cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άστορ Πιατσόλα
Βιογραφία
Το 1925 ο Άστορ Πιατσόλα μετακόμισε με την οικογένειά του στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, το οποίο εκείνη την περίοδο ήταν μια βίαιη γειτονιά, κατοικούμενη από γκάνγκστερ και σκληρά εργαζόμενους μετανάστες. Οι γονείς του εργάζονταν αρκετές ώρες κάθε μέρα και ο Πιατσόλα σύντομα έμαθε να φροντίζει ο ίδιος τον εαυτό του στον δρόμο παρόλο που κούτσαινε ελαφρά. Εκεί έμαθε να μιλά τέσσερις ξένες γλώσσες: ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά. Στο σπίτι άκουγε τις επιτυχίες του πατέρα του στις ορχήστρες του Κάρλος Γαρδέλ και του Χούλιο Ντε Κάρο. Από μικρή ηλικία άκουγε τζαζ και κλασική μουσική, συμπεριλαμβανομένου του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ξεκίνησε να παίζει μπαντονεόν το 1929 όταν ο πατέρας του είδε ένα τέτοιο σε ένα παλαιοπωλείο της Νέας Υόρκης.
Με την επιστροφή στην Νέα Υόρκη μετά από μια σύντομη επίσκεψή της στο Μαρ ντελ Πλάτα το 1930, η οικογένεια μετακόμισε στο νότιο Μανχάταν. Το 1932 ο Πιατσόλα συνέθεσε το πρώτο του τάνγκο, με τίτλο "La Catinga". Την επόμενη χρονιά έκανε μαθήματα μουσικής με τον Ούγγρο πιανίστα της κλασικής μουσικής Μπέλα Βίλντα, μαθητή του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, ο οποίος τον δίδαξε να παίζει Μπαχ στο μπαντονεόν. Το 1934 συνάντησε τον Κάρλος Γαρδέλ, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία του τάνγκο, και έπαιξε έναν μικρό ρόλο στην ταινία του El día que me quieras. Ο Γαρδέλ προσκάλεσε τον νεαρό μπαντονεονίστα να τον ακολουθήσει στην περιοδεία του. Προς απογοήτευση του Πιατσόλα, ο πατέρας του αποφάσισε ότι δεν ήταν αρκετά μεγάλος για να πάει μόνος του. Το γεγονός ότι του απαγορεύτηκε η συμμετοχή στην περιοδεία του Γαρδέλ αποδείχθηκε προφητική, καθώς σε εκείνη την περιοδεία το 1935 ο Γαρδέλ και ολόκληρη η ορχήστρα του σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα. Μετά από χρόνια, ο Πιατσόλα ανέφερε αστειευόμενος ότι εάν ο πατέρας του δεν ήταν τόσο προσεκτικός, ο ίδιος θα έπαιζε άρπα αντί για μπαντονεόν.
Πρώιμη καριέρα
Το 1936 επέστρεψε οικογενειακώς στο Μαρ ντελ Πλάτα, όπου ξεκίνησε να παίζει σε ορχήστρες τάνγκο, ενώ την ίδια περίοδο ανακάλυψε στο ραδιόφωνο την μουσική του Ελβίνο Βαρντάρο. Η διάσταση που απέδωσε ο Βαρντάρο στο τάνγκο έκανε μεγάλη εντύπωση στον Πιατσόλα και μερικά χρόνια αργότερα έγινε βιολονίστας του Βαρντάρο στην Orquesta de Cuerdas και στο First Quintet.
Εμπνευσμένος από το προσωπικό τάνγκο στυλ του Βαρντάρο και σε ηλικία μόλις 17 ετών ο Πιατσόλα μετακόμισε στο Μπουένος Άιρες το 1938 όπου, το επόμενο έτος, πραγματοποίησε ένα όνειρό του όταν συμμετείχε στην ορχήστρα του μπαντονεονίστα Άνιμπαλ Τρόιλο, η οποία θα γινόταν μια από τις μεγαλύτερες ορχήστρες τάνγκο εκείνης της εποχής. Ο Πιατσόλα προσλήφθηκε ως προσωρινός αντικαταστάτης του Τότο Ροντρίγκες αλλά όταν ο τελευταίος επέστρεψε, ο Τρόιλο αποφάσισε να κρατήσει τον Πιατσόλα ως τέταρτο μπαντονεονίστα. Πέρα από μπαντονεονίστας, ο Πιατσόλα αντικαθιστούσε περιστασιακά τον Τρόιλο παίζοντας πιάνο στην θέση του. Από το 1941 κέρδιζε καλά χρήματα, αρκετά για να πληρώνει τα μαθήματα μουσικής που λάμβανε από τον Αλμπέρτο Χιναστέρα, σημαντικό Αργεντίνο συνθέτη κλασικής μουσικής. Ο πιανίστας Άρτουρ Ρούμπινσταϊν, τότε κάτοικος Μπουένος Άιρες, τον συμβούλευσε να μαθητεύσει κοντά στον Χιναστέρα και να έρθει σε τριβή με παρτιτούρες του Ίγκορ Στραβίνσκι, του Μπέλα Μπάρτοκ, του Μορίς Ραβέλ και άλλων. Ο Πιατσόλα ξυπνούσε αρκετά νωρίς κάθε μέρα ώστε να παρακολουθεί την πρόβα της ορχήστρας του Teatro Colón ενώ συνέχιζε το πρόγραμμά του σε κλαμπ τάνγκο κατά την νύχτα. Κατά την διάρκεια της πενταετούς φοίτησής του δίπλα στον Χιναστέρα τελειοποίησε την ενορχήστρωση, την οποία αργότερα θεωρούσε ένα από τα δυνατά του σημεία. Το 1943 ξεκίνησε μαθήματα πιάνου με τον Αργεντίνο πιανίστα κλασικής μουσικής Ραούλ Σπίβακ, τα οποία συνέχισε για τα επόμενα πέντε χρόνια, και έγραψε τα πρώτα κλασικά έργα του: Preludio No. 1 for Violin and Piano και Suite for Strings and Harps. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την πρώτη του γυναίκα, Ντέντε Βολφ, καλλιτέχνιδα, με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, την Νταϊάνα και τον Ντάνιελ.
Καθώς ο καιρός περνούσε, ο Τρόιλο άρχισε να φοβάται ότι οι προοδευτικές μουσικές ιδέες του νεαρού μπαντονεονίστα ενδέχεται να υποτιμούσαν το ύφος της ορχήστρας του και να την έκαναν λιγότερο αρεστή στους χορευτές του τάνγκο. Εντάσεις υπήρξαν ανάμεσα στους δυο μπαντονεονίστες μέχρι που το 1944 ο Πιατσόλα ανακοίνωσε την πρόθεσή του να φύγει από την ορχήστρα του Τρόιλο και να γίνει μέλος της ορχήστρας του τραγουδιστή τάνγκο και μπαντονεονίστα Φρανσίσκο Φιορεντίνο. Ο Πιατσόλα ηγήθηκε της ορχήστρας του Φιορεντίνο μέχρι το 1946 και έκανε αρκετές ηχογραφήσεις μαζί του, συμπεριλαμβανομένων των δυο πρώτων ορχηστρικών τάνγκο του, La chiflada και Color de rosa.
Το 1946 ο Πιατσόλα δημιούργησε την προσωπική του Orquesta Típica, η οποία, παρόλο που είχε μια παρόμοια μορφή με άλλες ορχήστρες τάνγκο της εποχής, του χάρισε την πρώτη του ευκαιρία να πειραματιστεί με την προσωπική του προσέγγιση στην ενορχήστρωση και στο μουσικό περιεχόμενο του χορού τάνγκο. Την ίδια χρονιά συνέθσε το El Desbande, το οποίο θεώρησε πως ήταν το πρώτο του επίσημο τάνγκο. Έπειτα ξεκίνησε να συνθέτει μουσικά κομμάτια για ταινίες, ξεκινώντας με το Con los mismos colores το 1949 και το Bólidos de acero το 1950. Και οι δυο ταινίες σκηνοθετήθηκαν από τον Κάρλος Τόρες Ρίος.
Έχοντας φύγει από την πρώτη του ορχήστρα το 1950, εγκατέλειψε σχεδόν εξ ολοκλήρου και το τάνγκο καθώς συνέχισε να μελετά Μπάρτοκ και Στραβίνσκι καθώς και διεύθυνση ορχήστρας με τον Χέρμαν Σέρτσεν. Πέρασε αρκετό χρόνο ακούγοντας τζαζ μουσική και αναζητώντας ένα μουσικό ύφος που θα τον χαρακτήριζε, πέρα από τα όρια του τάνγκο. Αποφάσισε να παρατήσει το μπαντονεόν και να αφιερωθεί στην συγγραφή και στην μελέτη της μουσικής. Από το 1950 έχως το 1954 έκανε την σύνθεση σε μια σειρά έργων, τα οποία ξεκίνησαν να αναπτύσσουν το μοναδικό του μουσικό ύφος: Para lucirse, Tanguango, Prepárense, Contrabajeando, Triunfal, Lo que vendrá.
Σπουδές στο Παρίσι
Με την παρότρυνση του Χιναστέρα, στις 16 Αυγούστου 1953, ο Πιατσόλα συμμετείχε με την κλασική σύνθεση "Συμφωνία του Μπουένος Άιρες σε Τρεις Κινήσεις" στον διαγωνισμό σύνθεσης του Φαμπιάν Σεβίτζκι. Ο διαγωνισμός αυτός πραγματοποιήθηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες και η σύνθεση του Πιατσόλα παρουσιάστηκε από την ορχήστρα του Radio del Estado υπό τη διεύθυνση του ίδιου του Σεβίτζκι. Με το πέρας της συναυλίας, διαμάχη ξέσπασε στο κοινό, το οποίο προσβλήθηκε από την είσοδο δυο μπαντονεονιστών σε μια παραδοσιακή συμφωνική ορχήστρα. Ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός, ο Πιατσόλα κέρδισε υποτροφία από το Γαλλικό Κράτος για να φοιτήσει στο Παρίσι δίπλα στη Γαλλίδα καθηγήτρια σύνθεσης και διευθύντρια ορχήστρας Νάντια Μπουλανζέ στο Ωδείο του Φονταινεμπλώ. Η διορατική Μπουλανζέ άλλαξε τη ζωή του σε μια μέρα, όπως διηγείται ο ίδιος ο Πιατσόλα:
Το 1954 ο Πιατσόλα και η σύζυγός του άφησαν τα δυο παιδιά τους (την Νταϊάνα, ετών 11, και των Ντάνιελ, ετών 10) στους γονείς του Πιατσόλα και ταξίδεψαν στο Παρίσι. Ο Πιατσόλα είχε κουραστεί από το τάνγκο και προσπάθησε να κρύψει το παρελθόν του (τα τάνγκο του και τις μπαντονεόν συνθέσεις του) από την Μπουλανζέ, σκεπτόμενος ότι η μοίρα του βρισκόταν πάνω στην κλασική μουσική. Κατά την παρουσίαση του έργου του στην Μπουλανζέ, ο Πιατσόλα έπαιξε μερικά κομμάτια από τις κλασικές συνθέσεις του αλλά μόλις έπαιξε το τάνγκο του Triunfal, η Μπουλανζέ τον συνεχάρη και τον ενθάρρυνε να κυνηγήσει μια καριέρα στο τάνγκο, αναγνωρίζοντας ότι το ταλέντο του Πιατσόλα βρισκόταν εκεί. Αυτό το γεγονός αποτέλεσε μια ιστορική μέρα για τον ίδιο τον Πιατσόλα και ένα σταυροδρόμι για την καριέρα του.
Nuevo Tango (Νέο Τάνγκο)
Επιστρέφοντας στην Αργεντινή το 1955, ο Πιατσόλα σχημάτισε την Orquesta de Cuerdas, στην οποία συμμετείχε ο τραγουδιστής Χόρχε Σομπράλ, και το Οκτέτο Μπουένος Άιρες για να παίζει τάνγκο. Με δυο μπαντονεονίστες (τον Πιατσόλα και τον Λεοπόλντο Φεντερίκο), δυο βιολονίστες (τον Ενρίκε Μάριο Φραντσίνι και τον Ούγκο Μπαράλις), ένα κοντραμπάσο (τον Χουάν Βασάλο), ένα τσέλο (τον Χοσέ Μπραγκάτο), ένα πιάνο (τον Ατίλιο Σταμπόνε) και μια ηλεκτρική κιθάρα (τον Οράσιο Μαλβιτσίνο), το οκτέτο του προετοίμασε την παραδοσιακή orquesta típica και δημιούργησε έναν νέο ήχο παρόμοιο με μουσική δωματίου, χωρίς την παρουσία τραγουδιστή αλλά με τζαζ ήχους. Αυτό αποτέλεσε στροφή στην καριέρα του και στην ιστορία του τάνγκο. Η νέα προσέγγιση του Πιατσόλα στο τάνγκο, το nuevo tango, τον έκανε μια αμφιλεγόμενη παρουσία στην πατρίδα του, τόσο σε μουσικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Ωστόσο, η μουσική του έλαβε θετική αποδοχή στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, ενώ οι επανεκτελέσεις τάνγκο του αγκαλιάστηκαν από φιλελεύθερους εκπροσώπους της αργεντίνικης κοινωνίας, οι οποίοι επιζητούσαν αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας παράλληλα με την μουσική επανάσταση του Πιατσόλα.
Το 1958 εγκατέλειψε τόσο το οκτέτο όσο και την String Orchestra και επέστρεψε στη Νέα Υόρκη με την οικογένειά του όπου αναζήτησε μια μουσική καριέρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιούργησε το δικό του συγκρότημα, το Jazz Tango Quintet, με το οποίο έκανε μόλις δυο ηχογραφήσεις καθώς οι προσπάθειές του να αναμείξει την τζαζ με το τάνγκο ήταν ανεπιτυχείς. Έμαθε τα νέα για τον θάνατο του πατέρα του τον Οκτώβριο του 1959 ενώ συμμετείχε σε συναυλία με τον Χουάν Κάρλος Κόπες και την Μαρία Νιέβες στο Πουέρτο Ρίκο και κατά την επιστροφή του στην Νέα Υόρκη λίγες ημέρες αργότερα, ζήτησε να μείνει μόνος στο διαμέρισμά του όπου σε λιγότερο από μια ώρα έγραψε το δημοφιλές τάνγκο του Adiós Nonino, προς τιμήν του πατέρα του.
Ο Κόπες και η Νιέβες ολοκλήρωσαν την περιοδεία Club Flamboyan στο Πουέρτο Ρίκο με το "Compañia Argentina Tangolandia". Ο Πιατσόλα ήταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής αυτής της περιοδείας, η οποία συνεχίστηκε στη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο και στην Ουάσινγκτον. Η τελευταία συναυλία, στην οποία εμφανίστηκαν και οι τρεις μαζί, ήταν μια εμφάνιση στο CBS, το μοναδικό έγχρωμο τηλεοπτικό κανάλι στις ΗΠΑ, στην εκπομπή Arthur Murray Show τον Απρίλιο του 1960.
Πίσω στο Μπουένος Άιρες αργότερα την ίδια χρονιά, ο Πιατσόλα ίδρυσε το πρώτο, και ίσως πιο δημοφιλές, κουιντέτο του, το οποίο αποτελούνταν αρχικά από ένα μπαντονεόν (Πιατσόλα), ένα πιάνο (Χάιμε Γκοσίς), ένα βιολί (Σιμόν Μπαχούρ), μια ηλεκτρική κιθάρα (Οράσιο Μαλβιτσίνο) και ένα κοντραμπάσο (Κίτσο Ντίας). Μεταξύ των συνόλων που ίδρυσε ο Πιατσόλα κατά την διάρκεια της καριέρας του, τα κουιντέτα του εξέφρασαν με τον καλύτερο τρόπο την προσέγγισή του στο τάνγκο.
Το 1963 ξεκίνησε το Nuevo Octeto και την ίδια χρονιά παρουσίασε για πρώτη φορά το Tres Tangos Sinfónicos, υπό την ορχηστρική διεύθυνση του Πολ Κλέκι, για το οποίο έλαβε βραβείο Χιρς.
Το 1965 κυκλοφόρησε το El Tango, ένας δίσκος στον οποίο συνεργάστηκε με τον Αργεντίνο συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Η ηχογράφηση περιλάμβανε το κουιντέτο του με τη συνοδεία ορχήστρας ενώ ο τραγουδιστής Εντμούντο Ριβέρο και ο Λουίς Μεντίνα Κάστρο αφηγήθηκαν τους στίχους.
Το 1966 τερματίστηκε η σχέση του με την Ντέντε Γουλφ και τον επόμενο χρόνο υπέγραψε ένα πενταετές συμβόλαιο με τον ποιητή Οράσιο Φερέρ με τον οποίο συνέθεσε την οπερέτα María de Buenos Aires, σε στίχους του Φερέρ. Το έργο έκανε πρεμιέρα τον Μάιο του 1968 με την τραγουδίστρια Αμελίτα Μπαλτάρ στον πρωταγωνιστικό ρόλο και την εισαγωγή ενός νέου ύφους τάνγκο, το Tango Canción ("Tango Song"). Λίγο καιρό αργότερα ξεκίνησε μια σχέση με την Αμελίτα Μπαλτάρ. Τον επόμενο χρόνο έγραψε το Balada para un loco σε στίχους του Φερέρ, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Πρώτο Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ Μουσικής με την Αμελίτα Μπαλτάρ και τον ίδιο τον Πιατσόλα από την θέση των διευθυντών ορχήστρας. Ο Πιατσόλα βραβεύτηκε με το δεύτερο βραβείο και η σύνθεση αυτή αποδείχθηκε πως ήταν η πρώτη του διεθνής επιτυχία.
Το 1970 ο Πιατσόλα επέστρεψε στο Παρίσι όπου, μαζί με τον Φερέρ, έγραψε το ορατόριο El pueblo joven το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Saarbrücken της Γερμανίας το 1971. Στις 19 Μαΐου 1970 έδωσε μια συναυλία με το Quinteto στο Teatro Regina στο Μπουένος Άιρες, όπου έκανε πρεμιέρα η σύνθεσή του Cuatro Estaciones Porteñas.
Πίσω στο Μπουένος Άιρες, ίδρυσε το Conjunto 9 (ή Nonet), ένα τμήμα μουσικής σύνθεσης, το οποίο αποτελούσε όνειρο για τον Πιατσόλα και στο οποίο συνέθεσε ένα μέρος της εξελιγμένης μουσικής του. Έβαλε πλέον στην άκρη το κουιντέτο του και πραγματοποίησε αρκετές ηχογραφήσεις με το νέο του δημιούργημα στην Ιταλία. Μέσα σε έναν χρόνο, το Conjunto 9 αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και διαλύθηκε ενώ το 1972 ο Πιατσόλα συμμετείχε στην πρώτη του συναυλία στο Teatro Colón στο Μπουένος Άιρες, μαζί με άλλες ορχήστρες τάνγκο.
Το 1975 ίδρυσε το Electronic Octet, ένα οκτέτο που αποτελούνταν από μπαντονεόν, ηλεκτρικό πιάνο ή/και ακουστικό πιάνο, κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο, συνθεσάιζερ και βιολί, που αργότερα αντικαταστάθηκε από φλάουτο ή σαξόφωνο. Αργότερα την ίδια χρονιά, πέθανε ο Άνιμπαλ Τρόιλο και ο Πιατσόλα συνέθεσε στη μνήμη του το Suite Troileana, ένα έργο σε τέσσερα μέρη, το οποίο ηχογράφησε με το Conjunto Electronico. Την ίδια περίοδο ο Πιατσόλα ξεκίνησε συνεργασία με τον τραγουδιστή Χοσέ Ανχέλ Τρέλες με τον οποίο είχε κάνει έναν αριθμό ηχογραφήσεων.
Τον Δεκέμβριο του 1976 ο Πιατσόλα συμμετείχε σε μια συναυλία στο Teatro Gran Rex στο Μπουένος Άιρες, όπου παρουσίασε το έργο του, “500 motivaciones”, γραμμένο ειδικά για το Conjunto Electronico, και το 1977 συμμετείχε σε ακόμα μια αξέχαστη συναυλία στο Θέατρο Olympia στο Παρίσι, με μια νέα μορφή του Conjunto Electronico.
Το 1978 δημιούργησε το δεύτερο Quintet, με το οποίο έκανε περιοδεία σε όλο τον κόσμο επί 11 χρόνια και με το οποίο έγινε παγκοσμίως γνωστός. Επέστρεψε στη σύνθεση μουσικής δωματίου και συμφωνικής μουσικής.
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στην Αργεντινή από το 1976 μέχρι το 1983, ο Πιατσόλα έζησε στην Ιταλία αλλά επέστρεψε αρκετές φορές στην Αργεντινή, ηχογράφησε εκεί, και τουλάχιστον σε μία περίπτωση γευμάτισε με τον δικτάτορα Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα. Όμως η σχέση του με τον δικτάτορα πρέπει να ήταν όχι και τόσο φιλική, όπως περιγράφεται στο βιβλίο Astor Piazzolla, A manera de Memorias:
Ο Πιατσόλα έδωσε την τελευταία συναυλία του στις 3 Ιουνίου 1990 στην Αθήνα. Η συναυλία ηχογραφήθηκε, με διευθυντή ορχήστρας τον Μάνο Χατζιδάκι και την Ορχήστρα των Χρωμάτων. Ήταν η τελευταία ζωντανή/συναυλιακή ηχογράφηση του Πιατσόλα και θεωρείται εξαιρετικής σημασίας. Δυο μήνες αργότερα έπαθε θρόμβωση στο Παρίσι και πέθανε δύο χρόνια αργότερα, όντας σε κώμα, στο Μπουένος Άιρες.
Το 1995 η οικογένειά του έλαβε το βραβείο Κόνεξ του πιο σημαντικού μουσικού της δεκαετίας στην Αργεντινή. Από τους συνεχιστές του, ο Μαρσέλο Νίσινμαν είναι ο πιο γνωστός αναδιαμορφωτής της μουσικής τάνγκο στη νέα χιλιετία.
Μουσική
thumb|right|200px|Ο Άστορ Πιατσόλα και ο [[Οράσιο Φερέρ γύρω στο 1970.]]
Το nuevo tango του Πιατσόλα ξεχώριζε από το παραδοσιακό τάνγκο λόγω της ενσωμάτωσης στοιχείων τζαζ, της χρήσης περίπλοκων συγχορδιών και διαφωνιών - ετεροφωνιών, της χρήσης αντίστιξης, και των μακρών συνθετικών μορφών. Ο Πιατσόλα εισήγαγε επίσης μουσικά όργανα που δεν χρησιμοποιούνταν στο παραδοσιακό τάνγκο, όπως το φλάουτο, το σαξόφωνο, την ηλεκτρική κιθάρα, ηλεκτρικά όργανα, το βιμπράφωνο και τα τύμπανα.
Ο Πιατσόλα έπαιξε με διάφορα σχήματα: με την Ορχήστρα (1946), το "Οκτέτο Μπουένος Άιρες" (1955), το "Πρώτο Κιντέτο" (1960), το "Νονέτο" (1971), το "Δεύτερο Κιντέτο" (1978) και το "Σεξτέτο" (1989). Εκτός από τις πρωτότυπες συνθέσεις και διασκευές που παρείχε, ήταν ο μαέστρος και μπαντονεονίστας σε όλα τα σχήματα. Ηχογράφησε επίσης τον δίσκο Summit με τον βαρύτονο σαξοφωνίστα Τζέρι Μάλιγκαν. Ανάμεσα στις πάμπολλες συνθέσεις του περιλαμβάνονται ορχηστρικά έργα όπως το "Concierto para Bandoneón, Orquesta, Cuerdas y Percusión", το "Doble-Concierto para Bandoneón y Guitarra", το "Tres Tangos Sinfónicos" και το "Concierto de Nácar para 9 Tanguistas y Orquesta", κομμάτια για σόλο κλασική κιθάρα—τα "Cinco Piezas", καθώς και μουσική για τραγούδια τα οποία είναι ακόμη πολύ γνωστά στη χώρα του, όπως το "Balada para un loco" (Μπαλάντα για έναν τρελό) και το "Adiós Nonino" (αφιερωμένο στον πατέρα του) το οποίο ηχογράφησε πολλές φορές με διάφορους μουσικούς και διάφορα σχήματα. Οι βιογράφοι υπολογίζουν ότι ο Πιατσόλα συνέθεσε γύρω στις 3.000 κομμάτια από τα οποία ηχογράφησε περίπου τα 500.
Το 1984 εμφανίστηκε με το Quinteto Tango Nuevo στο Βερολίνο της Δυτικής Γερμανίας και στην τηλεόραση στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας. Το καλοκαίρι του 1985 συμμετείχε στο Almeida Theatre στο Λονδίνο για μια σειρά συναυλιών, διάρκειας μιας εβδομάδας. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1987, το κουιντέτο του έδωσε μια συναυλία στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης, η οποία ηχογραφήθηκε και το 1994 κυκλοφόρησε σε ψηφιακό δίσκο με τον τίτλο The Central Park Concert.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάγκο Κατηγορία:Αργεντινοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Πέτρος Επιτροπάκης
Ο Πέτρος Επιτροπάκης (1894 ή 1897 ή 1898–1977) ήταν Έλληνας τενόρος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λυρικού θεάτρου στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1894 ή 1897 ή 1898 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών όπου υπήρξε μαθητής της Νίνας Φωκά, ενώ η πρώτη του επαφή με τη μουσική είχε γίνει με τους Νικόλαο Κόκκινο και Τιμολέοντα Ξανθόπουλο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία, πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή στη Σικελία το 1923 με την παράσταση Φάουστ. Με υποτροφία του Εμμανουήλ Μπενάκη σπούδασε στο Μιλάνο με τον Τζουζέπε Μπόργκι. Συνέχισε τις παραστάσεις σε διάφορες όπερες της Ιταλίας και της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας.
Από το 1939 έγινε από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής όπου πραγματοποιούσε εμφανίσεις για 20 χρόνια. Ακόμη διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Πέθανε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σογδιανή
Η Σογδιανή (παλαιότερα Υπερωξιανή), ήταν επαρχία της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών της Περσίας. Η Σογδιανή, σε διάφορες περιόδους, περιελάμβανε περιοχές γύρω από τη Σαμαρκάνδη, τη Μπουχάρα, τη Χουτζάντ και τη Σαχρισάμπζ στο σημερινό Ουζμπεκιστάν. Τα κράτη της Σογδιανής, παρόλο που δεν ενώθηκαν ποτέ πολιτικώς, ήταν συγκεντρωμένα γύρω από την κύρια πόλη της Σαμαρκάνδης.
Η Σογδιανή βρισκόταν βορείως της Βακτριανής, ανατολικά της Χωρεσμίας, μεταξύ του Ώξου ποταμού (Αμού Ντάρια) και του ποταμού Ιαξάρτη (Συρ Ντάρια), ενσωματώνοντας τη γόνιμη κοιλάδα της Ζεραβσάν. Αποτελούσε μια καλά οχυρωμένη περιοχή με βράχους, για πολλούς απροσπέλαστη. Το 327 π.Χ, ο Μέγας Αλέξανδρος κατόρθωσε να υποτάξει σχεδόν όλη την Σογδιανή. Η επικράτεια της Σογδιανής αντιστοιχεί στις σημερινές επαρχίες Σαμαρκάνδη και Μπουχάρα του Ουζμπεκιστάν καθώς και την επαρχία Σουγντ του Τατζικιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Τατζικιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν Κατηγορία:Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πολιτισμικές περιοχές Κατηγορία:Δρόμος του Μεταξιού Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Επισκοπή Τράλλεων
Η Επισκοπή Τράλλεων είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Τράλλεις, ερείπια της οποίας έχουν ανακαλυφθεί κοντά στο σημερινό Αϊδίνιο. Εκκλησιαστικά ανήκε στην Μητρόπολη Εφέσου, της οποίας ήταν δεύτερη επισκοπή σε τάξη.
Ιστορικά στοιχεία
Στις Τράλλεις ο Χριστιανισμός εισήχθη από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Ο Άγιος Ιγνάτιος της Αντιοχείας στην επιστολή του Προς Τραλλιανούς αναφέρει ότι τον επισκέφτηκε στην Σμύρνη ο επίσκοπός της Πολύβιος. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση και το συναξάριο της Κωνσταντινούπολης, στις Τράλλεις δίδαξε ο Απόστολος Φίλιππος, ο οποίος προσηλύτισε σχεδόν όλους τους κατοίκους της πόλης και πέθανε εκεί. Στο μηνολόγιο του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ αναφέρεται ότι ο Φίλιππος ίδρυσε την επισκοπή των Τράλλεων και ήταν ο πρώτος της επίσκοπος.
Στα ορεινά των Τράλλεων φέρεται στα μέσα του 6ου αιώνα να δίδαξε το Ευαγγέλιο ο μονοφυσίτης επίσκοπος Εφέσου Ιωάννης, γνωστός ως Ιωάννης ο ιεροεξεταστής. Στην ευρύτερη περιοχή της πόλης ζούσαν ακόμα πολλοί ειδωλολάτρες. Σύμφωνα με τα δεδομένα που δίνει ο ίδιος ο Ιωάννης προσηλύτισε σχεδόν 80.000 ειδωλολάτρες στον χριστιανισμό. Την ίδια εποχή αναφέρονται οι Τράλλεις ως κέντρο δραστηριότητας ιερέων προσκείμενων στην μονοφυσιτισμό, όπως και ο παραπάνω Ιωάννης Εφέσου.
Στα τακτικά η Επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο ως και τον 12ο αιώνα, και πάντα δεύτερη στην τάξη μετά την Υπαίπων. Η επισκοπή καταργήθηκε πιθανότατα τον 13ο αιώνα όταν εγκαταλείφθηκε και η πόλη.
Σήμερα η επισκοπική έδρα είναι τιμητική του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Εφέσου
Πράσινο παγώνι
Το πράσινο παγώνι (Pavo muticus) είναι είδος παγωνιού που απαντά στην νότια Ασία. Έχει το όνομα «παγώνι της Ιάβας» αλλά αυτός ο όρος περιγράφει τους πληθυσμούς παγωνιών σε αυτό το νησί. Είναι ο πιο κοντινός συγγενής με το μπλε παγώνι, το οποίο ζει στην Ινδία.
Περιγραφή
Σε αντίθεση με το ινδικό, τα φύλα του πράσινου παγωνιού είναι αρκετά παρόμοια στην εμφάνιση, ειδικά στην άγρια φύση. Και τα δύο φύλα έχουν μακρά επικάλυψη ουράς που καλύπτουν την πραγματική ουρά από κάτω. Στο αρσενικό, αυτό εκτείνεται μέχρι 2 μ. και είναι διακοσμημένο, ενώ στο θηλυκό, τα καλύμματα είναι πράσινα και πολύ μικρότερα, καλύπτοντας μόνο την ουρά. Έξω από την εποχή της αναπαραγωγής, ωστόσο, το τρένο του αρσενικού είναι αμαυρωμένο και η διάκριση μεταξύ των φύλων μπορεί να είναι δύσκολη αν δεν παρατηρηθούν από κοντά. Τα φτερά του αυχένα και του στήθους και των δύο φύλων είναι πράσινα ιριδίζοντα και μοιάζουν με κλίμακες. Στο αρσενικό, η ωμοπλάτη, το διάμεσο και τα μεγαλύτερα καλύμματα πτερυγίων είναι μπλε, ενώ τα μικρότερα καλύμματα είναι πράσινα και σχηματίζουν ένα τρίγωνο από φουσκωτά φτερά στον ώμο όταν κλείνει η πτέρυγα.
Κατηγορία:Φασιανίδες
Θεαγένης
Το προερχόμενο από την αρχαία ελληνική ανδρικό όνομα Θεαγένης μπορεί να αναφέρεται σε:
Άλλα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Καθεδρικός Ναός του Σπάιερ
Ο Καθεδρικός Ναός του Σπάιερ, επίσημα η Αυτοκρατορική Καθεδρική Βασιλική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Στεφάνου, (Λατινικά: Domus sanctae Mariae Spirae, γερμανικά: Dom zu Unserer lieben Frau in Speyer) στο Σπάιερ Γερμανίας, είναι η έδρα τού Ρωμαιοκαθολικού Επισκόπου του Σπάιερ και είναι βοηθός επισκοπής για τη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Μπάμπεργκ. Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Παναγία προστάτιδα του Σπάιερ ("Patrona Spirensis") και στον Άγιο Στέφανο. Ο Πάπας Πίος ΙΑ' προήγαγε τον Καθεδρικό Ναό του Σπάιερ στο βαθμό της μικρής βασιλικής της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1925.
Έναρξης του 1030 υπό τον Κορράδο Β', με το ανατολικό άκρο και την ψηλή κάμαρα του 1090-1103, την επιβλητική τρίκλιτη θολωτή βασιλική από κόκκινο ψαμμίτη είναι το «αποκορύφωμα ενός σχεδίου το οποίο ήταν εξαιρετικά μεγάλη επιρροή στη μεταγενέστερη ανάπτυξη της Ρομανικής αρχιτεκτονικής κατά τον 11ο - 12ο αιώνα». Ως τόπος ταφής για τους αυτοκράτορες και βασιλιάδες των Σαλίων, των Χοενστάουφεν και των Αψβούργων, ο καθεδρικός ναός θεωρείται ως ένα σύμβολο της αυτοκρατορικής εξουσίας. Με το Αβαείο του Κλυνή ερειπωμένο, παραμένει η μεγαλύτερη Ρομανική εκκλησία. Θεωρείται «ένα σημείο καμπής στην Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική», ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά μνημεία της εποχής του και ένα από τα καλύτερα Ρωμανικά μνημεία.
Το 1981, ο καθεδρικός ναός προστέθηκε στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ ως «ένα σημαντικό μνημείο της Ρoμανικής τέχνης στη Γερμανική Αυτοκρατορία".
Μεσαίωνας
Το 1025 ο Κορράδος Β' διέταξε την κατασκευή της μεγαλύτερης εκκλησίας του Χριστιανικού Δυτικού κόσμου στην πόλη Σπάιερ που επρόκειτο επίσης να αποτελέσει τη στερνή του κατοικία. Η κατασκευή άρχισε το 1030 στο χώρο μιας παλαιάς βασιλικής η οποία βρισκόταν σε ένα υπερυψωμένο πλάτωμα δίπλα στο Ρήνο αλλά δεν κινδύνευε από πλημμύρες. Μαζί με τον Καθεδρικό του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα (έναρξη 1075), το Αβαείο του Κλυνύ (έναρξη 1085), και τον Καθεδρικό του Ντάραμ (έναρξη 1093), ήταν το πιο φιλόδοξο έργο της εποχής του. Ο κόκκινος ψαμμίτης για το κτίριο προήρθε από τα βουνά του Δάσους του Παλατινάτου και πιστεύεται ότι μεταφέρθηκαν μέσω του Σπάιερμπακ, ενός παραπόταμου που κυλάει από τα βουνά στο Ρήνο του Σπάιερ. Ούτε ο Κορράδος Β' ούτε ο γιος του Ερρίκος Γ' είδαν τον ολοκληρωμένο καθεδρικό. Ο Κορράδος Β' πέθανε το 1039 και ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό ενώ ήταν ακόμα υπό κατασκευή, ενώ ο Ερρίκος Γ' τάφηκε δίπλα του στο 1056. Οι τάφοι είχαν τοποθετηθεί στην κεντρική νησίδα μπροστά από το βωμό. Κοντά στην ολοκλήρωση, ο καθεδρικός εγκαινιάστηκε το 1061. Σε αυτή τη φάση της κατασκευής, που ονομάζεται Σπάιερ Α', αποτελούταν από μία Δυτική είσοδο, κυρίως ναό με δύο κλίτη και ένα εγκάρσιο κλίτος. Υπήρχε χώρος για την χορωδία και μία πρώτη αψίδα που ήταν στρογγυλή στο εσωτερικό αλλά τετραγωνισμένη στο εξωτερικό. Ο κυρίως ναός είχε μια επίπεδη ξύλινη οροφή αλλά τα κλίτη ήταν θολωτά, καθιστώντας τον καθεδρικό ναό, το δεύτερο μεγαλύτερο θολωτό κτίριο βόρεια των Άλπεων (μετά τον Καθεδρικό Ναό του Άαχεν). Θεωρείται το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα της πρώιμης αρχιτεκτονικής των Σαλίων.
Περί το 1090 ο Αυτοκράτορας Ερρίκος Δ' ξεκίνησε εργασίες ανακατασκευής προς διεύρυνση του καθεδρικού. Κατεδάφισε τα ανατολικά τμήματα και ενίσχυσε τα θεμέλια σε βάθος μέχρι και 8 μέτρα. Μόνο οι χαμηλοί όροφοι και η κρύπτη παρέμειναν άθικτα. Ο κυρίως ναός ανυψώθηκε κατά 5 μέτρα και η επίπεδη ξύλινη οροφή αντικαταστάθηκε με ένα σταυροθόλιο.
Ο διευρυμένος καθεδρικός ναός, Σπάιερ Β', ολοκληρώθηκε το 1106, την ίδια χρονιά που πέθανε ο Ερρίκος Δ'. Με μήκος 134 μ. και πλάτος 43 μ. ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια της εποχής του.
Στους επόμενους αιώνες ο καθεδρικός ναός παρέμεινε σχετικά αμετάβλητος. Σε ένα σχέδιο του 1610 έχει προστεθεί ένα Γοτθικό παρεκκλήσι στο βόρειο κλίτος. Σε ένα σχέδιο του 1750 ο καθεδρικός απεικονίζεται με κατεστραμμένο το μεσαίο τμήμα του.
Μέλαρεν
Η Μέλαρεν (σουηδικά: Mälaren) είναι η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη της Σουηδίας, μετά τις λίμνες Βένερν και Βέτερν. Καλύπτει έκταση 1.140 χλμ² και το μεγαλύτερο βάθος της βρίσκεται στα 64 μέτρα. Η λίμνη χύνεται, από δυτικά προς ανατολικά, στην Βαλτική Θάλασσα στη Στοκχόλμη. Ο ανατολικότερος κόλπος της Μέλαρεν, στην κεντρική Στοκχόλμη, ονομάζεται Ρινταρφγέρντεν. Η λίμνη βρίσκεται εντός της Σβέαλαντ και περικλείεται από τις Επαρχίες Ούππλαντ, Σουντερμάνλαντ, Νέρκε και Βεστμάνλαντ. Τα δύο μεγαλύτερα νησιά εντός της Μέλαρεν είναι τα Σελαούν (91 χλμ²) και Σβαρτσγελάντετ (79 χλμ²).
Καθεδρικός Ναός του Σπάιερ
Μεσαίωνας
Στον καθεδρικό ενταφιάστηκαν οκτώ αυτοκράτορες και βασιλιάδες και ορισμένες από τις γυναίκες τους:
Σύγχρονη εποχή
Μολονότι η πόλη επανειλημμένα καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε, ο καθεδρικός της επέζησε από τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-1648) με ελάχιστες ζημιές. Κατά τον Εννεαετή Πόλεμο (Πόλεμος για την Διαδοχή του Παλατινάτου 1688-97), οι άνθρωποι του Σπάιερ έφεραν τα έπιπλα και τα υπάρχοντά τους στην εκκλησία, και στοιβάζοντάς τα σε αρκετά μέτρα ύψος ήλπιζαν να σωθούν από τα γαλλικά στρατεύματα του Λουδοβίκου ΙΔ' που λεηλατούσαν την πόλη. Όμως, την 31η Μαΐου 1689 οι στρατιώτες μπήκαν μέσα, λεηλάτησαν τους βασιλικούς τάφους και έκαψαν τα πάντα. Εκείνη την ημέρα, σχεδόν όλη η πόλη Σπάιερ κάηκε. Στην πυρκαγιά το δυτικό τμήμα του κυρίως ναού κατέρρευσε και τα διακοσμητικά Γοτθικά στοιχεία καταστράφηκαν. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Speyer_wiener_zeichnung.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Στο βιεννέζικο σκίτσο του 1610 φαίνεται μια Γοτθική προσθήκη στη βόρεια πλευρά Για σχεδόν έναν αιώνα μόνο το ανατολικό τμήμα του ναού ήταν ασφαλές και κατάλληλο για λειτουργία. Το κτίριο αποκαταστάθηκε εν μέρει κατά τα έτη 1748 - 1772 υπό την καθοδήγηση του Φρανζ Ιγκναζ Νεουμαν.
Μέλαρεν
Στη Σκανδιναβική μυθολογία, η λίμνη δημιουργήθηκε από τη θεά Γκέφγιουν όταν ξεγέλασε τον Γκύλφι, τον Σουηδό βασιλιά του Γκυλφαγκίννινγκ.
Καθεδρικός Ναός του Σπάιερ
Σύγχρονη εποχή
Το 1792 το Σπάιερ καταλήφθηκε και πάλι, αυτή τη φορά από τα γαλλικά επαναστατικά στρατεύματα, και για άλλη μια φορά ο καθεδρικός ναός λεηλατήθηκε. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων (1803 - 1815) ο καθεδρικός χρησιμοποιήθηκε ως στάβλος και αποθήκη για ζωοτροφές και άλλα υλικά. Μετά τη νίκη του Ναπολέοντα στη Μάχη του Λύτσεν το 1813, περίπου 4.000 τραυματισμένοι στρατιώτες ήρθαν στο Σπάιερ. Μετά τη μάχη της Λειψίας ήρθαν ακόμη περισσότεροι και ο καθεδρικός ναός λειτούργησε ως στρατιωτικό νοσοκομείο.
Μέλαρεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Σουηδίας
Καθεδρικός Ναός του Σπάιερ
Σύγχρονη εποχή
Ως αποτέλεσμα του Συνέδριου της Βιέννης (1815), το Σπάιερ και το Παλατινάτο πέρασαν στην κατοχή της Βαυαρίας. Κατ ' εντολή του Βασιλιά Λουδοβίκου Α' της Βαυαρίας οι εσωτερικοί τοίχοι του ναού διακοσμήθηκαν με Ναζωραίε τοιχογραφίες (1846-1853). Το 1854-1858 ο Βασιλιάς Μαξιμιλιανός Β' αντικατέστησε την μπαρόκ Δυτική είσοδο με μια Νεο-Ρομανική, με τους δύο ψηλούς πύργους και έναν οκτάπλευρο τρούλο που έμοιαζαν με αυτούς που χάθηκαν, οπότε αποκαταστάθηκε η συνολική Ρομανική εμφάνιση του καθεδρικού. Οι στέγες χαμηλώθηκαν και καλύφθηκαν με χαλκό. Μόνο στο Γοτθικό σκευοφυλάκιο διατηρήθηκε η στέγη σχιστόλιθου.
Στο σχεδιασμό της δυτικής πρόσοψης ο Χάινριχ Χουμπς, ένας αρχιτέκτονας στις αρχές του Ιστορικισμού, δημιούργησε ένα Νέο Ρομανικό σχέδιο κλιμακώνοντας τα παράθυρα διαφορετικά και εισάγοντας ένα αέτωμα στην πρόσοψη, μια σειρά από αγάλματα πάνω από την κύρια πύλη και πολύχρωμες λιθοδομές σε κίτρινο και κεραμιδί. Αυτές οι αποκαταστάσεις συνέπεσαν με την ανάπτυξη του Ρομαντισμού και του γερμανικού εθνικισμού, κατά τη διάρκεια των οποίαν πολλά κτίρια αποκαταστάθηκαν με τις Ρομανικές και Γοτθικές τεχνοτροπίες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Καθεδρικός του Σπάιερ προάχθηκε σε εθνικό μνημείο. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Speyer---Cathedral---South-View---(Gentry).jpg|αριστερά|μικρογραφία|Ο Καθεδρικός του Σπάιερ από τα νότια Στις αρχές του 20ου αιώνα το κλίμα είχε αλλάξει. Το 1916 ο Γκεοργκ Ντεχιο, ένας Γερμανός ιστορικός της τέχνης, ήταν πεπεισμένος ότι ανάμεσα σε όλα τα δεινά που συνέβηκαν στον καθεδρικό ναό, οι τροποποιήσεις του 19ου αιώνα δεν ήταν οι μικρότερες.
Οι τάφοι των αυτοκρατόρων και βασιλέων ήταν αρχικά τοποθετημένοι στο κεντρικό κλίτος μπροστά από το ιερό. Με την πάροδο των αιώνων η γνώση για την ακριβή θέση τους χάθηκε. Σε μια μεγάλη εκστρατεία ανασκαφών το 1900 ανακαλύφθηκαν οι τάφοι και όταν ανοίχτηκε διαπιστώθηκαν οι ταυτότητες των ηγεμόνων. Κάποια από τα περιεχόμενα, όπως ρούχα, παρουσιάζονται στο Ιστορικό Μουσείο του Παλατινάτου κοντά στον καθεδρικό ναό. Τα ανακαινισμένα φέρετρα μεταφέρθηκαν σε μια πρόσφατα κατασκευασμένη κρύπτη ανοικτή για το κοινό, κάτω από τον κεντρικό βωμό το 1906.
Η αναστήλωση του ναού, που άρχισε το 1957 επιδίωκε συντήρηση της δομής και ανάπλαση της αρχικής ατμόσφαιρας του εσωτερικού. Μερικά από τα γύψινα και τους πίνακες του 19ου αιώνα είχαν αφαιρεθεί από τους τοίχους. Μόνο ένας κύκλος με 24 σκηνές από τη ζωή της Παναγίας ανάμεσα στα παράθυρα του κυρίως ναού έχουν διασωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά Σπαιερ
Ντένβερ Πάιλ
Ο Ντένβερ Πάιλ (πλήρες ονοματεπώνυμο Denver Dell Pyle, γεν. Bethune, Κολοράντο, 11 Μαΐου 1920 – απεβ. εις Burbank, Καλιφόρνια, 25 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Αμερικανός ηθοποιός (ενεργός από το 1947 έως το θάνατό του) και σκηνοθέτης.
Εργογραφία
Ο Πάιλ έμεινε γνωστός για μία σειρά χαρακτηριστικών ρόλων τους οποίους ερμήνευσε σε διάφορες τηλεοπτικές παραγωγές από τη δεκαετία του ’60 έως και του ’90, που περιλαμβάνουν τις «The Andy Griffith Shaw» (υποδύονταν το χαρακτήρα Briscoe Darling Jr.), «The Dukes of Hazzard» (1979-1985, ως Jesse Duke), «The Life and Times of Grizzlie Adams» (Mad Jack), «The Doris Day Show» (Buck Webb) κ.α.
Προσωπική ζωή
Ο Πάιλ ήταν νυμφευμένος με τη Marilee Carpenter από το 1955 έως το 1970, οπότε διαζεύχθηκαν έχοντας αποκτήσει δύο γιους. Ακολούθως, νυμφεύθηκε την Tippie Johnston (1983 – 1997). Ο ηθοποιός αναπαύεται στο Κοιμητήριο Forreston του Τέξας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (αγγλ. Office of the United Nations High Commissioner for Refugees, UNHCR) είναι η Υπηρεσία του ΟΗΕ που παρέχει βοήθεια και προστασία στους πρόσφυγες. Ιδρύθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1950 από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και άρχισε να λειτουργεί το 1951. Έχει έδρα την Γενεύη της Ελβετίας.
Σκοπός της οργάνωσης σύμφωνα με την ιδρυτική της Διακήρυξη καθώς και την Σύμβαση σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων η οποία εγκρίθηκε στις 25 Ιουλιου 1951 απ΄ την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, είναι "να διασφαλίζει ότι κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ζητήσει άσυλο και να βρει καταφύγιο σε μια άλλη χώρα, με την προοπτική του εθελοντικού επαναπατρισμού, της τοπικής ένταξης στη χώρα ασύλου ή της μετεγκατάστασης σε τρίτη χώρα".
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες έχει τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1954 και το 1981.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ συνεργάζεται με γνωστά πρόσωπα του καλλιτεχνικού κόσμου που βοηθούν στην ευαισθητοποίηση του κοινού και ονομάζονται Πρεσβευτές Καλής Θέλησης. Γνωστοί Πρεσβευτές Καλής Θέλησης είναι η Αντζελίνα Τζολί, ο Μπεν Στίλερ, η Cate Blanchett και ο Γιώργος Νταλάρας.
Πηγές
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Πρόσφυγες Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου
Μίχαελ Χάινις
Ο Μίχαελ Άρτουρ Γιόζεφ Γιάκομπ Χάινις (γερμανικά: Michael Arthur Josef Jakob Hainisch, 15 Αυγούστου 1858 - 26 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Αυστριακός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρώτος Πρόεδρος της Αυστρίας, από το 1920 μέχρι το 1928, αμέσως μετά την κατάρρευση της μοναρχίας των Αψβούργων στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πρώιμα χρόνια
Ο Χάινις γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1858 στο χωριό Άουε του Γκλόγκνιτς της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και πήρε το όνομά του από τον πατέρα του, που ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου. Η μητέρα του Μαριάνε Χάινις ήταν ηγέτιδα του φεμινιστικού κινήματος στην Αυστρία. Ο Μίχαελ Χάινις παντρεύτηκε την Εμίλια Φίγκντορ, απόγονο μιας εξέχουσας βιεννέζικης οικογένειας.
Ξεκίνησε ως δικηγόρος και υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών και του Υπουργείου Παιδείας, αλλά στη συνέχεια αποσύρθηκε στα κτήματά του στην Κάτω Αυστρία και τη Στυρία, όπου ασχολήθηκε με την γεωργία. Έγινε επικεφαλής του αυστριακού κλάδου της Φαβιανής Εταιρείας και ένας από τους ιδρυτές της Κεντρικής Λαϊκής Βιβλιοθήκης. Τα επόμενα χρόνια μεταστράφηκε από τον ριζοσπαστικό σοσιαλισμό στο αγροτικό συντηρητισμό.
Διατέλεσε, επίσης, επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αυστρίας.
Προεδρία
Ο Χάινιτς κράτησε μια ουδέτερη στάση απέναντι στα πολιτικά κόμματα. Αυτός ήταν και ο λόγος που επελέγη για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, παρότι δεν ήταν μέλος του κοινοβουλίου. Ανέλαβε καθήκοντα το 1920 και παρέμεινε για δύο θητείες στο αξίωμα μέχρι το 1928.
Ως Πρόεδρος της Αυστρίας, εργάστηκε για να βελτιώσει τη δεινή κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στη χώρα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ασχολήθηκε με την ανάπτυξη του αγροτικού τομέα, ενθάρρυνε την ηλεκτροδότηση του σιδηροδρομικού δικτύου, ενώ προσπάθησε να αναπτύξει περισσότερο τον τουρισμό, ειδικά στις Άλπεις. Το εμπόριο με γειτονικές χώρες, όπως η Γερμανία, ενθαρρύνθηκε. Έγινε επίσης προστάτης των τοπικών παραδόσεων και του πολιτισμού και ξεκίνησε τη δημιουργία του νόμου περί προστατευόμενων μνημείων.
Το 1928, τα μεγαλύτερα κόμματα πρότειναν την αναθεώρηση του συντάγματος προκειμένου να επανεκλεγεί ο Χάινις για τρίτη θητεία. Ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος Ίγκνατς Ζάιπελ πρότεινε μια θητεία ενός έτους για τον Χάινις, αλλά εκείνος δεν ήταν θετικός σε ενδεχόμενη τρίτη θητεία. Αντίθετα δέχτηκε το πόστου του Υπουργού Εμπορίου, το οποίο κατείχε από το 1929 έως το 1930.
Μαρία Ιμμακουλάτα της Αυστρίας
Η Μαρία Ιμμακουλάτα (γερμ. Maria Immakulata von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Toskana, 3 Σεπτεμβρίου 1878 - 25 Νοεμβρίου 1968) από τον Οίκο των Αψβουργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1900 τον Ροβέρτο, δούκα της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Βατήσι Εύβοιας
Το Βατήσι ή Βατήσιο είναι ημιορεινό χωριό στη νότια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
@
Ιστορία
thumb|250px|Η παλαιότερη γνωστή καταγραφή του @ ως εμπορικό σύμβολο γίνεται στο ισπανικό έγγραφο taula de Ariza του 1448. Η προέλευση του συμβόλου δεν είναι γνωστή:
Η παλαιότερη γνωστή χρήση του @ ως εμπορικού συμβόλου είναι σε ένα ισπανικό έγγραφο του 1448 για φορτίο σιτηρών από την Καστίλη προς την Αραγονία. Το σύμβολο στη συνέχεια άρχισε να χρησιμοποιείται στην Ευρώπη για να αντικαταστήσει κάθε είδους μονάδες μέτρησης και του έδωσε την σημασία του «εις προς» (στα αγγλικά λέγεται commercial at ή at the rate of). Το @, αν και αρχικά είχε παραληφθεί, κατά τον 20ό αιώνα συμπεριλήφθηκε σε αρκετά πληκτρολόγια γραφομηχανών και το 1963 το American Standard Code for Information Interchange το συμπεριέλαβε στο στάνταρ σχέδιο πληκτρολογίων.
Το 1972, ο Ρέι Τόμλισον (23 Απριλίου 1941 - 5 Μαρτίου 2016) το χρησιμοποίησε για να υποδείξει τον υπολογιστή - παραλήπτη του πρώτου e-mail. Ο Ρέι Τόμλισον έψαχνε για ένα χαρακτήρα που θα ξεχώριζε το πρώτο συστατικό (τον αποστολέα) από το δεύτερο (τον υπολογιστή/server) και διάλεξε το @ καθώς ήταν σύντομο, είχε παρεμφερή σημασία, δεν χρησιμοποιούταν συχνά και υπήρχε στο στάνταρ σχέδιο πληκτρολογίων. Με τη διάδοση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και του διαδικτύου, το @ πλέον συμβολίζει όχι μόνο το διαδίκτυο, αλλά και το μοντερνισμό γενικότερα. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης το περιλαμβάνει στις μόνιμες συλλογές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυπογραφία Κατηγορία:Σύμβολα
Κόμητο Εύβοιας
Το Κόμιτο  ή Κόμητο είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας σε υψόμετρο 400 μέτρα.
Γεωγραφία
Το Κόμιτο βρίσκεται στη Νότια Εύβοια και ανήκει στα λεγόμενα «χωριά του Κάβοντορο» της ευρύτερης περιοχής Καφηρέα. Απέχει 39 χλμ. ΒΑ. από την Κάρυστο και 158 χλμ. ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Έχει κτιστεί στις ανατολικές απολήξεις του όρους Όχη. Το βασικό τμήμα του χωριού είναι κτισμένο στη πλαγιά του βουνού «μά λια κούμουι» (αρβ. λέξη που σημαίνει βουνό κολοκυθιού, ονομασία που προήλθε από το σχήμα του) και το μικρότερο τμήμα του είναι κτισμένο στη νότια πλευρά της περιοχής.
Λόγω της γεωγραφικής και υψομετρικής θέσης στη οποία βρίσκεται καθώς και των πηγών που υπάρχουν εκεί, η βλάστηση περιμετρικά αλλά και εσωτερικά του οικισμού αποτελείται, κυρίως από πλατάνια, ενώ νότια υπάρχει ποτάμι, οι εκβολές του οποίου βρίσκονται στην παραλία του Κομήτου (Λιμνιώνα), και το οποίο αποτελεί πηγή άρδευσης του οικισμού καθώς και του γειτονικού χωριού Ευαγγελισμός.
Ιστορία - Διοικητικά
Το όνομα «Κόμητος» τη Ρωμαϊκή περίοδο και την εποχή του Βυζαντίου αναφερόταν σε βαθμό αξιωματικού (αντίστοιχο με του συνταγματάρχη) πεζοπόρου τμήματος στρατού και από αυτό συμπεραίνεται ότι η ίδρυση του χωριού ανάγεται στην εποχή του Βυζαντίου. Επιπλέον τον 15ο αιώνα η περιοχή είχε οροθετηθεί από τους Ενετούς ως σύνορο εποικισμού των Αρβανιτών.
Αναφέρεται επίσημα ως Κόμητο το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Κόμιτο. Έως τα μέσα της δεκαετίας του 80, υπήρχε στο οικισμό σταθμός χωροφυλακής, ενώ ακόμα εκεί έδρευε και κλιμάκιο μονάδας του στρατού εξειδικευμένη σε έργα οδοποιίας (ΜΟΜΑ). Ήταν από τα πρώτα χωριά της περιοχής που συνδέθηκε με την Κάρυστο (τη δεκαετία του 60) μέσω της οδικής αρτηρίας Πλατανιστού και την εποχή εκείνη μάλιστα αποτελούσε ένα είδος «τερματικού σταθμού» για λεωφορεία ή φορτηγά που εξυπηρετούσαν τότε την περιοχή. Στο χωριό υπάρχουν τέσσερις Ιεροί Ναοί: Αγίου Δημητρίου, Ζωοδόχου Πηγής, Αγία Μαρίνα και στη νότια πλευρά ο Ιερός Ναός Αγίου Γρηγορίου.
Η Τοπική Κοινότητα Κομίτου συγκροτείται από τον ομώνυμο οικισμό, τον οικισμό Αντιάς και Ευαγγελισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 147 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 42.
Κατσαρός Μεσσηνίας
Ο Κατσαρός (ή το Κατσαρού) είναι χωριό του δήμου Οιχαλίας στον νομό Μεσσηνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 272 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού μάλλον προέρχεται από τον Οθωμανό προύχοντα της περιοχής Κατσάρ Αγά. Κατά την αρχαιότητα, η ονομασία της ευρύτερης περιοχής όπου βρίσκεται το χωριό ήταν «Μεγάλη Τάφρος».
Ο Κατσαρός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων και βρίσκεται στα ανατολικά όρια του δήμου Οιχαλίας. Εκκλησιαστικά, υπάγεται στην αρχιερατική περιφέρεια Μελιγαλά της μητρόπολης Μεσσηνίας και ο κεντρικός Ιερός ναός είναι αφιερωμένος στους Αγίους Θεοδώρους.
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του ονόματος βρίσκεται στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836. Ο οικισμός αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως κομμάτι του δήμου Οιχαλίας της επαρχίας Μεσσήνης, με πληθυσμό 489 κατοίκων (80 οικογένειες). Αργότερα, κατά τον Μεσοπόλεμο, διέθετε δημοτικό σχολείο (το οποίο καταργήθηκε με υπουργική απόφαση του ΥΑ 850/2002), τηλεγραφείο και ταχυδρομείο.
Διοικητικά, ο Κατσαρός υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μεσσήνης ως έδρα της κοινότητας Κατσαρού, ενώ στη συνέχεια (πρόγραμμα Καποδίστρια) υπήχθη στον δήμο Οιχαλίας. Μετά τις αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο Κατσαρός παρέμεινε στον ίδιο δήμο, του οποίου όμως τα διοικητικά όρια διευρύνθηκαν.
Από τον Κατσαρό κατάγονταν ο οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης Ιωάννης Καρακίτσος (1785) και ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας και ευεργέτης Δημήτριος Λάσκαρης (1937-2003).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Θησαυρός των Μασσαλιωτών
Ο Θησαυρός των Μασσαλιωτών ή Αιολικός θησαυρός ή Ιωνικός Θησαυρός των Μασσαλιωτών, ήταν κτίριο που βρισκόταν κοντά στο Ιερό της Αθηνάς Προναίας, στους Δελφούς. Κατασκευάσθηκε στην περίοδο μεταξύ 530-510 π.Χ. και είχε τη μορφή μικρού ναού «εν παραστάσι» με δύο στήλες στην πρόσοψη. Κατασκευάστηκε από μάρμαρο της Πάρου και μεταξύ των αξιοσημείωτων χαρακτηριστικών του ήταν τα αιολικά κιονόκρανά του.
Περιγραφή
Μέσα στο χώρο, όπου βρισκόταν το Ιερό της Αθηνάς Προναίας, στα δυτικά των ναών της Αθηνάς και της Θόλου και δίπλα στον Δωρικό Θησαυρό, ανεγέρθηκε ο Θησαυρός των Μασσαλιωτών με πρόναο και σηκό. Είχε δυο στήλες στην πρόσοψη, διακοσμημένες με «αιολικά κιονόκρανα», τα οποία γενικά θεωρούνται ως πρόδρομοι των κορινθιακών κιονόκρανων. Το κτίριο, το οποίο χρονολογείται μεταξύ του 530 και του 510 π.Χ., ήταν κατασκευασμένο από παριανό μάρμαρο, και είχε διαστάσεις 6,14 x 8,63 μέτρα και ύψος περίπου 7,8 μέτρα. Ένα τουλάχιστον από τα αετώματα του έφερε ως γλυπτό διάκοσμο, τέθριππο άρμα. Η σίμη ήταν διακοσμημένη με κεφαλές λεόντων, ενώ πλαισιωνόταν από ακρωτήρια με την μορφή της Νίκης. Η ιωνική ανάγλυφη ζωφόρος, με πλούσια διακόσμηση με ανθέμια λωτού, εκτεινόταν τουλάχιστον στις τρεις πλευρές και περιλάμβανε πάνω από 140 μορφές σε σκηνές μάχης με θεματολογία από Αμαζονομαχία και Κενταυρομαχία (Γιγαντομαχία).
Ο Θησαυρός κατασκευάσθηκε από τους Μασσαλούς, ως δείγμα της ισχυρής και διαρκώς αυξανόμενης εμπορικής δύναμης της Αρχαίας Μασσαλίας κατά την εποχή εκείνη. Ωστόσο, είναι πιθανό το κτήριο να αποτελούσε επίσης αφιέρωμα - ανάθημα, ως σύμβολο για τη νίκη τους εναντίον της φυλής των Λιγύων (φυλή στην περιοχή της Λιγουρίας της Βόρειας Ιταλίας). Η ταυτοποίηση του κτιρίου επιβεβαιώνεται και από αποσπασματική επιγραφή σε ένα μαρμάρινο αρχιτεκτονικό μέλος που βρέθηκε στην περιοχή. Το 2013 ο γλυπτός διάκοσμος του Θησαυρού των Μασσαλιωτών ανακατασκευάστηκε σε τρισδιάστατη μορφή στο πλαίσιο για τους εορτασμούς της επετείου των 2500 ετών από την ίδρυση της Μασσαλίας. Η σχετική Έκθεση, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Θησαυρό των Μασσαλιωτών των Δελφών, με τίτλο «''Le trésor des Marseillais. 500 av. J.-C.: l’éclat de Marseille à Delphes», φιλοξενήθηκε στο Μουσείο Μεσογειακής Αρχαιολογίας (Musée d’ Archéologie Méditerranéenne''), στη σύγχρονη Μασσαλία, με αφορμή την ανακήρυξη της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης για το έτος 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών Κατηγορία:Αρχαία Μασσαλία Κατηγορία:Ιστορία της Μασσαλίας
Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων
Η Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων, Διδαχή των Αποστόλων, Διδαχαί των αποστόλων ή απλά Διδαχή, είναι ένα πρωτοχριστιανικό κείμενο. Η χρονολόγηση της συγγραφής του ποικίλλει μεταξύ των ερευνητών από το 70 μ.Χ. έως και τον 3ο αιώνα.
Προέλευση και τόπος συγγραφής
Υπάρχει η άποψη πως το όνομα που δόθηκε στο βιβλίο στην προσπάθεια να του αποδοθεί αποστολική προέλευση και συγγραφή το καθιστά ψευδεπίγραφο. Από την άλλη μεριά, θεωρείται πως το όνομα χρησιμοποιήθηκε υπό την έννοια ότι περιλαμβάνει τις διδαχές και την σύνοψη των διευθετήσεων των δώδεκα όπως παρουσιάστηκαν από των τρίτο και τέταρτο κύκλο των αποστόλων (Σίλας, Τιμόθεος, Τίτος κ.α.). Το σίγουρο είναι ότι έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από την αρχαία Εκκλησία.
Πιστεύεται ότι η συγγραφή του έγινε στην περιοχή της Συρίας και της Παλαιστίνης, ενώ πιθανοί τόποι θεωρούνται και η Αίγυπτος αλλά και η Μικρά Ασία. Το κείμενο αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα εγχειρίδιο της χριστιανικής διδασκαλίας, ένας σύντομος πρακτικός οδηγός για τη διαπαιδαγώγηση των πρώτων χριστιανών και κυρίως των κατηχούμενων. Συνήθως συμπεριλαμβάνεται στο σύνολο των συγγραμμάτων που συνεγράφησαν από τους αποκαλούμενους «Αποστολικούς Πατέρες».
Η Διδαχή θεωρείται ότι αποτελεί σύνθεση ενός Ιουδαϊκού έργου ονόματι Οι Δύο Οδοί και άλλων βιβλίων της Αγίας Γραφής. Προφανώς το πρωτότυπο έργο Οι Δύο Οδοί είχε ευρύτερη κυκλοφορία μεταξύ των Χριστιανών απ' ό,τι η Διδαχή. Η Διδαχή διατείνεται ότι καταγράφει τη διδασκαλία των Αποστόλων προς τους Εθνικούς. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την βραχυλογία και την γενική εναρμόνιση του με την αποστολική παράδοση είχε ως αποτέλεσμα να χαίρει η Διδαχή ιδιαίτερης εκτίμησης κατά την πρώιμη περίοδο. Ο Κλήμης Αλεξανδρείας και ο Ωριγένης κάνουν χρήση της Διδαχής θεωρώντας την μέρος της Αγίας Γραφής, άποψη που συνέχισε να υφίσταται στην Αίγυπτο. Παρόμοια είναι και η χρήση της στο έργο Αποστολικές Διαταγές, το οποίο συντάχθηκε κατά τον 3ο ή 4ο αιώνα στην Αντιόχεια της Συρίας. Αντίθετα, ο Ευσέβιος κατατάσσει σαφώς τη Διδαχή στα νόθα έργα, ενώ ο Αθανάσιος αναφέρει ότι βρίσκεται ανάμεσα στα "" έργα και ότι «».