cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγαλμα του κα
Σκοπός και χρήση
Τα αγάλματα κα μπορούσαν επίσης να έχουν τη χρήση της σε μνήμη του νεκρού ερήμην του. Για παράδειγμα, στην Άβυδο στήνονταν εκατοντάδες αγάλματα κα για να μπορούν (μέσω αυτών) οι νεκροί να συμμετέχουν στους ετήσιους εορτασμούς για την ανάσταση του Όσιρι.
Σχέδιο και κατασκευή
Τα αγάλματα κα φτιάχνονταν συνήθως από ξύλο ή πέτρα και κάποιες φορές ζωγραφίζονταν ώστε να μοιάζουν στον ιδιοκτήτη τους, ώστε να ενδυναμωθεί η πνευματική σύνδεση και διατηρηθεί η μνήμη του ατόμου στην αιωνιότητα. Πολλές φορές αγάλματα κα τοποθετούνταν σε ταφικούς ναούς ή ναΐσκους και ιερά, φτιαγμένα για αυτό το σκοπό, και μπορούσαν να ήταν καλυμμένα με επιγραφές. Όπως ισχύει για το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας αιγυπτιακής αγαλματοποιίας, τα αγάλματα κα είχαν αυστηρά ίσια μπροστά στάση κοιτώντας εντελώς ίσια μπροστά. Είτε καθισμένα είτε όρθια, η στάση τους φανερώνει την ανάγκη το άγαλμα να "βλέπει" τον πραγματικό κόσμο μπροστά του, και να ανταποκρίνεται σε ένα ιδεατό στάνταρτ ομορφιάς και τελειότητας.
Το ιερογλυφικό για το κα είναι ένα ζευγάρι υψωμένα χέρια. Κάποιες φορές αναπαριστάται στο κεφάλι του αγάλματος κα για να ενισχύσει το σκοπό που επιτελεί το άγαλμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
At the Beeb
At the Beeb είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 4 Δεκεμβρίου του 1989 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Band of Joy" στην Ευρώπη και μέσω της "Hollywood" στην Αμερική, έξι χρόνια αργότερα, με τίτλο "Queen at the BBC".
Ο δίσκος αποτελείται από κομμάτια που ηχογραφήθηκαν για το BBC Radio 1 και το πρόγραμμα "Sounds of the 70s", με τα τέσσερα πρώτα να προέρχονται από τις 5 Φεβρουαρίου του 1973 και τα υπόλοιπα από τις 3 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Οι στούντιο εκτελέσεις των συγκεκριμένων τραγουδιών συμπεριλήφθηκαν στο πρώτο άλμπουμ των Queen, εκτός του "Ogre Battle", το οποίο συμπεριλήφθηκε στο "Queen II".
Θέσεις τσαρτ
Live Magic (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1 Δεκεμβρίου 1986
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "At the Beeb" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989
Η ζωή που κυλά
Η ζωή που κυλά (ιαπωνικά: 2つ目の窓, προφέρεται: φουτατσούμε νο μάντο) είναι ρομαντική κομεντί ιαπωνικής παραγωγής του 2014, σε σκηνοθεσία της Ναόμι Καουάσε. Η ταινία επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για το βραβείο του Χρυσού Φοίνικα στο πλαίσιο του διαγωνιστικού τμήματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 2014. Η ζωή που κυλά προβλήθηκε στο πλαίσιο του τμήματος Σύγχρονος Παγκόσμιος Κινηματογράφος στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο την ίδια χρονιά. Στην Ελλάδα, η ταινία προβλήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Η Καουάσε έχει περιγράψει την ταινία ως το «αριστούργημά» της, το οποίο αξίζει τον Χρυσό Φοίνικα και έχει δηλώσει: «Είναι η πρώτη φορά που το λέω αυτό για μια ταινία. Μετά τη Χρυσή Κάμερα και το Μέγα Βραβείο του Φεστιβάλ Καννών, δεν θέλω τίποτα περισσότερο από τον Χρυσό Φοίνικα. Δεν επιδιώκω τίποτα άλλο».
Η ταινία γυρίστηκε το το 2013 στη γραφική φύση της πόλης Αμάμι, στο νησί Αμάμι Όσιμα, που βρίσκεται στον νομό Καγκοσίμα, στην υποτροπική ζώνη της Ιαπωνίας. Η παραγωγή της μουσικής έγινε από τον Χάσικεν, έναν τραγουδιστή και τραγουδοποιό από το Σισίμπου της Σαϊτάμα.
Πλοκή
Στην επιβλητική φύση του νησιού Αμάμι Όσιμα και της επαρχιακής πόλης Αμάμι, αυτό που επικρατεί είναι οι τοπικές παραδόσεις που είναι βαθιά συνυφασμένες με τη φύση. Τη νύχτα που είναι αφιερωμένη σε παραδοσιακούς χορούς για τον εορτασμό της αυγουστιάτικης πανσελήνου, ο δεκαεξάχρονος Κέιτο βρίσκει ένα πτώμα το οποίο επιπλέει στη θάλασσα. Η φίλη του, η Κιόκο, θα προσπαθήσει να τον βοηθήσει να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από αυτή αυτή τη μυστηριώδη ανακάλυψη. Και οι δυο μαζί, θα μάθουν να είναι ενήλικες μέσα από την εμπειρία των συνυφασμένων κύκλων της ζωής, του θανάτου και του έρωτα.
Ηθοποιοί
μικρογραφία| Συντελεστές της ταινίας στο [[Φεστιβάλ Καννών του 2014.]]
Υποδοχή
Κάνοντας κριτική της ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών, ο Νίκολα Γκροζντάνοβιτς από το περιοδικό Indiewire τη βαθμολόγησε με Β+, δηλώνοντας ότι "Η ζωή που κυλά είναι ένα θέαμα για τις αισθήσεις, το οποίο, αν υπάρχει δικαιοσύνη, θα μείνει στη μνήμη ως μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του διαγωνισμού". Στην εφημερίδα The Guardian, ο Πίτερ Μπράντσο βαθμολόγησε την ταινία με 3 στα 5 αστέρια και δήλωσε: «Η ταινία της Καουάσε είναι κατά καιρούς όμορφη και συγκινητική, αλλά δεν μπόρεσα να μην τη βρω περιστασιακά λίγο τεχνητή και αμήχανη». Στο Film Business Asia, ο Ντέρεκ Έλι έδωσε στην ταινία βαθμολογία 2 στα 10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014
Pagani
Η Pagani Automobili S.p.A. είναι ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία πολυτελών σπορ υπεραυτοκινήτων και κατασκευαστής εξαρτημάτων από ανθρακονήματα, η οποία έχει ως έδρα, την πόλη San Cesario sul Panaro κοντά στη Μόντενα, στην επαρχία Μόντενα της Ιταλίας. Ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας είναι ο Αργεντίνος Οράσιο Παγκάνι, που ξεκίνησε την εταιρεία του το 1992.
Ιστορικό
Ο Παγκάνι είχε ανοίξει τον δικό τους οίκο σχεδίασης αυτοκινήτων και συνεργάστηκε με την ιταλική Lamborghini σε αρκετές δουλειές της, οι οποίες ήταν τα Diablo, LM002, την επετειακή Countach των 25 χρόνων και το εκθεσιακό P140.
Από το 1991, ξεκίνησε να κατασκευάζει εξαρτήματα από ανθρακόνημα για τα αγωνιστικά οχήματα της Φόρμουλα 1 και συγκεκριμένα για τις Daimler και Ferrari. Επίσης, προμήθευε και την ιταλική Aprilia.
Η ίδρυση και τα μοντέλα της
Το 2011 έκανε την επίσημη εμφάνιση του το Pagani Huayra, ως αντικαταστάτης του Zonda. Έφερε έναν βενζινοκινητήρα 6.0 λίτρων (5.980 cm³) twin-turbo της Mercedes-Benz-AMG, τον M158 και επίσης V12, που απέδιδε 720 ίππους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Νικολάι Μπενάρδος
Ο Nικολάι Nικολάγιεβιτς Μπεναρντός (ρωσ. Никола́й Никола́евич Бенардо́с 26 Ιουνίου 1842 – 8 [21] Σεπτεμβρίου 1905) ήταν Ρώσος μηχανικός, εφευρέτης συγκολλήσεως με ηλεκτρικό τόξο (1881).
Βιογραφία
Ο Νικολάι γεννήθηκε στο χωριό Μπεναρντόσοβκα, στην περιοχή Eλισαβετγκράντ, στην επαρχία Χερσών. Ο παππούς του ήταν Έλληνας, ένας από τους ήρωες του Πατριωτικού Πολέμου του 1812. Ο πατέρας του συμμετείχε επίσης στον πόλεμο της Κριμαίας του 1853-1856 και ήταν συνταξιούχος συνταγματάρχης.
Η παιδική ηλικία του Νικολάι πέρασε στην επαρχίας Χερσών. Πρωτοβάθμια εκπαίδευση έλαβε στο σπίτι. Ακόμη και στην παιδική ηλικία, ο μελλοντικός εφευρέτης έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για όλα τα είδη χειροτεχνίας. Οι αγαπημένες του δραστηριότητες ήταν οι κατασκευές και η σιδηρουργία. Το 1862 ο Νικόλαος εισήλθε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Αγίου Βλαδιμήρου στο Κίεβο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη ιατρική, ο Μπενάρδος  έκανε την πρώτη του γνωστή εφεύρεση — μια οδοντική γέμιση (σφράγισμα), την οποία έφτιαξε από ασήμι.
Το 1866 ο Νικολάι άφησε την ιατρική και πήγε στην Αγροτική και Δασική Ακαδημία Πετρόφσκι στη Μόσχα στο Τμήμα Γεωπονικών Επιστημών. Το 1869 εγκατέλειψε την Ακαδημία, αφιερώνοντας τον εαυτό του αποκλειστικά στην εφευρετική δραστηριότητα  Για παράδειγμα, το 1866 δημιούργησε ένα άροτρο οργώματος με μια περιστρεφόμενη λεπίδα προκειμένου να ελαχιστοποιήσει την τριβή μεταξύ των τμημάτων του άροτρου και του εδάφους.
Την άνοιξη του 1867 άνοιξε στο Παρίσι η Παγκόσμια Έκθεση, την οποία ο Νικολάι Μπενάρδος αποφάσισε να επισκεφθεί, ελπίζοντας να υλοποίησει τα σχέδιά του στον τομέα των εφευρέσεων. Δυστυχώς η περίοδος των ταξιδιών του στο εξωτερικό δεν έχει σχεδόν διερευνηθεί. Οι ακριβείς πληροφορίες σχετικά με την παραμονή του στο Παρίσι, καθώς και τις επόμενες επισκέψεις στην Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία, δεν υπάρχουν. Στη Μόσχα ο Ν. Μπενάρδος επέστρεψε το φθινόπωρο του 1867.
Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1867 ο Νικολάι Μπενάρδος επισκέφθηκε το οικογενειακό κτήμα της μητέρας του, το οποίο βρισκόταν στην πόλη Λούχ, στην περιοχή Γιούριεβετς, στην επαρχία Κοστρομά.. Από τότε, επανειλημμένα ερχόταν σε αυτή την πόλη. Ουσιαστικά όλα τα χρήματά του ο Μπενάρδος  ξόδευε, είτε για την έρευνά του, είτε να οργανώσει  τη ζωή των  χωρικών. Παρείχε ιατρική περίθαλψη σε κατοίκους γειτονικών χωριών, οργάνωσε φαρμακείο και έδινε  δωρεάν φάρμακα στους χωρικούς. Ο Νικολάι Νικολάιεβιτς έχτισε στο κτήμα του ένα μηχανικό πλυντήριο, τον  πρόδρομο ενός πλυντηρίου ρούχων, μια βιβλιοθήκη και ένα σχολείο, όπου τα  παιδιά του χωριού μελετούσαν δωρεάν. Ήταν το πρώτο και μοναδικό σχολείο σε αυτά τα μέρη. Αγόρασε όλα όσα χρειάζονταν για την εκπαιδευτική των παιδιών με δικά του έξοδα.
Ο Μπενάρδος συμμετείχε σε κοινωνικές δραστηριότητες. Οι ομιλίες του  περιείχαν συγκεκριμένες προτάσεις για την ανάπτυξη του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης και την ενίσχυση του υγειονομικού ελέγχου.
Τον Φεβρουάριο του 1877 ο Μπενάρδος  σχεδίασε ένα ειδικό μηχάνημα για τη μεταφορά καυσόξυλων και άλλων φορτίων. Του χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αυτήν την εφεύρεση. Του είχαν αποσταλεί  ευχαριστίες από το Αγροτικό Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης, αλλά παρόλα αυτά  το μηχάνημα αυτό, δεν  μπήκε  ποτέ στη βιομηχανική παραγωγή.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1870, ο  Μπενάρδος συναντήθηκε με τον Αντρέι Μπουκσενμέιστερ, μηχανικό και εφευρέτη, ο οποίος το 1878 ίδρυσε μονάδα παραγωγής ηλεκτρικών στηλών, προϊόντων άνθρακα και ηλεκτρικών τόξων. Η φιλία με τον Μπουκσενμέιστερ συνέβαλε στην εφευρετική δραστηριότητα του Νικόλα  Μπενάρδου. Ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου τον προμήθευε  με χημικές πηγές ενέργειας..Ο Μπενάρδος  είχε την ευκαιρία να πειραματιστεί με ένα ηλεκτρικό τόξο, να εργαστεί στον τομέα της έρευνας συγκεκριμένων περιοχών της πρακτικής χρήσης της ηλεκτρικής ενέργειας. Μαζί με τον Μπουκσενμέιστερ  διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων με μπαταρίες Για να λάβει τα απαραίτητα χρήματα για τη συνέχιση της επιστημονικής και μηχανικής έρευνας, ο Νικολάι Μπενάρδος αναγκάστηκε να πουλήσει ένα σημαντικό μέρος της γης του και να υποθηκεύσει  την περιουσία του. Στο τέλος, άφησε το κτήμα στον διαχειριστή του και πήγε στην Αγία Πετρούπολη.
Με την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη, ο Μπενάρδος  συνέχισε να βελτιώνει τη μέθοδο ηλεκτρικής συγκόλλησης.Το 1885, μετά από προσεκτική βελτίωση της μεθόδου συγκόλλησης και αποκόλλησης μετάλλων ,κατάφερε να  δώσει  τη δυνατότητα βιομηχανικής εφαρμογής της μεθόδου.
Κατόπιν ο Νικολάι  Νικολάγιεβιτς   απευθύνθηκε στο Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας με αίτημα να του παραχωρηθεί  το προνόμιο της αξιοποίησης «Της  μεθόδου  σύνδεσης και διαχωρισμού μετάλλων με άμεση δράση ηλεκτρικού ρεύματος.»
Στις 31 Δεκεμβρίου 1886 του δόθηκε δεκαετές δικαίωμα- προνόμιο με  τον αριθμό 11982. Η μέθοδος που δημιούργησε ο  Μπενάρδος  ήταν πολύ απλή. Ο λόγος  που το 1881 ο Μπενάρδος  δεν μπορούσε αμέσως  να κατοχυρώσει το προνόμιο του στο "Ελεκτρογκεφέστ ", ήταν η έλλειψη κεφαλαίων. Μόνο το 1884, όταν το ακίνητο "Πριβόλνογιε" πουλήθηκε  για την πληρωμή χρεών προς τράπεζες, ο Μπενάρδος μπόρεσε να  βρει  τα υπόλοιπα χρήματα για να λάβει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη μέθοδο συγκόλλησης με ηλεκτρικό τόξο.
Από το 1885 έως 1887 ο N. N. Μπενάρδος έλαβε διπλώματα ευρεσιτεχνίας από τη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία-Ουγγαρία, τη Σουηδία, την Ιταλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τη Νορβηγία, τη Δανία, την Ισπανία και την Ελβετία. Ο Μπενάρδος  είχε  χρήματα  για την κατοχύρωση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας μιας εφευρέσεως, μόνο στη Ρωσία. Η κατοχύρωση διπλώματος ευρεσιτεχνίας στο εξωτερικό, χρηματοδοτήθηκε από τον έμπορο Σ. A. Ολσέβσκι, ιδιοκτήτη. διαμερισμάτων στην Αγία Πετρούπολη και τη Βαρσοβία, που έγινε συνιδιοκτήτης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του Μπενάρδου. Στη Ρωσία την ηλεκτροσυγκόλληση πρώτη φορά χρησιμοποίησαν στα εργοστάσια Κουβάγιεφσκοε και Πονομαριόφ.στο Ιβάνοβο-Βοζνεσενσκ.
Το 1885, στην Αγία Πετρούπολη, ο Νικολάι Μπενάρδος, μαζί με ορισμένους ιδιοκτήτες κεφαλαίων, ίδρυσαν την εταιρία « Eλεκτρογκεφέστ  Παρτνερσίπ», η οποία είχε το πρώτο εργαστήριο συγκόλλησης μετάλλων  στον κόσμο. Σε λιγότερο από δύο χρόνια, η συγκόλληση με ηλεκτρικό τόξο έγινε ευρέως διαδεδομένη σε όλο τον κόσμο και το όνομα του  Μπενάρδου  έγινε γνωστό σε επιστημονικούς και τεχνικούς κύκλους στο εξωτερικό. Από όλες τις βιομηχανικές χώρες ερχόντουσαν  ειδικοί στη Ρωσία  για να γνωρίσουν τη νέα μέθοδο συγκόλλησης  μετάλλων, για να εξοικειωθούν με το "Ελεκτρογκεφέστ", και να το χρησιμοποιήσουν στις χώρες τους, Στα μέσα της δεκαετίας του 1890 η μέθοδος του Μπενάρδου εφαρμοζόταν  σε 100 εργοστάσια της Δυτικής Ευρώπης και Η.Π.Α. Εντός  πέντε ετών η μέθοδος του Μπενάρδου επεκτάθηκε σε όλη τη Ρωσία. Το 1892 ο Μπενάρδος χρησιμοποίησε την ηλεκτροσυγκόλληση  με κάρβουνο και μεταλλικό ηλεκτρόδιο. Του ανήκει η ιδέα της συγκόλλησης  με εναλλασσόμενο  ρεύμα, σε ροή αερίου και συγκόλλησης με ηλεκτρόδιο υπό κλίση. Αυτός πρώτος εφάρμοσε το κλειστό τόξο στη συγκόλληση. Καθώς και την βιομηχανική αυτοματοποίηση της συγκόλλησης.
Τον Ιανουάριο του 1892 στην  έκθεση της Αγίας Πετρούπολης είχαν παρουσιαστεί 30 είδη εφευρέσεων του Μπενάρδου.
Στις 11 Μαΐου της ίδιας χρονιάς  « Για την επιτυχή εφαρμογή της μεθόδου της συγκόλλησης των μετάλλων, του απονεμήθηκε η ανώτατη διάκριση -το χρυσό μετάλλιο»,και τον Μάιο του 1893 έγινε μέλος της Κοινότητας Ρώσων Τεχνικών. Το 1889 μια ομάδα επιχειρηματιών κατάφερε να του στερήσει  το δικαίωμα στην ευρεσιτεχνία. Παρά ταύτα  αυτός συνέχισε  να εργάζεται  πάνω σε άλλους τομείς .Από το 1887 μέχρι το 1891  έλαβε την πατέντα  για την βελτίωση του συστήματος των μπαταριών.
Στο τέλος της δεκαετίας του 1890 η υγεία του Νίκου Μπενάρδου  χειροτέρευσε. Η συνεχής χρησιμοποίηση του μολύβδου στις μπαταρίες τού δημιούργησε σοβαρά προβλήματα. Το 1899 μετά από παρότρυνση των γιατρών, ο Μπενάρδος μετακόμισε στη πόλη Φάστοβ.
Στις 7 Δεκεμβρίου του 1899  το Πανεπιστήμιο της  Αγίας Πετρούπολης απένειμε στους Μπενάρδο, Ποπόβ και Λαντίγκιν  τον βαθμό του ηλεκτρολόγου –μηχανικού για τις υπηρεσίες του στον κλάδο της επιστήμης .Παρά την βεβαρημένη κατάσταση της υγείας του ο Μπενάρδος συνέχισε να εργάζεται.Στις αρχές του 1902 ευρισκόμενος στη Μόσχα  έλαβε μέρος στο 2 ο Παν ρωσικό Συνέδριο Ηλεκτροτεχνικών, όπου εξελέγχει επίτιμος  πρόεδρος .Αυτή ήταν και η τελευταία  βράβευση του μεγάλου εφευρέτη Νικολάι  Νικολάγιεβιτς Μπενάρδου.
Μπιμπόνα
Το Μπιμπόνα (ιταλικά: Bibbona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λιβόρνο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λιβόρνο
Ταγματάρχης
Ο Ταγματάρχης (τχης, ή Επίλαρχος, επχος, για τα Τεθωρακισμένα και παλαιότερα το Ιππικό) είναι ανώτερος βαθμός αξιωματικού (OF-3) του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Ο βαθμός του ταγματάρχη είναι στρατιωτικός βαθμός όλων των όπλων του Στρατού Ξηράς (εκτός, παλαιότερα, του Ιππικού) και της πάλαι ποτέ Χωροφυλακής.
Ιεραρχικά, ο ταγματάρχης είναι κατώτερος του αντισυνταγματάρχη και ανώτερος του λοχαγού (παλαιότερα του υποταγματάρχη. Αντιστοιχεί με τον βαθμό του πλωτάρχη του Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος, του επισμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, του Αστυνόμου Α΄ της Ελληνικής Αστυνομίας και του Επιπυραγού της Πυροσβεστικής. Συμπληρωματικά,στον βαθμού του ταγματάρχη μπορούν να φτάσουν και οι δόκιμοι έφεδροι αξιωματικοί (ΔΕΑ). Συνήθως μετά από κάποια δωρεά στον ελληνικό στρατό ή κάποια άλλη σημαντική δωρεά. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Major.
Στρατιωτική καριέρα
Οι ταγματάρχες ξεκινούν ως απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων, φέροντας το βαθμό του ανθυπολοχαγού και συνήθως μετατίθενται σε κέντρα νεοσυλλέκτων. Μετά από χρόνια υπηρεσίας φτάνουν στο βαθμό του ταγματάρχη (σε ηλικία τουλάχιστον 34 - 36 ετών). Επίσης στον βαθμό του Ταγματάρχη με 32 έτη περίπου υπηρεσίας προάγονται και αξιωματικοί οι οποίοι προέρχονται από την Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ). Αρχικά, συνήθως, εργάζονται σε επιτελικά γραφεία, ως υποδιοικητές Ανεξαρτήτων Μονάδων, ή και ως διοικητές Ανεξαρτήτων Υπομονάδων.
Ιστορικό
Το φθινόπωρο του 1829, έπειτα από τη Μάχη της Πέτρας, ο τότε Κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, στο πλαίσιο προσπάθειας για εκσυγχρονισμό των ελληνικών στρατευμάτων διέλυσε τις χιλιαρχίες και δημιούργησε 13 ελαφρά τάγματα. Θέσεις ευθύνης και αρμοδιότητας σε αυτούς τους σχηματισμούς ορίστηκαν οι ακόλουθες:
Διακριτικό
Το διακριτικό της στολής του ταγματάρχη στον Στρατό Ξηράς είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με ένα αστέρι χρυσό, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μία σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Υπερβολή
Η υπερβολή στη λογοτεχνία είναι εκφραστικός τρόπος που χρησιμοποιείται από τον λογοτέχνη όταν αυτός θέλει να προσδώσει στο λόγο και στο νόημα του πεζογραφήματος ή του ποιήματός του, επιπλέον έμφαση, ζωηρότητα, παραστατικότητα και ισχυρή εντύπωση. Η χρήση της υπερβολής στα λογοτεχνικά κείμενα, αλλά και στον καθημερινό λόγο, με σκοπό να μεγαλοποιηθεί και μεγεθυνθεί μια κατάσταση, ένα αποτέλεσμα ή μια ενέργεια, λέγεται "σχήμα υπερβολής".
κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει. - Ο θάνατος του Διγενή, (βλ. Βικιθήκη)
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία
Cylindrospermopsis raciborskii
Το είδος Cylindrospermopsis raciborskii ανήκει στα Κυανοβακτήρια.
Εισαγωγή
Τα βακτήρια του γένους Cylindrospermopsis raciborskii είναι υδρόβιοι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που ανήκουν στο φύλο Κυανοβακτήρια. Το γένος Cylindrospermopsis θεωρείται τροπικό ή υποτροπικό είδος αλλά τα τελευταία χρόνια έχει εξαπλωθεί και σε πιο εύκρατες περιοχές, κυρίως στο βόρειο ημισφαίριο. Σχηματίζουν τριχώματα (αλυσιδωτά νήματα) μήκους 50-300 μm, χωρίς να σχηματίζουν αποικίες, τα οποία είναι ίσια. Τα ακραία κύτταρα διαφοροποιούνται σε κωνικά ετεροκύτια. Συγγενικά στελέχη του Cylindrospermopsis raciborskii εμφανίζουν μεγάλη μορφολογική ποικιλότητα τόσο στα βλαστητικά κύτταρα (κανονικά), όσο και στα ετεροκύτια κάτι που ρυθμίζεται από τα αβιοτικά στοιχεία του περιβάλλοντος. Ορισμένα στελέχη αυτού του γένους είναι ικανά να παράγουν κυανοτοξίνες, όπως οι κυλινδροσπερμοψίνες, οι σαξιτοξίνες και οι ανατοξίνες.
Τοξίνες
Ορισμένα στελέχη αυτού του γένους είναι ικανά να παράγουν ισχυρές τοξίνες, όπως οι κυλινδροσπερμοψίνες, οι σαξιτοξίνες και οι ανατοξίνες. Οι κυλινδροσπερμοψίνες προσβάλλουν το ήπαρ και τους νεφρούς στους ανθρώπους, ενώ οι άλλες δύο ενεργούν σαν νευροτοξίνες. Έχουν καταγραφεί θάνατοι ανθρώπων από στελέχη του γένους αυτού που βρίσκονταν σε δεξαμενές πόσιμου νερού. Επίσης η κυλινδροσπερμοψίνη μπορεί να είναι καρκινογόνος, καθώς επίσης μπορεί να προκαλέσει τραύματα στο δέρμα εάν έρθει σε επαφή κάποιος άνθρωπος. Ωστόσο μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί στελέχη θετικά για κυλινδροσπερμοψίνη στην Αφρική και στην Αυστραλία. Τα στελέχη στην Ευρώπη και στην Αμερική παράγουν τις άλλες δύο τοξίνες, αν και είναι δυνητικά ικανά να παράγουν και κυλινδροσπερμοψίνη.
Φυλογεωγραφία
Οι πρόσφατες κλιματικές αλλαγές ίσως να είναι υπεύθυνες για την εξάπλωση του γένους αυτού σε πιο εύκρατες περιοχές. Υπάρχουν γενετικές ομοιότητες μεταξύ στελεχών του Cylindrospermopsis raciborskii από την Αυστραλία, την Ευρώπη, την Αφρική, και την Αμερική. Πρόσφατες έρευνες (γενετικοί μέθοδοι) αποδεικνύουν ότι στελέχη που βρίσκονται στην Ευρώπη πιθανόν να μεταφέρθηκαν από την Βόρεια Αμερική και όχι από την Αφρική και την Αυστραλία όπως παλαιότερα στελέχη στην Ευρώπη.
Για να ελεγχθούν ορισμένες φυλογεωγραφικές υποθέσεις για το είδος χρησιμοποιήθηκε ένα νέο στέλεχος (TAU-MAC 1414) που απομονώθηκε από τον ταμιευτήρα Καλαμακίου, δίπλα στη λίμνη Κάρλα στην Κεντρική Ελλάδα (Panou et al., 2018). Για τις αναλύσεις χρησιμοποιήθηκαν οι αλληλουχίες 16S rRNA, εσωτερικού μεταφραφόμενου διαχωριστή 16S-23S rRNA (ITS) και τριών ακόμα γονιδίων, οι οποίες ευθυγραμμίστηκαν με ήδη κατατεθειμένες αλληλουχίες στελεχών από διαφορετικές ηπείρους στη βάση δεδομένων GenBank και δημιουργήθηκαν φυλογενετικά δέντρα για να ανακαλυφθούν οι μεταξύ τους σχέσεις και η πιθανή προέλευση του είδους στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο.
Το δέντρο με βάση την αλληλουχία cpcBA-IGS (25 στελέχη) έδειξε ότι το στέλεχος TAU-MAC 1414 ομαδοποιείται με στελέχη των Η.Π.Α. και της Ισπανίας, σχηματίζοντας μια μεγαλύτερη ομάδα με στελέχη της Βραζιλίας, ξεκάθαρα απομονωμένη από αυτή με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά, τα αυστραλιανά, ασιατικά και αφρικανικά στελέχη. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από το δέντρο με βάση την αλληλουχία nifH (49 στελέχη).
Το δέντρο με βάση την αλληλουχία rpoC1 (32 στελέχη) έδειξε ότι το ελληνικό στέλεχος ομαδοποιείται με αυτό της Τυνησίας, και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά στελέχη ομαδοποιούνται ξανά με αυτά της Αυστραλίας, της Ασίας και της κεντρικής Αφρικής. Το στέλεχος της Βραζιλίας τοποθετείται εκτός των άλλων κλάδων, ενώ στελέχη της λίμνης Κερκίνης ομαδοποιούνται μαζί με το στέλεχος TAU-MAC 1414.
Αυτές οι τοποθετήσεις υποδεικνύουν ότι το C. raciborskii εισήχθη στη Μεσόγειο από την Κεντρική Αμερική και ότι η εξάπλωση στην Κεντρική Αμερική και την Ασία πραγματοποιήθηκε από την Κεντρική Αφρική και την Αυστραλία αντίστοιχα, δηλαδή συμφωνούν με τα ήδη υπάρχοντα σενάρια της μελέτης της Padisák (1997).
Το δέντρο τοπολογίας με βάση το γονίδιο του 16S rRNA έδειξε ότι το στέλεχος TAU-MAC 1414 ομαδοποιείται με ένα ιταλικό και ένα ισπανικό στέλεχος σχηματίζοντας τη Μεσογειακή ομάδα, και όλα μαζί ομαδοποιούνται με στελέχη από τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική και την Τυνησία. Ένας άλλος κλάδος αποτελείται από τα αυστραλιανά και τα ασιατικά στελέχη, ενώ τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά στελέχη ομαδοποιούνται με ένα στέλεχος από την Ιαπωνία, με στελέχη από την Ουγκάντα κοντά σε αυτόν.
Οι τοποθετήσεις αυτού του δέντρου υποδεικνύουν ένα κυρίαρχο κέντρο εξάπλωσης στην Αμερική, όπως προτείνεται και από τους Haande et al. (2008), με εξάπλωση στην Τυνησία και μετά στην Ισπανία ή την Ελλάδα, και ένα δευτερογενές στην Αφρική με εξάπλωση στην Αυστραλία, την Ασία και τέλος την υπόλοιπη Ευρώπη από τις ίδιες διαδρομές που περιγράφηκαν από την Padisák (1997). Ο τρόπος εξάπλωσης του είδους στη Ν. Ζηλανδία παραμένει άγνωστος.
Συνοπτικά, οι φυλογενετικές αναλύσεις διαχωρίζουν τα στελέχη του C. raciborskii σε διαφορετικές βιογεωγραφικές ομάδες, όπως η ευρωπαϊκή, η αφρικανική-αυστραλιανη-ασιατική και η αμερικανική. Το ελληνικό στέλεχος αποκάλυψε ότι τα στελέχη της Μεσογείου μοιράζονται κοινό πρόγονο με τα στελέχη της Αμερικανικής ηπείρου, υποδεικνύοντας υπερωκεάνια εξάπλωση από ένα πρωταρχικό κέντρο (Sukenik et al, 2012), ενώ τα στελέχη από την Κεντρική Ευρώπη και την Πορτογαλία, την Ασία και την Αυστραλία έχουν πιθανώς προέλευση από ένα δευτερογενές κέντρο στην Αφρική.
Το συμβάν της νήσου Παλμ
Το 1979, 148 άτομα από την βόρεια ακτή του Κουήνσλαντ της νήσου Παλμ νόσησαν ξαφνικά, κάτι που αποδόθηκε σε κυανοβακτήρια του γένους Cylindrospermopsis raciborskii. Η μόλυνση του νερού προκλήθηκε από την χρήση θειικού χαλκού, που χρησιμοποιήθηκε για τον έλεγχο ανθήσεων κυανοβακτηρίων. Ωστόσο ο θειικός χαλκός προκαλεί λύση των κυανοβακτηρίων, απελευθερώνοντας τα τοξικά κυτταρικά συστατικά. Μετά από έρευνα προσδιορίστηκε ότι το μολυσμένο νερό προερχόταν από τη δεξαμενή με τον θειικό χαλκό. Έτσι, για πρώτη φορά το Cylindrospermopsis raciborskii χαρακτηρίστηκε ως παθογόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυανοβακτήρια
Μάχη του Πέτα
Ιστορικό
Μετά τη θανάτωση του Αλή Πασά από εκτελεστικό απόσπασμα του Χουρσίτ Πασά, κατ΄ εντολή του Σουλτάνου Μαχμούτ Β' στις 24 Ιανουαρίου 1822, και τη διάλυση του Πασαλικίου των Ιωαννίνων που επακολούθησε, η κατάσταση των Σουλιωτών άρχισε να επιδεινώνεται. Η δε συμφωνία του Πέτα (1821) που αφορούσε συμμαχία των Τουρκαλβανών με τους Σουλιώτες είχε πάψει να υφίσταται μετά από ραδιουργίες του Αλβανού πασά Ομέρ Βρυώνη. Υπό τις συνεχείς πιέσεις του Μεγάλου Βεζίρη Χαλέτ Εφέντη για διάλυση κάθε επαναστατικής εστίας, ο Χουρσίτ Πασάς αναγκάζεται, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες συμβιβασμού, να βαδίσει εναντίον των Σουλιωτών με 14.000 πεζούς άνδρες και αρκετό ιππικό, συνάπτοντας σφοδρές μάχες. Οι Σουλιώτες εφαρμόζοντας μια επιδέξια ελαστική άμυνα, ακολουθώντας τακτική σύμπτυξης προκειμένου να κερδίσουν χρόνο, αποσύρθηκαν στο Σούλι. Οργάνωσαν την αντίστασή τους στα εξωτερικά οχυρά του Σουλίου, τον Αβαρίκο, την Κιάφα, και τα Χόικα, αποτρέποντας κάθε προσπάθεια κατάληψής τους. Ο Χουρσίτ αποσύρθηκε στη Λάρισα, αναθέτοντας τη συνέχιση των επιχειρήσεων στον Ομέρ Βρυώνη.
Στο μεταξύ, αναλαμβάνοντας ως νέος πασάς της Ηπείρου, ο Ρεσίτ Πασάς Κιουταχής, θέλοντας να δώσει ένα τέλος στις επαναστατικές δράσεις στη περιοχή ενέτεινε την πολιορκία του Σουλίου. Υπό την πίεση της συνεχούς πολιορκίας οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και του Μάρκου Μπότσαρη.
Κινήσεις πριν τη μάχη
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, πρόεδρος του Εκτελεστικού, «ήρχισε τον ανταγωνισμό προς τον Δ. Υψηλάντη, τον οποίον ήθελε να υπερτερήση και ως στρατιωτικόν». Στις 9 Ιουνίου, ο Μαυροκορδάτος έφτασε στο Κομπότι με 3.000 άνδρες, ανάμεσά τους και το σύνταγμα του τακτικού στρατού με 560 άνδρες, οι 93 από αυτούς Φιλέλληνες. Στις 10 Ιουνίου, οι Τούρκοι βγήκαν από την Άρτα, αλλά η ελληνική πλευρά τούς αναχαίτισε. Ξεχώρισε για την ανδρεία του ο Γερμανός στρατηγός Νόρμαν.
Ο στρατάρχης Μαυροκορδάτος έστειλε τον Μάρκο Μπότσαρη με 1.200 άνδρες προς βοήθεια των Σουλιωτών. Από τους υπόλοιπους, 1.500, χωρίς τον Μαυροκορδάτο, προχώρησαν προς την Άρτα, καταλαμβάνοντας το χωριό Πέτα. Ο Ομέρ Βρυώνης συνάντησε το ολιγάριθμο στράτευμα του Μάρκου Μπότσαρη στην Πλάκα, στις 29 Ιουνίου, όπου δόθηκε η Μάχη της Πλάκας. Οι Οθωμανοί υπερίσχυσαν και ο Μπότσαρης οπισθοχώρησε στο Πέτα έχοντας χάσει 100 άνδρες.
Ένα άλλο λάθος που έκρινε την τύχη της μάχης, ήταν η στάση των Ευρωπαίων απέναντι στον τρόπο πολέμου με τους Τούρκους. Οι Έλληνες οπλαρχηγοί συμβούλεψαν τους Φιλέλληνες να κάνουν ταμπούρια (οχυρώματα) και αυτοί απάντησαν πως «έχουν τα στήθη τους για ταμπούρια και πως ξέρουν και αυτοί να πολεμούν». Έτσι πολλοί οπλαρχηγοί αποχώρησαν από το Πέτα, όπως ο Γεώργιος Καραϊσκάκης και ο Γενναίος Κολοκοτρώνης.
Η μάχη του Πέτα
thumb|left|270px|Σχεδιάγραμμα της μάχης του Πέτα.
Τη νύχτα της Δευτέρας 3η προς 4η Ιουλίου 1822 μία δύναμη αποτελούμενη από περίπου 8.000 Οθωμανούς στρατιώτες και επικεφαλής τους πασάδες Ισμαήλ Πλιάσα και Μεχμέτ Ρεσίτ Κιουταχή βγήκε από την Άρτα. Το Πέτα βρίσκεται σε μια κορυφογραμμή από βορρά προς νότο με απότομες πλαγιές που βλέπουν προς την Άρτα. Στα αριστερά τοποθετήθηκαν οι Φιλέλληνες και πιο δεξιά το πυροβολικό τους, στη συνέχεια το σώμα των Επτανησίων με τον Σπύρο Πανά και στο δεξιό άκρο πάνω σε ένα λόφο ο Γώγος Μπακόλας με τους πολεμιστές του. Σε άλλη κορυφογραμμή πιο πίσω και ως εφεδρείες τοποθετήθηκαν τα άτακτα σώματα των Μπότσαρη, Βαρνακιώτη, Βλαχόπουλου, Γάτσου, Δημοτσέλιου, Ίσκου και άλλων οπλαρχηγών που όμως συνολικά η δύναμή τους δεν ξεπερνούσε τους 2.000 μαχητές.
Η μάχη άρχισε από τα χαράματα και κράτησε έως το απόγευμα. Η πορεία της μάχης ευνοούσε την ελληνική πλευρά, όμως στο ύψωμα που κατείχε ο Μπακόλας φάνηκαν ξαφνικά περίπου 80 Τούρκοι σημαιοφόροι. Οι Έλληνες ερμήνευσαν αυτό το περιστατικό ως προδοσία του Μπακόλα και οπισθοχώρησαν, και καθώς άργησε η διαταγή της οπισθοχώρησης οι Φιλέλληνες που έμειναν στη μάχη περικυκλώθηκαν από τους εχθρούς. Οι 11 Πολωνοί Φιλέλληνες με αρχηγό τους τον Μιρζέφσκι οχυρώθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του Πέτα όπου βρήκαν τραγικό θάνατο. Από το Τάγμα των Φιλελλήνων (Ιταλοί, Γάλλοι, Βέλγοι, Ολλανδοί, Πολωνοί, Ούγγροι, Δανοί, Σουηδοί, Ελβετοί, Γερμανοί) 67 ή 68 σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους και ο διοικητής του τακτικού στρατεύματος Ιταλός συνταγματάρχης Πιέτρο Ταρέλλα, όπως και ο διοικητής της διλοχίας 120 φιλελλήνων αξιωματικών, Ιταλός συνταγματάρχης Αντρέα Ντάνια. Ηρωϊκό θάνατο βρήκε και ο Γάλλος λοχαγός Μονιάκ, παλεύοντας μόνος και κυκλωμένος από τον εχθρό, ενώ ο βαριά πληγωμένος Γερμανός στρατηγός Νόρμαν είπε στον Μαυροκορδάτο: «πρίγκηπα, όλα τα χάσαμε, εκτός από την τιμή». Μόλις και μετά βίας 25-30 φιλέλληνες έχοντας επικεφαλής τον Βέλγο λοχαγό Ανναί και τον Γερμανό λοχαγό Χέλμαν κατάφεραν να ανοίξουν δρόμο με τα σπαθιά τους και να διασπάσουν έτσι τον κλοιό, συνεπικουρούμενοι από μία επέμβαση του Μπακόλα και των ανδρών του, έτσι ώστε πέτυχαν τελικά να διασωθούν καταφεύγοντας μέσω μίας ορεινής αφύλακτης διάβασης στα παρακείμενα υψώματα. Διασωθείς ήταν και ο υποδιοικητής των φιλελλήνων, Ιταλός αντισυνταγματάρχης Γκουμπερνάτι. Οικτρή ήταν η τύχη όσων πιάστηκαν αιχμάλωτοι καθώς υποχρεώθηκαν από τους Τούρκους να μεταφέρουν τα κομμένα κεφάλια των νεκρών συναγωνιστών τους στην Άρτα. Εκεί ύστερα από σκληρότατα βασανιστήρια αποκεφαλίστηκαν άπαντες πλην ενός.
Απόηχος
Οι απώλειες της ελληνικής πλευράς στο Πέτα ήταν πολύ βαρύτερες σε σχέση με κάθε άλλη μάχη κατά τα τρία πρώτα χρόνια της επανάστασης. Οι Φιλέλληνες αξιωματικοί θέλησαν να αποδώσουν την ήττα τους στη φυγή των άτακτων ελληνικών ομάδων από το πεδίο της μάχης, κάτι που επέτρεψε στη τουρκική πλευρά να περικυκλώσει το Σύνταγμα Ταρέλλα και το Τάγμα των Φιλελλήνων, τις δύο τακτικές μονάδες που είχαν παραμείνει παρατεταγμένες στις θέσεις τους. Το κύριο όμως αίτιο της ήττας ήταν ο συνδυασμός δύο τακτικά ασυμβίβαστων στρατευμάτων σε μια ενιαία διάταξη μάχης, δηλαδή οι άτακτες ελληνικές μονάδες από τη μια και το Σύνταγμα Ταρέλλα (120 ανδρών) και το Τάγμα των Φιλελλήνων από την άλλη.
Μετά τη μάχη ο Μπότσαρης με τα απομεινάρια του εκστρατευτικού σώματος υποχώρησε στο Μεσολόγγι μαζί με τον Μαυροκορδάτο εγκαταλείποντας τους Σουλιώτες. Ο Μπακόλας όταν πληροφορήθηκε τις κατηγορίες εναντίον του συναντήθηκε με τον Μαυροκορδάτο ο οποίος τον θεώρησε αθώο. Εξάλλου και το δικαστήριο που έγινε αμέσως μετά αθώωσε τον Μπακόλα από την κατηγορία της προδοσίας. Ο Μπακόλας όμως αδυνατώντας να υποστεί την περιφρόνηση από τον κύκλο του απομονώθηκε για ένα διάστημα και τελικά έλαβε την απόφαση να συμβιβαστεί με τους Τούρκους και να τους υπηρετήσει έως το τέλος της ζωής του. Αυτή του η ενέργεια ενίσχυσε την εντύπωση που είχε δημιουργηθεί την ημέρα της μάχης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Άρτας Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού
Εκκλησία της Σουηδίας
Η Εκκλησία της Σουηδίας (σουηδικά: Svenska kyrkan) είναι η μεγαλύτερη Χριστιανική εκκλησία στη Σουηδία. Ανήκει στη Λουθηρανική Χριστιανική πίστη και έχει ως δογματική βάση της την Αγία Γραφή, το Σύμβολο Νικαίας/Κωνσταντινουπόλεως, το Σύμβολο των Αποστόλων, το Σύμβολο του Αθανασίου, και την Ομολογία της Αυγούστας.
Μέχρι το 2012 ήταν η επίσημη θρησκεία της Σουηδίας. Με 6,357,508 βαπτισμένα μέλη, αποτελεί τη μεγαλύτερη Λουθηρανική εκκλησία στον κόσμο, αν και στις εκκλησίες που είναι μέλη στην Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας, υπάρχουν περισσότεροι Λουθηρανοί. Αν και το 65.9% ανήκει στην εκκλησία, μόνο το 2% παρακολουθεί τακτικά τις Κυριακάτικες λειτουργίες.
Μετά τους σεισμούς του 1953, η Εκκλησία της Σουηδίας ανέλαβε την ανακατασκευή του Μαντζαβινάτειου Νοσοκομείου στο Ληξούρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουηδιας Σουηδιας Εκκλησια Εκκλησια
Κλαρκς Κωρτ
Το Κλαρκς Κωρτ (Clark's Court) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Από αυτό πήρε το όνομά του ο κόλπος Κλαρκς Κωρτ Μπέυ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Ντ' Αρμπώ
Το Ντ'Αρμπώ (D'Arbeau) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου.
Καμπίλια Μαρίττιμα
Το Καμπίλια Μαρίττιμα (ιταλικά: Campiglia Marittima) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λιβόρνο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λιβόρνο
Κάμπο νελλ'Έλμπα
Το Κάμπο νελλ'Έλμπα (ιταλικά: Campo nell'Elba) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λιβόρνο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λιβόρνο
Αθανάσιος Κηπουρός
Ο Αθανάσιος Κηπουρός, γνωστός στον Μακεδονικό Αγώνα με το ψευδώνυμο Νάσος Φεγγαράς (Ηράκλεια Σερρών, 1877 - Ηράκλεια Σερρών, 1934) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος πράκτορας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κηπουρός γεννήθηκε στην Ηράκλεια Σερρών (Κάτω Τζουμαγιά). Αφού πρώτα υπηρέτησε ως αντάρτης σε διάφορες ομάδες και αποτέλεσε το πρωτοπαλίκαρο του συγχωριανού του και αξιόλογου οπλαρχηγού Στεργίου Βλάχβεη, εξελίχθηκε στο βασικότερο εκτελεστικό όργανο του Ελληνικού Προξενείου Σερρών κατά την περίοδο 1904 - 1908 μέσα στις Σέρρες. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα με το πολεμικό ψευδώνυμο Νάσος Φεγγαράς. Ιδιαίτερα μετά την σύλληψη από τους Τούρκους, πολλών αγωνιστών της Ηράκλειας, ο Αθανάσιος Κηπουρός έδρασε μεμονωμένα στην πόλη των Σερρών αποτελώντας το κυριότερο όπλο της ελληνικής πλευράς.
Οι αποστολές που αναλάμβανε και έφερνε εις πέρας κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, δημιούργησαν έναν θρύλο γύρω από το όνομά του στον Ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας αλλά και έναν θανάσιμο εχθρό για τους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Οι αποστολές αυτές, πάντα μετά από διαταγή του ελληνικού Προξενείου Σερρών, ήταν αρκετές και σημαντικές. Ο Κηπουρός διακρίθηκε για την τόλμη, την ψυχραιμία αλλά και την σκληρότητα που επιδείκνυε.
Εκτελέσεις κομιταζήδων και προδοτών
thumb|left|350px|Ο Αθανάσιος Κηπουρός (πέμπτος καθιστός από αριστερά) με τους οπλαρχηγούς Στέργιο Βλάχβεη, Νικόλαο Τζαβέλα Τριανταφυλλίδη και άλλους Μακεδονομάχους Στις αρχές Απριλίου του 1907 δολοφονείται από Βούλγαρους κομιτατζήδες στις Σέρρες ένας Τζουμαγιώτης ο οποίος είχε επανέλθει στην Ελληνορθόδοξη εκκλησία από την οποία είχε αποχωρήσει μετά από βουλγαρικές απειλές. Με διαταγή του ελληνικού προξενείου, ο Νάσος Κηπουρός μαζί με τον Τάκη Κηπουρό, ανέλαβαν την εκτέλεση του Πέτρου Σκρέκα - Χρήστου, ενός φανατικού Βούλγαρου κρεοπώλη και ζωέμπορα αλλά και προμηθευτή του βουλγαρικού οικοτροφείου Σερρών, που ο πρόξενος Σαχτούρης χαρακτηρίζει σε έκθεση του, ως εκ των σπουδαιότερων και πιο επικίνδυνων μελών του βουλγαρικού δολοφονικού κομιτάτου. Στις 10 Απριλίου του 1907, Καθαρή Δευτέρα, οι δύο μακεδονομάχοι παίρνουν θέση νωρίς το πρωί απέναντι από το μαγαζί του Σκρέκα στην παλιά αγορά των Σερρών εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η μητρόπολη των Ταξιαρχών. Η εκτέλεση έγινε με περίστροφο από κοντινή απόσταση από το Νάσο Φεγγαρά που πετάχτηκε μπροστά στον Σκρέκα μέσα από το μαγαζί του, επίσης αγωνιστή, Νάκη Κούλα.
Το καλοκαίρι του 1907 ένας νυχτοφύλακας αλλά και γνωστός μαστροπός, ο Θωμάς Χασαπούδης, όργανο της τουρκικής αστυνομίας (πληροφοριοδότης) παίζοντας το ρόλο του εθελοντή μακεδονομάχου, πρόδωσε δύο νεαρά μέλη της πατριωτικής οργάνωσης του "Ορφέα" που μετέφεραν οπλισμό από το προξενείο στη Δοβίστα. Τότε λήφθηκε απόφαση για την παραδειγματική τιμωρία του Χασαπούδη. Την παράτολμη εκτέλεση ανέλαβε και πάλι ο Αθανάσιος Κηπουρός στις 7 Ιουλίου του 1907 μέσα στην πόλη των Σερρών και την έφερε εις πέρας. Την επομένη από τα ξημερώματα τα μέλη του "Ορφέα" ξεκίνησαν προετοιμασίες για συναυλία στα κιόσκια, την οποία είχαν ανακοινώσει από πριν ώστε να μην κινήσουν τις υποψίες της τουρκικής αστυνομία για την σχεδιασμένη επιχείρηση.
Εκδίκηση του θανάτου του Καπετάν Μητρούση
Μέσα στο 1907 η κατάσταση στις Σέρρες αρχίζει να ξεκαθαρίζει όσον αφορά την ελληνο-βουλγαρική διαμάχη. Τα μέλη του βουλγαρικού κομιτάτου δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν άνετα ούτε καν στο κέντρο της πόλης υπό τον φόβο των μελών του ελληνικού κομιτάτου ενώ τα ερημικά σοκάκια δε, ειδικά κατά τις νυχτερινές ώρες, είναι απαγορευμένα για αυτούς. Η τουρκική αστυνομία ανακαλύπτει πτώματα Βουλγάρων κομιτατζήδων και συνεργατών τους συχνά ανάμεσα στα πόδια της. Οι Τούρκοι τότε αποφασίζουν να δράσουν με πυγμή. Στις 14 Ιουλίου του 1907 το σώμα του ηρωικού καπετάν Μητρούση Γκογκολάκη προδίδεται μέσα στις Σέρρες, από τον υπάλληλο λαθρεμπορίας καπνού Κολτζή Δίγκα - Παπαδόπουλο (Πόπτζες) από τα Καλά Δέντρα. Οι μακεδονομάχοι του Γκογκολάκη αγωνίζονται απέναντι σε εκατοντάδες Τούρκους στρατιώτες, μέχρι εξαντλήσεως των πυρομαχικών τους, κλεισμένοι και περικυκλωμένοι στο καμπαναριό της εκκλησίας της Ευαγγελίστριας. Ο Μητρούσης και οι συναγωνιστές του σκοτώνονται εκτός από δύο οι οποίοι αργότερα απαγχονίζονται από τους Τούρκους. Η τιμωρία του προδότη Δίγκα, ανάγεται σε πρώτη προτεραιότητα για το ελληνικό προξενείο. Μετά από σχετική διαταγή, η εκτέλεση αναλαμβάνεται από τους Στέργιο Βλάχβεη και Αθανάσιο Κηπουρό. Οι δύο άνδρες παραμονεύουν τον Δίγκα από ένα σπίτι δίπλα στη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στις 13 Σεπτεμβρίου του1907. Ο Δίγκας γυρνώντας από ψώνια περί τις 11π.μ. πλησιάζει στο σημείο. Οι πυροβολισμοί των Ηρακλειωτών είναι εύστοχοι και αφήνουν το θύμα νεκρό στο οδόστρωμα. Στη συνέχεια οι Έλληνες αγωνιστές βρίσκουν καταφύγιο σε ελληνικά σπίτια που είχαν ειδοποιηθεί να τους αναμένουν για να τους προσφέρουν προστασία.
Νέες εκτελέσεις προδοτών και κομιτατζήδων
Την ίδια ημέρα με τα γεγονότα της ηρωικής μάχης στην Ευαγγελίστρια (14-7-1907) ένα ακόμα ελληνικό σώμα μακεδονομάχων εξοντώθηκε από τους Τούρκους ύστερα από προδοσία. Αυτό του γενναίου καπετάν Ανδρέα Μακούλη. Ο Φεγγαράς ανέλαβε την εκτέλεση του προδότη και αυτής της περίπτωσης ο οποίος όμως γλύτωσε από το μαχαίρι του εκδικητή χάρη στην πολυάριθμη τουρκική φρουρά που είχε αναλάβει τη φύλαξή του.
Την ίδια τύχη δεν είχε ένας άλλος προδότης με το όνομα Σαρητάσιος. Ο Νάσος Φεγγαράς είχε τοποθετηθεί από το προξενείο μόνιμα στις Σέρρες προκειμένου να αναλαμβάνει όλες τις σημαντικές αποστολές στην πόλη. Μάλιστα για προκάλυψη ασκούσε το επάγγελμα του σερβιτόρου σε καφενείο της συνοικίας Κονλούκι. Εξάλλου πριν ενταχθεί στον Μακεδονικό Αγώνα διατηρούσε εξοχικό καφενέ στην περιοχή Τσάι έξω από την Ηράκλεια (Τζουμαγιά). Ο Φεγγαράς αφού έλαβε τη διαταγή από το προξενείο εκτέλεσε τον προδότη μέσα σε ένα σπίτι όπου ο Σαρητάσιος είχε παρασυρθεί από την αδελφή ενός μέλους του "Ορφέα". Το γεγονός έλαβε χώρα στα τέλη του καλοκαιριού του 1907.
Στις 2 Νοεμβρίου του 1907 ο Φεγγαράς επιφορτίστηκε με την ευθύνη μιας ακόμη παράτολμης επιχείρησης. Στο κέντρο της πόλης των Σερρών βρίσκονταν το χάνι Μπαμπατζάνη το οποίο είχαν νοικιάσει δύο Βούλγαροι πράκτορες. Σκοπός τους ήταν να το μετατρέψουν σε χώρο συγκέντρωσης των εξαρχικών της περιοχής. Ο Φεγγαράς, με απίστευτη αποφασιστικότητα και παροιμιώδη ψυχραιμία γύρω στις 9 μ.μ. δίνει εντολή στους γύρω καταστηματάρχες να κλείσουν γρήγορα τα μαγαζιά τους και να απομακρυνθούν. Στη συνέχεια, έπειτα από δέκα λεπτά εισβάλει στο πανδοχείο όπου βρίσκονταν οι δύο Βούλγαροι πράκτορες και πολλοί ακόμη σχηματικοί. Αφού τους καλησπερίζει ατάραχος, τραβάει τα όπλα του. Πέφτουν πολλοί πυροβολισμοί κι όταν αυτοί παύουν οι δύο Βούλγαροι κείτονται νεκροί κι ο Φεγγαράς έχει εξαφανιστεί χωρίς κανείς να μπορεί να πει προς τα πού ακριβώς κατευθύνθηκε. Η Τουρκική αστυνομία για ακόμη μία φορά προβαίνει σε ενδελεχή έρευνα για τον εντοπισμό του ατρόμητου Τζουμαγιώτη αλλά αυτή αποβαίνει άκαρπη.
Επιστροφή και δράση στη γενέτειρά του
Στα τέλη του 1907 η Ελληνική οργάνωση Τζουμαγιάς δέχτηκε το βαρύτερο πλήγμα της. Μετά από πιθανή προδοσία συνελήφθησαν από τους Τούρκους πολλά μέλη της, μεταξύ των οποίων και ο πρωτεργάτης Δημήτριος Ρώτσκας. Στο μεταξύ ο οπλαρχηγός Στέργιος Βλάχβεης είχε μεταβεί με διαταγή στην Αθήνα για ανασυγκρότηση. Το κενό στην περιοχή της Ηράκλειας ήταν δυσαναπλήρωτο. Για να καλυφθεί, η μόνη λύση ήταν να σταλεί στην γενέτειρά του ο Αθανάσιος Κηπουρός. Πράγματι ο Φεγγαράς εγκαταστάθηκε και πάλι στην Τζουμαγιά. Το όνομά του και μόνο ήταν αρκετό να σκορπίσει πανικό στους αποθρασυμμένους έως τότε Βούλγαρους της περιοχής. Αμέσως δόθηκε εντολή να αναληφθούν δράσεις εκφοβισμού των βουλγαρικών οργάνων. Στα πλαίσια αυτού του σχεδίου διατάχθηκε ο Αθ. Κηπουρός να πυροβολήσει τον Βούλγαρο πρωτοσύγκελο Τζουμαγιάς πράγμα που έγινε. Στη συνέχεια πυροβολήθηκε από τον Ηρακλειώτη εκδικητή και ένας Βούλγαρος δάσκαλος της Τζουμαγιάς σε σχολικό διάλειμμα καθώς και ο οδηγός και σωματοφύλακας του Βούλγαρου παπά και των δασκάλων, Γιάννης Σιδέρης, καθώς κι ένας ακόμη Βούλγαρος, μέλος του Βουλγαρικού κομιτάτου από το Σπάτοβο. Τέλος έγινε κι απόπειρα εκτέλεσης από τον Φεγγαρά του πρώην Βούλγαρου κομιτατζή Θανάση Κριάσιου. Ο τελευταίος όμως φάνηκε ιδιαίτερα τυχερός αφού επέζησε παρά τις τέσσερις σφαίρες που δέχτηκε. Ίσως ήταν ο μοναδικός που επέζησε από τα χέρια του Αθανάσιου Κηπουρού. Οι υπόλοιποι πιθανότατα ήταν στόχοι προφανώς εκφοβισμού κι όχι εκτέλεσης, μιας και το Ελληνικό προξενείο δεν ήθελε να τραβήξει την κατάσταση στα άκρα μετά τις μαζικές συλλήψεις Ελλήνων αγωνιστών στην περιοχή από τους Τούρκους. Αυτό συμπεραίνεται κι από το γεγονός ότι όλοι πλην του Κριάσιου δέχτηκαν από το Φεγγαρά ένα μονάχα πυροβολισμό (ως προειδοποίηση) παρότι και μόνον αυτός ο ένας πυροβολισμός θα ήταν μοιραίος, αν ο Τζουμαγιώτης αγωνιστής το επεδίωκε. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά μία εκδοχή το προσωνύμιο Φεγγαράς το πήρε επειδή με μια σφαίρα μπορούσε να ρίξει νεκρό τον εχθρό σημαδεύοντας στο φεγγάρι (μέτωπό).
Η εκτελεστική δεινότητα του Αθανάσιου Κηπουρού φαίνεται από μια ιστορία που διηγούνταν ακόμη και πριν λίγα χρόνια κάποιοι παλαιοί Τζουμαγιώτες. Νέος ακόμη ο Φεγγαράς παρακολουθούσε ένα αγώνα σκοποβολής σε κάποια πανήγυρη. Οι διαγωνιζόμενοι προσπαθούσαν άκαρπα να πυροβολήσουν ένα μπουκάλι από μεγάλη απόσταση. Αφού απέτυχαν σε επανειλημμένες προσπάθειες ο Φεγγαράς πλησίασε πήρε το περίστροφο κάποιου και απομακρύνθηκε από το στόχο σε διπλάσια απόσταση από ότι οι διαγωνιζόμενοι. Σημάδεψε και έριξε στο μπουκάλι αποκόπτοντας το λεπτότερο σημείο του (λαιμό) στα δύο με την πρώτη σφαίρα, αφήνοντας άναυδο το πλήθος που παρακολουθούσε!
Κίνημα των Νεοτούρκων και Απελευθέρωση
Το χίλια εννιακόσια οχτώ δώδεκα Ιουλίου
Πέμπτη μας εξημέρωσε ελευθεριάς ημέρα.
Φωνάζει όλος ο στρατός το Σύνταγμα να γίνει
κι ο Εμέρ-Βέης διέταξε τις φυλακές να ανοίξουν.
Να ζήσει όλος ο λαός, να ζήσουν οι οδηγοί μας,
να ζήσουν κ’ οι αντάρτες μας με όλα τα παιδιά τους.
Ζήτω και ο Στέργιος Βλάχβεης το πρώτο παλικάρι,
Ζήτω κι ο Νάσος Κηπουρός της Τζουμαγιάς καμάρι.
Αποτίμηση
Ο Αθανάσιος Κηπουρός έμεινε στην Ιστορία των Σερρών με το προσωνύμιο "ο ατρόμητος Νάσος Φεγγαράς". Χαρακτηρίστηκε ως ένας έντιμος πατριώτης που δρούσε αθόρυβα, πιστός στις προσταγές του καθήκοντος προς την πατρίδα. Θεωρείτο άριστος σκοπευτής, θαρραλέος, έξυπνος, τολμηρός, πειθαρχημένος, αποφασιστικός και διαθέτοντας παροιμιώδη ψυχραιμία και αυτοέλεγχο, αποτέλεσε το κυριότερο εκτελεστικό όργανο του Ελληνικού Προξενείου Σερρών σε όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Απεβίωσε στην Ηράκλεια στις 24 Φεβρουαρίου του 1934.
Για τις εξαιρετικές του υπηρεσίες η πατρίδα τίμησε τον Αθανάσιο Κηπουρό με το Αναμνηστικό Μετάλλιο Μακεδονικού Αγώνος και τον κατέγραψε στην επετηρίδα των μακεδονομάχων, στην κατηγορία των οργάνων Δευτέρας Τάξεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Οράτιος Νέλσον
Ο Οράτιος Νέλσον (αγγλικά: Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson, 1st Duke of Bronté, δηλ. Οράσιο Νέλσον, 1ος Υποκόμης Νέλσον, 1ος Δούκας του Μπροντέ, 29 Σεπτεμβρίου 1758 - 21 Οκτωβρίου 1805) ήταν Βρετανός ναύαρχος του Βασιλικού Βρετανικού Ναυτικού, που αναδείχθηκε από τα επιτεύγματά του κατά την περίοδο των Ναπολεοντείων πολέμων, "θρύλος των θαλασσών". Απέκτησε τη φήμη ηγέτη που ενέπνεε τους άνδρες του διαθέτοντας εξαίρετη ναυτική αντίληψη, ενώ χρησιμοποίησε συχνά μη συμβατική ακόμα τακτική, προϋποθέσεις που οδήγησαν σε αποφασιστικές νίκες των ναυτικών δυνάμεών του. Τραυματίστηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια ναυμαχιών, χάνοντας το ένα μάτι και το ένα χέρι του. Από τις πολλές νίκες του γνωστότερη είναι αυτή στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ, το 1805, η οποία ήταν και η τελευταία του: μια σφαίρα από Γάλλο σκοπευτή τον βρήκε στον αριστερό ώμο κι ο Νέλσον υπέκυψε στο τραύμα του λίγο πριν τη λήξη της ναυμαχίας.
Ο Ναύαρχος Νέλσων όπως αποδόθηκε στην ελληνική γραμματεία ήταν εκείνος που επέβαλε τη θαλασσοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας στην εποχή του και συνέχισε αργότερα. Οι Βρετανοί τον αποκάλεσαν "Θεό του Πολέμου" και μετά τον θάνατό του τον ανακήρυξαν δίκαια εθνικό ήρωα, μέγιστο των θαλασσών. Ήταν ο πρώτος διδάξας την ανάπτυξη της κατ΄ ιδίαν κρίσης των αξιωματικών με ελευθερία διατύπωσής της. Σε όλες τις ναυτικές ακαδημίες το όνομά του αναφέρεται με ιδιαίτερη τιμή και σεβασμό.
Πρώτα χρόνια
Ο Οράτιος Νέλσον γεννήθηκε στο μικρό συνοικισμό Μπέρνχαμ Θορπ (Burnham Thorpe) του Νόρφολκ στις 29 Σεπτεμβρίου 1758. Ήταν το έκτο από τα ένδεκα παιδιά του Αιδεσιμότατου Έντμουντ Νέλσον (Edmund Nelson), εφημέριου στο Μπέρνχαμ Θορπ, και της Κάθριν, θυγατέρας του ιατρού Σάκλινγκ (Suckling) και μικρανιψιάς του πρώτου ντε φάκτο Βρετανού Πρωθυπουργού Σερ Ρόμπερτ Γουόλπολ (Sir Robert Walpole).
Η οικογένεια Νέλσον ήταν ευγενική, λόγια και φτωχή. Παρά τη συγγένεια της μητέρας του με τον πρώην πρωθυπουργό, αποφασιστικό ρόλο στη ζωή του νεαρού Οράτιου διαδραμάτισε ο αδελφός της μητέρας του, Πλοίαρχος Μόρις Σάκλινγκ (Maurice Suckling), ο οποίος θα γινόταν οικονομικός ελεγκτής του Βασιλικού Ναυτικού. Η μητέρα του Οράτιου απεβίωσε όταν αυτός ήταν μόλις δώδεκα ετών και ο θείος του συμφώνησε να τον πάρει μαζί του όταν μπάρκαρε. Το πρώτο ταξίδι του νεαρού έγινε το 1771 με το πλοίο HMS Raisonnable (με 64 κανόνια), στο οποίο κυβερνήτης ήταν ο θείος του, έχοντας το βαθμό του ναυτικού δοκίμου (midshipman). Ο Οράτιος ήταν μόλις δώδεκα ετών. Ύστερα από μια σύντομη αποστολή λόγω των τεταμένων σχέσεων με την Ισπανία, ο θείος του, Σάκλινγκ, μετατέθηκε στο ακταιωρό σκάφος HMS Triumph ενώ ο Νέλσον ανέλαβε υπηρεσία σε εμπορικό σκάφος της εταιρείας Hibbert, Purrier and Horton, με πλοίαρχο τον Τζων Ράθμπον (John Rathbone), με το οποίο ταξίδεψε στις Δυτικές Ινδίες, ώστε ν΄ αποκτήσει εμπειρία στη θάλασσα. Με το εμπορικό σκάφος διέσχισε δύο φορές τον Ατλαντικό Ωκεανό και στη συνέχεια επέστρεψε στο σκάφος του θείου του. To 1771 έμαθε ότι σχεδιαζόταν μια αποστολή στον Αρκτικό Κύκλο, με το σκάφος Carcass και πλοίαρχο τον Σκέφινγκτον Λάτγουϊτζ (Skeffington Lutwidge), με στόχο την ανακάλυψη οδού προς Ινδία (το περίφημο, τότε, "Βορειοδυτικό πέρασμα" (Northwest Passage)). Ο Νέλσον συμμετείχε στην (αποτυχημένη) αυτή αποστολή του 1773 ως τιμονιέρης (coxswain) του πλοίου.
Σταδιοδρομία στο Βασιλικό Ναυτικό
Στις 8 Απριλίου 1777 ο Νέλσον, ύστερα από εξετάσεις, ονομάστηκε ανθυποπλοίαρχος του Βασιλικού Ναυτικού και τοποθετήθηκε στη φρεγάτα HMS Lowestoffe με πλοίαρχο τον Ουίλλιαμ Λόκερ. Με το πλοίο αυτό ταξίδεψε στις Δυτικές Ινδίες. Με την εμπλοκή της Βρετανίας στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, ο Νέλσον έλαβε μέρος σε ναυτικές αψιμαχίες ως αξιωματικός. Το θάρρος και οι ικανότητές του αναγνωρίστηκαν και σε ηλικία 20 ετών ο Νέλσον έφερε ήδη το βαθμό του Πλοιάρχου. Μετά την προαγωγή του αυτή τοποθετήθηκε στη φρεγάτα HMS Hinchinbroke (11 Ιουνίου 1779). Ωστόσο, η υγεία του ήταν εύθραυστη (υπηρετώντας στη Μεσόγειο είχε προσβληθεί μάλλον από ελονοσία) και χρειάστηκε να επιστρέψει στην Αγγλία για να αναλάβει τις δυνάμεις του. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε πλοίαρχος στο HMS Albemarle όπου και υπηρέτησε μέχρι τη λήξη του Πολέμου της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ.