cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Καρκαβίτσας
Η μέση ηλικία
Το 1908 έγινε μέλος της Λαογραφικής Εταιρείας του Νικολάου Πολίτη. Το 1909 ξαναπήγε με τη στρατολογική επιτροπή στη Θεσσαλία, και σε ένα γρήγορο ταξίδι στη Σκιάθο, συνάντησε τον Παπαδιαμάντη. Το 1910 συμμετείχε στην ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου, μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη, το Λορέντζο Μαβίλη και άλλους που αγωνίζονταν για την αναμόρφωση της Παιδείας πάνω σε καινούριες βάσεις. Το 1911, μαζί με άλλους συγγραφείς, τιμήθηκε με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού για τη λογοτεχνική του προσφορά. Ενεργό μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου, υποστήριξε το Κίνημα στο Γουδί και ταυτόχρονα το κίνημα των δημοτικιστών εναντίον των «προγονόπληκτων», ως ενεργό μέλος της Εταιρείας της Εθνικής Γλώσσας που αγωνίζονταν για την καθιέρωση της δημοτικής σε όλες τις δημόσιες πλευρές της ζωής του έθνους.
Η ωριμότητα και το τέλος
Στις αρχές του 1917 νοσηλεύθηκε για φυματίωση στο σανατόριο της Πεντέλης και όταν βγήκε εγκαταστάθηκε μόνιμα πλέον στο Μαρούσι, το οποίο θεωρείτο κατάλληλος τόπος διαμονής για φυματικούς.
Το 1920 επανήλθε στο στράτευμα με το βαθμό του γενικού αρχιάτρου, για να αποστρατευτεί μετά από δική του αίτηση οριστικά το 1922. Το 1920 ανέλαβε &mdash τελευταία του δουλειά &mdash; τη συγγραφή και επιμέλεια του Αναγνωστικού της Γ΄, της Δ΄, και της Ε΄ Δημοτικού μαζί με τον Επαμεινώνδα Παπαμιχαήλ. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, το 1922, εργάσθηκε πάνω στη συγκέντρωση σε δύο τόμους των παλαιότερων διηγημάτων του, τα Διηγήματα των παλικαριών μας και τα Διηγήματα του γυλιού». right|thumb|Φωτογραφία, του 1900, με τη στολή του υπιάτρου Πέθανε στις 24 Οκτωβρίου του 1922, από φυματίωση του λάρυγγα, με την πικρή γεύση της Μικρασιατικής καταστροφής, που αποτέλεσε το τέλος των ονείρων όχι μόνο του Καρκαβίτσα αλλά και μιας ολόκληρης γενιάς Ελλήνων. Άφησε τις εισπράξεις από τα δικαιώματα των έργων του στη σύντροφο των τελευταίων χρόνων της ζωής του και τα χειρόγραφά του στο Γιάννη Βλαχογιάννη, διευθυντή τότε των Αρχείων του Κράτους.
Η προσωπικότητά του
Την πιο χαρακτηριστική περιγραφή της προσωπικότητας του Καρκαβίτσα, την έχει δώσει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο οποίος έχει γράψει τα εξής: «Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη [1888]'', ὁ Καρκαβίτσας ἦτο μόλις εἰκοσαετής, ἀδέξιος εἰς τὰς κινήσεις καὶ μᾶλλον ἄκομψος ἢ ἀπέριττος εἰς τὴν ἐνδυμασίαν, τύπος σχεδὸν κοινὸς νεαροῦ ἐπαρχιώτου ποὺ πρωτοέρχεται εἰς τὰς Ἀθήνας νὰ σπουδάσῃ, μὲ τὴν μαγκουρίτσαν του, μὲ τὸ μουστακάκι του, μὲ ἀνήσυχα μαῦρα μάτια, ὄχι πολὺ εὔμορφα, μὲ κάποιαν ἔκφρασιν πονηρίας εἰς τὴν φυσιογνωμίαν ἐκείνην, τὴν προδίδουσαν τὴν μοραΐτικη καταγωγήν, καὶ μὲ ὡραῖο πλατὺ μέτωπον, τὸ μόνον ἴσως φωτεινόν χαρακτηριστικόν, τὸ μαρτυροῦν ὅτι ὁ νέος ἐκεῖνος ἦτο κάποιος. Καὶ ἦτο ἤδη ὁ συγγραφεὺς τοῦ Ἀφωρεσμένου […] Δὲν θαυμάζω μόνον τὸν Καρκαβίτσαν ὡς συγγραφέα, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀγαπῶ ὡς ἄνθρωπον. Εἶναι καλός. Οὔτε θὰ ἔβρισκα ἄλλη λέξιν διὰ νὰ τὸν χαρακτηρίσω, ἀπὸ αὐτὴν ποὺ μεταχειριζόμεθα τόσο συχνά καὶ διὰ τόσο πολλούς. Ἁπλοῦς, ἀφελῆς, ἴσιος, δὲν ἔχει οὔτε ταπεινὰ πάθη, οὔτε γελοίους ἐγωισμούς, οὔτε μίση προσωπικὰ καὶ ἀνόητα, οὔτε κἂν τὰς ἀδυναμίας, τὰς στρυφνότητας, τὰς ἰδιοτροπίας ἐκείνας τὰς παιδικάς, ποὺ μερικοὺς ἄλλους "μεγάλους ἄνδρας" τοὺς κάμνουν ἀνυπόφορους. Ποτὲ δὲν ὁμιλεῖ γιὰ τὰ ἔργα του, ποτὲ δὲν προβάλλει ἀπαιτητικὸν καὶ καταθλιπτικὸν τὸ ἐγώ του. Κάποτε εἶχα γράψει μὲ πολὺν ἐνθουσιασμὸν διὰ τὰ Λόγια τῆς Πλώρης του. Τελευταίως εἶχα ἐπικρίνει τὸν Ἀρχαιολόγον του. Ὁ Καρκαβίτσας μὲ εὐχαρίστησε μὲ τὴν ἴδιαν γαλήνην καὶ διὰ τὰς δύο κριτικάς, ἐνῶ ἄλλος διὰ τὴν δευτέραν ἠμποροῦσε νὰ μοῦ θυμώσῃ. Μοῦ ἀρέσει ὁ χαρακτήρ του ὁ ἄκαμπτος, ὁ ἀνένδοτος, ἐκεῖ ποὺ πρέπει, καὶ ὁ μαλακός, ὁ ἐνδοτικότατος, πάλιν ἐκεῖ ποὺ πρέπει. Μοῦ ἀρέσει ἡ ζωή του ἡ ἥσυχη, ἡ ἀθόρυβη, ἡ μοναχική, ἡ ἐλεύθερη καὶ ἡ ἀμέριμνη. Μοῦ ἀρέσει ἡ μουρμούρα του, ὅταν παραπονῆται διὰ τὴν κατάστασιν καὶ τὰ βάζῃ μὲ ὅλους, πρῶτα πρῶτα μὲ τὸν "ἄθλιον" ἑαυτόν του. Μοῦ ἀρέσει ἡ φαιδρότης του, ὅταν ακούῃ ἢ διηγῆται ἀστεῖα, ὅταν πειράζῃ μὲ ἀμίμητην τέχνην τοὺς πειραζομένους, καὶ ὅταν ἀνακαινίζεται εἰς ἕνα θαυμάσιον γέλιο ἀπὸ τὴν καρδιά του, ποὺ εἶναι νομίζεις ἡ μεγαλυτέρα εὐτυχία τῆς ζωῆς του. Μοῦ ἀρέσει ἡ μελαγχολία του, ἡ κατήφεια καὶ ἡ βουβαμάρα ποὺ τὸν πιάνει καμμιὰ φορὰ μεταξὺ φίλων εἰς τὸ καφενεῖον τοῦ Ζαχαράτου ἢ εἰς τὸ σαλόνι τοῦ Παλαμᾶ, ποὺ δὲν ἠξεύρεις ἂν εἶναι θυμός, ἂν εἶναι νύστα ἢ ἂν εἶναι ρέμβη δημιουργίας κανενὸς ἀριστουργήματος.''»
Γλώσσα
Ο Καρκαβίτσας άρχισε να γράφει στην καθαρεύουσα αλλά από τη δεκαετία του 1890 και μετά την εγκατέλειψε για τη δημοτική, που συγκινούσε όλο και περισσότερα πνεύματα την εποχή εκείνη. Γράφει για την καθαρεύουσα, το 1892: «Της ρίχνεις χρυσάφι και σου βγάζει κάρβουνο· της ρίχνεις φωτιά και σου βγάζει στάχτη· της ρίχνεις αίμα και σου βγάζει λαχανόζουμο.» Ωστόσο δεν θα επικροτήσει ούτε τις ακρότητες της γλώσσας του Ψυχάρη, υποστηρίζοντας σε πολλά άρθρα του ότι ήταν μια γλώσσα το ίδιο εργαστηριακή και επινοημένη όσο σχεδόν και η γλώσσα των καθαρευουσιάνων.
Η δημοτική του Καρκαβίτσα όμως είναι μια γλώσσα όλο δύναμη και παραστατικότητα που αντλεί το λεξιλόγιο και το συντακτικό της κατευθείαν από τη λαϊκή ψυχή. Σύμφωνα με τον Πέτρο Χάρη, η δημοτική του Καρκαβίτσα στο σύνολό της και στο δέσιμό της, στην αφήγηση όσο και στο διάλογο είναι ένα από τα δυο τρία υποδειγματικά κείμενα πεζού λόγου στη δημοτική. Μάλιστα, επεξεργάστηκε στη δημοτική πολλά διηγήματα που τα είχε πρωτογράψει στην καθαρεύουσα.
Θεματολογία
Σύμφωνα με τον Νίκο Παππά, ο Καρκαβίτσας είναι συγγραφέας με κοινωνικό περιεχόμενο. Ολόκληρη η νεοελληνική κριτική τον καταγράφει σαν ένα περιγραφικό στυλίστα, που έδωσε σπουδαίες εικόνες από την ελληνική ζωή, ενώ ταυτόχρονα πρόκειται για μια ενσυνείδητη συγγραφική διείσδυση στα κακώς κείμενα της ελληνικής ζωής και της κοινωνίας γενικότερα, και τα οποία καυτηριάζει και σατυρίζει κριτικά, ή τα προβάλλει με προστατευτική συμπάθεια προς όλους εκείνους, που μοχθούν δίχως ανταμοιβή, φθείρονται δίχως αναγνώριση και σπαράσσονται από τον αγώνα τους προς τα στοιχεία της φύσης και προς τις κοινωνικές αντιξοότητες. Ο Καρκαβίτσας είναι μια φωνή ανθρωπιστική, ένας ουμανιστής χωρίς ιδεολογικές περιχαρακώσεις και πάντα κοντά στον άνθρωπο του λαού.
Ο Αλέξης Ζήρας, βιογραφώντας τον Καρκαβίτσα, σημειώνει ότι «άσκησε με έμμεσο τρόπο δριμύτατη κριτική στα ήθη και στις νοοτροπίες των ανθρώπων της υπαίθρου: στη βαναυσότητα απέναντι στις γυναίκες, στην έλλειψη αξιών, στην απανθρωπιά, στον μέχρι εξοντώσεως του αντιπάλου αγώνα της επιβίωσης, φαινόμενα που πίστευε ότι γίνονται πιο αντιληπτά κοντά στο φυσικό περιβάλλον, καθώς εκεί οι νόμοι των ενστίκτων μάχονται και εκτοπίζουν τους κοινωνικούς κανόνες, αλλά και λυγίζουν τη θέληση των προσώπων».
Κατά τον Κώστα Στεργιόπουλο, «''στο αφηγηματικό του έργο ο Καρκαβίτσας κινείται γύρω από τη ζωή των ανθρώπων του βουνού και του κάμπου, από τη μια, και της θάλασσας από την άλλη, και — ηθογραφικός κατά βάση — συνδυάζει συνήθως το ρεαλισμό με τη ποίηση. Με ύφος στέρεο και ρωμαλέο σε ότι έγραψε στη δημοτική που το φτερώνει στις καλές του στιγμές μια πηγαία περιγραφική διάθεση, συνθέτει ζωντανές εικόνες των χωριών και της σκληρής ζωής των θαλασσινών. Ρητορικός, γεμάτος επίθετα, και σχήματα λόγου παρουσιάζει την ελληνική επαρχία της εποχής του, ψυχογραφώντας τους ξωμάχους και τους ναυτικούς ή ζωντανεύει ιστορίες από τους ελληνικούς αγώνες. Μα, πίσω από τις διηγήσεις του, υπάρχει πάντα η ιδέα της δημιουργίας ενός νεοελληνικού μύθου και μιας νέας ελληνικής πραγματικότητας.''»
Πιο επικριτικός απέναντι στον Καρκαβίτσα στάθηκε ο Άλκης Θρύλος: «Ο Καρκαβίτσας για την αντίληψή μου, δεν αδικήθηκε από την εποχή του, […] ''τουναντίον αναδείχτηκε από την εποχή του. Το χαμηλότατο επίπεδό της επέτρεψε να ξεχωρίσουν και συγγραφείς απλά ευσυνείδητοι, προπάντων όταν υπηρετούσαν τον δημοτικιστικό αγώνα που παραμένει η μεγαλύτερη τιμή τους […] κανένα σχεδόν διήγημά του δεν προκαλεί γόνιμη του συνέχεια μέσα στην ψυχή του αναγνώστη, κανένα σχεδόν διήγημά του δεν έχει προέκταση. Κανένα διήγημά του δεν παρουσιάζει ανθρώπους ολοκληρωμένους […] δε διέπλασε κανένα χαρακτήρα. Όλα τα πρόσωπα που παρουσιάζει είναι μονοκόμματα, ρηχά και συμβατικά.''»
Εκδόσεις των έργων του
right|thumb|Σκίτσο του συγγραφέα φιλοτεχνημένο από τον [[Γεώργιος Ροϊλός|Γεώργιο Ροϊλό, Χριστούγεννα 1898.]]
Μεθυλοδιχλωραρσίνη
Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη (MD) είναι μία καυστική ουσία, η οποία χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν ως ασφυξιογόνο αέριο.
Ιστορία
Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη άρχισε να χρησιμοποιείται ως χημικό όπλο από το 1917 με 1918 με πρόταση Γερμανών χημικών και ήταν η πρώτη οργανική ένωση του αρσενικού που χρησιμοποιήθηκε γι’ αυτό τον σκοπό. Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη γνώρισε περιορισμένη χρήση κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως ασφυξιογόνο αέριο.
Χημικά χαρακτηριστικά, αντιδραστικότητα
Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη είναι ένα άχρωμο υγρό με δριμεία οσμή σάπιων φρούτων. Η γωνία που σχηματίζουν οι δεσμοί As-Cl-As και C-As-Cl είναι περίπου 90o. Οι δεσμοί As-Cl είναι ευπαθείς σε νουκλεοφιλικές επιθέσεις.
Η ουσία παρασκευαζόταν παλαιότερα με θέρμανση μεθυλοτριχλωροαρσίνης (CH3AsCl3) σε θερμοκρασία 40 – 50 °C, οπότε αυτή αποσυντίθετο σε μεθυλοδιχλωροαρσίνη και αέριο χλώριο:
Εναλλακτικά, η μεθυλοδιχλωροαρσίνη προκύπτει και από την αντίδραση τριχλωριούχου αρσενικού (AsCl3) και χλωριούχου μεθυλομαγνησίου (CH3MgCl), παρουσία διαλύματος αιθέρα ή τετραϋδροφουρανίου (THF), ουσίες οι οποίες λειτουργούν ως καταλύτες, οπότε ως παραπροϊόν λαμβάνεται χλωριούχο μαγνήσιο (MgCl2):
Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί ανέπτυξαν μία μέθοδο παρασκευής μεθυλοδιχλωροαρσίνης σε τρία στάδια:
1ο Στάδιο: Μεθυλίωση αρσενικικού νατρίου με διμεθυλοσουλφίδιο:
2ο Στάδιο: Οξειδοαναγωγή του αρσενικικομεθυλικού νατρίου που προκύπτει μέσω διοξειδίου του θείου:
3ο Στάδιο: Τέλος, το μεθυλαρσινοξείδιο που προκύπτει από το προηγούμενο στάδιο αντιδρά με υδροχλώριο, οπότε παράγεται μεθυλοδιχλωροαρσίνη:
Σε θερμοκρασίες μικρότερες του 0 °C η μεθυλοδιχλωροαρσίνη προσλαμβάνει χλώριο και μετατρέπεται σε μεθυλοτετραχλωροαρσίνη:
Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη δεν υδρολύεται, αντίθετα με άλλες αρσίνες. Με επίδραση ανθρακικού καλίου (K2CO3) παρέχει μεθυλαρσινοξείδιο, με την ταυτόχρονη έκλυση διοξειδίου του άνθρακα και παραγωγή χλωριούχου καλίου:
Αντιδρά επίσης με υδρόθειο και παρέχει μεθυλαρσινοσουλφίδιο:
Συμπτώματα προσβολής, τοξικότητα, προστασία
Τα συμπτώματα προσβολής από μεθυλοδιχλωροαρσίνη θυμίζουν αυτά της προσβολής από δηλητηριώδη κισσό. Αρχικά, προκαλείται ερεθισμός στα μάτια και τη μύτη, ενώ οι φλύκταινες εμφανίζονται αργότερα.
Άλλα συμπτώματα που μπορεί να εμφανίσει το θύμα είναι δερματικά εγκαύματα, βλεφαροσπασμό και φωτοφοβία. Μετά από περίοδο τριών έως πέντε ημερών από την έκθεση, το θύμα μπορεί να εμφανίσει σπασμούς, στομαχόπονο, βήχα και δύσπνοια. Αιμόλυση μπορεί επίσης να προκληθεί.
Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη δεν προκαλεί επίμονο ερεθισμό στα μάτια, αλλά είναι αρκετά τοξική, με LCt50 3.000 mg/min·m3.
Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη αντιμετωπίζεται με μάσκες ενεργού άνθρακα, αλλά μπορεί να διαπεράσει το ελαστικό, καθιστώντας ρουχισμό και μάσκες φτιαγμένα από αυτό το υλικό άχρηστα. Η μεθυλοδιχλωροαρσίνη μπορεί επίσης να εξουδετερωθεί με καυστικό κάλιο ή χλωρίνη.
Επιστήμη δεδομένων
εναλλ.=Διάγραμμα Venn των δεξιοτήτων του επιστήμονα δεδομένων|μικρογραφία|Εικόνα 1: Διάγραμμα Venn των δεξιοτήτων του επιστήμονα δεδομένων Η επιστήμη των Δεδομένων είναι ένα διεπιστημονικό πεδίο του οποίου αντικείμενο είναι η εξαγωγή της γνώσης από αδόμητα ή δομημένα δεδομένα. Αποτελεί τη συνέχεια επιστημών όπως η στατιστική, η ανάλυση προγνωστικών (predictive analytics), η μηχανική μάθηση (machine learning) και η εξόρυξη δεδομένων (data mining). Με τις τεχνολογικές προόδους τις δύο τελευταίες δεκαετίες, σε συνδυασμό, εν μέρη με την έκρηξη του διαδικτύου, έχει προκύψει μια νέα μορφή ανάλυσης δεδομένων.
Ο ορισμός του ακριβή ρόλου ενός επιστήμονα δεδομένων περιλαμβάνει ένα συγκεκριμένο υπόβαθρο σε κάποιους επιστημονικούς τομείς αλλά και ένα σύνολο ικανοτήτων που δεν έχουν προσδιοριστεί απολύτως καθώς η συγκεκριμένη επιστήμη αποτελεί το συνδυασμό περισσότερων από τους συνήθεις τομείς έρευνας. Εν γένει, ένας επιστήμονας δεδομένων χρησιμοποιεί τις τρέχουσες υπολογιστικές τεχνικές για την ανάλυση δεδομένων. Οι εκάστοτε ερευνητές, όπως οι στατιστικολογοί, οι φυσικοί, οι βιολόγοι και οι οικονομολόγοι από πάντα αναζητούσαν τη πληροφορία στους αντίστοιχους τομείς έρευνάς τους, πλέον, όμως, η σφαίρα της πληροφορίας έχει αλλάξει, ως εκ τούτου, απαιτείται ένα νέο σύνολο δεξιοτήτων για την αποδοτικότερη ανάλυση των δεδομένων που λαμβάνονται. Παράλληλα, παρατηρείται εκθετική αύξηση της υπολογιστικής ισχύος η οποία παρέχει νέες μεθόδους για να επεξεργαστούν οι συνεχώς αυξανόμενες ποσότητες δεδομένων που συλλέγονται κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας.
Συνεπώς, κάθε επιστήμονας δεδομένων θα πρέπει να επενδύσει χρόνο να εξοικειωθεί με υπολογιστικές τεχνικές οι οποίες διαχειρίζονται τον όγκο δεδομένων και τη πολυπλοκότητα των δεδομένων σήμερα. Πέρα από τις μαθηματικές και τις στατιστικές γνώσεις, οι υπόλοιπες δεξιότητες ενός επιστήμονα δεδομένων δεν αφορούν έναν μόνο συγκεκριμένο τομέα.
Ορισμός 1
Η επιστήμη των δεδομένων κάνει εκτεταμένη χρήση τεχνικών και θεωριών από διάφορους τομείς όπως τα μαθηματικά, η έρευνα, η επιστήμη της πληροφορίας και η επιστήμη των υπολογιστών. Στην πρακτική προσέγγιση περιλαμβάνει την ανάλυση σημάτων, τα προγνωστικά μοντέλα, τη μηχανική μάθηση, τη στατιστική, την εξόρυξη δεδομένων, τις βάσεις δεδομένων, τον προγραμματισμό αλλά, και τέλος, την τεχνητή νοημοσύνη. Οι μέθοδοι διαχείρισης των μεγάλων δεδομένων (big data) έχουν πιθανώς το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της συγκεκριμένης επιστήμης, παρόλο που οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται στην επιστήμη δεδομένων δεν αφορούν αποκλειστικά μεγάλους όγκους δεδομένων.
Πάμφιλος μάρτυς
Ο Πάμφιλος (245-309) ήταν πρεσβύτερος, καθηγητής κατηχητικής σχολής κριτικός του κειμένου της Αγίας Γραφής και μάρτυρας της Εκκλησίας. Έζησε στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.
Επιστήμη δεδομένων
Ορισμός 2
Η επιστήμη δεδομένων είναι ένας επιστημονικός κλάδος που σχετίζεται με τις διαδικασίες και τα συστήματα μέσω των οποίων εξάγεται η γνώση ή επεξεργάζονται τα ίδια τα στοιχεία που προέκυψαν από τα δεδομένα σε διάφορες μορφές (είτε δομημένα είτε αδόμητα) και αποτελεί συνέχεια επιστημονικών κλάδων όπως η ανάλυση δεδομένων η στατιστική, η εξόρυξη δεδομένων και η ανάλυση των προβλέψεων.
Πάμφιλος μάρτυς
Βίος
Ο Πάμφιλος γεννήθηκε περί το 245 στη Βηρυτό. Προερχόμενος από εύπορη οικογένεια, έλαβε φροντισμένη εγκύκλια παιδεία ενώ μετέβη και στην Αλεξάνδρεια για να παρακολουθήσει μαθήματα θεολογίας από τον Πιέριο. Επέστρεψε στην Παλαιστίνη κι εγκαταστάθηκε στην Καισάρεια όπου αφού πούλησε την περιουσία του και την διένειμε στους πιο άπορους, χειροτονήθηκε από τον Αγάπιο Καισαρείας πρεσβύτερος, περί το 280.
Επιστήμη δεδομένων
Σχέση με άλλους επιστημονικούς Τομείς
Ειδικότερα, η επιστήμη δεδομένων προέκυψε από το συνδυασμό σημαντικών εξελίξεων σε δυο υπο-περιοχές της πληροφορικής κατά τελευταία 15 χρόνια. Πρώτον τη σημαντική πρόοδο που σημειώθηκε σε αλγορίθμους και τεχνικές μηχανικής μάθησης και γενικότερα τεχνικές τεχνητής νοημοσύνης βασισμένες σε στατιστικές αρχές. Δεύτερον, στην περιοχή της διαχείρισης δεδομένων, που οδήγησαν μέσω νέων αλγορίθμων, αρχιτεκτονικών και συστημάτων σε τάξεις μεγέθους βελτίωση της ταχύτητας επεξεργασίας τεράστιων, ετερογενών, συνεχών μεταβαλλόμενων όγκων δεδομένων. Οι σύγχρονες επεξεργαστικές δυνατότητες συνδυασμένες με τον όγκο των δεδομένων δημιούργησαν ένα ενάρετο κύκλο ανάπτυξης υπολογιστικών τεχνικών που στηρίζονται στην επαναληπτική βελτίωση,τη προβλέψεων και, τέλος, τη λήψη αποφάσεων.
Πάμφιλος μάρτυς
Βίος
Ίδρυσε θεολογική σχολή, οργάνωσε βιβλιοθήκη και βιβλιογραφικό-αντιγραφικό εργαστήριο στο οποίο αντιγράφονταν βιβλικά κείμενα και άλλα κείμενα. Το 307 συνελήφθη μαζί με μαθητές του και στις 16 Φεβρουαρίου του 309 αποκεφαλίστηκε.
Επιστήμη δεδομένων
Δεξιότητες του επιστήμονα δεδομένων
Οι δεξιότητες ενός επιστήμονα δεδομένων είναι οι παρακάτω όπως αυτές έχουν αναλυθεί από τον Drew Conway και φαίνονται στην εικόνα 1. Ο Stephen Few είπε «Οι αριθμοί έχουν πάντα μια σημαντική ιστορία να διηγηθούν, απλά βασίζονται στο πόσο πειστικά εσύ θα τα παρουσιάσεις». Γεννάται, λοιπόν, και η ανάγκη για την κατάλληλη ικανότητα της αποδοτικής οπτικοποίησης των αποτελεσμάτων της έρευνας των δεδομένων, η οποία παρουσιάστηκε από το Forbes στο άρθρο με τίτλο "Data Storytelling: The Essential Data Science Skill Everyone Needs". Όπως φαίνεται και στην Εικόνα 2 μικρογραφία|Εικόνα 2 : Δεξιότητες "αφήγησης" των στατιστικών δεδομένων
Πάμφιλος μάρτυς
Βίος
Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο οποίος σε ένδειξη εκτίμησης προς το πρόσωπο του δασκάλου του, προσέθεσε στο όνομά του τον τίτλο: ο του Παμφίλου.
Επιστήμη δεδομένων
Δεξιότητες του επιστήμονα δεδομένων
για τη αποδοτικότερη, από άποψη της τελικής επιρροής των ακροατών, παρουσίαση των στατιστικών απαιτείται η κατάλληλη αφήγηση (narrative) η οπτικοποίηση των αποτελεσμάτων(visuals) και τα ίδια τα δεδομένα(data). Όταν τελικά συνδυαστούν αυτά τα τρία στοιχεία τότε μπορεί να παρουσιαστεί μια «ιστορία» η οποία θα επηρεάσει όπως ο αφηγητής θέλει τους ακροατές του και θα οδηγήσει στην επιθυμητή αλλαγή.
Πάμφιλος μάρτυς
Θαυμαστής του Ωριγένη
Σπουδάζοντας στην Αλεξάνδρεια θεολογία στην εκεί κατηχητική σχολή, γνώρισε την σκέψη και το έργο του Ωριγένη κι έγινε θαυμαστής του και συνεχιστής του. Χωρίς να ασπάζεται τις θεολογικές του ακρότητες έγινε απολογητής του, συντάσσοντας ΄΄Απολογία΄΄ υπέρ αυτού. Μιμούμενος τον Ωριγένη, θα ιδρύσει κι αυτός θεολογική σχολή στην Καισάρεια της Παλαιστίνης. Το αντιγραφικό εργαστήριο που σύστησε, μεταξύ των συγγραφέων που αντέγραφε, την πρώτη θέση κατείχαν τα έργα του Ωριγένη. Επίσης στην κριτική αποκατάσταση της Αγίας Γραφής στηρίχθηκε σε ανάλογα έργα του Ωριγένη.
Επιστήμη δεδομένων
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληροφορική
Πάμφιλος μάρτυς
Το κριτικό έργο του Πάμφιλου
Θα δουλέψει με τρόπο οργανωμένο προκειμένου να εκδόσει δικό του κριτικό κείμενο, αποκαθιστώντας το κείμενο των Εβδομήκοντα και της Καινής Διαθήκης. Για το πρώτο θα βασισθεί στα Εξαπλά και Τετραπλά του Ωριγένη. Το διορθωμένο κείμενο διαδόθηκε σε Αλεξάνδρεια και Αντιόχεια, ενώ ο Μέγας Κωνσταντίνος θα ζητήσει να του σταλούν σχετικά αντίγραφά της. Στην εργασία του αυτή θα στηριχθεί ο Ιερώνυμος για τη λατινική μετάφραση της Γραφής.
Συγγραφικό έργο
Κατά τη διάρκεια της κράτησής του (307-309) συνέταξε Απολογίαν υπέρ Ωριγένους σε πέντε βιβλία. Το έργο το οποίο γράφτηκε με αφορμή τις κατηγορίες σε βάρος του Ωριγένη, καθιστά τον Πάμφιλο ως τον πρώτο απολογητή του Ωριγένη. Στη σύνταξή του βοήθησε και ο Ευσέβιος Καισαρείας ο οποίος ήταν κι αυτός υποστηρικτής του Ωριγένη, και συνέταξε μάλιστα κι ένα έκτο βιβλίο. Όλα χάθηκαν εκτός αποσπασμάτων στη συριακή γλώσσα και του πρώτου βιβλίου το οποίο σώθηκε σε λατινική μετάφραση από τον Ρουφίνο. Επίσης έγραψε και επιστολές που χάθηκαν.
Πηγές
Πάμφιλος Κατηγορία:Λιβανέζοι
Possessed
Βιογραφία
Οι Possessed δημιουργήθηκαν, όταν τα μέλη τους βρισκόταν σε εφηβική ηλικία, από τον τραγουδιστή Μπάρι Φισκ, τον κιθαρίστα Μπράιαν Μοντάνα, τον μπασίστα Μάικ Τοράο και το ντράμερ Μάικ Σους. Ενώ είχαν ξεκινήσει να συνθέτουν τα πρώτα τους τραγούδια, ο Φισκ αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι.
left|150px|thumb|Ο Τζεφ Μπεκέρα το 2008 Τη θέση του πήρε ο πρώην τραγουδιστής των Marauder και των Blizzard, Τζεφ Μπεκέρα, με το συγκρότημα να ηχογραφεί το ντεμο "Death Metal" μέσω της "Metal Blade Records". Ένα δεύτερο ντέμο ηχογραφήθηκε στα "Dangerous Rhythm Studios" του Όκλαντ με το κομμάτι "Swing Of The Axe" να περιλαμβάνεται στη συλλογή "Best Of Metal Massacre", χωρίς όμως να εξασφαλίζει στους Possessed συμβόλαιο με την εταιρεία.
Λίγο αργότερα, ο Μοντάνα απολύθηκε λόγω της διαφοράς απόψεων που είχε με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος όσον αφορά την εικόνα και την εμφάνιση τους. Τη θέση του πήρε ο Λάρι ΛαΛόντε των Blizzard και οι Possessed ηχογράφησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο "Seven Churches". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1985 μέσω της "Combat Records" και παρουσίασε ένα ηχητικό σύνολο πιο σκοτεινό από ότι είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε. Τα πρωτόγονα φωνητικά του Μπεκέρα και η τραχύτητα της μουσικής του συγκροτήματος αποτέλεσαν πόλο έλξης για μία σκληροπυρηνική μερίδα οπαδών του thrash metal.
Η πρώτη ζωντανή εμφάνιση των Possessed εκτός Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποιήθηκε στο φεστιβάλ "World War III" του Μόντρεαλ μαζί με τους Celtic Frost, Voivod και Destruction, το Νοέμβριο του 1985 μπροστά σε 7.000 θεατές.
Ένα χρόνο μετά την πρώτη τους επίσημη κυκλοφορία, οι Possessed κυκλοφόρησαν τον δίσκο "Beyond the Gates", παρουσιάζοντας ένα διαφορετικό μουσικό ύφος με περισσότερη τεχνική σε σχέση με το πρώτο τους άλμπουμ. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Καρλ Κάνεντι και το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη μαζί με τους Voivod και τους Deathrow, τον χειμώνα του 1986.
Τον Μάιο του 1987 εξέδωσαν το ΕΡ "The Eyes of Horror" σε παραγωγή του βιρτουόζου κιθαρίστα Τζο Σατριάνι. Μετά από αυτή την κυκλοφορία, το συγκρότημα διαλύθηκε με τον ΛαΛόντε να εντάσσεται στους Blind Illusion και στη συνέχεια στους επιτυχημένους Primus. Ο Μπεκέρα έμεινε ανάπηρος από τη μέση και κάτω, όταν τον πυροβόλησαν δύο τοξικομανείς.
Οι Possessed επανεμφανίστηκαν το 1990 με τον κιθαρίστα Ντέιβ Κάουτς, τον Μάικ Τοράο στα φωνητικά και την κιθάρα, το ντράμερ Κρις Στόουλ και τον μπασίστα Μπομπ Γιοστ. Ένα χρόνο αργότερα, την κιθάρα ανέλαβε ο Μαρκ Στράουσμπουργκ και τα τύμπανα ο Γουόλτερ Ράιαν. Η σύνθεση αυτή περιόδευσε με τους Machine Head και ηχογράφησε ένα ντέμο τον Οκτώβριο του 1991. Το 1993, το συγκρότημα διαλύθηκε και πάλι.
Το 2007, ανακοινώθηκε ότι ο Τζεφ Μπεκέρα θα έπαιζε ζωντανά στο φεστιβάλ του Wacken με μέλη του death metal συγκροτήματος Sadistic Intent, υπό το όνομα Possessed. Το συγκρότημα συνέχισε να εμφανίζεται σε διάφορα φεστιβάλ σε Ευρώπη και Αμερική, ενώ το 2011 ο Μπεκέρα και ο ντράμερ Εμίλιο Μάρκεζ παρέμειναν τα μόνα μέλη του σχήματος, στο οποίο εντάχθηκαν ο κιθαρίστας Κέλι ΜακΛάχλιν και ο μπασίστας Τόνι Κάμπος, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από τον Ντάνιελ Γκονζάλεζ και τον Ρόμπερτ Καρντένας, αντίστοιχα.
Πλέον, το συγκρότημα συνθέτει το υλικό που θα αποτελέσει το τρίτο στούντιο άλμπουμ τους και το πρώτο μετά το 1986.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Death metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Πρόδρομος Μακρίδης
Ο Πρόδρομος Μακρίδης είναι Έλληνας μαέστρος, συνθέτης, παιδαγωγός και δημιουργός μουσικοθεατρικών έργων.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου του 1966. Σπούδασε στο Ολυμπιακό Ωδείο και παρακολούθησε σεμινάρια αλλά και ειδικά μαθήματα στο Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ και στο Λονδίνο. Μετά από της σπουδές του, απέκτησε ειδικότητα στη διδασκαλία, τη διεύθυνση μοντέρνας συμφωνικής ορχήστρας, στη σύνθεση μοντέρνας όπερας και μουσικής για θέατρο για παιδιά και στην ενορχήστρωση. Διατέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής στο Ολυμπιακό Ωδείο και καθηγητής ανώτερων θεωρητικών, διεύθυνσης χορωδίας και ορχήστρας, σύνθεσης, πιάνου, σύγχρονου και παιδικού τραγουδιού, αρμόνιου, μοντέρνων κρουστών, και ηχοσυστημάτων & πληροφορικής.
Οι μαθητές του έχουν αριστεύσει και έχουν πετυχημένες καριέρες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Εχει διδάξει σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Δημιουργεί μουσικοθεατρικά έργα, γραφοντας μουσική, στίχους και κείμενα.
Έργο
Το 1983 σε συνεργασία με το δήμο Καλλιθέας ανέβασε το μιούζικαλ «Annie». Την ίδια χρονιά έγραψε τη μουσική και διαμόρφωσε σε μιούζικαλ το θεατρικό έργο «Τούρτα απ τον ουρανό» που ανέβαζε η θεατρική ομάδα του Δήμου Καλλιθέας.
Το 1987 διεύθυνε τη χορωδία της Καστοριάς σε διεπιστημονικό συνέδριο της UNESCO. Το 1991 διαμόρφωσε το θεατρικό έργο της Μαρίας Γουμενοπούλου «Κι Έτσι Σώθηκε Το Δάσος» σε μιούζικαλ, το οποίο ανέβηκε σε πολλά μέρη της Ελλάδας με μεγάλη επιτυχία. Το 1992 συνέθεσε την Rock Όπερα «Προμηθέας Πυρφόρος» σε στίχους Γιώργου Κωτσόπουλου, Νίκου Παπάζογλου και του ιδίου.
Το Μάρτιο του 1993, δημιούργησε τη βάση πληροφορικής (ΒΒS) ΑΛΚΑΙΟΣ για το Πολιτιστικό & Καλλιτεχνικό Κέντρο Ολυμπιακού Ωδείου. Το 1995 συνέθεσε την Rock Όπερα «Κραυγές Σιωπής». To 1996, συνεργάσθηκε με την εταιρία Πουλιάδης και συνεργάτες στο τμήμα Multimedia.
Στις 18 Οκτωβρίου 1996, με το τραγούδι του "Το τραγούδι της στοργής" έγινε η έναρξη των παγκόσμιων εκδηλώσεων του ΟΗΕ (στην Ελλάδα) για το Έτος Για Την Εξάλειψη Της Φτώχειας.
Τα Χριστούγεννα του 1998-1999 έλαβε μέρος στην οργανωτική ομάδα και στην ορχήστρα για την πρωτοχρονιάτικη συναυλία του Δήμου Αθηναίων, ενώ τα Χριστούγεννα του 1999-2000 έλαβε μέρος στην οργανωτική ομάδα και στην ορχήστρα για την πρωτοχρονιάτικη συναυλία του Δήμου Λαμίας για την υποδοχή της χιλιετίας.
Την περίοδο 2002-2003 διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής μουσικής στο Ελληνοαμερικανικό Ίδρυμα Κολλέγιο Ψυχικού. Εκτός από τα μαθήματα, ανέλαβε την χορωδία και δημιούργησε ορχήστρα του σχολείου αποτελούμενη από μαθητές αλλά και καθηγητές, με την οποία έλαβε μέρος σε συναυλίες που έγιναν στο θέατρο του Κολλεγίου Αθηνών-Ψυχικού. Συνέθεσε μουσική για τα έργα «Ελένη» και «Ειρήνη» που ανέβασε η θεατρική σχολική ομάδα. Επίσης έλαβε μέρος σε όλες τις διασχολικές εκδηλώσεις σε συνεργασία με τον διευθυντή του μουσικού τμήματος του Ελληνοαμερικανικού Ιδρύματος, Δημήτρη Μηνακάκη, καθώς και με τη χορωδία και την ορχήστρα σε μεγάλη συναυλία στην Σπάρτη, αλλά και σε συνεργασία με την Κάρμεν Ρουγγέρη και τον Μιχάλη Χατζηγιάννη για μεγάλη χριστουγεννιάτικη φιλανθρωπική εκδήλωση, επίσης σε μεγάλη συναυλία με έργα Μ. Θεοδωράκη και Δ. Μηνακάκη.
Τον Ιανουάριο του 2005 συνθέτει το mini musical  "Ωρα Σχολική", το οποίο τον Μάιο του 2005 ανεβάζει στα Εκπαιδευτήρια Καίσαρη.
Το Φεβρουάριο του 2005 αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου την διεύθυνση του Ολυμπιακού Ωδείου. Τον Φεβρουάριο του 2006 αναλαμβάνει τη μουσική διδασκαλεία στο θεατρικό παιχνίδι της Κάρμεν Ρουγγέρη. Τον Απρίλιο 2006, δημιουργεί στα Εκπαιδευτήρια Καίσαρη studio ηχογραφήσεων και με στίχους τον μαθητών και μουσική δική του δημιουργεί CD το οποίο εκδίδεται τον Ιούνιο του 2006.
Τον Ιανουάριο του 2007 συνθέτει το μιούζικαλ για παιδιά «Πετρόσουπα» βασισμένο στο ομώνυμο κινέζικο παραμύθι, σε κείμενα και σκηνοθεσία Γιούλης Τσαγκαράκη και Μαρίας Βλάχου, το οποίο ανεβαίνει στο θέατρο «Κιβωτός» τον Μάιο του 2007 από το θεατρικό παιχνίδι της Κάρμεν Ρουγγέρη. Το 2008 συνθέτει μουσική και τραγούδια για το έργο "Μετροκαλικάντζαροι" της Κάρμεν Ρουγγέρη, το οποίο ανεβαίνει στο θέατρο «Κιβωτός» τον Μάιο του 2008 από το θεατρικό παιχνίδι, με επιμέλεια της ιδίας, ενώ το 2009 συνθέτει μουσική και τραγούδια για τα έργα "Όρνιθες" & "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη, τα οποία ανεβαίνουν στο θέατρο «Κιβωτός» τον Μάιο του 2009 από το θεατρικό παιχνίδι.
Την χρονική περίοδο 2009-2010, γράφει, συνθέτει και σκηνοθετεί το έργο "Ήχοι Σιωπής", το οποίο ανεβαίνει από την μουσικοθεατρική ομάδα "Περονόσπορος" στο θέατρο Παραμυθίας στις 27 Ιουνίου 2010. Την χρονική περίοδο 2010-2011, γράφει, συνθέτει και σκηνοθετεί το έργο "Είμαι Εδώ", το οποίο ανεβαίνει από το Teenage Musical Theater του Ολυμπιακού Ωδείου και την μουσικοθεατρική ομάδα "Ότι να 'ναι".
Την χρονική περίοδο 2011-2012, γράφει και συνθέτει το έργο "Λάθος Στιγμή" το οποίο ανεβαίνει από το Teenage Musical Theater του Ολυμπιακού Ωδείου και την μουσικοθεατρική ομάδα "δεν υπάρχει" στο θέατρο Παραμυθίας στις 2-3-4 Ιουλίου 2012.
Από τον Νοέμβριο του 2011 δίδαξε στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ σε σεμινάριο θεατρικού παιχνιδιού και τον Ιούνιο του 2012 έγινε παρουσίαση με την παράσταση «Πετρόσουπα» σε δική του μουσική και τραγούδια.
Τον Οκτώβριο του 2012 διορίστηκε ως καθηγητής μουσικοκινητικής αγωγής στο παιδαγωγικό τμήμα και καθηγητής μουσικής και θεατρικού τραγουδιού στα τμήματα χορού και υποκριτικής του ΙΕΚ ΑΚΜΗ.
Την χρονική περίοδο 2012-2013 γράφει και συνθέτει τα έργα «Όταν τα πουλιά κελαηδούν» και «Έπη Τέλους».
Το έργο «Όταν Τα Πουλιά Κελαηδούν» ανεβαίνει στο θέατρο «Εν Αθήναις» στις 2-3-4 Ιουλίου του 2013
Το 2014 ανεβάζει σε συνεργασία με τον Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου το έργο του «Όταν τα πουλιά κελαηδούν» στο θέατρο του πνευματικού κέντρου Μοσχάτου.
Τον Ιούνιο του 2014 συνθέτει τη μουσική και τα τραγούδια για τις παρουσιάσεις του Α’ και Β’ έτους της σχολής υποκριτικής του ΙΕΚ ΑΚΜΗ.
Τον Οκτώβριο του 2014 συνθέτει την μουσική και τα τραγούδι στο έργο του Ζανό Ντάνια «Η Ομπρέλα Των Θαυμάτων» το οποίο παρουσιάζεται την θεατρική περίοδο 2014-2015 στο κινηματοθέατρο Αλκυονίς. Έκτοτε παίζεται σε διάφορα θέατρα της Ελλάδας.
Το 2015 γράφει τη μουσική για το θεατρικό έργο «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή» των Ρήγα-Αποστόλου, το οποίο ανεβαίνει στο DucTac Theater στο Ντουμπάι τον Νοέμβριο του 2015 από την θεατρική ομάδα Scenes & Skenes για τους Ελληνες στα Αραβικά Εμιράτα, υποστηριζόμενη από το Emfasis Foundation.
Έχει συνθέσει έργα για πιάνο, μουσική δωματίου, χορωδία και ορχήστρα. Πολλά από αυτά έχουν εκτελεστεί σε διάφορες συναυλίες αλλά και σε πτυχιακές & διπλωματικές εξετάσεις. Συμμετέχει σε επιτροπές του Υπουργείου Πολιτισμού (και ως πρόεδρος) σε πτυχιακές και διπλωματικές εξετάσεις διαφόρων ωδείων στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ανήκει στη συντακτική ομάδα του Καλλιτεχνικού περιοδικού "ΑΛΚΑΙΟΣ" ως καλλιτεχνικός σύμβουλος.
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας
Ρήγας Βελεστινλής
Ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος (Βελεστίνο, 1757 - Βελιγράδι, 24 Ιουνίου 1798) ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Θεωρείται εθνομάρτυρας και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Όνομα
Το βαπτιστικό του ήταν Ρήγας και ως επώνυμο χρησιμοποιούσε το όνομα της γενέτειράς του, κατά τη συνήθεια των λογίων της εποχής του. Ο ίδιος υπέγραφε ως «Ρήγας Βελεστινλής» και ουδέποτε ως «Φεραίος», κάτι που είναι δημιούργημα μεταγενέστερων λογίων.
Το θεωρούμενο μέχρι πρόσφατα ως πραγματικό του όνομα Αντώνιος Κυριαζής έχει διαγραφεί ως ανιστόρητο από τα βιβλία Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στο Βελεστίνο, τις αρχαίες Φερές, το 1757. Από τη νεανική του ζωή τα μόνα γνωστά είναι αυτά που ο ίδιος αναγράφει στην Επιπεδογραφία της Φεράς νυν λεγομένης Βελεστίνος«Χάρτας της Ελλάδος», που είναι και ένας ύμνος στη γενέτειρά του. Το όνομα του πατέρα του ήταν «Κυρίτζης», όπως φαίνεται στο αυτόγραφο του Ρήγα σε βιβλίο αρχαίοι γεωγράφοι του 1571, που είναι στην Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδος, συνηθισμένο όνομα στην περιοχή του Βελεστίνου, που διατηρείται μέχρι σήμερα, γι' αυτό και θεωρούνται ανακριβή τα αναγραφόμενα πως ο πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος Κυρατζής ή Κυριαζής. Σύμφωνα με τη συστηματική μελέτη «Όνομα και καταγωγή του Ρήγα Βελεστινλή» θεωρήθηκε ότι είναι ντόπιος, γηγενής και δεν είχε βλάχικη καταγωγή. Η μητέρα του ονομαζόταν Μαρία και είχε ένα αδελφό με το όνομα Κώστας. Η ύπαρξη αδελφής του αμφισβητείται διότι δεν υπάρχουν σχετικά έγγραφα. Η ύπαρξη του αδελφού του επιβεβαιώνεται και από τον Φραγκίσκο Πουκεβίλ που αναφέρει πως είχε και ένα αδελφό, τον Κωστή, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε στην επανάσταση του 1821. Η οικογένεια του υπήρξε από τα θύματα της τουρκικής μανίας. Από αυτούς διασώθηκαν μόνο η μητέρα του με τον αδερφό του και μεταφέρθηκαν στη Βλαχία, όπου συντηρούνταν από τον Ρήγα.
Νεανικά χρόνια
Τα νεανικά χρόνια του Ρήγα Βελεστινλή είναι βυθισμένα στην αχλύ του θρύλου και είναι δύσκολο να ανιχνευθούν τα πραγματικά γεγονότα, όπως και ένα μεγάλο μέρος από τις δραστηριότητές του αργότερα. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι τα άτομα με τα οποία συνεργαζόταν συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν, αλλά και οι περισσότερες από τις προκηρύξεις του καταστράφηκαν. Αργότερα η ανάγκη δημιουργίας εθνικών ηρώων του υπόδουλου έθνους, σε συνδυασμό με την έλλειψη σχετικής ιστοριογραφίας γέννησε πολλούς θρύλους περί του προσώπου του. Τις βασικότερες πληροφορίες για τον ίδιο και την οικογένειά του παρέχει ο Χριστόφορος Περραιβός, που υπήρξε συνεργάτης και συναγωνιστής του.
Σύμφωνα με τον Χριστόφορο Περραιβό, ο Ρήγας Βελεστινλής λέγεται ότι διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα από ιερέα στο Βελεστίνο και κατόπιν στη Ζαγορά. Καθώς διψούσε για μάθηση, ο πατέρας του τον έστειλε στα Αμπελάκια για περαιτέρω μόρφωση. Όταν επέστρεψε, έγινε δάσκαλος στην κοινότητα Κισσού Πηλίου. Στην ηλικία των είκοσι ετών σκότωσε στο Βελεστίνο έναν Τούρκο πρόκριτο, επειδή του είχε συμπεριφερθεί δεσποτικά, και κατέφυγε στο Λιτόχωρο του Ολύμπου, όπου κατατάχθηκε στο σώμα των αρματολών του θείου του, Σπύρου Ζήρα. Αργότερα βρίσκεται στο Άγιο Όρος, φιλοξενούμενος του ηγουμένου της μονής Βατοπεδίου, Κοσμά με τον οποίο και ανέπτυξε στενή φιλία. Στην ίδια μονή συνδέθηκε φιλικά με τον συμπατριώτη του μοναχό Νικόδημο (Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη), ο οποίος του είχε παραχωρήσει τα κλειδιά της βιβλιοθήκης της φημισμένης Αθωνιάδας Σχολής για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του.
Επαναστατική δράση
thumb|250px|right|Αναμνηστική πλάκα στη [[Βιέννη.]] Στο Άγιο Όρος έμεινε πολύ λίγο. Ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, μετά από πρόσκληση του Πρέσβη της Ρωσίας για σπουδές, στην οικία του οποίου γνώρισε τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη (1726-1806), μέγα διερμηνέα του Σουλτάνου και παππού του μετέπειτα αρχηγού της Φιλικής Εταιρίας, Αλέξανδρου Υψηλάντη (1792-1828). Στην Πόλη διεύρυνε τις σπουδές του στη Γαλλική, στην Ιταλική και τη Γερμανική γλώσσα. Όταν ο Υψηλάντης έφυγε για το Ιάσιο, προκειμένου να γίνει ηγεμόνας της Μολδαβίας, ο Ρήγας τον ακολούθησε. Διαφωνώντας με τον Υψηλάντη έγινε γραμματέας του ηγεμόνα της Βλαχίας Νικόλαου Μαυρογένη, αδερφό του παππού της Μαντώς Μαυρογένους και ταξίδεψε στο Βουκουρέστι έδρα της ηγεμονίας, όντας πλέον 30 χρόνων. Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο και την ήττα της Τουρκίας (1790) ο Μαυρογένης αποκεφαλίστηκε ως υπαίτιος της ήττας και ο Ρήγας κατέφυγε στη Βιέννη, την οποία έκανε έδρα της επαναστατικής δράσης του. Στη Βιέννη ταξίδεψε μαζί με τον Αυστριακό βαρώνο Ελληνικής καταγωγής Χριστόδουλο Λάνγκενφελτ-Κιρλιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με άλλους ομογενείς.
Στη Βιέννη συνεργάτες του ήταν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές, αλλά οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν οι αδελφοί Πούλιου, από τη Σιάτιστα της Μακεδονίας, τυπογράφοι. Στο τυπογραφείο τους τύπωσε τον Θούριο και τη Χάρτα που φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων, το Σχολείον των ντελικάτων Εραστών, το Φυσικής απάνθισμα, το Ηθικός Τρίπους, Το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, Τα Δίκαια του ανθρώπου, καθώς και τον 1ο τόμο του Νέου Αναχάρσιδος. Ο Ρήγας απέβλεπε στην απελευθέρωση και ενοποίηση όλων των Βαλκανικών λαών και φυσικά όλου του ελληνικού στοιχείου που ήταν διασκορπισμένο στην Ανατολή και τα ευρωπαϊκά κέντρα.
Χάρτα της Ελλάδος
thumb|Χάρτα της Ελλάδος εν η περιέχονται αι νήσοι αυτής και μέρος των εις την Ευρώπην και Μικράν Ασίαν πολυαρίθμων αποικιών αυτής ...: Νυν το πρώτον εκδοθείσα παρά του Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού, 1797|αριστερά Επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, πίστεψε βαθιά στην ανάγκη της επαφής των Ελλήνων με τις νέες ιδέες που σάρωναν την Ευρώπη και αυτό τον ώθησε στη συγγραφή ή μετάφραση βιβλίων σε δημώδη γλώσσα και τη σύνταξη της «Χάρτας», ενός μνημειώδους για την εποχή του χάρτη, διαστάσεων 2,07 x 2,07 μ, που αποτελείτο από επί μέρους τμήματα. Δύο έτη αργότερα, ο Άνθιμος Γαζής επιμελήθηκε μια νέα έκδοση της Χάρτας, μικρότερων διαστάσεων (1,04 x 1,02 μ), με τον τίτλο Πίναξ Γεωγραφικός της Ελλάδος, χωρίς όμως να αναφέρει το όνομα του Ρήγα για να αποφύγει την αυστροουγγρική λογοκρισία.
Άλλες δραστηριότητες
Παράλληλα με τις εκδοτικές του δραστηριότητες, ο Ρήγας προετοίμαζε και την αναχώρησή του από την Αυστρία, κυρίως εξαιτίας του επαναστατικού κλίματος που είχε καλλιεργήσει η Γαλλική Επανάσταση και της διάθεσής του να ενισχύσει τις προσπάθειες τού Ναπολέοντα Α΄. Το 1792 η υπογραφή της Ρωσοτουρκικής συνθήκης ειρήνης στο Ιάσιο οδήγησε τις ελπίδες του Ρήγα για απελευθέρωση των Ελλήνων στη Γαλλία και στον Βοναπάρτη. Οι πληροφορίες για τη μυστική επαναστατική δράση του Ρήγα είναι ασαφείς και προέρχονται κυρίως από μαρτυρίες βιογράφων και πληροφορίες τις οποίες απέσπασε η ανάκριση των Αυστριακών αρχών μετά τη σύλληψη του Ρήγα και των συντρόφων του. Το συμπέρασμα ούτως ή άλλως είναι ότι δεν υπήρχε οργανωμένος επαναστατικός συνωμοτικός πυρήνας αλλά διάσπαρτες επαφές με ομοεθνείς, τους οποίους διέγειρε ο επαναστατικός ενθουσιασμός του Ρήγα.
Το πιθανότερο και επικρατέστερο σενάριο που επικρατεί μέχρι σήμερα για τη σύλληψη του Ρήγα έχει σχέση με τη τελευταία φάση προετοιμασίας του που συνδέεται με δύο επαναστατικές προκηρύξεις, το Επαναστατικό Μανιφέστο και την Προκήρυξη, που τυπώθηκαν σε μεγάλο αριθμό αντιτύπων. Οι δύο προκηρύξεις στάλθηκαν στον Αντώνη Νιώτη στην Τεργέστη, για να τις παραλάβει ο Ρήγας μαζί με τον αφοσιωμένο του φίλο Χριστόφορο Περραιβό και να τις προωθήσει στην Ελλάδα. Η επιστολή όμως, με την οποία ενημέρωνε ο Ρήγας για την αποστολή των εντύπων του, έπεσε στα χέρια του Δημητρίου Οικονόμου, εμπορικού συνεργάτη ή προϊστάμενου του Αντωνίου Κορωνιού (λόγω απουσίας του τελευταίου), προς τον οποίο απευθυνόταν η επιστολή. Ο Οικονόμου, παρότι και αυτός ήταν μέλος της οργάνωσης (ο Κορδάτος έχει την άποψη ότι είχε παρεισφρύσει σε αυτήν ως πράκτορας του Πατριαρχείου) πρόδωσε από δολιότητα ή φόβο το επαναστατικό σχέδιο του Ρήγα, καταδίδοντας τα πάντα στην αυστριακή αστυνομία και συγκεκριμένα στον νομάρχη, βαρώνο Πιττόνι, διοικητή της αστυνομίας στη Τεργέστη, ζητώντας επιπλέον, προστασία από αυτόν. Ο Πιττόνι με τη σειρά του ενημέρωσε το κυβερνήτη της πόλης Κόντε Πομπήιο Μπριγκίντο κι αυτός τον διέταξε να συλλάβει τους συνωμότες.
Το τέλος του Ρήγα
thumb|250px|right|Αναμνηστική πλάκα στον [[Πύργος Νεμπόισα|Πύργο Νεμπόισα, όπου ο Ρήγας Βελεστινλής βρήκε φρικτό θάνατο.]] Ο Ρήγας συνελήφθη στην Τεργέστη, σε ξενοδοχείο που είχε καταλύσει μαζί με τον Περραιβό από έναν Αυστριακό αξιωματικό στις 19 Δεκεμβρίου του 1797. Σκόπευε την ίδια εκείνη ημέρα να επισκεφθεί τον Γάλλο πρόξενο της πόλης Μπρεσέ, από τον οποίο θα ζητούσε προστασία, αλλά δεν πρόλαβε. Ακολούθως, ο Ρήγας υποβλήθηκε σε ανάκριση που διήρκεσε περίπου ένα 10ήμερο, με την ολοκλήρωση δε της οποίας θα οδηγούνταν σιδηροδέσμιος στη Βιέννη, κατόπιν εντολής του αστυνομικού διοικητή της. thumb|left|250px|Ο ανδριάντας του Ρήγα Βελεστινλή, αριστερά της εισόδου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ανεγέρθηκε το [[1871 με δαπάνη του Γεωργίου Αβέρωφ. Έργο του γλύπτη Ι. Κόσσου]]
Τη νύχτα όμως της 30-31 Δεκεμβρίου 1797, ο Βελεστινλής, συνειδητοποιώντας τη δυσχερή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο ίδιος, αλλά και το αδιέξοδο των επαναστατικών του σχεδιασμών, ίσως γιατί φοβήθηκε μήπως δεν αντέξει στα βασανιστήρια -που γνώριζε ότι θα υποβληθεί- και για να μην προδώσει τους συνεργάτες του, είτε από απελπισία για τη λιποψυχία του Περραιβού (όπως υποστηρίζει ο Κορδάτος) επιχείρησε να αυτοκτονήσει με ένα μικρό μαχαιρίδιο, καταφέρνοντας ένα πλήγμα στο υπογάστριό του, αλλά απέτυχε. Τραυματισμένος αρκετά σοβαρά όπως ήταν, οδηγήθηκε σε νοσοκομείο όπου παρέμεινε έως τις αρχές του Φεβρουαρίου του 1798. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στην Τεργέστη φαίνεται ότι, υπό την ανοχή των φυλάκων του, κατόρθωσε να ειδοποιήσει με επιστολή το Γάλλο πρόξενο ζητώντας την επέμβασή του για να αφεθεί ελεύθερος, όμως εκείνος καθυστέρησε αρκετά να ενεργήσει, αφού θεώρησε σκόπιμο να πληροφορήσει πρώτα τους ανωτέρους του και να ζητήσει τη σχετική άδεια.
Μόλις μαθεύτηκε η σύλληψη του Ρήγα πολλοί έκαναν έκκληση, στο σουλτάνο Σελίμ Γ΄, για την απελευθέρωση του. Ωστόσο, οι εχθροί του Βελεστινλή έπεισαν το Σουλτάνο πως έπρεπε να θανατωθεί χωρίς διαδικασία, πριν οι επαναστατικές ενέργειές του οδηγήσουν σε εξέγερση στα Βαλκάνια. Σύμφωνα με τον Κορδάτο, οι εχθροί αυτοί του Ρήγα, οι οποίοι με αυτό τον τρόπο τον εκδικήθηκαν για την επαπειλούμενη ανατροπή της κρατούσας κατάστασης, που πιθανότατα θα προέκυπτε εάν υλοποιούνταν οι επαναστατικές του προετοιμασίες, ήταν τόσο ο τότε οικουμενικός πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ όσο και οι Φαναριώτες της Πόλης, με πρώτο το διερμηνέα της Πύλης Κ. Υψηλάντη
Ο ηγεμόνας του Βιδινίου, Οσμάν Πασβάνογλου, που ήταν φίλος του Ρήγα προσπάθησε να πετύχει την απελευθέρωσή του αλλά μάταια. Την εκδοχή αυτή ενισχύει και η μαρτυρία κάποιου Ναούμ Αχριδηνού, επαγγέλματος διφθερουργού, ο οποίος διηγείτο ότι «Μίαν πρωΐαν ήκουσεν ότι ερρίφθησαν από του φρουρίου εις το Καλέμεγδα εξ ακέφαλα πτώματα, του Ρήγα και των περί αυτών, αλλά πόσον χρόνον έμειναν ούτως ερριμμένα και εάν κατόπιν ετάφησαν ή άλλως τι απέγιναν, ουδ' αυτός εγίνωσκε να είπη τι...»
Κατόπιν οδηγήθηκε στη Βιέννη, στις 14 Φεβρουαρίου 1798, όπου ανακρίθηκε μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους του. Το κτήριο της αστυνομίας όπου κρατήθηκε ήταν ένα παλιό γυναικείο μοναστήρι του τάγματος των Καρμελιτών. Είχε ιδρυθεί από την αυτοκράτειρα Ελεωνόρα το 1624. Το 1782 καταργήθηκε η μονή από τον αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ για να στεγασθεί η κεντρική αστυνομία της Βιέννης το έτος 1783 μέχρι τον Οκτώβριο του 1882. Τα κρατητήρια των πολιτικών κρατουμένων, όπως ήταν ο Ρήγας, βρίσκονταν στο πρώτο και δεύτερο υπόγειο, χώροι άλλοτε σωφρονισμού των καλογραιών. Μετά το πέρας των ανακρίσεων, και αφού υπήρξαν συνεννοήσεις με τον Σουλτάνο, απελάθηκαν στην Αυστροουγγαρία όσοι από τους συλληφθέντες ήταν Αυστριακοί υπήκοοι ή υπήκοοι άλλων χωρών εκτός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για να δικαστούν από τις Αυστριακές αρχές. Αντίθετα όσοι ήταν Οθωμανοί υπήκοοι απελάθηκαν στην Οθωμανική επικράτεια για να υποστούν τις κυρώσεις του Σουλτάνου.
Ο Ρήγας (41 χρονών) και οι επτά σύντροφοί του που ανήκαν στην ίδια κατηγορία, ο Ευστράτιος Αργέντης (31 χρονών, έμπορος από τη Χίο), ο Δημήτριος Νικολίδης (32 χρονών, γιατρός από τα Ιωάννινα), ο Αντώνιος Κορωνιός (27 χρονών, έμπορος και λόγιος από τη Χίο), ο Ιωάννης Καρατζάς (31 χρονών, λόγιος από τη Λευκωσία της Κύπρου), ο Θεοχάρης Γεωργίου Τουρούντζιας (22 χρονών, έμπορος από τη Σιάτιστα), ο Ιωάννης Εμμανουήλ (24 χρονών, φοιτητής της ιατρικής από τη Καστοριά) και ο Παναγιώτης Εμμανουήλ (22 χρονών, αδερφός του προηγούμενου και υπάλληλος του Αργέντη), με συνοδεία των αυστριακών αρχών (έπειτα από κοπιαστικό ταξίδι μίας εβδομάδας μέσω Σεμλίνου και μετά με ποταμόπλοιο) παραδόθηκαν στις 10 Μαΐου 1798 στους Τούρκους του Βελιγραδίου και φυλακίστηκαν στον Πύργο Νεμπόισα (Небојша), παραποτάμιο φρούριο του Βελιγραδίου. Εκεί, ύστερα από συνεχή βασανιστήρια, στις 24 Ιουνίου του 1798, στραγγαλίστηκαν και τα σώματά τους ρίχτηκαν στον Δούναβη, σύμφωνα με τα επίσημα Αυστριακά έγγραφα (έκθεση Λεγκράν - Λαμπρού, σελ. 167). Οι Οθωμανικές Αρχές, όπως υποστηρίζεται, διέδωσαν ψευδώς ότι οι οκτώ έγκλειστοι είχαν δραπετεύσει, ενώ προς επίρρωσιν του ισχυρισμού τους εξαπέλυσαν εικονικές έρευνες για την ανεύρεσή τους και τελικά δηλώθηκε ότι οι δραπέτες είχαν πνιγεί στον ποταμό. Είχε προηγηθεί αλληλογραφία με την Υψηλή Πύλη δια της οποίας δόθηκε από το Σουλτάνο η εντολή της δολοφονίας τους χωρίς δίκη.
Εικάζεται ότι αιτία για τη θανάτωσή τους υπήρξε η πεποίθηση των Αυστριακών και Τουρκικών Αρχών πως ο Ρήγας και οι σύντροφοί του είχαν στενές σχέσεις με τον Ναπολέοντα Α΄, θεωρούμενοι έτσι ως άκρως επικίνδυνοι. Οι διαδόσεις περί διαφυγής των εγκλείστων, τις οποίες «κατεσκεύασε» ο καϊμακάμης, είχαν σκοπό να παραπλανήσουν τις κυβερνήσεις της Ευρώπης, προς τις οποίες η Οθωμανική Αρχή της Πόλης είχε παράσχει διαβεβαιώσεις ότι δε θα σκότωνε τους οκτώ Έλληνες φυλακισμένους χωρίς ανάκριση. Πέρα από αυτό, η Οθωμανική κυβέρνηση ανησυχούσε για τις διασυνδέσεις του Ρήγα με τον Πασβάνογλου, φοβούμενη ακόμη και επίθεση του τελευταίου κατά του Βελιγραδίου, ενώ επιπλέον, δίσταζε να διατάξει τη μεταφορά τους από το Βελιγράδι προς την Πόλη, από την πιθανότητα να σταλούν δυνάμεις του Πασβάνογλου στο δρόμο και να τους απελευθερώσουν. Για τον ακριβή γεωγραφικό εντοπισμό-τοποθεσία του αγάλματος του Ρήγα στο Βελιγράδι, καθώς και της οδού Riga od Fere (Ρήγας Φεραίος στα Σέρβικα).
Χαρακτηρισμοί για το έργο του Θούριος
thumb|Φυλλάδιο του [[Θούριος|Θούριου από το 1798, Βιβλιοθήκη Ακαδημίας Αθηνών]] Αξίζει να αναφέρουμε εδώ μερικές χαρακτηριστικές απόψεις για το ξεχωριστό αυτό έργο του Ρήγα.
Έργα
Τα ολοκληρωμένα ΑΠΑΝΤΑ του Ρήγα επανεκδόθηκαν για πρώτη φορά με ευρετήρια και σχόλια επιμ. Δρ. Δημητρίου Καραμπερόπουλου από την Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα και σε ψηφιακό δίσκο (CD-ROM)το 2007.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
* Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Ζλόπολιατς
Το Ζλόπολιατς (σερβικά κυριλλικά: Злопољац) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 108 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Σύβρος Λευκάδας
Ο Σύβρος είναι χωριό του νομού Λευκάδας. Απέχει 32 χλμ από την πόλη της Λευκάδας. Έχει 418 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και ανήκει διοικητικά στο Δήμο Απολλωνίων της Νότιας Λευκάδας. Πριν το 1914, οπότε και έγινε κοινότητα, υπαγόταν στο Δήμο Ευγήρου και ήταν η πρώτη έδρα του δήμου.
Το όνομα του χωριού έχει Ομηρική προέλευση και δηλώνει τόπο εκτροφής χοίρων (συσ=χοίρος). Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Απέχει 7 χλμ από τον κόλπο της Βασιλικής. Διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες πλατείες του νομού στο κεντρικό του σημείο, η οποία ονομάζεται «Αλέξανδρος Παναγούλης». Από το Σύβρο κατάγεται η μητέρα του Αλέξανδρου Παναγούλη, η προτομή του οποίου βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Τοποθεσία
Σε χαμηλό υψόμετρο κυριαρχούν οι ελιές, ενώ ψηλότερα εμφανίζονται αρκετά πλατάνια. Ο τόπος έχει πολλά νερά, κάτι που δικαιολογεί τις παραδόσεις των παλαιότερων για τους περισσότερους νερόμυλους του χωριού στην περιοχή, 24 συνολικά.
Στην περιοχή βρίσκονται οι πηγές του φαραγγιού της Κερασιάς, ενώ επίσης κοντά βρίσκεται και η σπηλιά Καρούχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο
Το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, διεθνώς γνωστό ως New Hellenic Quartet, είναι ελληνικό κουαρτέτο εγχόρδων το οποίο ιδρύθηκε το 1991 από τον μουσικό και βιολιστή Γιώργο Δεμερτζή.
Η αρχική του σύνθεση ήταν ο Γιώργος Δεμερτζής (βιολί),  ο Δημήτρης Χανδράκης (βιολί), ο Πάρις Αναστασιάδης (βιόλα) και ο Απόστολος Χανδράκης (βιολοντσέλο). Στην πορεία έγιναν αλλαγές μελών με τη Χαρά Σειρά (2001-2007) και την Αγγέλα Γιαννάκη (2007) στη βιόλα καθώς και τον Άγγελο Λιακάκη (2007) στο βιολοντσέλο.