cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αύγουστος Ζερλέντης
Είχε γεννηθεί στην Αίγυπτο και ήταν γιος του Γεώργιου Ζερλέντη, μετανάστη από τη Σύρο, και της Ελένης Αγέλαστου, αναφέρεται ένας αδελφός του ο Στέφανος. Σπούδασε στο Ελληνικό σχολείο της Αλεξάνδρειας και έπειτα σε Γαλλική σχολή έπειτα φοίτησε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, εκεί ασχολήθηκε πρώτη φορά με τον αθλητισμό και συγκεκριμένα ήταν αθλητής στο ποδόσφαιρο κωπηλασία κολύμβηση και στην υδατοσφαίριση πριν ασχοληθεί με το τένις. Το 1907 επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια και γράφτηκε στον σύλλογο "Κρίκετ Κλέμπ" όπου είχε και τμήμα αντισφαίρισης. Το 1910 πήρε μέρος πρώτη φορά σε επίσημους αγώνες στην Αίγυπτο.
Αργότερα έγινε αθλητής του Ο.Α. Αθηνών, πανελληνιονίκης από το 1921 έως το 1931 , και βαλκανιονίκης είχε εκπροσωπήσει τα ελληνικά χρώματα σε διεθνές συναντήσεις όπως το κύπελλο Ντέιβις ή μικρότερες συναντήσεις όπως οι διεθνείς αγώνες Καΐρου πού ήταν πρώτος στο απλό το 1931 και το 1934. Είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι χωρίς να διακριθεί. Στην Αμβέρσα είχε αποκλειστεί στον Α' γύρο από τον Άγγλο Γκόρντον με 3-2 σε ένα αγώνα που κράτησε πάνω από επτά (7) ώρες.
Στους αγώνες του Κυπέλλου Ντέιβις είχε εκπροσωπήσει τα Ελληνικά χρώματα το 1927 στην πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας στη διοργάνωση. Η Ελλάδα αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο από την Τσεχοσλοβακία, όπου οι Ζερλέντης - Ζάχος έκαναν 4 ήττες και μία νίκη την οποία έκανε ο Ζερλέντης. Το 1928 η Ελλάδα αποκλείστηκε από τη Γερμανία με 4-1 με τον Ζερλέντη να σημειώνει πάλι τη μοναδική νίκη. Το 1929 με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία η Ελληνική ομάδα προκρίνεται για πρώτη φορά στον δεύτερο γύρο. Ο Ζερλέντης σημείωσε 2 νίκες στο μονό και μία στο διπλό, συμπαίκτες του ήταν οι Ευστρατιάδης και ο Γεωργιάδης. Στον δεύτερο γύρο στη Στοκχόλμη με τη Σουηδία μόνο ο Ζερλέντης σημείωσε νίκη στο απλό επί του Ούχριχ. Το 1930 η ελληνική ομάδα αποκλείστηκε από τις Βρετανικές Ινδίες με μόνες επιτυχίες τις δύο νίκες του Ζερλέντη. Το 1931 η Ελλάδα απέκλεισε στον πρώτο γύρο την Αυστρία με 2 νίκες για τον Ζερλέντη, στον δεύτερο γύρο έχασαν από την Τσεχοσλοβακία χωρίς ο Ζερλέντης να σημειώσει νίκη. Το 1932 αντιμέτωπη ήταν η Ιαπωνία όπου νίκησε την Ελληνική ομάδα με 5-0 συμπαίκτης του Ζερλέντη ήταν ο Γαρατζιώτης.
Λουί ντε Λομενί
Ο Λουί-Λεονάρ ντε Λομενί, γεννημένος στις 3 Δεκεμβρίου 1815 στο Σαιντ-Ιριέξ-λα-Περς και αποθανών στις 2 Απριλίου 1878 στο Μαντόν, ήταν Γάλλος συγγραφέας και δοκιμιογράφος.
Βιογραφία
Διετέλεσε καθηγητής γαλλικής λογοτεχνίας στο Κολέγιο της Γαλλίας το 1862, και στη συνέχεια στην Πολυτεχνική Σχολή, καθώς και συντάκτης στην Revue des deux Mondes. Εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1871.
Ο Λουί ντε Λομενί είναι με τον Ετιέν-Σαρλ ντε Λομενί ντε Μπριέν ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της οικογένειας ντε Λομενί.
Απέκτησε έναν γιο, τον Αλεξί Λουί Σαρλ ντε Λομενί ο οποίος διετέλεσε εισηγητής στο Συμβούλιο Επικρατείας και στη συνέχεια διευθυντής και διαχειριστής της Compagnie Française Thomson-Houston και απεβίωσε στις 1 Ιανουαρίου 1910 στην ηλικία των 53 ετών.
Ο τελευταίος απέκτησε έναν γιο, τον Λουί ντε Λομενί του οποίου οι σπουδές στρέφονταν, όπως και στην περίπτωση του παππού του, γύρω από την ιστοριογραφία και την λογοτεχνία. Διοικητικό στέλεχος στην Βιβλιοθήκη του Αρσενάλ, επιστρατεύτηκε στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο 413ο σύνταγμα πεζικού. Βαριά τραυματισμένος στις 9 Μαΐου 1917 στη διάρκεια της μάχης του Chemin des Dames, στην συνέχεια φερόταν ως αγνοούμενος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι βιογράφοι
Ντέιβιντ Χάφλερ
Ο Ντέιβιντ Χάφλερ (David Hafler, 7 Φεβρουαρίου 1919 – 25 Μαΐου 2003) ήταν Αμερικανός πρωτοπόρος μηχανικός ήχου (audio engineer), γνωστός για τις εργασίες του για τη βελτίωση του ενισχυτή Williamson μέσω του υπερ-γραμμικού κυκλώματος Ultra-Linear του Άλαν Μπλούμλαϊν.
Το 1955 ίδρυσε την Dynaco μαζί με τον Εντ Λόρεντ, η οποία κατασκεύαζε και πωλούσε χαμηλού κόστους κιτ ενισχυτών υψηλής ποιότητας για χομπίστες στο χώρο του audio.
Το 1987 ο Χάφλερ πούλησε την εταιρεία του στη Rockford Corporation που βρίσκεται στο Τεμπ της Αριζόνα. Η Hafler Company συνέχισε να κατασκευάζει προϊόντα audio υψηλής ποιότητας και αξιοπιστίας, κυρίως όμως για την επαγγελματική αγορά.
Η κυκλωματική πατέντα Trans•nova του τμήματος εξόδου των ενισχυτών ισχύος Hafler, παρέχει υψηλό κέρδος ισχύος με απλή κυκλωματική σχεδίαση και δραματική μείωση του cross talk και του θορύβου.
To 2014, η Χάφλερ αγοράστηκε από την Καναδική Radial Engineering Ltd. η οποία συνεχίζει την παράδοση παραγωγής προϊόντων high-fidelity audio.
Ο Ντέιβιντ Χάφλερ πέθανε στις 25 Μαΐου 2003 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ.
Χρονολογική σειρά προϊόντων της Hafler
1976:
DH 200 Ο πρώτος προενισχυτής της εταιρείας με MOSFETs για μεγαλύτερη γραμμικότητα της παρεχόμενης ισχύος εξόδου.
1978:
DH 500 Μεγάλος ενισχυτής ισχύος με ρελέ, η βάση πολλών επαγγελματικών ενισχυτών audio που ακολούθησαν.
DH 300 Mono amp με βάση τον DH 200, με μία και μοναδική είσοδο και έξοδο.
1979-83:
DH 330 Tuner
DH 100 Προενισχυτής
DH 110 Προενισχυτής με προαιρετικό στάδιο phono DH 112 για κεφαλές κινητού πηνίου και πολλαπλές εισόδους μεταξύ των οποίων και CD.
DH 220 Nέος ενισχυτής με βάση το σασί του DH 200 με νέες πλακέτες/κάρτες PC-19 (αντί των παλαιότερων PC-6) ικανές για γεφύρωση χωρίς επιπρόσθετη κυκλωματική υποστήριξη και με ικανότητα DC offset.
DH 120 Μικρός ενισχυτής με επιπλέον παράλληλες εξόδους για περιβαλλοντικό ήχο (ambient sound).
DH 160 Ισοσταθμιστής με δίσκο set-up DH 161 και μικρόφωνο DH 162.
1984:
DH 500 με τις νέες πλακέτες/κάρτες PC-19 και βελτιωμένη γείωση.
P500 Τροποποιημένος DH 500 με balanced εισόδους και V.."phono and XLR input jacks. Variable gain controls on front panel. Rack mountable.
P125 Μικρή έκδοση επαγγελματικού ενισχυτή, με βάση τον DH120.
P225 Μεσαίου μεγέθους ενισχυτής με βάση τον DH 220.
P230 Με βάση τον P225 αλλά με επιπρόσθετα MOSFET εξόδου και προαιρετική επιλογή εισόδων balanced XLR.
1985:
P505 Νέος επαγγελματικός ενισχυτής με βάση τον P500 με νέο μεγάλο ανεμιστήρα και βελτιωμένο έλεγχο ρελέ.
1987:
1988:
XL600 Μεγαλύτερος ενισχυτής ισχύος (ναυαρχίδα), 300 watt per channel με κυκλωματική σχεδίαση Excelinear.
XL180 IRIS (Infrared Remote Integrated System) προενισχυτής. Μοναδική σχεδίαση με ειδικό κύκλωμα οπτο-συζεύκτη για τη ρύθμιση volume & balance και τηλεχειριστήριο ΙR κοινό
για τα tuner και cd player μέσω umbilical cabling. Αν και ο David Hafler συμμετείχε στη σχεδίαση, ουσιαστικά αποτελεί έμπνευση του Jim Strickland της Acoustat.
1990:
IRIS CD Compact disc player της ίδιας σχεδίασης με τον αντίστοιχο προενισχυτή IRIS.
SE 100 Προενισχυτής, παρόμοιος του IRIS, αλλά πολύ χαμηλότερου κόστους (budget consumer hi-fi).
SE 120 Ενισχυτής 60W/ch.
SE 130 Tuner  με τμήμα συντονισμού DELCO.
SE 150   CD player το ίδιο με το IRIS CD αλλά χωρίς το κύκλωμα IRIS.
SE 240    Ενισχυτής 120W/ch.
Pro1200 Επαγγελματικός ενισχυτής με βάση τον SE 120 με νέο κύκλωμα εισόδου balanced.
Pro2400  Επαγγελματικός ενισχυτής 120W/ch με βάση τον SE 240 και την ίδια πλακέτα με τον Pro1200.
Pro5000  Μεγάλος, πλήρως επανασχεδιασμένος ενισχυτής ισχύος σε μία και μοναδική πλακέτα PC with a quiet De fan and front panel gain controls. Only two rack spaces high.
G150      Ενισχυτής κιθάρας με βάση τον P1200.
G300       Μεγαλύτερος ενισχυτής με βάση τον P2400 amp (κοινή πλακέτα εισόδου). \
Hellrazor Προενισχυτής λυχνιών με dual channel modes και πετάλι (foot switch).
T2           Dual mode προενισχυτής λυχνιών με πετάλι (foot switch).
MP 100 Πλήρως ψηφιακός προενισχυτής κιθάρας με προγραμματιζόμενο πετάλι (foot switch).
1991:    Εισαγωγή της σειράς ενισχυτών 9000.
915        Προενισχυτής J-fet input υψηλού κέρδους και προαιρετική κάρτα phono.
945       Συνδυασμός tuner και προενισχυτή με τηλεχειριστήριο. Ο πρώτος προενισχυτής με video processesing και δύο βρόχους tape/epl.
9130     Ενισχυτής 65W/ch with front panel gain controls.
9180     Ενισχυτής 90W/ch with front panel gain controls.
9270     Ενισχυτής 145W/ch, αργότερα μετονομάστηκε σε 9290. Also had had front panel gain controls.
9300     Ενισχυτής ισχύος 175W/ch, τεχνολογίας Transnova, από τον Jim Strickland. No gain controls on this amp.
9500      Nέα ναυαρχίδα ενισχυτή ισχύος τεχνολογίας Transnova, 250W/ch. Five Rack spaces high and conventional cooling. THX certified.
1995:
9505    Επαγγελματική έκδοση της σειράς 9500 with a balanced input circuit board added to the existing main board. Solid 19" faceplate to become the standard for all Hafler amps to follow. Η Rockford Corporation ασχολείται μόνον με επαγγελματικά προϊόντα και διακόπτει την παραγωγή συσκευών οικιακού audio.
P1500    Ενισχυτής 75W/ch, τεχνολογίας surface mount, dual module resulting in better sound and separation and easier serviceability.
P3000    Ενισχυτής 150W/ch παρόμοιας τεχνολογίας με τον P1500. Στο εξής, όλοι οι ενισχυτές Hafter είναι τεχνολογίας Transnova.
1996:
9505 Diablo  τεχνολογίας surface mount, κυκλωματικής σχεδίασης Transnova και Diablo. It featured a both nutriks XLR/114" phono jacks and RCA inputs and balanced and unbalanced modes. Δυνατότητα γεφύρωσης.
9303   Μικρότερη έκδοση του 9505 στα 175W/ch, χωρίς το κύκλωμα Diablo.
P7000 Μεγάλος ενισχυτής ισχύος 350W/ch στα 8 ohms, dual module, ψυχόμενος από διπλό ανεμιστήρα, three rack space high amplifier with internal crossovers, front panel gain controls, and status display built in the same fashion of the P1500/3000, προς αντικατάσταση του P5000.
1997:
TRM 8  Ηχείο nearfield monitor δύο δρόμων και δύο ενσωματωμένους ενισχυτές (Transana Reference Monitor - TRM). Η τεχνολογία ενίσχυσης Trans•ana (TRANSconductance Active Nodal Amplifier) επιτρέπει στο σήμα audio να διέρχεται μέσω του ενισχυτή σε χαμηλή τάση. Το σήμα ανεβάζει άμεσα στάθμη στη σταθερή υψηλή τάση τροφοδοσίας μέσω ζεύγους οδηγών transitors. Η γραμμικότητα του σήματος εξασφαλίζεται από ένα ενεργό κόμβο (active node) αποτελούμενο από τα transistors οδηγούς στις υπερηχητικές συχνότητες. Αυτό, επιτρέπει επιδόσεις ενίσχυσης παρόμοιες με τεχνολογίας Trans•nova, που είναι υψηλής σταθερότητας και γραμμικότητας, ενώ χρησιμοποιούνται τα πλεονεκτήματα της non-floating τροφοδοσίας ισχύος.
P1000   Ενισχυτής 50W/ch με μόνο one rack space high με έξοδο ακουστικών και κυκλωματική σχεδίαση Transana. Used in many studios for close monitoring and playback.
9505     Ενισχυτής ισχύος με κυκλωματική σχεδίαση "Diamond  Dynamically Invariant Amplification  Optimized Nodal Drive".
1998:
P4000   Ενισχυτής 200W/ch με προηγμένο μετασχηματιστή.
TRM 6  Ηχείο nearfield monitor με μονάδα woofer 6" woofer.
TRM 10 Ενεργό υπογούφερ που χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τα ηχεία TRM 6 ή TRM 8.
Στρώματα
thumb|right|300px|Στρώματα Τα Στρώματα (Stratus) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών, σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο Π.Μ.Ο. η χρήση των οποίων γίνεται από τους μετεωρολόγους και απ΄ όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου.
Δοκιμές ανίχνευσης αντιγόνου ελονοσίας
Οι δοκιμασίες ανίχνευσης αντιγόνου ελονοσίας είναι μια ομάδα εμπορικά διαθέσιμων ταχέων διαγνωστικών δοκιμασιών τύπου ταχείας δοκιμασίας αντιγόνου, οι οποίες επιτρέπουν τη γρήγορη διάγνωση της ελονοσίας από άτομα που δεν είναι ειδικευμένα στις παραδοσιακές εργαστηριακές τεχνικές διάγνωσης της ελονοσίας ή σε καταστάσεις όπου δεν υπάρχει διαθέσιμος τέτοιος εξοπλισμός. Επί του παρόντος υπάρχουν πάνω από 20 τέτοιες δοκιμασίες στο εμπόριο (WHO product testing 2008). Το πρώτο αντιγόνο της ελονοσίας που ήταν κατάλληλο ως στόχος για ένα τέτοιο τεστ ήταν ένα διαλυτό γλυκολυτικό ένζυμο γλουταμινική αφυδρογονάση. Καμία από τις ταχείες δοκιμές δεν είναι επί του παρόντος τόσο ευαίσθητη όσο ένα παχύ φιλμ αίματος, ούτε τόσο φθηνή. Ένα σημαντικό μειονέκτημα στη χρήση όλων των σημερινών μεθόδων με δείγμα είναι ότι το αποτέλεσμα είναι ουσιαστικά ποιοτικό. Σε πολλές ενδηµικές περιοχές της τροπικής Αφρικής, ωστόσο, η ποσοτική εκτίµηση της παρασιταιµίας είναι σηµαντική, καθώς ένα µεγάλο ποσοστό του πληθυσµού θα είναι θετικό σε οποιαδήποτε ποιοτική δοκιµασία.
Στρώματα
Γενικά τα "Στρώματα" είναι γκρίζα ομοιόμορφα νέφη σαν στρώματα και στη βάση και στη κορυφή τους. Ο ουρανός, όταν σκεπάζεται από τα στρώματα, είναι θαμπός, γκρίζος και βαρύς σαν μολυβένιος. Όταν ο δίσκος του ήλιου είναι ορατός η περίμετρός του φαίνεται καθαρά. Αυτά τα νέφη βρίσκονται σε ύψος κάτω των 2.500 μέτρων. Αποτελούνται από μικρές υδροσταγόνες ή και από λεπτούς πρισματικούς κρυστάλλους, ειδικά όταν επικρατεί χαμηλή θερμοκρασία. Τότε μπορεί ενδεχομένως να παρατηρηθεί και το φαινόμενο της ηλιακής άλω. Έχουν την μορφή της ομίχλης και πολλές φορές προέρχονται απ΄ αυτήν που έχει θερμανθεί και ανέρχεται.
Στις πλαγιές των βουνών πολλές φορές παρατηρούνται να μοιάζουν σαν οριζόντια υπόλευκα κουρέλια που σιγά σιγά ανυψώνονται και αυτά και σχηματίζουν στρώματα. Από τα πραγματικά "στρώματα νέφη" πέφτουν μόνο ψιχάλες βροχής. Επίσης σ΄ αυτά τα νέφη δεν παρατηρούνται ανοδικές κινήσεις ή αν υπάρξουν είναι ελάχιστες. Η διεθνής σύντμισή τους είναι St.
Δοκιμές ανίχνευσης αντιγόνου ελονοσίας
pGluDH
Γλουταμινική αφυδρογονάση του πλασμοντίου (pGluDH) κατακρημνισμένη από αντισώματα του ξενιστή Η ακριβής διάγνωση γίνεται όλο και πιο σημαντική, λόγω της αυξανόμενης ανθεκτικότητας του Plasmodium falciparum και της υψηλής τιμής των εναλλακτικών της χλωροκίνης. Το ένζυμο pGluDH δεν εμφανίζεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια του ξενιστή και συστήθηκε ως ένζυμο-δείκτης για τα είδη Plasmodium από τους Picard-Maureau και συν. το 1975. Η εξέταση ενζύμου-δείκτη ελονοσίας είναι κατάλληλη για εργασίες ρουτίνας και αποτελεί πλέον τυποποιημένη εξέταση στα περισσότερα τμήματα που ασχολούνται με την ελονοσία. Η παρουσία της pGluDH είναι γνωστό ότι αντιπροσωπεύει τη βιωσιμότητα των παρασίτων και μια ταχεία διαγνωστική δοκιμασία που χρησιμοποιεί την pGluDH ως αντιγόνο θα έχει τη δυνατότητα να διακρίνει τους ζωντανούς από τους νεκρούς οργανισμούς. Μια πλήρης RDT με αντιγόνο την pGluDH έχει αναπτυχθεί στην Κίνα και υποβάλλεται τώρα σε κλινικές δοκιμές. Οι GluDHs είναι πανταχού παρόντα ένζυμα που καταλαμβάνουν ένα σημαντικό σημείο διακλάδωσης μεταξύ του μεταβολισμού του άνθρακα και του αζώτου. Τόσο τα ένζυμα GluDH [EC 1.4.1.2] που εξαρτώνται από το δινουκλεοτίδιο νικοτιναμιδίου αδενίνης (NAD) όσο και τα ένζυμα GluDH [EC 1.4.1.4] που εξαρτώνται από το φωσφορικό δινουκλεοτίδιο νικοτιναμιδίου (NADP) είναι παρόντα στα Plasmodia- η GluDH που εξαρτάται από το NAD είναι σχετικά ασταθής και μη χρήσιμη για διαγνωστικούς σκοπούς. Η αφυδρογονάση του γλουταμινικού παρέχει μια οξειδώσιμη πηγή άνθρακα που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας καθώς και έναν ανηγμένο φορέα ηλεκτρονίων, το NADH. Το γλουταμινικό είναι ένας κύριος αμινοδότης για άλλα αμινοξέα σε επακόλουθες αντιδράσεις μεταμόρφωσης. Οι πολλαπλοί ρόλοι του γλουταμινικού στην ισορροπία του αζώτου το καθιστούν πύλη μεταξύ της ελεύθερης αμμωνίας και των αμινομάδων των περισσότερων αμινοξέων. Η κρυσταλλική δομή του έχει δημοσιευθεί. Η δραστικότητα της GluDH στις P.vivax, P.ovale και P. malariae δεν έχει ελεγχθεί ποτέ, αλλά δεδομένης της σημασίας της GluDH ως ενζύμου σημείου διακλάδωσης, κάθε κύτταρο πρέπει να έχει υψηλή συγκέντρωση GluDH. Είναι γνωστό ότι τα ένζυμα με υψηλό μοριακό βάρος (όπως η GluDH) έχουν πολλά ισοένζυμα, γεγονός που επιτρέπει τη διαφοροποίηση των στελεχών (δεδομένου του κατάλληλου μονοκλωνικού αντισώματος). Ο ξενιστής παράγει αντισώματα έναντι του παρασιτικού ενζύμου που υποδεικνύουν χαμηλή ταυτότητα αλληλουχίας.
Στρώματα
Κατηγορία:Νέφη
Δοκιμές ανίχνευσης αντιγόνου ελονοσίας
Πλούσια σε ιστιδίνη πρωτεΐνη II
Η πλούσια σε ιστιδίνη πρωτεΐνη II (HRP II) είναι μια πλούσια σε ιστιδίνη και αλανίνη, υδατοδιαλυτή πρωτεΐνη, η οποία εντοπίζεται σε διάφορα κυτταρικά διαμερίσματα, συμπεριλαμβανομένου του κυτταροπλάσματος του παρασίτου. Το αντιγόνο εκφράζεται μόνο από τους τροφοζωίτες του P. falciparum. Η HRP II από το P. falciparum έχει εμπλακεί στη βιοκρυστάλλωση της ημοζοΐνης, μιας αδρανούς, κρυσταλλικής μορφής της σιδηροπρωτοπορφυρίνης IX (Fe(3+)-PPIX) που παράγεται από το παράσιτο. Σημαντική ποσότητα της HRP II εκκρίνεται από το παράσιτο στην κυκλοφορία του αίματος του ξενιστή και το αντιγόνο μπορεί να ανιχνευθεί στα ερυθροκύτταρα, στον ορό, στο πλάσμα, στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό και ακόμη και στα ούρα ως εκκρινόμενη υδατοδιαλυτή πρωτεΐνη. Τα αντιγόνα αυτά παραμένουν στο κυκλοφορούν αίμα μετά την εκκαθάριση ή τη μεγάλη μείωση της παρασιταιμίας. Χρειάζονται γενικά περίπου δύο εβδομάδες μετά την επιτυχή θεραπεία για να αποδειχθούν αρνητικές οι εξετάσεις με βάση την HRP2, αλλά μπορεί να χρειαστούν έως και ένα μήνα, γεγονός που μειώνει την αξία τους στην ανίχνευση ενεργού λοίμωξης. Αναφέρθηκαν ψευδώς θετικά αποτελέσματα δείγματος σε ασθενείς με θετικό ρευματοειδή παράγοντα ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Δεδομένου ότι η HRP-2 εκφράζεται μόνο από το P. falciparum, αυτές οι δοκιμασίες θα δώσουν αρνητικά αποτελέσματα με δείγματα που περιέχουν μόνο P. vivax, P. ovale ή P. malariae- πολλές περιπτώσεις ελονοσίας που δεν ανήκουν στο Falciparum μπορεί επομένως να διαγνωστούν λανθασμένα ως αρνητικές για ελονοσία (ορισμένα στελέχη του P. falciparum δεν διαθέτουν επίσης HRP II). Η μεταβλητότητα των αποτελεσμάτων των RDT με βάση την pHRP2 σχετίζεται με τη μεταβλητότητα του αντιγόνου-στόχου.
pLDH
Η γαλακτική αφυδρογονάση του P. falciparum (PfLDH) είναι μια οξειδοαναγωγάση 33 kDa [EC 1.1.1.1.27]. Είναι το τελευταίο ένζυμο της γλυκολυτικής οδού, απαραίτητο για την παραγωγή ΑΤΡ και ένα από τα πιο άφθονα ένζυμα που εκφράζονται από το P. falciparum. Η Plasmodium LDH (pLDH) από P. vivax, P. malariae και P. ovale) παρουσιάζει 90-92% ταυτότητα με την PfLDH από P. falciparum. Τα επίπεδα της pLDH έχει παρατηρηθεί ότι μειώνονται στο αίμα νωρίτερα μετά από θεραπεία από ό,τι η HRP2. Από την άποψη αυτή, η pLDH είναι παρόμοια με την pGluDH. Ωστόσο, οι κινητικές ιδιότητες και οι ευαισθησίες σε αναστολείς που στοχεύουν στη θέση πρόσδεσης του συμπαράγοντα διαφέρουν σημαντικά και μπορούν να προσδιοριστούν με τη μέτρηση των σταθερών διάστασης για αναστολείς οι οποίες, διαφέρουν έως και 21 φορές.
pAldo
Η αλδολάση της διφωσφορικής φρουκτόζης [EC 4.1.2.13] καταλύει μια αντίδραση-κλειδί στη γλυκόλυση και την παραγωγή ενέργειας και παράγεται και από τα τέσσερα είδη. Η αλδολάση του P.falciparum είναι μια πρωτεΐνη 41 kDa και έχει 61-68% ομοιότητα αλληλουχίας με τις γνωστές ευκαρυωτικές αλδολάσες. Η κρυσταλλική δομή της έχει δημοσιευθεί. Η παρουσία αντισωμάτων έναντι της p41 στους ορούς ανθρώπινων ενηλίκων με μερική ανοσία στην ελονοσία υποδηλώνει ότι η p41 εμπλέκεται στην προστατευτική ανοσολογική απόκριση έναντι του παρασίτου.
Ρουφ
Το Ρουφ είναι συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται νοτιοδυτικά της Ομόνοιας στην περιοχή των οδών Πειραιώς και Πέτρου Ράλλη. Το Ρουφ ήταν παλιά βιομηχανική ζώνη, αλλά σταδιακά οι βιομηχανίες απομακρύνθηκαν σε μεγάλο ποσοστό. Η περιοχή οφείλει την ονομασία της στο Βαυαρό επιχειρηματία Ρουφ, ο οποίος, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, αγόρασε μεγάλες εκτάσεις σε αυτήν την τοποθεσία για να κάνει μια φάρμα. Όταν ο σιδηρόδρομος πέρασε από αυτή την περιοχή, ο τοπικός σταθμός ονομάστηκε Ρουφ.
Στην περιοχή υπάρχει το στρατόπεδο του Ρουφ, το οποίο κτίστηκε την περίοδο του Μεσοπολέμου. Πρόκειται για το άλλο μεγάλο στρατόπεδο του δήμου Αθηναίων μετά το στρατόπεδο στου Γουδή. Από το Ρουφ διέρχεται ο σιδηρόδρομος του ΟΣΕ και διαθέτει σταθμό στην περιοχή, τον σταθμό Ρουφ. Η συνοικία διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα με σημαντική ιστορία, τον Π.Α.Ο. Ρουφ.
Ιστορικά
Επί Εθνικού Διχασμού (1915-1917), σημαντικές μάχες έλαβαν χώρα στην συνοικία κατά τη διάρκεια των Νοεμβριανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Σταύρος Ελληνιάδης
Ο Σταύρος Ελληνιάδης (γεννημένος στις 26 Αυγούστου του 1966) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 1988 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για περίπου τέσσερα χρόνια. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1993, ενώ κατάφερε να φτάσει στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς το 1989 καθώς επίσης και στα προημιτελικά της Ευρωλίγας το 1993.
Το Σεπτέμβριο του 2014 ανέλαβε το ρόλο αθλητικού διευθυντή στον Κόροιβο Αμαλιάδας.
Διεθνείς συμμετοχές
Συγκεκριμένα, έχει πραγματοποιήσει 13 συμμετοχές στην Εθνική Παίδων, 23 συμμετοχές στην Εθνική Εφήβων και 16 συμμετοχές στην Εθνική Ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου
Α.Π.Φ.Σ. Ηρακλής Χαλκίδας
Ο '''Α.Π.Φ.Σ. Ηρακλής Χαλκίδας''' είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Το ανδρικό τμήμα του Σωματείου αγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία (Volley League) του ελληνικού πρωταθλήματος βόλεϊ.
Ιστορία
Η ιστορία της ομάδας ξεκινά από την απορρόφηση της Γ.Ε. Μεσολογγίου από τον Ηρακλή Χαλκίδας το καλοκαίρι του 2015. Τη σαιζόν 2015-16 αγωνίστηκε στην Α2 ανδρών κατακτώντας την άνοδο ως δευτεραθλητής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1997 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α.
Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας
Ο κόμης Αντώνιο Μαρία Κάποδιστρια (Antonio Maria di Capo d' Istria, 1741 - 1819) ήταν Έλληνας πολιτικός της Κέρκυρας, μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου, κόμης του Ακρωτηρίου της Ιστρίας, έφορος και πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρωσία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από την αρχοντική Κερκυραϊκή οικογένεια Καποδίστρια. Μαθήτευσε κοντά στον Νικηφόρο Θεοτόκη και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στην Πάντοβα.. Επέστρεψε στην Κέρκυρα και αναμείχθηκε με την πολιτική.
Το 1760 έγινε μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου του νησιού και αργότερα διορίστηκε έφορος και πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρωσία. Το 1799 συμπεριλήφθηκε στη δωδεκαμελή διπλωματική επιτροπή, που στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη και στην Υψηλή Πύλη με σκοπό να επιτύχει την έγκριση συντάγματος. Το 1800 μαζί με τον Σιγούρο συνέταξε το νέο σύνταγμα, με την εφαρμογή του οποίου επιφορτίστηκε, όντας παράλληλα αυτοκρατορικός επίτροπος. Είχε τιμηθεί από τη Ρωσία με τον τίτλο του Ιππότη της Ιερουσαλήμ και διατηρούσε τον τίτλο του κόμη. Το 1801 τον αντικατέστησε ο γιος του, Ιωάννης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Διαμαντίνα Γονέμη, κόρη του Χριστόδουλου. Η οικογένεια Γονέμη ήταν γραμμένη στη Χρυσή Βίβλο των ευγενών της Βενετίας από το 1606 και είχε καταγωγή από την Κύπρο. Είχε τέκνα:
Σιλίμνα Αρκαδίας
Η Σιλίμνα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Σιλίμνας, της Δημοτικής Ενότητας Φαλάνθου του Δήμου Τρίπολης και υπάγεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.
Πληροφορίες
Η Σιλίμνα είναι χωριό της Αρκαδίας, χτισμένη στις πλαγιές του Μαινάλου, σε υψόμετρο 899 μέτρων. Απέχει 6 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Τρίπολη. Το 1991 είχε 110 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με καλλιέργειες και την κτηνοτροφία. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 68 κατοίκους.
Η Σιλίμνα έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την Επανάσταση του 1821. Στην τοποθεσία "επάνω Χρέπα", είχε το στρατηγείο και το στρατόπεδό του, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Τρίπολης. Επίσης, στην τοποθεσία "Τρίκορφα", ο επισκέπτης μπορεί ακόμα να βρει μερικά από τα ελληνικά "ταμπούρια" όπου το 1825 οι Έλληνες πολεμιστές υπό την αρχηγία των Πλαπούτα και Γρηγοριάδη, έδωσαν άνιση και αιματηρή μάχη με τον στρατό του Ιμπραήμ.
Ενετική απογραφή του 1762 αναφέρει δύο ναούς στο χωριό, την Αγία Παρασκευή και την Παναγία. Η Ευαγγελίστρια βρίσκεται στο κέντρο του χωριού: πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική, που ανακαινίστηκε το 1897 σύμφωνα με την επιγραφή στην είσοδο, με κωδωνοστάσιο με δυο καμπάνες, που χτίστηκε το 1908 από δωρεά κατοίκων που είχαν φύγει στο εξωτερικό. Η Αγία Παρασκευή χρησιμοποιείται για νεκροταφείο και είναι χτισμένη από πέτρα, θολωτή.
Οι κατοικίες του χωριού είναι συνήθως ενός ορόφου, κτισμένες από πέτρα, με σανιδένιες πόρτες και κεραμιδοσκεπή. Έχουν χτιστεί κυρίως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, ενώ σώζονται και ορισμένες από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το παλιό σχολείο χτίστηκε το 1904 αλλά καταστράφηκε κατά τη Γερμανική Κατοχή. Στην ίδια θέση ανεγέρθηκε νέο σχολείο, με δωρεές Ελλήνων Ομογενών από την Αμερική, το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί σε πολιτιστικό κέντρο και φιλοξενεί μικρό λαογραφικό μουσείο.
Τριγύρω από το χωριό βρίσκονται πολλές βρύσες και πηγές, οι οποίες χρησίμευαν για πόσιμο νερό και για το πότισμα των ζώων. Στην πλατεία στέκει ανδριάντας του γιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Πάνου, ο οποίος κατά τον εμφύλιο του 1824 δολοφονήθηκε στο κοντινό χωριό Παλλάντιο αλλά ετάφη στην Σιλίμνα.
Το χωριό είναι ο τόπος καταγωγής του ελληνοαμερικανού υπερμαραθωνοδρόμου Ντην Καρνάζη από την πλευρά του πατέρα του.
Διοικητικές μεταβολές
μικρογραφία|Δημοτική Ενότητα Φαλάνθου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Δήμος Φαλάνθου
Άνταμ Άσνικ
Ο Αδάμ Ασνύκ (1838 – 1897) ήταν σημαντικός Πολωνός πατριώτης ποιητής, δραματουργός, και καθηγητής φιλοσοφίας.
Γενικά
Γεννήθηκε το 1838 στη πόλη Κάλιτς της κεντρικής Πολωνίας και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας με πριγκιπικούς δεσμούς. Σπούδασε στις καλλίτερες σχολές της χώρας αρχικά ιατρική και στη συνέχεια μετέβη σε άλλα Πανεπιστήμια της Ευρώπης σπουδάζοντας φιλοσοφία. Επιστρέφοντας το 1862 στη πατρίδα του έλαβε μέρος στην επανάσταση κατά των Ρώσων όπου και αναγκάστηκε να διαφύγει στο εξωτερικό να τελειοποιήσει τις σπουδές του στη Χαϊδελβέργη και να επιστρέψει αργότερα στην Κρακοβία όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Εκεί και ανέλαβε στη συνέχεια καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας.
Παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και το 1889 εκλέχθηκε μέλος της Πολωνικής (γαλικιανής) βουλής.
Ποιητικό έργο
Από πολύ νωρίτερα όμως άρχισε ν΄ αναδεικνύεται το συγγραφικό του ταλέντο στη ποίηση όπου και εμφανίσθηκε στο θέατρο με την υπέροχη κωμωδία «Ηλιοτρόπιο» γραμμένη σε στίχους που ανεβάστηκε θριαμβικά σε όλα σχεδόν τα θέατρα της Πολωνίας. Μετά απ΄ αυτή την εξαιρετική επιτυχία του, το 1870 δημοσίευσε δύο τόμους με λυρικά ποιήματα. Το 1878 ανέβασε στο θέατρο της Βαρσοβίας την κωμωδία «Ο πόλεμος των χαρτοπαικτών» που υπήρξε μια επίσης εξαιρετική ηθογραφία του λαού της Γαλικίας.
Μετά απ΄ αυτό το έργο συνέγραψε το δράμα «ο Νικόλαος Ριέτσες», που κρίθηκε ως άριστο των δραματικών έργων του, καθώς και την τραγωδία «Κιεζστούτ, πρίγκιψ της Λιθουανίας» γραμμένη κι αυτή έμμετρα σε στίχους.
Ο Ασνύκ πέθανε στη Κρακοβία στις 2 Αυγούστου του 1897.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς
Λούντβιχ Σκόττι
Ο Λούντβιχ Ντερανγκαντέιτζ Σκόττι (Ludwig Derangadage Scotty) ήταν πρόεδρος της Ναουρού (από το 2004 ως το 2007).
Γεννήθηκε στην Ναουρού στις 20 Ιουνίου 1948. Ήταν Πρόεδρος από τις 29 Μαΐου του 2003 μέχρι τις 8 Αυγούστου 2003 και ξανά από τις 22 Ιουνίου 2004 ως το 2007. Από την επαρχία Αναμπάρ, υπηρέτησε στην προεδρία της Βουλής ως το 2000. Στη διάρκεια της προσωρινής κυβερνήσεως του Ντέρογκ Γκιούρα, ο Σκόττι εξελέγη Πρόεδρος του Ναουρού με ψήφους 10-7, από το κοινοβούλιο κερδίζοντας τον Κίνζα Κλοντούμαρ. Ο ίδιος ανέλαβε και Υπουργός Εξωτερικών και ανατράπηκε με πρόταση μομφής, τον Αύγουστο του 2003. Αντικαταστάθηκε από το René Harris. Επέστρεψε στην Προεδρία το 2004, έπειτα από την αυτομόληση ενός βουλευτή. Τον Οκτώβριο του 2004, εξελέγη για μια ακόμη φορά βουλευτής. Στις 25 Αυγούστου 2007 το κόμμα του πέτυχε σαρωτική νίκη στις βουλευτικές εκλογές.
Στις 13 Νοεμβρίου 2007 δεν πέρασε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησής του με οριακή μειοψηφία (8 υπέρ της πρότασης, 7 κατά).
Ωστόσο, στις 19 Δεκεμβρίου του 2007 το Κοινοβούλιο κατόρθωσε να περάσει πρόταση μομφής με 10 υπέρ και 7 κατά. Έτσι, ο Σκόττι εγκατέλειψε την προεδρία και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Μάρκους Στίβεν.
Παραπομπές
Σκοττι
Βουαντίσουαφ Σικόρσκι
Ο Βουαντίσουαφ Εουγκένιους Σικόρσκι (πολωνικά: Władysław Eugeniusz Sikorski) (20 Μαΐου 1881 - 4 Ιουλίου 1943) ήταν Πολωνός στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης.
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σικόρσκι ίδρυσε και συμμετείχε σε αρκετές υπόγειες οργανώσεις που προωθούσαν τον σκοπό της ανεξαρτησίας της Πολωνίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Πολέμησε με διακρίσεις στις Πολωνικές Λεγεώνες κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα στον νεοσύστατο Πολωνικό Στρατό κατά τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο του 1919 έως το 1921. Σε αυτόν τον πόλεμο, έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην αποφασιστική Μάχη της Βαρσοβίας (1920). Στα πρώτα χρόνια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, ο Σικόρσκι κατείχε κυβερνητικές θέσεις, μεταξύ των οποίων διετέλεσε Πρωθυπουργός (1922 έως 1923) και Υπουργός Στρατιωτικών Υποθέσεων (1923 έως 1924). Μετά το Πραξικόπημα του Μαΐου του Γιούζεφ Πιουσούτσκι του 1926 και την εγκατάσταση της κυβέρνησης Σανάτσια, έπεσε σε δυσμένεια με το νέο καθεστώς.
Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σικόρσκι έγινε πρωθυπουργός της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης, γενικός διοικητής των Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων και ισχυρός υποστηρικτής του πολωνικού σκοπού στον διπλωματικό τομέα. Υποστήριξε την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίες είχαν διακοπεί μετά το σοβιετικό σύμφωνο με τη Γερμανία και την εισβολή στην Πολωνία το 1939. Ωστόσο, ο Σοβιετικός ηγέτης, Ιωσήφ Στάλιν, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις Σοβιετικής Ένωσης-Πολωνίας τον Απρίλιο του 1943 μετά από αίτημα του Σικόρσκι στη Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού να ερευνήσει τη σφαγή στο δάσος Κάτιν.
Πρώιμος βίος και Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Σικόρσκι γεννήθηκε στο Τούσουφ Ναροντόβι της Γαλικίας, εκείνη την εποχή στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Ήταν το τρίτο παιδί στην οικογένειά του. ο πατέρας του ήταν ο Τόμας Σικόρσκι, δάσκαλος σχολείου και η μητέρα του ήταν η Εμίλια Χαμπρόφσκα. Ο παππούς του, Τόμας Κοπασίνα Σικόρσκι, είχε πολεμήσει και τραυματιστεί στη Μάχη της Ολσίνκα Γκροχόφσκα στη Νοεμβριανή Εξέγερση, για την οποία έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. αριστερά|μικρογραφία| Ο Σικόρσκι στα νιάτα του Ο Σικόρσκι παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Ζέσουφ από το 1893 έως το 1897, στη συνέχεια μεταφέρθηκε για ένα χρόνο σε κολέγιο δασκάλων του Ζέσουφ. Το 1899 παρακολούθησε το Γυμνάσιο Φραντσίσεκ Γιούζεφ στο Λβουφ και το 1902 έδωσε εκεί τις τελευταίες του εξετάσεις λυκείου. Ξεκινώντας εκείνο το έτος, ο νεαρός Σικόρσκι σπούδασε μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Λβουφ, με ειδίκευση στην κατασκευή δρόμων και γεφυρών και αποφοίτησε το 1908 με δίπλωμα υδραυλικής μηχανικής. Το 1906 ο Σικόρσκι προσφέρθηκε εθελοντικά για υπηρεσία ενός έτους στον αυστροουγγρικό στρατό και παρακολούθησε τη Στρατιωτική Σχολή της Αυστρίας, έλαβε δίπλωμα αξιωματικού και έγινε έφεδρος ανθυπολοχαγός στρατού (podporucznik rezerwy). Το 1909 παντρεύτηκε την Χελένα Ζουμπτσέφσκα, την οποία γνώρισε ενώ ήταν στο γυμνάσιο του Λβουφ. Το 1912 απέκτησαν μια κόρη, τη Ζόφια. Μετά την αποφοίτησή του έζησε στο Λέζαϊσκ και εργάστηκε στο τμήμα υδραυλικής μηχανικής της διοίκησης της Γαλικίας, εργαζόμενος στη ρύθμιση του ποταμού Σαν, και αργότερα συμμετείχε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις που σχετίζονταν με κατασκευές, ακίνητα και εμπόριο πετρελαίου.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πολυτεχνείο, ο Σικόρσκι ασχολήθηκε με τη Λαϊκή Σχολική Ένωση (Towarzystwo Szkoły Ludowej), μια οργάνωση αφιερωμένη στη διάδοση της παιδείας στον πληθυσμό της επαρχίας. Γύρω στο 1904-1905 ασχολήθηκε για λίγο με την Πολωνική Ένωση Νεολαίας «Ζετ» και στη συνέχεια μετακινήθηκε προς παραστρατιωτικές σοσιαλιστικές οργανώσεις που σχετίζονταν με το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο ήταν η πρόθεση για την εξασφάλιση της πολωνικής ανεξαρτησίας. Ήρθε σε επαφή με το σοσιαλιστικό κίνημα γύρω στα έτη 1905-1906 μέσω της Ένωσης για την Ανάσταση του Πολωνικού Έθνους (Związek Odrodzenia Narodu Polskiego). Το 1908, στο Λβουφ, ο Σικόρσκι - μαζί με τους Γιούζεφ Πιουσούτσκι, Μάριαν Κούκιελ, Βαλέρι Σουάβεκ, Καζίμιες Σοσνκόφσκι, Βίτολντ Γιόντκο-Ναρκιέβιτς και Χένρικ Μινκιέβιτς - οργάνωσαν την μυστική Ένωση Ενεργού Αγώνα (Związek Walki Czynnej), με στόχο την επίτευξη μιας εξέγερσης κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μια από τις τρεις χώρες διαμελισμού της Πολωνίας. Το 1910, όπως και στο Λβουφ, ο Σικόρσκι βοήθησε να οργανωθεί η Ένωση Τυφεκιοφόρων (Związek Strzelecki), έγινε πρόεδρος του Χάρτη του Λβουφ και έγινε υπεύθυνος για τον στρατιωτικό βραχίονα της Επιτροπής των Συνομοσπονδιακών Ανεξαρτητικών Κομμάτων (ΕΣΑΚ, πολωνικά: Komisja Skonfederowanych Stronnictwo Niepodległoś). Έχοντας στρατιωτική εκπαίδευση, έδωσε διαλέξεις σε άλλους ακτιβιστές για στρατιωτικές τακτικές.
Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου τον Ιούλιο του 1914, ο Σικόρσκι κινητοποιήθηκε, αλλά μέσω της επιρροής της ΕΣΑΚ του επιτράπηκε να συμμετάσχει στην οργάνωση των πολωνικών στρατιωτικών μονάδων, αντί να ανατεθεί σε άλλα καθήκοντα από την αυστροουγγρική στρατιωτική διοίκηση. Τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου έγινε επικεφαλής του Στρατιωτικού Τμήματος στην Ανώτατη Εθνική Επιτροπή (ΑΕΕ, Naczelny Komitet Narodowy) και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1916. Ήταν επίτροπος υπεύθυνος για την πρόσληψη στις Πολωνικές Λεγεώνες στην Κρακοβία, επιλέγοντας αυτόν τον ρόλο έναντι της ευκαιρίας να υπηρετήσει στις Λεγεώνες ως διοικητής της πρώτης γραμμής. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1914 προήχθη σε αντισυνταγματάρχης (podpułkownik) και αμέσως μετά έγινε διοικητής σχολής αξιωματικών των Λεγεώνων (Szkoła Podchorążych). Οι Λεγεώνες -ο στρατός που δημιουργήθηκε από τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι για να απελευθερώσει την Πολωνία από τη ρωσική και, τελικά, την αυστροουγγρική και γερμανική κυριαρχία -αρχικά πολέμησε σε συμμαχία με την Αυστροουγγαρία εναντίον της Ρωσίας. Από τον Αύγουστο του 1915 υπήρχε αυξανόμενη ένταση μεταξύ του Σικόρσκι, ο οποίος υποστήριζε τη συνεργασία με την Αυστροουγγαρία, και του Πιουσούτσκι, ο οποίος θεώρησε ότι η Αυστροουγγαρία και η Γερμανία πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του πολωνικού λαού. Το 1916 ο Πιουσούτσκι έκανε ενεργή εκστρατεία για τη διάλυση του Στρατιωτικού Τμήματος της ΑΕΕ. Τον Ιούλιο εκείνου του έτους, ο Σικόρσκι προήχθη σε συνταγματάρχη (pułkownik). Μετά την Πράξη της 5ης Νοεμβρίου (1916), ο Σικόρσκι ασχολήθηκε με τις εναλλακτικές των Λεγεώνων, το Πολωνικό Βοηθητικό Σώμα και του Βασιλικού Πολωνικού Στρατού (Polnische Wehrmacht). Τον Ιούνιο του 1917, ο Πιουσούτσκι αρνήθηκε τις αυστροουγγρικές διαταγές να ορκιστεί πίστη στον Αυτοκράτορα των Αψβούργων (η «κρίση του όρκου») και φυλακίστηκε στο φρούριο του Μαγδεμβούργου, ενώ ο Σικόρσκι εγκατέλειψε την Polnische Wehrmacht και επέστρεψε στον Αυστροουγγρικό Στρατό. Το 1918, ωστόσο, μετά τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ τον Φεβρουάριο και τη Μάχη της Ραράντσα, ο Σικόρσκι επέλεξε καθυστερημένα να υποστηρίξει τον Πιουσούτσκι, ανακοινώνοντας αλληλεγγύη με τις ενέργειές του, διαμαρτυρόμενος για τον προγραμματισμένο διαχωρισμό της Περιοχής Χέουμ από το προγραμματισμένο πολωνικό κράτος και έτσι σύντομα βρέθηκε με τον Πιουσούτσκι στη φυλακή (θα κρατούνταν στη Ντουλφάλβα). Παρ΄ όλα αυτά, αυτό δεν ήταν αρκετό για να εξομαλύνει τις διαφορές μεταξύ του Σικόρσκι και του Πιουσούτσκι, και αυτοί οι δύο μεγάλοι Πολωνοί ηγέτες θα απομακρύνονταν περισσότερο τα επόμενα χρόνια.
Πολωνικός-Ουκρανικός Πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία| Ο Σικόρσκι το 1918 Το 1918 η ρωσική, η αυστροουγγρική και η γερμανική αυτοκρατορία κατέρρευσαν και η Πολωνία έγινε για άλλη μια φορά ανεξάρτητη, αλλά τα σύνορα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας δεν ήταν πλήρως καθορισμένα και ήταν ασταθή. Στα ανατολικά θα σχηματίζονταν στις κλιμακούμενες συγκρούσεις μεταξύ πολωνικών, ουκρανικών, λιθουανικών και σοβιετικών δυνάμεων σε αυτό που κορυφώθηκε με τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο (1919-1921). Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ σχολίασε: «Ο πόλεμος των γιγάντων τελείωσε, άρχισαν οι πόλεμοι των πυγμαίων». Οι Μπολσεβίκοι ηγέτες είδαν την Πολωνία ως μια γέφυρα που θα πρέπει να αναγκάσει με την κομμουνιστική επανάσταση να φέρει τον κομμουνισμό στη Δύση και η ίδια η ύπαρξη της Πολωνίας θα διακυβευόταν σύντομα.
Πολωνικός-Σοβιετικός Πόλεμος
Μετά την αποφυλάκισή του, από την 1η Μαΐου 1918, ο Σικόρσκι εργάστηκε στο Αντιβασιλικό Συμβούλιο, οργανώνοντας τον νέο Πολωνικό Στρατό. Σύντομα βρέθηκε ξανά στην πρώτη γραμμή, αυτή τη φορά στον Πολωνικό-Ουκρανικό Πόλεμος, όπου τα στρατεύματα υπό τη διοίκησή του εξασφάλισαν και υπερασπίστηκαν τον Πσέμισλ τον Οκτώβριο-Νοέμβριο.
Η πολωνική ανεξαρτησία ήρθε τον Νοέμβριο του 1918 με τη δημιουργία της Δεύτερης Δημοκρατίας της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Ουκρανικού Πολέμου, και στην έναρξη του Πολωνικού-Σοβιετικού Πολέμου, ο Σικόρσκι, πλέον ανώτερος αξιωματικός του Πολωνικού Στρατού, συμμετείχε σε περαιτέρω επιχειρήσεις στην περιοχή της Γαλικίας. Τον Ιανουάριο του 1919 διέταξε τα στρατεύματα που υπερασπίζονταν τον Γκρούντεκ Γιαγκιελόνσκι και τον Μάρτιο του ίδιου έτους διέταξε μια μεραρχία πεζικού, προχωρώντας στο Σταβτσάνι και το ποταμό Ζμπρουτς. Από την 1η Αυγούστου 1918, ο Σικόρσκι διοίκησε την Ανεξάρτητη Επιχειρησιακή Ομάδα Πολεσίας και την 9η Μεραρχία Πεζικού. Προκειμένου να περιορίσει τις υπερβολές των δυνάμεων υπό τις διαταγές του, επέβλεψε δίκες 36 αξιωματικών. Οι δυνάμεις του κατέλαβαν το Μόζιρ και το Καλενκοβίτσε τον Μάρτιο του 1920 και θα διοικούσε την Ανεξάρτητη Επιχειρησιακή Ομάδα Πολεσίας κατά την επίθεση της Πολωνίας στο Κίεβο τον Απρίλιο του 1920, προχωρώντας στον ποταμό Δνείπερο και την περιοχή του Τσερνόμπιλ. Την 1η Απριλίου εκείνου του έτους προήχθη σε ταξίαρχο.
Καθώς ο Πολωνικός-Σοβιετικός Πόλεμος αυξανόταν σε ένταση, στα τέλη Απριλίου 1920 ο Κόκκινος Στρατός του νέου σοβιετικού καθεστώτος της Ρωσίας έσπρωξε πίσω τις πολωνικές δυνάμεις και εισέβαλε στην Πολωνία. Στη συνέχεια, ο Σικόρσκι υπερασπίστηκε με επιτυχία το Μόζιρ και τον Καλενκοβίτσε μέχρι τις 29 Ιουνίου, αλλά αργότερα δεν κατάφερε να κρατήσει το φρούριο της Μπρεστ, αν και το υπερασπίστηκε αρκετά για να επιτρέψει στις πολωνικές δυνάμεις στην περιοχή να υποχωρήσουν με τακτικό τρόπο. Στις 6 Αυγούστου ονομάστηκε διοικητής του νεοσύστατου 5ου Πολωνικού Στρατού, ο οποίος είχε ως αποστολή να κρατήσει το μέτωπο στα βόρεια του Μόντλιν, μεταξύ των ποταμών Νάρεφ και Φκρα. Διακρίθηκε ως αρχηγός του 5ου Στρατού στο μέτωπο του Κάτω Βιστούλα κατά τη Μάχη της Βαρσοβίας. Εκείνη την εποχή, οι σοβιετικές δυνάμεις, περιμένοντας μια εύκολη τελική νίκη, αιφνιδιάστηκαν και υπέστησαν μεγάλες φθορές από την πολωνική αντεπίθεση. Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης (μερικές φορές αναφέρεται ως «Το θαύμα στο Βιστούλα») ο Σικόρσκι σταμάτησε την προέλαση των Μπολσεβίκων βόρεια της Βαρσοβίας και έδωσε στον Πιουσούτσκι, τον Πολωνό αρχηγό, τον χρόνο που χρειαζόταν για την αντεπίθεσή του. Ξεκινώντας από τις 15 Αυγούστου, οι δυνάμεις του εμπλέχθηκαν με επιτυχία με τον 5ο και 15ο Σοβιετικούς Στρατούς. Μετά τη Μάχη της Βαρσοβίας, από τις 30 Αυγούστου, ο Σικόρσκι διοίκησε τον 3ο Πολωνικό Στρατό. Οι δυνάμεις του κατέλαβαν το Πινσκ και πολέμησαν στα τελευταία στάδια της Μάχης του Λβουφ και της Μάχης του Κομάρουφ, και στη συνέχεια, μετά τη Μάχη του ποταμού Νιέμεν, προχώρησε με τις δυνάμεις του προς τη Λετονία και βαθιά στη Λευκορωσία. Οι Πολωνοί νίκησαν τους Σοβιετικούς και η Πολωνο-Σοβιετική Συνθήκη της Ρίγας (Μάρτιος 1921) έδωσε στην Πολωνία σημαντικές περιοχές της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας (Κρέσι). Η φήμη του Σικόρσκι ενισχύθηκε καθώς έγινε γνωστός στο πολωνικό κοινό ως ένας από τους ήρωες του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου. Συνέχισε επίσης να δημοσιεύει άρθρα στρατιωτικής επιστήμης κατά τη διάρκεια του ίδιου του πολέμου. Για τα θαρραλέα επιτεύγματά του, ο Σικόρσκι προήχθη σε στρατηγό μεράρχίας στις 28 Φεβρουαρίου 1921 και του απονεμήθηκε ο υψηλότερος στρατιωτικός τίτλος της Πολωνίας, το Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας, στις 15 Μαρτίου εκείνου του έτους.
Στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση
δεξιά|μικρογραφία| Ο Σικόρσκι το 1923 Παρά τις διαφορές τους, ο Πιουσούτσκι επαίνεσε τον Σικόρσκι στις εκθέσεις του, προτείνοντάς τον για Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου και Υπουργό Πολέμου. Μόνο οι Στρατηγοί Καζίμιες Σοσνκόφσκι και Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι έλαβαν καλύτερες αξιολογήσεις από αυτόν. Ο Σικόρσκι ήταν δημοφιλής μεταξύ πολλών στρατιωτών, καθώς και στην πολιτική, ιδιαίτερα ελκυστικός για τους Πολωνούς συντηρητικούς και φιλελεύθερους. Την 1η Απριλίου 1921, ο Σικόρσκι αντικατέστησε τον Στρατηγό Ταντέους Γιόρνταν-Ροζβαντόφσκι ως Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Μεταξύ 1922 και 1925 κατείχε μια σειρά από υψηλά κυβερνητικά αξιώματα. Με βάση την ανάλυσή του, το Πολωνικό Υπουργικό Συμβούλιο υιοθέτησε νέα εξωτερική πολιτική που θα παρέμενε σχεδόν αμετάβλητη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930 (διατήρηση του status quo στην Ευρώπη και αντιμετώπιση της Γερμανίας και της Ρωσίας ως ίσων πηγών πιθανής απειλής). Στις 12 Δεκεμβρίου 1922 εξέδωσε μια γενική εντολή, τονίζοντας την ανάγκη να μείνει ο στρατός εκτός πολιτικής. Μετά τη δολοφονία του Προέδρου της Πολωνίας Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς στις 16 Δεκεμβρίου 1922, ο Διευθύνων του Σέιμ (το Σέιμ είναι το πολωνικό κοινοβούλιο), Μάτσεϊ Ράταϊ, όρισε τον Σικόρσκι πρωθυπουργό. Από τις 18 Δεκεμβρίου 1922, έως τις 26 Μαΐου 1923, ο Σικόρσκι υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός και επίσης ως Υπουργός Εσωτερικών, και μάλιστα θεωρήθηκε ως πιθανός μελλοντικός Πρόεδρος. Κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του ως πρωθυπουργού, έγινε δημοφιλής στο πολωνικό κοινό και πραγματοποίησε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, εκτός από την καθοδήγηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας σε μια κατεύθυνση που έλαβε την έγκριση και τη συνεργασία της Κοινωνίας των Εθνών και ενίσχυσε τη συνεργασία Πολωνίας-Γαλλίας. Έλαβε την αναγνώριση των ανατολικών συνόρων της Πολωνίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά το Συνέδριο των Πρεσβευτών στις 15 Μαρτίου 1923. Βοήθησε τις μεταρρυθμίσεις του Υπουργού Οικονομικών Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι με στόχο τον περιορισμό του πληθωρισμού και τη μεταρρύθμιση του νομίσματος και υποστήριξε τις εθνικές μειονότητες. Η κυβέρνησή του παρόλα αυτά έχασε την υποστήριξή της στο Σέιμ και παραιτήθηκε στις 26 Μαΐου 1923.
αριστερά|μικρογραφία| Ο Σικόρσκι με τον [[Στρατάρχης της Γαλλίας|Στρατάρχη της Γαλλίας Φερντινάν Φος (1923)]] Από τις 30 Σεπτεμβρίου 1923 έως το 1924 κατείχε τη θέση του Γενικού Επιθεωρητή Πεζικού (Generalny Inspektor Piechoty). Από τις 17 Φεβρουαρίου 1924 έως το 1925, υπό τον Πρωθυπουργό Γκράμπσκι, ήταν Υπουργός Στρατιωτικών Υποθέσεων και καθοδήγησε τον εκσυγχρονισμό του πολωνικού στρατού. Δημιούργησε επίσης το Σώμα Προστασίας Συνόρων (Korpus Ochrony Pogranicza). Εργάστηκε ενεργά για την προώθηση του σκοπού της πολωνικής-γαλλικής στρατιωτικής συμμαχίας. Η πρότασή του να αυξήσει τις εξουσίες του Υπουργού Στρατιωτικών Υποθέσεων, μειώνοντας παράλληλα τις εξουσίες του Επικεφαλής Επιθεωρητή των Ενόπλων Δυνάμεων, συνάντησε έντονη αποδοκιμασία από τον Πιουσούτσκι, ο οποίος εκείνη τη στιγμή συγκέντρωνε πολλούς αντιπάλους της τρέχουσας κυβέρνησης. Από το 1925 έως το 1928 ο Σικόρσκι διοικούσε την την 4η Μεραρχία του Στρατιωτικού Σώματος (Okręg Korpusu) στο Λβουφ.
Δημοκράτης και υποστηρικτής του Σέιμ, ο Σικόρσκι δήλωσε την αντίθεσή του στο Πραξικόπημα του Μαΐου Μάϊου του 1926 του Πιουσούτσκι. Ωστόσο παρέμεινε στο Λβουφ, αρνήθηκε να στείλει τις δυνάμεις του και δεν έπαιξε κανένα σημαντικό ρόλο στον σύντομο αγώνα γύρω από το πραξικόπημα. Το 1928 απαλλάχθηκε από τον Πιουσούτσκι από τη διοίκησή του και ενώ παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία, δεν έλαβε άλλη απόσπαση. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε επίσης το βιβλίο του για τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, ''Nad Wisłą i Wkrą. Studium do polsko–radzieckiej wojny 1920 roku («Στους ποταμούς Βιστούλα και Φκρα: Συμβολή στη μελέτη του Πολωνικού-Σοβιετικού Πολέμου του 1920''»). Θα περάσει τα επόμενα χρόνια μελετώντας τη στρατιωτική θεωρία, δημοσιεύοντας έργα για τη στρατιωτική θεωρία, την ιστορία και την εξωτερική πολιτική. Το πιο διάσημο έργο του ήταν το βιβλίο του 1934 Przyszła wojna – jej możliwości i charakter oraz związane z nimi zagadnienia obrony kraju («Πόλεμος στο Μέλλον: Οι ικανότητές του και ο χαρακτήρας και σχετικές ερωτήσεις για την Εθνική Άμυνα»), στα οποία προέβλεψε την επιστροφή του πολέμου ελιγμών. Έγραψε αρκετά άλλα βιβλία και πολλά άρθρα, προβλέποντας, μεταξύ άλλων, την ταχεία στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας.