cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοναστήρι της Βιτόβνιτσα
Ίδρυση
Ως ένδειξη ευχαριστίας στον Θεό, λόγω της νίκης εναντίον των επαναστατών, ο Άγιος βασιλιάς Μιλούτιν έκτισε το μοναστήρι της Βιτόβνιτσας.
Ο Μιχάηλο Ρίζνιτς σε σχετικό ιστορικό - αρχαιολογικό βιβλίο, που εκδόθηκε το 1888, γράφει: « Ο βασιλιάς Μιλούτιν ίδρυσε το μοναστήρι της Βιτόβνιτσας μετά από νικηφόρα μάχη, το 1291. Την χρονική εκείνη περίοδο, είχαν ξεσηκωθεί εναντίον του Σέρβου βασιλιά, του Ντραγκούτιν και του αδελφού του, του Μιλούτιν, δύο επαναστάτες: ο Ντρμαν και ο Κούντελιν. Ο βασιλιάς Μιλούτιν συγκέντρωσε στρατό και λόγω της ισχυρής στρατιωτικής του δύναμης νίκησε τους Τάταρους. Επέτυχε τέτοια νίκη, που το ποτάμι Μλάβα κοκκίνησε από το αίμα…».
To μοναστήρι κατά τον 16ο αιώνα
Αρκετά στοιχεία μπορούμε να βρούμε για το μοναστήρι της Βιτόβνιτσας σε σέρβικες και σε τούρκικες πηγές του 16ου αιώνα.
Σύμφωνα με τουρκική απογραφή πληθυσμού, το 1527 στο μοναστήρι ζούσαν δύο μοναχοί. Επίσης το 1537  σύμφωνα  πάλι με  τουρκική απογραφή πληθυσμού στο μοναστήρι ζούσαν τρεις μοναχοί. Αναφέρεται επίσης πως το μοναστήρι εκείνη την εποχή πλήρωνε μεγάλους φόρους, κάτι που πιθανόν σημαίνει ότι  βρισκόταν σε καλή οικονομική κατάσταση. Σύμφωνα πάλι με τουρκική απογραφή πληθυσμού, το 1578  στο μοναστήρι ζούσαν έξι μοναχοί.
Το φημισμένο Ευαγγέλιο της Βιτόβνιτσας που σώζεται ως σήμερα χρονολογείται στον 16ο αιώνα.
Το Ευαγγέλιο της Βιτόβνιτσας
Το Ευαγγέλιο της Βιτόβνιτσας είναι χειρόγραφο Ευαγγέλιο που χρονολογείται στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα. Είναι επιχρυσωμένο με ασήμι 1557. Την επιχρύσωση έκανε ο τότε γνωστός χρυσοχόος Βουκ Κόντο, ο οποίος έχει χαράξει την σφραγίδα του  στο ασημένιο εξώφυλλο του Ευαγγελίου. Σε όλες τις σελίδες του Ευαγγελίου χρησιμοποιείται μαύρη μελάνη, ενώ τα σημαντικότερα σημεία είναι τονισμένα με λιωμένο χρυσό. Στα διακοσμητικά στολίδια του Ευαγγελίου και στα αρχικά γράμματα των λέξεων χρησιμοποιούνται χρυσά, μπλε, κόκκινα, πράσινα χρώματα, ενώ οι προτάσεις χωρίζονται με χρυσές τελείες. Το Ευαγγέλιο της Βιτόβνιτσας σήμερα διαφυλάσσεται στο μουσείο της Σέρβικης Ορθόδοξης Εκκλησίας, στο Βελιγράδι με αριθμό καταλόγου 355.
Το Μοναστήρι κατά τον 17ο αιώνα
Οι σημειώσεις των βιβλίων του ίδιου του μοναστηριού αποτελούν πηγές για την ιστορία του μοναστηριού της Βιτόβνιτσας  κατά τον 17ο  αιώνα. Στη πρώτη σελίδα ενός βιβλίου του μοναστηριού (που εκδόθηκε το 1620) που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Κιέβου αναφέρεται: « Αυτό το βιβλίο το χαρίζω εγώ, ο Ιερομόναχος Νικηφόρος στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσας».
Μετά τον πόλεμο της Τουρκίας με την Αυστρία το μοναστήρι της Βιτόβνιτσας ερήμωσε. Το 1690 οι μοναχοί κατευθύνθηκαν προς την βορινή πλευρά του Δούναβη με σκοπό να βρουν καταφύγιο σε διάφορους τόπους. Οι περισσότεροι από αυτούς κατέφυγαν στο μοναστήρι Μπεσένοβο, μοναστήρι που βρίσκεται στο βουνό Φρούσκα Γκόρα, φέρνοντας μαζί τους το Ευαγγέλιο της Βιτόβνιτσας και τα υπόλοιπα άγια αντικείμενα, τα οποία απογράφηκαν και τοποθετήθηκαν ξεχωριστά από την υπόλοιπη περιουσία του μοναστηριού Μπεσένοβο. Ανάμεσα τους ἠταν και το φημισμένο ποτήριο της Βιτόβνιτσας.
Το ποτήριο της Βιτόβνιτσας
Το ποτήριο της Βιτόβνιτσας είναι σκεύος, από το οποίο μοιράζεται το αντίδωρο. Το Άγιο ποτήρι της Βιτόβνιτσας σφυρηλατήθηκε το 1652. Όλες οι μορφές με τα φωτοστέφανα τα οποία απεικονίζονται στο Άγιο ποτήριο είναι επιχρυσωμένα.
Φυλάγεται σήμερα στο Μουσείο Σέρβικης Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Βελιγράδι.
Το μοναστήρι Βιτόβνιτσα κατά τον 19ο αιώνα -  Εποχή  ανανέωσης και  άνθισης του μοναστηριού
Μετά τη δεύτερη σέρβικη επανάσταση εναντίον των Τούρκων άρχισε η ανακαίνιση του μοναστηριού της Βιτόβνιτσας.
Στα μέσα του 19ου αιώνα μετά από  προσπάθειες των μοναχών της Βιτόβνιτσας, του Στέφανου Μιχάηλοβιτς, του Συμεών Νίκολιτς και ιδιαίτερα  του Στέφανου Μπόγιοβιτς αρχίζει η εποχή  ανάπτυξης της μονής της Βιτόβνιτσας. Το 1851 η εκκλησία του μοναστηριού αγιογραφήθηκε εκ νέου και ανοικοδομήθηκαν τρία νέα κονάκια και το καμπαναριό. Ο Ηγούμενος της μονής, ο Στέφανος Μπόγιοβιτς έμεινε στην ιστορία ως ο σημαντικότερος, κατά τον 19ο αιώνα, ανακαινιστής της μονής της Βιτόβνιτσας.
Το 1856 ανακαινίζεται ολόκληρο το μοναστηριακό συγκρότημα.
Το 1861 η μονή προόδευσε τόσο πολύ, που με δικά της έξοδα έχτισε το Δημοτικό Σχολείο, του χωριού της Βιτόβνιτσας.
Πρώτο μισό του 20ου αιώνα – Η καταστροφή του μοναστηριού της Βιτόβνιτσας
right|thumb|180px|Ο Ιερομόναχος Σάββα Μάρκοβιτς που τον σκότωσαν οι κομμουνιστές του χωριού Βιτόβνιτσας όταν βρισκόταν στην ηλικία των 33 χρονών Την πρόοδο της μονής της Βιτόβνιτσας ανέκοψαν τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
Μετά τη βουλγαρική κατοχή το μοναστήρι δεν κατάφερε να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Άλλωστε, στη συνέχεια ακολούθησαν η γερμανική και μετά η κουμουνιστική κατοχή.
Οι γερμανικές αρχές, την χρονική περίοδο της γερμανικής κατοχής λόγω της επίθεσης που δέχτηκε μια γερμανική περίπολο στην γύρω περιοχή αποφάσισαν να κάψουν το μοναστήρι. Όλα τα κτήρια γύρω από την εκκλησία, όπως και ένα μέρος του καμπαναριού, κάηκαν. Σώθηκε μόνον ο ναός. Με αυτόν τον τρόπο όλα τα κονάκια, όλα τα αποθηκευτικά κτήρια του μοναστηριού, κτήρια που με μεγάλες δυσκολίες αλλά και με μεγάλη προσπάθεια ανακαινίστηκαν και ανοικοδομήθηκαν, κάηκαν από τους Γερμανούς στρατιώτες, το 1943. Η αδελφότητα των μοναχών κατάφερε να σωθεί, επειδή κρύφτηκε στο διπλανό δάσος. Ο ιεροδιάκονος όμως, Αβακούμ Μομτσίλοβιτς,  αιχμαλωτίστηκε  και  οδηγήθηκε σε στρατόπεδο μαζικής συγκέντρωσης σε περιοχή του Βελιγραδίου, στην Μπάνιτσα, όπου και τον σκότωσαν.
Το 1945, όταν ανέλαβαν την εξουσία οι ντόπιοι κομμουνιστές του χωριού σκότωσαν όλους τους μοναχούς του μοναστηριού και άρπαξαν όλη την περιουσία του. Οι κομμουνιστές κάτοικοι του χωριού της Βιτόβνιτσας σκότωσαν τον ιερομόναχο, Ηγούμενο της μονής, Μάρδαριο Ζντράβοκοβιτς. Επίσης σκότωσαν και τον ιερομόναχο Σάββα Μάρκοβιτς που ήταν μόνον 33 χρονών.
Έτσι το μοναστήρι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο απέμεινε χωρίς μοναχούς,  χωρίς κονάκια και χωρίς κτήρια αποθήκευσης.
Το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα – Ο βασανιστικός αγώνας για αναγέννηση του μοναστηριού
Το 1946, στο άδειο και καμένο μοναστήρι με απόφαση της τότε υπεύθυνης εκκλησιαστικής εξουσίας, στάλθηκε ο ιερομόναχος Χρυσόστομος Πάΐτς ως Ηγούμενος. Κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες και κυριολεκτικά χωρίς στέγη πάνω από το κεφάλι του, ο Ιερομόναχος Χρυσόστομος άρχισε εκ νέου να ανακαινίζει το μοναστήρι. Ήταν πραγματικό κατόρθωμα το γεγονός ότι το μοναστήρι και η αδελφότητα επιβίωσαν μέσα στις ιδιαίτερα δύσκολες για τους χριστιανούς στιγμές της άθεης Γιουγκοσλαβίας.
Με την προσπάθεια όλων των μεταπολεμικών Ηγουμένων της : του Χρυσόστομου Πάιτσιτς, του  Θεόδωρου Άρσιτς, του Θαδδαίου Στραμπούλοβιτς, του  Λάζαρου Ράνκοβιτς, το μοναστήρι προόδευσε και ανακαινίστηκε μερικώς παρ’ όλες τις τεράστιες ζημιές και καταστροφές, που υπέστη  κατά  τη διάρκεια του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα.
Ο Άγιος Θαδδαίος της Βιτόβνιτσας
right|thumb|150px|Ο Άγιος Θαδδαίος της Βιτόβνιτσας Ο Άγιος Θαδδαίος της Βιτόβνιτσας γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου του 1914, την ημέρα της εορτής του Αποστόλου Θωμά, στο χωριό Βιτόβνιτσα που βρίσκεται στην Ανατολική Σερβία και απέχει ένα χιλιόμετρο από το μοναστήρι.
Το 1935 εκάρη μοναχός στο μοναστήρι Γκόρνιακ που ανήκει στην επαρχία Μπράνιτσεβο, ενώ το 1937 χειροτονήθηκε ιερομόναχος.
Από το 1939 μέχρι το 1955 διέμεινε στο Κοσσυφοπέδιο, στο μοναστήρι Πέτσκα Πατριάρσια. Το 1947 ο ιερομόναχος Θαδδαίος εξελέγη Ηγούμενος της μονής Πέτσκα Πατριάρσια. Επειδή όμως οι τότε Αρχές του Κοσσυφοπεδίου δημιούργησαν κάποια εμπόδια σχετικά με την εκεί παραμονή  του, το 1955  επέστρεψε  στην επαρχία Μπράνιτσεβο και τέθηκε υπό τη δικαιοδοσία του Επισκόπου Χρυσοστόμου ο οποίος τον επέλεξε ως Ηγούμενο του μοναστηριου Γκόρνιακ  που βρίσκεται κοντά στη μονή της Βιτόβνιτσας. Από τότε ο πάτερ Θαδδαίος   φρόντιζε και για την πνευματική πρόοδο των μοναχών της  μονής της Βιτόβνιτσας.
Το 1962 εξελέγη Ηγούμενος του μοναστηριού της Βιτόβνιτσας.
Λόγω της έλλειψης μοναχών και ιερέων, εκείνη την εποχή τελούσε τη Θεία Λειτουργία όχι μόνον στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσας αλλά  και σε άλλα μοναστήρια και  ενορίες της επαρχίας Μπράνιτσεβου, ανάλογα πάντοτε με τις ελλείψεις που υπήρχαν.
Το 2003 κοιμήθηκε.
Σήμερα οι Σέρβοι και οι Έλληνες τον αγαπούν ιδιαίτερα, τον τιμούν, τον σέβονται ως σύγχρονο Θαυματουργό Άγιο. Ο τάφος του στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσας είναι ένας ιερός τόπος, που προσελκύει πολλούς  Σέρβους και Έλληνες προσκυνητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιτόβνιτσα Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας
Στασίδι
Στασίδι είναι τύπος καθίσματος κυρίως από ξύλο, που χρησιμοποιείται από τους πιστούς στις χριστιανικές εκκλησίες.
Περιγραφή
Συναντάται σε διάφορες μορφές, όπως ξύλινο αναδιπλούμενο κάθισμα τοποθετημένο στις πλευρές του ορθοδόξου ναού ενώ ως ξύλινος πάγκος στο μέσον του ναού ή σαν πάγκος με μορφή κλειστού κουτιού στα άλλα χριστιανικά δόγματα. Χρησιμοποιείται για να κάθεται το εκκλησίασμα και η χορωδία.
Το στασίδι στη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία
Από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους τα καθίσματα εμφανίστηκαν στους ναούς και τα χρησιμοποιούσαν οι πιστοί για να αναλαμβάνουν από την ορθοστασία στις πολύωρες λειτουργίες. Σχετικές αναφορές υπάρχουν στην εκκλησιαστική ιστορία (ΒΙΒΛΙΟΝ Ι´, κεφάλαιο Δ "Πανηγυρικός" του Ευσέβιου). Στα μοναστήρια λόγω της ασκητικής ζωής είχε καθιερωθεί ορθοστασία και μόνο οι πρεσβύτεροι των μοναχών επιτρεπόταν  να στηρίζονται σε ξύλινες βακτηρίες (ξύλινο δεκανίκι). Αυτά τα στηρίγματα στους κατοπινούς χρόνους αντικαταστάθηκαν από τις υπάρχουσες σήμερα ξύλινες έδρες, με τα πτυσσόμενα καθίσματα και τα πλαϊνά ξύλινα στηρίγματα των αγκώνων που βρίσκονται κατά μήκος των πλευρικών τοίχων των χριστιανικών ναών. Αξίζει να αναφερθεί μια συνήθεια των χρόνων εκείνων. Οι εξέχοντες ενορίτες αγόραζαν ή νοίκιαζαν στο οικογενειακό τους όνομα στασίδια από το εκκλησιαστικό συμβούλιο, το οποίο με την σειρά του χρησιμοποιούσε τα έσοδα για την αποπεράτωση των εργασιών αποκατάστασης ή διαμόρφωσης του ναού. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ότι η κατοχή καθίσματος στο ναό αποτελούσε ένδειξη κύρους στην τοπική κοινωνία
Το στασίδι στη Δυτική Εκκλησία
Τα στασίδια αυτά είναι ξύλινοι πάγκοι από πεύκο ή δρυ με πλάτη, διατεταγμένοι σε σειρά, αφήνοντας έναν διάδρομο στο κέντρο των ναών για χρηστικούς λόγους. Αρκετά είναι εξοπλισμένα με μαξιλάρια αλλά και με υποπόδια ώστε να γονατίζουν οι πιστοί όταν αυτό επιβάλλεται.
Σύμφωνα με τα έθιμα των χρόνων εκείνων τα στασίδια αγοράζονταν από επιφανείς πιστούς από την εκκλησία και η τιμή αγοράς πήγαινε στο κόστος της οικοδόμησης του ναού. Πολλά στασίδια αποτελούσαν περιουσιακό στοιχείο των οικογενειών και το δικαίωμα αυτό μεταβιβάζονταν από γενεά σε γενεά. Διαφωνίες σχετικά με την κυριότητα των στασιδιών δεν ήταν ασυνήθιστες εκείνη την εποχή.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Μητροπολίτης Μεξικού Αθηναγόρας
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Αθηναγόρας γεννήθηκε στο Σικάγο το 1941.
Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1965 και Πρεσβύτερος το 1967. Το 1982 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Επίσκοπος Δορυλαίου, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, αναλαμβάνοντας τη διακονία των Ενοριών του Καναδά. Εκτός των άλλων, υπηρέτησε στην τότε Επισκοπή Σικάγου, ως Πρωτοσύγκελλος αλλά και ως Υπεύθυνος Νεολαίας της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, με σκοπό την ανασυγκρότησή της. Παράλληλα, διετέλεσε Γενικός Γραμματεύς του Γραφείου Μητροπολιτών και Επισκόπων των κανονικών εν Άμερική Ορθοδόξων δικαιοδοσιών, Διευθυντής του Γραφείου Διεκκλησιαστικών Σχέσεων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, Επόπτης τμημάτων Κοινοτήτων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και Επόπτης της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1996, μετά από πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και ομόφωνη απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου, εκλέχθηκε πρώτος Μητροπολίτης Παναμά. Ενθρονίστηκε στην πόλη του Παναμά, στις 25 Ιανουαρίου 1997. Στις 31 Αυγούστου 2005 η Μητρόπολη Παναμά μετονομάστηκε σε Μητρόπολη Μεξικού, με τον Μητροπολίτη Αθηναγόρα να είναι πλέον Μητροπολίτης Μεξικού. Από το 2005 εδρεύει στην πόλη του Μεξικού και πνευματικά διοικεί όλες τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Σεμπάστιαν Κόου
Ο Σεμπάστιαν Νίουμπολντ Κόου, Βαρώνος Κόου, ΙΔΒΑ (Sebastian Newbold Coe, 29 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Βρετανός πρώην αθλητής του στίβου στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων, αθλητικός παράγοντας και πολιτικός. Στους Ολυμπιακούς αγώνες το 1980 και το 1984 ήταν πρώτος στα 1500 μέτρα και δεύτερος στα 800 μέτρα. Κέρδισε επίσης μετάλλια σε παγκόσμια και πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα στα αγωνίσματα αυτά. Από το 1992 μέχρι το 1997 ήταν βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος στην Κορνουάλη και το 2000 έγινε μέλος της Βουλής των Λόρδων λαμβάνοντας τον τίτλο Βαρώνος Κόου. Μετά την επιλογή του Λονδίνου ως την πόλη όπου διεξήχθησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012 ορίστηκε επικεφαλής της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.
Το 2007 εκλέχτηκε αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) θέση στην οποία επανεκλέχτηκε τον Αύγουστο του 2011.
Το 2015 εξελέγη πρόεδρος της IAAF και το 2019 επανεξελέγη για μια ακόμη θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Άγιος Ισίδωρος Λέσβου
Ο Άγιος Ισίδωρος είναι χωριό της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Πλωμαρίου, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πλωμαρίου του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ισίδωρος είναι παράλιος οικισμός στη Ν. Λέσβο, δίπλα και Ν. ΝΑ. από το Πλωμάρι (1,5 χλμ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 38 χλμ. περίπου ΝΔ. της Μυτιλήνης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο Άγιος Ισίδωρος αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλωμαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Πλωμαρίου και προσαρτήθηκε στο δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυτιλήνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Δήμος Μυτιλήνης Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση ανώμαλου δρόμου στην Ελλάδα. Η απόσταση που διανύουν οι αθλητές από την εκκίνηση ως τον τερματισμό είναι 10 χιλιόμετρα (στο παρελθόν έχουν ισχύσει και διαφορετικές αποστάσεις 12, 8, 7 χιλιόμετρα). Ο αθλητής που τερματίζει πρώτος αναδεικνύεται και πρωταθλητής Ελλάδας. Η βαθμολογία των συλλόγων βγαίνει από το άθροισμα των θέσεων των τριών καλύτερων αθλητών κάθε συλλόγου (αν κάποιος σύλλογος έχει λιγότερους από τρεις αθλητές, δεν βαθμολογείται). Ο σύλλογος με τους λιγότερους βαθμούς αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδας.
Ιστορία
Διεξάγεται από τον ΣΕΓΑΣ και η πρώτη διοργάνωση έγινε το 1907 με πρωταθλητή τον Πανελλήνιο. Πολυνίκης σύλλογος της διοργάνωσης είναι ο Παναθηναϊκός με 27 πρωταθλήματα ενώ ο πρωταθλητής σύλλογος για το 2020 είναι ο Α.Ο Τρίτων Χαλκίδος. Νυν πρωταθλητής (2020) είναι ο Μάριος Αναγνώστου της Αναγέννησης Λαμίας. Μέχρι το 1983 στο πρωτάθλημα συμμετείχαν Κύπριοι αθλητές και σωματεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α *
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1905
Την Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 1905 η κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη, πραγματοποίησε εθνικές βουλευτικές εκλογές, της οποίες κέρδισε με σημαντική πλειοψηφία (145 έδρες) ο ίδιος και το κόμμα του.
Κύριο χαρακτηριστικό της προεκλογικής περιόδου ήταν η επίθεση που δέχτηκε το κόμμα του Αλέξανδρου Ζαΐμη από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αφού το θεωρούσαν σαν εμπόδιο στην ομαλή διακυβέρνηση της χώρας, ''«...γιατί η ύπαρξη τρίτου κόμματος ικανού να επηρεάσει την πλειοψηφία παρέλυε την πειθαρχία των κομμάτων και αύξανε την βουλιμία των προσωπικών απαιτήσεων των βουλευτών οι οποίοι όταν οι πλειοψηφίες είναι ασθενείς αισθάνονται ότι η τύχη της κυβερνήσεως εξαρτάται από την ατομική  τους διάθεση. (...)» (Το κόμμα'' του Αλέξανδρου Ζαΐμη ήδη από το 1902 έπαιζε στην ουσία το ρόλο του ρυθμιστή των κυβερνητικών αλλαγών, αφού η ισοδυναμία των δυο μεγαλύτερων παρατάξεων, έτσι όπως εκφράστηκε και στις βουλευτικές εκλογές του 1902, ανάγκασε τους Γ. Θεοτόκη και Θ. Δηλιγιάννη, να βασίζονται στις δικές του ψήφους προκειμένου να πετύχουν την πλειοψηφία στη Βουλή. Κατ΄αυτόν τον τρόπο, πέντε κυβερνήσεις άλλαξαν μέσα σε τρία χρόνια, γεγονός που ενίσχυε το κλίμα της πολιτικής αστάθειας σε μια περίοδο έξαρσης τόσο του Κρητικού όσο και του Μακεδονικού αγώνα.)
Πραγματικά, ο προεκλογικός στόχος επετεύχθη, και μάλιστα υπέρ του Δηλιγιάννη, που κατέκτησε την Πρωθυπουργία για 5η αλλά και τελευταία φορά.
Πρώτος σε ψήφους βουλευτής αναδείχτηκε ο Στέφανος Δραγούμης με 20.107 ψήφους, ακολουθούμενος από τον Νικόλαο Γουναράκη (16.808) και τον Δημήτριο Ράλλη (16.734), όλοι τους βουλευτές Αττικής.
μετά τις εκλογές
Στις 31 Μαΐου 1905 ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης δολοφονήθηκε εν μέση οδό, από έναν μπράβο χαρτοπαικτικών λεσχών, τον Αντώνη Κωσταγερακάρη, του οποίου τα συμφέροντα επλήγησαν με την απόφαση του Πρωθυπουργού να κλείσει όλες τις χαρτοπαικτικές λέσχες. . Ο δεύτερος τη τάξει ισχυρός άντρας του δηλιγιαννικού κόμματος ήταν ο βουλευτής Λακωνίας, Κυριακούλης Μαυρομιχάλης. Ωστόσο η ηγετική του παρουσία δεν ήταν τόσο δυνατή ώστε να συγκεντρώσει την απόλυτη στήριξη των βουλευτών. Σε ψηφοφορία που έγινε μεταξύ των βουλευτών για την ανάδειξη του νέου αρχηγού, ο Μαυρομιχάλης συγκέντρωσε 82 ψήφους, ο δηλιγιαννικός Πρόεδρος της Βουλής Αλέξανδρος Ρώμας, 19 και ο Δημήτριος Ράλλης, 2.
Τελικά στις 12 Ιουνίου 1905 και ύστερα από πέντε μέρες συνεχόμενων διαβουλεύσεων Μαυρομιχάλη ο Δημήτριος Ράλλης ανέλαβε την Πρωθυπουργία, με οριακή πλειοψηφία, την οποία θα έχανε ύστερα από 6 μήνες κατά την διάρκεια της ψηφοφορίας για την ανάδειξη του Προέδρου της Βουλής, στις 28 Νοεμβρίου 1905 και Πρωθυπουργός θα αναλάμβανε ο Γεώργιος Θεοτόκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Κατηγορία:1905
14 Σεπτεμβρίου
13 Σεπτεμβρίου | 14 Σεπτεμβρίου | 15 Σεπτεμβρίου
Η 14η Σεπτεμβρίου είναι η 257η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (258η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 108 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αρμάτα
Με τη λέξη αρμάτα χαρακτηρίζεται γενικά ο εξοπλισμός κάθε πράγματος, ιδιαίτερα όμως αποδίδεται στο γυναικείο στολισμό, δηλαδή στα ρούχα και τα στολίδια (πόρπες, κοσμήματα κ.λπ.) που φορούν οι γυναίκες. Εξ αυτού και η ελληνική παροιμία: "η αρμάτα βγάζει νιάτα", δηλαδή ο πλούσιος και ωραίος στολισμός σε μια γυναίκα την κάνει πολύ νεότερη. Παλαιότερα σε πολλά μέρη της Ελλάδας αρμάτα λεγόταν και τα διάφορα ειδικά ενδύματα "προικιά" που έφεραν κυρίως οι νύμφες "η αρμάτα της νύμφης".
Ιστορικά, επίσημα τον όρο αυτόν έφερε η Αντιόχεια (η Αρμάτα) πιθανόν από τον πλούσιο στολισμό και εξοπλισμό που είχε η πόλη. Η λέξη προήλθε αναδρομικά από το ρήμα "αρματώνομαι" - "αρματωμένος" που σημαίνει αυτός που φέρει πλούσια στολή (ρουχισμό και οπλισμό) έτοιμος για μάχη.
Καθε χρονο η αναπαράσταση μαζευει 20000 κοσμο, και το εθιμο ξεκινησε το 1997 απο τον θοδωρη αποστολιδη
Κρόφνε
Το κρόφνε (αλβανικά και krafne, βοσνιακά: krofne, крофне, krofi, крофни) είναι αφράτο ντόνατ με γέμιση. Είναι στρογγυλό και συνήθως γεμίζεται με ζελέ, μαρμελάδα ή σοκολάτα, καθώς και βούτυρο, Nutella και κανέλα. Μπορούν επίσης να γεμιστεί με κάσταρντ ή κρέμα, αλλά αυτό είναι συνήθως λιγότερο συνηθισμένο. Το όνομα προέρχεται από το γερμανικό krapfen και είναι μια παραλλαγή του μπερλίνερ της Κεντρικής Ευρώπης. Μοιάζει επίσης με το μπενιέ.
Η συνταγή για σπιτικό κρόφνε περιλαμβάνει μαγιά, γάλα, ζάχαρη, αλεύρι, αλάτι, βούτυρο, αυγά, ρούμι, φλούδα λεμονιού, μαρμελάδα και ζάχαρη άχνη. Η ζύμη ζυμώνεται και ετοιμάζεται και στη συνέχεια κόβεται σε μικρά κομμάτια, στη συνέχεια γίνεται μια μικρή μπάλα, διευκολύνοντας το μαγείρεμα.
Στην Κροατία και τη Σλοβενία, η κατανάλωση κρόφνε, ή κρόφι, αυξάνεται σημαντικά κατά τη διάρκεια του ετήσιου χειμερινού φεστιβάλ των Αποκριών. Στην Κροατία, σερβίρονται την Πρωτοχρονιά ως ένδειξη καλής τύχης, καθώς και για ευημερία. Επίσης, σερβίρεται και σε άλλες εορτές όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και η Ημέρα των Ευχαριστιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κροατική κουζίνα Κατηγορία:Μαυροβουνιακή κουζίνα Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Σλοβενική κουζίνα Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Ντόνατς
Μαρίνος Δελλαδέτσιμας
Ο Μαρίνος Δελλαδέτσιμας (1878-1940), γεννημένος στην Κεφαλλονιά ήταν αρχιτέκτονας απόφοιτος γαλλικής αρχιτεκτονικής σχολής (1903), ο οποίος εργάστηκε στην Κεφαλλονιά, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Μάριος Μπατής
Ο Μάριος Μπατής (γενν. 20 Ιουνίου 1980, Κερατσίνι) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ για τον Ιωνικό Νίκαιας.
Σταδιοδρομία
Ο Μπατής έκανε τα πρώτα του βήματα στο Φάρο Κερατσινίου.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία αγωνιζόμενος στην ομάδα του Πανιωνίου, όπου και παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2003. Ακολούθως, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με το Ηράκλειο, που την περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική. Κατόπιν, υπέγραψε στη Νήαρ Ηστ, συμμετέχοντας στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής, όπου και παρέμεινε για μια επιπλέον διετία (2005-2007) και με τον Ηλυσιακό. Η επιστροφή του Μπατή στην Α1 Εθνική έλαβε χώρα για χάρη της Ολύμπιας Λάρισας, ομάδα στην οποία παρέμεινε κατά τη διετία 2007-09. Κατόπιν, την περίοδο 2009-10, αγωνίστηκε με τα χρώματα του Αμαρουσίου. Το 2010, έλαβε μεταγραφή στην ομάδα των νεανικών του χρόνων, τον Πανιώνιο, όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 2014.
Τον Ιούλιο του 2014, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Απόλλωνα Πάτρας. Τον Αύγουστο του 2015, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Φάρου Κερατσινίου.
Από την περίοδο 2017-18, μέχρι και τον Ιούνιο του 2020 αγωνίστηκε στον Ιωνικό Νικαίας, κατά σειρά στην Β Εθνική, Α2 Εθνική και Α1 Εθνική.
Από την περίοδο 2020-2021 αγωνίζεται στη Νεανική Εστία Μεγαρίδος στο πρωτάθλημα της Β Εθνικής.
Ευρωπαϊκές διοργανώσεις Ο Μπατής έχει συμμετάσχει πέντε φορές σε διεθνείς διοργανώσεις: στο Κύπελλο Σαπόρτα του 2002 με τον Πανιώνιο, στο Champions Cup του 2003 και πάλι με τον Πανιώνιο, στο EuroCup του 2008 με την Ολύμπια Λάρισας, καθώς και στο EuroChallenge 2009 με την ίδια ομάδα. Τέλος, είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στην EuroLeague την περίοδο 2009-10, με την ομάδα του Αμαρουσίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φάρου Κερατσινίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Β΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
ΦΦ ΝΤΟΣ
Η ΦΦ ΝΤΟΣ (ολλανδικά: Voetbalvereniging Door Oefening Sterk) ήταν ποδοσφαιρική ομάδα στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας.
Ιστορία
right|150px|thumb|Αγώνας μεταξύ της ΝΤΟΣ και της [[ΣΚ Ενσέντε|Ενσέντε το 1960.]]
Παρ' όλο που συγχωνεύτηκε, η ΝΤΟΣ υπήρξε μέχρι το 2004 σαν ερασιτεχνικό σωματείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ολλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1901
Δείκτης άκρων
Ο δείκτης άκρων (αγγλικά: intermembral index) είναι ένας λόγος που χρησιμοποιείται για να συγκρίνει τις αναλογίες των άκρων ζώων ως ποσοστό. Ισούται με το μήκος των μπροστινών άκρων (βραχιόνιο οστό συν την κερκίδα) προς το μήκος των πίσω άκρων (μηριαίο οστό συν την κνήμη) πολλαπλασιασμένο επί 100, και εκφράζεται μαθηματικά ως:
Χρησιμοποιείται συχνά στη μελέτη πρωτευόντων καθώς βοηθάει στην πρόβλεψη του μοτίβου κίνησης. Για τιμές κάτω από 100, τα μπροστινά άκρα είναι κοντύτερα από τα πίσω, τιμή που είναι κοινή στα πρωτεύοντα που πηδούν και στους δίποδους ανθρωπίδες. Τα τετράποδο πρωτεύοντα τείνουν να έχουν τιμές πάνω από 100, ενώ τα πρωτεύοντα που κινούνται στα δέντρα κρεμάμενα από κλαδιά έχουν τιμή πολύ μεγαλύτερη από 100. Η πληροφορία αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόβλεψη των μοτίβων κίνησης εξαφανισμένων πρωτευόντων σε περιπτώσεις που έχουν βρεθεί απολιθώματα και μπροστινών και πίσω άκρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Κεράσι της Ιερουσαλήμ
To κεράσι της Ιερουσαλήμ (Στρύχνον το ψευδοκαψικόν) είναι φυτό της οικογένειας των Στρυχνοειδών το οποίο έχει τοξικούς καρπούς.
Περιγραφή
Αυτό το πολυετές φυτό καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό εσωτερικού χώρου. Σε περιοχές της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας θεωρείται παράσιτο.
Το κεράσι της Ιερουσαλήμ είναι ιθαγενές στο Περού και στο Εκουαδόρ. Είναι πολυετές φυτό και μπορεί να αντέξει ψυχρούς χειμώνες και παγετούς.
Το κεράσι της Ιερουσαλήμ περιέχει την τοξική ουσία στρυχνοκαψίνη η οποία είναι παρόμοια με άλλες τοξίνες που περιέχονται σε φυτά της οικογένειας Στρυχνοειδή όπως η ατροπίνη. Παρόλο που η στρυχνοκαψίνη είναι τοξική δεν είναι απειλητική για την ζωή αλλά μπορεί να προκαλέσει διαταραχές του πεπτικού συστήματος όπως εμετούς και γαστρεντερίτιδα.
Τα κεράσια της Ιερουσαλήμ όμως είναι ιδιαίτερα τοξικά σε σκύλους, γάτες και σε ορισμένα πτηνά όπως οι παπαγάλοι
Διονύσης Μπουλούκος
Ο Διονύσης Μπουλούκος (1937-2018), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ και με τη Νέα Δημοκρατία. Αδερφός του είναι ο επίσης βουλευτής, Άρις Μπουλούκος.
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1937 (γιος του ήρωα του Πολέμου του 1940, Γεωργίου Μπουλούκου, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τον πόλεμο) και ολοκλήρωσε το Κολέγιο Αθηνών. Στη συνέχεια σπούδασε νομικά και κατά τις σπουδές του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα στους κόλπους της νεολαίας της Αριστεράς. Εργάστηκε ως δικηγόρος και υπερασπίστηκε πολλούς αγωνιστές, ανάμεσά τους και εκείνους που κατηγορήθηκαν για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Κατά την περίοδο της χούντας βασανίστηκε από την ΕΑΤ/ΕΣΑ. Ως δικηγόρος, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του και κατήλθε ως υποψήφιος για πρώτη φορά στην Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1974, χωρίς να εκλεγεί (συγκέντρωσε 6.327 ψήφους). Ωστόσο, στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 1985 με τη Νέα Δημοκρατία. Η τελευταία του θητεία στο Κοινοβούλιο ολοκληρώθηκε το 1989. Επίσης, χρημάτισε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Μεταφορών & Επικοινωνιών.
Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών την 1η Οκτωβρίου 2018 στην Αθήνα και κηδεύτηκε τρεις ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών.
Ντόρις Ντράγκοβιτς
Η Ντοροτέα "Ντόρις" Μπούντιμιρ (το γένος Ντράγκοβιτς, γεννηθείσα στις 16 Απριλίου 1961) είναι Κροάτισσα τραγουδίστρια-τραγουδοποιός που έχει εκπροσωπήσει τη Γιουγκοσλαβία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1986 με το τραγούδι "Željo moja", τερματίζοντας 11η με 49 πόντους, και τη Κροατία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1999 με το τραγούδι "Marija Magdalena", τερματίζοντας τέταρτη με 118 πόντους.
Βιογραφία
Η Ντράγκοβιτς γεννήθηκε στο Σπλιτ της Κροατίας, τότε μέρος της Γιουγκοσλαβίας, και είχε ενδιαφέρον για το τραγούδι από την παιδική της ηλικία. Αναφέρει τους Αρσέν Ντέντιτς, Γκάμπι Νόβακ και Τερέζα Κεσόβιγια ως τις μεγαλύτερες επιρροές της και παιδικά είδωλα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήρθε στο προσκήνιο της Κροατίας με την μουσική ομάδα More και το 1986 ακολούθησε σόλο καριέρα. Την ίδια χρονιά, εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στον διαγωνισμό τραγουδιού Γιουροβίζιον 1986 στο Μπέργκεν με το τραγούδι "Željo moja", και τερμάτισε 11η με 49 πόντους. Η Ντράγκοβιτς υπήρξε από τότε μία από τους πιο διάσημους τραγουδιστές της ποπ στη Γιουγκοσλαβία, αργότερα στην Κροατία και στην περιοχή της.
Το 1999 επελέγη να εκπροσωπήσει τη Κροατία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον του 1999, αφού κέρδισε τον τελικό στο HRT DORA με το δραματικό της τραγούδι "Marija Magdalena", γραμμένο από τον Τόντσι Χούλιτς, γνωστό τραγουδοποιό. Η Ντράγκοβιτς έφερε μια τέταρτη θέση στη Ιερουσαλήμ, παρά το γεγονός ότι ήταν από τις πρώτες στη σειρά των τραγουδιών, μερικές φορές αναφέρεται ως μειονέκτημα. Η εκτέλεση της περιελάμβανε επίσης την αφαίρεση μερικών από τα ρούχα της – που θεωρούνταν γελοία ως βασικό στοιχείο των παραστάσεων της Eurovision – και ήταν καλά δεκτή στον πρώτο διαγωνισμό στον οποίο οι περισσότερες χώρες διέθεσαν τους βαθμούς τους μετά από μια δημόσια τηλεφωνική ψηφοφορία. Η τέταρτη θέση είναι μια από τις καλύτερες επιδόσεις της Κροατίας στο διαγωνισμό. Επίσης ήταν επιτυχία στον ελληνικό σταθμό Fly 89.7 και έφτασε την πρώτη θέση στη ζώνη μετάδοσης.
Προσωπική ζωή
Η Ντράγκοβιτς ήταν γνωστή στις αρχές της δεκαετίας του 1980 για τη δουλειά της με συγκροτήματα από το Σπλιτ. Ένα από τα πιο γνωστά σινγκλ της το "Hajde da se mazimo" ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ποπ τραγούδια της δεκαετίας που ονομάζεται "χρυσή δεκαετία του ογδόντα". Είναι γνωστή υποστηρίκτρια της Τορτσίντα, του συλλόγου των οπαδών της Χαϊντούκ Σπλιτ. Το 2001 η Ντράγκοβιτς απειλήθηκε από τους υποστηρικτές της Τορτσίντα καθώς τραγούδησε στον Πρωθυπουργό του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000.
Από το 1990, η Ντράγκοβιτς είναι παντρεμένη με έναν πρώην παίκτη της υδατοσφαίρισης, τον Μάριο Μπούντιμιρ, με τον οποίο έχει ένα γιο που ονομάζεται Μπόρνα (γεν. 1990).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Κροατία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1906
Την Δευτέρα 26 Μαρτίου 1906 διενεργήθηκαν εθνικές βουλευτικές εκλογές, τις οποίες κέρδισε με ισχυρή πλειοψηφία (111 έδρες) το κόμμα του Κερκυραίου πολιτικού Γεωργίου Θεοτόκη, συνεχίζοντας έτσι την πρωθυπουργική θητεία του που έχει αρχίσει ήδη από τον Δεκέμβριο του 1905.
προς τις εκλογές
Μετά τη δολοφονία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη στις 31 Μαΐου 1905, ο κατακερματισμός των βουλευτών σε πολλές φατρίες, οδήγησε στην αδυναμία σχηματισμού ισχυρής κυβέρνησης. Οι προθέσεις των Αλέξανδρου Ρώμα, Κωνσταντίνου Καραπάνου αλλά και του Δημητρίου Ράλλη (που δεν ανήκε στο κυρίως σώμα των υποστηρικτών του Δηλιγιάννη), να διεκδικήσουν την αρχηγία, επέφεραν την παρέμβαση του βασιλιά, ο οποίος ζήτησε από την κοινοβουλευτική ομάδα, να εκλέξει αυτή, ύστερα από ψηφοφορία, τον αρχηγό της. Οι βουλευτές τότε, ανακήρυξαν με 82 ψήφους υπέρ τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη ως πρόεδρο του Εθνικού κόμματος (όπως ήταν ο ανεπίσημος τίτλος του κόμματος Δηλιγιάννη). Επειδή αυτές οι ψήφοι δεν επαρκούσαν για την δημιουργία κυβέρνησης πλειοψηφίας, ύστερα από πολλές διαβουλεύσεις σχηματίστηκε τελικά κυβέρνηση συνεργασίας Μαυρομιχάλη - Ράλλη η οποία πήρε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και διατηρήθηκε στην εξουσία μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου του 1905.
Η συμμαχία Μαυρομιχάλη - Ράλλη, δεν κατόρθωσε να μακροημερεύσει λόγω των σφοδρών διαφωνιών που είχαν ξεσπάσει στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας, και έτσι, ο βασιλιάς αμέσως μετά την παραίτηση της κυβέρνησης, έδωσε την Πρωθυπουργία, στον αρχηγό του δεύτερου σε δύναμη κόμματος του κοινοβουλίου, σε αυτό του Γεωργίου Θεοτόκη. Ο Θεοτόκης, μη θέλοντας να εξαρτάται από την ψήφο ανοχής των δηλιγιννιακών βουλευτών προκειμένου να κυβερνήσει, προκήρυξε εκλογές για τις 26 Μαρτίου 1906, τις οποίες κατάφερε να κερδίσει άνετα.
οι εκλογές
Οι εκλογές αυτές διεξήχθησαν με τις αλλαγές που είχε επιφέρει η προηγούμενη κυβέρνηση Δηλιγιάννη στον εκλογικό νόμο, η σημαντικότερη των οποίων ήταν η μείωση των βουλευτικών εδρών (ο αριθμός των εδρών τότε δεν είχε κατοχυρωθεί συνταγματικά και εξαρτώνταν από τις ψήφους που έπαιρναν οι βουλευτές), με την αύξηση του ορίου εκλογής από 12.000 σε 16.000 ψήφους για τις επαρχίες και από 3.000 σε 5.000 ψήφους για τις προνομιούχες περιφέρειες (Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά).
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Κατηγορία:1906
Αρίστυλλος ο Σάμιος
Τον Αρίστυλλο αναφέρουν ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στην Αλμαγέστη, καθώς και ο Πλούταρχος , που τον μνημονεύει ως συγγραφέα αστρονομικών παρατηρήσεων. Έζησε στην Αλεξάνδρεια και μαζί με τον Τιμόχαρι θεωρούνται ως οι μόνοι αστρονόμοι που έκαναν αστρονομικές παρατηρήσεις πριν από τον Ίππαρχο. Ο Αρίστυλλος εκτέλεσε πολλές παρατηρήσεις επί βασιλείας των Πτολεμαίων Σωτήρος και Φιλαδέλφου. Ειδικότερα σημαντικές ήταν οι παρατηρήσεις του επί του αστερισμού του Αιγόκερου και των τριών αστέρων της Μεγάλης Άρκτου.
Προς τιμή του αρχαίου αυτού Έλληνα αστρονόμου δόθηκε ονομασία σε κρατήρα της σελήνης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι
Όσβαλντ Ρόταουχ
Ο Όσβαλντ Ρόταουχ (γερμ. Oswald Rothaug) ήταν Γερμανός δικαστικός, ο οποίος κατηγορήθηκε και προσάχθηκε σε δίκη ενώπιον του Στρατιωτικού Δικαστηρίου που συγκροτήθηκε στην Νυρεμβέργη μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και εκδίκασε την υπόθεση "ΗΠΑ εναντίον Γιόζεφ Άλτστετερ και άλλων", γνωστότερης ως Δίκης των Δικαστικών.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Ρόταουχ γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1897 στο Μίττελζιν (Mittelsinn). Ήταν γιος δασκάλου δημοτικού σχολείου. Σπούδασε Νομικά, αλλά η εκπαίδευσή του διακόπηκε κατά το χρονικό διάστημα 1916 - 1918 λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά το οποίο υπηρέτησε στον Στρατό. . Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του εισήλθε στον δικαστικό κλάδο (1925) και το 1933 ήταν πρώτος Εισαγγελέας στην Νυρεμβέργη. Το 1938 έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (με αναδρομική ισχύ από το 1937). Το 1937 τοποθετήθηκε επικεφαλής του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1943, οπότε μετατέθηκε ως Δημόσιος Κατήγορος στο λαϊκό δικαστήριο στο Βερολίνο. . Ο ίδιος στην απολογία του αρνήθηκε ότι ανήκε στην SD ((Sicherheitsdienst, υπηρεσία ασφαλείας της SS), σύμφωνα όμως με τον μάρτυρα Έλκαρ (Elkar) ο Ρόταουχ ήταν "επί τιμή συνεργάτης" της SD σε θέματα νομικής φύσεως και συμβουλών. Στο Βερολίνο διετέλεσε επικεφαλής Δημόσιος Κατήγορος επί υποθέσεων εσχάτης προδοσίας στις νότιες περιοχές του Ράιχ καθώς και σε υποθέσεις που αφορούσαν στην "υποβίβαση του ηθικού του στρατεύματος" στα μέτωπα των μαχών.
Υπόθεση Κάτσενμπέργκερ
Ο Ρόταουγκ ήταν ο δικαστής που εκδίκασε μία από τις πλέον γνωστές δίκες στη Ναζιστική Γερμανία, γνωστή ως "υπόθεση Κάτσενμπέργκερ". Στις 13 Μαρτίου 1942 ο 67χρονος (τότε) Λίο Κάτσενμπέργκερ (τον οποίο αναφέρει στο κατηγορητήριο ως "Lehrnann Israel Katzenberger", αποκαλούμενο και Λίο), διακεκριμένος έμπορος παπουτσιών σε όλη τη χώρα και επικεφαλής της εβραϊκής πολιτιστικής κοινότητας στην πόλη κατηγορήθηκε ότι είχε σχέση με μια νεαρή έγγαμη φωτογράφο, την Ιρένε Ζάιλερ (Irene Seiler, πατρικό όνομα Σέφλερ), στην οποία ενοικίαζε διαμέρισμα ιδιοκτησίας του και της οποίας ο σύζυγος υπηρετούσε στο μέτωπο. Ο Κάτσενμπέργκερ συνελήφθη στις 18 Μαρτίου 1941 με βάση τον Νόμο "περί καθαρότητας του γερμανικού αίματος". Τόσο ο Κάτσενμπέργκερ όσο και η Ζάιλερ αρνήθηκαν ότι είχαν την παραμικρή σεξουαλική σχέση. Η Ζάιλερ δήλωσε μάλιστα ότι η σχέση τους ήταν παρόμοια με αυτής πατέρα και κόρης. Ο ανακριτής της υπόθεσης συμπέρανε ότι υπήρχαν ελάχιστες αποδείξεις για να μπορέσει να προχωρήσει σε διώξεις. Η υπόθεση αυτή, όμως, τράβηξε την προσοχή του Ρόταουχ και φρόντισε να την περάσει στην δικαιοδοσία του, αντιλαμβανόμενος ότι παρόμοια υπόθεση θα ελάμβανε μεγάλη δημοσιότητα και την είδε ως ευκαιρία να επιδείξει τον ναζιστικό του ζήλο. Για το σκοπό αυτό απέστειλε σχετικές προσκλήσεις σε όλους τους Ναζί αξιωματούχους της περιοχής της Νυρεμβέργης να παρακολουθήσουν την δίκη. Παρά το γεγονός ότι δεν προσκομίστηκε καμία επιπλέον απόδειξη στο δικαστήριο, ο Ρόταουχ, βασιζόμενος στην κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα ότι "είδε τον Κάτσενμπέργκερ να βγαίνει από το διαμέρισμα της Ζάιλερ ενώ είχε ήδη σκοτεινιάσει" καταδίκασε τον έμπορο σε θάνατο και την Ζάιλερ σε διετή φυλάκιση για ψευδορκία. Ο Κάτσενμπέργκερ καρατομήθηκε στην φυλακή του Στάντελχάιμ στις 2 Ιουνίου 1942. Η απόφαση αυτή προκάλεσε δυσφορία ακόμη και σε κομματικούς αξιωματούχους και πιθανόν να ήταν η αιτία μετάθεσης του Ρόταουγκ στο Βερολίνο. Η υπόθεση Κάτσενμπέργκερ αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την καταδίκη του σε ισόβια από το Δικαστήριο.
Η υπόθεση αυτή μεταγράφηκε σε βιβλίο με τον (αγγλικό) τίτλο «The Maiden and the Jew» από την ανταποκρίτρια της Suddeutsche Zeitung Κριστιάνε Κολ (Christiane Kohl).
Προσαγωγή σε δίκη
Ο Ρόταουχ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος το 1956. Έζησε ως το 1967 και απεβίωσε στην Κολωνία.
Παραπομπές
Ρ Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Κυβερνείο Νέας Κοιλάδας
Το Κυβερνείο Νέας Κοιλάδας (αραβικά: محافظة الوادي الجديد), είναι μια από τις επαρχίες, Κυβερνείο, της Αιγύπτου. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, μεταξύ του Νείλου, του Βόρειου Σουδάν, και της νοτιοανατολικής Λιβύης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
L'Équipe
Η L'Équipe (, γαλλικά για «η ομάδα») είναι γαλλική πανεθνική αθλητική εφημερίδα, η οποία ανήκει στην Éditions Philippe Amaury. Η εφημερίδα είναι γνωστή για την κάλυψη στο ποδόσφαιρο, το ράγκμπι, το μηχανοκίνητο αθλητισμό και την ποδηλασία. Ο προκάτοχός της ήταν η L'Auto, μία γενική αθλητική εφημερίδα που το όνομά της δεν αντικατοπτρίζει τον ενθουσιασμό της εποχής στους αγώνες αυτοκινήτων.
Πωλήσεις στη Γαλλία
Το τεύχος με τις μεγαλύτερες πωλήσεις ήταν της 13ης Ιουλίου 1998, μια μέρα μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 από την Εθνική Γαλλίας. Πούλησε 1.645.907 αντίτυπα. Το τεύχος με τις δεύτερες μεγαλύτερες πωλήσεις ήταν της 3ης Ιουλίου 2000, μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από τη Γαλλία, όπου πούλησε 1.255.633 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εφημερίδες Κατηγορία:Εφημερίδες στη γαλλική γλώσσα
Ζέεφελντ
Το Ζέεφελντ (Seefeld in Tirol) είναι παλαιότερος αγροτικός οικισμός, που εξελίχθηκε σε μεγάλο τουριστικό θέρετρο, στην περιοχή του Ίνσμπρουκ στο Τιρόλο της Αυστρίας, με πληθυσμό 3.312 κατοίκων. Το χωριό βρίσκεται περίπου 17 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ίνσμπρουκ σε ένα οροπέδιο ανάμεσα στα βουνά Wetterstein και Karwendel. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1022 και από τον 14ο αιώνα ήταν τόπος προσκυνήματος, επωφελούμενο όχι μόνο από την επίσκεψη πολλών προσκυνητών, αλλά και ως εμπορικός σταθμός μεταξύ Άουγκσμπουργκ και Βενετίας. Το Ζέεφελντ ήταν δημοφιλές τουριστικό θέρετρο ακόμη και πριν από το 1900, ενώ από το 1930 ως σήμερα αποτελεί πολύ γνωστό χειμερινό αθλητικό κέντρο και ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στην Αυστρία, κυρίωςγια σκι το χειμώνα, αλλά και για πεζοπορία το καλοκαίρι.
Κατηγορία:Οικισμοί στην Αυστρία
Θραψαθήρι
Θραψαθήρι ονομάζεται ποικιλία αμπέλου που παράγει λευκά σταφύλια και που καλλιεργείται παλαιόθεν κυρίως στην κεντρική Κρήτη και σε κάποια νησιά του νοτίου Αιγαίου.
Περιοχές καλιέργειας
Καλλιεργείται σε περιοχές της Νότιας Ελλάδας, κυρίως στην Κρήτη, στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα.
Παραγωγή
Οίνος Ο.Π.Α.Π. Σητεία, Τοπικός οίνος Λασηθιώτικος, Ηρακλειώτικος, Κρητικός και Κισσάμου καθώς και Επιτραπέζιος οίνος.
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Είναι ζωηρή και πολύ παραγωγική ποικιλία. Διαμορφώνεται σε κυπελλοειδή και αμφίπλευρα γραμμικά σχήματα. Είναι ευαίσθητη στον περονόσπορο και ανθεκτική στην ξηρασία.
Κατηγορία:Ελληνικό κρασί
Ροτ
Το όνομα Ροτ (γερμ. Rot ή Roth ή Rott) μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Πρόσωπα
Το επώνυμο Rot / Roth είναι συνήθως γερμανικής προέλευσης. Συχνά ταυτίζεται με την έννοια του κοκκινομάλλη (Rot ονομάζεται στα Γερμανικά το κόκκινο), ενώ συνδέεται και με την εβραϊκή ρίζα του Ρουβήν, γιου του Ιακώβ και της Λείας.
28 Απριλίου
27 Απριλίου | 28 Απριλίου | 29 Απριλίου
Η 28η Απριλίου είναι η 118η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 247 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αυγούστα της Έσσης-Χόμπουργκ
Η Αυγούστα (γερμ. Auguste von Hessen-Homburg, 28 Νοεμβρίου 1776, Μπαντ Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε, Λανδγραβάτο της Έσσης-Χόμπουργκ, Γερμανία  - 1 Απριλίου 1871, Λούντβιγκσλουστ, Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του Διαδόχου Πρίγκιπα του μεγάλου δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Η Αυγούστα Φρειδερίκη ήταν η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ και της συζύγου του Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.
μικρογραφία|288x288εσ|Μία φωτογραφία πορτρέτου της Αυγου΄στας στα τελευταία της χρόνια, 1850.
Επειδή όλες οι μεγαλύτερες αδελφές της παντρεύτηκαν πολύ νωρίς, το 1793 η Αυγούστα έγινε αυτή που φρόντιζε τον ασθενή πατέρα της.
Η ένωση ήταν χωρίς παιδιά και διήρκεσε μόνο 18 μήνες, μέχρι το τέλος του Φρειδερίκου Λουδοβίκου στις 29 Νοεμβρίου 1819. Ήταν αφοσιωμένη μητριά για τα παιδιά του συζύγου της, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την ανατροφή και την εκπαίδευσή τους. Ανέπτυξε μία ιδιαίτερα στενή σχέση με την κόρη του Ελένη, τη μοναδική κόρη της εξαδέλφης της Καρολίνας Λουίζας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1946-1947
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1946-47 η οριστική μορφή της τελικής φάσης αποφασίστηκε κατόπιν εντόνων διαβουλεύσεων. Η αρχική πρόταση προέβλεπε την συμμετοχή τεσσάρων ομάδων της ΕΠΣ Αθηνών (ΑΕΚ, Πανιώνιος, Παναθηναϊκός, Απόλλων), δύο της ΕΠΣ Πειραιώς (Ολυμπιακός, Ατρόμητος Πειραιώς) και τεσσάρων της ΕΠΣ Μακεδονίας (Μακεδονικός, Ηρακλής, Άρης, ΠΑΟΚ) χωρισμένες σε βόρειο και νότιο όμιλο προς αποφυγήν μετακινήσεων. Τελικά αποφασίστηκε να μετάσχουν μόνο οι πρωταθλήτριες και δευτεραθλήτριες των τριών ιδρυτικών Ενώσεων της ΕΠΟ (ΕΠΣΑ, ΕΠΣΠ και ΕΠΣΜ), οι οποίες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο δύο γύρων (10 αγωνιστικές).
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς, έπειτα από σκληρή μάχη με τον δεύτερο Ηρακλή και τον Πανιώνιο, που κατατάχθηκε τρίτος. Αντιθέτως η ΑΕΚ δεν επιβεβαίωσε τον τίτλο του φαβορί. Όπως εξελίχθηκε το πρωτάθλημα, τον πρώτο λόγο είχε ο Ηρακλής όντας επικεφαλής της βαθμολογίας και αήττητος. Κατά τον προτελευταίο εντός έδρας αγώνα του Ηρακλή, στις 26-6-1947 με αντίπαλο την ΑΕΚ, ο διαιτητής Διαμαντόπουλος αποχώρησε διακόπτοντας οριστικά τον αγώνα στο 15ο λεπτό τους 2ου ημιχρόνου, με το σκορ σε εκείνο το σημείο στο 0-2 με δύο τέρματα του Κλεάνθη Μαρόπουλου, επειδή ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλή Παράσχος Πασχαλίδης αρνούνταν να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο, αν και είχε αποβληθεί (κλώτσησε τον διαιτητή), ενώ ταυτόχρονα διαμείφθηκαν επεισόδια που ξεκίνησαν με αφορμή κάποιες αψιμαχίες ποδοσφαιριστών, αλλά έφτασαν ως την εισβολή μερίδας θεατών στον αγωνιστικό χώρο.
Στις 29-6-1947 διεξήχθη ο αγώνας Ηρακλή-Ολυμπιακού με τελικό αποτέλεσμα 2-1, γεγονός που συνέδεε την ανάδειξη του πρωταθλητή με την τύχη του διακοπέντα αγώνα, αφού ο Ηρακλής με τον αγώνα αυτό ολοκλήρωνε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις, ενώ ο Ολυμπιακός που υπολείπετο 9 βαθμούς είχε 3 παιγνίδια λιγότερα (σ.σ. βαθμολογικό σύστημα 3-2-1). Στο μεταξύ η ΕΠΟ αποφάσισε πρωτόδικα με ψήφους 3-2 τον μηδενισμό του Ηρακλή ως υπαίτιου της διακοπής στον αγώνα με την ΑΕΚ και την κατακύρωσή του σε εκείνη. Κατόπιν εφέσεως του Ηρακλή, που ισχυρίστηκε ότι υπαίτιοι της διακοπής ήταν οι οπαδοί που εισέβαλαν στο γήπεδο και οι οποίοι έφεραν διακριτικά της ΑΕΚ, η δευτεροβάθμια δικαστική επιτροπή της ΕΠΟ (πρόεδρος ο Λ. Πανουργιάς του ΠΑΟ) μηδένισε και τις δύο ομάδες ως συνυπαίτιες της διακοπής, θεωρώντας αφορμή τούτης τον διαπληκτισμό του τερματοφύλακα της ΑΕΚ Δελαβίνια με τον επιθετικό του Ηρακλή Ζακαπίδα.
Σε αυτό το πρωτάθλημα για πρώτη φορά ο Ηρακλής έφθασε πολύ κοντά στην κατάκτηση του τίτλου, όμως ο Ολυμπιακός κέρδισε τα εναπομείναντα τρία παιχνίδια και έφτασε τους 25 βαθμούς, περνώντας οριακά πρώτος και στεφόμενος πρωταθλητής.
Πρωταθλητής
Ολυμπιακός
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών
1Η ΑΕΚ ισοβάθμησε με τον Πανιώνιο αλλά κατέκτησε τον τίτλο με ελάχιστη διαφορά στο συντελεστή τερμάτων: 0,41 έναντι 0,42 του αντιπάλου της. Σην τελευταία αγωνιστική η ΑΕΚ ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 0-2 ενώ ο Πανιώνιος συνέτριψε την ουραγό Ένωση Παγκρατίου με 9-1. Ο Πανιώνιος θα αναδεικνυόταν πρωταθλητής αν δεν δεχόταν γκολ ή αν δεν του ακυρωνόταν ένα δέκατο γκολ που πέτυχε στο τελευταίο λεπτό.
Βαθμολογία
*  Ο Ηρακλής και η ΑΕΚ μηδενίστηκαν στον μεταξύ τους αγώνα στη Θεσσαλονίκη (αμφότεροι 0-2 τέρματα και 0 βαθμοί). Ο Μακεδονικός ενημέρωσε την ΕΠΟ ότι δεν θα ταξίδευε στην πρωτεύουσα για τους δύο τελευταίους αγώνες του, οπότε μηδενίστηκε στους εκτός έδρας αγώνες με Ατρόμητο και Πανιώνιο.
Αποτελέσματα
ΟΣΦΠ ΗΡΑ  ΠΓΣΣ   ΑΕΚ   ΑΤΡ   ΜΑΚ ΟΣΦΠ         •    1-1   5-1   2-3   4-1   3-1 Ηρακλής     2-1    •    2-1  (μηδ) *  4-1   4-1 Πανιώνιος   0-4   1-1    •    2-0   5-0   2-0''' ** ΑΕΚ         0-2   0-1   1-2    •    2-2   4-1 Ατρόμητος   0-2   1-1   0-1   1-0    •    2-0''' ** Μακεδονικός 2-3   1-3   4-8   1-3   2-4    • *  Ο αγώνας Ηρακλής-ΑΕΚ (0-2) διακόπηκε, μηδενίστηκαν και οι δυο ομάδες (-1 : δεν πήραν τον βαθμό της ήττας).