cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκτροχιασμός τρένου στη Νεβάδα (1939)
Ο εκτροχιασμός της αμαξοστοιχίας «Πόλη του Σαν Φρανσίσκο» (City of San Francisco) ήταν σιδηροδρομικό δυστύχημα που συνέβη στις 12 Αυγούστου του 1939, έξω από την πόλη - φάντασμα του Χάρνεϊ της Νεβάδα των Η.Π.Α., σκοτώνοντας 24 άτομα και τραυματίζοντας άλλα 121.Ο εκτροχιασμός προκλήθηκε από σαμποτάζ των σιδηροτροχιών αλλά, παρά τις έρευνες της Αστυνομίας και τις προσφορές αμοιβής για την σύλληψη των δραστών, το δυστύχημα δεν διαλευκάνθηκε ποτέ.
Το συμβάν
Η Πόλη του Σαν Φρανσίσκο ήταν μια δια - πολιτειακή επιβατική αμαξοστοιχία, που εκτελούσε δρομολόγια από το Όκλαντ της Καλιφόρνια στο Σικάγο του Ιλινόι. Την γραμμή διαχειρίζονταν από κοινού τρεις σιδηροδρομικές εταιρείες, ενώ το τμήμα της πολιτείας της Νεβάδα διαχειριζόταν η Σιδηροδρομική Εταιρεία του Νοτίου Ειρηνικού.
Η αμαξοστοιχία κατευθυνόμενη προς το  Όκλαντ και έχοντας αναπτύξει ταχύτητα, λόγω καθυστέρησης στο χρονοδιάγραμμα, χτύπησε στις 21:33 σε ένα κομμάτι ράγας που όπως αποδείχτηκε είχε σκόπιμα και με δόλο μετακινηθεί από την θέση του, και εκτροχιάστηκε τη στιγμή που διέσχιζε την στροφή μιας γέφυρας του ποταμού Χούμπολτ στη βόρεια Νεβάδα. Ο μηχανοδηγός ειδοποίησε πρώτος τις Αρχές για το δυστύχημα, ενώ οι πρώτες βοήθειες προσφέρθηκαν από τους κατοίκους των κοντινών χωριών. Οι τραυματίες ωστόσο δεν δέχτηκαν επαγγελματικές ιατρικές φροντίδες παρά μόνο το πρωί της επόμενης ημέρας όταν μια αμαξοστοιχία διάσωσης τους παρέλαβε και τους μετέφερε στο κοντινότερο νοσοκομείο.
Οι γραμμές ήταν εκτός λειτουργίας για πολλούς μήνες ενώ οι σιδηροδρομικές μεταφορές γίνονταν από τις γραμμές της Σιδηροδρομικής Εταιρείας του Νοτίου Ειρηνικού. Πέντε βαγόνια του τρένου (SF 601 Presidio (καφετέρια 32 θέσεων - βαγόνι κουζίνας), SF-602Mission Dolores (βαγόνι 72 θέσεων), SF-701 Embarcadero (κοιτώνας-μπουφέ-σαλόνι ), και δύο κλινάμαξες, Twin Peaks και Chinatown) καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Έρευνα
Τις επόμενες μέρες, δύτες ανακάλυψαν πεταμένα εργαλεία στον ποταμό Χούμπολντ, επιβεβαιώνοντας την πιθανότητα σαμποτάζ. Η αμοιβή για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψη των σαμποτέρ ήταν 5.000 δολ. που ανέβηκε στα 10.000 δολάρια αργότερα, πλήθος άστεγων, περιπλανώμενων εργατών, και μεταναστών σύρθηκαν σε ανάκριση αλλά οι έρευνες δεν οδήγησαν πουθενά.
Τα Μέσα Ενημέρωσης της εποχής ανέπτυξαν διάφορες θεωρίες για τα αίτια του δυστυχήματος, παράλληλα με την επίσημη άποψη της εταιρείας για το σαμποτάζ. Το δυστύχημα προήλθε λόγω της μεγάλης ταχύτητας που αναγκάστηκε να αναπτύξει ο μηχανοδηγός - για να καλύψει το χρονοδιάγραμμα της εταιρείας. Σύμφωνα με συνεντεύξεις επιβατών, πολλοί ήταν αυτοί που είχαν ανησυχήσει από την υπερβολική ταχύτητα - 140 χλμ. με την οποία το τρένο έμπαινε στη στροφή. Ωστόσο, τόσο η θέση της εταιρείας όσο και του FBI παρέμενε αμετάβλητη, φέρνοντας σαν επιχειρήματα την μετακίνηση των κομματιών της σιδηροτροχιάς και την παράκαμψη των κυκλωμάτων τροχιάς.
Μέχρι σήμερα, το δυστύχημα παραμένει το φονικότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα της Νεβάδα, ενώ οι δράστες δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Δήμος Αρέθουσας
Ο Δήμος Αρεθούσας ήταν δήμος του Νομού Θεσσαλονίκης από το 1999 έως το 2010 με έδρα την Αρέθουσα. Το 2011 με το πρόγραμμα διοικητικής αναδιάρθρωσης "Καλλικράτης" συγχωνεύτηκε στο Δήμο Βόλβης. Αποτελείτο από 5 δημοτικά διαμερίσματα και καταλάμβανε έκταση 214,9 τ.χλμ. στα ανατολικά του νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε συνολικό πληθυσμό 3522 κατοίκους.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Τέρτιους Ζόνγκο
Ο Τέρτιους Ζόνγκο (Tertius Zongo, 1957-) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός από το 2007 ως το 2011.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κουντουγκού στις 18 Μαΐου 1957. Σπούδασε Οικονομικά και Λογιστική.
Από το 1997 υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομίας. Ήταν επίσης διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας, ανάμεσα σε άλλες θέσεις που κατά καιρούς κατείχε. Από τον Ιανουάριο του 2002 μέχρι το διορισμό του στην πρωθυπουργία ήταν πρεσβευτής στις ΗΠΑ.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 ο Ζόνγκο διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ, στις 4 Ιουνίου του 2007.
Στις 13 Ιανουαρίου 2011 διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία, μία ημέρα μετά την παραίτηση της κυβέρνησής του. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία Λικ Αντόλφ Τιαό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μπουρκίνα Φάσο
Νταμιάν Περκί
Ο Νταμιάν Αλμπέρ Ρενέ Περκί (γαλλικά: Damien Albert René Perquis, γενν. στις 10 Απριλίου 1984) είναι Πολωνός-Γάλλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Εκπροσώπησε τη Γαλλία σε επίπεδο νέων, πριν αποκτήσει την πολωνική ιθαγένεια και αγωνιστεί για την Εθνική ανδρών Πολωνίας.
Προσωπική ζωή
Ο Περκί γεννήθηκε στην Τρουά της Γαλλίας. Είναι πολωνικής καταγωγής μέσω της γιαγιάς του, Γιουζέφα Μπιέρουα. Οι Πολωνοί πρόγονοί του ήταν από το Στσιζέφκο, στην κεντρική Πολωνία. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Τρουά
Ο Περκί αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων της Τρουά ΑΚ. Έπαιξε στη Λιγκ 2 με την ομάδα για 2 χρόνια, όπου ήταν ένας από τους καλύτερους αμυντικούς του πρωταθλήματος.
Σαιντ-Ετιέν
Το 2005, υπέγραψε με τη Σαιντ-Ετιέν της Λιγκ 1 ως ελεύθερος παίκτης. Σε δύο σεζόν, δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει και εντάχθηκε με δανεισμό στη Σοσό. Μετά από κάποια αρχικά προβλήματα, τελικά βρήκε τη φόρμα του και έγινε βασικός παίκτης.
Σοσό
Το 2008, η Σοσό αγόρασε τον Περκί. Έκανε συνολικά 146 εμφανίσεις για τον σύλλογο, σημειώνοντας έντεκα γκολ, πριν αποχωρήσει το καλοκαίρι του 2012.
Ρεάλ Μπέτις
Το καλοκαίρι του 2012, ο Περκί έγινε μέλος της ισπανικής Ρεάλ Μπέτις. Υπέστη αρκετούς σοβαρούς τραυματισμούς ενώ ήταν στην Ισπανία και περιορίστηκε σε 32 αγώνες πρωταθλήματος τα τρία του χρόνια στην ομάδα.
Νότιγχαμ Φόρεστ
Στις 22 Ιουλίου 2016, ο Περκί υπέγραψε συμβόλαιο δύο ετών με τη Νότιγχαμ Φόρεστ. Στις 27 Αυγούστου 2016, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο, στην εντός έδρας νίκη με 3-1 εναντίον της Λιντς Γιουνάιτεντ. Στις 24 Ιουλίου 2017, ο Περκί και η Νότιγχαμ Φόρεστ συμφώνησαν από κοινού στη λύση του συμβολαίου του.
Γκαζελέκ Αζαξιό
Το 2017, εντάχθηκε στη γαλλική Γκαζελέκ Αζαξιό της τρίτης κατηγορίας, όπου έπαιξε για δύο χρόνια.
Εθνική ομάδα
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2011, ο Περκί έκανε το ντεμπούτο του για την Πολωνία στη φιλική ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Γερμανίας στο Γκντανσκ. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 26 Μαΐου 2012, στη φιλική νίκη με 1-0 εναντίον της Σλοβακίας. Επιλέχθηκε στην τελική ομάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012.
Μπακίλι Μουλούζι
Ο Έλσον Μπακίλι Μουλούζι (Elson Bakili Muluzi, 1943-) είναι πολιτικός από το Μαλάουι, που διετέλεσε πρόεδρος της αφρικανικής χώρας από το 1994 έως το 2004. Ηγήθηκε του κόμματος UDF έπειτα από την αποχώρησή του από την κυβέρνηση Μπάντα. Έγινε υποστηρικτής για τη δημοκρατία. Η περίοδος της προεδρίας του αμαυρώθηκε από σκάνδαλα και αμφισβήτηση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου του 1943.
Προεδρία
Έγινε πρόεδρος τον Μάιο του 1994, όντας υποψήφιος με το Ενωμένο Δημοκρατικό Μέτωπο (UDF) και έχοντας νικήσει στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές τον πρώτο ηγέτη από την εποχή της ανεξαρτησίας, τον γηραιό Χάστινγκς Καμούζου Μπάντα. Στις εκλογές αυτές ο Μουλούζι έλαβε το 47% των ψήφων. Τον Ιούνιο του 1999 επανεξελέγη λαμβάνοντας το 52,4% των ψήφων και νικώντας τον αντίπαλό του, Γκουάντα Τσακουάμπα. Το 2002 πρότεινε την αναθεώρηση του Συντάγματος στην αφρικανική χώρα. Αυτή θα μπορούσε να του δώσει τη δυνατότητα να διεκδικήσει τρίτη προεδρική θητεία. Ωστόσο, το ενδεχόμενο αυτό εγκαταλείφθηκε, εξαιτίας κύματος διαδηλώσεων ενάντια σε αυτόν. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών, τον Μάιο του 2004, παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ο νικητής των εκλογών, υποψήφιος του UDF, Μπίνγκου γουά Μουταρίκα.
Σκάνδαλο, σχίσμα στο κόμμα και σύλληψη
Κατά την περίοδο της προεδρίας του θεωρήθηκε ύποπτος για εμπλοκή σε σκάνδαλο, καθώς προέβη στην πώληση των αποθεμάτων καλαμποκιού σε άλλες χώρες λίγο πριν την έλευση της ξηρασίας, με αποτέλεσμα η χώρα να υποφέρει από πείνα. Παρά τις διεθνείς πιέσεις, τα χρήματα ποτέ δεν παραδόθηκαν από την κυβέρνηση και ο πρόεδρος Μουλούζι θεωρήθηκε από πολλούς ύποπτος για συσσώρευση των εσόδων από τις πληρωμές σε λογαριασμούς στο εξωτερικό, που ήταν στο όνομα του ίδιου και των υποστηρικτών του. Ωστόσο, παρέμεινε δημοφιλής, ειδικά στα νότια της αφρικανικής χώρας.
Ο πρόεδρος του UDF ήρθε σε ρήξη με τον διάδοχό του, Μουταρίκα, και ο τελευταίος αποχώρησε από το UDF και ίδρυσε δικό του κόμμα, με την ονομασία Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα, τον Φεβρουάριο του 2005. Τον Απρίλιο του 2005 ο Μουλούζι ζήτησε συγγνώμη από τη χώρα του για την επιλογή του Μουταρίκα ως διαδόχου του.
Συνελήφθη τον Ιούλιο του 2006 κατηγορούμενος για απάτη και διαφθορά και αποφυλακίστηκε με εγγύηση την ίδια ημέρα. Έπειτα από τη σύλληψή του, παύτηκε ο ανώτατος ανακριτής Γκούσταβ Καλίουο.
Τον Μάρτιο του 2008 ανακοινώθηκε ότι θα ασκείτο ποινική δίωξη κατά του πρώην προέδρου για διασπάθιση δημόσιου χρήματος, ύψους 11 εκ. δολαρίων. Ο Μουλούζι συνελήφθη ξανά επιστρέφοντας από το Ηνωμένο Βασίλειο, κατηγορούμενος για σχεδιασμό απόπειρας πραξικοπήματος. Μαζί με τον Μουλούζι συνελήφθησαν τις προηγούμενες ημέρες 3 στρατηγοί και 5 μέλη του UDF. Στις 27 Φεβρουαρίου του 2009 άρχισε η δίκη του με την κατηγορία της κλοπής χρημάτων (ύψους 11 εκ. δολλαρίων ΗΠΑ), που προέρχονταν από δωρεές.
Διεκδίκηση υποψηφιότητας για τις προεδρικές εκλογές του 2009
Στις αρχές Μαρτίου του 2007 πολλά σημαίνοντα μέλη του UDF ζήτησαν από τον Μουλούζι να διεκδικήσει ξανά το προεδρικό αξίωμα το 2009. Την ίδια ημέρα ο Μουλούζι ανακοίνωσε ότι θα έθετε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο. Στις 24 Απριλίου του 2008 ο Μουλούζι επελέγη από το συνέδριο του UDF ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2009. Στο συνέδριο έλαβε 1.950 ψήφους έναντι 38 για τον αντιπρόεδρο Κασίμ Τσιλούμπχα. Ωστόσο, στις 20 Μαρτίου του 2009 του απαγορεύτηκε από την εκλογική επιτροπή να λάβει μέρος στις προεδρικές εκλογές.
Παραπομπές
Μουλουζι
Ραντόμσκο
Το Ραντόμσκο (πολωνικά: Radomsko) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Ραντόμσκο στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην κεντρική Πολωνία. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Ραντόμκα. Τα έτη 1975-1998 ανήκε στο πρώην Βοεβοδάτο Πιότρκουφ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 45.353 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Καθολική Εκκλησία του Αγίου [[Λάμπερτ του Μάαστριχτ (Kościół św Lamberta), όπως φαίνεται από την οδό Πσεντμπόρσκα.]] Το Ραντόμσκο χρονολογείται από τον 11ο αιώνα. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του Ραντόμσκο προέρχεται από ένα έγγραφο του Κορράδου Α΄ της Μαζοβίας από το 1243. Έλαβε προνόμια πόλης από τον Δούκα Λέσεκ Β΄ του Μέλα του Δουκάτου του Σιέρατς το 1266. Κατά τη διάρκεια των χρόνων του κατακερματισμού του Βασιλείου της Πολωνία των Πιαστ, ήταν μέρος της Επαρχίας Σενιοράτε και του Δουκάτο του Σιέρατς, και στη συνέχεια ήταν μια βασιλική πόλη του Στέμματος της Πολωνίας, όπου διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Σιέρατς στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το 1288, ο Δούκας Λέσεκ Β΄ ο Μέλας έφερε Φραγκισκανούς στην πόλη, και το 1328, ο Βασιλιάς Βλαντίσλαφ Α΄ ο Βραχύς χρηματοδότησε την κατασκευή της γοτθικής Φραγκισκανικής εκκλησίας.
Το 1382 και το 1384, πραγματοποιήθηκαν συνέδρια πολωνικής αριστοκρατίας στο Ραντόμσκο, κατά τη διάρκεια της οποίας η Πριγκίπισσα Γιαντβίγκα της Πολωνίας επιλέχθηκε ως βασίλισσα της Πολωνίας ως η πρώτη γυναίκα μονάρχης της χώρας. Πιθανότατα ήταν στο Ραντόμσκο όπου συνήφθη συμφωνία βάσει της οποίας ο μελλοντικός βασιλιάς της Πολωνίας, Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν, παντρεύτηκε την Γιαντβίγκα, ιδρύοντας έτσι τον Οίκο των Γιαγκελλόνων. Σήμερα, η Βασίλισσα Γιαντβίγκα θεωρείται η πολιούχος αγία του Ραντόμσκο. Η πόλη αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα του Οίκου των Γιαγκελλόνων και της χορηγήθηκαν σημαντικά εμπορικά και φορολογικά προνόμια από τους Βασιλιάδες Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν το 1427 και Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστος το 1549 και το 1552.
Το 1793, ως συνέπεια του δεύτερου διαμελισμούς της Πολωνίας, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας. Το 1807 έγινε μέρος του Πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας, και το 1815 μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1846, άνοιξε το τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Βαρσοβίας-Βιέννης που περνούσε μέσα από την πόλη, παρέχοντας σιδηροδρομική σύνδεση με τη Βαρσοβία. Οι κάτοικοι συμμετείχαν στη Νοεμβριανή Εξέγερση και την Ιανουαριανή Εξέγερση εναντίον της Ρωσίας. Μετά τις τελευταίες αντιπολωνικές καταστολές, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών εκρωσισμού, εντατικοποιήθηκαν. Η ρωσική διοίκηση απέλασε τους Φραγκισκανούς μοναχούς από την πόλη.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από την Αυστρία. Στις 7 Νοεμβρίου 1918, ντόπιοι κάτοικοι και μέλη της μυστικής Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης αφόπλισαν τους Αυστριακούς και απελευθέρωσαν την πόλη, τέσσερις μέρες πριν η Πολωνία ανακτήσει επίσημα την ανεξαρτησία της. Στη συνέχεια απελευθερώθηκαν Πολωνοί πολιτικοί κρατούμενοι. Οι Φραγκισκανοί επέστρεψαν στο μοναστήρι τους το 1918.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Καταστροφή μετά το γερμανικό βομβαρδισμό της πόλης το 1939 Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, την πρώτη ημέρα της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία που πυροδότησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί επιτέθηκαν από αέρος στην πόλη. Δεκάδες πολίτες σκοτώθηκαν στους βομβαρδισμούς. Το Ραντόμσκο καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ στις 3 Σεπτεμβρίου 1939. Την επόμενη μέρα, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν εκτελέσεις Πολωνών στις σημερινές περιοχές Μπαρτοντιέγιε, Φολβάρκι και Στομπιέτσκο Μιέισκιε. Στις 6-8 Σεπτεμβρίου 1939, το Einsatzgruppe II μπήκε στην πόλη και στη συνέχεια πραγματοποίησε μαζικές συλλήψεις Πολωνών και έψαξε πολωνικά γραφεία και οργανισμούς. Πολωνική υπόγεια αντίσταση οργανώθηκε ήδη από τον Οκτώβριο του 1939. Υπήρχε επίσης μυστική πολωνική εκπαίδευση.
Τον Μάρτιο του 1940, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις 60 Πολωνών στην πόλη και το πόβιατ. Τον Απρίλιο του 1940 δημιουργήθηκε ένα ναζιστικό γκέτο στην περιοχή Πσεντμπόζε για ντόπιους Πολωνοεβραίους. Πάνω από 120 Πολωνοί από το Ραντόμσκο και την γύρω περιοχή δολοφονήθηκαν από τους Ρώσους κατά τη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν τον Απρίλιο-Μάιο του 1940. Κατά τη διάρκεια του γερμανικού AB-Aktion, 53 Πολωνοί δάσκαλοι και διευθυντές σχολείων συνελήφθησαν στις 11 Ιουνίου 1940 και πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω μαζικές συλλήψεις Πολωνών τον Αύγουστο του 1940 και το 1941. Τα θύματα ανακρίθηκαν από τη Γκεστάπο, απελάθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ή δολοφονήθηκαν στα δάση κοντά στο Όλστιν κατά τη διάρκεια μεγάλων σφαγών που πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Οκτώβριο του 1940 ή στην περιοχή Κόπιετς και στα κοντινά χωριά. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε σε δύο στάδια κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η πρώτη δράση απέλασης πραγματοποιήθηκε στις αρχές Οκτωβρίου 1942 με τους φυλακισμένους να στέλνονται με φορτηγά τρένα στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Στις 12 Οκτωβρίου, περίπου 9.000 Εβραίοι απελάθηκαν. Επιτράπηκε σε μια μικρή ομάδα Εβραίων σκλάβων εργατών να παραμείνουν, οι οποίοι στάλθηκαν στην Τρεμπλίνκα τον Ιανουάριο του 1943. Το Ραντόμσκο ανακηρύχθηκε Γιούντενφραϊ. Σε αντίποινα, η μονάδα του Εσωτερικού Στρατού έστησε ενέδρα και πυροβόλησε τον αρχηγό της Γκεστάπο, Βίλι Μπέργκερ και τον αναπληρωτή του, Γιόχαν Βάγκνερ, στις 27 Μαΐου 1943. Η γερμανική δράση καταστολής πραγματοποιήθηκε στις 3 Αυγούστου 1943 στο Ρεγιοβίτσε. Ο οικισμός ισοπεδώθηκε και μερικοί στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο Ραντόμσκο. Η ναζιστική φυλακή στο Ραντόμσκο, που βρίσκεται στο ιστορικό Ράτους, δέχθηκε επίθεση από τον Εσωτερικό Στρατό το βράδυ της 7-8 Αυγούστου 1943 και οι φυλακισμένοι διασώθηκαν. Της επίθεσης ηγήθηκε ο Υπολοχαγός Στανίσουαφ Χμπίγκνιεφ Σοϊτσίνσκι. Υπάρχουν πολλές γνωστές περιπτώσεις ντόπιων Πολωνών, οι οποίοι διώχθηκαν από τους Γερμανούς για διάσωση Εβραίων. μικρογραφία| Γερμανική εκτέλεση των Πολωνών στο Ραντόμσκο το 1943 Για να εξαλειφθούν οι «Πολωνοί ληστές» κοντά στο Ραντόμσκο, περίπου 1.000 στρατιώτες των Σούτσσταφφελ και Βέρμαχτ κλήθηκαν από τη γερμανική διοίκηση. Η μάχη διεξήχθη την 1η Ιουνίου 1944 κοντά στο Κσέντουφ, εναντίον περίπου 80 παρτιζάνων του Εσωτερικού Στρατού, με επικεφαλής τον Φλόριαν Μπούντνιακ. Ο γερμανικός στρατός, μη οικειός με το τοπικό δάσος, έχασε 250 άντρες και υποχώρησε. Η δεύτερη μάχη ξεκίνησε στις 12 Σεπτεμβρίου 1944 κοντά στην Εβίνα. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες μάχες του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που διήρκεσε για αρκετές ώρες. Η 3η Ταξιαρχία του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού με 600 αντάρτες, στάθηκε ενάντια στη γερμανική δύναμη η οποία ήταν δέκα φορές μεγαλύτερη. Οι απώλειες του εχθρού εκτιμήθηκαν σε περίπου 100 νεκρούς και 200 τραυματίες. Οι απώλειες της Πολωνίας ανήλθαν σε 12 νεκρούς αντάρτες, 11 τραυματίες και αρκετούς αγνοούμενους. Οι μάχες κέρδισαν στο Ραντόμσκο το ναζιστικό γερμανικό ψευδώνυμο «Banditenstadt», που σημαίνει «η πόλη των ληστών».
Το 1944, κατά τη διάρκεια και μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν απελάσεις Βαρσοβιανών από το στρατόπεδο Ντούλαγκ 121 στο Προύσκουφ, όπου είχαν φυλακιστεί αρχικά, στο Ραντόμσκο. Αυτοί οι Πολωνοί ήταν κυρίως ηλικιωμένοι, άρρωστοι και γυναίκες με παιδιά. Το 1945, η γερμανική κατοχή τελείωσε και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980.
Μεταπολεμική περίοδος
Τον Απρίλιο του 1946, 167 αντάρτες του Υπόγειου Πολωνικού Στρατού επιτέθηκαν σε κομμουνιστική φυλακή και απελευθέρωσαν περισσότερους από 50 κρατούμενους. Τις επόμενες εβδομάδες, οι κομμουνιστές αύξησαν τις καταστολές και συνέλαβαν περίπου 150 άτομα που σχετίζονταν με το κίνημα της αντίστασης. Τον Μάιο του 1946, οι κομμουνιστές καταδίκασαν 17 συμμετέχοντες στη δράση από τον Απρίλιο του 1946, συμπεριλαμβανομένων των 12 σε θάνατο. Εκείνοι που καταδικάστηκαν σε θάνατο δολοφονήθηκαν βάναυσα και στη συνέχεια τα πτώματα τους ρίχτηκαν σε ένα πηγάδι κοντά στον ποταμό Πιλίτσα.
Μεταφορές
μικρογραφία| Σιδηροδρομικός σταθμός Η πολωνική σιδηροδρομική γραμμή 1, η οποία συνδέει τη Βαρσοβία και το Κατοβίτσε, τις δύο μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές της χώρας, διασχίζει την πόλη. Οι Πολωνικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι (Polskie Koleje Państwowe, PKP) παρέχουν συνδέσεις στο Radomsko με διάφορες πόλεις σε όλη την Πολωνία, συμπεριλαμβανομένων των Λοτζ, Τσενστοχόβα, Σοσνόβιετς, Γκλιβίτσε, Βρότσουαφ, Τόρουν, Μπίντγκοστς, Γκντανσκ, Γκντίνια, Μπιαουίστοκ, Όλστιν και Λούμπλιν.
Η πόλη είναι επίσης προσβάσιμη με την Εθνική Οδός 1 της Πολωνίας, τον μελλοντικό αυτοκινητόδρομο Α1, ο οποίος συνδέει τη μεγαλύτερη πολωνική πόλη λιμάνι Γκντανσκ στα βόρεια με τη μητροπολιτική περιοχή Άνω Σιλεσίας και τα σύνορα Πολωνίας-Τσεχίας στο Γκοζίτσκι στο Νότο. Η πόλη βρίσκεται επίσης κοντά στις πολωνικές Εθνικές Οδούς 42 και 91, και στην Ευρωπαϊκή Οδό E75, που συνδέει τη βόρεια Νορβηγία και τη Φινλανδία με την Ελλάδα.
Κουζίνα
μικρογραφία| Τάταρτσουχ (Tatarczuch) από το Ραντόμσκο, ένα παραδοσιακό τοπικό γλυκό μαύρο ψωμί. Τα επίσημα προστατευόμενα παραδοσιακά τρόφιμα που προέρχονται από το Ραντόμσκο είναι η radomszczańska zalewajka (ζαλεβάικα του Ραντόμσκο) και το tatarczuch (τάταρτσουχ) του Ραντόμσκο (όπως ορίζεται από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Πολωνίας). Η Radomszczańska zalewajka είναι ένα ξεχωριστό είδος της zalewajka, μια παραδοσιακή πολωνική σούπα φτιαγμένη από κομμένες σε κύβους βραστές πατάτες, ξινή σίκαλη (Zur) από προζύμι ψωμιού και σάλο με τσβάρτσι. Διαφέρει από άλλους τύπους με τη χρήση αποξηραμένων μανιταριών και ντόπιας σμετάνα. Το τάταρτσουχ είναι ένα γλυκό μαύρο ψωμί με μέλι, φτιαγμένο από αλεύρι φαγόπυρου.
Αθλητισμός
μικρογραφία| Δημοτική βιβλιοθήκη μικρογραφία| Περιφερειακό δικαστήριο
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ραντόμσκο είναι αδελφοποιημένο με:
Οδός Μπαρίντ
Η οδός Μπαρίντ (Μπορέντρο Μπούμι στα βεγγαλικά) είναι η μεγαλύτερη φυσιογραφική μονάδα που χρονολογείται από τη πλειστόκαινο εποχή στη λεκάνη της Βεγγάλης. Καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των επαρχιών Ντινατζπούρ, Ρανγκπούρ, Πάμπνα, Ρατζσάχι, Μπόγκρα και Τζαϊπουρχάτ των διαιρέσεων Ρατζσάχι και Ρανγκπούρ στο Μπανγκλαντές καθώς και τις επαρχίες Ούταρ και Ντακσίν Ντινατζπούρ και το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Μάλντα στην Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας. Αποτελείται από διάφορα ξεχωριστά τμήματα στο βορειοδυτικό τμήμα του Μπαγκλαντές και το βόρειο τμήμα της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία καλύπτοντας έκταση που πλησιάζει τα 10.000 τ.χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Μπανγκλαντές γεωγραφία-επέκταση
Γεώργιος Θ΄ του Κάρτλι
Ο Γεώργιος Θ΄ (Γεωργιανά: გიორგი IX, Giorgi IX) (απεβ. το 1539) ήταν βασιλιάς τού γεωργιανού βασιλείου τού Kάρτλι (κεντρικής Γεωργίας) από το 1525 έως το 1527 (ή 1534).
Ο δεύτερος γιος τού Γεωργιανού βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄, επέτυχε την παραίτηση τού μεγαλύτερου αδελφού του, Δαβίδ Ι΄, το 1525. Οι σχέσεις τού βασιλιά με άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας ήταν τεταμένες. Αυτό μπορεί να ανάγκασε τον Γεώργιο να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι με το όνομα Γεράσιμος, αφήνοντας τον θρόνο στον ενεργητικό ανιψιό του, Λουαρσάμπ Α΄. Οι πηγές είναι συγκεχυμένες, σχετικά με το πότε ακριβώς παραιτήθηκε ο Γεώργιος Θ΄, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι συνέβη το 1527 (πιο αποδεκτή ημερομηνία), ενώ άλλοι τοποθετούν το γεγονός γύρω στο 1534.
Βιβιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Στάδιο Ζοζέ Αλβαλάδε
Το Στάδιο Ζοζέ Αλβαλάδε (πορτογαλικά: Estádio José Alvalade) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας.Αποτελεί το κεντρικό τμήμα του ευρύτερου συμπλέγματος αθλητικων εγκαταστάσεων «Alvalade XXI». Το γήπεδο είναι η έδρα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας και έχει χωρητικότητα 50.049 θέσεις,οι οποίες είναι χρωματισμένες με τυχαίο και όχι ομοιόμορφο τρόπο προκειμένου να δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το γήπεδο είναι πάντα γεμάτο. Το Ζοζέ Αλβαλάδε εκτός από την Σπόρτινγκ χρησιμοποιείται και από την Εθνική Πορτογαλίας.
Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2003 και ουσιαστικά αντικατέστησε το «παλιό Ζοσέ Αλβαλάδε» στο οποίο αγωνιζόταν η ομάδα της Σπόρτινγκ απ' το 1956. Τα εγκαίνια του σταδίου έγιναν τις 6 Αυγούστου του 2003 στην φιλική αναμέτρηση μεταξύ της Σπόρτινγκ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το Αλβαλάδε φιλοξένησε μια σειρά αγώνων στα πλαίσια του Euro 2004 όπου μεταξύ αυτών και τον νικηφόρο αγώνα της Εθνικής Ελλάδος κόντρα στην Εθνική Γαλλίας.Επίσης τo 2005 διεξήχθη ο τελικός του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ μεταξύ της Σπόρτινγκ Λισαβόνας και της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Το στάδιο διαθέτει 1.315 υπόγειες θέσεις στάθμευσης και η πρόσβαση σ'αυτό είναι σχετικά εύκολη καθώς εξυπηρετείται από τον σταθμό «Campo Grande» του μετρό της Λισαβόνας αλλά και από σταθμό λεωφορείων ο οποίος λειτουργεί σε κοντινή απόσταση από το γήπεδο. Ο σχεδιασμός του γηπέδου έγινε από τον αρχιτέκτονα Tomás Taveira και η κατασκευή του κόστισε €105 εκατομύρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία Κατηγορία:Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Βελλεροφόντης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Βελλεροφόντης ή Βελλεροφών φέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ισοπροπυλομεθυλοθειαιθέρας
Ο ισοπροπυλομεθυλοθειαιθέρας ή ισοπροπυλομεθυλοσουλφίδιο (isopropylmethylsulphide, IPMS) ή 2-μεθυλοθειοπροπάνιο ή 2-θεια-3-μεθυλοβουτάνιο είναι ένας διαλκυλ-θειαιθέρας, μια οργανική ένωση του θείου με συνοπτικό συντακτικό τύπο (CH3)3CHSCH3 (ή ακόμη πιο συνοπτικά iPrSMe). Στις συνηθισμένες συνθήκες (1 atm, 25 °C) είναι άχρωμο ελάχιστα διάλυτο στο νερό και εύφλεκτο πτητικό υγρό με χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή. Είναι ισομερές θέσης των παρακάτω έξι (6) ενώσεων:
Με αλκυλίωση αλάτων θειολών
Με μεθυλίωση από μεθυλαλογονίδια αλάτων ισοπροπανοθειόλης (π.χ. (CH3)3CHSK) ή ισοπροπυλίωση από ισοπροπυλαλογονίδια αλάτων μεθανοθειόλης (π.χ. CH3SK) παράγεται ισοπροπυλομεθυλοθειαιθέρας. (Αντίδραση Williamson για θειαιθέρες):
ή
Αναγωγή σουλφοξειδίων
Με αναγωγή ισοπροπυλομεθυλοσουλφοξείδιου από υδροϊώδιο παράγεται ισοπροπυλομεθυλοθειαιθέρας :
Επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου
Με επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου(HgX2) παράγονται ισοπροπυλομεθυλοθειοϋυδραργιρικά άλατα :
Επίδραση αλκυλαογονιδίων
Με επίδραση αλκυλαογονιδίων (RX) παράγονται άλατα του σουλφωνίου :
Οξείδωση προς σουλφοξείδια
Με επίδραση υπεροξείδιου του υδρογόνου οξειδώνονται προς μεθυλοπροπυλοσουλοφοξείδιο :
Πηγές
Κατηγορία:Διαλκυλοθειαιθέρες Κατηγορία:C4
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999 ήταν η 44η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Έλαβε χώρα στην Ιερουσαλήμ, μετά τη νίκη της Dana International στο στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι "Diva". Αυτή ήταν η τρίτη νίκη του Ισραήλ στο διαγωνισμό (μετά το και το ), και η δεύτερη φορά που διοργάνωσε το διαγωνισμό (μετά το 1979).
Πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαΐου 1999 στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο, τον ίδιο χώρο που το φιλοξένησε 20 χρόνια νωρίτερα. Ο κεντρικός παρουσιαστής των τηλεοπτικών ειδήσεων Γιγκάλ Ραβίντ, η τραγουδίστρια και πρώην διαγωνιζόμενη το, Ντάφνα Ντέκελ και η ηθοποιός/μοντέλο Σιγκάλ Σαχαμόβ ήταν οι παρουσιαστές του διαγωνισμού και ήταν η πρώτη φορά που τρεις παρουσιαστές χρησιμοποιήθηκαν για την παρουσίαση. Οι δύο προηγούμενοι νικητές του Ισραήλ, ο Ιζχάρ Κοέν, ο οποίος κέρδισε το 1978 με το "A-Ba-Ni-Bi" και η Γκάλι Ατάρι των Milk and Honey που το κέρδισε την επόμενη χρονιά με το "Hallelujah", παρακολούθησαν ως θεατές.
Μετά από μια τεταμένη ψηφοφορία, ο νικητής του Διαγωνισμού ήταν η Σαρλότ Νίλσον, που εκπροσωπούσε τη Σουηδία με το "Take Me to Your Heaven", που σημείωσε 163 βαθμούς. Αυτή ήταν η τέταρτη νίκη της Σουηδίας στο Διαγωνισμό και η δεύτερη στη δεκαετία του 1990 (μετά τη νίκη της Καρόλα για τη Σουηδία το ).
Τοποθεσία
Στις παραμονές του διαγωνισμού, κυκλοφόρησαν φήμες που έφεραν την εκδήλωση να μην λαμβάνει χώρα στο Ισραήλ, αλλά στη Μάλτα ή στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς οι δύο εκείνες χώρες συμπλήρωσαν την κορυφαία τριάδα στον προηγούμενο διαγωνισμό. Αυτό προέκυψε έπειτα από μεγάλες ανησυχίες για την χρηματοδότηση της βραδιάς από το Ισραήλ, αλλά και τις αντιθέσεις από την πλευρά των Ορθόδοξων Εβραίων, επειδή η Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, νικήτρια του προηγούμενου διαγωνισμού, ήταν τρανσέξουαλ. Όμως, η οργανωτική επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τα παραπάνω και ως χώρος διεξαγωγής του 44ου Διαγωνισμού επιλέχθηκε το Αμφιθέατρο Ουσίσκιν του Διεθνούς Συνεδριακού Κέντρου της Ιερουσαλήμ. Ως το 2017, ο διαγωνισμός του 1999 ήταν ο τελευταίος της Eurovision που διεξήχθη σε αίθουσα συναυλιών και όχι σε εσωτερικό χώρο (αρένα).
Μορφή
Κατά τη διάρκεια αυτού του Διαγωνισμού καταργήθηκαν κάποιοι ισχύοντες κανόνες που ίσχυαν για δεκαετίες: ο κανόνας που έπρεπε να τραγουδήσει κάθε χώρα σε μία από τις εθνικές τους γλώσσες καταργήθηκε για πρώτη φορά από το. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων χωρών, δεκατέσσερις από τις είκοσι τρεις, επέλεξαν να τραγουδήσουν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει στα αγγλικά και μόνο οκτώ εξ ολοκλήρου στις αντίστοιχες εθνικές γλώσσες τους: η Λιθουανία, η Ισπανία, η Κροατία, η Πολωνία, η Γαλλία, η Κύπρος, η Πορτογαλία και η Τουρκία, χωρίς να υπολογίζεται το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία και η Μάλτα, των οποίων η εθνική γλώσσα είναι η αγγλική. Επιπλέον, η ζωντανή μουσική έγινε προαιρετική για πρώτη φορά στην ιστορία του Διαγωνισμού. Το IBA το εκμεταλλεύτηκε αυτό και αποφάσισε να αποσύρει την ορχήστρα από το Διαγωνισμό ως τρόπο εξοικονόμησης χρημάτων για την παράσταση. Αυτό σήμαινε ότι για πρώτη φορά όλες οι συμμετοχές χρησιμοποιούσαν τα προηχογραφημένα κομμάτια κατά τη διάρκεια των παραστάσεων τους. Αυτό προκάλεσε αντιπαράθεση για τους παραδοσιακούς της Eurovision, με τον δύο φορές νικητή Τζόνι Λόγκαν να επικρίνει αυτή την κίνηση, χαρακτηρίζοντας το γεγονός ως "καραόκε".
Ένα CD συλλογής κυκλοφόρησε στο Ισραήλ από τον κεντρικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό και την IMP Records. Λόγω προβλημάτων αδειοδότησης, το CD παρέλειψε τα τραγούδια από την Πολωνία, την Κύπρο, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Από τότε, όλα τα CD συλλογής έχουν όλα τα τραγούδια.
Ανακοινώθηκε το 1999 ότι, από το Διαγωνισμό του, οι τέσσερις μεγαλύτεροι χρηματοοικονομικοί συντελεστές της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) - η Γερμανία, η Ισπανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο - θα είχαν όλοι αυτόματη συμμετοχή στον Διαγωνισμό, ανεξάρτητα από το μέσο όρος βαθμολογίας τα τελευταία πέντε χρόνια.
Η Λετονία προσπάθησε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό για πρώτη φορά, αλλά αργότερα αποσύρθηκε. Αυτό έδωσε στην Ουγγαρία την ευκαιρία να συμμετάσχει στο διαγωνισμό, ωστόσο, το Magyar Televízió αποφάσισε να μην συμμετάσχει, επιτρέποντας στην Πορτογαλία να ανταγωνιστεί ως η 23η χώρα.
Η κλήρωση για τη τρέχουσα σειρά εμφάνισης των παραστάσεων πραγματοποιήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1998.
Η Αυστρία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Δανία και η Ισλανδία επέστρεψαν στον Διαγωνισμό αφού υποβιβάστηκαν από αυτόν του. Η Λιθουανία επέστρεψε επίσης στον Διαγωνισμό για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια. Η λιθουανική αντιπροσωπεία είχε προβλήματα προϋπολογισμού για να αντιμετωπίσει, και έτσι η EBU επέτρεψε στους Λιθουανούς να φτάσουν στο Ισραήλ μια μέρα αργότερα από όλους τους άλλους. Από την άλλη πλευρά, η πρώτη αντιπροσωπεία που έφτασε ήταν η Εσθονία.
Αφού υποβιβάστηκε από το Διαγωνισμό του 1998, το Channel One της Ρωσίας αποφάσισε να μην μεταδώσει το διαγωνισμό της χρονιάς, προκειμένου να επιτρέψει μια ισχυρή επιστροφή στο Ισραήλ. Ωστόσο, δεδομένου ότι μόνο οι χώρες που είχαν μεταδώσει το διαγωνισμό του προηγούμενου έτους είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό του επόμενου έτους, η Ρωσία αναγκάστηκε να χάσει έναν άλλο χρόνο. Η Φινλανδία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η ΠΓΔΜ, η Ρουμανία, η Σλοβακία και η Ελβετία, οι χώρες με τη χαμηλότερη μέση βαθμολογία τα τελευταία πέντε χρόνια, δε συμμετείχαν, επίσης.
Τα φαβορί για να κερδίσουν το διαγωνισμό ήρθαν από την Ισλανδία με τη Σέλμα και το "All Out of Luck" και την Κύπρο με την Μαρλέν Αγγελίδου και το "Θα 'ναι Έρωτας", μετά από μια δημοσκόπηση στο διαδίκτυο από τους οπαδούς. Όμως, ενώ η Ισλανδία τερμάτισε δεύτερη μετά τη Σουηδία (η καλύτερη εμφάνιση της χώρας στο διαγωνισμό), η Κύπρος απέτυχε να εμπνεύσει το κοινό, τερματίζοντας δεύτερη από το τέλος με μόνο δύο βαθμούς, και οι δύο από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Περιστατικά
Πριν από τον Διαγωνισμό σημειώθηκαν διάφορες αντιπαραθέσεις. Δύο τραγούδια που επιλέχθηκαν για να συμμετάσχουν στο Ισραήλ βρέθηκαν ακατάλληλα: οι Hari Mata Hari της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης αποκλείστηκαν μετά την ανακάλυψή ότι το τραγούδι τους κυκλοφόρησε στη Φινλανδία μερικά χρόνια πριν. Η Κορίνα Μέι της Γερμανίας επίσης αποκλείστηκε, αφού το τραγούδι της, αποκαλύφθηκε ότι κυκλοφόρησε το 1997 από ένα διαφορετικό τραγουδιστή. Και οι δύο καλλιτέχνες θα εκπροσωπούσαν τελικά τις χώρες τους στην Eurovision, το και το  αντίστοιχα.
Η συμμετοχή της Κροατίας, το "Marija Magdalena", προσέλκυσε αντιρρήσεις από τη νορβηγική αντιπροσωπεία, λόγω του ότι τα ανδρικά δευτερεύοντα φωνητικά που χρησιμοποιήθηκαν μέσα στο τραγούδι της Ντόρις Ντράγκοβιτς ήταν προ-ηχογραφημένα. Η EBU αποφάσισε να μειώσει το σκορ της χώρας κατά το ένα τρίτο για τον υπολογισμό του μέσου όρου της πενταετίας για να καθορίσει τη συμμετοχή σε μελλοντικούς διαγωνισμούς, αν και αποφασίστηκε να αφήσει την τοποθέτησή της στο αποτέλεσμα του 1999 ανεπηρέαστο.
Η διαλειμματική πράξη από την Dana International, η οποία ερμήνευσε ένα ριμέικ του τραγουδιού του Στίβι Γουόντερ, του "Free", το οποίο παρόλο που ήταν μεγάλη επιτυχία στο Ισραήλ εκείνη την εποχή, προκάλεσε κάποια διαμάχη λόγω των στίχων του τραγουδιού. Η Dana International εμφανίστηκε επίσης στο τέλος της παράστασης, δίνοντας το νικητήριο τρόπαιο στη Νίλσον. Αφού προσποιήθηκε ότι το τρόπαιο ήταν πολύ βαρύ για να σηκωθεί, έπεσε στη σκηνή, ρίχνοντας μαζί της τους νικητές συνθέτες. Μετά το encore της νικήτριας Σουηδίας, οι τρεις παρουσιαστές εμφανίστηκαν ξανά προσκαλώντας όλους στη σκηνή να τραγουδήσουν την αγγλική έκδοση του "Hallelujah", του νικητήριου τραγουδιού του Ισραήλ στο Διαγωνισμό του 1979, ως αφιέρωμα στα θύματα του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου (ιδιαίτερα τότε της Γιουγκοσλαβίας, στην οποία απαγορεύτηκε η συμμετοχή ως ποινή λόγω αυτής της σύγκρουσης), οι οποίοι δεν μπόρεσαν να δουν τον διαγωνισμό μετά από βομβιστικές επιθέσεις που κατέστρεψαν τηλεοπτικούς πομπούς.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια σύνοψη των 12 βαθμών που δόθηκαν κατά τη διάρκεια του τελικού:
Πρόκριση για το διαγωνισμό του 2000
Εκτός από τις Μεγάλες Τέσσερις και τη διοργανώτρια χώρα του διαγωνισμού του 2000, τη Σουηδία, οι 13 χώρες με τη μεγαλύτερη μέση βαθμολογία μεταξύ του 1995 και του 1999 επετράπη να συμμετάσχουν στο.
Υπόμνημα: Αυτόματος προκριθείς Προκριθείς
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το βραβείο για το χειρότερο ντύσιμο (γνωστό και ως βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ) κέρδισε η συμμετοχή της Ισπανίας, με τη Λίντια. Το εν λόγω βραβείο απονεμήθηκε από τον δικτυακό τόπο των οπαδών της Eurovision, House of Eurovision.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1999 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999
Εμμανουήλ Καντιώτης
Ο Εμμανουήλ Καντιώτης (1868 - Μάρτιος 1944) ήταν Έλληνας ηθοποιός με καταγωγή από την Πάρο.
Βιογραφία
Ξεκίνησε ως ψάλτης της μητροπόλεως Παροναξίας, και αργότερα μεταπήδησε στο θέατρο (1891). Διαδραμάτισε πολλούς ρόλους, κυρίως κωμικούς.
Τα τέκνα του, Ολυμπία Καντιώτη - Ριτσιάρδη και Μίμης Καντιώτης, ανήλθαν στη θεατρική σκηνή από παιδική ηλικία και έμειναν γνωστά ως τα "Καντιωτάκια" που αργότερα αποτέλεσαν πολύτιμα στελέχη της ελληνικής λυρικής σκηνής όπου και διάπρεψαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Δικαστικά έξοδα
Ως δικαστικά έξοδα θεωρούνται οι υποχρεωτικά καταβαλλόμενες δαπάνες από τους διαδίκους προς διεξαγωγή της δίκης.
Τα έξοδα αυτά είναι το χαρτόσημο, το παράβολο, το αγωγόσημο και αμοιβές δικηγόρων, κλητήρων κλπ. Τα δικαστικά έξοδα καταλογίζει το δικαστήριο στους διαδίκους κατά την κρίση του. Συνήθως καταλογίζονται στον ηττηθέντα διάδικο, σε περιπτώσεις όμως που η έκβαση της δίκης ήταν δικαιολογημένα αμφίβολη εξ αρχής, μπορεί το δικαστήριο να τα κατανείμει έξ ίσου στους διαδίκους. Προσβολή απόφασης με ένδικο μέσο μόνο για την κατανομή των δικαστικών εξόδων δεν επιτρέπεται. Αν κάποιος βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία, μπορεί να χρησιμοποιήσει το ευεργέτημα της πενίας και να απαλλαγεί από την υποχρέωση καταβολής δικαστικών εξόδων.
Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο
Μπεν Τσίλγουελ
Ο Μπεν Τσίλγουελ (21 Δεκεμβρίου 1996) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός για λογαριασμό της Τσέλσι και της εθνικής ομάδας Αγγλίας.
Σε ηλικία 12 ετών ο Τσίλγουελ εντάχθηκε στις ακαδημίες της Λέστερ. Πραγματοποίησε τις πρώτες του συμμετοχές με τη Λέστερ τον Οκτώβριο του 2015, αλλά στη συνέχεια της σαιζόν δόθηκε δανεικός στη Χάντερσφιλντ Τάουν. Το 2016 επέστρεψε στη Λέστερ και υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο, το οποίο ανανεώθηκε το 2018. Ο Τσίλγουελ αποκτήθηκε τον Αύγουστο του 2020 από την Τσέλσι έναντι ποσού που υπολογίστηκε στις 45 εκατομμύρια λίρες. Τον Απρίλιο του 2023 έβαλε την υπογραφή του σε νέο συμβόλαιο με την Τσέλσι έως το καλοκαίρι του 2027.
Ο Τσίλγουελ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Αγγλίας τον Σεπτέμβριο του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάντερσφιλντ Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Δήμος Ασσήρου
Ο Δήμος Ασσήρου ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λαγκαδά. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 2 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 89,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3861 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν η Άσσηρος.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Σποκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταρ Τρεκ (χαρακτήρες) Κατηγορία:Φανταστικοί εξωγήινοι χαρακτήρες
Εκκλησία Αγίου Αλβέρτου (Ρίγα)
Η Εκκλησία Αγίου Αλβέρτου (Svētā Alberta Romas katoļu baznīca) είναι ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη Ρίγα, πρωτεύουσα της Λετονίας. Η τοποθεσία της εκκλησίας είναι επί του αριθμού 38 της Οδού Λιέπαγια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Ρίγα Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Λετονία
Δαβίδ Ι΄ του Κάρτλι
Ο Δαβίδ Ι΄, დავით X, (1482–1526) ήταν βασιλιάς του γεωργιανού βασιλείου τού Κάρτλι από το 1505 έως το 1525.
Βιογραφία
Το 1513, ο Γεώργιος εισέβαλε ξανά, μόνο για να νικηθεί και να αιχμαλωτιστεί από τον μικρότερο αδελφό τού Δαβίδ, τον Βαγράτ Α΄ τού Μουχράνι. Απεβ. αιχμάλωτος και το βασίλειό του προσαρτήθηκε στο Κάρτλι. Το 1518, ο Πέρσης σάχης Ισμαήλ Α΄ της νεοσύστατης δυναστείας των Σαφαβιδών, έστειλε στρατό υπό τον Ντιβ Σουλτάν Ρουμλού, με τον οποίο ενώθηκε ο Γεωργιανός πρίγκιπας Qvarqvare III Jaqeli, αταμπέγκ τού Σάμτσκε. Οι εισβολείς κατέλαβαν το Σουράμι και το Γκόρι και ο Δαβίδ έπρεπε να συνάψει ειρήνη με τους Πέρσες και να υποσχεθεί ότι θα πληρώσει φόρο. Εν τω μεταξύ, οι Καχέτιοι ευγενείς χρησιμοποίησαν την ευκαιρία να εγκαταστήσουν τον Λέβαν, γιο του αποβιώσαντος βασιλιά Γεωργίου Β΄, ως βασιλιά τους. Ο Δαβίδ πολιόρκησε το κάστρο Μαγκράνι, όπου ο Λέβαν είχε πάρει θέσεις, αλλά σύντομα έπρεπε να εγκαταλείψει την πολιορκία, καθώς οι Τουρκομάνοι εμφανίστηκαν ξανά στα γεωργιανά εδάφη. Ο Δαβίδ αναγνώρισε τον Λέβαν ως βασιλιά τού Καχέτι, για να κερδίσει την υποστήριξή του ενάντια στους εισβολείς.
Το 1522 αρνήθηκε να ασπαστεί το Ισλάμ, όπως είχε ζητήσει ο σαχ Ισμαήλ. Ακολούθησε μία νέα περσική εισβολή, με επικεφαλής αυτή τη φορά προσωπικά τον σάχη. Ο Δαβίδ και ο γιος του, Λουαρσάμπ Α΄, τού αντέτειναν λυσσαλέα αντίσταση στη μάχη της Τελέτης, αλλά τελικά υπερκεράστηκαν αριθμητικά και νικήθηκαν. Η πρωτεύουσα τού Κάρτλι Τιφλίδα καταλήφθηκε με προδοσία και φρουρήθηκε από μία μεγάλη περσική δύναμη, με αποτέλεσμα η ανατολική Γεωργία να περιέλθει ονομαστικά για πρώτη φορά υπό την κυριαρχία των Σαφαβιδών. Με το τέλος τού Ισμαήλ το 1524, ο Δαβίδ απελευθέρωσε την Τιφλίδα και έδιωξε τους Πέρσες από τη χώρα.
Το 1525 ανακατέλαβε την Αγγιακάλα στο Κάτω Κάρτλι, και έσφαξε όλους τους Τουρκομάνους Κιζιλμπάς, που είχαν εγκατασταθεί εκεί. Την ίδια χρονιά παραιτήθηκε από τον θρόνο υπέρ τού μικρότερου αδελφού του, Γεωργίου Θ΄, και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι με το όνομα Δαμιανός. Ο Δαβίδ Ι΄ απεβίωσε το 1526 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό Σβετισκοβέλι στη Mτσχέτα.
Οικογένεια
Ο Δαβίδ, ως διάδοχος, παντρεύτηκε για πρώτη φορά τη Νεστάν-Νταρεγιάν ή Μιραϊνγκούλ, κόρη του πρίγκιπα Δαβίδ Μπαρατασβίλι (άκμασε 1488-1512 ), αλλά η ένωση καταγγέλθηκε από τον πατέρα του Δαβίδ, Κωνσταντίνο Β΄.
Ο Δαβίδ παντρεύτηκε δεύτερον την Tαμάρ (απεβ. το 1554), κόρη του Kβαρκβάρε Β΄ Γιακέλι, αταμπέγκ τού Σάμτσκε. Μπορεί να ήταν η μητέρα όλων των παιδιών του Δαβίδ, συμπεριλαμβανομένου τού μεγαλύτερου γιου του και του διαδόχου του Λουαρσάμπ Α΄. Ο πρίγκιπας Βαχούστι αναφέρει, ότι η μητέρα τού Λουαρσάμπ συνελήφθη από τον σαχ Tαμάσπ Α΄ στο Aτένι και μεταφέρθηκε στο Ιράν, όπου αυτοκτόνησε με δηλητηρίαση το 1556. Σύμφωνα με τον Cyril Toumanoff, η Nεστάν-Νταρεγιάν/Μιραϊνγκούλ ήταν η μητέρα των τριών γιων τού Δαβίδ: Λουαρσάμπ, Aνταρνάσε και Ραμάζ, και ήταν αυτή που αυτοκτόνησε το 1556. Θεωρεί ότι η Tαμάρ ήταν το τρίτο όνομα αυτής της βασίλισσας, μία τέτοια πολυωνυμία δεν ήταν σπάνια στη Γεωργία εκείνη την εποχή.
Ο Δαβίδ είχε οκτώ παιδιά:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάρτλι Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κλεισούρα Μεσσηνίας
Η Κλεισούρα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας, του Δήμου Μεσσήνης.
Ιστορία
Η Κλεισούρα είναι οικισμός της Κοινότητας Αδριανής που μετέπειτα εντάχθηκε στο Δήμο Αίπειας. Από το 2010 υπάγεται στο Δήμο Μεσσήνης. Είναι χτισμένη ανάμεσα σε τέσσερις λόφους, σε υψόμετρο 144 μέτρα και έχει 22 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το όνομα Κλεισούρα το χρωστάει συνεπώς στο στενό πέρασμα που σχηματίζουν εκεί δύο τεράστιοι δασωμένοι λόφοι. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς.
Το σημείο αποτελούσε σταυροδρόμι κατά τους Βυζαντινούς χρόνους μεταξύ Πύλου, Μεθώνης και Κορώνης. Αναφέρεται στις Ενετικές απογραφές στα τέλη του 17ου αιώνα και φέρεται να έχει 3 οικογένειες και 12 κατοίκους. Οι πρώτοι κάτοικοί της μάλιστα ήταν κτηνοτρόφοι από τα χωριά Ροεινό, Αλωνίσταινα, Αρκουδόρεμα και Λιμποβίσι της Αρκαδίας, που έφτασαν εδώ πριν την Ελληνική Επανάσταση και οι οποίοι σταδιακά λόγω του κλίματος άρχισαν να ασχολούνται με τη γεωργία. Όπως λέγεται, οι πρώτες οικογένειες ήταν οι: Κοτσάφτης, Γκαρδιακός, Μπουζαλάς, Μάντης και Κουτρουμπής.
Το χωριό πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς (εκκλησίες, σπίτια, κτήματα), με το πέρασμα του Ιμπραήμ Πασά τον Φεβρουάριο του 1825, κατά την διάρκεια της Επανάστασης.
Στον καιρό της σκλαβιάς, φαίνεται πως η Κλεισούρα είχε επαναστατικά ερεθίσματα. Στο χωριό αυτό λημέριαζε ο Κλεφτοκαπετάνιος Μαντάς, που φύλαγε τα στενά. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παραδοση για τον Μαντά, για τη δράση του γύρω από το Μπογάζι και την Κλεισούρα. Ο Κωνσταντής Μάντης σαν μπουλουξής, πήρε μέρος στην πολιορκία της Κορώνης και ο Στάθης Κοτσάφτης, λέει κάποια οικογενειακή παράδοση, το απόκτησε έτσι, για λόγους πατριωτικούς και αντιγνωμίας. Ήρθε σε ρήξη ο Στάθης με τους Τούρκους, έτσι αναγκάστηκε να κρύβεται ψηλά στα μαντριά για πολύ καιρό. Όταν κάποτε τον έπιασαν οι Τούρκοι, του έκοψαν το ένα αυτί. Έκτοτε τον φώναζαν Κοτσάφτη.
Διοικητικές μεταβολές
Στις 21-04-1835, ο οικισμός Κλεισούρα προσαρτάται στο Δήμο Αίπειας, με έδρα τη Λογγά και στις 18-12-1840, προσαρτάται στο Δήμο Κορώνης, με έδρα το Πεταλίδι. Στις 07-06-1890, προσαρτάται στο Δήμο Αίπειας, με έδρα τη Λογγά και στις 31-08-1912, προσαρτάται στην Κοινότητα Ρεμούσταφας, μετονομαζόμενη στις 22-12-1927, σε Κοινότητα Αδριανής. Στις 04-12-1997, προσαρτάται στο Δήμο Αίπειας, με έδρα τη Λογγά και στις 07-06-2010, προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Μελχισεδέκ Β΄ της Γεωργίας
Ο Μελχισεδέκ Β΄, მელქისედეკ I, (απεβ. c. 1553) ήταν Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας το διάστημα c.  1538–1541 ή στις περιόδους 1528-1529, 1540-1545 και 1548-1552. Ήταν γιος του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ τού Κάρτλι από τη σύζυγό του Ταμάρ.
Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι
Ο Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι (Ludovico Maria Sinistrari, 26 Φεβρουαρίου 1622 - 6 Μαρτίου 1701) ήταν Ιταλός ιερέας και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Αμένο, ένα μικρό χωριό επάνω στην ανατολική όχθη της λίμνης Όρτα της Ιταλίας. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών ενδύεται το ράσο των Ελασσόνων Αδελφών στην Παβία. Αυτοδίδακτος, κατόρθωσε να γίνει επιφανής ιεροκήρυκας και κατόπιν καθηγητής Θεολογίας, Γεωμετρίας, Αρχιτεκτονικής, Αστρολογίας και Μαθηματικών. Από το 1667 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο.
Εκ παραλλήλου, γίνεται μέλος της Ακαδημίας των Affidatti στην Παβία—μία από τις αρχαιότερες και λαμπρότερες Ακαδημίες της Ιταλίας. Διακρίνεται ως εμπειρογνώμων ενώπιον της Αγίας Έδρας αποκαλύπτοντας τον αιρετικό Girolamo Rivarola και συμβάλλοντας στην καταδίκη του επί της πυράς.
Το 1683, στην Ρώμη, ο Σινιστράρι επιδίδεται στην μελέτη του δικαίου και ονομάζεται βοηθός του προκαθημένου των Φραγκισκανών. Το 1686 ταξιδεύει στην Αβινιόν με σκοπό να καταπολεμήσει τους εκεί Γιανσενιστές, επιστρέφει δε στην Ρώμη δύο χρόνια αργότερα.
Το 1694 τον βρίσκει εκ νέου στο Αμένο, κατόπιν στην Παβία και στο Μιλάνο, θεολόγο δίπλα στον Καρδινάλιο Caccia. Εκεί συγγράφει το πιο σημαντικό του έργο που αφορά στην εγκληματολογία.
Είχε την ευκαιρία να εκφωνήσει εξορκισμούς και να παρέμβει στο Casale Monferrato σε μία δίκη εναντίον ενός δαίμονα, ο οποίος αντιστεκόταν σε κάθε είδους παρέμβαση. Από εκείνη την περίσταση, διετείνετο ότι είχε λάβει επιστολή από τον διάβολο, την οποίαν έφερε πάντοτε επάνω του!
Ο Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι απεβίωσε στις στην οικία του, στο Μιλάνο.
Έργα του
Ο Σινιστράρι συνέγραψε πάνω από τριάντα έργα επί διαφόρων θεμάτων, εκ των οποίων σημαντικότερα είναι τα εξής (κατά χρονολογική σειρά):
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Πιτέστι
Το Πιτέτσι (ρουμανικά: Pitești) είναι πόλη της Ρουμανίας, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Άρτζες. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Άρτζες. Αποτελεί σημαντικό οικονομικό και εμπορικό κέντρο και είναι έδρα δύο πανεπιστημίων. το Πιτέστι βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Μουντενίας, στον Αυτοκινητόδρομο Α1, που συνδέει άμεσα την πόλη με την πρωτεύουσα Βουκουρέστι και είναι σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος, με σταθμό διαλογής στο γειτονικό Μπιλιλέστι. Στην πόλη βρίσκεται το διυλιστήριο πετρελαίου Αρπέτσιμ, ένα από τα μεγαλύτερα στην ανατολική Ευρώπη, και είναι κέντρο εμπορίας της αυτοκινητοβιομηχανίας, ιδιαίτερα της Dacia.
Αν και η περιοχή κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια η πρώτη της αναφορά γίνεται το 14ο αιώνα και αναπτύχθηκε ως εμπορικό κέντρο στη βόρεια Βλαχία και ήταν ανεπίσημη κατοικία πολλών Ηγεμόνων της Βλαχίας μέχρι το 18ο αιώνα. Από το 19ο αιώνα και μέχρι το μεσοπόλεμο ήταν σημαντικό πολιτικό κέντρο του εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος και η κύρια κατοικία των πολιτικών της οικογένειας Μπρατιάνου. Κατά τα πρώτα στάδια του κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν ένα από τους κύριους τόπους πολιτικής καταστολής και στις φυλακές του έγινε ένα πείραμα σε τεχνικές πλύσης εγκεφάλου.. Το Πιτέστι λόγω της θέσεώς του, του κλίματος του και της οικονομίας του ήταν για ένα χρονικό διάστημα η περιοχή στην οποία βρίσκονταν οι πριγκιπικές κατοικίες.