cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φύκη και αντιμετώπιση του ΗΙV
Λεκτίνες
Οι λεκτίνες (ή πρωτεΐνες σύνδεσης υδατάνθρακα) βρέθηκαν σε μια ποικιλία διαφορετικών ειδών, συμπεριλαμβανομένων των φυκών, μυκήτων και ασπόνδυλων και συμμετέχουν σε πολλές κυτταρικές διεργασίες(απόπτωση, αλληλεπίδραση παθογόνου ξενιστή, πρόσδεση υδατανθράκων). Ως προς την αντιμετώπιση του ΗIV, μπλοκάρουν την δέσμευση του ιού σε κύτταρα στόχους, οδηγώντας τόσο στην πρόληψη της μόλυνσης, όσο και στην αντιμετώπιση του ιού{4} .Πιο συγκεκριμένα η λεκτίνη“Griffithsin” (GRFT),που απομονώνεται από τα ερυθροφύκη Griffithsia sp., εμφανίζει ισχυρή αντι-ΗΙV δραστικότητα. Τόσο οι φυσικές, όσο και οι ανασυνδυασμένες GRFT αναστέλλουν, τα βλαβερά έναντι των κυττάρων, αποτελέσματα, τόσο σε επίπεδο εργαστηριακών στελεχών, όσο και σε στελέχη που έχουν προέρχονται από κλινικές πρωτογενείς απομονώσεις και μάλιστα σε αρκετά μικρές συγκεντρώσεις(0,043 μΜ). Διαπιστώθηκε επίσης ότι είναι στις ίδιες συγκεντρώσεις είναι πολύ δραστικές εναντίον στελεχών του ιού τα οποία προσβάλουν τόσο Τ-κύτταρα όσο και μακροφάγα, ενώ σε πολύ μικρές συγκεντρώσεις έχει τη δυνατότητα να μπλοκάρει τη σύντηξη χρονίως μολυσμένων με μη μολυσμένα κύτταρα. Επιπλέον έχει την ικανότητα να μπλοκάρει τη σύνδεση της CD-4 εξαρτώμενης γλυκοπρωτεΐνης gp120 σε κύτταρα που εκφράζουν τον υποδοχέα με έναν γλυκοζυλιο-εξαρτώμενο τρόπο, έτσι ώστε να αποτραπεί η πρόσδεσή της με τα μονοκλωνικά αντισώματα 2G12 και 48d {3}. Αυτές οι ιδιότητες καθιστούν το GRFT ένα πολλά υποσχόμενο υποψήφιο για την ανάπτυξη  μελλοντικών φαρμακευτικών μέσων εναντίον του HIV.
Έντουιν Όστιν Άμπεϊ
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Edwin Austin Abbey (1888), του [[Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ, Πινακοθήκη του Πανεπιστημίου Γέιλ.]] Ο Άμπεϊ γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1852. Σπούδασε εικαστικά στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια υπό τον Κρίστιαν Σούσελε. Ο Άμπεϊ ξεκίνησε ως εικονογράφος, δημιουργώντας πολλές εικονογραφήσεις και σκίτσα για περιοδικά όπως το Harper's Weekly (1871-1874) και το Scribner's Magazine. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1871. Οι εικονογραφήσεις του ήταν έντονα επηρεασμένες από τη γαλλική και τη γερμανική ασπρόμαυρη τέχνη. Επίσης, εικονογράφησε πολλά βιβλία που σημείωσαν μεγάλες πωλήσεις, μεταξύ των οποίων τα Χριστουγεννιάτικες ιστορίες του Κάρολου Ντίκενς (1875), Επιλογές από την ποίηση του Ρόμπερτ Χέρρικ (1882) και She Stoops to Conquer του Όλιβερ Γκόλντσμιθ (1887). Ο Άμπεϊ εικονογράφησε επίσης μια τετράτομη σειρά των κωμωδιών του Σαίξπηρ για λογαριασμό της Harper & Brothers το 1896.
Μετακόμισε στην Αγγλία το 1878, κατόπιν αιτήματος των εργοδοτών του, για να συγκεντρώσει υλικό για την εικονογράφηση των ποιημάτων του Ρόμπερτ Χέρρικ, που δημοσιεύθηκαν το 1882, και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί το 1883. Το 1883 εξελέγη μέλος του Βασιλικού Ινστιτούτου Υδατογράφων. Περίπου την ίδια εποχή, ο Αμερικανός συγγραφέας Σ.Γ.Γ. Μπέντζαμιν τον αξιολόγησε ως εξής:
Φύκη και αντιμετώπιση του ΗΙV
Βιβλιογραφικές πηγές
2. . Meiyu G, Fuchuan L, Xianliang X, Jing L, Zuowei Y and Huashi G (2003) The potential molecular targets of marine sulfated polymannuroguluronate interfering with HIV-1 entry. Interaction between SPMG and HIV-1 rgp120 and CD4 molecule. Antiviral Res. , 59, 127–135.
Έντουιν Όστιν Άμπεϊ
Βιογραφία
Δημιούργησε επίσης εικονογραφήσεις για το βιβλίο του Γκόλντσμιθ She Stoops to Conquer (1887), για έναν τόμο του Old Songs (1889) και για τις κωμωδίες (και μερικές από τις τραγωδίες) του Σαίξπηρ. Μεταξύ των ακουαρέλων του περιλαμβάνονται τα έργα "The Evil Eye" (1877), "The Rose in October" (1879), "An Old Song" (1886), "The Visitors" (1890) και "The Jongleur" (1892). Πιθανώς τα πιο γνωστά παστέλ του είναι τα "Beatrice", "Phyllis" και "Two Noble Kinsmen". δεξιά|μικρογραφία|Βασιλιάς Ληρ, Πράξη I, Σκηνή I (1897-98), [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.]] Το 1890 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με μια ελαιογραφία, "A May Day Morn", στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Το 1869 εξέθεσε εκεί το "Richard duke of Gloucester and the Lady Anne", ενώ την ίδια χρονιά εξελέγη μέλος της Ακαδημίας και έγινε πλήρες μέλος το 1898. Έλαβε χρυσό μετάλλιο στην Παναμερικανική Έκθεση και του ανατέθηκε να ζωγραφίσει τη στέψη του βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄ το 1901. Την επόμενη χρονιά, επιλέχθηκε να ζωγραφίσει τη στέψη του βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄. Ήταν ο επίσημος πίνακας της περίστασης και, ως εκ τούτου, βρίσκεται στο παλάτι του Μπάκιγχαμ. Έλαβε τον τίτλο του ιππότη, αν και ορισμένοι λένε ότι τον αρνήθηκε το 1907. Έχοντας φιλικές σχέσεις με άλλους ομογενείς Αμερικανούς καλλιτέχνες, παραθέριζε στο Μπρόντγουεϊ του Γουόρστερσαϊρ της Αγγλίας, όπου ζωγράφιζε και έκανε διακοπές μαζί με τον Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ στο σπίτι του Φράνσις Ντέιβις Μίλετ.
Ολοκλήρωσε τοιχογραφίες για τη Δημόσια βιβλιοθήκη της Βοστώνης τη δεκαετία του 1890. Η ζωφόρος της βιβλιοθήκης είχε τίτλο "Η αναζήτηση και η επίδοση του Αγίου Δισκοπότηρου". Ο Άμπεϊ χρειάστηκε έντεκα χρόνια για να ολοκληρώσει αυτή τη σειρά τοιχογραφιών στο εργαστήριό του στην Αγγλία. Το 1897 έλαβε τιμητικό τίτλο από το πανεπιστήμιο του Γέιλ.
Φύκη και αντιμετώπιση του ΗΙV
Βιβλιογραφικές πηγές
4. Sato T and Hori K (2009) Cloning expression and characterization of a novel anti-HIV lectin from the cultured cyanobacterium ''Oscillatoria agardhii. Fish. Sci. '', 75, 743–753.
Έντουιν Όστιν Άμπεϊ
Βιογραφία
Το 1904 ζωγράφισε μια τοιχογραφία για το Βασιλικό Χρηματιστήριο του Λονδίνου, το Reconciliation of the Skinners & Merchant Taylors' Companies από τον Lord Mayor Billesden, 1484.
Φύκη και αντιμετώπιση του ΗΙV
Βιβλιογραφικές πηγές
5. Se-Kwon Kim, Thanh-Sang Vo, Dai-Hung Ngo and Se-Kwon Kim(2011), Handbook of Marine Macroalgae: Biotechnology and Applied Phycology, 25:417-423.
Έντουιν Όστιν Άμπεϊ
Καπιτώλιο της Πολιτείας της Πενσυλβάνια
Το 1908-09, ο Άμπεϊ ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα τοιχογραφιών και άλλων έργων τέχνης για το νεότευκτο Πολιτειακό Καπιτώλιο της Πενσυλβάνια στο Χάρρισμπεργκ της Πενσυλβάνια. Στα έργα αυτά περιλαμβάνονταν τοιχογραφίες με αλληγορικά ανάγλυφα που αντιπροσώπευαν την Επιστήμη, την Τέχνη, τη Δικαιοσύνη και τη Θρησκεία για τον θόλο της Ροτόντας, τέσσερις μεγάλες τοιχογραφίες με τη μορφή σεντονιών κάτω από τον θόλο και πολλαπλά έργα για τις αίθουσες της Βουλής και της Γερουσίας. Για την αίθουσα της Γερουσίας ολοκλήρωσε μόνο έναν πίνακα, τον Von Steuben Training the American Soldiers at Valley Forge, και εργαζόταν πάνω στην τοιχογραφία Reading of the Declaration of Independence στις αρχές του 1911, όταν η υγεία του άρχισε να εξασθενεί. Διαγνώστηκε με καρκίνο. Ο εργαστηριακός βοηθός του Γουίλιαμ Σίμοντς συνέχισε τις εργασίες στην τοιχογραφία με ελάχιστη επίβλεψη από τον Άμπεϊ και με μικρές συνεισφορές από τον Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ.
Φύκη και αντιμετώπιση του ΗΙV
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:HIV/AIDS Κατηγορία:Φύκη
Έντουιν Όστιν Άμπεϊ
Καπιτώλιο της Πολιτείας της Πενσυλβάνια
Ο Άμπεϊ πέθανε τον Αύγουστο του 1911. Ο Γουίλιαμ Σίμοντς ταξίδεψε από την Αγγλία για να εγκαταστήσει τις ολοκληρωμένες τοιχογραφίες μαζί με τη χήρα του Άμπεϊ, Γκέρτρουντ. Τα υπόλοιπα δύο δωμάτια, τα οποία ο Άμπεϊ δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει, δόθηκαν στη Βάιολετ Όκλεϊ, η οποία ολοκλήρωσε την παραγγελία χρησιμοποιώντας τα δικά της σχέδια. κέντρο|μικρογραφία|820x820εσ|Τοιχογραφίες (1908-11), Ροτόντα στο Πολιτειακό Καπιτώλιο της Πενσυλβάνια. Από αριστερά προς τα δεξιά: The Spirit of Vulcan, Science, The Spirit of Religious Liberty, Art, The Spirit of Light.
Κληρονομιά
Ο Άμπεϊ εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Σχεδίου, το 1902, και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων. Ήταν επίτιμο μέλος της Βασιλικής Βαυαρικής Εταιρείας και της Εθνικής Εταιρείας Καλών Τεχνών και έγινε ιππότης της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής. Ήταν πολυγραφότατος εικονογράφος και η προσοχή του στη λεπτομέρεια, συμπεριλαμβανομένης της ιστορικής ακρίβειας, επηρέασε τις επόμενες γενιές εικονογράφων.
Το 1890, ο Έντουιν παντρεύτηκε την Γκέρτρουντ Μιντ, κόρη ενός πλούσιου εμπόρου της Νέας Υόρκης. Η κ. Άμπεϊ ενθάρρυνε τον σύζυγό της να εξασφαλίσει πιο φιλόδοξες παραγγελίες, αν και με τον γάμο τους να αρχίζει όταν και οι δύο ήταν στα σαράντα τους, το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Γκέρτρουντ δραστηριοποιήθηκε στη διατήρηση της κληρονομιάς του συζύγου της, γράφοντας για το έργο του και παραχωρώντας τη σημαντική συλλογή και το αρχείο της στο Γέιλ. Ο Έντουιν ήταν ένθερμος υποστηρικτής της νεοϊδρυθείσας Βρετανικής Σχολής στη Ρώμη (BSR), οπότε, στη μνήμη του, δώρισε 6.000 λίρες για να βοηθήσει στην οικοδόμηση του κτιρίου των στούντιο των καλλιτεχνών και, το 1926, ίδρυσε τις υποτροφίες Edwin Austin Abbey Memorial Scholarships. Οι υποτροφίες θεσπίστηκαν για να δώσουν τη δυνατότητα σε Βρετανούς και Αμερικανούς ζωγράφους να συνεχίσουν την πρακτική τους. Ο Έντουιν άφησε επίσης κληροδοτήματα έργων του στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης και στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.
Ο Άμπει είναι θαμμένος στην αυλή της εκκλησίας Αγίου Ανδρέα στο Κίνγκσμπερι του Λονδίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι
Κορακίδες
Είναι μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους και γεροδεμένα στρουθιόμορφα, με ισχυρά πόδια, ρωμαλέα ράμφη και σμήριγγες (εκτός του Gymnorhinus cyanocephalus) (βλ. λήμμα Ράμφος). Αλλάζουν πτέρωμα μία φορά το χρόνο, ενόσω τα υπόλοιπα στρουθιόμορφα αλλάζουν δύο φορές το χρόνο. Εξαπλώνονται σε ολόκληρη την υφήλιο εκτός του νότιου άκρου της Νότιας Αμερικής και τα πολικά παγοκαλύμματα. Τα περισσότερα είδη βρίσκονται στην τροπική Νότια και Κεντρική Αμερική και τη νότια Ασία.
Είναι πουλιά κοινωνικά, συχνά σχηματίζουν κοπάδια, ενώ βρίσκονται συνεχώς σε εγρήγορση. Τα φύλα είναι παρόμοια. Όλα τους είναι παμφάγα, τρώνε έντομα, καρπούς, σπόρους, ζωικά υπολείμματα, αυγά και νεοσσούς. Είναι μονογαμικά πτηνά που ζευγαρώνουν δια βίου, φτιάχνουν φωλιά από κλαδιά ψηλά στα δέντρα.
Τα Κορακοειδή στην Ελλάδα
Στον ευρύτερο ελλαδικό θαλάσσιο χώρο, οι Κορακίδες εκπροσωπούνται από 5 γένη και 10 είδη:
Σκάλα Καλλονής Λέσβου
Η Σκάλα Καλλονής είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 462 κατοίκους.
Κορακίδες
Τα Κορακοειδή στην Ελλάδα
Από αυτά, τα πρώτα εννιά είναι απαντώνται σταθερά στον ελλαδικό χώρο, ενώ μόνο η μαυροκουρούνα είναι σπάνιος περιπλανώμενος επισκέπτης.
Σκάλα Καλλονής Λέσβου
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Γυμναστικός Μορφωτικός Σύλλογος Σκάλας Καλλονής «Η Προοδευτική» ιδρύθηκε το 1982 και εκπροσωπεί το χωριό στο ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενη στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Γήπεδο Σκάλας Καλλονής, ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού.
Κορακίδες
Παραπομπές
Κατηγορία:Πτηνά Κατηγορία:Κορακίδες
Σκάλα Καλλονής Λέσβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1957
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1957 άρχισε στις 19 Σεπτεμβρίου ολοκληρώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1957. Μετείχαν 8 σύλλογοι και διεξήχθη με την μορφή διπλού νοκ άουτ (οι ομάδες που συμπλήρωναν δύο ήττες, αποκλείονταν από τη συνέχεια της διοργάνωσης).
Ο Εθνικός αναδείχθηκε πρωταθλητής νικώντας σε τελικό αγώνα το Π. Φάληρο.
Β' ημέρα, 20/9/1957
Οι νικήτριες της α' ημέρας αγωνίστηκαν μεταξύ τους, αντιστοίχως και οι ηττημένες. Δύο ήττες συμπλήρωσαν οι ΝΟ Μυτιλήνης και Άρης και αποκλείστηκαν.
Γ' ημέρα, 21/9/1957
Στον αγώνα των αήττητων ομάδων, ο Εθνικός επικράτησε και κέρδισε την πρόκριση του στον τελικό, ενώ το Π. Φάληρο βρέθηκε στον ημιτελικό της διοργάνωσης. Στους αγώνες των ηττημένων, Ολυμπιακός και Αχιλλέας κέρδισαν την πρόκριση τους στον προημιτελικό, ενώ Εθνικός ΓΣ και ΝΟ Πατρών αποκλείστηκαν μετά τη δεύτερη ήττα τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Κούντουρα
Με το όνομα Κούντουρα αναφέρονται:
Επίσης:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πολιτισμός του Κανεγκράτε
Ο Πολιτισμός του Κανεγκράτε ήταν ένας πολιτισμός της προϊστορικής Ιταλίας που βρισκόταν σε ακμή από την μετέπειτα Εποχή του Χαλκού (13ος αιώνας π.Χ.) μέχρι την Εποχή του Σιδήρου. Οι περιοχές στις οποίες βρέθηκε σε ακμή ήταν η δυτική Λομβαρδία, το ανατολικό Πεδεμόντιο και το Καντόνι του Τιτσίνο στην Ελβετία. Ο Πολιτισμός του Κανεγκράτε ήταν πολύ δυναμικός, τελειοποίησε την κεραμική και την παραγωγή μπρούτζου όπως παράλληλα την ίδια εποχή ο δυτικός Πολιτισμός Χάλστατ. Το όνομα του προέρχεται από την πόλη Κανεγκράτε της Λομβαρδίας, νότια από το Λενιάνο και 25 χιλιόμετρα βόρεια από το Μιλάνο, ο αρχαιολόγος Γκουίντο Ζούτερμαϊστερ ανακάλυψε εκεί σημαντικά αντικείμενα όπως 50 τάφους. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν (1926), έγιναν πιο εντατικές από τον Μάρτιο του 1953 μέχρι το φθινόπωρο του 1956 μέχρι την εποχή που ανακάλυψαν την Νεκρόπολη με τους 165 τάφους. Είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους στην βόρεια Ιταλία.
Ιστορία
Η Νεκρόπολη που βρέθηκε στο Κανεγκράτε είναι παρόμοια με άλλες που υπήρχαν την ίδια εποχή βόρεια από τις Άλπεις. Πρόκειται για το πρώτο μεταναστευτικό κύμα του Πολιτισμού των Τεφροδόχων από τα βόρεια μέσα από τα περάσματα των Άλπεων, εγκαταστάθηκαν στην Κοιλάδα του Πάδου ανάμεσα στην Λίμνη Ματζόρε και την Λίμνη Κόμο. Οι νέοι έποικοι έφεραν μιά νέα μορφή ταφής την αποτέφρωση που αντικατέστησε σταδιακά την κλασσική ταφή των προηγούμενων πληθυσμών. Ο Πολιτισμός του Κανεγκράτε υιοθέτησε μια νέα μορφή κεραμικής που συναντάμε στις βορειοδυτικές Άλπεις, στα αρχικά στάδια του Πολιτισμού των Τεφροδόχων.Τα ομοιόμορφα και ισοσκελή ευρήματα των Κανεγκράτε δεν παρουσιάζουν κανένα ίχνος από τον περασμένο Πολιτισμό της Πολάδα ούτε δείχνουν μια βαθμιαία εισαγωγή του Κανεγκράτε στην περιοχή. Οι φορείς του Κανεγκράτε κράτησαν την ομοιογένεια τους περίπου έναν αιώνα, στην συνέχεια αναμείχθηκαν με τους γηγενείς Λίγυρες, από την ανάμειξη αυτή δημιουργήθηκε μιά νέα φάση ο Πολιτισμός της Γκολαζέκα. Η καταγωγή του Γαλατικού πληθυσμού Ορόμπι προσδιορίζεται από μια περιοχή στα βόρεια σύνορα της Ιταλίας, ίδρυσαν την πόλη Κόμο που συνδέεται με τον Πολιτισμό του Κανεγκράτε.
Η Νεκρόπολη
Οι κάτοικοι της κοιλάδας του Ολόνα ζούσαν από την αρχαιότητα μακριά από τον ποταμό, κατέφυγαν στα υψώματα υπό τον φόβο της πλημμύρας. Τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα της κοιλάδας του Ολόνα, από την προϊστορία μέχρι τους Ρωμαϊκούς χρόνους ανήκαν στον Πολιτισμό των Κανεγκράτε. Η Νεκρόπολη ήρθε στο φώς με ανασκαφές κοντά στην εκκλησία του Σάντα Κολόμπο (1926). Τα ευρήματα δεν ανήκαν σε κανέναν αναγνωρισμένο προϊστορικό πολιτισμό. Ακολούθησαν νέα ευρήματα στην ίδια περιοχή (1953, 1956) που εξετάστηκαν από τον καθηγητή Γκουίντο Ζούτερμαϊστερ, οι ανασκαφές έγιναν πιο εντατικές από την άνοιξη του 1953 μέχρι το φθινόπωρο του 1956. Οι τάφοι βρίσκονταν σε μικρούς κοίλους λάκκους, ήταν καλυμμένοι με πέτρες ή σανίδες. Οι τέφρες βρίσκονταν σε δοχεία, άλλες ήταν καλυμμένες με πέτρα άλλες όχι, μερικές ήταν στραμμένες ανάποδα στο έδαφος, τα δοχεία περιείχαν μερικές φορές τις στάχτες πολλών ανθρώπων. Τα μπρούτζινα αντικείμενα όπως βελόνες, δακτυλίδια, περιλαίμια δεν ήταν δώρα αλλά ιδιοκτησία των νεκρών όσο ζούσαν. Δεν βρέθηκαν πολλά όπλα στους τάφους, μόνο τέσσερα ξίφη, η περαιτέρω εξέταση των ευρημάτων έδειξε ότι το 30% των τάφων περιείχε στάχτη που ανήκε σε παιδιά ή ανήλικους.
Στην περιοχή εκτιμιούνται ότι υπήρχαν περίπου 200 τάφοι αλλά μόνο 165 ήρθαν στην επιφάνεια, οι υπόλοιποι είχαν καταστραφεί από τα οικοδομικά έργα στην περιοχή. Τα έργα διακόπηκαν ύστερα από διαταγή της αρχαιολογίας με στόχο να οι υπόλοιποι τάφοι. Με την μεγάλη πληθώρα των ευρημάτων είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά του προϊστορικού πολιτισμού. Τα ευρήματα του Πολιτισμού του Κανεγκράτε δείχνουν ότι η ζωή των κατοίκων ήταν πολύ δύσκολη και ο μέσος όρος ζωής μικρός, οι βρεφικοί θάνατοι ήταν επίσης εξαιρετικά υψηλοί. Ο σεβασμός που έδειχναν απέναντι στους νεκρούς φαίνεται από την πλούσια ταφή. Στα χωριά δημιουργήθηκαν δύο Νεκροπόλεις σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Οι ανασκαφές που έγιναν στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έφεραν στο φώς πολλά αντικείμενα από την Εποχή του Χαλκού. Τα ευρήματα έδειξαν ότι ο Πολιτισμός του Κανεγκράτε είχε έντονη επίδραση από τον Πολιτισμό των Τεφροδόχων που βρισκόταν σε ακμή στην Ελβετία και στην ανατολική Γαλλία. Η επίδραση των δύο πολιτισμών φαίνεται στις διακοσμήσεις και τα σχήματα των δοχείων όπως επίσης και στην σύνθεση του μπρούτζου στα ταφικά αντικείμενα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Νότια Ευρώπη Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Ιταλία
Παράκοιλα Λέσβου
Τα Παράκοιλα είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 818 κατοίκους.
Τα Παράκοιλα Βρίσκονται στη Δυτική Λέσβο και συγκεκριμένα στο επαρχιακό οδικό δίκτυο Καλλονής - Παράκοιλων - Άγρας - Ερεσού.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
== Ιστορικά == Κατάλοιπα πύργου σε αυλή σπιτιού στο νοτιοδυτικό άκρο του χωριού Παράκοιλα της Λέσβου. Ο πύργος ήταν τετράγωνος με διαστάσεις στη βάση του 7,50μ. Σήμερα διατηρείται σε κάποιο ύψος μόνο ο νότιος τοίχος του και ίχνη από τις υπόλοιπες πλευρές. Δεν γνωρίζουμε την ιστορία του πύργου ούτε τον χρόνο κατασκευής του. Η τεχνοτροπία κατασκευής δείχνει ότι ήταν μεσαιωνικός και μάλλον ανήκε στην υστεροβυζαντινή περίοδο. Ξέρουμε ότι στα Παράκοιλα υπήρχε κάστρο εκείνη την εποχή, επειδή, όπως είναι γνωστό από ιστορικές πηγές, το κάστρο Παρακοίλων ήταν ένα από τα κάστρα της Λέσβου που κατέλαβε προσωρινά το 1334 ο Γενοβέζος κυβερνήτης της Φώκαιας Domenico Cattaneo (o οποίος απέτυχε στην προσπάθειά του να αποσπάσει τη Λέσβο από τους Βυζαντινούς, και το 1335 εκδιώχθηκε τόσο από τη Λέσβο όσο και από τη Φώκαια). Στους χρόνους του Βυζαντίου, και αργότερα την εποχή των Γατελούζων (1355-1462), τα Παράκοιλα ήταν μια σημαντική κώμη και λιμάνι από όπου γινόταν διακίνηση της στυπτηρίας (σημαντική πρώτη ύλη για τη τη βυρσοδεψία, τη βαφή υφασμάτων, την ιατρική κλπ). Ο πύργος ήταν μέρος αυτού του ακμάζοντος οικισμού, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο αν ήταν μέρος του κάστρου της (από το οποίο δεν υπάρχει άλλο ίχνος μέσα και γύρω από το χωριό) ή ήταν μεμονωμένη κατασκευή (ίσως πυργοκατοικία).
Ιωάννης Γ΄ της Νυρεμβέργης
Ο Ιωάννης Γ΄, γερμ. Johann III (π. 1369 - 11 Ιουνίου 1420) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μπουργκράβος της Νυρεμβέργης (π. 1369 - 11 Ιουνίου 1420).
Βιογραφία
Το 1398 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ιωάννης Γ΄ έλαβε το Κούλμμπαχ, ενώ ο νεότερος αδελφός του Φρειδερίκος ΣΤ΄ την υπόλοιπη κτήση της Νυρεμβέργης.
Το 1420 απεβίωσε στο Πλάσενμπουρκ σε ηλικία 51 ετών. Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ έμεινε μόνος μπουργκράβος της Νυρεμβέργης· το 1415 αναβαθμίστηκε, ως Φρειδερίκος Α΄, σε μάργραβο του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1381 τη Μαργαρίτα του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Σκαλοχώρι Λέσβου
Το Σκαλοχώρι είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 542 κατοίκους. Παρά τον σχετικά ελάχιστο μόνιμο πληθυσμό του, το Σκαλοχώρι αποκτά περισσότερη ζωντάνια τους καλοκαιρινούς μήνες. Το χωριό περιλαμβάνει δύο παραλίες, το "Καλό Λιμάνι" (με παλαιότερη ονομασία επί Τουρκοκρατίας "Τσαμούρ Λιμάνι" δηλαδή "Λασπολίμανο"), το οποίο συνεχίζει πιο πέρα ως λιμάνι, και την "Αγία Βαρβάρα". Υπάρχουν αναφορές για παλαιές ονομασίες όπως Αγριδιά (φορολογική οντότητα), ως Τσομλέκκιοϊ, μετέπειτα ονομάστηκε Τσουκαλοχώριον μέχρι να πάρει τη σημερινή του ονομασία Σκαλοχώρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Νίκολας Λαπροβίτολα
Ο Νίκολας  Νίκο  Λαπροβίτολα (Μορόν, 31 Ιανουαρίου 1990) είναι Αργεντινός-Ιταλός επαγγελματίας αθλητής καλαθοσφαίρισης. Με ύψος 1,91 μέτρα αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για την Μπαρτσελόνα του Πρωταθλήματος Ισπανίας και της Ευρωλίγκα. Είναι επίσης μέλος της εθνικής ομάδας μπάσκετ της Αργεντινής.
Ατλέτικο Λανούς (2007-2013)
Τα πρώτα βήματα του Λαπροβίτολα στο μπάσκετ ήταν στην Ντεπορτίβο Μορόν, και στη συνέχεια στην ομάδα της Λανούς, όταν ήταν 17 ετών. Το 2007, έκανε το ντεμπούτο του με την Λανούς, όταν η ομάδα έπαιζε στην δεύτερη κατηγορία της Αργεντινής. Μάλιστα εκείνη τη χρονιά η ομάδα κατάφερε και προβιβάστηκε στην πρώτη εθνική κατηγορία. Ο Λαπροβίτολα οδήγησε την ομάδα του στους τελικούς του αργεντίνικου πρωταθλήματος τη σεζόν 2012-13, αλλά η εμπειρία της αντίπαλης ομάδας ήταν καθοριστική κατά τη διάρκεια της σειράς και έτσι η ομάδα των Κοριέντες κέρδισε τον εθνικό τίτλο. Ο Λαπροβίτολα έπαιξε για έξι σεζόν με την ομάδα της Λανούς.
Λιθουανία και Ισπανία (2015-2016)
Στις 2 Αυγούστου 2015, ο Λαπροβίτολα υπέγραψε συμφωνία ενός έτους με τον λιθουανικό σύλλογο Λιέτουβος Ρίτας. Στις 31 Δεκεμβρίου 2015, αποχώρησε από την ομάδα και υπέγραψε με τον ισπανικό σύλλογο Εστουδιάντες μέχρι το τέλος της σεζόν 2016-17.
Σαν Αντόνιο Σπερς (2016)
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, ο Λαπροβίτολα υπέγραψε με τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Στις 5 Νοεμβρίου 2016, σημείωσε 11 πόντους απέναντι στους Λος Άντζελες Κλίπερς. Στις 27 Δεκεμβρίου 2016, έμεινε ελεύθερος από τους Σπερς. Αγωνίστηκε σε 18 παιχνίδια για τους Σπερς, με μέσο όρο 3,3 πόντους και 1,6 ασίστ σε 9,7 λεπτά, και πέρασε δύο ημέρες με την θυγατρική ομάδα του Σαν Αντόνιο, στην D-League, τους Όστιν Σπερς, στα τέλη Νοεμβρίου.
Ισπανία και Ρωσία (2017-2019)
Στις 18 Ιανουαρίου 2017, υπέγραψε με τον ισπανικό σύλλογο της Μπασκόνια για το υπόλοιπο της σεζόν.
Στις 22 Ιανουαρίου 2018, έφυγε από τη Ζενίτ και υπέγραψε με την Ζουβεντούτ Μπανταλόνα για το υπόλοιπο της σεζόν 2017-18. Στις 8 Αυγούστου 2018, υπέγραψε ανανέωση συμφωνίας για ένα έτος με τη Ζουβεντούτ Μπανταλόνα του Πρωταθλήματος Ισπανίας. Ο Λαπροβίτολα είχε απόλυτη ελευθερία κινήσεων στην καταλανική ομάδα, οδηγώντας τη μέχρι την 7η θέση, έχοντας 17.2 πόντους, 2.5 ριμπάουντ και 6.4 ασίστ μέσο όρο. Έτσι αναδείχθηκε MVP της σεζόν 2018-19 στο Πρωτάθλημα Ισπανίας.
Ρεάλ Μαδρίτης (2019-2021)
Στις 9 Ιουλίου 2019, ο Λαπροβίτολα υπέγραψε με τον ισπανικό σύλλογο Ρεάλ Μαδρίτης. Οι Μαδριλένοι πλήρωσαν την σχετική ρήτρα (200.000 ευρώ) στην Μπανταλόνα και απέκτησαν τον γκαρντ, ο οποίος υπέγραψε διετές συμβόλαιο, δηλαδή μέχρι το 2021. Την 1η Ιουλίου 2021, αποχώρησε από την ομάδα.
Μπαρτσελόνα (2021-σήμερα)
Στις 28 Ιουλίου 2021, συμφώνησε με την Μπαρτσελόνα. Στις 11 Φεβρουαρίου 2022 κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης για τη Ευρωλίγκα, είχε 20 πόντους (2/3 δίποντα, 5/5 τρίποντα, 1/1 βολή), 7 ριμπάουντ και 2 ασίστ συγκεντρώνοντας 27 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης (PIR) και αναδείχτηκε για πρώτη φορά στην καριέρα του MVP της αγωνιστικής στη διοργάνωση. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, κατέκτησε το Κύπελο Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα κέρδισε στον τελικό την Ρεάλ 64-59, με τον ίδιο να έχει 5 πόντους και 1 ασίστ σε 29:48 στο παρκέ. Στις 3 Μάϊου 2022, ήταν το κορυφαίο πρόσωπο της Μπαρτσελόνα στην πρόκριση επί της Μπάγερν στο πέμπτο παιχνίδι της σειράς των play off της Ευρωλίγκα καθώς είχε 26 πόντους (2/5 δίποντα, 5/7 τρίποντα, 7/7 βολές), 3 ασίστ, 2 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα και 2 λάθη σε 29 λεπτά. Με αυτόν τον τρόπο αναδείχθηκε ο πολυτιμότερος παίκτης για τα Game 5 συγκεντρώνοντας 30 πόντους στο σύστημα της αξιολόγησης. Τη σεζόν 2021-22, είχε 9.6 πόντους, με 44% τρίποντο, 1.8 ριμπάουντ και 3.1 ασίστ ανά παιχνίδι στην Ευρωλίγκα, ενώ μέτρησε 9.5 πόντους με 57% σε δίποντα και 38% σε τρίποντα, 1.6 ριμπάουντ και 2.5 ασίστ στο πρωτάθλημα. Στις 15 Μαΐου, ανακοινώθηκε ότι αποτελεί μέλος της κορυφαίας πεντάδας της σεζόν στο Πρωτάθλημα Ισπανίας, για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Στις 16 Ιουλίου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2026.
Στις 4 Νοεμβρίου 2022 κόντρα στην Φενέρμπαχτσε, σημείωσε 26 πόντους (5/8 τρίποντα, 2/3 δίποντα και 7/9 βολές), με 7 ασίστ, 3 λάθη, 2 κλεψίματα και έφτασε στους 28 βαθμούς στην αξιολόγηση (PIR) σε 27 λεπτά παρουσίας στο παρκέ, με τους 26 πόντους να αποτελούν ρεκόρ καριέρας για τον αθλητή στην Ευρωλίγκα. Στις 26 Μαΐου 2023, ανακοινώθηκε ότι βρίσκεται στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα της κανονικής περιόδου στο ισπανικό πρωτάθλημα. Στις 20 Ιουνίου 2023, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα νίκησε στη σειρά των τελικών την Ρεάλ Μαδρίτης 3-0.
Εθνική ομάδα
Το 2012, ο Λαπροβίτολα έπαιξε με την εθνική ομάδα μπάσκετ της Αργεντινής των ανδρών στο Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής 2012, στην Ρεσιστένσια, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Μετά τη σεζόν 2012–13, ο αθλητής επιλέχθηκε για την εθνική ομάδα της Αργεντινής που έπαιξε στο τουρνουά Κύπελλο Στάνκοβιτς στην Κίνα. Επιλέχθηκε επίσης από τον προπονητή Ζούλιο Λάμας για να εκπροσωπήσει την Αργεντινή στους Παναμερικανικούς Αγώνες το 2013, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής του 2014, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης 2014. Ο Λαπροβίτολα έπαιξε επίσης στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2015, στο Πρωτάθλημα FIBA Americas 2015, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Το 2019, υπήρξε μέλος της ομάδας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες το 2019, ενώ αγωνίστηκε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης στην Κίνα, όπου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2022, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα 2022, κερδίζοντας στον τελικό την γηπεδούχο Βραζιλία 75-73.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κυβερνεία του Κουβέιτ
Το Κουβέιτ διαιρείται σε 6 κυβερνεία (μουφάχαδα). Τα κυβερνεία υποδιαιρούνται περαιτέρω σε περιοχές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κρατικές υποδιαιρέσεις της Ασίας Κατηγορία:Πρώτο επίπεδο υποδιαιρέσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης Κατηγορία:Κυβερνεία Κατηγορία:Κατάλογοι κρατικών υποδιαιρέσεων
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – 100 μέτρα γυναικών
Τα 100 μέτρα γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξάχθηκαν στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+3)
Σειρές
Πρόκριση: Οι 3 πρώτες κάθε σειράς (Q) και οι 6 επόμενες καλύτερες επιδόσεις (q).
Ημιτελικοί
Πρόκριση: 2 πρώτες από κάθε σειρά (Q) και οι δύο επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q).
Παραπομπές
000100 μ Γυ
Birdy (τραγουδίστρια)
Η Jasmine Lucilla Elizabeth Jennifer van den Bogaerde (15 Μαΐου 1996), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Birdy, είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και μουσικός. Κέρδισε στον μουσικό διαγωνισμό Open Mic UK το 2008, σε ηλικία 12 ετών.
Λεύκα Αττικής
Η Λεύκα είναι μικρός νεόκτιστος οικισμός της Δυτικής Αττικής. Ανήκει διοικητικά στο δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας ενώ παλαιότερα ανήκε στον δήμο Μάνδρας και ήταν ο βορειότερος του δήμου. Είναι χτισμένη στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου της Οινόης, κοντά στην μονή του Οσίου Μελετίου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1971 και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 28 κάτοικοι.
Birdy (τραγουδίστρια)
Το πρώτο της single, ένα cover του τραγουδιού "Skinny Love" του Bon Iver, ήταν αυτό που την έκανε γνωστή με αποτέλεσμα να μπει στα charts όλης της Ευρώπης και να γίνει έξι φορές πλατινένια στην Αυστραλία. Ο πρώτος της δίσκος με το όνομά της, Birdy, κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου 2011 και έγινε αμέσως επιτυχία, κατακτώντας την πρώτη θέση στην Αυστραλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Ο δεύτερος δίσκος της, Fire Within, κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στα Brit Awards το 2014, ήταν υποψήφια για Best British Female Solo Artist. Ο τρίτος δίσκος της, Beautiful Lies, κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2016. Ο τέταρτος δίσκος της Young Heart αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 30 Απριλίου 2021.
Λεύκα Αττικής
Στην περιοχή της Λεύκας βρίσκονται ίχνη αρχαίου οικισμού ο οποίος σύμφωνα με μία άποψη αντιστοιχεί στην Μυούπολη, ενώ σύμφωνα με άλλη άποψη το σημείο αποτελεί άλλη πιθανή θέση της αρχαίας Οινόης.
Birdy (τραγουδίστρια)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές
Ρουί Κόστα
Ο Ρουί Μανουέλ Σέζαρ Κόστα (Rui Manuel César Costa, 29 Μαρτίου 1972) είναι Πορτογάλος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Ο Ρουί Κόστα θεωρούταν ένας από τους καλύτερους μέσους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και ένας από τους καλύτερους Πορτογάλους παίκτες των τελευταίων ετών. Ο Κόστα πολλές φορές αγωνιζόταν ως επιθετικός αμυντικός, γνωστός για την εξαιρετική τεχνική του, την ικανότητα να οργανώνει και την έφεση στο γκολ. Το 2004 χαρακτηρίστηκε από τον Πέλε στο FIFA 100 ως ένα από τους 125 καλύτερους ζώντες παίκτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Στρατηγική της έντασης
Ιταλία
Συγκροτήθηκαν διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές για τη διερεύνηση αυτών των εγκλημάτων καθώς και τη δίωξή τους τη δεκαετία του 1990. Μια έκθεση του 1995 από τους Αριστερούς Δημοκράτες (συγχώνευση πρώην κεντροαριστερών κομμάτων και του Ιταλικού Κομμονιστικού Κόμματος) προς μια υποεπιτροπή του ιταλικού κοινοβουλίου ανέφερε ότι μια «στρατηγική έντασης» είχε υποστηριχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες για «να σταματήσει το ΙΚΚ και σε κάποιο βαθμό και το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, από την κατάκτηση της εκτελεστικής εξουσίας στη χώρα». Ο Άλντο Τζιανούλι, ιστορικός που εργάστηκε ως σύμβουλος στην κοινοβουλευτική επιτροπή για την τρομοκρατία, έγραψε ότι θεωρούσε την έκθεση των Αριστερών Δημοκρατών ως υπαγορευμένη κυρίως από εγχώριες πολιτικές εκτιμήσεις και όχι από ιστορικές: «Δεδομένου ότι ήταν στην εξουσία, οι αριστεροί δημοκράτες μας έχουν δώσει πολύ λίγη βοήθεια για να αποκτήσουμε πρόσβαση στα αρχεία της υπηρεσίας ασφαλείας». Επίσης ανέφερε πως: «Αυτή είναι μια ψευδώς θαρραλέα αναφορά». Ο Τζιανούλι κατήγγειλε το γεγονός ότι πολλοί περισσότεροι αριστεροί τρομοκράτες διώχθηκαν και καταδικάστηκαν παρά δεξιοί τρομοκράτες.
Ο Ελβετός ακαδημαϊκός Ντανιέλ Γκάνσερ έγραψε στο βιβλίο του "NATO's Secret Armies", του 2004 ότι υπήρχε άμεση υποστήριξη του ΝΑΤΟ σε ακροδεξιούς τρομοκράτες στην Ιταλία ως μέρος της «στρατηγικής της έντασης». Ο Γκάνσερ ισχυρίζεται επίσης ότι η Επιχείρηση Γκλάντιο, ήταν μια προσπάθεια να οργανώσει αντάρτικες ομάδες σε περίπτωση μιας κομμουνιστικής εξαγοράς από το ανατολικό μπλοκ της Ιταλίας, που συνεχίστηκε και το 1970 και παρείχε στα ακροδεξιά νεοφασιστικά κινήματα οπλισμό. Τα συμπεράσματα του Γκάνσερ αμφισβητήθηκαν. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι ο Γκάνσερ παραθέτει σε μεγάλο βαθμό το έγγραφο US Army Field Manual 30-31B, το οποίο το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίζεται ότι είναι Σοβιετική φάρσα του 1976 που είχε σκοπό να δυσφημήσει τις ΗΠΑ.
Σε ένα ντοκιμαντέρ του BBC για την Γκλάντιο, ο νεοφασίστας τρομοκράτης Βιντσέντζο Βινσιγκουέρα ανέφερε ότι οι στρατοί που δρουν στα μετόπισθεν είχαν πραγματικά αυτή τη στρατηγική, δηλώνοντας ότι το κράτος χρειαζόταν αυτές τις τρομοκρατικές επιθέσεις για να στραφεί πρόθυμα ο πληθυσμός στο κράτος και να ζητήσει ασφάλεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ιταλία Κατηγορία:Πολιτική της Ιταλίας Κατηγορία:Νεοφασισμός
Ναός του Αγίου Ανδρέα στο Κίεβο
Ο Ναός του Αγίου Ανδρέα (ουκρ. Андріївська церква, Andriivska tserkva) είναι Ορθόδοξος Χριστιανικός ναός στο Κίεβο της Ουκρανίας. Ανεγέρθηκε μεταξύ του 1747 και του 1754 σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Μπαρτολομέο Ραστρέλλι, με επικεφαλής της ομάδας κατασκευής τον Ρώσο αρχιτέκτονα Ιβάν Φιοντόροβιτς Μιτσούριν, και αποτελεί ένα από τα σπάνια δείγματα «ελισαβετιανού μπαρόκ» στην Ουκρανία. Βρίσκεται πάνω σε έναν απότομο λόφο, όπου κατά τον θρύλο ο ίδιος ο Απόστολος Ανδρέας προείπε για το σπουδαιο μέλλον της περιοχής ως λίκνου του Χριστιανισμού στις σλαβικές χώρες. Κάτω από τον λόφο απλώνεται η ιστορική κεντρική συνοικία Ποντίλ. Από το 1968 μέχρι σήμερα ο ναός λειτουργεί ως μουσείο, μέρος του Εθνικού Συγκροτήματος «Σοφία του Κιέβου», ως τοπόσημο της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα το κτήριο αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της ασταθούς θεμελιώσεώς του και δέχθηκε μεγάλες εργασίες υποστηλώσεως κατά τη δεκαετία του 2010.
Το 2008, ο ναός είχε παραχωρηθεί στην τότε σχισματική Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ νωρίτερα (1992) είχε καταληφθεί από την, επίσης, σχισματική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου).
Τον Οκτώβριο του 2018 ο Ναός του Αγίου Ανδρέα παραχωρήθηκε με νόμο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ως σταυροπήγιο. Στις 21 Αυγούστου 2021, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά την επίσκεψή του στην Ουκρανία, μετά από πρόσκληση του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, προεξήρχε της Ακολουθίας του Εσπερινού στο Σταυροπήγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδρεα Κιεβο Ναος Αγιου Ανδρεα Κιεβο
Κυβερνείο Μουμπαράκ Αλ-Καμπίρ
Το Κυβερνείο Μουμπαράκ Αλ-Καμπίρ (محافظة مبارك الكبير Muḥāfaẓat Mubārak al Kabīr) είναι κυβερνείο του Κουβέιτ. Στεγάζει κυρίως κατοικημένες περιοχές. Ιδρύθηκε το 2000 όταν το κυβερνείο Χαουαλλί χωρίστηκε στα δύο. Το κυβερνείο υποδιαιρείται σε 8 περιοχές και πρωτεύουσα είναι το Μουμπαράκ Αλ-Καμπίρ. Έχει έκταση 100 τ.χλμ. και πληθυσμό 230.727 κατοίκων, σύμφωνα με στοιχεία για τον Ιούνιο του 2014.
Παραπομπές
Μουμπαρακ Αλ-Καμπιρ
Ιωάννης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Ο Ιωάννης ο αλχημιστής (γερμ. Johann der alchimist, 1406 – 16 Νοεμβρίου 1464) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ (1440-1457).
Κώμη Λέσβου
Η Κώμη είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 136 κατοίκους.
Ιωάννης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Ρίκισσα Μάγκνουσντοτερ της Σουηδίας
Η Ρίκισσα Μάγκνουσντοτερ, σουηδ.: Richeza Magnusdotter av Sverige, (π. 1285 – 17 Δεκεμβρίου 1348) ήταν Σουηδή πριγκίπισσα.
Ιωάννης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Βιογραφία
Το 1464 απεβίωσε στο Μπάιερσντορφ σε ηλικία 58 ετών και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλεύς.
Κώμη Λέσβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Ρίκισσα Μάγκνουσντοτερ της Σουηδίας
Βιογραφία
Ήταν κόρη του βασιλιά Mάγκνους Γ΄ της Σουηδίας (Magnus Ladulås) και της βασιλικής συζύγου του Χέντβιχ του Χόλσταϊν. Σε ηλικία έξι ετών, την εμπιστεύτηκαν τις μοναχές στο αβαείο της Αγ. Κλάρας (Sankta Klara kloster) στη Στοκχόλμη. Στο γυναικείο μοναστήρι είχαν δοθεί μεγάλες δωρεές και κτήματα κατά την ίδρυσή του από τον βασιλιά Μάγκνους Γ΄. Η Ρίκισσα ήταν ηγουμένη του αβαείου της Αγ. Κλάρας από τουλάχιστον το 1335 μέχρι το τέλος της το 1348.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Ιωάννης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1422 τη Βαρβάρα των Ασκάνια, κόρη του Ροδόλφου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπερκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Ιωαννης του Βρανδεμβουργου-Κουλμ
Κάθισμα (υμνογραφία)
Το Κάθισμα είναι στη Εκκλησιαστική υμνολογία μία ομάδα Ψαλμών τού Ψαλτηρίου. Κατά την ανάγνωση των Ψαλμών οι πιστοί καθόταν, από όπου και το όνομα. Έπειτα από κάθε Κάθισμα ψάλλεται τροπάριο, που επίσης καλείται κάθισμα.
Η σπουδαιότητα τού Ψαλτηρίου το ενέταξε στις ακολουθίες τού Εσπερινού και του Όρθρου: διαβάζεται όλο κάθε εβδομάδα· την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής αναγινώσκεται δύο φορές. Έτσι οι 151 Ψαλμοί έπρεπε να χωριστούν σε τουλάχιστον 14 τμήματα για τις δύο ακολουθίες σε καθεμία από τις επτά ημέρες· τελικά χωρίστηκαν σε 20 μέρη, τα Καθίσματα. Για να έχει κάθε Κάθισμα όμοια έκταση, επειδή άλλοι Ψαλμοί αποτελούνται από έναν στίχο και άλλοι από 176 στίχους, κάθε Κάθισμα περιέλαβε διαφορετικό πλήθος Ψαλμών (1-15).
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης των Ψαλμών οι πιστοί καθόταν, από όπου και το όνομα Κάθισμα. Τους τελευταίους στίχους τού Καθίσματος, κατά τους πρώτους χρόνους, ακολουθούσε ένα τροπάριο, που ονομάστηκε επίσης κάθισμα. Με πρότυπο αυτό, αργότερα προστέθηκαν και άλλα τροπάρια, τα στιχηρά. Έτσι το πρώτο είναι αυτόμελο, δηλ. έχει δικό του μέλος, ενώ τα υπόλοιπα είναι προσόμοια, δηλ. ακολουθούν τον μελισμό του.
Η στιχολογία των ενδιάτακτων καθισμάτων στις ακολουθίες
Επίσης, στις ακολουθίες, όπως ο όρθρος και ο εσπερινός, προβλέπεται στιχολογία ενδιάτακτων καθισμάτων, δηλαδή η απαγγελία ενός προκαθορισμένου αριθμού εναλλασσόμενων καθισμάτων, διατεταγμένων έτσι ώστε να διαβάζεται ολόκληρο το ψαλτήρι κάθε εβδομάδα. Μάλιστα, κατά την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, το Ψαλτήρι διαβάζεται δύο φορές κάθε εβδομάδα, καθώς προστίθενται επιπλέον στιχολογίες καθισμάτων στις ακολουθίες των Ωρών της Τεσσαρακοστής. Τα ενδιάτακτα καθίσματα καθορίζονται ανάλογα με την ακολουθία και την ημέρα του εβδομαδιαίου ή/και του ετήσιου κύκλου, ανά περίπτωση, όπως φαίνεται στον επόμενο πίνακα :
a: Όπως ισχύει από την Κυριακή του Θωμά έως την 21η Σεπτεμβρίου και από 23 Δεκεμβρίου έως 21 Ιανουαρίου.
b: Όπως ισχύει από 22 Σεπτεμβρίου έως 22 Δεκεμβρίου και από 22 Ιανουαρίου έως το Σαββάτο της Αποκρέω.
c: Όπως ισχύει κατά την 1η, 2η, 3η, 4η και 6η εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
d: Όπως ισχύει κατά την 5η εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
e: Όπως ισχύει στην περίπτωση που ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου συμπέσει ημέρα Πέμπτη της 5ης εβδομάδας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
f: Όπως ισχύει κατά την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία
Πηγή Λέσβου
Η Πηγή είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 352 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Νέα Ζωή Αττικής
Η Νέα Ζωή είναι μικρός νεόκτιστος οικισμός της Δυτικής Αττικής. Ανήκει διοικητικά στο δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας ενώ παλαιότερα ανήκε στον δήμο Μάνδρας. Είναι χτισμένη λίγο βορείοτερα της Μάνδρας, στα όρια του Θριάσιου Πεδίου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1981 και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 518 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Έρικ Μπίργιερσον
Ο δούκας Έρικ Μπίργκερσον, σουηδ.: Erik Birgersson, (π. 1250 – 17 Δεκεμβρίου 1275) ήταν Σουηδός δούκας του Οίκου του Μπγιέλμπο (Folkungaätten).
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν ο Mπίργκερ Μάγκνουσον (Μπίργιερ Γιάρλ), Jarl της Σουηδίας και de facto ηγεμόνας της Σουηδίας από το 1250 – 66. Μητέρα του ήταν η 1η σύζυγος του Μπίργιερ, ηΊνγκεμποργκ της Σουηδίας, κόρη του βασιλιά Έρικ Ι΄ της Σουηδίας και αδελφή του βασιλιά Έρικ ΙΑ΄ της Σουηδίας.
Στη σύγκρουση μεταξύ των μεγαλύτερων αδελφών του Βάλντεμαρ και Mάγκνους Γ΄, τάχθηκε στο πλευρό του Mάγκνους. Όταν ο Μάγκνους κέρδισε και ανακηρύχθηκε βασιλιάς το 1275, έκανε τον Έρικ δούκα του Σμόλαντ. Ο Έρικ απεβίωσε λίγο αργότερα και θάφτηκε στο αβαείο Βάρνεμ μαζί με τον πατέρα του και τη δεύτερη σύζυγο τού πατέρα του.
Σύμφωνα με το έπος Magnúss saga lagabœtis, ο Έρικ αποκαλούσε τον εαυτό του "Eirek allz-ekki", επειδή δεν είχε τίτλο. Μόνο όταν ο Μάγκνους Γ' έγινε βασιλιάς, ο Έρικ άλλαξε τον τίτλο του και αποκαλούσε τον εαυτό του «δούκα».
Όταν ο τάφος του Μπίργκερ Γιάρλ στο αβαείο Βάρνεμ άνοιξε και εξετάστηκε τον Μάιο του 2002. Ο οστεολόγος Tόρμπγιερν Άλστρεμ από το Πανεπιστήμιο του Λουντ επιβεβαίωσε ότι ο τάφος περιείχε τα λείψανα τριών ανθρώπων: πιθανότατα τού Μπίργιερ Γιάρλ, της δεύτερης συζύγου του Mατθίλδης του Χόλσταϊν και του Έρικ. Ο σκελετός τού πατέρα του δείχνει ότι ήταν περίπου 172 εκατ. μήκους, ενώ ο Έρικ ήταν μερικές ίντσες μακρύτερος, αλλά με πολύ πιο λεπτή κατασκευή. Οι μυϊκές του προσκολλήσεις ήταν ελάχιστα ανεπτυγμένες. Στους σπονδύλους και το στέρνο υπήρχαν κάποια σημάδια παθολογικών αλλαγών.
Άλλες Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σουηδίας
Γλώσσα Βουρές
Οι Βουρές και Μουεσέν (Μόσινα) είναι δύο διάλεκτοι που ομιλούνται στην νήσο Βάνουα Λάβα στο Βανουάτου. Επίσης, είναι η κύρια γλώσσα του νησιού, έχοντας περίπου 2.000 ομιλητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Βανουάτου
Ελένη Τοσίτσα
Η Ελένη Τοσίτσα (1796 - 1 Απριλίου 1866) ήταν σημαντική ευεργέτης πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Η Ελένη Τοσίτσα γεννήθηκε στο Μέτσοβο της Ηπείρου το 1796. Παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Τοσίτσα το 1818 και μετακόμισε μαζί του πρώτα στην Αλεξάνδρεια το 1820 και μετά στην Αθήνα το 1854. Κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης, οργάνωσε την αγορά και την απελευθέρωση των υπόδουλων Ελλήνων από τα αιγυπτιακά σκλαβοπάζαρα. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1855, κληρονόμησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του, το οποίο έδωσε εντολή στη διαθήκη του να χρησιμοποιηθεί προς όφελος του ελληνικού κράτους. Η Τοσίτσα δώρισε μεγάλα ποσά από αυτά τα χρήματα σε διάφορα σχολεία, συμπεριλαμβανομένης της χρηματοδότησης ενός νέου κτιρίου για το παρθεναγωγείο της Εκπαιδευτικής Εταιρείας (γνωστό ως Τοσίτσειο), και την ίδρυση παρθεναγωγείου στη γενέτειρά της, το Μέτσοβο, και στο Ορφανοτροφείο της Βασίλισσας Αμαλίας.
Στις 14 Μαΐου του 1860, δώρισε ένα οικόπεδο στο Ελληνικό Δημόσιο για να παράσχει χώρο για το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, γνωστό και ως Πολυτεχνείο Αθηνών. Το πανεπιστήμιο μεταφέρθηκε σε αυτήν την τοποθεσία στην οδό Πατησίων το 1871. Το όνομα «Μετσόβιο» αναφέρεται στην πόλη Μέτσοβο της Ηπείρου, την πατρίδα της Ελένης Τοσίτσα και του Μιχαήλ Τοσίτσα καθώς και δύο άλλων ευεργετών, του Νικόλαου Στουρνάρα και του Γεωργίου Αβέρωφ.
Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο βρισκόταν αρχικά στην Αίγινα, μεταφέρθηκε στην Αθήνα όταν η πόλη έγινε πρωτεύουσα το 1834. Η κατασκευή ενός κτιρίου ξεκίνησε το 1866 αφού η Τοσίτσα δώρισε το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται τώρα το μουσείο, και το κτίριο άνοιξε στο κοινό το 1889. Η οδός που εκτείνεται μεταξύ του μουσείου και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ονομάζεται πλέον οδός Τοσίτσα.
Πέθανε την 1η Απριλίου του 1866 στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας (ΕΚΑ)
Αντίφωνο (υμνογραφία)
Τα Αντίφωνα είναι τέσσερις στίχοι από το Ψαλτήριον, που ψάλλονται εναλλάξ (αντιφωνικά) από τους δύο χορούς των ψαλτών. Μεταξύ των στίχων παρεμβάλλονται τρία σύντομα τροπάρια, τα οποία επίσης καλούνται αντίφωνα.
Στα πρώτα έτη τα Αντίφωνα ψαλλόταν εναλλάξ από τον ψάλτη και τον λαό· αργότερα τον λαό αντικατέστησε ο β΄ ψάλτης. Οι στίχοι ήταν αρχικά από τους Ψαλμούς ή άλλα κείμενα της Βίβλου και αργότερα στίχοι όμοιοι με αυτούς, όπως:
Μεταξύ των τεσσάρων στίχων παρεμβάλλονται τρία σύντομα τροπάρια, επίσης καλούμενα αντίφωνα. Στην ακολουθία των Παθών της Μ. Παρασκευής τα τροπάρια είναι 15.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία
Κούντουρα Αττικής
Τα Κούντουρα ήταν παλαιός οικισμός της Μεγαρίδας, που άκμασε πληθυσμιακά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και αποτέλεσε κοιτίδα των μεγαλύτερων οικισμών του Θριάσιου Πεδίου. Εγκαταλείφθηκαν σταδιακά μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τους εγκαταστάθηκε στη Μάνδρα, στη Μαγούλα, στην Ελευσίνα και στο οροπέδιο της Οινόης. Ο οικισμός βρισκόταν στα ορεινά, βόρεια της Μάνδρας, κτισμένος στα μικρά οροπέδια που σχηματίζονται στις ανατολικές απολήξεις του όρους Πατέρας. Η περιοχή των Κούντουρων άρχισε να ανοικοδομείται ξανά κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα και σήμερα υπάρχουν στη θέση του εγκαταλελειμμένου οικισμού διάσπαρτοι νεόκτιστοι οικισμοί, όπως ο Άγιος Σωτήρας, το Πανόραμα και το Παλαιοχώρι.
Ιστορικά στοιχεία
Οι Κουντουριώτες έδωσαν το παρόν σε πολλά επαναστατικά κινήματα κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Συμμετείχαν στον ΣΤ' Βενετοτουρκικό πόλεμο, στα Ορλωφικά και στην Επανάσταση του 1821, με αποτέλεσμα την καταστροφή του χωριού δύο φορές, την πρώτη το 1698 κατά τη διάρκεια του ΣΤ' Βενετοτουρκικού πόλεμου και την δεύτερη 1826 κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Στην Επανάσταση του 1821 τα Κούντουρα ανέδειξαν τον οπλαρχηγό Νικόλαο Ρόκα ή Ζερβονικόλα που πολέμησε στην Κρήτη.
Στα Κούντουρα οφείλει και το επώνυμό της η σημαντική Υδραίικη οικογένεια Κουντουριώτη. Η οικογένεια άλλαξε το αρχικό της επώνυμο όταν ο Χατζη-Γεώργιος Ζέρβας, παππούς του Λάζαρου και του Γεώργιου Κουντουριώτη, ταξίδεψε στα Κούντουρα. Επιστρέφοντας φορούσε την παραδοσιακή στολή των Κουντουριωτών με αποτέλεσμα να του μείνει το παρατσούκλι "Κουντουριώτης", που διατηρήθηκε στους απογόνους του ως επώνυμο.
Τα Κούντουρα άρχισαν να ερημώνουν αμέσων μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και οι κάτοικοί τους μετακινήθηκαν σε πεδινότερες τοποθεσίες, αυξάνοντας τον πληθυσμό των οικισμών του Θριάσιου Πεδίου, Μάνδρας, Μαγούλας και Ελευσίνας καθώς και της Οινόης βορειότερα. Τις επόμενες δεκαετίες ο οικισμός εγκαταλείφθηκε εντελώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δυτική Αττική Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Αττικής
Μαρία της Δανίας
Η Πριγκίπισσα Μαρία της Δανίας (Δανικά: Prinsesse Marie til Danmark, γεννημένη ως Μαρία Αγαθή Οντίλ Καβαλιέ Marie Agathe Odile Cavallier, 6 Φεβρουαρίου 1976 -) είναι η δεύτερη σύζυγος του Πρίγκιπα Ιωακείμ της Δανίας.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1976 στο Παρίσι. Είναι η μοναδική κόρη του Αλέν Καβαλιέ και της Φραγκίσκης Γκρασιό. Μετακόμισε στη Γενεύη της Ελβετίας με τη μητέρα της μετά το διαζύγιο των γονιών της. Έχει δυο μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια τον Μπέντζαμιν και τον Γκρεγκορί Γκραντέ και δύο μικρότερα αδέλφια τον Σαρλ και τον Εντουάρντ Καβαλιέ.
Μιλάει Γαλλικά, Αγγλικά, Ισπανικά και Ιταλικά. Ενώ την στιγμή που ανακοινώθηκε ο γάμος της με τον πρίγκιπα Ιωακείμ έκανε μαθήματα για να μάθει τα Δανέζικα.
Η Μαρία ήρθε για πρώτη φορά στα φώτα της δημοσιότητας από τις ιδιωτικές διακοπές στην Αβινιόν της Γαλλίας με τον Πρίγκιπα Ιωακείμ τον Αύγουστο του 2005. Μαζί γιόρτασαν το νέο έτος του 2007 παρέα με την πρώην σύζυγό του Αλεξάνδρα και τους γιους του Νικόλαο και Φέλιξ, καθώς και με στενούς φίλους.