cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης
Κριτήρια εισαγωγής
- Η εγγύτητα της ημερομηνίας κατάθεσης της αίτησης του υποψηφίου καταρτιζομένου με την ημερομηνία αποφοίτησης του από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ως ακολούθως: I. Για διάστημα ενός (1) έτους από την ημερομηνία αποφοίτησης δέκα (10) μόρια. II. Για διάστημα δύο (2) ετών από την ημερομηνία αποφοίτησης επτά (7) μόρια. III. Για διάστημα τριών (3) ετών από την ημερομηνία αποφοίτησης πέντε (5) μόρια. IV. Για διάστημα άνω των τριών (3) ετών από την ημερομηνία αποφοίτησης δύο (2) μόρια.
- Η ιδιότητα του πολύτεκνου γονέα ή του τέκνου πολύτεκνης οικογένειας, όπως αυτή αποδεικνύεται από πιστοποιητικό Δήμου ή επίσημο έγγραφο της ένωσης Πολυτέκνων Ελλάδας, πέντε (5) μόρια.
- Η ιδιότητα τρίτεκνου γονέα ή τέκνου τρίτεκνης οικογένειας, όπως αυτή αποδεικνύεται από πιστοποιητικό Δήμου, τρία (3) μόρια.
- Η ιδιότητα του προστάτη ή του τέκνου μονογονεϊκής οικογένειας τρία (3) μόρια.
- Ειδικά οι ελληνοκύπριοι από τα κατεχόμενα της Κύπρου ή τα μέλη της Ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας μπορούν να εγγράφονται στα δημόσια ΙΕΚ σε καθορισμένο ποσοστό επί της εκάστοτε καθορισμένης δυναμικότητας των τμημάτων, σύμφωνα με απόφαση των Δ.Δ.Β.Μ. και με βάση τα οριζόμενα στην Υ.Α. Δ/13074/7.6.00 (ΦΕΚ 780/23−6−2000), όπως εκάστοτε ισχύει.
Δημόσια και ιδιωτικά Ι.Ε.Κ.
Υπάρχουν 100 δημόσια Ι.Ε.Κ. στις Περιφέρειες της Ελλάδας στη: Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης στη Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, στη Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, στη Περιφέρεια Ηπείρου, στη Περιφέρεια Θεσσαλίας, στη Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, στη Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, στη Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, στη Περιφέρεια Αττικής, στη Περιφέρεια Πελοποννήσου, στη Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, στη Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, και στη Περιφέρεια Κρήτης.
Υπάρχουν και 70 ιδιωτικά Ι.Ε.Κ. αναγνωρισμένα από το Υπουργείο Παιδείας και ελέγχονται από τον Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π.
Δίδακτρα
Στα δημόσια ΙΕΚ, οι σπουδαστές δεν πληρώνουν δίδακτρα εξαμήνου. Στα ιδιωτικά ΙΕΚ τα δίδακτρα μεταβάλλονται ανάλογα με το ίδρυμα.
Δομή
Η πληθώρα των ειδικοτήτων είναι τέτοια που ένας υποψήφιος σπουδαστής μπορεί να διαλέξει ότι θεωρεί ενδιαφέρον. Η δομή των ειδικοτήτων αρχικά απαρτίζεται σε Ομάδες Προσανατολισμού όπου στην κάθε μία εμπεριέχονται οι Τομείς που σχετίζονται μεταξύ τους με βάση την κάθε Ομάδα και από τις Ειδικότητες που έχουν άμεσα ή έμμεσα κοινά επιστημονικά στοιχεία.
Ομάδες Προσανατολισμού -> Τομείς -> Ειδικότητες
Β.Ε.Κ και εξετάσεις πιστοποίησης του ΕΟΠΠΕΠ
μικρογραφία Στο τέλος της κατάρτισης και της πρακτικής άσκησης/μαθητείας, ο απόφοιτος λαμβάνει Βεβαίωση Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΒΕΚ), παρέχοντας το δικαίωμα συμμετοχής στις Εξετάσεις Πιστοποίησης του ΕΟΠΠΕΠ. Στις Εξετάσεις Πιστοποίησης συμμετέχουν οι απόφοιτοι τόσο των δημόσιων όσο και των ιδιωτικών ΙΕΚ. (Αρθρο 11, Παραγράφου γ' της Οδηγίας 2005/36/ΕΚ που τροποποιήθηκε από την Οδηγία 2013/55/ΕΕ)
Στους επιτυχόντες και στα δύο (2) μέρη των Εξετάσεων πιστοποίησης (Θεωρητικό και Πρακτικό), θα χορηγηθεί το Δίπλωμα ή Πτυχίο, μετά την ανακοίνωση από τον Οργανισμό της κατάστασης των δικαιούχων Πτυχίου ή Διπλώματος Επαγγελματικής Ειδικότητας Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Επιπέδου 5.
Ο Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π. δύναται να χορηγεί στους δικαιούχους κατόπιν αιτήσεώς τους «Βεβαίωση Πιστοποίησης Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης αποφοίτων Ι.Ε.Κ.», η οποία επέχει θέση Διπλώματος ή Πτυχίου, στην οποία αναγράφεται ο μέσος όρος της βαθμολογίας του Θεωρητικού Μέρους των εξετάσεων. Η εν λόγω Βεβαίωση Πιστοποίησης χορηγείται και μετά την έκδοση και χορήγηση του Διπλώματος ή Πτυχίου, με την υποβολή αίτησης του ενδιαφερόμενου η οποία συνοδεύεται από απόδειξη καταβολής ανταποδοτικού τέλους.
Τα θέματα των εξετάσεων πιστοποίησης ανακοινώνονται στην σελίδα του ΕΟΠΠΕΠ.
Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων
Τo «Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων» κατατάσσει τους τίτλους σπουδών που αποκτώνται στη χώρα σε 8 Επίπεδα. Το Δίπλωμα Επαγγελματικής Ειδικότητας, Εκπαίδευσης και Κατάρτισης που χορηγείται στους αποφοίτους ΙΕΚ μετά από πιστοποίηση, αντιστοιχεί στο 5ο από τα 8 επίπεδα. Οι υπόλοιποι τίτλοι σπουδών που χορηγούν τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα κατατάσσονται στα εξής επίπεδα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματική εκπαίδευση Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Πρεττανικές γλώσσες
μικρογραφία|Περιοχές όπου ομιλούνταν οι Βρυθονικές γλώσσες (χωρίς την Πικτική) σε κόκκινο, η Πικτική σε μπλε και οι Γοϊδελικές γλώσσες σε πράσινο.|297x297εσ
Οι Βρυθονικές γλώσσες (Αγγλικά: Brythonic / Brittonic ή British Celtic) είναι μια υποοικογένεια κελτικών γλωσσών, οι οποίες μαζί με τις Γοϊδελικές αποτελούν τα δύο παρακλάδια των νησιωτικών κελτικών γλωσσών. Ο όρος «Βρυθονικός» προέρχεται από την ουαλική λέξη Brython, η οποία αναφερόταν στους ιθαγενείς Βρετανούς σε αντίθεση με τους Γερμανούς Αγγλοσάξονες και τους γειτονικούς Γαέλους.
Οι Βρυθονικές γλώσσες προέρχονται από την Κοινή Βρυθονική που ομιλούταν στη Μεγάλη Βρετανία κατά την Εποχή του Σιδήρου και τη Ρωμαϊκή περίοδο. Τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. οι Βρετανοί μετανάστες μετέφεραν την Βρυθονική στην Ευρώπη, κυρίως στην Βρετάνη και την Γαλικία. Μέσα στους επόμενους αιώνες η γλώσσα άρχισε να χωρίζεται σε επιμέρους γλώσσες, από όπου προέκυψαν τα Ουαλικά, Κορνουαλικά, Βρετονικά, Κουμβρικά και ίσως Πικτικά. Σήμερα από αυτές τις γλώσσες η Κουμβρική και η Πικτική έχουν εκλείψει.
Ιστορία
Πιστεύεται οτι οι Βρυθονικές γλώσσες προέρχονται από μια κοινή γλώσσα που έχει ονομαστεί Βρετανική, Κοινή Βρυθονική, Αρχαία Βρυθονική και Πρωτο-Βρυθονική και πιθανώς αναπτύχθηκε από την Πρωτο-Κελτική πριν από τον 6ο αιώνα π.Χ. Η κελτική γλώσσα εισήχθη στη Μεγάλη Βρετανία ήδη από τη δεύτερη χιλιετηρίδα προ Χριστού, πιθανώς μεταξύ 1300 - 800.
Πιθανολογείται πως πριν από την ρωμαϊκή κατάκτηση οι Βρυθονικές γλώσσες ομιλούνταν σε ολόκληρη την Βρετανία (η οποία δεν περιλαμβάνει την Ιρλανδία). Στην βόρεια Σκωτία, κυριαρχούσε η Πριττενική που εξελίχθηκε στην Πικτική γλώσσα, η οποία επίσης συγκαταλέγεται στην Βρυθονική ομάδα γλωσσών.
Στην αρχή της μετα-ρωμαϊκής περιόδου, είναι πιθανό ότι η Κοινή Βρυθονική χωρίστηκε σε δύο βασικές ομάδες: την Δυτική Βρυθονική και την Νοτιοδυτική Βρυθονική. Οι δύο διάλεκτοι διαφοροποιήθηκαν αρκετά έτσι ώστε να δημιουργήσουν ευδιάκριτες γλωσσικές υποομάδες μέχρι τον 6ο αιώνα. Η Δυτική εξελίχθηκε στην Κυμβρική και Ουαλική και η Νοτιοδυτική στην Κορνουαλική και την συγγενική της Βρετονική γλώσσα (η οποία μεταφέρθηκε από τη νοτιοδυτική Μεγάλη Βρετανία στην Αρμορική). Πολλοί Βρετανοί παρέμειναν σε εκτάσεις που πλέον κατείχαν οι Αγγλο-Σάξονες και τα μόνα στοιχεία για τη γλώσσα τους αντλούνται από τα τοπωνύμια της εποχής. Πιστεύεται ότι σταδιακά υιοθέτησαν την Αγγλική γλώσσα.
Παρακμή
Οι Βρυθονικές γλώσσες της Σκωτίας, του νησιού του Μαν και της Αγγλίας ξεκίνησαν να εκτοπίζονται τον 5ο αιώνα με τις επιδρομές των Γαέλων -ομιλητών της Ιρλανδικής γλώσσας-, των Βίκινγκ και άλλων Γερμανικών φύλων. Έως περίπου το 1129 η Πικτική είχε πάψει να ομιλείται. Η παρακμή των γλωσσών με Βρυθονική καταγωγή ολοκληρώθηκε έως τον 11ο αιώνα σε όλη την Αγγλία εκτός από την Κορνουάλη και τις κομητείες που συνόρευαν με την Ουαλία. Η Ιβερνική γλώσσα είναι μια Βρυθονική γλώσσα που πιθανολογείται ότι ομιλούνταν στην Ιρλανδία.
Απομεινάρια σε Σκωτία και Αγγλία
Οι κληρονομιά των Βρυθονικών γλωσσών στις περιοχές, από τις οποίες εκτοπίστηκαν, περιορίστηκε στα τοπωνύμια. Πολλά μέρη στην πεδινή Σκωτία και την Αγγλία έχουν ονόματα με Βρυθονική ρίζα. Ονόματα πόλεων όπως το Λονδίνο, το Αμπερντίν, το Γιορκ, το Ντόβερ, το Κόλσεστερ, το Ντόρσεστερ και το Περθ έχουν προέλθει από Βρυθονικές γλώσσες. Είναι γενικά αποδεκτό το γεγονός ότι οι λεξικολογικές επιδράσεις στην Αγγλική γλώσσα ήταν αδύναμες. Παρόλα αυτά, η χρήση περιφραστικών συντάξεων με βοηθητικά ρήματα, όπως be και do, στην Αγγλική περισσότερο από κάθε άλλη Γερμανική γλώσσα, είναι στοιχείο επιρροής των Βρυθονικών γλωσσών.
Πολλές Βρυθονικές επιρροές μπορούν να βρεθούν και σε Γοϊδελικές γλώσσες, όπως τα Σκωτσέζικα, τα οποία χρησιμοποιούν επίσης περιφραστικές συντάξεις, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό. Η γλώσσα χρησιμοποιεί πολλά Ρ-Κελτικά αντιδάνεια, αλλά επειδή καλύπτει πολύ περισσότερες λέξεις με κελτικές ρίζες από την αγγλική, δύσκολα ξεχωρίζονται από τις λέξεις από Q-κελτικά αντιδάνεια. Συγκεκριμένα η λέξη "στραθ" (εξαγγλισμένη Strath) είναι Γοϊδελικής προέλευσης, όμως φαίνεται πως η χρήση της έχει αλλάξει μέσα από τη Βρυθονική συγγενική λέξη που σημαίνει κάτι διαφορετικό.
Φροντίνος
Ο Σέξτος Ιούλιος Φροντίνος, λατιν.: Sextus Julius Frontinus, (π. 40 μ.Χ. – 103) ήταν εξέχων Ρωμαίος πολιτικός μηχανικός, συγγραφέας, στρατιωτικός και συγκλητικός τού τέλους τού 1ου αι. μ.Χ. Ήταν ένας επιτυχημένος στρατηγός υπό τον Δομιτιανό, διοικώντας δυνάμεις στη Ρωμαϊκή Βρετανία και στα σύνορα του Ρήνου και του Δούναβη. Ένας novus homo, ήταν ύπατος τρεις φορές. Ο Σ. Ι. Φροντίνος εκπλήρωσε επιδέξια πολλά σημαντικά διοικητικά καθήκοντα για τον Νέρβα και τον Τραϊανό. Ωστόσο, είναι περισσότερο γνωστός στον μετα-κλασικό κόσμο ως συγγραφέας τεχνικών πραγματειών, ιδιαίτερα του De Aquaeductu, που ασχολούνται με τα υδραγωγεία της Ρώμης.
Καταγωγή
Λόγω έλλειψης είτε τίτλου τιμητικού είτε επιτάφιου, δεν υπάρχει ένα περίγραμμα της ζωής τού Φροντίνου, τα ονόματα των γονιών του ή της συζύγου του. Κάποιες λεπτομέρειες μπορούν να συναχθούν από τυχαίες αναφορές: θεωρείται ότι είναι καταγωγής από τη Ναρβωνική Γαλατία και αρχικά ανήκε στην τάκη των ιππέων. Από το όνομα τού Πόπλιου Καλβίσιου Ρούσο Ιούλιου Φροντίνου (ύπατου π. το 84), είναι πιθανό ο Σ. Ι. Φροντίνος να είχε μία αδελφή, η οποία ήταν η μητέρα τού άλλου. Ο Φροντίνος είχε τουλάχιστον μία κόρη, τη σύζυγο τού Κόιντου Σοσίου Σενέκιο (ύπατου το 99 και το 107) και μητέρα της Σοσία Πόλα.
Σταδιοδρομία
Το 70 μ.Χ. ο Φροντίνος συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης της Ρηνανίας και αργότερα κατέγραψε, ότι έλαβε την παράδοση 70.000 Γαλατών της φυλής των Λινγκών. Μεταξύ εκείνης της ημερομηνίας και τού διορισμού του ως κυβερνήτη της Βρετανίας για να διαδεχθεί τον Κόιντο Πετίλιο Σεριάλις λίγα χρόνια αργότερα, ο Φροντίνος διορίστηκε ως αντικαταστάτης ύπατος. Ενώ ήταν κυβερνήτης της Βρετανίας, υπέταξε τους Σίλουρες της Νότιας Ουαλίας και πιστεύεται ότι είχε εκστρατεύσει επίσης εναντίον των Βριγαντών. Τον διαδέχθηκε ο Γναίος Ιούλιος Αγρικόλα, ο πεθερός τού διάσημου ιστορικού Π. Κ. Τάκιτου, το 77. Ο Μπίρλεϋ πιστεύει, ότι «είναι δίκαιο να υποθέσουμε», ότι ο Φροντίνος ήταν με τον Δομιτιανό κατά τη διάρκεια της γερμανικής εκστρατείας τού 83. Μία επιγραφή στην Ιεράπολη της Φρυγίας, καθώς και πολλά νομίσματα της Σμύρνης, μαρτυρούν ότι ήταν ανθύπατος της Ασίας το 86 μ.Χ.
Το 97, διορίστηκε επιμελητής υδραγωγείων (curator aquarum) από τον Αυτοκράτορα Νέρβα, ένα αξίωμα που ανατίθετο μόνο σε άτομα πολύ υψηλού κύρους. Με αυτή την ιδιότητα, είχε ακολουθήσει έναν άλλο διακεκριμένο Ρωμαίο πολιτικό, τον Μ. Β. Αγρίππα, φίλο, σύμμαχο και γαμπρό τού Αυγούστου, ο οποίος είχε οργανώσει το 34 π.Χ. μία εκστρατεία δημοσίων επισκευών και βελτιώσεων, συμπεριλαμβανομένης της ανακαίνισης τού υδραγωγείου Aqua Marcia και της επέκτασης των σωληνώσεών του, για να καλύψει μεγαλύτερο μέρος της πόλης.
Υδραγωγεία της Ρώμης
αριστερά|μικρογραφία| Υπολείμματα των υδραγωγείων [[Υδραγωγείο του Κλαύδιου|Aqua Claudia και Aqua Anio Novus, που ενσωματώθηκαν στο Αυρηλιανό Τείχος ως πύλη το 271 μ.Χ.]]
Το κύριο έργο του Φροντίνου είναι το Περί Υδραγωγείων (De Αquaeductu), σε δύο βιβλία, μία επίσημη αναφορά στον Αυτοκράτορα για την κατάσταση των υδραγωγείων της Ρώμης. Παρουσιάζει μία ιστορία και περιγραφή της ύδρευσης της Ρώμης, συμπεριλαμβανομένων των νόμων που σχετίζονται με τη χρήση και τη συντήρησή της. Παρέχει την ιστορία, τα μεγέθη και τους ρυθμούς εκκένωσης και των εννέα υδραγωγείων της Ρώμης (την εποχή που έγραφε, δηλ.) στα τέλη του 1ου αι. μ.Χ.: Aqua Marcia, Aqua Appia, Aqua Alsietina, Aqua Tepula, Anio Vetus, Anio Novus, Aqua Virgo, Aqua Claudia και Aqua Augusta. Ο Φροντίνος περιγράφει την ποιότητα τού νερού που παρέχει το καθένα, κυρίως ανάλογα με την πηγή του, είτε είναι ποτάμι, λίμνη ή πηγή.
Απάτη και κλοπή από ιδιώτες
Μία από τις πρώτες δουλειές που ανέλαβε όταν διορίστηκε επίτροπος υδραγωγείων, ήταν να ετοιμάζει χάρτες τού συστήματος υδραγωγείων, ώστε να μπορεί να εκτιμήσει την κατάστασή τους, πριν αναλάβει τη συντήρησή τους. Λέει ότι πολλά είχαν παραμεληθεί και δεν δούλευαν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Ανησυχούσε ιδιαίτερα για την εκτροπή της παροχής από αδίστακτους αγρότες και εμπόρους, μεταξύ πολλών άλλων: σωλήνες έμπαιναν στο κανάλι των υδραγωγείων για να αντλήσουν από την παροχή. Έκανε, λοιπόν, μία σχολαστική έρευνα για την εισαγωγή και την παροχή κάθε γραμμής και στη συνέχεια διερεύνησε τις αποκλίσεις. Σφραγίδες των μολύβδινων σωλήνων, που έφεραν το όνομα τού ιδιοκτήτη, χρησιμοποιήθηκαν επίσης για την αποφυγή τέτοιας κλοπής νερού. Γνώριζε καλά το σημαντικό έργο De Αrchitectura τού Μ. Βιτρούβιου, το οποίο αναφέρει την κατασκευή και τη συντήρηση υδραγωγείων, που είχε δημοσιευτεί τον προηγούμενο αιώνα. Ο Φροντίνος αναφέρεται στην πιθανή επιρροή του Βιτρούβιου στους υδραυλικούς.
Καρλ Χάινζ Ρουλ
Ο Καρλ-Χάινζ Ρουλ (γερμανικά: Carl-Heinz Rühl) (Κρόιτσμπεργκ Βερολίνου, 14 Νοεμβρίου 1939 – Κολωνία 30 Δεκεμβρίου 2019), ήταν Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Το 1968, κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας, ως παίκτης της Κολωνίας.
Φροντίνος
Απάτη και κλοπή από ιδιώτες
μικρογραφία| Απομεινάρια τού Aqua Claudia.
Καρλ Χάινζ Ρουλ
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών, ο Carl-Heinz Rühl έγινε μέλος της SC West. Το καλοκαίρι του 1959 μετακόμισε ως ερασιτέχνης από το Neu-Ehrenfeld στην SC Viktoria Köln στη Δυτική Όμπερλιγκα (4η εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου εκείνη την εποχή). Από το 1959 έως το 1963 έπαιξε συνολικά 85 παιχνίδια και σημείωσε 42 γκολ στην Όμπερλιγκα. Επειδή η SC Viktoria Köln δεν είχε επιλεγεί για να συμμετάσχει στην νεοσυσταθείσα Μπούντεσλιγκα, ο Ρουλ μετακόμισε στη γενέτειρά του. για να αγωνιστεί με τα χρώματα της Χέρτα Βερολίνου για δυο σεζόν (1963/64 και 1964/65). Ο Ρουλ σκόραρε εννέα γκολ σε 54 αγώνες για τους Βερολινέζους και όταν, το 1965, η Χέρτα υποβιβάστηκε στο περιφερειακό πρωτάθλημα, ο Ρουλ επέστρεψε στη Δύση και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Meidericher SV, με τα χρώματα της οποίας σημείωσε 10 γκολ κατά τη σεζόν 1965/66 ενώ παράλληλα η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, όπου ηττήθηκε με 4-2, στις 4 Ιουνίου 1966 στη Φρανκφούρτη από την Μπάγερν Μονάχου. Τη δεύτερη χρονιά, ο Ρουλ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας (που στο μεταξύ είχε μετονομαστεί από τις αρχές του 1967 σε ΜΣΦ Ντούισμπουργκ ), με 11 γκολ. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στη Κολωνία και σημείωσε 13 τέρματα, με την ομάδα να τερματίζει τέταρτη. Στις 9 Ιουνίου 1968, ο Ρουλ πέτυχε 2 τέρματα και η Κολωνία κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας, στο Λούντβιχσχαφεν, επικρατώντας με με 4-1 επί της Μπόχουμ. Μετά τη σεζόν 1969/70, ο Καρλ-Χάινζ Ρουλ ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Μπουντεσλίγκα. Σε τρεις σεζόν έπαιξε 85 παιχνίδια για την ΦΚ Κολωνία και σημείωσε 35 γκολ. Συνολικά, ο Ρουλ πραγματοποίησε 204 συμμετοχές και 65 γκολ στην Μπουντεσλίγκα από το 1963 έως το 1970. Μετακόμισε στο Βελγική Ντάρινγκ Βρυξελλών, το καλοκαίρι του 1970, και έκλεισε εκεί την καριέρα του.
Φροντίνος
Σύστημα διανομής
Η κατανομή τού νερού εξαρτιόταν με σύνθετο τρόπο: από το ύψος που εισέρχονταν στην πόλη, την ποιότητα τού νερού και τον ρυθμό απορροής του. Έτσι, το νερό κακής ποιότητας αποστελλόταν για άρδευση, κήπους ή έκπλυση, ενώ μόνο το καλύτερο προοριζόταν για πόσιμο νερό. Για τα πολλά λουτρά και τις βρύσες, χρησιμοποιείτο νερό μέσης ποιότητας. Ωστόσο, ο Φροντίνος επέκρινε την πρακτική της ανάμειξης των παροχών από διαφορετικές πηγές και μία από τις πρώτες του αποφάσεις ήταν να διαχωρίσει τα νερά από κάθε παροχή.
Συντήρηση
Ανησυχούσε πολύ για τις διαρροές στο σύστημα, ειδικά εκείνες στους υπόγειους αγωγούς, οι οποίοι ήταν δύσκολο να εντοπιστούν και να επιδιορθωθούν, ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ακόμη και σήμερα οι μηχανικοί ύδρευσης. Τα υδραγωγεία επάνω από το έδαφος χρειάζονταν φροντίδα για να διατηρηθεί η τοιχοποιία σε καλή κατάσταση, ειδικά εκείνα που λειτουργούσαν σε τοξωτές υπερκατασκευές. Ήταν, είπε, απαραίτητο να κρατάμε τα δέντρα σε απόσταση, έτσι ώστε οι ρίζες τους να μην βλάπτουν τις κατασκευές. Εξέτασε τον υφιστάμενο νόμο που διείπε τα κρατικά υδραγωγεία, καθώς και την ανάγκη εφαρμογής των καταστατικών τους.
Καρλ Χάινζ Ρουλ
Προπονητική καριέρα
Σε ηλικία 38 ετών, πραγματοποίησε το δεύτερο μεγάλο βήμα της προπονητικής του καριέρας, υπογράφοντας στον Άρη Θεσσαλονίκης. Στις 4 Ιουλίου 1977 υπέγραψε ετήσιο συμβόλαιο (με δυνατότητα ανανέωσης για ακόμη μια χρονιά), με μηνιαίες αποδοχές 120.000 δραχμών, με βοηθό προπονητή, τον Παναγιώτη Πατσίδη και ως φυσικοθεραπευτή και μεταφραστή τον Λάζαρο Κιοφιντζόγλου. Η ομάδα όμως στο ξεκίνημα των επίσημων υποχρεώσεων της παρουσιάστηκε σαφώς ανέτοιμη. Έχασε στην πρεμιέρα εκτός έδρας από το Αιγάλεω με 1-0, έφερε λευκή εντός έδρας ισοπαλία με τον  Παναθηναϊκό και χρειάστηκε να φτάσει στην 5η αγωνιστική (16/10/1977) για να κάνει την πρώτη του νίκη με 3-0 επί του ΟΦΗ. Για το Βαλκανικό Κύπελλο, η ομάδα πέτυχε μια εντός έδρας νίκη (2-0 την Αλβανική Σκεντερμπέου Κορυτσάς) και μια εκτός έδρας ήττα (στις 2 Νοεμβρίου 1977, με 2-0 από την Κροατική Ριέκα), αν και σε αυτό το παιχνίδι στον πάγκο των «κιτρίνων» κάθισε ο βοηθός του Ρουλ, ο Παναγιώτης Πατσίδης, μιας και ο Γερμανός τεχνικός είχε παραμείνει στη Θεσσαλονίκη για να προετοιμάσει καλύτερα την ομάδα ενόψει του κρίσιμου, τοπικού ντέρμπι με τον Ηρακλή. Στις 6 Νοεμβρίου, ο Άρης υπέστη βαριά ήττα από τον Ηρακλή, με 3-0 και μετά από ολονύκτια σύσκεψη του Δ.Σ. του Άρη, αποφασίστηκε να απομακρυνθεί ο Ρουλ ως υπεύθυνος για το ότι δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα! Ο Ρουλ είχε κάτσει στον πάγκο της ομάδας μας σε μόλις 10 ματς, έχοντας 3 νίκες, 2 ισοπαλίες και 5 ήττες. Ο Ρουλ καταγράφεται στην ιστορία ως ο δεύτερος Γερμανός προπονητής του Άρη (μετά τον Τόμας Κέσλερ τη σεζόν 1927-28) και ο χρόνος παραμονής του στην ομάδα ήταν μόλις 126 ημέρες, από τις 4 Ιουλίου μέχρι τις 7 Νοεμβρίου 1977.
Φροντίνος
Στρατιωτική τακτική
Ο Φροντίνος έγραψε επίσης μία θεωρητική πραγματεία για τη στρατιωτική επιστήμη, η οποία έχει χαθεί. Το σωζόμενο έργο του σε στρατιωτικά θέματα, οι Στρατηγήματα (λατιν.: Strategemata), είναι μία συλλογή παραδειγμάτων στρατιωτικών στρατηγημάτων από την ελληνική και τη ρωμαϊκή ιστορία, για χρήση στρατηγών. Βασίζεται στη δική του εμπειρία ως στρατηγού στη Γερμανία επί Δομιτιανού, αλλά οι ομοιότητες μεταξύ των ανέκδοτων που καταγράφει και των εκδόσεων άλλων Ρωμαίων συγγραφέων, όπως ο Βαλέριος Μάξιμος και ο Τ. Λίβιος υποδηλώνουν, ότι βασίστηκε κυρίως σε λογοτεχνικές πηγές. Η αυθεντικότητα τού τέταρτου βιβλίου αμφισβητήθηκε. Ένα παράδειγμα, που δίνει για τον έλεγχο τού νερού τού ποταμού κατά τη διάρκεια μίας πολιορκίας, είναι:
Καρλ Χάινζ Ρουλ
Προπονητική καριέρα
Ο Καρλ Χάιντς Ρουλ επέστρεψε στην πατρίδα του και δεν επιχείρησε να δουλέψει ποτέ ξανά στο εξωτερικό. Στις 29 Νοεμβρίου ανέλαβε προπονητής της Ντούισμπουργκ και την οδήγησε να κερδίσει μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1978-1979. Ωστόσο, καθώς είχε ήδη υπογράψει στην Μπορούσια Ντόρτμουντ για την επόμενη σεζόν, δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις με την Ντούισμπουργκ. Τον Ιούλιο του 1978, ο Ρουλ ανέλαβε χρέη προπονητή στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, διαδεχόμενος τον Όττο Ρεχάγκελ. Εντούτοις, δεν ολοκλήρωσε τη σεζόν, καθώς μετά από δύο συνεχόμενες ήττες, εναντίον της Φορτούνα Ντύσσελντορφ και του Αμβούργου, αντικαταστάθηκε από τον Ούλι Μάσλο στις 29 Απριλίου 1979. Την 11η αγωνιστική της σεζόν 1979/80 (28 Οκτωβρίου 1979) επέστρεψε στη δράση ως προπονητής και ανέλαβε μέχρι το τέλος της χρονιάς, την παραπαίουσα Μόναχο 1860, την οποία κατόρθωσε να κρατήσει μόνο στην πρώτη του σεζόν στην Μπουντεσλίγκα. Την επόμενη σεζόν (1980-81) η Μόναχο 1860 τερμάτισε έναν βαθμό πίσω από την Αρμίνια Μπίλεφελντ, στην 16η θέση, και υποβιβάστηκε. Μετά τον υποβιβασμό, σύλλογος και προπονητής έλυσαν τη συνεργασία. Στη συνέχεια, ο Ρουλ ανέλαβε την Οσναμπρύκ (9 Δεκεμβρίου 1981), η οποία αγωνίζονταν στη 2η Μπούντεσλιγκα. Τη σεζόν 1981/82 η ομάδα κατέλαβε την 13η θέση και την επόμενη σεζόν τη 10η. Το Νοέμβριο του 1983, ο Ρουλ απολύθηκε. Μετά από τις δύο σεζόν με την Οσναμπρύκ, ο Ρουλ έκανε ένα διάλειμμα προτού επιστρέψει στο γερμανικό ποδόσφαιρο ως αθλητικός διευθυντής (την άνοιξη του 1986) στην Καρλσρούη. Εκεί σχημάτισε ένα επιτυχημένο τεχνικό τιμ με αγωνιστικό προπονητή τον Winfried Schäfer. Η ομάδα προβιβάστηκε άμεσα στην Μπουντεσλίγκα το 1987 και μετά από σειρά επιτυχημένων σεζόν, το 1993 κέρδισε και το εισιτήριο για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1993-1994. Το 1995, ο Ρουλ μετακόμισε στη Χέρτα Βερολίνου ως αθλητικός διευθυντής (όπου παρέμεινε έως τον Μάρτιο 1997) και στην ΦΚ Κολωνία (1997/98) προτού αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο. Πέθανε στην Κολωνία στα τέλη του 2019 μετά από σύντομη, σοβαρή ασθένεια σε ηλικία 80 ετών.
Φροντίνος
Επιλεγμένες εκδόσεις και μεταφράσεις
μικρογραφία| Στρατηγήματα, 1664
Στη μυθοπλασία
Εμφανίζεται ως μυθιστορημένος χαρακτήρας στα μυθιστορήματα του Marcus Didius Falco The Silver Pigs, Shadows in Bronze, Three Hands in the Fountain, και The Jupiter Myth. Εμφανίζεται επίσης ως χαρακτήρας στα μυθιστορήματα των Centurions, Barbarian Princess και The Emperor's Games.
Ναδέρ Ναδέρ
Ο Ναδέρ Ναδέρ (αγγλικά: Nader Nader; ρωσικά: Надер Надер) γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1958. Είναι επιχειρηματίας, και επενδυτής, με μεγάλο φιλανθρωπικό έργο, που δραστηριοποιείται κυρίως στους τομείς του χάλυβα και των ακινήτων. Είναι Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της City Palace Ltd, της εταιρείας πίσω από την οικοδόμηση του ουρανοξύστη Evolution Tower, στο Διεθνές Επιχειρηματικό Κέντρο της Μόσχας. Ο Ναδέρ παρέχει, επίσης, υπηρεσίες εμπορικής διαμεσολάβησης στις μεγαλύτερες εταιρείες της ρωσικής βιομηχανίας χάλυβα.
Φροντίνος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρωμαίοι μηχανικοί
Ναδέρ Ναδέρ
Νεανικά χρόνια και Μόρφωση
Ο Ναδέρ Ναδέρ (Nader Nader) γεννήθηκε το 1958 στην πόλη Χομς της Συρίας. Το 1962 μετακόμισε με την οικογένειά του στην τότε Σοβιετική Ένωση όπου ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του με εξειδίκευση στην αγγλική γλώσσα. Το 1982, ο Ναδέρ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική, αποφοιτώντας από την Ιατρική Ακαδημία της Μόσχας.
Καριέρα
Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Ναδέρ δραστηριοποιείται στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα. Έχοντας αποκτήσει μεγάλη πείρα στη ρωσική αγορά, ο Ναδέρ επικεντρώνεται στον τομέα των σιδηροκραμάτων, σε διεθνές επίπεδο. Από το 1985 έως το 1992, διετέλεσε εκπρόσωπος της Fercometal SA στη Μόσχα. Το 1992 ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Διευθυντή στην Merz Merkur Stahlfinanz Anstalt, μίας καταξιωμένης εταιρείας στο χώρο του εμπορίου προϊόντων χάλυβα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1998.
Από το 1997 και μέχρι σήμερα, ο Ναδέρ ασχολείται παράλληλα με τον τομέα των ακινήτων. Στις τελευταίες του δραστηριότητες, περιλαμβάνονται τα έργα ST Tower και Evolution Tower. Πρόκειται για δύο ουρανοξύστες που αποτελούν ορόσημο του Διεθνούς Επιχειρηματικού Κέντρου της Μόσχας. Από το 2010, ο Ναδέρ κατέχει τη θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της City Palace Ltd, της αναπτυξιακής εταιρείας του Evolution Tower.
Προσωπική ζωή
Ο Ναδέρ είναι παντρεμένος με την Όλγα Ρούμπτσοβα. Έχουν δύο παιδιά, μία κόρη τη Στεφανία και έναν γιο, τον Ναδέρ Μανουέλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Πάπας Αγαπητός Α΄
Ο Αγαπητός Α΄ (Papa Agapito I, ... – 22 Απριλίου 536) ήταν Πάπας από τις 13 Μαΐου του 535 μέχρι τον θάνατό του, το 536. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον όσιο Αγαπητό τον Ομολογητή, ο οποίος εορτάζει στις 18 Φεβρουαρίου ούτε με τον άγιο Αγαπητό τον Οσιομάρτυρα, ο οποίος εορτάζει στις 21 Μαΐου.
Κάρολ Ριντ
Ο Σερ Κάρολ Ριντ (Sir Carol Reed, 30 Δεκεμβρίου 1906 - 25 Απριλίου 1976) ήταν Άγγλος σκηνοθέτης βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για το μιούζικαλ του Όλιβερ! (Oliver!, 1968). Είναι επίσης γνωστός για τη σκηνοθεσία των ταινιών Απόκληρος της Κοινωνίας (Odd Man Out, 1947), Πρώτη Απογοήτευσις (The Fallen Idol, 1948), Ο Τρίτος Άνθρωπος (The Third Man, 1949) και Αγωνία και Έκστασις (The Agony and the Ecstasy, 1965).
Πάπας Αγαπητός Α΄
Η ζωή του
Ο Αγαπητός ίδρυσε, σε συνεργασία με τον Κασσιόδωρο, μία βιβλιοθήκη των εκκλησιαστικών συγγραφέων που έγραψαν σε ελληνική και λατινική. Προήχθη από αρχιδιάκονος σε Πάπα το 535. Πέτυχε να ανατρέψει τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμο Α'.
Κάρολ Ριντ
Πρώτα Χρόνια
Ο Κάρολ Ριντ ήταν νόθος γιος του ηθοποιού και παραγωγού Σερ Χέρμπερτ Μπίρμπομ Τρι και της ερωμένης του Μέι Πίνεϊ Ριντ. Γεννήθηκε στο Πάτνεϊ του Λονδίνου και έλαβε τη μόρφωσή του στο Βασιλικό Σχολείο Κάντερμπερι. Η σχέση του με την υποκριτική ξεκίνησε από την εφηβική του ηλικία όταν ανέλαβε μερικούς ρόλους σε ταινίες.
Πάπας Αγαπητός Α΄
Η ζωή του
Αρρώστησε και πέθανε στις 22 Απριλίου 536. Τον διαδέχτηκε στο παπικό αξίωμα ο Άγιος Σιλβέριος. Αμφότερες η Ρωμαιοκαθολική και η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξαν άγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 20 Σεπτεμβρίου από την Καθολική και στις 22 Απριλίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Κάρολ Ριντ
Καριέρα
Ο Ριντ εργάστηκε ως βοηθός του σκηνοθέτη Μπέιζιλ Ντιν στις ταινίες Loyalties, 1933, Autumn Crocus, 1934 και Lorna Doone, 1934 και το 1935 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία It Happened in Paris το οποίο ακολουθήθηκε από μια σειρά ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού κι αμφίβολης ποιότητας. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1940 με την ταινία The Stars Look Down το οποίο ακολουθήθηκε από το θρίλερ Νυχτερινό Τραίνο (Night Train to Munich, 1940) και την αισθηματική ταινία Ερωτικό Ρομάντζο (Kipps, 1941). Έπειτα, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ριντ αναχώρησε για το μέτωπο, όπου συνεργάστηκε με την κινηματογραφική μονάδα του Θίοντορ Ντίκινσον, που κατέγραφε με την κάμερα τα δεινά της παγκόσμιας διαμάχης. Το 1944 γύρισε την αντιπολεμική προπαγάνδα Ο Δρόμος Προς τη Δόξα (The Way Ahead) με πρωταγωνιστές τους Ντέιβιντ Νίβεν και Στάνλεϊ Χάλογουεϊ, που διηγούταν τις εμπειρίες πέντε νεοσύλλεκτων στο μέτωπο.
Μετά τη λήξη του πολέμου ακολούθησε η πιο παραγωγική περίοδος του Ριντ, ως σκηνοθέτης καθώς γύρισε τις ταινίες Απόκληρος της Κοινωνίας (Odd Man Out, 1947), Πρώτη Απογοήτευσις (The Fallen Idol, 1948), Ο Τρίτος Άνθρωπος (The Third Man, 1949) που του χάρισαν παγκόσμια αναγνωρισιμότητα. Το Φιλμ Νουάρ Ο Τρίτος Άνθρωπος (The Third Man) με πρωταγωνιστές τους Τζόζεφ Κότεν, Αλίντα Βάλι και Όρσον Γουέλς, θεωρείται το μεγαλύτερό του αριστούργημα για το οποίο βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών κι έλαβε τη δεύτερή του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 1950. Τόσο η ταινία Πρώτη Απογοήτευσις όσο και Ο Τρίτος Άνθρωπος είχαν ως σεναριογράφο τον Γκράχαμ Γκριν.
Η ταινία του 1952 με τίτλο Αΐσα, το Ρόδον της Πολυνησίας (Outcast of the Islands) θεωρείται από πολλούς ως η ταινία που σηματοδότησε την αρχή της καλλιτεχνικής του παρακμής. Το 1953 στράφηκε στο Χόλιγουντ γυρίζοντας την ταινία Βαριετέ (Trapeze) με πρωταγωνιστές τους Μπαρτ Λάνκαστερ, Τζάνετ Λι και Τόνι Κέρτις, ενώ το η ταινία του 1959 Ο Κατάσκοπος από την Αβάνα (Our Man in Havana, 1959) που τον επανένωσε με τον σεναριογράφο Γκράχαμ Γκριμ, τον επανέφερε στο προσκήνιο. Επρόκειτο να σκηνοθετήσει την ταινία Η Ανταρσία του Μπάουντι (Mutiny on the Bounty) με πρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο, αλλά οι καυγάδες του με τον αστέρα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων τον ανάγκασαν να αποχωρήσει από την ταινία και τη θέση του πήρε ο Λιούις Μάιλστοουν. Το 1965 γύρισε την ταινία Αγωνία και Έκστασις (The Agony and the Ecstasy) βασισμένη στην δημιουργία της οροφής της Καπέλα Σιξτίνα με πρωταγωνιστές τους Τσάρλτον Χέστον και Ρεξ Χάρισον, ενώ το 1968 σκηνοθέτησε τη μουσικοχορευτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Κάρολου Ντίκενς Όλιβερ! (Oliver!) που είχε προβληθεί πρώτα στο Μπρόντγουεϊ. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και χάρισε στο Ριντ το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η ταινία γυρίστηκε στα στούντιο Shepperton στο Σάρρεϊ και χρηματοδοτήθηκε από την εταιρία παραγωγής Columbia Pictures. Ο κριτικός κινηματογράφου έγραψε για το εγχείρημα αυτό του σκηνοθέτη: Η ταινία φαίνεται υπερπαραγωγή, αλλά όπως φαίνεται άρεσε σε όλους έτσι, ενώ η Πολίν Κάελ δήλωσε ότι επρόκειτο από τις λίγες περιπτώσεις που ταινία κατάφερε να ξεπεράσει το θεατρικό στο οποίο βασίζεται.
Προσωπική ζωή
Ο σκηνοθέτης υπήρξε παντρεμένος δυο φορές. Την πρώτη με την Βρετανίδα ηθοποιό Νταϊάνα Γουίνγιαρντ από το 1943 εώς το 1947. Μετά το διαζύγιό τους παντρεύτηκε την ηθοποιό Πενέλοπι Ντάντλεϊ Γουόρντ με την οποία απέκτησε ένα γιο το Μαξ. Ο Κάρολ Ριντ ήταν επίσης θείος του ηθοποιού Όλιβερ Ριντ.
Το 1953 ο Ριντ έγινε ο δεύτερος Βρετανός σκηνοθέτης (μετά τον Αλεξάντερ Κόρντα, ο οποίος ήταν παραγωγός μερικών από τις γνωστότερες ταινίες του Ριντ) που χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας.
Ο Κάρολ Ριντ απεβίωσε από καρδιακή προσβολή, στις 25 Απριλίου του 1976 στο σπίτι του στην Τσέλσι σε ηλικία 69 χρονών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ρογκβόλοντ Βσεσλάβιτς
Ο Ρογκβόλοντ Βσεσλάβιτς, ρωσ. Рогволод Всеславич (απεβ. 1128) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Πολότσκ ήταν πρίγκιπας του Ντρούτσκ (1101-1128).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βσεσλάβ πρίγκιπα του Πολότσκ και 5ος απόγονος του Ρογκβόλοντ 1ου πρίγκιπα του Πολότσκ. Βαπτίστηκε Μπαρίς.
Ο ιστορικός Μικχαίλ Πογκοντίν πιστεύει ότι ο Ρογκβόλοντ-Μπαρίς ήταν δύο διαφορετικοί πρίγκιπες. Δεν είναι σαφές αν είναι ο μεγαλύτερος από τα αδέλφια του Γκλεμπ Βσεσλάβιτς και Νταβίντ. Ωστόσο, επειδή του δόθηκε το πριγκιπάτο τού Ντρούτσκ, πιστεύεται ότι ήταν ο δεύτερος γιος. Ίσως έγινε πρίγκιπας του Πολότσκ, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Αλλά αυτό ανατρέπεται από το ότι μερικά Σλαβικά Χρονικά αποκαλούν τον Νταβίντ αρχηγό του στρατού, άρα μάλλον ο Νταβίντ ήταν ο πρώτος γιος και πρίγκιπας του Πολότσκ.
Ο ιστορικός Βασίλι Τατίστσεβ θεωρεί ότι είναι ο ιδρυτής της πόλης Μπαρίσαβ το 1102, άρα μάλλον απεκαλείτο Μπαρίς. Το 1106 πιθανόν συμμετείχε στην συλλογική εκστρατεία του πριγκιπάτου τού Πολότσκ εναντίον των Σεμιγγαλίων, που έληξε με ήττα. Το 1120 οικοδόμησε πριγκιπικό ανάκτορο στο Μπελσίτσι, κοντά στο Πολότσκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1951
Το Γ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1951, διεξήχθη στις 18 Mαρτίου στη Ριζούπολη, με αφετηρία και τερματισμό το γήπεδο του Απόλλωνα, σε διαδρομή μήκους 1.200μ. Μετείχαν μόνο αθλητριες του Α.Ο. Κηφισιάς, ο οποίος πήρε τον τίτλο. Πρωταθλήτρια στο ατομικό αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά η Σαββατιανού.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1951 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Αβραάμ Δερβίσογλου
Ο Αβραάμ Δερβίσογλου (στην ΕΣΣΔ Νικολάι Αρίστοβιτς Βρετός, Николай Аристович Вретос, 1910, Καισάρεια - 11 Απριλίου 1938, σκοπευτήριο Μπούτοβο, Όμπλαστ της Μόσχας, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν έλληνας κομμουνιστής, εργάτης και εκτελέστηκε - με την κατηγορία του τροτσκιστή και μέλους τρομοκρατικής ομάδας - στη Σοβιετική Ένωση κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων
Βιογραφικό
Ο Αβραάμ Δερβίσογλου γεννήθηκε στην Καισάρεια (Καππαδοκία) το 1910. Ήρθε με την οικογένειά του στη Ελλάδα το 1924 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και εγκαταστάθηκαν στη Δραπετσώνα. Εργαζόταν σε μηχανουργείο ως τορναδόρος και από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στην τροτσκιστική ομάδα των Αρχειομαρξιστών.
Συνελήφθη στη Δραπετσώνα την 1η Αυγούστου 1931 για τη δολοφονία του αστυφύλακα Γυφτοδημόπουλου που διέπραξε ο Μιχάλης Μπεζεντάκος, ο οποίος διέφυγε. Στον τόπο της δολοφονίας παρευρίσκονταν και οι Κώστας Σαρίκας, Εμμανουήλ Βοσνάκης, Μόσχος Δουλγέρης, Γ. Καλογερίδης και Λ. Δημητριάδης που συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για ανθρωποκτονία. Ο Μιχάλης Μπεζεντάκος συνελήφθη μερικές μέρες αργότερα σε σκηνή στην περιοχή Μαγκουφάνα (Μαρούσι) που κρυβόταν. Στις ανακρίσεις που έγιναν, ο Μπεζεντάκος ομολόγησε ότι αυτός πυροβόλησε τον Γυφτοδημόπουλο και αντέκρουσε τους ισχυρισμούς της αστυνομίας ότι και άλλοι από τους συλληφθέντες είχαν πυροβολήσει τον αστυνομικό, αναλαμβάνοντας πλήρως όλη την ευθύνη.
Ωστόσο ο Δερβίσογλου, παρά την ομολογία του Μπεζεντάκου καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση μαζί με τους Σαρίκα, Βοσνάκη και Δουλγέρη και κλείστηκαν στις φυλακές της Αίγινας.
Απόδραση από τις φυλακές της Αίγινας
Κατά την παραμονή του στην Αίγινα εγκατέλειψε τον Αρχειομαρξισμό και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Τον Μάιο του 1934, μαζί με άλλους επτά κατάδικους κομμουνιστές δραπετεύουν από τις Φυλακές Αίγινας. Κατορθώνουν και ανοίγουν υπόνομο μήκους 25 μέτρων, και από το κελί τους βρίσκονται ελεύθεροι έξω από τις φυλακές και μακριά από τη σκοπιά. Στη συνέχεια κλιμάκιο του ΚΚΕ που είχε μεταβεί μυστικά στο νησί τους βοηθά με βάρκες να επιβιβαστούν σε ρώσικο πλοίο ανοιχτά της Αίγινας και καταφεύγουν στη Σοβιετική Ένωση.
Η σύντομη ζωή του στη Σοβιετική Ένωση
Με την εγκατάστασή του στη Σοβιετική Ένωση έλαβε το ονομετεπώνυμο Βρεττός Νικόλαος και φοίτησε στο ΚΟΥΤΒ, ενώ εργαζόταν μέχρι τα τέλη του 1937 στο εργοστάσιο "Καλίμπρ" στη Μόσχα ως τορναδόρος. Το 1935 παντρεύτηκε στη Μόσχα τη Ναντιέζντα Κοζίρεβα.
Τον Δεκέμβριο του 1937 με την οδηγία 50215 της NKVD της 11.12.1937 με τίτλο «Ελληνική Επιχείρηση» συνελήφθη με την κατηγορία του κατασκόπου, υπονομευτή της ΕΣΣΔ και τροτσκιστή και προσήχθη σε δίκη. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο μαζί με τον Μπεζεντάκο, τον Δουλγέρη, τον Σαρίκα και αρχηγό τον Γιάννη Τσαγκαράκη (Τόμωφ) είχαν ιδρύσει τρομοκρατική ομάδα η οποία σε ενδεχόμενη επίθεση δυτικών καπιταλιστικών χωρών κατά της Σοβιετικής Ένωσης θα κατέστρεφε υποδομές των εργοστασίων που εργαζόταν και θα βοηθούσαν στην κατάλυση της σοβιετικής εξουσίας. Η δίκη έγινε στις 27 Μαρτίου 1938 και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Δερβίσογλου σε όλη τη διάρκεια των ανακρίσεων και στο δικαστήριο αρνήθηκε κατηγορηματικά τις κατηγορίες που του αποδίδονταν
Εκτελέστηκε στις 11 Απριλίου 1938 στην περιοχή Μπούτοβο έξω από τη Μόσχα μαζί με τον παλιό του σύντροφο Μιχάλη Μπεζεντακο.
Αποκαταστάθηκε μετά θάνατον τον Απρίλιο του 1958 και η απόφαση επιδόθηκε στη γυναίκα του η οποία είχε ζητήσει την επανεξέταση της υπόθεσης. Σύμφωνα με την απόφαση η σύλληψη και η ανακριτική διαδικασία έγιναν "παράνομα προς τη σοσιαλιστική νομιμότητα", δεν υπήρξαν αποδεικτικά στοιχεία, οι κατηγορίες ήταν αβάσιμες και η καταδίκη αυθαίρετη και λανθασμένη. Αναιρέθηκε η καταδικαστική απόφαση της 27ης Μαρτίου 1938 και η υπόθεση έκλεισε οριστικά
Ο Δερβίσογλου δεν ήταν στη λίστα των 13 ατόμων της 10ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968 που εκτελέστηκαν στην ΕΣΣΔ την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων και αποκαταστάθηκαν κομματικά. Ήταν όμως στη λίστα του πορίσματος της Επιτροπής για την Αποκατάσταση της Μνήμης Αγωνιστών της Αριστεράς το 1988.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ελέπολις
μικρογραφία|333x333εσ|Ελέπολις του 4ου αιώνα π.Χ., μοντέλο στο [[Τεχνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης]] Η ελέπολις ήταν αρχαία πολιορκητική μηχανή που επινοήθηκε από τον Πολύειδο τον Θεσσαλό, στρατιωτικό μηχανικό του 4ου αι. π.X., όταν χρειάστηκε να βελτιώσει τον κεκαλυμμένο πολιορκητικό κριό στην πολιορκία της πόλης του Βυζαντίου από τον Φίλιππο Β´ της Μακεδονίας το 341 π.X. Ο Αθηναίος μηχανικός Επίμαχος ο Αθηναίος την βελτίωσε σημαντικά όταν κάτω από τις διαταγές του σαρωτικού στις επιθέσεις Δημήτριου A' του Πολιορκητή, χρησιμοποιήθηκε ως όπλο εναντίον της Σαλαμίνας της Kύπρου (306 π.X.). Στην μεγαλύτερη εκδοχή της, η ελέπολις χρησιμοποιήθηκε το 304 π.Χ. εναντίον της Pόδου, πάλι από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή.
Αν οι περιγραφές του Διόδωρου του Σικελιώτη, του Βιτρούβιου και του Πλούταρχου είναι ακριβείς, τότε η ελέπολις ήταν ο μεγαλύτερος και πιο ισχυρός πύργος πολιορκίας που στάθηκε ποτέ σε μάχη. Το συνολικό βάρος της άγγιζε τους 160 τόνους και αποτελείτο από εννέα ορόφους οι οποίοι ήταν εξοπλισμένοι κυρίως με καταπέλτες κάθε είδους ενώ, στη βάση της, διέθετε αιωρούμενο πολιορκητικό κριό για την υπονόμευση των τειχών. Το βασικό πλεονέκτημά της ήταν το ύψος της το οποίο ξεπερνούσε και αυτά ακόμη τα τείχη της απειλούμενης Pόδου. Σημειωτέον ότι στην συγκεκριμένη πολιορκία χρησιμοποιήθηκαν επικουρικά της ελέπολης και άλλα μηχανικά όπλα όπως ένα πολιορκητικό κριάρι 55 μέτρων και ένα τεράστιο μηχανικό τρυπάνι για την διάλυση των τειχών, με το όνομα «κόραξ».
Ιστορικά στοιχεία
Οι πολιορκίες του Δημήτριου ήταν, για τα δεδομένα της εποχής, σε «άλλη κλίμακα». Οι πηγές αναφέρουν ότι εναντίον της Pόδου μάζεψε περίπου 30.000 εργάτες και επιστάτες μόνο για την κατασκευή της ελέπολης και την δημιουργία της κατάλληλης δύναμης κρούσης, η οποία ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από το σύνολο των αμυνομένων. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι « [τον Δημήτριο]τον έτρεμαν οι Pόδιοι, γιατί με τόσα χέρια τα έφτιαχνε όλα γρηγορώτερα από όσο τα περίμεναν· και δεν θαύμαζαν μόνο τις διαστάσεις των μηχανών και τη συγκεντρωμένη εργατική δύναμη, αλλά και την ορμή και την ικανότητά του στις πολιορκίες· γιατί ήτανε ιδιοφυία στις εφευρέσεις και σκάρωνε πολλά και τόσο προωθημένα, πέρα από κάθε συμβατική μηχανική βάση».
Η περιγραφή της ελέπολης από τον Διόδωρο είναι εντυπωσιακή: ''«Για τη συνέχεια της πολιορκίας φτιάχτηκε μια ελέπολη, όμοια με αυτή της Σαλαμίνας, μα μεγαλύτερη, σε τετράγωνη βάση, με πλευρά 23 μέτρων, ψηλή σαν πύργος, κάπου 45 μέτρα. Οι τρεις πλευρές, για να μην αρπάζουν από τα πυρφόρα, ήταν σκεπασμένες με γερές σιδερόπλακες και στην πρόσοψή της άνοιγαν θυρίδες για διάφορα βλητικά όπλα με δερμάτινα καλύμματα ("δια μηχανής ανασπώμενα") γεμάτα μαλλί, για να κόβουνε τη φόρα των βλημάτων. Τα 9 πατώματα της ελέπολης εξυπηρετούνταν από φαρδειές σκάλες, μια που ανέβαζε και μια που κατέβαζε. Όλο το οικοδόμημα ήταν επάνω σε 8 τροχούς, 1 μέτρο φαρδείς [και 4,50 μέτρα ύψους], θωρακισμένες με παχύ σίδερο. Μπορούσε να στρίβει προς όλες τις κατευθύνσεις, αφού για να κινούν αυτήν τη μηχανή είχανε διαλεχτεί 3.400 γεροί άνδρες, άλλοι ταγμένοι μέσα της και άλλοι από το εξωτερικό της μέρος».'' Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής –εξ ου και το παρωνύμιο– χρησιμοποίησε άλλη μια μικρότερη ελέπολη εναντίον των Θηβών το 292 π.X., καταλαμβάνοντας την πόλη ένα χρόνο αργότερα. Ο Βιτρούβιος αναφέρει πως η ελέπολις ήταν τόσο εντυπωσιακή όπου κάθε πολιορκητικός πύργος ή άλλο παρόμοιο μέσο που χρησιμοποιήθηκε τα μετέπειτα χρόνια έφερε το ίδιο όνομα. Εννιά αιώνες από την πρώτη χρήση της ελέπολης, ο συγκεκριμένος όρος εξακολουθούσε να υπάρχει, αφού έχει βρεθεί καταγραφή του Βυζαντινού ιστοριογράφου Θεοφύλακτου Σιμοκάττη, για ένα παρόμοιο πολιορκητικό μηχάνημα που χρησιμοποιήθηκε στην Τιφλίδα (602-628 μ.X.) μεταξύ Βυζαντινών και Σασσανιδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιορκητικές μηχανές Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Αλεξάντερ Κουλ (Λευκορώσος καλαθοσφαιριστής)
Ο Αλεξάντερ Κουλ, γεννημένος στις 25 Απριλίου 1975 στο Βερτσνεντβίνσκ της Λευκορωσίας, είναι πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,13 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.
Καριέρα
Ακολούθησαν δύο σεζόν που αγωνίστηκε στην Πολωνία, φορώντας αρχικά την φανέλα της Άνβιλ Βλότσλαβεκ και στην συνέχεια της Σλασκ Βρότσουαφ, ενώ το 2003 υπέγραψε αρχικά στην ομάδα του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, αλλά ολοκλήρωσε την χρονιά στην πολωνική Μπίτγκοζ.
Το καλοκαίρι του 2004, υπέγραψε στον Πανιώνιο και την επόμενη σεζόν φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 21 παιχνίδια της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος με μέσο όρο 2,5 πόντων ανά αγώνα, με την ομάδα των "κίτρινων" να φθάνει μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης του ULEB Cup, όπου ηττήθηκε από την Ντιναμό Μόσχας.
Το 2006-07, μεταγράφηκε στην ομάδα του Αιγάλεω και ολοκλήρωσε την χρονιά στον Κεραυνό Στροβόλου από την Κύπρο, ενώ από το καλοκαίρι του 2007 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου έκλεισε την καριέρα του το 2011 φορώντας την φανέλα της Μινσκ το 2009 και της Ίμπουλς το 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τουρκ Τέλεκομ‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω‎
Φράνκο Μπινότι
Ο Φράνκο Μπινότι (Franco Bignotti) ήταν Ιταλός σχεδιαστής και δημιουργός Κόμικς. Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1930 και απεβίωσε στις 17 Φεβρουαρίου του 1991. Ήταν απόφοιτος της Ακαδημίας καλών Τεχνών της Bvera.
Ενδεικτική εργογραφία
Συνεργάσθηκε επίσης στη δημιουργία των χαρακτήρων Zagor, Capitan Miki, Il Grande Blek, Il Piccolo Ranger, Mister NO, Martin Mystere κ.α.
Πηγές
• Ο Φράνκο Μπινότι στη Lambiek Comiclopedia
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς
Ωραία Ηλείας
Η Ωραία είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 110 μέτρων, στις νότιες όχθες του φράγματος Πηνειού. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 19,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 27,5 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 64,5 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Πορτών). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 150 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 16η Οκτωβρίου με την ονομασία Γενιτζαμίον και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κάτω Λουκαβίτσης (μετέπειτα Αυγής) μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Πήρε τη σημερινή του ονομασία με το ΦΕΚ 287Α της 10ης Οκτωβρίου 1955. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Αυγής του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αυγής του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Ευχολόγιον
Το Ευχολόγιον είναι ένα λειτουργικό βιβλίο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που περιλαμβάνει τις ακολουθίες της Βαπτίσεως, τοy Γάμου, δηλ. είναι συλλογή των χριστιανικών ευχολογικών κειμένων, που αναγιγνώσκονται ή ψάλλονται σε όλες τις ιερές ακολουθίες, των διαφόρων εορτών, θρησκευτικών τελετών κ.λπ.
Γενικά
Το Μεγάλο Ευχολόγιον αποτελεί ένα από τα κυριότερα βιβλία της λειτουργικής της Εκκλησίας, που περιέχει την ακολουθούμενη διάταξη αναφοράς ευχών:
Είδη Ευχολογίων
Το Ευχολόγιον διακρίνεται επιμέρους στο «Μεγάλο Ευχολόγιον» και στο «Μικρό Ευχολόγιον». Στο μεν Μεγάλο περιλαμβάνονται όλα τα προηγούμενα, στο δε Μικρό Ευχολόγιον περιέχονται τα απολύτως χρήσιμα καθ' ημέρα για τον λειτουργό της Εκκλησίας, εξού λέγεται επίσης και "Αγιασματάριον".
Επίσης μια ιδιαίτερη διάκριση είναι το λεγόμενο Αρχιερατικόν, το οποίο περιλαμβάνει πρόσθετες (ιδιαίτερες) ευχές, που αναγιγνώσκονται μόνο από αρχιερείς κατά την παρουσία και συμμετοχή τους, σε πάσης φύσεως ιερουργίες (ακολουθίες, αγιασμούς, και διάφορες αρχιερατικές τελετές).
Ιστορία
Το αρχαιότερο σωζώμενο Ευχολόγιο τού Βυζαντινού λειτουργικού τύπου είναι ο Βαρβερινός κώδικας 336 του τέλους του 8ου αιώνα. Οι συλλογές αυτές περιέχουν υλικό διαφόρων εποχών, από τον 4ο αιώνα μέχρι την εποχή της σύνταξής τους και διαφόρων συγγραφέων. Από το Ευχολόγιο προήλθαν πιο εύχρηστες συλλογές ευχών και ακολουθιών, χωρίς να αποκλείεται και η αντίστροφη πορεία, ότι δηλαδή από τις μικρές συλλογές προήλθε η μεγάλη.
Πηγές
Κατηγορία:Λειτουργική Κατηγορία:Βιβλία Λειτουργικής
Αστεροσκοπείο Λόουελ
Το Αστεροσκοπείο Λόουελ (αγγλικά: Lowell Observatory) είναι ιδιωτικό ερευνητικό ίδρυμα στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ιδρύθηκε το έτος 1894, κάτι που το καθιστά ένα από τα παλαιότερα αστεροσκοπεία των ΗΠΑ, και ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό Μνημείο (National Historic Landmark) το 1965. Το 2011 το περιοδικό TIME το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του των «100 σημαντικότερων τοποθεσιών στον κόσμο».
Περιγραφή
Το αστεροσκοπείο βρίσκεται σε υψόμετρο 2.210 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι πλάτος 35° 12΄ 10΄΄ βόρειο και μήκος 111° 39΄ 52΄΄ δυτικό. Ιδρύθηκε από τον Αμερικανό επιχειρηματία, συγγραφέα, μαθηματικό και ερασιτέχνη αστρονόμο Πέρσιβαλ Λόουελ (1855-1916). Ο Λόουελ συναρπάσθηκε τόσο από την πιθανότητα τα «κανάλια του Άρη» (όπως τα είχε σχεδιάσει ο Ιταλός αστρονόμος Τζοβάνι Σκιαπαρέλι) να είναι δημιουργήματα εξελιγμένου εξωγήινου πολιτισμού Αρειανών, ώστε αποφάσισε να μελετήσει Αστρονομία και τον συγκεκριμένο πλανήτη ως πλήρη απασχόληση στην υπόλοιπη ζωή του. Για τον σκοπό αυτό κατασκεύασε με δικά του χρήματα το ομώνυμο αστεροσκοπείο σε προσεκτικά επιλεγμένη περιοχή της Αριζόνα, σκοτεινή και με βέλτιστη ατμοσφαιρική τύρβη (seeing). Και μπορεί μεν να λάθευε ως προς τη συγκεκριμένη άποψή του (όπως καταδείχθηκε αρχικά από τον Ευγένιο Αντωνιάδη), αλλά το Αστεροσκοπείο έμεινε, και μετά τον θάνατό του έγιναν εκεί σημαντικές αστρονομικές ανακαλύψεις, με γνωστότερη αυτή του πλανήτη νάνου Πλούτωνα το 1930.
Το αρχικό τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου, των 61 εκατοστών, χρησιμοποιείται ακόμα σήμερα, για την επιμόρφωση του κοινού. Το ίδρυμα δέχεται περί τους 85.000 επισκέπτες τον χρόνο στο Κέντρο Επισκεπτών Steele, που ξεναγούνται την ημέρα και βλέπουν τον νυκτερινό ουρανό με το παραπάνω και άλλα τηλεσκόπια. Το Αστεροσκοπείο Λόουελ διοικείται από έναν διευθυντή και εποπτεύεται από έναν διαχειριστή, μία θέση που, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, κατέχει μέλος της ευρύτερης οικογένειας Λόουελ: Ο πρώτος διαχειριστής μετά τον θάνατο του ιδρυτή ήταν ο τρίτος εξάδελφός του, αρχιτέκτονας Γκυ Λόουελ (1916–1927). Ο ανεψιός τού Πέρσιβαλ, Ρότζερ Πάτναμ (Putnam) είχε τη θέση από το 1927 μέχρι το 1967, ο γιος του (Μάικλ Πάτναμ) μέχρι το 1987, και ο άλλος γιος του, ο Γουίλιαμ Λόουελ Πάτναμ ΙΙΙ, από το 1987 ως το 2013.
Τρέχουσα έρευνα
Οι αστρονόμοι του Αστεροσκοπείου διεξάγουν έρευνα σε πολλά θέματα αστροφυσικής και Ηλιακού Συστήματος, χρησιμοποιώντας πλέον και εναέρια και διαστημικά τηλεσκόπια. Ανάμεσα στα πολλά τρέχοντα προγράμματα είναι μία έρευνα για γεωπλήσιων αστεροειδών, μία επισκόπηση της Ζώνης του Κάιπερ πέρα από τον Ποσειδώνα, μία αναζήτηση εξωηλιακών πλανητών και ποικιλία διερευνήσεων του σχηματισμού νέων αστέρων και άλλων διαδικασιών σε μακρινούς γαλαξίες. Εκτός από την καθαυτό αστρονομική έρευνα, το προσωπικό του αστεροσκοπείου σχεδιάζει και κατασκευάζει εξειδικευμένα όργανα για χρήση πάνω σε τηλεσκόπια του ιδρύματος, αλλά και σε άλλα, π.χ. κατασκεύασε μία εξελιγμένη κάμερα υψηλής ταχύτητας για χρήση με το Στρατοσφαιρικό Αστεροσκοπείο Αστρονομίας Υπερύθρου (SOFIA), ένα κοινό Γερμανοαμερικανικό εγχείρημα με τηλεσκόπιο 2,5 μέτρων πάνω σε αεροσκάφος Boeing 747 SP.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λοουελ Αστεροσκοπείο Λοουελ
Πιερ Κονσταντέν
Ο ιππότης Πιερ Κωνσταντέν ήταν Γάλλος αξιωματικός και στρατιωτικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Μπωμόν-ντυ-Περιγκόρ το 1786 και απεβίωσε στη Μπεζανσόν το 1844. Υπηρέτησε στη Μεγάλη Στρατιά. Το έργο του Itineraires ("Οδοιπορικά"), που δημοσιεύθηκε το 1925, αποτελεί σημαντική συμβολή στην ιστορία της ναπολεόντειας εποχής.
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς