cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέιμς Κουκ
Βίος και θαλασσοπορίες
Γιος αγρότη ο Τζέιμς Κουκ μεγάλωσε σε μια φάρμα στο Γκρέιτ Έιτον (Great Ayton), όπου παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο του χωριού. Στα 17 του ήταν μαθητευόμενος σε έναν καταστηματάρχη στο Στέιθες (Staithes). Η μαθητεία αυτή δεν κράτησε πολύ. Με τη συγκατάθεση όλων ο Κουκ ανέλαβε διαφορετική μαθητεία στη ναυτιλιακή εταιρία του Τζον Γουόκερ ενός Κουακέρου καρβουνά από το Γουΐτμπι (Whitby). Στα δύσκολα νερά της αγγλικής ακτοπλοΐας έμαθε το επάγγελμα του πλοηγού και μαθηματικά, υπηρετώντας σχεδόν εννέα χρόνια στο βαλτικό εμπόριο. Στις 17 Ιουνίου 1755 ο Κουκ απέρριψε την προσφορά διοίκησης ενός από τα σκάφη του Γουόκερ για να καταταγεί στο Βασιλικό Ναυτικό ως κελευστής. Εθελοντές του διαμετρήματος του Κουκ ήταν σπάνιοι και μέσα σε εβδομάδες ήταν βοηθός οπλονόμου στο «Eagle». Τον Ιούνιο του 1757 πέρασε τις εξετάσεις του και πιστοποιήθηκε για το πλέον υπεύθυνο από τα ναυτικά πόστα, την πλοήγηση και τον χειρισμό ενός βασιλικού σκάφους.
Πολεμικό Ναυτικό
Με το «Eagle», σκάφος που έφερε 60 κανόνια, ο Κουκ έφυγε για τη βόρεια αμερικανική ακτή, στο Κεμπέκ και τις εκβολές του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου στα ταραγμένα χρόνια του Επταετούς Πολέμου. Γρήγορα ανέβηκε στις τάξεις του Ναυτικού, έως ότου έφθασε να διοικεί το δικό του σκάφος επιθεώρησης και χαρτογράφησης. Αυτό ήταν ασυνήθιστο για κάποιον που είχε καταταγεί, αλλά η εμπειρία του στα δύσκολα χρόνια του εμπορικού ναυτικού τον βοήθησε ιδιαίτερα. Ο Κουκ ανταμείφθηκε ιδιαίτερα για τη χαρτογραφική του δουλειά, που συνέχισε να χρησιμοποιείται έως τον 20ο αιώνα. Στην πραγματικότητα οι χαρτογραφήσεις και οι επιστημονικές παρατηρήσεις του, όπως επίσης οι συστάσεις του πρώην κυβερνήτη του Σερ Χιού Πάλιζερ (Sir Hugh Palliser), τον οδήγησαν στη νέα του θέση ως κυβερνήτη του «Endeavour».
Πρώτο ταξίδι
Οι μυστικές εντολές ωστόσο του Κουκ περιελάμβαναν την ανακάλυψη των άγνωστων περιοχών του νότιου ημισφαιρίου, των αποκαλούμενων Terres Australes Incognita, για τις οποίες οι αρχαίοι γεωγράφοι πίστευαν πως κρατούν τον κόσμο σε ισορροπία δρώντας ως αντίβαρο της ξηράς του βόρειου ημισφαιρίου. Οποιαδήποτε τέτοια ανακάλυψη θα ήταν οικονομικά και εμπορικά σημαντική για μια αποικιοκρατική δύναμη όπως η Μεγάλη Βρετανία του 18ου αιώνα. Ανώφελα αναζήτησε σε αυτό το ταξίδι τις άγνωστες επικράτειες ο Κουκ και πείστηκε πως τέτοια μεγάλη άγνωστη ήπειρος δεν υπήρχε. Τον Οκτώβριο του 1769 έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που αποβιβάστηκε στη Νέα Ζηλανδία. Τα νησιά είχε ήδη παρατηρήσει το 1642 ο oλλανδός πλοίαρχος Άμπελ Τάσμαν, δίνοντας παράλληλα το όνομα της ολλανδικής επαρχίας Ζέελαντ (Zeelandt). Ο Κουκ τα χαρτογράφησε λεπτομερώς πρώτος ξεκαθαρίζοντας ότι δεν αποτελούσαν τμήμα κάποιας ηπείρου. Το 1770, ο Κουκ διεξήγαγε λεπτομερή επιθεώρηση της ανατολικής ακτής της Νέας Ολλανδίας και της Αυστραλίας, εκείνο δηλαδή το τμήμα της ηπείρου που οι Ολλανδοί δεν είχαν χαρτογραφήσει και στις 22 Αυγούστου 1770 διεκδίκησε τα εδάφη για λογαριασμό της Μεγάλης Βρετανίας. Το όνομα Αυστραλία χρησιμοποιήθηκε πολύ αργότερα, στις αρχές του 19ου αιώνα. Επέστρεψε στην χώρα του το 1771, ολοκληρώνοντας έναν γύρο του κόσμου και έγινε διάσημος.
Δεύτερο ταξίδι
Στο δεύτερο ταξίδι του ο Τζέιμς Κουκ έπλευσε νοτιότερα από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο. Το 1772, αφού παρέκαμψε το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, έκανε τον περίπλου της Ανταρκτικής με το διάσημο πλοίο του «Resolution», αλλά ο πάγος που περιέβαλλε την ήπειρο τον εμπόδισε να δει την ξηρά και επιστρέφοντας ανέφερε ότι δεν υπήρχε καμία ήπειρος σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος. Έκτοτε η ύπαρξη της Ανταρκτικής έμεινε αναπόδεικτη έως το 1840. Εξερεύνησε επίσης προσεκτικά τις ήδη γνωστές νήσους Σαμόα, Φίτζι, Βανουάτου ενώ ανακάλυψε την νήσο Νέα Καληδονία. Επιστρέφοντας στην Αγγλία το 1775 μετά από ένα δεύτερο γύρο της γης, ο Κουκ προήχθη σε πλοίαρχο και εκλέχθηκε Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας.
Τρίτο ταξίδι
Τον Ιούλιο του 1776 ο Κουκ ξεκίνησε για το τρίτο ταξίδι του, πάλι με το «Resolution». Η αποστολή του ήταν η αναζήτηση του Βορειοδυτικού Περάσματος, της πιθανής βόρειας θαλάσσιας οδού μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Το 1778, ο Κουκ έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που προσέγγισε τα νησιά της Χαβάης. Λίγο αργότερα κατά την ίδια χρονιά έπλευσε προς τη βορειοδυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής, και έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του στο νησί Βανκούβερ στη Βρετανική Κολούμπια. Συνέχισε την παράκτια ναυσιπλοΐα του και μέσω του Βερίγγειου εισήλθε στον Αρκτικό ωκεανό. Το συμπαγές τείχος πάγου εμπόδισε την περαιτέρω βόρεια προώθηση και έτσι ο Κουκ επέστρεψε στα νησιά της Χαβάης.
Πρόωρος θάνατος
Αργότερα οι ιθαγενείς και κατόπιν έκκλησης του πληρώματος παρέδωσαν το σώμα του κυβερνήτη για να ταφεί στη θάλασσα σύμφωνα με την επίσημη βρετανική ναυτική παράδοση. Την ολοκλήρωση της αποστολής ανέλαβε ο Τσαρλς Κλερκ, καπετάνιος του Discovery, και έκανε την τελική προσπάθεια για να περάσει τον Βερίγγειο. Μετά τον θάνατο και του Κλερκ, το Resolution και το Discovery επέστρεψαν στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 1780 υπό τον Τζον Γκορ, βετεράνο από το πρώτο ταξίδι του Κουκ και τον πλοίαρχο Τζέιμς Κινγκ. Η αφήγηση του Κουκ για το τρίτο και τελευταίο του ταξίδι ολοκληρώθηκε κατά την επιστροφή από τον Κινγκ.
Εξωτερικοι σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θαλασσοπόροι εξερευνητές Κατηγορία:Άγγλοι εξερευνητές Κατηγορία:Άγγλοι χαρτογράφοι
Σωμόν (Οτ-Μαρν)
Η (ή το) Σωμόν (Chaumont, Haute-Marne) είναι ιστορική πόλη της Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού του Άνω Μάρνη (Οτ-Μαρν) στην περιφέρεια της Καμπανίας των Αρδενών. Απέχει περίπου 225 χλμ. ΒΑ. από το Παρίσι και αποτελεί οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο Παρίσι - Βασιλείας καθώς και διοικητικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής. Η Σωμόν είναι κτισμένη σε οροπέδιο μεταξύ του ποταμού Μάρνη, που ρέει νότια και του παραποτάμου αυτού Σουίζ, που ρέει βόρεια λίγο πριν τη συμβολή του, ανατολικά της πόλης, σε υψόμετρο 300 μ., καταλαμβάνοντας έκταση περίπου 55 τ.χλμ. ενώ ο πληθυσμός της αριθμεί τους 23.000 (2013) κατοίκους, (το 1980 αριθμούσε περί τους 29.550 Σωμονέζους, όπως αποκαλούνται οι κάτοικοι).
Αξιοθέατα
Στα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Καϊρουάν
Η Καϊρουάν, ή Κιρουάν, ή Αλ Καϊραουάν, (αραβικά: القيروان al-qairawān) είναι σημαντική πόλη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο ΒΑ. τμήμα της χώρας και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Καϊρουάν. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της έφθανε τους 117.903 κατοίκους, που αποκαλούνται Καϊρουανοί.
Η Καϊρουάν είναι ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κέντρα του Ισλαμισμού, χαρακτηριζόμενη τρίτη ιερή πόλη μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα. Στην πόλη αυτή βρίσκεται το ιστορικό και μεγαλοπρεπές «τζαμί του Ούκμπα». Έχει δε χαρακτηριστεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το όνομά της προέρχεται από την αντίστοιχη περσική λέξη που σημαίνει καραβάνι. Ιδρύθηκε περί το 670 ΚΕ, αρχικά ως στρατόπεδο κατά τη μετακίνηση των Αράβων προς τα δυτικά παράλια της Β. Αφρικής. Αργότερα κατέστη τόπος ανάπαυσης ως Καραβάν Σεράι, που εξελίχθηκε σε τόπο προσευχής. Απετέλεσε δε κέντρο θρησκευτικής έριδας μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών.
Στην πόλη αυτή βρίσκονται εκτός του παραπάνω «Μεγάλου Τεμένους» και πολλά άλλα ιστορικά τζαμιά, που λειτουργούν ως θεολογικές σχολές ερμηνείας του Κορανίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας Κατηγορία:Ιερές πόλεις Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Αραβική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τυνησία
Αυτοκτονίες στην Ελλάδα
Οι αυτοκτονίες είναι ένα θλιβερό φαινόμενο το οποίο παρατηρείται σε πολλές χώρες το κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.
Ο αριθμός θανάτων από αυτοκτονία στην Ελλάδα είναι αρκετά χαμηλός. Η Ελλάδα ήταν η χώρα με το χαμηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών στην Ευρώπη σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2012. Τα ελληνικά ποσοστά αυτοκτονίων είναι επίσης ανάμεσα στα χαμηλότερα στον κόσμο, πράγμα που αποδίδεται σε διάφορους παράγοντες, όπως η νοοτροπία του λαού μας και το κλίμα της χώρας.
Κάποιες πηγές υποστηρίζουν ότι ο αριθμός των αυτοκτονιών μπορεί να υποεκτιμάται. Οι αυτοκτονίες μπορεί κάποιες φορές να αποκρύπτονται από το οικογενειακό περιβάλλον του αυτόχειρα για θρησκευτικούς ή κοινωνικούς λόγους.
Υπάρχουν και υποθέσεις, όπως εκείνες του Δημήτρη Χριστούλα, ή του 45χρονου δάσκαλου Σάββα Μετοικίδη, όπου η απόφαση τους ήταν μορφή διαμαρτυρίας στην τωρινή οικονομική κατάσταση της χώρας.
Κατανομή ανά περιφέρεια και μέθοδοι
Οι συνηθέστερες μέθοδοι αυτοκτονιών κατά την τελευταία τριετία είναι ο απαγχονισμός και η πτώση από ύψος.
Φύλο και ηλικία
Όπως και σε πολλές άλλες χώρες, το ποσοστό των αντρών (76%) που πεθαίνουν από αυτοκτονίες είναι υψηλότερο σε σύγκριση με το ποσοστό των γυναικών (24%).
Οι ηλικιακές ομάδες με την υψηλότερη συχνότητα είναι άνθρωποι ηλικίας 60-64 και 80 ή παραπάνω.
Ελληνική Γραμμή Παρέμβασης για την αυτοκτονία
Στην Ελλάδα λειτουργεί ένας οργανισμός που έχει σκοπό την αποφυγή της αυτοκτονίας. Όσοι σκέφτονται την αυτοκτονία ή γνωρίζουν κάποιο άτομο που πάσχει από έντονη κατάθλιψη μπορούν να καλέσουν τον αριθμό 1018.
Κωνστάντιος Δούκας
Ο Κωνστάντιος Δούκας ο πορφυρογέννητος (1060 - 1081/1082) από τη Δυναστεία των Δουκών ήταν συν-Αυτοκράτορας το διάστημα 1060-78, δηλ. από τότε που γεννήθηκε και κατά τις βασιλείες τού πατέρα του Κωνσταντίνου Ι΄, τού Ρωμανού Δ΄ και τού αδελφού του Μιχαήλ Ζ΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πορφύρα και ήταν ο τρίτος γιος τού Κωνσταντίνου Ι΄ και της Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας, κόρης τού Ιωάννη Μακρεμβολίτη. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Μιχαήλ Ζ΄ και ο Ανδρόνικος.
Στις 24 Νοεμβρίου 1059 ο Ισαάκιος Κομνηνός, λίγο πριν παραιτηθεί, εξέλεξε τον Κωνσταντίνο Ι΄ ως διάδοχό του και τον έστεψε. Το 1060 ο πατέρας του έκανε συμβασιλείς τον Μιχαήλ Ζ΄ και τον Κωνστάντιο (όχι όμως τον Ανδρόνικο). Εκτός από τη βασιλεία τού πατέρα του (1060-67) κράτησε τον τίτλο κατά τη βασιλεία τού πατριού του Ρωμανού Δ΄ Διογένη (1068-71) και τού Μιχαήλ Ζ΄ (1071-78). Στις 31 Μαρτίου 1078 παραιτήθηκε ο Μιχαήλ Ζ΄ ένεκα τού ότι ήταν αντιδημοφιλής και των δύο στάσεων, τού Νικηφόρου Βοτανειάτη και Νικηφόρου Βρυεννίου τού πρεσβυτέρου. Ο Μιχαήλ Ζ΄ αποσύρθηκε στη μονή τού Στουδίου και επέλεξε τον Κωνστάντιο ως διάδοχό του, μια και ο Ανδρόνικος είχε αποβιώσει λίγα έτη πριν.
Ο Βοτανιάτης στη μάχη της Καλαβρύης, κοντά στη Σηλυμβρία, νίκησε τον Βρυέννιο και τον τύφλωσε. Έτσι ο Κωνστάντιος είχε να ανταγωνιστεί μόνο τον Βοτανειάτη, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχε ικανότητα διοίκησης και έχασε τους υποστηρικτές του, που τον παρέδωσαν στον Βοτανειάτη. Αυτός τον έστειλε να ζήσει σε μονή στα Πριγκιπόνησα της θάλασσας τού Μαρμαρά (Προποντίδος) και διέκοψε τον αρραβώνα του με την Άννα Βσεβολόντοβνα του Κιέβου.
Όταν ανέλαβε ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός το 1081 τον ανακάλεσε· ο Κωνστάντιος ήταν εξάδελφος τού Ανδρονίκου, πεθερού τού Αλεξίου Α΄. Έγινε στρατηγός και απεστάλη στην εκστρατεία εναντίον των Νορμανδών, όπου σκοτώθηκε το 1082 εναντίον τους στο Δυρράχιο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία των Δουκών Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Stunt Race FX
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1994 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo EAD Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μπρερ
Το Μπρερ (γαλλικά: Brères) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Πόλεμος των Χωρικών
right|280px Ο Πόλεμος των Χωρικών (Deutscher Bauernkrieg, κυριολεκτική μετάφραση "Γερμανικός πόλεμος των αγροτών" ή Revolution des gemeinen Mannes, "Επανάσταση των απλών ανθρώπων") ήταν μια θρησκευτική-κοινωνική εξέγερση των αγροτών, των μικροαστών και των εργατών ορυχείων της Γερμανίας ενάντια στους μεγάλους γαιοκτήμονες και την Καθολική εκκλησία, στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα.
Η εξέγερση ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1524 στη κοινότητα του Στύλινγκεν και στις άλλες περιοχές της Άνω Σουαβίας με αιτήματα που έθιγαν θεολογικά, αλλά και κοινωνικά ζητήματα. Στους μήνες που ακολούθησαν, πριν ακόμα υπάρξουν ένοπλες συγκρούσεις, οι ταραχές εξαπλώθηκαν και σε άλλες γερμανοφωνες περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης, κυρίως στη Θουριγγία και τη Σαξονία. Ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης ήταν ο θεολόγος Τόμας Μύντσερ (1489-1525), ο οποίος αρχικά υπήρξε μαθητής του Μαρτίνου Λούθηρου, όμως αργότερα αναδείχθηκε σε αντίπαλό του. Αυτό συνέβη καθώς ο Λούθηρος δεν υποστήριξε τους φτωχούς αγρότες, αλλά πήρε το μέρος των φεουδαρχών και των ιπποτών.
Τον Μάιο του 1525 οι μισθοφόροι στρατιώτες των φεουδαρχών και οι άπειροι σε πολεμικές συγκρούσεις χωρικοί, 8.000 περίπου από κάθε μεριά, συγκρούστηκαν έξω από τη πόλη Φρανκενχάουζεν. Οι χωρικοί ηττήθηκαν και ο πρωτεργάτης της εξέγερσης Μίντσερ πέθανε λίγο αργότερα στα χέρια των στρατιωτών. Οι φεουδάρχες συνέχισαν το κύμα της ένοπλης καταστολής σε όλη την κεντρική και νοτιοδυτική Γερμανία, που οδήγησε στον σφαγιασμό περίπου 80.000 χωρικών. Αργότερα, γύρω στο 1533 η εξέγερση αναζωπυρώθηκε με το κίνημα των Αναβαπτιστών και την κατάληψη της πόλης του Μύνστερ.
Κρατιδιακές εκλογές της Έσσης (2008)
Κρατιδιακές εκλογές διεξήχθησαν στην Έσση στις 27 Ιανουαρίου του 2008 και το κυβερνών CDU (Χριστιανοδημοκρατική Ένωση) σχεδόν ισοφάρισε με τους Σοσιαλδημοκράτες SPD, με αρχηγό την Αντρέα Υψηλάντη. Ρυθμιστικό ρόλο αναμενόταν να διαδραματίσουν τα τρίτα κόμματα αναφορικά με το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.
Οι εκλογές ήταν οι πρώτες στις οποίες έλαβε μέρος το Κόμμα των Πειρατών (Piratenpartei).
Παραπομπές
2008
Γλώσσα Τανγκχούλ
Η Τανγκχούλ (Τανγκχουλικά Νάγκα) είναι Σινοθιβετιανή γλώσσα του Τανγκχουλικού κλάδου. Ομιλείται σε 168 χωριά της επαρχίας Ουχρούλ στη Μανιπούρ της Ινδίας, με ομιλητές να βρίσκονται επίσης στη Ναγκαλάντ και τη Τρίπουρα.
Η Τανγκχούλ δε συγγενεύει ιδιαίτερα με άλλες γλώσσες Νάγκα. Πρόκειται για διαλεκτικό συνεχές στο οποίο ομιλητές από γειτονικά χωριά μπορεί να είναι σε θέση να καταλάβουν ο ένας τον άλλο, αλλά ένας ομιλητής μιας βόρειας διαλέκτου θα μπορεί να καταλάβει έναν ομιλητή της νότιας διαλέκτου λιγότερο εύκολα αν όχι καθόλου. Η lingua franca είναι η διάλεκτος Χουμφούν (Ουχρούλ).
Η διάλεκτος που ομιλείται από τους ανθρώπους της Χουμφούν (το παραδοσιακό όνομα του Ουχρούλ) έγινε η δημοφιλέστερη διάλεκτος μεταξύ των Τανγκχούλ, επειδή οι Βρετανοί έστησαν την διοίκηση τους στο Ουχρούλ. Ο Αμερικανός Βαπτιστής ιεραπόστολος Ουίλιαμ Πέτιγκριου μετέφρασε τη Βίβλο στη διάλεκτο Χουμφούν.
Η διάλεκτος Κουπούμε ονομάζεται επίσης Λουχούπα, αλλά οι νότιες διάλεκτοι που συγκεντρώνονταν παλαιότερα κάτω από αυτό το όνομα είναι Βόρειες Κουκικές ποικιλίες σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Καντό
right|thumb|340px|Περιοχή Καντό, [[Ιαπωνία'']] Το Καντό (関東地方 Kantō-chihō) είναι μία περιοχή στη νήσο Χονσού, το μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας. Περιλαμβάνει τις επτά περιφέρειες Γκούμμα, Ιμπαράκι, Τοτσίγκι, Σαϊτάμα, Τόκυο, Τσίμπα, Καναγκάβα.
Πρόκειται για το πλέον ανεπτυγμένο, αστικοποιημένο και βιομηχανοποιημένο γεωγραφικό διαμέρισμα της Ιαπωνίας, με πληθυσμό 41.040.394 κατοίκους και πληθυσμιακή πυκνότητα 1.265,75 κατοίκους/τ.χμ (Μάρτιος 2006). Στο νότιο Καντό απλώνεται η Ευρύτερη Περιοχή του Τόκυο, με πόλεις όπως η Γιοκοχάμα, το Καβασάκι και η Σαϊταμα.
Δήμος Βοιών
Ο Δήμος Βοιών ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μονεμβασιάς. Βρισκόταν στο νοτιότερο τμήμα της ανατολικής χερσονήσου του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 12 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 236,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.871 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Νεάπολη Βοιών.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Β
Περ Βίλχελμ Πάλμροτ
Ο Περ Βίλχελμ Πάλμροτ (σουηδικά: Per Wilhelm Palmroth, γεννηθείς προς το 1765 και αποβιώσας προς το 1825) ήταν Σουηδός αρχιτέκτονας.
Σταδιοδρομία
Ο Πάλμροτ ανέλαβε τον σχεδιασμό και την ανέγερση εκκλησιών στη Σουηδία και τη Φινλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί αρχιτέκτονες
Δημήτρης Πανταζής
Ο Δημήτρης Πανταζής (Καστόρειο Λακωνίας, 13 Οκτωβρίου 1934 - Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας δικηγόρος, νομάρχης Σάμου και Αχαΐας, καθώς και γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.
Γεννήθηκε το 1934 στο Καστόρειο Λακωνίας και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Σπάρτη. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε μαχόμενη δικηγορία. Επίσης, ήταν ιδρυτικό στέλεχος της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων.
Υπήρξε πολιτικό στέλεχος της Ενώσεως Κέντρου και μεταπολιτευτικά του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο και ήταν υποψήφιος βουλευτής Λακωνίας. Από τον Απρίλιο του 1982 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1985 διατέλεσε νομάρχης Σάμου, και στην συνέχεια, από τον Σεπτέμβριο του 1985 έως τον Ιούλιο του 1988, νομάρχης Αχαΐας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Νομάρχες Σάμου
Κωστής Κοτζιάς
Βιογραφία
Αν και σπούδασε γιατρός, σταμάτησε τις σπουδές του και μαζί με τον αδελφό του εργάστηκε ως οικοδόμος για κάποιο χρονικό διάστημα. Τελικά αφοσιώθηκε στα γράμματα. Ήταν μέλος του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ κατά την περίοδο της Κατοχής και ιδρυτικό Μέλος της Ένωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών (1943). Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία με το θεατρικό έργο Το ξύπνημα (1946). Το έργο αυτό ανέβηκε από τον θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών με τον Αιμίλιο Βεάκη, ενώ θεατρικά του έργα είχε ανεβάσει και ο Τζαβαλάς Καρούσος. Ο ίδιος ο Κοτζιάς συνίδρυσε το «Ρεαλιστικό Θέατρο» (1949) μαζί με τον Γιώργο Γιαννίδη και εργάστηκε επίσης ως σκηνοθέτης του (στην παράσταση Σχολείο γυναικών του Μολιέρου). Το 1957 κυκλοφόρησε τον Καπνισμένο Ουρανό, που απέσπασε το πρώτο βραβείο πεζογραφίας από τον Δήμο Αθηναίων. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία: έγραφε κριτική θεάτρου, και μετά το 1974 ήταν ανταποκριτής του Ριζοσπάστη στη ρωσική πρωτεύουσα.
Έπειτα από την κατάληψη της εξουσίας από τη χούντα, ο Κοτζιάς έφυγε στη Ρωσία. Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου έγραφε και ανέπτυξε και πολιτική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια. Πέθανε εκεί, από γαστρορραγία, τον Νοέμβριο του 1979.
Έργα
Αρκετά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Εκτός από θεατρικά έργα και μυθιστορήματα, δημοσίευσε πολλά άρθρα, δοκίμια, μελέτες και διασκευές έργων του Καζαντζάκη και του Ντοστογιέφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Νικόλαος Μομφερράτος
Ο Νικόλαος Μομφερράτος (28 Φεβρουαρίου 1924 - 21 Φεβρουαρίου 1985) ήταν Έλληνας εκδότης και τραπεζίτης, στενός φίλος και συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες του κεντροδεξιού Τύπου και από τα πιο γνωστά θύματα της οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γεωργίου Μομφερράτου και της Ελένης Σκουμπουρδή. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τις παλιές οικογένειες Πατρινού, Βούλγαρη και Κουντουριώτη. Συγκεκριμένα ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Πατρινού, δημάρχου Πατρέων, βουλευτή και υπουργού, τρισέγγονος του Δημητρίου Βούλγαρη, πρωθυπουργού, και τετρασέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη, γερουσιαστή και πλοιοκτήτη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε στη Μακρόνησο, σπούδασε στο London School of Economics και συνεργάσθηκε στενά με τον Κωνσταντίνο Δοξιάδη.
Υπήρξε Οικονομικός Σύμβουλος του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή (1959-1963) καθώς και υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας (1960-1963). Επί χούντας (1973) διετέλεσε υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ήταν εκδότης της εφημερίδας Απογευματινή (1980-1985).
Ο Νικόλαος Μομφερράτος ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο, τον Γιώργο Μομφερράτο, από τον πρώτο του γάμο με τη Σμαράγδα (Εσμέ) Πηλείδη. Διέμενε στο Κολωνάκι.
Δολοφονία από την 17Ν.
Στις 21 Φεβρουαρίου 1985 ο Μομφερράτος δολοφονήθηκε ακαριαία με τέσσερις σφαίρες στην καρδιά, στη διασταύρωση των οδών Βουκουρεστίου και Τσακάλωφ στο Κολωνάκι από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Στην ίδια τρομοκρατική επίθεση τραυματίστηκε θανάσιμα και ο οδηγός του, Παναγιώτης Ρουσέτης.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Οικογένεια Βούλγαρη Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Μ Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κατηγορία:Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
Βασίλης Ζώτος ο Μολοσσός
Ο Βασίλειος Ζώτος ο Μολοσσός (1837-1912) ήταν Ηπειρώτης λόγιος
Βίος
Ο Βασίλειος Ζώτος ο Μολοσσός γεννήθηκε στην Δρόβιανη της Βορείου Ηπείρου το 1837. Εργάστηκε ως δάσκαλος στα Ιωάννινα. Σε ηλικία 29 ετών γίνεται απόπειρα να συλληφθεί από τις Τουρκικές αρχές επειδή θεωρήθηκε κατάσκοπος του Ελληνικού κράτους. Το πληροφορήθηκε εγκαίρως και καταφεύγει στην Ελλάδα και συμμετέχει στην Κρητική Επανάσταση. Επιστρέφει στην Ελλάδα αλλά καθώς επιθυμεί να γυρίσει στην ιδιαίτερη πατρίδα του οι Τούρκοι δεν του το επιτρέπουν. Ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη αλλά και στη Μικρά Ασία συγκεντρώνοντας υλικό για το ιστοριοδιφικό του έργο: αρχικά οι Τούρκοι τον υποψιάζονται για κατάσκοπο αλλά τελικά οι Σουλτανικές αρχές πείθονται για την αθωότητά του. Το Ελληνικό κράτος του απονέμει το παράσημο του Σωτήρος. Πέθανε στο Πτωχοκομείο Αθηνών τον Μάιο 1912
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Tangerine Dream
Οι Τάντζεριν Ντριμ (αγγλ. Tangerine Dream) είναι γερμανικό συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής που ιδρύθηκε το 1967 από τον Έντγκαρ Φρέζε. Το γκρουπ έχει αλλάξει πολλές φορές σύνθεση κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του, με τον Φρέζε να παραμένει το μοναδικό σταθερό μέλος του. Ο ντράμερ και συνθέτης Klaus Schulze ήταν ένα από τα μέλη της αρχικής σύνθεσης. Η σύνθεση τους ήταν ιδιαίτερα σταθερή κατά τη διάρκεια της πιο σημαντικής περιόδου του συγκροτήματος, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ήταν ένα τρίο από μουσικούς keyboard, με τους Froese, Christopher Franke, και Peter Baumann. Εξίσου σταθερή και παραγωγική υπήρξε και η επόμενη σύνθεση τους, όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Johannes Schmoelling αντικατέστησε τον Baumann.
Τα άλμπουμ τους κατά τη διάρκεια της "Ροζ Περιόδου" τους (στην αρχή της καριέρας τους), έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του μουσικού ρεύματος Κράουτροκ. Η "Περίοδος στη Virgin" και τα επόμενα άλμπουμ τους είχαν μεγάλη επιρροή στην εξέλιξη της New Age μουσικής, αν και τα μέλη του συγκροτήματος αντιπαθούν το συγκεκριμένο όρο.
Έχουν κυκλοφορήσει πολλά άλμπουμ ηχογραφημένα στο στούντιο ή από ζωντανές παραστάσεις, αλλά η γνωριμία των περισσότερων από τους θαυμαστές τους με το συγκρότημα έγινε με ένα από τα περισσότερα από σαράντα soundtrack που έχουν δημιουργήσει, από ταινίες όπως: Sorcerer, Thief, The Keep, Risky Business, Firestarter, Legend, Near Dark, και Miracle Mile.
Σύνθεση
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το συγκρότημα είχε πολλές συνθέσεις, με μόνιμο μέλος τον Froese και εκάστοτε μέλη διάφορους μουσικούς από την ανεξάρτητη σκηνή του Δυτικού Βερολίνου. Ανάμεσα τους οι Steve Jolliffe, Klaus Schulze και Conrad Schnitzler.
Η πιο σημαντική από αυτές τις συνεργασίες ήταν αυτή του Froese με τον Christopher Franke. Ο Franke έγινε μέλος των Tangerine Dream το 1970, αποχωρώντας από το γκρουπ Agitation Free, για να πάρει τη θέση του Schulze ως ντράμερ. Τελικά, (μαζί με τον Peter Baumann, του οποίου η δουλειά με τη συσκευή sequencer χρεώνεται συχνά ως αποκλειστική δουλειά του Franke) έγινε ένας από τα πιο σημαντικά μέλη του γκρουπ, με ειδίκευση στο sequencer. Θεωρείται βασικός υπεύθυνος για το ρυθμικό παλμό από συνθεσάιζερ που χαρακτηρίζει τη μουσική των Tangerine Dream. Ο Franke αποχώρησε από τους Tangerine Dream το 1987, λόγω δημιουργικών διαφορών που είχε με τον Froese.
Άλλος μακροχρόνιος συνεργάτης του γκρουπ ήταν ο Peter Baumann (1972-1977). Αργότερα ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία Private Music (ειδικευόταν στη New Age μουσική), στην οποία είχαν υπογράψει συμβόλαιο και οι Tangerine Dream, από το 1988 έως το 1991. Επίσης σημαντικοί συνεργάτες ήταν και οι Johannes Schmoelling (1980-1985), Paul Haslinger (1986-1990) και, πιο πρόσφατα, (από το 1990 και μετά), ο γιος του Froese, Jerome.
Διάφοροι άλλοι μουσικοί έγιναν μέλη των Tangerine Dream, για μικρότερα χρονικά διαστήματα. Σε αντίθεση με τους συνηθισμένους session μουσικούς, αυτοί συμμετείχαν και στη σύνθεση πολλών τραγουδιών, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο συγκρότημα. Οι πέντε πιο αξιοσημείωτοι από αυτούς είναι οι: Steve Schroyder (όργανο, 1971-72), Michael Hoenig (αντικατέστησε τον Baumann για μια περιοδεία στην Αυστραλία το 1975, και μια συναυλία στο Λονδίνο, η οποία περιέχεται στο Bootleg Box Set Vol. 1), Steve Jolliffe (όργανα αέρα και φωνητικά στο Cyclone και συμμετοχή στην σχετική περιοδεία, επίσης υπήρξε μέλος για ένα μικρότερο χρονικό διάστημα το 1967), Ralf Wadephul (συμμετέχει σε ένα τραγούδι στο δίσκο Optical Race (1988) και συμμετείχε στην περιοδεία για αυτό το άλμπουμ), και Linda Spa (σαξόφωνο, συμμετείχε σε πολλά άλμπουμ και συναυλίες από το 1990 έως το 1996, και από το 2005 και μετά).
Το 2007, οι Tangerine Dream αποτελούνται από τους Edgar Froese και Thorsten Quaeschning. Ο τελευταίος βοήθησε στη σύνθεση του άλμπουμ Jeanne D'Arc (album) (2005). Επίσης συμμετέχουν κυρίως οι Iris Camaa και Linda Spa, για συναυλίες και ηχογραφήσεις σε στούντιο.
Ξεκίνημα: Ψυχεδέλια και Krautrock
Ο Edgar Froese έφτασε στο Δυτικό Βερολίνο στα μέσα της δεκαετίας του 1960, για να σπουδάσει Καλές Τέχνες. Εργάστηκε ως γλύπτης και μαθήτευσε με τον Σαλβαδόρ Νταλί, και άλλους. Το πρώτο του συγκρότημα, οι The Ones (έπαιζαν rhythm and blues), κυκλοφόρησε ένα single και στη συνέχεια διαλύθηκε. Ο Froese στράφηκε στον πειραματισμό και έκανε μερικές ζωντανές παραστάσεις, μαζί με άλλους μουσικούς. Οι περισσότερες από αυτές έλαβαν χώρα στο διάσημο κέντρο διασκέδασης Zodiac. Επίσης, έπαιξαν και για τον πρώην δάσκαλο του Froese, τον Νταλί. Στα ενδιαφέροντα τους, εκτός από τη μουσική, συμπεριλαμβάνονταν και η λογοτεχνία, η ζωγραφική, πρώιμες εκφράσεις πολυμέσων και άλλα. Μόνο οι πιο ακραίες ιδέες τραβούσαν τη προσοχή τους. Σύμφωνα με τον Froese, η φιλοσοφία τους εκείνη την περίοδο περιγράφεται με τη φράση: "Το απίθανο συχνά γίνεται πιθανό μέσα από την Τέχνη". Τα μέλη του συγκροτήματος άλλαζαν συνεχώς, αλλά η μουσικής τους συνέχισε να επηρεάζεται από τους Υπερρεαλιστές, και κατέληξαν στο περίεργο όνομα Tangerine Dream (Όνειρο από μανταρίνια – πριν από αυτό είχαν για λίγο το όνομα The Tangerines).
Ο Froese συναρπαζόταν από την τεχνολογία και επιδίωκε να τη χρησιμοποιεί ώστε να δημιουργεί μουσική. Συνήθιζε να φτιάχνει νέα μουσικά όργανα και έκανε συλλογή από ήχους με κασετόφωνα, για να φτιάξει μουσικά έργα, αργότερα. Η πρώιμες δουλειές του με tape loops και άλλους επαναλαμβανόμενους ήχους ήταν από τα πρώτα δείγματα της επερχόμενης τεχνολογίας του sequencer, το οποίο και υιοθέτησαν οι Tangerine Dream αμέσως μετά την έλευση του.
Άνοδος προς τη φήμη: η περίοδος στην εταιρεία Virgin
Το 1973, ο βρετανός DJ John Peel χαρακτήρισε το άλμπουμ τους Atem ως Άλμπουμ της Χρονιάς. Αυτό το γεγονός τους βοήθησε να υπογράψουν συμβόλαιο με την τότε καινούργια δισκογραφική εταιρεία Virgin Records, την ίδια χρονιά. Λιγο μετά κυκλοφόρησαν το Phaedra, ένα περίεργο μουσικό εγχείρημα, το οποίο έφτασε το #15 στα βρετανικά charts και έγινε μια από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της εταιρείας τους. Το Phaedra ήταν το πρώτο τους εμπορικό άλμπουμ που περιείχε χρήση sequencer και κατέληξε να χαρακτηρίσει πολλά περισσότερα από τον ήχο του γκρουπ. Η τύχη έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του ομότιτλου τραγουδιού: το γκρουπ πειραματιζόταν στο στούντιο με ένα Moog συνθεσάιζερ που μόλις είχαν αποκτήσει και έτυχε να γράψουν τα αποτελέσματα σε κασέτα. Τα κράτησαν και πρόσθεσαν φλάουτο και Mellotron. Το Moog, όπως και πολλά άλλα συνθεσάιζερ εκείνης της εποχής, ήταν τόσο ευαίσθητο στις αλλαγές της θερμοκρασίας που τα κυκλώματα τους επηρεάζονταν πολύ από τη ζέστη, όσο έπαιζαν οι μουσικοί. Αυτές οι αλλαγές στον ήχο είναι εμφανείς στην τελική ηχογράφηση. Αυτό το άλμπουμ ήταν η έναρξη της Περιόδου στη Virgin.
Στη δεκαετία του 1980 οι Tangerine Dream, μαζί με άλλους πρωτοποριακούς καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής μουσικής, όπως ο Jean Michel Jarre και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ήταν από τους πρώτους που υιοθέτησαν την ψηφιακή τεχνολογία, η οποία έφερε επανάσταση στον ήχο του συνθεσάιζερ. Η ικανότητα τους στη χρήση της τεχνολογίας ηχογράφησης και η μεγάλη εμπειρία που είχαν αποκομίσει από τα πειράματα που έκαναν στην αρχή της καριέρας τους, δημιουργώντας μοναδικά μουσικά όργανα και ήχους, τους έδωσε την ευκαιρία να δημιουργήσουν πολύ ξεχωριστή μουσική η οποία δεν έμοιαζε με τίποτε άλλο μέχρι τότε. Αν ακούσει κανείς τώρα τους δίσκους που έκαναν εκείνη την περίοδο, δε θα τους θεωρήσει ξεχωριστούς, αλλά αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η τεχνολογία που χρησιμοποίησαν αυτοί οι καλλιτέχνες, για πρώτη φορά τότε, τώρα χρησιμοποιείται παντού.
Ζωντανές παραστάσεις
Οι πρώτες συναυλίες των Tangerine Dream ήταν οπτικά πολύ βαρετές, με τα σύγχρονα πρότυπα: τρεις μουσικοί καθόντουσαν ακίνητοι δίπλα σε τεράστια ηλεκτρονικά κουτιά με καλώδια και λαμπάκια που αναβόσβηναν. Μάλιστα μερικές συναυλίες γινόντουσαν σε απόλυτο σκοτάδι. Με την πρόοδο της τεχνολογίας, οι παραστάσεις έγιναν πιο σύνθετες, και συμπεριλάμβαναν οπτικά εφέ, φωτισμό, λέιζερ, πυροτεχνικά εφέ και προβολές εικόνων. Από το 1977, στην περιοδεία τους στη Βόρειο Αμερική, άρχισαν να χρησιμοποιούν και μεγάλης κλίμακας εφέ τύπου Laserium.
Το συγκρότημα έκανε πολλές περιοδείες στις δεκαετίες του 1970 και 1980. Στις συναυλίες έπαιζαν και υλικό που δεν είχε κυκλοφορήσει σε δίσκο, το οποίο κατέληγε σε bootleg. Είχαν τη φήμη ότι έπαιζαν πολύ δυνατά (έφτασαν τα 134db το 1976) και για πολύ χρόνο. Κυκλοφόρησαν αρκετούς δίσκους με ζωντανές ηχογραφήσεις, και σε κάποιους από αυτούς, το συγκρότημα πειραματίζεται με υλικό που αργότερα θα συμπεριλάμβανε σε κανονικά άλμπουμ (για παράδειγμα, το Pergamon, το οποίο περιέχει μια ζωντανή ηχογράφηση από το Ανατολικό Βερολίνο, λίγο μετά την προσθήκη του Johannes Schmoelling στο συγκρότημα, περιέχει διάφορα μουσικά θέματα που αργότερα θα εμφανίζονταν στο δίσκο Tangram).
Προσπάθειες για συγγραφή στίχων
Τα περισσότερα άλμπουμ των Tangerine Dream περιείχαν μόνο μουσική. Δύο άλμπουμ που περιείχαν στίχους, τα Cyclone (1978) και Tyger (1987) (το τελευταίο περιείχε απαγγελίες ποιημάτων του William Blake, με συνοδεία μουσικής) είχαν κακή υποδοχή από κάποιους θαυμαστές τους. Αν και υπήρχαν κάποιοι στίχοι σε μερικά τραγούδια άλλων άλμπουμ, όπως στο "Kiew Mission" από το δίσκο Exit (1981), το γκρουπ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει φωνητικά σε μια μουσική τριλογία βασισμένη στη Θεία Κωμωδία του Δάντη και στο άλμπουμ Madcap's Flaming Duty (2007). Το τελευταίο άλμπουμ είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Syd Barrett, παλιού μέλους των Pink Floyd, ο οποίος πέθανε το 2006.
Το 1980, μετά τη συναυλία τους στο Ανατολικό Βερολίνο, οπότε και έγιναν ένα από τα πρώτα μεγάλα δυτικά συγκροτήματα που έπαιξαν ζωντανά σε μια κομμουνιστική χώρα, η φήμη τους μεγάλωσε στις χώρες πίσω από το Σιδηρούν παραπέτασμα. Ήταν πολύ δημοφιλείς στην Πολωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και κυκλοφόρησαν ένα διπλό άλμπουμ με ζωντανή ηχογράφηση που λεγόταν Poland. Εξ’ αιτίας της αφηρημένης φύσης της μουσικής τους (και του γεγονότος ότι σπάνια είχαν στίχους στα τραγούδια τους), κατάφεραν να αποφύγουν την λογοκρισία από τις Αρχές, σε αντίθεση με άλλα δυτικούς καλλιτέχνες. Στην Πολωνία, υπέγραψαν συμβόλαιο με την εταιρεία Jive Electro, οπότε και άρχισε η Μπλε Περίοδος τους.
Μουσική για ταινίες
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, οι Tangerine Dream δημιούργησαν μουσική για περισσότερες από είκοσι ταινίες. Αυτό ήταν ένα από τα ενδιαφέροντα του Froese από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν δημιουργούσε μουσική για άγνωστα έργα του Πολωνικού κινηματογράφου. Αρκετά soundtrack περιείχαν μουσική από άλμπουμ που είχαν ήδη κυκλοφορήσει, ή από υλικό που ήταν στη διαδικασία να ηχογραφηθεί για μελλοντικά άλμπουμ. Για παράδειγμα, το τραγούδι "Igneous" από το soundtrack Thief μοιάζει πολύ με το "Thru Metamorphic Rocks" από το άλμπουμ Force Majeure. Η πρώτη τους γνωριμία με την Αμερικάνικη τηλεόραση έγινε όταν ένα τραγούδι από το άλμπουμ Le Parc χρησιμοποιήθηκε ως κεντρικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς Street Hawk. Μερικά από τα πιο γνωστά άλμπουμ με μουσική από ταινίες ήταν τα Sorcerer, The Keep, Risky Business, και Legend. Τα καλύτερα από αυτά ήταν εξίσου επιτυχημένα, καλλιτεχνικά, με πολλά από τα κανονικά άλμπουμ, και πολλοί ακροατές τους ανακάλυψαν μέσα από τη δουλειά τους για ταινίες ή την τηλεόραση.
Τελευταία χρόνια: στροφή προς ανεξάρτητες κυκλοφορίες
Στο παρελθόν, το συγκρότημα είχε υπογράψει συμβόλαια με τις εταιρείες Ohr, Virgin, Jive Electro, Private Music, και Miramar, ενώ κάποια λιγότερο σημαντικά soundtracks κυκλοφόρησαν μέσω της Varese Saraband. Το 1996, δημιούργησαν τη δικιά τους δισκογραφική εταιρεία, την TDI (και πιο μετά την Eastgate). Από τότε, τα άλμπουμ τους δεν διατίθενται μέσω λιανικών πωλήσεων από δισκοπωλεία, αλλά μόνο μέσω παραγγελιών μέσω αλληλογραφίας. Το ίδιο ισχύει και για τις κυκλοφορίες της εταιρείας Miramar, καθώς τα μέλη αγόρασαν τα δικαιώματα των δίσκων τους. Ταυτόχρονα, οι δίσκοι των εταιρειών Ohr και Jive Electro (γνωστά ως "Ροζ" και "Μπλε" Περίοδοι) είναι στην ιδιοκτησία της εταιρείας Sanctuary Records.
Ο Edgar Froese κυκλοφόρησε κάποια προσωπικά άλμπουμ με μουσική που μοιάζει με αυτή των Tangerine Dream. Ο Jerome Froese κυκλοφόρησε μερικά singles ως TDJ Rome, που μοιάζουν με τη δουλειά που έκανε για τη σειρά "Dream Mixes". Το 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, το "Neptunes". Ο Jerome είναι, προς το παρόν, εκτός συγκροτήματος, για να συγκεντρωθεί στην προσωπική του καριέρα. Πρόσφατα, ολοκλήρωσε το δεύτερο του άλμπουμ, το οποίο ονομάζεται "Shiver Me Timbers" και θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του 2007.
Για να γιορτάσουν τα επέτειο των 40 χρόνων ύπαρξης τους (1967-2007), οι Tangerine Dream έδωσαν μια μοναδική συναυλία στην Βρετανία, στο Astoria του Λονδίνου, την Παρασκευή 20 Απριλίου 2007, παίζοντας ολόκληρο το άλμπουμ Madcap's Flaming Duty (κυκλοφόρησε στη Βρετανία από την εταιρεία Voiceprint στις 2 Απριλίου 2007). Επίσης, θα δώσουν μια δωρεάν παράσταση στη Γερμανική πόλη Eberswalde στις 1 Ιουλίου 2007 και στο Alte Oper της Φρανκφούρτης στις 7 Οκτωβρίου 2007.
Επιρροές
Παρ’ όλο που οι Tangerine Dream ξεκίνησαν ως υπερρεαλιστικό ροκ συγκρότημα, κάθε ένα από τα μέλη τους πρόσθετε διάφορα στοιχεία στη μουσική τους. Το κιθαριστικό στυλ του Edgar Froese επηρεάστηκε από τον Jimi Hendrix, ενώ ο Chris Franke συμμετείχε με πιο αβανγκάρντ στοιχεία, από τη δουλειά των Stockhausen και Terry Riley. Επίσης, ο Peter Baumann συμμετείχε με ιδέες και τεχνικές σύνθεσης, καθώς δεν είχε μεγάλη ικανότητα στα keyboards. Υπήρχαν πολλές άλλες επιρροές, με την πάροδο των χρόνων, από τον ήχο των Yes του Steve Joliffe στο Cyclone μέχρι τα ηχητικά κολλάζ του Johannes Schmoelling στο Exit και στο Hyperborea. Οι Pink Floyd επηρέασαν αρκετά τον Edgar Froese και τους Tangerine Dream. Το άλμπουμ τους Madcap's Flaming Duty (2007) είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Syd Barrett.
Με τη σειρά τους, οι Tangerine Dream επηρέασαν πιο μοντέρνους καλλιτέχνες της ambient μουσικής, όπως οι Deepspace, και οι Global Communication, καθώς και καλλιτέχνες της ροκ, της ποπ και της χορευτικής μουσικής, όπως οι M83, DJ Shadow, Ulrich Schnauss, και Kasabian.
Δισκογραφία
Οι Tangerine Dream έχουν κυκλοφορήσει περισσότερα από εκατό άλμπουμ (χωρίς να μετράμε τα singles, τις συλλογές και διάφορες κυκλοφορίες από θαυμαστές τους) κατά τη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών που είναι ενεργοί. Για περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε στο κυρίως άρθρο Δισκογραφία Tangerine Dream. Επίσης, υπάρχει και το Tangerine Tree, μια σειρά από άλμπουμ με υλικό από ζωντανές παραστάσεις, ηχογραφημένο από θαυμαστές τους, καθώς και από άλλες πηγές.
Σπύρος Ζουρνατζής
Ο Σπύρος Ζουρνατζής (7 Οκτωβρίου 1935 - 13 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στους Σοφάδες Θεσσαλίας και είναι γιος του Βασίλη Ζουρνατζή. Σπούδασε νομικές και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία διατελώντας διευθυντής του πολιτικού περιοδικού "Προοπτική" την περίοδο 1960 - 1967 ενώ αρθρογραφούσε και στην Εστία από το 1974 έως το 1997. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος του εθνικιστικού κόμματος ΕΠΕΝ, με το οποίο και εξελέγη ευρωβουλευτής το 1989.
Tangerine Dream
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Krautrock συγκροτήματα
Σπύρος Ζουρνατζής
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Ζ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΝ
Νεστάνη Αρκαδίας
Η Νεστάνη (παλαιά ονομασία: Τσιπιανά) είναι ορεινό χωριό του Νομού Αρκαδίας. Ανήκει στην κοινότητα Νεστάνης του δήμου Τρίπολης ενώ παλαιότερη αποτελούσε την έδρα του Δήμου Μαντινείας. Η Νεστάνη ήταν γνωστή ως Τσιπιανά μέχρι το 1927 που μετονομάστηκε σε Νεστάνη, από την ομώνυμη αρχαία αρκαδική πόλη, της οποίας τα ερείπια βρίσκονται σε παρακείμενο λόφο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού είναι 486 κάτοικοι.
Γεωγραφία - Φυσιογνωμία
Η Νεστάνη είναι χτισμένη αμφιθεατρικά σε μία στενή κοιλάδα στους πρόποδες του Αρτεμίσιου όρους, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από την Τρίπολη. Κατά την αρχαιότητα βρίσκοταν επάνω στην οδό που ένωνε το Άργος με την Μαντινεία μέσω ορεινού περάσματος και σήμερα ακόμη υπάρχει δρόμος που οδηγεί στο χωριό Καρυά της Αργολίδας. Αν και δεν εχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός θεωρείται πως έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική της φυσιογνωμία. Στην αρχή της κοιλάδας βρίσκεται ένας ψηλός λόφος με χαρακτηριστική κορυφή που λέγεται «Γουλάς» που φιλοξενεί το μοναστήρι της Παναγίας της Γοργοεπήκοου και το αρχαίο ιερό της Δήμητρας. Στο λόφο γίνεται κάθε χρόνο ο εορτασμός του Αγίου Γεωργίου.
Αρχαία πόλη
thumb|left|Η πύλη της αρχαίας ακρόπολης Η αρχαία Νεστάνη ήταν κώμη της Αρκαδίας στην περιοχή της Μαντίνειας, χτισμένη πάνω σε μία από τις αρχαίες διόδους επικοινωνίας με την Αργολίδα. Η κώμη, όταν πέρασε από εκεί ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.), ήταν ήδη κατεστραμμένη και ερειπωμένη, σε άγνωστο χρόνο. Όπως μας λέει, μετά τα ερείπια της πόλης υπήρχε ιερό της θεάς Δήμητρας και εκεί γινόταν κάθε χρόνο εορτή προς τιμήν της από τους Μαντινείς.
Η αρχαία πόλη έχει ανασκαφεί και η ακρόπολή της βρίσκεται σε χαμηλό λόφο, δίπλα από το σημερινό χωριό Νεστάνη, με θέα στο μικρό οροπέδιο απ' όπου περνά η σημερινή Εθνική Οδός. Μία καλά διατηρημένη πύλη του τείχους και λείψανα ενός πύργου είναι ό,τι απέμεινε από τις οχυρώσεις του 4ου π.Χ. αι.. Στους πρόποδες του λόφου της ακρόπολης βρίσκεται η κρήνη του Φιλίππου, την οποία πρώτος έχτισε ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος Β' το 338 π.Χ., αλλά έχει υποστεί πολλές επεμβάσεις στη συνέχεια.
Η ακρόπολη της Νεστάνης και τα σωζόμενα σήμερα τείχη της, καθώς κι ο πύργος, είναι πελασγικά. Ο περίβολος του τείχους περικλείει σχεδόν έξι στρέμματα. Κατά διαστήματα η τοιχοποιία διεκόπτετο από άλλους πύργους. Πέντε μεγάλοι ογκόλιθοι στην κορυφή του λόφου μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαϊκού ανακτόρου. Η μικρή πολιτεία υπήρξε μία από τις σημαντικότερες αρκαδικές θέσεις, ακμάζοντας ανάμεσα στον 5ο και τον 3ο αιώνα π.Χ.. Σε μικρή απόσταση από τη Νεστάνη υπήρχε Ιερό της Δήμητρας.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Νεστάνης ήταν απο το 1879 μέχρι το 1928 αυξητικός (με μία μικρή μείωση το 1928) αλλά έκτοτε ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά φθάνοντας το 2011 μόλις 486 κατοίκους. Το μεγαλύτερο πληθυσμό του κατέγραψε το χωριό το 1928 με 2.273 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μαντινείας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Άγιος Στέφανος Φθιώτιδας
Ο Άγιος Στέφανος (πρώην Οζερός ή Νεζερός) είναι ένα μικρό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της πρώην επαρχίας Δομοκού του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στη νότια όχθη της αποξηραμένης λίμνης Ξυνιάδας.
Η λέξη Νεζερός είναι τοπωνύμιο που χρησιμοποιήθηκε μετά τον 5ο αιώνα μ.Χ. με την κάθοδο σλαβικών φυλών στον ελληνικό χώρο. Η λέξη έχει σλαβική ρίζα που σημαίνει λίμνη, έλος και είχε χρησιμοποιηθεί για τη σλαβική φυλή που είχε εγκατασταθεί στην Πελοπόννησο κατά τον 8ο αιώνα (Εζερίτες ή Νεζερίτες).
Η ονομασία Άγιος Στέφανος προήλθε από την ομώνυμη εκκλησία που σύμφωνα με την παράδοση έκτισε Τούρκος αξιωματικός, όταν ανήμερα της εορτής του Αγίου Στεφάνου (27 Δεκεμβρίου) πέρασε νύχτα πάνω από την παγωμένη και ομιχλώδη λίμνη με τα στρατεύματα του, χωρίς να το αντιληφθούν και χωρίς να βουλιάξουν σε αυτή.
Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 312 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγίου Στεφάνου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 20,431 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Αργοναυτική εκστρατεία
thumb|right|150px|Ο Πελίας στέλνει τον Ιάσονα να φέρει το χρυσόμαλλο δέρας. thumb|right|150px|Ο [[Ιάσονας δίνει το χρυσόμαλλο δέρας στον Πελεία.]] Με το όνομα Αργοναυτική εκστρατεία φέρεται, στην Ελληνική Μυθολογία, η εκστρατεία του Ιάσονα και του πληρώματος του από την Ιωλκό στην Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου για να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας, η οποία και εκφράζει αλληγορικά τη δεύτερη ιστορική μεγάλη αποίκηση των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο. Η εκστρατεία αυτή πήρε το όνομά της από το πλοίο του Ιάσονα, την Αργώ, η οποία με τη σειρά της ονομάστηκε έτσι λόγω του κατασκευαστή της, Άργου.
Αποστολή
Αφού συγκεντρώθηκαν οι Αργοναύτες, ο Ιάσων τους ζήτησε να εκλέξουν τον αρχηγό τους. Όλοι τότε στράφηκαν στον Ηρακλή. Αυτός, όμως, υπέδειξε για αρχηγό τον Ιάσονα, αφού ετούτος είχε οργανώσει το ταξίδι. Οι υπόλοιποι Αργοναύτες συμφώνησαν με την πρόταση του Ηρακλή και έτσι η αρχηγία της εκστρατείας ανατέθηκε στον Ιάσονα.
Ο αριθμός των Αργοναυτών, ο οποίος αναφέρεται στα αρχαία ελληνικά κείμενα, ποικίλλει. Ο Πίνδαρος αναφέρει δέκα, ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος σαράντα οκτώ, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, στα Αργοναυτικά, πενήντα πέντε, ενώ άλλοι συγγραφείς, εξήντα. Μόνο είκοσι οκτώ από τα παρακάτω ονόματα περιλαμβάνονται σταθερά σε όλα τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Συγκεχυμένες είναι και οι πληροφορίες για τη χωρητικότητα της Αργούς. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ήταν σχεδιασμένη για πενήντα πέντε κωπηλάτες, άλλες για πενήντα (πεντηκοντήρης) και άλλες για τριάντα. Η μόνη γυναίκα που, με βάση ορισμένες πηγές, έλαβε μέρος στην εκστρατεία ήταν η παρθένος κυνηγός Αταλάντη. Ωστόσο, η συμμετοχή της αμφισβητείται. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο τον Αθηναίο, έλαβε μέρος στην εκστρατεία, όμως ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει ότι ο Ιάσονας δεν της επέτρεψε, τελικά, να επιβιβαστεί στο πλοίο, καθώς φοβόταν να υπάρχει μία γυναίκα μόνη μεταξύ τόσων ανδρών.
Το ταξίδι τους άρχισε από το πέρασμά τους από τη Θράκη, όπου βρήκαν τον μάντη Φινέα κι ο οποίος τους είπε ότι θα περάσουν από τις Συμπληγάδες πέτρες. Τους συμβούλεψε να αφήσουν πρώτα ένα περιστέρι να περάσει κι αν αυτό περνούσε, τότε θα περνούσε κι η Αργώ. Όταν φτάσανε στις Συμπληγάδες, ακολούθησαν τη συμβουλή του Φινέα και το περιστέρι κατάφερε να περάσει, τσακίζοντας μόνο λίγο την ουρά του. Ο Ιάσονας είπε στους Αργοναύτες να κάνουν γρήγορο κουπί για να περάσουν και η Αργώ κατάφερε να περάσει από τις Συμπληγάδες, χτυπώντας μόνο λίγο στην πρύμνη. Μετά από πολλή ώρα, φτάσανε στη μακρινή Κολχίδα και ο Ιάσονας πήγε να συναντήσει τον Βασιλιά Αιήτη και την κόρη του Μήδεια για να ζητήσει το Χρυσόμάλλο Δέρας. Ο Αιήτης συμφώνησε να του το δώσει αφού πρώτα έφερνε εις πέρας τρεις δύσκολους άθλους. Συγκεκριμένα, τους ζήτησε να πάρει δύο ταύρους με χάλκινα πόδια και πύρινη ανάσα και να οργώσει ένα χωράφι, έπειτα να σπείρει δόντια δράκου και τέλος να πολεμήσει τους γίγαντες που θα βγουν από τα δόντια του δράκου. Ο Ιάσονας, με τη βοήθεια της Μήδειας, όργωσε το χωράφι με τους ταύρους κι έπειτα τον συμβούλεψε να ρίξει μία πέτρα για να πολεμήσουν οι γίγαντες μεταξύ τους. Ο Ιάσονας ακολούθησε τη συμβουλή της και οι γίγαντες πολέμησαν μέχρι θανάτου. Η Μήδεια άκουσε πως ο Αιήτης δε θα έδινε το Χρυσόμαλλο Δέρας στον Ιάσονα παρά την εκπλήρωση των άθλων, και μάλιστα σκόπευε να κάψει και την Αργώ. Έτσι, ο Ιάσονας η Μήδεια και ο Ορφέας πήγανε στο ιερό δάσος του Θεού Άρη και βρήκαν τον ακοίμητο δράκο που φύλαγε το Χρυσόμαλλο Δέρας. Η Μήδεια έριξε ένα μαγικό υγρό το οποίο έκλεισε τα μάτια του δράκου, ενώ ο Ορφέας έπαιξε γλυκά τη λύρα του με αποτέλεσμα ο δράκος να αποκοιμηθεί και ο Ιάσονας να πάρει το Χρυσόμαλλο Δέρας. Επιστρέφοντας στην πατρίδα, ο Ιάσονας παρέδωσε το Χρυσόμαλλο Δέρας στον Πελία, αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και δεν έδωσε τον θρόνο στον Ιάσονα. Ο Ιάσονας παντρεύτηκε τη Μήδεια και πήγαν μαζί στην Κόρινθο, όπου αφιέρωσε την Αργώ στον Θεό Ποσειδώνα και διοργάνωσε αγώνες προς τιμήν του. Συχνά, πήγαινε και καθόταν κοντά στην Αργώ, μέχρι που χρόνια μετά, όταν είχε γεράσει, έπεσε ένα ξύλο από το κατάρτι και τον σκότωσε.
Μεταξύ των Αργοναυτών συγκαταλέγονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ερμαναφρίδος
Ο Ερμαναφρίδ, Hermanfrid, επίσης Hermanifrid ή Hermanafrid, Hermenfredus, (απεβ. το 532) ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος βασιλιάς των Θουριγγίων στη σημερινή Γερμανία. Ήταν ένας από τους τρεις γιους του βασιλιά Bισίνου και της Λομβαρδής Mενίας. Τα αδέλφια του ήταν ο Bαδέρικ, η Ραϊκούνδα (παντρεμένη με τον Λομβαρδό βασιλιά Βάχο) και ο Μπερτάχαρ.
Ο Ερμαναφρίδ νυμφεύτηκε την Aμαλαβέργα, κόρη της Aμαλαφρίδας, που ήταν κόρη του Θεοδέμιρου, μεταξύ 507 και 511. Η Αμαλβέργα ήταν και ανιψιά του Θεοδώριχου του Μεγάλου. Δεν είναι σαφές πότε ο Ερμαναφρίδ έγινε ηγεμόνας, αλλά αποκαλείται βασιλιάς (rex Τhoringorum) σε μία επιστολή του Θεοδώριχου, που χρονολογείται το 507. Αρχικά μοιράστηκε την εξουσία με τους αδελφούς του Bαδέρικ και Μπερτάχαρ, αλλά αργότερα σκότωσε τον Μπερτάχαρ σε μία μάχη το 529, αφήνοντας ορφανή τη νεαρή κόρη του Ραδεγούνδη.
Σύμφωνα με τον Γρηγόριο του Τουρ, η Αμαλαβέργα ξεσήκωσε τώρα τον Ερμάναφριδ εναντίον του εναπομείναντος αδελφού του. Κάποτε έστρωσε μόνο το μισό τραπέζι για ένα γεύμα, και όταν ρωτήθηκε για τον λόγο, του είπε «Ένας βασιλιάς που κατέχει μόνο το μισό του βασιλείου, αξίζει να έχει το μισό τραπέζι γυμνό». Ξεσηκωμένος έτσι, ο Ερμαναφρίδ έκανε συμφωνία με τον βασιλιά του Μετς, Θευδέριχο Α΄, να βαδίσουν εναντίον του Βαδέρικ. Ο Βαδέρικ κατακτήθηκε από τους Φράγκους και αποκεφαλίστηκε, αλλά ο Ερμαναφρίδ αρνήθηκε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του προς τον Θευδέριχο Α΄, κάτι που οδήγησε σε εχθρότητα μεταξύ των δύο βασιλέων.