cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τελέθριο
Ιστορία
Ο Θεόφραστος στην “Ιστορία Φυτών”, ονομάζει το Τελέθριο “Τελέθριον Σύσκιον”. Τα περισσότερα χωριά του Τελεθρίου χτίστηκαν την Βυζαντινή περίοδο. Σε αυτό το όρος κατά τη διάρκεια της κατοχής είχαν στρατόπεδο δυνάμεις των ανταρτών, κοντά στο χωριό Γαλατσάδες.
Χλωρίδα
Στα δάση του Τελέθριου, που ανήκουν στην κατηγορία ”Μικτά Μεσογειακά Δάση”, κυριαρχεί η πλατύφυλλος βελανιδιά. Το δάσος στα χαμηλότερα σημεία περιλαμβάνει πεύκα, κουμαριές, αδραχλιές κ.ά., ενώ σε μεγαλύτερο υψόμετρο υπάρχει παρουσία άλλων δασοπονικών ειδών, όπως χνοώδους δρυός και ποδισκοφόρου δρυός. Με βάση τη χαρτογράφηση των ελληνικών οικοτόπων, στο Τελέθριο υπάρχουν θαμνολίβαδα σκληρόφυλλων θαμνώνων (Μεσογειακοί δενδρώδεις θαμνώνες-Matorral).
Περιήγηση
Στο Τελέθριο γίνονται εκδρομές, πεζοπορίες, ιππασία και ποδήλατο βουνού. Υπάρχουν χαρτογραφημένες διαδρομές και μονοπάτια. Οι διαδρομές γίνονται μέσα από ξέφωτα, λιβάδια, τις ορεινές λίμνες Μικρή και Μεγάλη Σβάλα και από πυκνό δρύινο δάσος. Σημείο εκκίνησης μπορεί να είναι τα χωριά Ήλια, Πολύλοφος, Καστανιώτισσα, Γαλατσάδες.
Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμος 9, σελ. 557 Ελλάς, Η ιστορία και ο πολιτισμός του ελληνικού έθνους από τις απαρχές μέχρι σήμερα, τόμος 2, εκδ.Πάπυρος, 1998, σελ. 300
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
| Εθνικά μονοπάτια Κατηγορία:Βουνά της Εύβοιας
Γεώργιος Ε. Γοργίας
Ο '''Γεώργιος Ε. Γοργίας''' (1876 - 28 Ιουνίου 1947) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε σε ηλικία 71 ετών το 1947.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών
Helloween EP
Helloween EP είναι ο τίτλος του EP σινγκλ του γερμανικού power metal συγκροτήματος Helloween, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Noise Records.
Οι ηχογραφήσεις του ΕΡ πραγματοποιήθηκαν τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους στο Musiclab Studio του Βερολίνου, με παραγωγούς τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος.
Αν και οι Helloween αργότερα θεωρήθηκαν ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα του ευρωπαϊκού power metal, το ύφος της πρώτης τους αυτής κυκλοφορίας ήταν στο speed metal, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Το συγκρότημα παρέμεινε ως τετραμελές σχήμα μέχρι το 1986, αφού μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ με τίτλο "Walls of Jericho", ο Κάι Χάνσεν περιορίστηκε σε ρόλο πρώτου κιθαρίστα και εντάχθηκε στο συγκρότημα ο τραγουδιστής Μίκαελ Κίσκε.
Μέλη των Helloween
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Helloween EP" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Helloween Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Μαχαιρόδους
Ο Μαχαιρόδους είναι εξαφανισμένο γένος μεγάλων αιλουροειδών που ζούσαν σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Βόρεια Αμερική από το ύστερο Μειόκαινο έως μέσο Πλειστόκαινο.
Μορφολογία
αριστερά|μικρογραφία|Κρανίο του είδους M. aphanistus Το είδος Μαχαιρόδους κολοναντένσις ήταν προφανώς σημαντικά μεγάλο, με ύψος 1,2 μέτρα στους ώμους. Κι αυτό ίσως το κάνει ένα από τα μεγαλύτερα αιλουροειδή.
Ο Μαχαιρόδους είχε μήκος 2 μέτρα, και πιθανόν κυνηγούσε στήνοντας ενέδρα, όπως τα σημερινά αιλουροειδή. Τα πόδια του ήταν πολύ κοντά για να διένυε μεγάλες αποστάσεις στο κυνήγι, όμως είναι πιθανότερο να ήταν καλός άλτης, και ότι χρησιμοποιούσε τα δόντια του για να κόψει τον λαιμό των θηραμάτων του. Τα δόντια του ήταν ριζωμένα στο στόμα του, σε αντίθεση με τους περισσότερους σμιλόδοντες της εποχής, που είχαν μακριούς κυνόδοντες που προεξείχαν από το στόμα τους. Οι κυνόδοντες του Μαχαιρόδοντος, όμως, ταίριαζαν πιο εύκολα με άνεση στο στόμα του, ενώ είχαν μεγάλα αποτελέσματα στο κυνήγι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Εξαφανισμένα Θηλαστικά του Μειόκαινου Κατηγορία:Εξαφανισμένα θηλαστικά της Πλειστόκαινου Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Ουέντελιν Βέρνερ
Ο Ουεντελίν Βέρνερ είναι Γάλλος μαθηματικός που γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1968 στην Κολωνία της Γερμανίας, καθηγητής μαθηματικών στο ETH Ζυρίχης (Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης) και κάτοχος του μεταλλίου Φιλντς το 2006. Είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημώ ν από τον Δεκέμβριο του 2008.
Είναι γιος του ιστορικού Μάικλ Βέρνερ και αδελφός του ερευνητή πληροφορικής Μπέντζαμιν Βέρνερ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κολωνία από γερμανική οικογένεια και πολιτογραφήθηκε Γάλλος πολίτης σε ηλικία εννέα ετών, όταν οι γονείς του μετακόμισαν στη Γαλλία. Σπούδασε στο Γαλλογερμανικό Λύκειο του Buc (Ιβλίν), στη συνέχεια έκανε τα προπαρασκευαστικά του μαθήματα στο Λύκειο Hoche των Βερσαλλιών και έπειτα σπούδασε στην École normale supérieure μεταξύ 1987 και 1991. Στράφηκε προς τις πιθανότητες και ολοκλήρωσε τη διατριβή του υπό την επίβλεψη του Ζαν-Φρανσουά Λε Γκαλ. Έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα το 1993 από το Πανεπιστήμιο Πιέρ και Μαρί Κιουρί.
Διετέλεσε καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Paris-Sud 11 του Orsay στο εργαστήριο μαθηματικών του Orsay από το 1997 έως το 2013. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έλαβε το βραβείο της Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας το 2000, το βραβείο Φεμά το 2001, το βραβείο Loève το 2005 και το βραβείο Pólya το επόμενο έτος. Τον Αύγουστο του 2006, έγινε ο ένατος Γάλλος και, μαζί με τον συνυποψήφιό του Αντρέι Οκούνκοφ και άλλους τρεις μαθηματικούς έλαβε το μετάλλιο Φίλντς, , Δίδαξε επίσης στην École normale supérieure από το 2005 έως το 2013.
Επιστημονική εργασία
Το ερευνητικό έργο του Ουεντελίν Βέρνερ επικεντρώνεται σε πιθανοτικά φαινόμενα, όπως οι αυτονόητοι τυχαίοι περίπατοι και η επίπεδη κίνηση Μπράουν. Μαζί με τους Γκρέγκορι Λόλερ και Οντέντ Σραμ απέδειξε το 1999 την εικασία Μάντελμπροτ, σύμφωνα με την οποία η διάσταση Χάουστορφ του περιβλήματος μιας επίπεδης κίνησης Μπράουν είναι 4/3.
Κινηματογραφική εμφάνιση
Σε ηλικία περίπου 13 ετών το 1982 ο Ουεντελίν Βέρνερ, εμφανίστηκε στην ταινία La Passante du Sans-Souci του Ζακ Ρουφιό, με πρωταγωνιστές τη Ρόμι Σνάιντερ και τον Μισέλ Πικολί, : έπαιξε το ρόλο του νεαρού προστατευόμενου της Ρόμι Σνάιντερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Πίσια Κορινθίας
Το χωριό Πίσια ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πισίων της Δημοτικής Ενότητας Λουτρακίου Περαχώρας, του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων. Η Τοπική κοινότητα Πισίων με συνολικό πληθυσμό 465 άτομα (2011) επίσης περιλαμβάνει τα χωριά Αγία Σωτήρα, Βαμβακές, Μαυρολίμνη και Σχίνος.
Σε απόσταση 15 χλμ. από το Λουτράκι Κορινθίας και 4χλμ από την Περαχώρα και στην καταπράσινη πευκόφυτη ΒΑ πλαγιά της οροσειράς των Γερανείων ορέων, βρίσκεται το χωριό των Πισίων, σε υψόμετρο 650 μέτρων.
Στα Πίσια περιλαμβάνεται και ο Σχοίνος -περιοχή θερινής διαμονής. Κατά την αρχική σύσταση του Δήμου 1834 υπήχθη στο Δήμο Περαχωριτών. Το 1912 αναγνωρίσθηκε ως αυτοτελής Κοινότητα και το 1997 κατά το νόμο 2539/97, υπήχθη στο Δήμο Λουτρακίου - Περαχώρας, ενώ το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπήχθη στο Δημοτική Ενότητα Λουτρακίου Περαχώρας του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων.
Μια βαθιά ρεματιά με πολλά πλατάνια και νερά, δίνει στο χωριό μια ιδιαίτερη ομορφιά. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού μάλλον προέρχονταν από τα παράλια της Περαίας Χώρας (Περαχώρας), και πήγαν εκεί την περίοδο της φραγκοκρατίας για να αποφύγουν τις επιδρομές των πειρατών. Το χωριό έχει 80 κατοίκους (απογραφή 2011), οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τέλος, τον 18ο αιώνα πρωτοοικοδομήθηκε η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, μητρόπολη των Πισίων, η οποία ανήκει στο ρυθμό της τρίκλιτης βασιλικής.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων
Πορθμός της Δανίας
thumb|right|300px| thumb|right|300px|Ο πορθμός της Δανίας
Ο Πορθμός της Δανίας (δανικά: Danmarksstrædet) ή Πορθμός της Γροιλανδίας (ισλανδικά: Grænlandssund) είναι ένας πορθμός μεταξύ της Ισλανδίας που βρίσκεται νοτιοανατολικά και της Γροιλανδίας που βρίσκεται βορειοδυτικά. Το νορβηγικό νησί Γιαν Μάγεν βρίσκεται βορειοανατολικά του πορθμού. Συνδέει τη Γροιλανδική Θάλασσα, τμήμα του Αρκτικού ωκεανού, με τον Ατλαντικό ωκεανό και εκτείνεται σε μήκος 480 χλμ. και πλάτος 290 χλμ., στο στενότερό του σημείο, από το Στράουμνες στα Δυτικά Φιόρδ της Ισλανδίας στο ακρωτήριο Τουνιπίερ της Γροιλανδίας. Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός οριοθετεί τα όρια των δύο ωκεανών (Αρκτικού και Ατλαντικού) ως μία ευθεία γραμμή από το Στράουμνες στα δυτικά φιόρδ της Ισλανδίας στο Ακρωτήριο Νάνσεν της Γροιλανδίας 336 χλμ. μακριά και 132 χλμ. νοτιοδυτικά του ακρωτηρίου Τουνιπίερ.
Κάτω από τη δυτική πλευρά του πορθμού της Δανίας ρέει ο μεγαλύτερος υποβρύχιος καταρράκτης του κόσμου, γνωστός ως καταρράκτης του πορθμού της Δανίας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, στις 24 Μαΐου του 1941, διεξήχθη η Μάχη του πορθμού της Δανίας. Το γερμανικό θωρηκτό Μπίσμαρκ βύθισε το βρετανικό θωρηκτό Χουντ, το οποίο εξερράγη και βυθίστηκε σχεδόν αύτανδρο, αφού από πλήρωμα 1.418 ατόμων επέζησαν μόνο τρεις, ενώ το θωρηκτό Πρίγκηψ της Ουαλίας υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη συμπλοκή. Το Μπίσμαρκ έπλευσε στον Ατλαντικό μέσω του πορθμού, αλλά η ζημιά που υπέστη στη μάχη, σε συνδυασμό με τη βρετανική αεροπορική έρευνα με στόχο την καταστροφή του, οδήγησε στη βύθιση του τρεις ημέρες αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δανια Δανια Δανια
Πλεισθένης
Στην ελληνική μυθολογία ο Πλεισθένης ήταν γιος του Ατρέα και της Κλεόλης (κόρης του Δίαντος) ή της Αερόπης. Σύμφωνα με κάποιες απόψεις ο Πλεισθένης ήταν ο πατέρας του Αγαμέμνονα και του Μενελάου.
`Αλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Πλεισθένης ήταν γιος του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, αδελφός δηλαδή του Ατρέα και του Θυέστη. Σύμφωνα τέλος με τρίτη παράδοση, ο Πλεισθένης ήταν νόθος γιος του Θυέστη και της Αερόπης, και αδελφός του Ταντάλου. Σε αυτή την εκδοχή ο Πλεισθένης σκοτώθηκε από τον Ατρέα επειδή θέλησε να εκδικηθεί τον Θυέστη.
Πηγή
Πλεισθενης
Άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος
μικρογραφία|261x261px|Εικονογραφία του [[Θεοφάνης ο Κρητικός|Θεοφάνη του Κρητικού στη Μονή Σταυρονικήτα στο Άγιον Όρος, όπου διακρίνεται ο Άγιος Λογγίνος με στρατιωτική στολή και φωτοστέφανο.]] εναλλ.=Το ελληνορθόδοξο παρεκκλήσι του Αγίου Λογγίνου στον Πανάγιο Τάφο, Ιερουσαλήμ.|μικρογραφία|348x348px|Το ελληνορθόδοξο παρεκκλήσι του Αγίου Λογγίνου στον Πανάγιο Τάφο, Ιερουσαλήμ. εναλλ.=Η λόγχη στο παλάτι του Χόφμπουργκ στη Βιέννη|μικρογραφία|Η λόγχη στο παλάτι του Χόφμπουργκ στη Βιέννη|393x393px
Ο Άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος (ή Κεντυρίων), ήταν ο επικεφαλής Ρωμαίος που μαζί με τους στρατιώτες του είχαν αναλάβει την επιτήρηση της σταύρωσης του Χριστού και αργότερα την φύλαξη του τάφου. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση παρευρέθηκε τόσο στη Σταύρωση όσο και στην Ανάσταση, ήταν μάρτυρας των όσων συνέβησαν και μαρτύρησε επειδή αρνήθηκε να τα διαψεύσει. Ήταν ο πρώτος Ρωμαίος στρατιώτης που πίστεψε στην θεότητα του Χριστού μετά τον θάνατό του και ο πρώτος στρατιωτικός Άγιος. Η μνήμη του Αγίου και των δύο στρατιωτών, που μαρτύρησαν μαζί του, τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 16 Οκτωβρίου.
Βίος
Πληροφορίες για τον βίο του Αγίου έχουμε από το βιβλίο του Μαρτίου (παλαιότερα εορταζόταν στις 15 Μαρτίου) στο «Μηνολόγιό» έργο του Συμεών του Μεταφραστή, και κυρίως από τα τέσσερα Κανονικά Ευαγγέλια, όπου όμως δεν του αποδίδεται κάποιο όνομα, αλλά αναφέρεται απλά με τον βαθμό του, «Εκατόνταρχος ή Κεντυρίων» , κατά την παρουσία του στη Σταύρωση. Το όνομά του και άλλα στοιχεία για την ζωή του αναφέρονται στα «απόκρυφα» ευαγγέλια, που όμως δεν θεωρούνται αξιόπιστα, ούτε είναι πλήρως αποδεκτά από την Εκκλησία και γενικά πιστεύεται ότι αναμιγνύουν τον μύθο με την πραγματικότητα.
Μαθαίνουμε ότι καταγόταν από την κωμόπολη Σανδιάλη της Καππαδοκίας και ότι ανήκε στην Ιουδαϊκή συναγωγή. Τα έτη από 26 έως 33 μ.Χ. ήταν υπό τις διαταγές του Ρωμαίου Επάρχου στην Ιουδαία, του Πόντιου Πιλάτου και έφερε τον βαθμό του εκατόνταρχου - κεντυρίωνα. Έτυχε λοιπόν στον Λογγίνο να αναλάβει την επιτήρηση της Σταύρωσης, όπου όταν επήλθε ο θάνατος του Χριστού, βλέποντας όλα τα φοβερά σημεία της φύσης, να παραδεχτεί, όπως συμφωνούν και οι τρεις Ευαγγελιστές, «αλήθεια, ο άνθρωπος ούτος ήτο Υιός Θεού»(κατά Μάρκου 15.39) ή «πράγματι ο άνθρωπος ούτος ήτο δίκαιος» (κατά Λουκάν 23.47) ή «''αληθώς! αυτός ήτο υιός Θεού''» (κατά Ματθαίον 27.54). Αργότερα στην Ιουδαϊκή συναγωγή ομολόγησε «Αλήθεια λέω Αυτός είναι Υιός Θεού»
Αν και είχε δείξει κάποια πίστη προς την θεότητα του Χριστού, του ανατέθηκε μαζί με ομάδα στρατιωτών η φύλαξη του τάφου. Τότε έγινε αυτός και οι στρατιώτες του μάρτυρες της Ανάστασης. Οι αρχιερείς κατάφεραν χρηματοδοτώντας κάποιους στρατιώτες να διαδώσουν ότι οι μαθητές του Χριστού έκλεψαν το σώμα του. Αυτό δεν έγινε αποδεκτό από τον Λογγίνο ο οποίος επέμενε στο γεγονός της Ανάστασης και μαζί με άλλους δύο στρατιώτες παραιτήθηκαν από τα αξιώματά τους.
Η στάση του αυτή, έστρεψε εναντίον του τους Ιουδαίους και αναγκάστηκε μαζί με τους δύο στρατιώτες, που είχαν πιστέψει, να καταφύγει στην Καππαδοκία, όπου διέδιδε τα όσα είχαν συμβεί στην Σταύρωση και Ανάσταση του Χριστού. Οι Ιουδαίοι συνέχισαν να τον καταδιώκουν και έπεισαν τον Καίσαρα και τον Πιλάτο να τον καταδικάσουν σε θάνατο. Τότε ο Πιλάτος έστειλε στρατιώτες στην Καππαδοκία, οι οποίοι έγιναν δεκτοί από τον ίδιο, φιλοξενήθηκαν και μετά από παρακίνηση δική του, επειδή δίσταζαν λόγω της φιλικής στάσης του, τον αποκεφάλισαν, όπως και τους δύο στρατιώτες που τον είχαν ακολουθήσει. Αυτό συνέβει στις 16 Οκτωβρίου του έτους 33 μ.Χ. Την κεφαλή του την παρέδωσαν στον Πιλάτο ο οποίος την πέταξε περιφρονητικά σε σκουπιδότοπο έξω από την πόλη.
Τα Κανονικά Ευαγγέλια
Αν δεχθούμε την αλήθεια μόνο των τεσσάρων Κανονικών Ευαγγελίων, τότε οι γνώσεις μας για τον Άγιο είναι πολύ περιορισμένες. Τα Ευαγγέλια του Μάρκου, Λουκά και Ματθαίου μας αναφέρουν μόνο ότι ήταν Εκατόνταρχος, ο οποίος παρευρίσκονταν στην σταύρωση και πίστεψε στην Θεότητα του Χριστού ή κατά τον Λουκά παραδέχεται ότι «πράγματι ο άνθρωπος ούτος ήτο δίκαιος». Το Ευαγγέλιο του Ιωάννου, δεν κάνει λόγο για τον «Εκατόνταρχο», αλλά μας αναφέρει ότι «είς των στρατιωτών» ελόγχισε την πλευρά του Χριστού (Ιωάννου 19.34). Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτός ο στρατιώτης ήταν ο «Εκατόνταρχος», θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε από τους στρατιώτες. Επιπλέον τα τέσσερα Ευαγγέλια δεν μας αναφέρουν τίποτα για τον «ανώνυμο» εκατόνταρχο και την σχέση του με την φύλαξη του τάφου. Βέβαια έχουμε την αναφορά, ότι όταν ζητήθηκε από τους Ιουδαίους η ασφάλιση και φύλαξη του τάφου, ο Πόντιος Πιλάτος τους απάντησε «έχετε εις την διάθεσίν σας φρουρά· πηγαίνετε και ασφαλίσατε τον τάφον, όπως γνωρίζετε» (κατά Ματθαίον 27.65). Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι τους είχε διαθέσει ήδη φρουρά για την διαδικασία της Σταύρωσης της οποίας διοικητής ήταν ο «Εκατόνταρχος». Δεν μας αναφέρουν την ακριβή ώρα της Ανάστασης, ούτε αν είδε κάποιος το Χριστό την ώρα εκείνη, παρά μόνο ότι οι φύλακες του τάφου χρηματοδοτήθηκαν από τους αρχιερείς των Ιουδαίων για να ισχυριστούν ότι οι μαθητές του Χριστού έκλεψαν τη σορό του.
Απόκρυφα Ευαγγέλια
Από το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Νικόδημου (μέσα 4ου αιώνα) μαθαίνουμε ότι ο στρατιώτης πού λόγχισε το πλευρό του Χριστού λεγόταν «Λογγίνος» και στην απόκρυφη «Επιστολή του Ηρώδη προς τον Πιλάτο» ότι τιμωρήθηκε γιαυτό να κατασπαράζεται από ένα λιοντάρι κάθε βράδυ και την μέρα να αναδημιουργείται η σάρκα του ώστε το επόμενο βράδυ να επαναλαμβάνεται το ίδιο μέχρι την «Δευτέρα Παρουσία». Το όνομα «Λογγίνος» έχει αναφερθεί και στο απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ραβουλά (5ος ή 6ος αιώνας). Πιθανολογείται ότι το «Λογγίνος» δεν είναι το πραγματικό του όνομα, αλλά έχει προέλθει από την λατινικοποίηση της ελληνικής λέξης «λόγχῃ» (Longinus < logche), η οποία είναι γραμμένη στα ελληνικά στο εδάφιο 19.34 του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου («εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξε»). Υπάρχει και η εκδοχή ότι το «λόγχισμα» απέδειξε ότι ο Χριστός είχε πεθάνει και έτσι δεν χρειάστηκε να του σπάσουν τα σκέλη, όπως συνηθιζόταν στις σταυρώσεις, για να επισπεύσουν τον θάνατο. Με αυτόν τον τρόπο εκπληρώθηκε μια προφητεία που έλεγε ότι «δεν θα συντριβή κανένα από τα οστά του» (Ιωάννου 19.36) και μια δεύτερη, ότι «θα ιδούν εκείνον, τον οποίον ελόγχισαν»(Ιωάννου 19.37).
Αν και δεν υπάρχει κάποια απόδειξη ότι ο εκατόνταρχος των τριών Ευαγγελίων (Μάρκου, Λουκά, Ματθαίου) και ο στρατιώτης που «ελόγχισε» (στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη) ήταν το ίδιο πρόσωπο, η χριστιανική παράδοση στο πέρασμα του χρόνου τους ταυτίζει και αποδέχεται το όνομα «Λογγίνος».
Ο θρύλος της λόγχης
Ένας ακόμα θρύλος δημιουργήθηκε γύρο από την λόγχη του Αγίου Λογγίνου, η οποία όπως πιστευόταν έδινε δύναμη εξουσίας στον κάτοχό της και φυσικά αποτελεί ένα σημαντικό κειμήλιο για τον χριστιανισμό, όπως το Ακάνθινο Στεφάνι και το Ιερό Δισκοπότηρο. Μόνο που ανά τους αιώνες παρουσιάστηκαν πολλές λόγχες, των οποίων οι κάτοχοι υποστήριζαν ότι ήταν οι αυθεντικές. Σήμερα μία από τις λόγχες φυλάσσεται στο παλάτι του Χόφμπουργκ (Hofburg) στη Βιέννη και υποστηρίζεται ότι έχει φτιαχτεί από ένα από τα καρφιά που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη Σταύρωση του Χριστού. Το μεγαλύτερο μέρος μιας άλλης λόγχης, της οποίας η αιχμή έχει χαθεί, βρίσκεται από το 1492 κάτω από τον τρούλο του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Μία άλλη λόγχη φυλάσσεται στην καθολική εκκλησία του Εχμιατζίν (Echmiadzin), στην Αρμενία.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων
Κατάλογος βραβεύσεων και υποψηφιοτήτων για ταινία Οι Εκδικητές (ταινία, 2012)
Η ταινία Οι Εκδικητές (πρωτότυπος τίτλος: The Avengers ή Marvel's The Avengers - γνωστή και ως Marvel Avengers Assemble σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία), είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας με υπερήρωες παραγωγής 2012, σε σενάριο του Τζος Γουίντον και βασισμένη στην ομώνυμη ομάδα υπερηρώων της Marvel Comics. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Έβανς, Μαρκ Ράφαλο, Κρις Χέμσγουορθ, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Τζέρεμι Ρένερ, Τομ Χίντλστον, Κλαρκ Γκρεγκ, Κόμπι Σμόλντερς, Στέλαν Σκάρσγκορντ και Σάμιουελ Λ. Τζάκσον. Σε αυτήν, ο Νικ Φιούρι, διευθυντής της ειρηνευτικής οργάνωσης Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., συγκεντρώνει τους Iron Man, Captain America, Hulk και Θορ για να σχηματίσει μία ομάδα, η οποία πρέπει να σταματήσει τον θετό αδελφό του Θορ, Λόκι, στην προσπάθειά του να υποτάξει τη Γη.
Η ταινία Οι Εκδικητές, με προϋπολογισμό που ανήλθε στα $220 εκατομμύρια, κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Μαΐου 2012, και τα συνολικά της έσοδα παγκοσμίως ξεπέρασαν τα $1,5 δισεκατομμύρια. Η ταινία έλαβε αρκετά βραβεία και υποψηφιότητες, με τα περισσότερα να αφορούν την ίδια την ταινία, τις ερμηνείες των ηθοποιών (ειδικά αυτές των Ντάουνι, Τζοχάνσον και Χέμσγουορθ), αλλά και τα οπτικά εφέ. Η ταινία ήταν υποψήφια στην κατηγορία των Οπτικών Εφέ τόσο στα Όσκαρ, όσο και στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA). Ήταν επίσης υποψήφια για τρία βραβεία Critics' Choice, πέντε βραβεία Empire, έξι Βραβεία Kids' Choice, έξι κινηματογραφικά βραβεία MTV (κερδίζοντας τα τρία), δεκατρία βραβεία People's Choice (κερδίζοντας τα τρία), έξι βραβεία Saturn (κερδίζοντας τα τέσσερα), έντεκα βραβεία Teen Choice (κερδίζοντας τα δύο) και έξι βραβεία VES (κερδίζοντας τα δύο).
Γλώσσες του Λεσότο
Το Λεσότο, χώρα της Νότιας Αφρικής, φιλοξενεί αρκετές γλώσσες, μεταξύ των οποίων είναι οι Φούθι, Σεσόθο, Ξόσα, Ζουλού και τα Αγγλικά. Όλες εκτός από τα αγγλικά ανήκουν στην οικογένεια γλωσσών Νίγηρα-Κονγκό.
Εθνικές και επίσημες γλώσσες
Τα Σεσόθο (ή Νότια Σεσόθο), μια Νότια Μπαντού γλώσσα, είναι η εθνική γλώσσα του Λεσότο, και ομιλείται από τους περισσότερους Μπασόθο. Αναγνωρίστηκε ως εθνική γλώσσα με το Νομοσχέδιο Εθνικών και Επίσημων Γλωσσών, το οποίο επικυρώθηκε από την Εθνοσυνέλευση του Λεσότο στις 12 Σεπτεμβρίου 1966 και καθιέρωσε επίσης τα Σεσόθο και τα αγγλικά ως τις δύο επίσημες γλώσσες της χώρας. Η γλωσσική πολιτική της χώρας προωθεί τη διγλωσσία, και το Μέρος 1 του Συντάγματος του Λεσότου αναφέρει: "Οι επίσημες γλώσσες του Λεσότο θα πρέπει να είναι τα Σεσόθο και τα Αγγλικά, και κατά συνέπεια, κανένα όργανο ή συναλλαγή δεν πρέπει να είναι άκυρη με αιτία ότι εκφράζεται ή πραγματοποιείται σε μία από αυτές τις γλώσσες." Τα Σεσόθο είναι η πρώτη γλώσσα πάνω από το 90% του πληθυσμού και "χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσο επικοινωνίας" στην καθημερινή ομιλία. Τα αγγλικά διατηρούνται για επίσημες διαδράσεις, όπως η "κυβέρνηση και διοίκηση", παρόλο που η χρήση των Σεσόθο στην πολιτική, τη θρησκεία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αυξάνεται.
Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση των παιδιών πραγματοποιείται στα Σεσόθο για τα πρώτα τέσσερα χρόνια, αλλά τα αγγλικά γίνονται το μέσο διδασκαλίας στη πέμπτη τάξη του δημοτικού σχολείου. Η ικανότητα στην αγγλική γλώσσα είναι "ιδιαίτερα σημαντική ... για εκπαιδευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συναλλαγές στην υποήπειρο" και βοηθά στην απόκτηση επαγγέλματος εντός του Λεσότο και στο εξωτερικό. Παρόλο που "γίνονται προσπάθειες για να σιγουρευτεί ότι τα παιδιά των Μπασόθο" θα μάθουν να διαβάζουν, να ομιλούν και να γράφουν αγγλικά, πολλοί Μπασόθο ολοκληρώνουν μόνο τη "βασική δημοτική εκπαίδευση [και] παραμένουν μονόγλωσσοι στα Σεσόθο".
Μειονοτικές και μεταναστευτικές γλώσσες
Μια μειοψηφία Μπασόθο, που εκτιμάται ότι αριθμεί 248.000 άτομα (1993), μιλάει τα Ζουλού, μία από τις έντεκα επίσημες γλώσσες της Νότιας Αφρικής. Η Φούθι, μια γλώσσα Νγκούνι που συνδέεται στενά με τα Σουάζι, μια επίσημη γλώσσα της Νότιας Αφρικής και της Σουαζιλάνδης, ομιλείται από τους 43.000 Μπασόθο (2002). Η Ξόσα, μια άλλη γλώσσα Νγκούνι και επίσημη γλώσσα της Νότιας Αφρικής, ομιλείται από 18.000 άτομα στο Λεσότο. Τυπικά, οι ομιλητές αυτών των μειονοτικών γλωσσών ομιλούν επίσης τα Σόθο.
Η Αφρικάανς, που ομιλείται κυρίως στη Νότια Αφρική και τη Ναμίμπια, είναι μεταναστευτική γλώσσα.
Μαουρίτσιο Κοστάντζο
Ο Μαουρίτσιο Κοστάντζο (ιταλικά: Maurizio Constanzo 28 Αυγούστου 1938 -24 Φεβρουαρίου 2023), ήταν Ιταλός δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, τηλεπαρουσιαστής και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Ο Κοστάντζο ήταν παντρεμένος τέσσερις φορές:
παντρεύτηκε την πρώτη φορά στις 11 Ιανουαρίου του 1963 με τη Λόρι Σαμμαρτίνο, μια φωτορεπόρτερ  μεγαλύτερη από αυτόν κατά δεκατέσσερα χρόνια.
Αργότερα, από το 1973 έως το 1984, ήταν παντρεμένος με την δημοσιογράφο Φλαμίνια Μοράντι (η οποία για τον Κοστάντζο πήρε διαζύγιο από τον τότε σύζυγό της, τον δημοσιογράφο της RAI Αλμπέρτο Μιτσελίνι ), με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά: την Καμίλα, γεννημένη το 1973 (η οποία σήμερα εργάζεται ως σεναριογράφος για τη RAI), και τον Σαβέριο, γεννημένο το 1975, σήμερα σημαντικό σκηνοθέτη κινηματογραφικών ταινιών και  τηλεοπτικών σειρών.Ο Κοστάντζο και η Μοράντι, στη συνέχεια χώρισαν στο τέλος της δεκαετίας του εβδομήντα.
Αργότερα, από το 1983 έως το 1986, συζούσε με την ηθοποιό, dubber, σεναριογράφο και σκηνοθέτη, Σιμόνα Ίτζο (σχέση που ο Kοστάντζο θεωρούσε όμοια με γάμο).
Στις 7 Ιουνίου του 1989, παντρεύτηκε με την τηλεπαρουσιάστρια  Μάρτα Φλάβι, από την οποία χώρισε το 1994, στην πραγματικότητα όμως οι δύο τους  είχαν ήδη χωρίσει  λίγο μετά τον πρώτο χρόνο του γάμο τους, τον Δεκέμβριο του 1990.
Τέλος, στις 28 Αυγούστου του 1995 (ημέρα των 57ών γενέθλιων του), παντρεύτηκε με τη σημερινή σύζυγό του, Μαρία ντε Φιλίπι, γνωρίστηκαν περίπου έξι χρόνια πριν τον γάμο τους (όταν ήταν ακόμα παντρεμένος με την Φλάβι) σε μια εταιρεία διαφημιστικών συμβουλών, όπου και συνεργάστηκαν. Η Μαρία ντε Φιλίπι αργότερα έγινε γνωστή τηλεπαρουσιάστρια, συγγραφέας, παραγωγός και κυνηγός ταλέντων σε τηλεοπτική εκπομπή. Τέλεσαν πολιτικό γάμο στο Δήμο της Ρώμης, από τον τότε δήμαρχο Φραντσεσκο Ρουτέλι.Το 2004 το ζευγάρι υιοθέτησε ένα αγόρι, τον Γαβριήλ, σε ηλικία των δεκατριών ετών.
Ο Κοστάντζο έχει τέσσερα εγγόνια, δύο από την κόρη του Καμίλα και δύο από τον γιο του Σαβέριου.
Το ντεμπούτο, το ραδιόφωνο και το Maurizio Costanzo Show
Μεγάλωσε με το όνειρο να γίνει δημοσιογράφος, ξεκίνησε την καριέρα του το 1956, στα δεκαοχτώ του χρόνια, ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα της Ρώμης  Paese Sera  . Το 1957 αποτέλεσε μέλος της συντακτικής ομάδας της Corriere Mercantile  της Γένοβας. Στα 22 χρόνια του αρχίζει την συνεργασία του με την  TV Sorrisi e Canzoni,  μεταξύ άλλων παίρνει συνέντευξη από τον Toto .Λίγα χρόνια αργότερα, το 1960, γίνεται αρχισυντάκτης του εβδομαδιαίου περιοδικού της Ρώμης  Grazia  . Το 1963 έκανε το ντεμπούτο του ως ραδιοφωνικός παραγωγός με μια εκπομπή που του ανέθεσε ο Λουτσάνο Ρισπόλι -  τότε προϊστάμενος του Ράδιο RAI - με τον τίτλο Canzoni e nuvole, που παρουσιάστηκε από τον Νούντσο Φιλόγαμο. Το 1966 συνέγραψε το κείμενο του τραγουδιού  Se telefonando, γραμμένο μαζί με τον Γκίνγκο ντε Κιάρα, με  μουσική του Ένιο Μορικονε και το έκανε επιτυχία με τη Μίνα. Ο Κοστάντζο είναι επίσης ο συν-δημιουργός του χαρακτήρα Fracchia, που προσωποποίησε ο Πάολο Βιλάτζο, τον οποίο ανακάλυψε το 1967 και τον ενθάρρυνε  να κάνουν το ντεμπούτο τους σε ένα καμπαρέ της Ρώμη.Το  1970 οδηγεί τη ραδιοφωνική εκπομπή  Buon pomeriggio σε επιτυχία με την Ντίνα Λούτσε.
Στο τέλος της δεκαετίας του εβδομήντα, ήταν ο δημιουργός και παρουσιαστής πολλών τηλεοπτικών εκπομπών  που βασίζονταν σε ένα είδος, τότε ακόμα στα σπάργανα, εκείνο των talk-show. Με το  Bontà loro (1976-1978), που μπορεί επίσης να θεωρηθεί δικαιωματικά  το πρώτο παράδειγμα ενός talk-show στην ιταλική τηλεόραση, το  Acquario (1978-1979), το Grand'Italia (1979-1980) και το Fascination (1984). Οι εμπειρίες αυτές τον οδήγησαν να πραγματοποιήσει τη δικιά του περιβόητη τηλεοπτική εκπομπή,διάσημη και μακροβιώτατη, το Maurizio Costanzo Show (1982-2009), καταχωρημένο από το Teatro Parioli της Ρώμης, στο οποίο ο Κοστάντζο  έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής από το 1988.
Η επιτυχία αυτών των προγραμμάτων είναι δεδομένη και λόγω της ιδιαίτερης τεχνικής της συνέντευξης, κατά τον Κοστάντζο,ο οποίος είναι ο μάγος της διακοπής των ομιλητών. ''Καταφέρνει δηλαδή, να αποσπά τη συνέντευξη και τον τρόπο σκέψης, διασπώντας τον λόγο του άλλου και, ταυτόχρονα καθιστώντας το λόγο του άλλου εφικτό. [...] Ο Κοστάντζο είναι μαέστρος ψευδαισθήσεων, που θίγει και που αφήνει να αιωρούνται, λες και πρόκειται να ολοκληρωθούν από τον συνομιλητή του ή τους ακροατές"''.
Με την πάροδο των ετών, από το Maurizio Costanzo Show - που στο μεταξύ γίνεται το "σαλόνι των μέσων μαζικής ενημέρωσης   το πιο σημαντικό και ισχυρό  της ιταλικής τηλεόρασης - έκαναν τα πρώτα τους βήματα στον χώρο της τηλεόρασης - και όχι μόνο - χαρακτήρες όπως Βιτόριο Σγκάρμπι, ηθοποιοί όπως ο Νικ Νοβετσέντο, Βαλέριο Μασταντρέα και Ρίκι Μέμφις,  συγγραφείς σατυρικοί και κωμικοί όπως ο Ντανιέλ Λουτάτζι και Αλεσάντρο Μπεργκοντζόνι, κωμικοί όπως Τζόμπε Κοβάτα,Έντσο Λακέτι, Ντάριο Βεργκασόλα,Στέφανο ΝοσέΪ και Τζόελ Ντιξ. Κάποια επεισόδια του Μαουρίτσιο Κοστάντζο Σόου'' είχαν τίτλο "Uno contro tutti", και καλούνταν ένας επισκέπτης, συνήθως ένας πολιτικός ή άνθρωπος της σόου μπιζ, ο οποίος έπρεπε να  απαντήσει σε ερωτήσεις από το κοινό, μερικές φορές ακόμη και προκλητικές.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Από το 1995 έως το 2009 ήταν επίκουρος καθηγητής με σύμβαση για την έδρα της Θεωρίας και της Τεχνικής της γλώσσας του ραδιοφώνου στο τμήμα Scienze della Comunicazione του Πανεπιστημίου "Sapienza" της Ρώμης. Από το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012 ο Κοστάντζο είναι καθηγητής της Κοινωνιολογίας της επικοινωνίας και της ραδιο-τηλεόρασης στη Σχολή Scienze della formazione του Πανεπιστημίου Università degli Studi Niccolò Cusano.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Κοστάντζο έχει εταιρείες που ειδικεύονται στην επικοινωνία ,την εικόνα και το έργο για λογαριασμό επιχειρήσεων και δημόσιων προσώπων  (εργάστηκε, μεταξύ άλλων, για την εικόνα του πρώην Προέδρου της βουλής των αντιπροσώπων, Ιρένε Πιβέττι, και στον πρώην δήμαρχο της Ρώμης Φραντσέσκο Ρουτέλι . Επίσης, ασχολείται με την εκπαίδευση. Μαζί με το Πανεπιστήμιο  Ateneo Impresa  δημιούργησε μια σχολή επικοινωνίας όπου διδάσκει μια μοναδική μέθοδο που συνδυάζει τεχνικές διαπροσωπικής και επιχειρηματικής επικοινωνίας υπό νέα μορφή όπου κυριαρχεί η τοξικότητα των εμπειριών επιτυχίας.
Στη δεκαετία του ογδόντα, γίνεται διαφημιστής της μάρκας πουκάμισων Dino Erre Collofit για την οποία θα κάνει διαφορετικές διαφημίσεις. Εδώ, εκτός από το διάσημο σύνθημα "Καλό πουκάμισο για όλους", ορίζει το προϊόν "ένα πουκάμισο με μουστάκι". Μαζί με τη σύζυγό του Μαρία ντε Φιλίπι, είχε δημιουργήσει μια εταιρεία παραγωγής, τη Fascino που παρήγαγε τα προγράμματα του ζευγαριού. Το 2008, δίνει δώρο μετοχές στη γυναίκα του, που γίνεται έτσι ιδιοκτήτρια της εταιρείας κατά το ήμισυ με τη Mediaset.
Τον Ιούνιο του 2007, προκάλεσε αίσθηση η είδηση ότι η Telecom κατέβαλε 7 εκατομμύρια ευρώ στον παρουσιαστή για την παροχή συμβουλών  Η ανακάλυψη, που έγινε από την οικονομική αστυνομία, στο πλαίσιο των ερευνών, δεν έχει βρει, ωστόσο, κανένα ίχνος επαγγελματικών υπηρεσιών, που θα έπρεπε να δικαιολογεί αυτές τις πληρωμές.Το Μάρτιο του 2010 ο Κοστάντζο γίνεται ο σκηνοθέτης της σειράς Giallo Mondadori.
Ο Κοστάντζο, όπως μπορείτε μερικές φορές να δείτε σε κάποιες εκπομπές, παίζει σαξόφωνο τενόρου κατά τη διάρκεια  της μουσικής με την ορχήστρα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί κριτικοί Κατηγορία:Ιταλοί στιχουργοί
Δημήτρης Ναλιτζής
Ο Δημήτρης Ναλιτζής είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε επαγγελματικά από το 1993 έως το 2010. Εκτός από παίκτης από τον Αύγουστο ως το Δεκέμβριο του 2008 διετέλεσε και βοηθός του προπονητή του Εθνικού Πειραιά, Αντώνη Μανίκα.
Βιογραφικό
Ο Δημήτρης Ναλιτζής γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1976 στον Πειραιά. Έχει ύψος 1,88, είναι επιθετικός και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 13 ετών στην Νίκη Ρέντη.
Στη συνέχεια, ως έφηβος στην ηλικία των 16 ετών, μεταγράφηκε στον Πανιώνιο. Μαζί του κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1998. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Α΄ Εθνική το 1999-2000 αγωνιζόμενος τη μισή σεζόν στον ΠΑΟΚ, έχοντας σκοράρει σύνολο 24 τερμάτων, 13 με τη φανέλα του Πανιωνίου και 11 με τη φανέλα του ΠΑΟΚ και τιμήθηκε από τον Π.Σ.Α.Π.. Την επόμενη χρονιά κέρδισε ξανά το Κύπελλο Ελλάδος του 2001.
Στη συνέχεια έπαιξε στην Πορτογαλία όπου κατέκτησε το νταμπλ αγωνιζόμενος με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην Ιταλία, την Κύπρο, στην ΑΕΚ και σε άλλες ομάδες. Από τον Αύγουστο του 2008 αγωνίζεται στη Β' εθνική με τον Εθνικό.
Αγωνίστηκε στις εθνικές ομάδες νέων και ελπίδων και 6 φορές στην Εθνική ανδρών. Συνολικά έχει πετύχει 76 γκολ σε 322 αγώνες πρωταθλήματος, χωρίς να υπολογιστούν αγώνες άλλων διοργανώσεων.
Ομαδικές
ΠΑΟΚ
Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΠ Πάφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περούτζα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (636-637)
Η πολιορκία της Ιερουσαλήμ (636–637) ήταν μέρος της μουσουλμανικής κατάκτησης της Ανατολής(Λεβάντε) και το αποτέλεσμα των στρατιωτικών προσπαθειών των χαλιφών Ρασιντούν (Rāšidūn = σωστά καθοδηγούμενων, ie οι πρώτοι 4) κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το έτος 636–637/38. Άρχισε, όταν ο στρατός του χαλιφάτου υπό τη διοίκηση του Αμπού Ουμπάιντα (στρατηγού του 2ου χαλίφη Ουμάρ), πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ ξεκινώντας τον Νοέμβριο του 636. Έπειτα από έξι μήνες ο Πατριάρχης Σωφρόνιος συμφώνησε να παραδοθεί, υπό τον όρο ότι θα υποταχθεί μόνο στον χαλίφη. Σύμφωνα με την παράδοση το 637 ή το 638 ο χαλίφης Ουμάρ ταξίδεψε αυτοπροσώπως στην Ιερουσαλήμ, για να λάβει την υποταγή της πόλης. Έτσι ο Πατριάρχης παραδόθηκε σε αυτόν.
Η Μουσουλμανική κατάκτηση της πόλης ενίσχυσε τον αραβικό έλεγχο στην Παλαιστίνη, η οποία δεν θα απειλούνταν ξανά μέχρι την Α΄ Σταυροφορία το 1099.
Ιστορικό
Η Ιερουσαλήμ ήταν σημαντική πόλη της βυζαντινής επαρχίας Palaestina Prima. Μόλις 23 χρόνια πριν από τη μουσουλμανική κατάκτηση, το 614, έπεσε σε μία εισβολή Σασσανιδικού στρατού υπό τον σάχη Σαρμπαράζ κατά τη διάρκεια του τελευταίου Βυζαντινο-Σασανιδικού Πολέμου. Οι Πέρσες λεηλάτησαν την πόλη και λέγεται ότι κατέσφαξαν τους 90.000 χριστιανούς κατοίκους της. Ως μέρος της λεηλασίας, ο Ναός του Παναγίου Τάφου καταστράφηκε και ο Τιμίου Σταυρός πιάστηκε και μεταφέρθηκε στην Κτησιφώντα ως ιερό λείψανο, που αιχμαλωτίστηκε στη μάχη. Ο Σταυρός επιστράφηκε αργότερα στην Ιερουσαλήμ από τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο, μετά την τελική νίκη του εναντίον των Περσών το 628. Οι Εβραίοι, που διώχτηκαν στην ελεγχόμενη από τους χριστιανούς πατρίδα τους, είχαν βοηθήσει αρχικά τους Πέρσες κατακτητές.
Μετά τον θάνατο του προφήτη Μωάμεθ το 632, η μουσουλμανική ηγεσία πέρασε στον 1ο χαλίφη Αμπού Μπακρ μετά από μία σειρά εκστρατειών γνωστών ως πόλεμοι της Αποστασίας. Μόλις εξασφαλίστηκε η κυριαρχία του Αμπού Μπακρ στην Αραβία, αυτός ξεκίνησε έναν κατακτητικό πόλεμο στα ανατολικά εισβάλλοντας στο Ιράκ, τότε επαρχία της Περσικής Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, ενώ στο δυτικό μέτωπο οι στρατοί του εισέβαλαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Το 634 ο Αμπού Μπακρ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Ουμάρ, ο οποίος συνέχισε τον δικό του κατακτητικό πόλεμο. Τον Μάιο του 636 ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος ξεκίνησε μία μεγάλη εκστρατεία για να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, αλλά ο στρατός του ηττήθηκε αποφασιστικά στη μάχη του Γιαρμούκ τον Αύγουστο του 636. Στη συνέχεια, ο Αμπού Ουμπαϊντάχ, ο μουσουλμάνος γενικός διοικητής του στρατού του χαλιφάτου στη Συρία, διοργάνωσε ένα πολεμικό συμβούλιο στις αρχές Οκτωβρίου 636 για να συζητήσει τα μελλοντικά σχέδια. Οι απόψεις των στόχων διέφεραν μεταξύ της παραλιακής πόλης της Καισάρειας και της Ιερουσαλήμ. Ο Αμπού Ουμπαϊντάχ μπορούσε να δει τη σημασία και των δύο αυτών πόλεων, οι οποίες είχαν αντισταθεί σε όλες τις μουσουλμανικές απόπειρες κατάληψης. Μη μπορώντας να αποφασίσει για το θέμα, έγραψε στον χαλίφη Ουμάρ για οδηγίες. Στην απάντησή του, ο χαλίφης τους διέταξε να καταλάβουν την τελευταία. Κατά συνέπεια, ο Αμπού Ουμπαϊντάχ βάδισε προς την Ιερουσαλήμ από την Ζαμπίγια (Jabiyah), με τον Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ και την κινητή φρουρά του (δηλ. το ιππίκό) να ηγείται της προέλασης. Οι Μουσουλμάνοι έφτασαν στην Ιερουσαλήμ γύρω στις αρχές Νοεμβρίου και η Βυζαντινή φρουρά αποσύρθηκε στην οχυρή πόλη.
Πολιορκία
Αν και δεν καταγράφηκαν λεπτομέρειες της πολιορκίας, φαινόταν ότι ήταν αναίμακτη. Η Βυζαντινή φρουρά δεν μπορούσε να περιμένει βοήθεια από τον ταπεινωμένο Ηράκλειο. Μετά από πολιορκία τεσσάρων μηνών, ο Σωφρόνιος προσφέρθηκε να παραδώσει την πόλη και να πληρώσει ένα φόρο υποτέλειας (jizya), με την προϋπόθεση ότι ο χαλίφης θα έρθει στην Ιερουσαλήμ, για να υπογράψει το σύμφωνο και να αποδεχτεί την παράδοση. Λέγεται ότι, όταν οι όροι του Σωφρόνιου έγιναν γνωστοί στους Μουσουλμάνους, ο Σουραμπίλ ιμπν Χασάνα -ένας από τους μουσουλμάνους διοικητές- πρότεινε, αντί να περιμένει τον χαλίφη να έρθει από τη Μεδίνα, ο Καλίντ ιμπν Ουαλίντ να σταλεί ως χαλίφης. καθώς έμοιαζε πολύ στην εμφάνιση με τον Ουμάρ. Το τέχνασμα δεν λειτούργησε. Πιθανώς ο Καλίντ ήταν πολύ διάσημος στη Συρία, ή μπορεί να υπήρχαν χριστιανοί Άραβες στην πόλη, που είχαν επισκεφθεί τη Μεδίνα και είχαν δει και τον Ουμάρ και τον Χαλίντ, ενθυμούμενοι τις διαφορές. Κατά συνέπεια ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων αρνήθηκε να διαπραγματευτεί. Όταν ο Καλίντ ανέφερε την αποτυχία αυτής της αποστολής, ο Αμπού Ουμπαϊντάχ έγραψε στον χαλίφη Ουμάρ για την κατάσταση και τον κάλεσε να έρθει στην Ιερουσαλήμ, για να δεχθεί την παράδοση της πόλης.
Η παράδοση της Ιερουσαλήμ
alt=The Church of the Holy Sepulchre, where Sophronius invited Caliph Umar to offer salat.|μικρογραφία|200x200εσ| Το σημερινό κτήριο της [[Church of the Holy Sepulchre|Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου, όπου ο Σωφρόνιος κάλεσε τον Χαλίφη Ομάρ να προσφέρει σαλάτα (προσευχές)]] Η ημερομηνία παράδοσης της Ιερουσαλήμ είναι συζητήσιμη. Πρωτογενείς πηγές, όπως χρονικά πιο κοντινά ή πιο απομακρυσμένα από την εποχή των γεγονότων, αναφέρουν το έτος 638, για παράδειγμα ο Θεόφιλος ο Εδεσσηνός (695–785). ή 636, 636/37 και 637. Οι ακαδημαϊκές δευτερεύουσες πηγές τείνουν να προτιμούν το 638. Η Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει και τις δύο επιλογές σε διαφορετικά άρθρα.
Στις αρχές Απριλίου του 637 ο Ουμάρ έφτασε στην Παλαιστίνη και πήγε πρώτα στη Ζαμπίγια, όπου έγινε δεκτός από τους Αμπού Ουμπαϊντά, Χαλίντ και Γιαζίντ, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει με συνοδεία ως εκεί, για να τον υποδεχθούν. Ο Αμρ έμεινε διοικητής του πολιορκητικού Μουσουλμανικού στρατού.
Με την άφιξη του Ουμάρ στην Ιερουσαλήμ συντάχθηκε ένα σύμφωνο, γνωστό ως Συμφωνία της Ουμαρίγια. Αυτό παρέδιδε την πόλη και έδινε εγγυήσεις πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας στους Χριστιανούς σε αντάλλαγμα έναν φόρο υποτέλειας. Υπεγράφη από τον χαλίφη Ουμάρ για λογαριασμό των Μουσουλμάνων και μάρτυρες ήταν ο Καλίντ, ο Αμρ, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ιμπν Αούφ και ο Μουαβίγια. Ανάλογα με τις πηγές, είτε το 637 είτε το 638, η Ιερουσαλήμ παραδόθηκε επίσημα στον χαλίφη. Για πρώτη φορά, μετά από σχεδόν 500 χρόνια καταπιεστικής ρωμαϊκής κυριαρχίας, επετράπη και πάλι στους Εβραίους να ζήσουν μέσα στην Ιερουσαλήμ.
Συνέπεια
εναλλ.=Image of Dome of the Rock, Jerusalem|δεξιά|μικρογραφία|266x266εσ| Ο [[Θόλος του Βράχου, που κατασκευάστηκε από τον Ομμεϋάδη χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ το 691.]] Ακολουθώντας τις οδηγίες του χαλίφη, ο Γιαζίντ προχώρησε στην Καισάρεια και για άλλη μία φορά πολιόρκησε την πόλη-λιμάνι. Ο Αμρ και η Σουραμπίλ παρέλασαν για να ολοκληρώσουν την κατοχή της Παλαιστίνης, ένα έργο που ολοκληρώθηκε μέχρι το τέλος του έτους. Η Καισάρεια ωστόσο δεν μπόρεσε να καταληφθεί μέχρι το 640, όταν επιτέλους η φρουρά παραδόθηκε στον Mουαβίγια Α΄, τότε κυβερνήτη της Συρίας. Με έναν στρατό 17.000 ανδρών, ο Aμπού Ουμπαϊντά και ο Kαλίντ ξεκίνησαν από την Ιερουσαλήμ για να κατακτήσουν όλη τη βόρεια Συρία. Αυτό έληξε με την κατάκτηση της Αντιόχειας στα τέλη του 637. Το 639 οι Μουσουλμάνοι εισέβαλαν και κατέκτησαν την Αίγυπτο.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιερουσαλήμ, ο Ουμάρ οδηγήθηκε από τον Σωφρόνιο σε διάφορους ιερούς τόπους, συμπεριλαμβανομένου του Όρους του Ναού. Βλέποντας την κακή κατάσταση όπου βρισκόταν κάποτε ο Ναός, ο Ουμάρ διέταξε να καθαριστεί η περιοχή από σκουπίδια και συντρίμμια, προτού κτιστεί ένα ξύλινο τζαμί στην τοποθεσία. Η πρώτη αναφορά μίας τέτοιας δομής δίνεται από τον Aρκούλφ επίσκοπο Γαλατίας, ο οποίος επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ μεταξύ 679 και 682 και περιγράφει ένα πολύ πρωτόγονο οίκο προσευχής, που μπορούσεί να φιλοξενήσει έως και 3.000 προσκυνητές, κατασκευασμένος από ξύλινα δοκάρια και σανίδες επάνω από προϋπάρχοντα ερείπια.
Περισσότερο από μισό αιώνα μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, το 691, ο χαλίφης των Ομμεϋαδών Aμπντ αλ-Μαλίκ ανέθεσε την κατασκευή του Θόλου του Βράχου επάνω από ένα μεγάλο βράχο στο Όρος του Ναού. Ο ιστορικός του 10ου αι. αλ-Μακντισί έγραψε ότι ο Aμπντ αλ-Μαλίκ έκτισε το ιερό, για να ανταγωνιστεί σε μεγαλείο τις χριστιανικές εκκλησίες της πόλης. Όποια και αν ήταν η πρόθεση, η εντυπωσιακή μεγαλοπρέπεια και η κλίμακα του ιερού θεωρείται, ότι βοήθησαν σημαντικά στη σταθεροποίηση του να θεωρηθεί σημαντική πόλη η Ιερουσαλήμ για την πρώιμη μουσουλμανική πίστη.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων 400 ετών η εξέχουσα θέση της πόλης μειώθηκε, καθώς οι δυνάμεις των Σαρακηνών στην περιοχή απάτησαν τη Συνθήκη και ανέλαβαν τον έλεγχο. Η Ιερουσαλήμ παρέμεινε υπό μουσουλμανική κυριαρχία, έως ότου καταλήφθηκε από τους Σταυροφόρους το 1099 κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας.
Στη μουσουλμανική προφορική παράδοση (hadith)
Αφηγείται ο Aούφ μπιν Μαλί: πήγα στον Προφήτη κατά τη διάρκεια της αποστολής στο Tαμπούκ, ενώ καθόταν σε μία δερμάτινη σκηνή. Είπε: «Μετρήστε έξι σημάδια, που υποδεικνύουν την προσέγγιση του τέλους των Καιρών: ο θάνατός μου, η κατάκτηση της Ιερουσαλήμ, μία επιδημία που θα σας πλήξει (και θα σας σκοτώσει σε μεγάλους αριθμούς), όπως ο λοιμός που πλήττει τα πρόβατα. . ."
Η πολιορκία της Ιερουσαλήμ έγινε από τον Aμπού Ουμπάιντα υπό τον Ουμάρ κατά την πρώιμη περίοδο του Ισλάμ μαζί με την πανώλη της Εμμαούς. Η επιδημία είναι διάσημη στις μουσουλμανικές πηγές, λόγω του θανάτου πολλών επιφανών συντρόφων του Μωάμεθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιορκίες των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζαν-Φρανσουά ντε Γκαλώπ, κόμης του Λαπερούζ
Ο Ζαν-Φρανσουά ντε Γκαλώπ, κόμης του Λαπερούζ ή κόμης ντε Λα Περούζ (Jean François de Galaup, comte de Lapérouse, 23 Αυγούστου 1741 – 1788;) ήταν Γάλλος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της χώρας του και σημαντικός εξερευνητής, ο οποίος χάθηκε με την αποστολή του ενώ εξερευνούσε την Ωκεανία.
Οικογένεια, σπουδές και πολεμική δράση
thumb|left|Ο Λαπερούζ οδήγησε στη νίκη τη φρεγάτα Αστραία στη Ναυμαχία του Λούισμπουργκ (1781). Πίνακας του Auguste-Louis de Rossel de Cercy. Ο Ζαν-Φρανσουά ντε Γκαλώπ γεννήθηκε κοντά στο Αλμπί της νότιας Γαλλίας. Πατέρας του ήταν ο Βικτόρ-Ζοζέφ ντε Γκαλώπ (1709-1784), από παλαιά οικογένεια της περιοχής, και μητέρα του η Μαργκερίτ ντε Ρεσεγκυέ (Marguerite de Rességuier, 1717-1788), κόρη του Ζαν-Ζακ Ρεσεγκυέ (1662-1725), ανώτατου αξιωματικού του γαλλικού στρατού. Το Lapérouse ήταν η ονομασία μιας οικογενειακής ιδιοκτησίας και ο Ζαν-Φρανσουά την προσέθεσε στο επώνυμό του. Ο Ζαν Φρανσουά ήταν ο πρωτότοκος από δέκα αδέλφια, 5 αγόρια και 5 κορίτσια.
Πήγε σε κολέγιο των Ιησουιτών και μετά, σε ηλικία 15 ετών, εισάχθηκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στη Βρέστη. Το 1757 κατατάχθηκε στο πλοίο Célèbre και συμμετέσχε σε προμηθευτική αποστολή στο Φρούριο του Λούισμπουργκ της Νέας Γαλλίας. Ο Λαπερούζ επίσης έλαβε μέρος σε δεύτερη προμηθευτική αποστολή εκεί το επόμενο έτος, αλλά καθώς ο Επταετής Πόλεμος είχε επεκταθεί, το φρούριο βρισκόταν υπό πολιορκία, οπότε η αποστολή υποχρεώθηκε να πλεύσει γύρω από τη Νέα Γη, ώστε να αποφύγει τις αγγλικές περιπόλους.
Στις 20 Νοεμβρίου 1759 ο Λαπερούζ τραυματίσθηκε στη Ναυμαχία του Κιμπερόν, κατά την οποία υπηρετούσε επί του πλοίου Formidable. Παραδόθηκε με το πλοίο και κρατήθηκε αιχμάλωτος για λίγο, προτού επαναπατρισθεί στη Γαλλία, ανταλλαχθείς επισήμως τον Δεκέμβριο του 1760. Συμμετέσχε σε μία απόπειρα των Γάλλων να αποκτήσουν τον έλεγχο της Νέας Γης το 1762, φεύγοντας με τον στόλο όταν ισχυρές αγγλικές δυνάμεις κατέφθασαν.
Μετά τη Γαλλοαμερικανική Συμμαχία, ο Λαπερούζ πολέμησε εναντίον του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού στα ανοικτά των αμερικανικών ακτών και κυβέρνησε νικηφόρα τη φρεγάτα L'Astrée στη Ναυμαχία του Λούισμπουργκ, στις 21 Ιουλίου 1781. Κατόπιν νικήσε την αγγλική φρεγάτα Ariel στις Δυτικές Ινδίες, οπότε προάχθηκε σε αρχιπλοίαρχο. Στη συνέχεια, τον Δεκέμβριο του 1781 συνόδευσε μία νηοπομπή στις Δυτικές Ινδίες, έλαβε μέρος στη Ναυμαχία του Αγίου Χριστοφόρου τον Φεβρουάριο του 1782 και μετά στη Ναυμαχία της Ντομινίκας εναντίον της μοίρας του Ναυάρχου Ρόντνεϋ. Τον Αύγουστο του 1782 ο Λαπερούζ έγινε διάσημος εκπορθώντας δύο αγγλικά φρούρια (του Πρίγκιπα της Ουαλίας και της Υόρκης) στις ακτές του Κόλπου Χάντσον. Τότε επέτρεψε στους άνδρες τους να φύγουν στην Αγγλία με αντάλλαγμα μία υπόσχεση για την απελευθέρωση Γάλλων αιχμαλώτων που εκρατούντο στην Αγγλία. Την επόμενη χρονιά η οικογένειά του έδωσε τελικώς τη συγκατάθεσή της στον γάμο του με τη Λουίζ-Ελεονόρ Μπρουντού (Louise-Eléonore Broudou), μία νεαρή Κρεολή που είχε συναντήσει στο Ιλ ντε Φρανς, τον σημερινό Μαυρίκιο οκτώ χρόνια νωρίτερα.
Οι εξερευνήσεις του ανά τον κόσμο
thumb|right|295px|Ο [[Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ δίνει οδηγίες στον Λαπερούζ στις 29 Ιουνίου 1785. Πίνακας του Νικολά-Αντρέ Μονσιώ (1817), Ανάκτορο των Βερσαλλιών.]]
Στόχοι
Ο Λαπερούζ διορίσθηκε το 1785 από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ και από τον Υπουργό των Ναυτικών μαρκήσιο ντε Castries, ως επικεφαλής μιας εξερευνητικής αποστολής γύρω από τη Γη, καθώς πολλές χώρες εκείνη την περίοδο άρχιζαν ταξίδια επιστημονικών εξερευνήσεων.
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και η αυλή του είχαν παρακινηθεί προς τούτο από μία πρόταση του γεννημένου στην Ολλανδία Αγγλογερμανού εμπόρου Γουίλιαμ Μπολτς. Ο Σαρλ Πιερ Κλαρέ ντε Φλεριέ (Claret de Fleurieu), Διοικητής Λιμένων και Ναυστάθμων, δήλωσε σε γραπτό υπόμνημά του προς τον βασιλέα: «οι πιθανές ωφέλειες από ένα ταξίδι εξερευνήσεως... με έχουν καταστήσει ευεπίφορο προς τις απόψεις τις οποίες μου εξέφρασε ο Κύριος Μπολτς ως προς το ως άνω εγχείρημα.». Αλλά ο ντε Φλεριέ έγραφε επίσης: «Δεν προτείνω ωστόσο καθόλου το σχέδιο για αυτό το ταξίδι όπως το συνέλαβε ο Κύριος Μπολτς.»
Προετοιμασίες
Από τον Μάρτιο του 1785 ο Λαπερούζ πρότεινε να σταλεί στο Λονδίνο ο Πωλ Μερώ Μονερόν (Mérault Monneron), που είχε επιλεγεί ως αρχιμηχανικός της αποστολής, ώστε να μάθει για τα μέτρα κατά του σκορβούτου που συνιστούσε ο Κουκ, για τα αντικείμενα ανταλλαγής που χρησιμοποιούσε ο Κουκ στις επαφές του με ιθαγενείς, αλλά και για να αγοράσει επιστημονικά όργανα. Αυτό και έγινε. Το γνωστότερο πρόσωπο που είχε επιζήσει από τις αποστολές του Κουκ, ο φυσιοδίφης Τζόζεφ Μπανκς, μεσολάβησε στη Βασιλική Εταιρεία ώστε να προμηθευθεί για λογαριασμό του Μονερόν δύο κεκλιμένες πυξίδες που είχε ο Κουκ. Εφοδιασμένος με έναν κατάλογο που είχε καταρτίσει ο Σαρλ Πιερ Κλαρέ ντε Φλεριέ, ο Μονερόν αγόρασε και επιστημονικά όργανα (συν δύο εξάντες νέου τύπου που δεν συμπεριλαμβάνονταν στον κατάλογο).