cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προγκρές Μ-4
Αποστολή
Εκτοξεύθηκε με πύραυλο Soyuz-U2 στις 15 Αυγούστου 1990 (04:00:41 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ και συνθέθηκε με την εμπρόσθια θύρα του κύριου τμήματος του Μιρ (αγγλ.core module) στις 17 Αυγούστου (05:26:13 GMT). Παρέμεινε στον σταθμό για ένα μήνα. Αποσυνδέθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου (12:42:43 GMT) και κάηκε στην ατμόσφαιρα τρεις ημέρες αργότερα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1990
Η Φάρμα των Ζώων
Η Φάρμα των Ζώων (πρωτότυπος αγγλ. τίτλος: Animal Farm) είναι ο τίτλος του προτελευταίου μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ. Εκδόθηκε το 1945, τέσσερα χρόνια πριν από το τελευταίο 1984. Αναφέρεται με αλληγορικό τρόπο σε μία δυστοπική ιστορία κατά την οποία τα ζώα μιας φάρμας, μη ανεχόμενα τη σκληρή αντιμετώπιση του ανθρώπου-αφέντη, επαναστατούν. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στα τεκταινόμενα μετά την Επανάσταση και τη διαμόρφωση της κοινωνίας των ζώων της φάρμας κατά την ανεξαρτησία τους από τους ανθρώπους.
Σύμφωνα με τον Όργουελ στο βιβλίο αντανακλώνται τα γεγονότα που οδήγησαν στη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και ακολούθως στη Σταλινική περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Όργουελ, δημοκρατικός σοσιαλιστής, ήταν επικριτής του Ιωσήφ Στάλιν και εχθρικός προς τη Σταλινική Μόσχα, ειδικά μετά τις εμπειρίες του με το ΝιΚαΒεΝτέ και τον Ισπανικό Εμφύλιο, ενώ είχε δραστηριοποιηθεί εναντίον της ιδεολογίας του Σταλινισμού. Πίστευε ότι η Σοβιετική Ένωση, μετεξελίχθηκε σε μία βάναυση δικτατορία, θεμελιωμένη σε μία ιδιαίτερη προσωπικότητα και ενισχυμένη από την κυριαρχία του τρόμου. Σε μία επιστολή του προς την Υβόννη Νταβέ (Yvonne Davet), τη Γαλλίδα μεταφράστρια του Φόρος Τιμής στην Καταλονία, ο Όργουελ περίγραψε τη Φάρμα των Ζώων ως σατιρική ιστορία που διακωμωδούσε τον Στάλιν ("un conte satirique contre Staline") και στο δοκίμιό του Why I Write (1946), αναφέρει ότι Η Φάρμα των Ζώων ήταν το πρώτο βιβλίο στο οποίο προσπαθούσε, έχοντας πλήρη συνείδηση, "να ενώσει πολιτικό και καλλιτεχνικό σκοπό σε ένα ενιαίο σύνολο".
Ο πρωτότυπος τίτλος ήταν Animal Farm: A Fairy Story, όμως ο υπότιτλος απορρίφθηκε από τους Αμερικανούς εκδότες για την έκδοση του 1946 και έκτοτε οι περισσότερες μεταφράσεις του έργου, όσο ζούσε ο Όργουελ, τον παρέλειπαν. Άλλες παραλλαγές του τίτλου έχουν ως εξής: Μία σάτιρα και Μία μοντέρνα σάτιρα. Ο Όργουελ είχε προτείνει τον τίτλο Ένωση Σοσιαλιστικών Δημοκρατικών Ζώων (Union des républiques socialistes animales) για τη γαλλική μετάφραση, που ανακαλούσε στη μνήμη το γαλλικό όνομα της Σοβιετικής Ένωσης, Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Union des républiques socialistes soviétiques) και δημιουργούσε το ακρωνύμιο URSA, το λατινικό αντίστοιχο της αρκούδας, συμβόλου της Ρωσίας.
Το περιοδικό Time επέλεξε το βιβλίο ως μία από τις κορυφαίες 100 Αγγλικές Νουβέλες (1923 - 2005). Το 1996 κέρδισε το Αναδρομικό Βραβείο Hugo, ενώ συμπεριλαμβάνεται στον έκτο τόμο της συλλογής βιβλίων Great Books of the Western World.
Σύνοψη
Η ιστορία των ζώων της φάρμας, τα οποία περιγράφονται συνοπτικά και κυρίως μέσω των βασικών στοιχείων του χαρακτήρα τους, ξεκινά σε ένα περιβάλλον όπου πολύς χρόνος έχει περάσει από τότε που θυμούνται ελευθερία. Η σκλαβιά κάτω από τον αφέντη κτηνοτρόφο Τζόουνς έχει γίνει συνήθειο. Τα περισσότερα ζώα είναι σε άγνοια καλύτερων ή χειρότερων ημερών και κάποια που καταλαβαίνουν έχουν αποκτήσει πεσιμιστική ή υποτακτική στάση. Ο γερο-Ταγματάρχης, ένα γουρούνι το οποίο είχε την τύχη να ζήσει περισσότερα χρόνια από άλλα ζώα και φτάνει προς το τέλος της ζωής του, νοιώθει πως πρέπει να ενεργήσει. Συγκεντρώνει τα ζώα και δίνει έναν λόγο που γεμίζει τα ζώα περηφάνια, τους θυμίζει ένα επαναστατικό τραγούδι που είχαν ξεχάσει («Ζώα της Αγγλίας») και κυρίως τα βάζει σε σκέψεις για το μέλλον· επαναστατικές σκέψεις.
Τα γουρούνια είναι τα μεγάλα μυαλά της φάρμας. Κυρίως με την καθοδήγηση του Σνόουμπολ, ενός γενναίου γουρουνιού καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας την Επανάσταση και η φάρμα είναι Ελεύθερη. Το πολιτικό σκηνικό που ακολουθεί είναι γενικά αισιόδοξο, χωρίς να λείπουν οι δυσκολίες, με τα γουρούνια σιγά σιγά όμως να αποκτούν την κύρια εξουσία και τον έλεγχο της φάρμας. Σίγουρα όμως το κλίμα παραμένει θετικό.
Η μεγάλη ανατροπή έρχεται όταν ο κύριος πολιτικός αντίπαλος του Σνόουμπολ, ο Ναπολέων, ένα άλλο γουρούνι που σχεδόν πάντα διαφωνούσε με τον Σνόουμπολ - εκτός και αν το ερώτημα αναφερόταν στο γιατί τα γουρούνια να έχουν περισσότερη τροφή - καταφέρνει να ανατρέψει την κυβέρνηση της φάρμας και να εγκαθιδρύσει μονοκρατορία κάτω από το όνομά του. Μεγάλη βοήθεια, θα έλεγε κάποιος στρατιωτική, προσέφεραν διάφορα σκυλιά τα οποία είχε αναθρέψει από μικρά.
Η ιστορία εξελίσσεται με τον Ναπολέοντα να αποκτά όλο και περισσότερη εξουσία, να περιορίζει όλο και περισσότερες ελευθερίες που είχαν έρθει μετά την επανάσταση, να αναθεωρεί όλο και περισσότερους νόμους που είχαν καθιερώσει (σε μορφή 7 εντολών) και γενικά να κάνει τη ζωή όλο και πιο αφόρητη για τα ζώα. Η προπαγάνδα (κυρίως μέσω των λόγων και δικαιολογιών του Σκουήλερ, ενός άλλου γουρουνιού) ήταν επίσης σε συνεχή χρήση για να κατευνάσει τις αμφιβολίες που κατά καιρούς εμφανίζονταν. Σημαντικός σταθμός σε αυτή του πορεία αποτελεί η πώληση ενός αλόγου, του Μπόξερ, σε σφαγέα αλόγων όταν πια είχε αρρωστήσει. Ο Μπόξερ ήταν το εργατικότερο ζώο και το πιο πιστό στον Ναπολέοντα και την Επανάσταση (στην οποία μέχρι το τέλος, ή μέχρι λίγο πριν το τέλος ακόμα πίστευε).
Το αποκορύφωμα της κατρακύλας και το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν τα ζώα παρακολουθούν μια κεκλεισμένων των θυρών συγκέντρωση των γουρουνιών με τους ανθρώπους-αφέντες των γειτονικών φαρμών (σύμβολα κρατών ή ενώσεων κρατών). Τα γουρούνια είχαν ήδη ξεκινήσει να περπατάνε στα δύο πόδια (κάτι το οποίο είχαν θεσπίσει ως «κακό» αλλά τελευταία αναθεώρησαν) και σύντομα είχαν έρθει σε συμφωνία με τους ανθρώπους. Τίποτα καλό δεν είχε γίνει τελικά στη Φάρμα των Ζώων· τα ζώα είναι σκλαβωμένα όπως και παλιά. Μάλιστα τώρα είναι σκλαβωμένα και με τις τελευταίες μεθόδους· παράδειγμα για τις άλλες φάρμες. Ο Ναπολέων ανακηρύσσει ότι η Φάρμα των Ζώων θα λέγεται πια Φάρμα Μάνορ, όπως και παλαιότερα, στα χρόνια του Τζόουνς. Ακολουθεί χαρτοπαιξία, όπου και οι δύο πλευρές κλέβουν.
Έμπνευση
Ο Τζωρτζ Όργουελ έγραψε το χειρόγραφο μεταξύ 1943-44, μετά τις εμπειρίες του στον Ισπανικό Εμφύλιο, τις οποίες περιέγραψε στο έργο του Φόρος Τιμής στην Καταλωνία (1938). Στον πρόλογο της Ουκρανικής έκδοσης του 1947 της Φάρμας των Ζώων, εξήγησε πως η διαφυγή από τις κομμουνιστικές εκκαθαρίσεις στην Ισπανία του έμαθαν «πόσο εύκολα η ολοκληρωτική προπαγάνδα μπορεί να χειραγωγήσει την άποψη των πεφωτισμένων ανθρώπων σε δημοκρατικές χώρες». Αυτό κινητοποίησε τον Όργουελ για να εκθέσει και να καταδικάσει τη Σταλινική διαφθορά των αρχικών σοσιαλιστικών ιδεωδών.
Πριν ξεκινήσει να γράφει, ο Όργουελ είχε παραιτηθεί από το BBC. Ήταν επιπλέον αναστατωμένος από ένα φυλλάδιο για προπαγανδιστές που είχε εκδοθεί από το Υπουργείο Πληροφοριών. Το φυλλάδιο συμπεριλάμβανε οδηγίες σχετικά με την καταστολή φόβων προς τη Σοβιετική Ένωση, όπως και οδηγίες που ισχυριζόταν ότι ο «Κόκκινος Τρόμος» ήταν αποκύημα της Ναζιστικής φαντασίας.
Προσπάθειες για την ανεύρεση εκδότη
Ο Όργουελ συνάντησε μεγάλες δυσκολίες για να εκδώσει το χειρόγραφο, καθώς υπήρχαν φόβοι ότι το βιβλίο μπορεί να διατάρασσε τη συμμαχία μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Η.Π.Α. και Σοβιετικής Ένωσης. Τέσσερις εκδότες αρνήθηκαν και ένας, παρά την αρχική αποδοχή του, αρνήθηκε μετά από συμβουλές του Υπουργείου Πληροφοριών. Τελικά, οι Σέκερ και Βάρμπουργκ δημοσίευσαν την πρώτη έκδοση το 1945.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Όργουελ αντελήφθη ότι η λογοτεχνία κατά του Σοβιετικού καθεστώτος, δεν ήταν ένα θέμα που ήθελαν να θίξουν οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, συμπεριλαμβανομένου και του εκδότη με τον οποίο συνεργαζόταν ο Όργουελ, του Βίκτωρ Γκόλανζ.
Ο Όργουελ υπέβαλλε προς κρίση το κείμενό του και στον Αντρέ Ντόιτς, που εργαζόταν το 1944 στους Νίκολσον & Γουώτσον. Ο Ντόιτς πείστηκε ότι η φίρμα στην οποία εργαζόταν ήθελε να το εκδώσει. Τελικά όμως ούτε αυτοί το έπραξαν και επιχείρησαν να νουθετήσουν τον Όργουελ σχετικά με λάθη στη Φάρμα των Ζώων.
Ελευθερία του Τύπου
Ο Όργουελ έγραψε αρχικά έναν πρόλογο, όπου διαμαρτυρόταν για την ιδιότυπη λογοκρισία που οι Βρετανοί επέβαλλαν στους εαυτούς τους και το γεγονός ότι υποβάθμιζαν την κριτική προς τη Σοβιετική Ένωση, τον σύμμαχό τους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. «Το μελανό σημείο της λογοκρισίας του Τύπου στην Αγγλία είναι ότι είναι εθελούσια... Γεγονότα αποσιωπώνται από τον Βρετανικό Τύπο, όχι λόγω κυβερνητικών παρεμβάσεων, αλλά εξαιτίας μίας γενικής σιωπηρής συμφωνίας». Αν και είχε εκχωρηθεί χώρος για αυτή την εισαγωγή στην πρώτη έκδοση, δεν συμπεριελήφθη και δεν συμπεριλαμβάνεται στις περισσότερες εκδόσεις.
Οι Ζέκερ και Βάρμπουργκ εξέδωσαν την πρώτη έκδοση της Φάρμας των Ζώων το 1945 χωρίς καμία εισαγωγή. Παρόλα αυτά, ο εκδότης είχε παραχωρήσει χώρο για τον πρόλογο στο κείμενο που είχε προκύψει από την επιμέλεια του πρωτοτύπου. Για άγνωστους λόγους, η εισαγωγή αφαιρέθηκε την τελευταία στιγμή πριν την τύπωση και η αρίθμηση των σελίδων διορθώθηκε την τελευταία στιγμή.
Μετά από χρόνια, το 1972, ο Ίαν Άνγκους βρήκε το πρωτότυπο με τον τίτλο «Η Ελευθερία του Τύπου» και ο Μπέρναρντ Κρικ το δημοσίευσε, μαζί με την εισαγωγή του, στο The Times Literary Supplement στις 15 Σεπτεμβρίου 1972 υπό τον τίτλο «How the essay came to be written» (Πως ήταν το ολοκληρωμένο δοκίμιο). Το δοκίμιο του Όργουελ ασκούσε κριτική στη λογοκρισία του Βρετανικού τύπου, ειδικά στην υποβάθμιση μη κολακευτικών περιγραφών του Στάλιν και της Σοβιετικής κυβέρνησης. Το ίδιο δοκίμιο εμφανίστηκε και στην Ιταλική έκδοση της Φάρμας των Ζώων του 1976, με άλλη εισαγωγή από τον Κρικ, με τον ισχυρισμό ότι ήταν η πρώτη έκδοση με τον πρόλογο του Όργουελ.
Κριτική
Οι κριτικές της Φάρμας των ζώων από σύγχρονούς του δεν ήταν όλες θετικές.
Γενικά, η Φάρμα των Ζώων αποτέλεσε ως και σήμερα αντικείμενο έντονου σχολιασμού.
Ανάλυση
Οι αυθεντικοί κανόνες ήταν : Αργότερα ο Ναπολέων και τα γουρούνια του, κρυφά αναθεώρησαν κάποιες εντολές για να απαλλάξει τον εαυτό του από κατηγορίες παραβίασης των εντολών. Οι αλλαγμένες εντολές είναι οι εξής, με τις αλλαγές να εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες: Τελικά, αυτά αντικαταστάθηκαν με τα αξιώματα, «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα», και «Τέσσερα πόδια καλά, δύο πόδια καλύτερα!" όπως οι χοίροι εξανθρωπίζονταν. Πρόκειται για μια ειρωνική διαστρέβλωση του αρχικού σκοπού των Επτά Εντολών, οι οποίες είχαν σκοπό να διατηρήσουν την τάξη στο εσωτερικό της Φάρμας των Ζώων, ενώνοντας τα ζώα εναντίον των ανθρώπων και αποτρέποντάς τα να ακολουθήσουν τις κακές συνήθειες των ανθρώπων. Μέσα από την αναθεώρηση των εντολών, ο Όργουελ αποδεικνύει πόσο απλά το πολιτικό δόγμα μπορεί να μετατραπεί σε εύπλαστη προπαγάνδα.
Σημασία και αλληγορία
Στο Ανατολικό Μπλοκ, τόσο η Φάρμα των Ζώων και αργότερα το 1984 ήταν στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων μέχρι το τέλος του κομμουνισμού το 1989 και ήταν διαθέσιμα μόνο μέσω παράνομων δικτύων Samizdat.
Η επανάσταση των ζώων ενάντια στον αγρότη Τζόουνς είναι το ανάλογο με την Επανάσταση των Μπολσεβίκων του Οκτωβρίου του 1917 και η προσπάθεια του Τζόουνς να ανακτήσει τον έλεγχο, με τη βοήθεια των γειτονικών αγροτών, παραλληλίζει τις προσπάθειες των Δυτικών δυνάμεων να συντρίψουν τους Μπολσεβίκους το 1918-1921. Η άνοδος των γουρουνιών στην εξουσία αντικατοπτρίζει την άνοδο της Σταλινικής γραφειοκρατίας στην ΕΣΣΔ, ακριβώς όπως η άνοδος του Ναπολέοντα ως του μοναδικού ηγέτη της φάρμας, αντικατοπτρίζει την άνοδο του Στάλιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζωρτζ Όργουελ Κατηγορία:Αλληγορία Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1945
Μαζανταρανί (γλώσσα)
Η Μαζανταρανί ή και Ταμπαρί (επίσης Μαζενικί και Ταπερκί) είναι ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, ομιλείται στο Ιράν και ανήκει στον βορειοδυτικό ιρανικό κλάδο. Χρησιμοποιείται κυρίως στις επαρχίες Μαζανταράν και Γκολεστάν του Ιράν και είναι αμοιβαία κατανοητή με την Περσική.
Ιστορία
Ανάμεσα στις ζώσες ιρανικές γλώσσες, η Μαζανταρανί διαθέτει μία από τις πλέον μακρόβιες γραπτές παραδόσεις, από τον 10ο έως τον 15ο αιώνα. Η μακρόβια αυτή κατάσταση επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της εξίσου μακράς βασιλείας των ανεξάρτητων και ημιανεξάρτητων κυβερνητών του Μαζανταράν, τους αιώνες που ακολούθησαν της αραβικής εισβολής.
Η πλούσια λογοτεχνία αυτής της γλώσσας περιλαμβάνει βιβλία όπως το Μαρζμπάν Ναμέχ (μεταφραστηκε μεταγενέστερα στην Περσική) και η ποίηση του Αμίρ Παζεβαρί. Η χρήση της Μαζανταρανί, ωστόσο, βρέθηκε σε κατάσταση παρακμής. Η φιλολογική και διαχειριστική της θέση στην πολύγλωσση Περσία χάθηκε πριν την τελική ενσωμάτωση του Μαζανταράν στην εθνική διοίκηση, στις αρχές του 17ου αιώνα.
Η γλώσσα Μαζανταρανί συνδέεται στενά με την Γκιλακί με την οποία παρουσιάζει πολλές ομοιότητες σε λεξιλογικό επίπεδο. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η γλώσσα δεν δέχθηκε επιδράσεις της Αραβικής και της Τουρκικής, παρά τις ανάλογες πολιτισμικές επιδράσεις των Αράβων και των Τούρκων στην ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με το Ethnologue, υπήρχαν περισσότεροι από τρία εκατομμύρια γηγενείς ομιλητές της γλώσσας Μαζανταρανί το 1993, οι οποίοι μιλούσαν διαφορετικές διαλέκτους όπως η Γκοργκανί, η Γκαντικολανί και η Παλανί.
Επιδράσεις
Πολλές ονοματοδοσίες στο σύγχρονο Ιράν αντλούν την καταγωγή τους από λέξεις της γλώσσας Μαζανταρανί. Απαντώνται επίσης δάνειες λέξεις της Μαζανταρανί στην Τουρκμενική γλώσσα και μαρτυρίες πως η Σανσκριτική γλώσσα και η Μαζανταρανί μοιράζονται κοινές λέξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοδυτικές ιρανικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράν
Ναυτιλιακό έγγραφο
Γενικά με τον όρο Ναυτιλιακά έγγραφα ή έγγραφα πλοίου (Ship's papers) καθιερώθηκε να αποκαλούνται τα απαραίτητα βιβλία και πιστοποιητικά που υποχρεούται να τηρεί και να φέρει ένα πλοίο, είτε κατ΄ επιταγή της νομοθεσίας, είτε γιατί καθιερώθηκαν από τη ναυτιλιακή τακτική και πρακτική.
Τα αποκαλούμενα Ναυτιλιακά έγγραφα, σύμφωνα με το άρθρο 46 του Κ.Δ.Ν.Δ., είναι:
Επίσης άλλα ναυτιλιακά έγγραφα εκ της ναυτιλιακής τακτικής και πρακτικής είναι:
*
Κωνσταντίνος Λυκουρέζος
Ο Κωνσταντίνος Λυκουρέζος (1860 - 25 Ιουνίου 1945) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1860 στην Καλαμάτα και ήταν γιος του Παναγιώτη Λυκουρέζου, δικαστικού και προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Καλαμάτας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και υπήρξε δημαρχιακός υποψήφιος. Μετά από οκτώ χρόνια δικηγορίας εισήλθε στο δικαστικό σώμα φτάνοντας μέχρι τη θέση του εισαγγελέα Εφετών. Υπηρέτησε στη Λευκάδα, την Πάτρα, την Αθήνα και την Αμαλιάδα αναλαμβάνοντας σημαντικές υποθέσεις της εποχής μεταξύ των οποίων και αυτή της δολοφονικής απόπειρας κατά του Βασιλέως Γεωργίου Α'. Το 1910 απολύθηκε για πολιτικούς λόγους με αποτέλεσμα να ασχοληθεί με την ενεργή δικηγορία ιδρύοντας τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου το δικηγορικό γραφείο Λυκουρέζου. Ως δικηγόρος ανέλαβε μεταξύ άλλων την υπεράσπιση του Στέφανου Σκουλούδη στο ειδικό δικαστήριο.
Το 1920 εξελέγη βουλευτής Καλαμάτας. Το 1922 διορίστηκε υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Στράτου και στη συνέχεια υπουργός Δημοσίου Θησαυρού στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη. Το 1926 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής και αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική.
Παντρεύτηκε την Χοϊδά, κόρη του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου Πατρών, Παυσανία Χοϊδά, και απέκτησε πέντε παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Παυσανία Λυκουρέζο και τον Παναγιώτη Λυκουρέζο. Εγγονός του είναι ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίου Θησαυρού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Βουλευτές Καλαμάτας Κατηγορία:Οικογένεια Λυκουρέζου
Ανάκτηση δεδομένων
Στην πληροφορική, ανάκτηση δεδομένων είναι η διαδικασία διάσωσης (επαναφοράς/ανάκτησης) μη προσβάσιμων, διεγραμμένων, κατεστραμμένων ή μορφοποιημένων δεδομένων από το σκληρό δίσκο ή SSD, από αφαιρούμενα μέσα, όταν τα δεδομένα που είναι αποθηκευμένα σε αυτά δεν είναι προσβάσιμα με κανονικό τρόπο. Τα δεδομένα αποθηκεύονται συνήθως σε μέσα αποθήκευσης όπως εσωτερικοί ή εξωτερικοί σκληροί δίσκοι (HDD), Solid State Drives (SSD), flash USB, μαγνητικές ταινίες, CD, DVD, υποσυστήματα RAID και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές. Μπορεί να χρειαστεί ανάκτηση μετά από φυσική βλάβη στις συσκευές αποθήκευσης ή μετά από λογική βλάβη στο σύστημα αρχείων που αποτρέπει τη κανονική φόρτωση του από το λειτουργικό σύστημα (OS) του υπολογιστή.
Η ανάκτηση δεδομένων είναι μια επιστήμη που προϋποθέτει βαθιά γνώση της τεχνολογίας των σκληρών δίσκων, πολύχρονη εμπειρία και ακριβό εξοπλισμό.
Αν ο δίσκος σας σταμάτησε να αποκρίνεται, αν σας έπεσε κατά λάθος από τα χέρια και πλέον δεν αναγνωρίζεται από τον Η/Υ σας, αν κάνει περίεργους θορύβους, είναι μερικά από τα συμπτώματα που εμφανίζονται από κατάρευση του σκληρού δίσκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεδομένα υπολογιστή Κατηγορία:Διαχείριση δεδομένων Κατηγορία:Επεξεργασία συναλλαγών
Υπερκορεσμένο διάλυμα
Κατηγορία:Διαλύματα
Αλέξανδρος Λυκουρέζος
Ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος (Αθήνα, 4 Φεβρουαρίου 1934) είναι Έλληνας ποινικολόγος.
Βιογραφία
μικρογραφία|δεξιά|250px|Ο Λυκουρέζος (δεξιά) με τον Αιμίλιο Μεταξόπουλο Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934. Κατάγεται από οικογένεια με παράδοση στη δικηγορία και στην πολιτική. Είναι γιος του Παυσανία Λυκουρέζου, που διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών της Κυβέρνησης Παπάγου, ανιψιός του αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού, εφοπλιστή και αντιστασιακού Παναγιώτη Λυκουρέζου και εγγονός του δικηγόρου και υπουργού Κωνσταντίνου Λυκουρέζου. Φοίτησε στο Εκπαιδευτήριο «Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος» και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1957.
Τη δεκαετία του 1950 ασχολήθηκε με την ξιφασκία, στην οποία μάλιστα αναδείχθηκε πανελληνιονίκης το 1955 στο ξίφος μονομαχίας, καθώς και με την κολύμβηση στον Παναθηναϊκό. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος αναλαμβάνοντας το δικηγορικό γραφείο που είχε ιδρύσει ο παππούς του το 1910. Με την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών διέφυγε στο εξωτερικό με την τότε συζυγό του, από όπου επέστρεψε το 1974. Τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους ήταν ο πρώτος που κατέθεσε μήνυση κατά των πρωταιτίων του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 επί εσχάτη προδοσία.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας συμμετείχε στη δίκη των μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» ως συνήγορος του Βαρδή Βαρδινογιάννη και των οικογενειών των επιχειρηματιών Αλεξάνδρου Αθανασιάδη και Δημήτρη Αγγελόπουλου για το μέρος του κατηγορητηρίου που αφορούσε την απόπειρα δολοφονίας κατά του πρώτου και τις δολοφονίες των άλλων δύο. Ήταν επίσης συνήγορος του αστυνομικού Αθανασίου Μελίστα στη δίκη για την δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά, του Γιώργου Κοσκωτά στο ομώνυμο σκάνδαλο, ενώ είναι συνήγορος της εταιρείας Siemens στην υπόθεση του ομωνύμου σκανδάλου. Το 1999 προσέφυγε μαζί με εκατοντάδες άλλους Έλληνες, μεταξύ των οποίων και ο Μίκης Θεοδωράκης στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης κατά του ΝΑΤΟ για τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς με βόμβες διασποράς στην Γιουγκοσλαβία.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και έθεσε υποψηφιότητα στις εκλογές του 1974 στο Νομό Μεσσηνίας με την Ένωση Κέντρου, αποτυγχάνοντας όμως να εκλεγεί. Πολιτεύθηκε πάλι χωρίς επιτυχία στις βουλευτικές εκλογές του 1977, ενώ το 1978 προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, στην οποία εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Κατά την περίοδο της κυβερνήσεως Ράλλη ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού. Στις εθνικές εκλογές του 2000 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Το 2003 και μετά την εφαρμογή στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης του 2001 του τροποποιημένου άρθρου 57, που αφορά το Επαγγελματικό ασυμβίβαστο βουλευτών, παραιτήθηκε της βουλευτικής του έδρας, επιλέγοντας να συνεχίσει να ασκεί το δικηγορικό επάγγελμα. Στις εκλογές του 2004 συμπεριλήφθηκε στην δέκατη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Στις 14 Ιανουαρίου του 2005 εξελέγη πρόεδρος της Ε.Π.Α.Ε., θέση από την οποία παραιτήθηκε έναν χρόνο αργότερα.
Υποθέσεις με τη δικαιοσύνη
Καταδικάστηκε πρωτόδικα σε φυλάκιση πέντε ετών με αναστολή τον Μάρτιο του 2012, ως συγκατηγορούμενος στη δίκη για το «Σκάνδαλο της Αιξωνής», μιας υπόθεσης καταπάτησης εκατοντάδων στρεμμάτων αναδασωτέας δασικής και δημόσιας έκτασης στην Αιξωνή Γλυφάδας στην πλαγιά του Υμηττού. Αθωώθηκε για τις βασικές κατηγορίες της απάτης και απόπειρας απάτης επί δικαστηρίω, ενώ κρίθηκε ένοχος μόνο για ηθική αυτουργία σε χρήση πλαστού εγγράφου κατά του Δημοσίου. Για την ίδια υπόθεση καταδικάστηκαν συνολικά 21 από τους 26 κατηγορούμενους σε ποινές έως και πεντάκις ισόβια, ανάμεσά τους δικηγόροι, συμβολαιογράφοι και επιχειρηματίες. Στο Εφετείο, το 2018, η πρωτόδικη απόφαση ανατράπηκε και ο Λυκουρέζος κηρύχθηκε αθώος για όλες τις κατηγορίες.
Στις 18 Απριλίου 2019 συνελήφθη μετά από ένταλμα του ειδικού εφέτη ανακριτή που ερευνά την υπόθεση της μαφίας των φυλακών με τον ανακριτή να του αποδίδει κατηγορίες της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και της απόπειρας εκβίασης. Μετά την απολογία του, αφέθηκε ελεύθερος με χρηματική εγγύηση 50.000 ευρώ και τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του δύο φορές τον μήνα.
Προσωπική ζωή
Σε πρώτο γάμο είχε νυμφευθεί την Αμερικανοβραζιλιάνα φωτογράφο, κοινωνιολόγο και πρώην φωτομοντέλο Αλίσια Κοριολάνο. Όταν επιβλήθηκε το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, κατέφυγε μαζί της στην Αγγλία, όπου το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Ιάσονα και τη Μαρίνα, τα οποία γεννήθηκαν με τρία χρόνια διαφορά. Επέστρεψε μόνος του -καθώς είχε στο μεταξύ χωρίσει- στην Ελλάδα μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974. Από το 1976 ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Ζωή Λάσκαρη μέχρι τον θάνατό της το 2017. Απέκτησαν μαζί μία κόρη, την Μαρία-Ελένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Αλεξανδρος Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ
Μακρίσια Ηλείας
Τα Μακρίσια Ηλείας είναι κεφαλοχώρι, που απλώνεται ανάμεσα σε τρεις χωματόλοφους κατάφυτους από πεύκα και κουκουναριές. Απέχει 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Κρεστένων και 5 χλμ. νοτιοδυτικά της Ιεράς Άλτης της Ολυμπίας, ενώ έχει 1.584 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων.
Τις πρώτες πληροφορίες για τον πληθυσμό των Μακρισίων δίνει η απογραφή των Ενετών το 1689, αναφέροντας 79 κατοίκους (25 άνδρες, 23 σερνικά παιδιά, 19 γυναίκες και 12 κορίτσια). Το 1816, ο Γάλλος περιηγητής, γιατρός και ακαδημαϊκός Φραγκίσκος-Ούγγος-Λαυρέντιος Πουκεβίλ, πηγαίνοντας προς την Αρχαία Ολυμπία, αναφέρει δύο οικισμούς, την Πάνω και Κάτω Μακρίσια με 300 κατοίκους, αλλά και η πρώτη επίσημη απογραφή επί Καποδίστρια το 1829 αναφέρει 353 κατοίκους.
Οι κάτοικοι των Μακρισίων είναι, κατά κύριο λόγο, γεωργοκτηματίες.
Στον τομέα της παιδείας, από τις αρχές του 20ού αιώνα, τα Μακρίσια έβγαλαν πολλούς επιστήμονες και στρατιωτικούς.
Τα Μακρίσια έλαβαν μέρος σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες, με αποκορύφωμα το 1821, όπου με σώμα Μακρισαίων μαχητών και με επικεφαλής το Σάββα Χαρτουμπέκη και τον Παπά του χωριού, Παπα-Κολοβό, άγαλμα του οποίου κοσμεί την πλατεία των Μακρισίων, πολέμησαν στα στενά σου Αγίου Αθανασίου στην ορεινή Ολυμπία, στου Λάλα, στο κάστρο Χλεμούτσι, στην Αγουλινίτσα, στη θέση Κλειδί, στην Πάτρα, στα Δερβενάκια κ.λ.π.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Παυσανίας Λυκουρέζος
Ο Παυσανίας Λυκουρέζος (Σύρος, 1904 - Μιλάνο, 13 Οκτωβρίου 1968) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Λυκουρέζου, νομικού και υπουργού. Αδελφός του ήταν ο Παναγιώτης Λυκουρέζος. Σπούδασε νομικά και ανέλαβε το δικηγορικό γραφείο του πατέρα του. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας στις εκλογές του Μαρτίου 1946 έχοντας αποτύχει ήδη τρεις φορές. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1951, του 1952 και 1961. Απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1956, του 1958, του 1963 και 1964. Ανέλαβε το υπουργείο εσωτερικών στην κυβέρνηση Παπάγου. Επίσης στην ίδια κυβέρνηση διετέλεσε προσωρινώς υπουργός δικαιοσύνης και υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με την Ένωση Κέντρου.
Το 1964 και ενώ αυτοκίνητο είχε συγκρουσθεί με το δικό του με αποτέλεσμα να τραυματισθεί αυτός και η γυναίκα, διερχόμενο αυτοκίνητο σκότωσε τον Γιώργο Ριζόπουλο, ο οποίος μαζί με δύο φίλους του είχε σταματήσει για να βοηθήσει τον Παυσανία Λυκουρέζο.
Απεβίωσε στο Μιλάνο το 1968 και η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου και κηδεύτηκε. Ήταν παντρεμένος και γιος του είναι ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Παυσανιας Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Αβγόψωμο
Το αβγόψωμο, αβγόφετα είναι ένα πιάτο από ψωμί εμποτισμένο με χτυπημένο αβγό και μετά τηγανισμένο.
Παρασκευή
Οι φέτες ψωμιού κόβονται σε χοντρές φέτες και εμποτίζονται σε ένα μείγμα από χτυπημένα αβγά και γάλα ή κρέμα. Το καλυμμένο με αβγό ψωμί τηγανίζεται και από τις δύο πλευρές, μέχρι να αποκτήσει καφέ χρώμα. Συνιστάται να χρησιμοποιείται μπαγιάτικο ψωμί γιατί απορροφά περισσότερο αβγό από το φρέσκο. Οι τηγανισμένες φέτες σερβίρονται συνήθως με σιρόπι, μαρμελάδα, βούτυρο, μέλι, σοκολάτα και λιγότερο συχνά με φιστικοβούτυρο, σιρόπι σφενδάμου, μελάσα, σάλτσα μήλου, φασόλια, γιαούρτι, μπέικον, κέτσαπ, τυρί, αλλαντικά, παγωτό, ξηρούς καρπούς και άλλα συνοδευτικά.
Ποικιλίες
Μερικές φορές το αβγόψωμο χρησιμοποιείται σαν ψωμί για σάντουιτς. Μια παραλλαγή του αβγόψωμου προέρχεται από το Χονγκ Κονγκ όπου μέσα στο αβγό προστίθεται και σόγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψωμιά Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ψωμί Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το αβγό
Δολάριο Τρινιδάδ και Τομπάγκο
Το δολάριο είναι το νόμισμα του Τρινιδάδ και Τομπάγκο. Ο κωδικός του (ISO 4217) είναι: TTD και κανονικά γράφεται συντομογραφημένα με το σύμβολο του δολαρίου ($ ) ή εναλλακτικά με το TT$ με σκοπό να διακρίνεται από δολάρια άλλων χωρών. Υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents). Η ισοτιμία του είναι "κλειδωμένη" ως προς το αμερικανικό δολάριο.
Ιστορία
Το δολάριο εισήχθη στο 1898. Κυκλοφορούσε μαζί με τη Βρετανική λίρα με το 1 δολάριο να είναι ίσο με 4 σελίνια και 2 πένες. Από το 1935 το νόμισμα ήταν ισότιμο με το Δολάριο Βρετανικών Δυτικών Ινδιών. Το 1951 εισήχθησαν χαρτονομίσματα σε βρετανικά εδάφη στην Καραϊβική και έτσι αντικαταστάθηκαν τα χαρτονομίσματα που χρησιμοποιούσε ως τότε το Τρινιδάδ και Τομπάγκο. Τα κέρματα κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1955 και το 1964 το Τρινιδάδ και Τομπάγκο εισήγαγε το δικό του δολάριο, αντικαθιστώντας το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής, σε ίση αξία. Το δολάριο του Τρινιδάδ και Τομπάγκο και το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής είναι τα τελευταία δύο νομίσματα στον κόσμο που διατηρούν το παλαιό σύστημα ισοτιμίας του μία λίρα ισούται με 4 δολάρια και 8 σεντς. Το 1976 και τα δύο νομίσματα σταμάτησαν να έχουν σχέση.
Κέρματα
Το 1966 εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 25 και 50 σεντς. Αρχικά κυκλοφόρησε ένα μεγάλο σε μέγεθος κέρμα του 1 δολαρίου το 1969 και ξανά το 1979, για να αντικατασταθεί με ένα μικρότερου μεγέθους το 1995. Τα 1 και 5 cents είναι κατασκευασμένα από χαλκό, ενώ οι άλλες αξίες είναι από χαλκονικέλιο. Οι εμπρόσθιες όψεις σε όλα τα κέρματα περιλαμβάνουν το εθνόσημο του Τρινιδάδ και Τομπάγκο, ενώ από το 1976 η πίσω όψη εικονίζει το εθνικό πτηνό ή λουλούδι μαζί με την ονομαστική αξία μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας. Τα κέρματα των 50 cent και του 1 δολαρίου σπάνια κυκλοφορούν.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1898 εισήχθησαν από την Αποικιακή Τράπεζα τραπεζογραμμάτια των 20 δολαρίων και ακολούθησαν εκείνα των 5 δολαρίων το 1901. Επίσης, τυπώθηκαν εκατοδόλαρα το 1926 και στη συνέχεια τον έλεγχο της αποικιακής τράπεζας ανέλαβε η Τράπεζα Barclays Bank, η οποία τύπωσε χαρτονομίσματα των 5, 20 και των 100 δολαρίων ως το1941.
Το 1964 εισήχθησαν από την Κεντρική Τράπεζα του Τρινιδάδ και Τομπάγκο χαρτονομίσματα των 1, 5, 10 και των 20 δολαρίων, μετά των 50 και των 100 δολαρίων (1977) και το 2002 εισήχθησαν νέα τραπεζογραμμάτια του 1 και των 20 δολαρίων. Στη συνέχεια, το 2003 κυκλοφόρησαν νέα δολάρια σε αξίες 1, 5, 10 και 100. Τα τελευταία χρόνια τα χαρτονομίσματα έχουν ενισχυθεί με χαρακτηριστικά ασφαλείας.
Τα τραπεζογραμμάτια που κυκλοφορούν σήμερα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρινιντάντ και Τομπάγκο Κατηγορία:Νομίσματα
Ευρωμπάσκετ 1979
Η 21η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του 1979 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1979) οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες. Το τουρνουά διοργάνωσε η Ιταλία και έλαβε χώρα στις πόλεις Σιένα, Τορίνο, Μέστρε και Γκοριτσά, στο διάστημα 9 Ιουνίου ως 19 Ιουνίου.
Την παράσταση έκλεψαν οι εκπληκτικοί Ισραηλινοί του MVP της διοργάνωσης Μίκι Μπέρκοβιτς. Με ανέλπιστη νίκη επί των τρις πρωταθλητών Ευρώπης και δις παγκόσμιων πρωταθλητών της δεκαετίας του '70 Γιουγκοσλάβων, με 77-76, και τη βοήθεια του παράξενου συστήματος που ίσχυε, οι Ισραηλινοί ευνοήθηκαν έτσι ώστε, παρά τις κάποιες ήττες τους στον τελικό γύρο, να φτάσουν στον τελικό έχοντας εισπράξει ήδη τον θαυμασμό της κοινής γνώμης. Εκεί υποτάχθηκαν στην ανωτερότητα των Σοβιετικών, οι οποίοι στον τελικό γύρο σύνετριψαν ακόμη και τους Γιουγκοσλάβους με 96-77, πετυχαίνοντας την πρώτη τους νίκη μετά από 11 σερί ήττες από τους πλάβι.
Η Ελλάδα εξαιτίας των σουτ της απελπισίας του Σενεγκάλ από το κέντρο, στον αγώνα με τη Γαλλία, έχασε όχι μόνο το παιχνίδι με 76-74, αλλά και την ευκαιρία να ανέβει παραπάνω από την ένατη θέση. Αυτό ήταν το πρώτο Ευρωμπάσκετ του 20χρονου (τότε) Γιαννάκη, που σημείωνε 7,4 πόντους μ.ο. Οι κορυφαίοι της εθνικής ήταν οι Στιβ Γιατζόγλου (18,6 πόντους μ.ο.), Γιώργος Καστρινάκης (12,6 πόντους μ.ο.), Τάκης Κορωναίος (10 πόντους μ.ο.), Δημήτρης Κοκολάκης (10 πόντους μ.ο.).
Προκριματικός Γύρος
Στον προκριματικό γύρο, οι 12 ομάδες χωρίστηκαν σε 3 ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Προκρίνονταν οι πρώτες δύο ομάδες των ομίλων. Οι υπόλοιπες ομάδες παίζανε για τις θέσεις 7 ως 12.
Αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 7-12
Οι δύο τελευταίες ομάδες του Α' ομίλου παίξανε με τις δύο τελευταίες των ομίλων Β' και Γ'. Στην τελική βαθμολογία πήρανε και τα στατιστικά από τον μεταξύ τους αγώνα στον πρώτο γύρο (για την περίπτωση ισοβαθμίας).
Τελική φάση
Ομοίως, οι δύο πρώτες ομάδες του Α' ομίλου παίξανε με τις δύο πρώτες του Β' και Γ' ομίλου. Στην τελική βαθμολογία πήρανε και τα στατιστικά από τον μεταξύ τους αγώνα στον πρώτο γύρο. Μετά το πέρας των αγώνων, οι δύο πρώτες ομάδες του τελικού ομίλου παίξανε για το χρυσό και αργυρό μετάλλιο και η 3η και 4η ομάδα για το χάλκινο μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1979 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1979 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1979
Γελένα Καρλέουσα
Η Γελένα Καρλέουσα (Јелена Карлеуша, 17 Αυγούστου 1978) είναι pop-folk τραγουδίστρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβες τραγουδίστριες Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές Κατηγορία:Σέρβοι με καταγωγή από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Αρχιεπίσκοπος
μικρογραφία|Ο Άγιος [[Ιωάννης ο Χρυσόστομος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως (398–404)]] Αρχιεπίσκοπος είναι θρησκευτικός τίτλος με τον οποίο ονομάζεται ο πρώτος κατά ιεραρχική τάξη Επίσκοπος ή ο Προϊστάμενος Επισκόπων.
Ιστορία του αξιώματος
Μέχρι της Α' Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας (325) δεν υπάρχει κανένα έγγραφο ή άλλο στοιχείο που να μαρτυρά περί της χρήσεως του όρου. Κατά τη Δυτική παράδοση όταν ο επίσκοπος Ρώμης Δαμάστιος Α’ (366-384) επιχειρούσε τη κατήχηση ενός αλλόθρησκου εκείνος του απάντησε: «Κάνε με Αρχιεπίσκοπο και τότε γίνομαι Χριστιανός» εξ αυτού συνάγεται ότι τον 4ο αι. ήταν ήδη γνωστός ο όρος. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος - Χαλκηδόνα (451) αποκάλεσε τον επίσκοπο Ρώμης Λέοντα Α’ «Οικουμενικό Αρχιεπίσκοπο και Πατριάρχη» επειδή με νόμο του Ουαλεντινιανού Γ’ το 445 έθεσε όλους τους επισκόπους του Δυτικού Κράτους υπό τον έλεγχο εκείνου της Ρώμης. Εντούτοις, ακόμη και κατά τον 4ο αιώνα, ο όρος «μητροπολίτης» χρησιμοποιούνταν αδιακρίτως για όλα τα αξιώματα υπεράνω του απλού επισκόπου. Το ίδιο ισχύει για τον όρο «αρχιεπίσκοπος» ο οποίος δεν εμφανίζεται με την σημερινή έννοια πριν από τον 6ο αιώνα, μολονότι το αξίωμα του αρχιεπισκόπου ή μητροπολίτη με την αυστηρότερη σημασία —για να υποδηλώσει ιεραρχικό βαθμό ανώτερο του κοινού επισκόπου αλλά κατώτερο του πριμάτου και του πατριάρχη— ουσιαστικά ταυτίζονταν τον 5ο αιώνα όπως συμβαίνει και σήμερα.
Καδμεία
μικρογραφία|275x275εσ|Ερείπια της Καδμείας. Η Καδμεία ήταν η ακρόπολη της αρχαίας Θήβας, η οποία πήρε το όνομά της από τον Κάδμο, τον θρυλικό ιδρυτή της Θήβας. Η περιοχή θεωρείται ότι έχει κατοικηθεί τουλάχιστον από την πρώιμη Εποχή του Χαλκού, αν και η ιστορία του οικισμού μπορεί να χρονολογηθεί αξιόπιστα μόνο από την ύστερη Μυκηναϊκή περίοδο (γύρω στο 1400 π.Χ.).
Αρχιεπίσκοπος
Οι πρώτες αναφορές
Αλλά και ο Μέγας Αθανάσιος (έναν αιώνα πριν) αποκαλεί Αρχιεπίσκοπο τον προκάτοχό του στο θρόνο της Αλεξάνδρειας, Αλέξανδρο (Β’ Απολογητικός κατ΄ Αρειανών). Αργότερα ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός αποκαλεί Αρχιεπίσκοπο τον Αθανάσιο. Αλλά από τις αρχές του 5ου αι. Αρχιεπίσκοποι καλούνται όλοι οι Προκαθήμενοι των τότε Πατριαρχείων. Τελικά στην ανατολική εκκλησία ο όρος έχει διττή σημασία α) την ανεξαρτησία των Μητροπολιτών από τον διοικητικά αρμόδιο Πατριάρχη (π.χ. Εφέσου, Θεσσαλονίκης, Ηράκλειας της Θράκης, Καισαρείας, Καππαδοκίας, Αχρίδας κ.ά.) και β) η κατώτερη με ή χωρίς τον προσδιορισμό «λιτός» ή «αυτοκέφαλος» στην ανεξαρτησία απλών επισκόπων. Έτσι διακρίνονται Επίσκοποι «ανώτεροι» στη τιμή από Μητροπολίτες και «κατώτεροι» στη τιμή από Μητροπολίτες. Από τους πρώτους προέκυψαν οι Αρχιεπίσκοποι των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών, από δε τους δεύτερους η τιμητική διάκριση ορισμένων Επισκόπων.
Ο πρώτος μεταξύ των εκκλησιαστικών συγγραφέων που ασχολήθηκε με την ιεραρχία των εκκλησιαστικών αξιωμάτων ήταν ο Ισίδωρος ο Σεβίλλης (560-636) που θεωρούσε (τότε) 4 ανώτερες τάξεις διοικήσεως της Εκκλησίας τον Πατριάρχη, τον Αρχιεπίσκοπο, τον Μητροπολίτη και τον Επίσκοπο και ορίζοντας ότι ο Αρχιεπίσκοπος προΐσταται των Μητροπολιτών.
Στην Ελλάδα
Γενικότερης σημασίας όμως τυγχάνει το γεγονός ότι δια του Τίτλου και του Αξιώματος του Αρχιεπισκόπου τιμώνται οι Προκαθήμενοι των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών π.χ. Ελλάδος και Κύπρου. Ειδικότερα στην Ελλάδα ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας, αναγνωρίστηκε από τον Βασιλέα Όθωνα το 1852, έφερε τον τίτλο «Μητροπολίτης Αθηνών» μέχρι το 1923. Η Μετονομασία εις «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος» χρονολογείται από το 1923 που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» της 31 Δεκεμβρίου ως Απόφαση της Επανάστασης ο καταρτισθείς «Καταστατικός Νόμος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος. (κεφ.Ε άρθρ. 16-18). Χρονολογικά πρώτος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Προκαθήμενος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος χρημάτισε ο Χρυσόστομος Α΄ (1923-1938), και μετ΄ αυτόν οι Χρύσανθος (1938-1941), Δαμασκηνός (1941-1949), Σπυρίδων (1949-1956), Δωρόθεος (1956-1957), Θεόκλητος (1957-1962), Ιάκωβος (1962-1962),Χρυσόστομος Β΄ (1962-1967), Ιερώνυμος Α' (1967-1973), Σεραφείμ (1974-1998) και ο Χριστόδουλος (1998-2008).
Σήμερα εθιμοτυπικά Αρχιεπίσκοπος καλείται και ο κάθε Μητροπολίτης μόνο εντός της Έδρας αυτού.
Καδμεία
Η σύγχρονη πόλη της Θήβας είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας Θήβας, μίας από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαιότητας. Η περιοχή κατοικήθηκε στους νεολιθικούς χρόνους και άκμασε ιδιαίτερα κατά τη Μυκηναϊκή εποχή. Σε απόσταση 75 χιλιομέτρων από την Αθήνα, στη Μυκηναϊκή ακρόπολη της Θήβας, την Καδμεία, τα ερείπια του αρχαίου πολιτισμού είναι ακόμη ορατά. Η οχύρωση ήταν κατασκευασμένη από ογκόλιθους πάνω στο φυσικό βράχο. Μόνο λίγα τμήματα του τείχους διατηρούνται σήμερα.
Αρχιεπίσκοπος
Ο τίτλος στη Δύση
Στη Δύση ο τίτλος αυτός υπέστη πολλές εξελίξεις σήμερα είναι συνώνυμος του Μητροπολίτη. Σημαντικότερες Αρχιεπισκοπές της Δύσης ήταν της Ραβέννας, Ακυληΐας,  Μεδιολάνων, Αρβορέας (Σαρδηνίας) κ.α. Πολλοί δε μεταξύ των δυτικών Αρχιεπισκόπων φέρουν τον επίσης τίτλο του "Πριμάτου". Ο Αρχιεπίσκοπος της Λυών φέρει το τίτλο: "Πριμάτος των της "Γαλατίας", ενώ ο της Ρουέν: "Πριμάτος της Νορμανδίας".
Στην Αγγλικανική Εκκλησία σημαντική θέση κατέχουν ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι και ο Αρχιεπίσκοπος της Υόρκης τιμώμενοι με ιδιαίτερα προνόμια. Συγκεκριμένα ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι παρέχει το χρίσμα της Βασιλικής εξουσίας εις τους νέους Άνακτες του Αγγλικού Βασιλικού Στέμματος, προβαδίζει κατά το Βυζαντινό πρωτόκολλο αμέσως μετά τη Βασιλική Οικογένεια όλων των ανωτάτων αξιωματούχων του Βασιλείου θεωρούμενος ο 1ος μεταξύ των Λόρδων του Βασιλέως. Ο Αρχιεπίσκοπος Υόρκης προβαδίζει αμέσως μετά τους Δούκες τους μη προερχομένους εκ Βασιλικού αίματος και προηγείται των μεγίστων (μεγιστάνων) του Κράτους εκτός του Λόρδου Καγκελάριου.
Καδμεία
Από τα σημαντικότερα μνημεία της είναι το Μυκηναϊκό Ανάκτορο, ο ναός του Ισμηνίου Απόλλωνα και οι πύλες της Καδμείας.
Αρχιεπίσκοπος
Η έδρα και η θητεία του
Αρχιεπισκοπή ονομάζεται η έδρα ή και το οίκημα του Αρχιεπισκόπου αλλά και το σύνολο των υπηρεσιών που επικουρούν το έργο του καθώς και η περιφέρεια στην οποία εκτείνεται η δικαιοδοσία του.
Καδμεία
Οι επτά πύλες της Καδμείας (Επτάπυλη Θήβα)
Αρχιεπίσκοπος
Η έδρα και η θητεία του
Το αξίωμα και η διάρκεια της θητείας του Αρχιεπισκόπου καλείται Αρχιεπισκοπία (καθ. Αρχιεπισκοπεία).
Καδμεία
Την Καδμεία περιέβαλε τείχος, που οχύρωνε την ακρόπολη. Ήταν κτισμένη πάνω σε επτά λόφους (επτάλοφη). Υπήρχε και δεύτερο τείχος που περιέβαλε την κάτω πόλη. Στο τείχος της Καδμείας υπήρχαν επτά πύλες: οι Ηλέκτρες, οι Ομολοϊδες, οι Προιτίδες, οι Ωγύγιες ή Βοραίες, οι Νηίστες, οι Ύψιστες και οι Ογκαίες. Από αυτές έχουν εντοπισθεί οι Ηλέκτρες, απ’ όπου ξεκινούσε ο δρόμος προς την Αθήνα και τμήμα του μυκηναϊκού τείχους, στο ύψος που θα ήταν οι Προιτίδες Πύλες κατά τους κλασικούς χρόνους. Οι υπόλοιπες πύλες τοποθετούνται με βάση τις εξόδους της πόλης προς διάφορα σημεία της Βοιωτίας.
Γιώργος Θεοδοσόπουλος
Ο Γιώργος Θεοδοσόπουλος (16 Δεκεμβρίου 1938 – 2 Φεβρουαρίου 1988) ήταν αρχιτέκτονας, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών, μέλος σε επιτροπές Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος για θέματα Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σύμβουλος Υπουργείου Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος για το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας και τον νέο Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό.
Αρχιεπίσκοπος
Προσαγορεύσεις
Οι Αρχιεπίσκοποι μη Αρχηγοί Εκκλησιών προσαγορεύονται "Σεβασμιώτατος", ομοίως και οι επαρχιούχοι Μητροπολίτες.
Καδμεία
Με βάση τα δεδομένα των ανασκαφών, η γραμμή του μυκηναϊκού περιβόλου χαράσσεται σε ολόκληρη την ανατολική πλευρά της Θήβας, από τις Ηλέκτρες ως τις Προιτίδες πύλες, με απόλυτη ασφάλεια και ακρίβεια.
Αρχιεπίσκοπος
Προσαγορεύσεις
Εξαίρεση: κατά ιστορικό προνόμιο ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης μόνο εντός των ορίων της επαρχίας του "Παναγιώτατος".
Καδμεία
Οι Ηλέκτρες ήταν οι κυριότερες πύλες της αρχαίας Θήβας, καθώς από αυτές περνούσε ο δρόμος που ερχόταν από την Αθήνα μέσω των Πλαταιών. Φέρουν την ονομασία τους από την Ηλέκτρα, κόρη του Άτλαντα, την οποία διάφορες μυθολογικές παραδόσεις παρουσίαζαν ως πεθερά του Κάδμου, μητέρα της Αρμονίας, που ήταν η γυναίκα του Κάδμου. Τα σημερινά ερείπια ανήκουν στους ελληνιστικούς χρόνους. Σύμφωνα με τον μύθο, έξω από τις Ηλέκτρες πύλες έγινε η επική μονομαχία Ετεοκλή και Πολυνείκη.
Αρχιεπίσκοπος
Προσαγορεύσεις
Οι Μητροπολίτες της Κύπρου "Πανιερώτατος", όπως και οι τιτουλάριοι Μητροπολίτες γενικώς.
Γιώργος Θεοδοσόπουλος
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γιώργος Θεοδοσόπουλος γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα και σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου από το 1957 έως το 1962. Από τότε και ως το τέλος εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας. Το 1974, μετά την μεταπολίτευση ίδρυσε το γραφείο μελετών «Γ. Θεοδοσόπουλος και Συνεργάτες».
Αρχιεπίσκοπος
Προσαγορεύσεις
Οι Επίσκοποι γενικώς "Θεοφιλέστατος".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
!
Γιώργος Θεοδοσόπουλος
Βιογραφικά Στοιχεία
Το 1960, στο Φεστιβάλ κινηματογράφου, γνώρισε τον Νίκο Κούνδουρο. Συμπωματικά στη συνέχεια επέλεξε για πολυτεχνειακή εργασία  «Τα μοναστήρια της Κρήτης» και ως εκ τούτου έμεινε στην Κρήτη για πολλούς μήνες. Μέσω της φιλίας του με τον Νίκο Κούνδουρο γνωρίστηκε με τους κοινωνικούς κύκλους της διανόησης των αρχών της δεκαετίας του ’60 και μάλιστα το φοιτητικό «στέκι διπλωματικής» έγινε και «στέκι» αυτής της διανόησης. Οι προβληματισμοί που αναπτύσσονταν σε αυτό το κοινωνικό περιβάλλον τον επηρέασαν σημαντικά και συνέβαλαν στις αναζητήσεις του σχετικά με την «Ελληνικότητα» στην αρχιτεκτονική σύνθεση και την τέχνη.
Το 1967 απέκτησε το δικό του γραφείο στην οδό Ζαΐμη 1 στα Εξάρχεια, που κράτησε μέχρι τον θάνατο του και το οποίο, μετά την μεταπολίτευση έγινε πάλι «στέκι», πολιτικών ομάδων κεντροαριστερής ιδεολογίας.
Το 1971 συνελήφθη από την Χούντα και καταδικάστηκε σε 14μηνη φυλάκιση. Αποφυλακίστηκε τον Οκτώβριο 1972. Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού του ζωγράφησε τα «σκίτσα της φυλακής». Η εμπειρία αυτή οριστικοποίησε την απόφαση του να αναμειχθεί ενεργά με τα κοινά, που για τον Γιώργο Θεοδοσόπουλο ήταν το ίδιο σημαντικά όσο και η αρχιτεκτονική.
Αμέσως μετά την αποφυλάκιση του δραστηριοποιήθηκε στον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών (ΣΑΔΑΣ). Τον Φεβρουάριο 1974, μετά από Γενική Συνέλευση εκλέχθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, που όμως υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Στην πρώτη Γ.Σ. μετά τη Μεταπολίτευση επανεκλέχθηκε στο Δ.Σ. του Συλλόγου. Όμως η πρόκληση της εποχής ήταν η ενασχόληση με το ΤΕΕ. Συμμετέχει σε επιτροπές που διαμορφώνουν τις απόψεις του ΤΕΕ κυρίως σε θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης και «συμμετοχικών διαδικασιών» των άμεσα ενδιαφερομένων, σε θέματα δόμησης και πολεοδόμησης. Το διάστημα 1982-84, επί υπουργίας Αντώνη Τρίτση, συνεργάστηκε με το Υπουργείο Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος στην επιτροπή για το Ρυθμιστικό Αθήνας, στην εκστρατεία ενημέρωσης για την καταγραφή αυθαιρέτων και στην επιτροπή για τον νέο Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό. Παράλληλα σαν επαγγελματίας συμμετέχει στην Επιχείρηση Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης, αναλαμβάνοντας τις μελέτες των πόλεων Σητείας και Αγίου Νικολάου, όπου εφαρμόζει τις απόψεις του «περί συμμετοχικών διαδικασιών».
Το 1986 αρρώστησε και απεβίωσε περίπου ενάμιση χρόνο αργότερα.
Αρχιτεκτονικό Ύφος
Στην Ελλάδα των χρόνων 1963-1988, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η αρχιτεκτονική κινείται μεταξύ του Μοντέρνου Κινήματος και της «επιστροφής στις ρίζες», της ανασημασιοδότησης των ιδιαιτεροτήτων της Ελληνικής παράδοσης και «ταυτότητας», υπό το πρίσμα αυτού που έχει ονομαστεί «κριτικός τοπικισμός». Σε αυτό το περιβάλλον ο Γιώργος Θεοδοσόπουλος ξεκίνησε την επαγγελματική του δραστηριότητα, αφενός εξερευνώντας τον «ελληνικό χαρακτήρα» στη σύγχρονη αρχιτεκτονική κι αφετέρου εφαρμόζοντας τις αρχές του Μοντέρνου Κινήματος, απλότητα και καθαρότητα κάτοψης και μορφών, σε συνθέσεις μεγάλων τουριστικών έργων.
Συνοπτικά, ο Γιώργος Θεοδοδόπουλος με το έργο του προσπαθούσε να απαντά στα καίρια προβλήματα της εποχής του και ταυτόχρονα εξέλισσε ορισμένες συνθετικές και μορφολογικές αρχές, οι οποίες εμφανίζονται ώριμες στις τελευταίες του μελέτες, διαμορφώνοντας έτσι μια σαφή αρχιτεκτονική γλώσσα.
Καδμεία
Καταστροφή και ανοικοδόμηση
Η Καδμεία καταστράφηκε το 335 π.Χ. από τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος ισοπέδωσε την πόλη της Θήβας ως προειδοποίηση προς τις άλλες πόλεις για τις συνέπειες που θα είχε μια εξέγερση εναντίον του. Ο Κάσσανδρος, ο μακεδόνας στρατηγός ο οποίος κληρονόμησε τις ελληνικές εδαφικές κτήσεις του Αλεξάνδρου μετά το θάνατό του, την ξαναέχτισε το 316 π.Χ.
Εναλλακτική έννοια της καδμείας
Κατηγορία:Δήμος Θηβαίων Κατηγορία:Ελληνιστική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική
Πατριάρχης Ιγνάτιος
thumb|330px|Ο Πατριάρχης Ιγνάτιος με μοναχούς, μικρογραφία από χειρόγραφο Ο Ιγνάτιος (Κωνσταντινούπολη, 798 – 23 Οκτωβρίου 877) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 846 έως το 858 και από το 867 έως το 877. Θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, με ημέρα εορτής την 23η Οκτωβρίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 798 και ήταν γιος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Α' Ραγκαβέ και της Προκοπίας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Νικήτας. Όταν ο Λέων Ε' ο Αρμένιος εκθρόνισε τον πατέρα του το 813, ο νεαρός Νικήτας ευνουχίστηκε και εκάρη μοναχός. Μόνασε στα Πριγκιπονήσια, γνωστό τόπο εξορίας μελών βασιλικών οικογενειών και συνδέθηκε με τους κύκλους των Ζηλωτών. Αναδείχθηκε μάλιστα ηγούμενος της Μονής Αρχιστρατήγου του Ανατέλλοντος.
Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Θεόφιλου και την αποκατάσταση των Εικόνων, η Βασιλομήτωρ Θεοδώρα επέλεξε τον Ιγνάτιο, ως σταθερό αντίπαλο της Εικονομαχίας, για να διαδεχτεί τον Πατριάρχη Μεθόδιο που υποστήριζε τη μετριοπαθή μερίδα. Όταν ο Ιγνάτιος, ως Πατριάρχης πλέον, καθαίρεσε το 853 τον ηγέτη των μετριοπαθών Γρηγόριο Ασβεστά, αρχιεπίσκοπο Συρακουσών, ο τελευταίος απευθύνθηκε στον Πάπα Λέοντα Δ΄ με κατηγορίες περί αντικανονικότητας της εκλογής του Ιγνάτιου και έτσι εγκαινιάστηκε μια περίοδος διαμάχης μεταξύ των θρόνων Ρώμης και Κωνσταντινούπολης.
Το 867 ο Βασίλειος Α' ο Μακεδών δολοφόνησε τον Μιχαήλ Γ' και ανέβηκε στο θρόνο. Επιδιώκοντας τη συμμαχία με τον Νικόλαο Α΄ και τον Λουδοβίκο Β΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Βασίλειος εξόρισε το Φώτιο και αποκατέστησε τον Ιγνάτιο στον πατριαρχικό θρόνο. Μετά την αποκατάστασή του από σύνοδο, στην οποία συμμετείχαν αντιπρόσωποι του Πάπα και θεωρείται από τους Δυτικούς ως η Η΄ Οικουμενική, ο Ιγνάτιος δεν υποχώρησε στο βουλγαρικό ζήτημα και το 870 η βουλγαρική εκκλησία επανήλθε στη βυζαντινή σφαίρα επιρροής.
Αργότερα ο Ιγνάτιος συμφιλιώθηκε με τον Φώτιο, ο οποίος ανακλήθηκε από την εξορία και ανέλαβε τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του αυτοκράτορα. Όταν ο Ιγνάτιος πέθανε το 877, ο Φώτιος επανήλθε κανονικά στο θρόνο και συνέβαλε στην αγιοποίηση του προκατόχου του. Η μνήμη του Ιγνατίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 23 Οκτωβρίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι
Κάλφας Αχαΐας
Ο Κάλφας είναι χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα (1912-1997), πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Τριταίας (1997-2010) και από το 2010 κ.εξ. οικισμός της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του νεοπαγή Δήμου Ερυμάνθου.
Γενικά στοιχεία
Στο χωριό ανήκει και ο μικρός οικισμός των Μασουραίικων.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου