cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θάλασσα του Αλμποράν
Επιφανειακά ρεύματα στη θάλασσα του Αλμποράν κυλούν προς τα ανατολικά, διοχετεύοντας τα νερά του Ατλαντικού στη Μεσόγειο, ενώ τα βαθύτερα ρεύματα κυλούν προς τα δυτικά, πλουσιότερα σε περιεκτικότητα άλατος. Αποτελεί ουσιαστικά μεταβατική ζώνη ανάμεσα στις δυο θάλασσες, περιλαμβάνοντας ποικιλία μεσογειακών και ατλαντικών ειδών ψαριών, φαλαινών, δελφινιών και χελωνών. Επίσης, αποτελεί τόπο αναπαραγωγής της σαρδέλας και του γαύρου.
Πηγές
Αλμποραν
Τιριδάτης Α΄ της Αρμενίας
Ο Τιριδάτης Α΄ της Αρμενίας (Տրդատ Ա, 28 - 88) ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Αρσακιδών της Αρμενίας, η οποία ήταν παρακλάδι του Περσικού βασιλικού οίκου των Αρσακιδών της Παρθίας. Γενάρχης του Οίκου των Αρσακιδών ήταν ο Αρσάκης Α΄ της Παρθίας, ο οποίος ισχυριζόταν ότι η καταγωγή του ήταν από τον Αχαιμενίδη βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη Β΄ τον Μνήμονα. Ανεξαρτητοποιήθηκε από τους Σελευκίδες την εποχή του βασιλιά Σέλευκου Β΄ Καλλίνικου.. Η δυναστεία του συνέχισε να κυβερνά την Περσία για 500 περίπου χρόνια μέχρι την εποχή που ανατράπηκε από τους Σασσανίδες το 226, ενώ στην Αρμενία διατηρήθηκε μέχρι τον 6ο αιώνα μ.χ. άλλα 500 χρόνια δηλαδή. Ο Τιριδάτης Α΄ ήταν γιος του Αρσακίδη βασιλιά της Παρθίας του Βορώνη Β΄ και Ελληνίδας μητέρας· βασίλευσε στην Αρμενία επίσημα το διάστημα (63 – 96 μ.χ.), ήταν Ζωροάστρης στο θρήσκευμα και είχε ασπαστεί τον Μιθραισμό.
Η βασιλεία του Τιγράνη ΣΤ΄ των Ηρωδιανών
Αρχή της βασιλείας του στην Αρμενία θεωρείται το έτος 54 μ.Χ.· εκείνη την χρονιά ο αδελφός του, βασιλιάς των Πάρθων Βολογέσης Α΄, κατέλαβε την χώρα εξαναγκάζοντας τον Ιβήριο πρίγκηπα Ραδάμιστο σε παραίτηση. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων ενοχλήθηκε και αντέδρασε άμεσα, καταλαμβάνοντας με στρατό -υπό την ηγεσία του στρατηγού Κορβούλο- ολόκληρη την Αρμενία με την πρωτεύουσα Αρτάξατα το 58 μ.Χ. Παρέδωσε το θρόνο της χώρας στον Ελληνοϊουδαίο πρίγκιπα Τιγράνη ΣΤ΄ (58 μ.χ.), δισέγγονο του Ηρώδη του Μέγα από την μεριά του πατέρα του και δισέγγονο του τελευταίου βασιλιά της Καππαδοκίας Αρχέλαου από την πλευρά της μητέρας του. Ο Τιγράνης κυβέρνησε την Αρμενία για πέντε χρόνια, την περίοδο μεταξύ 58 – 63: οι επιπόλαιες ενέργειές του έφεραν αντιδράσεις από όλες τις πλευρές. Εισέβαλε στην Παρθική επαρχία της Αδιαβηνής παραβιάζοντας τις συνθήκες ειρήνης με τους Πάρθους, το οποίο δυσαρέστησε ακόμα και την Ρώμη, ενώ ο Βολογέσης τού κήρυξε πόλεμο.
Ο Τιριδάτης βασιλιάς της Αρμενίας, ιδρυτής του κλάδου των Αρσακιδών της Αρμενίας
Η ήττα του Τιγράνη δεν άφησε κανένα περιθώριο στους Ρωμαίους να εξακολουθούν να τον διατηρούν βασιλιά, με την Συνθήκη της Ράντειας το 63 μ.Χ. ο Τιγράνης παραιτήθηκε και το στέμμα της Αρμενίας πέρασε οριστικά στον Πάρθιο πρίγκιπα των Αρσακιδών Τιριδάτη Α΄. Ο μοναδικός όρος που κατόρθωσε να πετύχει ο Νέρωνας ήταν να πάει ο Τιριδάτης Α΄ στη Ρώμη για να τον στέψει βασιλιά της Αρμενίας ο ίδιος ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, το οποίο έγινε το 66 μ.Χ. Η Αρμενία εξακολουθούσε να είναι Ρωμαϊκή επαρχία, κάτι που σήμαινε ότι ο Τιριδάτης δεν ήταν ανεξάρτητος βασιλιάς αλλά υποτελής στο Νέρωνα. Ο Τιριδάτης έγινε δεκτός στη Ρώμη με μεγάλες τιμές, όπου ο Νέρωνας τον έστεψε βασιλιά, ενώ οργάνωσε και αθλητικούς αγώνες προς τιμή του καθώς επίσης πλήρωσε όλα τα έξοδα μετάβασης και επιστροφής του.
Επιστρέφοντας στην Αρμενία πήρε σημαντική βοήθεια για να οικοδομήσει ξανά την κατεστραμμένη πρωτεύουσα της Αρμενίας Αρτάξατα, την οποία ονόμασε Νερώνεια προς τιμή του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Οι ειρηνικές σχέσεις με την Ρώμη, η ανάπτυξη και η ευημερία στην Αρμενία συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Τιριδάτη Α΄ με το Νέρωνα και τους διαδόχους του. Το ξέσπασμα, από το 66 μ.Χ., του Ρωμαιοϊουδαικού πολέμου με τους Εβραίους δεν άφηνε κανένα περιθώριο στους Ρωμαίους αυτοκράτορες για νέες συγκρούσεις με την Αρμενία, γι' αυτό φρόντιζαν πάντα ως την εποχή του Τραϊανού -50 χρόνια αργότερα- για τη διατήρηση της ειρήνης. Το τέλος της βασιλείας του Τιριδάτη Α΄ και της ζωής του είναι άγνωστο· τα τελευταία χρόνια είχε σημαντικές συγκρούσεις με την ληστρική φυλή των Αλανών, οι οποίοι κάποιο διάστημα τον είχαν συλλάβει αιχμάλωτο. Είναι άγνωστο ακόμα και το όνομα του διαδόχου του: το μόνο σίγουρο ήταν ότι ο ανιψιός του Αξιδάρης -γιος του βασιλιά της Παρθίας Πακώρου Β΄- ήταν βασιλιάς της Αρμενίας το 110 μ.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Χάρριετ Λέβεσον-Γκόουερ
Η Χάρριετ Λέβεσον-Γκόουερ (Harriet Leveson-Gower, γεννημένη ως Ερριέτα Ελισάβετ Κάβεντις Henrietta Elizabeth Cavendish, 29 Αυγούστου 1785 - 25 Νοεμβρίου 1862) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1785 στο Ντέβονσαϊρ Χάουζ, και ήταν κόρη του Γουλιέλμου Κάβεντις, 5ου Δούκα του Ντέβονσαϊρ και της Γεωργιάνας Σπένσερ.
Στις 24 Δεκεμβρίου 1809 παντρεύτηκε τον Γκράνβιλ Λέβεσον-Γκόουερ, 1ο Κόμη Γκράνβιλ στο Τσίζικ Χάουζ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Ιωάννης Ολύμπιος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ιωάννης Ολύμπιος αναφέρονται 2 ιατροί από την Πιερία:
Χάρριετ Λέβεσον-Γκόουερ
Βιογραφία
Πέθανε από εγκεφαλικό στις 25 Νοεμβρίου 1862 στο 13 Χέρεφορντ Στρίτ του Λονδίνου σε ηλικία 77 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Εθνική Μιανμάρ (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Μιανμάρ αντιπροσωπεύει τη Μιανμάρ στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Μιανμάρ (Myanmar Basketball Federation).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μέχρι σήμερα η Μιανμάρ, αν και ιδιαίτερα πολυπληθής χώρα με 51 εκατομμύρια κατοίκους, δεν έχει συμμετάσχει σε καμία μεγάλη διεθνή διοργάνωση.
Ιωάννης Ολύμπιος
Ο Ιωάννης Ολύμπιος (1802-1869) ήταν Έλληνας καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και ιατρός.
Εθνική Μιανμάρ (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Θεωρητικά διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia, καθώς και στο Πρωτάθλημα της SEABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Ιωάννης Ολύμπιος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Λιτόχωρο το 1802. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στο Βουκουρέστι, και σπούδασε ιατρική στα Πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία, με εξειδίκευση στη χειρουργική και την οφθαλμολογία. Συμμετείχε ως ιατρός του στρατεύματος του Δημήτριου Υψηλάντη στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ενώ στη συνέχεια κατατάχτηκε στην εφεδρεία του Ιππικού. Το 1830 μαζί με το Νικόλαο Χορτάκη έστειλαν επιστολή στον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, καταγγέλοντας τους εμπειρικούς ιατρούς που είχαν συρρεύσει στο στράτευμα.
Το 1837 ανέλαβε ως πρώτος καθηγητής ιατρικής στο νεοϊδρυθέν Οθώνειο Πανεπιστήμιο. Διατέλεσε τακτικός καθηγητής χειρουργικής, οφθαλμολογίας και χειρουργικής κλινικής από το 1837 έως το 1856, έχοντας απολυθεί για διάστημα δύο χρόνων στο ενδιάμεσο, από το 1846. έως το 1848. Επί των ημερών του, το 1844, φρόντισε να εξοπλίσει το πανεπιστήμιο από δωρεες ομογενών του Μάντσεστερ, που μεταξύ άλλων προσέφεραν και το πρώτο μικροσκόπιο και διάφορα χειρουργικά όργανα. Επίσης, με δική του πρωτοβουλία δημιουργήθηκε και η πρώτη κρατική πίστωση 1.500 δραχμών για την αγορά χειρουργικών εργαλείων. Ανακυρήχτηκε στη συνέχεια επίτιμος καθηγητής της χειρουργικής κλινικής και της εγχειρητικής, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1859 επίτιμος διδάκτωρ σε αυτό του Νιούαρκ στις ΗΠΑ. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1855-1856 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπσιτημίου Αθηνών.
Εθνική Μιανμάρ (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μετρά μόλις 3 συμμετοχές στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας που τελούνται υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Το 2013 ήταν επίσης η διοργανώτρια χώρα.
Παραπομπές
Μιανμαρ Γυναικων
Ιωάννης Ολύμπιος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 2 Ιουλίου 1869 στην Αθήνα.
Συγγράμματα
Το 1850 συνέγραψε το πρώτο ελληνικό οφθαλμολογικό πόνημα με τον τίτλο «Οθφαλμολογία». Συνέγραψε επίσης, 3 εργασίες οφθαλμολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες οφθαλμίατροι Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
53 (αριθμός)
Το 53 (πενήντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 52 και πριν από το 54. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 53 συμβολίζεται ως LIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΓ´ ή νγ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Πολιορκία της Βιέννης (1529)
Η πρώτη πολιορκία της Βιέννης ήταν σημαντικός σταθμός στη γεωπολιτική εξέλιξη της Ευρώπης. Η Βιέννη αντιστάθηκε γενναία, αντέχοντας την πολιορκία, και απέκρουσε τις επιθέσεις των Τούρκων. Τελικά οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τις προσπάθειές τους και αποχώρησαν.
Το προοίμιο
Μετά την πτώση του Βυζαντίου το 1453 ο δρόμος προς την Ευρώπη έμεινε ανοιχτός για την εξάπλωση των Τούρκων που προχώρησαν καταλαμβάνοντας σταδιακά την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, την Αλβανία και την Ουγγαρία, προχωρώντας μέσα από τα Βαλκάνια, μέχρι που έφτασαν στη Βιέννη, μια από τις μεγαλουπόλεις της κεντρικής Ευρώπης. Μέσα στα φιλόδοξα επεκτατικά τους σχέδια την αποκαλούσαν «κόκκινο μήλο», όπως άλλοτε ονόμαζαν την Κωνσταντινούπολη. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1529, οι Τούρκοι βρέθηκαν έξω από τα τείχη της πόλης. Λόγω του ότι η άφιξή τους είχε προαναγγελθεί από χρόνια, πολλοί κάτοικοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την πόλη. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των Αψβούργων βρίσκονταν στην Ιταλία, όπου ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος ήταν απασχολημένος με τη δική του επεκτατική πολιτική.
Η πολιορκία
Ο Σουλεϊμάν ξεκίνησε με δέκα χιλιάδες στρατό από την Κωνσταντινούπολη. Πέρασε από τη νοτιοανατολική Ευρώπη, συγκεντρώνοντας επιπλέον στρατό. Η πορεία μέσα από την Ουγγαρία ήταν δύσκολη, λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών και λόγω του ότι δεν υπήρχε αξιόλογο οδικό σύστημα. Στη Βιέννη έφτασαν πρώτοι είκοσι χιλιάδες δελήδες, οι οποίοι λεηλάτησαν όλα τα μέρη και φόνευσαν τον άμαχο πληθυσμό με τον πλέον φρικιαστικό τρόπο. Έσφαξαν τους άμαχους, βίασαν τα ανήλικα κορίτσια, ξεκοίλιασαν τις εγκύους γυναίκες, παλούκωσαν τα έμβρυα που έβγαλαν από τις κοιλιές των μανάδων τους ή τα τρύπησαν με τα δόρατά τους και τα περιφέραν εν είδη τρόπαιου. Οι σκηνές αυτές σώθηκαν από αυτόπτες μάρτυρες και μεταφέρθηκαν σε όλη την Ευρώπη, ενώ επιβεβαιώνονται από τούρκικα χρονικά της εποχής.
Στη συνέχεια, έφτασε και ο Τούρκικος στρατός, ο οποίος στρατοπέδευσε γύρω από τη Βιέννη. Τόσο πολυάριθμος ήταν ο στρατός, που το στρατόπεδο των Τούρκων ήταν επταπλάσιο της πόλης. Ο Σουλεϊμάν διεμήνυσε στους πολιορκημένους ότι αν αλλαξοπιστήσουν δεν θα είχαν κάτι να φοβηθούν. Αν όμως αρνούνταν, θα τους σκότωνε όλους. Οι πολιορκημένοι απάντησαν ότι προτιμούν να πεθάνουν, αλλά δεν αλλάζουν πίστη. Ο Σουλεϊμάν δεν διέταξε την έφοδο, διότι σύμφωνα με την πολεμική τακτική των Μουσουλμάνων, οι στρατιώτες θα λεηλατούσαν την πόλη επί τρεις ημέρες και δεν θα άφηναν τίποτα. Αν όμως η πόλη παραδίδονταν, τότε όλα τα λάφυρα θα ήταν δικά του.
Άρχισε τότε την πολιορκία. Έβαλε κανόνια να βομβαρδίζουν την πόλη. Τα βλήματα αρχικά έκαναν μεγάλες ζημιές, διότι έπεφταν στα πέτρινα σοκάκια της Βιέννης, αντανακλούσαν και χτυπούσαν τους τοίχους των σπιτιών. Οι πολιορκημένοι τότε γρήγορα ξέστρωσαν όλα τα σοκάκια, και έτσι τα βλήματα έπεφταν στο μαλακό χώμα και βούλιαζαν. Ο Σουλεϊμάν τότε έβαλε να σκάβουν βαθιά χαντάκια, για να πλησιάζουν στα τείχη, χωρίς να τους πιάνουν τα βλήματα. Από εκεί έσκαβαν υπόγειες σήραγγες μέχρι κάτω από τα τείχη για να τα ανατινάξουν. Οι Ευρωπαίοι αρχικά δεν είχαν εμπειρία με αυτή την πολιορκητική δράση και δεν κατανοούσαν σε τι ωφελούσε το σκάψιμο των Τούρκων. Αποφάσισαν να κάνουν έξοδο, και αιφνιδίασαν τους Τούρκους, σκοτώνοντας πολλούς, και πιάνοντας έναν αιχμάλωτο. Με τα βασανιστήρια που του έκαναν έμαθαν ότι το σχέδιο ήταν να ανατινάξουν τα τείχη κάτω από τα θεμέλια. Οι πολιορκημένοι τότε έστησαν βάρδιες στα υπόγεια των σπιτιών κοντά στα τείχη και αφουγκράζονταν μέρα νύχτα. Έβαζαν και κουβάδες με νερό, διότι η επιφάνεια του νερού ήταν πιο ευαίσθητη από την ακοή. Έτσι κατόρθωσαν να ανακαλύψουν τα κοντινότερα λαγούμια και κάνοντας εξόδους άρχισαν να τα καταστρέφουν.
Μετά έπιασε μεγάλη βροχή και χειμώνιασε, και οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να σταματήσουν. Αλλά ο καιρός ξανάφτιαξε και οι Τούρκοι συνέχισαν, και τελικά στις 12 Οκτωβρίου κατόρθωσαν να ανατινάξουν ένα λαγούμι και να γκρεμίσουν τα τείχη κάνοντας άνοιγμα τριάντα μέτρων. Οι Τούρκοι ΄ξεχύθηκαν στην πόλη, αλλά οι πολιορκημένοι άντεξαν με γενναιότητα. Οι Τούρκοι έπαθαν μεγάλη ζημιά, και υποχώρησαν άτακτα. Ο Σουλεϊμάν έκανε έκτακτο συμβούλιο και έταξε στους Γενίτσαρους πλούσια λάφυρα αν κατόρθωναν να πάρουν το «κόκκινο μήλο». Ακολούθησε νέα έκρηξη στα τείχη στις 14 Οκτωβρίου και νέα επίθεση των Τούρκων. Και πάλι οι πολιορκημένοι αμύνθηκαν γενναία, απωθώντας τους Τούρκους, μέχρι που υποχώρησαν με μεγάλες απώλειες. Οι Τούρκοι τελικά αποχώρησαν και δεν επέστρεψαν.
Αποτίμηση της μάχης
Οι φρικαλεότητες των Τούρκων έμειναν μέχρι σήμερα ανεξίτηλα στη μνήμη των Ευρωπαίων. Η νίκη των πολιορκημένων είχε ύψιστη σημασία για την Ευρώπη, διότι η επέκταση των Τούρκων αναχαιτίστηκε για ενάμιση αιώνα, μέχρι που ξαναεμφανίστηκαν. Αν η Βιέννη είχε καταρρεύσει, οι Τούρκοι στη συνέχεια θα είχαν καταλάβει όλη την Ευρώπη μέχρι τις όχθες του Ρήνου, και το θαύμα της αναγέννησης δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, ούτε και η σημερινή πραγματικότητα θα είχε υπάρξει. Η αναχαίτιση της πρώτης πολιορκίας της Βιέννης έσωσε την Ευρώπη από τη δουλεία και τον μαρασμό. Η Τουρκοκρατία δεν έφτασε στη Δυτική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιέννη Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες Αυστριακής Αυτοκρατορίας
Αρχέδημος ο Ταρσεύς
Εφόσον, όπως πιστεύεται, είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Αρχέδημο τον Αθηναίο που αναφέρει ο Πλούταρχος, ο Αρχέδημος υπήρξε μαθητής τού Διογένη του Βαβυλώνιου (καταγόμενος από την Σελεύκεια). Εγκατέλειψε την Αθήνα για να ιδρύσει στωική σχολή στη Βαβυλώνα (Παρθία). Ήταν σύγχρονος του Αντίπατρου Ταρσέα, ο οποίος δίδασκε στην στωϊκή σχολή της Αθήνας μέχρι το θάνατό του το 129 Π.Κ.Χ. Ο Διογένης Λαέρτιος κάνει αναφορά στο έργο του  ενώ αναφορές στον Αρχέδημο γίνονται και από τον Κικέρωνα, τον Σενέκα και άλλους αρχαίους συγγραφείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι
Άνω Λα Ταντ
Η Άνω Λα Ταντ (Upper La Tante) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Είναι απ'τις νοτιότερες πόλεις του Αγίου Ανδρέα-βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Άγιου Δαβίδ. Πήρε το όνομά της από μια άλλη πόλη, την Λα Ταντ. Βρίσκεται πολύ κοντά στο Κροσού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Αλάμπρα Λευκωσίας
Η Αλάμπρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Κίριλ Μπαγκρατιόν
Ο Κίριλ (Κύριλλος) Μπαγκρατιόν, კირილე ბაგრატიონი Kιρίλε Μπαγκρατιόνι, Кирилл Александрович Багратион Kiίριλ Αλεξάντροβιτς Μπαγρατιόν, (1749 – 19 Απριλίου 1828) ήταν αυτοκρατορικός Ρώσος στρατηγός και αξιωματούχος γεωργιανής καταγωγής, καταγόμενος από τη βασιλική γραμμή των Μπαγκρατιόνι - Mουχράνι τού Kάρλι. Ήταν εγγονός τού βασιλιά Ιεσσαί τού Κάρτλι και θείος τού στρατηγού Πιότρ Μπαγκρατιόνι των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Αλεξάνδρου, φυσικού γιου τού βασιλιά Ιεσσαί τού Κάρτλι. Ο Κύριλλος ήταν εννέα ετών, όταν ο Αλέξανδρος έφυγε από το δυσμενές πολιτικό κλίμα στο Κάρτλι και ενώθηκε με τους μετανάστες συγγενείς του στη Ρωσία το 1759. Ο Κύριλλος και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ιβάν, ακολουθώντας τη ζωή τού πατέρα τους, μπήκαν στη ρωσική υπηρεσία. Ο Κύριλλος εγγράφτηκε στο Σύνταγμα Καραμπινιέρων του Πσκοφ ως φρουρός (wachtmeister) το 1767 και πολέμησε στον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο 1768–74, τον οποίο τελείωσε ως λοχαγός. Από το 1776 έως το 1777, συμμετείχε στην υποταγή των Τατάρων της Κριμαίας και τελικά εκπροσώπησε τους ευγενείς της Κριμαίας στην αυλή της τσαρίνας Αικατερίνης Β΄. Προήχθη σε αντισυνταγματάρχη το 1786, ήταν παρών στην πολιορκία και τη σύλληψη τού Μπεντέρ κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-τουρκικού πολέμου 1787–92 και διοικούσε μία εμπροσθοφυλακή στο σώμα τού στρατηγού Βίλχελμ Ντέρφελντεν κατά την εισβολή του 1792 στην Πολωνία. Ο Μπαγκρατιόν έγινε συνταγματάρχης το 1793 και κατατάχθηκε στο Τακτικό Σύνταγμα των Κοζάκων Τσουγκουγιέβσκι, το οποίο συνόδευσε στην Περσική αποστολή του 1796. Προήχθη σε υποστράτηγο το 1797 και τέθηκε επικεφαλής ενός συντάγματος ελαφρού πεζικού (jäger), στο οποίο δόθηκε το όνομά του το 1798.
Το 1800, ο πρίγκιπας Μπαγκρατιόν παραιτήθηκε από τον στρατό, λόγω επιδείνωσης της υγείας του και μετατέθηκε στη δημόσια υπηρεσία ως ιδιαίτερος σύμβουλος. Με αυτή την ιδιότητα, παρακολούθησε το τμήμα της Κυβερνώσας Γερουσίας της Μόσχας και στη συνέχεια τού ανατέθηκε η επιθεώρηση τού Κυβερνείου της Λευκορωσίας. Το 1805 μεταφέρθηκε στο 7ο Τμήμα της Γερουσίας και παρέμεινε μέλος της μέχρι τον θάνατό του στη Μόσχα, σε ηλικία 78 ετών, στις 19 Απριλίου 1828. Τάφηκε στο κοιμητήριο των Γεωργιανών ευγενών στο μοναστήρι Ντονσκόι.
Οικογένεια
Από την πρώτη σύζυγό του Αλεξάνδρα Γκολίκοβα είχε τους πρίγκιπες:
Από τη δεύτερη σύζυγό του Βαρβάρα Χοβάνσκαγια είχε τους πρίγκιπες:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
NGC 6530
μικρογραφία|Ο αστερισμός του Τοξότη και το ανοιχτό σμήνος NGC 6530 Το NGC 6530 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό του Τοξότη, που περιέχει υπερβολικά νέα στην ηλικία αστέρια. Το σμήνος αυτό δημιουργήθηκε από υλικά του νεφελώματος M8, ή αλλιώς Νεφέλωμα Λιμνοθάλασσας, και σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται μέσα σε αυτό το νεφέλωμα. Παρατηρήθηκε πρώτα από τον Ιταλό αστρονόμο Τζοβάνι Μπατίστα Οντιέρνα πριν το έτος 1654, ενώ το 1680 ο Φλάμστηντ το πρόσθεσε στον κατάλογο του ως το νούμερο 2446. Τα αστέρια του σμήνος υπολογίζονται περίπου στα 50 με 100 με αστέρια μεγέθους 7.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη 6530 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Γουλιελμίτης
Γουλιελμίτης (αγγλικά: Williamite) ονομαζόταν ο οποιοσδοίποτε υποστηρικτής του βασιλιά Γουλιέλμου Β΄ της Αγγλίας, ο οποίος εκθρόνισε τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ στην Ένδοξη Επανάσταση. Ο Γουλιέλμος, ο ηγέτης της Ολλανδικής Δημοκρατίας, αντικατέστησε τον Ιάκωβο με την υποστήριξη των Άγγλων Ουίγων. Ένας από τους στόχους του Γουλιέλμου ήταν να εξασφαλίσει την είσοδο της Αγγλίας στο Σύνδεσμο του Άουγκσμπουργκ εναντίον της Γαλλίας στον εννεαετή πόλεμο. Για τους Γουλιελμίτες στην Αγγλία, τη Σκωτία και την Ιρλανδία, ο Γουλιέλμος θεωρήθηκε ως εγγυητής της αστικής και θρησκευτικής ελευθερίας και της προτεσταντικής μοναρχίας κατά του καθολικού απολυταρχισμού.
Ο όρος «Γουλιελμίτης» χρησιμοποιείται επίσης συνηθισμένα για να αναφερθεί στον πολυεθνικό στρατό του Γουλιέλμου στην Ιρλανδία κατά τη διάρκεια του γουλιελμιτικού πολέμου στην Ιρλανδία, 1689–91. Στην ίδια την Ιρλανδία, ο Γουλιέλμος υποστηρίχθηκε πρωτίστως από τους Προτεστάντες και πολεμήθηκε από τους ιθαγενείς Καθολικούς Ιακωβίτες που υποστήριζαν τον Ιάκωβο. Μόλις ο Ιάκωβος Β΄ ανήλθε στο θρόνο το 1685, διέταξε τον αντιβασιλέα Ρίτσαρντ Τάλμποτ, Κόμη του Τιρκόνελ να αντικαταστήσει τους Προτεστάντες με Καθολικούς στην κυβέρνηση. Οι Προτεστάντες απομακρύνθηκαν από το Βασιλικό Ιρλανδικό Στρατό και αντικαταστάθηκαν από καθολικούς αξιωματικούς και στρατιώτες. Η Ιρλανδική Πολιτοφυλακή αφοπλίστηκε και τα όπλα της δόθηκαν στους Καθολικούς. Απαντώντας το 1689, οι Ιρλανδοί Προτεστάντες σχημάτισαν το δικό τους Στρατό του Βορρά, ανακήρυξαν τον Γουλιέλμο της Οράγγης βασιλιά και άρχισαν να καταλαμβάνουν οχυρά γύρω από το Κορκ και ιδιαίτερα στο Όλστερ. Ωστόσο, ο Ιακωβιτικός Ιρλανδικός Στρατός κατάφερε να αποκαταστήσει τον έλεγχο του Μπάντον και να οδηγήσει το Στρατό του Βορρά κατά τη διάρκεια της διάσπασης του Ντρομόρ. Πριν από πολύ καιρό μόνο το Ντέρι και το Ενσκίλεν είχαν παραμείνει ακόμα.
Μετά από αυτές τις πρώτες αποτυχίες, οι δυνάμεις των Γουλιελμιτών πέτυχαν μια σειρά νικών κατά τη διάρκεια του πολέμου υπερασπιζόμενες το Ντέρι και καταλαμβάνοντας το Κάρικφεργκους το 1689. Οι επακόλουθες μάχες, η μάχη του Μπόιν και η μάχη του Όγκριμ, οδήγησαν σε μια αποφασιστική νίκη στο Λίμερικ το 1691. Ο ίδιος ο Γουλιέλμος στο Μπόιν το 1690, το οποίο ήταν ευρέως μνημονευμένο σε έργα ζωγραφικής όπως το The Battle of the Boyne του Μπέντζαμιν Γουεστ. Ακόμη απεικονίζεται στην εικονογραφία του Τάγματος της Οράγγης, το όνομα του οποίου προέρχεται από τη δυναστεία του Γουλιέλμου, τον οίκο της Οράγγης Νασσάου.
Ο όρος «Γουλιελμιτικός» εφαρμόζεται μερικές φορές στην αρχιτεκτονική του εξοχικού σπιτιού του Λέιτ Στιούαρτ που χτίστηκε το 1690–1710 στη συντηρητική κλασσική αγγλική παράδοση που είχε δημιουργηθεί υπό τον Κάρολο Β΄ από τους Χιουζ Μέι και Σερ Κρίστοφερ Ρεν, από τους οποίους ο Μπέλτον Χάουζ, Λίνκολνσαϊρ και, προηγουμένος ο Στόουκ Έντιθ, Χέρεφορντσαϊρ είναι τυπικά παραδείγματα. Αυτά τα συμπαγή σπίτια δεν ταιριάζουν εύκολα στις συμβάσεις αγγλικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής.
Το «Γουλιελμιτικό Μωβ Άστρο» αποτελεί μέρος της σημαίας του Τάγματος της Οράγγης στη Βόρεια Ιρλανδία.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναρχία του Ηνωμένου Βασιλείου
Αλυζία
Η Αλυζία ή αλλιώς γνωστή με τις παραλλαγές Αλυζεία ή Αλλυτία ή και Κανδήλα από το γειτονικό χωριό της περιοχής, ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή της βορειοδυτικής Αιτωλοακαρνανίας, απέναντι από το νησί της Λευκάδας. Φέρεται να είχε ήδη ιδρυθεί από τον 6ο αιώνα π.Χ., και ο Στράβωνας αναφέρει πως κατά την παράδοση ο ιδρυτής της πόλης ήταν ο Αλυζεύς, ένας από τους αδελφούς της Πηνελόπης, συζύγου του Οδυσσέα. Κατά την ελληνιστική περίοδο η πόλη φέρεται να γνώρισε μεγάλη ακμή, ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Ακαρνανίας και ο πληθυσμός της ξεπέρασε τους 30.000 κατοίκους. Αναφορές σχετικά με την τοποθεσία της πόλης και του λιμανιού της κάνουν ο Κικέρων και ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς οι οποίοι την ονομάζουν Αλυττίαν, καθώς και ο Θουκυδίδης και ο Ξενοφώντας για τον ρόλο της κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου όπου είχε συμμαχήσει με την πλευρά των Σπαρτιατών. Στην περιοχή διασώζονται βυθισμένα υπολείμματα από την αποβάθρα του λιμανιού της.
Σημαντικές προσωπικότητες
Από την Αλυζία ήταν ο Αριστομένης ο Ακαρνάνας, ο οποίος για μια περίοδο κυβερνήσει την Αίγυπτο επί των Πτολεμαίων σαν επίτροπος του ανήλικου Πτολεμαίου Ε' του Επιφανούς.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Προσκοπισμός
Οι δύο μεγαλύτερες κεντρικές οργανώσεις είναι η Παγκόσμια Οργάνωση Προσκοπικής Κίνησης (WOSM), η οποία απευθύνεται στα αγόρια και στους συν-εκπαιδευτικούς οργανισμούς και η Παγκόσμια Οργάνωση Οδηγών και Κοριτσιών Προσκόπων (WAGGGS) για κορίτσια, αλλά και την αποδοχή συνεκπαιδευτικών οργανισμών. Το έτος 2007 σηματοδότησε την εκατονταετηρίδα του Προσκοπισμού σε όλο τον κόσμο και οι οργανώσεις μέλη πραγματοποίησαν προγραμματισμένες εκδηλώσεις για να γιορτάσουν την περίσταση.
Ιστορία
Ο Λόρδος Ρόμπερτ Στίβενσεν Σμιθ Μπέηντεν-Πάουελ του Γκίλγουελ (Lord Robert Stevenson Smyth Baden-Powel of Gilwell) ήταν αξιωματικός του Βρετανικού Στρατού και υπηρέτησε στις Ινδίες, στο Αφγανιστάν, στη Μάλτα και στη Νότια Αφρική. Έγινε γνωστός με την υπεράσπιση της μικρής πόλης Μαφεκίνγκ (Mafeking) στη Νότια Αφρική στον πόλεμο μεταξύ των Άγγλων και των Ολλανδών αποίκων (Boers). Χάρη στη βοήθεια των μικρών παιδιών σε διάφορες βοηθητικές εργασίες, όπως η μεταφορά πυρομαχικών και τραυματιών, κατάφερε να κρατήσει την πόλη χωρίς να παραδοθεί για 7 μήνες (217 μέρες). Για αυτή την επιτυχία του έγινε ήρωας και ανακηρύχθηκε ο νεώτερος στρατηγός του Ηνωμένου Βασιλείου στα 43 του χρόνια. Αξιοσημείωτο είναι ότι ακόμα και σήμερα οι στρατοί του κόσμου χρησιμοποιούν για την εκπαίδευση των στρατιωτών τους τις βασικές αρχές εκπαίδευσης, που εφάρμοσε στην εποχή του ο Μπέηντεν Πάουελ.
thumb|220px|Ο Μπέηντεν-Πάουελ διακρίνεται στη δεύτερη σειρά με λοιπούς καθήμενους, στο κέντρο με το δίκοχο, την περίοδο της πολιορκίας του Μαφεκίνγκ
Από την εμπειρία του αυτή έγραψε τα βιβλία "Αναγνώριση & Ανίχνευση" (Reconnaissance and Scouting-1884) και το "Εγχειρίδιο Ανίχνευσης" (Aids to Scouting for NCOs and Men-1899) το οποίο έγινε επιτυχία και πολλοί δάσκαλοι το χρησιμοποιούσαν στην εκπαίδευση. Οταν αποστρατεύτηκε, του ζητήθηκε να προσαρμόσει το βιβλίο, ώστε να είναι κατάλληλο και για μικρότερες ηλικίες κι έτσι το ξαναέγραψε πρόχειρα και το ονόμασε "Ενωμοτίες παιδιών". Σκέφτηκε να βάλει σε εφαρμογή τις ιδέες του και έτσι πραγματοποίησε από τις 1 Αυγούστου έως τις 9 Αυγούστου του 1907 μια κατασκήνωση στο μικρό νησί Μπράουνση (Brownsea), που βρίσκεται στα νότια της Αγγλίας. Στην κατασκήνωση αυτή συμμετείχαν 21 αγόρια τα οποία δοκίμασαν για πρώτη φορά τις διάφορες πλευρές του Προσκοπισμού, δηλαδή κατασκηνωτική τεχνική, μαγειρική, ξυλογλυπτική, ορειβασία, ναυαγοσωστική, βραδυνές πυρές κλπ. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, οπότε άρχισε διαλέξεις και ολοκλήρωσε τη νέα εκδοχή του βιβλίου, ονομάζοντάς το τελικά "Προσκοπισμός για Αγόρια" (Scouting for Boys) το 1908. Υπήρξε τεράστια επιτυχία και ομάδες παιδιών σε όλη την Αγγλία σχημάτιζαν από μόνες τους Προσκοπικές ομάδες, ζητώντας τη βοήθειά του.
Παρόλο τον αρχικό σκοπό του να δώσει απλώς ιδέες σε ήδη υπάρχουσες οργανώσεις, τελικά δημιουργήθηκε μια νέα κίνηση. Λόγω της ανάγκης που διέκρινε για εκπαιδευμένους ενήλικες ως αρχηγούς στις ομάδες, ενήργησε το 1919 στην αγορά του πάρκου Γκίλγουελ με τη βοήθεια της γνωστής οικογένειας MCLaren για εκπαιδευτικό κέντρο και προσκοπική κατασκήνωση. Οι πρώτες προσκοπικές ομάδες δημιουργήθηκαν το 1908 στην Αγγλία και την Ιρλανδία και ακολούθησαν και στις άλλες χώρες της Κοινοπολιτείας, Μάλτα, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Νότιος Αφρική, αλλά και χώρες εκτός Κοινοπολιτείας, όπως στη Χιλή. Το πρώτο Τζάμπορη (Jamboree), δηλαδή η πρώτη παγκόσμια προσκοπική συγκέντρωση έγινε το 1920 στο Λονδίνο με 10.000 παιδιά. Το 1910, υπήρχαν προσκοπικές ομάδες στη Σιγκαπούρη, Σουηδία, Δανία, Γαλλία, Ρωσία, Φινλανδία, Γερμανία, Νορβηγία, Μεξικό, Αργεντινή, Ελλάδα και Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδρύθηκαν επίσης για τα κορίτσια και ομάδες Οδηγών οι οποίες αποτελούν τον "θηλυκό" Προσκοπισμό.
Σκοπός
Ο Προσκοπισμός είναι μία εθελοντική, μη πολιτική, μη κομματική, παιδαγωγική κίνηση για νέους και μεγάλους ανθρώπους, ανοικτή σε όλους, χωρίς διάκριση καταγωγής, φυλής ή πίστης, σύμφωνα με τον Σκοπό, τις Αρχές και τη Μέθοδο που καθόρισε ο Ιδρυτής. Σκοπός της Προσκοπικής Κίνησης είναι να συμβάλλει στην ανάπτυξη των νέων ώστε να αξιοποιήσουν πλήρως τις σωματικές, διανοητικές, κοινωνικές και πνευματικές τους ικανότητες, να παραδώσει δηλαδή στην κοινωνία άξιους, χρήσιμους, ηθικούς και υπεύθυνους πολίτες.
Αποστολή του Προσκοπισμού είναι να συνεισφέρει στην εκπαίδευση των νέων, μέσω ενός συστήματος αξιών βασισμένου στην Προσκοπική Υπόσχεση και Νόμο, να βοηθήσει στην οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου, όπου οι άνθρωποι ολοκληρώνονται σαν άτομα και διαδραματίζουν έναν εποικοδομητικό ρόλο στην κοινωνία.(Durban 1999).
Θεμελιώδεις Αρχές
Ο Προσκοπισμός βασίζεται σε τρεις γενικές Αρχές, που αντιπροσωπεύουν τους θεμελιώδεις νόμους και τα πιστεύω τους. Αυτά αναφέρονται ως "Καθήκον προς τον Θεό", "Καθήκον προς τους άλλους" και "Καθήκον προς τον εαυτό μας."
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1928
Οι βουλευτικές εκλογές στις 19 Αυγούστου 1928 έγιναν από την Κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου (είχε αναλάβει προ 1,5 μηνός μετά την πτώση της Κυβέρνησης Αλέξανδρου Ζαΐμη) και έγιναν με ψηφοδέλτιο.
Εκλογική μάχη
Η καθιέρωση του πλειοψηφικού ανάγκασε τα μικρά δημοκρατικά κόμματα να ζητήσουν εκλογική συνεργασία με τους Φιλελευθέρους και ο Βενίζέλος δέχθηκε μετά την ήττα της 1ης Νοεμβρίου. Έτσι στους συνδυασμούς των Φιλελευθέρων συνεργάστηκαν 21 υποψήφιοι του Παπαναστασίου, 9 του Κονδύλη, 5 του Μιχαλακόπουλου και 5 του Ζαβιτσιάνου. Ο Καφαντάρης δεν δέχθηκε να συνεργαστεί, παρά τις εκκλήσεις των Φιλελευθέρων, και κατάρτισε συνδυασμούς σε 25 από 98 εκλογικές περιφέρειες. Η αντιβενιζελική παράταξη κατήλθε διαιρεμένη. Στην προσπάθεια δημιουργίας κοινού αντιβενιζελικού μετώπου κλήθηκε από το εξωτερικό ο Γεώργιος Στρέιτ, αλλά δενέγινε δεκτός ως επικεφαλής του αντιβενιζελισμού. Κατέβηκε υποψήφιος των Λαϊκών. Στις 23 Ιουλίου 1928 ξεκίνησε η προεκλογική μάχη με την ομιλία του Ελευθέριου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Σε αυτήν διατύπωνε τις νέες κατευθυντήριες γραμμές της εξωτερικής του πολιτικής: συμφιλίωση με την Τουρκία, αναβάθμιση των σχέσεων της Ελλάδας με την Ιταλία. Κανένας υπαινιγμός δεν γινόταν για την Κύπρο, τα Δωδεκάννησα και Βόρρειο Ήπειρο. Στην εσωτερική πολιτική έμφαση δινόταν στην αναβάθμιση της επαγγελματικής εκπαίδευσης και στην αύξηση της γεωργικής παραγωγής. Την ημέρα των εκλογών ο Καφαντάρης περιοδεύοντας σε προσφυγικούς συνοικισμούς έπεσε θύμα επίθεσης. Επίσης ο Βενιζέλος δέχθηκε αίτημα των αντιπολιτευομένων σχετικά με την παράδοση των εκλογικών βιβλιαρίων από τους εκλογείς στους δικαστικούς αντιπροσώπους μετά την άσκηση του εκλογικού δικαιώματός τους, στις πόλεις όπου χρησιμοποιούντο τα εκλογικά βιβλιάρια, για την αποφυγή διπλοψηφιών.
Προσκοπισμός
Μέθοδος
Τα βασικά συστατικά της είναι οκτώ αλληλένδετα στοιχεία τα οποία συνθέτουν την Προσκοπική Μέθοδο Διαπαιδαγώγησης:
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1928
Η απαγωγή των Μυλωνά και Μελά και ο κίνδυνος αναβολής των εκλογών
Η προεκλογική περίοδος σημαδεύεται από την απαγωγή δύο υποψηφίων του Καφανταρικού κόμματος στα Ιωάννινα  από ληστές, του πρώην υπουργού Αλέξανδρου Μυλωνά και του Αλέξανδρου Μελά από την ληστρική ομάδα του Τάκη Κουμπή, ο οποίος ζητούσε για λύτρα το ποσό των έξι εκατομμυρίων δραχμών. Μαζί με τους δύο υποψήφιους απήχθησαν και ο πρώην βουλευτής Χασιώτης ο οποίος τελικά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της προχωρημένης ηλικίας του. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δήλωσε πως θα αγωνιζόταν για την κατάργηση της ληστείας και θα παραιτούνταν αν δεν πετύχαινε αυτόν τον στόχο, ακόμα κι αν πετύχαινε το υπόλοιπο κυβερνητικό του πρόγραμμα. Επίσης δήλωσε πως θα αναβάλλονταν οι εκλογές αν δεν αφηνόταν ελεύθερος ο Μυλωνάς.
Προσκοπισμός
Αμφίεση και διακριτικά
Η προσκοπική στολή είναι ένα ευρέως αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό του Προσκοπισμού. Σύμφωνα με τα λόγια του Μπέηντεν-Πάουελ στο World Jamboree 1937, κρύβει όλες τις κοινωνικές διαφορές σε μία χώρα και προωθεί την ισότητα, όμως, το ποιο σημαντικό είναι ότι καλύπτει τις διαφορές μεταξύ χωρών, φυλών και θρησκευμάτων, ενώ δημιουργεί την αίσθηση στα μέλη ότι ανήκουν σε μία μεγάλη αδελφότητα. Η αρχική στολή, ακόμα ευρέως αναγνωρισμένη, αποτελούνταν από ένα χακί πουκάμισο, κοντό παντελόνι και ένα πλατύγυρο καπέλο εκστρατείας. Ο Μπέηντεν-Πάουελ φορούσε κοντό παντελόνι, γιατί πίστευε ότι το να είσαι ντυμένος πρόσκοπος, βοήθησε στο να μειωθεί η απόσταση ηλικίας μεταξύ των ενηλίκων και της νεολαίας. Τα πουκάμισα πλεόν έχουν συνήθως χρώμα μπλε, πορτοκαλί, κόκκινο ή πράσινο, ενώ τα κοντά παντελόνια αντικαθίστανται συχνά από μακρύ παντελόνι για όλο τον χρόνο ή μόνο όταν έχει κρύο καιρό.
Ενώ σχεδιάστηκε για την ευφυία και την ισότητα, η προσκοπική στολή είναι επίσης πρακτική. Τα πουκάμισα έχουν παραδοσιακά παχές ραφές, για να τα καθιστούν ιδανικά για χρήση σε κατασκευή πρόχειρων φορείων, σε συνδιασμό με σανίδες, μία παραδοσιακή αλλά ξεπερασμένη τεχνική. Τα δερμάτινα λουράκια και οι μπαρέτες των καπέλων εκστρατείας, σε συνδιασμό με τις ξύλινες ράβδους, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης ως αιμοστατικοί επίδεσμοι. Τα μαντήλια επελέγησαν επειδή θα μπορούσαν εύκολα να χρησιμοποιηθουν ως αορτήρας ή τριγωνικός επίδεσμος για τον πρόσκοπο που το είχε ανάγκη. Επίσης, οι πρόσκοποι ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν τους καλτσοδέτες τους, σε περίπτωση κατά την οποία είναι αναγκαίο ένα καλώδιο πρόσδεσης.
Το διακριτικό σήμα για όλες τις προσκοπικές στολές, αναγνωρίζεται και φοριέται σε όλο τον κόσμο. Περιλαμβάνει το Ξύλινο Σήμα (Wood Badge) και το Παγκόσμιο Σήμα Μέλους (World Membership Badge). Ο προσκοπισμός έχει δύο διεθνώς γνωστά σύμβολα: το τριφύλλι (trefoil) που χρησιμοποιείται από τα μέλη της Παγκόσμιας Οργάνωσης Οδηγών και Κοριτσιών Προσκόπων (WAGGGS), ενώ το άνθος κρίνου (fleur-de-lis) από τους οργανισμούς μέλη της WOSM και τις περισσότερες άλλες οργανώσεις προσκοπισμού. Το σήμα αναπαριστά ένα άνθος κρίνου σε μοβ φόντο, κυκλωμένο από ένα σχοινί το οποίο συμβολίζει την παγκοσμιότητα της Προσκοπικής κίνησης ενώ στο κάτω μέρος είναι δεμένο με τον κόμπο του Ηρακλή (σταυρόκομπο), σύμβολο παγκόσμιας προσκοπικής αδελφοσύνης και ενότητας. Το κρίνο είναι σχεδιασμένο με τον τρόπο που χρησιμοποιούνταν στις παλιές πυξίδες για να δείχνει τον Βορρά. Τα τρία σκέλη αντιπροσωπεύουν τα καθήκοντα προς τον Θεό, τον εαυτό και τους άλλους και το κορδόνι την ενότητα της προσκοπικής κίνησης και τα δύο αστέρια αντιπροσωπεύουν τον Νόμο και την Υπόσχεση.
Η σβάστικα χρησιμοποιήθηκε ως ένα πρώιμο σύμβολο του Συνδέσμου Προσκόπων του Ηνωμένου Βασιλείου. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον Προσκοπισμό ως Ευχαριστήριο Σήμα (Βορειοαμερικάνικο σύμβολο ειρήνης, αρμονίας, ισότητας και ισορροπίας) το 1911. Ο Λόρδος Μπέηντεν-Πάουελ, στον σχεδιασμό του Μεταλλίου Αξίας, προσέθεσε μία σβάστικα στο προσκοπικό καπέλο για να συμβολίζει την καλή τύχη προς τον παραλήπτη. Το 1934, οι πρόσκοποι ζήτησαν μία αλλαγή στον σχεδιασμό, λόγω της σύνδεσης της σβάστικας με την πρόσφατη χρήση της από το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (NSDAP). Ένα νέο Μετάλλιο Αξίας εκδόθηκε από την Ένωση Προσκόπων το 1935.
Υπόσχεση του Προσκόπου
Υπόσχομαι στην τιμή μου να εκτελώ το καθήκον μου προς τον Θεό και την Πατρίδα να βοηθώ κάθε άνθρωπο σε κάθε περίσταση και να τηρώ τον Νόμο των Προσκόπων. (Η υπόσχεση του Προσκόπου προσαρμόζεται σε πολλές χώρες αναλόγως με τη θρησκεία και το πολίτευμα)
Διάφορες προσκοπικές γνώσεις
Οι πρόσκοποι όταν είναι στη φύση έχουν διάφορες γνώσεις ώστε να μπορούν να διαβιώσουν τεχνικές όπως: προσανατολισμός, κόμποι, πρώτες βοήθειες, συνδέσεις, φυσιογνωσία κ.α.
Επιρροή στην κοινωνία
Ο Προσκοπισμός είναι μη-πολιτικός με την έννοια ότι δεν εμπλέκεται στον αγώνα για εξουσία ούτε συνδέεται με κανένα πολιτικό κόμμα ή οργάνωση. Αυτός ο μη πολιτικός χαρακτήρας αποτελεί καταστατική προϋπόθεση για όλες τις εθνικές οργανώσεις και έχει γίνει αιτία να απορριφθούν από το Παγκόσμιο Προσκοπικό Γραφείο Προσκοπικές οργανώσεις που χειραγωγούνταν πολιτικά (όπως π.χ. η Ελληνική την περίοδο που έγινε μέλος της ΕΟΝ). Αντίθετα οι πρόσκοποι ενθαρρύνονται να συμμετέχουν και να παίρνουν ενεργό μέρος στις δραστηριότητες της κοινωνίας, στην οποία ζούνε.
Οι συμμετέχοντες στον Προσκοπισμό προσέρχονται εθελοντικά τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες, αποδεχόμενοι τις αρχές του Προσκοπισμού. Οι ενήλικες είναι συνήθως παλιοί Πρόσκοποι και δεν αμείβονται ενώ στις Προσκοπικές οργανώσεις γίνονται δεκτά αγόρια και κορίτσια, εκτός από κάποιες χώρες, στις οποίες επιτρέπονται μόνο αγόρια.
Πρόσφατες αντιπαραθέσεις
Πιο πρόσφατα, οι Πρόσκοποι της Αμερικής (Boy Scouts of America) αποτέλεσαν το επίκεντρο παραπόνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς δεν επέτρεπαν την ανοικτή συμμετοχή σε άθεους, αγνωστικιστές. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Οργάνωση Προσκοπισμού (The Scout Association) δέχτηκε αίτηση παραπόνων για την επιμονή της στη χρήση θρησκευτικής υπόσχεσης, που οδήγησε στην καθιέρωση μιας εναλλακτικής, τον Ιανουάριο του 2014 για όσους δεν θέλουν να αναφέρουν ένα θεό στην υπόσχεσή τους.
Μις Γη
Ο διαγωνισμός ομορφιάς Μις Γη (Miss Earth) είναι ένας ετήσιος διαγωνισμός ομορφιάς που προωθεί την περιβαλλοντική συνείδηση. Μαζί με τους διαγωνισμούς Μις Υφήλιος και Μις Κόσμος, ο διαγωνισμός Μις Γη είναι ένας από τους τρεις μεγαλύτερους διαγωνισμούς ομορφιάς στον κόσμο σε αριθμό συμμετεχουσών χωρών στους τελικούς. Οι κάτοχοι των τίτλων αφοσιώνονται κάθε χρόνο σε προγράμματα για την προστασία του περιβάλλοντος και ασχολούνται με ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον.
Το 2006 τα καλλιστεία Μις Γη ξεκίνησαν να συνδιοργανώνουν την ετήσια απονομή των διεθνών περιβαλλοντικών βραβείων, τα οποία θεσπίστηκαν το 2005 από τα Ηνωμένα Έθνη. Τα βραβεία απονέμονται σε αναγνώριση της δράσης ηγετών για το περιβάλλον και σε επίπεδο πολιτικής.
Η νικήτρια του διαγωνισμού λαμβάνει τον τίτλο Μις Γη. Οι φιναλίστ έχουν τίτλους με ονόματα από άλλα στοιχεία της φύσης: Μις Φωτιά (τρίτη φιναλίστ), Μις Νερό (δεύτερη φιναλίστ) και Μις Αέρας (πρώτη Φιναλίστ).
Ιστορία
right|thumb|180px|Η Μις Γη του 2015, Ανχέλια Ονγκ. right|thumb|180px|Η Μις Γη του 2008, Κάρλα Χένρι. Ο πρώτος διαγωνισμός διοργανώθηκε από την Carousel Productions το 2001. Σκοπός του είναι η ενεργή προώθηση για να προστατευτεί το περιβάλλον. Οι νικήτριες λαμβάνουν μέρος μεταξύ άλλων σε δενδροφυτεύσεις.
Το 2003, ο διαγωνισμός υιοθέτησε το σύνθημα "Ομορφιά για έναν Σκοπό". Το 2004 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Μις Γη, με σκοπό τη συνεργασία με τοπικές και διεθνείς ομάδες και μη κυβερνητικούς οργανισμούς για το περιβάλλον. Κύριος στόχος του ιδρύματος είναι η παροχή περιβαλλοντικής εκπαίδευσης σε παιδιά.
Το 2008 έλαβαν μέρος για πρώτη φορά στο διαγωνισμό υποψήφιες από χώρες όπως το Μπουτάν  και η Ρουάντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γη
Ουίλιαμ Τζορτζ Μπέρι
Ο Ουίλιαμ Τζορτζ "Μπιλ" Μπέρι, γνωστός στη Γαλλία ως Τζορτζ Μπέρι ή Ζορζ Μπερί (γεννημένος στο Χάκνεϊ, στις 18 Αυγούστου 1904, ενώ απεβίωσε το 1972) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε σε επαγγελματικό επίπεδο για λογαριασμό των Τζίλιγχαμ, Τσάρλτον Αθλέτικ, Κρίσταλ Πάλας και Μπρέντφορντ το χρονικό διάστημα μεταξύ 1923 και 1934.
Μετακόμισε στη Γαλλία το 1934, όπου και αγωνίστηκε για λογαριασμό της ΣΚ Φιβ,, ενώ διετέλεσε προπονητής των ΣΚ Φιβ, Λιλ ΟΣΚ και ΟΖΚ Νις. Κατέκτησε δύο Κύπελλα Γαλλίας το 1946 και το 1954.
Στη συνέχεια μετακόμισε στη Τυνησία, όπου εργάστηκε ως προπονητής των ΚΣ Χαμάμ-Λιφ και Ετουάλ Σπορτίβ ντυ Σαχέλ.
Αργότερα εργάστηκε και στο Λουξεμβούργο, όπου κατέκτησε συνολικά 4 φορές το εγχώριο πρωτάθλημα με τις Ζενές Ες και Ουνιόν Λουξεμβούργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζίλιγχαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέντφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλτον Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Κλαμπ Φιβουά Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιρς ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλαμπ Σπορτίφ ντε Χαμάμ-Λιφ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ετουάλ Σπορτίβ ντυ Σαχέλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπορτίνγκ Κλαμπ Φιβουά Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ουνιόν Λουξεμβούργου
Σούπερ Λίγκα 2007–08
Η Σούπερ Λίγκα 2007–08 (γνωστή και ως Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ για εμπορικούς λόγους) και ειδικότερα το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της περιόδου 2007–08 ήταν το 49ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας, το 29ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και δεύτερο που διοργανώθηκε από τη Σούπερ Λιγκ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 36η φορά στην ιστορία του. Υποβιβάστηκαν ο Ατρόμητος, η Βέροια και ο Απόλλων Καλαμαριάς.
Η καινοτομία του πρωταθλήματος ήταν η καθιέρωση των αγώνων κατάταξης (πλέι-οφ) μεταξύ των τεσσάρων ομάδων που τερμάτισαν στις θέσεις 2 ως 5, για να καθοριστεί ποιος σύλλογος θα συμμετάσχει στο Τσάμπιονς Λιγκ, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στο Κύπελλο Ιντερτότο της επόμενης περιόδου.
Πρωταθλητής
Ολυμπιακός
Βαθμολογία
Ο αγώνας Απόλλων Καλαμαριάς – Ολυμπιακός, που έληξε στην κανονική διάρκεια του 1–0, κατοχυρώθηκε στον Ολυμπιακό με 0-3 και ο Απόλλων Καλαμαριάς τιμωρήθηκε με αφαίρεση ενός βαθμού για αντικανονική συμμετοχή του ποδοσφαιριστή Ρόμαν Βάλνερ.
Αποτελέσματα
Πηγή: SuperleagueGreece
1 Η γηπεδούχος είναι στην αριστερή στήλη.
2Ο αγώνας Απόλλων Κ. – Ολυμπιακός, που έληξε στην κανονική διάρκεια του 1-0, κατοχυρώθηκε στον Ολυμπιακό με 0-3, ο Απόλλων Κ. τιμωρήθηκε με αφαίρεση ενός βαθμού για αντικανονική συμμετοχή του ποδοσφαιριστή Ρόμαν Βάλνερ.
Αγώνες κατάταξης (πλέι-οφ)
Συμμετείχαν οι ομάδες από τις θέσεις 2 ως 5. Ο νικητής των πλέι-οφ κέρδισε μια θέση στο 2ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, ο δεύτερος μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ο τρίτος στο Κύπελλο Ιντερτότο. Δεδομένου ότι ο Άρης Θ. είχε ήδη προκριθεί στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ ως φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδας όπου είχε αντίπαλο τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, στο Ιντερτότο οδήγησε τελικά η τέταρτη θέση των πλέι-οφ.
Τα πλέι-οφ διεξήχθησαν ως ένα μίνι πρωτάθλημα των τεσσάρων ομάδων, όμως οι τρεις πρώτες ομάδες (2η έως 4η της κανονικής περιόδου) ξεκίνησαν με το 1/3 της διαφοράς βαθμών που είχαν από την πέμπτη της βαθμολογίας (η οποία ξεκίνησε με μηδέν βαθμούς), στρογγυλοποιημένο στον πλησιέστερο ακέραιο (π.χ. αν το πηλίκο ήταν 1,66 η ομάδα ξεκίνησε με 2 βαθμούς, αν ήταν 2,33 ξεκίνησε πάλι με 2 βαθμούς).
Βαθμολογία
(*) Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς:
Αποτελέσματα
1η αγωνιστική
2η αγωνιστική
3η αγωνιστική
5η αγωνιστική
6η αγωνιστική
Σκόρερ
Πηγή: Galanis Sports Data
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Κράτος του Τευτονικού Τάγματος
thumb|right|Το Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών το 1410
Το Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών (γερμ. Deutschordensstaat, Ordensstaat ή Deutschordensland) ονομαζόταν κατά τον Μεσαίωνα η περιοχή της Βαλτικής που κατοικούσαν οι Τεύτονες Ιππότες. Η περιοχή που κάλυπτε συνέπιπτε σχεδόν με τα εδάφη της κατοπινής Ανατολικής Πρωσίας, της Εσθονίας και της Λεττονίας, ενώ η Λιθουανία είχε κατορθώσει να αντισταθεί στην εισβολή και να διατηρήσει την ανεξαρτησία της.
Ο 13ος αιώνας
thumb|Κρατίδια των Τευτόνων Ιπποτών το 1250, χωρίς την συμμαχική [[Πρωσία που ακόμα δεν είχε προσαρτηθεί]]
Το κράτος των Τευτόνων δεν ήταν τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού έθνους, αλλά ήταν ανεξάρτητο κράτος παρόμοιο με τα άλλα σταυροφορικά κράτη. Στις αρχές του 13ου αιώνα οι Τεύτονες ιππότες άρχισαν να εξαπλώνονται στην Βαλτική. Ο άρχοντας Κόνραντ της Μασοβίας ζήτησε το 1226 την βοήθεια των Τευτόνων, για να πολεμήσει τους Πρώσους, και τους έταξε ως αντάλλαγμα την περιοχή του Κουλμ. Το 1266 ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ τους υποσχέθηκε με το χρυσό συμβόλαιο του Ρίμινι να τους παραχωρήσει την απόλυτη εξουσία της περιοχής των Πρώσων, αν την κατακτούσαν. Το 1231 ακολούθησε η ίδρυση του κάστρου του Τορν, το οποίο χρησίμευε ως βάση για τις εκστρατείες προς τον βορρά. Σε σύντομο χρονικό διάστημα εγκαταστάθηκαν Γερμανικά φύλα, με τα οποία, αλλά και με τις πολεμικές συγκρούσεις που ακολούθησαν το 1261 μέχρι το 1271, θεμελιώθηκε η κυριαρχία του Τάγματος. Το 1202 το Τάγμα των Αδελφών του ξίφους είχε υποτάξει την Λιβονία, μια περιοχή της Βαλτικής, στην οποία κατατασσόταν και το κράτος του Κουρ. Το 1237 ακολούθησε η ένωση του κράτους του Κουρ με το κράτος του Τάγματος των Τευτόνων Ιπποτών, επεκτείνοντας, έτσι, τα σύνορα του κράτους.
600px|thumb|left|Το κάστρο Μαρίενμπουργκ
Ο 14ος αιώνας
Το 1308 ακολούθησε η κατάληψη των εδαφών της Πομερανίας, του Γκντανσκ, της Εσθονίας το 1346 και του Σουηδικού νησιού Γκότλαντ το 1398. Τελικά, το 1402 και με την προσάρτηση του Νόϊμαρκ, το κράτος των Τευτόνων ιπποτών είχε φτάσει στην μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωσή του. Ο αρχηγός του τάγματος των Τευτόνων έφερε τον τίτλο Χόχμάιστερ (γερμ. Hochmeister). Από το 1291 είχε την έδρα του στην Βενετία. Το 1309 την μετέφερε στον πύργο Μαρίενμπουργκ (Μάλμπορκ), και το 1466 στην Καινιξβέργη, (το σημερινό Καλίνινγκραντ), ενώ από το 1309 εκπλήρωνε και καθήκοντα άρχοντα κράτους από την νέα έδρα του. Στην πραγματικότητα, ο Χόχμάιστερ ήταν ένας από τους δύο κυβερνήτες, αφού παράλληλα ο Λάντμάιστερ κυβερνούσε την Λιβονία, ενώ ο Χόχμάιστερ κυβερνούσε την Πρωσία. Οι πολεμικές συγκρούσεις συνεχίστηκαν, κυρίως με τους Πολωνούς και τους Λιθουανούς, τους οποίους δεν κατόρθωσαν να υποτάξουν. Σημαντικοί αρχηγοί του τάγματος ήταν ο Βίνριχ φον Κνίρπρόντε (1351-1382), ο οποίος νίκησε τους Λιθουανούς στην μάχη του Ρούνταου και ο Κόνραντ φον Γιούνγκινγκεν (1393-1407), ο οποίος κατέλαβε αρκετά μέρη μεγαλώνοντας σημαντικά το κράτος, ενώ την ίδια εποχή οι δυο ισχυρότεροι εχθροί του, οι Λιθουανοί και οι Πολωνοί συνήψαν συμμαχία, αφού ο Μέγας Δούκας Γιαγκέλο της Λιθουανίας (1377–1434) νυμφεύθηκε την βασίλισσα Γιαντβίγκα της Πολωνίας.
15ος αιώνας
thumb|Το κράτος του Τάγματος των Τευτόνων το 1455 thumb|Το κράτος του Τάγματος των Τευτόνων το 1466 κατόπιν της διαίρεσής του Το 1410 ο στρατός του Τάγματος των Τευτόνων ηττήθηκε από τους Λιθουανούς στην περίφημη Μάχη του Τάννενμπεργκ. Ακολούθησε η Πρώτη Συμφωνία Ειρήνης του Τόρουν, το 1411, που επέτρεπε μεν στους Τεύτονες να κρατήσουν μεγάλο μέρος των εδαφών τους, τους υποχρέωνε, όμως, να πληρώσουν υψηλή αποζημίωση. Ακολούθησαν μερικές δεκαετίες παρακμής του Τάγματος και διάλυσης του κράτους σε πολλά επί μέρους κρατίδια. Για να πληρώσει τις αποζημιώσεις, το Τάγμα επέβαλε υψηλούς φόρους, πράγμα που ξεσήκωσε αστούς και εμπόρους, οι οποίοι απαίτησαν δικαίωμα λόγου στην βουλή που είχαν ιδρύσει από το 1422. Τα κρατίδια αυτά το 1440 ενώθηκαν και δημιούργησαν την Πρωσική Ομοσπονδία, η οποία, το 1453, υποτάχθηκε στον βασιλιά Κάζιμιρ Δ' της Πολωνίας για να εξασφαλίσει την συμμαχία του. Ακολούθησε ο Δεκατριετής Πόλεμος μεταξύ Πρωσικής Ομοσπονδίας και Πολωνίας από την μια και του Τάγματος των Τευτόνων από την άλλη μεριά. Ο πόλεμος αυτός ήταν οικονομικά καταστροφικός για το Τάγμα και τερματίστηκε με την Δεύτερη Συμφωνία Ειρήνης του Τορν, και την απόσπαση εδαφών από το Τάγμα: η Πομερανία, το Κουλμ, το κάστρο Μαρίενμπουργκ, το Elbląg και το Ερμ πέρασαν στην κατοχή της Πολωνίας, ενώ και για τα υπόλοιπα εδάφη υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν την ηγεμονία της Πολωνίας. Έτσι, για δεύτερη φορά, οι υπήκοοι αναγκάστηκαν να πληρώνουν υψηλούς φόρους για να αποζημιώσουν τους Πολωνούς.
16ος αιώνας
thumb|right|Γκρι: [[Δουκάτο της Πρωσίας. έγχρωμο: Βασίλειο της Πρωσίας, Βασίλειο της Πολωνίας και Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας]] Μετά τον Πολωνο-Τευτονικό πόλεμο ο Χόχμάιστερ Άλμπρεχτ Α΄ του Βρανδεμβούργου και του Άνσμπαχ μετέτρεψε την θρησκεία του κράτος σε Προτεσταντισμό, ενώ το 1525 κρατικοποίησε τις θρησκευτικές εκτάσεις του Τάγματος, κάνοντάς το κληρονομικό Δουκάτο υπό την ηγεμονία της Πολωνίας. Η κρατικοποίηση αμφισβητήθηκε τόσο από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού έθνους όσο και από τον Πάπα. Ο Αυτοκράτορας Φερδινάνδος Α΄ διόρισε τον αρχηγό του Τάγματος ως διαχειριστή της Πρωσίας. Ο τίτλος αυτός, αν και δεν είχε καμιά απολύτως ισχύ, διατηρήθηκε και χρησιμοποιείτο μέχρι και τον 18ο αιώνα.
Το 1526 η Λιβονία υποχώρησε στην υποταγή της στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ελπίζοντας με αυτόν τον τρόπο να κερδίσει την συμμαχία της ενάντια στην επεκτατική πολιτική του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας, κάτι όμως που δεν έγινε. Το 1560-1561 το τοπικό Τάγμα των Τευτόνων στην Λιβονία κατέρρευσε και τα εδάφη διαμοιράστηκαν σχηματίζοντας τα δύο Δουκάτα της Λιβονίας και της Κουρίας υπό την υποταγή της Πολωνίας. Αυτό ήταν και το τέλος του κράτους των Τευτόνων Ιπποτών.