cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισραήλ Καμακαγουιγουόλε
Βιογραφία
Ο Ισραήλ Καμακαγουιγουόλε γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1959 στη Χονολουλού. Έγινε διάσημος εκτός Χαβάης με το album Facing Future το 1993 με τη μίξη «Somewhere Over the Rainbow/What a Wonderful World». Το τραγούδι ακούγεται στους τίτλους τέλους σε πολλές ταινίες, όπως Έχετε Μήνυμα Στον Υπολογιστή Σας (You've Got Mail, 1998), Finding Forrester, Συνάντησε το Τζο Μπλάκ (Meet Joe Black, 1998), και Κάθε Φορά, Πρώτη Φορά (50 First Dates, 2004).
Το 1990 κυκλοφόρησε τον πρώτο του σόλο δίσκο Ka 'Ano'i, που κέρδισε πολλά βραβεία. Υπέφερε από παχυσαρκία (ήταν 340 κιλά) και πέθανε στις 26 Ιουνίου 1997 από αναπνευστικά προβλήματα. Είχε το ψευδώνυμο «ευγενικός γίγαντας».
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Ελένη Αγγελίνα Κομνηνή
Βιογραφία
Ήταν θυγατέρα του ηγεμόνα της Θεσσαλίας, σεβαστοκράτορα Ιωάννη Α΄ Δούκα Αγγέλου από τη Δυναστεία των Αγγέλων και της κόρης ενός Βλάχου αρχηγού, γνωστής μόνο με το μοναστικό όνομά της, «Υπομονή». Ήταν γόνος τριών σπουδαίων δυναστειών, αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, των Δουκών, των Αγγέλων και των Κομνηνών. Πριν νυμφευθεί το Γουλιέλμο ντε Λα Ρος, εθεωρείτο από τις πιο περιζήτητες αρχοντοπούλες, καθώς είχε την πιο αριστοκρατική καταγωγή.
To 1275, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος εξαπέλυσε μεγάλη εκστρατεία κατά του Ιωάννη Δούκα. Οι βυζαντινές δυνάμεις προέλασαν γρήγορα και έθεσαν την πρωτεύουσά του, Νέαι Πάτραι, υπό πολιορκία. Ο σεβαστοκράτωρ κατάφερε να δραπετεύσει και να εξασφαλίσει τη βοήθεια του Δούκα των Αθηνών, Ιωάννη ντε Λα Ρος, με αντάλλαγμα τον γάμο της Ελένης με τον γιο και διάδοχο του Ιωάννη ντε Λα Ρος, Γουλιέλμο, και τα κάστρα της Λαμίας, του Σιδηρόκαστρου, του Γαρδικίου και της Γραβιάς ως προίκα.
Όταν πέθανε ο σύζυγός της, το 1287, ανέλαβε το Δουκάτο των Αθηνών για λογαριασμό του επτάχρονου γιου τους Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος.
Το 1291 παντρεύτηκε τον Ούγο του Μπριέν, και κληρονόμησε από αυτόν την Βαρωνία της Καρύταινας και τιμάρια στην Νεάπολη της Ιταλίας. Η κόρη τους Ιωάννα ντε Μπριέν παντρεύτηκε τον Νικόλαο Α' Σανούδο δούκα της Νάξου.
Έκοψε νομίσματα που φέρουν την επιγραφή "κυρία του ημίσεως τιμαρίου της Καρυταίνης", για την ακρίβεια:
Σερβοβουλγαρικός Πόλεμος
Ο Σερβοβουλγαρικός πόλεμος του 1885 (βουλγαρικά: Сръбско-българска война, σερβικά: Српско-бугарски рат) ήταν ένας πόλεμος μεταξύ της Σερβίας και της Βουλγαρίας, που ξέσπασε στις 14 Νοεμβρίου 1885 και διήρκεσε μέχρι τις 28 Νοεμβρίου 1885. Η λήξη και τελική ειρήνη υπεγράφη στις 3 Μαρτίου του 1886 στο Βουκουρέστι. Ως αποτέλεσμα του πολέμου οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγνώρισαν την πράξη της ενοποίησης της Βουλγαρίας η οποία συνέβη στις 18 Σεπτεμβρίου 1885.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1885 η Βουλγαρία προχώρησε στην προσάρτηση της ημιαυτόνομης οθωμανικής επαρχίας της Ανατολικής Ρωμυλίας και κήρυξε την ενοποίηση στην πόλη του Πλόβντιβ. Η ενοποίηση έγινε παρά τη θέληση των Μεγάλων Δυνάμεων συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας (τουλάχιστον επίσημα). Η Αυστροουγγαρία είχε επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια και ήταν ιδιαίτερα αντίθετη. Ο δυτικός γείτονας της Βουλγαρίας το Βασίλειο της Σερβίας εξέφρασε επίσης το φόβο ότι η πράξη αυτή θα μειώσει τη θέση της στα Βαλκάνια. Επιπλέον ο βασιλιάς της Σερβίας Μίλαν Ομπρένοβιτς ήταν ενοχλημένος από τους Σέρβους φιλορώσους ηγέτες της αντιπολίτευσης, όπως ο Νικόλα Πάσιτς ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στην Τίμοτσκα εξέγερση κι είχε βρει άσυλο στη Βουλγαρία μετά την καταστολή της εξέγερσης από το Σερβικό Στρατό.
Μετά την ανακήρυξη της ενοποίησης μαζικές διαδηλώσεις ξέσπασαν στην Ελλάδα, που φοβόταν τη δημιουργία ενός μεγαλύτερου βουλγαρικού κράτους στα Βαλκάνια, καλώντας την κυβέρνηση να κηρύξει πόλεμο στη Βουλγαρία. Η Σερβία προσέφερε στην Ελλάδα κοινή στρατιωτική δράση εναντίον της Βουλγαρίας αλλά η Ελλάδα την απέρριψε.
Δελεαζόμενος από τις υποσχέσεις της Αυστροουγγαρίας για εδαφικά κέρδη από τη Βουλγαρία (σε αντάλλαγμα για παραχωρήσεις στα Δυτικά Βαλκάνια) ο βασιλιάς Μίλαν κήρυξε τον πόλεμο στη Βουλγαρία στις 14 Νοεμβρίου 1885. Η στρατιωτική στρατηγική στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στον αιφνιδιασμό, καθώς η Βουλγαρία περιμένοντας μια επίθεση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε μεταφέρει στρατεύματα κοντά στη διαχωριστική γραμμή με τους Οθωμανούς στα νοτιοανατολικά.
Το πρόσχημα έγινε με μία μικρή συνοριακή διαφορά, που είναι γνωστή ως Διαφορά του Μπρέγκοβο. Ο ποταμός Τίμοκ που αποτελεί μέρος των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών είχε αλλάξει ελαφρώς την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια. Ως αποτέλεσμα τα σερβικά σύνορα και σερβικό φυλάκιο βρέθηκε κοντά στο χωριό Μπρέγκοβο και είχε βρεθεί στη βουλγαρική όχθη του ποταμού. Η Σερβία αρνήθηκε τα αιτήματα από τη Βουλγαρία να εκκενώσουν το φυλάκιο και η Βουλγαρία εκδίωξε τα σερβικά στρατεύματα δια της βίας.
Οι Οθωμανοί δεν παρεμβαίνουν στον πόλεμο και ο σερβικός στρατός σταμάτησε μετά την Μάχη της Σλίβνιτσα. Το κύριο σώμα του βουλγαρικού στρατού μεταφέρθηκε από τα Οθωμανικά σύνορα στα νοτιοανατολικά στα σερβικά σύνορα στα βορειοδυτικά για να υπερασπιστούν την πρωτεύουσα Σόφια. Μετά τις αμυντικές μάχες στην Σλίβνιτσα και την Βιντίν η Βουλγαρία ξεκίνησε αντεπίθεση που σταμάτησε σε σερβικό έδαφος στην πόλη του Πίροτ. Σε αυτό το σημείο η Αυστροουγγαρία παρενέβη απειλώντας να συμμετάσχει στον πόλεμο στο πλευρό της Σερβίας εάν τα βουλγαρικά στρατεύματα δεν υποχωρήσουν. Δεν έγιναν εδαφικές αλλαγές σε καμία χώρα αλλά η ενοποίηση της Βουλγαρίας αναγνωρίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ωστόσο, η σχέση εμπιστοσύνης και φιλίας μεταξύ της Σερβίας και της Βουλγαρίας που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της μακράς κοινής πάλης τους ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία υπέστη ανεπανόρθωτη βλάβη.
BBC Food
Το BBC Food (BBC Φαγητό) ήταν διεθνές εμπορικό τηλεοπτικό κανάλι του BBC, το οποίο επικεντρωνόταν αποκλειστικά με τα τρόφιμα και το φαγητό. Το 2008 αντικαταστάθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι BBC Lifestyle.
Σερβοβουλγαρικός Πόλεμος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:19ος αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας
BBC Food
Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει τον Ιούνιο του 2002 και ήταν διαθέσιμο στη Νότια Αφρική και σε κάποια μέρη της Σκανδιναβίας.
Μερικοί από τους chef που είχαν εκπομπή στο κανάλι ήταν οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Έργα με θέμα τη διατροφή
Σταθμός Ηλιούπολη - Γρηγόρης Λαμπράκης (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Ηλιούπολη - Γρηγόρης Λαμπράκης είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Ο σταθμός και η επέκταση παραδόθηκαν στο κοινό στις 26 Ιουλίου 2013, αν και ήταν έτοιμα από τις αρχές του 2010, αλλά παραδόθηκαν με καθυστέρηση 3,5 ετών, λόγω της εμπλοκής του προμηθευτή του συστήματος σηματοδότησης, της εταιρείας Siemens, σε σκάνδαλο δωροδοκιών.
Γενικά
Ο σταθμός πήρε το όνομά του από το Δήμο Ηλιούπολης, τον οποίο εξυπηρετεί. Επίσης, ο Δήμος Ηλιούπολης, και συγκεκριμένα ο δήμαρχος (μεταξύ 2011 και 2019) Βασίλειος Βαλασόπουλος, είχε από χρόνια αιτηθεί προς την Αττικό Μετρό, ο σταθμός να φέρει και το όνομα του αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη, λόγω του ότι ο ανδριάντας του φιλοξενούνταν σε πλατεία στο χώρο όπου βρίσκεται η ανατολική είσοδος / έξοδος του σταθμού. Τελικώς, την άνοιξη του 2015 το αίτημα έγινε δεκτό και το Σάββατο 22 Μαΐου 2015 ο σταθμός μετονομάστηκε σε «Ηλιούπολη - Γρηγόρης Λαμπράκης».
Η χρονική διάρκεια της διαδρομής από το σταθμό Ηλιούπολης έως το σταθμό Συντάγματος είναι περίπου 11 λεπτά και έως το σταθμό Ανθούπολης περίπου 22 λεπτά.
Είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Επίσης, διαθέτει δύο εισόδους / εξόδους, με αναγνωρίσιμα στέγαστρα, εκ των οποίων η ανατολική βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πύρρωνος και Κλεάνθους, στη Β΄ Είσοδο Ηλιούπολης, και η δυτική επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης.
Διαθέτει τρία επίπεδα και ένα ημιεπίπεδο. Στο πρώτο επίπεδο βρίσκεται η είσοδος / έξοδος του σταθμού. Στο ημιεπίπεδο βρίσκονται οι κλίμακες που οδηγούν από το επίπεδο της οδού στο εσωτερικό του σταθμού και ξεκινάνε αυτές που οδηγούν στο επίπεδο των εκδοτηρίων. Στο δεύτερο επίπεδο βρίσκεται το γραφείο του υπεύθυνου του σταθμού, τα εκδοτήρια εισιτηρίων και οι αυτόματοι πωλητές εισιτηρίων, τα ακυρωτικά μηχανήματα, καθώς και ο ηλεκτρομηχανολογικός εξοπλισμός. Στο τρίτο επίπεδο βρίσκονται οι δύο αποβάθρες, οι οποίες είναι πλευρικές και μήκους 110 μέτρων, εκ των οποίων η μία χρησιμοποιείται από τους συρμούς που έχουν κατεύθυνση προς Ελληνικό και η άλλη από αυτούς που έχουν κατεύθυνση προς Ανθούπολη.
Στο εσωτερικό του σταθμού έχουν κατασκευαστεί συνολικά 12 σταθερές κλίμακες και αντίστοιχος αριθμός κυλιόμενων, ενώ η μετακίνηση των επιβατών μπορεί να γίνει και με 4 ανελκυστήρες που είναι τοποθετημένοι, για να συνδέουν τόσο το επίπεδο της οδού με το επίπεδο διακίνησης επιβατών (εκδοτήρια), όσο και το δεύτερο με τις αποβάθρες.
Mεταξύ των σταθμών μετρό Αγίου Δημητρίου και Ηλιουπόλεως κατά το 2005 αναφερόταν ενδιάμεσος σταθμός με την ονομασία Άλιμος στο ύψος της εκκλησίας Άγιος Βασίλειος Μπραχαμίου, ο οποίος τελικά δεν κατασκευάστηκε κατά την διάρκεια της επέκτασης του μετρό προς το Ελληνικό.
Παραπομπές
Ηλιουπολη Ηλιουπολη
Στρίγκος Αρκαδίας
Ο Στρίγκος είναι οικισμός που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τεγέας του δήμου Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Είναι έδρα της Τοπικής Κοινότητας Στρίγκου η οποία περιλαμβάνει και τον οικισμό Δεμίρι.
Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του μαντινειακού οροπέδιου (υψόμετρο 691 μ.) και απέχει 14 χιλ. από την Τρίπολη. Στο χωριό φθάνει κανείς από το δρόμο Τρίπολης-Σπάρτης στρίβοντας δεξιά στην Κερασίτσα. Βόρεια και σε απόσταση 1.5 χιλ. είναι το χωριό Βουνό, ενώ ο ίδιος δρόμος συνεχίζει προς την λίμνη Τάκα.
Ξεχωρίζει η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, η πλατεία με το παλιό σχολείο του 1875 και ο υπεραιωνόβιος πλάτανος δίπλα στο πηγάδι.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κύρια με τη γεωργία και ιδιαίτερα με την παραγωγή μήλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Ύμνος του Ολυμπιακού
Ο σύλλογος έχει στην ιστορία του δύο ύμνους, ο ένας γράφτηκε κατά την περίοδο 1930-1931 και ο δεύτερος, ο οποίος χρησιμοποιείται έως και σήμερα, το 1980.
Το κομμάτι ακολουθεί το ρυθμό του εμβατηρίου.
Ιστορία
Ο πρώτος ύμνος του Ολυμπιακού γράφτηκε το 1931, από τον Μίμη Ξ. Βασιλειάδη και μελοποιήθηκε από τον Γιάγκο Ε. Λαουτάρη. Δημιουργήθηκε τη σεζόν που ξεκίνησε το πρώτο πρωτάθλημα εθνικής κατηγορίας, δηλαδή το 1930-31, και ήταν γνωστός με το όνομα «Φευγάτε από μπρος...». Το όνομά του ήταν όμως Ύμνος Ολυμπιακού. Ο Ολυμπιακός εκείνη τη σεζόν είχε κερδίσει πολλούς από τους διεκδικητές του τίτλου με 3 γκολ και λέγεται ότι αυτό ενέπνευσε τον στιχουργό να γράψει τον στίχο: «''Ένα, δύο, τρία γκολ, παντού πανικός! Θρίαμβος, νίκη, - Ολυμπιακός- !''».
Ο Λαουτάρης είχε αφιερώσει τον ύμνο στον Γεώργιο Ανδριανόπουλο. Ο ύμνος ήταν γραμμένος σε ρυθμό 2/4 με τέμπο Tempo di Marcia, στην κλίμακα του Ντο Ματζόρε. Πριν από το ρεφρέν, αλλάζει οπλισμό και πάει σε Φα Ματζόρε. Η εισαγωγή του ύμνου αποτελείται από πέντε μέτρα και ακούγεται μόνο ένα αερόφωνο όργανο, με τη συνοδεία φωνητικών.
Το 1980 γράφτηκε και άρχισε να χρησιμοποιείται ένας νέος ύμνος που γράφτηκε από τον Σπύρο Βαλσαμάκη και τον Κωνσταντίνο Κιλιμάντζο σε ερμηνεία του Χρήστου Βολιώτη.
Ο σύγχρονος ύμνος αναφέρεται στον Ολυμπιακό με το προσωνύμιο Θρύλος, ένα χαρακτηρισμό που δόθηκε στην ομάδα τη δεκαετία του '50, όταν ο σύλλογος είχε κατακτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος (1954-1959).
Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στη δύναμη του κόσμου του Ολυμπιακού που βρίσκεται συνεχώς κοντά στην ομάδα, αλλά και στο νικηφόρο φιλικό της ομάδας με αντίπαλο την Σάντος του Πελέ το καλοκαίρι του 1961 (2-1 το σκορ).
Πρόσληψη
Στις 2 Φεβρουαρίου 2012, η επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού δημοσίευσε μία μέταλ διασκευή του πρώτου ύμνου. Η διασκευασμένη έκδοση του ύμνου δεν έγινε από κάποιο γνωστό συγκρότημα, αλλά από φίλους του συλλόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1931 Κατηγορία:Τραγούδια του 1980
Μπόλκουφ
Ιστορία
Το 1463, το κάστρο καταλήφθηκε από τον Τσέχο Βασιλιά Γεώργιο Ποντιέμπραντυ και στη συνέχεια έγινε το σπίτι των ντόπιων ληστών, πριν καταληφθεί από τους αστούς του Βρότσουαφ και της Σφιντνίτσα το 1468. Στη συνέχεια η πόλη πέρασε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, το 1493 καταλήφθηκε από τον Καζιμίρ Β΄ του Τσέσυν του Οίκου των Πιάστ και αργότερα επέστρεψε υπό τσεχική κυριαρχία.
Η πόλη και το κάστρο, που καταστράφηκαν στον Τριακονταετή Πόλεμο, έγιναν ιδιοκτησία του Αβαείου του Κσέσουφ το 1703. Κατά τη διάρκεια των Σιλεσιανών Πολέμων, στα μέσα του 18ου αιώνα η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και, στη συνέχεια, το 1871 έγινε μέρος της Γερμανίας. Μετά την εκκοσμίκευση, από το 1810 το κάστρο εγκαταλείφθηκε και βραδέως παρήκμασε. Οι προσπάθειες αποκατάστασης του κάστρου δεν ξεκίνησαν μέχρι το 1905.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν για Εβραίους.
Από το 1997, το Κάστρο του Μπόλκουφ είναι ο τόπος του ετήσιου γοτθικού ροκ φεστιβάλ «Castle Party».
Αξιοθέατα
Το πιο αξιοσημείωτο ορόσημο της πόλης είναι το μεσαιωνικό Κάστρο του Μπόλκουφ, που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το δημαρχείο, την εκκλησία του Αγίου Χέντβιγκ, την πλατεία αγοράς γεμάτη με πολύχρωμα αρχοντικά και άλλα ιστορικά κτίρια και κατασκευές.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
μικρογραφία|280x280εσ| Πλατεία αγοράς στο Μπόλκουφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Γιάβορ
Αργύρης Εφταλιώτης
Ο Αργύρης Εφταλιώτης (1 Ιουλίου 1849 – 25 Ιουλίου 1923) είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο του Έλληνα λογοτέχνη (ποιητή και πεζογράφου) Κλεάνθη Μιχαηλίδη.
Βιογραφία
Ο Μιχαηλίδης γεννήθηκε στην κωμόπολη Μήθυμνα Λέσβου, όπου και διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα από τον πατέρα του Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε ιδρύσει και διατηρούσε εκεί ιδιωτικό σχολείο. Το 1866 όμως ο πατέρας του πέθανε, οπότε τον διαδέχθηκε ο ίδιος σε ηλικία 17 ετών ως δάσκαλος στο σχολείο.
Αργότερα, ο Μιχαηλίδης πήγε να εργασθεί ως έμπορος, πρώτα στην Κωνσταντινούπολη, κοντά στον εκεί εγκατεστημένο θείο του Κέπετζη. Ο θείος του στη συνέχεια τον έστειλε στο Μάντσεστερ, όπου είχε υποκατάστημα του εμπορικού οίκου του. Στην πόλη αυτή, το εμπορικό δαιμόνιο του μελλοντικού λογοτέχνη τον ώθησε να ανοίξει δική του εμπορική επιχείρηση. Μη μπορώντας να ανταγωνισθεί τελικώς το μεγάλο κεφάλαιο, κατέληξε ως υπάλληλος στον οίκο των Ράλληδων.
Στο μεταξύ ο Εφταλιώτης είχε γνωρισθεί στο Μάντσεστερ με τον Αλέξανδρο Πάλλη, του οποίου οι θέσεις πάνω στο γλωσσικό ζήτημα κλόνισαν και επηρέασαν αποφασιστικά τις αρχικές δικές του ιδέες, την πνευματική του εξέλιξη και τις πνευματικές του πεποιθήσεις από τον ακμαίο τότε λογιοτατισμό τον οποίο και πρέσβευε ο Πάλλης. Νυμφεύτηκε με την Elisa Graham. Από το Μάντσεστερ, ο Εφταλιώτης μετατέθηκε στο κατάστημα του Λίβερπουλ, και έπειτα στη Βομβάη της Ινδίας, όπου ήδη είχε μετατεθεί ο Πάλλης. Εκεί έμεναν στο ίδιο σπίτι και μπορούσαν έτσι να ανταλλάσσουν συχνά απόψεις για τα πνευματικά και λογοτεχνικά θέματα που τους απασχολούσαν, ιδίως για το γλωσσικό. Στη Βομβάη έμαθαν για το γλωσσικό κίνημα του δημοτικισμού του Γιάννη Ψυχάρη, στο οποίο προσχώρησαν με ενθουσιασμό για να αποτελέσουν τη μαχητική ηγεσία του μαζί με τον Ψυχάρη. Η πίστη του Εφταλιώτη στον δημοτικισμό ενέπνευσε όλα σχεδόν τα κείμενά του.
Η πρώτη εμφάνιση του Εφταλιώτη στα γράμματα σημειώνεται με τη συμμετοχή του στον «Φιλαδέλφειο Διαγωνισμό» του 1889, όπου η ποιητική συλλογή του «Τραγούδια του ξενητεμένου» βραβεύθηκε και απέσπασε τον έπαινο της κριτικής επιτροπής, αφού το πρώτο βραβείο το κέρδισε ο Κωστής Παλαμάς με το ποίημα «Ύμνος εις την Αθηνάν». Τα λυρικά ποιήματα αυτής της συλλογής είναι διαποτισμένα με έντονη νοσταλγία της πατρικής γης και με τη λαϊκή παράδοση. Το ψευδώνυμο του ποιητή είναι απόρροια της νοσταλγίας του: Προέρχεται από την Εφταλού, παραθαλάσσια τοποθεσία και σήμερα οικισμό στις βορειότερες ακτές της Λέσβου (το όνομα προέρχεται από το «Ευθαλού» = ευ + θάλλω, δηλαδή «πρασινίζω καλά»). Μάλιστα, στην Εφταλού αγόρασε αργότερα, επηρεασμένος, ένα κτήμα για να ηρεμεί ο Ηλίας Βενέζης.
Ο Αργύρης Εφταλιώτης πέθανε στις 25 Ιουλίου του 1923,, στην πόλη Αντίμπ (Antibes) της νότιας Γαλλίας, όπου είχε εγκατασταθεί αναζητώντας κατάλληλο κλίμα για την κλονισμένη υγεία του. Καθώς φαίνεται από τις επιστολές του, διατήρησε ως το τέλος της ζωής του την έντονη ανάμνηση του νησιού του, που το επισκέφθηκε συνολικά 5 φορές μετά την εγκατάστασή του στο εξωτερικό.
Στο σπίτι όπου έζησε ο Αργύρης Εφταλιώτης, σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία του Μολύβου, λειτουργεί η Δημοτική Πινακοθήκη Μήθυμνας, στο προαύλιο της οποίας βρίσκεται η προτομή του λογοτέχνη.
Ποίηση
Η ποίηση καλύπτει χρονικά μάλλον την περίοδο της νιότης του Εφταλιώτη, αφού μετά το 1890 συνέθεσε ελάχιστα ποιήματα. Το ποιητικό έργο του βρίσκεται κυρίως συγκεντρωμένο στη συλλογή «Παλιοί σκοποί» (1909), όπου είναι ενσωματωμένα και τα «Τραγούδια του ξενητεμένου». Πέρα από αυτή, υπάρχει το «Τραγούδι της Ζωής», που πρωτοκυκλοφόρησε σε γαλλική μετάφραση μετά τον θάνατό του από τον Μ. Βάλσα (1929), και τα επίσης μεταθανατίως δημοσιευμένα σονέτα «Αγάπης λόγια», τα οποία τύπωσε ο Γ. Βαλέτας.
Από τα ποιήματα του Εφταλιώτη ξεχωρίζουν εκείνα όπου ο λαϊκός τόνος μαζί με ένα πηγαίο λυρισμό δίνει μια ιδιαίτερη γοητεία, όπως είναι «Ό Καθρέφτης του πύργου» του 1891. Γραμματολογικώς, το ενδιαφέρον όλων παραμένει, αφού συνδέονται άμεσα με την περίοδο της ανόδου του δημοτικισμού.
Πεζογραφία
Το πεζό έργο του λογοτέχνη είναι πολύπλευρο. Αρχίζει χρονολογικά με τη συλλογή διηγημάτων «Νησιώτικες ιστορίες» (1894), με την οποία και εξασφάλισε μια θέση στη νεοελληνική διηγηματογραφία αμέσως μετά από εκείνη του Καρκαβίτσα. Στις ιστορίες του αυτές με το άφθονο ηθογραφικό υλικό ενυπάρχει η πνοή μιας γνήσιας ελληνικότητας, που δεν ξεπέφτει ποτέ στην κοινοτοπία και δεν καταφεύγει σε εύκολες λύσεις για να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη. Αξεπέραστος ανάμεσα στους ήρωές τους θεωρείται ο Μαρίνος Κοντάρας, του ομώνυμου διηγήματος. Το διήγημα αυτό μεταφράσθηκε και στη γαλλική γλώσσα από τον ελληνιστή γλωσσολόγο Υμπέρ Περνό το 1901, ενώ το 1948 γυρίστηκε και σε ελληνική κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Μάνο Κατράκη.
Για την ηθογραφική του δύναμη, ο Εφταλιώτης είχε συγκριθεί από τον Ψυχάρη με τον Ρώσο συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ. Πολλά από τα διηγήματα του Μυτιληνιού λογοτέχνη έχουν δημοσιευθεί στο λογοτεχνικό περιοδικό Εστία και είχαν μεταφρασθεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ισπανικά ήδη στα μέσα του εικοστού αιώνα.
Υπόλοιπο πρωτότυπο έργο
Ο Εφταλιώτης συνέγραψε τις «Φυλλάδες του Γεροδήμου» (1897) ως ένα ιστορικό ανάγνωσμα και ένα είδος φρονηματιστικής πρόζας με την μορφή διηγημάτων, που οι ομοϊδεάτες του το ονόμασαν «Βαγγέλιο» για παιδιά, αλλά η διάρθρωση και το περιεχόμενό τους τις καθιστά πιο προσιτές στους μεγάλους. Οι «Φυλλάδες» αυτές προαναγγέλλουν κατά κάποιο τρόπο το επόμενο έργο του, την «Ιστορία της Ρωμιοσύνης» (1901), με ευρύτερους στόχους και προοπτικές, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο Φώτος Πολίτης έγραψε για τον Εφταλιώτη: ''«Ποιητής δεν ήτο. Κατά βάθος ήτο πατριώτης αγνός. Ο αγών του υπήρξε κατ' εξοχήν κριτικός»''. Ιστορικό του έργο, αλλά σε διαφορετικό κλίμα, είναι και το «Οι μεγάλοι μας Βυζαντινοί», που βρέθηκε στα ανέκδοτα γραπτά του. Σε αυτό παρουσιάζει με γλαφυρότητα τους μεγάλους σταθμούς της βυζαντινής ιστορίας τονίζοντας τις προσωπικότητες που την καταξίωσαν. Επίσης δημοσίευσε στον Νουμά λαϊκά παραμύθια.
Ο Αργύρης Εφταλιώτης έγραψε και ένα θεατρικό έργο, τον «Βουρκόλακα» (1900), που πρωτοπαίχθηκε στη Βάρνα, όταν υπήρχε εκεί ακμαίος ελληνισμός. Το έργο αντλεί από την πλούσια πηγή των δημοτικών τραγουδιών, ενώ αντανακλά με χαρακτηριστικό τρόπο και τις αισθητικές προτιμήσεις του συγγραφέα. Ο Εφταλιώτης ήταν θερμός υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας στην ποίηση, την οποία και χρησιμοποιούσε κατά κόρον· είχε έναν δυναμισμό και ταυτόχρονα διακρινόταν από ευγένεια και μετριοπάθεια στην χρήση ακραίων ιδιωματικών τύπων. Τα ποιήματά του τα χαρακτήριζε μια ποικιλία ρυθμών και λυγεράδα στον στίχο αφού θα ήταν καλύτερα έτσι αν δεν θεωρούσε χρέος του να τα γράψει έτσι ώστε να μην ξεχωρίζουν όπως ο ίδιος έλεγε από τα δημοτικά τραγούδια. Τα έγραφε έτσι επειδή θεωρούσε πως ήταν το μοναδικό μέσο με το οποίο η Ελλάδα θα γνώριζε την εθνική της αναγέννηση ήταν η δημοτική γλώσσα και ο φορέας της, δηλ. η δημοτική παράδοση.
Μεταφράσεις
Σημαντικό είναι και το μεταφραστικό έργο του Εφταλιώτη. Εκτός από τις μεταφράσεις ποιημάτων των Πέρσι Σέλλεϋ, Βύρωνα, Λονγκφέλοου κ.ά., απέδωσε στη νεοελληνική στίχους των Μυτιληνιών αρχαίων ποιητών Σαπφούς και Αλκαίου. Αλλά το απόγειο της μεταφραστικής του δουλειάς είναι η απόδοση της Οδύσσειας του Ομήρου κατά την περίοδο του Α' Παγκόσμιου πολέμου, απογοητευμένος από τις ιστορικές εξελίξεις και εξαιτίας της κακής κατάστασης της υγείας του, ως ένα είδος φυγής. Παρότι της αφιέρωσε πολλά χρόνια εντατικής εργασίας, δεν πρόφθασε να μεταφράσει τις τρεις τελευταίες ραψωδίες φτάνοντας μέχρι την ραψωδία φ. Αποτόλμησε να τον συμπληρώσει σε αυτό ο Ν. Ποριώτης. Η μετάφραση της Οδύσσειας από τον Εφταλιώτη, παρά τις ατέλειές της, θεωρείται η καλύτερη ίσως απόδοση του ομηρικού έπους στη δημοτική νεοελληνική γλώσσα. Ο Γιάννης Ψυχάρης είπε για τον Εφταλιώτη: «Τα ρωμέικα συ μόνο τα γράφεις. Εμείς πού και πού αρπάζουμε ένα ψίχουλο».
Υποδοχή
Ο κριτικός και πεζογράφος Μανώλης Γιαλουράκης δήλωσε ότι: «Το έργο του Αργύρη Εφταλιώτη προσέφερε συνολικά θετικά στη νεοελληνική λογοτεχνία, στα χρόνια που ζητούσε να βρει τον δρόμο της και να ξεφύγει από το αδιέξοδο που την είχε οδηγήσει ο λογιοτατισμός. Παρότι σήμερα δε χρησιμοποιούνται οι γλωσσικές ακρότητες της μαχητικής τριανδρίας του δημοτικισμού (Ψυχάρης-Πάλλης-Εφταλιώτης), κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί την εντιμότητα των επιδιώξεών της. Ο Εφταλιώτης εργάσθηκε με αφοσίωση και συνέπεια για τη γλωσσική ενοποίηση του έθνους και προσέφερε με τα αναμφισβήτητα λογοτεχνικά του προσόντα. Η ποίηση, η πεζογραφία και η δημιουργική μεταφραστική του εργασία χάραξαν μία βαθύτατη τομή στη λογοτεχνία μας και βοήθησαν τους νεότερους να δουν καλύτερα τις επιτακτικές της ανάγκες. Στα ελληνικά γράμματα η θέση του είναι εξασφαλισμένη: μία θέση κορυφαίου και καινοτόμου δημιουργού».
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νέα Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Ψευδώνυμα
Αλωέας
Με το όνομα Αλωέας (Αλωεύς) αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου
Ερατώ της Αρμενίας
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη, τη δεκαετία που ο πατέρας της ήταν αιχμάλωτος των Ρωμαίων (30 – 20 π.Χ.), μετά από την εκτέλεση του παππού της Αρταβάσδη Β΄ στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ύστερα από διαταγή της Κλεοπάτρας. Το όνομά της το πήρε από την ομώνυμη αρχαία ελληνική μούσα.
Κόρη του βασιλιά της Αρμενίας Τιγράνη Γ΄, διαδέχθηκε τον πατέρα της με τον γάμο της με τον ετεροθαλή αδελφό της Τιγράνη Δ΄ (10 π.Χ.), σύμφωνα με ελληνιστικό έθιμο της εποχής προκειμένου να διατηρηθεί η καθαρότητα της δυναστείας. Με τον ετεροθαλή αδελφό της Τιγράνη Δ΄ απέκτησε μια κόρη, η οποία παντρεύτηκε τον βασιλιά της Ιβηρίας Φαρασμάνη Α΄ και τρεις γιους, ανάμεσά τους τον Μιθριδάτη Α΄ διάδοχο του πατέρα τού στον θρόνο της Ιβηρίας. Η Ερατώ και ο Τιγράνης Δ΄ ήταν φανατικοί αντιρωμαίοι μονάρχες, δημιουργώντας έντονο κλίμα στους Αρμένιους υπηκόους τους εναντίον της Ρώμης, όπως μας πληροφορεί ο Ρωμαίος ιστορικός του 4ου αιώνα Σέξτος Ρούφος. Όταν τελικά ο σύζυγός της δήλωσε υποταγή στον Οκταβιανό Αύγουστο, δολοφονήθηκε και η Ερατώ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον θρόνο. Ο Αύγουστος τοποθέτησε διάδοχό τους στον θρόνο της Αρμενίας τον Αριοβαρζάνη, απόγονο τού Μιθριδάτη τής Παρθίας και της αδελφής τού βασιλιά της Αρμενίας Αρταβάσδη Β΄, παππού της Ερατώς. Τα χρόνια που η Ερατώ ήταν εξόριστη, στην Αρμενία κυβέρνησε ο Αριοβαρζάνης (2 π.Χ. – 4 μ.Χ.) και στην συνέχεια ο γιος και διάδοχός του Αρταβάσδης Γ΄ (4 – 6 μ.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Κρεσφόντης
Ο Κρεσφόντης υπήρξε ένας από τους Δωριείς κατακτητές της Πελοποννήσου. Κατά τη μοιρασιά των περιοχών της, πέτυχε να του δώσουν την εύφορη Μεσσηνία με το ακόλουθο τέχνασμα: Συνεννοήθηκε με τον αδελφό του Τήμενο και του είπε να ρίξει τους κλήρους μέσα σε μία υδρία με νερό. Ο δικός του κλήρος ήταν φτιαγμένος από πηλό που είχε ψηθεί στη φωτιά, ενώ οι κλήροι των παιδιών του Αριστοδήμου ήταν από πηλό που είχε απλώς ξεραθεί στον ήλιο. Την ώρα που ρίφθηκαν οι κλήροι στην υδρία, τα τέκνα του Αριστοδήμου δεν γνώριζαν ότι οι κλήροι είχαν κατασκευασθεί με διαφορετική μέθοδο ο καθένας. Την ώρα λοιπόν που μπήκε το χέρι στην υδρία για να τραβήξει στα τυφλά τον κλήρο, έπιασε τον κλήρο του Κρεσφόντη, όχι επειδή αυτό έλεγε η τύχη, αλλά επειδή μόνο αυτός υπήρχε πια μέσα, αφού οι άλλοι είχαν διαλυθεί από το νερό.
Ο Κρεσφόντης πήρε λοιπόν με αυτό τον δόλιο τρόπο τη Μεσσηνία και μετέφερε τα ανάκτορα στην Στενύκληρο αλλά βασίλευσε για σχετικώς λίγο καιρό, καθώς δολοφονήθηκε μαζί με τους δυο γιους του από τον Πολυφόντη, που του πήρε και τη σύζυγο, τη Μερόπη η οποία ήταν κόρη του Κύψελου βασιλιά της Αρκαδίας. Είχε επιβιώσει ωστόσο ο τρίτος γιος του Κρεσφόντη και της Μερόπης, ο Αίπυτος. Ο Αίπυτος σκότωσε τον Πολυφόντη και έγινε βασιλιάς της Μεσσηνίας.
Στους ιστορικούς χρόνους, όταν ο Επαμεινώνδας επανίδρυσε τη Μεσσήνη, ο δόλιος Κρεσφόντης και ο Αίπυτος ανακηρύχθηκαν «ήρωες» της χώρας. Στη Μεσσήνη υπήρχε και άγαλμα του Κρεσφόντη, μέσα στον κεντρικό της ναό. Ο Ευριπίδης συνέγραψε τραγωδία με τον τίτλο «Κρεσφόντης», της οποίας το περιεχόμενο διασώζει μερικώς ο Υγίνος.
Πηγή
Κρεσφοντης Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Μονή Καπουτσίνων Άνδρου
Η Μονή Καπουτσίνων Άνδρου ιδρύθηκε λίγο μετά από την αντίστοιχη Μονή Αθηνών, στο Κάτω Κάστρο στην Άνδρου, δηλαδή στη σημερινή πόλη-πρωτεύουσα της νήσου. Η Μονή αυτή των Καπουτσίνων ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Βεναρδίνο ή Βενάρδο. Λεγόταν κοινώς και "Φραγκομονάστηρο".
Η Μονή των Καπουτσίνων Άνδρου φέρεται να διαλύθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα.
Καπουτσινων
Αιανός
Στην ελληνική μυθολογία ο Αιανός ήταν γιος του βασιλιά των Τυρρηνών Ελύμου. Επομένως ο Αιανός ήταν εγγονός του Αγχίση και ανεψιός του Αινεία. Ο Αιανός αναφέρεται ότι υπήρξε ο ιδρυτής και επώνυμος ήρωας της πόλεως Αιανή στη Μακεδονία.
Ίσκια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Εθνική Γουιάνας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γουιάνας είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Γουιάνα. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γουιάνας. Είναι μία από της τρεις χώρες της Νότιας Αμερικής που είναι μέλη στην Ποδοσφαιρική Ένωση Καραϊβικής της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (μαζί με την Εθνική Σουρινάμ και την Εθνική Γαλλικής Γουιάνας). Μέχρι την ανεξαρτησία της Γουιάνας το 1966, αγωνιζόταν ως Βρετανική Γουιάνα. Προκρίθηκε στο Κύπελλο της Καραϊβικής το 1991 και το 2007. Δεν έχει προκριθεί ποτέ στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ ή σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας είναι το Providence Stadium.
Γουιανα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γουιάνα
Τεγέα
Η Τεγέα ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας, προερχόμενη αρχικά από συνοικισμό. μικρογραφία|ο αρχαιολογικός χώρος της Τεγέας
Ιδρύθηκε από τον Τεγεάτη, γιο του Λυκάονα και εγγονό του Πελασγού και ήταν από τις σπουδαιότερες πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας, έδρα των τελευταίων μυθικών Αρκάδων βασιλιάδων. Αποτελούνταν από τους δήμους Κορυθέων, Γαρεατών, Φυλακέων, Καρυατών, Οιατών, Βωταχιδών, Μανθυρέων, Εχενιδών, Αφειδάντιων και τις φυλές Ιποθίτιδα, Καριώτιδα, Απολονιάτιδα και Αθηναιάτιδα. Στην πόλη υπήρχε το ιερό της Αλέας Αθηνάς το οποίο είχε κατασκευάσει ο Σκόπας την εποχή που άρχοντας της Αθήνας ήταν ο Διόφαντος. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Ναός ονομάστηκε έτσι από τον Αλέα εγγονό του Αρκάδα που τον είχε χτίσει. Μέσα στο ιερό μέσα υπήρχε άγαλμα της Αθηνάς από ελεφαντόδοντο, άγαλμα του Ασκληπιού, άγαλμα της Υγείας και τα δόντια του Ερυμάνθιου κάπρου τα οποία όταν οι Ρωμαίοι προσάρτησαν την περιοχή στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τα μετέφεραν στη Ρώμη. Η Θεά Αθηνά ήταν η πολιούχος της πόλης και προς τιμήν της γίνονταν οι αγώνες Αλεαία. Σήμερα ο ναός δεν υπάρχει πλέον και λέγεται ότι τμήματά του χρησιμοποιήθηκαν στην ανοικοδόμηση του ναού της Παναγίας που βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο.
Στην Τεγέα υπήρχε και δεύτερο ιερό της Αθηνάς Πολιάτιδος. Στην αγορά της πόλης υπήρχε ιερό της Αφροδίτης. Διέθετε Γυμνάσιο, θέατρο, Στάδιο, Αγορά και Βουλή με τριακόσιους βουλευτές. Οι κάτοικοι την περίοδο της ακμής της έφταναν τους 40.000 και η πόλη έκοβε δικό της νόμισμα.
Επιφανείς Τεγεάτες ήταν οι ποιητές Κλονάς και Ανύτη, ο ιστορικός Αρίανθος, ο τραγικός Αρίσταρχος, οι νομοθέτες Αντισθένης και Κρίσος. Οι ήρωες Αγκαίος και Έποχος, η Αταλάντη, ο Έχεμος, ο Αγαπήνορας και η Διοτίμα. Εδώ επίσης είχε γεννηθεί, κατά τη μυθολογία, και ο Πάνας.
Τεγεάτες είχαν πάρει μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, στον τρωικό πόλεμο, στην μάχη των Πλαταιών, στους Περσικούς πολέμους, και στον Πελοποννησιακό πόλεμο στο πλευρό των Σπαρτιατών,
Η Τεγέα είχε αποικίσει την Πάφο, ενώ είχε συμμετάσχει στον εποικισμό της Μεγαλόπολης.
Ο Αππιανός (Συριακoί πόλεμοι, 57) αναφέρει ότι μια πόλη της Συρίας με το όνομα Τεγέα, κτίσμα του Σελεύκου Α΄ του Νικάτορος. Όντας η μοναδική πηγή πληροφοριών για την πόλη, ο Αππιανός την περιλαμβάνει στις πόλεις που πήραν το όνομά τους από ελληνικές πόλεις. Η σημερινή τοποθεσία της συριακής Τεγέας τυγχάνει άγνωστη.
Η πόλη καταστράφηκε από τους Γότθους το 395 μ.χ. και σταδιακά ερήμωσε. Αργότερα στη θέση της χτίστηκε το Νύκλι το οποίο κατά την Φραγκοκρατία αποτέλεσε Βαρωνία. Σήμερα έχει ανασκαφεί και είναι επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος στον οποίο λειτουργεί και το μουσείο της Τεγέας, ενώ η ευρύτερη περιοχή, με ευρήματα από ρωμαϊκά ψηφιδωτά και μεσαιωνικά τείχη αποτελεί αρχαιολογικό πάρκο. Βρίσκεται δίπλα στο χωριό Αλέα της Μαντινείας, 10 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρκαδία Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Μπαρτολομέ Μίτρε
Ο Μπαρτολομέ Μίτρε Μαρτίνες (Bartolomé Mitre Martínez, 26 Ιουνίου 1821 – 19 Ιανουαρίου 1906) ήταν Αργεντινός πολιτικός, στρατιωτικός και συγγραφέας. Ήταν Πρόεδρος της Αργεντινής από το 1862 έως το 1868 και ο πρώτος πρόεδρος της ενοποιημένης Αργεντινής.
Ελληνικής καταγωγής, ο Μίτρε είναι γνωστός ως πολιτικός, στρατιωτικός, πολιτικός, δημοσιογράφος, ιστορικός, συγγραφέας και ποιητής. Ήταν σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία της Αργεντινής κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Ήταν ο άνθρωπος που χαρακτήριζε καλύτερα τον φιλελευθερισμό στην Αργεντινή, αλλά ήταν ένας μετριοπαθής και ευέλικτος φιλελεύθερος, όχι δογματικός.
Πρώτα χρόνια
Ο Μίτρε γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1821 στο Μπουένος Άιρες, στην  ελληνική οικογένεια που αρχικά ονομαζόταν Μητρόπουλοι.
Το 1831 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ουρουγουάη. Έγινε στρατιώτης και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή του Μοντεβιδέο, το 1839, με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού. Επίσης ως δημοσιογράφος υποστήριξε τον Φρουκτουόσο Ριβέρα, ο οποίος το 1846 τον έκανε αντισυνταγματάρχη στον στρατό της Ουρουγουάης.
Αργότερα εντάχθηκε στο Κόμμα του Κολοράδο στους εμφυλίους πολέμους ενάντια στους Μπλάνκος, στην Μπάντα Οριεντάλ (Ουρουγουάη). Αυτή η εγγύτητα με τους Κολοράδο τον οδήγησε να υποστηρίξει το Κόμμα Ενότητας της Αργεντινής, το οποίο πολέμησε ταυτόχρονα κατά του καθεστώτος Ροσίστα στο Μπουένος Άιρες, συμμάχου των Μπλάνκος της Ουρουγουάης. Τα πρώτα του ποιήματα και δημοσιογραφικές δημοσιεύσεις στα μέσα ενημέρωσης της Ουρουγουάης χρονολογούνται από εκείνη την εποχή.
Στη συνέχεια μετακόμισε στη Βολιβία και αργότερα στη Χιλή, όπου συνάντησε τον Αργεντινό εξόριστο Χουάν Μπαουτίστα Αλμπέρντι. Και οι δύο έγραφαν για την εφημερίδα του Βαλπαραΐσο El Comercio. Αργότερα, έγραφε στην El Progreso, στο Σαντιάγο, υπό τη διεύθυνση του Δομίγκο Φαουστίνο Σαρμιέντο.
Τέλος εξορίας και επιστροφή στην Αργεντινή
Ο Μίτρε επέστρεψε στην Αργεντινή μετά την ήττα του Ρόσας στη μάχη του Κασέρος το 1852. Ήταν ηγέτης της εξέγερσης της επαρχίας του Μπουένος Άιρες ενάντια στο ομοσπονδιακό σύστημα του Χούστο Χοσέ δε Ουρκίσα στην Επανάσταση της 11ης Σεπτεμβρίου 1852, και διορίστηκε σε σημαντικές θέσεις στην επαρχιακή κυβέρνηση μετά την απόσχιση της επαρχίας από τη Συνομοσπονδία.
Πρόεδρος της Αργεντινής
Ο εμφύλιος πόλεμος του 1859, μετά την εξέγερση του Μπουένος Άιρες ενάντια στο ομοσπονδιακό σύστημα του Χούστο Χοσέ ντε Ουρκίσα, είχε ως αποτέλεσμα την ήττα του Μίτρε από τον Ούρκισα στη μάχη της Κεπέντα, το 1860. Τα ζητήματα κατανομής των τελωνειακών εσόδων διευθετήθηκαν και το Μπουένος Άιρες επανεντάχθηκε στη Συνομοσπονδία της Αργεντινής. Νικητής στη μάχη του Παβόν το 1861, ωστόσο, ο Μίτρε έλαβε σημαντικές παραχωρήσεις από τον εθνικό στρατό, ιδίως την τροποποίηση του Συντάγματος για την πρόβλεψη έμμεσων εκλογών μέσω ενός εκλογικού σώματος. Τον Οκτώβριο του 1862, ο Μίτρε εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας και επιτεύχθηκε τελικά η εθνική πολιτική ενότητα. Άρχισε τότε μια περίοδος εσωτερικής προόδου και μεταρρυθμίσεων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Παραγουάης, ο Μίτρε αρχικά ορίστηκε επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων.
Ο Μίτρε ήταν επίσης ο ιδρυτής της La Nación, μιας από τις κορυφαίες εφημερίδες της Νότιας Αμερικής, το 1870. Η αντίθεσή του με τον υποψήφιο του Αυτονομιστικού Κόμματος Αδόλφο Αλσίνα, τον οποίο θεωρούσε καλυμμένο αυτονομιστή του Μπουένος Άιρες, οδήγησε τον Μίτρε να διεκδικήσει ξανά την προεδρία, αν και ο έμπειρος Αλσίνα τον τοποθέτησε τον Νικολάς Αβελλανέδα, έναν μετριοπαθή δικηγόρο από την απομακρυσμένη επαρχία Τουκουμάν, όπου η ανεξαρτησία της Αργεντινής είχε ανακηρυχθεί το 1816. Το εκλογικό σώμα συνήλθε στις 12 Απριλίου 1874 και απένειμε στον Μίτρε μόνο τρεις επαρχίες, συμπεριλαμβανομένου του Μπουένος Άιρες. αριστερά|μικρογραφία|Ο Μίτρε επισκέπτεται το Μουσείο Ιστορίας, 1901 Ο Μίτρε πήρε ξανά τα όπλα. Ελπίζοντας να αποτρέψει την ανακήρυξη του Αβελλανέδα ως πρόεδρο στις 12 Οκτωβρίου, προκάλεσε ανταρσία με μια κανονιοφόρο. Ηττήθηκε, ωστόσο, και μόνο η χάρη του Προέδρου Αβελανέντα του χάρισε τη ζωή. Μετά την Επανάσταση του Πάρκου του 1890, αποχώρισε από το συντηρητικό Εθνικό Αυτόνομο Κόμμα (PAN) και συνίδρυσε την Ένωση Πολιτών με τον μεταρρυθμιστή Λεάνδρο Άλεμ. Η επιθυμία του Μίτρε να διατηρήσει μια συνεννόηση με το κυβερνών PAN οδήγησε στο σχίσμα της Ένωσης Πολιτών το 1891, πάνω στο οποίο ο Μίτρε ίδρυσε την Εθνική Ένωση Πολιτών και ο Άλεμ τη Ριζοσπαστική Ένωση Πολιτών (το παλαιότερο υπάρχον κόμμα στην Αργεντινή).
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Βαρθολομαίος Μίτρε πέθανε το 1906, επηρεασμένος από γαστρεντερική ασθένεια. Ο χαρισματικός ηγέτης θρηνήθηκε από μεγάλο πλήθος, το οποίο συνόδευε τη νεκρώσιμη ακολουθία από το σπίτι του στο νεκροταφείο Λα Ρεκολέτα.
Ο Μπαρτολομέ Μίτρε ήταν το πρότυπο του Αργεντινού πολιτικού του 19ου αιώνα. Ο Μίτρε επέστρεψε θεματικά στα ιδανικά της Επανάστασης του Μάη και απαρρίθμισε τις αρχές του Κόμματος της Ελευθερίας, του πρώτου Αργεντινού κόμματος με συνειδητά φιλελεύθερο πρόγραμμα. Το πρόγραμμα του Κόμματος της Ελευθερίας είναι η πιστή σύνθεση του δημοκρατικού προοδευτισμού που λαχταρούσε ο Εστεμπάν Ετσεβέρια για να ξεπεράσει τον στείρο ανταγωνισμό των ενωτικών και των φεντεραλιστών.
Ως διανοούμενος, έγραψε ποίηση, θέατρο, αμέτρητα άρθρα σε εφημερίδες, εδραίωσε την ιστορική επιστήμη με τις υποδειγματικές βιογραφίες του, μετέφρασε κλασικά έργα και έγραψε φλογερούς φιλιππικούς. Ο Μίτρε υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία στην πολιτική και τον πολιτισμό μέχρι τον θάνατό του το 1906.
Όταν ανέλαβε την προεδρία το 1862, οι συνθήκες στις οποίες βρέθηκε η δημοκρατία ήταν επισφαλείς. Το εθνικό ταμείο είχε εξαντληθεί, τα χρέη ήταν μεγάλα, έπρεπε να οργανωθούν οι τρεις εθνικές εξουσίες, έπρεπε να δημιουργηθούν κτίρια για να τα στεγάσουν χωριστά από τις επαρχιακές αρχές, το ζήτημα της στέγασης των εθνικών αρχών στην πόλη του Μπουένος Άιρες έπρεπε να έπρεπε να λυθεί, έπρεπε να δημιουργηθεί στρατός και να επικαιροποιηθούν οι μισθοί, δημιουργήθηκαν οι ελάχιστες δομές της εθνικής δημόσιας διοίκησης και προωθήθηκε το βασικό πρόγραμμα της γενιάς τους: εκπαίδευση, μετανάστευση, ξένες επενδύσεις, σιδηρόδρομοι και κατοχή γης. Η εκτίμηση του κυβερνητικού έργου του Μίτρε που αγνοεί το σημείο προέλευσής του δεν θα τον δικαιώσει αρκετά.
Βιβλιογραφία
Ο Μίτρε κατατάσσεται ως σημαντικός Νοτιοαμερικανός ιστοριογράφος. Έγραψε τις καλύτερες αφηγήσεις για τους πολέμους ανεξαρτησίας της Νότιας Αμερικής και δημοσίευσε πολλά έργα, μεταξύ των οποίων είναι:
Θερμοπληξία
Η θερμοπληξία είναι η κλινική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επιμένουσα υπερθερμία, με σταθερή αύξηση της θερμοκρασίας σώματος πάνω από 41 βαθμούς Celsius (Κελσίου) oC. Μία ειδική μορφή θερμοπληξίας είναι και η ηλίαση.
Περιγραφή
Είναι βαριά κλινική κατάσταση που εμφανίζεται συνήθως κατά επιδημικό τρόπο, σε περιόδους κάυσωνα και προσβάλλει συνήθως ηλικιωμένα και εξασθενημένα άτομα. Προκαλείται όταν οι ομοιοστατικοί μηχανισμοί του οργανισμού αδυνατούν να αποτρέψουν εκσεσημασμένες αυξήσεις της κεντρικής θερμοκρασίας σώματος.
Επιπλοκές
Η θερμοπληξία είναι βαριά και επείγουσα κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει σε σοκ. Η άμεση θερμική βλάβη του μυοκαρδίου συνεπάγεται ελαττωμένη καρδιακή παροχή και αρρυθμίες, ενώ συνήθεις είναι οι εκδηλώσεις από τον εγκέφαλο. Πόνοι στους μυς, αγγειακά επεισόδια και φλεγμονώδεις εξεργασίες συνοδεύουν τις κλινικές εκδηλώσεις.
Πρώτες βοήθειες
Η αντιμετώπιση της θερμοπληξίας απαιτεί γρήγορο δρόσισμα του σώματος για να χαμηλώσει η επικίνδυνα υψηλή θερμοκρασία του. Ο πάσχων πρέπει να μεταφερθεί σε δροσερό μέρος και να του ριχθεί άφθονο νερό ή να δροσιστεί με ένα πανί βουτηγμένο σε κρύο νερό. Η θερμοκρασία του πρέπει να μετράται ανά 10 λεπτά και να μην επιτρεπεί η άνοδός της άνω των 42oC.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παθολογία Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Φιλίππο Μπαλντινούτσι
Ο Φιλίππο Μπαλντινούτσι (Filippo Baldinucci) (Φλωρεντία, 1624 - Φλωρεντία, 1 Ιανουαρίου 1697) ήταν Ιταλός ζωγράφος, ιστορικός τέχνης και βιογράφος.
Καταγόμενος από μια εύπορη οικογένεια της εμπορικής ελίτ της Φλωρεντίας, εκπαιδεύεται σε σχολή Ιησουϊτών. Το 1665 του ανατίθεται από τον καρδινάλιο Λεοπόλδο των Μεδίκων η ταξινόμηση της μεγάλης συλλογής σχεδίων των Μεδίκων, η οποία θα γίνει αργότερα ο πρώτος πυρήνας της συλλογής σχεδίων των Ουφίτσι. Ο Μπαλντινούτσι γίνεται ένας από τους σημαντικότερους ειδήμονες της τέχνης του δυτικού κόσμου και διακρίνεται για τις καινοτομίες που εισάγει για την οργάνωση των συλλογών.
Χάρη σε αυτή τη βασική εμπειρία προέκυψε η σύνταξη του σπουδαιότερου έργου του, που σχεδιάστηκε ως επέκταση και συνέχεια των Βίων του Τζόρτζο Βαζάρι, των Notizie de' professori del disegno da Cimabue in qua, in sei volumi ordinati per secoli e decenni (τρεις πρώτοι τόμοι εκδόθηκαν από το 1681 μέχρι το θάνατο του συγγραφέα και άλλοι τρεις μετά θάνατον). Ήταν η πρώτη βιογραφική σειρά καλλιτεχνών, όχι μόνο μιας περιοχής (για παράδειγμα ο Βαζάρι είχε προκαταλήψεις απέναντι στους μη Τοσκανούς καλλιτέχνες) αλλά για όλη η Ιταλία, και μάλιστα και πέραν αυτής.
Το 1681 δημοσίευσε το Vocabolario toscano dell'arte del disegno, το οποίο του χάρισε την πρόσβαση στην Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα. Στο βιβλίο του, το πρώτο λεξικό καλλιτεχνικών όρων, ο Μπαλντινούτσι παρείχε αρκετούς ορισμούς του στυλ με διαφορετικούς όρους για το καθένα, εντάσσοντας μερικούς από αυτούς τους όρους του στην «κακή» τέχνη.
Πέντε χρόνια αργότερα δημοσίευσε ένα άλλο σημαντικό έργο, το Cominciamento e progresso dell'arte dell'intagliare in rame, που αποτελεί την πρώτη εξειδικευμένη ιστορία της τέχνης της χαρακτικής.
Ήταν έντονα ευσεβής και προσκολλημένος στην πνευματικότητα του Ιγκνάθιο δε Λογιόλα (πριν από τον γάμο του ολοκλήρωσε όλες τις Πνευματικές Ασκήσεις). Τρεις από τους γιους του μάλιστα στάλθηκαν για μια εκκλησιαστική καριέρα. Ο γιος του Αντόνιο ήταν ιησουίτης ιεραπόστολος που αργότερα ανακηρύχθηκε από την Καθολική Εκκλησία Όσιος).
Η πρώτη βιογραφία του Φιλίππο Μπαλντινούτσι γράφτηκε από έναν από τους γιους του. Σήμερα, το αρχείο Μπαλντινούτσι βρίσκεται στην Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας (MSS Fondo Nazionale II.II.110).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Sergio Samek Ludovici - Dizionario Biografico degli Italiani - τομ. 5 (1963)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί βιογράφοι Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Οξυά (αποσαφήνιση)
Το όνομα Οξυά μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φρανσουά ντε Μπασομπιέρ
Ο Φρανσουά ντε Μπασομπιέρ (γαλλικά: François de Bassompierre) (1579 - 1646) ήταν Γάλλος στρατιωτικός, διπλωμάτης και αυλικός. Έγινε στρατάρχης της Γαλλίας το 1622.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Το κάστρο του Αρουέ Γιος του Κριστόφ βαρώνου του Μπασομπιέρ (1547–1596), γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1579 στο κάστρο του Αρουέ στη Λωρραίνη. Καταγόταν από μια παλιά οικογένεια που είχε υπηρετήσει για γενιές τους δούκες της Βουργουνδίας και της Λωρραίνης.
Αφού εκπαιδεύτηκε με τους αδελφούς του στη Βαυαρία και την Ιταλία, εισήχθη σε ηλικία 19 ετών στην αυλή του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας το 1598. Ήταν προικισμένος με ωραία εμφάνιση, πνεύμα, χιούμορ και τόλμη και η γοητεία του δεν άφηνε ασυγκίνητες τις κυρίες.
Σύντομα έγινε ένας από τους συντρόφους του βασιλιά και συμμετείχε στο έπακρο στις διασκεδάσεις της αυλικής ζωής: μπαλέτα, ερωτικές περιπέτειες με κυρίες, επισκέψεις σε οίκους ανοχής, κονταρομαχίες, στοιχήματα, κυνήγι, ποτό και πόλεμο.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
μικρογραφία|132x132εσ|Οικόσημο του Μπασομπιέρ Το 1600, έλαβε μέρος στη σύντομη εκστρατεία στη Σαβοΐα και το 1603 πολέμησε στην Ουγγαρία εναντίον των Οθωμανών για τον αυτοκράτορα Ροδόλφος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το 1614, βοήθησε τη Μαρία των Μεδίκων στον αγώνα της εναντίον των ευγενών, αλλά μετά την αποτυχία της το 1617 παρέμεινε πιστός στον νεαρό βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄ και στάθηκε στο πλευρό του κατά την εκδίωξη της βασιλομήτορος και των υποστηρικτών της το 1620. Με τις υπηρεσίες του κατά την άνοδο των Ουγενότων το 1621–22, κέρδισε το αξίωμα του στρατάρχη της Γαλλίας.
Το 1628, συμμετείχε με τον βασιλικό στρατό στην πολιορκία της Λα Ροσέλ και το 1629 διακρίθηκε στην εκστρατεία εναντίον των Ουγενότων εξεγερμένων του Λανγκεντόκ, ιδιαίτερα στην πολιορκία του Πριβά. Το 1615 ονομάστηκε αρχηγός των Ελβετών φρουρών. Υπό αυτήν την ιδιότητα απεστάλη για να συγκεντρώσει στρατεύματα στην Ελβετία όταν ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ βάδισε εναντίον της Σαβοΐας το 1629. Μετά από μια σύντομη εκστρατεία στην Ιταλία, η στρατιωτική του καριέρα τελείωσε.
Διπλωματική σταδιοδρομία
Ως διπλωμάτης, η καριέρα του ήταν αποτυχημένη. Το 1621, πήγε στη Μαδρίτη ως έκτακτος απεσταλμένος για να κανονίσει τη διαφορά σχετικά με την κατάληψη των οχυρών Βαλτελίν και υπέγραψε την άκαρπη Συνθήκη της Μαδρίτης, με την οποία η Ισπανία απέδωσε τη Βαλτελίν στο καντόνι του Γκριζόν. Το 1625, απεστάλη στην Ελβετία σε μια εξίσου μάταιη αποστολή και το 1626 στο Λονδίνο για να εξασφαλίσει τη διατήρηση των Καθολικών εκκλησιαστών και των συνοδών της Ερριέττας Μαρίας, συζύγου του βασιλιά Καρόλου Α΄ της Αγγλίας.
Εγκλεισμός στη Βαστίλη
Η προσωπική επιρροή του Ερρίκου Δ΄ είχε αποτρέψει τον Βασομπιέρ από έναν γάμο με την Καρλόττα Μαργαρίτα του Μονμορανσί, κόρη του κοντόσταυλου Αν του Μονμορανσύ και μεταξύ 1614 και 1630 παντρεύτηκε κρυφά με τη Λουίζα Μαργαρίτα της Λωρραίνης, χήρα του Φραγκίσκου του Κοντί. Ο γάμος αυτός ήταν η αιτία των δεινών του, όπως αναφέρει ο Σαιν-Σιμόν, καθώς μέσω της συζύγου του ενεπλάκη στη συνωμοσία για την ανατροπή του καρδινάλιου Ρισελιέ κατά την «Ημέρα των Παραπλανημένων» (1630). Η συμμετοχή του ήταν μικρή, αλλά η σύζυγός του ήταν στενή φίλη της Μαρίας των Μεδίκων και η εχθρότητα της προς τον καρδινάλιο προκάλεσε τις υποψίες του. Με διαταγές του Ρισελιέ, ο Μπασομπιέρ συνελήφθη στο Σανλίς στις 25 Φεβρουαρίου 1631 και μεταφέρθηκε στη φυλακή της Βαστίλης, όπου παρέμεινε 12 χρόνια, μέχρι το θάνατο του Ρισιλιέ το 1643.
Με την αποφυλάκισή του τα αξιώματά του αποκαταστάθηκαν και πέρασε τον περισσότερο χρόνο του σε κάστρο της Νορμανδίας. Πέθανε από αποπληξία σε ηλικία 67 ετών, στις 12 Οκτωβρίου 1646. Άφησε έναν γιο, τον Φρανσουά ντε λα Τουρ, από το γάμο του με τη Λουίζα Μαργαρίτα της Λωρραίνης, και έναν παράνομο γιο, τον Λουί ντε Μπασομπιέρ, αργότερα Επίσκοπο της Σαιντ.
Απομνημονεύματα
Τα Απομνημονεύματά του (Le Journal de ma vie,1665), τα οποία αποτελούν σημαντική πηγή για την ιστορία της εποχής του, δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στην Κολωνία το 1665. Άφησε επίσης έναν ελλιπή απολογισμό των πρεσβειών του στην Ισπανία, την Ελβετία και την Αγγλία (Κολωνία, 1668) και μια σειρά από ομιλίες για διάφορα θέματα.
Πολλά στοιχεία για τη ζωή και τον χαρακτήρα του περιλαμβάνονται στις προσωπογραφίες των Ταλμάν ντε Ρεώ και Σαιν-Σιμόν.
Φαινόμενο Βεντούρι
thumb|300px|Η πίεση στον πρώτο σωλήνα (1) είναι μεγαλύτερη από ότι στον δεύτερο(2) και η ταχύτητα του ρευστού στο "1" είναι μικρότερη από ότι στο "2" Φαινόμενο Βεντούρι είναι το φυσικό φαινόμενο της μείωση της πίεσης ενός ρευστού η οποία προκαλείται από την διέλευση του ρευστού μέσω ενός περιορισμένου τμήματος ενός σωλήνα.
Πήρε το όνομά του από τον Ιταλό φυσικό Τζιοβάννι Μπαττίστα Βεντούρι (Giovanni Battista Venturi, 1746–1822).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικά φαινόμενα Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
Υψηλή Ράχη Δράμας
Η Υψηλή Ράχη (περισσότερο γνωστή ως Ψηλή Ράχη) είναι ημιορεινό Χωριό του νομού Δράμας.
Κατοικήθηκε από πρόσφυγες κυρίως Πόντιους και Μικρασιάτες μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922.
Οι ασχολίες των εναπομείναντων κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και σε μικρότερο βαθμό η γεωργία, λόγω μορφολογίας του εδάφους που είναι ορεινό και χωρίς δυνατότητα εκτενούς άρδευσης. Δύσκολη περίοδος για το χωριό αποτέλεσε η Βουλγαρική κατοχή 1941-44 και αργότερα ο Εμφύλιος, αλλά και αργότερα οι περισσότεροι κάτοικοι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς (Γερμανία, ΗΠΑ, Αυστραλία, Σουηδία κ.ά) τη δεκαετία του 1960 λόγω έλλειψης εργασίας και αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, εκ των οποίων πολύ λίγοι έχουν επιστρέψει μέχρι σήμερα.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου