cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοργκάνα λε Φέι
Η Μοργκάνα στη μεσαιωνική λογοτεχνία
Ο Sir Thomas Malory υιοθέτησε αυτό το πορτρέτο της Μοργκάνα στο βιβλίο του Le Morte d'Arthur, αν και επεξέτεινε το ρόλο της. Με ανθρώπινα και μαγικά μέσα, η Μοργκάνα προσπαθεί να ανατρέψει τον Αρθούρο από το θρόνο, ιδιαίτερα όταν οργανώνει την κλοπή του Εξκάλιμπερ από τον εραστή της, Accolon, και τη μονομαχία του με τον Αρθούρο.
Σύγχρονες εμφανίσεις της Μοργκάνα
Σύγχρονες ερμηνείες του Αρθουριανού μύθου θέλουν τη Μοργκάνα να σαγηνεύει τον Αρθούρο και να γεννάει τον διεστραμμένο Μόρντρεντ, αν και στις αυθεντικές πηγές μητέρα του Μόρντρεντ θεωρείται η Μοργκάουζ. Εξάλλου, οπαδοί του φεμινισμού θεωρούν τη Μοργκάνα σαν προσωποποίηση γυναικείας δύναμης. Σε αυτό το πλαίσιο κάποιες φορές η Μοργκάνα λε Φέι συνδέεται με διάφορες ερμηνείες για την κελτική θηλυκή πνευματικότητα. Βασικό παράδειγμα αποτελεί το μυθιστόρημα της συγγραφέως Μάριον Ζίμερ Μπράντλεϊ "Ομίχλες της Άβαλον". Εδώ παρουσιάζεται μια διαφορετική άποψη για την εναντίωση της Μοργκάνα στον Αρθούρο, καθώς οι πράξεις της προέρχονται από τη μάχη να διατηρήσει ζωντανή την Παλαιά Θρησκεία απέναντι στην καταπίεση που υφίσταται από το Χριστιανισμό.
Στην ταινία "Εξκάλιμπερ" (1981), η Μοργκάνα αναλαμβάνει έναν από τους παραδοσιακούς της ρόλους σαν μαθητευόμενη του Μέρλιν, αν και νέο στοιχείο αποτελεί ο ανταγωνισμός με το δάσκαλό της.
Η Μοργκάνα έχει παρουσία και στο χώρο των κόμικς, και μάλιστα και στις δύο μεγάλες αμερικανικές εταιρίες του χώρου. Στη Marvel Comics αποτελεί μια σατανική ισχυρότατη μάγισσα που έχει έρθει αρκετές φορές αντιμέτωπη με ήρωες όπως ο Spider-Man και οι Εκδικητές, ενώ το ίδιο περίπου ισχύει και στην DC Comics. Εμφανίσεις του χαρακτήρα της Μοργκάνα έχουν γίνει βέβαια και σε άλλα κόμικς διάφορων δημιουργών όπως στο Σλέιν του Σάιμον Μπίσλεϊ.
Διάφορα
Το όνομα της, όπως είναι γνωστό στα ιταλικά, δηλ. Φάτα Μοργκάνα έχει δοθεί παραδοσιακά σε ένα οπτικό φαινόμενο που οφείλεται σε θερμοκρασιακή αναστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος
Άννα Κουρνίκοβα
Η Άννα Σεργκέεβνα Κουρνίκοβα (ρωσικά: А́нна Серге́евна Ку́рникова, γεν. 7 Ιουνίου 1981) είναι Ρωσίδα παλαίμαχος αθλήτρια της αντισφαίρισης και τηλεπερσόνα. Η εμφάνισή της και η δημοφιλία της την έχουν καταστήσει μια από τις διασημότερες τενίστριες παγκοσμίως. Στην κορυφή της φήμης της, οι θαυμαστές που έψαχναν για εικόνες της την κατέστησαν μια από τις δημοφιλέστερες αναζητήσεις στο Google.
Αν και δεν κέρδισε κάποιον τίτλο στο μόνο, έφτασε στο Νο 8 της παγκόσμιας κατάταξης το 2000. Ήταν πιο επιτυχημένο στο διπλό, όπου ανά περιόδους έφτανε στο Νο. 1. Μαζί με τη Μαρτίνα Χίνγκις κατέκτησαν το όπεν της Αυστραλίας στο διπλό το 1999 και το 2002, και το πρωτάθλημα WTA το 1999 και το 2000. Οι δύο παίκτριες έγιναν γνωστές ως τα Spice Girls του τένις. Η Κουρνίκοβα αποσύρθηκε το 2002, σε ηλικία 21 ετών, λόγω τραυματισμών της ράχης και της σπονδυλικής στήλης, όπως μια κήλη δίσκου. Εξακολουθούσε να παίζει περιστασιακά μέχρι το 2011. Εμφανίστηκε ως προπονήτρια στο σόου The Biggest Loser για μία σεζόν.
Πέρα από τη δουλειά της στην τηλεόραση, η Κουρνίκοβα είναι Παγκόσμιος Πρεσβευτής του προγράμματος Five & Alive του Population Services International, το οποίο αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας που πλήττουν παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών και τις οικογένειές τους.
Έχει παντρευτεί τον τραγουδιστή Ενρίκε Ιγκλέσιας και τον Χριστόφορο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη αμερικανική ιθαγένεια Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Ανεμοβλογιά
Η ανεμοβλογιά είναι εξαιρετικά μεταδοτική ιογενής εξανθηματική νόσος με πυρετό. Είναι κυρίως παιδική νόσος και αποτελεί τη πρωτοπαθή λοίμωξη από το ιό του έρπητα ζωστήρα (VZV). Αν η νόσος εκδηλωθεί σε ενήλικες είναι πιο σοβαρή και μπορεί να οδηγήσει σε διάμεση πνευμονία. Η ανεμοβλογιά μπορεί να παραμείνει σε λανθάνουσα μορφή και να εκδηλωθεί αργότερα σαν έρπης ζωστήρας. Μεταδίδεται με μολυσμένα σταγονίδια ή εντός της μήτρας. Υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο με εξασθενημένο ιό.
Πορεία νόσου
Ο ιός εισέρχεται στον οργανισμό με σωματίδια και αρχικά εγκαθίσταται στις αμυγδαλές και στο βλεννογόνο του αναπνευστικού συστήματος και μετά στους τοπικούς λεμφαδένες. Στη συνέχεια εισέρχεται στο αίμα και εισέρχεται στο ήπαρ, το σπλήνα και άλλα όργανα, όπου και αναπαράγεται. Αυτή η περίοδος επώασης διαρκεί 11 με 13 μέρες και μετά ο ιός εισέρχεται πάλι στο αίμα και εξαπλώνεται στο δέρμα. Ο ιός προκαλεί εξάνθημα μαζί με πυρετό και συστηματικά συμπτώματα, όπως κεφαλαλγία. Ο άρρωστος μεταδίδει τον ιό 2 μέρες πριν την εμφάνιση του εξανθήματος μέχρι και 6 μέρες μετά. Ο ιός της ανεμοβλογιάς μεταδίδεται με σταγονίδια από την μύτη ή το στόμα ,που περιέχουν τον ιό. Μεταδίδεται πολύ εύκολα. Άτομα που μένουν στο ίδιο σπίτι με τον άρρωστο έχουν πιθανότητα 95% να μολυνθούν.
Μετά την πρώτη λοίμωξη (ανεμοβλογιά), ο ιός παραμένει στα νευρικά κύτταρα και μπορεί να ενεργοποιηθεί ξανά σε ενήλικες ή όταν η κυτταρική ανοσία του ασθενούς εξασθενίσει, με αποτέλεσμα την εμφάνιση έρπη ζωστήρα.
Κλινικά χαρακτηριστικά
thumb|180px|left|Η χαρακτηριστική φυσαλίδα, τυπική στα πρώτα στάδια της νόσου Το χαρακτηριστικό της ανεμοβλογιάς είναι τα εξανθήματα. Τα εξανθήματα εμφανίζονται περίπου 14 μέρες μετά την είσοδο του ιού στον οργανισμό. Τα εξανθήματα είναι κηλιδοβλατιδώδη και μέσα σε ώρες σχηματίζουν μια φυσαλίδα με λεπτό τοίχωμα πάνω σε μια ερυθρηματώδη βάση. Μετά από 12 ώρες, η φυσαλίδα γίνεται φλύκταινα και αρχίζει η εφελκίδωση. Το εξάνθημα προκαλεί κνησμό (φαγούρα) και έτσι μπορεί να μολυνθεί με βακτήρια και να μετατραπεί σε ουλή. Το εξάνθημα εξαπλώνεται σε όλο το σώμα, ακόμη και στο τριχωτό της κεφαλής. Είναι πιο σοβαρό στο κορμό, τα χέρια και τα πόδια.
Αν η ανεμοβλογιά προσβάλει ενήλικες, τότε είναι πιο σοβαρή και σε ηλικιωμένους και ανοσοκατεσταλμένους μπορεί να προσβάλλει άλλα όργανα, όπως τους πνεύμονες, με αποτέλεσμα το 20-30% να αναπτύξει διάμεση πνευμονία και να οδηγήσει ακόμη και στο θάνατο.
Θεραπεία
Η ανεμοβλογιά στα παιδιά συνήθως δεν απαιτεί θεραπεία, αλλά μπορεί να είναι απαραίτητη σε ενήλικες και ανοσοκατασταλμένους. Επειδή η DNA πολυμεράση του VZV διαφέρει λίγο από αυτή του ερπητοϊού, απαιτούνται μεγαλύτερες δόσεις ακικλοβίρης, η οποία χορηγείται ενδοφλέβια, ή φαμσικλοβίρης ή βαλασικλοβίρης από στόμα. Επιπλέον σε σοβαρές λοιμώξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν έτοιμα αντισώματα για τον ιό (VZIG). Τα VZIG είναι χρήσιμα όσο ο ιός βρίσκεται στο αίμα και εξαπλώνεται, όμως είναι αναποτελεσματικά κατά τη διάρκεια της ενεργού ανεμοβλογιάς.
Πρόληψη
Από το 1984 διατίθεται το εμβόλιο ανεμοβλογιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Παιδικές ασθένειες Κατηγορία:Παιδιατρική
Wild Things
Το Wild Things είναι αμερικανικό ερωτικό θρίλερ παραγωγής 1998 σε σκηνοθεσία Τζον ΜακΝότον και πρωταγωνιστούν οι Νιβ Κάμπελ, Ματ Ντίλον, Κέβιν Μπέικον, Ντενίζ Ρίτσαρντς και Μπιλ Μάρεϊ.
Πλοκή
Ο Σαμ Λομπάρντο είναι σύμβουλος καθοδήγησης σε λύκειο στο Μπλου Ρέι της Φλόριντα. Η ζωή του ανατρέπεται όταν η πλούσια και δημοφιλής Κέλι Βαν Ράιαν τον κατηγορεί για βιασμό. Εξαιτίας του κοινωνικού στάτους της οικογένειας Βαν Ράιαν, η καριέρα του Λομπάρντο σχεδόν καταστρέφεται. Τότε προσλαμβάνει έναν ανορθόδοξο δικηγόρο, τον Κένεθ Μπόουντεν. Τα πράγματα χειροτερεύον όταν και δεύτερη μαθήτρια, η Σούζι Τόλερ, τον κατηγορεί ότι τη βίασε.
Ο Λομπάρντο δικάζεται και κατά τη διάρκεια της δίκης η Σούζι παραδέχεται ότι μαζί με την Κέλι είπαν ψέματα για να τον εκδικηθούν. Οι Βαν Ράιαν ρεζιλεύονται από το σκάνδαλο και ο Λομπάρντο με το δικηγόρο του διαπραγματεύονται ένα κερδοφόρο διακανονισμό ύψους 8.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Σαμ μετά από όλη αυτήν την ιστορία αποφασίζει να φύγει από την πόλη και έρχεται αντιμέτωπος με τις Σούζι και Κέλι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Αποκαλύπτεται ότι οι τρεις τους είχαν στήσει όλη αυτήν την απάτη για να πάρουν χρήματα.
Όμως, ένας αστυνομικός, ο Ρέι Ντουκέτ, τους υποψιάζεται και αρχίζει να κάνει έρευνα. Η Σούζι αγχώνεται με αυτό το γεγονός και ο Σαμ με την Κέλι φοβούνται ότι θα χαλάσει το σχέδιο. Η Σούζι με την Κέλι αρχίζουν να μαλώνουν στην πισίνα των Βαν Ράιαν, όπου η Κέλι σχεδόν κόντεψε να πνίξει τη Σούζι πριν κάνουν έρωτα. Αργότερα οι Σαμ και Κέλι πηγαίνουν τη Σούζι βόλτα στην παραλία και ο Σαμ φαίνεται να σκοτώνει την Κέλι. Ο Ντουκέτ θα βρει την επόμενη μέρα το αίμα και τα δόντια της και θα συνειδητοποιήσει ότι ο Λομπάρντο σκότωσε τη Σούζι και τρέχει να προστατεύσει την Κέλι. Όταν φτάνει σπίτι της φαίνεται να του επιτίθεται και να τον πυροβολεί στο χέρι αφήνοντας καμία άλλη επιλογή από το να την πυροβολήσει και να τη σκοτώσει. Με την προϋπόθεση της αυτοάμυνας δεν κατηγορείται αλλά τον διώχνουν από το σώμα της αστυνομίας.
Αργότερα, ο Λομπάρντο μένει σε ένα τροπικό θέρετρο και βρίσκει τον Ντουκέτ στη ντουζιέρα του. Αποκαλύπτεται ότι οι δύο άντρες συνεργάζονταν όλον αυτόν τον καιρό. Στη συνέχεια για να γιορτάσουν την επιτυχία του σχεδίου τους πηγαίνουν για ψάρεμα. Πάνω στο σκάφος ο Λομπάρντο χτυπάει τον Ντουκέτ και τον ρίχνει μέσα στη θάλασσα. Ο Ντουκέτ γρήγορα σκαρφαλώνει και επιτίθεται στο Σαμ. Τότε, καρφώνεται στο πόδι από ένα δόρυ. Το πρόσωπο που το έριξε είναι η Σούζι, που είναι ακόμα ζωντανή. Όταν ο Ντουκέτ παρακαλάει τον Λομπάρντο να του σώσει τη ζωή, ο Λομπάρντο του απαντά ότι δεν έπρεπε να σκοτώσει την Κέλι. Η Σούζι τότε του ξαναρίχνει και τον σκοτώνει. Στο τέλος η Σούζι δηλητηριάζει τον Λομπάρντο και τον ξεφορτώνεται.
Αποκαλύπτεται μέσα από σκηνές σαν φλάσμπακς στους τίτλους τέλους, ότι η Σούζι είχε σκεφτεί το όλο σχέδιο για να πάρει τα χρήματα και όχι να τα μοιραστεί και ότι είναι πάρα πολύ έξυπνη με υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Όσον αφορά το θάνατο της Κέλι δεν επιτέθηκε στον Ντουκέτ. Αυτός την πυροβόλησε δύο φορές σκοτώνοντάς της και μετά πυροβόλησε το χέρι του για να το κάνει φανεί σαν αυτοάμυνα.
Στην τελευταία σκηνή ο Μπόουντεν συναντά τη Σούζι και της δίνει τα χρήματα. Καθώς η Σούζι φεύγει της λέει να συμπεριφέρεται καλά.
Συνέχειες
Το 2004 ακολούθησε μια συνέχεια με τίτλο Wild Things 2. Η ταινία δεν προβλήθηκε στους κινηματογράφους και κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο όπως επίσης και η τρίτη ταινία Wild Things: Καυτά Διαμάντια (Wild Things: Diamonds in the Rough, 2005). Οι συνέχειες ήταν στο στυλ της πρώτης ταινίας με διαφορετικούς όμως ηθοποιούς.
Το Φεβρουάριο του 2006, κυκλοφόρησε μια φήμη ότι η Νιβ Κάμπελ με τη Ντενίζ Ρίτσαρντς θα έπαιζαν ξανά μαζί στην ταινία "Backstabbers". Παρ' όλο που το φιλμ θα ξαναένωνε μέλη των ηθοποιών και του συνεργείου, δεν θα ήταν συνέχεια της πρώτης ταινίας. Μέχρι σήμερα δεν έχει επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο.
Τον Ιούνιο του 2009 η Sony Pictures ανακοίνωσε την παραγωγή της τέταρτης ταινίας της σειράς με τίτλο Wild Things: Foursome. Το φιλμ κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο τον Ιούνιο του 2010.
Μπάρμπαρα Μόρι
Η Μπάρμπαρα Μόρι Οτσόα (ισπανικά: Bárbara Mori Ochoa) είναι μεξικάνα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 2 Φεβρουαρίου 1978, στο Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη, αλλά μεγάλωσε και μορφώθηκε στο Μεξικό.
Αρχές
Στην ηλικία των τριών ετών οι γονείς της χώρησαν και εκείνη έμεινε μαζί με τον πατέρα και τα δυο αδέρφια της. Πέρασε την παιδική της ηλικία ταξιδεύοντας ανάμεσα στο Μεξικό και την Ουρουγουάη, αλλά όταν ήταν 12 ετών, το έτος 1990, μετακόμησε στην Πόλη του Μεξικού με τον πατέρα και τα αδέρφια της για να μείνει και να εγκατασταθεί εκεί μόνιμα.
Το 1996 ξεκινά να σπουδάζει στο κέντρο σπουδών των στούντιο σχηματισμού ηθοποιών της TV Azteca (Centro de Estudios de Formación Actoral de TV Azteca).
Το 2002 γίνεται μεξικανή υπήκοος, παρόλο που έχει γεννηθεί στην Ουρουγουάη και έχοντας ουρουγουανή, ισπανική, λιβανική και ιαπωνική καταγωγή.
Στην ηλικία των 14 ετών, ενώ βοηθούσε στην πιτσαρία του πατέρα της "Λα Νόνα" ("La Nona") στην Κολονία του Μεξικού, γνωρίζεται με τον σχεδιαστή Μάρκος Τολέδο (Marcos Toledo), για τον οποίο δουλεύει ως μοντέλο για κάποια χρόνια. Αφού στμάτησε να εργάζεται στην πιτσαρία του πατέρα της, άρχισε να δουλεύει για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα ιαπωνικό εστιατόριο σερβίροντας ποτά στον τομέα του καραόκε. Μετά ξενικά σπουδές στην CEA Televisa.
Στα 17 της εγκαταλείπει το σπίτι της και απομακρύνθηκε από τον αυστηρό πατέρα της.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της συμμετέχοντας σε τηλενουβέλες της TV Azteca. Το πρώτο της μελόδραμα ήταν το "Τρίκ Τράκ" το 1997. Ωστόσο, η Μόρι έγινε γνωστή ερμηνεύοντας την Μόνικα στο έργο Βλέμμα μιας γυναίκας, το 1997, Έπειτα πρωταγωνίστηκε στο Μπλέ Τεκίλα.
Μετακόμισε στο Μαϊάμι για ένα χρόνο για να πρωταγωνιστήσει στο "Πεθαίνω για σένα", το 1999.
Το 2003 συμμετείχε, για λίγο, στο δεύτερο μέρος του "Βλέμμα γυναίκας". Επίσης, έπαιξε το ρόλο της Φερνάντα στην σειρά "Πλεονέκτικη αγάπη", δίπλα στον Χοσέ Άνχελ Γιάμας, μια παραγωγή της Telemundo.
Η πρώτη της συμμετοχή στο σινεμα ήταν στο έργο "Έμπνευση" (Inspiración), το 2001.
Προσωπική Ζωή
Στα 19 της χρόνια είχε μια σχέση με τον μεξικανό ηθοποιό και παραγωγό Σέρχιο Μαγιέρ (Sergio Mayer), με τον οποίο έχει ένα γιό, που γεννήθηκε το Φεβρουάριο του 1998. Το ζευγάρι χώρισε και διατήρησε καλές σχέσεις, χάρη στο γεγονός ότι δεν παντρέφτηκαν ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί φωνής
Ντέλμερ Ντέιβς
Ο Ντέλμερ Ντέιβς (Delmer Daves, 24 Ιουλίου 1904 - 17 Αυγούστου 1977) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών. Το 1928 μετακόμισε στο Χόλιγουντ και έγινε σεναριογράφος. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το έκανε το 1941, στην ταινία Destination Tokyo, με τον Κάρι Γκραντ. Υπήρξε νυφευμένος με την ηθοποιό Μέρι Λόρενς, από το 1938 έως τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Γουίλ Ράιτ
thumb|150px|Ο Γουίλ Ράιτ μιλάει στο South by Southwest Ο '''Γουίλιαμ Ρ. Ράιτ' (William Ralph "Will" Wright'', 20 Ιανουαρίου 1960) είναι Αμερικανός σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών και συνιδρυτής της εταιρείας ανάπτυξής παιχνιδιών υπολογιστών Maxis.
Σταδιοδρομία στην βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών
Κατά τη διάρκεια της πορείας του στη Maxis, η οποία στη συνέχεια εξαγοράστηκε από την Electronic Arts (EA), ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη πολλών δημοφιλών παιχνιδιών της σειράς Sim, συμπεριλαμβανομένων των SimCity και The Sims. Εγκατέλειψε την EA τον Απρίλιο του 2009 για να διευθύνει το Stupid Fun Club Camp, μια δεξαμενή σκέψης για την ψυχαγωγία στην οποία ο Ράιτ και η EA είναι κύριοι μέτοχοι. Τον Οκτώβριο του 2011 έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Linden Lab, των δημιουργών δηλαδή του Second Life.
Δήμος Σαλαμίνας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Σαλαμίνας ήταν ένας από τους δύο δήμους στους οποίους διαιρούταν διοικητικά η Σαλαμίνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας. Καταλάμβανε όλο το δυτικό τμήμα του νησιού και συνόρευε με τον άλλο δήμο του νησιού τον δήμο Αμπελακίων. Ο δήμος Σαλαμίνας ανήκε στην νομαρχία Πειραιά της περιφέρειας Αττικής. περιλάμβανε δύο δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 30.962 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 85 τ.χλμ. από τα 95 τ.χλμ. της συνολικής έκτασης του νησιού. Έδρα του δήμου ήταν η πόλη της Σαλαμίνας
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σ
Γάβρα Κιλκίς
Η Γάβρα είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 450 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Γάβρα βρίσκεται δυτικά της λίμνης Δοϊράνης, στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος από τα Κρούσσια όρη). Το χωριό απέχει 23,5 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 79,5 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Νοτιοανατολικά του χωριού προς τον οικισμό Μονολίθι, σε αγροτική περιοχή και στη συμβολή δύο χειμάρρων έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός (Τούμπα) ο οποίος από το 1996 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, το 1922 εγκαταστάθηκαν περίπου 70 οικογένειες προσφύγων από το χωριό Τσινσκαρό (წინწყარო) που βρίσκεται στην περιοχή της Τσάλκας της σημερινής Γεωργίας. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Ισμακλή ή Ισμακλί και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μοράφτσης (Αντιγόνειας). Μετονομάστηκε σε Γάβρα το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αντιγόνεια, το Μονολίθι και το Μυλοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αντιγονείας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 69 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Κάθριν Μαίρη Στιούαρτ
Η Κάθριν Μέρι Στιούαρτ (αγγλ.: Catherine Mary Stewart) (22 Απριλίου, 1959) είναι μια Καναδή ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Η Στιούαρτ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1959 στο Εντμόντον του Καναδά, κόρη της Μέρι (Στιούαρτ) και του Τζον Ραλφ Νούρσαλ. Οι γονείς της δίδαξαν στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα, η μητέρα της ως βοηθός διδασκαλίας στην φυσιολογία και ο πατέρας της καθηγητής βιολογίας. Η Στιούαρτ αποφοίτησε από το Λύκειο Στραθκόνα.
Προσωπική ζωή
Η Στιούαρτ είναι αδελφή του Αλαν Νούρσαλ, επιστήμονα και προσωπικότητα των μέσων ενημέρωσης που σχολιάζει σχετικά με την επιστήμη για την καναδική τηλεοπτική σειρά Daily Planet και το Discovery Channel. Ένας άλλος αδελφός της, ο Τζον Νούρσαλ, είναι ανεξάρτητος συγγραφέας και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ TV / ταινιών και παραγωγός. Η Στιούαρτ ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Τζον Φιντλάτερ το 1983 και χώρισαν το 1985. Παντρεύτηκε μετά τον Ρίτσαρντ Αλέρτον το 1992. Έχει μία κόρη και ένα γιο και σήμερα ζει στο Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη.
Minecraft: Story Mode
Το Minecraft: Story Mode είναι επεισοδιακό point-and-click βιντεοπαιχνίδι που κυκλοφόρησε από την Telltale Games, βασισμένο στο βιντεοπαιχνίδι sandbox της Mojang Studios, Minecraft. Τα πρώτα οχτώ επεισόδια κυκλοφόρησαν από τον Οκτώβριο του 2015 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016. Ένας δεύτερος κύκλος με πέντε επεισόδια κυκλοφόρησε από τον Ιούλιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2017.
Το παιχνίδι ήταν διαθέσιμο σε Windows, macOS, PlayStation 3, PlayStation 4, Wii U, Nintendo Switch, Xbox 360, Xbox One, Android, iOS, και Apple TV, ενώ μια έκδοση χωρίς τα DLC επεισόδια κυκλοφόρησε στο Netflix το 2018. Λόγω του κλεισίματος της Telltale Games, το παιχνίδι σταμάτησε στις 25 Ιουνίου του 2019, και αφαιρέθηκε από το Netflix στις 5 Δεκεμβρίου του 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2015 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Minecraft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Network Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Vita Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια point-and-click Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Telltale Games Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii U Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One
Ισραήλ
Το Κράτος του Ισραήλ (εβραϊκά: מדינת יִשְׂרָאֵל, προφέρεται Μεντινάτ Iσραέλ, αραβικά: دولة اسرائيل, προφέρεται Ντάουλατ Ισραΐλ) είναι ένα μικρό, ανεπτυγμένο, κράτος της Μέσης Ανατολής, με έκταση 20.770 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 9.756.300 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Ιδρύθηκε το 1948, με σκοπό να μετατραπεί σε εθνική εστία όσων απανταχού Εβραίων επιθυμούν να πολιτογραφηθούν πολίτες του απ΄όπου και αν προέρχονται. Ωστόσο το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ διεκδικεί ιστορική συνέχεια με τα αρχαία βιβλικά κράτη του Ισραήλ και της Ιουδαίας, τα οποία έχουν κεντρική θέση στην ιουδαϊκή θρησκεία. Η πλειονότητα των κατοίκων του κράτους είναι Εβραίοι (74,8%), ενώ η μεγαλύτερη μειονότητα είναι Άραβες (20,9%), εκ των οποίων 84% είναι Μουσουλμάνοι, 8% είναι Χριστιανοί διαφόρων δογμάτων και 8% είναι Δρούζοι, που κατοικούν κυρίως στο βορειοανατολικό Ισραήλ, κυρίως στα Υψίπεδα του Γκολάν, κοντά στα σύνορα με τη Συρία. Το υπόλοιπο 4,8% του πληθυσμού, (περίπου 434.000 άτομα) ορίζεται ως "άλλα", συμπεριλαμβανομένων ατόμων εβραϊκής καταγωγής που θεωρούνται μη Εβραίοι με βάση τον ιουδαϊκό θρησκευτικό νόμο και άτομα μη εβραϊκής καταγωγής που είναι μέλη της οικογένειας Εβραίων μεταναστών (κανείς από τους οποίους δεν είναι εγγεγραμμένοι στο Υπουργείο Εσωτερικών ως Εβραίοι), μη Άραβες Χριστιανοί, μη Άραβες Μουσουλμάνοι και όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι, που δεν έχουν ούτε εθνική, ούτε θρησκευτική κατάταξη. Ακόμα και σήμερα υπάρχει ένα σταθερό κύμα μετανάστευσης Εβραίων και εβραϊκής καταγωγής ατόμων προς το Ισραήλ, περίπου 30.000 άτομα το έτος, τόσο από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης όσο και εκτός αυτής.
Προϊστορία
Η παλαιότερη ένδειξη ανθρώπινης παρουσίας στο έδαφος του σημερινού Ισραήλ ανάγεται 1.5 εκατομμύριο χρόνια πριν στον χώρο της Ουμπεϊντίγιας κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Άλλοι γνωστοί παλαιολιθικοί χώροι του Ισραήλ είναι το σπήλαιο Ταμπούν, Κεσέμ και Μανότ. Τα παλαιότερα απολιθώματα ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων εκτός της Αφρικής είναι οι ανθρωπίδες Σχουλ και Καφζέ, οι οποίοι ζούσαν στο βόρειο Ισραήλ περίπου 120.000 χρόνια πριν. Γύρω στην 10η χιλιετία π.Χ. στην περιοχή του Ισραήλ αναπτύχθηκε ο Νατουφιανός πολιτισμός.
Πριν την ανεξαρτησία
Οι Εβραίοι ζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια στην περιοχή του σύγχρονου Ισραήλ και στην αρχαιότητα ήταν πλειονότητα μέχρις ότου εκδιώχθηκαν από τους Ρωμαίους και κατοίκησαν σε διάφορα μέρη του κόσμου. Οι Ρωμαίοι μετονόμασαν τη χώρα από Ιουδαία σε Παλαιστίνη κατά την «Παλαιστίνη Συρία» του Ηροδότου. Η περιοχή κατακτήθηκε μεταγενέστερα από Βυζαντινούς (330-640 μ.Χ.), κατόπιν Άραβες (7ο αιώνα μ.Χ.), Σελτζούκους Τούρκους (1071 μ.Χ.), Σταυροφόρους Ευρωπαίους (1099 - 1187 μ.Χ.), Μαμελούκους Αιγύπτιους (περί το 1250 - 1516 μ.Χ.), Οθωμανούς (1516-1831), Αιγύπτιους (1831-1841) και πάλι Οθωμανούς/Τούρκους (1841 - 1917) ενώ διετέλεσε βρετανικό προτεκτοράτο μεταξύ 1920 - 1948. Δηλαδή η περιοχή της Παλαιστίνης παρέμεινε ως επί το πλείστον μουσουλμανική κατά πλειονότητα των κατοίκων της από το 1270 μ.Χ. έως και τον 20ο αιώνα. Ο πρώτος μαζικός επαναπατρισμός Εβραίων συνέβη κατά τον 14ο αιώνα κυρίως από την Ισπανία προς την Ιερουσαλήμ. Από τον 19ο αιώνα το σιωνιστικό κίνημα (που είχε ιδρυθεί το 1897 με σκοπό την ίδρυση του Ισραήλ), απαίτησε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου εβραϊκού κράτους, ενώ ανέλαβε τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων (Πρώτη Αλιγιά) στην Παλαιστίνη, την οποία προσπάθησαν αρχικά να σταματήσουν οι Βρετανοί οι οποίοι είχαν μετατρέψει την περιοχή σε προτεκτοράτο. Το 1917 όμως η Βρετανία άλλαξε στάση και ο υπουργός εξωτερικών Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ δήλωσε πως υποστηρίζει τη μελλοντική ίδρυση Εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη «στο βαθμό που δεν επηρεάζονται οι Άραβες κάτοικοι». Η Εβραϊκή μετανάστευση (Δεύτερη Αλιγιά, Τρίτη Αλιγιά) συνεχίστηκε και αυξήθηκε σημαντικά στα επόμενα χρόνια και πολλές καθαρά εβραϊκές νέες πόλεις και ιδρύματα χτίστηκαν.thumb|left|220px|1925. Τελετή θεμελίωσης του Εβραϊκού Πανεπιστημίου Ιερουσαλήμ Την περίοδο 1936 -1939 οι Άραβες ξεσηκώθηκαν ένοπλα εναντίον των Βρετανών και σε μικρότερο βαθμό πραγματοποίησαν επιθέσεις σε εβραϊκούς οικισμούς. Με την έναρξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και καθ´όλη τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος οι Βρετανοί απαγόρευσαν την είσοδο Εβραίων στη χώρα. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου μια εβραϊκή μυστική στρατιωτική οργάνωση, η Χαγκανά (Άμυνα), που σχηματίστηκε στα χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, άρχισε να μάχεται τους Βρετανούς και τους Άραβες, επιχειρήσεις που η ισραηλινή ιστορία καταγράφει ως την αρχή του ισραηλινού «πολέμου της ανεξαρτησίας». Το 1947, ο ΟΗΕ ανέλαβε τον έλεγχο της Παλαιστίνης, και στις 29 Νοεμβρίου η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την απόφαση Αρ. 181 για τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε ένα ισραηλινό και ένα αραβικό κράτος, και τη μετατροπή της Ιερουσαλήμ σε διεθνή πόλη εκτός συνόρων. Σύμφωνα με αυτήν την απόφαση η παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, καθώς και η δυτική όχθη του Ιορδάνη, τέθηκε υπό τον έλεγχο της Ιορδανίας, ενώ η νέα πόλη ελέγχθηκε από τους Ισραηλινούς. Οι Άραβες άρχισαν βίαιες διαμαρτυρίες κατά των Εβραίων, τη στιγμή που στην περιοχή κατοικούσαν 590.000 Εβραίοι και 1.320.000 Άραβες.
thumb|left|Το πλοίο 'Κράτος του Ισραήλ' ιδιοκτησίας της οργάνωσης 'Χαγκανά' αποβιβάζει Εβραίους μετανάστες στο λιμάνι της [[Χάιφα το 1947]]
Από την ανεξαρτησία μέχρι το 2000
Στις 14 Μαΐου 1948, μία ημέρα πριν λήξει η βρετανική Εντολή στην περιοχή, το ανώτατο εβραϊκό συμβούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Ισραήλ και όρκισε πρόεδρο τον Χάιμ Βάιζμαν και πρωθυπουργό τον σιωνιστή ηγέτη, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Παράλληλα, η Χαγκανά παρουσιάζεται πλέον ως ο τακτικός στρατός του κράτους του νεοσύστατου Ισραήλ που έκτοτε ονομάζεται Αμυντική Ισραηλινή Δύναμη' (Israel Defense Force/IDF, Εβραϊκά: Τσβα Χαγκανά Λε-Γισραέλ) γνωστότερος στους Ισραηλινούς, από τα αρχικά, του ως 'Τσαχάλ'. Την επόμενη ημέρα ξέσπασε ο πρώτος Αραβοϊσραηλινός πόλεμος του 1948, όταν πέντε αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Ιορδανία, Συρία, Λίβανος και Ιράκ) εισέβαλαν στρατιωτικά, με την αρωγή και άλλων στρατευμάτων από την Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία. Η Αίγυπτος και η Ιορδανία προσάρτησαν τότε το Σινά και τη Γάζα η πρώτη και τη Δυτική Όχθη η δεύτερη. Μετά από ένα χρόνο εχθροπραξιών υπεγράφη ανακωχή.thumb|left|Ο [[Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ανακηρύσσει την ανεξαρτησία του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948, κάτω από την εικόνα του Θεόδωρου Χερτσλ οραματιστή του σύγχρονου εβραϊκού κράτους]]
Έκτοτε ακολούθησαν πολλές ακόμα συγκρούσεις που συνεχίζονται μέχρι και τις μέρες μας. Κύριες στιγμές της Αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης ήταν ο πόλεμος των Έξι Ημερών (Δεύτερος Αραβοϊσραηλινός πόλεμος) το 1967, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε πρώτο στις δυνάμεις της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας που ήταν έτοιμες να του επιτεθούν, και προέλασε στο έδαφος τους καταλαμβάνοντας τη χερσόνησο του Σινά, τη Λωρίδα της Γάζας, τη Δυτική Όχθη και τα Υψώματα του Γκολάν, και ο πόλεμος του Γιομ Κιππούρ του 1973 όταν και πάλι οι Αιγυπτιο-Συριακές δυνάμεις επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά την ημέρα της ιερότερης θρησκευτικής γιορτής των Εβραίων, αυτή τη φορά με επιτυχία (το Ισραήλ σώθηκε με αμερικανική παρέμβαση). Ταυτόγχρονα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τις μέρες μας, ένας μυστικός τρομοκρατικός πόλεμος με εκατέρωθεν δολοφονίες τόσο στο Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη όσο και σε τρίτες χώρες εξελίσσεται ανάμεσα σε διάφορες αραβικές οργανώσεις και την ισραηλινή μυστική υπηρεσία «Μοσάντ». Για παράδειγμα η δολοφονία ένδεκα Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972 και, πρόσφατα, η δολοφονία παλαιστινίου προμηθευτού όπλων της Χαμάς στο Ντουμπάι. thumb|left|220px|Ο [[Μεναχέμ Μπέγκιν (ισραηλινός πρωθυπουργός 1977-1983) με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Ανουάρ αλ-Σαντάτ στην πανηγυρική κοινή συνεδρίαση του αμερικανικού κογκρέσου όπου ανακοινώθηκε η συμφωνία του Καμπ Ντέϊβιντ στις 18 Σεπτεμβρίου 1978]]
Από τις 19 Νοεμβρίου του 1977, ο πρωθυπουργός της Αιγύπτου Ανουάρ αλ-Σαντάτ, ξεκινά ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μαζί με το Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα στις 26 Μαρτίου του 1979, να υπογραφεί στο Καμπ Ντέιβιντ συμφωνία, σύμφωνα με την οποία η Αίγυπτος αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ, ενώ το Ισραήλ αποσύρθηκε από το Σινά. Η Ισραηλινή πλευρά υποσχέθηκε επιπλέον να αρχίσει συνομιλίες με τους Παλαιστίνιους. Αντί του τελευταίου όμως ο τότε ισραηλινός πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπέγκιν, άρχισε να επιχορηγεί τους, παράνομους σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, Εβραϊκούς εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, προκαλώντας την οργή των Παλαιστινίων, πολιτική που συνεχίζεται έως τις μέρες μας.
Εν συνεχεία, ακολούθησε ο πόλεμος του Λιβάνου το 1982, αμέσως μετά την επιχείρηση δολοφονίας του ισραηλινού πρεσβευτή στο Λονδίνο, (η οποία τελικά οδήγησε στην οριστική παράλυσή του) από μέλη μίας παλαιστινιακής οργάνωσης με έδρα τον Λίβανο, αντιτιθέμενη στην PLO. Ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στη συνέχεια στον, (τότε χαώδη λόγω του συνεχιζόμενου εμφυλίου) Λίβανο, με τη συνδρομή Λιβανέζων Χριστιανών. Μετά από μάχες με ένοπλους Λιβανέζους και Παλαιστίνιους, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν μεγάλο μέρος της χώρας και τελικά περικύκλωσαν και στο τέλος εξεδίωξαν τους Παλαιστίνιους μαχητές από τη Δυτική Βηρυτό. Με την ανοχή του Ισραηλινού στρατού, Χριστιανοί Λιβανέζοι ένοπλοι έπραξαν τη φοβερή σφαγή Παλαιστινίων μουσουλμάνων στα στρατόπεδο προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα. Στη συνέχεια, ο ισραηλινός στρατός αυτοπεριορίστηκε στην κατοχή του Νοτίου Λιβάνου μέχρι το 2000, οπότε και αποχώρησαν και οι τελευταίες δυνάμεις. Η Ιντιφάντα, η συνεχιζόμενη ένοπλη εξέγερση Παλαιστινίων στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη της Δυτικής Όχθης, ξεκίνησε το 1987 και συνεχίζεται σε μικρότερη κλίμακα έως τις μέρες μας. thumb|left|220px|Ο [[Γιτζάκ Ράμπιν (εβραϊκά: Γιτσχάκ Ραμπίν) (ισραηλινός πρωθυπουργός 1992-1995), ο Μπιλ Κλίντον και ο Γιάσερ Αραφάτ στη Συμφωνία του Όσλο στις 13 Σεπτεμβρίου 1993]] Μετά την Αίγυπτο, το 1994, η Ιορδανία έγινε η δεύτερη αραβική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ. Οι διαφορές Αράβων και Ισραηλινών φάνηκαν να διευθετούνται προσωρινά με τις Συνθήκες του Όσλο του 1994, που προέβλεπαν τη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής, ξεχωριστού κράτους των Παλαιστινίων, χωρίς ωστόσο οι συγκρούσεις να σταματήσουν. Το 1994 ο πρωθυπουργός Ισαάκ Ραμπίν (Γιτζάκ Ράμπιν), έλαβε από κοινού με τον Γιάσερ Αραφάτ το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για τη συμφωνία και λίγο αργότερα ο Ραμπίν δολοφονήθηκε από τον ακροδεξιό Ισραηλινό εξτρεμιστή Γιγκάλ Αμίρ.
21ος αιώνας
Το Ισραήλ αποχώρησε μονομερώς από τη Γάζα τον Αύγουστο του 2005, υπό πρωθυπουργίας του Αριέλ Σαρόν, μετά από βίαιη απομάκρυνση Εβραίων εποίκων από τον Ισραηλινό στρατό.
Τον Ιούνιο του 2006 μαχητές της Σιϊτικής οργάνωσης του Λιβάνου, Χεζμπολά πρώτα σκότωσαν πέντε και απήγαγαν δύο Ισραηλινούς στρατιώτες στα ισραηλινο-λιβανέζικα σύνορα και στη συνέχεια εξαπέλυσαν καταιγισμό οβίδων, αλλά και πυραύλων Ιρανικής προέλευσης, που έπληξαν μεγάλες Ισραηλινές πόλεις στο βορρά, όπως η Χάιφα, σκοτώνοντας 43 Ισραηλινούς πολίτες, προξενώντας υλικές ζημιές και μεγάλο πανικό στον άμαχο πληθυσμό. Περίπου 200.000-500.000 Ισραηλινοί χρειάστηκε να εγκαταλείψουν προσωρινά τα σπίτια τους. Το Ισραήλ απάντησε με ένα σκληρότατο βομβαρδισμό εκτεταμένων στρατιωτικών, αλλά και πολιτικών στόχων στο Λίβανο από ξηρά, αέρα και θάλασσα, που προξένησε πολύ μεγάλες απώλειες αμάχων και τεράστιες υλικές ζημιές. Το Ισραήλ κατηγορήθηκε από πολλές χώρες για χρήση βίας εκτός μέτρου, αλλά οι ΗΠΑ απέτρεψαν την καταδίκη του από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εξασκώντας δικαίωμα 'βέτο.' Τον ίδιο μήνα, Ιούνιο του 2006, ένας άλλος Ισραηλινός στρατιώτης, ο Γκιλάντ Σαλίτ, απήχθη στα σύνορα με τη Γάζα, ο οποίος τελικά επέστρεψε στην οικογένειά του τον Οκτώβριο του 2011.
thumb|right|130px|14 Αυγούστου 2006: πύραυλος «κατιούσα» της [[Χεζμπολάχ|Χεζμπολά εκτοξευμένος από τον Λίβανο χτυπά την ισραηλινή πόλη Χάιφα την τελευταία μέρα του πολέμου]]. Στις 25 Ιανουαρίου του 2006, η Χαμάς κέρδισε τις παλαιστινιακές εκλογές, αλλά το δικαίωμά της να κυβερνήσει υπονομεύθηκε εξ' αρχής από τους αντιπάλους της στη Φατάχ, το Ισραήλ και τη Δύση. Το Δεκέμβριο ξέσπασε παλαιστινιακός εμφύλιος πόλεμος. Έκτοτε οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης ακολουθούν την Παλαιστινιακή Αρχή αναγνωρισμένη από τη διεθνή κοινότητα και το Ισραήλ, αλλά αυτοί της Γάζας διοικούνται από την οργάνωση Χαμάς, που έχει ως στόχο της την καταστροφή του Ισραήλ και την ανακήρυξη Ισλαμικού Παλαιστινιακού κράτους.thumb|left|220px|12 Δεκεμβρίου 2008. Ρουκέτα εκτοξεύεται από τη Γάζα εναντίον κατοικημένων περιοχών στο ΙσραήλΣτις 19 Δεκεμβρίου του 2008, η Χαμάς ανακοίνωσε μονομερώς τον τερματισμό της εκεχειρίας που είχε κηρυχθεί με το Ισραήλ και ταυτόχρονα δεκάδες αυτοσχέδιες οβίδες από τη Γάζα άρχισαν να πέφτουν καθημερινά μέσα και γύρω από τη γειτονική Ισραηλινή πόλη Σντερότ, στέλνοντας τον πανικόβλητο κόσμο στα καταφύγια, αλλά προξενώντας μόνον ένα θάνατο και ελάχιστες υλικές ζημιές. Μια εβδομάδα σχεδόν μετά τη λήξη της εξάμηνης εκεχειρίας, η ισραηλινή αεροπορία εξαπέλυσε 30 πυραύλους εναντίον στόχων στη Λωρίδα της Γάζας. Οι νεκροί ξεπέρασαν τους 1.400, ενώ τουλάχιστον 5.100 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Το Ισραήλ κατηγορήθηκε για προφανή χρήση του απαγορευμένου λευκού φωσφόρου στις επιθέσεις του κατά της Γάζας και έγιναν παγκόσμιες διαδηλώσεις οργής κατά των επιθέσεων στη Γάζα, ακόμη και από Εβραίους εκτός του Ισραήλ. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο επικεφαλής της Αστυνομίας στην πόλη, μέλος της Χαμάς και πολλοί άμαχοι πολίτες και παιδιά. Η περιοχή της Γάζας δεν έχει ανοικοδομηθεί έκτοτε και παραμένει σε αποκλεισμό, αντιμετωπίζοντας προβλήματα σίτισης, ύδρευσης & υγιεινής. Το Ισραήλ κατηγορήθηκε επίσημα από όλες τις ισλαμικές χώρες, τη Βολιβία, τον Ισημερινό (Εκουαδόρ) και τη Βενεζουέλα, η οποία μάλιστα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της με το Ισραήλ.thumb|right|220px|7 Ιανουαρίου 2009. Άμαχοι άνθρωποι στη Γάζα αμέσως μετά από εκτεταμένο ισραηλινό βομβαρδισμό.
Στις 31 Μαΐου του 2010, στα πλαίσια του συνεχιζόμενου ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας, το ισραηλινό κράτος κατέλαβε με στρατιωτική επίθεση, πλοία του διεθνούς στολίσκου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Καταλήφθηκαν τα ελληνικά πλοία, «Ελεύθερη Μεσόγειος» και «Σφενδόνη», όπως και τα πλοία με σημαία ΗΠΑ και Ιρλανδίας. Υφίσταται ισχυρισμός ότι στην αρχή της επιχείρησης μερικοί επιβάτες ενός από τα πλοία, του τουρκικής σημαίας Μαβί Μαρμαρά (Mavi Marmara), ξυλοκόπησαν ισραηλινούς κομάντος, όταν αυτοί κατέβηκαν στο κατάστρωμα από ελικόπτερο και στη συνέχεια, υπό άγνωστες ακόμα συνθήκες, Ισραηλινοί σκότωσαν πλήθος επιβατών. Οι ειδήσεις των διεθνών μέσων ενημέρωσης. έκαναν λόγο για 10 νεκρούς και 60 περίπου τραυματίες. Η επίθεση ξεσήκωσε σειρά επίσημων αντιδράσεων, ιδιαίτερα του τουρκικού κράτους που ανακάλεσε τον πρεσβευτή του στο Ισραήλ (για δεύτερη φορά σε μισό χρόνο) και έφερε το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενώ ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν επέσπευσε την επιστροφή του από επίσημη επίσκεψη στη Χιλή. Η ελληνική κυβέρνηση έθεσε σε λειτουργία τον μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων και ανακοίνωσε τη ματαίωση κοινής άσκησης της ελληνικής και ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας. Ανεπίσημες αντιδράσεις με διαμαρτυρίες πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Μαυριτανία, μία από τις επτά αραβικές χώρες που αναγνώρισαν το Ισραήλ, «πάγωσε» τις διπλωματικές σχέσεις αρχικά, εκδίωξε τον ισραηλινό πρεσβευτή και το προσωπικό της πρεσβείας τον Μάρτιο του 2009 και τελικά διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις στις 21 Μαρτίου 2010. Το επίσημο κράτος έως τώρα θεωρεί την επίθεση πλήρως δικαιολογημένη. Ο ΟΗΕ διόρισε ειδική επιτροπή για να μελετήσει τη νομιμότητα του ισραηλινού ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας, αλλά και της κατάληψης των σκαφών. Η επιτροπή αποφάνθηκε ότι το Ισραήλ έδρασε «νόμιμα, αλλά υπερβολικά» Στις 17 Νοεμβρίου 2012 η Γάζα εκτοξεύει ρουκέτες στο Ισραήλ και στο Τελ Αβίβ ηχούν σειρήνες πολέμου. Το Ισραήλ αμύνεται με αμυντικά οπλικά συστήματα. Ήδη 737 ρουκέτες έχουν εκτοξευθεί από τη Γάζα προς το Ισραήλ, από τις οποίες 492 χτύπησαν το στόχο ενώ 245 απετράπησαν από το αμυντικό σύστημα "IRON DOME".
Στις 7 Δεκεμβρίου του 2017, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Ντόναλντ Τραμπ, αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ, ως την πρωτεύουσα του Ισραήλ και μετέφερε εκεί την πρεσβεία των ΗΠΑ, που βρισκόταν στο Τελ Αβίβ, κάνοντας το πρώτο βήμα στην ειρήνη στη Μέση Ανατολή, να επιλύσει ειρηνευτικά την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση. Στις 13 Αυγούστου 2020, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξεκίνησαν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, αποτελώντας την τρίτη αραβική χώρα, που εξομαλύνει τις σχέσεις της με το Εβραϊκό Κράτος, μετά την Αίγυπτο (1979) και την Ιορδανία (1994). Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, έγιναν η πρώτη χώρα του Περσικού Κόλπου, που ξεκίνησε επίσημες διπλωματικές σχέσεις με το Κράτος του Ισραήλ, στα πλαίσια των Συμφωνιών του Αβραάμ. Οι Παλαιστίνιοι, αντέδρασαν αρνητικά στην κίνηση των Η.Α.Ε., θεωρώντας ότι πρέπει πρώτα να λυθεί η Ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση. Τον Σεπτέμβριο του 2020, μια άλλη χώρα του Περσικού Κόλπου, το Μπαχρέιν, ξεκίνησε κι αυτό διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, στα πλαίσια των Συμφωνιών του Αβραάμ και αποτέλεσε την τέταρτη αραβική και δεύτερη χώρα του Κόλπου, που αναγνώρισε το Εβραϊκό Κράτος. Στις 15 Σεπτεμβρίου, σε επίσημη τελετή του Λευκού Οίκου, υπογράφτηκαν οι συμφωνίες μεταξύ του Ισραήλ, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν, παρουσία του Προέδρου Τραμπ. Στις 23 Οκτωβρίου 2020, στα βήματα της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν, ακολούθησε το Σουδάν, και έγινε η πέμπτη αραβική χώρα, που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ. Σε αυτό έπαιξε ρόλο ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, μιας και ήρε επίσημα τον χαρακτηρισμό ότι η αφρικανική χώρα υποστηρίζει την τρομοκρατία. Τέλος, στις 10 Δεκεμβρίου, αντιπροσωπία του Ντόναλντ Τραμπ, με επικεφαλής τον γαμπρό και σύμβουλο του Προέδρου των Η.Π.Α., Τζάρεντ Κούσνερ, μετέβη στο Μαρόκο, ώστε να ενεργοποιηθούν ξανά οι σχέσεις Μαρόκου με το Ισραήλ, οι οποίες είχαν ψυχρανθεί από το 2000 και να γίνουν επίσημες, παρουσία του Βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ'. Το Μαρόκο ανέκαθεν διατηρούσε σχέσεις με το Ισραήλ, μιας και η συγκεκριμένη χώρα διέθετε τον μεγαλύτερο αριθμό Εβραίων στον Αραβικό και Μουσουλμανικό Κόσμο και η πλειοψηφία των Εβραίων κατοίκων, που κατοικούν στο Ισραήλ, έχουν καταγωγή από το Μαρόκο. Η χώρα της Βορείου Αφρικής, στο αναγνώρισε το Ισραήλ, όντας η έκτη αραβική χώρα, που αποκτά επίσημες διπλωματικές σχέσεις με το Εβραϊκό Κράτος και έτσι ολοκληρώθηκε η επιτυχής εξωτερική του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή. Στις 12 Δεκεμβρίου του 2020, το Μπουτάν, που δεν διατηρούσε καν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, υπέγραψε συνθήκη ειρήνης και ξεκίνησαν οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών.
Κοινωνικές τάσεις
thumb|Το κοσμικό [[Τελ Αβίβ]] thumb|Πανόραμα της Παλαιάς Ιερουσαλήμ με τη νέα πόλη στο βάθος
Σε γενικές γραμμές η εβραϊκή πλειονότητα της σύγχρονης ισραηλινής κοινωνίας διαχωρίζεται όλο και περισσότερο ανάμεσα στους κοσμικούς φιλελεύθερους (συνήθως περισσότερο μορφωμένους και πιο εύπορους) και τους υπερ-ορθόδοξους (Χαρεντίμ), μοντέρνους Ορθόδοξους και παραδοσιακούς θρησκευόμενους Εβραίους με επίκεντρο το Τελ Αβίβ και την Ιερουσαλήμ αντίστοιχα. Ως επί το πλείστον οι πρώτοι είναι ρεαλιστικοί εθνικιστές και επιζητούν ειρηνική γειτονία με ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος και την εκλαΐκευση του οικογενειακού δικαίου που παραμένει θρησκευτικό (π.χ. δεν υπάρχει πολιτικός γάμος, ενώ οι γυναίκες δεν δικαιούνται να ζητήσουν διαζύγιο). Οι δε δεύτεροι, ακολουθώντας την Παλαιά Διαθήκη θεωρούν ότι ο Θεός «υποσχέθηκε» στους Εβραίους όλη την περιοχή της Βιβλικής «Γης Χαναάν», μέρος της οποίας είναι και πατρίδα των Παλαιστινίων, και γι' αυτό το λόγο εποικίζουν διαρκώς τη Δυτική Όχθη (άλλωστε, αν και το 2018 αποτελούσαν μόνο το 10% του πληθυσμού της χώρας, αποτελούσαν όμως το ένα τρίτο των εποικιστών στη Δυτική Όχθη και πλειοψηφία σε μεγάλους οικισμούς όπως το Μοντιίν Ιλίτ) κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, αλλά και απαιτούν να γίνει ο Ιουδαϊκός νόμος η αποκλειστική πηγή δικαίου της χώρας. Πάντως, αρκετοί Εβραίοι δεν υποστηρίζουν την λύση του διεθνούς δικαίου. Λόγω του εκλογικού συστήματος, (που είναι η απλή αναλογική), όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα είναι πολυκομματικές και περιλαμβάνουν και τα πολλά θρησκευτικά κόμματα. Έτσι, είτε τα κόμματα που πλειοψηφούν είναι κοσμικά αριστερά είτε θρησκευόμενα δεξιά, βασίζονται στην υποστήριξη των Ορθοδόξων μαξιμαλιστών, σε αντάλλαγμα της οποίας προσφέρουν ανοχή στους εποίκους της Δυτικής Όχθης. Ένας μικρός αριθμός υπερορθόδοξων Εβραίων ισραηλινών (υπολογίζονται σε 5.000 άτομα εκ των οποίων περίπου 100 δραστηριοποιούνται πολιτικά υπέρ των Αράβων), είναι αντισιωνιστές. Τα μέλη της οργάνωσής τους, επονομαζόμενης Νατουρέι Κάρτα, αρνούνται να αναγνωρίσουν το κράτος του Ισραήλ, με τον ισχυρισμό ότι μόνον ο ερχόμενος Μεσσίας δικαιούται να ανασυστήσει αυτό το αρχαίο κράτος. Μία άλλη κοινωνική διαφοροποίηση εντοπίζεται ανάμεσα στους Ασκενάζι, Σεφαρδίτες και Μιζραχί δηλ. Εβραίους πολίτες που ήρθαν στη χώρα αντίστοιχα από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη οι πρώτοι, την Ιβηρική χερσόνησο, Μαρόκο και Βαλκάνια οι δεύτεροι, και τις αραβικές χώρες, την Αιθιοπία, τον Καύκασο, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την Ινδία οι τρίτοι. Η ελίτ της διανόησης, οικονομίας, διοίκησης και της πολιτικής στελεχώνεται, σε δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό, από Ασκενάζι.
thumb|Σε κάποιες πόλεις στο βόρειο Ισραήλ, όπως η εικονιζόμενη [[Ναζαρέτ, η πλειονότητα των κατοίκων είναι Άραβες (κυρίως μουσουλμάνοι αλλά και χριστιανοί]] Οι ισραηλινοί Άραβες (20,8% του πληθυσμού) αντιπροσωπεύονται ισότιμα στη Βουλή και τους άλλους θεσμούς πλην του στρατού - εξαιρούνται της στρατιωτικής θητείας - αλλά πολλοί ισχυρίζονται πως αντιμετωπίζουν συχνές ανεπίσημες διακρίσεις (π.χ.. στις κρατικές δαπάνες, στην εργασία, στη στέγη) ενώ πολλοί Εβραίοι ακροδεξιοί τους αντιμετωπίζουν ανοικτά με καχυποψία, π.χ. το κόμμα του νυν Υπουργού Εξωτερικών Α. Λίμπερμαν ζητά όπως ζητηθεί από τους άραβες πολίτες είτε να δώσουν όρκο πίστης στο κράτος του Ισραήλ ως 'Δημοκρατικό κράτος με επίσημη θρησκεία τον Ιουδαϊσμό', είτε να εξαναγκαστούν σε εξορία. Οι ισραηλινοί Δρούζοι (περίπου 120.000 άτομα) είναι καλά ενσωματωμένοι στο Ισραηλινό κράτος. Χιλιάδες παλαιστίνιοι κάτοικοι της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, παρ' ότι τυπικά υπήκοοι της Παλαιστινιακής Αρχής ζουν σε περιοχές που είναι ακόμα κάτω από Ισραηλινή στρατιωτική κατοχή και αντιμετωπίζουν οξύτατα προβλήματα σεβασμού των δικαιωμάτων τους. Οι βιαιότεροι των Εβραίων εποικιστών, ορισμένοι εκ των οποίων ζουν σε καλά οχυρωμένους καλοσχεδιασμένους οικισμούς-πόλεις και άλλοι σε νεότερους από λίγα λιτά λυόμενα σπίτια, συχνά παρενοχλούν τους ντόπιους Άραβες.
Πολλά στοιχεία συνάδουν ώστε το Ισραήλ να έχει μια συγκεκριμένη αισθητική και ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως 'ασφαλειο-κεντρική'. Όλοι οι πολίτες (Εβραίοι, Δρούζοι και Κιρκάσιοι, απόγονοι των προσφύγων που μετανάστευσαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία τον 19ο αιώνα καθώς εκδιώχθηκαν από τους Ρώσους στο Καύκασο), πλην των Αράβων, στρατεύονται υποχρεωτικά. Η αρχική στρατιωτική θητεία διαρκεί 32 μήνες (με σχέδια να μειωθεί στους 30 από το 2024) για τους άνδρες και δύο για τις γυναίκες. Όμως πολλοί συνεχίζουν να καλούνται συχνά ως έφεδροι για αρκετές εβδομάδες ετησίως και επί σειρά ετών. Οι περισσότεροι πολίτες έχουν συγγενείς που έπεσαν θύματα είτε των Γερμανών ναζί στο Ολοκαύτωμα (μάλιστα, θεωρείται ότι το Ολοκαύτωμα παίζει βασικό ρόλο στην διαμόρφωση της ταυτότητας των Ισραηλινών Εβραίων) είτε στους διάφορους Ισραηλινο-αραβικούς πολέμους, είτε σε τρομοκρατικές επιχειρήσεις παλαιστινίων. Σημαντικά τμήματα σύγχρονων ισραηλινών πόλεων κτίσθηκαν πάνω από ερειπωμένους Αραβικούς οικισμούς μετά τη φυγή των Αράβων κατοίκων - είτε κατόπιν διωγμού είτε εθελούσια (αλλά κατ' αυτούς προσωρινά). Παρότι αυτό το φαινόμενο συναντάται σε πολλά κράτη, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι το Ισραήλ ιδρύθηκε πριν μόλις μερικές δεκαετίες και πολλοί από τους Παλαιστίνιους πρώην ιδιοκτήτες - και έκτοτε πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες - ζουν ακόμη με την προσμονή της «επιστροφής» σε σπίτια που κατεδαφίστηκαν πριν δεκαετίες και στη θέση των οποίων υπάρχουν τώρα ισραηλινές πόλεις, πανεπιστήμια, μονάδες παραγωγής κλπ.
Μετά από δεκαετίες πολέμου, στην πλειονότητά τους οι ισραηλινοί πολίτες δεν αισθάνονται ότι οι γειτονικές χώρες θα αποδεχθούν ποτέ ειλικρινά το Ισραήλ και έτσι θεωρούν ότι οι πόλεμοι θα διαιωνίζονται. Υπάρχει ακόμα μια διάχυτη συνείδηση του αληθινού ή και φανταστικού αντισημιτισμού των υπολοίπων εθνών, όπως και της υποτιθέμενης αδιαφορίας των εθνών απέναντι στο ισραηλινό «πρόβλημα ασφάλειας». Εν πολλοίς το Ισραήλ αισθάνεται «έθνος ανάδελφο». Η πολύχρονη στρατιωτική θητεία και εφεδρείες ανδρών και γυναικών, σημαίνει ότι πολλοί πολίτες οπλοφορούν ή φορούν στολή. Τα αντιτρομοκρατικά μέτρα είναι αυξημένα σε όλους τους δημόσιους χώρους. Ένα μεγάλο τείχος, μήκους 703 χλμ., χτίσθηκε ανάμεσα στο Ισραήλ και τα κατεχόμενα εδάφη, που σε ορισμένα σημεία περνά μέσα από τα τελευταία, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου. Το τείχος έχει σχεδόν εξαφανίσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις μέσα στο Ισραήλ, αλλά επίσης οριστικοποίησε την άγνοια ή και αδιαφορία πολλών ισραηλινών, για τις δραματικά κατώτερες συνθήκες ζωής πολλών Παλαιστινίων και παγίωσε τη γενική έλλειψη επαφής των δύο λαών. thumb|Το τείχος ασφαλείας που κατασκεύασε το Ισραήλ
Γεωγραφία
thumb|Το Όρος Ερμών|εναλλ.= thumb|Κοιλάδα στην [[Έρημος Νέγκεβ|έρημο Νέγκεβ|εναλλ.=]]
Το Ισραήλ έχει στενόμακρο σχήμα και καταλαμβάνει έκταση 20.770 τ.χλμ. Το βορειο-νότιο μήκος της χώρας φτάνει τα 424 χλμ. ενώ στο στενότερο ανατολικο-δυτικό σημείο μόλις τα 15 χλμ. Ανατολικά συνορεύει με τη Δυτική Όχθη, τη Συρία και την Ιορδανία. Βόρεια έχει το Λίβανο, νότια την Αίγυπτο και την Ερυθρά Θάλασσα ενώ δυτικά συνορεύει με τη Γάζα και βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα. Το Ισραήλ έχει προσαρτήσει στο έδαφος του, μονομερώς και χωρίς διεθνή αναγνώριση, ακόμα 1.150 τ.χλμ Συριακού εδάφους τα λεγόμενα Υψώματα του Γκολάν. Επιπλέον το Ισραήλ έχει τον στρατιωτικό έλεγχο των περισσότερων από τα εδάφη της Δυτικής Όχθης (27.779 τ.χλμ).
Το Ισραήλ είναι, γενικά, πεδινή χώρα. Έχει αρκετές εύφορες πεδιάδες, κυριότερα στο βόρειο μέρος που ονομάζεται Γαλιλαία. Η Εσδραηλών, στη Σαμάρεια είναι κυριολεκτικά ο σιτοβολώνας του Ισραήλ. Τα βουνά της χώρας είναι το Μερών (1.208 μ.) στο βορρά, ο Κάρμηλος, το Θαβώρ και οι λόφοι της Ιουδαίας και της ερήμου Νέγκεβ. Το χιονοσκέπαστο βουνό Ερμών (2.244 μ.) στην περιοχή του Γκολάν έχει προσαρτηθεί από το Ισραήλ αλλά σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο αποτελεί συριακό έδαφος υπό Ισραηλινή κατοχή. Εκεί λειτουργεί και το μοναδικό χιονοδρομικό κέντρο στη διάθεση του Ισραήλ. Το νότιο Ισραήλ αποτελεί η Έρημος Νέγκεβ που σε μέγεθος ξεπερνά τη μισή έκταση της χώρας. Το Ισραήλ έχει έναν μόνο αξιόλογο ποταμό, τον Ιορδάνη (320 χλμ. μήκους), που τα νερά του αρδεύουν σχεδόν όλη την Παλαιστίνη. Πηγάζει από τον Αντιλίβανο, περνάει από τις λίμνες Σαμαχωνίτιδα και Τιβεριάδα και χύνεται στη Νεκρά Θάλασσα, όνομα που πήρε λόγω της έλλειψης υδρόβιας ζωής, γεγονός που οφείλεται στην υψηλή περιεκτικότητα των νερών της σε αλάτι και πίσσα. Βρίσκεται 394 μ. χαμηλότερα από τη στάθμη της θάλασσας και το βάθος της φτάνει τα 400 μέτρα. Η Νεκρά Θάλασσα αποτελεί και το φυσικό σύνορο του Ισραήλ με την Ιορδανία. Ο μικρός ποταμός Γιαρκόν (27.5 χλμ.) διασχίζει το βόρειο Τελ Αβίβ και χύνεται στη Μεσόγειο θάλασσα. Η μόνη αξιοσημείωτη λίμνη της χώρας με γλυκό νερό είναι αυτή της Γαλιλαίας που οι Ισραηλινοί ονομάζουν Κινέρετ και η οποία είναι επίσης γνωστή ως Τιβεριάδα ή Γεννησαρέτ.
Κλίμα
left|thumb|Βουνά κοντά στην [[Ιερουσαλήμ|εναλλ.=]] left|thumb|Πρωί στην παραλία του Τελ Αβίβ|εναλλ.=
Το κλίμα του Ισραήλ είναι μεσογειακό κοντά στη θάλασσα, με πολύ ζεστά καλοκαίρια και βραχείς χειμώνες. Στα υψώματα της Ιερουσαλήμ -όπως και στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη- κάνει περισσότερο κρύο και κατά καιρούς χιονίζει. Στο νότο το κλίμα είναι πολύ πιο ξηρό και υπάρχει έρημος.
Το καυτό καλοκαίρι και οι λίγες βροχές κάνουν σχεδόν αδύνατη την καλλιέργεια χωρίς άρδευση. Σήμερα υπάρχουν πηγάδια που χρησιμοποιούν τα υπόγεια νερά και έτσι ξερές εκτάσεις μεταβάλλονται σε καλλιεργήσιμες. Καλλιεργούνται πολύ τα εσπεριδοειδή, δημητριακά, μπανάνες κ.ά.
Οικονομία
thumb|Αεροσκάφος ισραηλινής κατασκευής Avocet ProJet|εναλλ.=