cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίκυ Βολωνάκη
Διεθνής καριέρα
Στις αρχές του 2011 η αθλήτρια αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της στην Ισπανία και συγκεκριμένα με τα χρώματα της Μπούργκος, στα πλαίσια της πρώτης τη τάξει κατηγορίας της χώρας. Η αποτυχία της ομάδας να εισέλθει στα play-off ανόδου οδήγησε και στη λύση της συνεργασίας τους ένα μήνα μετά. Το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς η Βολωνάκη υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Οριόν Γκαλντακάο, ομάδα που εδρεύει κοντά στο Μπιλμπάο, στα πλαίσια της ίδιας κατηγορίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου είχε αποδόση 9,9 πόντους και 3,2 ριμπάουντ σε 20 αγώνες.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα της ήταν η Κονκουέρο Ουέλβα, η οποία κέρδισε την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία των ισπανικών πρωταθλημάτων. Δύο μήνες μετά αποχώρησε από τη χώρα για να μεταβεί στη Σουηδία όπου θα συνεργαστεί με τη Σόλνα Βίκινγκς, στην οποία προπονητής είναι ο Κώστας Κεραμιδάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΑΝΟΓ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Α.Ε. Εσπερίδων Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αστέρα Εξαρχείων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΦΕΑ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπούργος Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σόλνα Βίκινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης αμερικανικών συλλόγων
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2002-03
Η διοργάνωση
Στην 61η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 2002-03 μετείχαν συνολικά 52 ομάδες (16 Α' εθνικής, 16 Β' εθνικής και 20 Γ' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Από τη σαιζόν αυτή καταργείται εκ νέου η προκριματική φάση των ομίλων κι έτσι υπήρξαν μόνο διπλοί νοκ άουτ αγώνες.
Στον τελικό έφτασαν μετά από 33 χρόνια ο ΠΑΟΚ και ο Άρης, σε μία επανάληψη του τελικού του 1970 κι ενώ ο Άρης ως τη στιγμή εκείνη δεν είχε άλλη συμμετοχή σε τελικό κυπέλλου. Τη φορά αυτή ο τελικός έγινε στο γήπεδο της Τούμπας (έδρα του ΠΑΟΚ) και όχι στο Καυτανζόγλειο, το οποίο ανακατασκευαζόταν την περίοδο εκείνη εν όψει των επερχόμενων Ολυμπιακών αγώνων. Για πρώτη φορά πάντως από το 1970 διεξήχθη τελικός στη Θεσσαλονίκη (εξαιρουμένου του πρώτου αγώνα του διπλού τελικού του 1992).
Στην πορεία του προς τον τελικό ο Άρης απέκλεισε διαδοχικά: Χανιά, Πατραϊκό, ΠΑΣ Γιάννινα, Εθνικό Αστέρα και Αιγάλεω, ενώ ο ΠΑΟΚ είχε περισσότερο δύσκολο έργο αποκλείοντας (και μάλιστα αήττητος) με τη σειρά του: Λεωνίδιο, Ολυμπιακό Βόλου, ΟΦΗ, Ολυμπιακό και ΑΕΚ.
Τελικά ο ΠΑΟΚ πήρε την άτυπη ρεβάνς, κερδίζοντας τον αντίπαλό του με το ίδιο σκορ της προ 33ετίας ήττας του, 1-0. Ο προπονητής του Άγγελος Αναστασιάδης έγινε ο μοναδικός που κατάφερε να κερδίσει κύπελλο με την ομάδα του τόσο ως ποδοσφαιριστής (1974), όσο και ως προπονητής.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2002-2003
Χειροκροτήματα (ταινία, 1944)
Πλοκή
Ένας διάσημος συνθέτης και θεατρώνης, ο Άλφα, βρίσκεται στη δύση της καριέρας του, γερασμένος και μακριά από την πρότερη δόξα και τα χειροκροτήματα του κοινού για τα τραγούδια και τα αστεία του. Γνωρίζει μια νεαρή ταλαντούχα τραγουδίστρια, την Νόρα. Την προσλαμβάνει στον θίασό του και, επειδή είναι παράφορα ερωτευμένος μαζί της, κάνει τα πάντα, όπως το να πουλήσει το σπίτι του, για να την αναδείξει σε πρώτο όνομα στο θέατρο. Έρχεται όμως η καταστροφή ένα βράδυ, όταν ανακαλύπτει ότι η Νόρα έχει σχέση με το νεαρό βιολιστή της ορχήστρας, τον Στέφανο.
Το πλήγμα γι' αυτόν είναι βαρύ. Εγκαταλείπει το θέατρο και κατρακυλά στην εξαθλίωση, καταλήγωντας να παίζει μουσική σε ταβέρνες προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Αλλά κάποια μέρα τα βήματά του τον φέρνουν στο θέατρο όπου η άλλοτε προστατευομένη του έχει γίνει διάσημη. Αγοράζει ένα εισιτήριο στη γαλαρία για να δει την παράσταση. Στη διάρκεια του έργου η Νόρα κάποια στιγμή τον διακρίνει μεταξύ των θεατών, και τον προσκαλεί να την συνοδεύσει στο πιάνο. Το πολυπληθές κοινό τον αναγνωρίζει και τον αποθεώνει. Ο ασθενικός γέροντας ανεβαίνει στη σκηνή, αλλά όταν τελειώνει το παίξιμο, δεν αντέχει τη συγκίνηση που του προκαλούν οι επευφημίες. Αφήνει πάνω στη σκηνή την τελευταία του πνοή, παίρνοντας μαζί του και τα τελευταία χειροκροτήματα.
Παρατηρήσεις
Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου τη νύχτα, λόγω οικονομίας στο ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς εξωτερικά πλάνα, στο στούντιο της Νόβακ - Ωρίων, που ήταν το τελειότερο της εποχής. Ο ίδιος ο Νόβακ υποστήριζε ότι πλέον το ελληνικό φιλμ δεν φοβάται τα "εσωτερικά γυρίσματα", διότι υπήρχε η πείρα του πώς επιτυγχάνεται ο κατάλληλος φωτισμός. Τα πλάνα με το κοινό γυρίστηκαν με προσκεκλημένους στις 28 Νοεμβρίου 1943 στον κινηματογράφο Ρεξ.
Στην ταινία ακούγονται πολλές γνωστές μελωδίες του πρωταγωνιστή, καθώς και το "Μόνο για σένα", που αποτελούσε το λάιτ μοτίβ. Μέχρι τα γυρίσματα εκείνα το όνομα της πρωταγωνίστριας παρέμενε μυστικό, ως ιδεώδης αποκάλυψη. Αρχικά, ο Τζαβέλλας είχε προσφέρει τον ρόλο αυτό στη Στέλλα Γκρέκα. Ο τότε σύζυγός της, όμως, Ορέστης Λάσκος την πίεσε να αρνηθεί, ώστε να παίξει στη δική του ταινία, τις Ραγισμένες καρδιές. Η πρεμιέρα δόθηκε την 1η Μαΐου 1944. Λίγο μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Αττίκ πέθανε από τις κακουχίες και τις στερήσεις της Κατοχής. Τα Χειροκροτήματα είναι η μοναδική του εμφάνιση στον κινηματογράφο.
106
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 106 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εκάλη (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Εκάλη μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλοΐσιος Άλτσχαϊμερ
Ο Αλοΐσιος Άλτσχαϊμερ (Aloysius " Alois" Alzheimer, συχνά αποδιδόμενο στα ελληνικά ως Αλτσχάιμερ), (14 Ιουνίου 1864 - 19 Δεκεμβρίου 1915) ήταν Γερμανός ψυχίατρος και νευροπαθολόγος, συνάδελφος και μαθητής του Emil Kraepelin. Ο Άλτσχαϊμερ παρουσίασε την πρώτη δημοσιευμένη περίπτωση πρo-γεροντικής άνοιας, την οποία ο Kraepelin θα προσδιόριζε αργότερα ως ασθένεια του Αλτσχάιμερ.
Βιογραφία
Ο Άλτσχαϊμερ γεννήθηκε στο Μαρκτμπράιτ (Marktbreit) της Κάτω Φραγκονίας στην Βαυαρία. Ο πατέρας του υπηρέτησε σε γραφείο συμβολαιογράφων. Ο Άλτσχαϊμερ φοίτησε στα πανεπιστήμια Ασάφενμπουργκ, Τύμπινγκεν, Βερολίνου, και Βίρτσμπουργκ. Αποφοίτησε σαν ιατρός από το πανεπιστήμιο του Βίρτσμπουργκ το 1887. Το επόμενο έτος πέρασε πέντε μήνες σε ίδρυμα με διανοητικά άρρωστες γυναίκες, προτού προσληφθεί στην Φρανκφούρτη σε ένα άσυλο διανοητικώς καθυστερημένων, το Städtische Anstalt für Irre und Epileptische (άσυλο για φρενοβλαβείς και επιληπτικούς), του οποίου κοσμήτορας ήταν τότε ο Γερμανός ψυχίατρος Σιόλι (Emil Sioli, 1852-1922).
Ένας άλλος νευρολόγος, ο Φραντς Νισλ (Franz Nissl, 1860-1919), άρχισε να εργάζεται στο ίδιο άσυλο με τον Άλτσχαϊμερ, με τον οποίο γνωρίζονταν. Ο Άλτσχαϊμερ ήταν ο συνιδρυτής και ο συνεκδότης του περιοδικού Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie. Πέρα από δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά δεν συνέγραψε δικό του βιβλίο.
thumb|left|Η Αουγκούστε Ντέτερ Το 1901 ο Άλτσχαϊμερ παρατήρησε μία ασθενή στο άσυλο της Φρανκφούρτης που ονομαζόταν Αουγκούστε Ντέτερ (Auguste Deter). Η ασθενής, 51 ετών, είχε παράξενα συμπτώματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένης απώλειας βραχυπρόθεσμης μνήμης και προσανατολισμού τόπου και χρόνου. Αυτή η ασθενής θα γινόταν το πάθος του Άλτσχαϊμερ κατά τη διάρκεια των ερχομένων ετών. Τον Απρίλιο του 1906 η Ντέτερ πέθανε και ο Άλτσχαϊμερ παρήγγειλε το αρχείο της ασθενούς και τον εγκέφαλό της στο Μόναχο, όπου εργαζόταν ο Kraepelin σε εργαστήριο. Μαζί με δύο Ιταλούς παθολόγους χρησιμοποίησε τις τεχνικές χρώσης για να προσδιορίσει τις πλάκες βήτα αμυλοειδούς και τις συσσωρεύσεις της χαρακτηριστικής για την νόσο Αλτσχάιμερ πρωτεΐνης Tau. Σε ομιλία του στις 3 Νοεμβρίου 1906 παρουσίασε για πρώτη φορά την βιοπαθολογία και τα κλινικά συμπτώματα της νόσου. . Το 1907 δημοσίευσε τα συμπεράσματά του σε άρθρο με τίτλο "Περί μιας ιδιόμορφης νόσου του εγκεφαλικού φλοιού" (Über eine eigenartige Erkrankung der Hirnrinde). Λόγω ευτυχών συγκυριών οι αρχικές προετοιμασίες μικροσκοπίων, στις οποίες ο Άλτσχαϊμερ βάσισε την περιγραφή της ασθένειας του, είχαν ανακαλυφθεί πριν μερικά χρόνια στο Μόναχο και τα συμπεράσματά του μπόρεσαν έτσι να επαναξιολογηθούν.
Από το 1911 η νεοπεριγραφείσα νόσος οδήγησε Ευρωπαίους παθολόγους στη διάγνωσή της σε ασθενείς στις ΗΠΑ.
Το τέλος
Τον Αύγουστο του 1912 ο Άλτσχαϊμερ αρρώστησε στο τραίνο καθ' οδόν για το πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου, όπου είχε μόλις διοριστεί ως καθηγητής της ψυχιατρικής τον Ιούλιο 1912. Πιθανότατα υπέστη μόλυνση από στρεπτόκοκκο, που εκδηλώθηκε ως ρευματικός πυρετός και οδήγησε βαθμιαία σε καρδιακή και νεφρική ανεπάρκεια, που έφεραν το 1915 ραγδαία επιδείνωση της υγείας του. Πέθανε από καρδιακή ανακοπή σε ηλικία μόλις 51 ετών στο Μπρέσλαου (τωρινό Βρότσλαβ) της Πολωνίας και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Φραγκφούρτης (Μάιν).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ψυχίατροι Κατηγορία:Γερμανοί νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Ιστορία της ψυχιατρικής
Μαθηματική λογική
Η μαθηματική λογική διαιρείται συχνά στα υποπεδία θεωρία συνόλων, θεωρία μοντέλων, θεωρία αναδρομής και θεωρία αποδείξεων και κατασκευαστικά μαθηματικά. Οι περιοχές αυτές μοιράζονται βασικά αποτελέσματα πάνω στη λογική, και ειδικά στην λογική πρώτου βαθμού και την ορισιμότητα.
Από τη γέννησή της, η μαθηματική λογική έχει συμβάλλει αλλά και ωθείται από τη μελέτη των θεμελίων των μαθηματικών. Η μελέτη αυτή ξεκίνησε στο τέλος του 19ου αιώνα με την ανάπτυξη των αξιωματικών πλαισίων για τη γεωμετρία, την αριθμητική και την ανάλυση. Στην αρχή του 20ού αιώνα διαμορφώθηκε από το πρόγραμμα του Ντάβιντ Χίλμπερτ για την απόδειξη της συνέπειας των θεμελιακών θεωριών. Η εργασία πάνω στη θεωρία συνόλων έδειξε ότι σχεδόν όλα τα συνηθισμένα μαθηματικά μπορούν να διατυπωθούν με βάση τα σύνολα, αν και υπάρχουν κάποια θεωρήματα που δεν μπορούν να αποδειχθούν στα συνήθη αξιωματικά συστήματα για τη θεωρία συνόλων. Η σύγχρονη μελέτη στα θεμέλια των μαθηματικών συχνά εστιάζει στο να θεσπίσει ποια κομμάτια των μαθηματικών μπορούν να διατυπωθούν σε συγκεκριμένα τυπικά συστήματα, και όχι στο να αναπτύξει θεωρίες από όπου αναπτύσσονται όλα τα μαθηματικά.
Ιστορία
Μαθηματική λογική ονομάστηκε από τον Τζουζέπε Πεάνο αυτό που αργότερα ονομάστηκε συμβολική λογική. Στην κλασσική της έκδοση, οι βασικές αρχές θυμίζουν τη λογική του Αριστοτέλη, γραμμένες όμως με συμβολικό τρόπο αντί για φυσική γλώσσα. Ορισμένοι από τους πιο φιλοσοφικούς μαθηματικούς έκαναν προσπάθειες να χειριστούν τις πράξεις της τυπικής λογικής με συμβολικό ή αλγεβρικό τρόπο, όπως ο Λάιμπνιτς και ο Λάμπερτ, αλλά οι προσπάθειές τους έμειναν άγνωστες και απομονωμένες. Ήταν ο Τζορτζ Μπουλ και ο Αύγουστος Ντε Μόργκαν, στο μέσο του 19ου αιώνα που παρουσίασαν ένα συστηματικό τρόπο μελέτης της λογικής. Το παραδοσιακό Αριστοτέλειο δόγμα της λογικής αναμορφώθηκε και συμπληρώθηκε, και από αυτή την εξέλιξη προέκυψε ένα επαρκές εργαλείο για τη μελέτη των θεμελιακών ιδεών των μαθηματικών. Θα ήταν παραπλανητικό να ισχυριστεί κανείς ότι οι θεμελιακές διαμάχες που υπήρχαν την περίοδο 199-1925 έχουν όλες λυθεί, αλλά η φιλοσοφία των μαθηματικών έχει διευκρινιστεί σε μεγάλο βαθμό από τη «νέα» λογική.
Η αρχική Ελληνική ανάπτυξη της λογικής έδωσε μεγάλη έμφαση στις μορφές των ισχυρισμών, ενώ η συμπεριφορά της τρέχουσας μαθηματικής λογικής μπορεί να συνοψιστεί ως η συνδυαστική μελέτη του περιεχομένου. Αυτό καλύπτει τόσο το συντακτικό όσο και την ερμηνεία, δηλαδή τόσο τη μορφή των εκφράσεων όσο και το νόημά τους. Στην επιστήμη υπολογιστών, εντελώς συντακτική μελέτη επιτρέπει σε μια συμβολοσειρά από μια τυπική γλώσσα να μετασχηματιστεί από ένα μεταγλωττιστή σε μια σειρά εντολών μηχανής. Η εννοιολογική μελέτη επιτρέπει σε έναν προγραμματιστή να επιλέξει ποιες συμβολοσειρές να χρησιμοποιήσει για να επιτύχει ένα συγκεκριμένο στόχο.
Κάποιες σημαντικές δημοσιεύσεις στη μαθηματική λογική περιέχουν το Begriffsschrift του Γκότλομπ Φρέγκε, τις Studies in Logic του Τσαρλς Πέιρς την Principia Mathematica του Μπέρτραντ Ράσσελ και του Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ και το On Formally Undecidable Propositions of Principia Mathematica and Related Systems του Κουρτ Γκέντελ.
Υποπεδία και εύρος
Η σύγχρονη μαθηματική λογική διαιρείται περίπου σε τέσσερις περιοχές: θεωρία συνόλων, θεωρία μοντέλων, θεωρία αναδρομής, και θεωρία αποδείξεων και κατασκευαστικά μαθηματικά. Κάθε μια από αυτές τις περιοχές έχει ιδιαίτερο αντικείμενο μελέτης, αν και πολλές τεχνικές και αποτελέσματα είναι κοινά. Τα σύνορα μεταξύ των πεδίων αυτών, και ακόμα μεταξύ της μαθηματικής λογικής και άλλων πεδίων των μαθηματικών δεν είναι πάντα καθαρά. Για παράδειγμα, το θεώρημα μη-πληρότητας του Γκέντελ όχι μόνο αποτελεί σταθμό στη θεωρία αναδρομής και τη θεωρία αποδείξεων, αλλά και έχει οδηγήσει στο θεώρημα Λόεμπ, το οποίο είναι σημαντικό στην τροπική λογική. Το μαθηματικό πεδίο της θεωρίας κατηγοριών χρησιμοποιεί πολλές τυπικές αξιωματικές μεθόδους που θυμίζουν αυτές που χρησιμοποιούνται στη μαθηματική λογική, αλλά η θεωρία κατηγοριών δεν θεωρείται συνήθως υποπεδίο της μαθηματικής λογικής.
Τυπική λογική
Στον πυρήνα της, η μαθηματική λογική χειρίζεται μαθηματικές έννοιες που εκφράζονται χρησιμοποιώντας τυπικά συστήματα λογικής. Τα συστήματα αυτά, αν και διαφέρουν σε πολλές λεπτομέρειες, μοιράζονται την κοινή ιδιότητα του να εξετάζουν μόνο εκφράσεις σε κάποια συγκεκριμένη τυπική γλώσσα. Το σύστημα της λογικής πρώτου βαθμού (first-order logic) έχει μελετηθεί περισσότερο λόγω της εφαρμογής του στα θεμέλια των μαθηματικών και λόγω των επιθυμητών του ιδιοτήτων. Μελετώνται επίσης εκφραστικότερες κλασσικές λογικές όπως η λογική δευτέρου βαθμού (second-order logic) ή η απειρική λογική (infinitary logic), αλλά και μη κλασσικές λογικές όπως, η διαισθητική λογική (intuitionistic logic).
Λογική πρώτου βαθμού
Η λογική πρώτου βαθμού είναι ένα συγκεκριμένο λογικό σύστημα. Η σύνταξή της περιέχει μόνο πεπερασμένες εκφράσεις ως καλά ορισμένες προτάσεις, ενώ η σημασιολογία της χαρακτηρίζονται από τον περιορισμό όλων των ποσοδεικτών σε κάποιο συγκεκριμένο πεδίo.
Το θεώρημα πληρότητας του Γκέντελ (Gödel 1929) θέσπισε την ισοδυναμία μεταξύ σημασιολογικών και συντακτικών ορισμών της λογικής συνέπειας στην πρωτοβάθμια λογική. Δείχνει ότι αν μια συγκεκριμένη πρόταση είναι αληθής σε κάθε μοντέλο που ικανοποιεί ένα συγκεκριμένο σύνολο αξιωμάτων, τότε θα πρέπει να υπάρχει πεπερασμένος συλλογισμός που συμπεραίνει την πρόταση από τα αξιώματα. Το θεώρημα συμπαγείας (compactness theorem) πρώτα εμφανίστηκε ως λήμμα στην απόδειξη του θεωρήματος πληρότητας του Γκέντελ, και χρειάστηκαν αρκετά χρόνια μέχρι να κατανοηθεί η σημασία του και να φτάσει να εφαρμόζεται τακτικά. Αναφέρει ότι ένα σύνολο προτάσεων έχει μοντέλο αν και μόνο αν κάθε πεπερασμένο υποσύνολο έχει μοντέλο, ή με άλλα λόγια ότι ένα ασυνεπές σύνολο από προτάσεις θα πρέπει να έχει κάποιο πεπερασμένο ασυνεπές υποσύνολο. Τα θεωρήματα πληρότητας και συμπαγείας επιτρέπουν εξελιγμένη ανάλυση της λογικής συνέπειας στην πρωτοβάθμια λογική, και την ανάπτυξη της θεωρίας μοντέλων, και αποτελούν βασικό λόγο για την διάδοση της λογικής πρώτου βαθμού στα μαθηματικά.
Τα θεωρήματα μη-πληρότητας του Γκέντελ (Gödel 1931) θεσπίζουν περεταίρω όρια στις πρωτοβάθμιες αξιωματικοποιήσεις. Το πρώτο θεώρημα μη πληρότητας αναφέρει ότι κανένα επαρκώς ισχυρό, αποτελεσματικό λογικό σύστημα δεν μπορεί να αποδείξει την συνέπεια του εαυτού του, παρά μόνο αν δεν είναι στην πραγματικότητα συνεπές. Λέγοντας αποτελεσματικό εννοούμε ότι είναι δυνατό να αποφασιστεί, δεδομένης μιας πρότασης στη γλώσσα του συστήματος, αν αυτή η πρόταση είναι αξίωμα. Όταν εφαρμόζεται στην πρωτοβάθμια λογική, το πρώτο θεώρημα μη πληρότητας συνεπάγεται ότι κάθε πρωτοβάθμια θεωρία που είναι αρκετά ισχυρή, συνεπής, και αποτελεσματική έχει μοντέλα που δεν είναι στοιχειωδώς ισοδύναμα. Αυτό είναι ισχυρότερος περιορισμός από αυτόν που τίθεται λόγω του θεωρήματος Λέβενχάιμ-Σκόλεμ. Το δεύτερο θεώρημα μη-πληρότητας εκφράζει ότι κανένα επαρκώς ισχυρό, συνεπές, αποτελεσματικό αξιωματικό σύστημα για την αριθμητική δεν μπορεί να αποδείξει την συνέπεια του εαυτού του, πράγμα που σημαίνει ότι το πρόγραμμα του Χίλμπερτ δεν γίνεται να υλοποιηθεί.
Θεωρία συνόλων
Η Θεωρία συνόλων είναι η μελέτη των συνόλων, τα οποία είναι αφηρημένες συλλογές από αντικείμενα. Πολλές από τις βασικές έννοιες της θεωρίας συνόλων όπως οι τακτικοί και οι πληθικοί αριθμοί, αναπτύχθηκαν άτυπα από τον Καντόρ πριν αναπτυχθούν τυπικές αξιωματικοποιήσεις της θεωρίας συνόλων. Η πρώτη τέτοια αξιωματικοποίηση, από τον Ζερμέλο (1908), επεκτάθηκε ελαφρώς για να γίνει η θεωρία συνόλων Ζερμέλο-Φράνκελ (ZF), η οποία είναι η πιο διαδεδομένη θεμελιώδης θεωρία για τα μαθηματικά.
Η υπόθεση του συνεχούς, που αρχικά προτάθηκε ως εικασία από τον Καντόρ, τέθηκε από τον Χίλμπερτ ως ένα από τα 23 του προβλήματα το 1900. Ο Γκέντελ έδειξε ότι η υπόθεση του συνεχούς δεν μπορεί να διαψευσθεί από τα αξιώματα της θεωρίας ZF (με ή χωρίς το αξίωμα επιλογής), αναπτύσσοντας το κατασκευάσιμο σύμπαν της θεωρίας συνόλων, στο οποίο η υπόθεση του συνεχούς πρέπει να ισχύει. Το 1963, ο Πωλ Κοέν έδειξε ότι η υπόθεση του συνεχούς δε μπορεί να αποδειχθεί από τα αξιώματα της θεωρίας συνόλων Ζερμέλο-Φράνκελ (Cohen 1966). Αυτό το αποτέλεσμα ανεξαρτησίας δεν έλυσε τελείως την ερώτηση του Χίλμπερτ, αφού θα μπορούσε νέα αξιώματα για τη θεωρία συνόλων να επιλύσουν την υπόθεση. Πρόσφατη εργασία στο αντικείμενο γίνεται πό τον Χιού Γούντιν, αν και η σημασία της δεν είναι ακόμα ξεκάθαρη (Woodin 2001).
Η σύγχρονη έρευνα στη συνολοθεωρία περιλαμβάνει τη μελέτη των μεγάλων πληθικών και προσδιορισμών. Οι μεγάλοι πληθικοί είναι πληθικοί αριθμοί με συγκεκριμένες ιδιότητες τόσο ισχυρές ώστε η ύπαρξή τους δεν αποδεικνύεται στην ZFC. Η ύπαρξη του μικρότερου δυνατού μεγάλου πληθικού που μελετάται συνήθως, ενός απροσπέλαστου πληθικού, ήδη συνεπάγεται την συνέπεια της ZFC. Παρ'όλο το ότι οι μεγάλοι πληθικοί έχουν υπερβολικά υψηλή πληθικότητα, η ύπαρξή τους έχει πολλές δυσχερείς συνέπειες για τη δομή της γραμμής των πραγματικών. Ο προσδιορισμός (determinacy) αναφέρεται στην πιθανή ύπαρξη επιτυχών στρατηγικών σε συγκεκριμένα παίγνια δύο παικτών (τα παίγνια τότε λέγονται προσδιορισμένα). Η ύπαρξη των στρατηγικών αυτών επηρεάζει δομικές ιδιότητες της γραμμής των πραγματικών και άλλων Πολωνικών χώρων.
Θεωρία μοντέλων
Η Θεωρία μοντέλων μελετά τα μοντέλα διάφορων τυπικών θεωριών. Εδώ θεωρία λέγεται το σύνολο από προτάσεις σε κάποια δεδομένη τυπική λογική και οπλισμό (signature), ενώ ένα μοντέλο είναι μια δομή που δίνει μια συγκεκριμένη ερμηνεία της θεωρίας. Η θεωρία μοντέλων είναι στενά συνδεδεμένη με την καθολική άλγεβρα, και αλγεβρική γεωμετρία, αν και οι μέθοδοι της θεωρίας μοντέλων εστιάζουν περισσότερο σε λογικές ανησυχίες από αυτά τα πεδία.
Το σύνολο όλων τον μοντέλων μιας δεδομένης θεωρίας λέγεται στοιχειώδης κλάση. Η κλασσική θεωρία μοντέλων επιχειρεί να ανακαλύψει τις ιδιότητες των μοντέλων σε κάποια στοιχειώδη κλάση, ή να ανακαλύψει εάν κάποιες κλάσεις από δομές αποτελούν στοιχειώδεις κλάσεις.
Η μέθοδος απάλειψης ποσοδεικτών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δείξει ότι ορίσιμα σύνολα σε συγκεκριμένες θεωρίες δεν μπορεί να είναι πολύ περίπλοκα. Ο Τάρσκι (1948) θέσπισε την απαλοιφή ποσοδεικτών για real-closed πεδία, αποτέλεσμα που επίσης δείχνει ότι η θεωρία πεδίων των πραγματικών αριθμών είναι αποκρίσιμο. (Παρατήρησε ακόμα ότι οι μέθοδοί του είναι εξίσου εφαρμόσιμες σε αλγεβρικά κλειστά πεδία με οποιουδήποτε χαρακτηριστικού.) Ένα υποπεδίο που αναπτύχθηκε από αυτό, ασχολείται με ο-ελάχιστες δομές.
Το θεώρημα κατηγορικότητας του Μόρλευ, που αποδείχθηκε από τον Μόρλευ το 1965, εκφράζει ότι αν μια θεωρία πρώτου βαθμού σε μια αριθμήσιμη γλώσσα είναι κατηγορική με μη μετρήσιμη πληθικότητα, δηλαδή όλα τα μοντέλα αυτής της πληθικότητας είναι ισομορφικά, τότε είναι κατηγορική σε όλες της μη μετρήσιμες πληθικότητες.
Μια προφανής συνέπεια της υπόθεσης του συνεχούς είναι ότι μια πλήρης θεωρία με λιγότερο από συνεχώς πολλά μη ισομορφικά αριθμήσιμα μοντέλα μπορεί να έχει μέχρι αριθμήσιμο αριθμό μοντέλων. Η εικασία του Βότ, λέει ότι αυτό είναι αληθές ακόμα και ανεξάρτητα από την υπόθεση του συνεχούς. Πολλές υποπεριπτώσεις της εικασίας αυτής έχουν αποδειχθεί.
Θεωρία αναδρομής
Η Θεωρία αναδρομής, ή θεωρία υπολογισιμότητας, μελετά τις ιδιότητες των υπολογίσιμων συναρτήσεων, και τους βαθμούς Τούρινγκ, που διαιρούν τις μη-υπολογίσιμες συναρτήσεις σε σύνολα που έχουν το ίδιο επίπεδο μη-υπολογισιμότητας. Η θεωρία αναδρομής επίσης περιέχει τη μελέτη της γενικής υπολογισιμότητας και ορισιμότητας. Αναπτύχθηκε από την εργασία των Αλόνζο Τσερτς και Άλαν Τούρινγκ στη δεκαετία του 1930, η οποία επεκτάθηκε σημαντικά από τον Κλέινι και τον Ποστ τη δεκαετία του 1940.
Η κλασσική θεωρία αναδρομής εστιάζει στην υπολογισιμότητα των συναρτήσεων από φυσικούς αριθμούς σε φυσικούς αριθμούς. Τα βασικά αποτελέσματα θεμελιώνουν μια εύρωστη κλάση από υπολογίσιμες συναρτήσεις με πολλούς ανεξάρτητους και ισοδύναμους χαρακτηρισμούς, με μηχανές Τούρινγκ, με λογισμό λάμδα, και άλλα συστήματα. Πιο προχωρημένα αποτελέσματα αφορούν την δομή των βαθμών Τούρινγκ και το πλέγμα των αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων.
Η γενικευμένη θεωρία αναδρομής επεκτείνει τις ιδέες της θεωρίας αναδρομής σε υπολογισμούς που δεν είναι πλέον απαραίτητα πεπερασμένοι. Περιλαμβάνει τη μελέτη της υπολογισιμότητας σε υψηλότερους τύπους αλλά και σε περιοχές όπως η υπεραριθμητική θεωρία και η θεωρία αναδρομής άλφα.
Η σύγχρονη έρευνα στη θεωρία αναδρομής περιλαμβάνει τη μελέτη εφαρμογών όπως η αλγοριθμική τυχαιότητα και θεωρία υπολογίσιμων μοντέλων, καθώς και νέα αποτελέσματα στην αμιγή θεωρία αναδρομής.
Αλγοριθμικά μη επιλύσιμα προβλήματα
Ένα σημαντικό υποπεδίο της θεωρίας αναδρομής μελετά την αλγοριθμική μη επιλυσιμότητα. Ένα πρόβλημα απόφασης είναι αλγοριθμικά άλυτο αν δεν υπάρχει υπολογίσιμη συνάρτηση η οποία, για οποιαδήποτε έκφανση του προβλήματος, επιστρέφει τη σωστή απόφαση. Τα αρχικά αποτελέσματα για την μη επίλυση, ανεπτυγμένα ανεξάρτητα από τους Τσερτς και Τούρινγκ το 1936, έδειξαν ότι το γενικό πρόβλημα απόφασης (Entscheidungsproblem) είναι μη επιλύσιμο αλγοριθμικά. Ο Τούρινγκ το απέδειξε δείχνοντας τη μη επιλυσιμότητα του προβλήματος τερματισμού, αποτέλεσμα που είχε τεράστιες επιπτώσεις τόσο στη θεωρία αναδρομής όσο και στην επιστήμη υπολογιστών
Υπάρχουν πολλά γνωστά παραδείγματα μη αποφασίσιμων προβλημάτων από τα συνήθη μαθηματικά. Το πρόβλημα λέξης για ομάδες αποδείχθηκε μη επιλύσιμο αλγοριθμικά από τον Νόβικοβ το 1955 και ανεξάρτητα από τον Μπουν το 1959. Το πρόβλημα του εργατικού κάστορα, διατυπωμένο από τον Ραντό το 1962, είναι άλλο ένα γνωστό παράδειγμα.
Το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ ζητούσε έναν αλγόριθμο που αποφασίζει αν μια πολυμεταβλητή πολυωνυμική εξίσωση με ακέραιους συντελεστές έχει ακέραια λύση. Περιορισμένη πρόοδος σ' αυτό επιτεύχθηκε από την Τζούλια Ρόμπινσον, τον Μάρτιν Ντέιβις και την Χίλαρι Πούτναμ. Η αλγοριθμική μη επιλυσιμότητα του προβλήματος αποδείχθηκε τελικά από τον Γιούρι Ματιγιασέβιτς το 1970.
Θεωρία αποδείξεων και κατασκευαστικά μαθηματικά
Θεωρία αποδείξεων είναι η μελέτη τυπικών αποδείξεων σε διάφορα συστήματα λογικής αναγωγής. Οι αποδείξεις αυτές αναπαριστώνται σαν τυπικές μαθηματικές οντότητες, διευκολύνοντας την ανάλυσή τους με μαθηματικές τεχνικές. Αρκετά συμπερασματικά συστήματα εξετάζονται συνήθως, όπως το συμπερασματικό σύστημα Χίλμπερτ, συστήματα φυσικής παραγωγής και ο λογισμός ακολουθητών που αναπτύχθηκε από τον Γκέντζεν.
Η μελέτη των κατασκευαστικών μαθηματικών, στο πλαίσιο της μαθηματικής λογικής, περιλαμβάνει τη μελέτη συστημάτων σε μη κλασσικές λογικές όπως η διαισθητική λογική, όπως και η μελέτη κατηγορηματικών συστημάτων. Από τους αρχικούς υποστηρικτές της κατηγορηματικότητας ήταν ο Χέρμαν Βέιλ, που έδειξε ότι είναι δυνατό να αναπτυχθεί ένα μεγάλο μέρος της πραγματικής ανάλυσης μόνο με κατηγορηματικές μεθόδους (1918).
Δεδομένου ότι οι αποδείξεις είναι εντελώς πεπερασμένες ενώ η αλήθεια σε μια δομή όχι, συνηθίζεται τα κατασκευαστικά μαθηματικά να δίνουν έμφαση στην αποδειξιμότητα. Η σχέση μεταξύ αποδειξιμότητας στα κλασσικά (μη κατασκευαστικά) συστήματα και αποδειξιμότητας σε διαισθητικά (ή κατασκευαστικά αντίστοιχα) συστήματα, είναι ειδικού ενδιαφέροντος. Αποτελέσματα όπως η αρνητική μετάφραση Γκέντελ-Γκέτζεν δείχνουν ότι είναι δυνατό να μεταφραστεί η κλασσική λογική σε διαισθητική λογική, επιτρέποντας κάποιες ιδιότητες της διαισθητικής λογικής να μεταφερθούν σε κλασσικές αποδείξεις.
Σχέση με την επιστήμη υπολογιστών
Υπάρχει μεγάλη σχέση μεταξύ της μαθηματικής λογικής και της επιστήμης υπολογιστών. Αρχικοί πρωτοπόροι της επιστήμης υπολογιστών, όπως ο Άλαν Τούρινγκ, ήταν επίσης μαθηματικοί και λογικοί.
Η μελέτη της σημασιολογίας (semantics) γλωσσών προγραμματισμού σχετίζεται με την τροπική λογική (modal logic), όπως και την τυπική επαλήθευση (formal verification) και πιο συγκεκριμένα τον έλεγχο μοντέλων (model checking). Ο ισομορφισμός Κάρρυ-Χάουαρντ μεταξύ αποδείξεων και προγραμμάτων σχετίζεται με τη θεωρία αποδείξεων. Η ενορατική λογική και η γραμμική λογική είναι σημαντικές σ' αυτό. Λογισμοί όπως ο λάμδα λογισμός και η συνδυαστική λογική (combinatory logic) μελετώνται τελευταία ως ιδεατές γλώσσες προγραμματισμού.
Η επιστήμη υπολογιστών συμβάλλει ακόμα στα μαθηματικά με την ανάπτυξη τεχνικών για τον αυτόματο έλεγχο ή και εύρεση αποδείξεων, όπως η αυτοματοποιημένη απόδειξη θεωρημάτων (automated theorem proving) και ο λογικός προγραμματισμός.
Σταθμός Κάντζας
Ο όρος Σταθμός Κάντζας μπορεί να αναφέρεται:
Ευκτήμων ο στρατηγός
Ο Ευκτήμων ο στρατηγός, προς διάκριση του ομώνυμου ρήτορα ήταν αρχαίος Αθηναίος στρατηγός που έδρασε στη περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου.
Κατά τη διάρκεια δε του πολέμου αυτού σε κάποιο μεσοστάδιο υπήρξε και "επώνυμος άρχων" των Αθηνών το 413 π.Χ..
Αναφορά σ΄ αυτόν γίνεται στο Πάριο μάρμαρο, στο θραύσμα που φυλάσσεται στην Οξφόρδη, με την ένδειξη 62.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Επώνυμοι άρχοντες
Ερνάνης
Ο Ερνάνης (Ernani) είναι όπερα σε 4 πράξεις του Ιταλού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι. Είναι γραμμένη πάνω σε ιταλικό λιμπρέτο του Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε βασισμένο σε ένα γαλλικό θεατρικό έργο του 1830, το Ερνάνης (ή Η τιμή της Καστίλλης) του Βίκτωρα Ουγκώ. Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας έγινε στο Θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας, το οποίο είχε παραγγείλει τη σύνθεσή της, στις 9 Μαρτίου 1844. Το 1904 ο Ερνάνης έγινε η πρώτη όπερα στην Ιστορία που ηχογραφήθηκε πλήρης. Ο Βέρντι χρειάσθηκε αρκετό χρόνο για να ανακαλύψει το κατάλληλο θέμα, καθώς συνεργαζόταν με τον άπειρο ακόμα Πιάβε στην επεξεργασία του ενός έργου του Ουγκώ μετά το άλλο, ώσπου να παραχθεί ένα αποδεκτό λιμπρέτο.
Ιστορικά στοιχεία
Μετά την επιτυχία του Ναμπούκο και των Λομβαρδών στην Α΄ Σταυροφορία, ο Βέρντι προσεγγίσθηκε από πολλές λυρικές σκηνές που ήθελαν να του παραγγείλουν μία όπερα για λογαριασμό τους. Αντί να συνθέσει μία ακόμα για τη Σκάλα του Μιλάνου, στράφηκε σε μία παραγγελία για δύο όπερες για την περίοδο 1843-1844 (μία από τις οποίες θα ήταν τελικά οι Λομβαρδοί) από τον προέδρο του Λα Φενίτσε της Βενετίας, μαρκησίου Νάννι Μοτσενίγκο.
Ωστόσο, ο Βέρντι θα επέμενε στους όρους του: Η αμοιβή του να του καταβαλλόταν μετά την πρώτη παράσταση, και όχι την τρίτη όπως πρότεινε ο Μοτσενίγκο, καθώς θυμόταν τι είχε συμβεί στο Μια μέρα βασιλιάς που είχε πραγματοποιήσει μόνο μία παράσταση. Επίσης, να επιλέξει το δικό του θέμα και λιμπρετίστα.
Αρκετά ήταν τα θέματα που εξέτασε ο Βέρντι, όπως π.χ. το θέμα της «έμμετρης ιστορίας» Ο κουρσάρος του Λόρδου Βύρωνα, αλλά ο κατάλληλος βαρύτονος δεν ήταν διαθέσιμος. Για θέμα σχετικό με την ενετική οικογένεια Φόσκαρι, βρήκε ότι ήταν απαγορευμένο από τη λογοκρισία προκειμένου να αποφευχθεί η ενόχληση κάποιου από τους απογόνους της, που τότε ακόμα ζούσαν στη Βενετία. Αμφότερα πάντως τα θέματα θα γίνονταν μεταγενέστερα όπερες του Βέρντι (Ο πειρατής και Οι δύο Φόσκαρι).
Τότε έλαβε ξαφνικά ένα χειρόγραφο από τον άγνωστό του Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε, φίλο του γραμματέα της «Λα Φενίτσε» Μπρέννα, που πρότεινε μία όπερα, τον Κρόμβελλ, βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Βίκτωρα Ουγκώ, το οποίο είχε αρχίσει να γράφει σε στίχους. Ο Μοτσενίγο βεβαίωσε τον συνθέτη για τη θεατρική αίσθηση του Πιάβε και έτσι συμφωνήθηκε να προχωρήσουν. Μέχρι την έγκρισή της από το συμβούλιο της «Φενίτσε» είχε μετονομασθεί σε A. Κάμερον, μία ιστορία τοποθετήμενη πριν τη στέψη του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Αγγλίας. Ο Βέρντι ξεκαθάρισε στον Πιάβε τι ήθελε ως θεατρική εμπειρία: «...Ας έχουμε όσο το δυνατό λιγότερες λέξεις [.....] Θυμηθείτε πως η συντομία δεν είναι ποτέ ελάττωμα [....] Αλλά επιμένω στη συντομία επειδή αυτό θέλει το κοινό...».
Η ιδέα για τον Ερνάνη
Το λιμπρέτο του Κρόμβελλ έφθανε από τον Πιάβε τμηματικά και ο Βέρντι το έβαλε στην άκρη μέχρι να έχει στη διάθεσή του το πλήρες κείμενο. Ωστόσο, όταν ο συνθέτης και ο πρόεδρος της «Λα Φενίτσε» συναντήθηκαν στη Βενετία στα τέλη Αυγούστου, ο Βέρντι εξέφρασε κάποια δυσαρέσκεια για το λιμπρέτο. Τότε, η αδιάφορη αναφορά από τον Μοτσενίγκο στο επιτυχημένο δράμα του Ουγκώ Ερνάνι ως ιδέα για ένα λιμπρέτο αιχμαλώτισε τη φαντασία του Βέρντι, όπως φαίνεται σε μία επιστολή που έγραψε στον Μοτσενίγκο στις αρχές Σεπτεμβρίου, όπου εξέφραζε ανησυχίες για τον Κάμερον, αλλά σημείωνε ότι υπαίτιο ήταν «το θέμα και όχι ο ποιητής». Συνέχιζε ως εξής:
Από το θεατρικό έργο στην όπερα
Ωστόσο, ο Πιάβε δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος από αυτή την εξέλιξη των πραγμάτων και αισθανόταν ότι μία όπερα βασισμένη στον Ερνάνι δεν θα μπορούσε να ανεβεί στη σκηνή. Για παράδειγμα, η πρώτη εμφάνιση του βασιλιά στο έργο ήταν μέσα από ένα ντουλάπι, όπου κρυβόταν μετά την άφιξή του και πριν συναντήσει την Ελβίρα. Κρυφακούει έτσι τον διάλογο μεταξύ της Ελβίρας και του Ερνάνι προτού τελικά αποκαλυφθεί. Αλλά το συμβούλιο της «Φενίτσε» ενέκρινε την ιδέα και ο λιμπρετίστας αποζημιώθηκε, ενώ θα κρατούσε και τον Κάμερον για περίπτωση «ατυχήματος». Η όπερα, όπως εξελίχθηκε σε συμπυκνωμένη μορφή, και με τον αρχικό τίτλο Ντον Ρουί Γκόμεζ ντε Σίλβα, πλησίασε στο «να αντανακλά τον μοναδικό χαρακτήρα του μητρικού δράματος», καθώς ο Βέρντι ήθελε να παραμείνει όσο εγγύτερα ήταν δυνατό στο αρχικό δράμα.
Παρότι ο Βέρντι είχε συμφωνήσει να προσπαθήσει να βάλει ρόλο για την κοντράλτο Καρολίνα Βιέττι όταν η όπερα ήταν ο Κάμερον, εναντιώθηκε στην ιδέα να κάνει τον πρώτο ρόλο στον Ερνάνη κοντράλτο. Με την έγκριση του λιμπρέτο από τη λογοκρισία της αστυνομίας της Βενετίας, ο Βέρντι ήταν σε θέση να μείνει ακλόνητος και τελικά να πάρει αυτό που ήθελε: μία υψίφωνο, ένα τενόρο, ένα βαρύτονο και ένα βαθύφωνο. Πάντως, οι δυσκολίες του Βέρντι με τους τραγουδιστές δεν είχαν τελειώσει.
Η χειμερινή περίοδος άνοιξε με τους Λομβαρδούς τον Δεκέμβριο του 1843: ήταν σκέτη καταστροφή, με απαίσια απόδοση του τενόρου Ντομένικο Κόντι. Δύο άλλες όπερες είχαν μία εξίσου κακή αποδοχή από το κοινό. Ο Βέρντι, έχοντας ακούσει για έναν άλλο τενόρο, τον Βιτάλι, ως πιθανό αντικαταστάτη, έθεσε ένα τελεσίγραφο: είτε να ελευθερωθεί από το συμβόλαιό του, είτε να μπει ο Κάρλο Γκουάσκο στον ρόλο του Ερνάνη. Με την πρεμιέρα προγραμματισμένη για τον Μάρτιο, δύο τελικά εμπόδια ξεπεράστηκαν: ο βαθύφωνος Ρόζι είχε εξαφανισθεί από τα σχέδια ως ντε Σίλβα, αλλά αντικαταστάθηκε από τον Μέινι, που αποσύρθηκε με τη σειρά του επειδή βρήκε τον ρόλο πολύ χαμηλό. Τότε ο Βέρντι ανέθεσε τον ρόλο σε ένα μέλος της χορωδίας, τον βαθύφωνο Αντόνιο Σέλβα, που ξεκίνησε έτσι μία διακεκριμένη σταδιοδρομία. Και, παρά τα παράπονα της υψιφώνου Sophie Löwe, τελικά ήταν στην τελική τριάδα.
Ο Βέρντι και το θέατρο
Ο Budden σημειώνει τα ακόλουθα για την ειδική σχέση ανάμεσα σε αυτή την όπερα και το έργο του Ουγκώ:
...Από την πρώτη σκηνή το πνεύμα του Ουγκώ είναι παρόν. Ο Βέρντι ήταν μέρος του νεανικού κοινού στο οποίο κυρίως απευθυνόταν το θεατρικό έργο. Η ενέργεια των ιαμβικών εξάμετρων στίχων του Ουγκώ αντανακλάται στο πνεύμα της μουσικής του Βέρντι, που έχει πολύ περισσότερη δύναμη από οτιδήποτε είχε γράψει μέχρι τότε. Ο Βίκτωρ Ουγκό, θα έλεγε κανείς, ήταν καλός για τον Βέρντι: Είναι σημαντικό ότι αμφότερες οι όπερες που βάσισε σε θεατρικά έργα του Ουγκώ (η άλλη είναι ο Ριγκολέττο) υπήρξαν σταθμοί στη σταδιοδρομία του.
Ο συνθέτης, σε ένα γράμμα του προς τον Μπρέννα, συνοψίζει τη δική του αίσθηση για το θέατρο, για το τι πιάνει και το τι όχι. Γράφτηκε την εποχή που ο Πιάβε ήταν δυσαρεστημένος για τη μεταβολή από το αρχικό του λιμπρέτο σε αυτό του Ερνάνι, και ο Βέρντι ζητά από τον Μπρέννα να μεταδώσει τις σκέψεις του στον Πιάβε:
Εκείνο που κάνει ο Βέρντι είναι ότι παίρνει τον έλεγχο όλων των πλευρών του έργου, μαζί και της συμπτύξεως του μακρόσυρτου θεατρικού έργου στις 4 πράξεις της όπερας. (Οι τρεις πρώτες πράξεις του δράματος του Ουγκώ έγιναν η πρώτη πράξη της όπερας.) Το να επιτρέψει στον λιμπρετίστα να γράψει τους στίχους του όπως θέλει, «αυτό θα είχε διαιωνίσει σε μία περιορισμένη μορφή τον διχασμό λέξεων-μουσικής από τον οποίο ήθελε ακριβώς να ξεφύγει ο Βέρντι. Η επιθυμία του συνθέτη να αναλάβει κάθε πλευρά της όπερας υποδηλώνει ότι είχε τη δύναμη να αποφασίζει ποιο βάρος να δώσει στο κείμενο και στη μουσική, αντιστοίχως, ανάλογα με τη στιγμή της δράσης.
thumb|right|225px|Μετά το ομώνυμο πρόσωπο, στο κέντρο του δράματος του Ερνάνη βρίσκεται ο νεαρός Κάρλος, ο μετέπειτα Αυτοκράτορας [[Κάρολος Κουίντος, εδώ σε πίνακα του Μπέρναρντ βαν Όρλεϋ.]]
Πράξη Α΄
Τα βουνά της Αραγωνίας Οι ληστές ζητούν να μάθουν την αιτία για τη θλίψη του Ερνάνη. (Χορωδία: Eviva! Beviam! Beviam! / «Στην υγειά σου πίνουμε» και Ernani pensoso! / «Ερνάνη, τόσο θλιμμένος;»). Ο Ερνάνης αποκρίνεται (ρετσιτατίβο: «Ευχαριστώ, αγαπητοί φίλοι» - καβατίνα: Come rugiada al cespite / «Καθώς το άνθος γυρίζει προς τον ήλιο») ότι αγαπά την Ελβίρα, η οποία πρόκειται να παντρευτεί παρά τη θέλησή της τον γέρο Γκόμεζ ντε Σίλβα (Ο tu che l'alma adora). Ζητά από τους ληστές να την απαγάγουν.
Το δωμάτιο της Ελβίρας
Η Ελβίρα ανησυχεί για τον επικείμενο γάμο της («Τώρα βυθίζεται ο ήλιος και ο Σίλβα δεν επιστρέφει» - καβατίνα: Ernani, Ernani involami / «Ερνάνη, Ερνάνη, σώσε με») καθώς υπηρέτες παραδίδουν γαμήλια δώρα του Σίλβα προς αυτή. Η Ελβίρα επιβεβαιώνει τον έρωτά της για τον Ερνάνη (Tutto sprezzo che d'Ernani / «Περιφρονώ το καθετί που δεν μιλά στην καρδιά μου για τον Ερνάνη»). Ο βασιλιάς Κάρλο(ς) εισέρχεται μεταμφιεσμένος ως χωρικός, αλλά η Ελβίρα τον αναγνωρίζει και απορρίπτει τον έρωτά του. Ο βασιλιάς αποφασίζει να χρησιμοποιήσει βία και εκείνη αρπάζει ένα μαχαίρι, αλλά ξαφνικά εμφανίζεται ο Ερνάνης και τον σταματά (τριωδία: «Φίλος έρχεται γρήγορα σε βοήθειά σου»). Ο Κάρλος αναγνωρίζει τον Ερνάνη ως τον ηγέτη των ληστών. Ο Ερνάνης αποκρίνεται πως ο Κάρλος του έχει ληστέψει τη γη του και τον έχει αναγκάσει σε μία ζωή ληστείας. Καθώς προκαλεί τον Κάρλος σε μονομαχία, ο Σίλβα εμφανίζεται και βλέπει τον Ερνάνη (καβατίνα του Σίλβα: «Δυστυχισμένε άνδρα! Νόμισες πως αυτή η γυναίκα... ήταν δική σου»).
Ο Ερνάνης ζητά να μονομαχήσει και με τους δύο όταν πλησιάζει ο Ντον Ρικάρντο και αναγνωρίζει τον βασιλιά. Ο Ερνάνης ψιθυρίζει στην Ελβίρα να ετοιμαστεί να διαφύγει.
Πράξη Β΄
Αίθουσα στο μέγαρο του Σίλβα
Ο Ερνάνης μπαίνει μεταμφιεσμένος ως προσκυνητής. Ζητά καταφύγιο, το οποίο του παρέχει ο Σίλβα, και μετά μαθαίνει από τον Σίλβα ότι πρόκειται να τελέσει τους γάμους του με την Ελβίρα, η οποία πιστεύει πως ο Ερνάνης είναι νεκρός. Ο Ερνάνης αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα στην Ελβίρα και εκείνη τον πληροφορεί ότι σχεδίαζε να αυτοκτονήσει μέσα στον ναό (διωδία: Ah, morir potessi adesso / «Ω, αν μπορούσα να πεθάνω τώρα»). Ο Σίλβα μπαίνει εκείνη τη στιγμή, ανακαλύπτει το ζεύγος, αλλά συμφωνεί να προστατεύσει τον Ερνάνη από τον βασιλιά, πράγμα για το οποίο ο Ερνάνης θα του χρωστά αιώνιο χρέος. (τριωδία: No, vendetta piu tremenda / «`Οχι, θέλω να κρατήσω μια τρομερότερη εκδίκηση»). Ο Κάρλος φθάνει και ζητά να μάθει γιατί ο πύργος είναι έρημος. Ο Σίλβα αρνείται να παραδώσει τον Ερνάνη (άρια του Κάρλος: Lo vedremo, veglio audace / «Θα δούμε, τολμηρέ γέρο») και οι άνδρες του Ντον Κάρλος δεν μπορούν να ανακαλύψουν πού κρύβεται. Ο Σίλβα κρατά τον λόγο του, ακόμα και όταν ο βασιλιάς παίρνει την Ελβίρα ως όμηρο. Ο Σίλβα ελευθερώνει τον Ερνάνη και μετά τον προκαλεί σε μονομαχία! Ο Ερνάνης αρνείται να μονομαχήσει, αλλά ενώνεται με τον Σίλβα στα σχέδιά του να ελευθερώσει την Ελβίρα από τον βασιλιά. Ο Ερνάνης ορκίζεται να εμφανισθεί όταν τον καλέσει με το βούκινο ο Σίλβα, οπουδήποτε και αν βρίσκεται εκείνη την ώρα (Odi il voto ο grande Iddio / «Ω Θεέ, άκου τον όρκο»),
Πράξη Γ΄
thumb|225px|Το ιερό και τάφος του Καρλομάγνου στον καθεδρικό ναό του `Ααχεν. Ο τάφος του Καρλομάγνου στο `Ααχεν
Ο Κάρλος επισκέπτεται τον τάφο του Αυτοκράτορα Καρλομάγνου (Κάρλος ο Μέγας), του οποίου ο διάδοχος, ο νέος Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του γερμανικού έθνους, εκλέγεται από αντιπροσώπους των διάφορων χωρών. Ο Κάρλος αποφασίζει να αλλάξει ζωή αν εκλεγεί σε αυτό το αξίωμα (καβατίνα: Oh, de'verd'anni miei/ «Ω, τα όνειρα και οι αυταπάτες της νιότης μου»). Κρυμμένος πίσω από το ταφικό μνημείο, κρυφακούει μία συνάντηση συνωμοτών, μεταξύ των οποίων ο Σίλβα και ο Ερνάνης. Ο Ερνάνης ορκίζεται να δολοφονήσει τον Κάρλος. Η συνωμοσία ανατρέπεται όταν οι ακόλουθοι του Κάρλος μπαίνουν και αιφνιδιάζουν τους συνωμότες. Ο βασιλιάς διατάζει την εκτέλεση όλων των προδοτών ευγενών. Ο Ερνάνης κάνει ένα βήμα μπροστά, ανακοινώνοντας ότι πρέπει και εκείνος να πεθάνει: δεν είναι ένας απλός ληστής, αλλά ο Δον Χουάν της Αραγωνίας, του οποίου τα εδάφη έχουν κατασχεθεί. Η Ελβίρα ικετεύει για έλεος για τον αγαπημένο της, οπότε ο Κάρλος, σε μία ξαφνική αλλαγή διαθέσεως, τους συγχωρεί και θέτει το χέρι της Ελβίρας μέσα σε εκείνο του Ερνάνη.
Πράξη Δ΄
Το κάστρο του Ερνάνη
Η Ελβίρα και ο Ερνάνης έχουν μόλις παντρευτεί, όταν, προς ταραχή και φόβο του, ο Ερνάνης ακούει ένα βούκινο. Ο Σίλβα φθάνει και σιωπηλά βάζει στο χέρι του Ερνάνη ένα εγχειρίδιο (μαχαίρι). Ο Ερνάνης ζητεί λίγο χρόνο για «ρουφήξει από το κύπελλο του έρωτα» (Ascolta, ascolta un detto ancor/ «`Ακου, μόνο μία λέξη...») αλλά, κατηγορηθείς από τον Σίλβα ως δειλός, ο Ερνάνης κρατά τον όρκο του και μαχαιρώνει τον εαυτό του στην καρδιά (τριωδία με τον Σίλβα: E' vano, ο donna, il piangere, e vano / «Ο θρήνος σου είναι μάταιος, γυναίκα»). Ο Ερνάνης πεθαίνει στα χέρια της Ελβίρας, λέγοντάς της να ζήσει.
Ενορχήστρωση
Η μουσική του Ερνάνη είναι γραμμένη για ένα πίκολο, 1 φλάουτο, 2 όμποε, 2 κλαρίνα, 1 μπάσο κλαρίνο, 2 φαγκότα, 4 κόρνα, 2 τρομπέτες, 3 τρομπόνια, 1 τσιμπάσο, μία άρπα, τυμπάνια, μπάσο τύμπανο και κύμβαλα, ταμπούρο, ορχήστρα επί σκηνής (με μπάσο τύμπανο), 1 κόρνο και 6 τρομπέτες στα παρασκήνια, και έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας.
Μουσική
Σημειώνοντας ότι η δραματική δομή αυτής της όπερας «έφερε μία νέα θεώρηση των παγιωμένων μορφών της ιταλικής όπερας, ιδιαίτερα μια επέκταση και εμπλουτισμό της σόλο άριας και της διωδίας μαζί με μία πιο ευέλικτη προσέγγιση στις μουσικές ακολουθίες που δένουν μαζί λυρικά κομμάτια», ο Ρότζερ Πάρκερ συνεχίζει δηλώνοντας ότι τη μεγαλύτερη σημασία είχε «η συνεκτική αίσθηση του Βέρντι για τη μείζονα ρητορική του δράματος, ο αυξανόμενος έλεγχός του πάνω στη δυναμική ολόκληρων πράξεων αντί ολόκληρων σκηνών. Από αυτή την άποψη, η Γ΄ Πράξη του Ερνάνη θέτει ένα επιβλητικό πρότυπο συνοχής, που σπάνια βρήκε το ισάξιό του μέχρι τις όπερες της δεκαετίας του 1850.»
Ωστόσο, είναι ο συγγραφέας Γκαμπριέλε Μπαλντίνι αυτός που, το 1980, επισημαίνει ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της δραματικής και μουσικής δομής του Ερνάνη, τη σύλληψη των ανδρικών φωνητικών αρχετύπων. Ο Μπαλντίνι γράφει για τις μουσικές συγκρούσεις που εσωκλείει το δράμα ως αποτέσμα της χρήσεως ορισμένων τύπων φωνής:
Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η βαθύτερη φωνή [ο βαθύφωνος, ντε Σίλβα] είναι η «πιο απόμακρη, και έτσι η σχέση του είναι η ψυχρότερη και πιο απόμακρη». Ο βαρύτονος [ο βασιλιάς ντον Κάρλο] «κατορθώνει να πλησιάσει λίγο περισσότερο, παρότι έμμεσα και με αμφιλεγόμενο τρόπο», ενώ ο Μπαλντίνι σημειώνει ότι είναι η υψηλότερη ανδρική φωνή [ο τενόρος Ερνάνης] αυτή που «φθάνει σε μία σχέση που, αν δεν είναι πλήρης [....], είναι τουλάχιστον αμοιβαία επί μακρό χρονικό διάστημα».
Τελικώς, ενώ ο Μπαλντίνι συμφωνεί με τον Πάρκερ ότι η Γ΄ Πράξη είναι η ισχυρότερη («κατά τη γνώμη μου σημειώνει την πρώτη φορά που ο Βέρντι έκλεισε μέσα σε ένα μάλλον εκτεταμένο μουσικό χώρο, περίπου 25 λεπτά, μία τέλεια δομική μονάδα» ), απηχεί και τις απόψεις των Budden και De Van όταν επισημαίνει τη σημασία του ανοίγοντος θέματος του κόρνου, που επανέρχεται σε όλη την όπερα και καταλήγει με την τελική κλήση του βούκινου.
Ηχογραφήσεις
Η πρώτη πλήρης ηχογράφηση όπερας στην Ιστορία ήταν η ηχογράφηση του Ερνάνη το 1904 σε 40 δίσκους μονής πλευράς από τη His Master's Voice στην Αγγλία. Ανάμεσα στις μεταγενέστερες ηχογραφήσεις είναι και οι παρακάτω:
2514 Ταϊγιουάν
Ο Ταϊγιουάν (Taiyuan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,683. Ανακαλύφθηκε το 1964 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την κινεζική πόλη Ταϊγιουάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ταϊγιουάν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ταιγιουαν
Ραούλ Χάουσμαν
Ο Ραούλ Χάουσμαν (Raoul Hausmann, 12 Ιουλίου 1886 - 1 Φεβρουαρίου 1971) ήταν Αυστριακός καλλιτέχνης, γεννημένος στη Βιέννη. Συνδέθηκε με το κίνημα του ντανταϊσμού και αποτέλεσε και ηγετική φυσιογνωμία της ομάδας των ντανταϊστών στο Βερολίνο.
Ασχολήθηκε κυρίως με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη φωτογραφία. Θεωρείται ο εμπνευστής της τεχνικής του φωτομοντάζ, καθώς και του είδους των φωνητικών ποιημάτων που χρησιμοποίησαν ευρέως οι ντανταϊστές. Μετά το 1930 ασχολήθηκε ενεργά με τη φωτογραφία ενώ την περίοδο 1959-1964 αφοσιώθηκε περισσότερο στη ζωγραφική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ντανταϊσμός
ΦΚ Ρουέν
Η Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Ρουέν 1899 (ή απλώς ΦΚ Ρουέν) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, με έτος ίδρυσης το 1899 και με έδρα την πόλη Ρουέν, στην Άνω-Νορμανδία.
Από τα πρώτα της χρόνια, η ομάδα κατάφερε να επιβληθεί ως η κυριότερη αντίπαλος στη Νορμανδία της Χάβρης ΑΚ, μία εκ των κορυφαίων ομάδων στη Γαλλία εκείνη την εποχή. Υπό την ηγεσία του προέδρου-ιδρυτή της Ρομπέρ Ντιοσόν, η ΦΚ Ρουέν εγκαταστάθηκε, από τη δεκαετία του 1910 κιόλας, σε κανονικό γήπεδο ποδοσφαίρου, το « Bruyères » (μελλοντικό Σταντ Ρομπέρ-Ντιοσόν), ενώ έφτασε ως την τελική φάση του Γαλλικού Πρωταθλήματος του 1913 και του Κυπέλλου Γαλλίας το 1925.
Σημαία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
right|thumb|Η σημαία της ΤΔΒΚΗ σημαία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) βασίζεται στα φερώνυμα σύμβολα στη σημαία της Τουρκίας δηλαδή στα χρώματα της τουρκικής σημαίας τα σύμβολά της. Στη σημαία του ψευδοκράτους υπάρχουν δύο κόκκινες οριζόντιες λωρίδες ανά μία στο άνω και στο κάτω μέρος. Επίσης, η ορθία ημισέληνος και το αστέρι φέρονται στο μέσον με κόκκινο χρώμα.
Η σημαία επιλέχθηκε έπειτα από διαγωνισμό.
ΦΚ Ρουέν
Το 1933, οι δύο μεγάλοι σύλλογοι της Άνω-Νορμανδίας επέλεξαν να γίνουν επαγγελματικοί και εντάχθηκαν, έτσι, στη Β’ Εθνική Κατηγορία της Γαλλίας. Οι Rouennais κατέκτησαν τη διοργάνωση το 1936, παίρνοντας έτσι την άνοδο για την ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, όπου και κατέλαβαν δύο φορές την τέταρτη θέση. Η ομάδα της Ρουέν μετρούσε, τότε, στις τάξεις της πολλούς διεθνείς με τη Γαλλία και την Αυστρία, μεταξύ των οποίων και ο Ζαν Νικολά, πρώτος σκόρερ της Εθνικής. Νικήτρια του γαλλικού πρωταθλήματος το 1945 (ένας τίτλος που δεν έχει αναγνωριστεί από την Ομοσπονδία), η ομάδα γνώρισε μια χρυσή περίοδο τη δεκαετία του 1960, όταν τερμάτισε δύο φορές στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος και αντιμετώπισε την Άρσεναλ στη φάση των 16 του Κυπέλλου Εκθέσεων της σεζόν 1969-1970. Οι « Diables Rouges », όπως αποκαλούνται λόγω του χρώματος της εμφάνισής τους, συμμετείχαν επί 19 σεζόν στο πρωτάθλημα της Α’ Κατηγορίας.
Ούσα αποδυναμωμένη από τις συχνές οικονομικές της δυσκολίες, που ανάγκασαν τον Δήμο της Ρουέν να επέμβει πάνω από μία φορά, η ΦΚ Ρουέν υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Γ’ Κατηγορία το 1986, μετά από δύο συνεχόμενους υποβιβασμούς. Παρά τη θέληση και το όραμα των διοικούντων της, η ομάδα, έκτοτε, αδυνατεί να επανέλθει στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η τραγική κατάληξη της σεζόν 1992-1993, που βρήκε τους Rouennais να χάνουν την άνοδο, που είχαν σχεδόν εξασφαλισμένη, σήμανε την απαρχή ενός κατήφορου : υποβιβασμένη το 1994, αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν, αναγκαζόμενη, ως αποτέλεσμα, να της αφαιρεθεί το επαγγελματικό τηγς καταστατικό και να υποβιβαστεί στη Νασιονάλ 2, την Δ’Κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Μια νέα απόσυρση από το πρωτάθλημα το 1997, βύθισε την ομάδα της Άνω-Νορμανδίας στο CFA2. Τη σεζόν 2003-2004, οι Rouennais πραγματοποίησαν μια σύντομη παρουσία στη Λιγκ 2, και στη συνέχεια επέστρεψαν στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας. Μετά από τέσσερεις σεζόν σε αυτό το επίπεδο, η ΦΚ Ρουέν προβιβάστηκε το 2009 στη Νασιονάλ, όπου αγωνίζεται έκτοτε, με την ελπίδα μιας μόνιμης επιστροφής στη Λιγκ 2.
Σημαία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκ Κατηγορία:Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
ΦΚ Ρουέν
Από τις 24 Μαΐου 2012, πρόεδρός της είναι ο Τιερί Γκραντουρκό.
Οι απαρχές της ΦΚΡ (1899-1933)
Κατά το 1896, η Άνω-Νορμανδία δεν μετρούσε παρά ελάχιστες ποδοσφαιρικές ομάδες, μεταξύ των οποίων η ΑΚ Χάβρη (η « HAC ») και η ΦΚ Ντιεπουά. Ένας έμπορος από τη Ρουέν, ο Μ. Γουίλινγκ, ο οποίος είχε μόλις επιστρέψει από την Αγγλία, εισήγαγε με τη σειρά του την πρακτική του ποδοσφαίρου στην πόλη, σε μια εποχή, κατά την οποία, υπήρχε μονάχα το ράγκμπι ως άθλημα (οι Francs-Joueurs του Lycée Corneille αθλούνταν στο ράγκμπι από το 1890 ). Με τη βοήθεια του Μ. Μαρεσάλ, ίδρυσε μια πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα, με την ονομασία « Football Club Rouennais », στην οποία ήρθαν να προστεθούν και δύο άλλες ομάδες της ευρύτερης περιοχής : η ΟΣ Σοτβιγιέζ και η Ουνιόν Σπορτίβ Ρουεναίζ, η οποία είχε ιδρυθεί από μαθητές της Ανωτάτης Σχολής της Ρουέν (μεταξύ των οποίων οι Ρομπέρ Ντιοσόν, Υράρ και Κουζινάρ).
thumb|Η ομάδα της ΦΚ Ρουενναί το 1913. Ώστε να είναι σε θέση να ανταγωνιστούν τις καλύτερες ομάδες της περιοχής, οι τρεις αυτές ομάδες αποφάσισαν να συγχωνευτούν σε μία ενιαία : στις 10 Ιουλίου 1899, ο περιφερειάρχης της Σεν Ανφεριέρ υπέγραψε τη «γέννηση» του σωματείου « Φουτμπόλ Κλαμπ Ρουενναί », το οποίο ήταν επικεντρωμένο στην πρακτική του ποδοσφαίρου. Ο Ραούλ Υράρα ήταν ο πρώτος της πρόεδρος. Η ομάδα της Ρουέν έγινε, σύντομα, μία από τις κυριότερες αντιπάλους των ομάδων της Χάβρης, με σημαντικότερη εξ αυτών την ΑΚ Χάβρη, η οποία υπήρχε, ως ποδοσφαιρικό σωματείο, από το 1894. Το 1901, οι Rouennais αναδείχτηκαν φιναλίστ στο νεοσυσταθέν Πρωτάθλημα USFSA της Νορμανδίας απέναντι στη Χάβρη, κάτοχο του τίτλου. Το 1902, εντάχθηκε στην ομάδα ένας παλιός Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής της Σταντάρ Ατλετίκ Κλαμπ του Παρισιού, σε ηλικία 33 ετών : ο Άνταμ Φέρις. Πέραν των ποδοσφαιρικών του ικανοτήτων, ο τελευταίος, βοήθησε την ομάδα και με την πολύτιμη εμπειρία του, καθώς και με τις προσωπικές επαφές του με ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Το 1903, η Σταντ Φρανσαί, μία από τις καλύτερες ομάδες της γαλλικής πρωτεύουσας εκείνη την περίοδο, γνώρισε τη συντριβή με σκορ 6-0 σε φιλικό αγώνα από τη Ρουέν.