cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ωρίων Αλεξάκης
Βιογραφία
Το Μάιο του 1917 έλαβε μέρος ως εκπρόσωπος της Σοσιαλιστικής Ένωσης Νεολαίας της Σεβαστούπολης στο μαθητικό συνέδριο που έγινε στη Μόσχα. Το Σεπτέμβριο του 1917 μπήκε στο τμήμα Νομικής του πανεπιστημίου του Κιέβου. Σχεδόν αμέσως, το Νοέμβριο του 1917, συμμετείχε στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Τον Ιανουάριο του 1918 επέστρεψε στη Σεβαστούπολη. Εκεί εξελέγη Γραμματέας της Επαναστατικής Επιτροπής της Σεβαστούπολης και λαμβάνει μέρος με αυτήν τη ιδιότητα στο 4ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ στη Μόσχα, εκλέχτηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Δημοτικού Συμβουλίου και μέλος της Επιτροπής Πόλης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους έγινε ένας από τους οργανωτές της Νεολαίας της Ένωσης της «Γ΄ Διεθνούς» στη Σεβαστούπολη. Στη συνέχεια ο Αλεξάκης ήταν εκπρόσωπος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Βιάτκα, ενώ εργάστηκε ως κομματικό στέλεχος επίσης στο Βλαντίμιρ και στο Χάρκοβο.
Ο Αλεξάκης πολέμησε τους Γερμανούς στην Κριμαία και αργότερα τους Λευκοφρουρούς στο Ρωσικό Εμφύλιο. Διετέλεσε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κομισάριος (πολιτικός επίτροπος) «σε τμήμα του Κόκκινου Στρατού», αλλά επανήλθε γρήγορα στην «κομματική δουλειά, αναλαμβάνοντας κυρίως δράση στη διαφώτιση και την οργάνωση κομματικών σχολών». Το 1919 ανέλαβε «δράση στο κατεχόμενο από τους αντεπαναστάτες του Ντενίκιν και τους ιμπεριαλιστές εισβολείς της Αντάντ, τμήμα της Ουκρανίας». Σύμφωνα με μια εκδοχή στην απελευθερωμένη Σεβαστούπολη διορίστηκε πρόεδρος της Επαναστατικής Στρατιωτικής Επιτροπής, εξελέγη μέλος του προεδρείου της κομματικής Επιτροπής Πόλης, και υπήρξε ένας από τους οργανωτές της οργάνωσης πόλης της Κομσομόλ. Ήταν επίσης μέλος της Περιφερειακής Επιτροπής Κριμαίας του κόμματος.
Ο Αλεξάκης συμμετείχε το καλοκαίρι του 1920 στο 2ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Εκεί συναντήθηκε με το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ, Δημοσθένη Λιγδόπουλο, ο οποίος εξήρε με ενθουσιασμό τον Αλεξάκη, σύμφωνα με τα λόγια του Μ. Β. Κομπέτσκι (στέλεχος των μπολσεβίκων και της Διεθνούς, που διηύθυνε τα οργανωτικά ζητήματα), που ο Γκούρβιτς μεταφέρει στο βιβλίο του.
Θάνατος των Λιγδόπουλου-Αλεξάκη
Τον Οκτώβριο του 1920 ο Αλεξάκης, ως εκπρόσωπος της Κομιντέρν, μαζί με τον Λιγδόπουλο ξεκίνησαν για την Ελλάδα για την οριστικοποίηση της ένταξης του ΣΕΚΕ στη Γ΄ Διεθνή, και για οργανωτική δουλειά.
Σύμφωνα με το περιοδικό «Κομμουνιστική Διεθνής», όργανο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι σύντροφοι Λιγδόπουλος και Αλεξάκης σάλπαραν από την Οδησσό με ένα μικρό τουρκικό σκάφος και επρόκειτο να φθάσουν στη Βουλγαρία την 1η Νοεμβρίου 1920. Πριν φτάσουν στη Βουλγαρία, δολοφονήθηκαν αμφότεροι από το πλήρωμα. Υπάρχουν δύο εκδοχές της δολοφονίας τους. Μία εκδοχή είναι ότι αιτία της δολοφονίας ήταν ένας Λευκοφρουρός (υποστηρικτής του εκπεσόντος τσάρου), που αναγνώρισε τον Αλεξάκη. Μια πιο κοινή εκδοχή της δολοφονίας ήταν η ληστεία. Ο Ωρίων μετέφερε μια μήτρα εκδόσεων, διπλωμένη σαν στενή ράβδο. Οι Τούρκοι θεώρησαν ότι περιέχει χρυσά νομίσματα και σκότωσαν τους Αλεξάκη και Λιγδόπουλο για να πάρουν τα νομίσματα. Τα πτώματά τους ρίχτηκαν στη Μαύρη Θάλασσα.
Μετά από αίτηση της σοβιετικής κυβέρνησης προς τους κεμαλικούς, που τότε λάμβαναν βοήθεια από τη Σοβιετική Ρωσία, οι τουρκικές αρχές ανέκριναν το πλήρωμα, το οποίο ομολόγησε τη δολοφονία. Αλλά σύντομα το πλήρωμα απελευθερώθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες επαναστάτες Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Λακωνική τέχνη
Κεραμική
thumb|250px|Λακωνικό άλογο, μπρούτζινο αγαλματίδιο από την Ολυμπία, περ. 740 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου. Η Λακωνική Β' διατηρεί τα ανωτέρω ανατολίτικα στοιχεία της. Ωστόσο εισάγονται οι μελανές μορφές στα διάφορα αγγεία, τα οποία προορίζονταν στην πλειονότητά τους για εξαγωγή. Η παραγωγή αυτή φτάνει στο απόγειό της προς το 560 – 550 π.Χ. οπότε και βρίσκει διέξοδο προς τον Τάραντα της Κάτω Ιταλίας, που αποτελούσε αποικία των Σπαρτιατών, αλλά και προς την Ετρουρία, την Κυρηναϊκή ή το Δέλτα του Νείλου. Ο κύλιξ με το ψηλό πόδι είναι η συνηθέστερη επιλογή των καλλιτεχνών. Μπορούμε να διακρίνουμε ορισμένους μεγάλους τεχνίτες, όπως ο Ζωγράφος της Ναυκρατίδος, ο Ζωγράφος των Βορεάδων, ο Ζωγράφος του Αρκεσιλάου, ο Ζωγράφος των Αναβατών και ο Ζωγράφος του Κυνηγιού. Ο τελευταίος σταμάτησε την παραγωγή του γύρω στο 530 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της ίδιας δεκαετίας, η διακόσμηση κεραμικών με τη χρήση μαύρου λούστρου παραγκώνισε τη λακωνική κεραμική με τις μορφές.
Αγαπημένο θέμα των Λακεδαιμονίων καλλιτεχνών είναι ο Ηρακλής, ο οποίος απεικονίζεται ως συνηθισμένος οπλίτης, καθώς επίσης και οι Σάτυροι, οι ένθρονες θεότητες και οι φτερωτοί δαίμονες. Αντιθέτως, ούτε ο Απόλλων ούτε οι Διόσκουροι έχουν εντοπιστεί με βεβαιότητα πάνω στα αγγεία. Επίσης οι ήρωες του Τρωικού Πολέμου λάμπουν δια της απουσίας τους.Πάντως ο Τρωίλος η Πολυξένη και ο Αχιλλέας υπάρχουν σε ορισμένα αγγεία, αλλά και ομηρικός Οδυσσέας δεν λείπει σε διάφορες αποδώσεις καλλιτεχνών.
Μπρούτζος
Οι Λάκωνες καλλιτέχνες διακρίθηκαν επίσης κατά την αρχαϊκή εποχή στην κατεργασία του μπρούτζου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το αποκαλούμενο λακωνικό άλογο, το οποίο αποπνέει μια αξιοσημείωτη αύρα δύναμης και σταθερότητας. Χαρακτηρίζεται από μακρύ λαιμό, μικρό αυχένα και τρυπητή ορθογώνια βάση, η οποία καταλήγει σε μία προεξοχή όπου αναπαύεται η ουρά του ζώου. Κατασκευάστηκε με τη βοήθεια ενός καλουπιού από κερί. Ο χαλκός, σε ίση αναλογία με τον κασσίτερο, χύθηκε από μικρές τρύπες μέσα σε ένα χωρισμένο σε τμήματα καλούπι σύμφωνα με μία τεχνική που σήμερα έχει χαθεί. Το αγαλματίδιο που προέκυψε από την αφαίρεση του καλουπιού δεν αναπαράχθηκε. Αυτό το είδος φιγούρας, το οποίο χρονολογείται στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. ξεχωρίζει ανάμεσα στις αναθηματικές γεωμετρικές προσφορές στον ιερό χώρο της Ολυμπίας. Η παραγωγή αγαλματιδίων υψηλής ποιότητας επιβιώνει μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ. Αν και τα άλογα γενικά αποτελούν αυτόνομα έργα τέχνης, η πλειονότητα των έτερων μορφών αποτελούσαν τμήματα πολυτελών αντικειμένων, π.χ. ενός καθρέφτη.
Άντερς Σβένσον
Εκτός αρχηγός της Σουηδίας σε πολλές περιπτώσεις, ο Σβένσον ήταν επίσης αρχηγός της Σαουθάμπτον ΦΚ και της ΙΦ Έλφσμποργκ. Έπαιξε σημαντικούς ρόλους στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2002 και του 2006, στα οποία απέδειξε τις ηγετικές του ικανότητες, με αποτέλεσμα να ονομαστεί αρχηγός της Εθνικής Σουηδίας το 2009.
Είναι ο όγδοος Ευρωπαίος παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία, μετά τους Λόταρ Ματέους, Μάρτιν Ρέιμ, Ίκερ Κασίγιας, Βιτάλις Άσταφγεβς, Τζανλουίτζι Μπουφόν, Σέρχιο Ράμος και Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο Σβένσον εκπροσώπησε επίσης την Σουηδία σε τρία συνεχόμενα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 2004, το 2008 και το 2012.
Πρώτα χρόνια
Ο Σβένσον γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1976 στο Γκέτεμποργκ. Οι γονείς του ήταν οι Μπέρτιλ και Γκουν Σβένσον. Ο Σβένσον έχει τρία αδέρφια, τους Τόμας, Κρίστοφερ και Μάρκους. Ο πατέρας του ήταν ο προπονητής του στην Guldhedens IK. Μεγάλωσε βλέποντας αγγλικό ποδόσφαιρο στην τηλεόραση και όταν τελικά έπαιξε επαγγελματικά, συγκρίθηκε με ένα από τα καλύτερα ταλέντα του αγγλικού ποδοσφαίρου, τον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Το 1980, ο Σβένσον εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της Γκουλχέντενς ΙΚ, όπου έπαιξε για δέκα χρόνια.
ΙΦ Έλφσμποργκ
Ο Σβένσον έπαιξε στην Γκουλχέντενς ΙΚ για δέκα χρόνια, μέχρι που μετακόμισε στο Μπορός, όπου άρχισε να παίζει για την ΙΦ Έλφσμποργκ.
Ο ρόλος του στον αγωνιστικό χώρο ήταν αυτός του επιθετικού μέσου. Έκανε το ξεπέταγμά του ενώ έπαιζε για την Έλφσμποργκ στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πριν μετακομίσει στην αγγλική Σαουθάμπτον το 2001.
Σαουθάμπτον
Ο Σβένσον μετακόμισε στη Σαουθάμπτον στις 14 Ιουνίου 2001, με κόστος μεταγραφής 750.000 λιρών. Στην πρώτη του σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ, ο Σβένσον σημείωσε 4 γκολ σε 35 εμφανίσεις για τους Αγίους και ο σύλλογος τερμάτισε στην 11η θέση, χάνοντας μόλις έναν βαθμό τη συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ήταν βασικός παίκτης της Σαουθάμπτον, αν και κοντά στο τέλος του χρόνου του με τον σύλλογο, σπάνια επιλέχθηκε στην αρχική 11άδα από τον Γκόρντον Στράχαν.
Έπαιξε σημαντικό ρόλο για τη Σαουθάμπτον στην επιτυχία της στο Κύπελλο Αγγλίας 2002–03. Ο εναρκτήριος αγώνας τους ήταν μια νίκη με 4–0 ενάντια στην Τότεναμ Χότσπερ. Ο Σβένσον σημείωσε ένα γκολ, οδηγώντας τον σύλλογο σε μια δεύτερη συνεχόμενη νίκη εναντίον της Τότεναμ, έχοντας την νικήσει την Πρωτοχρονιά στο πρωτάθλημα. Έπαιξε για τη Σαουθάμπτον στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 2003 εναντίον της Άρσεναλ, στον οποίο η Σαουθάμπτον έχασε με 1–0. Ο Σβένσον έπαιξε επίσης στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2003-2004 για τους Αγίους, αλλά ο σύλλογος αποκλείστηκε από τη διοργάνωση στον πρώτο γύρο.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Σαουθάμπτον, ο Σβένσον πραγματοποίησε 140 συμμετοχές. Παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος Ρούπερτ Λόου φέρεται να του πρόσφερε νέο συμβόλαιο, ο Σβένσον απέρριψε την προσφορά προκειμένου να επιστρέψει στην πρώην ομάδα του, ΙΦ Έλφσμποργκ.
Επιστροφή στην ΙΦ Έλφσμποργκ
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Ο Άντερς Σβένσον σε αγώνα με την ΙΦ Έλφσμποργκ. Επέστρεψε στην Έλφσμποργκ το 2005 και ήταν αρχηγός της ομάδας μέχρι το 2014, όταν έδωσε τον τίτλο στον Γιόχαν Λάρσον. Βοήθησε την ομάδα να κερδίσει τους τίτλους Άλσβενσκαν το 2006 και το 2012. Μετά από άλλα 10 χρόνια στην ομάδα, Σβένσον αποφάσισε να ανακοινώσει την απόσυρσή του από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 2015.
Εθνική ομάδα
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Σουηδίας ανδρών εναντίον της Νότιας Αφρικής το 1999.
Ήταν γνωστός ως καλός εκτελεστής ελεύθερων λακτισμάτων, το οποίο έδειξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 στις Νότια Κορέα/Ιαπωνία, όπου σημείωσε ένα γκολ από ελεύθερο λάκτισμα εναντίον της Αργεντινής, το οποίο ουσιαστικά απέκλεισε τον αντίπαλο στη φάση των ομίλων. Έδωσε ασίστ για το εναρκτήριο γκολ του Χένρικ Λάρσον απέναντι στη Σενεγάλη έπειτα από εκτέλεση κόρνερ. Παραλίγο να πετύχει ένα χρυσό γκολ στην παράταση, αλλά το σουτ του μέσα από τη μεγάλη περιοχή βρήκε το δοκάρι. Έπαιξε για τη Σουηδία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.
Ωστόσο, βρήκε φόρμα για την εθνική ομάδα στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008. Έπαιξε 11 παιχνίδια και είχε 2 γκολ και 1 ασίστ, τα οποία βοήθησαν τη Σουηδία να προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008. Ο Σβένσον έπαιξε κάθε λεπτό σε κάθε παιχνίδι κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, αλλά δεν κατάφερε να έχει καλή απόδοση. Αφού ο Χένρικ Λάρσον αποσύρθηκε και ο Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς δήλωσε ότι δεν ήταν σίγουρος για το μέλλον του στην εθνική ομάδα, ο Σβένσον ήταν ο αρχηγός της ομάδας της Σουηδίας σε ένα φιλικό με την Ιταλία (0–1). Μετά την επιστροφή του Ιμπραΐμοβιτς στην εθνική ομάδα το καλοκαίρι του 2010, ο Σβένσον ονομάστηκε συναρχηγός, αν και ο Ιμπραΐμοβιτς παρέμεινε επίσημα αρχηγός στον αγωνιστικό χώρο.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2013, ο Σβένσον έγινε ο από κοινού παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της εθνικής ομάδας, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Τόμας Ραβέλι με την 143η συμμετοχή του. Αργότερα, θα ξεπερνούσε τον Ραβέλι και θα έκανε δικό του το ρεκόρ. Θα ήταν μια αξέχαστη βραδιά για τον Σβένσον, καθώς σκόραρε το νικητήριο γκολ, καθώς η Σουηδία έκανε την ανατροπή και κέρδισε την Ιρλανδία με 2-1. Το Νοέμβριο του 2013, η Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία πυροδότησε ένα σκάνδαλο σεξισμού στο ετήσιο Gala των βραβείων της, όταν χάρισε στον Σβένσον ένα αυτοκίνητο Volvo για το κατόρθωμα των 146 συμμετοχών. Το κυβερνών σώμα επικρίθηκε ευρέως για την αποτυχία να τιμήσει την Τερές Σεγκράν, η οποία είχε φτάσει στις 187 συμμετοχές. Αφού η Σουηδία απέτυχε να κερδίσει την Πορτογαλία στα πλέι οφ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 το Νοέμβριο του 2013, ο Σβένσον αποφάσισε να αποσυρθεί από την εθνική ομάδα.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Το 2014, ο Σβένσον, που έπαιζε ακόμα ενεργά εκείνη την εποχή, άρχισε να εργάζεται ως σχολιαστής ποδοσφαίρου για το Kanal 5.
Διακρίσεις
Έλφσμποργκ
Σαουθάμπτον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦ Έλφσμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Όρος των Ελαιών
Το Όρος των Ελαιών (, Har ha-Zeitim, جبل الزيتون, الطور, Jabal al-Zaytun, Al-Tur) είναι μια ορεινή ράχη που βρίσκεται ανατολικά και ακριβώς δίπλα στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ. Το βουνό έχει ύψος 826 μέτρα και ανήκει στα όρη της Ιουδαίας. Πήρε το όνομά του από τους ελαιώνες που κάλυπταν κάποτε τις ράχες του βουνού.
Το νότιο τμήμα του όρους χρησιμοποιούταν ως εβραϊκό νεκροταφείο από το βασίλειο της Ιουδαίας για περισσότερα από 3.000 χρόνια, έχει περίπου 150.000 τάφους και έχει κεντρική θέση στην παράδοση των εβραϊκών κοιμητηρίων. Το όρος των Ελαιών αναφέρεται αρκετές φορές στη Βίβλο καθώς βρισκόταν στο δρόμο ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και τη Βηθανία, ενώ στους πρόποδές του βρίσκεται ο κήπος της Γεσθημανής.
Αρκετά σημαντικά γεγονότα από τη ζωή του Ιησού, όπως αναφέρονται στα Ευαγγέλια, έλαβαν χώρα στο Όρος των Ελαιών, και στις Πράξεις των Αποστόλων, το όρος των Ελαιών περιγράφεται ως το μέρος στο οποίο πραγματοποιήθηκε η Ανάληψη του Ιησού. Λόγω της σημασίας του τόσο με τον Ιησού όσο και με την Παναγία, το Όρος των Ελαιών αποτελεί τόπο χριστιανικής λατρείας από τους αρχαίους χρόνους και σήμερα είναι σημαντικός τόπος προσκυνήματος για τους Χριστιανούς, τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες.
Το μεγαλύτερο μέρος στην κορυφή του όρους ανήκει στο Αλ-Τουρ, ένα πρώην χωριό και σήμερα γειτονιά της Ανατολικής Ιερουσαλήμ με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να είναι μουσουλμάνοι.
Γεωγραφία και γεωλογία
Το Όρος των Ελαιών είναι μία από τις τρεις κορυφές μιας μικρής οροσειράς μήκους 3,5 χιλιομέτρων ανατολικά της παλιάς Ιερουσαλήμ, από την οποία διαχωρίζεται από την κοιλάδα των Κέδρων. Η κορυφή στο βόρειο τμήμα της είναι το όρος Σκοπός, στα 826 μέτρα, ενώ η κορυφή στο νότιο τμήμα είναι το όρος της Διαφθοράς, με ύψος 747 μέτρα. Το υψηλότερο σημείο του όρους των Ελαιών είναι το Ατ-Τουρ, στα 818 μέτρα. Η κορυφογραμμή λειτουργεί ως υδατοκρίτης και η ανατολική πλευρά του είναι η αρχή της ερήμου της Ιουδαίας.
Η κορυφογραμμή αποτελείται από ωκεάνια ιζηματογενή πετρώματα της ύστερη Κρητιδικής περιόδου, και αποτελείται από μαλακή κιμωλία και σκληρό πυριτόλιθο. Ενώ η κιμωλία εξορύσσεται εύκολα, δεν είναι αρκετά ισχυρό υλικό για χρήση σε κατασκευές, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το όρος δεν χτίστηκε ποτέ αλλά, αντ' αυτού, διαθέτει πολλές τεχνητές σπηλιές-τάφους.
Ιστορία
thumb|200px|left|Ο τάφος του Αβεσσαλώμ Από τους βιβλικούς χρόνους μέχρι σήμερα, το Όρος των Ελαιών είναι τόπος ταφής των Εβραίων. Η νεκρόπολη στη νότια κορυφογραμμή, στη θέση του σημερινού χωριού Σιλβάν, ήταν ο τόπος ταφής των πιο σημαντικών πολιτών της Ιερουσαλήμ κατά την περίοδο των βιβλικών βασιλέων. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 150.000 τάφοι στο βουνό, συμπεριλαμβανομένων των τάφων που παραδοσιακά συνδέονται με τον Ζαχαρία και τον Αβεσσαλώμ. Στο άνω τμήμα της πλαγίας βρίσκεται ο τάφος των προφητών Αγγαίου, Ζαχαρία και Μαλαχία. Αξιοσημείωτοι ραβίνοι θαμμένοι στο όρος είναι ο Τσαΐμ ιμπν Αττάρ και άλλοι από τον 15ο αιώνα έως σήμερα.
Ρωμαίοι στρατιώτες από την 10η Λεγεώνα στρατοπέδευσαν στο όρος κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ το έτος 70 ΚΧ. Η θρησκευτική τελετή που σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου μήνα πραγματοποιήθηκε στο Όρος των Ελαιών στις ημέρες του Δεύτερου Ναού. Μετά την καταστροφή του Ναού, οι Εβραίοι γιόρτασαν το Σουκότ στο Όρος των Ελαιών. Πραγματοποιούσαν προσκυνήματα στο Όρος των Ελαιών, επειδή ήταν 80 μέτρα ψηλότερα από το Όρος του Ναού και προσφέρει μια πανοραμική θέα της περιοχής του Ναού. Έγινε παραδοσιακό μέρος όπου οι Εβραίοι θρηνούν για την καταστροφή του ναού, ιδιαίτερα κατά το Τισα Μπ'Αβ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1850, οι κάτοικοι της Σιλβάν δέχονταν 100 £ ετησίως από τους Εβραίους, σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η βεβήλωση των τάφων στο βουνό.
Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Μεναχέμ Μπέγκιν ζήτησε να ταφεί στο Όρος των Ελαιών και όχι στο εθνικό κοιμητήριο στο Όρος Χερτσλ.
Κατάσταση μετά το 1948
Μετά τον αραβοισραηλινό πόλεμο του 1948, η Ιορδανία πρότεινε στο πλαίσιο των συμφωνιών της ανακωχής της 3ης Απριλίου 1949 να επιτρέψει «την ελεύθερη πρόσβαση στους ιερούς χώρους και τα πολιτιστικά ιδρύματα και τη χρήση των νεκροταφείων στο Όρος των Ελαιών». Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της 19-ετής ιορδανικής κατοχής της Δυτικής Όχθης, οι όροι δεν ακολουθήθηκαν. Οι μη-ισραηλινοί Χριστιανοί προσκυνητές είχαν τη δυνατότητα να επισκεφθούν το Όρος, αλλά οι Εβραίοι όλων των χωρών και οι περισσότεροι μη-Εβραίοι πολίτες του Ισραήλ είχαν αποκλειστεί από την είσοδο στην Ιορδανία και κατά συνέπεια δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψουν στην περιοχή.
Μέχρι το τέλος του 1949, και κατά τη διάρκεια της Ιορδανίας κατοχής της θέσης, ορισμένοι άραβες κάτοικοι ξερίζωσαν επιτύμβιες στήλες και όργωσαν τη γη στα νεκροταφεία και κατ 'εκτίμηση συνολικά 38.000 ταφόπλακες καταστράφηκαν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τέσσερις δρόμοι κατασκευάστηκαν στο νεκροταφείο, με αποτέλεσμα την καταστροφή τάφους συμπεριλαμβανομένων και εκείνων διάσημων προσώπων. Ο βασιλιάς της Ιορδανίας Χουσεΐν επέτρεψε την κατασκευή του ξενοδοχείου Intercontinental κατά στη κορυφή του Όρους των Ελαιών, μαζί με ένα δρόμο που διασχίζει το νεκροταφείο. Τάφοι κατεδαφίστηκαν για να δημιουργηθεί χώρος για χώρους στάθμευσης και για ένα πρατήριο καυσίμων. thumb|240px|Ο τάφος του Ζαχαρία και ο τάφος του Μπενέι Χέζιρ Μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967 και την ισραηλινή κατάληψη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η κυβέρνηση ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης και άνοιξε εκ νέου το νεκροταφείο για ταφές. Η μονομερή προσάρτηση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ από το Ισραήλ το 1980 καταδικάστηκε ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου και κρίθηκε άκυρη από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με το ψήφισμα 478 του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Πρόσφατα γεγονότα
Το 2010 το Ιουδαϊκό νεκροταφείο στο Όρος των Ελαιών έχει γίνει συχνά στόχος βανδαλισμών από Άραβες. Τάφοι έχουν δεχτεί επίθεση. Τάφοι σημαντικών προσώπων που έχουν καταστραφεί από βανδάλους περιλαμβάνουν αυτούς του Gerrer Rebbe και του Menahem Begin.
Στις 6 Νοεμβρίου 2010, μια εθνική επιτροπή τοποθετήθηκε από την Ιουδαϊκή Διασπορά ώστε να διορθώσει την βεβήλωση του ιουδαϊκού κοιμητηρίου. Σύμφωνα με έναν από τους θεμελιωτές του, η πρωτοβουλία λήφθηκε μόλις έγιναν αντιληπτοί οι κατεστραμμένοι τάφοι με "μια τόσο κακόβουλη συμπεριφορά η οποία ξεπερνά την φαντασία".
Τοπόσημα
Η αραβική γειτονιά ατ-Τουρ βρίσκεται στη κορυφή του βουνού, ενώ οι πανεπιστημιουπόλεις στο όρος Σκοπός τόσο του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ όσο και του Κέντρο του Πανεπιστημίου Πρίγκχαμ Γιανγκ της Ιερουσαλήμ φτάνουν στο βόρειο άκρο του βουνού. Αξιοθέατα στο Όρος των Ελαιών περιλαμβάνουν το τάφο του Αβεσσαλώμ, τον Τάφο του Ζαχαρία, την Εκκλησία όλων των Εθνών, την ρωσική Εκκλησία της Μαρίας της Μαγδαληνής, Εκκλησία Ντόμινους Φλέβιτ, το Παρεκκλήσι της Αναλήψεως, τη Γεσθημανή, το Τάφο της Παναγίας, την Εκκλησία Πάτερ Νόστερ, το ξενοδοχείο Seven Arches, το νοσοκομείο Augusta Victoria, το Orson Hyde Memorial Garden και τη γειτονιά Μπέιτ Όροτ. Στους πρόποδες του βουνού βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Εμέκ Τζουρίμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελαιων Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Νεκροταφεία Κατηγορία:Αγιοταφικά προσκυνήματα Κατηγορία:Ιερά βουνά
Ελληνικά Εύβοιας
μικρογραφία|ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΗΣΑΚΙ Τα Ελληνικά είναι πεδινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Ελληνικά βρίσκονται προς τα παράλια του Αιγαίου Πελάγους σε υψόμετρο 114 μέτρα κτισμένο σε πευκόφυτο λόφο με θέα τη θάλασσα και τη Σκιάθο. Το χωριό έχει πέτρινα σπίτια, γραφικά σοκάκια, λειτουργεί Νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο ενώ οι κάτοικοί του ασχολούνται στην πλειοψηφία τους με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Απέχουν 97 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Χαλκίδα και 29 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου) ενώ η παραθαλάσσια περιοχή γύρω από το χωριό είναι γνωστός τουριστικός προορισμός για τις παραλίες του Άγιου Νικολάου, του Αϊ Γιάννη και του Μαύρικα.
Παραλίες - Τοπωνύμια
αριστερά|μικρογραφία|Άγιος Νικόλαος - Ελληνικά Παραλίες της περιοχής είναι: ο Άγιος Ιωάννης, ο Άγιος Νικόλαος και ο Μαύρικας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα τοπωνύμια του χωριού. Κάποια από αυτά είναι: η Άνοιξα, ο Αρκουδόγιαννης, ο Άγιος Αθανάσιος, τα Βοθώνια, τα Κόμματα, ο Μύλος, η Ντιλεούρα, η Ξεροστενή, το Πετρορέμα και το Φράμα
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αρτεμισίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Νικόλαο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελληνικών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρτεμισίου του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει 377 κατοίκους ενώ ως οικισμός 312.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Ζαγρεύς
Στην ελληνική μυθολογία ο Ζαγρέας (Ζαγρεύς) ήταν ο μέγας θεός των Ορφικών, ο οποίος γεννήθηκε από την Περσεφόνη και τον μεταμορφωμένο σε φίδι Δία. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη παράδοση, η Περσεφόνη είχε κέρατα, και έτσι ο Ζαγρέας γεννήθηκε και αυτός με κέρατα. Ο Δίας τον διόρισε βασιλιά των θεών και του έδωσε σκήπτρο, κεραυνό και τον έλεγχο της βροχής. Και όπως οι Κουρήτες φύλαξαν τον Δία όταν εκείνος ήταν βρέφος, έτσι φύλαξαν και τον Ζαγρέα, με την πρόσθετη βοήθεια του Απόλλωνα.
Εξόντωση
Η σύζυγος του Δία Ήρα βάλθηκε να εξοντώσει τον μικρό Ζαγρέα και γι' αυτό απέστειλε τους Τιτάνες να τον σκοτώσουν με απατηλούς περισπασμούς: του πήγαν παιχνίδια (ένα ρόμβο, έναν αστράγαλο, χρυσά μήλα, μία σβούρα) και ένα καθρέφτη. Ο Ζαγρεύς απασχολήθηκε με τον καθρέφτη, βλέποντας το πρόσωπό του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Τιτάνες όρμησαν καταπάνω του με τα μαχαίρια τους. Τότε ο μικρός θεός για να τους αποφύγει άρχισε να μεταμορφώνεται: έγινε έφηβος Δίας, Κρόνος, φίδι με κέρατα, άλογο, τίγρη, ταύρος. Η Ήρα παρ' όλα αυτά ενθαρρύνει τους Τιτάνες να μη διστάσουν, κι έτσι με διαταγή της κομματιάζουν το Ζαγρέα την ώρα που είχε τη μορφή ταύρου, βράζουν το κρέας του και το τρώνε. Ο Δίας οργίσθηκε τόσο, ώστε κατακεραύνωσε τους Τιτάνες και τους έστειλε στα Τάρταρα. Στον Απόλλωνα έδωσε εντολή να περιμαζέψει τα λείψανα του Ζαγρέως και να τα θάψει στους Δελφούς, κοντά στον τρίποδα.
Άλλες εκδοχές του μύθου
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, η θεά Αθηνά πέτυχε να διασώσει την καρδιά του Ζαγρέα και να την παραδώσει στο Δία, ο οποίος την τοποθέτησε μέσα σε γύψινο ομοίωμα του θεού.
Μία άλλη παράδοση αναφέρει την ανάσταση του θεού: η Ρέα ή η Δήμητρα συγκολλάει τα κομμάτια του και ο Ζαγρέας «ανίσταται» ή ξαναγεννιέται με νέα προσωπικότητα: Είναι ο θεός Διόνυσος, ο γιος της Σεμέλης, στην οποία ο Δίας είχε δώσει να καταπιεί την καρδιά του Ζαγρέως.
Μυστηριακά στοιχεία
Ο μύθος αυτός, που εμπεριέχεται στη θρησκεία των Ορφικών, περικλείει μέσα του τα εξής μυστηριακά στοιχεία: Ο ρόμβος που έδωσαν οι Τιτάνες στο Ζαγρέα συναντιέται στις τελετές της «φυλετικής μυήσεως». Ο καθρέφτης (που προτιμά το μωρό Ζαγρέας) αναφέρεται στα Μυστήρια του Διονύσου. Ο αστράγαλος τέλος είναι γνωστός για τη μαντική και την ιερουργική του χρήση. Χαρακτηριστική είναι επίσης η λεπτομέρεια ότι, πριν να επιτεθούν στον Ζαγρέα οι Τιτάνες άλειψαν το πρόσωπό τους με γύψο, πράγμα που απαντάται στα Μυστήρια του Σαβαζίου και στα ορφικο-διονυσιακά μυστήρια.
Λατρεία
Η συγγένεια της ζαγρεϊκής με τη διονυσιακή λατρεία φαίνεται στο κατασπάραγμα του Ζαγρέως όταν αυτός έχει τη μορφή ταύρου. Στην Κρήτη μέχρι και τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι λάτρεις του Ζαγρέως ανέβαιναν στα βουνά σε κατάσταση ιερής μανίας και με ζωηρή μουσική έτρωγαν ένα ταύρο. Η άνοδος στα βουνά, η λαμπαδηφορία και η μανία είναι γνωρίσματα της διονυσιακής και μαιναδικής λατρείας. Ο Ζαγρέας λοιπόν ήταν πρόσωπο που πήρε τη θέση του θεού Διονύσου στην ιδιαίτερη θρησκεία των Ορφικών, οι οποίοι τον δέχθηκαν ως σωτήρα θεό και τον ταύτισαν με το Διόνυσο.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ορφισμός
Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ
Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ (κατά κόσμον Βησσαρίων Τίκας, 10 Φεβρουαρίου 1913 - 10 Απριλίου 1998) διετέλεσε προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος την περίοδο 1974-1998.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ εξελέγη από την κανονική Ιεραρχία, η οποία απαρτιζόταν από τους ιεράρχες που ειχαν εκλεγεί από κανονικές Συνόδους, ενώ απεκλείσθησαν οι αντικανονικώς εκλεγέντες από τις ψευδοσυνόδους της δικτατορίας (αριστίνδην Συνόδους).
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1913 στο χωριό Αρτεσιανό του Νομού Καρδίτσας. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του Αρτεσιανού (τέσσερις πρώτες τάξεις) και την πέμπτη και έκτη στο εξατάξιο Α΄ Δημοτικό Καρδίτσας. Στη συνέχεια φοίτησε στο Α΄ Ελληνικό Σχολείο Καρδίτσας και στο τετρατάξιο Γυμνάσιο Καρδίτσας, αλλά μέχρι την πρώτη τάξη. Αφού ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του αρχικά στην Ιερατική Σχολή Άρτης (4 έτη), και ολοκληρώνοντας στην Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου (1 έτος), όπου εκεί είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον τότε Μητροπολίτη Κορινθίας και μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Αθηνών και αντιβασιλέα Δαμασκηνό, το 1936 γράφτηκε, κατόπιν εξετάσεων, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1940 με βαθμό «λίαν καλώς». Δευτεροετής φοιτητής της Θεολογικής Σχολής, εκάρη μοναχός στη Ιερά Μονή Πεντέλης το 1938. Την επομένη μέρα της κουράς του, χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνό όπου τοποθετήθηκε εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Νέο Ηράκλειο. Το 1939 τοποθετήθηκε στον Ι. Ναό Αγίου Λουκά Πατησίων.
Κατοχή
Το 1942 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης από τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό Παπανδρέου. Υπηρέτησε ως εφημέριος και ιεροκήρυκας στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά Πατησίων, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη μέριμνα συσσιτίων που είχε πρωτοδημιουργήσει ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Στα εθνικά κηρύγματά του την εποχή εκείνη πολλές φορές καταφερόταν κατά των κατακτητών και των «κακών Ελλήνων» που συνεργάζονταν με τους κατακτητές.
Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, εξερχόμενος στα βουνά, στις τάξεις του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ) υπό τον στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα, εξ ου και η αργότερα προσωνυμία του ως αρχιεπίσκοπος αντάρτης. Συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 1943, αφού μυήθηκε στον ΕΔΕΣ από τους Ευθύμιο Μπάρδη-έμπορο και Ιωάννη Ματσούκα-δικηγόρο, που την εποχή εκείνη αποτελούσαν ηγετικά στελέχη της οργάνωσης στην Αθήνα, μέσω Πάτρας πέρασε στο Κρυονέρι Αιτωλοακαρνανίας και από εκεί μεταβαίνοντας στο Αγρίνιο κατέληξε στα Τζουμέρκα όπου και ήταν το στρατηγείο του Ζέρβα. Στο βουνό έκανε λειτουργίες και εμψύχωνε με ομιλίες τους μαχόμενους. Σε μια συνέντευξή του που έδωσε ο ίδιος πολύ αργότερα ως αρχιεπίσκοπος, για την περίοδο εκείνη κατονομάζει άλλους μητροπολίτες της πλευράς του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) όπως τον Μητροπολίτη Ηλείας Αντώνιο, και τον Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ καθώς και τον καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγάθωνος Γερμανό, γνωστό ως «Καπετάν Ανυπόμονο», για τον εαυτό του υποστήριζε ότι μόνο αυτός αντιπροσώπευε την Εκκλησία της Ελλάδος στην Εθνική Αντίσταση.
Μητροπολίτης Άρτας
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1949, επί πρωθυπουργίας του Αλέξανδρου Διομήδη και αρχιερατείας του αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνα εξελέγη μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Άρτης, όπου και ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα ποιμαντορικού και φιλανθρωπικού χαρακτήρα, όπως ίδρυση νέων ναών, αποκατάσταση ζημιών παλαιοτέρων, ίδρυση γηροκομείου, οικοτροφείου απόρων μαθητών, παιδικός σταθμός και μαθητικές κατασκηνώσεις στο Βουργαρέλι, κατηχητικά σχολεία, φιλόπτωχα ταμεία, εξασφάλιση ύδρευσης στο χωριό Πράμαντα και άλλες διακονίες. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην ανακαίνιση του μητροπολιτικού μεγάρου. Το έργο του αυτό εκτιμώμενο ανάλογα τον ανέδειξε στη συνέχεια άξιο για τη μετάθεσή του στην Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων.
Μητροπολίτης Ιωαννίνων
Στις 11 Μαρτίου του 1958, επί υπηρεσιακής πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου και αρχιερατείας του αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου Β΄, μετατέθηκε στη μητρόπολη Ιωαννίνων, όπου και ανέπτυξε ευρύτερη εκκλησιαστική δράση, εθνική, κοινωνική και φιλανθρωπική. Κατά την εκεί πολυσχιδή δράση του μερίμνησε μεταξύ άλλων και για την επαναλειτουργία της Ζωσιμαίας Σχολής μετά τον βομβαρδισμό που είχε υποστεί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης, την επανακυκλοφορία των «Ηπειρωτικών Χρονικών», ενώ σπουδαία υπήρξε η συμβολή του το 1964 στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που αναγνωρίσθηκε ως αυτοτελές ίδρυμα το 1970, καθώς και της δημιουργίας της εκεί Πανεπιστημιούπολης. Τον Μάιο του 1969 επί Χούντας, ανέλαβε την αρχηγία του «Βορειοηπειρωτικού Αγώνος» στον οποίον και αφιερώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο προωθώντας το τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Στις 25 Νοεμβρίου του 1973, όπου εκδηλώθηκε νέο πραξικόπημα που κατέλυσε την τότε δικτατορική κυβέρνηση του Σπύρου Μαρκεζίνη, κατόπιν προσκλήσεως του Δημητρίου Ιωαννίδη, ο Σεραφείμ προσήλθε από τα Ιωάννινα στην Αθήνα και όρκισε Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη και στη συνέχεια την κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973. Η ιεροπραξία αυτή της ορκωμοσίας πραγματοποιήθηκε χωρίς την άδεια του Αρχιεπισκόπου και συνιστά το κανονικό αδίκημα της εισπηδήσεως, το οποίο και τιμωρείται από τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας. Στα πλαίσια αυτά ο τότε Αρχιεπίσκοπος με έγγραφό του προς τη Σύνοδο κατήγγειλε την κανονική παράβαση και ζήτησε την επιβολή των σχετικών ποινών. Καθώς όμως και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είχε εκλεγεί αντικανονικά, κατά σαφή παράβαση της κείμενης νομοθεσίας που ορίζεται από το Κανονικό Δίκαιο, θεωρήθηκε πλέον ως ανεπιθύμητος. Στις 15 Δεκεμβρίου 1973 ο Ιερώνυμος Κοτσώνης υπέβαλε την παραίτησή του και τοποτηρητής του αρχιεπισκοπικού θρόνου ανέλαβε ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Γεώργιος Πάτσης, που ήταν ο αρχαιότερος εκ των ιεραρχών.
Εκλογή
Στις 12 Ιανουαρίου 1974 συνήλθε η κανονική Ιερά Σύνοδος, αποτελούμενη δηλαδή από τα μέλη της Ιεραρχίας που είχαν εκλεγεί προ της Δικτατορίας, ενώ απεκλείσθησαν οι αντικανονικώς εκλεγέντες επίσκοποι που εξελέγησαν από τις ψευδοσυνόδους της δικτατορίας (αριστίνδην Συνόδους). Δια της κανονικής πλέον Συνόδου, εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος σε διαδοχή του αντικανονικά εκλεγμένου προ επταετίας Ιερώνυμου Κοτσώνη. . Σημειώνεται ότι την εποχή εκείνη ο μητροπολίτης Ιωαννίνων έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από τις στρατιωτικές Αρχές γενικότερα.
Σύμφωνα με τον ιστορικό θεολόγο Χαράλαμπο (Χάρη) Ανδρεόπουλο, "η ανάδειξη του από Ιωαννίνων Σεραφείμ (Τίκα) στη θέση του Αρχιεπισκόπου, ήταν όπως συνέβη και στην περίπτωση του προκατόχου του Ιερωνύμου (Κοτσώνη), αποτέλεσμα μιας συγκυρίας την οποία, σ’ αυτήν τη δεύτερη φάση της δικτατορίας ήλεγχε ο ταξίαρχος Δημ. Ιωαννίδης. Αυτός ήταν που «κατήργησε» de facto τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο όταν τον αγνόησε στην ορκωμοσία της Κυβερνήσεως Αδ. Ανδρουτσοπούλου που προέκυψε μετά το νοεμβριανό αντιπραξικόπημα (25.11.1973) και την οποία Κυβέρνηση αφανώς κατηύθυνε, εξού και το παρωνύμιον «αόρατος δικτάτωρ» που του απεδόθη˙ αυτός ήταν που άνοιξε τον δρόμο για την ανάρρηση του από Ιωαννίνων Σεραφείμ στην Αρχιεπισκοπή". Οπως επισημαίνει ο Χ. Ανδρεόπουλος "δεν επρόκειτο, όμως, απλώς για μια αλλαγή προσώπων (Ιερώνυμος – Σεραφείμ), αλλά για μεταβολή την οποία προκάλεσε το καθεστώς για να αποκτήσει ερείσματα και, συνεπώς, στηρίγματα από την ανερχομένη και ελέγχουσα ήδη τα εκκλησιαστικά πράγματα μερίδα των παλαιών ιεραρχών. Η Ιερά Σύνοδος (η «μικρά» [Δ.Ι.Σ.] και η «μεγάλη» [Ι.Σ.Ι.]) είχε περάσει ήδη στα χέρια της «παλαιάς φρουράς», της «αντιοργανωσιακής», της «φιλοπατριαρχικής». Η «ιερωνυμική» πτέρυγα της Ιεραρχίας με έντονα προβλήματα συνοχής στο εσωτερικό της, μετά την ήττα της στη συνέλευση της Ιεραρχίας τον Μάιο του 1973, ευρίσκετο ήδη στην αντιπολίτευση αντιμετωπίζοντας επιπρόσθετο πρόβλημα παραταξιακής «ηγεσίας», καθώς με την παραίτηση του Ιερωνύμου στα μέσα Δεκεμβρίου του ’73 «απορφανίζεται» και εισέρχεται σε φάση αμυντικής περισυλλογής". Ο Χ. Ανδρεόπουλος υποστηρίζει ότι "η επιλογή της νέας –«ιωαννιδικής»– ηγεσίας της δικτατορίας να συμπράξει με τον ισχυρό πόλο που εκπροσωπούσε η «σεραφειμική» παράταξη δεν είχε ιδεολογικό έρεισμα˙ αποτελούσε «μονόδρομο» που τον υπαγόρευε η πολιτική σκοπιμότητα των στιγμών. Όσον αφορά τον Σεραφείμ η επιλογή του «κυοφορήθηκε» εντός της μερίδας της «παλαιάς» Ιεραρχίας. Το γεγονός ότι είχε γνωριμία με τον Ιωαννίδη, από την εποχή που ήταν συμπολεμιστές την εποχή της γερμανικής κατοχής στον «Ε.Δ.Ε.Σ.» του Ναπ. Ζέρβα, δεν ήταν αυτό που δρομολόγησε τις εξελίξεις˙ ασφαλώς, όμως, τις επιτάχυνε".
Αλλά και από εκκλησιαστικής άποψης ήταν ιδιαίτερα φίλα προσκείμενος προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η σχέση του οποίου με την Εκκλησία της Ελλάδος επί αρχιεπισκοπείας Ιερωνύμου δεν ήταν και η καλύτερη. Ο δε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της κυβέρνησης Ανδρουτσόπουλου, καθηγητής θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Χρήστου, συνεπικουρούμενος και από άλλους καθηγητές, συνέβαλε ιδιαίτερα στην εκλογή του Σεραφείμ και εκφώνησε λόγο με την εκλογή νέου αρχιεπισκόπου για αναγκαιότητα της επανόδου της Εκκλησίας στη νομοκανονικότητά της, προχωρώντας και υπογράφοντας την Συντακτική Πράξη 3/9 Ιανουαρίου 1974 θεωρώντας νομοκανονικούς επισκόπους της Ιεράς Συνόδου μόνο τους προ της 21ης Απριλίου αναδειχθέντες μητροπολίτες, δημιουργώντας έτσι ταυτόχρονα και ζήτημα καθαίρεσης για τους νεότερους.
Κατόπιν αυτών αλλά και σχετικής άδειας και του «Προέδρου» Δημήτρη Ιωαννίδη, η εκλογή του Σεραφείμ, που προαλειφόταν, έγινε στις 12 Ιανουαρίου στην Μονή Πετράκη, όπου και το Συνοδικό Μέγαρο, από διευρυμένη «Αριστίνδην Σύνοδο» καλούμενη «Πρεσβυτέρα Ιεραρχία», συγκροτημένη από 32 μητροπολίτες στην οποία τελικά έλαβαν μέρος οι 30. Κατά την εκλογή ο Σεραφείμ έλαβε 20 ψήφους, έναντι των συνυποψηφίων του, του μητροπολίτη Σερβίων Διονυσίου, που έλαβε 7 και του Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, που έλαβε 1 ψήφο (ο Χ. Ανδρεόπουλος αναφέρει στη μελέτη του ότι ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος [Θέμελης] αμέσως μετά τη διαλογή των ψηφοδελτίων ενώπιον της Συνόδου εδήλωσε πως δεν έθεσε υποψηφιότητα και ότι το ψηφοδέλτιο που έφερε το όνομά του δεν εγράφη από αυτόν. με τη σχετική δήλωσή του να έχει καταγραφεί στα Πρακτικά της Συνόδου στα οποία και παραπέμπει ο Χ. Ανδρεόπουλος ). Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της συντριπτικής πλειοψηφίας της εκλογής Σεραφείμ από τον τότε αρχιμανδρίτη Άνθιμο Ρούσσα, ο τότε Πατριάρχης Δημήτριος απέστειλε το ακόλουθο συγχαρητήριο τηλεγράφημα:
Αρχιεπισκοπικό έργο
thumb|200px|Η προτομή του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ στο κτίριο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Ως προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος, επισκέφθηκε τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αντιοχείας, Μόσχας, Σόφιας και Πατριαρχείο Βελιγραδίου.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ήταν επίτιμος διδάκτορας σε πολλά ξένα πανεπιστήμια. Στις 29 Μαΐου 1997 του απονεμήθηκε για τα 60 χρόνια υπηρεσίας του και προσφοράς του στην Εκκλησία και τη χώρα ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής, ανώτατη διάκριση που δίδεται συνήθως σε αρχηγούς κρατών. Επίσης είχε τιμηθεί, από τον Βασιλέα Παύλο με Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και Πολεμικό Σταυρό Α΄ τάξεως, καθώς και με Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, Αναμνηστικό Μετάλλιο Αντιστάσεως 1941-1945 και με διάφορα άλλα διπλώματα και παράσημα ξένων χωρών και Πατριαρχείων.
Ήταν Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Σιβιτανιδείου Σχολής. Ο Σεραφείμ υπήρξε ο ιεράρχης με τη μεγαλύτερη θητεία, 24 χρόνια, στην ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όρκισε έξι Προέδρους Δημοκρατίας και δεκατρείς πρωθυπουργούς.
Επί των ημερών του ιδρύθηκε ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος, που εξέπεμψε για πρώτη φορά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, τον Φεβρουάριο του 1989 και το πρώτο μήνυμα το απηύθυνε ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος.
Νοσηλεία και Κοίμηση
Επέλεξε να νοσηλεύεται σε δημόσιο νοσοκομείο. Τον Φεβρουάριο του 1998 νοσηλεύτηκε για τρεις ημέρες στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και εξήλθε στις 12 του μήνα, οπότε και πολλοί πιστοί τον περίμεναν στην έξοδο του νοσοκομείου και τον χειροκρότησαν. Τότε ο Σεραφείμ τούς ευχαρίστησε, αλλά δήλωσε ότι δεν είναι πολιτικός για να τον χειροκροτούν. Στα τέλη Φεβρουαρίου νοσηλεύτηκε και πάλι στο ίδιο Νοσοκομείο για 45 ημέρες. Απεβίωσε στο Λαϊκό Νοσοκομείο στην Αθήνα τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου 1998. thumb|200px|Ο τάφος του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ στο [[Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών|Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας.]] Μετά από τριήμερο λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία στις 13 Απριλίου. Ο συμπατριώτης του Χαρίλαος Φλωράκης, Γ.Γ. του ΚΚΕ, στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε κατά την εξόδιο ακολουθία ανέφερε μεταξύ άλλων: «''Η στάση σου απέναντι στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα στη χώρα μας, η εθνική σου υπερηφάνεια, οι χωρίς προκαταλήψεις σχέσεις σου απέναντι σ’ εκείνους που είχαν διαφορετική θρησκευτική, φιλοσοφική ή πολιτική θεώρηση, συνέβαλε στο χτύπημα της μισαλλοδοξίας και στο άνοιγμα του δρόμου της εθνικής συμφιλίωσης. Η ιστορία θα σ' το αναγνωρίσει αυτό.''»
Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ενταφιάστηκε στο Α' Κοιμητήριο των Αθηνών, δίπλα στους προκατόχους του Αρχιεπισκόπους. Επάνω στο μνήμα του χαράχθηκε ο ψαλμός: «Τὸ ἔλεός Σου Κύριε καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου.» Σε συνέντευξή του είχε δηλώσει: «Ελληνικέ λαέ, είμαι αυτός που φαίνομαι, δεν έχω άλλο πρόσωπο, απεχθάνομαι το ψέμα, δεν φοβάμαι ούτε μη χάσω τον θρόνο μου, ούτε και τον θάνατο, με τον οποίο κοιμήθηκα δίπλα του πολλές φορές. […] Φοβάμαι μόνον τον Θεό.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Άρτης Κατηγορία:Μητροπολίτες Ιωαννίνων Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Α' Τάξεως Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Παγκάρπιο
Ο όρος Παγκάρπιο (και ορθότερα παγκάρπιον) είναι ένας αρχαιολογικός συμβατικός όρος αρχιτεκτονικού και γλυπτικού κοσμήματος που παριστά στέφανο ή ημιστέφανο από άνθη και καρπούς.
Το κόσμημα αυτό απαντάται στην αρχαία ελληνική γλυπτική και αρχιτεκτονική κυρίως από τους ελληνιστικούς χρόνους όπου και επικρατεί ιδιαίτερα στη ρωμαϊκή περίοδο. Με το γλυπτό αυτό κόσμημα διακοσμούσαν οι αρχαίοι κυρίως βωμούς, σαρκοφάγους, καθώς και αρχιτεκτονικά μνημεία. Στους βωμούς και στις σαρκοφάγους το παγκάρπιο φέρεται σαν ημιστέφανος ή αρμαθός να κρέμεται από πάνω και εκατέρωθεν των βουκράνων ή άλλων μορφών ανθρώπων, ή μυθικών όντων, γοργόνων, Νηρηίδων, Ερώτων, ιππόκαμπων, αετών κ.λπ. Τούτο ήταν "γεγλυμμένο" (ανάγλυφο) που ξεκινούσε από τις πάνω γωνίες όπου και διέγραφε στην επιφάνεια της πλευράς ημικύκλιο εντός του οποίου πολλές φορές υπήρχε και επιγραφή.
Το παγκάρπιο είναι σύνηθες διακοσμητικό στην σύγχρονη νεοκλασσική αρχιτεκτονική, με το οποίο και στολίζονται το άνω μέρος των οικιών ή ενδιάμεσα των παραθύρων ή κάτω απ' αυτά, ακόμα δε και υπεράνω των κυρίων εισόδων των κτιρίων.
Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Γλυπτική Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Χαρούκι Μουρακάμι
Ο Χαρούκι Μουρακάμι (村上春樹), Κιότο 12 Ιανουαρίου 1949) είναι δημοφιλής σύγχρονος Ιάπωνας συγγραφέας και μεταφραστής. Το έργο του έχει περιγραφεί ως προσιτό και συγχρόνως εξαιρετικά περίπλοκο.
Βιογραφία
Ο Μουρακάμι γεννήθηκε στο Κιότο το 1949 αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νιότης του στο Κόμπε. Ο πατέρας του ήταν γιος Βουδιστή ιερέα. Η μητέρα του ήταν κόρη εμπόρου από την Οσάκα. Και οι δύο δίδασκαν Ιαπωνική λογοτεχνία.
Από την παιδική του ηλικία ο Μουρακάμι επηρεάστηκε βαθιά από την Δυτική κουλτούρα, ιδίως από τη δυτική μουσική και λογοτεχνία. Μεγάλωσε διαβάζοντας μια σειρά από έργα Αμερικάνων συγγραφέων, όπως ο Κουρτ Βόνεγκατ (Kurt Vonnegut) και ο Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν (Richard Brautigan) και συχνά ξεχωρίζει από άλλους Ιάπωνες συγγραφείς για τις δυτικές του επιρροές.
Ο Μουρακάμι σπούδασε θεατρικές τέχνες σε πανεπιστήμιο του Τόκυο. Η πρώτη του δουλειά ήταν σε ένα κατάστημα δίσκων. Λίγο πριν τελειώσει τις σπουδές του, άνοιξε ένα καφέ-τζαζ μπαρ στο Τόκυο με τη σύζυγο του Γιόκο. Το μπαρ ήταν υπό τη διεύθυνσή τους από το 1974 μέχρι το 1982. Πολλά από τα μυθιστορήματά του έχουν μουσικά θέματα και τίτλους που παραπέμπουν σε κλασσική μουσική (π.χ. Το Κουρδιστό Πουλί). Μερικά από τα μυθιστορήματά του έχουν τίτλους τραγουδιών ( π.χ. τα Dance, Dance, Dance, Νορβηγικό Δάσος (από το Norwegian Wood των Beatles, που αναφέρεται σε ξύλο - στα ελληνικά η λέξη Wood μεταφράστηκε δάσος) και South of the Border, West of the Sun). Είναι επίσης ενθουσιώδης μαραθωνοδρόμος. Έτρεξε τον κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας ανάποδα το 1983, ως τμήμα των ταξιδιωτικών του εντυπώσεων για χάρη αντρικού ιαπωνικού περιοδικού.
Ο Μουρακάμι έγραψε το πρώτο του έργο όταν ήταν 29. Έχει πει ότι εμπνεύστηκε ξαφνικά και ανεξήγητα το πρώτο του μυθιστόρημα σε ένα στάδιο ενώ παρακολουθούσε έναν αγώνα μπέιζμπολ το 1978. Όταν τελείωσε το γράψιμό του, το έστειλε σε ένα λογοτεχνικό διαγωνισμό και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Ακόμα και σε αυτό το πρώτο έργο του συναντά κανείς πολλά από τα βασικά στοιχεία της μετέπειτα ώριμης γραφής του: Δυτικοποιημένο στυλ, ιδιοσυγκρασιακό χιούμορ και συναισθηματική νοσταλγία. Η τεράστια επιτυχία του μυθιστορήματός του Νορβηγικό Ξύλο (1987) τον έκανε διάσημο στη χώρα του. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες σε Ασία, Ευρώπη και Αμερική. Ο ίδιος έχει μεταφράσει στα γιαπωνέζικα έργα των Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Τρούμαν Καπότε, Τζον Ίρβινγκ και Ρέιμοντ Κάρβερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες μεταφραστές Κατηγορία:Ιάπωνες περιηγητές Κατηγορία:Ιάπωνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι
Κωνσταντίνος Γ. Πετιμεζάς
Ο Κωνσταντίνος Πετιμεζάς (1863 - 1942) ήταν στρατιωτικός.
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και ήταν γιος του Γεωργίου Πετιμεζά. Ακολούθησε την παράδοση της οικογένειας και κατατάχθηκε στο στρατό. Αποφοίτησε από την σχολή Ευελπίδων και έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμου του 1897 και στους Βαλκανικούς πολέμους. Το 1915 έγινε αρχηγός του Δ΄ Σώματος Στρατού ενώ το 1917 εκδιώχθηκε από τους Βενιζελικούς και επέστρεψε μόλις το 1920 με τον βαθμό όμως του υποστρατήγου.
Στη συνέχεια στάλθηκε στην Μικρά Ασία όπου ανέλαβε υψηλόβαθμα πόστα. Με την άνοδο του Γεώργιου Χατζηανέστη διαφώνησε μαζί του και παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού διοικητή νοτίου περιοχής. Αποστρατεύθηκε το 1923 και αποσύρθηκε στα Καλάβρυτα.
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κωνσταντινος
Κοινότητα (οντότητα)
Κοινότητα είναι ένας συνήθης όρος της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο οποίος ορίζει μια διοικητική μονάδα. Η εν γένει θέση της στη διοικητική ιεραρχία δεν είναι σταθερή, αλλά αλλάζει ανάλογα με τη χρονική περίοδο και τη χώρα στην οποία αναφερόμαστε. Στην Ελλάδα ήταν πρωτοβάθμιος ΟΤΑ, μαζί με τον δήμο.
Σε αρκετά κράτη του εξωτερικού δεν υπάρχει ειδική λέξη για τον δήμο, αλλά χρησιμοποιείται η αντίστοιχη λέξη της κοινότητας. Έτσι για παράδειγμα στη Γαλλία ο δήμος ονομάζεται commune, στην Ιταλία comune, στη Γερμανία Gemeinde. Αυτό έχει τις ρίζες του στις μεσαιωνικές παραδόσεις των παραπάνω χωρών, όταν η κοινότητα ήταν συνώνυμη των όρκων αμοιβαίας υποστήριξης που έδιναν οι κάτοικοι μιας πόλης.
Κατηγορία:Τοπική Αυτοδιοίκηση
1802 Τσανγκ Χενγκ
Ο Τσανγκ Χενγκ (Zhang Heng) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,469. Ανακαλύφθηκε το 1964 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Κινέζου αστρονόμου, μαθηματικού, εφευρέτη και διανοητή Τσανγκ Χενγκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τσανγκ Χενγκ εκτιμάται σε 14 χιλιόμετρα περίπου. τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσανγκ Χενγκ
Ισολευκίνη
Ισομέρεια
Με βάση το χημικό τύπο της, C6H13NO2, έχει πολλά ισομερή θέσης, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι τα ακόλουθα αμινοξέα:
Βιοσύνθεση
Ως ένα βασικό αμινοξύ, η ισολευκίνη δεν μπορεί να συνθεθεί από τα ζώα, και γι' αυτό πρέπει να προσλαμβάνεται έτοιμη με την τροφή, συνήθως ως συνστατικό των πρωτεϊνών. Μπορεί όμως να βιοσυνθεθεί από τα φυτά και από μικροοργανισμούς, μέσω αρκετών σταδίων, αρχίζοντας από το πυροσταφυλικό οξύ και το α-κετογλουταρικό οξύ. Τα ένζυμα που εμπλέκονται στην τυπική βιοσύνθεση της λευκίνης είναι τα ακόλουθα: :
Μέσω αλογόνωσης 3-μεθυλοπεντανικού οξέος
Ρακεμικό μίγμα λευκίνης μπορεί να παραχθεί μέσω αλογόνωσης του 3-μεθυλοπεντανικού οξέος:
1. Το α-αλοξύ που προκύπτει έτσι, επιδράται με αμμωνία :
2. Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και αλαμίνης με εστεροποίηση για «προστασία» της καρβοξυλομάδας :
Αντίδραση Stracker
Με επίδραση υδροκυανίου (HCN) και αμμωνίας (NH3) σε 2-μεθυλοβουτανάλη [CH3CH2CH(CH3)CHO) :
Με αναγωγή του αντίστοιχου νιτροξέος
Από 3-μεθυλο-2-νιτροπεντανικό οξύ με αναγωγή :
Από δευτεροταγές βουτυλομηλονικό οξύ
Από δευτεροταγές βουτυλομηλονικό οξύ με μετροπή σε μονοαμίδιο και αποικοδόμηση-μετάθεση Hofmann :
Από το αντίστοιχο αμινονιτρίλιο
Από 2-αμινο-3-μεθυλοπεντανονιτρίλιο με υδρόλυση:
Αμφολυτική αυμπεριφορά
1. Η πιο χαρακτηριστική είναι η αμφολυτική διάστασή της:
και
Εστεροποίηση
Αντιδρά με αλκοόλες σχηματίζοντας αμινεστέρες. Αποτελεί και μέθοδο «προστασίας» της καρβοξυλομάδας.
Αλκυλίωση
Με επίδραση αλκυλοαλογονιδίων σχηματίζονται δευτεροταγή αμινοξέα:
Ακυλίωαη
Με επίδραση ακυλοαλογονιδίων σχηματίζονται δευτεροταγή αμιδοξέα. Αποτελεί και μέθοδο «προστασίας» της αμινομάδας, αφού τα αμίδια υδρολύονται.
Απαζώτωση
Με επίδραση νιτρώδους οξέος πρακτικά αντικαθίστανται η αμινομάδα με υδροξυλομάδα. Παράγεται 3-μεθυλο-2-υδροξυπεντανικό οξύ:
Ιθώμη (Θεσσαλίας)
Η Ιθώμη, το όνομα της οποίας προέρχεται από την ομώνυμη Νύμφη, που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ανάθρεψε τον Δία μαζί με τη Νύμφη Νέδα (μυθολογία), αναφέρεται στον «Νεών κατάλογο» του Ομήρου (Ιλιάδα, Β 729), σύμφωνα με τον οποίο οι κάτοικοί της μετείχαν στον Τρωικό πόλεμο με τις άλλες δύο πόλεις της Εστιαιώτιδας ή Ιστιαιώτιδας, Τρίκκη και Οιχαλία, κάτω από την αρχηγία των δοξασμένων παιδιών του «ιητήρα» Ασκληπιού, Μαχάονα και Ποδαλείριου.
Η Ιθώμη σήμερα
Σήμερα η θέση της αρχαίας Ιθώμης πιθανολογείται ότι βρίσκεται στο λόφο που είναι χτισμένο το χωριό Φανάρι Καρδίτσας, το οποίο ανήκει στον Δήμο Μουζακίου Καρδίτσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιθωμη
Σάιμον Σέιφερ
Ο Σάιμον Σέιφερ ή Σάφερ (αγγλικά: Simon Schaffer, 1 Ιανουαρίου 1955) είναι Βρετανός καθηγητής της ιστορίας της επιστήμης και φιλοσοφίας της επιστήμης στο αντίστοιχο τμήμα του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.