκο καλύπτει 14.750 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιλαμβάνει πεδιάδες, σαβάνα, παρόχθιο δάσος και δασότοπους. Το πάρκο βρίσκεται στη βορειοδυτική Τανζανία και το βόρειο άκρο του φτάνει στα σύνορα με την Κένυα, όπου βρίσκεται το Εθνικό Καταφύγιο Μασάι Μάρα. Στα νοτιοανατολικά του πάρκου βρίσκεται η Περιοχή Διατήρησης Νγκορονγκόρο.
Ιστορία
Οι Μασάι έβοσκαν τα ζώα τους στις ανοικτές πεδιάδες της ανατολικής περιοχής Μάρα, την οποία ονόμαζαν «ατελείωτη πεδιάδα» περίπου 200 χρόνια πριν ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής, ο Αυστριακός Όσκαρ Μπάουμαν, επισκεφτεί την περιοχή το 1892. Το όνομα «Σερενγκέτι» αποτελεί προσεγγιστική απόδοση της λέξης που χρησιμοποιούν οι Μασάι για να περιγράψουν την περιοχή, σιρινγκέτ, η οποία σημαίνει «το μέρος με την ατελείωτη γη».
Ο πρώτος Βρετανός που έφτασε στο Σερενγκέτι, ο Στιούαρτ Έντουαρντ Γουάιτ, κατέγραψε τις εξερευνήσεις του στο βόρειο Σερενγκέτι το 1913. Επέστρεψε στο Σερενγκέτι τη δεκαετία του 1920 και κατασκήνωση στην περιοχή Σερονέρα για τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, αυτός και οι σύντροφοί του πυροβόλησαν 50 λιοντάρια. Επειδή το κυνήγι λιονταριών τα κατέστησε σπάνια, η βρετανική αποικιακή διοίκηση δημιούργησε ένα μερικό καταφύγιο άγριων θηραμάτων το 1921 και ένα πλήρες το 1929. Αυτές οι πράξεις ήταν η βάση για τη δημιουργία του Εθνικού Πάρκου Σερενγκέτι το 1951.
Για τη διατήρηση της άγριας ζωής, οι Βρετανοί εξεδίωξαν τους Μασάι από το πάρκο το 1959 και τους επανεγκατέστησαν στην περιοχή διατήρησης Νγκορονγκρόρο. Η κίνηση αυτή εξακολουθεί να θεωρείται αμφιλεγόμενη, υποστηρίζοντας ότι υπήρξε εξαναγκασμός και εξαπάτηση από τις αποικιακές αρχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερενγκετι Σερενγκετι
Καλογερόρραχη Μεσσηνίας
Η Καλογερόρραχη είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 179 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Η Καλογερόρραχη ανήκει στην Κοινότητα Καλογερόρραχης, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανδρούσας, του Δήμου Μεσσήνης και βρίσκεται σε υψόμετρο 197 μέτρων.
Nαός Ζωοδόχου Πηγής Σαμαρίνας
Κοντά στην Καλογερόρραχη βρίσκεται ο Nαός Ζωοδόχου Πηγής Σαμαρίνας. Είναι βυζαντινό μνημείο, που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού, το 12ο αιώνα. Στο εσωτερικό του έχει θαυμαστές τοιχογραφίες και αξιόλογο δάπεδο. Αποτελεί μετόχι της Μονής Βουλκάνου και εορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου.
Κέρδος
Στα οικονομικά, το κέρδος στη λογιστική έννοια στο πλεόνασμα των εσόδων έναντι του κόστους είναι το άθροισμα των δύο συνιστωσών: το κανονικό κέρδος και το οικονομικό κέρδος. Το κανονικό κέρδος είναι το κέρδος που είναι απαραίτητο για την κάλυψη μόνο του κόστους ευκαιρίας του ιδιοκτήτη-διαχειριστή ή των επενδυτών της επιχείρησης. Ελλείψει αυτού του μεγάλου κέρδους, οι τρίτοι θα αποσύρουν το χρόνο και τα κεφάλαιά τους από την επιχείρηση και θα τα χρησιμοποιήσουν για να επωφεληθούν καλύτερα αλλού. Αντίθετα, το οικονομικό κέρδος, που μερικές φορές ονομάζεται πλεονάζον κέρδος, είναι κέρδος μεγαλύτερο από αυτό που απαιτείται για την κάλυψη του κόστους ευκαιρίας.
Το επιχειρηματικό στοιχείο του κανονικού κέρδους είναι το κέρδος που ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης κρίνει απαραίτητο για την διαχείριση της επιχείρησης, δηλαδή είναι συγκρίσιμο με το επόμενο βέλτιστο ποσό που θα μπορούσε να κερδίσει ο επιχειρηματίας για να κάνει άλλη δουλειά. Ειδικότερα, εάν η επιχείρηση δεν συμπεριληφθεί ως παράγοντας παραγωγής, μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως επιστροφή κεφαλαίου για τους επενδυτές, συμπεριλαμβανομένου του επιχειρηματία, που ισοδυναμεί με την απόδοση που ο ιδιοκτήτης του κεφαλαίου θα μπορούσε να αναμένει (σε μια ασφαλή επένδυση), συν την αποζημίωση για τον κίνδυνο. Το κανονικό κέρδος ποικίλει εντός και ανάμεσα στις βιομηχανίας: είναι ανάλογο με την επικινδυνότητα που σχετίζεται με κάθε τύπο επένδυσης.
Σε συνθήκες τέλειου ανταγωνισμού υπάρχουν μόνο κανονικά κέρδη όταν επιτυγχάνεται μακροπρόθεσμη οικονομική ισορροπία. Έτσι δεν υπάρχει κίνητρο για τις επιχειρήσεις είτε να εισέλθουν είτε να εγκαταλείψουν τη βιομηχανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία
Σεργκέι Σοϊγκού
Ο Σεργκέι Κουζουγκέτοβιτς Σοϊγκού (Сергей Кужугетович Шойгу, γενν. 21 Μαΐου 1955, Τσαντάν, Αυτόνομο όμπλαστ της Τιβά, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος πολιτικός και στρατηγός του Στρατού που έχει υπηρετήσει ως Υπουργός Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών Άμυνας της ΚΑΚ από το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Ωμπάνι
Η Ωμπάνι (, Ωμπάνηα στην Οξιτανική γλώσσα σύμφωνα με το κλασικό πρότυπο ή Ωμπανιό σύμφωνα με τον Μιστραλικό κανόνα) είναι κοινότητα στην νομό Μπους ντυ Ρον, τμήμα στην περιοχή Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής της νότιας Γαλλίας.
Οι κάτοικοι της κοινότητας είναι γνωστοί ως Ωβενοί ή Ωβενίδες.
Στην κοινότητα έχουν απονεμηθεί τρία Λουλούδια από το Εθνικό Συμβούλιο Πόλεων και Χωριών στο Μπλουμ στον Διαγωνισμό πόλεων και χωριών στο Μπλουμ.
Γεωγραφία
Η Aubagne ήταν η κύρια πόλη της πρώην κοινότητας των συσσωρευμένων οικισμών Παι ντ' Ωμπάν ε ντε λ' Ετουάλ και αποτελεί μέρος της μητροπολιτικής περιοχής Εξ-Μασσαλίας-Προβηγκίας από το 2016. Είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη του νομού Μπους-ντυ-Ρον πληθυσμιακώς.
Είναι ο κύριος παραγωγός ειδωλίων Σαντόν και φιλοξενεί επίσης πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις κάθε χρόνο. Η Λεγεώνα των Ξένων έχει την έδρα της στην Ωβάνη. Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι δωρεάν από το 2000. μικρογραφία| Η διασταύρωση A50-A52 στην Ωβάνη Η πρόσβαση στην κοινότητα γίνεται από τον Αυτοκινητόδρομο 50 (Γαλλία) από τη Μασσαλία που συνεχίζει νότια προς την Τουλόν. Οι A501 και A52 δημιουργούν διασταύρωση από το A50 στην κοινότητα και συγχωνεύονται για να πάνε βόρεια στην Αιξ-αν-Προβάνς. Πολλές επαρχιακές οδοί περνούν από την κοινότητα: ο D96 που πηγαίνει βόρεια στο Ροκεβαίρ, ο D2 που πηγαίνει ανατολικά στον Ζεμενό, ο D8N που προέρχεται από τη Μασσαλία και πηγαίνει νοτιοανατολικά στο Κιουζ-λε-Πιν, ο D41E που πηγαίνει νότια στο Κασί, και πολλοί άλλοι δρόμοι που συνδέουν την κοινότητα. Υπάρχουν αρκετές μικρότερες πόλεις και χωριά στην κοινότητα εκτός από την πόλη: Λε Αρνώ, Λε Γκραν Μεγιέ, Πινσόν, Λα Μαρτέλ, Λ' Αγκρί, Λα Κουέστ, Λα Τουιλιέρ και Φον ντε Μαι. Ένα μεγάλο μέρος της κοινότητας είναι αστικό με ορεινό έδαφος προς βορρά και νότο
Ο κύριος σιδηρόδρομος από τη Μασσαλία περνάει μέσα από την κοινότητα χωρίζοντας την σε δύο γραμμές - η μία πηγαίνει βορειοδυτικά και η μία πηγαίνει νότια με σταθμό στην πόλη.
Ο ποταμός Υβούν ρέει μέσω της κοινότητας από την ανατολή προς τα δυτικά προς τη Μεσόγειο θάλασσα στην παραλία Πραντό στο 8ο διαμέρισμα της Μασσαλίας.
Μεταφορές
μικρογραφία| Σταθμός Ωβάνηςπριν από το 1916 Η Ωβάνη ήταν η πρώτη κοινότητα στη Γαλλία που περιβλήθηκε από αυτοκινητοδρόμους (Γαλλία) : ο Αυτοκινητόδρομος Α50 Μασσαλία-Τουλόν, ο Αυτοκινητόδρομος A52 στην Ωβάνη-Αιξ-Εν-Προβάνς και ο αυτοκινητόδρομος A501. αριστερά|μικρογραφία| Ένα τραμ στο σιδηροδρομικό σταθμό Τα περιφερειακά τρένα TER λειτουργούν στο σιδηροδρομικό σταθμό Γκαρ ντ' Ωμπάν, που τσυνδέει στην πόλη με τη Μασσαλία και την Τουλόν. Οι τοπικές δημόσιες συγκοινωνίες στην πόλη, που λειτουργούν υπό το σήμα Λιν ντε λ\ Αγκλό, παρέχονται από ένα δίκτυο λεωφορείων και, από το 2014, μια ενιαία γραμμή τραμ μήκους 28 χιλιομέτρων με επτά στάσεις μεταξύ του σιδηροδρομικού σταθμού και του Λε Σαρέλ. Το έργο αυτό έχει επικριθεί, καθώς δεν είναι σύνηθες για μια πόλη του μεγέθους της. Η κατασκευή άρχισε το 2012 και η πρώτη φάση άνοιξε την 1η Σεπτεμβρίου 2014, με υπηρεσία που παρέχεται από οκτώ συρμούς τραμ Αλστομ Σιτάντις Κόμπακτ. Μια ανατολική επέκταση αυτής της γραμμής στο Λε Παλούντ, καθώς και μια δεύτερη γραμμή προς το Λα Πεν-συρ-Υβούν στα δυτικά, σχεδιάστηκε, με ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο για τη σύνδεση του δικτύου με το τραμ της Μασσαλίας. μικρογραφία| Σιδηροδρομικός σταθμός Ωβάνης Το 2009, η Ωβάνη πραγματοποίησε ταξίδι με λεωφορείο μηδενικού τέλους, το οποίο στη συνέχεια επεκτάθηκε στο τραμ μετά το άνοιγμά του. Αυτό κάνει το τραμ της Ωβάνης το πρώτο στον κόσμο που είναι εντελώς δωρεάν για όλους τους χρήστες (το δίκτυο του Τάλιν, αντίθετα, είναι δωρεάν μόνο για τους κατοίκους της πόλης).
Ιστορία
Ο θάνατος της βασίλισσας Ιωάννας Α Νάπολης άρχισε μια σύγκρουση διαδοχής ως προς το ποιος θα γίνει επικεφαλής της κομητείας της Προβηγκίας. Η ένωση της Αιξ, μια συνομοσπονδία πόλεων στην περιοχή της Προβηγκίας, υποστήριξε τον Κάρολο του Δυρραχίου, αντί του Λουδοβίκου του Α', του δούκα του Ανζού. Την άνοιξη του 1382 ο Λόρδος της Ωβάνης, Φρανσουά ντε Μπώ, υποστήριξε τον δούκα του Ανζού. Αυτή η στήριξη εξαρτάτο από τον Δούκα να συμβάλλει στην αποκατάσταση της βασίλισσας στο θρόνο της.
Στις 4 Απριλίου 1402, στο Μπραντ, στους πρόποδες του Μον Βεντού και παρουσία της συζύγου του Αλί ντε Μπω, ο Οντόν ντε Βιγιάρ απέσπασε στον ανιψιό του Φιλίπ ντε Λεβί τα φυλάκια των Μπραντ, Πλαισιάν και των εξαρτημάτων τους: το Μαρσέλ, το Ροκεφόρ, το Καστελέ, το Κασί και το Πορ-Μιού που ήταν εξαρτήματα της βαρώνας της Ωβάνης, καθώς και του Λα Φαρ-λε-Ολιβιέ και του Εγκίλ. Σε αντάλλαγμα, ο Φιλίπ ντε Λεβί θα δινόταν ως εγγύηση για τον Βισκούν Ραιμόν της Τυρένης για τη συμφωνία μεταξύ του Οντόν ντε Βιγιάρ, της συζύγου του Αλί και του εαυτού του. Εάν ο Οντόν και η Αλί δεν τηρούσαν τους όρους της συμφωνίας, θα έπρεπε να πληρώσουν 50.000 φλορίνια στον υποκόμητα.
Πολιτική ζωή
Από το 1965 έως το 2014, η Ωβάνη έχει εκλέξει τρεις Κομμουνιστικούς δημάρχους: το δημοτικό συμβούλιο αποτελείται κυρίως από κομμουνιστές, σοσιαλιστές και άλλους αριστερόστροφοι. Παρόλα αυτά, ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού υποστηρίζει κεντρικές, κεντροθετημένες ή ακόμα και ακροδεξίες πολιτικές θέσεις. Στον δεύτερο γύρο των εκλογών το 1988, εκλέχθηκαν εκπρόσωποι του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Ζαν Ταρντιτό και εκπρόσωπος της άκροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης, η Ζοέλ Μελάν. Ο Εντμόν Γκαρσάν, του κοινοτικού κόμματος, εκλέχτηκε δήμαρχος από το 1965 έως το 1987.
Το 2001, η παραίτηση του Ζαν Ταρντιτό έφερε τον Ντανιέλ Φονταίν ( PCF ) στη θέση του δημάρχου. Το 2008 υπήρχαν 4 υποψήφιοι στον πρώτο γύρο δημοτικών εκλογών: ο Ντανιέλ Φονταίν για την Ενωμένη Αριστερά και μια κοινωνία των πολιτών, η Sylvia Barthelemy για το UMP και το νέο κέντρο, ο Ζαν-μαρί-Οριουέλ για το Δημοκρατικό Κίνημα και η Ζοέλ Μελάν για την Εθνική Συσπείρωση. Στον δεύτερο γύρο η Ενωμένη Αριστερά, η Κοινωνία των Πολιτών και το Δημοκρατικό Κίνημα ενώθηκαν για να σχηματίσουν τον κατάλογο της Αριστεράς, ο οποίος μετονομάστηκε σε «ουράνιο τόξο». Το 2014, η δημαρχία μετατοπίστηκε καθώς ο Ζεράρ Γκαζαί (UMP) εξελέγη στη θέση του δημάρχου μετά από συμμαχία με τη Συλβιά Μπαρτελεμύ κατά τη διάρκεια του δεύτερου γύρου.
Κατάλογος των δημάρχων
μικρογραφία| Η αγορά στην Ωβάνη στις αρχές της δεκαετίας του 1900 μικρογραφία| Πλας ντ λ' Ομπελίσκ το 1914 (Δεν είναι γνωστά όλα τα δεδομένα)
Περιβαλλοντικές και περιβαλλοντικές πολιτικές
Η Ατζέντα 21 ορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την αειφόρο ανάπτυξη στην Ωβάνη, που περιλαμβάνει την παροχή δημόσιας διαμετακόμισης, την προσφορά προγράμματος ανακύκλωσης, την ενθάρρυνση της εξοικονόμησης ενέργειας και τη διαχείριση της ζήτησης ενέργειας, την έναρξη εκστρατειών ευαισθητοποίησης στα σχολεία για την προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης και της οικογενειακής ιθαγένειας. αγορά ηλιακών συλλεκτών. Περισσότεροι από 4.000 μεμονωμένοι κάδοι και 15.000 σακούλες ανακύκλωσης διατίθενται στους κατοίκους.
Η Ωβάνη διεξάγει τις περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές της σε συνεργασία με τις γειτονικές κοινότητες για να συμβάλει στην ενίσχυση της αειφόρου ανάπτυξης και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.
Κοινοτικές μεταφορές : Από τις 15 Μαΐου 2009 τα δημοτικά λεωφορεία είναι δωρεάν και το τραμ της Ωβάνης θα είναι επίσης όταν ανοίξει το 2014. Αυτό μείωσε το οικολογικό αποτύπωμα της κοινότητας σχετικά με τις μεταφορές: 15% περισσότερα λεωφορεία έχουν τεθεί σε λειτουργία και η χρήση λεωφορείων έχει αυξηθεί κατά 175%, με το 35% αυτών των χρηστών να μετατοπίζονται.
Η Κομπιένη και η Σατωρού έχουν κάνει το ίδιο, αλλά με στόχους που είναι πιο κοινωνικοοικονομικοί: καθιστούν το κέντρο της πόλης πιο δυναμικό, βελτιώνοντας την αγοραστική δύναμη, μειώνοντας την απομόνωση κ.λπ.
Οικονομία
μικρογραφία| Καλλιεργούμενο έδαφος με αρακά μικρογραφία| Ένα Σαντόν ενός πωλητή προϊόντων
Προϋπολογισμός και χρέος
Η Ωβάνη είναι μια από τις πιο χρεωμένες πόλεις στη Γαλλία. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου της PACA (Ιούλιος 2013), το χρέος ανέρχεται σε 157,6 εκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με μια κατάταξη που δημοσίευσε το Λε Ζουρνάλ ντυ Νετ, η Aubagne θα τοποθετούνταν στην 3η θέση ως προς το κατά κεφαλήν χρέος με 3.685 ευρώ κατά κεφαλήν - περίπου 5 φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο. Μόνο οι Κάννες και το Λεβαλουά-Περέ, πολύ πιο πλούσιες κοινότητες, είναι υψηλότερες. Το συνολικό χρέος των 119,9 εκατ. Ευρώ το 2010 εξερράγη το 2013, φθάνοντας τα 157,6 εκατ. Ευρώ. Οι πληρωμές εξυπηρέτησης του χρέους πολλαπλασιάστηκαν ταυτόχρονα κατά 3,1 από 8,626 εκατ. Ευρώ σε 26,933 εκατ. Ευρώ μεταξύ 2010 και 2011.
Η λίστα για την Ωβάνη από το γαλλικό της Fitch Ratings γραφείο το 2010 ήταν «BBB-»: «Έχουμε υποβάθμισε την πόλη της Aubagne λόγω της ισχυρής παρουσίας των δομημένων προϊόντων, σε συνδυασμό με ένα πολύ χαμηλό επιτόκιο ταμιευτηρίου και τα υψηλά φορτία χρέους. Η βαθμολογία έχει αλλάξει από "A-" σε "BBB-" - η χαμηλότερη κατηγορία για αυτόν τον τύπο επένδυσης " Στη συνέχεια η πόλη δεν θέλησε να συνεχίσει το ζήτημα της πιστωτικής της κατάστασης.
Το 2009, ο δήμος Ωβάνης προέβη σε επαναδιαπραγμάτευση ορισμένων δανείων που θεωρήθηκαν ως "τοξικά", τα οποία βασίστηκαν σε επικίνδυνα προϊόντα που είχαν συναφθεί με την τράπεζα ABN AMRO (δάνεια που ανήκουν τώρα στη Βασιλική τράπεζα της Σκωτίας (RBS)). Τα επικίνδυνα δάνεια έχουν μετατραπεί σε δάνεια σταθερού επιτοκίου: λιγότερο ευνοϊκά αλλά λιγότερο επικίνδυνα. Το Ελεγκτικό Συνέδριο σημείωσε το 2013 ότι αυτές οι επαναδιαπραγματεύσεις οδήγησαν σε πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση της κοινότητας της τάξης των 50 έως 70 εκατομμυρίων ευρώ (19 εκατομμύρια για τα δάνεια Ντεξιά και Σαις ντ' Επάρν και 25 έως 43 εκατομμύρια για το δάνειο RBS).
Οι επενδύσεις στην κοινότητα είναι περίπου το ήμισυ του μέσου όρου για τις γαλλικές κοινότητες στο ίδιο στρώμα: περίπου 13,3% των εσόδων έναντι 31,4% σύμφωνα με τους διοικητικούς λογαριασμούς της κοινότητας το 2012.
Τέλος, το Παρατηρητήριο των επιδοτήσεων έχει επανειλημμένα επικρίνει τη διαχείριση της πόλης της Ωβάνης, ιδίως για επιδοτήσεις που δεν σχετίζονται με την κοινότητα ή που αντιπροσωπεύουν «σπατάλη δημόσιου χρήματος».
Φορολογία
μικρογραφία| Το Πολεμικό Μνημείο Οι διοικητικοί λογαριασμοί του 2012 για την κοινότητα αναφέρουν ένα αποτέλεσμα 662 ευρώ κατά κεφαλήν φόρο για την Ωβάνη έναντι 482 ευρώ για το στρώμα συγκρίσιμων κοινοτήτων - ή υψηλότερους φόρους κατά 37%.
Η Aubagne είναι μέρος των πρώτων 20 πόλεων που αύξησαν περισσότερο τους φόρους τους το 2012. Η πόλη κατατάσσεται 12η στη Γαλλία για τις υψηλότερες αυξήσεις των φόρων το 2012 σύμφωνα με την ιστοσελίδα Challenges.fr
Θρησκευτική κληρονομιά
μικρογραφία| Παρεκκλήσι των Μαύρων Μετανοούντων μικρογραφία| Παρεκκλήσι των Γκρίζων Μετανοούντων μικρογραφία| Παρεκκλήσι των Λευκών Μετανοούντων
Περιβαλλοντική κληρονομιά
μικρογραφία| Το βουνό Γκαρλαμπάν όπως φαίνεται από την Ωβάνη
Κινηματογραφική κληρονομιά
Η Ωβάνη είναι η γενέτειρα του Μαρσέλ Πανιόλ, όπου στεγάζονται το Πανεπιστήμιο Εικόνας και Ήχου (τμήμα Σατί), 9 κινηματογράφοι (Κινηματογράφος Παλάς και Πανιόλ) και μία Διεθνής Γιορτή Κινηματογράφου.
Η Ωβάνη αναφέρεται συχνά στην ταινία Η Μανόν των Πηγών.
Η ένωση Ωμπάν Σινέ Πασιόν ιδρύθηκε στα τέλη του 1989 από τον Σαρλ Βιγιανί σε μια εποχή όπου ο κινηματογράφος ήταν σε κρίση. Φέρνοντας γρήγορα πολλά μέλη, η δραστηριότητά του ήταν έντονη και από το 1992 έως το 1999 διοργάνωσε το 1ο Φεστιβάλ Πάθους με την υποστήριξη του Τικύ Ολγκαντό και του Ζεράρ Ζουνιό. Στη συνέχεια, κάθε χρόνο, το Φεστιβάλ με ταινίες μεγάλου μήκους και μικρού μήκους λαμβάνει χώρα τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο. Πολλοί σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σεναριογράφοι και παραγωγοί έρχονται να παρουσιάσουν τα έργα τους πριν από την πρώτη προβολή τους στην Γιορτή Πάθους: Ζαν-Κλωντ Καριέρ, Τζον Μάλκοβιτς, Κρίστοφερ Λι, Λιό, Ζαν-Φρανσουά Στεβενίν, Ζακ Μαράν, Καρμέν Σαπλίν, Πωλ Βεκιαλί, Ματιέ Ντεμύ, Ζουλί Γκαγιέ, Μπενουά Μαζιμέλ, Πιέρ Σουγίς, Ολιβιέρ Ωστέν, Λουκ Παλούν, Κατρίν Ζακόμπ, Μαρκ ντε Ζόνζ, Μισέλ Βολετί, Πόμ Μεφρ, Γιανίκ Μπεγιόν, Φρανκ Φερναντέλ ... και φυσικά Τικύ Ολγκαντό και Ζεράρ Ζουνιό. μικρογραφία| Ο Κρίστοφερ Λι συναντήθηκε με τον Σαρλ Βιγιανί στην Ωβάνη για την Γιορτή των Παθών μικρογραφία| [[Τζον Μάλκοβιτς|Ο Τζον Μάλκοβιτς και ο Σαρλ Βιγιανί στην Γιορτή Παθών στην Ωβάνη ]] μικρογραφία| Βραβεύσεις στην Γιορτή των Παθών παρουσία του Μπενουά Μαζιμέλ, της Σοφί Μαρζάκ, του Σαρλ Βιγιανί (Ωμπάν Σινέ Πασιόν), του Ζαν-Μισέλ Ντεσκόμπ (Γιορτή Σαιν Ζαν ντε Λου) Το 2000, ο Δήμος Ωβάνης ζήτησε 3 ενώσεις: Αλφέ (φωτογραφίες), Ωμπάν Σινέ Πασιόν (μεγάλες ταινίες), Μεριντιάν (ταινίες μικρού μήκους) για τη συγχώνευση για τη διοργάνωση μιάς διεθνούς γιορτής κινηματογράφου. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε ο σύλλογος Αλσιμέ, υπό την προεδρία του Σαρλ Βιγιανί για το πρώτο του έτος και του πρώτου φεστιβάλ του με την ονομασία FIFA (Διεθνής Γιορτή Κινηματογράφου της Ωβάνης) που υπέστη. Το 2001 οι διαφορές προοπτικής προκάλεσαν την αναχώρηση του Ωμπάν Σινέ Πασιόν από τη δομή του Αλσιμέ. Ο Σαρλ Βιγιανί πέρασε την προεδρία στον Ζαν Μισέλ Ντεσκόμπ (Γενικός Αντιπρόσωπος της Νέας Γιορτής Κινηματογράφου του Σαιν-Ζαν-ντε-Λου) και το 2002 ο σύλλογος πήγε στην κοντινή κοινότητα του Ζεμενό για να διοργανώσει τις συναντήσεις των Κινηματογράφων στο Ζεμενό. Η Ζιζέλ Μετζίνα έγινε πρόεδρος του Ωμπάν Σινέ Πασιόν. Από το 2007, το τελευταίο έτος της RCG, ο σύλλογος συνεχίζει τις δραστηριότητές του με τον κύκλο των μελών του.
Πολιτιστικές και εορταστικές εκδηλώσεις
Το καλοκαίρι του 2013, η πόλη φιλοξένησε ένα κινητό παράρτημα από το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Μασσαλίας-Προβηγκίας 2013. μικρογραφία| Πάγκος αγγειοπλαστικής μικρογραφία| Σύγχρονη αγγειοπλαστική στην Ωβάνη
Αρζιλά, Γιορτή κεραμικών και αγορά κεραμικής.
Υπάρχουν επίσης οι Επιστημονικές Τρίτες της Ωβάνης
Εκπαίδευση
Υπάρχουν στην περιοχή της Ωβάνης 30 σχολεία, μεταξύ των οποίων:
Αθλητισμός
μικρογραφία| Στάδιο Λάτρ-ντε-Τασινύ
Εξωτερική φρουρά της Λεγεώνας
Από το 1962 η Διοίκηση Ξένων Λεγεωνιών και το 1ο Ξένο Σύνταγμα της Λεγεώνας των Ξένων διέθεσε 800 άνδρες στην Ωβάνη.
Για την εκατονταετηρίδα της Μάχης του Καμαρόν στις 30 Απριλίου 1963, το μνημείο πολέμου, το οποίο είχε τοποθετηθεί στο στρατόπεδο Βιενό στο Σιντί Μπελ Αμπές, επαναπατρίστηκε στην Ωβάνη. Αυτό το μνημείο απεικονίζει μια σφαίρα πλαισιωμένη από τέσσερις λεγεωνάριους. Το χάλκινο άγαλμα σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Ανρί Πουρκέ. Το βάρος του μνημείου είναι 80 τόνοι.
Το γαλλικό Μουσείο ξένων λεγεώνων βρίσκεται στην Ωβάνη στο στρατόπεδο Βιενό: τιμά όλες τις στρατιωτικές εκστρατείες της Λεγεώνας στην ιστορία με οθόνες που δείχνουν την εξέλιξη των στολών, των όπλων και των διακοσμήσεων μέχρι σήμερα. Η κρυψώνα στεγάζει το ξύλινο χέρι του καπετάνιου Ζαν Ντανζού.
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι που συνδέονται με την κοινότητα
μικρογραφία| Γενέτειρα του Μαρσέλ Πανιόλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Μπους-ντυ-Ρον Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ινελή Σερρών
Το Ινελή ή Γινελή είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας του Νομού Σερρών. Διοικητικά τον Ιανουάριο του 1920 το Ινελή προσαρτάται στην κοινότητα Αηδονοχωρίου και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους παύει να χαρακτηρίζεται οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Χουάν Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα
Ο Χουάν Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα, ισπαν.: Juan Núñez II de Lara, ( c. 1276 – 1315), με το παρωνύμιο el Mozo (ο Υπηρέτης) ή el de la Barba (ο Γενειοφόρος), ήταν Ισπανός ευγενής και επικεφαλής του Οίκου της Λάρα στην υπηρεσία του βασιλείου της Καστίλης.
Μεταξύ άλλων τίτλων, ήταν ο μέγας μαγιορδόμος του βασιλιά (mayordomo mayor del rei) τέσσερις φορές και ήταν ο μέγας κυβερνήτης του Συνόρου της Ανδαλουσίας (adelantado mayor de la Frontera de Andalucía). Ήταν επίσης ο ονομαστικός κάτοχος του τίτλου της κυριότητας του Αλβαρασίν (sinyoría d' Albarrazín), αν και αυτή ενσωματώθηκε στο στέμμα του βασιλείου της Αραγονίας το 1300.
Οικογένεια και υστεροφημία
Το 1290 ο Χουάν νυμφεύτηκε για πρώτη φορά την Ισαβέλλα Αλφόνσο δε Μολίνα, η οποία απεβίωσε το 1292. Ήταν κόρη του Aλφόνσο Φερνάνδεθ δε Καστίγια του Βρέφους (el Niño), του νόθου γιου του βασιλιά Aλφόνσο Ι΄ της Καστίλης, και της Μπλάνκα Αλφόνσο δε Μολίνα, κυρία της Moλίνα και της Mέσα. Από αυτόν τον γάμο δεν απέκτησε τέκνα.
Το 1295 νυμφεύτηκε τη Μαρία Ντίαθ δε Άρο, κόρη του πρίγκιπα (infante) Ιωάννη της Καστίλης και της συζύγου του, Μαρίας Α΄ Ντίαθ δε Άρο. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά.
Το 1300 έκανε τρίτο γάμο, με τη Mαρία Ντίαθ Γ΄ δε Άρo, κόρη του Ντιέγο Λόπεθ Ε΄ δε Άρo, κυρίου του Βισκάυ, και της συζύγου του πριγκίπισσας Βιολάντε δε Καστίγια υ Αραγόν. Χωρίς απογόνους.
Χωρίς απογόνους από κάποιον από τους τρεις γάμους του, σε συνδυασμό με τον αδελφό του, Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα που απεβίωσε το 1287, όταν πέθανε, παραχώρησε όλους τους τίτλους του στην αδελφή του, Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα. Αυτή παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Φερδινάνδο δε λα Θέρδα, εγγονό του Aλφόνσου Ι΄ της Καστίλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Μεγάλη Δούκισσα Ναταλία Αλεξέγιεβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Ναταλία Αλεξέγιεβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Наталья Алексеевна Романова/Velikaya Knyaginya Natalya Alekseyevna Romanova, 21 Ιουλίου 1714 - 22 Νοεμβρίου 1728) ήταν κόρη του Τσάρεβιτς της Ρωσίας Αλεξέι Πετρόβιτς.
Βιογραφία
Ο αδελφός της έγινε Τσάρος το 1727. Ήταν κληρονόμος του θρόνου μετά την Ελισάβετ και την Άννα. Έγινε κέντρο προσοχής όταν ο Μένσικοφ ήθελε να την παντρέψει με τον γιο του. Περιγράφεται ως ευφυής και ευγενική και θεωρήθηκε καλή επιρροή στον αδερφό της, που ήταν κοντά της.
Πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 1728 στη Μόσχα σε ηλικία 14 ετών. Είναι θαμμένη στον καθεδρικό ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Τίτος Αινείας
Με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Τίτος Αινείας είναι γνωστός ο Έλληνας διηγηματογράφος Σταύρος Κοκκινέας (γενν. 1916).
Πηγές
Αινειας, Τιτος
Ηγεμονία (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)
Η εποχή της Ηγεμονίας, αγγλ.: Principate είναι το όνομα που δίνεται μερικές φορές στην πρώτη περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την αρχή της βασιλείας του Αυγούστου το 27 π.Χ. έως το τέλος τής Κρίσης του 3ου αι. το 284 μ.Χ., μετά την οποία εξελίχθηκε η λεγόμενη Δεσποτεία.
Η περίοδος της Ηγεμονίας χαρακτηρίζεται από τη βασιλεία ενός μόνο ηγεμόνα (princeps) και από μία προσπάθεια εκ μέρους των πρώτων Αυτοκρατόρων να διατηρήσουν τουλάχιστον την ψευδαίσθηση της τυπικής συνέχειας, ορισμένων πτυχών της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Διάρκεια
Με μία πιο περιορισμένη και ακριβή χρονολογική έννοια, ο όρος Ηγεμονία (Principate) εφαρμόζεται είτε σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία (τού μετά τη Δημοκρατία Ρωμαϊκού Κράτους), είτε συγκεκριμένα στην προηγούμενη από τις δύο φάσεις της «αυτοκρατορικής» διακυβέρνησης στην αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πριν από τη στρατιωτική κατάρρευση της Παλαιάς Ρώμης στη Δύση (άλωση της Ρώμης από τους Οστρογότθους) το 476, που άφησε την Ανατολική Ρωμαϊκή/Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως μοναδική κληρονόμο. Αυτή η πρώιμη, «Ηγεμονική» φάση ξεκίνησε όταν ο Aύγουστος διεκδίκησε το δικαίωμα του αυτοκράτορα (auctoritas) για τον εαυτό του ως princeps και συνέχισε μέχρι την κυριαρχία του Κόμμοδου, του Μαξιμίνου Θράκα ή του Διοκλητιανού (ανάλογα με την πηγή). Στη συνέχεια, η αυτοκρατορική κυριαρχία στην Αυτοκρατορία ορίζεται ως η εποχή της Δεσποτείας, η οποία υποκειμενικά μοιάζει περισσότερο με μία (απόλυτη) μοναρχία, ενώ η προηγούμενη Ηγεμονία ήταν ακόμη πιο «Δημοκρατική».
Ιστορία
Ο πλήρης τίτλος τού princeps senatus ή princeps civitatis («πρώτος μεταξύ των συγκλητικών» ή «πρώτος μεταξύ των πολιτών») υιοθετήθηκε για πρώτη φορά από τον Οκταβιανό Αύγουστο (27 π.Χ. – 14 μ.Χ.), τον πρώτο Ρωμαίο «Αυτοκράτορα» που επέλεξε, όπως και ο δολοφονημένος Ιούλιος Καίσαρ, να μην επαναφέρει μία θεσπισμένη μοναρχία. Ο σκοπός του Aυγούστου ήταν πιθανώς να εδραιώσει την πολιτική σταθερότητα, που χρειαζόταν απεγνωσμένα μετά τους εξαντλητικούς εμφυλίους πολέμους, με ένα de facto δικτατορικό καθεστώς εντός του θεσμικού πλαισίου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, αυτό που ο Εντ. Γκίμπον ονόμασε «μία απόλυτη μοναρχία μεταμφιεσμένη, με τη μορφή μίας κοινοπολιτείας», ως μία πιο αποδεκτή εναλλακτική λύση από το πρώιμο Ρωμαϊκό Βασίλειο.
Αν και τα δυναστικά προσχήματα εισήλθαν από την αρχή, η επισημοποίηση αυτού σε μοναρχική μορφή παρέμεινε πολιτικά επικίνδυνη. και ο Οκταβιανός είχε αναμφίβολα δίκιο, που εργάστηκε μέσω καθιερωμένων Δημοκρατικών μορφών, για να εδραιώσει την εξουσία του. Ξεκίνησε με τις εξουσίες ενός Ρωμαίου υπάτου (consul), σε συνδυασμό με τις εξουσίες του εκπροσώπου των πληβείων (tribunus plebis), ενώ αργότερα προστέθηκε ο ρόλος του τιμητή (censor) και τελικά έγινε και μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus).
Ο Τιβέριος επίσης απέκτησε τις εξουσίες του αποσπασματικά και ήταν υπερήφανος, που τόνισε τη θέση του ως πρώτου πολίτη: «ένας καλός και υγιής princeps, στον οποίο είχε ανατεθεί τόσο μεγάλη διακριτή εξουσία, που θα έπρεπε να υπηρετεί τη Σύγκλητο και συχνά ολόκληρο το σώμα των πολιτών". Ωστόσο στη συνέχεια ο ρόλος των ηγεμόνων (princeps) έγινε πιο θεσμοθετημένος: όπως το αναφέρει ο Δίων ο Κάσιος, ο Καλιγούλας «με ψήφισμα ανέλαβε σε μία ημέρα όλα τα προνόμια, που ο Αύγουστος για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα είχε αναλάβει σταδιακά».