cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντερίντζε (ΤΔΒΚ)
Το Ντερίντζε είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Βαθύλακας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Κωνσταντινουπόλεως
Η Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα στην Κωνσταντινούπολη ήταν μια ελληνική εταιρεία με έδρα την Κωνσταντινούπολη που συστήθηκε στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1871.
Η εταιρεία ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του κληρικού και εκπαιδευτικού Στέφανου Νούκα (κοσμικό Στέργιος) από τη Δάφνη Νεάπολης Κοζάνης (τότε Δράμιστα) σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Θωμαΐδη από τη Βλάστη Κοζάνης και τον Μητροπολίτη Ηράκλειας Θράκης Ιωαννίκιο Κωνσταντινίδη από το Ροδοχώρι Κοζάνης. Ο σκοπός της αδελφότητας ήταν η διατήρηση του ελληνικού πολιτισμού και της παιδείας στη Μακεδονία και ιδιαίτερα στην Νεάπολη Κοζάνης (Ανασελίτσα), Γρεβενά, Καστοριά και Σινιάτσικο.
Την ίδια χρονιά ανεγέρθηκε το Γυμνάσιο-Οικοτροφείο, γνωστό ως Τσοτύλειος Σχολή που λειτούργησε στις 15 Σεπτεμβρίου 1871, ως κλασικό και πρακτικό, από την παραπάνω αδελφότητα, το οποίο βρισκόνταν υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου. Ο Μητροπολίτης Αγχιάλου και μετέπειτα Σμύρνης Βασίλειος από τη Βασιλειάδα Καστοριάς ενίσχυσε την παιδεία, όπως ένα μεγάλο μέρος των χορηγιών διέθεσε για την ενίσχυση του Ελληνικού Γυμνασίου στο Τσοτύλι Κοζάνης. Το 1898 έγινε πλήρες Γυμνάσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονικοί Σύλλογοι επί τουρκοκρατίας
Ντούζτζε
Το Ντούζτζε είναι μια πόλη στην Τουρκία. Αποτελεί την πρωτεύουσα της επαρχίας Ντούζτζε. Βρίσκεται στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ Άγκυρας και Κωνσταντινούπολης. Επηρεάστηκε από τον Σεισμό στο Ιζμίτ το 1999. Ο Ντουρσού Άϊ (ΚΔΑ) εξελέγη δήμαρχος στο επαρχιακό συμβούλιο αφού ο Μεχμέτ Κελές παραιτήθηκε από το αξίωμα. Ο πληθυσμός ήταν 125.240 άτομα το 2009, μια αύξηση από τα 61.878 άτομα το 1990.
Επισκόπηση
Το Ντούζτζε είναι η 81η και νεώτερη επαρχία της Τουρκίας. Βρίσκεται στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ Άγκυρας και Κωνσταντινούπολης. Επηρεάστηκε από τους σεισμούς στο Ιζμίτ και Ντούζτζε το 1999.
Η Άγκυρα βρίσκεται 240 χιλιόμετρα ανατολικά και η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται 228 χιλιόμετρα δυτικά. Ο δρόμος D-100 περνά από το Ντούζτζε, ενώ ο αυτοκινητόδρομος TEM περνά γύρω από αυτό.
Κοντά βρίσκονται μερικά τουριστικά κέντρα και δημοφιλή αξιοθέατα όπως τα Αμπάντ, Καρταλκάγια, Γιεντιγκολέρ, Γκολτζούκ και Ακτζακοτζά.
Παρόλο που τα καλοκαίρια είναι ζεστά και οι χειμώνες είναι κρύοι, αυτό αλλάζει ανάμεσα στα κλίματα της Δυτικής Μαύρης Θάλασσας και της Κεντρικής Ανατολίας. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα είναι ο καπνός, το σιτάρι, είδη σιταριού και λαχανικών, κ.ά.
Η γεωγραφική τοποθεσία του Ντούζτζε είναι πολύ ελκυστική για λάτρες της φύσης και της περιπέτειας. Έχει πυκνά δάση, οροπέδια, μακρά ακτογραμμή, παραλίες, φυσικά σπήλαια, ράφτινγκ στο ποταμό Μεγάλο Μελέν, υδάτινα αθλήματα και ψάρεμα στη λίμνη του φράγματος Χασανλάρ. Διαθέτει επίσης τη λίμνη Εφτενί με 150 είδη πουλιών και το οροπέδιο Καρντούζ το οποίο καλύπτεται με χιόνι όλο το χρόνο.
Ιστορία
Ο Κονουράλπ Μπέης, ένας από τους στρατηγούς του Οσμάν Γαζή, έλαβε διαταγή κατάκτησης του Ντούζτζε και των περιχώρων του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τον 14ο αιώνα κατάκτησε το Ντουζμπαζάαρ (Ντούτζτε) και τη ρωμαϊκή Προύσιας μετά από μάχη εναντίων των Βυζαντινών. Οι πρώτοι οθωμανοί διοικητές του Ντούζτζε ήταν οι Κονουράλπ Μπέης, Σουνγκούρ Μπέης, Σεμσί Μπέης και Γκουντούζ Αλπ. Κατά τη διάρκεια των τελών του 16ου αιώνα οι χωρικοί επέλεξαν αυτή τη τοποθεσία ως αγορά. Ονομάστηκε ως Ντούζτζε Μπαζάρ και βρισκόταν στο κέντρο του οροπεδίου.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Ντούζτζε ήταν χώρος παροχής ξυλείας για το ναυτικό, και έγινε σημαντικό μεταφορικό κέντρο μεταξύ της Κωνσταντινούπολης και των ανατολικών πόλεων όπως η Σεβάστεια και το Ερζερούμ. Στον 18ο και 19ο αιώνα οι έμποροι κατέλαβαν το έλεγχο του Ντούζτζε και το εμπόριο άνθισε.
Στην περίοδο των σουλτάνων Αμπντουλαζίζ και Αμπντουλμετζϊτ, μετανάστες από τον Καύκασο, την Ανατολική Μαύρη Θάλασσα, την Ανατολική Ανατολία και τα Βαλκάνια αύξησαν το πληθυσμό του Ντούζτζε. Η κυβέρνηση τους παρείχε δωρεάν γη. Στην εποχή του Αμπντουλμετζίτ Β΄ είχε 137 χωριά και 66.618 σπίτια με πληθυσμό 36.088 κατοίκων.
Στα τέλη του 19ού και στις αρχές του 20ού αιώνα το Ντούζτζε αποτελούσε μέρος του Βιλαετίου Κασταμονής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μετά τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας η πόλη βίωσε μια μεγάλη ανάπτυξη στη βιομηχανία και το εμπόριο. Η εγγύτητα στις μεγάλες πόλεις, τα λιμάνια και φυσικούς πόρους, η εύκολη μεταφορά, οι φυσικές ομορφιές και η κοινωνική δομή την κάνει πολύ ελκυστική για επενδύσεις. Είναι μια από τις πιο βιομηχανικά ανεπτυγμένες πόλεις της Τουρκίας. Düzce Είναι γνωστή για τη ξυλεία και τα αθλητικά και κυνηγετικά όπλα της. Οι κύριοι τομείς της οικονομίας είναι η παραγωγή ξυλείας, τα εξαρτήματα αυτοκινήτου, η υφαντουργία, τα κυνηγετικά και αθλητικά όπλα, το τσιμέντο, τα φαρμακευτικά προϊόντα, οι ξηροί καρποί και ο καπνός. Υπάρχουν περίπου 100 εργοστάσια σε τομείς όπως η ξυλεία, η παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, οι ζωοτροφές, το αλεύρι καθώς και εργοστάσια τροφίμων και συσκευασίας. Η γεωργία αποτελεί σημαντικό μέρος της τοπικής οικονομίας.
Η πόλη χτυπήθηκε από το σεισμό του Ντούζτζε το 1944, το σεισμό του Αμπάντ το 1957, το σεισμό του Ανταπαζαρί το 1967. Καταστράφηκε από το σεισμό στο Ιζμίτ στις 17 Αυγούστου 1999. Η πόλη επλήγη και από άλλο σεισμό στις 12 Νοεμβρίου 1999 και ώρα 18:57. Ο σεισμός είχε μέγεθος 7.2 Ρίχτερ, διήρκεσε για 30 δευτερόλεπτα, σκότωσε 845 άτομα και τραυμάτισε πάνω από 5.000. Για τη γρήγορη ανακατασκευή των περιοχών που επλήγησαν από το σεισμό, το Υπουργικό Συμβούλιο αναβάθμισε το Ντούζτζε στην 81η επαρχία της Τουρκίας το 1999.
Κλίμα
Το Ντούζτζε έχει ωκεάνιο κλίμα (κωδικός στη κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfb) με κρύους και περιστασιακά κρύους χειμώνες και θερμά καλοκαίρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ξάνθης 2017–18
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Ξάνθης έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ξάνθης, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ξάνθης είναι η εξής:
Για την επόμενη περίοδο η δομή άλλαξε εκ νέου, η Α παρέμεινε με 14 ομάδες , η Β προκηρυχθηκε σε έναν όμιλο των 12 και προστέθηκε Γ κατηγορία.
Α Κατηγορία
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ασπίς Ξάνθης. Στη Β υποβιβάστηκαν οι Νέστoς Κύρνου και Παύλος Μελάς Κουτσού. Πηγή: ΕΠΣ Ξάνθης
Β Κατηγορία
Κεσσάνη Ερασμίου, Φίλιππος Δροσερού και Απόλλων Διομήδειας προβιβάστηκαν στην Α κατηγορία. Στη Β Κατηγορία παρέμειναν οι ομάδες ως και την 7η θεση του ομίλου τους. Πηγή: ΕΠΣ Ξάνθης
Πηγή: ΕΠΣ Ξάνθης
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ξάνθης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ξάνθης Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Νεφέλη Κουρή
Η Νεφέλη Κουρή (γενν. 1989) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Σιδηροδρομικός σταθμός Ρουφ
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρουφ είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας. Βρίσκεται στα όρια των δήμων Αθήνας και Ταύρου.
Νεφέλη Κουρή
Βιογραφία
Ήταν η προτελευταία από τις κόρες μίας μεσοαστικής πολύτεκνης οικογένειας και μεγάλωσε στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Τελειώνοντας το σχολείο, άρχισε να σπουδάζει Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρόλα αυτά, η αγάπη της για τις Τέχνες την ώθησε να δώσει σε πολλές σχολές, καταλήγοντας στο Ωδείο Αθηνών. Ως ηθοποιός, έχει συμμετάσχει σε τηλεόραση, θέατρο και κινηματογράφο. Ως τραγουδίστρια, ασχολείται με την έντεχνη μουσική, έχοντας συνεργαστεί με τον τραγουδοποιό Λουδοβίκο των Ανωγείων και τον πιανίστα Νίκο Πλάτανο.
Σιδηροδρομικός σταθμός Ρουφ
Εγκαινιάστηκε στην αρχική του μορφή στις 30 Ιουνίου 1884 ως τμήμα των Σιδηρόδρομων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου και οφείλει την ονομασία του στην αθηναϊκή συνοικία του Ρουφ που εξυπηρετεί. Από το 1904 ξεκίνησε να εξυπηρετεί και δρομολόγια της Εταιρείας Ελληνικών Σιδηροδρόμων με κατεύθυνση προς το βορρά. Από την εποχή εκείνη και για πολλές δεκαετίες, ο σταθμός αποτέλεσε την εμπορευματική βάση των ελληνικών σιδηροδρόμων. Στις 4 Ιουνίου 2007 ολοκληρώθηκε η εκτεταμένη ανακαίνιση του σταθμού και η ένταξή του στο δίκτυο του προαστιακού σιδηρόδρομου.
Νεφέλη Κουρή
Βιογραφία
Τον Μάιο του 2017 παντρεύτηκε τον φωτογράφο Γιώργο Καπλανίδη και απέκτησαν μια κόρη, που γεννήθηκε τον Αύγουστο του 2017.
Σιδηροδρομικός σταθμός Ρουφ
Στον σταθμό Ρουφ σταθμεύει συρμός με μουσειακά οχήματα του Οριάν Εξπρές με επικεφαλής μουσειακή ατμάμαξα, στα οχήματα του οποίου λαμβάνουν χώρα θεατρικές και μουσικές παραστάσεις. Ο συρμός αυτός λειτουργεί από το 1997 ως θέατρο υπό το όνομα «Το Τραίνο στο Ρουφ». Ως το 1960 ο σταθμός του Ρουφ συνδέονταν με το τραμ 4.
Νεφέλη Κουρή
Βιογραφία
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Ματωμένα χώματα, Το Νησί , Όνειρο ήταν , 10η Εντολή , Ταμάμ , Η λέξη που δε λες , Ου φονεύσεις , Κρίσιμες στιγμές , Η Γενιά του '30 , στΟργή , Μαύρο Ρόδο ,Το Βραχιόλι της Φωτιάς
Σιδηροδρομικός σταθμός Ρουφ
Παραπομπές
Ρουφ Ρουφ Ρουφ Ρουφ Ρουφ Ρουφ Ρουφ
Νεφέλη Κουρή
Βιογραφία
Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες Χρόνια πολλά του Χρήστου Γεωργίου και Καθαρτήριο του Βασίλης Μαζωμένου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Τσίνα Ματσάδο
Η Τσίνα Ματσάδο (Noelie Dasouza Machado, 25 Δεκεμβρίου 1929 - 18 Δεκεμβρίου 2016) ήταν μοντέλο, εκδότρια και τηλεοπτική παραγωγός κινεζικής και πορτογαλικής καταγωγής. Ήταν η πρώτη μη-λευκή που εμφανίστηκε σε εξώφυλλο μεγάλου αμερικανικού περιοδικού μόδας, το Φεβρουάριο του 1959 στο Harper's Bazaar.
Ζωή και καριέρα
Η Noelie Dasouza Machado γεννήθηκε στη Σαγκάη της Κίνας από Πορτογάλο πατέρα και Κινέζα μητέρα. Η γιαγιά της ήταν από την Γκόα. Οι γονείς της γνωρίστηκαν στο Χονγκ Κονγκ. Μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικογένειά της ταξίδεψε στην Αργεντινή, το Περού και την Ισπανία. Σε ηλικία 19 ετών, γνώρισε τον Ισπανό ταυρομάχο, Luis Miguel Dominguin. Όταν η σχέση με τον Dominguin τελείωσε, η Ματσάδο μετακόμισε στο Παρίσι και βρήκε δουλειά ως μοντέλο για τον Hubert de Givenchy.
Σε αυτό το διάστημα άλλαξε το όνομα της σε Τσίνα. Στη συνέχεια, εργάστηκε για τον Christian Dior, τον Oleg Cassini και τον οίκο Balenciaga. Εργάστηκε για τον οίκο Givenchy για τρία χρόνια και κατά τη διάρκεια, έγινε το πιο ακριβοπληρωμένο μοντέλο στην Ευρώπη, κερδίζοντας $1.000 την ημέρα.
Το 1957, παντρεύτηκε την ηθοποιό Martin LaSalle, ο γιος ενός διπλωμάτη, και φοιτητής της πολιτικής επιστήμης στη Σορβόννη, τον οποίο είχε γνωρίσει στο Παρίσι. Παρ ' όλα αυτά, κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, τον άφησε για το βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό, Γουίλιαμ Χόλντεν. Έπειτα επέστρεψε στον LaSalle για να τον παντρευτεί. Το ζευγάρι τελικά εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη όπου η Ματσάδο γνώρισε την Νταϊάνα Βρίλαντ και μέσω της Βρίλαντ, τον Ρίτσαρντ ΆΒεντον, με τον οποίο είχε αναπτύξει μια πολύ στενή φιλία. Σύμφωνα με δηλώσεις της, ο Άβεντον ήταν για εκείνη "ο μεγαλύτερος μέντορας στη ζωή της".
Η Ματσάδο εργάστηκε για τον Άβεντον αποκλειστικά και μόνο για τρία χρόνια πριν δουλέψει στο Harper's Bazaar ως Senior Fashion Editor και έπειτα ως Διευθύντρια Μόδας .Το 1989, είχε προστεθεί στη Διεθνής Λίστα με τους πιο Καλοντυμένους.
Η Ματσάδο απεβίωσε στις 18 Δεκεμβρίου του 2016, μια εβδομάδα πριν τα 87η γενέθλια, στο Νοσοκομείο Stony Brook από καρδιακή προσβολή.
Αναφορές
Κατηγορία:Φωτομοντέλα
Ινβίντια
Στην ρωμαϊκή μυθολογία, η Ινβίντια είναι η θεά του φθόνου και της ζήλιας. Για λογοτεχνικούς σκοπούς, τα δύο τελευταία αισθήματα προσωποποιούνταν. Οι Αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν την Ινβίντια στην θέση δύο ελληνικών επινοήσεων: την Νέμεσις, «την αγανάκτηση αναφορικά με ένα αθέμιτο πλεονέκτημα», και τον Φθόνο, την ζήλια.
Στον Χριστιανισμό, η Ινβίντια κατέστη ως ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, τα οποία απεικονίζονταν στην γοτθική και αναγεννησιακή εικονογραφία.
Δούκας της Νορμανδίας
Την εποχή του μεσαίωνα, ο Δούκας της Νορμανδίας ήταν ο ηγεμόνας του Δουκάτου της Νορμανδίας στην βορειοδυτική Γαλλία με πρωτεύουσα την Ρουέν. Το δουκάτο δημιουργήθηκε με την παραχώρηση εδαφών από τον Φράγκο βασιλιά Κάρολο τον Απλό στον Βίκινγκ πολέμαρχο Ρόλλο της Νορμανδίας (911), η Νορμανδία επεκτάθηκε δυο φορές με βασιλικά διατάγματα (924, 933).
Ο τίτλος του κόμη της Ρουέν
Οι αρσενικοί απόγονοι του Ρόλλο συνέχιζαν να κυβερνούν την Νορμανδία μέχρι το 1135, ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας κήρυξε την Νορμανδία τμήμα του Γαλλικού βασιλείου (1202) και στην συνέχεια την κατέκτησε (1204). Παρέμεινε τμήμα του Γαλλικου βασιλείου με την ονομασία Δουκάτο της Νορμανδίας και παραχωρήθηκε σποραδικά σε μέλη της βασιλικής οικογένειας των Καπετιδών. Δεν υπάρχει καμιά καταγραφή για τον ίδιο τον Ρόλλο, τον γιο του Γουλιέλμο τον Μακρόξιφο και τον εγγονό του Ριχάρδο Α΄ να χρησιμοποιούν οποιονδήποτε βασιλικό τίτλο. Μέχρι το 1066 οι πιο κοινοί τίτλοι που ήταν ευρύτερα γνωστοί στους κυβερνήτες της Νορμανδίας ήταν "κόμης της Νορμανδίας" και "κόμης των Νορμανδών" Ο τίτλος "κόμης του Ρουέν" δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε επίσημα βασιλικά έγγραφα αλλά τον χρησιμοποιούσαν ανώνυμοι συγγραφείς βάση επιγραφών που βρέθηκαν σε μεταθανάτιες πλάκες. Ο ιστορικός Αντχεμάρ του Χαμπάν αναφέρει τους Νορμανδούς ηγεμόνες σαν "κόμητες του Ρουέν" μέχρι την δεκαετία του 1010, τον 12ο αιώνα ο Ισλανδός ιστορικός Αρί Πόργκιλσον αναφέρει τον Ρόλλο σαν Γιαρλ δηλαδή πρωθυπουργό της Ρουέν, μια τακτική γνωστή τον 10ο αιώνα. Τον 11ο αιώνα ο Νορμανδός ιστορικός Γουλιέλμος του Πουατιέ χρησιμοποίησε επίσημα τον τίτλο "κόμης της Ρουέν" για τους απογόνους του Ρόλλο μέχρι τον Ριχάρδο τον Καλό. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι παρόλο από πολλές διαφορετικές πηγές οι πρώτοι απόγονοι του Ρόλλο χρησιμοποιούσαν τον τίτλο "κόμης της Ρουέν" υπάρχει μεγάλη έλλειψη σε επίσημα έγγραφα για την επιβεβαίωση του.
Δημιουργία του τίτλου του δούκα
Η πρώτη καταγραφή για τον τίτλο του "Δούκα της Νορμανδίας" φαίνεται από μια αφιέρωση στο αβαείο του Φέκαμπ από τον Ριχάρδο Β΄ (1066). Ο συγγραφέας Ρίτσερ του Ρεμς είχε αποκαλέσει λίγο νωρίτερα τον Ριχάρδο "Αρχηγό των πειρατών" χαρακτηρισμός που δεν έχει καμιά σχέση με τίτλο. Την εποχή του Ριχάρδου Β΄ φαίνεται για πρώτη φορά και σε επίσημα έγγραφα να λέει ο βασιλιάς της Γαλλίας τον κυβερνήτη των Νορμανδών "Δούκα της Νορμανδίας". Την εποχή του Γουλιέλμου Β΄ (1035 - 1087), ο κυβερνήτης της Νορμανδίας έλεγε τον εαυτό του "πρίγκιπα, δούκα και κόμη της Νορμανδίας" αλλά δεν είναι βέβαιο ότι ήταν σε επίσημη χρήση μέχρι το 1066. Το βέβαιο είναι ότι ο τίτλος ήταν ευρύτερα σε χρήση την εποχή των Ανδεγαυών (1144 - 1204) την εποχή που το δουκάτο είχε αρχίσει να εξασθενεί.
Ο Ριχάρδος Α΄ άρχισε να πειραματίζεται με τον τίτλο του μαρκησίου γύρω στο 966 όπως φαίνεται από ένα έγγραφο του βασιλιά Λοθάριου. Ο Ριχάρδος Β΄ αν και χρησιμοποίησε για τον εαυτό του τον τίτλο του δούκα ο τίτλος δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από το Γαλλικό στέμμα μέχρι την εποχή της κατάκτησης του (1204). Ο τίτλος απονεμήθηκε όπως λέει ο θρύλος βάση της δωρεάς στο αβαείο του Φεκάμπ από τον πάπα Βενέδικτο Η΄ στον Ριχάρδο Β΄ την περίοδο (1012 - 1014). Ο σημαντικότερος λόγος που οι κυβερνήτες της Νορμανδίας αναζήτησαν κάποιον υψηλότερο τίτλο από αυτόν του κόμη ήταν η διανομή του ίδιου τίτλου σε πολλά μέλη τις οικογένειας τους χωρίς να κυβερνούν κάποια συγκεκριμένη περιοχή. Ο μόνος κόμης ο οποίος καταγράφεται ότι είχε κάποια εξουσία πέρα από τον επίσημο ήταν ο Ηλίας του Σεν Σαν στον οποίο δόθηκε η διοίκηση της κομητείας του Αρκ την εποχή του Ερρίκου Α΄ (1106). Την ίδια τακτική να παρέχουν τον τίτλο του κόμητος σε μέλη της οικογένειας τους χρησιμοποιούσαν όλοι οι ηγεμόνες περιοχών της Γαλλίας εκείνη την εποχή.
Η Νορμανδία σαν Αγγλική επαρχία
Ο Γουλιέλμος Β΄ της Νορμανδίας κατέκτησε την Αγγλία (1066) και στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας ως Γουλιέλμος Α΄, από τότε τον τίτλο του δούκα της Νορμανδίας κατείχαν οι βασιλείς της Αγγλίας. Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής κληροδότησε την Νορμανδία (1087) στον μεγαλύτερο γιο του Ροβέρτο και ο δεύτερος γιος του Γουλιέλμος κληρονόμησε το Αγγλικό στέμμα ως Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας. Ο Ροβέρτος από τότε βρέθηκε σε συνεχή εμφύλια σύγκρουση με τον τρίτο αδελφό του Ερρίκο που διαδέχθηκε τον Γουλιέλμο (1100) ως Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας για την κατοχή του Αγγλικού στέμματος. Ο Ερρίκος Α΄ όταν αναγνώρισε τις αδυναμίες του Ροβέρτου αποφάσισε να τον αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, επιτέθηκε με στρατό στην Νορμανδία, νίκησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο στην μάχη του Τινσεμπραί (1106), και τον φυλάκισε για το υπόλοιπο της ζωής του. Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε ανάμεσα στον Στέφανο του Μπλουά και την Αυτοκράτειρα Ματθίλδη κόρη του Ερρίκου Α΄, ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης, κόμης του Ανζού και σύζυγος της Ματθίλδης κατέκτησε την Νορμανδία (1144). Ο μεγαλύτερος γιος του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη και της Ματθίλδης Ερρίκος κληρονόμησε την Νορμανδία (1150) και στην συνέχεια το Αγγλικό στέμμα ως Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας (1154).
Η Νορμανδία σαν Γαλλική επαρχία
Το 1204 ο φιλόδοξος βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος κήρυξε την Νορμανδία Γαλλική επαρχία την οποία κατέκτησε στρατιωτικά (1204), ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας με την Συνθήκη των Παρισίων (1259) αποκήρυξε τα δικαιώματα του στην Νορμανδία. Η Νορμανδία έγινε από τότε τμήμα του Γαλλικού στέμματος, οι βασιλείς της δυναστείας των Βαλουά παραχώρησαν σποραδικά τον τίτλο του δούκα της Νορμανδίας στους διαδόχους τους. Ο τίτλος παραχωρήθηκε από την Γαλλική κατάκτηση της Νορμανδίας (1204) μέχρι την Γαλλική Επανάσταση (1792) τέσσερις φορές (1332, 1350, 1465, 1785). Η Γαλλική Δημοκρατία κατάργησε οριστικά τον τίτλο του Δούκα της Νορμανδίας, από τότε η Νορμανδία έγινε διοικητική περιφέρεια του Γαλλικού κράτους.
Πηγές
Δουκας
Σούνιο Ξάνθης
Το Σούνιο είναι μεγάλο πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σούνιο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης και τη βορειοανατολική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης σε υψόμετρο 60 μέτρα. Απέχει 17 χλμ. ΒΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου), 15 χλμ. Α. από την Ξάνθη και 34 χλμ. Δ. από την Κομοτηνή. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής ενώ στα νότια η Εγνατία Οδός και νοτιότερα ο Κόσυνθος ποταμός. Ανατολικά είναι οι Αμαξάδες, νοτιοανατολικά ο αρχαιολογικός χώρος Αναστασιούπολις - Περιθεωρίου, νοτιοδυτικά ο Πολύσιτος και βορειοδυτικά τα Σήμαντρα. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Σουνιτσή-κιοϊ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του είχαν τα σπίτια τους στη σημερινή βόρεια πλευρά του χωριού. Σύμφωνα με τα οθωμανικά απογραφικά κατάστιχα (Salname) του 1898 είχε 30 σπίτια ενώ από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Το 1922 με 1923, στη νότια πλευρά, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το χωριό Παρθένι ή Παρθενοχώρι (τουρκ. Κίζκαπαν) της Κεσσάνης από την Ανατολική Θράκη και από το χωριό Γιαϊλατζίκ της Προύσας από τη Μικρά Ασία ενώ αργότερα ήρθαν και κάποιες οικογένειες Σαρακατσάνων.
Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, αναφέρεται επίσημα ως Σούνιον το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πολυσίτου και το 1950 με το ΦΕΚ 155Α - 15/07/1950 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 αναφέρεται επίσημα και ξεχωριστά από τον παλιότερο οικισμό το Σούνιον (Προσφυγικός Συνοικισμός) μέχρι το 1940 οπότε καταργήθηκε. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σουνίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βιστωνίδος του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 1.018 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Σαγιάτ-Νοβά
thumb|Ο [[Εκκλησία Αγίου Γεωργίου (Τιφλίδα)|Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Παλαιά Τιφλίδα με τον τάφο του Σαγιάτ-Νοβά στα δεξιά της εισόδου]] Ο Σαγιάτ-Νοβά (αρμεν. Սայեաթ-Նովայ στην κλασική και Սայաթ-Նովա στη μεταρρυθμισμένη ορθογραφία, τουρκ. και περσ. سایات‌نوفا, γεωργ. საიათნოვა, 14 Ιουνίου 1712 – 22 Σεπτεμβρίου 1795) ήταν γεννημένος στη Γεωργία Αρμένιος ποιητής, μουσικός και βάρδος (ashugh, το αντίστοιχο του τροβαδούρου στις κοινωνίες του Καυκάσου). Το πραγματικό του όνομα ήταν Χαρουτιούν Σαγιατιάν. Ο Σαγιάτ-Νοβά συνέθεσε ποιήματα και τραγούδια σε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές γλώσσες: την αρμενική, τη γεωργιανή,την τουρκική και την Περσικη. Τα περισσότερα από τα σωζόμενα τραγούδια του πάντως είναι στην αρμενική.
Το όνομα
Αρκετές διαφορετικές ερμηνείες έχουν δοθεί για το όνομα «Sayat-Nova». Μία εκδοχή το ερμηνεύει ως «Κύριος του τραγουδιού» (από την αραβική λέξη sayyid και την περσική λέξη nava) ή «Βασιλιάς των τραγουδιών». Μια άλλη το μεταφράζει ως «εγγονός του Σαγιάντ» (από το περσικό neve = εγγονός), ενώ μια τρίτη εκδοχή ως «Κυνηγός του τραγουδιού» (sayyad = κυνηγός). Ο Τσαρλς Ντώσετ (Charles Dowsett) ωστόσο θεωρεί όλες αυτές τις ερμηνείες μάλλον απίθανες και προτείνει τη σημασία «Νέος Καιρός» (από το αραβικό sa'at και το ρωσικό nova).
Βιογραφικά στοιχεία
Η μητέρα του ποιητή ονομαζόταν Σάρα και είχε γεννηθεί στην Τιφλίδα. Ο πατέρας του ονομαζόταν Καραπέτ και είχε γεννηθεί είτε στο Χαλέπι, είτε στα Άδανα. Ο ποιητής γεννήθηκε επίσης στην Τιφλίδα. Από νεαρής ηλικίας ήταν επιδέξιος στη σύνθεση ποιημάτων, το τραγούδι και το παίξιμο του περσικού κεμεντζέ, του τσογκούρ, του λαούτου και του ταμπούρ. , αλλά έχασε τη θέση του στη βασιλική αυλή όταν ερωτεύθηκε την αδελφή του βασιλιά, την Άννα. Πέρασε έτσι την υπόλοιπη ζωή του ως περιοδεύων βάρδος. Πάντως ήταν έγγαμος και η σύζυγός του, που ονομαζόταν Μαρμάρ, πέθανε το 1768, αφήνοντάς τον με τέσσερα τέκνα.
Νωρίτερα, το 1759, ο Σαγιάτ-Νοβά είχε χειροτονηθεί ιερέας της Αρμενικής Εκκλησίας. Με αυτή του την ιδιότητα υπηρέτησε σε μέρη όπως η Τιφλίδα και το Μοναστήρι του Χαγπάτ. Στο τελευταίο είχε αποσυρθεί, γέροντας πλέον, όταν σκοτώθηκε σε ηλικία 83 ετών από τον εισβάλλοντα στρατό του Σάχη της Περσίας Αγά Μοχάμεντ Χαν Κατζάρ. Ο ίδιος ο Αγά Μοχάμεντ απαίτησε από τον ονομαστό ποιητή να αλλαξοπιστήσει από Χριστιανός σε Μουσουλμάνο, κάτι το οποίο εκείνος αρνήθηκε, λέγοντας ότι ήταν ισοδύναμο του να «τουρκέψει» και διακηρύσσοντας ότι η πίστη του ήταν εκείνη της Αρμενικής Εκκλησίας, και ότι δεν ήταν δυνατόν να την απαρνηθεί. Για τον λόγο αυτόν εκτελέσθηκε πάραυτα με αποκεφαλισμό, παίρνοντας έτσι τον τίτλο του μάρτυρα - η Ορθόδοξη Εκκλησία θα τον κατέτασσε στους ιερομάρτυρες και νεομάρτυρες. Η σορός του τάφηκε στον αρμενικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Παλαιά Τιφλίδα, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.
Το έργο του
thumb|Μνημείο του ποιητή στο [[Γερεβάν]] Στην Αρμενία ο Σαγιάτ-Νοβά θεωρείται μεγάλος ποιητής, που συνεισέφερε σημαντικά στην αρμενική ποίηση και μουσική του αιώνα του. Παρά το ότι έζησε όλη τη ζωή του μέσα σε μια βαθιά θρησκευόμενη κοινωνία, το μεγαλύτερο μέρος των έργων του δεν έχουν θρησκευτικό θέμα και είναι γεμάτα ρομαντική εκφραστικότητα.
Περί τα 220 τραγούδια αποδίδονται στον Σαγιάτ-Νοβά, αν και πιθανώς είχε γράψει χιλιάδες. Η γλώσσα συγγραφής είναι η αρμενική, η γεωργιανή και η αζερική. Συνέθεσε ωστόσο και μερικά ποιήματα ανακατεύοντας και τις τρεις γλώσσες στο καθένα.
Στον πολιτισμό
thumb|Το μνήμα του ποιητή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές Κατηγορία:Αρμένιοι τραγουδιστές Κατηγορία:Τροβαδούροι Κατηγορία:Λαουτίστες Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Οίκος των Έστε
Ο Οίκος των Έστε, ιταλ. Casa d' Este, είναι ένας δυναστικός Οίκος της Ευρώπης, που τα μέλη του, από μαρκήσιοι του Μιλάνου περιορίστηκαν στο Έστε, αλλά μετά επέκτειναν τις κτήσεις τους και έγιναν δούκες της Φερράρα και της Μόντενα. Τελευταίος εκπρόσωπος ήταν ο Έρκολε Γ΄ δούκας της Μόντενα, που απεβίωσε το 1803.
Ιστορία του Οίκου
Ο Φόλκο Α΄ έγινε ο γενάρχης του Οίκου των Έστε. Οι απόγονοί του κράτησαν τον τίτλο του μαρκησίου, αλλά περιορίστηκαν στο Έστε. Αργότερα απέκτησαν τη Φερράρα και τη Μόντενα. Όμως το 1597 απεβίωσε ο Αλφόνσος Β΄ δούκας της Φερράρα και της Μόντενα άτεκνος. Ο κοντινότερος συγγενής του ήταν γιος του θείου του Αλφόνσου, του νόθου. Τότε ο πάπας Κλήμης Η΄ βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει το δουκάτο της Φερράρα, ενσωματώνοντάς το στο Παπικό κράτος. Τελικά ο Καίσαρας, γιος του Αλβέρτου του νόθου, έγινε δούκας στη Μόντενα μόνο. Η διαδοχή συνεχίστηκε ως τον Έρκολε Γ΄ δούκα της Μόντενα, που η κόρη του παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Κάρολο, τρίτο γιο του δούκα της Λωρραίνης και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων. Έτσι προέκυψε η σύζευξη των οίκων Λωρραίνης-Αψβούργων και Έστε, δηλαδή οι οίκος των Αψβούργων-Έστε ή Αυστρίας-Έστε.
Εποχή της Σιωπής
Η Εποχή της Σιωπής (vaikiv ajastu) ήταν η περίοδος μεταξύ 1934 και 1938 ή 1940 στην ιστορία της Εσθονίας.
Η περίοδος ξεκίνησε με το προληπτικό πραξικόπημα της 12ης Μαρτίου 1934 από τον Πρωθυπουργό Κόνσταντιν Πατς για την αποτροπή κατάληψης του κρατικού μηχανισμού από το Κίνημα Βαπς (Ένωση Βετεράνων). Ο όρος "Εποχή της Σιωπής" εισήχθη από τον Κάαρελ Εενπάλου, Πρωθυπουργό κατά τα έτη 1938-39 και ένθερμο υποστηρικτή του τότε Προέδρου Πατς.
Περιγραφή
Κατά τη φορτισμένη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην Ευρώπη το 1934, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ θαυμαζόταν ευρέως ως μοντέλο λαϊκισμού από αυταρχικούς εθνικιστές, η εσθονική ελίτ ένιωθε απειλητική και πολύ πιθανή μια τυχόν κατάληψη της εξουσίας από παρόμοιες ομάδες όπως το Κίνημα Βαπς. Ο Πατς, χρησιμοποιώντας το πρόσφατα υιοθετημένο Σύνταγμα του 1933, κήρυξε στρατιωτικό νόμο στις 12 Μαρτίου. Διόρισε το στενό συνεργάτη του, Γιόχαν Λάιντονερ, ήρωα του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, αλλά αντίπαλο των Βαπς, ως διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων.
Διαλύθηκαν οργανώσεις βετεράνων, πάνω από 400 μέλη τους συνελήφθησαν και όλη η οργανωμένη πολιτική δραστηριότητα της χώρας τέθηκε εκτός νόμου. Όλα τα μέλη του Κινήματος Βαπς εκδιώχθηκαν επίσης από τοπικές κυβερνήσεις και δημόσιες υπηρεσίες. Οι ενέργειες αυτές εγκρίθηκαν αμέσως από το ανίσχυρο κοινοβούλιο.
Ωστόσο, όταν ο Πατς αποφάσισε την αναβολή προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών, που είχαν προγραμματιστεί για την άνοιξη του 1934, σύμφωνα με το νέο σύνταγμα, ξεσηκώθηκε η αντιπολίτευση σε ειδική συνεδρίαση, δεδομένου ότι το σύνταγμα δεν επέτρεπε αναβολή των εκλογών με διάταγμα. Ο Πατς αντέδρασε αναβάλλοντας μόνιμα τη συνεδρίαση και κυβερνούσε βάσει διατάγματος, μέχρι να συνταχθεί και να ψηφιστεί νέο σύνταγμα. Έτσι, η κατάληψη της εξουσίας από τον Πατς ήταν ένα πραξικόπημα de facto αλλά και de jure, δεδομένου ότι η όλη διαδικασία ήταν παράνομη σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα το 1934.
Η φράση "Εποχή της Σιωπής" περιγράφει το φίμωμα κάθε αντίθετης φωνής στη διακυβέρνηση του Πατς. Ωστόσο, αντανακλά επίσης μια εμφανή "εθνική συνωμοσία" συμφωνίας καταστολής των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων υπέρ της "διατήρησης της τάξης" έπειτα από μια δεκαετία πολιτικής θύελλας.
Όσοι φυλακίστηκαν το 1934 αφέθηκαν ελεύθεροι το 1938. Όταν πραγματοποιήθηκαν εκλογές υπό το νέο σύνταγμα του 1937, η αντιπολίτευση συγκέντρωσε περισσότερες ψήφους από την κυβέρνηση, αλλά κατάφερε να εξασφαλίσει μονάχα 16 έδρες έναντι 64 εδρών της κυβέρνησης.
Η περίοδος έληξε είτε με τις εκλογές του 1938, υπό τον έλεγχο και χειραγώγηση της Ρωσίας, είτε με τη σοβιετική κατάληψη το 1940.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Εσθονίας Κατηγορία:Πολιτική της Εσθονίας
Σιδηροδρομικός σταθμός Ταύρου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ταύρου είναι σταθμός του Προαστιακού Αθήνας, του οποίου η λειτουργία ξεκίνησε στις 1 Οκτωβρίου 2014. Βρίσκεται στη συμβολή της οδού Εσταυρωμένου με την λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως στις εργατικές κατοικίες του Ταύρου.
Δομή σταθμού
Ταύρος Ταύρος Ταύρος
Ιωάννης του Βιζέου
Ο Ιωάννης, πορτογαλ. João (π. 1448 - 1472) από τον Οίκο των Αβίς ήταν δούκας τού Βιζέου & Μπέζα (1470-72).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φερδινάνδου δούκα τού Βιζέου & Μπέζα και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης τού Ιωάννη κοντοσταυλου της Πορτογαλίας. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια.
Το 1470 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας τού Βιζέου & Μπέζα και κύριος τού Κοβιλά & Μόουρα. Έγινε μάγιστρος (διδάσκαλος) τού Τάγματος τού Χριστού, τού Τάγματος τού Σαντιάγκο (Αγ. Ιακώβου) και κοντόσταυλος της Πορτογαλίας. Το 1472 ο θείος του Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας τού παραχώρησε την πόλη Άνφα (πορτογαλ. Αναφέ), που είχαν καταλάβει από το Μαρόκο.
Απεβίωσε το ίδιο έτος σε ηλικία 24 ετών, άγαμος. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Ντιόγκο ως δούκας τού Βιζέου & Μπέζα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Αμελεκούρ
Το Αμελεκούρ (Amelécourt, Almerichshofen) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βρίσκεται στον κύριο δρόμο D674, βόρεια της πόλης Σατώ-Σαλέν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι
Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι (Πρωτότυπος τίτλος: The Texas Chain Saw Massacre) είναι αμερικανική ταινία τρόμου του 1974 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Τομπ Χούπερ και σενάριο των Χούπερ και Κιμ Χένκελ βασισμένο σε μια ιστορία τους. Πρωταγωνιστούν οι Μέριλιν Μπερνς, Πολ Α. Πάρτεν, Έντγουιν Νιλ, Τζιμ Σάιντοου και Γκούναρ Χάνσεν.
Η υπόθεση αναφέρεται σε μια ομάδα φίλων που πέφτουν θύματα μιας οικογένειας κανιβάλων ενώ πηγαίνουν να επισκεφτούν ένα παλιό σπίτι. Η ταινία διαφημίστηκε ως βασισμένη σε αληθινά γεγονότα για να προσελκύσει ένα ευρύτερο κοινό και να λειτουργήσει ως σχόλιο για το πολιτικό κλίμα της εποχής. Αν και ο χαρακτήρας του Λέδερφεϊς και κάποιες λεπτομέρειες της ιστορίας εμπνεύστηκαν από τα εγκλήματα του δολοφόνου Εντ Τζέιν, η πλοκή του είναι σε μεγάλο βαθμό φανταστική.
Ο Χούπερ παρήγαγε την ταινία με λιγότερα από 140.000 δολάρια (700.000 προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό) και χρησιμοποίησε ένα καστ σχετικά άγνωστων ηθοποιών που προερχόταν κυρίως από το κέντρο του Τέξας, όπου γυρίστηκε η ταινία. Ο περιορισμένος προϋπολογισμός ανάγκασε τον Χούπερ να κινηματογραφεί πολλές ώρες επτά ημέρες την εβδομάδα, ώστε να μπορεί να τελειώσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να μειώσει το κόστος ενοικίασης εξοπλισμού. Λόγω του βίαιου περιεχομένου της ταινίας, ο Χούπερ δυσκολεύτηκε να βρει διανομέα, αλλά τελικά συμφώνησε με τον Λουί Περάνο της Bryanston Distributing Company. Ο Χούπερ αναγκάστηκε να περιορίσει τις βίαιες σκηνές με την ελπίδα να εξασφαλίσει μια θετική βαθμολογία, αλλά η Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής (MPAA) την αξιολόγησε αρνητικά. Η ταινία αντιμετώπισε παρόμοιες δυσκολίες διεθνώς.
"Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι" απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες και πολλές αίθουσες σταμάτησαν την προβολή της ταινίας ως απάντηση σε καταγγελίες για τη βία της. Αν και αρχικά είχε μικτή υποδοχή από τους κριτικούς, ήταν εξαιρετικά κερδοφόρα, με εισπράξεις πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια στο εγχώριο box office, ισοδύναμο με περίπου 150,8 εκατομμύρια δολάρια το 2019, πουλώντας πάνω από 16,5 εκατομμύρια εισιτήρια το 1974. Έκτοτε έχει αποκτήσει φήμη ως μια από τις καλύτερες και με τη μεγαλύτερη επιρροή ταινίες τρόμου. Της αποδίδεται επίσης η δημιουργία πολλών στοιχείων που είναι κοινά στο είδος σλάσερ, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ηλεκτρικών εργαλείων ως όπλων δολοφονίας, του χαρακτηρισμού του δολοφόνου ως μεγάλης, ογκώδους, απρόσωπης φιγούρας και της δολοφονίας των θυμάτων. Η επιτυχία της οδήγησε σε ένα φραντσάιζ από σίκουελ, πρίκουελ, ριμέικ, κόμικς και βιντεοπαιχνίδια που συνέχισε την ιστορία του Λέδερφεϊς και της οικογένειάς του.
Πλοκή
Η Σάλι Χάρντεστι, ο παραπληγικός αδελφός της Φράνκλιν, και οι φίλοι τους, Τζέρι, Κερκ και Παμ επισκέπτονται τον τάφο του παππού των Χάρντεστι για να ερευνήσουν αναφορές για βανδαλισμούς και λεηλασίες τάφων. Στη συνέχεια, αποφασίζουν να επισκεφτούν το παλιό σπίτι της οικογένειας Χάρντεστι. Στην πορεία, παίρνουν έναν άγνωστο με ωτοστόπ, ο οποίος μιλά για την οικογένειά του που δούλευε στο παλιό σφαγείο. Αργότερα η παρέα των νέων σταματάνε ένα βενζινάδικο για να ξαναγεμίσουν το όχημά τους, αλλά ο ιδιοκτήτης τους λέει ότι οι αντλίες είναι άδειες. Συνεχίζουν προς το σπίτι των Χάρντεστι, σκοπεύοντας να επιστρέψουν στο βενζινάδικο μετά την παράδοση καυσίμων σε αυτό από τον προμηθευτή του.
Καθώς φτάνουν στο σπίτι, ο Φράνκλιν λέει στον Κερκ και την Παμ για μια τοπική λίμνη για κολύμπι και το ζευγάρι πηγαίνει να τη βρει. Σκοντάφτουν σε ένα κοντινό σπίτι όπου ο Κερκ φωνάζει για βενζίνη, μπαίνοντας από την ξεκλείδωτη πόρτα, ενώ η Παμ περιμένει έξω. Τότε κάνει την εμφάνιση του ξαφνικά, ένας μεγαλόσωμος άνδρας που φοράει μια μάσκα από ανθρώπινο δέρμα και σκοτώνει τον Κερκ με ένα σφυρί. Η Παμ μπαίνει αμέσως στο σπίτι μετά και σε ένα δωμάτιο γεμάτο με έπιπλα από ανθρώπινα οστά. Προσπαθεί να τραπεί σε φυγή, αλλά ο Λέδερφεις την πιάνει και την καρφώνει σε έναν γάντζο, βάζοντας την να παρακολουθεί καθώς εκείνος τεμαχίζει τον Κερκ με ένα αλυσοπρίονο. Ο Τζέρι βγαίνει για να αναζητήσει την Παμ και τον Κερκ και όταν βλέπει το σπίτι βρίσκει την Παμ, ακόμα ζωντανή, μέσα σε μια κατάψυξη. Πριν προλάβει να αντιδράσει, ο Λέδερφεϊς τον σκοτώνει.
Ανάπτυξη
Η ιδέα για τον "σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι" προέκυψε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ενώ ο Τομπ Χούπερ εργαζόταν ως βοηθός σκηνοθέτη στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν και ως κάμεραμαν σε ντοκιμαντέρ. Είχε ήδη αναπτύξει μια ιστορία που αφορούσε τα στοιχεία της απομόνωσης, το δάσος και το σκοτάδι. Η έμπνευση του βασίστηκε σε στοιχεία της υπόθεσης για τον δολοφόνο Εντ Τζέιν, ο οποίος διέπραξε τα εγκλήματά του στη δεκαετία του 1950 στο Ουισκόνσιν. Ο Τζέιν ενέπνευσε και άλλες ταινίες τρόμου όπως το Ψυχώ (1960) και η Σιωπή των Αμνών (1991). Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης, ο Χούπερ χρησιμοποίησε τους διάφορους τίτλους εργασίας αλλά κατέληξε σε αυτόν.
Ο Χούπερ ανέφερε πως οι αλλαγές στο πολιτιστικό και πολιτικό τοπίο υπήρξαν κεντρικές επιρροές στην ταινία. Η σκόπιμη παραπληροφόρησή του, ότι η «ταινία που πρόκειται να δείτε είναι αληθινή», ήταν μια απάντηση στο «είπε ψέματα η κυβέρνηση για πράγματα που συνέβαιναν σε όλο τον κόσμο», όπως το Γουότεργκεϊτ, η πετρελαϊκή κρίση του 1973 και οι σφαγές και οι θηριωδίες στον πόλεμο του Βιετνάμ». Η «έλλειψη συναισθηματισμού και η βαρβαρότητα των πραγμάτων» που παρατήρησε ο Χούπερ παρακολουθώντας τις τοπικές ειδήσεις, των οποίων η γραφική κάλυψη αποτελούσε την επιτομή «δείχνοντας νεκρούς σε όλο το δρόμο», οδήγησε στην πεποίθησή του ότι «ο άνθρωπος ήταν εδώ το πραγματικό τέρας, απλά φορούσε ένα διαφορετικό πρόσωπο, έτσι έβαλα μια πραγματική μάσκα στο τέρας στην ταινία μου». Η ιδέα να χρησιμοποιήσει ένα αλυσοπρίονο ως όπλο εγκλήματος προήλθε στον Χούπερ ενώ βρισκόταν στο τμήμα υλικών ενός πολυσύχναστου καταστήματος και σκεφτόταν πώς να περάσει γρήγορα μέσα από το πλήθος.
Επιλογή ηθοποιών
Πολλά από τα μέλη του καστ εκείνη την εποχή ήταν σχετικά άγνωστοι ηθοποιοί—Τεξανοί που είχαν παίξει ρόλους σε διαφημίσεις, τηλεόραση και θεατρικές παραστάσεις, καθώς και ηθοποιοί που ο Χούπερ γνώριζε προσωπικά, όπως ο Άλεν Ντάντζιγκερ και ο Τζιμ Σίντοου. Η συμμετοχή στην ταινία έδωσε ώθηση στην καριέρα τους σε μερικούς από αυτούς στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Σάλι δόθηκε στη Μέριλιν Μπερνς, η οποία είχε εμφανιστεί προηγουμένως στο θεάτρο και είχε υπηρετήσει στο συμβούλιο της επιτροπής κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο του Τέξας ενώ σπούδαζε εκεί. Η Τέρι Μακμίν ήταν μαθητής που συνεργάστηκε με τοπικές θεατρικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένου του Θεατρικού Κέντρου Ντάλας. Ο Χάνκελ κάλεσε την Μάκμιν να πάρει μέρος στην οντισιόν αφού εντόπισε την ταινία που είχε παίξει. Ο Ισλανδοαμερικανός ηθοποιός Γκούναρ Χάνσεν επιλέχθηκε για τον ρόλο του Λέδερφεϊς. Θεώρησε ότι ο Λέδερφεϊς ήταν διανοητικά καθυστερημένος και δεν είχε μάθει ποτέ να μιλάει σωστά. Για να ερευνήσει τον χαρακτήρα του κατά την προετοιμασία του ρόλου του, ο Χάνσεν επισκέφτηκε ένα σχολείο ειδικής αγωγής και παρακολούθησε πώς κινούνταν και μιλούσαν οι μαθητές. Ο Τζον Λαροκέ ανέλαβε την αφήγηση στους τίτλους έναρξης.
Γυρίσματα
Η κύρια τοποθεσία των γυρισμάτων ήταν μια αγροικία των αρχών του 1900 που βρισκόταν στην Κουίκ Χιλλ Ρόουντ κοντά στο Ράουντ Ροκ στο Τέξας, όπου βρίσκεται τώρα η συνοικία La Frontera. Ο μικρός προϋπολογισμός και οι ανησυχίες για τις ενοικιάσεις εξοπλισμού υψηλού κόστους σήμαιναν ότι το κινηματογραφικό συνεργείο θα γύριζε επτά ημέρες την εβδομάδα, έως και 16 ώρες την ημέρα. Το περιβάλλον ήταν υγρό και το καστ και το συνεργείο βρήκε δύσκολες συνθήκες, με θερμοκρασίες που κορυφώθηκαν στους 43°C στις 26 Ιουλίου. Ο Χάνσεν θυμήθηκε αργότερα, "Επικρατούσαν υψηλές θερμοκρασίες κάθε μέρα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Δεν μου έπλυναν το κοστούμι γιατί ανησυχούσαν μήπως χάσουν τα ρούχα ή ότι θα άλλαζαν χρώμα. Δεν είχαν αρκετά χρήματα για ένα δεύτερο κοστούμι. Φορούσα λοιπόν αυτή τη [μάσκα] 12 με 16 ώρες την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα, για ένα μήνα».
"Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι" γυρίστηκε κυρίως χρησιμοποιώντας μια κάμερα Eclair 16 χιλιοστών  με φιλμ χαμηλής ταχύτητας που απαιτούσε τέσσερις φορές περισσότερο φως από τις σύγχρονες ψηφιακές κάμερες. Το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων έγινε στην αγροικία, η οποία ήταν γεμάτη με έπιπλα κατασκευασμένα από κόκαλα ζώων και ένα υλικό λατέξ που χρησιμοποιήθηκε ως ταπετσαρία για να δώσει την όψη του ανθρώπινου δέρματος. Το σπίτι δεν ψύχθηκε και υπήρχε ελάχιστος αερισμός. Το συνεργείο κάλυψε τους τοίχους του με σταγόνες αίματος ζώων που πήραν από ένα τοπικό σφαγείο. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Ρόμπερτ Μπερνς έψαχνε στην ύπαιθρο και μάζευε τα υπολείμματα βοοειδών και άλλων ζώων σε διάφορα στάδια αποσύνθεσης, τα οποία σκόρπισε τα πατώματα του σπιτιού.
Τα ειδικά εφέ ήταν απλά και περιορισμένα από τον προϋπολογισμό. Το αίμα στην οθόνη ήταν πραγματικό σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως η σκηνή στην οποία ο Λέδερεφεϊς ταΐζει τον "Παππού". Το κοστούμι του Μπερνς ήταν τόσο ποτισμένο με αίμα που ήταν «σχεδόν συμπαγές» την τελευταία μέρα των γυρισμάτων. Η σκηνή στην οποία ο Λέδερεφεϊς σκοτώνει τον Κερκ με αλυσοπρίονο ανησύχησε τον ηθοποιό Γουίλιαμ Βέιλ. Αφού είπε στον Βέιλ να μείνει ακίνητος για να μην πεθάνει πραγματικά, ο Χάνσεν έφερε το αλυσοπρίονο που ήταν σε λειτουργία σε απόσταση 8 εκατοστών από το πρόσωπο του Βέιλ. Ένα πραγματικό σφυρί χρησιμοποιήθηκε για την κορυφαία σκηνή στο τέλος, με ορισμένες λήψεις να διαθέτουν μακέτα. Ωστόσο, ο ηθοποιός που έπαιζε τον παππού στόχευε στο πάτωμα και όχι στο κεφάλι του θύματός του. Ωστόσο, οι λήψεις ήταν κάπως επικίνδυνες, με τον Χούπερ να σημειώνει ότι όλα τα μέλη του καστ είχαν τραυματιστεί σε κάποιο βαθμό. Δήλωσε ότι «όλοι με μισούσαν μέχρι το τέλος της παραγωγής» και ότι «απλώς χρειάστηκαν χρόνια για να το ξεπεράσουν».
Λοφοτροχόζωα
Τα λοφοτροχόζωα (επιστημονική-λατινική ονομασία Lophotrochozoa) είναι κλάδος των αμφίπλευρων ευμετάζωων, δηλαδή των πιο εξελιγμένων ζώων. Αναγνωρίσθηκε και υιοθετήθηκε σχετικώς πρόσφατα από τους βιολόγους με βάση μοριακά δεδομένα (DNA και RNA) ως μια μονοφυλετική ομάδα, δηλαδή μια ομάδα που αποτελείται από έναν κοινό πρόγονο και όλους τους απογόνους του. Περιλαμβάνει σημαντικές συνομοταξίες όντων, ιδίως τα μαλάκια και τους δακτυλιοσκώληκες.
Χαρακτηριστικά
Τα λοφοτροχόζωα πήραν την ονομασία τους από δύο διάκριτα χαρακτηριστικά των ειδών τους: 1) τη δομή προσλήψεως τροφής που αποκαλείται «λοφοφόρος», μια βλεφαριδωτή στεφάνη από πλοκάμια που περιβάλλει ένα στόμα, και 2) το αναπτυξιακό στάδιο που αποκαλείται «τροχοφόρος». Η υποομάδα λοφοφόρα, όπως τα βραχιόζωα και τα βρυόζωα, διαθέτουν λοφοφόρους, ενώ η υποομάδα που ονομάζεται τροχόζωα, όπως τα μαλάκια και οι δακτυλιοσκώληκες, διαθέτουν τροχοφόρους, αν και κάποια είδη λοφοτροχόζωων μπορεί να μην έχουν καμιά από τις δύο δομές.
Ταξινομική
Τα λοφοτροχόζωα ορίσθηκαν το έτος 1995 ως «ο τελευταίος κοινός πρόγονος των τριών «παραδοσιακών» κλάδων των λοφοφόρων (ήτοι τα βραχιονόποδα, τα βρυόζωα και τα φορωνίδια), των μαλακίων και των δακτυλιοσκωλήκων, καθώς και όλων των απογόνων εκείνου του κοινού πρόγονου». Αυτός είναι ένας κλαδιστικός ορισμός, οπότε η ένταξη στα λοφοτροχόζωα διάφορων συγγενών κλάδων που δεν αναφέρονται ευθέως στον παραπάνω ορισμό εξαρτάται από την τοπολογία του κλάδου των σπιραλίων. Ο επίσης προσφάτως καθιερωθείς κλάδος των σπιραλίων (Spiralia) στη λογικότερη περίπτωση περιλαμβάνει όλα τα λοφοτροχόζωα, ωστόσο σε κάποιες φυλογενετικές υποθέσεις μπορεί να είναι συνώνυμος με αυτά, ή ακόμα τα σπιράλια να είναι υποσύνολο των λοφοτροχόζωων. Τα ρομβόζωα, τα γαστρότριχα και οι πλατυέλμινθες ίσως να είναι λοφοτροχόζωα ή να εντάσσονται στον μικρότερο κλάδο πλατύζωα, ο οποίος είναι μάλλον εκτός των λοφοτροχόζωων. Η πολύ ειδική συνομοταξία των κυκλιοφόρων, που αποτελείται από 1 μόνο γένος (!), θα μπορούσε να ανήκει είτε στα γναθοφόρα, είτε στα λοφοτροχόζωα.
Συνολικά στην παραπάνω εκδοχή αναγνωρίζονται συνήθως ευρύτερα 15 ομοταξίες, εντασσόμενες σε οκτώ συνομοταξίες λοφοτροχόζωων. Επιπλέον αυτών, αναγνωρίζονται και δύο κλάδοι εξαφανισμένων προϊστορικών λοφοτροχόζωων, οι εξής:
Τα ίδια τα λοφοτροχόζωα ως σύνολο μπορεί να είναι είτε υπερσυνομοταξία, είτε ενδιάμεσο taxon μεταξύ υπερσυνομοταξίας και συνομοταξίας, αποκαλούμενο παραπάνω «ανθυπερσυνομοταξία» ελλείψει άλλων ονομασμένων ενδιάμεσων διαβαθμίσεων.
Ντερίντζε (Κοζλούκ)
Το Ντερίντζε είναι ένα χωριό στο Κοζλούκ, Επαρχία Μπατμάν, Τουρκία. Το 2011 είχε πληθυσμό 395 κατοίκους.
Χάριερ
Το Χάριερ είναι φυλή σκύλου μεσαίου μεγέθους. Το ύψος του κυμαίνεται από 46 έως 56 εκατοστά. Το βάρος του ποικίλει από 22 μέχρι 27 κιλά. Έχει αρκετά μακρύ κεφάλι με επίπεδο κρανιακό θόλο και μυτερή μουσούδα με μαύρα ρουθούνια. Έχει σκούρα μάτια και τα αυτιά του ξεκινούν ψηλά. Βρίσκονται αρκετά κοντά και κολλητά στα μάγουλα. Ο λαιμός είναι μακρύς και ελαφρά καμπυλωτός. Η ουρά έχει μεσαίο μήκος. Έχει κοντό, σκληρό, πυκνό και αδιάβροχο τρίχωμα. Το χρώμα είναι συνήθως καφέ με μαύρο και λευκά σημάδια, ή λευκό με κίτρινα σημάδια. Ζει 12 με 15 χρόνια.
Αυτή η ράτσα σκύλου αναγνωρίστηκε το 1885 από τον Αμερικανικό Σύλλογο Κέννελ και κατατάσσεται στην ομάδα Χάουντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Ντερίντζε
Το Ντερίντζε είναι πόλη, λιμάνι και περιοχή της επαρχίας Κοτζάελι στην Τουρκία. Δήμαρχος είναι ο Αζίζ Αλεμντάρ. Στην περιοχή βρίσκεται το Ισμέτπασα Σταντιουμού.
Αδελφοποιήσεις
Το Ντερίντζε είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Γκρεγκόριο Στεντάρντι
Ο Γκρεγκόριο Στεντάρντι, γνωστός κι ως Γκόρο ντα Μοντεμπενίκι (Μοντεμπενίκι, ... – ...), ήταν Ιταλός κοντοτιέρος και στρατιωτικός του 16ου αιώνα.
Βιογραφία
Πολέμησε μαζί με τον Τζοβάνι ντάλε Μπάντε Νέρε, ο οποίος βρισκόταν, τότε, στην υπηρεσία της Φλωρεντίνικης Δημοκρατίας, και τον Φραντσέσκο Φερρούτσι έως και την οδό της Γκανιβάνα. Μετά την πτώση της Δημοκρατίας, εισήλθε στην υπηρεσία των Μεδίκων, όπου και παρέμεινε έως τον θάνατό του.
Η οικία στην οποία διέμενε ο Γκόρο είναι μεταξύ των σημαντικότερων ιστορικών κτιρίων του Μοντεμπενίκι, ενώ το 1902 στην είσοδο του κτιρίου τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα προς τιμήν του. Ο Τζουζέπε Τσέζαρε Άμπα αναφέρει τον Γκόρο στο έργο του με τίτλο Da Quarto al Volturno, ενώ παρομοιάζει την πίστη του στον Φερρούτσιο με εκείνη του Νίνο Μπίξιο προς το πρόσωπο του Γκαριμπάλντι.
Ο υιός του Γκόρο, Σεμπαστιάνο Σανλεονίνι, υπήρξε αρκετά γνωστός συγγραφέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Αμνεβίλ
Το Αμνεβίλ (Amnéville, Amenweiler, 1940–45: Στάλχαϊμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Η πόλη είναι σημαντικό τουριστικό και θερμικό κέντρο λουτρών στη Γαλλία.
Γεωγραφία
Το Αμνεβίγ βρίσκεται κοντά στο Μετς, το Νανσύ και το Λουξεμβούργο.
Αξιοθέατα
Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το καζίνο που θα φιλοξενήσει ένα στάδιο της περιόδου της Περιοδείας του Παγκοσμίου Πόκερ 2010/2011 και μια εσωτερική πίστα σκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ορλάντο Γκίμπονς
Ο Ορλάντο Γκίμπονς (αγγλ. Orlando Gibbons, 1583 - 5 Ιουνίου 1625) ήταν σημαντικός Άγγλος συνθέτης της Αναγέννησης, ειδικότερα δε της ύστερης περιόδου των Τυδώρ και της πρώιμης Ιακωβιανής εποχής. Στις μέρες του υπήρξε κορυφαίος συνθέτης της Αγγλίας καθώς και σπουδαίος οργανίστας και εκτελεστής στο βιργινάλι.
Βιογραφία
Ο Γκίμπονς γεννήθηκε στο Κέμπριτζ και βαπτίστηκε στην Οξφόρδη στις 25 Δεκεμβρίου 1583 (σύμφωνα με άλλη πηγή γεννήθηκε και βαπτίστηκε στην Οξφόρδη) Πατέρας του ήταν ο Ουίλιαμ Γκίμπονς, επίσης μουσικός στο Κέμπριτζ. Οι τρεις γιοι του και ένας τουλάχιστον εγγονός του «κληρονόμησαν» το ταλέντο του: ο μεγαλύτερος γιος του Έντουαρντ έλαβε πτυχίο μουσικής από το Κέμπριτζ και κατέλαβε σημαντικές θέσεις σε ναούς του Μπρίστολ και του Έξετερ, ο δεύτερος γιος του, Έλλις, ήταν εκτελεστής του εκκλησιαστικού οργάνου στον καθεδρικό ναό του Σώλσμπερι (Salisbury) και συνθέτης δύο μαδριγαλιών στη συλλογή που είναι γνωστή με τον τίτλο «Οι Θρίαμβοι της Οριάνα» (The Triumphs of Oriana).
Αποφοιτώντας από το Κέμπριτζ το 1606 με πτυχίο μουσικής (Mus. Bac.) νυμφεύτηκε την Ελίζαμπεθ Πάττεν (Elizabeth Patten), η οποία τότε ήταν μόνον 16 ετών. Απέκτησαν μαζί έξι παιδιά. Η περίοδος από το 1610 και μετά ήταν η πλέον γόνιμη συνθετικά: δημιούργησε την πρώτη ομάδα μαδριγαλιών και μοτέτων, (γνωστότερο από τα οποία είναι το "The Silver Swanne" (Ο Ασημένιος Κύκνος)) ενώ το 1613 εκδόθηκε η "Parthenia", μια ανθολογία οκτώ έργων του Ουίλιαμ Μπερντ, επτά έργων του Τζον Μπουλ και έξι έργων του Γκίμπονς για πληκτροφόρο. Το 1614 στην έκδοση Teares or Lamentacions of a Sorrowfull Soule  παρουσιάζονται οι συνθέσεις του "Ο Lord, I lift my heart to thee" και "Ο Lord, in thee is all my trust" για πέντε φωνές. Ο συνθέτης έχει γίνει γνωστός στην Αγγλία και το 1615 ο βασιλιάς Ιάκωβος του δίνει δωρεά 150 λιρών "for his faythfull service" (δια την πιστήν του υπηρεσίαν) και τον ονομάζει βασιλικό επίτροπο για τα βιργινάλια, ενώ διατήρησε τη θέση του στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο. Το 1622 ο ιστορικός Ουίλιαμ Κάμντεν δημιούργησε την έδρα της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ύστερα από εισήγησή του ο Γκίμπονς ονομάστηκε επίτιμος διδάκτορας. Το επόμενο έτος (1623) ο Γκίμπονς ονομάζεται οργανίστας στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ και είναι ο εκτελεστής του κατά την κηδεία του βασιλιά Ιακώβου Α΄ το 1625. Ο νέος βασιλέας, Κάρολος Α΄, πήγε με την ακολουθία του στο Καντερμπέρι προκειμένου να υποδεχθεί τη μέλλουσα σύζυγό του Ερριέτα - Μαρία. Εκεί απεβίωσε αιφνίδια ο Γκίμπονς, πιθανότατα από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Έργο
Ο Γκίμπονς έγραψε περίπου 45 συνθέσεις (ύμνους) εκκλησιαστικής χορωδιακής μουσικής, αρκετές συνθέσεις κοσμικής χορωδιακής μουσικής, μεταξύ των οποίων η αξιοσημείωτη σύνθεση The Cryes of London για πέντε φωνές και πέντε βιόλες, στην οποία χρησιμοποιούνται φωνές πλανόδιων πραματευτών και πωλητών όπως ακούγονταν στο Λονδίνο της εποχής. Συνέθεσε, επίσης, οργανική μουσική, για βιόλα και κλειδοκύμβαλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης