cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συγκεντρωτική διοίκηση
Η έννοια της συγκεντρωτικής διοίκησης αντιτίθεται με τη διοικητική αποκέντρωση. Η κεντρική διοίκηση βασίζεται στην έννοια της ιεραρχίας στη διοίκηση, δηλαδή την ουσιαστικά ιεραρχική δομή της κεντρικής εκτελεστικής εξουσίας και όλων των επιπέδων διοίκησης. Όλα τα κυρίαρχα κράτη έχουν σε κάποιο βαθμό, μεγαλύτερο ή μικρότερο, κεντρική διοικητική δομή εν σχέση με τις διοικητικές υποενότητες από τις οποίες μπορεί να αποτελούνται, π.χ. τις ομοσπονδίες για ομοσπονδιακά κράτη.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση
Centralisation (histoire) Miðstýring
Δήμος Βουφράδων
Ο Δήμος Βουφράδων ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεσσήνης. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.802 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Χατζής.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Β Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Όσκαρ Άριας
Ο Όσκαρ Άριας (Óscar Rafael de Jesús Arias Sánchez, 1940-) είναι πολιτικός από την Κόστα Ρίκα, πρόεδρος από το 2006 ως το 2010. Ανήκει στο κόμμα PLN (Εθνικό Κόμμα Φιλελευθέρων). Το 1987 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, ως επιβράβευση για τις προσπάθειές του ώστε να τερματιστούν οι εμφύλιες συρράξεις στα κράτη της Κεντρικής Αμερικής.
Πρώτη προεδρία
Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1940. έγινε Πρόεδρος της Κόστα Ρίκα στις 8 Μαΐου 1986 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 8 Μαΐου 1990, ενώ επανεξελέγη πρόεδρος για δεύτερη φορά στις αμφίρροπες εκλογές του 2006. Σημαντικό ήταν το εκπαιδευτικό του έργο, με κύρια μεταρρύθμιση τη εισαγωγή εξετάσεων στο τέλος του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Τον διαδέχθηκε στην πρώτη του θητεία ο Ραφαέλ Καλδερόν.
Δεύτερη προεδρία
Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθησαν στις 5 Φεβρουαρίου του 2006 τα αποτελέσματα έδειξαν οριακή διαφορά του Άριας από τον αντίπαλό του, Ότον Σόλις και διατάχθηκε η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων διά χειρός. Τελικά, στις 7 Μαρτίου, ο Άριας ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, με διαφορά 18.169 ψήφων (με 40,5% έναντι 40,3% για το Σόλις). Ορκίστηκε εκ νέου πρόεδρος στις 9 Μαΐου 2006.
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο πρόεδρος Άριας αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας του με την Κίνα, την Παλαιστινιακή Αρχή και, στις 18 Μαρτίου του 2009, με την Κούβα. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα η Λάουρα Τσιντσίγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ
Νομός Θεσπρωτίας
Ο Νομός Θεσπρωτίας, ή Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας (κατά Σχέδιο Καλλικράτης), είναι ένας από τους 54 νομούς της Ελλάδας, ο βορειοδυτικότερος της ηπειρωτικής χώρας και πιο συγκεκριμένα ένας από τους τέσσερις νομούς της γεωγραφικής και διοικητικής περιφέρειας της Ηπείρου. Ανήκει στους ακριτικούς νομούς της χώρας. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ηγουμενίτσα.
Ιστορία
Η Θεσπρωτία ήταν στην πρώιμη Εποχή του Χαλκού προ-Ελληνική περιοχή και βρέθηκαν πολλά αρχαία Ελληνικά τοπωνύμια. Στην αρχαιότητα την κατοικούσαν οι Θεσπρωτοί ένα από τα τρία κύρια Ηπειρώτικα φύλλα, στα ανατολικά τους βρίσκονταν οι Μολοσσοί και στα βόρεια οι Χάονες. Ο Στράβων θεωρούσε και την Κασσωπαία τμήμα της Θεσπρωτίας, αν και είναι γνωστό από αρχαία νομίσματα ότι η Κασσωπαία αποτέλεσε για κάποιο διάστημα αυτόνομη πολιτεία. Αν ληφθεί όμως υπόψη η γνώμη του Στράβωνα, όπως και άλλων συγγραφέων, που τοποθετούν τη Δωδώνη σ΄ αυτή τη χώρα,  τότε θα πρέπει να εκλαμβάνεται ότι η Θεσπρωτία στην αρχαιότητα περιλάμβανε όλη την έκταση της περιοχής Σουλίου, τις πεδιάδες της Άρτας και της Πρέβεζας, μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο. Μνεία των κατοίκων της κάνει επίσης και ο Όμηρος, αναφέροντας τον Βασιλέα αυτής τον Φείδωνα καθώς επίσης ο Ηρόδοτος και άλλοι μεταγενέστεροι. Στην περίοδο της ακμής της η Θεσπρωτία περιελάμβανε εκτός από την Κασσωπαία και την Ελαιάτιδα, τη Δρυοπία, την Κεστρίνη της Χαονίας και την Αθαμανία (σημερινή Τζουμέρκα). Η Θεσπρωτία εισήλθε στο Αρχαίο βασίλειο της Ηπείρου και κατόπιν στην Ρωμαϊκή επαρχία της Ηπείρου. Όταν τεμαχίστηκε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η Θεσπρωτία εισήλθε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία, τον Μεσαίωνα από τον 9ο - 11ο αιώνα την κατέκτησαν οι Βούλγαροι και κατόπιν έπεσε στην Οθωμανική αυτοκρατορία (1430).
Από τον 8ο έως τον 15ο αιώνα η περιοχή της Θεσπρωτίας ονομαζόταν Βαγενετία, τον 7ο αιώνα την εποχή που οι Σλάβοι επιτέθηκαν στα Βαλκάνια εγκαταστάθηκε στην Θεσπρωτία η Σλαβική φυλή Βαϊουνίτες. Στα τέλη της Οθωμανικής περιόδου ονομαζόταν Τσαμουριά επειδή κατοικούσαν οι Τσάμηδες. Η Θεσπρωτία έφυγε από την Οθωμανική κυριαρχία μετά την ήττα της όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος, έγινε τμήμα του Νομού Πρεβέζης, οι επαρχίες της ήταν Ηγουμενίτσα, Μαργαρίτι Θεσπρωτίας, Παραμυθιά Θεσπρωτίας και Φιλιάτες. Η περιοχή πάνω από τον ποταμό Αχέρων εξακολουθούσε ωστόσο από την επίσημη Ελληνική κυβέρνηση να αναφέρεται σαν Τσαμουριά μέχρι το 1937. Στην περιοχή της Θεσπρωτίας καταγράφηκαν 60.705 κάτοικοι (1923) και 20.319 Αλβανοί Μουσουλμάνοι (1920). Μετά την εκδίωξη τους στην Αλβανία όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί καταγράφηκαν σε απογραφή μόνο 77 (1951). Στην απογραφή του 1981 (πριν από την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου Καποδίστρια), ο νομός Θεσπρωτίας περιελάμβανε 4 επαρχίες, 3 δήμους, 99 κοινότητες και 171 οικισμούς.
Όρια - έκταση
Συνορεύει βόρεια με την Αλβανία (Νομός Αυλώνα), ανατολικά με την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, νότια με την Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας και δυτικά βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος. Η συνολική έκταση της Περιφερειακής Ενότητας είναι 1.515 τ.χλμ.
Πολιτική ιστορία
Διοικητικά η Θεσπρωτία χωριζόταν μέχρι το 1997 σε τέσσερις επαρχίες:
Μορφολογία εδάφους
Γενικά ο νομός είναι κατά 70% ορεινός, 24,7 % ημιορεινός και μόλις το 5,3 πεδινός.
Όρη – ποταμοί
Το ανάγλυφο του νομού διαμορφώνεται κυρίως από τους ακόλουθους 6 ορεινούς όγκους και 3 ποταμούς::
Τρεις είναι οι βασικοί ποταμοί που διαρρέουν το νομό Θεεπρωτίας:
Πεδιάδες – λίμνες
Σημαντικότερες πεδιάδες είναι η παρά τις εκβολές του Θύαμη που ενώνεται με την ευρύτερη πεδιάδα της Ηγουμενίτσας συνολικής έκτασης 60 τ.χλμ. Υφίστανται και δύο μικρότερες δυτικά από τα όρη Παραμυθιάς και στη περιοχή Μαργαριτίου.
Στο δε κέντρο του νομού υπάρχουν κάποιες μικρές λίμνες.
Ακτογραφία
Η ακτογραμμή του νομού Θεσπρωτίας εκτείνεται από Β-ΒΔ (αλβανικά σύνορα), ακρωτήριο Στύλος, προς Ν-ΝΑ. ακρωτήριο Βαρλαάμ, συνεχίζοντας στο νομό Πρεβέζης με τις ακόλουθες εγκολπώσεις - διαμορφώσεις από Β. προς Ν.: όρμος Αετού, λιμένας Παγανιάς, όρμος Χαλκιάς, ακρωτήριο Στροβίλι, όρμος Σαγιάδας, ακρωτήριο Καλαμάς και προ αυτού η νησίδα Ξεράδι, όρμος Βάλτου, όπου παρατηρούνται μεγάλες προσχώσεις από τις εκβολές του ποταμού Καλαμά, ακρωτήριο Βατάτσας, με την έναντι νησίδα Πρασσούδι.
Στη συνέχεια ακολουθεί ο μεγάλος όρμος Ηγουμενίτσας, στο μυχό του οποίου υφίσταται μεγάλη υφαλαύλακα και ο λιμένας Ηγουμενίτσας, προ του οποίου βρίσκεται η νησίδα Αγιονήσι. Ακολουθεί ο όρμος Πλαταριάς, με την έναντι νησίδα Χειρονήσι και νοτιότερα οι νησίδες Άγιος Νικόλαος και Μαύρο Όρος, όπου και το νότιο σημείο διέκπλου του στενού της Κέρκυρας. Ακολουθεί νοτιότερα το ακρωτήριο Βαρλαάμ, λίγο μετά του οποίου συνεχίζεται η ακτογραμμή του νομού Πρεβέζης.
Κλίμα
Το κλίμα του νομού, γενικά στα παράλια είναι μεσογειακό, και βαθμιαία στο εσωτερικό ηπειρωτικό.
Πληθυσμός
Είναι ένας από του πιο αραιοκατοικημένους νομούς. Το 1981 ο συνολικός πληθυσμός ανέρχονταν στους 41.278 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 αριθμούσε τους 46.091 κατοίκους. Ως προς την κατανομή ο πληθυσμός του νομού διακρίνεται σε ημιαστικό, περίπου το 28,5% και σε αγροτικό το υπόλοιπο 71,2%. Αστικός πληθυσμός δεν παρατηρείται. Σε γεωγραφική κατανομή το 8,3% είναι πεδινός, το 48% ημιορεινός και το υπόλοιπο 43,7% ορεινός.
Από οικονομικής πλευράς, από το σύνολο του πληθυσμού του 1981 (41.278), οι 14.500 περίπου αποτελούν τον ενεργό πληθυσμό. Εξ αυτών οι 10.000 φέρονταν να απασχολούνταν σε αγροτική οικονομία, οι 2.500 περίπου σε βιομηχανία και βιοτεχνία και οι υπόλοιποι 2.000 σε μεταφορές και υπηρεσίες, (δημόσιες - ιδιωτικές). Λόγω δε της παρατηρούμενης μετανάστευσης στο υφιστάμενο εργατικό δυναμικό συγκαταλέγονται πολλά άτομα μεγάλης ηλικίας.
Διοικητική διαίρεση
Ο Νομός Θεσπρωτίας, από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας (με έδρα την Ηγουμενίτσα) της Περιφέρειας Ηπείρου. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 8 σε 3 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:
Πηγές
*
Ιφωσφαμίδη
Η ιφωσφαμίδη (Ifosfamide) είναι χημική δραστική ουσία, η οποία ως αντικαρκινικό φάρμακο (με την εμπορική ονομασία Ifex, μεταξύ άλλων) χρησιμοποιείται σε χημειοθεραπείες έναντι διαφόρων μορφών καρκίνου. Εγκρίθηκε, για πρώτη φορά, για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1987.
Η δράση της ουσίας είναι αμιγώς αντινεοπλασματική και κυτταροτοξική. Αρχικά ως δραστική, δεν επιδρά κυτταροτοξικά αλλά ενεργοποιείται στη συνέχεια από μικροσωμικά ένζυμα. Η κυτταροτοξική δραστικότητα της ιφωσφαμίδης λαμβάνει χώρα όταν συμβαίνει χημική αλκυλίωση των πυρηνόφιλων σε επιλεγμένα κύτταρα. Ενεργοποιεί έτσι τον δακτύλιο οξαζαφωσφορίνης και επιφέρει αλληλεπίδραση στη διασύνδεση DNA-DNA. Η χρήση της ουσίας γίνεται πάντοτε ενδοφλέβια.
Ενδείξεις
Συνιστάται και χρησιμοποιείται για μία σειρά πολύ σοβαρών νοσημάτων, όπως:
Επανεξέταση
Το 2020, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων ξεκίνησε επανέλεγχο ορισμένων φαρμάκων που περιέχουν τη δραστική ουσία, ιφωσφαμίδη, με σκοπό να διερευνηθεί εάν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος εγκεφαλοπάθειας, ιδίως σε ασθενείς που τη λαμβάνουν για την καταπολέμηση καρκίνων των λεμφωμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αντινεοπλασματικά φάρμακα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με φωσφόρο Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες
Γλωσσαμύντορας
Γλωσσαμύντορας ή γλωσσαμύντωρ είναι λόγιος όρος, έκφραση, περισσότερο με ειρωνικό χαρακτήρα που χρησιμοποιήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στη Αθήνα. Με αυτό τον όρο «γλωσσαμύντορες» οι λόγιοι της εποχής εκείνης χαρακτήριζαν τους προμάχους της αρχαΐζουσας καθαρεύουσας. Εκείνοι πάλι αποκαλούσαν τους ακραίους αντιπάλους τους "Μαλλιαρούς", από όπου και προήλθε επίσης ο όρος "Μαλλιαρή δημοτική".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκφράσεις
765 Ματτιάκα
Η Ματτιάκα (Mattiaca) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,293. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική ονομασία (Mattiacum) για τη γερμανική πόλη Βιζμπάντεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ματτιάκα εκτιμάται σε 22 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματτιακα
Κυβέρνηση Ζόραν Τζίντζιτς 2001
Η κυβέρνηση του Ζόραν Τζίντζιτς σχηματίστηκε στις 25 Ιανουαρίου του 2001 κι έπειτα από τις εκλογές τις 23 Δεκεμβρίου 2000 αντικαθιστώντας την προσωρινή κυβέρνηση του Μίλομιρ Μίνιτς. Κυβερνών κόμμα ήταν ο συνασπισμός της Δημοκρατικής αντιπολίτευσης της Σερβίας ο οποίος αποτελείτο από 18 πολιτικά κόμματα. Πρωθυπουργός ήταν ο Ζόραν Τζίντζιτς και η κυβέρνηση είχε επτά Αντιπροέδρους. Μετά τον θάνατο του πρωθυπουργού Τζίντζιτς ανέλαβε η προσωρινή κυβέρνηση του Ζάρκο Κόρατς.
Ο πρόεδρος της Σερβίας Μίλαν Μιλουτίνοβιτς έχει ανακοινώσει κοινοβουλευτικές εκλογές για τις 23 Δεκεμβρίου του 2000. Σε αυτές τις εκλογές το εκλογικό αποτέλεσμα είχε ως εξής:
Πηγές
2001
Κατάλογος πόλεων της Εσθονίας
Ο κατάλογος με τις πόλεις και κωμοπόλεις πάνω από 5.000 κατοίκους στην Εσθονία.
Παραπομπές
Εσθονία
Δήμος Αριστομένους
Ο Δήμος Αριστομένους ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεσσήνης. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.413 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Αριστομένης.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Κυβέρνηση Ίβιτσα Ντάτσιτς 2012
Η Κυβέρνηση του Ίβιτσα Ντάτσιτς ήταν κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σερβίας η οποία σχηματίστηκε στις 27 Ιουλίου 2012 κι αντικαταστάθηκε το 2014 από την Κυβέρνηση Αλεξάνταρ Βούτσιτς 2014.
Ανασχηματισμός 2 Σεπτεμβρίου 2013
Με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης αντικαταστάθηκαν 11 υπουργοί.
Πηγές
2012
Δήμος Άριος
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
Δήμος Ανδρούσας
Ο Δήμος Ανδρούσας ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεσσήνης. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.820 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Ανδρούσα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Η Ανδρούσα λειτούργησε ως Κοινότητα από το 1912 ως το 1948. Δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα :
Παραπομπές
Α
Υγρόν πυρ
Το υγρόν πυρ (λεγόμενο επίσης πυρ θαλάσσιον, μηδικόν πυρ, πολεμικόν πυρ, πυρ λαμπρόν, πυρ ρωμαϊκόν ή πυρ σκευαστόν) και γνωστό στους Δυτικούς ως ελληνικόν πυρ (Λατ. ignis graecus, αγγλ. Greek fire) ήταν ένα εμπρηστικό όπλο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που εφευρέθηκε τον ύστερον 7ο αιώνα μ.Χ.από τον Καλλίνικο. Εκτοξευόμενο από καταπέλτες, αλλά κυρίως από πεπιεσμένους σίφωνες, το υγρόν πυρ είχε την ιδιότητα να μη σβήνει στο νερό. Ως εκ τούτου, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόκρουση των αραβικών πολιορκιών της Κωνσταντινούπολης, και σε αρκετές ναυτικές συμπλοκές με τους Άραβες και τους Ρως. Περιβαλλόταν με άκρα μυστικότητα, με αποτέλεσμα να αγνοούμε σήμερα την ακριβή σύστασή του. Το βυζαντινό υγρόν πυρ δεν πρέπει να συγχέεται με παρόμοιες εμπρηστικές ουσίες που χρησιμοποίησαν οι Άραβες και άλλα κράτη, και που στη διεθνή βιβλιογραφία συνήθως αναφέρονται συλλογικά ως «ελληνικόν πυρ».
thumb|400px|Απεικόνιση χρήσης του υγρού πυρός στο [[Σύνοψις Ιστοριών|χειρόγραφο Σκυλίτζη.]]
Ιστορία
Εμπρηστικές ουσίες, βασιζόμενες σε θειάφι, πίσσα ή πετρέλαιο, χρησιμοποιήθηκαν για πολεμικούς σκοπούς αιώνες πριν την εφεύρεση του υγρού πυρός. Η χρήση εμπρηστικών βελών και δοχείων με εύφλεκτες ουσίες ανάγεται στους Ασσυρίους τον 9ο αιώνα π.Χ., και ήταν ευρέως διαδεδομένη και στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ακόμα και τη χρήση πρωτόλειων φλογοβόλων κατά την πολιορκία του Δηλίου το 424 π.Χ. Στη θάλασσα, επί Αναστασίου Α΄ ο βυζαντινός στόλος φαίνεται να χρησιμοποίησε μία θειούχο ουσία, που εφήυρε ο Αθηναίος φιλόσοφος Πρόκλος, για να νικήσει τον στόλο του στασιαστή στρατηγού Βιταλιανού το 515 μ.Χ.
Η εφεύρεση του υγρού πυρός ήρθε σε μια κρίσιμη για το Βυζάντιο στιγμή. Εξασθενημένοι από δεκαετίες πολέμων με τους Σασσανίδες, οι Βυζαντινοί στάθηκαν ανίκανοι να αναχαιτίσουν την επέλαση των νεοφώτιστων αράβων πολεμιστών του Ισλάμ. Εντός μιας γενιάς, η Συρία, η Αίγυπτος και η Μεσοποταμία έπεσαν στα χέρια των Αράβων, που περί το 672 εξαπέλυσαν την πρώτη τους μεγάλη επίθεση κατά της ίδιας της Κωνσταντινούπολης. Εκεί το υγρόν πυρ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με εξαιρετικά αποτελέσματα ενάντια στον αραβικό στόλο. Η χρήση του συνέβαλε τα μέγιστα στην απόκρουση των δύο αραβικών πολιορκιών της πρωτεύουσας. Οι αναφορές στη χρήση του σε ναυμαχίες κατά των Αράβων αργότερα είναι σποραδικές, αλλά συνέβαλε σε αρκετές βυζαντινές νίκες, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της επανακατάκτησης τον 9ο και 10ο αιώνα. Η ουσία χρησιμοποιήθηκε και στις εμφύλιες συγκρούσεις της περιόδου, κυρίως κατά τη θεματική εξέγερση του 727 και την εξέγερση του Θωμά του Σλάβου το 821–823. Και στις δύο περιπτώσεις, οι στόλοι των στασιαστών ηττήθηκαν από τον κεντρικό στόλο της Κωνσταντινούπολης με τη χρήση του υγρού πυρός. Εξέχουσα θέση κατέχει το υγρόν πυρ και στις συγκρούσεις με τους Ρως και τις επιδρομές τους κατά της Αυτοκρατορίας.
Η σημασία του υγρού πυρός κατά τον αγώνα του Βυζαντίου με τους Άραβες οδήγησε στη δημιουργία ενός μύθου που του απέδιδε θεϊκή προέλευση. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος (945–959) στο έργο του Προς τον ίδιον Υιόν Ρωμανόν (De Administrando Imperio), προειδοποιεί το γιό και διάδοχό του, Ρωμανό Β΄, να μην αποκαλύψει ποτέ το μυστικό της παρασκευής του στους ξένους, λέγοντας ότι «καὶ αὐτὸ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ δι' ἀγγέλου τῷ μεγάλῳ καὶ πρώτῳ βασιλεῖ Χριστιανῷ, ἁγίῳ Κωνσταντίνῳ ἐφανερώθη καὶ ἐδιδάχθη» και ότι ο άγγελος του παρήγγειλε όπως ἐν μόνοις τοῖς Χριστιανοίς καὶ τῇ ὑπ᾽ αὐτῶν βασιλευομένῃ πόλει κατασκευάζηται, ἀλλαχοῦ δὲ μηδαμῶς, μήτε εἰς ἕτερον ἔθνος τὸ οἱονδήποτε παραπέμπηται μήτε διδάσκηται (13.73–84). Προσθέτει δε ότι μία φορά, ένας στρατηγός που δωροδωκήθηκε ώστε να παραδώσει την ουσία σε εχθρικά χέρια, κάηκε από ουράνιο πυρ καθώς έμπαινε σε μία εκκλησία. Όπως καταδεικνύει και το τελευταίο περιστατικό, οι Βυζαντινοί δεν μπόρεσαν να αποφύγουν περιστατικά όπου το μυστικό τους όπλο έπεσε στα χέρια των εχθρών τους: οι πηγές καταγράφουν τουλάχιστον μία αιχμαλωσία πυρφόρου πλοίου από τους Άραβες το 827, και οι Βούλγαροι κυρίεψαν αρκετούς σίφωνες και την ίδια την ουσία το 812/814. Καθώς όμως τα μυστικά της παρασκευής και χρήσης του παρέμεναν ανέπαφα, δεν μπόρεσαν να αντιγράψουν το πλήρες σύστημα. Οι Άραβες όντως αργότερα χρησιμοποίησαν ουσίες παρόμοιες με το υγρόν πυρ, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποίησαν σίφωνες, παρά μόνο καταπέλτες και χειροβομβίδες.
Το υγρόν πυρ συνέχισε να αναφέρεται στις πηγές έως και τον 12ο αιώνα. Η Άννα Κομνηνή δίνει μια ζωντανή περιγραφή μια ναυμαχίας – πιθανώς φανταστικής – μεταξύ των Βυζαντινών και των Πιζανών το 1099. Κατά τις πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από την Δ΄ Σταυροφορία το 1203/1204 όμως, παρά την παρουσία πρόχειρων πυρπολικών, καμία πηγή δεν αναφέρει τη χρήση υγρού πυρός. Φαίνεται ότι είχε πλέον εγκαταλειφθεί, είτε επειδή το μυστικό της σύστασής του είχε χαθεί, είτε επειδή το Βυζάντιο είχε χάσει την επαφή του με τις περιοχές – τον Καύκασο και τις ανατολικές ακτές του Εύξεινου Πόντου – από όπου αντλούσε τις πρώτες ύλες για την παρασκευή του.
Γενικά χαρακτηριστικά
thumb|right|250px|Χειροβομβίδες που γεμίζονταν με υγρόν πυρ. Φρούριο των Χανίων, 10ος και 12ος αι. [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα]] Όπως δείχνουν και οι προειδοποιήσεις του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, τα συστατικά και οι διαδικασίες παραγωγής αλλά και εξαπόλυσης του υγρού πυρός ήταν άκρως απόρρητα μυστικά. Η μυστικότητα που το περιέβαλλε ήταν τόση, που η σύνθεση του υγρού πυρός χάθηκε, και έκτοτε αποτελεί αντικείμενο διαφόρων εικασιών. Ανά τους αιώνες, η αναζήτηση της χαμένης αυτής φόρμουλας έχει μονοπωλήσει σχεδόν την έρευνα γύρω από το υγρόν πυρ. Εν τούτοις, το υγρόν πυρ πρέπει να γίνει αντιληπτό ως ένα ολοκληρωμένο οπλικό σύστημα αποτελούμενο από διάφορα επιμέρους κομμάτια, τα οποία ήταν όλα απαραίτητα για την αποτελεσματική του δράση. Πέραν της φόρμουλας της εμπρηστικής ουσίας αυτής καθ' εαυτής, το σύστημα περιλάμβανε τους πυρφόρους δρόμονες, τη συσκευή που θέρμαινε και έθετε υπό πίεση την ουσία, τον σίφωνα που την εξαπέλυε, και την ειδική εκπαίδευση των χειριστών του συστήματος, των λεγόμενων σιφωναρίων. Οι διάφοροι χειριστές και τεχνίτες του συστήματος είχαν κατά πάσα πιθανότητα γνώση μόνο ενός επιμέρους εξαρτήματος, εξασφαλίζοντας ότι κανένας εχθρός δεν θα μπορούσε με μιας να αποκτήσει πλήρη γνώση του. Έτσι εξηγείται πως όταν το 814 οι Βούλγαροι πήραν τις πόλεις Μεσημβρία και Δεβελτό και βρήκαν εκεί 36 σίφωνες και ποσότητες της εμπρηστικής ουσίας, στάθηκαν ανίκανοι να τα χρησιμοποιήσουν.
Οι πληροφορίες για το υγρόν πυρ είναι αποκλειστικά έμμεσες, βασιζόμενες σε διάφορες αναφορές στα βυζαντινά στρατιωτικά εγχειρίδια και σε ιστορικά έργα όπως την Αλεξιάδα και δυτικοευρωπαϊκά χρονικά, που όμως συχνά είναι ανακριβή. Στην Αλεξιάδα, η Άννα Κομνηνή παρέχει (XIII.3.6) μια συνταγή για μια εμπρηστική ύλη, που η βυζαντινή φρουρά του Δυρραχίου χρησιμοποίησε το 1108 κατά των Νορμανδών. Συχνά έχει ερμηνευθεί ως μία, μερική έστω, συνταγή για το υγρόν πυρ: "Τοῦτο δὲ τὸ πῦρ ἀπὸ τοιούτων μηχανημάτων αὐτοῖς διεσκεύαστο. Ἀπὸ τῆς πεύκης καὶ ἄλλων τινῶν τοιούτων δένδρων ἀειθαλῶν συνάγεται δάκρυον εὔκαυστον. Τοῦτο μετὰ θείου τριβόμενον ἐμβάλλεταί τε εἰς αὐλίσκους καλάμων καὶ ἐμφυσᾶται παρὰ τοῦ παίζοντος λάβρῳ καὶ συνεχεῖ πνεύματι, κᾆθ' οὕτως ὁμιλεῖ τῷ πρὸς ἄκραν πυρὶ καὶ ἐξάπτεται καὶ ὥσπερ πρηστὴρ ἐμπίπτει ταῖς ἀντιπρόσωπον ὄψεσι." Δυτικές αναφορές στον περίφημο ignis graecus είναι επίσης γενικά αναξιόπιστες, καθώς αποδίδουν την ονομασία αυτή αδιακρίτως σε κάθε είδους εμπρηστικές ουσίες.
Οι μόνες βέβαιες πληροφορίες που περιγράφουν το υγρόν πυρ και τη συμπεριφορά του είναι:
Θεωρίες περί σύστασης
Η πρώτη, και για πολύ καιρό πιο διαδεδομένη, θεωρία σχετικά με τη σύσταση της εμπρηστικής ύλης ήταν ότι το κύριο συστατικό ήταν νιτρικό κάλιο, ουσιαστικά δηλαδή ότι το υγρόν πυρ ήταν μια πρώιμη μορφή πυρίτιδας. Η θεωρία αυτή προήλθε από την περιγραφή έντονου θορύβου και καπνού κατά την εκτόξευση, καθώς και από την απόσταση στην οποία μπορούσε να εκτοξευθεί το όπλο, που ερμηνεύτηκαν ως προϊόντα εκρηκτικής αντίδρασης. Από την εποχή του ολλανδού ιστοριοδίφη Ισαάκ Βόσσιους, πολλοί ερευνητές υποστήριξαν τη θέση αυτή, και πρωτίστως η λεγόμενη "Γαλλική Σχολή" τον 19ο αιώνα, που περιελάμβανε τον διάσημο χημικό Μαρσελέν Μπερτελό. Έκτοτε η θεωρία αυτή έχει απορριφθεί, καθώς το νιτρικό κάλιο δεν φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε για πολεμικούς σκοπούς στην Ευρώπη ή τη Μέση Ανατολή πριν από τον 13ο αιώνα και απουσιάζει πλήρως από τα έργα των Αράβων, των πλέον εξεχόντων χημικών του μεσογειακού κόσμου, πριν από την περίοδον αυτή. Επιπλέον, η φύση του προτεινόμενου μείγματος δεν συμβαδίζει με τα χαρακτηριστικά της διά σίφωνος εκτοξευόμενης ουσίας των βυζαντινών πηγών.
Μία δεύτερη άποψη, βασιζόμενη στο γεγονός ότι το υγρόν πυρ δεν έσβηνε στο νερό – σύμφωνα δε με ορισμένες πηγές το νερό την έκανε να καίει πιο έντονα – θεώρησε ότι η εμπρηστική ουσία βασιζόταν σε ένα μείγμα με βάση τη μη εσβεσμένη άσβεστο. Αν και η άσβεστος ήταν γνωστή στους Βυζαντινούς και στους Άραβες, η θεωρία αυτή καταρρίπτεται από λογοτεχνικά και εμπειρικά στοιχεία. Ένα μείγμα βασισμένο στην άσβεστο θα πρέπει να έρθει σε επαφή με νερό για να αναφλεγεί, ενώ τα Τακτικά του αυτοκράτορος Λέοντα Στ΄ καταγράφουν ότι η ουσία συχνά χυνόταν απευθείας στο κατάστρωμα εχθρικών πλοίων. Ομοίως, ο αυτοκράτορας αναφέρει τη χρήση βομβίδων, πράγμα που ενισχύει την άποψη ότι η επαφή με νερό δεν ήταν απαραίτητη για να ανάψει η ουσία του υγρού πυρός. Επί πλέον, ο C. Zenghelis διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων που απέδειξαν ότι τα αποτελέσματα της αντίδρασης ασβέστου-νερού θα ήταν αμελητέα υπό πραγματικές συνθήκες στη θάλασσα. Μια άλλη παρόμοια θεωρία πρότεινε την πιθανότητα ο Καλλίνικος να είχε ανακαλύψει το φωσφορούχο ασβέστιο, το οποίο όταν έλθει σε επαφή με νερό παράγει την εξαιρετικά εύφλεκτη φωσφίνη, η οποία αναφλέγεται αυτόματα. Και εδώ όμως εκτεταμένα πειράματα απέτυχαν να προσεγγίσουν την περιγραφόμενη ένταση του υγρού πυρός.
Αν και η παρουσία ασβέστου ή/και νιτρικού καλίου στο μείγμα δεν μπορεί να αποκλειστεί, είναι φανερό πως δεν αποτελούσαν το κύριο συστατικό. Οι περισσότεροι σύγχρονοι ερευνητές συμφωνούν ότι το υγρόν πυρ βασιζόταν στο πετρέλαιο, κατεργασμένο ή μη. Οι Βυζαντινοί είχαν εύκολη πρόσβαση σε ακατέργαστο πετρέλαιο από τις φυσικές πηγές στην ανατολική ακτή του Εύξεινου Πόντου (λ.χ. οι πηγές γύρω από το Τμουτορακάν που αναφέρονται και από τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο) ή σε διάφορες άλλες περιοχές στη Μέση Ανατολή. Είναι ενδεικτικό ότι μία από τις ονομασίες του υγρού πυρός ήταν «μηδικό πυρ», και ότι ο ιστορικός Προκόπιος ο Καισαρεύς καταγράφει ότι το ακατέργαστο πετρέλαιο ήταν γνωστό ως «νάφθα» ή «μηδικόν έλαιο». Υπάρχει επίσης και ένα λατινικό χειρόγραφο του 9ου αιώνα, φυλασσόμενο στο Βόλφενμπυττελ (Wolfenbüttel) της Γερμανίας, που αναφέρει τα συστατικά μιας ουσίας που μοιάζει να είναι το υγρόν πυρ, καθώς και τη λειτουργία των σιφώνων για την εκτόξευσή του. Αν και το κείμενο περιέχει διάφορες ανακρίβειες, αναφέρει ξεκάθαρα τη νάφθα ως το κύριο συστατικό. Διάφορες ρητίνες πιθανότατα προστίθεντο ως πηκτικό (η Στρατηγική έκθεσις και σύνταξις του Νικηφόρου Φωκά αναφέρει το υγρόν πυρ ως «πυρ κολλητικόν») και για να αυξήσουν τη διάρκεια και ένταση της καύσης.
Περιορισμοί και αντίμετρα
Παρόλο που η καταστροφική ισχύς του υγρού πυρός ήταν αναμφισβήτητη, προφανώς δεν ήταν αρκετή για να κάνει τον βυζαντινό στόλο άτρωτο. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση όσο ισχυρό όσο ο πολιορκητικός κριός των αρχαίων, που μπορούσε να βυθίσει πλοία με ένα μόνο χτύπημα και του οποίου η χρήση είχε μέχρι τότε εγκαταλειφθεί. Παρόλο που το υγρόν πυρ ήταν όντως πανίσχυρο, είχε κάποια σημαντικά μειονεκτήματα: Ο σίφωνας απ' όπου εκτοξευόταν είχε περιορισμένη εμβέλεια, ενώ για την ασφάλεια των πλοίων μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο σε σχετικά ήρεμη θάλασσα και ποτέ προσήνεμα. Επίσης υπήρχαν ορισμένοι τρόποι για να σβήσει, όπως να καλυφθεί με άμμο, ξύδι ή παλαιά ούρα.
Η συνεχόμενη χρήση του υγρού πυρός έκανε σταδιακά τους Μουσουλμάνους εχθρούς της αυτοκρατορίας να κατανοήσουν καλύτερα τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες του. Προσάρμοσαν τη στρατηγική τους και έμαθαν να κρατούν την απαραίτητη απόσταση από τα βυζαντινά πλοία. Παράλληλα δημιούργησαν μεθόδους προστασίας για τα πλοία τους, όπως για παράδειγμα καλύμματα από προβιές βουτηγμένες στο ξύδι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός Υγρόν πυρ Κατηγορία:Εκφράσεις
Πομπός
200px|right|thumb|Συσκευή πομπού Ο πομπός αποτελεί επί το πλείστον μέρος ενός συστήματος επικοινωνίας. Ο πομπός είναι μια ηλεκτρονική συσκευή που, συνήθως με τη βοήθεια μιας κεραίας, εκπέμπει σήματα που περιέχουν πληροφορίες όπως το ραδιοφωνικό, το τηλεοπτικό ή σήμα άλλων τηλεπικοινωνιών.
Για να έχει νόημα η αποστολή δεδομένων πρέπει να υπάρχει και κάποιος παραλήπτης - δέκτης ο οποίος κάνει την αντίστροφη εργασία. Δηλαδή μετατρέπει τα δεδομένα του καναλιού μετάδοσης στα πρωτογενή που έλαβε ο πομπός.
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμός Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων
Κυβέρνηση Βόισλαβ Κοστούνιτσα 2004
Η κυβέρνηση του Βόισλαβ Κοστούνιτσα ήταν κυβέρνηση της Σερβίας που σχηματίστηκε στις 3 Μαρτίου 2004. Αντικαταστάθηκε απο την κυβέρνηση του Βόισλαβ Κοστούνιτσα 2007 που προήλθε από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2007.
Παραπομπές
2004
Εγώ, ο Απαισιότατος 2
Εγώ, ο Απαισιότατος 2 (αγγλικά: Despicable Me 2) είναι αμερικανική κωμωδία κινουμένων σχεδίων με υπολογιστή παραγωγής 2013 και είναι η συνέχεια της ταινίας κινουμένων σχεδίων του 2010 Εγώ, ο Απαισιότατος (Despicable Me). Με παραγωγό την Illumination Entertainment και διανομέα την Universal Pictures, τη σκηνοθεσία ανέλαβαν ξανά οι Πιερ Κόφιν και Κρις Ρενόντ και το σενάριο έγραψαν οι Σίνκο Πολ και Κεν Ντόριο. Οι Στιβ Καρέλ, Ράσελ Μπραντ, Μιράντα Κόσγκροβ και Κρίστεν Γουίγκ δανείζουν ξανά τις φωνές τους. Τα νέα μέλη του καστ περιλαμβάνουν τον Μπέντζαμιν Μπρατ την νέμεση του Γκρου και τον Στιβ Κούγκαν. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 10 Οκτωβρίου 2013.
Παραγωγή
Ο Κρις Μελεντάντρι είπε τον Ιούλιο του 2010 πως μια συνέχεια είναι στις δουλειές. Προγραμματίζεται διστακτικά για κυκλοφορία στις 3 Ιουλίου 2013. Η Μιράντα Κόσγκροβ δήλωσε στην επίσημη σελίδα της στο Facebook και στο Twitter στις 14 Οκτωβρίου 2011, πως είχε ηχογραφήσει τις πρώτες τις γραμμές, ενώ ο Μελεντάντρι επιβεβαίωσε το Φεβρουάριο του 2012 πως άρχισαν να εμψυχώνουν την ταινία.
Τον Φεβρουάριο του 2012, αναφέρθηκε πως ο Αλ Πατσίνο έχει ενταχθεί στο καστ στη φωνή του κακού, τη νέμεση του Γκρου. Τον Απρίλιο του 2012, επιβεβαιώθηκε πως ο Στιβ Καρέλ, ο Ράσελ Μπραντ, η Μιράντα Κόσγκροβ, και η Κρίστεν Γουίγκ επιστρέφουν για να επαναλάβουν τους ρόλους τους. Ο Στιβ Κούγκαν επίσης εντάχθηκε στο καστ στο ρόλο ενός μέχρι τώρα ανώνυμου χαρακτήρα.
Κυκλοφορία
Στις 1 Μαρτίου 2012, ένα πρώιμο τρέιλερ κυκλοφόρησε στο iTunes Movie Trailers και είχε τους υπηρέτες να τραγουδούν μια κοροϊδία του τραγουδιού "Barbara Ann" από τους The Beach Boys. Το τρέιλερ επίσης απέδιδε στο The Lorax, επίσης από την Illumination Entertainment, που πήγε στα θέατρα στις 2 Μαρτίου 2012. .
Spin-off
Ένα spin-off της ταινίας, έχοντας τους Υπηρέτες ως κύριους χαρακτήρες, προγραμματίζεται για κυκλοφορία του 2014. Γραμμένο από τον Μπράιαν Λιντς θα σκηνοθετηθεί από τον Πιέρ Κόφιν και τον Κάιλ Μπάλντα, με παραγωγούς τον Κρις Μελεντάντρι και την Τζάνετ Χίλι. Η ταινία θα επικεντρωθεί στους Υπηρέτες, αλλά επίσης θα συστήσει νέους χαρακτήρες και θα επαναλάβει άλλους από το Εγώ, ο Απαισιότατος.
Παρμανάντ Τζα
Ο Παρμανάντ Τζα (νεπαλικά: परमानन्द झा, γεννήθηκε το 1946) είναι Νεπαλέζος πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρώτος αντιπρόεδρος του Νεπάλ από τις 23 Ιουλίου 2008 έως τις 31 Οκτωβρίου 2015. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην επαρχία Νταρμπάνγκα στο ινδικό κρατίδιο Μπιχάρ μαζί με το μητρικό θείο του σε Νεπαλέζους γονείς - σύμφωνα με τις ινδουιστικές παραδόσεις. Ο πατέρας του ανήκει στην ιστορική περιοχή Μιθίλα του Νεπάλ και γι'αυτό είναι απόγονος μητρικός και ομοσπονδιακός κάτοικος του Νεπάλ. Ο Τζα παραιτήθηκε ως δικαστής τον Δεκέμβριο του 2007, αφού δεν προτάθηκε από το δικαστικό συμβούλιο ως μόνιμος δικαστής στο ανώτατο δικαστήριο μετά από ισχυρισμούς ότι εμπλέκεται σε λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Αργότερα, ο Τζα εντάχθηκε στην πολιτική ζωή και έγινε μέλος του φόρουμ Μαντέσι Τζαναντικάρ, ενός από τους διάφορους οργανισμούς που διαμαρτύρονται για την κυριαρχία της πολιτικής του Νεπάλ από τη μειοψηφική ελίτ Μπαχούν (ορεινοί Βραχμάνοι) του πληθυσμού των Παχάρι εναντίον των Νεπαλέζων Μαντεσικής προέλευσης. Στις 19 Ιουλίου 2008, εξελέγη αντιπρόεδρος του Νεπάλ από τη Συνταγματική Συνέλευση.
Εγώ, ο Απαισιότατος 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Illumination Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2013
Παρμανάντ Τζα
Ξεκίνησε την πρώτη του θητεία ως Αντιπρόεδρος του Νεπάλ στις 23 Ιουλίου 2008, κάνοντας τον όρκο του αξιώματος από τον Πρόεδρο Ραμ Μπαράν Γιαντάβ στο Προεδρικό Μέγαρο Σίταλ Νιβάς στα Μαϊθίλι (παρά το γεγονός ότι σκόπευε να ορκιστεί στα Χίντι) παρουσία του πρωθυπουργού Γκιριτζαπρασάντ Κοϊράλα και άλλων.
Διαμάχη για τον όρκο στα Χίντι
Οι Νεπαλέζοι αμφισβήτησαν την νομιμότητα του Τζα ως αντιπρόεδρος λόγω της ανάληψης του όρκου του αξιώματος στα Χίντι    Η μητρική του γλώσσα είναι τα Μαϊθίλι αλλά μιλάει άπταιστα Χίντι, Βεγγαλικά και Αγγλικά.
Ο εισαγγελέας Μπαλκρίσνα Νεουπάνε υπέβαλε γραπτή αναφορά στο δικαστήριο ισχυριζόμενος ότι ο όρκος ήταν αντισυνταγματικός καθώς είχε ληφθεί σε γλώσσα που δεν αναγνωριζόταν από το προσωρινό σύνταγμα. Μετά από δικαστική διαδικασία που διήρκεσε ένα έτος, το Ανώτατο Δικαστήριο στις 24 Ιουλίου 2009 διέταξε τον Τζα να επαναλάβει τον όρκο θητείας και απορρήτου για δεύτερη φορά "σύμφωνα με το Σύνταγμα", αποφασίζοντας ότι ο όρκος στο Χίντι δεν ήταν συνταγματικός.
Ωστόσο, ο Τζα αντέδρασε στην ετυμηγορία του Ανώτατου Δικαστηρίου, κατηγορώντας το δικαστήριο ότι ήταν προκατειλημμένο και ότι υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων. Δήλωσε ότι θα αποφασίσει εάν θα επαναλάβει ή όχι τον όρκο μετά από διαβούλευση με τα πολιτικά κόμματα και τους "ανθρώπους που αντιπροσωπεύει", δηλ. τους Μαντέσι που μιλάνε κυρίως Μαϊθίλι και Μποτζπούρι. Ζήτησε αλλαγές στο νόμο, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλες οι γλώσσες (δηλ. τα Χίντι) "θα λάβουν τον δέοντα σεβασμό."
Η προθεσμία του Ανώτατου Δικαστηρίου για την επανάληψη της ορκωμοσίας έληξε στις 30 Αυγούστου 2009. Καθώς ο Τζα δεν είχε ορκιστεί ξανά για το αξίωμα, το αξίωμα θεωρήθηκε κενό από τις 31 Αυγούστου 2009. Προκειμένου να διατηρηθεί η πολιτική και εθνική συμπερίληψη, η Νεπαλική κυβέρνηση δεν ζήτησε νέο αντιπρόεδρο, αλλά συνέχισε να συνεργάζεται με τον Τζα προς ένα συμβιβασμό, επιδιώκοντας την επανένταξή του. Έτσι έγιναν αλλαγές στον νόμο επιτρέποντας την λήψη του όρκου της θητείας σε μητρικής εθνικές γλώσσες, π.χ. τα Μαϊθίλι για τον Τζα, και στις 7 Φεβρουαρίου 2010 ο ίδιος έκανε νέο όρκο ως αντιπρόεδρος στη γλώσσα Μαϊθίλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεπαλέζοι πολιτικοί
Παρθενών Ζώδιας
Τα Εθνικόφρονα Σωματεία Παρθενών Ζώδιας (ή ο Παρθενών Ζώδιας) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Κάτω Ζώδια της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1966. Η έδρα της ομάδας βρισκόταν στη Ζώδια, ωστόσο μετά το 1974 δεν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Η ομάδα είχε επαναδραστηριοποιηθεί στη Λεμεσό. Διαλύθηκε το 1979.
Ιστορία
1 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Ο Παρθενών συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966 Κατηγορία:Κάτω Ζώδεια
Ρούντολφ Κούλμαν
Ο Ρούντολφ Κούλμαν (Rudolf Koelman) είναι Ολλανδός βιολιστής γεννημένος στο Άμστερνταμ το 1959. Είναι καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Τεχνών της Ζυρίχης ("Zürcher Hochschule der Künste", ZHdK) στην Ελβετία.
Βιογραφία
Ο Ρούντολφ Κούλμαν σπούδασε βιολί με τους Γιάν Μπορ (Jan Bor), Χέρμαν Κρέμπερς (Herman Krebbers) και τον Γιάσα Χάιφετς (Jascha Heifetz). Από το 1996 μέχρι το 1999 ήταν εξάρχων στη Βασιλική Ορχήστρα Κονσερτχεμπάου του Άμστερνταμ (Royal Concertgebouw Orchestra). Είναι καθηγητής βιολιού στην Ανώτατη Σχολή Τεχνών της Ζυρίχης, όπου επίσης διευθύνει ως εξάρχων την ZHdΚ-Strings. Διατελεί τακτικά κριτής σε διεθνείς διαγωνισμούς βιολιού και συμμετέχει σε διεθνούς φήμης σεμινάρια, όπως το International Holland Music Sessions και το Keshet Eilon στο Ισραήλ.
Όργανα
Ο Ρούντολφ Κούλμαν χρησιμοποιεί ένα βιολί του Τζιοβάνι Φραντσέσκο Πρεσέντα (Giovanni Francesco Pressenda) κατασκευασμένο το 1829 και το Στραντιβάριους "Woolhouse", κατασκευασμένο από τον Αντόνιο Στραντιβάρι (Antonio Stradivari) το 1720.
Σολιστική καριέρα
360x360px|thumb|Ρούντολφ Κούλμαν και Γιάσα Χάιφετς (Λος Άντζελες 1979)
Ο Ρούντολφ Κούλμαν έχει εμφανιστεί ως σολίστ με διάφορες ορχήστρες, συμπεριλαμβανομένων των: Φιλαρμονική Ορχήστρα Άμστερνταμ (Amsterdams Philharmonisch Orkest), Συμφωνική Ορχήστρα Βέρνης (Berner Symphonieorchester), Ορχήστρα Μπρούκνερ Λιντς (Bruckner Orchester Linz), Ορχήστρα Δωματίου της Κονσερτχεμπάου (Concertgebouw Kamerorkest), Combattimento Consort, Fremantle Ορχήστρα Δωματίου (Chamber Orchestra), Haydn Synfonietta Wien, Συμφωνική Ορχήστρα Ίνσμπρουκ (Innsbrucker Symphonieorchester), Ορχήστρα Ραδιοφωνίας Κολωνίας (WDR Kölnisches Rundfunkorchester), Korean Broadcasting System Symphony Orchestra, Ορχήστρα δωματίου της Λωζάνης (Orchestre de Chambre de Lausanne), Συμφωνική Ορχήστρα Σικελίας (Orchestra Sinfonica Siciliana), Radio Kamer Orkest, Radio Philharmonisch Orkest, Βασιλική Ορχήστρα Κονσερτχεμπάου (Royal Concertgebouw Orchestra), Φιλαρμονική της Στουτγκάρδης (Stuttgarter Philharmoniker), Φιλαρμονική της Νοτιοδυτικής Γερμανίας (Südwestdeutsche Philharmonie), Φιλαρμονική του Τόκιο (Tokyo Philharmonic), Συμφωνική του Βίντερτουρ (Winterthurer Symphoniker), Orchester Musikkollegium Winterthur (Stadtorchester Winterthur) και Ορχήστρα Δωματίου της Ζυρίχης (Zürcher Kammerorchester).
Πάπας Πασχάλης Β΄
Ο Πάπας Πασχάλης Β΄ (Papa Pasquale II, 1050 - 21 Ιανουαρίου 1118) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το 1099 μέχρι το 1118. Διαδέχθηκε στο παπικό θρόνο τον Πάπα Ουρβανό Β΄. Έγινε καρδινάλιος επί Γρηγορίου Β΄ του οποίου ήταν οπαδός. Ήταν αρκετά δυναμικός από της υπερίσχυσής του των κατ΄ αυτού εκλεγέντων τριών Παπών καθώς και στους κατ΄ εναντίον Ερρίκου του Α΄ της Αγγλίας και Φιλίππου του Ωραίου της Γαλλίας αγώνες του.
Όταν αργότερα ενεπλάκη σε αγώνα με τον Ερρίκο τον Ε΄ αναγκάσθηκε τότε να υπογράψει τη συνθήκη της Σούτρη 1111 δια της οποίας ο Αυτοκράτωρ παραιτούταν από την δια δακτυλίου και ράβδου περιβολής των επισκόπων και αντ΄ αυτού ο Πάπας παραχώρησε σ΄ αυτόν τα από Καρόλου του Μεγάλου δωρηθέντα στην Εκκλησία κτήματα καθώς και να στέψη αυτόν Αυτοκράτορα.
Αργότερα όμως η εξέλιξη ήταν ακόμα χειρότερη όταν η σύνοδος της Ρώμης υπό την προεδρία του Πασχάλη (1112) κήρυξε άκυρη την πράξη του, της επιστροφής του προνομίου και προχώρησε στον αφορισμό του Ερρίκου. Όταν ο Ερρίκος έλαβε γνώση του γεγονότος αυτού ηγούμενος στρατού εισέβαλε στη Ρώμη, συνέλαβε τον Πάπα τον οποίο στη συνέχεια καθαίρεσε και τον εξόρισε.
Στον παπικό θρόνο διάδοχός του ανέλαβε ο Πάπας Γελάσιος Β΄
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Θεά
μικρογραφία|Η Μητέρα Θεά. Αγαλματίδιο από τον αρχαιολογικό χώρο [[Τσαταλχογιούκ στην Τουρκία.]]
Θεά ονομάζεται η θηλυκή θεότητα. Οι θεές έχουν συνδεθεί με αρετές όπως η ομορφιά, η αγάπη, η μητρότητα και η γονιμότητα. Έχουν, επίσης, συνδεθεί με ιδέες όπως ο πόλεμος, η δημιουργία και ο θάνατος.
Η αρχική μορφή της θεότητας "Γριά" των Αβορίγινων ήταν η Μητέρα Γη, η ιερή θηλυκή δύναμη που ήταν υπεύθυνη για την δημιουργία της γης και όλης της πανίδας και της χλωρίδας. Η Θεά ήταν η παγκόσμια ψυχή στην οποία επέστρεφαν οι άνθρωποι, τα ζώα και τα φυτά μετά τον θάνατό τους. Οι πρώτες απεικονίσεις της Θεάς είναι συμβολικές και αφηρημένες και χρονολογούνται από την Ύστερη Παλαιολιθική Εποχή (2.500.000 π.Χ. έως 120.000 π.Χ.). Πολλές από τις εικόνες απεικονίζουν το αιδοίο συχνά με έναν σπόρο ή ένα μάτι. Ο σπόρος ήταν σύμβολο των αναπαραγωγικής ικανότητας του θηλυκού. Επειδή η θεά εμφανίζεται σε διάφορες κοινωνίες, σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη, πολλοί ερευνητές έχουν κάνει την υπόθεση ότι υπήρχε μία γενικά διαδεδομένη προϊστορική θρησκεία που ίσως να συνδεόταν με κοινωνίες όπου οι γυναίκες, ειδικά οι μητέρες, είχαν εξέχουσα θέση.
Από την Ύστερη Παλαιολιθική Εποχή και μέχρι την Νεολιθική Εποχή έλαβε χώρα μία μεταβολή στον τρόπο οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών καθώς οι νομαδικές κοινότητες άρχισαν να αντικαθίστανται από γεωργικές και κτηνοτροφικές κοινότητες που έμεναν σε ένα μέρος. Με το τέλος της νομαδικής ζωής επήλθε μία δραματική αλλαγή και στην ιδεολογία και την θρησκεία. Η προϊστορική Θεά που ήταν μια έννοια περιεκτική, άρχισε να διασπάται σε πολυάριθμες πιο εξειδικευμένες θηλυκές θεότητες σύμφωνα με τις εκάστοτε πεποιθήσεις και πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων. Η παράδοση της Θεάς διακρίνεται μέχρι σήμερα σε διάφορες γυναικείες θεότητες όπως η Γαία των Ελλήνων.
Κατηγορία:Θεότητες
Δήμος Αρφαρών
Ο Δήμος Αρφαρών ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καλαμάτας. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.292 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν τα Αρφαρά.
Τα Αρφαρά βρίσκονται 19χλμ βορειοδυτικά της Καλαμάτας, σε υψόμετρο 100 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Χτίστηκε γύρω στο 1834 και εγκαταστάθηκαν εκεί οι κάτοικοι των Άνω Αρφαρών. Στην Τουρκοκρατία ήταν φωλιά κλεφταρματολισμού (τα ιστορικά Σαμπάζικα). Το χωριό είναι χτισμένο στους πρόποδες της βουνοσειράς Συρόκα. Τα Αρφαρά αναπτύχτηκαν στη κτηνοτροφία και στη γεωργία, στις δε τελευταίες δεκαετίες έδωσαν αρκετούς επιστήμονες, ανθρώπους των γραμμάτων, εμπόρους και επιχειρηματίες. Το 1870 θεμελιώνεται και αποπερατώνεται το 1879 ο περικαλλής καθεδρικός ναός των Αγίων Θεοδώρων. Η θολωτή στέγη του στηρίζεται σε 8 κίονες με ανάγλυφα κιονόκρανα. Τα Αρφαρά διαθέτουν Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο καθώς επίσης και Ιατρείο, Πνευματικό Κέντρο και σύγχρονο γήπεδο ποδοσφαίρου με χλοοτάπητα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
Γέφυρα Τατάρνας
Η Γέφυρα Τατάρνας ήταν μια μονοκάμαρη γέφυρα στον Αχελώο με μεγάλο άνοιγμα, που το ένα της άκρο πατούσε στο Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας και το άλλο στην Ευρυτανία. Η τεχνική της κατασκευής της ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστη. Η ημερομηνία κατασκευής της γέφυρας είναι άγνωστη. Πιθανότατα κτίστηκε στα μέσα του 17ου αιώνα από πρωτομάστορες της περιοχής. Την ονομασία «Τατάρνα» έλαβε από την κοντινή μονή Παναγία της Τατάρνας (ιδρυθείσα το 1556). Δίπλα ακριβώς από τη γέφυρα ήταν η μεγαλύτερη πηγή του Αχελώου, γνωστή ως Μαρδάχα. Το καλοκαίρι ελάχιστο νερό έφτανε από τα ορεινά της Πίνδου. Ο κύριος όγκος του νερού πήγαζε από τη Μαρδάχα. Δυστυχώς η γέφυρα σήμερα βρίσκεται μέσα στα νερά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών, μετά την κατασκευή του ομώνυμου φράγματος τη δεκαετία του 1960. Στη θέση της υπάρχει σύγχρονη γέφυρα, που σχεδίασε ο πολιτικός μηχανικός Αρίσταρχος Οικονόμου που για την τεχνική της κατασκευής της κέρδισε τρία διεθνή βραβεία. Η κατασκευή της πρωτοποριακής αυτής γέφυρας ξεκίνησε το 1965 και ολοκληρώθηκε το 1970. Η γέφυρα διαθέτει τρεις καμάρες, από τις οποίες η μεγαλύτερη έχει πλάτος 196 μέτρων.
Στο ιστορικό γεφύρι της Τατάρνας δόθηκε το 1821 η πρώτη μάχη των Ελλήνων της Ρούμελης εναντίον των Τούρκων. Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος κατ΄ έτος στις αρχές Ιουνίου γίνονται διάφορες εκδηλώσεις (θεία λειτουργία, επιμνημόσυνη δέηση, κατάθεση στεφάνων) στο μνημείο πεσόντων που βρίσκεται στη παρακείμενη θέση «Λαχανόκηπος».
Από τη νέα γέφυρα διέρχεται επαρχιακή οδός που συνδέει το νομό Ευρυτανίας με το νομό Αιτωλοακαρνανίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γέφυρες στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Νομός Ευρυτανίας Ταταρνας
Κατάλογος αρχαίων αιγυπτιακών θεοτήτων
Οι αρχαίες αιγυπτιακές θεότητες αντιπροσωπεύουν φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα, όπως και αφηρημένες έννοιες. Αυτοί οι θεοί και θεές εμφανίζονται ουσιαστικά κάθε έκφανση του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού, και πάνω από 1.500 από αυτές είναι γνωστές με το όνομά τους. Πολλά αιγυπτιακά κείμενα αναφέρουν ονόματα θεοτήτων χωρίς να επισημάνουν το χαρακτήρα ή το ρόλο τους, ενώ άλλα κείμενα αναφέρον αναφέρονται σε συγκεκριμένες θεότητες χωρίς να αναφέρουν καν το όνομά τους, έτσι ένας πλήρης κατάλογος όλων ανεξαιρέτως των θεοτήτων είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί. Το παρόν λήμμα περιέχει μόνο τις μεγάλες θεότητες και τις σημαντικότερες από τις μικρότερες.
Τάρτου
Το Τάρτου (εσθονικά: Tartu) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Εσθονίας. Σε αντίθεση με την πολιτική και οικονομική πρωτεύουσα της Εσθονίας Τάλιν, το Τάρτου είναι πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο, δεδομένου ότι είναι η έδρα του παλαιότερου πανεπιστήμιου της Εσθονίας. Βρίσκεται 186 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Τάλιν, ανήκει στην επαρχία Τάρτου και είναι το κέντρο της νότιας Εσθονίας. Ο πληθυσμός του είναι 96.506 κάτοικοι (2018). Ο ποταμός Εμάγιογκι, που συνδέει τις δύο μεγαλύτερες λίμνες της Εσθονίας, διασχίζει το Τάρτου. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Τάρτου.
Ιστορικά ονόματα της πόλης είναι το Τάρμπατου, από ένα εσθονικό φρούριο που ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα. Γιούργεφ (Юрьев) ονομάστηκε το 1030 από τον Γιάροσλαβ τον σοφό, όπως και Ντόρπατ, όπως πρώτα μαθεύτηκε από Γερμανούς Σταυροφόρους τον 13ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Εσθονίας Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Κάλαμος Ευβοίας
Ο Κάλαμος είναι μικρό παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία του ∆ήµου Κύµης - Αλιβερίου στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Διοικητικά στοιχεία
Ο Κάλαμος βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του νησιού της Εύβοιας και τα παράλια του Αιγαίου πελάγους σε υψόμετρο 16 μέτρα. Απέχει 67 χλμ. ανατολικά της Χαλκίδας, 15 χλμ. νοτιοανατολικά του Αυλωναρίου και νοτιοδυτικά των Συκιών. Είναι γνωστός στην περιοχή από τη μεγάλη παραλία του, με βοτσαλάκι και πεντακάθαρα νερά και η οποία χωρίζεται σε δύο ακτές (την "Καλή" και την "Κακιά" για τους ντόπιους) από έναν βράχο στο μέσον της. Ο κολπίσκος που δημιουργείται στο βόρειο άκρο της είναι προστατευμένος από τον καιρό και αποτελεί καταφύγιο για τις βάρκες. Στην περιοχή υπάρχουν καφετέριες και ταβέρνες καθώς και ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Ο Κάλαμος αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αχλαδερής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Αχλαδερή, την Κορασίδα, τα Περιβόλια και τις Συκιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Αχλαδερής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αυλώνος του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Δήμος Είρας
Ο Δήμος Είρας ήταν δήμος του Νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Οιχαλίας. Βρισκόταν στο βορειότερο άκρο του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα κατελάμβάνε έκταση 86,6 τετρ. χιλιόμετρα και είχε συνολικό πληθυσμό 997 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Νέδα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ει
Εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών 2000
Στις 7 Νοεμβρίου 2000, οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν μια γενική εκλογή.
Πρόεδρος
Ο Τζορτζ Γ. Μπους ήταν υποψήφιος ενάντια στον Αλ Γκορ και εκλέχθηκε για μια πρώτη θητεία.
Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών
Οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν δύο έδρες στη Βουλή, ενώ οι Δημοκρατικοί κέρδισαν μία έδρα και εκλέχθηκε ένας ανεξάρτητος, ο Βίρτζιλ Γκουντ.
Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών
Οι 33 έδρες στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Τάξης 1 ήταν ανοικτές προς εκλογή συν μία ειδική εκλογή. Η Γερουσία διαιρέθηκε 50-50 μέχρι το 2001 οπότε ο Τζιμ Τζέφορντς εγκατέλειψε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και συντάχθηκε με τους Δημοκρατικούς.
Πρωτοβουλίες και δημοψηφίσματα
Πολιτειακές συνταγματικές τροποποιήσεις που απαγορεύουν τον γάμο ομοφύλων και τις πολιτικές ενώσεις πέρασαν στη Νεμπράσκα (με την πρωτοβουλία 416) και η Νεβάδα (με την ερώτηση 2 του 2002) περνά συνταγματική απαγόρευση μόνο στο γάμο ομοφύλων, αλλά δεν τίθεται σε ισχύ επειδή το Σύνταγμα της Νεβάδα απαιτεί δύο λαϊκές ψηφοφορίες για τις συνταγματικές τροποποιήσεις που προέρχονται από πρωτοβουλίες πολιτών.