cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Άλσος
Βασικός στόχος της επιχείρησης Άλσος ήταν αφενός η συμπλήρωση της γνώσης των Δυτικών επί της σχετικής τεχνολογίας καθώς και η αποτροπή της περιέλευσης αυτών των γνώσεων στους Ρώσους.
Γενικά
Την εισήγηση αυτή αποδέχθηκε αμέσως ο Γκρόουβς, ο οποίος και ονόμασε την επιχείρηση "Άλσος". Αρχηγός της επιχείρησης ανέλαβε ο Αμερικανός συνταγματάρχης Μπόρις Πας με βοηθό τον φυσικό Σ. Γκούντσμιτ ενώ η στελέχωσή της έγινε με προσωπικό του Γραφείου Πληροφοριών του Ναυτικού. επίσης του αντίστοιχου του στρατού ξηράς (G-2), του Επιστημονικού Γραφείου Έρευνας και Ανάπτυξης, καθώς και από τεχνολόγους του προγράμματος Μανχάταν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κατασκοπεία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Ελισάβετ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν
Η Ελισάβετ, γερμ. Elisabet von Pfalz-Zweibrücken (22 Μαρτίου 1642 - 18 Απριλίου 1677) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου, δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και της Άννας Ιουλιάνας, κόρης του Γουλιέλμου Λουδοβίκου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1667 τον Βίκτωρα Αμεδαίο, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Σαν Σαλβαδόρ δε Χουχούι
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης είναι 257.950 κάτοικοι.
Πληροφορίες πόλης
Η πόλη βρίσκεται στην Εθνική Οδό 9 που συνδέει τη Λα Κιάκα, η οποία βρίσκεται σε απόσταση 289 χιλιομέτρων, με τη Σάλτα, στα 120 χιλιόμετρα, και απέχει 1.525 χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες. Τουριστικοί προορισμοί που δεν απέχουν πολύ από την πόλη είναι η Τιλκάρα σε απόσταση 84 χιλιομέτρων, η Χουμαχουάκα σε απόσταση 126 χιλιομέτρων και το Εθνικό Πάρκο Καλιλέγκουα σε απόσταση 111 χιλιομέτρων.
Το Χουχούι βρίσκεται κοντά στις Άνδεις, στη συμβολή του ποταμού Σίμπι Σίμπι και του Ρίο Γκράντε δε Χουχούι, σε υψόμετρο 1.238 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Η πόλη διαθέτει ένα αποικιακό κέντρο που περιλαμβάνει το Καμπίλντο, τον καθεδρικό ναό και πολύχρωμα καρναβάλια των Άνδεων.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Γκοβερναδόρ Χοράσιο Γκουζμάν βρίσκεται 33 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης (στη Σιουδάδ Πέρικο) και έχει τακτικές πτήσεις προς το Μπουένος Άιρες.
Ιστορία
Μετά από προγενέστερες προσπάθειες το 1565 και το 1592, η σημερινή πόλη ιδρύθηκε ως Σαν Σαλβαδόρ δε Βελάσκο εν ελ Βάγιε δε Χουχούι στις 19 Απριλίου 1593, από τον Φρανσίσκο ντε Αργκανιάρας ι Μουργκούια. Ο οικισμός αναπτύχθηκε αρχικά ως στρατηγική τοποθεσία στον εμπορικό δρόμο για μουλάρια μεταξύ του Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν και των ορυχείων αργύρου στο Ποτοσί της Βολιβίας.
Υποκελευστής
Ο υποκελευστής (Υπκστης, θηλ. υποκελεύστρια) ήταν παλαιότερα στρατιωτικός βαθμός υπαξιωματικού (OR-4 και OR-5) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος - Ελληνικής Ακτοφυλακής. Ήταν ανώτερος του διόπου και κατώτερος του κελευστή, ενώ αντιστοιχούσε προς τον λοχία του Στρατού Ξηράς. Μετά την κατάργηση του βαθμού του υποκελευστού, οι κελευστές εξισώθηκαν βαθμολογικά με τους λοχίες και τους σμηνίες, όπως και οι ανώτεροι αυτών χρησιμοποιώντας τα κοινά (και για τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων) προθέματα επί- και αρχί-.
Οι υποκελευστές προσονομάζονταν ανάλογα με την ειδικότητά τους: υποκελευστής πυροβολητής, τορπιλητής, δύτης, αρμενιστής, μηχανικός, ηλεκτρολόγος, τηλεγραφητής, γραφέας, ξυλουργός, διανάκτης (καλαφάτης) κ.ά. Διακρίνονταν δε σε δύο τάξεις, έτσι ώστε το πλήρωμα ενός πολεμικού σκάφους περιείχε υποκελευστές Α' τάξης, οι οποίοι προηγούνταν ιεραρχικά των υποκελευστών Β' τάξης.
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Petty Officer.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Σαν Σαλβαδόρ δε Χουχούι
Κλίμα
Το Χουχούι έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Cwa, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), κυρίως λόγω του υψομέτρου. Τα καλοκαίρια προσφέρουν ζεστές ημέρες στους 28 °C και νύχτες στους 16 °C με συχνές καταιγίδες. Το υπόλοιπο του έτους είναι ηλιόλουστο, με θερμοκρασίες περίπου 24 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 11 °C τη νύχτα, δροσερούς, ξηρούς χειμώνες με ζεστές ημέρες στους 19 °C και κρύες νύχτες στους 6 °C, και ηλιόλουστη άνοιξη με ζεστές ημέρες στους 26 °C και δροσερές νύχτες στους 11 °C. Κατά τη διάρκεια των κυμάτων καύσωνα, οι θερμοκρασίες μπορεί μερικές φορές να φτάσουν τους 35 °C, αλλά αυτό δεν είναι συχνό και οι νύχτες φέρνουν πάντα σημαντική δροσιά, σε αντίθεση με πολλές περιοχές με χαμηλό υψόμετρο στη Βόρεια Αργεντινή. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οι θερμοκρασίες μπορεί να φτάσουν τους -7 °C και το χιόνι, αν και σπάνιο, μπορεί να πέσει περιστασιακά. Οι βροχοπτώσεις είναι περίπου 800 χιλιοστά, οι οποίες πέφτουν με τη μορφή καταιγίδων κατά τους θερμότερους μήνες. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν 42 °C στις 16 Οκτωβρίου 2014, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν -6,9 °C στις 14 Αυγούστου 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Μεθώνη Μεσσηνίας
Η Μεθώνη είναι κωμόπολη του Νομού Μεσσηνίας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Πύλου-Νέστορος, ενώ στο παρελθόν υπήρξε έδρα του ομώνυμου δήμου. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 1209 κατοίκους. Έχει σπουδαία ιστορική σημασία, γιατί, εξαιτίας της στρατηγικής θέσης που βρισκόταν, έγινε το μήλο της έριδος για τους κάθε φορά δυνατούς των εποχών που προσπάθησαν να την κάνουν λιμάνι τους.
Αρχαία ιστορία
Στα ομηρικά χρόνια λεγόταν Πήδασος. Ο Όμηρος την χαρακτηρίζει αμπελόεσσα. Αναφέρει επίσης την πόλη ως την τελευταία από τα επτά ευναιόμενα πτολίεθρα (ομορφοβαλμένες πόλεις), που ο Αγαμέμνονας προσέφερε στον Αχιλλέα για να κατευνάσει την οργή του. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η Πήδασος αντιστοιχεί στην σημερινή Κορώνη ενώ η Μεθώνη αντιστοιχεί στην Ομηρική Αιπεία. Στα τέλη του 8ου π.Χ. αι. καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνίας απελευθερώθηκε το 370 π.Χ. από την δράση του Επαμεινώνδα η Μεθώνη εξακολούθησε να παραμένει υπό Σπαρτιατική κυριαρχία μέχρι το 338 π.Χ. οπότε και απελευθερώθηκε με παρέμβαση του Φίλιππου της Μακεδονίας. Το 191 π.Χ. μπήκε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία οπότε και απέκτησε αρκετή δύναμη. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τραϊανός της χάρισε την αυτονομία της. Στα σωζόμενα τείχη του κάστρου εξακολουθούν να υφίστανται τμήματα αρχαίων οχυρώσεων. Ο Παυσανίας αναφέρει πως η πόλη λεγόταν και Μοθώνη (από τη μυθική πέτρα Μόθωνα στην οποία βρισκόταν το κάστρο της πόλης) ή από την κόρη του Οινέα Μοθώνη.
Η πόλη άκμασε την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τον 4ο αιώνα υπήρξε έδρα της Επισκοπής Μεθώνης η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1837.
Τουρκοκρατία
Το 1490 ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄ συγκέντρωσε δυνάμεις και πολιόρκησε την Μεθώνη η οποία τελικά έπεσε το 1500 μ.Χ.. Ακολούθησε σφαγή από τους γενίτσαρους του Βαγιαζήτ και ο πληθυσμός της πόλης αποδεκατίστηκε. Για να ξανακατοικηθεί η πόλη ο Σουλτάνος διέταξε να έρθουν να εγκατασταθούν σε αυτή οικογένειες από διάφορα μέρη της Πελοποννήσου. Το 1686 κατέλαβε την πόλη ο Βενετός ναύαρχος Φραντζέσκο Μοροζίνι. Η πόλη όπως και ολόκληρη η Πελοπόννησος παρέμεινε στην κατοχή των Βενετών μέχρι το 1715, οπότε οι Οθωμανοί ανέκτησαν την περιοχή. Στο διάστημα της δεύτερης Τουρκοκρατίας η πόλη παρήκμασε. Οι περιηγητές του 19ου αιώνα που πέρασαν από την περιοχή αναφέρουν μία εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής.
Οδική σύνδεση
Στη Μεθώνη καταλήγει η 9η Εθνική Οδός Πάτρας - Μεθώνης, η 13η Επαρχιακή Οδός Χαρακοπιού - Μεθώνης και η νέα (13α) Επαρχιακή Οδός     Κορώνης - Μεθώνης (σε κάποια σημεία, συμπίπτει με την 13η Επαρχιακή Οδό).
Περιγραφή του κάστρου
μικρογραφία|αριστερά|Το κάστρο της Μεθώνης (Modon) σε χαλκογραφία. Νοτιότερα βρίσκεται η νήσος Σαπιέντζα μικρογραφία|Ο πύργος Μπούρτζι στο κάστρο της Μεθώνης Το Κάστρο της Μεθώνης είναι από τα σημαντικότερα του Ελλαδικού χώρου. Χτίστηκε από τους Βενετούς όταν έγιναν κύριοι της πόλης το 1209 μ.Χ. Είναι χτισμένο σε έναν βράχο που εισχωρεί στην θάλασσα και χωρίζεται από την ξηρά με μία τεχνητή τάφρο. Έχει έκταση 93 στρέμματα. Στην βόρεια πλευρά του βρίσκεται η πύλη κατασκευασμένη από ορθογώνιους πωρόλιθους. Τα τείχη του κάστρου είναι ενισχυμένα κατά διαστήματα με πύργους. Νότια του φρουρίου βρίσκεται ο πύργος Μπούρτζι, χτισμένος σε μία μικρή βραχονησίδα νότια του κάστρου. Συνδέεται με το κύριο φρούριο με μία γέφυρα με καμάρες. Στην ανατολική πλευρά του κάστρου υπάρχει σήμερα μικρός λιμενοβραχίονας που είναι μέρος του μικρού λιμανιού της Μεθώνης. Τα τείχη, οι πύργοι, οι προμαχώνες, η βορειοδυτική πλατφόρμα πυροβολικού και οι διάφορες πύλες του κάστρου έχουν χρονολογηθεί χάρη στην ταυτοποίηση των ενετικών θυρεών που ακόμη βρίσκονται στα αντίστοιχα σημεία. μικρογραφία
Άλλα αξιοθέατα
Ολόκληρος ο οικισμός της Μεθώνης έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός. Σύμφωνα με την υπουργική απόφαση «αποτελεί ένα των πρώτων μετεπαναστατικών συγκεκροτημένων επί τη βάσει σχεδίου οικισμών, αφ' ετέρου δε μη υποστάσα έκτοτε σημαντικάς αλλοιώσεις, διασώζει τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των οικοδομών της νοτίας Πελοποννήσου, κατά τον παρελθόντα αιώνα και αποτελεί το αρμόζον περιβάλλον του μεσαιωνικού φρουρίου, το οποίον υψούται εις την νοτιοδυτικήν άκρην της».
Το πολεοδομικό σχέδιο της σύγχρονης Μεθώνης ακολουθεί το πρότυπο των πόλεων των Επτανήσων και των γαλλικών πόλεων της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Είχε όντως σχεδιαστεί από τον Γάλλο αντισυνταγματάρχη του Μηχανικού της Εκστρατείας του Μοριά, τον Ζοζέφ-Βίκτωρ Οντουά (Joseph-Victor Audoy). Αυτό το σχέδιο είχε εγκριθεί από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια στις 4 Μαΐου 1829 και είναι έτσι το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο πόλης στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους.
μικρογραφία|Το καποδιστριακό σχολείο Στη Μεθώνη βρίσκεται αλληλοδιδακτικό σχολείο, το οποίο ήταν ένα από τα πρώτα σχολεία τα οποία κτίστηκαν στην νεοσύστατη Ελλάδα (τον Μάρτιο του 1830), με απόφαση του Καποδίστρια. Ήταν το πρώτο σχολείο στην Πελοπόννησο το οποίο κτίστηκε για να γίνει αλληλοδιδακτικό. Η θέση κατασκευής του είχε υποδειχθεί από τον ίδιο τον Καποδίστρια, όταν επισκέφτηκε τη Μεθώνη την άνοιξη του 1829. Το καποδιστριακό σχολείο λειτούργησε μέχρι το 1935/6, όταν εγκαταλείφθηκε, και το 1940 πωλήθηκε σε ιδιώτη. Χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο το 1951 και η απαλλοτρίωση του ολοκληρώθηκε το 2001. Το 2015 ολοκληρώθηκε η αναστήλωσή του. Στην οδό Καποδίστρια βρίσκεται τοξωτή γέφυρα, η οποία κατασκευάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουρισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Εδουάρδος της Σαξονίας-Βαϊμάρης
Ο Εδουάρδος, αγγλ. Edward (11 Οκτωβρίου 1823 - 16 Νοεμβρίου 1902) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Έγινε στρατάρχης της Βρετανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βερνάρδου Α΄ πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Ίντας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1851 την Αυγούστα-Αικατερίνη Γκόρντον-Λέννοξ, κόρη του Καρόλου δούκα του Ρίτσμοντ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και μία μέρα πριν τον γάμο ο δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης της έδωσε τον τίτλο της κόμισσας του Ντόρνμπουρκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Σημαία της Παλαιστίνης
thumb| Η Σημαία της Παλαιστίνης (Λόγος σημαίας 1:2) Η σημαία της Παλαιστίνης (αραβικά علم فلسطين) αρχικά σχεδιάστηκε από το Σαρίφ Χουσεΐν για την αραβική επανάσταση κατά των Οθωμανών, το 1916. Το 1917 χρησιμοποιήθηκε ως σημαία του αραβικού εθνικιστικού κινήματος. Στις 18 Οκτωβρίου του 1948 η κυβέρνηση όλων των Παλαιστινίων υιοθέτησε ξανά τη σημαία στη Γάζα και στη συνέχεια ο Αραβικός Σύνδεσμος την αναγνώρισε ως τη σημαία του λαού της Παλαιστίνης. Το 1964 η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναγνώρισε τη σημαία επίσημα ως σημαία του παλαιστινιακού λαού. Στις 15 Νοεμβρίου του 1988 η Οργάνωση αυτή υιοθέτησε τη σημαία αυτή, ως σημαία του Κράτους της Παλαιστίνης. Σήμερα χρησιμοποιείται ευρύτατα για να αντιπροσωπεύσει τις περιοχές που διοικούνται από την Παλαιστινιακή Αρχή.
Περιγραφή
Η σημαία αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος μαύρου, λευκού και πράσινου, από πάνω προς τα κάτω, με ένα κόκκινο ισοσκελές τρίγωνο να βρίσκεται στο μέρος από το οποίο κυματίζει η σημαία. Η σημαία είναι πανομοιότυπη σχεδόν με αυτήν του Κόμματος Μπάαθ αλλά και παρόμοια με τη σημαία της Δυτικής Σαχάρας, τη σημαία του Σουδάν και τη σημαία της Ιορδανίας. Όλες αυτές οι σημαίες είναι εμπνευσμένες από τη σημαία της Αραβικής Επανάστασης για την αποτίναξη του ζυγού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1916-1918). Η σημαία αυτή είχε λευκό στη μέση και σε αυτό διέφερε από τη σημερινή σημαία.
Συμβολισμός
Η μαύρη, λευκή και η πράσινη λωρίδα της Αραβικής Επανάστασης συμβολίζει, σύμφωνα με τον ιστότοπο του Βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας, τις αραβικές δυναστείες των Αββασιδών, των Ομεϊάδών και των Φατιμιδών αντίστοιχα, ενώ το κόκκινο τρίγωνο που ενώνεται με τις λωρίδες αντιπροσωπεύει τη Χασεμιτική δυναστεία.
Κάποια άλλη γνώμη θέλει τη σημαία να προέρχεται από τους Άραβες ακτιβιστές, οι οποίοι δημιούργησαν το σχέδιο της σημαίας γύρω στα 1901-11, στη διάρκεια του Αραβικού Συμβουλίου Διανοουμένων, στην Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα για το συμβούλιο εκτός από τα χρώματα στη σημαία, είχαν το εξής ποίημα:
Ρώτα τα δόρατα που αναδύονται από ψηλά, των φιλοδοξιών μας Φέρε μάρτυρες τα σπαθιά εάν χάσουμε την ελπίδα Είμαστε μια ομάδα, η τιμή σταματά τις ψυχές μας Ξεκινώντας με την βλάβη, αυτά που δεν θα μας βλάψουν Λευκά είναι τα κατορθώματά μας, μαύρες οι μάχες μας, Πράσινα είναι τα εδάφη μας, κόκκινα τα σπαθιά μας. (Σαφί αλ-Ντιν αλ-Χιλί, ποιητής)
Άλλες γνώμες ισχυρίζονται ότι το κόκκινο, χρώμα των αραβικών φυλών, σχετίζεται με τους Χασεμίτες και τους Ασράφ της Χετζάζης, όπως επίσης και με τις σημαίες που είχαν χρώμα ερυθρό που χρησιμοποιήθηκαν στην επανάσταση κατά των Ρασίντ και των Ομεϊαδών.
Το μαύρο αποτελούσε πολεμικό σύμβολο από τα χρόνια πριν την έλευση του Ισλάμ. Το λευκό σήμερα σχετίζεται με τα κινήματα υπέρ της μοναρχίας. Το πράσινο είναι το χρώμα της δυναστείας των Φατιμιδών.
Απαγόρευση
Το 1967 με απόφαση του Κράτους του Ισραήλ απαγορεύτηκε η παλαιστινιακή σημαία. Έπειτα από την υπογραφή των Συμφωνιών στο Όσλο, το 1993, η απαγόρευση άρθηκε μερικώς. Ωστόσο, σήμερα παραμένει σε ισχύ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλαιστίνη Κατηγορία:Παλαιστίνη
Ινστιτούτο της Λιθουανικής Γλώσσας
Το Ινστιτούτο της Λιθουανικής Γλώσσας στο Βίλνιους είναι ένας ερευνητικός οργανισμός που χρηματοδοτείται από το κράτος και επικεντρώνεται στην έρευνα γύρω από τη λιθουανική γλώσσα.
Ιστορία
Το ινστιτούτο ιδρύθηκε από την εκδοτική επιτροπή του Ακαδημαϊκού Λεξικού της Λιθουανικής Γλώσσας, το οποίο δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Juozas Balčikonis το 1930. Ως αποτέλεσμα αυτής της επιτροπής, το 1939 ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Λιθουανικών Σπουδών Antanas Smetona. Ο σκοπός του Ινστιτούτου είναι να μελετά τη λιθουανική γλώσσα.
Μετά τη σοβιετική εισβολή στη Λιθουανία το 1941, το Ινστιτούτο Λιθουανικών Σπουδών Antanas Smetona και η Λιθουανική Εταιρεία Επιστημών συσπειρώθηκαν και ονομάστηκαν Ινστιτούτο της Λιθουανικής Γλώσσας, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ακαδημίας Επιστημών. Το Ινστιτούτο αντιμετώπισε δυσκολίες κατά τη διάρκεια της περιόδου εκείνης, ένας αριθμός σημαντικών γλωσσολόγων είχαν μεταναστεύσει, υπήρχε ιδεολογική πίεση να επιβληθεί η μαρξιστική θεωρία περί γλώσσας και οι επαφές με τη διεθνή γλωσσολογική και γλωσσική κοινότητα είχαν περιοριστεί. Το 1952 συσπειρώθηκε με το Ινστιτούτο της Λιθουανικής Λογοτεχνίας. Τον Απρίλιο του 1990 το Ινστιτούτο απέκτησε ξανά τη θέση του ως ανεξάρτητος οργανισμός.
Δομή και δραστηριότητες
Τα τρέχοντα έργα περιλαμβάνουν :
Τον Οκτώβριο του 2006, το Ινστιτούτο διοργάνωσε το διεθνές συνέδριο Terminology of National Languages and Globalization, που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Ορολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Λιθουανία
Αιμιλία Αντβερπιάνα του Νάσσαου
Η Αιμιλία Αντβερπιάνα, γερμ. Emilia Antwerpiana von Nassau (9 Δεκεμβρίου 1581 - 28 Σεπτεμβρίου 1657) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Λάντσμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1616 τον Φρειδερίκο Κάζιμιρ, δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Λάντσμπεργκ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου
285
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 285 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 285 (CCLXXXV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Καρίνου και Αυρηλίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1038 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 285 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημήτριος Πεπαγωμένος
Ο Δημήτριος Πεπαγωμένος (1200 – 1300) ήταν Βυζαντινός λόγιος ο οποίος ζούσε στην Κωνσταντινούπολη. Ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού, κτηνίατρου, και του φυσιοδίφη. Υπάρχουν επίσης αναφορές οι οποίες χρονολογικά τον τοποθετούν στον 15ο αιώνα αντί για τον 13ο.
Ιατρός της αυτοκρατορικής αυλής
Κατά τον 13ο αιώνα, ο Πεπαγωμένος υπήρξε ο ιατρός του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγου ο οποίος του ανέθεσε να συνθέσει μια έρευνα για την ποδάγρα. Ο τίτλος της πραγματείας του ήταν Σύνταγμα περὶ τῆς ποδάγρας, στην οποία ο Πεπαγωμένος θεωρούσε πως η ποδάγρα ήταν τύπος αιμορραγικής διάθεσης η οποία προκαλούνταν από ατελή απέκκριση. Αν και η πρώτη γενική περιγραφή της ποδάγρας αποδίδεται στον Πεπαγωμένο, ήταν ο Ιωάννης Χούμνος -χρησιμοποιώντας τις μελέτες του Πεπαγωμένου- ο οποίος συνταγογράφησε ειδική δίαιτα για την αντιμετώπιση της ασθένειας.
Κτηνίατρος
Ως κτηνίατρος ο Πεπαγωμένος έγραψε πραγματεία με θέμα την σίτιση και την φροντίδα των γερακιών, με τον τίτλο του έργου να είναι Περὶ τῆς τῶν ἰεράκων ἀνατροφῆς τε καἰ θεραπεὶας. Έγραψε επίσης μελέτη σχετικά με την φροντίδα και μέριμνα για τους σκύλους με τον τίτλο Κυνοσόφειον, αν και είναι πιθανό πως το έργο αυτό είναι πολύ παλαιότερο και γράφτηκε από τον συγγραφέα και μεταφραστή του 3ου αιώνα Καίλιο Αυρηλιανό.
Μεταφράσεις και δημοσιεύσεις
Το 1517, το έργο του Δημητρίου Πεπαγωμένου σχετικά με την ποδάγρα μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην λατινική γλώσσα από τον βυζαντινό λόγιο Μάρκο Μούσουρο ο οποίος είχε καταφύγει από τον Χάνδακα στην Βενετία. Το ίδιο έργο εκδόθηκε αργότερα και στο Παρίσι το 1558, καθώς και στην Πάντοβα το 1721.
Άλλες αναφορές
Ο Δημήτριος Πεπαγωμένος σατιρίστηκε από τον Μάζαρη, συγγραφέα του 15ου αιώνα, στο έργο με τίτλο Ἐπιδημία Μάζαρι ἐν ᾌδου, όπου περιγράφεται ως ιατρός που δηλητηρίασε τον εαυτό του. Πολύ πιθανώς πρόκειται για διαφορετικό άτομο με το ίδιο όνομα καθώς οι πράξεις που του αποδίδονται είναι εντός του 15ου αιώνα σε αντίθεση με τον 13ο αιώνα κατά τον οποίο έζησε ο πρώτος Πεπαγωμένος. Σύμφωνα με τον Μάζαρη ο Πεπαγωμένος είχε 2 γιούς, ο μεγαλύτερος ονομαζόταν Σαυρομάτης και ήταν επίσης ιατρός, ενώ ο μικρότερος ονομαζόταν Θεοδόσιος και ασχολούνταν περισσότερο με την κοινωνική ζωή. Όταν ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β´ Παλαιολόγος (1391–1425) επισκέφτηκε τον Μοριά το 1415, ο Πεπαγωμένος ήταν ιατρός στην υπηρεσία του. Παρέμεινε πίσω στον Μυστρά για να υπηρετήσει ως ιατρός στον Θεόδωρο Β´ Παλαιολόγο ο οποίος ήταν ο δεσπότης του Μοριά (1407–1443). Από την θέση αυτή, φρόντισε την Κλεόφα Μαλατέστα Παλαιολογίνα καθώς γεννούσε το 1433. Μετά τον θάνατο της, παρέδωσε τον επικήδειο λόγο της.
Το ίδιο άτομο ενδέχεται να ήταν ο αντιγραφέας του ιατρικού χειρογράφου ''Paris gr. 2256'', και επίσης διατηρούσε αλληλογραφία με τον Ιωάννη Ευγενικό, καθώς και με τον καρδινάλιο Βησσαρίωνα.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιατροί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Βύθιση του MV Sewol
Το πλοίο Σέουολ (ή Σεουόλ) βυθίστηκε το πρωί της 16ης Απριλίου 2014, στη νότια θάλασσα της Νότιας Κορέας, περίπου 1,5 χλμ. μακριά από το νησί Ντόνγκοτσαντο της Κομητείας Τζίντο (Τζίντο-γκουν), Επαρχίας Νότιας Τζόλα (Τζόλαναμ-ντο), μια μέρα μετά την έναρξη του ταξιδιού από την Ίντσον με προορισμό το Νησί Τζέτζου. Το Σέουολ είχε 476 επιβαίνοντες αρχικά (325 φοιτητές από το Λύκειο Ντάνουον σε σχολική εκδρομή), και η βύθισή του κατέληξε στο θάνατο 304 ανθρώπων (250 φοιτητές από το Λύκειο Ντάνουον), καθιστώντας την μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές καταστροφές στην Κορέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:2014 Σεουολ Κατηγορία:Πολιτικά σκάνδαλα Κατηγορία:Εταιρικά σκάνδαλα
Κρουστά της συμφωνικής ορχήστρας
Τα λαλαλαλαλ κρουστά όργανα της Συμφωνικής Ορχήστρας με την ευρύτερη χρήση είναι:
Στα παραπάνω μπορεί να προστεθεί και η τσελέστα. Πρόκειται στην πραγματικότητα για πληκτροφόρο όργανο που μοιάζει με το πιάνο, ωστόσο ο ήχος του μοιάζει με αυτόν του μεταλλόφωνου.
Το τύμπανο αποτελεί το μοναδικό ίσως κρουστό όργανο που είναι παρόν σχεδόν σε όλες τις μορφές ορχηστρικής μουσικής. Στη συμφωνική ορχήστρα, τα τύμπανα παίζονται από έναν ειδικό εκτελεστή, ο οποίος συνήθως δεν συμμετέχει στην εκτέλεση κάποιου άλλου κρουστού. Διαφορετικά, είναι σύνηθες ένας εκτελεστής κρουστών, κατά τη διάρκεια του μουσικού έργου, να εναλάσει και διαφορετικά κρουστά όργανα. Η ομάδα των κρουστών έχει τις περισσότερες φορές έναν εκτελεστή για τα τύμπανα και τουλάχιστον άλλους τρεις για το σύνολο των υπολοίπων κρουστών. Ωστόσο, ο αριθμός των εκτελεστών κρουστών δεν είναι γενικά αυστηρα καθορισμένος και σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τις απαιτήσεις του μουσικού έργου.
Ο ρόλος των κρουστών στη συμφωνική ορχήστρα είναι κατά κύριο λόγο η ενίσχυση της δυναμικής και ο τονισμός του ρυθμού της μουσικής.
Χέρμανν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1825-1901)
Ο Χέρμανν Α΄, γερμ. Hermann (4 Αυγούστου 1825 - 31 Αυγούστου 1901) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Έγινε στρατηγός της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βερνάρδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Ίντας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1851 την Αυγούστα, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Κάστρο Κασσιώπης
Το Κάστρο Κασσιώπης είναι κάστρο στις βορειοανατολικές ακτές της Κέρκυρας, το οποίο βρίσκεται λίγο παραπάνω από το ψαροχώρι της Κασσιώπης. Ήταν ένα από τα τρία κάστρα της Βυζαντινής περιόδου που διασφάλιζαν την άμυνα του νησιού πριν από την Ενετική περίοδο (1386–1797). Τα κάστρα αυτά αποτελούσαν ένα αμυντικό τρίγωνο, με το Γαρδίκι που υπερασπιζόταν τα νότια του νησιού, την Κασσιώπη τα βορειοανατολικά και το Αγγελόκαστρο τα βορειοδυτικά.
Χέρμανν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1825-1901)
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Κάστρο Κασσιώπης
Η θέση του στις βορειοανατολικές ακτές της Κέρκυρας, επιβλέποντας τον Πορθμό της Κέρκυρας ο οποίος χωρίζει το νησί από την ηπειρωτική χώρα παρείχε στο κάστρο πλεονεκτική θέση και υψηλή στρατηγική σημασία.
Το Κάστρο Κασσιώπης θεωρείται ως ένα από τα πλέον σημαντικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα στις Ιόνιες Νήσους, μαζί με το Αγγελόκαστρο, το Κάστρο Γαρδικίου και τα δύο Ενετικά Φρούρια της πόλης της Κέρκυρας, το Παλαιό Φρούριο και το Νέο Φρούριο.
Καταβολές
Οι ακριβείς καταβολές του κάστρου δεν είναι ξεκάθαρες, με αρκετές θεωρίες να έχουν εκφραστεί, αν και φαίνεται να πρόκειται για Βυζαντινή κατασκευή. Στη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών στους δύο πύργους που βρίσκονται δίπλα στην κύρια πύλη καθώς και στον τρίτο πύργο που βρίσκεται στα βόρεια της κύριας πύλης, ανακαλύφθηκαν χάλκινα νομίσματα τα οποία χρονολογούνταν στην εποχή των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Μαυρικίου (582–602 μ.Χ.) και Βασιλείου Β΄ (976–1025).
Ιστορία
Το 1081, ο Κόμης Βοϊμόνδος του Τάραντα κατέλαβε το κάστρο κατά τις αρχές της πρώτης εισβολής των Νορμανδών στην Ελλάδα.
Το 1084, το φρούριο έπεσε στα χέρια του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού, αφότου ο τελευταίος νίκησε το νορμανδικό στόλο μετά από τρεις ναυμαχίες στα Στενά της Κέρκυρας. Το 1267, οι Ανδεγαυοί κατέλαβαν το κάστρο, ενώ το 1386, το κάστρο έπεσε στα χέρια των Ενετών μετά από σύντομη αντίσταση.
Καταστροφή και παραμέληση από τους Ενετούς
Οι Ενετοί διέταξαν την καταστροφή του κάστρου, καθώς οι υπερασπιστές του αντιστάθηκαν στην ενετική εισβολή στην Κέρκυρα το 1386 και αρνήθηκαν, σε πρώτο στάδιο, να παραδοθούν. Οι Ενετοί ως αποτέλεσμα το αχρήστευσαν, φοβούμενοι ότι θα μπορούσε να καταληφθεί από τους εχθρούς τους ή ακόμη από τον ντόπιο πληθυσμό και να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους, ενώ μάλιστα κατά τα τελευταία χρόνια παρουσίας τους στην περιοχή δεν το συντηρούσαν ούτε το επισκεύαζαν, σε αντίθεση με τις προσπάθειες που κατέβαλαν για περαιτέρω οχύρωση του Αγγελοκάστρου και του Παλαιού Φρουρίου στην Κέρκυρα. Αποτέλεσμα της ενέργειας αυτής των Ενετών ήταν ότι κατά την πολιορκία της Κέρκυρας από τους Οθωμανούς το 1537 και το 1761, οι κάτοικοι της περιοχής που δεν κατάφεραν να γλιτώσουν σφαγιάστηκαν ή πωλήθηκαν ως σκλάβοι.
Ο Ντόνα μετέβη άμεσα στην Κασσιώπη ώστε να αξιολογήσει το κάστρο και το κατά πόσο αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην άμυνα της Κέρκυρας απέναντι στους Οθωμανούς, οι οποίοι σχεδίαζαν εισβολή στο νησί μέσω της Ηπείρου. Ο Ντόνα μετέβη στο νησί συνοδεία του Ενετού ειδικού διοικητή της Αδριατικής, και μετέπειτα Δόγης, Μοτσενίγο. Με βάση περαιτέρω συμβουλές από τον Στρατηγό Σαντ Αντρέα, καθώς και τον στρατιωτικό μηχανικό Βερνέδα, η έκθεση του Ντόνα προς την Ενετική Γερουσία υποστήριζε την ενίσχυση του Κάστρου Κασσιώπης. Ωστόσο, παρά την εισήγηση του Ντόνα, οι Ενετοί εγκατέλειψαν κάθε σχέδιο για ενίσχυση της άμυνας της Κασσιώπης.
Έναν αιώνα μετά την καταστροφή του κάστρου, λαϊκές διηγήσεις έκαναν την εμφάνισή τους οι οποίες έκαναν λόγο για δράκους που έφτυναν φωτιά οι οποίοι είχαν καταστρέψει το κάστρο, ενώ, ταυτόχρονα, δηλητηρίασαν τους κατοίκους του γειτονικού χωριού. Η πηγή αυτών των μύθων είναι η εντύπωση και ο φόβος που προκάλεσαν στους τοπικούς κατοίκους η χρήση μπαρουτιού, καθώς και οι εκρήξεις λόγω του ότι δεν ήσαν συνηθισμένοι σε τόσο προχωρημένη στρατιωτική τεχνολογία.
Μετά τη δεύτερη μεγάλη πολιορκία της Κέρκυρας το 1716, οι Ενετοί τελικώς αποφάσισαν την ανακατασκευή του κάστρου, αν και οι τοπικοί πληθυσμοί είχαν προ καιρού μετεγκατασταθεί σε άλλες τοποθεσίες συμπεριλαμβανομένων των ορεινών χωριών στο Όρος Παντοκράτορας.
Αρχιτεκτονική
Η κύρια πύλη του κάστρου προστατεύεται από ισχυρά προτειχίσματα. Η αρχιτεκτονική αυτή ιδιοτροπία είναι αντίστοιχη αυτής των υπόλοιπων κάστρων και κατασκευών που βρίσκονται στην Ήπειρο, όπως το Κάστρο της Ρίζας και το Μοναστήρι της Κάτω Βασιλικής.
Η περίμετρος του κάστρου έχει μήκος 1,073 χλμ. και είναι τετράπλευρου σχήματος με 19 ισχυρούς πύργους εναλλασσόμενων κυκλικών και ορθογώνιων διατομών που προστατεύουν τα τείχη και έχουν φορά από τα νοτιοδυτικά προς τα βορειοανατολικά. Το εσωτερικό του κάστρου είναι συνολικής έκτασης 35,177 τ.μ. και είναι κενό οποιασδήποτε κτιριακής εγκατάστασης αν και είναι κατάφυτο από ελαιόδεντρα. Ο κεντρικός πύργος του κάστρου έχει εξαφανιστεί, ωστόσο η κύρια πύλη παραμένει στην θέση της και είναι ενισχυμένη με δύο ισχυρούς πύργους σε κάθε της πλευρά. Καθένας από τους πύργους της πύλης, είχε δύο πατώματα, ενώ η πύλη διαθέτει επιμηκυμένα τείχη τα οποία περιορίζουν την πρόσβαση από τα πλάγια, ένα χαρακτηριστικό το οποίο είχε σχεδιαστεί για την αποφυγή αιφνιδιαστικής ενέδρας από εχθρό που ήταν κρυμμένος στα πλάγια της πύλης. Οι πιθανότητες αποφυγής ενέδρας αυξάνονται περαιτέρω, λόγω του απότομου ανηφορικού μονοπατιού που φτάνει μέχρι την πύλη. Το πάχος των τειχών στο ύψος της πύλης είναι 1,9 m. Υπάρχουν ερείπια προτειχίσματος εμπρός στην πύλη που θα μπορούσε να χρησίμευε ως μια μεγάλη μεταλλική κατασκευή που θα χρησιμοποιείτο για την περαιτέρω ασφάλεια της πύλης.
Υπάρχουν ενδείξεις που καταδεικνύουν ότι και οι δύο πύργοι στα πλευρά της πύλης περιελάμβαναν μηχανισμούς που βοηθούσαν στον καλύτερο έλεγχο της μεταλλικής πύλης. Η άμυνα του κάστρου επιτυγχανόταν κυρίως μέσω της άμυνας με την χρήση των πολεμιστρών, αν και καμία πολεμίστρα δεν έχει διατηρηθεί έως σήμερα. Το σχήμα των πολεμιστρών δεν είναι επιβεβαιωμένο και αν και στις καλλιτεχνικές τους αναπαραστάσεις μοιάζουν με το γράμμα "M", ωστόσο, παραμένει άγνωστο αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή αποτελεί, απλώς, έμπνευση του καλλιτέχνη.
Από τη στιγμή που τα τείχη του κάστρου είναι κατακόρυφα, και όχι κυρτωμένα ώστε τα βλήματα των κανονιών να αναπηδούν επάνω τους, ο σχεδιασμός τους ήταν τέτοιος ώστε να μη καθιστούν δυνατή τη χρήση οποιαδήποτε πολιορκητικής μηχανής η οποίας προϋπήρχε των κανονιών. Σε αυτές τις μηχανές συμπεριλαμβάνονταν οι σκάλες, οι πολιορκητικοί πύργοι, καθώς και οι πολιορκητικοί κριοί. Ο γενικότερος σχεδιασμός του κάστρου είναι ιδιαίτερα ταπεινός και χαρακτηριστικός της επαρχιακής του τοποθεσίας. Οι ορθογώνιοι πύργοι είναι παλαιότεροι των κυλινδρικών, ενώ υπάρχουν ενδείξεις που καταδεικνύουν ότι η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των κυλινδρικών πύργων μπορεί να εισήχθη καθυστερημένα στο φρούριο, δεδομένης της απομακρυσμένης και αγροτικής του τοποθεσίας.
Μάικλ Σάτα
Ο Μάικλ Τσιλούφια Σάτα (αγγλ. Michael Chilufya Sata, 6 Ιουλίου 1937 - 28 Οκτωβρίου 2014) ήταν πολιτικός από τη Ζάμπια και πέμπτος πρόεδρος της χώρας από τις 23 Σεπτεμβρίου 2011 ως το θάνατό του το 2014. Ως σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, ο Σάτα ηγείται του Πατριωτικού Μετώπου, το οποίο είναι σήμερα το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Ο Σάτα διετέλεσε υπουργός στην κυβέρνηση του Φρέντερικ Τσιλούμπα ως μέλος του Κινήματος για την Πολυκομματική Δημοκρατία, ωστόσο το 2001 βρέθηκε στην αντιπολίτευση ιδρύοντας το Πατριωτικό Μέτωπο. Ως ηγέτης της αντιπολίτευσης, ο Σάτα, γνωστός και ως «Βασιλιάς Κόμπρα», προέκυψε ως ο κύριος αντίπαλος του Λέβι Μουαναγουάσα στις προεδρικές εκλογές του 2006 στις οποίες, όμως, ηττήθηκε. Μετά τον θάνατο του Μουαναγουάσα, ο Σάτα έχασε και στις προεδρικές εκλογές του 2008 από τον Ρουπία Μπάντα.
Μετά από δέκα χρόνια στην αντιπολίτευση, ο Σάτα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2011 επικρατώντας του Μπάντα.
Πέθανε σε νοσοκομείο του Λονδίνου, στις 28 Οκτωβρίου 2014, σε ηλικία 77 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ζάμπιας
Άγιος Βλάσιος Ευβοίας
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Πασσά και προσαρτήθηκε στον δήμο Κοτυλαίων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Πασσά. Το 1954 μετονομάστηκε σε Άγιος Βλάσιος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βλασίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κονιστρών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου
(Πηγή: )
Ιστορικά στοιχεία
Επί βυζαντινής και ενετικής εποχής είχε την ονομασία «Παλιοπαναγιά», από βυζαντινό ναό, που βρίσκεται μεταξύ του οικισμού και του οικισμού Λόκα. Στη θέση Κόκκα, στην κορυφή του Μαυροβουνίου, έγινε τον Απρίλιο του 1821 η συγκέντρωση των προκρίτων όλων των οικισμών της περιοχής για να αποφασίσουν τον ξεσηκωμό κατά των Τούρκων. Κατ' αυτήν αποφασίστηκε ομόφωνα το ξεσήκωμα κατά των Τούρκων και η άμεση συνεννόηση με τους επαναστάτες της υπόλοιπης Εύβοιας. Έτσι, η συνέλευση έστειλε αγγελιαφόρους να δώσουν γράμμα στον οπλαρχηγό Βρυσακίων Αγγελή Γοβιό, γνωρίζοντάς του την απόφασή τους για τον ξεσηκωμό και ζητώντας βοήθεια για τον αγώνα.
Σημειώσεις
i.  Σε όλες τις απογραφές του 19ου αιώνα και τις πρώτες του 20ού αιώνα, ο οικισμός αναφέρεται ως Πασά, Πασσά ή Πασά (με το σ παχύ), χωρίς άρθρο. Μόνο μετά την απογραφή του 1940, και μέχρι τη μετονομασία του οικισμού, αναφέρεται ρητά ως Πασάς (ο). Στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΕΤΑΑ εμφανίζεται ως Πασσά, πάλι χωρίς άρθρο. Πιθανόν το αρχικό τοπωνύμιο να ήταν αρσενικού γένους αλλά, όπως συνηθιζόταν εκείνες τις περιόδους να προήλθε από την φράση «(σ)του Πασά» και να παρέμεινε αυτόνομη η γενική πτώση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1990-91
Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 1990–91 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 218 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 10 διαφορετικούς ομίλους των 22 ομάδων, εκτός του 10ου (Κρήτης) που είχε 20 συλλόγους. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ' Εθνική ενώ οι τελευταίες 6 ομάδες υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1990-1991
283
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 283 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 283 (CCLXXXIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κάρου και Καρίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1036 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 283 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γουλιέλμος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ
Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (21 Δεκεμβρίου 1853 - 15 Δεκεμβρίου 1924) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χέρμανν Α΄ πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Αυγούστας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1885 τη Φκέρτα, κόρη του Φερδινάνδου-Μαξιμιλιανού Α΄ πρίγκιπα του Ύζενμπουρκ & Μπύντινγκεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Κονσταντίν Κριούκοφ
Ο Κονσταντίν Βιτάλιεβιτς Κριούκοφ (Ρώσικα: Константин Витальевич Крюков) γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1985 στη Μόσχα, είναι Ρώσος ηθοποιός, κοσμηματοπώλης και καλλιτέχνης.
Βιογραφία
Ο Κονσταντίν Κριούκοφ γεννήθηκε 7 Φεβρουαρίου του 1985 στη Μόσχα, από οικογένεια καλλιτεχνών, γιος της ηθοποιού Ελένα Μπονταρτσούκ (1962-2009) και του Δόκτωρα Φιλοσοφίας Βιτάλι Κριούκοφ. Ο Κωνσταντίν είναι εγγονός του θρυλικού σοβιετικού σκηνοθέτη και ηθοποιού Σεργκέι Μπονταρτσούκ και της ηθοποιού Ιρίνα Σκομπτσέβα, είναι ανηψιός του διάσημου Ρώσου σκηνοθέτη, σεναριογράφου και ηθοποιού Φιόντορ Μπονταρτσούκ. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ελβετία. Κατά την προτροπή του παππού του, αποφοίτησε με άριστα από το σχολείο τέχνης στη Ζυρίχη. Πήγε σχολείο στη γερμανική πρεσβεία στη Μόσχα.
Το 2001, σε ηλικία 16 ετών έγινε ένας από τους νεότερους αποφοίτους του Αμερικανικού Ινστιτούτου Γεμολογίας (GIA). Την ίδια χρονιά μπήκε στο παράρτημα της Μόσχας, Ακαδημίας Δικαίου, από την οποία αποφοίτησε το 2006.
Cannibal Corpse
Oι Cannibal Corpse είναι μια αμερικανική μπάντα death metal από το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Δημιουργήθηκε το Δεκέμβριο του 1988, η μπάντα κυκλοφόρησε δεκατέσσερα στούντιο άλμπουμ, δύο σύνολα κουτιών, τέσσερα βίντεο άλμπουμ και δύο ζωντανά άλμπουμ. Η μπάντα είχε ελάχιστη ραδιοφωνική ή τηλεοπτική έκθεση καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της, παρόλο που ένα λατρευτικό ξεκίνημα άρχισε να χτίζεται μετά την κυκλοφορία του δίσκου 1991 Butchered at Birth και του 1992 άλμπουμ Tomb of the Multilated που θεωρείται το καλύτερο τους. Από το 2015, πέτυχαν παγκόσμιες πωλήσεις δύο εκατομμυρίων μονάδων για συνδυασμένες πωλήσεις όλων των άλμπουμ τους, καθιστώντας τους την κορυφαία μπάντα death metal όλων των εποχών. Τον Απρίλιο του 2021 οι Cannibal Corpse έλαβαν τις "καλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών την πρώτη εβδομάδα" και την πρώτη τους κατάταξη στο Top 10 στο Billboard Top Album Sales Chart, όταν το Violence Unimagined μπήκε στην έκτη θέση έχοντας πουλήσει 14,000 αντίτυπα.
Κονσταντίν Κριούκοφ
Βιογραφία
Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στην ταινία του θείου του Φιόντορ Μπονταρτσούκ «9 рота», με τον Αλεξέι Τσάντοφ.
Cannibal Corpse
Ο μπασίστας Άλεξ Ουέμπστερ σκέφτηκε το όνομα Cannibal Corpse. Το συγκρότημα έχει κάνει αρκετές αλλαγές στη σύνθεση από την ίδρυσή του, με τον μπασίστα Άλεξ Ουέμπστερ και τον ντράμερ Πωλ Μαζέρκοβιτς ως τα μόνα σταθερά μέλη. Τα μέλη των Cannibal Corpse εμπνεύστηκαν αρχικά από thrash metal μπάντες όπως ο Slayer και οι Kreator και άλλα death metal συγκροτήματα όπως οι Morbid Angel και οι Death. Τα εξώφυλλα των άλμπουμ της μπάντας (συνήθως από τον Βίνσεντ Λοκ) και οι στίχοι, που απεικονίζουν έντονα σκηνές από ταινίες τρόμου, είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενες. Σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, αρκετές χώρες, όπως η Γερμανία και η Ρωσία, έχουν απαγορεύσει στους Cannibal Corpse από ζωντανές εμφανίσεις εντός των συνόρων τους ή έχουν απαγορεύσει την πώληση και την προβολή των αυθεντικών εξωφύλλων δίσκων των Cannibal Corpse.
Κονσταντίν Κριούκοφ
Βιογραφία
Έχει ενδιαφέρον για τη ζωγραφική (έχει το δικό του καλλιτεχνικό εργαστήρι στην Πράγα), του αρέσει η φωτογραφία, η κολύμβηση και του αρέσει να διαβάζει.
Cannibal Corpse
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά death metal συγκροτήματα
Κονσταντίν Κριούκοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Φεντερίκο Τσέζι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φ. Τσέζι γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια, με υψηλές διασυνδέσεις στη Ρώμη και στα Παπικά Κράτη. Το οικογενειακό επώνυμο προέρχεται από το Τσέζι του Τερνι, κωμόπολης κοντά στη Ρώμη. Είχαν στενό σύνδεσμο με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καθώς ο θείος του Φεντερίκο, Μπαρτολομέο, ήταν cardinal και το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου τους προήλθε από αυτόν τον σύνδεσμο. Ο Φεντερίκο ήταν το πρωτότοκο από 11 τέκνα και γεννήθηκε στο Παλάτσο Τσέζι, στην οδό (Via) della Maschera d'Oro, της Ρώμης. Ο πατέρας του ονομαζόταν επίσης Φεντερίκο και ήταν μαρκήσιος του Μοντιτσέλλι (1562–1630), ενώ η μητέρα του ήταν η Ολίμπια Ορσίνι από το Τόντι. Το 1614 ο Φεντερίκο Άντζελο Τσέζι νυμφεύθηκε την Αρτεμισία Κολόννα (Artemisia Colonna), κόρη του πρίγκιπα της Παλεστρίνα, αλλά η σύζυγός του πέθανε δύο μόλις χρόνια αργότερα. Το 1616 ο Φεντερίκο πήρε δεύτερη σύζυγο, την Ιζαμπέλλα Σαλβιάτι (Isabella Salviati), κόρη του μαρκησίου του Λορέντσο. Το 1618 εγκαταστάθηκαν στην Ακουασπάρτα και έζησαν εκεί μέχρι τον θάνατο του Φεντερίκο, σε ηλικία 45 ετών.
Η Ακαδημία των Λυγκέων
Το 1603 ο δεκαοκτάχρονος Τσέζι προσκάλεσε τρεις λίγο μεγαλύτερους στην ηλικία φίλους του, τον Ολλανδό ιατρό Γιοχάνες φαν Χεκ (Johannes van Heeck, γνωστό στην Ιταλία ως Τζοβάννι Έκκιο, Giovanni Ecchio), τον μαθηματικό Φραντσέσκο Στελλούτι και τον πολυμαθή Αναστάζιο ντε Φίλιις, για να ιδρύσουν την Accademia dei Lincei («Ακαδημία των Λυγκέων»), με στόχο την κατανόηση όλων των φυσικών επιστημών με μέθοδο ερευνών βασισμένη στην παρατήρηση, το πείραμα και την επαγωγική μέθοδο. Ο Τσέζι επέλεξε δύο ζώα με ισχυρότατη όραση, τον λύγκα και τον αετό, ως τα σύμβολα της Ακαδημίας.
Ερευνητικό και συγγραφικό έργο
Ο Φεντερίκο Άντζελο Τσέζι διεύθυνε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Carsulae.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί επιστήμονες
Γεώργιος Μπάστας
Ο Γεώργιος Μπάστας ήταν πολιτικός, δήμαρχος και πληρεξούσιος της περιοχής της Κορώνης. Ήταν μέλος της Φιλικής εταιρείας και συμμετείχε πολιτικά στον Απελευθερωτικό αγώνα. Σε αυτόν οφείλεται και η παροιμιώδη φράση "Έχω μπάρμπα στην Κορώνη" που χρησιμοποιείται και σήμερα.
Είχε εκλεγεί τον Ιανουάριο του 1847 στις δημοτικές εκλογές του 1847 δήμαρχος Κολωνίδων στον νομό Μεσσηνίας. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους πήρε μέρος στις βουλευτικές εκλογές του 1847 και εξελέγη πληρεξούσιος στην εθνοσυνέλευση της Αθήνας. Μετά την εκλογή του έως πληρεξούσιος παραιτήθηκε από το αξίωμα του δημάρχου και θέλοντας να τον αντικαταστήσει ο ανιψιός του Κώστας Δαρειώτης έστειλε στο λιμάνι της Κορώνης, έδρα του δήμου Κολωνίδων, ένα πολεμικό πλοίο εκβιάζοντας τους κατοίκους. Έτσι ο Δαρειώτης εξελέγη δήμαρχος και έμεινε η παροιμιώδης φράση "Έχω μπάρμπα στην Κορώνη".
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Μαρίνος ο Τύριος
Ο Μαρίνος ο Τύριος ή Μαρίνος της Τύρου (περ. 70–130 μ.Χ.) ήταν Έλληνας ή εξελληνισμένος γεωγράφος και μαθηματικός, που θεωρείται ο θεμελιωτής της μαθηματικής γεωγραφίας και των υποκείμενων ιδεών στη Γεωγραφικήν Υφήγησιν του Πτολεμαίου. Ο Μαρίνος υπήρξε επίσης πρωτοπόρος χαρτογράφος, αφού επινόησε την ισορθογώνια προβολή.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρίνος ο Τύριος γεννήθηκε στην Τύρο της τότε ρωμαϊκής επαρχίας της Συρίας. Με το έργο του υπήρξε πρόδρομος του έργου του Κλαυδίου Πτολεμαίου, ο οποίος χρησιμοποίησε τον Μαρίνο ως πηγή για τη δική του εργασία στη γεωγραφία, τη Γεωγραφικήν Υφήγησιν (150), αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του οφειλή στον Τύριο γεωγράφο. Φαίνεται ότι ο Μαρίνος είχε χρησιμοποιήσει ως πηγές του εμπόρους, αλλά είχε απογοητευθεί, καθώς ο Πτολεμαίος γράφει:
Αργότερα ο Μαρίνος μνημονεύεται από τον Άραβα γεωγράφο και ιστορικό Αλ-Μασούντι. Πέρα από αυτά, ελάχιστα γνωρίζουμε για τη ζωή του Μαρίνου.
Το έργο του
Η γεωγραφική πραγματεία του Μαρίνου της Τύρου έχει χαθεί και είναι γνωστή μόνο από τις αναφορές του Πτολεμαίου. Συγκεκριμένα, ο Πτολεμαίος στο πρώτο βιβλίο του έργου του Γεωγραφική Υφήγησις περιέχει τα εξής κεφάλαια:
Ο Μαρίνος εισήγαγε βελτιώσεις στην κατασκευή των χαρτών και ανέπτυξε σύστημα ναυτικών χαρτών. Η βασική συμβολή του ήταν ότι υπήρξε ο πρώτος που συνέδεσε με κάθε τόπο ένα κανονικό γεωγραφικό πλάτος και μήκος. Ο πρώτος μεσημβρινός που όρισε ο Μαρίνος διέτρεχε τη δυτικότερη γη που του ήταν γνωστή, τις Νήσους των Μακάρων, ίσως τις σημερινές Καναρίους Νήσους ή τις νήσους του Πράσινου Ακρωτηρίου. Για τις μετρήσεις του πλάτους χρησιμοποίησε τον παράλληλο της Ρόδου. Ο Πτολεμαίος αναφέρει αρκετές αναθεωρήσεις του γεωγραφικού έργου του Μαρίνου, που χρονολογείται συχνά το 114 μ.Χ., αν και αυτό είναι αβέβαιο. Ο Μαρίνος εκτίμησε το μήκος του ισημερινού για μία σφαιρική Γη σε 180 χιλιάδες στάδια, που αντιστοιχεί περίπου σε περιφέρεια της Γης 33.300 χιλιόμετρα, περίπου 17% μικρότερη από την πραγματική τιμή.
Ο Μαρίνος ο Τύριος μελέτησε επίσης προσεκτικά τα έργα των προγενεστέρων του γεωγράφων και τα ημερολόγια ταξιδευτών. Οι χάρτες του ήταν οι πρώτοι στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που έδειχναν την Κίνα. Ο Μαρίνος εφήυρε την κυλινδρική ή ισορθογώνια προβολή, η οποία χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για τη δημιουργία χαρτών. Μερικές από τις γνώμες του Μαρίνου αναφέρονται από τον Πτολεμαίο: ο Μαρίνος πίστευε ότι ο Ωκεανός χωριζόταν σε ανατολικό και δυτικό μέρος από τις ηπείρους Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Η οικουμένη του εκτεινόταν σε γεωγραφικό πλάτος από τη Θούλη μέχρι την Αγίσυμβα στην Αφρική (κοντά στον Τροπικό του Αιγόκερω), και σε γεωγραφικό μήκος από τις Νήσους των Μακάρων μέχρι τη Σήρα (την Κίνα). Περιέγραψε καλύτερα από τους παλαιότερους το βόρειο τμήμα της Ευρώπης. Ο Μαρίνος επίσης εισήγαγε τον όρο «Ανταρκτική» αναφερόμενος στο αντίθετο του Αρκτικού Κύκλου.
Μαχμούντ Αμπάς
Ο Μαχμούντ Αμπάς (26 Μαρτίου 1935) γνωστός και στα αραβικά με το όνομα Αμπού Μαζέν είναι ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, από το 2005, και ηγετικό στέλεχος της Φατάχ. Τον Μάρτιο του 2003 και μέχρι τον Οκτώβριο του ιδίου έτους υπηρέτησε στο αξίωμα του Πρωθυπουργού. Επανεξελέγη στην ηγεσία της Φατάχ, από το συνέδριο της πολιτικής πτέρυγας, στις 10 Αυγούστου του 2009. Η θητεία του Αμπάς ως Προέδρου έληξε στις 15 Ιανουαρίου 2009. Έκτοτε ο Αζίζ Ντουγουάικ αναγνωρίζεται ως Πρόεδρος από την κυβέρνηση Χαανίγια στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ ο Αμπάς αναγνωρίζεται από την κυβέρνηση Φαγιάντ στη Δυτική Όχθη.
Βιογραφία και πρώιμη πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1935 στη Σαφέντ, τότε βρετανικό έδαφος της Παλαιστίνης και σε πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Συρία. Σπούδασε Νομικά στην Αίγυπτο και στη συνέχεια στη Μόσχα.
Τον Οκτώβριο του 2003 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, καθώς δεν είχε υποστήριξη από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Έγινε Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στις 11 Νοεμβρίου του 2004, έπειτα από τον θάνατο του Γιάσερ Αραφάτ.
Εκλογή στην προεδρία
Εξελέγη Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής με 62% στις 9 Ιανουαρίου του 2005. Ανέλαβε καθήκοντα στις 15 Ιανουαρίου του 2005 και άσκησε φιλειρηνική πολιτική.
Τον Ιανουάριο του 2006, ο Αμπάς δεν ενισχύθηκε στις βουλευτικές εκλογές, ενώ η Χαμάς κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων. Οι συνομιλίες με σκοπό το σχηματισμό κυβέρνησης από τη Χαμάς και από τη Φατάχ, βρέθηκαν σε αδιέξοδο και αναμενόταν να γίνουν νέες εκλογές.
Πρόεδρος της Παλαιστίνης
Στις 23 Νοεμβρίου του 2008, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής ορίστηκε «πρόεδρος της Παλαιστίνης», από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ).
Διορισμός νέου πρωθυπουργού
thumb|Ο Μαχμούντ Αμπάς|left|198x198px Στις 15 Ιουνίου του 2007 διορίστηκε Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής από τον Αμπάς ο Σαλάμ Φαγιάντ, καθώς τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας ανέλαβε η Χαμάς. Η κυβέρνηση του Φαγιάντ ήταν "ανεξάρτητη" δίχως τη συμμετοχή μελών από τη Φατάχ ή τη Χαμάς και υποστηρίχθηκε από τη Φατάχ, το Ισραήλ και τη Δύση. Με βάση το νόμο, μετά την αποπομπή του πρωθυπουργού, ο απερχόμενος πρωθυπουργός πρέπει να ηγηθεί υπηρεσιακής κυβέρνησης. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε. Ο διορισμός του Φαγιάντ δεν επιβεβαιώθηκε από το Κοινοβούλιο, το οποίο ελέγχεται από τη Χαμάς. Στις 7 Μαρτίου του 2009 ο πρωθυπουργός Φαγιάντ υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, ώστε να ανοίξει ο δρόμος σχηματισμού κυβέρνησης "εθνικής συνεννόησης" στο πλαίσιο της διαδικασίας συμφιλίωσης με τη Χαμάς. Η παραίτηση τέθηκε σε ισχύ στο τέλος του μήνα. Η νέα κυβέρνηση του Φαγιάντ ορκίστηκε στη Μουκάτα της Δυτικής Όχθης, στις 19 Μαΐου του 2009.
Αποτροπή πιθανής απόπειρας δολοφονίας
Στις 3 Ιουλίου του 2009 οι αρχές ανακοίνωσαν ότι συνελήφθησαν τον περασμένο μήνα μέλη της Χαμάς, τα οποία φέρονταν να ομολόγησαν ότι είχαν σκοπό να δολοφονήσουν επιφανείς αξιωματούχους του κόμματος του Αμπάς, στη Δυτική Όχθη. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα "Χααρέτς" στους στόχους συμπεριλαμβανόταν και ο ίδιος ο Αμπάς. Οι πληροφορίες διαψεύστηκαν από εκπρόσωπο της Χαμάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Παλαιστίνης Κατηγορία:Ηγέτες κρατών μη αναγνωρισμένων διεθνώς Κατηγορία:Παλαιστίνιοι πολιτικοί
Χέρμανν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1886-1964)
Ο Χέρμαν Β΄, γερμ. Hermann (14 Φεβρουαρίου 1886 - 6 Ιουνίου 1964) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Βιογραφία
Το 1964 απεβίωσε στο Λονδίνο σε ηλικία 78 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1909 την Βάνντα-Πάολα Λοττέρο, Ιταλίδα ηθοποιό. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και στον Χέρμαν δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Όστχαϊμ.
Διαζεύχθηκαν δύο έτη μετά και το 1918 ο Χέρμαν έκανε δεύτερο γάμο με τη Σουζάννα Άαγκοτ Μίλντινγκ και είχε τέκνο:
Το 1931 απεβίωσε η Σουζάννα και το 1932 ο Χέρμανν έκανε τρίτο γάμο με την Ισαβέλλα Νήλσον, κόρη του ηθοποιού, συγγραφέα και βουλευτή της Βρετανίας Φράνσις Νήλσον. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν