cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιτσικάβα Φουσάε
Ψηφοφορία γυναικών
Η μεταπολεμική περίοδος κατοχής βρήκε την Ιτσικάβα να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διασφάλιση ότι η ψήφος των γυναικών θα κατοχυρωνόταν στο μεταπολεμικό σύνταγμα της Ιαπωνίας, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική ενδυνάμωση των γυναικών ενδέχεται να είχε εμποδίσει την είσοδο της Ιαπωνίας σε έναν τόσο καταστροφικό πόλεμο. Το New Japan Women's League ξεκίνησε τη λειτουργία του ως οργανισμός αφιερωμένος στη νίκη της ψήφου των γυναικών, και η Ιτσικάβα ορίστηκε η πρώτη πρόεδρος του οργανισμού.
Οι προσπάθειες της Ιτσικάβα, σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις της Διακήρυξης του Πότσνταμ, οδήγησαν στο πλήρες δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες το Νοέμβριο του 1945.
Άλλος ακτιβισμός
Άλλες εκστρατείες περιελάμβαναν προσπάθειες για τον περιορισμό της διαφθοράς στις εκλογές, που οδήγησε στην Ένωση Γυναικών του 1933 για την Εκκαθάριση της Πολιτικής του Τόκιο και τη δημιουργία ενός επίσημου κυβερνητικού γραφείου, της Κεντρικής Ένωσης για την Εκκαθάριση των Εκλογών, στην οποία η Ιτσικάβα διορίστηκε ως μία από τις πέντε γυναίκες διαχειριστές. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιτσικάβα διορίστηκε γραμματέας της Κεντρικής Ένωσης Εθνικής Πνευματικής Κινητοποίησης, ενός οργανισμού που ιδρύθηκε από την ιαπωνική κυβέρνηση με σκοπό την αύξηση της λαϊκής υποστήριξης για την ιαπωνική πολεμική προσπάθεια. Υπηρέτησε, επίσης, ως διαχειρίστρια της Μεγάλης Ιαπωνικής Ένωσης Γυναικών, η οποία συντόνιζε τις προσπάθειες ιδιωτικών οργανώσεων υποστήριξης.
Μια ακούραστη αγωνίστρια γυναικείων θεμάτων, θα διοργάνωνε και θα συμμετείχε σε γυναικείες διασκέψεις στην Ιαπωνία και διεθνώς και το 1980 αναδείχθηκε ηγετική φωνή στην παρότρυνση της ιαπωνικής κυβέρνησης να επικυρώσει τη Σύμβαση για την εξάλειψη όλων των μορφών διακρίσεων κατά των γυναικών.
Πολιτική καριέρα
Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιτσικάβα καθαιρέθηκε αρχικά και αποκλείστηκε από πολιτικά ή κυβερνητικά γραφεία από τις Δυνάμεις Κατοχής. Επέστρεψε στην πολιτική μετά το τέλος της κατοχής και εξελέγη στην ιαπωνική βουλή το 1953 ως εκπρόσωπος του Τόκιο. Συνέχισε να επικεντρώνεται σε θέματα σημαντικά για τις γυναίκες, καθώς και στις εκλογικές μεταρρυθμίσεις. Εκλέχθηκε ξανά δύο φορές, αλλά απέτυχε στην επόμενη υποψηφιότητά της για επανεκλογή και έφυγε από το αξίωμα το 1971.
Το 1974, ωστόσο, η τότε 81χρονη Ιτσικάβα κλήθηκε να διεκδικήσει ξανά και τελικά κέρδισε μία τέταρτη θητεία στο κοινοβούλιο. Εκλέχτηκε εκ νέου στη Βουλή των Συμβούλων το 1980, με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από την εθνική εκλογική περιφέρεια.
Βραβεία
Στην Ιτσικάβα απονεμήθηκε το βραβείο Ραμόν Μαγκσέισεϊ για την κοινοτική ηγεσία το 1974 για τις προσπάθειές της για την υποστήριξη της κοινωνικής ισότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες φεμινιστές Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Συμβούλων (Ιαπωνία) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δημήτριος Κούζης
Ο Δημήτριος Κούζης (1870 - 1958) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Παναγιώτη Κούζη και της Αγγελικής Παπαλεξοπούλου, αδελφής των Μιχαήλ και Γεωργίου Παπαλεξόπουλου. Ήταν γιατρός. Το 1903 εξελέγη δήμαρχος Άργους παραμένοντας στον δημαρχιακό θώκο μέχρι το 1907. Εξελέγη βουλευτής Αργολίδος και Κορινθίας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 ενώ στις γερουσιαστικές εκλογές 1929 εξελέγη γερουσιαστής της ίδιας περιφέρειας για τριετή θητεία.
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Άργους
Μοναρχία του Βελγίου
Το Βέλγιο είναι μια συνταγματική και κληρονομική μοναρχία. Ο μονάρχης φέρει τον τίτλο του Βασιλιά των Βέλγων και αποτελεί τον αρχηγό του κράτους. Από την ανεξαρτησία του Βελγίου το 1830 έχουν υπάρξει επτά βασιλείς. Ο νυν μονάρχης, Φίλιππος, ανέβηκε στο θρόνο στις 21 Ιουλίου 2013, μετά την παραίτηση του πατέρα του.
Δημιουργία
Όταν το Βέλγιο απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1830, η Εθνοσυνέλευση επέλεξε ως μορφή διακυβέρνησης την συνταγματική μοναρχία. Η Εθνοσυνέλευση πραγματοποίησε ψηφοφορία επί του θέματος στις 22 Νοεμβρίου 1830, με αποτέλεσμα 174 ψήφους υπέρ της μοναρχίας και 13 κατά. Τον Φεβρουάριο του 1831 η Εθνοσυνέλευση πρότεινε για το θρόνο τον Λουδοβίκο, Δούκα του Νεμούρ, και γιο του Γάλλου Βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου, όμως οι διεθνείς συγκυρίες ανάγκασαν τον Λουδοβίκο Φίλιππο να αρνηθεί την τιμή αυτή για τον γιο του.
Μετά από αυτήν την άρνηση, η Εθνοσυνέλευση διόρισε στις 25 Φεβρουαρίου 1831 τον Εράσμ Λουί Σουρλέ ντε Σοκί ως Αντιβασιλέα του Βελγίου. Ο Λεοπόλδος της Σαξονίας-Κοβούργου-Γκότα ορίστηκε τελικώς Βασιλιάς των Βέλγων από την Εθνοσυνέλευση και ορκίστηκε πίστη στο βελγικό σύνταγμα μπροστά στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου του Κούντενμπεργκ των Βρυξελλών στις 21 Ιουλίου του ίδιου έτους. Αυτή η ημέρα από τότε αποτελεί την Εθνική Εορτή για το Βέλγιο και τους πολίτες του.
Κληρονομικό και συνταγματικό καθεστώς
Το Βασίλειο του Βελγίου δεν αποτέλεσε ποτέ μία απόλυτη μοναρχία. Σε μια κληρονομική και συνταγματική μοναρχία, όπως συμβαίνει στο Βέλγιο, ο ρόλος και η λειτουργία του Βασιλιά καθορίζεται ρητά από το Σύνταγμα. Το βασιλικό αξίωμα του προορίζεται αποκλειστικά για τους άμεσους απογόνους του πρώτου Βασιλιά των Βέλγων, Λεοπόλδου Α΄.
Δεδομένου ότι ο μονάρχης δεσμεύεται από το Σύνταγμα (ανεξάρτητα από ιδεολογικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, πολιτικές απόψεις και διαμάχες ή οικονομικά συμφέροντα), προορίζεται να ενεργεί ως διαιτητής και θεματοφύλακας της βελγικής εθνικής ενότητας και ανεξαρτησίας. Οι μονάρχες του Βελγίου αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους έπειτα από την δημόσια ορκωμοσία τους να τηρούν πιστά το Σύνταγμα.
Λεοπόλδος Α΄, Λεοπόλδος Β΄ και Αλβέρτος Α΄
Ο Βασιλιάς Λεοπόλδος Α΄ καθόρισε την εξωτερική πολιτική της χώρας, όπως συνέβαινε στις μοναρχίες των «παλαιών καθεστώτων». Κύριος στόχος του ήταν η διατήρηση της βελγικής ουδετερότητας, παρά τις πιέσεις από τις Μεγάλες Δυνάμεις, ειδικά κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856).
Ο γιος του Λεοπόλδου Α΄, Βασιλιάς Λεοπόλδος Β΄, έχει στιγματιστεί για την ίδρυση και την κεφαλαιοποίηση του Ελεύθερου Κράτους του Κονγκό, που το διαχειρίστηκε ως «προσωπικό φέουδο». Με τη δημοσιοποίηση των θηριωδιών που συνέβησαν στο Κονγκό, η βελγική κυβέρνηση ανέλαβε την διακυβέρνησή του.
Σε διάφορες περιπτώσεις ο Λεοπόλδος Β΄ εξέφρασε δημόσια τη διαφωνία του με την πολιτική που ακολουθούσε η κυβέρνηση της χώρας (όπως συνέβη το 1887 και το 1905 εναντίον του πρωθυπουργού Ωγκύστ Μπερνάρτ), ενώ κατηγορήθηκε για μη συμμόρφωση με το κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας.
Ο Λεοπόλδος Β΄ απεβίωσε χωρίς να έχει αποκτήσει νόμιμους απογόνους. Έτσι, ο θρόνος πέρασε στον ανιψιό του Αλβέρτο, ο οποίος βασίλευσε από το 1909 μέχρι το 1934. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περίπου το 90% του Βελγίου κατελήφθη από τα γερμανικά στρατεύματα, με αποτέλεσμα στη Συνθήκη των Βερσαλλιών να βρίσκεται ανάμεσα στους νικητές. Διατήρησε τον έλεγχο του Βελγικού Κονγκό και απέκτησε την εντολή διοίκησης της Ρουάντα-Ουρούντι. Το 1934, ο Αλβέρτος τραυματίστηκε θανάσιμα, υπό μυστηριώδεις συνθήκες, κατά τη διάρκεια μιας ορειβασίας.
Λεοπόλδος Γ΄ και Βαλδουίνος
Ο Λεοπόλδος Γ΄ βασίλευσε από το 1934 ως το 1951. Κατά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου προσπάθησε να διατηρήσει την βελγική ουδετερότητα, αποτυγχάνοντας να αποτρέψει τη γερμανική εισβολή και κατοχή της χώρας το Μάιο του 1940. Ο Λεοπόλδος απέρριψε τη συνεργασία με την κυβέρνηση που τοποθέτησε η Ναζιστική Γερμανία και αρνήθηκε να διοικήσει το Βέλγιο σύμφωνα με τις επιταγές της. Αντιθέτως, προσπάθησε να διεκδικήσει την εξουσία του ως μονάρχης και επικεφαλής της βελγικής κυβέρνησης, αν και αποτελούσε αιχμάλωτος των Γερμανών. Παρά την περιφρόνησή του προς τους Γερμανούς, η βελγική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο υποστήριξε ότι ο βασιλιάς δεν εκπροσωπούσε τη νόμιμη βελγική κυβέρνηση και δεν ήταν σε θέση να βασιλέψει. Τον Ιούλιο του 1951 παραιτήθηκε από το θρόνο υπέρ του γιου του Βαλδουίνου. Ο Βαλδουίνος παρέμεινε στο θρόνο μέχρι το θάνατό του το 1993. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του το Βέλγιο αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, ενώ το Βελγικό Κονγκό απέκτησε την ανεξαρτησία του. Το 1990 προκλήθηκε κρίση με την κυβέρνηση, όταν ο Βαλδουίνος αρνήθηκε να υπογράψει το νομοσχέδιο σχετικά με τις αμβλώσεις, που είχε προηγουμένως υπερψηφίσει το Κοινοβούλιο.
Κατάλογος Βασιλέων του Βελγίου
Οι μονάρχες του Βελγίου ανήκαν αρχικά στον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα. Το όνομα της δυναστείας άλλαξε από τον Αλβέρτο Α΄ το 1920 σε Οίκο του Βελγίου, ως αποτέλεσμα του αντιγερμανικού κλίματος.
Αλεσσάντρο Μανιάσκο
Ο Αλεσσάντρο Μανιάσκο (Alessandro Magnasco, 1667 – 1749), γνωστός και ως il Lissandrino, ήταν Ιταλός ζωγράφος που γεννήθηκε και πέθανε στη Γένοβα, έδρασε όμως κυρίως στο Μιλάνο.
Ξεκίνησε ως προσωπογράφος αλλά ελάχιστα είναι γνωστά για τις επιδόσεις του σ’ αυτό το είδος. Στράφηκε ύστερα στο είδος για το οποίο είναι γνωστός, σκηνές μελοδραματικές με χρωματισμούς πένθιμους, ανεμοδαρμένα τοπία, ερείπια και ζοφερά μοναστήρια. Οι μικρές επιμήκεις μορφές του απεικονίζουν μοναχούς, μισθοφόρους, τσιγγάνους, μάγισσες, ζητιάνους, ληστές και ιεροεξεταστές. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας πρόδρομος του Ρομαντισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Σκλήθρο Φλώρινας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Σκλήθρο (αποσαφήνιση)
Το Σκλήθρο είναι ορεινός οικισμός στην περιοχή του Αμυνταίου της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας σε υψόμετρο 680 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σκλήθρο είναι κτισμένο στους πρόποδες των ορεινών όγκων του όρους Βίτσι, σε μια μικρή κοιλάδα όπου ενώνονται 3 ποταμοί. Βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Αμυνταίου - Καστοριάς και απέχει 18 χιλιόμετρα από το Αμύνταιο. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Ζελενίτσι που στα σλαβικά σημαίνει "πράσινος τόπος" και υποδήλωνε το καταπράσινο τοπίο της περιοχής. Το 1918 συστάθηκε κοινότητα Ζελενιτσίου με έδρα το Ζελενίτσιον και το χωριό αναφερόταν με αυτό το όνομα μέχρι το 1927 οπότε μετονομάστηκε σε Σκλήθρο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σκλήθρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αετού του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 532 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Σκλήθρο
Βισαριόν Μπελίνσκι
Ο Βισαριόν Μπελίνσκι ή Μπιελίνσκι (ρωσ. Виссарион Григорьевич Белинский, 30 Μαΐου 1811 – 26 Μαΐου 1848) ήταν Ρώσος συγγραφέας, διανοούμενος και κριτικός της λογοτεχνίας, υπέρμαχος της υιοθετήσεως των Δυτικών αξιών. Ο Μπελίνσκι έπαιξε έναν από τους βασικούς ρόλους στην αναγνώριση του ποιητή και εκδότη Νικολάι Α. Νεκράσοφ και του δημοφιλούς περιοδικού Σοβρεμένικ. Υπήρξε ο πλέον επιδραστικός από τους δυτικόφιλους διανοούμενους της Ρωσίας, ειδικά στη νεότερη γενιά. Εργάσθηκε κυρίως ως κριτικός λογοτεχνίας, επειδή το πεδίο αυτό λογοκρινόταν λιγότερο από ό,τι οι πολιτικές φυλλάδες. Συμφωνούσε με τους σλαβόφιλους ότι η κοινωνία είχε προτεραιότητα έναντι του ατομικισμού, αλλά επέμενε ότι η κοινωνία έπρεπε να επιτρέπει την έκφραση των ατομικών ιδεών και δικαιωμάτων. Αντιτάχθηκε έντονα στους Σλαβόφιλους για τον ρόλο της Ορθοδοξίας, την οποία θεωρούσε ανάδρομη δύναμη. Έδωσε έμφαση στη λογική και στη γνώση, και επιτέθηκε στην απολυταρχία και τη θεοκρατία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βισαριόν Μπελίνσκι γεννήθηκε στο Σβιάμπορι, μέρος του σημερινού Ελσίνκι, και έζησε στη μικρή πόλη Τσεμπάρ στο Όμπλαστ της Πένζα, πόλη που σήμερα φέρει το όνομά του προς τιμή του: Μπελίνσκι. Στη γειτονική μεγάλη πόλη Πένζα πήγε γυμνάσιο και και κατόπιν σπούδασε (1829-1832) στο Moscow University. Στη Μόσχα δημοσίευσε τα πρώτα του διάσημα άρθρα.
Το 1839 πήγε στην Αγία Πετρούπολη, όπου εξελίχθηκε σε έγκυρο κριτικό και εκδότη δύο μειζόνων φιλολογικών περιοδικών: του Οτέτσεστβενιε ζαπίσκι (= «Σημειώσεις της Πατρίδας»), and Σοβρεμένικ (= «Ο σύγχρονος»). Σε αμφότερα τα περιοδικά αυτά ο Μπελίνσκι συνεργάσθηκε με τον νεότερό του ποιητή Νικολάι Α. Νεκράσοφ.
Ο Μπελίνσκι ερχόταν σε αντίθεση με τους περισσότερους από τους άλλους Ρώσους διανοούμενους των δεκαετιών του 1830 και του 1840. Γιος αγροτικού ιατρού, δεν ήταν πλούσιος αριστοκράτης. Το γεγονός ότι ο Μπελίνσκι ήταν σχετικώς μη προνομιούχος σήμαινε, μεταξύ άλλων, ότι ήταν κυρίως αυτοδίδακτος. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην αποβολή του από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας για πολιτική δραστηριότητα. Αλλά ο Μπελίνσκι θαυμάστηκε ούτως ή άλλως περισσότερο για τη συναισθηματική δέσμευση και τη ζέση του, παρά για την αυστηρά επιστημονική του δεξιότητα: «Για μένα, το να σκέφτομαι, να νιώθω, να καταλαβαίνω και να υποφέρω είναι ένα και το αυτό πράγμα», του άρεσε να λέει. Αυτό ήταν βεβαίως πιστό στο ρομαντικό ιδεώδες, στις πεποιθήσεις ότι η πραγματική κατανόηση δεν προέρχεται μόνο από την απλή σκέψη (λόγο), αλλά και από τη διαισθητική ενόραση. Αυτός ο συνδυασμός σκέψεως και συναισθήματος διαπέρασε τη ζωή του Μπελίνσκι.
Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι διάβασε δυνατά σε πολλές δημόσιες εκδηλώσεις την επιστολή αυτή του Μπελίνσκι, που ζητούσε τον τερματισμό της δουλοπαροικίας. Συγκροτήθηκε ένα μυστικό πιεστήριο για να τυπώσει και να διανείμει την επιστολή του Μπελίνσκι. Για αυτά τα αδικήματα ήταν που ο Ντοστογιέφσκι συνελήφθη, δικάσθηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο το 1849, μια ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε 4 έτη φυλάκιση στα κάτεργα της Σιβηρίας.
Στον ρόλο ίσως του πιο σημαίνοντος φιλελεύθερου κριτικού και ιδεολόγου της εποχής του, ο Μπελίνσκι υπεστήριζε τη λογοτεχνία που είχε κοινωνική συνείδηση. Χαιρέτισε το πρώτο μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, το Οι φτωχοί (1845), ωστόσο, ο Ντοστογιέφσκι σύντομα έπαυσε τις επαφές με τον Μπελίνσκι.
Εμπνευσμένος από τις ιδέες του, που οδήγησαν στη σκέψη για ριζικές αλλαγές στην οργάνωση της κοινωνίας, ο Μπελίνσκι άρχισε να αυτοαποκαλείται «σοσιαλιστής» ήδη από το 1841. Μεταξύ των τελευταίων μεγάλων προσπαθειών του ήταν η κίνησή του να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Νικολάι Νεκράσοφ στο δημοφιλές περιοδικό Σοβρεμένικ, όπου οι δύο κριτικοί ίδρυσαν το νέο λογοτεχνικό κέντρο της Αγίας Πετρούπολης και της Ρωσίας. Εκείνη την εποχή ο Μπελίνσκι δημοσίευσε τη Λογοτεχνική επισκόπηση για το έτος 1847.
Το 1848, λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Μπελίνσκι παρεχώρησε πλήρη δικαιώματα στον Νεκράσοφ και στο περιοδικό του Σοβρεμένικ να δημοσιεύουν διάφορα άρθρα και άλλο υλικό που αρχικά σχεδιάσθηκε για ένα αλμανάκ, που θα ονομαζόταν «Λεβιάθαν».
Το έργο του και αποτίμηση
Τα έργα του Μπελίνσκι, σε δώδεκα τόμους, πρωτοδημοσιεύθηκαν το 1859-1862. Μετά τη λήξη των πνευματικών δικαιωμάτων το 1898, εμφανίστηκαν αρκετές νέες εκδόσεις τους. Η καλύτερο από αυτές είναι του Σ. Βενγκέροφ, με άφθονες σημειώσεις.
Ο Μπελίνσκι υπεστήριξε από νωρίς το έργο του Ιβάν Τουργκένιεφ. Οι δυο τους έγιναν στενοί φίλοι και ο Τουργκένιεφ θυμάται με αγάπη τον Μπελίνσκι στα βιβλίο του Λογοτεχνικές αναμνήσεις και αυτοβιογραφικά αποσπάσματα. Ο γνωστός Βρετανός συγγραφέας Αϊζάια Μπερλίν αφιερώνει ένα κεφάλαιο για τον Μπελίνσκι στο βιβλίο του Ρώσοι στοχαστές του 1978. Σε αυτό επισημαίνει ορισμένες ελλείψεις της κριτικής διορατικότητας του Μπελίνσκι:
Αλλά λίγο παρακάτω στο ίδιο βιβλίο σχολιάζει:
"Επειδή εκ φύσεως ανταποκρινόταν σε καθετι το ζωντανό και γνήσιο, μετέβαλε την έννοια της κλήσεως του κριτικού στην πατρίδα του. Η διαρκής επίδραση του έργου του ήταν να αλλοιώσει και να αλλάξει κρίσιμα και ανεπανόρθωτα την ηθική και κοινωνική άποψη των κορυφαίων νεότερων συγγραφέων και στοχαστών της εποχής του. Μετέβαλε την ποιότητα και τον τόνο τόσο της εμπειρίας όσο και της εκφράσεως τόσο μεγάλου όγκου ρωσικής διανοήσεως και συναισθήματος, ώστε ο ρόλος του ως κυρίαρχης κοινωνικής επιρροής επισκιάζει τα επιτεύγματά του ως κριτικού της λογοτεχνίας."
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι κριτικοί Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι
Χοσέ Νικολάς δε Αθάρα
Ο δον Χοσέ Νικολάς δε Αθάρα υ Περέρα (José Nicolás de Azara y Perera, 5 Δεκεμβρίου 1730 – 26 Ιανουαρίου 1804) ήταν Ισπανός διπλωμάτης, λόγιος και συλλέκτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αθάρα γεννήθηκε στο χωριό Μπαρμπουνιάλες της Αραγωνίας. Διορίσθηκε το 1765 πρόξενος της Ισπανίας και το 1785 πρέσβυς στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια της μακράς παραμονής του εκεί, διακρίθηκε ως συλλέκτης ιταλικών αρχαιοτήτων και ως πάτρωνας της τέχνης. Υπήρξε ακόλουθος του Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν και αγόρασε τη μεταθανάτια προσωπογραφία του που φιλοτέχνησε στη μνήμη του ο Μενγκς. Μερικά από τα αρχαία της συλλογής του προήλθαν από εκσκαφές που πραγματοποίησε ο ίδιος κοντά στη Ρώμη.
Ο Αθάρα ήταν επίσης ικανός και δραστήριος διπλωμάτης, αναλαβών σημαντικό ρόλο στη δύσκολη και επικίνδυνη επιχείρηση της εκδιώξεως των Ιησουιτών από την Ισπανία, ενώ ο ρόλος του υπήρξε καθοριστικός στην εξασφάλιση της εκλογής του Πάπας Πίος ΣΤ΄. Ο Αθάρα ήταν ο εκπρόσωπος του Πάπα στις διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία για τη σύναψη της Ανακωχής της Μπολόνια. Αποσύρθηκε στη Φλωρεντία όταν οι Γάλλοι κατέλαβαν τη Ρώμη το 1798, αλλά συνέχισε να ενεργεί για λογαριασμό του Πάπα, ακόμα και μετά τον θάνατο του Πάπα στη Βαλάνς το 1799.
Κατόπιν ο Αθάρα έγινε πρέσβυς της Ισπανίας στο Παρίσι. Σε αυτή τη θέση ήταν ατυχία του το ότι υποχρεώθηκε από την κυβέρνησή του να διεξαγάγει τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην Τρίτη Συνθήκη του Σαν Ιλντεφόνσο, δια της οποίας η Ισπανία υποτάχθηκε πλήρως στον Ναπολέοντα. Ο Αθάρα ήταν ευνοϊκός ως προς μια συμμαχία με την ισχυρή Γαλλία, αλλά η εμπειρία του υπεδείκνυε ότι η χώρα του θυσιαζόταν προς όφελος του Ναπολέοντα. Ο Αθάρα πέθανε καταβεβλημένος στο Παρίσι σε ηλικία 73 ετών.
Ο νεότερος αδελφός του, ο Φέλιξ δε Αθάρα (1746-1821) υπήρξε αξιόλογος φυσιοδίφης στη Νότια Αμερική.
Κακοποίηση
Κακοποίηση ονομάζεται η ακατάλληλη μεταχείριση ενός ενήλικου ατόμου ή παιδιού για την επίτευξη άδικων ή ακατάλληλων σκοπών. Τα είδη της κακοποίησης είναι: η σωματική ή λεκτική κακοποίηση, ο τραυματισμός, η επίθεση, η παραβίαση, ο βιασμός, οι άδικες πρακτικές, τα εγκλήματα ή άλλα είδη επιθέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκλήματα
Γλώσσα Άσα
Η γλώσσα Άσα (ISO 639-3: aas, Ethnologue: aas, Glottolog: aasa1238, συχνά αναγράφεται και ως Aasá/Aasax) είναι γλώσσα που χρησιμοποιούνταν από το έθνος των Άσα στην περιφέρεια Μανυάρα της βόρειας Τανζανίας.
Περιγραφή
Η γλώσσα θεωρείται εξαφανισμένη ή σχεδόν εξαφανισμένη, καθώς οι εθνικοί Άσα θυμούνται μόνο λίγες λέξεις τις οποίες είχαν ακούσει παλιά από τους μεγαλύτερους σε ηλικία, και σχεδόν όλοι πλέον χρησιμοποιούν την γλώσσα Μασσάι. Δεν διασώζονται πολλές πληροφορίες για την Άσα, και οι όποιες καταγεγραμμένες εμφανίσεις της πιθανώς ήταν λέξεις οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν σε μητρώα των Μασσάι όπως η υβριδική γλώσσα Μπούγκου. Σύμφωνα με την απογραφή του 1999 χρησιμοποιούνταν από 350 ομιλητές. Η γλώσσα δεν διαθέτει γραπτή μορφή.
Ταξινομείται συνήθως ως μέλος των Κουσιτικών γλωσσών, και η πλησιέστερη προς αυτή θεωρείται η γλώσσα Κουάντζα. Ωστόσο είναι πιθανό πως διαθέτει και μη κουσιτικά στοιχεία τα οποία διατήρησε από παλαιότερη γλωσσική μετατόπιση, και έτσι μερικές φορές δεν ταξινομείται καθόλου. Ο λαός των Αραμανίκ μιλούσε κάποτε την Άσα, αλλά αργότερα άρχισε να χρησιμοποιεί την Νάντι, και σύμφωνα με το πρότυπο ISO η καταχώρηση της γλώσσας Αραμανίκ ως aam συγχωνεύτηκε στο aas (Άσα) το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Τανζανίας Κατηγορία:Γλώσσες απειλούμενες με εξαφάνιση
Αθανάσιος Ιατρίδης
Ο Αθανάσιος Ιατρίδης (1798 ή 1799–1866) ήταν Έλληνας ζωγράφος, λιθογράφος και σχεδιαστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Καρπενήσι και λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει η Ελληνική Επανάσταση του 1821 μετακόμισε στη Βιέννη για να σπουδάσει ζωγραφική. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1827 και στη συνέχεια μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει λιθογραφία. Επέστρεψε στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα την Αίγινα το 1828. Το 1830 διορίστηκε βοηθός εφόρου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας, το οποίο ήταν το πρώτο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση. Από το 1833, ανέλαβε καθήκοντα καθηγητή ιχνογραφίας στο Ορφανοτροφείο της Αίγινας, και έναν χρόνο αργότερα μετακόμισε στην Αθήνα και έγινε βοηθός της εκεί εφορείας αρχαιοτήτων. Παράλληλα το 1839 πραγματοποίησε ανασκαφές στη Χαιρώνεια και συνέβαλε στο στήσιμο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θηβών. Από το 1844 και μέχρι να πεθάνει το 1866 έμεινε στην Αράχωβα. Παράλληλα δημοσίευσε το έργο Συλλογή δημοτικών ασμάτων παλαιών και νέων μετά διαφόρων εικονογραφιών. Τα έργα του, κυρίως προσωπογραφίες, κινούνται στο ύφος του ναϊβισμού και της έντονης εκφραστικότητας, και πολλά από αυτά εκτίθενται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας. Ακόμη σχέδια του έχουν δημοσιευτεί στην Αρχαιολογική Εφημερίδα του Υπουργείου Παιδείας το 1837. Στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγεται μία συλλογή λιθογραφιών με σημαντικά ιστορικά θέματα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης έως και τον θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές
Μιουρσεκουλού
Το Μιουρσεκουλού (επίσης, Μιουρσαγκουλού και Μούρσα-Κουλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Νεφτσαλά του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Χολ Καρακάσλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Αγία Λαύρα Καλαβρύτων
thumb|right|310px|Η μονή της Αγίας Λαύρας Η Αγία Λαύρα είναι ιστορική μονή στα Καλάβρυτα μια από τις αρχαιότερες μονές του ελληνικού και κυρίως του πελοποννησιακού χώρου, γνωστή ως τόπος έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης, σύμφωνα με διαδεδομένη στην Ελλάδα εξιστόριση. Σύμφωνα με άλλες απόψεις το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί απλώς θρύλο. 300px|μικρογραφία|Εξωτερικά
Τοποθεσία
Βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης των Καλαβρύτων επάνω σε λόφο στους πρόποδες του όρους Βελιά και σε υψόμετρο 933 μέτρων.
Ιστορική αναδρομή
Η Μονή Ιδρύθηκε από έναν συνασκητή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, το μοναχό Ευγένιο, το 961 μ.Χ. Η αρχική της θέση ήταν 300 μ. περίπου ΝΔ της σημερινής στην τοποθεσία "Παλαιομονάστηρο", όπου και σώζεται το πρώτο Καθολικό της Μονής, ένας δίκλιτος σταυρεπίστεγος ναός στο στόμιο σπηλιάς με δύο σειρές τοιχογραφιών. Αυτή η πρώτη μονή καταστράφηκε ολοσχερώς από φωτιά το 1585. Στη συνέχεια, η Μονή έμεινε έρημη για 15 χρόνια ώσπου κάποιος Καλαβρυτινός ράπτης ονόματι Ιωάννης, απογοητευμένος από τις απιστίες της συζύγου του, αποφάσισε να αφήσει τα εγκόσμια και να ξαναχτίσει τη μονή της Αγίας Λαύρας. Το 1689 η μονή μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση. Μια πρώτη εικόνα της μονής έχουμε από την σχεδίαση του Ρώσου μοναχού Barsky ο οποίος την επισκέφτηκε το 1745. Το νέο Καθολικό της είναι τρίκογχο, αγιορείτικου τύπου, κτίσμα (μονόκλιτο, με τρούλο χωρίς στηρίγματα). Η Μονή δοκιμάζεται το 1715 (Β' Τουρκοκρατία) και κυρίως στα Ορλωφικά. Το 1826 ο Ιμπραήμ πυρπόλησε το μοναστήρι αλλά οι μοναχοί είχαν προλάβει να το εγκαταλείψουν και να πάρουν μαζί τους τα περισσότερα κειμήλια. Ανοικοδομήθηκε στα 1828, με την ίδρυση του νέου Καθολικού (του τρίτου κατά σειρά) στον τύπο της βασιλικής με τρούλο, ερειπώθηκε από το σεισμό της 24ης Ιουλίου 1844 και χτίστηκε πάλι το 1850. Στις 14 Δεκεμβρίου του 1943 πυρπολήθηκε ή Μονή και εκτελέστηκαν από τους Ναζί όσοι μοναχοί δεν είχαν εγκαταλείψει το μοναστήρι. Τέλος, το 1950 αναστηλώθηκε στη σημερινή της μορφή. Η Μονή στην πορεία της υπήρξε πατριαρχική, σταυροπηγιακή, «βασιλική» και απέκτησε μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία, ενώ κατά καιρούς προσκολλήθηκαν σ' αυτήν μικρότερες Μονές (Αγία Τριάς, Φιλοκάλη κ.ά.) με αποτέλεσμα στη μεγαλύτερη ακμή της να έχει περίπου 1000 μοναχούς.
Ιερά λείψανα και κειμήλια
Ο πολυτιμότερος θησαυρός που βρίσκεται στο μοναστήρι είναι το λάβαρο της ορκωμοσίας των αγωνιστών του 1821 (το παραπέτασμα της Ωραίας Πύλης του Ναού), η πρώτη, δηλαδή, σημαία του ελληνικού έθνους που βρίσκεται μαζί με τα όπλα των αγωνιστών του 1821. Επιπλέον, ο επιτάφιος του 1754 κεντημένος στη Σμύρνη, η εικόνα του Αγίου Γεωργίου κεντημένη στην Κωνσταντινούπολη από την «Κοκόνα του Ρολογά», πολύτιμα Ευαγγέλια όπως το δωρηθέν από την Αυτοκράτειρα της Ρωσίας Αικατερίνη Β’ τη Μεγάλη, τα χρυσοκέντητα άμφια του Παλαιών Πατρών Γερμανού, εγκόλπια, ξυλόγλυπτοι σταυροί Άγια ποτήρια κ.λπ. Επίσης, ξεχωρίζει η κάρα του «Αγίου Αλεξίου του ανθρώπου του Θεού», πολιούχου της Μαρτυρικής Πόλης των Καλαβρύτων, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 17 Μαρτίου, και είναι δωρεά του Αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου το 1398. Υπάρχουν επίσης, η κάρα του Αγίου Φιλαρέτου του Ελεήμονος, λείψανα του Αγίου Παντελεήμονος, της Αγίας Παρασκευής, των Αγίων Αναργύρων, κλπ. Εκτός από τα σημαντικά ιερά κειμήλια και λείψανα που υπάρχουν στην Ιερά Μονή, σημαντικός θησαυρός είναι τα 3.000 έντυπα στη βιβλιοθήκη της, το αρχαιότερο από τα οποία χρονολογείται το 1502. Στη συγκρότηση της βιβλιοθήκης συνέβαλαν σημαντικά ο Κύριλλος Λαυριώτης το 1796 και ο Καλαβρυτινός δάσκαλος και μοναχός Γρηγόριος Ιωαννίδης το 1929.
Αγία Λαύρα και Επανάσταση του 1821
Κατά τον Μάρτιο του 1821, καθώς πλησίαζε η κήρυξη της Επανάστασης, το μοναστήρι της Αγ. Λαύρας χρησίμευε ως χώρος συγκέντρωσης προεστών της Αχαΐας και άλλων παραγόντων της Επανάστασης, μεταξύ των οποίων και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Από το τέλος Μαρτίου όλοι οι προεστοί και αρχιερείς της Πελοποννήσου είχαν προσκληθεί στην Τρίπολη από τον καϊμακάμη (αναπληρωτή του Χουρσίτ) δήθεν για διαβουλεύσεις. Ο Γερμανός και οι περί αυτών προεστοί και αρχιερείς αρνήθηκαν να μεταβούν στην Τρίπολη και κινούνταν γύρω από τα Καλάβρυτα. Στις 10 Μαρτίου, μετά από ένα τελευταίο τέχνασμα κωλυσιεργίας, συγκεντρώθηκαν στην Αγία Λαύρα (μεταξύ άλλων και οι Ανδρέας Λόντος, Ασημάκης Ζαΐμης, Ασημάκης Φωτήλας, ο επ. Κερνίκης Προκόπιος κ.ά.) από όπου αντάλλαξαν ορισμένες επιστολές με τον καϊμακάμη ο οποίος προσπαθούσε να τους πείσει να μεταβούν στην Τρίπολη. Οι αρχιερείς και προεστοί συσκέφτηκαν και αποφάσισαν ότι έπρεπε να αρχίσει η επανάσταση. Διασκορπίστηκαν σε περιοχές της Αχαΐας και άρχισαν τη στρατολογία. Ορισμένοι οργάνωσαν στρατόπεδο στην Μονή Ομπλού, κοντά στην Πάτρα, απ' όπου θα άρχιζε η επίθεση για την κατάληψη της πόλης. Το σύνθημα για την έναρξη της επανάστασης μεταδόθηκε και σε άλλες περιοχές, όπως στον Κανέλλο Δεληγιάννη στη Γορτυνία και τον Γ. Πλαπούτα στην Καρύταινα. Την 21 Μαρτίου συγκεντρώθηκαν και πάλι στην Αγ. Λαύρα οι Σωτ. Θεοχαρόπουλος, Νικ. Σολιώτης, Ι. Παπαδόπουλος, Νίκος και Βασίλης Πετιμεζάς και αφού πήραν ένα μικρό κανόνι που υπήρχε στη Μονή και ως σημαία μια χρυσοκέντητη εικόνα της Παναγίας επιτέθηκαν κατά των Καλαβρύτων. Οι εκεί Τούρκοι υπό τον Αρναούτογλου παραδόθηκαν αμέσως. Την ίδια ημέρα (21 Μαρτίου) άρχισαν και στην Πάτρα οι πρώτες αναταραχές και οι Τούρκοι κλείστηκαν στο κάστρο. Η Μονή και τα Καλάβρυτα χρησίμευαν ως αποθήκη εφοδιασμού του στρατοπέδου που είχε σχηματιστεί στη Μονή Ομπλού. Την 23 Μαρτίου, σύμφωνα με επιστολή που σώζεται, οι Κερνίκης Προκόπιος, Ασημ. και Δημήτρης Ζαΐμης και Ιωάννης Παπαδόπουλος ζητούν από τον ηγούμενο και τους πατέρες της Μονής να ξεκινήσουν την επομένη ζώα και "κοπέλια" με εφόδια για τον Ομπλό.
Σύμφωνα με μερικές πρωτεγενείς πηγές την 25 Μαρτίου 1821 έγινε τελετουργική θρησκευτική κήρυξη της Επανάστασης στη Μονή, όταν ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τους συγκεντρωμένους επαναστάτες και ύψωσε το λάβαρο της Επανάστασης στο θόλο του ιστορικού Ναού της Αγίας Λαύρας. Κατ' άλλες πηγές η ίδια τελετή έγινε στις 23 Μαρτίου πάλι στην Αγία Λαύρα και κατ' άλλους στην Πάτρα. Ιστορικοί του 20ού αιώνα θεωρούν ότι αυτό είναι θρύλος, βασισμένοι κυρίως στο ότι δεν αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Π. Πατρών Γερμανού. Ωστόσο σημειώνεται από ιστορικούς που ασχολήθηκαν με αυτά ότι τα απομνημονεύματα δεν είναι πλήρη και είχαν υποστεί κακή μεταχείριση πριν τη δημοσίευσή τους. Επίσης ίδιος ο Γερμανός δεν αναφέρει την παρουσία του σε άλλα σημαντικά συμβάντα όπως η εν Καλτεζαίς Συνέλευση (1821), η Συνέλευση της Επιδαύρου, το ταξίδι του στην Ιταλία κ.ά. ενώ πουθενά δεν αναφέρει ότι ετέλεσε οποιαδήποτε ιερουργεία στο διάστημα των ετών 1820-1823 που καλύπτει στα απομνημονεύματά του (βλ. άρθρο Παλαιών Πατρών Γερμανός/Τα Απομνημονεύματα). Λεπτομέρειες της δοξολογίας και ορκωμοσίας βρίσκονται στο έργο του Γάλλου φιλέλληνα Φρανσουά Πουκεβίλ, σε ομιλία του Αλέξανδρου Δεσποτόπουλου που ανέφερε δημοσίως και δημοσίευσε ότι ήταν παρών στην τελετή, σε επιτάφιο ομιλία του Καλλίνικου Καστόρχη (1789-1877) για τον αγωνιστή Χριστόδουλο Μελετόπουλο και στην αυτοβιογραφία του οπλαρχηγού Βασ. Πετιμεζά. Επίσης υπάρχει μια πρώιμη ζωγραφική απεικόνιση (1836) σκηνής ορκωμοσίας από Βαυαρό ζωγράφο βασισμένη σε διηγήσεις αγωνιστών, η οποία όμως αναφέρει ότι αυτό έγινε στη Βοστίτσα (Αίγιο). Τελετουργική κήρυξη της επανάστασης στη Μονή αναφέρεται και σε είδηση της εφημερίδας "Journal de Savoie" (φύλλο της 15-6-1821, ανταπόκριση από Βιέννη), χωρίς να αναφέρει ημερομηνία. Αξιομνημόνευτη είναι η υλική συνεισφορά του ιστορικού Μοναστηριού στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας σε τρόφιμα και σε γρόσια όπως προκύπτει από τις επιστολές πολλών οπλαρχηγών προς τους μοναχούς και τον εκάστοτε Ηγούμενο, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη σε αρχειακό υλικό.
Κατά τον υποστηρικτή της άποψης περί μύθου Β. Κρεμμυδά, ο οποίος εξέτασε δημοσίευμα για μια ομιλία του Γερμανού την 8(20η) Μαρτίου 1821, ο αδερφός του Πουκεβίλ Hugues (Υγκ) που υπηρετούσε ως πρόξενος της Γαλλίας στην Πάτρα τον καιρό της Επανάστασης συνεργαζόταν με το Γερμανό ώστε να αποκαταστήσουν την τρωθείσα πολιτική επιρροή τους: ο Γερμανός έστελνε διαμαρτυρίες στον Άγγλο πρόξενο στην Πάτρα και ο Υγκ προωθούσε ειδήσεις που εξήραν τη συμβολή του Γερμανού στα πρόσφατα γεγονότα στην Γαλλική εφημερίδα "Le Constitutionnel" του Παρισιού. Στο φύλλο της 6ης Ιουνίου (νέο Ημερ.) 1821 γινόταν αναφορά σε επαναστατική ομιλία που εκφωνήθηκε από το Γερμανό στην Αγία Λαύρα στις 8 Μαρτίου (παλ. Ημερ.) ή 20 Μαρ. (νέο Ημερ.) 1821 και με την οποία καλούσε όλους τους συγκεντρωμένους σε επανάσταση. Λίγα χρόνια αργότερα, στο βιβλίο που δημοσίευσε το 1824, "Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης" ο Φρανσουά Πουκεβίλ περιέγραφε με λεπτομέρειες (κατ' ορισμένους φανταστικές) την έναρξη της επανάστασης στην Αγία Λαύρα μετά από δοξολογία και ύψωση του λαβάρου της επανάστασης από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Ο Β. Κρεμμυδάς δεν αποκλείει ότι κάποτε έγιναν ομιλίες από τον Γερμανό σε άλλες περιστάσεις. Παρά τις περί θρύλου απόψεις ορισμένων ιστορικών, ο θρύλος διαδόθηκε καθώς συνέδεε τη γιορτή του Ευαγγελισμού με την Επανάσταση και μέχρι πρόσφατα διδασκόταν στα σχολικά εγχειρίδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Καλάβρυτα
Πέζι Ικαρίας
Το Πέζι είναι μικρός οικισμός της Ικαρίας στη Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Πέζι βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού και είναι κτισμένο στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Μέλισσα σε υψόμετρο 780 μέτρα. Απέχει περίπου 60 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Άγιο Κήρυκο, 31 χλμ. ΝΔ. από τον Εύδηλο και 16 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Καρκινάγρι.
Αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 204Α - 21/09/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμάλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Άμαλο, τους Βουδαντάδες, τον Κάλαμο, το Καρκινάγρι, τη Λαγκάδα και το Τράπαλο αποτελούν την κοινότητα Καρκιναγρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ραχών του Δήμου Ευδήλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 5 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Βαχάκν Απραχαμιάν
Ο Βαχάκν Απραχαμιάν (καταγράφεται και ως Βαχάκ Αμπραχαμιάν) ήταν Έλληνας αρμενικής καταγωγής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και υπήρξε μέλος της ομάδας του Άρη Θεσσαλονίκης που κατέκτησε το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα Ελλάδας.
Βιογραφία
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ο Απραχαμιάν εντάχθηκε και πάλι στις τάξεις του Άρη, κερδίζοντας με τον σύλλογο της Θεσσαλονίκης το τοπικό πρωτάθλημα και στη συνέχεια το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα. Συμμετέχοντας σε όλους τους αγώνες της τελικής φάσης, βοήθησε τους "κίτρινους" να σηκώσουν το τρίτο πρωτάθλημα της ιστορίας τους.
Χαρακτηριζόταν από το οξύθυμο του χαρακτήρα του, έχοντας χειροδικήσει κατά αντιπάλων του μέσα στην μακρόχρονη ποδοσφαιρική του καριέρα. Στις 24 Νοεμβρίου 1946, ο Άρης αντιμετώπιζε τον ΠΑΟΚ εκτός έδρας, με τον διαιτητή να καταλογίζει πέναλτι υπέρ του "δικεφάλου" και παρά το γεγονός ότι ο Βελλιάδης απέκρουσε, ο Απραχαμιάν συνέχισε να διαμαρτύρεται έντονα με αποτέλεσμα να αποβληθεί. Αφού αρνήθηκε να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο, χτύπησε τον διαιτητή, ενώ λίγο αργότερα στα επεισόδια συμμετείχε και ο Κλεάνθης Βικελίδης, με αποτέλεσμα ο αγώνας να κατακυρωθεί υπέρ του ΠΑΟΚ, ο διαιτητής να μεταφερθεί στο νοσοκομείο και οι δύο αθλητές στο αστυνομικό τμήμα. Αμφότεροι, τιμωρήθηκαν από την ΕΠΟ με εννεάμηνο αποκλεισμό, τιμωρία η οποία μειώθηκε μετά από έγγραφη συγγνώμη τους στον υπουργό Παιδείας.
Παρόμοια περίπτωση ήταν αυτή του αγώνα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1949, όταν στις 19 Ιουλίου 1949 ο Άρης προηγούνταν του Παναθηναϊκού με 1-0 στο γήπεδο του τελευταίου, όταν δεκαπέντε λεπτά πριν την λήξη ο διαιτητής κατακύρωσε τέρμα των "πράσινων" το οποίο θεωρήθηκε αντικανονικό από τους παίκτες του Άρη. Ο Απραχαμιάν, αρχηγός πλέον των "κίτρινων", πρωτοστάτησε στις διαμαρτυρίες οι οποίες οδήγησαν στην διακοπή του αγώνα και ως υπότροπος τιμωρήθηκε βαριά, επιστρέφοντας στους αγωνιστικούς χώρους την άνοιξη του 1950.
Μετά την επιστροφή του στην ενεργό δράση, ο Άρης απέκλεισε τον ΠΑΟΚ στην προημιτελική φάση του κυπέλλου Ελλάδος νικώντας με 3-1 στον επαναληπτικό του αρχικού 3-3, πριν αποκλείσει τον Εθνικό με 2-1 στον ημιτελικό. Ο Άρης ηττήθηκε και πάλι στον τελικό του κυπέλλου, αυτή την φορά από την ΑΕΚ, με τον ποδοσφαιριστή να κρεμάει τα παπούτσια του στο τέλος της σεζόν.
Συνέχισε ως έφορος του ποδοσφαιρικού τμήματος και απεβίωσε στις 18 Ιουλίου 1975, σε ηλικία 58 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρμένιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αρμενικής καταγωγής
Μιχαήλ Παπαλεξόπουλος
Ο Μιχαήλ Παπαλεξόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Σταύρου Παπαλεξόπουλου από το Άργος και αδερφός του ήταν ο Γεώργιος Παπαλεξόπουλος. Σπούδασε ιατρική στην Ελλάδα και τη Γαλλία και ιδιώτευσε ως ιατρός. Διετέλεσε δύο φορές δήμαρχος Άργους (1870, 1879 - 1883) ενώ στις εκλογές του 1885 εξελέγη βουλευτής Άργους με το κόμμα του Θεόδωρου Δηλιγιάννη.
Ανηψιός του, επ' αδελφής, ήταν ο Δημήτριος Κούζης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Άργους Κατηγορία:Δήμαρχοι Άργους
Κατάλογος κομήτων του Αινώ
Οίκος του Ρέγκιναρ
Η κομητεία του Αινώ διανεμήθη στη συνέχεια στην κομητεία του Μονς και στην κομητεία του Βαλανσιέν.
Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης το Αινώ μαζί με ολόκληρη τη Φλάνδρα ενσωματώθηκε στο Γαλλικό κράτος (1795)· διεκδικητές του τίτλου του κόμη του Αινώ παρέμειναν πάντα οι απόγονοι του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ μέχρι τον Κάρολο Α΄ της Αυστρίας. Μετά την έκρηξη της Βελγικής Επανάστασης (1830) και την ανεξαρτησία του Βελγίου από τη Γαλλία, το μεγαλύτερο τμήμα του Αινώ προσαρτήθηκε στο Βελγικό στέμμα σαν τμήμα της Βελγικής Φλάνδρας· ένα μικρό τμήμα του μόνο στα νότια παρέμεινε στη Γαλλία.
Κατηγορία:Κόμητες του Αινώ Αινω
Συμμετοχή της Κύπρου στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Η Κύπρος συμμετέσχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 στο Μινσκ της Λευκορωσίας, από τις 21 έως τις 30 Ιουνίου 2019. Η Κύπρος συμμετέσχε και στην προηγούμενη διοργάνωση στο Μπακού, όπου κατέκτησε ένα αργυρό μετάλλιο.
Παραπομπές
Κυπρος
Χολ Καρακάσλι
Το Χολ Καρακάσλι (επίσης, Χολκαρακασλί, Χολ-Καραγκασλί, και Χολκαρακασλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Νεφτσαλά του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,839 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Χολ Καρακάσλι και Μιουρσεκουλού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Γεώργιος Παπαλεξόπουλος
Ο Γεώργιος Παπαλεξόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Σταύρου Παπαλεξόπουλου από το Άργος και αδερφός του ήταν ο Μιχαήλ Παπαλεξόπουλος. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Άργους στις εκλογές του 1872 και επανεξελέγη σε αυτές του 1875 και του 1879.
Ανηψιός του, επ' αδελφής, ήταν ο Δημήτριος Κούζης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Άργους
Αχτάτσι-Καραμπουτσάκ
Το Αχτάτσι-Καραμπουτσάκ (γνωστή ως Καραμπουτσάκ μέχρι το 2015) είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Κουρνταμίρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κουρνταμίρ
Χολ Καραμπουτσάκ
Το Χολ Καραμπουτσάκ (επίσης, Χολκαραμπουτσάκ και Χολκαραμπουντζάκ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Νεφτσαλά του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 3,789 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Χολ Καραμπουτσάκ, Χολτεζεκέντ και Ντορντλέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Άνω Δρόπολη
H Άνω Δρόπολη (Dropull i sipërm) είναι μία πρώην επαρχία του νομού Αργυροκάστρου, στην νότια Αλβανία. Με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015 έγινε Διοικητική Μονάδας του Δήμου Δρόπολης. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 971. Η δημοτική ενότητα κατοικείται από εθνοτικά Έλληνες.
Οικισμοί
Από τα βόρεια προς τα νότια: Γεωργουτσάτες, Ζερβάτες, Βουλιαράτες, Βόδριστα, Κρά, Βοδίνο, Βρυσερά, Άγιος Νικόλαος, Πέπελη,  Κλεισάρι, Σελλειό, Λοβίνα(Άνω & Κάτω), Λυκομίλι, Λόγγος, Κρυονέρι,  Σωτήρα, Κοσοβίτσα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ήπειρος Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Λότφι Α. Ζάντεχ
Ο Λότφι Αλίασκερ Ζάντεχ (αγγλικά: Lotfi Aliasker Zadeh, αζερικά: Lütfi Rəhim oğlu Ələsgərzadə, περσικά: لطفی علی‌عسکرزاده‎) (4 Φεβρουαρίου 1921 - 6 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Ιρανός-Αμερικανός μαθηματικός, επιστήμονας υπολογιστών, ηλεκτρολόγος μηχανικός, ερευνητής της τεχνητής νοημοσύνης και καθηγητής της επιστήμης υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ.
Ο Ζάντεχ είναι περισσότερο γνωστός για τα ασαφή μαθηματικά που ανέπτυξε, τα οποία αποτελούνται από τις εξής ασαφείς έννοιες: ασαφή σύνολα, ασαφής λογική, ασαφείς αλγόριθμοι, ασαφής σημασιολογία, ασαφείς γλώσσες, ασαφής έλεγχος, ασαφή συστήματα, ασαφείς πιθανότητες, ασαφή συμβάντα και ασαφείς πληροφορίες.
Ο Ζάντεχ ήταν ιδρυτικό μέλος της Ευρασιατικής Ακαδημίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ιρανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Ιρανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Ιρανοί μηχανικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Ιρανοί ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Ερευνητές τεχνητής νοημοσύνης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης Κατηγορία:Ιρανοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Μποέτιους Ανταμς Μπόλσβερτ
Ο Μποέτιους Ανταμς Μπόλσβερτ (Boetius à Bolswert και Boetius Adamsz Bolswert, 1585, - ύστερο 1633) ήταν φημισμένος χαράκτης πλακών χαλκού με καταγωγή από την Επαρχία Φρίσλαντ. Στην εποχή του, οι πίνακες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς προκάλεσαν νέες προσπάθειες από χαράκτες για να μιμηθούν ή να αναπαραγάγουν το πλάτος, την πυκνότητα της σύνθεσης και τον δυναμικό φωτισμό αυτών των έργων. Ο Μπόλσβερτ ήταν σημαντική προσωπικότητα σε αυτό το κίνημα, κυρίως επειδή ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός και εκπαιδευτής του χαράκτη Σχέλτε α Μπόλσβερτ (Schelte à Bolswert), του οποίου η αναπαραγωγή των τοπίων του Ρούμπενς εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα
Σταδιοδρομία
μικρογραφία| Το έμβλημα της Pia Desideria XVII. Χαραγμένο από τον Μπόλσβερτ το 1624. μικρογραφία| Οι Αγίες κάντιντα και Γελασία, από τη Sylva Anachoretica Ægypti Et Palæstinæ Η γενέτειρα των Μπόλσβερτ στη μικρή πόλη Μπόλσβαρντ της Φρίσλαντ, επιβεβαιώθηκε από τον Κορνέλις ντε Μπι στο έργο του Het Gulden Cabinet. Ο Μπόλσβερτ γεννήθηκε στην Ολλανδία, όπου εμφανίζεται γύρω στο 1610. οπότε κατοικούσε στο Άμστερνταμ, και μερικές φορές επίσης στην Ουτρέχτη.
Το 1610 παρήγαγε τις τέσσερις σκηνές του Φρίκη του Ισπανικού πολέμου, μετά από σχέδια του Ντάβιντ Φίνκμποονς. Οι αναπαραγωγές μεγάλων τοπίων από τους Φίκνκμποονς και Χίλλις φαν Κόνινξλοο ήταν μεταξύ των πρώτων επιτυχιών του, χρησιμοποιώντας μια πυκνή και διάχυτη τεχνική, σε είδος στου οποίου αργότερα συνεισέφερε στον μετασχηματισμό. Το 1615 και το 1616 του χορηγήθηκε άδεια από τους στρατηγούς των ολλανδικών κρατών να χαράξει από τα πορτρέτα του Μίχιελ φαν Μίρεφελντ, όπως τα πορτρέτα της Ελισάβερ και του Φρειτης Βοημίας. Το 1618 απεικόνισε την τελετουργική κηδεία του πρόσφατα αποθανόντος Φιλίππου Γουλιέλμου της Οράγγης.
Ωστόσο, η πιο αξιοσημείωτη συμβολή του Μπόλσβερτ σε αυτήν την περίοδο ήταν με τον Άμπραχαμ Μπλούμερτ, με τον οποίο δημιούργησαν διάφορες σειρές. Πιστεύεται ότι συνεργάστηκαν στενά, γιατί ο Μπόλσβερτ μίμήθηκεε προσεκτικά τις πτυχές του ύφους του, και έχει περιγραφεί ως μαθητής του. Η σειρά 1611 του Pastorals που χρησιμοποιεί μοντέλα του Μπλούμερτ εμφανίζει τα πρώτα ίχνη αυτής της επιρροής. Η συνεργασία τους σε διάφορα έργα από το 1612 με θέμα τους Αγίους και τους Ερημίτες κορυφώθηκε το 1619 στην Αμβέρσα στο Sylva Anachoretica Æ Egypti Et Palæstinæ (The Hermit Woodland της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης), ένας όγκος 230mm που απεικονίζει φανταστικά πορτρέτα των 25 αρρένων και 25 θηλέων ερημιτών της αρχαιότητας, με περιγραφικά λατινικά κείμενα, τυπωμένα από τον Χέντρι Έρτσσενς (Hendrick Aertssens). Οι ολλανδικές και γαλλικές εκδόσεις επανεκδόθηκαν τον ίδιο χρόνο. Αυτό ανατέθηκε προφανώς από τον Ιησουίτη Χέριμπερτ φαν Ροσβάιντε (Heribert van Rosweijde 1569–1629). πρύτανη του κολεγίου Ιησουιτών στην Αμβέρσα. Ο Rosweyde αφιέρωσε το έργο του Μπόλσβερτ στον ευεργέτη του, Αββά Αντουάν ντε Βυνγκ (Antoine de Wynghe) του Αββαείου Liessies στη Γαλλία. Ήταν προφανώς συνοδευτικό βιβλίο του μεγάλου λατινικού έργου του Ροσβάιντε Vitae Patrum, (βιογραφίες των πατέρων, δηλ των πρώτων ερημιτών της Εκκλησίας), του 1615, μια συλλογή από την οποία δημιουργήθηκε στην Αμβέρσα το 1619 από τον Γιαν φαν Χόρκουμ (Jan van Gorcum)
Στην Αμβέρσα μεταξύ Σεπτεμβρίου 1620 και Σεπτεμβρίου 1621, ο Μπόλσβερτ έγινε δεκτός ως ελεύθερος Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Λίγο πριν από αυτό, τον Ιανουάριο του 1620, έγινε (ως καλός Ρωμαιοκαθολικός και απόφοιτο;) μέλος της Αδελφότητας των Ιησουιτών. Τον Σεπτέμβριο του 1620 τον βρίσκουμε με το αξίωμα του Συμβούλου μέσα σε αυτήν και τον Σεπτέμβριο του 1622 αναγορεύεται Βοηθός των Επιμελητών. Η Αμβέρσα ήταν τότε ένα κορυφαίο κέντρο καλλιτεχνικής και λογοτεχνικής δραστηριότητας της Αντιμεταρρύθμισης.
Το 1624 συνεργάστηκε με τον Ιησουίτη από τις Βρυξέλλες, Πατέρα Ερμάν Υγκό (Herman Hugo) (1588–1629) στην παραγωγή του «πιο δημοφιλούς λατρευτικού βιβλίου του 17ου αιώνα,« Pia Desideria - ένα έργο που δείχνει τρεις δρόμους για τη σωτηρία, μέσω του καθαρισμού, του φωτισμού και της ένωσης, ένα εμβληματικό βιβλίο που πέρασε από πολλές εκδόσεις και επανεκδόσεις. Αποτελείται από μια σειρά από 45 εμβλήματα του Μπόλσβερτ μεσυνοδευτικούς στίχους του Υγκό, θέματα διαλογισμού για το θέμα της πνευματικής αγάπης. Ο Υγκο ήταν δάσκαλος στο Κολλέγιο των Ιησουιτών στην Αμβέρσα και πρύτανης του Κολλεγίου στις Βρυξέλλες, και έγινε στρατιωτικός επικεφαλής του Αμπρότζιο Σπινόλα (Ambrogio Spinola) στην Ισπανία. Οι 45 πλάκες αναπαράγονται στους τρεις τελευταίους τόμους των εμβλημάτων που ο Φρανσίς Καρλ (Francis Quarles) δημοσίευσε για πρώτη φορά το 1635.
Το 1627 ο Μπόλσβερτ βρισκόταν στις Βρυξέλλες: από αυτήν την πόλη έδωσε, την ημερομηνία της 1ης Μαΐου 1627, την αφιέρωση του βιβλίου του, Duyfkens ende Willemynkens Pelgrimagie ( Duyfkens and Willemynkens Pilgrimage ). Αυτό το μικρό βιβλίο (εικονογραφημένο με τα δικά του χαρακτικά), το οποίο αποκαλύπτει ότι ήταν επίσης συγγραφέας, εμφανίζεται στις μεταγενέστερες εκδόσεις των 1631, 1638 και 1641, και σε νέες (και νέα χαρακτικά) εκδόσεις μετά: ήταν πολυδιαβασμένο καθολικό λατρευτικό βιβλίο και μεταφράστηκε στα γαλλικά. Περιέγραφε ένα αλληγορικό ταξίδι στην Ιερουσαλήμ από δύο αδελφές. Σήμερα, μερικές από τις περιγραφές και τις αφηγήσεις σε αυτό φαίνεται ειλικρινά αστείες.
Το 1639 ο Έρτσσενς εκτύπωσε τις πλάκες του Μπόλσβερτ για την επανάληψη της μεσαιωνικής ιστορίας του Θαύματος του Άμστερνταμ από τον Λέοναρντ Μάριους (Χεσάνους) ( Leonard Marius (Goesanus 1588–1652), Ρωμαιοκαθολικό ιερέα στο Μπεχάινχοφ (Begijnhof).Λ Μερικές από τις 16 χαραγμένες πλάκες πλήρους σελίδας βασίζονται σε σχέδια απεικόνισης που αποδίδονται στον Ρούμπενς.
Ο Μπόλσβερτ σύντομα έστησε το δικό του τυπογραφείο χαρακτικών στην Ολλανδία, αλλά διατηρούσε έναν πιο εκτεταμένο εκδοτικό οίκο στο Βέλγιο: πήρε τώρα τα θέματα του από τον Ρούμπενς και από άλλους φλαμανδούς ζωγράφους, και ο ίδιος προσπάθησε να εργαστεί στον τομέα της σύνθεσης. Έλαβε ως αφετηρία τον στενό τρόπο του Φίλιπ Χάλλε (Philip Galle) και συγγενών χαρακτών. Στην Αμβέρσα, μέσω της επιρροής του μεγάλου Ρούμπενς (ο οποίος, χωρίς να είναι χαράκτης ο ίδιος), επηρέασε άλλους για να επιτύχει μεγαλύτερη σταθερότητα όγκων σε χαραγμένες παραστάσεις), έφερε την τέχνη του σε μια μεγαλύτερη και ευρύτερη κατανόηση της μορφής από ό,τι είχε στο παρελθόν επιτευχθεί σε αυτό το μέσο. Πέθανε στην Αμβέρσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί χαράκτες
Αχουραμάσδα
Ο Αχουραμάσδα (αρχαία ελληνικά: Ὡρομάζης ) ήταν ο ιδρυτής και η σημαντικότερη θεότητα του Ζωροαστρισμού. Αποτελεί το πρωτεύον και το πιο συχνά επικαλούμενο πνεύμα στη Γιάσνα. Η κυριολεκτική έννοια της λέξης αχούρα είναι «άρχοντας» και αυτή της μάσδα «σοφία».
Εμφανίστηκε πρώτη φορά την περίοδο των Αχαιμενιδών (περ. 550 - 330 π.Χ.) στην Επιγραφή του Μπεχιστούν του Δαρείου Α΄. Μέχρι και τον Αρταξέρξη Β΄ (405-04 έως 359–58 π.Χ.), ο Αχουραμάσδα λατρευόταν και επικαλούνταν μόνος του σε όλες τις υπάρχουσες βασιλικές επιγραφές. Από την περίοδο εκείνη επικαλούνταν πλέον ως τριάδα, από κοινού με τον Μίθρα και την Αναχίτα. Κατά την περίοδο των Αχαιμενιδών, δεν υπάρχουν γνωστές αναπαραστάσεις του Αχουραμάσδα στη βασιλική αυλή, εκτός από το έθιμο κάθε αυτοκράτορας να να έχει ένα άδειο άρμα που το έσερναν λευκά άλογα, προσκαλώντας τη θεότητα να συνοδεύσει τον περσικό στρατό στις μάχες. Ωστόσο απεικονίσεις του Αχουραμάσδα υπήρχαν από τον 5ο αιώνα π.Χ., διακόπηκαν όμως και αντικαταστάθηκαν με λαξευτές μορφές κατά την περίοδο των Σασσανιδών, ενώ αργότερα αφαιρέθηκαν μαζικά λόγω ενός εικονοκλαστικού κινήματος που υποστηρίχθηκε από τη δυναστεία των Σασσανιδών.
Κατηγορία:Ζωροαστρισμός
Το αγκάθι (ταινία)
Το αγκάθι (Cactus Flower: κυριολεκτικά, Το άνθος, ή λουλούδι, του κάκτου) είναι αμερικανική κωμωδία του 1969 σε σκηνοθεσία Τζιν Σακς και με πρωταγωνιστές τους Γουόλτερ Ματάου, Ίνγκριντ Μπέργκμαν και Γκόλντι Χον, η οποία κέρδισε Όσκαρ για την ερμηνεία της.
Πλοκή
Η 21χρονη Τόνι Σίμονς επιχειρεί να αυτοκτονήσει εισπνέοντας αέριο από τη σόμπα της. Ο γείτονας της Τόνι, Άιγκορ Σάλιβαν, μυρίζει το αέριο και τη σώζει με τεχνητή αναπνοή, η οποία εξελίσσεται σε φιλί αφού η Τόνι ανακτά τις αισθήσεις της.