cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Ζακερί
Καταστολή της εξέγερσης
Ο στρατός του που αποτελούνταν από 20.000 άνδρες, σύμφωνα με τον Φρουασάρ, έμεινε χωρίς αρχηγό και κατατροπώθηκε από τους σιδηρόφρακτους ιππότες. Στη μάχη του Μελό που ακολούθησε και σε μια εκστρατεία τρομοκρατίας που εξαπολύθηκε σε όλη την περιοχή του Μπωβαί, οι ιππότες και οι μισθοφόροι διέτρεξαν την ύπαιθρο εξοντώνοντας κάθε ύποπτο συμμετοχής στην εξέγερση. Εκτιμάται ότι 20.000 χωρικοί σκοτώθηκαν στις εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Εκατονταετής Πόλεμος
Στέφανος Κουντουριώτης
Ο Στέφανος Κουντουριώτης (19ος αιώνας - 20ος αιώνας) ήταν Έλληνας αθλητής του άλματος επί κοντώ.
Συμμετείχε και αγωνίστηκε στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1906 στην Αθήνα και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908, στο Λονδίνο, εκπροσωπώντας την Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 κατέλαβε με ισοβαθμία την πέμπτη θέση στο άλμα επί κοντώ, με νικητή τον Γάλλο Φερνάντ Γκοντέρ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 κατέλαβε την ένατη θέση στο άλμα επί κοντώ, με επίδοση 3,27 μέτρων. Νικητής στο αγώνισμα αναδείχθηκε ο Αμερικανός Έντουαρντ Κουκ. Στις 16 Μαρτίου 1906 ο Στέφανος Κουντουριώτης κατέλαβε με ισοβαθμία την πρώτη θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1906, στο άλμα επί κοντώ, μαζί με τον Θεόδωρο Μακρή και τον Γεώργιο Μπανίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος επί κοντώ
Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Λίβερπουλ)
Η Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι καθολική ενοριακή εκκλησία δίπλα στο μοναστήρι του Επισκόπου Ίτον στο Τσίλντγουολ του Λίβερπουλ. Χτίστηκε από το 1857 έως το 1858 από τους Λυτρωτές (Redemptorists) και σχεδιάστηκε από τον Έντουαρντ Γουέλμπι Πούγκιν. Βρίσκεται στην οδό Γούλτον, απέναντι από την πανεπιστημιούπολη Πάρκο Χόουπ του Πανεπιστημίου Λίβερπουλ Χόουπ και κοντά στο Δημοτικό Σχολείο της Επισκοπής του Ίτον. Είναι διατηρητέο κτήριο Βαθμού ΙΙ*.
Ίδρυση
Το κτήριο, που στεγάζει το μοναστήρι του Επισκόπου Ίτον χτίστηκε το 1776. Προοριζόταν από τον ιδιοκτήτη του, τον ουνιταριανό υπουργό Χεζεκάϊα Κιρκπάτρικ, να είναι ένα σχολείο, που θα συναγωνιζόταν το Κολέγιο Ήτον. Μετά το κλείσιμο του σχολείου έγινε ιδιωτική κατοικία. Το 1843, το κτήριο αγοράστηκε για δύο καθολικούς ιερείς και ξαδέρφους τον Τζέιμς Σάρπλς και Τζορτζ Μπράουν. Ο Σαρπλς θα γινόταν ο επίσκοπος του Αποστολικού Βικάριου της Περιφέρειας του Λανκασάιρ και ο Μπράουν θα γινόταν ο πρώτος Καθολικός Επίσκοπος του Λίβερπουλ. Καθώς ήταν επίσκοποι, το κτήριο ονομαζόταν κτήριο των Επισκόπων του Ήτον. Έκτισαν ένα παρεκκλήσι δίπλα στο κτήριο. Σχεδιάστηκε από τον Αουγκούστους Πούγκιν. Το 1851, μετά τον θάνατο του Σαρπλς ένα χρόνο νωρίτερα, οι Λυτρωτές (Redemptorists) κλήθηκαν να αγοράσουν το σπίτι και έγινε η κοινότητα των Λυτρωτών ιερέων, του επισκοπικού Μοναστηριού του Ίτον.
Εξελίξεις
Το 1961 ο ναός έγινε ενοριακός. Το 1973 μια πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος της εκκλησίας. Το 2011, ζητήθηκε από τους Λυτρωτές να λειτουργούν στην κοντινή ενορία της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Γούλτον, κάτι που συνεχίζουν να κάνουν.
Ενορία
Καθώς οι Λυτρωτές στην Επισκοπή του Ίτον υπηρετούν και στις δύο ενορίες της Εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Γούλτον και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Λίβερπουλ, οι Λειτουργίες και στις δύο εκκλησίες δεν γίνονται ταυτόχρονα. Γίνεται Κυριακάτικη Λειτουργία στις 9:30 π.μ. στην Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Κυριακάτικη Λειτουργία στις 11:00 π.μ. στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Γούλτον.
Η ενορία συνδέεται επίσης με το κοντινό Δημοτικό Σχολείο της Επισκοπής του Ίτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αγγλία Κατηγορία:Λίβερπουλ
Ροθίλδη
Η Ροθίλδη (871 - 929) πριγκίπισσα της Γαλλίας από την Δυναστεία των Καρολιδών ήταν κόρη του βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας Καρόλου του Φαλακρού με την δεύτερη σύζυγο του Ριχίλδη των Αρδεννών, αδελφή του Μπόζο της Προβηγκίας. Η Ροθίλδη παντρεύτηκε τον Ρογήρο, κόμη του Μάιν με τον οποίο απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Γκρεγκ Τάλλας
Ο Γκρεγκ Τάλλας (γεννημένος ως Γρηγόρης Θαλασσινός, Αθήνα, 25 Ιανουαρίου 1909 – Αθήνα, 1 Νοεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης.
Σκηνοθέτησε ελληνικές και ξένες ταινίες.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Σχέσεις Μεξικού-Πολωνίας
Οι σχέσεις Μεξικού-Πολωνίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ του Ηνωμένων Μεξικανικών Πολιτειών και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης και των Ηνωμένων Εθνών.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του ισπανικού αποικισμού του Μεξικού από το 1519 έως το 1810, τυχόν σχέσεις μεταξύ της Νέας Ισπανίας και της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας θα ήταν μέσω της Ισπανίας. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ενώ το Μεξικό αποκτούσε την ανεξαρτησία του από την Ισπανία, η Πολωνία, αντιθέτως, βρέθηκε να εισβάλλεται και να διαμελίζεται μεταξύ του Βασιλείου της Πρωσίας, της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Πολωνία απέκτησε για άλλη μια φορά την ανεξαρτησία της.
Τον Σεπτέμβριο του 1921, ο Πρόεδρος του Μεξικού, Αλβάρο Ομπρεγόν, αναγνώρισε την εθνική κυριαρχία της Πολωνίας. Την ίδια χρονιά, ο Πολωνός Πρίγκιπας Άλμπερτ Ραντζίβιου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της πολωνικής διπλωματικής αποστολής στην Ουάσιγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών, συναντήθηκε με Μεξικανούς διπλωμάτες στην πόλη, δημιουργώντας έτσι την πρώτη επίσημη επαφή μεταξύ των δύο εθνών. Ωστόσο, μόλις στις 26 Φεβρουαρίου 1928 ιδρύθηκαν επίσημα οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Το 1930, το Μεξικό και η Πολωνία υπέγραψαν μια Συνθήκη Φιλίας, Εμπορίου και Πλοήγησης και το Μεξικό άνοιξε σύντομα την πρώτη διπλωματική αποστολή του στη Βαρσοβία. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ορφανά Πολωνά παιδιά στη Σάντα Ρόζα, [[Γκουαναχουάτο.]] Τη δεκαετία του 1930, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών έγιναν δύσκολες με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στη γειτονική Γερμανία στα δυτικά της Πολωνίας και της συνεχή διεύρυνση της Σοβιετικής Ένωσης στα ανατολικά. Τον Αύγουστο του 1939, η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν μια συνθήκη μη επίθεσης με την οποία δήλωσαν ότι δεν θα επιτεθούν η μία στην άλλη εάν ξεσπάσει πόλεμος στην Ευρώπη και ότι θα μοιράζονταν μεταξύ τους τα εδάφη της Πολωνίας. Αυτή η συνθήκη επρόκειτο να γίνει γνωστή ως το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Μεξικού και Πολωνίας δεν διακόπηκαν. Το Μεξικό καταδίκασε έντονα την εισβολή και την κατοχή της Πολωνίας τόσο από γερμανικά όσο και από σοβιετικά στρατεύματα. Τον Μάιο του 1942, το Μεξικό κήρυξε πόλεμο στη Γερμανία και τον Δεκέμβριο του 1942, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας Βουαντίσουαφ Σικόρσκι πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Μεξικό και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο του Μεξικού, Μανουέλ Αβίλα Καμάτσο. Για να δείξει αλληλεγγύη στον πολωνικό λαό, το Μεξικό δέχτηκε το 1943 πάνω από 2.000 Πολωνούς πρόσφυγες, συμπεριλαμβανομένων 1.400 Πολωνών ορφανών, για να εγκατασταθούν στην πολιτεία Γκουαναχουάτο στο κεντρικό Μεξικό. Μετά τον πόλεμο, πολλοί από τους πρόσφυγες παρέμειναν και έζησαν στο Μεξικό.
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μεξικό συνέχισε να διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με την κομμουνιστική Πολωνία. Το 1960, και τα δύο έθνη αναβάθμισαν τις διπλωματικές τους αποστολές σε πρεσβείες. Το 1963, ο Πρόεδρος Αδόλφο Λόπες Ματέος έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους του Μεξικού που επισκέφθηκε την Πολωνία. Την ίδια χρονιά, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας, Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Μεξικό. Οι διπλωματικές σχέσεις συνεχίστηκαν ακόμη και όταν η Πολωνία άλλαξε από το να έχει μια κομμουνιστική κυβέρνηση σε μια δημοκρατική το 1989. Το 1998, ο πρώην Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα, επισκέφθηκε το Μεξικό. Ο Βαλέσα επέστρεψε στο Μεξικό τον Δεκέμβριο του 2000 για να παρευρεθεί στην ορκωμοσία του Προέδρου Βισέντε Φοξ.
Υψηλόβαθμες επισκέψεις
δεξιά|μικρογραφία|281x281εσ| Ο Πρόεδρος του Μεξικού, [[Ενρίκε Πένια Νιέτο και ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Άντζεϊ Ντούντα, στην Πόλη του Μεξικού, 2017.]] Υψηλόβαθμες επισκέψεις από το Μεξικό στην Πολωνία
Διμερείς σχέσεις
Και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει αρκετές διμερείς συμφωνίες, όπως τη Συνθήκη Φιλίας, Εμπορίου και Πλοήγησης (1930), τη συμφωνία για τις προξενικές σχέσεις (1985), τη συμφωνία αεροπορικών μεταφορών (1990), τη συμφωνία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την πρόληψη της φοροδιαφυγής σε φορολογικά θέματα (1998), τη συμφωνία επιστημονικής και τεχνικής συνεργασίας (1998). τη συμφωνία για την πραγματοποίηση πολιτικών διαβουλεύσεων μεταξύ Μεξικού και Πολωνίας (1998), τη συμφωνία συνεργασίας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και άλλων τύπων εγκλημάτων (2002), τη συμφωνία για την τουριστική συνεργασία (2004), τη συμφωνία για την Εκπαιδευτική και Πολιτιστική Συνεργασία (2017) και τη συμφωνία για την Εξαγωγή Πίστωσης (2017).
Μεταφορές και τουρισμός
Η LOT Polish Airlines και η TUI fly Netherlands πραγματοποιούν εποχιακές πτήσεις τσάρτερ μεταξύ του Διεθνούς Αεροδρομίου Κανκούν και του Αεροδρομίου Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν». Το 2015, 35.000 Πολωνοί πολίτες ταξίδεψαν στο Μεξικό για τουρισμό.
Εμπόριο και οικονομικές σχέσεις
Το 1997, το Μεξικό υπέγραψε συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας η Πολωνία είναι μέλος από τότε που προσχώρησε το 2004. Από τότε, το εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών έχει αυξηθεί δραματικά. Το 2018, το αμφίδρομο εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών ανήλθε σε 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Η Πολωνία είναι ο 47ος πιο σημαντικός εμπορικός εταίρος του Μεξικού παγκοσμίως. Οι κύριες εξαγωγές του Μεξικού προς την Πολωνία περιλαμβάνουν: μηχανοκίνητα οχήματα, τρακτέρ και άλλα οχήματα, μονάδες μνήμης, ξυραφάκια και turbojet, στροβιλοελικοφόρα αεροσκάφη και αεροστρόβιλους. Οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στο Μεξικό περιλαμβάνουν: μηχανοκίνητα οχήματα και καθίσματα, αγαθά για το πρόγραμμα προώθησης του κλάδου της αυτοκινητοβιομηχανίας και ανταλλακτικών και αντλίες καυσίμου για έγχυση ντίζελ.
Μεταξύ 1999 και 2012, οι άμεσες επενδύσεις της Πολωνίας στο Μεξικό ανήλθαν σε 17 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Κατά την ίδια περίοδο, οι άμεσες επενδύσεις του Μεξικού στην Πολωνία ανήλθαν σε περίπου 4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Μεξικάνικες πολυεθνικές εταιρείες όπως η Cemex, η Grupo Industrial Saltillo, η Katcon, η Mexichem και η Nemak λειτουργούν στην Πολωνία και η μεξικάνικη μπύρα και η τεκίλα βρίσκονται εύκολα στη χώρα. Η πολωνική βότκα και άλλα ποτά διατίθενται σε μεξικάνικα all-inclusive θέρετρα και πωλούνται επίσης σε καταστήματα σε ολόκληρη τη χώρα. Οι πολωνικές πολυεθνικές εταιρείες Boryszew και Bury Technologies δραστηριοποιούνται στο Μεξικό. Ο μεξικάνικος κινηματογράφος και οι τηλενουβέλες παρακολουθούνται ευρέως στην Πολωνία.
Παραπομπές
Πολωνια Μεξικο
Ζαν Φρουασάρ
Ο Ζαν Φρουασάρ (γαλλικά: Jean Froissart ή Jehan Froissart) (περ. 1337, Βαλανσιέν - περ. 1410) ήταν Γάλλος αυλικός ποιητής και χρονικογράφος. Είναι ένας από τους σημαντικότερους χρονικογράφους της μεσαιωνικής περιόδου. Για αιώνες, τα Χρονικά του Φρουασάρ αναγνωρίστηκαν ως η κύρια έκφραση του ιπποτικού και αυλικού ιδεώδους της εποχής στην Αγγλία και τη Γαλλία τον 14ο αιώνα. Η ιστορία του είναι επίσης μία από τις σημαντικότερες πηγές για το πρώτο μισό του Εκατονταετούς πολέμου.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Ανδριάντας του Φρουασάρ στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Φρουασάρ και αυτά προέρχονται κυρίως από τα χρονικά και τα ποιήματά του καθώς και από αρχειακές πηγές που τον αναφέρουν στην υπηρεσία διαφόρων αριστοκρατών. Ο Φρουασάρ γεννήθηκε στη Βαλανσιέν, στην παλαιά κομητεία του Αινώ, που βρίσκονταν στη δυτική άκρη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και συνόρευε με τη Γαλλία. Οι παλαιότεροι μελετητές αναφέρουν ότι ο πατέρας του ήταν ζωγράφος οικοσήμων, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν λίγα στοιχεία για αυτό.
Μορφωμένος κληρικός, ο νεαρός άνδρας προτιμούσε την κοινωνική ζωή. Σε ηλικία 24 ετών, έγινε ποιητής και εισήλθε στην υπηρεσία της Φιλίππης του Αινώ, συζύγου του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας, ως επίσημος ιστορικός.
Στην Αυλή της Φιλίππης παρέμεινε μέχρι το θάνατο της βασίλισσας το 1369 και τα απομνημονεύματα αυτής της εποχής, μεταξύ 1361 και 1369, μαζί με αφηγήσεις άλλων γεγονότων που είχε παρακολουθήσει αποτελούν το πρώτο βιβλίο των Χρονικών του. εναλλ.=|μικρογραφία|350x350εσ|Άγαλμα του Φρουασάρ στο Σιμαί Ταξίδεψε στην Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία, τη Γαλλία, τη Φλάνδρα και την Ισπανία, συλλέγοντας την πρώτη ύλη για τα Χρονικά του. Παραστάθηκε επίσης στο Μιλάνο στον γάμο του Λάιονελ της Αμβέρσας, γιου της Φιλίππης, με την κόρη του Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι. Σ' αυτό το γάμο είχαν παραστεί και δύο άλλοι συγγραφείς της εποχής, ο Τζόφρι Σώσερ και ο Πετράρχης.
Μετά τη δημοσίευση του πρώτου βιβλίου των Χρονικών του και μετά τον θάνατο της Φιλίππης, πέρασε στην υπηρεσία του Βεγκέσλαου Α΄ του Λουξεμβούργου και της συζύγου του Ιωάννας δούκισσα της Βραβάντης, και στη συνέχεια στην υπηρεσία του Γκυ Β΄ του Μπλουά με τον οποίο διέμεινε στη βασιλική αυλή των Βαλουά (1384-1386). Επίσης διετέλεσε στην υπηρεσία του Αλβέρτου Α΄ της Βαυαρίας και του Γουλιέλμου Β΄ της Βαυαρίας, γεγονός που του επέτρεπε να συνεχίσει την εργασία για τα Χρονικά. Για ανταμοιβή του έλαβε την εκκλησιαστική πρόσοδο στο χωριό Εστίν και στη συνέχεια τοποθετήθηκε ιερέας στο Σιμαί (σήμερα πόλη του Βελγίου), με αμοιβές ικανοποιητικές που του επέτρεψαν να συνεχίσει τα ταξίδια του, που του παρείχαν υλικό για το έργο του.
Το 1395, επέστρεψε για λίγους μήνες στην Αγγλία, αλλά φαίνεται απογοητευμένος από τις αλλαγές που βλέπει ως το τέλος της ιπποσύνης. Παρόλο που κατά τη διάρκεια της ζωής του απέκτησε μεγάλη φήμη, οι συνθήκες της ζωής των τελευταίων χρόνων του, όπως και η ημερομηνία και οι συνθήκες του θανάτου του παραμένουν άγνωστες.
Το έργο του
μικρογραφία|266x266εσ|Σε μια έξαρση τρέλας ο [[Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας|Κάρολος ΣΤ' επιτίθεται στους στρατιώτες του, από τα Χρονικά του Ζαν Φρουασάρ.]] Επισημαίνοντας την ανδρεία των ιπποτών των προστατών του, ο Φρουασάρ παρουσιάζει τα γεγονότα άλλοτε από την αγγλική και άλλοτε από τη γαλλική σκοπιά. Η ποιότητα όμως του συγγραφέα εξισορροπεί τις αδυναμίες του ιστορικού. Το έργο του εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από το έργο ενός άλλου χρονικογράφου, του Ζαν λε Μπελ, αλλά βασίζεται επίσης σε προσωπικές αναμνήσεις και πολυάριθμες μαρτυρίες, εχέγγυο μιας κάποιας αμεροληψίας. Χρησιμοποίησε την προνομιούχο θέση του παίρνοντας πληροφορίες από σημαντικά πρόσωπα και παριστάμενος σε σημαντικά γεγονότα. Σε πολλά σημεία παραθέτει ακριβείς διαλόγους, επιτρέποντας στον αναγνώστη να αντλήσει μόνος του συμπεράσματα. Η γραφή του Φρουασάρ είναι εναλλακτικά άμεση και δυναμική όταν περιγράφει σκηνές μάχης ή πολύχρωμη και λαμπερή όταν περιγράφει την πολυτελή ζωή των πριγκιπικών Αυλών.
Στο έργο του περιέγραψε με ακρίβεια γάμους, κηδείες και τις μεγάλες μάχες της περιόδου 1325-1400 σε 4 βιβλία. Κατέγραψε με ακρίβεια διαλόγους και όλα τα γεγονότα που γνώριζε, έδωσε όμως έμφαση στη λαμπρότητα των αυλικών τελετών και των ιπποτικών παραδόσεων, παραβλέποντας τις αιτίες των γεγονότων και τη δυστυχία των θυμάτων.
Έγραψε επίσης αλληγορική ποίηση. Στο έργο του Το ερωτευμένο ρολόι παρομοίαζε την καρδιά με ένα ρολόι και περιέγραψε τη λειτουργία του εκκρεμούς έγραψε επίσης μια ιπποτική μυθιστορία με τίτλο Μελιαντόρ καθώς και μπαλάντες και ροντώ.
Υστεροφημία
Πολύ περισσότερο από την ποίησή του, ο Φρουασάρ οφείλει τη δόξα του στα μνημειώδη Χρονικά του, έργο το οποίο θεωρείται από τις σημαντικότερες πηγές για τον φεουδαλικό Μεσαίωνα, τα οποία διατηρούνται σε περισσότερα από 100 εικονογραφημένα με μινιατούρες χειρόγραφα. Ένα αντίγραφο με την πιο πλούσια εικονογράφηση είναι το χειρόγραφο Gruuthuse.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Αραβησσός (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Αραβησσός μπορεί να αντιστοιχεί στα παρακάτω θέματα:
Πρίσκιλλα και Ακύλας
Στην Αγία Γραφή ο Απόστολος Παύλος αναφέρει για αυτούς "Χαιρετισμούς στην Πρίσκιλλα και στον Ακύλα, τους συνεργάτες μου στο έργο του Ιησού Χριστού. Διακινδύνεψαν τη ζωή τους για χάρη μου και τους ευχαριστώ, όχι μόνο εγώ, αλλά κι όλες οι εκκλησίες των εθνών". Δεν υπάρχουν σαφείς μαρτυρίες για το τέλος τους, μερικοί όμως συναξαριστές αναφέρουν ότι αποκεφαλίστηκαν από τους ειδωλολάτρες.
Η μνήμη τους εορτάζεται στις 13 Φεβρουαρίου (επιπλέον, στις 14 Ιουλίου μόνο του Ακύλα).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Αυτοεποπτευόμενη μάθηση
Η αυτο-εποπτευόμενη μάθηση είναι ένας κλάδος της μηχανικής μάθησης αποτελεί ενδιάμεση μορφή μεταξύ της επιβλεπόμενης και της μη επιβλεπόμενης μάθησης. Είναι είδος αυτόνομης μάθησης με χρήση τεχνητών νευρωνικών δικτύων που δεν απαιτεί δειγματοληπτικά δεδομένα ταξινομημένα εκ των προτέρων από ανθρώπους. Κατ' αρχάς, το δίκτυο καλείται να αντιμετωπίσει ένα έργο, το οποίο είναι συγκριτικά εύκολο να επιλυθεί και να αξιολογηθεί, αλλά απαιτεί υψηλό βαθμό σημασιολογικής κατανόησης των δεδομένων, η οποία με τη σειρά της είναι χρήσιμη για την επίλυση ενός άλλου, επόμενου έργου. Ενώ το πρώτο βήμα βασίζεται συνήθως σε ψευδο-ετικέτες που δημιουργούνται από μετασχηματισμό των αρχικών δεδομένων, η πραγματική ταξινόμηση μπορεί να πραγματοποιηθεί με επιβλεπόμενη ή μη επιβλεπόμενη μάθηση. Η φιλοσοφία αυτής της προκαταρκτικής εργασίας είναι ότι η επίλυση αυτού του συγκριτικά απλού προβλήματος αρχικοποιεί τα βάρη του νευρωνικού δικτύου με τέτοιο τρόπο ώστε το μοντέλο να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε άλλες εφαρμογές. Η αυτοεπιβλεπόμενη μάθηση έχει δώσει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια και έχει ήδη βρει πρακτική εφαρμογή στην επεξεργασία εικόνας, βίντεο και ήχου και χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, από το Facebook για αυτόματη αναγνώριση ομιλίας.
Διάκριση από άλλες μορφές μηχανικής μάθησης
Η αυτοεπιβλεπόμενη μάθηση ανήκει στις διαδικασίες της επιβλεπόμενης μάθησης, δεδομένου ότι ο στόχος της μεθόδου είναι η παραγωγή ταξινομημένης εξόδου από τα δεδομένα εισόδου. Ταυτόχρονα, όμως, δεν είναι απαραίτητη η σαφής χρήση επισημειωμένων ζευγών εισόδου-εξόδου. Αντ' αυτού, οι συσχετίσεις, τα μεταδεδομένα που ενσωματώνονται στα δεδομένα ή η γνώση του πεδίου που υπάρχει στα δεδομένα εισόδου εξάγονται εμμέσως και αυτοτελώς από τα δεδομένα εισόδου. Αυτές οι πληροφορίες, που παράγονται από τα ίδια τα δεδομένα, χρησιμοποιούνται στη συνέχεια για την ταξινόμησή τους.
Εφαρμογή
Η αυτοεποπτευόμενη μάθηση είναι πολύ πιο αποτελεσματική από την ποπτευόμενη μάθηση, ειδικά όταν είναι διαθέσιμα μόνο λίγα δειγματοληπτικά δεδομένα από τα οποία μπορεί κανείς να διδαχθεί. Από την άποψη αυτή, η μέθοδος έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει τους προηγούμενους περιορισμούς της μηχανικής μάθησης και να ανοίξει νέους τομείς εφαρμογής. . Η αυτοεποπτευόμενη μάθηση είναι ιδιαίτερα κατάλληλη για αυτόματη επεξεργασία εικόνας, ομιλίας και βίντεο. Το Facebook, για παράδειγμα, ανέπτυξε το wav2vec, έναν αυτοεπιβλεπόμενο αλγόριθμο για την αυτόματη αναγνώριση ομιλίας, χρησιμοποιώντας δύο βαθιά νευρωνικά δίκτυα που βασίζονται το ένα στο άλλο. Το μοντέλο BERT (Bidirectional Encoder Representations from Transformers) που ανέπτυξε η Google, για παράδειγμα, χρησιμοποιείται για την καλύτερη κατανόηση του πλαισίου των ερωτημάτων αναζήτησης. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της έρευνας της OpenAi, αναπτύχθηκε ένα αυτοπαλίνδρομο γλωσσικό μοντέλο που ονομάζεται GPT-3 και μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην επεξεργασία μηχανικής γλώσσας. Αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μετάφραση κειμένων ή την απάντηση ερωτήσεων, μεταξύ άλλων. Οι υπάρχουσες μέθοδοι, όπως η ομαδοποίηση, η μείωση της διάστασης ή τα συστήματα συστάσεων, μπορούν επίσης να βελτιωθούν μέσω της αυτοεπιβλεπόμενης μάθησης. Συγκεκριμένα παραδείγματα εφαρμογής είναι η αυτόνομη οδήγηση, η ρομποτική χειρουργική ή η μονοφθάλμια ενδοσκόπηση.
Σχετικές δημοσιεύσεις
Η εργασία "ALBERT: A Lite BERT for Self-Supervised Learning of Language Representation" έχει τις περισσότερες αναφορές στην αυτοεποπτευόμενη μάθηση, αν και είναι από τις πιο πρόσφατες (από τον Δεκέμβριο του 2020). Συντάχθηκε από ερευνητές της Google Research και του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Toyota στο Σικάγο. Η εργασία δημοσιεύθηκε ως ανακοίνωση συνεδρίου στο Διεθνές Συνέδριο για τις Αναπαραστάσεις Μάθησης (ICLR) 2020. Στόχος της εργασίας είναι η μείωση της κατανάλωσης μνήμης και η αύξηση της ταχύτητας της εκπαίδευσης BERT. Η BERT ή Bidirectional Encoder Representations from Transformers, ή αλλιώς Αναπαραστάσεις κωδικοποιητή διπλής κατεύθυνσης από μετασχηματιστές, είναι μια τεχνική για την προκαταρκτική εκμάθηση επεξεργασίας μηχανικής γλώσσας.
Το "Self-Supervised Learning of Audio-Visual Objects from Video" γράφτηκε από συγγραφείς από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Ένας από τους συγγραφείς είναι ο Άντριου Ζίσερμαν (Andrew Zisserman), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο οποίος συνεισφέρει πολλά στην έρευνα για την αυτοεπιβλεπόμενη μάθηση. Στο πλαίσιο της εργασίας, οι ερευνητές εξηγούν μια μέθοδο "για τη μετατροπή ενός βίντεο σε ένα σύνολο διακριτών οπτικοακουστικών αντικειμένων με τη χρήση αυτοεποπτευόμενης μάθησης".
Αναφορές
Κατηγορία:Μηχανική μάθηση
Ντίτμαρ Ροζεντάλ
Ο Ντίτμαρ Ελιάσεβιτς Ροζεντάλ (Дитмар Эльяшевич Розенталь, Dietmar Rosenthal, 24 Φεβρουαρίου (ή 19 Δεκεμβρίου ) 1900, Λοτζ, Βασίλειο της Πολωνίας, Ρωσική Αυτοκρατορία - 29 Ιουλίου 1994, Μόσχα, Ρωσική Ομοσπονδία) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος γλωσσολόγος, συγγραφέας πολυάριθμων έργων για τη ρωσική γλώσσα. Υποψήφιος Διδάκτωρ Παιδαγωγικών Επιστημών (1952).
Βιογραφία
Το 1916 μετακόμισε στη Μόσχα. Μέχρι το 1918 σπούδαζε στο 15ο Γυμνάσιο της Μόσχας. Το 1918 εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας (αποφοίτησε το 1923 με πτυχίο στα ιταλικά), μετέπειτα στο Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας ον. Καρλ Μαρξ (αποφοίτησε το 1924), στη συνέχεια - στο ΡΑΝΙΟΝ (1924-1926, μεταπτυχιακός φοιτητής, ερευνητής). Παράλληλα, από το 1918 έως το 1921, διηύθυνε τμήμα στο Λαϊκό Επιμελητήριο Κοινωνικής Ασφάλισης.
Από το 1922 έως το 1923, δίδαξε σε γυμνάσιο και μετά σε λύκειο. Από το 1923 δίδασκε στη σχολή εργατών ον. Αρτιόμ στο ΡΙΠ ον. Γ. Β. Πλεχάνοφ (1923-1936) και στην εργατική σχολή του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου του Λένινγκραντ ον. Μ. Ι. Καλίνιν. Επίσης εργάστηκε και στη φιλολογική σχολή του 1ου Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας (το 1927-1932 ήταν ανώτερος βοηθός στο τμήμα σλαβικών γλωσσών της φιλολογικής σχολής, ασχολήθηκε με Πολωνικές σπουδές), στο Πιστωτικό και Οικονομικό Ινστιτούτο της Μόσχας (αναπληρωτής καθηγητής το 1931-1939), στην Ολοσυνδικαλιστική Ακαδημία Σχεδιασμού ον. Β. Μ. Μόλοτοφ υπό την Επιτροπή Κρατικού Σχεδιασμού της ΕΣΣΔ (αναπληρωτής καθηγητής το 1935-1940), στο Πολυγραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας (το 1940-1962, αναπληρωτής καθηγητής, τότε καθηγητής του τμήματος ρωσικής γλώσσας και στυλιστικής της συντακτικής σχολής), στο Περιφερειακό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Μόσχας (αναπληρωτής καθηγητής το 1940-1942), στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας (Καθηγητής, Προϊστάμενος του Τμήματος Στυλιστικής της Ρωσικής Γλώσσας το 1962-1986, έπειτα Καθηγητής-Σύμβουλος του Τμήματος). Στη δεκαετία του 1930 δίδαξε ιταλικά στην Ανώτατη Σχολή του NKVD.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στην πολιτοφυλακή, με την οποία μετατέθηκε στο Κίροφ. Το 1943 επέστρεψε στη Μόσχα και, ήδη με το βαθμό του ταγματάρχη, άρχισε και πάλι να διδάσκει στην Ανώτατη Σχολή του NKVD, όπου εργάστηκε μέχρι το 1949.
Από το 1938 έως το 1962, ήταν αναπληρωτής αρχισυντάκτης του περιοδικού "Ρωσική γλώσσα στο σχολείο". Για μεγάλο χρονικό διάστημα ηγήθηκε της ομάδας σχολών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκφωνητών της ΕΣΣΔ.
Ο Ροζεντάλ δημιούργησε εγχειρίδιο ιταλικής γλώσσας για πανεπιστήμια, ρωσικά-ιταλικά και ιταλο-ρωσικά λεξικά, και μετέφρασε στα ρωσικά πολλά έργα Ιταλών συγγραφέων.
Ο Ροζεντάλ δεν ήταν ακαδημαϊκός ειδικός στη γλωσσολογία της ρωσικής γλώσσας, ο τίτλος του υποψηφίου διδάκτορα παιδαγωγικών επιστημών του απονεμήθηκε honoris causa για το εγχειρίδιο της ιταλικής γλώσσας. Ωστόσο, θεωρείται ο ιδρυτής (μαζί με τον καθηγητή Κ. Ι. Μπιλίνσκι) της πρακτικής στυλιστικής, ένας από τους κύριους διαμορφωτές και ερμηνευτές των κανόνων της σύγχρονης ρωσικής ορθογραφίας, συγγραφέας πάνω από 150 εγχειριδίων, εγχειριδίων, βιβλίων αναφοράς, λεξικών, που ανέπτυξαν και ερμήνευσαν τους κανόνες της σύγχρονης ρωσικής ορθογραφίας και στίξης. Είναι επίσης συγγραφέας μιας σειράς ερευνητικών εργασιών για τη ρωσική γλώσσα, την κουλτούρα του λόγου, το ύφος, την ορθογραφία και τη γλωσσοδιδακτική.
Πέθανε στις 29 Ιουλίου 1994 στη Μόσχα. Τάφηκε στο εβραϊκό νεκροταφείο Βοστριακόφσκι.
Συμπληρωμένο μετά θάνατον
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Rosenthal_tomb.jpg/250px-Rosenthal_tomb.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Ο τάφος των αδελφών Ροζεντάλ, Οσκάρ και Ντίτμαρ, στο νεκροταφείο Βοστριακόφσκι
Σημειώσεις
<references group="*"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι φιλόλογοι
Αλίνα Ροτάρου
Η Αλίνα Ροτάρου (ρουμανικά: Alina Rotaru, Βουκουρέστι, Ρουμανία, 5 Ιουνίου 1993 ) είναι Ρουμάνα αθλήτρια που αγωνίζεται κυρίως στο άλμα εις μήκος. Ακόμη συμμετέχει κατά καιρούς σε αγωνίσματα ταχύτητας (60, 100 και 200 μέτρα), ενώ στο παρελθόν έχει ασχοληθεί και με τα αγωνίσματα του τριπλούν και του άλματος εις ύψος.
Καριέρα
Η Ροτάρου γεννήθηκε το 1993 στο Βουκουρέστι και ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τον κλασικό αθλητισμό σε ηλικία επτά ετών από την ΚΣ Ντιναμό Βουκουρεστίου, ενώ μερικά χρόνια αργότερα μεταπήδησε στην ΚΣΑ Στεάουα. Ακόμη, έχει διατελέσει αθλήτρια της CSM Βουκουρεστίου, ενώ πλέον προπονείται στη Γερμανία και ανήκει στο δυναμικό της VfB Στουτγκάρδης. Πρωτοεμφανίστηκε σε διάφορες διοργανώσεις το 2009 και το ίδιο έτος κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο άλμα εις μήκος κατά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Παίδων-Κορασίδων του Μπρεσανόνε της Ιταλίας με άλμα στα 6,09 μέτρα. Στην ίδια διοργάνωση κατετάγη τέταρτη στο άλμα εις ύψος με επίδοση 1,82 μ. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο μήκος. αριστερά|μικρογραφία|229x229εσ|Η Ροτάρου κατά τη διάρκεια άλματος. Ως αθλήτρια του μήκους τον Ιούλιο του 2011 κατετάγη δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ20 που διεξήχθη στην Εσθονία με καλύτερο άλμα στα 6,36 μέτρα, λίγα εκατοστά πίσω από τη Γερμανίδα Λένα Μάλκους, το 2012 έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου όπου έμεινε εκτός τελικού , ενώ το ίδιο έτος κατέλαβε την πέμπτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κ20 της Βαρκελώνης έχοντας 6,52 μέτρα από τη δεύτερη της προσπάθεια. Το 2013 η Ροτάρου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου με καλύτερο άλμα στα 6,29 μέτρα, ενώ το 2014 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στην ίδια διοργάνωση (πίσω μόνο από τη Σέρβα Ιβάνα Σπάνοβιτς ) και το χρυσό μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες Ανοικτού Στίβου που διεξήχθησαν στη Ρουμανία, έχοντας επίδοση 6,72 μέτρα. Παράλληλα, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου όπου κατέλαβε την έβδομη θέση.
Το 2015 κατέκτησε δύο χάλκινα μετάλλια στο άλμα εις μήκος, πρώτα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 και έπειτα στους Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες, στους οποίους διακρίθηκε και στο άλμα εις ύψος, όπου κέρδισε ένα ακόμη χάλκινο. Το 2016 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, λαμβάνοντας μέρος στο αγώνισμα του μήκους όπου με επίδοση 6,40 μέτρων έμεινε εκτός τελικού, καταλαμβάνοντας τη 18η θέση σε σύνολο 38 αθλητριών. Το 2017, στο αγώνισμα του μήκους, κατέκτησε την πρώτη θέση στην Πανεπιστημιάδα που διεξήχθη στην Ταϊπέι και έφτασε μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος όπου κατετάγη δωδέκατη. Το 2019 πλασαρίστηκε στην έκτη θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ανοικτού Στίβου στο Κατάρ και στην πέμπτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου.
Η καλύτερη ατομική επίδοση της Ροτάρου στο άλμα εις μήκος ανέρχεται στα 6,91 μέτρα, τα οποία σημείωσε τον Ιούνιο του 2019 στη Γερμανία, εξασφαλίζοντας παράλληλα την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Σε άλλα αγωνίσματα έχει ατομικά ρεκόρ 11.99 στα 100 μέτρα, 25.29 στα 200 μέτρα, 1,82 μέτρα στο άλμα εις ύψος και 13,21 μ. στο τριπλούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Βλάχα Τρικάλων
Η Βλάχα είναι ακατοίκητος οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ιερά Μονή Παναγίας Κατακεκρυμμένης Άργους
Η Ιερά Μονή Παναγίας Κατακεκρυμμένης (ή αλλιώς Πορτοκαλούσας) είναι ιστορικό ανδρικό μοναστήρι του Άργους της Πελοποννήσου. Αν και αναφέρεται ως μοναστήρι στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ενοριακός ναός του Άργους. Η μονή είναι κτισμένη σε μία απότομη πλαγιά επάνω στον λόφο της Λάρισας, κάτω από το κάστρο του Άργους, και έχει σπουδαία θέα στο Άργος και στον Αργολικό κάμπο μέχρι και το Ναύπλιο. Γιορτάζει στις 21 Νοεμβρίου των Εισοδίων της Θεοτόκου.
Ιστορία
Η ιστορία της Μονής ξεκινάει τον 10ο αιώνα μ.Χ. όταν βρέθηκαν σε αρχαιολογικές έρευνες σημάδια λατρείας στην σπηλιά κάτω από την Μονή. Η πρώτη ωστόσο επίσημα καταγραφή ανάγεται στο 1715 απο τον Ελληνορουμάνο χρονογράφο Κωνσταντίνο Διοικητή. Στην προεπαναστατική περίοδο το μοναστήρι πλούτισε σημαντικό με αποκορύφωμα την δημιουργία σχολείου του 1798 με συνδρομή της αρχοντικής οικογένειας Περρούκα. Στην σχολή αυτή, που αναφέρεται είτε ως ανοιχτή είτε ως κρυφή, δίδαξαν σπουδαίες μορφές της διανόησης της εποχής όπως ο Αγάπιος Λεονάδρος (ιδρυτής της Σχολής της Δημητσάνας και δάσκαλος του Παλαιών Πατρών Γερμανού), ο Η. Καλαράς, ο Νικηφόρος Παμπούκης και οι μοναχοί Ιερεμίας και Ραφαήλ.
Την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε απο τους Έλληνες ως καταφύγιο αμάχων και αγωνιστών ενώ το 1822 ιδρύθηκε το πρώτο νομισματοκοπείο το οποίο ωστόσο δεν κατάφερε να λειτουργήσει. Μετά την επανάσταση συνεχίστηκε η λειτουργία του σχολείου για κάποιο διάστημα όμως η ίδια η Μονή διαλύθηκε και κατασχέθηκε απο το κράτος το 1833 επειδή είχε λιγότερους απο έξι μοναχούς. Η περουσία της δημοπρατήθηκε το 1835 με σκοπό την ενίσχυση της εκπαίδευσης στην περιοχή, όμως τελικά το μοναστήρι συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1856. Ο τελευταίος ηγούμενος, ο Ανανίας Δαγρές, φρόντισε για την επέκταση του κτιριακού συγκροτήματος και για την διάνοιξη του δρόμου προς της μονή, ωστόσο ήρθε σε σύγκρουση με τον Δημήτριο Τσώκρη και εγκατέλειψε το Άργος για την Κοιλάδα το 1855. Η μονή τότε έγινε ενοριακός ναός υπαγόμενος στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Το 1906, στο βράδυ μεταξύ Μεγάλου Σαββάτου και Κυριακής, στις 4 Απριλίου, η Μονή καταστράφηκε απο πυρκαγιά. Επισκευάσθηκε και απο τότε λειτουργεί ως ενοριακός ναός, με μόνο τα τελευταία χρόνια να έχουν επιστρέψει μοναχοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αργολίδα
Ισλάμ ανά χώρα
μικρογραφία|500x500εσ|Ο Παγκόσμιος Μουσουλμανικός πληθυσμός ανά ποσοστό
Ο Ισλαμισμός αποτελεί τη δεύτερη πολυπληθέστερη θρησκεία του κόσμου. Σύμφωνα με μια μελέτη το 2015, το Ισλάμ έχει 1,8 δισεκατομμύρια πιστούς, αποτελώντας περίπου το 24% του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι περισσότερο Μουσουλμάνοι ανήκουν σε δύο δόγματα: Σουνίτες (80-90%, περίπου 1.5 δισεκατομμύρια άτομα) ή Σιίτες (10–20%, περίπου 170-340 εκατομμύρια άτομα). Το Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία στη Κεντρική Ασία, την Ινδονησία, στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική, στο Σαχέλ    και σε μερικά άλλα τμήματα της Ασίας.
Γύρω στο 31% όλων των Μουσουλμάνων είναι Νοτιοασιατικής καταγωγής (συνδυασμός του Πακιστάν, της Ινδίας, του Μπανγκλαντές και του Αφγανιστάν). Η ινδική υποήπειρος, ως σύνολο, φιλοξενεί το μεγαλύτερο πληθυσμό Μουσουλμάνων παγκοσμίως. Εντός της περιοχής, ωστόσο, οι Μουσουλμάνοι είναι δεύτεροι μετά τους Ινδουιστές, καθώς αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού στο Πακιστάν και στο Μπανγκλαντές, αλλά όχι και την Ινδία.
Η χώρα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό Μουσουλμάνων είναι η Ινδονησία στη Νοτιοανατολική Ασία, η οποία φιλοξενεί το 13% των Μουσουλμάνων παγκοσμίως. Μαζί με τους Μουσουλμάνους της Ινδονησίας, οι Μουσουλμάνοι στις χώρες του Μαλαϊκού Αρχιπελάγους (που περιλαμβάνει το Μπρουνέι, τη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, τη Ινδονησία, τις Φιλιππίνες και το Ανατολικό Τιμόρ) αποτελούν τον δεύτερο ή τρίτο μεγαλύτερο πληθυσμού Μουσουλμάνων παγκοσμίως. Εδώ οι Μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία σε κάθε χώρα εκτός από τις Φιλιππίνες και το Ανατολικό Τιμόρ.
Περίπου το 15% των Μουσουλμάνων ζει στην Υποσαχάρια Αφρική,  και μεγάλες Μουσουλμανικές κοινότητες βρίσκονται επίσης στην Αμερική, τον Καύκασο, την Κίνα, στο Κέρας της Αφρικής, στην Ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία, τις Φιλιππίνες, τη Ρωσία και την Ακτή Σουαχίλι.
Η Δυτική Ευρώπη φιλοξενεί μεταναστευτικές κοινότητες Μουσουλμάνων. Εκεί το 6% ή 24 εκατομμύρια άνθρωποι είναι Μουσουλμάνοι, και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία μετά τον Χριστιανισμό στην περιοχή. Οι προσήλυτοι και οι μεταναστευτικές κοινότητες βρίσκονται σχεδόν παντού στον πλανήτη.
Δόγματα
Ιστορικά, το Ισλάμ έχει χωριστεί σε δύο μεγάλα θρησκευτικά δόγματα, γνωστά ως Σουνίτες και Σιίτες. Σήμερα, οι Σουνίτες αποτελούν πάνω από το 70% του παγκόσμιου Μουσουλμανικού πληθυσμού, ενώ οι Σιίτες αποτελούν λίγο παραπάνω από το 20% του συνολικού Μουσουλμανικού πληθυσμού. Σήμερα, πολλά Σιιτικά δόγματα έχουν εξαφανιστεί. Τα κύρια επιζώντα Ιμαμικά-Μουσουλμανικά Σέκτα είναι ο Ουσουλισμός (με περίπου 10%), οι Νιζαρίτες (με περίπου 1%) και ο Αλεβισμός (με λίγο παραπάνω από 0.5% αλλά λιγότερο από 1% ). Στις άλλες υπάρχουσες ομάδες περιλαμβάνεται το Ζαϊντιγιά της Υεμένης με σχεδόν πάνω από το 0.5% του παγκόσμιου Μουσουλμανικού πληθυσμού, το Μουσταλί Ισμαϊλί (με σχεδόν 0.1%, ενώ οι πιστοί Ταϊγιαμπί ζουν στο Σιντ και το Γκουτζαράτ στη Νότια Ασία. Υπάρχει σημαντικός πληθυσμός διασποράς στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, στην Άπω Ανατολή και στην Ανατολική Αφρική ), και οι Ιμπάντι από τους Χαριτζίτες όπου ο πληθυσμός τους έχει ελαττωθεί σε ένα επίπεδο κάτω από το 0.15%. Στον αντίποδα, νέα Μουσουλμανικά δόγματα όπως το Έθνος του Ισλάμ, οι Αχμαντίτες (με σχεδόν γύρω στο 1% ), οι μη θρησκευτικοί Μουσουλμάνοι, οι Κορανιστές Μουσουλμάνοι και οι Ουαχαμπιστές (με σχεδόν γύρω στο 1-2% του συνολικού παγκόσμιου Μουσουλμανικού πληθυσμού) αναπτύχθηκαν αργότερα ανεξάρτητα.
Χώρες
Τα περισσότερα από τα ποσοστά των Μουσουλμανικών πληθυσμών κάθε χώρας, εκτός αν δηλώνονται διαφορετικά, είναι παρμένα από τη μελέτη του κέντρου Pew Research στην αναφορά "Το Μέλλον του Παγκόσμιου Μουσουλμανικού Πληθυσμού", στις 27 Ιανουαρίου 2011. Άλλες μελέτες διαφέρουν σε σύγκριση με τους αριθμούς των ερευνών της Pew. Το ποσοστό για τους Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο ανέρχεται στο 93.7%. Ωστόσο, το ποσοστό των Χριστιανών στην Αίγυπτο εκτιμάται συνήθως από 12% έως 15%, αλλά κανείς δε ξέρει το πραγματικά ποσοστό καθώς δεν έχει πραγματοποιηθεί κάποια θρησκευτική απογραφή. Παρομοίως, το ποσοστό των Χριστιανών στην Ιορδανία εκτιμάται συνήθως στο 6 με 7%.
Σύμφωνα με το Κέντρο Pew Research το 2010, υπήρχαν 50 χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία. Περίπου στο 62% των μουσουλμάνων παγκοσμίως ζει στην Περιοχή Ασίας-Ειρηνικού (από την Τουρκία έως της Ινδονησία), με πάνω από 1 δισεκατομμύριο πιστούς. Ο μεγαλύτερος Μουσουλμανικός πληθυσμός σε μία χώρα βρίσκεται στην Ινδονησία, ένα έθνος που είναι η πατρίδα του 12.7% των Μουσουλμάνων παγκοσμίως, ακολουθούμενη από το Πακιστάν με 11.0% και την Ινδία με 10.9%. Περίπου το 20% των Μουσουλμάνων ζει στις Αραβικές χώρες. Στη Μέση Ανατολή, οι μη-αραβικές χώρες, η Τουρκία και το Ιράν είναι οι μεγαλύτερες χώρες με Μουσουλμανική πλειοψηφία, ενώ στην Αφρική η Αίγυπτος και η Νιγηρία έχουν τις πιο πολυπληθείς Μουσουλμανικές κοινότητες. Η μελέτη έχει βρει επίσης ότι υπάρχουν περισσότεροι Μουσουλμάνοι στο Ηνωμένο Βασίλειο σε σύγκριση με τον Λίβανο και περισσότεροι στην Κίνα σε σχέση με τη Συρία.
Δείτε επίσης
Ισλάμ: Άλλες θρησκείες ανά χώρα: Γενικά
Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών
Το Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών (πρωτότυπος τίτλος: Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings) είναι αμερικάνικη ταινία με υπερήρωες παραγωγής 2021, η οποία είναι βασισμένη στον χαρακτήρα των Marvel Comics, Σανγκ-Τσι. Η παραγωγή έγινε από τα Marvel Studios και η διανομή από την Walt Disney Studios Motion Pictures. Αποτελεί την 25η ταινία του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU). Την ταινία σκηνοθέτησε ο Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον, ο οποίος συνέγραψε επίσης το σενάριο μαζί με τους Ντέιβιντ Κάλλαχαμ και Άντριου Λάνχαμ. Σε αυτήν πρωταγωνιστεί ο Σιμού Λιού ως Σανγκ-Τσι, πλαισιωμένος από τους Awkwafina, Μάνγκερ Ζανγκ, Φάλα Τσεν, Φλόριαν Μουντεάνου, Μπένεντικτ Γουόνγκ, Μισέλ Γιο, Μπεν Κίνγκσλεϊ και Τόνι Λιούνγκ. Στην ταινία, ο Σανγκ-Τσι αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν του όταν ο πατέρας του, Γουένγου, και αρχηγός της οργάνωσης Δέκα Δαχτυλίδια, τον παρασέρνει μαζί με την αδελφή του, Ζιαλίνγκ, στην αναζήτηση ενός μυθικού χωριού.
Μία ταινία που θα βασιζόταν στον χαρακτήρα του Σανγκ-Τσι βρισκόταν στο στάδιο της ανάπτυξης από το 2001, αλλά δεν προχώρησε περαιτέρω μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2018, οπόταν προσλήφθηκε ο Κάλαχαμ. Ο Κρέτον προστέθηκε στο πρότζεκτ τον Μάρτιο του 2019 και το πρότζεκτ προχώρησε με γοργούς ρυθμούς, ώστε να γίνει η πρώτη ταινία της Marvel που θα είχε ως πρωταγωνιστή έναν Ασιάτη. Ο τίτλος της ταινίας και το αρχικό καστ ανακοινώθηκαν τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, αποκαλύπτοντας τη σύνδεση της ταινίας με την οργάνωση των Δέκα Δακτυλιδιών, η οποία είχε εμφανιστεί σε προηγούμενα πρότζεκτ του MCU, και τον αρχηγό της, Γουένγου. Η ταινία Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών αποτελεί την πρώτη ταινία των Marvel Studios που έχει Ασιάτη σκηνοθέτη, ενώ και το καστ της αποτελείται κυρίως από Ασιάτες ηθοποιούς. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2020 στο Σίδνεϊ, αλλά διακόπηκαν ένα μήνα αργότερα λόγω της πανδημίας COVID-19 και ξεκίνησαν εκ νέου τον Αύγουστο. Ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο, με κάποιες επιπρόσθετες σκηνές να γυρίζονται στο Σαν Φρανσίσκο.
Η ταινία Ο Shang-Chi και ο Θρύλος τον Δέκα Δαχτυλιδιών έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 16 Αυγούστου 2021 και κυκλοφόρησε στις 3 Σεπτεμβρίου, ως μέρος της Τέταρτης Φάσης του MCU. Είχε έσοδα πάνω από $432 εκατομμύρια παγκοσμίως, κάνοντας την την ένατη πιο εμπορική ταινία της χρονιάς. Έσπασε αρκετά ρεκόρ στο box office και έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, αρκετοί από τους οποίους επαίνεσαν τη χορογραφία στις σκηνές δράσεις, την εξερεύνηση και την απεικόνιση της ασιατικής κουλτούρας, τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες των ηθοποιών, κυρίως των Λιού και του Λιούνγκ. Η ταινία έλαβε αρκετά βραβεία και υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένης και μίας υποψηφιότητας για Όσκαρ στην κατηγορία των Καλύτερων Οπτικών Εφέ. Μία συνέχεια χωρίς τίτλο βρίσκεται στο στάδιο της ανάπτυξης, με τον Κρέτον να επιστρέφει ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Πλοκή
Πριν περίπου χίλια χρόνια, ο Ζου Γουένγου ανακαλύπτει τα μυστηριώδη δέκα δαχτυλίδια τα οποία του παρέχουν αθανασία και θεϊκές δυνάμεις. Ιδρύει την οργάνωση των Δέκα Δαχτυλιδιών, με την οποία κατακτά βασίλεια και ανατρέπει κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Το 1996, φτάνει στο μυθικό χωριό Τα Λο και ταξιδεύει μέσω του μαγικού δάσους φτάνοντας στην είσοδό του, την οποία φυλάει η Γινγκ Λι. Οι δυο τους ερωτεύονται αλλά, όταν οι κάτοικοι του Τα Λο απορρίπτουν τον Γουένγου, η Λι επιλέγει να φύγει μαζί του. Παντρεύονται και αποκτούν δύο παιδιά, τον Σανγκ-Τσι και τη Ζιαλίνγκ. Ο Γουένγου εγκαταλείπει την οργάνωση και κλειδώνει τα δαχτυλίδια σε ασφαλές μέρος.
Στα εφτά του, ο Σανγκ-Τσι βλέπει τη Λι να δολοφονείται από τους εχθρούς του Γουένγου, τη Σιδερένια Συμμορία. Ο Γουένγου ξαναφοράει τα δαχτυλίδια και σκοτώνει τους εκτελεστές της Λι, επιστρέφει στην ηγεσία των Δέκα Δαχτυλιδιών και αναγκάζει τον Σανγκ-Τσι να προπονηθεί σκληρά στις πολεμικές τέχνες. Στη Ζιαλίνγκ δεν επιτρέπεται η εκπαίδευση κι έτσι προπονείται μόνη της κρυφά. Στα δεκατέσσερα, ο Σανγκ-Τσι στέλνεται να δολοφονήσει τον αρχηγό της Σιδερένιας Συμμορίας και, αφού το κάνει, τραυματισμένος ψυχικά καταφεύγει στο Σαν Φρανσίσκο όπου υιοθετεί το όνομα «Σον».
Στο παρόν, εργάζεται ως παρκαδόρος μαζί με την κολλητή του, Κέιτι, η οποία δεν γνωρίζει για το παρελθόν του. Μία μέρα δέχονται επίθεση από άντρες των Δέκα Δαχτυλιδιών, οι οποίοι του κλέβουν το μενταγιόν που του είχε χαρίσει η Λι. Φοβούμενος πως θα κυνηγήσουν και την Ζιαλίνγκ για να πάρουν το δικό της αντίστοιχο μενταγιόν, φεύγει για να τη συναντήσει μαζί με την Κέιτι, στην οποία αποκαλύπτει το παρελθόν του. Εντοπίζουν την Ζιαλίνγκ σε ένα μυστικό κλαμπ πάλης, στο οποίο επιτίθενται τα Δέκα Δαχτυλίδια. Ο Γουένγου καταφτάνει για να πάρει μαζί του τα αδέλφια, την Κέιτι και το δεύτερο μενταγιόν.
Οδηγούνται στο στρατόπεδο των Δέκα Δαχτυλιδιών, όπου ο Γουένγου χρησιμοποιεί τα μενταγιόν για να αποκαλύψει έναν μυστικό χάρτη που οδηγεί στο Τα Λο. Τους εξηγεί πως έχει ακούσει τη Λι να τον καλεί σε βοήθεια και πιστεύει πως κρατείται αιχμάλωτη πίσω από μία σφραγισμένη πύλη στο Τα Λο. Αν οι κάτοικοι του χωριού δεν την απελευθερώσουν, τότε εκείνος θα το καταστρέψει. Όταν τα αδέλφια και η Κέιτι αρνούνται να τον βοηθήσουν σε αυτό, τους φυλακίζει. Στη φυλακή συναντούν τον Τρεβορ Σλάτερι, τον οποίο φυλάκισαν τα Δέκα Δαχτυλίδια επειδή παρίστανε τον Γουένγου, και τον Μόρις, ένα χούντουν που έχει για παρέα. Ο Σλάτερι, με την καθοδήγηση του Μόρις, προφέρεται να τους οδηγήσει στο Τα Λο.
Δραπετεύουν και πηγαίνουν στο Τα Λο, το οποίο βρίσκεται σε μία άλλη διάσταση. Εκεί, συναντούν τη Γινγκ Ναν, τη θεία τους, η οποία τους εξηγεί πως πριν χιλιάδες χρόνια, το σύμπαν τους δέχθηκε επίθεση από τον Κάτοικο του Σκότους και τους ψυχοφάγους του, αλλά σώθηκαν με τη βοήθεια του Μεγάλου Προστάτη, ο οποίος τους βοήθησε να σφραγίσουν την Πύλη του κόσμου του Κατοίκου του Σκότους. Τώρα, ο Κάτοικος του Σκότους παριστάνει τη Λι ώστε ο Γουένγου να έρθει και να τον απελευθερώσει, χρησιμοποιώντας τα δέκα δαχτυλίδια. Οι Σανγκ-Τσι, Ζιαλίνγκ και Κέιτι εκπαιδεύονται με τους κατοίκους και προετοιμάζονται για την άφιξη του Γουένγου.
Στην πρώτη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, οι Γουόνγκ, Σανγκ-Τσι, Κέιτι, Μπρους Μπάνερ και Κάρολ Ντάνβερς ερευνούν την προέλευση των δαχτυλιδιών, ανακαλύπτοντας πως λειτουργούν ως πομπός για κάτι. Στη δεύτερη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, η Ζιαλίνγκ αναλαμβάνει τα Δέκα Δαχτυλίδια, παρόλο που είπε στον Σανγκ-Τσι πως θα διαλύσει την οργάνωση.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Επίσης στην ταινία εμφανίζονται ο Ρόνι Τσινγκ ως Τζον Τζον, το δεξί χέρι της Ζιαλίγνκ και παρουσιαστής της υπόγειας λέσχης πάλης, ο Γιούεν Ουά ως Γκουάνγκ Μπο, έναν από τους αρχηγούς του Τα Λο, η Τζόντι Λονγκ ως κυρία Τσεν, η μητέρα της Κέιτι, ο Ντάλας Λιου ως Ρουίχουα, ο αδελφός της Κέιτι, ο Πολ Χε ως Καγκελάριος Χούι, η Τσάι Τσιν ως η γιαγιά της Κέιτι, ο Άντι Λε ως ο Έμπορος του Θανάτου, ένας από τους εκτελεστές του Γουένγου που εκπαίδευε τον Σανγκ Τσι όταν ήταν μικρός, η Στέφανι Χου και ο Κούναλ Ντούντεκερ ως Σου και Τζον, οι παντρεμένοι φίλοι του Σανγκ Τσι και της Κέιτι, ο Ζακ Τσέρι ως Κλεβ, ένας οδηγός λεωφορείου που μεταδίδει σε ζωντανή σύνδεση μία από τις μάχες του Σανγκ Τσι (αφού υποδύθηκε έναν πλανόδιο πωλητή στο Spider-Man: Η Επιστροφή Στον Τόπο Του), και ο Ντι Μπάκερ, ως η φωνή του Μορίς, ενός χούντουν που γίνεται φίλος με τον Σλάτερι. Η Τζέιντ Σου επιστρέφει στον ρόλο της ως μία Black Widow με το όνομα Χέλεν από το Black Widow (2021), ενώ ο Τιμ Ροθ παρέχει ήχους, χωρίς να αναφέρεται στους τίτλους, για τον χαρακτήρα του από το Ο Απίθανος Hulk (2008), Εμίλ Μπλόνσκι/ Abomination. Ο Μαρκ Ράφαλο και η Μπρι Λάρσον εμφανίζονται, χωρίς να αναφέρονται στους τίτλους, στην πρώτη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους ως Μπρους Μπάνερ και Κάρολ Ντάνβερς, αντίστοιχα, επιστρέφοντας στους ρόλους του από το MCU.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες πολεμικών τεχνών Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο 1996 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες της Τέταρτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Crossover ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Τσομπανάκος ήμουνα
Το Τσομπανάκος (ή Τσοπανάκος) ήμουνα, ή απλούστερα ο Τσομπανάκος, είναι δημώδες άσμα, που έχει προέλευση -όπως αναφέρεται από την εθνομουσικολόγο Βιβή (Παρασκευή) Κανελλάτου- από τη Στερεά Ελλάδα και, συγκεκριμένα, από την περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας. Έγινε γνωστό κυρίως από τη μουσική μορφή που του δόθηκε ως σήμα της πρώτης ελληνικής κρατικής ραδιοφωνίας στο Μεσοπόλεμο, και αργότερα και της τηλεόρασης, από το δεξιοτέχνη του κλαρίνου Νίκο Ρέλλια, από τη Γκούρα της Ορεινής Κορινθίας.
Ως σήμα της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης
Το 1936 -σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία του Ρέλλια-, ενόψει της σύστασης του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, αναζητείτο το σήμα του σταθμού. Υπήρχαν διάφορες προτάσεις και ο ίδιος πρότεινε να του αναθέσουν την επιλογή οι αρμόδιοι, πράγμα που έγινε. Έτσι, προμηθεύτηκε κουδούνια αιγοπροβάτων και ένα φλάουτο και συνέθεσε το γνωστό σήμα, πάνω στο σκοπό από το δημοτικό τραγούδι του «Τσομπανάκου» To σήμα ακούστηκε για πρώτη φορά το βράδυ της 25ης Μαρτίου του 1938. Από τότε μέχρι και το 1997, ήταν το κύριο σήμα του Πρώτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, από το 1966 έως το 1996 ήταν το σήμα ανοίγματος και κλεισίματος του προγράμματος της ΕΤ1, από το 1987 έως το 2013 και από το 2015 μέχρι και σήμερα, αποτελεί (σε διασκευή) το σήμα της Φωνής της Ελλάδας. Από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως τον Μάιο του 2014 ήταν το σήμα της Δημόσιας Ραδιοφωνίας, σε διασκευή του Μίμη Πλέσσα. Το σήμα δεν ακουγόταν την περίοδο της Κατοχής στην Ελλάδα. Με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, το ηχητικό «φυγαδεύτηκε» στο Λονδίνο, στο BBC, και «επέστρεψε» μετά την Απελευθέρωση.
Στίχοι
Όπως αναφέρει η Κανελλάτου, «ο ρυθμός του κομματιού είναι 8/8 (3-3-2), χορεύεται ως συρτός και κινείται σε δρόμο Νιγρίζ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοτική μουσική Κατηγορία:Ραδιοφωνική ιστορία
Γιώργος Κατακουζηνός
Ο Γιώργος Κατακουζηνός (Αλεξάνδρεια, 1 Ιανουαρίου 1943 - Αθήνα, 13 Αυγούστου 2013) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Είναι γνωστός κυρίως για την ταινία Άγγελος του 1982, η οποία ασχολήθηκε με το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη λίγα χρόνια νωρίτερα.