cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουάλης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία του Βαλεντινιανού Κατηγορία:Ιλλυριοί Κατηγορία:Αρειανισμός
The Growlers
Οι Growlers (Ελλην. Γκράουλερς) είναι αμερικανικό συγκρότημα που σχηματίστηκε στο Ντάνα Πόιντ της Καλιφόρνια το 2006, και μετά μεταφέρθηκε στο Κόστα Μέσα, του Orange County. Το συγκρότημα αποτελείται από τους: Brooks Nielsen (φωνητικά), Matt Taylor (κιθάρα), Scott Montoya (ντραμς, πρώην μπασίστας) Anthony Braun Perry (μπάσο) and Kyle Straka (πλήκτρα, κιθάρα). Ο πρώτος τους δίσκος, Are You in or Out, κυκλοφόρησε το 2009. Ο δεύτερος δίσκος, Hot Tropics, βγήκε το 2010. Ο τρίτος δίσκος της μπάντας, Hung at Heart, κυκλοφόρησε στις 22 Ιανουαρίου, 2013. Ο τέταρτος, Chinese Fountain, κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2014.
Ήχος
Το συγκρότημα είναι γνωστό για την χρήση τον εφέ στον ήχο τους, κυρίως reverb, και αναμιγνύει τον Καλιφορνέζικο ροκ ήχο της δεκαετίας του '60, με μεγάλες ποσότητες ψυχεδέλειας, γεννώντας αυτό που ονομάζουν 'Beach Goth'.
Ο ήχος της μπάντας έχει χαρακτηριστεί ως "πρωτότυπο στυλ μουσικής που με κάποιο τρόπο συνδυάζει την κάντρυ, σερφ, ποπ και ροκ μουσικη".
Rock in Rio 2011
Το συγκρότημα έπαιξε με τον βραζιλιάνο alternative rock μουσικό Marcelo Camelo, μετά από πρόσκληση του, στο Rock In Rio του 2011, που έλαβε χώρα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία.
Beach Goth Party 2012
Μία εκδήλωση που διοργανώθηκε από τους Growlers στο the Observatory στην Σάντα Άνα, όπου έπαιξαν διάφορες νέο-ψυχεδελικές και μοντέρνες σερφ-ροκ μπάντες. Οι Growlers ήταν το πρώτο όνομα του lineup κάθε βραδιάς, προωθώντας την demo κασέτα τους "Beach Goth" που περιλάμβανε τραγούδια από την τελευταία κυκλοφορία τους "Hung At Heart". Άλλα συγκροτήματα που συμμετείχαν ήταν οι Methadone Kitty, Summer Twins, Pangea, Tijuana Panthers, Cosmonauts, Dante Vs Zombies, και The Abigails την πρώτη βραδιά, Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου, 2012. Την δεύτερη μέρα, 20 Οκτωβρίου, 2012, έπαιξαν οι Feeding People, The Rezonars, Thee Rain Cats, TRMRS, Tomorrows Tulips, Audacity, και Sam Flax. Το show παρουσιάστηκε ως το πρώτο ετήσιο Beach Goth Party αλλά λεπτομέρειες για Beach Goth Party 2013 δεν έχουν ακόμα ανακοινωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Garage rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Άλλος κόσμος (κελτική μυθολογία)
μικρογραφία|«The Land of the Ever Young» από το βιβλίο Irish Fairy Tales (1920) Στην κελτική μυθολογία, ο Άλλος Κόσμος (αγγλικά: Celtic Otherworld) είναι η χώρα των θεών και των νεκρών. Στους Γαελικούς και Βρυθονικούς μύθους αναφέρεται ως υπερφυσικός τόπος αιώνιας νιότης, ομορφιάς, υγείας και αφθονίας. Περιγράφεται είτε ως ένας κόσμος παράλληλος με τον δικό μας, είτε ως τόπος κάτω από τη γη ή πέρα από τη θάλασσα. Ο Άλλος Κόσμος είναι συνήθως άπιαστος, αλλά διάφοροι μυθικοί ήρωες της κελτικής λαογραφίας τον επισκέπτονται είτε τυχαία είτε αφού προσκληθούν από κάποιον από τους κατοίκους του. Συχνά φτάνουν σε αυτόν μπαίνοντας σε αρχαίους τάφους και σπηλιές, περνώντας κάτω από το νερό ή διασχίζοντας τη δυτική θάλασσα. Μια γυναίκα μπορεί να προσκαλέσει τον ήρωα στον Άλλο Κόσμο προσφέροντας ένα μήλο, ένα ασημένιο κλαδί μηλιάς ή έναν μίτο για να τον ακολουθήσει.
Στην ουαλική μυθολογία ο Άλλος Κόσμος αποκαλείται Annwn, ενώ στον Αρθουριανό κύκλο αναφέρεται ως Άβαλον. Στην Ιρλανδική μυθολογία είναι γνωστός με διάφορα ονόματα, όπως Μόι Μελ, Tír na nÓg και Emain Ablach.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Τοποθεσίες της κελτικής μυθολογίας
Λυγιά Ηλείας
Η Λυγιά είναι μικρό πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 120 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λυγιά βρίσκεται προς τα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου και το ακρωτήριο Χελωνάτα. Απέχει 11 χλμ. Δ. από τη Γαστούνη, 52 χλμ. ΒΔ. από τον Πύργο και είναι κτισμένο στο μέσο της διαδρομής Βαρθολομιό (Α.) με Λουτρά Κυλλήνης (Δ.). Σε απόσταση περίπου 1 χλμ. νότια του χωριού και σε ένα βαθύ καταπράσινο φαράγγι, το οποίο οι ντόπιοι ονομάζουν "Βαθύ Φαράγγι", είναι το Μοναστήρι της Παναγίας της Ελεούσας (του 9ου αιώνα). Στην περιοχή αυτή, την παλιά εποχή, οι βοσκοί έχτιζαν τα πλίθινα σπιτάκια και τις χορτοκαλύβες τους. Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο πολιτιστικός σύλλογος “Άγιος Γεώργιος” από το όνομα του πολιούχου του χωριού ο οποίος πανηγυρίζει στις 23 Απριλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
Αυρήλιος Αίλιξ
Ο Αυρήλιος Αίλιξ ή Έλιξ (2ος/3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν παλαιστής και παγκρατιστής από τη Φοινίκη, ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης 2 φορές στο αγώνισμα του παγκράτιου κατά τους 248ους (213 μ.Χ.) και 249ους (217 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Είχε επίσης σημαντικές νίκες στους αγώνες του Καπιτωλίου της Ρώμης, ενώ ο σοφιστής του 3ου αιώνα μ.Χ. Φλάβιος Φιλόστρατος θεωρούσε το πρόγραμμα της εκπαίδευσης του Αυρήλιου ως υποδειγματικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Συρία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Αχ! Αυτή η γυναίκα μου
'Αχ! Αυτή η γυναίκα μου' είναι ελληνική ταινία του 1967, σκηνοθετημένη από τον Γιώργο Σκαλενάκη και σε σενάριο Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη. Πρωταγωνιστούν οι: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ και Γιάννης Μιχαλόπουλος. Βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Νίκου Τσιφόρου - Πολύβιου Βασιλειάδη.
Πλοκή
Ο Δημήτρης (Δημήτρης Παπαμιχαήλ) είναι παντρεμένος με τη Νίνα (Αλίκη Βουγιουκλάκη). Μετά το θάνατο ενός υπαλλήλου της εταιρίας, του Μιλτιάδη, βλέπει τον εαυτό του στη θέση του αποθανώντος και για να καλοπιάσει το διευθυντή του, Χαρίλαο (Γιάννης Μιχαλόπουλος), τον προσκαλεί σε δείπνο. Το ανακοινώνει στη Νίνα κι έτσι εκείνη επισκέπτεται τη μάνα της, για να της ετοιμάσει λαγό στιφάδο. Βγαίνοντας από το σπίτι, την πιάνει μια ξαφνική μπόρα κι έτσι μπαίνει στο πρώτο ταξί που βλέπει. Το ίδιο ταξί όμως έχει σταματήσει και ο Χαρίλαος. Μπαίνουν λοιπόν η Νίνα απ' τα δεξιά, ο Χαρίλαος απ' τα αριστερά. Τσακώνονται και βρίζουν ο ένας τον άλλον, αγνοώντας ο ένας την ταυτότητα του καθενός. Αργότερα, η Νίνα και ο Δημήτρης συνειδητοποιούν ότι ο Χαρίλαος ήταν αυτός στο ταξί και για να πετύχουν το στόχο τους, η Νίνα σκαρφίζεται ένα έξυπνο σχέδιο. Αλλάζει λοιπόν θέση με την οικονόμο της, Ασημίνα (Μαρία Κωνσταντάρου), συστήνοντάς την ως γυναίκα του Δημήτρη. Ο Χαρίλαος όμως σε αυτό το δείπνο γοητεύεται από τη Νίνα και τη συγχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι οικονόμος και μετά την απόλυσή της από τον Δημήτρη ζητάει να την προσλάβει εκείνος. Η Νίνα δέχεται, για να βοηθήσει τον άντρα της να πάρει τη θέση του Μιλτιάδη. Πηγαίνει στο σπίτι του, όπου ο Χαρίλαος τη φλερτάρει έντονα, ενώ έχει ήδη διώξει την προηγούμενη οικονόμο του, Φανή (Μάρω Γραβλιώτου), μέχρις ότου εμφανίζεται ο Δημήτρης θολωμένος από τη ζήλια. Για να δικαιολογήσει την απρόσμενη επίσκεψή του, λέει στον διευθυντή του ότι γίνεται κρυφά μία σημαντική δημοπρασία. Για καλή του τύχη ο Δημήτρης, ενώ νόμιζε ότι θα απολυθεί για το ψέμα του, βγαίνει αληθινός και παίρνει τη θέση που ήθελε. Ο Χαρίλαος όμως πηγαίνοντας μαζί με τη χήρα του Μιλτιάδη (Δέσποινα Στυλιανοπούλου) σε νυχτερινό κέντρο, πιάνει την Ασημίνα με τον αρραβωνιαστικό της, Στάθη (Βασίλης Μαλούχος), και νομίζοντας ότι είναι η σύζυγος του Δημήτρη, πιστεύει πως τον απατά. Επισκέπτεται λοιπόν με τη γραμματέα του, Ξένη (Σαπφώ Νοταρά), τον Δημήτρη στο σπίτι του για να "καρφώσει" την Ασημίνα στον υποτιθέμενο άντρα της. Εκεί βρίσκει τη Νίνα και μετά την εμφάνιση του Στάθη αποκαλύπτεται όλη η αλήθεια. Η Νίνα τουμπάρει τον Χαρίλαο και η ταινία τελειώνει με τον Δημήτρη να διατηρεί τη θέση του και τη Νίνα να αποκτά το αυτοκίνητο που πάντα ονειρευόταν.
Φεστιβάλ
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1967.
Ατάκες
Ξένη (Σαπφώ Νοταρά):
Ασημίνα (Μαρία Κωνσταντάρου):
Εισπράξεις
Εισιτήρια: 428.079 (10η/99).
Ιωσήφ Λεκανίδης
Ο Ιωσήφ Λεκανίδης ήταν Έλληνας νομικός και σπουδαίος οπλαρχηγός της Κρήτης που έδρασε στην Κρητική Επανάσταση (1895-1898).
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τον Αλίκαμπο Χανίων. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στην πατρίδα του προκειμένου να ασκήσει την δικηγορία. Από ενωρίς όμως μυήθηκε στην σχεδιαζόμενη επανάσταση όπου με ενθουσιασμό συντάχθηκε σ΄ αυτή αναδειχθείς γενικός γραμματέας στην υπό την προεδρία του Μανούσου Κούνδουρου συγκροτηθείσα Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης η οποία και ανέλαβε τον συντονισμό της επαναστατικής δράσης που είχε ως αποκορύφωμα την νικηφόρα πολιορκία του Βάμου που αναδείχθηκε σταθμός στη μετέπειτα εξέλιξη του Κρητικού ζητήματος.
Στην πολεμική επιχείρηση εκείνη ο Ι. Λεκανίδης, παρότι νυμφευμένος έχοντας πέντε τέκνα και η σύζυγός του Ελένη βρισκόταν στον όγδοο μήνα κύησης, αποφασισμένος στη σωτηρία της Κρήτης από τα υφιστάμενα δεινά, συμμετείχε ως οπλαρχηγός και ήταν ένας από εκείνους που θαρραλέα εισέβαλαν με τις ομάδες τους στον Βάμο και προχώρησαν στη σταδιακή κατάληψή του. Για τα γεγονότα αυτά και τις μάχες που ακολούθησαν ο Ι. Λεκανίδης συνέγραψε ιστορικό ημερολόγιο που διέσωσε και διαφύλαξε η οικογένειά του που αποτελεί σπουδαία ιστορική πηγή της περιόδου εκείνης από την οποία αντλούνται πολλά στοιχεία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα
Πάπας Γρηγόριος ΙΕ΄
thumb|200px|Ο Γρηγόριος ΙΕ΄ με τον [[καρδινάλιος-ανιψιός|καρδινάλιο-ανιψιό του Λουδοβίκο Λουντοβίζι]]
Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΕ΄ (Papa Gregorio XV, 9 Ιανουαρίου 1554 - 8 Ιουλίου 1623) διετέλεσε Πάπας από το 1621 έως το 1623.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μπολόνια στις 9 Ιανουαρίου του 1554. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αλεσάντρο Λουντοβίζι. Ήταν ένα από τα επτά παιδιά του κόμη Πομπέο Λουντοβίζι και της Καμίλα Μπιατζίνι.
Σπούδασε αρχικά στο Παπικό Γρηγοριανό Κολέγιο των Ιησουιτών στη Ρώμη και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια από όπου πήρε πτυχία κανονικού και Ρωμαϊκού Δικαίου τον Ιούνιο του 1575. Δεν υπάρχουν στοιχεία για χειροτονία του. Το αρχικό του επάγγελμα ήταν παπικός νομικός σύμβουλος στη Ρώμη. Το 1612 ο Πάπας Παύλος Ε΄ τον διόρισε αρχιεπίσκοπο της Μπολόνια και τον Αύγουστο του 1616 τον έστειλε σαν νούντσιο στο δουκάτο της Σαβοΐας, για να μεσολαβήσει στη διαμάχη του Καρόλου Εμμανουήλ Α΄ και του Φίλιππου Γ΄ της Ισπανίας με αφορμή το μαρκησάτο του Μονφερράτου του οίκου των Γκονζάγκα. Το Σεπτέμβριο του 1616 ο Πάπας Παύλος τον τοποθέτησε σε θέση καρδινάλιου - ιερέα στη Σάντα Μαρία στην Τρανσποντίνα. Ο Λουντοβίζι παρέμεινε στην αρχιεπισκοπή του μέχρι και το θάνατο του Πάπα Παύλου το 1621, οπότε και μετέβη στη Ρώμη προκειμένου να συμμετάσχει στο κονκλάβιο το οποίο τελικά τον εξέλεξε.
Την περίοδο της εκλογής του, επηρεασμένος από τον προκάτοχό του, και δεδομένης της μεγάλης ηλικίας του, ήταν ήδη 66 ετών, και της κακής κατάστασης της υγείας του, αντιλήφθηκε αμέσως ότι χρειαζόταν ένα δραστήριο συνεργάτη, ο οποίος θα έχαιρε της άκρας εμπιστοσύνης του, και θα τον βοηθούσε στη διακυβέρνηση της εκκλησίας. Θεώρησε ότι ο καταλληλότερος για αυτή τη θέση ήταν ο ανιψιός του Λουδοβίκος Λουντοβίζι, ο οποίος ήταν μόλις 25 ετών και, διακινδυνεύοντας να κατηγορηθεί για νεποτισμό, τον έκανε καρδινάλιο μόλις τρεις ημέρες μετά την εκλογή του. Την ίδια ημέρα, ο αδελφός του Οράτιος, διορίστηκε αρχηγός του παπικού στρατού. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι ο Λουδοβίκος δεν διέψευσε τις προσδοκίες του θείου του. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει ότι «ο Λουδοβίκος, είναι αλήθεια ότι, προασπίστηκε τα συμφέροντά της οικογένειας του με κάθε δυνατό τρόπο, αλλά επίσης χρησιμοποίησε τα θαυμάσια ταλέντα του και την τεράστια επιρροή του για το καλό της Εκκλησίας, και ήταν πραγματικά αφοσιωμένος στον Πάπα». Ο Γρηγόριος εξασφάλισε για τους Λουντοβίζι δύο δουκάτα, ένα για το νεότερο αδερφό του Οράτιο, τον οποίο έκανε Nobile Romano και δούκα του Φιάνο το 1621, και το άλλο, το δουκάτο του Ζαγκαρόλο, το οποίο αγόρασε από την οικογένεια Κολόνα ο Λουδοβίκος το 1622. Ένας ακόμη ανιψιός του, ο Νικολό Λουντοβίζι, έγινε πρίγκιπας του Πιομπίνο έχοντας όλη την εξουσία διακυβέρνησης του και λόρδος της νήσου Έλβα το 1634, έχοντας ήδη παντρευτεί την κληρονόμο στις 30 Μαρτίου του 1632.
Πέρα από την ενίσχυση που παρείχε στον Φερδινάνδο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στην Καθολική Λίγκα στον αγώνα τους ενάντια στους Προτεστάντες, η οποία άγγιξε το ένα εκατομμύριο δουκάτα, και τη στήριξή του στον αγώνα του Σιγισμόνδου ενάντια στους Τούρκων, παρενέβη ελάχιστα στην ευρωπαϊκή πολιτική. Το διάταγμά του εναντίον των μαγισσών (Omnipotentis Dei, 20 Μαρτίου 1623) απετέλεσε το τελευταίο παπικό διάταγμα κατά της μαγείας. Οι παλαιότερες ποινές έγιναν χαλαρότερες και η θανατική καταδίκη περιορίστηκε σε όσους «αποδεδειγμένα έκαναν συμφωνία με το διάβολο και διέπραξαν ανθρωποκτονία με τη συνδρομή του» (CE). Ήταν εξαιρετικός θεολόγος και and προώθησε ένα πνεύμα μεταρρύθμισης. Η σφραγίδα του στο Aeterni Patris της 15 Νοεμβρίου 1621 ρύθμισε τη διαδικασία εκλογής νέων Παπών, η οποία έπρεπε να είναι μυστική και γραπτή. Επιτρέπονταν τρεις μέθοδοι εκλογής: με εξονυχιστικό έλεγχο, με συμβιβασμό και με επευφημία. Στις 6 Ιανουαρίου του 1622, ίδρυσε το Propaganda Fide που αποτέλεσε το ιεραποστολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Κουρίας. Η περίοδος παραμονής του στον παπικό θρόνο σημαδεύτηκε από την αγιοποίηση της Τερέζας της Άβιλα, του Φράνσις Ξαβιέ, του Ιγνάτιου Λογιόλα, του Φίλιπ Νέρι και του Ισίδωρου του αγρότη. Αγιοποίησε επίσης μέχρι το τρίτο στάδιο αγιοποίησης (Beatificatio) τον Αλοΐσιο Γκονζάγκα και τον Πέτρος της Αλκάντρα. Η επιρροή του στην έλευση του διάσημου Μπολονέζου ζωγράφου Γκουερτσίνο στη Ρώμη υπήρξε καταλυτική και αποτέλεσε ορόσημο για την ανάπτυξη του Μπαρόκ. Ποζάρισε για πορτραίτα - προτομές τόσο στον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι όσο και στον αντίπαλό του Αλεσάντρο Αλγκάρντι, το έργο του οποίου βρίσκεται σε ένα τόντο στο ναό της Σάντα Μαρία στη Βαλιτσέλα.
Ο Γρηγόριος ΙΕ΄ πέθανε στο Παλάτι του Κουιρινάλε στις 8 Ιουλίου του 1623, και τάφηκε στο ναό του αγίου Ιγνατίου. Τον διαδέχθηκε ο Ουρβανός Η΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα
Θεία Λειτουργία του Χρυσοστόμου
thumb|right|255px|Απεικόνιση του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου σε μωσαϊκό της [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγίας Σοφίας]] Η Θεία Λειτουργία της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας που έχει επικρατήσει, είναι αυτή που φέρει το όνομα του Χρυσοστόμου με μερικές τροποποιήσεις. Τελείται κάθε Κυριακή και εορτή στις Εκκλησίες με εξαίρεση τις φορές που τελείται η Η Θεία Λειτουργία του Ιακώβου Αδελφοθέου, του Μεγάλου Βασιλείου και οι προηγιασμένες.
Η έρευνα που γίνεται μέχρι και σήμερα έχει φωτίσει πολλές πτυχές αυτού του ζητήματος. Γνωρίζουμε από γραπτές πηγές πως μέχρι και τον 7ο αιώνα η Λειτουργία αυτή ήταν άγνωστη. Εν τούτοις ο Λεόντιος Βυζάντιος το 532 μ.Χ. αναφέρει τη Λειτουργία των Αποστόλων και του Μεγάλου Βασιλείου και πολλά στοιχεία ενισχύουν την άποψη ότι με τον όρο «Αποστόλων» εννοεί τη Λειτουργική αναφορά που είχε διαμορφωθεί στην Αντιόχεια μέχρι το 350 μ.Χ., που τελικά είναι και η βάση της σημερινής Λειτουργίας του Χρυσοστόμου. Η έρευνα από τους G. Wagner, R. Taft κ.α. κατέληξε οτι η Λειτουργία αποτελεί διεύρυνση της Λειτουργίας της χαμένης Αντιοχειανής Λειτουργίας, με αφορμή την εμφάνιση της αιρέσεως του Ευνομίου.
Διαμόρφωση
Από αρχαία χειρόγραφα ο πάπυρος Barb.gr 360 προσγράφει στον Χρυσόστομο μόνο τις ευχές κατηχουμένου και την προσκομιδή, ενώ ο Σεβαστινιάνοφ 414 μ.Χ. και την «οπισθάμβωνον». Η σύγχρονη έρευνα όμως καταδεικνύει ότι μεγάλος αριθμός χωρίων και διατυπώσεων έχουν αντιστοιχία με γνήσια έργα του Χρυσοστόμου. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι επενέβη προσθετικά στη Θεία Λειτουργία, για αυτό το λόγο του αποδόθηκε αργότερα εξ' ολοκλήρου. Η Λειτουργία αυτή άρχισε να επικρατεί από την εποχή που ο ίδιος έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, με αποτέλεσμα να εκτοπισθούν οι υπόλοιπες όπως του Μεγάλου Βασιλείου, που είχε και αυτή πυρήνα την Αποστολική Θεία Λειτουργία. Οι λόγοι που οδήγησαν σήμερα να είναι αυτή η επικρατούσα Λατρευτική πράξη είναι ότι
Περιγραφή
Η περιγραφή της δομής της θείας λειτουργίας είναι η ακόλουθη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Λειτουργική Κατηγορία:Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Ποτάμιες διαδρομές της Σιβηρίας
Οι ποτάμιες διαδρομές της Σιβηρίας αποτελούσαν τους βασικούς δρόμους επικοινωνίας στη Ρωσική Σιβηρία πριν τη δεκαετία του 1730, οπόταν κι άρχισαν να χτίζονται δρόμοι. Οι ποταμοί ήταν επίσης πρωταρχικής σημασίας στη διαδικασία της Ρωσικής εξερεύνησης και του αποικισμού τεράστιων περιοχών της Σιβηρίας. Από τη στιγμή που και οι τρεις μεγάλοι ποταμοί της Σιβηρίας, Ομπ, Γενισέι και Λένας, εκβάλλουν βόρεια στον Αρκτικό ωκεανό, το πρόβλημα ήταν να βρεθούν κομμάτια ή κλάδοι αυτών των ποταμών που έρρεαν κάπως ανατολικά-δυτικά και σύντομες διαβάσεις μεταξύ τους για τη μεταφορά των βαρκών ή των προϊόντων τους από τον έναν κλάδο στον άλλο. Δεδομένου πως η Σιβηρία είναι σχετικά επίπεδη, αυτές οι διαβάσεις ήταν συνήθως σύντομες. Λόγω αυτού, και της αδυναμίας των φυλών της Σιβηρίας, οι Ρώσοι Κοζάκοι μπόρεσαν να επεκταθούν από τα Ουράλια μέχρι τον Ειρηνικό σε μόλις 57 χρόνια (1582-1639).
Νότια διαδρομή
Οι αποστάσεις είναι ευθείες γραμμές και κατά προσέγγιση μόνο, αφού οι ποταμοί της Σιβηρίας είναι αρκετά στραβοί. Οι ημερομηνίες συνήθως αναφέρονται στην ίδρυση του πρώτου Ρωσικού οικισμού.
Πάνω από τα Ουράλια: Η διαδρομή ξεκινούσε από τον ποταμό Βόλγα προς τα πάνω, στον ποταμό Κάμα, κι έφτανε στην πόλη Περμ (1472), ενώ έπειτα συνέχιζε προς τα πάνω στους ποταμούς Τσούσοβαγια ή Βισέρα (ποτάμιος δρόμος Τσερντίν). Σε αυτό το σημείο τα Ουράλια έχουν περίπου 350 μέτρα ύψος, περίπου 150 μέτρα πάνω από τον περιβάλλοντα κάμπο. Προς τα κάτω, είτε μέσω του ποταμού Τάβντα ή του ποταμού Τούρα κι ενός σύντομου περάσματος στον ποταμό Τομπόλ, έφταναν στη συμβολή με τον ποταμό Ιρτίς στην πόλη Τομπόλσκ (1582). Αυτή ήταν περίπου η διαδρομή που χρησιμοποιούσε ο Γερμάκ Τιμοφέγιεβιτς. Η Τομπόλσκ βρίσκεται περίπου 700 χιλιόμετρα ανατολικά της Περμ και 1800 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας.
Η διαδρομή Μπαμπίνοφ ήταν η πρώτη χερσαία διαδρομή κατά μήκος των Ουραλίων, η οποία καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1590 από τον Αρτέμι Μπαμπίνοφ. Το 1598, κατά μήκος αυτής της διαδρομής, ιδρύθηκε η πόλη Βερχοτούριε ως πύλη προς τη Σιβηρία.
Ο δρόμος της Σιβηρίας, ένας δρόμος που ξεκίνησε να κατασκευάζεται τη δεκαετία του 1730, εκτεινόταν νοτιοανατολικά από την Περμ στην Κουνγκούρ, κι έπειτα συνέχιζε προς ένα άλλο χαμηλό πέρασμα στις πόλεις Γεκατερίνμπουργκ (1723) και Τομπόλσκ. Μέχρι το 1885 υπήρχε μία σιδηροδρομική γραμμή από την Περμ προς την Γεκατερίνμπουργκ. Ένας άλλος κλάδος του υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου (1891) εκτείνεται νότια των Ουραλίων μέσω των πόλεων Τσελιάμπινσκ (1736), Ομσκ (1716) και Νοβοσιμπίρσκ (1893).
Λεκανοπέδιο Ομπ: Κοντά στην Τομπόλσκ βρισκόταν η πρωτεύουσα του Χανάτου της Σιβηρίας, το οποίο κατακτήθηκε το 1582. Η διαδρομή ξεκινούσε βόρεια προς τα κάτω του ποταμού Ιρτίς, έφτανε στη συμβολή με τον ποταμό Ομπ κι έπειτα συνέχιζε 750 χιλιόμετρα προς τα πάνω του Ομπ προς το χωριό Ναρίμ (1594) και προχωρούσε στον ποταμό Κετ (1602), περίπου 300 χιλιόμετρα προς την πηγή του. Εδώ, μία διάβαση οδηγούσε στον ποταμό Γενισέι και στην πόλη Γενισέισκ (1619). Η Γενισέισκ βρίσκεται περίπου 1400 χιλιόμετρα από την Τομπόλσκ και 3200 χιλιόμετρα από τη Μόσχα. Μία εναλλακτική διαδρομή αποτελούσε αυτή μέσω του ποταμού Βακ, η οποία ξεκινούσε περίπου 450 χιλιόμετρα προς πάνω του Ομπ, μετά τη συμβολή του με τον ποταμό Ιρτίς. Προχωρώντας 500 χιλιόμετρα προς τα πάνω του Βακ, έφτανες στη διάβαση του Σιμ και προχωρούσες προς τα κάτω προς τον Γενισέι, αντίθετα στο ρέμα προς τη Γενισέισκ.
Καλλιάδης
Με το όνομα Καλλιάδης ήταν γνωστοί οι:
Ποτάμιες διαδρομές της Σιβηρίας
Νότια διαδρομή
Γενισέι και λεκανοπέδια Λένα: Η πόλη Γενισέισκ βρίσκεται πάνω στον ποταμό Γενισέι, μόλις βόρεια της συμβολής του με τον ποταμό Αγγαρά. Από τη Γενισέισκ, ανατολικά προς τα πάνω στον Αγγαρά με κατεύθυνση στον ποταμό Ιλίμ, αντίθετα στο ρεύμα, βρίσκεται η πόλη Ιλίμσκ (1630), η οποία αποτελεί διάβαση προς τον ποταμό Κούτα και σύντομο ταξίδι, ακολουθώντας το ρεύμα του ποταμού Λένα, προς την πόλη Ουστ-Κουτ (1631). Από εκεί, βορειοανατολικά κατεβαίνοντας τον Λένα περίπου 1400 χιλιόμετρα, είναι η πόλη Γιακούτσκ η οποία βρίσκεται 4900 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Η Γιακούτσκ αποτελεί μεγάλο σημείο στάσης για τους ταξιδιώτες και είναι επίσης διοικητικό κέντρο. Έπειτα, συνεχίζοντας 125 χιλιόμετρα προς τα κάτω του ποταμού Λένα βρίσκεται η συμβολή του με τον ποταμό Αλντάν, όπου ανεβαίνοντας τον Αλντάν έφτανες στο χωριό Ουστ-Μάγια. Από εκεί, είτε συνεχίζοντας το ανέβασμα στον Μάγια είτε μέσω του δεξιού του κλάδου, τον ποταμό Γιουντόμα, έφτανες στην Όχοτσκ.
Όχοτσκ: Η Όχοτσκ (ακτή 1639, πόλη 1647), στην οποία έφτανες μέσω των δύο προαναφερθέντων διαδρομών, βρίσκεται 800 χιλιόμετρα ανατολικά της Γιακούτσκ και 5600 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Εδώ χρησιμοποιούνταν ως ζώα μεταφοράς τα άλογα. Μετά το 1715, στην Όχοτσκ υπήρχαν εγκαταστάσεις ναυπηγικής βιομηχανίας, επιτρέποντας τα θαλάσσια ταξίδια προς τη χερσόνησο Καμτσάτκα, τα νησιά Κουρίλες και Αλεούτιες και την Αλάσκα.
Προς το Αμούρ: Από το 1643 μέχρι το 1689, οι Ρώσοι επιχείρησαν να διεισδύσουν από τον Λένα νότια προς την περιοχή του Αμούρ, αλλά απωθήθηκαν από τους Μαντσού (Ρωσο-Μαντσού συνοριακές συγκρούσεις). Από το 1689 μέχρι το 1859, τα Ρωσο-Κινεζικά σύνορα βρίσκονταν στον ποταμό Αργκούν και στην οροσειρά Στανοβόι. Το 1859, η Ρωσία προσάρτησε την περιοχή Αμούρ εισχωρώντας από τα δυτικά στις πόλεις Ουλάν Ουντέ (1666), Τσιτά (1653) και Νερτσίνσκ (1654), προς τον Αργκούν. Από το 1727, μεγάλο μέρος του Ρωσο-Κινεζικού εμπορίου μετατοπίστηκε στην πόλη Κιάτα, κοντά στο σημείο όπου ο ποταμός Σελένγκα διασχίζει τα σημερινά σύνορα Ρωσίας-Μογγολίας.
Βόρεια διαδρομή
Από τουλάχιστον τον 12ο αιώνα, οι Ρώσοι Πομόροι κυβέρνησαν τη Λευκή θάλασσα και τη θάλασσα Μπάρεντς. Κάποια στιγμή, εισήλθαν στον κόλπο του Ομπ ή μεταφέρθηκαν απέναντι διασχίζοντας τη χερσόνησο Γιαμάλ. Από τον κόλπο του Ομπ, ανεβαίνοντας στον κολπίσκο του Ταζ και τον ποταμό Ταζ, περνώντας τη Μανγκαζέγια (1901), έφταναν στη διάβαση προς το Γιάνοβ Σταν στον ποταμό Τουρουκάν. Αυτό οδηγούσε στην Τουρουσκάνσκ (1607), η οποία βρίσκεται πάνω στη συμβολή των ποταμών Γενισέι και Κάτω Τουνγκούσκα. Ανατολικά, ανεβαίνοντας τον Κάτω Τουνγκούσκα, στο σημείο όπου στρίβει νότια, μία διάβαση οδηγούσε στον ποταμό Χόνα, παραπόταμο του Βίλουι (η συμβολή αυτών των δύο ποταμών έχει σήμερα πλημμυρίσει, σχηματίζοντας τη λίμνη Βιλάισκου). Προχωρώντας ανατολικά του Βίλουι, έφτανες στον ποταμό Λένα, κι έπειτα ανεβαίνοντας τον Λένα, έφτανες στην πόλη Γιακούτσκ. Υπήρχε επίσης η δυνατότητα, αντί να κατέβεις προς τον Χόνα, να συνεχίσεις προς τα πάνω στον Κάτω Τουνγκούσκα για να φτάσεις κοντά στην πόλη Κίρενσκ (1630) (175 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ουστ-Κουτ), και μέσω μίας σύντομης διάβασης να φτάσεις πάλι στον Λένα, όπου αυτή τη φορά κατεβαίνοντάς τον, να έφτανες πάλι στη Γιακούτσκ. Η Γιακούτσκ βρίσκεται περίπου 2400 χιλιόμετρα από την εκβολή του Ταζ. Μετά το 1700 περίπου, το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου μετατοπίστηκε νότια και έτσι η διαδρομή δυτικά της Τουρουσκάνσκ εγκαταλήφθηκε σε μεγάλο βαθμό.
Βορειοανατολικά
Η βορειοανατολική διαδρομή ξεκινούσε από την εκβολή του ποταμού Λένα και προχωρούσε κατά μήκος της ακτής, προς την εκβολή του ποταμού Κολιμά. Από εκεί, ανεβαίνοντας τον ποταμό Μπολσόι Ανουί, έφτανες σε μία διάβαση που οδηγούσε στον ποταμό Άναντιρ, τον οποίο κατέβαινες προς τον οχυρωμένο οικισμό Αναντίρσκ (1650). Αν κάποιος το ήθελε, μπορούσε να συνεχίσει το κατέβασμα του Άναντιρ και να φτάσει στον Ειρηνικό, αλλά η περιοχή εκεί ήταν πολύ άγονη και δεν προσέλκυε ενδιαφέρον. Η περιοχή βορειοανατολικά αυτής της διαδρομής αποφευχόταν εξαιτίας της φιλοπόλεμης φυλής των Τσούκτσι που ζούσε εκεί. Περίπου 1700 Ρώσοι εισήλθαν από την Αναντίρσκ στη χερσόνησο Καμτσάτκα και αργότερα, έπλευσαν από εκεί προς την Όχοτσκ. Η απόσταση από τη Γιακούτσκ μέχρι τον Βερίγγειο πορθμό είναι 1800 χιλιόμετρα.
Νοτιοανατολικά
Μετά την κατάκτηση της Άστραχαν το 1566, η Ρωσία επεκτάθηκε νοτιοανατολικά γύρω από τη νότια βάση των Ουράλιων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον αυξανόμενο πολιτικό έλεγχο στις φυλές των Νογκάι, Καλμούκων και βόρειων Καζάχων και τον επακόλουθο, σε διάφορους βαθμούς, αποικισμό αγροτών. Μία άλλη διαδρομή ήταν προς τα νότια, ανεβαίνοντας τον ποταμό Ιρτίς προς την χώρα των Αλτάι (Σεμιπαλατίνσκ, 1718).
Εξασθένιση χρήσης ποτάμιων διαδρομών
Τα νότια σύνορα της Σιβηρίας αντιστοιχούν στα όρια της δασικής στέπας. Η διείσδυση της Ρωσίας στην Ασία περιοριζόταν στη δασική ζώνη επειδή οι Κοζάκοι είχαν την ικανότητα να μετακινούνται μέσω των ποταμών και του δάσους, επειδή οι ιθαγενείς ήταν ελάχιστοι και αδύναμοι και επειδή η επέκτασή τους πληρώθηκε από το εμπόριο γούνας. Αντίθετα, στη στέπα υπήρξε μικρή προσπάθεια διείσδυσης. Η κατασκευή του δρόμου ξεκίνησε τη δεκαετία του 1730. Αν και πάντα υπήρχαν αγρότες στις περιοχές αυτές, ο μαζικός αποικισμός από αγρότες δεν ξεκίνησε μέχρι τη δεκαετία του 1860. Η κατασκευή του υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου ξεκίνησε το 1891. Τον εικοστό αιώνα κατασκευάστηκαν υπερσιβηρικοί αυτοκινητόδρομοι, αλλά το κομμάτι της έκτασης βόρεια του Αμούρ δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, καθώς όλη αυτή η ανάπτυξη πραγματοποιήθηκε όσο το δυνατόν πιο νότια. Ως αποτέλεσμα, οι Ρώσοι δημιούργησαν ένα σχέδιο μιας μακριάς στενής ζώνης κατά μήκος των νότιων συνόρων τους με μερικές επεκτάσεις προς τα βόρεια, κυρίως σε περιοχές όπου υπάρχουν ορυκτά. Οι ποταμοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται, αλλά κυρίως για βόρειο-νότιες μεταφορές από και προς τον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο.
Πηγές
Κατηγορία:Εμπορικοί δρόμοι Κατηγορία:Βασίλειο της Ρωσίας Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ρωσίας
786
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 786 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεώργιος Παυλίδης
Ο Γεώργιος Παυλίδης (1819 - 1874) υπήρξε Έλληνας διδάσκαλος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε στην Αθήνα στις 3 Οκτωβρίου του 1874.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Γιαρόσουαφ Στουντζίζμπα
Ο Γιαρόσουαφ Στουντζίζμπα (πολωνικά: Jarosław Studzizba) (γενν. 28 Οκτωβρίου 1955) είναι Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Έπαιξε στα κορυφαία εθνικά πρωταθλήματα της Πολωνίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας και του Βελγίου.
Σταδιοδρομία
Γεννημένος στη Νίσα, ο Στουντζίζμπα ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο με την τοπική του ομάδα Πολόνια Νίσα. Το 1973 εντάχθηκε στην Όντρα Οπόλε, κάνοντας το ντεμπούτο του στην Εκστρακλάσα, την κορυφαία κατηγορία της Πολωνίας. Αφού η Όντρα υποβιβάστηκε στο τέλος της σεζόν, εντάχθηκε στην Γκούρνικ Ζάμπζε. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα στις 28 Σεπτεμβρίου 1978, παίζοντας στην ήττα εναντίον της Γκβάρντια Βαρσοβίας. Έκανε 33 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα ενώ ήταν στην Γκούρνικ, εμφανιζόμενος και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στη συνέχεια πέρασε μικρά διαστήματα με την Πολόνια Μπίτομ και την Πολόνια Βαρσοβίας, πριν βρεθεί στη Λέχια Γκντανσκ. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λέχια στις 18 Μαρτίου 1979, παίζοντας 13 φορές στο πρωτάθλημα για τη Λέχια εκείνη τη σεζόν. Σε διάστημα δυόμισι σεζόν, ο Στουντζίζμπα πραγματοποίησε 53 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και σημείωσε 10 γκολ για τη Λέχια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όντρα Οπόλε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολόνια Μπίτομ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέχια Γκντανσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αυστρία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Ιωάννης Ερνέστος Δ΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ
Ο Ιωάννης Ερνέστος Δ΄, γερμ. Johann Ernst IV (22 Αυγούστυ 1658 - 17 Φεβρουαρίου 1729) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ (1675-1729).
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος (επιζήσας) γιος του Ερνέστου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Γκότα και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Φιλίππου, δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1680 τη Σοφία-Χέντβιχ των Βέττιν, κόρη του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και είχε επιζώντα τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Δάμων (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Δάμων μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Ασκληπιάδης ο Σάμιος
Ο Ασκληπιάδης ο Σάμιος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. στην Αλεξάνδρεια. Σώζονται περί τα 50 επιγράμματα του Ασκληπιάδη στην Παλατινή Ανθολογία. Τα περισσότερα από αυτά είναι γοητευτικές εκμυστηρεύσεις, στις οποίες ο ποιητής αποκαλύπτει τις ερωτικές του θλίψεις κ.λπ. Ο Ασκληπιάδης υπήρξε φίλος και ίσως και δάσκαλος του Θεοκρίτου. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους Αλεξανδρινούς ποιητές.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Μούσα Παιδική Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι
Σπούτνικ 4
Το Σπούτνικ 4, γνωστό και σαν Korabl-Sputnik 1, είναι το πρώτο διαστημόπλοιο Βοστόκ που εκτοξεύθηκε. Ήταν μη επανδρωμένο και κύριος σκοπός της αποστολής ήταν ο έλεγχος των διάφορων συστημάτων και παραμέτρων προκειμένου μία επανδρωμένη διαστημική αποστολή να καταστεί εφικτή. Με ένα άλλο διαστημόπλοιο ίδιου τύπου, το Βοστόκ 1, ταξίδεψε στο διάστημα ένα χρόνο αργότερα ο πρώτος στην ιστορία κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν.
Αποστολή
Το διαστημόπλοιο εκτοξεύτηκε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 15 Μαΐου 1960 και μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Κύριος στόχος ήταν ο έλεγχος των συστημάτων υποστήριξης ζωής. Μάλιστα εντός της καμπίνας είχε τοποθετηθεί στη θέση του κοσμοναύτη μία κούκλα. Το διαστημόπλοιο εξέπεμψε δεδομένα τηλεμετρίας και ηχογραφημένα μηνύματα πίσω στη Γη.
Η διαδικασία επανεισόδου στην γήινη ατμόσφαιρα δεν ήταν επιτυχημένη. Μετά από τέσσερις ημέρες σε τροχιά αποχωρίστηκε η κάψουλα επανεισόδου και πυροδοτήθηκαν οι πύραυλοι ανάσχεσης ώστε αυτή να επιβραδύνει και να επιστρέψει στη Γη. Η κάψουλα τελικά δεν μπήκε στην ατμόσφαιρα όπως είχε σχεδιαστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Βοστόκ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1960
792
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φίλιππος της Αλσατίας
Ο Φίλιππος (Filips van de Elzas, 1142 – 1 Ιουνίου 1191) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν κόμης της Φλάνδρας (1168 – 1191).
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Τιερί κόμη της Φλάνδρας και της Σιβύλλας του Ανζού, κόρης του Φούλκωνα Ε΄ κόμη του Ανζού. Ο Φίλιππος ήταν συμβασιλέας από το 1157 στο πλευρό του πατέρα του, όταν εκείνος έλλειπε σε εκστρατείες. Νίκησε τον Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας, τον αιχμαλώτισε και τον απελευθέρωσε με αντάλλαγμα την Φλαμανδική κυριότητα στη Ζηλανδία (1167). Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Καπετιδών, κόρη του Ραούλ Α΄ κόμη του Βερμαντουά. Όταν πέθανε ο κουνιάδος του, ο Φίλιππος κληρονόμησε την κομητεία (1167).
Δημιούργησε ένα τέλειο κυβερνητικό σύστημα με την βοήθεια του Ροβέρτου του Αιρ, που τοποθετήθηκε σε ρόλο πρωθυπουργού. Οι εξωτερικές του σχέσεις ήταν άριστες: μεσολάβησε στις διαμάχες μεταξύ του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, μεταξύ του Ερρίκου Β΄ και του Τόμας Μπέκετ και πραγματοποίησε τον γάμο της αδελφής του Μαργαρίτας Α΄ με τον Βαλδουίνο Ε΄ κόμη του Αινώ. Ο Φίλιππος ανακάλυψε (1175) ότι η σύζυγος του είχε εραστή τον Βάλτερ του Φοντέν, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Ο Φίλιππος πέθανε άτεκνος, όπως και οι αδελφοί του Ματθαίος κόμης του Μπουλόν και Πέτρος επίσκοπος του Καμπραί. Πριν αναχωρήσει για Σταυροφορία υπέδειξε ως διαδόχους του τη Μαργαρίτα Α΄ και τον Βαλδουίνο Ε΄ (1177).
Συμμετοχή του σε Σταυροφορίες
Στους Αγίους Τόπους, ο Φίλιππος ήλπιζε σε μια οργανωμένη εκστρατεία στην Αίγυπτο, για τον σκοπό αυτό οι Σταυροφόροι είχαν συμμαχήσει με την Βυζαντινή αυτοκρατορία με Βυζαντινό στόλο 150 πλοίων. Ο πρώτος ξάδελφος του Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ λεπρός και άτεκνος του πρόσφερε την αντιβασιλεία και την ηγεσία του στρατού. Ο Φίλιππος, αφού του είπε ευγενικά ότι είναι ένας απλός προσκυνητής αρνήθηκε. Ο Φίλιππος είχε άλλα σχέδια: να παντρέψει τους υποτελείς του με τις ετεροθαλείς αδελφές του Βαλδουίνου Ισαβέλλα της Ιερουσαλήμ και Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ. Ο σύζυγος της Σιβύλλας Γουλιέλμος του Μομφερράτου πέθανε, αφήνοντας την Σιβύλλα έγκυο στον μελλοντικό Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ. Κατά τον Γουλιέλμο της Τύρου ήταν ακόμα νωρίς για νέο γάμο της Σιβύλλας, αλλά ο Φίλιππος συνάντησε την αντίδραση του Ραϊμόνδου Γ΄ της Τρίπολης που τον υποστήριζε η οικογένεια των Ιμπελέν. Ήθελε να παντρέψει την Ισαβέλλα με έναν εκπρόσωπο της οικογένειας των Ιμπελέν, ο Βαλδουίνος του Ιμπελέν προσέβαλε τον Φίλιππο δημόσια εξαναγκάζοντας τον να προχωρήσει βόρεια στην αποτυχημένη πολιορκία της Αντιόχειας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελισάβετ των Καπετιδών (1143-1183), κόρη τού Ραούλ Α΄ κόμη τού Βερμαντουά. Δεν είχε παιδιά.
Έπειτα έκανε 2ο γάμο, με την Θηρεσία των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κόρη τού Αλφόνσου Α΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησε απογόνους.
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Σταυροφόροι
Βασίλειο του Αφγανιστάν
Το Βασίλειο του Αφγανιστάν (παστού:, Dǝ Afġānistān wākmanān, , Pādešāhī-ye Afġānistān) ήταν συνταγματική μοναρχία στη νότια και κεντρική Ασία η οποία εγκαθιδρύθηκε το 1926 ως διάδοχο κράτος του Εμιράτου του Αφγανιστάν. Ανακηρύχθηκε από τον πρώτο του βασιλιά, Αμανουλάχ Χαν, επτά χρόνια μετά την άνοδό του στον θρόνο.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Αμανουλάχ Χαν ήταν θετικά προσκείμενος προς τον εκσυγχρονισμό της χώρας, οδηγώντας τις συντηρητικές δυνάμεις να προκαλέσουν κοινωνικές αναταραχές σε πολλές περιπτώσεις. Ενώ επισκεπτόταν την Ευρώπη το 1927, ξέσπασε και πάλι εξέγερση. Εγκατέλειψε τον θρόνο προς όφελος του αδελφού του Ιναγιατουλάχ Χαν ο οποίος διακυβέρνησε για τρεις μέρες μόνο προτού ο ηγέτης της εξέγερσης των φυλών Χαμπιμπουλάχ Καλακανί κατέλαβε την εξουσία και επανόρθωσε το Εμιράτο.
Μετά από 10 μήνες, ο υπουργός πολέμου του Αμανουλάχ Χαν, Μοχάμεντ Ναντίρ, επέστρεψε από την εξορία του στην Ινδία. Οι δυνάμεις του που στηριζόταν από τους Βρετανούς λεηλάτησαν την Καμπούλ, αναγκάζοντας τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί να προχωρήσει σε συζητήσεις ανακωχής. Αντ' αυτού, οι δυνάμεις του Μοχάμεντ Ναντίρ συνέλαβαν και στη συνέχεια εκτέλεσαν τον Καλακανί. Ο Μοχάμεντ Ναντίρ σύστησε και πάλι το βασίλειο, και ανακηρύχθηκε Βασιλιάς του Αφγανιστάν τον Οκτώβριο του 1929, και προσπάθησε να επαναφέρει τις μεταρρυθμίσεις του προηγούμενου βασιλιά, Αμανουλάχ Χαν. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, του οποίου η διακυβέρνηση ξεκίνησε το 1933 και διήρκεσε για 39 χρόνια.
Ο Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, ο τελευταίος βασιλιάς του Αφγανιστάν, εκθρονίστηκε τελικά από τον ξάδερφό του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν ο οποίος πάνω από δύο αιώνες μοναρχίας στο Αφγανιστάν και εγκαθίδρυσε μία δημοκρατική αφγανική κυβέρνηση. Υπό την ηγεσία του Ζαχίρ Σαχ η αφγανική κυβέρνηση αναζήτησε τη δημιουργία σχέσεων με άλλες χώρες, και κυρίως τη Σοβιετική Ένωση, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1934, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ζαχίρ Σαχ, το βασίλειο του Αφγανιστάν εισήλθε στην Κοινωνία των Εθνών. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Αφγανιστάν παρέμεινε ουδέτερο και επεδίωξε η διπλωματική πολιτική της μη ευθυγράμμισης. Ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν την εποχή αυτή, εργάστηκε κυρίως για την ανάπτυξη της σύγχρονης βιομηχανίας και της εκπαίδευσης στη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κεντρικής Ασίας
Τόνυα (Ιαπωνία)
Οι τόνυα (Ton'ya), που λεγόντουσαν τόγια (toiya) έξω από το Έντο, ήταν έμποροι στην Ιαπωνία, κυρίως χονδρέμποροι, διοικητές αποθηκών, και διοικητές μεταφορικών υπηρεσιών. Η λέξη χρησιμοποιείται και για τους ίδιους τους εμπόρους αλλά και για τα μαγαζιά τους ή τις αποθήκες τους. Εμφανίστηκαν πρώτα το 12ο αιώνα και έγιναν πολύ σημαντικοί για την οικονομία την περίοδο του Έντο (1603-1867).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Σελινώδη
Ταξινόμηση
Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Σελινώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστερίδων που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Σελινώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελινώδη
Γναεύς Μάρκιος
Ο Γναεύς Μάρκιος ή Γναίος (λατινικά: Gnaeus Marcius, 1ος αιώνας π.Χ./1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος ιππέας με καταγωγή από τη Ρώμη του οποίου το όνομα εμφανίζεται σε επιγραφές ως δις ολυμπιονίκης σε ιππικά αγωνίσματα -άγνωστο ποια- κατά τους 196ους (5 μ.Χ.) και 197ους (9 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες ιππικών αγωνισμάτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Φίλιππος Λουδοβίκος Α΄ του Χάναου-Μύνστερμπεργκ
Ο Φίλιππος-Λουδοβίκος, γερμ.: Philipp Ludwig I von of Hanau-Münzenberg (21 Νοεμβρίου 1553 - 4 Φεβρουαρίου 1580) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1561-1580.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζών) γιος του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Ελένης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1576 τη Μαγδαληνή, κόρη του Φιλίππου Δ΄ κόμη του Βάλντεκ και είχε τέκνα:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1990-1991
Το πρωτάθλημα της Α2΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1990-91 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Από τη σεζόν αυτή καταργήθηκε το δικαίωμα των πρωτοπόρων της Α2΄ να μετέχουν στα πλέι-οφ μαζί με ομάδες της Α1΄, καθώς θεωρήθηκε ότι υπήρχε μεγάλη διαφορά δυναμικότητας. Έτσι η Α2΄στην ουσία έγινε η δεύτερη εθνική κατηγορία, όπως παλιά ήταν η Β΄ Εθνική. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Ο. Σπόρτιγκ, ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με την δευτεραθλήτρια Α.Ο. Δάφνη.
Βαθμολογία
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1990 1991 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1990 1991
Ασημάκης Αλεξίου
Ο Ασημάκης Αλεξίου είναι Έλληνας παλαίμαχος, αθλητής της πετοσφαίρισης. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιανουαρίου 1967. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Σύλλογο το 1980, όπου και αγωνίστηκε έως το 1990. Κατέκτησε τρία Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ελλάδος Ανδρών την τριετία 1984-85-86, δύο Κύπελλα Ελλάδος το 1984-85 και ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων το 1982 στα Τρίκαλα. Επίσης κατέκτησε την τρίτη θέση με τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Σύλλογο στο Φάϊναλ Φορ του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1988-89 στο Varkaus της Φιλανδίας. Έπαιξε στην Εθνική Ομάδα των Ελπίδων, αλλά και Νέων ως βασικό στέλεχος όπου συμμετείχε σε τρία Βαλκανικά Πρωταθλήματα και ένα Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, με 86 διεθνείς συμμετοχές. Μεταγράφηκε στον ΑΟΝΣ Μίλωνας όπου βοήθησε σημαντικά ως βασικό στέλεχος για την άνοδό του στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Έπαιξε εννέα έτη σ' αυτόν, και κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα τής Α2 Εθνικής Κατηγορίας και ένα της Β Εθνικής Κατηγορίας. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1998 από την ομάδα του Ιωνικού Νέας Φιλαδελφείας. Είναι απόφοιτος τού Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Τ.Ε.ΦΑ.Α).
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
793
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 793 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φραγκίσκος Ιωσίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ
Ο Φραγκίσκος Ιωσίας (γερμ. Francis Josias, 25 Σεπτεμβρίου 1697 - 16 Σεπτεμβρίου 1764) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ (1745-1764).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Ερνέστου Δ΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ και της Καρλόττας Ιωάννας, κόρης του Ιωσία Β΄ του Βάλντεκ-Βίλντουνγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1723 την Άννα Σοφία, κόρη του Λουδοβίκου Φρειδερίκου Α΄ του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ, και είχε τέκνα:
Εξέλσιορ (σκακιστικό πρόβλημα)
Το θέμα Εξέλσιορ περιέχεται σε ένα σκακιστικό πρόβλημα όταν στην λύση του προβλήματος: ένα πιόνι κινείται από το αρχικό του τετράγωνο μέχρι την όγδοη γραμμή, όπου προάγεται. Το θέμα αυτό συχνά παρουσιάζεται στα σύγχρονα βοηθητικά και στα προβλήματα σειράς κινήσεων.
Ένα πρόβλημα Εξέλσιορ
Το "Εξέλσιορ" (Excelsior) είναι ένα από τα πιο φημισμένα σκακιστικά προβλήματα του Σαμ Λόιντ. Δημοσιεύτηκε στο London Era το 1861. Πήρε το όνομά του από τον τίτλο του ποιήματος Εξέλσιορ του Χένρι Γουόντσγουερθ Λονγκφέλοου (Henry Wadsworth Longfellow).
Μια σπουδή Εξέλσιορ
Η θέση στο διάγραμμα δεξιά είναι σύνθεση του Όττο - Τίτους Μπλάτι (Otto - Titus Blathy) με γκροτέσκα εμφάνιση και χιουμοριστική διάθεση. Θέλει να δείξει ότι με ένα πιονάκι μπορεί να νικηθεί ολόκληρη η δύναμη των μαύρων. Για να σχηματιστεί όμως ο εμφανιζόμενος σκελετός των μαύρων πιονιών έπρεπε να παρθούν δεκατρείς πεσσοί των λευκών!. Για να νικήσουν τα λευκά, πρέπει να προωθηθεί το πιόνι θ2 μέχρι την όγδοη γραμμή και να προαχθεί (θέμα Εξέλσιορ). Η ιδέα φαίνεται απλή, αλλά η σπουδή κρύβει παγίδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο (ισπανικά: Copa América Centenario, αγγλικά: Centennial Copa America) ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση η οποία πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2016. Η διοργάνωση αποτέλεσε γιορτή για τα εκατό χρόνια της CONMEBOL και του Κόπα Αμέρικα και ήταν το πρώτο Κόπα Αμέρικα που διεξήχθη εκτός Νοτίου Αμερικής.
Η διοργάνωση συμπεριλήφθηκε στο ημερολόγιο της FIFA, κάτι που σημαίνει ότι μπορούσαν να είναι διαθέσιμοι όλοι οι πρωτοκλασάτοι παίκτες κάθε εθνικής ομάδας που συμμετείχε.
Σχεδιασμός
Τον Φεβρουάριο του 2012 ο Αλφρέδο Αουίτ, τότε αναπληρωτής πρόεδρος της CONCACAF, ανακοίνωσε ότι η διοργάνωση αναμένεται να λάβει χώρα το 2016 ως μια γιορτή της εκατονταετηρίδας της CONMEBOL. Ο πρόεδρος της CONMEBOL, Νικολάς Λεός, είπε: «Ας ελπίσουμε ότι μπορούμε να οργανώσουμε ένα μεγάλο γεγονός, επειδή έχουμε 100 χρόνια παρουσίας και θέλουμε μία μεγάλη γιορτή».
Η διοργάνωση είχε ανακοινωθεί από την CONMEBOL στις 24 Οκτωβρίου του 2012 και επιβεβαιώθηκε από την CONCACAF την 1η Μαΐου του 2014.
Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2014, η FIFA ανακοίνωσε ότι η διοργάνωση έχει προστεθεί στο Ημερολόγιο Διεθνών Αγώνων της FIFA, κάτι που σημαίνει ότι οι σύλλογοι θα έπρεπε να αποδεσμεύουν τους παίκτες που κλήθηκαν στα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα των χωρών τους.
Η διοργάνωση συνέπεσε με μία ακόμη σημαντική αντίστοιχη διοργάνωση, αυτή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήμτος Ποδοσφαίρου 2016 (UEFA Euro 2016), η οποία ήταν επίσης προγραμματισμένη για τον Ιούνιο του 2016.
Διαφθορά στην εκτελεστική εξουσία του αθλητισμού
Η διεξαγωγή της διοργάνωσης ήταν αμφίβολη, έπειτα από αρκετές συλλήψεις υψηλά ιστάμενων προσώπων της εκτελεστηκής εξουσίας του αθλητισμού, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που είχαν σχέσεις με τον κάτοχο των εμπορικών δικαιωμάτων της διοργάνωσης, την Datisa (με την εμπορική επωνυμία «Wematch»), μία συνεργασία μεταξύ των τριών εταιρειών αθλητικού μάρκετινγκ, της Full Play, της Torneos και της Traffic Sports Marketing. Το Δεκέμβριο του 2014, ο Βραζιλιάνος επιχειρηματίας Ζοζέ Χάβιλα, ιδιοκτήτης και ιδρυτής της Traffic Sports κρίθηκε ένοχος με την κατηγορία της διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένων εκβιασμών, απάτης, όπως και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Στο κατηγορητήριο, το FBI δήλωσε ότι αξιωματούχοι επρόκειτο να λάβουν δωροδοκίες ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων, για τη διοργάνωση του 2016. Datisa πραγματοποίησε συμφωνίες για τα εμπορικά δικαιώματα με CONMEBOL και CONCACAF, ενώ ο τραπεζικός της λογαριασμός είχε παγώσει, με αποτέλεσμα να θέσει σε κίνδυνο τη διεξαγωγή της διοργάνωσης. Στις 21 Οκτωβρίου του 2015, η CONCACAF ανακοίνωσε ότι διέκοψε τη συμφωνία της με την Datisa.
Στις 23 Οκτωβρίου του 2015, η CONCACAF, η CONMEBOL και η οικοδέσποινα Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ρων ΗΠΑ (USSF), επιβεβαίωσαν τη διεξαγωγή της διοργάνωσης όπως προβλεπόταν αρχικά.
Τρόπαιο
Ένα νέο τρόπαιο έπρεπε να δημιουργηθεί για τη διοργάνωση και να παρουσιαστεί στις 4 Ιουλίου του 2015 στον Τελικό του Κόπα Αμέρικα 2015. Το τρόπαιο δεν παρουσιάστηκε, ωστόσο, η CONMEBOL ανακοίνωσε στις 28 Απριλίου του 2016, ότι η παρουσίαση για το τρόπαιο θα λάβει χώρα στην Μπογκοτά της Κολομβίας.
thumb|left|Το τρόπαιο της διοργάνωσης.
Στις 28 Απριλίου του 2016, αναφέρθηκε στην ιστοσελίδα του Copa América ότι το νέο τρόπαιο είναι στην πραγματικότητα αναμνηστικό, και θα δοθεί μόνο στη χώρα της νικήτριας ομάδας, ενώ το αρχικό ασημένιο τρόπαιο θα εξακολουθήσει να απονέμεται σε κάθε νικήτρια ομάδα της διοργάνωσης (συμπεριλαμβανομένης της νικήτριας του 2016). Το τρόπαιο Centenario διατηρεί τη σιλουέτα του αρχικού τροπαίου, αλλά είναι φτιαγμένο από χρυσό. Το μπροστινό μέρος του τροπαίου είναι διακοσμημένο με υπερυψωμένη (και στην περίπτωση ορισμένων τμημάτων του λογοτύπου, χαραγμένη) την εικόνα του κειμένου και του λογότυπου Copa América Centenario. Σε κάθε πλευρά υπάρχει ανάγλυφη εικόνα της ενωμένης Βόρειας και Νότιας Αμερικής, τιμώντας τοπρώτο Κόπα Αμέρικα που πραγματοποιείται σε έδαφος εκτός της Νοτίου Αμερικής. Αντί για την παραδοσιακή ξύλινη βάση, η οποία εμπεριείχε τα ονόματα των χωρών που έχουν κατακτήσει το τρόπαιο, η βάση του αναμνηστικού τροπαίου Centenario περιλαμβάνει 16 ζώνες, στις οποίες είναι χαραγμένα τα ονόματα των 16 χωρών της διοργάνωσης. Άλλες λεπτομέρειες περιλαμβάνουν τα λογότυπα των CONMEBOL και CONCACAF (τις δύο συνομοσπονδίες με εκπροσώπους στη διοργάνωση), τα έτη «1916–2016» (τιμώντας τα 100 χρόνια της CONMEBOL και του Κόπα Αμέρικα) και τις φράσεις «La Copa del Siglo» (Το Κύπελλο του Αιώνα) και «Uniting the Americas» (Ενώνοντας την Αμερική).
Επιλογή διοργανώτριας
Ο Λουίς Τσιριμπόγα, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου του Ισημερινού, δήλωσε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεξικό ήταν οι πιθανές διοργανώτριες για ένα τουλάχιστον γύρο της διοργάνωσης. Ο Αουίτ προτίμησε να διοργανωθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για οικονομικούς λόγους, δηλώνοντας ότι «η αγορά είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα γήπεδα βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι άνθρωποι είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μελέτη που έχουμε κάνει δείχνει ότι τα πάντα βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες». Τον Ιούλιο του 2012 ο Πρόεδρος της CONCACAF, Τζέφρι Γουέμπ, δήλωσε ότι υπήρχε πολλή δουλειά που έπρεπε να γίνει όσον αφορά το οργανωτικό κομμάτι.
Την 1η Μαΐου 2014, ανακοινώθηκε η διεξαγωγή της διοργάνωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες το διάστημα 3–26 Ιουνίου 2016.
Χώροι διεξαγωγής
Στις 8 Ιανουαρίου 2015 CONCACAF και CONMEBOL ανακοίνωσαν τις 24 μητροπολιτικές περιοχές των ΗΠΑ που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τη φιλοξενία των αγώνων.