cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Depeche Mode
Οι Περιοδείες των Depeche Mode
Οι Depeche Mode πραγματοποιούν μέχρι σήμερα περιοδείες μετά από την κυκλοφορία κάπου δίσκου τους. Το 1980 έκαναν μια περιοδεία πριν κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο, Speak and Spell και το συγκρότημα ακόμη ονομαζόταν Composition Of Sound. Από την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου και σε κάθε δίσκο, ακολουθεί μια περιοδεία η οποία φέρει το όνομα του (π.χ. Broken Frame Tour) ή χρησιμοποιούν κάποια λέξη ή φράση σχετική με τον εκάστοτε δίσκο τους (π.χ. Touring the Angel, από τον δίσκο Playing the Angel).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit  Κατηγορία:Αγγλικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Μουσικά τρίο
Φίλιππος Α΄ του Κουρτεναί
Ο Φίλιππος του Κουρτεναί (1243 - Βιτέρμπο 15 Δεκεμβρίου 1283) ήταν Τιτλούχος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (1273 - 1283), αφού η Κωνσταντινούπολη είχε επανέλθει από το 1261 στους Βυζαντινούς. Ο Φίλιππος του Κουρτεναί ήταν γιος και διάδοχος του τελευταίου Λατίνου Αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β΄ και της Μαρίας των Μπριέν κόρης του στρατηγού Ιωάννη του Μπριέν. Στη νεότητά του ο πατέρας του τον παρέδωσε όμηρο σε Βενετούς εμπόρους, διότι είχε τεράστια ανάγκη από χρήματα για να ανακτήσει την Λατινική αυτοκρατορία, η οποία τελικά καταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας (1261).
Οικογένεια
Με την Συνθήκη του Βιτέρμπο (1267) συμφωνήθηκε να παντρευτεί ο ίδιος ο Φίλιππος με την Βεατρίκη της Σικελίας δεύτερη κόρη του Καρόλου του Ανδεγαυού και της Βεατρίκης της Προβηγκίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στην Φότζα τον Οκτώβριο του 1273· αμέσως μετά ο πατέρας του Βαλδουίνος Β΄ απεβίωσε και ο Φίλιππος κληρονόμησε τα δικαιώματά του για την Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Παιδί τους ήταν η:
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οίκος των Κουρτεναί Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Χένρυ Ράσελ Χίτσκοκ
Ο Χένρυ-Ράσελ Χίτσκοκ (Henry-Russel Hitchcock, 1903-1987) ήταν ο κύριος Αμερικανός ιστορικός της αρχιτεκτονικής της γενιάς του. Διετέλεσε καθηγητής για πολλά έτη στο κολλέγιο Smith και το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Είναι περισσότερο γνωστός για τα γραπτά του, τα οποία βοήθησαν να καθοριστεί η σύγχρονη αρχιτεκτονική.
Βιογραφία
Tέσσερα χρόνια αργότερα, το βιβλίο του Xίτσκοκ, Η Αρχιτεκτονική του Ρίτσαρντσον και της εποχής του (Τhe Architecture of H. H. Richardson and his Times,1936), έβγαλε τη σταδιοδρομία του Αμερικανού αρχιτέκτονα Χένρυ Χόμπσον Ρίτσαρντσον (Henry Hobson Richardson) από την αφάνεια, ενώ παράλληλα υποστήριζε ότι οι μακρινές ρίζες του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, στην πραγματικότητα βρίσκονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, στο βιβλίο του Στη φύση των υλικών, (In the Nature of Materials, 1942) ο Xίτσκοκ συνέχισε να δίνει έμφαση στις αμερικάνικες ρίζες της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, επικεντρώνοντας την προσοχή του στην καριέρα του Φρανκ Λόιντ Ράιτ (Frank Lloyd Wright).
Ο Χίτσκοκ δίδαξε σε διάφορα κολέγια και πανεπιστήμια, αλλά κυρίως στο κολέγιο Smith (όπου ήταν επίσης διευθυντής του Μουσείου Τέχνης του κολεγίου από το 1949 έως το 1955). Το 1968 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έκτοτε δίδαξε στο ίδρυμα Καλών Τεχνών, πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Δίδαξε επίσης στα Wesleyan University, Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, Πανεπιστήμιο Γέιλ, Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Χίτσκοκ παρήγαγε περισσότερα από 12 βιβλία για την αρχιτεκτονική. Ένα από αυτά, Αρχιτεκτονική: Δέκατος ένατος και εικοστός αιώνας (Architecture: Nineteenth and Twentieth Centuries, 1958) είναι μία ολοκληρωμένη μελέτη περισσοτέρων από 150 ετών αρχιτεκτονικής, που χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως ένα εγχειρίδιο στις αρχιτεκτονικές σειρές μαθημάτων ιστορίας από το 1960 μέχρι το 1980 και αποτελεί ακόμη και σήμερα μια χρήσιμη αναφορά.
Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της Βικτοριανής Κοινωνίας στη Μεγάλη Βρετανία και ένας από τους πρώτους προέδρους της Βικτοριανής Κοινωνίας στην Αμερική. Ένα από τα βραβεία βιβλίων εκείνης της κοινωνίας είναι το “Henry-Russell Hitchcock Award”. To βραβείο “Alice Davis Hitchcock Award” της κοινωνίας των ιστορικών της αρχιτεκτονικής πήρε το όνομά του από τη μητέρα του Χίτσκοκ.
Ο Χίτσκοκ απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 83 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Αγγλισίδες
Τοποθεσία
Οι Αγγλισίδες βρίσκονται 17 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 135 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με τα Πυργά, στα ανατολικά με το Αλεθρικό, στα νότια με την Απλάντα και την Αναφωτία και στα δυτικά με την Μενόγια.
Ιστορία-Ονομασία
Οι Αγγλισίδες βρίσκονται σημειωμένοι σε παλαιούς χάρτες ως Elisides. Με βάση τους χάρτες αυτές συνάγεται ότι η κοινότητα υπήρχε σίγουρα στα μεσαιωνικά χρόνια. Η περιοχή που βρίσκεται η κοινότητα είχε κατοικηθεί και κατά τα προϊστορικά χρόνια, κάτι που αποδεικνύεται από την ύπαρξη αρχαιολογικού χώρου που ανήκει χρονολογικά στη Μέση εποχή του Χαλκού.
Για την προέλευση της ονομασίας της κοινότητας υπάρχουν τρεις εκδοχές:
Ιεροί ναοί
Στην κοινότητα υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Πληθυσμός
Εξαιτίας των δικοινοτικών διαταραχών του 1958, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι των Αγγλισίδων έφυγαν και αναζήτησαν καταφύγιο σε γειτονικά τουρκοκυπριακά χωριά. Οι περισσότεροι επέστρεψαν μετά το 1960. Ωστόσο, εξαιτίας των δικοινοτικών διαταραχών του 1963 οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι έφυγαν και πάλι από το χωριό και εγκαταστάθηκαν στο Κιβισίλι, στην Κοφίνου, στον Άγιο Θεόδωρο, στο Καλό Χωριό και στην Αλαμινός. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι των Αγγλισίδων (συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έφυγαν το 1963) μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στο Σπαθαρικό. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν στην κοινότητα Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες, οι οποίοι στεγάστηκαν στον προσφυγικό συνοικισμό που δημιουργήθηκε.
Πλατανάκια (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Πλατανάκια μπορεί να αναφέρεται στους εξής οικισμούς:
Κυκλικό οχυρωματικό ανάχωμα
Ένα κυκλικό οχυρωματικό ανάχωμα είναι μορφή οχυρωμένης αμυντικής περιμέτρου, συνήθως κυκλικής ή ωοειδούς μορφής, η οποία όμως δεν διέθετε κάποιο τεχνητά δημιουργημένο ύψωμα με πύργο (αγγλ. mote, γερμ. Motte). Η περίμετρος ήταν συνήθως οχυρωμένη με τάφρο και ανάχωμα.
Τέτοιου είδους οχυρωματικά έργα πρωτοεμφανίστηκαν στο γερμανικό χώρο τον 10ο αιώνα ως μια πρώιμη μορφή μεσαιωνικών κάστρων. Αρχικά δεν επρόκειτο παρά για τις οχυρωμένες οικίες γαιοκτημόνων. Εμφανίστηκαν στην Αγγλία λίγο πριν από τη νορμανδική κατάκτηση και κατασκευάστηκαν σε μεγάλους αριθμούς στα τέλη του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα. Πιο περίτεχνες εκδοχές (όπως το κάστρο Stansted Mountfitchet) αποτελούνται από κυκλικό οχυρωματικό ανάχωμα και περίβολο, με το ανάχωμα να έχει το ρόλο του mote και τον περίβολο να χρησιμοποιείται ως στρατιωτικό φρούριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα ανά είδος
Ναυμαχία της Αλχεθίρας
Η Ναυμαχία της Αλχεθίρας, ή του Αλχεθίρας, υπονοώντας τον ομώνυμο όρμο της πόλης και λιμένα Αλχεθίρας, στην περιοχή της Ανδαλουσίας της Ισπανίας, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες του 19ου αιώνα, αλλά και γενικότερα της παγκόσμιας ναυτικής ιστορίας. Η ναυμαχία αυτή συνέβη το 1801, κατά τη διεξαγωγή των Ναπολεόντειων πολέμων.
Γενικά
Στη ναυμαχία αυτή συγκρούστηκαν αγγλική ναυτική μοίρα με συνασπισμό γαλλικής και ισπανικής μοίρας. Η σύγκρουση αυτή είχε δύο φάσεις, εξ ου και πολλοί ιστορικοί αποκαλούν ναυμαχίες της Αλχεθίρας, Ι και ΙΙ. Η πρώτη ξεκίνησε εντός του όρμου Αλχεθίρας, στις 6 Ιουλίου του 1801, εξ ου και η ονομασία της ναυμαχίας με σύγκρουση της αγγλικής και γαλλικής μοίρας και η δεύτερη φάση συνέχισε στον παρακείμενο θαλάσσιο χώρο του Γιβραλτάρ τρεις ημέρες αργότερα στις 9 Ιουλίου με την συμμετοχή της ισπανικής μοίρας στο πλευρό της γαλλικής.
Διοικητής της αγγλικής μοίρας, που την συγκροτούσαν 8 πλοία, ήταν ο ναύαρχος Σερ Τζέιμς Σωμαρέζ, της δε γαλλικής με 7 πλοία ήταν ο ναύαρχος Κάρολος-Αλέξανδρος Λινουά και της ισπανικής που περιελάμβανε 6 πλοία ο ναύαρχος Δον Χουάν ντε Μορένο.
Κατά την πρώτη φάση αιχμαλωτίσθηκε το αγγλικό δίκροτο «Αννίβας», αλλά και οι Γάλλοι υπέστησαν σημαντικές απώλειες σε άνδρες. Στη δεύτερη φάση όμως η γαλλική και η ισπανική μοίρα υπέστησαν μεγάλη καταστροφή.
Πηγές
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ναυμαχίες Κατηγορία:Αλχεθίρας
Αμφιθέατρο της Αρλ
Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο της Αρλ (γαλλικά: Arènes d'Arles) στην πόλη της νότιας Γαλλίας έχει συμπεριληφθεί από το 1981 μαζί με τα Ρωμαϊκά και Ρωμανικά Μνημεία της Αρλ στον Κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Κατασκευάστηκε το 90 μ.Χ. και χωράει 20.000 θεατές. Έχει μήκος 136 μ., πλάτος 109 μ. και ύψος 21 μ. Η αρένα του έχει ωοειδές σχήμα και περιβάλλεται από τις κερκίδες, που με τη σειρά τους περιβάλλονται από 60 στοές κατασκευασμένες σε δύο επίπεδα, και από μια περιμετρική στοά. Υπάρχει επίσης ένα σύστημα από γαλαρίες, αποχετευτικό δίκτυο και σκάλες για εύκολη και γρήγορη έξοδο των θεατών. Στο αμφιθέατρο της Αρλ διεξάγονταν ιπποδρομίες και μονομαχίες. Πρότυπο για την κατασκευή του ήταν το Κολοσσαίο.
Έχουν επίσης διασωθεί τρεις από τους τέσσερις αμυντικούς πύργους που κατασκευάστηκαν στο μνημείο στον Μεσαίωνα, όταν αυτό είχε μετατραπεί σε φρούριο και στο εσωτερικό του είχε χτιστεί μια μικρή πόλη με 200 σπίτια, μια δημόσια πλατεία και δύο εκκλησίες. Τα κτίσματα αυτά κατεδαφίστηκαν τελικά ύστερα από πρωτοβουλία του συγγραφέα Προσπέρ Μεριμέ και το 1830 στο αμφιθέατρο διοργανώθηκαν ταυρομαχίες για τον εορτασμό της κατάληψης του Αλγερίου.
Στις μέρες μας στο Αμφιθέατρο της Αρλ διεξάγονται ταυρομαχίες στη διάρκεια της Γιορτής της Αρλ (Feria d'Arles) καθώς και θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες το καλοκαίρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Ρωμαϊκά αμφιθέατρα και στάδια
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους θεατρικούς οργανισμούς στην Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη. Λειτουργεί από το 1961 προάγοντας την θεατρική τέχνη μέσα από τις σκηνές του, μέσα από περιοδείες σε άλλα θέατρα της Ελλάδας και του εξωτερικού, αλλά και μέσα από δράσεις σε εναλλακτικούς χώρους. Το ΚΘΒΕ είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και επιχορηγείται από το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 13 Ιανουαρίου 1961. Πρώτος πρόεδρος του οργανισμού διετέλεσε ο Γεώργιος Θεοτοκάς και πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής ο Σωκράτης Καραντινός. Η πρώτη παράσταση ανέβηκε το καλοκαίρι του 1961 και ήταν ο Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Σ. Καραντινού, που παρουσιάστηκε πρώτα στα αρχαία θέατρα των Φιλίππων και της Θάσου και λίγο αργότερα στο Καυτανζόγλειο Στάδιο (9, 10 Σεπτεμβρίου 1961).
Κατά την πρώτη περίοδο της λειτουργίας του, έδρα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος ήταν το Βασιλικό Θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Η πρεμιέρα της πρώτης χειμερινής περιόδου έγινε στις 2 Δεκεμβρίου 1961, με το έργο του Σπύρου Μελά Παπαφλέσσας, σε σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη. Το φθινόπωρο του 1962, και μετά από τέσσερις ακόμη παραστάσεις, η έδρα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος μεταφέρθηκε στο νεότευκτο κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Στόχος του, από την εποχή της ίδρυσής του, ήταν η διδασκαλία έργων του ελληνικού και ξένου δραματολογίου, η πραγματοποίηση περιοδειών στις κυριότερες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας και όλης της χώρας (από το 1962), η οργάνωση παραστάσεων αρχαίου δράματος ή άλλων κλασικών έργων στα σωζόμενα αρχαία θέατρα και αλλού, καθώς και διάφορες άλλες εκδηλώσεις που έχουν σχέση με το θέατρο και την τέχνη γενικότερα.
Σκηνές
thumb|Σκηνή Σωκράτης Καραντινός του Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών. thumb|Το Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη.
Το ΚΘΒΕ διαθέτει πέντε χειμερινές σκηνές:
Το ΚΘΒΕ διαθέτει επίσης και δύο ανοιχτά θερινά θέατρα:
Καλλιτεχνικοί Διευθυντές
Πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής υπήρξε ο Σωκράτης Καραντινός από το 1961 μέχρι το 1967, ενώ σε αυτή τη θέση διετέλεσαν μεταξύ άλλων ο Μίνως Βολανάκης (1974-1977 και 1986-1989), ο Σπύρος Ευαγγελάτος (1977-1980), ο Νίκος Μπακόλας (1980-1983 και 1991-1993), ο Νίκος Χουρμουζιάδης (1984-1985), ο Νικήτας Τσακίρογλου (2004-2009), ο Γιάννης Βούρος (2013-2015), ο Γιάννης Αναστασάκης (2015-2019) και ο Νίκος Κολοβός (2019-2021).
Σημερινός εν ενεργεία καλλιτεχνικός διευθυντής του οργανισμού είναι ο Αστέριος Πελτέκης.
Από την ημέρα ίδρυσής του έως σήμερα στο ΚΘΒΕ διετέλεσαν καλλιτεχνικοί διευθυντές οι εξής:
Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος
thumb|Στη Μονή Λαζαριστών λειτουργεί η Σκηνή Σωκράτης Καραντινός, το Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών και η Δραματική Σχολή του Κ.Θ.Β.Ε. Η Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης) λειτουργεί από το 1973 με πρώτο και βασικό τμήμα σπουδών το τμήμα Υποκριτικής Τέχνης. Από το 2014 λειτουργεί παράλληλα και το τμήμα έρευνας και επεξεργασίας της φωνής. Μεταξύ των αποφοίτων της Δραματικής Σχολής περιλαμβάνονται οι Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (1979), Νίκος Σεργιανόπουλος (1979), Νίκος Ψαρράς (1994), Ιεροκλής Μιχαηλίδης (1982), Θοδωρής Αθερίδης (1987), Ρένια Λουιζίδου (1987), Βάσω Λασκαράκη (2002), Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Δημήτρης Μακαλιάς (2006), Ιωάννα Πηλιχού (2006), Μαρία Χάνου (2015) Φάνης Μουρατίδης, Σοφία Παυλίδου (1997), Σίλας Σεραφείμ (1993), Δήμητρα Στογιάννη (2000), Μένη Κωνσταντινίδου, Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, Χρήστος Νικολάου, Αλέξανδρος Κολιόπουλος (1981), Θέμις Μπαζάκα (1981), Παντελής Καναράκης, Συμεών Τσακίρης (2003), Μιχάλης Μιχαλακίδης (2013), Αναστασία Γκολέμα, Χρήστος Διαμαντούδης, Άλεξ Πιεχόβιακ, Έλενα Λιασίδου, Άγγελος Νεράντζης (2011), Ελένη Ουζουνίδου (1997), Γιάννης Σαμψαλάκης (2012), Χριστόδουλος Στυλιανού (1989), Τάσος Νούσιας (1994), Βάσω Γουλιελμάκη, Γιώργος Χρυσοστόμου (2001), Ανδρέας Νάτσιος, Ορέστης Χαλκιάς (2012), Χρήστος Ευθυμίου (1982), Ευσταθία Τσαπαρέλη (2008), Κατερίνα Γιαμαλή, Ευδόκιμος Τσολακίδης (1986), Ισαβέλλα Βλασιάδου, Γιάννης Σοφολόγης (2011), Κωνσταντίνος Ασπιώτης (2004), Δημήτρης Πετρόπουλος, Θόδωρος Ιγνατιάδης, Γιάννης Αναστασάκης (1989), Κατερίνα Λυπηρίδου κ.ά.
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραγωγών του ΚΘΒΕ
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Σαρίν
thumb|250px|Χημική δομή του Σαρίν Το σαρίν είναι οργανική ένωση του φθορίου με χημικό τύπο (CH3)2CHO]CH3P(O)F. Είναι διαυγές, άχρωμο, άγευστο και άοσμο υγρό που χρησιμοποιείται ως χημικό όπλο εξαιτίας της δράσης του ως νευροτοξικού παράγοντα. Έχει καταγραφεί ως όπλο μαζικής καταστροφής. Η παραγωγή και αποθήκευση σαρίν είναι παράνομη από τη Σύμβαση για την κατάργηση των χημικών όπλων του 1993.
Παραγωγή και δομή
Το σαρίν είναι χειρική ένωση με τέσσερις διαφορετικούς υποκαταστάτες σε τετραεδρικό κέντρο φωσφόρου. Το ισομερές SP είναι πιο ενεργό βιολογικά επειδή έχει μεγαλύτερη συγγένεια με την ακετυλχολινεστεράση. Συνήθως παρασκευάζεται και χρησιμοποιείται ως ρακεμικό μίγμα. Παρασκευάζεται από την αντίδραση ανάμεσα στο διχλωριούχο μεθυλφωσφονύλιο και την 2-προπανόλη. Στην αντίδραση χρησιμοποιείται επίσης 2-προπαναμίνη και για την εξουδετέρωση του υδροφθορίου.
thumb|center|400px
Βιολογικές επιδράσεις
Όπως και άλλοι νευροτοξικοί παράγοντες, το σαρίν προσβάλλει το νευρικό σύστημα. Σταματά την ενεργοποίηση των νεύρων των μυών. Ο θάνατος συνήθως προκύπτει ως αποτέλεσμα της ασφυξίας λόγω της αδυναμίας των μυών που εμπλέκονται στην αναπνοή να λειτουργήσουν.
Συγκεκριμένα, το σαρίν είναι ισχυρός αναστολέας του ενζύμου ακετυλοχολινεστεράση, μια πρωτεΐνη που διασπά τον νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη αφού απελευθερώνεται στη συναπτική σχισμή. Στα σπονδυλωτά η ακετυλοχολίνη είναι ο νευροδιαβιβαστής που χρησιμοποιείται στη νευρομυϊκή συμβολή, όπου τα σήματα μεταδίδονται μέσω των νευρώνων από το κεντρικό νευρικό σύστημα στις μυϊκές ίνες. Κανονικά, η ακετυλχολίνη απελευθερώνεται από τον νευρώνα για την τόνωση των μυών και μετά αποδομείται από την ακετυλχολινεστεράση, επιτρέποντας στο μυ να χαλαρώσει. Συσσώρευση ακετυλχολίνης στη συναπτική σχισμή, που οφείλεται στην αναστολή της χολινεστεράσης, σημαίνει ότι ο νευροδιαβιβαστής συνεχίζει να ενεργεί στη μυϊκή ίνα και τα νευρικά ερεθίσματα μεταδίδονται συνεχώς.
Το σαρίν δρα επί χολινεστεράσης σχηματίζοντας ένα ομοιοπολικό δεσμό με ένα συγκεκριμένο υπόλειμμα σερίνης στο ενεργό κέντρο. Το φθόριο απομακρύνεται και ο προκύπτον φωσφοεστέρας είναι σταθερός και βιολογικά αδρανής.
Ο μηχανισμός δράσης του ομοιάζει με εκείνο ορισμένων εντομοκτόνων που χρησιμοποιούνται συνήθως, όπως το μαλαθείο.
Διάσπαση
Οι πιο σημαντικές χημικές αντιδράσεις των φωσφορυλαλογονίδιων είναι η υδρόλυση του δεσμού μεταξύ του φωσφόρου και του φθορίου. Αυτός ο δεσμός PF σπάει εύκολα από πυρηνόφιλους παράγοντες, όπως το νερό και το υδροξείδιο. Σε υψηλό pH, το σαρίν αποσυντίθεται γρήγορα σε μη τοξικά παράγωγα του φωσφονικού οξέος.
Το σαρίν αποδομείται μετά από μια περίοδο μερικών εβδομάδων έως μερικών μηνών. Η διάρκεια ζωής μπορεί να μειωθεί από ακαθαρσίες στα πρόδρομα υλικά. Σύμφωνα με τη CIA, ορισμένο ιρακινό σαρίν είχε διάρκεια ζωής μόλις λίγων εβδομάδων, λόγω κυρίως ακάθαρτων προδρόμων.
Θεραπεία
Το σαρίν έχει υψηλή πτητικότητα (ευκολία με την οποία ένα υγρό μπορεί να μετατραπεί σε αέριο) σε σχέση με παρόμοιους νευροτοξικούς παράγοντες, και ως εκ τούτου η εισπνοή του μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνη, ακόμα και αν οι συγκεντρώσεις ατμών μπορεί να διαπεράσουν το δέρμα αμέσως. Τα ρούχα ενός ατόμου μπορούν να απελευθερώσουν σαρίν για περίπου 30 λεπτά μετά την επαφή με το αέριο, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε έκθεση των άλλων ανθρώπων. Οι άνθρωποι που απορροφούν μη θανατηφόρο δόση, αλλά δεν λαμβάνουν αμέσως κατάλληλη ιατρική θεραπεία μπορεί να υποφέρουν από μόνιμες νευρολογικές βλάβες.
Το σαρίν εκτιμάται ότι είναι πάνω από 500 φορές πιο τοξικό από το κυάνιο. Η LD50 (θανατηφόρος δόση για το 50% των θυμάτων) με υποδόριο ένεση σαρίν σε ποντικούς είναι 172 μg/kg.
Ιστορία
Το σαρίν εφευρέθηκε το 1938 στο Βούπερταλ της Γερμανίας, από επιστήμονες της IG Farben σε μια προσπάθεια να κατασκευαστούν ισχυρά εντομοκτόνα. Είναι ο ισχυρότερος νευροτοξικός παράγοντας της σειράς G που παρασκευάστηκε στη Γερμανία. Η ουσία, η οποία ανακαλύφθηκε μετά το ταμπούν, πήρε το όνομά της από τους επιστήμονες που την ανακάλυψαν: Schrader, Ambros, Rüdiger και Van der Linde. Στα μέσα του 1939, παραγγέλθηκε για τη μαζική παραγωγή για τη χρήση σε πόλεμο. Κατασκευάστηκαν κάποιες πιλοτικές εγκαταστάσεις και μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατασκευαζόταν μια μονάδα μεγάλης παραγωγής. Αν και το σαρίν τοποθετηθήκε σε κεφαλές πυραύλων, δεν χρησιμοποίηθηκε εναντίον των συμμάχων.
Το σαρίν ήταν ανάμεσα στους νευροτοξικούς παράγοντες που χρησιμοποιήθηκαν στην επίθεση με χημικά όπλα στην κουρδική πόλη Χαλάπτζα στο Ιράκ και λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Ιράν τον Μάρτιο του 1988. Υπολογίζεται ότι 5.000 άτομα έχασαν τη ζωή τους.
Η ιαπωνική θρησκευτική σέχτα Aum Shinrikyo χρησιμοποίησε το ακάθαρτο σαρίν δύο φορές. Το 1994 στην πόλη Ματσουμότο, με αποτέλεσμα το θάνατο 8 ανθρώπων και τις 20 Μαρτίου 1995 στο Μετρό του Τόκυο, με 13 θανάτους.
Στις 21 Αυγούστου 2013 έλαβε χώρα επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία, πιθανόν με σαρίν, κατά τη διάρκεια του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου. Οι αναφορές κάνουν λόγο για 322 μέχρι 1729 θύματα.
Στις 5 Απριλίου 2017 η πόλη Ιντλίμπ της Συρίας έχει πληγεί με ψεκασμούς του θανατηφόρου αερίου Σαρίν. Μέσα σε μία βδομάδα αυτού του είδους οι επιθέσεις σκότωσαν 58 ανθρώπους, από τους οποίους 11 ήταν μικρά παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με φωσφόρο
Γεώργιος Καίσαρ
Ο Γεώργιος Καίσαρ ή Κασσάρ ήταν Έλληνας αθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στους δρόμους ταχύτητας (100 μ., 200 μ.) και 110 μ. με εμπόδια. Αναδείχθηκε τριταθλητής Ελλάδος στα 110 μ. εμπ. και ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μ. Πήρε μέρος στους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στην Αθήνα, στην αποκληθείσα Μεσοολυμπιάδα, στα 100 μ., χωρίς να διακριθεί λόγω κακής ενημέρωσης. Επίσης, κατέκτησε τρεις νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες του 1908 και μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής.
Καριέρα
Ο Γεώργιος Κασσάρ-Καίσαρ γεννήθηκε γύρω στα 1885 αλλά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του και τον τόπο καταγωγής του, παρά μόνον πως ήταν Έλληνας υπήκοος. Πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους ως αθλητής δρόμων ταχύτητας και υψηλών εμποδίων στους Πανιώνιους Αγώνες. Το 1906 μετείχε στους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες (Μεσοολυμπιάδα) στην Αθήνα. Προκρίθηκε στον ημιτελικό των 100 μ., τερματίζοντας πρώτος στη σειρά του, με τον σχετικά καλό χρόνο 12.6. Όμως, μια αλλαγή του προγράμματος, για την οποία δεν είχε ενημερωθεί, είχε ως αποτέλεσμα να μη λάβει μέρος στον ημιτελικό και να αποκλειστεί άδοξα από τον τελικό, όπου υπολογιζόταν μεταξύ των φαβορί για τα μετάλλια. Παρά το ότι διαμαρτυρήθηκαν μαζί με το συναθλητή του και ομοιοπαθή Παντελή Έκτωρος στην ελλανόδικο επιτροπή και την ένστασή τους υποστήριξε ο ίδιος ο πρίγκιπας Γεώργιος, η διαμαρτυρία τους δεν έγινε δεκτή.
Το 1907 αναδεικνύεται τρίτος πανελληνιονίκης στα 110 μ. εμπ. ενώ το 1908 κατακτά δύο νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες: στα 100 μ. με επίδοση 11.2 που αποτελούσε ισοφάριση του πανελληνίου ρεκόρ και στο δρόμο σταδίου (192,275 μ.) με 24.2. Μια ακόμα νίκη κατακτά με την ομάδα 4x200 μ. του συλλόγου. Στη συνέχεια χάνεται από το προσκήνιο.
Το 1922 διασώθηκε από τη λαίλαπα της μικρασιατικής καταστροφής και όταν στα τέλη του 1922 ο Δημητρός Δάλλας κάλεσε όσους διασώθηκαν να συσπειρωθούν για την αναγέννηση του Πανιωνίου, δίνει το παρόν. Μετέχει στην πρώτη διοικούσα επιτροπή του συλλόγου στην Αθήνα, μαζί με οκτώ ακόμα διασωθέντες Σμυρνιούς, η οποία συγκαλεί γενική συνέλευση, ψηφίζει νέο κανονισμό του σωματείου και εκλέγει Δ.Σ. Έτσι με τη συμμετοχή του στις δύσκολες εκείνες για το σύλλογο στιγμές, συνέβαλε στην επιβίωση του Πανιωνίου. Όμως, δεν εμπλέκεται στα διοικητικά και αποσύρεται στον ιδιωτικό βίο του. Αργότερα εγκαταστάθηκε κοντά σε συγγενείς του στο Χαρτούμ του Σουδάν, όπου μετείχε στις αθλητικές δραστηριότητες των εκεί Ελλήνων. Το Φεβρουάριο του 1932 οι συγγενείς του (γιοι του;) Λ. και Π. Κασσάρ υπήρξαν ιδρυτικά στελέχη της Ομάδας Ράγκμπι των Ελλήνων του Χαρτούμ.
Αναφορές
Κασσαρ Γεωργιος Κασσαρ Γεωργιος Κασσαρ Γεωργιος Κασσαρ Γεωργιος Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Νέλσον Μαντέλα Μπέι Στέιντιουμ
Το πέντε κερκίδων, R2 δισεκατομμυρίων (περίπου 270 εκατομμύρια $ ΗΠΑ) Nelson Mandela Bay Stadium κτίσθηκε για να βλέπει προς την Λίμνη North End, στην καρδιά της πόλης. Είναι ένα από τα τρία παραλιακά στάδια που χτίσθηκαν με την προσδοκία του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010. κανονικά φιλοξενεί μεγάλης κλίμακας αγώνες ποδοσφαίρου και ράγκμπι. Το στάδιο έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως μέρος για κονσέρτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Νότια Αφρική Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010
Έμβλημα της Γουατεμάλας
right|200px To έμβλημα της Γουατεμάλας αποτελείται από ένα στεφάνι φτιαγμένο από κλαδιά ελιάς, σύμβολο ελευθερίας. Επίσης, βασικό σύμβολό του είναι το πουλί κετσάλ (Resplendent Quetzal), εθνικό πτηνό της χώρας και επίσης σύμβολο ελευθερίας. Στο εθνόσημο βρίσκεται επίσης μια περγαμηνή που φέρει την επιγραφή LIBERTAD 15 DE SEPTIEMBRE DE 1821 (την ημερομηνία στην οποία συντελέστηκε η ανεξαρτησία της Κεντρικής Αμερικής από την Ισπανία), συνοδευόμενη από σταυρωτά όπλα, που δηλώνουν την προθυμία της Γουατεμάλας να αμυνθεί ακόμα και με τη χρήση βίας άμα παραστεί ανάγκη και σταυρωτά ξίφη, σύμβολο τιμής.
Το εθνόσημο εμφανίζεται επίσης στη σημαία της Γουατεμάλας. Τα σχέδια της σύγχρονης σημαίας χρονολογούνται από το 1871. Το πουλί quetzal προϋπήρχε στη σημαία του Los Altos, στην Κεντρική Αμερική, στη δεκαετία του 1830.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουατεμαλα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γουατεμάλας
Στανός Χαλκιδικής
Ονομασία
Για το όνομα του χωριού υπάρχουν διάφορες εκδοχές, όπως το ότι έλαβε την ονομασία του από στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου με αυτό το όνομα, ή από κάποιο μέταλλο ή από το λατινικό επίθετο stanus-a-um, που σημαίνει: αυτός που συγκρατεί το νερό. Επίσης, μια ακόμα εκδοχή κάνει λόγο για τις στάνες, που παλαιότερα είχαν σχεδόν όλοι οι κάτοικοι. Οι κάτοικοι του Στανού συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γιοβάνης Κώστα και ο Χρήστος Οικονόμου.
Το πανηγύρι της Αγίας Χάιδως
Η Αγία Χάιδω, είναι νεομάρτυρας, που γεννήθηκε και έζησε στα χρόνια της τουρκοκρατίας στο Στανό. Η μνήμη της γιορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Σεπτεμβρίου. Η εκκλησία κτίστηκε τα τελευταία χρόνια προς τιμήν της Αγίας, με πρωτοβουλία του εφημέριου Χαλκιά Νικολάου και τη συνδρομή των Στανιωτών.
Την παραμονή της γιορτής τελείται πανηγυρικός εσπερινός, ενώ ανήμερα της γιορτής πανηγυρική Θεία Λειτουργία και λιτάνευση της εικόνας, με τη συμμετοχή του Μητροπολίτη και πολλών ιερωμένων. Αμέσως μετά, στο χώρο της εκκλησίας της Αγίας Χάιδως, γίνεται το παραδοσιακό «κουρμπάνι», οπότε και προσφέρεται δωρεάν φαγητό για όλους. Παράλληλα ο Πολιτιστικός Σύλλογος, για μια εβδομάδα περίπου, διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις, με τοπικές παραδοσιακές ορχήστρες, γνωστά συγκροτήματα με ελληνικά και ξένα τραγούδια και παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων και κινηματογράφου.
Γουρουνοχαρά - 26 Δεκεμβρίου
Από παλιά οι περισσότερες οικογένειες συνήθιζαν να εκτρέφουν ένα γουρούνι, το οποίο έσφαζαν τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων. Γύρω από κάθε χοίρο συγκεντρώνονταν συγγενείς και φίλοι, έψηναν και γλεντούσαν. Με το κρέας που περίσσευε, έφτιαχναν λουκάνικα, τσιγαρίδες (κομμάτια χοιρινού με λίπος, τσιγαρισμένα), πλευραμές (πλευρά χοιρινού στο αλάτι) και παστό (κομμάτια λίπους στο αλάτι). Επειδή τα τελευταία χρόνια το έθιμο αυτό τείνει να χαθεί (κάποιες οικογένειες το κρατούν ακόμα και σήμερα), ο Σύλλογος «Εκπολιτιστική και Επιμορφωτική Εταιρία Στανού» εδώ και έξι χρόνια αναβιώνει αυτό το έθιμο στην πλατεία του χωριού. Μόλις σχολάσει η εκκλησία, σφάζονται τα γουρούνια, τεμαχίζονται και αρχίζει το ψήσιμο. Στην αρχή σερβίρονται ντόπιο τσίπουρο και λουκάνικα, στη συνέχεια χοιρινό με κρασί, ενώ σε μεγάλα καζάνια ετοιμάζονται τσιγαρίδες και πατσάς. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης παρουσιάζονται παραδοσιακοί χοροί από τα χορευτικά τμήματα του Συλλόγου και παίζουν παραδοσιακές ορχήστρες. Τα ψητά και το κρασί είναι άφθονα και δωρεάν. Το έθιμο αυτό έχει γίνει γνωστό και στα γύρω χωριά και έτσι η προσέλευση του κόσμου είναι αρκετά μεγάλη.
Η εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου
Η εκκλησία των Εισοδίων της Παναγιάς είναι παλιά, κτισμένη τον 19ο αιώνα. Στην αρχή ήταν μικρή. Με την Τουρκοκρατία ήρθαν από τις περιοχές του Σαμαριού, του Άγναντου και της Αγ. Παρασκευής (του Καλόγερου) οι κάτοικοι αυτών των συνοικισμών και μεγάλωσε ο πληθυσμός του Στανού. Χρειάστηκε τότε να μεγαλώσουν την εκκλησία, όπως είναι τώρα. Την έχτισαν με φαρδύ πέτρινο τοίχο, για να είναι αντοχής και να μένει εσωτερικά ζεστή το χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι.
Η εκκλησία της Αγίας Χάιδως
Ο ναός αυτός κτίστηκε από μαθητές των Κατηχητικών Σχολείων. Στο χώρο της εκκλησίας γίνονται κατηχητικά μαθήματα για όλες τις ηλικίες, μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας, ξυλογλυπτικής, βυζαντινής μουσικής, εκδηλώσεις θρησκευτικές και πολιτιστικές ( ομιλίες, γιορτές, θεατρικές παραστάσεις κ.ά.)
Ο κύκλος όλων αυτών των εκδηλώσεων αρχίζει πανηγυρικά με το πανηγύρι της Αγίας Χάιδως την 1η Σεπτεμβρίου αρχή της Ινδίκτου (εκκλησιαστικής χρονιάς).
Επάνω από την αίθουσα υψώνεται ο ναός της Αγίας, που έζησε στα χρόνια που έζησε την περίοδο πριν από την Επανάσταση του 1821. Η ίδια καταγόταν από το Στανό.
Αντιστεκόταν στον κατακτητή Τούρκο. Για αυτό και οι Τούρκοι την οδήγησαν σε μαρτύρια. Σήμερα τιμάται ως ηρωίδα και αγία και προς τιμήν της γίνεται πανηγύρι.
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Αρναίας
Οι Περιπέτειες του Τομ Μπόμπαντιλ
Οι Περιπέτειες του Τομ Μπόμπαντιλ είναι μια ποιητική συλλογή του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1962. Το βιβλίο περιέχει 16 ποιήματα, δύο από τα οποία παρουσιάζουν τον Τομ Μπομπαντίλ, έναν χαρακτήρα που συνάντησε ο Φρόντο Μπάγκινς στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Τα υπόλοιπα ποιήματα είναι μια ποικιλία κληρονομικού στίχου και ομοιοκαταληξίας παραμυθιού. Επίσης, τρία από τα ποιήματα του συγκεκριμένου βιβλίου εμφανίζονται και στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Το βιβλίο είναι μέρος της Μέσης Γης του Τόλκιν legendarium.
Ο τόμος περιλαμβάνει το The Sea-Bell, με τον υπότιτλο Frodos Dreme, το οποίο ο Ουίσταν Ώντεν θεώρησε ως το καλύτερο ποίημα του Τόλκιν. Είναι ένα κομμάτι μετρικής και ρυθμικής πολυπλοκότητας που αφηγείται ένα ταξίδι σε μια παράξενη γη πέρα ​​από τη θάλασσα. Με βάση τη μεσαιωνική ποίηση « όνειρο οράματος » και ιρλανδικά ποιήματα ιμράμ, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι έντονα μελαγχολικό και η τελική νότα είναι μια αποξένωση και απογοήτευση.
Το βιβλίο εικονογραφήθηκε αρχικά από την Πωλίν Μπείνς και αργότερα από τον Ρότζερ Γκάρλαντ. Το βιβλίο, όπως και η πρώτη έκδοση της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού, παρουσιάζεται σαν να είναι μια πραγματική μετάφραση από το Κόκκινο Βιβλίο του Westmarch και περιέχει κάποιες βασικές πληροφορίες για τον κόσμο της Μέσης Γης που δεν υπάρχουν αλλού, όπως π.χ. όνομα του πύργου στο Ντολ Αμρόθ και τα ονόματα των Επτά Ποταμών του Γκόντορ. Υπάρχουν μερικές φανταστικές πληροφορίες για τα ποιήματα, που τα συνδέουν με τη λαογραφία και τη λογοτεχνία του Χόμπιτ και τους υποτιθέμενους συγγραφείς τους, σε ορισμένες περιπτώσεις τον Σαμ Γκάμτζι.
Το βιβλίο χρησιμοποιεί το γράμμα "K" αντί για "C" για τον ήχο / k / στην γλώσσα Σίνταριν (μία από τις γλώσσες που εφηύρε ο Τόλκιν), όπου είναι μια ορθογραφική παραλλαγή που χρησιμοποίησε ο Τόλκιν πολλές φορές στα γραπτά του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Tζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν Κατηγορία:Παιδικά βιβλία Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Ποιητικές συλλογές
Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία της Αμπχαζίας
Η Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία της Αμπχαζίας (συντομογραφία: ΣΣΔΑ ή ΣΣΔ της Αμπχαζίας, αμπχαζικά: Социалисттә Советтә Республика Аҧсны, ρωσικά: Социалистическая Советская Республика Абхазия), γεωργιανά: საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა აფხაზეთი) ήταν μια βραχύβια δημοκρατία στην περιοχή του Καυκάσου. Ανήκε στην Σοβιετική Ένωση και κάλυπτε την επικράτεια της Αμπχαζίας. Υπήρξε από τις 31 Μαρτίου 1921 έως τις 19 Φεβρουαρίου 1931. Σχηματίστηκε ως επακόλουθο της σοβιετικής εισβολής στην Γεωργία το 1921 και ήταν ανεξάρτητη μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου 1921, όταν υπεγράφη μια συνθήκη ένωσης με την Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Το καθεστώς της ΣΣΔ Αμπχαζίας έμοιαζε περισσότερο με αυτό μιας αυτόνομης Σοβιετικής δημοκρατίας, αν και διατήρησε την ντε φάκτο ανεξαρτησία από την Γεωργία. Είχε χαρακτηριστικά που είχαν μόνο οι ενωσιακές δημοκρατίες όπως οι ξεχωριστές στρατιωτικές μονάδες. Μέσω του καθεστώτος της ως "δημοκρατίας της συνθήκης" με τη Γεωργία, η Αμπχαζία έγινε μέλος της Υπερκαυκασιανής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας, η οποία ένωσε τη Γεωργιανή ΣΣΔ, την Αρμενική ΣΣΔ και την Αζερική ΣΣΔ σε μια ομοσπονδιακή μονάδα, η οποία ιδρύθηκε το 1922. Η ΣΣΔ Αμπχαζίας υποβαθμίστηκε σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία εντός της Γεωργιανής ΣΣΔ το 1931.
Σε όλη την ύπαρξή της, ο επικεφαλής της ΣΣΔ Αμπχαζίας ήταν ο Νέστορ Λακόμπα, ο οποίος υπηρετούσε επίσημα ως πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού, αλλά ασκούσε τέτοιο έλεγχο στην δημοκρατία και έτσι αναφερόταν κοροϊδευτικά ως Λακομπιστάν. Λόγω της στενής σχέσης του Λακόμπα με τον Ιωσήφ Στάλιν, η κολεκτιβοποίηση καθυστέρησε μέχρι την ένταξη της ΣΣΔ Αμπχαζίας στη Γεωργιανής ΣΣΔ. Η Αμπχαζία ήταν σημαντικός παραγωγός καπνού εκείνη την εποχή, καλλιεργώντας πάνω από το ήμισυ της Σοβιετικής παραγωγής. Επίσης, παρήγαγε άλλα γεωργικά προϊόντα, όπως τσάι, κρασιά και εσπεριδοειδή, κάνοντας την Αμπχαζία πλούσια περιοχή στην Σοβιετική Ένωση. Το υποτροπικό κλίμα την έκανε τουριστικό προορισμό. Ο Στάλιν και άλλοι Σοβιετικοί ηγέτες είχαν ντάτσα (εξοχικές κατοικίες) στην περιοχή και πέρασαν αρκετό χρόνο εκεί.
Όντας περιοχή με εθνοτική πολυμορφία, η ονομαστική ηγεσία της Αμπχαζίας ανήκε στους Αβασγούς, οι οποίοι αποτελούσαν λιγότερο από το 30 τοις εκατό του πληθυσμού. Άλλες μεγάλες ομάδες ήταν οι Γεωργιανοί, οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Ρώσοι. Αν και δεν αποτελούσαν την πλειοψηφία, οι Αμπχάζιοι ευνοήθηκαν πάρα πολύ και η αμπχαζική γλώσσα προωθήθηκε, αποτέλεσμα της πολιτικής κορενιζατσίγια. Αυτές οι πολιτικές οδήγησαν στην ανάπτυξη της αμπχαζικής εθνικής ταυτότητας και επομένως στον αμπχαζικό εθνικισμό. Η κύρια κληρονομιά της ΣΣΔ Αμπχαζίας είναι η δημιουργία μιας γεωγραφικά καθορισμένης οντότητας με το όνομα Αμπχαζία για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία. Αν και το καθεστώς της ημιανεξάρτητης δημοκρατίας υποβαθμίστηκε το 1931, οι Αμπχάζιοι δεν ξέχασαν το παλιό καθεστώς της περιοχής τους. Με την έλευση της γκλάσνοστ και της περεστρόικα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Αμπχάζιοι ηγέτες ζητούσαν την επαναδημιουργία του κράτους τους και την απόσχιση τους από την Γεωργία, αναφέροντας την ΣΣΔ Αμπχαζίας ως προηγούμενο. Αυτό οδήγησε τους αποκατάσταση του συντάγματος της Αμπχαζικής ΣΣΔ του 1925, οδηγώντας σε πόλεμο το 1992-1993 ανάμεσα στους Αμπχάζιους αυτονομιστές και τη Γεωργία, καθώς και στην συνεχιζόμενη αμπχαζογεωργιανή σύγκρουση. Από τότε είναι διά του νόμου (de jure) αυτόνομη δημοκρατία της Γεωργίας,     αλλά έχει διακηρύξει ανεξαρτησία. Παραμένει εκ των πραγμάτων (de facto) ανεξάρτητη από τη Γεωργία, παρότι δεν είναι αναγνωρισμένη διεθνώς, με εξαίρεση τη Ρωσία και λίγες ακόμη χώρες.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Λα Σερρανία
Η Λα Σερρανία  είναι κομάρκα στην επαρχία της Γουαδαλαχάρα, στην κεντρική Ισπανία, με πρωτεύουσα την πόλη Σιγουένθα. Είναι μια από πιο αραιοκατοικημένες περιοχές στην Ευρώπη. Η Λα Σερράνια είναι μέρος με πολλά μνημειώδη χωριά όπως η Ανγκίτα, η Ατιένθα, το Λουθόν, το Παλαθουέλος.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισπανίας
Γεώργιος Κτενάς
Ο '''Γεώργιος Χρ. Κτενάς''' (1938 - 13 Ιουνίου 2004) ήταν Έλληνας πολιτικός, από πιο ενεργά μέλη του ΠΑΣΟΚ στη Λευκάδα, όπου εκλεγόταν βουλευτής. Η θητεία του στο ελληνικό Κοινοβούλιο ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2004 και λίγους μήνες μετά πέθανε.
Σταδιοδρομία
Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του κινήματος και κατήλθε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος, χωρίς να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 1.107 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές, το 1977, απέτυχε ξανά να εκλεγεί.
Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας με το ΠΑΣΟΚ αρχικά στις εκλογές του 1981 με 4.603 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές που οδήγησαν σε νέα νίκη το ΠΑΣΟΚ, στις 2 Ιουνίου 1985. Υπηρέτησε ως τον Ιούνιο του 1989. Την περίοδο εκείνης της βουλευτικής θητείας του, συμπεριλήφθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση, ως αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων από τις 18 Νοεμβρίου 1988 ως τις 2 Ιουλίου 1989.
Χάρη στις δικές του προσπάθειες ιδρύθηκε Τμήμα Ασφαλείας στην Αστυνομική Διεύθυνση Λευκάδας, το 2003. Παραιτήθηκε από την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2004 για λόγους υγείας.
Αν και τους τελευταίους μήνες υπέφερε από προβλήματα υγείας, είχε λάβει μέρος και στην προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ για τις ευρωεκλογές του 2004. Πέθανε σε ηλικία 66 ετών το 2004, ανήμερα των ευρωεκλογών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων
Ταραντέλα Πίτσικα
thumb|220px|right|[[Αθανάσιος Κίρχερ, Tαραντούλα, από το βιβλίο Magnes sive de arte magnetica opus tripartitum (1641)]] Η ταραντέλα πίτσικα (ιταλικά: tarantella pizzica, που σημαίνει το τσίμπημα της αράχνης ταραντούλας) είναι δημοφιλής λαϊκός χορός της νοτίου Ιταλίας, καταγόμενος από τη χερσόνησο του Σαλέντο, στην περιοχή της Απουλίας, ο οποίος αργότερα εξαπλώθηκε σε άλλες περιοχές, όπως η Καλαβρία και η ανατολική Μπαζιλικάτα (Basilicata). Σύμφωνα με ορισμένους εθνολόγους, η ονομασία tarantella pizzica είναι νεωτερισμός και παλαιότερα ονομαζόταν είτε pizzica pizzica, είτε απλώς tarantella
Χαρακτηριστικά
Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια του χορού της ταραντέλας. Το αποκαλούμενο «φαινόμενο του ταραντισμού» αναφέρεται σε μια κρίση μανίας που θεωρείτο ότι οφειλόταν στο τσίμπημα (pizzica) ενός είδους αράχνης, η οποία αφθονεί στην περιοχή του Τάραντα, απ΄ όπου προέκειψε και το όνομα tarantella. Στα ελληνόφωνα χώρια του Σαλέντο συμπτώματα του ταραντισμού καταγράφονται μέχρι και την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια, όμως, και κυρίως από τη δεκαετία του 1960 και πέρα, με τη μεταβολή των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών, τα λαϊκά τελετουργικά δρώμενα αυτού του τύπου υποχώρησαν, παραμένοντας μόνο ως ανάμνηση για τους γεροντότερους. Στις αρχές του 21ου αιώνα, οι αυθεντικοί ταραντιστές ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Τα σχετικά δρώμενα, έχουν πλέον χάσει τον παλιό θεραπευτικό χαρακτήρα τους και έχουν ενταχθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εμπορευματοποίησης του τοπικού φολκλόρ, ενώ παράλληλα συνδέονται με ζητήματα προσδιορισμού της ταυτότητας μειονοτικών, τοπικών πληθυσμιακών ομάδων.
thumb|200px|left|Λεόν Περώ, Η ταραντέλα (1879) Στη διάρκεια του ταραντισμού, μια ομάδα από ειδικούς οργανοπαίχτες μετέβαιναν στο σπίτι του υποτιθέμενου άρρωστου και άρχιζαν να παίζουν 12 διαφορετικά μοτίβα με μουσικά όργανα. Κάθε μελωδία αντιστοιχούσε στο μέγεθος και στο χρώμα της αράχνης που τσίμπησε τον άρρωστο, ο οποίος με την μελωδία άρχιζε να χορεύει και ξεκινούσε έναν ξέφρενο μιμητικό χορό που μιμούνταν τις κινήσεις της αράχνης. Αυτό μπορούσε να κρατήσει και 3 ολόκληρες μέρες χωρίς διακοπή, μέχρι ο άρρωστος να πέσει στο πάτωμα κουρασμένος και εξουθενωμένος, αλλά θεραπευμένος.
Το φαινόμενο του ταραντισμού παρουσίασε μεγάλη έξαρση στο χώρο της Κάτω Ιταλίας, κυρίως με επίκεντρο τα ελληνόφωνα χωριά. Αρκετές κινήσεις θυμίζουν εικόνες από αρχαία αγγεία σε χορό και οι γυναίκες κυρίως είναι αυτές που παίρνουν το ταμπορέλλο —το ντέφι—, το οποίο στην αρχαία Ελλάδα το έπαιζαν οι βακχίδες, οι ακόλουθες του θεού Βάκχου. Ο παραδοσιακός χορός ταραντέλα πίτσικα χορεύεται καθώς τα ζευγάρια αγκαλιάζονται. Σήμερα είναι πιο συχνό να βλέπεις δύο γυναίκες να χορεύουν μαζί, παρά άντρες. Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση που δύο άνδρες προσποιούνται να συμμετέχουν σε μια μονομαχία χορεύοντας.
Tο ύφος της ταραντέλας πίτσικα υπηρετούν αρκετά σύγχρονα ιταλικά μουσικά σχήματα παραδοσιακής μουσικής, όπως τα Officina Zoé, Ι Tamburellisti di Torrepaduli, Alla Bua, Lu Rusciu Nosciu, Aria Frisca, οι Avleddha —που τραγουδούν στα γκρεκάνικα—, καθώς και το συγκρότημα Canzoniere Grecanico Salentino, το οποίο δίνει μια εκμοντερνισμένη εκδοχή του είδους. Κάθε χρόνο, κατά το δεύτερο μισό του Αυγούστου, η ταραντέλα πίστικα βρίσκεται στο επίκεντρο του φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στη μικρή πόλη του Μελπινιάνο (Melpignano), μια από τις εννέα κοινότητες που συναπαρτίζουν τη Grecia salentina, στο Λέτσε της Απουλίας,
Σημαία της Γουιάνας
thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Αναλογίες: 3:5]] Η σημαία της Γουιάνας, γνωστή και ως Χρυσό Τόξο, καθιερώθηκε το έτος 1966. Σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό Dr. Γουίτνι Σμιθ και τα χρώματά της είναι συμβολικά. Το πράσινο εκπροσωπεί τη γεωργία και τα δάση, το λευκό συμβολίζει τα ποτάμια και το νερό και το χρυσό τον ορυκτό πλούτο. Επίσης, το μαύρο αποτελεί σύμβολο υπομονής και το κόκκινο ζήλου και δυναμισμού. Καθιερώθηκε στις 26 Μαΐου 1966. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 6 Οκτωβρίου 1980.
Ταραντέλα Πίτσικα
Χαρακτηριστικά
Κομμάτια με βάση τους ρυθμούς της ταραντέλας έχουν γράψει αρκετοί συνθέτες της λόγιας μουσικής (κλασική μουσική), όπως οι Σοπέν και Λιστ (για πιάνο) και Μέντελσον και Στραβίνσκι (για ορχήστρα).
Σημαία της Γουιάνας
Παραπομπές
Γουιάνα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γουιάνας
Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία
Η Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία (ισλ. Samfylkingin) είναι ένα ισλανδικό σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα. Τοποθετείται στην κεντροαριστερά στο πολιτικό φάσμα και ηγείται του κυβερνητικού συνασπισμού στον οποίο συμμετέχει και το Κίνημα Αριστερών Πρασίνων. Έγινε το μεγαλύτερο κόμμα της Ισλανδίας μετά από τις εκλογές του 2009, ενώ η τωρινή αρχηγός του Γιόχανα Σιγκουρδαντότιρ είναι η νυν πρωθυπουργός της χώρας.
Η Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία ιδρύθηκε το 1999 ως εκλογικός συνασπισμός για τις εκλογές του ίδιου έτους, στον οποίο συμμετείχαν τα τέσσερα σημαντικότερα αριστερά κόμματα της χώρας: το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, η Λαϊκή Συμμαχία, η Λίστα Γυναικών και η Εθνική Αφύπνιση. Η συμμαχία μετατράπηκε σε ενιαίο κόμμα στις 5 Μαΐου 2000. Η συγχώνευση πραγματοποιήθηκε έτσι ώστε να σχηματιστεί ένας ενιαίος κεντροαριστερός αντίπαλος του κεντροδεξιού Κόμματος Ανεξαρτησίας. Ένα τμήμα του κόμματος, όμως, αντιδρώντας σε ορισμένες αρχές του κόμματος που βασίζονταν στις αντίστοιχες αρχές του Εργατικού Κόμματος Ηνωμένου Βασιλείου υπό του Τόνι Μπλερ, αποχώρησε και δημιούργησε το Αριστερό-Πράσινο Κίνημα. Η ιδεολογία του τελευταίου βασίζεται σε αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού με στοιχεία πολιτικής οικολογίας και ευρωσκεπτικισμού. Το Ισλανδικό Κίνημα - Ζωντανή Χώρα ενσωματώθηκε στη Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία τον Μάρτιο του 2009.
Αρχηγός του κόμματος είναι από το 2016 ο Λόγκι Μαρ Έιναρσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Εταιρεία Βιβλιοθηκών Τέχνης Βόρειας Αμερικής
Η Εταιρεία Βιβλιοθηκών Τέχνης Βόρειας Αμερικής (αγγλ. Art Libraries Society of North America - ARLIS/NA) ιδρύθηκε το 1972 και αποτελεί τον οργανισμό που εκπροσωπεί τις βιβλιοθήκες τέχνης και προωθεί το έργο και τα επαγγελματικά τους συμφέροντα. Η ARLIS/NA ιδρύθηκε από μια ομάδα βιβλιοθηκονόμων που εργάζονταν σε βιβλιοθήκες τέχνης κατά την παρακολούθηση του Ετήσιου Συνεδρίου της Αμερικάνικης Ένωσης Βιβλιοθηκών (American Library Association Annual Conference), οι οποίοι έκριναν απαραίτητη τη δημιουργία ενός οργανισμού που θα εκπροσωπούσε τις βιβλιοθήκες τέχνης και θα αποτελούσε συνδετικό κρίκο μεταξύ τους.
Διοίκηση
Ο οργανισμός διευθύνεται από το Εκτελεστικό Συμβούλιο (Executive Board), το οποίο απαρτίζουν ο Πρόεδρος (President), ο Αντιπρόεδρος (Vice-President/President Elect), ο Προηγούμενος Πρόεδρος (Past President), ο Γραμματέας (Secretary) και ο Ταμίας (Treasurer) και σε συνεργασία με έναν Εκτελεστικό Διευθυντή (Executive Director) αποτελούν το κυβερνών όργανο της ARLIS/NA. Η εύρυθμη λειτουργία και η επίτευξη των στόχων της εταιρείας επιτυγχάνεται μέσω της ύπαρξης και της λειτουργίας Επιτροπών (Committees), Τμημάτων (Divisions), Ομάδων Ειδικού Ενδιαφέροντος (Special Interest Groups) και Παραρτημάτων (Chapters). Συγκεκριμένα, οι Επιτροπές διαχειρίζονται τις υποθέσεις της εταιρείας, ενώ τα Τμήματα και οι Ομάδες Ειδικού Ενδιαφέροντος ασχολούνται με δραστηριότητες που προωθούν τα συμφέροντα των μελών της. Η λειτουργία των Παραρτημάτων δίνει τη δυνατότητα στα μέλη τους να ενισχύσουν το έργο της ARLIS/NA σε τοπικό επίπεδο.
Σκοπός
Η αποστολή της ARLIS / NA είναι να προωθήσει και να υποστηρίξει το έργο της Βιβλιοθηκονομίας που συνδέεται με τον χώρο της τέχνης και της διαχείρισης των εικόνων, μέσω της διοργάνωσης ποικίλων δραστηριοτήτων, τη διάθεση υπηρεσιών και προϊόντων και τη δημοσίευση σχετικού επιστημονικού υλικού. Κύριος σκοπός της είναι να υποστηρίξει το έργο των συγκεκριμένων βιβλιοθηκών και να καλύψει τις βασικές ανάγκες τους. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της ARLIS / NA, βασική επιδίωξή της είναι να προωθήσει την υπεροχή στη Βιβλιοθηκονομία που σχετίζεται με την τέχνη και τη διατήρηση των εικόνων.
Μέλη
Το σύνολο των μελών της ARLIS / NA αποτελείται από ανθρώπους της τέχνης, εκπαιδευτικούς του τομέα, καθώς και όσους ενδιαφέρονται για πληροφόρηση σχετικά με τις εικαστικές τέχνες. Τα μέλη της καταβάλουν ετήσια συνδρομή και διακρίνονται σε Μεμονωμένα άτομα ως μέλη (Individuals), Φοιτητές (Students), Συνταξιούχους / Άνεργους (Retired/Unemployed) και Δοκιμαστικά Mέλη (Introductory).Επιπλέον, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της ARLIS / ΝΑ αναγνωρίζει μέλη τα οποία έχουν συνεισφέρει σημαντικά στο έργο της, την ιδιότητα των Επίτιμων Δια Βίου Μελών (Honorary Lifetime Members). Η ARLIS / NA προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των μελών της διαθέτει ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών και προγραμμάτων καλύπτοντας την ποικιλομορφία που παρουσιάζει το σύνολο των συμμετεχόντων.
Δράση
Η ARLIS / ΝΑ αποτελεί έναν τόπο δημόσιας συζήτησης για ιδέες, απόψεις και εξελίξεις στον τομέα της πληροφόρησης σχετικά με τις εικαστικές τέχνες. Συγκεκριμένα, αναπτύσσει συνεργατικές σχέσεις με συναφείς επαγγελματικούς και εκπαιδευτικούς οργανισμούς αποσκοπώντας στην αμοιβαία ανταλλαγή ιδεών και πληροφοριών, καθώς και την ανάπτυξη συνεργατικών προγραμμάτων για την προώθηση του έργου της. Επιπρόσθετα, η ARLIS / ΝΑ διοργανώνει ένα ετήσιο συνέδριο (Conference), όπου τα μέλη της έρχονται σε επαφή και συμμετέχουν στα σεμινάρια που πραγματοποιούνται παράλληλα με τη διεξαγωγή του συνεδρίου. Επιπλέον, παρέχει στα μέλη της ένα ευρύ φάσμα προγραμμάτων, υπηρεσιών και προϊόντων, τα οποία διευρύνουν τους γνωστικούς τους ορίζοντες και δραστηριοποιείται στο χώρο των εκδόσεων μέσα από δημοσιεύσεις υλικού σχετικού με το έργο της και τον κλάδο των βιβλιοθηκών τέχνης γενικότερα. Τέλος, αναπτύσσει και διαθέτει την «ARLIS-L», μια διαδικτυακή ομάδα συζήτησης για την επικοινωνία μεταξύ των επαγγελματιών του χώρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί Κατηγορία:Επαγγελματικές ενώσεις
Ατιένθα
Η Ατιένθα είναι δήμος της επαρχίας της Γουαδαλαχάρα, στην Ισπανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 του (INE), ο δήμος έχει πληθυσμό 437 κατοίκων.
Γεωλογία
Η Ατιένθα, καθώς και η περιοχή που την περιβάλλει, γενικά, βρίσκεται στη ζώνη μετάβασης μεταξύ του Ιβηρικό σύστημα (Sistema Ibérico) και του Κεντρικό σύστημα (Sistema Central).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη-Λα Μάντσα
Καρασούμι
Δείτε επίσης
Αυγοτάραχο
Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση θαλασσινά
Bottarga
Boeing XPB
Το Boeing XPB (εσωτερικά είχε την ονομασία Model 50) ήταν δικινητήρια αεράκατος αναγνώρισης και ναυτικής περιπολίας που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ την δεκαετία του 1920. Κατασκευάστηκε ένα αεροσκάφος για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.