cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέτο του Ταρνόπολ
Ιστορία του γκέτο
Οι γερμανικές αρχές διέταξαν τη δημιουργία μιας Γιούντενρατ με 60 μέλη. Πρόεδρός της έγινε ο δάσκαλος Μάρεκ Γκότφριντ. Οι Εβραίοι κλήθηκαν στο αρχηγείο της αστυνομίας σε μια ομάδα, φορτώθηκαν σε φορτηγά και μεταφέρθηκαν έξω από την πόλη σε έναν μυστικό χώρο εκτελέσεων στο κοντινό Ζαγκρόμπλε. Στις αρχές Αυγούστου 1941, οι Εβραίοι του Ταρνόπολ έλαβαν εντολή να φορέσουν ένα άστρο του Δαβίδ και να σημαδέψουν τα σπίτια τους με αυτό. Μια «νέα» Γιούντενρατ σχηματίστηκε από τους Ναζί αμέσως μετά το κύμα των σφαγών, χωρίς να αποκαλύψει την τύχη των αρχικών μελών του, και διέταξε να πληρώσει λύτρα 1,5 εκατομμυρίου ρούβλια. Επικεφαλής της Γιούντενρατ διορίστηκε ο Γκούσταφ Φίσερ.
Τον Σεπτέμβριο του 1941, οι γερμανικές αρχές κατοχής υπό τον Γκέρχαρντ Χάγκερ ανακοίνωσαν τη δημιουργία ενός καθορισμένου εβραϊκού γκέτο στην πόλη γύρω από την Παλιά Πλατεία και την Πλατεία Αγοράς, σε μια ερειπωμένη συνοικία που καταλάμβανε μόλις το 5% της μητροπολιτικής περιοχής. Η πυκνότητα του πληθυσμού στο γκέτο τριπλασιάστηκε, με 12.000–13.000 Εβραίους να τοποθετούνται σε αυτό. Καθιερώθηκε η θανατική ποινή για την παράνομη έξοδο από το γκέτο και όλα τα επιδόματα διατροφής με δελτίο. Μέσα σε ένα χρόνο οι συνθήκες στο γκέτο έγιναν τόσο άσχημες που τον χειμώνα του 1941–42 η Γιούντενρατ άρχισε να θάβει τα πτώματα σε ομαδικούς τάφους για λόγους υγιεινής, λόγω των αχαλίνωτων ποσοστών θνησιμότητας. Δορυφορικά στρατόπεδα εργασίας για Εβραίους σκλάβους εργάτες ιδρύθηκαν από τους Γερμανούς στην Καμιόνκα, στην Ποντβοουοτσίσκα, στην Χιουμπότσκα και στο Ζαγκρόμπλε.
Συγκεντρώσεις και εκκαθάριση του γκέτο
μικρογραφία| Η Συναγωγή του Ταρνόπολ στην οδό Σταροσκόλνα, κατεστραμμένη Η πρώτη ενέργεια εκκαθάρισης του γκέτο διαπράχθηκε στις 31 Αυγούστου 1942, λίγο μετά την έναρξη της Τελικής Λύσης. Εκείνη την εποχή, το στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ βορειοδυτικά της Ταρνόπολ ήταν ήδη υπερπλήρες. Περίπου 3.000–4.000 Εβραίοι συγκεντρώθηκαν και κλείστηκαν σε βαγόνια βοοειδών, χωρίς νερό. Η μεταφορά παρέμεινε στο σταθμό για δύο ημέρες με όλα τα θύματα να φωνάζουν για βοήθεια. Εν τω μεταξύ, ένα άλλο τρένο με βοοειδή έφτασε με Πολωνοεβραίους από τα γκέτο στο Ζμπάραζ και στο Μικουλίντσε. Τα δύο τρένα συνδέθηκαν στο σταθμό ως μεταφορά του Ολοκαυτώματος προς το Μπέλζεκ με τουλάχιστον 6.700 θύματα να πεθαίνουν σε αυτά από ασφυξία και δίψα.
Το επόμενο τρένο του Ολοκαυτώματος ξεκίνησε στις 10 Νοεμβρίου 1942. Περίπου 2.500 Εβραίοι συγκεντρώθηκαν και πόρευσαν στον σταθμό, με μια μικρή ουκρανική ορχήστρα να παίζει κατά την αναχώρησή τους για το Μπέλζεκ. Η περιοχή του γκέτο μειώθηκε σημαντικά και ένα μέρος του μετατράπηκε σε στρατόπεδο εργασίας. Μεταξύ Αυγούστου 1942 και Ιουνίου 1943 έγιναν πέντε «επιλογές» που αποδεκάτισαν τον πληθυσμό των Εβραίων αιχμαλώτων του Ταρνόπολ. Τα στρατόπεδα εκκαθαρίστηκαν ως τελευταία. Τα θύματα στάλθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μπέλζεκ, αλλά και σφαγιάστηκαν σε ενέργειες πυροβολισμών στο Πετρικόβο, με τη βοήθεια Ουκρανών αστυνομικών. Εκτιμάται ότι 2.500 Εβραίοι χάθηκαν εκεί. Μερικές εκατοντάδες Εβραίοι από το Ταρνόπολ και τα περίχωρά του προσπάθησαν να επιβιώσουν κρυμμένοι εντός των ορίων της πόλης. Πολλοί καταγγέλθηκαν από Ουκρανούς εθνικιστές, συμπεριλαμβανομένων περίπου 200 ατόμων λίγο πριν οι Σοβιετικοί καταλάβουν την περιοχή το 1944.
Ένας αριθμός Εβραίων που επέζησε του Ολοκαυτώματος κρύβονταν από τους Πολωνούς. Οι Δίκαιοι των Εθνών που βοήθησαν τους Εβραίους του Γκέτο του Ταρνόπολ περιλάμβαναν την οικογένεια Ρέγκεντ και την οικογένεια Μισιέβιτς. Ένα μνημείο στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος ανεγέρθηκε στο Τερνόπιλ το 1996.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εβραϊκά γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Πολωνία Κατηγορία:Εβραϊκή αντίσταση στο Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ουκρανία
Ζαφειρίου
Το ελληνικό επώνυμο Ζαφειρίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι
Ο Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι (πολωνικά: Michał Kleofas Ogiński) (25 Σεπτεμβρίου 1765 – 15 Οκτωβρίου 1833) ήταν Πολωνός διπλωμάτης και πολιτικός, Μέγας Ταμίας της Λιθουανίας και γερουσιαστής του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄. Επίσης, ήταν συνθέτης της πρώιμης ρομαντικής μουσικής.
Καριέρα
μικρογραφία|288x288εσ| Ο τάφος του Ογκίνσκι στη [[Βασιλική της Σάντα Κρότσε στη Φλωρεντία]] Σε ηλικία μόλις 20 ετών, ο Ογκίνσκι επιλέχθηκε ως απεσταλμένος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Υπηρέτησε ως σύμβουλος του Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι και τον υποστήριξε κατά τη διάρκεια του Μείζων Σέιμ του 1788–1792.
Μείζων Σέιμ
Το 1788 έλαβε το Τάγμα του Αγίου Στανίσλαου και το 1789 το Τάγμα του Λευκού Αετού, το υψηλότερο τάγμα της Πολωνίας. Το 1790 στάλθηκε ως διπλωματικός αντιπρόσωπος στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου συναντήθηκε με τον Λόρδο Μάνσφιλντ, ο οποίος τον προειδοποίησε για τον κίνδυνο που έθεταν οι τριμερείς δυνάμεις που επρόκειτο να διαμελίσουν το Βασίλειο της Πολωνίας. Μετά το 1790, στάλθηκε στη Χάγη ως διπλωματικός αντιπρόσωπος της Πολωνίας στην Ολλανδία και ήταν ο Πολωνός πράκτορας στην Κωνσταντινούπολη και το Παρίσι. Το 1793, διορίστηκε στο αξίωμα του Αναπληρωτή Ταμία της Λιθουανίας.
Εξέγερση του Κοστσιούσκο
Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το 1794, ο Ογκίνσκι διοικούσε τη δική του μονάδα. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στη Γαλλία, όπου αναζήτησε υποστήριξη για την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.
Ναπολεόντειοι πόλεμοι
Εκείνη την εποχή είδε τη δημιουργία του Δουκάτου της Βαρσοβίας από τον Αυτοκράτορα ως σκαλοπάτι για την τελική πλήρη ανεξαρτησία της Κοινοπολιτείας. Αφιέρωσε τη μοναδική του όπερα, Zelis et Valcour, στον Ναπολέοντα. Το 1810, ο Ογκίνσκι αποσύρθηκε από την πολιτική δραστηριότητα στην εξορία και, απογοητευμένος από τον Ναπολέοντα, επέστρεψε στο Βίλνιους. Ο Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι τον σύστησε στον Τσάρο Αλέξανδρο Α΄, ο οποίος έκανε τον Ογκίνσκι Ρώσο γερουσιαστή. Ο Ογκίνσκι προσπάθησε μάταια να πείσει τον Τσάρο να ανασυγκροτήσει την πρώην Κοινοπολιτεία. Απογοητευμένος, μετακόμισε στο εξωτερικό το 1815. Πέθανε στη Φλωρεντία το 1833.
Έργα
Ως συνθέτης, είναι περισσότερο γνωστός για την πολωνέζα Αντίο στην πατρίδα μου (Pożegnanie Ojczyzny), που γράφτηκε το 1794 στην περιοχή Ζαλέσιε (τότε μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, σήμερα στη Λευκορωσία), με την ευκαιρία της μετανάστευσής του μετά την καταστολή της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο. Αυτό το κομμάτι, με τις ανεπιφύλακτα μελαγχολικές μελωδίες και τα περάσματα που θυμίζουν φαντασία, μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα πρώτα παραδείγματα ρομαντικής μουσικής.
Ηγεμονία του Βελμπάζντ
Η Ηγεμονία του Βελμπάζντ (βουλγαρικά: Велбъждско княжество), περισσότερη γνωστή ως Δεσποτάτο των Ντεγιάνοβιτς (σερβικά : Велбуждско деспотство, Велбъждско деспотство) ήταν ένα από τα Σερβικά κρατίδια που εμφανίστηκαν κατά την διάλυση της Σερβικής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα κρατίδιο που προέκυψε από την κατάρρευση της Σερβικής Αυτοκρατορίας τον 14ο αιώνα. Είχε έδρα την πόλη Βελμπάζντ (σημερινό Κιουστεντίλ της Βουλγαρίας) και κυβερνάτο αρχικώς από τον τοπικό φεουδάρχη άρχοντα Ντέγιαν Ντεγιάνοβιτς, και αργότερα από τους γιους του, Ιωάννη και Κωνσταντίνο, οι οποίοι ήταν γνωστοί και ως Δραγάσηδες (Δραγάσης, σερβικά: Ντράγκας) από το επώνυμο της βυζαντινής καταγωγής μητέρας τους. Το 1395, η ηγεμονία ενσωματώθηκε πλήρως στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, στην οποία ήταν φόρου υποτελής από το 1373.
Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι
Έργα
Ο Ογκίνσκι θαύμαζε τη γαλλική και την ιταλική όπερα. Ήταν βιολιστής και έπαιζε κλαβίχορδο και μπαλαλάικα. Άρχισε να συνθέτει στρατιωτικά τραγούδια στη δεκαετία του 1790 που κέρδισαν δημοτικότητα μεταξύ των ανταρτών του 1794. Συνέθεσε περίπου 20 πολωνέζες, κομμάτια για πιάνο, μαζούρκες, εμβατήρια, ρομάντζα και βαλς.
Ηγεμονία του Βελμπάζντ
Ο ιδρυτής της ηγεμονίας, σεβαστοκράτορας Ντέγιαν Ντεγιάνοβιτς, ήταν ανώτατος αξιωματούχος στην υπηρεσία του Σέρβου Αυτοκράτορα Στέφανου Δουσάν, καθώς και γαμπρός του από το γάμο του με την ετεροθαλή αδελφή του, Θεοδώρα Νεμάνια. Ο Ντέγιαν ήταν ζουπάνος του Κουμάνοβο και του Πρέσεβο, και αργότερα πήρε τον τίτλο του Δεσπότη κατά τη βασιλεία του Σέρβου αυτοκράτορα Ούρεση Ε΄, γιου του Στέφανου Δουσάν, όταν και ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής του Άνω Στρυμόνα με την επικράτεια του Βελμπάζντ, μετά το θάνατο του ισχυρού πρώην τοπικού δεσπότη, Γιοβάν Όλιβερ Γκρτσκιτς. Μετά το θάνατο του Ντέγιαν μεταξύ περίπου των ετών 1358-1365, το μεγαλύτερο τμήμα της επαρχίας του δόθηκε στον Βλάτκο Πάσκασιτς, εκτός των αρχικών του περιοχών του Κουμάνοβο και του Πρέσεβο, τις οπoίες άφησε στους γιους του, Ιωάννη και Κωνσταντίνο.
Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι
Έργα
Μερικά από τα άλλα δημοφιλή έργα και συνθέσεις του περιλαμβάνουν:
Ηγεμονία του Βελμπάζντ
Κατά τη Μάχη του Έβρου το 1371 και την πτώση της Σερβικής Αυτοκρατορίας, η ηγεμονία εκτεινόταν μεταξύ των ποταμών Στρυμόνα και Αξιού και περιελάμβανε τμήματα των σημερινών κρατών της Βουλγαρίας, Σερβίας και Βόρειας Μακεδονίας. Ο γιος του Ντέγιαν, ο δεσπότης Ιωάννης, και ο αδελφός του, ο βοεβόδας Κωνσταντίνος, επέκτειναν στη συνέχεια σε μεγάλη έκταση την επαρχία τους. Όχι μόνο επανέφεραν την ηγεμονία του πατέρα τους στα παλαιά της σύνορα, αλλά διπλασίασαν την επικράτεια, προς κάθε κατεύθυνση, κυρίως όμως στο νότο. Τα αδέλφια διαφέντευαν την αριστερή όχθη του ποταμού Αξιού, από το Κουμάνοβο μέχρι τη Στρώμνιτσα. Το 1373, ο Οθωμανικός στρατός υποχρέωσε τον Ιωάννη (τον οποίο οι Οθωμανοί αποκαλούσαν Σαρουγιάρ) στον Άνω Στρυμόνα, να αναγνωρίσει την επικυριαρχία των Τούρκων. Αν και υποτελείς πλέον, τα αδέλφια είχαν τη δική τους κυβέρνηση, κόβοντας νόμισμα και εκδίδοντας διατάγματα. Η μερική αυτή αυτονομία οφειλόταν στο γεγονός ότι οι Οθωμανοί γαζήδες πολεμιστές κατέκτησαν πολύ μεγαλύτερο έδαφος από αυτό στο οποίο η Αυτοκρατορία μπορούσε να ασκήσει άμεσο έλεγχο.
Το 1376, ο Κωνσταντίνος ανήλθε σε ανώτατη θέση στην κυβέρνηση του αδελφού του, με τα δυο αδέλφια να μοιράζονται σχεδόν την εξουσία. Καθώς τα αδέρφια Ντεγιάνοβις κατάγονταν και από τη δυναστεία των Νεμάνια ως εγγονοί του βασιλιά Στέφανου Ούρεση Γ΄, εργάστηκαν για να επεκτείνουν την εξουσία τους και ίσως να κυβερνήσουν το σύνολο της σερβικής επικράτειας. Γύρω στο 1378 όμως, ο Ιωάννης απεβίωσε, ενώ ο Κωνσταντίνος συνέχισε να κυβερνάει υπό την επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι
Έργα
μικρογραφία| Μνημείο του Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι στη [[Μαλατζέτσνα]]
Ηγεμονία του Βελμπάζντ
Το 1379, ο Λάζαρος Χρεμπελιάνοβιτς, ηγεμόνας της Σερβίας του Μοράβα, ξεχώρισε ως ο ισχυρότερος μεταξύ των Σέρβων φεουδαρχών. Υπέγραφε ως Αυτοκράτωρ της Σερβίας, αλλά αποδείχθηκε λιγότερο δυνατός ώστε να ενώσει όλες τις διάσπαρτες σερβικές ηγεμονίες υπό την εξουσία του. Αντιθέτως, ο Κωνσταντίνος Ντεγιάνοβιτς, οι Μπαλχίδες (ή Βάλσοι), ο Βουκ Μπράνκοβιτς, και ο Ράντοσλαβ Χλάπεν συνέχισαν να κυβερνούν στις ηγεμονίες τους χωρίς να συμβουλεύονται τον Λάζαρο. Το 1389 μάλιστα, ο Κωνσταντίνος επέτρεψε στον Οθωμανικό στρατό να διασχίσει το Κοσσυφοπέδιο, ενώ τού παρείχε και ένοπλες ομάδες προς υποστήριξη, πριν τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Η επικράτεια του Κωνσταντίνου ήταν πολύ κοντά στην τότε πρωτεύουσα των Οθωμανών, την Αδριανούπολη, έδρα του σουλτάνου, με αποτέλεσμα να μην δύναται να απαλλαχθεί από την υποτέλειά του στους Τούρκους.
Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Ρώσοι γερουσιαστές Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας Κατηγορία:Λιθουανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Διπλωμάτες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Οικογένεια Ογκίνσκι
Ηγεμονία του Βελμπάζντ
Ο Οθωμανός σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄, έχοντας κατακτήσει τη νότια Βουλγαρία, είδε μια ευκαιρία για την κατάκτηση της Βλαχίας όταν οι δυσαρεστημένοι Βλάχοι ευγενείς κάλεσαν τους Οθωμανούς για υποστήριξη εναντίον του ηγεμόνα της χώρας τους, Μιρτσέα Α΄. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας, Σιγισμόνδος του Λουξεμβούργου, υποστήριξε τον Μιρτσέα Α΄, και τον βοήθησε να διατηρηθεί στο θρόνο της Βλαχίας, ενώ ο Βαγιαζήτ οδήγησε ένα μεγάλο στρατό στη χώρα, με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, των Σέρβων υποτελών του Στεφάνου Λαζάρεβιτς, Κωνσταντίνου Ντεγιάνοβιτς και Μάρκου Μρνιάβτσεβιτς. Στη Μάχη του Ρόβινε, στις 17 του Μάη 1395, όπου οι Βλάχοι νίκησαν τους εισβολείς Οθωμανούς, τόσο ο Μάρκος Μρνιάβτσεβιτς όσο και ο Κωνσταντίνος Ντεγιάνοβιτς σκοτώθηκαν. Αμέσως μετά, η επικράτεια του Κωνσταντίνου Ντεγιάνοβιτς έγινε οθωμανική επαρχία, εντασσόμενη από το προηγούμενο καθεστώς υποτέλειας και μερικής αυτονομίας στην πλήρη ενσωμάτωσή της στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία
Μιχαλόβτσε
Το Μιχάλοβτσε (σλοβακικά: Michalovce) είναι πόλη της Σλοβακίας. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της χώρας στην επαρχία του Κόσιτσε, σε απόσταση 360 χιλιομέτρων ανατολικά από την πρωτεύουσα Μπρατισλάβα. Είναι έδρα του ομώνυμου διαμερίσματος και έχει πληθυσμό 39.455 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβακίας
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1949
Τα 15α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1949, απονεμήθηκαν στις 5 Φεβρουαρίου 1950, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1949.
Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος:
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος:
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1949
Πράσσα Κιμώλου
Τα Πράσα ή Πράσσα είναι μικρός παράλιος οικισμός στο ανατολικό τμήμα της Κιμώλου. Βρίσκεται βορειοανατολικά από το Χωριό ή Κίμωλο, την πρωτεύουσα και κύριο οικισμό του νησιού σε απόσταση περίπου 5 χιλιόμετρα. Η παραλία τους, που οι κάτοικοι αναφέρουν ως "Άσπρη παραλία", είναι αμμουδερή με χαρακτηριστικό άσπρο χρώμα εξ΄ αιτίας των πετρωμάτων της κιμωλίας στα οποία το νησί οφείλει το όνομά της. Η παραλία έχει μικρή έκταση, περίπου 200 μέτρα και οριοθετείται από λόφους με μπετονίτη. Πάνω της είναι τα παλιά ορυχεία περλίτη, στην άκρη της υπάρχουν αρμιρίκια και η θάλασσα της έχει γαλαζοπράσινα νερά. Απέναντι από τον οικισμό βρίσκεται η ακατοίκητη νησίδα Πρασονήσι ενώ στον κάβο του Αγίου Γεωργίου υπάρχουν θαλάσσιες σπηλιές της μεσογειακής φώκιας (Monachus monachus).
Διοίκηση και πληθυσμός
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1971 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κιμώλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται στο Δήμο Κιμώλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 13 κατοίκους.
Ελισάβετ του Βρανδεβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisaebth von Brandenburg-Ansbach-Kulmbach (25 Μαρτίου 1494 στο Άνσμπαχ - 31 Μαΐου 1518 στο Πφόρτσχαϊμ) ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ ήταν η πέμπτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ του Πρεσβύτερου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1460-1536) από τον γάμο του με τη Σοφία των Γιαγκελλόνων (1464-1512), κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Ο σύζυγος της Ελισάβετ, ο Ερνέστος, έγινε το 1515 μάργαβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Το μαργραβάτο θα παρέμενε διαιρεμένο μέχρι το 1771.
Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1518 και τάφηκε στο Στίφτσκιρχε της Στουτγκάρδης.
Οικογένεια
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1510 παντρεύτηκε τον Eρνέστο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μαργραβίνες της Βάδης Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1950
Τα 16α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1950, απονεμήθηκαν στις 28 Ιανουαρίου 1951, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1950.
Νικητές
Καλύτερη Σκηνοθεσίαs:
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος:
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος:
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1950
Turbo Cash
Turbo Cash (επιλογή) παρέχει στον πελάτη τη δυνατότητα να πάρει μια επιστροφή από τα πονταρίσματα που στοιχημάτισε πριν την ολοκλήρωση ενός γεγονότος, κατά τη διάρκεια ισχύος του στοιχήματος. Αυτή η λειτουργία επιτρέπει στον πελάτη να πληρωθεί το στοίχημα του στην προσφερόμενη αξία.
Turbo Cash είναι μια επιλογή που ισχύει για ανοιχτών δελτίων, δηλαδή αυτόματη turbo πληρωμή που επιτρέπει την πληρωμή των δελτίων ανά πάσα στιγμή. Επιτρέπει την εξόφληση ενός ανοιχτού δελτίου πριν από το τέλος όλων των αγώνων (γεγονότων), για μια προκαθορισμένη χρηματική αξία. Η απαίτηση για την πραγματοποίηση του Turbo Cash είναι κάθε επιλογή από το δελτίο να είναι ανοιχτή (ενεργή), και να μην υπάρχουν περιορισμοί στον αριθμό των επιλογών που κερδίζουν.
Για την εξόφληση κεφαλαίων με χρήση της επιλογής Turbo Cash, είναι απαραίτητο να πληρούνται διάφορες προϋποθέσεις που ορίζονται από τους όρους χρήσης αθλητικών στοιχημάτων Meridian.
Προϋποθέσεις υλοποίησης της επιλογής Turbo Cash
Για να χρησιμοποιήσετε το Turbo Cash, ανεξάρτητα από το αν γίνονται στοιχήματα σε φυσικά καταστήματα και διαδικτυακά (επιτραπέζιος υπολογιστής, κινητό, εφαρμογή meridianbet), είναι απαραίτητο όλα τα γεγονότα να είναι ενεργά, χωρίς σημαντικές αλλαγές που ενδέχεται να επηρεάσουν το αποτέλεσμα. Γεγονότα και ενδεικτικές τιμές.
Το Turbo Cash είναι μια επιλογή που είναι διαθέσιμη σε προεπιλεγμένες αγορές, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια των γεγονότων, σε μονά και πολλαπλά στοιχήματα.
Ρουμανικές βουλευτικές εκλογές, 2008
Αποτελέσματα
Βουλή και Γερουσία, 30 Νοεμβρίου 2008 !style="background-color:#E9E9E9" align=center width=400 colspan=2 rowspan=2 |Κόμματα και συνασπισμοί !style="background-color:#E9E9E9" colspan=4 align=center |Βουλή (Αίθουσα των Αντιπροσώπων) !style="background-color:#E9E9E9" colspan=4 align=center |Γερουσία !style="background-color:#E9E9E9" align=center|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center|% !style="background-color:#E9E9E9" align=center|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=center|+/– !style="background-color:#E9E9E9" align=center|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center|% !style="background-color:#E9E9E9" align=center|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=center|+/– ! width="75" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 6.858.439 ! width="30" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 100,00% ! width="30" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 334 ! width="30" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| +1 ! width="75" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 6.877.987 ! width="30" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 100,00% ! width="30" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 137 ! width="30" align="right" style="background-color:#E9E9E9"| —
Παραπομπές
2008
Σλαβοφιλία
Ο όρος Σλαβοφιλία (Ρωσικά: Славянофильство) αναφέρεται σε ένα πνευματικό κίνημα που προήλθε από τον 19ο αιώνα και επεδίωκε η Ρωσική Αυτοκρατορία να αναπτυχθεί βάσει αξιών και θεσμών που προέρχονταν από την πρώιμη ιστορία της. Οι Σλαβόφιλοι αντιτάχθηκαν στις επιρροές της Δυτικής Ευρώπης στη Ρωσία. Υπήρξαν επίσης παρόμοιες κινήσεις στην Πολωνία, τη Σερβία και την Κροατία, τη Βουλγαρία και την Τσεχοσλοβακία. Ανάλογα με το ιστορικό πλαίσιο, το αντίθετό του θα μπορούσε να ονομαστεί Σλαβοφοβία, δηλαδή ο φόβος της σλαβικής κουλτούρας, ή επίσης αυτό που ορισμένοι Ρώσοι διανοούμενοι ονομάζαν «Δυτικισμός».
Ιστορία
Η Σλαβοφιλία, ως πνευματικό κίνημα, αναπτύχθηκε στη Ρωσία του 19ου αιώνα. Κατά μία έννοια, δεν υπήρχαν μόνο ένα αλλά πολλά κινήματα Σλαβόφιλων ή πολλοί κλάδοι του ίδιου κινήματος. Μερικοί ήταν αριστερής ιδεολογίας και σημείωσαν ότι οι προοδευτικές ιδέες όπως η δημοκρατία ήταν εγγενείς της ρωσικής εμπειρίας, όπως αποδεικνύεται από αυτό που θεωρούσαν ότι ήταν η βραχύβια δημοκρατία του μεσαιωνικού Νόβγκοροντ. Μερικοί ήταν δεξιάς ιδεολογίας και επεσήμαναν την αιώνια παράδοση του αυταρχικού τσάρου ως την ουσία της ρωσικής φύσης.
Οι Σλαβόφιλοι ήταν αποφασισμένοι να προστατεύσουν αυτό που πίστευαν ότι ήταν οι μοναδικές ρωσικές παραδόσεις και ο πολιτισμός. Με αυτόν τον τρόπο, απέρριψαν τον ατομικισμό. Ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας θεωρήθηκε πιο σημαντικός από τον ρόλο του κράτους. Ο σοσιαλισμός αντιτάχθηκε από τους Σλάβους ως εξωπραγματική σκέψη και ο ρωσικός μυστικισμός προτιμήθηκε από τον «δυτικό ορθολογισμό». Η αγροτική ζωή επαινέθηκε από το κίνημα, το οποίο αντιτάχθηκε στη βιομηχανοποίηση και την αστική ανάπτυξη, και η προστασία του "μιρ" θεωρήθηκε ως σημαντικό μέτρο για την αποτροπή της ανάπτυξης της εργατικής τάξης.
Το κίνημα ξεκίνησε στη Μόσχα τη δεκαετία του 1830. Βασιζόμενος στα έργα των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας, ο φιλόσοφος Αλεξέι Κομιάκοφ (1804–60) και οι ευσεβείς Ορθόδοξοι συνάδελφοί του εκπόνησαν ένα παραδοσιακό δόγμα που ισχυρίστηκε ότι η Ρωσία έχει τον δικό της ξεχωριστό τρόπο, ο οποίος θα πρέπει να αποφύγει τη μίμηση των «Δυτικών» θεσμών. Οι Ρώσοι Σλαβόφιλοι επέκριναν τον εκσυγχρονισμό του Μεγάλου Πέτρου και της Μεγάλης Αικατερίνης.
Δόγμα
Τα δόγματα των Αλεξέι Κομιάκοφ, Ιβάν Κιρεγιέβσκι (1806–56), Κονσταντίν Αξάκοφ (1817–60) και άλλων Σλαβόφιλων είχαν βαθιά επίδραση στη ρωσική κουλτούρα, συμπεριλαμβανομένης της σχολής αρχιτεκτονικής της Ρωσικής Αναγέννησης, των Πέντε Ρώσων συνθετών, του μυθιστοριογράφου Νικολάι Γκόγκολ, του ποιητή Φιόντορ Τούτσεφ και του λεξικογράφου Βλαντιμίρ Νταλ. Ο αγώνας τους για την καθαρότητα της ρωσικής γλώσσας είχε κάτι κοινό με τις ασκητικές απόψεις του Λέον Τολστόι. Το δόγμα του «σομπορνόστ», ο όρος για την οργανική ενότητα, την ολοκλήρωση, επινοήθηκε από τους Κιρεγιέβσκι και Κομιάκοφ. Επρόκειτο να υπογραμμίσει την ανάγκη συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων, εις βάρος του ατομικισμού, στη βάση ότι οι αντίπαλες ομάδες επικεντρώνονται σε αυτό που είναι κοινό μεταξύ τους. Σύμφωνα με τον Κομιάκοφ, η Ορθόδοξη Εκκλησία συνδυάζει οργανικά από μόνη της τις αρχές της ελευθερίας και της ενότητας, αλλά η Καθολική Εκκλησία υποστηρίζει την ενότητα χωρίς ελευθερία, και στον Προτεσταντισμό, αντίθετα, η ελευθερία υπάρχει χωρίς ενότητα. Στη ρωσική κοινωνία της εποχής τους, οι Σλαβόφιλοι είδαν το «σομπορνόστ» ιδανικό στην αγροτική οικογένεια. Ο τελευταίος αναγνώρισε την υπεροχή της συλλογικότητας, αλλά εγγυήθηκε την ακεραιότητα και την ευημερία του ατόμου μέσα σε αυτήν τη συλλογική.
Στον τομέα της πρακτικής πολιτικής, ο Σλαβοφιλισμός εκδηλώθηκε ως ένα παν-σλαβικό κίνημα για την ενοποίηση όλων των σλαβικών λαών υπό την ηγεσία του ρώσου τσάρου και για την ανεξαρτησία των Βαλκανικών Σλάβων από την οθωμανική κυριαρχία. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος, 1877-78, θεωρείται συνήθως υψηλό σημείο αυτού του στρατιωτικού Σλαβοφιλισμού, όπως εξηγείται από τον χαρισματικό διοικητή Μιχαήλ Σκομπέλεφ. Η στάση απέναντι σε άλλα έθνη με σλαβική καταγωγή ποικίλλει, ανάλογα με την ομάδα που συμμετέχει. Οι κλασσικοί Σλαβόφιλοι πίστευαν ότι το «Slavdom», που φέρεται από την κοινή ταυτότητα των σλαβικών μετακινήσεων σε όλους τους ανθρώπους σλαβικής καταγωγής, βασίστηκε στην ορθόδοξη θρησκεία.
Η Ρωσική Αυτοκρατορία, εκτός από τους Ρώσους, κυβέρνησε πάνω σε εκατομμύρια Ουκρανούς, Πολωνούς και Λευκορώσους, που είχαν τις δικές τους εθνικές ταυτότητες, παραδόσεις και θρησκείες. Προς τους Ουκρανούς και τους Λευκορώσους, οι Σλάβοι ανέπτυξαν την άποψη ότι αποτελούσαν μέρος του ίδιου «Μεγάλου Ρωσικού» έθνους, ενώ οι Λευκορώσοι ήταν οι «Λευκοί Ρώσοι» και οι Ουκρανοί «Μικροί Ρώσοι». Σλάβοι στοχαστές όπως ο Μιχαήλ Κάτκοφ πίστευαν ότι και τα δύο έθνη θα έπρεπε να κυβερνηθούν υπό μια ρωσική ηγεσία και αποτελούσαν ουσιαστικό μέρος του ρωσικού κράτους. Ταυτόχρονα, αρνήθηκαν τη χωριστή πολιτιστική ταυτότητα του ουκρανικού και του λευκορωσικού λαού, πιστεύοντας ότι οι εθνικές τους καθώς και οι γλωσσικές και λογοτεχνικές φιλοδοξίες τους ήταν αποτέλεσμα της «πολωνικής ίντριγκας» για να τους χωρίσουν από τους Ρώσους. Άλλοι Σλάβοι, όπως ο Ιβάν Αξακόφ, αναγνώρισαν το δικαίωμα των Ουκρανών να χρησιμοποιούν την ουκρανική γλώσσα, αλλά το θεωρούσαν εντελώς περιττό και επιβλαβές. Ο Αξακόφ, ωστόσο, έβλεπε κάποια πρακτική χρήση για τη "Μαλορωσική" γλώσσα: θα ήταν ευεργετικό στον αγώνα κατά του «Πολωνικού πολιτιστικού στοιχείου στις δυτικές επαρχίες».
Εκτός από τους Ουκρανούς και τους Λευκορώσους, η Ρωσική Αυτοκρατορία συμπεριέλαβε επίσης τους Πολωνούς, των οποίων η χώρα είχε εξαφανιστεί αφού χωρίστηκε από τρία γειτονικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, τα οποία μετά από αποφάσεις του Κογκρέσου της Βιέννης επεκτάθηκαν σε πιο κατοικημένες περιοχές της Πολωνίας. Ο Πολωνός αποδείχθηκε πρόβλημα για την ιδεολογία του Σλαβοφιλισμού. Το ίδιο το όνομα Σλαβόφιλοι έδειξε ότι τα χαρακτηριστικά των Σλάβων βασίστηκαν στην εθνικότητά τους, αλλά ταυτόχρονα, οι Σλαβόφιλοι πίστευαν ότι η Ορθοδοξία ισοδυναμούσε με τους Σλάβους. Αυτή η πεποίθηση αμφισβητήθηκε από την ύπαρξη Πολωνών στη Ρωσική Αυτοκρατορία, οι οποίοι, ενώ είχαν σλαβική καταγωγή, ήταν επίσης βαθιά Ρωμαιοκαθολικοί, με την καθολική πίστη να αποτελεί μία από τις βασικές αξίες της πολωνικής εθνικής ταυτότητας. Επίσης, ενώ οι Σλαβόφιλοι επαίνεσαν την ηγεσία της Ρωσίας έναντι άλλων εθνών σλαβικής καταγωγής, η ίδια η Πολωνία βασίστηκε στον πολιτισμό και τις αξίες της Δυτικής Ευρώπης και η αντίσταση στη Ρωσία θεωρήθηκε από αυτούς ως αντίσταση σε κάτι που αντιπροσωπεύει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Ως αποτέλεσμα, οι Σλαβόφιλοι ήταν ιδιαίτερα εχθρικοί στο πολωνικό έθνος, καθώς συχνά επιτέθηκαν στα γραπτά τους.
Όταν ξεκίνησε η πολωνική εξέγερση του 1863, οι Σλαβόφιλοι χρησιμοποίησαν αντιπολιτικά συναισθήματα για να δημιουργήσουν συναισθήματα εθνικής ενότητας στο ρωσικό λαό, και η ιδέα της πολιτιστικής ένωσης όλων των Σλάβων εγκαταλείφθηκε. Με αυτό η Πολωνία καθιερώθηκε σταθερά στους Σλάβους ως σύμβολο του Καθολικισμού και της Δυτικής Ευρώπης, κάτι το οποίο απεχθάνονταν, και καθώς οι Πολωνοί δεν αφομοιώθηκαν ποτέ στη Ρωσική Αυτοκρατορία, αντιστέκονταν συνεχώς στη ρωσική κατοχή της χώρας τους. Στο τέλος, οι Σλαβόφιλοι πίστευαν ότι η προσάρτηση της Πολωνίας ήταν λάθος αφού το πολωνικό έθνος δεν μπορούσε να ξεριζωθεί. Μετά τον αγώνα με τους Πολωνούς, οι Σλαβόφιλοι εξέφρασαν την πεποίθησή τους, ότι παρά τον στόχο της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης, η μελλοντική σύγκρουση θα ήταν μεταξύ της «Τευτονικής φυλής» (Γερμανοί) και των «Σλάβων» και το κίνημα μετατράπηκε σε Γερμανοφοβία.
Οι περισσότεροι Σλαβόφιλοι ήταν φιλελεύθεροι και υποστήριξαν με ένθερμο τρόπο τη χειραφέτηση των σκλάβων, η οποία επιτέλους πραγματοποιήθηκε στη μεταρρύθμιση της χειραφέτησης του 1861. Η λογοκρισία του Τύπου, η δουλοπαροικία και η θανατική ποινή θεωρήθηκαν ως οφέλη της Δυτικής Ευρώπης. Το πολιτικό τους ιδανικό ήταν μια κοινοβουλευτική μοναρχία, όπως εκπροσωπείται από τον μεσαιωνικό Ζέμσκι Σόμπορς.
Μετά τη δουλεία
Μετά την κατάργηση της δουλείας στη Ρωσία και το τέλος της εξέγερσης στην Πολωνία, εμφανίστηκαν νέοι Σλαβόφιλοι στοχαστές στη δεκαετία του 1870 και του 1880 και εκπρόσωποι μελετητών όπως ο Νικολάι Ντανιέλβσκι ο οποίος εξέθεσε μια άποψη της ιστορίας ως κυκλική και ο Κονσταντίν Λεόντιεφ.
Ο Ντανιέλβσκι προώθησε την αυτοκρατία και την ιμπεριαλιστική επέκταση ως μέρος του ρωσικού εθνικού συμφέροντος. Ο Λεόντιεφ πίστευε σε ένα αστυνομικό κράτος για να αποφευχθεί η πρόσβαση των ευρωπαϊκών επιρροών στη Ρωσία. Αργότερα οι συγγραφείς Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Κονσταντίν Λεόντιεφ και Νικολάι Ντανιέλβσκι ανέπτυξαν μια περίεργη συντηρητική εκδοχή του Σλαβοφιλισμού. Η διδασκαλία, όπως διατυπώθηκε από τον Κονσταντίν Πομπεντονότσεφ, υιοθετήθηκε ως η επίσημη τσαρική ιδεολογία κατά τη βασιλεία του Αλέξανδρου Γ ' και του Νικολάου Β'. Ακόμα και μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Εμίγκρι και από θρησκευτικοί φιλόσοφοι όπως ο Ιβάν Ιλιίν (1883–1954).
Πολλοί Σλαβόφιλοι επηρέασαν εξέχοντες στοχαστές του Ψυχρού Πολέμου όπως ο Τζορτζ Φ. Κένναν, μεταφέροντας σε αυτούς μια αγάπη για τη Ρωσική Αυτοκρατορία σε αντίθεση με τη Σοβιετική Ένωση. Αυτό, με τη σειρά του, επηρέασε τις ιδέες τους για εξωτερική πολιτική, όπως η πεποίθηση του Κένναν ότι η αναβίωση του Ρωσικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου, το 1943, θα οδηγούσε στη μεταρρύθμιση ή ανατροπή της κυριαρχίας του Ιωσήφ Στάλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες
Πενινσουλάρες
Πενινσουλάρες (ισπ. peninsulares [ενικός peninsular]) ονομάζονταν, κατά τα χρόνια της Ισπανικής Αποικιακής Αυτοκρατορίας στη Λατινική Αμερική, οι Ισπανοί γεννημένοι στην Ευρώπη, οι οποίοι και ανήκαν στην ανώτερη κοινωνική θέση. Ο όρος αναφέρεται στην Ιβηρική Χερσόνησο, όπου και βρίσκεται η Ισπανία.
Το 1800, στις ισπανικές αποικίες της Νότιας Αμερικής ζούσαν περίπου 17 εκατομμύρια άτομα, εκ των οποίων μόνο 3 εκατομμύρια ήταν λευκοί. Απ' αυτούς οι πενινσουλάρες δεν ξεπερνούσαν τις 40.000, ενώ οι υπόλοιποι ήταν κρεολοί. Κι όμως, παρότι οι πενινσουλάρες αντιπροσώπευαν μόλις το 0.23% του συνολικού πληθυσμού, είχαν δοθεί από τη μητρόπολη αποκλειστικά σ' αυτούς όλες οι διοικητικές, στρατιωτικές και εκκλησιαστικές εξουσίες.
Οι πενινσουλάρες επέδειξαν πραγματική υπεροψία έναντι των πλούσιων κρεολών, κάτι που εξόργιζε αυτούς. Ο φυσιοδίφης Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, που επισκέφτηκε τη Νότια Αμερική στις αρχές του 19ου αιώνα, γράφει σχετικά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία της Αργεντινής Κατηγορία:Ιστορία της Κολομβίας Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού Κατηγορία:Ιστορία του Περού Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής
Φουρνώ-ντυ-Ντιάμπλ
To Φουρνώ-ντυ-Ντιαμπλ είναι η ονομασία η οποία δόθηκε σε φυσική αψίδα η οποία βρίσκεται σε κοντινή απόσταση καταλοίπων σολουτραίου οικισμού στο Μπουρντείγ, στη Ντορντόνι, ενώ χρονολογείται από, περίπου, το 16.000 π.Χ.
Ανάλογοι χαρακτηρισμοί οι οποίοι αναφέρονται στο υπερφυσικό είναι αρκετά συχνοί για τον ορισμό προϊστορικών τοποθεσιών. Ως συνέπεια, υφίστανται μια Γκορζ ντ'Ανφέρ, στο Εϊζί (Ντορντόνι), ένα Ταμπλ ωζ ανβουτεμάν, εντός του διακοσμημένου σπηλαίου του Μπαώ, στο Μπυγκ (Ντορντόνι), καθώς και ένα σανκτυέρ ντυ σορσιέ στο σπήλαιο των Τρουά-Φρερ, κείμενο στο Μοντεσκιέ-Αβαντές, στην Αριέζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορικοί αρχαιολογικοί τόποι στη Δορδόνη Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη
Το Παρίσι μας ανήκει
Ο τίτλος είναι εξαιρετικά ειρωνικός γιατί οι χαρακτήρες είναι πολιτικοί πρόσφυγες ή αποξενωμένοι και δεν αισθάνονται ότι ανήκουν καθόλου στο Παρίσι.
Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1957. Η ταινία ξεκινά με την υποψήφια φοιτήτρια λογοτεχνίας Αν να διαβάζει Σαίξπηρ όταν ακούει ανησυχητικούς ήχους στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί βρίσκει μια νεαρή Ισπανίδα που λέει ότι ο αδερφός της Χουάν σκοτώθηκε από σκοτεινές δυνάμεις. Στη συνέχεια, η Αν συναντά τον αδερφό της Πιέρ, που την παίρνει σε ένα πάρτι που διοργανώνουν μερικοί φίλοι του.
Στο πάρτι η Αν αρχικά βαριέται και δεν γνωρίζει κανέναν, σταδιακά όμως γοητεύεται από τις μυστηριώδεις αλληλεπιδράσεις γύρω της. Ο Χουάν, ένας νεαρός συνθέτης, πολιτικός πρόσφυγας από την Ισπανία του Φράνκο, πέθανε πρόσφατα μαχαιρωμένος και οι φίλοι του αναρωτιούνται αν αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε για πολιτικούς λόγους. Ο Φίλιπ, ένας ασταθής Αμερικανός δημοσιογράφος που ήρθε στο Παρίσι για να αποφύγει τις διώξεις του Μακαρθισμού, μεθυσμένος χτυπά μια κομψά ντυμένη γυναίκα με την ονομασία Τέρι, που είχε σχέσεις με όλους τους άντρες, κατηγορώντας την ότι προκάλεσε τον θάνατο του Χουάν με τον χωρισμό της από αυτόν.
Από εκεί και πέρα, η Αν αποφασίζει να λύσει το μυστήριο που στοιχειώνει τη ζωή αυτών των ανθρώπων και να σώσει τον Ζεράρ, που τον έχει ερωτευτεί μυστικά, αλλά δεν τα καταφέρνει γιατί ο Ζεράρ αυτοκτονεί, και στο τέλος, η Αν ουσιαστικά δεν έμαθε τίποτε. Φαίνεται ότι η απειλή δεν είναι εξωτερική αλλά στις σκέψεις των επιζώντων.
Η πηγή των μυστηριωδών εντάσεων και φόβων που επηρεάζουν την ομάδα δεν εξηγείται ποτέ, αφήνοντας τους θεατές να αναρωτηθούν κατά πόσο θα μπορούσε να οφείλεται σε ένα συνονθύλευμα προσωπικής παράκρουσης, στο γενικό υπαρξιακό άγχος ή στην παράνοια του Ψυχρού Πολέμου καθώς ο κόσμος αντιμετώπιζε την πιθανότητα πυρηνικού αφανισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μνημείο της Ανθρωπότητας
Το Μνημείο της Ανθρωπότητας (τουρκ. İnsanlık Abidesi) ήταν καλλιτεχνικό έργο του γλύπτη Μεχμέτ Ακσόυ. Βρισκόταν στημένο στην πόλη Καρς, της ανατολικής Τουρκίας. Ήταν αφιερωμένο στην Γενοκτονία των Αρμενίων και τον θάνατο των Μωαμεθανών, ως σύμβολο ελευθερίας και φιλίας. Είχε ύψος 30 μέτρα και αποτελείτο από δύο κομμάτια που αλληλοσυμπληρώνονταν, σχηματίζοντας έναν διχασμένο άνθρωπο.
Το μνημείο άρχισε να κατεδαφίζεται τον Απρίλιο του 2011, αφού προηγήθηκαν σχετικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στις οποίες αποκαλούσε το μνημείο «τερατόμορφο» και «απαίσιο» κατασκεύασμα. Ο δημιουργός του μνημείου σύγκρινε την κατεδάφιση του έργου του με την ανατίναξη των αγαλμάτων του Βούδα από τους Ταλιμπάν. Η κατεδάφισή του μνημείου ολοκληρώθηκε στις 14 Ιουνίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μνημεία
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1951
Τα 17α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1951, απονεμήθηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1952, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1951.
Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος:
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1951
Στέλιος Αλειφαντής
Ο Δρ. Στέλιος Αλειφαντής ( 8/4/1958) Δρ. Στέλιος Αλειφαντής (8/4/1958) είναι Πολιτικός Επιστήμονας-Διεθνολόγος και έκανε μεταδιδακτορικές σπουδές Visiting Senior Research Associate στα Πανεπιστήμια Λονδίνου και Αμπερντήν. Στην ακαδημαϊκή του καριέρα έχει διδάξει Διεθνείς Σχέσεις, Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια, Διαχείριση Κρίσεων και Μελέτη Διεθνών Περιοχών (Βαλκάνια-Αν. Μεσόγειος-Καύκασος) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (1989-2004) και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και Πανεπιστήμιο, καθώς και στην Ναυτική Σχολή Πολέμου (ΠΝ) και στην Σχολή Εθνικής Άμυνας. Διαθέτει εμπειρία στην ανάλυση και σχεδίαση και ανάπτυξη εργαλείων και εφαρμογών προσομοιώσεων και serious games, όπως το “Strategic Gaming Platform” και το "1821" ως ψηφιακό και επιτραπέζιο serious game. Είναι συγγραφέας 7 βιβλίων και πάνω από 70 δημοσιεύσεων. Τα ερευνητικά αντικείμενα του είναι διεθνείς σχέσεις, διαχείριση κρίσεων και ιστορία διεθνών σχέσεων. Τα τελευταία έξι χρόνια έχει ολοκληρώσει την έρευνα του για την προ-επαναστατική δράση του Ι. Καποδίστρια γύρω από το ελληνικό ζήτημα. Υπηρέτησε επίσης ως Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργού Εθνικής Ασφάλειας και Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης Κρίσεων του Υπουργού (2000-2001) στο Υπουργείο Άμυνας (1997-2001) και ως Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργού Διεθνών Ενεργειακών Σχέσεων στο Υπουργείο Ανάπτυξης (2001-2004). Μετά το 2004 στο δημόσιο τομέα υπήρξε προϊστάμενος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και ακολούθως του Τμήματος Ενεργειακού Σχεδιασμού του ΥΠΕΚΑ, καθώς και Μέλος του Δ.Σ. της εταιρίας "Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου" (ΔΕΣΦΑ). Συμμετείχε σε διάφορους διεθνείς και ελληνικούς επιστημονικούς φορείς όπως International Institute for Strategic Studies (IISS)-Λονδίνο, Royal United Services Institute for Defense Studies (RUSI)-Λονδίνο, Ελληνική Εταιρεία Διεθνών Σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου- Αθήνα και υπήρξε Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (1997-2001) και Μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών (1998-2009) ενώ ανέλαβε Διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Διεθνών Συγκρούσεων του Ιδρύματος. Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Διαμένει στο Ντράφι του Δήμου Πεντέλης με την σύζυγό του Ελένη και τα δύο παιδιά του, Ντέμη και Γιώργο.
https://independent.academia.edu/STAL/Papers
Μεχμέτ Ακσόυ
Ο Μεχμέτ Ακσόυ (τουρκ. Mehmet Aksoy) (1939 - ) είναι σύγχρονος καλλιτέχνης της γλυπτικής. Γεννήθηκε στην Τουρκία και σπούδασε στην πατρίδα του, μετά στην Αγγλία, Ιταλία και Γερμανία. Εγκαταστάθηκε το 1972 στο Βερολίνο της τότε Δυτικής Γερμανίας. Γλυπτά του εκτίθενται μόνιμα σε δημόσιους χώρους της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, στην πρώην πρωτεύουσα Βόννη, στο Πότσνταμ, στο Βερολίνο και αλλού. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Τουρκία. Έργο του είναι το «Μνημείο της Ανθρωπότητας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι γλύπτες
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ
Η Βαρβάρα, γερμ.: Barbara of Brandenburg-Ansbach-Kulmbach (24 Σεπτεμβρίου 1495 στο Ansbach - 23 Σεπτεμβρίου 1552 στο Κάρλοβυ Βάρυ) ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και με τον γάμο της έγινε λαντγραβίνα του Λόιχτενμπεργκ.
Βιογραφία
Η Bαρβάρα ήταν η πέμπτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ του Πρεσβύτερου, μαργράβου του Μπράουνσβαϊγκ-Άνσμπαχ και Μπάυροϊτ (1460-1536) από τον γάμο του με τη Σοφία των Γιαγκελλόνων (1464-1512), κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.
Παντρεύτηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1527 στο Πλάσενμπουργκ με τον Γεώργιο Γ΄ λάντγκραβο του Λόιχτενμπεργκ (1502-1555). Αυτή έφερε μία προίκα 10.000 γκίλνερς στον γάμο και ο γαμπρός υποσχέθηκε ένα εισόδημα χηρείας (wittum) 3.000 φιορινίων γι' αυτήν.
Το 1549 ζήτησε συγγνώμη γραπτώς από πολλούς συγγενείς της, επειδή ο γιος της είχε νυμφευτεί την -πολύ πλούσια- Ματίλντα του Λα Μαρκ-Άρενμπεργκ, χωρίς να συμβουλευτεί τους περισσότερους συγγενείς της. Ο γάμος είχε κανονιστεί από τον αδελφό της Αλβέρτο και συνέβαλε στην αποκατάσταση της οικονομικής υγείας του λαντγκραβάτου.
H Βαρβάρα απεβίωσε το 1552 και τάφηκε στην Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Πφράιμντ. Μπροστά στον βωμό βρίσκεται ένας τάφος με κόκκινη μαρμάρινη πλάκα με το οικόσημο.
Θέμα
Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γ λάντγκραβο του Λόιχτενμπεργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Γιάννης Χαρούλης
Ο Γιάννης Χαρούλης (Έξω Λακώνια Λασιθίου, 13 Ιανουαρίου 1981) είναι Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός και μουσικός που ασχολείται με την έντεχνη, την ροκ και την Κρητική παραδοσιακή μουσική.
Έχει ηχογραφήσει πέντε προσωπικούς δίσκους, ένας εκ των οποίον έγινε χρυσός και έναν ζωντανό δίσκο, ο οποίος ανέβηκε στο νούμερο 1 των Ελληνικών μουσικών τσαρτ.
Έχει συνεργαστεί με πολλούς μουσικοσυνθέτες και τραγουδιστές είτε δισκογραφικά είτε σε μουσικές σκηνές και συναυλίες: Θανάση Παπακωνσταντίνου, Μίκη Θεοδωράκη, Λουκά Θάνο, Σταύρο Ξαρχάκο, Μάνο Ελευθερίου, Νίκο Μαμαγκάκη, Χρήστο Τσιαμούλη, Χρήστο Θηβαίο, Μάνο Ξυδού, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Μελίνα Κανά, Σωκράτη Μάλαμα, Μίλτο Πασχαλίδη, Νίκο Πορτοκάλογλου, Διονύση Τσακνή, Νατάσσα Μποφίλιου, Χαΐνηδες, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Μιχάλη Νικολούδη, Μίνωα Μάτσα, Έρικ Μπάρτον κ.ά.
Βιογραφία
Η πρώτη επαφή του Γιάννη Χαρούλη με τη μουσική ήταν σε ηλικία 6 ετών όταν ο πατέρας του, γλύπτης στο επάγγελμα, του έδειξε πως να παίζει μαντολίνο. Λίγο αργότερα απέκτησε το πρώτο του λαούτο και ξεκίνησε τη μελέτη της Κρητικής παραδοσιακής μουσικής. Από την ηλικία των 15 ετών ξεκίνησε να εργάζεται ως οργανοπαίκτης σε τοπικά πανηγύρια. Στην Αθήνα εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2002, ως προσκεκλημένος του Χρήστου Θηβαίου σε μια συναυλία αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη, στο Θέατρο του Λυκαβηττού, όπου ερμήνευσε τα τραγούδια "Οι πόνοι της Παναγιάς" και "Κόσμε χρυσέ". Η συναυλία ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Σαν έρθουν μάνα οι φίλοι μου» (2003).
Το 2003 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Γιάννη Χαρούλη με τίτλο «Γύρω μου και εντός» με συνθέτη τον Μιχάλη Νικολούδη και παραγωγό τον Μιχάλη Κουμπιό. Ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος με τίτλο «Χειμωνανθός», κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2006 σε παραγωγή του Μάνου Ξυδού. Το 2010 ηχογράφησε δύο τραγούδια σε μουσική του Μίνωα Μάτσα τα οποία συμπεριλήφθησαν στο soundtrack της τηλεοπτικής σειράς «Το Νησί». Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε το τρίτο του άλμπουμ «Μαγγανείες», σε τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου, στο οποίο απονεμήθηκε το βραβείο του χρυσού δίσκου.
Το 2013 έδωσε 2 sold out συναυλίες στο Θέατρο του Λυκαβηττού, οι οποίες ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν σε διπλό άλμπουμ με τον τίτλο «Χίλια καλώς εσμίξαμε - Live» τον Φεβρουάριο του 2015. Ο ζωντανός δίσκος ανέβηκε στο νούμερο 1 των Ελληνικών μουσικών chart (IFPI).
Τον Νοέμβριο του 2016 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου». Το άλμπουμ περιείχε 12 μελοποιημένα αποσπάσματα από το ομότιτλο έργο του Κωστή Παλαμά, σε σύνθεση του Λουκά Θάνου. Μέσα στον ίδιο χρόνο συμμετείχε ως ένας απο τους βασικούς ερμηνευτές στο «Φύλαξα τ’ όνειρο» του Μίκη Θεοδωράκη, μαζί με τους Αλκίνοο Ιωαννίδη, Σωκράτη Μάλαμα και Μαρία Φαραντούρη.
Τον Μάιο του 2022 ο Γιάννης Χαρούλης κυκλοφόρησε τον πέμπτο προσωπικό του δίσκο κολιμπρί με τραγούδια δικά του, του Θανάση Παπακωνσταντίνου, της Ελένης Φωτάκη, του Παύλου Παυλίδη, του Στέλιου Σιγανού και ένα παραδοσιακό της Κρήτης σε διασκευή
Ο Γιάννης Χαρούλης έχει τραγουδήσει ως ειδικός καλεσμένος σε πολλούς δίσκους άλλων καλλιτεχνών, κάποιοι από τους οποίους είναι οι «Ο γητευτής και το δρακοδόντι» των Χαΐνηδων, «Έχουν περάσει χρόνοι δέκα...» του Μίλτου Πασχαλίδη, «Δάκρυ στο γυαλί» της Εστουδιαντίνα, «Δωδεκάορτο» του Χρήστου Τσιαμούλη, «Τ’ αστέρια θα ‘ναι πάντα μακριά» του Μάνου Ξυδού, «Στου χρόνου τις καταπακτές» του Νότη Μαυρουδή και το «Ίσως» του Νίκου Πορτοκάλογλου. Παράλληλα έχει συμμετάσχει στις συλλογές «Της Κρήτης τα πολύτιμα» και στη βραβευμένη με Αρίων «Δώδεκα και μία ματιές στα Δωδεκάνησα».
Ο Γιάννης Χαρούλης έχει εμφανιστεί ζωντανά σε μουσικές σκηνές και συναυλίες στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την ελληνική επαρχία και την Κύπρο. Τον Μάρτιο του 2015 αναχώρησε για την πρώτη του Ευρωπαϊκή περιοδεία στο Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ελβετία και την Ολλανδία. Τον Φεβρουάριο του 2018 εμφανίστηκε στο 31ο Delphi Bank Lonsdale Street Festival καθώς και στο 36o Sydney Greek Festival στην Αυστραλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρητικοί μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίων Αναργύρων (παλαιός)
Ο παλαιός Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίων Αναργύρων ήταν σιδηροδρομικός σταθμός στην Αθήνα, επί των γραμμών Πειραιά - Πάτρας και Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων, βορείως της πλατείας Αγίων Αναργύρων. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε το 1884. Το 2005, με το κλείσιμο της γραμμής Πειραιά-Αγίων Αναργύρων, αποτέλεσε τον τερματικό της γραμμής, ενώ στις 9 Ιουλίου 2007, ο σταθμός έπαυσε να λειτουργεί οριστικά, καθώς αντικαταστάθηκε από τον νέο ομώνυμο σταθμό του προαστιακού σιδηροδρόμου Αθήνας. Το 2004 είχε προταθεί η επαναλειτουργία της γραμμής Πελοποννήσου με ελαφρύ μετρό (LRT) από Σταθμό Λαρίσης ή Κάτω Πατήσια - 3 Γέφυρες προς Ελευσίνα μέσω Νέου Σταθμού Αγίων Αναργύρων και Πλατείας Αγίων Αναργύρων που ως σταθμός θα αντικαταστήσει τον παλαιό σταθμό Αγίων Αναργύρων.
Παραπομπές
Αγιοι Αναργυροι Αγιοι Αναργυροι Αγιοι Αναργυροι Αγιοι Αναργυροι
Ούκιτα Κόκιτσι
Ο Ούκιτα Κόκιτσι (1757-1847;, ιαπωνικά: 浮田 幸吉, μεταγραφή: Ukita Kōkichi) ήταν Ιάπωνας πρωτοπόρος της αεροπορίας, ο οποίος συχνά επαινείται για την κατασκευή τεχνητών πτερύγων καθώς και πως πέταξε με αυτές. Θεωρείται επίσης ο πρώτος Ιάπωνας που πέταξε. Είναι ακόμη γνωστός ως Τσόζιν Κόκιτσι (Chōjin Kōkichi, 鳥人 幸吉/Kōkichi o άνθρωπος-πουλί), Χυόγκου-σι Κόκιτσι (Hyōgu-shi Kōkichi, 表具師 幸吉/Kōkichi ο χαρτοκολλητής), Σακουράγια Κόκιτσι (Sakuraya Kōkichi, 櫻屋 幸吉), Μπιζέν'ια Κόκιτσι (Bizen'ya Kōkichi, 備前屋 幸吉), και Μπινκόσαϊ (Binkōsai, 備考斎).
Βιογραφία
Ο Ούκιτα γεννήθηκε το 1757 κατά την διάρκεια της περιόδου Έντο, στο Χατσιχάμα, της επαρχίας Κοζίμα στην Ιαπωνία, και ήταν ο δεύτερος γιος του Ούκιτα (Σακουράγια) Σεϊμπέι (浮田（櫻屋）清兵衛). Ο πατέρας του ασθένησε και απεβίωσε όταν ο Ούκιτα ήταν επτά ετών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του μετακόμισε στην πόλη Οκαγιάμα και έγινε βοηθός του χαρτοκολλητή Χυόγκου-σι.
Ο Ούκιτα σπούδασε βιολογία και έδειξε ενδιαφέρον στο πέταγμα των πουλιών. Θεωρούσε πως «υπολογίζοντας την αναλογία της επιφάνειας των φτερών προς το βάρος του σώματος και πως χρησιμοποιώντας αυτή την αναλογία θα μπορούσε να κατασκευάσει ένα τεχνητό φτερό, με το οποίο οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πετάξουν σαν πουλιά».
Η ικανότητα του στην χαρτοκόλληση ήταν πολύ χρήσιμη στην κατασκευή φτερών. Κατασκεύασε τις πλευρές των φτερών από μπαμπού, τις κάλυψε με χαρτί και ύφασμα και βερνίκωσε την επιφάνεια με βερνίκι από ιαπωνικούς λωτούς. Αφού απέρριψε πολλά από τα πρωτότυπα του, ο Ούκιτα προσπάθησε να πετάξει πάνω από γέφυρα στον ποταμό Ασαχιγκάουα το καλοκαίρι το 1785. Ορισμένες πηγές αναφέρουν πως αιωρήθηκε για ελάχιστα μέτρα, αλλά άλλοι αναφέρουν πως απλώς έπεσε. Ο Ούκιτα αμέσως συνελήφθη από τους σαμουράι του τομέα Οκαγιάμα και τον Λόρδο Ικέντα Χαρουμάσα ο οποίος τον εξόρισε από τον τομέα Οκαγιάμα. Σε άλλες έκθέσεις, όπως του Καν-σα-ζαν, ο οποίος ήταν σύγχρονος λόγιος/ποιητής ο οποίος αναφέρθηκε στο συμβάν στο γραπτό του, δηλώνεται πως ο Ούκιτα αποκεφαλίστηκε από τον Σογκουνάτο Τοκουγκάβα.
Μετά την προσπάθεια του, ο Ούκιτα μετακόμισε στο Σούνπου (駿府), της περιφέρειας Σουρούγκα (σημερινή Σιζουόκα) και άνοιξε κατάστημα πώλησης βαμβακιού με το όνομα Bizen'ya Kōkichi. Αφού ολοκλήρωσε την ίδρυση της επιχείρησης, την μετέφερε στον ανηψιό του και έγινε οδοντοτεχνίτης με το όνομα Binkōsai. Οι εξαιρετικές οδοντοστοιχίες του τον έκαναν γνωστό.
Δεν έχουν γίνει πολλά γνωστά για τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι πως ο Ούκιτα πέταξε ξανά στο Σούνπου και εκτελέστηκε για το έγκλημα της πρόκλησης αναταραχής. Η άλλη εκδοχή είναι πως ο Ούκιτα μετακόμισε στο Μιτσούκε (見附), της περιφέρειας Τοτόμι (σημερινή Ιβάτα), όπου πέρασε ήρεμα το υπόλοιπο της ζωής του με την σύζυγο και τα παιδιά του προτού αποβιώσει το 1847 σε ηλικία 90 ετών.
Ο τάφος του βρίσκεται στο Ναό Ντάικεν-ζι (大見寺), στην Ιβάτα της Σιζουόκα. Το μεταθανάτιο όνομα του (βουδιστικό όνομα) είναι 釋帝玄居士 (Sekiteigen-Koji).
Ισπανικός βασιλαετός
Ο ισπανικός βασιλαετός είναι ένα απειλούμενο αρπακτικό ημερόβιο πτηνό οικογένειας των Αετίδων ιθαγενές στην Ιβηρική χερσόνησο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Aquila adalberti και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).