cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Σακελλαρίδης
Ο Νίκος Σακελλαρίδης (30 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Έλληνας διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε να αγωνίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ’80 στο Μακεδονικό Θεσσαλονίκης. Πραγματικός γυρολόγος, πέρασε από πολλές ομάδες Α΄ Εθνικής (Απόλλων Αθηνών, Πανιώνιος, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Βέροια) και Β΄ Εθνικής (Αγροτικός Αστέρας, Π.Α.Σ. Γιάννινα) και συνεχίζει να αγωνίζεται αν και πλησιάζει την ηλικία των 40 ετών. Το 2009-10 συμφώνησε με την ομάδα που ξεκίνησε, τον Μακεδονικό. Έχει αγωνιστεί 6 φορές στην Εθνική Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Σακελλαρίδης γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1970 στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στο Μακεδονικό Νεάπολης Θεσσαλονίκης τη σεζόν 1988-89 στη Β΄ Εθνική. Κέρδισε θέση βασικού και το 1992 πήγε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική. Στον Ηρακλή καθιερώθηκε και το 1995 κλήθηκε στην εθνική ανδρών. Έμεινε ως το Δεκέμβριο του 1996 και στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στον Απόλλωνα Αθηνών.
Δυο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1998, πήγε στη Βέροια για μισή σεζόν κι ακολούθως έπαιξε τρία χρόνια στον Πανιώνιο. Συνεχίζοντας την περιπλάνησή του αγωνίστηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα, στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής, ξανά στη Βέροια, στον Αγροτικό Αστέρα για τρεισήμισι σεζόν κι από τον Ιανουάριο του 2009 επανήλθε στο Μακεδονικό Θεσσαλονίκης, με τον οποίο συμφώνησε και για το 2009-10,αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής.
Στην Εθνική
Ο Νίκος Σακελλαρίδης αγωνίστηκε έξι φορές στην εθνική ανδρών, όλες ως αλλαγή. Ντεμπούτο με την Εθνική έκανε στις 25 Ιανουαρίου 1995 σε φιλικό αγώνα με την Κύπρο εκτός έδρας (σκορ: 3-2), όταν μπήκε ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο. Ακολούθησαν άλλοι τρεις συμμετοχές το 1995 σε φιλικά: στις 8 Φεβρουαρίου με τη Ρουμανία στην Καλαμάτα (σκορ: 1-0), στις 17 Μαΐου με τη Λιθουανία στο Βίλνιους (σκορ: 1-2) και στις 20 Σεπτεμβρίου με τη Γιουγκοσλαβία στη Θεσσαλονίκη (σκορ: 0-2), αγώνας που διεξήχθη προς τιμή του Γιώργου Κούδα. Στην Εθνική κλήθηκε δύο ακόμα φορές το 1996.
Το 1997 αγωνίστηκε με την εθνική ενόπλων στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Μακεδονικού Νεάπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Σ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 2021
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 2021 είναι η 13η έκδοση αυτού του πρωταθλήματος, που γίνεται κάθε δύο χρόνια και αναφέρεται σε αθλητές του στίβου που δεν έχουν συμπληρώσει το εικοστό-τρίτο έτος τους. Ήταν προγραμματισμένο να διοργανωθεί στο Μπέργκεν της Νορβηγίας από τις 8–11 Ιουλίου, όμως ανακοινώθηκε πως η εγκατάσταση δεν μπορεί να διοργανώσει τους αγώνες λόγω προβλημάτων που δημιουργήθηκαν λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Με τις ίδιες ημερομηνίες, το πρωτάθλημα διοργανώθηκε στην πρωτεύουσα της Εσθονίας, το Τάλιν.
Δρόμοι
* Αθλήτριες που συμμετείχαν μόνο στις σειρές.
Στενό του Γιβραλτάρ
thumb|280px|Το στενό του Γιβραλτάρ όπως φαίνεται από το διάστημα (ο βορράς είναι αριστερά) Το Στενό του Γιβραλτάρ (γνωστό επίσης και ώς Οι Στήλες του Ηρακλή), είναι ο πορθμός ο οποίος συνδέει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό και χωρίζει το Γιβραλτάρ και την Ιβηρική χερσόνησο από το Μαρόκο και τη Θέουτα (Ισπανία) στην Αφρική. Το όνομά του προέρχεται από το βράχο του Γιβραλτάρ, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το Αραβικό "Τζέμπελ Τάρικ" (που σημαίνει το βουνό του Τάρικ ) και πήρε το όνομά του από τον Τάρικ Μπιν Ζιγιάντ. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως Ηράκλειες στήλες (αἱ Ἡράκλειοι στῆλαι) αλλά και ως Γαδειρίδες πύλες.
Το στενό έχει ελάχιστο πλάτος 7,7 ναυτικά μίλια (14,3 χιλιόμετρα) και το βάθος του κυμαίνεται ανάμεσα στα 300 και τα 900 μέτρα. Το μήκος του είναι περίπου 60 χιλιόμετρα. Το βαθύτερο σημείο βρίσκεται στην ανατολική είσοδο, προς τη Μεσόγειο. Προς τα δυτικά, ανοικτά του ακρωτηρίου Καμαρινάλ, ο πυθμένας ανυψώνεται στα 290 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορθμοί της Μεσογείου Κατηγορία:Πορθμοί του Ατλαντικού Ωκεανού Κατηγορία:Διεθνείς πορθμοί Κατηγορία:Γεωγραφία του Γιβραλτάρ Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαρόκου Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισπανίας
Σωματίδιο βήτα
thumb|250px|Η [[ακτινοβολία άλφα αποτελείται από πυρήνες ηλίου-4 και ένα φύλλο χαρτί την σταματά. Η ακτινοβολία βήτα η οποία αποτελείται  από ηλεκτρόνια, σταματά με μια πλάκα αλουμινίου. Η ακτινοβολία γάμμα απορροφάται όταν περνά μέσα από  ένα  πυκνό υλικό.]] Τα σωματίδια βήτα είναι σωματίδια υψηλής ενέργειας, είτε ηλεκτρόνια υψηλής ταχύτητας ή ποζιτρόνια που εκπέμπονται από ορισμένες μορφές ραδιενεργών πυρήνων, όπως το κάλιο-40. Τα σωματίδια βήτα που εκπέμπονται, είναι μια μορφή ιονίζουσας ακτινοβολίας, επίσης γνωστή ως ακτινοβολία βήτα. Η παραγωγή των σωματιδίων βήτα ονομάζεται διάσπαση βήτα και συμβολίζονται διεθνώς με το ελληνικό γράμμα βήτα (β). Υπάρχουν δύο μορφές της διάσπασης βήτα, β- και β +, οι οποίες παράγουν αντίστοιχα ηλεκτρόνια (η β-) και ποζιτρόνια (η β +).
Κατηγορία:Ακτινοβολία Κατηγορία:Ραδιενέργεια
Τζιρόλαμο Φρακαστόρο
Η ζωή του
Ο Φρακαστόρο γεννήθηκε στη Βερόνα, που εκείνη την εποχή ανήκε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, και σπούδασε στην Πάδοβα, όπου σε ηλικία μόλις 19 ετών διορίσθηκε καθηγητής στο εκεί Πανεπιστήμιο. Με δεδομένη την εξαιρετική του επίδοση στην άσκηση της ιατρικής, εκλέχθηκε ως ο ιατρός της Συνόδου του Τριδέντου. Κατόπιν έζησε και εξάσκησε την ιατρική στη γενέτειρα πόλη του. Το 1546 πρότεινε ότι οι λοιμώδεις νόσοι προκαλούνται από μεταφερόμενα μικροσκοπικά σωματίδια ή «σπόρια», που μπορούσαν να μεταδώσουν τη μόλυνση με άμεση ή έμμεση επαφή, ή και με μεταφορά από τον αέρα σε μεγαλύτερες αποστάσεις.
Φαίνεται ότι χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη λατινική λέξη fomes = «προσάναμμα», με την έννοια του μολυσματικού παράγοντα, στο δοκίμιό του επί της μεταδόσεως νόσων De Contagione et Contagiosis Morbis, που εκδόθηκε το 1546: «Αποκαλώ fomites αντικείμενα όπως ρούχα, εσώρρουχα κλπ., που αν και δεν είναι τα ίδια μολύσματα, μπορούν να φιλοξενήσουν τα ουσιαστικά σπόρια που μεταδίδουν το μόλυσμα και άρα να προκαλέσουν μόλυνση.». Η θεωρία του άσκησε επίδραση για σχεδόν τρεις αιώνες, μέχρι να αντικατασταθεί από μία πλήρως ανεπτυγμένη θεωρία για τη μετάδοση των νόσων από τα μικρόβια.
Το όνομα για την ασθένεια σύφιλη προήλθε από το μεγάλο ποίημα του Φρακαστόρο Syphilis sive morbus gallicus (= «Σύφιλις ή η γαλλική ασθένεια», 1530), με θέμα ένα βοσκόπουλο που ονομαζόταν Σύφιλις και προσέβαλε τον αρχαίο θεό Απόλλωνα, οπότε τιμωρήθηκε από αυτόν με μία τρομερή αρρώστια. Το ποίημα συνιστά και θεραπεία για τη νόσο: υδράργυρο και «αγιόξυλο» (αρωματικό απόσταγμα ξύλου του φυτού Bulnesia sarmientoi). Εξάλλου, το βιβλίο του Φρακαστόρο De contagione (= «Επί της μεταδόσεως ασθενειών», 1546) παρέχει την πρώτη περιγραφή για τον τύφο. Τα άπαντα του Φρακαστόρο εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 1555.
Εκτός από το Syphilis, ο Φρακαστόρο έγραψε ένα βιβλικό επικό ποίημα σε δύο βιβλία, το Ιωσήφ, και μια ποιητική συλλογή, την Carmina.
Μια προσωπογραφία του Φρακαστόρο, που βρίσκεται στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου από το 1924, ταυτοποιήθηκε πρόσφατα ως αυθεντικό έργο του περίφημου Ιταλού ζωγράφου Τισιανού. Αυτό οδήγησε κάποιους ειδήμονες να εικάσουν ότι ο Τισιανός ίσως να ζωγράφισε το έργο ως αντάλλαγμα για θεραπεία σύφιλης.
Η μνήμη του Φρακαστόρο στη Βερόνα
Ανδριάντας του Φρακαστόρο, έργο του γλύπτη Ντανέζε Καττανέο (ολοκληρώθηκε το 1559), στέκεται πάνω από μία αψίδα (καμάρα) στην κεντρική πλατεία (Piazza dei Signori) της Βερόνας, κοντά στο μνημείο του Δάντη Αλιγκέρι. Στη βάση του φέρει την επιγραφή: «HIER FRACASTORIO \ PAULLI PHILIPPI F \ EX PUBLICA AUCTORITATE \ DICATA \ AN SAL MDLIX». Σύμφωνα με μια λαϊκή παράδοση, η πέτρινη σφαίρα που κρατά ο Φρακαστόρο στο δεξί του χέρι και συμβολίζει την οικουμένη, θα πέσει πάνω στον πρώτο έντιμο άνθρωπο που θα περάσει κάτω από την αψίδα. Πολλοί άνθρωποι περνούν κάθε μέρα κάτω από την αψίδα, αλλά η σφαίρα παραμένει στη θέση της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Δήμος Γαλλικού
Ο Δήμος Γαλλικού ήταν δήμος του νομού Κιλκίς. Δημιουργήθηκε μετά το Σχέδιο Καποδίστριας, το οποίο συνένωσε μικρές κοινότητες (χωριά) με σκοπό την καλύτερη διοίκηση και οργάνωση. Ο δήμος καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον δήμο Κιλκίς.
Ο Δήμος καταλάμβανε έκταση 148,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.279 κατοίκους. Η έδρα του Δήμου ήταν ο Καμπάνης.
Από 148,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα του δήμου το 59,4% (81,2 τ.χλμ.) είναι γεωργικές εκτασεις και το 31,1% βοσκότοποι (46 τ.χλμ.). Από την χρησιμοποιούμενη γεωργική έκταση τα 64.982,6 στρέμματα (80%) έχουν αμιγώς γεωργική χρήση και τα υπόλοιπα 16.284,1 μικτές γεωργικές και κτηνοτροφικές χρήσεις. Ως κτηνοτροφικές εκτάσεις έχει καταγραφεί μόλις το 0,6%.
Θανάσης Δαβάκης
Ο Θανάσης Δαβάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου 1962, με καταγωγή ένα μικρό χωριό της Μέσα Μάνης. Είναι δικηγόρος, βουλευτής του Νομού Λακωνίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Τομεάρχης Εθνικής Άμυνας του κόμματος. Διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας την περίοδο 2013-2014, στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά.
Από τις 17 Ιουλίου 2019, είναι Πρόεδρος της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής των Ελλήνων (ΙΗ' Κοινοβουλευτική περίοδος).
Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη.
Σπουδές - Στρατιωτική Θητεία
Είναι πτυχιούχος του Νομικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και του Βυζαντινού και Νεοελληνικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως επίσης και μεταπτυχιακός υπότροφος του Κέντρου Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών μεταξύ 1986 και 1988. Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία ως έφεδρος Ανθυποσμηναγός του Δικαστικού.
Πολιτική Δραστηριότητα
Ο Αθανάσιος Δαβάκης εκλέγεται βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1993, το 1996, το 2000, το 2004, το 2007, το 2009, το 2012, το 2015 και το 2019. Ήταν υπεύθυνος Ιδεολογικού της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και μετά της ΟΝΝΕΔ (Νεολαία της ΝΔ), ενώ το 1988 ανέλαβε πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Επιπλέον, από το 1997 ως σήμερα ανήκει στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ. Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Γεωργικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης και Απασχόλησης (ΟΓΕΕΚΑ-ΔΗΜΗΤΡΑ), υπαγόμενου στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ενώ έπειτα ανέλαβε υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας. Διατέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (ΥΦΕΘΑ) από τον Ιούνιο του 2013 έως τον Ιούνιο του 2014 στην κυβέρνηση Σαμαρά. Από το 2016 είναι υπεύθυνος Τομέα Εθνικής Άμυνας του κόμματος.
Κοινοβουλευτική δραστηριότητα
Από το 1993 έως το 1996 διατέλεσε Γραμματέας του Προεδρείου της Βουλής, ενώ από το 2004 έως το 2006 Κοσμήτωρ του Προεδρείου. Την περίοδο 1993-2009 συμμετείχε ως μέλος των διαρκών Επιτροπών Δημοσίας Διοίκησης, Δημοσίας Τάξης και Δικαιοσύνης, Οικονομικών Υποθέσεων, Παραγωγής και Εμπορίου και της Επιτροπής ΔΕΚΟ.
Ρατσιστικά σχόλια
Ο Αθανάσιος Δαβάκης στο πλαίσιο συγκέντρωσης με θέμα την παραβατικότητα στον Δήμο Σπάρτης που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο της Παλαιοπανναγιάς στις 3 Μαρτίου 2018 προέβη σε δηλώσεις που στόχευαν τους Έλληνες Αθίγγανους. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στην παραβατική τους συμπεριφορά και προέτρεψε όλα τα μέλη της να μην τον ψηφίσουν σε επερχόμενες εκλογές. Τα σχόλια αυτά προκάλεσαν αντιδράσεις. Ο κ. Δαβάκης μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις ζήτησε δημόσια συγγνώμη και τις ανασκεύασε λέγοντας πως στην περιοχή που μιλούσε στην επίμαχη συγκέντρωση υπήρχε έντονη παραβατική συμπεριφορά τελευταία και ομολόγησε πως έκανε κάποιες γενικεύσεις στις δηλώσεις του την προηγούμενη μέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας
Κατάλογος Κυβερνώντων Διοικητών του Αγίου Μαρίνου
Οι Κυβερνώντες Διοικητές (ιταλικά: Capitani reggenti) είναι οι δύο αρχηγοί κράτους της Δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου. Εκλέγονται κάθε έξι μήνες από το Μέγα και Γενικό Συμβούλιο, το νομοθετικό σώμα της χώρας. Εθιμικά οι Διοικητές προέρχονται από διαφορετικά κόμματα και υπηρετούν εξάμηνη θητεία. Η ανακήρυξή τους γίνεται κάθε χρόνο την 1η Απριλίου και την 1η Οκτωβρίου. Στο άρθρο αναφέρονται οι κυβερνώντες διοικητές από το 1900 ως σήμερα.
Ο θεσμός της δυαδικής κυβερνητικής εξουσίας (διαρχία) προέρχεται απευθείας από την πολιτική παράδοση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και ειναι το αντίστοιχο των υπάτων της Αρχαίας Ρώμης.
Εθνοσυνέλευση (Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες)
Η Εθνοσυνέλευση του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων (επίσημα: House of Assembly of Saint Vincent and the Grenadines) είναι το μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων.
Το σώμα έχει συνολικά 23 μέλη. Τα 15 εκπροσωπούν τις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και εκλέγονται με πλειοψηφικό σύστημα. Τα έξι είναι γνωστά ως γερουσιαστές και διορίζονται από τον από τον Γενικό Κυβερνήτη. Τέσσερις γερουσιαστές διορίζονται για να εκπροσωπήσουν την κυβέρνηση και δύο για να εκπροσωπήσουν την αντιπολίτευση. Τα υπόλοιπα δύο είναι ο γενικός εισαγγελέας, ο οποίος διορίζεται και ο πρόεδρος (της βουλής), ο οποίος εκλέγεται από τα κυβερνητικά μέλη του σώματος, σε συνεννόηση με την αντιπολίτευση.
Πρόεδροι της Εθνοσυνέλευσης
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τα πρόσωπα που διετέλεσαν πρόεδροι του σώματος :
Παραπομπές
Αγιος Βικεντιος Κατηγορία:Πολιτική του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων
Μαρακάι
Το Μαρακάι (ισπανικά: Maracay) είναι μια πόλη της βορειοκεντρικής Βενεζουέλας, κοντά στις ακτές της Καραϊβικής, ενώ αποτελεί πρωτεύουσα της Πολιτείας Αράγουα. Η πόλη είναι η έδρα του Δήμου Χιραρδότ.
Ιστορία
Το Μαρακάι ιδρύθηκε επισήμως στις 5 Μαρτίου 1701 από τον επίσκοπο Ντιέγο ντε Μπάνιος ι Σοτομαγιόρ. Πήρε το όνομά του από ένα τοπικό αρχηγό των Ινδιάνων, τον Μαρακάγιο, που το όνομά του σημαίνει μικρός τίγρης.
Οικονομία και μεταφορές
Ως μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Βενεζουέλας, το Μαρακάι, αποτελεί ένα βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, με κύριους τομείς την παραγωγή χαρτιού, υφασμάτων, χημικών, καπνού, τσιμέντου, σαπουνιού, αρωμάτων, βοοειδών και επεξεργασμένων τροφίμων.
Οι περιοχές γύρω από το Μαρακάι είναι κατεξοχήν γεωργικές και παράγουν κυρίως ζαχαροκάλαμο, καπνό, καφέ και κακάο. Υπάρχουν, επίσης, κτηνοτροφικές και υλοτομικές δραστηριότητες. Οι στρατιωτικές μονάδες του Μαρακάι παίζουν επίσης μεγάλο ρόλο στην τοπική οικονομία.
Το Μαρακάι έχει καλές εγκαταστάσεις μεταφορών και υποδομών. Συνδέεται με τις περισσότερες άλλες σημαντικές τοποθεσίες μέσω του Κεντρικού Περιφερειακού Αυτοκινητοδρόμου. Επίσης, διαθέτει πρόσβαση στο εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα της Βενεζουέλας. Υπάρχει ακόμη σημαντικό υδατοδρόμιο, ενώ υπάρχει σχεδιασμός για ανάπτυξη και υπόγειου σιδηρόδρομου. Επιπροσθέτως, το Μαρακάι έχει δύο αεροδρόμια, ένα πολιτικό και ένα στρατιωτικό.
Στρατιωτικές εγκαταστάσεις
Το Μαρακάι είναι μια πόλη αρκετά στρατικοποιημένη. Αποτελεί το κέντρο της Πολεμικής Αεροπορίας της Βενεζουέλας καθώς φιλοξενεί δύο από τις μεγαλύτερες αεροπορικές της βάσεις. Σύγχρονα αεροσκάφη, όπως F-16 και Sukhoi Su-30, είναι εγκατεστημένα σε αυτές τις βάσεις.
Άλλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν την Τέταρτη Μεραρχία Τεθωρακισμένων του Στρατού και τη βάση αλεξιπτωτιστών.
Αποτελεί, επίσης, τοποθεσία του αμυντικού εργοστασίου πυρομαχικών και όπλων (CAVIM).
Εθνικό Πάρκο Ενρί Πιτιέ
Τα βουνά στη βόρεια του Μαρακάι, που διαχωρίζουν την πόλη από τις ακτές, συνθέτουν το Εθνικό Πάρκο Ενρί Πιτιέ, πάρκο που πήρε το όνομά του υπέρ του Ελβετού φυσιολάτρη Ενρί Πιτιέ το 1953. Προηγουμένως ήταν γνωστό ως Μεγάλο Ράντσο (Rancho Grande). Το πάρκο, το οποίο είναι στην ουσία ένα τροπικό δάσος, διαθέτει μεγάλη ποικιλία του φυτού φτέρη και μπαμπού.
Εκπαίδευση και πολιτισμός
Το Μαρακάι στεγάζει τη Σχολή Κτηνιατρικής και Αγρονομίας του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας. Υπάρχει επίσης εδώ ένα στρατιωτικό πανεπιστήμιο (UNEFA), το οποίο περιλαμβάνει τμήματα Ηλεκτρονικής, Αεροναυπηγικής και Πολιτικών Μηχανικών, καθώς και άλλες ειδικότητες.
Τα κύρια μουσεία της πόλης είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βενεζουέλας
Αβαρέ
Το Αβαρέ (πορτογαλικά: Avaré), είναι πόλη και έδρα δήμου της Ν. Βραζιλίας, στην πολιτεία Σάο Πάολο, 263 χιλ. περίπου, Δ. της πόλης του Σάο Πάολο. Έχει έκταση 1.213,055 χμ² και πληθυσμό 82.935 κατοίκους (Δεκέμβριος 2010). Είναι ο 20ός, κατά σειράν έκτασης, δήμος της Πολιτείας.
Η πόλη διαθέτει δικό της αεροδρόμιο (Aeroporto de Avaré-Arandu), ενώ είναι και κέντρο υψηλής εκπαίδευσης με σημαντικό κολλέγιο (Faculdade Sudoeste Paulista), που προσελκύει φοιτητές από τη γύρω περιοχή.
Ονομασία
Το όνομα της πόλης προέρχεται από την παλαιά γλώσσα τουπί που μιλούσαν οι γουαρανί κάτοικοι των ακτών, στον 16ο αιώνα και, από τη λέξη αμπαρέ (abaré) «πατέρας». Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβαρεένσε ( Avareense). 300px|thumb|right|Άποψη της πόλης Αβαρέ
Κλίμα
Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Μετεωρολογίας (Inmet), η ελάχιστη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στο Αβαρέ ήταν 0,2° C, στις 26 Ιουνίου 1994, ενώ η μέγιστη ήταν 36,2° C, που παρατηρήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2007. Η υψηλότερη αθροιστική βροχόπτωση που μετρήθηκε σε 24 ώρες στην πόλη, ήταν 167,0 χιλιοστά στις 20 Δεκεμβρίου 1977.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, αρχικά ως τόπος προσκυνήματος στη θέση όπου βρισκόταν το Παρεκκλήσιο της Παναγίας των Θλίψεων (Nossa Senhora das Dores). Σε αναζήτηση ενός ιδανικού μέρους για να ζήσουν, με την καλλιεργήσιμη γη και το νερό σε αφθονία, οι ευρωπαίοι πιονιέροι έφτασαν στην περιοχή από το 1840, σύμφωνα με τελευταία έρευνα. Στους Vitoriano de Sousa Rocha και τον σύντροφό του Domiciano Santana, αποδίδεται η ίδρυση της πόλης, παρά τις αρχικές δυσκολίες με τις οποίες ήλθαν αντιμέτωποι, όπως επιθέσεις τοπικών ιθαγενών.
Γύρω στο 1861, ο πρώτος, για να εκπληρώσει ένα παλαιό τάμα  -για να σώσει τη ζωή της συζύγου του, μετά από μια δύσκολη γέννα- έκτισε ένα εκκλησάκι στο σημείο όπου τώρα είναι κτισμένο το Παρεκκλήσιο της Παναγίας των Θλίψεων. Αργότερα δημιουργήθηκε οικισμός με την ονομασία Ρίο Νόβο (Rio Novo). Λόγω του παρεκκλησίου, επίσημη ημερομηνία ίδρυσης της πόλης, θεωρείται η 15η Σεπτεμβρίου 1861, εορτή της Παναγίας. Η μετονομασία σε Αβαρέ, έγινε το 1891. Μεταξύ των μεταναστών που διαμόρφωσαν την κοινωνία της πόλης, τη μερίδα του λέοντος έχουν βέβαια οι Πορτογάλοι, αλλά επίσης, συνέβαλαν στην τοπική ανάπτυξη Ισπανοί, Ιταλοί, Άραβες, Ιάπωνες, Λιθουανοί και Ελβετοί.
Οικονομία
Η οικονομία της περιοχής περιστρέφεται γύρω από τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τις υπηρεσίες και τον τουρισμό. Στον τομέα της γεωργίας, ξεχωρίζουν οι παραγωγές καφέ και βαμβακιού, αλλά και εσπεριδοειδών και ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο. Ο κλάδος της κτηνοτροφίας είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος, με πολλά ράντσα εκτροφής. Άλλωστε το προσωνύμιο της πόλης είναι Capital Nacional do Cavalo (Εθνική Πρωτεύουσα του Αλόγου)
Τουρισμός
280px|thumb|right|Το Παρεκκλήσιο της Παναγίας των Θλίψεων στο Αβαρέ
Το Αβαρέ είναι ένας από τους 29 δήμους της Πολιτείας Σάο Πάολο που θεωρούνται 'Τουριστικά Θέρετρα', ένας όρος θεσμοθετημένος από τη χώρα με την εκπλήρωση ορισμένων προϋποθέσεων που ορίζονται από νόμο του κράτους. Αυτό το status εξασφαλίζει ότι, οι συγκεκριμένοι δήμοι έχουν μεγαλύτερη χρηματοδότηση από την πολιτεία για την προώθηση του τουρισμού σε περιφερειακό επίπεδο. Επίσης, ο δήμος αποκτά το δικαίωμα να προσθέσει το όνομά του, υπό τον τίτλο της «Τουριστικής Πόλης».
Παραδοσιακές εκθέσεις πραγματοποιούνται στο Αβαρέ κάθε χρόνο, όπως η Feira das Nações (Έκθεση των Εθνών), όπου εκτίθενται παραδοσιακά φαγητά διαφόρων χωρών και η FAMPOP (Έκθεση Πόπ Μουσικής), στόχος της οποίας είναι να αναδείξει και τραγουδιστές, μουσικούς ή συνθέτες. Φυσικά αξιοθέατα είναι το υδροηλεκτρικό φράγμα Ζουρουμίρεμ (Jurumirim) και η τοποθεσία Terra da Agua, do Verde e do Sol.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Λούπερκους
Ο Λούπερκους (Lupercus) ήταν πρώιμη θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας.
Ο Λούπερκους ήταν ποιμενικός θεός προστάτης των βοσκών και των κοπαδιών από τα άγρια ζώα. Κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου γίνονταν προς τιμήν του τα Λουπερκάλια (Lupercalia). Ο Λούπερκους συνδεόταν με την ανατροφή και τον θηλασμό του Ρωμύλου από τη λύκαινα, γι΄ αυτό και τα Λουπερκάλια ήταν εορτή που αποσκοπούσε στην προστασία της γονιμότητας των γυναικών.
Στην ελληνική μυθολογία αρχικά ταυτιζόταν με τον Φαύνο και αργότερα ταυτίστηκε με τον Πάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Πέντου
Το όνομά του μνημονεύεται σε επιγραφή που υπάρχει στον τάφο του Τουταγχαμών. Πιθανόν να ταυτίζεται με ένα άλλο σύγχρονό του, που έφερε τα αξιώματα «Ανώτατος υπηρέτης του Ατών στον οίκο Ατών και Ακενατών» και «Αρχίατρος», και που έχει τον τάφο του στην Αμάρνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Συρανό ντε Μπερζεράκ (συγγραφέας)
Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ (Cyrano de Bergerac, πραγματικό όνομα: Hercule Savinien Cyrano, 6 Μαρτίου 1619 - 28 Ιουλίου 1655) ήταν Γάλλος δραματουργός και στρατιωτικός.
Από οικογένεια μικροευγενών, κατατάχτηκε στον στρατό και πληγώθηκε σοβαρά στην πολιορκία του Αράς. Παρακολούθησε μετά την διδασκαλία του φιλοσόφου Πιερ Γκασσεντί και έγινε ένα esprit fort, ένας ελευθεριάζων δηλαδή ως προς τα φρονήματα, όσο ήταν ελευθεριάζων και ως προς τα ήθη.
Σχετίστηκε στο Παρίσι με ένα κύκλο ομοφρόνων του θορυβοποιών, απέκτησε φήμη δεινού μονομάχου και σε διάστημα έξι ετών έγραψε τα έργα του. Η κωμωδία του Ο εμπαιζόμενος σχολαστικός δεν είχε επιτυχία στη σκηνή, επειδή ήταν αντίθετη στην περί δράματος άποψη της εποχής, ο Μολιέρος όμως «δανείστηκε» δύο σκηνές της για τις Κατεργαριές του Σκαπίνου. Η τραγωδία του Ο θάνατος της Αγριππίνας παίχτηκε μόνο μια φορά το 1640 κι αμέσως απαγορεύτηκε λόγω των αθεϊστικών της κηρυγμάτων. Στον Άλλο Κόσμο περιγράφονται ταξίδια του Συρανό στις αυτοκρατορίες της Σελήνης και του Ήλιου : τα αθεϊστικά κηρύγματα εξακολουθούν και όλα είναι διαφορετικά απ’ ό,τι είναι στον δικό μας κόσμο. Ο Συρανό πέθανε από ατύχημα στα τριάντα έξι του χρόνια.
Επηρεασμένος πιθανώς από την Ουτοπία του Τόμας Μορ, ο Συρανό επηρέασε με την σειρά του τους συγγραφείς έργων ουτοπικής φαντασίας, αρχίζοντας από Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ του Τζόναθαν Σουίφτ και φθάνοντας στον Γενναίο, νέο κόσμο του Άλντους Χάξλεϋ.
Έργα
Την Κωμική ιστορία των Κρατών και αυτοκρατοριών της Σελήνης και τις Επιστολές μετέφρασε στα ελληνικά ο Γιάννης Λο Σκόκκο (Αίολος)
Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ ενέπνευσε στον Εντμόν Ροστάν το ομώνυμο θεατρικό του έργο. Ιστορικά ανακριβές (η μεγάλη μύτη υπήρχε πάντως) το έργο αυτό, καθώς και η βασισμένη σε αυτό ομώνυμη όπερα του Φράνκο Αλφάνο, καθιέρωσε την εικόνα του ρομαντικού ήρωα που έχει επικρατήσει σήμερα. (βλ. ελληνική μετάφραση του 1921 του Γιώργου Στρατήγη στο Project Gutenberg).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Μερερουκά
Ο Μερερουκά υπηρέτησε κατά την Έκτη Δυναστεία ως ένας από τους πιο ισχυρούς αξιωματούχους της αρχαίας Αιγύπτου σε μια περίοδο που η επιρροή τοπικών κρατικών ευγενών είχε αύξηση τόσο σε πλούτο όσο και σε εξουσία. Ο Μερερουκά είχε πολλούς τίτλους, μεταξύ άλλων και αυτόν του βεζίρη, ο οποίος τον έκανε το πιο ισχυρό άτομο στην Αίγυπτο μετά τον Φαραώ. Κάποιοι άλλοι τίτλοι του περιελάμβαναν τους «Κυβερνήτης του παλατιού», «Αρχί-αναγνώστης ιερέας», «Επιστάτης των γραφέων των βασιλικών αρχείων», και «Διευθυντής όλων των έργων του βασιλιά».
Τάφος
Ο μασταμπάς του Μερερουκά είναι ο μεγαλύτερος και πιο εκλεπτυσμένος από όλους τους μη βασιλικούς τάφους στη Σακάρα, με συνολικά 33 δωμάτια ή θαλάμους. Ο Μερερουκά ήταν βεζίρης στο βασιλιά Τετί, ο οποίος ήταν ο πρώτος φαραώ της 6ης Δυναστείας του Παλαιού Βασιλείου. Ο Μερερουκά ήταν παντρεμένος με την κόρη του Τετί Σεσεσέτ Ουαατεχεθώρ, όντας έτσι ο γαμπρός του. Η πριγκίπισσα Σεσεσέτ Ουαατεχεθώρ είναι θαμμένη στο μασταμπά του Μερερουκά μαζί με το γιο τους, Μεριτετί. Η ζωγραφιά στο τοίχο στην είσοδο του τάφου αναπαριστά τον Μερερουκά να ζωγραφίζει τις τρεις εποχές και να παίζει ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Οι πρώτοι τρεις θάλαμοι είναι διακοσμημένοι με σκηνές κατασκευής επίπλων, κυνηγιού και χρυσοχοΐας. Ένα άγαλμα σε φυσικές διαστάσεις του Μερερουκά βρέθηκε άθικτο στην κύρια αίθουσα στην άκρη του μασταμπά του. Το άγαλμα βρίσκεται στην είσοδο της αίθουσας αυτής μέσα σε ψευδοθύρα. Ο τάφος του Μερερουκά έχει πάρα πολλές ζωντανές και καλά διατηρημένες ζωγραφιές και ανάγλυφα. Ο τάφος του παρέμεινε κρυμμένος μέχρι την ανακάλυψη και ανασκαφή του από το Ζακ ντε Μοργκάν, της Αιγυπτιακής Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων, το 1892. Όμως, η πρώτη μεγάλη δημοσίευση για το τάφο δεν έγινε για ακόμα 40 χρόνια, το 1936 από τον Prentice Duell. Ο Μερερουκά επίσης ήταν γνωστός με το «όμορφο» όνομα που είχε επιλέξει, Μερί.
Είκοσι ένας θάλαμοι του μασταμπά είναι αφιερωμένοι στον ίδιο το Μερερουκά, πέντε για τη γυναίκα του (θάλαμοι B) και πέντε έχουν προστεθεί για το γιος του Μεριτετί (θάλαμοι C). Οι διαστάσεις το μασταμπά είναι 23 μέτρα ανατολικά-δυτικά, 30 μέτρα βόρεια-νότια (και 41 μέτρα αν υπολογιστεί και η προσθήκη για το Μεριρετί) και με 4,5 ύψος, ενώ το εσωτερικό ύψος είναι λίγο πάνω από 4 μέτρα. Στο τμήμα της πριγκίπισσας που είναι το τέρμα αριστερά από την είσοδο του τάφου, η Σεσεσέτ απεικονίζεται να «δέχεται προσφορές που αρμόζουν σε κόρη του βασιλιά, περιλαμβανομένων μια συλλογή από λεπτοδουλεμένα αντικείμενα επίπλωσης, ενώ επίσης απεικονίζεται να χαλαρώνει και να παρακολουθεί το χορό αρκετών χορευτριών». Σε άλλη σκηνή, «απεικονίζεται με τα τρία σκυλιά της και μία μαϊμού. Στους τοίχους του θαλάμου 7 η απεικονίζεται μαζί με το Μερερουκά σε ένα μεγάλο καναπέ, ενώ παίζει άρπα για να τον ηρεμήσει». Ενώ τα περισσότερα δωμάτια του τάφου είναι διακοσμημένα, εκείνα που δεν έχουν ήταν απλά προορισμένα ως αποθηκευτικός χώρος.
Μια σκηνή στα έλη δείχνει πέντε άντρες να «βάζουν μια σχεδία από πάπυρο στην όχθη του Νείλου, η οποία είναι γεμάτη με καλαμιές και άγρια ζωή», ενώ απεικονίζονται καλημάνες που προστατεύουν τα μικρά τους από ένα ερπυστή ιχνεύμων ή είδος μαγκούστας, είτε «απλώνοντας τα φτερά της πάνω από τα μικρά ή εκφοβίζοντας τον εισβολέα». Στο ποτάμι, ένας ενήλικος ιπποπόταμος απεικονίζεται να αρπάζει και να σκοτώνει ένα κροκόδειλο, ενώ «ενώ πίσω ένας άλλος κροκόδειλος περιμένει να καταβροχθίσει τους νεογέννητους ιπποπόταμους». Άλλες σκηνές απεικονίζουν γλύπτες και κατασκευαστές πέτρινων βάζων εν ώρα εργασίας, ενώ ο Μερερουκά και η γυναίκα του απεικονίζονται να επιθεωρούν τη δουλειά ενός χρυσοχόο, ενώ κάποιοι από τους εργάτες είναι νάνοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Δούκας του Μοντεγιάνο
Ο Δούκας του Μοντεγιάνο (ισπανικά: Duque de Montellano) είναι ένας κληρονομικός τίτλος των Ευγενών της Ισπανίας: Duque de Montellano) είναι ένας συνοδευόμενος από τον τίτλο του Άρχοντα και παραχωρήθηκε το 1705 από τον Φίλιππο Ε´ στον Χοσέ δε Σολίς, Κόμη του Μοντεγιάνο, Ανώτερος του Γιουκατάν και απόγονος του Φρανθίσκο δε Μοντίχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι δουκών
4
Το έτος 4 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Τρίτη ή την Τετάρτη (σύνδεσμος που θα εμφανίσει το πλήρες ημερολόγιο: Ιουλιανό ημερολόγιο) του Ιουλιανού ημερολογίου (οι πηγές διαφέρουν) και ένα κοινό έτος που αρχίζει την Τρίτη από το προληπτικό Ιουλιανό ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Κάτου και Σατουρνίνου (ή, λιγότερο συχνά, το 757 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 4 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών.
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 4 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Μέση Ανατολή
Κορέα
Κίνα
Ανά θέμα
Τέχνες και επιστήμες
Πηγές
04
Λεμούρια
Στην Ρωμαϊκή μυθολογία τα Λεμούρια (Lemures) ήταν κακοήθη πνεύματα (φαντάσματα) των νεκρών.
Τα Λεμούρια ήταν ενοχλητικά αφού επέστρεφαν στα σπίτια για να τρομοκρατήσουν τους ενοίκους τους. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι ήταν η κακοήθης μορφή της Λάρες. Πολλοί τα θεωρούσαν νύμφες.
Οι Ρωμαίοι για να τα εξευμενίσουν και να τα διώξουν τελούσαν τα Λεμουράλια ή Λεμούρια στις 9 - 11 και 13 Μαΐου .. Η τελετή των Λεμούριων γινόταν την νύχτα αφού έριχναν κουκιά και χτύπαγαν χάλκινα αντικείμενα για να τα τρομάξουν. Κατά τη διάρκεια της γιορτής απαγορεύονταν οι γάμοι και οι ναοί ήταν κλειστοί.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία
Μεγάλη Πέμπτη
right|200px|thumb|Ο Μυστικός ΔείπνοςΗ Μεγάλη Πέμπτη σύμφωνα με τον Χριστιανισμό η ιερή μέρα κατά την οποία εορτάζεται ο Μυστικός Δείπνος του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους. Η ημέρα αυτή είναι η πέμπτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, της εβδομάδας δηλαδή η οποία προηγείται και καταλήγει στη γιορτή του Πάσχα. Της Μεγάλης Πέμπτης προηγείται η Μεγάλη Τετάρτη και ακολουθεί η Μεγάλη Παρασκευή.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία για τον καθορισμό του κύκλου των κινητών εορτών ακολουθεί το Ιουλιανό ημερολόγιο, κατά το οποίο η Μεγάλη Πέμπτη μπορεί να εμπέσει, κατά τον 21ο αιώνα, σε οποιαδήποτε ημερομηνία μεταξύ 19 Μαρτίου και 22 Απριλίου για τις Εκκλησίες που ακολουθούν το ιουλιανό (παλαιό) ημερολόγιο (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, τα Πατριαρχεία Ρωσίας, Σερβίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και το Άγιο Όρος), καθώς και για τους Ορθόδοξους Παλαιοημερολογίτες, και μεταξύ 1 Απριλίου και 5 Μαΐου για όσες Εκκλησίες ακολουθούν το γρηγοριανό (νέο) ημερολόγιο (Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και η Εκκλησία της Ελλάδος).
Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης τελείται ο εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής μαζί με τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Οι ιερείς κατά την ετοιμασία της Θείας Κοινωνίας εξάγουν δύο "αμνούς" (το μέρος του άρτου το οποίο μεταβάλλεται σε σώμα Χριστού) και διατηρούν τον ένα αφού τον τεμαχίσουν και τον αποξηράνουν, σε ασφαλές σημείο (μέσα στο αρτοφόριο πάνω στην αγία τράπεζα) για έναν ολόκληρο χρόνο για την κοινωνία των πιστών σε έκτακτες περιπτώσεις. Το βράδυ τελείται ο Όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, στον οποίο αναπαριστάται το Θείο Δράμα της Σταύρωσης και διαβάζονται δώδεκα (αποσπάσματα από τα) ευαγγέλια που περιγράφουν τα γεγονότα από τη σύλληψη έως και την ταφή του Χριστού.
Έθιμα
μικρογραφία|176x176εσ|Κόκκινα [[Πασχαλινά αβγά|Πασχαλινά Αυγά]] Εκείνη την ημέρα, σε πολλές χώρες είναι έθιμο να βάφονται αυγά με κόκκινο χρώμα, προς τιμήν του γεγονότος της σταύρωσης του Ιησού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλη Εβδομάδα Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου Κατηγορία:Πάσχα Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Ιησούς Χριστός Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
1,2,3-προπανοτριαμίνη
Η 1,2,3-προπανοτριαμίνηείναι η τριαμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο H2NCH2CH(NH2)CH2NH2. Συμπεριφέρεται ως ασθενής βάση, αφού είναι αμίνη.
Ιαομέρεια
Με βάση το χημικό της τύπο, C3H11N3, έχει τα ακόλουθα 36 ισομερή θέσης (όχι όλα σταθερά):
Ονοματολογία
Η ονομασία «1,2,3-προπανοτριαμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-τριαμίνη» φανερώνει ότι περιέχει τρεις (3) αμινομάδες ως κύριες χαρακτηριστικές ομάδες. Οι αριθμοί θέσης «1,2,3-» δηλώνουν τις θέσεις των ατόμων άνθρακα με τα οποία ενώνονται οι αμινομάδες, ώστε να διαχωρίζονται ισομερή θέσης, που θα είχαν όμοια ονομασία.
Με γλυκερίνη και χλωριούχο αμμώνιο
Η 1,2,3-προπανοτριαμίνη μπορεί να παραχθεί με επίδραση χλωριούχου αμμωνίου (NH4Cl) σε γλυκερίνη με την παρουσία τριχλωριούχου σιδήρου ως καταλύτη :
Με χλωριούχο αμμώνιο και οξοπροπανοδιάλη
Mε επίδραση αμμωνίας σε οξοπροπανοδιάλη παράγεται αρχικά 1,2,3-προπανοτριιμίνη και στη συνέχεια υδρογόνωση της τελευταίας 1,2,3-προπανοτριαμίνη. :
Με αμμωνία και προπυλαλογονίδιο
Με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε 1,2,3-τριαλοπροπάνιο, μέθοδος Hofmann) :
Με αναγωγή αζωτούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή 1,2,3-νιτροπροπανίου :
2. Με αναγωγή 1,2,3-προποτρανιμίνης :
Πηγές
Κατηγορία:Οργανικές αμίνες Κατηγορία:C3
Βασίλης Λαζάρου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και καταγόταν από την οικογένεια Λαζάρου, γιος του Νικολάου, που ήταν καραβοκύρηδες των Σπετσών, οι οποίοι πολλές φορές αποκαλούνταν και Ορλώφ ένα παρατσούκλι που το απόκτησαν λόγω της συμμετοχής τους στα Ορλωφικά. Παντρέυτηκε την Μαρουσώ, θυγατέρα του Χατζηγιάννη Θ. Μέξη. Συγγενικούς δεσμούς με την οικογένεια είχε και η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μητέρα της είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τον Δημήτριο Λαζάρου Ορλώφ.
Ήταν πρόκριτος του νησιού και από τους πρώτους Σπετσιώτες που μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρεία. Στις 2 Απριλίου 1821 πήρε μέρος σε σύσκεψη μαζί με όλους τους προκρίτους των Σπετσών για να αποφασίσουν αν θα πάρουν μέρος στον αγώνα, παρόλο που δεν πάρθηκε καμία απόφαση το ίδιο βράδυ ο Λαζάρου μαζί με μερικούς ακόμα προκρίτους και άλλους Σπετσιώτες καταλαμβάνουν το διοικητήριο. Μετά από αυτό το γεγονός και την επικρότηση από τον λαό στις 3 Απριλίου κηρύχθηκε επίσημα η επανάσταση στο νησί. Πήρε μέρος σαν πληρεξούσιος Σπετσών στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823, στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου το 1826 και στην Ε΄ Εθνοσυνέλευση το 1832.
Το 1930 στους εορτασμούς της εκατονταετηρίδας της λήξης της Ελληνικής επανάστασης κόπηκε μπρούντζινο μετάλλιο με τη μορφή του Βασίλειου Λαζάρου-Ορλώφ.
Παραπομπές
Λαζαρου Λαζαρου Λαζαρου Βασιλειος
Thinking Machines Corporation
Οι Thinking Machines Corporation ήταν κατασκευαστική εταιρεία υπερυπολογιστών που ιδρύθηκε στο Βάλθαμ της Μασσαχουσέτης το 1982 από τους Daniel Hillis και Sheryl Handler. Σκοπός της εταιρείας ήταν η υλοποίηση και εμπορικοποίηση του αρχιτεκτονικού σχεδίου μαζικά παράλληλων υπολογιστών που εξέφρασε ο Hillis με την διδακτορική του εργασίαστο ινστιτούτο MIT. Το όνομα της μηχανής αυτής θα ήταν «the Connection Machine» (αγγλ., μηχανή σύνδεσης).
Η επιχείρηση μετακόμισε το 1984 από το Βάλθαμ στην πλατεία Κένταλλ στο Καίμπριτζ της Μασσαχουσέτης, για να είναι κοντά στα εργαστήρια MIT AI Lab και στην ανταγωνιστή εταιρεία KSR. Εκτός από την KSR, άλλοι ανταγωνιστές ήταν η MasPar, που κατασκεύαζαν έναν υπολογιστή παρόμοιο με τον CM-2, καθώς και η Meiko, οι οποίοι κατασκεύαζαν έναν υπολογιστή παρόμοιο με τον CM-5.
Προϊόντα
Τα λογισμικά των υπολογιστών αυτών ήταν γραμμένα σε ποικίλες εξειδικευμένες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των
Η αρχιτεκτονική των υπολογιστών διέφερε πολύ και ακολουθούσε δυο διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους. Ενώ τα μοντέλα CM-1, CM-2 και CM-200 είχαν χαρακτηριστική αρχιτεκτονική δομή SIMD (αγγλ. Single Instruction Multiple Data, με μια οδηγία σε πολλά δεδομένα), τα κατοπινά μοντέλα CM-5 και CM-5E είχαν χαρακτηριστική αρχιτεκτονική δομή MIMD, (αγγλ. Multiple Instructions Multiple Data, με διαφορετικές οδηγίες σε πολλά δεδομένα). Οι επεξεργαστές ήταν τύπου SPARC (αγγλ. Scalable Processor ARChitecture) και ήταν διασυνδεδεμένοι με ένα παχύ δέντρο.
Η Thinking Machines εισήγαγε το 1985 επίσης την πρώτη εμπορική χρήση δίσκων RAID, με το όνομα DataVault.
Η πρόσβαση στον υπερπολογιστή γίνονταν μέσω συμβατικού τερματικού υπολογιστή τύπου Symbolics 3600 LISP, και αργότερα από Sun και VAX.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Ανατολική Ιωαννίνων
Η Ανατολική είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Παμβώτιδος, του δήμου Ιωαννιτών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Ανατολική είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές κλιτύς του όρους Λάκμος (Περιστέρι) και κοντά στην ανατολική όχθη του ποταμού Άραχθου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 800. Απέχει 35 χλμ. περίπου Α. ΝΑ. των Ιωαννίνων.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανατολικής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 12,561 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κοτομίστα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Λοχάνιστα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κράψης του νομού Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Ανατολική και, το 1929, ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανατολικής και προσαρτήθηκε στον δήμο Παμβώτιδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παμβώτιδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωαννιτών.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι κάτοικοι της Ανατολικής συμμετείχαν μαζικά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΔΕΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Νότια Ρωσική Κυβέρνηση
200px|μικρογραφία|δεξιά|Θυρεός Η Νότια Ρωσική Κυβέρνηση (Ρωσικά: Южнорусское Правительство) ήταν μία κυβέρνηση του Ρωσικού Λευκού κινήματος που εγκαθιδρύθηκε από τον Διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων Νότιας Ρωσίας, Άντον Ντενίκιν στο Νοβοροσίσκ του Κουμπάν, τον Μάρτιο του 1920 κατά την διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. 200px|μικρογραφία|αριστερά|Σημαία Στις 27 Μαρτίου 1920, ο Ντενίκιν αναγκάστηκε να εκκενώσει το Νοβοροσίσκ για την Κριμαία, την οποία οι Λευκοί έλεγχαν από τον Ιούνιο του 1919. Ωστόσο, η πρόχειρη υποχώρηση δυσφήμισε τον Ντενίκιν ο οποίος παραιτήθηκε. Τον διαδέχτηκε ο Στρατηγός Πιότρ Βράγγελ, ο οποίος εξελέγη νέος Αρχιστράτηγος του Λευκού Στρατού από στρατιωτικό συμβούλιο. Η Νότια Ρωσική Κυβέρνηση διαλύθηκε στις 30 Μαρτίου στην Θεοδοσία. Ο Βράγγελ εγκατέστησε την νέα Κυβέρνηση της Νότιας Ρωσίας στην Σεβαστούπολη τον Απρίλιο. μικρογραφία|αριστερά|Με πράσινο χρώμα η θέση της Νότιας Ρωσίας Αυτή η απόπειρα εγκαθίδρυσης πολιτικής κυβέρνησης από τις Λευκές αρχές ήταν μια αναγνώριση ότι η προηγούμενη αμελής πολιτική διακυβέρνηση από την Γενική Διοίκηση Ενόπλων Δυνάμεων Νότιας Ρωσίας είχε κοστίσει στους Λευκούς σε πολιτική υποστήριξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκό κίνημα Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
20 Χιλιάδες Λεύγες Υπό την Θάλασσα (ταινία)
Το 20 χιλιάδες λεύγες υπό την θάλασσα (αγγλικά: 20.000 leagues under the sea) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν. Η σκηνοθεσία είναι του Ρίτσαρντ Φλέτσερ και η παραγωγή είναι προσωπικά του ίδιου του Γουώλτ Ντίσνεϋ μέσω της εταιρείας του Walt Disney productions, η οποία ήταν και η πρώτη του ταινία επιστημονικής φαντασίας. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ο Τζέιμς Μέισον, Κερκ Ντάγκλας, Πολ Λούκας και Πίτερ Λόρε.
Πλοκή
Έτος 1868. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανησυχεί για τις φήμες που υπάρχουν για επιθέσεις στα εμπορικά και πολεμικά πλοία ενός μυστηριώδους θαλάσσιου τέρατος στον Νότιο Ειρηνικό. Ο Γάλλος καθηγητής Πιέρ Αρόναξ και ο βοηθός του Κονσέλ, στο δρόμο προς τη Σαιγκόν, κρατούνται στο Σαν Φρανσίσκο και δεχόνται την επισκέψη ενός αντιπροσώπου της Αμερικανικής κυβερνησης με σκοπό να τους πείσει να λάβουν μέρος στο ταξίδι του πλοίου "Abraham Lincoln", εξοπλισμένου προς αναζήτηση ενός τέρατος.
Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ο καθηγητής Αρονάξ ,ο βοηθός του Κόνσελ και ο εκκεντρικός καμακιστής Νεντ Λαντ εξοικειώνονται γρήγορα με τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος. Μετά από μακρές ημέρες ανεπιτυχών αναζητήσεων, το αμερικανικό πλοίο συγκρούεται με ένα άγνωστο θαλάσσιο τέρας που εμφανίζεται και βυθίζεται. Ο Άρονάξ, ο Κόνσελ και ο Νεντ προλαβαίνουν και πέφτουν στη θάλασσα όπου καταφέρνουν να επιπλεύσουν χάρη σε ένα κατάρτι του πλοίου που βρήκαν.
Λίγο αργότερα θα βγει στη επιφάνεια το θαλάσσιο τέρας που αποδεικνύεται ότι είναι ένα υποβρύχιο με το όνομα "Ναυτίλος", ένα τεχνολογικό επίτευγμα για την εποχή του καθώς κινείται με την άγνωστη έως τότε ηλεκτρική ενέργεια. Ο πλοίαρχος του Ναυτίλου, ο οποίος αποκαλείται Νέμο, δέχεται τελικά να αφήσει τους ναυαγούς να παραμείνουν στο υποβρύχιο και ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι κατά το οποίο ο καθηγητής και οι φίλοι του γίνονται μέλη του πληρώματος ενάντια στη θέλησή τους.
Ο Νεντ μη δεχόμενος να παραμείνει επ' αόριστο στο υποβρύχιο προσπαθεί να βρει ένα τρόπο να ξεφύγει και ταυτόχρονα προσπαθεί να αποκτήσει τους αμύθητους θησαυρούς του βυθού και να ανακαλύψει τις συντεταγμένες της μυστικής βάσης του υποβρυχίου. Ο καθηγητής Άροναξ από την άλλη θέλοντας να μάθει την άγνωστη ενέργεια πλησιάζει τον πλοίαρχο Νέμο σε μια προσπάθεια να μάθει τα μυστικά του και να συνεχίσει την επιστημονική του έρευνα.
Box office
Με προϋπολογισμό παραγωγής 5 εκατομμυρίων δολαρίων, αρκετό υψηλό για την εποχή του, η ταινία ήταν μια τεράστια επιτυχία στο box office συγκεντρώνοντας συνολικά 28 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Φλέτσερ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Μπαχάμες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Τζαμάϊκα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Titulus
Ο λατινικός όρος titulus μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Στη σταύρωση του Ιησού Χριστού
Titulus χρησιμοποιήθηκε και στην σταύρωση του Ιησού Χριστού. Ο κυβερνήτης Πόντιος Πιλάτος, ο οποίος αρχικά ήταν εναντίον της εκτέλεσης του Ιησού, συγκατέθεσε στο να ισχύσει σε εκείνην την περίπτωση η συνθήκη περί αυτονομίας των Ιουδαίων που είχαν συνάψει οι τελευταίοι με τους Ρωμαίους και υπέκυψε στα αιτήματα των θρησκευτικών ηγετών για θανάτωση του Ιησού. Ο Πιλάτος είχε ρωτήσει τον Ιησού εάν είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων σύμφωνα με την κατηγορία που του είχε προσαφθεί αλλά εκείνος δεν το αρνήθηκε. Έτσι, ο Πιλάτος διέταξε να προσαρμοστεί στον σταυρό ένας titulus ο οποίος έφερε επιγραφή στην εβραϊκή, τη λατινική και την ελληνική γλώσσα. Κανείς από τους ευαγγελιστές δεν διέσωσε ακριβώς και κατά λέξη το περιεχόμενο της επιγραφής: ο Ματθαίος αναφέρει « οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεῦς τῶν Ἰουδαίων », ο Μάρκος « ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων », ο Λουκάς « οὗτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων » και ο Ιωάννης « Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων ». (Ματθ. 37:37· Μάρκ. 15:26· Λουκ. 23:38· Ιωάν. 19:19, 20) Όταν οι Ιουδαίοι θρησκευτικοί ηγέτες διάβασαν την επιγραφή, ζήτησαν από τον Πιλάτο να αλλάξει το περιεχόμενο της, καθώς δεν αποδέχονταν —αλλά ούτε ο ίδιος ο Ιησούς ισχυρίστηκε— ότι ήταν ο Βασιλιάς των Ιουδαίων, αλλά ο Πιλάτος αρνήθηκε.
Μεταγενέστερη χρήση
Αργότερα, καλλιτεχνικές απεικονίσεις και παραστάσεις του Εσταυρωμένου αντικατέστησαν την φράση με τα γράμματα INRI, που είναι το ακρώνυμο της λατινικής έκφρασης στην επιγραφή. Απεικονίσεις που προέρχονται από τον χώρο της Ανατολικής Ορθόδοξης πίστης περιέχουν το αντίστοιχο ελληνικό ακρώνυμο ΙΝΒΙ. Μια πλειονότητα αυτών μεταλλάζουν τον τίτλο σε ο βασιλεύς του κόσμου, υπονοώντας ότι αυτό θα έπρεπε να είχε γραφτεί εξ αρχής (και όχι ότι αυτό πράγματι είχε γραφτεί).
Οι Τέκτονες διαβάζουν το λατινικό ακρώνυμο ως «Igne Natura Renovatur Integra», δηλαδή «Η φύση ανανεώνεται ολόκληρη μέσα από την φωτιά», συμβολίζοντας έτσι την πνευματική ανανέωση της ανθρωπότητας μέσα από την φωτιά της αλήθειας και της αγάπης.
Έχει θεωρηθεί ότι οι Ιησουΐτες διαβάζουν στο ακρώνυμο την φράση «Iustum Necar Reges Impius», συμβολίζοντας έτσι την δικαιοδοσία τους να καθαιρούν ή και να θανατώνουν δικτάτορες και ασεβείς βασιλιάδες οι οποίοι αντιτίθενται στην Καθολική Εκκλησία. Αυτοί οι ισχυρισμοί, όμως, έχουν διαψευσθεί.
Πηγές και βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία Κατηγορία:Λατινική γλώσσα
Αμοργός (ποίημα)
Η Αμοργός είναι το πρώτο πλήρες ποιητικό έργο που δημοσίευσε ο Έλληνας ποιητής και μουσικός στιχουργός Νίκος Γκάτσος. Πρόκειται για μια μικρή σε έκταση υπερρεαλιστική σύνθεση αναμεμειγμένη με στοιχεία της ελληνικής δημοτικής και λόγιας παράδοσης. Η Αμοργός θεωρείται κορυφαίο δημιούργημα της νεοελληνικής γραμματείας. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι ο Γκάτσος δεν δημοσίευσε άλλα παρόμοια ποιητικά έργα, με εξαίρεση ίσως δυο-τρία ποιήματα.
Ιστορικό
Η Αμοργός κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε 308 αντίτυπα το 1943, στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, από τον αθηναϊκό εκδοτικό οίκο Αετός ΑΕ. Μέχρι τότε ο ποιητής είχε δημοσιεύσει λίγα μόνον ποιήματα σε κλασικό ρυθμό και κάποιες κριτικές στα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Εστία και Ρυθμός. Η Αμοργός ήταν η πρώτη του ποιητική σύνθεση σε ελεύθερο στίχο και εικόνες ολότελα υπερρεαλιστικές. Σ' αυτό συνέβαλε η γνωριμία του ποιητή με τον Ελύτη και άλλους υπερρεαλιστές ποιητές της εποχής, Έλληνες και μη. Κατά ομολογία του Τάκη Παπατσώνη, ο Γκάτσος επέλεξε τον τίτλο Αμοργός όχι επειδή έχει κάποια σχέση με το ομώνυμο νησί, αλλά «μονό ηχητικά — σαν ένα τμήμα ελληνικό».
Μετά την δημοσίευση της Αμοργού, ο Γκάτσος δημοσίευσε ελάχιστα άλλα ποιήματα, και ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με την γραφή στίχων για τραγούδια. Η Αμοργός κυκλοφόρησε σε β΄ έκδοση στην Αθήνα το 1963, από τις εκδόσεις Ίκαρος. Από την γ΄ έκδοση, που βγήκε από τον Ίκαρο το 1969, και έπειτα συμπεριλήφθηκαν δύο ποιήματα μεταγενέστερα της Αμοργού: «Ο Ιππότης και ο Θάνατος (1513)» και, το «Ελεγείο». Η δ΄ έκδοση της Αμοργού έγινε το 1987 από τον Ίκαρο και ακολούθησαν πολλές ανατυπώσεις. Από το 1998, το έργο αυτό του Γκάτσου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκης. Οι πωλήσεις του μέχρι το 2002 είχαν ξεπεράσει τα 40.000 αντίτυπα.
Περιεχόμενο
Η Αμοργός αποτελείται από 168 στίχους. Μεταξύ των στίχων 122 και 123, παρεμβάλλονται επίσης τέσσερις παράγραφοι πεζού λόγου. Έργο υπερρεαλιστικό και «αλλότροπο»,  μπορεί να χωριστεί σε έξι ενότητες ή «ποιήματα». Το πρώτο ποίημα (στίχοι 1–60) είναι πλούσιο σε αισθήματα και φυσικές εικόνες. Ξεκινάει με ατμόσφαιρα θανάτου και καταλήγει σε προτροπή για δράση και αισθητική λύτρωση:
Tο δεύτερο ποίημα (στίχοι 61–98) διαποτίζεται από δραματικές απόψεις και φιλοσοφικούς στοχασμούς για να καταλήξει και πάλι σε προτροπή για δράση:
Το τρίτο ποίημα (στίχοι 99–122), το οποίο αποτελείται από έξι τετράστιχα σε παραδοσιακό δεκαπεντασύλλαβο στίχο, είναι σκοτεινό και «καταθλιπτικά υποβλητικό». Τα τέσσερα πρώτα τετράστιχα αρχίζουν με την φράση «Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ» ως ένδειξη βαθύ πόνου. Τα δύο τελευταία τετράστιχα είναι ωστόσο σκιρτήματα χαράς, γλυκιάς ανάμνησης και ελπίδας: