cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιστατικό της Λουίζης Ριανκούρ
Το τηλεφώνημα
Στην κατάθεση του στη δίκη της «17 Νοέμβρη» ο Μακρής κατονόμασε ως πληροφοριοδότη την Μαρία Τσιντέρη, η οποία εργάζονταν σε μικροβιολογικό εργαστήριο και ήταν σύζυγος αξιωματικού της αστυνομίας. Σύμφωνα με τον Μακρή, η Τσιντέρη έλαβε 13 εκατομμύρια δραχμές για την πληροφορίες που έδωσε και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ο Μακρής ανέφερε στο δικαστήριο ότι της έδωσε ο ίδιος τα χρήματα σε ερημική τοποθεσία που του είχε υποδείξει η πληροφοριοδότης ώστε να του δώσει επιπλέον πληροφορίες. Ωστόσο η Τσιντέρη κατά την κατάθεση της στη δίκη της 17 Νοέμβρη διέψευσε τους ισχυρισμούς του Μακρή και υποστήριξε ότι δεν έχει καμία ανάμειξη στην υπόθεση.
Αστυνομική επιχείρηση
Μια ομάδα των ΕΚΑΜ, με επικεφαλής τον Μιχάλη Μαυρουλέα ανέλαβε την οργάνωση της αστυνομικής επιχείρησης που είχε σαν στόχο την παρακολούθηση της περιοχής, την φωτογράφιση υπόπτων και τελικά την σύλληψη των μελών της 17 Νοέμβρη. Πράγματι, την Παρασκευή 27 Μαρτίου 1992 στην οδό Λουίζης Ριανκούρ φθάνουν τέσσερις αστυνομικοί της ομάδας των ΕΚΑΜ μέσα σε ένα Fiat, ένας εκ των οποίων προσποιούνταν τον εργάτη.
Οι αστυνομικοί εντοπίζουν παρκαρισμένο ένα βαν. Κατά την παρακολούθηση που έκαναν, είδαν να βγαίνει από το όχημα ένας άντρας με περούκα. Θεωρώντας τον ύποπτο, ένας από τους αστυνομικούς πήγε να τηλεφωνήσει στα κεντρικά της ΕΛΑΣ, προκειμένου να εξακριβώσει αν το όχημα ήταν κλεμμένο. Ωστόσο μέχρι να επιστρέψει πίσω, και αφού εν τω μεταξύ έχει πληροφορηθεί ότι είναι όντως κλεμμένο, τα μέλη της 17Ν επιβιβάστηκαν στο όχημα και διέφυγαν. Το αυτοκίνητο της αστυνομίας κυνήγησε το όχημα με τους υπόπτους. Ωστόσο σε μία στροφή προς τα Τουρκοβούνια, ο οδηγός του αστυνομικού οχήματος έχασε το βαν, αφού αυτός έστριψε προς την λεωφόρο Κηφισίας. Οι διωκτικές αρχές απέκρυψαν το γεγονός για έναν ολόκληρο μήνα, μέχρι που αποκαλύφθηκε στον τύπο. Ο τότε υπουργός Δημοσίας Τάξης, Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος, παραδέχθηκε σε συνέντευξη τύπου που έδωσε, πως «η μονάδα των ΕΚΑΜ που πήρε μέρος στην επιχείρηση δεν έκανε καλά τη δουλειά της» και «από την Αστυνομία υπήρχαν διαρροές προς τις τρομοκρατικές οργανώσεις».
Σύμφωνα με το μέλος της 17 Νοέμβρη Βασίλη Τζωρτζάτο, ο οποίος ανέφερε στις διωκτικές αρχές κατά την σύλληψη του το καλοκαίρι του 2002 ότι στο περιστατικό της Λουίζης Ριανκούρ ήταν ο ίδιος μαζί με τον «Λουκά» (Δημήτρη Κουφοντίνα), τον «Μιχάλη» (Σάββα Ξηρό) και κάποιοι άλλους που δε θυμόταν. Το ίδιο ισχυρίστηκε στην κατάθεση του στις διωκτικές αρχές και ο Χριστόδουλος Ξηρός, ο οποίος ανέφερε με την σειρά του ότι παρόντες στην Λουίζης Ριανκούρ ήταν ο αδερφός του, Σάββας, ο Κουφοντίνας, ο Τζωρτζάτος και ένας ακόμη που δε θυμάται.
Απάντηση της 17 Νοέμβρη
Λίγο καιρό αργότερα, στις 8 Μαΐου, η 17 Νοέμβρη έβγαλε μια προκήρυξη όπου ανέφερε σχετικά με το φιάσκο της Λουίζης Ριανκούρ:
Συνέπεια
Η αποτυχημένη επιχείρηση είχε ως αποτέλεσμα την αποπομπή του διοικητή των ΕΚΑΜ, Μιχάλη Μαυρουλέα. Ο ίδιος αναγνώρισε τις ευθύνες του για το φιάσκο, ωστόσο τις επέρριψε και στον τότε διοικητή της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, ο οποίος είχε και την συνολική ευθύνη του συντονισμού της επιχείρησης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη
Θεόκριτος
Σύνοψη
thumb| Πιθανότερη χρονική περίοδος γέννησής του θεωρείται το 315 π.Χ. περίπου, καθώς η ακμή του συνέπεσε με την 124η Ολυμπιάδα (284 - 280 π.Χ.). Σχετικά με τον τόπο καταγωγής του, μία ευρύτερα αποδεκτή θεώρηση είναι πως γεννήθηκε στις Συρακούσες, άποψη που φαίνεται να επιβεβαιώνεται και μέσα από το ίδιο το έργο του (Ειδύλλιο XXVIII, στ. 16-18). Θεωρείται επίσης πολύ πιθανό πως έζησε στην Κω, την Αλεξάνδρεια καθώς και στην Αίγυπτο την περίοδο του Πτολεμαίου Β'.
Έργο
Ο Θεόκριτος αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικούς ποιητές του αρχαίου κόσμου. Από το σύνολο του έργου του, διασώθηκαν τριάντα ποιήματα, που αργότερα συγκεντρώθηκαν κάτω από το γενικό τίτλο Ειδύλλια.
Ειδύλλια
Αμφιβολίες έχουν διατυπωθεί και ως προς τη γνησιότητα οκτώ ειδυλλίων και συγκεκριμένα για τα υπ'αριθμόν 8, 9, 19, 20, 21, 23, 26 και 27. Ο όρος ειδύλλια χρησιμοποιήθηκε πιθανόν λόγω της μικρής έκτασης των ποιημάτων, αντίθετα με τα έπη. Επύλλια δηλ. ειδύλλια (αγλ.Idyls) μοιάζουν με το έπος, γιατί αφηγούνται περιπέτειες ηρώων, αλλά είναι πολύ πιο σύντομα και πραγματεύονται το θέμα τους με φυσικότερο τρόπο και πιο άνετη διάθεση. Κυρίως ασχολούνται με το δωρικό ήρωα Ηρακλή (Ηρακλίσκος, Ύλας) και σ΄αυτά ανήκει και το μεγαλύτερο ποίημα του Θεοκρίτου, ο Ύμνος εις Διοσκούρους.
Επιγράμματα
Στον Θεόκριτο αποδίδονται επιπλέον 16 επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας, πολλά από τα οποία όμως δεν θεωρούνται γνήσια. Στη δεύτερη κατηγορία των ποιημάτων του Θεόκριτου κατατάσσονται τα επιγράμματά του με τα οποία, όπως και με εκείνα του Καλλίμαχου, το είδος αυτό έφτασε στο υψηλότερό του σημείο κατα την Αλεξανδρινή εποχή. Πολλά φαίνεται ότι γράφτηκαν για πραγματικά περιστατικά και αρκετά εκτός από την ομορφιά τους, είναι και πολύ πνευματώδη. Ξεχωρίζει μια όμαδα επιγραμμάτων που φαίνεται να γράφτηκαν για να χαραχτούν στη βάση αγαλμάτων ποιητών:Αρχίλοχου, Ανακρέοντα, Ιππώνακτα, Επίχαρμου, Πεισάνδρου από την Κάμειρα. Μερικά, τέλος φαίνονται σαν ελεγείες και αναγγέλουν την λατινική ελεγεία του Σέξτου Προπέρτιου.
Έπαινοι
Σε μια τρίτη κατηγορία μπορούν να περιληφθούν τα υπόλοιπα ποιήματα του Θεόκριτου: «έπαινοι» (π.χ. στον Ιέρωνα Β´ των Συρακουσών: Ιέρων Β΄των Συρακουσών, στον Πτολεμαίο Φιλάδελφο), συνοδευτικά δώρων (Ηλακάτη) κ.α, όπως και το κομψό στιχουργικό παιχνίδι η Σύριγξ, ένας γρίφος σε στίχους που η έκτασή του ποικίλλει έτσι, ώστε το κείμενο να μοιάζει με απεικόνιση του γνωστού ποιμενικού πνευστού, της φλογέρας.
Αποτίμηση
Με το ποιητικό του έργο, ο Θεόκριτος αποτέλεσε τον ιδρυτή της αποκαλούμενης και βουκολικής ποίησης. Σε αρκετά ποιήματα των Ειδυλλίων η θεματολογία βασίζεται στον ποιμενικό βίο, ενώ τα υπόλοιπα στηρίζονται σε θέματα μυθικού ή ερωτικού περιεχομένου, χωρίς να απουσιάζουν και ύμνοι ή ποιήματα επικού χαρακτήρα. Η γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Θεόκριτος ήταν η δωρική διάλεκτος, αλλά συναντάται επίσης η ιωνική – κυρίως σε ποιήματα επικού ύφους – και η αιολική. Σχεδόν το σύνολο των Ειδυλλίων είναι γραμμένο σε δακτυλικό εξάμετρο.
Η επίδραση της ποίησης του Θεόκριτου ήταν σημαντική και αρκετοί μεταγενέστεροι ποιητές μιμήθηκαν το ύφος του. Θεωρείται εμφανής και στην ποίηση του Βιργίλιου, ειδικότερα στο έργο του Εκλογές (ή Βουκολικά) και του Σέξτου Προπέρτιου.
Ποιήματά του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες βουκολικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Ζωόχωση
μικρογραφία Ζωόχωση είναι η αφύσικη και στερεότυπη συμπεριφορά που συνίσταται στην επανάληψη σταθερών και μονότονων κινήσεων ζώων που βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Το 1992. Ο Bill Travers ήταν ο δημιουργός του όρου ζωόχωση (zoochosis ) για να περιγράψει αυτή την έμμονη, επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά ζώων που διαβιούν σε ζωολογικούς κήπους, χαρακτηρίζοντάς την ως ψυχιατρική νόσο με κυρίαρχα στοιχεία το άγχος, την ιδεοληπτική νεύρωση και την ψυχωτική κατάθλιψη.Τα δε ζώα που πάσχουν από αυτή τη νόσο τα ονόμασε ζωοχωτικά (zoochotic ).
Ετυμολογία
Δικαίως η ζωόχωση χαρακτηρίστηκε ως ψύχωση διότι προέρχεται από το αγγλικό zoo +( psy ) chosis ,λέξεις που προέρχονται από τις αντίστοιχες ελληνικές :ζώο + ψύχωσις
Αίτια
Τα ζώα που βρίσκονται στην αιχμαλωσία δεν είναι προετοιμασμένα να προσαρμοστούν στο κλίμα, τη διατροφή και το μικρό χώρο- συνήθως κλουβιά- στον οποίο τοποθετούνται, διότι τα χαρακτηριστικά του νέου περιβάλλοντός τους μπορεί να είναι εντελώς ξένα προς τη φύση τους.Πέρα από την απώλεια του φυσικού τους περιβάλλοντος, τους επιβάλλεται κατάσταση αδράνειας μέσω λήψης φαρμάκων, ιατρικός έλεγχος γονιμότητας, καθώς και η έλλειψη δυνατότητας επανένταξής τους στη φυσιολογική τους ομάδα-αγέλη.
Συνεπώς,συχνά παρουσιάζουν συμπτώματα, που έχουν πολλές ομοιότητες με αυτά της ανθρώπινης συμπεριφοράς ατόμων, τα οποία για ποικίλους λόγους είναι χρόνια έγκλειστα και πάσχουν από τη νεύρωση ιδρυματοποίησης, σύμφωνα με τους γιατρούς Garry Marvine και Bob Mullan.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
Τα σημάδια που προδίδουν ότι ζώα σε αιχμαλωσία βρίσκονται σε κατάσταση ψύχωσης  είναι τα εξής:μικρογραφία αριστερά|μικρογραφία
Συνέπειες
Εάν το περιβάλλον της αιχμαλωσίας δεν είναι κατάλληλο για τις συγκεκριμένες ανάγκες του ζώου,όπως ο περιορισμός της κίνησης σε στενούς τεχνητούς χώρους, η ανεπαρκής  διατροφή, η διαρκής έκθεση στο κοινό χωρίς δυνατότητα διαφυγής, μπορεί να προκαλέσει ανία, στρες, που έχει σαν αποτέλεσμα τον κλονισμό τόσο της σωματικής όσο και της ψυχικής του υγείας,την ανάπτυξη μη φυσιολογικής συμπεριφοράς, ακόμη και πρόωρη θνησιμότητα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασθένειες ζώων Κατηγορία:Καλή διαβίωση των ζώων
Φέλιξ Μπόρχα
Ο Φέλιξ Αλεξάντερ Μπόρχα Βαλένσια (Félix Alexander Borja Valencia, 2 Απριλίου 1983) είναι ποδοσφαιριστής από τον Ισημερινό, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Η τελευταία του ομάδα ήταν η Ελ Νασιονάλ του Πρωταθλήματος Ισημερινού. Έχει τα ψευδώνυμα «το καγκουρό» ή «η κόμπρα του Εκουαδόρ», λόγω της εκτίναξης στο άλμα του.
Ελ Νασιονάλ
Αγωνίστηκε πρώτη φορά επαγγελματικά για την Ελ Νασιονάλ του Πρωταθλήματος Ισημερινού.
Ολυμπιακός
Η μεταγραφή του στον Πρωταθλητή Ελλάδας Ολυμπιακό, τον έκανε τον πρώτο παίκτη από τον Ισημερινό που αγωνίστηκε σε ελληνικό σύλλογο. Ο Μπόρχα ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ του Κόπα Λιμπερταδόρες (από κοινού, μαζί με ακόμη 13 ποδοσφαιριστές με 5 γκολ), δύο μήνες μετά τη μετακίνηση του στον Ολυμπιακό.
Μάιντς 05
Λόγω των υπό του μετρίου εμφανίσεων του για τον Ολυμπιακό στην πρώτη του σεζόν, καθώς και του γεγονότος ότι καταλάμβανε θέση ξένου, εκτός Ε.Ε., στο ρόστερ του συλλόγου, ο Ολυμπιακός είχε την επιθυμία να το πουλήσει στο τέλος της σεζόν 2006-07 ή να τον στείλει δανεικό για την επόμενη σεζόν. Λόγω αυτής της απόφασης από το σύλλογο, ο Μπόρχα μετακινήθηκε με δανεισμό στη γερμανική Μάιντς 05 για την περίοδο 2007-08. Στο τέλος της σεζόν, η Μάιντς τον αγόρασε. Κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου της σεζόν 2010-11, επιτράπηκε στον Μπόρχα να φύγει με ελεύθερη μεταγραφή, για να μετακινηθεί στη μεξικάνικη Πουέμπλα.
Πουέμπλα
Έχοντας περιορισμένη συμμετοχή, ειδικά αφότου η Μάιντς κέρδισε την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα, μετακινήθηκε στην Πουέμπλα.
Pachuca
Την περίοδο Απερτούρα 2011-12, υπέγραψε με την Πατσούκα.
Νότια Κίνα
Στις 28 Δεκεμβρίου 2015, η Σάουθ Τσάινα ΑΑ από το Χονγκ Κονγκ, ανακοίνωσε την υπογραφή του παίκτη μέσω του Facebook.
Επιστροφή στην Ελ Νασιονάλ
Στις 24 Ιανουαρίου 2017, ο Μπόρχα υπέγραψε συμβόλαιο με την Ελ Νασιονάλ. Προηγουμένως ήταν ελεύθερος.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ήταν μέλος της Εθνικής Ισημερινού για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Έπαιξε σε αρκετούς αγώνες της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, συμπεριλαμβανομένου του αγώνα εναντίον της Ουρουγουάης, που σφράγισε τη συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας. Είχε μία συμμετοχή στο τουρνουά, στην ήττα με 0-3 εναντίον της Γερμανίας.
Συμμετείχε σε φιλικούς αγώνες ύστερα από το Παγκόσμιο Κύπελλο, σκοράροντας ακόμη εναντίον της Βραζιλίας σε ένα φιλικό τον Οκτώβριο του 2006 στη Σουηδία. Ήταν μέλος της Εθνικής για το Κόπα Αμέρικα 2007 και ξεκίνησε βασικός στο τελευταίο αγώνα της φάσης ομίλων εναντίον της Εθνικής Βραζιλίας.
Δήμος Αποδοτίας
Ο Δήμος Αποδοτίας, παλιότερα Αποδωτίας, ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε ως Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας στο νέο Δήμο Ναυπακτίας. Είχε πληθυσμό 2.636 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και έδρα του ήταν το χωριό Άνω Χώρα.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Δήμος Αποδοτίας αποτελούταν από 20 ορεινά χωριά, μεγαλύτερα και γνωστότερα των οποίων είναι η Άνω Χώρα, το Καταφύγιο, η Τερψιθέα, η Αμπελακιώτισσα, η Ελατού, τα Κρυονέρια και η Γραμμένη Οξυά. Βρισκόταν στο ανατολικό άκρο του νομού και συνόρευε με 3 άλλους νομούς (Ευρυτανία, Φθιώτιδα και Φωκίδα). Η συνολική έκτασή του ήταν 257.635 στρέμματα. Πρόκειται για την κατεξοχήν περιοχή της Ορεινής Ναυπακτίας.
Μνημεία - Πολιτισμός
Στο δήμο Αποδοτίας βρίσκεται η περίφημη Ιερά Μονή Αμπελακιώτισσας με ιστορία 6 αιώνων ενώ επίσης στην περιοχή υπάρχει άλλο ένα σπουδαίο θρησκευτικό μνημείο, ο Ναός του Σωτήρος που είναι κοντά στο Χρύσοβο ο οποίος έχει απομείνει από το Μοναστήρι του Σωτήρος που την εποχή εκείνη ανήκε στην Αμόρανη (Καταφύγιο) και χτίσθηκε περίπου το 13ο αιώνα ενώ διαλύθηκε το 1834.
Στην Άνω Χώρα επίσης διοργανώνεται κάθε χρόνο η "Γιορτή του Κάστανου και του Τσίπουρου".
Παραπομπές
Αποδοτίας
Μίλα Γιόβοβιτς
Η Μίλιτσα Μπογκντάνοβνα Γιόβοβιτς (Милица Богдановна Йовович, 17 Δεκεμβρίου 1975) είναι Ρωσο-Σέρβα ηθοποιός, μοντέλο, μουσικός και σχεδιάστρια μόδας.
Πρώιμα χρόνια και οικογένεια
Η Μίλα Γιόβοβιτς γεννήθηκε το 1975 στο Κίεβο, στην πρώην Σοβιετική Ένωση, είναι κόρη του Σέρβου παιδίατρου Μπόγκνταν Γιόβοβιτς και της Ρωσίδας ηθοποιού Γκαλίνα Γιόβοβιτς (το γένος Λογκίνοβα). Η Μίλα είναι Ορθόδοξη Χριστιανή της ρωσικής Εκκλησίας. Προσδιορίζει τον εαυτό της ως Ρωσίδα και του Μαυροβουνίου, καθώς και Ουκρανή.
Το 1980, όταν η Μίλα ήταν πέντε ετών, η οικογένειά της αποχώρησε από τη Σοβιετική Ένωση για πολιτικούς λόγους και μετακόμισε στο Λονδίνο. Στη συνέχεια μετανάστευσαν στο Σακραμέντο, στην Καλιφόρνια και εγκαταστάθηκαν στο Λος Άντζελες επτά μήνες αργότερα. Οι γονείς της Μίλα χώρισαν αμέσως μετά την άφιξή τους στο Λος Άντζελες.
Το 1988, ο πατέρας της είχε μια σχέση με μια γυναίκα από την Αργεντινή και απέκτησαν ένα γιο, τον Μάρκο Γιόβοβιτς. Λόγω του διαζυγίου των γονιών της, η Μίλα είδε πολύ λίγο τον αδερφό της.
Στο Λος Άντζελες, η Γκαλίνα Γιόβοβιτς προσπάθησε να υποστηρίξει τον εαυτό της ενώ η Μίλα έψαχνε για θέσεις εργασίας. Βρήκε λίγες ευκαιρίες, λόγω των γλωσσικών φραγμών και τελικά κατέληξε να δουλεύει ως καθαρίστρια σε σπίτια ώστε να μαζέψει χρήματα για εκείνη και τη μητέρα της. Οι δύο γονείς δούλεψαν ως μάγειρες και οικονόμοι για το σκηνοθέτη Μπράιαν Ντε Πάλμα. Ο πατέρας της καταδικάστηκε σε εικοσαετή φυλάκιση το 1994 για συμμετοχή του σε απάτη σχετική με ιατρικές ασφάλειες -τελικά εξέτισε ποινή έως το 1999. Σύμφωνα με την Μίλα "η φυλακή ήταν καλή για εκείνον. Έχει γίνει ένας πολύ καλύτερος άνθρωπος. Του έδωσε την ευκαιρία να σταματήσει και να σκεφτεί."
Η Μίλα φοίτησε σε δημόσια σχολεία στο Λος Άντζελες, με αποτέλεσμα να μάθει άπταιστα αγγλικά. Στο σχολείο, την πείραζαν οι συμμαθητές της επειδή προέρχονταν από τη Σοβιετική Ένωση: "Στο σχολείο με φώναζαν κομμουνίστρια και Ρωσίδα κατάσκοπο, ποτέ δεν το αποδέχθηκα". Σε ηλικία 12 ετών, η Μίλα παράτησε την έβδομη τάξη στο σχολείο για να επικεντρωθεί στο μόντελινγκ, το οποίο είχε ξεκινήσει στην ηλικία των εννέα. Έχει πει ότι ήταν επαναστάτρια κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της εφηβείας της, έκανε χρήση ναρκωτικών, έκανε βανδαλισμούς σε εμπορικά κέντρα και απάτες με πιστωτικές κάρτες. Πολιτογραφήθηκε ως πολίτης των ΗΠΑ το 1994 στην ηλικία των 19 ετών.
Μόντελινγκ
Όταν η Μίλα ήταν 9 ετών, η Γκαλίνα Γιόβοβιτς την έπαιρνε σε οντισιόν για μοντέλα. Ανακαλύφθηκε από τον Ζεν Λεμουέλ, ο οποίος την έβγαλε φωτογραφίες δοκιμαστικά και στη συνέχεια τις έδειξε στον Χερμπ Ριτς στο Λος Άντζελες. Την επόμενη μέρα ο Ριτς έκανε κράτηση στην 12χρονη Μίλα για το εξώφυλλο του Lei, ένα ιταλικό περιοδικό. Μετά τη φωτογράφιση, η νεαρή Μίλα υπέγραψε συμβόλαιο στο πρακτορείο μοντέλων "Πρίμα". Ο Ρίτσαρντ Έιβεντον την προσέλαβε για το περιοδικό Mademoiselle. Ο Έιβεντον ήταν επικεφαλής μάρκετινγκ της Revlon εκείνη την εποχή, και επέλεξε την Μίλα για να εμφανιστεί με καθιερωμένα μοντέλα όπως οι Αλέξα Σίνγκερ και Σάντρα Ζατεζάλο στις "Πιο αξέχαστες γυναίκες στον κόσμο" για διαφημίσεις της Revlon. Το 1988, η Μίλα έκανε το πρώτο της συμβόλαιο ως επαγγελματίας μοντέλο. Ήταν μεταξύ αρκετών πολύ νεαρών μοντέλων που πυροδότησε διαμάχη για το περιβάλλον εργασίας των νεαρών κοριτσιών.
Η Μίλα έγινε η μούσα του σχεδιαστή Μιούτσια Πράντα το 2002. Ένα άρθρο του 2003 ισχυρίστηκε ότι ήταν "αγαπημένο σούπερ μόντελ" του Τζιάνι Βερσάτσε. Το 2004, η Μίλα κατέκτησε την πρωτιά στο περιοδικό Forbes στην κατηγορία "Τα πλουσιότερα σούπερ μοντέλα στον κόσμο", κερδίζοντας 10.500.000 δολάρια.
Το 2006, η Μίλα πάρθηκε από το Mango, μια ισπανική γραμμή ρούχων, ως το νέο τους πρόσωπο και εμφανιζόμενη στις διαφημιστικές καμπάνιες τους, συμμετείχε επίσης και σε διαφημίσεις για το Etro. Έχει σημειώσει ότι "Το μόντελινγκ δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα" και ότι τα χρήματα που κερδίζει την έκαναν "να είναι επιλεκτική σχετικά με τις δημιουργικές αποφάσεις που [αυτή] κάνει."
Τα πρώτα βήματα (1985-1993)
Η μητέρα της Μίλα ήθελε η κόρη της να γίνει σταρ του σινεμά. Το 1985, η Γκαλίνα εγγράφει την Μίλα στην Επαγγελματική σχολή ηθοποιών στην Καλιφόρνια.
Το 1988, η Μίλα εμφανίστηκε στον πρώτο επαγγελματικό ρόλο της ως Λίλι ΜακΛέοντ στην τηλεταινία "Το νυχτερινό τραίνο στο Κατμαντού" (αγγ: The Night Train to Kathmandu). Αργότερα εκείνο το έτος, έκανε το ντεμπούτο της σε μια ταινία μεγάλου μήκους, ως Σαμάνθα Ντελόνγκπρε στο ρομαντικό θρίλερ "Two moon junction". Είχε διάφορους ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές όπως "Paradise" (1988), "Παντρεμένοι ... με παιδιά" (1989) και "Ο Πάρκερ Λούις δεν μπορεί να χάσει" (1990).
Σε ηλικία 16 ετών, ήταν στο καστ, ως πρωταγωνίστρια στο ρόλο της Λίλι Χάργκρειβ στην ταινία "Επιστροφή στη γαλάζια λίμνη" (αγγ: Return to the Blue Lagoon) (1991), απέναντι από τον Μπράιαν Κράουζε. Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία και την ομορφιά της, ήταν συχνά σε σύγκριση με την Μπρουκ Σιλντς, ένα μοντέλο που έγινε ηθοποιός, η οποία είχε πρωταγωνιστήσει στην αρχική ταινία "Η γαλάζια λίμνη" (αγγ: Blue Lagoon). Ο ρόλος ήταν αμφιλεγόμενος, καθώς η Μίλα εμφανίστηκε γυμνή στην ταινία, όπως και η Σιλντς στην πρώτη ταινία. Για αυτόν τον ρόλο, η Γιόβοβιτς έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία "Καλύτερη νέα ηθοποιός πρωταγωνίστρια σε μια κινηματογραφική ταινία" στα Βραβεία Young Artist το 1991, και "Χειρότερη πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός" στα Χρυσά Βατόμουρα το 1991.
Θεαματική καριέρα (1997-2001)
Η Γιόβοβιτς δημιούργησε και δούλεψε μία "εξωγήινη" φανταστική γλώσσα με πάνω από 400 λέξεις για το ρόλο της. Φορούσε ένα κοστούμι που ονομάστηκε ως "ACE-επίδεσμος" κοστούμι. Το κοστούμι του σώματος ήταν σχεδιασμένο από τον Ζαν Πολ Γκοτιέ, φτιαγμένο από ιατρικούς επιδέσμους. "Το πέμπτο στοιχείο" επιλέχθηκε ως ταινία έναρξης του διεθνούς Φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών το 1997 και οι παγκόσμιες εισπράξεις του box office ήταν πάνω από 263 εκατομμύρια δολάρια, περισσότερα από τρεις φορές τον προϋπολογισμό των 80 εκατομμυρίων δολαρίων. "Το πέμπτο Στοιχείο" συχνά επαινέθηκε για την οπτική του στυλ, ο κριτικός Τζέιμς Μπεραρντινέλι έγραψε, «Η Γιόβοβιτς κάνει εντύπωση, αν και η αποτελεσματικότητά της έχει λιγότερο να κάνει με την υποκριτική και περισσότερο με το διάλογο». Η Γιόβοβιτς έλαβε υποψηφιότητα για το «αγαπημένο νεοφερμένο θηλυκό» στα Blockbuster Entertainment Awards και "Καλύτερη μάχη" στα Βραβεία MTV Movie. Η ταινία εμπνεύστηκε από ένα video game και η Λίλου ήταν μία προγραμματισμένη φιγούρα, αλλά η φιγούρα δεν κυκλοφόρησε ποτέ λόγω προβλημάτων αδειοδότησης. Σε μια συνέντευξη του 2003, η Jovovich είπε ότι η Λίλου ήταν ο αγαπημένος ρόλος της.
Το 1998, η Γιόβοβιτς εμφανίστηκε στη δραματική ταινία του Σπάικ Λι "He got the game", ως την ναρκομανή πόρνη Ντακότα Μπερνς, έπαιξε μαζί με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον και τον Ρέι Άλλεν. Το 1999, εμφανίστηκε στο μουσικό βίντεο "Αν δεν μπορείς να πεις όχι" (αγγ: If you can't say no) από τον Λέννυ Κράβιτζ. Εκείνη τη χρονιά επέστρεψε στο είδος δράσης και παίζει στην ταινία "Ιωάννα της Λωραίνης" (αγγ: The Messenger: The Story of Joan of Arc), υπό την σκηνοθεσία του Λικ Μπεσόν. Έκοψε τα μαλλιά της κοντά και φόρεσε πανοπλία σε αρκετές σκηνές που περιείχαν μάχη. Η Γιόβοβιτς έλαβε γενικά καλές κριτικές για την απόδοσή της, αν και έλαβε επίσης μία υποψηφιότητα για βραβείο Χρυσών Βατόμουρων ως «Χειρότερη ηθοποιός». Το ιστορικό δράμα πήγε αρκετά καλά στο box office, κερδίζοντας 66 εκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο. Το 2000, η Γιόβοβιτς εμφανίστηκε ως την προβληματική Ελουάζ στο "The Million Dollar Hotel", μια ταινία βασισμένη σε μια ιστορία του Bono των U2 και του Νίκολας Κλάιν. Σε σκηνοθεσία από τον Βιμ Βέντερς, η Γιόβοβιτς συμπρωταγωνίστησε με τον Τζέρεμι Ντέιβις και τον Μελ Γκίμπσον, και τραγούδησε στο soundtrack της ταινίας. Εκείνη τη χρονιά έπαιξε την ιδιοκτήτρια μπαρ με το όνομα Λουσία, στη βρετανική γουέστερν ταινία "The Claim", με τον Γουές Μπέντλεϋ. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε ένας διαφορετικός ρόλος, ως η κακιά Κατίνκα στην κωμωδία "Ο άρχοντας της πασαρέλας" (αγγ: Zoolander), με τον Μπεν Στίλερ.
Διεθνής επιτυχία (2002-2006)
Το 2002, η Γιόβοβιτς πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου/δράσης Resident Evil, που κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 15 Μαρτίου του 2002 με βάση τη σειρά παιχνιδιών της CAPCOM με το ίδιο όνομα. Έπαιξε την Άλις, ηρωίδα της ταινίας, που παλεύει με μια λεγεώνα ζόμπι, που δημιουργήθηκαν από την Umbrella Corporation. Η Γιόβοβιτς είχε αποδεχτεί το ρόλο γιατί ο αδελφός της, ο Μάρκο ήταν φαν των βιντεοπαιχνιδιών αυτού του είδους. Η Γιόβοβιτς είχε εκτελέσει όλες τις φιγούρες που απαιτούνται στην ταινία, καθώς είχε εκπαιδευτεί στο καράτε και στο κικ μπόξινγκ, εκτός από μια σκηνή που περιελάμβανε άλμα σε μια τσιμεντένια εξέδρα, επειδή ο μάνατζερ το έκρινε πολύ επικίνδυνο. Η ταινία ήταν εμπορικά επιτυχημένη, αποφέροντας συνολικά 17,000,000 δολάρια στο άνοιγμα του Σαββατοκύριακου, και κέρδισε 40 εκατομμύρια δολάρια στην εγχώρια αγορά και 102 εκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο. Αργότερα, έπαιξε τη σύζυγο του αρχηγού μιας συμμορίας, Έριν στο "Εγκλήματα δωματίου" (αγγ: No Good Deed), έπαιξε την Ναντίν στη ρομαντική κωμωδία "You Stupid Man", την πανκ ροκ Φανγκόρα ("Φάνι") στην ταινία "Ο κούκλος" (αγγ: Dummy), και πρόσφερε την φωνή της στην τηλεοπτική σειρά "King of the Hill". Ο ρόλος της Φανγκόρα στην ταινία "Ο κούκλος" επέτρεψε στην Γιόβοβιτς να συμπρωταγωνιστήσει με τον βραβευμένο με Όσκαρ Έιντριεν Μπρόντι, ο οποίος ήταν φίλος της πριν από την ταινία. Η Γιόβοβιτς ήταν εύκολο να ταυτιστεί με αυτό το ρόλο, επειδή αισθάνθηκε ότι η Φανγκόρα κατείχε παρόμοιες ιδιότητες με τη δική της ζωή.
Το 2004, η Γιόβοβιτς επανέλαβε το ρόλο της Άλις στη συνέχεια της πρώτης ταινίας Resident Evil, "Resident Evil : Αποκάλυψη" (αγγ: Resident Evil: Apocalypse). Ο ρόλος αυτός απαιτούσε να κάνει προπονήσεις μάχης για τρεις ώρες την ημέρα, πέραν των τριών μηνών πριν από τα γυρίσματα στα οποία είχε εκπαιδευτεί με όπλο, στις πολεμικές τέχνες, "στα πάντα" όπως έχει δηλώσει. Η "Αποκάλυψη" έλαβε περισσότερες αρνητικές αντιδράσεις και κριτικές από την πρώτη ταινία, αλλά ήταν ακόμα μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία, με κατάταξη νούμερο ένα στο box office, σε αντίθεση με την πρώτη ταινία. Μετά την κυκλοφορία της, η Γιόβοβιτς ήταν δυσαρεστημένη με τις κριτικές, και την προσπάθεια του σκηνοθέτη Αλεξάντερ Γουίτ. Η ίδια σημείωσε κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης το έτος εκείνο, ότι οι μεγάλες ταινίες δράσης έχουν αναλάβει τη φροντίδα του εμπορικού τμήματος της καριέρας της, ενώ παίζει σε "ανεξάρτητες μικρές ταινίες που ποτέ δεν βγαίνουν" για να κατευνάσει την καλλιτεχνική της πλευρά, και "Είναι μια καλή ισορροπία". Το επόμενο έτος, χαρακτηρίστηκε στο ριμέικ του Γκορ Βιντάλ, "Καλιγούλας", ως Δρουσίλλας. Το 2006, η Γιόβοβιτς έπαιξε στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας/δράσης "Ultraviolet", που κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου. Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Βάιολετ Σονγκ Τζατ Σαρίφ, ένας ρόλος που εμπλέκεται επίσης σε μεγάλο βαθμό με χορογραφία, κατά τη διάρκεια μάχης. Δεν προβλήθηκε για τους κριτικούς, αλλά όταν αξιολογήθηκε οι κριτικές ήταν πολύ αυστηρές, αποφέροντας συνολικά 31 εκατομμύρια δολάρια, σε όλο τον κόσμο. Εκείνη τη χρονιά, η Γιόβοβιτς επίσης έπαιξε στην ταινία "45 Επικίνδυνη ομορφιά" (αγγ: .45), ως Κατ.
Πρόσφατοι και μελλοντικοί ρόλοι (2007-σήμερα)
Η Γιόβοβιτς έπαιξε την Λουσέτα, σύζυγο ενός φυλακισμένου (τον υποδύεται ο Έντουαρντ Νόρτον) στην ταινία "Δόλωμα γένους θηλυκού" (Stone), ένα ψυχολογικό θρίλερ με πρωταγωνιστή το Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάιο του 2009 στο Μίσιγκαν.
Η Γιόβοβιτς επέστρεψε ως Άλις στην τέταρτη ταινία της σειράς Resident Evil, Resident Evil: Τρισδιάστατη απόδραση, η οποία σκηνοθετήθηκε από το σύζυγό της, Πολ Άντερσον. Είχε ένα ρόλο στην ταινία "Dirty Girl", το οποίο έκανε πρεμιέρα στις 12 Σεπτεμβρίου 2010, απέναντι από την Τζούνο Τεμπλ, Γουίλιαμ Μέισι, Μαίρη Στινμπέργκεν και Τιμ ΜακΓκρό. Η Γιόβοβιτς πρωταγωνίστησε στην ταινία σκηνοθετημένη από τον Πολ Άντερσον, Οι Τρεις Σωματοφύλακες το 2011, απέναντι στον Λόγκαν Λέρμαν, Μάθιου ΜακΦάντιεν, Ρέι Στίβενσον, Λουκ Έβανς και Ορλάντο Μπλουμ.
Η Γιόβοβιτς έχει οριστεί να πρωταγωνιστήσει στην ταινία τρόμου του Ντέιβιντ Έλις "Bad Luck", με βάση ένα σενάριο του Ντέιβιντ Σόου. Εμφανίστηκε στην ταινία που ήταν σκηνοθετικό ντεμπούτο της ηθοποιού και τοπ-μόντελ Φάμκε Γιάνσεν "Bringing Up Bobby", στην οποία πρωταγωνιστεί. Πρωταγωνίστησε στο "Lucky trouble" (ρωσ: Выкрутасы), μια ρωσική ταινία που μεταφράζεται ως "Τυχερός μπελάς", μαζί με την ίδια, τον Κονσταντίν Χαμπένσκι, τον Ιβάν Ούργκαντ και την μητέρα της Γιόβοβιτς, Γκαλίνα Γιόβοβιτς.
Το 2012 επέστρεψε στο ρόλο της ως Άλις στο Resident Evil: Η Τιμωρία, ενώ το 2016 γύρισε την τελευταία ταινία του είδους (μέχρι τώρα), το Resident Evil: Το Τελικό Κεφάλαιο.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η Γιόβοβιτς έχει προταθεί για πολλά βραβεία. Το 1992, ήταν υποψήφια ως η καλύτερη νέα ηθοποιός πρωταγωνίστρια σε μια κινηματογραφική ταινία στα Βραβεία Young Artist για το ρόλο της στην ταινία "Επιστροφή στη γαλάζια λίμνη". Ήταν επίσης υποψήφια για το βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για τη χειρότερη νέα σταρ για το ρόλο της στην ίδια ταινία.
Το 1997, ήταν υποψήφια για το βραβείο Β' Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου στα Βραβεία Saturn, και Βραβεία MTV Movie Καλύτερη μάχη (ανάμεσα σε εκείνη και ως εξωγήινος) για το ρόλο της ως Λίλου στο "Πέμπτο Στοιχείο". Αντίθετα, έλαβε επίσης μια υποψηφιότητα για το βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για τη χειρότερη ερμηνεία Β' Γυναικείου Ρόλου.
Έλαβε μια υποψηφιότητα για το βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για τη χειρότερη ηθοποιό για την "Ιωάννα της Λωραίνης", το 2000.
Το 2002, έλαβε μια υποψηφιότητα για τα Βραβεία Saturn Καλύτερης Ηθοποιού για το ρόλο της ως Άλις στο "Resident Evil" και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού για "Resident Evil: Εξόντωση" από τα Βραβεία Scream το 2008.
Ήταν επίσης υποψήφια για την καλύτερη ηθοποιό τρόμου το 2010 Βραβεία Scream για την απόδοσή της ως Δρ Άμπιγκειλ Τάιλερ στο "Επαφή τέταρτου τύπου", και κέρδισε το βραβείο Spotlight Hollywood για την καλύτερη ηθοποιό στο 14ο Ετήσιο Hollywood Awards Γκαλά για το ρόλο της ως Λουσέτα για την ταινία του 2010 ταινία "Δόλωμα γένους θηλυκού".
Το 2011, κέρδισε από τα Βραβεία Scream το βραβείο για την καλύτερη Επιστημονικής Φαντασίας ηθοποιό για το "Resident Evil: Τρισδιάστατη απόδραση" και το 2012 έλαβε έναν διορισμό για την ηθοποιό κινηματογράφων επιλογής: Δράση από τα Βραβεία Teen Choice.
Το 2013, ήταν υποψήφια για το βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για τη χειρότερη ηθοποιό στην απόδοσή της στο "Resident Evil: Η Τιμωρία".
Προσωπική Ζωή
Η Μίλα θεωρεί τον εαυτό της ως Ρωσίδα και του Μαυροβουνίου. Παντρεύτηκε για πρώτη φόρα στην ηλικία των 16 ετών με τον Σον Άντριους (1992-1992), για δεύτερη φορά στην ηλικία των 21 ετών με τον Λικ Μπεσόν (1997-1999) και για τρίτη φορά στην ηλικία των 33 ετών με τον Πολ Άντερσον (2009-σήμερα), ενώ μαζί έχουν αποκτήσει δύο κόρες, την Έβερ Γκέιμπο Άντερσον (γενν. 3/11/2007) και την Ντάσιελ Ένταν Άντερσον (γενν. 1/4/2015).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ουκρανοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αμερικανοί ρωσικής καταγωγής
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2002 διεξήχθη στη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία από τις 31 Μαΐου ως τις 30 Ιουνίου 2002. Ήταν η 17η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Όπως αποφασίστηκε από τη ΦΙΦΑ τον Μάιο του 1996 στη Ζυρίχη, για πρώτη φορά στην ιστορία το Παγκόσμιο Κύπελλο διοργανώθηκε από δύο χώρες, πράγμα που επίσης σήμαινε ότι για πρώτη φορά τρεις ομάδες (Νότια Κορέα και Ιαπωνία ως συνδιοργανωτές και η Κυπελλούχος 1998 Γαλλία) είχαν αυτόματα θέσεις στη διοργάνωση. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που έγινε εκτός της Ευρώπης και της Αμερικής, αλλά και η τελευταία φορά που η νικήτρια ομάδα της προηγούμενης διοργάνωσης προκρινόταν αυτόματα (είχε θεσπιστεί ξεκινώντας από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, με το σκεπτικό ότι να της δοθεί η ευκαιρία να υπερασπιστεί τον τίτλο της), καθώς από την επόμενη διοργάνωση καταργήθηκε. Το κύπελλο το κέρδισε για πέμπτη φορά η Βραζιλία, επικρατώντας της Γερμανίας με 2-0 στον τελικό, και μέχρι σήμερα παραμένει η μοναδική ομάδα που μετράει 5 κατακτήσεις. Πρωταγωνιστής και σε αυτή τη διοργάνωση ήταν ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο, που αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και σημείωσε και τα δύο γκολ του τελικού.
Επιλογή Διοργανωτή
Η επιλογή του διοργανωτή για πρώτη φορά στα χρονικά έγινε δια βοής χωρίς τη χρήση καλπών. Επίσης, για πρώτη φορά επιλέχτηκαν δύο χώρες για να διοργανώσουν την τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στην αρχή οι υποψηφιότητες ήταν τρεις και κατατέθηκαν από την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και το Μεξικό. Στη συνέχεια όμως, η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα αποφάσισαν να καταθέσουν κοινή υποψηφιότητα, κάτι που οδήγησε την εκτελεστική της ΦΙΦΑ να αποδεχθεί την υποψηφιότητά της, προσπαθώντας έτσι να δείξει και το άλλο πρόσωπο του ποδοσφαίρου με το ότι κατάφερε να ενώσει δυο χώρες που ανήκουν σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Προκριματικά
Στα προκριματικά συμμετείχαν 193 ομάδες, με τις 22 εξής εθνικές να συμμετέχουν για πρώτη φορά Ανδόρρα, Ανγκουίλα, Μπαχάμες, Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι, Μοντσερράτ, Τερκς και Κέικος, Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι, Γκουάμ, Λάος, Μογγολία, Παλαιστίνη, Πράσινο Ακρωτήριο, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ,Τζιμπουτί, Ισημερινή Γουινέα, Ερυθραία, Μάλι, Μαυριτανία Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, Σεϋχέλλες, Αμερικανική Σαμόα. Αυτές οι εθνικές διαγωνίστηκαν για 32 θέσεις για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι θέσεις αυτές χωρίστηκαν μετά το τέλος των προκριματικών ως εξής: 5 ομάδες από την Αφρική, 3 από την Ασία, 3 από τη Βόρεια Αμερική, 15 από την Ευρώπη και 5 από τη Νοτιά Αμερική. Για πρώτη φορά τη συμμετοχή τους στην τελική φάση του Παγκόσμιου Κυπέλλου εξασφάλισαν οι Κίνα, Ισημερινός, Σενεγάλη και Σλοβενία. Ακολουθεί αναλυτική λίστα με τις εθνικές ομάδες που προκρίθηκαν.
600px
Μελίτη Φλώρινας
Η Μελίτη (παλαιότερη ονομασία Βοστέρανη, Βοσταράνη ή Οφτσάρανη ; Воштарани - Овчарани Βοσταράνη ή Οφτσάρανη /; βουλγάρικα: Βοστάρανη /Вощарани) είναι χωριό που ανήκει στον δήμο Φλώρινας του ομώνυμου νομού. Βρίσκεται 18 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης της Φλώρινας και σε υψόμετρο 680 μέτρων. Οι κάτοικοι του χωριού είναι κυρίως γεωργοί, κτηνοτρόφοι και εργάτες-τεχνίτες. Κοντά στην Μελίτη υπάρχει ηλεκτροπαραγωγός σταθμός της ΔΕΗ.
Στις 19-20 Ιουλίου γίνονται πανηγύρια στο χωριό, κατά την γιορτή του Προφήτη Ηλία, ενώ συνδυάζονται με γιορτές και παραδοσιακούς μακεδονικούς χορούς και τραγούδια. Λόγω της χρήσης σλαβικής διαλέκτου στα τραγούδια, οι γιορτές αυτές είχαν παλαιότερα χαρακτηριστεί ως ανθελληνικές και είχαν καταγραφεί αντιδράσεις των ελληνικών αρχών. Ορισμένες πηγές αναφέρουν τη Μελίτη ως επίκεντρο του σλαβομακεδονικού εθνικού ακτιβισμού στην Ελλάδα.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002
Φάση Ομίλων
Οι όμιλοι 1-4 διεξήχθησαν στη Νότια Κορέα και οι όμιλοι 5-8 διεξήχθησαν στην Ιαπωνία
Μελίτη Φλώρινας
Όνομα
Το όνομα του χωριού στην οθωμανική περίοδο ήταν Τούρμπελη (Türbeli). Υπάρχουν δυο βασικές εκδοχές για την τούρκικη ονομασια του χωριού. Η πρώτη βασίζεται στην τουρκική λέξη τουρμπές (türbe) που σημαίνει τάφος/μαυσωλείο ενώ η δεύτερη, στην τουρκική λέξη τούρμπα/turba που σημαίνει την τύρφη, μια μορφή ορυκτού άνθρακα. Το όνομα Οφτσάρανη (Овчарани) είναι μεταγενέστερο και ουσιαστικά παραφθορά του αρχικού Βοστεράνη/Βοσταράνη (Воштарани) και είναι άγνωστο το πότε χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002
Φάση Ομίλων
Όλες οι ώρες είναι σε τοπικές ώρες της Κορέας και της Ιαπωνίας (UTC +9)
Μελίτη Φλώρινας
Γεωγραφία
Η Μελίτη είναι χτισμένη στη δυτική πλευρά των προπόδων του Βόρα. Τη διασχίζει ο Γεροπόταμος (ή Σταραρέκας) που πηγάζει από την κορυφή του Βόρα και χύνεται στον Σακουλέβα, ο οποίος με τη σειρά του ενώνεται μέσω του Εριγώνα με τον Αξιό. Στο χωριό υπήρχαν 9 νερόμυλοι, εκ των οποίων σήμερα διατηρείται μόνο ένας (του Ιωάννη Ταρτόρα). Στη Μελίτη υπάρχει η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και τα ερείπια ρωμαϊκών λουτρών.
Ιστορία
Από τα λιγοστά αρχαιολογικά ευρήματα (τάφοι, αγγεία, επιγραφές και νομίσματα) εικάζεται η ύπαρξη στη Μελίτη ρωμαϊκού οικισμού και λουτρώνα. Η σημερινή ονομασία της οφείλεται στην αρχαία ελληνική πόλη Μελίτων που κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, αποτέλεσε κόμβο της Εγνατίας οδού. Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στην άκρη του χωριού δείχνει της συνέχεια της πολίχνης κατά το μεσαίωνα.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002
Βραβεία
1Ο Όλιβερ Καν παραμένει ο μοναδικός τερματοφύλακας ο οποίος τιμήθηκε με το βραβείο της Χρυσής Μπάλας.
Μελίτη Φλώρινας
Ιστορία
Η πρώτη νεώτερη αναφορά στο χωριό βρίσκεται σε Οθωμανικό τεφτέρι του 1481 στο οποίο το χωριό αναφερότανε με το όνομα Βοστεράνη και σύμφωνα με την περιγραφή είχε 98 οικογένειες. Ελληνικό (πρώτη γνωστή αναφορά είναι του 1894) και βουλγάρικο σχολείο υπήρχαν στο χωριό μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ίλιντεν και λόγω της μη συμμετοχής των Ελλήνων στην εξέγερση, οι Βούλγαροι κομιτατζήδες οργάνωσαν δολοφονικές ενέργειες κατά σημαινόντων Τούρκων της περιοχής έτσι ώστε να προκαλέσουν αντίποινα σε βάρος των χριστιανών (στα χωριά που δεν συμμετείχαν), για να αναγκαστούν έτσι τους κατοίκους της, να αναμιχθούν στο εγχείρημα. Τα γεγονότα αυτά ανάγκασαν τους κατοίκους της Βοστεράνης να αποστείλουν αντιπροσωπεία στα ευρωπαϊκά προξενεία προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τις τουρκικές βιαιότητες στο χωριό.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002
Καλύτερη ομάδα
Η ΦΙΦΑ τίμησε τους 16 ακόλουθους παίκτες σαν τους καλύτερους παίκτες της διοργάνωσης:
Μελίτη Φλώρινας
Ιστορία
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης νέα ένοπλα βουλγαρικά σώματα κατέκλυσαν την περιοχή, ασκώντας πίεση στα χωριά προκειμένου οι κάτοικοι να προσέλθουν στην Εξαρχία. Η Βοστεράνη δέχεται αφόρητες πιέσεις στις αρχές του 1904 από πολυάριθμα βουλγαρικά σώματα, αλλά οι κάτοικοι ανθίστανται και παραμένουν στο Πατριαρχείο. Η ελληνική Κοινότητα Βοστεράνης αναφέρεται ως μία από τις πλέον ανθούσες ελληνικές κοινότητες της Βορειοδυτικής Μακεδονίας. Σε απόρρητη έκθεσή του ο Έλληνας πρόξενος Μοναστηρίου Δημήτριος Καλλέργης αναφέρει στις 20 Φεβρουαρίου του 1904 ότι "...υπό το κράτος βίας αόπλων ή ενόπλων Βουλγαρικών συμμοριών..." αρκετοί κάτοικοι της Βοστεράνης υπέγραψαν αναφορές αποσκιρτήσεως. Παρά τη συνεχιζόμενη και εντεινόμενη βουλγαρική βία καθ’ όλη τη διάρκεια του 1904 με την επαναδραστηριοποίηση των κομιτατζήδων Μήτρο Βλάχο, Σίσκο, Αλέκο, Κόλε Ποπγκεοργκίεφ, Κωνστάντη και Τάνε Κλιάντσεφ, οι κάτοικοι της Βοστεράνης κατάφεραν να προβάλουν αντίσταση και να παραμείνει η κοινότητα ελληνική ως τα τέλη του 1904. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα, το χωριό μαστίζεται από λεηλασίες των βουλγαρικών σωμάτων. Το 1908 οι Βοστερανιώτες τρομοκρατούνται από τους Βούλγαρους κομιταζήδες Τσούλκωφ, Σφέτκωφ, Τζάικωφ, Σίντωφ και Χρήστωφ που προς τα μέσα του έτους κατέστρεψαν την ελληνική εκκλησία του χωριού. μικρογραφία|αριστερά|227x227εσΜετά τους Βαλκανικούς πολέμους το χωριό ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το χωριό κατακτήθηκε από τη Βουλγαρία αλλά με την Συνθήκη του Νεϊγύ επιστράφηκε στην Ελλάδα. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923-1924 ο τουρκικός πληθυσμός αποχώρησε από το χωριό και στη θέση του εγκαταστάθηκαν 211 Έλληνες πρόσφυγες (55 οικογένειες) από την Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη. Μετά την επιδρομή των ναζιστών Γερμανών τον Απρίλιο 1941 μια τοπική διοίκηση εγκαταστάθηκε και κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στην Βουλγαρική οργάνωση "Οχράνα". Το 1946, 20 άτομα από την οργάνωση "Οχράνα" φυλακίστηκαν από το δικαστήριο της Φλώρινας.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, δρούσε στο χωριό η βουλγαρική προπαγάνδα διά μέσω του αξιωματικού Άντον Κάλτσεφ, που συνεργάζονταν με τα στρατεύματα Κατοχής. Είχε οργανώσει δίκτυο πληροφοριοδοτών και υποδείκνυε στους ναζιστές, αυτούς που έπρεπε να εκτελεστούν για την εθνική τους δράση. Το 1943 συνελήφθη στο χωριό του ο Μελιτηνός Ναούμ Κωστίδης (1879 - 1943), σημαντικό στέλεχος της Ελληνικής Εθνικής αντίστασης στην περιοχή, και εκτελέστηκε.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νότια Κορέα
Μελίτη Φλώρινας
Ιστορία
Κατά την διάρκεια του Ελληνικού εμφύλιου το 1946-49, κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στο ΝΟΦ, πολιτική-στρατιωτική οργάνωση που συμμετείχαν κυρίως Σλαβομακεδόνες της Ελλάδας, αλλά και κάτοικοι της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Μετά τον εμφύλιο πολλοί κάτοικοι του χωριού εγκατέλειψαν το χωριό.
Εθνοτικές εντάσεις
Στη Μελίτη υπήρχε ένταση ανάμεσα σε δύο μερίδες σλαβόφωνων κατοίκων. Για τη μια, η ταυτότητα είναι έννοια πολιτική και καθορίζεται από την επιλογή αφοσίωσης στο ελληνικό εθνικό κράτος. Οι σλαβόφωνοι ονομάζουν τους εαυτούς τους "ντόπιους" ή "Έλληνες Μακεδόνες", σε αντιδιαστολή με τους Πόντιους, τους Αρβανίτες και τους Βλάχους. Για την άλλη μερίδα, η ταυτότητα δεν είναι πολιτική επιλογή, αλλά έχει εθνικό περιεχόμενο και αποτελεί αίσθημα και συνείδηση της ιστορίας και της σλαβομακεδονικής ή βουλγαρικής γλωσσικής και μουσικοχορευτικής λαϊκής παράδοσης. Προβάλλουν δηλαδή περισσότερο, τη σλαβομακεδονική επιρροή στην περιοχή ως την κυρίαρχη, ενώ τη θεωρούν ξένη προς τον Ελληνισμό. Με βάση αυτή την ουσιοκρατική αντίληψη, αυτοαποκαλούνται "εθνικά Μακεδόνες", "Σλαβομακεδόνες" ή απλώς "δικοί μας" και ονομάζουν την άλλη μερίδα "ελληνόφρονες" ή ειρωνικά "Έλληνες" και "υπερέλληνες". Αντίστοιχα, για τους τελευταίους, εξαιτίας της κατανόησης της ταυτότητας ως πολιτικής επιλογής, οποιαδήποτε μη ελληνική ταυτότητα γίνεται αντιληπτή ως ανθελληνική, δηλαδή επιλογή αφοσίωσης σε ένα άλλο εθνικό κράτος, εν προκειμένω τη Βόρεια Μακεδονία, και γι' αυτό αποκαλούν την άλλη μερίδα "αυτονομιστές" ή ακόμη πιο υποτιμητικά "φιλοσκοπιανούς".
Η διοργάνωση τοπικών γιορτών και η απόδοση τραγουδιών και στην διάλεκτο της σλαβομακεδονικής γλώσσας (γιορτές οργανώνονται στο Πανηγύρι του Προφήτη Ηλία που γιορτάζεται 19-20 Ιουλίου) είχαν γίνει αφορμή στο παρελθόν για εθνοτικές εντάσεις και αντίδραση των ελληνικών αρχών στην περιοχή. Το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία για κάποιους παραπέμπει στην αντιοθωμανική εξέγερση του Ίλιντεν το 1903 (στην οποία βέβαια δεν συμμετείχαν οι κάτοικοι του χωριού) και "οι τοπικές αρχές το λαμβάνουν ως εκδήλωση ανταρσίας απέναντι στην ελληνική κυριαρχία στη περιοχή". Οι αντιδράσεις των αρχών σχολιάστηκαν από εφημερίδες των Σκοπίων.
Το πρώτο καταγεγραμμένο επεισόδιο καταστολής (σε βίντεο) είναι από το 1988 όταν η αστυνομία προειδοποίησε τον πρόεδρο ότι απαγορεύονται τα τραγούδια στα σλαβομακεδονικά και ότι οι χοροί θα πρέπει να ανακοινώνονται με τα ελληνικά ονόματά τους. Στο πανηγύρι έγινε επέμβαση της αστυνομίας για να σταματήσει ο χορός, κόπηκε η παροχή ρεύματος και αποσπάθηκε το μικρόφωνο με βία από τον τραγουδιστή. Το 1990 επαναλήφθηκαν τα επεισόδια με βίαιη διακοπή του ρεύματος επειδή στο χωριό συμμετείχε συγκρότημα στην σλαβομακεδονική γλώσσα. Το 1994 το πανηγύρι της Μελίτης καλύφθηκε τηλεοπτικά από την εκπομπή του Νάσου Αθανάσιου στον σταθμό Mega Channel χρησιμοποιώντας, σύμφωνα με μία άποψη, "ύφος εθνικής κινδυνολογίας". Έχουν δημοσιευτεί άρθρα στον ελληνικό τύπο σύμφωνα με τα οποία στο τοπικό πανηγύρι της Μελίτης όταν αποχωρούν οι εκπρόσωποι των ελληνικών αρχών ακούγονται στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου του χωριού τραγούδια στην τοπική σλαβομακεδονική γλώσσα, ακόμη και με εθνεγερτικό περιεχόμενο.
Δημογραφικά
Το χωριό είχε πληθυσμό από δίγλωσσους και σλαβόφωνους (σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε το 1993 ) Έλληνες και απόγονους Ελλήνων προσφύγων από τον Πόντο. Σύμφωνα με μια έρευνα, οι τελευταίοι αποτελούν περίπου το 15% του πληθυσμού. Κατά τον πρόεδρο του Δημοτικού Διαμερίσματος Μελίτης, Παναγιώτη Αναστασιάδη (περιστασιακά συστηνόμενο και ως Πάντε Ασλάκοφ ), ορισμένοι κάτοικοι του χωριού αυτοπροδιορίζονται ως Σλαβομακεδόνες. Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της Μελίτης είναι 1.533 κάτοικοι.
Meliti Beer Festival
Από το καλοκαίρι του 2016, ο Α.Μ.Σ Μελιτέας Μελίτης διοργανώνει τριήμερες μουσικές εκδηλώσεις με την συμμετοχή καταξιωμένων Ελλήνων μουσικών που συγκεντρώνουν μεγάλο πλήθος κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Φλώρινας
Βελεστίνο
Το Βελεστίνο είναι κωμόπολη του Νομού Μαγνησίας στην Θεσσαλία και αποτελεί έδρα του Δήμου Ρήγα Φεραίου. Έχει πληθυσμό 3.202 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Είναι η γενέτειρα του επαναστάτη και εθνεγέρτη Ρήγα Βελεστινλή-Φεραίου (1757-1798). Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, στην πλαγιά ενός λόφου, στο νοτιοανατολικό άκρο του Θεσσαλικού κάμπου. Απέχει 17 χλμ. δυτικά του Βόλου και 40 χλμ. νοτιοανατολικά της Λάρισας, ενώ από την Αθήνα απέχει 310 χλμ. Εκεί υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός στην τοπική γραμμή Λάρισα-Βόλος, καθώς και οι εγκαταστάσεις του Μουσειακού Σιδηροδρόμου Θεσσαλίας. Ο Αυτοκινητόδρομος 1 διέρχεται ανατολικά του Βελεστίνου.
Ονομασία
Το Βελεστίνο βρίσκεται στο χώρο όπου ήταν οι αρχαίες Φερές και όπως υποστηρίζεται από γλωσσολόγους μάλλον από εκεί προέρχεται και το σημερινό τοπωνύμιο: "Φερές→Βελές→Βελεστίνο", χωρίς να γνωρίζουμε επακριβώς πότε έγινε αυτή η αλλαγή.
Πάντως τον 13ο αιώνα καταγράφεται το Βελεστίνο κατά τη Λατινοκρατία μετά το 1204, όταν δίνεται η περιοχή Βελεστίνου στον γερμανικής καταγωγής ονομαστό ιππότη Βαρώνο Βερθόλδο του Κατσενελεμπόγκεν, που είναι γνωστός στα έγγραφα του 13ου αιώνα ως Βαρώνος του Βελεστίνου.
Οθωμανική κυριαρχία
Το Βελεστίνο, όπως και η Θεσσαλία γενικότερα, κατακτήθηκε το 1423 από τον Τουραχάν μπέη, στρατηγό του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Β΄ και έτσι άρχισε η τεσσεράμισι αιώνων σκλαβιά. Οι κατακτητές Οθωμανοί εγκαταστάθηκαν στο εύφορο μέρος του νοτιοανατολικού Βελεστίνου, όπου βρίσκονται οι μπαξέδες. Εκεί ήταν και το νεκροταφείο τους, του οποίου το τοπωνύμιο "Μνήματα" παραμένει μέχρι σήμερα. Οι Χριστιανοί εγκαταστάθηκαν στα υψώματα του βορειοδυτικού μέρους του Βελεστίνου, στο επονομαζόμενο "Βαρούσι", εκτεινόμενο μέχρι τις υπώρειες του λόφου Μαλούκα, και με ξεχωριστό νεκροταφείο, χρησιμοποιούμενο μέχρι και σήμερα από τους κατοίκους του Βελεστίνου. Από τους Οθωμανούς το Βελεστίνο αποκαλούνταν Τζενιχισάρ (Jenihisar) και αναγράφεται σε σχετικούς χάρτες.
Σχετικά με τη συμπεριφορά των Οθωμανών του Βελεστίνου, αυτή χαρακτηρίζεται πολύ σκληρή από τον Ρήγα Βελεστινλή το 1797, όπως επίσης και από τον Άγγλο περιηγητή Ουίλλιαμ Ληκ, ο οποίος είχε περάσει το 1809 από το Βελεστίνο.
Από το Βελεστίνο καταγόταν ο λόγιος διδάσκαλος Νικόδημος Μαζαράκης Φεραίος, ο οποίος δίδαξε στην Αθήνα, το Καρπενήσι, την Άρτα, τα Ιωάννινα και είχε γράψει μια Γραμματική, της οποίας χειρόγραφα βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και την αντίστοιχη της Ρουμανίας. Μάλιστα από τις επιστολές του μαθαίνουμε ότι έναν αιώνα πριν από τον Ρήγα Βελεστινλή, το 1675, στο Βελεστίνο λειτουργούσε ελληνικό σχολείο.
Από το Βελεστίνο πέρασε και ο Σουηδός περιηγητής Γιάκομπ Γιόνας Μπιέρνσταλ, ο οποίος σημείωνε το 1779 πως "οι άνθρωποι του χωριού μού είπαν, ότι στα παλαιότερα χρόνια οι Βενετοί είχαν υφαντουργείο και ότι το μέρος ονομαζότανε Κιουτσούκ Βενετία, ή Μικρή Βενετία. Φαίνεται πως οι Βενετοί έμειναν εδώ την εποχή που εξουσίαζαν το Βόλο". Διατηρείται μέχρι σήμερα στο Βελεστίνο το τοπωνύμιο "Ταμπάχανας" κοντά στην Υπέρεια Κρήνη-Κεφαλόβρυσο και εκεί θα ήταν το υφαντουργείο.
Ο επαναστάτης και διαφωτιστής Ρήγας Βελεστινλής (1757-1798), ο οποίος παρέμεινε στη γενέτειρά του κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής του, εκτός των άλλων έχει για πρώτη φορά το Βελεστίνο το 1797 στη "Χάρτα της Ελλάδος". Στο τέταρτο φύλλο της, δίπλα στον τίτλο της και πάνω από το τοπογραφικό διάγραμμα των Αθηνών, τιμώντας κατ' αυτόν τον τρόπο τη γενέτειρά του, καταχώρισε το τοπογραφικό διάγραμμα του Βελεστίνου, με πολλά στοιχεία από τις αρχαιότητες και την εποχή του. Γι' αυτό και θεωρείται ως ο πρώτος αρχαιολόγος του νεότερου Ελληνισμού. Παρέθεσε και αρχαία κείμενα, που μνημονεύουν την Υπέρεια Κρήνη και τις Φερές. Επιπλέον στα έργα του παρέθεσε και άλλα στοιχεία για τη γενέτειρά του, όπως στο "Φυσικής απάνθισμα", Βιέννη 1797, και στο "Νέος Ανάχαρσις", Βιέννη 1797.
Δεύτερη και μάλιστα πανοραμική απεικόνιση του μεγαλύτερου μέρους του Βελεστίνου έγινε το 1806 από τον Ιταλό ζωγράφο-περιηγητή Σιμόνε Πομάρντι (Simone Pomardi, 1760-1830), ο οποίος επιπλέον απεικόνισε σε χαλκογραφία την Υπέρεια Κρήνη, όπως και ο έτερος συν-περιηγητής, ο Ιρλανδός Έντουαρντ Ντόντουελ, σε έγχρωμη χαλκογραφία. Διακρίνονται εκτός των άλλων και τρεις μιναρέδες, οι οποίοι μετά την απελευθέρωση γκρεμίστηκαν, ενώ ο ευρισκόμενος στην Υπέρεια Κρήνη παρέμεινε μέχρι το 1926.
Ένας δάσκαλος καταγόμενος από το Βελεστίνο και διαμένων στο Βουκουρέστι συγκαταλέγεται στους συνδρομητές στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούμα, "Ο ελογιμώτατος Λουκάς Νικολάου Βελεστινλής".
Κατά την Επανάσταση του 1821 σημαντικό γεγονός υπήρξε η επίθεση των επαναστατών του Πηλίου εναντίον των Οθωμανών του Βελεστίνου και η σύγκληση προς τιμήν του Ρήγα της συνέλευσής τους στο Βελεστίνο, που αποκλήθηκε "Βουλή της Θετταλομαγνησίας", στις 11 Μαΐου 1821, με πρόεδρο τον Άνθιμο Γαζή και γραμματέα τον Φίλιππο Ιωάννου, μετέπειτα καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα οθωμανικά όμως στρατεύματα κατέφθασαν από τη Λάρισα και κατέστρεψαν το Βελεστίνο.
Από την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας έχουν παραμείνει μέχρι σήμερα στο Βελεστίνο τα τοπωνύμια "Τσιφλίκι" και "Ταμπάχανας", όπως επίσης και υπολείμματα από το σύστημα ύδρευσης του Βελεστίνου του 17ου αιώνα, όπως οι πήλινοι σωλήνες μεταφοράς του νερού από την περιοχή Κράνοβο του Βελεστίνου, με τις τρεις καμάρες σε χειμάρρους για τη στήριξη των υδροσωλήνων.
Το Βελεστίνο μετά την απελευθέρωση του 1881
Μετά την απόφαση της πρεσβευτικής συνδιάσκεψης της Κωνσταντινουπόλεως, την 24η Μαΐου 1881, η Θεσσαλία ενσωματώθηκε στο Ελληνικό κράτος. Κατά τη γενόμενη στη συνέχεια πρώτη απογραφή, ο πληθυσμός του Βελεστίνου ανερχόταν σε 856 άτομα, ενώ ένα χρόνο πιο πριν, το 1880, οι Οθωμανοί ανέρχονταν σε περίπου 1.000 και οι Έλληνες σε 150. Ο πληθυσμός τριπλασιάστηκε γρήγορα και στην απογραφή του 1889 ανήλθε στους 2.389 κατοίκους.