cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paramount Pictures
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Paramount Pictures Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1912
Εθνική Οδός 26 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 26 (ΕΟ26) είναι εθνική οδός στη Δυτική Μακεδονία και στη Θεσσαλία. Συνδέει την Ελασσόνα με την Εθνική Οδό 15 κοντά στα Γρεβενά και στην Καλαμπάκα, διασχίζοντας την πόλη της Δεσκάτης.
26
451 Υπομονή
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η 451 Υπομονή έχει μέση διάμετρο περίπου 225 χιλιόμετρα (απόλυτο μέγεθος (Η) 6,65). Είναι ένας αστεροειδής τύπου CU (δηλαδή περιέχει άνθρακα), και η λευκαύγειά της είναι 0,0764. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της κάθε 9,727 ώρες. Έχει σχεδόν σφαιρικό σχήμα.
Βασιλικό Σαουδαραβικό Ναυτικό
right|250px|thumbnail|Ο θυρεός του Ναυτικού της Σαουδικής Αραβίας right|250px|thumbnail|Ναυτικό διακριτικό thumbnail|250px|right|Η κανονιοφόρος RSNF “Faisal” Το Βασιλικό Σαουδικό Ναυτικό είναι η Ναυτική δύναμη του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Αριθμεί περίπου 12.000 άνδρες(ναύτες και αξιωματικούς), στους οποίους συγκαταλέγονται 1.200 πεζοναύτες. Αρχηγείο του Ναυτικού είναι το Ριάντ. Ο Δυτικός Στόλος δρα στην Ερυθρά Θάλασσα, με κύρια βάση τη Τζέντα. Ο Ανατολικός Στόλος δρα στον Περσικό Κόλπο με αρχηγείο το Τζουμπάιλ. Άλλες ναυτικές εγκαταστάσεις του βρίσκονται στο Γιάνμπου, τη Νταμάμ, και το Ρας αλ Μισάμπ.
Ιστορία
Το Ναυτικό της Σαουδικής Αραβίας ιδρύθηκε το 1960 και με τη βοήθεια των ΗΠΑ ξεκίνησε μια διαδικασία επέκτασης το 1972 με στόχο να φτάσει σε δύναμη το Αυτοκρατορικό Ιρανικό Ναυτικό. Μετά την Ιρανική Επανάσταση, άρχισε ένα ακόμη πρόγραμμα επέκτασης του Σαουδικού Ναυτικού, με τη βοήθεια της Γαλλίας υπό την ονομασία «Σαβάρι». Στις επόμενες δύο δεκαετίες αποκτήθηκαν μερικά σκάφη από την Αγγλία και τη Γαλλία. Το 1980, οι ΗΠΑ βοήθησαν το Βασιλικό Σαουδικό Ναυτικό να αναπτύξει δικά του κέντρα διοίκησης και επικοινωνιών.
Πλοία
Το Σαουδικό Ναυτικό είναι μια εκσυγχρονισμένη δύναμη με φρεγάτες Γαλλικής κατασκευής, ναρκαλιευτικά Βρετανικής κατασκευής, και κορβέτες των ΗΠΑ. Διαθέτει :
Κατηγορία:Στρατός της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Σαουδική Αραβία
Δημήτρης Παπαδόπουλος (καλαθοσφαιριστής)
Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος (γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1966) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής Αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ με ύψος 2,02. Το παρατσούκλι του ήταν «γιατρός» και αυτό γιατί ήταν φοιτητής ιατρικής και σήμερα είναι ειδικός αναισθησιολόγος.
Καριέρα
Αγωνίστηκε στον Ηρακλή στον όποιο ήταν για πολλά χρόνια από τους βασικούς στυλοβάτες της ομάδας. Με τον Ηρακλή κατέκτησε την 4η θέση θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα το 1990 και το 1991 και αναδείχτηκε φιναλίστ κυπέλλου το 1994. Με τη φανέλα του Ηρακλή είναι δεύτερος σκόρερ, πρώτος ριμπάουντερ, πρώτος στα τρίποντα και τρίτος σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου. Το 1995 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ.
Εθνική Ελλάδος
Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί σε 67 αγώνες σημειώνοντας 337 πόντους (5,03 μ.ο.) και κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989. Συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής το 1990 και στο Ευρωμπάσκετ του '91.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991 Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Θαλάσσια ανεμώνη
Ο όρος θαλάσσια ανεμώνη αναφέρεται σε διάφορα κοιλεντερωτά πολυποδοειδή ζώα της θάλασσας, που το σχήμα τους μοιάζει με λουλούδι, εξού και το όνομα ανεμώνη. Αποτελούν την τάξη ακτινιάρια (λατ. Actiniaria), η οποία υπάγεται στην υφομοταξία εξακοράλλια (Hexacorallia) η οποία με τη σειρά της υπάγεται στη ομοταξία ανθόζωα (Anthozoa) της συνομοταξίας των κνιδόζωων (Cnidaria). Οι θαλάσσιες ανεμώνες ταξινομούνται σε 46 οικογένειες εκ των οποίων οι ακτινιίδες (Actiniidae) είναι η πιο πολυπληθής.
Η ομοιογένεια στην οποία ανήκουν οι ανεμώνες περιλαμβάνει πολλά είδη, που διακρίνονται μεταξύ τους από τη διαφορετική διάταξη των μεσεντερίων και πλοκαμιών κυρίως και κατά δεύτερο λόγο απ'το χρώμα, τον τύπο κ.τ.λ. Τα πιο πολλά απ' αυτά και ιδιαίτερα τα τροπικά είδη έχουν πολύ ωραία χρώματα. Είναι συνήθως χρώματος κόκκινου, καφέ, πράσινου ή πορτοκαλί και μερικές φορές εμφανίζουν μπλε ή κίτρινες βούλες.
Περιγραφή
Είναι ζώα με σώμα κάπως κυλινδρικό, που βρίσκονται κολλημένα με τη βάση τους ή το πόδι τους πάνω σε άλλο στερεό σώμα, ενώ στην αντίθετη ελεύθερη άκρη του σώματός τους φέρουν δίσκο στον οποίο βρίσκεται η στοματική σχισμή.Το στόμα τους φέρει γύρω του απλά και κοίλα πλοκάμια, που ο αριθμός τους διαφέρει από το ένα ζώο στο άλλο και είναι πολλαπλάσιο του έξι, καταλήγει δε στον οισοφάγο, που μπαίνει μέσα στη στοματική κοιλότητα και συνδέεται ακτινωτά διαμέσου μεσεντερίων με τα τοιχώματά της. Έτσι το σώμα διαιρείται σε διαχωρίσματα, με τα οποία επικοινωνεί ο οισοφάγος διαμέσου μιας κεντρικής κοιλότητας. Από τις δύο μεριές του οισοφάγου και προς τις αντίστοιχες γωνίες του στόματος απλώνεται ένα ζευγάρι σιφωνόγλυφα, που παραμένουν συνεχώς ανοιχτά, επιτρέποντας έτσι την είσοδο και την έξοδο ρευμάτων νερού, που κάνουν τη δουλειά της αναπνοής και της απέκκρισης.
Τα τοιχώματα και τα πλοκάμια που φυτρώνουν απ' αυτά έχουν μεγάλη ικανότητα συστολής και διαστολής και αποτελούνται από μυς διαταγμένους κυλινδρικά για τη διαστολή και κατά μήκος για τη συστολή. Οι μύες αυτοί συνδέονται με ειδικούς συνδέσμους με τα μεσεντέρια, που είναι κάθετα, ακτινωτά διαφράγματα, που απλώνονται από το περιστόμιο μέχρι τη βάση και από τα σωματικά τοιχώματα μέχρι τον οισοφάγο αλλά χαμηλότερο απ' αυτόν επίπεδο. Γενικά είναι τοποθετημένοι κατά ζευγάρια, και, όπως και τα πλοκάμια, σε αριθμό που αποτελεί πολλαπλάσιο του έξι. Τα μεσεντέρια που αντιστοιχούν στα σιφωνόγλυφα, έχουν διάφορη κατασκευή και λέγονται άμεσα, ενώ τα άλλα αποτελούν διάφορες κατηγορίες ανάλογα με την τάξη και τον βαθμό ανάπτυξή τους. Οι χώροι ανάμεσα στα μεσεντέρια συγκοινωνούν με έναν ή δύο πόρους, ενώ οι ωοθήκες και οι όρχεις αναπτύσσονται από το κύτταρο που είναι κοντά στη γαστρική κοιλότητα και τα άκρα των μεσεντερίων. Στο ίδιο σημείο βρίσκονται τα πεπτικά κύτταρα και οι νηματοκύστεις, που σε ορισμένα είδη φυτρώνουν πάνω από λεπτές ίνες, που προβάλλουν με το στόμα.
Κύκλος ζωής
Οι ανεμώνες είναι θαλασσινά ζώα και ζουν κοντά στις ακτές. Λίγα είδη ζουν σε πιο βαθιά νερά και πάρα πολύ λίγα σε ανοιχτά νερά.
Οι περισσότερες θαλάσσιες ανεμώνες ζουν μοναχές και πολύ λίγες κατά αποικίες. Επίσης, αντίθετα προς τα στενά συγγενεύοντα μ' αυτές κοράλλια, ποτέ δεν σχηματίζουν εσωτερικά ασβεστολιθικό σκελετό. Σε μερικές μονάχα περιπτώσεις μπορεί να φτιάξουν τέτοιο σκελετό, αλλά μονάχα απέξω στο εκτόδερμα. Κατά κανόνα οι ανεμώνες ζουν κολλημένες πάνω σε βράχια. Μερικά είδη ζουν στην άμμο ή τη λάσπη, άλλα κολλούν σε κοχύλια από διάφορα οστρακώδη, ενώ άλλα ζουν παρασιτικά πάνω σε μέδουσες.
Οι ανεμώνες αναπαράγονται είτε μονογονικά, με σχάση, είτε αμφιγονικά, με αβγά και σπερματοζωάρια, που παράγονται από διάφορα άτομα. Τα αβγά γονιμοποιούνται μέσα στη γαστρική κοιλότητα και έπειτα από την ωρίμανσή τους ξεφεύγουν από το στόμα, σαν προνύμφες, που ελεύθερες πια κολλούν σε κάποιο στερεό σώμα, όπου αναπτύσσουν στόμα, πλοκάμια και μεσεντέρια, ταυτόχρονα με τη γενική ανάπτυξή του όγκου τους.
Διατροφή
Οι ανεμώνες είναι σαρκοφάγα ζώα, αλλά επειδή δεν μπορούν να μετακινούνται πάρα πολύ εύκολα, εξαρτώνται απ' την τροφή που θα μπλεχτεί στα εκτεταμένα πλοκάμια τους ή το περιστόμιο τους.Το θύμα που πιάνεται ναρκώνεται πρώτα με την ενέργεια των κνιδοφόρων κυστεών τους και μετά προωθείται με το στόμα στη γαστρική κοιλότητα για πέψη. Το τμήμα της τροφής που δεν χωνεύεται αποβάλλεται από το στόμα.
Οι ανεμώνες είναι πολύ λαίμαργα ζώα και καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες τροφής, μεγαλώνοντας πολύ γρήγορα. Όταν συμβαίνει να στερούνται τροφής, ο όγκος τους μικραίνει μέχρι σχεδόν αφανισμού, χωρίς ωστόσο τα ζώα να χάνουν το σχήμα τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξακοράλλια
Ανθρωπίδες
Με τον όρο Ανθρωπίδες εννοούμε κάθε μέλος της βιολογικής οικογένειας Hominidae, η οποία περιλαμβάνει μεγαλύτερα θηλαστικά όπως είναι ο άνθρωπος, οι χιμπατζίδες, οι γορίλες και οι ουρακοτάγκοι. Οι Ανθρωπίδες είναι γνωστοί και ως Μεγάλοι Πίθηκοι. left|585px|thumb|Το φυλογενετικό δέντρο των σωζόμενων Ανθρωποειδών. Ο τελευταίος κοινός πρόγονος των Ανθρωπιδών έζησε περίπου 13 εκατομμύρια χρόνια πριν, όταν οι πρόγονοι των ουρακοτάγκων "αποκόπηκαν" από την εξελικτική πορεία των προγόνων των άλλων τριών γενών, ενώ ολόκληρη η οικογένεια των Ανθρωπιδών αποσπάστηκε από την οικογένεια των Υλοβατιδών πριν 15-20 εκατομμύρια χρόνια.
Η οικογένεια των Ανθρωπιδών περιλαμβάνει δύο υποοικογένειες, τους Ανθρωπίνες και τους Ponginae.
Βιβλιογραφία
Ανθρωπιδες
Βελτιστοποίηση με πολλαπλά κριτήρια
Βελτιστοποίηση με πολλαπλά κριτήρια (ή προγραμματισμός), επίσης γνωστή και ως βελτιστοποίηση με πολλαπλά αντικείμενα ή χαρακτηριστικά, είναι η διαδικασία της ταυτόχρονης βελτιστοποίησης  δυο ή περισσότερων αντικρουόμενων  ζητημάτων με διαφόρους  περιορισμούς.
Προβλήματα βελτιστοποίησης με πολλαπλά κριτήρια μπορούν να βρεθούν σε διαφόρους τομείς : παράγωγη και σχεδιασμός διαδικασιών, οικονομικά, σχεδιασμό αεροσκαφών, πετρελαϊκές βιομηχανίες, σχεδιασμό αυτοκίνητων, ή οπουδήποτε χρειάζεται να παρθεί η καταλληλότερη απόφαση  για την εξισορρόπηση όλων των παραγόντων μεταξύ δυο η περισσότερων αντικρουόμενων στόχων. Μεγιστοποιώντας το κέρδος και ελαχιστοποιώντας το κόστος ενός προϊόντος, μεγιστοποιώντας την απόδοση και ελαχιστοποιώντας την κατανάλωση καυσίμου σε ένα όχημα και ελαχιστοποιώντας το βάρος καθώς μεγιστοποιείται η αντοχή  κάποιου εξαρτήματος είναι παραδείγματα  προβλημάτων βελτιστοποίηση με πολλαπλά κριτήρια.
Εάν ένα πρόβλημα βελτιστοποίησης με πολλαπλά κριτήρια είναι καλώς ορισμένο, τότε δεν θα υπάρχει μοναδική λύση η οποία ταυτόχρονα να ελαχιστοποιεί τον κάθε στόχο στο ελάχιστο δυνατό. Σε κάθε περίπτωση ένα κριτήριο πρέπει να έχει φτάσει ένα σημείο τέτοιο ώστε κάθε προσπάθεια επιπλέον βελτιστοποίησής του να έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση άλλων κριτηρίων. Το να βρεθεί μια τέτοια λύση, και να πιστοποιηθεί το πόσο καλύτερη είναι συγκριτικά με άλλες (γενικά θα υπάρχουν πολλές) είναι ο σκοπός όταν συντίθεται και λύνεται ένα πρόβλημα βελτιστοποίησης με πολλαπλά κριτήρια.
Εισαγωγή
Με μαθηματικούς όρους, το πρόβλημα βελτιστοποίησης με πολλαπλά κριτήρια μπορεί να διατυπωθεί και ως:
όπου \mu_i είναι η αντικειμενική συνάρτηση του i κριτηρίου, τα g και h είναι οι περιορισμοί ανισότητας και ισότητας αντίστοιχα, και το x είναι το διάνυσμα των μεταβλητών βελτιστοποίησης ή απόφασης. Η λύση για το ανωτέρω πρόβλημα είναι ένα σύνολο από σημεία Pareto. Οι λύσεις Pareto είναι εκείνες για της όποιες η βελτιστοποίηση ενός κριτηρίου μπορεί να επέλθει μόνο με την χειροτέρευση ενός τουλάχιστον κριτηρίου. Παρόλα αυτά, αντί για μια μόνο λύση στο πρόβλημα (κάτι το οποίο είναι τυπικά η περίπτωση του παραδοσιακού μαθηματικού προγραμματισμού), η λύση σε ένα πρόβλημα πολλαπλών κριτηρίων είναι μια σειρά (πιθανότατα άπειρων) σημείων Pareto.
Ένα σημείο σχεδιασμού στον αντικειμενικό χώρο \mu^* ορίζεται ως βέλτιστο Pareto αν δεν υπάρχει κανένα άλλο εφικτό διάνυσμα \mu τέτοιο ώστε  για όλα τα, και  για τουλάχιστον έναν δείκτη  j,.
Μέθοδοι NBI, NC, SPO
Οι μέθοδοι NBI (Λογικής Οριακής  Διατομής, Normal Boundary Intersection) , NC (Λογική Σύγχυση, Normal Constraint)  και SPO (Διαδοχικής  Pareto Βελτιστοποίησης, Successive Pareto Optimization) επιλύουν προβλήματα βελτιστοποίησης πολλαπλών κριτηρίων κατασκευάζοντας διάφορα AOF. Η επίλυση του κάθε AOF αποδίδει ένα σημείο Pareto κάτω από κάποιες υποθέσεις. Εάν οι υποθέσεις δεν ισχύουν, τότε η μέθοδος NC προτείνει την αφαίρεση τον  μη-Pareto σημείων διαδοχικά με ένα  φίλτρο Pareto. Τα AOF κατασκευάζονται με σκοπό να αποκτήσουν εν τέλη διανεμημένα σημεία  Pareto τα οποία δίνουν μια καλή εντύπωση  (διαδικασία προσέγγισης) του πραγματικού  συνόλου των σημείων Pareto. Οι μέθοδος NC και SPO δημιουργούν  λύσεις που αναπαριστούν μερικές περιφερειακές περιοχές του συνόλου τον σημείων Pareto για περισσότερα από 2 κριτήρια τα οποία είναι γνωστό πως δεν αναπαρίστανται από τις λύσεις που δημιουργούνται από την μέθοδο  NBI.
Εξελικτικοί Αλγόριθμοι
Οι εξελικτικοί αλγόριθμοι είναι πολύ δημοφιλείς  προσεγγίσεις στις πολυκριτηριακές βελτιστοποιήσεις. Την σημερινή εποχή, οι περισσότεροι εξελικτικοί βελτιστοποιητές εφαρμόζουν βασισμένα  στο  Pareto σχήματα βαθμολόγησης. Οι γενετικοί αλγόριθμοι όπως ο Non-dominated Sorting Genetic Algorithm-II (NSGA-II) και Strength Pareto Evolutionary Approach 2 (SPEA-2) έχουν γίνει κλασσικές προσεγγίσεις, παρόλο που μερικά σχήματα βασισμένα σε βελτιστοποιήσεις σμήνους σωματιδίων και σε προσομοιωμένη ισχυροποίηση είναι σημαντικά.
Αναφορές
Κατηγορία:Βελτιστοποίηση
Χαντίμπου
Το Χαντίμπου (حاديبو Ḥādībū), παλαιότερα γνωστή ως Ταμρίντα (تمريدة), είναι μια παραθαλάσσια πόλη στο βόρεια Σοκότρα στην Υεμένη, όχι μακριά από το βουνό Τζαμπάλ αλ-Τζαχίρ. Είναι η μεγαλύτερη πόλη του μικρού αρχιπελάγους, με πληθυσμό 8,545 κατοίκων στην απογραφή του 2004. Το Χαντίμπου είναι επίσης η πρωτεύουσα της ευρύτερης ανατολικής επαρχίας των Σοκότρα, την Χινταϋμπού. Για τους κατοίκους της πόλης, η κτηνοτροφία είναι η κύρια πηγή εισοδήματος. δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|Τζαμί στο Χαντίμπου.
Κατηγορία:Υεμένης γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις της Υεμένης
Γκαλίντεθ
Το Γκαλίντεθ, το ανώφελο πρόσωπο του θανάτου, (Galíndez), είναι μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1990 από τον ισπανικό εκδοτικό οίκο "Seix Barral". Το μυθιστόρημα πραγματεύεται ένα αληθινό γεγονός, την απαγωγή, τον βασανισμό και την δολοφονία του Βάσκου εθνικιστή συγγραφέα Χεσούς Γκαλίντεθ, (en:Jesús Galíndez), από ανθρώπους του δικτάτορα Ραφαέλ Τρουχίγιο ,της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Το μυθιστόρημα βραβεύτηκε με το ισπανικό «Εθνικό βραβείο Πεζογραφίας» ("Premio Nacional de Narrativa") το 1991 και το Ευρωπαϊκό βραβείο Λογοτεχνίας το 1992. Επίσης έχει μπει στη λίστα με τα  100 σημαντικότερα ισπανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα', του περιοδικού «El Mundo».
Ο σκηνοθέτης Gerardo Herrero μετέφερε στον κινηματογράφο το 2003, το έργο του Μονταλμπάν, με τίτλο "El misterio Galíndez", («Φάκελος Γκαλίντεζ»), με πρωταγωνιστή τον Χάρβεϊ Καϊτέλ.
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε 549 σελίδες, από τις εκδόσεις "Πάπυρος", το 2009 σε μετάφραση της Βάσω Συνοδινού (ISBN 978-960-486-003-6)
Το θέμα του βιβλίου
Στις 12 Μαρτίου του 1956 ο Βάσκος φοιτητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, Χεσούς ντε Γκαλίντεθ, εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Οι υποψίες έπεσαν στους ανθρώπους του δικτάτορα της Δομινικανής Δημοκρατίας, Ραφαέλ Τρουχίγιο, γνωστού για την βιαιότητα του καθεστώτος του, πολύ περισσότερο που ο Γκαλίντεθ ετοίμαζε τη διδακτορική διατριβή του για αυτό το απάνθρωπο καθεστώς και είχε ήδη δεχτεί πιέσεις να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Η εξαφάνιση πήρε δημοσιότητα, αλλά ο Γκαλίντεθ δεν βρέθηκε ποτέ. Ο Μονταλμπάν θα επινοήσει για τις ανάγκες του βιβλίου του, την ηρωίδα, την φοιτήτρια του Γέιλ, Μύριελ Κόλμπερτ, που λόγω της διδακτορικής της διατριβής «Η ηθική της αντίστασης», θα ασχοληθεί, 32 χρόνια μετά, με την περίπτωση Γκαλίντεθ, και θα βρεθεί και εκείνη να κινδυνεύει από τους ίδιους αυτουργούς της δολοφονίας του Γκαλίντεθ.
Κριτική
...«Μέσα από την πρόφαση της συγγραφής ενός εμπορικού πολιτικού θρίλερ, ο Μονταλμπάν φιλοσοφεί και διαλογίζεται πάνω στο παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης, θεολογεί πάνω στη ματαιότητα των γήινων αγώνων και καταδύεται χωρίς μάσκα και οξυγόνο στο δυσεξιχνίαστο μυστήριο του θανάτου, που είναι και ο μόνος πρωταγωνιστής αυτού του έργου, αφού το αντίπαλο δέος του -ο Ερωτας- έχει χάσει τη θεϊκή του υπόσταση κι έχει μεταβληθεί σε εκτονωτικό δαιμόνιο»....
''...«Μια περιοδεία εν ολίγοις κάνει ο Μονταλμπάν τόσο στην ιστορία της πατρίδας του όσο και σ' αυτήν των χωρών που γειτονεύουν νότια με τις ΗΠΑ. Και ακόμα ένα προσκλητήριο νεκρών ανάμεσα σ' εκείνους που έδωσαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις συνήθως προδομένες μάχες τους. Ολ' αυτά δεν τον εμποδίζουν να είναι γλαφυρός, έχοντας τυλίξει τα ιστορικά πρόσωπα με ολοζώντανους μυθιστορηματικούς ήρωες. Και επειδή κάποιες συνήθειες δύσκολα αποβάλλονται, ακόμα κι εδώ υπάρχουν κάποιες εξωτικές συνταγές. Ο Μονταλμπάν αποδεικνύεται ακόμα μια φορά δεξιοτέχνης τόσο της πολιτικής όσο και της γραφής, αφού θέλει την ιστορία να επαναλαμβάνεται και όχι ως φάρσα αλλά με μια ακόμα δολοφονία, καλύτερα ένα «ατύχημα», καθώς τα στόματα πρέπει να παραμένουν κλειστά.»''
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ισπανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν
Άμεση δημοκρατία
Υπάρχουν όμως και άλλα διευρυμένα μοντέλα άμεσης δημοκρατίας, χωρίς να βρίσκονται υπό την σκιά μιας κρατικής εξουσίας, αλλά ούτε και να την διεκδικούν, διατηρώντας την δική τους διοίκηση, μέσω αντιιεραρχικών λαϊκών συνελεύσεων (δομών από τα κάτω) και της πολιτικής τους αυτονομίας.
Αυτά τα κοινωνικά μοντέλα είναι γνωστά και ως Δημοκρατίες χωρίς Κράτος (Stateless Democracy) και τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται στην Μέση Ανατολή.
Πηγή έμπνευσής τους (με εξαίρεση τους Ζαπατίστας, που έχουν τις δικές τους πολιτικές επιρροές) είναι ο Κομμουναλισμός (Ελευθεριακός Κοινοτισμός), όπως τον χρησιμοποιεί ο Μάρει Μπούκτσιν, καθώς και ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός, του Αμπντουλάχ Οτζαλάν.
Τα γνωστότερα κοινωνικά μοντέλα άμεσης δημοκρατίας είναι: Των Ζαπατίστας στην πολιτεία Τσιάπας του Μεξικού (Αυτόνομοι Εξεγερμένοι Δήμοι των Ζαπατίστας) και της Ροζάβα (Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας), που εκτείνεται σε όλη την Βορειοανατολική Συρία, μέχρι και την Ράκκα (πρώην πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους).
Επίσης υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, οι οποίες έχουν επηρεαστεί πολιτικά από το μοντέλο της Ροζάβα, όπως: Στους Γεζίντι, στο Σιντζάρ του Ιράκ (Αυτόνομη Διοίκηση του Σιντζάρ), στο Μπασούρ (Βόρειο Ιράκ), που γειτνιάζει γεωγραφικά με το κουρδικό ομοσπονδιακό τμήμα του Ιράκ, στο προσφυγικό στρατόπεδο του Μαχμούρ (Ιράκ), καθώς και στο Μπακούρ (Νότια Τουρκία), κυρίως στις ορεινές και στις ημιορεινές του περιοχές. Το εγχείρημα στο Μπακούρ αποτέλεσε το ιδεολογικό-πολιτικό λίκνο για την επέκταση των υπολοίπων αμεσοδημοκρατικών πειραμάτων στην Μέση Ανατολή.
Κοινωνικά πειράματα άμεσης δημοκρατίας συναντάμε σε παγκόσμια κλίμακα. Από το Κίνημα των Ακτημόνων (Βραζιλία) και αυτών της υπόλοιπης Λατινικής Αμερικής, μέχρι στην Ευρώπη και στην Βόρεια Αμερική (Οικοκοινότητες). Τα τελευταία όμως δεν έχουν μια αυτόνομη διοίκηση, καθώς εκ των πραγμάτων βρίσκονται κάτω από την σκιά της κρατικής εξουσίας των χωρών, στις οποίες ανήκουν.
Η άμεση δημοκρατία στην Αρχαιότητα
thumb|360px|right|Ο τόπος όπου συνεδρίαζε η αθηναϊκή εκκλησία του δήμου, η [[Πνύκα, βρίσκεται δυτικά της Ακρόπολης]] Η άμεση δημοκρατία έλκει την καταγωγή της από την αθηναϊκή δημοκρατία της κλασικής εποχής, όπου η εκκλησία του δήμου (η συνέλευση όλων των πολιτών της αθηναϊκής πόλης-κράτους) λάμβανε τις πολιτικές αποφάσεις και για την εκτέλεσή τους όριζε κάποιους αξιωματούχους άμεσα ανακλητούς και ελέγξιμους, με περιορισμένη διάρκεια θητείας, προκειμένου να μην «επαγγελματοποιηθούν» ως πολιτικοί ηγέτες. Για τον ίδιο λόγο η μεγάλη πλειονότητα των αξιωματούχων επιλεγόταν με κλήρωση, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, από το σύνολο των συμμετεχόντων στην εκκλησία του δήμου. Ωστόσο μόνο άρρενες ενήλικοι που είχαν ολοκληρώσει τη διετή (από τα 18 μέχρι τα 20) στρατιωτική τους θητεία είχαν το δικαίωμα να συμμετάσχουν και να ψηφίσουν στη συνέλευση. Αυτό απέκλειε την πλειονότητα του πληθυσμού, δηλαδή τους δούλους, τις γυναίκες και τους μετοίκους. Επίσης, δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στη συνέλευση αυτοί των οποίων τα πολιτικά δικαιώματα είχαν ανασταλεί (συνήθως γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν τις οφειλές τους προς την πόλη). Για ορισμένους Αθηναίους αυτό ισοδυναμούσε με μόνιμη (και κληρονομήσιμη) στέρηση δικαιώματος. Παρ’ όλα αυτά, σε αντίθεση με τις ολιγαρχικές πόλεις, δεν υπήρχε ουσιαστικά όριο ελάχιστης απαιτούμενης περιουσίας ή εισοδήματος.
Τη δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε στο β' μισό περίπου του 5ου αι. τη γνωρίζουμε καλύτερα από μια σειρά αναθεωρήσεων των νόμων της ανάμεσα στο 410 και το 399. Τμήματα του συστήματός της αναλύονται στο δεύτερο μισό του έργου «Αθηναίων πολιτεία» του Αριστοτέλη (42-69). Τα εμφανέστερα χαρακτηριστικά αυτής της δημοκρατίας ήταν η εκκλησία του δήμου και η βουλή των πεντακοσίων. Τα μέλη της επιλέγονταν με ένα σύνθετο σύστημα που βοηθούσε στην ευρεία αντιπροσώπευση των δήμων. Η βουλή εκτός των άλλων διαχειριστικών καθηκόντων της για την εύρυθμη λειτουργία της πόλης περνούσε ψηφίσματα για ιδιαίτερα ζητήματα, ενώ αντίθετα οι νόμοι διαμορφώνονταν από τους νομοθέτες και εξετάζονταν ενίοτε λεπτομερειακά σε περιπτώσεις ένστασης. Το επαγγελματικό προσωπικό σε ζητήματα διαχειριστικά της τάξης της πόλης, καθώς και σε θρησκευτικά οργανωτικά ζητήματα ήταν ελάχιστο, λίγες εκατοντάδες δούλοι περιουσία του κράτους που ήταν στη διάθεση διάφορων αξιωματούχων ή λειτουργούσαν ως απλή αστυνομική δύναμη. Τα δικαστήρια ήταν σημαντικό τμήμα της δημοκρατικής ζωής τόσο για τα πολιτικά ζητήματα που εξέταζαν όσο και σαν μέσα επίλυσης επιχειρηματικών διαφορών.
Περίπου το 1/3 των πολιτών πάνω από τα 40 έτη υπηρετούσε επί διετία σε κάποια στιγμή στη ζωή του στη βουλή των 500, ένα λειτούργημα που βοηθούσε στην εξοικείωση με τα προβλήματα της πόλης. Η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν άμεση και μέσω των συλλογικών διεργασιών της εκκλησίας, της βουλής και των δικαστηρίων κατόρθωνε να ελέγχει τις πολιτικές της διαδικασίες με συστήματα εναλλαγής των προσώπων που προφύλασσαν σε από τη διαφθορά της υπηρεσίας επί μακρόν σε υψηλά αξιώματα. Η αθηναϊκή δημοκρατία δεν λειτουργούσε βάσει συντάγματος, αλλά χρησιμοποιούσε μια προφορική παράδοση, σκοπός της οποίας ήταν κυρίως η διατήρηση ενός συνόλου ουσιαστικών ιδεών για τη λειτουργία της πόλης. Το ίδιο το σύστημα εξελισσόταν μέσω των δημοκρατικών διαδικασιών, στις οποίες σπάνια συμμετείχε το σύνολο των Αθηναίων πολιτών.
Η κλασική δημοκρατία έπεσε σε παρακμή μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και υπήρξαν περίοδοι που στην πόλη επικρατούσε εμφανής ολιγαρχία. Μερίδα του πληθυσμού και ορισμένοι φιλόσοφοι (π.χ. ο Πλάτων) υποστήριζαν ανοιχτά την ολιγαρχία και θεωρούσαν τη δημοκρατία σαθρή και ασταθή διακυβέρνηση από τον όχλο. Οι απόψεις τους και η κρίση τους πέρασε διαδοχικά στους αιώνες στις επερχόμενες γενεές διανοητών με τόση σφοδρότητα ώστε η ιδέα της δημοκρατίας απέκτησε «βαριά μυρωδιά για περισσότερα από 2.000 χρόνια». Μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους κάθε ίχνος δημοκρατικής διακυβέρνησης εξαφανίστηκε από τον μεσογειακό κόσμο, αν και συνέχισαν να υπάρχουν εστίες αυτοδιοίκησης στα αστικά κέντρα, με ολιγαρχικό όμως χαρακτήρα και ευρισκόμενες στα χέρια των οικονομικά ισχυρότερων οικογενειών κάθε περιοχής. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν αυτές οι δυνατότητες τοπικής αυτοδιοίκησης πέρασαν οριστικά στον έλεγχο της Εκκλησίας.
Ζητήματα άμεσης συμμετοχής στην αρχαία Ρώμη
left|thumb|200px|Η άνοδος του [[Οκταβιανός|Οκταβιανού στην εξουσία του ρωμαϊκού κράτους, σήμανε το τέλος του ρεπουμπλικανικού πολιτεύματος.]] Παράλληλα με την κλασική δημοκρατία είχε αναπτυχθεί στην Ιταλία και η ρωμαϊκή πολιτεία (res publica), μετά την εκθρόνιση του τελευταίου βασιλέα της Ρώμης. Όμως, παρά την σύγχρονη απόδοσή του ονόματός της στα ελληνικά, δεν επρόκειτο για δημοκρατικό σύστημα αλλά για μία «λαϊκή» αριστοκρατία με πολύπλοκους μηχανισμούς ελέγχου και εξισορρόπησης συμφερόντων που αναπτύχθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Οι εκτελεστικοί άρχοντες της πόλης εκλέγονταν για ετήσιες θητείες από τις γραμμές των παλαιών, «καθαρόαιμων» και αριστοκρατικών ρωμαϊκών φατριών, των «πατρικίων», ενώ η μεγάλη μάζα του λαού της πόλης, οι πληβείοι που προήλθαν από τις επιμειξίες με ξένους πληθυσμούς, δεν είχαν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι παρά μόνο για το αξίωμα των δημάρχων, από το οποίο οι πατρίκιοι αποκλείονταν. Οι άρχοντες εκλέγονταν από άτυπες λαϊκές συνελεύσεις, τις δύο εκκλησίες του δήμου όπου συμμετείχαν όλοι οι πολίτες και οι οποίες είχαν διευρυμένες νομοθετικές και δικαστικές αρμοδιότητες. Σε κάθε εκκλησία συμμετείχε διαφορετικό υποσύνολο των πολιτών, ανάλογα με την οικονομική τους επιφάνεια και την κατάστασή τους ως πληβείων ή πατρικίων, υπό την προεδρία των εκτελεστικών αρχόντων.
Στις εκκλησίες λάμβαναν χώρα δημοψηφίσματα για επίκαιρα σοβαρά θέματα, επικυρώνονταν οι αποφάσεις της Συγκλήτου και ψηφίζονταν νομοσχέδια, αλλά μόνον οι αρμόδιοι άρχοντες είχαν δικαίωμα να συζητήσουν ή να εισηγηθούν επί τόπου νέους νόμους. Η Σύγκλητος με τον καιρό απέκτησε διευρυμένες αρμοδιότητες, πέρα από τις αυστηρώς δημοσιονομικές. Οι συγκλητικοί αποτελούσαν την πλουσιότερη και πιο ευγενή κοινωνική τάξη, με μέλη μεγάλους γαιοκτήμονες που δέσποζαν στην αγροτική ρωμαϊκή οικονομία, έχαιραν μεγάλου κύρους και, καθώς αποτελούσαν φορολογικά καθορισμένη ομάδα, η «θητεία» τους στη Σύγκλητο ήταν ισόβια· μόνον οι τιμητές μπορούσαν να τους αφαιρέσουν τη συγκλητική ιδιότητα λόγω μείωσης του πλούτου τους ή ασέβειας προς τα παραδοσιακά ήθη. Το πολιτικό αυτό σύστημα μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή έπεσε σε μεγάλη παρακμή, για να αντικατασταθεί από το απολυταρχικό πολίτευμα της Ηγεμονίας μετά τον θάνατο του Ιουλίου Καίσαρα.
Εξετάζοντας την κατάσταση ιστορικά, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς εύλογα ότι ο ρωμαϊκός λαός ασκούσε άμεση επιρροή στη διαμόρφωση της νομοθεσίας, στην κήρυξη πολέμου, αλλά και την αποδοχή των αξιωματούχων, γεγονός που ερμηνεύει την ανάγκη των αρχηγών και των διάφορων υποδεέστερων αξιωματούχων να ενημερώνουν τον λαό σε δημόσιες συναντήσεις. Από την άλλη η αρχαία Ρώμη ήταν αριστοκρατική κοινωνία, στην οποία η πολιτική ελίτ έλεγχε όλους τους οικονομικούς πόρους και μονοπωλούσε τα δημόσια αξιώματα πολιτικά στρατιωτικά και θρησκευτικά, εμποδίζοντας οποιαδήποτε μορφή άμεσης δημοκρατικής συμμετοχής των κατώτερων στρωμάτων. Η Σύγκλητος με τη σειρά της ενσωματώνοντας όλη την πολιτική και τη θρησκευτική εμπειρία της ρωμαϊκής πολιτείας διαμόρφωνε το πολιτειακό γίγνεσθαι με την επιρροή της. Τούτη η επιρροή αυξήθηκε σημαντικά μετά την επιτυχή ηγεσία της στην κατάκτηση της Ιταλίας και της Μεσογείου. Τούτη η αμφισημία είναι εμφανής στους αρχαίους συγγραφείς, που από τη μία αναφέρουν ότι ο Καίσαρας επεδίωκε τη συναίνεση και την εύνοια των πληβείων και από την άλλη πιστοποιούν πιστοποιούν οι κρατικές αποφάσεις αποφασίζονταν από λίγους αυθαίρετα (paucorum arbitrio), γεγονός που υποχρεωτικά σχεδόν οδήγησε τη σύγχρονη έρευνα στο ερώτημα πώς αυτά τα δύο αντιφατικά συστήματα, δηλαδή η άτυπη άμεση συμμετοχή και η επίσημη ολιγαρχική εκδοχή του συστήματος συνυπήρχαν και μάλιστα για μακρό χρονικό διάστημα.
Σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση των νόμων είναι γεγονός πως αν η πλειονότητα της φυλής (tribus) αποδεχόταν μια νομοθετική πρόταση, τότε εκείνη γινόταν νόμος και μάλιστα δεσμευτικός για το σύνολο των Ρωμαίων πολιτών. Τούτο ώθησε τους σύγχρονους ερευνητές σε πολλές περιπτώσεις να δουν τη διαδικασία ως «άμεση δημοκρατία επί το έργον». Αν και το σύστημα είναι αναμφίβολα άμεσο στη δομή του, παραμένει γεγονός προς εξέταση πόσο δημοκρατικές ήταν ως δομές οι ίδιες οι συνελεύσεις. Οπωσδήποτε σε ένα μεικτό σύστημα διακυβέρνησης όπως αυτό του ρωμαϊκού τύπου υπάρχει μια εγγενής άρνηση του δικαιώματος του λαού να ασκεί την κυριαρχία του χωρίς περιορισμούς. Στην αρχαία Ρώμη ο αποχρών λόγος πίσω από το πολιτικό σύστημα εξυπηρετούσε την αριστοκρατική πρόθεση του μετριασμού της λαϊκής φωνής μέσω της συγκλήτου και των ισχυρών τάξεων. Τούτο αποδεικνύεται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι δεν έγινε ποτέ η παραμικρή προσπάθεια να ληφθούν μέτρα για την ώθηση των πληβείων σε μεγάλης κλίμακας συμμετοχή, που είναι ζωτική για ένα σύστημα άμεσης δημοκρατίας που βασίζεται στην προσωπική παρακολούθηση και την ενεργό συμμετοχή.
Η άμεση συμμετοχή στον Μεσαίωνα
Άμεση δημοκρατία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα δεν προσδιορίζεται, παρά μόνον στην ύστερη περίοδό του, με την Ενετική Πολιτεία και την αμεσότητα της γενικής της συνέλευσης σε ένα σύστημα διακυβέρνησης επί της ουσίας ολιγαρχικό. Το σύστημα αυτό λειτουργούσε ιεραρχικά βάσει της πυραμίδας Δόγης, Συμβούλιο των Δουκών (Collegio), Σαράντα και Σύγκλητος (Pragedi), Μέγα Συμβούλιο (Maggior Consiglio) και Γενική ή Λαϊκή Συνέλευση. Μια άλλη μορφή αμεσότερης δημοκρατίας διαμορφώθηκε με την ίδρυση της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας.
Κατά περίπτωση, ωστόσο, απαντώνται εφαρμογές της άμεσης συμμετοχή στη Σκανδιναβία, σε μικρές κυνηγετικές κοινότητες από τον 8ο έως τον 11ο αιώνα. Αυτές οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες εφαρμόζονταν σε αυτό που ονομάστηκε θινγκ, τον τόπο δηλαδή συνάντησης όλων των ελεύθερων ανθρώπων, που χρησιμοποιείτο κυρίως για νομοθετικούς και όχι πολιτικούς σκοπούς. Η αρχαία παράδοση του θινγκ απαντάται σήμερα στο έτυμο των ονομάτων των κοινοβουλίων της Ισλανδίας (Althing), της Νορβηγίας (Storting) και της Δανίας (Folketing). To αλθίνγκ (althing), η ομοσπονδιακή συνάθροιση των Ισλανδών, θεωρείται το αρχαιότερο κοινοβούλιο του κόσμου καθώς δημιουργήθηκε περίπου το 930. Φαίνεται μάλιστα πως, σύμφωνα με τα όσα έγραψε ο Άνταμ φον Μπρέμεν το 1076, δηλαδή ότι «δεν έχουν βασιλέα, μόνο νόμους» θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι έχει να κάνει με μια μορφή δημοκρατίας στην οποία ελεύθεροι άνθρωποι με ίσα πολιτικά δικαιώματα συναντώνταν σε καθορισμένες ημερομηνίες με σκοπό να νομοθετήσουν και να αποδώσουν δικαιοσύνη. «Οι Ισλανδοί» γράφει ο Φρεντερίκ Ντυράν «δημιούργησαν και βίωσαν ένα είδος σκανδιναβικής αρχαίας Ελλάδας, δηλαδή μια κοινότητα ελεύθερων ανθρώπων που συμμετείχε ενεργά στις υποθέσεις της κοινότητας. Αυτού του είδους οι κοινότητες ήταν ιδιαίτερα καλλιεργημένες, διανοητικά παραγωγικές και επιπρόσθετα ήταν δεμένες με δεσμούς εκτίμησης και σεβασμού».
Κατά την περίοδο από τον 11o έως τον 13ο αιώνα η ευημερία των ευρωπαϊκών πόλεων εμφανίζεται αυξημένη. Στη Β. Ιταλία ωστόσο παρατηρείται μια πολιτική αστάθεια εξαιτίας των πολλαπλών πιέσεων που ασκούν οι επιδιώξεις της αυτοκρατορικής Γερμανίας από τη μία και οι βλέψεις των παπικών κρατών από την άλλη. Πόλεις που ευημερούσαν μεν αλλά απειλούνταν, προσπάθησαν να αποκτήσουν μέσω της ενεργητικής συμμετοχής των πολιτών έλεγχο της ζωής τους διαμορφώνοντας ένας είδος διακυβέρνησης με αρκετά αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά που έμεινε στην ιστορική γλώσσα ως μεσαιωνική κομμούνα ή κοινότητα. Στα πρώτα χρόνια σε αυτές τις κοινότητες συμμετείχαν ή μπορούσαν να συμμετέχουν όλοι οι άρρενες ελεύθεροι πολίτες σε μια συνάθροιση γνωστή ως αρένγκο (arengo). Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ενετικής Δημοκρατίας η αρένγκο φαίνεται πως είχε πολύ μεγάλη δύναμη. Όριζε στη συνέλευσή της έναν ισόβιο δόγη και δύο τριβούνους (δημάρχους) για να τον βοηθούν. Ο δόγης είχε απόλυτη εκτελεστική εξουσία, μόνον εάν εξασφάλιζε την αποδοχή της πολυπληθούς και δυναμικής συνέλευσης. Όπως ήταν φυσικό οι δόγηδες επιχείρησαν να διαμορφώσουν δυναστείες, οι οποίες εξέπεσαν κατόπιν λαϊκών εξεγέρσεων, με αποτέλεσμα μεταξύ του 804 και του 1032 να έχουν εξοριστεί ή δολοφονηθεί 6 δόγηδες.
Παρισινή Κομμούνα
Το 1871, μετά την ίδρυση της Κομμούνας των Παρισίων, οι Παρισινοί καθιέρωσαν ένα αποκεντρωμένο άμεσο σύστημα διακυβέρνησης με διορισμένους διοργανωτές για να κατανοήσουν την εν πολλοίς αυθόρμητη εξέγερση. Αν και εξακολουθούσε να αρνείται στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου, εμπλέκονταν σε μεγάλο βαθμό στη συναίνεση πριν από τη διεξαγωγή των ψηφοφοριών. Τα πάντα από το στρατό μέχρι τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν εκδημοκρατισμένα και η αποκέντρωση και ο εκδημοκρατισμός που προαναφέρθηκαν οδήγησαν πολλά μέλη της Πρώτης Διεθνούς να θεωρήσουν την Κομμούνα των Παρισίων ως μια αταξική κοινωνία.
Φιλελευθερισμός και άμεση δημοκρατία
300px|thumb|right|Πίνακας του [[Χάουαρντ Τσάντλερ Κρίστι που απεικονίζει την επίσημη ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών από τους «Θεμελιωτές Πατέρες» τους.]] Κατά τον 18ο αιώνα στην ευρωπαϊκή διανόηση άρχισε να επικρατεί ο φιλελευθερισμός, ένα φιλοσοφικό κίνημα το πολιτικό σκέλος του οποίου υποστήριζε μία συνταγματική μοναρχία, με τους πολίτες να αποτελούν φορείς προκαθορισμένων ατομικών δικαιωμάτων, με τη δυνατότητα παρέμβασης του κράτους στον βίο τους να είναι περιορισμένη και με ισορροπημένη διάκριση των εξουσιών μεταξύ διαφορετικών πολιτικών οργάνων. Εν μέσω του Διαφωτισμού, πρώτα με την Αμερικανική και στη συνέχεια με τη Γαλλική Επανάσταση, τέθηκε σε φιλελεύθερο πλαίσιο το αίτημα της κατάργησης της μοναρχίας και της διακυβέρνησης από πολιτικούς αντιπροσώπους, εκλεγμένους από μία μερίδα του λαού με δικαίωμα ψήφου. Οι εν λόγω αντιπρόσωποι θα μπορούσαν να εκφράζουν ανταγωνιζόμενα συμφέροντα και αντιλήψεις στο εσωτερικό της κοινωνίας, μέσω της προσκόλλησής τους σε διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Πλάθοντας το σύστημα αυτό, οι θεμελιωτές του κράτους των ΗΠΑ απέρριψαν ρητά την άμεση δημοκρατία ως επιλογή, πιστεύοντας ότι θα οδηγούσε στην υπερίσχυση των πολυπληθέστερων κατώτερων κοινωνικών τάξεων ή σε χαοτική αταξία, και διαμόρφωσαν την αντιπροσωπευτική πολιτεία ονομάζοντας το νέο πολίτευμα «ρεπουμπλικανικό» και όχι «δημοκρατικό», ώστε να παραπέμπει στο ρωμαϊκό κράτος της ελληνιστικής περιόδου. Καθώς παράλληλα εξαπλωνόταν και ο εθνικισμός, στη Γαλλική Επανάσταση η επίσης αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα Εθνοσυνέλευση προβλήθηκε ως ενσάρκωση της βούλησης του έθνους. Στη συνέχεια, καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, υπό την πίεση εθνικιστικών, σοσιαλιστικών, φεμινιστικών και άλλων κινημάτων, το δικαίωμα ψήφου για ανάδειξη αντιπροσώπων επεκτάθηκε σταδιακά σχεδόν στο σύνολο του πληθυσμού μίας χώρας, με κατάργηση περιορισμών κατώτατου ορίου εισοδήματος, φύλου, καταγωγής κλπ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η αντιπροσωπευτική σύνθεση που επικράτησε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα στον δυτικό κόσμο και καλείται σήμερα φιλελεύθερη δημοκρατία.
Παρά τη σαφή ιστορική σύνδεση μεταξύ φιλελευθερισμού και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν κάνει την εμφάνισή τους προσπάθειες για εισαγωγή αμεσοδημοκρατικών μέτρων σε πλαίσιο φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς έχουν εκφραστεί φόβοι για την αυξανόμενη επαγγελματοποίηση των εκλεγμένων αντιπροσώπων και αδιαφορία της ευρύτερης κοινωνίας για την πολιτική. Οι προσπάθειες αυτές στοχεύουν στη λεγόμενη συμμετοχική δημοκρατία, αν και συνήθως δεν θεωρείται εφικτή η ευρεία εισαγωγή στοιχείων άμεσης δημοκρατίας σε ένα φιλελεύθερο κράτος. Πολλές χώρες πάντως όπου εφαρμόζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία επιτρέπουν τρεις τύπους πολιτικής δράσης που παρέχουν περιορισμένη πρόσβαση στην άμεση δημοκρατία: νομοθετική πρωτοβουλία (κατόπιν συλλογής υπογραφών), δημοψήφισμα και ανάκληση αιρετών. Τα δημοψηφίσματα μπορούν να παρέχουν τη δυνατότητα για δεσμευτικές αποφάσεις, κατά πόσο δηλαδή ένας νόμος θα απορριφθεί ή όχι. Αυτό δίνει στον λαό ένα αποτελεσματικό μέσο για άσκηση βέτο στη νομοθεσία της κυβέρνησης. Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες, που προωθούνται πολλές φορές από τον λαό, εξαναγκάζουν τις κυβερνήσεις στην αναθεώρηση των νόμων και των τροποποιήσεων (συνήθως με ένα δημοψήφισμα που επακολουθεί), χωρίς τη συναίνεση των εκλεγμένων αξιωματούχων και πολλές φορές ενάντια στη θέλησή τους. Οι ανακλήσεις δίνουν στον λαό το δικαίωμα να απομακρύνει εκλεγμένους αξιωματούχους από τη θέση τους πριν από το τέλος της θητείας τους, αν και αυτό είναι πολύ σπάνιο στις σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες. Στοιχειώδες παράδειγμα συμμετοχικής δημοκρατίας αποτελεί κατ' ορισμένους η Ελβετία.
Σοσιαλισμός και άμεση δημοκρατία
Εν τω μεταξύ όμως στη μετεπαναστατική Ρωσία, υπό αντίξοες συνθήκες έλλειψης καταναλωτικών αγαθών και εμφυλίου πολέμου, οι Μπολσεβίκοι μέχρι το 1922 είχαν αλλάξει τη δομή και λειτουργία των σοβιέτ, μετατρέποντάς τα κατ' ορισμένους σε εντολοδόχους της κεντρικής κυβέρνησης που, σταδιακά, τέθηκαν υπό τον πλήρη έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το νέο κράτος που προέκυψε, η Σοβιετική Ένωση, ιδρύθηκε ως ένας καινούργιος τύπος αντιπροσωπευτικής αλλά μη φιλελεύθερης δημοκρατίας: μία λαϊκή δημοκρατία. Το γεγονός αυτό οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές (και αργότερα ορισμένοι τροτσκιστές) το επέκριναν δριμύτατα· εκεί εντοπίζεται η οριστική απομάκρυνσή τους από τους λενινιστές. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πολλές σοσιαλιστικές ομάδες και συγγραφείς προσπάθησαν να επανακαθορίσουν τη σχέση μεταξύ σοσιαλισμού, εργατικής αυτοδιεύθυνσης και άμεσης δημοκρατίας, επιχειρώντας ορισμένες φορές να εμβαθύνουν, να διευρύνουν ή να επανοηματοδοτήσουν την τελευταία (π.χ. αναρχοσυνδικαλιστές, αναρχοκομμουνιστές , οι καταστασιακοί, ο Κορνήλιος Καστοριάδης , ο Μάρεϊ Μπούκτσιν , ο Τάκης Φωτόπουλος κ.α.).
Μετά την εμφάνιση των νέων κοινωνικών κινημάτων κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970, οι σύγχρονες τάσεις του μετααριστερού και εξεγερσιακού αναρχισμού, στο πλαίσιο της ευρύτερης κριτικής τους στον κλασικό σοσιαλισμό και στο εργατικό κίνημα, εν πολλοίς απέρριψαν την άμεση δημοκρατία και άσκησαν κριτική σε αυτήν ως εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, βασισμένο σε έναν εκ των προτέρων αποδεκτό διαχωρισμό μεταξύ των πολιτικών υποκειμένων ο οποίος κάνει απαραίτητη την ψηφοφορία, εφικτή τη «δικτατορία της πλειοψηφίας» και σχεδόν αδύνατη την πραγματική επαναστατική ανατροπή. Αντιπροτείνουν δίκτυα αυτοτελών συνελεύσεων που λειτουργούν συναινετικά και χωρίς αυστηρές δεσμεύσεις δράσης για τις μειοψηφίες, συνήθως όμως με κάποιες πλειοψηφικές δικλείδες ασφαλείας. Η συναίνεση, καταγόμενη σε κάποιον βαθμό από τα γραπτά του Προυντόν και τον αναρχοατομικισμό του 19ου αιώνα, είναι μία παραλλαγή άμεσης δημοκρατίας όπου οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με πλειοψηφική ψηφοφορία, αλλά συνδιαμορφώνονται συμβιβαστικά με βάση τις απόψεις όλων.
Στα σχολεία
Ένα δημοκρατικό σχολείο είναι ένα σχολείο που επικεντρώνεται στην παροχή ενός δημοκρατικού εκπαιδευτικού περιβάλλοντος που χαρακτηρίζεται απο «πλήρη και ισότιμη» συμμετοχή από τους μαθητές και το προσωπικό του σχολείου. Αυτά τα μαθησιακά περιβάλλοντα δίνουν φωνή στην νεολαίας ως κεντρικό παράγοντα στην εκπαιδευτική διαδικασία με τη συμμετοχή των μαθητών σε κάθε πτυχή της λειτουργίας του σχολείου, συμπεριλαμβανομένης της εκμάθησης, της διδασκαλίας, της ηγεσίας, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, μέσα από την εμπειρία.
Το Sudbury μοντέλο των σχολείων δημοκρατικής εκπαίδευσης διοικούνται από ένα σχολικό συνέδριο, όπου οι μαθητές και το προσωπικό συμμετέχουν αποκλειστικά και ισότιμα. Ο καθένας που επιθυμεί να παρακολουθήσει μπορεί να ψηφίσει, και δεν υπάρχουν υποκατάστατο. Όπως και με την άμεση δημοκρατία και αλλού, οι συμμετέχοντες είναι συνήθως μόνο όσοι έχουν ενδιαφέρον για το θέμα.
Έρευνα σχετικά με τις επιπτώσεις της άμεσης δημοκρατίας στην πολιτική
Μια μελέτη της άμεσης δημοκρατίας στην Ισπανία δείχνει ότι η άμεση δημοκρατία μειώνει την κυβερνητική εξουσία. Με τα οικονομικά ζητήματα, οι ψηφοφόροι είναι σε θέση να επιβάλουν χαμηλότερες δαπάνες ειδικών συμφερόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτονομία
Χριστός Λασιθίου
Ο Χριστός είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 520 μέτρων στις νοτιοανατολικές πλαγιές της Δίκτης, σε απόσταση 28 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα. Δυτικά του Χριστού βρίσκεται το οροπέδιο του Σελάκανου.
Ιστορικά στοιχεία
Ανάμεσα στον Χριστό και στις Μάλες, πάνω από το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, βρίσκεται η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Μάλα. Ο Άρθουρ Έβανς εντόπισε λείψανα μυκηναϊκής οχύρωσης. Ο Χριστός πιθανόν δημιουργήθηκε κατά τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Simi Christò και υπαγόταν στην επαρχία Μπελβεντέρε-Ρίζου. Το 1583 αναφέρεται με την ίδια ονομασία στην απογραφή του Καστροφύλακα, όπου αναφέρεται ότι έχει 121 κατοίκους (Κ97) και το Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630. Ο Καστροφύλακας αναφέρει ότι στην επαρχία Μπελβεντέρε βρίσκεται και η Μονή του Χριστού (Monasterio di Christo), αλλά η θέση της δεν είναι γνωστή. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Hristu, στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Χριστός με 38 χριστιανικές και 1 τουρκική οικογένεια και στην απογραφή του 1881 ως Χριστός με 381 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και εντασσόταν στο δήμο Μουρνιών της επαρχίας Βιάννου.
Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Χριστού
Ο Χριστός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Λακούδια, Μαθοκοτσανά και Σελάκανο αποτελούν την κοινότητα Χριστού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 64 κατοίκους.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Μικροαρχιτεκτονική P6
Η μικροαρχιτεκτονική P6 είναι μια μικροαρχιτεκτονική των επεξεργαστών της οικογένειας Intel x86. Πρόκειται για μια μικροαρχιτεκτονική 6ης γενιάς, η οποία υλοποιήθηκε με την κατασκευή του επεξεργαστή Pentium Pro τον Νοέμβριο του 1995. Αναφέρεται και ως i686, ενώ την διαδέχθηκε το 2000 η μικροαρχιτεκτονική NetBurst, αλλά αναγεννήθηκε στη σειρά επεξεργαστών Pentium M. Οι επεξεργαστές Pentium M, οι οποίοι κατασκευάστηκαν με την μικροαρχιτεκτονική P6, διαδέχθηκαν από την μικροαρχιτεκτονική Core.
Από τον Pentium Pro στον Pentium III
Η πρώτη υλοποίηση του πυρήνα P6 ήταν ο επεξεργαστής Pentium Pro το 1995, ο οποίος ήταν και ο άμεσος διάδοχος της πρωτότυπης σχεδίασης των Pentium (P5). Μερικές καινοτομίες του πυρήνα P6 ήταν :
Η μικροαρχιτεκτονική P6 είχε κύκλο ζωής 3 γενιών, από τον Pentium Pro μέχρι και τον Pentium III, και έγινα ευρύτατα γνωστός για την χαμηλή του κατανάλωση, τις άριστες επιδόσεις(για την εποχή του) και τον σχετικό μεγάλο αριθμό εντολών ανά κύκλο. Όταν επινοήθηκε η νέα μικροαρχιτεκτονική NetBurst (P68), αρχικά με τον πυρήνα Willamette, οι επεξεργαστές με τον πυρήνα P6 εγκαταλείφθηκαν αμέσως.
Αναγέννηση της μικροαρχιτεκτονικής στους επεξεργαστές Pentium M (Banias και Dothan)
Κατόπιν της κυκλοφορίας των Pentium 4-M και Mobile Pentium 4, έγινε γρήγορα αντιληπτό ότι οι νέοι φορητοί NetBurst επεξεργαστές δεν ήταν ιδανικοί για τους φορητούς υπολογιστές. Οι επεξεργαστές με την μικροαρχιτεκτονική NetBurst δεν ήταν τόσο αποδοτικοί ανά κύκλο ρολογιού ή ανά βατ κατανάλωσης, σε σύγκριση με τους προκατόχους τους (P6). Οι φορητοί Mobile Pentium 4 λειτουργούσαν σε πολύ μεγαλύτερες θερμοκρασίες απ 'ότι οι φορητοί Pentium III-M, και στην ουσία δεν προσέφεραν καμία σημαντική αύξηση επιδόσεων. Αυτή η αναποτελεσματικότητα επηρέασε όχι μόνο τη πολυπλοκότητα του συστήματος ψύξης, αλλά και της διάρκειας ζωής της μπαταρίας, ένα θέμα που ήταν και παραμένει ζωτικής σημασίας στα φορητά συστήματα. Συνειδητοποιώντας ότι η νεα μικρο-αρχιτεκτονική τους δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή στον χώρο των φορητών συστημάτων, οι μηχανικοί της Intel επέστρεψαν στον σχεδιασμό ενός προϊόντος για αυτή την κατηγορία. Το αποτέλεσμα ήταν ένα υβρίδιο, ενός εκσυγχρονισμένου σχεδιασμού της μικροαρχιτεκτονικής P6 που ονομάστηκε Pentium M:
Επισκόπηση Σχεδίασης
Ο επεξεργαστής Pentium M ήταν ο πιο αποδοτικός x86 επεξεργαστής για φορητούς υπολογιστές για αρκετά χρόνια, με μέγιστη κατανάλωση τα 27 βατ στο μέγιστο φόρτο και 4-5 βατ σε κανονική κατάσταση. Η επεξεργαστική αποδοτικότητα αυτών των επεξεργαστών τους επέτρεψαν να ανταγωνιστούν τους Mobile Pentium 4 σε συχνότητες πάνω του 1 GHz εξοπλισμένοι με πολύ περισσότερη μνήμη και μεγαλύτερο εύρος ζώνης διαύλου.
Intel Core (Yonah)
Ο επεξεργαστής Yonah δόθηκε προς πώληση τον Γενάρη του 2006 με την επωνυμία Intel Core. Μονοπύρηνες και διπύρηνες εκδόσεις του, πουλήθηκαν με την επωνυμία Core Solo και Core Duo αντίστοιχα (o Core Solo ήταν ένας Core Duo με απενεργοποιημένο τον ένα πυρήνα). Οι εν λόγω επεξεργαστές συμπλήρωσαν τις ατέλειες των Pentium M, ενσωματώνοντας τα παρακάτω (στην μικρο-αρχιτεκτονική P6) :
Intel Core 2
Οι επεξεργαστές Intel Core 2, που πρωτοεμφανίστηκαν στις 27 Ιουλίου 2006, είναι βασισμένοι στην μικροαρχιτεκτονική Core, μακρινός συγγενής της μικροαρχιτεκτονικής P6. Τα διπύρηνα μοντέλα επονομάστηκαν Core 2 Duo ενώ τα μονοπύρηνα μοντέλα πήραν την επωνυμία Core 2 Solo. Η τετραπύρηνη έκδοση προστέθηκε τον Γενάρη του 2007 με την επωνυμία Core 2 Quad ενώ προστέθηκε και ένα μοντέλο για τους ενθουσιώδεις χρήστες με την επωνυμία Core 2 Extreme. Οι Core 2 Quad χρησιμοποιούν μια ειδική διάταξη για την συνένωση πολλαπλών τσιπ(στην ουσία 2 διπύρηνα τσιπ ηλεκτρικά ενωμένοι μεταξύ τους) ενώ οι Core 2 Duo έχουν μονολιθική σχεδίαση(και οι 2 πυρήνες βρίσκονται στην ίδια επιφάνεια). Ο Core 2 Solo είναι ένας Core 2 Duo με τον ένα πυρήνα απενεργοποιημένο(ή και κατεστραμμένο) και έτσι δεν έχει κάποιο αντίστοιχο μοντέλο για τους σταθερούς υπολογιστές. Η σειρά Core 2 ήταν και η τελευταία σειρά μαζικής παραγωγής επεξεργαστών που κάνουν χρήση του FSB. Τα νέα μοντέλα των επεξεργαστών, μικροαρχιτεκτονικής Nehalem όπως και οποιαδήποτε νέα, κάνουν χρήση δύο νέων διαύλων, (ανάλογα με το μοντέλο)του QPI ή του DMI. Οι βελτιώσεις των Core 2 σε σχέση με τους Core ήταν :
Παράγωγα του Yonah
Παρ όλο που οι παραπάνω επεξεργαστές τεχνικά αποτελούν παράγωγα του Pentium Pro, επήλθαν ριζικές αλλαγές από τον αρχική υλοποίηση.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστή
Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης
Ο Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης είναι ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο κυβερνήτης είναι ο αρχηγός του εκτελεστικού κλάδου της πολιτειακής κυβέρνησης της Νέας Υόρκης και ο ανώτατος αρχηγός των στρατιωτικών και ναυτικών δυνάμεων της πολιτείας. Ο αξιωματούχος κατέχει τον διακριτικό τίτλο Αυτός/Αυτού Εξοχότητα ενόσω βρίσκεται στο αξίωμα.
Εξουσίες και καθήκοντα
Ο κυβερνήτης έχει καθήκον να επιβάλλει τους πολιτειακούς νόμους, και την εξουσία να εγκρίνει ή να προβάλει βέτο σε νομοσχέδια που περνούν από το Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Νέας Υόρκης, να συγκαλεί το νομοθετικό σώμα, και να δίδει χάρη, εκτός από περιπτώσεις προδοσίας και παραπομπής.
Ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης συχνά θεωρείται πιθανός υποψήφιος για Πρόεδρος. Δέκα κυβερνήτες έχουν υπάρξει υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για πρόεδροι, και έξι - περιλαμβανομένων των Μάρτιν Βαν Μπιούρεν, Γκρόβερ Κλίβελαντ, Θίοντορ Ρούζβελτ, και Φράνκλιν Ρούζβελτ - έχουν κερδίσει. Έξι κυβερνήτες της Νέας Υόρκης έχουν χρηματίσει αντιπρόεδροι. Επιπλέον δύο Κυβερνήτες της Νέας Υόρκης, οι Τζον Τζέι και Τσαρλς Έβανς Χιους, έχουν χρηματίσει Αρχιδικαστές των Ηνωμένων Πολιτειών.
Γραμμή διαδοχής
Το πολιτειακό σύνταγμα προβλέπει από το 1777 την εκλογή αναπληρωτή κυβερνήτη, ο οποίος επίσης είναι πρόεδρος της πολιτειακής γερουσίας, στην ίδια θητεία (με τις ίδιες διάρκειες θητείας όπως ο κυβερνήτης σε όλες τις συνταγματικές αναθεωρήσεις). Αρχικά, σε ενδεχόμενο θανάτου, παραίτησης ή παραπομπής του κυβερνήτη, ή απουσίας του από την πολιτεία, ο αναπληρωτής κυβερνήτης θα αναλάμβανε τα καθήκοντα και τις εξουσίες του κυβερνήτη. Since the 1938 constitution, the lieutenant governor explicitly becomes governor upon such vacancy in the office.