cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καταστατικά του Παμιέ
Πλαίσιο
Ο αββάς του Σαιντ-Αντονέν, τότε ο εκκλησιαστικός λειτουργός με το υψηλότερο αξίωμα στο Παμιέ και την περιοχή του, επιθυμούσε να θέσει το φέουδό του υπό την προστασία πιστών στο Καθολικισμό. Όντως, το κάστρο του Παμιέ είχε εποικιστεί από Καθαρούς μετά την εγκατάσταση εντός αυτού της Εσκλαρμόντ της Φουά, αδελφής του κόμη. Κάλεσε τότε σε βοήθεια τον Σιμόν ντε Μονφόρ, ώστε να εκδιώξει τους Καθαρούς από την πόλη. Ο τελευταίος το είδε ως μια εξαιρετική ευκαιρία να αφανίσει την αιρετική παρουσία από το Παμιέ, αλλά και να καταφέρει ένα καίριο πλήγμα στην ολοένα και αυξανόμενη δύναμη του κόμη της Φουά.
Έτσι, το 1209, κατευθύνθηκε προς το Παμιέ, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία ώστε, καθ' οδόν, να κυριεύσει το Μιρπουά το οποίο παραχώρησε στον Γκι Α΄ ντε Λεβί, στρατάρχη του στρατεύματός του. Φτάνοντας στην πόλη, έλαβε το κάστρο του Παμιέ από τον αββά ο οποίος του ορκίστηκε πίστη όπως είχε κάνει και με τον κόμη της Φουά, παρουσία του Φολκέ ντε Μαρσελιά, επισκόπου της Τουλούζης, και των Γάλλων ιπποτών Γκι ντε Λεβί, Μπουσάρ ντε Μαρλί, Γκιγιώμ ντε Λυσέ και Ρομπέρ ντε Πουασί. Ο Σιμόν ντε Μονφόρ κατέστησε το Παμιέ ως διοικητικό του κέντρο. Η πόλη, εύκολη στην κατοχή, βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο, καθώς βρισκόταν πάνω στον οδικό άξονα που ένωνε την Τουλούζη και το κάστρο της Φουά.
Μετά τους εορτασμούς του Πάσχα του 1210, υποδέχτηκε τον βασιλιά Πέτρο Β΄ της Αραγωνίας, ώστε να τον ξανασυμφιλιώσει με τον κόμη της Φουά. Ο κόμης της Τουλούζης, Ραϊμόνδος ΣΤ΄ ήταν παρόν. Όμως η σύνοδος έληξε με αποτυχία.
Ο Σιμόν ντε Μονφόρ πολιόρκησε τότε την Μινέρβ και την Τερμ το 1210, το Λαστούρ και το Λαβώρ το 1211, ενώ κυρίευσε επίσης το Μυρέ (όπου πέθανε ο βασιλιάς της Αραγωνίας). Επέστρεψε στο Παμιέ το 1212 και κάλεσε στα τέλη του Νοεμβρίου τους επισκόπους, τους ευγενείς και τους σημαντικότερους αστούς των νότιων επαρχιών για μια μεγάλη σύνοδο. Συνέγραψε μαζί τους νέα καταστατικά για την διακυβέρνηση της ευρείας περιοχής που πλέον βρισκόταν στην εξουσία του.
Περιεχόμενο των Καταστατικών και πολιτικές επιπτώσεις
Τα καταστατικά χρονολογούνται στις 1 Δεκεμβρίου 1212 και περιλαμβάνουν 46 άρθρα, μεταξύ αυτών :
Διατάξεις εκδόθηκαν ενάντια των αναθεματισμένων και των Εβραίων, οι οποίοι δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να κληρονομούν αγαθά και περιουσίες σύμφωνα με διαθήκη και να δίνουν όρκο.
Τα καταστατικά αυτά επέβαλαν για πρώτη φορά τα εθιμοτυπικά του Παρισιού (δηλαδή όχι μόνο την εξουσία του βασιλιά, αλλά και της Καθολικής Εκκλησίας) στο Τουλουζαίν και το Αλμπιζουά. Επίλυαν προς όφελος της Εκκλησίας όλες τις δικαστικές διαμάχες που σέρνονταν χρονικώς μεταξύ των κληρικών και των αρχόντων του γαλλικού νότου. Επίσης, ο Μονφόρ επιθυμούσε να φέρει κοντά του τον απλό λαό μέσω αρκετών μέτρων που στόχευαν στην προστασία των οικονομικά ασθενέστερων.
Επιπτώσεις των καταστατικών
Ο Σιμόν σκοτώθηκε το 1218 στη διάρκεια της πολιορκίας της Τουλούζης και ο γιος του, Αμωρί ΣΤ΄ ντε Μονφόρ έλαβε στην κατοχή του το κάστρο και την πόλη του Παμιέ. Τον Ιούλιο του ιδίου έτους, έδωσε όρκο πίστης στον αββά του Σαιντ-Αντονέν, και έξι χρόνια αργότερα παραχώρησε τα δικαιώματά του στον βασιλιά της Γαλλίας, Λουδοβίκο Η΄. Ο τελευταίος έφτασε στο Παμιέ το 1226 και συγκάλεσε συνέλευση η οποία αποτελείτο από όλους τους επισκόπους της επαρχίας. Αποδέχτηκε από τον αββά του Σαιντ-Αντονέν το paréage της πόλης και του κάστρου, σύμφωνα με τους ίδιους όρους με τους άρχοντες του Μονφόρ και τους κόμητες της Φουά. όμως ο Λουδοβίκος Η΄ πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα και το Σύμφωνο του Παρισιού (1229) απεκατέστησε στον Ροζέ-Μπερνάρ Β΄ ντε Φουά το σύνολο των εδαφών του, με εξαίρεση ωστόσο το Μιρπουά, το οποίο παρέμεινε στην κατοχή του Οίκου του Λεβί. Ο κόμης, αφού πρώτα αποζημίωσε το αββαείο του Σαιντ-Αντονέν για όλες τις απώλειές του σε εδάφη, υποσχέθηκε ότι μελλοντικά θα τηρούσε στο ακέραιο και με πίστη τους όρους του paréage.
Έτσι, τα καταστατικά του Παμιέ δεν επέζησαν της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, καθώς το προηγούμενο, παραδοσιακό, σύστημα διοίκησης επανήλθε σε ισχύ με την επανάκτηση από τον Κόμη της Φουά των εδαφών του. Ωστόσο, η κατοχή της από τον Σιμόν ντε Μονφόρ και η υπογραφή των καταστατικών μετέτρεψαν την πόλη σε πρωτεύουσα της ορθοδοξίας καθώς τόσο οι Καθαροί όσο και οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από αυτή. Παρομοίως, ο κόμης της Φουά δεν διεκδίκησε ξανά την πλήρη κυριαρχία επί του κάστρου και της πόλης του Παμιέ. Αυτή η συμφωνία παρέμεινε έως τον θάνατο του Ροζέ Δ΄ ντε Φουά, το 1265. Η θρησκευτική μεταμόρφωση της πόλης δεν μπορεί να μην σχετίζεται με την ίδρυση το 1295 μιας επισκοπής εντός της ιδίας πόλης, η οποία συντηρείται έως και σήμερα (Επισκοπή του Παμιέ).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίες χριστιανικές ομολογίες Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία
Πολύβιος Μπρακατσέλος
Ο Πολύβιος Μπρακατσέλος, (Πάτρα 1963), είναι πρώην Έλληνας διεθνής αθλητής του χάντμπολ και νυν προπονητής.
Διεθνής με την εθνική νέων από το 1982 και την εθνική αντρών.
Διεθνής βαπτίσθηκε με την εθνική νέων από το 1982 στους Βαλκανικούς Αγώνες Νέων στην Άγκυρα της Τουρκίας και στη συνέχεια την Εθνική Ανδρών. Έχει συμμετάσχει με την Εθνική ομάδα των Ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας το 1985, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα croup c στη Λισσαβώνα το 1986, στους Μεσογειακούς Αγώνες στη Συρία το 1987, στους Βαλκανικούς Αγώνες στο Αράντ της Ρουμανίας το 1991 με ιδιαίτερη επιτυχία, υπό την καθοδήγηση των προπονητών Cervinski- Γεροδήμου, καθώς επίσης σε πολλά διεθνή τουρνουά στο Βέλγιο-Γερμανία-Γαλία-Λυβίη-Πορτογαλία. Τελειώνοντας την αθλητική του καριέρα έγινε προπονητής περνώντας από τον πάγκο των Φοίνικα Πατρών (1988 - 1990), των κλιμακίων της ΕΣΧΠ  (1990 - 1992),καθηγητής Φυσικής Αγωγής στίς Τάξεις Αθλητικής Διευκόλυνσης (handball)1991-1998,προπονητής του Έσπερου Πατρών, του Ηρακλή Πατρών, του Ολυμπιακού Πατρών, της Ορμής (2005-2006) και του Μινώταυρου Πάτρας 2008-2009.
Παραιτήθηκε από τον Μινώταυρου Πάτρας τον Απρίλιο 2009, διότι αποχώρησαν αρκετοί αθλητές του Συλλόγου λόγω της μη επίλυσης των προβλημάτων των.
Μπρακατσελος Μπρακατσελος Μπρακατσελος Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Ιόνιο Πανεπιστήμιο
Το Ιόνιο Πανεπιστήμιο είναι Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα με έδρα την Κέρκυρα και παραρτήματα στη Λευκάδα, στην Κεφαλονιά, και στη Ζάκυνθο. Ιδρύθηκε το 1984.
Ιστορία
Το πρώτο ελληνικό Πανεπιστήμιο, η Ιόνιος Ακαδημία, ιδρύθηκε στην Κέρκυρα το 1824 και ήταν η πρώτη πανεπιστημιακού επιπέδου ελληνική σχολή της νεότερης εποχής και η ακαδημία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων. Από τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα και μέχρι την ένταξη της Επτανήσου στο Νέο Ελληνικό Κράτος το 1864, αναπτύχθηκε εκεί ένα αξιόλογο λογοτεχνικό ρεύμα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που πολλά πρόσφερε στις πνευματικές ζυμώσεις του σύγχρονου ελληνισμού. Με την ένωσή τους με την Ελλάδα, τα Ιόνια νησιά ακολούθησαν τις τύχες της, υποτασσόμενα στις ανάγκες δημιουργίας ενός κλίματος εσωτερικής συνοχής και ομοιομορφίας μεταξύ των επαρχιών του νέου κράτους. Συνέπεια αυτού του κλίματος ήταν η σταδιακή απώλεια των ιδιαιτεροτήτων, όπως για παράδειγμα το κλείσιμο της Ιονίου Ακαδημίας.
Τα τελευταία χρόνια, με την εντεινόμενη αναβάθμιση της περιφέρειας, το ελληνικό κράτος ίδρυσε νέα πανεπιστήμια με στόχο την προώθηση επιστημών ή επιστημονικών μεθόδων και αναζητήσεων που δεν περιλαμβάνονταν στα παλιότερα AEI. Μέσα σε μία τέτοια πολιτική εντάσσεται και η ίδρυση του Ιονίου Πανεπιστημίου.
thumb|Πρυτανεία Ιονίου Πανεπιστημίου. Παλιά Ιόνιος Ακαδημία.
Σχολές και τμήματα
Το πανεπιστήμιο απαρτίζεται από πέντε σχολές και δώδεκα τμήματα σπουδών:
Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών
Η Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών ιδρύθηκε τον Μάιο του 2013. Κοσμήτορας της Σχολής είναι ο καθηγητής Γιώργος Κεντρωτής από το Τμήμα Μετάφρασης και Διερμηνείας.
Σχολή Επιστήμης της Πληροφορίας & Πληροφορικής
Η Σχολή Επιστήμης της Πληροφορίας και Πληροφορικής ιδρύθηκε τον Μάιο του 2013. Κοσμήτορας της Σχολής είναι ο καθηγητής Κωνσταντίνος Οικονόμου από το Τμήμα Πληροφορικής.
Σχολή Μουσικής & Οπτικοακουστικών Τεχνών
Η Σχολή Μουσικής και Οπτικοακουστικών Τεχνών ιδρύθηκε τον Μάιο του 2013. Κοσμήτορας της Σχολής είναι ο καθηγητής Δήμος Δημητριάδης από το Τμήμα Μουσικών Σπουδών.
Σχολή Οικονομικών Επιστημών
Η Σχολή Οικονομικών Επιστημών ιδρύθηκε στις 25/04/2019.
Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας
μικρογραφία|260x260εσ|Το κτήριο των εργαστηρίων του Τμήματος Μουσικών Σπουδών
===Τμήμα Μουσικών Σπουδών ===
Διδακτορικά προγράμματα σπουδών
Οι κάτοχοι Μεταπτυχιακού Τίτλου Σπουδών μπορούν να πραγματοποιήσουν τη διδακτορική διατριβή τους σε κάποιο από τα τμήματα του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Διοίκηση Ιονίου Πανεπιστημίου
Η θητεία της πρυτανικής αρχής ξεκίνησε από την 1η Σεπτεμβρίου 2020.
Συμβούλιο Ιονίου Πανεπιστημίου
Το συμβούλιο του Ιονίου Πανεπιστημίου συγκροτήθηκε σε σώμα και αποτελείται από 11 μέλη. Επτά μέλη του εντεκαμελούς Συμβουλίου είναι εσωτερικά μέλη, εκ των οποίων έξι είναι καθηγητές πρώτης βαθμίδας και ένα μέλος είναι εκπρόσωπος των φοιτητών. Τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη είναι εξωτερικά. Στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου μετέχει, χωρίς δικαίωμα ψήφου, ο πρύτανης του ιδρύματος καθώς και ένας εκπρόσωπος κάθε κατηγορίας προσωπικού του ιδρύματος, όταν συζητούνται θέματα που αφορούν την οικεία κατηγορία προσωπικού.
Η σύνθεση του συμβουλίου του Ιονίου Πανεπιστημίου έχει ως εξής:
Εξωτερικά Μέλη:
Εσωτερικά Μέλη:
Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης του Πανεπιστημίου του Ιονίου λειτουργεί στην Κέρκυρα ως αυτοτελής και αποκεντρωμένη υπηρεσία σε επίπεδο διεύθυνσης. Αποτελείται από περισσότερους από 80.000 τόμους βιβλίων, 700 τίτλους περιοδικών, περισσότερα από 3.500 οπτικοακουστικά τεκμήρια (CDs, δίσκους βινυλίου, μικροφόρμες κ.ά.), μια συλλογή χαρτών, καθώς και χιλιάδες ψηφιακά τεκμήρια. Στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, λειτουργεί βιβλιοθήκη στο Τμήμα Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας που αποτελείται από βιβλία, περιοδικά ενώ διαθέτει και ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Φοιτητικές δραστηριότητες
Κάθε φοιτητής / φοιτήτρια έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σε δραστηριότητες άθλησης και ψυχαγωγίας. Στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο οι φοιτητές έχουν πρόσβαση σε:
Τμήμα Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας
=== Τμήμα Τεχνών, Ήχου και Εικόνας ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1924
thumb|right|350px|Πανελλήνιοι 1924. Η παρέλαση των αθλητών. Το ΙΣΤ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη έπειτα από διακοπή τριών ετών στο Παναθηναϊκό Στάδιο σε τέσσερις ημέρες: στις 28 και 29 Απριλίου (Δευτέρα και Τρίτη του Πάσχα) και στις 2 και 4 Μαΐου 1924 (Παρασκευή και Κυριακή) και σημείωσε μέτρια επιτυχία λόγω της αποχής πολλών πρωταθλητών. Παράλληλα έγιναν τα πρωταθλήματα των άλλων αθλημάτων του ΣΕΓΑΣ (άρση βαρών, πάλη, μπάσκετ, βόλεϊ, σκοποβολή) ως την Κυριακή 4 Μαΐου, οπότε διεξήχθη και το πανελλήνιο πρωτάθλημα του μαραθωνίου δρόμου, που είχε να διεξαχθεί από το 1911. Όμως δεν διεξήχθη το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών, το οποίο είχε γίνει το 1923 έπειτα από πολλά χρόνια.
Πολυνίκης των αγώνων και πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε για πρώτη φορά ο Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Παγκύπρια» Λευκωσίας. Δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: αργυρό μετάλλιο με δίπλωμα στον πρώτο, χάλκινο με δίπλωμα στον δεύτερο και δίπλωμα στον τρίτο.
Χρονικό των αγώνων
Οι Πανελλήνιοι Αγώνες του 1924 διεξήχθησαν έπειτα από διακοπή τρίων ετών, αφού μετά τους προηγούμενους που είχαν γίνει το 1920, η εμπλοκή της χώρας στη μικρασιατική εκστρατεία το 1921 και 1922 και το τεράστιο πρόβλημα της αποκατάστασης των προσφύγων το 1923, δεν επέτρεψε την πραγματοποίηση των πανελληνίων πρωταθλημάτων στίβου. Το περιβάλλον τώρα ήταν πλέον πολύ διαφορετικό. Το όραμα και ο ενθουσιασμός της εποχής προ της μικρασιατικής καταστροφής είχε χαθεί. Οι ακμαίοι αθλητικοί σύλλογοι της Μικρασίας είχαν ξεριζωθεί και μόνο ένας-δυο (Πανιώνιος και Απόλλων) είχαν καταφέρει να επιβιώσουν και προσπαθούσαν να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Πολλοί αθλητές είχαν χαθεί στη λαίλαπα του πολέμου. Το πολιτικό σκηνικό είχε αλλάξει. Το πολίτευμα της χώρας ήταν αβασίλευτη δημοκρατία και η βασιλική οικογένεια είχε εκδιωχθεί. Ακόμα και το ημερολόγιο είχε αλλάξει, αφού έστω και καθυστερημένα η Ελλάδα είχε κι αυτή υιοθετήσει το γρηγοριανό ημερολόγιο αντί για το ιουλιανό που ίσχυε ως το 1923.
Τους αγώνες παρακολούθησε πλήθος κόσμου, που αναζητούσε λίγες ώρες ανεμελιάς στους δύσκολους καιρούς που βίωνε. Το στάδιο ήταν κατάμεστο ενώ την ημέρα έναρξης, που συνέπεσε να είναι Δευτέρα του Πάσχα, έδωσε το παρόν και ο δημοφιλής πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Κατά την τελετή έναρξης οι αθλητές με επικεφαλής τον σημαιοφόρο αιγυπτιώτη αθλητή Γ. Μελά και τον Κύπριο αθλητή Ι. Ταλιανό παρέλασαν ως τον εξωτερικό χώρο του Σταδίου, όπου στεφάνωσαν τον ανδριάντα του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ με την χρηματική ενίσχυση του οποίου είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του Σταδίου. Η μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου παρατηρήθηκε την τελευταία ημέρα, λόγω της τέλεσης του Μαραθωνίου, τόσο μέσα στο Στάδιο όσο και στους γύρω δρόμους.
Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στις 30 Μαρτίου και 6 Απριλίου, είχαν γίνει οι αγώνες πρώτης επιλογής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Μετά τους πανελλήνιους θα γινόταν η τελική επιλογή. Για πρώτη φορά τελέστηκαν τα αγωνίσματα 400μ εμπ. και 3000μ (ατομικός και ομαδικός αγώνας), όπου καταγράφηκαν τα πρώτα πανελλήνια ρεκόρ, όπως επίσης και το πένταθλο (μήκος, ακόντιο, 200μ, δίσκος, 1500μ), ενώ δεν έγιναν τα παραδοσιακά λαϊκά και λίγο γραφικά αγωνίσματα: άλμα μήκους και ύψους άνευ φοράς, λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία, δρόμος σταδίου 192μ, αθλητικό πένταθλο, διελκυστίνδα, αναρρίχηση.
Στους πανελλήνιους αγώνες εντάχθηκαν επίσης: α) Οι "Πανελλήνιοι Λεμβοδρομικοί αγώνες" (δηλ. κωπηλασίας) που διεξήχθησαν στις 31/5 και 1/6 στο Νέο Φάληρο σε τέσσερα αγωνίσματα 2.000μ: σκιφ, δικώπων κελήτων μετά πηδαλιούχου, τετρακώπων κελήτων μετά πηδαλιούχου και κανόε. β) Οι "Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες" που διεξήχθησαν το τριήμερο από 30/5 ως 1/6 στον Όρμο Κουμουνδούρου (Τουρκολίμανο) και περιλάμβαναν: 1) κολύμβηση 100μ, 400μ και 1500μ ελευθέρως, 100μ υπτίως, 200μ επί του στήθους (προσθίως) και 800μ ελευθέρως ομάδων (4Χ200μ), 2) καταδύσεις από ύψους 3μ και 3) ουώτερ πόλο.
Συμμετοχές-Αποχή
Στους αγώνες είχαν δηλώσει συμμετοχή 17 σύλλογοι και 184 αθλητές αλλά υπήρξε αποχή έπειτα από ανακοίνωση του ΣΕΓΑΣ ότι εις τους Ολυμπιακούς αγώνες θα σταλούν μόνο 6-7 αθλητές. Η δυσαρέσκεια πολλών πρωταθλητών έναντι του ΣΕΓΑΣ υπέβοσκε απο την αρχή της σεζόν και εκδηλώθηκε με δυναμικό τρόπο στις 30 Μαρτίου κατά τους αγώνες επιλογής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Τότε με πρωτοβουλία των πρωταθλητών Δημ. Καραμπάτη (Πανιωνίου), Μαναίου (Εθνικού ΓΣ) και Περίδη (Πανελληνίου), συγκεντρώθηκαν 100 περίπου υπογραφές αθλητών οι οποίοι αρνούνταν να μετάσχουν στους αγώνες κατηγορώντας τον ΣΕΓΑΣ για αδιαφορία. Για να μετάσχουν ζητούσαν να εξασφαλιστούν κάποιες προϋποθέσεις, όπως πρόσληψη ξένων γυμναστών, αγορά κατάλληλων οργάνων, ανακαίνιση Σταδίου (νέα επίστρωση, βελτίωση αποδυτηρίων με ντους κλπ) ειδάλλως ζητούσαν την παραίτηση της διοίκησης του ΣΕΓΑΣ. Οι απεργοί αθλητές συγκρότησαν και σωματείο με τίτλο "Πανελλήνιος Αθλητική Ένωσις" με σκοπό τη χειραφέτησή τους. Βέβαια δεν απείχαν όλοι αλλά υπήρξε μεγάλη αποχή στους προκριματικούς αγώνες για την Ολυμπιάδα και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που ακολούθησε. Τελικά, μετά το πανελλήνιο πρωτάθλημα η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων αποφάσισε να παραμερίσει τον ΣΕΓΑΣ και να προκηρύξει νέους προκριματικούς αγώνες για την Ολυμπιάδα με τη συμμετοχή και των απεργών, οι οποίοι έγιναν από 4 ως 6 Ιουνίου.
Στο πρωτάθλημα μετείχαν 14 αθλητικά σωματεία από: Αθήνα, Πειραιά, Σπάρτη, Θεσσαλονίκη, Λευκωσία και Αλεξάνδρεια. Τα 17 σωματεία που είχαν δηλώσει αρχικά συμμετοχή ήταν:
7. Ηρακλής Θεσσαλονίκης 8. Άρης Θεσσαλονίκης 9. Παναχαϊκή 10. Γ.Σ. Βόλου 11. Άμιλλα Σπάρτης 12. Γ.Σ. Αμαλιάδος
13. Παγκεφαλληνιακός Γ.Σ. 14. Παλλεσβιακός 15. Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξάνδρειας 16. Γ.Σ. Παγκύπρια 17. Γ.Σ. Ολύμπια Λεμεσού
Κατάταξη
1 Στα 3000μ υπολογίστηκε μόνο το αποτέλεσμα του ομαδικού αγώνα για την ανάδειξη του πολυνίκη συλλόγου. 2 Είχε μία ακόμα πρώτη νίκη στον ατομικό αγώνα 3000μ. 3 Είχε μία δεύτερη και μια τρίτη νίκη ακόμα στον ατομικό αγώνα 3000μ.
Άρση βαρών
Διεξήχθησαν αγωνίσματα διαφόρων παλμών, ενώ οι αθλητές χωρίστηκαν σε κατηγορίες ανάλογα με το βάρος τους. Εκτός από τους επί μέρους νικητές υπήρξε και βαθμολογία ανά κατηγορία.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1924 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Βασίλης Βερβέρης
Ο Βασίλης Βερβέρης (1891-1943) ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1932 και το 1936 και αντιστασιακός. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς τον Δεκέμβριο του 1943.
Νεανικά χρόνια- Αγωνιστική δράση
Μετέβη στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV. Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τη σύλληψή του, τον Αύγουστο του 1936, ήταν στην ηγετική ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη.
Ο Βερβέρης εκλέχθηκε βουλευτής Ροδόπης του ΚΚΕ στις εκλογές του 1932 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και του 1936 με την εκλογική συμμαχία του Παλλαϊκού Μετώπου.
Δικτατορία Μεταξά - Κατοχή
Την πρώτη κιόλας νύχτα στις 4-5 Αυγούστου 1936 που εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Μεταξά ο Βερβέρης συνελήφθη από την Ασφάλεια μαζί με εκατοντάδες άλλα άτομα. Κρατήθηκε σε διάφορα μέρη και τελικά φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Κρατουμένων Κομμουνιστών Ακροναυπλίας. Εκεί ήταν στην ηγεσία της καθοδήγησης μαζί με τους Ιωαννίδη, Θέο, Σινάκο και Τσίπα.
Η κατοχή τον βρήκε έγκλειστο στην Ακροναυπλία. Στη διάρκεια της κατοχής μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Λάρισας και στη συνέχεια στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 12 Δεκέμβρη 1943.
Λάινους Πόλινγκ
Ο Λάινους Καρλ Πόλινγκ (Linus Carl Pauling, 28 Φεβρουαρίου 1901 – 19 Αυγούστου 1994) ήταν Αμερικανός χημικός, βιοχημικός, ακτιβιστής, συγγραφέας και εκπαιδευτικός. Ήταν ένας από τους χημικούς του 20ού αιώνα με τη μεγαλύτερη επιρροή και κατατάσσεται ανάμεσα στους σημαντικότερους επιστήμονες του 20ού αιώνα. Ήταν ένας εκ των ιδρυτών των πεδίων της κβαντικής χημείας και της μοριακής βιολογίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1901 στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Ήταν το πρώτο παιδί του φαρμακοποιού Χέρμαν Πόλινγκ και της Λούσι Ιζαμπέλ (Ντάρλινγκ) Πόλινγκ. Πήγε σχολείο στο Κόντον και στο Πόρτλαντ και το 1922 αποφοίτησε από το Αγροτικό Κολλέγιο του Όρεγκον, τώρα Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, με πτυχίο χημικού μηχανικού. Στο Πανεπιστήμιο γνώρισε την Έιβα Χέλεν Μίλερ, η οποία έγινε σύζυγός του το 1923, όταν έκανε διαλέξεις σε άλλους φοιτητές. Στη συνέχεια εγγράφηκε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech), για να ερευνήσει πώς τα άτομα σχηματίζουν μόρια, ένα θέμα της θεωρητικής χημείας. Εκεί ο Ρόσκο Ντίκινσον του έμαθε πώς να κάνει κρυσταλλογραφία. Έλαβε το μεταπτυχιακό του το 1925 για τις παρατηρήσεις στην κρυσταλλογραφία. Στη συνέχεια έφυγε στην Ευρώπη με υποτροφία, όπου πέρασε 18 μήνες στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής στο Μόναχο υπό τον Άρνολντ Σόμμερφιλντ, στη Κοπεγχάγη υπό τον Νιλς Μπορ και στη Ζυρίχη υπό τον Έρβιν Σρέντινγκερ, από τους οποίους και έμαθε σχετικά με την Κβαντική μηχανική και το 1927 επέστρεψε στο Caltech, όπου εφάρμοσε αυτά που έμαθε στους χημικούς δεσμούς, ενώ παράλληλα δίδασκε. Το 1939 δημοσίευσε το The Nature of the Chemical Bond, το οποίο αποτελεί βασικό σύγγραμμα στο επιστημονικό πεδίο. Από το 1931 διετέλεσε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και από το 1937 των εργαστηρίων Gates και Crellin του ίδιου ινστιτούτου. Το 1933 εκλέχθηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, καθιστώντας τον το νεότερο άτομο που είχε γίνει μέχρι τότε μέλος της.
Το 1930 ο Πόλινγκ έμαθε σε ένα ταξίδι του στη Γερμανία για την περίθλαση των ηλεκτρονίων και χρησιμοποίησε τη μέθοδο για να καθορίσει τη δομή μερικών ενώσεων. Αυτές οι μελέτες τον βοήθησαν να καθορίσει μια κλίμακα ηλεκτραρνητικότητας, για να καθορίσει το βαθμό με τον οποίο τα άτομα έλκουν τα ηλεκτρόνια. Άρχισε τις μελέτες σχετικά με τη δομή των δεσμών του πάνω σε μικρά ανόργανα μόρια αλλά στη συνέχεια ασχολήθηκε με μεγάλα βιομόρια και κυρίως με τις πρωτεΐνες, όπως η αιμοσφαιρίνη. Το 1936, από κοινό με τον Άλφρεντ Μίσκι, δημοσίευσε μια έρευνα για τη γενική δομή των πρωτεΐνών. Επίσης, γνώρισε τον Μαξ Λαντστάινερ, ο οποίος είπε στον Πόλινγκ για τη μεγάλη εκδίκευση αντισώματος και του αντίστοιχου αντιγόνου. Ο Πόλινγκ εντυπωσιασμένος αποφάσισε να το ερευνήσει. Τα ευρήματά του προκάλεσαν έκπληξη, καθώς βρήκε ότι η εξειδίκευση δεν οφείλεται σε κάποια χημική αντίδραση, αλλά απλά στο σχήμα. Στη συνέχεια επέκτεινε αυτή τη θεωρία στη σχέση ενζύμου-υποστρώματος και οσμής και οσφρητικού υποδοχέα. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Πόλινγκ ασχολήθηκε με τη δρεπανοκυτταρική αναιμία και το 1949 η ομάδα του κατάφερε να βρει τη μοριακή βάση της. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν με τον τίτλο Sickle Cell Anemia, a Molecular Disease (Δρεπανοκυτταρική Αναιμία, μια Μοριακή Ασθένεια), μια δημοσίευση που θεωρείται το εφαλτήριο της μοριακής ιατρικής. Συνέχισε την εργασία τους στις πρωτεΐνες και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 προσδιόρισε τη μεγαλής κλίμακας δομή της άλφα έλικας. Εργάστηκε επίσης, στο πρόβλημα της δομής του DNA, χωρίς όμως επιτυχία, αν και, όπως είπε ο Τζέιμς Γουότσον, έφτασε πολύ κοντά. Η αδυναμία αυτή οφείλεται στις κακές ποιότητας κρυσταλλογραφίες που είχε στη διάθεσή του, ενώ δεν κατάφερε να επισκευτεί τη Ρόζαλιντ Φράνκλιν, η οποία είχε στη διάθεσή της καλής ποιότητας κρυσταλλογραφίες. Το 1954 απονεμήθηκε στον Λάινους Πόλινγκ το Νόμπελ Χημείας για «την έρευνα του στη φύση του χημικού δεσμού και την εφαρμογή της στη διαλεύκανση της δομής των σύνθετων ουσιών».
Μετά τη βράβευση με το Νόμπελ Χημείας, ο Πόλινγκ ασχολήθηκε κυρίως με το ειρηνευτικό και ανθρωπιστικό του έργο και την αντιπυρηνική δράση του (βλ. παρακάτω). Το 1963, λόγω του έντονου ανταγωνισμού, εγκατέλειψε το Caltech, ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια, και συνέχισε να διδάσκει και να δουλεύει σε διάφορα άλλα πανεπιστήμια και δεξαμενές σκέψεις. Μέχρι το 1967 είχε σκεφτεί ένα νέο μοντέλο για τον πυρήνα του ατόμου, αλλά επιθυμούσε πιο πειραματική έρευνα, την οποία πραγματοποίησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγο, όπου και δημοσίευσε μια έρευνα σχετικά με την ορθομοριακή ιατρική, σύμφωνα με την οποία η υγεία μπορεί να επιτευθεί διατηρώντας τα μόρια του οργανισμου σε σωστές ποσότητες. Στη συνέχεια, δούλευσε στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ μέχρι το 1972. Το 1973 συνίδρυσε ένα ινστιτούτο στην Καλιφόρνια για την έρευνα πάνω στις θεραπευτικές δράσεις της βιταμίνης C και άλλων θρεπτικών συστατικών. Δημόσιευσε μάλιστα την έρευνα Cancer and Vitamin C το 1979, δείχνοντας τα αποτέλεσμα μεγάλων δόσεων βιταμίνης C σε ζώα, όμως μια έρευνα από την κλινική Μάγιο βρήκε ότι η λήψη μεγάλων ποσοτήτων βιταμίνης C δεν είχε περισσότερα ευεργετικά αποτελέσματα από ότι το πλασίμπο. Ο Πόλινγκ αποκήρυξε αυτά τα συμπεράσματα λέγοντας ότι είναι απάτη και σκόπιμη διαστρέβλωση Συνέχισε την έρευνά του μέχρι το 1994, όταν πέθανε. Το 1991 διαγνώστηκε με καρκίνο του προστάτη, ο οποίος παρά τη θεραπεία έκανε μετάσταση στο συκώτι. Ο Πόλινγκ πέθανε τις 19 Αυγούστου 1994, τις 7:20 μμ στο σπίτι του, στο Μπίγκ Σουρ στην Καλιφόρνια σε ηλικία 93 ετών. Μια ταφόπλακα γι' αυτόν βρίσκεται στο Κοιμητήριο Οσγίγκοου Πάιονηρ, νότια του Πόρτλαντ, στο Όρεγκον. Οι στάχτες του μεταφέρθηκαν εκεί μαζί με αυτές της γυναίκας του το 2005.
Ανθρωπιστικό έργο
Ο Πόλινγκ άρχισε να ασχολείται με το ειρηνευτικό και ανθρωπιστικό του έργο μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ιδίως με τις επιπτώσεις των ατομικών εκρήξεων στον ανθρώπινο οργανισμό και ήταν μέλος της Έκτακτης Επιτροπής για την Πυρηνικών Επιστημόνων, η οποία ήταν ενεργή από το 1946 μέχρι το 1950. Τη δεκαετία του 1950, ο Πόλινγκ και η γυναίκα του έγιναν γνωστοί για τον αγώνα τους υπέρ της ειρήνης και διαμαρτυρήθηκαν για τις δοκιμές πυρηνικών όπλων στην ατμόσφαιρα. Ο Πόλινγκ ήταν ένας από τους διακεκριμένους επιστήμονες που το 1955 υπέγραψαν το Μανιφέστο Ράσελ - Αϊνστάιν, το οποίο προέβαλε την επικινδυνότητα των πυρηνικών όπλων και κάλεσε τους ηγέτες του κόσμου να επιδιώξουν ειρηνικά ψηφίσματα για να ανακόψουν τη διεθνή διαμάχη. Ο Πόλινγκ για την αντιπυρηνική του δράση γνώρισε την εγχώρια κατακραυγή καθώς υποστηριζόταν ότι με τις πράξεις του ευνοούσε τη Σοβιετική Ένωση. Για κάποια χρόνια πριν το 1954, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αρνιόταν να του δώσει διαβατήριο για να εξέλθει από τη χώρα. Το 1958 παρουσίασε στα Ηνωμένα Έθνη ένα υπόμνημα με τις υπογραφές 9.235 επιστημόνων για τον τερματισμό των πυρηνικών δοκιμών. Το 1958 επίσης δημοσίευσε το βιβλίο No More War!, στο οποίο παρουσιάζει τη λογική της εγκατάλειψης της δοκιμής και χρήσης πυρηνικών όπλων, αλλά και του πολέμου. Η δημόσια πίεση τελικά οδήγησε στην υπογραφή της Συνθήκης Μερικής Απαγόρευσης των Πυρηνικών Δοκιμών από τον Τζον Φ. Κένεντι και τον Νικίτα Χρουστσόφ. Η Συνθήκη εφαρμόστηκε τις 10 Οκτωβρίου 1963, την ίδια μέρα που ο Λάινους Πόλινγκ έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης για το 1962.
Κληρονομιά
Ο Λάινους Πόλινγκ είχε συμπεριληφθεί σε ένα κατάλογο με τους 20 μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών από το περιοδικό New Scientist, με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν να είναι ο μόνος άλλος επιστήμονας από τον 20ό αιώνα στο κατάλογο. Θεωρείται επίσης ο σπουδαιότερος χημικός μετά τον Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης χημείας. Ο Φράνσις Κρικ αναγνώρισε τον Πόλινγκ ως «πατέρα της μοριακής βιολογίας». Ο Γκαουτάμ Ντεσιράγιου (Gautam R. Desiraju), ο συντάκτης του Millennium Essay (Δοκίμιο της Χιλιετίας) στο περιοδικό Nature, υποστήριξε ότι ο Πόλινγκ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές και οραματιστές της χιλιετίας, μαζί με τον Γαλιλαίο, τον Ισαάκ Νεύτωνα και τον Αϊστάιν. Ο Πόλινγκ είναι γνωστός για την ποικιλομορφία των ενδιαφερόντων του: κβαντική μηχανική, ανόργανη χημεία, οργανική χημεία, πρωτεϊνική δομή, μοριακή βιολογία και ιατρική. Συνέβαλε καθοριστικά σε όλους αυτούς τους τομείς, και ιδίως όσον αφορά τα όρια μεταξύ τους. Το έργο του στους χημικούς δεσμούς σηματοδοτεί την έναρξη της σύγχρονης κβαντικής χημείας, και πολλές από τις συνεισφορές του, όπως ο υβριδισμός και ηλεκτραρνητικότητα έχουν γίνει μέρος των βασικών συγγραμμάτων χημείας. Ενώ η θεωρία δεσμού σθένους δεν κατάφερνε να εξηγήσει ποσοτικά μερικά από τα χαρακτηριστικά των μορίων, όπως το φάσμα φωτοηλεκτρονίων πολλών μορίων και αργότερα επισκιάσθηκε από τη θεωρία των μοριακών τροχιακών του Ρόμπερτ Μούλλινκεν, εξακολουθεί να ανταγωνίζεται, στη σύγχρονη μορφή της, τόσο με τη θεωρία μοριακών τροχιακών και την density functional theory (DFT) για την περιγραφή των χημικών φαινομένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί βιοχημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Νέα Αβόρανη Αιτωλοακαρνανίας
Η Νέα Αβόρανη (ή απλά Αβόρανη για τους ντόπιους) είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Θεστιέων, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. .
Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Τριχωνίδος του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Η παλαιότερη ονομασία της κωμόπολης ήταν Νέα Αβώρανη, ενώ η πληθυσμική τάση είναι διαρκώς πτωτική.
Γεωγραφία
Η Νέα Αβόρανη, που έχει χαρακτηριστεί ως πεδινός αγροτικός οικισμός, βρίσκεται στην κεντρική Αιτωλοακαρνανία, κοντά στις βορειοδυτικές ακτές της λίμνης Τριχωνίδας και δίπλα στην Ερμίτσα, ένα μικρό ποτάμι που εκβάλλει στη Λυσιμαχία. Καταλαμβάνει έκταση 7,1 χμ², σε υψόμετρο 130, και βρίσκεται ΝΑ του Αγρινίου, από το οποίο απέχει μόλις 4 χλμ.
Πληθυσμικά στοιχεία
Η εξέλιξη πληθυσμού της Νέας Αβόρανης έχει ως εξής: κάτοικοι 1.135 (1961), 1.109 (1971), 943 (1991), 904 (2001), 751 (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Καινουρίου και ορίζεται έδρα της κοινότητας Νέας Αβώρανης Το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε Νέα Αβόρανη Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Νέας Αβόρανης και προσαρτάται στο δήμο Θεστιέων Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θεστιέων και προσαρτάται στο δήμο Αγρινίου (Πηγή: eetaa.gr)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου Κατηγορία:Κράβαρα
Μαγκρέμπ
μικρογραφία|δεξιά|200px|Μαγκρέμπ Μαγκρέμπ (αραβικά: المغرب العربي, al-Maġrib al-ʿArabi/αλ-Μάγριμπ αλ-Αραμπί), (ονομασία που προσδιορίζει τη Δύση στα Αραβικά) ονομάζεται η περιοχή της Βορειοδυτικής - Βόρειας Αφρικής που περιλαμβάνει το Μαρόκο, την Αλγερία και την Τυνησία. Με τον όρο Μεγάλο Μαγρέμπ περιλαμβάνονται επιπλέον οι περιοχές της Δυτικής Σαχάρας, Μαυριτανίας και της Λιβύης.
Η ονομασία Μαγκρέμπ ή Μάγκριμπ (στην κλασική αραβική) προέρχεται από την αραβική λέξη γκαρίμπ (gharib) που σημαίνει "πηγαίνοντας προς το άγνωστο" που αποτελούσε το σύνθημα, ίσως και την ιαχή των Αράβων κατακτητών κινούμενοι δυτικά στα βόρεια παράλια της Αφρικής.
Παλαιότερα οι Άραβες θεωρούσαν ως Μαγκρέμπ μόνο τις περιοχές των χωρών αυτών που βρίσκονται μεταξύ της οροσειράς του Άτλαντα και της Μεσογείου. Κατά την περίοδο της Αραβικής και μουσουλμανικής κυριαρχίας τους, ορισμένοι συγγραφείς θεωρούσαν Μαγρέμπ και την Ισπανία - Πορτογαλία (Ελ Ανταλούς), τη Σικελία (το εμιράτο της Σικελίας) και τη Μάλτα (όπου και σήμερα η μαλτέζικη γλώσσα προέρχεται από την αραβική).
Οι κάτοικοι της περιοχής του Μαγκρέμπ θεωρούνται Άραβες αν και υπάρχουν σημαντικά τμήματα του πληθυσμού με διαφορετική προέλευση όπως οι Βέρβεροι και πολύ λιγότεροι οι Εβραίοι. Σημειώνεται ότι οι χώρες του Μαγκρέμπ διαφέρουν μεταξύ τους ακόμα και από πόλη σε πόλη, τόσο γεωγραφικά, εθνολογικά, πολιτικά και πολιτιστικά, όσο ακόμη και αρχιτεκτονικά.
Ιστορία
Οι Βέρβεροι κατοικούσαν στη Βορειοδυτική Αφρική τουλάχιστον από το 10.000 π.Χ. Μια καταστροφική πτώση μετεωρίτη επέφερε την ερημοποίηση της Σαχάρας με αποτέλεσμα την αποκοπή του Μαγκρέμπ με την υποσαχάρια Αφρική. Οι Βέρβεροι απομονωμένοι στη Βόρεια Αφρική, στα βουνά του Άτλαντα απέκτησαν εμπορικές επαφές με άλλες ηπείρους όπως τη Νότια Ευρώπη και τη Δυτική Ασία. Αυτές οι εμπορικές σχέσεις που χρονολογούνται πριν τις αρχές της 1ης Χιλιετίας π.Χ. είχε σαν αποτέλεσμα να έρθουν οι Φοίνικες και να ιδρύσουν την Αρχαία Καρχηδόνα στη σημερινή Τυνησία (περί το 800 π.Χ.). Οι Φοίνικες της Καρχηδόνας έφτασαν στην περιοχή για εμπόριο, ίδρυσαν εμπορικούς σταθμούς στην Κυρηναϊκή και σε όλη την Παράκτια ζώνη μέχρι τις Ηράκλειες Στήλες. Οι Καρχηδόνιοι κυριάρχησαν στο εμπόριο της Μεσογείου για πολλούς αιώνες μέχρι την εποχή που ξέσπασαν οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι (264 π.Χ.-146 π.Χ.), οι Ρωμαίοι τους κατέκτησαν και ίδρυσαν τη Ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής (146 π.Χ.) αποκτώντας όλους τους εμπορικούς σταθμούς. Ο μέγιστος Μασιλιανός βασιλιάς των Βερβέρων και βασιλιάς της Νουμιδίας Μασσανάσσης με την αποστασία του από τους Καρχηδόνιους είχε σημαντική συμβολή στη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Αφρικής. Πολλοί ανυπότακτοι Βέρβεροι παρέμειναν ανεξάρτητοι, δεν τους κατέκτησαν ποτέ η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η Βυζαντινή αυτοκρατορία, οι Βάνδαλοι αλλά ούτε και οι Άραβες. Οι ανυπότακτοι Βέρβεροι δημιούργησαν τους πρώτους Μεσαιωνικούς χρόνους την Καβυλία, οι κάτοικοι ζούσαν αυτόνομοι στα βουνά.
Στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία άσκησαν σκληρή πίεση οι Βάνδαλοι, οι Βησιγότθοι και οι υπόλοιπες Γερμανικές φυλές, το αποτέλεσμα ήταν να καταλυθεί η Βυζαντινή κυριαρχία στην περιοχή των Βερβέρων και να ιδρυθεί το κράτος των Βανδάλων (430 μ.Χ.). Έναν αιώνα αργότερα ο στρατηγός Βελισάριος ως απεσταλμένος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουστινιανού (533 μ.Χ.) διέλυσε το κράτος των Βανδάλων και προσάρτησε την περιοχή στην αυτοκρατορία για άλλα 150 χρόνια. Οι Βέρβεροι εξακολουθούσαν να παραμένουν ανεξάρτητοι και ανυπότακτοι. Με την άνοδο του Ισλάμ οι Άραβες κατέκτησαν την περίοδο (639-700) ολόκληρη τη Βόρεια Αφρική και ανέλαβαν τον έλεγχο του Μαγκρέμπ. Οι Άραβες έφτασαν στο Μαγκρέμπ την εποχή που κυβερνούσε το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, οι Μουσουλμανικές Βερβερικές δυναστείες που δημιουργήθηκαν όπως το Αλμοαδικό Χαλιφάτο βοήθησαν στην έντονη διάδοση του Σαχαρικού εμπορίου. Οι κίνδυνοι και το μεγάλο κόστος δεν εμπόδισαν τη μεγάλη εμπορική ανάπτυξη με πλήθος προϊόντων όπως αλάτι, χρυσό, ελεφαντόδοντο και δούλους. Ο Αραβικός έλεγχος στο Ισλάμ ήταν ασθενέστατος, οι ίδιοι περιφρονούσαν το κεντρικό Χαλιφάτο και λάτρευαν τον Μουσουλμανισμό με τις δικές τους αιρέσεις. Με την επίθεση της Αραβικής φυλής των Μπανού Χιλάλ η Αραβική γλώσσα με τις διαλέκτους της εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Μαγκρέμπ, τους έστειλε τον 12ο αιώνα το Χαλιφάτο των Φατιμιδών για να τιμωρήσει τους Ζιρίδες επειδή εγκατέλειψαν τον Σιισμό. Την ίδια περίοδο τα Βερβερικά κράτη χωρίστηκαν στα τρία, το πρώτο περιείχε το Μαρόκο, το δεύτερο τη δυτική Αλγερία και το τρίτο την ανατολική Αλγερία και την Τυνησία. Οι Βερβερικές περιοχές ενώθηκαν για σύντομα χρονικά διαστήματα με τους Αλμοάδες, τους Φατιμίδες, τους Ζιρίδες και τη Δυναστεία των Χαμαδιδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφρική Κατηγορία:Βόρεια Αφρική Κατηγορία:Γεωγραφία της Λεκάνης της Μεσογείου
Οκρούγκ Σρεμ
μικρογραφία|Η Οκρούγκ Σρεμ στον χάρτη της διοικητικής διαίρεσης της Σερβίας μικρογραφία|Χάρτης της διοικητικής περιοχής
Η Περιοχή του Σρεμ ή Σίρμιας (σερβικά : Sremski okrug ) είναι μία από τις επτά διοικητικές περιοχές της αυτόνομης επαρχίας Βοϊβοντίνα της Σερβίας. Βρίσκεται στις γεωγραφικές περιοχές Σύρμια και Μάτσβα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 έχει πληθυσμό 312.278 κατοίκους. Το διοικητικό κέντρο είναι η πόλη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα.
Όνομα
Στα Σερβικά η περιοχή είναι γνωστή ως Sremski okrug (Сремски округ), στα Κροατικά Srijemski okrug, στα Ουγγρικά Szerémségi Körzet, στα Σλοβάκικα Sriemskí okres, στα Ρουθηνικά Srimski okruh (Сримски окрух) και στα Ρουμανικά Districtul Srem.
Διοίκηση
Η Περιοχής Σρεμ είναι μία από τις επτά περιοχές (διοικητικές διαιρέσεις πρώτου επιπέδου) της Βοϊβοντίνα (και τις 29 της Σερβίας). Οι περιοχές είναι περιφερειακά κέντρα και δεν έχουν καμία μορφή αυτοδιοίκησης. Η Περιοχή περιλαμβάνει τους δήμους: Ιντζια, Ιριγκ, Πέτσιντσι, Ρούμα, Σρέμσκα Μιτρόβιτσα, Στάρα Πάζοβα και Σιντ.
Ιστορία
Κατά την Ύστερη αρχαιότητα, μεταξύ 3ου και 5ου αιώνα μ.Χ., η πόλη Σίρμιο (σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα) ήταν πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Παννονίας Σεκούντα. Τον 6ο αιώνα το Σίρμιο ήταν πρωτεύουσα της Βυζαντινής Παννονίας. Τον 7ο αιώνα, κατά την κυριαρχία των Αβάρων, την περιοχή κυβερνούσε ο Πρωτοβούλγαρος τοπικός ηγεμόνας Κούμπερ, ενώ τον 11ο αιώνα αρχικά ο ανεξάρτητος Βούλγαρος-Σλάβος δούκας Σέρμων και στη συνέχεια αποτέλεσε τμήμα του του Βυζαντινού Θέματος Σιρμίου.
Όταν ανήκε στο μεσαιωνικό Βασίλειο της Ουγγαρίας (12ος-16ος αιώνας) η περιοχή χωρίστηκε μεταξύ στις κομητείες Σιρμιένσις και Βαλκοένσις. Κατά την Οθωμανική διοίκηση (16ος-18ος αιώνας) η περιοχή ήταν αρχικά τμήμα του υποτελούς Οθωμανικού δουκάτου της Συρμίας που κυβερνούσε ο Σέρβος δούκας Ράντοσλαβ Τσέλνικ και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στο Σαντζάκι του Σιρμίου. Κατά τη διακυβέρνηση των Αψβούργων (18ος-19ος αιώνας) η περιοχή χωρίστηκε μεταξύ της Κομητείας Σρεμ και της Στρατιωτικής Επαρχίας των Συνόρων. Τη δεκαετία του 1850 το βόρειο τμήμα της περιοχής ανήκε στην επαρχία του Νόβι Σαντ, αλλά περιήλθε και πάλι στην Κομητεία Σρεμ μετά το 1860. Μετά την κατάργηση της Στρατιωτικής Επαρχίας των Συνόρων το 1882, τα ανήκοντα σε αυτή τμήματά της περιλήφθηκαν επίσης στην Κομητεία Σρεμ.
Κατά τη της κατοχής του Άξονα Γερμανίας-Κροατίας (1941-1944), η περιοχή συμπεριλήφθηκε στη Μεγάλη Επαρχία της Βούκας. Από το 1944, η περιοχή ανήκε στην αυτόνομη Γιουγκοσλαβική Βοϊβοντίνα (η οποία ήταν μέρος της νέας Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβικής Σερβίας από το 1945). Οι σημερινές συνοικίες της Σερβίας (περιλαμβανομένης της Περιφέρειας Συρμαίας) ορίστηκαν από την κυβέρνηση της Σερβίας, που εγκρίθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1992.
Κατά τη Γερμανική-Κροατική κατοχή του Άξονα (1941-1944) η περιοχή εντάχθηκε στην Επαρχία της Βούκα. Από το 1944, η περιοχή ανήκε στην αυτόνομη Γιουγκοσλαβική Βοϊβοντίνα. Οι σημερινές περιοχές της Σερβίας, περιλαμβανομένης της Σρεμ δημιουργήθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 1992.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την τελευταία επίσημη απογραφή του 2011, η Περιοχή Σρεμ είχε 312,278 κατοίκους.
Εθνοτικές ομάδες
Η εθνοτική σύνθεση της Περιοχής Σρεμ:
Πολιτισμός
Τα μοναστήρια στο βουνό Φρούσκα Γκόρα είναι ο μεγαλύτερος πολιτιστικός θησαυρός της περιοχής. Περιλαμβάνουν τη Μονή Γκργκέτεγκ, του 1471 και τη Μονή Γιάζακ του 1522.
Η Μονή Kρούσεντολ είναι πραγματικός θησαυρός της ζωγραφικής της Βοϊβοντίνα. Ιδρύθηκε το 1514 ως δωρεά του Ορθόδοξου επίσκοπου Μάξιμ Μπράνκοβιτς και της μητέρας του Αγγελίνας.
Στο Μοναστήρι Νόβο Χόποβο είναι ιδιαίτερα ωραία η αρχιτεκτονική της εκκλησίας και οι τοιχογραφίες. Ο ακριβής χρόνος της αρχικής κατασκευής του είναι άγνωστος, αλλά το 1765 είναι γνωστό ως έτος ανακατασκευής του.
Αναφορές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας Κατηγορία:Βοϊβοντίνα
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Λέκκας
Ο '''Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας''' του Αναστασίου είναι Κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου. Έχει εργασθεί ως Σύμβουλος του Γραφείου της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ΕΕ στις Βρυξέλλες και στην Ελλάδα ως νομικός αλλά και ως καθηγητής φιλοσοφίας σε ελληνικά Α.Ε.Ι.
Σπουδές
Ο π. Γεώργος Λέκκας του Αναστασίου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12.1.1966. Πρωτότοκος γιος πολύτεκνης οικογένειας, μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου και αποφοίτησε από το Λύκειο το 1983 με γενικό βαθμό «ΑΡΙΣΤΑ» (19 και 4/11). Την ίδια χρονιά (1983) εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία έλαβε,  τέσσερα χρόνια αργότερα (1987), το πτυχίο του Νομικού Τμήματος (Βαθμός: ΛΙΑΝ ΚΑΛΩΣ, 7.2).
Τον Οκτώβριο του 1988 μεταβαίνει στο Παρίσι για μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, όπου έγινε δεκτός από τον καθηγητή P. AUBENQUE του Πανεπιστημίου PARIS IV- ΣΟΡΒΟΝΝΗ για την εκπόνηση μεταπτυχιακής εργασίας στον Πλωτίνο με γενικό τίτλο «Το καταστατικό του σώματος κατά τον Πλωτίνο». Τον Οκτώβριο του 1989 απέκτησε το πρώτο μεταπτυχιακό του δίπλωμα (D.E.A) από το Πανεπιστήμιο  PARIS IV - ΣΟΡΒΟΝΝΗ στο γνωστικό αντικείμενο Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας με διάκριση «ΑΡΙΣΤΑ».
Παράλληλα με τις διδακτορικές του σπουδές στο Παρίσι, αποκτά και δεύτερο ελληνικό πτυχίο, αυτό της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγκεκριμένα του Τμήματος Φιλοσοφίας - Παιδαγωγικής - Ψυχολογίας (Κατεύθυνση Φιλοσοφία) το Μάιο του 1994 με βαθμό «ΛΙΑΝ ΚΑΛΩΣ» (8).
Τον Ιανουάριο του 1996 αποκτά τον τίτλο του Διδάκτορος  του Πανεπιστημίου PARIS IV - ΣΟΡΒΟΝΝΗ με την ανώτατη διάκριση «ΑΡΙΣΤΑ ΜΕΤ’ ΕΠΑΙΝΩΝ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ». Με πρωτοβουλία και παρακίνηση των πανεπιστημιακών καθηγητών που έκριναν τη διατριβή του, αυτή εκδόθηκε με τον τίτλο Ελε«υθερία και Πρόοδος κατά τον Ωριγένη» στα γαλλικά από τον εκδοτικό οίκο BREPOLS (2001) στη σειρά Φιλοσοφίας της Θρησκείας «ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» υπό τη διεύθυνση του καθηγητή του Πανεπιστημίου PARIS IV - ΣΟΡΒΟΝΝΗ Carlos LEVY. Θέμα του βιβλίου αυτού είναι η κοσμολογική διάσταση της ελευθερίας ως ιδιαίτερου οντολογικού χαρακτηριστικού του «κατ’ εικόνος» Θεού δημιουργημένου ανθρώπου στο έργο του σημαντικού αυτού έλληνα και χριστιανού διανοητή.
Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής χρονιάς 1996-97 εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις υπηρετώντας στο Πολεμικό Ναυτικό απ’  όπου και απολύθηκε τον Ιούλιο του 1997.
Από το Σεπτέμβριο του 1999 και μέχρι τα τέλη του 2005 εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός επιστημονικός συνεργάτης του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Γαλλίας και συγκεκριμένα του Κέντρου Θρησκειών του Βιβλίου με τα διακριτικά UMR 8584 εξειδικευμένου στη μελέτη της πλατωνικής και νεοπλατωνικής φιλοσοφικής παράδοσης κατά την περίοδο της Ύστερης Ελληνικής Αρχαιότητα ς. Καρπός αυτής της συνεργασίας υπήρξε η συγγραφή μονογραφίας του στο πεδίο της πλωτινικής θεολογίας και κοσμολογίας, μονογραφία η οποία εξεδόθη στα ελληνικά με τον τίτλο «[http://www.papazissi.gr/product/%CF%80%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF/ Πλωτίνος. Προς μια οντολογία του τρόπου]» (Αθήνα, Παπαζήσης, 2009).
Τον Σεπτέμβριο του 2015 απέκτησε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας) με βαθμό ΑΡΙΣΤΑ (9.2).
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του υπήρξε διαδοχικά υπότροφος της Χριστιανικής Φοιτητικής Ένωσης, του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης», του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και της Ακαδημίας Αθηνών.
Γνωρίζει γαλλικά (C2), αγγλικά (C1) και γερμανικά (B1).
Έρευνα
Το ερευνητικό του έργο είναι εστιασμένο στην Ύστερη Ελληνική Αρχαιότητα και εξετάζει ζητήματα θεολογίας, κοσμολογίας και ανθρωπολογίας στην πρώιμη χριστιανική γραμματεία και συγκεκριμένα στο έργο διανοητών όπως ο Ωριγένης, ο Ευνόμιος, ο Απολλινάριος και ο Γρηγόριος Νύσσης και αφετέρου στο πλαίσιο της νεοπλατωνικής παράδοσης και πιο συγκεκριμένα στο έργο του Πλωτίνου.
Υπήρξε συνδιοργανωτής, με τον ακαδημαϊκό Ευάγγελο Μουτσόπουλο, του 6ου Διεθνούς Συνεδρίου Φιλοσοφίας που έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από 22 έως 27 Σεπτεμβρίου 2004 με την υποστήριξη της ECOLE PRATIQUE DES HAUTES ETUDES και συγκεκριμένα του Τμήματος Θρησκειών (Παρίσι) και του Εθνικού Κέντρου Ερευνών Γαλλίας και συνεπιμελητής της έκδοσης των Πρακτικών αυτού του Συνεδρίου που εκδόθηκαν το 2006 από τον γαλλικό φιλοσοφικό εκδοτικό οίκο VRIN.
Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά, ελληνικά και ξένα, όπως στην ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ (Ακαδημίας Αθηνών), τη ΘΕΟΛΟΓΙΑ, τον ΠΛΑΤΩΝΑ, την ΔΙΚΗ, την REVUE DE PHILOSOPHIE ANCIENNE, τις ETUDES PHILOSOPHIQUES, την DIOTIMA, την INTERNATIONAL JOUNAL OF PHILOSOPHICAL STUDIES, τα CHRONIQUES DE PHILOSOPHIE κλπ.
Πανεπιστημιακή Διδασκαλία
Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής χρονιάς 2004-2005 προσέφερε διδακτικές υπηρεσίες με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στον Τομέα Φιλοσοφίας του [http://www.ppp.uoa.gr/ Τμήματος Φ.Π.Ψ. της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών.]
Κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2005-2006 μέχρι και 2016-2017 υπηρέτησε ως Συνεργαζόμενο Εκπαιδευτικό Προσωπικό του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου την Θεματική Ενότητα «Ελληνική Φιλοσοφία και Επιστήμη από την αρχαιότητα έως τον 20ο αι.».
Παράλληλα και συγκεκριμένα κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2007-2008 έως και 2010-2011 δίδαξε ως έκτακτος λέκτορας (Π.Δ. 407/80) στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (Τμήμα Φιλολογίας) αρχαία ελληνική φιλοσοφία από τους Προσωκρατικούς μέχρι και τη φιλοσοφία της ύστερης ελληνικής αρχαιότητας.
Κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2009-2010 έως και 2011-2012 δίδαξε επίσης ελληνική φιλοσοφία  στο πλαίσιο του Διαπανεπιστημιακού και Διατμηματικού Μεταπτυχικού Προγράμματος (ΕΚΠΑ – Παν/μιο Πελοποννήσου) «Ηθική Φιλοσοφία» που λαμβάνει χώρα στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Επαγγελματική δραστηριότητα
Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών από το 1991, εργάστηκε ως δικηγόρος μέχρι το 2011, ενώ από τον Οκτώβριο του 2005 υπηρετεί τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ως μόνιμο πλέον στέλεχος του Αυτοτελούς Γραφείου Νομικής Υποστήριξης της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής.
Από τον Οκτώβριο του 2014 έως και τον Οκτώβριο του 2019 υπηρέτησε στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία Βρυξελλών ως εκπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων για ζητήματα Θρησκευμάτων σε στενή συνεργασία με το Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ε.Ε.
Ιερατική διακονία
Τον Μάιο του 2012 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον τότε εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα Γέροντα Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη και τον Ιούνιο του 2012 Πρεσβύτερος από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δημητριάδος & Αλμυρού κ. Ιγνάτιο.
Από τον Οκτώβριο του 2014, με την άδεια του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Βελγίου, Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου κ. Αθηναγόρα, διακονεί ιερατικά στην Ιερά Μητρόπολη Βελγίου.
Ποίηση
Έχουν εκδοθεί στα ελληνικά οι ποιητικές συλλογές του:
Χάρτινα δέντρα (Γιώργος Λέκκας, Αθήνα, Αρμός, 2009),
Πραγματογνώμονες του Θεού (Γιώργος Λέκκας, Αθήνα, Αρμός, 2011),
Μικρό Κυριολόγιο (π. Γεώργιος Λέκκας, Αθήνα, Εκδόσεις των Φίλων, 2013).
Προσεχώς αναγέννηση (π. Γεώργιος Λέκκας, Αθήνα, ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ των ωραίων τεχνών, 2021).
Η ποιητική συλλογή του με τον τίτλο Βρέχει συλλαβές δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά τον Μάρτιο του 2015 στο ηλεκτρονικό Πολυπεριοδικό Στον ίσκιο του Ήσκιου www.parathemata.com/2015/03/i.html
Οικογενειακή κατάσταση
Νυμφευμένος με τη Χειρουργό Οδοντίατρο Ελένη Σαλταπίδα, απέκτησαν μια θυγατέρα το 1998.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ __ΜΕΠΠ__
Λεκκας
Στήλη της Ροζέττας
thumb|250px|Η στήλη της Ροζέττας Η Στήλη της Ροζέττας είναι μια πέτρινη πλάκα από γρανοδιορίτη (και όχι από βασάλτη ή γρανίτη όπως συχνά αναφέρεται λανθασμένα), που προέρχεται από τον ναό του Πτολεμαίου Ε’ του Επιφανούς.
Εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Χρονολογία
Χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. και φέρει μια εγχάρακτη επιγραφή σε δύο γλώσσες (αιγυπτιακή και ελληνική) και τρία συστήματα γραφής (ιερογλυφικά, δημώδη αιγυπτιακή, ελληνική). Το ελληνικό μέρος της στήλης αρχίζει ως εξής: «Βασιλεύοντος του νέου και παραλαβόντος την βασιλείαν παρά του πατρός...