cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγοκάλυμμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγετωνολογία Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί Κατηγορία:Πάγος
Στέλιος Καζάζης
Καριέρα αθλητή
Αποκτήθηκε το 1980 από τον Παναθηναϊκό προερχόμενος από το Δημόκριτο όπου αγωνιζόταν από το 1976. Αναδείχθηκε 4 φορές πρωταθλητής Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό (1982, 1984, 1985, 1986) και 3 φορές Κυπελλούχος Ελλάδας (1982, 1984, 1985) κατακτώντας παράλληλα 3 φορές το νταμπλ (1982, 1984, 1985). Το 1989 κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό την 3η θέση στο φάιναλ φορ του Κύπελλου Κυπελλούχων που διεξήχθη στο Βαρκάους της Φινλανδίας.
Με την Εθνικής Ελλάδος κατέκτησε ως αρχηγός το χάλκινο μετάλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Γάνδης το 1987.
Κατέκτησε επίσης 2 πρωταθλήματα Ελλάδας Beach Volley (1994, 1995) με συμπαίκτη τον Τριανταφυλλίδη.
Καριέρα προπονητή
Ως προπονητής κατέκτησε με το Παναθηναϊκό το Πρωτάθλημα Ελλάδας (2004) και το Κύπελλο Ελλάδας (2010). Το 2004, έγινε ο πρώτος αθλητής στην ιστορία του βόλεϊ του Παναθηναϊκού που κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο ως παίκτης και ως προπονητής του Συλλόγου. Το κατόρθωμα επανέλαβε το 2020 ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος (πρωτάθλημα και λιγκ καπ). Εργάσθηκε επίσης ως προπονητής στη Φιλία, την Εθνική ανδρών, τον Ιωνικό Ν.Φ., την Ορεστιάδα και τον Παφιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καζαζης Καζαζης Καζαζης Καζαζης Καζαζης
Νίνα Σουμπλάτι
Η Νίνo Σουλαμπερίτζε (γεωργιανά: ნინო სულაბერიძე/Nino Sulaberidze, 31 Ιανουαρίου 1995) γνωστή ως Νίνα Σουμπλάτι είναι Γεωργιανή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και μοντέλο.
Εκπροσώπησε τη Γεωργία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2015 στην Βιέννη, με το τραγούδι "Warrior", τερματίζοντας στην 11η θέση στον τελικό.
Κέττης
Στην ελληνική μυθολογία ο Κέττης ήταν γενάρχης του λαού των Κιτιέων στην Κύπρο.
Ήταν γιος του Ίωνα, ή Ιώνυα κατά την Γένεση, γενάρχη των Ιώνων ο οποίος είχε έρθει στην Κύπρο από την Αίγυπτο μαζί με τους αδελφούς του Επίβιο και Αστέριο και παντρεύτηκαν Κύπριες. Κόρη του ήταν η Ερινόμη ερωμένη του Άδωνι. Από το όνομά του ονομάστηκε ο λαός Κιτιείς και η πόλη Κίτιο.
Γεώργιος Αυλωνίτης
Ο Γεώργιος Αυλωνίτης του Νικολάου, είναι Πτέραρχος, Επίτιμος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας. Διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας της Ελλάδας από τις 13 Σεπτεμβρίου 2004 έως τις 23 Ιανουαρίου 2007.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πτέραρχος Γεώργιος Αυλωνίτης, γεννήθηκε στην Αθήνα.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξινού Νερού
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξινού Νερού είναι σιδηροδρομικός σταθμός του Ξινού Νερού στην Φλώρινα. Ο σταθμός άνοιξε το 1894. Βρίσκεται μέσα στην αστική περιοχή της πόλης. Εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα προς Θεσσαλονίκη και Φλώρινα.
Υπηρεσίες
Ξινο Νερο Ξινο Νερο Ξινο Νερο
Γεώργιος Αυλωνίτης
Βιογραφικά στοιχεία
Στην Πολεμική Αεροπορία υπηρέτησε επί 39 έτη σε διάφορες επιχειρησιακές και εκπαιδευτικές Μονάδες πρώτης γραμμής καθώς και σε Επιτελεία.
Έχει υπηρετήσει στις ΗΠΑ απο το 1982 έως το 1985 ως εκπαιδευτής πτήσεων στο Euro NATO Joint Jet Pilot Training και από το 1997 έως το 2000 ως Branch Chief στον επιχειρησιακό κλάδο του Διεθνούς Στρατιωτικού Επιτελείου (International Military Staff) του ΝΑΤΟ, στις Βρυξέλλες.
Είναι απόφοιτος Σχολών Επιτελών, Πολέμου, Command and Control, Crisis Management.
Έχει διοικήσει Αεροπορικές Μονάδες σε όλα τα επίπεδα και, διευθύνει Κλάδους και Μείζονες Σχηματισμούς της Πολεμικής Αεροπορίας και του ΓΕΕΘΑ. Πριν επιλεγεί ως Αρχηγός ΓΕΑ του είχαν ανατεθεί τα καθήκοντα του Διοικητή Αεροπορικής Εκπαίδευσης Πολεμικής Αεροπορίας.
Tο 2004, το ΚΥΣΕΑ του ανέθεσε τα καθήκοντα του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας.
Στις 25 Ιανουαρίου 2007, προήχθη σε Πτέραρχο οπότε και αποστρατεύτηκε.
Από τον Ιούνιο του 2008 έως και τον Ιανουάριο του 2012 εργάστηκε ως σύμβουλος διοίκησης στην αεροπορική εταιρία OLYMPIC AIR κατέχοντας θέση στο Διοικητικό Συμβούλιο της OLYMPIC ENGINEERING. Ασχολήθηκε επισταμένα με αεροπορικά θέματα επιχειρησιακής υφής που άπτονταν άμεσα του γνωστικού του αντικειμένου.
Από το 2012 έως και σήμερα υποστηρίζει ενεργά την διοργάνωση της ετήσιας διεθνούς αεροπορικής επίδειξης Athens Flying Week που διεξάγεται στα πρότυπα της επίδειξης Αεροπορικής ισχύος Αρχάγγελος 2005. Η εν λόγω αεροπορική εκδήλωση, διοργανώθηκε με δική του πρωτοβουλία και, έχοντας εξασφαλίσει τη συμμετοχή δεκάδων φίλων πολεμικών αεροποριών και εταιριών αεροπορικού ενδιαφέροντος, είχε ελκύσει 500.000 περίπου επισκέπτες στην Τανάγρα και στο Φάληρο.
Έχει συνολική πτητική πείρα ανω των 5.300 ωρών, Έχει ιπταθεί ως κυβερνήτης με αεροσκάφη: T-41D, T-37, T-33, F-102 και Mirage F-1CG.
Αεροπορική Επίδειξη Αρχάγγελος
Κατά την θητεία του ως Αρχηγός ΓΕΑ, με το εκλεκτό του επιτελείο, σχεδίασε και οργάνωσε την μοναδική Αεροπορική Επίδειξη της Πολεμικής Αεροπορίας, Αεροπορική Επίδειξη Αρχάγγελος 2005, έχοντας, κατά βάση, τους ακόλουθους σκοπούς προαγωγής δημόσιων αγαθών:
Διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με τα εξής Παράσημα, Μετάλλια και Διαμνηνμονεύσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (Ελλάδα)
Χθόνια
Τα Χθόνια ήταν αρχαία ελληνική ετήσια θερινή εορτή που τελούνταν κυρίως στην Ερμιόνη περί τα μέσα του καλοκαιριού προς τιμή της Χθονίας Δήμητρας.
Κατά την εορτή αυτή οι κάτοικοι της πόλης ενδεδυμένοι με λευκούς χιτώνες και στεφανωμένοι με άνθη πορεύονταν σε πομπή στο ναό της θεάς στο ιερό του οποίου κάθονταν σε θρόνους τέσσερις γραίες, οι οποίες και θυσίαζαν με δρεπάνια τις προσκομιζόμενες τέσσερις δαμάλεις την μία μετά την άλλη.
Στο δε σηκό του ναού υπήρχαν τα αγάλματα της Δήμητρας και της Αθηνάς, ενώ στον περίβολο του ναού βρίσκονταν οι τάφοι των παλαιότερων ιερειών που είχαν πεθάνει.
Πολλοί συνδυάζουν την χριστιανική εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου ως συνέχεια των αρχαίων Χθονίων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές
Υπουργείο
Με την ονομασία Υπουργείο χαρακτηρίζεται ανώτατη κεντρική υπηρεσία της Δημόσιας Διοίκησης, της οποίας προΐσταται Υπουργός, που τυγχάνει πρόσωπο της εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού της χώρας.
Κάθε χώρα διατηρεί κάποιο αριθμό υπουργείων ανάλογα των αναγκών της Δημόσιας Διοίκησης, όπου κάθε ένα έχει εξειδικευμένο τομέα δράσης. Τα υπουργεία των διαφόρων χωρών ποικίλλουν πολύ μεταξύ τους, αν και τις περισσότερες φορές απαντώνται ως κοινά, κυρίως τα βασικά όπως των Εξωτερικών, Οικονομικών, της Εθνικής Άμυνας, κ.λπ. Μερικές χώρες όπως η Ελβετία, οι Φιλιππίνες και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δεν χρησιμοποιούν το όρο υπουργείο για τις κυβερνητικές υπηρεσίες τους αλλά απλά τα καλούν «τμήματα». Στο Χονγκ Κονγκ χρησιμοποιείται ο όρος "γραφείο".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διακυβέρνηση
Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος
Ο Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος (κατά κόσμον Δημήτριος Ντόβας) είναι επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βόλο στις 6 Αυγούστου 1953. Αποφοίτησε από τη Ριζάρειο Σχολή το 1973. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1979.
Το 1973 πραγματοποιήθηκε η κουρά του σε μοναχό στη Μονή Ξενιάς του νομού Μαγνησίας. Το 1975 χειροτονήθηκε διάκονος και δύο χρόνια αργότερα πρεσβύτερος, λαμβάνοντας και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Και οι δύο χειροτονίες του τελέστηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο, ο οποίος την περίοδο εκείνη ήταν Μητροπολίτη Δημητριάδος.
Διετέλεσε Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου. Παράλληλα από το 1975 έως και το 1986 υπήρξε διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου του Μητροπολίτη Δημητριάδος ενώ το 1986 εξελέγη καθηγούμενος της Μονής Άνω Ξενιάς.
Στις 11 Οκτωβρίου 2002 εξελέγη Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ενώ η χειροτονία του σε επίσκοπο πραγματοποιήθηκε δύο ημέρες αργότερα.
Είναι συγγραφέας διαφόρων βιβλίων και έχει δημοσιεύσει άρθρα στον ημερήσιο και εκκλησιαστικό περιοδικό τύπο. Υπήρξε επίσης τακτικό μέλος της Διοικούσης Επιτροπής της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών της Εκκλησίας της Ελλάδος και τακτικό μέλος της Συνοδικής Επιτροπής επί του Μοναχικού Βίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κερκύρας
Σίμων Α΄ της Λωρραίνης
Ο Σίμων Α΄ (Simon Ier de Lorraine, 1076 - 13 ή 14 Ιανουαρίου 1139) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν δούκας της Λωρραίνης (1115-1139).
Βιογραφία
Ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Θεοδώριχου Β΄, δούκα της Λωρραίνης και της Χέντβιχ, κόρης του Φρειδερίκου, κόμη του Φόρμπαχ.
Συνέχισε τις πολύ καλές σχέσεις της οικογένειαάς του με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και υποστήριξε τον αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ στη Σύνοδο του Βορμς (1122). Είχε κακές σχέσεις με τους επισκόπους του, όπως τον Στέφανο του Μπαρ, επίσκοπο του Μετς και τον Αντάλμπερον, επίσκοπο του Τριρ, οι οποίοι διεκδικούσαν το δουκάτο της Λωρραίνης από τον πατέρα του. Ο Αντάλμπερον τον αφόρισε, αλλά ο Πάπας Ιννοκέντιος Β΄ αναίρεσε τον αφορισμό. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ματθαίος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Γ΄, κόμη του Λουβαίν και είχε τέκνα:
Αναξανδρίδης (κωμωδιογράφος)
Ο Αναξανδρίδης (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας κωμικός ποιητής της μέσης κωμωδίας.
Γεννήθηκε μάλλον στην Κάμειρο της Ρόδου (αν και υπάρχει η εκδοχή ότι καταγόταν από την Κολοφώνα), αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αθήνα, όπου είχε την πρώτη και μεγάλη νίκη του μεταξύ των συναγωνιζόμενων κωμωδιογράφων το 376 π.Χ., σύμφωνα με το Marmor Parium (FGrHist 239 A 70 = test. 3). Κατά το Λεξικό Σούδα νίκησε συνολικά δέκα φορές στη ζωή του. Επιγραφικές αναφορές υποστηρίζουν ότι οι τρεις από τις νίκες του ήταν στα Λήναια (IG II2 2325. 142), οπότε οι άλλες επτά θα πρέπει να ήταν στα εν άστει Διονύσια. Στα Διονύσια ήταν η νίκη του το 375 π.Χ. (IG II2 2318. 241), σεζόν κατά την οποία κατέλαβε την τρίτη θέση στα Λήναια (IG Urb. Rom. 218. 5). Σημαντικά αποσπάσματα έργων του σώζονται, αλλά κανένα ολόκληρο. Συνολικά κατά το Λεξικό Σούδα συνέγραψε 65 κωμωδίες και η σταδιοδρομία του συνεχίσθηκε τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 340 π.Χ. (IG Urb. Rom. 218. 8: τέταρτος στα εν άστει Διονύσια το 349, είτε με την κωμωδία Αγροίκοι, είτε με την κωμωδία Αγχίσης). Επιπλέον συνέθεσε, ως ποιητής, πολλούς διθυράμβους και επινίκια.
Παρά το γεγονός ότι έζησε και διέπρεψε στην Αθήνα, ο Αναξανδρίδης ήταν φιλομακεδόνας: Το 348 έλαβε μέρος στους ποιητικούς αγώνες που είχε διοργανώσει ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας για να εορτάσει την άλωση της Ολύνθου. Σύμφωνα με το Λεξικό Σούδα, ο Αναξανδρίδης υπήρξε ο πρώτος που εισήγαγε «έρωτες και αποπλανήσεις παρθένων» στην κωμωδία, καθώς και ένας από τους πρώτους (μαζί με τον προγενέστερο και ανώτερό του σε αξία Αριστοφάνη) που εισήγαγε υποθέσεις από τον καθημερινό βίο, όπως για παράδειγμα συζυγικές διαμάχες. Λέγεται ότι οι Αιχμάλωτοι του Πλαύτου είναι γραμμένοι σε απομίμηση μιας παρεμφερούς κωμωδίας του Αναξανδρίδου.
Σωζόμενοι τίτλοι κωμωδιών
82 αποσπάσματα κωμωδιών του Αναξανδρίδη (τα δύο αμφίβολης πατρότητας) σώθηκαν και οι εξής 41 τίτλοι (με ελληνική αλφαβητική σειρά).
Η πρότυπη έκδοση των αποσπασμάτων και αναφορών βρίσκεται στο έργο των Ρούντολφ Κάσελ και Κόλιν Φρανσουά Λόυντ Ώστιν Poetae Comici Graeci, τόμος II. Το οχτάτομο Poetae Comici Graeci (1983-2001) αντικατέστησε τις παρωχημένες συλλογές Fragmenta Comicorum Graecorum του Μάινεκε (1839-1857), Comicorum Atticorum Fragmenta του Theodor Kock (1880-1888) και Comicorum Graecorum Fragmenta του Κάιμπελ (1899).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Ποιητές Μέσης Κωμωδίας
Πιερ Τζάκοπο Αλάρι Μπονακόλσι
Ο Πιερ Τζάκοπο Αλάρι Μπονακόλσι (Pier Jacopo Alari Bonacolsi, περ. 1460-1528), αποκαλούμενος από τους συγχρόνους του Λ'Αντίκο (L'Antico), το παρατσούκλι που του έδωσαν για την εκλεπτυσμένη ερμηνεία της Αρχαιότητας που αναγνώριζαν στο έργο του, ήταν ένας γλύπτης της βορειοϊταλικής Αναγέννησης του 15ου και 16ου αιώνα, γνωστός για τα λεπτοδουλεμένα μικρά μπρούντζινα έργα κλασικίζοντος τύπου all'Antica, συχνά με επιχρυσωμένες λεπτομέρειες και ασημένια ένθετα μάτια, μια εκλέπτυνση που συναντάται σε ορισμένα κλασικά και ελληνιστικά μπρούντζινα έργα.
Βίος
Υπάρχουν πολύ λίγα έγγραφα για τον Μπονακόλσι, παρά το αριστοκρατικό όνομα που έφερε, αυτό των σινιόρι της Μάντοβα που προηγήθηκαν των Γκοντζάγκα μέχρι το 1328. Γεννήθηκε πιθανότατα στο Γκατσουόλο, κοντά στη Μάντοβα, και ίσως εκπαιδεύτηκε ως χρυσοχόος, όπως ο μοναδικός του αντίπαλος στη Μάντοβα, ο Αντρέα Ρίτσιο. Βρήκε προστασία μεταξύ των Γκοντζάγκα, αρχικά στην αυλή που συγκεντρώθηκε στο Γκατσουόλο γύρω από τον βιολογικό γιο και ευνοούμενο του μαρκήσιου της Μάντοβα, Λουντοβίκο Γκοντζάγκα, Τζανφράντζεσκο, και τη σύζυγό του Αντονία ντελ Μπάλζο, ο γάμος των οποίων το 1479 μνημονεύεται σε ένα ζευγάρι μενταγιόν του Μπονακόλσι. Ο Τζανφραντσέσκο είχε πρόσφατα αποκτήσει το φέουδο και γύρω από το νεαρό ζευγάρι είχε συγκεντρωθεί μια εκλεπτυσμένη αυλή με προσωπικότητες τόσο πνευματικές όσο και καλλιτεχνικές: Λουντοβίκο Αριόστο, Μπερνάρντο Τάσσο, Ματτέο Μπαντέλλο, Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε και λ'Αντίκο. Στο Γκατσουόλο η ενοριακή εκκλησία έγινε ο τόπος ταφής των Γκοντζάγκα: εκεί είναι επίσης ενταφιασμένος ο Πίκο ντελλά Μιράντολα.
Ο Μπονακόλσι βρήκε προστάτες μετά το 1490, κυρίως στην λαμπρή αυλή της Μάντοβα της Ισαβέλλας ντ' Έστε, η οποία παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ Γκοντζάγκα εκείνο το έτος. Στη Μάντοβα βρισκόταν μια από τις καλύτερες συλλογές ρωμαϊκών γλυπτών και αρχαιοτήτων της Αναγεννησιακής Ιταλίας. Ο Μπονακόλσι έκανε πολλές μικρές αναγωγές ρωμαϊκών γλυπτών καθώς και αυτοσχεδιασμούς πάνω σε θέματα και τεχνοτροπίες της αρχαιότητας. Οι καλά δεμένοι και καθαρά καθορισμένοι κορμοί του θυμίζουν την τέχνη του Αντρέα Μαντένια, της γιγαντιαίας καλλιτεχνικής προσωπικότητας της σύγχρονης Μάντοβα. αριστερά|μικρογραφία|[[Μελέαγρος (γλυπτό του Λ'Αντίκο)|Μελέαγρος, μερικώς επιχρυσωμένος μπρούτζος με ασημένια ένθετα μάτια, που προμηνύει την κομψή και ανδρόγυνη αισθητική του μανιερισμού (Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου)]] Τα χάλκινα έργα του ήταν αξιοσημείωτα για την εξαιρετικά λεπτή τους υφή, χυτευμένα με σχολαστικότητα, καθαρισμένα και φινιρισμένα. Χαρακτηριστική είναι η μαύρη πατίνα του. Ήταν ο πρώτος γλύπτης που συνειδητοποίησε την αξία της χύτευσης αντιγράφων των χάλκινων έργων του, διατηρώντας τα εκλεπτυσμένα κέρινά του πρωτότυπα. Τα δροσερά, εκλεπτυσμένα, ελαφρώς πολύτιμα έργα του ήταν σχεδιασμένα για στενή εκτίμηση στην ιδιωτικότητα ενός αυλικού στουντιόλο.
Ο Μπονακόλσι εργάστηκε επίσης ως συντηρητής. Σε ένα από τα μαρμάρινα άλογα των Διόσκουρων στον Κυρινάλιο λόφο στη Ρώμη αναγράφεται διακριτικά η υπογραφή του. Το ταξίδι του στη Ρώμη, όπου μπόρεσε να μελετήσει από πρώτο χέρι τον Απόλλωνα του Μπελβεντέρε, είναι το μοναδικό γνωστό του εγχείρημα εκτός Μάντοβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Στείρι Βοιωτίας
Το Στείρι βρίσκεται στον Νομό Βοιωτίας, είναι οικισμός της κοινότητας Στειρίου,της δημοτικής ενότητας Διστόμου, του δήμου Διστόμου-Αράχοβας-Αντίκυρας, της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και έχει πληθυσμό 686 κατοίκους. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 455 μ., στους πρόποδες του Ελικώνα, του «βουνού των Μουσών», ενώ έχει θέα προς τον Παρνασσό. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την παραπλήσια αρχαία φωκική πόλη Στείριδα.
Το Στείρι είναι από τα πιο γνωστά μέρη της εξορυκτικής βιομηχανίας βωξίτη στην Ελλάδα. Στα διοικητικά όρια της Κοινότητας Στειρίου, στη θέση Άγιος Σπυρίδωνας (μετόχι Οσίου Λουκά) είναι εγκατεστημένο το εργοστασιακό συγκρότημα της εταιρίας Αλουμίνιον της Ελλάδος Β.Ε.Α.Ε. και στη θέση Σιδηροκαρφιά- Άγιοι Θεόδωροι ο ιδιωτικός οικισμός της εταιρείας.
Ιστορία
right|thumb|Ακρόπολη Στείριδας Δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε το χωριό στη σημερινή του θέση. Μέσα στο χωριό υπάρχουν υπολείμματα αρχαίου πύργου. Πιθανώς μετά την καταστροφή το 147 μ.Χ. από τους Ρωμαίους, οι κάτοικοι να εγκαταστάθηκαν στην κορυφή του Λόφου του Οσίου Λουκά (ο αμυγδαλεώνας της μονής) όπου υπάρχουν απομεινάρια αρχαίου ελληνικού, βυζαντινού και ενετικού κάστρου και επίσης υπολείμματα από δεξαμενές, υδραγωγεία, τάφους, θεμέλια οικοδομών όπως αναφέρει ο Γεώργιος Π. Κρέμος στα Φωκικά. Επί Σλάβων υπήρχε χωριό στην θέση Γορανή και επί Τουρκοκρατίας στην περιοχή του Φανιά (θέση Παλιοκατούντ - παλιό χωριό). Το Στείρι αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα από το 1912 μέχρι το 1997. right|thumb|Μνημείο Πεσόντων
Η κήρυξη της Επανάστασης στη Ρούμελη έγινε στις 27 Μαρτίου του 1821 στον Όσιο Λουκά, από τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα. Στον Αγώνα του 1821 οι Στειριώτες πολέμησαν στο πλευρό των οπλαρχηγών της Ρούμελης, Αθανασίου Διάκου, Βασίλη Μπούσγου, Οδυσσέα Ανδρούτσου και Γεωργίου Καραΐσκάκη, συμμετείχαν στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-1913  και στη Μικρασιατική εκστρατεία 1921-1922.
Στην Κατοχή, πολλοί Στειριώτες οργανώθηκαν στην Εθνική Αντίσταση. Στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου 1943 η ομάδα του ΕΛΑΣ Στειρίου πήρε μέρος στη μάχη της Αράχωβας, ενώ στις 10 Ιουνίου του 1944 στην θέση Λιθαράκι, περιοχή του Στειρίου, διεξήχθη η μάχη του Στειρίου μεταξύ του 11ου Λόχου του ΙΙΙ/34 τάγματος ΕΛΑΣ και Γερμανών SS οι οποίοι κατευθυνόντουσαν προς το χωριό με σκοπό να κάνουν τα ίδια όπως και στο Δίστομο (βιαιοπραγίες, αρπαγές, συλλήψεις και δολοφονίες αμάχων για την τρομοκράτηση του πληθυσμού). Στις 24 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί επανήλθαν και στις 25 Ιουνίου έκαψαν το Στείρι και τον Όσιο Λουκά.
Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο (1946 - 1949) η περιοχή ήταν θέατρο πολλών συγκρούσεων με μεγάλες καταστροφές.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Στειρίου
Το Στείρι είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που έχουν συνοπτικά ως εξής:
Στήρι (Αττικής και Βοιωτίας)
Ο οικισμός προσαρτάται στον δήμο Διστομίων.
Ο οικισμός Στήρι αποσπάται από τον δήμο Χαιρωνείας και προσαρτάται στον δήμο Διστομίων.
Στήρι Βοιωτίας
Ο οικισμός αποσπάται από τον νομό Βοιωτίας και υπάγεται στον νομό Αττικής και Βοιωτίας
Στήρι (Αττικής και Βοιωτίας)
Ο οικισμός αποσπάστηκε στον νομό Αττικής και Βοιωτίας από τον νομό Βοιωτίας
Στείρι (Αττικής και Βοιωτίας)
Το όνομα του οικισμού προήλθε από τη διόρθωση του ονόματος του οικισμού Στήρι
Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας
Στείρι (Βοιωτίας)
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Στειρίου και προσαρτάται στον δήμο Διστόμου
Ο οικισμός αποσπάται από τον δήμο Διστόμου και προσαρτάται στο δήμο Διστόμου-Αράχοβας-Αντίκυρας
Τουρισμός
Η Κοινότητα Στειρίου Βοιωτίας με τους τρεις οικισμούς της είναι περιοχή με ιστορικό - θρησκευτικό - βιομηχανικό - αγροτουριστικό ενδιαφέρον. Παρουσιάζει αξιόλογα μνημεία του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και των Βυζαντινών χρόνων, υπάρχουν υποδομές για την υποδοχή και την παραμονή των επισκεπτών. Επίσης, το Στείρι βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Αράχωβα, σημαντικό χειμερινό προορισμό της Στερεάς Ελλάδας.
Μνημεία και αξιοθέατα
right|thumb|Όσιος Λουκάς
Γεωγραφία - Οικονομία
Η κοινότητα Στειρίου έχει έκταση 50,772 τετρ. χιλιομέτρων. Απέχει 169 χλμ. από την Αθήνα, 29 χλμ.από τη Λιβαδειά. Η περιοχή είναι ορεινή πετρώδης, με τμήματα αργιλώδους εδάφους. Η κοιλάδα όπου βρίσκεται η αρχαία Στείριδα έχει φυσική διέξοδο προς τη θάλασσα μέσω του φαραγγιού της Κλεισούρας. Στο υπέδαφος των βουνών του Στειρίου υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα βωξίτη (Ελικώνας - Σκαριτσά) τα οποία εκμεταλλεύεται το εργοστασιακό συγκρότημα της εταιρίας Αλουμίνιον της Ελλάδος Β.Ε.Α.Ε..
Εκπολιτιστικός Σύλλογος Στειρίου
Ιδρύθηκε το 1982 από μια ομάδα ανθρώπων που ήθελαν να διατηρηθεί η πολιτιστική κληρονομιά του Στειρίου. Σκοπός του Συλλόγου είναι η πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη των μελών του, ο εξωραϊσμός και η ανάπτυξη του χώρου του Στειρίου. Οι πρώτες αρχαιρεσίες για ανάδειξη Δ.Σ. έγιναν στις 26 Δεκεμβρίου 1982. Ο Σύλλογος έχει θεατρική ομάδα, τμήμα γυναικών, τμήμα μοντέρνου χορού, τμήμα παραδοσιακών χορών και δραστηριοποιείται στην εκμάθηση, τη διατήρηση και τη μετάδοση των τοπικών ηθών και εθίμων. Είναι ο κύριος οργανωτής των πολιτιστικών εκδηλώσεων που γίνονται στο χωριό με τον τίτλο Στείρι - Πολιτιστικός Αύγουστος.
Σύλλογος Χιονοδρόμων Ορειβατών Στειρίου
right|thumb|Στις πίστες του Παρνασσού
Ιδρύθηκε το 1996 από μια παρέα Στειριωτών, που είχαν αγάπη για τα χειμερινά σπορ, προσφέροντας έτσι στην νεολαία του χωριού, την δυνατότητα να ασχοληθούν με το άθλημα του σκι, στα βουνά και τα χιονοδρομικά κέντρα όλης της Ελλάδας. Στην μέχρι τώρα πορεία του έχει διοργανώσει αγώνες σκι στις πίστες του Παρνασσού και έχει διακρίσεις αθλητών του σε περιφερειακούς και πανελλαδικούς αγώνες. Είναι μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Χιονοδρομίας. Επίσης ο σύλλογος διοργανώνει πεζοπορίες στα μονοπάτια της περιοχής.
Άγιος Νικόλαος ο Προσκυνητής, ο Στειριώτης
Ιδρύθηκε το 1995 και το καταστατικό του κατατέθηκε με το αριθ. 27/95 στο Πρωτοδικείο Λιβαδειάς. Σκοπός του συλλόγου είναι ένταξη του Αγίου Νικολάου στο Ορθόδοξο εορτολόγιο και η ανέγερση ιερού ναού.
Εκδηλώσεις
right|thumb|Επέτειος της Κήρυξης της Επανάστασης στην Ρούμελη, 2008
Ήθη και έθιμα
Την Κυριακή της Τυρινής πραγματοποιείται το «Καρναβάλι του Στειρίου», με παρέλαση αρμάτων στην πλατεία όπου καταλήγει σε λαϊκό γλέντι με χορούς και τραγούδια.
Την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ γίνεται ο στολισμός του επιταφίου στο Στείρι από τις γυναίκες του Στειρίου και την Μεγάλη Παρασκευή στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά. Εικόνες που ενέπνευσαν τον Άγγελο Σικελιανό να γράψει ένα ποίημά του, το ποίημα του Στ’ Όσιου Λουκά το Μοναστήρι .
Το Πάσχα γιορτάζεται με παραδοσιακό αρβανίτικο - ρουμελιώτικο τρόπο στο Στείρι, ψήνοντας αρνιά στους δρόμους με συνοδεία λαϊκών οργάνων.
Κάθε χρόνο στις 14 Αυγούστου στην γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, προς τιμήν της Παναγίας γίνεται περιφορά της εικόνας.
Το Στείρι πανηγυρίζει στις 31 Αυγούστου και την 1 Σεπτεμβρίου την μνήμη του Οσίου Συμεών του Στυλίτη.
Αρβανίτικη γλώσσα
Οι κάτοικοι του Στειρίου μιλούν τα αρβανίτικα, παράλληλα με την ελληνική γλώσσα. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 τα αρβανίτικα ήταν η κύρια γλώσσα των Στειριωτών. Σήμερα η γλώσσα μιλιέται μόνο από τους μεγαλύτερους σε ηλικία κατοίκους.
Δημογραφικά στοιχεία
Για το 2011 αναφέρεται ο πραγματικός πληθυσμός της απογραφής.
Προσωπικότητες
thumb|upright|Ο Λήσταρχος Χρήστος Νάτσιας Νταβέλης το 1855», έργο του λαϊκού ζωγράφου [[Θεόφιλος Χατζημιχαήλ|Θεόφιλου]]
Άγιοι που γεννήθηκαν στο Στείρι
upright|thumb|Ο Άγιος Νικόλαος ο Αποδημητής, ο Στειριώτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Κοινότητα Στειρίου
Γιώργος Νίκολης
Νεανικά χρόνια
Ο Γιώργης Νίκολης γεννήθηκε το 1899 στο χωριό Πασά (ο σημερινός Άγιος Βλάσης), κοντά στην Κύμη Ευβοίας. Ο πατέρας του ήταν εργολάβος δημοσίων έργων, ο οποίος είχε αναλάβει σημαντικά έργα στο νησί -η καταγωγή της οικογένειας ήταν από τη Μάνη. Ο Νίκολης τελείωσε το γυμνάσιο στη Χαλκίδα και το 1917 ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σύμφωνα με μια πληροφορία, τότε εκδηλώθηκε η κλίση του στη δημοσιογραφία και άρχισε να εργάζεται στην εφημερίδα Ακρόπολις, κοντά στο Βλάση Γαβριηλίδη, ενώ παράλληλα με τις σπουδές του μάθαινε ξένες γλώσσες.
Αντιπολεμική δράση και ένταξη στο ΣΕΚΕ
Ο Νίκολης το 1920 στάλθηκε στο μικρασιατικό μέτωπο. Αναγκάστηκε, έτσι να διακόψει τις σπουδές του. Στην περιοχή της Σμύρνης εντάχθηκε σε μια ομάδα κομμουνιστών φαντάρων που εξέδιδαν (στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Νικολάου Πλαστήρα) την πολυγραφημένη εφημερίδα Φούντα και ήταν σε επαφή με μια άλλη ομάδα γύρω από τον Παντελή Πουλιόπουλο, η οποία διακινούσε το επίσης πολυγραφημένο έντυπο Κόκκινος Φρουρός. Οι ομάδες αυτές των κομμουνιστών στρατιωτών του μετώπου ήταν κατά της εκστρατείας και έκαναν αντιπολεμική προπαγάνδα ανάμεσα στους στρατευμένους -περιορισμένη, ωστόσο, λόγω της τρομοκρατίας των ελληνικών στρατιωτικών αρχών. Σύμφωνα με μια μαρτυρία, το μηχάνημα για την εκτύπωση της Φούντας είχε μεταφερθεί στο μέτωπο από μέλη της "Κομμουνιστικής Ένωσης" (ΚΕ). Η οργάνωση αυτή (1919-1921) ήταν μια ομάδα πίεσης, πέριξ του ΣΕΚΕ, είχε δραστηριότητα σε πολλές πόλεις και εξέδιδε το περιοδικό Κομμουνισμός. Ζητούσε τη σύνδεση του κόμματος με την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ) και την μπολσεβικοποίησή του, μετέφραζε και δημοσίευε κείμενα και αποφάσεις της ΚΔ και επιδιδόταν σε προπαγάνδα ενάντια στον πόλεμο. Δεν υπάρχουν, πάντως, στοιχεία για το εάν ο Νίκολης βρισκόταν σε επαφή με μέλη της "Κομμουνιστικής Ένωσης" πριν στρατευτεί. Μετά την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου και την επιστροφή του στην Αθήνα έγινε μέλος του ΣΕΚΕ.
Υπέρμαχος της μπολσεβικοποίησης
Ο Νίκολης πρωτοστάτησε στο Κίνημα των Παλαιών Πολεμιστών, ανέλαβε πρώτος γραμματέας της Ομοσπονδίας τους και ήταν αρθρογράφος του εντύπου Παλαιός Πολεμιστής. Μέσα από αυτό το κίνημα βγήκε στο προσκήνιο η λεγόμενη "γενιά της μπολσεβικοποίησης" του ΣΕΚΕ, που στη συνέχεια ανέδειξε και τους ηγέτες της "Αριστερής Αντιπολίτευσης" του κόμματος: Παντελή Πουλιόπουλο, Τάσο Χαΐνογλου, Γ. Μοναστηριώτη, κ.άλ. Η ομάδα πρωτοστάτησε στην οργανική ένταξη του κόμματος στην ΚΔ. Επέβαλε τις θέσεις της στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο το Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1924, οπότε το κόμμα μετονομάστηκε σε ΚΚΕ (Ελληνικό Τμήμα της ΚΔ), απομάκρυνε την παλαιότερη γενιά ηγετικών στελεχών και πέτυχε την εκλογή του Πουλιόπουλου στη θέση του γενικού γραμματέα.
Ο Νίκολης από τα τέλη του 1922 ήταν δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη. Τον Οκτώβριο του 1924 ανέλαβε αρχισυντάκτης, διαδεχόμενος τον Πέτρο Πικρό, θέση στην οποία παρέμεινε έως τα τέλη του 1927. Το Φεβρουάριο του 1925, εξαιτίας του λεγόμενου "αυτονομιστικού ζητήματος", δηλαδή της απόφασης του ΚΚΕ για "Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη", ο Νίκολης συνελήφθη και κρατήθηκε για λίγο από τις Αρχές, ενώ μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Πάγκαλου φυλακίστηκε και ξυλοκοπήθηκε άγρια. Επειδή όμως δεν έγινε εφικτό να στοιχειοθετηθεί εναντίον του κατηγορία, καθόσον ο Νίκολης είχε διαφορετική θέση από το κόμμα πάνω στο "Μακεδονικό", αφέθηκε τελικά ελεύθερος. Την ίδια περίοδο, πολλά μέλη της ηγεσίας του ΚΚΕ διώχθηκαν και καταδικάστηκαν με αφορμή το "αυτονομιστικό".
Στην "Ενωμένη Αντιπολίτευση"
Το 1927 ο Νίκολης, με την ιδιότητα του αρχισυντάκτη του Ριζοσπάστη επισκέφθηκε τη Μόσχα για τους εορτασμούς των δέκα χρόνων της Οκτωβριανής Επανάστασης. Μετά την επιστροφή του, δημοσίευσε στην εφημερίδα τις εντυπώσεις του από το ταξίδι, και λίγο αργότερα διαγράφηκε από το ΚΚΕ. Είχε προηγηθεί στις αρχές Οκτωβρίου 1927 η εναντίον του απόδοση "βαρυτάτης μομφής" για μια περίεργη υπόθεση διαρροής εγγράφου της ΚΔ. Μετά τη διαγραφή του ο Νίκολης εντάχθηκε στην "Αντιπολίτευση" του ΚΚΕ, της οποίας ηγείτο ο πρώην γραμματέας του κόμματος Πουλιόπουλος.
Η "Ενωμένη Αντιπολίτευση" είχε προκύψει ως σύμπραξη δυο ομάδων ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, οι οποίες μετά το 3ο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος το Μάρτιο του 1927, είχαν συγκρουστεί με εκείνη των Ευτυχιάδη, Χαϊτά και Ζαχαριάδη, η οποία είχε αναλάβει τα ηνία. Η μια ομάδα ήταν η "Αριστερή Αντιπολίτευση" των Πουλιόπουλου - Παστιά Γιατσόπουλου, και η άλλη, των λεγόμενων "κεντριστών", με επικεφαλής τα παραιτηθέντα μέλη του Πολιτικού Γραφείου Σεραφείμ Μάξιμο, Τάσο Χαΐνογλου και Κώστα Σκλάβο.
Η "Ενωμένη Αντιπολίτευση" έγινε γνωστή ως ομάδα "Σπάρτακος", λόγω του ομώνυμου εντύπου που εξέδωσε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1928. Αρχισυντάκτης του Σπάρτακου ήταν ο Νίκολης, ο οποίος απ' όσο φαίνεται δεν ανήκε σε καμία από τις δυο κύριες συνιστώσες της οργάνωσης. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του εργαζόταν ως συντάκτης στην εφημερίδα Καθημερινή, όπου οι γνώσεις του, κυρίως των ξένων γλωσσών, και η εμπειρία του είχαν εκτιμηθεί ιδιαίτερα.
Θάνατος
Ο Νίκολης σκοτώθηκε στις 27 Φλεβάρη 1929 όταν κατέρρευσε το καφενείο "Πανελλήνιον" στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Εμμανουήλ Μπενάκη (τότε Προαστίου) στα Χαυτεία στην Ομόνοια. Την κηδεία του, που τελέσθηκε στη Ζωοδόχο Πηγή, παρακαλούθησαν χιλιάδες κόσμου, που ακολούθησαν και την πομπή έως το Α' Νεκροταφείο. Πέρα από τους απλούς αγωνιστές και κομμουνιστές, παραβρέθηκε πλήθος δημοσιογράφων, ο Παντελής Πουλιόπουλος, εκπροσωπώντας την ομάδα του "Σπάρτακου", ο Άριστος Καμπάνης εκ μέρους της Ενώσεως Συντακτών, ο Πέτρος Πικρός από το Σύνδεσμο των Δημοσιογράφων, ο εκδότης της Καθημερινής Γεώργιος Βλάχος, αλλά και ο ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος Παναγής Τσαλδάρης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Κανάρης
Το ελληνικό επώνυμο Κανάρης μπορεί να αναφέρεται:
Πρόσωπα
Μέλη της επιφανούς οικογένειας Κανάρη από τα Ψαρά:
Πλοία
Πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού με το όνομα του Κωνσταντίνου Κανάρη:
Σκέδαση Κόμπτον
Στη Φυσική, το φαινόμενο Κόμπτον αναφέρεται στη σκέδαση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από φορτισμένα σωματίδια (συνήθως ελαφρώς δέσμια ηλεκτρόνια). Ήταν ένα από τα φαινόμενα που αδυνατούσε να εξηγήσει η κλασική φυσική και μία από τις πρώτες επιτυχίες της κβαντικής θεωρίας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του Αμερικανού φυσικού Άρθουρ Κόμπτον (Arthur Compton), ο οποίος μελέτησε πειραματικά το πρόβλημα και κατάφερε να το εξηγήσει με τη βοήθεια της κβαντικής θεωρίας. Ο Κόμπτον τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1927 για την ανακάλυψή του.
Περιγραφή του φαινομένου
300px|thumb|right|Φωτόνιο μήκους κύματος λ έρχεται από αριστερά, σκεδάζεται σε ακίνητο στόχο και ένα νέο φωτόνιο μήκους κύματος λ’ φεύγει με γωνία θ ως προς την ευθεία που ορίζει η αρχική διεύθυνση της προσπίπτουσας δέσμης [[φωτόνιο|φωτονίων.]]
Ήδη από το 1922, ο Κόμπτον και οι συνεργάτες του είχαν αποδείξει πως η σκέδαση ακτίνων Χ από ηλεκτρόνια δεν μπορούσαν να εξηγηθούν με τη βοήθεια της κλασικής φυσικής. Σύμφωνα με την κλασική ερμηνεία, οι ακτίνες Χ θέτουν σε ταλάντωση το ηλεκτρόνιο όταν προσπίπτουν πάνω του. Αυτό στη συνέχεια επιταχύνεται και εκπέμπει με τη σειρά του ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Η ακτινοβολία αυτή θα έχει συχνότητα που θα εξαρτάται από τον χρόνο έκθεσης του ηλεκτρονίου στην ακτινοβολία, καθώς και από την ένταση της τελευταίας. Το πείραμα, όμως, έδειχνε πως η συχνότητα της σκεδαζόμενης ακτινοβολίας εξαρτάται μόνο από τη γωνία σκέδασης. Η κλασική θεωρία ήταν κατά συνέπεια ανεπαρκής για την εξήγηση του φαινομένου.
Ο Κόμπτον εκτέλεσε το πείραμα για διάφορες γωνίες σκέδασης και μετρώντας τα μήκη κύματος και την ένταση των σκεδαζόμενων δεσμών, παρατήρησε ότι υπήρχαν δύο κορυφές στην γραφική παράσταση της έντασης, συναρτήσει του μήκους κύματος. Η πρώτη κορυφή αντιστοιχούσε σε μήκος κύματος λ, το οποίο ήταν το μήκος κύματος της αρχικής δέσμης. Η δεύτερη κορυφή αντισοιχούσε σε μήκος κύματος λ’, του οποίου η σχέση με τη γωνία σκέδασης φαινόταν (βλέπε σχήμα στα δεξιά) από τον τύπο
όπου h η σταθερά δράσεως του Πλάνκ, me η μάζα ηρεμίας του ηλεκτρονίου και c η ταχύτητα του φωτός. Η παραπάνω σχέση ονομάζεται μερικές φορές ως εξίσωση του φαινομένου Κόμπτον (ή απλά εξίσωση του Κόμπτον) και τα αποτελέσματα που έδινε ήταν πολύ κοντά στα αντίστοιχα πειραματικά του Κόμπτον. Οι υποθέσεις που εισήχθησαν στην θεωρητική της εξαγωγή ήταν:
Για τους λόγους αυτούς το φαινόμενο αυτό υπήρξε ένας από τους πρώτους θριάμβους της κβαντικής θεωρίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Φαινόμενα Κατηγορία:Οπτική
Καμπανία (Ιταλία)
Η Καμπάνια ή Καμπανία, (ιταλικά: Campania) είναι περιφέρεια της νότιας Ιταλίας. Συνορεύει με τις περιφέρειες της Μπαζιλικάτα, της Απουλίας, του Λάτσιο και του Μολίζε, ενώ στα δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 5.790.187 κατοίκους, σύμφωνα με απογραφή του 2006 και την καθιστούν δεύτερη σε πληθυσμό μετά τη Λομβαρδία και πρώτη ως προς την πυκνότητα πληθυσμού. Πρωτεύουσα είναι η Νάπολη ή Νεάπολη. Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό «campus», που σημαίνει «κάμπος».
Διοικητικά χωρίζεται στις εξής επαρχίες (με έδρες τους τις ομώνυμες πόλεις):
Στην επαρχία της Νάπολης ανήκουν και αρκετά νησιά όπως η Ίσκια και το Κάπρι.
Η οικονομία της Καμπανίας εξαρτάται κυρίως από την αγροτική παραγωγή (όπως και όλη η νότια Ιταλία) με μικρές όμως βιομηχανικές μονάδες, κυρίως μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Επίσης, ο τουρισμός παίζει σημαντικό ρόλο στη οικονομία της περιοχής.
Αποτελεί την έδρα μίας από τις 4 μαφίες της Ιταλίας, της Καμόρα, που κατά πολλούς είναι η δεύτερη ισχυρότερη μετά από αυτήν της Σικελίας.
Αρχαιότητα
Μια διακριτή εθνική ομάδα από την κεντρική Ιταλία, οι Σαμνίτες από το Σάμνιον που δεν είχαν σχέση με τους Όσκους επιτέθηκαν στην Καμπανία. Οι Σαμνίτες ήταν σαφώς περισσότερο ικανός και πολεμικός λαός, με τον τρόπο αυτό κατέλαβαν εύκολα την Κάπουα και την Κύμη, τις πιό εύφορες φυλές της Ιταλικής χερσονήσου. Την δεκαετία του 340 π.Χ. οι Σαμνίτες βρέθηκαν σε πόλεμο με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν οι Σαμνίτικοι Πόλεμοι, στον "Α΄ Σαμνίτικο Πόλεμο" οι Ρωμαίοι διεκδίκησαν την εύφορη πεδιάδα της βόρειας Καμπανίας. Η αφορμή για την έκρηξη του Α΄ Σαμνίτικου Πολέμου ήταν η επίθεση που δέχθηκαν οι Ετρούσκοι της Κάπουας από τους Σαμνίτες, οι κάτοικοι κάλεσαν τους Ρωμαίους για βοήθεια. Την εποχή που σχεδόν ολόκληρη η νότια Ιταλία βρισκόταν σε Ρωμαική κυριαρχία η μόνη ανεξάρτητη περιοχή ήταν η Ελληνική αποικία της Νάπολης, την εποχή που την πολιορκούσαν οι Σαμνίτες οι κάτοικοι κάλεσαν τους Ρωμαίους να τους βοηθήσουν, είχαν συμμαχήσει μαζί τους από τον Β΄ Σαμνίτικο Πόλεμο. Ο Ρωμαίος Ύπατος Κουίντος Πουμπλίλιος Φίλο κατέλαβε την Νάπολη (326 π.Χ.) και επέτρεψαν στους κατοίκους της να ζήσουν σαν μια ανεξάρτητη πόλη σε συμμαχία με την Ρώμη. Την εποχή που έληξε ο "Β΄ Σαμνίτικος Πόλεμος" οι Ρωμαίοι είχαν στην κατοχή τους ολόκληρη την Καμπανία αλλά και άλλες περιοχές στην νότια Ιταλία όπως την Λουκανία.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Η Καμπανία από τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. έγινε τμήμα της Ρώμης, ήταν διάσημη για τα βοσκοτόπια και τις εύφορες κοιλάδες της. Στην Νάπολη μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα και είχαν τα Ελληνικά έθιμα, εκεί δημιουργήθηκε ο Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός. Στην διάρκεια των Πύρρειων Πολέμων ακολούθησε η Μάχη του Μπενεβέντο (275 π.Χ.) στην οποία ο Ρωμαίος Ύπατος Μάνιος Κούριος Δεντάτος ήταν ο μεγάλος νικητής απέναντι στους Σαμνίτες. Η μάχη έγινε στην σημερινή πόλη Μπενεβέντο που ήταν η δεύτερη πόλη στην νότια Ιταλία μετά την Καπούα. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος η Καπούα σε μια προσπάθεια της να εξισωθεί με την Ρώμη συμμάχησε με τους Καρχηδόνιους. Οι επαναστάτες της Καπούα βρέθηκαν σε σύγκρουση με τους υπόλοιπους Καμπανούς που παρέμειναν πιστοί στους Ρωμαίους, η Νάπολη υποστήριξε την Ρώμη και αντιστάθηκε στον Αννίβα με τα ισχυρά της τείχη.
Η Καπούα είχε μεγάλα προβλήματα με την έλλειψη τροφίμων και τελικά οι Ρωμαίοι την κατέλαβαν (211 π.Χ.). Η περιοχή της Καμπανίας ασπάστηκε την Λατινική γλώσσα ως επίσημη με εξαίρεση την περιοχή της Νάπολης, αντικατέστησε την Οσκανική που μιλούσαν μέχρι τότε. Οι Έλληνες και οι Ετρούσκοι έγιναν πλήρως Ρωμαίοι. Η Καμπανία έγινε μιά από τις 11 βασικές επαρχίες με τις οποίες χώρισε ο Οκταβιανός Αύγουστος την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η "Ρέτζιο Α΄ Λατίνα της Καμπανίας", ένας από τους σημαντικότερους σιτοβολώνες. Στην αρχαιότητα το σημερινό Μισενό που βρίσκεται στα βόρεια του κόλπου της Νάπολης ήταν μία από τις σημαντικότερες βάσεις του Ρωμαϊκού ναυτικού. Ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας δεξί χέρι του Οκταβιανού Αύγουστου δημιούργησε αρχικά μια ναυτική βάση (27 π.Χ.). Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες επέλεγαν συνήθως την Καμπανία σαν προορισμό για διακοπές, χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ο Κλαύδιος και ο Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος που ζούσε στην νήσο του Κάπρι. Ο Χριστιανισμός διαδόθηκε γρήγορα στην Καμπανία, ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος ήρθαν σαν προσκυνητές στην Νάπολη, την ίδια εποχή υπήρχαν πολλοί χριστιανοί Μάρτυρες. Την περίοδο της ηρεμίας ακολούθησε μια έντονη αναστάτωση όταν έγινε η έκρηξη του ηφαιστείου στο Όρος Βεζούβιος (79 π.Χ.), κάηκαν οι πόλεις Πομπηία και Ερκολάνο. Με την Πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο τελευταίος αυτοκράτορας Ρωμύλος Αυγουστύλος φυλακίστηκε στην βίλα Καστέλ ντελ'Όβο κοντά στην Νάπολη, αυτό σηματοδότησε την πτώση του αρχαίου κόσμου και την έναρξη του Μεσαίωνα.
Μεσαίωνας
Η περιοχή είχε τον Μεσαίωνα πολλά δουκάτα και πριγκιπάτα, πέρασε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και κατόπιν στους Λομβαρδούς. Οι Νορμανδοί ίδρυσαν πολλά μικρά ανεξάρτητα κράτη, η περιοχή της Καμπανίας πέρασε στο Βασίλειο της Σικελίας και κατόπιν στο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Την ίδια εποχή εισήλθαν στην Καμπανία πολλά στοιχεία από τον Γαλλικό, τον Ισπανικό και τον Αραγωνέζικο πολιτισμό. Οι Σαρακηνοί κλήθηκαν (836) για να αποκρούσουν την επίθεση των Λομβαρδών από το γειτονικό Δουκάτο του Μπενεβέντο. Μετά την Νορμανδική περίοδο το Βασίλειο της Σικελίας κατέλαβε ο Οίκος των Χοενστάουφεν, μια πανίσχυρη Γερμανική οικογένεια με καταγωγή από την Σουαβία. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Νάπολης, το αρχαιότερο Πανεπιστήμιο στον κόσμο, η Νάπολη έγινε η πρωτεύουσα του βασιλείου. Όταν ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στους Χοενστάουφεν και την Αγία Έδρα ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ έστεψε βασιλιά τον Κάρολο τον Ανδεγαυό. Ο Κάρολος μετακίνησε την πρωτεύουσα του από το Παλέρμο στην Νάπολη, ο ίδιος έμενε στο Καστέλ Νουόβο. Την περίοδο αυτή η Γοτθική αρχιτεκτονική κατέκλυσε την Νάπολη, χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Καθεδρικός Ναός της Νάπολης. Όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1281) το βασίλειο διασπάστηκε, το νότιο τμήμα της Ιταλικής Χερσονήσου παρέμεινε στους Ανδεγαυούς, το νησί της Σικελίας παρέλαβε ο Οίκος της Αραγωνίας. Οι πόλεμοι συνεχίστηκαν μέχρι την "Ειρήνη της Καλταμπελλότα" (1302), ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας αναγνωρίστηκε βασιλιάς της Σικελίας και ο Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως βασιλιάς της Νεαπόλεως από τον πάπα Βονιφάτιο Η΄. Παρά την διάσπαση η ακμή στην πόλη εξακολουθούσε να είναι έντονη με πολλούς εμπόρους από την Πίζα και την Δημοκρατία της Γένοβας. Την ίδια εποχή βρέθηκαν στην Νάπολη έμποροι από την Τοσκάνη και κορυφαίοι καλλιτέχνες της Αναγέννησης όπως ο Βοκάκιος, Πετράρχης και ο Τζόττο. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας κατέκτησε την Νάπολη μετά την νίκη του επί του τελευταίου Ανδεγαυού βασιλιά Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως, η Νάπολη ενώθηκε ξανά για σύντομο χρονικό διάστημα με την Σικελία.
Νεότερα χρόνια
Η Σικελία και η Νάπολη διαχωρίστηκαν (1458) παρέμειναν στο Στέμμα της Αραγωνίας υπό τον Φερδινάνδο Α΄ της Νεαπόλεως. Η νέα δυναστεία ενδυνάμωσε σημαντικά το εμπόριο της Νάπολης με την Ιβηρική χερσόνησο. Η Νάπολη έγινε μεγάλο κέντρο της Αναγέννησης με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Φρανσέσκο Λοράνα, ο Αντονέλλο ντα Μεσσίνα, ο Τζάκοπο Σαννατσάρο και ο Άντζελο Πολιτσιάνο. Αργότερα (1501) κατέλαβε την Νάπολη ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας, ο βασιλιάς Φρειδερίκος της Νεαπόλεως μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Γαλλία όπου έζησε τα επόμενα 4 χρόνια μέχρι τον θάνατο του. Η Ισπανία νίκησε την Νάπολη στην "μάχη του Γκαριγκλιάνο", την κατέκτησε η Ισπανική αυτοκρατορία την εποχή που κυβερνούσε η Ισπανία των Αψβούργων. Οι Ισπανοί έστειλαν αντιβασιλείς στην Νάπολη με στόχο την διαπραγμάτευση με τους γηγενείς πληθυσμούς, ο Άλβαρεθ δε Τολέδο της Βιγιαφράνκα έφερε μεγάλη οικονομική και αστική ανάπτυξη, υποστήριξε επίσης την Ιερά Εξέταση. Την εποχή αυτή η Νάπολη έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης μετά το Παρίσι. Την περίοδο της Μπαρόκ φιλοξένησε πολλούς καλλιτέχνες όπως ο Καραβάτζο, ο Σαλβατόρ Ρόζα και ο Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, φιλοσόφους όπως ο Μπερναρντίνο Τελέζιο, ο Τζορντάνο Μπρούνο, ο Τομάζο Καμπανέλα και ο Τζιανμπατίστα Βίκο, συγγραφείς όπως ο Τζιαμπαττίστα Μαρίνο. Μια επανάσταση υπό την ηγεσία ενός γηγενούς ψαρά του Μασανίελλο δημιούργησε μια προσωρινή Δημοκρατία της Νεαπόλεως που κράτησε ελάχιστα, σε λίγους μήνες οι Ισπανοί ανακατέλαβαν την πόλη. Η Ισπανική κυριαρχία διακόπηκε όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής, ο Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κυβέρνησε από την Βιέννη με αντιβασιλείς.
Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Πολωνικής Διαδοχής οι Ισπανοί ανέκτησαν ξανά την Σικελία και την Νάπολη σε μιά Προσωπική ένωση. Με την Συνθήκη της Βιέννης (1738) ανέβηκε στον Ισπανικό θρόνο ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας που ανήκε σε έναν πλάγιο κλάδο του Οίκου των Βουρβόνων. Την εποχή που ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση κυβερνούσε ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών, ένας σύμμαχος των Βουρβόνων ο Οράτιος Νέλσον για να προειδοποιήσει τον βασιλιά. Ο Φερδινάνδος προτίμησε να οπισθοχωρήσει στο Παλέρμο όπου δέχθηκε την προστασία του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού. Οι κάτοικοι της Νάπολης διχάστηκαν, όταν ιδρύθηκε η Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία ξέσπασε Εμφύλιος πόλεμος. Οι δημοκρατικοί κατέκτησαν το Καστέλ Σαντ'Έλμο και ανακήρυξαν την Παρθενόπεια Δημοκρατία υπό την προστασία του Γαλλικού Στρατού Ξηράς. Ακολούθησε μια αντεπίθεση των Λαζαρόννι υπό την ηγεσία του Φαμπρίτσιο Ρούφο, οι Γάλλοι παρέδωσαν τα κάστρα τους και οπισθοχώρησαν στην Τουλόν. Ο Φερδινάνδος Δ΄ επέστρεψε ως βασιλιάς αλλά επτά χρόνια αργότερα ο Ναπολέων Α΄ κατέκτησε το βασίλειο, βασιλιάς ορίστηκε ο μεγάλος αδελφός του Ναπολέοντα Ιωσήφ Βοναπάρτης από την Οικογένεια Βοναπάρτη. Η Αυστριακή Αυτοκρατορία βοήθησε τον Φερδινάνδο Δ΄ να ανατρέψει την οικογένεια Βοναπάρτη και να ανακτήσει τον θρόνο. Με το Συνέδριο της Βιέννης τα βασίλεια της Νεαπόλεως και της Σικελίας ενώθηκαν δημιουργώντας το Βασίλειο των Δύο Σικελιών με την Νάπολη ως πρωτεύουσα. Η Νάπολη έγινε η πρώτη πόλη της Ιταλικής χερσονήσου που απέκτησε σιδηρόδρομο (1839). Οι πολλές βιομηχανίες που ιδρύθηκαν στο βασίλειο βοήθησαν την Νάπολη να εξελιχθεί σε σημαντικό εμπορικό κέντρο.
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφέρειας από τις 18 Ιουνίου 2015 είναι ο Βιντσέντσο ντε Λούκα από το Δημοκρατικό Κόμμα. Στις τελευταίες εκλογές στις 20-21 Σεπτεμβρίου 2020, πρόεδρος επανεξελέγη με ποσοστό 69,4% ο Ντε Λούκα.
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1916
Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1916 (Ιούνιος - Σεπτέμβριος 1916), εν μέσω του Εθνικού Διχασμού, αντικατέστησε την κυβέρνηση Σκουλούδη. Ο μετριοπαθής Αλέξανδρος Ζαΐμης, προκρίθηκε από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς (Δ. Γούναρης, Γ. Στρέιτ και Δ. Ράλλης) ως καταλληλότερος πρωθυπουργός, για να αναλάβει την πορεία της χώρας προς τις εκλογές, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Αντάντ, όπως εκδηλώθηκαν στο τελεσίγραφο της 8ης Ιουνίου 1916, που στάλθηκε στην ελληνική κυβέρνηση.
Σύμφωνα με την συμμαχική διακοίνωση, οι Αγγλογάλλοι «...απαιτούσαν την αποστράτευση του ελληνικού στρατού, την άμεση αντικατάσταση της κυβέρνησης Σκουλούδη, τη διάλυση της Βουλής και προκήρυξη εκλογών καθώς και την απόλυση ορισμένων ανώτερων αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας που η στάση τους ήταν εχθρική προς την Αντάντ». . Η κυβέρνηση Ζαΐμη ανέλαβε με την σύμφωνη γνώμη του βασιλιά, να ικανοποιήσει τα αιτήματα των Συμμάχων, προκειμένου να βελτιωθούν οι σχέσεις των δυο μερών.
Το κίνημα της Εθνικής Άμυνας που ξέσπασε στις 17 Αυγούστου του 1916, καθώς και η απόφαση των Γάλλων - να αλλάξουν την ίδια τους την διακοίνωση και να ζητήσουν αναβολή των εκλογών- συνέβαλαν επίσης στην παραίτηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη.
Παραπομπές
1916 06 Κατηγορία:1916 1 Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ
Ο Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ (Ernst Ludwig Kirchner, Ασάφενμπουργκ, 6 Μαΐου 1880 - Νταβός, 15 Ιουνίου 1938) ήταν Γερμανός εξπρεσιονιστής ζωγράφος, ιδρυτής της ομάδας καλλιτεχνών "Die Brücke" (Η Γέφυρα) που οδήγησε στη δημιουργία του κινήματος του Εξπρεσιονισμού τον 20ό αιώνα. Συνιδρυτές της ομάδας ήταν οι Έριχ Χέκελ, Φριτς Μπλάιλ και Καρλ Σμιτ-Ρότλουφ και η πρώτη έκθεση τους διοργανώθηκε το Φθινόπωρο του 1906 στη Δρέσδη. Ο Κίρχνερ σπούδασε αρχιτεκτονική στη Δρέσδη, αλλά αποφάσισε να αφιερωθεί στην ζωγραφική. Συμμετείχε ως εθελοντής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά σύντομα κατέρρευσε και απολύθηκε από τον Στρατό. Το 1935 το έργο του κρίθηκε ως "εκφυλισμένο" από το ναζιστικό καθεστώς και το 1937 περισσότερα από 600 έργα του είτε πωλήθηκαν είτε καταστράφηκαν. Το 1938 αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Ανάξιππος
Ο Ανάξιππος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας κωμικός ποιητής της νέας κωμωδίας.
Σύμφωνα με το Λεξικό της Σούδας, ο Ανάξιππος έγινε γνωστός και δημοφιλής στα χρόνια του Αντιγόνου και του Δημητρίου του Πολιορκητή, δηλαδή το Β΄ μισό του 3ου αιώνα π.Χ., και ήταν ενεργός μέχρι τα τέλη του αιώνα (303 π.Χ.). Δεν σώζονται έργα του, μόνο ελάχιστα αποσπάσματά τους και οι τίτλοι τεσσάρων από αυτά, και ίσως ενός ακόμη, που αμφισβητείται αν ανήκει στον Ανάξιππο. Αυτοί οι τίτλοι είναι οι ακόλουθοι (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
Η πέμπτη, αμφισβητούμενη κωμωδία είναι ο Εγκαλυπτόμενος, του οποίου ένα απόσπασμα παραθέτει ο Αθήναιος.
Πηγές
Αναξιππο
Σάβα Γκροζντάνοβιτς
Ο Σάβα Γκροζντάνοβιτς (Sava Grozdanović) είναι Σέρβος προπονητής πετοσφαίρισης γεννημένος στη Γελάσνιτσα της Νις.
Το 1947 αγωνίστηκε στη Ράντνιτσκι Βελιγραδίου και το 1948 μεταγράφηκε στη Ζελέζνιτσαρ στην οποία συνεισέφερε ως παίκτης και ως προπονητής για 21 χρόνια.
Το 1951 ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα αναλαμβάνοντας τη Γιουγκοσλαβική Εθνική ομάδα γυναικείας πετοσφαίρισης με την οποία κατέκτησε την 3η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Παρίσι. Παράλληλα έως το 1969 υπήρξε προπονητής της ανδρικής ομάδας της Ζελέζνιτσαρ και στις γυναικείες ομάδες της Παρτιζάν και του Ερυθρού Αστέρα.
Προσκλήθηκε στην Ελλάδα το 1961 από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης για να εργασθεί στην εθνική ομάδα ανδρών έως το 1962 οπότε και ανακλήθηκε από την ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας για να αναλάβει τις εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών της χώρας του.
Το 1969 προσλήφθηκε από τον Παναθηναϊκό για να αναλάβει τις ομάδες βόλεϊ ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Συνεργάσθηκε με επιτυχία με τον Παναθηναϊκό καθώς με την ανδρική ομάδα κατέκτησε 4 πρωταθλήματα Ελλάδας (1970, 1971, 1972, 1973), με τη γυναικεία ομάδα κατέκτησε 4 πρωταθλήματα Ελλάδας (1970, 1971, 1972, 1973) και 5 πρωταθλήματα Κέντρου (1970, 1971, 1972, 1973, 1974). Παράλληλα ήταν προπονητής της Εθνικής Ελλάδος γυναικών. Την περίοδο 1979-80 επέστρεψε στην τεχνική ηγεσία της ανδρικής ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού και την οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων.
Συνολικά κατέκτησε 32 εθνικά πρωταθλήματα Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας. Με την εθνική Γιουγκοσλαβίας κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στους μεσογειακούς Αγώνες το 1963 και το 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης ΠΑΟ
Σέσκλο
Το Σέσκλο είναι ένας από τους αρχαιότατους νεολιθικούς οικισμούς της Θεσσαλίας, που κατοικήθηκε για πρώτη φορά στην αρχή της 7ης χιλιετίας (6800 π.Χ) και ερημώθηκε λίγο πριν το τέλος της 5ης χιλιετίας π.Χ (4.400 π.Χ).