cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόκκινο ελάφι
Κατάσταση πληθυσμού στη Ρωσία
Στη Ρωσία, περίπου 500 καθαρόαιμα κόκκινα ελάφια (υποείδος C. e. hippelaphus) εκτιμάται ότι θα εισαχθούν στο Voronezskii Zapovednik. Τα ζώα από εδώ είχαν μετατοπιστεί στην ευρωπαϊκή Ρωσία, ταυτόχρονα με σιβηρικά ελάφια (C. c. sibiricus), υβριδικά ζώα από Askania-Nova και από ελάφιa σίκα, έτσι ώστε το υπόλοιπα ζώα της Ευρωπαϊκής Ρωσίας (κατ 'εκτίμηση 20.000 άτομα) δεν μπορούν να θεωρηθούν καθαρά κόκκινα ελάφια. Έξω από την ευρωπαϊκή Ρωσία, οι αυτόχθονες πληθυσμοί αριθμούν περίπου 3.000 άτομα. Το Μαράλ (C. e. maral) μειώθηκε σοβαρά στο ρωσικό τμήμα του Καυκάσου το 1990, αλλά ανέκαμψε ελαφρώς από το 2000, αν και εξακολουθεί να απειλείται σοβαρά. Στη Γεωργία και άλλες περιοχές του Καυκάσου είναι ακόμα πολύ σπάνιο. Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με το ελάφι της Κριμαίας (C. e. brauneri) από τη χερσόνησο της Κριμαίας, αλλά φαίνεται να είναι πολύ σπάνιο.
Κατάσταση πληθυσμού του Κορσικανικού ελαφιού
Το κορσικανικό ελάφι (C. e. corsicanus), και το βερβερικό ελάφι (C.e.barbarus) παραμένουν σπάνια. Το κορσικανιό ελάφι υποβλήθηκε σε μια δραματική μείωση, και εξαφανίστηκε από την Κορσική το 1969, ενώ μειώθηκε γύρω στα 100 άτομα στη Σαρδηνία το 1970. Το υποείδος επανείλθε σταδιακά στη Σαρδηνία, η οποία αριθμεί 8.000 ζώα το 2014 και το 1985 ένα πρόγραμμα επανεισαγωγής ξεκίνησε στην Κορσική.
Κατάσταση πληθυσμού στην Ιταλία
Στην Ιταλία, το κόκκινο ελάφι ήταν ευρέως διαδεδομένο και κατανεμημένο σε όλη τη χερσόνησο μέχρι τον 10ο-11ο αιώνα. Η επίδραση των δασικών μετατροπών και του κυνηγιού εκείνη την εποχή υπήρξε τόσο έντονη, ώστε μεταξύ Μεσαίωνα και Αναγέννησης εξαφανίστηκε από το μεγαλύτερο μέρος των πεδινών περιοχών και των λόφων και κατέφυγε στις Άλπεις και τα Απέννινα. Σήμερα, οι πληθυσμοί των ελαφιών που υπάρχουν στην Ιταλία είναι αποτέλεσμα αυθόρμητου νέου αποικισμού ζώων προερχόμενων από την Αυστρία, την Ελβετία και τη Σλοβενία και των επιχειρήσεων επανεισαγωγής που ακολούθησαν.
Κατάσταση πληθυσμού στην Ελλάδα
thumb|Κοπάδι ελαφιών στην [[Πάρνηθα.|320x320εσ]]Στη χώρα μας το ελάφι ήταν αρκετά διαδεδομένο στο παρελθόν, κυρίως στη βόρεια και Κεντρική Ελλάδα, καθώς και στην Εύβοια. Μέχρι το 1940 υπήρχε σε όλα τα δάση της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Θράκης. Εξαφανίστηκε από την Ήπειρο τη δεκαετία του 1960, αλλά συνέχισε να επιβιώνει στην Αν. Μακεδονία και στη χερσόνησο της Σιθωνίας της Χαλκιδικής, όπου το 1969 αριθμούσε περισσότερα από 100 άτομα. Ο τελευταίος πληθυσμός εξαφανίστηκε σχετικά πρόσφατα.
Σήμερα ο μοναδικός φυσικός πληθυσμός ελαφιού, 20-30 ατόμων, ζει στα δάση της Ροδόπης. Η Πάρνηθα είναι η μόνη πλέον περιοχή της Ελλάδας που έχει υγιή πληθυσμό. Ενώ το 2009 υπήρχαν 500-600 άτομα, σε λίγα χρόνια ξεπέρασαν τα 1.000. Ο πληθυσμός αυτός προήλθε από άτομα που εισήχθησαν από τη Δανία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία τον περασμένο αιώνα, ο οποίος παρουσιάζει σε κάποιο βαθμό χαρακτηριστικά "εξημέρωσης" και υπέστη σοβαρή θνησιμότητα, όπως και σοβαρή καταστροφή του ενδιαιτήματός του κατά την πυρκαγιά του 2007. Στην Ήπειρο επιβιώνει ένας οριακός πληθυσμός, περίπου 10 ατόμων, στην παραποτάμια περιοχή των ποταμών Άραχθου και Καλαρρύτικου, στην ευρύτερη περιοχή Ραφταναίων-Πραμάντων του Ν. Ιωαννίνων, από προηγούμενη εισαγωγή του Υπουργείου Γεωργίας με άτομα από το εκτροφείο Κουρί Κοζάνης. Έχει εισαχθεί στα εκτροφεία Χρυσοπηγής Σερρών, Ιεράς Μονής Αγάθωνος Λαμίας, Καλουσίου Πάτρας, Κουρίου Κοζάνης και Ι.Μ. Βησσαρίωνα Τρικάλων. Ο πληθυσμός που είχε εισαχθεί στην Ελεγχόμενη Κυνηγετική Περιοχή Κόζιακα Τρικάλων δεν υφίσταται πλέον.
Υπάρχοντα
<li>Η απαγόρευση θήρευσης του είδους από τον Δασικό Κώδικα</li><li>Η Ροδόπη και η Πάρνηθα ανήκουν στο δίκτυο Natura 2000, ενώ η Πάρνηθα είναι Εθνικός Δρυμός</li>*Η διατήρηση μικρών πληθυσμών σε κρατικά εκτροφεία (όχι επαρκές μέτρο από μόνο του)
Απαιτούμενα
<ul><li>Άμεσα μέτρα για τη διαχείριση των φυσικών πληθυσμών</li><li>Η επανεισαγωγή του σε περιοχές προηγούμενης εξάπλωσής του (Κεντρική Ελλάδα, Ήπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη) αρχικά σε βιώσιμους πληθυσμιακούς πυρήνες</li></ul>
Προϊόντα του ελαφιού
Κύρια προϊόντα του ελαφιού αποτελούν κυρίως το κρέας, το δέρμα και τα κέρατά του. Το κρέας του είναι από τα πιο νόστιμα και είναι ανεκτίμητο για τους αρρώστους. Επίσης, το δέρμα του χρησιμοποιείται για ενδύματα και κάθε λογής δερμάτινα είδη. Τα κέρατά του είναι πολύτιμα για την κατασκευή λαβών διάφορων αντικειμένων, όπως πιρούνια, μαχαίρια, μπαστούνια κλπ., καθώς επίσης και για κόλλα και ζελατίνα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή στολιδιών ή άλλων αντικειμένων, όπως για θήκες κεριών. Παλιότερα αποτελούσαν μια από τις σπουδαιότερες πρώτες ύλες για την παραγωγή αμμωνίας.
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1994-1995
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1994-95 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 10 Σεπτεμβρίου 1994 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 5 Μαρτίου 1995 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο «Χαλκιοπούλειο Γυμναστήριο» Λαμίας, με αντιπάλους τον Πανιώνιο και τον ΠΑΟΚ. Από τη σεζόν αυτή καθιερώθηκε η τελική φάση σε μορφή φάιναλ φορ. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο ΠΑΟΚ για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Κόκκινο ελάφι
Παραδόσεις
Για το ελάφι, έχουν δημιουργηθεί πολλοί θρύλοι και παραδόσεις π.χ. στο χωριό Βροντερό των Τρικάλων, υπάρχει ένας θρύλος που λέει πως, την ημέρα της γιορτής του χωριού, έστελνε ένα ελάφι, το οποίο οι πιστοί θυσίαζαν και έτρωγαν όλοι. Κάποτε όμως το ελάφι άργησε, οι χωριανοί ετοιμάστηκαν για την εκκλησία και όταν το ελάφι φάνηκε, εκείνοι αρνήθηκαν να το θυσιάσουν για να μη λερώσουν τα γιορτινά τους ρούχα, με αποτέλεσμα ο Άγιος να δυσαρεστηθεί και να μην τους ξαναστείλει ελάφι.
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1994-1995
Τελική φάση
Η τελική φάση, που διεξήχθη με το σύστημα φάιναλ-φορ, έγινε στο "Χαλκιοπούλειο Γυμναστήριο" Λαμίας, στις 4 και 5 Μαρτίου 1995.
Κόκκινο ελάφι
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελαφίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας Κατηγορία:Φυτοφάγα
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1994-1995
Πηγές
1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1994 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1995
Μάρκο Φοσκαρίνι
Το Κλασσικό Λύκειο Μάρκο Φοσκαρίνι στη Βενετία, πήρε το όνομά του για να τιμήσει την «Ιστορία της Ενετικής λογοτεχνίας».
Θεόδωρος Βαρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θεόδωρος Α. Βαρόπουλος, γόνος φτωχής οικογενείας, γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας στις 30 Ιανουαρίου 1894, τρεις ημέρες πριν από το θάνατο του πατέρα του και την διατροφή και ανατροφή του ανέλαβε ο αδερφός του Νικόλαος Τζανιός που ήταν δάσκαλος. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στη Ζερβάδα, ενώ ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Λευκάδα.
Παρά τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας του άφησε την ιδιαίτερη πατρίδα του για να σπουδάσει στην Αθήνα όπου έδωσε εξετάσεις στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, και πέτυχε. Λόγω όμως αδυναμίας, πληρωμής του απαιτούμενου ποσού εγγραφής μετεγγράφη το 1914 στο Μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για να εξασφαλίσει εισόδημα τα βράδυα εργαζόταν στο τηλεγραφείο Αθηνών. Εργάστηκε ακόμη ως υπάλληλος ως καλλιγράφος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μεταξύ των καθηγητών του στο Πανεπιστήμιο ήταν ο Κυπάρισσος Στέφανος, ο Γεώργιος Ρεμούνδος και ο Νικόλαος Χατζιδάκις. Αποφοίτησε με άριστα από το Πανεπιστήμιο το 1918, και το 1919 αναγορεύθηκε διδάκτωρ.
Με την επιστροφή του από το Παρίσι στην Ελλάδα εργάστηκε κατ’ αρχήν ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στο Κολλέγιο Αθηνών. Το 1927 διορίστηκε καθηγητής των Μαθηματικών στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης και το 1929 διορίστηκε έκτακτος εντεταλμένος καθηγητής της Ανώτερης Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1931 διορίστηκε τακτικός καθηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και υπηρέτησε μέχρι το θάνατό του, στις 14 Ιουνίου 1957 κατόπιν μακρόχρονης ασθενείας του. Από το 1936 έως το 1937 διετέλεσε κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε με την Αλίκη Στίνη, πτυχιούχο Φυσικών Επιστημών, στις 21 Σεπτεμβρίου 1939 την Αλίκη Στίνη, Μαζί, απέκτησαν 16 Ιουνίου 1940 έναν γιο, τον Νικόλαο Θ. Βαρόπουλο, μαθηματικό, καθηγητή Πανεπιστημίου στη Γαλλία. Στον ελεύθερο του χρόνο διάβαζε ποίηση, με ιδιαίτερη λατρεία στην Γαλλική, και πιο συγκεκριμένα ποιήματα του Πολ Βερλαίν. Ασχολούνταν επίσης, ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Ο ειρωνικός και δηκτικός χαρακτήρας του οδήγησε στην έμπνευση ανεκδότων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Ναυμαχία της Ναυπάκτου (429 π.Χ.)
Η ναυμαχία
Το 429 π.Χ. οι Ακαρνάνες και οι Αμβρακιώτες βρίσκονταν σε πόλεμο μεταξύ τους. Έτσι και οι δύο ζήτησαν από τους συμμάχους τους να τους βοηθήσουν: τους Ακαρνάνες οι Αθηναίοι και τους Αμβρακιώτες οι Σπαρτιάτες. Οι τελευταίοι έστειλαν εκστρατευτικό σώμα με αρχηγό τον Κνήμο. Ο Κνήμος όμως έχασε μια μάχη από τους Ακαρνάνες και αποφάσισε να γυρίσει στην Πελοπόννησο. Τις ίδιες μέρες με την ήττα των Λακεδαιμονίων από τους Ακαρνάνες ξεκινάει ένας πελοποννησιακός στόλος 47 τριήρεων με αρχηγούς τους Μαχάωνα, Ισοκράτη και Αγαθαρχίδα που θέλουν να περάσουν τον Κορινθιακός κόλπο. Όμως ο Φορμίων, ένας Αθηναίος ναύαρχος, με 20 τριήρεις φυλάει τον Κορινθιακό κόλπο. Έτσι οι διοικητές του πελοποννησιακού στόλου για να μην τους καταλάβει θα προσπαθήσουν να περάσουν απαρατήρητοι το βράδυ. Αλλά αργούν. Ο Φορμίων τους καταλαβαίνει και κυκλώνει τον πελοποννησιακό στόλο, πιέζοντάς τον. Ακόμα το κύμα και ο άνεμος αναταράζουν τις πελοποννησιακές τριήρεις. Οι Αθηναίοι επιτίθενται και βυθίζουν 12 πλοία. Έτσι τελείωσε η ναυμαχία με νίκη του Φορμίωνα που αμέσως μετά έστησε τρόπαιο.
Μετά την ήττα τους οι Λακεδαιμόνιοι στέλνουν τον Βρασίδα, τον Κνήμο, τον Τιμοκράτη και τον Λυκόφρωνα για να βοηθήσουν τους άλλους τρεις ναυάρχους. Τώρα οι τριήρεις ανέρχονται σε 77 και κατευθύνονται ξανά στον Κορινθιακό κόλπο. Οι δύο αντίπαλοι μένουν για 2 μέρες ακίνητοι. Οι Πελοποννήσιοι προσπαθούν να παρασύρουν τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι κατευθύνονται προς τη Ναύπακτο και οι Σπαρτιάτες επιτίθενται προς αυτούς και κόβουν το σχηματισμό τους στη μέση. Τα έντεκα από τα 20 πλοία των Αθηναιών προλαβαίνουν και αποφεύγουν τη σπαρτιατική επίθεση. Τα άλλα 9 βρίσκονται παγιδευμένα. Όμως τους σώζουν οι Μεσσήνιοι πεζοί που βρίσκονται στη Ναύπακτο. Οι Αθηναίοι καταφέρνουν και ανασυντάσσονται και επιτίθενται κατά των Σπαρτιατών. Οι Πελοποννήσιοι τρέπονται σε φυγή με πολλούς νεκρούς. Ανάμεσά τους και ο Τιμοκράτης ο οποίος αυτοκτόνησε. Ο Φορμίων μετά τη νίκη του στήνει τρόπαιο.
Πηγές
Ναυπακτος Ναυπακτος Ναυπακτος Ναυπακτου Ναυμαχια Ναυπακτος 429 π.Χ.
Μάρκο Φοσκαρίνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κρεοζόλη
Η κρεοζόλη (αγγλ. creosol) είναι χημική ένωση που ανήκει στους φαινυλαιθέρες και έχει τον μοριακό τύπο, C8H10O2. Είναι ένα από τα βασικά συστατικά του κρεόζωτου, ιδίως αυτού που προέρχεται από την πυρόλυση του ξύλου. Σε σύγκριση με τη φαινόλη, η κρεοζόλη είναι λιγότερο τοξικό απολυμαντικό. Χημικώς δεν πρέπει να συγχέεται αυτή η χημική ένωση με την κρεσόλη.
Η κρεοζόλη αντιδρά με υδραλογονίδια για να αποδώσει μια κατεχόλη.
Πίξι Λοτ
Η Πίξι Λοτ (Victoria Louise "Pixie" Lott, 12 Ιανουαρίου 1991) είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια και στιχουργός. Ο πρώτος δίσκος της, Turn It Up, κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο 2009, έλαβε την θέση #6 στο UK Albums Chart και πούλησε πάνω από 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα. Βρισκόταν επί έξι συνεχόμενες εβδομάδες στο top twenty singles στο UK Singles Chart, με δυο singles της στην θέση #1, "Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)" και "Boys and Girls". Ο δεύτερος δίσκος της, Young Foolish Happy (2011), περιλάμβανε την #1 επιτυχία "All About Tonight", και τα δυο singles που κατέλαβαν μια θέση στο top ten singles, "What Do You Take Me For?" και "Kiss the Stars". Ο τρίτος δίσκος της Λοτ, που έφερε το όνομά της, κυκλοφόρησε το 2014 και περιλάμβανε το single "Nasty", που κατέλαβε την θέση #9 στο UK Singles Chart και έγινε το έκτο single της που κατέλαβε μια θέση στο Top 10 στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η Λοτ συμμετέχει περιστασιακά στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο, μεταξύ των οποίων ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην παραγωγή του Richard Greenberg Breakfast at Tiffany's το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βρετανοί στιχουργοί
Ωκάλεια (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, Ωκάλεια (αρχαία ελληνικά: Ὠκάλεια) ήταν βασίλισσα των Αργείων, ως σύζυγος του βασιλιά Άβα του Άργους. Ήταν κόρη του Μαντινέως και από τον σύζυγό της έγινε μητέρα δίδυμων γιων, του Ακρίσιου και του Προίτου. Συχνά, αναφερόταν ως Αγλαΐα.
Αναφορά
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Ερυθρός Αστέρας (σερβικά: Црвена звезда / Crvena Zvezda) είναι το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αλητικού Συλλόγου Ερυθρού Αστέρα. Εδρεύει στο Βελιγράδι της Σερβίας και χρώματα του αποτελούν το κόκκινο και το λευκό.
Αγωνίζεται στις διοργανώσεις του Πρωταθλήματος Σερβίας (Košarkaška liga Srbije), της Αδριατικής Λίγκας (ABA League) και της Ευρωλίγκα.
Η ομάδα διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στην Σταρκ Αρένα, που χτίστηκε το 2004, με χωρητικότητα 20.000 θέσεων και κάποιες φορές στην Χάλα Πιονίρ των 8.150 θέσεων.
Οπαδοί
Οι οργανωμένοι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα είναι γνωστοί ως Delije που σημαίνει «Ήρωες» και είναι αδελφοποιημένοι με τους οπαδούς του Ολυμπιακού.
Εγχώριες διοργανώσεις
Πρωτάθλημα Σερβίας Κύπελλο Σερβίας
Περιφερειακές διοργανώσεις
Αδριατική Λίγκα
Σούπερ Καπ Αδριατικής Λίγκα
Ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Κύπελλο Σαπόρτα Κύπελλο Κόρατς
Άλλες διοργανώσεις
Μετζέντα Σπορτ-Καπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σερβικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1945
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1976
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1976 (αγγλικά: 1976 10m European Shooting Championships) ήταν η 6η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι, στη Γαλλία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 6 αγωνίσματα, 2 ανδρών, 2 γυναικών και 2 εφήβων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 2 χρυσά, 3 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ανατολική Γερμανία με 1 χρυσό και 1 χάλκινο και την τρίτη η Ρουμανία με 1 χρυσό μετάλλιο.
Ανδρών
1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978
Γυναικών
1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1976 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Κύπρου
Πρωταθλητές
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο σάλας στην Κύπρο
ΦΚ Χοβέρλα Ουζχορόντ
Ιστορία
Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1946 σαν Spartak Uzhhorod. Το 1961 μετονομάστηκε σε Verhovyna και το 1971 σε Hoverla. Το 1982 μετονομάστηκε σε Verhovyna για δύο χρόνια.
Το 2001, συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουκρανίας, τερματίζοντας στην τελευταία θέση, με αποτέλεσαμ να υποβιβαστεί στην Persha Liha. Επανήλθε το 2004-05 και το 2007–08, αλλά διαβαθμίστηκε και τις δύο φορές την αμέσως επόμενη χρονιά.
Πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος 2011-12 μετονομάστηκε σε FC Hoverla-Zakarpattia Uzhhorod.
Πριν από την έναρξη της περιόδου 2012-13 μετονομάστηκε σε ΦΚ Χοβέρλα Ουζχορόντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας
Κατάλογος δημάρχων Μεσολογγίου
Ο Δήμαρχος Μεσολογγίου είναι ο επικεφαλής του Δήμου Μεσολογγίου. Ο δήμος συστάθηκε το 1835 με έδρα του το Μεσολόγγι. Το 1890 κατέστη δήμος πρώτης τάξης. Το 1997 ιδρύθηκε νέος, καποδιστριακός δήμος. Λειτούργησε έτσι έως το 2010. Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης διευρύνθηκε ο νέος δήμος και μετονομάστηκε σε Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Με τη διεύρυνσή του στον δήμο προσαρτήθηκαν οι δήμοι Αιτωλικού και Οινιαδών.
Κατάλογος δημάρχων
Ο πρώτος δήμαρχος ήταν ο Στάμος Στάικος, το 1836. Αναλυτικά, δήμαρχοι διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα :
Δήμαρχοι μεταπολιτευτικά (1974 ως σήμερα)
Αιρετοί δήμαρχοι Μεσολογγίου διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:
Παραπομπές
Μεσολογγιου
Πεύκη
Χαρακτηριστικά
Ήταν ένας από τους μικρότερους σε έκταση δήμους της Αττικής, ενώ παλαιότερα ήταν συνοικισμός του δήμου Αμαρουσίου με την ονομασία Μαγκουφάνα. Χωρίζεται στο νότιο (Κάτω Πεύκη) και στο βόρειο τμήμα (Άνω Πεύκη). Στα όρια του δήμου είναι εγκατεστημένο και το πρότυπο «Ηλιακό Χωριό», συνοικία που οικοδομήθηκε και παραδόθηκε στους δικαιούχους του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ). Παρά τη μικρή του έκταση διαθέτει μεγάλα άλση και πολλούς χώρους πρασίνου, ενώ έχει καθαρά οικιστικό χαρακτήρα. Συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τους γειτονικούς σταθμούς του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Αμαρουσίου, KAT, Ειρήνη και Νερατζιώτισσα. Ο τελευταίος σταθμός εξυπηρετείται επίσης από τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο και από τη δημοτική λεωφορειακή γραμμή της Πεύκης. Οι αντικειμενικές αξίες στην υψηλή ζώνη το 2021 αγγίζουν τα 2.250 €/τ.μ.
Η ονομασία του Δήμου προκύπτει από το φυσικό πλούτο της περιοχής στη χαρακτηριστική μεσογειακή πεύκη της Αττικής. Η πεύκη (ή πεύκο) κοσμεί και το έμβλημα της τοπικής αυτοδιοικητικής οντότητας.
Ιστορία
Ένας από τους 12 Δήμους στην αρχαία Αθήνα ήταν ο Δήμος των Αθμονέων, το σημερινό Μαρούσι. Στον Δήμο αυτό βρίσκονταν η περιοχή της σημερινής Πεύκης. Οι Αθμονείς, απόγονοι του μυθικού βασιλιά Κέκροπα, είχαν ως βασικές ασχολίες την γεωργία, την κτηνοτροφία και την αγγειοπλαστική. Τα προϊόντα από τις ασχολίες αυτές τα πουλούσαν στην αγορά της Αθήνας. Στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται η Πεύκη υπήρχαν βοσκότοποι. Οι αρχαίοι κτηνοτρόφοι μάζευαν γάλα και έφτιαχναν τυρί εξαιρετικής ποιότητας. Από την περιοχή αυτή πιθανόν να πέρασαν οι οπαδοί του Κλεισθένη με προορισμό την Αθήνα για να καταλύσουν την τυραννίδα των Πεισιστρατιδών. Ο Θεόδωρος Μαγκαφάς ήταν μάγιστρος (έπαρχος) στην Μικρά Ασία την εποχή του Βυζαντίου. Κατά πάσα πιθανότητα οι απόγονοι του έφθασαν στην τότε τουρκοκρατούμενη Ελλάδα (16ος αιώνας) και εγκαταστάθηκαν στην Αττική. Οι αγάδες την Αθήνας παραχώρησαν στους Μαγκαφάδες βακούφια (μεγάλες εκτάσεις προς εκμετάλλευση) στην βορειοδυτική Αττική. Στις εκτάσεις αυτές περιλαμβανόταν η περιοχή της σημερινής Πεύκης. Όταν ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος και ανέβηκε στον θρόνο ο Όθωνας, οι εκτάσεις αυτές δόθηκαν σε Βαυαρούς ακόλουθους της αυλής του βασιλιά. Υπάρχει πιθανότητα οι εκτάσεις αυτές λόγω του πλούσιου εδάφους σε πράσινο, να χρησιμοποιήθηκαν σαν ιπποφορβεία. Παράλληλα στην περιοχή υπήρχαν στάνες Ελλήνων κτηνοτρόφων. Το όνομα «Μαγκουφάνα» προέρχεται και ετυμολογικά από την παραφθορά του ονόματος της βυζαντινής οικογένειας Μαγκαφά. Μία άλλη εκδοχή είναι εκείνη που ξεκίνησε το 1843 όταν ο ευρισκόμενος στην Αθήνα περιηγητής Ραούλ Μαλέρμπ διέδιδε κατά την άποψή του ότι τελικά το όνομα προήλθε από κάποια «Μαγκούφα Άννα» η οποία κατοίκησε στην περιοχή μόνη της πιθανόν κωφή και άρρωστη από φυματίωση προκειμένου να θεραπευθεί, όπου και τελικά τα κατάφερε και επέζησε στην περιοχή μέχρι τον θάνατό της. Ακόμα και ο μακαρίτης Σωτήρης Πασσαλής αναφερόταν σε επιτύμβια πλάκα, της «Άννας της Μαγκούφας» που βρίσκονταν μέσα στο κτήμα Αργύρη. Οι πρώτοι Μικρασιάτες πρόσφυγες ξεριζωμένοι από τις εστίες τους έφθασαν στο Μαρούσι το 1922 και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του παλαιού Δημαρχείου. Ορισμένοι ανέβηκαν στην Πεύκη και χτίστηκαν τα πρώτα πλινθόκτιστα σπιτάκια μέσα στο δάσος εκεί όπου και σήμερα υπάρχει ο συνοικισμός στην Άνω Πεύκη. Το 1950 προσδιορίζεται η Κοινότητα Μαγκουφάνας από όμορες κοινότητες. Το 1960 δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το Διάταγμα της μετονομασίας της Μαγκουφάνας σε Πεύκη. Την ίδια εποχή ολοκληρώνεται η ηλεκτροδότηση της πόλης και οι αστικές συγκοινωνίες πληθαίνουν. Ήδη από το 1960 - 1961 υπήρχε αίτηση με υπογραφές κατοίκων για την δημιουργία σταθμού του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στην περιοχή του Νοσοκομείου Κ.Α.Τ. Ολοκληρώνεται η υδροδότηση της πόλης.
Σάντσο Α΄ της Γασκώνης
Ο Σάντσο Α΄, αγγλ.: Sancho I López ή Lupus Sancho, επίσης Lupo, βασκικά: Antso Otsoa Γαλλικά: Sanche Loup, γασκωνικά: Sans Lop) ήταν δούκας της Γασκώνης μεταξύ των ετών 801 και 812.
Πεύκη
Ιστορία
Ιδρύεται το πρώτο Γυμνάσιο και Λύκειο της περιοχής με την διεύρυνση του Σμαράγδειου Εκπαιδευτήριου. Ο από συστάσεως της κοινότητας πρόεδρος Μανώλης Τρυπιάς, ο οποίος κατά την Κατοχή υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια από τους Ναζί, χωρίς να αποκαλύψει τους συνεργάτες του, πέθανε εν ενεργεία τον Μάιο του 1982. Αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον δημοτικό σύμβουλο Α. Παπατριανταφύλλου. Το 1982 η Πεύκη γίνεται δήμος με πρώτο δήμαρχο τον ιατρό Αντώνη Κυδωνάκη που παρέμεινε για 12 χρόνια. Τον διαδέχτηκε το 1995 ο πολιτικός μηχανικός Παύλος Καμάρας που παρέμεινε και αυτός για 12 χρόνια. Από το 2007 ως το 2010, δήμαρχος Πεύκης ήταν ο δημοσιογράφος Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, ενώ στις εκλογές του Νοέμβρη 2010, στον ενιαίο πλέον Δήμο Λυκόβρυσης - Πεύκης εκλέχτηκε ο γιατρός Δημήτρης Φωκιανός, πρώην Δήμαρχος Λυκόβρυσης. To 2014 Δήμαρχος Λυκόβρυσης - Πεύκης εκλέχτηκε ο Τάσος Μαυρίδης.
Σάντσο Α΄ της Γασκώνης
Βιογραφία
Η καταγωγή του είναι άγνωστη, αλλά η ονοματολογία και η χρονολογία δείχνουν ότι μπορεί να ήταν γιος του Λούπου Β'. Αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό, εάν οι πρώτοι δούκες της Γασκώνης πρέπει να θεωρηθούν συγγενείς.
Ο Σάντσο Α΄ εμφανίζεται για πρώτη φορά (ως Lupus Sancho) στο ιστορικό αρχείο με τον τίτλο dux "των Βασκόνων". Αυτό σημαίνει ότι ήταν σχεδόν σίγουρα Βάσκος. Ήταν αρχηγός του στρατού του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, που πολιόρκησε και κατέλαβε τη Βαρκελώνη το 801. Πιθανότατα ήταν ο αρχηγός του αποσπάσματος της Γασκώνης. Ο Ερμόλδος Νίγκερ τον επαινεί σε ένα ποίημα ως τροφή του Καρλομάγνου, υποδεικνύοντας ίσως ότι μεγάλωσε στην Αυλή του Φράγκου βασιλιά. Αυτό οδήγησε σε εικασίες ότι αρχικά στάλθηκε από τον Καρλομάγνο για να ειρηνεύσει τους Γασκώνoυς, και να είναι ο δούκας τους: ένας διορισμένος από τον Φράγκο βασιλιά.
Πεύκη
Ηλιακό Χωριό
Το Ηλιακό Χωριό βρίσκεται στην Πεύκη Αττικής, στο Βόρειο τομέα της Αθήνας, σε απόσταση 10 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Το «Ηλιακό Χωριό» έχει 435 κατοικίες που έχουν σχεδιασθεί με σύγχρονη «ηλιακή αρχιτεκτονική» και εξυπηρετούν περίπου 1.600 κατοίκους. Τα 435 «ηλιακά διαμερίσματα» είναι συγκροτημένα σε τέσσερις γειτονιές γύρω από μια κεντρική πλατεία με «πεζοπεριοχές», αποκεντρωμένη κίνηση αυτοκινήτων και περιοχή πράσινου στους δρόμους και στους ιδιόχρηστους κήπους. Έχει εμπορικό και «κοινωνικό» κέντρο με καταστήματα, καφετέρια, αίθουσα συγκεντρώσεων, αίθουσα προβολών, κοινοτικό γραφείο, κέντρο πληροφοριών, αίθουσα εκθέσεων και βιβλιοθήκη.
Σάντσο Α΄ της Γασκώνης
Βιογραφία
Ήταν ο πιθανός μεγαλύτερος αδελφός του Λούπους Σεντούλε, του Σεγκουέν Α΄, και του Γκαρσάντ (Γκαρθία) και πατέρας του Aθνάρ και του Σάντσο Β΄. Είναι πιθανό ότι η Σάντσα, η σύζυγος του Eμενόν, ήταν κόρη ή εγγονή του. Ο Σάντσο Α΄ απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία πριν από το 812, και πιθανότατα τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Σεγκουέν. Είναι ο περίφημος πατέρας της Ντουόντα.
Πεύκη
Ηλιακό Χωριό
Πρόκειται για ένα οικιστικό συγκρότημα 435 “ηλιακών” κατοικιών οι οποίες στεγάζουν δικαιούχους του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ). Ο σχεδιασμός και η ανέγερση του Ηλιακού Χωριού έγιναν με τη συνεργασία του ΥΒΕΤ (σημερινού Υπουργείου Ανάπτυξης), του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) και του Υπουργείου Έρευνας και Τεχνολογίας της Ομοσπονδιακής Γερμανίας. Το έργο κατασκευάστηκε το 1984 βάσει μελέτης του γραφείου μελετών Α.Ν. Τομπάζη. Στόχος ήταν ένα οικιστικό συγκρότημα όπου η εξοικονόμηση της ενέργειας και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος συνυπάρχουν με τις σύγχρονες οικιακές ανέσεις και κοινωνικές εξυπηρετήσεις, ωστόσο τα τελευταία χρόνια δίνει μια εικόνα παραμέλησης και παρακμής.
Σάντσο Α΄ της Γασκώνης
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Red, White & Royal Blue
Το Red, White & Royal Blue είναι Αμερικανική ταινία του 2023 σε σκηνοθεσία από τον Μάθιου Λόπεζ. Πρωταγωνιστούν οι Τέιλορ Ζάκαρ Περέζ και Νίκολας Γκάλιτζιν. Κυκλοφόρησε στις 11 Αυγούστου του 2023 στο Amazon Prime Video
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Γιαουντέ
thumb|right|420px|Η Γιαουντέ από το όρος Fébé Η Γιαουντέ (Yaoundé) είναι πόλη της Αφρικής. Είναι η πρωτεύουσα του Καμερούν και η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας αυτής μετά τη Ντουάλα. Η Γιαουντέ βρίσκεται μεταξύ του κέντρου του Καμερούν και του νότιου μέρους της ακτής της χώρας, σε γεωγραφικό πλάτος 3° 52΄ βόρειο και γεωγραφικό μήκος 11° 31΄ ανατολικό, χτισμένη σε υψόμετρο 725 ως 750 μ. περίπου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και το 2015 εκτιμάται ότι είχε πληθυσμό 2.765.600 κατοίκους. Η ώρα (πολιτικός χρόνος) της Γιαουντέ είναι μία ώρα πίσω από την αντίστοιχη ώρα Ελλάδας.
Ιστορία
Η Γιαουντέ ιδρύθηκε το 1888 από Γερμανούς εμπόρους ως μια βάση για το εμπόριο του ελεφαντόδοντου και κέντρο αγροτικών ερευνών. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε από τους Βέλγους. Μετά την ήττα της Γερμανίας η Γαλλία υπερίσχυσε ως αποικιακή δύναμη στο ανατολικό Καμερούν και η Γιαουντέ έγινε η πρωτεύουσα του Γαλλικού Καμερούν και συνέχισε να είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Καμερούν μέχρι σήμερα.
Αξιοθέατα
thumb|left|250px|Ο καθεδρικός ναός της Γιαουντέ Το κέντρο της πόλεως φιλοξενεί κυβερνητικές υπηρεσίες, μερικά ξενοδοχεία και την κεντρική αγορά. Στη συνοικία Bastos βρίσκονται οι περισσότερες πρεσβείες και οι Ευρωπαίοι κάτοικοι (οι περισσότεροι διπλωμάτες των χωρών τους). Το προεδρικό ανακτορικό συγκρότημα βρίσκεται στη συνοικία Etoudi.
Αξιόλογος είναι ο καθεδρικός ναός της Γιαουντέ, και ενδιαφέροντα αξιοθέατα αποτελούν το Μουσείο Τέχνης του Καμερούν (στεγαζόμενο σε μια πρώην μονή Βενεδικτίνων), το Εθνικό Μουσείο (στεγαζόμενο στο παλαιό προεδρικό ανάκτορο) και το Μουσείο Afhemi. Υπάρχει και ένας μικρός ζωολογικός κήπος στη συνοικία Mvog-Betsi. thumb|right|300px|Λόφος με σπίτια στη Γιαουντέ
Οικονομία και συγκοινωνίες
Οι μεγαλύτερες βιομηχανίες στην πόλη είναι η καπνοβιομηχανία, τα γαλακτοκομικά προϊόντα, οι ζυθοποιίες, οι κεραμοποιίες, οι υαλουργίες και η ξυλεία. Η Γιαουντέ αποτελεί διαμετακομιστικό κέντρο για τον καφέ, το κακάο, την καρύδα, τη ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο και το ελαστικό.
Το «Διεθνές Αεροδρόμιο Yaoundé Nsimalen» είναι αρκετά μεγάλο, ενώ το γειτονικό «Αεροδρόμιο Yaoundé» είναι στρατιωτικό. Η Γιαουντέ συνδέεται σιδηροδρομικά με το μεγάλο λιμάνι της Ντουάλα στα δυτικά και με το Νγκαουντερέ στα βόρεια. Πολυάριθμες εταιρείες υπεραστικών λεωφορείων προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, ιδίως για τη διαδρομή Γιαουντέ-Ντουάλα (περίπου τρεις ώρες), όπου έχουν σημειωθεί αρκετά θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα. Η κυκλοφορία μέσα στην πόλη μπορεί να είναι μεγάλη τις καθημερινές, αλλά μηδαμινή τα Σαββατοκύριακα.
Αγορές
thumb|right|285px|Η Αγορά Mfoundi στη Γιαουντέ Οι αγορές Mokolo και Mfoundi ξεχωρίζουν ανάμεσα στις πολλές αγορές της Γιαουντέ. Υπάρχουν και κάποια σούπερ-μάρκετ στο κέντρο, όπως το "Score".
Αθλητισμός
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου παίζει συχνά με έδρα το Stade Omnisports ή Ahmadou Ahidjo. Επίσης ο αγώνας ανδρικής ποδηλασίας Grand Prix Chantal Biya, τμήμα του «Γύρου της Αφρικής» (UCI Africa Tour) έχει αφετηρία και τερματισμό στη Γιαουντέ.
Εκπαίδευση
Στη Γιαουντέ υπάρχουν τα πανεπιστήμια (Πανεπιστήμιο του Γιαουντέ Ι και Πανεπιστήμιο του Γιαουντέ ΙΙ έξω από την πόλη) και το Καθολικό Πανεπιστήμιο Κεντρικής Αφρικής (UCAC). Αρκετά άλλα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα του Καμερούν βρίσκονται στη Γιαουντέ, όπως η École Normale Supérieure για τους δασκάλους, η École Militaire InterArmes du Cameroun, και επαγγελματικές σχολές μηχανικών, νοσοκόμων, κ.ά..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιαουντε Γιαουντε
Φαρνάβαζος Β΄ της Φρυγίας
Ο Φαρνάβαζος Β΄ (άκμασε 389-328 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν αρχαίος Πέρσης πολιτικός, στρατιωτικός και σπουδαίος ναυτικός διοικητής επί βασιλείας Δαρείου Β' και Αρταξέρξη Β', γιος του Φαρνάκη Β΄ της Φρυγίας και εγγονός του Φαρνάβαζου Α΄. Στην ιστορία φέρεται κατά κληρονομική διαδοχή σατράπης της Ελλησποντικής Φρυγίας, με έδρα το Δασκύλιο της Μυσίας (413 π.Χ.).
Ο Φαρνάβαζος ο Β΄ ενεπλάκη στα ελληνικά δρώμενα μετά τους Περσικούς πολέμους, όταν ξέσπασε ο γενικευμένος πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, ο επιλεγόμενος Πελοποννησιακός πόλεμος του οποία μία από τις κύριες αιτίες του ήταν ιμπεριαλιστικός επεκτατισμός της Αθηναϊκής δημοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού, και συγκεκριμένα κατά το έτος 413 π.Χ., κατόπιν αιτήματος των Σπαρτιατών, στάλθηκε να υποστηρίξει τις σπαρτιατικές επιχειρήσεις που διεξάγονταν στην περιοχή του Ελλησπόντου. Αργότερα, περί το 400 π.Χ. όταν ο πόλεμος στράφηκε κυρίως εναντίον της Σπάρτης, ο Φαρνάβαζος κατάφερε να πείσει τον Αρταξέρξη Β' για τη δημιουργία μεγάλου στόλου και την οργάνωση νέας ναυτικής εκστρατείας στον ελλαδικό χώρο. Έτσι έξι χρόνια αργότερα, τo 394 π.Χ., ο Αθηναίος ναύαρχος Κόνων συμμάχησε με τον Φαρνάβαζο και με ενωμένους τους στόλους τους πέτυχαν την ολοκληρωτική καταστροφή του σπαρτιατικού στόλου στη Κνίδο καταφέρνοντας έτσι ο πρώτος τον ολοκληρωτικό έλεγχο του Αιγαίου.
Οκτώ χρόνια αργότερα, το 388 π.Χ. όταν ο Πέρσης βασιλιάς Αρταξέρξης Β΄ αντελήφθη την αναβίωση του ξέφρενου επεκτατισμού της Αθηναϊκής δημοκρατίας, όπως είχε προβάλει παλαιότερα στην Ιωνία, αποφάσισε πλέον να συμμαχήσει με τους Σπαρτιάτες. Στη μεταστροφή αυτή της περσικής εξωτερικής πολιτικής ήταν επόμενο να αντικατασταθεί και ο Φαρνάβαζος στη διοίκηση των περσικών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο, αφού μέχρι τότε ήταν ο κύριος εκφραστής της φιλοαθηναϊκής πολιτικής, έχοντας έλθει προηγουμένως σε διαφωνίες με τον Λύσανδρο. Ανακληθείς ο Φαρνάβαζος έλαβε ιδιαίτερα μεγάλες τιμές από τον Μεγάλο Βασιλέα. Το 385 π.Χ. ο Φαρνάβαζος ηγήθηκε εκστρατείας κατά της Αιγύπτου, χωρίς όμως επιτυχία. Αλλά και η δεύτερη εκστρατεία που επιχείρησε το 373 π.Χ. υπήρξε ατυχής για τον περσικό στρατό.
Όρος Χαμάτα
Το Όρος Χαμάτα (αραβικά : حماس) είναι βουνό της Αιγύπτου στα νότια της χώρας στο Κυβερνείο Ερυθράς Θάλασσας. Αποτελεί τμήμα του "εθνικού πάρκου Ουαντί Τζεμάλ" βρίσκεται δίπλα στην ακτή και είναι το υψηλότερο βουνό της ανατολικής ερήμου. Διαθέτει μεγάλη βιολογική ποικιλομορφία, πολλά άγρια ζώα και καλύπτεται από δάση μαγκρόβιας.
Φαρνάβαζος Β΄ της Φρυγίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Απάμεια και είχε τέκνα:
Όρος Χαμάτα
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αιγύπτου
Φαρνάβαζος Β΄ της Φρυγίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου Κατηγορία:Σατράπες της Φρυγίας Κατηγορία:Αχαιμενίδες σατράπες Κατηγορία:Δυναστεία των Φαρνακιδών
Λουκάς Παπαϊωάννου (ιατρός)
Ο Λουκάς Παπαϊωάννου (1831-1890) ήταν διαπρεπής Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και ιατρός. Υπήρξε εκ των θεμελιωτών των ανατομικών σπουδών στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1831 στην Αράχωβα της Παρνασσίδας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών την περίοδο 1851-1855 και αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1856. Στη συνέχεια μετέβη στη Χίο, όπου μεταξύ άλλων δίδαξε και μαθηματικά σε Γυμνάσιο, και από εκεί στο Παρίσι για μετεκπαίδευση στην ανατομία. Επέστρεψε στην πατρίδα του και εξάσκησε το ιατρικό επάγγελμα, ενώ έγινε και δύο φορές δήμαρχος Αράχωβας και πληρεξούσιος στην Β΄ Συνέλευση των Ελλήνων στην Αθήνα. Το 1871 βραβεύθηκε στον Συμβουλίδειο επιστημονικό διαγωνισμό για το έργο του Περί του αισθητηρίου της οράσεως.
Το 1881 διορίστηκε υφηγητής Ανατομίας και το 1883 τακτικός καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο στη θέση του Δαμιανού Γεωργίου. Το 1886 ίδρυσε το Ανατομείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Γνώριζε την αρχαία ελληνική γλώσσα σε άριστο επίπεδο και έγινε ο εισηγητής των επιστημονικών ανατομικών όρων στην Ελλάδα. Φέρεται να εισήγαγε 2700 ανατομικούς όρους, ενώ μέχρι το τέλος της ζωής του υποστήριζε πως οι όροι θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται στην αρχαιοελληνική.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1890. Μετά το θάνατό του, η αίθουσα του Ανατομείου πήρε το όνομά του.
Επιστημονικά συγγράμματα
Τα σημαντικότερα έργα του είναι τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ανατόμοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Δήμαρχοι
Παντελής Κωνσταντινίδης
Ο Παντελής Κωνσταντινίδης είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν βοηθός προπονητή του ΠΑΟΚ, γεννημένος στη Φλώρινα στις 16 Αυγούστου 1975, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού μέσου και του αριστερού αμυντικού.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα της Φλώρινας και σε ηλικία 18 ετών αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, στο δυναμικό της οποίας υπήρξε στέλεχος την περίοδο 1993-94. Όντας αρκετά μικρός και άπειρος, χρησιμοποιήθηκε από τον προπονητή του Ντούσαν Μπάγεβιτς μόνο σε έναν αγώνα κυπέλλου (Κερατσίνι - ΑΕΚ 0-7), όπου μάλιστα πέτυχε κι ένα γκολ.
Την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στη νεοφώτιστη στην Α΄ εθνική Καβάλα, όπου με προπονητή τον Άγγελο Αναστασιάδη έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ εθνική στις 2 Οκτωβρίου 1994 σε αγώνα Λεβαδειακού - Καβάλας (2-1). Παρέμεινε στην ομάδα και την επόμενη χρονιά, όπου μετά τον υποβιβασμό της αγωνίστηκε στη Β΄ εθνική.
Τα επόμενα 2 χρόνια αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Αθηνών, ενώ το καλοκαίρι του 1998 αποκτήθηκε από την ομάδα του ΠΑΟΚ στον οποίο αγωνίστηκε για 4 χρόνια, ως το 2002, με κορυφαία γι' αυτόν στιγμή την κατάκτηση του κυπέλλου το 2001 (νίκη επί του Ολυμπιακού με 4-2).
Για τα επόμενα 3 χρόνια φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού, με τον οποίο κορυφαία του στιγμή υπήρξε η κατάκτηση του νταμπλ την περίοδο 2003-04. Επέστρεψε στη συνέχεια στον ΠΑΟΚ (καλοκαίρι 2005) όπου αγωνίστηκε για άλλα 4 χρόνια. Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη Β' εθνική με τη φανέλα του ΟΦΗ όπου με το τέλος της περιόδου έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Παντελής Κωνσταντινίδης έχει αγωνιστεί 20 φορές στην Εθνική Ανδρών, πετυχαίνοντας κι ένα γκολ. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν σ' έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Φινλανδίας (2-1), που είχε γίνει στη Λάρνακα στις 3 Φεβρουαρίου 1999, με προπονητή τον Άνχελ Ιορντανέσκου.
Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.
Στατιστικά ανά περίοδο
Συνολικά σε 15 χρόνια αγωνιστικής δράσης, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2009-10, ο Παντελής Κωνσταντινίδης έχει αγωνισθεί με τις 6 ομάδες του σε επίσημους αγώνες:
Αναλυτικότερα:
Τίτλοι
Στην καριέρα του ο Παντελής Κωνσταντινίδης έχει κατακτήσει 3 τίτλους:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Άστρουντ Ζιλμπέρτο
Η Άστρουντ Ζιλμπέρτο (Astrud Gilberto) (Astrud Evangelina Weinert ; 29 Μαρτίου 1940- 5 Ιουνίου 2023) ήταν Βραζιλιάνα τραγουδίστρια της σάμπα και της Μπόσα νόβα. Έγινε διάσημη την δεκαετία του 1960 μετά την ερμηνεία του τραγουδιού "The Girl from Ipanema".
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 5 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 83 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνες τραγουδίστριες
Τίτος Φαρμάκης
Ο Τίτος (Χρήστος) Φαρμάκης (Αθήνα, 1909 – Αθήνα, 22/03/1970) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης, με μακρόχρονη παρουσία στο ελληνικό θέατρο (1926–1970). Αφοσιώθηκε επαγγελματικά αποκλειστικά στο θέατρο, καθώς δεν εργάστηκε ποτέ στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση. Ξεκίνησε την καριέρα του ερμηνεύοντας κάποιους πρωταγωνιστικούς ρόλους, στην πορεία όμως εξελίχθηκε σε ρολίστα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1909 στην Αθήνα. Φοίτησε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.). Έγινε μέλος στο Σ.Ε.Η. το 1925 πριν ακόμα αποφοιτήσει από τη δραματική σχολή (1929). Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του (1926-1931) εργάστηκε με διαφόρους θιάσους ρεπερτορίου (Θίασος των Νέων, Λαϊκό Θέατρο Β. Ρώτα κ.ά.). Ακολούθησαν οι συνεργασίες του με το Εθνικό Θέατρο (1932–1936) και κυρίως με τον θίασο Κατερίνας Ανδρεάδη, όπου σταδιακά καθιερώθηκε ως ρολίστας. Μεταπολεμικά, για μία περίπου δεκαετία εκτός από ηθοποιός εργάστηκε και ως σκηνοθέτης (1960–1970). Στην προσωπική του ζωή συνδέθηκε με την ηθοποιό Κατερίνα Ανδρεάδη, με την οποία συνυπήρξε και θεατρικά για είκοσι πέντε περίπου χρόνια. Πέθανε στις 22 Μαρτίου 1970 νικημένος από τον καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Επαγγελματική πορεία
Η πρώτη καταγεγραμμένη εμφάνιση του Τίτου Φαρμάκη επί σκηνής έγινε το καλοκαίρι του 1926 στο Θέατρο Κυβέλη, με τον Θίασο των Νέων, στο έργο του Θεόδωρου Συναδινού Ο Μαικήνας (Πέτρος Πάρτας). Τις επόμενες δύο θεατρικές σεζόν συμμετείχε υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Πάνου Καλογερίκου και του Φώτου Πολίτη, σε παραστάσεις επίδειξης της Επαγγελματικής Σχολής Θεάτρου (Η προμάμμη, Ταρτούφος, Οθέλος, Κορακίστικα, Πειρασμός). Το 1928 ερμήνευσε τον ρόλο του Αίμονα, σε παράσταση της Αντιγόνης του Σοφοκλή στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Ακολούθησε, η συνεργασία του με το Λαϊκό Θέατρο του Βασίλη Ρώτα (Έντα Γκάμπλερ, Βρικόλακες, Ο Καραγκιόζης κ.ά.). Το Λαϊκό Θέατρο στις 25 Δεκεμβρίου 1930 οργάνωσε μία φιλολογική βραδιά προς τιμήν του ίδιου του Τ. Φαρμάκη αλλά και του Νίκου Ματθαίου, όπου παρουσιάστηκαν μια σειρά μονόπρακτα έργα. Ένα από τα μονόπρακτα αυτά ήταν Ο Βλάκας του Λουίτζι Πιραντέλλο, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στη διανομή της παράστασης συμμετείχε ο Τ. Φαρμάκης μαζί με τον Γ. Ταλάνο και τη Γ. Βασιλειάδου. Κατά τη σεζόν 1930/31 ο Τ. Φαρμάκης συνεργάστηκε με τον θίασο Νέοι Καλλιτέχναι του Δημήτρη Ιωαννόπουλου (Ο Καραγκιόζης, Ο μονομάχος κ.ά.).
Το 1932 κλήθηκε στον θίασο του νεοσύστατου τότε Εθνικού Θεάτρου, όπου και παρέμεινε έως το 1936. Στο Εθνικό Θέατρο εργάστηκε σε περισσότερες από είκοσι πέντε θεατρικές παραγωγές ερμηνεύοντας κυρίως, «δεύτερους» ή και πιο μικρούς ρόλους. Η αποχώρηση του από το Εθνικό Θέατρο συνδέεται με την έναρξη της μακροχρόνιας συνεργασίας του με την Κατερίνα Ανδρεάδη και τον θίασο της (1936-1960). Με τον θίασο της Κ. Ανδρεάδη έπαιξε σε πληθώρα παραγωγών, οι οποίες βασίστηκαν σε ετερόκλιτο ως προς το είδος δραματολόγιο. Συμμετείχε στην παρουσίαση κυρίως έργων μπουλβάρ, ελαφράς κωμωδίας, νεοελληνικών κωμωδιών (Ψαθάς, Τσιφόρος, Γιαλαμάς), και σε μικρότερη έκταση σε παραστάσεις έργων του παγκόσμιου κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου (Σαίξπηρ, Ίψεν, Σαρτρ). Ο θίασος Κ. Ανδρεάδη ήταν ένας θίασος, ο οποίος με έδρα την Αθήνα είχε αδιάλειπτη παρουσία περισσότερο από τρεις δεκαετίες, τόσο στις χειμερινές όσο και θερινές θεατρικές σεζόν, ενώ πραγματοποιούσε συστηματικά περιοδείες στα καθιερωμένα θεατρικά κέντρα της Ελλάδας και του παροικιακού ελληνισμού. Τη μακρά αυτή περίοδο ο Τ. Φαρμάκης ανέλαβε και καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή, ενώ είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες, όπως ο Κάρολος Κουν, ο Γιαννούλης Σαραντίδης, ο Σωκράτης Καραντινός, ο Τάκης Μουζενίδης, ο Αλέξης Σολομός κ.ά. Η παρουσία του στον θίασο της Κ. Ανδρεάδη ολοκληρώθηκε κατά τη θεατρική σεζόν 1959/60, με τη συμμετοχή στις παραστάσεις Το μεγάλο παιχνίδι και Σύζυγοι με δοκιμή. Σύμφωνα με μετέπειτα μαρτυρία —και χωρίς να καταστεί εφικτό να διασταυρωθεί και από άλλες πηγές— την περίοδο της Απελευθέρωσης συμμετείχε με τον θίασο Θέατρο του Λαού στις ολιγοήμερες παραστάσεις του έργου 1941–1944 στο θέατρο Παπαϊωάννου (Δεκέμβριος 1944).
Στη συνέχεια της καριέρας του εργάστηκε στο ελεύθερο θέατρο περισσότερο ως σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής θιάσων και λιγότερο ως ηθοποιός. Φέροντας τις τρεις αυτές ιδιότητες, συμμετείχε στον Θίασο των Διονυσίων (1960/61) και στο «ανέβασμα» των έργων Επικίνδυνη Στροφή και Άσκησις πέντε δαχτύλων. Έπειτα, το καλοκαίρι του 1961 σκηνοθέτησε δύο παραστάσεις για τον θίασο του Λιάκου Χριστογιανόπουλου, το Αθηναϊκό Θέατρο (Η δίκη της Μαίρης Ντάνκαν και Ο δολοφόνος θά ρθη τα μεσάνυχτα). Ακολούθησε η συνεργασία του με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη (1961/62), στον οποίο εργάστηκε τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτης. Έπαιξε στις παραστάσεις Το θαύμα της Άννυ Σάλλιβαν και Η μικρή μας πόλη, ενώ έπαιξε και σκηνοθέτησε την παράσταση Πεγκ καρδούλα μου. Το 1962 συνεργάστηκε με την Τζένη Ρουσσέα στο Θέατρο Θυμέλη (Θεσσαλονίκη), όπου παρουσίασαν το έργο του Ν. Κράσνα Χρυσή μου Ρουθ. Τελευταίος σταθμός στην καριέρα του Τ. Φαρμάκη υπήρξε ο θίασος Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου, στον οποίο εργάστηκε για τρία χρόνια κυρίως ως σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής και περιστασιακά ως ηθοποιός. Η συνεργασία αυτή απέφερε δέκα θεατρικές παραγωγές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (Το νυφικό κρεβάτι, Ο γλάρος, Δέκα μικροί νέγροι, Καημένε μου Μάρικ κ.ά.). Ο τελευταίος ρόλος που ερμήνευσε επί σκηνής ήταν του μπάτλερ Μέριμαν στην παράσταση Ο σοβαρός κύριος Ερνέστος, ενώ τελευταίες σκηνοθετικές του δουλειές υπήρξαν οι παραστάσεις Ένας ηλίθιος και Η ηδονή της τιμιότητος. Η τελευταία αυτή σκηνοθετική τού δουλειά αποκόμισε θετικά σχόλια από την πλειοψηφία των θεατρικών κριτικών της εποχής.
Κατά την τελευταία αυτή περίοδο της σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε με νεοσύστατους θιάσους του εμπορικού θεάτρου και σκηνοθέτησε παραστάσεις σύγχρονων έργων πρόζας (δράματα, κωμωδίες, αστυνομικά), από τα οποία κάποια ήταν έργα ρεπερτορίου. Η πλειονότητα των θεατρικών κριτικών αναγνώρισαν ότι πολλές από αυτές τις παραστάσεις ήταν σκηνοθετημένες με προσοχή και ευταξία, ότι είχε δοθεί έμφαση στο ρυθμό και στην απόδοση του πνεύματος του εκάστοτε συγγραφέα. Ως ηθοποιός αντιμετώπισε πιο συχνά τα «βέλη» των κριτικών καθώς γίνεται συχνά λόγος για μανιέρα και υπερβολή στις ερμηνείες του, για αστοχίες στην προσέγγιση και απόδοση των ρόλων του.
Παραστασιογραφία
I. [https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20wdt%3AP57%20wd%3AQ77950562%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%0A%20%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Λίστα ελληνικών θεατρικών παραστάσεων τις οποίες ο Τ. Φαρμάκης σκηνοθέτησε].
II. Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Τ. Φαρμάκης συμμετείχε ως ηθοποιός.
Θάνατοι το 2004
Δεκέμβριος
Κατηγορία:2004
Τίτος Φαρμάκης
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Θάνατοι το 2004
Δεκέμβριος
Lists of deaths by year
Τίτος Φαρμάκης
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μνημείο της Βικιπαίδειας
Το μνημείο της Βικιπαίδειας (Pomnik Wikipedii) βρίσκεται στην πόλη Σούμπιτσε (Słubice) στην Πολωνία και δημιουργήθηκε από τον Αρμένιο γλύπτη Μιχράν Χακομπιάν προς τιμή των συντακτών της Βικιπαίδειας ανά τον κόσμο. Τα εγκαίνια του αγάλματος έγιναν στην πλατεία Φρανκφούρτης (Plac Frankfurcki) στις 22 Οκτωβρίου του 2014 και στην τελετή παραβρέθηκαν εκπρόσωποι του Ιδρύματος Wikimedia καθώς και του πολωνικού και γερμανικού παραρτήματος της Wikimedia.
Περιγραφή
Το άγαλμα φιλοτέχνησε ο Αρμένιος γλύπτης Μιχράν Χακομπιάν απόφοιτος καλών τεχνών του τοπικού κολεγίου. Το μνημείο έχει ύψος 2 μέτρα και 50 εκατοστά, και είναι κατασκευασμένο από υαλόνημα και ρητίνη, με το κόστος κατασκευής του να είναι 50.000 ζλότι (περίπου 12.000 ευρώ) και τα έξοδα να καλύπτονται από τις τοπικές αρχές της πόλης.
Το γλυπτό αποτελείται από ένα βαθμωτό βάθρο επί του οποίου αναπαριστώνται τέσσερα άτομα να υποβαστάζουν μια υδρόγειο σφαίρα, η οποία είναι κατά τα πρότυπα της σφαίρας στο λογότυπο της Βικιπαίδειας. Η επιγραφή του στην πολωνική γλώσσα αναφέρει:
Ιστορικό
Η ιδέα για το μνημείο προτάθηκε αρχικά το 2010 από καθηγητή του τοπικού κολεγίου της πόλης, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με το εγχείρημα της Βικιπαίδειας, ενώ η Πολωνική Βικιπαίδεια ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα και διαθέτοντας πάνω από 1 εκατομμύριο λήμματα αποτελούσε την 12η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια σε αριθμό λημμάτων την περίοδο εκείνη. Οι αρχές της πόλης συμφώνησαν επίσης με την ανέγερση του μνημείου θεωρώντας πως θα προσδώσει ώθηση και κύρος στην ακαδημαϊκή δραστηριότητα της περιοχής, και σύμφωνα ήταν και τα μέλη του πολωνικού παραρτήματος της Wikimedia θεωρώντας πως το μνημείο θα αποτελούσε καλή διαφήμηση για τον ιστότοπο και θα ενθάρρυνε τη συμμετοχή στο εγχείρημα.
Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος έγιναν στις 22 Οκτωβρίου του 2014 στην πλατεία Φρανκφούρτης (Plac Frankfurcki) και το μνημείο είναι το πρώτο προς τιμή της Βικιπαίδειας. Αντιπρόσωποι του Ιδρύματος Wikimedia παρευρέθησαν στην τελετή και στην εορταστική ομιλία μαζί με αντιπροσώπους των παραρτημάτων της Wikimedia από την Πολωνία (Wikimedia Polska) και τη Γερμανία (Wikimedia Deutschland). Τον εναρκτήριο λόγο έδωσε ο καθηγητής που είχε την αρχική ιδέα για το μνημείο.