cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1877-1878)
Σερβοτουρκικός Πόλεμος και διπλωματικοί ελιγμοί
Στις 15 Ιανουαρίου 1877 η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία υπέγραψαν μια συμφωνία που επικύρωνε τα αποτελέσματα της προηγούμενης Συμφωνίας του Ράιχσταντ του Ιουλίου του 1876. Αυτή διαβεβαίωνε τη Ρωσία για την ευμενή ουδετερότητα της Αυστροουγγαρίας στον επικείμενο πόλεμο. Αυτοί οι όροι σήμαιναν ότι σε περίπτωση πολέμου η Ρωσία θα διεξήγε τον πόλεμο και η Αυστρία θα αντλούσε το μεγαλύτερο μέρος των ωφελημάτων. Ως εκ τούτου η Ρωσία έκανε μια τελευταία προσπάθεια για μια ειρηνική διευθέτηση. Μετά την επίτευξη συμφωνίας με τον κύριο ανταγωνιστή της στα Βαλκάνια και με τα αντιοθωμανικά αισθήματα να διατρέχουν όλη την Ευρώπη, λόγω των θηριωδιών στη Βουλγαρία και την απόρριψη των συμφωνιών της Κωνσταντινούπολης, η Ρωσία αισθάνθηκε τελικά ελεύθερη να κηρύξει τον πόλεμο.
Αρχικοί χειρισμοί
Στις 12 Απριλίου 1877 η Ρουμανία έδωσε την άδεια στα ρωσικά στρατεύματα να περάσουν μέσα από το έδαφός της για να επιτεθούν στους Τούρκους, με αποτέλεσμα τους τουρκικούς βομβαρδισμούς των ρουμανικών πόλεων στο Δούναβη.Η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο κατά των Οθωμανών στις 24 Απριλίου 1877 και τα στρατεύματά της εισήλθαν στη Ρουμανία μέσω της νεόκτιστης γέφυρας Άιφελ κοντά στο Ουγκένι, στον ποταμό Προύθο. Ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ είχε παρατηρήσει ειρωνικά έναν αιώνα νωρίτερα ότι ένας πόλεμος μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσίας θα ήταν "ένας πόλεμος μεταξύ του μονόφθαλμου και του τυφλού". Στις 10 Μαΐου 1877 το Πριγκιπάτο της Ρουμανίας, που ήταν υπό την επίσημη τουρκική κυριαρχία, κήρυξε την ανεξαρτησία του.
Κατά την έναρξη του πολέμου η έκβασή του δεν ήταν καθόλου προφανής. Οι Ρώσοι μπορούσαν να στείλουν μεγαλύτερο στρατό στα Βαλκάνια: περίπου 300.000 στρατιώτες ήταν εφικτό. Οι Οθωμανοί είχαν περίπου 200.000 στρατιώτες στη Βαλκανική χερσόνησο, από τους οποίους περίπου 100.000 σε οχυρωμένες φρουρές, αφήνοντας περίπου 100.000 στρατό για επιχειρήσεις. Οι Οθωμανοί είχαν το πλεονέκτημα να είναι οχυρωμένοι, πλήρη έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας, και σκάφη περιπολίας κατά μήκος του ποταμού Δούναβη. Διέθεταν επίσης ανώτερα όπλα, συμπεριλαμβανομένων νέων βρετανικής και αμερικανικής κατασκευής τουφεκιών και γερμανικής κατασκευής πυροβόλων. Στην πράξη ωστόσο οι Οθωμανοί συνήθως κατέφευγαν στην παθητική άμυνα, αφήνοντας τη στρατηγική πρωτοβουλία στους Ρώσους, που, αφού έκαναν κάποια λάθη, βρήκαν μια στρατηγική νίκης για τον πόλεμο.
Η Οθωμανική στρατιωτική διοίκηση στην Κωνσταντινούπολη δεν έκανε σωστή εκτίμηση των ρωσικών προθέσεων. Θεώρησε ότι οι Ρώσοι δεν θα έμπαιναν στον κόπο να βαδίσουν κατά μήκος του Δούναβη και να τον διασχίσουν πεζή από το δέλτα και θα προτιμούσε τη σύντομη διαδρομή κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Για αυτό έπρεπε να αγνοήσουν το γεγονός ότι η ακτή είχε τα ισχυρότερα και καλύτερα εφοδιασμένα και φυλασσόμενα τουρκικά φρούρια. Υπήρχε μόνο ένα καλά επανδρωμένο φρούριο κατά μήκος του εσωτερικού τμήματος του ποταμού Δούναβη, το Βίντιν. Εφρουρείτο μόνο και μόνο επειδή τα στρατεύματα, με επικεφαλής τον Οσμάν Πασά, είχαν μόλις λάβει μέρος στη νίκη κατά των Σέρβων στον πρόσφατο πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η Ρωσική εκστρατεία ήταν καλύτερα σχεδιασμένη αλλά βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην τουρκική παθητικότητα. Ένα κρίσιμο ρωσικό λάθος ήταν η αρχική αποστολή πολύ λίγων στρατιωτών. Το Δούναβη διέσχισε τον Ιούνιο μια εκστρατευτική δύναμη περίπου 185.000, που ήταν ελαφρώς μικρότερη από το σύνολο των Τουρκικών δυνάμεων στα Βαλκάνια (περίπου 200.000). Μετά από αποτυχίες τον Ιούλιο (σε Πλέβεν και Στάρα Ζαγόρα), η ρωσική στρατιωτική διοίκηση κατάλαβε ότι δεν είχε τα αποθέματα για να εξακολουθήσει την επίθεση πηγαίνει και τήρησε μια αμυντική στάση. Οι Ρώσοι δεν είχαν ακόμη αρκετές δυνάμεις για τον αποτελεσματικό αποκλεισμό του Πλέβεν σωστά μέχρι τα τέλη Αυγούστου, γεγονός που τελικά καθυστέρησε την όλη εκστρατεία για περίπου δύο μήνες.
Βαλκανικό μέτωπο
Με την έναρξη του πολέμου η Ρωσία και η Ρουμανία κατέστρεψαν όλα τα σκάφη κατά μήκος του Δούναβη και ναρκοθέτησαν το ποτάμι, εξασφαλίζοντας έτσι ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα μπορούσαν να διασχίσουν το Δούναβη σε οποιοδήποτε σημείο χωρίς αντίσταση από το Οθωμανικό ναυτικό. Η Οθωμανική διοίκηση υποτίμησε τη σημασία των ενεργειών των Ρώσων. Τον Ιούνιο μια μικρή ρωσική μονάδα διέσχισε το Δούναβη κοντά στο δέλτα, στο Γκαλάτσι και βάδισε προς το Ρουστσούκ (σήμερα Ρούσε). Αυτό έπεισε τους Οθωμανούς ακόμα περισσότερο ότι η μεγάλη ρωσική δύναμη θα ερχόταν δεξιά, εν μέσω των Οθωμανικών οχυρών.
Υπό την άμεση διοίκηση του Υποστράτηγου Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Ντραγκομίροβ, τη νύχτα της 27/28 Ιούνιος 1877 (NΗ) οι Ρώσοι κατασκεύασαν μια πλωτή γέφυρα πάνω από το Δούναβη στο Σβιστόφ. Μετά από σύντομη μάχη κατά την οποία οι Ρώσοι είχαν απώλειες 812 νεκρούς και τραυματίες, εξασφάλισαν την απέναντι όχθη και εκδίωξαν την Οθωμανική ταξιαρχία πεζικού, που υπερασπιζόταν το Σβιστόφ. Σε αυτό το σημείο η ρωσική δύναμη χωρίστηκε σε τρία μέρη: το Ανατολικό Απόσπασμα υπό τη διοίκηση του Τσάρεβιτς Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς, μέλλοντος Τσάρου Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας, για να καταλάβει το φρούριο του Ρουστσούκ καινα καλύπτει την ανατολική πλευρά του στρατού, το Δυτικό Αποσπάσμα για να καταλάβει το φρούριο της Νικόπολης και να καλύπτει τη δυτική πλευρά του στρατού και το Προωθημένο Απόσπασμα υπό τον Κόμη Ιωσήφ Βλαντιμίροβιτς Γκούρκο, για να κινηθεί γρήγορα μέσω του Βελίκο Τίρνοβο και να διαπεράσει τον Αίμο, το σημαντικότερο εμπόδιο μεταξύ του Δούναβη και τη Κωνσταντινούπολης.
Ένας ρωσικός στρατός διέσχισε τον Αίμο από ένα ψηλό χιονισμένο πέρασμα το χειμώνα, καθοδηγούμενος και βοηθούμενος από ντόπιους Βούλγαρους, πράγμα που δεν ανέμενε ο Οθωμανικός στρατός, νίκησε τους Τούρκους στη Μάχη του Tάσκεσεν και κατέλαβε τη Σόφια. Ο δρόμος ήταν πλέον ανοιχτός για μια γρήγορη προέλαση μέσω της Φιλιππούπολης και της Αδριανούπολης προς την Κωνσταντινούπολη.
Εκτός από το Ρουμανικό Στρατό (που κινητοποίησε 130.000 άνδρες, χάνοντας στον πόλεμο 10.000 από αυτούς), ένα ισχυρό Φινλανδικό σώμα και πάνω από 12.000 εθελοντικά Βουλγαρικά στρατεύματα (опълченци, Οπάλτσεντσι) από τον ντόπιο Βουλγαρικό πληθυσμό, καθώς και πολλά αποσπάσματα χαϊντούκ (ανταρτών) πολέμησαν στον πόλεμο στο πλευρό των Ρώσων. Για ναα εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς το Φινλανδικό τάγμα, ο Τσάρος αναβάθμισε το τάγμα κατά την επιστροφή του στην πατρίδα με το όνομα Τάγμα της Παλιάς (Αυτοκρατορικής) Φρουράς.
Μέτωπο του Καυκάσου
Στην Καυκασία, τη Γεωργία και την Αρμενία ήταν το Ρωσικό Σώμα του Καυκάσου, που αποτελείτο από περίπου 50.000 άνδρες και 202 πυροβόλα όπλα υπό τη γενική διοίκηση του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Νικολάγεβιτς, Γενικού Κυβερνήτη του Καυκάσου. Η Ρωσική δύναμη είχε απέναντί της έναν Οθωμανικό Στρατό 100.000 ανδρών με επικεφαλής το Στρατηγό Αχμέτ Μουχτάρ Πασά. Ενώ ο Ρωσικός στρατός ήταν καλύτερα προετοιμασμένος για να πολεμήσει στην περιοχή, υστερούσε τεχνολογικά σε ορισμένους τομείς, όπως το βαρύ πυροβολικό, και σε εξοπλισμό, για παράδειγμα έναντι του μεγαλύτερου βεληνεκούς πυροβολικού Κρουπ, με το οποίο η Γερμανία είχε εφοδιάσει τους Οθωμανούς.
Επικεφαλής του ​​Σώματος του ΚαυκάσουΟ Καύκασος ήταν μια τετράδα Αρμενίων διοικητών: οι Στρατηγοί Μιχαήλ Λόρις-Μελίκοβ, Αρσάκ Τερ-Γκουκάσοβ (Τερ-Γκουκάσοβ / Τερ-Γκουκασιάν), Ιβάν Λαζάρεφ και Μπόρις Σελκόβνικοβ. Ήταν οι δυνάμεις του Αντιστράτηγου Τερ-Γκουκάσοβ, που στάθμευαν κοντά στο Γερεβάν, που ξεκίνησαν την πρώτη επίθεση στην Οθωμανική επικράτεια με την κατάληψη τη πόλης Ντογκουμπεγιαζίντ στις 27 Απριλίου 1877. Αξιοποιώντας τη νίκη αυτή του Τερ-Γκουκάσοβ οι ρωσικές δυνάμεις προέλασαν, καταλαμβάνοντας την περιοχή του Αρνταχάν στις 17 Μαΐου. Ρωσικές μονάδες πολιόρκησαν επίσης την πόλη Καρς την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου, όμως Οθωμανικές ενισχύσεις ήραν την πολιορκία και τις απώθησαν. Με την υποστήριξη ενισχύσεων το Νοέμβριο του 1877 ο Στρατηγός Λαζάρεφ ξεκίνησε μια νέα επίθεση στο Καρς, καταλαμβάνοντας τα νότια οχυρά που οδηγούσαν προς την πόλη και το ίδια Καρς στις 18 Νοεμβρίου. Στις 19 Φεβρουαρίου 1878 η στρατηγική πόλη-φρούριο του Ερζερούμ καταλήφθηκε από τους Ρώσους μετά από μια μακρά πολιορκία. Παρά το γεγονός ότι εγκατέλειψαν τον έλεγχο του Ερζερούμ στους Οθωμανούς στο τέλος του πολέμου, οι Ρώσοι απέκτησαν τις περιοχές των Μπατούμι, Αρνταχάν, Καρς, Ολτι και Σαρικαμίς, με τις οποίες δημιούργησαν την Επαρχία του Καρς.
Πολιτική διοίκηση στη Βουλγαρία κατά τη διάρκεια του πολέμου
Απελευθερωμένα από το Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Βουλγαρικές περιοχές από τον Απρίλιο του 1877 τέθηκαν υπό τη διοίκηση μιας προσωρινής Ρωσικής κυβέρνησης, που ιδρύθηκε στις αρχές του πολέμου. Η Συνθήκη του Βερολίνου (1878) προέβλεπε τη δυνατότητα τερματισμού της μετά την ίδρυση του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας, μετά την οποία η προσωρινή ρωσική Ρωσικής κυβέρνηση καταργήθηκε το Μάιο του 1879. Οι κύριοι στόχοι της ήταν να αποκαταστήσει την ειρηνική ζωή και την προετοιμασία για την αναβίωση του βουλγαρικού κράτους.
Επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων
Υπό την πίεση των Βρετανών η Ρωσία αποδέχθηκε την εκεχειρία που ζήτησε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 31 Ιανουαρίου 1878 αλλά συνέχισε να κινείται προς την Κωνσταντινούπολη.
Θορυβημένες από την επέκταση της Ρωσικής ισχύος στα Βαλκάνια οι Μεγάλες Δυνάμεις αργότερα επέβαλαν τροποποιήσεις της Συνθήκης στο Συνέδριο του Βερολίνου. Η κύρια αλλαγή εδώ ήταν ότι η Βουλγαρία θα έπρεπε να διχοτομηθεί, σύμφωνα με προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, που δεν επέτρεπαν τη δημιουργία ενός μεγάλου νέου Σλαβικού κράτους: το βόρειο και το ανατολικό τμήμα να γίνουν ηγεμονίες όπως και πριν (η Βουλγαρία και η Ανατολική Ρωμυλία), αν και με διαφορετικούς κυβερνήτες και η περιοχή της Μακεδονίας, αρχικά τμήμα της Βουλγαρίας με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, θα επέστρεφε στην άμεση Οθωμανική διοίκηση. Στο Συνέδριο του Βερολίνου ο Βίσμαρκ είπε ότι πολεμούσε για την ειρήνη στην Ευρώπη.
Συνέπειες για το Μουσουλμανικό και Χριστιανικό πληθυσμό της Βουλγαρίας
Οι απώλειες Μουσουλμάνων αμάχων κατά τη διάρκεια του πολέμου συχνά εκτιμώνται σε δεκάδες χιλιάδες. Οι δράστες αυτών των σφαγών είναι υπό αμφισβήτηση, με τον Αμερικανό ιστορικό Τζάστιν Μακκάρθυ να υποστηρίζει ότι έγιναν από Ρώσους στρατιώτες, Κοζάκους, καθώς και Βούλγαρους εθελοντές και χωρικούς, αν και υπήρχαν λίγες απώλειες αμάχων στις μάχες, ενώ ο Τζέιμς Τ. Ράιντ υποστηρίζει ότι οι Τσερκέζοι ήταν κυρίως υπεύθυνοι για τις προσφυγικές ροές, ότι υπήρχαν απώλειες αμάχων από τις μάχες και ακόμη ότι ο Οθωμανικός στρατός ήταν υπεύθυνος για απώλειες μεταξύ του Μουσουλμανικού πληθυσμού. Σύμφωνα με το Τζον Τζόζεφ τα ρωσικά στρατεύματα προέβαιναν συχνά σε σφαγές μουσουλμάνων αγροτών για να αποτρέπουν από την παρεμπόδιση των εφοδιαστικών και επιχειρησιακών κινήσεων τους. Κατά τη μάχη του Χαρμανλί και τη σφαγή που ακολούθησε των Μουσουλμάνων αμάχων, αναφέρθηκε ότι μια τεράστια ομάδα Μουσουλμάνων προσφύγων δέχθηκαν επίθεση από το Ρωσικό στρατό, με αποτέλεσμα χιλιάδες Μουσουλμάνοι πρόσφυγες να χάσουν τη ζωή τους και τα αγαθά τους να λεηλατηθούν. Ο ανταποκριτής της Daily News περιγράφει ως αυτόπτης μάρτυρας την καύση 4 ή 5 τουρκικών χωριών από τα ρωσικά στρατεύματα σε αντίποινα για τους Τούρκους, που πυροβολούσαν τους Ρώσους από τα χωριά, αντί πίσω από βράχους ή δέντρα.
Ο αριθμός των Μουσουλμάνων προσφύγων εκτιμάται από το Ρ. Τ. Κράμπτον σε 130.000. Ο Ρίτσαρντ Φρουχτ εκτιμά ότι μόνο το μισό (700.000) του προπολεμικού Μουσουλμανικού πληθυσμού παρέμεινε μετά τον πόλεμο, 216.000 είχαν πεθάνει και οι υπόλοιποι μεταναστεύσει. Ο Ντάγκλας Άρθουρ Χάουαρντ εκτιμά ότι οι μισοί από τους 1,5 εκατομμύρια Μουσουλμάνους, ως επί το πλείστον Τούρκους, στην προπολεμική Βουλγαρία είχε εξαφανιστεί το 1879. 200.000 είχαν πεθάνει, ενώ οι υπόλοιπο έγιναν μόνιμα πρόσφυγες στην Οθωμανική επικράτεια. Ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με μια εκτίμηση, ο συνολικός πληθυσμός της Βουλγαρίας στα μεταπολεμική σύνορά της ήταν περίπου 2,8 εκατομμύρια το 1871, ενώ σύμφωνα με επίσημες απογραφές, ο συνολικός πληθυσμός ήταν 2.823.000 το 1880-1881.
Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης καταστράφηκαν αρκετά Μουσουλμανικά κτίρια και πολιτιστικά κέντρα. Μια μεγάλη βιβλιοθήκη με παλιά τουρκικά βιβλία καταστράφηκε όταν ένα τζαμί στο Τάρνοβο κάηκε το 1877. Τα περισσότερα τζαμιά στη Σόφια καταστράφηκαν, επτά από αυτά μέσα σε μία νύχτα το Δεκέμβριο του 1878, οπότε μια καταιγίδα κάλυπτε το θόρυβο των εκρήξεων που προκάλεσαν Ρώσοι στρατιωτικοί μηχανικοί.
Τα πάνδεινα επίσης υπέστη ο Χριστιανικός πληθυσμός, ιδιαίτερα στα αρχικά στάδια του πολέμου, που βρέθηκε στο δρόμο των Οθωμανικών στρατευμάτων.
Η σημαντικότερη σφαγή Βουλγάρων αμάχων έγινε μετά τη μάχη του Ιουλίου της Στάρα Ζαγόρα, όταν οι δυνάμεις του Γκούρκο έπρεπε να υποχωρήσουν στο πέρασμα της Σίπκα. Στον απόηχο της μάχης οι δυνάμεις του Σουλεϊμάν Πασά έκαψαν και λεηλάτησαν την πόλη της Στάρα Ζαγόρα, που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στα βουλγαρικά εδάφη. Ο αριθμός των σφαγιασθέντων Χριστιανών αμάχων κατά τη διάρκεια της μάχης εκτιμάται σε 15.000. Οι δυνάμεις του Σουλεϊμάν Πασά επέβαλαν επίσης σε όλη την κοιλάδα του ποταμού Εβρου ένα καθεστώς τρόμου με τη μορφή απαγχονισμού στις γωνίες των δρόμων κάθε Βούλγαρου που είχε με οποιονδήποτε τρόπο βοηθήσει τους Ρώσους, αλλά ακόμα και χωριά που δεν είχαν βοηθήσει τους Ρώσους καταστράφηκαν και οι κάτοικοί τους εσφάγησαν. Αποτέλεσμα ήταν ως 100.000 άμαχου Βούλγαροι φύγουν βόρεια προς τα ρωσοκρατούμενα εδάφη. Αργότερα στην εκστρατεία τους οι Οθωμανικές δυνάμεις σχεδίαζαν να κάψουν την πόλη της Σόφιας, όταν ο Γκούρκο είχε καταφέρει να καταβάλει την αντίσταση τους στα περάσματα του δυτικού τμήματος του Αίμου. Μόνο η άρνηση του Ιταλού Πρόξενου Βίτο Ποζιτάνο, του Γάλλου Υποπρόξενου Λεάντρ Φρανσουά Ρενέ λε Γκε και του Αυστροούγγρου Υποπρόξενου να εγκαταλείψουν τη Σόφια το απέτρεψε. Μετά την Οθωμανική υποχώρηση ο Ποζιτάνο οργάνωσε ακόμη και ένοπλα αποσπάσματα για την προστασία του πληθυσμού από τους επιδρομείς ( λιποτάκτες του τακτικού Οθωμανικού στρατού, βασιβουζούκους και Τσερκέζους).
Βούλγαροι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι 30.000 Βούλγαροι άμαχοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, εκ των οποίων τα δύο τρίτα στην περιοχή της Στάρα Ζαγόρα.
Συνέπειες για τον Εβραϊκό πληθυσμό της Βουλγαρίας
Πολλές εβραϊκές κοινότητες στο σύνολό τους αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τους υποχωρούντες Τούρκους, ως προστάτες τους. Τα Δελτία της Παγκόσμιας Ισραηλιτικής Συμμαχίας ανέφεραν ότι χιλιάδες Εβραίων της Βουλγαρίας βρήκαν καταφύγιο στην Οθωμανική πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης.
Διεθνοποίηση του Αρμενικού Ζητήματος
Η κατάληξη του Ρωσοτουρκικού Πολέμου οδήγησε επίσης στη διεθνοποίηση του Αρμενικού Ζητήματος. Πολλοί Αρμένιοι στις ανατολικές επαρχίες (Τουρκική Αρμενία) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας χαιρέτησαν τους προελαύνοντες Ρώσους ως απελευθερωτές. Η βία και η αστάθεια που στρεφόταν κατά των Αρμενίων κατά τη διάρκεια του πολέμου από συμμορίες Κούρδων και Τσερκέζων είχαν κάνει πολλούς Αρμένιους να προσβλέπουν στους Ρώσους εισβολείς ως τους τελικούς εγγυητές της ασφάλειας τους. Τον Ιανουάριο του 1878 ο Αρμένιος Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Νερσές Β΄ Βαρζαπετιάν προσέγγισε τη Ρωσική ηγεσία με σκοπό να λάβει διαβεβαιώσεις ότι οι Ρώσοι θα εισήγαγαν διατάξεις στην εν όψει ειρηνευτική συνθήκη για την αυτοδιοίκηση των Αρμενικών επαρχιών. Αν και όχι τόσο σαφές, το άρθρο 16 της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου ανέφερε:
Δεδομένου ότι η αποχώρηση των Ρωσικών στρατευμάτων από το έδαφος που κατέχουν στην Αρμενία, και που πρόκειται να επιστραφεί στην Τουρκία, θα μπορούσε να οδηγήσει σε συγκρούσεις και επιπλοκές επιζήμιες για τη διατήρηση των καλών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, η Υψηλή Πύλη δεσμεύεται να υλοποιήσει, χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, τις βελτιώσεις και τις μεταρρυθμίσεις που ζητούνται με τοπικά αιτήματα στις επαρχίες που κατοικούνται από Αρμένιους και να εγγυηθεί την ασφάλειά τους έναντι των Κούρδων και των Τσερκέζων.
Η Μεγάλη Βρετανία, ωστόσο, αντιτέθηκε στη διατήρηση από τη Ρωσία τόσο πολλών Οθωμανικών εδαφών και την ανάγκασε να προβεί σε νέες διαπραγματεύσεις με τη σύγκληση του Συνεδρίου του Βερολίνου τον Ιούνιο του 1878. Μια Αρμενική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον ιεράρχη Μκρτιχ Κριμιάν ταξίδεψε στο Βερολίνο για να παρουσιάσει την υπόθεση των Αρμενίων, αλλά, προς μεγάλη απογοήτευσή του, έμεινε έξω από τις διαπραγματεύσεις. Το άρθρο 16 τροποποιήθηκε και αποδυναμωθεί και κάθε μνεία των Ρωσικών δυνάμεων που θα παρέμεναν στις επαρχίες αφαιρέθηκε. Στο τελικό κείμενο της Συνθήκης του Βερολίνου είχε μετατραπεί στο άρθρο 61, που ανέφερε:
Η Υψηλή Πύλη δεσμεύεται να υλοποιήσει, χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, τις βελτιώσεις και τις μεταρρυθμίσεις που ζητούνται με τοπικά αιτήματα στις επαρχίες που κατοικούνται από Αρμένιους και να εγγυηθεί την ασφάλειά τους έναντι των Κούρδων και των Τσερκέζων. Περιοδικά θα γνωστοποιεί τα μέτρα που έχουν ληφθεί για το σκοπό αυτό στις Δυνάμεις, που θα επιβλέπει την εφαρμογή τους.
Όπως αποδείχθηκε, οι μεταρρυθμίσεις δεν ήταν επικείμενες. Ο Κριμιάν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και έκανε μια διάσημη ομιλία στην οποία παρομοίασε τη διάσκεψη ειρήνης με ένα ''μεγάλο καζάνι 'Στιφάδο Ελευθερίας', όπου τα μεγάλα έθνη βούτηξαν με τις σιδερένιες κουτάλες τους για πραγματικά αποτελέσματα, ενώ η Αρμενική αντιπροσωπεία είχε μόνο μια χάρτινη κουτάλα. "Αχ αρμενικέ μου λαέ, είπε ο Κριμιάν, αν είχα βουτήξει τη χάρτινη κουτάλα μου στο καζάνι θα έλιωνε και θα έμενε εκεί! Οπου μιλούν τα όπλα και λάμπουν τα σπαθιά, τι σημασία έχουν οι εκκλήσεις και οι αναφορές;'' Λόγω της απουσίας απτών βελτιώσεων της δεινής κατάστασης της Αρμενικής κοινότητας, ένας αριθμός Αρμενίων διανοουμένων που ζουσαν στην Ευρώπη και τη Ρωσία τις δεκαετίες του 1880 και του 1890 σχημάτισαν πολιτικά κόμματα και επαναστατικές οργανώσεις για να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες για τους συμπατριώτες τους στη Μικρά Ασία και άλλα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Διεθνές Κίνημα Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου
Ο πόλεμος προκάλεσε μια διαίρεση στα εμβλήματα του Διεθνούς Κινήματος Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τόσο η Ρωσία όσο και η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε υπογράψει την Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης (1864), που καθιστούσε τον Ερυθρό Σταυρό, μια χρωματική αντιστροφή της σημαίας της ουδέτερης Ελβετίας, το μοναδικό έμβλημα προστασίας του στρατιωτικού ιατρικού προσωπικού και των εγκαταστάσεων του. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου ο σταυρός αντί για αυτό υπενθύμιζε στους Οθωμανούς τις Σταυροφορίες, έτσι επέλεξαν να αντικαταστήσουν το σταυρό με την Ερυθρά Ημισέληνο. Αυτό τελικά έγινε το σύμβολο των εθνικών οργανώσεων του Κινήματος στις περισσότερες Μουσουλμανικές χώρες και επικυρώθηκε ως έμβλημα προστασίας με τις μεταγενέστερες Συμβάσεις της Γενεύης το 1929 και το 1949 (η τρέχουσα έκδοση).
Το Ιράν, που συνόρευε τόσο με τη Ρωσική όσο και με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τις θεωρούσε αντιπάλους και πιθανώς θεωρούσε την Ερυθρά Ημισέληνο ιδίως οθωμανικό σύμβολο, γιατί, αν εξαιρέσουμε ότι είναι στο κέντρο και χωρίς ένα αστέρι, αποτελεί χρωματική αντιστροφή της Οθωμανικής (και της σύγχρονης Ττουρκικής) σημαίας. Αυτό φαίνεται να οδήγησε την εθνική τους οργάνωση του Κινήματος, αρχικά γνωστή ως Οργάνωση Ερυθρού Λέοντα και Ηλιου, να χρησιμοποιήσει μια κόκκινη εκδοχή του Λέοντα και Ήλιου, παραδοσιακού Ιρανικού συμβόλου. Μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979,το Ιράν μεταπήδησε στην Ερυθρά Ημισέληνο, αλλά οι Συμβάσεις της Γενεύης συνεχίζουν να αναγνωρίζουν τον Ερυθρό Λέοντα και Ηλιο, ως έμβλημα προστασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Ρωσοτουρκικός πόλεμος
700 Αουραβικτρίξ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αουραβικτριξ
Κάστρο του Τσέσκι Κρούμλοβ
μικρογραφία|270x270εσ|Το κάστρο Τσέσκι Κρούμλοβ Τσέσκι Κρούμλοβ βρίσκεται στην πόλη Τσέσκι Κρούμλοβ στην Τσεχία. Χρονολογείται από το 1240, όταν το πρώτο κάστρο χτίστηκε από την οικογένεια Γουϊτιγκόνεν, του κύριου κλάδου της ισχυρής οικογένειας Ρόζενμπεργκ. Βρίσκεται στον ιστορικό πυρήνα της πόλης και κατατάσσεται το δεύτερο σε μέγεθος κάστρο στην Τσεχία.
Ιστορία
Από τον 17ο αιώνα, οι Rosenbergs είχαν πεθάνει και η ηγεμονία της Κρουμάου (Δουκάτο της Κρούμλοβ) δόθηκε στον Χανς Ούρλιχ φον Έγγενμπεργκ από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β΄ και ο Έγγενεμπεργκ ονομάστηκε Δούκας της Κρουμάου. Μετά το θάνατο του γιού του Χανς Ούλριχ, του Γιόχαν Άντον Ι φον Έγγενμπεργκ, το κάστρο του χορηγείται για την περίοδο μεταξύ 1649 και 1664 από τη χήρα του, Άννα Μαρία.
Μία από τους δύο της γιους, ο Γιόχαν Κρίστιαν φον Έγγενμπεργκ, ήταν υπεύθυνος για τις μπαρόκ ανακαινίσεις και επεκτάσεις στο κάστρο συμπεριλαμβανομένου του θεάτρου στο κάστρο που λέγεται σήμερα Έγγενμπερκ Θέατρο. Όταν η αρσενική γενιά των Έγγενμπερκ πέθανε το 1717, το κάστρο και το δουκάτο πέρασε υπο κατοχή των Σβάτσενμπέρκ. Το 1947, η ιδιοκτησία Σβάτσενμπέρκ συμπεριλαμβανομένου του Τσέσκι Κρούμλοβ, μεταφέρθηκε στις τσέχικες επαρχιακές ιδιοκτησίες και το 1950 έγινε τοποθεσία του Τσεχοσλοβακικού Κράτους. Ολόκληρη η περιοχή ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο το 1989 και το 1992 προστέθηκε στην UNESCO, στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Το κάστρο στεγάζει το Τσέσκι Κρουμλόβ Μπαρόκ Θέατρο το οποίο βρίσκεται στην 5η Κάστρική Αυλή. Είναι ένα από τα πιο πλήρως διατηρημένα μπαρόκ θέατρα με αυθεντικό κτίριο θεάτρου, αίθουσα συνεδριάσεων, ορχήστρα, στάδιο, στάδιο τεχνολογίας, μηχανήματα, coulisses (κουρτίνες σταδίου), λιμπρέτα, κοστούμια, κλπ.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2034
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2034 (αγγλικά : 2034 FIFA World Cup) θα είναι το 25ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου της ΦΙΦΑ, ένα διεθνές τουρνουά που λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια και συμμετέχουν οι εθνικές ομάδες των μελών της ΦΙΦΑ.
Επιλογή διοργανωτή
Η διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων για το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Ωστόσο, κάποιες χώρες ήδη έχουν υποβάλει τις πρώτες προτάσεις για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2034. Οι παρακάτω χώρες έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για την διοργάνωση του τουρνουά:
Ινδονησία–Ταϊλάνδη
Η πρώτη υποψηφιότητα για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2034 προτάθηκε ως κοινή υποψηφιότητα από τα μέλη της Ένωσης Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ΕΧΝΑ). Η πρόταση για μια κοινή υποψηφιότητα της ΕΧΝΑ προτάθηκε ήδη από τον Ιανουάριο του 2011, όταν ο πρώην πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Σιγκαπούρης Ζαϊνουντίν Νορντίν, σε μια δήλωση του ανακοίνωσε πως η πρόταση έγινε σε μια συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών των χωρών της ΕΧΝΑ, παρόλο που οι χώρες δεν μπορούν να υποβάλουν υποψηφιότητα (οι προτάσεις σχεδιάζονται και κατατίθονται από τις εθνικές ομοσπονδίες). Το 2013, ο Νορντίν και ο πρόεδρος των Ειδικών Ολυμπιακών Αγώνων για τη Μαλαισία, Ντατούκ Μοχάμετ Φεϊσόλ Χασάν, ανακάλεσαν την ιδέα για τη διοργάνωση του κυπέλλου στις χώρες της ΕΧΝΑ. Σύμφωνα με τους κανόνες της ΦΙΦΑ για το 2017, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030 (ΑΣΠ) καθώς τα μέλη της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου εξαιρούνται από την υποβολή υποψηφιοτήτων καθώς το Κατάρ επελέγη να διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Έτσι, το νωρίτερο έτος που μπορεί να υποβληθεί υποψηφιότητα από την ΑΣΠ είναι το 2034.
Αργότερα, η Μαλαισία αποσύρθηκε από την ανάμειξη αλλά η Σιγκαπούρη και άλλες χώρες της ΕΧΝΑ συνέχισαν την εκστρατεία για την υποβολή κοινής υποφηφιότητας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2034. Τον Φεβρουάριο του 2017, οι χώρες της ΕΧΝΑ διεξήγαγαν συνομιλίες για την έναρξη υποβολής κοινής υποψηφιότητας κατά τη διάρκεια επίσκεψης από τον πρόεδρο της ΦΙΦΑ Τζάνι Ινφαντίνο στην Γιανγκόν της Μιανμάρ. Στις 1 Ιουλίου 2017, ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ινδονησίας Τζόκο Ντριγιόνο δήλωσε ότι η Ινδονησία και η Ταϊλάνδη θα ηγηθούν μιας κοινοπραξίας χωρών για την υποβολή υποφηφιότητας. Ο Ντριγιόνο πρόσθεσε ότι λόγω των θεμάτων γεωγραφίας και υποδομών, αλλά και της νέας μορφής (48 χώρες), θα χρειαστούν τουλάχιστον 2 ή 3 χώρες της ΕΧΝΑ ώστε να υπάρχουν απαραίτητες υποδομές για την διεξαγωγή του.
Τον Σεπτέμβριο του 2017, ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του Ταϊλανδέζικου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Μπέντζαμιν Ταν, στη συνάντηση του συμβουλίου της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της ΕΧΝΑ (ΠΟΕΧΝΑ), επιβεβαίωσε ότι η ομοσπονδία του έχει "εκφράσει ενδιαφέρον να διοργανώσει" το παγκόσμιο κύπελλο του 2034 με την Ινδονησία. Στην ίδια περίπτωση, ο γενικός γραμματέας της ΠΟΕΧΝΑ Ντάτο Σρι Αζουντίν Αχμάντ, επιβεβαίωσε ότι οι δύο χώρες (Ινδονησία-Ταϊλάνδη) θα υποβάλουν κοινή υποψηφιότητα. Η Ινδονησία είναι η μόνη νοτιοανατολική ασιατική χώρα που συμμετείχε σε Παγκόσμιο Κύπελλο, όταν συμμετείχε το 1938 (τότε η χώρα ήταν γνωστή ως Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες).
Αίγυπτος
Ο υπουργός αθλητισμού και νεολαίας της Αιγύπτου Ασράφ Σόχμπι δήλωσε ότι η Αίγυπτος σκέφτεται να υποβάλει υποψηφιότητα διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2034. Μια τέτοια υποψηφιότητα πρέπει να υποβληθεί από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της ενδιαφερόμενης χώρας και όχι από τη κυβέρνηση της ενδιαφερόμενης χώρας.
Εξέφρασαν ενδιαφέρον για υποβολή υποψηφιότητας
Μια επισκόπηση των χωρών που έχουν εκφράσει ενδιαφέρον να υποβάλουν υποψηφιότητα για να διοργανώσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2034 παρέχεται παρακάτω:
Τζέιμς Μέισον
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Μέισον ως [[Μάρκος Ιούνιος Βρούτος στην ταινία του 1953 Ιούλιος Καίσαρ]] μικρογραφία|260x260εσ|Με την Μπάρμπαρα Ρας και τον μικρό Κρίστοφερ Όλσεν στην ταινία Πίσω απ' τον καθρέφτη (1956) μικρογραφία|333x333εσ|Ο Μέισον στην ταινία του [[Άλφρεντ Χίτσκοκ Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (1959)]] μικρογραφία|260x260εσ|Από αριστερά προς τα δεξιά: Πατ Μπουν, Πίτερ Ρόνσον, Τζέιμς Μέισον και Αρλίν Νταλ στην ταινία Ταξίδι στο κέντρο της Γης (1959) μικρογραφία|260x260εσ|Με την Τζένιφερ Ονίλ στην ταινία Ο άρχων του υποκόσμου (1975) μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Γκρέγκορι Πεκ (αριστερά) στην ταινία Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους (1978)]] Ο Τζέιμς Μέισον (αγγλικά: James Neville Mason, 15 Μαΐου 1909 - 27 Ιουλίου 1984) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Χάντερσφιλντ του Γιόρκσιρ. Η καριέρα του ξεκίνησε από το θέατρο το 1931, και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έγινε διάσημος. Μετά τις πρώτες θεατρικές του επιτυχίες άρχισε να ασχολείται κυρίως με το σινεμά, όπου επίσης σημείωσε επιτυχίες. Το 1949 γύρισε το Για λίγη στοργή, πρώτη του ταινία με την οποία ουσιαστικά άρχισε την καριέρα του στο Χόλιγουντ. Ήταν τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ, χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει κανένα. Μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες του θεωρούνται οι ερμηνείες του στις ταινίες: Απόκληρος της κοινωνίας (Odd Man Out, 1947), Υπόθεση Κικέρων (5 Fingers, 1952), Ιούλιος Καίσαρ (Julius Caesar, 1953), Λολίτα (Lolita, 1962), Μάγερλινγκ (Mayerling, 1968). Την καλύτερη όμως ερμηνεία του την έδωσε στο θέατρο, στο έργο Οιδίπους Τύραννος (1957), σε σκηνοθεσία Τάιρον Γκάθρι, που παρουσιάστηκε στο καναδέζικο φεστιβάλ του Στράντφορντ. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στη Λωζάνη της Ελβετίας.
Λεονάρισσο
Το Λεονάρισσο είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ο Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας είναι ένας κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων. Μέλη του είναι βασιλείς της Ισπανίας, των Δύο Σικελιών (δηλ. Σικελίας-Νάπολης), δούκες της Πάρμας και μεγάλοι δούκες του Λουξεμβούργου.
Ιστορία
Ο Φίλιππος Δ΄ Αψβούργων βασιλιάς της Ισπανίας είχε τρία τέκνα: τη Μαρία-Θηρεσία, που παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ των Βουρβόνων βασιλιά της Γαλλίας· τη Μαργαρίτα-Θηρεσία, που παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ Αψβούργων· και τον Κάρολο Β΄ που είχε φυσικές και διανοητικές αναπηρίες. Αφού βασίλευσε 5 έτη, ο Κάρολος Β΄ απεβίωσε 38 ετών το 1700 και ακολούθησε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14). Το στέμμα διεκδικούσε ο υιός της Μαρίας-Θηρεσίας Λουδοβίκος, Μέγας Δελφίνος και η κόρη της Μαργαρίτας-Θηρεσίας, η Μαρία Αντωνία της Αυστρίας, σύζυγος του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας. Τελικά δόθηκε στον υιό τού πρώτου Φίλιππο Ε΄ Βουρβόνων που έγινε ο γενάρχης του κλάδου.
Ο Φίλιππος Ε΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Φαρνέζε. To 1731 απεβίωσε ο αδελφός της Ελισάβετ, δούκας της Πάρμας· τον διαδέχθηκε ο υιός της Κάρολος που το 1734, κατά τον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής (1733-38), κατέκτησε τη Σικελία και τη Νάπολη από τον Κάρολο ΣΤ΄ Αψβούργων. Το 1735 αρχίζουν οι Διαπραγματεύσεις για Συμφωνία, όπου η Σικελία και η Νάπολη κατακυρώνονται στον Κάρολο Γ΄ με αντάλλαγμα να δώσει την Πάρμα στον Κάρολο ΣΤ΄· η τελική Συμφωνία υπογράφεται στη Βιέννη το 1738. Το 1759 διαδέχθηκε τον αδελφό του ως Κάρολος Γ΄ βασιλιάς της Ισπανίας, αλλά λόγω της Συμφωνίας δεν μπορούσε να είναι και βασιλιάς της Σικελίας και της Νάπολης, έτσι τις παραχώρησε στον δεύτερο επιζώντα υιό του Φερδινάνδο Α΄, που έγινε βασιλιάς των Δύο Σικελιών και γενάρχης του κλάδου Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
Το 1740 απεβίωσε ο Κάρολος ΣΤ΄ Αψβούργων και τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαρία Θηρεσία, πράγμα που πυροδότησε τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1740-48). Με τη λήξη του, η Συμφωνία της Αιξ-λα-Σαπέλ όριζε η Πάρμα να επιστραφεί στους Βουρβόνους-Ισπανίας, έτσι ο αδελφός του Καρόλου Γ΄, ο Φίλιππος έγινε δούκας της Πάρμας και γενάρχης το κλάδου Βουρβόνων-Πάρμας. Ο 7ος απόγονός του είναι ο Ιωάννης μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου· τον διαδέχθηκε ο υιός του Ερρίκος.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Μορφίνη
Η μορφίνη (INN) (εμπορική ονομασία: MS Contin, MSIR, Avinza, Kadian, Oramorph, Roxanol) είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό οπιούχο αναλγητικό ψυχοδραστικό φάρμακο και θεωρείται ότι είναι το πρωτοτυπικό οπιοειδές. Βρίσκεται φυσικά σε σκούρα καφέ, ρητινώδη μορφή, και προέρχεται από το φυτό παπαρούνας (Papaver somniferum).
Στην κλινική ιατρική, η μορφίνη θεωρείται ως ο χρυσός κανόνας, ή αναφορά, των αναλγητικών που χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση σοβαρού ή αγωνιώδους πόνου και ταλαιπωρίας. Όπως και άλλα οπιοειδή, π.χ. οξυκωδόνη (OxyContin, Percocet, Percodan), υδρομορφόνη (Dilaudid, Palladone), και διακετυλομορφίνη (ηρωίνη), η μορφίνη δρα άμεσα στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) για να ανακουφίσει τον πόνο. Η μορφίνη έχει υψηλό δυναμικό για εθισμό· η ανοχή και η φυσική και η ψυχολογική εξάρτηση σε αυτήν αναπτύσσεται γρήγορα.
Μπορεί να ληφθεί τόσο για τον οξύ πόνο όσο και για χρόνιο πόνο και χρησιμοποιείται συχνά για τον πόνο που προκαλείται από έμφραγμα του μυοκαρδίου, πέτρες στα νεφρά και κατά τη διάρκεια του τοκετού. Η μορφίνη μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα, με ένεση σε μυ, με ένεση κάτω από το δέρμα, ενδοφλέβια, ένεση στον χώρο γύρω από το νωτιαίο μυελό ή από το ορθό. Η μέγιστη επίδρασή της επιτυγχάνεται μετά από περίπου 20 λεπτά όταν χορηγείται ενδοφλεβίως και 60 λεπτά όταν χορηγείται από το στόμα, ενώ η διάρκεια της δράσης της είναι 3-7 ώρες.
Το 2013 παρήχθησαν περίπου 523 τόνοι μορφίνης. Περίπου 45 τόνοι χρησιμοποιήθηκαν απευθείας για τον πόνο, μια αύξηση πάνω από 400% τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η μεγαλύτερη χρήση για αυτόν τον σκοπό έγινε στον αναπτυγμένο κόσμο. Περίπου το 70% της μορφίνης χρησιμοποιείται για την παρασκευή άλλων οπιοειδών όπως η υδρομορφόνη, η οξυμορφόνη και η ηρωίνη. Είναι φάρμακο που βρίσκεται στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, και στον Κατάλογο Φαρμάκων που περιλαμβάνονται στα Προγράμματα I και III των Ηνωμένων Εθνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Οπιοειδή Κατηγορία:Μεταβολίτες ανθρώπου Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Σεργκέι Σούκιν
Ο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Σούκιν (ρωσικά: Сергей Иванович Щукин) (27 Μαΐου 1854, Μόσχα – 10 Ιανουαρίου 1936, Παρίσι) ήταν Ρώσος επιχειρηματίας που ασχολήθηκε και έγινε συλλέκτης έργων τέχνης, κυρίως του γαλλικού ιμπρεσιονισμού και μετά-ιμπρεσιονιμού, μετά από ένα ταξίδι του στο Παρίσι το 1897, όπου αγόρασε τον πρώτο του Μονέ. Από κει και πέρα αγόρασε πολλά έργα, ώσπου 258 έργα κοσμούσαν την πολυτελή κατοικία του στη Μόσχα. Μέχρι το 1914 ο Σούκιν κατείχε δεκατρείς Μονέ, μεταξύ των οποίων τα Κυρία στον Κήπο και μια μικρότερη εκδοχή του Πικ-νικ, τρεις Ρενουάρ, οκτώ Σεζάν, μεταξύ των οποίων και το γνωστό Καρναβάλι (Mardi Gras), τέσσερεις βαν Γκογκ (μεταξύ των οποίων το Πορτραίτο του Γιατρού Felix Rey, ενώ τα πιο γνωστά στη Ρωσία έργα του καλλιτέχνη, το Αυλή στη Φυλακή και Το Κόκκινο Αμπέλι, τα είχε αγοράσει ο φίλος και "ανταγωνιστής" (στη συλλογή έργων τέχνης) του Σούκιν Ιβάν Μορόζοφ), δεκαέξι Γκογκέν της περιόδου της Αϊτής (τα οποία τα είχε στην τραπεζαρία του με διάταξη ορθόδοξου εικονοστασίου), έργα των Ρουσσώ, Μαρκέ κ.τ.λ.
Ο Σόυκιν ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τη μακροχρόνια σχέση του με τον Ματίς, ο οποίος διακόσμησε την έπαυλη και ζωγράφισε ειδικά για τον Σούκιν τον γνωστό πίνακά του Ο Χορός (1910), τώρα στο Ερμιτάζ. Αυτός ο πίνακας αναγνωρίζεται ως "σταθμός την καριέρα του (Ματίς) και για την μοντέρνα ζωγραφική". Τον πίνακα τον είχε ζωγραφίσει στα πλαίσια μιας παραγγελίας, με τον δεύτερο πίνακα να είναι Η Μουσική (1910). Επίσης, είχε ζωγραφίσει μια πρώτη παραλλαγή του Χορού (1909), που τώρα βρίσκεται στο ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης. Η συλλογή του επίσης περιελάμβανε πενήντα έργα του Πικάσο, μεταξύ των οποίων τα πρώτα κυβιστικά του έργα, όπως τις Τρεις Γυναίκες (Trois Femmes), τοπία, και σημαντικά έργα της Μπλε και Ροζ περιόδου. Το 1909 ο Σούκιν άνοιξε την έπαυλή του στο κοινό, κάθε Κυριακή, εισάγοντας τους Μοσχοβίτες στα έργα της γαλλικής αβάν-γκαρντ.
Μουσείο Σύγχρονης Δυτικής Τέχνης
Μετά την επανάσταση του 1917 η κυβέρνηση κατέσχεσε τη συλλογή του (διάταγμα του Λαϊκού Συμβουλίου, υπογεγραμμένο από τον Λένιν, 8 Νοεμβρίου 1918), ενώ ο Σούκιν διέφυγε στο Παρίσι, όπου και πέθανε το 1936. Η έπαυλή του στη Μόσχα μετατράπηκε στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Δυτικής Τέχνης (ρωσικά: Государственный Музей нового западного искусствa), Πτέρυγα I, ενώ η Πτέρυγα II ήταν η έπαυλη και η συλλογή του άλλου διάσημου μαικήνα των τεχνών Ιβάν Μορόζοφ. Τελικά το 1928 η δύο πτέρυγες συγχωνεύτηκαν, και τα εκθέματα μεταφέρθηκαν στην πρώην έπαυλη του Μορόζοφ στην οδό Prechistenka 21. . Το 1948 το μουσείο έκλεισε με διάταγμα του Στάλιν, καθώς τα έργα θεωρήθηκαν κοσμοπολίτικα, αστικά και σε λάθος κατεύθυνση (ως προς το πνεύμα της ιδεολογίας του καθεστώτος). Η συλλογή μοιράστηκε μεταξύ του Μουσείου Πούσκιν, Μόσχα, και του Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη.
Η Ιρίνα Αντόνοβα, διευθύντρια του Μουείου Πούσκιν είχε σχολιάσει για τον Σούκιν:  "Άρχισε να συλλέγει τέχνη η οποία δεν ήταν δημοφιλής, που την περιφρονούσε το Λούβρο και άλλα μουσεία. Ήταν το προσωπικό του γούστο. Ίσως να είχε πιάσει τα προειδοποιητικά γεγονότα που θα άλλαζαν τον κόσμο. Ένας τέτοιος συλλέκτης μπορούσε να εμφανιστεί μόνο σε μια χώρα στο χείλος της επανάστασης. Συνέλεγε τέχνη που προϊδέαζε τον παγκόσμιο κατακλυσμό".
Μπεχζάντ
thumb|right|200px|Μάχη του Τιμούρ, π. 1515, Παλάτι Γκολεστάν, Τεχεράνη Ο Μπεχζάντ ή Μπιχζάντ (π. 1450 - 1535) ήταν σπουδαίος Πέρσης ζωγράφος μικρο-καλλιγράφος του 15ου αιώνα και ίσως ο σημαντικότερος της ισλαμικής ζωγραφικής τέχνης της αποκαλούμενης σήμερα "ζωγραφική Χεράτ.
Γεννήθηκε στη Χεράτ το 1460, όταν ήταν πρωτεύουσα της Περσίας, (σήμερα ανήκει στο Αφγανιστάν), και το πλήρες όνομά του ήταν Οστάντ Καμάλ ουντίν Μπεχζάντ. Φέρεται να υπήρξε μαθητής του σπουδαίου επίσης ζωγράφου, Μιράκ Νακάς. Επί βασιλείας του Μπαϋσουνκούρ Μιρζά (εγγονού του Ταμερλάνου) αλλά και επί διαδόχου αυτού του Χουσεΐν Μπαυκαράχ, περί το 1500, προσκλήθηκε μαζί με άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες στα ανάκτορα προκειμένου ν΄ αναλάβουν την νέα καλλιτεχνική ανάπτυξη που οραματίζονταν ο Βασιλιάς. Τότε ο Μπεχζάντ ανέλαβε την αντιγραφή και κωδικοποίηση όλων των εγγράφων της Βασιλικής Βιβλιοθήκης με παράλληλη μικρο-εικονογράφηση αυτών, που συνέχισε μέχρι το θάνατό του το 1535. thumb|left|180px|Τόπος κυνηγιού, π. 1515, Παλάτι Γκολεστάν, Τεχεράνη Ο Μπεχζάντ επηρεασμένος έντονα από την σπουδαία "ζωγραφική Χεράτ" ανέδειξε αυτή σε καλλιτεχνική ζωγραφική τεχνοτροπία ειδικά πάνω σε μετάξι αποδίδοντας τοπία, κήπους, λίμνες κ.λπ.. με το οποίο στη συνέχεια άρχισε να κοσμεί τα διάφορα κείμενα, στην αρχή τα ιερά και στη συνέχεια τους διάφορους κώδικες - νόμους του κράτους. Την τέχνη του αυτή δίδαξε σε μεγάλο αριθμό μαθητών του οι οποίοι στη συνέχεια μετέφεραν την τεχνική του σε όλο τον τότε ισλαμικό κόσμο από την Ινδία μέχρι την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τα περισσότερα από τα φιρμάνια των Σουλτάνων φέρουν αυτό το είδος της καλλιτεχνικής καλλιγραφίας, χωρίς όμως ζωγραφικές παραστάσεις. Επίσης πολλά Τζαμιά ακόμη και σήμερα διατηρούν αυτό το είδος της σύμμεικτης καλλιγραφικής απόδοσης που μοιάζει πολύ με μονογράμματα.
Τα έργα του Μπεχζάντ θεωρούνται σήμερα ιδιαίτερης μεγάλης αξίας και κάποια εξ αυτών κοσμούν σπουδαίες συλλογές. Διασώζεται μόλις ένα χειρόγραφο που περιέχει έργα τα οποία φέρουν την υπογραφή του Μπιχζάντ, και αυτοί είναι οι μοναδικοί πίνακες που αποδίδονται με βεβαιότητα σε εκείνον, σύμφωνα με τους μελετητές του, ενώ κατά πολλούς αποτελούν το σπουδαιότερο δείγμα του έργου του. Πρόκειται για το αντίγραφο του ποιήματος με τίτλο Ο κήπος (Bustān), του Πέρση ποιητή Σααντί, το οποίο φυλάσσεται στην εθνική βιβλιοθήκη της Αιγύπτου (Κάιρο, Εθν. Βιβλ., Adab Farsi 908). Ο Μπιχζάντ υπέγραψε γενικά ελάχιστους πίνακες και μόλις 32 από το σύνολο του έργου του αναγνωρίζονται με βεβαιότητα ως αυθεντικοί, όλοι φιλοτεχνημένοι την περίοδο 1486-95. Το γεγονός πως οι μαθητές του μιμήθηκαν την τεχνοτροπία του δυσχεραίνει σημαντικά τη μελέτη του έργου του και ειδικότερα τη διάκριση αυθεντικών πινάκων του. Επιπλέον, επειδή το όνομά του ταυτίστηκε με την υψηλή ποιότητα, αρκετοί συλλέκτες απέδιδαν σε εκείνον ανυπόγραφους πίνακες εξαιρετικής τεχνικής, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν ενδείξεις πως ήταν πράγματι δημιουργίες του Μπιχζάντ.
Επίτροπος Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ο Επίτροπος Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Είναι υπεύθυνος για θέματα δημόσιας υγείας, ασφάλειας τροφίμων και την υγεία των φυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υγειας και Ασφαλειας Τροφιμων
HMS Constance
Έξι πλοία του Βασιλικού Ναυτικού είχαν το όνομα HMS Constance:
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Αγία Ευδοκία
Η Ευδοκία ήταν μια γυναίκα από τη Σαμάρεια που ζούσε στην Ηλιούπολη της Φοινίκης, το σημερινό Μπάαλμπεκ, Λίβανος. Ήταν μια πολύ όμορφη ειδωλολάτρισσα, και αύξανε τον πλούτο της προσελκύοντας πλούσιους εραστές.
Προσχώρηση στον χριστιανισμό
Η Ευδοκία έμαθε για τον χριστιανισμό από έναν καλόγερο ονόματι Γερμανό. Σύμφωνα με το θρύλο, η Ευδοκία τον ρώτησε αν μπορούσε ακόμα και εκείνη να γλυτώσει από την Κρίση. Ο Γερμανός της υπόδειξε να παραμείνει μόνη της στο δωμάτιό της για μία εβδομάδα, νηστεύοντας και προσευχόμενη. Η Ευδοκία ακολούθησε τις οδηγίες του, και στο τέλος της εβδομάδας είχε ένα όραμα για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που την διαβεβαίωσε για την αγάπη του Χριστού για όλους τους ανθρώπους. Ο Γερμανός αργότερα τη βάφτισε.
Ως μοναχή
Στα 30, η Ευδοκία έχτισε ένα μοναστήρι κοντά στην Ηλιούπολη όπου και μόνασε, και έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της σε διάφορες αγαθοεργίες. Απέρριψε όλους τους μνηστήρες της, και όταν ένα επίμονος εραστής με το όνομα Φιλόστρατος χτυπήθηκε, η Ευδοκία προσευχήθηκε για εκείνον μέχρι που ανέρρωσε, ενώ κατόπιν ο Φιλόστρατος μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό.
Η Ευδοκία έπεισε πολλούς ειδωλολάτρες να μεταστραφούν στον Χριστιανισμό. Οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι εξαγριωμένοι από τις πράξεις της την αποκεφάλισαν την 1η Μαρτίου 107.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της την 1η Μαρτίου.
Ἡ Σαμαρεῖτις οὐχ ὕδωρ Εὐδοκία,Ἀλλ' αἷμα, Σῶτερ, ἐκ τραχήλου σοι φέρει.Μαρτίου ἀμφὶ πρώτῃ ἡ Εὐδοκία ξίφος ἔτλη.
Πηγές
Ευδοκία
Ζιγιαμέτ
Το Ζιγιαμέτ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Λεονάρισσο. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Κοινότητα Κρυονερίου Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Κρυονερίου είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1930 με το ΦΕΚ 44Α - 10/02/1930 με την απόσπαση του οικισμού Ασυρώτοι (αρχικό όνομα του Κρυονερίου) από την κοινότητα Αειμόνου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγρίδια, Τσαχιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 119 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής την πρόεδρο κα. Βασιλική Σαλούστρου-Αντωνιδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ
Ο Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (Alfred North Whitehead, 15 Φεβρουαρίου 1861 – 30 Δεκεμβρίου 1947) ήταν Άγγλος μαθηματικός και φιλόσοφος. Είναι γνωστός ως η καθοριστική μορφή της φιλοσοφικής σχολής που είναι γνωστή ως «φιλοσοφία της διαδικασίας», η οποία σήμερα έχει βρει εφαρμογή σε μια ευρεία ποικιλία επιστημονικών κλάδων, συμπεριλαμβανομένων της οικολογίας, της θεολογίας, της εκπαίδευσης, της φυσικής, της βιολογίας, της οικονομίας και της ψυχολογίας, μεταξύ άλλων περιοχών.
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του ο Γουάιτχεντ έγραψε κυρίως για τα μαθηματικά, τη λογική και τη φυσική. Το πιο αξιοσημείωτο έργο σε αυτούς τους τομείς είναι το τρίτομο Principia Mathematica (1910-1913), το οποίο έγραψε μαζί με τον πρώην μαθητή του Μπέρτραντ Ράσελ. Το Principia Mathematica θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έργα του εικοστού αιώνα στη μαθηματική λογική.
Στα τέλη του 1910 και στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Γουάιτχεντ σταδιακά έστρεψε την προσοχή του από τα μαθηματικά στη φιλοσοφία της επιστήμης, και, τελικά στη μεταφυσική. Ανέπτυξε ένα ολοκληρωμένο μεταφυσικό σύστημα, το οποίο ριζικά αναχώρησε από το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής φιλοσοφίας. Ο Γουάιτχεντ, υποστήριξε ότι η πραγματικότητα αποτελείται από διαδικασίες, αντί για υλικά αντικείμενα, και ότι οι διαδικασίες είναι καλύτερο να ορίζονται από τις σχέσεις τους με άλλες διαδικασίες, απορρίπτοντας έτσι τη θεωρία ότι η πραγματικότητα είναι θεμελιωδώς κατασκευασμένη από κομμάτια της ύλης που υπάρχουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Σήμερα τα φιλοσοφικά έργα του Γουάιτχεντ – ιδιαίτερα διαδικασία και πραγματικότητα – θεωρούνται τα θεμελιώδη κείμενα της φιλοσοφίας της διαδικασίας.
Η φιλοσοφία της διαδικασίας του Γουάιτχεντ υποστηρίζει ότι «υπάρχει επιτακτική ανάγκη να έρθει να δει τον κόσμο ως διαδίκτυο αλληλένδετων διαδικασιών που αποτελούν αναπόσπαστα μέρη, έτσι ώστε όλες οι επιλογές μας και οι πράξεις μας να έχουν συνέπειες για τον κόσμο γύρω μας». Για τον λόγο αυτό, μία από τις πολλά υποσχόμενες εφαρμογές της σκέψης του Γουάιτχεντ τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί στον τομέα της οικολογίας του πολιτισμού και της περιβαλλοντικής ηθικής πρωτοπόρος της υπήρξε John B.Cobb,Jr.
Ζωή
αριστερά|μικρογραφία|Χιούελ Δικαστήριο βόρεια περιοχή στο Trinity College, [[Κέιμπριτζ|Cambridge. Γουάιτχεντ πέρασε τριάντα χρόνια στο Trinity, πέντε ως φοιτητής και είκοσι πέντε ως λέκτορας.]] Ο Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ γεννήθηκε στην πόλη Ράμσγκέϊτ του Κεντ, στην Αγγλία. Ο πατέρας του, Alfred Γουάιτχεντ, ήταν υπουργός και διευθυντής του Chatham House Academy, ένα επιτυχημένο σχολείο για αγόρια που ιδρύθηκε από τον Thomas Γουάιτχεντ, παππού του Άλφρεντ Νορθ. Ο Γουάιτχεντ έκανε αναφορά και στους δύο ότι ήταν δύο πολύ επιτυχημένοι δάσκαλοι, αλλά ότι ο παππούς του ήταν ο πιο καταπληκτικός άνθρωπος. Η μητέρα του Γουάιτχεντ ήταν η Μαρία Σάρα Γουάιτχεντ, πρώην Μαρία Σάρα Buckmaster. O Γουάιτχεντ προφανώς δεν ήταν πολύ κοντά με τη μητέρα του, όπως ο ίδιος ποτέ δεν ανέφερε σε κανένα από τα γραπτά του, και υπάρχουν ενδείξεις ότι η σύζυγός του, Έβελιν, είχε χαμηλή γνώμη για αυτή.
Ο Γουάιτχεντ μορφώθηκε στο Σχολείο Sherborne, Dorset, το οποίο θεωρείται ένα από τα καλύτερα δημόσια σχολεία της χώρας. Η παιδική του ηλικία περιγράφεται ως υπερπροστατευτική, αλλά όταν στο σχολείο διακρίθηκε στον αθλητισμό και στα μαθηματικά  έγινε επικεφαλής νομάρχη ς της κατηγορίας του.
Το 1880, ο Γουάιτχεντ άρχισε να φοιτά στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε μαθηματικά. Ο ακαδημαϊκός του σύμβουλος ήταν Έντουαρτ Τζον Ρουθ. Κέρδισε το πτυχίο του από το Trinity το 1884, και αποφοίτησε τέταρτος στη βαθμολογία. Εκλέχθηκε ως εταίρος του Τρίνιτυ το 1884, οπότε δίδαξε μαθηματικά και φυσική στο κολέγιο μέχρι το 1910, αφιερώνοντας όλο το έτος 1890 στο να συγγράψει την Πραγματεία για την Καθολική Άλγεβρα (1898), και το 1900 σε συνεργασία με τον πρώην μαθητή του, ο Μπέρτραντ Ράσελ, για την πρώτη έκδοση του Principia Mathematica. Ήταν απόστολος του Cambridge.
Το 1890 ο Γουάιτχεντ νυμφεύθηκε την Έβελιν Γουέιντ, μια Ιρλανδή που είχε μεγαλώσει στη Γαλλία. Απέκτησαν μια κόρη, την Τζέσι Γουάιτχεντ, και δύο γιους, τον Τόμας Νορθ Γουάιτχεντ και τον Έρικ Γουάιτχεντ. Ο Έρικ Γουάιτχεντ πέθανε σε δράση, ενώ υπηρετούσε στο Royal Flying Corps κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην ηλικία των 19. μικρογραφία|Ο [[Μπέρτραντ Ράσελ, το 1907. Ο Ράσελ ήταν μαθητής του Γουάιτχεντ στο κολέγιο Τρίνιτι, και παλιός συνεργάτης και φίλος.]] Το 1910, ο Γουάιτχεντ παραιτήθηκε από ανώτερος υφηγητής των Μαθηματικών στο Trinity και μετακόμισε στο Λονδίνο χωρίς πρώτα να βρει μια άλλη δουλειά. Αφού ήταν άνεργος για ένα χρόνο, ο Γουάιτχεντ δέχθηκε μια θέση ως Λέκτορας στα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά και Μηχανική στο University College του Λονδίνου, αλλά πέρασε πάνω από ένα χρόνο αργότερα για το Goldsmid Chair των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Μηχανικής, μια θέση για την οποία είχε ελπίσει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Το 1914 ο Γουάιτχεντ δέχθηκε μια θέση ως Καθηγητής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών στο νεόκτιστο Imperial College του Λονδίνου, όπου ένας παλιός του φίλος είχε πρόσφατα διοριστεί Επικεφαλής των Καθηγητών των Μαθηματικών.