cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιατρός
Βιοϊατρική
Στο δυτικό πολιτισμό και κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων, η ιατρική βασίζεται όλο και περισσότερο στον επιστημονικό αναγωγισμό και τον υλισμό. Αυτό το ύφος της ιατρικής είναι πλέον κυρίαρχο σε όλο τον βιομηχανοποιημένο κόσμο, και συχνά αποκαλείται βιοϊατρική από ιατρικούς ανθρωπολόγους. Η Βιοϊατρική '' διαμορφώνει το ανθρώπινο σώμα και την ασθένεια σε ένα πολιτισμικά διακριτικό μοτίβο", και είναι μια κοσμοθεωρία που έγινε γνωστή από τους φοιτητές της ιατρικής. Μέσα σε αυτή την παράδοση, το ιατρικό μοντέλο είναι ένας όρος για το πλήρες «σύνολο διαδικασιών, στο οποίο εκπαιδεύονται όλοι οι γιατροί" (RD Laing, 1972), συμπεριλαμβανομένων των διανοητικών συμπεριφορών. Μία ιδιαίτερα σαφής έκφραση αυτής της θεώρησης του κόσμου, σήμερα κυρίαρχη μεταξύ των συμβατικών γιατρών, είναι η τεκμηριωμένη ιατρική. Στο πλαίσιο της συμβατικής ιατρικής, οι περισσότεροι γιατροί εξακολουθούν να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις αρχαίες παραδόσεις τους: "Το κριτικό πνεύμα και την επιφυλακτική στάση της αποκοπής της ιατρικής από τα δεσμά της ιεροσύνης και της κάστας. Δεύτερον, την αντίληψη της ιατρικής ως μια τέχνη που βασίζεται στην ακριβή παρατήρηση, και ως επιστήμη, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της επιστήμης του ανθρώπου και της φύσης. Τρίτον, τα υψηλά ηθικά ιδεώδη, που εκφράζονται στα πιο 'αξιομνημόνευτα των ανθρωπίνων εγγράφων' (Gomperz), τον όρκο του Ιπποκράτη και τέταρτον, τη σύλληψη και την υλοποίηση της ιατρικής ως το επάγγελμα του καλλιεργημένου τζέντλεμαν.- Sir William Osler, Chauvanism in Medicine (1902) [20]"Σε αυτή την παράδοση του δυτικού κόσμου, οι ιατροί θεωρούνται μέλη ενός γνωστικού επαγγέλματος, και απολαμβάνουν υψηλή κοινωνική θέση, συχνά σε συνδυασμό με τις προσδοκίες για υψηλό και σταθερό εισόδημα και εργασιακή ασφάλεια. Ωστόσο, όσοι ασκούν το επάγγελμα της ιατρικής, συχνά έχουν πολύωρο και ανελαστικό ωράριο εργασίας, με βάρδιες σε ακατάλληλες ώρες. Η υψηλή κοινωνική τους θέση προκύπτει εν μέρει από τις εκτεταμένες εκπαιδευτικές απαιτήσεις που έχουν, αλλά και λόγω των ιδιαίτερων ηθικών και νομικών καθηκόντων του επαγγέλματός τους. Ο όρος που χρησιμοποιείται παραδοσιακά από τους ιατρούς για να περιγράψει ένα άτομο που αναζητά τη βοήθειά τους είναι η λέξη ασθενής (αν και κάποιος που επισκέπτεται έναν ιατρό για έλεγχο ρουτίνας, μπορεί επίσης να περιγραφεί με αυτόν τον όρο). Αυτή η λέξη ασθενής είναι μια αρχαία υπενθύμιση του ιατρικού καθήκοντος, καθώς αρχικά σήμαινε «αυτός που υποφέρει». Το αγγλικό ουσιαστικό προέρχεται από τη λατινική λέξη patiens, τη μετοχή ενεστώτα του αποθετικού ρήματος, patior, που σημαίνει «πάσχω», και μοιάζει με το ελληνικό απαρέμφατο, το «πάσχειν» και το συγγενές ουσιαστικό του «πάθος».
Εναλλακτική Ιατρική
Ενώ η σύγχρονη βιοϊατρική έχει αποστασιοποιηθεί από τις αρχαίες ρίζες της στη θρησκεία και τη μαγεία, πολλές μορφές της παραδοσιακής ιατρικής και της εναλλακτικής ιατρικής συνεχίζουν να ασπάζονται το βιταλισμό σε διάφορες μορφές: «Εφ 'όσον η ζωή είχε τις δικές της μυστικές ιδιότητες, ήταν δυνατόν να έχει επιστήμες και φάρμακα βασισμένα σε αυτές τις ιδιότητες» (Grossinger 1980). Το Αμερικανικό Εθνικό Κέντρο για τη Συμπληρωματική και την Εναλλακτική Ιατρική (NCCAM) κατατάσσει τις θεραπείες CAM σε πέντε κατηγορίες ή τομείς που είναι οι εξής: εναλλακτικά ιατρικά συστήματα, ή πλήρη συστήματα θεραπείας και πρακτικής, παρεμβάσεις νου-σώματος, ή τεχνικές που έχουν σχεδιαστεί για να διευκολύνουν την επίδραση του νου στις σωματικές λειτουργίες και στα συμπτώματα, συστήματα βιολογικώς δομημένα που περιλαμβάνουν τη βοτανολογία και επεμβατικές μεθόδους βασισμένες στο σώμα, όπως η χειροπρακτική και η θεραπεία με μασάζ.
Κατά την εξέταση αυτών των εναλλακτικών παραδόσεων που διαφέρουν από τη βιοϊατρική (βλέπε παραπάνω), οι ανθρωπολόγοι τονίζουν ότι όλοι οι τρόποι σκέψης σχετικά με την υγεία και την ασθένεια έχουν σημαντικό πολιτιστικό περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένης της δυτικής συμβατικής ιατρικής.
Υγεία των Ιατρών
Ορισμένοι σχολιαστές έχουν υποστηρίξει ότι οι ιατροί έχουν καθήκον να λειτουργούν ως πρότυπα για το ευρύ κοινό σε θέματα υγείας, για παράδειγμα, με το να μην καπνίζουν. Πράγματι, στις περισσότερες δυτικές χώρες σχετικά λίγοι ιατροί καπνίζουν, και οι επαγγελματικές τους γνώσεις φαίνεται να έχουν ευεργετική επίδραση στην υγεία και τον τρόπο ζωής τους.
Σύμφωνα με μια μελέτη σε άνδρες ιατρούς, το προσδόκιμο ζωής των ιατρών είναι ελαφρώς υψηλότερο (73,0 χρόνια για τους λευκούς και 68,7 για τους έγχρωμους) από ότι στους δικηγόρους ή σε πολλούς άλλους επαγγελματίες υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Οι αιτίες θανάτου είναι λιγότερο πιθανές σε ιατρούς απ' ό,τι στο γενικό πληθυσμό και περιλαμβάνουν πάθηση του αναπνευστικού (συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας, πνευμονοκονίαση, COPD, με εξαίρεση το εμφύσημα και τη χρόνια απόφραξη των άλλων αεραγωγών), οι θάνατοι που σχετίζονται με το αλκοόλ, ορθοσιγμοειδείς και πρωκτικοί καρκίνοι, και βακτηριακές ασθένειες.
Οι ιατροί είναι έμπειροι στην έκθεση σε επαγγελματικούς κινδύνους, και υπάρχει ένα πολύ γνωστό ρητό ότι «οι γιατροί είναι οι χειρότεροι ασθενείς». Οι αιτίες θανάτου που φαίνονται να είναι υψηλότερες στον πληθυσμό των ιατρών περιλαμβάνουν αυτοκτονίες και αυτοτραυματισμό, αίτια που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, τα τροχαία ατυχήματα, και την αγγειοεγκεφαλική και ισχαιμική καρδιακή νόσο.
Εκπαίδευση και Κατάρτιση
Η ιατρική εκπαίδευση και οι οδοί σταδιοδρομίας για τους γιατρούς ποικίλουν ανά τον κόσμο.
Όλοι οι Επαγγελματίες Ιατροί
Σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες, τα προγράμματα για την είσοδο στην ιατρική εκπαίδευση είναι μαθήματα επιπέδου τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τα οποία διδάσκονται σε μία ιατρική σχολή που συνδέεται με ένα πανεπιστήμιο. Ανάλογα με τη δικαιοδοσία και το πανεπιστήμιο, η είσοδος μπορεί να ακολουθήσει κατευθείαν από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή προϋποθέτει προπτυχιακή εκπαίδευση.
Ο πρώτος τρόπος διαρκεί συνήθως πέντε ή έξι χρόνια για να ολοκληρωθεί. Τα προγράμματα που απαιτούν προηγούμενη προπτυχιακή εκπαίδευση (συνήθως ένα πτυχίο τριών ή τεσσάρων ετών, συχνά στην επιστήμη) διαρκούν συνήθως τέσσερα ή πέντε χρόνια. Ως εκ τούτου, η εκπαίδευση για την απόκτηση ενός βασικού πτυχίου ιατρικής μπορεί τυπικά να διαρκέσει 5-8 χρόνια, ανάλογα με τη νομοθεσία και το πανεπιστήμιο.
Μετά την ολοκλήρωση της κατάρτισης, οι πρόσφατα απόφοιτοι ιατροί είναι συχνά υποχρεωμένοι να πραγματοποιούν για ένα διάστημα επιβλεπόμενη πρακτική άσκηση πριν από την πλήρη κατοχύρωσή τους, συνήθως για ένα ή δύο χρόνια. Αυτό μπορεί να αναφέρεται ως «πρακτική», όπως τα "βασικά" χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο, ή ως "υπό όρους εγγραφή". Ορισμένες νομοθεσίες  συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, απαιτούν διαμονή κατά την πρακτική άσκηση.
Οι ιατροί κατέχουν πτυχίο ιατρικής ανάλογο με το πανεπιστήμιο από το οποίο αποφοίτησαν. Αυτό το πτυχίο δίνει στον ιατρό τις δυνατότητες να γίνει διπλωματούχος ή να είναι κατοχυρωμένος σύμφωνα με τους νόμους της συγκεκριμένης χώρας, και μερικές φορές διαφόρων χωρών, να υπόκειται σε απαιτήσεις για πρακτική άσκηση ή για την υπό όρους καταχώρηση.
Ειδικοί στην Εσωτερική Παθολογία
Η εκπαίδευση ειδικότητας αρχίζει αμέσως μετά την ολοκλήρωση του πρώτου σταδίου κατάρτισης, ή ακόμα και πριν. Σε άλλες νομοθεσίες, οι εκπαιδευόμενοι ιατροί πρέπει να αναλάβουν γενικού περιεχομένου εκπαίδευση για ένα ή περισσότερα χρόνια πριν από την έναρξη της εξειδίκευσης. Ως εκ τούτου, ανάλογα με τη νομοθεσία, ένας ειδικός ιατρός (παθολόγος) συχνά δεν αναγνωρίζεται ως ειδικός, μέχρι δώδεκα ή περισσότερα χρόνια μετά την έναρξη της βασικής ιατρικής εκπαίδευσης - πέντε έως οκτώ έτη στο πανεπιστήμιο για την απόκτηση μιας βασικής ιατρικής εκπαίδευσης, και άλλα εννιά χρόνια και περισσότερο για να αποκτήσει τον τίτλο του ειδικού.
Κανονισμός
Στις περισσότερες χώρες, οι ιατροί (με την όποια έννοια της λέξης) χρειάζονται την άδεια της κυβέρνησης για να κάνουν άσκηση. Η εν λόγω άδεια έχει σκοπό να προωθήσει τη δημόσια ασφάλεια, και συχνά την προστασία του δημόσιου τομέα, καθώς η ιατρική περίθαλψη συνήθως επιχορηγείται από τις εθνικές κυβερνήσεις.
Σε ορισμένες χώρες (π.χ. Σιγκαπούρη), είναι κοινό για τους ιατρούς να διογκώνουν τα προσόντα τους με τον τίτλο "Δόκτωρ" στην αλληλογραφία ή στις κάρτες τους, ακόμη και αν τα προσόντα τους περιορίζονται στο βασικό (π.χ. επίπεδο προπτυχιακό) πτυχίο. Σε άλλες χώρες (π.χ. Γερμανία), μόνο οι ιατροί που κατέχουν ακαδημαϊκό διδακτορικό τίτλο μπορούν να αυτοαποκαλούνται ιατροί.
Όλοι Όσοι Ασκούν το Επάγγελμα του Ιατρού
Μεταξύ των αγγλόφωνων χωρών, η διαδικασία αυτή είναι γνωστή είτε ως παροχή άδειας εξασκήσεως επαγγέλματος όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, ή ως εγγραφή ιατρού στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις άλλες χώρες της Κοινοπολιτείας και στην Ιρλανδία. Συνώνυμα που χρησιμοποιούνται αλλού είναι η λέξη  colegiación στην Ισπανία, Ishi menkyo στην Ιαπωνία, autorisasjon στη Νορβηγία, Approbation στη Γερμανία, και "άδεια εργασίας" στην Ελλάδα. Στη Γαλλία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, οι ιατροί πολίτες θα πρέπει να είναι μέλη του Τάγματος των Ιατρών για την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος.
Σε ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, το επάγγελμα αυτορυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό, με την κυβέρνηση να επιβεβαιώνει τη ρύθμιση του εποπτικού σωματείου του. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι ίσως το Ιατρικό Συμβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας. Γενικά σε όλες τις χώρες, οι ρυθμιστικές αρχές θα ανακαλέσουν την άδεια άσκησης επαγγέλματος σε περιπτώσεις κατάχρησης ή σοβαρού παραπτώματος.
Στις μεγάλες αγγλόφωνες ομοσπονδίες (Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Αυστραλία), η αδειοδότηση ή η καταχώρηση των ιατρών γίνεται σε κρατικό ή επαρχιακό επίπεδο ή εθνικά, όπως στη Νέα Ζηλανδία. Οι Αυστραλιανές πολιτείες έχουν συνήθως ένα «Ιατρικό Συμβούλιο», το οποίο έχει πλέον αντικατασταθεί από την Αυστραλιανή Ρυθμιστική Αρχή Επαγγελματιών Υγείας (AHPRA) στις περισσότερες πολιτείες, ενώ οι καναδικές επαρχίες έχουν συνήθως ένα «Κολέγιο Ιατρών και Χειρουργών." Όλες οι αμερικανικές πολιτείες έχουν μια υπηρεσία που συνήθως ονομάζεται «Ιατρικό Συμβούλιο», αν και υπάρχουν εναλλακτικά ονόματα, όπως «Συμβούλιο της Ιατρικής", "Συμβούλιο Ιατρικών Εξεταστών», «Επιτροπή Ιατρικών Αδειών", "Συμβούλιο Θεραπευτικών Τεχνών" ή κάποια άλλη παραλλαγή. Μετά την αποφοίτησή τους από την πρώτη επαγγελματική σχολή, οι ιατροί οι οποίοι επιθυμούν να κάνουν πρακτική άσκηση στις ΗΠΑ δίνουν συνήθως τυποποιημένες εξετάσεις, όπως η USMLE για τους MDs (ιατρούς) και τους DOS (Οστεοπαθητικούς) ή η Comlex-ΗΠΑ για τους Οστεοπαθητικούς, η οποία δεν είναι διαθέσιμη στους ιατρούς, (αν και οι  περισσότεροι Οστεοπαθητικοί στις ΗΠΑ δίνουν επίσης τις εξετάσεις USMLE και λαμβάνουν την ίδια εκπαίδευση ειδικότητας όπως οι ιατροί.
Ειδικοί στην Εσωτερική Παθολογία
Οι περισσότερες χώρες έχουν κάποια μέθοδο που αναγνωρίζει επίσημα τα προσόντα του ειδικευόμενου σε όλους τους κλάδους της ιατρικής, συμπεριλαμβανομένης της εσωτερικής παθολογίας. Μερικές φορές, αυτό έχει ως στόχο να προωθήσει τη δημόσια ασφάλεια με τον περιορισμό της χρήσης επικίνδυνων θεραπειών. Άλλοι λόγοι για τον έλεγχο των ειδικευόμενων μπορεί να είναι η τυποποίηση της αναγνώρισης για τη νοσοκομειακή απασχόληση  και ο περιορισμός εκείνων που δίνουν στους ειδικευόμενους το δικαίωμα να λαμβάνουν υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές για εξειδικευμένες υπηρεσίες.
Επίδοση και εποπτεία επαγγέλματος
Το θέμα των ιατρικών λαθών, η κατάχρηση των φαρμάκων, καθώς και άλλα θέματα στην ιατρική επαγγελματική συμπεριφορά έλαβαν ιδιαίτερη προσοχή σε όλο τον κόσμο, ιδίως μετά από μια επικριτική έκθεση του 2000, η οποία «αναμφισβήτητα εκτόξευσε» το κίνημα ασφάλειας του ασθενούς. Στις ΗΠΑ, το 2006 υπήρξαν λίγες οργανώσεις που έλεγξαν συστηματικά τις επιδόσεις. Στις ΗΠΑ μόνο το Τμήμα Υποθέσεων Βετεράνων πραγματοποιεί τυχαία δοκιμές φαρμάκων σε αντίθεση με τις πρακτικές δοκιμής φαρμάκων για άλλα επαγγέλματα που έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο κοινό συμφέρον.Οι επιτροπές αδειοδότησης στον κρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ βασίζουν τη διατήρηση της επάρκειας στη συνεχή εκπαίδευση. Με την αξιοποίηση της Εθνικής Τράπεζας  Ιατρικών Δεδομένων, της Ομοσπονδίας  Κρατικής Ιατρικής Επιτροπής Πειθαρχικής Αναφοράς, και  της Αμερικάνικης Ιατρικής Ένωσης  Θεραπευτών, τα 67 κρατικά συμβούλια ιατρικής (Ιατρών /Οστεοπαθητικών) συνεχώς αυτοαξιολογούν οποιεσδήποτε Δυσμενείς / Πειθαρχικές  Δράσεις  έχουν ληφθεί για κάποιον επαγγελματία  ιατρό, έτσι ώστε τα άλλα Διοικητικά Συμβούλια Ιατρικής στα οποία ο θεράπων ιατρός κατέχει ή έχει κάνει αίτηση για άδεια ασκήσεως της ιατρικής, να ειδοποιηθούν κατάλληλα, έτσι ώστε να αναλαμβάνεται διορθωτική, αμοιβαία δράση κατά του παράνομου ιατρού. Στην Ευρώπη, από το 2009 τα συστήματα υγείας διοικούνται σύμφωνα με διάφορες εθνικές νομοθεσίες, και μπορεί επίσης να ποικίλλουν ανάλογα με τις περιφερειακές διαφορές ομοίως  με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Χειροπράκτες
Στην Ελβετία, οι φοιτητές από το 2008 έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης κερδίζοντας  ένα πτυχίο Ιατρικής (με επίκεντρο την χειροπρακτική) και ένα μεταπτυχιακό στη Χειροπρακτική Ιατρική. Παρακολουθώντας την ιατρική σχολή, γίνονται «ιατροί» με πιο παραδοσιακή έννοια του όρου. Οι Ελβετοί χειροπράκτες αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις με παρόμοιο τρόπο με τους διεθνείς ομολόγους τους, ενώ απολαμβάνουν ένα μεγαλύτερο αριθμό ιατρικών γνωματεύσεων ειδικότητας.
Νοσηλευτές Θεραπευτές
Οι Νοσηλευτές θεραπευτές στις Ηνωμένες Πολιτείες  είναι προηγμένοι νοσηλευτές ως προς την πρακτική άσκηση που κατέχουν μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών, όπως ένας Γιατρός της Νοσηλευτικής Πρακτικής. Στον Καναδά, οι νοσηλευτές έχουν συνήθως ένα μεταπτυχιακό τίτλο νοσηλευτικής, καθώς επίσης και ουσιαστική εμπειρία που έχουν αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια. Οι Νοσηλευτές μπορεί να εργάζονται σε παρεμφερείς τομείς, όπως οι ιατροί, με έμφαση στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Η νοσηλευτική επιστήμη είναι βέβαια ανεξάρτητη επιστήμη από την ιατρική και οι νοσηλευτές είναι εκπαιδευμένοι στη νοσηλευτική θεωρία και πρακτική, αντί για την καθαρή και εφαρμοσμένη ιατρική πρακτική. Το πεδίο εφαρμογής της πρακτικής για έναν ασκούμενο νοσηλευτή στις Ηνωμένες Πολιτείες ορίζεται από τα συμβούλια ελέγχου της νοσηλευτικής, σε αντίθεση με διοικητικά συμβούλια της ιατρικής που ελέγχουν τους ιατρούς.
Μηλολόνθη
Η Μηλολόνθη (Melolontha) είναι γένος κολεοπτέρων από την πρώην οικογένεια Scarabaeidae. Η οικογένεια αυτή σήμερα θεωρείται υπεροικογένεια και ονομάζεται Scarabaeoidea και η μηλολόνθη κατατάσσεται στην οικογένεια Melolonthidae.
Παγκοσμίως διακρίνονται περίπου 62 είδη του γένους Μηλολόνθη. Στην Ευρώπη το γένος εκπροσωπείται με έξι είδη, από τα οποία στην Ελλάδα συναντούμε τέσσερα, την Melolontha albida, την Melolontha melolontha,  την Melolontha pectoralis  και την Melolontha taygetana  ενδημική στην Ελλάδα. Το είδος Melolontha hippocastani δεν αναφέρεται για την Ελλάδα.
Εφόσον το όνομα Μηλολόνθη είναι πολύ παλαιό χρησιμοποιείται και για άλλα έντομα όπως τη χρυσόμυγα και γενικότερα για τα έντομα με προνύμφες παρόμοιες με τις προνύμφες της μηλολόνθης.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Τα είδη μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους. Η απόληξη της κοιλιάς (Pygidium, εικόνα του ταξινομοπλαισίου) είναι επιμήκης και κυρτή προς τα κάτω. Μοιάζει λίγο με κεντρί.
Το κεφάλι δείχνει προς τα μπροστά. Οι άνω γνάθοι και το άνω χείλος δεν είναι ορατά από πάνω, καλύπτονται από την μπροστινή πλάκα της κεφαλικής κάψας. Οι κεραίες είναι ελασματοειδείς και συνίστανται από δέκα άρθρα. Το πρώτο μέρος, το μαστίγιο, αποτελείται από το γερό σκάπο, το μικρό δεύτερο άρθρο (ποδίσκος) και το σχετικά επίμηκες τρίτο άρθρο. Στο αρσενικό τα ακόλουθα επτά άρθρα είναι αρκετά επεκταμένα προς τα μπροστά και μπορούν να κινούνται μεταξύ τους. Στο σύνολο αποτελούν μια βεντάλια με επτά ελάσματα (Εικ. 10). Στο θηλυκό το τέταρτο άρθρο των κεραιών είναι μόνο λίγο επεκταμένο και η βεντάλια αποτελείται από έξι ελάσματα.
Τα μπροστινά πόδια είναι σκαπτικού τύπου. Η μπροστινή κνήμη είναι διευρυμένη και έχει δυο φαρδιά δόντια στην άκρη της έξω πλευράς (Εικ. 9). Οι οπίσθιες κνήμες  έχουν αυλάκωση για τους ταρσούς. Δίπλα στο στόμα αυτής της αυλάκωσης στην οπίσθια άκρη της κνήμης υπάρχουν δυο γερά αγκάθια, το ένα πολύ κοντά στο άλλο ( βλέπονται το καλύτερο στην εικόνα του ταξινομοπλαισίου αριστερά). Οι ταρσοί όλων των ποδιών είναι πενταμερείς (Εικ. 10).
Χαρακτηριστικά της προνύμφης
Η προνύμφη (Εικ. 1, 2, 3) κατά μεγάλο μέρος είναι άσπρη και με μαλακό σώμα. Λέγεται και ασπροσκούληκο. Οι προνύμφες αποκτούν μήκος έως 65 χιλιοστών. Οι τελευταίοι κοιλιακοί δακτύλιοι είναι παχείς και κυρτοί προς τα κάτω, σχεδόν κουλουριασμένοι, έτσι ώστε το σκουλήκι σε επίπεδο έδαφυς να πέφτει στην πλευρά. Οι τελευταίοι κοιλιακοί δακτύλιοι είναι διογκωμένοι και φαίνονται λίγο μαυρισμένοι από τα περιττώματα στο εσωτερικό. Το σώμα είναι μαλακό, μόνο τα έξι πόδια, η κεφαλική κάψα με τα στοματικά μόρια και τις κοντές κεραίες, όπως και τα στίγματα του τραχειακού συστήματος είναι σκληρά από την πρωτεΐνη χιτίνη, που δίνει και χρώμα σαν το κεχριμπάρι στα όργανα αυτά.
Βιολογία
Τα ενήλικα έντομα γίνονται ορατά κατά την άνοιξη, όταν τα φύλλα των φυλλοφόρων δέντρων είναι ακόμα μαλακά. Επιζούν το πολύ μερικές εβδομάδες. Για να ωριμάσουν τα γεννητικά όργανα, η Μηλολόνθη πρέπει να καταναλώνει φύλλα. Βγαίνοντας από το χώμα το βράδυ, πετάει στις κορυφές κοντινών θάμνων ή δέντρων, όπου με την βοήθεια των οσφρητικών δεξιοτήτων τα έντομα συγκεντρώνονται μαζικά σε επιλεγμένα δέντρα. Αυτό σε χρόνια πληθυσμιακής έκρηξης τα κάνει αρκετά επιζήμια. Μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρα το φύλλωμα ενός δέντρου ή και περιοχής δάσους. thumb|120px|left|Εικ.4: Σύζευξη, λεπτομέρεια φωτο Fritz Geller-Grimm Κατά τη σύζευξη παίρνουν μια εξαιρετική στάση, με τα οπίσθια άκρη της κοιλίας κολλημένα το ένα στο άλλο, τα κεφάλια σε αντίθετη κατεύθυνση και τον άξονας των σωμάτων περιστραμμένο κατά 180 μοίρες (Εικ. 4). Η σύζευξη μπορεί να κρατάει μερικές ώρες. Μετά τη σύζευξή τα αρσενικά γρήγορα φτάνουν το τέλος της ζωής τους.
Μετά την γονιμοποίηση των αυγών, το θηλυκό ψάχνει σχετικά με την υγρασία την θερμοκρασία και την πυκνότητα το κατάλληλο χώμα και σκάβοντας εξαφανίζει από τους περισσότερους της. Σε βάθος 14 μέχρι 40 χιλιοστόμετρων αποθέτει τα περίπου 70 αυγά της σε δέματα από 10 έως 30 αυγά. Μετά από περίπου ενάμισι μήνα εκκολάπτει το πρώτο νυμφικό στάδιο. Για την ανάπτυξη η προνύμφη χρειάζεται τρία έως πέντε χρόνια ανάλογα με τις κλιματικές και καιρικές συνθήκες. Κάθε χρόνο υφίσταται από μια έκδυση. Για τις εκδύσεις και για τη διαχείμαση η προνύμφη μπορεί να κατεβαίνει μέχρι ενάμισι μέτρο στο έδαφος. Η νύμφωση πραγματοποιείται μετά από τρία ή τέσσερα χρόνια το φθινόπωρο. Η πλαγγόνα είναι ελεύθερου τύπου (Puppa libera, Εικ. 5, 6, 7). Τέσσερις έως οκτώ εβδομάδες αργότερα βγαίνει το ακμαίο, αλλά παραμένει στο έδαφος μέχρι την επόμενη άνοιξη.
Εξ αιτίας της διάρκειας του βιολογικού κύκλου δεν είναι έκπληξη, που σε βόρειες και νότιες περιοχές τέσσερα χρόνια μετά από μια πληθυσμιακή έκρηξη σε καμιά περιοχή δεν παρατηρείται καμία άλλη πληθυσμιακή έκρηξη. Εφόσον οι προνύμφες καταβροχθίζουν σχεδόν κάθε είδος ριζών, που βρίσκεται μπροστά τους, οι προνύμφες μπορούν να προκαλούν τεράστιες ζημίες σε καλλιέργειες κάθε τύπου, ιδιαίτερα στο τελευταίο νυμφικό στάδιο, δηλαδή την χρονιά πριν από μια πληθυσμιακή έκρηξη.
Καταπολέμηση
Κατά την προβιομηχανική περίοδο τα κολεόπτερα μαζεύονταν με τα χέρια και χρησιμοποιούνταν για ζωοτροφές. Σε ορισμένα μέρη, οι άνθρωποι κατανάλωναν και οι ίδιοι τα έντομα αυτά. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν εντομοκτόνα χημικά προϊόντα. Σήμερα είναι γνωστά και τα μειονεκτήματα των εντομοκτόνων στην γεωργία και δασοκομία και η χρήση τους περιορίζεται όσο είναι δυνατόν. Για τα ακμαία γίνεται ψεκασμός των δέντρων, καμιά φορά από αεροπλάνα ή ελικόπτερα. Για τις προνύμφες γίνεται ψεκασμός των χωραφιών. Πάντοτε θα έπρεπε να γίνει μια προσεκτική ζύγιση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων. Για τα σπάνια ή ενδημικά είδη μπορεί να προκύπτει το ζήτημα της προστασίας.
Melolontha melolontha
Η πρώτη περιγραφή της Melolontha melolontha δόθηκε από τον Λινναίος το 1758. Γι αυτό το πλήρες όνομά της είναι Melolontha melolontha (Linneus, 1758) (Εικ. 8, 9, 10). Είναι το πιο κοινό είδος του γένους γι αυτό ένα από τα πολλά συνώνυμα είναι Melolontha vulgaris (Fabricius 1775). Τα βόρεια σύνορα του χώρου διαμονής συμπίπτουν περίπου με το βόρειο πλάτος των 58°. Προς τα νότια οι καλοκαιρινές ξηράνσεις περιορίζουν τη γεωγραφική εξάπλωση του είδους. Πληθυσμιακές εκρήξεις παρατηρούνται όμως μόνο βόρεια από τα 39° βόρειου γεωγραφικού πλάτους.
Το είδος αναγνωρίζεται από το μακρύ Pygidium, στα αρσενικά λίγο μακρύτερο, παρά στα Θηλυκά (Εικ. 1, 8, 10 και εικόνα του ταξινομοπλαισίου).
Melolontha albida
Στο παρελθόν το όνομα Melolontha albida δόθηκε από διάφορους εντομολόγους σε διάφορες ομάδες του  γένους  Melolontha. Ο Ούγγρος Frivaldszky το 1835, ο Γάλλος Laporte de Castelnau το 1840 ο Γάλλος Mulsant το 1842 και ο Αυστριακός Redtenbacher το 1949 έκαναν περιγραφές από το δικό τους Melolontha albida. Αυτό δεν επιτρέπεται σύμφωνα με τους νόμους της συστηματικής ταξινόμησης στη Βιολογία. Γινόταν όμως, γιατί στην αρχή των σύγχρονων ταξινομήσεων τα μέσα επικοινωνίας δεν ήταν επαρκή για να ξέρει ο κάθε εντομολόγος τι κάνει άλλος εντομολόγος στην άλλη άκρη της Ευρώπης. Εξάλλου οι λατινικές περιγραφές ήταν τόσο περιορισμένες και απλές που έδωσαν περιθώριο για παρεξηγήσεις. Σήμερα μόνο η Melolontha albida (Frivaldszky, 1835) θεωρείται γνήσιο είδος ως βιολογική έννοια. Στην άλλη πλευρά η Melolontha albida (Frivaldszky, 1835) είναι συνώνυμο με τη Melolontha candicans (Burmeister, 1855) και με τη  Melolontha naxiana (Reitter, 1887). Το είδος αυτό το συναντούμε κυρίως στην Τουρκία, όπου αναφέρονται και ζημιές στις φυτείες φουντουκόδεντρων προκαλούμενες από την Melolontha albida. Στην Ελλάδα μπορούμε να τη συναντήσουμε στις Κυκλάδες και στα νησιά του Βορείου Αιγαίου.
Melolontha pectoralis
Το πλήρες όνομά του είδους αυτού είναι Melolontha melolontha (Megerle, 1812) (Εικ. 11, 12, 13). Είναι σπάνιο είδος και σε μερικά μέρη απειλείται με εξαφάνιση. Η προνύμφη για την ανάπτυξη θέλει σχετικά υγρό έδαφος. Τα θηλυκά αναγνωρίζονται εύκολα, γιατί το Pygidium είναι χωρίς προέκταση (Εικ.12, 13). Στα αρσενικά η προέκταση του Pygidium μοιάζει πολύ με αυτήν της Melolontha melolontha, είναι όμως πιο ασθενής. Οι πιο δυτικές αναφορές είναι από τη Γαλλία, οι πιο ανατολικές προέρχονται από τη Νότια Ρωσία. Δεν υπάρχουν αναφορές από την Ουκρανία, τη Βουλγαρία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Ελβετία.
Πηγές
Κατηγορία:κολεόπτερα
ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ
Οι ΗΠΑ έχουν φιλοξενήσει κάθε φορά τη διοργάνωση, ενώ δύο φορές έγινε συνδιοργάνωση των ΗΠΑ με το Μεξικό και μία φορά με τον Καναδά. Το πρώτο πρωτάθλημα CONCACAF διεξήχθη το 1963 και αντικατέστησε το πρωτάθλημα CCCF και το NAFC. Διήρκεσε μέχρι το 1971 και από το 1973 ως το 1989 δε διεξήχθη διοργάνωση. Πρωταθλήτρια του CONCACAF θεωρήθηκε η ομάδα με τα καλύτερα αποτελέσματα στα Παγκόσμια Κύπελλα των ετών αυτών. Το 1991 το πρωτάθλημα αναγεννήθηκε με την ονομασία Gold Cup (Χρυσό Κύπελλο). Έκτοτε, 7 φορές το έχει κερδίσει το Μεξικό, 6 φορές οι ΗΠΑ και μία φορά ο Καναδάς.
Το Κύπελλο Εθνών Κεντρικής Αμερικής (UNCAF) και το Κύπελλο της Καραϊβικής είναι οι διοργανώσεις που οδηγούν σε πρόκριση στο Χρυσό Κύπελλο και στο δικαίωμα να συμμετάσχει κάποια ομάδα στο τελευταίο. Στον πιο πρόσφατο τελικό, στις 17 Ιουλίου 2023, τον τίτλο κατέκτησε η ομάδα του Μεξικού, με νίκη επί του Παναμά.
ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: (Με πλάγιους χαρακτήρες οι ομάδες που προσκλήθηκαν) 1 Δε διεξήχθη καμία επίσημη διοργάνωση. Οι ομάδες με τα καλύτερα αποτελέσματα στο Παγκόσμιο Κύπελλο θεωρήθηκαν πρωταθλητές. 2 Στον τελικό γύρο έλαβαν μέρος μόλις 3 ομάδες. 3 Η Κόστα Ρίκα και η Τζαμάικα ισοφάρισαν με 1-1 στην παράταση και μοιράστηκαν την 3η θέση. 4 Δεν έγινε αγώνας για την 3η θέση, η τρίτη θέση μοιράστηκε.
Τίτλοι
thumb|70px|Το τρόπαιο σε μορφή svg
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρυσο Κυπελλο
Βρετανικός αποικισμός της Αμερικής
Ο βρετανικός αποικισμός της Αμερικής περιλαμβάνει την ιστορία της επιβολής ελέγχου, εγκατάστασης και αποαποικιοποίησης των ηπείρων της Αμερικής από το Βασίλειο της Αγγλίας, το Βασίλειο της Σκωτίας και, μετά από την ένωση αυτών των δύο χωρών το 1707, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. Οι πρώτες προσπάθειες αποικισμού από το Βασίλειο της Αγγλίας άρχισαν τον 16ο αιώνα, όμως η πρώτη μόνιμη βρετανική αποικία αποτελεί το Τζέιμσταουν, που ιδρύθηκε το 1607. Κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων ιδρύθηκαν πολλές αποικίες στη Βόρεια Αμερική, την Κεντρική Αμερική, τη Νότια Αμερική και τα νησιά της Καραϊβικής. Αν και οι περισσότερες πρώην βρετανικές αποικίες στην Αμερική απέκτησαν τελικά την πλήρη ανεξαρτησία τους, μερικές αποφάσισαν να παραμείνουν κάτω από τη δικαιοδοσία της Βρετανίας ως Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη.
Η Βόρεια Αμερική κατοικούνταν για αιώνες πριν τη διεξαγωγή της αποστολής του Χριστόφορου Κολόμβου το 1492 από ιθαγενείς πληθυσμούς. Η αγγλική εξερεύνηση της ηπείρου ξεκίνησε στα τέλη του 15ου αιώνα, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η ίδρυση από τον Ουόλτερ Ράλεϊ της βραχύβιας αποικίας Ρόανοου το 1585. Με την ίδρυση του Τζέιμσταουν, στον Κόλπο Τσέζαπικ, οι Άγγλοι ίδρυσαν την πρώτη επιτυχημένη μόνιμη αποικία τους στη Βόρεια Αμερική, που εξελίχθηκε στην πρωτεύουσα της Αποικίας της Βιρτζίνια. Το 1620, μια ομάδα Πουριτανών ίδρυσε μια δεύτερη μόνιμη αποικία στις ακτές του Κέιπ Κοντ και ακολούθησαν αρκετές άλλες αγγλικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική, κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα. Με την έκδοση ενός βασιλικού διατάγματος, η Εταιρεία του Κόλπου του Χάντσον ίδρυσε τη Γη του Ρούπερτ στη λεκάνη απορροής του Κόλπου Χάντσον. Οι Άγγλοι ίδρυσαν ή κατέκτησαν επίσης αρκετές αποικίες στην Καραϊβική, συμπεριλαμβανομένων των Μπαρμπάντος και της Τζαμάικα.
Η Αγγλία κατέλαβε την ολλανδική αποικία της Νέας Ολλανδίας, κατά τη διάρκεια των Αγγλο-Ολλανδικών Πολέμων των μέσων του 17ου αιώνα, αφήνοντας έτσι τη Βόρεια Αμερική διαιρεμένη μεταξύ της Αγγλικής, Ισπανικής και Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Μετά από δεκαετίες πολέμου με τη Γαλλία, η Βρετανία πήρε τον έλεγχο της γαλλικής αποικίας του Καναδά, καθώς και αρκετών εδαφών της Καραϊβικής, το 1763. Με τη βοήθεια της Γαλλίας και της Ισπανίας, πολλές από τις βορειοαμερικανικές αποικίες απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από τη Βρετανία, μέσα από τη νίκη τους κατά την Αμερικανική Επανάσταση (1775–1783). Οι ιστορικοί μερικές φορές αναφέρονται στη Βρετανική Αυτοκρατορία μετά το 1783 ως η "Δεύτερη Βρετανική Αυτοκρατορία". Την περίοδο αυτή, η Βρετανία επικεντρώθηκε περισσότερο στην επέκταση στην Ασία και την Αφρική, δίνοντας περισσότερη έμφαση στο εμπόριο. Παρόλα αυτά, η Βρετανία συνέχισε να αποικίζει τμήματα της Αμερικής κατά τον 19ο αιώνα, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της Βρετανικής Κολομβίας και ιδρύοντας τις αποικίες των Νήσων Φώκλαντ και της Βρετανικής Ονδούρας. Η Βρετανία απέκτησε επίσης τον έλεγχο αρκετών αποικιών, συμπεριλαμβανομένου του Τρινιντάντ και της Βρετανικής Γουιάνας, μετά την ήττα της Γαλλίας στους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η Βρετανία ξεκίνησε μια διαδικασία χορήγησης αυτοδιοίκησης στις αποικίες που διέθετε στη Βόρεια Αμερική. Οι περισσότερες από αυτές τις αποικίες προσχώρησαν στη Συνομοσπονδία του Καναδά, κατά τη δεκαετία του 1860 και του 1870, αν και η Νέα Γη προσχώρησε το 1949. Ο Καναδάς απέκτησε πλήρη αυτονομία μετά την ψήφιση του Καταστατικού του Ουέστμινστερ το 1931, αν και διατήρησε διάφορους δεσμούς με τη Βρετανία και εξακολουθεί να αναγνωρίζει τον Βρετανό μονάρχη ως τον αρχηγό του κράτους. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι περισσότερες από τις υπόλοιπες βρετανικές αποικίες στην Αμερική κέρδισαν την ανεξαρτησία τους, μεταξύ 1962 και 1983. Πολλές από τις πρώην βρετανικές αποικίες αποτελούν μέρος της Κοινοπολιτείας των Εθνών, μιας πολιτικής ένωσης που αποτελείται κυρίως από πρώην αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Πρώιμος αποικισμός, 1607–1630
Το 1606, ο Βασιλιάς Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας εξουσιοδότησε με βασιλικά διατάγματα την Εταιρεία του Πλίμουθ και την Εταιρεία του Λονδίνου να ιδρύσουν μόνιμες εγκαταστάσεις στη Βόρεια Αμερική. Το 1607, η Εταιρεία του Λονδίνου ίδρυσε μια μόνιμη αποικία, το Τζέιμσταουν στον Κόλπο Τσέζαπικ, όμως η αποικία Πόφαμ της Εταιρείας του Πλίμουθ σύντομα καταλήθηκε. Οι άποικοι στο Τζέιμσταουν αντιμετώπισαν ακραίες αντιξοότητες και μέχρι το 1617 υπήρχαν μόνο 351 επιζώντες από τους 1700 αποίκους, που είχαν μεταφερθεί αρχικά στο Τζέιμσταουν. Όταν οι άποικοι της Βιρτζίνια ανακάλυψαν την αποδοτικότητα της καλλιέργειας του καπνού, ο πληθυσμός του οικισμού αυξήθηκε από 400 αποίκους το 1617 σε 1240 αποίκους το 1622. Εν τω μεταξύ η Εταιρεία του Λονδίνου χρεοκόπησε λόγω των αψιμαχιών με ιθαγενείς της περιοχής, αναγκάζοντας το αγγλικό στέμμα να αναλάβει τον άμεσο έλεγχο της Αποικίας της Βιρτζίνια. Το 1609, ένα αγγλικό πλοίο που ταξίδευε προς τη Βιρτζίνια ναυάγησε κοντά στις ακτές του νησιού Βερμούδες· αν και το πλήρωμα τελικώς σώθηκε, η Αγγλία στη συνέχεια αποίκισε τις Βερμούδες και ίδρυσε εκεί την Πόλη του Αγίου Γεωργίου. Μεταξύ των τελών της δεκαετίας του 1610 και της Αμερικανικής Επανάστασης, οι Βρετανοί απέστειλαν περίπου 50.000 έως 120.000 κατάδικους τους στις αμερικανικές αποικίες τους.
Στο χώρο της Καραϊβικής δημιουργήθηκαν ορισμένες από τις σημαντικότερες και πιο προσοδοφόρες αποικίες της Αγγλίας, παρότι οι αρχικές προσπάθειες για ίδρυση αποικιών εκεί απέτυχαν. Μια προσπάθεια δημιουργίας μιας αποικία στη Γουιάνα, το 1604, διήρκεσε μόνο δύο χρόνια και απέτυχε στον κύριο στόχο της να βρει κοιτάσματα χρυσού. Επίσης, αποικίες στην Αγία Λουκία (1605) και τη Γρενάδα (1609) γρήγορα έπαυσαν να υπάρχουν. Ενθαρρυμένος από την επιτυχία της Βιρτζίνια, ο Βασιλιάς Κάρολος Α΄ χορήγησε το 1627 με διάταγμα στην Εταιρεία Μπαρμπάντος το δικαίωμα ίδρυσης μιας αποικίας στο ακατοίκητο τότε νησί της Καραϊβικής, το σημερινό Μπαρμπάντος, που πήρε το όνομά του από την Εταιρεία. Οι πρώτοι άποικοι απέτυχαν στις προσπάθειές τους να καλλιεργήσουν καπνό, αλλά είχαν μεγάλη επιτυχία στην καλλιέργεια ζάχαρης.
Αποικίες των Δυτικών Ινδιών
Η επιτυχία των προσπαθειών αποικισμού στα Μπαρμπάντος ενθάρρυνε την ίδρυση περισσότερων αποικιών στην Καραϊβική. Μέχρι το 1660 η Αγγλία είχε ιδρύσει αποικίες ζάχαρης στον Άγιο Χριστόφορο, την Αντίγκουα, το Νέβις και το Μοντσερράτ, ενώ το 1648 ξεκίνησε ο αγγλικός αποικισμός των Μπαχάμων με την ίδρυση μιας αποικίας στο νησί της Ελεύθερας από μια ομάδα Πουριτανών. Η Αγγλία ίδρυσε άλλη μία αποικία ζάχαρης το 1655 μετά την επιτυχή εισβολή της στη Τζαμάικα, κατά τη διάρκεια του Αγγλο-Ισπανικού Πολέμου. Η Ισπανία αναγνώρισε την αγγλική κατοχή της Τζαμάικα και των Νησιών Κέιμαν με τη Συνθήκη της Μαδρίτης του 1670. Το 1670, η Αγγλία κατέλαβε την Τορτόλα από τους Ολλανδούς και, στη συνέχεια, απέκτησε τον έλεγχο των κοντινών νησιών Ανεγκάντα και Βίρτζιν Γκόρντα, που θα αποτελέσουν αργότερα τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, οι αποικίες ζάχαρης υιοθέτησαν το σύστημα των φυτειών ζάχαρης των Πορτογάλων της Βραζιλίας και το οποίο εξαρτιόταν από τη δουλεία. Μέχρι την κατάργηση του εμπορίου σκλάβων, το 1807, η Βρετανία μετέφερε 3,5 εκατομμύρια Αφρικανούς σκλάβους στην Αμερική, το ένα τρίτο δηλαδή του συνόλου των σκλάβων που μεταφέρθηκαν μέσω του Ατλαντικού στην Αμερική. Πολλοί από τους σκλάβους συλλήφθηκαν από τη Βασιλική Αφρικανική Εταιρεία στη Δυτική Αφρική, αν και άλλοι προήλθαν από τη Μαδαγασκάρη. Αυτοί οι σκλάβοι σύντομα αποτέλεσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού στις αποικίες της Καραϊβικής, όπως στα νησιά Μπαρμπάντος και Τζαμάικα, στα οποία καθιερώθηκαν αυστηροί κώδικες σκλάβων, εν μέρει για να αποτρέψουν εξεγέρσεις τους.
Αποικίες της Νέας Αγγλίας
Μετά την επιτυχία των Αποικιών του Τζέιμσταουν και του Πλίμουθ, περισσότερες αγγλικές ομάδες δημιούργησαν εγκαταστάσεις στην περιοχή που έγινε γνωστή ως Νέα Αγγλία. Το 1629, μια νέα ομάδα Πουριτανών με επικεφαλής τον Τζον Γουίνθροπ ίδρυσε την Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης, ενώ γύρω στο 1635 περίπου δέκα χιλιάδες Άγγλοι έποικοι ζούσαν στην περιοχή μεταξύ του ποταμού Κονέκτικατ και του ποταμού Κενέμπεκ. Μετά την ήττα της φυλής Πέκουοτ, Πουριτανοί άποικοι ίδρυσαν την Αποικία του Κονέκτικατ στην περιοχή που προηγουμένως ήλεγχαν οι Πέκουοτ. Η Αποικία του Ρόουντ Άιλαντ και των Φυτειών του Πρόβιντενς ιδρύθηκε από τον Ρότζερ Γουίλιαμς, ένα Πουριτανό ηγέτη ο οποίος εξορίστηκε από την Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης, όταν υποστήριξε μια επίσημη διάσπαση με την Εκκλησία της Αγγλίας. Δεδομένου ότι η Νέα Αγγλία ήταν μια σχετικά κρύα και άγονη περιοχή, οι αποικίες της Νέας Αγγλίας στηρίχθηκαν στην αλιεία και το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων για να διατηρήσουν την οικονομία τους.
Νότιες Αποικίες
Το 1632, ο Σέσιλ Κάλβερτ ίδρυσε την Επαρχία του Μέριλαντ στα βόρεια της Βιρτζίνια. Το Μέριλαντ και η Βιρτζίνια έγιναν γνωστές ως Αποικίες του Τσέσαπικ και βίωσαν παρόμοια οικονομική και μεταναστευτική δραστηριότητα. Αν και ο Κάλβερτ και οι απόγονοί του επιθυμούσαν η αποικία τους να αποτελέσει ένα καταφύγιο για τους Καθολικούς, εγκαταστάθηκαν εκεί κυρίως Προτεστάντες μετανάστες, πολλοί από τους οποίους περιφρόνησαν την πολιτική της οικογένειας Κάλβερτ περί θρησκευτικής ανεκτικότητας. Στα μέσα του 17ου αιώνα, οι Αποικίες του Τσέσαπικ, εμπνευσμένες από την επιτυχία της δουλείας στο Μπαρμπάντος, ξεκίνησαν τη μαζική εισαγωγή Αφρικανών σκλάβων. Αν και πολλοί από τους πρώτους σκλάβους τελικά κέρδισαν την ελευθερία τους, μετά το 1662 η Βιρτζίνια υιοθέτησε μια πολιτική που έδινε ιδιότητα σκλάβου από μητέρα σε παιδί και παραχώρησε στους ιδιοκτήτες σκλάβων σχεδόν πλήρη κυριαρχία της ανθρώπινης υπόστασής τους.
Ενθαρρυμένος από την εμφανή αδυναμία της ισπανικής διοίκησης στη Φλόριντα, ο καλλιεργητής από το Μπαρμπάντος Τζον Κόλετον μαζί με επτά άλλους υποστηρικτές του Βασιλιά Καρόλου Β΄ της Αγγλίας ίδρυσαν το 1663 την Επαρχία της Καρολίνας. Πολλοί Άγγλοι του Μπαρμπάντος εγκαταστάθηκαν στην πόλη Τσάρλεστον, που ονομάστηκε προς τιμήν του Βασιλιά Καρόλου Β΄. Το 1729, μετά τον Πόλεμος των Γιαμάσι, η Καρολίνα χωρίστηκε στις βασιλικές αποικίες της Βόρειας Καρολίνας και της Νότιας Καρολίνας. Οι αποικίες του Μέριλαντ, της Βιρτζίνια, της Βόρειας Καρολίνας και της Νότιας Καρολίνας (καθώς και της Επαρχίας της Γεωργίας, η οποία ιδρύθηκε το 1732) έγιναν γνωστές ως Νότιες Αποικίες.
Μέσες Αποικίες
Από το 1609, Ολλανδοί έμποροι είχαν δημιουργήσει σταθμούς εμπορίας γούνας κατά μήκος του ποταμού Χάντσον, του ποταμός Ντέλαγουερ και του ποταμού Κονέκτικατ, δημιουργώντας τελικά την αποικία Νέα Ολλανδία, με πρωτεύουσα αυτής το Νέο Άμστερνταμ. Το 1657, η Νέα Ολλανδία επεκτάθηκε, μέσω της κατάκτησης της αποικίας Νέα Σουηδία, με επίκεντρο την Κοιλάδα του Ντέλαγουερ. Παρά την εμπορική της επιτυχία, η Νέα Ολλανδία απέτυχε να προσελκύσει το ίδιο επίπεδο εποικισμού σε σχέση με τις αγγλικές αποικίες. Το 1664, κατά τη διάρκεια μιας σειράς πολέμων μεταξύ των Άγγλων και των Ολλανδών, ο Άγγλος αξιωματικός Ρίτσαρντ Νίκολς κατέλαβε τη Νέα Ολλανδία. Οι Ολλανδοί απέκτησαν τον έλεγχο μέρους της Νέας Ολλανδίας για ένα σύντομο διάστημα, κατά τον Γ΄ Αγγλο-Ολλανδικό Πόλεμο, αλλά με τη Συνθήκη του Ουέστμινστερ παραιτήθηκαν από τα δικαιώματά τους επί των εδαφών αυτών, τερματίζοντας έτσι την ολλανδική αποικιακή παρουσία στη Βόρεια Αμερική. Το 1664, ο Δούκας της Υόρκης, μετέπειτα Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας, απέκτησε τον έλεγχο των αποικιών βόρεια του ποταμού Ντέλαγουερ. Δημιούργησε, έτσι, την Επαρχία της Νέας Υόρκης και μετονόμασε το Νέο Άμστερνταμ σε Νέα Υόρκη. Δημιούργησε επίσης τις επαρχίες Δυτικό Τζέρσεϊ και Ανατολικό Τζέρσεϊ, των οποίων τη διοίκηση παραχώρησε στον Τζον Μπέρκλεϊ και τον Τζορτζ Κάρτερετ αντίστοιχα. Το Ανατολικό Τζέρσεϊ και το Δυτικό Τζέρσεϊ ενοποιήθηκαν αργότερα σχηματίζοντας την Επαρχία του Νιου Τζέρσεϊ (1702).
Ο Κάρολος Β΄ αντάμειψε τον Γουίλιαμ Πεν, γιο του διακεκριμένου ναυάρχου Γουίλιαμ Πεν, με τη γη που βρισκόταν μεταξύ του Μέριλαντ και των επαρχιών του Τζέρσεϊ. Ο Πεν ονόμασε αυτή τη γη Επαρχία της Πενσυλβάνια Ο Πεν έλαβε επίσης, με μορφή ενοικίασης, την Αποικία του Ντέλαγουερ, η οποία απέκτησε το δικό της νομοθετικό σώμα το 1701. Όντας ένας ευσεβής Κουάκερος, ο Πεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα καταφύγιο θρησκευτικής ανοχής στο Νέο Κόσμο. Η Πενσυλβάνια προσέλκυσε Κουάκερους, καθώς και άλλους αποίκους από όλη την Ευρώπη και η πόλη Φιλαδέλφεια γρήγορα εξελίχθηκε σε μια ακμάζουσα πόλη-λιμάνι. Με την εύφορη και φθηνή γη της, η Πενσυλβάνια έγινε ένας από τους πιο ελκυστικούς προορισμούς για μετανάστες κατά τα τέλη του 17ου αιώνα. Η Νέα Υόρκη, η Πενσυλβάνια, το Νιου Τζέρσεϋ και το Ντέλαγουερ έγιναν γνωστά ως Μέσες Αποικίες.
Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον
Το 1670, ο Βασιλιάς Κάρολος Β΄ με βασιλικό διάταγμα παρέδωσε στην Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον (HBC) το μονοπώλιο εμπορίας γούνας στη Βόρεια Αμερική και συγκεκριμένα στην περιοχή της Γης του Ρούπερτ. Οχυρά και εμπορικοί σταθμοί που ιδρύθηκαν από την Εταιρεία αποτέλεσαν πολλές φορές στόχο επιθέσεων από τους Γάλλους.
Επέκταση του αποικισμού στη Βόρεια Αμερική
Αφού διαδέχθηκε τον αδελφό του το 1685, ο Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄, με τη βοήθεια του Έντμουντ Άντρος, επεδίωξε να διεκδικήσει τον έλεγχο επί των αποικιακών υποθέσεων.ref>Richter (2011), pp. 290-294 Ο Ιάκωβος καθαιρέθηκε έπειτα από την Ένδοξη Επανάσταση του 1688 και στο θρόνο ανέβηκε ο Γουλιέλμος Γ΄ και η Μαρία Β΄. Οι δύο συμβασιλείς αποκατέστησαν πολλές από τις αποικιακές πολιτικές του Ιακώβου, συμπεριλαμβανομένων των εμπορικών Πράξεων Ναυσιπλοΐας και του Εμπορικού Συμβουλίου. Η Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης, η Αποικία του Πλίμουθ και η Επαρχία του Μέιν ενσωματώθηκαν στην Επαρχία του Κόλπου της Μασαχουσέτης και η Νέα Υόρκη, μαζί με την Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης, αναδιοργανώθηκαν ως βασιλικές αποικίες, με έναν κυβερνήτη διορισμένο από το στέμμα. Το Μέριλαντ, στο οποίο είχε ξεσπάσει μια εξέγερση ενάντια στην οικογένεια Κάλβερτ, έγινε επίσης βασιλική αποικία, αν και οι Κάλβερτ διατήρησαν ένα μεγάλο μέρος της γης που κατείχαν και τα έσοδα της αποικίας. Ακόμη και οι αποικίες που λειτουργούσαν βάση καταστατικών χαρτών ή ιδιοκτησιακών εγγράφων αναγκάστηκαν να αποδεχτούν τον αυξανόμενο βασιλικό έλεγχο.
Με το συνδιασμό της μετανάστευσης, της εισαγωγής σκλάβων και της φυσικής αύξησης του πληθυσμού, ο αποικιακός πληθυσμός στη Βρετανική Βόρεια Αμερική αυξήθηκε ραγδαία κατά τον 18ο αιώνα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Άλαν Τέιλορ, ο πληθυσμός των Δεκατριών Αποικιών (οι βρετανικές βορειοαμερικανικές αποικίες που θα αποτελέσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) ανήλθε σε 1,5 εκατομμύριο το 1750. Πάνω από το 90% των αποίκων ήταν αγρότες ή ζούσαν στην ύπαιθρο, αν και πόλεις όπως η Φιλαδέλφεια, η Νέα Υόρκη, και η Βοστώνη άκμαζαν. Με την ήττα των Ολλανδών και την επιβολή των Πράξεων Ναυσιπλοΐας, οι βρετανικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική αποτέλεσσαν μέρος του παγκόσμιου βρετανικού εμπορικού δικτύου. Οι άποικοι εξήγαν τρόφιμα, ξυλεία, καπνό και διάφορους άλλους πόρους ως αντιστάθμισμα για την εισαγωγή τσαγιού, καφέ και ζάχαρης, ανάμεσα σε άλλα προϊόντα. Ιθαγενείς Αμερικανοί, που βρίσκονταν μακριά από τις ακτές του Ατλαντικού, προμήθευσαν τις παράκτες αγορές με γούνα καστόρων και δέρματα ελαφιών, ενώ επιδίωξαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους με τη διατήρηση μιας ισορροπίας δυνάμεων συμμαχώντας άλλοτε με τους Γάλλους και άλλοτε με τους Άγγλους. μεταξύ των γαλλικών και των αγγλικών. Γύρω στο 1770, η οικονομική παραγωγή των Δεκατριών Αποικιών αποτελούσε το 40% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Πριν από το 1660, σχεδόν όλοι οι μετανάστες προς τις αγγλικές αποικίες της Βόρειας Αμερικής είχαν μεταναστεύσει ελεύθερα, αν και οι περισσότεροι ξεπλήρωναν για τη μετάβασή τους με το να γίνονται υπάλληλοι. Οι καλές οικονομικές συνθήκες και η χαλάρωση των θρησκευτικών διώξεων στην Ευρώπη κατέστησαν όλο και πιο δύσκολη την εύρεση εργατικού δυναμικού στις αποικίες κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Εν μέρει λόγω αυτής της έλλειψης προσφοράς εργασίας, ο πληθυσμός των σκλάβων στη βρετανική Βόρεια Αμερική αυξήθηκε δραματικά μεταξύ 1680 και 1750. Η ανάπτυξη αυτή προήλθε από ένα μείγμα αναγκαστικής μετανάστευσης από την Αφρική και λόγω της γεννητικότητας των ομάδων αυτών. Στις Νότιες Αποικίες, οι οποίες βασίζονταν σε μεγαλύτερο βαθμό στην εργασία σκλάβων, άκμασαν οι φυτείες στις οποίες εργάζονταν οι σκλάβοι και πλούτιζαν οι τοπικές ελίτ. Γύρω στο 1775, οι σκλάβοι αποτελούσαν το ένα πέμπτο του πληθυσμού των Δεκατριών Αποικιών, όμως τα ποσοστά τους ήταν κάτω από το 10% του συνολικού πληθυσμού στις Μέσες Αποικίες και στις Αποικίες της Νέας Αγγλίας. Αν και ένα μικρό ποσοστό αγγλικού πληθυσμού μετανάστευσε στη βρετανική Βόρεια Αμερική και μετά από 1700, οι αποικίες προσέλκυσαν πολλούς νέους μετανάστες από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένων Καθολικών από την Ιρλανδία και Προτεσταντών Γερμανών. Καθώς ο 18ος αιώνας έφτανε στο τέλος του, άποικοι ξεκίνησαν να εγκαθίστανται στην ενδοχώρα των αποικιών και μακριά από την ακτή του Ατλαντικού. Η Πενσυλβάνια, η Βιρτζίνια, το Κονέκτικατ και το Μέριλαντ ανταγωνίστηκαν για τα εδάφη της Κοιλάδας του Ποταμού Οχάιο, λόγω της προσπάθειάς τους να επεκταθούν προς τα δυτικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αποικισμός της Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας
Κατάλογος χωρών ανά δείκτη προσδόκιμου ζωής
Ο κατάλογος χωρών που ακολουθεί, περιέχει στοιχεία για το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση, ένας μέσος αριθμός ετών που αναμένεται να ζήσει, ένας αριθμός ατόμων που γεννήθηκαν το ίδιο έτους, αν η θνησιμότητα σε κάθε ηλικία παραμείνει σταθερή στο μέλλον.
[[File:Expectancy of life CIA2016.svg|thumb|upright=2.05|
2016 Προσδόκιμο ζωής σύμφωνα με το CIA World Factbook. {{legend|#0000CD|> 80}} {{legend|#4169E1|> 77.5}} {{legend|#00BFFF|> 75}} {{legend|#3CB371|> 72.5}} {{legend|#32CD32|> 70}} {{legend|#ADFF2F|> 67.5}} {{legend|#FFFF00|> 65}} {{legend|#FFD700|> 60}} {{legend|#FF8C00|> 55}} {{legend|#FF4500|> 50}} ]]
Σημειώσεις και παραπομπές
Δεικτης ζωης Κατηγορία:Γεροντολογία
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961
Η Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961 (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος 1961) σχηματίστηκε μετά την παραίτηση της Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή με σκοπό τη διεξαγωγή εκλογών. Οι εκλογές που διεξήχθησαν έμειναν γνωστές ως "εκλογές βίας και νοθείας" λόγω των εκλογικών παραβάσεων που παρατηρήθηκαν εις βάρος της αντιπολίτευσης.
Πρώτη Σύνοδος της Τύρου
Η Πρώτη Σύνοδος της Τύρου ή Συμβούλιο της Τύρου (335 μ.Χ.) ήταν μια συγκέντρωση επισκόπων που συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α´ για τον πρωταρχικό σκοπό της αξιολόγησης των κατηγοριών που άσκησαν εναντίον του Αθανασίου, του Πατριάρχη της Αλεξάνδρειας.
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961
Αν και ο Κ. Καραμανλής επεδίωκε μια υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο, ο Βασιλιάς διόρισε στις 20 Σεπτεμβρίου Πρωθυπουργό τον αρχηγό του Βασιλικού Στρατιωτικού Οίκου του, στρατηγό Κωνσταντίνο Δόβα. Με τον διορισμό μάλιστα, ως Υπουργού Εθνικής Αμύνης, του φιλο-βασιλικού πτέραρχου Χαράλαμπου Ποταμιάνου καθώς και άλλων φιλο-βασιλικών υπουργών δημιούργησε στην ουσία μια κυβέρνηση από ανθρώπους του περιβάλλοντός του. .
Πρώτη Σύνοδος της Τύρου
Υπόβαθρο
Ο Αθανάσιος συμμετείχε στις παλαιοχριστιανικές χριστολογικές και τριαδικές συζητήσεις και υποστήριξε τη θέση της Συνόδου της Νίκαιας σε αντίθεση με τη θέση του Άρειου και των οπαδών του.
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961
Τις επόμενες ημέρες τόσο η νεο-ιδρυθείσα «Ένωση Κέντρου» όσο και η «ΕΔΑ» ζήτησαν από την υπηρεσιακή κυβέρνηση, να πάρει μέτρα ώστε προφυλαχθεί το αδιάβλητο των εκλογών. Συγκεκριμένα, ο ηγέτης της «Ένωσης Κέντρου», Γεώργιος Παπανδρέου, ζήτησε την αντικατάσταση των Νομαρχών, την παράδοση του οπλισμού των αντρών των ΤΕΑ, τον αποχρωματισμό του Ραδιοφώνου (ΕΙΡ), ώστε να μην συμμετέχει στην προεκλογική εκστρατεία υπέρ της ΕΡΕ, και την παύση των διορισμών που ξεκίνησε η κυβέρνηση λίγο πριν την παραίτησή της.
Πρώτη Σύνοδος της Τύρου
Υπόβαθρο
Το 328, ο Αθανάσιος εξελέγη επίσκοπος ή πατριάρχης της Αλεξάνδρειας. Η Αλεξάνδρεια ήταν η πόλη στην οποία ο Άρειος ήταν ιερέας. Η κατάσταση ήταν πιο περίπλοκη, καθώς ο Αθανάσιος δεν είχε φτάσει ακόμη στην ηλικία των 30 ετών - την ελάχιστη ηλικία των επισκόπων στην εκκλησία.
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961
Στις 17 Οκτωβρίου μάλιστα και αφού η κυβέρνηση Δόβα δεν έλαβε κανένα από τα μέτρα που ζητήθηκαν, ο Γ. Παπανδρέου προχώρησε σε διάβημα προς τον Πρωθυπουργό Δόβα και προς τον Βασιλιά, έπειτα και από πολλά περιστατικά επίθεσης σε μέλη της «Ένωσης Κέντρου».
Πρώτη Σύνοδος της Τύρου
Υπόβαθρο
Αφού ο Αθανάσιος κατάφερε να λάβει το ιερατικό αξίωμα του επισκόπου της Αλεξάνδρειας, οι Αρειανοί τον κατηγόρησαν, μεταξύ άλλων, για: ανήθικη συμπεριφορά, παράνομη φορολόγηση του αιγυπτιακού λαού, στήριξη των ανταρτών στον αυτοκρατορικό θρόνο και ακόμη και δολοφονία ενός επίσκοπου και ακόμη πως κράτησε το κομμένο χέρι του για χρήση σε μαγικά τελετές. Πιο συγκεκριμένα, ο Κωνσταντίνος είχε αποφασίσει ότι ήθελε ο Αθανάσιος να ξαναδεχθεί τον Άρειο στην εκκλησία, κάτι που δεν θα έκανε. Το 334 ο Αθανάσιος κλήθηκε σε Σύνοδο στην Καισάρεια, στην οποία δεν παρευρέθηκε.
Η Σύνοδος
Ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε διατάξει μια Σύνοδο των επισκόπων να παρευρεθεί στην καθιέρωση της εκκλησίας που είχε ανεγείρει στην Ιερουσαλήμ (πρόδρομος του Αγίου Τάφου). Διευκρίνισε ότι, ως δευτερεύον ζήτημα, θα έπρεπε στο δρόμο τους να συναντηθούν πρώτα στην Τύρο, για να εξετάσουν κατηγορίες που είχαν ασκηθεί εναντίον του Αθανάσιου. Ο αυτοκράτορας έστειλε επίσης μια επιστολή στον Αθανάσιο, διευκρινίζοντας ότι εάν δεν παρευρεθεί εθελοντικά, θα μεταφερθεί στη Σύνοδο με την βία.
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961
Μάλιστα, την τελευταία εβδομάδα πριν τις εκλογές, τα επεισόδια είχαν κλιμακωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Γ. Παπανδρέου με εγκύκλιό του προς τις οργανώσεις του κόμματός του, κάλεσε τα μέλη τους «...να ασκήσουν νόμιμον άμυναν εναντίον πάσης εκδηλώσεως βίας και τρομοκρατίας εκ μέρους των οργάνων του κράτους ή παρακρατικών οργανώσεων ώστε να κατοχυρώσουν ούτω την ελευθέραν εκδήλωσιν του φρονήματος του λαού.»
Πρώτη Σύνοδος της Τύρου
Η Σύνοδος
Ο Ευσέβιος της Καισάρειας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Σύνοδο και, σύμφωνα με τον Επιφάνιο Κωνσταντίας, προέδρευσε της συνέλευσης. Παρευρέθηκαν περίπου 310 μέλη. Ο Αθανάσιος εμφανίστηκε αυτή τη φορά με 48 Αιγύπτιους επισκόπους. Η Σύνοδος καταδίκασε τον Αθανάσιο, οπότε στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη και αντιμετώπισε προσωπικά τον Αυτοκράτορα.
Επακόλουθο
Σε ακρόαση, με παρουσία του Αυτοκράτορα, ο Αθανάσιος απαλλάχθηκε από όλες τις κατηγορίες εκτός από μία: την απειλή του Αθανάσιου να διακόψει την προμήθεια σιτηρών στην Κωνσταντινούπολη από την Αίγυπτο. Αυτή η μοναδική χρέωση σε βάρος του ήταν αρκετή για τον αυτοκράτορα να τον εξορίσει στην Τριρ, τότε μέρος του γαλλικού νομού της Ρώμης (στη σημερινή Γερμανία).
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961
Οι εκλογές τελικά «διεξήχθησαν σε κλίμα τρομοκρατίας και έμειναν στην ιστορία ως εκλογές «βίας και νοθείας» με υποκινητές και αυτουργούς στρατιωτικούς και αξιωματικούς των σωμάτων ασφαλείας, οι οποίοι ήταν οργανωμένοι σε παραστρατιωτικές ομάδες και είχαν αυτονομήσει τη δράση τους από το επίσημο κράτος.»
Πρώτη Σύνοδος της Τύρου
Επακόλουθο
Ο Αθανάσιος δεν επέστρεψε από την εξορία μέχρι το θάνατο του Κωνσταντίνου το 337.
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961
Αναφορές
1961 09 1961 Κατηγορία:1961
Πρώτη Σύνοδος της Τύρου
Επακόλουθο
Ο Αρειανισμός της Συνόδου της Τύρου ανατράπηκε τελικά από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Ιστορία της Χριστιανικής θεολογίας