cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νότια Ιταλία
Πρώιμη σύγχρονη ιστορία
Το βασίλειο συνέχισε να αποτελεί επίκεντρο διαμάχης μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας για τις επόμενες δεκαετίες, αλλά οι Γαλλικές προσπάθειες να αποκτήσουν τον έλεγχό του έγιναν ασθενέστερες, καθώς περνούσαν οι δεκαετίες και ο ισπανικός έλεγχος δεν κινδύνευσε ποτέ πραγματικά. Οι Γάλλοι τελικά εγκατέλειψαν τις αξιώσεις τους για το βασίλειο με τη συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί το 1559. Με τη συνθήκη του Λονδίνου (1557) ιδρύθηκε το νέο πελατειακό κράτος του λεγόμενου Presidi («κράτος των φρουρών») και κυβερνήθηκε απευθείας από την Ισπανία, ως τμήμα του βασιλείου της Νάπολης. δεξιά|μικρογραφία| [[Καστέλ Νουόβο, Νάπολη: ξεκίνησε από τους Καπετίδες-ανζού, αλλά άλλαξε σε μεγάλο βαθμό καθώς χρησίμευε ως ισπανική έδρα μέχρι τον 18ο αιώνα.]] Η διοίκηση του βασιλείου της Νάπολης και της Σικελίας, καθώς και του δουκάτου του Μιλάνου, διοικούντο από το Συμβούλιο της Ιταλίας. Το νησί της Σαρδηνίας, το οποίο είχε περιέλθει πλήρως στην ιβηρική κυριαρχία το 1409 μετά την πτώση του τελευταίου αυτόχθονου κράτους, ήταν αναπόσπαστο μέρος του Συμβουλίου της Αραγονίας και παρέμεινε ως τέτοιο μέχρι τα πρώτα χρόνια του 18ου αι., όταν η Σαρδηνία παραχωρήθηκε στην Αυστρία και τελικά παραδόθηκε στον Οίκο της Σαβοΐας το 1720.
Μετά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής στις αρχές του 18ου αι., η κατοχή του βασιλείου άλλαξε ξανά χέρια. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης της Ουτρέχτης το 1713, η Νάπολη δόθηκε στον Κάρολο ΣΤ΄ της Αυστρίας και Γερμανίας. Κέρδισε επίσης τον έλεγχο της Σικελίας το 1720, αλλά η Αυστριακή κυριαρχία δεν κράτησε πολύ. Τόσο η Νάπολη όσο και η Σικελία κατακτήθηκαν από έναν ισπανικό στρατό κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Πολωνικής Διαδοχής το 1734 και ο Κάρολος δούκας της Πάρμας, νεότερος γιος του βασιλιά Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, τοποθετήθηκε ως βασιλιάς της Νάπολης και της Σικελίας από το 1735. Όταν ο Κάρολος κληρονόμησε τον ισπανικό θρόνο από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του το 1759, άφησε τη Νάπολη και τη Σικελία στον μικρότερο γιο του, Φερδινάνδο Δ΄ της Νάπολης και Γ΄ της Σικελίας. Παρά το γεγονός ότι τα δύο βασίλεια ήταν σε προσωπική ένωση υπό τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας από το 1735 και μετά, παρέμειναν συνταγματικά χωρισμένα.
Αρχές 19ου αι.
δεξιά|μικρογραφία| Ένας χάρτης του 19ου αι. του [[Βασίλειο των Δύο Σικελιών|βασιλείου των δύο Σικελιών.]] Όντας μέλος του Οίκου των Βουρβόνων, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ΄ της Νάπολης ήταν φυσικός αντίπαλος της Γαλλικής Επανάστασης και του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Τον Ιανουάριο του 1799, ο Ναπολέων, στο όνομα της Γαλλικής Δημοκρατίας, κατέλαβε τη Νάπολη και ανακήρυξε την Παρθενοπαία Δημοκρατία, ένα Γαλλικό πελατειακό κράτος, ως διάδοχο του βασιλείου. Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ΄ κατέφυγε από τη Νάπολη στη Σικελία μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Το 1806 ο Ναπολέων Α΄, τότε Γάλλος Αυτοκράτορας, εκθρόνισε ξανά τον βασιλιά Φερδινάνδο Δ΄ και διόρισε τον αδελφό του, Ιωσήφ Βοναπάρτη, βασιλιά της Νάπολης. Στο διάταγμα της Μπαγιόν του 1808 ο Ναπολέων Α΄ μετακίνησε τον Ιωσήφ στην Ισπανία και διόρισε τον σύζυγο της αδελφής του Καρολίνας Βοναπάρτη, Ζοακείμ Μυρά, βασιλιά των δύο Σικελιών, αν και αυτό σήμαινε έλεγχο μόνο του ηπειρωτικού τμήματος του βασιλείου. Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της κυριαρχίας του Ναπολέοντα Α΄, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ΄ παρέμεινε στη Σικελία, με πρωτεύουσα το Παλέρμο.
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Α΄, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ΄ αποκαταστάθηκε από το συνέδριο της Βιέννης του 1815 ως Φερδινάνδος Α΄ των δύο Σικελιών. Έκανε ένα κονκορδάτο με τα Παπικά κράτη, τα οποία προηγουμένως είχαν αξίωση για τη γη. Υπήρξαν αρκετές εξεγέρσεις στο νησί της Σικελίας κατά του βασιλιά Φερδινάνδου Β΄, αλλά το τέλος του βασιλείου επέφερε μόνο η Εκστρατεία των Χιλίων το 1860, με επικεφαλής τον Γαριβάλδη, ένα σύμβολο της ιταλικής ενοποίησης, με την υποστήριξη του Οίκου της Σαβοΐας και του βασιλείου τους της Σαρδηνίας με την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική δύναμη στη Βόρεια Ιταλία. Η αποστολή είχε ως αποτέλεσμα μια εντυπωσιακή σειρά από ήττες για τους στρατούς της Σικελίας ενάντια στα αυξανόμενα στρατεύματα του Γαριβάλδη. Αυτός, μετά την κατάληψη του Παλέρμο και της Σικελίας, αποβιβάστηκε στην Καλαβρία και κινήθηκε προς τη Νάπολη, ενώ στο μεταξύ οι του Πιεμόντε εισέβαλαν στο βασίλειο από το Μάρκε. Οι τελευταίες μάχες που δόθηκαν, ήταν αυτή του Βολτούρνους το 1860 και η πολιορκία της Γκαέτα, όπου ο βασιλιάς Φραγκίσκος Β΄ είχε αναζητήσει καταφύγιο, ελπίζοντας στη Γαλλική βοήθεια, η οποία δεν ήρθε ποτέ. Οι τελευταίες πόλεις που αντιστάθηκαν στην εκστρατεία του Γαριβάλδη ήταν η Μεσίνα (η οποία συνθηκολόγησε στις 13 Μαρτίου 1861) και η Τσιβιτέλα ντελ Τρόντο (η οποία συνθηκολόγησε στις 20 Μαρτίου 1861). Το βασίλειο των δύο Σικελιών έπαυσε και προσαρτήθηκε στο νέο βασίλειο της Ιταλίας, που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά.
Νότια και Βόρεια Ιταλία το 1860
Την εποχή της Ιταλικής ενοποίησης, το χάσμα μεταξύ των πρώην βόρειων κρατών της Ιταλίας και των νότιων δύο Σικελιών ήταν σημαντικό: η Βόρεια Ιταλία είχε περίπου 75.500 χιλιόμετρα δρόμων και 2.316 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών, σε συνδυασμό με ένα ευρύ φάσμα καναλιών, που συνδέοντο με ποτάμια για εμπορευματικές μεταφορές. Μεταφορά; Η παραγωγή σιδήρου και χάλυβα ήταν 17.000 τόνοι ετησίως. Αντίθετα, στην πρώην νότια πολιτεία των Bουρβόνων, υπήρχαν 14.700 χιλιόμετρα δρόμων, 184 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών (μόνο γύρω από τη Νάπολη), δεν υπήρχαν κανάλια συνδεδεμένα με ποτάμια και η παραγωγή σιδήρου και χάλυβα ήταν 1.500 τόνοι ετησίως. δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης του [[Βασίλειο των Δύο Σικελιών|βασιλείου των Δύο Σικελιών υπό την ηγεσία των Βουρβόνων από το 1853, επτά χρόνια πριν από την προσάρτηση από τον Οίκο της Σαβοΐας.]] Το 1860, τα ποσοστά αναλφαβητισμού στην ιταλική χερσόνησο ήταν κατά μέσο όρο 75%, με το χαμηλότερο επίπεδο των 54 % στο βορειοδυτικό βασίλειο της Σαρδηνίας (γνωστό και ως «Πιεμόντε»), και το υψηλότερο στο νότο, όπου ο αναλφαβητισμός στο βασίλειο των δύο Σικελιών έφτασε το 87%.
Το 1860 το νότιο εμπορικό ναυτικό ανερχόταν σε 260.000 τόνους, ενώ το βόρειο εμπορικό ναυτικό ανήλθε σε 347.000 τόνους, εκτός από το βενετικό ναυτικό που προσαρτήθηκε το 1866 και εκτιμήθηκε σε 46.000 τόνους. Το 1860 ολόκληρο το ιταλικό εμπορικό ναυτικό ήταν το τέταρτο μεγαλύτερο στην Ευρώπη με περίπου 607.000 τόνους. Το νότιο εμπορικό ναυτικό αποτελείτο από ιστιοφόρα, κυρίως για ψάρεμα και ακτοπλοΐα στη Μεσόγειο θάλασσα και είχε πολύ λίγα ατμόπλοια, ακόμα και αν ένα από τα πρώτα ατμόπλοια ναυπηγήθηκε και εξοπλίστηκε στη Νάπολη το 1818. Τόσο το εμπορικό, όσο και το στρατιωτικό ναυτικό ήταν ανεπαρκή σε σύγκριση με τη μεγάλη παράκτια έκταση της Νότιας Ιταλίας, που την όρισε ο Ιταλός ιστορικός Ραφαέλε ντε Τσεζάρε ως «μια μεγάλη προβλήτα προς το Νότο».
Στο άρθρο «Αυτός δεν είναι Ιταλία! Κυβερνώντας και Αντιπροσωπεύοντας τον Νότο» είναι ξεκάθαρο, πώς η ελίτ του Βορρά θεωρούσε τον Νότο. Ο Βορράς του Πιεμόντε ένιωσε την ανάγκη να εισβάλει στο βασίλειο των Δύο Σικελιών και να εγκαθιδρύσει μια νέα μορφή διακυβέρνησης βασισμένη στο βόρειο σύστημα, αφού θεωρούσαν τον Νότο ως υπανάπτυκτο και στερούμενο κοινωνικού κεφαλαίου. Αυτές οι απόψεις για τον Νότο μπορούν σε μεγάλο βαθμό να αποδοθούν στις επιστολές ανταποκριτών στη νότια Ιταλία, που έστελναν μεροληπτικές επιστολές στους ηγέτες του Βορρά, συγκεκριμένα στον Καμίλο Μπένσo, προτρέποντας την εισβολή και τη μεταρρύθμιση στον Νότο. Αν και αυτές οι απόψεις για τον Νότο ήταν συγκαταβατικές, ερχόταν επίσης με μια γνήσια πεποίθηση, ότι για να δημιουργηθεί μια ενωμένη Ιταλία, ήταν απαραίτητη η βοήθεια από τον Βορρά. Η θέαση της νότιας Ιταλίας ως βάρβαρης χρησίμευε ως ένα είδος δικαιολογίας, για να επιτραπεί στον «πολιτισμένο, Πιεμόντειο Βορρά» (167) να παρέμβει. Μια άλλη άποψη ωστόσο χαρακτηρίζεται από περιφρόνηση για τη Νότια Ιταλία: σύμφωνα με το άρθρο, «τέτοιες δηλώσεις της διαφοράς του νότου απειλούν τη λαμπερή και γοητευτική αίσθηση της βόρειας ανωτερότητας» (167). Αυτές οι απόψεις δείχνουν ξεκάθαρα το χάσμα μεταξύ της Βόρειας και της Νότιας Ιταλίας στη δεκαετία του 1860.
Σε μια προσπάθεια να εξηγηθεί η εντυπωσιακή διαφορά μεταξύ της προσαρτημένης επικράτειας των πρώην Δύο Σικελιών και της οικονομικής και πολιτικής δύναμης με κέντρο τον Βορρά, υποβλήθηκαν ρατσιστικές θεωρίες, υποδηλώνοντας ότι ένας τέτοιος διαχωρισμός είχε τις ρίζες του στη συνύπαρξη δύο ως επί το πλείστον ασυμβίβαστων φυλών.
Το πρόβλημα της ληστείας εξηγείται στο βιβλίο Ήρωες και ληστές (brigands) από τον νότιο Ιταλό ιστορικό και πολιτικό Φραντσέσκο Σαβέριο Νίτι, περιγράφοντας ότι η ληστεία ήταν ενδημική στη Νότια Ιταλία, αφού οι ίδιοι οι Βουρβόνοι-Ισπανίας βασίζοντο σε αυτήν ως στρατιωτικούς τους πράκτορες. Σε αντίθεση με τη Νότια Ιταλία, υπήρχε μικρή ληστεία στα άλλα προσαρτημένα κράτη της βόρειας και κεντρικής Ιταλίας, όπως το βασίλειο της Λομβαρδίας-Βενετίας, το δουκάτο της Πάρμα, το δουκάτο της Μόντενα, το μεγάλο δουκάτο της Τοσκάνης και τα Παπικά κράτη.
Σύμφωνα με τον νότιο Ιταλό ιστορικό Τζιουστίνο Φορτουνάτo και τις ιταλικές θεσμικές πηγές τα προβλήματα της Νότιας Ιταλίας υπήρχαν πολύ πριν από την ιταλική ενοποίηση, και ο Τζιουστίνο Φορτουνάτo τονίζει, ότι οι Βουρβόνοι-Ισπανίας δεν ήταν οι μόνοι υπεύθυνοι για τα προβλήματα του Νότου, που είχαν αρχαία και βαθιά προέλευση και σε προηγούμενους αιώνες φτώχειας και απομόνωσης, που προκλήθηκαν από ξένη κυριαρχία και ξένες κυβερνήσεις.
Στη λογοτεχνία, η περίοδος του 1860 απεικονίστηκε από τον Σικελό συγγραφέα Τζιουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα στο διάσημο μυθιστόρημά του Il Gattopardo (Η Λεοπάρδαλη), που διαδραματίζεται στη Σικελία την εποχή της ιταλικής ενοποίησης. Σε μια διάσημη τελευταία σκηνή, ο πρίγκιπας της Σαλίνα, όταν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη γερουσία της ενοποιημένης Ιταλίας, λέει σε έναν υψηλόβαθμο αξιωματικό του Πιεμόντε «…ο Σικελός δεν θα θέλει ποτέ να αλλάξει, γιατί ο Σικελός νιώθει τέλειος…» Με αυτά και άλλα λόγια ο συγγραφέας υπογραμμίζει το πρόβλημα που είχαν οι Σικελοί, καθώς έπρεπε να αλλάξουν τον πααλιό τρόπο ζωής τους, ενώ έμεναν στο νησί τους. Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε από τον Λουκίνο Βισκόντι για την ομώνυμη ταινία του 1963 Ο Γατόπαρδος.
Μετά το 1861
Η οικονομία του νότου υπέφερε πολύ μετά την Ιταλική ενοποίηση και η διαδικασία της εκβιομηχάνισης διακόπηκε. Η φτώχεια και το οργανωμένο έγκλημα ήταν μακροχρόνια ζητήματα και στη Νότια Ιταλία και χειροτέρεψαν μετά την ενοποίηση. Ο Καβούρ δήλωσε, ότι το βασικό πρόβλημα ήταν η κακή κυβέρνηση και πίστευε, ότι η λύση βρισκόταν στην αυστηρή εφαρμογή του νομικού συστήματος του Πιεμόντε. Το κύριο αποτέλεσμα ήταν μια έξαρση της ληστείας. Εξαιτίας αυτού ο Νότος γνώρισε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, με αποτέλεσμα τη μαζική μετανάστευση, που οδήγησε σε μια παγκόσμια ιταλική διασπορά, ειδικά στη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική, την Αυστραλία και άλλα μέρη της Ευρώπης. Πολλοί ιθαγενείς μετακόμισαν επίσης στις βιομηχανικές πόλεις της βόρειας Ιταλίας, όπως η Γένοβα, το Μιλάνο και το Τορίνο. Μια σχετική διαδικασία εκβιομηχάνισης έχει αναπτυχθεί σε ορισμένες περιοχές του "Mετσοτζόρνo" μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο δημοψήφισμα του 1946 μετά τον πόλεμο, η περιοχή ψήφισε υπέρ της διατήρησης της μοναρχίας, με τη μεγαλύτερη υποστήριξή της στην Καμπανία. Πολιτικά, βρισκόταν σε αντίθεση με τη βόρεια Ιταλία, η οποία κέρδισε το δημοψήφισμα για την ίδρυση μιας δημοκρατίας. Σήμερα ο Νότος παραμένει λιγότερο ανεπτυγμένος οικονομικά από τις βόρειες και κεντρικές περιοχές, οι οποίες απόλαυσαν ένα «οικονομικό θαύμα» τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 και έγιναν εξαιρετικά βιομηχανοποιημένες.
Οικονομία
μικρογραφία| Χάρτης των εγκληματικών συνδικάτων της Νότιας Ιταλίας Ξεκινώντας από την ενοποίηση της Ιταλίας το 1861–1870, έγινε εμφανές ένα αυξανόμενο οικονομικό χάσμα μεταξύ των βόρειων επαρχιών και του νότιου μισού της Ιταλίας. Στις πρώτες δεκαετίες του νέου βασιλείου, η έλλειψη αποτελεσματικής μεταρρύθμισης της γης, οι βαρείς φόροι και άλλα οικονομικά μέτρα που επιβλήθηκαν στον Νότο, μαζί με την άρση των δασμών προστατευτισμού στα γεωργικά αγαθά που επιβλήθηκαν για την ενίσχυση της βόρειας βιομηχανίας, κατέστησαν την κατάσταση σχεδόν αδύνατη για πολλούς ενοικιαστές αγρότες, μικρές επιχειρήσεις και ιδιοκτήτες γης. Πλήθη επέλεξαν να μεταναστεύσουν, αντί να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν μια πενιχρή ζωή, ειδικά από το 1892 έως το 1921. Επιπλέον, το κύμα ληστείας και μαφίας προκάλεσε εκτεταμένη βία, διαφθορά και παρανομία. Ο πρωθυπουργός Τζιοβάνι Τζιολίτι παραδέχτηκε κάποτε, ότι υπήρχαν μέρη "όπου ο νόμος δεν ισχύει καθόλου".
Μετά την άνοδο του Μπενίτο Μουσολίνι, του «Σιδερένιου Νομάρχη», ο Τσέζαρε Μόρι προσπάθησε να νικήσει τις ήδη ισχυρές εγκληματικές οργανώσεις που ανθούσαν στο Νότο, με κάποιο βαθμό επιτυχίας. Ωστόσο, όταν εμφανίστηκαν οι διασυνδέσεις μεταξύ της μαφίας και των φασιστών, ο Μόρι απομακρύνθηκε και η φασιστική προπαγάνδα κήρυξε τη μαφία ηττημένη. Οικονομικά, η φασιστική πολιτική στόχευε στη δημιουργία μιας Ιταλικής Αυτοκρατορίας και τα λιμάνια της Νότιας Ιταλίας ήταν στρατηγικά για όλο το εμπόριο προς τις αποικίες. Η Νάπολη γνώρισε δημογραφική και οικονομική αναγέννηση, κυρίως λόγω του ενδιαφέροντος του βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄, που είχε γεννηθεί εκεί.
Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1950, το Κάσα περ ιλ Μετσοτζιόρνο δημιουργήθηκε ως ένα τεράστιο δημόσιο γενικό σχέδιο, για να βοηθήσει την εκβιομηχάνιση του Νότου, που στόχευε να το κάνει με δύο τρόπους: με μεταρρυθμίσεις γης που δημιουργούσαν 120.000 νέα μικρά αγροκτήματα και μέσω της "Στρατηγικής του Πόλου της Ανάπτυξης" σύμφωνα με την οποία το 60% όλων των κρατικών επενδύσεων θα πήγαινε στον Νότο, ενισχύοντας έτσι την οικονομία του Νότου, προσελκύοντας νέα κεφάλαια, τονώνοντας τις τοπικές επιχειρήσεις και παρέχοντας απασχόληση. Ωστόσο, οι στόχοι χάθηκαν σε μεγάλο βαθμό, και ως αποτέλεσμα ο Νότος έγινε ολοένα και περισσότερο επιδοτούμενος και εξαρτημένος από το κράτος, ανίκανος να δημιουργήσει ο ίδιος την ιδιωτική ανάπτυξη. Επί του παρόντος, εξακολουθούν να υπάρχουν τεράστιες περιφερειακές ανισότητες. Τα προβλήματα εξακολουθούν να περιλαμβάνουν το διάχυτο οργανωμένο έγκλημα και τα πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας.
Λόγω της έλλειψης προόδου της Νότιας Ιταλίας στη βελτίωση της περιοχής, είχε αριθμούς ρεκόρ μετανάστευσης. Το πιο διαδεδομένο ζήτημα στη Νότια Ιταλία είναι η αδυναμία της να προσελκύσει επιχειρήσεις και επομένως να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Μεταξύ 2007 και 2014, 943.000 Ιταλοί ήταν άνεργοι. Από αυτό το ποσοστό, το 70% ήταν Ιταλοί από το Νότο. Η απασχόληση στο Νότο κατατάσσεται στη χαμηλότερη θέση σε σύγκριση με χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Ιταλοί από τον Νότο κατατάσσονται επίσης στη χαμηλότερη θέση, όσον αφορά τις οικονομικές συνεισφορές στην οικονομία της Ιταλίας από τους μετανάστες. Στη Νότια Ιταλία ο τουρισμός, η διανομή, οι βιομηχανίες τροφίμων, τα έπιπλα ξύλου, οι χονδρικές πωλήσεις, οι πωλήσεις οχημάτων, οι πωλήσεις σε ορυκτά και βιοτεχνικά πεδία είναι από τους κορυφαίους τομείς, που συμβάλλουν στην προβλεπόμενη αύξηση της απασχόλησης. Η οικονομία του Νότου βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό. Προσελκύει τουρίστες μέσα από το πλούσιο ιστορικό υπόβαθρό του.
Έκθεση που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2015 από τον ιταλικό οργανισμό SVIMEZ δείχνει, ότι η Νότια Ιταλία έχει αρνητική αύξηση του ΑΕΠ τα τελευταία επτά χρόνια και ότι από το έτος 2000 αυξάνεται κατά το ήμισυ της Ελλάδας.
Το 2016, το ΑΕΠ και η οικονομία της Νότιας Ιταλίας αυξανόταν διπλάσιο από αυτό της Βόρειας Ιταλίας. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, που δημοσιεύθηκαν το 2019, η Νότια Ιταλία είναι η ευρωπαϊκή περιοχή με τα χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης: στην Απουλία, τη Σικελία, την Καμπανία και την Καλαβρία, λιγότερο από το 50% των ατόμων ηλικίας μεταξύ 20 και 64 ετών είχαν δουλειά το 2018. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη χαμηλή συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, καθώς λίγο περισσότερο από το 30% των γυναικών απασχολούνται, σε σύγκριση με τον εθνικό και ευρωπαϊκό μέσο όρο 53,1% και 67,4% αντίστοιχα.
Πολιτισμός
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ|Η σύγχρονη πίτσα, όπως η [[πίτσα Μαργαρίτα, προέρχεται από τη Νάπολη.]] δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ|[[Σάσι ντι Ματέρα, η πρώτη τοποθεσία από τη Νότια Ιταλία που συμπεριλήφθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1993.]] Οι περιοχές της Νότιας Ιταλίας ήταν εκτεθειμένες σε κάποιες διαφορετικές ιστορικές επιρροές από την υπόλοιπη χερσόνησο, ξεκινώντας κυρίως από τον ελληνικό αποικισμό. Η ελληνική επιρροή στο Νότο ήταν κυρίαρχη, έως ότου ολοκληρώθηκε η λατινοποίηση την εποχή της Ρωμαϊκής Ηγεμονίας. Οι ελληνικές επιρροές επέστρεψαν έντονα κατά την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ιδιαίτερα μετά τις ανακτήσεις του Ιουστινιανού Α΄ και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η Σικελία, με χαρακτηριστικό νορμανδο-αραβο-βυζαντινό πολιτισμό καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, καταλήφθηκε από τους Μουσουλμάνους και μετατράπηκε σε εμιράτο για μια περίοδο, και στοιχεία του αραβικού πολιτισμού εισήχθησαν μέσω της Σικελίας στην Ιταλία και την Ευρώπη. Η υπόλοιπη ηπειρωτική χώρα υποβλήθηκε σε αγώνα εξουσίας μεταξύ Βυζαντινών, Λομβαρδών και Φράγκων. Επιπλέον οι Βενετοί δημιούργησαν φυλάκια, καθώς αυξανόταν το εμπόριο με το Βυζάντιο και την Εγγύς Ανατολή.
Μέχρι τις νορμανδικές κατακτήσεις του 11ου και 12ου αι., μεγάλο μέρος του Νότου ακολουθούσε τον ανατολικό (ελληνικό) χριστιανισμό. Οι Νορμανδοί που εγκαταστάθηκαν στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία τον Μεσαίωνα επηρέασαν σημαντικά την αρχιτεκτονική, τη θρησκεία και τον υψηλό πολιτισμό της περιοχής. Αργότερα, η Νότια Ιταλία υποβλήθηκε στην κυριαρχία των νέων ευρωπαϊκών εθνικών κρατών, πρώτα στο Στέμμα της Αραγονίας, μετά την Ισπανία και μετά την Αυστρία. Οι Ισπανοί είχαν σημαντικό αντίκτυπο στον πολιτισμό του Νότου, αφού τον κυβέρνησαν για περισσότερους από τρεις αιώνες.
Οι εβραϊκές κοινότητες έζησαν στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία για περισσότερους από 15 αιώνες, αλλά το 1492 ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ της Αραγονίας κήρυξε το διάταγμα της Απέλασης. Στο απόγειό τους, οι Εβραίοι Σικελοί αποτελούσαν πιθανώς περίπου το ένα δέκατο του πληθυσμού του νησιού. Μετά το διάταγμα, ασπάστηκαν εν μέρει τον Χριστιανισμό και κάποιοι μετακόμισαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και σε άλλα μέρη στην Ιταλία και την Ευρώπη. Τον 19ο αι., μουσικοί του δρόμου από τα Μπαζιλικάτα άρχισαν να περιφέρονται σε όλο τον κόσμο για να αναζητήσουν σταδιοδρομία: οι περισσότεροι από αυτούς θα γίνονταν επαγγελματίες οργανοπαίκτες σε συμφωνικές ορχήστρες, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Νότια Ιταλία έχει πολλά σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα, όπως το Ανάκτορο της Καζέρτας, την Ακτή του Αμάλφι, την Πομπηία, το Σάσι ντι Ματέρα, το Τρούλι ντι Αλμπερομπέλο και άλλους αρχαιολογικούς χώρους (πολλοί από τους οποίους προστατεύονται από την UNESCO). Υπάρχουν επίσης πολλές αρχαίες ελληνικές πόλεις στη Νότια Ιταλία, όπως η Σύβαρις και η Ποσειδωνία (Paestum), που ιδρύθηκαν αρκετούς αιώνες πριν από την έναρξη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Μερικές από τις παραλίες, τα δάση και τα βουνά της, διατηρούνται σε πολλά εθνικά πάρκα: ένα σημαντικό παράδειγμα είναι το Πολίνo, μεταξύ Μπαζιλικάτα και Καλάμπρια, που φιλοξενεί το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στην Ιταλία.
Τα τελευταία χρόνια, η Νότια Ιταλία γνώρισε μια αναβίωση των παραδόσεων και της μουσικής της, όπως το Ναπολιτάνικο τραγούδι και η Tαραντέλα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ιταλίας Κατηγορία:Κοινωνία της Ιταλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιταλίας
Πάβλο Ελισέεφ
Ο Πάβλο Πέτροβιτς Ελισέεφ (ουκρανικά : Павло́ Петро́вич Єлисєєв) (1798, Καλούγκα, Ρωσική Αυτοκρατορία - 22 Μαρτίου  1875 , Κίεβο, Ρωσική Αυτοκρατορία), έμπορος της 3ης Συντεχνίας, δήμαρχος Κιέβου το 1837– 1838, επίτιμος δημότης (1837).
Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας-Κέντρο Μελέτης Ανατολικής Κρήτης
Το Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας-Κέντρο Μελέτης Ανατολικής Κρήτης (Institute for Aegean Prehistory Study Center for East Crete ή INSTAP-SCEG) είναι αρχαιολογικό ερευνητικό κέντρο, με έδρα την Παχεία Άμμο Λασιθίου, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Ως ερευνητικό αντικείμενο έχει τη μελέτη της προϊστορικής περιόδου της ιστορίας του ανατολικού τμήματος της Κρήτης.
Πάβλο Ελισέεφ
Βιογραφία
Ήταν έμπορος της Καλούγκα και τη δεκαετία του 1820, μαζί με τα αδέρφια του, ίδρυσαν δική τους επιχείρηση με εμπόριο προϊόντων σιδήρου από τα Ουράλια και τη Σιβηρία στο Κίεβο.
Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας-Κέντρο Μελέτης Ανατολικής Κρήτης
Ιστορία
Το ινστιτούτο ιδρύθηκε το 1997 ως τμήμα του Ινστιτούτου Αιγαιακής Προϊστορίας (Institute for Aegean Prehistory ή INSTAP), με έδρα τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Αποστολή του είναι η υποστήριξη αρχαιολογικών ερευνών στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου Πελάγους, πιο συγκεκριμένα εντός του ανατολικού τμήματος της Κρήτης, όπου υφίστανται αριθμός αρχαιολογικών τοποθεσιών χρονολογούμενων από τη μινωική περίοδο.
Εγκαταστάσεις
Το ινστιτούτο στεγάζεται εντός κτιρίου σε κοντινή απόσταση του χωριού Παχεία Άμμος του Δήμου Ιεράπετρας. Παρέχει στους ερευνητές, καθώς και στις ερευνητικές αποστολές και ερευνητικά εγχειρήματα, ερευνητικές, διδακτικές, καθώς και εργαστηριακές εγκαταστάσεις, βιβλιοθήκη, καθώς και εγκαταστάσεις για την εναπόθεση και την φύλαξη τέχνεργων και λοιπών αρχαιολογικών ευρημάτων.
Πάβλο Ελισέεφ
Βιογραφία
Στις εκλογές του 1835 εξελέγη στην Δούμα της πόλης του Κιέβου, έπειτα στην ψηφοφορία για την θέση του δημάρχου έλαβε τον δεύτερο αριθμό ψήφων. Μετά τον θάνατό του δημάρχου το 1837, ανάλαβε ως δήμαρχος του Κιέβου.
Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας-Κέντρο Μελέτης Ανατολικής Κρήτης
Ερευνητικά εγχειρήματα και ανασκαφές
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη των τοποθεσιών αρχαιολογικών ανασκαφών [[Καβούσι Κάστρο (σημειωμένο με κύκλο) και Καβούσι Βροντάς (σημειωμένα με αστερίσκο), καθώς και των περιχώρων τους.]]
Πάβλο Ελισέεφ
Βιογραφία
Στο τέλος της ζωής του χρεοκόπησε, εργάστηκε ως συμβολαιογράφος και πέθανε στις 22 Μαρτίου 1875, σχεδόν μέσα στη φτώχεια. Θαμμένος στο νεκροταφείο Shchekavytsia.
Джерела
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κιέβου Κατηγορία:Πολιτικοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας-Κέντρο Μελέτης Ανατολικής Κρήτης
Ερευνητικά εγχειρήματα και ανασκαφές
Μεταξύ των διαφόρων ερευνητικών και αρχαιολογικών εγχειρημάτων στα οποία το ινστιτούτο έχει παράσχει την υποστήριξή του περιλαμβάνονται τα κάτωθι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Μαρία Απατζίδη
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25 Κατηγορία:Βουλευτές Α' Ανατολικής Αττικής
Φρειδερίκη Δαρεμά
Η Δρ. Φρειδερίκη Δαρεμά είναι Ελληνίδα πυρηνική επιστήμονας, πρώην διευθύντρια της Υπηρεσίας Ερευνών της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, η πρώτη γυναίκα που έχει υπηρετήσει ποτέ σε αυτή τη θέση.
Βιογραφία και καριέρα
Γεννήθηκε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’40 και μεγάλωσε στα Σεπόλια. Ο πατέρας της κατάγονταν από τα Μέθανα, ήταν παιδί αγροτικής οικογένειας και έγινε φαρμακοποιός. Η μητέρα της ήταν απόφοιτος του Κολλεγίου Ανατόλια. Η Φρειδερίκη πέτυχε να εισαχθεί στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1969. Το επόμενο έτος μετέβη στις ΗΠΑ, ως υπότροφη του Ιδρύματος Fulbright και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Ιλινόι (1972). Εν συνεχεία απέκτησε διδακτορικό τίτλο Πυρηνικής Φυσικής από το Πανεπιστήμιο Davis της Καλιφόρνια (1976) ενώ ήταν ήδη παντρεμένη και μητέρα δύο κοριτσιών. Το 1980 προσλήφθηκε στο τμήμα πυρηνικών επιστημών του εργαστηρίου ερευνών Schlumberger – Doll και το 1982 έγινε ερευνήτρια της εταιρείας IBM στη Νέα Υόρκη. Το 1994 έγινε δεκτή σαν αναλύτρια – επιστημονική σύμβουλος στο Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Άρλινγκτον. Το 2010 έγινε διευθύντρια του τμήματος Μαθηματικών και Βιοεπιστημών της Υπηρεσίας Ερευνών της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και, έξι χρόνια μετά (2016) προήχθη σε γενική διευθύντρια του τμήματος, θέση από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε στις αρχές του 2019. Η ίδια έχει χρηματοδοτήσει σειρά διαλέξεων σε Πανεπιστημιακά Ιδρύματα των ΗΠΑ, στα οποία καλούνται ομιλητές κυρίως γυναίκες, από χώρες της Αφρικής και της Νοτίου Αμερικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες επιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γιώργος Γεννηματάς»
Το Περιφερειακό Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γιώργος Γεννηματάς» που ιδρύθηκε το 1958 με την ονομασία «Ενιαίο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών» είναι ελληνικό νοσηλευτικό ίδρυμα με έδρα στην Αθήνα, επί της Λεωφόρου Μεσογείων 154. Από το 1983 είναι ενταγμένο στο ΕΣΥ ενώ από το 1995 του δόθηκε ως πρόσθετος τίτλος το ονοματεπώνυμο του αείμνηστου υπουργού των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ κατά τις δεκαετίες ’80 και ’90, Γιώργου Γεννηματά. Το νοσοκομείο συνέδεσε, επιπλέον, την παρουσία του στη νεοελληνική ιστορία, με δύο σημαντικά, πολιτικά γεγονότα, όπως την περίθαλψη πολλών τραυματιών το βράδυ της καταστολής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (τα ξημερώματα 17ης Νοεμβρίου του 1973 ) και την ασθένεια του Έλληνα πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου το καλοκαίρι του 1988, όταν πλήθη οπαδών του ΠΑΣΟΚ συνέρρεαν στον περίβολό του, προκειμένου να πληροφορηθούν την εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του.
Emily Osment
Η Έμιλι Τζόρνταν Οσμέντ (αγγλικά: Emily Jordan Osment, γενν. 10 Μαρτίου 1992) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και στιχουργός. Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Λος Άντζελες, η Οσμέντ ξεκίνησε τη καριέρα της ως παιδί ηθοποιός και έπαιξε σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες, συμπεριλαμβανομένου του Biba Bear (1998-2002), προτού πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Spy Kids 2: The Island of Lost Dreams (2002) και Spy Kids 3-D: Game Over (2003). Συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά του Disney Channel Hannah Montana (2006-2011) και εμφανίστηκε στην θεατρική ταινία που βασίστηκε στην σειρά, Hannah Montana: The Movie (2009).
Η Osment εμφανίστηκε στην ταινία The Haunting Hour: Don't Think About It (2007) και στην τηλεοπτική ταινία του Disney Channel Dadnapped (2009). Πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική ταινία του ABC Family Cyberbully (2011), στην διαδικτυακή τηλεοπτική σειρά Cleaners (2013-2014) και στην τηλεοπτική σειρά του Fox Almost Family (2019-2020). Η Osment πρωταγωνίστησε επίσης στην τηλεοπτική σειρά του Freeform Young & Hungry (2014-2018), για την οποία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Teen Choice Award.
Η Osment απέκτησε αναγνωρισιμότητα στην μουσική μετά την ηχογράφηση τραγουδιών για ορισμένες σειρές της Disney, κυρίως το ντουέτο "If I Didn't Have You" με τον Mitchel Musso το 2007 και ένα cover του "Once Upon a Dream" το 2008. Το 2009, υπέγραψε συμβόλαιο με την Wind-Up Records, με την οποία κυκλοφόρησε την παράσταση All the Right Wrongs (2009) και τον δίσκο Fight or Flight (2010).
Αμυγδαλοχώρι Σερρών
Ιστορία
Σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», το 1900 το Ραχμανλή είχε 250 Τούρκους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
3385 Μπρονίνα
Η Μπρονίνα (Bronnina) είναι μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (την προς τον Ήλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Ρώσο και Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναούτσνι της Κριμαίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπρονίνας εκτιμάται σε μόλις 4,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,321 ± 0,057.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπρονινα
Καλτσόνε
Το καλτσόνε (ιταλικά: calzone, που σημαίνει «κάλτσα» ή «παντελόνι») είναι ιταλική σκεπαστή πίτσα ψημένη σε φούρνο, η οποία παρασκευάζεται με ζύμη από προζύμι. Η προέλευση της είναι στη Νάπολη τον 18ο αιώνα. Ένα τυπικό καλτσόνε φτιάχνεται από αλατισμένη ζύμη ψωμιού, ψημένη σε φούρνο και γεμίζεται με σαλάμι, ζαμπόν ή λαχανικά, μοτσαρέλα, ρικότα και παρμεζάνα ή πεκορίνο, καθώς και ένα αυγό. Διαφορετικές τοπικές παραλλαγές μέσα ή πάνω σε ένα καλτσόνε μπορεί συχνά να περιλαμβάνουν άλλα συστατικά που συνήθως συνδέονται με επικαλύψεις πίτσας.
Σε αντίθεση με τα στρομπόλι, τα οποία γενικά τυλίγονται ή διπλώνονται σε κυλινδρικό ή ορθογώνιο σχήμα, τα καλτσόνε διπλώνονται πάντα σε σχήμα μισοφέγγαρου και συνήθως δεν περιέχουν σάλτσα τομάτας μέσα.
Βασίλης Βιλιάρδος
Ο Βασίλης Βιλιάρδος (Ζάκυνθος, 1955) είναι Έλληνας οικονομολόγος, επιχειρηματίας και πολιτικός, αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και πρώην αντιπρόεδρος της Ελληνικής Λύσης. Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με την Ελληνική Λύση, και στις εκλογές Μαΐου και Ιουνίου του 2023 επανεξελέγη, πλέον βουλευτής Β1΄ Βορείου Τομέα Αθηνών.
Βιογραφικά Στοιχεία
Σπούδασε στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθως συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, εκπονώντας τη διπλωματική εργασία του με στόχο τη διδακτορική διατριβή. Μετά από 5 χρόνια ίδρυσε επιχείρηση εισαγωγής και διανομής ελληνικών προϊόντων στη Γερμανία.
Έχει εκδώσει σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά και το διαδίκτυο, αναλύσεις για την οικονομική κρίση. Ακόμα έχει εκδώσει τρία βιβλία με τον τίτλο «Η κρίση των κρίσεων». Έχει συμμετάσχει σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις, γύρω από την οικονομική κρίση.
Από το 2018 συμμετέχει στην Ελληνική Λύση, διατελώντας Αντιπρόεδρός της μέχρι το συνέδριο του 2023 και Υπεύθυνος Προγράμματος του κόμματος.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας με την Ελληνική Λύση και συμμετέχει στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, τη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου, την Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης σχετικά με τη διερεύνηση αδικημάτων που τυχόν έχουν γίνει από τον πρώην Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλο και τη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων.
Στις εκλογές της 21ης Μαΐου και της 25ης Ιουνίου 2023 επανεξελέγη, πλέον βουλευτής στην Β1΄ Βορείου Τομέα Αθηνών.
Στις 4 Ιουλίου 2023 εξελέγη Ζ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
Τείχη της Βαβυλώνας
μικρογραφία|[[Φωτογραφία της περιοχής των ανασκαφικών έργων στη Βαβυλώνα το 1932.]]Τείχη της Βαβυλώνας (ή αμυντικά τείχη της Βαβυλώνας) είναι ένα από τα Επτά θαύματα του Αρχαίου Κόσμου σε πολλούς από τους Αρχαίους καταλόγους. Το έργο δημιουργήθηκε κατά την εποχή του Νέοβαβυλωνιακού βασιλείου, κυρίως από τους βασιλείς Ναβοπολασσάρ (625 - 605 π. Χ.) και Ναβουχοδονόσορα Β' (605 - 562 π. Χ.). Πρόκειται για μια επιβλητική κατασκευή μήκους πολλών δεκάδων χιλιομέτρων.
Τοποθεσία, ανακάλυψη και ανασκαφές.
Η πόλη της Βαβυλώνας βρισκόταν στη μέση της πεδιάδας της Μεσοποταμίας, κοντά στη σύγχρονη πόλη Αλ-Χιλάχ στο σύγχρονο Ιράκ. Τα μνημεία της Μεσοποταμίας αυτής της περιόδου έχουν μελετηθεί πολύ καλύτερα από ότι άλλων περιόδων, εξ'αιτίας των ανασκαφών που διεξήγε στην περιοχή της Βαβυλώνας ο Γερμανός αρχιτέκτονας Ρ. Κόλντεβαϊ στο διάστημα της περιόδου 1898 - 1917. μικρογραφία|Ερείπια της αρχαίας [[Βαβυλώνα|Βαβυλώνας στο βάθος, πίσω σπό τον σύγχρονο δρόμο στο Ιράκ. Περιοχή του θερινού ανακτόρου του Σαντάμ Χουσέϊν.]]
Ιστορία και περιγραφή.
'''1. Χρονικό των αρχών της νέας δημιουργίας της πόλης της Βαβυλώνας κατά τον 7ο και τον 6ο αιώνες π. Χ.'''
Από την εποχή της καταστροφής του Νεο-Ασσυριακού βασιλείου και της νέας ανόδου της Βαβυλώνας επί του Ναβουχοδονόσορα Β' (το 605 - 563 π. Χ.) ξεκίνησαν μεγάλης κλίμακας έργα κατασκευών σε διάφορες πόλεις της Νεο-Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας, και κυρίως στην πρωτεύουσα του βασιλείου. Η Βαβυλώνα του Ναβουχοδονόσορα Β' χτιζόταν ακολουθώντας ένα ενιαίο σχέδιο, και αποτελούσε ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό σύνολο. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που στη Μεσοποταμία οι αρχιτέκτονες ακολουθούσαν ένα ενιαίο σχέδιο, αλλά ήταν η πρώτη φορά, που σε μια ήδη προϋπάρχουσα πόλη, με πληθυσμό εκατοντάδων χιλιάδων άτομων (ο Ε. Ούνγκερ τον εκτιμούσε σε 200.000), έγινε προσπάθεια ανασχεδιασμού του πολεοδομικού σχεδίου. Οι εργασίες σε αυτήν την κατεύθυνση άρχισαν το 678 π. Χ. από τον Ασορδάν, τον βασιλιά της Ασσυρίας, αφού η Παλαιά Βαβυλώνα είχε καταστραφεί λόγω ενός επαναστατικού κινήματος από τον προκάτοχό του, τον Σενναχερήμ. Οι βασιλείς του Νεοβαβυλωνιακού βασιλείου μπόρεσαν να αποκαταστήσουν τις βλαβες που είχε προκαλέσει στην πόλη τους νωρίτερα ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σενναχερήμ (αυτός π. χ. είχε εκτρέψει τον ρου του ποταμού Ευφράτη, έτσι που τα νερά του εισέβαλαν στο εσωτερικό της πόλης της Βαβυλώνας, διέβρωσαν και κατέστρεψαν τα προηγούμενα τείχη της, τα οποία ήταν από οπτή πλίνθο). μικρογραφία|Αναπαράσταση της [[Βαβυλώνα|Βαβυλώνας στην περιοχή του ποταμού Ευφράτη κατά την εποχή του Ναβουχοδονόσορα Β'.]] μικρογραφία|Σχηματικό σχέδιο της [[Βαβυλώνα|Βαβυλώνας του Ναβουχοδονόσορα Β'.]] 2. Εξωτερικά τείχη της Βαβυλώνας.
Οι βασιλείς του Νεοβαβυλωνιακού βασιλείου αρχικά ξεκίνησαν να χτίζουν μια διπλή σειρά από τείχη γύρω από την πρωτεύουσά τους. Το εξωτερικό τείχος είχε μήκος περίπου 18 χιλιόμετρα, οριοθετώντας έτσι μεγάλη περιοχή, έξω από τον προηγούμενο αστικό ιστό, που τώρα θα μπορούσε να παρέχει προστασία σε κατοίκους των γύρω περιοχών σε περίπτωση κινδύνου. Τα εσωτερικά τείχη που έχτισαν, περιέβαλλαν την πόλη, η οποία είχε χτιστεί και στις δύο όχθες του Ευφράτη. Η συνοικία με τα ιερά βρισκόταν στην αριστερή όχθη του ποταμού. Η πόλη της Βαβυλώνας του 7ου και 6ου αι. π. Χ. είχε τη μορφή ενός επιμηκυμένου τετραγώνου, και είχε διαστάσεις περίπου 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο Ευφράτης χώριζε την πόλη σε 2 τμήματα - το ανατολικό (ουσιαστικά είναι η Παλαιά Βαβυλώνα) και το δυτικό (η λεγόμενη Νέα Βαβυλώνα). Η Νέα Βαβυλώνα αποτελούσε ουσιαστικά προάστειο της κυρίως πόλεως (δηλ. της Παλαιάς Βαβυλώνας), και επικοινωνούσε μαζί της μέσω της γέφυρας, που στηριζόταν σε λίθινους ταύρους, οι οποίοι υποστήριζαν την υπερκείμενη κατασκευή της καθ'εαυτό γέφυρας, που ήταν ξύλινη.
Έτσι, η Βαβυλώνα εξωτερικά περιβαλλόταν στο τέλος των εργασιών αυτών από τρεις σειρές από ισχυρά αμυντικά τείχη. Το πρώτο τείχος είχε πάχος 7 μέτρων, και είχε κατασκευαστεί από άψητες πλίνθους. Έπειτα, σε απόσταση περίπου 12 μέτρων από τον πρώτο, βρισκόταν το δεύτερο τείχος, πάχους 7,8 μέτρων, κατασκευασμένος από ψημένες πλίνθους. Επίσης, παρά την τάφρο βρισκόταν ένα λίθινο τείχος πάχους 3,3 μέτρων. Ένα διπλό εσωτερικό τείχος που διέθετε οδοντωτούς προμαχώνες και οκτώ Πύλες (οι οποίες έφερναν ονόματα των κύριων θεοτήτων των κατοίκων) ήταν κατασκευασμένο από άψητες πλίνθους. Ένα αμυντικό τείχος προστάτευε επίσης την πόλη καθόλη τη διάρκεια της ακτής του Ευφράτη, εν'όσω αυτός διέρρεε τη Βαβυλώνα.
μικρογραφία|[[Πύλη της Ιστάρ στην Βαβυλώνα. Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Διακόσμηση με τους κινούμενους λέοντες.]] μικρογραφία|[[Δράκος που κοσμεί την Πύλη της Ιστάρ της Βαβυλώνας. Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο.]]Οι πομπές των πιστών σχηματίζονταν ήδη έξω από τα τείχη της πόλης, σε έναν μικρό παράδρομο, διακοσμημένο και από τις δύο του πλευρές με λιοντάρια που κινούνται, φτιαγμένα πάνω σε φατνώματα από εφυαλωμένες πλίνθους. Από εκεί οι πομπές προχωρούσαν κάτω από την Πύλη της Ιστάρ. Η Πύλη αυτή αποτελείτο από δύο μεγάλες εξωτερικούς, και δύο μικρότερων διαστάσεων εσωτερικούς πύργους, επενδεδυμένους με γαλάζιες εφυαλωμένες πλίνθους. Το τόξο της Πύλης της Ιστάρ στο πέρασμά της είχε πλάτος 4,5, και ύψος 9 μέτρων. Σ' αυτήν την περιοχή οι πομπές ακολουθούσαν την λεγόμενη ιερά οδό (την κύρια οδική αρτηρία της πόλης, η οποία ταυτόχρονα αποτελούσε τον κύριο άξονά της, καθώς την διέσχιζε σχεδόν ολόκληρη, με κατεύθυνση από τα βορειοδυτικά προς τα νότιοανατολικά, ξεκινώντας από την Πύλη της Ιστάρ, και ενώνοντάς την με τον κύριο ναό της Βαβυλώνας - την Εσάγκιλα· η οδός αυτή ήταν αφιερωμένη στη θεά Ιστάρ· η Aiburshabu είχε πλάτος περίπου 7,5 μέτρα, και είχε στρωθεί με πλάκες ασβεστολίθου και με ερυθρού χρώματος λατυποπαγές πέτρωμα). Η οδός αυτή ξεκινούσε από τη θριαμβευτική αψιδωτή είσοδο των πομπών - τη λεγόμενη Πύλη της Ιστάρ, η οποία στηριζόταν σε τεράστιους κίονες, και ήταν εξ'ολοκλήρου χτισμένη από οπτή πλίνθο και διακοσμημένη με τα ανάγλυφα με ιερά ζώα του θεού Μαρδούκ και του θεού Αντάντ, δηλαδή απεικονίσεις δρακόντων (των λεγόμενων mušḫuššu), εναλλασσόμενων με ταύρους (τους ούρους), κατανεμημένες σε 13 σειρές. Τα θηρία έμοιαζαν διάσπαρτα σε ένα ενιαίο γαλάζιο βάθος, ζωγραφισμένο με ρινίσματα λαπίς λάζουλι· οι δράκοι ξεχώριζαν από το ανοιχτό τους χρώμα, καθώς επίσης τα κέρατα, η διχαλωτή γλώσσα, η ράχη και τα νύχια τους είχαν τονιστεί με κίτρινο· οι ταύροι είχαν αποδοθεί με σκούρο χρώμα, τα πόδια και τα κέρατά τους ήταν πράσινα, το τρίχωμα και η άκρη της ουράς του - ήταν γαλάζια· έπειτα εδώ απεικονίζονταν και τα λιοντάρια, με το λευκό και τόνους κιτρίνου για το τρίχωμα, τα δόντια, τα νύχια και το θύσανο της ουράς. Συνολικά βρίσκουμε σε αυτό το μέρος 575 δράκους και ταύρους, και ακόμα 120 λιοντάρια. Όλα τα ζώα είναι είτε λευκά με κίτρινες χαίτες, είτε κίτρινα με ερυθρές χαίτες, και έχουν αποδοθεί σε φυσικό μέγεθος. Παρ'όλα αυτά, η διακόσμηση του μνημείου ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με το ρυθμό του αρχιτεκτονικού συνόλου. Η βάση της κατασκευής της Πύλης της Ιστάρ (της βόρειας, κύριας Πύλης της πόλης) ήταν διακοσμημένη με μαργαρίτες, ενώ ο θριγκός της ήταν διακοσμημένος με ανάλογα άνθη μεγαλύτερου μεγέθους. Όλα αυτά στεφάνωνε μια σειρά από ισχυρές οδοντωτές επάλξεις. Σήμερα, η ανακατασκευή της Πύλης της Ιστάρ βρίσκεται στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Πρόκειται, οπωσδήποτε, για ένα από τα εντυπωσιακότερα δημιουργήματα στην Ιστορία της Αρχιτεκτονικής. Η επιγραφή στην Πύλη της Ιστάρ (η οποία σώζεται) λέει:μικρογραφία|[[Μουσείο Περγάμου (Βερολίνο)|Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Διακοσμητικός ούρους της Πύλης της Ιστάρ.]]
"I, Nebuchadnezzar, King of Babylon, the faithful prince appointed by the will of Marduk, the highest of princely princes, beloved of Nabu, of prudent counsel, who has learned to embrace wisdom, who fathomed their divine being and reveres their majesty, the untiring governor, who always takes to heart the care of the cult of Esagila and Ezida and is constantly concerned with the well-being of Babylon and Borsippa, the wise, the humble, the caretaker of Esagila and Ezida, the firstborn son of Nabopolassar, the King of Babylon.
Both gate entrances of Imgur-Ellil and Nemetti-Ellil following the filling of the street from Babylon had become increasingly lower.
Therefore, I pulled down these gates and laid their foundations at the water table with asphalt and bricks and had them made of bricks with blue stone on which wonderful bulls and dragons were depicted.
I let the temple of Esiskursiskur (the highest festival house of Marduk, the Lord of the Gods a place of joy and celebration for the major and minor gods) be built firm like a mountain in the precinct of Babylon of asphalt and fired bricks".
Τα τείχη στον χώρο μπροστά από την Πύλη της Ιστάρ, στο τμήμα περιορισμένο από τα "βόρεια ανάκτορα" του Ναβουχοδονόσορα Β' και την αμυντική προστατευτική κατασκευή της Πύλης, ήταν επίσης επενδεδυμένα με γαλάζιες εφυαλωμένες πλίνθους, οι οποίες απεικώνιζαν σε ανάγλυφα την πομπή των λεόντων (λευκών λεόντων με κίτρινες χαίτες, και κίτρινων λεόντων με ερυθρές χαίτες). Αυτό το τμήμα της πομπικής ιεράς οδού είχε πλάτος πάνω από 25 μέτρα, και αποτελούσε ένα είδος προετοιμασίας της εισόδου της Πύλης της Ιστάρ. Συνολικό μήκος αυτού του διακοσμημένου διαζώματος έφτανε τα 180 μέτρα.μικρογραφία|[[Μουσείο Περγάμου (Βερολίνο)|Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Διακοσμητικό λιοντάρι της πομπικής ιεράς οδού της Βαβυλώνας.]]Από τα χρώματα χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή κυρίως το άσπρο (με τη χρήση της βαφής των τειχών), το μαύρο (επικάλυψη των τειχών με άσφαλτο), και τα καινούργια, τεχνικά, στη Βαβυλωνιακή τέχνη βαθύ γαλάζιο των εφυαλωμένων πλίνθων και κίτρινο.
Από την Πύλη της Ιστάρ η ιερά οδός προχωρούσε προς τα κάτω από το βουνό, διασχίζοντας το κέντρο της πόλης της Βαβυλώνας. Και από εκεί ο δρόμος προχωρούσε σε μια ευθεία γραμμή κατά μήκος των υψηλών αμυντικών τειχών του "νοτίου ανακτόρου", και έπειτα, μετά από μια διακοπή, κατά μήκος του ιερού περιβόλου της Εσάγκιλα.
Από τα πλέον μεγάλα αρχιτεκτονικά σύνολα της Βαβυλώνας ήταν τα βασιλικά ανάκτορα της πόλης, τα οποία σήμερα διασώζονται μονάχα σε ερείπια. Η είσοδος των ανακτόρων και αυτή έβλεπε στην πομπικη ιερά οδό. Είναι ένα τραπεζοειδές οικοδόμημα, αποτελούμενο από πέντε τομείς (ο ένας δίπλα στον άλλο, με μεγάλες αυλές, οι οποίες έβλεπαν σε ξενώνες και σε χώρους της βασιλικής οικίας· από την τρίτη αυλή υπήρχε πρόσβαση στην "αίθουσα του θρόνου"). Σημασία μιας τριπλής Πύλης υπογραμμίζεται επιπλέον από τον πλούσιο εξωτερικό διάκοσμο με εφυαλωμένες πλίνθους, στις οποίες συναντάμε τη συνηθισμένη παρέλαση των μορφών των λεόντων. Αλλά το επάνω μέρος του κτίσματος παρουσιάζει μια αυθεντική πρωτοτυπία της θεματολογίας της, καθώς εδώ σε γαλάζιο βάθος ξεχώριζαν οι κίτρινοι κίονες, οι οποίοι στήριζαν δύο με τρία κιονόκρανα ιωνικού ρυθμού με τους χαρακτηριστικούς έλικες (στοιχείο, προφανώς, ξένο προς την Ασσυριακή, και εν γένει τη Μεσοποταμιακή τέχνη (σε αντίθεση με τους χαρακτηριστικούς γι'αυτές ρόδακες και φοίνικες) - ενδεχομένως, αυτόν τον τύπο του κιονόκρανου οι Βαβυλώνιοι τον είχαν δει στις ακτές της Φοινίκης ή στην Κύπρο, από όπου και τον δανείστηκαν), όπου τα τελευταία, στεφανωμένα από ένα φοίνικα, ήταν ενωμένα μεταξύ τους με μια σειρά από κάλυκες λωτού. Πιο ψηλά, ένας θριγκός ανάμεσα σε κίτρινες, μαύρες και λευκές γραμμές αποτελούνταν από μια σειρά διπλών ανθεμίων, άσπρων πετάλων και κίτρινων δακτυλίων.
Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας, ένα έργο υποτίθεται της Σεμιραμίδος, έχει περιγραφεί κατ'επανάλειψη από Αρχαίους συγγραφείς της Ελληνιστικής και της Κλασικής εποχής. Αν και η πραγματικότητα της ύπαρξής τους σήμερα αμφισβητείται από πολλούς. Πιθανόν στην πραγματικότητα αυτά να είχαν δημιουργηθεί από το Ναβουχοδονόσορα Β' για να διασκεδάσει την πίκρα της συζύγου του, της Αμυίτιδας (της αδελφής ή κόρης του βασιλιά των Μήδων Αστυάγη), που ήταν περίλυπη που βρέθηκε μακρυά από την πατρίδα της. Εκείνοι που πιθανολογούν κάτι τετοιο, τοποθετούν συνήθως το έργο αυτό σε μια γωνία των ανακτόρων της Βαβυλώνας (τη νοτιοανατολική γωνία), που τα λιγοστά κατάλοιπά του (κατάλοιπα υπόγειων χώρων) θυμίζουν σημαντικά την περιγραφή του σημείου αυτού που είχε δώσει ο Στράβων. Αυτή η κατασκευή είχε τη μορφή ενός ασύμμετρου ορθογωνίου τετραπλεύρου, τη βόρεια και την ανατολική μεριά του οποίου διαμόρφωναν τα εξωτερικά τείχη του ανακτόρου. Στη δυτική πλευρά και στη νότια μεριά η κατασκευή αυτή είχε τα δικά της τείχη, στους οποίους εσωτερικά κολλούσε μια σειρά από όμοιους θολωτούς χώρους. Στο κέντρο του χώρου της κατασκευής βρισκόταν ακόμα ένα τετράπλευρο ορισμένο με τοίχο - ο χώρος αυτός ήταν χτισμένος με τέτοιο τρόπο, που μια πιθανή καθίζησή του δεν θα μπορούσε να επηρρεάσει τα μέρη της κατασκευής που βρίσκονταν γύρω του. Ο μακρύτερος εσωτερικός τοίχος της κατασκευής είχε μήκος 42 μέτρων. Η είσοδος μέσα στον χώρο της κατασκευής βρισκόταν στη νότια πλευρά της. Μέσα της υπήρχαν 14 θάλαμοι, καλυμμένοι επάνω από ισχυρές θολωτές κατασκευές, στηριγμένες στο εξωτερικό τείχος και στους τοίχους μιας σειράς εξωτερικών θολωτών θαλάμων.
Πηγές.
- Αντρέ Παρό, "Ασσύριοι. Οι κατακτητές της Μεσοποταμίας", σειρά "Μεγάλοι Πολιτισμοί", έκδοση μαζί με την εφημερίδα "Καθημερινή", 2007, σελίδες 144-154.
- "Всеобщая история архитектуры", "Том I. Архитектура Древнего мира" под редакцией О.Х. Халпахчина (отв. ред.), Е.Д Квитницкой, В.В. Павлова, А.М. Прибытковой. Москва, Стройиздат, 1970, "Архитектура стран Двуречья и Месопотамии", "Архитектура Двуречья (Нововавилонское царство, VII—VI вв. до н. э.)": http://totalarch.ru/general_history_architecture/ancient/mesopotamia/babylon μικρογραφία|Αναπαράσταση του [[:de:Etemenanki|Ετεμενάνκι από τον Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ.]] - Maxwell G. Lay,James E. Vance, "Ways of the World: A History of the World's Roads and of the Vehicles That Used Them", Rutgers University Press, 1992, σελίδα 51: https://books.google.gr/books?id=flvS-nJga8QC&pg=PA51&lpg=PA51&dq=%D0%90%D0%B8%D0%B1%D1%83%D1%80%D1%88%D0%B0%D0%B1%D1%83&source=bl&ots=DzzEpzOFEk&sig=bB71KsSMUi92TtGo-efXqdMy0Ws&hl=ru&sa=X&ved=0ahUKEwimhY2TjfbZAhWKmbQKHclaChkQ6AEINzAG#v=onepage&q=Aiburshabu&f=false
- Λεπτομερής χάρτης της πόλης της Βαβυλώνας (στα Ρωσικά): http://totalarch.ru/sites/default/files/gha_archaic/archaic_213_1.png
- Σχέδιο της Βαβυλώνας των χρόνων του Ναβουχοδονόσορα Β' (Ρωσικά): http://geosfera.org/uploads/fotos/vavilon2.jpg
- Σχέδιο της Βαβυλώνας: http://media.salemwebnetwork.com/biblestudytools/reference/commentaries/revelation/babylon_plan_1944.jpg
- Άλλο ένα σχέδιο της Βαβυλώνας: http://www.livius.org/pictures/a/maps/map-of-babylon/
- Άλλο ένα σχέδιο της Βαβυλώνας: http://clients.teksavvy.com/~cgraves/images/babylon_outercity.jpg
- Άλλο ένα σχέδιο της Βαβυλώνας (όπου φαίνεται η θέση της Παλαιάς Βαβυλώνας και της Νέας Βαβυλώνας): http://www.aina.org/books/eliba/3f8358a2.jpg
- Σχέδιο του "Νοτίου Ανακτόρου" του Ναβουχοδονόσορα Β' (κάτω φαίνεται η Πύλη της Ιστάρ και η διερχόμενη από αυτήν ιερά οδός): http://totalarch.ru/sites/default/files/gha_archaic/archaic_218_1.png
- Σχέδιο της "Εσωτερικής πόλης" της Βαβυλώνας (δηλ. της πόλης εντός των εσωτερικών τειχών): http://clients.teksavvy.com/~cgraves/images/babylon_innerwalls.jpg
- Σχέδιο της "Εσωτερικής πόλης" της Βαβυλώνας (από τη Ρωσική μετάφραση του βιβλίου του H. W. F. Saggs, "Babylonians", British Museum Press, 1995): http://base.dnsgb.com.ua/files/book/vavilon-assiriya/i_079.png
- Σχέδιο της Παλαιάς Πόλης της Βαβυλώνας: http://www.pravenc.ru/data/771/460/1234/i400.jpg
- Φωτογραφία των αρχών του 20ου αιώνα της Πύλης της Ιστάρ στη Βαβυλώνα: http://www.artslife.com/wp-content/uploads/2014/12/Ishtar_Stauer-Diana-428x590.png
- Φωτογραφία με διακοσμητική λεπτομέρεια (απεικώνιση λιονταριού) της πομπικής ιεράς οδού της Βαβυλώνας, που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο: https://artsandculture.google.com/asset/processional-way-babylon/QAFcGuAYEoi2sA
- Φωτογραφία με λεπτομέρεια (απεικώνιση λιονταριού) από τα τείχη της Βαβυλώνας κατά μήκος της πομπικής ιεράς οδού, η οποία κάποτε συνέδεε την Πύλη της Ιστάρ με το ιερό τέμενος του Μαρδούκ στην πόλη της Βαβυλώνας - έκθεμα που φυλάσσεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης: https://artsandculture.google.com/asset/striding-lion/2wGuoKEad5DM5Q
- Φωτογραφία. Λεπτομέρεια διακόσμησης της Πύλης της Ιστάρ (απεικώνιση λιονταριού), έκθεμα που φυλάσσεται στο Kunsthistorisches Museum της Βιένης: https://artsandculture.google.com/asset/lion-passant/hgG5TnqKA3fv0w
- Επιγραφή στην Πύλη της Ιστάρ στη Βαβυλώνα σε φωτογραφία: http://www.artslife.com/wp-content/uploads/2014/12/Ishtar-writing_Diana-Stauer-590x441.png
- Επιγραφή του Ναβουχοδονόσορα Β' στα τείχη της Πύλης της Ιστάρ: https://cnx.org/resources/51115770394003be4b2765d1bb0d6ee243e3ba3f/inscription.jpg
- Το κείμενο πάνω στην Πύλη της Ιστάρ σε Αγγλική μετάφραση: http://www.ancient-origins.net/ancient-places-asia/magnificent-ishtar-gate-babylon-001866
- Αναπαράσταση των τειχών της Βαβυλώνας και της ιεράς οδού με φόντο την Πύλη της Ιστάρ: http://totalarch.ru/sites/default/files/gha_archaic/archaic_216_2.jpg