cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φουμίτο Ουέντα
Τα παιχνίδια του έχουν κατορθώσει να θεωρούνται cult και χαρακτηρίζονται από μία σημαντική έλλειψη σεναρίου, παρουσιάζονται με υπερβολικό φως και λίγους διαλόγους. Ο ίδιος χαρακτηρίζει αυτό τη την προσέγγιση ως "σχεδιασμό με αφαίρεση". Έχει συχνά χαρακτηριστεί ως ένας auteur σκηνοθέτης βιντεοπαιχνιδιών.
Δημήτριος Α. Μιαούλης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν πρωτότοκος γιος του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.
Από μικρός ασχολήθηκε με την ναυτιλία και με την έναρξη της επανάστασης εκπροσώπησε πρώτος απ'όλους την οικογένειά του. Τον Απρίλιο του 1821 διορίσθηκε από την κοινότητα της Ύδρας στόλαρχος των Υδραίικων σκαφών που με τη σύμπραξη των Σπετσιώτικων σκαφών, των οποίων ηγούταν ο Νικόλαος Μπότασης, ανέλαβε να εισπλεύσει στον Κορινθιακό Κόλπο, προκειμένου να εκδιώξει ή να καταστρέψει τουρκικά πλοία που ναυλοχούσαν στη Πάτρα. Πράγματι στις 21 Μαΐου η ελληνική αυτή μοίρα διέπλευσε τον Κορινθιακό Κόλπο και κάτω από καταιγιστικό πυρ των φρουρίων του Ρίου και του Αντιρίου ανάγκασε τα εν λόγω τουρκικά σκάφη να καταφύγουν στο μικρό λιμένα της Ναυπάκτου. Τότε πέντε αγγλικά πολεμικά πλοία που διέπλευσαν την περιοχή του Πατραϊκού έθεσαν τα τουρκικά σκάφη υπό την προστασία της σημαίας τους και τα συνόδευσαν στη Ζάκυνθο.
Στη συνέχεια ο Δημήτριος Μιαούλης συμμετείχε με τον πατέρα του σε όλες τις μεγάλες ναυμαχίες της επανάστασης. Μάλιστα ως πλοίαρχος (κυβερνήτης) του «Κίμων» στάλθηκε στην Αγγλία για την μεταφορά της Επιτροπής που πήγε στο Λονδίνο για να ζητήσει την προστασία της Ελλάδας από την Αγγλία, κατά το πρότυπο της Ιονίου Πολιτείας.
Μετά την εθνική Παλιγγενεσία έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου του Βασιλικού Ναυτικού, ενώ με προγενέστερη απόφαση του Καποδίστρια του είχε παραχωρηθεί εθνική γη στη Γλυκεία Ναυπλίου, όπου διατηρούσε αγρόκτημα.
Απεβίωσε το 1836. Ήταν παντρεμένος με την Μαρούσα Βουδούρη και είχε τρία παιδιά τους: Ανδρέα, Νικόλαο και Δημήτριο Μιαούλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Μιαούλη Μιαούλης Δημήτριος Κατηγορία:Αρβανίτες
Νεφθαλί (φυλή)
μικρογραφία|Νεφθαλί Η φυλή Νεφθαλί ήταν μία από τις φυλές του λαού Ισραήλ και προερχόταν από τον Νεφθαλί και του γιους του.
Η φυλή Νεφθαλί στην καταμέτρησή της στο Σινά απαριθμούσε 53.400 πολεμιστές (Αριθμοί 1:43, 2:30), ενώ στην είσοδό της στη γη Χαναάν, 45.400 (Αριθμοί 26:50). Κατά την πορεία των Ισραηλιτών στην έρημο στρατοπέδευσε βόρεια της Σκηνής του Μαρτυρίου, μεταξύ των φυλών Δαν και Ασήρ (Αριθμοί 2:25-31). Στη γη της Επαγγελίας κατοίκησε σε εύφορη περιοχή της Παλαιστίνης (Ιησούς του Ναυή 19:32-39), όπου κυριότερες πόλεις της ήταν η Ασώρ (ή Χιννερώθ) και η Κέδες-νεφθαλί.
Από τη φυλή Νεφθαλί ήρθαν στη Σικλάγ για να βοηθήσουν το Δαβίδ, 1.000 αρχηγοί με 37.000 ασπιδοφόρους και λογχοφόρους (1 Χρονικών 12:34). Ο Ιησούς Χριστός κατοίκησε κοντά στη Νεφθαλείμ και έτσι εκπληρώθηκε σχετική προφητεία του Ησαΐα (Ησαΐας 9:1,2· 8:23· Ματθαίος 4:14-16).
Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Ισραηλινοί Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου
ΦΚ Μεταλίστ Χάρκιβ
Η Μεταλίστ Χάρκιφ (ουκρανικά: ФК Металіст Харків) είναι σύλλογος ποδοσφαίρου που εδρεύει στο Χάρκοβο της Ουκρανίας. Στα πρωταθλήματα της Σοβιετικής Ένωσης και αργότερα της ανεξάρτητης Ουκρανίας έχει αγωνιστεί με τα εξής ονόματα: KhPZ (1936–1946), Ντζέρζινετς (1947–1956), Αβανγκάρντ (1956–1965), Μεταλίστ (1965–1991) και ΦΚ Μεταλίστ (από το 1992).
Ίδρυση
Ιδρύθηκε το 1925 από εργάτες του τοπικού εργοστασίου παραγωγής αρμάτων μάχης (KhPZ).
Σοβιετικές διοργανώσεις
Το 1936 η ποδοσφαιρική ομάδα του εργοστασίου αναρριχήθηκε στο επίσημο σοβιετικό πρωτάθλημα, αφού αναδείχτηκε πρωταθλήτρια του Χαρκόβου. Αγωνίστηκε στην τρίτη κατηγορία του σοβιετικού πρωταθλήματος, προβιβάστηκε στη δεύτερη και κατά περιόδους στην πρώτη κατηγορία. Στο κύπελλο έφτασε δύο φορές στον τελικό (1983, 1988) και την τελευταία φορά το κατέκτησε επικρατώντας της Τορπέντο Μόσχας με 2-1.
Ουκρανικό πρωτάθλημα
Ο σύλλογος τερμάτισε με 40 βαθμούς στο πρωτάθλημα του 2000-2001, ισοβαθμώντας με άλλες δύο ομάδες στην 4η θέση, και έχοντας πλεονέκτημα λόγω της μεγαλύτερης συγκομιδής βαθμών στα παιχνίδια εναντίον των ισόβαθμων αντιπάλων. Παρά τα ισχύοντα κριτήρια ισοβαθμίας, η Μεταλούργκ Ζαπορίζια διαμαρτυρήθηκε και της επιδικάστηκε η πολυπόθητη 4η θέση (που οδηγούσε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ), επειδή ξεχωριστά στα επιμέρους παιχνίδια με Μεταλίστ και ΦΚ Ντνίπρο είχε καλύτερα αποτελέσματα. Την επόμενη σεζόν η ομάδα υποβιβάστηκε, αλλά επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία άμεσα, παρά και τα προβλήματα οικονομικής φύσης που την ταλάνιζαν. Μάλιστα, την ποδοσφαιρική ομάδα ανέλαβε ο Ολεξάνταρ Γιαροσλάφσκι, συνιδιοκτήτης της τράπεζας UkrSibbank, ώστε η Μεταλίστ οικονομικά ανέπνευσε. Τη σεζόν 2006-07 τερμάτισε στην 3η θέση, εξασφαλίζοντας «εισιτήριο» για ευρωπαϊκή διοργάνωση, κάτι που επανέλαβε τις σεζόν 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
thumb|right|175px|Στιγμιότυπο από αγώνα της ομάδας εναντίον της αυστριακής [[ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ|Σάλτσμπουργκ, για το Γιουρόπα Λιγκ 2011–12.]]
Συμμετείχε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στο νέο Γιουρόπα Λιγκ, αντιμετωπίζοντας ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, η Γαλατασαράι, η Έβερτον, η Μπενφίκα και η ΟΚ Σαμπντόρια. Το 2011-12 συμμετείχε στο Γιουρόπα Λιγκ, φτάνοντας στους "8" της διοργάνωσης, όπου αποκλείστηκε από τη Σπόρτινγκ Λισσαβώνας. Μάλιστα, απέκλεισε τον πρωταθλητή Ελλάδας Ολυμπιακό, παρά την ήττα της [0-1] στον πρώτο αγώνα στο Χάρκοβο. Και αυτό γιατί νίκησε στον Πειραιά με σκορ 1-2 και πήρε αυτή την προκριση στους "8". Το 2012-13 βρέθηκε πάλι στο Γιουρόπα Λιγκ, συμμετέχοντας στον 11ο όμιλο, με Μπάγερ Λεβερκούζεν, Ρόζενμποργκ και Ραπίντ Βιέννης, όπου και κατάφερε να πάρει την πρόκριση στους "32" της διοργάνωσης, τερματίζοντας 1η στον όμιλό της με 13 βαθμούς.
Στις 19 Ιουλίου, στην κλήρωση για τον Γ' προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ, κληρώθηκε με τον ΠΑΟΚ.
Καισαριανή
Εγκατάσταση Μικρασιατών και Εθνική Αντίσταση
Η Καισαριανή δημιουργήθηκε από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από την Σμύρνη και τα γύρω χωριά όπως τα Βουρλά.
Τη νύχτα της 16ης προς 17η Ιουνίου 1944, 10 άνδρες της ΕΠΟΝ και αντάρτες του ΕΛΑΣ έχασαν τη ζωή τους σε ενέδρα που τους είχαν στήσει οι κατακτητές, στο χώρο της Μονής Καισαριανής, εκεί που είχαν ταμπουρωθεί.
Συγκοινωνία
Το Νεκροταφείο του Δήμου Καισαριανής αποτελεί αφετηρία της γραμμής 224 (Καισαριανή-Ελ.Βενιζέλου) η οποία τερματίζει στο Πολύγωνο. Η γραμμή 224 περνά από την κεντρική λεωφόρο της Καισαριανής, Εθνικής Αντιστάσεως, με συχνότητα δρομολογίων περίπου 15-20 λεπτά. Ο δήμος από το κέντρο είναι προσβάσιμος από την γραμμή αυτή (δια μέσω Βασ.Σοφίας-Σόλωνος), καθώς και με την δημοτική συγκοινωνία από τον Σταθμό Μετρό Ευαγγελισμός.
Αθλητικά σωματεία
Πηγή Δήμος Καισαριανής
Πανιώνιος Καισαριανής
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Πανιώνιος Καισαριανής είναι αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες το 1946.
Η ομάδα ποδοσφαίρου του Πανιωνίου Καισαριανής είναι το παλιότερο τμήμα του συλλόγου και υπάρχει από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών και έχει πάρει μέρος και στις τρεις κατηγορίες της ένωσης. Ως έδρα χρησιμοποιεί το γήπεδο της Νήαρ Ηστ. Τη δεκαετία 1960-70 αγωνιζόταν στην Α2 κατηγορία της ΕΠΣΑ. Το 1967 εξαναγκάστηκε σε συγχώνευση με την ΑΕ Καισαριανής, από την οποία δημιουργήθηκε η ομάδα Αετός. Μετά τη δικτατορία επανιδρύθηκε και από το 1980 εντάχθηκε ξανά στην ΕΠΣΑ, στη Γ΄ κατηγορία. Αφού πέρασε ένα διάστημα κρίσης, επανήλθε πιο δυνατός και το 2005-06 έπαιζε στην Α΄ κατηγορία. Στη συνέχεια υποβιβάστηκε κι αγωνίστηκε δύο σεζόν στη Β'. Το 2008-09 αγωνίζεται στη Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Ο σύλλογος στηρίζεται στα τμήματα υποδομής και στις ακαδημίες ποδοσφαίρου. Ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν κατά καιρούς στην ομάδα είναι οι: Αντώνης Φώσκολος (1994-97, στη συνέχεια έπαιξε στο Θρασύβουλο), Γιώργος Τσομπανάκης (έπαιξε και στον Εθνικό Αστέρα), Αντωνίου, Μορφωνιός, Παπουλίδης, Ασώματος, Αγριτέλης και Πρασσάς.
Αξιοθέατα και Μνημεία
Ο ερχομός των προσφύγων στην Αθήνα προκάλεσε, τεράστιο θέμα εγκατάστασής τους σε διάφορες περιοχές της Αττικής. Μια τέτοια περιοχή ήταν και η Καλλιθέα, στην οποία υπήρχε τότε το Σκοπευτήριο. Προκειμένου, λοιπόν, να εγκατασταθούν οι πρόσφυγες απαλλοτριώθηκε από το κράτος η περιοχή του Σκοπευτηρίου της Καλλιθέας στη συνέχεια προχώρησαν οι ενέργειες εξεύρεσης νέου χώρου.
Ο νέος τόπος που επιλέχθηκε ήταν η Καισαριανή. Συγκεκριμένα, το 1930 ο Ελ. Βενιζέλος μεταβιβάζει μια έκταση εμβαδού 710 στρεμμάτων της Καισαριανής στην Πανελλήνια Σκοπευτική Εταιρεία (Π.Σ.Ε.) ως πεδίο βολής, με την προϋπόθεση ότι το χώρο θα χρησιμοποιούν και οι ένοπλες δυνάμεις. Αργότερα, παραχωρήθηκε και στον Όμιλο Φιλάθλων Κυνηγετικού Όπλου (Ο.Φ.Κ.Ο.).Το Σκοπευτήριο της Καισαριανής έχουν επισκεφτεί κατά καιρούς πολλές προσωπικότητες της πολιτικής και της τέχνης, μεταξύ τους οι Αλέξης Τσίπρας και Προκόπης Παυλόπουλος.
Εκπαίδευση
Στην Καισαριανή υπάρχουν επτά σχολεία δημοτικής εκπαίδευσης. Επίσης στην Καισαριανή έχουν έδρα δύο γυμνάσια, δύο ενιαία και ένα επαγγελματικό λύκειο,
Το 1ο δημοτικό σχολείο Καισαριανής χτίστηκε το 1930 και ήταν δωρεά της Έλενας Βενιζέλου, γυναίκας του τότε Πρωθυπουργού της Ελλάδας Ελευθέριου Βενιζέλου
Διοικητική ιστορία
Το 1934, ήταν η χρονιά που η Καισαριανή αποσπάται από τον Δήμο Αθηναίων και γίνεται αυτόνομος Δήμος Καισαριανής. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης του 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού.
Δήμαρχοι
Πρώτος δήμαρχος ήταν προσωρινά ο Αριστείδης Περιμένης (δημαρχεύων ως τις 18 Μαΐου 1934). Πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Γεώργιος Κυπραίος (19.. - 1970) ή Σούλιος, σε επαναληπτική εκλογή το 1934. Από το 1938 ως το 1941 δήμαρχος ήταν ο Αναστάσιος Στρατηγός. Μετά το 1941 ακολούθησε μία ανώμαλη κατάσταση, με διορισμένους και παυμένους δημάρχους ως το 1951, οπότε εκλέγεται δήμαρχος ο Λεωνίδας Μανωλίδης, υπηρετώντας ως το 1964 (απεβίωσε το 1968). Δήμαρχος ήταν επίσης και ο οδοντίατρος Δημήτριος Πετμεζάς (19??-1988). Το 1964 τον διαδέχθηκε ο αντιστασιακός Παναγιώτης Μακρής (1917-2015), ο οποίος απολύθηκε από τη χούντα και εξορίστηκε το 1967, για να επανέλθει το 1975 και να επανεκλεγεί το 1978 και το 1986. Το 1967 και για μόλις 15 ημέρες δήμαρχος ήταν ο Ευθ. Χάκκας, ο οποίος απολύθηκε και αντικαταστάθηκε το 1967 από τον διορισμένο Θεμιστοκλή Καρακάση, με αναπληρωτή τον Βασίλειο Μεσάδα, τον οποίο διαδέχθηκε το 1973 ο διορισμένος Φουντάκος και το 1974-1975 ο δικαστικός Βλάσσης. Ακολούθησαν οι δήμαρχοι Θανασης Μπαρτσώκας (1953-2021 ) (1991-98 και 2003-05), Γιώργος Κατημερτζής (1999-2002), Σπύρος Τζόκας (2005-10), Αντώνης Καμπάκας (2011-2014) και τον Μάιο του 2014 εξελέγη ο Γεώργιος Κοντόσταυλος. Έπειτα από απόφαση των Διοικητικών Πρωτοδικείων Αθηνών και Πειραιώς επαναλήφθηκε η ψηφοφορία στις 30 Νοεμβρίου και νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο υποψήφιος του ΚΚΕ, Ηλίας Σταμέλος με 67% αποχή και με διαφορά 205 ψήφων από τον Κοντόσταυλο, υποστηριζόμενο από τον ΣΥΡΙΖΑ. . Από την 1η Σεπτεμβρίου 2019 Δήμαρχος Καισαριανής είναι ο ανεξάρτητος υποψήφιος Χρήστος Βοσκόπουλος, ο οποίος εκλέχτηκε στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής
Αντώνης Αμπατιέλος
Ο Αντώνης Αμπατιέλος (1914 ή 1919 - 7 Αυγούστου 1995) ήταν Έλληνας ναυτεργάτης συνδικαλιστής, στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ.
Βιογραφικό
Ο Αντώνης Αμπατιέλος φέρεται να γεννήθηκε στη Κεφαλονιά το 1919, ενώ κατ΄ άλλους στο Σουλινά της Ρουμανίας το 1914. Από νωρίς ακολούθησε τις ιδέες του φιλελευθερισμού ή λιμπεραλισμού όπως λεγόταν στην εποχή του, ακολούθησε το ναυτικό επάγγελμα του πατέρα του (1933) χάριν του οποίου βρέθηκε στις ΗΠΑ, αναζητώντας καλύτερη ζωή. Εκεί φέρεται ν΄ ασχολήθηκε έντονα με τον ναυτεργατικό συνδικαλισμό. Το 1936 βρίσκεται στην Αγγλία, νέος ακόμα και λίγο πριν το 1940 να έχει αναδειχτεί γραμματέας στην Ομοσπονδία Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων (ΟΕΝΟ), όπου μέσω αυτής υπεράσπιζε το ναυτεργατικό κίνημα σε πλοία κάθε σημαίας.
Η δράση του κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ευρισκόμενος στην Αγγλία υπήρξε ο κύριος εκπρόσωπος των Ελλήνων ναυτεργατών και των διεκδικήσεών τους απέναντι στους Έλληνες εφοπλιστές που έκαναν μεταφορές πολεμικού υλικού στην υπηρεσία της Αγγλικής κυβέρνησης. Η στάση του ελληνικού ναυτεργατικού κινήματος ήταν απεργιακές διεκδικήσεις για να ικανοποιηθούν αιτήματά τους (π.χ αύξηση αποδοχών, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των πληρωμάτων στα πλοία, αποζημιώσεις στις οικογένειες όσων χάνονταν από βυθίσεις πλοίων κλπ), αλλά ποτέ να μην δένονται επί μακρόν τα πλοία στα λιμάνια, ώστε οι μεταφορές να διεξάγονται σε κανονικούς ρυθμούς και να μην είναι τροχοπέδη στον συμμαχικό αγώνα κατά του άξονα. Το σύνθημα ήταν «ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ».
Ο Αμπατιέλος κέρδισε την εκτίμηση όλων των ελλήνων ναυτεργατών του Λονδίνου και ήταν ο κύριος διαπραγματευτής των ναυτεργατών μεταξύ εκπροσώπων των ελλήνων εφοπλιστών και της βρετανικής κυβέρνησης. Στις αρχές του 1942 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Μετά την απελευθέρωση
Μετά την απελευθέρωση το 1947 επέστρεψε στην Ελλάδα πλην όμως συνελήφθη για τη δράση της ΟΕΝΟ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στο πλαίσιο του μεταβαρκιζιανού κράτους καταδικάστηκε σε θάνατο. Όμως η αναγνώριση της δράσης του στο παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα και η διεθνής κατακραυγή για τη θανατική ποινή είχαν αποτέλεσμα την αναστολή της εκτέλεσης. Επιπλέον συμπεριελήφθη στο ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ, μαζί με τον συγκρατούμενο του Μανώλη Γλέζο και άλλα στελέχη της Αντίστασης (Σαράφης, Γαβριηλίδης) στις εκλογές του 1950. Τελικά απελευθερώθηκε μετά από 16 χρόνια ταλαιπωριών, φυλακίσεων και εκτοπισμών, το 1963 με κλονισμένη υγεία.
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου του 1981 εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Α΄ Περιφέρεια του Πειραιά. Πέθανε στις 7 Αυγούστου του 1995 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Ανάστασης του Πειραιά. Για την αναγνώριση της συνδικαλιστικής και πατριωτικής δράσης ένας μικρός δρόμος στο λιμάνι του Πειραιά κοντά στον Άγιο Νικόλαο μετονομάστηκε σε οδό "Αντώνη Αμπατιέλου".
Σύζυγός του ήταν η λαίδη Μπέτυ Αμπατιέλου (1917-2011) πρώην Μπέτυ Μπάρτλετ (Betty Bartlett), η οποία διατήρησε το επίθετο του συζύγου της.
Βιβλιογραφία
Ν. Πηγαδάς "Μια ζωή στον Αγώνα" εκδ. Σύγχρονη Εποχή - Αθήνα 1997.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Αρχάγγελος Μιχαήλ
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο μόνος που αναφέρεται ως αρχάγγελος στην Αγία Γραφή. Επίσης, ονομάζεται «ένας των πρώτων αρχόντων» και «άρχων». Το όνομά του σημαίνει «Ποιος (Είναι) Όμοιος Θεού;»
Εβραϊκές Γραφές
Πιστεύεται ότι ήταν ο ταξιάρχης Μιχαήλ εκείνος ο άγγελος ο οποίος εμφανίζεται στις Εβραϊκές Γραφές (Παλαιά Διαθήκη), και μάλιστα από τις πρώτες στιγμές δημιουργίας του κόσμου.
Ήταν εκείνος που ανήγγειλε στον Αβραάμ την ανάγκη θυσίας του γιου του, Ισαάκ και ο οποίος στη συνέχεια την απέτρεψε και εκείνος που εμφανίστηκε στον Λωτ, και τον λύτρωσε μαζί με την οικογένειά του από την καταστροφή των Σοδόμων. Επίσης ο Μιχαήλ ήταν εκείνος που οδήγησε το λαό του Ισραήλ στη φυγή από την Αίγυπτο εμφανιζόμενος με τη μορφή νεφέλης την ημέρα και φωτιάς τη νύχτα (Έξ. 13,26) οδηγώντας τους στη Γη της Επαγγελίας.
Καινή Διαθήκη
Στην Καινή Διαθήκη, αυτός είναι που θα αναγγείλει τη δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού και την αρπαγή της εκκλησίας Του. (1 Θεσσαλονικείς 4:16-17) Εμφανίζεται προφητικά να ηγείται στρατιάς αγγέλων σε πόλεμο στον ουρανό, κατά «του μεγάλου Δράκοντα, του αρχαίου φιδιού, του Σατανά» και των δαιμόνων, όπου υπερισχύει ο Μιχαήλ και τους ρίχνει στη γη. (Αποκάλυψη 12:7-9)
Εικονογραφία
thumb|220px|right|Αγ. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παίρνει την ψυχή των πλουσίων. Τοιχογραφία από το [[Μοναστήρι της Ρίλα]] Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζονται συνήθως με σπαθί ή σκήπτρο στο δεξί χέρι, σύμβολο της εξουσίας που τους χάρισε ο Θεός. Στο αριστερό χέρι κρατούν πολλές φορές μια σφαίρα που συμβολίζει τον κόσμο.
Εορτασμός
thumb|Η πύλη του ελληνορθόδοξου ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που ιδρύθηκε από την Αγία Ελένη στη Σύλλη [[Ικόνιο|Ικονίου της Μικράς Ασίας.]] thumb|Εσωτερικό του τρούλου του ελληνορθόδοξου ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που ιδρύθηκε από την Αγία Ελένη στη Σύλλη [[Ικόνιο|Ικονίου της Μικράς Ασίας.]] Κατά την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανήκουν μαζί με τον Γαβριήλ στο δεύτερο από τα εννέα τάγματα ασωμάτων και εορτάζονται στις 8 Νοεμβρίου.
Στις 6 Σεπτεμβρίου εορτάζεται το εν Χώναις της Μικράς Ασίας θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είναι ο προστάτης Άγιος των Βρυξελλών και του Κιέβου.
To 327 μ.Χ. η Αγία Ελένη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ σταμάτησε στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας. Εκεί υπήρχαν λαξευμένοι ναοί των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σύλλη για τους χριστιανούς αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα.
Παραδόσεις
Διάφορες παραδόσεις λένε ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε στον Μανταμάδο της Λέσβου στην προσπάθειά του να διαφυλάξει τη μονή της περιοχής.
Παραπομπές
Μιχαήλ
Στέφεν Τσούμπερ
Γκρασχόπερς Ζυρίχης
Ο Τσούμπερ έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Γκρασχόπερς Ζυρίχης στις 12 Ιουλίου 2008 στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου Ιντερτότο, στον επαναληπτικό αγώνα εναντίον της ΚΣ Μπέσα, όπου μπήκε ως αλλαγή στο 83ο λεπτό. Στις 3 Αυγούστου, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Σούπερ Λιγκ Ελβετίας, στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Βαντούζ.
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Στις 5 Ιουλίου 2013, ο Τσούμπερ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Ρωσίας, ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Έκανε το ντεμπούτο του στις 13 Ιουλίου εναντίον της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης στο Σούπερ Καπ Ρωσίας 2013, το οποίο κέρδισε η ΤΣΣΚΑ με 3–0. Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα τέσσερις ημέρες αργότερα με αντίπαλο την Ουράλ.
Στουτγκάρδη (δανεισμός)
Στις 9 Ιανουαρίου 2019, ο Τσούμπερ παραχωρήθηκε ως δανεικός στην ΦφΜ Στουτγκάρδη μέχρι το τέλος της σεζόν.
Άιντραχτ Φραγκφούρτης
Στις 4 Αυγούστου 2020, ο Τσούμπερ μεταγράφηκε στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης της Μπούντεσλιγκα, όπου υπέγραψε τριετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Ο Τσούμπερ ήταν μέλος της Ελβετίας Κ17 τα έτη 2007-08 και ονομάστηκε στην εφεδρική ομάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ17 που διεξήχθη τον Μάιο του 2008. Ο Τσούμπερ ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας Ελβετίας που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο. Στις 17 Μαρτίου 2017, κλήθηκε στην Εθνική Ελβετίας ανδρών.
Συμπεριλήφθηκε στην 23άδα της Ελβετίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία. Ξεκίνησε τα 2 πρώτα παιχνίδια των ομίλων εναντίον της Βραζιλίας και της Σερβίας, σημειώνοντας το γκολ της ομάδας στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Βραζιλίας στον πρώτο αγώνα της ομάδας. Ξεκίνησε τον αγώνα της φάσης των 16 με τη Σουηδία, καθώς η ομάδα ηττήθηκε με 1-0 και αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Τον Μάιο του 2019, έπαιξε στους τελικούς του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ 2018-2019, όπου η Ελβετία τερμάτισε 4η.
Ο Τσούμπερ συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της Ελβετίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νίκη της Ελβετίας επί της Γαλλίας στη φάση των 16, όπου έδωσε μια ασίστ και κέρδισε πέναλτι. Ολοκλήρωσε επίσης τη διοργάνωση ως πρώτος σε ασίστ, με 4.
4 Μαρτίου
3 Μαρτίου | 4 Μαρτίου | 5 Μαρτίου
Η 4η Μαρτίου είναι η 63η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (64η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 302 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ντάνιελ Κρεγκ
Η εμφάνιση του Κρεγκ στην βρετανική τηλεοπτική ταινία Love Is the Devil : Study for a Portrait of Francis Bacon (1998), στην πολεμική ταινία The Trench (1999) και στην δραματική ταινία Some Voices (2000) έλαβαν την προσοχή της βιομηχανίας του κινηματογράφου. Έτσι ο Κρεγκ έλαβε ρόλους σε μεγαλύτερες παραγωγές όπως η ταινία δράσης Lara Croft : Tomb Rider (2001), το θρίλερ Road to Perdition (2002), το θρίλερ Layer Cake (2004) και το ιστορικό δράμα του Στήβεν Σπίλμπεργκ Munich (2005). Ο Κρεγκ απέκτησε διεθνή φήμη όταν επιλέχθηκε ως ο έκτος ηθοποιός που θα ενσάρκωνε τον Βρετανό μυστικό πράκτορα James Bond, χαρακτήρα του Ίαν Φλέμινγκ, στην σειρά ταινιών James Bond, μετά τον Πιρς Μπρόσναν που ανέλαβε τον ίδιο ρόλο το 2005. Η πρώτη του ταινία ως Bond ήταν στην ταινία Casino Royale, η οποία κυκλοφόρησε παγκοσμίως τον Νοέμβριο του 2006 και χάρισε στον Κρεγκ μια υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA. Το  Casino Royale είμναι μια απο τις ταινίες του James Bond με τις μεγαλύτερες εισπράξεις παγκοσμίως. To Quantum of Solace ακολούθησε δυο χρόνια αργότερα.
Η τρίτη ταινία του James Bond με τον ίδιο, το Skyfall, έκανε πρεμιέρα το 2012 και προς το παρόν είναι η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία Bond και η 15η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία όλων των εποχών ; είναι επίσης η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 2015. Η τέταρτη ταινία του James Bond του Κρεγκ, το Spectre, έκανε πρεμιέρα το 2015. Από τότε που ανέλαβε τον ρόλο του Bond, ο Κρεγκ συνεχίζει να πρωταγωνιστεί και σε άλλες ταινίες, συμπεριλαμβανομένων της ταινίας φαντασίας The Golden Compass (2007), της ταινίας για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Defiance (2008), της ταινίας επιστημονικής φαντασίας Cowboys & Aliens (2011), της αγγλόφωνης προσαρμογής της ταινίας μυστηρίου-θρίλερ του Stieg Larsson The Girl with the Dragon Tattoo (2011) και της ταινίας Logan Lucky (2017). Ο Κρεγκ έκανε επίσης μια γκεστ εμφάνιση ως Bond στην τελετή έναρξης των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012, μαζί με την Βασίλισσα Ελισάβετ II.
Πρώτα χρόνια
Η μητέρα του Ντάνιελ λεγόταν Κάρολ Ολίβια (Carol Olivia) και ο πατέρας του, Τίμοθι Τζον Ρουτον Κρεγκ (Timothy John Wroughton Craig). Η μητέρα του ήταν δασκάλα και ο πατέρας του δούλευε σε παμπ όπως το Ring o' Bells και το The Boot Inn, ενώ στο παρελθόν δούλευε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Και οι δυο γονείς του είχαν Ουαλική καταγωγή. Τελικά, μεγάλωσε στο Λίβερπουλ και στο Γουίραλ και ήδη από το σχολείο άρχιζε να μαθαίνει την δουλειά του ηθοποιού. Τότε, πήγαινε σε δημοτικό που βρισκόταν στο Hoylake. Στα 16 του έφυγε για το Λονδίνο, για να σπουδάσει σε σχολή καλλιτεχνών για νέους, ενώ έμενε στο Κάλντει. Αυτός και η μεγαλύτερη του αδερφή, η Λία (Lea) πήγαιναν στο Λύκειο του Χάιλμπρε. Επίσης ως χόμπι, αθλούνταν στην ομάδα ράγκμπι του Χόιλεικ. Μετά, πήγε στην σχολή μουσικής και δράματος, στο Γκουίντχαλ.
Καριέρα
Ο Κρεγκ έκανε την πρώτη του εμφάνιση, το 1993, στο Royal National Theater, στην θεατρική παράσταση Angels in America. Τρία χρόνια μετά, εμφανίστηκε στο δράμα Our Friend In North, ενώ το 2001 έκανε το χολιγουντιανό του ντεμπούτο στην ταινία Lara Croft: Tomb Raider. Το 2002, εμφανίστηκε στην ταινία Road to Perdition και ακολούθησαν και άλλες κινηματογραφικές ταινίες, με τελευταία αυτή του 2008, με τίτλο Defiance.
Τζέιμς Μποντ: 2005-2021
Στις 23 Οκτωβρίου του 2005, ο Ντάνιελ Κρεγκ ήρθε σε συμφωνία με την EON Productions, για να ενσαρκώσει τον νέο και ανανεωμένο, Τζέιμς Μποντ. Οι προηγούμενοι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν τον διάσημο πράκτορα -Σον Κόνερι, Ρότζερ Μουρ, Τίμοθυ Ντάλτον και Πιρς Μπρόσναν - υποστήριξαν την επιλογή της παραγωγής να δώσουν τον ρόλο στον Κρεγκ. Ακόμα και ο Κλάιβ Όουεν, που το όνομά του είχε ακουστεί για τον ρόλο, τον υποστήριξε.
Η πρώτη του εμφάνιση στον ρόλο του Τζείμς Μποντ έγινε στο Casino Royale. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 14 Νοεμβρίου του 2006 και οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 594.239.066 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντας το ως την πιο κερδοφόρα κινηματογραφική ταινία από όλες τις ταινίες του Τζέιμς Μποντ.
Το 2006, οι παραγωγοί της ταινίας Μάικλ Γουίλσον και Μπάρμπαρα Μπρόκολι, ανακοίνωσαν την παραγωγή την 22ης ταινίας Τζέιμς Μποντ. Το Quantum of Solace έκανε πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου του 2008. Το περιοδικό Forbes, ανακοίνωσε πως ο Κρεγκ έχει υπογράψει για άλλες τέσσερις ταινίες.
To 2006, ο Κρεγκ συμμετείχε στην Αμερικάνικη Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών.
Στις 12 Ιουνίου του 2008, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Quantum of Solace, ο Κρεγκ έσκισε την άκρη του δαχτύλου του. Το ατύχημα αυτό ήταν το τελευταίο από μια σειρά ατυχημάτων, όπως ένα αυτοκινητιστικό που προκαλέσε σοβαρό τραυματισμό στον στάντμαν και μια Άστον Μάρτιν που βγήκε από το δρόμο καθώς μεταφερόταν στο πλατό.
Ο Κρεγκ περιγράφει την ενσάρκωσή του στο ρόλο του Μποντ ως αντιήρωα. Συγκεκριμένα είπε: Όταν ρωτήθηκε ποιος είναι ο αγαπημένος του Τζέιμς Μπόντ, απάντησε ο Σον Κόνερι και η αγαπημένη του ταινία Από τη Ρωσία με Αγάπη.
Η τρίτη ταινία Bond του Κρεγκ, το Skyfall, έκανε πρεμιέρα το 2012 και προς το παρόν είναι η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία Bond και η 15η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία όλων των εποχών ; είναι επίσης η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 2015. Η τέταρτη ταινία Bond του Κρεγκ, το Spectre, έκανε πρεμιέρα το 2015.
Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2021 έκανε πρεμιέρα η πέμπτη και τελευταία ταινία με τον ίδιο ως James Bond, το No Time to Die.
Άλλες ασχολίες
Το 1999 ο Κρεγκ εμφανίστηκε σε μια τηλεοπτική δραματική σειρά Shockers: The Visitor στο ρόλο του Ρίτσαρντ και υποδύθηκε το Λόρδο Άσριελ στην κινηματογαφική ταινία με τίτλο Το Αστέρι του Βορρά, η οποία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Φίλιπ Πούλμαν.
Το 2001 εξέφρασε ενδιαφέρον να πάρει μέρος στην ταινία Σταρ Τρεκ, κάτι που τελικά δεν έγινε.
Το 2008, στην ταινία Defiance, υποδύθηκε τον Τομπάια Μπιέσκι, ο οποίος ήταν ο αρχηγός μιας ομάδας Εβραίων και βοήθησε 1.200 άτομα.
Επίσης ακούγεται η φωνή του σε αρκετά βιντεοπαιχνίδια όπως φυσικά του Τζέιμς Μποντ.
Προσωπική ζωή
Το '92, ο Κρεγκ παντρεύτηκε την Σκωτσέζα Φιόνα Λούντον, η οποία είναι επίσης ηθοποιός. Έχουν μια κόρη, την Έλα. Το ζευγάρι όμως χώρισε το 1994. Ύστερα, έκανε σχέση με την Γερμανίδα Χίκε Μάκατς, ενώ λίγο καιρό μετά με την παραγωγό Σατσκούκι Μισέλ.
Ο Κρεγκ αναγκάστηκε να κόψει το κάπνισμα και να προσλάβει έναν προσωπικό γυμναστή για να τον προετοιμάσει για το ρόλο του Τζέιμς Μποντ.
Τον Οκτώβριο του 2008, έδωσε για να αγοράσει σπίτι κοντά στο Ρίτζεντς Παρκ, στο Λονδίνο. Ο Κρεγκ είναι επίσης οπαδός της Λίβερπουλ Φ.Κ..
Στις 22 Ιουνίου 2011 παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό Ρέιτσελ Βάις. Στις 20 Απριλίου 2018 ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περιμένει το πρώτο του παιδί.
Ο Κρεγκ, δηλώνει ότι είναι άθεος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι
Ο Ιρλανδός
Ο Ιρλανδός (The Irishman) είναι αμερικανική επική αστυνομική ταινία σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε, ο οποίος συμμετείχε και στην παραγωγή. Το σενάριο γράφτηκε από τον Στίβεν Ζαΐλιαν, το οποίο βασίστηκε στο βιβλίο I Heard You Paint Houses (τίτλος που χρησιμοποιήθηκε κι από την ίδια την ταινία στο περιεχόμενό της). Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο και ο Τζο Πέσι. Στους δευτερεύοντες ρόλους υπάρχουν ηθοποιοί όπως οι Άννα Πάκουιν, Μπόμπι Κανβάλι, Τζέσι Πλέμονς και Χάρβεϊ Καϊτέλ.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, ανακοινώθηκε ότι Ο Ιρλανδός θα ήταν η επόμενη ταινία του Σκορτσέζε, μετά το Silence (2016). Η ταινία σηματοδοτεί την ένατη συνεργασία μεταξύ του Σκορσέζε και του Ντε Νίρο, ο οποίο πέραν του πρωταγωνιστικού ρόλου που θα είχε, συμμετείχε και στην παραγωγή. Τον ίδιο μήνα επιβεβαιώθηκε κι ότι κι ο Πατσίνο θα συμμετείχε στην ταινία. Το ίδιο και ο Πέσι, ο οποίος είχε παρέλθει σε μία ανεπίσημη απόσυρση από την ηθοποιία μετά από αρκετές αρνητικές απαντήσεις του σε διάφορες παραγωγές. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2017, με το περισσότερο μέρος της ταινίας να γυρίζεται στη Νέα Υόρκη,  ενώ ολοκληρώθηκαν περίπου τον Μάρτιο του 2018. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε ειδική τεχνλογία, ώστε και οι τρεις πρωταγωνιστές να φαίνονται νεότεροι από ό,τι είναι. Η παραγωγή κόστισε 159 εκατομμύρια δολάρια και ο συνολικός χρόνος της ταινίας έφτασε τα 209 λεπτά, γεγονός που την καθιστά μία από τις ακριβότερες και μεγαλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη.
Ο Ιρλανδός έλαβε πολυάριθμες διακρίσεις, όπως στα Όσκαρ, όπου ήταν υποψήφιος σε δέκα κατηγορίες και στις Χρυσές Σφαίρες όπου ήταν υποψήφιος σε πέντε κατηγορίες, χωρίς να κερδίσει σε κάποια, καθώς επίσης ήταν υποψήφιος και σε δέκα κατηγορίες των BAFTA.
Πλοκή
Σε ένα γηροκομείο, ο ηλικιωμένος Ιρλανδό-Αμερικανός βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Φρανκ Σίραν, αφηγείται την ζωή του ως δολοφόνος της Μαφίας.
Στη Φιλαδέλφεια της δεκαετίας του 1950, ο Σίραν εργάζεται ως οδηγός φορτηγού και αρχίζει να πουλά μέρος του περιεχομένου των αποστολών του στον τοπικό γκάνγκστερ Σκίνι Ράζορ, μέλος της εγκληματικής οικογένειας της Φιλαδέλφειας με επικεφαλής τον Άντζελο Μπρούνο. Όταν η εταιρεία στην οποία εργάζεται ο Σίραν θα τον κατηγορήσει για κλοπή, ο συνδικαλιστής δικηγόρος Μπιλ Μπαφαλίνο αναλαμβάνει την υπόθεση με τον Σίραν να αρνείται να κατονομάσει τους πελάτες του στον δικαστή. Ο Μπιλ στην συνέχεια συστήνει τον Σίραν στον ξάδερφό του Ράσελ Μπαφαλίνο, ο οποίος είναι επικεφαλής της εγκληματικής οικογένειας της Βορειοανατολικής Πενσυλβάνια.
Ο Σίραν αρχίζει να εκτελεί δουλειές για τον Ράσελ, καθώς και για μέλη του υπόκοσμου της Νότιας Φιλαδέλφειας, συμπεριλαμβανομένων των «βαψίματων σπιτιών», ενός ευφημισμού για πληρωμάνα συμβόλαια θανάτου. Σύντομα, ο Ράσελ συστήνει τον Σίραν στον Τζίμι Χόφα, τον επικεφαλής της Διεθνούς Ένωσης Οδηγών Φορτηγών, ο οποίος έχει οικονομικούς δεσμούς με την εγκληματική οικογένεια της Βορειοανατολικής Πενσυλβάνια και αγωνίζεται να αντιμετωπίσει τον ανερχόμενο συνδικαλιστή Άντονι "Τόνι Προ" Προβεντσάνο, καθώς και την αυξανόμενη πίεση από τον Ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ο Χόφα έρχεται κοντά με τον Σίραν και την οικογένειά του, ειδικά την κόρη του Πέγκι, και ο Σίραν γίνεται επικεφαλής της προσωπικής ασφάλειας του Χόφα.
Με την νίκη του Τζον Φ. Κένεντι στις εκλογές του 1960, ο Ράσελ ενθουσιάζεται ενώ ο Χόφα γίνεται έξαλλος. Ο αδερφός του Κένεντι, ο Ρόμπερτ Κένεντι, ο οποίος γίνεται Γενικός Εισαγγελέας, σχηματίζει μια ομάδα ονόματι «Πιάστε τον Χόφα» για να εκδιώξει τον Χόφα, από την ηγεσία των Οδηγών ο οποίος τελικά συλλαμβάνεται και καταδικάζεται το 1964 για παραβίαση της δικαστικής επιτροπής. Ενώ ο Χόφα βρίσκεται στη φυλακή, ο αντικαταστάτης του στην προεδρία των Οδηγών Φορτηγών, Φρανκ «Φιτς» Φιτσίμονς, κάνει κατάχρηση κεφαλαίων του συνταξιοδοτικού ταμείου της ένωσης και χορηγεί άτοκα δάνεια στη Μαφία. Η σχέση του Χόφα με τον Τόνι Προ, ο οποίος συνελήφθη για εκβιασμό, επιδεινώνεται επίσης ανεξέλεγκτα όταν ο Χόφα αρνείται να του κάνει μια χάρη. Ο Χόφα εν τω μεταξύ αποφυλακίζεται εξαιτίας της αμνηστίας του από τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον το 1971, αν και του απαγορεύεται να συμμετέχει σε οποιεσδήποτε δραστηριότητες του Συνδικάτου των Οδηγών Φορτηγών μέχρι το 1980.
Παρά τους όρους αποφυλάκισής του, ο Χόφα αναλαμβάνει ένα σχέδιο για να ανακτήσει τη δύναμή του πάνω στο Συνδικάτο των Οδηγών Φορτηγών. Η αυξανόμενη ασέβεια του Χόφα προς τους άλλους ηγέτες του Συνδικάτου και η πρόθεσή του να αποσπάσει την ένωση από τη Μαφία αρχίζει να ανησυχεί τον Ράσελ Μπαφαλίνο. Κατά τη διάρκεια ενός δείπνου προς τιμήν του Σίραν τον Οκτώβριο του 1973, ο Ράσελ λέει στον Σίραν να αντιμετωπίσει τον Χόφα και να τον προειδοποιήσει ότι οι επικεφαλής των οικογενειών του εγκλήματος είναι δυσαρεστημένοι με τη συμπεριφορά του. Ο Χόφα, στη συνέχεια, ενημερώνει τον Σίραν ότι «γνωρίζει τα πράγματα» και ισχυρίζεται ότι αυτά που ξέρει τον καθιστά άτρωτο, καθώς σε περίπτωση που θα του συμβεί κάτι, όλοι θα καταλήξουν στη φυλακή.
Το 1975, ενώ πηγαίνουν στο γάμο της κόρης του Μπιλ, ο Ράσελ λέει στον Σίραν ότι τα αφεντικά της Μαφίας έχουν βαρεθεί τον Χόφα και έχουν εγκρίνει την δολοφονία του. Διστακτικά, ο Ράσελ ενημερώνει τον Σίραν ότι έχει επιλεγεί ως ο δολοφόνος, γνωρίζοντας ότι διαφορετικά θα προσπαθούσε να προειδοποιήσει ή να σώσει τον Χόφα. Οι δυο τους οδηγούν σε ιδιωτικό αεροδρόμιο όπου ο Σίραν επιβιβάζεται σε αεροπλάνο για το Ντιτρόιτ. Εν τω μεταξύ ο Χόφα, ο οποίος είχε προγραμματίσει μια συνάντηση σε ένα τοπικό εστιατόριο με τον Τόνι Προ και τον Άντονι Τζιακαλόνε, εκπλήσσεται όταν βλέπει τον Σίραν να φτάνει αργά με τον ανυποψίαστο ανάδοχο γιο του Χόφα, Τσάκι Ο'Μπράιεν και τον δανεικό εκτελεστή Σάλι Μπαγκς. Αυτοί συμβουλεύουν τον Χόφα ότι η συνάντηση μεταφέρθηκε σε ένα σπίτι όπου εκεί τον περιμένουν ο Τόνι Προ και ο Ράσελ και τον οδηγούν. Μπαίνοντας στο σπίτι, ο Χόφα το βρίσκει άδειο και συνειδητοποιεί ότι είναι παγίδα. Γυρίζει για να φύγει, αλλά ο Σίραν τον πυροβολεί εξ επαφής πριν αφήσει το όπλο στο πτώμα του κοντά στην είσοδο. Αφού αναχωρήσει ο Σίραν, δύο άλλοι μαφιόζοι τυλίγουν το πτώμα και το αποτεφρώνουν μυστικά.
Αργότερα σε μια μεγάλη δικαστική επιτροπή για την εξαφάνιση του Χόφα, οι Σίραν, Ράσελ Μπαφαλίνο, Τόνι Προβεντσάνο, καθώς και άλλοι καταδικάζονται τελικά για διάφορες κατηγορίες που δεν σχετίζονται με τη δολοφονία του Χόφα. Ένας προς έναν, οι ηλικιωμένοι πλέον γκάνγκστερ αρχίζουν να πεθαίνουν στη φυλακή. Ο Σίραν τελικά αποφυλακίζεται και μπαίνει σε γηροκομείο. Προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τις κόρες του, αλλά η Πέγκυ, υποπτευόμενη τη συμμετοχή του στην εξαφάνιση του Χόφα, διακόπτει κάθε επαφή μαζί του. Ο Σίραν αρχίζει να βλέπει έναν καθολικό ιερέα που έχει λειτουργεί στο γηροκομείο ο οποίος δίνει στον Σίραν την άφεση για εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Καθώς ο ιερέας φεύγει, ο Σίραν του ζητά να αφήσει την πόρτα ελαφρώς μισάνοιχτη, μιμούμενος μία από τις συνήθειες του Χόφα.
Ανάπτυξη
Σε μια συνέντευξη στον The Guardian, ο Σκορσέζε ανέφερε ότι η αρχική σκέψη αυτού της ταινίας ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, δηλώνοντας: «Ο Μπομπ [Ντε Νίρο] και εγώ προσπαθήσαμε για πολλά χρόνια να καταλήξουμε σε μια ταινία. Αυτό ξεκίνησε στην πραγματικότητα περίπου 35 χρόνια πριν από την ιδέα του ριμέικ του The Bad and the Beautiful και της συνέχειας Two Weeks in Another Town. Κάπως έτσι το εξαντλήσαμε». Στη συνέχεια, ο Σκορσέζε προσέγγισε τον Ντε Νίρο με μια ιδέα να κάνει μια ιστορία για έναν ηλικιωμένο εκτελεστή, η οποία δεν προχώρησε. Ο Ντε Νίρο ξαναζωντάνεψε την παλιά συζήτηση και «ξεκίνησε το έργο» αφού διάβασε ένα αντίγραφο του βιβλίου I Heard You Paint Houses που γράφτηκε από τον Τσαρλς Μπραντ, με τον Σκορσέζε να λέει ότι ο Ντε Νίρο «έγινε μάλλον συναισθηματικός» καθώς του ανέφερε για τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Στη συνέχεια, ο Σκορσέζε ενδιαφέρθηκε να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου και να συμπεριλάβει τους Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο και Τζο Πέσι.
Ο Ιρλανδός ξεκίνησε τη φάση ανάπτυξης του το 2007. Νέα υλικά πλοκής και επανεγγραφές προκάλεσαν την ταινία να χάσει τη θέση της στο ημερολόγιο κυκλοφορίας της ταινίας, με τον Σκορσέζε να συνεχίζει να σκηνοθετεί άλλες τρεις ταινίες, τον Hugo (2011), τον Λύκο της Wall Street (2013) και την Σιωπή (2016), πριν επιστρέψει στον Ιρλανδό. Τον Σεπτέμβριο του 2014, μετά από χρόνια δύσκολης ανάπτυξης ο Πατσίνο επιβεβαίωσε ότι η ταινία θα ήταν το επόμενο έργο του Σκορσέζε μετά τη Σιωπή. Τον Οκτώβριο του 2015, ο Ντε Νίρο δήλωσε ότι η ταινία εξακολουθούσε να υφίσταται και θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει τα γυρίσματα το 2016 με τον Στίβεν Ζάιλιαν να επιβεβαιώνεται ως σεναριογράφος. Ο Ντε Νίρο εργάστηκε επίσης ως παραγωγός για την ταινία. Τον Ιούλιο του 2017, αναφέρθηκε ότι η ταινία θα παρουσιαζόταν ως μια σειρά αναδρομών ενός ηλικιωμένου Φρανκ Σίραν, που αφηγείται τις πολλές εγκληματικές του δραστηριότητες για αρκετές δεκαετίες, με τον Ντε Νίρο να εμφανίζεται «μόλις 24 ετών, ενώ ήταν κάπου 80 ετών». Ο παραγωγός Ιρβιν Γουίνκλερ όρισε το έργο ως «συνάντηση ανθρώπων που έχουν συνεργαστεί από τότε που είμαστε παιδιά μαζί», ενώ ο Ρόζενταλ ανέφερε ότι «αυτό που θα σας εκπλήξει είναι, ως ταινία του Σκορσέζε, είναι μια πιο αργή ταινία... Είναι παιδιά που κοιτάζουν τον εαυτό τους με μια παλαιότερη οπτική γωνία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ίρβιν Γουίνκλερ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Μάρτιν Σκορτσέζε Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ρόμπερτ Ντε Νίρο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Σενάρια του Στίβεν Ζαΐλιαν Κατηγορία:Ταινίες του Netflix Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Ντιτρόιτ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Μονή Παναγίας του Άρακα
Η Μονή της Παναγίας του Άρακα βρίσκεται κοντά στο χωριό Λαγουδερά Λευκωσίας και χτίστηκε στη Μεσοβυζαντινή περίοδο, γύρω στον 12ο αιώνα αλλά παρήκμασε τον 18ο αιώνα. Σήμερα σώζεται το διώροφο μοναστηριακό κτήριο στην βόρεια πλευρά της εκκλησίας, που χρησιμοποιείται σαν κατοικία του ιερέα.
Η μονή είναι Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με άλλες εννέα εκκλησίες στην περιοχή Τρόοδος.
Ονομασία
Το όνομα Άρακος ίσως να προέρχεται από το φυτό αρακάς ή από την λέξη ιέρακας, το γεράκι.
Αρχιτεκτονική και Διακόσμηση Ναού
Είναι μονόκλιτου τύπου με τρούλο. Εξωτερικά η στέγη διαμορφώνεται σε σχήμα σταυρού.
Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με εξαιρετικής τέχνης τοιχογραφίες με δαπάνη του Λέοντος του Αυθέντη το 1192. Αυτή είναι και οι μεγάλη σημασία της εκκλησίας, ότι παρουσιάζει μια συμπληρωμένη σειρά με τοιχογραφίες του νεοκλασικού ρυθμού της Βυζαντινής τέχνης. Οι κομψές και εκλεπτυσμένες μορφές με ελληνιστική επίδραση, η πλούσια κίνηση τον ενδυμάτων, με ελευθερία στη κίνηση, απλώνουν την ομορφιά τους και τη χάρη τους, σε όλους τους τοίχους της εκκλησίας. Στην αψίδα οι τοιχογραφίες διαφέρουν τεχνοτροπικά από τις άλλες τοιχογραφίες του ναού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έγιναν σε προγενέστερη εποχή αλλά μάλλον έγιναν από άλλο ζωγράφο. Τον 14ο αιώνα ο ζωγράφος Λεόντιος ζωγράφισε τη Θεοτόκο στο τυφλό τόξο πάνω από την βόρεια είσοδο του ναού και την εξωτερική πλευρά του αρχικού δυτικού τοίχου. Τον 17ο αιώνα ζωγραφίστηκαν διάφοροι άγιοι στην εξωτερική πλευρά του βόρειου τοίχου.
Οι πιο διάσημες εικόνες
thumb|200px|Η εικόνα της Θεοτόκου Αρακιώτισσας Οι πιο διάσημες εικόνες της εκκλησίας θεωρούνται αυτές του Χριστού και της Θεοτόκου Αρακιώτισσας, οι οποίες έχουν αποδοθεί στον Θεόδωρο Αψευδή και χρονολογούνται στο τέλος του 12ου αιώνα. Ο ζωγράφος αποδίδει με πολλή προσοχή της λεπτομέρειες και με έντονη αντιπαράθεση φωτός και σκιάς στο πρόσωπο, ιδιαίτερα εκείνο του Χριστού, όπου ο λαδοπράσινος σκοτεινός προπλασμός έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πλατιές κόκκινες επιφάνειες που αποδίδουν τα ζυγωματικά του προσώπου. Χαρακτηριστική είναι επίσης η επιμέλεια με την οποία ο ζωγράφος αποδίδει τη κόμη και τη γενειάδα του Χριστού. Στην εικόνα όμως της Παναγίας που ανήκει στον τύπο της Οδηγήτριας, χρησιμοποιεί λιγότερο θερμά χρώματα. Αν και ζωγράφισε το κεφάλι της Παναγίας όρθιο, σχεδόν σε αγέρωχη στάση, έδωσε μελαγχολική έκφραση στον πρόσωπο. Ο τρόπος απόδοσης του προσώπου με την περιορισμένη σκιά και τους φωτεινούς τόνους της σάρκας και τις έντονες κόκκινες βούλλες στα μάγουλα και τη κόκκινη γραμμή που τονίζει τα βλέφαρα και τη μύτη συνδέουν την εικόνα με άλλες σύγχρονες εικόνες.
Πηγές
Παναγιας του Αρακα
Λαφίτης του Ασκληπιού
Ο Λαφίτης του Ασκληπιού (Zamenis longissimus, παλιότερα Elaphe longissima) είναι ένα μη δηλητηριώδες φίδι, γηγενές της Ευρώπης. Ανήκει στην οικογένεια των Καινοφιίδων ''(colubridae). Δεδομένου πως φτάνει σε μήκος τα 2 μέτρα θεωρείται από τα μεγαλύτερα φίδια της Ευρώπης παρόλο που δεν είναι όσο ογκώδες όσο ο Λαφιάτης ή το Malpolon monspessulanus. ''Ο λαφίτης του Ασκληπιού έχει πολιτιστική και ιστορική σημασία λόγω του ρόλου του στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία και τον επακόλουθο συμβολισμό.
Περιγραφή
Το μέγεθος των φιδιών κατά την εκκόλαψη είναι περίπου 30 cm. Το μέγεθος των ενηλίκων συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 110 και 160 cm. συνολικά (συμπεριλαμβανομένης της ουράς). Μπορεί να φτάσει τα 200 cm. με το μέγιστο καταγεγραμένο μήκος τα 225 cm. Είναι μακρύ, λεπτό, σκούρο και συνήθως χαλκόχρωμο, με ομαλές λεπίδες που του δίνουν μια μεταλλική γυαλάδα. Τα ανήλικα άτομα συγχέονται εύκολα με ανήλικα νερόφιδα που επίσης διαθέτουν κίτρινο περιλαίμιο το οποίο περιστασιακά παραμένει για κάποιο χρόνο και σε νεαρά ενήλικα άτομα. Το χρώμα τους είναι ανοιχτό πράσινο ή καφε-πράσινο με διάφορα σκουρόχρωμα μοτίβα κατά μήκων των πλευρών και της πλάτης τους. Το κεφάλι των ανήλικων επίσης διαθέτει χαρακτηριστικές σκούρες κηλίδες: μια κηλίδα σε σχήμα οπλής βρίσκεται πίσω από το κεφάλι και ανάμεσα στις κίτρινες λωρίδες του λαιμού. Μια οριζόντια λωρίδα ξεκινάει από το μάτι και ενώνεται με τα σημάδια στον λαιμό ενώ μια κάθετη λωρίδα συνδέει το μάτι με την 4η και 5η φολίδες του άνω χείλους.
Αν και δεν υπάρχει αισθητός σεξουαλικός διμορφισμός ως προς τον χρωματισμό, τα αρσενικά άτομα αναπτύσσουν αρκετά μακρύτερο μήκος από τα θηλυκά, πιθανώς λόγω της πιο σημαντικής συμβολής ενέργειας εκ μέρους των τελευταίων κατά τον αναπαραγωγικό κύκλο. Άλλες διαφορές, όπως και σε πολλά άλλα φίδια, περιλαμβάνουν την σχετικά μακρύτερη προς το συνολικό μήκος του σώματος ουρά και την ευρύτερη βάση της ουράς στα αρσενικά άτομα.
Η διάταξη των φολίδων περιλαμβάνει 23 σειρές ραχιάιων φολίδων στο μέσο του σώματος (σπανιότερα 19 ή 21), 211-250 κοιλιακές φολίδες, μια διαιρεμένη πρωκτική φολίδα, και 60-91 ζεύγη φολίδων στο κάτω μέρος της ουράς. Οι κοιλιακές φολίδες σχηματίζουν οξεία γωνία στο σημείο συνάντησης του κάτω μέρους του σώματος με το πλαϊνό, πράγμα που ενισχύει την αναρριχητική ικανότητα του είδους. Η διάρκεια ζωής υπολογίζεται σε περίπου 25 με 30 χρόνια.
Γεωγραφική κατανομή
Η συνεχής περιοχή εξάπλωσης του Zamenis longissimus longissimus, που πλέον αποτελέι τη μόνη αναγνωρισμένη μονοτυπική μορφή, καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Γαλλίας, (εκτός του Βορρά, περίπου μέχρι το γεωγραφικό πλάτος του Παρισιού), τα ισπανικά Πυρηναία και την ανατολική πλευρά των ισπανικών βόρειων παραλίων, την Ιταλία (εκτός από το Νότο και τη Σικελία), ολόκληρη τη Βαλκανική χερσονήσο και τμήματα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης μέχρι περίπου τον 49ο παράλληλο στο ανατολικό τμήμα της περιοχής εξάπλωσης. Απομονωμένοι πληθυσμοί έχουν εντοπιστεί στα Κανταβρικά όρη, στη Δυτική Γερμανία, στα βορειοδυτικά της Τσεχικής Δημοκρατίας (κοντά στο Κάρλοβι Βάρι, που επί του παρόντος αποτελεί και τη βορειότερη γνωστή φυσική παρουσία του είδους) και στη νότια Ουκρανία. Βρίσκεται επίσης στη βόρεια Τουρκία, το νότιο Αζερμπαϊτζάν και το βορειοδυτικό Ιράν.
Σύμφωνα με στοιχεία από τη μελέτη απολιθώματων, η εξάπλωση του είδους στη θερμότερη Ατλαντική περίοδο (περίπου 8000-5000 χρόνια πριν) της Ολόκαινου έφτανε προς Βορρά ως τη Δανία. Ο σημερινός τσεχικός πληθυσμός θεωρείται πλέον αυτόχθον απομεινάρι της εν λόγω μέγιστης κατανομής με βάση τα αποτελέσματα γενετικών αναλύσεων, πράγμα που μάλλον ισχύει και για τους γερμανικούς πληθυσμούς. Τα απολιθώματα επίσης δείχνουν ότι κατά τη διάρκεια προηγούμενων μεσοπαγετώνιων περιόδων πληθυσμοί ζούσαν και στη Βρετανία, αλλά οδηγήθηκαν Νότια αργότερα κατά τη διάρκεια μεταγενέστερων παγετωνικών περιόδων. Τέτοιες επαναλαμβανόμενες διακυμάνσεις της εξάπλωσης του είδους στην Ευρώπη εξαιτίας των κλιματολογικών συνθηκών φαίνεται να έχουν συμβεί πολλές φορές κατά το Πλειστόκαινο.
Ο V.L. Laughlin διατύπωσε την υπόθεση πως τμήματα της γεωγραφικής κατανομής του είδους μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της σκόπιμης απελευθέρωσης των φιδιών από τους Ρωμαίους από τους ναούς του Ασκληπιού, όπου τα φίδια έπαιζαν σημαντικό ρόλο στις ιατρικές τελετές και τη λατρεία του θεού. Υπάρχουν πλέον δύο πληθυσμοί στη Βρετανία που προέρχονται από ζώα που έχουν δραπετεύσει από την αιχμαλωσία. Ο παλιότερος πληθυσμός, στη βόρεια Ουαλία, έχει επιβιώσει και αναπαράγεται εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια. Ο δεύτερος, νεότερος πληθυσμός, βρίσκεται στο Regent's Park του Λονδίνου. Υπάρχουν υποψίες πως η αποικία υπήρχε για έναν αριθμό ετών χωρίς να γίνει αντιληπτή.
Ενδιαιτήματα
Στο νότο, η εξάπλωση του λαφίτη του Ασκληπιού δείχνει να συμπίπτει με την οριογραμμή μεταξύ φυλλοβόλων δασών πλατύφυλλων και μεσογειακών θαμνώνων, με τους τελευταίους να είναι μάλλον πολύ ξηροί για το είδος. Βόρεια, η γραμμή της παρουσιάς τους δείχνει να καθορίζεται από την θερμοκρασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καινοφιίδαι
Γιβραλτάρ
Το Γιβραλτάρ (αγγλικά: Gibraltar, στα ισπανικά προφέρεται Χιβραλτάρ) είναι πόλη και μικρή βραχώδης χερσόνησος έκτασης 6,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων στο νότιο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου και συγκεκριμένα της Ανδαλουσίας, 14 ναυτικά μίλια βορειοανατολικά της Ταρίφας και αποτελεί Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος. Στο σημείο εκείνο, γνωστό και ως στενό του Γιβραλτάρ, ενώνονται η Μεσόγειος Θάλασσα με τον Ατλαντικό ωκεανό, αποτελώντας έτσι τη δυτική κλείδα-στόμιο της λεκάνης της Μεσογείου. Το Γιβραλτάρ εκτείνεται σε μήκος 2,5 μιλίων από Βορρά προς Νότο και πλάτους 3/4 του μιλίου, είναι δε η Τζιμπιλτέρα ή Τζιμπεράλτα στη κοινή γλώσσα των Ελλήνων ναυτικών. Έχει πληθυσμό 34.003 κατοίκους με βάση εκτιμήσεις για το 2016.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Αποδείξεις για την κατοίκηση από τους Νεάντερταλ στο Γιβραλτάρ, πριν από περίπου 50.000 χρόνια, έχουν ανακαλυφθεί στο Σπήλαιο Γκόραμ. Οι σπηλιές του Γιβραλτάρ συνέχισαν να χρησιμοποιούνται από τους Χόμο Σάπιενς, μετά από την τελική εξαφάνιση των Νεάντερταλ. Πέτρινα εργαλεία, εστίες (τζάκια) και οστά ζώων, που χρονολογούνται από περίπου 40.000 χρόνια μέχρι 5.000 χρόνια πριν, έχουν βρεθεί σε ιζήματα εντός του Σπηλαίου Γκόραμ.
Πολυάριθμα αγγεία που χρονολογούνται στη Νεολιθική Εποχή έχουν βρεθεί σε σπηλιές του Γιβραλτάρ, με χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα του πολιτισμού που αναπτύχθηκε την ίδια περίοδο στην Ανδαλουσία και κυριότερα στην γειτονική Αλμερία. Για την Εποχή του Χαλκού τα στοιχεία κατοίκησης είναι λιγότερα, καθώς το διάστημα εκείνο οι άνθρωποι είχαν σταματήσει σε μεγάλο βαθμό να ζουν σε σπηλιές.
Κατά την αρχαιότητα, το Γιβραλτάρ θεωρούνταν από τους λαούς της Μεσογείου ως τόπος θρησκευτικής και συμβολικής σημασίας. Οι Φοίνικες το χρησιμοποίησαν ως εμπορική τους βάση για αρκετούς αιώνες, περίπου από το 950 π.Χ. και μετά. Ο Βράχος του Γιβραλτάρ αποτέλεσε την βόρεια από τις Ηράκλειες Στήλες των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και το Όρος Κάλπε των αρχαίων Ρωμαίων (όνομα ίσως φοινικικής προέλευσης). Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Ηρακλής χρησιμοποίησε την υπεράνθρωπη δύναμή του για να χωρίσει το όρος που ένωνε την Ευρώπη με την Αφρική και να περάσει ανάμεσα του. Κάνοντας αυτό, ένωσε τον Ατλαντικό με τη Μεσόγειο και σχημάτισε το Στενό του Γιβραλτάρ. Παρότι η περιοχή αποτέλεσε πεδίο ελέγχου Φοινίκων, Ελλήνων και Ρωμαίων, δεν υπάρχουν γνωστά αρχαιολογικά στοιχεία μόνιμων οικισμών στον χώρο του σημερινού Γιβραλτάρ. Τουναντίον, τέτοια υπάρχουν στην περιοχή του κόλπου που αποτελεί σήμερα την Πεδιάδα του Γιβραλτάρ.